cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kosmos 163
Instrumentos
Kosmos 163 levaba a bordo, entre outros instrumentos, un espectrómetro centeleador de raios gamma de 64 canais composto por un cristal detector de 40 x 40 mm de ioduro de sodio completamente envolto por unha capa plástica de 5 mm de espesor para protexelo das partículas cargadas. O cristal estaba apuntado a un tubo fotomultiplicador e podía observar no rango entre 0,3 a 3,7 MeV. O conxunto detector estaba situado a 3 metros do corpo da nave. Os espectros gamma tomábanse cada 10 minutos.
Camiñante sobre o mar de néboa
Camiñante sobre o mar de néboa (en Der Wanderer über dem Nebelmeer) é unha coñecida pintura do pintor romántico alemán Caspar David Friedrich, con data de 1818. Trátase dun óleo sobre téa que mide 74,8 centímetros de ancho por 94,8 centímetros de alto. Actualmente consérvase no Kunsthalle de Hamburgo (Alemaña).
Os Casares, Peites, Ribas de Sil
Os Casares é un lugar da parroquia de Peites, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 7 habitantes, 4 deles eran homes e 3 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Royal Trux
Royal Trux foi unha banda estadounidense de rock alternativo activa de 1987 a 2001, fundada por Neil Hagerty (voces, guitarra) e Jennifer Herrema (voces).
Agalactia contaxiosa
A agalactia contaxiosa é unha mamite que afecta a cabras e ovellas, causada polo Mycoplasma agalactiae. Coñécese desde o século XIX e afecta aos países da cunca mediterránea, Rusia e outros países (India e Paquistán). A enfermidade caracterízase pola atrofia na glándula mamaria, aparición de conxuntivite e artrite, cunha mortalidade entre os exemplares afectados que pode chegar o 20%.
Suasviñas, Cabanas, Abegondo
Suasviñas é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Bifröst
miniatura|180px|[[Heimdall fica xunto ó arco da vella mentres fai soar o seu corno. Obra de Emil Doepler (1905).]] Bifröst (tamén Bilröst) é na mitoloxía nórdica unha ponte de arco da vella ardente que une Midgard (o mundo dos homes) e Asgard (o reino dos deuses). A ponte aparece mencionado como Bilröst na Edda poética, como Bifröst na Edda prosaica de Snorri Sturluson e en diversos poemas da poesía escáldica. Ambas Eddas tamén se refiren á ponte como Asbrú (antigo nórdico "a ponte dos Æsir").
Segundo a Edda prosaica, a ponte finaliza na bóveda celestial onde o deus Heimdall, o vixilante, ten a súa residencia chamada Himinbjörg. Dende alí vixía ós xigantes. A destrución da ponte durante o Ragnarök polos exércitos de Muspell está profetizada. Existen paralelismos entre Bifröst e outro ponte presente na mitoloxía nórdica, Gjallarbrú.
Etimoloxía
dereita|180px|miniatura|Bifröst por [[Arthur Rackham.]] Andy Orchard traduce Bifröst como posible "brillante camiño". Resalta que o primeiro termo Bilröst—bil ( "un momento")—"suxire a natureza efémera do arco da vella", e relaciónao co primeiro termo de Bifröst—o verbo en antigo nórdico bifa significa "brillar" ou "sacudir"—notando que o elemento provoca un concepto dunha ponte "brillante e lustrosa". Por outra banda, Rudolf Simek afirma que Bifröst podería significar "o camiño cara o ceo" (tamén citando bifa) ou, se Bilröst é a forma orixinal que os dous mencionados por Simek, "o arco da vella fugazmente entrevisto" (ver Bil, quizais significando "intre, punto feble").
Treponema
miniatura|dereita|Treponema pallidum. Treponema é un xénero de bacterias do grupo das espiroquetas, finas e pequenas (de 0,1 a 0,4 µm de diámetro e 6 a 10 µm de longo), con espiras regulares e apertadas e extremos afiados. A especie máis importante do xénero é Treponema pallidum, axente causante da sífilis.
As especies Treponema hyodysenteriae e Treponema innocens foron reclasificadas no xénero Serpula.
Características
As especies de Treponema son bacterias helicoidais que se tinguen dificilmente con colorantes de anilina e facilmente con Giemsa ou por impregnación arxéntica. Son móbiles en medios líquidos, xa que se moven por rotación ou translación. Teñen de 1 a 5 flaxelos, xeralmente 3. Son organismos quimioheterótrofos, que utilizan unha gran variedade de carbohidratos ou aminoácidos como fonte de enerxía e carbono. Realizan unha respiración aerobia estrita ou son microaerófilos. En fresco só poden observarse cun microscopio de campo escuro ou por contraste de fase.
Patoxenia
As especies patóxenas son difíciles de cultivar no laboratorio, e é máis fácil visualizar o organismo directamente da mostra con inmunofluorescencia directa e certas tinguiduras especializadas. Normalmente son parasitos e patóxenos do home e animais. Viven na cavidade oral, o aparato dixestivo e órganos xenitais.
Filoxenia
Notas:
♠ Cepas que se encontran no National Center for Biotechnology Information (NCBI) pero non están na List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LSPN)
♥ Cepas que non figuran no NCBI nin na LPSN.
Ilir Meta
Ilir Rexhep Meta (nado o 24 de marzo de 1969) economista e político, foi o primeiro ministro de Albania entre 1999 e 2002.
Corrupción política
miniatura|450px|Visión xeral do [[Índice de Percepción de Corrupción de 2017 (a maior percepción de corrupción é de cor vermella e a menor é de cor azul escuro).]] miniatura|Convención das Nacións Unidas contra a corrupción. A corrupción política consiste nun acordo inmoral entre un corruptor e un corrupto, ou entre corruptos aliados en prexuízo doutros, que beneficia a algúns nos seus propósitos particulares, por encima da lei no plano político. A corrupción consiste no uso e o poder público para o logro de beneficios particulares ou sectoriais, que non se identifican nin comungan co ben común.
Sayed e Bruce (1999) definen a corrupción como: “o mal uso ou o abuso do poder público para beneficio persoal e privado”, entendendo que este fenómeno non se limita aos funcionarios públicos.
Conxunto de actitudes e actividades mediante as cales unha persoa transgride compromisos adquiridos con outras persoas, utilizando os privilexios outorgados, eses acordos tomados, co obxectivo de obter un beneficio alleo ao ben común.
Polo xeral apúntase aos gobernantes ou os funcionarios elixidos ou nomeados, que se dedican a aproveitar os recursos do Estado para enriquecerse. A corrupción tivo raíces antigas e evolucionou para manterse vixente ao longo de moitos anos, gobernos e países.
Foi tal o aumento que hai iniciativas a nivel de organismos multilaterais como a Organización das Nacións Unidas (ONU) e a Organización de Estados Americanos (OEA) que promoven actividades para lograr comprometer aos gobernos a unha loita contra a corrupción.
Causas
As causas poden ser endóxenas (internas) ou esóxenas (externas). Podemos sinalar como causas endóxenas ou sexa as que teñen que ver co individuo:
Ligazóns externas
Instrumento de Ratificación del Convenio penal sobre la corrupción (Convenio número 173 del Consejo de Europa) hecho en Estrasburgo el 27 de enero de 1999. Boletín Oficial del Estado Núm. 182, 28 de xullo de 2010.
Henri Parot
Henri Parot, Unai, nado en Alxer o 6 de xaneiro de 1958, é un membro de ETA. Formou parte do comando itinerante da banda ou comando "Argala" e foi capturado en abril de 1990. Recibiu 26 sentenzas condenatorias coas que sumou case 4.800 anos de prisión, séndolle imputados 82 asasinatos.
Traxectoria
Nado na daquela Alxeria francesa, posúe a nacionalidade francesa. Os seus pais procedían do sur de Francia. Trasladouse á cidade de Baiona, onde comezou a expresarse en éuscaro cando tiña 16 anos, en 1975. Ese ano, o seu irmán Jean salvou a vida nun atentado tardofranquista nun restaurante de Baiona. Nesa época, os prófugos da xustiza española e os opositores ao goberno franquista refuxiábanse no País Vasco francés. Posteriormente, Jean uniríase tamén á banda terrorista.
Actividade terrorista
En 1978, Parot contactou con ETA, a través de Domingo Iturbe Abasolo, que chegaría a ser un dos líderes da organización, e quen supostamente lle propuxo ingresar nun novo comando "itinerante", chamado dentro da organización como "Argala". Este comando estaba formado soamente por cidadáns de nacionalidade francesa, o que lles permitía moverse con certa liberdade, sen levantar sospeitas, por toda España.
Parot cometeu o seu primeiro asasinato o 2 de novembro dese ano en Irún, cando el e Jean-Pierre Erremundeguy dispararon a queimarroupa contra o industrial José Legasa, que se negara a pagar o imposto revolucionario.
Este comando perpetrou vinte e dous atentados, nos que morreron asasinadas 38 persoas e resultaron feridas máis de duascentas, sobre todo militares e gardas civís, incluíndo atentados como o asasinato do xeneral Guillermo Quintana Lacaci, sendo o propio Parot o asasino material, acompañándoo o tamén etarra Lasa Mitxelena como condutor do Renault 18 de cor branco no que cometeron dito asasinato, ou a voladura da casa cuartel de Zaragoza o 11 de decembro de 1987, onde causou 11 mortos (entre eles cinco nenas).
Detención e cargos
O 2 de abril de 1990 foi detido en Sevilla, mentres conducía un coche cargado de explosivos co que pretendía que estoupase a xefatura de policía, logo de tentar superar un control rutineiro da Garda Civil, con cuxos axentes sostivo un tiroteo, no que feriu a dous deles.
A Henri Parot fóronlle imputados 82 asasinatos, que supuxeron 26 sentenzas condenatorias coas que sumou case 4800 anos de cadea.
Luís Correa (futbolista)
Luís Correa, nado en Vigo foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a xogar a fútbol no Rápido de Bouzas de Vigo. Tamén xogou no Racing Club de Ferrol en 1921/22 e 1922/23, antes de fichar polo Real Club Fortuna de Vigo, club que en 1923 se fusionou co Real Vigo Sporting Club para dar lugar ao Real Club Celta de Vigo, do cal foi un dos seus primeiros xogadores.
No primeiro encontro de presentación do novo equipo quedou encadrado no equipo B pero pronto soubo facerse sitio na dianteira titular, xunto a xogadores como Ramón Polo, Pedro Pinilla, Chicha, Luciano Reigosa ou Balbino Clemente.
Correa disputou un total de 23 encontros oficiais co Celta anotando 12 goles.
Como moitos outros xogadores do Celta desa época formou parte da Selección de fútbol de Galicia nas décadas de 1920 e 1930, disputando dous encontros e anotando dous goles coa selección. Sendo o seu debut o 28 de xaneiro de 1923 contra a Selección de Pontevedra, no que anotou os seus dous goles no triunfo da Selección galega por 4-1.
Afonso Becerra de Becerreá
Afonso Becerra Arrojo, coñecido como Afonso Becerra de Becerreá, nado en Becerreá o 16 de abril de 1973, e un dramaturgo e director de escena galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|[[Antonio Reigosa, Afonso Becerra, Silvia Penas e Miguel Sande no congreso Nós tamén navegar. 40 anos de poesía galega, no Pazo da Cultura de Pontevedra.]]
Doutor en Artes Escénicas pola Universitat Autònoma de Barcelona. Titulado Superior en Arte Dramática na Escola Superior d’Art Dramàtic do Institut del Teatre de Barcelona, na especialidade de Dirección Escénica e Dramaturxia. Titulado en Interpretación polo ITAE de Asturias. Exerce a docencia na Escola Superior de Arte Dramática de Galicia.
Dirixiu a Asociación Cultural A Pipa de Becerreá entre 1988 e 2016, onde desenvolveu diversas iniciativas relacionadas coa literatura galega e o teatro, como son as Noites Poéticas e o Certame Literario da Alta Montaña Luguesa.
En 2009 fundou, xunto á directora de escena Ana Contreras, a compañía Ónfalo Teatro. Pertence ao Consello de Redacción da Erregueté e director da Revista Galega de Teatro. É colaborador da revista ARTEZ e de El Periódico de las Artes Escénicas y Visuales ARTEZBLAI, tamén realiza colaboracións esporádicas na revista Primer Acto e en Tempos Novos. Foi membro da AICT (Asociación Internacional de Crítica Teatral), da ADE (Asociación de Directores de Escena). Do 2006 ao 2009 formou parte do Consello Asesor do CDG (Centro Dramático Galego).
Blackridge
Blackridge (Blackrig, An Druim Dubh) é unha vila de 1953 habitantes no oeste de Lothian Occidental en Escocia.
Władysław Reymont
miniatura|Monumento a Reymont en Lodz. Władysław Reymont, que é o alias literario de Władysław Rejment, nado en Kobiele-Wielkie o 7 de maio de 1867, finado en Varsovia o 5 de decembro de 1925, foi un novelista polaco, que foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 1924.
Blackridge
O primeiro rexistro do nome da vila data de 1581, como Blakrig, as formas Blackrig e despois Blackrigg convertéronse en estándar ata que se impuxo Blackridge nos documentos oficiais contra 1840. Blackrig permanece a forma local e o estándar en escocés. Así e todo vila moderna ten a súa orixe na construción da nova estrada entre  Edimburgo-Glasgow en 1796 e a construción dunha remuda a medio camiño entre as dúas cidades, coñecida oficialmente como Westcraigs Inn e localmente como Craig Inn, local que agora serve como centro social e biblioteca.
Władysław Reymont
Seu pai era organista nunha aldea polaca e súa nai era de orixe nobre. Ambos querían que Władysław se fixese sacerdote, pero este tivo outros proxectos. Deixou a escola e desempeñou diversos oficios (actor de teatro, maquinista de ferrocarril), cambiando con frecuencia de lugar de residencia. Viaxou moito por Polonia e a través de Europa, pero a súa paixón sempre foi a literatura. Pertenceu á corrente literaria Polonia Nova.
A máis coñecida das súas novelas, Chłopi (Os labregos), 1904-1909), dividida en catro partes que levaban os nomes das estacións do ano, foi o seu principal aval para conseguir o premio Nobel en 1924, a pesar de que Stefan Zeromski era considerado un mellor candidato para que un escritor en lingua polaca obtivera este premio, pero este era profundamente antialemán.
Baden-Baden
Baden-Baden é unha cidade alemá situada ao oeste do Land de Baden-Württemberg.
A cidade é famosa polos seus balnearios e as augas termais. Se cadra é por iso que se converteu nun importante destino de vacacións e de descanso, sobre todo para xente adiñeirada. Os seus balnearios atraen xubilados, e o seu casino, xente de gran poder adquisitivo.
Até 1931, a cidade chamábase unicamente Baden, mais para diferenciala da rexión de Baden, duplicáronlle o nome. A cidade ten 54 160 habitantes (decembro de 2015).
Historia
Dise que o emperador romano Caracalla frecuentaba o lugar; na súa lembranza, unhas das termas levan actualmente o seu nome.
No século XIX, a burguesía europea comezou a tomar Baden-Baden como un lugar de descanso. Xurdiron grandes estabelecementos termais, teatro, hipódromo e o casino, un dos máis luxosos do mundo. Tamén aquí está un dos últimos castelos habitados de Europa.
Tras a fin da segunda guerra mundial, Baden-Baden foi sede do comando central das forzas de ocupación francesas en Alemaña.
Coreano (peixe)
O coreano, ou mendo, Glyptocephalus cynoglossus, é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres recoñecidas actualmente no xénero Glyptocephalus,.
Trátase dunha especie de importancia comercial, que se captura ao longo das costas do Atlántico norte.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1758 polo naturalista sueco Linneo, na 10ª edición so seu Systema Naturae, baixo o nome de Pleuronectes cynoglossus.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, e polo orixinario de Linneo, a especie foi coñecida ao longo do tempo polos sinónimos:
Nota sobre os nomes vulgares galegos
A bibliografía galega dispoñíbel pode dar lugar a confusións cos nomes vulgares das especies Microstomus kitt e Glyptocephalus cynoglossus.
Rodríguez Solórzano el at. denominan a Microstomus kitt como mendo, e Lahuerta e Vázquez, como mendo limón. Porén, estes últimos autores dan o sinónimo mendo a Glyptocephalus cynoglossus, mentres que ambas autoridades designan a esta especie como coreano.
Por outra parte cómpre dicir que no Gran dicionario Xerais da lingua, na súa edición de 2009, define MENDO2 como "peixe pleuronectiforme (Glyptocephalus cynoglossus) de corpo longo, con pintas circulares máis pardas có resto da pel polo lombo e a aleta pectoral negra"; e o Diccionario Cumio da lingia galega, de 1999, tamén define mendo, na súa segunda acepción, como "peixe mariño malacopterixio (Glyptocephalus cynoglossus) de forma plana semellante ao linguado", definición que se repite no Gran dicionario Cumio da lingua galega, de 2004, e máis no Gran dicionario século 21 da lingua galega, de 2006, coeditado este último con Galaxia.
Ningún dos dicionarios destas editoriais define coreano co significado de peixe.
Descrición
Esta especie é un peixe plano cos dous ollos situados no lado dereito do seu corpo ovalado, que pode acadar unha lonxitude de 60 cm e chegar aos 2,5 kg de peso, aínda que a maioría dos espécimes capturados raramente supera os 40 cm.
A cara superior, pigmentada, está cuberta por escamas ásperas, e é de cor parda agrisada, en xeral uniforme, pero ás veces con bandas transversais escuras; a membrana da aleta pectoral dereita tende á unha coloracion moi escura, case negra; esta aleta é mais curta que a lonxitude da cabeza. O flanco esquerdo (lado cego) é de cor branca agrisada, salferida de pequenas manchas escuras.
Pode alcanzar unha lonxitude máxima de 53 cm nos machos e de até os 70 cm nas femias. O tamaño medio dos espécimes capturados é de 42,5 cm. O peso máximo rexistrado foi de 3,7 kg.
A cabeza é pequena, e a liña lateral é completamente recta.
A aleta dosal presenta de 95 a 120 raios, e a anal de 85 a 102.
Hábitat, bioloxía e usos
A desova, en Europa, prodúcese entre marzo e setembro, a profundidades de entre os 50 e os 150 m. Os ovos son peláxicos, e miden algo menos de 1 mm de diámetro. Eclosionan ao cabo dunha semana, dando lugar a larva, igualmente peláxicas, de entre 4 e 5 mm de lonxitude, que se desprazan até os fondos cando alcanzan os 4 cm de longo. Adquiren a madureza sexual entre os 4 e os 7 anos, cando alcanzan unha lonxitude de 25 a 36 cm de lonxitude. Os adultos son bentónicos, e habitan en fondos brandos en aguas bastante profundas, alimentándose de crustáceos, moluscos bivalvos, vermes poliquetos e outros invertebrados (como ofiúras), e de pequenos peixes.
Comercialízase en fresco ou conxelado, e consómese cocido ao vapor, frito, asado no forno, en forno microondas e guisado.
Peites, Peites, Ribas de Sil
Peites é un lugar da parroquia de Peites, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 15 habitantes, 5 deles eran homes e 10 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Las tumbas
Las tumbas é un filme arxentino de 1991 dirixido por Javier Torre. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 64ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Piñeira de Abaixo, Piñeira, Ribas de Sil
Piñeira de Abaixo é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 6 habitantes, 3 deles eran homes e 3 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Francie
miniatura|300px|Mapa da formación progresiva da Francie Francie, (Francia en latín) designa, na época dos carolinxios o nome dunha extensa rexión aos contornos mal definidos, recortando a Neustria e a Austrasia, é dicir unha rexión que se estendía entre o reino da Armórica ao oeste, o reino da Aquitania ao sur, a Frisia ao norte e o Saxe ao leste. Esta rexión orixinaria dos merovinxios tomou o seu nome deste pobo dos francos.
O termo de Francie aparece no termo oficial para designar unha entidade política no tratado de Verdún, en 843 entre os tres fillos sobreviventes de Luís I:
A Francie occidental confióuselle a Carlos II, a Francie oriental a Luís II o Tatexo ou o Xermánico, entre estas dúas créase deste feito unha Lotarinxia (ou unha Francie mediana), baixo o reino de Lotario que era o outro irmán deles, coñecido como o Emperador.
Jean-François Lamour
Jean-François Lamour, nado en París o 2 de febreiro de 1956, é un tirador de esgrima retirado e un político francés, gañador de cinco medallas olímpicas.
Actividade deportiva
Participou con 24 anos nos Xogos Olímpicos de 1980 celebrados en Moscova, rematando vinte e un na proba individual de sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1984 dos Ánxeles gañou a medalla de ouro na proba de sabre individual e a medalla de prata por equipos. Catro anos despois nos Xogos Olímpicos de 1988 de Seúl revalidou o seu título olímpico na proba individual, se ben por equipos unicamente puido gañar un diploma olímpico ao finalizar cuarto. Nos Xogos Olímpicos de 1992 de Barcelona gañou senllas medallas de bronce na proba individual e por equipos.
Ao longo da súa carreira gañou catro medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, unha delas de ouro; trece veces o título nacional de sabre individual e gañou unha medalla de ouro nos Xogos do Mediterráneo.
Actividade política
Membro da Unión por un Movemento Popular (UMP), o ano 1993 o alcalde de París designouno conselleiro técnico para a mocidade e o deporte e no ano 1995 deixou o posto para converterse en conselleiro técnico desas funcións no Secretariado Xeral da Presidencia da República Francesa. Desde o ano 1997 é académico da Académie des Sports
En maio de 2002 o primeiro ministro Dominique de Villepin elixiuno como o seu ministro de deportes, posto que ocupou ata marzo de 2004, momento no que pasou a ser titular do Ministerio de Mocidade, Deportes e Vida Asociativa no goberno de Jean-Pierre Raffarin, ocupando o cargo ata maio de 2007. En xuño de 2007 elixírono deputado na Asemblea Nacional e desde 2008 compatibiliza ese posto co de concelleiro de París, e presidente do grupo UMP no concello parisiense, e desde febreiro de 2013 co de vicepresidente da UMP
Emilio López Pérez
Emilio López Pérez, coñecido como Milucho, nado o 31 de marzo de 1952 en Sindrán (Monforte de Lemos), é un político e sindicalista galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo e socioloxía na Universidade Complutense. Pola súa relación con Manuel María e Lois Diéguez entrou en contacto no nacionalismo galego, na súa etapa en Madrid participou na Agrupación Cultural Lóstrego, tamén participou no sindicalismo agrario nacionalista nas Comisións Labregas, chegando a ocupar a secretaria xeral. Foi deputado no Parlamento de Galicia co BNG (1993-2005) e foi delegado da consellería do Medio Rural na provincia de Lugo.
Rubén Pérez
Co nome de Rubén Pérez podemos referirnos a:
Piñeira de Arriba, Piñeira, Ribas de Sil
Piñeira de Arriba é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 4 habitantes, 1 deles era home e 3 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Medicina forense
A medicina forense ou medicina legal é a especialidade da medicina que engloba toda actividade médica relacionada co poder xudicial. Esta encárgase da investigación penal e doutras ramas do dereito nos seus aspectos médicos, da valoración legal dos lesionados físicos e das enfermidades mentais e discapacidades, e do asesoramento a xuíces, tribunais e fiscais en cuestións médicas.
Emilio Ruíz
Emilio Ruíz, nado no barrio vigués de Bouzas, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de porteiro. Foi alcumado o León de Bouzas.
Traxectoria
Comezou xogando no equipo do seu barrio, o Rápido de Bouzas, fichando despois polo Real Club Fortuna de Vigo, onde xogaría ata o momento da fusión deste co Real Vigo Sporting Club para dar lugar ao nacemento do Celta de Vigo.
Fichou polo Celta de Vigo trala polémica fuga de Isidro ao Deportivo da Coruña, ao igual que outros tres xogadores do cadro celeste.
Medicina forense
Na investigación penal a actuación do médico forense é esencial. Acode xunco coa Comisión Xudicial (xuíz e secretario) cando hai que realizar o alzamento dun cadáver (que é unha das fases máis importantes da autopsia) en casos de mortes non aclaradas (sospeitosas de criminalidade) ou violentas, examina e recolle signos externos do lugar dos feitos, establece a data probable da morte, e realiza a continuación a autopsia propiamente dita ao cadáver: realiza o exame externo do cadáver e de forma macroscópica as súas tres cavidades (cranial, torácica e abdominal) e toma mostras para envialas a centros especializados en toxicoloxía e medicina legal. Nestes realízanse análises químicos, bioquímicos e microscópicos das mostras para determinar coa máxima precisión as causas da morte ou as circunstancias que rodearon os feitos.
Emilio Ruíz
Traxectoria
Emilio Ruíz non estivo moito tempo na disciplina celeste xa que pronto se afianzaría Lilo na portería. Porén tería tempo a declararse campión do Campionato de Galicia de fútbol na tempada 1924-25, disputando tamén o encontro do 8 de xaneiro, no que o Celta vencería ao Deportivo por 3-0 e no que Ruíz parou un penal.
A comezos da tempada 1925/26 a afección do Celta brindoulle unha homenaxe pola súa entrega ao equipo neses difíciles momentos. O xogador recibiu un coche Citroën regalo da afección e un reloxo de ouro de mans do Cónsul do Uruguai, obsequio dos galegos emigrados en América.
Medicina forense
Ao contrario do que se pode pensar, no traballo diario dun médico forense o exame e avaliación de cadáveres ocupa un tempo minoritario, de non máis do 5% aproximadamente de todas as súas tarefas. Tamén actúa, por exemplo, xunto cun xinecólogo, nos casos de agresións sexuais, toma de mostras de restos deixados polo agresor, examina as roupas da vítima e elabora o informe decisivo para as actuacións penais.
Cando se denuncian lesións, derivadas de accidentes (xeralmente de circulación) ou de agresións, o médico forense recompila toda a documentación posible sobre as diferentes asistencias médicas ao lesionado, recoñece a este cada certo tempo e, finalmente elabora un informe definitivo sobre as lesións froito da actuación legal, a súa causa probable, o seu tempo de curación e o tempo que pasou sen poder realizar o seu traballo habitual, e as súas secuelas (definitivas).
No caso de Galicia, a Administración de Xustiza posúe un órgano chamado Instituto de Medicina Legal de Galicia (IMELGA), que se encarga dos asuntos forenses, e esta integrado por médicos forenses e persoal auxiliar, e foi creado por decreto da Xunta de Galicia en 2005.
Antecedentes
A primeira definición clásica dos signos do falecemento débese a Hipócrates, que no seu libro De morbis describe as modificacións da cara no inmediato período post mortem: facies hipocrática.
A medicina legal aparece por primeira vez en Alemaña no século XVI: a Lex Carolina promulgada por Carlos V en 1532 obriga a expertos en medicina (esencialmente barbeiros-ciruxiáns da época) a interviren sobre os cadáveres en caso de homicidio voluntario ou involuntario, impoñéndose despois unha pena proporcional ás lesións. En 1536, Francisco I de Francia redacta para o duque da Bretaña unha ordenanza organizando o inicio da medicina legal.
Jean Jacques Bruhier realizou en 1742 os primeiros traballos sobre inhumacións prematuras, recollendo 189 supostos casos de enterramentos en vida. Como consecuencia, cara a 1793 creáronse en Alemaña e Italia as cámaras mortuorias de espera. Neste mesmo século o científico alemán Georg Christoph Lichtenberg describiu as figuras de Lichtenberg, un importante achado que posteriormente tería relevancia como signo de fulguración no estudo de cadáveres. Ademais, Xavier Bichat fixo interesantes descricións sobre o proceso da morte e elaborou o que logo sería coñecido como trípode de Bichat das funcións vitais: a circulación, a respiración e a función nerviosa. Pierre Hubert Nysten enunciou as leis da rixidez cadavérica que levan o seu nome. Jean-Jacques Belloc é considerado o creador da medicina legal en Francia.
Dromedario
O dromedario ou camelo arábigo (Camelus dromedarius) é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia Camelidae. É similar ao camelo bactriano (coñecido vulgarmente como camelo), do que se diferencia pola súa pelaxe xeralmente máis curta, corpo menos robusto e presenza dunha xiba en lugar de dúas.
Características
Como o seu primo asiático é un tilópodo sen cornos, cos orificios nasais formando aberturas oblicuas, o beizo superior dividido e movible por separado e extensible, con pezuños, o abdome elevado e patas longas e delgadas. A súa anatomía mostra todo tipo de adaptacións á vida nos desertos cálidos e areosos onde vive: Os xeonllos e nocellos teñen calosidades que as fan máis resistentes ao ardor da area cando se sintan, as súas pestanas longas e finas manteñen os ollos a salvo de que lles entre area, e na xiba mantén un depósito de graxa do que poden nutrirse e ata xerar auga si é necesario. A súa capacidade de resistencia ante a deshidratación fíxoos uns animais moi valiosos no deserto. O dromedario pode chegar a beber ata 150 litros de auga en moi pouco tempo.
Distribución xeográfica
Os dromedarios son orixinarios da Península Arábiga, aínda que foron introducidos polo ser humano en multitude de lugares, e non son raros os casos en que estes animais escaparon e formado poboacións semisalvaxes. A modo de exemplo pódense citar os camelos do Sáhara, introducidos por primeira vez na época romana, e os de Australia, que chegaron alí durante as exploracións inglesas do século XVIII, a partir de exemplares transportados desde as Illas Canarias. O uso deste animal como motor de traballo nas tarefas agrícolas foi común en devandito arquipélago ata a recente industrialización, xerándose términos propios como "belfo", para definir á cativa do dromedario.
Da Dinastía XVII de Exipto é datado un gravado de Asuán, coa imaxe dun dromedario e o seu xinete, desmentindo a chegada deste animal ao deserto do Sáhara, procedente de Oriente, en época cristiá (Schweinfurth "Zeitschrift für Ethnologie" 1912, 633. Cf. Moret, 1956, 162).
Partido Comunista de Asturias
O Partido Comunista de Asturias (PCA) é a federación do Partido Comunista de España en Asturias.
No VIII Congreso do Partido Comunista de Asturias nomeouse a Francisco de Asís Fernández Junquera-Huergo como Secretario Xeral do partido.
Nas primeiras eleccións autonómicas, o PCA obtivo 5 escanos na cámara autonómica. Logo, presentouse con IU. De cara ás eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2011, o PCA decidiu presentarse á marxe de IU con nome de Frente de la Izquierda e nas municipais ao concello de Oviedo apoiando a Asamblea de Ciudadanos por la Izquierda.
The Times of India
The Times of India (TOI) é un xornal diario de gran formato en inglés moi popular na India. Ten a maior circulación entre todos os diarios en inglés no mundo, en todos os formatos (gran formato, compacto, berliner e en liña). É propiedade de The Times Group, que á súa vez é propiedade da familia Sahu Jain.
En 2008, o xornal indicou que cunha circulación de máis de 3,14 millóns de exemplares estaba certificado pola Audit Bureau of Circulations como o diario máis vendido en inglés a nivel mundial, co cal se situaba no posto 8° como o periódico máis vendido no mundo en calquera idioma. Segundo unha enquisa realizada na India en 2008, The Times of India era o xornal en inglés máis lido nese país, con 13,3 millóns de lectores. Segundo ComScore, a versión en liña de TOI era a páxina web máis visitada dun xornal con 159 millóns de visitas en maio de 2009, superando as páxinas web de The New York Times, The Sun, The Washington Post, Daily Mail e USA Today.
Historia
The Times of India foi fundado o 3 de novembro de 1838 como The Bombay Times and Journal of Commerce, durante o Raj Británico. O nome actual foi adoptado en 1861. Publicado cada sábado e mércores, o xornal lanzouse como unha edición bisemanal. Contiña noticias de Europa, América e o subcontinente indio, que eran transmitidas entre a India e Europa mediante barcos de vapor regulares. As edicións diarias dos xornais empezaron en 1850. No século XIX, a compañía empregaba máis de 800 persoas e tiña unha tirada considerable na India e Europa. Orixinalmente controlado e de propiedade británica, o seu último editor británico foi Ivor S. Jehu, que renunciou ao cargo en 1950. Foi despois da independencia da India cando a propiedade do xornal pasou a mans da entón famosa familia de industria de Dalmiya e, posteriormente, foi comprado por Sahu Shanti Prasad Jain do grupo Sahu Jain de Bijnore, Uttar Pradesh.
The Times of India publícao o grupo de medios de comunicación Bennett, Coleman & Co. Ltd. Esta compañía, xunto co grupo de compañías coñecido como The Times Group, tamén publica The Economic Times, Mumbai Mirror, o Navbharat Times (diario de gran formato en hindi) e o Maharashtra Times (diario de gran formato en marathi).
O Times declárase a si mesmo como un xornal liberal e algunhas veces é descrito como irreverente.
En xaneiro de 2007, lanzouse en Bangalore a edición en kanarés e en abril de 2008, lanzouse a edición en Chennai. Os seus principais rivais na India son The Hindu e Hindustan Times, que posúen a segunda e a terceira posición en canto a circulación.
Anatole France
miniatura|250px| Debuxo de T.A. Steinlein.
Anatole François Thibault, que adoptou o sobrenome Anatole France, nado o 16 de abril de 1844 en París e finado o 12 de outubro de 1924 en Saint-Cyr-sur-Loire, foi un escritor francés. Anatole France é pai do tamén escritor Noël France.
Biografía
De seu pai herdou o interese pola Revolución francesa. A familia era propietaria dunha librería que vendía tanto libros como panfletos e outros materiais editados durante a Revolución. Dese mundo, Anatole sacou parte das súas ideas e primeiras lecturas.
Segundo Fulgrosse, durante a guerra franco-prusiana (1870-1871), Anatole France participou na defensa de París como garda nacional, integrado na 1ª Compañía do 20º Batallón da Garda Nacional do Sena (compañías de guerra), na reserva no reduto de Faisanderie (Joinville-le-Pont) mentres se libraba a batalla de Champigny. Foi declarado impropio para servizo por ser de fraca constitución e pasou a ser civil en xaneiro de 1871. Foxe de París no inicio da insurrección da Comuna de París.
Anatole France apoiou a Émile Zola no caso Dreyfus; ao día seguinte da publicación do J'accuse, asinou a petición que pedía a revisión do proceso. Devolveu a súa Lexión de Honra cando lle foi retirada a Zola. Participou na fundación da Liga dos Dereitos do Home.
Tamén se comprometeu nas causas da separación da Igrexa e o Estado, dos dereitos sindicais, contra os presidios militares...
Foi colaborador do diario l'Humanité, e tomou partido en 1919 contra o Tratado de Versailles (Contra unha paz inxusta, que publicou l'Humanité o 22 de xullo de 1919). Presentouse a deputado nas eleccións lexislativas de 1914. Próximo á SFIO (Sección Francesa da Internacional Obreira, futuro Partido Socialista Francés), estivo cerca do Partido Comunista Francés, aínda que máis adiante volveuse crítico contra.
N-640
A N-640 é unha estrada nacional, que nace na N-634 para atravesar Galicia ao longo de 228 km, desde Castropol (Asturias) até Vilagarcía de Arousa. A nomenclatura desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
Pasa pola Pontenova, Meira, Lugo, Monterroso, Agolada, Lalín, Silleda, A Estrada, Cuntis e Caldas de Reis. Comparte parte do seu camiño coa estrada N-540 (entre Lugo e Guntín) e coa N-525 (entre Lalín e Chapa). alt=Sobre o km 25, co muro da antiga liña Ribadeo-Vilaoudriz|miniatura|Sobre o km 25, co muro da antiga [[Liña Ribadeo - Vilaoudriz|liña Ribadeo-Vilaoudriz]] Á súa entrada en Galicia ten lugar o inicio da N-642. Asemade, en Santiso de Abres, volve entrar en Asturias.
Eleccións municipais en Vilardevós
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vilardevós dende 1979. miniatura|dereita|200px|Casa consistorial.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilardevós desde a aprobación da Constitución de 1978.
A Calva, Cerneda, Abegondo
A Calva é un lugar da parroquia de Cerneda no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Segundo o INE de 2016, os lugares da Calva, As Casas Grandes, O Choupín e a Fonte suman unha poboación de 63 persoas (35 homes e 28 mulleres)
Rairos, Rairos, Ribas de Sil
Rairos é un lugar da parroquia de Rairos, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 36 habitantes, 14 deles eran homes e 22 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Iseo de Atenas
Iseo de Atenas (en grego antigo Ἰσαῖος, Isaĩos), nado en Atenas ca. -420 e finado ca. -340, foi un dos dez oradores áticos. Especializouse en escribir discursos para ser lidos fronte aos tribunais. Uns poucos destes conserváronse ata os nosos días. Usaba o estilo simple de Lisias de Atenas, utilizándoo como medio de argumentación en complexas cuestións de orde xurídica.
En tempo de Dionisio de Halicarnaso xa non se coñecía ningún detalle da vida de Lisias, dado que Hermipo, que escribira unha lista dos discípulos de Isócrates, non o menciona.
As Casas Grandes, Cerneda, Abegondo
As Casas Grandes é un lugar da parroquia de Cerneda no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
This Heat
This Heat foi unha banda inglesa de rock experimental formado a principios de 1976 no distrito londiniense de Camberwell polos multiinstrumemtistas Charles Bullen (guitarra, clarinete, viola, voces), Charles Hayward (batería, teclado, voces) e Gareth Williams (teclados, guitarra, baixo, voces).
As Casas Grandes, Cerneda, Abegondo
Segundo o INE de 2016, os lugares das Casas Grandes, A Calva, O Choupín e a Fonte suman unha poboación de 63 persoas (35 homes e 28 mulleres)
This Heat
This Heat estivo activa durante a ascendencia do rock progresivo e o punk rock británico, pero mantívose separado desas escenas debido a un enfoque radicalmente inventivo que tocou diversos estilos e xéneros. O seu éxito comercial foi limitado, pero This Heat son amplamente considerados como un elo perdido entre o rock progresivo (especialmente o Krautrock) e xéneros experimentais coma o post-punk, a música industrial, o post-rock e o noise rock.
Temple Grandin (filme)
Temple Grandin é un filme estadounidense dirixido por Mick Jackson que foi estreado no 2010. Está protagonizado por Claire Danes, que interpreta a Temple Grandin, unha muller autista que revolucionou o xeito en que o gando era tratado nos ranchos e matadoiros dos Estados Unidos.
Sinopse
Conta a historia de Temple Grandin, unha muller autista nada en 1947 que se converteu nunha das científicas máis brillantes do seu tempo.
Monoamino oxidase B
A monoamino oxidase B, tamén coñecida como MAOB (símbolo oficial actual ) e MAO-B (símbolo moi usado ata hai pouco), é un encima que nos humanos é codificado polo xene MAOB situado no cromosoma X.
A proteína codificada por este xene pertence á familia das monoamino oxidases, á que tamén pertence a MAOA. É un encima localizado na membrana mitocondrial externa. Cataliza a desaminación oxidativa de aminas bioxénicas e xenobióticas e xoga un papel no catabolismo de aminas neuroactivas e vasoactivas no sistema nervioso central e tecidos periféricos. Esta proteína degrada diferencialmente a bencilamina e a feniletilamina. Igual que a MAOA, degrada tamén a dopamina.
Estrutura
A primeira cavidade da hMAOB denominouse cavidade de entrada (290 Å3) e a segunda cavidade do substrato ou cavidade do sitio activo (~390 Å3); entre ambas a cadea lateral da isoleucina199 serve como cancela. Dependendo do substrato ou do inhibidor unido, pode encontrarse en forma aberta ou pechada, o cal é importante para definir a especificidade do inhibidor da hMAOB. Ao final da cavidade para o substrato está o coencima FAD cos sitios para a unión favorable de aminas sobre a flavina, nos que están implicados dous residuos case paralelos tirosil (398 e 435), que forman o que se denominou gaiola aromática.
Diferenzas entre a MAOA e a MAOB
A MAOA está implicada no metabolismo da tiramina; a inhibición da MAOA, especialmente a inhibición irreversible, pode ter como resultado un efecto presor perigoso cando se consomen alimentos nos que abunda a tiramina, como os queixos. A MAOA está implicado no metabolismo da serotonina, noradrenalina e dopamina mentres que a MAOB metaboliza o neurotransmisor dopamina. A MAOB é un encima da membrana mitocondrial externa que cataliza a oxidación de neurotransmisores arilalquilaminas.
A monoamino oxidase A (MAOA) xeralmente metaboliza a tiramina, norepinefrina (NE), serotonina (5-HT), e dopamina (DA) (e outros compostos menos relevantes clinicamente). Porén, a monoamino oxidase B (MAOB) metaboliza principalmente a dopamina (e outros compostos menos importantes clinicamente). As diferenzas entre a selectividade de substrato de ambos os encimas aprovéitanse clinicamente ao tratar trastornos específicos: os inhibidores da MAOA utilizáronse normalmente no tratamento da depresión, e os inhibidores da MAOB no tratamento da enfermidade de Parkinson. os inhibidores non específicos (é dicir, combinados de MAOA/B) poden xerar problemas cando se toman á vez que alimentos que conteñen tiramina como o queixo, porque a inhibición por fármacos da MAOA causa unha elevación perigosa dos niveis de tiramina séricos, o que pode orixinar síntomas hipertensivos. Os inhibidores selectivos da MAOB evitan este problema ao inhibiren preferencialmente a MAOB, a cal metaboliza principalmente a dopamina. Se a MAOB é inhibida, entón hai máis dopamina dispoñible para o correcto funcionamento neuronal, especialmente na enfermidade de Parkinson.
Papel en enfermidades e no envellecemento
miniatura|dereita|MAOB. De As enfermidades de Alzheimer e Parkinson están ambas asociadas con niveis elevados de MAOB no cerebro. A actividade normal da MAOB xera especies reactivas do oxíxeno, que danan directamente as células. Os niveis de MAOB increméntanse coa idade, o que suxire que ten un papel no declive cognitivo natural relacionado coa idade e a probabilidae dun incremento do desenvolvemento en idades avanzadas de doenzas neurolóxicas. Os polimorfismos máis activos do xene MAOB foron ligados á emocionalidade negativa, e sospéitase que son un factor subxacente na depresión. A actividade da MAOB xoga un papel nos danos cardíacos inducidos polo estrés.
Modelos animais
Os ratos transxénicos que non poden producir MAOB son resistentes nun modelo de ratos da enfermidade de Parkinson. Tamén mostraron un incremento da sensibilidade ao estrés (igual que ocorre cos ratos knockout para a MAOA) e un incremento da β-PEA. Ademais, mostran un comportamento de desinhibición e de ansiedade reducida.
Efectos da deficiencia en humanos
Aínda que as persoas que carecen do xene da MAOA mostran retardo mental e anormalidades de comportamento, as persoas que carecen do xene da MAOB non mostran anormalidadeds agás niveis elevados de fenetilamina en urina, o que formula a cuestión de se a MAOB é realmente un encima necesario. Novas investigacións indican a importancia da fenetilamina e outras aminas traza, que se sabe agora que regulan a neurotransmisión por catecolaminas e serotonina a través do mesmo receptor das anfetaminas, o TAAR1.
Propúxose o uso profiláctico de inhibidores da MAOB para facer máis lento o envellecemento natural humano en individuos sans, pero é un asunto controvertido.
Inhibidores selectivos
210px|miniatura|middle|Geiparvarina. 170px|miniatura|right|(+)-Catequina. 470px|miniatura|right|Fórmula estrutural de inhibidores de alta afinidade da MAO selectivos para o tipo B. As diverxencias dependentes de especie poden dificultar a extrapolación das potencias dos inhibidores. Estes poden clasificarse en:
Pablo Almazán
Pablo Almazán Sierra, nado o 15 de xaneiro de 1989 en Granada, é un xogador profesional español de baloncesto. Actualmente xoga para o Real Betis da Liga ACB, no que xoga na posición de ala cunha alzada de 2,00 metros.
Salto do Nervión
miniatura|Salto do Nervión, en inverno.
O salto do Nervión é un salto vertical de 220 m de altura que ten como orixe a confluencia dos regatos Iturrigutxi, Ajiturri e Urita, nacidos entre as serras de Gillarte e Gibijo. Esta fervenza só existe en época de choivas ou desxeo de neves, o que dá lugar a que a cachoeira só apareza de forma esporádica.
Atópase no límite da provincia de Burgos e de Áraba, xunto ao porto de Orduña, entre a serra de Gibijo e o monte Santiago. Pódese acceder a un miradoiro desde a parte sur de dito porto por Berberana ou desde a parte norte partindo de Orduña (un enclave biscaíño situado en Áraba) e continuando por terras arabesas até coroar o porto. Tamén se pode andar polo canón do Délica até a mesma parede, pero é máis dificultoso xa que hai que ir andando a treitos polo leito do río.
esquerda|miniatura|240px|Val do Délica visto desde o Salto do Nervión.
Erville, Cela, Mos
Erville é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Mos. Segundo o IGE, no 2013, tiña 464 habitantes (231 homes e 233 mulleres).
No cume do Monte do Castro de Erville atópase a Capela da Virxe do Castro (Nosa Señora das Neves) de gran devoción pola poboación da vila, o bico do monte remátase cunha gran cruz de granito rosa do Porriño e un miradoiro. Sábese da existencia dun poboado castrexo no lugar.
Rubén Pérez Correa
Rubén Pérez Correa, nado en Vigo en 1977, é un político galego.
Traxectoria
miniatura|Papeleta das Eleccións locais 2019 en Vigo de Marea de Vigo. Licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Membro do Comité Central do Partido Comunista de Galicia dende 1997 e do seu comité executivo dende 2000. Militante de CCOO desde 2004. Foi secretario de organización da federación galega do PCE, e de Esquerda Unida. Actualmente é coordinador local de Esquerda Unida en Vigo. Foi elixido candidato da Marea de Vigo para as eleccións municipais de 2015, 2019 e as de 2023.
Economía dos Emiratos Árabes Unidos
miniatura|left|Edificios en [[Dubai, destacándose o Burj Khalifa.]] Os Emiratos Árabes Unidos teñen unha economía aberta con elevado PIB per cápita e expresivos superavits comerciais. É a segunda máis grande do mundo árabe, despois da de Arabia Saudita.
As actividades económicas tradicionais do país son a recolla de dátiles, de perlas, a cría de camelos e a pesca. Dende os anos 1970 a explotación de petróleo e gas natural son as actividades máis importantes. Os esforzos realizados no sentido de diversificar a economía reduciron a participación do petróleo e do gas natural no Produto interior bruto a só un 25%.