cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CD Cajamadrid (balonmán)
Historia
En 1991 a entidade financeira decidiu eliminar este club deportivo, cedendo a estrutura deportiva ao Juventud Alcalá, ao cal patrocinou durante os catro anos seguintes.
O Cerquido
O topónimo galego O Cerquido pode referirse a:
Joaquín Sánchez de Toca
Joaquín Sánchez de Toca y Calvo, nado en Madrid o 24 de setembro de 1852 e finado en Pozuelo de Alarcón o 13 de xullo de 1942, foi un avogado e político español, vinculado ao Partido Conservador.
Traxectoria
Naceu en Madrid o 24 de setembro de 1852.
Era o terceiro fillo de Melchor Sánchez de Toca y Sáenz de Lobera (marqués de Toca), cirurxián e médico da Real Cámara de Isabel II quen, in extremis, atendeu ao xeneral Juan Prim tras o atentado na rúa do Turco en 1870, que lle custou a vida; e de Francisca Calvo Pereira de Castro.
Estudou Dereito na Universidade de Bordeos e logo na Universidade Central de Madrid. En 1870, aos 18 anos, leu a súa tese de doutoramento sobre o matrimonio (Dereito Canónico), que publicou moi pouco despois con prólogo de Aureliano Fernández Guerra. Na década de 1870, casou con María Ballester. Iniciou a súa actividade política durante o reinado de Afonso XII ao ser elixido deputado por vez primeira polo Partido Conservador en 1884. Como deputado conservador, foi sempre elixido polo distrito de Mora de Rubielos (Teruel), polo que serían tamén deputados o seu fillo Joaquín Sánchez de Toca Ballester e o seu sobriño Fernando Sánchez de Toca Muñoz (1888-1974).
Foi nomeado alcalde de Madrid en 1896, baixo a rexencia da raíña viúva, María Cristina de Habsburgo-Lorena e ocupou o cargo até 1897. Senador vitalicio tres anos máis tarde; a súa carreira gobernamental deu comezo cando o 23 de outubro de 1900 Marcelo Azcárraga o nomeou ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas, cargo que ocupou até o 6 de marzo de 1901.
Aos poucos meses do acceso ao trono do rei Afonso XIII, formou parte do goberno presidido por Francisco Silvela como ministro de Mariña (6 de decembro de 1902-20 de xullo de 1903). Co conservador Antonio Maura foi ministro de Graza e Xustiza entre o 5 de decembro de 1903 e o 16 de decembro de 1904. Ese mesmo ano ocupou a presidencia do Consello de Estado, así como máis tarde a do Senado.
En 1907 volveu a ocupar o cargo de alcalde de Madrid.
En 1913 pasou a aliñarse na escisión conservadora que seguiu a Eduardo Dato en contra dos partidarios de Maura.
En 1914 foi Presidente do Senado e electo como membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación.
O 20 de xullo de 1919 recibiu o encargo de formar goberno tras non conseguirse constituír un Ministerio de concentración conservadora. O seu mandato durou até que o 12 de decembro tivo que dimitir en medio da crise resultante de non poder lograr rematar coas tensións sociais e facer fronte ao exército. Presidiu a Real Academia de Ciencias Morais e Políticas, da que formaba parte desde 1890. A súa obra escrita abordou un amplo abanico de temas sociais, políticos e xurídicos, así como históricos.
Opúxose á ditadura de Miguel Primo de Rivera por considerar que vulneraba o principio constitucional do réxime, rexido pola Constitución de 1876. Á caída daquel, foi chamado a consultas por Afonso XIII para formar goberno en 1931, algo que refusou. Durante a II República mantívose apartado da vida política. En 1933 concedeu unha entrevista ao Heraldo de Madrid na que criticaba tanto a monarquía afonsina, polos seus erros, como a República.
O Caxigo
O topónimo galego O Caxigo indica un lugar poboado por caxigos. Pode referirse a:
Joaquín Sánchez de Toca
Goberno de Joaquín Sánchez de Toca (1919)
20 de xullo de 1919 a 7 de decembro de 1919.
Medomedá
Medomedá é un grupo de rock galego que xurdiu en Teo no 2008.
Traxectoria
Procedentes de grupos como Trifulka, Sufridos e Drinkin'Tinto, estes xa veteranos da música galega crearon no 2008 Medomedá, un grupo musical cun estilo que eles deron en chamar “rock gilipollas”.
Este novo proxecto musical, con fortes influencias de grupos como Heredeiros da Crus, deuse a coñecer co seu primeiro tema de estudio “Quero ver como te ris” presentado ó concurso A polo ghit (2008), onde tivo grande éxito e quedou entre os finalistas.
Dende entón este grupo de Teo tivo unha grande acollida participando nunha chea de concertos ó longo destes catro anos, entre os que cabe destacar: Festival Brincadeira (2012), Festival de Noso (2011), Castelo Rock (2012), Festi Sahara (2010), Rock in Rian (2010), Cruceiro Rock (2010)…, ademais de numerosas actuacións en salas coma a Nasa ou a Capitol. Tamén presentaron o seu “Quero ver como te ris” no programa da TVG Tourilandia.
Nas súas actuacións a música tamén é un concepto audiovisual, tanto pola estética rechamante como pola interacción cos seguidores mediante, por exemplo, os vídeos subidos a YouTube (nos que fan un adianto da xira dese verán, un peche de tempada etc.).
Matt Dillon
Matthew Raymond "Matt" Dillon, nado o 18 de febreiro de 1964 en New Rochelle, Nova York, é un actor e director estadounidense.
Medomedá
Traxectoria
No 2012 saíu o seu moi esperado primeiro disco, chamado Mellorando pa peor no que inclúen unha introdución e 12 temas entre os que destacan “Quero ver como te ris”, “Vas de guai e non chegas a chachi” ou “Un polbo botábao” polo grande éxito que xa tiveran nos directos. O seu disco foi gravado no estudio Pousada Son de Ames e sae á rúa baixo unha licenza Creative Commons. Na súa páxina inclúen tamén un apartado onde poder descargar politóns das súas cancións.
Rafael Yglesias
Rafael Yglesias, nado en Manhattan (Nova York) o 12 de maio de 1954, é un novelista e guionista estadounidense. É coñecido polo seu traballo no filme de 1993 Fearless, no cal adaptou a súa propia novela para facer o guión.
Mozilla Firefox
Mozilla Firefox (ou só Firefox) é unha aplicación para a navegación web, libre e de código aberto e que desenvolve o proxecto o grupo Mozilla Corporation da organización aberta Fundación Mozilla. É multiplataforma e está dispoñíbel para os sistemas operativos Linux, macOS e Windows, así como en Android (como Firefox para Android) e iOS. Emprega o motor de rendemento web Quantum (que substituíu a Gecko), e executa os modelos web actuais e os próximos a ser aprobados. En 2015 liberouse Firefox para iOS, que emprega WebKit no canto de Gecko por restricións de Apple no desenvolvemento do seu sistema operativo móbil. O código fonte de Firefox está dispoñíbel baixo os termos MPL.
Rafael Yglesias
Traxectoria
Os seus pais eran os novelistas José Yglesias (de orixe galega) e Helen Yglesias. Asistiu á Horace Mann School e á Academia George Stevens en Blue Hill, Maine.
Mozilla Firefox
Firefox foi creado pola comunidade Mozilla en 2002 co nome de Phoenix coa intención de ter un navegador web independente, e non ancorado a un paquete completo como era a Mozilla Application Suite. Xa na súa fase beta Firefox gañou popularidade grazas a que, segundo dicían, era máis veloz, seguro e incorporaba melloras engadidas en comparanza co Internet Explorer 6 de Microsoft, que naquela hora era o navegador dominante. O primeiro lanzamento de Firefox, a versión 1.0, foi en novembro de 2004, e popularizouse ata acadar os 60 millóns de descargas en nove meses, poñendo por primeira vez en cuestión o dominio de Internet Explorer. Considérase que Firefox é o sucesor da filosofía de Netscape Navigator xa que Mozilla creou en 1998 ese proxecto, aínda que despois foi comprado por AOL.
Rafael Yglesias
Traxectoria
Casou con Margaret Joskow en 1977. Os seus fillos son o xornalista Matthew Yglesias; e Nicholas, un novelista. A enfermidade e morte de Joskow por mor dun cancro formaron a base da aclamada novela A Happy Marriage, que gañou o Premio do Libro de Los Angeles Times en 2009. Casou con Donna Redel en 2013; separaron en 2014 e posteriormente divorciáronse. Casou coa novelista Ann Packer e vive en Nova York.
Mozilla Firefox
O uso de Firefox chegou ata o 32% de usuarios en 2009, na súa versión 3.5 e converténdose no navegador máis popular. A saída ao mercado de Google Chrome fixo que a súa cota de uso baixara. En 2017 o seu uso estivo entre o 5.96 e o 13.6% no mundo en uso de escritorio e foi o segundo navegador máis empregado. Segundo Mozilla, en 2014 Firefox chegou aos mil millóns de usuarios no mundo.
Localización
Firefox está amplamente localizado e traducido a múltiples linguas e culturas, entre elas o galego. A súa primeira versión de novembro de 2004 estivo dispoñible en 24 linguas e 28 configuracións locais (como inglés británico ou americano) En 2017 contaba na súa versión 57.0 con 89 configuracións locais e 79 linguas.
Valedoso, Santa Cruz do Salto, Cabanas
Valedoso é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 12 habitantes.
Hixam (Córdoba)
Hixam I, tamén citado como Hisham I ou Hiksam I, foi o segundo emir Omeia de Córdoba, gobernando do ano 788 até a súa morte o 17 de abril de 796.
Pouco despois de ser proclamado emir tivo que se enfrontar co seu irmán Suleimán quen se consideraba o emir lexitimo e que tiña o apoio doutro irmán máis novo, Abd Allah, logo dalgún tempo de rebelión recoñeceu a Hisham como emir, afortalado no interior Hisham realizou expedicións periódicas de castigo contra os reinos cristiáns do norte na procura de botín. Durante o seu reinado estableceuse a escola malekí como a doutrina xurídica oficial en al-Andalus.
Riobó, Laro, Silleda
Riobó é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 7 habitantes, 3 homes e 4 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Caxín
O topónimo galego Caxín pode referirse a:
ITER
O proxecto ITER (acrónimo de International Tokamak Experimental Reactor) é un proxecto co que se pretende construír o primeiro reactor de fusión nuclear con fins comerciais.
Características
ITER creou un reactor no cal se vai producir a fusión de átomos de deuterio e tricio formándose un plasma moi quente, a 100 millóns de °C.
O reactor (tokamak) basease no confinamento magnético, dispón de electroimáns que producen enormes campos magnéticos que fan que o plasma flote e non entre en contacto coas paredes.
Este enorme proxecto está a ser construído en Cadarache (Francia). España optou a súa construción ofrecendo a localización de Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant.
O obxectivo é poder chegar a extraer a enerxía liberada e transformala en electricidade.
Eidos (revista)
Eidos, subtitulada ata o número 4 Revista xoven pra cantos degoran falar galego e desde o número 5 Revista galega pros que arelan unha Galicia millor, foi unha revista escolar galega cuxa primeira época se publicou entre 1976 e 1987 en Santiago de Compostela, a primeira en lingua galega desde a posguerra.
Características
Eidos editouse integramente en galego, sendo publicada polo Colexio La Salle de Santiago, que xa viña publicando desde 1953 unha memoria escolar anual en castelán. O primeiro número apareceu en marzo de 1976 e deixou de publicarse co número 14 en xuño de 1987, cunha periodicidade irregular. A partir do número 9, a súa publicación fíxose coincidir, aproximadamente, co Día das Letras Galegas.
Se ben o seu formato foi o propio dun fanzine, tirado na multicopista do propio centro educativo e con artigos creados polos propios alumnos, a súa importancia vén de ser a primeira publicación totalmente en galego realizada en Galicia tras a guerra civil, adiantándose nuns meses ao nacemento da revista Teima.
Dos catorce números, foron editados totalmente na multicopista do centro só os números 1, 9, 10, 11 e 12. Os números restantes tiveron as súas capas feitas en imprenta.
Arturu Xosé Bermeyu
Arturu Xosé Bermeyu García, nado en Oviedo, Asturias, é o Secretario Xeral do partido político asturiano de esquerdas Andecha Astur dende a súa fundación en 1990. Aínda que no funcionamento interno desta formación política, que eles chaman horizontal, este cargo non ten relevancia política pero si representativamente. Bermeyu asinou no Pacto de Donostia o 11 de maio de 2004, na conformación da Coalición Europa dos Pobos con outras formacións nacionalistas como ERC, EA ou CHA para concorrer ás Eleccións Europeas onde a coalición acadou un deputado no Parlamento europeo.
Eidos (revista)
Características
Foi dirixida na súa primeira etapa ata o ano 1982 polo verinés Fernando Diéguez Sotillo. No seu primeiro número, publicouse unha entrevista a Antón Fraguas.
Segunda época
A partir de 1995, volveu editarse cunha periodicidade trimestral, saíndo nos meses de marzo, xuño e decembro (os meses de verán non son lectivos e non contan).
Arturu Xosé Bermeyu
Arturu X. Bermeyu é un militante histórico do Nacionalismo asturiano de esquerdas. Sendo estudante, foi membro do partido político Ensame Nacionalista Astur (ENA), formación na que aparece nas listas das eleccións de 1983 á Xunta Xeral do Principado de Asturias. Trala fusión de ENA coa Xunta Nacionalista Asturiana (XNA) para formar a Unidá Nacionalista Asturiana (UNA), Arturu Xosé Bermeyu decide non entrar neste proxecto.
Eidos (revista)
Segunda época
Nesta segunda época, os números que van do 1 ao 55 foron feitos en imprenta e a partir do número 56 (o primeiro do ano 2014) só apareceron dixitalizados na páxina web do centro. En 1995 saíu só un número e nos anos sucesivos, ata 2013, tres anuais. Desde o devandito 2014 só aparece un anual, e xa cunha finalidade de memoria escolar.
Arturu Xosé Bermeyu
Bermeyu únese ós 8 expulsados do sector crítico da UNA contrarios á unión co Partido Asturianista e forma Andecha Astur, organización política da que será o Secretario Xeral ata (2007).
Eidos (revista)
Colaboradores
Entre os alumnos e profesores que colaboraron na redacción dos seus artigos figuraron Euloxio Regueira, Xosé E. Cora López, Xoxé Manuel López Agra, Ramiro Cañoto Fieiza, Xoán Fernández, Xesús Pereira López, Isidoro A. Fernández, Suárez Quintanilla, Xan Xosé de Ozamiz e Julio Estrada Nérida.
Interestatal 30
A estrada Interestatal 30 (abreviada I-30 ) é unha autoestrada interestatal de trazado este-oeste na rexión sur dos Estados Unidos nos estados de Texas e Arcansas. O seu termo oeste está na Interestatal 20 ao oeste de Fort Worth, Texas, segue ao nordeste a través de Dallas e Texarkana, Texas e finaliza na estrada Interestatal 40 en North Little Rock (Arcansas).
Matthew Yglesias
Matthew Yglesias, nado o 18 de maio de 1981, é un xornalista e blogueiro estadounidense especializado en economía e política, maioritariamente dende unha perspectiva socioliberal e progresista. Yglesias escribiu columnas e artigos para medios como The American Prospect, The Atlantic e Slate. É columnista e editor de Vox, páxina web de Vox Media que cofundou en 2014.
Accidente de Cans
O accidente de Cans foi un accidente de autobús que tivo lugar en 1955 na aldea de Cans, e no que faleceron 31 persoas.
Datos
O accidente sucedeu na mañá do 26 de febreiro de 1955, cando un coche de liña que facía o percorrido entre O Porriño e Ponteareas se saíu da estrada ao seu paso por Cans. O vehículo envorcou e incendiouse. Unha boa parte dos cadáveres foron carbonizados.
Matthew Yglesias
Traxectoria
O seu pai, Rafael Yglesias, é guionista e novelista. Os seus avós paternos foron os novelistas José Yglesias e Helen Bassine. O seu avó paterno era de ascendencia galego-cubana; os seus outros tres avós eran xudeus con orixes en Europa Oriental.
Accidente de Cans
Consecuencias
Faleceron 31 persoas. Once máis, incluído o condutor, foron feridas, e unicamente dúas persoas resultaron ilesas. Non se realizaron investigacións sobre as causas. O condutor, que era natural de Redondela emigrou posteriormente ao Brasil.
Matthew Yglesias
Traxectoria
Yglesias realizou os seus estudos secundarios na Dalton School de Nova York e os seus estudos universitarios de filosofía en Harvard, onde se graduó magna cum laude. Foi editor en xefe do xornal semanal The Harvard Independent.
Yolanda López
O nome Yolanda López pode referirse, entre outras, ás seguintes persoas:
Fornjot (lúa)
Fornjot, or Saturno XLII, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005, a partir de observacións feitas entre o 12 de xaneiro do 2004 e o 11 de marzo do 2005 e recibiu a designación temporal de S/2004 S 8.
Fornjot ten uns 6 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 23,609 millóns de kms en 1354 días, cunha inclinación orbital de 168° respecto da eclíptica (160° respecto do ecuador de Saturno), de movemento retrógrado e cunha excentricidade de 0,186.
Recibiu o seu nome oficial a partir da mitoloxía nórdica. Nesta mitoloxía, Fornjót era un xigante, pai de Ægir, Kari e Loge.
Ceboleira
Ceboleira é o nome que recibe a planta da cebola. Amais, como topónimo galego pode referirse a:
Ricardo Portela Pazos
Traxectoria
Foi mestre interino da Escola de Nenos do Centro de Vigo en 1903 e despois en Bueu. Foi nomeado fiscal de Bueu en marzo de 1912. En Bueu dirixiu o periódico El Adelanto (1912-1913). Foi nomeado mestre interino de Salvaterra de Miño en 1915, mestre de Trasmañó en 1918, As Chás, e Pazos (Borela) en 1928. Colaborou en El Compostelano.
Donald I de Escocia
Domnall mac Ailpín (gaélico moderno:Dòmhnall mac Ailpein), anglificado ás veces como Donald MacAlpin, e coñecido nas listas máis modernas de reis como Donald I. Nado no 812 e finado o 13 de abril do 862. Foi rei dos pictos de 858 a 862. Sucedeu ao seu irmán Kenneth MacAlpin (Cináed mac Ailpín) no trono.
Na Crónica dos reis de Alba dise que Domnall reinou durante catro anos; segundo os Anais do Ulster desde a morte de seu irmán en febreiro de 858 ata abril de 862. Na Crónica:
As leis de Aed Find están totalmente perdidas, pero suponse que, ao igual que as leis atribúense a Giric e Constantino II (Caustantín mac Áeda), relacionadas con estes á Igrexa e en particular á concesión dos privilexios e inmunidades comúns notros lugares. A importancia de Forteviot como centro lexislativo, xunto coa morte de Kenneth e a posterior asemblea de Constantino na próxima Scone, poden sinalar este como o corazón do apoio aos filos de Alpin.
A Profecía de Berhchán pode referirse a Donald nos versos 123-124:
Aínda que polo xeral suponse que Domnall tivo fillos (supostamente Giric), lendo o seu apelido como mac Domnaill en lugar do común Dúngail. Isto, porén, non é amplamente aceptado.
Blake
Blake é o apelido de, entre outras, as seguintes persoas: E tamén o nome de, entre outros:
Porcar, Santa Cruz do Salto, Cabanas
Porcar é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 11 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
San Martiño, Laro, Silleda
San Martiño é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 11 habitantes, 7 homes e 4 mulleres; o que supón un mantemento de habitantes con respecto ao ano 2000.
ATC Código A01
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
As Cazallas
O topónimo galego As Cazallas pode referirse a:
Os Casás, Vilaxuste, Portomarín
Os Casás é un lugar da parroquia de Vilaxuste, no concello lugués de Portomarín na comarca de Lugo. O lugar dos Casás comunícase co resto da parroquia a través dun camiño veciñal denominada pista dos Casás. Polo lugar discorre o rego das Temprás, o cal nace en Lama Cabreira e desemboca no río que nesta zona se chama simplemente "río", e oficialmente denomínase río Lagoa, o que a súa vez é un afluente do río Ferreira, afluente este do río Miño. A economía do lugar está baseada na gandaría vacúa (principalmente de leite) e ovina.
Xermania Superior
miniatura|400px|O imperio romano na época de Adriano (gobernou 117-138 d.C.), mostrando no río Rin superior a provincia imperial de Xermania Superior.(Franche-Comté/Alsace-Lorraine/Baden-Württemberg), e as 2 [[Lexión romana|lexións deespregadas alí no 125.]] miniatura|250px|Parte norte da provincia cos Limes Germanicus.
Germania Superior ou "Alta Xermania" foi unha provincia imperial do Imperio romano. Comprendía unha área da rexión occidental de Suíza, das rexións francesas de Xura e de Alsacia e o suroeste de Alemaña. Cidades importantes foron Besançon (Vesontio), Strasbourg (Argentoratum), Wiesbaden (Aquae Mattiacae), e a capital de Xermania Superior, Mainz (Mogontiacum). Comprendeu o Rin Medio, limítrofe co Limes Germanicus, e na provincia alpina de Raetia ao sueste. Aínda que fora ocupada militarmente desde o reinado de Augusto, Xermania Superior (xunto con Xermania Inferior) non converteuse nunha provincia oficial ata cerca do 85 d.C.
Participación romana inicial
Os termos "Alta Germania" e "Baixa Xermania" non aparecen na "'Guerra das Galias' 'de Xulio César, pero escribe informes de que as persoas que vivían nesas rexións eran coñecidas como Germani localmente, un termo usado para unha tribo que os romanos chamaban Germani Cisrhenani, e que o nome Xermania parece ter sido adoptado para designar outras tribos indíxenas da zona. A Baixa Xermania foi ocupada polos belgas. A Alta Xermania estaba ocupada por tribos galas incluíndo os Helvecios, Sécuanos, Leucos, e Tréveros, e na marxe norte do Rin medio, o remanente das tropas xermánicas que intentaran tomar Vesontio baixo Ariovisto, pero que foron derrotadas por César no 58 a.C.
Os romanos non abandonaron esta rexión en ningún momento despois. Durante un período de 5 anos nos primeiros anos do seu reinado (28-23 a.C.), como nos di Casio Dio (53.12), Octavian Caesar asumiu o goberno directo das principais provincias senatoriais por motivos de que estaban en perigo de insurrección e só el comandou as tropas necesarias para restablecer a seguridade. Deberían ser restauradas ao senado en 10 anos baixo o procónsul elixidos polo senado.
Entre estas provincias independentes estaban a alta Xermania. Ao parecer converteuse nunha provincia nos últimos anos da república. Tácito tamén a menciona como a provincia de Xermania Superior no seu Anais (3.41, 4.73, 13.53). Casio Dio vía ás tribos xermánicas como celtas, unha impresión que quizais deulle Belxica, o nome asignado a baixa Xermania na época. Dio non menciona a fronteira, pero considera que a Alemaña superior esténdese ata a fonte do Rin. Non está claro se coñecia o Alto Rin en Suíza, río arriba do lago Constanza. Hoxe chamamos a sección do Rin que percorre a alta Xermania como Rin medio.
Límite do imperio
Augusto planeaba incorporar toda a Xermania central nunha provincia, Xermania Magna. Este plan foi frustrado polas tribos xermánicas na Batalla da fraga de Teutoburgo. Augusto decidiu limitar o imperio na fronteira do Rin-Danubio. Despois diso continuaron os conflitos, obrigando aos romanos a realizar expedicións punitivas e fortalecer a Xermania Superior.
Ao redor do 12 a.C., existían importantes bases en Xanten (Castra Vetera) e Mainz (Mogontiacum), desde as que operaba Drusus. Gradualmente desenvolveuse un sistema de fortes en torno a estas bases. No 69-70, todas as fortificacións romanas ao longo do Rin e do Danubio foron destruídas por insurreccións xermánicas e foi o ano da guerra civil entre as lexións. Ao finalizar esta violenta pero breve tormenta social, reconstruíronse aínda máis que antes, cunha estrada que unía Mainz e Augsburgo (Augusta Vindelicorum).
Domitiano foi á guerra contra os Chatti no 83-85, que estaban ao norte de Frankfurt (en Hesse nomeado por eles). Nesta época construíuse a primeira liña, ou fronteira continua fortificada. Consistía nunha zona de observación limpa, unha empalizada, onde podía facerse, torres de vixilancia de madeira e fortes no cruzamentos de estrada. O sistema alcanzou a máxima extensión no 90. Unha estrada romana atravesaba Odenwald e unha rede de estradas secundarias conectaba todos os fortes e torres.
miniatura|upright=1.6|Xermania Superior e Xermania inferior no século III.
Estratexia defensiva
O punto clave era o ombreiro da protuberancia en Mogontiacum (Mainz) onde se localizaban as "masse de manoevre" ou reservas estratéxicas. Os fortes a través do bosque eran relativamente débiles e por iso sempre foron queimados polos alamás. Non obstante, ao ser avisado, as legións atacarban en expedicións preventivas e punitivas desde Mainz ou Estrasburgo ou Augsburgo doutro lado.
Todo o sistema só podería ter éxito se se mantiñan fortes concentracións de tropas en Mainz. As defensas fixas non valian de moito, tanto nos tempos antigos coma nos modernos. Se requerian outras forzas para o ataque. No mellor dos casos, as defensas fixas servian para advertir ou atrasar ata que se podia lanzar un contraataque.
Nos seguintes anos pacíficos, os limes perderon o seu carácter temporal. Desenvolvéronse Vici, ou comunidades, ao redor dos fortes. No 150, as torres e as bases foran reconstruídas en pedra. Os soldados vivían agora en bos cuarteis de pedra dentro de muros decorados con frescos. A civilización xermánica tamén cambiara. Onde César describira que queimaban as miserables casuchas dos suevos que viñeran a loitar por Ariovisto, os Chatti e os Alamanni vivían agora en cómodas aldeas romanizadas ao redor dos limes.
Xermania Superior restableceuse como unha provincia romana imperial no 90, tomando grandes cantidades de territorio da Gallia Lugdunensis. Un dos seus primeiros e máis famosos gobernadores foi o futuro emperador Traxano, que gobernou a provincia desde o 96 ata a súa ascensión no 98. A área de asentamento dos Helvetii pasou a formar parte da provincia de Xermania Superior.
Fin da provincia
Logo do 400, mentres Roma lentamente estaba a perder o control das súas provincias máis ao norte durante un período de 50 anos, as partes do sur (Suíza) de Xermania Superior foron incorporadas á Provincia Maxima Sequanorum antes de que fosen parte de Borgoña a principios do século V. As partes do norte pasaron a formar parte de Alemannia.
Alejandro Blanco
Alejandro Blanco Bravo, nado en Ourense o 9 de outubro de 1950, é un antigo judoca e actual dirixente deportivo galego, presidente do Comité Olímpico Español.
Traxectoria
Licenciouse en Física pola Universidade de Valladolid. Dende novo practicou o judo, tanto como deportista como como árbitro ou adestrador, e chegou a ser o propietario dun centro de adestramento deste deporte en Valladolid. Entre 1985 e 1993 foi presidente da Federación de Judo de Castela e León. En febreiro de 1993 foi elixido presidente da Federación Española de Judo e reelixido para o posto en tres ocasións máis ata 2005.
No ano 2000 é escollido presidente pola Federación Europea de Judo e o 29 de setembro de 2005 é escollido presidente do Comité Olímpico Español. Foi reelixido o 29 de abril de 2009 por un novo período de catro anos.
Jesús Aranguren
Jesús Aranguren Merino, coñecido como Txutxi Aranguren, nado en Portugalete o 26 de decembro de 1944 e finado en Barakaldo o 21 de marzo de 2011, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e pasou toda a súa carreira no Athletic Club.
Alejandro Blanco
Traxectoria
Durante a súa presidencia, o Comité Olímpico Español iniciou unha campaña para promover unha letra para o himno español, que finalmente non se levou a termo.
Jesús Aranguren
Como xogador
Aranguren formou parte do Sestao Sport e Athletic Club de Bilbao, onde debutou con 17 anos en Primeira División. Foi internacional xuvenil, Sub-21 e militar, proclamouse dúas veces campión de Copa.
Como adestrador
Foi cesado, tras unha campaña moi pobre, o domingo 16 de febreiro de 1997, tras a derrota por 2-3 ante o Real Mallorca. Tras varios anos adestrando ao FC Cartagena, onde deixou un gran recordo, Aranguren regresou ao Deportivo Alavés para facerse cargo do equipo filial.
O 29 de abril de 2003 substituíu a José Manuel Esnal "Mané" á fronte do primeiro equipo até o final da tempada. Tras non conseguir enderezar o rumbo do equipo, que rematou por descender de categoría, Aranguren regresou a adestrar ao Deportivo Alavés B, até xuño de 2004.
O Ceao
O topónimo galego O Ceao pode referirse a:
Sante, Laro, Silleda
Sante é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 35 habitantes, 16 homes e 19 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Sabela (peixe)
miniatura|230px|Detalle da cabeza. A sabella (Alosa fallax) é un peixe da familia dos clupeidos moi semellante á zamborca, polo que tamén se coñece con este nome.
Características
De corpo alongado, fusiforme, comprimido lateralmente, de até algo máis de 60 cm de lonxitude nas femias (os machos son máis pequenos) e 1,5 kg de peso e alonga, ten a aleta dorsal no medio do lombo, algo máis cerca da cabeza que do pedúnculo caudal. Ten de 60 a 65 escamas sobre a liña lateral.
A coloración é azul verdosa no dorso e prateada nos flancos e na rexión ventral. Presenta unha ou dúas manchas negras detrás do opérculo e de 6 a 10 pintas, tamén negras, a cada lado o corpo.
Hábitat e bioloxía
A sabella distribúese polas costas do Atlántico nororiental, desde o sur de Islandia e o golfo de Botnia até o extremo norte do noroeste africano, e por todo o Mediterráneo, até o oeste e o sur do mar Negro, formando cardumes.
É unha especie anádroma, que penetra nos esteiros salobres e sobe polo grandes ríos na primavera para a reprodución. Esta realízase en fondos de area ou grava, e a femia pon uns 200 000 ovos, peláxicos, que van á deriva e se desenvolven rapidamente, nun período de 2 a 8 días. Despois da desova, os adultos regresan ao mar.
As crías permanecen nos ríos e esteiros até que alcanzan os 5 ou 6 cm de lonxitude. Acadan a madurez sexual aos 3 ou 4 anos, cando miden de 30 a 40 cm.
Aliméntase de zooplancto de larvas der peixes.
En Galicia
A presenza sa sabella en Galicia foi rexistrada por de Buen en 1935, en fondos da plataforma continental menores de 200 m, desde a desembocadura do Miño até Fisterra.
José MacCrohon y Blake
José María Eugenio MacCrohon y Blake, nado en Ferrol o 13 de maio de 1803 e finado no mar Vermello o 21 de agosto de 1860, foi un político e militar español, deputado, senador, ministro interino de Guerra, titular de Mariña, gobernador colonial de Santiago de Cuba, tenente xeneral do exército e director da Garda Civil.
Foi deputado por Málaga en 1837 e por Alacant en 1854 e 1858 e senador vitalicio na lexislatura 1858-60. Ministro de Mariña entre o 27 de novembro de 1858 e o 9 de xullo de 1860, tamén desempeñou interinamente o cargo de ministro de Guerra en ausencia de Leopoldo O'Donnell.
Condado de Ximonde
O Condado de Ximonde, tamén escrito Condado de Gimonde, foi creado por Carlos III en 1776, para favorecer a Xoán Antonio de Cisneros de Castro e da Barrera (1721-1798), rexedor perpetuo da cidade de Santiago e Señor do Couto de Ximonde (ou Gimonde, na grafía da época), da Torre de Couso, do Pazo de Anzobre e do Castelo de Mirón, entre outras propiedades.
O condado recibe o seu nome da aldea de Ximonde (San Miguel de Sarandón, Vedra).
Historia
miniatura|250px|O [[Pazo de Ximonde.]]
Carlos III, que xa premiara a Cisneros de Castro co Vizcondado de Soar, por Decreto dado no Palacio Real de El Pardo o 14 de xaneiro de 1766, concedeulle o título de Conde de Ximonde.
Cisneros de Castro casou con Manuela de Ulloa e Cadórniga, falecendo o 20 de decembro de 1798, aos 77 anos.
O segundo titular foi seu fillo Pedro María de Cisneros de Castro e Ulloa, nacido o 2 de decembro de 1770, e que foi membro da Xunta Suprema do Reino de Galicia que se formou na Coruña en 1808, na Guerra da Independencia, como Rexedor de Santiago, e que representou ao Reino de Galicia na Xunta Suprema Central que se reuniu en Aranjuez e Sevilla (23 de setembro de 1808 a 30 de xaneiro de 1810) para gobernar España durante o cativerio de Fernando VII, e participando nas Cortes de Cádiz en representación de Galicia.
Pedro de Cisneros foi un importante mecenas que protexeu ao arquitecto Melchor de Prado e ao seu irmán o escultor Manuel de Prado, ao pintor Plácido Fernández e a outros artistas galegos da súa época. Apoiou a Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, que fora fundada en 1774, e creou en 1805 unha Escola Gratuíta de Debuxo para promocionar a pintura galega.
Casou con Agostiña de Puga e Araúxo, coa que tivo unha única filla, Xacoba de Castro e Puga.
Faeceu en Santiago o 12 de xullo de 1824, aos 53 anos de idade.
A irmá de Pedro, María do Carme Cisneros de Castro e Ulloa, estivo casada con Pedro Martín Cermeño y García de Paredes (1722-1790), enxeñeiro militar, Gobernador de Orán, Capitán Xeneral de Galicia e Presidente da súa Real Audiencia (1778-1784), que foi o autor do proxecto das Casas de Paredes, que configuran parte da fachada marítima da Coruña. O matrimonio Cermeño tivo un fillo, Xacobe Cermeño Cisneros, primo de Xacoba Cisneros de Puga. pero que morreu antes de que Xacoba, a quen deixou herdeira de todos os seus bens (e que foi a terceira e última titular do condado de Ximonde).
Poesiagalega.org
Proxecto e realización
O proceso de creación da páxina web comezou co Programa Sectorial de Investigación Aplicada da Xunta de Galicia, no que un grupo formado por membros de varias universidades presentaron o proxecto de investigación poesiagalega.org: Constitución e xestión dun repositorio dixital da poesía galega (séculos XIX-XXI) no campo cultura. Este proxecto obtivo o financiamento económico da Consellería de Economía e industria para o período entre o 2009 e o 2012. A partir dese momento comezouse a traballar até conseguir abrir a páxina ao publico en 2011, ano desde o cal a páxina está online de forma continuada.
Condado de Ximonde
Historia
Xacoba Cisneros de Puga, a famosa Condesa de Ximonde, viviu en Santiago, no seu Pazo da rúa do Preguntoiro e continuou o labor do seu pai como mecenas, e tamén apoiando fervorosamente a causa carlista. Efectivamente, a Condesa e o seu marido Xosé María Bermúdez Acevedo, señor de Ramiráns e Vilardefrancos, así como rexedor perpetuo de Ferrol, foron dos máis fervorosos partidarios galegos do carlismo. En 1836 Xosé María tratou de organizar as milicias galegas para proclamar ao Duque de Molina, o infante Carlos María Isidro de Borbón (o irmán de Fernando VII, como rei de España, en prexuízo da súa sobriña, a raína Isabel II. O marido da Condesa foi o Presidente da Xunta Superior que, en 1836, constituíron os carlistas na Coruña, ao comezo da primeira guerra carlista, para dirixir as milicias galegas, e a propia Condesa financiaba a causa. Segundo algúns autores, a Condesa escondía armas nos colchóns que enviaba aos milicianos carlistas e confeccionaba pezas para os facciosos, até o punto de que se di que foi a inventora da boina vermella, que segundo a tradición procede de Galicia.
Pazos dos condes de Ximonde
Os condes de Ximonde eran propietarios de numerosos Pazos e casas solariegas en diferentes poboacións de Galicia debido á concentración de patrimonios que se produciu ao longo de varias xeracións na familia Cisneros. Isto ten provocado certa confusión, dado que en diversos lugares de Galicia coñécense distintos pazos como residencia dos condes de Ximonde. Os máis relevantes son:
Poesiagalega.org
Proxecto e realización
No ano 2013, culminado o ciclo financiado do proxecto, o traballo realizado polo grupo viuse diminuído pola dispersión do equipo e a perda de postos de traballo debido a crise económica. En marzo de 2015 realizouse unha actualización e optimización e creouse unha “Guía de uso” para ofrecer un máximo rendemento a aquel que traballe con esta base de datos.
Equipo
O conxunto responsable do proxecto é o Grupo Alea de Análise Poética (ou GAAP). Este grupo foi oficialmente creado en xaneiro de 2009 na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. O seu obxectivo foi a dinamización da investigación sobre materia poética e sobre os propios procedementos de análise metodolóxica e de selección a hora de falar de poesía, non só no sentido académico se non tamén no ámbito literario-cultural. Centrouse nun principio no desenvolvemento de estudos sobre materia poética e teórico-críticos nos grupos de Teoría da Literatura e Literatura comparada da mesta universidade compostelá.
Condado de Ximonde
Distinción entre os titulares do Condado
Ordinariamente, cando as fontes historiográficas galegas citan ao Conde de Ximonde fano en sentido positivo e refírense ao II conde, Pedro María Cisneros de Castro e Ulloa. El foi o intelectual ilustrado que apoiou á Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, que creou unha Escola de Debuxo, que pensionou a pintores como Plácido Fernández de Arosa e seu irmán para que se formasen na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, que protexeu ao arquitecto Melchor de Prado, ao escultor Manuel de Prado e a outros artistas galegos da súa época. El foi quen creou e financiou unha Fundación Hospitalaria en Cuntis e reconstruíu os seus Baños, para que puidesen beneficiarse das súas propiedades medicinais os que carecesen de medios suficientes. Foi así o mesmo segundo conde, Pedro Cisneros de Castro, quen reconstruíu ás súas expensas a igrexa parroquial de Cuntis, que fora queimada polos franceses durante a guerra da independencia como represalia polo ataque dos veciños da vila ás tropas francesas cando avanzaban cara á Estrada desde Santiago.
Así mesmo, Pedro Cisneros de Castro e Ulloa foi o home patriota e responsábel que organizou en Galicia a resistencia contra as tropas francesas durante a guerra da independencia. O que se integrou na Xunta Suprema do Reino de Galicia que se formou en xuño de 1808 na Coruña e que participou na reorganización do exército para a insurrección contra os franceses e a toma de Vigo. Tamén foi Pedro Cisneros o político moderado elixido polas Xuntas Supremas de Galicia, Castela e León reunidas en Lugo para representar ao Reino de Galicia, xunto con Manuel Avalle, na Xunta Suprema Central de 34 membros que se constituíu formalmente en Aranjuez o 23 de setembro de 1808, presidida por Floridablanca, para gobernar España durante o cativerio de Fernando VII. El formou parte, con Jovellanos e Valdés, entre outros, da comisión da Xunta Central que se encargou de preparar o Regulamento das Cortes de Cádiz, e asinou na Illa de León o Decreto da Xunta Suprema Central de 29 de xaneiro de 1810 que convocaba as Cortes, así como o que ao día seguinte nomeou unha Nova Xunta de Rexencia, presidida polo bispo de Ourense, á que se lle trasladou o poder para que preparase e organizase ditas Cortes.
Poesiagalega.org
Equipo
O grupo, dirixido por Arturo Casas como coordinador, está constituído na actualidade por Margarita García Candeira, María López Sández, Isaac Lourido, Chus Nogueira, Montserrat Pena e Iria Sobrino. Formaron anteriormente parte do GAAP Iris Cochón, Lorena Domínguez e María do Cebreiro Rábade.
Condado de Ximonde
Distinción entre os titulares do Condado
Por iso, chaman a atención outras citas históricas do Conde de Ximonde que non cadran con esta personalidade de intelectual ilustrado e que en realidade non se refiren a Pedro Cisneros. Así, cando en 1774 se crea en Santiago a Sociedade Económica de Amigos do País, dise que o Concello de Santiago, entón presidido polo Conde de Ximonde, plantea dificultades e inconvenientes, e impide reunirse na sede consistorial. Pero non se trata neste caso do segundo Conde, Pedro Cisneros, que só tiña catro anos en 1774, senón do seu pai, Xoán Antonio Cisneros de Castro e da Barrera, primeiro titular do Condado e de talante máis conservador.
Poesiagalega.org
Equipo
De maneira non adscrita ao GAAP tamén colaboraron no proxecto Poesiagalega.org: Helena González, Dolores Vilavedra, Olivia Rodríguez, Ana Acuña, Miro Villar, José Luís Forneiro, Laura Mariño (contratada como filóloga experta en edición dixital) e Alba Cid (en tarefas de actualización como bolseira predoutoral da USC).
Funcionamento
Á hora de facer uso da páxina web como ferramenta hai tres opcións:
Condado de Ximonde
Distinción entre os titulares do Condado
Cando os estudos sobre o carlismo galego citan o apoio dos Condes de Ximonde ás partidas carlistas, tampouco se están refirindo ao II Conde, Pedro Cisneros de Castro e Ulloa, que faleceu en 1824, antes do comezo das guerras carlistas, e cuxo perfil ilustrado non parece situalo neste campo. Refírense á súa filla, Xacoba Cisneros de Puga (1813-1860), III condesa de Ximonde, e ao seu esposo, Xosé María Bermúdez Acevedo, conde consorte que, en 1836, foi proposto como presidente da Xunta Superior Gobernativa que querían constituír os carlistas para dirixir as milicias galegas, e que segundo algunhas fontes foi xulgado e encarcerado por iso. A Xunta foi finalmente presidida polo clérigo Xoán Martínez Villaverde, coñecido como o Arcediago de Melide, pero a coordinación militar das partidas dirixíaa o conde. Por iso pode dicirse que os III condes de Ximonde foron, co marqués de Santa Cruz de Rivadulla, o III conde de Campomanes e o arcebispo de Santiago, Rafael Vélez, os principais apoios nobiliarios da causa carlista en Galicia. Cando o xeneral carlista Miguel Gómez Damas, Xefe do Estado Maior de Zumalacárregui, chegou a ocupar Santiago durante a súa famosa expedición de 1836, encontrouse cunha boa acollida dos condes e os seus apoios políticos, aínda que a ocupación de Santiago polos carlistas soamente conseguiu manterse durante un día.
Tamén foi Xosé María Bermúdez Acevedo, o conde consorte esposo de Xacoba Cisneros, quen se presentou ás eleccións a Cortes de febreiro de 1853, e resultou electo polo distrito de Allariz (Ourense), pero non chegou a tomar posesión do seu cargo, porque non se aprobou o Ditame da Comisión das Cortes que revisaba a regularidade dos comicios ao ser protestada a Acta por coacción atribuída ás autoridades da zona. Este terceiro conde, que tanto se destacou durante a primeira guerra carlista, faleceu dous anos despois destas eleccións, en 1855, cinco anos antes que a condesa.
Poesiagalega.org
Obras
Os documentos dispostos para o publico na base de datos, todos eles dixitalizados polo grupo, trátanse desde textos poéticos ou ensaísticos até arquivos de son ou vídeo. Estes documentos foron seleccionados polo grupo e cedidos voluntariamente por autores/as e editoras/es tras solicitude formal.
En marzo de 2015 o arquivo contiña 2613 obras ou fichas, clasificadas deste xeito:
O Souto, Laro, Silleda
O Souto é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 12 habitantes, 6 homes e 6 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Gaivota arxéntea
A gaivota arxéntea (Larus argentatus) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
É unha especie común e abundante no norte de Europa. Presente nas costas mais tamén é común no interior, onde busca alimento nos campos ou nos vertedoiros. Pode criar colonialmente e ás veces en parellas illadas. Niño en cantís, illas ou tamén en lagos. É omnívora, alimentándose de peixes, crustáceos, miñocas, calaza, ovos e polos doutras aves.
Os xuvenís tardan catro anos en acadar a madurez sexual. Morfoloxicamente é moi semellante á gaivota patiamarela, mais é algo máis pequena. Ademais ten a cabeza chea de pintas agrisadas que contrastan co branco. As patas son rosadas.
Sadrarín, San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín
Sadrarín é un lugar da parroquia de San Xurxo de Piquín no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 30 habitantes (20 homes e 10 mulleres).
Manxarín, Santa Cruz do Salto, Cabanas
Manxarín é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Joseph Babinski
Joseph Jules François Félix Babinski ou Józef Julian Franciszek Feliks Babiński, nado en París en 1857 e finado en 1932, foi un neurólogo franco-polonés coñecido pola descrición en 1896 do signo de Babinski, un reflexo plantar cutáneo patognomónico de danos no tracto corticoespiñal.
Cedeira (homónimos)
O topónimo galego Cedeira pode referirse a:
Chamoso, Sumio, Carral
Chamoso é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2016 segundo datos do INE.
Belvís, Sumio, Carral
Belvís ou Belvís de Sumio é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 9 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Andamollo, Manduas, Silleda
Andamollo é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 26 habitantes, deles 12 eran homes e 14 eran mulleres.
Trofeo Teresa Herrera 1973
O Trofeo Teresa Herrera de 1973 foi a 28ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 3 e o 5 de agosto de 1973. O campión foi o Atlético de Madrid, que derrotou na final por 2-1 ao Spartak Trnava checoslovaco.
O torneo abriuse coa primeira semifinal que enfrontou ao Atlético de Madrid co Újpest Dózsa, gañando o equipo madrileño por 4-2. Na outra semifinal o Spartak Trnava remontou os tres goles iniciais do Ajax de Ámsterdam para gañar por 3-5. Os neerlandeses, tricampións de Europa, perderon tamén contra Újpest Dózsa no partido polo terceiro posto, nun partido resolto a penaltis.
A final rematou con empate a cero goles no tempo regulamentario, precisándose de dúas prórrogas ata que Gárate desfixo o empate a favor dos atléticos no minuto 137, no partido máis longo da historia do torneo. Francisco Franco, presente no estadio, entregou o trofeo ao capitán do equipo branquivermello, Luis Aragonés. O húngaro Ferenc Bene levou o premio ao mellor xogador do torneo.
4 FORCE
4 FORCE é o cuarto álbum do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 22 de marzo do ano 2001 baixo o selo avex trax e producido por eles mesmos. Este é o primeiro álbum da banda sen o seu fundador, Mitsuru Igarashi, quen deixou o grupo en abril do ano 2000 para producir cancións doutros artistas, como Dream ou day after tomorrow. Neste sentido, a cantante Kaori Mochida encargouse das letras, mentres que o guitarrista Ichirō Itō e outro músicos invitados encargáronse de compoñer a música. O álbum alcanzou a segunda posición nas listas de Oricon.
Avia (automoción)
Avia foi a marca dos vehículos comerciais construídos por Aeronáutica Industrial (AISA), unha compañía do sector aeronáutico español situada en Cuatrovientos, Madrid. AISA, que se dedicou principalmente á construción de avións lixeiros, comezou a finais da década de 1950 a fabricar furgonetas lixeiras, camións e autobuses, empregando motores diésel Perkins Hispania.