cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caron Butler
Universidade
Con Calhoun, Butler perdeu peso e desenvolveu o seu xogo de perímetro. No seu primeiro ano, Butler liderou aos Huskies tanto en anotación como no rebote con 15.6 puntos e 7.6 rebotes por encontro. Tras o seu ano freshman, conseguiu a medalla de ouro coa selección estadounidense no Mundial Júnior FIBA de 2001 no Xapón. Butler continuou sorprendendo no seu segundo ano, con medias de 20.3 puntos e 7.5 rebotes por partido, liderando aos Huskies tanto ao título de tempada regular como o da Big East Conference, ademais da a Elite 8 do torneo da NCAA. A pesar dos 32 puntos de Butler, UConn perdeu ante Maryland Terrapins, posteriores campións. Foi nomeado mellor xogador da conferencia xunto con Brandin Knight de Pittsburgh e no segundo equipo do All-American. Tras esta tempada, declarouse elegible para o Draft da NBA.
NBA
Foi seleccionado por Miami Heat na décima posición do Draft de 2002. Na súa primeira campaña na NBA, fixo uns estelares 15,4 puntos, 5,1 rebotes e 2,7 asistencias en 36,6 minutos de xogo, perdéndose un total de catro encontros por lesión. Finalizou terceiro na votación ao Rookie do Ano tras Amar Stoudemire e Yao Ming, aínda que foi o mellor rookie dos meses de novembro, xaneiro, febreiro e marzo, converténdose no sexto novato da historia da NBA que gaña catro ou máis premios ao rookie do mes xunto con Tim Duncan, Shaquille O'Neal, David Robinson, Ralph Sampson e Terry Cummings. Tamén xogou o Rookie Challenge co equipo de novatos, anotando 23 puntos, repartindo 7 asistencias, collendo 4 rebotes e roubando 4 balóns en 32 minutos. miniatura|esquerda|170px|Butler, fronte ao seu excompañeiro [[Kobe Bryant.]] Na súa segunda campaña nos Heat, perdeuse 13 partidos debido a unha lesión, e as súas medias descenderon considerablemente, en parte pola chegada do rookie Dwyane Wade. Asinou 9,2 puntos, 4,8 rebotes, 1,9 asistencias, 1,1 roubos de balón e 29,9 minutos en 68 partidos, 58 deles como titular. Ao finalizar a tempada, foi traspasado a Los Angeles Lakers con Lamar Odom e Brian Grant a cambio do pivote Shaquille O'Neal.
Na súa segunda tempada nos Wizards, Butler foi seleccionado por primeira vez para disputar como suplente o All-Star Game de 2007, ademais de facer 19,1 puntos por partido, 7,4 rebotes e 3,7 asistencias. A mala sorte chegoulle pouco antes de que comezasen os playoffs de 2007, sufrindo unha lesión e por tanto perdéndose a postempada. A súa baixa, xunto coa de Areas, notouse no resultado (4-0) da serie ante os Cavaliers. O 13 de febreiro de 2010, Butler foi traspasado a Dallas Mavericks xunto con Brendan Haywood e DeShawn Stevenson a cambio de Josh Howard, Drew Gooden, James Singleton e Quinton Ross.
O 9 de decembro de 2011, asinou cos Los Angeles Clippers un contrato por 3 anos e 24 millóns de dólares. Durante dúas tempadas coma titular nos Clippers, axudou ó equipo a alcanzar dúas veces os playoffs.
O 10 de xullo de 2013, Butler foi traspasado ós Phoenix Suns xunto a Eric Bledsoe nun traspaso entre tres equipos que levou a Jared Dudley dos Suns e a J. J. Redick dos Milwaukee Bucks ós Clippers, e dúas eleccións de segunda rolda do Draft ós Bucks. O 29 de agosto de 2013, os Suns traspasaron a Butler ós Milwaukee Bucks a cambio de Ish Smith e Viacheslav Kravtsov. O 27 de febreiro de 2014, Butler chegou a un acordo cos Bucks para rescindir o seu contrato.
O 1 de marzo de 2014, Butler asinou un contrato cos Oklahoma City Thunder.
O 15 de xullo de 2014, Butler asinou cos Detroit Pistons un contrato por dous anos e 9 millóns de dólares.
O lapis do carpinteiro
O lapis do carpinteiro é unha novela do escritor galego Manuel Rivas, publicada en 1998 en galego por Edicións Xerais.
Sinopse
No cárcere de Santiago de Compostela, en plena Guerra Civil, un pintor debuxa o Pórtico da Gloria cun lapis de carpinteiro, reflectindo os rostros e a desesperación dos seus compañeiros de presidio. O gardián Herbal, o seu futuro asasino, obsérvao todo. A partir desta escena, o Lapis de Manuel Rivas conta unha historia onde o amor entre o médico republicano Daniel da Barca e Marisa Mallo logra gañar á desesperación.
Base histórica
Parte do argumento esta baseado nas historias do debuxante Camilo Díaz Baliño e do médico Francisco Comesaña Rendo e a súa muller Ascensión Concheiro García.
Adaptacións da novela
miniatura|250px|O cárcere da Coruña, outro dos lugares onde se desenvolve a trama.
Ao cine
A película baseada no libro, dirixida por Antón Reixa e protagonizada por Tristán Ulloa, María Adánez e Luís Tosar foi estreada en 2003 e seleccionada para presentarse nos Premios Goya da Academia Española do Cine. A Película foi gañadora do Premio Mestre Mateo á mellor longametraxe, e algúns dos seus protagonistas como Luís Tosar e María Pujalte recibiron os Premios Mestre Mateo 2003 á mellor interpretación masculina e á mellor actriz secundaria.
Ao teatro
Tamén foi adaptada ao teatro polo grupo Sarabela que a estreou en Ourense no ano 2000, e que continuaron cunha exitosa xira por toda Galicia e fóra dela, superando os 25.000 espectadores, e pola que recibiron 8 Premios María Casares.
Traducións
O lapis do carpinteiro é a obra en galego máis traducida do país.
Ao castelán e ao neerlandés en 1998; ao alemán, francés , italiano e portugués en 2000; ao inglés , finlandés, árabe e turco en 2001; ao brasileiro , polaco e grego en 2002; ao catalán , noruegués e inglés (para os Estados Unidos en 2003; ao ruso en 2004; ao hebreo en 2005, ao esloveno en 2006; ao búlgaro en 2009 e 2010 ; ao serbio e ao romanés en 2011; ao coreano en 2013 ; e ao húngaro en 2021.
Galardóns e recoñecementos
A obra foi premiada cos seguinte premios:
O DVD ten a opción de ver a película comentada por Antón Reixa e Manolo Rivas. Nunha das escenas, preto da Torre de Hércules, Manolo Rivas fai o papel dun preso que é fusilado.
Vilar, Millarada, Forcarei
Vilar é un lugar da parroquia de San Amedio de Millarada, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 64 habitantes, deles 32 eran homes e 32 eran mulleres; o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Muxén, Os Vaos, Ribeira de Piquín
Muxén é un lugar da parroquia dos Vaos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Gondai, Parada, Outeiro de Rei
Gondai é un lugar da parroquia de Parada no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 30 habitantes (16 homes e 14 mulleres).
Oitocentos (novela)
Oitocentos é unha novela de Xavier Franco Alonso, publicada por Editorial Galaxia en xuño de 2004. O título fai referencia á proba de atletismo de 800 metros.
Trama
Hadrián é un rapaz de 28 anos de Vigo, delineante e atleta. Logo de varios anos en Barcelona cunha bolsa como corredor de 800 metros lisos, abandona o deporte profesional e regresa á súa cidade.
Alí retoma a vida que levaba xunto á súa familia (a nai, a irmá e unha sobriña) e xunto aos seus amigos. Ao tempo, preocúpase de atopar traballo, e mesmo comeza unha relación amorosa cunha antiga compañeira de adestramentos.
A obra remata cun final aberto, coa maioría dos personaxes sendo felices coas súas vidas.
Narración
A obra está ambientada en Vigo entre o outono de 1996 e a primavera de 1997. Faise referencia a acontecementos da época, como os pasados Xogos Olímpicos de 1996 ou a morte de Marcello Mastroianni.
Está narrada en terceira persoa, cun narrador omnisciente.
Framia, Xirazga, Beariz
Framia é un lugar da parroquia de Xirazga, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 19 habitantes (nove homes e dez mulleres).
Yitzhak Rabin
200px|miniatura|dereita|Yitzhak Rabin miniatura|right|300px Yitzhak Rabin ou Isaac Rabin ( יִצְחָק רַבִּין en hebreo ), nado en Xerusalén o 1 de marzo de 1922 e finado en Tel Aviv o 4 de novembro de 1995, foi un político e militar israelí. Foi o quinto primeiro ministro de Israel entre 1974 e 1977 e de novo entre 1992 e o seu asasinato en 1995, perpetrado por Yigal Amir.
A Fieiteira
O topónimo galego A Fieiteira pode referirse a:
Fornería, Oleiros, Silleda
Fornería é un lugar da parroquia de Oleiros no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 estaba despoboado, se ben no ano 2000 aínda tiña algún habitante.
Lutrinos
Os lutrinos (Lutrinae) son unha subfamilia de mamíferos carnívoros que comprende as londras ou lontras, das que existen actualmente 13 especies. En Galicia vive a especie Lutra lutra. Todas as londras son animais semiacuáticos ou acuaticos de auga doce ou mariños, con dietas baseadas nos peixes e invertebrados. Lutrinae é unha rama da familia das denosiñas (mustélidos), na que tamén están incluídos os teixugos, rateis, martas, visóns, furóns e glutóns.
Ciclo de vida
O período de xestación das londras é de entre 60 a 86 días. A cría neonata é coidada polo macho, femia e fillos maiores. As femias chegan á madurez sexual aproximadamente aos dous anos e os machos aos tres. A toqueira constrúena baixo raíces de árbores ou rochas e está tapizada de musgos e herba.
Pasado un mes, a cría abandona a toqueira e no segundo mes xa pode nadar. A cría vive coa súa familia durante un ano aproximadamente. As londras viven ata 16 anos; son moi bulideiras por natureza, e brincan na auga coas crías. A súa fonte usual de alimentos son os peixes, pero tamén poden comer ras e paxaros.
Características
As londras teñen corpos longos e delgados e patas relativamente curtas. As súas características máis distintivas son os poderosos pés palmados que utilizan para nadar, e a súa gran capacidade de natación e de mergullo, que lembra as das focas. A maioría teñen garras afiadas nos pés e todas agás a londra mariña do norte do Pacífico teñen grandes colas musculares. As 13 especies miden de adultas desde 0,6 a 1,8 m de lonxitude e pesan de 1 a 45 kg. A especie de menor tamaño é Aonyx cinerea (sinónimo Amblonyx cinereus) de Asia, e as de maior tamaño son a londra xigante dos ríos suramericanos Pteronura brasiliensis e a londra mariña do norte do Pacífico Enhydra lutris. Teñen unha pelaxe moi suave e cunha capa inferior de pelos illantes e outra superior de pelos máis longos. A pelaxe atrapa aire, que lles axuda a mantérense secas e quentes e facilita a flotabilidade na auga.
Varias especies de londras viven en augas frías e teñen altas taxas metabólicas que lles permiten manter o seu corpo quente. As londras europeas deben comer un 15% do seu peso corporal cada día, e a londra mariña do norte do Pacífico do 20 ao 25%, dependendo da temperatura ambiental. En augas a 10 °C, unha londra necesita capturar 100 g de peixe por hora para sobrevivir. A maioría das especies cazan durante de tres a cinco horas diarias e as nais que están criando ata oito horas ao día.
As londras son cazadores activos, perseguindo as presas na auga ou buscándoas no leito dos ríos, lagos e mares. A maioría das especies viven á beira da auga, pero as londras de río xeralmente entran nela só para cazar ou viaxar, e pasan o resto do seu tempo en terra para evitar que a súa pelaxe se enchoupe. As londras mariñas son considerablemente máis acuáticas e viven no océano a maior parte das súas vidas.
As londras son animais moi bulideiros e parece que teñen varios comportamentos que realizan por pura diversión, como construíren tobogáns e despois deslizárense por eles ata a auga. Tamén xogan con pequenas pedras. As diferentes especies varían na súa estrutura social, e algunhas son moi solitarias, mentres que outras viven en grupos, e nunhas poucas especies os grupos poden ser bastante grandes.
As feces das londras son identificadas polo seu cheiro distintivo, que se describiu como que vai do da herba recentemente cortada ao do peixe podre.
Especies
Cladograma, segundo Koepfli et al. 2008 e Bininda-Emonds et al. 1999 miniatura|dereita|[[Lutra lutra|Londra euroasiática ]] miniatura|dereita|[[Lontra canadensis|Londra fluvial norteamericana ]] miniatura|dereita|[[Enhydra lutris|Londra mariña do norte do Pacífico en Morro Bay, California ]] miniatura|dereita|[[Pteronura brasiliensis|Londra xigante do Amazonas]] Xénero Lutra Xénero Hydrictis Xénero Lutrogale Xénero Lontra Xénero Pteronura Xénero Amblonyx Xénero Aonyx Xénero Enhydra Xénero †Megalenhydris Xénero †Sardolutra Xénero †Algarolutra Xénero †Cyrnaonyx Xénero †Teruelictis Xénero †Enhydriodon Xénero †Enhydritherium Xénero †Teruelictis Xénero †Limnonyx Xénero †Lutravus Xénero †Sivaonyx Xénero †Torolutra Xénero †Tyrrhenolutra Xénero †Vishnuonyx <br/ > Xénero †Siamogale
Caza
As londras foron cazadas para obter as súas peles desde plo menos o século XVIII, aínda que a caza puido ter empezado antes. Os primeiros métodos de caza usaban frechas, redes e cepos, pero posteriormente o que máis se utilizou foron as trampas en terra e as escopetas.
Hai unha longa historia do uso das peles de londra en todo o mundo. Na China era característico da realeza usar vestimentas con peles de londra. As persoas ricas tamén as usaban. As colas das londras formaban parte da roupa masculina, en pezas como sombreiros e cintos. Algúns tipos de luvas para nenos tamén se facían de pel de londra.
Tamén se cazaron utilizando cans, especialmente os da raza otterhound. Nas cazas de londras en Inglaterra o trofeo máis prezado era o óso peneano do animal, que se utilizaba como alfinete de garavata.
O programa de conservación Traffic (rede que monitoriza ocomercio de vida salvaxe) informou que as londras están en serio perigo no sueste de Asia e desapareceron de varias zonas da súa antiga área de distribución. Este declive das poboacións débese á caza para obter as peles.
Pescando para os humanos
miniatura|dereita|"Kawauso" de [[Gazu Hyakki Yagyō por Sekien Toriyama ]]
Durante moitas xeracións, os pescadores do sur de Bangladesh criaron londras da especie Lutrogale perspicillata para usalas para que perseguisen e guiasen os peixes ás súas redes. Antes era esta unha práctica común, que pasaba de pais a fillos en moitas comunidades de Asia, e agora segue practicándose nalgunhas zonas como o distrito de Narail, Bangladesh.
Relixión e mitoloxía
Na mitoloxía nórdica o anano Ótr habitualmente tomaba a forma de londra. O mito do "Rescate da londra" é o punto de partida da saga Volsunga.
Nalgunhas culturas dos nativos americanos, as londras son consideradas animais totémicos.
A londra considérase un animal limpo que pertence a Ahura Mazda nas crenzas do zoroastrismo, e é tabú matalas.
Na cultura popular e mitoloxía coreana, dise que as persoas que ven unha londra atraerán 'nubes de chuvia' durante o resto das súas vidas.
En lingua xaponesa as londras denomínanse "kawauso". No folclore xaponés, búrlanse dos humanos do mesmo modo que os raposos (kitsune) e tanuki. En distintas partes do Xapón hai diversas historias e lendas sobre as londras que se converten en mulleres ou homes. Algunhas das historias datan do período Edo.
Na China, igual que no Xapón, hai historias nas que as londras se converten en mulleres fermosas que aparecen en antigos libros como Na busca do sobrenatural e o Zhenyizhi.
Eva Perón
Eva María Ibarguren, máis coñecida como Eva Perón, nada en Los Toldos o 7 de maio de 1919 e finada o o 26 de xullo de 1952, foi unha actriz e política arxentina.
Traxectoria
Filla non recoñecida do estancieiro Juan Duarte e Juana Ibarguren, desde os 11 anos a súa infancia transcorreu en Junín. En 1935 marchou a Buenos Aires para traballar como actriz, debutou o 28 de marzo de 1935 no Teatro Comedias nun papel secundario en La Señora de los Pérez, foi unha época na que viviu con poucos recursos ata que en 1937 comezou a actuar en radionovelas, en especial comezou a adquirir fama Los jazmines del ochenta. En 1939 e apareceu nalgúns filmes pero foi en 1942 cando adquiriu fama ao facerse sumamente popular a radionovela Grandes mujeres de la historia na que tiña un papel protagonista. Unha das promotoras da Asociación Radial Arxentina, foi elixida a súa presidenta en 1944, o ano que coñecera a Juan Domingo Perón, casando o 21 de outubro de 1945.
Eva participou activamente na campaña presidencial de 1945 do seu esposo que foi un éxito e Eva colaborou na organización de cooperativas obreiras e na implantación de diversos beneficios sociais. En 1947 visitou diversos países europeos, entre eles a España de Francisco Franco, e plantou unha árbore na Alameda de Santiago de Compostela. Creou e converteu á Fundación Eva Perón, de carácter privado pero financiada con fondos públicos nunha especie de ministerio oficioso para mellorar as condicións das clases máis desfavorecidas pero entrou en conflito coa Sociedad de Beneficencia, unha entidade paraestatal dirixida por mulleres da clase alta que tradicionalmente se encargana na Arxentina da axuda social, o que fixo por extensión se enfrontase coa oligarquía arxentina e coas forzas armadas. Pero tamén é certo que o modo de vida de Eva, con ostentación de riqueza e casos de corrupción como o de seu irmán Juan non a axudaron.
Partidaria da igualdade de dereitos da muller, fundou en 1949 o Partido Peronista Feminino que tiña garantido un terzo dos cargos electos do peronismo e consegue o recoñecemento do voto feminino. Proclamada candidata á vicepresidencia da República o 22 de agosto de 1951 pero renuncia ante a oposición dos militares.
Morreu por mor dun cancro.
Győző Kulcsár
Győző Kulcsár (en húngaro: Kulcsár Győző), nado en Budapest o 18 de outubro de 1940), é un tirador de esgrima húngaro, xa retirado, gañador de seis medallas olímpicas.
Traxectoria
Pasou a segunda guerra mundial en Suecia, regresando a Hungría en 1946, comezou a practicar esgrima aos quince anos no instituto a partir de 1957 co club Újpesti TE comezou a participar en competicións nacionais. Participou, aos 23 anos, nos Xogos Olímpicos de 1964 celebrados en Toquio, gañando a medalla de ouro na proba por equipos d espada e quedando de noveno na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1968 de México gañou dúas medallas de ouro nas probas individual e por equipos, metais que foron bronce e novamente ouro respectivamente nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic. Nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal revalidou a medalla de bronc en individual e rematou cuarto na proba por equipos, gañando así un diploma olímpico.
Ao longo da súa carreira gañou nove medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, tres delas de ouro. Tras retirarse sacou o título de adestrador profesional de esgrima na Facultade de Educación Física (1976), é mestre de armas recoñecido pola Federación de Esgrima Húngara, da que foi secretario xeral (1979-1980) e adestrador do equipo húngaro de esgrima ata 1988, ano no que se estableceu en Italia, adestrando no AC Pro Vercelli. No ano 2001 volveu a Hungría como adestrador do Budapesti Honvéd–LNX. Foi membro do Comité Olímpico Húngaro (2005-2012) e adestrador principal do equipo de espada húngaro ata o ano 2012
Ceferino, papa
Ceferino, chamado logo san Ceferino, nado en Roma e morto na mesma cidade o 20 de decembro de 217, foi bispo cristián de Roma entre o 199 e a data da súa morte.
Vida e pontificado
Aínda que non se teñen grandes detalles da vida de san Ceferino, coñécense bastante ben dous aspectos cruciais do seu pontificado. En primeiro lugar, que a represión e persecución romana contra o cristianismo, que acalmara nos tempos de Cómodo e nos primeiros anos de Septimio Severo, coñeceu unha forte repunta, se ben non se coñecen as cifras e incidencia reais desta campaña. Esta persecución minguou con Caracalla e recruou con Macrino.
A outra gran chave do pontificado é a discrepancia pública do crego Hipólito a respecto da cuestión da ensinanza da figura de Cristo. Esta disputa agravaríase durante o pontificado de Calisto I, que foi diácono de Ceferino, o seu principal conselleiro e o seu guía teolóxico. Precisamente, un dos problemas á hora de achegarse á vida de Ceferino é que a principal fonte bibliográfica son os Philosophymena escritos por Hipólito, e onde se nos presenta un papa incapaz, ignorante e iracundo.
A estas polémicas, e aos movementos gnósticos e montanistas anteriores, houbo que sumarlle a discrepancia de Sabelio de Libia, que opinaba que a Trindade non estaba formada por un único deus e tres persoas distintas. Podería ser incluso que, sen respaldala completamente, esta fose a opinión defendida polo papa para enfrontarse ao montanismo.
Crese que foi no tempo de Ceferino cando se introduciron de cálices de vidro na cerimonia da consagración, en substitución dos de madeira. Ceferino é o responsábel das obras das catacumbas da vía Apia, onde foron soterrados a maior parte dos papas desta época, empezando por el mesmo.
Morte e santidade
Como todos os papas anteriores ao edicto de Milán, foi considerado santo. Tamén se ten sinalado que foi mártir, se ben isto non está demostrado. A súa festa é o 26 de agosto.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia galega baixo a avogación de san Ceferino.
Ursula Bassler
Ursula Bassler, nada en Alemaña en 1965, é unha física, subdirectora do CNRS Centro Nacional para a Investigación Científica e presidenta do Consello do CERN (Organización Europea para a Investigación Nuclear) desde xaneiro de 2019.
Traxectoria
Bassler naceu en Alemaña en 1965. Trasladouse a Francia como au pair. Completou o seu doutoramento en física de partículas na Universidade Pierre e Marie Curie en 1993.
Uniuse ao Laboratorio Nuclear e de alta Enerxía (LPHNE) en París, onde traballou en física de partículas baseada en colisionadores. O LPHNE é unha unidade de investigación conxunta entre CNRS e a Universidade Pierre e Marie Curie. Traballou na estrutura do protón utilizando o Acelerador de partículas HERA como membro do experimento H1 en DESY en Alemaña.
En 1998 uniuse ao experimento D0 no colisionador de Fermilab o cal estuda os bloques básicos da materia. Ela executou a calibración fóra de liña do calorímetro. Foi parte do grupo de traballo Dispersión inelástica profunda durante 1999. Durante o 2005 (Ano Mundial de Físicas) mantivo un blog en Diarios Cuánticos. Entre 2007 e 2013 dirixiu a división de física de partículas no Instituto de Investigación sobre as leis fundamentais do Universo - IRFU-CEA. Forma parte do Comité asesor internacional da Universidade Nacional An-Najah. Creo o proxecto Colisións, un proxecto multimedia que deu unha visión xeral dos físicos e enxeñeiros que traballan para o Gran Colisor de Hadróns.
Até 2015, foi subdirectora científica en IN2P3 para física e informática de partículas. No IN2P3, preparou as actualizacións para o Gran Colisor de Hadróns de Alta Luminosidade e a "European Open Science Cloud". A actualización (HL-LHC) comezou en xuño de 2018 .É membro do consello científico de DESY. En setembro de 2018 foi nomeada 23.º Presidente de consello do CERN. A súa candidatura foi proposta por Francia e Alemaña.
Laxe, Oleiros, Silleda
Laxe é un lugar da parroquia de Oleiros no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 37 habitantes, 17 homes e 20 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Santiago Ezquerro
Santiago Ezquerro Marín, máis coñecido como Santi Ezquerro, nado en Calahorra o 14 de decembro de 1976, é un ex-futbolista español.
Vilariño, Millarada, Forcarei
Vilariño é un lugar da parroquia de San Amedio da Millarada, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 53 habitantes, deles 19 eran homes e 34 eran mulleres; o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Marza, Oleiros, Silleda
Marza é un lugar da parroquia de Oleiros no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 5 habitantes, 2 homes e 3 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
As Latas, Parada, Outeiro de Rei
As Latas é un lugar da parroquia de Parada no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A Nanny
A Nanny (en The Nanny) é unha comedia de situación estadounidense emitida orixinalmente pola CBS de 1993 a 1999. En Galicia emitiuna a Televisión de Galicia a partir de 1995.
Desenvolvemento
A serie coproducírona Sternin & Fraser Ink, Inc. e Highschool Sweethearts en colaboración con TriStar Television para a CBS protagonizada por Fran Drescher como Fran Fine, unha cativadora e simpática xudía de Queens que se convertía por casualidade na aia, nanny en inglés, dos tres fillos de Maxwell Sheffield, un produtor teatral viúvo, membro da clase alta de Nova York.
Corey Brewer
Corey Wayne Brewer, nado o 5 de marzo de 1986 en Portland, Tennessee, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,06 m, xogaba nas posicións de ala e escolta. Antes de ser elixido no Draft da NBA de 2007 polos Minnesota Timberwolves, Brewer formou parte dos Florida Gators, con quen conseguiu dous campionatos da NCAA.
Universidade
Corey acudiu ao Portland High School en Portland, Tennessee, a súa cidade natal. Durante o seu ano sénior fixo unha media de 29,4 puntos e 12,8 rebotes por partido, sendo elixido tamén como McDonald's All American. Tras isto matriculouse na Universidade de Florida, onde certificou unha exitosa carreira de tres anos na NCAA. Logrou dous campionatos consecutivos, ademais de senllos títulos da Southeastern Conference (SEC). Na Final Four de 2007 foi designado MVP. Debutou na temporada 2004−05, facendo unha media de 7,5 puntos, 3,4 rebotes e 1,4 roubos por partido. O seu máximo en puntos conseguiuno fronte a Mississippi State nos Cuartos de Final do Torneo da Southeastern Conference (SEC).
Mellorou ostensiblemente no seu ano sophomore con 12,7 puntos, 4,8 rebotes e 3,3 asistencias por partido. De feito, rexistrou o primeiro triplo-dobre na historia dos Gators ao asinar 15 puntos, 10 rebotes e 13 asistencias fronte a Jacksonville. Fronte a Vanderbilt superou o seu tope en anotación con 26. Paseáronse na Final Four, primeiro derrotando a George Mason en semifinais 73-58 con 19 puntos de Corey, e despois 73-57 ante UCLA con 11 puntos. Foi incluído no Mellor Quinteto da Final Four e no 2º Mellor Quinteto da SEC.
Na súa última tempada en Florida, a 2006-07, reeditou título de NCAA. Na Final Four derrotaron a UCLA en semifinais, con 19 puntos de Brewer, e a Ohio State de Greg Oden na final. Fixo unha media de 13,2 puntos, 4,7 rebotes e 2,9 asistencias. Foi elixido MVP da Final Four, incluído no Mellor Quinteto da SEC e nomeárono Mellor Defensor da SEC. Finalizou a súa carreira con 198 puntos no torneo NCAA, récord até ese momento don Florida Gators. O 5 de abril de 2007, Brewer declarouse elixíbel para o Draft da NBA.
NBA
Brewer foi elixido por Minnesota Timberwolves no sétimo posto da primeira rolda do Draft de 2007. O 22 de febreiro de 2011 foi traspasado aos New York Knicks a cambio de Eddy Curry, Anthony Randolph e tres millóns de dólares. Aos poucos días foi cortado sen chegar a debutar e asinou con Dallas Mavericks, equipo co que conseguiu o anel de campión da NBA. O 13 de decembro de 2011, Brewer foi traspasado xunto con Rudy Fernández a Denver Nuggets a cambio dunha segunda rolda de draft.
Brewer regresou aos Timberwolves o 12 de xullo de 2013, asinando un contrato por tres anos e 15 millóns de dólares. Con todo, o 19 de decembro de 2014 foi traspasado aos Houston Rockets nun acordo entre tres equipos que involucrou aos Philadelphia 76ers e aos Timberwolves. O 3 de xullo de 2015 obtén un novo contrato cos Houston Rockets por 3 anos máis e 24 millóns de dólares.
Marián Ferreiro
Co nome de Marián Ferreiro podemos referirnos a:
Eleccións municipais en San Cibrao das Viñas
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de San Cibrao das Viñas dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de San Cibrao das Viñas]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en San Cibrao das Viñas desde a aprobación da Constitución de 1978.
Jack Frost
Segundo a tradición, Jack Frost é responsábel de deixar a xeada nas fiestras de cristal, que se ve pola mañá, máis coñecida coma condensación.
A Cañota, Sergude, Carral
A Cañota é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 14 eran homes e 14 eran mulleres.
Fenrir (lúa)
Fenrir ou Saturno XLI, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005, a partir de observacións feitas entre o 13 de xaneiro e o 5 de marzo do 2005 e recibiu a designación temporal de S/2004 S 16. Este satélite foi descuberto usando algúns dos telescopios terrestres máis potentes do planeta.
Fenrir ten unha magnitude aparente de 25, facendo dela unha das lúas menos brillantes do Sistema Solar. É o redor de 1.000 millóns (10−9) de veces menos brillantes ca Saturno. Fenrir ten uns 4 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 22,454 millóns de kms en 1260 días, cunha inclinación orbital de 163° respecto da eclíptica (143° respecto do ecuador de Saturno) e cunha excentricidade de 0,136. A lúa posúe un movemento retrógrado (orbita Saturno na dirección oposta á dirección de rotación do planeta) suxerindo que esta lúa irregular foi capturada por Saturno.
A Fraga, O Ermo, Ortigueira
A Fraga é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Rafinosa
A rafinosa ou melitosa é un trisacárido composto por galactosa, frutosa, e glicosa. Pode encontrarse en feixóns, repolo, col de Bruxelas, brócoli, espárragos, e outras hortalizas e cereais. A rafinosa pode ser hidrolizada a D-galactosa e sacarosa polo encima α-galactosidase (α-GAL), un encima que non se atopa no tracto dixestivo humano. A α-GAL tamén hidroliza outros α-galactósidos como a estaquiosa, e a verbascosa. O encima non rompe enlaces O-glicosídicos β.
A familia dos oligosacáridos da rafinosa son alfa-galactosil derivados da sacarosa (sacarosa unida a galactosa), e os máis comúns deles son o trisacárido rafinosa, o tetrasacárido estaquiosa, e o pentasacárido verbascosa. Estes oligosacáridos están moi estendidos no reino das plantas, poden atoparse en numerosas familias, e entre os carbohidratos solubles máis abundantes só estarían por detrás da sacrosa. Nas plantas poderían servir de protección contra o estrés oxidativo.
Os humanos e outros animais non ruminantes, como os porcos e polos, non posúen o encima α-GAL que degrada esta familia de oligosacáridos, polo que pasan polo tubo dixestivo sen dixerir, e chegan á metade final do intestino, onde son fermentados polas flora bacteriana intestinal, producindo moitos gases. As bacterias si teñen o encima α-GAL e producen nas súas fermentacións moito dióxido de carbono, metano, e/ou hidróxeno, orixinando a flatulencia típica despois da inxestión de feixóns e outros vexetais que conteñen estes azucres. O encima α-GAL é un compoñente de produtos que axudan á dixestión como certos suplementos dietéticos ou pode utilizarse para o tratamento previo de certos alimentos.
Diversos procedementos de criopreservación utilizan a rafinosa para proporcionar hipertonicidade para facilitar a deshidratación antes do conxelado. A rafinosa e a sacarosa utilízanse como substancias básicas para a produción do edulcorante sucralosa.
Biosíntese
A biosíntese da rafinosa nas plantas realízase pola adición de galactosa á sacarosa, funcionando como doante das galactosas o galactinol (L-1-O-α-D-galactopiranosil-mio-inositol), e orixinándose rafinosa e mio-inositol:
Sacarosa + Galactinol → Rafinosa + mio-Inositol.
Esta reacción está catalizada pola mio-inositol galactosil transferase. A galactosa enlázase á sacarosa por enlace glicosídico α-1,6, e o resultado final é a formación do O- D -Galactopiranosil-(1α→6)-O- D -Glicopiranosil-(1α→2β)-O- D -Frutofuranósido, que é a rafinosa.
Safe House (filme de 2012)
Safe House é un filme estadounidense dirixido por Daniel Espinosa que foi estreado no 2012.
Sinopse
Tras dez anos sen dar sinais de vida, Tobin Frost (Denzel Washington), un intelixente e manipulador ex axente da CIA que se sospeita vendía información secreta, entrégase no consulado norteamericano de Cidade do Cabo. Cando uns mercenarios atacan o piso franco ó que o levan os da axencia, un axente novato chamado Matt Weston (Ryan Reynolds) foxe canda el. Ambos intentarán sobrevivir para descubrir quen quere acabar con eles.
Intervalo
En teoría musical, chámase intervalo á distancia entre dúas notas. Os intervalos defínense partindo do nome das notas e da distancia en tons ou semitóns existente. Podemos falar de intervalos:
A maneira natural de determinar un intervalo é:
Unha táboa que resume a mencionada determinación dos intervalos pola distancia en semitóns sería a seguinte:
Intervalos compostos
Existen unha serie de intervalos que son maiores que a oitava, aínda que en realidade gardan correspondencia cos intervalos da propia oitava:
En rigor, podería falarse de intervalos compostos de décima, de décimo segunda e de décimo cuarta. Porén, os principios de harmonía da música occidental fan que se denominen igualmente terceiras, quintas e sétimas, respectivamente.
BM Ciudad Real
O Club Balonmano Ciudad Real foi un equipo de balonmán da cidade de Cidade Real, Castela-A Mancha (España). As súas orixes remóntanse ao ano 1981, e constituíuse formalmente en 1983 co nome de Agrupación Deportiva Cultural Caserío Vigón. Foi un dos clubs máis laureados de España e de Europa. Debido á falta de apoios institucionais e de afeccionados, o equipo trasladouse a Madrid co nome de Club Balonmano Atlético de Madrid en 2011. Dende 2003 ata o seu traslado á capital española o club xogou no Quijote Arena, un pavillón con capacidade para 5 863 espectadores.
A nivel nacional participou na Liga ASOBAL (nome que recibe a máxima categoría do balonmán español) durante 19 tempadas consecutivas, dende o seu ascenso na tempada 1992-93 ata a súa desaparición logo da tempada 2010-11. Ao longo da súa historia gañou o título de liga en cinco ocasións (2003-04, 2006-07, 2007-08, 2008-09 e 2009-10). Ademais adxudicouse outros títulos nacionais como as súas dúas Copas do Rei (2002-03 e 2007-08), cinco Copas ASOBAL (2003-04, 2004-05, 2005-06, 2006-07 e 2007-08) e tres Supercopa de España (2004-05, 2007-08 e 2010-11). A nivel internacional conquistou en tres ocasións a máxima competición europea de balonmán entre clubs, a Liga de Campións, así como dúas Recopas de Europa e tres Supercopas de Europa, ou os dous títulos do Campionato Mundial de Clubs.
Antecedentes
As orixes do club remóntanse á tempada 1980-81 cando a base e a canteira do ''Colegio Ntra. Sra. del Prado'' (Marianistas) procuraba axudas para as súas actividades deportivas arredor do balonmán, converténdose no principal foco de desenvolvemento co balonmán en Cidade Real. Nesa época, a empresa Espumosos Vigón colaborou con material deportivo ao colexio, que participaba baixo o nome de CB Prado. Nas tempadas 1981-82 e 1982-83 mantívose a colaboración de xeito similar, obtendo os títulos de campións provinciais xuvenís. Deste xeito iniciouse a relación que levou á creación do club e a participar na categoría sénior.
O 2 de xullo de 1983 fundouse a Agrupación Deportiva Cultural Caserio Vigón logo de aprobar a súa inscrición no rexistro, que albergaba varias seccións deportivas. É xa que logo, a tempada 1983-84 a oficial na que se inicia a historia do club, que na categoría sénior conseguiu o campionato provincial e o ascenso a Terceira División.
Ascenso e consolidación na División de Honra (1983-1998)
Logo de tres intentos consecutivos de ascenso infrutuosos nos anos 1989, 1990 e 1991, na tempada 1991-92 chegaba o ansiado ascenso á División de Honra na fase de ascenso celebrada ese ano na cidade manchega. Este foi un momento de ouro na historia do club, o punto de partida dos éxitos posteriores. Miguel Cobo Serrano presidiu o club dende a súa fundación ata a tempada do ascenso.
O período entre 1993 e 1998 foi unha etapa de altos e baixos ata que o club conseguiu a súa consolidación entre os mellores. O trauma do descenso na primeira tempada do club na ASOBAL (1992-93) superouse coa recuperación do dereito deportivo a participar, ante as dificultades que non puideron superar outros clubs. A necesidade de novos trocos para adaptarse ás exixencias da elite motivou un novo deseño na estrutura do club que, como primeiro paso, supuxo o troco do seu nome á nova denominación '''A.D.C. BM. Ciudad Real''' o 14 de xuño de 1993 baixo a presidencia de Felipe Caballero. Reiniciouse así, coa nova denominación, e o patrocinio de Seguros Solís, o retorno á Liga ASOBAL, categoría na que participa dende aquela.
Na tempada 1994-95 o equipo clasificouse por primeira vez para disputar a Copa do Rei, na tempada seguinte (1995-96) clasificouse para xogar a Copa ASOBAL e na tempada 1998-99 chegou a súa primeira clasificación para xogar nunha competición europea, a City Cup logo de finalizar a liga na cuarta posición e culminaba o proceso de City-Cup foi a antesala do gran cambio que se anunciaba para o club.
A época dourada
Coa chegada á presidencia de Domingo Díaz de Mera acelérase e afianzase o proxecto, abrindo a vía cara os éxitos deportivos. Unha reorganización interna do club na dobre orientación organizativa e deportiva acelérase con novas incorporacións que fortalecen ámbalas dúas facetas e incorporáronse expertos en xestión deportiva, ademais de que os patrocinadores permitiron intensificar os esforzos para que o club puidera fichar a xogadores de primeiro nivel.
A modernización do club levou ao equipo ao plano internacional, presentándose con solvencia ás competicións europeas. Construíuse un equipo con perspectiva de futuro ao tempo que se axusta á exixencia do grupo feito para gañar en tódalas competicións.
É na tempada 2001-02 cando o equipo consegue o seu primeiro título, a Recopa de Europa, que abriu o camiño a tódolos títulos posibles, tanto a nivel estatal como internacional, así como abría a porta a participación noutras competicións. Na tempada 2003-04 inaugurouse o Quixote Arena, o que evidencia o crecemento e a consolidación do club. Ese mesmo ano o equipo conquista a súa primeira Liga e o dereito a competir na Liga de Campións, a máxima competición europea e que gañaría por primeira vez na tempada 2005-06.
A sucesión de éxitos deportivos nos inicios do S. XXI supúxolle a consideración de mellor club de Europa na clasificación de resultados deportivos pola revista Handball Woche, a máis prestixiosa do balonmán europeo, en varias tempadas.
Na tempada 2007-08 chegou a consagración definitiva do club manchego coa consecución dos cinco títulos (Liga, Copa do Rei, Copa ASOBAL, Supercopa de España e Copa de Europa). O equipo conseguiu nunha década tres Copas de Europa (dúas de xeito consecutivo), e tres ligas consecutivas, ademais das tres Supercopas de Europa.
2010, o ano da liga perfecta
A tempada 2009-10 é coñecida polos seareiros como a da Liga perfecta., xa que o equipo de Cidade Real conseguiu pechar a tempada con 60 puntos en 30 xornadas sen ningunha derrota nin ningún empate para conseguir a súa quinta Liga (cuarta consecutiva) e gañando o seu segundo Campionato Mundial de Clubs en Qatar.
Pavillón
miniatura|200px|O Quijote Arena. Dende 2003, o BM Ciudad Real xogou os seus partidos como local no Quijote Arena, un pavillón construído polo Concello de Cidade Real. A moderna instalación, con capacidade para case 6 000 persoas, foi o única de España construído expresamente para xogar ao balonmán. O ano do traslado do equipo a Madrid foi empregado unicamente para adestramentos do Atlético de Madrid e partidos de categorías inferiores.
Partido Republicano Socialista Irlandés
O Partido Republicano Socialista Irlandés, tamén coñecido como ISRP polas súas siglas en inglés (Irish Socialist Republican Party), foi un partido político irlandés fundado en 1896 por James Connolly. O seu obxectivo era establecer unha república dos traballadores irlandesa. Dividiuse en 1904 logo de varios meses de liortas políticas internas.
Malia o seu pequeno tamaño (nunca tivo máis de 80 membros), o ISRP tense como un partido de grande importancia na historia antiga do socialismo e republicanismo irlandeses. A miúdo é descrito como o primeiro partido socialista e republicano en Irlanda, e a primeira organización en expoñer a ideoloxía do republicanismo socialista na illa. Durante o seu período de vida, tan só tivo unha sección realmente activa, a de Dublín. Houbo varios intentos de estabelecer outras en Cork, Belfast, Limerick, Naas, e incluso no norte de Inglaterra, mais non prosperaron.
O partido editou a primeira publicación regular socialista en Irlanda, a Workers' Republic, presentou candidatos ás eleccións locais e representou a Irlanda na Segunda Internacional. Politicamente o ISRP estaba adiantada ao seu tempo, facendo propaganda por unha república independente moito antes de que outros partidos o fixesen.
Connolly, que era o principal organizador do partido, deixou Irlanda para marchar aos Estados Unidos en 1903 (volvería en 1910) logo dun conflito interno. De feito, crese que foi pola combinación das loitas mesquiñas coa propia pobreza o que lle fixo abandonar a súa terra. Logo dunha escisión, onde un pequeno número de membros estabeleceron unha micro organización anti Connolly chamada o Partido Laborista Socialista Irlandés, o partido quedou inactivo e ferido en marzo de 1904. Connolly discutira co outro líder do partido, Edward Stewart, sobre a estratexia electoral e sobre o sindicato. Foi revivido en 1909 co novo nome de Partido Socialista de Irlanda, pero caeu unha vez máis na inactividade cando Connolly, máis inclinado a ver a revolución como un proceso impulsado polos sindicatos máis que por un partido revolucionario, involucrouse máis na Irish Transport and General Workers' Union e no Irish Citizen Army.
Afonso IV de León
Traxectoria
Fillo máis vello de Ordoño II de Galiza, non ascendeu ao trono por morte do pai en 924, tendo a Ordoño sucedido o tío Froila II; coa morte deste no ano seguinte, sendo Afonso o descendente máis vello de entre os fillos de Ordoño e Froila, tornouse rei na cidade de León. Trala morte do seu irmán Sancho Ordóñez, Afonso IV pasou a actuar como rei de toda Galiza, desde a sede de León. Nesas condicións sería difícil asegurar a gobernación, tendo resignado en favor do seu irmán Ramiro II, e entrado de seguida nun mosteiro. Inconstante, porén, no seu carácter, tomou armas co fillo de Froila (Afonso Froilaz) contra Ramiro, tendo suspendido a súa renuncia ao trono, por un lado, e a vida monástica por outro. Ramiro derrotouno, mandouno cegar e colocouno baixo prisón no mosteiro de Sahagún, onde viría a falecer en 933. Ordoño IV, futuro rei de Galiza era seu fillo.
Pascuais, Parada, Outeiro de Rei
Pascuais é un lugar da parroquia de Parada no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Eva Amaral
Eva María Amaral Lallana, nada en Zaragoza o 4 de agosto de 1972, é unha cantante de música pop, integrante do grupo Amaral.
Traxectoria
Dende nova, sempre estivo interesada pola música. Comeza os seus estudos de escultura na Escola de Artes de Zaragoza. Ao mesmo tempo, formaba parte dunha agrupación chamada "Bandera blanca", na que Eva tocaba a batería. Un día, no ano 1993, Eva coincidiu no estudo de gravación, ao cal foi gravar unha maqueta co seu grupo, co guitarrista Juan Aguirre, quen pertencía ao grupo "Días de vino y Rosas". Juan quedou tan impresionado coa asombrosa voz de Eva, que inmediatamente conxeniaron en canto a ideas musicais.
Ese mesmo ano, Eva e Juan asinan con Virgin Records para gravar o seu primeiro material discográfico. Así, desde 1998 e até a actualidade, Eva Amaral, xunto a Juan Aguirre, dedicáronse a realizar música. Gravaron 4 discos con grande éxito e un total dun millón e medio de copias vendidas en todo o mundo. Convertéronse nun dos grupos españois de maior éxito dentro e fóra das nosas fronteiras.
En 2002 Lenny Kravitz escolleunos como abreconcertos para varias das súas actuacións. O mesmo ano colaboraron coa causa do Prestige, incluíndo o seu tema Rosa de la Paz nun disco para recadar fondos e interpretándoa nunha multitudinaria manifestación de Nunca Máis en Madrid.
Tecumseh
Tecumseh, nado en marzo de 1768 e finado o 5 de outubro de 1813, foi un líder nativo americano dos shawnee e dunha gran confederación tribal (coñecida como Confederación de Tecumseh) que se opuxo ós Estados Unidos durante a Guerra de Tecumseh e se converteu en aliado dos británicos na Guerra de 1812.
Tecumseh medrou no territorio de Ohio durante a guerra de independencia dos Estados Unidos e na Guerra india do noroeste, onde estivo constantemente exposto á guerra. Cos americanos movéndose continuamente cara o oeste logo de que os británicos cedesen o Val de ós Estados Unidos en 1783, os shawnee movéronse máis cara o noroeste. En 1808, asentáronse en Prophetstown, na actual Indiana. Co obxectivo de estabelecerse nunha nación india independente ó leste do Mississippi baixo protección británica, Tecumseh traballou para recrutar tribos para a súa confederación dende o sur dos Estados Unidos.
Durante a Guerra de 1812, a confederación de Tecumseh aliouse cos británicos e axudaron a capturar Fort Detroit. Antes da batalla, Tecumseh fixo un famoso discruso nunha rocha que aínda se conserva en Fort Malden. Despois de que a mariña dos Estados Unidos tomase o control do Lago Erie en 1813, os nativos e os británicos tiveron que recuar. As forzas americanas capturárono na Batalla do Thames, e mataron a Tecumseh en outubro de 1813. Coa súa morte a confederación desintegrouse e os nativos tiveron que moverse de novo cara o oeste, mais Tecumseh converteuse dende entón nun heroe icónico na historia indíxena, americana e canadense.
O Culebrón, Sergude, Carral
O Culebrón é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
O Barqueiro, Santa Cruz do Salto, Cabanas
O Barqueiro é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Segundo o IGE, en 2020 tiña 3 habitantes, dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 9 habitantes.
Alexander von Keyserling
260px|miniatura|A [[Casa Señorial de Rayküla.]]