cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os outros feirantes
Estrutura do relato
A temática é moi variada. Hai relatos que se limitan a contar un único asunto ou anécdota puntual (son os menos frecuentes): Xosé Liñeiras (Pepiño Seisdedos); Marcelino Pardo (o gatipedro); A orella dereita de Antón de Leivas; Lamego de Mouriz (a arte de interpretar o tempo atmosférico); Ramiro da Barca (o caso do cabaleiro demo co seu bisavó); Roque das Goás (a máquina voadora); Marcelino Salgueiro (a cabeza que xiraba).
Na maioría dos relatos non hai unha verdadeira trama. Denotan a influencia oral e van enlazando diversas anécdotas: O enano das burlas (fai a un tatexo e tírallo a outro); Unha siria en Ribadeo (o interese polas diferentes xentes do mundo); Amadeo de Sabres (as cousas que lle van asubiando: paraugas, culler, cadeira...); Penedo de Silvosa (casos que conta: besta que vai cazar e acaba ligando, pantalón que fai para a primeira muller que o usa, caso de espiritismo); Piñeiro e as fontes (a teima das fontes e o orneo do garañón); A voadora de Serantes (o caso da voadora e os pesos emeigados); Fulxencio Parada (as laranxas e a historia de Pedro o Cruel); Hermelina da Ponte (o seu pai propondo negocio ás monxas e ela coas verrugas e lunares); Fuco de Pedrosa (a súa noiva asturiana Covadonga, a súa muller Begoña, historia de Hind que lle le Cunqueiro).
Unha vez acabado de contar o(s) asunto(s), por regra xeral hai no relato un final a modo de anticlímax. Pode ser unha sentenza final (dita a posteriori por algunha personaxe ou o autor implícito): O verdugo na Cañiza (salveime de miragre, comentaba, p. 19); A voadora de Serantes; Peleteiro da Bouza; Tristán García; Cosme de Paredes; Reinaldo Novo; María a Peneireira. En moitos casos é un resumo en poucas liñas no que se nos dá conta do sucedido despois do asunto: Marcelino Pardo (Cos anos, Marcelino chegou a crer que tiña visto o gatipedro saír da súa casa e fuxir pola bouza, e cada vez, na descripción que facía aos fillos e aos netos, o gato era máis grande, a lingua tiña case unha vara de ancho, e o corno daba auga como unha boa fonte no mes de marzal, que é cando as fontes abren, tras os diluvios do inverno, p.25); Louro de Parentes; Amadeo de Sabres; Penedo de Silvosa; Freire de Rego; Lamego de Mouriz ; Fuco de Pedrosa, Félix Lourido; Aurelio e máila xitana; Novagildo Andión; Don Felicio escribe dende o outro mundo; O corvo Estanislao;...
E nalgúns casos mestúranse as dúas solucións: Rosa Martiño (Ao fin, como sempre estaba pensando en volver a Noia ou a Betanzos, casou cun piloto mercante. Pro resultou que o piloto non quería seguir navegando, que o que quería era exercer o oficio de reloxeiro. O suízo viudo meteuno na súa tenda. Así é a vida, p. 67); Ramiro da Barca (Anos despois, perto de Triacastela, atoparon a trompeta, limpa, brillante, e na buguina tiña un letreiro que decía "Made in England". O forasteiro sería en todo caso un demo inglés. ¿E qué se lle perdería en Ourense? , 70).
En resumo, na estrutura do relato pódense distinguir dous tipos:
Realidade e fantasía. Estratexias realistas do relato
A realidade e fantasía mestúranse sempre na obra de Álvaro Cunqueiro, como el mesmo con frecuencia se encargou de lembrar, colocando a súa literatura na fráxil fronteira entre realidade e imaxinación:
El reivindica o dereito do home ao soño e á imaxinación, a súa aceptación dentro do mundo do real. Hai relatos nos que predomina a fantasía e relatos nos que predomina a realidade. Son máis fantasiosos O cabalo de Alberte Merlo, O enano das burlas, A voadora de Serantes... Son máis realistas O verdugro da Cañiza, Xosé Liñeiras, Penedo de Silvosa...
Con todo, aínda nos máis fantasiosos abundan as estratexias realistas, o desexo de presentarnos os feitos como reais:
Humor
O humor, a ironía e o lirismo están presentes en todo o libro. O humor, dunha forma ou doutra, está presente en todos os relatos.Pode estar baseado nunha situación absurda e ser ao mesmo tempo un humor negro, que persegue a compaixón do lector máis que unha burla descarada do personaxe en cuestión (Balbina da Furcada, a que pon ovos e logo morre, Marcelino Salgueiro, a cabeza que xiraba).
Artificios humorísticos:
Caracterización do tipo galego retratado: os personaxes
Retrata Cunqueiro unha Galiza tradicional, labrega, de interior. Son personaxes que viven en contacto coa terra, labregos que traballan as súas leiras, prados, coidan o gando, andan ás castañas, cazadores (son moi escasos os que andan á mar: Felpeto mariñeiro e músico). Que teñen as crenzas tradicionais do país: supersticiosos (cren en mouros ou fadas gardadores de tesouros), respectuosos cos mortos, cren na aparición dos espíritos, temen e respectan o lobo, teñen devocións aos santos...
En xeral, estes seres marxinais, que viven nun mundo marxinado e cheos de teimas e eivas, lograrán evadirse da súa realidade a través da imaxinación e a ironía.
Xesús Rabade Paredes sinala:
Hendrik Casimir
Hendrik Brugt Gerhard Casimir, nado o 15 de xullo de 1909 na cidade surholandesa da Haia e finado o 4 de maio de 2000 en Heeze, Brabante do Norte, foi un físico neerlandés vinculado á Universidade de Leiden coñecido polas súas investigacións sobre o modelo de supercondutores de dous fluídos, en 1934, e polo denominado Efecto Casimir, en 1946.
Traxectoria
Casimir estudou física teórica na Universidade de Leiden, onde foi alumno de Paul Ehrenfest. Culminou os seus estudos en 1931, coa publicación da súa tese de doutoramento sobre a mecánica cuántica de corpos estáticos e sobre a teoría grupal da rotación das moléculas. Durante eses anos mantivo tamén contactos científicos en Copenhague con Niels Bohr.
En 1942, durante a segunda guerra mundial, Casimir trasladouse aos laboratorios Philips en Eindhoven, onde desenvolveu o seu labor científico e, en 1945, redactou o seu famoso estudo sobre o "principio de reversibilidade microscópica" de Lars Onsager. Chegou a ocupar o posto de director adxunto dos laboratorios de investigación de Philips en 1946 e un dos membros da dirección da compañía en 1956, da que se retirou en 1972.
Aínda que durante a súa carreira profesional investiu moito tempo e dedicación no terreo industrial, Hendrik Casimir foi un dos grandes físicos teóricos dos Países Baixos. A Casimir débenselle numerosas achegas á ciencia como resultado das súas investigacións entre 1931 e 1950, fundamentalmente en relación coa matemática pura, os grupos de Lie (1931), as estruturas hiperfinas, os cálculos de momentos nucleares cuádruplos (1935), a física de temperaturas baixas, o magnetismo, a termodinámica dos supercondutores e a relaxación paramagnética (1935-1942), e as aplicacións da teoría dos fenómenos irreversibles de Onsager (1942-1950).
En 1946 entrou a formar parte da Real Academia das Artes e as Ciencias dos Países Baixos. Durante o seu período laboral en Philips, en 1948, en colaboración con Dirk Polder, predixo a atracción da mecánica cuántica entre placas condutoras, que posteriormente paso a coñecerse como Efecto Casimir, que tivo importantes consecuencias nos sistemas microelectromecánicos.
Aquae Flaviae
miniatura|Columna de Traxano, na ponte romana de Aquae Flaviae. Aquae Flaviae era unha cidade romana, actual cidade de Chaves, no distrito de Vila Real en Portugal.
Historia
miniatura|320px| Ponte romana sobre o [[río Támega.]] Era unha cidade importante na provincia romana da Gallaecia. A cidade era un posto importante, xa que converxían tres vías romanas importantes: A de Bracara Augusta, a de Asturica Augusta e a de Lamaecum. Había moita circulación entre Bracara Augusta e Asturica. De aí a importancia que a cidade tivo. Ademais a rexión posuía recursos naturais que eran exportados para Roma. Aquae Flaviae tiña un destacamento numeroso de lexionarios do exército romano destacado na rexión. Posuía tamén termas romanas, que se pensa que duraron até o século XVI, cando estas se presentaban como un obstáculo á artillaría durante as "Guerras da Restauração" portuguesas.
A ponte de Traxano sobre o río Támega é un monumento romano que persiste. A ponte foi construída no final do século I e inicio do século II. Nunha das columnas ten nomes de tribos locais (o denominado padrón dos pobos). A ponte romana posúe un taboleiro, con 140 m de longo e apoiase en 12 arcos de volta redonda visíbeis e en catro soterrados polas casa e por aluvións. A ponte ten no medio dúas columnas cilíndricas epigráficas que testemuñan ter sido edificada no reinado do emperador Traxano a expensas dos Flavienses. E, é até hoxe, o símbolo da cidade de Chaves. Cando a vila recibiu o foral de D. Manuel I, a ponte estaba representada no brasón de armas.
Hendrik Casimir
Traxectoria
Foi premiado con seis títulos de doutor honoris causa por outras tantas universidades do mundo e foi recoñecido con numerosos galardóns, entre eles a Medalla IRI (1976), do Industrial Research Institute, de Arlington, nos EEUU, a Medalla Matteucci (1985), da Accademia Nazionale delle Scienze, de Italia, e a medalla Wilhelm Exner (1982), da Asociación do Comercio de Austria.
Aquae Flaviae
Historia
Da cidade romana para fóra da ponte foron descubertos achados epigráficos e numismáticos.
O foro da cidade estaría implantado na zona hoxe correspondente ao Largo Principal. A actual Rua Direita podería corresponder, por outro lado ao decumanus.
Anllo, Sober
Santo Estevo de Anllo é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 227 habitantes, 104 eran homes e 123 eran mulleres.
Limita coas parroquias de Acedre e Rosende ao norte, Frontón ao oeste, San Martiño de Anllo ao leste, e Vilar de Cerreda e Santo Estevo de Ribas de Sil ao sur, as dúas na provincia de Ourense e separadas polo río Sil.
Hendrik Casimir
Casimir Research School
Na honra deste eminente físico neerlandés, en 2004 estableceuse en Leiden a Casimir Research School ("Escola de Investigación Casimir"), unha institución académica conxunta entre a Universidade de Leiden e a Universidade de Tecnoloxía de Delft, centrada na física interdisciplinaria, cun programa de investigación desenvolvido polo Kavli Institute of Nanoscience ("Instituto Kavli de Nanociencia"), en Delft, e o Instituto Leiden de Física''. ''
A institución agrupa case medio milleiro de investigadores, tanto posgraduados, algúns deles en programas de doutoramento, como no seu período de formación universitaria en ambas as universidades.
Premio Hendrik Casimir
A Casimir Research School recoñece anualmente co premio Hendrik Casimir os investigadores que desenvolven con máis excelencia un programa de mestrado nalgunha das dúas universidades. O premio, consistente nunha certificación que leva aparellada unha dotación económica, ten as súas orixes na doazón de fondos realizada por Josina Casimir-Jonker, viúva de Hendrik Casimir.
Estes son os últimos gañadores do premio Hendrik Casimir:
Nélson Oliveira
Nélson Miguel Castro Oliveira, nado en Barcelos o 6 de agosto de 1991, é un futbolista portugués. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Nottingham Forest F.C.
Traxectoria
Na tempada 2012–13 fichou polo Deportivo da Coruña, en calidade de cedido polo Benfica. Co club coruñés xogou 30 partidos e anotou 4 goles, sendo cuarto goleador do equipo nesa campaña, detrás de Riki, Pizzi e Bruno Gama. O seu debut produciuse na primeira xornada, nunha vitoria fronte o Osasuna en Riazor (2–0), onde se estrou tamén como goleador marcando o segundo tanto. Ao final da campaña o equipo descendeu a Segunda División.
Supreme Petroleum Council
O Supreme Petroleum Council (en galego Consello Supremo do Petróleo) é o máximo órgano gobernamental do petróleo, gas e actividades similares relacionados coa industria en Abu Dabi. O Consello formouse en 1988 e está encargado de supervisar as empresas de petróleo e gas que operan en Abu Dhabi e nos Emiratos Árabes Unidos. Actúa tamén como o consello de administración para o Abu Dhabi National Oil Company.
Os membros son:
O Agro do Santo, Santo André de Castro, Lugo
O Agro do Santo é un lugar na parroquia de Santo André de Castro, concello de Lugo. Tamén é coñecido como o Chao do Monte. O río de San Mamede desemboca no Miño a pouca distancia.
Mansur bin Said Al-Nahian
miniatura|300px|Á dereita Mansur bin Said Al-Nahian. Mansur bin Said Al-Nahian (en منصور بن زايد آل نهيان), nado o 20 de novembro de 1970, é un xeque e político dos Emiratos Árabes Unidos.
Traxectoria
Mansur é membro da familia real emiratí, pois é medio irmán do actual presidente dos Emiratos Árabes Unidos, o emir Khalifa bin Said Al-Nahian. É o presidente do consello ministerial de servizos e da autoridade de investimento emiratí e tamén é membro do Supreme Petroleum Council (Consello Supremo de Petróleo) así como tamén dos consellos de varias empresas de investimento, incluíndo a Petroleum Investment Company International e o Abu Dhabi Investment Council.
Desde 2008 é o dono do Manchester City e tamén ten participacións nunha serie de proxectos empresariais, incluíndo a Virgin Galactic e a canle de televisión Sky News Arabia. Ademais é o propietario da empresa privada Abu Dhabi United Group (ADUG). A fortuna persoal de Sheikh Mansoor estímase en preto de 4,9 millóns de dólares americanos e cunha fortuna familiar estimada de 150 millóns de dólares americanos.
Mansour ten dúas esposas e cinco fillos. Casou con Alia bint Mohammed bin Butti Al Hamed, a mediados da década de 1990 e teñen un fillo, Zayed. Posteriormente casou con Manal bint Mohammed bin Rashid Al Maktoum, coa que ten dúas fillas, Fátima (nacida o 9 de xuño de 2006) e Latifa (nacida o 23 de xaneiro de 2014), e dous fillos, Mohammad (nacido o 4 de decembro de 2007) e Hamdan (nacido o 21 de xuño de 2011).
Agricultura natural
De forma xenérica, e con base na definición de agricultura da Real Academia Galega, a agricultura natural é o cultivo natural da terra ou o conxunto de técnicas e coñecementos relativos ao cultivo natural da terra. Chámase agricultura natural, dende un punto de vista amplo, a toda aquela actividade básica e propia dun ser humano natural e consciente. Mencionada actividade; non só contén o significado de cultivo natural dende o punto de vista xenérico mencionado, que implica sementar ou plantar sementes e plantas e coidalas para obter un fruto saudable e xusto delas, mantendo o respecto polo contorno e un equilibrio sostible tanto no ser humano como na natureza; senón que tamén contén o conxunto de accións humanas de vida, con todas as súas implicacións, que fomentan e preservan ese hábitat que convive en harmonía "Humano-Natureza" (medio ambiente humano e non humano).
Agricultura natural de Masanobu Fukuoka
right|200px|Nendo dango Masanobu Fukuoka, nado o 2 de febreiro de 1913 e finado o 16 de agosto de 2008, foi un agricultor, microbiólogo e filósofo xaponés, autor das obras La Revolución de una Brizna de Paja e La Senda natural del Cultivo. Nelas presenta as súas propostas para unha forma de agricultura que é chamada agricultura natural ou método Fukuoka, encadrado dentro do ámbito da permacultura. A esencia do método Fukuoka é reproducir as condicións naturais tan fielmente como sexa posible de modo que o solo se enriquece progresivamente e a calidade dos alimentos cultivados aumenta sen ningún esforzo engadido. Os principios do traballo baséanse nunha filosofía de non facer (Wu Wei), ou máis exactamente non intervir ou forzar as cousas: non arar, non eliminar malas herbas nin usar herbicidas, non usar pesticidas, non podar, non usar abonos nin fertilizantes e no seu lugar usar bolas de arxila (nendo dango).
Principios básicos primarios (da filosofía práctica de Fukuoka):
1. Non laboreo. A terra cultívase a si mesma, de forma natural, mediante a penetración das raíces das plantas e da actividade dos microorganismos, fungos micorrícicos e pequenos animais, particularmente invertebrados coma as lombrigas de terra.
2. Non usar abonos químicos nin compost preparado.
3. Non desherbaxe mediante cultivos e herbicidas (as malas herbas deber ser controladas, non eliminadas).
4. Non dependencia de produtos químicos.
5. Cultivar o non facer como principio trascendente da práctica. O camiño do “non facer” ou wu wei taoísta, comeza dende o primeiro momento no que iniciamos a práctica co obxectivo de conseguilo. O “non facer” significa o facer adecuado co respecto que debemos á natureza. Isto implica contemplación dela e acción consecuente desa contemplación, o que implica tamén unha simplificación do noso esforzo e traballo de campo directo e un incremento do traballo positivo na nosa mente (o “non facer” atópase amplamente nos alicerces de pensamento de Fukuoka, con agricultura natural España incorpórase agora como principio básico, facéndoo materializable dende o primeiro momento da práctica).
Agricultura natural de Mokichi Okada
Tamén é chamado agricultura natural o proxecto do filósofo xaponés Mokichi Okada (1882-1955), o cal une medioambiente, alimentación e espiritualidade. O sistema utiliza os seus propios abonos orgánicos e non utiliza esterco. A orixe do proxecto é dos anos 30. El preconiza a busca da harmonía, a saúde e a prosperidade entre os seres vivos como fruto da conservación do medio ambiente natural e respecto das súas leis. M. Okada propón reciclar os recursos naturais para enriquecer o solo, facer emanar a súa forza e protexer os mananciais de auga, creando unha corrente sa que vai dende o solo e a auga ás plantas, animais e seres humanos. En Brasil é impulsada pola fundación Mokichi Okada, dende 1979. A fundación tamén certifica os alimentos, e divulga a tecnoloxía da produción de alimentos saudables capacitando os agricultores.
Agricultura natural en España
A agricultura natural, con todo, evolucionou hoxe en día, dende as bases fundacionais da filosofía natural creada por Masanobu Fukuoka e continuada, nos últimos anos, en España por Juan Benítez Jamchen, nacido o 25 de xullo de 1967, agricultor natural, artista plástico, filósofo e escritor, autor das obras ''Vida Natural Consciente. Parte I: la agricultura natural (2017) e Estética de la Indeterminabilidad'' (2008). Jamchen é un iniciador do cultivo natural en España, adaptando a condicións do clima mediterráneo os achegamentos fukuokianos. Incorpora explicitamente un quinto principio básico, inherente a Fukuoka, relativo ao 'non facer' aos outros catro, así coma outros principios básicos secundarios. Débese notar a vocación transformadora do autor contribuíndo a ir dando forma a todo un movemento por unha vida máis consciente e natural, aglutinando múltiples propostas de territorios variados en interacción, diálogo e intercambio de experiencias e saberes.
Vida Natural Consciente, Parte I: a agricultura natural e Estética de la Indeterminabilidad contén implicacións máis abertas, tanto filosófica e espiritualmente coma no seu carácter práctico. Coas súas propostas, considérase a agricultura natural, dende un punto de vista amplo que aclara e amplifica a definición xenérica, como toda aquela actividade básica e propia dun ser humano natural e consciente. Mencionada actividade; non só contén o significado de cultivo natural dende o punto de vista xenérico mencionado, que implica sementar ou plantar sementes e plantas e coidalas para obter un fruto saudable e xusto delas, mantendo o respecto polo contorno e un equilibrio sostible tanto no ser humano como na natureza; senón tamén contén o conxunto de acción humanas de vida, con todas as súas implicacións, que fomentan e preservan ese hábitat que convive en harmonía “Humano-Natureza” (medio ambiente humano e non humano). Desta forma, ambas as entidades, que dende os puntos de vista artificiais permanecen separadas, unifícanse nunha soa entidade estable e de evolución de consciencia, dentro de todo o seu movemento de impermanencia da lei natural de causa e resultado. O conxunto de sabedorías e coñecementos filosóficos, espirituais e técnicos, dentro do ámbito da agricultura natural, e dentro dunha vida natural consciente, que a sostén e que aspira a transformar positivamente todas as relacións entre humano e natureza, baséanse en cinco principios básicos primarios e tres secundarios:
Principios básicos secundarios (outra das novedades engadidas por Jamchen, e que dan empuxe e profundización a moitos dos pensamentos fukuokianos. Considéranse igual de importantes que os básicos, pero establécense secundarios, inicialmente, dende a cultura occidental, polas transicións nas que estamos inmersos e as implicacións sociais ou de ideais que poden conter de maneira xeral, aínda que sexan practicados de forma individual):
1. O coñecemento, a recreación e a preservación do bosque Natural de alimentos (bNa) ou bosque Natural comestible (bNc), como o hábitat equilibrado dun ser humano natural e consciente. A revolución expresada por Jamchen do “dende dentro ata fóra” son partes principais dos sistemas de práctica de bNa e os principios desa práctica atopámolos na filosofía de traballar sempre dende o interior para expandirse pouco a pouco, mantendo o centro vital que xera todo, dende unha árbore a todas as demais árbores e plantas, así como ao resto de seres vivos e non vivos dentro de todo o ecosistema. Deste xeito, os procesos vitais do humano conviven harmónicos dende o interior “natural-consciente”, que non perde o seu centro e vaise unificando con outros centros, para formar un gran bNa e un ser humano natural e consciente. Os sistemas de reforestación co bNa dende as parcelas individuais, que se estenden dende a filosofía do “dende dentro ata fóra”, forman parte dos procesos de recuperación do hábitat natural a un estado de clímax equilibrado para o cultivo e a vida natural. E implican: A oxixenación e rexeneración da terra e do ceo, a xeración da chuvia, os estados climáticos naturais, os ríos e os acuíferos etc., así como a mesma recuperación do estado harmónico interior humano. A incorporación das árbores, arbustos e plantas de coberturas, silvestres ou “ornamentais”, xunto coa incorporación dos estados contemplativos, son as claves para o proceso de rexeneración dese hábitat e a mente positiva e natural humana. O bosque natural de alimentos, como un todo equilibrado, natural e consciente que é, pode autososterse con ou sen humanos, en caso de que sexa abandonado. Para que isto sexa posible, debe estar composto de árbore frutal, árbore leguminosa e árbore ornamental ou silvestre, nas partes aéreas, e de hortalizas, silvestres, leguminosas e aromáticas, nas coberturas medias e baixas, de tal xeito que o bNa se atope conectado dende todos os lados, dende a terra e o aire. Os humanos axudamos a que se constrúa sen buscar a imitación, deixando que siga a súa tendencia natural co humano incluído, que se deixa levar polo que comunica toda a natureza, seguindo o seu ritmo e esquema creativo que xa ten. Deste xeito, conxúgase en plena harmonía, coa nosa actividade creativa tamén.
2. O coñecemento e adestramento dunha vida natural consciente, que implica o decrecemento gradual do consumo artificial e da dependencia de sistemas capitais, un maior coñecemento e execución na construción natural e consciente de inmobles, refuxios e vestimentas, de non lixo artificial contaminante, da crianza natural, e doutras prácticas naturais de vida. Moitas delas irmándanse e unifícanse con algúns dos obxectivos da permacultura e o que veu a chamarse ecoloxía profunda, así como con cosmogonías de pobos humanos orixinarios e incluso doutros pobos devidos, enmarcados en certos momentos da historia, como os pobos libres do norte da península ibérica durante a alta idade media, entre outros.
3. O talante aberto e integrador da agricultura natural que apoia a incorporación dos estados transicionais que aspiran á practica natural auténtica (dentro destas incorporacións atópanse todas aquelas correntes agricultoras actuais que poden, voluntariamente, atoparse en transición ata a agricultura natural, como son a agricultura ecolóxica, a agroecoloxía, a biodinámica, entre outras). Esta terceira consideración atópase enlazada co principio trascendente fukuokiano, xa que un agricultor natural éo no momento no que decide selo, por iso, aínda que hai distinción clara entre relativo e absoluto, non se contempla dende esa separación, porque o absoluto cobra importancia dende o primeiro momento no que se pon a vontade de estar aí. Como base a este argumento créanse, dende a agricultura natural, os estados de transición. Esa transición é o que permite estar no estado absoluto dende un primeiro momento e por iso, o “non facer” convértese en principio básico.
Arroxo, Sober
San Martiño de Arroxo é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 360 habitantes, 182 eran homes e 178 eran mulleres.
Limita coas parroquias de Refoxo ao nordés, Proendos ao sueste, Millán ao suroeste e Vilaescura ao noroeste.
Miguel de las Cuevas
Traxectoria
En xuño de 2009 produciuse a súa contratación polo Real Sporting de Gijón para as seguintes catro tempadas. Na primeira delas, disputou 37 partidos de liga nos que marcou un total de 8 goles e foi determinante para a permanencia do equipo asturiano en Primeira División. Na campaña 2010–11 marcou o gol que deu a vitoria ao Sporting no Santiago Bernabéu ante o Real Madrid, terceira na historia dos branquivermellos e que puxo fin, ademais, á racha de 150 partidos consecutivos sen perder como local encadeados polo adestrador branco José Mourinho en competición de liga.
Valdevimbre
Valdevimbre é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.054 habitantes (INE 2011).
Enolase
A enolase, tamén chamada fosfopiruvato hidratase, é un metaloencima responsable de catalizar a conversión de 2-fosfoglicerato (2-PG) en fosfoenolpiruvato (PEP) e auga, no noveno e penúltimo paso da glicólise. A enolase é un encima da clase das liases, concretamente das hidroliases, que rompen enlaces carbono-oxíxeno. A enolase pode catalizar tamén a reacción inversa, dependendo de cales sexan as concentracións no ambiente dos substratos, polo que intervén tamén na gliconeoxénese. O pH óptimo para este encima é 6,5. A enolase está presente en todos os tecidos e organismos que poden facer a glicólise. O encima foi descuberto por Lohmann e Meyerhof en 1934. Nos humanos a deficiencia de ENO1 está ligada a unha anemia hemolítica hereditaria, mentres que a de ENO3 está ligada a un trastorno de almacenamento de glicóxeno.
Isoencimas
Hai tres subunidades que poden conformar os dímeros de enolase, chamadas α, β, e γ, cada unha codificada por un xene distinto, que poden combinarse para formar cinco isoencimas diferentes: αα, αβ, αγ, ββ, e γγ. Deles, os tres seguintes (todos eles homodímeros) son os que máis comunmente se encontran nos tecidos humanos adultos:
Estrutura
A enolase ten unha masa molecular de 82.000-100.000 dalton dependendo da isoforma de que se trate. Na alfa enolase humana, as dúas subunidades son antiparalelas en canto á súa orientación de modo que o Glu20 dunha subunidade forma un enlace iónico coa Arg414 da outra subunidade. Cada subunidade ten dous dominios distintos. O dominio N-terminal menor consta de tres hélices α e catro láminas β. O dominio C-terminal maior empeza con dúas follas beta β seguidas de dúas hélices α e ramata nun barril composto de follas β e hélices α alternantes dispostas de modo que as follas β queden rodeadas de hélices α. A estrutura globular compacta do encima orixínase polas significativas interaccións hidrofóbicas entre estes dous dominios.
A enolase é un encima moi conservado que ten cinco residuos no sitio activo que son especialmente importantes para a súa actividade, que son: His159, Glu168, Glu211, Lys345, Lys396. Unha enolase mutante que difira nalgún dos residuos Glu168, Glu211, Lys345, ou Lys396 comparada coa enolase de tipo salvaxe, ten un nivel de actividade 105 veces menor. Ademais, os cambios que afectan á His159 fan que o mutante teña só o 0,01% da súa actividade catalítica. Forman parte integral da enolase dous cofactores Mg2+ situados no sitio activo, que serven para estabilizar as cargas negativas no substrato.
Mecanismo
thumb|500px|Mecanismo da conversión de 2PG en PEP. Usando sondas isotópicas, o mecanismo global proposto para converter o 2-PG en PEP é unha reacción de eliminación E1cb na que está implicado un intermediato carbanión. O seguinte mecanismo detallado está baseado en estudos da estrutura cristalina e cinética. Cando o substrato 2-fosfoglicerato se une á α-enolase, o seu grupo carboxilo coordínase con dous cofactores ións magnesio no sitio activo. Isto estabiliza a carga negativa no oxíxeno desprotonado á vez que incrementa a acidez do hidróxeno alfa. A Lys345 da enolase desprotona o hidróxeno alfa, e a carga negativa resultante é estabilizada por resonancia co oxíxeno do carboxilato e polos cofactores Mg2+. Despois da creación do intermediato carbanión, o OH de C3 é eliminado como auga coa axuda do Glu211, e fórmase o PEP.
Adicionalmente, no encima teñen lugar cambios conformacionais que axudan á catálise. Na α-enolase humana, o substrato está rotado na súa posición ao unirse ao encima debido ás interaccións cos dous ións magnesio catalíticos, coa Gln167, e Lys396. Os movementos dos bucles Ser36 a His43, Ser158 a Gly162, e Asp255 a Asn256 permiten que a Ser39 se coordine co Mg2+ e bloquee o sitio activo. Ademais de coordinarse cos ións magnesio catalíticos, o pKa do hidróxeno alfa do substrato rebáixase tamén debido á protonación do grupo fosforilo pola acción da His159 e a súa proximidade á Arg374. A Arg374 tamén causa que a Lys345 do sitio activo sexa desprotonada, o cal prepara á lisina Lys345 para que exerza o seu papel no mecanismo.
Uso diagnóstico
En experimentos médicos recentes, medíronse as concentracións de enolase para intentar diagnosticar certas condicións e a súa gravidade. Por exemplo, as concentracións máis altas de enolase no líquido cefalorraquídeo están máis fortemente correlacionadas co astrocitoma de grao baixo que as doutros encimas comprobados como a aldolase, piruvato quinase, creatina quinase, e lactato deshidroxenase). O mesmo estudo mostrou que o crecemento tumoral máis rápido se daba en pacientes cos maiores niveis de enolase do líquido cefalorraquídeo. Identificáronse tamén niveis incrementados de enolase en pacientes que sufriron un infarto de miocardio recente ou un accidente cerebrovascular. Inferiuse que os niveis de enolase específica de neuronas do líquido cefalorraquídeo, a enolase específica de neuronas (NSE) do soro sanguíneo, e a creatina quinase (tipo BB) son indicativos para facer o prognóstico de vítimas de parada cardíaca. Outros estudos enfocáronse cara ao valor prognóstico dos valores de NSE en vítimas de accidentes cerebrovasculares.
Os autoanticorpos contra a alfa-enolase están asociados coa rara síndrome chamada encefalopatía de Hashimoto.
Inhibidores da enolase
O fluoruro é un competidor coñecido do substrato da enolase 2-PG. O fluoruro forma parte dun complexo co magnesio e o fosfato, que se une ao sitio activo en lugar do 2-PG. Beber auga fluorada proporciona un nivel de fluoruro que inhibe a actividade da enolase das bacterias da boca sen causar dano aos humanos. A interrupción da vía glicolítica das bacterias é unha prevención da carie.
Adxuvante
Un adxuvante (do latín adiuvare, axudar) é un axente farmacolóxico ou inmunolóxico que acompaña o efecto doutros axentes. En inmunoloxía, os adxuvantes inmunolóxicos son compostos químicos orgánicos ou inorgánicos, macromoléculas ou células enteiras de certas bacterias mortas, que potencian a resposta inmunitaria a un antíxeno. Poden incluírse entre os compoñentes dunha vacina para potenciar a resposta inmunitaria do receptor ao antíxeno subministrado, o que minimiza a cantidade de material estraño que debe ser inxectado. Os adxuvantes utilízanse tamén na produción de anticorpos en animais inmunizados. Os adxuvantes máis comunmente utilizados son o hidróxido de aluminio e o aceite de parafina. Por outra parte, en farmacoloxía, os adxuvantes farmacéuticos son fármacos que teñen poucos ou ningún efecto farmacolóxico por si mesmos, pero poden incrementar a eficacia ou potenciar a outros fármacos administrados ao mesmo tempo.
Adxuvantes inmunolóxicos
Os adxuvantes inmunolóxicos engádense ás vacinas para estimular a resposta do sistema inmunitario ao antíxeno diana, pero por si mesmos non confiren inmunidade. Os adxuvantes poden actuar de varios xeitos á hora de presentar o antíxeno ao sistema inmunitario. Os adxuvantes poden actuar como un depósito do antíxeno, presentándoo durante un longo período de tempo, o que maximiza a resposta inmunitaria antes de que o corpo elimine o antíxeno. Exemplos de adxuvantes de tipo depósito son as emulsións de aceites. Os adxuvantes poden tamén actuar como irritantes que causan que o corpo recrute e amplifique a súa resposta inmune. As vacinas do tétano, difteria, e pertussis, por exemplo, conteñen cantidades mínimas de toxinas producida por cada unha das bacterias diana implicadas, pero tamén conteñen algo de hidróxido de aluminio como adxuvante. Os sales de aluminio son adxuvantes comúns en moitas vacinas desde hai uns 70 anos. O sistema inmunitario do corpo desenvolve unha antitoxina contra as toxinas bacterianas, non contra o aluminio, pero non respondería con forza dabondo sen a axuda do adxuvante aluminio.
Mecanismos de acción dos adxuvantes
Os adxuvantes necesítanse para mellorar as respostas inmunitarias adaptativas aos antíxenos. Esta reacción está mediada por dous tipos principais de linfocitos, as células B e T. Algúns adxuvantes, como o alume, funcionan como sistemas de entrega do produto que crean depósitos que atrapan os antíxenos no sitio de inxección, o que fai que estes se liberen lentamente e realicen unha estimulación continua do sistema inmunitario. Os compostos de alumino son os adxuvantes máis comúns na vacinación humana. Utilízanse en vacinas como as da difteria, tétano, pertussis, papilomavirus humano, e da hepatite.
Os adxuvantes poden potenciar a resposta inmunitaria dos seguintes modos:
Os adxuvantes como axentes estabilizantes
Aínda que os adxuvantes inmunolóxicos víronse tradicionalmente como susbstancias que axudan á resposta inmunitaria ao antíxeno, os adxuvantes tamén evolucionaron como substancias que poden axudar na estabilización de formulacións de antíxenos, especialmente en vacinas administradas a animais.
Loira, Seixo, Marín
Loira é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 159 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 83 eran homes e 76 mulleres.
Chen Daoming
Chen Daoming, nado o 26 de abril de 1955 en Tianjin, é un actor chinés. Coñecido polo seu papel do derradeiro emperador da China, Puyi na serie de televisión chinesa Emperor of the Last Generation (末代皇帝), e do emperador Qin Shi Huang no filme Heroe.
Acilo
Un acilo é un grupo funcional derivado da eliminación dun ou máis grupos hidroxilo dun oxoácido, incluíndo ácidos inorgánicos. Como prefixo úsase acil.
The Rocky Horror Picture Show
O filme está considerada un clásico de culto e de sesión de noite, pero é coñecida mundialmente por amplas audiencias, e ten un gran seguimento. RHPS foi o primeiro filme dun estudio maior (20th Century-Fox) no mercado da sesión de noite. Aínda que o filme é moi popular, os críticos falan da falta de liña argumental, o estilo animado e a natureza demasiado sexual do filme como algúns dos seus maiores erros. Porén, é un dos filme de sesión de noite máis coñecidas e rentabilizadas. É a adaptación teatral máis proxectada na historia do cine. Máis de 30 anos despois segue a ser proxectada en salas de todo o mundo. En decembro de 2005 James H. Billington, o bibliotecario do Congreso dos Estados Unidos, seleccionou The Rocky Horror Picture Show para ser preservada no "National Film Registry", unha colección de só 450 filmes (en 2006).
Acilo
Compostos acilo
Compostos acilo ben coñecidos son os cloruros de acilo, como o cloruro de acetilo (CH3COCl) e o cloruro de benzoílo (C6H5COCl). Estes compostos, que son tratados como fontes de catións acilo, son bos reactivos para unir grupos acilos a varios substratos. As amidas (RC(O)NR2) e ésteres (RC(O)OR’) son clases de compostos acilo, igual que as cetonas (RC(O)R) e aldehidos (RC(O)H).
The Rocky Horror Picture Show
Sinopse
A historia, narrada por un criminólogo (Charles Gray), é a dunha parella nova recentemente comprometida, Brad Majors (Barry Bostwick) e Janet Weiss (Susan Sarandon), que se atopan perdidos nunha tardiña de novembro fría e chuvosa. Buscando un teléfono desde o que chamar para pedir axuda, atopan acubillo nun castelo achegado habitado por xente estraña e estranxeira reunida na Convención Anual de Transilvania. Asisten, aínda mollados pola choiva, ó baile dos transilvanos de Time Warp, a canción principal do filme.
Acilo
Catións, anións e radicais acilo
Os ións acilo (ou acilio) son catións coa fórmula RCO+. O osíxeno e o carbono están ligados por un triplo enlace. Estas especies son intermediatos reactivos comúns, por exemplo, na acilación de Friedel-Crafts e en moitas outras reaccións orgánicas como o rearranxo de Hayashi. Os sales que conteñen ions acilo poden xerarse eliminando o haluro dun haluro de acilo: A distancia C-O nestes catrións é de case 1,1 ángstrom, que é aínda máis curta cá observada no monóxido de carbono. Os catións acilo son fragmentos característicos que se observan nos espectros de masas de cetonas.
The Rocky Horror Picture Show
Sinopse
Axiña son arrastrados ó mundo do Dr. Frank-N-Furter (Tim Curry), un autoproclamado "dulce travesti da Transilvania transexual", e os seus servintes, os irmáns Riff Raff (Richard O'Brien) e Magenta (Patricia Quinn), así como a groupie Columbia (Nell Campbell) e un grupo de asistentes á convención.
Acilo
Catións, anións e radicais acilo
Os anións acilo e os radicais acilo son moi raros. Os compostos de organolitio con enlaces Li-C(O)R non están ben estudados.
The Rocky Horror Picture Show
Sinopse
A intención de Furter é revelar o "segredo da vida en si mesma". Nunha escena inspirada nos filmes de Frankenstein, "Rocky Horror" (Peter Hinwood) é traído á vida. Logo da persecución de Frank tralo desorientado Rocky, a festa é interrompida por Eddie (Meat Loaf), o antigo rapaz dos recados, que aparece dun conxelador montando unha motocicleta. A escena remata coa súa morte sanguenta a mans de Furter.
Brad e Janet son levados a habitacións separadas, onde o anfitrión lles dá cadansúa propia benvida. Janet, logo da emoción, deambula buscando a Brad. Descobre a Rocky encollido no seu tanque de nacemento, asustado de Riff Raff, que atormentou á criatura como Igor atormenara ó monstro de Frankenstein. Janet, logo de descubrir a infidelidade de Brad, elixe tomar proveito da situación con Rocky.
Acilo
En bioquímica
Os acil-CoA son acil derivados formados no metabolismo dos ácidos graxos. O acetil-CoA, que é o derivado máis común, serve como un doante de acilos en moitas transformacións biosintéticas. Estes compostos de acilos son tioésteres.
The Rocky Horror Picture Show
Sinopse
Logo de descubrir que a "Criatura" está desaparecida, Frank, Brad, e Riff Raff volven ó laboratorio onde descobren que un intruso entrou no edificio O Doutor Everett Scott (Jonathan Adams), antigo profesor de ciencias de Brad e Janet no instituto, chega buscando ó seu sobriño Eddie. É neste punto cando Rocky e Janet son descubertos agochados xuntos. Nunha escena engadida especificamente á versión cinematográfica, os novos invitados son levados a unha cea consistente nos restos de Eddie. Logo de descubriren o que cearon, o horror e o desgusto levan a Janet a saír correndo e berrando da sala.
Frank captúraos a todos, converténdoos temporalmente en estatuas e facéndoos participar nunha sorte de cabaret. A actuación é interrompida por Riff Raff e Magenta, que matan a Columbia, Frank, e Rocky. Resucitan as estatuas de Brad, Janet, e o Dr. Scott, e o castelo desaparece no espazo exterior para regresar ó planeta de Transsexual, na galaxia de Transylvania.
Produción
Está baseada na produción teatral de Londres "The Rocky Horror Show", de Richard O'Brien, se ben ten certas diferenzas respecto á concepción teatral orixinal.
Acilo
En bioquímica
Os nomes dos grupos acilo dos aminoácidos fórmanse substituíndo a terminación -ina por -il. Por exemplo o grupo acilo da glicina será glicil-, e o da lisina, lisil-.
Os nomes dos grupos acilo dos ribonucleósidos monofosfato como a AMP (ácido 5'-adenílico), GMP (ácido 5'-guanílico), CMP (ácido 5'-citidílico), e UMP (ácido 5'-uridílico) son adenilil-, guanilil-, citidilil-, e uridilil-, respectivamente.
Nos fosfolípidos, o grupo acilo do ácido fosfatídico denomínase fosfatidil-.
Finalmente, moitos sacáridos están acilados.
Nomenclatura
Os nomes dos grupos acilo derivan normalmente do ácido correspondente substituíndo a terminación do ácido íco polo sufixo -ilo (ou abreviadamente no nome dos compostos como prefixo -il) como se mostra na táboa. O metilo, etilo, propilo, butilo etc. que tamén acaban en -ilo non son grupos acilo senón grupos alquilo derivados de alcanos. Recoméndase a nomenclatura da IUPAC, pero raramente se usa.
Especies acilo
En grupos aciloxi o grupo acilo está unido ao osíxeno: R-C(=O)-O-R', onde R-C(=O) é o grupo acilo.
Os ións acilo son catións do tipo R-C+=O e xogan un importante papel como intermediatos en reaccións orgánicas, como por exemplo o rearranxo de Hayashi.
Ibaraki
O concello de Ibaraki limita cos concellos de Toyono, Minō, Suita, Settsu, Takatsuki (da prefectura de Ōsaka); e Kameoka (prefectura de Quioto).
Valdesamario
Valdesamario é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 222 habitantes (INE 2011).
Ulianovsk
miniatura|dereita|200px|Situación do Óblast de Ulianovsk en Rusia.
Ulianovsk (en Ульяновск), antigamente coñecida como Simbirsk (en Симбирск), é unha cidade situada ás beiras do ríos Volga e Sviyaga en Rusia, situada a uns 893 km ó leste de Moscova. É o centro administrativo do Óblast de Ulianovsk, foi a cidade natal de Aleksandr Kerenskii e de Vladimir Lenin.
Devil Between My Toes
Devil Between My Toes é a segunda edición e primeiro álbum da banda estadounidense de indie rock Guided by Voices, publicado o 15 de febreiro de 1987 a través do selo Schwa. Só se lanzaron 300 copias do vinilo orixinal, e en 1993 o selo Get Happy! reeditou o álbum en Alemaña publicando 1.000 unidades.
Antonio Toledo Quintela
Antonio Toledo Quintela, nado nas Somozas o 11 de xullo de 1854 e finado en Santiago de Compostela o 16 de abril de 1885, foi un teólogo e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela. Doutorouse en Filosofía e Letras en Compostela (1874) e en Dereito en Madrid (1878). Foi profesor auxiliar da Facultade de Letras e da de Dereito da USC (1881). Fundou e dirixiu o periódico El Porvenir (1875) e cando pechou este El Libredón (1881). Foi Vicesecretario da Sociedade Económica de Amigos do País.
Vida persoal
Casou con Carmen Pérez Torreiro, filla de Antonio Pérez Dávila.
Galería de imaxes da comarca da Terra Chá
miniatura|dereita|272px|Comarca da Terra Chá
Galería de imaxes da comarca da Terra Chá.
A comarca da Terra Chá comprende os concellos de Abadín, Begonte, Castro de Rei, Cospeito, Guitiriz, Muras, A Pastoriza, Vilalba e Xermade.
Cerezo de Río Tirón
Cerezo de Río Tirón é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 624 habitantes (INE 2012).
Valderrueda
Valderrueda pode facer referencia a:
Koili Devi
Koili Devi Mathema, nada como Radha Basnet en Chisapani Gadi ca. 1929 e finada en Kathmandú o 21 de decembro de 2007, foi unha cantante e compositora nepalí.
Traxectoria
Filla de Nilam e Rambahadur Basnet naceu nunha pequena localidade do distrito de Makwanpur. Quedou orfa de nai con só un ano de idade e con cinco foi vivir cunta tía paterna. Cando tiña once anos, coa axuda da súa tía, entrou no palacio do primeiro ministro Singh Sumsher como axudante. Sumsher deulle o sobrenome koili despois de escoitar a súa voz melodiosa, e ela adoptou o nome.
Adoitaba cantar e bailar no palacio de Singha Durbar pero tras a revolución de 1951 que derrocou á dinastía Rana como primeiros ministros hereditarios comezou unha carreira como cantante pola súa conta, foi a primeira muller en entrar na industria musical nepalí e fíxose coñecida como cantante, e a primeira compositora, de Radio Nepal, que emitiu a súa primeira canción, "Sansarko jhamela lagdacha kya yo mela", e onde traballou durante 44 anos. Compuxo e cantou máis de 4.000 temas, incluíndo cancións modernas e patrióticas. Gravou o seu primeiro álbum Chitta Nirantar con 71 anos e o segundo, Hajurali, con 74.
Recibiu numerosos premios nacionais, como o premio á mellor cantante de Radio Nepal, o Subha Rayabhisek Padak, o Gorkha Dakshin Bahu V ou o Chinnalata. Entre as súas cancións máis populares están "Jahi ra juhi phul mala gansi duwaile launla" e "Jindagi bhari nachuttine gari saino jodaunla".
Barantes, Sober
San Xoán de Barantes é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 60 habitantes, 31 eran homes e 29 eran mulleres.
Limita ao norte coa parroquia de Figueiroá, ao oeste coa de Bolmente, ao leste coa de Santiorxo, e ao sur coa de Caxide, no concello ourensán de Parada de Sil, do que está separada polo río Sil.
Premio Rei Juan Carlos I de Economía
O Premio Rei Juan Carlos I de Economía é un recoñecemento da carreira científica de personalidades españolas ou latinoamericanas no campo da economía. Foi instituído en 1986 pola Fundación José Celma Prieto e outorgado bienalmente. O presidente do xurado é o gobernador do Banco de España. A 2018, está dotado dun premio en metálico de 72 000 euros. A cerimonia de premiación realízase na sede do Banco de España.
Galardoados
A lista de economistas premiados é a seguinte:
Vallès
250px|miniatura|Localización do Vallès en Cataluña (1936-2015) O Vallès é unha comarca natural catalá situada na Depresión Prelitoral Catalá, entre os ríos Llobregat e Tordera. A súa capital histórica é Caldes de Montbui.
A división comarcal de 1936 dividiu esta comarca natural en dúas comarcas administrativas, ambas na provincia de Barcelona: