cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Uxía, Santa Uxía de Asma, Chantada
Santa Uxía é un lugar na parroquia de Santa Uxía de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 31 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 20 eran homes e 11 eran mulleres.
Lista de illas de Irlanda
Esta é unha listaxe das illas de Irlanda. Sendo Irlanda tamén unha illa, nesta listaxe inclúense as da República de Irlanda e as de Irlanda do Norte.
Ramón José Estévez Cabanas
Ramón José Estévez Cabanas, nado na Estrada en 1953, é un químico galego, catedrático de Química orgánica da universidade de Santiago de Compostela.
Park Won-sun
miniatura|Park Won-sun Park Won-sun, nado en Changnyeong o 26 de marzo de 1956 e finado en Seúl o 9 de xullo de 2020, foi un antigo activista polos dereitos humanos, avogado e político surcoreano, alcalde de Seúl desde o 26 de outubro de 2011 ata a súa morte.
Ramón José Estévez Cabanas
Labor investigador
Xunto con Juan Carlos Estévez Cabanas é investigador principal do grupo Química de Carbohidratos: Novas Aplicacións en Química Biolóxica e Ciencia de Materiais na USC, grupo químico-sintético que centra os seus traballos actuais fundamentalmente no desenvolvemento de sínteses sinxelas e eficientes de compostos carbocíclicos e heterocícliclos altamente funcionalizados partindo de produtos comerciais, naturais ou non, así como as aplicacións destes compostos, de alto valor engadido, tanto no campo da Química Biolóxica coma na dos Materiais Moleculares (compostos bioloxicamente activos, foldámeros, catalizadores quirais e outros materiais).
Park Won-sun
Traxectoria
Estudou ciencias sociais Universidade Nacional de Seúl, de onde o expulsaron en 1975 por participar no movemento estudantil contra as políticas do presidente Park Jeonghui e mais foi á cadea durante catro meses, despois volveu aos estudos na Universidade de Danguk licenciándose en historia en 1979. En 1980 pasou os exames para exercer como avogando, traballando primeiro na oficina do fiscal en Daegu, e logo como avogado independente especializado en dereitos humanos. En 1994 foi un dos fundadores da ONG Solidariedade Popular para unha Democracia Participativa para minotorizar as prácticas do goberno e loitar contra a corrupción política, dirixíndoa de 1996 a 2002, ano no que pasou a dirixir The Beautiful Foundation, centrada na procura da eliminación das desigualdades. A partir de 2005 foi membro da Comisión para a Verdade e a Reconciliación encargada de investigar as violacións dos dereitos humanos desde a ocupación xaponesa en 1910 ata a fin do goberno totalitario coa elección do presidente Kim Yeongsam en 1993. No ano 2011 presentouse como candidato independente á alcaldía de Seúl co apoio do Partido Democrático e do Partido Laborista Democrático.
Iglesias
O termo castelán Iglesias é do plural de igrexa, o edificio que actúa como templo cristián.
Ramón José Estévez Cabanas
Principais publicacións
As principais publicacións do grupo antecitado son:
Salgueiro bravo
O salgueiro bravo, salgueiro negro ou salgueiro zao (Salix atrocinerea), é unha arboriña ou arbusto do xénero Salix (salgueiros), da familia das salicáceas moi común nos terreos húmidos e solos pobres de toda Galicia.
Descrición
Arbusto ou arboriña de até 12 metros, coas pólas dereitas e alongadas; as máis novas, pilosas; as de máis dun ano, con tendencia a ficar sen pelo e lustrosas; casca de cor acastañada cincenta ou castaña escura, e madeira –ao se desprender a casca- con costelas lonxitudinais saíntes. As follas son enteiras ou con dentes grosos e pouco marcados, rugosas, cos nervios prominentes, de xeito ovado ou lanceolado, porén algo máis anchas na parte apical; ao nacer son aveludadas e moi pilosas polas dúas bandas, pero pola face superior tenden a perder o pelo tornando a cor verde escura; a parte inferior de cor cincenta, a miúdo con pelos ferruxinosos. Os pecíolos son duns 5 – 15 mm, canaliculados pola parte superior. As flores dispóñense en candeas moi peludas que nacen antes que as follas; os masculinos son ovados ou ovadoblongos, case sentados, con brácteas foliáceas na base; as brácteas do amento son de base pálida e terminación castaña escura, moi pilosas, cada unha con dous longos estames na súa axila e un nectario alongado; os amentos femininos son cilíndricos, con brácteas semellantes, cada unha cun nectario e mais un pistilo ovado-cónico densamente piloso e con pedicelo claramente máis longo que o nectario, rematado nun estilo curto con 4 lóbulos estigmáticos. O froito é unha cápsula tomentosa que se abre en dúas valvas, con sementes cubertas de pelos abrancazados.
Iglesias
Como topónimo pode referirse a:
Salgueiro bravo
Fenoloxía
Florece dende o mes de xaneiro até marzo ou abril, segundo a localidade, sendo a diseminación das sementes anemócora, é dicir, grazas ao vento, e se produce de marzo a abril.
Iglesias
Como apelido pode referirse a:
Salgueiro bravo
Hábitat
Mora en terreos frescos, con preferencia polos pobres en bases, en ribeiras areentas ou con grixos de ríos, s e lagoas, en prados e en sebes con certa humidade edáfica; áchase dende o nivel do mar deica os 2.000 m de altitude, até o piso subalpino. En Galicia é unha das especies principais das ribeiras, s e brañas. Coloniza rapidamente os solos pobre, coma os noiros das autoestradas, especialmente na zona sur de Galicia, substituíndoo no norte o bidueiro.
Distribución
A súa distribución europea é especialmente atlántica e acada no norte as Illas Británicas. Moi frecuente en Galicia, de feito, das oito especies de salgueiros, é o bravo a máis común. Atópase en toda a Península Ibérica, agás nas Illas Baleares.
Uz moura
A uz moura, uz vermella ou corgo (Erica australis) é unha especie de urce (familia das ericáceas), común en Galiza na subespecie Erica australis subsp. aragonensis. É a uz máis frecuente en Galiza.
Salgueiro bravo
Distribución
En África, atópase en Marrocos e en Tunisia.
En Oceanía foi introducida e naturalizada en Nova Zelandia, considerándose especia invasiva.
Uz moura
Subespecies
Existen dúas subespecies Erica australis subsp. australis distribuída polo centro de España (Sistema Central) en bosque mediterráneo con estevais secos e Erica australis subsp. aragonensis, a que á propia de Galiza, distribuída tamén polo Sistema Ibérico, Cordal Cantábrico e Sistema Central, máis propia de zonas altas, chuviosas e frías.
Salgueiro bravo
Etimoloxía
O nome galego vén do xenérico latino Salix que provén do celta sal (achegado) e lis (auga), indicativo dos lugares onde podemos atopalo. O nome da especie, atrocinerea, provén do adxectivo latino cinereus (cincento) co prefixo atro (escuro), en referencia ao veludo cincento algo sucio que cobre as follas e pólas novas.
Uz moura
Distribución
Trátase dun endemismo que ocupa a metade occidental da Península ibérica e noroeste de África. Cobre grandes extensións chamadas uceiras nos montes silíceos da Galiza oriental (O Courel, Os Ancares,etc.); tamén aparece nos Montes de León, Cordal Cantábrico, Sanabria, Picos de Urbión, Serra da Demanda, Sistema Central.
Salgueiro bravo
Ecoloxía
Coñécense fósiles de Salix dende o Terciario, e en concreto do salgueiro bravo, dende hai un millón de anos. Esta continuidade no tempo, deu lugar a que ao seu carón coevoluíran multitude de insectos (máis de 200) que precisan da súa presenza para existir,sendo, despois do carballo e xunto co bidueiro, a árbore coa maior cantidade de especies dependentes, entre elas, algunhas tan fermosas e pouco abondosas como a bolboreta Nymphalis antiopa.
Uz moura
Distribución
É unha matogueira que adoita ser monoespecífica por mor ás substancias alelopáticas que inhiben que outras sementes xermolen. Xeralmente supón o estado de degradación por medio do lume das carballeiras (especialmente de carballo albariño e cerquiño), de piñeirais de piñeiro negral, de bidueirais e de faiais acidófilos.
Ernesto Sánchez Pombo
Ernesto Sánchez Pombo, nado en Donostia o 15 de febreiro de 1954, é un xornalista galego.
Uz moura
Hábitat
Cómpre de solos pobres e superficiais. Unha das características máis peculiares desta uz é a formación de grosas cepeiras basais que ás veces acadan os 50 cm de diámetro. Dita cepeira, que os botánicos chaman lignotubérculo consiste nun dilatado engrosamento da parte superior da raíz. Na súa superficie orixínase un auténtico banco de xemas que regroman de xeito vizoso despois dos lumes. Tralo incendio, a cepeira agroma con forza, dando lugar ademais á profusa floración da planta.
Salgueiro bravo
Ecoloxía
Os ingleses levaron, entre outras especies, o salgueiro a Nova Zelandia. A frugalidade desta especie causou un serio problema ecolóxico nas illas, ocupando todas as zonas húmidas e desprazando as especies autóctonas.
Ernesto Sánchez Pombo
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid e diplomado en medios audiovisuais. Iniciouse como xornalista en El Progreso, no que foi xefe de redacción e director-adxunto. Foi correspondente de El País e colaborou en Radio Lugo Cadena Ser, Pueblo e Cambio 16. En 1994 incorpotouse ao Grupo Voz como delegado provincial en Lugo e foi director e condutor do parladoiro Camiño de Volta de Radio Voz. En 1999 foi nomeado director de La Voz de Galicia. En 2000 deixou o posto a Bieito Rubido e pasou a director de Proxectos Editoriais do Grupo Voz. É editor da revista Trasluz.
Salgueiro bravo
Usos
No eido forestal usouse dende a antigüidade para fixar noiros e ribeiras. É unha das especies necesarias para a restauración de ríos, pola versatilidade e a pouca esixencia en canto a solos. É moi útil para frear as riadas.
Empregaban os poceiros unha póla nova de salgueiro suxeita coas dúas mans para atopar auga.
Uz moura
Usos
A uz moura tiña grande importancia en épocas pasadas. Coas pólas elaborábase un carbón vexetal de calidade utilizado nas ferrarías de Galiza, sendo de aínda mellor calidade o fornecido pola uz branca. É por isto que a especie abundaba nas zonas dedicadas a esta actividade, escaseando así fragas. Asemade sábese que os seus ramallos, igual que os da uz branca, dificultan ou paralizan, coma xa dixemos, o crecemento doutras plantas, o que lles permite competir con vantaxe sobre outras especies de mato.
Salgueiro bravo
Usos
Mentres que outras especies do xénero, como o vimieiro, empréganse acotío en cestaría, o salgueiro ten unha madeira moi nodosa e difícil de traballar, relegándose o seu uso para atar feixes.
Uz moura
Usos
A uz moura ten unha grande importancia paisaxística, conformando unha das paisaxes galegas e atlánticas (as uceiras) máis características.
Enrique Novo García
Enrique Novo García, nado en Ferrol e finado na Habana o 30 de decembro de 1898, foi un avogado e xornalista galego.
Uz moura
Usos
É a uz máis frecuente en Galiza; antano eran tan amplas as súas extensións que chegáronse a usar os ramallos coma leña. As súas flores de cor malva, son utilizadas polas abellas para elaborar un mel de calidade e teñen tamén utilidade na medicina. A parte empregada son as poliñas con flores, que teñen acción antidiarreica e antiséptica nas vías urinarias grazas a súa riqueza en taninos e flavonoides.
Enrique Novo García
Traxectoria
Irmán de José Novo García. Emigrou a Cuba. Foi director da revista Galicia Moderna. Despois dirixiu os periódicos La Unión Constitucional e La Unión Española. Foi xefe superior de Administración.
Salgueiro bravo
Etnobotánica
Así, a casca emprégase coma febrífugo, para tratar o reumatismo, a artrite, estados inflamatorios de estados autoinmunitarios, a gota, a disentería, a diarrea, as neuralxias e as dores de cabeza. As follas úsanse tamén coma febrífugo, e serven para tratar cólicos. Con todo, esta especie, a diferenza dos S. Pentandra e S. Praecox, non posúe na casca salicina.
Dendrofilia
A dendrofilia é unha parafilia sexual que describe a atracción sexual cara ás árbores e as plantas, incluíndo o seu uso como obxectos sexuais ou veneración como símbolos fálicos. O termo foi acuñado a comezos do século XX en estudos de antropoloxía, e pode ser entendido como unha forma de estimular a masturbación, nos casos en que se inseren legumes ou froitas na vaxina ou no ano.
O emprego de flores para acariñar o propio corpo ou o do compañeiro sexual tamén pode ser visto, en certo xeito, como un comportamento dendrofílico.
Darth Vader
miniatura|Vader. Darth Vader é un personaxe de ficción e o antagonista principal da triloxía orixinal d'A guerra das galaxias (Star Wars). Anteriormente, Vader foi Anakin Skywalker, un lendario Cabaleiro Jedi. A primeira triloxía segue a Anakin no seu xurdimento heroico e a súa tráxica caída ao lado escuro da Forza, converténdoo en Vader.
Interpretacións
Interpretouno David Prowse na triloxía orixinal, aínda que o especialista Bob Anderson foi quen realizou as escenas de loita con sabre de luz en The Empire Strikes Back e Return of the Jedi. O actor Sebastian Shaw realizou orixinalmente a interpretación do Vader descuberto en Return of the Jedi. Non obstante, parte da metraxe cambiouse na edición en DVD en 2004 saíndo Hayden Christensen na aparición de Vader como pantasma. James Earl Jones deulle a voz en toda a serie.
Historia
Para axudar o seu novo mestre, Darth Sidious, a expandir o Imperio Galáctico, Darth Vader axudou a exterminar a todos os Jedi restantes da galaxia, aínda que a tarefa non foi completamente realizada (sobreviviron Obi-wan Kenobi e o mestre Yoda).
Darth Vader foi a man dereita executora de Palpatine, usando as súas habilidades e a súa brutalidade para levar a cabo os seus fins. Estaba ao mando da temible Lexión 501, os que unha vez foron os mellores soldados da República agora eran os máis desapiadados soldados de asalto. Vader empregou esta lexión na maioría das súas misións, aínda que non foi o único, pois a miúdo destacamentos debían ir apoiar a outros comandantes. Vader foi quen, tras a morte do Comandante Appo, elixiu ao Comandante Bow como novo líder da 501.
Nunha ocasión enfrontouse co revivido Darth Maul. Logrou vencelo ao empalarse a si mesmo e ao zabrak.
Tras moitos anos de atrocidades establecendo o férreo control da Nova Orde sobre a Galaxia, Vader converteuse nunha figura temida e respectada en toda a galaxia. Non dubidaba en executar de forma implacable os seus subordinados, por pequeno que fose o erro e indiferentemente da altura do cargo; ata tal punto chegaba a súa ira (posteriormente, este estilo de goberno sería chamado "o Estilo Vader", o cal empregaba a miúdo Thrawn como exemplo).
Salgueiro bravo
Etnoloxía
O mesmo que ocorre con outras árbores coma o carballo, ao salgueiro bravo e a outras especies do xénero Salix atribuíronselle dende a antigüidade moitas virtudes máxicas e feiticeiras. Proba disto é que a palabra inglesa witch (bruxa, meiga) deriva do nome inglés que designa xenericamente aos salgueiros: willow. Era so os salgueiros onde as meigas levaban a cabo os seus feitizos. En Asturias utilizábanse pólas de salgueiro para romper feitizos e quitar do corpo diferentes males e doenzas.
Nomes comúns
O lugar poboado con salgueiros chámase: salceda ou salgueira.
Uz moura
Etimoloxía
Crese que Erica deriva do grego ἐρείκειν ereikein: quebrar, en alusión ás súas ramas fráxiles.
O nome común: uz, urce, dá nome en galego a distintas especies do xénero Erica. Procede do latín ūlǐce (nome da planta nesa lingua).
Henry Fairfield Osborn
Traxectoria
Estudou na Universidade de Princeton, onde foi profesor de anatomía comparada entre 1883 e 1890. En 1891 pasou á Universidade de Columbia como profesor de bioloxía, e de zooloxía dende 1896. Foi presidente do Museo Americano de Historia Natural entre 1908 e 1935, e arriqueceu o museo coa máis importante colección de fósiles do mundo, en parte grazas ás súas expedicións polo oeste dos Estados Unidos. Describiu e denominou ao Tyrannosaurus rex en 1905, o Pentaceratops en 1923 e o Velociraptor en 1924.
Osborn foi partidario das agora desacreditadas teorías da ortoxénese e do euxenismo.
En 1910 escribiu o manual The Age of Mammals.
Val, Val do Carrio, Lalín
Abonxo é un lugar da parroquia de Val, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Vaccinium
Vaccinium é un xénero de arbustos da familia Ericaceae que inclúe todas as especies chamadas arandeiras ou herbas dos arandos, coma a arandeira brava (Vaccinium myrtillus) ou a arandeira americana (Vaccinium corymbosum). O xénero contén 908 especies descritas e destas, só 172 aceptadas. O froito é unha baga comestíbel chamada arando ou uva de monte. En Galiza atopamos dúas especies espontáneas moi semellantes, a arandeira brava (Vaccinium myrtillus); e a arandeira negra (Vaccinium uliginosum), especialmente nas fragas das montañas orientais.
Hábitat e distribución
O seu hábitat é, especialmente, as rexións frías do hemisferio norte, aínda que tamén hai especies tropicais en rexións tan distantes como Madagascar e Hawai. Estas plantas, porén, prefiren terreos abertos así como zonas de monte baixo. Na Península Ibérica pódense atopar tres especies bravas, todas elas en montañas e ambientes minimamente húmidos: a arandeira brava (Vaccinium myrtillus), a arandeira negra (Vaccinium uliginosum) e, moi raramente, a arandeira rubia (Vaccinium vitis-idaea). miniatura|240px|Ilustración da arandeira brava (Vaccinium myrrtillus).
Descrición
Son arbustos ou rara vez árbores, terrestres ou epifíticos, frecuentemente rizomatosos. Follas alternas, perennes ou caedizas, curtamente pecioladas, pinnatinervias ou planervias, as marxes enteiras ou aserradas. Inflorescencias axilares, racemosas ou rara vez con 1-2 flores; unha bráctea floral, pequena; dúas bractéolas; pedicelos artellados ou continuos co cáliz. Flores terta ou pentámeras, xeralmente recendentes, a estivación imbricada; cáliz sinsépalo, o tubo cilíndrico a globoso, os lobos rara vez obsoletos; corola simpétala, cilíndrica, urceolada, ou campanulada, membranácea a delgadamente carnosa, os lobos rara vez partidos case até a base; estames 8 ou 10, iguais, do longo da corola; filamentos distintos, iguais, máis longos que as anteras, o conectivo con ou sen esporóns, ás veces en aparencia con esporóns vestixiais; anteras iguais, o tecido de desintegración ausente, as tecas lisas ou papiladas, dous túbulos, distintos, dehiscentes por poros terminais ou rara vez por fendas oblicuas; pole sen fíos de viscina; ovario completamente ínfero ou en parte ínfero, 4-5(-falsamente 10)-locular; estilo case igual á corola. Froitos en bagas; sementes de 5 a numerosas, ás veces cunha vaíña mucilaxinosa.
O froito desenvólvese a partir dun ovario inferior, polo que botanicamente é considerado unha falsa baga.
Cultivo comercial
Das 30 especies comúns que constitúen o xénero Vaccinium só un pequeno grupo delas teñen importancia comercial. As especies máis coñenocidas e as súas variedades son as seguintes, agrupadas nos seguintes grupos segundo as súas características de crecemento e requirimentos agroclimáticos:
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 349–352. 1753. A especie tipo é a arandeira negra: Vaccinium uliginosum L. Vaccinium: nome xenérico que se utilizou en latín clásico para un tipo de baga (probabelmente a arandeira Vaccinium myrtillus ), mais a súa última derivación é escura, (non é a mesma verba que vaccinum = "de ou pertencente ás vacas").
Algunhas especies
Existen dous subxéneros:
Ignacio Pardo González
Ignacio Pardo González, finado na Coruña o 24 de abril de 1909, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Militante do Partido Conservador, da facción silvelista. Foi elixido deputado provincial polo distrito de Betanzos-Pontedeume en 1898, 1903 e 1907. Foi concelleiro da Coruña.
Vida persoal
Casou con Carlota Revel Acevedo. Foi tío de Vicente Pardo Tenreiro.
Carballeda, A Veiga, Lalín
Carballeda é un lugar da parroquia da Veiga, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Ultimate Play The Game
Ultimate Play The Game foi o selo comercial polo que era coñecida a compañía de videoxogos Ashby Computers & Graphics Ltd fundada en 1982 por dous antigos programadores para máquinas recreativas, os irmáns Tim e Chris Stamper. Ultimate foi a responsable de xogos de grande éxito para ZX Spectrum, Amstrad CPC. A súa sede estaba na vila de Ashby.
Historia
O primeiro xogo en ser lanzado foi Jetpac en 1983 que vendeu só na versión para Spectrum (16 k) 300.000 copias nun tempo no que había só un millón deses ordenadores, seguíronlle Pssst, Tranz Am e Cookie. O primeiro lanzamento para o Spectrum de 48 K foi Lunar Jetman en 1984, unha secuela do Jetpac, outro videoxogo que destacou foi Atic Atac, novidoso pola súa velocidade de desenvolvemento e por poder escoller personaxe, e a fin dese ano sae Sabre Wulf, o primeiro xogo da serie Sabreman, aos que seguiron Underwurlde, que empregou rutinas de intelixencia artificial para mover o personaxe, e Knight Lore, o primeiro no cal utilizou unha perspectiva isométrica, coñecida como Filmation, o que constituíu unha grande innovación na época e que permitía ter unha visión tridimensional de todas as pantallas polas que se pasaba, Alien 8 abundou nesta mesma liña. Gunfright realizouse cunha versión mellorada, Filmation II, que permitía un scroll multidireccional e con máis velocidade. En 1985 os irmáns Stamper venderon parte das súas accións a U.S. Gold e sacaron ao mercado Martianoids e Bubbler, que xa non realizaron eles senón un equipo de programadores de Ultimate, que tiveron escaso éxito, os Stamper tiñan o seu interese posto na realización de xogos para consolas e venderon o resto das accións e o catálogo a US Gold que podería seguir desenvolvendo xogos baixo o selo de Ultimate pero basicamente lanzou recompilacións dos éxitos anteriores, en 1987 US Gold deixou de editar software baixo o selo Ultimate. En 1988 ACG recomprou os dereitos vendidos a US Gold pero os novos videoxogos saíron baixo o selo Rare.
D-War
D-War (en 디워) é un filme surcoreano dirixido por Shim Hyung-rae que foi estreado no 2007.
Sinopse
A Terra ó bordo da destrución tralo regreso duns xigantescos dragóns lendarios que poñen á humanidade en perigo. O xornalista Ethan Kendrick (Jason Behr) intentará investigar que está pasando e como deter a catástrofe.
Freya Stark
Primeiros anos e estudos
Freya Stark naceu o 31 de xaneiro de 1893 en París, onde os seus pais estaban a estudar arte. A súa nai, Flora, era italiana de familia polaca-alemá; o seu pai, Robert, era un pintor inglés orixinario de Devon. Stark pasou a maioría da súa infancia no norte de Italia, xa que Pen Browning, un amigo do seu pai, tiña tres casas da súa propiedade en Asolo. A súa avoa materna viviu en Xénova.
O matrimonio dos seus pais non foi ben desde o principio e se separaron cando Freya era aínda pequena. A biógrafa de Stark, Jane Fletcher Geniesse —citando á curmá de Freya, Nora Stanton Blatch Barney— asegura que o pai biolóxico de Freya era "un home novo adiñeirado proveniente dunha familia de Nova Orleáns" chamado Obediah Dyer. Non hai ningunha corroboración coñecida deste relato, e non se sabe se a propia Stark estaba ao tanto, xa que non fixo ningunha referencia en ningún dos seus escritos, incluída a súa autobiografía.
No seu noveno aniversario a Freya agasallárona cun exemplar do libro As mil e unha noites, e quedou fascinada con Oriente. Na súa mocidade era frecuente que enfermase e pasase longas tempadas na súa casa, así que atopou unha vía de escape na lectura. Gustáballe moito ler en francés, en particular Alexandre Dumas, e aprendeu de maneira autodidacta latín. Cando tiña 13 anos sufriu un accidente nunha fábrica en Italia, cando o cabelo lle quedou atrapado nunha máquina. O coiro cabeludo foi resgado e a orella dereita arrincada, tivo que pasar catro meses facendo enxertos de pel no hospital, e quedoulle a cara desfigurada. De aí en diante usaría sombreiros ou chapeus que eran a miúdo extravagantes para cubrir as cicatrices.
Cando tiña trinta anos, decidiu estudar linguas na universidade, esperaba escapar dunha vida complicada como floricultora no norte de Italia. A súa profesora suxeriulle que estudase islandés, mais ela escolleu estudar árabe e despois persa. Estudou no Bedford College e na Escola de estudos Orientais e Africanos, ambas as dúas parte da Universidade de Londres.
Viaxes e obras
Durante a primeira guerra mundial, Stark participou no destacamento de enfermeiras voluntarias e serviu inicialmente coa unidade de ambulancias da Cruz Vermella Británica de G.M. Trevelyan, con base en Vila Trento preto de Udine. A súa nai quedara en Italia participando dun negocio e a súa irmá Vera casara co copropietario. En 1926, Vera morreu despois dun aborto espontáneo. Nos seus escritos, Freya expón que Vera non fora quen de vivir a vida por si mesma e que ela non ía facer o mesmo. Pouco despois, comezou as súas viaxes.
En novembro de 1927 visita Asolo por primeira vez en anos. Despois, no mesmo mes, embarcou a Beirut, onde comezan as súas viaxes a Oriente. Hospedouse primeiro na casa de James Elroy Flecker no Líbano, despois en Bagdad, Iraq (por entón un protectorado británico), onde coñeceu o alto comisario británico. Durante esta viaxe, viaxou secretamente en burro cun guía druso e unha muller inglesa. Mantivo a viaxe en segredo, pois Siria e o Líbano estaban baixo control francés, tamén coñecido como Mandato para Siria e o Líbano. Este era un sistema gobernamental represivo que non permitía viaxes dentro da rexión. O grupo viaxou pola noite e tomou rutas rurais afastadas. Porén, foron capturadas/o por oficiais do exército francés. As mulleres foron consideradas espías, mais foron liberadas tres días despois. Despois desta viaxe, Freya escribiu sobre o réxime represivo francés e os abusos inflixidos ao pobo sirio nunha revista inglesa.
En 1931 completara tres viaxes perigosas polo deserto oeste de Irán, algunhas zonas que non foran nunca visitadas, e localizou o lendario Val dos Asasinos (Hashshashins). Describiu esas exploracións en The Valleys of the Assassins (1934) e recibiu o Premio da Royal Geographical Society en 1933.
En 1934, Freya navegou polo Mar Vermello até Aden para iniciar unha nova aventura. Esperaba trazar a ruta do incenso do Hadhramaut, o interior de Arabia do Sur. Apenas un puñado de exploradores occidentais se tiña aventurado antes na rexión, mais nunca tan lonxe ou tan amplamente como se aventurou ela. O seu obxectivo era alcanzar a antiga cidade de Shabwa, que se dicía ter sido a capital da Raíña de Sabá. No entanto, ficou gravemente doente durante a viaxe. Despois de contraer sarampelo dunha crianza nun harén, así como disentería, tivo que ser transportada por vía aérea a un hospital británico en Aden. Malia que nunca chegou a Shabwa, foi quen de viaxar extensivamente e de contar moitas experiencias. Freya tamén retornou á rexión para viaxes complementarias. Durante esas viaxes, topou coa escravitude, que causou unha "situación moral", de acordo cun perfil novaiorquino. Freya considerou que a escravitude parecía diminuír en sociedades menos relixiosas, e así creu que a escravitude diminuiría en Arabia conforme se desenvolvía. Publicou o seu relato da rexión en tres libros, The Southern Gates of Arabia: A Journey in the Hadhramaut (1936), Seen In The Hadhramaut (1938) e A Winter in Arabia (1940). Polas súas viaxes e relatos, recibiu a Medalla de Ouro do Fundador da Royal Geographical Society.
Durante a segunda guerra mundial uniuse ao Ministerio de Información Británico, e contribuíu á creación da rede de propaganda Ikhwan al Hurriya (Irmandade de Liberdade) dirixida a convencer os árabes para que apoiasen os aliados ou polo menos que permanecesen neutrais. A Irmandade incluía todos os estratos da sociedade e, no medio da guerra, tiña decenas de miles de membros. Estas experiencias en tempos de guerra foron descritas nas súas Letters from Syria (1942) e East is West (1945).
En 1943, Freya foi nunha viaxe oficial do Mandato Británico de Palestina. Deu discursos que chamaban a cotas para a migración xudaica a Palestina, o que irritou a comunidade xudaica global. Porén, Freya cría que non era en absoluto antixudaica, simplemente pensaba que o consentimento árabe debería ser considerado antes de que se producise a migración en masa. Crese que estes discursos son o seu traballo máis controvertido durante a segunda guerra mundial.
En 1947, con 54 anos, casou con Stewart Perowne, un diplomático e historiador británico. A parella non tivo fillos, e separáronse (sen se divorciar) en 1952. Durante eses anos non escribiu nada sobre viaxes ou exploracións, mais publicou un volume de varios ensaios, Perseus in the Wind (1948) e tres volumes autobiográficos, Traveller´s Prelude (1950), ''Beyond Euphrates. Autobiography 1928-1933 (1951) e The Coast of Incense. Autobiography 1933-1939'' (1953). Stewart Perowne morreu en 1989.
A primeira das grandes viaxes de Stark despois da guerra foi a Turquía, que foi a base dos seus libros Ionia a Quest (1954), The Lycian Shore (1956), Alexander's Path (1958) e Riding to the Tigris (1959). Despois continuou coas súas memorias con ''Dust in the Lion´s Paw. Autobiography 1939-1946 (1961) e publicou unha historia de Rome on the Euphrates: The Story of a Frontier (1966) e outra colección de ensaios, The Zodiac Arch'' (1968).
A última expedición foi a Afganistán en 1968, cando tiña 75 anos. Viaxou para visitar o Minarete de Djam do século XII. En 1970 publicou The Minaret of Djam: An Excursion into Afghanistan. No seu retiro de Asolo, á parte dun estudo curto, Turkey: A Sketch of Turkish History (1971), ocupouse de agrupar unha nova colección de ensaios, A Peak in Darien (1976), e preparou unha selección das súas Letters (8 volumes, 1974-82, un volume, Over the rim of the world: selected letters, 1982) e dos seus escritos viaxeiros, The Journey´s Echo (1988).
Foi condecorada como Dama da Orde do Imperio Británico nas honras do ano novo de 1972. Morreu en Asolo o 9 de maio de 1993, uns meses despois de facer cen anos.
Obras
Case todos os seus libros foron primeiro publicados por John Murray en Londres.
Erguendo a bandeira en Iwo Jima
miniatura|280x280px|Foto orixinal, outorgada polo goberno dos [[Estados Unidos de América.]] dereita|miniatura|280px|Vídeo sobre a colocación da bandeira. Erguendo a bandeira en Iwo Jima (en Raising the Flag on Iwo Jima) é o nome dunha fotografía histórica tirada o 23 de febreiro de 1945 por Joe Rosenthal na illa de Iwo Jima, no Xapón. Amosa cinco marines dos Estados Unidos e un médico da Armada alzando a bandeira estadounidense no monte Suribachi durante a batalla de Iwo Jima na segunda guerra mundial.
A foto chegou a ser moi popular e foi reimpresa moitas veces, o seu autor obtivo o premio Pulitzer de fotografía. Está considerada como a instantánea de guerra máis importante da historia, unha das máis reproducidas do mundo. miniatura|160x160px|Reprodución da [[fotografía no dólar de prata do 230 aniversario do Corpo de Marines (2005)]] Dos seis homes que aparecen na imaxe, tres (Franklin Sousley, Harlon Block e Michael Strank) caeron en combate, mentres que os sobreviventes (John Bradley -despois dunha longa investigación, o Corpo de Infantaría de Mariña da EE.UU. recoñeceu que Bradley non estivo na foto senón o infante Harold Schultz, quen sobreviviu á guerra-, Rene Gagnon e Ira Hayes) convertéronse en celebridades debido ó uso propagandístico de guerra que se realizou coa súa aparición. A imaxe foi utilizada por Felix de Weldon para esculpir o Memorial de Guerra do Corpo de Marines dos Estados Unidos, xunto do Cemiterio Nacional de Arlington, nos arredores de Washington, D.C.
Ambiente (O Carballiño)
Ambiente foi un periódico editado no Carballiño entre 1951 e 1954.
Historia e características
Subtitulado Órgano semanal de Acción Católica de Carballino, apareceu en 1951. Publicación de carácter relixioso, pero que contén información local do Carballiño e colaboracións de opinión política, relixiosa e cultural. Entre os seus colaboradores estaban Luis Padrón, José María Calviño Mariño, Camilo de Nóvoa, José Fariña Jamardo, Ramón Otero Pedrayo, Tomás López Pinal, Manuel Ledo, Bautista Álvarez, Manuel R. Godás, Paulino Pedret Casado, Bernardino González, José Luís López Cid, M. Reaga, Jesús Ferro Couselo, José María González, Ánxel Sevillano e José Fumega Rodríguez. Publicábase aínda en 1954.
Mastodonte
Un mastodonte (en μαστός "peito" e ὀδούς, "dente") é calquera especie dos extintos mammutidae proboscídeos do xénero Mammut que habitaron en América do Norte e América Central durante o Mioceno tardío até a súa extinción no Plistoceno, hai 10 000 ou 11 000 anos. Os mastodontes vivían en mandas e eran predominantemente animais que vivían nos bosques, que se alimentaban dunha dieta mixta obtida de follas e pasto, cunha preferencia estacional polas follas, de xeito semellante ós elefantes vivos.
M. americanum, o mastodonte americano, é a máis nova e mellor coñecida especie do xénero. Desapareceron de América do Norte como parte da extinción masiva da maioría da megafauna do Plistoceno, que puido estar relacionada coa sobre explotación dos cazadores clovis, e posiblemente ó cambio climático.
Percy Gardner
Infancia e formación
En 1865 matriculouse no Christ's College, da Universidade de Cambridge, onde se graduou en 1869 en Estudos Clásicos e Ciencias Morais. En 1870 foi beneficiario da bolsa Whewell, da mesma universidade, en dereito internacional.
Carreira académica
En 1871 ingresou como axudante no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, posto que ocupou ata 1887. Nese período colaborou na redacción dos primeiros catálogos das coleccións de moeda grega do museo, xunto con R. S. Poole e Barclay V. Head, e tamén se ocupou da dirección editorial da revista The Journal of Hellenic Studies (1879-1895).
En 1872 comezou a docencia no Christ's College, de Cambridge. Alí accedeu ao posto de profesor titular de Arqueoloxía en 1879, que abandonou en 1886 para se trasladar á Universidade de Oxford, como profesor titular de arqueoloxía Clásica, entre 1897 e o seu retiro en 1925. Ao longo de todo o seu período académico dedicouse moi intensamente ao estudo da arte antiga, sinaladamente a grega.
Nesta última etapa, tamén se converteu nun estudoso relevante da temática bíblica, sobre a que deixou numerosas publicacións.
Entre outras entidades de carácter académico, Gardner foi elixido membro da Academia Británica en 1903 e membro honorífico estranxeiro do Archaeological Institute of America. En 1905, Gardner foi o representante británico no Congreso Arqueolóxico de Atenas e, ata 1911, foi o presidente da Sociedade para a Promoción dos Estudos Helénicos, de Londres. En 1914 foi nomeado membro correspondente da Académie des inscriptions et belles-lettres, de París.
Vida familiar
Gardner estivo casado con Agnes Reid ata a ruptura do seu matrimonio en 1874.
A súa irmá, Alice Gardner, foi historiadora e o seu irmán, Ernest Arthur Gardner, dedicouse coma el á arqueoloxía.
Percy Gardner faleceu en Oxford o 17 de xullo de 1937.
Concellos galegofalantes de Asturias, Castela e León e Estremadura
Hai un total de 50 concellos fóra de Galicia que, total ou parcialmente, teñen o galego como lingua propia; é dicir, nos que tradicionalmente se vén falando galego dende o xurdimento das linguas romances. Deles, 19 están en Asturias, 28 en Castela e León e 3 en Estremadura.
Estremadura: Valverde, As Ellas e San Martinho.
Valverde, As Ellas e San Martinho.
Xardín do Turia
miniatura|250px|Verdor no Xardín do Turia. miniatura|250px|Bosque no Xardín do Turia, co Palau de la Música ao fondo. miniatura|250px|Vista aérea da cidade, co Xardín á esquerda e a nova canle á dereita. miniatura|250px|Fontes do Palau de la Música. miniatura|250px|[[Cidade das Artes e as Ciencias.]]
O Xardín do Turia (en valenciano: Jardí del Túria) é o parque municipal máis importante da cidade de Valencia. Trátase dun espazo verde, lúdico e cultural no centro da cidade, no que se poden atopar instalación tanto deportivas coma de ocio.
Descrición
Creado en 1986 ocupa os últimos 10 km da antiga canle do río Turia, o que supón unha superficie de máis de 1.100.000 m² recuperados para uso dos cidadáns e visitantes. Como río que era, sitúase moitos metros por debaixo do nivel das rúas de arredores, o que fai necesarias moitas escaleiras que o comunican coas avenidas que o envolven. O seu límite polo oeste é o Parque de Capçalera no municipio de Mislata, e ao leste co mar Mediterráneo. É de titularidade municipal, e está dirixido por un ente denominado CulTuria.
Historia
No ano 1957 Valencia viviu un dos episodios máis tráxicos da súa historia. O 14 de outubro de 1957 a gran riada de Valencia anegou a cidade e causou a morte de ao redor dun centenar de persoas. Despois deste desastre decidiuse que o río Turia non podía seguir pasando polo centro de Valencia polo perigo que supuña novas inundacións. De modo que en 1958 decidiuse trasladar o río a un lugar próximo desviándoo no chamado Plan Sur e converter a canle que atravesa a cidade nunha autoestrada urbana. Porén, a vella canle foi reclamada polos cidadáns como espazo verde para a cidade, polo que a antiga canle converteuse finalmente nun xardín publico co paso dos anos, recibindo a intervención dos mellores equipos de urbanistas e deseñadores do momento. Ricardo Bofill deseñou o tramo de xardín na zona nobre da cidade, con laranxeiras e palmeiras, próximo ao Palau da Música. O equipo "Vetges Ti - Mediterrania" deseñou o tramo desde A Casa de l'Aigua até Nuevo Centro, incluíndo as instalacións deportivas e algunhas fontes. A Consellería de Agricultura deseñou o tramo do "Bosque Urbano" comprendido entre Nuevo Centro e a zona deportiva de Serrans, colocando miles de piñeiros. Posteriormente, realizouse o xardín de Gulliver.
Xa entrados no 2000, despois da inauguración da estación de metro de Alameda e a ponte chamada do Peite (antes pasarela de L'Exposició) acondicionouse o tramo próximo a esta estación colocando un areeiro con xogos e unha zona arborada útil para feiras e exposicións. A continuación, construíuse a ponte das Flores. Por último en 2007 acondicionouse o tramo do xardín entre o Parque de Capçalera e a Casa de l'Aigua. Na actualidade o parque é un lugar de encontro referente en Valencia con máis de tres millóns de visitantes anuais. Supera en dimensións a parques de París e outras grandes capitais europeas. O parque posúe integrado no seu interior a Cidade das Artes e as Ciencias, o Parque Gulliver, o Palau da Música, o Parque de Capçalera, o Bioparc e o Zoo de Valencia.
Sectores
O xardín está dividido en 11 sectores con distintos usos. Podemos falar en termos xerais, porén, de tres zonas, a alta, a mediana e a baixa. Do Parque da Capçalera até o Museo das Belas Artes, é dicir, o sector alto, atopamos maiormente infraestruturas deportivas, divididos en dúas por un tramo de bosque. Encostado ao río, pero máis alto que a canle, está o paseo da Alameda, un pequeno paseo dun quilómetro. De alí até a ponte de Àngel Custodi, o sector mediano, é un xardín que conxuga bosque na parte alta e fontes, estanques e zonas de xogos na parte baixa, o denominado riu de xiquets que ten como estrela o Parque Gulliver. Na parte baixa, atopamos a Cidade das Artes e as Ciencias, tamén rodeada de xardíns, un río pequeno e estanques, co Umbracle, un xardín cuberto, encostado a desnivel. Ao final está o Oceanográfico e o Àgora.
Pontes do Turia
Un altre distinctiu del parc són els nombrosos ponts que el creuen, 18 en total:
Usos do parque
Entre a ponte do Real e a ponte de l'Exposició hai un grande espazo aberto que se emprega para varias actividades. Durante as Fallas e o 9 de outubro entre outras festas maiores, fanse castelos de fogos de artificio. Na outra banda da ponte da Exposición, no medio dunha serie de paseos axardinados, fanse varias feiras comerciais ou culturais por exemplo a Feira das Nacións, a Feira de Alimentos e a Feira Alternativa. Na zona alta, os campos deportivos adoitan estar cheos tódalas fins de semana.
A Ponte da Veiga, A Veiga, Lalín
A Ponte da Veiga é un lugar da parroquia da Veiga, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
14ª edición dos Premios Mestre Mateo
250px|miniatura|[[Palacio da Ópera da Coruña.]] A 14ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2015 e celebrouse o 23 de abril de 2016. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 25 categorías. A cerimonia celebrouse no Palacio da Ópera da Coruña. Os nomeados foron anunciados os 17 de marzo de 2016.
Un home para a eternidade
Un home para a eternidade (en A Man for All Seasons) é un filme británico baseado na obra homónima de Robert Bolt e que foi adaptada á gran pantalla polo mesmo Bolt. Foi dirixido Fred Zinnemann e estreouse o 12 de decembro de 1966. Un home para a eternidade foi un éxito de recadación e de crítica. Gañou seis Óscars na 39ª edición dos premios, incluíndo o de mellor filme, mellor director e mellor actor. Tamén gañou o Globo de Ouro ó mellor filme dramático e os BAFTA a mellor filme e mellor filme británico.
Estreouse en galego o 24 de abril de 2000 a través da TVG.
Shibata
Shibata (新発田市, しばたし, Shibata-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Chūbu, e no centro-norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 532,82 km² e a poboación de 102.391 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 192 h/km².
O concello de Shibata limita cos concellos de Niigata, de Seirō, de Tainai, de Aga, de Agano (son da prefectura de Niigata); de Kitakata (da prefectura de Fukushima); e de Oguni (da prefectura de Yamagata).
Galería de imaxes de Laza
Galería de imaxes do concello de Laza na provincia de Ourense.
Couso de Salas
O topónimo galego Couso de Salas pode referirse a:
Trofeo Teresa Herrera
O Trofeo Teresa Herrera é un torneo futbolístico de carácter amigábel que ten lugar cada ano na cidade da Coruña, desde 1946. Dispútase dende os seus inicios no estadio de Riazor, sendo organizado primeiro polo Concello da Coruña e dende o ano 2000 polo Deportivo da Coruña.
O Deportivo da Coruña non participou ata a décima edición e só o fixo en dez ocasións nos corenta primeiros anos do torneo, debido a que se buscaban equipos con máis prestixio internacional. Nos anos 90, inicio da mellor época do club, o Deportivo pasou a ser un fixo do torneo todos os anos, e acabou por converterse no equipo con máis títulos, superando ao Real Madrid.
Nos seus comezos o torneo xurdiu como unha idea para recadar fondos para os hospitais da cidade, motivo polo que leva o nome de Teresa Herrera, unha filántropa coruñesa que a finais do século XVIII doou os seus bens para a construción dun hospital público. Desde a súa primeira edición en 1946, houbo edicións do trofeo con dous, tres e catro equipos. Os partidos xóganse habitualmente no mes de agosto, formando parte do programa de festas da Coruña, aínda que non sempre é así. Durante décadas o torneo tivo unha grande afluencia de público, enchendo en numerosas ocasións o estadio de Riazor. Nos días da final, no que habitualmente se disputaban dous partidos consecutivos, as bancadas convertíanse nunha especie de festa gastronómica, con empanadas, embutidos, viño e todo tipo de alimentos.
Dende 2013 dispútase tamén o Trofeo Teresa Herrera Feminino.
Década de 1940: As orixes
O torneo naceu en 1946 baixo o amparo do Concello da Coruña e a Xunta Local de Beneficencia, co obxectivo de recadar fondos para os hospitais da cidade nunha época de penurias. O seu ideólogo foi Cristino Álvarez, concelleiro de beneficencia, que lle presentou a súa idea ao alcalde Eduardo Ozores, e este aceptouna. Os equipos elixidos para a disputa da primeira edición foron o Sevilla FC, campión de liga na tempada 1945/46, e o Athletic de Bilbao, campión da Copa do Xeneralísimo de 1945. O Sevilla cobrou unhas 45.000 pesetas pola súa participación e o Athletic unhas 40.000, mentres que o custo do trofeo que se puxo en xogo foi doutras 40.000 pesetas. Os prezos das entradas oscilaron entre as 7 pesetas da localidade máis barata ata as 26 da máis cara, e o estadio de Riazor, inaugurado menos de dous anos antes, rexistrou entre 20.000 e 25.000 espectadores segundo as crónicas da época. Telmo Zarra anotou o primeiro gol do torneo no minuto 13 de xogo tras unha asistencia de José Luis Panizo, e aínda que o dianteiro biscaíño marcou aínda un segundo gol, non foi suficiente para contrarrestar os tres goles sevillistas, obra de Araujo, Arza e Doménech, polo que o primeiro trofeo acabou sendo para o equipo adestrado polo galego Ramón Encinas.
O primeiro equipo internacional chegou na segunda edición do torneo, en 1947, na que repetiu participación o Athletic de Bilbao, enfrontándose esta vez ao Vasco da Gama brasileiro, que gañara o Campionato Carioca en 1945 e que gañaría tamén o dese ano. A pesar de contar con numerosos xogadores da selección brasileira ou que formarían parte dela nos seguintes anos como Augusto, Alfredo II, Ely, Friaça, Maneca, Lelé, Chico ou o célebre porteiro Barbosa, o Vasco non puido co Athletic, que gañou o trofeo con tres tantos anotados na primeira media hora de partido, obra de Gaínza, Iraragorri e Iriondo.
Década de 1950: Consolidación
En xuño de 1950 a Lazio de Puccinelli e Flamini foi o primeiro equipo estranxeiro en conquistar o trofeo, tras derrotar por 3-1 con goles de Magrini, Sentimenti III e Alzani a un Atlético de Madrid campión de liga que xogou reforzado con varios futbolistas emprestados como César, Babot e Rafael Lesmes, debido á ausencia de varios dos seus xogadores por mor da disputa da Copa do Mundo do Brasil. O torneo recadou unha cifra récord de 540.000 pesetas. O FC Barcelona foi o primeiro en gañar un segundo trofeo, tras derrotar en 1951 por 4-2 ao Young Boys suízo, con dous goles de Kubala, un de César e outro de Cheché Martín, o primeiro galego e o primeiro coruñés en marcar un gol no torneo.
Nas seguintes dúas edicións os equipos foráneos convidados foron dous franceses: o Olympique de Roubaix-Tourcoing, que caeu derrotado contra o Valencia, e o hoxe desaparecido Toulouse FC, que recibiu a maior goleada da historia do torneo por parte do Real Madrid, 8-1, con catro goles de Olsen, dous de Britos, un de Atienza e outro de Pérez Payá. O Sevilla de Helenio Herrera conquistou o trofeo en 1954, tras derrotar por 3-2 ao Helsingborgs, subcampión da liga sueca.