cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roy Salvadori
Coches deportivos
Ao longo da súa carreira na Fórmula 1, Salvadori continuou participando en moitas outras clases, particularmente dentro do Reino Unido e como resultado fíxose moi coñecido a nivel nacional. Durante as tempadas 1951 e 1952, mentres participaba en carreiras de coches deportivos en toda Inglaterra, converteríase nun habitual dos podios e gañaría a súa primeira carreira no BARC en Goodwood en 1952. Seguirían a esta vitoria outras na tempada en Snetterton e Goodwood. En 1953 Salvadori logrou máis podios con algunhas vitorias. Con todo, no seu primeiro intento nas 24 Horas de Le Mans, pilotando un Aston Martin oficial non lle foi ben. Copilotando con George Abecassis, un fallo do embrague conduciría a unha pronta retirada. O piloto impresionou coa súa actitude de agresiva presión, cando terminou segundo no Internationales ADAC-1000 km Rennen Weltmeisterschaftslauf Nürburgring nun Jaguar C-Type da Ecurie Ecosse, compartido con Ian Stewart
Desde que comezou a competir en automóbiles deportivos nos niveis superiores durante os anos 50, era habitualmente unha aposta segura para terminar entre os cinco primeiros, xa fose en carreiras nacionais ou internacionais. Con todo, en 1959, lograría unha serie de éxitos dos cales incluso os mellores se sentirían envexosos. Malia que só terminou unha carreira no ano ata marzo, nos seguintes tres meses Salvadori encadeou un camiño incrible de éxitos. Comezou cun segundo lugar na carreira do Imperio Británico, pero seguiu con dúas vitorias consecutivas no Aintree 200 e unha carreira internacional en Silverstone. E logo, un par de segundos postos e outra vitoria, esta vez na carreira do Open Nacional en Crystal Palace a mediados de maio. Gañando no Circuíto da Sarthe as 24 Horas de Le Mans.
24 Horas de Le Mans de 1959
Salvadori foi contratado para a carreira por David Brown Racing Dept. nun Aston Martin DBR1/300, asociado co mesmo copiloto que tivera nas 12 Horas de Sebring anteriormente ese mesmo ano, o texano Carroll Shelby. O desgaste sería unha constante e finalmente na pista quedaron apenas 13 coches; liderando os coches superviventes estaban Salvadori e Shelby. O inglés levou o coche a meta dándose a si mesmo e a Brown a vitoria de Le Mans que cada un estivera anhelando durante moitos anos. Este foi o punto culminante da súa carreira deportiva, especialmente porque Shelby estaba con diarrea e polo tanto, Salvadori fixo a maior parte da condución. Antes do final da tempada, anotaría catro vitorias máis. Foi realmente a súa mellor tempada.
Seguiu á tempada 59 outra boa tempada en, anotando cinco vitorias, incluíndo unha racha de catro triunfos en cinco carreiras. Mentres en Le Mans, permitiu ao seu copiloto Jim Clark pilotar o suficiente para expresarse, pero sempre aconsellando sabiamente para que o emparellamento terminase terceiro no DBR1 de Border Reivers.
1961 veríao lograr dúas vitorias no Crystal Palace o mesmo día, ademais dunha serie doutros podios.
Un ano máis tarde trompeou no aceite verquido polo Aston Martin (DP214) de Bruce McLaren durante as primeiras voltas da carreira, envorcou sobre o teito do seu E-Type, e estalou en chamas. Jean-Pierre Manzon no seu Aerodjet LM6 golpeou a Salvadori e detívose no medio da pista. Christian Heins foi incapaz de evitar os restos, perdeu o control, golpeou outro coche, trompeou e explotou en chamas. Aínda que Salvadori e Manzon resultaron feridos, Heins morreu instantaneamente. O accidente finalmente levou a Salvadori a retirarse das carreiras a principios de 1965, logo de terminar segundo na carreira do Trofeo de Whitsun en Goodwood, nun Ford GT40. A última vitoria en autos deportivos chegou a tempada anterior no Scott-Brown Memorial at Snetterton.
Regresou á Fórmula Un para servir como xefe de equipo no equipo de carreiras de Cooper en 1966 e 1967. Logo dun desacordo co equipo, iríase e centrouse no seu propio negocio. Lonxe da pista, involucrouse cun concesionario de autos en Surrey entre 1968 e 1969. Salvadori tamén participou nas primeiras etapas do proxecto GT40 de Ford, pero renunciou, cando o manexo da máquina parecía problemático, sen aceptar un pago polos seus servizos.
Retirouse a Mónaco a finais dos anos 60. Morreu despois dunha longa enfermidade o 3 de xuño de 2012 á idade de 90 anos.
Vida familiar
Salvadori casou con Susan Hindmarsh, unha das fillas da piloto de carreiras que bateu a marca de longa distancia ao redor do mundo Violette Cordery e o seu marido, o piloto de carreiras e aviador John Stuart Hindmarsh.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. † Coche pilotado na carreira, por Sergio Mantovani.
Vilaescusa, A Valenzá, Barbadás
Vilaescusa é un lugar da parroquia da Valenzá no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Segundo datos do INE e do IGE no ano 2011 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres), 119 menos ca en 2010.
Táboa
O termo táboa pódese referir a:
O uso máis común:
Información
Cadro de números ordenados conforme a un método para facilitar a obtención duns determinados valores; Lista, relación ordenada e sistemática de determinadas materias, que permite consultalas ou localizalas rapidamente: táboa de prezos;
Deportes
Prancha alongada de material flotante sobre a que se practican deportes acuáticos e de neve.
Gastronomía
Fonte de alimentos da mesma clase:
Castro de Croas de Ramil
O Castro de Croas de Ramil é un castro de cumio fortificado situado en Lamas, San Sadurniño.
Tería forma circular duns 60 metros de diámetro.
Chikungunya
Chikungunya (do makonde, o que se torce ), ou de xeito abreviado chik, é unha doenza infecciosa provocada por un virus de ARN que leva o mesmo nome. Dito virus pertence ao grupo dos arbovirus, do xénero Alphavirus (Togaviridae) e transmítese característicamente a través de mosquitos do xénero Aedes (Aedes aegypti e Aedes albopictus), os cales actúan como vector epidemiolóxico.
Probabelmente a orixe do virus atópese no continente africano, onde se reproduciría no organismo dos primates a través do subxénero Stegomyia, tal e como acontece coa febre amarela. Así, a infección polo virus chikungunya é endémica de áfrica, existindo tamén gromos epidémicos no sueste asiático, na contorna do océano Índico. Recentemente tivéronse descrito gromos en localizacións atípicas coma Europa, América do Norte ou Brasil, probabelmente por mor da ubicuidade e a distribución urbanita do mosquito transmisor.
Tarrañolas
miniatura|Xograresa con tarrañolas acompañando un xograr de óboe. [[Cantigas de Santa María|Cantigas de Santa María.]] As tarrañolas son un instrumento de percusión idiófono empregado en diversas culturas musicais. Consiste en dúas lamelas que se colocan entre os dedos da man e fanse soar movendo a man, producindo un son seco.
Xeito de tocar
miniatura|dereita|Xeito habitual de coller as tarrañolas Para tocalas, as lamelas colócanse entre os dedos índice e o medio e entre o medio e o anular (Nalgunhas variantes as lamelas teñen unha fenda para mellor suxeitar). O dedo medio mantén fixa unha delas contra a palma a man, mentres que a outra queda ceibe. Movendo a man con golpes rápidos as lamelas chocan entre elas producindo o seu son seco característico.
Tócanse tanto cunha soa man o a pares, permitino deste xeito maior xogo de ritmos e incluso de son, o permitir tocar tarrañolas de timbre ou ton distinto.
Nome
O nome do instrumento provén das primeiras que se empregaron, que estaban feitas de anacos de tella. Existen variantes do nome: terrañolas, tarreñas, trécolas ou tixoletas. Tamén se lle da este nome as castañolas. De feito, algúns autores opinan que as tarrañolas puideron dar orixe ás castañolas. .
Uso
miniatura|dereita|200px|O intérprete de tarrañolas de [[William Sidney Mount, 1856]] A súa orixe remóntase as antigas culturas da China, Exipto, Grecia e Roma. Podemos velas xa representadas na imaxe que ilumina a cantiga 330 das Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio do século XIII. Na literatura española aparecen mencionadas nas novelas Rinconete y Cortadillo e El coloquio de los perros, de Miguel de Cervantes, asociándoas as capas baixas da sociedade.
Está presente en varias culturas musicais. Tócanse, por exemplo, en toda a Península Ibérica. En Galicia é un instrumento asociado os cativos, pero tamén o interpretaban adultos. É normal a súa presenza nos Minstrel do século XIX, no blues, no bluegrass, na música zydeco, na música franco-canadense, ou a música de Nova Escocia, todos estes estilos cultivados en Estados Unidos, onde chegou da man dos emigrantes irlandeses, que o teñen como instrumento tradicional.
En Galicia, amais de anacos de tella, tamén se facían de ósos de costelas, lousas de pedra ou madeira, requentada en ocasións para darlle dureza. Na actualidade véñense facendo de madeira de buxo. En Galicia teñen entre 12–20 cm de longo, 3–5 cm de alto e 4–8 mm de groso.
Pavillón dos Deportes de Lugo
O Pavillón dos Deportes de Lugo é un recinto polideportivo cuberto da cidade de Lugo, onde xoga actualmente os seus partidos como local o equipo de fútbol sala da cidade, o Prone. Inaugurado en 1964, ten capacidade para 3.500 espectadores.
Copa Latina
A Copa Latina foi unha competición futbolística europea que enfrontou entre 1949 e 1957 aos campións das ligas de Francia, Italia, Portugal e España. A competición tivo un gran prestixio por ser a primeira competición internacional europea que enfrontaba aos campións dos países latinos, e foi considerada a segunda competición máis importante de Europa tras a Copa Mitropa, concibida con anterioridade, e que enfrontaba a conxuntos dos países do leste de Europa.
A Copa Latina disputábase cada ano nunha sede diferente nun dos catro países participantes. Un sorteo decidía os emparellamentos das dúas semifinais. Os gañadores das semifinais disputaban a final. Os perdedores disputaban o partido polo terceiro e cuarto posto.
A competición deixou de disputarse en 1957, tras a consolidación da Copa de Europa, competición creada en 1955.
José Antonio Martín Pallín
José Antonio Martín Pallín, nado na Coruña en 1936, é un xurista galego que foi fiscal do Tribunal Supremo.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito polas universidades de Deusto e de Valladolid. Entrou na carreira fiscal en 1965, e exerceu o seu labor como fiscal en distintas audiencias ata que en 1986 foi nomeado fiscal do Tribunal Supremo. Tres anos máis tarde, en 1989 nomeárono maxistrado da sala segunda, do penal e na actualidade é maxistrado emérito desa institución.
Chaveán
O topónimo galego Chaveán pode referirse a:
José Antonio Martín Pallín
Traxectoria
Academicamente foi profesor de dereito penal e procesal nas universidades de La Laguna e na Autónoma de Madrid. Tamén foi profesor de dereito civil na Universidade Complutense de Madrid, na Universidade San Pablo CEU e na Autónoma de Madrid.
Ostenta distintos cargos e posicións de honra. Así, é membro da Comisión Internacional de Xuristas, do Comité de Bioética de España, do Instituto de Estudios Canarios, do Secretariado Internacional de Xuristas pola Amnistía e a Democracia en Paraguai, da Asociación Hispano-Alemá de Xuristas ou da Asociación pro Derechos Humanos de España. Ten participado en diversas misións internacionais en países de Suramérica organizadas por Amnistía Internacional.
Así mesmo foi presidente da Unión Progresista de Fiscais e voceiro de Xuíces para a Democracia.
St Albans
miniatura|150px|Escudo de St Albans.
St Albans é a principal área urbana do distrito de St Albans, ao sur do condado de Hertfordshire (Inglaterra), a 35,5 km ao norte do centro de Londres.
Historia
miniatura|250px|Igrexa abacial e catedral de St Albans.
O territorio actual de St Albans estaba na antigüidade ocupado polos britóns (brittones), dos que deriva o nome de Britannia que lle deron os romanos cando fundaron a súa provincia nas terras centromeridionais de illa. Pobos gaélicos precederon aos Catuvellauni ou Cassivellauni, que estableceron o seu oppidum en Prae Hill, é dicir, ao redor de 1,500 m ao oeste do centro da cidade actual.
Trazo (diacrítico)
Un trazo ou unha barra son signos diacríticos inscritos que se engaden a unha letra e que poden ter diferentes formas.
St Albans
Historia
Foi unha das principais cidades da Britania romana, na que se coñecía co nome de Verulamium. Despois da retirada romana e antes de pasar a chamarse St Albans, a cidade chamouse Verlamchester ou Wæclingacaester. Nas súas proximidades tiveron lugar dúas fundamentais batallas durante a guerra das dúas rosas (1455-1485), que enfrontou polo trono de Inglaterra á casa de Lancaster coa de York: a primeira e a segunda batalla de Santo Albano.
Trazo (diacrítico)
Forma
Dependendo da lingua, do alfabeto ou da letra sobre a que se usa, os trazos poden ter diferentes formas, semellantes aos signos ortográficos:
Signos diacríticos semellantes son a faixa inscrita e o til inscrito.
St Albans
A cidade
miniatura|260px|O famoso pub Ye Olde Fighting Cocks. A pesar da súa importancia histórica, St Albans é unha poboación relativamente suburbana. Moitas das súas vivendas foron construídas no século XX, no período entreguerras e durante a expansión da posguerra. Estímase que o 20 % da poboación viaxa a Londres para traballar, mentres que os negocios locais ocupan unhas 46.000 persoas, o 46 % das cales veñen doutras localidades.
Trazo (diacrítico)
Uso como diacrítico
Ata 1921 o letón empregaba os diacríticos 38px, 38px, 38px, 38px e 38px que foron substituídos por Ģ, Ķ, Ņ, Ŗ e Š.
St Albans
A cidade
A economía de St Albans baséase principalmente en oficinas, pequenas empresas, vendas polo miúdo e compañías turísticas, o 80 % das cales teñen menos de 10 empregados. Os alugueiros das vivendas son relativamente caros en comparación co resto de Inglaterra, debido principalmente a que está moi ben comunicada (especialmente por ferrocarril cara a Londres, aínda que tamén polas autoestradas M25 (circular de Londres) e M1.
Trazo (diacrítico)
Alfabetos non latinos
Algunhas linguas escritas en alfabetos non latinos tamén utilizan trazos como signos diacríticos. Desta forma, aparecen no alfabeto cirílico, , , , , , , ,. Algunhas destas letras teñen trazos semellantes á barra vertical ou á barra inversa.
St Albans
A cidade
St Albans é unha das localidades que se autoadxudican o título de teren máis pubs por metro cadrado (outras son Edimburgo, Norwich, Nottingham, Otley e Rochdale). Tamén presume de ter o pub máis antigo de Inglaterra, o Ye Olde Fighting Cocks.
Trazo (diacrítico)
Alfabetos non latinos
No alfabeto árabe escríbense estes signos en, e.
Monseiro
O topónimo galego Monseiro pode referirse a:
Lingua cebuana
O cebuano, tamén coñecido coma sugbuanon, é unha lingua pertencente ó filo austronesio, dentro da rama occidental malaio-polinesia e do grupo Visayas (Visayan ou Binisayâ). Falada en Filipinas por preto de 18 000 000 persoas. O nome provén do nome da illa filipina de Cebú.
Trazo (diacrítico)
Usos non diacríticos
En Matemáticas emprégase unha barra sobre certos símbolos para indicar “o contrario”, como (“non é igual”),  (“non existe”),  (“non pertence”) ou  (“non é paralelo”).
St Albans
A cidade
A igrexa principal de St Albans, de estilo gótico e dedicada a santo Albano, data dos séculos XII a XIX. Inicialmente foi unha igrexa monacal e, desde 1877 é unha catedral.
Lingua cebuana
O cebuano é a lingua nativa dos habitantes de Cebú, de Bohol, de Negros Oriental e da xente da provincia occidental de Leyte e Mindanao norteño. Tamén se fala nalgunhas cidades e illas en Samar. Ata os anos 1980, o cebuano superaba ó tagalo en termos de falantes. O dialecto usado en Bohol chámase Boholán e ás veces considérase un idioma separado.
Números
1. usá
2. duhá
3. tulú
4. upát
5. limá
6. unúm
7. pitú
8. walú
9. siyám
10. napúlu
11. napúlu'g usá
11. onse (a miúdo empréganse empréstimos do español para números superiores a 10)
20. kawhaan
30. katloan
40. kaapatan/kap'atan
50. kalimaan/kalim'an
60. kaunuman/kan'uman
70. kapituan
80. kawaloan
90. kasiyaman
100 usá ka gatos
1.000 usá ka libo
1 000 000 usa ka libo ka libo
Manuel Penedo
Manuel Penedo Paradela, nado no Irixo o 26 de xaneiro de 1959 e finado o 2 de agosto de 2019, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura de Coalición Progresista Galega á alcaldía do Irixo e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 1991 por Centristas de Galicia, tamén con maioría absoluta. Nas municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
John Peel
John Robert Parker Ravenscroft, nado o 30 de agosto de 1939 e finado o 25 de outubro de 2004), coñecido profesionalmente como John Peel, foi un DJ, radiodifusor e xornalista inglés.
DJ da BBC Radio 1 dende 1967 ata a súa morte en 2004, foi un dos primeiros en incluír reggae e punk nos programas de radio británica. Coñecido polo seu gusto musical ecléctico influíu significativamente no rock alternativo, no pop, no hip hop e no dance británico
Morreu aos 65 anos, durante unha viaxe en Cuzco (Perú), a causa dun paro cardíaco. Fora nomeado oficial do Imperio Británico.
O legado: Peel Sessions
John Peel fixo sesións de radio con artistas recoñecidos, traballando con gran parte deles. Estas gravacións son coñecidas como as Peel Sessions, que consistían xeralmente en 4 cancións pre-gravadas nos estudios da BBC, co estilo das demos. Hai moitos álbums chamados The Peel Sessions ou The John Peel Sessions, con autoría de moitos artistas.
Lawrence Daniel Huculak
Lawrence Daniel Huculak (en Лаврентій Данило Гуцуляк), nado en Vernon (Canadá) o 25 de xaneiro de 1951, é un eclesiástico católico canadense, dende 2006 metropolita de Winnipeg dos ucraínos.
Castro da Croa do Redo
O Castro da Croa do Redo é un castro de cumio fortificado situado en Lamas, San Sadurniño.
Tería forma elíptica con orientación no eixe maior N-L cunhas medidas de 120 metros e 60 metros no eixe menor.
Aurelia Arkotxa
Aurelia Arkotxa Mortalena, nada o 3 de outubro de 1953 en Baigorri, Baixa Navarra, é unha escritora e académica vasca.
Traxectoria
Graduouse na Universidade de Bordeaux e no ASJU cunha tese sobre a obra de Gabriel Aresti. Ensina cultura clásica na Universidade de Bayonne; foi co-fundadora dunha revista literaria e dun xornal. Investiga a lingua vasca e os seus textos con IKER no Centro nacional de investigación científica; é directora da revista Lapurdum.
Dende 2003 é asociada da Academia vasca, académica dende 2007, e vicepresidenta dende o 3 de novembro de 2009
Isidro Silveira
O nome de Isidro Silveira pode referirse a:
Aturuxo
Aturuxo pode ser:
Espadelada
miniatura|Mulleres da [[Bretaña (rexión histórica)|Bretaña traballando o liño]] A espadelada é un proceso do tratamento do liño.
Características
Consiste en limpar o liño con espadelas botando o liño nun espadeleiro e retirando os tomentos das fibras. Este proceso faise despois da deluva e antes do asedado. As arestas desprendidas, máis bastas, serven para facer saias ordinarias e queda a fibra de calidade. O proceso segue co tascado, que é unha segunda espadela. Queda unha estopa basta que serve para facer cordas ou fíos de sacos.
Este labor facíano as mulleres en grupo, as espadeladeiras, a finais de ano. Xuntábanse ao luscofusco e continuaban ao longo da noite. Era común traballar a xeito de veceira (acudindo os veciños en axuda da familia que realizaba o labor). Nestas reunións xurdían os cantos de espadelas e era habitual que, rematados os labores, tivese lugar unha festa con canto e baile. Estas celebracións eran habituais por toda Galiza e levan diferentes nomes en función do traballo realizado: espadelada, esfollada, tasca, fiada, etc; ou da zona xeográfica: serán, foliada, polavila, ruada etc.
Chavella
O topónimo galego Chavella pode referirse a:
The Tortoise and the Hare (filme)
The Tortoise and the Hare é unha curtametraxe clásica de animación de 1935 producida por Walt Disney e dirixida por Wilfred Jackson. Está baseada na fábula de Esopo de A lebre e a tartaruga. The Tortoise and the Hare gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 7ª edición dos Oscar. Crese que esta animación serviu de inspiración para a creación da personaxe de Bugs Bunny, que apareceu por primeira vez en 1940.
Epicrates maurus
Epicrates maurus é unha especie terrestre do xénero Epicrates, da familia das boas na suborde das serpes. Habita en rexións cálidas do sur de América Central e o noroeste de América do Sur.
Alonso Pérez de Guzmán
miniatura|300px|Placa conmemorativa na casa natal (León) Alonso Pérez de Guzmán, nado en León en 1256 e finado en Gaucín (Málaga) en 1309, foi un nobre castelán pertencente á casa ducal de Medina Sidonia. Duque de Niebla e alcumado Guzmán o Bo (Guzmán el Bueno), era fillo bastardo do adiantado maior de Andalucía, Pedro Núñez de Guzmán.
Por desavinzas cos seus irmáns abandona o reino de Castela e ponse ó servizo do sultán de Marrocos. Volve a Castela en 1291, chamado por Sancho IV, quen quería aproveita-lo seu coñecemento e relacións cos musulmáns na súa loita cos benimeríns polo control do estreito de Xibraltar. Participa na conquista castelá de Tarifa no 1292, e é nomeado alcaide da praza en 1293.
Chavián
O topónimo galego Chavián pode referirse a:
Alonso Pérez de Guzmán
É aquí de onde xorde a lenda de Guzmán o Bo, xa que o sultán benimerín Ibn Ya'qub e o infante Xoán, irmán do rei, intentan conquista-la praza en 1294. Como unha frota aragonesa estaba a piques de chegar para rompe-lo asedio, os benimeríns intentan acelera-la rendición da praza capturando ó fillo de Guzmán e ameazando con matalo se o alcaide non rendía Tarifa. Segundo a lenda, Guzmán non só non se rendeu senón que ofreceu ós sitiadores o seu propio coitelo para que cumprisen a súa ameaza, cousa que fixeron, xesto heroico que lle gañou o alcume "O Bo".
O asedio fracasou finalmente, e Guzmán seguiu combatendo contra os musulmáns no sur de España ata a súa morte na Serranía de Ronda.
Saint-Jean-sur-Vilaine
Saint-Jean-sur-Vilaine (en Sant-Yann-ar-Gwilen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Xiana do Teixeiro
Xiana do Teixeiro é unha directora de cinema galega. Traballa co relato íntimo, coa identidade e coa construción do xénero.
A Eirexa, Rabiño, Cortegada
A Eirexa é un lugar da parroquia de Rabiño no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 5 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Carballesa (muiñeira)
A carballesa é unha composición musical e un baile variante da muiñeira. O baile, sempre en roda, conservouse só nas zonas montañosas do Courel.
Características
De ritmo rápido e vivo, escríbese en compás de 6/8 ou de 2/4. Bailase en roda, cun bailador (guía) que inicia os puntos sendo a continuación imitado polo resto das parellas. Adoita ir acompañada por unha charanga e ser interpretada polos grupos de baile tradicional con zocos, zocas e o resto da vestimenta propia da montaña.
O folclorista Casto Sampedro atribúe o seu nome, sen fundamento, á súa "xeneralidade" nas terras do Carballiño. A música foi recollida tamén noutras areas galegas como Melide ou Boimorto, porén, nas recollas realizadas a finais do século XX, só se documenta xa o baile na zona do Incio e do Courel. Segundo o cancioneiro deste autor, cando unha parella sobresaía sobre as outras polo alto dominio técnico do baile os restantes bailadores abandonaban a danza para convertérense en espectadores. Asemade afírmase que en ocasións era a muller, e non o home, a que guiaba os puntos do baile.
Globósido
miniatura|350px|Estrutura dun globósido Os globósidos son un tipo de glicoesfingolípido formado por unha ceramida unida a un oligosacárido formado por azucres neutros. O oligosacárido contén varios residuos de azucres, xeralmente formados por unha combinación de galactosa, glicosa e N-acetilgalactosamina. Non teñen grupos amino libres nin carga a pH 7, o que os diferenza doutros compostos similares, como os gangliósidos, que conteñen azucres ácidos cargados.
O principal glicoesfingolípido das membranas dos eritrocitos humanos é o globósido Gb4 (GalNAcβ3Galα4Galβ4Glcβ1Ce), que se denominou globósido porque foi illado orixinalmente como un precipitado birrefrinxente globular.
Características
Os globósidos son unha clase de lípidos complexos que pertencen á familia dos glicoesfingolípidos (un subgrupo de glicolípidos). Son lípidos anfipáticos, cunha parte hidrófoba (ceramida) e outra hidrófila (os azucres).
Describíronse máis de 130 tipos distintos de globósidos, que difiren entre eles nos ácidos graxos que compoñen a ceramida e nos azucres. Estes ácidos graxos adoitan ser de cadea moi longa, e entre eles están o lignocérico, nervónico e cerebrónico. Os paraglobósidos son moi similares e diferéncianse dos globósidos en que teñen N-acetilglicosamina en lugar de N-acetilgalactosamina.
Biosíntese
Unha serie de glicosiltransferases cataliza a biosíntese dos globósidos. A síntese comeza coa transferencia dunha unidade de galactosa procedente da UDP-galactosa a un glicocerebrósido para formar un enlace glicosídico β (1-4). Dado que este enlace é o mesmo que une a glicosa e a galactosa na lactosa, este glicolípido pode denominarse tamén como lactosilceramida. Esta última é o precursor dos globósidos e dos gangliósidos. Seguidamente prodúcese a adición dunha segunda unidade de galactosa a partir de UDP-galactosa igual que antes, pero neste caso o residuo galactosa terminal adopta a configuración anomérica α e dá lugar á trihexosilceramida. Para rematar a síntese dun globósido de tres azucres, unha unidade de N-acetilgalactosamina únese de forma secuencial á trihexosilceramida a partir de UDP-N-acetilgalactosamina. miniatura|dereita|Síntese dun globósido
Funcións
Os globósidos están implicados en diversas funcións de recoñecemento na superficie da membrana.
Un exemplo desas funcións é que son o antíxeno P do eritrocito, que é o principal receptor do parvovirus B-19 humano. Estudos recentes suxiren que os globósidos, á parte de seren os receptores primarios do B-19, actúan tamén como mediadores dos cambios da cápsula vírica requiridos para a penetración na célula do virus. Hai unha pequena porción de individuos que non expresan o globósido na súa membrana, polo que son resistentes á infección por B-19.
Localización
Os globósidos forman parte da bicapa lipídica da membrana celular, na que se sitúan coa súa parte glicídica orientada cara ao exterior da membrana plasmática. Os globósidos só se encontran na membrana das células proxenitoras dos eritrocitos, nos miocitos do corazón, nas células endoteliais e nas células dalgúns órganos como o fígado, ril e bazo. Hai que salientar que a membrana das mitocondrias e do retículo endoplasmático non presentan globósidos nin ningún outro tipo de glicolípido.
Enfermidades asociadas
Existen algunhas enfermidades dexenerativas asociadas a un trastorno no metabolismo dos globósidos causado por unha falta ou deficiencia dos encimas encargados da súa degradación nos lisosomas. Todas elas inclúense dentro do grupo das lipidoses ou doenzas causadas por almacenamento de lípidos. Entre elas salientamos as enfermidades de Sandhoff e Fabry.
Enfermidade de Sandhoff
A enfermidade de Sandhoff é unha enfermidade hereditaria autosómica recesiva, ocasionada pola deficiencia dos isoencimas β-hexosaminidase A e B debido a unha mutación no xene HEXB, localizado no brazo longo do cromosoma 5. Estes encimas, no seu estado normal, son os encargados de romper o enlace glicosídico β que une a N-acetilgalactosamina, degradando así os globósidos a trihexosilceramida. En consecuencia, un defecto nestes encimas provoca a acumulación a niveis tóxicos de globósidos; particularmente nas neuronas do cerebro e da medula espiñal, causando a súa progresiva deterioración e destrución.
As manifestacións clínicas recordan á enfermidade de Tay-Sachs mais cunha progresión moito máis rápida. A forma infantil preséntase nos 4 primeiros meses de vida e caracterízase por retardo psicomotor, perda de visión e audición, hipotonía seguida por espasticidade, mioclono (contraccións musculares parecidas a unha descarga), convulsións, macrocefalia (cabeza anormalmente agrandada), e manchas vermello-cereixa nos ollos, como síntomas principais. Os bebés afectados pola enfermidade de Sandhoff adoitan falecer a idade temperá, xa que actualmente non existe ningún tratamento para evitar o progreso da doenza.
Enfermidade de Fabry
A enfermidade de Fabry é unha doenza hereditaria recesiva ligada ao cromosoma X derivada de mutacións no xene GLA que codifica o encima α-galactosidase. Sen cantidades axeitadas de α-galactosidase non se pode degradar a trihexosilceramida, derivada dos globósidos, en partículas máis pequenas (lactosilceramida), acumulándose así en vasos sanguíneos, tecidos do fígado, ril, cerebro e corazón, o que afecta ao seu correcto funcionamento.
Entre os síntomas asociados a esta enfermidade poden encontrarse: dor nas extremidades, anhidrose (diminución na suoración), intolerancia á calor e ao frío, aparición de anxioqueratomas (grupos de puntos de cor vermello granate), opacidade da córnea así como outros problemas dixestivos, cardíacos, cerebrais, renais e nerviosos que son os que acaban causando a morte.
Ligazóns externas
Enfermidades asociadas:
Montalbán
O topónimo Montalbán pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Benigno Rodríguez Quintas
Benigno Rodríguez Quintas, chamado Chicho o Leiteiro, nado en Gondomar, é un empresario e político galego. Foi alcalde de Baiona en tres épocas, cun total de quince anos como mandatario baionés.
Traxectoria
O inicio da carreira política de Rodríguez Quintas foi xa na transición democrática, cando foi designado alcalde de Baiona en 1978, cargo que só ocuparía uns meses.
Nas primeiras eleccións municipais logo da recuperación da democracia en España, celebradas en 1979, Chicho Rodríguez Quintas presentouse polo partido Vecinos Independientes de Baiona (VIB), formación da que foi cabeza de lista e creador. Neses comicios obtivo 10 concelleiros, fronte aos 2 que conseguiu a UCD e un único concelleiro de CD. Rodríguez Quintas accedeu polo tanto á alcaldía no primeiro mandato democrático dende a II República. Catro anos despois, nos comicios de 1983, volveu acadar unha maioría absoluta ao conseguir 13 concelleiros fronte aos 3 do PSdeG-PSOE e 1 de Coalición Popular (CP).
Neste segundo mandato como rexedor Rodríguez Quintas foi levado perante a xustiza por dúas causas paralelas. En primeiro lugar, pola mantenza dunha vaca, que fora detida polo concello por estar a pastar nuns terreos en disputa. E en segundo lugar, porque o Concello contratara unha subministración de formigón, co voto favorable de Rodríguez Quintas, cunha empresa que recentemente crearan o alcalde e mais un irmán e da que eran socios. A sentenza condenatoria do primeiro caso non chegou ata 1988, pero a do segundo, tamén condenatoria, fíxoo uns días antes das eleccións municipais de 1987. Pola sentenza, Rodríguez Quintas e mais outros concelleiros eran condenados por prevaricación a unha multa económica e a seis anos e un día de inhabilitación para exerceren cargos públicos, sentenza que non foi firme ata 1989.
Nos comicios de 1987, coa primeira sentenza publicada, pero non firme, Rodríguez Quintas gañou as eleccións pero non obtivo a maioría absoluta. Manuel Vilar, naquela altura de Alianza Popular, fíxose coa alcaldía cos apoios de todas as demais forzas, que daquela foron o Partido Nacionalista Galego, Esquerda Galega, CDS e PSdeG-PSOE.
Logo das eleccións municipais de 2003 o número de concelleiros do VIB minguou a tres, e foi a terceira forza máis votada na vila por detrás de socialistas e populares con cadanseus 5 concelleiros. Foi elixido alcalde o socialista Carlos de la Peña, co apoio do BNG e de VIB. Deste xeito Chicho Rodríguez Quintas mantíñase no equipo de goberno baionés. A súa andaina non duraría moito pois no mes de setembro o alcalde destituíuno e rompeu o pacto de goberno, logo de chegar a un pacto coa Coalición MIñorana, que tiña dous concelleiros. Meses despois produciuse unha nova moción de censura: presentada polo popular Jesús Vázquez Almuiña, co apoio de Coalición Miñorana (CM) e dos Vecinos Independientes de Baiona (VIB) de Rodríguez Quintas, terminaría con Almuiña de alcalde e con Manuel Vilar (agora en CM) e Benigno Rodríguez Quintas de concelleiros do equipo de goberno. Benigno Rodríguez Quintas sería expulsado do equipo de goberno meses despois.
En 2007 presentouse novamente ás eleccións, mais non obtivo ningunha representación.
Volto!
Volto! é unha banda estadounidense de jazz rock fusion procedente dos Ánxeles (California). O son de Volto! varía enormemente, sendo difícil de clasificar. O guitarrista John Ziegler cita noitas influencias, como Billy Cobham, Jimi Hendrix e Miles Davis. A banda inspírase en gran medida no rock progresivo e incluso foi adoptado pola comunidade do jazz. O seu repertorio inclúe tanto cancións propias como versións clásicas do rock e do jazz fusión, de artistas como Jimi Hendrix, ZZ Top, The Allman Brothers, Led Zeppelin, Billy Cobham e Tony Williams Lifetime.
Os membros de Volto! son: Danny Carey, batería da banda de metal progresivo Tool; o baixista Lance Morrison, que ten gravado álbums de estudio de Alanis Morissette, Don Henley e Jim Brickman, e tamén apareceu en varias bandas sonoras; o guitarrista John Ziegler, coñecido por Monday Night Jamz, banda residente do The Baked Potato Jazz Club en Studio City, California, e tamén compoñente do grupo Pigmy Love Circus, na cal tamén toca Danny Carey; e Kirk Covington, coñecido polo seu traballo co grupo de jazz progresivo de fusión Tribal Tech e con Scott Henderson.
Ömer Aşık
Liga turca
Aşık tivo a súa primeira oportunidade profesional no Fenerbahçe na tempada 2005-06. Tan só xogou un partido antes de ser traspasado a un equipo da segunda división, o FMV Isık Spor Kulübü. Na tempada 2006-07 asinou polo Alpella, onde xogou 40 partidos, nos que fixo 10.7 puntos e 11.2 rebotes. Deixou o Alpella en decembro de 2007, e volveu ao Fenerbahçe por segunda vez. En 2008 lesionouse de gravidade, e pouco máis tarde da súa volta lesionouse outra vez para 2 meses. Nas tempadas 2007-08 e 2008-09 co Fenerbahçe fixo 7.8 puntos e 6.1 rebotes. Coa súa axuda, o Fenerbahçe gañou a liga turca de baloncesto na tempada 2007-08.
Chicago Bulls (2010–2012)
Ömer Aşık foi elixido na 36ª posición do draft da NBA de 2008 polos Portland Trail Blazers, e foi inmediatamente traspasado aos Chicago Bulls, nunha operación entre tres franquías. O 13 de xullo de 2010, Aşık asinou un contrato cos Chicago Bulls.
Tempada 2010–11
O 27 de outubro, Aşık fixo o seu debut cos Bulls no primeiro partido da tempada, na casa dos Oklahoma City Thunder. Dende o comezo da tempada, Aşık impresionou co seu xogo grazas á súa gran presenza coma pivote, especialmente cando o pivote titular, Joakim Noah, non xogaba. Ao remate da tempada, liderou a lista de media de rebotes por 48 minutos dos rookies, e estivo entre os dez primeiros en media de rebotes por 48 minutos.
Houston Rockets (2012-2014)
O 20 de xullo de 2012, Aşık asinou unha oferta dos Houston Rockets, cun valor de 25.1 millóns de dólares en 3 anos. Os Bulls decidiron non igualar a oferta o 24 de xullo de 2012, e Aşık uniuse oficialmente ós Rockets.
New Orleans Pelicans (2014-2018)
O 15 de xullo de 2014, Aşık foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Rockets e os Washington Wizards. O 28 de outubro de 2014, fixo o seu debut cos Pelicans no primeiro partido da tempada contra os Orlando Magic. En 33 minutos de xogo, fixo 14 puntos, 17 rebotes, 5 tapóns e 2 asistencias na vitoria dos Pelicans por 101-84.
Volta a Chicago (2018-presente)
O 1 de febreiro de 2018, Aşık foi traspasado xunto a Tony Allen, Jameer Nelson e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018 ós Chicago Bulls, a cambio de Nikola Mirotić e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018. Ademais, os Bulls terán o dereito a intercambiar eleccións de segunda rolda do Draft de 2021 cos Pelicans.
Paramount Pictures
miniatura|200px|Logo de Paramount Pictures. miniatura|220px|Entrada dos estudios. Paramount Pictures Corporation é unha empresa de produción e distribución de cine e televisión clasificado constantemente como un dos estudios máis grandes e con maior recadación. Paramount forma parte da Paramount Global e foi creado na década de 1910 co inicio da historia do cine, xunto con outros estudos importantes como 20th Century Fox, United Artists, Warner Bros, MGM, Columbia Pictures e RKO.
Durante a década de 1930 esta política de estudos consolidouse e iso significou o auxe do cine estadounidense. Paramount decidiu neste momento glorioso polas superproducións históricas de Cecil B. DeMille como The Sign of the Cross (1932) e Cleopatra (1934), pola alta comedia representada por Ernst Lubitsch (Trouble in Paradise, 1932; The Merry Widow, 1934) e polo suspense e filmes de terror de Rouben Mamoulian (City Streets, 1931; Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1932). Por outra banda, os musicais non podían compararse cos de Metro.
Termodinámica química
Aplicando as tres leis da termodinámica, mediante o uso de funcións de estado como:
pódese describir a evolución e comportamento destes sistemas.
Coroa estoniana
A coroa estoniana (e estoniano: eesti kroon) foi a moeda oficial de Estonia entre os anos 1928 e 1940 e, posteriormente, entre 1992 e 2011, cando foi substituída polo euro. Dividíase en 100 senti (singular "sent").
A coroa estoniana sucedeu na circulación o marco estoniano en 1928 e utilizouse, nun primeiro momento, ata a invasión soviética de 1940, cando comezou a utilizarse o rublo ruso. Nun segundo momento, a coroa reintroduciuse como moeda oficial logo da súa independencia da Unión Soviética en 1991.
Primeira coroa (1928-1940)
A coroa introduciuse en Estonia o 1 de setembro de 1928 para substituír o anterior marco estoniano, cunha taxa de troco de 100 marcos por coroa. Como moeda divisionaria estableceuse o sent ("céntimo"). miniatura|141x141px|[[Selo postal de 2 coroas estonianas]] Xa desde 1924, a coroa estoniana utilizábase como unidade de conta (malia non existir a súa especie física), cunha relación á par con respecto á coroa sueca, ambas baseadas no padrón ouro, a razón de 2.480 coroas por cada quilogramo de ouro puro. O baseamento nas reservas de ouro no Banco Central deulle unha cobertura real ao nacemento da nova moeda e, para asegurar a súa credibilidade nos mercados, estableceuse un cambio oficial con respecto á moeda estranxeira.
Durante a Gran Depresión, en 1933, a coroa estoniana abandonou o padrón ouro, desvalorizouse o 35 % e acadou unha vinculación monetaria coa libra esterlina a razón de 18,35 coroas por libra.
Esta situación mantívose ata o inicio da ocupación soviética de Estonia en 1940. A coroa estoniana foi cambiada polo rublo soviético cunha taxa dun rublo = 0,8 coroas. Ata a independencia de Estonia en 1991, logo da caída do Pano de Aceiro, o rublo seguiu a ser a moeda oficial da república.
Segunda coroa (1992-2011)
miniatura|[[Papel moeda|Billetes en coroas estonianas]] Liberada do xugo soviético, a coroa foi reintroducida as Estonia o 20 de xuño de 1992, en substitución do rublo soviético, a razón dunha coroa por cada 10 rublos. O cambio entre as moedas foi limitado, de xeito que cada persoa só puido cambiar ata un máximo de 1500 rublos a 150 coroas.
Inicialmente, a nova coroa estoniana mantivo unha vinculación co marco alemán, cunha taxa fixa de oito coroas por marco. Logo da introdución do euro na Eurozona (á que pertencía Alemaña), o tipo de cambio fixo de 1,95583 marcos reconverteuse en 15,64664 coroas por euro. O 27 de xuño de 2004, cando Estonia se uniu ao Mecanismo de Tipos de Cambio (ERM II), a paridade central da coroa estoniana revalorizouse lixeiramente, ata as 15,6466 coroas por euro.
O 1 de xaneiro de 2011 acabou finalmente por substituír a coroa estoniana como moeda oficial da República de Estonia. Ambas as moedas circularon conxuntamente ata o 15 de xaneiro, momento en que a coroa deixou de ter curso legal. No entanto, o Banco de Estonia anunciou que cambiaría moedas e billetes de coroas estonianas polo seu equivalente en euros sen límite de tempos.
Primeira coroa
miniatura|2 coroas estonianas de [[1939, conmemorativas dos 300 anos da Universidade de Tartu. ]] En 1928, as primeiras moedas en saír á circulación foron as de 25 senti, cuñadas nunha aliaxe de níquel e bronce. A esta primeira emisión seguiuna a dun sent, de bronce, en 1929; as dúas coroas, de prata, en 1930; os cinco senti de bronce e os 10 senti de níquel-bronce en 1931; a coroa de prata en 1933; os dous senti de bronce e a coroa de aluminio e bronce en 1934; os 20 senti de níquel-bronce en 1935 e, finalmente, os 50 senti na mesma aliaxe en 1936.
Three Orphan Kittens
Three Orphan Kittens é unha curtametraxe clásica de animación de 1935 producida por Walt Disney e dirixida por David Hand. Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 8ª edición dos Oscar.
Coroa estoniana
Segunda coroa
miniatura|[[Escudo de Estonia|Escudo estoniano, anverso común da serie de moedas circulantes]]
En 1992 introducíronse as moedas cos valores faciais de 5, 10, 20 e 50 senti (algunhas datadas en 1991), nunha aliaxe de aluminio e bronce, así como as dunha coroa, en cuproníquel. No entanto, en 1997, a moeda de 20 senti substituíuse por outra de idéntico deseño en aceiro niquelado, e o ano seguinte a dunha coroa pasou a cuñarse an aliaxe de aluminio e bronce (o chamado ouro nórdico).
As moedas de 5 senti deixaron de cuñarse a partir de 1994, aínda que mantiveron o seu curso legal ata a desaparición do sistema da coroa. As moedas dunha coroa de cuproníquel cuñadas en 1992, 1993 e 1995 foron retiradas da circulación o 31 de maio de 1998, por mor da súa similitude en peso e composición coas moedas do marco alemán. Pola súa banda, as moedas de cinco coroas tiñan carácter conmemorativo e, malia teren curso legal, non era doado velas na circulación cotiá.
Ademais destas, Estonia emitiu, a partir de 1992, moedas de colección de prata e de ouro en coroas estonianas en relación con sucesos deportivos, culturais ou nacionais, con valores como 10, 15,65 (a equivalencia co euro), 25, 50, 100 e 500 coroas.
Primeira coroa
miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso do billete de 20 coroas estonianas de 1932]] En 1927, antes da introdución da coroa como unidade monetaria oficial do estado estoniano, estaban xa en circulación billetes con valor facial de 100 marcos estonianos coa sobreimpesión ÜKS KROON ("unha coroa").
O Banco de Estonia emitiu billetes de 10 coroas en 1928, seguidos dos de 5 e 50 coroas en 1929, os de 20 coroas en 1932 e, finalmente, os de 100 coroas en 1935.
Segunda división española 1950/51
A tempada 1950–51 da Segunda División de España foi a 19ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 17 e 15 equipos cada un. Real Gijón, Atlético Tetuán, Las Palmas e Zaragoza ascenderon á Primeira División mentres que Girona, Numancia, Ceuta e Albacete descenderon á Terceira División.
Grupo I
¹ O Numancia figura con dous puntos menos por sanción debido aliñación indebida fronte o San Andrés e o Ferrol. X = Partidos xogados G = Partidos gañados E = Partidos empatados P = Partidos perdidos
GF = Goles a favor GC = Goles en contra DG = Diferenza de goles
Pos = Posición Pts = Puntos
Grupo II
X = Partidos xogados G = Partidos gañados E = Partidos empatados P = Partidos perdidos
GF = Goles a favor GC = Goles en contra DG = Diferenza de goles
Pos = Posición Pts = Puntos
Promoción de ascenso
X = Partidos xogados G = Partidos gañados E = Partidos empatados P = Partidos perdidos
Eclipse (novela)
Eclipse é o terceiro libro da serie de novelas de fantasía para mozos Twilight de Stephenie Meyer, continúa a historia da moza de dezaoitos anos Bella Swan e do seu amante vampiro, Edward Cullen. Eclipse é precedida por New Moon e seguida por Breaking Dawn. O libro editouse o 7 de agosto de 2007 cunha tiraxe inicial dun millón de exemplares e tan só nas primeiras vinte e catro horas vendeu máis de 150.000 exemplares. Estase a preparar un filme, sobre o libro que se espera estrear no 2010.
Broad Institute of MIT and Harvard
Broad Institute of MIT and Harvard ("Instituto Broad do MIT e Harvard", coñecido tamén pola forma reducida Broad Institute) é unha institución de investigación situada en Cambridge, Massachusetts, (EEUU), dedicada ao estudo da xenómica para as ciencias biomédicas, dirixida por Eric Lander desde au súa fundación en 2004. Trátase dunha organización independente e sen ánimo de lucro, participada polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), a Universidade Harvard e os cinco hospitais universitarios desta última universidade.
Historia
O Instituto Broad xurdiu tras unha década de colaboracións de investigación entre científicos do MIT e de Harvard. Unha das súas pedras angulares foi o Instituto Whitehead do MIT, fundado en 1982, un dos centros máis importantes para o estudo da xenómica e para o Proxecto Xenoma Humano. Desde 1995, os científicos do Instituto Whitehead iniciaran proxectos piloto sobre medicamentos xenómicos, coa formación dunha rede de colaboración non oficial entre novos científicos interesados en enfoques xenómicos do cancro e a xenética humana.
Outro alicerce foi o Instituto de Química e Bioloxía Celular fundado pola Escola de Medicina de Harvard en 1998 para desenvolver a xenética química como disciplina académica. O seu equipamento para a filtraxe xenética (screening) foi un dos primeiros recursos de alto rendemento abertos a todo o mundo académico. Facilitou proxectos de detección de pequenas moléculas a máis de oitenta grupos de investigación de todo o mundo.