cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elx
Economía
miniatura|300px|A Institución Ferial Alicantina (IFA), está situada ao nordés do núcleo urbano de Elx e ao sur da cidade de [[Alacant, cerca do aeroporto de Alacant. Conta con dous pavillóns de usos múltiples de 26.500 m² e con 5.000 prazas de aparcadoiro. Na actualidade atópase fase de ampliación, cun pazo multifuncional proxectado de capacidade para 8.500 persoas acondicionado para albergar todo tipo de eventos, dende concertos, obras teatrais e eventos deportivos até o seu uso para exposición da mesma Feira. Ademais, o recinto disporá dun centro de convencións de 21.200 m². ]] miniatura|[[Dama de Elx.]]
Sector primario
A agricultura, que perdeu peso ultimamente, continúa sendo un sector importante que nos últimos anos oriéntase cara a produtos de uso non alimentario, por exemplo viveiros. Ao redor da cidade esténdense trinta partidas rurais poboadas de vivendas de labor e recreo. Nesta zona agrícola, denominada o Camp d'Elx, cultívanse granadas, figos, dátiles, cítricos, améndoas, algodón e diversas hortalizas.
Sector secundario
O sector económico por excelencia é o industrial e xira en torno ao calzado e os seus produtos intermediarios. En Elx fabrícase arredor dun 42 % do calzado producido en EspañaOficina de Turismo de Elx e é un dos principais produtores de Europa Análise monográfica do Calzado de Elx. A exportación de calzado ilicitano contribúe notablemente a que a provincia de Alacant presente un gran saldo exportador. Unha gran parte das empresas do sector concéntranse na área de Elx Parque Industrial, cunha superficie de máis de 1 200 000 m². O resto do sector industrial é diverso, habendo empresas das industrias do metal, da química e da construción entre outras.
Sector terciario
O comercio ocupa un 20% da poboación. A cidade conta co Centro de Congresos Ciutat de Elx, a Institución Feiral Alacantina (IFA), onde se celebra Expocalzado Internacional, que constitúe a principal feira do sector, e o Aeroporto Internacional de Alacant no Altet. O turismo, con pouco peso respecto dos outros sectores económicos e moito máis modesto que o doutros municipios da provincia, ten como principais bazas o seu coñecido palmeiral, o seu casco antigo, o Misterio de Elx (representado na Basílica de Santa María), e as praias do seu termo municipal.
Educación
A educación en Elx depende da Consellería de Educación do País Valenciano.
Educación superior
Elx ten tres centros de ensino universitario. Dende 1997 é a sede central da Universidade Miguel Hernández onde se atopan as seguintes facultades: miniatura|Edificio Altabix, no [[campus de Elx.]] O que fose antigo edificio do colexio A Nosa Señora do Carme, en pleno centro histórico, é na actualidade unha das sedes da universidade privada CEU Cardeal Herrera, onde se imparten as carreiras de Administración e dirección de empresas, Dereito, Xornalismo, Enfermaría e Fisioterapia, entre outras.
A Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED) posúe unha sede situada nuns dos hortos de palmeiras da cidade, denominado Hort do Balconet.
Sanidade
Na cidade atópase o hospital da comarca do Baix Vinalopó, chamado Hospital General Universitari d'Elx, que foi inaugurado o 6 de maio de 1978. Dá cobertura asistencial á Área Sanitaria 20, que engloba os municipios de Elx, Santa Pola e Crevillent. O hospital universitario conta coas especialidades de Oncoloxía Médica, Consello Xenético, Oncoloxía Radioterápica, Neurocirurxía, Cirurxía Vascular, Resonancia Magnética, Pediatría-Neonatoloxía, Obstetricia, Nefroloxía, Hemodinámica, Litotricia, e Prevención de Riscos Laborais Departamento de Saúde 20. Actualmente atópase en fase de construción o novo Hospital de Elx-Crevillent.
Quilomicron
Esquema dun quilomicron.|miniatura|300px
Os quilomicrons son un tipo de partículas globulares de lipoproteicas formadas por unha mestura de triglicéridos (85-92%), fosfolípidos (6-12%), colesterol (1-3%) e proteínas (1-2%). Transportan os lípidos da dieta desde os intestinos a outras partes do corpo. Os quilomicrons son un dos cinco grandes tipos de lipoproteínas, as de maior tamaño e menor densidade entre elas; as outras son as VLDL, IDL, LDL e HDL, as cales permiten o transporte de graxas e colesterol insolubles a través da solución de base acuosa do sangue. Os quilomicrons prodúcense nos enterocitos (células do epitelio intestinal que absorben os alimentos dixeridos) e pasan ao sangue.
Estadios
Poden distinguirse tres estados no ciclo dos quilomicrons:
Quilomicrons nacentes
Os triglicéridos son emulsionados pola bile e hidrolizados polos encimas lipases, orixinándose unha mestura de ácidos graxos e monoglicéridos. Estes despois pasan do lume intestinal ao interior dos enterocitos, onde son reesterificados, formándose de novo triglicéridos. Despois mestúranse os triglicéridos con fosfolípidos e ésteres do colesterol, e apolipoproteínas B-48 para formar os quilomicrons nacentes. Estes son liberados por exocitose desde os enterocitos aos vasos quilíferos (linfáticos) das vilosidades intestinais que máis tarde desembocan na circulación sanguínea na conexión entre o conduto torácico linfático e a vea subclavia.
Os quilomicrons nacentes están compostos principalmente por triglicéridos (85%) e conteñen algo de colesterol e ésteres do colesterol. O principal compoñente apolipoproteico é a apolipoproteína B-48 (apo B-48).
Quilomicrons maduros
Mentres están a circular polo sangue, os quilomicrons intercambian compoñentes coas lipoproteínas de alta densidade (HDL). As HDL ceden a apolipoproteína C-II (APOC2) e a apolipoproteína E (APOE) aos quilomicrons nacentes, que deste modo se converten en quilomicrons maduros (ou denominados simplemente quilomicrons). A APOC2 é o cofactor para a actividade da lipoproteína lipase (LPL).
Restos de quilomicrons
Unha vez que se distribúe a carga de triglicéridos, os quilomicrons devolven a APOC2 ás HDL (pero conservan a APOE), e o resto que queda do quilomicron é agora de só 30–50 nm de diámetro. As APOB48 e APOE son importantes para identificar estes quilomicrons residuais no fígado para a súa endocitose e degradación.
Bedán, A Pereiriña, Cee
Bedán é un lugar da parroquia da Pereiriña no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 4 homes e 5 mulleres.
Justino de Azcárate
Justino de Azcárate Flórez, nado en Madrid o 29 de xuño de 1903 e finado en Caracas o 17 de maio de 1989, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Do mesmo xeito que o seu irmán Pablo de Azcárate, estudou na Institución Libre de Enseñanza, de acordo coa tradición liberal e republicana da súa familia. Profesor de Dereito Político, nos anos vinte ingresou no Partido Reformista de Melquíades Álvarez. Formou parte, xunto a intelectuais como José Ortega y Gasset ou Gregorio Marañón da Agrupación al Servicio de la República, plataforma cuxo obxectivo principal era a implantación da República. Trala proclamación da Segunda República en 1931, presentouse ás eleccións polo Partido Reformista. O grupo obtivo 16 deputados, e Azcárate foi elixido deputado por León. Secretario do seu grupo parlamentario, foi Subsecretario de Xustiza no goberno de Manuel Azaña en 1931.
Tras a disolución do grupo en 1932, por diverxencias sobre a traxectoria do goberno do primeiro bienio republicano, participou nun novo proxecto político, o Partido Nacional Republicano, impulsado por Felipe Sánchez-Román. Esta organización rexeitou integrarse na Fronte Popular durante as eleccións de 1936 pola participación nesta do Partido Comunista de España.
No somos de Monforte
"No somos de Monforte" é unha canción da banda viguesa de rock Siniestro Total, editada como sinxelo do seu segundo álbum Siniestro Total II: El Regreso en 1983. As cancións foron gravadas nos estudios Trak de Madrid por Paco Trinidad e Eugenio Muñoz.
Justino de Azcárate
Traxectoria
Ao estourar a Guerra Civil, o 18 de xullo de 1936, Azcárate foi nomeado ministro de Estado, pero non chegou a tomar posesión do cargo, xa que se atopaba en León, que quedou inmediatamente en mans dos sublevados. Poucos días despois foi detido por un grupo de falanxistas en Burgos e trasladado a Valladolid, onde permaneceu encarcerado case ano e medio, ata que foi trocado polo falanxista Raimundo Fernández-Cuesta. En lugar de trasladarse á zona republicana, saíu a Francia, onde tratou de traballar por unha saída pacífica ao conflito a través do movemento Paz Civil en España.
No somos de Monforte
"Luna sobre Marín (Moon over Marin)" é unha versión do tema de Dead Kennedys "Moon over Marin", tema que fala da contaminación da zona de Marin en California. Siniestro Total creou a letra falando sobre o Marín galego e a súa Escola Naval Militar, inspirándose nun famoso asasinato que houbo nese concello en 1982.
Justino de Azcárate
Traxectoria
Tras o fin da guerra, exiliouse definitivamente en Venezuela, de onde non volvería ata a morte de Franco. En 1977 regresou a España e foi designado senador polo rei nas primeiras Cortes que se elixiron durante a Transición. Integrouse no grupo parlamentario Agrupación Independente, composto exclusivamente por senadores de designación real e do que foi voceiro. En 1979 foi reelixido senador, nas listas da UCD, pola circunscrición de León.
Posteriormente, estivo involucrado na operación reformista. De 1980 a 1987 foi o presidente da asociación pola conservación do Patrimonio Histórico español Hispania Nostra.
648
Véxase tamén
Historia ano a ano
El Cínife
El Cínife foi o nome de varias publicacións:
Resident Evil: The Darkside Chronicles
Argumento
The Darkside Chronicles narra feitos xa acontecidos en entregas anteriores: Resident Evil 2 e Resident Evil Code: Veronica. No primeiro caso, un gromo dun virus ficticio denominado virus T infectou unha cidade estadounidenses, Raccoon City, causando a morte da maioría da poboación. Non obstante, o virus reactiva tecidos cerebrais convertendo ao cadáver nun zombi, impulsado pola fame. Os escasos superviventes tratan de fuxir a través das ruínas. O virus ademais, infecta animais e plantas, que rapidamente mutan e se transforman en diversos monstros. Os protagonistas desta parte son Leon S Kennedy, axente de policía da cidade recentemente incorporado ao servizo e Claire Redfield, irmá dun axente especial do corpo de elite da policía de Raccoon City, denominado S.T.A.R.S. A segunda parte do xogo está baseada nos feitos acaecidos en Resident Evil Code: Veronica. Claire Redfield é atrapada pola corporación responsable do gromo vírico, Umbrella. A empresa encérraa nunha illa da súa propiedade. Pouco despois de chegar, a illa é atacada por un ex-empregado de Umbrella, Albert Wesker. Claire consegue escapar coa axuda doutro prisioneiro, chamado Steve Burnside.
Outros capítulos do xogo narran feitos novos no universo Resident Evil. Un sitúase no ano 2002 en Suramérica, onde Leon S Kennedy e Jack Krauser traballan xuntos na busca dunha rapaza secuestrada por un capo da droga chamado Javier Hidalgo. O outro capítulo narra a conversión de Krauser. Inicialmente, compañeiro de Leon, decide aproveitar o poder do virus T e doutras variantes do mesmo para o seu beneficio persoal.
Multixogador
The Darkside Chronicles inclúe multixogador cooperativo para dúas persoas, que comparten o campo de visión e cada un posúe un punteiro para disparar. Carece de multixogador en liña.
Recepción e crítica
A prensa especializada concedeulle boas notas. GameSpot deulle un 60, Eurogamer un 80 , IGN, un 81 e Meristation un 85. Acadou unha cualificación de 75 en Metacritic.
Subida a Chantada de 1987
A Subida a Chantada de 1987 foi a 19ª edición de dita carreira de montaña. Disputouse o 16 de agosto de 1987, organizada pola Escudería Chantada e foi a novena proba da tempada 1987 do Campionato de España de Montaña. O vencedor foi o piloto navarro Francisco Egozkue sobre un Lola BMW CS. Con esta vitoria, a sexta consecutiva na tempada, proclamouse campión de España.
649
Véxase tamén
Historia ano a ano
Chavín
O topónimo galego Chavín pode referirse a:
Bermún
O topónimo galego Bermún pode referirse a:
Bermún, A Pereiriña, Cee
Bermún é un lugar da parroquia da Pereiriña no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 177 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 92 homes e 85 mulleres.
Rockanrol
Rockanrol é o terceiro álbum de estudio da banda galega de rock Zënzar.
Foi publicado en 2002.
Sabarei, O Corgo
Santa María Madalena de Sabarei é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 58 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 36 homes e 22 mulleres. O que supón unha diminución de 11 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 69 habitantes (37 homes e 32 mulleres) e 15 menos que en 2000.
650
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lokomotiv Kuban
O Lokomotiv Kuban (en ruso: Локомотив-Кубань) é un equipo de baloncesto ruso da cidade de Krasnodar, Krai de Krasnodar. O equipo xoga na Superliga rusa. Ata o ano 2009 xogaba na cidade de Rostov do Don coa denominación de Lokomotiv Rostov, trasladándose á súa actual sede por problemas financeiros.
Historia
O club fundouse en 1946 na cidade de Mineralnye Vody, e estaba composto principalmente por estudantes de escolas de ferroviarios da localidade. No ano 2000 gañaron o seu primeiro e único título ata o momento, a Copa de Rusia, derrotando na final ao Ural Great Perm. No 2004 o equipo trasladouse á cidade de Rostov, pasando a denominarse Lokomotiv Rostov, ata o ano 2009, cando se trasladou á súa sede actual, a cidade de Krasnodar.
Segunda división española 1981/82
A tempada 1981–82 da Segunda División de España foi a 50ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Celta de Vigo, UD Salamanca e CD Málaga ascenderon a Primeira División mentres que Burgos CF, AD Almería, Levante UD e Getafe Deportivo descenderon a Segunda División B.
Clasificación
1 Ao AD Almería descontáronselle 4 puntos por aliñación indebida ante Deportivo da Coruña e RCD Mallorca.
3 O AD Almería, Levante UD e Getafe Deportivo foron descendidos á Terceira División por non pagar aos seus xogadores.
Mézériat
Mézériat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
HAL Light Combat Helicopter
O HAL Light Combat Helicopter (LCH) é un helicóptero multirol de combate indio desenvolvido e fabricado polo construtor aeronáutico Hindustan Aeronautics Limited (HAL). O aparello foi pedido tanto pola Forza Aérea da India como polo Exército da India. O modelo tamén intenta ser vendido no mercado de exportación e dende 2015 HAL está buscando clientes estranxeiros para o LCH.
O ímpeto polo desenvolvemento do LCH chegou na forma da guerra de Kargil, un conflito loitado entre a India e Paquistán en 1999, que revelou que as forzas armadas indias carecían dun helicóptero armado axeitado capaz de operar sen restricións nun escenario a grande altitude. En consecuencia, tanto HAL como as forzas armadas indias comezaron a explorar esforzos cara a definición dun helicóptero de combate conceptual que realizase ese papel. Durante o ano 2006 a compañía anunciou que lanzara un programa de desenvolvemento para producir ese tipo de helicóptero ao que chamaron simplemente Light Combat Helicopter. Orixinalmente agardábase que o LCH alcanzase a capacidade operativa inicial en decembro de 2010, porén, o desenvolvemento do tipo prolongouse e estivo suxeito a varios atrasos, algúns deles debido aos provedores.
Hospital Universitario Ramón y Cajal
250px|thumb|Hospital Universitario Ramón y Cajal O Hospital Universitario Ramón y Cajal é un hospital da cidade de Madrid que foi inaugurado en outubro de 1977 polo entón ministro de Sanidade Enrique Sánchez de León (pertencente a UCD).
HAL Light Combat Helicopter
O LCH baseouse amplamente nun helicóptero indio anterior desenvolvido e fabricado por HAL, o Dhruv; usar este aparello como punto de partida reducíu considerablemente o custo do programa. O 29 de marzo de 2010 o primeiro prototipo do LCH realizou o seu voo de estrea. Realizouse un extensivo programa de probas, usando un total de catro prototipos. Durante o transcurso desas probas o LCH gañou a distinción de ser o primeiro helicóptero de ataque en aterrar no glaciar de Siachen, aterrando repetidas veces en helipads a grande altitude, algúns deles a máis de 4 000 metros. A mediados de 2016 o LCH completou as súas probas de rendemento abrindo o camiño para a certificación da súa configuración básica. O 26 de agosto de 2017 inaugurouse formalmente a súa produción a grande escala.
Michel Amandry
Michel Amandry, nado en 1949, é un numismático francés, especializado en moeda imperial romana, que compaxinou o cargo de director do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia entre 1991 e 2013, co seu labor como profesor en diversas universidades francesas.
Hospital Universitario Ramón y Cajal
Docencia
Como hospital universitario está adscrito á Universidade de Alcalá, xunto ao Hospital Universitario Príncipe de Asturias, ao Hospital Universitario de Guadalaxara e ao Hospital Central da Defensa Gómez Ulla.
Michel Amandry
Traxectoria
Logo de exercer diversos traballos ingresou no Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, inicialmente en prácticas. En 1980 foi nomeado conservador especialista da Biblioteca e en 1992 conservador xefe. Entre 1991 e 2013 ocupou ademais na Biblioteca o posto de director do Gabiniete de Medallas, do que continúa a ser director honorario.
Hospital Universitario Ramón y Cajal
Servizos sanitarios
No Ramón y Cajal está a unidade de trastornos de identidade de xénero da Comunidade de Madrid. A UTIG está formada por un equipo multidisciplinar de profesionais (endocrinológos, psiquiatras, psicólogos clínicos, xinecólogos, urólogos, cirurxiáns plásticos e otorrinolaringólogos, entre outros) e é unha unidade especializada en Persoas Transxénero e persoas Transexuais.
Michel Amandry
Traxectoria
Ademais de conferencias e lectorados impartidos en entidades como a Sorbona e a Escola do Louvre, Amandry foi tamén profesor visitante da American Numismatic Society e na Universidade de Oxford. Tamén foi profesor de numismática na Escola Práctica de Altos Estudos de París, da que é director de estudos emérito.
O seu interese como investigador céntrase na moeda e a circulación monetaria do Imperio Romano.
Foi secretario da Sociedade Francesa de Arqueoloxía Clásica (1990-1998), presidente da Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia (2012) e presidente do Centro de Estudos Chipriotas (1997-2002), e desde 2015 preside a Sociedade Francesa de Numismática. Amandry é membro correspondente da Academia Austríaca das Ciencias, desde 2008, e do Instituto alemán de Arqueoloxía, así como dun bo número de asociaións numismáticas nacionais e internacionais, como a Sociedade Numismática de Chipre, a Sociedade Numismática de Israel, a Sociedade Real de Numismática de Bélxica, a Real Academia da Historia, de España, ou a Sociedade para a Promoción dos Estudos Romanos, do Reino Unido. Entre 2003 e 2009, foi presidente do Consello Internacional de Numismática.
Michel Amandry participou na publicación de numerosos traballos numismáticos a partir de 2003. Entre outros, foi coeditor do Survey of Numismatic Research, coautor de dous volumes de Roman Provincial Coinage e tamén coautor e editor do Dictionnaire de numismatique publicado en 2001. Foi director da Revue Numismatique e editor de Trésors Monétaires a partir de 1992. Entre 1995 e 2002, foi o responsible das Pratiques monétaires dans le monde (”Prácticas monetarias no mundo") do Centro Nacional da Investigación Científica de Francia.
Recoñecementos
En 2004 foi merecedor de dúas das máis prestixiosas condecoracións internacionais no ámbito da numismática: a medalla Huntington, da American Numismatic Society, e a medalla da Royal Numismatic Society. Ademais, no seu país foi nomeado cabaleiro da Orde Nacional do Mérito (2001) e da Orde da Lexión de Honor (2013). En Austria foi nomeado socio de honra da Sociedade Numismática Austríaca.
Algúns outros dos numerosos recoñecementos de Amandry son os seguintes:
Roman Provincial Coinage
Xunto con outros autores, Amandry participou no proxecto Roman Provincial Coinage, da Universidade de Oxford e apoiado polo Museo Británico e a Biblioteca Nacional de Francia, do que foi o seu editor xeral, xunto con Andrew Burnett. Este proxecto estuda e cataloga as moedas provinciais romanas desde a morte de César ata o século II d. de C. Algúns dos seus volumes previstos (e os seus suplementos de actualización) están publicados e outros aínda en proceso, aínda que accesibles a través da web.
Estes son os volumes publicados da serie Roman Provincial Coinage coa participación de Amandry:
Outras publicacións
Ademais dun bo número de artigos publicados fundamentalmente en revistas do ámbito numismático, Amandry é autor de diversas monografías, entre as que se poden destacar as seguintes:
Rosa Gallego
Rosa María Gallego Neira, é unha funcionaria e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Funcionaria da Xunta de Galicia. Foi responsábel da concellaría de Economía e Facenda do goberno municipal presidido por Carlos Negreira de 2011 a 2015. Após as eleccións municipais de 2015, ás que se presentou como número dous nas listas do Partido Popular de Galicia, pasaría ás bancadas da oposición.
En febreiro de 2016 foi elixida por unanimidade polos seus compañeiros da agrupación local como nova portavoz do PPdeG no Concello da Coruña após a renuncia de Carlos Negreira. Un mes máis tarde, saíu elixida como secretaría xeral do PPdeG para a provincia da Coruña.
Invisible Lantern
Invisible Lantern é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Screaming Trees, editado o 1 de xaneiro de 1988 a través do selo SST Records.
Emile Hirsch
Emile Davenport Hirsch, nado en Topanga, unha viliña do condado dos Ánxeles (California) o 13 de marzo de 1985, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
El Cínife (Canedo)
El Cínife foi un semanario editado en Canedo en 1894.
Traxectoria
Subtitulado Semanario punzante, órgano dedicado a perforar (...), apareceu en 1894. Periódico satírico fundado e dirixido por Ángel Vidal Pérez, sarxento da reserva. O seu director foi detido e procesado en decembro de 1894 por publicar no semanario a crítica a un poema escrito por un comandante de infantería.
Eisenacher Motorenwerk
Eisenacher Motorenwerk (EMW) foi un fabricante de automóbiles e motocicletas de Alemaña Oriental con sé en Eisenach. EMW tamén participou na Fórmula 1 como construtor en, pero só participou nunha carreira, o Gran Premio de Alemaña de 1953. miniatura|left|EMW R1/53 Sport en 1954 Antes da segunda guerra mundial unha das fábricas de BMW atopábase en Eisenach, e logo da guerra pasou a mans dos soviéticos, Eisenach estaba na zona de ocupación soviética. A fábrica continuou a produción de automóbiles e motocicletas baixo a marca BMW, pero logo dun xuízo en 1952 tivo que cambiar o nome á EMW no seu lugar. O logotipo tamén era similar, pero en lugar do azul usado por BMW, EMW utilizou o vermello.
Máis tarde, a sección de automóbiles da EMW converteuse en VEB Automobilwerk Eisenach e construíu o Wartburg. A fabricación da motocicletas terminou na década de 1950.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Véxase tamén
BMW
Mijoux
Mijoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O cazador de papaventos
O cazador de papaventos (en The Kite Runner) é a primeira novela do escritor afgán Khaled Hosseini. Publicada en 2003 por Riverhead Books, conta a historia de Amir, un rapaz do distrito Wazir Akbar Khan de Cabul, cuxo mellor amigo é Hassan. A historia está ambientada nun contexto de conflitos e eventos tumultuosos, dende a caída da monarquía de Afganistán por mor da intervención militar soviética, o éxodo de refuxiados cara a Paquistán e os Estados Unidos, e o alzamento do réxime talibán.
Segundo Hosseini, O cazador de papaventos é unha historia da relación entre un pai e o seu fillo que enfatiza os aspectos familiares da narrativa, un elemento que continuou a empregar nos seus traballos posteriores. Os temas da culpa e da redención ocupan un lugar salientable na novela, cunha escena fundamental que amosa un acto de violencia contra Hassan que Amir non pode deter. A segunda metade do libro céntrase nos intentos de Amir de expiar esta transgresión rescatando o fillo de Hassan, máis de dúas décadas despois do suceso.
O cazador de papaventos converteuse nun dos mellor vendidos despois de ser impreso en formato de peto e popularizouse en clubs de lectura. Durante dous anos, foi o libro número un entre os mellor vendidos segundo The New York Times, con máis de sete millóns de copias vendidas nos Estados Unidos de América. As críticas foron polo xeral positivas, aínda que algunhas partes do argumento xeraron unha significativa controversia en Afganistán. Logo da publicación creáronse numerosas adaptacións da obra, incluíndo o filme de 2007 The Kite Runner, representacións teatrais e unha novela gráfica.
Foi traducido ó galego por María Pardo Vuelta e foi publicado por Ediciones El Andén no 2008.
Escrita e publicación
esquerda|miniatura|[[Khaled Hosseini, no ano 2007.]] Khaled Hosseini traballou como médico interno no Hospital Kaiser de Mountain View, California durante varios anos antes de publicar The Kite Runner. En 1999, Hosseini soubo a través das noticias que os talibáns prohibiran voar papaventos en Afganistán, unha restrición que atopou particularmente cruel. A nova "tocou unha fibra sensible" para el, xa que medrara practicando este deporte cando vivía en Afganistán, e motivouno a escribir unha historia curta de 25 páxinas sobre dous rapaces que voan papaventos en Cabul. Hosseini enviou copias a Esquire e The New Yorker, mais os dous rexeitárono. Redescubriu o manuscrito no seu garaxe en marzo de 2001 e comezou a expandila historia para convertela nunha novela, seguindo o consello dun amigo. Segundo Hosseini, a narrativa tornouse "máis escura" do que pretendía orixinalmente. A súa editora, Cindy Spiegel, "axudoulle a reescribir o último terzo do seu manuscrito", algo que ela describiu como relativamente común para unha primeira novela.
Ó igual que as seguintes novelas de Hosseini, O cazador de papaventos abrangue un período multixeracional e céntrase na relación entre pais e fillos. Isto último non foi intencionado e Hosseini desenvolveu un interese polo tema durante o proceso de escritura. Máis tarde divulgou que a miúdo se lle ocorrían partes da trama debuxando imaxes da mesma. Por exemplo, el non decidiu facer que Amir e Hassan fosen irmáns até que os "debuxou".
Como Amir, o protagonista da novela, Hosseini naceu en Afganistán mais abandonou o país na súa mocidade, e non regresou até o ano 2003. Por esta razón, preguntóuselle a miúdo sobre o alcance dos aspectos autobiográficos do libro. El dixo en resposta, "Cando digo algo diso é meu, a xente parece insatisfeita. Os paralelismos son bastante obvios, mais ... Deixei algunhas cousas ambiguas porque quería volver tolos os clubs de lectura." Por ter deixado o país durante a época da invasión soviética, sentiu unha certa sensación de culpa do supervivente: "Cada vez que lía historias sobre Afganistán, a miña reacción sempre estivo tinguida de culpa. Moitos dos meus amigos da nenez pasárono moi mal. Algúns dos nosos curmáns morreron. Un deles morreu nun camión de combustible tratando de escapar de Afganistán [un incidente que Hosseini recolle de xeito ficticio no libro]. Fala sobre a culpa. El era un dos nenos cos que medrei voando papaventos. O seu pai recibiu un disparo." Independentemente, sostén que a trama é ficticia. Máis tarde, cando escribiu a súa segunda novela, Un milleiro de soles espléndidos (daquela titulado Dreaming in Titanic City), Hosseini comentou que estaba contento de que as personaxes principais fosen mulleres e que iso "debería poñer fin á pregunta autobiográfica dunha vez por todas".
Parte I
miniatura|dereita|Barrio de [[Wazir Akbar Khan, Cabul|Wazir Akbar en Cabul, o escenario da parte I.]] Amir, un neno pashto dunha familia rica, e Hassan, un hazara fillo do servente de Amir, pasan os días voando papaventos na daquela pacífica cidade de Cabul. Hassan é o mellor "cazador de papaventos" para Amir; el sabe onde aterrará o papaventos sen sequera miralo. O pai de Amir, un rico home de negocios ó cal Amir chama afectuosamente como Baba, quere ós dous rapaces, mais é especialmente crítico con Amir, a quen considera débil e falto de coraxe. Amir atopa unha figura paternal máis amable en Rahim Khan, o mellor amigo de Baba, que o entende e apoia no seu interese pola escritura, mentres que Baba considera ese interese só digno de mulleres.
Assef, un rapaz maior cun sádico gusto pola violencia, búrlase de Amir por socializar cun hazara, que son segundo el unha raza inferior cuxos membros pertencen só a Hazarajat. Un día, estaba disposto a zoupar Amir cun puño americano, pero Hassan defende Amir ameazando a dispararlle nun ollo co seu tiracoios. Assef recúa pero xura que un día tería a súa vinganza.
Un día triunfante, Amir gaña unha competición de loita de papaventos e finalmente consegue a aprobación de Baba. Hassan corre na busca do derradeiro papaventos, un gran trofeo, e dille a Amir, "Por ti, faríao mil veces máis." Porén, despois de atopar o papaventos, Hassan encóntrase con Assef nunha canella. Hassan non lle entrega o papaventos e Assef malla nel e despois viólao. Amir é testemuña de todo pero está demasiado asustado para intervir. El sabe que se non chega coa cometa a casa, Baba estará menos orgulloso del. Por este motivo, séntese incriblemente culpable pero sabe que a súa covardía destruiría a súa relación con Baba, polo que garda silencio sobre o incidente. Despois, Amir amósase distante con Hassan; os seus sentimentos de culpa evitan que interactúe co neno.
Amir comeza a pensar que a vida sería moito máis doada se Hassan non vivise con el, polo que agocha o seu reloxo e algúns cartos baixo a cama coa esperanza de que Baba o botase de alí; Hassan confesa falsamente o seu roubo cando se enfronta con Baba. Malia que Baba cre "non hai ningún acto máis desgraciado que roubar", perdóao. Porén, Hassan e Ali marchan da casa de tódolos xeitos. Amir está liberado do recordatorio diario da súa traizón, pero aínda vive á súa sombra.
Parte II
En 1979, cinco anos despois, a Unión Soviética intervén militarmente en Afganistán. Amir e Baba escapan a Peshawar, Paquistán, e despois cara a Fremont, California, onde se asentan nun apartamento. Baba comeza a traballar nunha gasolineira. Despois de rematar o ensino secundario, Amir vai a clases na Universidade Estatal de San Jose para desenvolver as súas habilidades de escrita. Cada domingo, Baba e Amir conseguen cartos extras vendendo obxectos nun mercado urbano de San Jose. Alí, Amir coñece a Soraya Taheri e a súa familia. Baba é diagnosticado con cancro terminal pero concédelle a Amir un último favor: pedir permiso ó pai de Soraya para casar con Amir. El accede e os dous casan. Pouco despois, Baba morre. Amir e Soraya estabelecen un matrimonio feliz, pero ó seu pesar decátanse de que non poden ter fillos.
Amir embárcase nunha exitosa carreira como novelista. Quince anos despois da voda, Amir recibe unha chamada do mellor amigo do seu pai (e a súa figura paterna na infancia) Rahim Khan, que está a morrer, e que lle pide que se vexan en Peshawar. El dille a Amir: "Hai unha forma de ser bo de novo".
Lion Air
PT Lion Mentari Airlines, operando como Lion Air, é unha aeroliña de baixo custo indonesia. Baseada en Iacarta, Lion Air é a aeroliña privada máis grande do país e a segunda low-cost máis grande do sueste asiático. A compañía opera rutas domésticas e internacionais, conectando distintos destinos de Indonesia con Singapur, Filipinas, Malaisia, Tailandia, Australia, India e Arabia Saudita, ademais de realizar voos chárter a China, Hong Kong, Corea do Sur e Macau, con máis de 630 voos por día.
O cazador de papaventos
Parte III
Cando se reúne con Rahim Khan, Amir descobre que Ali morreu por mor dunha mina e que Hassan e a súa muller foron asasinados cando Hassan se opuxo a que os talibáns confiscasen a casa de Baba e Amir en Cabul. Rahim Khan tamén lle revela que Ali era estéril, e que non era o pai biolóxico de Hassan. Hassan era de feito o fillo de Baba e o medio irmán de Amir. Finalmente, cóntalle a Amir que a verdadeira razón pola que o chamou até Paquistán é para que rescate a Sohrab, o fillo de Hassan, que se atopa nun orfanato de Cabul.
Lion Air
Creada en 1999, Lion Air tivo un gran crecemento nos últimos anos, mercando ao redor de 100 avións e cuns 250 pedidos. A aeroliña foi criticada por unha mala xestión operativa e áreas como programación e seguridade, aínda que se tomaron medidas para mellorar ese segundo aspecto. O 16 de xuño de 2016 a Unión Europea levantou a prohibición sobre a aeroliña para voar no espazo aéreo europeo. miniatura|[[Boeing 737-900ER]]
O cazador de papaventos
Parte III
Amir, acompañado de Farid, un condutor afgán e veterano na guerra contra os soviéticos, vai na busca de Sohrab. Cando chegan a Cabul descobren que os talibáns van a miúdo ó orfanato, danlle cartos e adoitan levar algunha nena con eles. Ocasionalmente, escollen un neno, e Sohrab foi o máis recente que levaron. O director do orfanato cóntalle a Amir como atopar o oficial que o levou, e Farid consegue unha cita na súa casa alegando ter "negocios persoais" con el.
Lion Air
Frota
miniatura|[[Boeing 737-900ER]] En abril de 2018 a frota de Lion Air estaba formada polos seguintes avións:
O cazador de papaventos
Parte III
Amir reúnese con este home, que resulta ser Assef. Sohrab está retido na casa de Assef. Assef acepta renunciar a Sohrab se Amir consegue vencelo nunha loita. Assef malla brutalmente en Amir, crebándolle varios ósos, até que Sohrab usa o seu tiracoios para incrustarlle unha pedra no ollo de Assef. Sohrab axuda a Amir a saír da casa, e cando se quere dar conta Amir esperta nun hospital.
Amir cóntalle a Sohrab os seus plans de levalo canda el a América e posiblemente adoptalo. Porén, as autoridades estadounidenses requiren probas documentais de que Sohrab é realmente orfo. Amir cóntalle a Sohrab que debe regresar a un orfanato durante un curto período de tempo xa que atoparon un problema no proceso de adopción, e Sohrab, terriblemente arrepiado coa idea de volver, intenta suicidarse. Amir consegue atopar o xeito de levalo ós Estados Unidos. Despois da adopción, Sohrab rexeita calquera interacción con Amir ou Soraya até que redescobre o pracer de voar papaventos e os vellos trucos de Hassan nos combates aéreos. Ó final Sohrab sorrí lixeiramente, pero Amir corre a recoller a cometa que gañaron mentres lle di a Sohrab: "Por ti, faríao mil veces máis".
Temas
Khaled Hosseini identifica un certo número de temas que aparecen en O cazador de papaventos, mais os críticos centráronse na culpa e na redención. De neno, Amir non consegue salvar a Hassan nun acto de covardía e despois sofre por unha culpa que o consome todo. Mesmo despois de deixar o país cara ós Estados Unidos, despois de casar e de converterse nun exitoso escritor, non é quen de esquecer o incidente. Hassan é "a figura de Xesucristo que fai tódolos sacrificios, e quen, ata na morte, chama a Amir á redención". Despois da morte de Hassan a mans dos talibáns, Amir comeza a redimirse a través do rescate do fillo de Hassan, Sohrab. Hosseini debuxa paralelismos durante a busca de Sohrab para crear unha impresión de xustiza poética; por exemplo, Amir quedou cun beizo partido despois de ser brutalmente zoupado, igual que o beizo leporino de Hassan. Malia isto, algúns críticos puxeron en cuestión se o protagonista conseguiu redimirse completamente.
A motivación de Amir para a súa traizón infantil está enraizada nas súas inseguridades na súa relación co seu pai. A relación entre pais e fillos é un tema prominente na novela, e nunha entrevista, Hosseini declarou:
Cando se fixo a adaptación ó teatro, o director Eric Rose afirmou que se sentiu atraído pola narrativa do "tema de traizoar ó teu mellor amigo polo amor do teu pai", que comparou coa literatura de Shakespeare. Ó longo da historia, Amir devece polo agarimo do seu pai; o seu pai quere a Amir pero favorece a Hassan, chegando a pagar a cirurxía plástica para arranxar o beizo leporino deste último.
Xeral
esquerda|miniatura|A Primeira Dama [[Laura Bush con Khaled Hosseini (primeira e segundo pola esquerda); Bush loou O cazador de papaventos como "realmente xenial". ]] Nos primeiros dous anos despois da publicación, vendéronse 70 000 copias en tapas duras e 1 250 000 en versión de peto. Malia que a versión en tapas duras vendeuse ben, a popularidade do "Cazador de papaventos non despegou realmente até 2004, cando se lanzou a versión de peto, que é cando os clubs de libros comezaron a coñecelo." Comezou a aparecer nas listas de mellor vendidos en setembro de 2004 e converteuse no número un da lista de mellor vendidos de New York Times en marzo de 2005, mantendo o seu lugar na lista durante dous anos. Coa publicación da terceira novela de Khaled Hosseini en 2013, xa se venderan máis de sete millóns de copias nos Estados Unidos. O libro recibiu o premio Boeke surafricano en 2004. Foi votado como o Libro do Grupo de Lectura en 2006 e 2007 e encabezou a lista dos 60 títulos presentados ó premio Penguin/Orange Reading Group (no Reino Unido).
O libro foi ben recibido pola crítica, aínda que foi controvertido. Erika Milvy de Salon loouno como "fermosamente escrito, sorprendente e angustiante". Tony Sims de Wired Magazine escribiu que o libro "revela a beleza e agonía dunha nación atormentada, xa que conta a historia dunha amizade inverosímil entre dous nenos de extremos opostos da sociedade e da relación problemática pero duradeira entre un pai e un fillo". Amelia Hill de The Guardian comentou que "O cazador de papaventos é a rompedora primeira novela de Khaled Hosseini" que "é ó mesmo tempo devastadora e inspiradora". Unha análise favorable moi semellante foi publicada por Publishers Weekly. A directora de mercadotecnia Melissa Mytinger subliñou que "É sinxelamente unha historia excelente. Gran parte dela está baseada nun mundo que non coñecemos, un mundo que apenas estamos empezando a coñecer. Ben escrito, publicado no 'momento correcto' por un autor que é encantador e reflexivo nas súas aparicións persoais polo libro." O actor indio-estadounidense Aasif Mandvi concordou que o libro é unha "historia abraiante. ... É sobre os dereitos humanos. É sobre redención e a redención é un tema poderoso." A Primeira Dama Laura Bush comentou que a historia era "realmente xenial". Said Tayeb Jawad, embaixador afgán nos Estados Unidos, declarou publicamente que O cazador de papaventos podería axudar ó publico estadounidense a entender mellor a sociedade e cultura afgás.
Edward Hower de The New York Times analizou deste xeito o retrato de Afganistán antes e despois dos talibáns:
Meghan O'Rouke, crítica cultural e editora para Slate Magazine atopou O cazador de papaventos mediocre e escribiu "Esta é unha novela que se esforza simultaneamente en entregar un retrato informativo a grande escala e escenificar un pequeno drama redentor, pero a súa alegoría terapéutica de recuperación só pode minar as súas ambicións realistas. A xente experimenta as súas vidas no contexto da súa cultura e, mentres Hosseini non se limita a soamente exotizar a Afganistán como un lugar monolítico estranxeiro, fai tanto traballo para facer a súa novela emocionalmente accesible ó lector estadounidense que case non hai espazo, e ó cabo, para que consideremos durante moito tempo o que podería diferenciar ós afgáns e ós estadounidenses". Sarah Smith de The Guardian coidou que a novela comezou ben pero que tendeu a vacilar contra o remate. Ela sentiu que Hosseini estaba demasiado concentrado en redimir completamente o protagonista na Parte III e ó facelo creou demasiadas coincidencias pouco realistas que lle deron a Amir a desfacer os erros do seu pasado.
Controversias
O cazador de papaventos foi acusado de 'dificultar' o entendemento occidental dos talibáns ó representar os seus membros como representantes de varios males e doutrinas sociais, os cales os talibáns e os seus partidarios non consideran típicos, e que retratan ós talibáns cunha luz desfavorable. Exemplos disto poderían ser: a pedofilia, o nazismo, o abuso de substancias e o sadismo de Assef, así como o feito de que el sexa un executador. A American Library Association declarou que O cazador de papaventos foi un os máis libros máis desafiados de 2008, con múltiples intentos de eliminalo das bibliotecas por mor da súa "linguaxe ofensiva, [contido] sexual explícito, e non apto para calquera idade." Os lectores afgáns estadounidenses foron particularmente hostís á representación que se fixo dos pashtos como opresores e dos hazaras como oprimidos. Hosseini respondeu nunha entrevista, "Nunca din que estou falando de cousas que non son certas. A súa teima é, 'Por que tes que falar sobre estas cousas e avergoñarnos? Non amas o teu país?'"
O filme xerou moita controversia pola escena de violación de 30 segundos de duración, con ameazas cara ós nenos actores que se fixeron dende Afganistán. Zekeria Ebrahimi, o neno de doce anos que interpretou a Amir, tivo que cambiar de escola despois de que os seus compañeiros hazaras o ameazasen de morte, e Paramount Pictures foi eventualmente forzado a trasladar a tres dos nenos ós Emiratos Árabes Unidos. O Ministro de Cultura de Afganistán prohibiu o filme nos cinemas e nas tendas de DVD, citando a posibilidade de que a escena de violación por razóns étnicas podía incitar a violencia racial dentro de Afganistán.
Cinema
miniatura|[[Khaled Hosseini cos actores do filme The Kite Runner, Bahram e Elham Ehsas]] Catro anos despois da súa publicación, O cazador de papaventos foi adaptado ó cinema nun filme protagonizado por Khalid Abdalla no papel de Amir, Homayoun Ershadi no papel de Baba e Ahmad Khan Mahmoodzada como Hassan. Orixinalmente, estaba prevista a súa estrea en novembro de 2007, pero a data de estrea foi posposta seis semanas para evacuar ós nenos afgáns que actuaron no filme despois de que recibisen ameazas de morte. Dirixido por Marc Forster e con guión de David Benioff, o filme gañou numerosos premios e foi nomeado ós Premios Oscar, ós BAFTA e ós Premios da Crítica Cinematográfica en 2008. As críticas foron polo xeral positivas, e Entertainment Weekly cualificou o resultado final como "bastante bo", mais a representación de tensións étnicas e a controvertida escena da violación causaron indignación en Afganistán. Hangama Anwari, o comisario de dereitos infantís da Comisión de Dereitos Humanos de Afganistán declarou que "Non deben xogar coa vida e a seguridade das persoas. O pobo hazara tomarao como un insulto"
Hosseini sorprendeuse pola controversia xerada pola escena de violación e amosouse contrario a que nenos afgáns a interpretasen se os estudios sabían que as súas vidas podían estar ameazadas. El cría que a escena era necesaria para "manter a integridade" da historia, xa que un ataque físico por si só non afectaría tanto ó público.
Outros
A novela foi adaptada ó teatro en marzo de 2007 por Matthew Spangler, sendo representada por vez primeira na Universidade Estatal de San Jose. Dous anos despois, David Ira Goldstein, director artístico da Compañía de Teatro de Arizona, organizou unha representación no Teatro de San Jose. A obra foi producida pola compañía en 2009, por Actor's Theatre of Louisville e Cleveland Play House en 2010, e por The New Repertory Theatre de Watertown, Massachusetts en 2012. A obra estreouse nos teatros do Canadá como unha coprodución entre Theatre Calgary e Citadel Theatre en xaneiro de 2013. En abril de 2013, a obra estreouse en Europa en Nottingham Playhouse, con Ben Turner no papel protagonista.
Hosseini foi abordado por Piemme, a súa editorial italiana, para converter O cazador de papaventos nunha novela gráfica en 2011. Sendo "un fan da banda deseñada dende neno", mantívose aberto á idea, crendo que a novela era unha boa candidata para ser presentada nun formato visual. Fabio Celoni proporcionou os ilustradores para o proxecto e mantivo informado regularmente a Hosseini dos progresos antes do lanzamento en setembro dese mesmo ano. Hosseini amosouse compracido polo produto final e declarou "Creo que o traballo de Fabio Celoni dota de vida non só as montañas, os bazares, a cidade de Cabul e os seus ceos inzados de papaventos, senón tamén as moitas loitas, conflitos e altos e baixos emocionais da viaxe de Amir."
Bandeira de Paraguai
A bandeira de Paraguai foi adoptada en 1842. O emblema e as proporcións variaron ó longo do tempo. A actual presenta tres franxas horizontais de igual anchura coas cores vermello, branco e azul. Tivo a súa creación oficial no Congreso Xeral Extraordinario do Parlamento nacional, o 25 de novembro de 1842. No anverso, a bandeira leva un escudo coa imaxe dun león acompañado dun gorro frixio e a inscrición “Paz e Xustiza”; no reverso presenta outro escudo, con dúas ramas de palma e olivo que se curvan en forma de coroa, rodeando a unha estrela.
Laranxa
miniatura|[[Laranxa (froita)|Laranxa en Lousame]] Laranxa pode significar varias cousas:
Cavado, A Pereiriña, Cee
Cavado é un lugar da parroquia da Pereiriña no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 9 homes e 6 mulleres
Conventus cluniensis
miniatura|dereita|250px|Extensión do conventus cluniensis dentro da Gallaecia (nome latino de Galicia) a finais do [[século IV dentro do Imperio Romano.]]
O conventus cluniensis ou convento clunense, foi unha entidade administrativa romana sita no Norte-Noroeste de Península Ibérica. O seu nome deriva da súa capitalidade, Clunia (preto da actual Coruña del Conde), a cidade máis importante do convento e que rexía ecónomica e administrativamente todo o territorio.
Tiña como lindes meridionais a fronteira natural do Sistema Central lindando coas provincias da Lusitania e Cartaxinense, polo norte a propia liña costeira cantábrica desde o río Sella ata o interior do territorio actual do País Vasco. Polo oeste o río Esla, lindando co veciño Conventus asturicensis, e polo leste chegando ata a actual provincia de Soria, preto da Rioxa e Navarra, nos contrafortes do Sistema Ibérico onde lindaba co Conventus cesaraugustanus.
Desde o século I, pertenceu á provincia de Tarraco ou tarraconensis, integrandose finalmente na provincia da Gallaecia darredor do século III-IV ata a disolución do Imperio Romano de Occidente. Nel convivían numerosos pobos como os cantabri, varduli, autrigoni, turmodigi, vaccei, beroni e celtiberi, introducíndose posteriormente poboacións vascoas nos límites orientais deste convento xurídico.
Eleccións municipais en Meira
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Meira dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Meira]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Meira desde a aprobación da Constitución de 1978.