cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Gramsci
Gramsci é coñecido pola súa teoría da hexemonía cultural, que explica como o aparello do estado e a clase capitalista gobernante (a burguesía) empregan as institucións culturais para manter o poder en dita sociedade. Dende o seu punto de vista, a burguesía desenvolve unha cultura hexemónica empregando a ideoloxía en lugar da violencia, a forza económica ou a coerción. Esta propaga os seus propios valores e normas, que se tornan no "sentido común", mantendo así o statu quo. Polo tanto, o poder hexemónico é usado para manter o consentimento da orde capitalista antes de acudir ao poder coercitivo. Esta hexemonía cultural é producida e reproducida pola clase dominante mediante as institucións que conforman a superestrutura.
Traxectoria
Os seus pais foron Francesco Gramsci (1860-1937) e Giuseppina Marcias (1861-1932). Francesco era orixinario de Gaeta e comezou a estudar Dereito, pero por mor da pobreza da súa familia debeu atopar rápido un traballo e partiu para Sardeña. Corría o ano 1881 e empregouse na oficina de rexistro de Ghilarza. Alí coñeceu a Peppina, que só estudara ata terceiro de primaria, e casaron malia a oposición dos pais dela. Durante este período naceron os seus fillos: Gennaro (1884), Grazietta (1887), Emma (1889) e en 1891, en Ales, Antonio, bautizado o 29 de xaneiro. O ano seguinte, os Gramsci mudáronse a Sorgono onde nacen os seus fillos Mario en 1893, Teresina en 1895 e Carlos en 1897.
Arrestado o 9 de agosto de 1898 coa acusación de peculado, concusión e falsidade en actos, Francesco Gramsci é condenado o 27 de outubro de 1900 ao mínimo da pena co atenuante do leve valor: 5 anos, 8 meses e 22 días de cárcere, para expiar en Gaeta. Privada do soldo do pai, para a familia Gramsci son anos de extrema miseria. Antonio, por unha caída aos tres anos, sofre un traumatismo que lle provoca unha deformación na súa columna e non crece máis: a súa altura non superará o metro e medio. Aínda que segundo a autopsia e os datos que dan na "Casa-museo de Antonio Gramsci" en Ghilarza, estaba enfermo de tuberculose ósea, o que lle impediu o crecemento. E xa pouco antes da morte afectoulle aos pulmóns.
Antonio comeza a asistir á escola primaria aos sete anos e conclúea en 1903 co máximo de cualificacións. Con todo, as condicións da familia non lle permiten inscribirse á secundaria e dá a súa pequena contribución á economía doméstica traballando na Oficina do Catastro por 9 liras ao mes, o equivalente a un quilo de pan ao día. Traballaba dez horas ao día removendo «rexistros que pesaban máis ca min e moitas noites choraba ás agachadas porque me doía moito o corpo».
O 31 de xaneiro de 1904 Francesco cumpre a súa condena. É rehabilitado e obterá un emprego de escribán na Oficina do Catastro. Antonio pode inscribirse na secundaria municipal de Santu Lussurgiu, a 18 quilómetros de Ghilarza, «unha pequena escola na cal tres presuntos profesores regañaban, con caras esaxeradamente sombrías, durante as cinco clases». Con esta preparación aventurada logra graduarse en Oristano e no verán de 1908 inscríbese no liceo de Torri de Cagliari, onde comparte unha pensión xunto ao seu irmán Gennaro, que traballa nunha fábrica de xeo.
O irmán, logo de prestar o servizo militar en Turín, regresara a Sardeña "convertido" en militante socialista. Así, Antonio pode ler libros, periódicos e opúsculos socialistas, como tamén as novelas populares de Carolina Invernizio e de Antón Giulio Barrili. Tamén le a Grazia Deledda pero non a aprecia, considerando que a visión que a escritora manifestaba era substancialmente folclorística. Le a Voz e o Marzocco, Giovanni Papini, Emilio Cecchi e sobre todo a Benedetto Croce e Salvemini.
Ao fin do segundo ano do instituto, pide ao seu profesor, director da Unión Sarda, poder colaborar durante o verán no xornal con breves correspondencias e o profesor acéptao: o 20 de xullo de 1910 recibe a credencial de xornalista. O ano seguinte gradúase no liceo con varios oitos e un nove en italiano.
Turín
En 1911 o Colexio Carlo Alberto de Turín ofrece 39 bolsas de estudos, 70 liras ao mes por once meses, para poder frecuentar a Universidade de Turín. «Partín para Turín coma se fose en estado de somnambulismo. Tiña 55 liras na bolsa, gastara 45 para a viaxe en terceira clase das cen obtidas en casa». O 27 de outubro de 1911 concluíu os exames: supéraos clasificándose no noveno lugar; no segundo estaba un estudante proveniente de Sassari, Palmiro Togliatti.
Inscríbese na facultade de Letras pero as 70 liras non bastan: «a preocupación do frío non me permite estudar porque paseo na recámara para quentarme os pés ou debo de estar totalmente cuberto porque non logro soster a primeira xeada».
As súas opinións políticas naquel tempo consisten nunha xenérica adhesión a ideas socialistas, pero sobre todo, nun forte resentimento polas inxustizas que foron feitas en Sardeña, e en xeral a todo o mediodía, que el retén foron ocasionadas polos atrasos das decisións políticas e económicas feitas polos continentais.
Está en casa para as eleccións políticas do 26 de outubro de 1913, Italia atópase en guerra contra Turquía pola conquista de Libia; votan, por primeira vez, ata os analfabetos, pero a corrupción e a intimidación electoral son as mesmas das eleccións precedentes. Angelo Tasca, novo dirixente socialista turinés, amigo e compañeiro de estudos de Gramsci, escribe que Antonio «fora moi golpeado pola transformación producida naquel ambiente da participación das masas campesiñas nas eleccións, aínda que non soubesen e non puidesen aínda servirse por conta eles da nova arma. Foi este espectáculo, e a meditación disto, que fixo definitivamente de Gramsci un socialista ».
Nos primeiros días de novembro de 1913, vai habitar nun faiado do último piso do palacio de rúa San Máximo 14, hoxe Monumento nacional, debe fecharse neste período a súa inscrición no partido socialista. Está en retardo cos exames, por mor dun «tipo de anemia cerebral, que me quita a memoria, que me devasta o cerebro, que me fai tolear hora tras hora, sen que logre atopar descanso nin paseando, nin tendido na cama, nin tendido no piso arrolándome en certos momentos como un furibundo». Para non perder o mensual da Fundación Albertina logra recuperar diversos exames entre marzo e abril de 1914
Frecuenta aos novos compañeiros de partido, entre os cales atopábanse Tasca, Togliatti, Terracini «saïamos seguido das reunións partido [...] mentres os últimos noctámbulos detíñanse a observarnos continuabamos as nosas discusións, mesturándoas de propostas feroces, de gargalladas estrepitosas, de galopes no reino do imposible e do soño».
Na Italia que declarou a propia neutralidade na primeira guerra mundial en curso (neutralidade tamén afirmada polo partido socialista) escribe por primeira vez, sobre o xornal socialista turinés Il Grido do Popolo, o 31 de outubro de 1914, o artigo Neutralidade activa e operante en resposta do artigo de Mussolini Da neutralidade absoluta á neutralidade activa e operante, sen comprender, con todo, en que momento político crucial o importante e popular expoñente socialista propuxésese entón.
Sostén o 13 de abril de 1915 aquel que será o seu último exame na Universidade; Italia entra en guerra e Gramsci sente, como nunca antes, a necesidade dun compromiso político directo e asiduo.
Actividade xornalística
Desde os primeiros meses de 1916, en plena guerra mundial, é un dos tres redactores do semanario da sección socialista de Turín “O Berro do Pobo” e da folla turinesa do “Avanti!” baixo a sección Baixo a Mole; publica breves panfletos e de crítica teatral. Máis tarde dirá escribir, en dez anos de xornalismo, «quince ou vinte volumes de 400 páxinas, pero escritas ao día e debían morrer despois do día» e se xactará de contribuír a facer popular o teatro de Luigi Pirandello, entón incomprendido ou escarnecido. Libérase do illamento da súa vida de estudante pobre e solitario visitando obreiros, tendo algunhas conferencias nos círculos socialistas e escribe por si mesmo o número único do xornal dos mozos socialistas A Cittá futura, publicado o 11 de febreiro de 1917.
Aquí mostra a súa intransixencia política, a súa ironía, ata en contra dos socialistas reformistas, o fastío cara a cada expresión retórica pero tamén a súa formación idealista, as súas débedas culturais nas confrontacións con Croce, superiores ata a aquelas debidas a Marx «Naquel tempo» - escribirá – «o concepto de unidade de teoría e práctica, de filosofía e política, non estaba abofé en min e eu era por tendencia crociano».
En marzo de 1917 o tsar de Rusia é derribado e vén instaurado un moderado goberno liberal; as noticias chegan parciais e confusas, pero o 29 de abril escribe que «a revolución rusa é un acto proletario e que ela naturalmente debe desembocar nun réxime socialista» e en maio sostén que Lenin «suscitou enerxías que xamais morrerán. El e os seus compañeiros bolxeviques están persuadidos que é posible en todo momento realizar o socialismo».
O 25 de agosto de 1917 Turín álzase espontaneamente contra a guerra e o fame, a represión militar causa máis de cincuenta mortos e centenares de feridos e a cidade é declarada zona de guerra. Os dirixentes socialistas son arrestados en masa e a dirección da Sección socialista vén asumida por un comité de doce persoas, do cal forma parte Gramsci.
Os bolxeviques toman o poder en Rusia o 7 de novembro pero durante semanas a Europa chegan só noticias confusas, ata que o 24 de novembro a edición nacional do Avanti! publica unha editorial co título A Revolución contra o capital, asinado por Gramsci.
«A revolución dos bolxeviques é a revolución contra o Capital de Carlos Marx. O Capital [...] era a demostración crítica da fatal necesidade que en Rusia se formase unha burguesía, se iniciase unha era capitalista, se instaurase unha cidadanía de tipo occidental [...] se os bolxeviques renegan dalgunhas afirmacións do Capital, non renegan do pensamento inmanente, vivificador [...] viven o pensamento marxista, aquel que non morre nunca [...] que en Marx se contaminou de incrustacións positivistas e naturalistas».
Tamén en Italia as dificultades da guerra e o eco da revolución Rusa levan a sublevacións espontáneas duramente reprimidas pola orde constituída; a revolta polo pan de Turín de setembro de 1917 desencadea unha dura reacción: 50 mortos e máis de 200 feridos, declaración de Turín como zona de guerra e conseguinte aplicación da lei marcial, arrestos a cadea que baten non só naqueles que participaran no levantamento, senón tamén nos elementos políticos da oposición (sinaladamente o enteiro núcleo da fracción socialista) coa acusación de instigación á revolución.
Logo dos arrestos efectuados en Turín, Gramsci, vén ser o único redactor de O Berro do Pobo, que cesa de publicarse o 19 de outubro de 1918. Terminada a guerra, Gramsci traballa unicamente na edición piamontesa do Avanti! desde o 5 de decembro pero os mozos socialistas turineses, Gramsci, Tasca, Togliatti e Terracini intentan expresar, logo da revolución rusa, novas esixencias na actividade política socialista que non senten representadas na Dirección Nacional: «Queriamos facer, facer, facer, sentiámonos angustiados, sen unha orientación, aburridos na ardente vida daqueles meses despois do armisticio, cando parecía inmediato o cataclismo da sociedade italiana». O primeiro de maio de 1919 publicouse o primeiro número de L'Ordine nuevo con Gramsci como secretario de redacción e animador da Revista.
L'Ordine nuovo
A liña política da revista, logo dun camiño incerto, defínese sobre posicións netamente obreiras. De feito, se a democracia burguesa ten o seu punto de apoio institucional no Parlamento a democracia proletaria asigna aos consellos de fábrica esta posición democrática necesaria para o nacemento da nova orde. De aquí xorden as batallas para a introdución e a difusión destes consellos, a proximidade cos sentimentos e as opinións dos obreiros, a crítica ao partido socialista (partido para os proletarios, pero non do proletariado) completamente homologado á lóxica do poder burgués e por iso mesmo incapaz de expresar unha alternativa política real.
Os Consellos de Fábrica
Fundou xunto a Angelo Tasca, Palmiro Togliatti e Umberto Terracini o diario L'Ordine Nuovo (recensión semanal de cultura socialista) en 1919 e colaborou na revista A Città Futura. Participa no movemento dos consellos de fábrica de Turín (1919-1920).
Rugby Clube da Lousã
O Rugby Clube da Lousã é un club portugués de rugby da localidade de Lousã. O club evolucionou ata a segunda categoría do rugby portugués, Campionato portugués de rugby de 2ª División, ou Campeonato Nacional de I Divisião.
Antonio Gramsci
A Praxe
Apoia a folga de abril de 1920, a ocupación das fábricas do setembro seguinte e a frustrada folga de abril de 1921 e polemiza contra a dirección do Partido Socialista, tanto contra os maximalistas coma contra os reformistas, indica un programa que sacode a explícita aprobación de Lenin ao II Congreso da III Internacional comunista que pide a expulsión do partido dos reformistas e dalgúns maximalistas
A Fundación do Partido Comunista de Italia (PCd'I)
A resolución da Internacional comunista que pedía aos partidos socialistas o afastamento dos reformistas e máis en xeral dos gradualistas (daqueles que pretendían tomala do poder político pola vía democrática electoral para efectuar as reformas sociais) foi desoída polo Partido Socialista Italiano. De feito a despeito da aprobación do aval obtido polos ordinovisti por parte de Lenin no curso do II Congreso da III Internacional (organización á cal o PSI decidira adherirse co congreso de Boloña en outubro de 1919) os vértices do PSI estaban nas mans de dirixentes formados no vello estado liberal, incapaces de comprender o momento crucial político-social da posguerra.
Neste sentido o fracaso de moitos obreiros de agosto a setembro de 1920 (non comprendido e xa que logo duramente contrariado tanto polos dirixentes do Partido Socialista Italiano como polos vértices da Confederación Xeral do Traballo), neste sentido o illamento dos ordinovistas do partido, e a escisión á esquerda preparada nun congreso de facción en novembro de 1920 en Imola.
Pesa, ademais, o abstencionismo bordiguiano que (en contraste coas mesmas teorías leninistas de utilizar o parlamento para pór de relevo o carácter mistificador das institucións representativas) en nome dunha presunta pureza política non só non quere participar na formación da representación e á vida parlamentaria do estado burgués pero evita a asunción de directas responsabilidades operativas, relegando en tal modo ao partido nun substancial inmobilismo co efecto de desorientar ás masas.
Esgotado o pulo revolucionario nos escenarios europeos suscítase unha reacción política para enfrontar o que sería necesario: que os partidos socialistas e comunistas fagan unha fronte común, pero Bordiga está en contra de todo acordo, tamén en contraste coa dirección da Internacional, no segundo congreso nacional comunista de Roma en marzo de 1922, unha vez máis Gramsci, pese a discrepar privadamente, non se expresa contra as posicións da maioría bordiguiana.
Ao fin de maio parte rumbo a Moscova, designado para representar ao partido italiano no executivo da Internacional comunista. Chega xa doente e no verán recupérase nun sanatorio para enfermidades nerviosas de Moscova. Aquí coñece a unha paciente rusa, Eugenia Schucht, unha violinista que vivira algúns anos en Italia e, a través dela, á súa irmá Julia (1894-1980), tamén ela violinista, que permanecera varios anos en Roma graduándose no Liceo musical romano.
Julia, de vinte e seis anos, é bela, alta, ten un aspecto romántico; Gramsci é conquistado: recordará o «primeiro día que [...] non me atrevía entrar na túa habitación porque me intimidaras [...] o día que partiches a pé e eu te acompañei a pé ata a gran rúa ao ancho do bosque e quedeime tanto tempo detido para te ver afastándote soa, coa túa carga de transeúnte, pola gran rúa, facía o mundo enorme e terrible [...] pensei moito en ti, que entraches na miña vida e déchesme o amor e iso que sempre me faltou e que me facía malo e opaco.»
Deputado do parlamento
É electo deputado nas eleccións do 6 de abril e pode volver entrar en Roma, protexido pola inmunidade parlamentaria, o 12 de maio de 1924. No mesmo mes, nos arredores de Como, realízase unha convención ilegal dos dirixentes das federacións comunistas italianas: os delegados fínxense dependentes dunha empresa milanesa turística en excursión. Con todos os discursos públicos fascistas e himnos a Mussolini, discuten a táctica do partido e a liña de Bordiga, aínda que excluída do Executivo, resulta aínda maioritaria.
Malia as divisións da oposición antifascista, Gramsci cre que a caída do réxime era inminente: o fascismo «logrou constituír unha organización de masas da pequena burguesía. É a primeira vez na historia que isto se verifica. A orixinalidade do fascismo consiste no atopar a forma adecuada de organización para unha clase social que foi sempre incapaz de ter unha boa relación e unha ideoloxía adecuada» Pero, segundo el, «as clases medias que puxeran no fascismo todas as súas esperanzas foron arrasadas [...] O Partido fascista non logrará xamais volverse un partido normal de goberno, Mussolini non posúe do estadista e do ditador algunhas cousas máis que algunhas pintorescas poses exteriores; el non é un elemento da vida nacional, é un fenómeno do folclore campirano, destinado a pasar á historia na orde das diversas máscaras provinciais italianas, máis que na orde dos Cromwell, dos Bolívar, dos Garibaldi».
Engánase, porque a inercia da oposición non é capaz de dar alternativas a aquel bloque social e os fascistas retoman valor e sobre todo as violencias de grupo; nunha das tantas mostras violentas é agredido Gobetti; cando, o 13 de setembro, o militante comunista Giovanni Corbi, para vingar a morte de Matteotti, mata nun tren ao deputado fascista Armando Casalini, a represión increméntase.
O 20 de outubro Gramsci propón vamente que a oposición aventiniana se constitúa en Antiparlamento; o 26 parte á Sardeña para intervir no congreso rexional do partido e para volver ver aos seus familiares. O 6 de novembro despídese da súa nai sen saber que xamais a volvería ver.
O 27 de decembro de 1924 o diario Il Mondo publica as declaracións de Cesar Rossi, xa xefe da oficina de correos de Mussolini, á mantenta do delito Matteoti «Todo canto sucedeu ocorreu sempre pola vontade directa ou pola aprobación ou pola complicidade do Duce» e o 3 de xaneiro de 1925 Mussolini, nun discurso que se fixo famoso, declara na Cámara que asumía «a responsabilidade política, moral, histórica de todo aquilo que ocorrera», dando camiño a unha nova acción de represión.
De febreiro a abril de 1925 Gramsci atópase en Moscova para coñecer finalmente ao fillo Delio e volver atoparse coa súa esposa. O 16 de maio, en Italia, realiza o seu primeiro -e único- discurso no parlamento, diante do ex compañeiro de partido Mussolini; co pretexto de golpear a Masonería, o goberno predispuxera un deseño de lei para disciplinar as actividades de asociacións, entes e institutos: segundo Gramsci «con esta lei vostedes esperan impedir o desenvolvemento de grandes organizacións obreiras e campesiñas [...] vostedes poden conquistar o Estado, poden modificar os códigos, poden tratar de impedir as organizacións existir coa forma baixo a cal existiron ata agora, pero non poderán prevalecer sobre as condicións obxectivas coa cales están obrigados a moverse. Vostedes non farán outra cousa que obrigar o proletariado a buscar un camiño diferente [...] as forzas revolucionarias italianas non se deixarán esmagar, o voso turbio soño non chegará a realizarse».
O Congreso de Lión
Cun capitalismo débil e a agricultura como base da economía nacional, en Italia permanece o compromiso entre industriais do norte e propietarios inmobiliarios do sur, perpetuándose os danos da maioría. O proletariado (en canto forza social homoxénea e organizada respecto da pequena burguesía urbana e rural, que ten intereses diferenciados) ve nas súas teses o único elemento que ten unha función unificadora de toda a sociedade.
Segundo Gramsci o fascismo non é, como sostén Bordiga, a expresión de toda a clase dominante senón que é o produto político da burguesía urbana e agraria que entregou o poder á alta burguesía, e a súa tendencia imperialista é a expresión da necesidade, de parte das clases industriais e agrarias «de atopar fóra do campo nacional os elementos para a solución da crise da sociedade italiana» que con todo permite, pola súa natureza opresora e reaccionaria, unha solución revolucionaria das contradicións sociais e políticas, as dúas forzas sociais idóneas para dar lugar a esta solución están o proletariado do norte e os campesiños do mediodía. Para alcanzar este fin, o partido será bolxevizado, é dicir, organizado por células de fábrica e disciplinado negando no seu interior a posibilidade da existencia das fraccións.
O congreso aproba as teses por maioría absoluta e elixe ao Comité Xeral con Gramsci como secretario do Partido.
A Cuestión Meridional
Cando regresa a Roma, pasa algúns meses coa familia. A súa esposa, que espera ao segundo fillo Giuliano, deixa Italia o 7 de agosto de 1926, mentres a cuñada Eugenia regresa a Moscova o mes seguinte co fillo Delio; Gramsci escribe do fillo: «paréceme que agora inicia para el unha fase moi importante, aquela onde deixa os recordos máis tenaces, porque durante o seu desenvolvemento conquístase o mundo grande e terrible». Pero non será xamais parte dos recordos do fillo, este non o verá máis.
En setembro comeza a escribir un ensaio sobre a cuestión meridional, na cal analiza os anos do desenvolvemento político italiano desde 1894, ano dos movementos campesiños sicilianos, seguido da insurrección de Milán de 1896, reprimida a canonazos polo goberno. Segundo Gramsci, a burguesía italiana, personificada politicamente por Giovanni Giolitti, de fronte á intolerancia das clases marxinadas dos campesiños meridionais e dos obreiros do norte, máis ben que aliarse coas forzas agrarias, cousa que debería comportar unha política de libre cambio e de baixos prezos industriais, escolleu o bloque industrial -obreiro- co conseguinte proteccionismo arancelario unido a concesión de liberdades sindicais.
Fronte á persistencia da oposición obreira, maniféstase tamén contra os dirixentes socialistas reformistas. Giolitti buscou un acordo cos campesiños católicos do centro-norte. O problema é entón, para Gramsci, unha política de oposición que rompa a alianza burguesa-campesiña, facendo converxer o campesiñado nunha alianza coa clase obreira.
A sociedade meridional, segundo Gramsci, está constituída por tres clases fundamentais: xornaleiros e campesiños pobres, politicamente inconscientes; pequenos e medios campesiños que non traballan a terra pero que das cales obteñen unha renda que lles permite vivir na cidade, normalmente como empregados estatais, os cales desprezan e temen ao traballador da terra e fan de intermediarios ao consenso entre campesiños pobres e a terceira clase, aquela dos grandes terratenentes, que á súa vez contribúen á formación da intelectualidade nacional, con personalidades do valor de Benedetto Croce e de Giustino Fortunato e son, aqueles, os principais e máis refinados defensores da conservación deste bloque agrario.
Para poder despedazar este bloque necesitaríase da formación dunha clase de intelectualé medios que interrompan o fluxo do consenso entre as dúas clases extremas favorecendo así a alianza entre campesiños pobres o e proletariado urbano.
O Arresto, o proceso e o cárcere
Escribe unha carta ao comité central do partido bolxevique no cal, logo da morte de Lenin, iniciou unha loita entre as diversas correntes: «hoxe vostedes están destruíndo a súa propia obra e corren o risco de anular a función dirixente que o partido comunista da URSS conquistara [...] os seus deberes rusos poden e deben ser levados a cabo só no cadro dos intereses do proletariado internacional». Pero Togliatti, delegado do PCI en Moscova, prefire non entregar a carta. Isto creo un conflito entre Gramsci e Togliatti que nunca se resolveu na súa totalidade.
O 31 de outubro de 1926 Mussolini sofre en Bologna un atentado sen consecuencias persoais, que é utilizado como pretexto para eliminar os últimos residuos de democracia: o 5 de novembro o goberno disolve os partidos políticos de oposición e suprime a liberdade de prensa. O 8 de novembro, en violación da inmunidade parlamentaria, Gramsci é arrestado na súa casa e encerrado no cárcere de Regina Coeli. Logo dun período de confinamento en Ustica, o 7 de febreiro de 1927 é encerrado no cárcere milanesa San Vitore.
O proceso a vinte e dous imputados comunistas, entre os cales incluían a Umberto Terracini, Mauro Scoccimarro, Giovanni Roveda e Ezio Riboldi, inicia en Roma o 28 de maio de 1928; o presidente do Tribunal Especial Fascista, instituído o 7 de febreiro de 1927, é o xeneral Alessandro Saporiti e ten por xurados cinco cónsules da milicia fascista. Gramsci é acusado de actividade conspirativa, instigación á guerra civil, apoloxía de intre e incitación ao odio de clase.
O ministerio público Michele Isgró, en conclusión da súa requisitoria, declara que «por vinte anos debemos impedir a este cerebro funcionar» e de feito Gramsci, o 4 de xuño, é condenado a vinte anos, catro meses e cinco días de reclusión; o 19 de xullo alcanza o cárcere de Torino, na provincia de Bari. O mesmo médico do cárcere de Torino chegou a dicir a Gramsci que a súa misión como médico fascista non era mantelo con vida.
O 30 de decembro de 1932 morre a súa nai e os familiares prefiren non informalo. O 7 de marzo de 1933 ten unha segunda crise grave con alucinacións e delirios. En París constitúese un comité, do cal forman parte, ente outros, Romaní Rolland e Henri Barbusse, para obter a súa liberación xunto coa doutros detidos políticos, pero só ata o 19 de novembro Gramsci é transferido á enfermería do cárcere de Civitavecchia e o 7 de decembro á clínica do doutor Cusumano en Formia, vixiado tanto desde a recamara como desde o exterior. miniatura|esquerda|180px|A tumba de Gramsci
O 25 de outubro de 1934 é acollida por Mussolini a petición de liberdade condicional pero non é libre de moverse, en tanto que se lle impide ir curarse a outro lugar xa que o goberno temía unha fuga; só o 24 de agosto de 1935 pode ser transferido na clínica Quisisana de Roma. Está en graves condicións: ademais do morbo de Pott, a tise e a arteriosclerose, sofre de hipertensión e de gota.
O 21 de abril de 1937 Gramsci adquire a plena liberdade pero está xa gravísimo no hospital: morre na alba do 27 de abril, con apenas corenta e seis anos, de hemorraxia cerebral. Segundo afirma un oficial da Santa Sé, antes de morrer converteuse ao catolicismo e no leito de morte pediu os sacramentos. O presidente da Fundación Instituto Gramsci afirma que non hai ningún documento que acredite este feito. O seu irmán Carlo Gramsci, presente na súa morte, relatouno: «Tras o último intento por parte das monxas para que se convertese, reaccionou virándose cara ao muro». Incinerado, ao día seguinte efectúanse os funerais, nos cales participan só o irmán Carlos e a cuñada Tatiana. As cinzas foron inhumadas no Cemiterio de Verán e de aquí transferidas ao cemiterio acattolico de Roma.
Obras
En prisión escribiu cadernos de historia, análises políticas, sociais, literarias etc., así como traducións, coñecidas coma Quaderni del carcere, que inclúen o seu reconto da historia italiana e o nacionalismo, así como ideas sobre teoría marxista, teoría educativa e de crítica. Os 32 Quaderni del carcere, de complexas 2.848 páxinas, non foron destinados para ser publicados, conteñen reflexións e apuntamentos elaborados durante a súa reclusión. Iniciados o 8 de febreiro de 1929, foron definitivamente interrompidos en agosto de 1935 por mor da gravidade da súa saúde. Foron numerados, sen ter en conta a súa cronoloxía, pola súa cuñada Tatiana Schucht que, xunto con Piero Sraffa, logrou subtraelos das inspeccións policiais e entregalos ao banqueiro Raffaele Mattioli, secreto financiador das redaccións de Gramsci, o cal as confiou en Moscova a Palmiro Togliatti e aos outros dirixentes comunistas italianos.
Despois do final da guerra os Quaderni, revisados por Felice Platone, foron publicados pola casa editora Einaudi (unidas ás súas Cartas do cárcere remitidas aos familiares) en seis volumes, ordenados por argumentos homoxéneos, cos títulos:
En 1975 os Quaderni foron publicados con edición de Valentino Gerratana segundo a orde cronolóxica da súa elaboración. Foron recollidos en volume tamén todos os artigos escritos por Gramsci no Avanti!, no Grido do popolo e no Ordine nuovo.
Ao galego foron traducidas:
Ignacio Sánchez-Cuenca
Ignacio Sánchez-Cuenca, nado en Valencia en 1966, é un politicólogo do País Valenciano.
Traxectoria
É doutor en Socioloxía e licenciado en Filosofía. Foi docente na Universidade de Salamanca e na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona. É director de Instituto Carlos III-Juan March de Ciencias Sociais da Universidade Carlos III de Madrid así como profesor de Ciencia Política.
A Penicosa, San Xusto, Coristanco
A Penicosa é un lugar da parroquia de San Xusto no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Jenkins
O apelido Jenkins pódese referir a:
O Condado, Recemel, As Somozas
O Condado é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
George Bellows
George Wesley Bellows, nado o 12 de agosto de 1882 e finado o 8 de xaneiro de 1925, foi un pintor e litógrafo estadounidense, coñecido polas súas intrépidas representacións da vida urbana en Nova York.
Mocidade
Bellows naceu en Columbus, Ohio. Estudou na Universidade Estatal de Ohio entre 1901 e 1904, xogou nos equipos universitarios de béisbol e baloncesto e realizou ilustracións para Makio, o anuario dos estudantes. rexeitou unirse ós Cincinnati Reds como xogador profesional de béisbol e traballou como ilustrador comercial mentres estudaba. En 1904 marchou a Nova York para estudar arte. Bellows foi alumno de Robert Henri na Escola de Arte de Nova York e integrou o grupo coñecido como The Eight da Ashcan School, un grupo de artistas que pretendían pintar a sociedade norteamericana en todas as súas formas. En 1906 Bellows alugou o seu propio estudo.
Nova York
Bellows participou por primeira vez nunha exhibición en 1908 organizárona os alumnos de Henri e os críticos recibírona con disparidade de criterios. En 1909 comezou a dar clases na Art Students League of New York. miniatura|dereita|300px|New York (1911)
As escenas urbanas do Nova York de Bellows reflicten a crueza e o caos da clase traballadora e dos barrios, as clases altas aparecen satirizadas frecuentemente nos seus traballos. Entre 1907 e 1915 realizou unha serie de pinturas amosando Nova York cuberta de neve. Esas pinturas foron un campo de probas no que Bellows xoga coa cor e a textura visual que despois serán centrais nas súas pinturas. Elas exhiben un contraste total entre o azul e branco da neve e as superficies, esgrevias e cotrosas, da cidade e creando unha imaxe esteticamente irónica dos igualmente esgrevios e costrosos homes loitando por limpar as impurezas da neve pura. Con todo foi a serie de pinturas retratando boxeadores afeccionados a súa contribución máis salientable á historia da arte Esas pinturas caracterízanse pola súa atmosfera escrura, nas que as pinceladas brillantes das figuras humanas vividamente dan un forte sentido de movemento e dirección.
Temas sociais e políticos
O aumento do seu prestixio como pintor dan cun cambio a súa vida e obra, aínda que continuou os seus temas anteriores, Bellows comezou a recibir peticións para retratos e convites da elite de Nova York e comezou a pasar os veráns en Maine, pintando paisaxes mariñas en Monhegan e na illa de Matinicus.
Ó tempo, o sempres socialmente consciente Bellows asociouse cun grupo de artistas e activistas radicais, chamados The Lyrical Left, que tendía ó anarquismo na súa procura dos dereitos individuais. Bellows ensinou na Escola Moderna de Nova York (que seguía as ideas de Francesc Ferrer e foi membro do consello editorial do xornal socialista, The Masses ó que tamén contribuía con debuxos e litografías a comezos de 1911. Bellows que cría que a liberdade artística do autor tiña que estar por riba de calquera política ideolóxica editorial tivo problemas mantivo un apoio público á intervención dos Estados Unidos na primeira guerra mundial e realizou unha serie de litografías e pinturas coas atrocidades cometidas polos alemáns durante a invasión de Bélxica, a máis famosa foi The Germans Arrive, baseada nun relato real e que amosaba un soldado alemán contendo un mozo belga coas mans cortadas. O seu posicionamento non lle impediu criticar a censura interior e a persecución que a Lei de espionaxe permitía contra os disientes antibelicistas.
Últimos anos
Os lenzos dos últimos anos de Bellows céntranse na súa vida doméstica, coa súa muller e fillas como obxectos centrais das súas obras, que amosan tamén un incremento programado e teórico cara a cor e o deseño, unha marcada diferenza coas súas obras anteriores.
Litografías
Bellows fixo contribucións significativas, axudando a divulgar o seu uso como medio artístico nos Estados Unidos. En 1916 instalou unha prensa litográfica no seu estudio e entre 1921 e 1924 colaborou con Bolton Brown na realización de máis dun cento de imaxes. Bellows tamén ilustrou numerosos libros durante a súa carreira, incluíndo varios de H. G. Wells.
Lailoken
Lailoken foi un profeta tolo da antiga Britania posromana de finais do século VI. A Vida de San Kentigern fala dun home tolo, que chamaban Laleocen que viviu na aldea de Peartnach (Partick) ou preto dela no reino de Strathclyde. Laleocen profetizou a morte do rei Rhydderch Hael.
A causa da súa descrición como un home salvaxe e vidente que estaba a vivir nos bosques do sur de Escocia identifícano en ocasións con Myrddin Wyllt, o prototipo do mago Merlín da lenda artúrica. . Myrddyn está asociado particularmente coa Batalla de Arfderydd en Cumberland (agora Cumbria) e a área xusto ao norte, na raia na moderna Escocia. Myrddyn loitaba no bando dos vencidos e tras a batalla toleou.
No texto galés Cyfoesi Myrddin a Gwenddydd ei Chwaer (A conversa de Merlín e Gwendydd, a súa irmá), Gwendydd refírese a Merlín como Llallawg e o seu diminutivo Llallogan.
Jarman tamén asocia a Llallogan ~ Laloiken con Merlin A historia do século XV Lailoken and Kentigern afirma que "algúns din que o seu nome era Merlynum".
DeMostra
DeMostra: Festival Urban é un festival gratuíto e apto para todas as idades que inclúe unha xornada de actividades sobre a cultura urbana no concello de Mos. Os principais elementos que o conforman son: Skate, Grafiti, Parkour, Breaks e Beatbox.
Este festival, fomentado por un grupo de amigos e coa axuda do Concello de Mos, nace coa idea de revitalizar o municipio. Achega así a cultura urbana e, polo tanto, satisfai as inquietudes artísticas desde os máis pequenos ata os máis adultos.
Actividades
Ao longo da xornada, hai diversas actividades cun horario para que se poida asistir aos diversos  obradoiros que se realizan. Cada unha delas conta cunha estrutura:
Colaboracións
Algunhas organizacións e colectivos que colaboran coa dirección do evento comprométese a impartir e supervisar os diferentes obradoiros de Graffiti, Beatbox, Breakdance, Parkour, Skate e BMX; entre eles pódese atopar profesionais como Vella Escola, Mondaka D.I.E. Skatepark ou WS Skateboard.
Castell d'Aro
250px|miniatura|Rúa de Castell d'Aro. Castell d'Aro é unha entidade de poboación do concello de Castell-Platja d'Aro, na provincia de Xirona. Tiña en 2015 unha poboación de 1.925 habitantes.
Trátase dunha localidade de interior situada a uns 2 km de Platja d'Aro, o núcleo principal do concello, na Costa Brava. Antigamente, Castell d'Aro era a capital municipal e o núcleo máis importante do Val de Aro. En 1858 segregáronse as catro parroquias que conformaron o concello de Santa Cristina d'Aro e na década de 1960 o crecemento turístico da zona fixo crecer a localidade de Platja d'Aro, a onde se trasladou a capital municipal.
É unha vila medieval construída arredor do castelo de Benedormiens e da igrexa de Santa María, principais atractivos da vila.
Aristarco
Aristarco pode referirse a:
Signo de Babinski
miniatura|200px|Extensión do primeiro dedo do pé dereito despois da súa estimulación. O signo de Babinski consiste na extensión dorsal do dedo gordo do pé e a apertura en abano dos demais dedos como resposta á estimulación plantar. É característico de lesión do tracto piramidal.
Prodúcese raspando cun obxecto romo que produza unha molestia moderada pola beira externa da planta do pé, dende o talón ata os dedos.A resposta normal sería unha flexión plantar dos dedos.
Como no resto dos signos de lesión piramidal, existe un certo grao de parálise espástica, hipertonía, perda do ton do reflexo profundo do tendón e hiperactividade dos reflexos abdominais e cremasterianos.
Isabella Gordon
Isabella Gordon, nada o 18 de maio de 1901 en Keith (Banffshire, Escocia) e finada o 11 de maio de 1988 en Carlisle (Cumbria, Inglaterra), foi unha bióloga mariña escocesa especializada en carcinoloxía e unha experta en cangrexos e picnogónidos.
Desenvolveu a súa carreira no Museo de Historia Natural de Londres, e foi condecorada coa Orde do Imperio Británico en 1961.
Unha vida de traballo no Museo de Historia Natural de Londres
Gordon aceptou, e volveu ao Reino Unido e, en novembro de 1928 acadou a posición de axudante de encargado (2ª clase) coa responsabilidade da sección de crustáceos. Gordon foi a primeira muller que foi nomeada como membro permanente a tempo completo do persoal do Museo.
En 1937 a sección de crustáceos do Museo dividiuse en dúas partes: J. P. Harding encargouse da clase dos entomostráceos (os chamados crustáceos inferiores), mentres que Gordon o fixo da dos malacostráceos, como oficial principal científica.
Durante o tempo que estivo no Museo publicou numerosos artigos e libros, e identificou exemplares de cangrexos que lle enviaron de todo o mundo. (Entre eles Sirpus zariquieyi e Liocarcinus zariquieyi que, en 1953 e 1968, respectivamente, lle dedicou ao pediatra e carcinólogo catalán Ricardo Zariquiey Álvarez).
Foi Fellow e membro do Consello da Sociedade linneana de Londres (1950-1953), e membro do seu Curatorial Board até 1981. Tamén foi membro da Zoological Society of London. En 1960 foi un dos membros orixinais do Consello Editorial da revista Crustaceana.
Bécherel
Bécherel (Begerel en bretón, Becherèu en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Isabella Gordon
Visita ao Xapón e reunión con Hirohito
En abril de 1961, con motivo do sexaxésimo aniversario do emperador Hirohito, Gordon foi invitada a pasar varias semanas no Xapón baixo o patrocinio do periódico xaponés Yomiuri Shimbun. O 5 de abril foi invitada aos laboratorios da casa Imperial, onde tivo unha audiencia informal co emperador, un entusiasta biólogo mariño el mesmo. A visita foi moi agradábel para Gordon, que mantivo contacto cos seus colegas xaponeses durante o resto da súa vida.
Últimos días
Isabenlla Gordon retirouse do Museo de Historia Natural en 1966, aínda que mantivo un despacho na sección de crustáceos que compartiu co Dr. Sidnie Manton, e continuou traballando no Museo até 1971. En 1983 sufriu un accidente cerebrovascular que a deixou parcialmente paralizada. En 1987 trasladouse de Londres para vivir coa familia do seu sobriño o Dr. John Gordon en Carlisle, Cumbria. A súa saúde deteriorouse despois dunha operación de catarata en marzo de 1988, e faleceu o 11 de maio de 1988.
No seu obituario, o carcinólogo holandés Lipke Holthuis referiuse a ela como "a gran vella dama da carcinofauna".
José Ramón Varela-Portas
José Ramón Varela-Portas y Pardo, nado en Lugo en 1928 e finado o 31 de agosto de 2020, foi un empresario, enxeñeiro técnico agrícola e sindicalista galego, moi vinculado á vida deportiva e social lucense. Foi o fundador, xunto co seu irmán Juan, do Club Baloncesto Breogán e primeiro presidente do club.
Biografía
Nado en Lugo, José Ramón formouse como enxeñeiro técnico agrícola. Nos anos 1960, xunto cos seus irmáns foi un dos empresarios máis destacados da cidade de Lugo. En 1966 funda o Club Baloncesto Breogán, sendo o seu primeiro presidente, cargo que ocupa de 1966 até 1972. No final da súa vida laboral estivo moi vinculado ao sindicalismo, ocupando cargos importantes na Unión Xeral de Traballadores (UXT). En 2011, a Xunta de Galicia concedeulle a Distinción ao Mérito deportivo de Galicia. Ao comezo da temporada baloncestística 2016−17 recibe a homenaxe por parte do Breogán polo cincuenta aniversario do club.
Agar, Coucieiro, Muxía
Agar é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Ten 13 habitantes no ano 2022 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 son homes e 7 son  mulleres.
S'Agaró
250px|miniatura|S'Agaró S'Agaró é unha entidade de poboación do concello de Castell-Platja d'Aro, na provincia de Xirona. Tiña en 2015 unha poboación de 1.333 habitantes.
Atópase no litoral da Costa Brava entre as localidades de Platja d'Aro, ao norte, e Sant Feliu de Guíxols, ao sur. A localidade xurdiu a principios do século XX cando se construíu unha urbanización de estilo novecentista, obra do arquitecto Rafael Masó i Valentí. Arredor dela creceu a actual vila.
Covas, Piñeiro, Ames
Covas (á espera da oficialización da forma As Covas ) é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 61 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 29 eran homes e 32 mulleres.
Mourence, Vilalba
Xeografía
Situada entre os ríos Madanela e Trimaz, que se unen na Ponte dos Novos, no lugar do Rañego.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Xián de Mourence é do século XVIII.
Odiseo (cráter)
Odiseo é con moito o cráter de impacto máis grande da lúa de Saturno, Tetis. Ten 445 km de diámetro, máis de 2/5 partes do diámetro da propia lúa. Esta situado no hemisferio de cabeza (vangarda) e as coordenadas do centro do cráter son 32,82° N 128,89° O. O seu nome procede do heroe Odiseo da mitoloxía grega que aparece na Odisea.
Descrición
esquerda|miniatura|300px|Odiseo en primeiro plano, pódense ve-los seus picos centrais, os [[Sheria Montes que teñen máis de 185 km da diámetro .]] Odiseo é un cráter moi pouco profundo, o seu leito está a uns 3 kms. de profundidade media, e na súa parte máis externa (preto dos bordos) ten unha profundidade duns 5 kms -profundidades de 6–9 km non serían nada excesivas para un cráter tan enorme. Pénsase que orixinalmente era bastante profundo e cuns bordos altos e uns picos centrais impoñentes. O longo do tempo, o leito do cráter relaxouse a unha forma máis esférica en concordancia co resto da superficie de Tetis, e tanto as montañas dos bordos coma o pico central (ou picos centrais) do cráter colapsáronse (de xeito semellante a aparente relaxación das superficies das lúas Calisto e Ganímedes do planeta Xúpiter). Isto indicaría que en tempos da formación de Odiseo, Tetis debería ter unha superficie o suficientemente morna e maleable para permitir á topografía colapsarse; posiblemente por que parte do interior da lúa estivese en estado líquido. Se Tetis, na época do impacto, estivese máis fría ou fose máis fráxil, a lúa posiblemente esnaquizaríase por culpa do impacto; e se a lúa non se tivese esnaquizado, o cráter tería gardado a súa forma orixinal, de xeito semellante ó cráter Herschel de Mimas.
No hemisferio oposto respecto de Odiseo, existe unha inmensa estrutura de vales e depresións chamada Ítaca Chasma, sobre a que se ten teorizado sobre a súa formación coma resultado do impacto que creou tamén o cráter Odiseo. Aínda que estudos recentes baseados en imaxes de alta definición tomadas pola sonda Cassini indicarían este feito coma bastante improbable.
Noah's Ark (filme de 1999)
Noah's Ark é un telefilme dirixido por John Irvin que foi estreado en 1999. Está protagonizado por Jon Voight, Mary Steenburgen, F. Murray Abraham e Mark Bazeley. O filme conta a historia bíblica da Arca Noé no libro da Xénese. Foi estreado por televisión nos Estados Unidos en tres episodios de 60 minutos.
Sinopse
As cidades de Sodoma e Gomorra son o epicentro do pecado e a dexeneración. Por iso, Deus advierte a Noé de que colla á súa familia e se afaste delas. Malia as advertencias que o patriarca fai á xente das cidades para que o imiten, só Lot, o seu mellor amigo, o segue. Algúns anos despois, Deus dálle instrucións a Noé para que constrúa un gran barco para transportar unha parella de animais de cada especie, xa que Sodoma e Gomorra están a piques de recibir o castigo divino. Tralo diluvio universal, que durou 40 días, a Arca pousouse no cumio do Monte Ararat, onde o xénero humano tería unha segunda oportunidade para comezar de novo.
SHUM Maçanet
O SHUM Maçanet é un club deportivo de Maçanet de la Selva, adicado á práctica do hóckey a patíns. As siglas SHUM corresponden á Secció Hoquei Unió Maçanetenca.
Na tempada 2006-07 perdeu a categoría da O.K. Liga, mais recuperouna a tempada seguinte.
Ernest Walton
Ernest Thomas Sinton Walton, nado en Dungarvan, Irlanda, en 1903 e finado en Belfast, Irlanda do Norte, en 1995, foi un físico e profesor universitario irlandés galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1951.
Investigacións científica
Desde 1927 ata o ano 1934 dedicouse á investigación en física nuclear baixo a dirección de Ernest Rutherford, na Universidade de Oxford, e colaborou con John Cockcroft na construción dun dos primeiros aceleradores de partículas sendo os primeiros en desintegrar un núcleo atómico con partículas subatómicas.
O ano 1951 foi galardoado, xunto con John Cockcroft, co Premio Nobel de Física polos seus traballos sobre a transmutación dos núcleos atómicos mediante o uso de partículas artificialmente aceleradas.