cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TRIZ
A TRIZ (acrónimo da expresión rusa Teória Rechénia Izobretátelskih Zadátchi, Teoría da resolución de problemas inventivos) foi formulada polo pensador G. Altshuller a partir da década de 1970. Segundo Altshuller, problemas inventivos son aqueles que conteñen contradicións.
Na definición de Savransky (2000): "TRIZ é unha metodoloxía sistemática, orientada ao ser humano, baseada en coñecemento, para a solución inventiva de problemas".
A TRIZ é baseada en coñecemento porque:
A TRIZ está orientada ao ser humano porque as súas heurísticas son para uso humano, non computacional. A TRIZ é especialmente eficaz na solución conceptual de problemas, na cal, polo menos coa tecnoloxía actual, o computador non consegue competir co cerebro humano.
A TRIZ é sistemática porque:
A TRIZ é volta para a solución inventiva de problemas porque, aínda que teña hoxe aplicación nas máis diversas áreas do coñecemento (administración, publicidade, artes…), a TRIZ naceu na enxeñaría e o propósito inicial do seu creador era desenvolver un método para inventar.
Alén de definila como metodoloxía, é posíbel entender a TRIZ en niveis máis altos, como sendo unha filosofía, unha ciencia ou como sendo o estudo da excelencia ou en niveis máis baixos, como un conxunto de métodos para a formulación e resolución de problemas.
Felini
Hai dous grupos principais de felinos, os gatos con dentes de sabre, da extinta subfamilia dos macairodontinos (Machairodontinae) e os gatos con dentes cónicos. Estes úlimos divídense na subfamilia dos panterinos (Pantherinae), que inclúe aos grandes felinos do xénero Panthera e os leopardos nebulosos do xénero Neofelis, e a dos felinos (Felinae), que inclúe ao resto dos gatos, desde os máis pequenos, dos xéneros Felis e Prionailurus, até os máis grandes, dos xéneros Puma e Acinonyx.
Descrición
A tribo foi descrita en 1817 polo anatomista, entomólogo e paleontólogo alemán, nacionalizado ruso Johann Fischer von Waldheim, en ''Mém. Soc. Imp. Nat. Moscow'', 5: 372.
TRIZ
O carácter filosófico da TRIZ consiste nos seguintes fundamentos:
Felini
Consideracións taxonómicas
Moitos autores consideran dúas tribos nos felinos, a aquí descrita e a dos pardofelinos (Pardofelini) Svertzov, 1818, que inclúe tan só os xéneros Pardofelis Severtzov, 1858 e Catopuma Severtzov, 1858 ). Porén algúns utilizan a subfamilia dos felinos sensu lato para todos os gatos con dentes cónicos, en cuxo caso a tribo dos Felini usaríase para os gatos pequenos, mentres que os gatos grandes son asignados a outra tribo, a dos panterinos (Pantherini). Outros usan Felinae só para os gatos pequenos (excluíndo os panterinos), en cuxo caso, Felini sería un sinónimo de felinos sensu stricto.
Por outra parte, a maioría dos autores non consideran o xénero Herpailurus, descrito en 1858 por Nikolai Severtzov e que moitos autores consideran un sinónimo de Puma Jardine, 1834, pero "resucitado" en 2017 polo grupo de expertos da UICN, que é monoespecifico, xa que comprende unha soa especie, Herpailurus yagouaroundi (o xaguarundi), que a mairoría dos autores clasifican dentro do xénero Puma, como Puma yagouaroundi.
TRIZ
Como ciencia, a TRIZ vén se desenvolvendo máis recentemente, a través dun interese cada vez maior dos medios académicos pola metodoloxía. Hai diversas pescudas en marcha envolvendo a organización da TRIZ como ciencia e un número crecente de publicacións relacionadas coa TRIZ en congresos e revistas científicas.
A TRIZ como o estudo da excelencia configúrase como a abstracción, compilación e organización das mellores formas de resolver problemas na forma de estratexias e principios. Iso aconteceu, primeiro, nas enxeñarías máis antigas (os primeiros estudos de Altshuller envolveran solucións da enxeñaría mecánica, civil, eléctrica e química) e, actualmente, acontece en todas as áreas do coñecemento (publicidade, artes, pedagoxía, administración etc.).
No nivel da solución de problemas, a TRIZ ofrece unha gran riqueza de ferramentas: matriz multipantalla, operador tempo-tamaño-custo, fantograma, modelaxe con "pequenas persoas expertas", método dos principios inventivos, método da separación, análise de substancia-campo, método das partículas, método da síntese enerxética, indicadores de efectos, tendencias da evolución dos sistemas técnicos son algunhas das ferramentas da TRIZ.
Fox Broadcasting Company
miniatura|dereita|250px|Logo da Fox. Fox Broadcasting Company, máis coñecida como FOX, é unha canle de televisión dos Estados Unidos, propiedade de Fox Entertainment Group, que comezou as súas emisións o 9 de outubro de 1986 cando como primeira emisión o episodio piloto da serie Married with Children. Un dos seus programas máis populares é American Idol que emite desde 2002.
Canles temáticas
En moitos países do mundo FOX dispón de canles temáticas, dedicadas principalmente ó entretemento, cinema e series, que inclúen produtos tanto de FOX coma doutras canles estadounidenses.
Entre as series que emiten estas canles temáticas atópanse:
Pazo de Borraxeiros
O pazo de Borraxeiros é unha casa señorial galega localizada na parroquia de Borraxeiros (Agolada).
Historia
A construción actual data do século XVII, reconstruída durante o reinado de Filipe II aproveitando en boa parte a pedra procedente do antigo castelo propiedade da familia dos Salgado en Vilela, destruído no tempo dos Irmandiños, polo que tamén se coñece como Pazo dos Salgado.
Non se coñece con certeza a data da construción orixinal do castelo. Segundo algúns investigadores foi construído durante a Reconquista, e a súa historia está profundamente ligada á Terra de Ventosa.
Pertenceu a Vasco López de Ulloa e despois a Lope Sánchez de Ulloa, 1º Conde de Altamira, ao que en 1459 o arcebispo de Santiago de Compostela Rodrigo de Luna prometera o título. Na segunda metade do século XV durante a Gran Guerra Irmandiña, a praza-forte foi derrubada polos rebeldes, segundo deixou escrito o Licenciado Molina na Descripcion del Reyno de Galizia y de las cosas notables del.
Entre os privilexios sobre os veciños cos que contaban os condes de Borraxeiros estaba o dereito de lutuosa (o dereito do señor a recibir a mellor cousa de catro pés trala morte do pai de familia), ou o dereito a recibir dous capóns cebados por cada veciño que fixese lume.
No presbiterio da igrexa románica de San Cristovo de Borraxeiros atópase unha estatua orante do século XVII, sepulcro de Antonio Salgado Gundín, conde de Borraxeiros.
Heráldica
A pedra armeira da liñaxe dos Borraxeiros presenta unha árbore de sinople en campo de goles perfilado de prata, e detrás unha barra de ouro, e a bordura tamén en ouro.
Características
Na actualidade configúrase nunha fachada ameada de dúas plantas, cunha porta neoclásica e cheminea barroca, gran varanda interior, patio de armas e capela. Ten planta cuadrangular, cun patio interior. A fachada principal está ladeada por dúas torres semicirculares e presenta ameado beiril, elementos medievais reaproveitados.
República dos Komis
A República dos Komis (en Респу́блика Ко́ми, Respublika Komi; en Коми Республика, Komi Respublika) é unha república federal de Rusia. A súa capital é a cidade de Syktyvkar. Segundo o censo de 2010 ten unha poboación de 901.189 habitantes.
Antón Zapata
Antón Zapata García, nado en Laxe o 26 de febreiro de 1886 e finado en Buenos Aires o 20 de xuño de 1953, foi un poeta en lingua galega.
Traxectoria
Na Arxentina traballou como empregado de comercio e participou de forma activa nas actividades da colectividade galega. Colaborou en distintas revistas como El Eco de Teo, Suevia ou La Voz de Galicia e tivo un papel destacado dentro da Asociación Benéfica y Cultural del Partido de Corcubión, chegando a dirixir a súa publicación, Alborada e na Sociedade Nacionalista Pondal. En maio de 1929 creou con Manuel Oliveira Viqueira e Francisco Regueira a Institución Cultural Gallega, protectora do Seminario de Estudos Galegos.
Rebola
Rebola pódese referir a:
A caída do Imperio Romano
A caída do Imperio Romano (en The Fall of the Roman Empire) é un filme estadounidense de 1964 dirixido por Anthony Mann e producido por Samuel Bronston. Conta cun guión de Ben Barzman, Basilio Franchina e Philip Yordan. Está protagonizado por Sophia Loren, Stephen Boyd, Alec Guinness, James Mason, Christopher Plummer, Mel Ferrer e Omar Sharif.
Estreouse en galego o 17 de abril de 1992 a través da TVG.
Hradčany
miniatura|Hradčany dende a Torre Petřín. Hradčany, ou Distrito do Castelo, é un distrito da cidade de Praga, República Checa. Hradčany rodea o Castelo de Praga, a maior fortaleza do mundo cunha área de case 70.000 m², sendo 570 metros de lonxitude e unha media duns 130 metros de ancho. A meirande parte do distrito consiste en palacios históricos da nobreza, tamén está no barrio a Catedral de San Vito. Esténdese sobre 151 hectáreas.
Historia
A historia do barrio remóntase ao século IX, nos primeiros anos de vida da cidade. Hradčany converteríase en veciñanza en 1784, cando os catro distritos que constituían Praga pasaron a ser unha única cidade. Os outros tres distritos eran: Malá Strana, Staré Město e Nové Město.
A entrada principal do Castelo de Praga está gardada por unha porta coroada con dous xigantes da loita. Hradcany está situado nun outeiro. Nel atópanse o Palacio Real, tres igrexas, unha catedral, un mosteiro e diversos xardíns. Os arcos escuros da Catedral de San Vito e o castelo dominan a cidade.
Vilar, Barroso, Avión
Vilar é un lugar da parroquia de Barroso no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 22 habitantes (nove homes e trece mulleres), un máis ca en 2010, cando tiña 21 habitantes (8 homes e 13 mulleres).
Humillación
miniatura|París 1944: Mulleres acusadas de colaborar cos nazis, feitas desfilar polas rúas descalzas, afeitadas, e con queimaduras en forma de [[esvásticas nos seus rostros.]] A humillación (etimoloxicamente "poñer no chan, baixar"), define o sentimento que ameaza a dignidade dun individuo como ser humano. Asóciase coa expresión "poñer en evidencia" a alguén, xa que orixina unha situación embarazosa. Pode referirse á súa determinación política, social, relixiosa, procedencia ou orientación sexual.
A humillación e os dereitos humanos
Nalgúns países, existen lexislacións que penalizan aqueles actos que cuestionan a dignidade dun ser humano como persoa, como se esta tivera o "dereito de non ser humillada" e, polo tanto, consideran a humillación como un delito.
Esta medida adoptouse en certos lugares dos Estados Unidos e Francia, onde corresponderían seis meses de prisión e 15.000 euros de multa. Así mesmo, en España estas leis xa son recoñecidas xunto ás condutas agresivas.
Concepción da humillación relativa ó autorrespecto
Avishai Margalit, no seu libro La Sociedad Decente (1997), describe este sentimento como unha sensación que invade á persoa cando perde o seu autorrespecto, que, de acordo coas súas palabras, concorda coa intimidade e o básico que xorde dun mesmo cara el mesmo e que, en condicións normais, todos temos polo feito de ser humanos. Así, se nos tratan con desigualdade, estarían propiciando a humillación.
Humillación por parte de Occidente
O Parlamento Europeo aprobou no 2008 a retención de inmigrantes sen residencia legal durante 18 meses sen ser xulgados previamente. Con isto, tratamos un caso de exclusión respecto dos cidadáns que forman parte da Unión Europea.
Unha posible solución para esta distinción sería, precisamente, retirarlles a etiqueta de vulnerables a ditos estados desafortunados.
Sisto I, papa
Sisto I, chamado logo san Sisto, nado probablemente en Roma e morto talvez na mesma cidade en 126, foi bispo cristián de Roma entre o 113 e o 126.
Vida e pontificado
Como na maior parte dos primeiros papas, pouco se sabe da súa vida e do seu labor profesional, e os feitos que se lle atribúen son a miúdo dubidosos. Crese que procedía dunha familia da Elvidia (Grecia), e o Liber pontificalis di que sistematizou algúns ritos prohibindo que os obxectos sagrados fosen tocados por persoas que non fosen ministros oficiados. Tamén se lle atribúe o triplo canto do Sanctus na misa, a norma de que os bispos que van a Roma deben regresar ás súas dioceses cunha misiva de comuñón co papa, e unhas epístolas apócrifas sobre a doutrina da Trindade.
Durante o seu pontificado comezan a rexistrarse as primeiras diferenzas entre a Igrexa de Occidente e a Igrexa de Oriente, por cuestións do calendario de celebración da Pascua.
Morte e santidade
Como todos os papas que o foron antes da emisión do Edicto de Milán, é considerado santo. Ademais, a Igrexa teno por mártir e venérao o 6 de abril a canda os outros papas santos co mesmo nome Sisto II e Sisto III, se ben non está probado que fose asasinado polas súas crenzas.
Foi soterrado no Vaticano por mandato de Pascual I. As súas reliquias atoparíanse pois neste templo, e mais nas catedrais de Alatri e de Alife, dúas vilas do interior de Italia, ata onde serían levadas na Idade Media.
Parroquias galegas
Non hai ningunha parroquia galega baixo a avogación de san Sisto.
El Clamor Público
Historia e características
Subtitulado Diario Republicano, apareceu en 1889. Tivo unha segunda época que comenzou en agosto de 1899 substituíndo ao semanario La Unión. Entre os seus redactores figurou Francisco Fernández García "Pedrosa", que foi o seu director en 1900. Contaba con varias seccións como "Artículo de fondo", "Guía del viajero", "Notas reporteriles" e "Noticias varias". Editábase na imprenta de Román Torres. Cesou a súa publicación o 10 de agosto de 1901.
Family Guy
Family Guy é unha comedia de animación norteamericana creada por Seth MacFarlane para FOX en 1999. A serie foi cancelada unha vez en 2000 e outra no 2002, pero as fortes vendas de DVD e as reposicións dos capítulos en Cartoon Network levou á FOX a retomar a súa produción no 2005. Este é sen dúbida un feito único para unha serie de televisión, e aínda máis para unha serie de animación.
O principal protagonista, Peter Griffin, é a cabeza dunha familia de clase media clasicamente disfuncional. A marca de humor propia de Family Guy son as habituais referencias á cultura popular de forma disparatada e os flashbacks sen sentido que xorden durante os momentos máis divertidos e máis inesperados.
Seth MacFarlane, alén de ser o autor da serie, contribúe igualmente para as voces de moitos dos personaxes (Peter, Brian, Stewie, Glenn Quagmire, Tom Tucker, e algúns outros).
Historia
A primeira e segunda temporada de Family Guy fixéronse a comezos de 1999, despois de que dous curtos chamados The Life of Larry e Larry and Steve captasen a atención da FOX. Larry serviría como base para o personaxe de Peter Griffin, mentres que o cadelo Brian está baseado en Steve.
Despois anunciouse a súa cancelación, pero un cambio na FOX e a protesta dos fans fixeron revogar esta decisión e facer a terceira temporada. Ó rematar a terceira temporada a serie foi realmente cancelada. As emisións dos capítulos en Teletoon (e despois Adult Swim) fixeron medrar o interese, facendo medrar a venda de DVD (vendéronse 2,2 millóns nun ano).
Family Guy retornou á produción no 2004, con dúas novas temporadas (para un total de cinco) e a saída en DVD do filme, Stewie Griffin: The Untold Story. A oitava temporada está en curso.
Personaxes
Esta familia está composta polo pai, Peter Griffin (o pai de familia, católico e irlandés-americano, totalmente descerebrado), a muller deste, Lois Griffin, (a ama de casa e mestra de piano), e os tres fillos que teñen: Chris (en plena puberdade e que herdou todo o malo de seu pai), Meg (a filla máis vella, pouco querida pola súa familia e desprezada polos seus amigos) e Stewie (un bebé un tanto diabólico). A familia complétase co can, Brian, o cal é bípede e pode falar (o personaxe máis sensato e incluso máis humano cós propios humanos).
Esta familia coexiste con outros personaxes, coma Quagmire (un desviado sexual), Cleveland (como eles mesmos din un negro abandonado pola muller), Joe (o policía paralítico),... todos eles cun rol diferente e que configuran un mosaico da sociedade.
Casting
Voces orixinais:
Concello de Michałowo
miniatura|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Białystok.]] O concello de Michałowo é un concello (gmina) urbano-rural do condado de Białystok, en Polonia. O seu centro administrativo é a localidade homónima, a aproximadamente 31 km ao leste de Białystok.
O concello ten unha superficie de 409,19 km2, e unha poboación total de 7.263 habitantes (2006).
NOW + 4EVA
NOW + 4EVA é o quinto álbum da banda australiana de indie pop Architecture in Helsinki, publicado en Australia o 28 de marzo de 2014 a través do propio selo do grupo, Casual Workout. O grupo iniciou unha xira pola costa leste de Australia para promocionar o disco. As reservas en liña do álbum coa tenda JB Hi-Fi incluían un fanzine asinado detallando as inspiracións da banda.
Editáronse dous sinxelos antes do álbum en 2013, "In the Future" e "Dream a Little Crazy". O terceiro sinxelo foi "I Might Survive", que foi lanzado o 21 de febreiro de 2014. Realizouse un vídeo musical para "Dream a Little Crazy", que apareceu o 28 de xaneiro e amosa o que Noisey describiu como unha "panadería biolóxica".
O líder Cameron Bird afirmou en marzo de 2014 que o álbum levaba rematado "case un ano". NOW + 4EVA tamén inclúe unha versión do tema "When You Walk in the Room", orixinalmente composto por Jackie DeShannon, pero máis famoso pola versión da banda británica The Searchers.
Kjell Magne Bondevik
Kjell Magne Bondevik, nado en Molde o 3 de setembro de 1947, é un pastor luterano e político noruegués.
Foi Primeiro ministro de Noruega entre o 17 de outubro de 1997 ata o 3 de marzo de 2000 e de novo dende o 19 de outubro de 2001. Pertence ao Partido Popular Cristián
Microscopium
Microscopium ou Microscopio é unha pequena constelación austral introducida por Nicolas Louis de Lacaille. Estas estrelas son moi febles.
Historia
Dado que Microscopium foi descuberta no século XVII, e que se atopa moi preto do polo sur non foi coñecida por culturas clásicas, polo tanto non hai mitoloxía relacionada.
Selma, Alabama
miniatura|Selma, Alabama Selma é unha cidade de Estados Unidos, no condado de Dallas do estado de Alabama. Tiña unha poboación de 20 512 habitantes (2000).
Damil de Arriba, Figueroa, Abegondo
Damil de Arriba é un lugar da parroquia de Figueroa no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Xunto con Damil de Abaixo tiña 60 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 24 homes e 33 mulleres.
Concello de Choroszcz
thumb|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Białystok.]] O concello de Choroszcz é un concello (gmina) urbano-rural do condado de Białystok, en Polonia. O seu centro administrativo é a localidade homónima, a aproximadamente 13 km ao oeste de Białystok.
O concello ten unha superficie de 165,5 km2, e unha poboación total de 14.127 habitantes (2011).
José Luis Mendilibar
José Luis Mendilibar Etxebarria, nado en Zaldibar (Biscaia) o 14 de marzo de 1961, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol, que dende 2023 dirixe o Sevilla. Xogaba de centrocampista.
Como xogador
Mendilibar iniciouse no fútbol xogando no Bilbao Athletic até 1982. Foi contratado polo CD Logroñés por tres tempadas, até que en 1985 foi contratado polo Sestao Sport Club, equipo no que xogou durante sete campañas. A tempada 1993–94 foi a súa derradeira campaña como futbolista, xogando para o SD Lemona. Nunca chegou a competir en Primeira División.
Como adestrador
Tras retirarse dos terreos de xogo, Mendilibar iniciouse como adestrador en 1994 como técnico do Arratia, club no que permaneceu dous anos. En 1996 foi contratado polo Athletic Club para dirixir as súas categorías inferiores, posto que deixará en 1999. Tras dous anos sen adestrar, foi contratado en 2001 para dirixir ao CD Aurrerá de Vitoria, club no que permaneceu unha tempada.
En 2002 foi contratado polo UD Lanzarote, co que logra acadar a fase de ascenso a Segunda División ese mesmo ano. Na tempada 2003–04 o equipo realiza a mellor campaña da súa historia, quedando na primeira posición. En 2004 foi contratado polo SD Eibar, co que estivo a piques de lograr o ascenso a Primeira División. Grazas á labor realizada, o Athletic Club faise cos seus servizos de cara á tempada 2005-06, mais a mala racha de resultados provocaron a súa destitución antes do final da primeira volta.
No verán de 2006 foi contratado polo Real Valladolid, converténdose no ecuador do campionato dese mesmo ano como líder destacado da Segunda División e conseguindo matematicamente o ascenso a Primeira a falta de 8 xornadas para a conclusión do campionato. O 1 de febreiro de 2010 foi destituído como adestrador do Valladolid, sendo substituído por Onésimo Sánchez, adestrador do filial.
O 14 de febreiro de 2011 anunciouse a súa contratación polo CA Osasuna, en substitución de José Antonio Camacho.
Retorno a Tagen Ata (curtametraxe)
Retorno a Tagen Ata é unha curtametraxe de Eloy Lozano, rodada en 1974 na Merca e A Valenzá baseada na novela homónima de Xosé Luís Méndez Ferrín.
Historia
Retorno a Tagen Ata foi a primeira curta galega en rodarse no formato profesional de 35 mm. Rodada en condicións precarias e sen case presuposto no debut do director, presenta múltiples problemas técnicos pero mantén unha fonda vocación narrativa. A súa estrea foi nas III Xornadas de Cine de Ourense en xaneiro de 1975. A copia orixinal está no CGAI, institución que en 2011 realizou unha nova copia para proxeccións.
Sinopse
Unha moza nova volve a Tagen Ata, a súa terra e un país sen liberdade, para se entrevistar co líder da resistencia interior, e personaxe misterioso. Na entrevista este dille que xa non hai motivos para a loita tras concederlle desde o poder central certa autonomía ao país.
Jan Peter Balkenende
Jan Peter Balkenende (Kapelle, 7 de maio de 1956) é un político neerlandés que foi o Primeiro ministro do seu país desde o 22 de xullo de 2002 ata 2010. Pertence á Chamada Demócrata Cristiá e ademais, é membro do Consello Europeo.
Durante o segundo semestre de 2004 ostentou a presidencia rotatoria da Unión Europea. Balkenende foi o Primeiro ministro en catro gabinetes. O primeiro, composto pola súa propia Chamada Demócrata Cristiá (CDA), o Partido Popular pola Liberdade e a Democracia (VVD) e a Lista Pim Fortuyn (LPF) caeu despois tres meses por mor de disputas internas o a LPF. Despois novas eleccións en xaneiro de 2003, formou un gabinete composto pola CDA, o VVD e as Democrátas 66 (D66), que caeu o 30 de xuño de 2006, cando D66 retirou o seu apoio a causa do funcionar de Rita Verdonk, a ministra de inmigración e integración. Despois esta crise de gabinete formouse o terceiro gabinete. Un gabinete minoritario con soamente a CDA e o VVD. Nas eleccións do 22 de novembro o seu partido perdeu 3 escanos, pero mantivo a súa posición como partido máis grande. O Gabinete Balkenende IV esta composto por (CDA), (PVDA) e (CU).
Crise da República Romana
A crise da República Romana foi un longo período da historia da República Romana caracterizado pola inestabilidade política e o malestar social que culminou na desaparición da propia república para dar paso a un novo réxime, o Imperio Romano.
Marek Belka
Marek Marian Belka, nado o 9 de xaneiro de 1952 en Łódź, é un economista, primeiro ministro de Polonia desde o 2 de maio de 2004 ata o 31 de outubro de 2005. Pertence á Alianza da Esquerda Democrática.
Crise da República Romana
Contexto
miniatura|A segunda guerra púnica foi o causante da Crise da República Romana.Na imaxe Aníbal cruzando os Alpes (fresco do século XVI) A orixe da crise da república hai que buscala no triunfo de Roma sobre Cartago. Desde aquela Roma quedou sen unha potencia que puidese contrarrestar a súa superioridade militar e cunha política agresiva internacional esparexeu os intereses de Roma por toda a conca mediterránea; o estado romano arriqueceuse en forma desmedida e verqueu gran parte dese diñeiro sobre a cidade de Roma, conmocionando o sistema social tradicional ao distribuírse esa riqueza de xeito desigual, multiplicando as clases sociais e afondando na separación entre elas.
Marek Belka
Desde o 10 de xuño de 2010 é o presidente do Banco Nacional de Polonia, despois de ter sido Director do Departamento Europeo do FMI.
Crise da República Romana
Latifundismo
A aristocracia vai ser a máis beneficiada, resérvandose o control do poder político. A invasión de Italia por Aníbal provocara a morte de gran número de campesiños e as dificultades que tiñan os sobreviventes fixeron posible que esa aristocracia puidese adquirir gran cantidade de terra concentrada en latifundios traballados por escravos conseguidos nas guerras. Foi a aristocracia senatorial a máis activa na merca de terras en parte por non poder ocuparse os senadores de máis actividade económica que a agricultura desde a aprobación dunha lex claudia no 218 a.C. e xa que os principais beneficiarios da política de expansión e concentración de terras van ser os senadores. Gran parte dos pequenos propietarios entraron a formar parte do proletariado urbano ou rural rachando co antigo equilibrio social.
Oligarquía
A segunda guerra púnica contribuíu á tendencia á concentración do poder nunhas poucas familias, a nobilitas, a cal tiña un canon de virtude pública que obrigaba a familia a servir ao Estado; pero a identificación entre nobilitas e res publica acabou por facer que a primeira acabase por ver o Estado máis como unha posesión que como un servizo, tratando cada volta máis os asuntos de estado como se fosen asuntos de familia. Manifestándose na eleccións de maxistraturas -xa que estes se elixían en asembleas populares- a tradicional competencia entre aristócratas transformouse en xogo sucio no que era preciso gastar enormes sumas de diñeiro para acceder á maxistratura.
Sistema militar
As guerras que Roma sostivo en Hispania entre o 155 e o 133 a.C. provocaron problemas de fornecemento de soldados no exército romano. As levas eran impopulares e houbo momentos nos que cumpriu suspendelas por disturbios ao manterse o sistema tradicional de leva que afectaba os propietarios de terras, que tiñan a obriga de prestar o servizo militar ás súas expensas segundo as súas posibilidades, sistema pensado para guerras próximas e curtas pero que provocaban a ruína aos campesiños cando se afastaba a fronte de guerra e se aumentaba o tempo de servizo, prolongándose varios anos.
Roma
Como consecuencia dos problemas da agricultura, a poboación de Roma experimentou un forte aumento de forma rápida pero a guerra en Hispania, unha guerra de guerrillas da que non podía sacar proveito material, provocou unha recesión e unha diminución do gasto público unido á rebelión dos escravos de Sicilia, o graneiro de Roma. O equilibrio entre prezos e salarios caeu e a especulación cos artigos de primeira necesidade foi a tónica nestes anos. Boa parte da poboación romana caeu na miseria e a fame.
Loita entre fraccións
Fronte á crise a aristocracia tiña que continuar a guerra para manter as fontes do seu prestixio e riqueza. Exacerbáronse as súas diferenzas internas pola competición para obter maxistraturas, transcendendo fóra do seo da aristocracia a través dos tribunos da plebe.
Nese contexto Tiberio Graco pasou no 133 a.C. unha lei que limitaba a extensión do ager publico que cada cidadán estaba autorizado a utilizar en usufruto, repartíndose o sobrante entre os cidadáns sen terra e uns anos despois Caio Graco estableceu reformas máis radicais.
Hebreo bíblico
O Hebreo bíblico (en עִבְרִית מִקְרָאִית Ivrit Miqra'it ou לְשׁוֹן הַמִּקְרָא Leshon ha-Miqra), tamén coñecido como Hebreo clásico, é unha forma arcaica da lingua hebrea, un idioma caanita-semítica falada polos israelitas na área coñecida como Israel, situada entre o río Xordán e o mar Mediterráneo. O termo hebreo non foi utilizado para referirse a esta lingua na Biblia, que se refire a ela como שפת כנען (linguaxe de Canaan) ou יהודית (xudeu, xudaíta), pero o nome foi utilizado polos gregos e nos textos da Mishná.
As orixes da hebreo remóntanse epigráficamente arredor do século X a. C. e a fala desta lingua persistiu durante e despois do período do Segundo Templo, que rematou co sitio de Xerusalén do ano 70.
Existen algunhas evidencias de variacións dialectais rexionais, incluíndo diferenzas entre o hebreo bíblico falado na rexión norte, o Reino de Israel e a rexión sur, o Reino de Xudá. O texto consonántico foi transmitido mediante os manuscritos, e someteuse a redacción durante o período do Segundo Templo de Xerusalén, pero algúns dos seus fragmentos máis antigos (partes do libro de Amos, libro de Isaías, libro de Oseas e libro de Miqueas) poden datarse entre finais do século VIII e comezos do -VII a. C.
Texto de exemplo
O seguinte texto é un exemplo do Salmo 18 tal e como aparece no texto masorético cos niqqud e teamim medievais e a transcrición grega da Secunda de Hexapla xunto coa súa pronunciación reconstruída.
The Dictator
The Dictator é un filme estadounidense dirixido por Larry Charles que foi estreado no 2012. Está producido, guionizado e protagonizado polo actor británico Sacha Baron Cohen.
Sinopse
O Xeneral Almirante Haffaz Aladeen (Sacha Baron Cohen) é un ditador capaz de arriscar a súa vida para impedir que a democracia se estableza no país ó que oprime. Rico en petróleo e bastante illado, o estado norteafricano de Wadiya leva sendo gobernado polo anti-occidental Aladeen dende que este tiña seis anos, cando foi nomeado Líder Supremo trala desafortunada morte do seu pai. Dende que accedeu ó poder absoluto, o conselleiro de máis confianza de Aladeen é o seu tío Tamir (Ben Kingsley), quen exerce de Xefe da Policía Segreda, Xefe de Seguridade e Provedor de Mulleres. Para desgraza para Aladeen e os seus conselleiros, Occidente comezou a meter os fociños nos asuntos de Wadiya, e Tamir convence a Aladeen de que vaia a Nova York a solucionar a cuestión.
Subida a Dumbría
A Subida a Dumbría é unha carreira automobilística de montaña celebrada en Dumbría. Está organizada por Senra Sport e é puntuable para o Campionato de Galicia de Montaña.
Historia
A proba non tivo continuidade, ata que 24 anos despois celebrouse unha nova edición, tamén organizada por Senra Sport, aínda que co nome de I Subida a Dumbría, sen ter en conta a edición de 1995. O vencedor volveu ser un asturiano, nesta ocasión José Antonio López-Fombona, cun Lamborghini Huracán. O galego Pablo Rey rematou segundo e primeiro entre os non carrozados, categoría na que o seguiron José Carlos Lorenzo Castro e Jacobo Senín, terceiro e cuarto respectivamente da absoluta. Entre os carrozados despois de Fombona, clasificáronse o Peugeot 306 Maxi de Manuel Senra e o Mitsubishi Lancer Evo IX de Pedro Castro. A edición de 2020, prevista para xuño, foi suspendida debido á pandemia por coronavirus.
Bieruń
Bieruń é unha vila e concello (gmina) urbano do condado de Bieruń-Lędziny, en Polonia. Sitúase a aproximadamente 25 km ao sur de Katowice, a capital do voivodato de Silesia.
O concello ten unha superficie de 40,49 km2, e unha poboación total de 19.681 habitantes (2012).
Monumento falleiro
400px|dereita|miniatura|Falla de Valencia Unha Falla o Monumento Falleiro é un monumento artístico, satírico, xeralmente de grandes dimensións (entre tres e vinte metros de altura) de figuras ou ninots (bonecos), ao redor dunha ou máis figuras centrais (chamadas remat) que se plantan nas rúas durante as festas das Fallas. O monumento ten xeralmente un lema e atópase cheo de carteis por todo arredor en versos, frases e reclamos de carácter xocoso, provocando as gargalladas do espectador.
O monumento está erixido de materiais combustíbeis (coma o cartón, madeira, papel e telas) pera que, logo duns días de exposición nas rúas, se poidan prender e queimar completamente.
Orixe e evolución
No catalán medieval, a verba falla servía para nomear os fachos que se colocaban no alto das torres de vixía. Deriva do latín facula. No Llibre dels Fets (a primeira das catro grandes crónicas de Jaume I), cítase que as tropas do Rei Jaume, levaban falles para alumear.
A orixe material do monumento falleiro foi a queima de residuos dos obradores carpinteiros e dos domicilios particulares. É dicir, unha mestura dunha festa gremial e popular. De xeito que decotío eran os nenos, os cales facían a arreplega (recollida) de elementos coma cadeiras de espadana, móbeis vellos ou estores de esparto, como di a famosa canción popular "El Faller": Hi ha una estoreta velleta pa' la falla de Sant Josep? (Hai unha alfombriña velliña "pra" falla de San Xosé?) á véspera da festa de San Xosé (Sant Josep), patrón do gremio da madeira. Até aquí a festa das fallas non era moi diferente das Cacharelas de Alacant, as Fogueiras de San Xoán que se fan arredor de Europa ou as Cacharelas de Sant Antoni, moi típicas tamén das terras valencianas.
A especificidade das fallas parte do feito de que é unha festa de veciñanza, que os propios veciños aproveitaron para facer crítica uns dos outros. Foi a creación dos primeiros ninots, moi rudimentarios, con carteis escritos, cunha fin burlesca e satírica. Decotío estas críticas chegaban ao poder municipal, á igrexa ou ao estado. Poderiamos encontrar un entroncamento cos versos que o pobo romano enganchaba ao Paschino ou a outras esculturas de Roma.
Esta etapa vai dende o comezo, incerto, até as últimas décadas do século XIX. Os ninots estaban feitos de desproveitos, papel, madeira e cartón. É durante o cambio de século cando aparecen os primeiros bonecos feitos con corpo de roupa e coa cabeza e mans feitos de cera. A súa elaboración tiña moito máis traballo, podemos dicir que nace a figura do artista falleiro. Esta etapa chega até os anos 1920-1930. Neste momento hai unha transformación da festa, coa aparición das figuras de molde de cartón.
Esta técnica permitiu levantar monumentos máis altos e chega practicamente até os nosos días, onde aínda se realiza, especialmente para os ninots máis pequenos e as fallas de menos orzamento. Unha vantaxe e á vez inconveniente da técnica do molde é a posibilidade de facer indefinidamente o mesmo boneco. Polo tanto as fallas de máis orzamento facían moldes orixinais cada ano, que aproveitaban, a menor prezo as outras os anos vindeiros, perdendo parte da graza e a novidade. Mais este método de traballo permitiu o profesionalismo do artista, e a súa dedicación completa a este oficio.
Finalmente, a partir dos anos 90 do século XX apareceu a técnica do polistireno expandido ou poliexpán. Polo seu menor peso, que permite máis altitude nos monumentos, obriga a unha maior innovación nos deseños.
Elaboración
Coma os monumentos poden ser de grande altura (decotío máis de 10 metros), é necesario unha elaborada técnica para construílos. A primeira cousa que facer é a elaboración duns bosquexos e se cadra dunha maqueta a escala, que ha de ser aprobada pola comisión falleira que paga ao artista falleiro.
A estrutura (estada) constrúese de madeira e logo utilízanse todo tipo de materiais (cartón, cera, tela, ...). Aínda que hai anos que se chegaba a utilizar tela metálica, actualmente estes materiais están prohibidos pola Xunta Central Falleira. Os ninots constrúense tradicionalmente a partir de moldes, que se fan xeralmente de xeso, énchense de pasta de papel, que logo de enxugar píntanse.
Críticas aos novos materiais
Moitas persoas critican os novos materiais aos que a xente chama cortiza branca (suro blanc en valenciano) polo feito de que o fume negro que ocasionan durante a queima do monumento non deixa ver ben a combustión. Tamén se critica a contaminación que producen estes novos materiais en contra dunha suposta máis feble contaminación dos materiais tradicionais. Na Universidade Politécnica de Valencia fíxose un estudo no que semella ser demostrado que é máis ben ao contrario, a cortiza branca contamina menos que os materiais tradicionais. O estudoso de Fallas Manuel Sanchis Ambrós fixo un estudo no que aseguraba que se ben a combustión da cortiza é moito máis calórica, a combustión da madeira e dos materiais líquidos que leva facer unha estrutura de madeira é dabondo máis contaminante.
Tamén están os refritos. Adóitase pensar que cos novos materiais sería máis difícil copiar patróns e modelos dado que non hai moldes. Iso demostrouse que non é certo senón que ademais agora é máis sinxelo copiar xa que os moldes son dixitais e cada artista garda os seus no seu ordenador e pode agrandalos ou facelos pequenos facilmente. Así téñense visto fallas como a do Concello reproducida o ano seguinte en pequeno.
Experimentación nas fallas
Durante os anos oitenta sobre todo a falla da Plaça de l'Ajuntament (antes coñecida coma do País Valenciano) inseriu unha serie de trocos experimentais. O artista Manolo Martín contou coa colaboración do debuxante de banda deseñada Sento Llobell e do deseñador Francis Montesinos o cal vestía os ninots. Desta época lémbranse fallas como a que reproducía a faciana do consistorio valenciano ou a grúa que escavaba o terreo e atopaba milleiros de cousas.
Partes dunha falla
Aínda que non hai un xeito concreto de facer unha falla tradicionalmente divídense nas escenas que se atopan abaixo de todo, e que representan diversas situacións xeralmente críticas con algún acontecemento. Un cartel con algunha rima en valenciano conta a temática. O remate adoita ser unha figura grande que se atopa no centro do monumento e que representa a temática xeral da falla.
As fallas de sección especial, a sección máis importante, non seguen este patrón ao pé da letra e adoitan ter máis dun remate.
Temática das fallas
A temática das fallas variou ao longo da historia.
Nun comezo servían para criticar feitos que ocorrían nos barrios ou temas de marcado carácter local. Mais pouco a pouco e de vez en cando de agochadas comezaron a criticar personaxes de relevancia local. Dende a transición as Fallas tocaron temáticas máis globais e acaban criticando temas da política e a sociedade local, autonómica, estatal e global. Aínda así abundan as fallas que adican as súas críticas a temas banais como a televisión, os famosos etc.
Tipos
Cada comisión falleira planta unha falla grande e unha falla infantil. Esta última ten reducidas dimensións e os ninots son máis pequeniños, adícase a temas infantís, onde a sátira e a ironía son menos agudas.
Premios
Os monumentos falleiros reciben diferentes premios segundo a categoría da falla e a temática. O Premio máis prezado de tódalas categorías é o Primeiro Premio de tódalas Seccións. Os premios máis prezados en cada sección son o primeiro de sección, o primeiro de enxeño e graza e o de falla alternativa. Ademais a Generalitat Valenciana, a Deputación de Valencia, as Fogueiras de Alacant e a Xunta Xestora da Madalena e outras entidades privadas tamén dan os seus propios premios decotío dotados dunha cantidade económica.
Abel Resino
Abel Resino Gómez, nado en Velada (Toledo) o 2 de febreiro de 1960, é un ex futbolista español e actual adestrador do Granada Club de Fútbol.
Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección española. Foi adestrador do Celta de Vigo.
Adestrador
En xuño de 2013 chegou a un acordo para a rescisión do seu contrato co Celta de Vigo, sendo o seu substituto Luis Enrique.
Andrew Divoff
Andrew Daniel Divoff (en ruso: Андрей Дивов), nado o 2 de xullo de 1955 en El Tigre, Anzoátegui, é un actor venezolano de cinema e televisión.
Bardenas Reales
As Bardenas Reales de Navarra son unha paraxe natural semidesértica dunhas 42.000 ten que se estende polo sueste de Navarra (España). Os seus chans son de arxilas, xesos e arenitas e foron erosionados pola auga e o vento creando formas sorprendentes nas que destacan os barrancos, as mesetas de estrutura tabular e os outeiros solitarios, chamados cabezos.
Andrew Divoff
Biografía
O seu pai é ruso e a súa nai venezolana. Actualmente reside en Estados Unidos. Divoff pode falar oito linguas diferentes: inglés, castelán, italiano, francés, alemán, catalán (viviu en Cataluña entre 1973 e 1977), portugués e ruso. En ocasións fala romanés, pero esquécese do idioma cando non ten con quen falalo. Divoff casou coa actriz rusa Raissa Danilova, da que está actualmente divorciado.
Traxectoria
É coñecido internacionalmente por interpretar a Djinn no filme Wishmaster e a Cherry Ganz en 48 horas máis. Tamén fixo de Boris Bazylev en Air Force One, a Ivan Sarnoff in CSI: Miami e de Mikhail Bakunin en Lost.
Bardenas Reales
As Bardenas carecen de núcleos urbanos, a súa vexetación é moi escasa e as múltiples correntes de auga que sucan o territorio teñen un caudal marcadamente irregular, permanecendo secos a maior parte do ano. A altitude oscila entre os 280 e os 659 msnm. As Bardenas sitúanse nun punto equidistante entre a cordilleira pirenaica e a ibérica. As Bardenas Reales, antiga posesión real, non forman parte de ningún termo municipal e son propiedade da Comunidade Foral de Navarra. Vinte e dous municipios e entidades (os «congozantes») forman a Comunidade de Bardenas Reales, unha entidade de Dereito Público encargada do aproveitamento da paraxe.
Descrición do parque
Este parque natural tamén contén no seu interior unha reserva da biosfera, feita oficial no ano 2000. As paisaxes son de tipo desértico e estepario dando lugar a formacións xeolóxicas de grande interese.
Preto do parque, mais fóra dos seus límites oficiais, o río Ebro presenta boas forestas de ribeira. Para conservalas declaráronse varias figuras de protección: dúas reservas naturais, Soto de la Remonta de 44 ha e o Soto del Ramalete de 50 ha, e dous enclaves naturais, Sotos de Traslapuente de 26ha e Sotos de Murillo de las Limas de 93 ha. Nestas zonas a presenza de aves limícolas e acuáticas é salientábel.
Flora e fauna
A vexetación máis importante está representada polas gramíneas (coma o Lygeum spartum) e o sotobosque de tipo leñoso, coma por exemplo a Herba alba, Salsola vermiculata e Ononis tridentata.
As aves son o grupo de fauna de maior relevancia. Existen bos exemplos de aves esteparias: ganga, cortizol común, calandra real e a laverca E de aves rapaces coma o voitre branco, voitre leonado, a gatafornela e a aguia real.
Prato, Italia
miniatura|150px|Localización da cidade de Prato dentro da provincia de Prato. Prato (Praho no dialecto toscano) é un concello italiano (comune) da rexión da Toscana, na provincia de Prato, con cerca de 185.603 habitantes (2008). Esténdese por unha área de 97 km². Ten límites con Agliana, Calenzano, Campi Bisenzio, Carmignano, Montemurlo, Poggio a Caiano, Quarrata e Vaiano.
miniatura|esquerda|250px|O Castelo do Emperador. miniatura|esquerda|250px|Catedral de Prato. Atópase a uns 15 km de Florencia, e actualmente é un centro téxtil importante de Europa. Non obstante, a pesar da súa beira industrial, conserva un centro histórico medieval e unha catedral románica e gótica, que garda no seu interior frescos de Filippo Lippi.
Luciferase de dinoflaxelados
A luciferase de dinoflaxelados (, luciferase de Gonyaulax) é un encima luciferase específico de dinoflaxelados, que ten o nome sistemático luciferina de dinoflaxelados:oxíxeno 132-oxidorredutase.
Este encima cataliza a seguinte reacción quimica:
A luciferase de dinoflaxelados foi moi estudada en Gonyaulax polyedra, Lingulodinium polyedrum, Noctiluca scintillans, e Pyrocystis lunula. É unha soa proteína que contén tres dominios de luciferase, cada un co seu sitio catalítico. A luciferina está unida fortemente a unha proteína de unión por riba do pH 7.
Xoán X Iasixi
Xoán X Iasixi (en يوحنا يازجي, Yuwhana Yasixy), nado en Latakia (Siria) o 25 de febreiro de 1940, é o Patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 17 de decembro de 2012, e polo tanto cabeza da Igrexa Ortodoxa de Antioquía.
Traxectoria
Naceu o 1 de xaneiro de 1955 en Latakia, na República Siria, nunha familia de cristiáns gregos de Antioquía. O seu pai, Muna Iasixi, era profesor de lingua árabe e orixinario da vila de Marmarita; a súa nai, Rusa Musi era de Trípoli, no Líbano. Estudou Enxeñaría civil na Universidade de Tixrin, e posteriormente graduouse en Teoloxía en 1978 pola Universidade de Balamand; ao ano seguinte, en 1979, foi ordenado diácono. Posteriormente continuou os seus estudos teolóxicos, centrándose na liturxia, na Universidade Aristóteles de Tesalónica, graduándose en 1983; nese mesmo ano foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Latakia Yuhana Mansur.
Entre 1981 e 2008, foi profesor de liturxia no seminario de Balamand, e entre 1989 e 1992 reitor do seminario, repetindo como reitor entre 2001 e 2005. O 24 de xaneiro de 1995 foi consagrado como bispo vigairo de Al-Husn. Logo da súa consgración, traballou para revivir o mosteiro patriarcal de san Xurxo, exercendo tamén como abade do mosteiro entre 1995 e 2002. O 17 de xuño de 2008 foi elixido metropolitano de Europa Occidental e Central.
Logo do pasamento de Ignacio IV, foi elixido patriarca na sesión extraordinaria do Santo Sínodo de Antioquía o 17 de decembro de 2012.
Johan Garcia de Guilhade
Johan Garcia de Guilhade foi un trobador galegoportugués, posibelmente dalgún dos lugares chamados Guillade.
Activo na segunda metade do século XIII na corte de Afonso X, consérvanse hoxe 54 textos seus: 16 cantigas de amor, 21 cantigas de amigo, 1 sátira encadrada no polémica das amas, 14 cantigas de escarnio e maldicir e dúas tenzóns co seu xograr Lourenço. A súa poesía caracterízase pola orixinalidade, visión optimista do amor cortés e uso da autolaudatio.
Unha das súas cantigas de escarnio e maldicir:
Estación de Requena-Utiel
A estación de Requena-Utiel é unha estación ferroviaria de alta velocidade de Adif situada no concello de Requena, na provincia de Valencia. Está situada a 6 km do centro e a 15 km de Utiel.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 327,45 da liña férrea de alta velocidade que une Madrid con Levante, entre as estacións de Cuenca-Fernando Zóbel e Valencia-Joaquín Sorolla.
Historia
A estación foi inaugurada polos reis Xoán Carlos I e Sofía o 18 de decembro de 2010. Á inauguración tamén asistiron o presidente do Goberno José Luis Rodríguez Zapatero, o presidente da Generalitat Valenciana Francisco Camps e os alcaldes de Requena e Utiel Adelo Montés e José Luis Ramírez, entre outras autoridades.
A estación
O edificio da estación dispón dunha superficie en planta duns 1.200 metros cadrados, desenvolvidos nunha soa planta de 62 metros de longo por 20 de ancho. Está formado por tres volumes de diferentes alturas conectados entre si, onde se sitúa o vestíbulo, o espazo de venda de billetes, as dependencias de persoal e os aseos, entre outras dependencias.