cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rashid-al-Din Hamadani
Jāmi' al-Tawārīkh
O "Compendio de crónicas" Jāmi' al-Tawārīkh foi encargado por Ghazan e inicialmente era unha historia dos mongois e a súa dinastía, mais gradualmente expandiuse para incluír toda a historia dende os tempos de Adán ata Rashid al-Din. Rashid foi axudado por Bolad, un noble mongol que foi o emisario do Gran Khan na corte de Ilkhanid. Bolad proporcionoulle moitos antecedentes sobre a historia de Mongolia, especialmente sobre o clan Borjigin.
O compendio completouse entre 1307 e 1316, durante o reinado de Öljaitü.
Taller de caligrafía: Rab 'i-Rashidi
O traballo foi executado no elaborado scriptorium Rab'-e Rashidi en Qazvin, onde se empregou un grande equipo de calígrafos e ilustradores para producir libros profusamente ilustrados. Estes libros tamén se poden copiar, preservando a precisión, utilizando un proceso de impresión importado da China.
O traballo, de tamaño monumental, estaba no momento da finalización contra 1307. Varias seccións non sobreviviron ou non foron descubertas. Fragmentos de Jāmi' al-Tawārīkh sobreviven en manuscritos profusamente ilustrados, que se cre que foron realizados durante a súa vida e talvez baixo a súa supervisión directa no obradoiro de Rab'-e Rashidi.
Importancia historiográfica
Os volumes I e II de Jāmi' al-Tawārīkh sobreviviron e son de grande importancia para o estudo do Ilkhanato. O volume I "contén a historia das tribos turcas e mongois, incluídas as súas lendas tribais, xenealoxías, mitos e a historia das conquistas mongois dende a época de Genghis Khan ata o final do reinado de Ghazan Khan" mentres que o volume II describe "a historia de todos os pobos cos que os mongois loitaran ou cos que intercambiaran embaixadas". Na súa narración ata o reinado de Möngke Khan (1251-1259), Ata-Malik Juvayni era a fonte principal de Rashid al-Din; porén, tamén empregou numerosas fontes de extremo oriente e outras actualmente perdidas. O Jāmi' al-Tawārīkh é quizais a fonte persa máis completa do período mongol. Para o período de Xenxis Kan, as súas fontes incluíron o perdido Altan Debter ("Libro de ouro"). O seu tratamento do período do Ilkhanato parece ser parcial, xa que el mesmo era un alto funcionario, mais aínda se ve como a fonte escrita máis valiosa para a dinastía.
Femto-
Femto- (símbolo f) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades, que denota un factor de 10−15 ou 0'000 000 000 000 001.
Adoptado en 1964 pola décima segunda Conférence Générale des Poids et Mesures, e provén do noruegués femten, significando quince.
San Xoán de Moeche, Moeche
San Xoán de Moeche é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Moeche. Segundo o IGE en 2018 tiña 353 habitantes (190 mulleres e 163 homes) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 415 habitantes.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Feiras
O 23 de abril de cada ano ten lugar unha feira no campo de San Ramón de Moeche, onde tamén hai carreiras de cabalos.
Heinrich Daniel Ruhmkorff
miniatura|dereita|Tumba de Heinrich Daniel Ruhmkorff Heinrich Daniel Ruhmkorff, nado o 15 de xaneiro de 1803 en Hannover e finado o 20 de decembro de 1877 en París, foi un enxeñeiro alemán.
Analoxista
Os analoxistas eran unha escola de gramáticos gregos que afirmaba que a lingua é fundamentalmente regular e excepcionalmente irregular, opoñéndose así aos anomalistas.
Heinrich Daniel Ruhmkorff
Traxectoria
Ruhmkorff traballou en Inglaterra con Joseph Bramah, o inventor da presa hidráulica, trasladouse a París en 1830, e en 1855 abriu o seu propio negocio na capital francesa no que construía instrumentos electro-magnéticos, galvanómetros, aparellos de indución executados con gran perfección.
Analoxista
Este debate apareceu no século II a.C. en relación coa importancia que se debería dar á regularidade no estudo dos fenómenos lingüísticos. Os analoxistas estableceron modelos ("paradigmas") segundo os cales as palabras (chamadas entón "regulares") podían, na súa maioría, seren clasificadas. Esforzáronse por corrixir todo o que podía aparecer como unha irregularidade, o que provocou nalgúns casos nos que a norma da regularidade fora mal observada, a aplicación de regras erróneas. Por exemplo, a declinación de bous, boos parece irregular en relación a korax, korakos, mais é perfectamente regular desde o punto de vista histórico dados os problemas na transcrición do digamma, letra antiga desaparecida: boFs/boFos.
Heinrich Daniel Ruhmkorff
Traxectoria
Ruhmkorff inventou a bobina de indución que leva o seu nome, ao primeiro utilizada para usos médicos, foi empregada como xerador de electricidade a alta tensión por físicos como Gustav Kirchhoff ou Heinrich Rudolf Hertz para os seus experimentos coas ondas ou por inventores como Guglielmo Marconi nas súas emisións de radio.
Analoxista
As investigacións dos analoxistas contribuíron para a establecemento da gramática.
Cambre (homónimos)
O topónimo galego Cambre pódese referir a:
Nicholas Hoult
Nicholas Caradoc Hoult, nado en Berkshire o 7 de decembro de 1989, é un actor inglés. É coñecido polos seus papeis na series About a Boy, Skins no roll de Tony Stonemand e Besta no filme X-Men: First Class.
San Xurxo de Moeche, Moeche
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Camino (filme)
Camino é unha película de 2008 dirixida por Javier Fesser. O título fai referencia ao libro homónimo escrito por Josemaría Escrivá de Balaguer. Inspirada na verdadeira historia de Alexia González Barros, a filla máis nova dunha familia pertencente ó Opus Dei, que faleceu en 1985 ós 14 anos de idade, tras 10 meses de enfermidade, e que actualmente está en proceso de canonización.
Sinopse
Unha aventura emocional en torno a unha nena de once anos, moi relixiosa, que se enfronta ó mesmo tempo a dous acontecementos que son completamente novos para ela: namorarse e morrer. Camino é, sobre todo, unha luz brillante quen de atravesar todas e cada unha das tenebrosas portas que se van pechando ante ela, e que pretenden en van afundir na escuridade o seu desexo de vivir, amar e sentirse definitivamente leda.
Queixeiro, Monfero
San Xurxo de Queixeiro é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Monfero. Segundo o IGE en 2013 tiña 286 habitantes (138 homes e 148 mulleres) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 356 habitantes.
Melkor
Melkor ou tamén Morgoth é un personaxe fantástico pertencente ó legendarium, o universo mitolóxico de J. R. R. Tolkien, que aparece na obra O Silmarillion. Melkor é o nome en Quenya (a lingua dos elfos) do gran Vala rebelde, o principio do mal. Na súa orixe, era o máis poderoso dos Ainur.
Illas de Galicia
miniatura|600px|Illa de Arousa vista dende A Curota ([[A Pobra do Caramiñal).]] Esta é unha lista coas illas de Galicia.
Lista das illas
{{legend|#B4EEB4|Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia }}
Payola
Payola é a denominación que recibe a caza de bruxas comenzada en 1960 contra os DJ's que pinchaban rock nas emisoras norteamericanas. A industria e os árbitros da moral opinaban que a xuventude escoitaba lixo e que os dj's eran subornados para poñer eses discos e iniciaron unha campaña de denuncias. Conseguiron arruinar a carreira e a vida de Alan Freed, que lle deu ao rock and roll e o seu nome e foi un dos máximos responsábeis da súa popularización.
Roderick Murchison
miniatura|Roderick Murchison Roderick Impey Murchison, nado en Tarradale en 1792 e finado en 1871, foi un xeólogo escocés.
Traxectoria
Estudou en Durham e na academia militar de Great Marlow. En 1808 desembarcou en Galicia coas tropas do duque de Wellington e participou nas batallas de Roliça e Vimeiro e na retirada dirixida por John Moore cara á Coruña e na batalla posterior.
Casa en 1815 e dedica dous anos a viaxar por Europa, en especial por Italia. En 1818 aséntase en Inglaterra e fixo amizade con Humprhy Dave que o animou a dedicarse á ciencia, uniuse á Sociedade Xeolóxica de Londres e comeza a explorar coa súa dona a xeoloxía do sur de Inglaterra, cunha especial dedicación ás rochas do noroeste de Sussex, sobre as que escribe o seu primeiro artigo científico.
Con Charles Lyell explora a rexión volcánica de Auverña e tamén o Tirol e Suíza. Un pouco despois con Adam Sedgwick investiga a formación dos Alpes, o artigo que escriben permanece como un dos clásicos da xeoloxía alpina. En 1831 marcha á rexión fronteiriza entre Inglaterra e Gales para estudar as rochas sedimentarias, destes traballos resulta o establecemento do sistema silúrico, que pola primeira vez agrupa unha serie de formacións xeolóxicas cada unha coas súas propias características e fósiles que describe en The Silurian System en 1839.
O Peteiro, Ombre, Pontedeume
O Peteiro é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 3 eran mulleres.
O Silmarillion
O Silmarillion é o título dunha recompilación de varias das obras de fantasía escritas polo coñecido J. R. R. Tolkien e publicada en 1977 polo seu fillo tras a súa morte.
Datos
O Silmarillion narra as orixes de Arda (o mundo do universo de Tolkien) a través do relato das Crónicas da Primeira Idade ou Días Antigos. A esta antiga historia, na que participaron Elrond e Galadriel, entre outros, fan referencia os personaxes d'O Señor dos Aneis
O Silmarillion abarca un período cronolóxico moi extenso, dende a creación do mundo grazas á Música dos Ainur, ata o tránsito dos Portadores dos Aneis nos portos de Mithlond, á fin da Terceira Idade.
Obras curtas
Esta obra inmensa comprende non só o Quenta Silmarillion ou Silmarillion propiamente dito, senón tamén outras catro obras máis curtas:
Mudanza fonética
En fonética histórica, chámanse mudanzas fonéticas as modificacións que sofren os sons dunha lingua no decorrer da súa historia.
Rasmus Rask e Jacob Grimm foron uns dos primeiros en pór en envidencia que existían certa lóxica e regularidade nas mudanzas fonéticas. Jakob Grimm descrebeu en 1822 a primeira destas tendencias fonéticas (que levou despois o seu nome) ao estudar a mutación consonántica en xermánico. A súa intuición foi desenvolvida cincuenta anos máis tarde polos neogramáticos W. Scherer e Hermann Paul, que tentaron demostrar que as mudanzas obedecen a "leis" inmutábeis e explicaban as excepcións mediante a operación da analoxía e os empréstimos. Actualmente esas "leis" considéranse máis ben "tendencias".
Distínguese entre:
Enrique Iglesias
Enrique Miguel Iglesias Preysler, máis coñecido como Enrique Iglesias, nado en Madrid o 8 de maio de 1975, é un cantautor e produtor español.
Coñecido como "O Rei do Pop Latino", vendeu máis de 60 millóns de discos ao redor do mundo, sendo así un dos máximos expoñentes da música, actualmente. É fillo do cantante español Julio Iglesias e da condutora de televisión e xornalista filipina Isabel Preysler.
Enrique Iglesias comezou a súa traxectoria profesional en 1995 ao asinar un contrato co selo discográfico Fonovisa, da empresa Televisa, que impulsou a súa carreira nos seus inicios. Ao terminar este contrato en 2000, Iglesias conseguiu asinar un novo para realizar con Universal Music os discos en español, e con Interscope Records os discos en inglés. O ano seguinte, o cantante comezou a incursionar no mercado da música en inglés.
Ata o momento 20 dos seus temas chegaron ao #1 das listas do Billboard Hot Latin Tracks, ademais conseguiu 2 sinxelos #1, no Billboard Hot 100, para un total de 22 Números Un tanto no mercado Latino como no anglosaxón nos Estados Unidos.
Lista de reis suevos
miniatura|upright=1.4|dereita|Mapa político do Suroeste europeo arredor entre os anos 550-600 d. C. onde se reflicten tres diferentes territorios, a [[Reino suevo de Galicia|Galicia (Gallaecia), gobernada polos reis suevos, e a España (Hispania) e Septimania gobernada polos reis visigodos.]] miniatura|Hermerico, primeiro rei suevo, no [[Corpus Pelagianum.]] A primeira persoa en asumir o título de rei en Galicia foi o monarca suevo Hermerico, quen conseguiu do Imperio Romano de Occidente no ano 409 o goberno da provincia romana de Gallaecia, facendo dela o seu novo reino. A súa dinastía instaura primeiramente un reino suevo en canto que a monarquía e a elite detentadora do poder eran suevas. Porén, durante o século V d. C., o entendemento coa poboación galaica e a adopción do catolicismo romano consolidan finalmente un reino de Galicia. Así o pon de relevo nesa centuria o papa León I ao denominalo Galliciae Regno, e o mesmo fai o erudito franco Gregorio de Tours xa a finais do século VI, quen o chama Galliciense Regnum.
Na obra de Gregorio de Tours preséntase a Carriarico, Miro , Eurico e Andeca como monarcas galegos, e do mesmo xeito actúa a crónica de Fredegario (ca. 650) con Miro , as actas do concilio de Lugo (569) con Teodomiro , e o bispo Xoán Biclarense († ca. 621) quen sinala a Andeca como monarca do reino suevo de Galicia.
Lista de reis suevos en Galiza
miniatura|upright=1.4|Liña temporal dos reis suevos. miniatura|O rei Ariamiro (ou Teodomiro) xunto aos bispos André, Lucrecio e Martiño no Codex Vigilanus. miniatura|O rei Miro con [[Martiño de Dumio en De virtutibus quattuor.]]
Anomalista
Os anomalistas eran unha escola de gramáticos gregos que defendía a importancia das irregularidades na estrutura da lingua grega, opoñéndose así aos analoxistas.
Este debate apareceu no século II a.C. en relación coa importancia que se debería dar á regularidade no estudo dos fenómenos lingüísticos. Para os anomalistas, a gramática concebíase como unha colección de excepcións. Non negaban a importancia da analoxía, mais pretendían pór en envidencia que existían numerosas irregularidades que non se podían explicar. Para eles, a lingua non era produto dunha convención humana, o que a tería feito regular, senón froito das forzas da natureza. Para a redacción de gramáticas preferían a descrición do uso fronte aos esquemas lóxicos.
Entre as anomalías que se podían citar no grego estaban que o artigo era ho en masculino, he en feminino mais to en neutro. Insistían tamén nas distorsións que existían na lingua entre o número ou xénero gramatical e a realidade: Athenai ("Atenas") é plural mais designa simplemente unha cidade; paidion ("neno") é neutro.
James Clark Ross
James Clark Ross, nado en Londres o 15 de abril de 1800 e finado en Aylesbury o 3 de abril de 1862, foi un oficial naval e explorador británico. Explorou o Ártico xunto co seu tío John Ross e William Parry, e máis tarde dirixiu as súas propias expedicións á Antártida.
Outeiro, Ombre, Pontedeume
Outeiro é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
James Clark Ross
Traxectoria
Naceu en Londres e en 1812 entrou na mariña real británica, coa que participou nas guerras napoleónicas. Integrou a expedición do seu tío, John Ross, na procura do Paso do Noroeste en 1818. Entre 1819 e 1827 participou en catro expedicións árticas con William Parry, e entre 1829 e 1833 serviu de novo co seu tío na expedición na que se localizou a posición do Polo Norte Magnético o 1 de xuño de 1831.
Outeiro, Ombre, Pontedeume
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
James Clark Ross
Traxectoria
Capitán dende 1834, entre 1835 e 1838 participou nas investigacións magnéticas en Gran Bretaña. Entre 1839 e 1843 dirixiu a expedición antártica do HMS Erebus e do HMS Terror que cartografaron boa parte da liña de costa do continente. En 1841 descubriu o Mar de Ross, Terra Vitoria e os volcáns Monte Erebus e Monte Terror.
En 1847 publicou as experiencias da súa expedición co título de A Voyage of Discovery and Research to Southern and Antarctic Regions.
Los Angeles Rams
Los Angeles Rams son un equipo profesional estadounidense de fútbol americano que compite na National Football Conference (NFC) da National Football League (NFL). A franquía ten a súa base na cidade de Ánxeles, no estado de California. Os Rams posúen tres títulos de campión da NFL, incluída unha Super Bowl, sendo o único equipo que gañou tres títulos tendo a súa sede en tres cidades diferentes: Cleveland en 1945, Os Ánxeles en 1951 e St. Louis en 1999. A franquía disputa os seus partidos como local en Los Angeles Memorial Coliseum.
Os Rams foron fundados en 1936 na cidade de Cleveland, Ohio. O primeiro propietario do club foi Homer Marshman, destacando entre os seus primeiros xogadores William "Bud" Cooper, Harry "The Horse" Mattos, Stan Pincura ou Mike Sebastian. Após gañar o título da 1945 da NFL, o equipo trasládase aos Ánxeles en 1946, optando por non competir cos Cleveland Browns da All-America Football Conference e pasando a denominarse Los Angeles Rams. Na cidade californiana o equipo xoga no Memorial Coliseum, aínda que entre 1980 e 1994 disputou os seus partidos no Anaheim Stadium da veciña cidade de Anaheim.
Despois da temporada de 1994 da NFL, os Rams deixan California para xogar en St. Louis, Missouri. Tan só cinco temporadas após o traslado, o equipo foi quen de gañar a Super Bowl XXXIV tras vencer por 23–16 ante os Tennessee Titans no Georgia Dome de Atlanta. Dous anos despois o equipo volve chegar á Super Bowl, aínda que esta vez perden ante os New England Patriots de Bill Belichick e Tom Brady por 20–17. Durante esas tres temporadas, o ataque dos Rams recibiu o alcume de "The Greatest Show on Turf" (do inglés: O maior espectáculo sobre o campo). O equipo xogou en St. Louis até o final da temporada 2015, regresando a franquía para a temporada 2016 aos Ánxeles.
Cleveland Rams (1936–1945)
Os Cleveland Rams foron fundados no ano 1936 polo avogado de Ohio Homer Marshman e o adestrador Damon Wetzel, ex-estrela de Ohio State que tamén xogara a brevemente a nivel profesional para os Chicago Bears e os Pittsburgh Pirates. Wetzel, que foi nomeado director xeral da nova franquía, escolleu o nome de "Rams" (do inglés: carneiros) na honra do seu equipo favorito do fútbol americano universitario: os Fordham Rams da Universidad de Fordham. No seu primeiro ano o equipo participou na recentemente creada American Football League, terminando a competición en segundo lugar con cinco vitorias por dúas derrotas e dous empates. O 12 de febreiro de 1937 o equipo uniuse á National Football League (NFL), onde foron asignados á División Oeste. Os Rams foron o cuarto dunha serie de equipos de curta duración con sede en Cleveland, sucedendo aos Tigers, aos Bulldogs e aos Cleveland Indians. Desde os seus inicios o equipo caraterizouse por continuas mudanzas de estadio, chegando a xogar en tres recintos diferentes. A pesar de ter varias temporadas con máis derrotas que vitorias, destacou a presenza nos Rams do halfback Parker Hall, nomeado MVP da temporada de 1939.
En xuño de 1941 os Rams foron adquiridos por Dan e Fred Levy Jr. Reeves, herdeiros dun negocio familiar de comestibles que fora comprado comprado por Safeway. Outro dos propietarios dos Rams na época foi o artista Bob Hope. Na temporada de 1943 o equipo suspendeu as súas operacións e retirouse da competición debido á escaseza de xogadores durante a segunda guerra mundial, reanudando o seu camiño en 1944. O primeiro éxito dos Rams chegou en 1945, no que finalmente sería o seu último ano en Ohio. Esa temporada asumiu o cargo de adestrador Adam Walsh, que xunto co quarterback debutante Bob Waterfield, a posteriori MVP da temporada, conseguiron nove vitorias por unha soa derrota. Isto valeulles para conseguir o seu primeiro título da NFL tras vencer por 15-14 aos Washington Redskins o 16 de decembro.
Los Angeles Rams (1946–1994)
miniatura|esquerda|Elroy Hirsch. O 12 de xaneiro de 1946, foille denegado a Reeves o seu traslado desde Cleveland até Os Ánxeles, onde xogaría no Memorial Coliseum, naquela altura con capacidade para 103.000 espectadores. Con todo, Reeves ameazou con romper relacións coa NFL e saír do negocio do fútbol americano profesional, e finalmente o traslado foi permitido. A raíz do movemento, a NFL foi a primeira industria do deporte estadounidense en ter franquías nas costas leste e oeste do país. Após os Rams recibiren aprobación para mudarse aos Ánxeles, comezaron as negociacións para alugar o Memorial Coliseum. Unha das condicións previas para obter o contrato de arrendamento era a integración no equipo de polo menos un xogador afroamericano, condición aceptada polo equipo. Desde a saída de Joe Lillard en 1933 dos Chicago Cardinals, non houbera xogadores negros no fútbol americano profesional. Así, o 21 de marzo de 1946 os Rams asinaron a Kenny Washington. A sinatura causou que se "desatase todo o inferno" entre os donos das franquías da NFL. A pesar de todo, asinaron a outro xogador negro máis, Woody Strode. No partido de debut dos Rams como locais en California, un encontro de pretemporada ante os Washington Redskins, xuntáronse no estadio máis de 95.000 seareiros. O equipo acabaría por finalizar a súa primeira temporada cun rexistro de 6–4–1, ocupando o segundo posto despois dos Chicago Bears. En 1948, o halfback Fred Gehrke pintou uns cornos no casco dos Rams, converténdose no primeiro emblema de casco do fútbol americano profesional.
O primeiro apoxeo dos Rams no sur de California foi entre 1949 e 1955, cando xogaron catro veces a Final polo campionato da NFL (anterior á Super Bowl), gañando unha vez en 1951. Durante este período, tiveron a mellor ofensiva na NFL. Os xogadores ofensivos que definiron este período foron Elroy Hirsch, Van Brocklin e Waterfield. Durante a temporada do título de 1951, Hirsch rexistrou unha impresionante cantidade de 1.495 iardas e 17 touchdowns. A popularidade desta ofensiva permitiu en 1950 aos Rams converterse no primeiro equipo de fútbol profesional en ter todos os seus partidos televisados. A finais dos anos cincuenta e principios dos sesenta, pasaron de ser a única franquía deportiva profesional importante no sur de California e Os Ánxeles a ser unha entre cinco: chegaron os Dodgers de béisbol desde Brooklyn en 1958, en 1960 foron fundados os Chargers da recentemente creada AFL, os Lakers de baloncesto chegaron desde Minneapolis en 1960 e finalmente foron fundados os Angels de béisbol en 1961. A pesar disto, os Rams seguiron prosperando no sur de California. Nos primeiros dous anos despois de que os Dodgers mudáronsechegasen a California, os Rams atraeron unha media de 83.681 espectadores en 1958 e de 74.069 en 1959. Os Rams eran tan populares na cidadae que os Chargers decidiron mudarse a San Diego en lugar de tentar competir con eles. Porén, durante este tempo os Rams non tiveron tanto éxito no campo como o foron durante a súa primeira década. En 1957, os Rams estableceron a marca de asistencia da NFL de todos os tempos até 2006 e romperon a marca de 100.000 dúas veces durante a campaña de 1958.
A década de 1960 estivo definida pola liña defensiva do equipo formada por Rosey Grier, Merlin Olsen, Deacon Jones e Lamar Lundy, os cales recibían o alcume de "Fearsome Foursome" (do inglés: Cuarteto temíbel). Coa súa axuda o equipo chegou a xogar a a final de conferencia en 1967. Esa mesma temporada foi a primeira na historia da NFL na que un equipo superou o millón de espectadores nunha soa temporada. Durante finais da década e comezos da seguinte o quarterback dos Rams foi Roman Gabriel. Durante as súas once temporadas no club, o equipo finalizou sempre en primeiro o segundo lugar da súa división, a NFC Oeste. Ademais, foi nomeado MVP na temporada 1969 grazas ás súas 2.549 iardas e 24 touchdowns. En 1972 o industrial de Chicago Robert Irsay comprou a franquía por 19 millóns de dólares para logo vendela a Carroll Rosenbloom en troques dos seus Baltimore Ravens e diñeiro. Neste anos 1970 o equipo seguiu a ser competitivo, conseguindo sete campionatos consecutivos de división entre 1973 e 1979. Precisamente nesta última temporada os Rams xogan a súa primeira Super Bowl, a XIV, onde se tiveron que enfrontar aos vixentes campións: os Pittsburgh Steelers. Con todo, os anxelinos perden finalmente por 31−19.
St. Louis Rams (1995–2015)
miniatura|dereita|Kurt Warner. Durante as dúas primeiras temporadas en St. Louis, o equipo estivo baixo a dirección de Rich Brooks. En 1997 foi contratado Dick Vermeil como novo adestrador. Un dos primeiros movementos nesta nova etapa foi a selección no Draft da NFL ao futuro All-Pro offensive tackle Orlando Pace. En 1999 la temporada comezou co quarterback Trent Green lesionado, sendo substituído polo seu suplente Kurt Warner, o cal chegara á franquía como axente libre sen draftear. Vermeil declarou publicamente que os Rams se "unirían en torno a Warner e xogarían bo fútbol". O resultado foi que Warner, xunto con Marshall Faulk e Isaac Bruce se converteron nun dos mellores ataques da historia da competición, anotando 526 puntos na temporada. Isto foi o comezo do que posteriormente se coñecería como "The Greatest Show on Turf" (do inglés: o maior espectáculo sobre o céspede). O propio Warner sorprendeu á liga ao conseguir 41 touchdowns e liderando aos Rams á Super Bowl XXXIV, onde gañaron aos Tennessee Titans por 23–16. Warner foi nomeado o MVP. Vermeil retirouse despois da consecución do título e foi substituído polo seu ccordinador ofensivo Mike Martz. Con Martz o equipo regresou á Super Bowl dous anos despois. Con todo, os Rams, grandes favoritos, perderon contra os New England Patriots (20–17) de Bill Belichick e Tom Brady, o cales comezaban a súa dinastía.
A pesar dos Rams seren un dos equipos máis produtivos da historia da NFL, o adestrador Martz foi moi criticado pola súa descoidada administración do xogo. Eran habituais as liortas que matiña con xogadores, co presidente e co director xeral do equipo. Porén, a maioría dos xogadores que estiveron baixo o seu mandato declararon que gozaron del como adestrador. En 2005, Martz tivo que deixar o seu posto temporalmente por mor dunha enfermidade, asumindo o cargo o seu asistente Joe Vitt. Con todo, despois da súa recuperación o equipo non quixo que volvese a ocupar o seu anterior cargo. Tras o cesamento de Martz, Scott Linehan fíxose cargo do equipo. Co novo adestrador o equipo chegou a caer en 2007 a tan só 3 vitorias por 13 derrotas. Após acabar a temporada de 2007 Georgia Frontiere faleceu, pasando a propiedade do equipo ao seu fillo Dale "Chip" Rosenbloom e á súa filla Lucía Rodríguez. Despois de dúas temporadas, Rosenbloom e Rodríguez puxeron a súa participación na franquía, a cal foi adquirida por Stan Kroenke, accionista minoritario dos Rams. A nivel deportivo os Rams acaban a temporada 2010 con tan só unha vitoria.
Volta aos Ánxeles
Baixo os termos do contrato de alugueiro que os Rams asinaron en St. Louis, o estadio Edward Jones Dome tiña que ser antes de 2015 un dos mellores recintos da competición, podendo a franquía romper o contrato sen ningunha penalización en caso contrario. En maio de 2012 o Dome foi clasificado pola Time como o sétimo peor estadio deportivo dos Estados Unidos. Alén diso, nunha enquisa de Sports Illustrated os fans de St. Louis foron nomeados como peores seareiros da competición. En 2015 as negociacións para conseguir un novo estadio "de elite" fallaron e finalmente a franquía decidiu regresar aos Ánxeles. Alí construiríase un novo estadio en Inglewood, xogando temporalmente mentres non se remataba a súa construción no Memorial Coliseum. Co regreso a California o equipo conseguiu formar un equipo competitivo baixo a mando da Sean McVay. Na temporada 2018 con xogadores como Aaron Donald, Todd Gurley, Jared Goff, Ndamukong Suh ou Brandin Cooks o equipo logrou clasificarse para xogar a Super Bowl LIII ante os New England Patriots. Con isto McVay e Goff convertéronse no adestrador (33 anos cumpridos uns días antes) e quarterback (24 anos), respectivamente, máis novos en xogar unha Super Bowl. Porén, o equipo sae derrotado por 13−3.
Logo e uniformes
miniatura|300px|Evolución do uniforme dos Rams (1950–2016). Cando o equipo debutou en 1937, as cores dos Rams eran o vermello e o negro. O uniforme consistía nun casco vermello, unha camisola negra cos ombreiros e as mangas vermellos, pantalóns de cor canela e medias vermellas con raias negras e brancas. Un ano máis tarde mudaron as cores a dourado e azul real, con cascos dourados, comisola azul real con hombreiros e o número dourados, pantalóns brancos cunha franxa azul e medias azuis. A mediados da década de 1940, os Rams adoptaran xerseis dourados (con números con serifa en azul mariño, ombreiros azul mariño, cascos de ouro, pantalóns brancos cunha franxa dourada-azul-dourada e medias douradas con dúas franxas azul mariño). Cando o equipo se trasladou aos Ánxeles os uniformes mantivéronse sen mudanzas. En 1948 o halfback Fred Gehrke, que traballaba como artista comercial fóra do fútbol americano, pintou en 1948 uns cornos de carneiro no casco de coiro. Estes cornos convertéronse no símbolo do club, sendo o primeiro equipo da NFL en ter un logotipo nos seus cascos.
En 1949, o equipo adoptou cascos de plástico co debuxo dos cornos, esta vez deseñados pola compañía Riddell de Des Plaines, Illinois. Ese mesmo ano tamén os números deixaron a serifa para dar paso a cifras cun deseño máis estándar. Ao ano seguinte redeseñáronse os cornos e engadíronse na camisola raias de cor azul ao estilo das mangas da Universidade Northwestern. En 1957, de acordo coa regra da NFL de vestir como local de escuro, os Rams redeseñaron o seu uniforme local a azul, con faixas douradas. En 1964 o equipo decidiu mudar as súas cores con motivo da reforma do Los Angeles Memorial Coliseum, adoptando o azul e o branco. Os cornos do casco tamén mudaron, pasando a ser máis largos e brancos. Esta gama de cores foi mantida até 1974, cando readoptaron as vellas cores azul e dourada. A franquía mativo este estilo incluso após o traslado a St. Louis. Con todo, pouco despois, no ano 2000, o equipo decidiu mudara tonalidade das cores, pasando a ser os uniformes dun ton azul máis escuro e un dourado máis apagado. Tras o regreso aos Ánxeles, o club decidiu retomar as antigas cores, coas que xogarán a Super Bowl LIII.
Membros do Hall of Fame
miniatura|Elroy Hirsch (1949–1957) miniatura|Tom Fears (1948–1956) Entre os ex xogadores dos Rams que ingresaron no Pro Football Hall of Fame destacan Joe Namath (12), Marshall Faulk (28), Ollie Matson (33), Orlando Pace (76), Andy Robustelli (84), Dick "Night Train" Lane (81), Kurt Warner (13) e o técnico Earl "Dutch" Clark. Outras tres figuras relacionadas cos Rams son membros do Hall of Fame, mais foron seleccionados principalmente polos seus logros noutros equipos:
Dorsais retirados
Ao longo da súa historia os Rams retiraron os seguintes dorsais dorsais:
Adestradores
miniatura|[[Sean McVay.]]
Bruma, Mesía
San Lourenzo de Bruma é unha parroquia exclave do concello de Mesía, que linda con Ardemil (Ordes), Beira (Carral) e Vizoño, (Abegondo). A súa única aldea é o Hospital, que se lle chama así xa que nel se atopaba unha pousada e hospital de peregrinos. A Bruma chega o camiño inglés de Santiago, xusto cando as súas dúas variantes da Coruña e Ferrol e Neda se unen. O antigo hospital é agora un albergue do camiño. Bruma, segundo o padrón municipal de 2021, tiña 42 habitantes (18 homes e 24 mulleres) distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 54 habitantes.
Xeografía e xeoloxía
Está a unha altitude de entre 400–450 m no seu oeste e de entre 350-400 no seu leste. Por el pasa o rego dos Santeiros e o rego dos Outeiros, que son afluentes un do outro e ambos do río Samo.
Demografía
Bruma en 2017 tiña unha poboación de 41 persoas. Iso supón un descenso na poboación desde o 2000, cando había 51 residentes. A súa poboación supón o 0,92% do concello de Mesía.
Xeoloxía
Atópase nunha rexións dos xistos de Ordes, que son do precámbrico-cámbrico, e preto dunha sección do sur con arxilas brancas con gibbsita na no línde co Seixo, Ardemil. Os regos teñen unha base indiferenciada de areas e grava, entre outras, propias dunha ribeira do holoceno. Hai un reducido afloramento de rochas filonianas.
Historia
No Coto, entre Ardemil e Bruma, atópase restos de mámoas que poden ser do neolítico ou do comezo da idade de bronce.
Inda que non existe unha proba directa, a Vía XX romana que describiu Antonino pasou ou ben por preto ou pola parroquia.
O Hospital foi cando menos desde o século XII un lugar de viaxeiros que peregrinaban a Compostela. Xa o rei Afonso VII declarou cales eran os lindes do convento e do hospital no 1140. Ese hospital funcionaría como tal xa que puido ser unha leprosería. O hospital está cerca do monte da Malata, en Vizoño; e ese topónimo refírese a lepra; co que parece apoiar que o hospital tivese esa función. O abade do condado de Némitos ou Nendos, Pedro Crescóniz, foi o fundador dese hospital, que se emprazou nun lugar chamado Rania Longa, hoxe en día lugar de Raña Longa. Ese hospital estaba entre as "terras de Montaos" e o condado de Nemitos. Neses anos Pedro Martis e a súa muller Urraca cedéronlle ao Hospital de Santiago nun documento do 25 de maio de 1175 unha parte do terreo do lugar de "Rama-Longa" en "Gruma", referíndose a Bruma:
A parroquia do "San Lourenzo do Hospital", a que se lle ten chamado así, pertenceu ata o século XV, xunto con San Xiao de Poulo e o coto de Buscás, aos señores de Mesía, afincados nese lugar e torre. O rei Carlos I fixo unha parada da súa viaxe para almorzar en Bruma no século XVI. Pedro Villuga e o Padre Sarmiento fixeron mención ao Hospital como ruta de paso da Coruña ata as Travesas.
O 25 de abril de 1836 publícase a resolución do goberno pola que se crea o concello de Mesía e nel se inclúen, entre outras, Bruma e Ardemil como parroquias do concello. Porén, no verán dese mesmo ano de 1836, unha nova orde do estado move a parroquia de Ardemil para o concello de Ordes, co cal Bruma convértese nun exclave de Mesía. Poucos anos despois, en 1842, valorouse a integración dos concellos de Mesía, Frades e Oroso nun só, que se chamaría Vitre; e en escindir Bruma de Mesía e incluíla en Ordes. Malia a todo, esa proposta non se levou a cabo e Bruma continuou sendo parte do concello de Mesía ata a actualidade.
Topónimo
A orixe do topónimo é incerta. En galego, bruma significa 'néboa pouco densa' e tamén é un dos nomes da folla do piñeiro. Non parece que a segunda acepción teña a ver co nome da parroquia á vista de que o completo estudo sobre fitotoponimia de Gonzalo Navaza non inclúe Bruma entre as formas recollidas. Tampouco existen evidencias de que deba o seu nome ao antedito fenómeno atmosférico. Higino Martins sitúa a súa orixe no latín brūma, “o día máis breve do ano; solsticio de inverno”, que deriva de breuima, brevissima [dies], mais é difícil intuír como un concepto temporal puido xerar o topónimo.
A construción dun hospital para peregrinos na parroquia fixo que a parroquia de Bruma pasase a ser coñecida como "Hospital de Bruma" ou mencionada como "San Lourenzo do Hospital", e que o lugar onde se atopa tamén reciba o nome de Hospital.
Patrimonio arqueolóxico
No lugar do Coto do Regueiro, entre Bruma e Ardemil atópase o xacemento dunha mámoa que data do neolítico ou idade de bronce.
O Hospital de peregrinos
No lugar do Hospital está o albergue de peregrinos do camiño inglés de Santiago. Ese edificio, de estilo do gótico tardío, construíuse no século XVI á beira do rego de Outeiros. Está feito de cachotaría, ten unha cociña cunha boa cheminea e conta con linteis con inscricións relixiosas. A planta do edificio é rectangular e ten un pórtico.
Coa súa reforma do século XX o edifio ampliouse, sen respectar o estilo inicial do hospital.
Hórreos
Os hórreos catalogados da parroquia son de tipo Mahía e de dous ou tres vans.
Igrexa de San Lourenzo
A igrexa parroquial de San Lourenzo de Bruma e capela está no lugar do Hospital, no rueiro do Hospital e polo que pasa o Camiño inglés de Santiago. É unha igrexa de estilo gótico tardío que posiblemente se construíu no século XVI e que tivo arranxos desde o século XVIII ata o XX. Está feita con fábrica de canteira e cachotería e posúe un arco triunfal, que arestora está cegado e agochado detrás dun falso teito. A espadana está feita como os muros e a planta da igrexa é rectangular. Está sen cuberta e os seus muros están en parte en ruínas.
A igrexa citouse na viaxe do rei Filipe II.
O camiño inglés e camiño real
Espazos recreativos e culturais
Á beira do Hospital hai unha área recreativa con espazo de lecer para a xuventude e unha fonte. Bruma conta cun local social.
Lei fonética
En fonética histórica, unha lei fonética designa o principio de regularidade dunha mudanza fonética dada.
O concepto apareceu na segunda metade do século XIX nun contexto cientifista e positivismo no que se pretendía formular leis na lingüística semellantes ás que rexían o mundo das ciencias experimentais. Introducírono os foneticistas neogramáticos como W. Scherer e Hermann Paul, para quen as leis fonéticas son inmutábeis: un mesmo fonema, nun contexto fonético dado, sofre na mesma lingua e durante un período determinado, a mesma mudanza en todas as palabras desa lingua. As únicas excepcións admitidas eran aqueles casos nos que unha lei se enfrontaba a outra e as debidas á operación de analoxía.
Unha "lei" coñecida é a perda do -n- intervocálico en galego durante certo período da Idade Media. A máis famosa é a lei de Grimm sobre a mutación consonántica no xermánico.
Hoxe en día prefírese a denominación tendencia fonética. Algunhas das máis importantes son:
Catalán
O termo catalán pode referirse a:
Portela, Ombre, Pontedeume
Portela é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 50 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 28 eran mulleres.
Santa Cruz de Moeche, Moeche
Santa Cruz de Moeche é unha parroquia que se localiza no concello de Moeche. Segundo o padrón municipal de 2018 ten 135 habitantes (60 homes, 75 mulleres) distribuídos en 24 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 195 habitantes. A poboación da parroquia está en continuo descenso, xa que aínda que hai algúns nacementos, son superados amplamente polas mortes.
Xeografía
Santa Cruz de Moeche está situada na zona de Ferrolterra (provincia da Coruña). Linda coas parroquias de Labacengos e San Xurxo de Moeche, Moeche, e os concellos das Somozas e Cerdido. Encóntrase separada do concello das Somozas polo río Poulo, afluente do Río Grande de Xuvia, e que é comunmente coñecido como o río Cego.
Santa Cruz encóntrase maioritariamente cuberta de bosque excepto en zonas con alta concentración parcelaria, que se atopan cubertas de cultivos ou herba que se aproveita para o gando. A economía local céntrase basicamente na gandería e no aproveitamento forestal. Das antigas minas de cobre poden aínda atoparse as galerías subterráneas que foron creadas para a extracción do mineral e que agora están esgotadas. miniatura|Unha das galerías mineiras abandonadas.
Festas
miniatura|A igrexa da parroquia. En Santa Cruz celébranse tres festas: Estas festas son organizadas polos veciños, que achegan o capital para contratar a orquestra.
Jazz galego
Pese á existencia de músicos e grupos anteriores, o Jazz comeza a ter importancia en Galiza nos anos 80 do século XX, cando se abren locais (Clavicémbalo en Lugo, Filloa Jazz na Coruña, Dado-Dadá en Compostela, Latino en Ourense..), organízanse festivais, móntanse escolas e funcionan grupos e profesionais que viven do Jazz. Os grupos máis importantes nese período son Filloa Express, Clunia Jazz e Baio Ensemble que despois se disgregarían nun gran número de proxectos. Outro fito importante foi a creación da Escola Estudio en Santiago da que sairían moitos dos grandes músicos de hoxe, entre eles Abe Rábade e Paco Charlín. Xa no século XXI, grazas ao traballo do Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra, naceu a chamada terceira xeración do jazz galego. A día de hoxe, existen numerosos festivais de jazz ao longo de toda a xeografía galega, e este xénero goza dun público en constante aumento.
A Rega, Ombre, Pontedeume
A Rega é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 12 eran mulleres.
Foro pola Memoria de Galicia
O Foro pola Memoria de Galicia é unha asociación de carácter federal que ten por obxecto recuperar e divulgar a memoria histórica de todos/as aqueles/as que loitaron contra o fascismo, o nazismo e o franquismo no territorio galego desde o golpe militar do 18 de xullo de 1936 ata a instauración da democracia, incluíndo o período denominado da transición democrática.
Oficina Europea de Patentes
miniatura|320px|Sede da Oficina Europea de Patentes en [[Múnic (Alemaña).]]
A Oficina Europea de Patentes é unha institución vencellada á Unión Europea pero independente dela (ten como socios da organización países que non están nela). O seu propósito é organizar e coordinar as diversas oficinas nacionais de patentes.
Ten como linguas de traballo o inglés, francés e alemán, e sedes en Múnic, A Haia, Viena, Bruxelas e Berlín.
92ª edición dos Óscar
A 92ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2019 e celebrouse o 9 de febreiro de 2020 no Dolby Theatre dos Ánxeles (Estados Unidos). Logo de máis dunha década celebrando as cerimonias contra finais de febreiro, a 92ª edición tivo lugar a comezos de mes, o 9 de febreiro de 2020. Durante a cerimonia, AMPAS presentou os Premios Óscar en 24 categorías. A cerimonia foi televisada nos Estados Unidos a través da ABC, producida por Lynette Howell Taylor e Stephanie Allain; sendo dirixida por Glenn Weiss. En base ó éxito obtido co formato da edición anterior en 2019, a ABC anunciou que a cerimonia sería conducida de novo sen un presentador.
O filme surcoreano Gisaengchung liderou os premios da cerimonia con catro premios, incluíndo o Óscar ó mellor filme, converténdose no primeiro filme en lingua non inglesa en conseguilo. 1917 gañou tres premios, e Ford v Ferrari, Joker e Once Upon a Time in Hollywood gañaron cadanseus dous premios.
Gañadores e nomeados
miniatura|dereita|150px|[[Bong Joon-ho, mellor filme, mellor director, mellor guión orixinal e mellor filme internacional.]] miniatura|dereita|150px|[[Joaquin Phoenix, mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Renée Zellweger, mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Brad Pitt, mellor actor secundario.]] miniatura|dereita|150px|[[Laura Dern, mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Taika Waititi, mellor guión adaptado.]] miniatura|dereita|150px|[[Hildur Guðnadóttir, mellor banda sonora orixinal.]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Premios de Honra
A Academia tamén celebrou a décima edición dos Premios Gobernadores o 27 de outubro de 2019, durante a cal foron presentados os Oscar de Honra e o Premio Humanitario Jean Hershol.
A Regueira, Ombre, Pontedeume
A Regueira é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 23 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 11 eran mulleres.
Sobrado, Ombre, Pontedeume
Sobrado é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 3 eran mulleres.
Copa de Europa de hóckey a patíns 2002-2003
A trixésimo oitava edición da Copa de Europa de hóckey a patíns masculina comezou o 2 de novembro do 2002 cos partidos de ida da fase previa e rematou o 11 de maio do 2003 coa disputa da final a catro na cidade da Coruña (Galiza). O campión desta edición foi o equipo galego do H.C. Liceo, que conseguiu alzar a súa cuarta Copa de Europa logo de derrotar na final ao Igualada HC por 4 goles a 3 logo da quenda de penaltis.
Sistema de competición
Esta edición da máxima competición continental constou de catro fases: unha fase previa, unha primeira rolda, unha fase de grupos e unha final a catro (Final Four).
Nas dúas primeiras fases, os equipos participantes se enfrontaron en partido a dobre volta. Na fase previa participaron catro equipos, clasificándose dous deles para a primeira rolda, na que tomaron parte oito equipos que se enfrontaron en partido a dobre volta.
Durante a fase de grupos, cada equipo se enfrontou a dobre volta (ida e volta) contra os outros tres integrantes do seu grupo. Cada vitoria sumou 2 puntos, o empate repartiu un punto a cada un dos equipos, e a derrota non sumaba ningún punto. Os dous mellores equipos de cada un dos dous grupos ao final das seis xornadas desta fase clasificáronse para a Final Four.
A Final Four disputouse na cidade da Coruña (Galiza) os días 10 e 11 de maio do 2003 co formato de partidos a eliminación directa, proclamándose campión o equipo que gañou os dous partidos da fase final.
Baio Ensemble
A Baio Ensemble é unha escola privada de jazz fundada en Vigo en 1983 por Alberto Conde, recoñecida como a primeira escola de jazz de Galicia e que deu lugar a varios proxectos e discos. A. Conde é graduado en guitarra clásica polo CPM de Ourense e ten o Certificado de recoñecemento na especialidade de jazz e música moderna pola San Diego School of Performing Music - CA-USA do trombonista norteamericano Hal Crook. Antes de trasladarse a California, acode aos históricos seminarios de Jazz de Banyoles – Girona (1980-81) organizados polo Taller de Músicos,con mestres norteamericanos de gran recoñecemento e prestixio internacional: Thad Jones, Chuck Israels, Hal Crook, Steve Brown, Jim McNeely, Ben Riley, Bill Dobbins, Sal Nistico, Claudio Roditi, que o introducen no mundo do jazz e dos que aprende a verdadeira filosofía sobre esta música. Á volta de USA funda a Baio Ensemble. Despois de localizalos profesores que formarían o claustro académico, comenzou a experimentar con eles creando diversas formacións cas que actuaron na IV Edición do Festival Internacional de Jazz de Murcia, nos conciertos de Jazz Verano'84 como abreconcertos dos Messengers de Art Blakey, no programa Jazz entre amigos de RTVE en 1985 ou no XXI Jazz Festival de San Sebastian no ano 1986.
Riolongo, Ombre, Pontedeume
Riolongo é un lugar da parroquia de Ombre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 71 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 41 eran homes e 30 eran mulleres.
Fosa subescapular da escápula
A fosa subescapular da escápula é unha formación ósea da escápula. Está situada na superficie anterior, ocupando a meirande parte desta. Nos dous terzos mediais orixínase o músculo preescapular, que discorre dende a cadeira escapular ata o úmero.