cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
St. Louis
Cultura
St. Louis, é unha cidade única, que inclúe unha cociña rexional na que salienta a torrada de ravioli, o pastel de manteiga, o queixo Provel, o fondeiro, o sándwich Gerber, o sándwich de St. Paul e a pizza típica.
Deporte
St. Louis é o fogar de equipos profesionais de fútbol americano, béisbol e hóckey. Tamén hai equipos universitarios e afeccionados.
Parques
A cidade ten máis de 100 parques, que inclúen instalacións deportivas, parques infantís, lugares para concertos, zonas de pícnic e lagos. O que máis destaca é o Forest Park, situado no bordo occidental da cidade, que é o parque máis grande da cidade, aínda que non é o máis grande da rexión. Outro parque importante da cidade é o Jefferson National Expansion Memorial, un monumento nacional sito na ribeira do río no centro de St. Louis. A peza central do parque, o Gateway Arch, deseñada polo arquitecto Eero Saarinen, mide 192 m de altura e rematouse o 28 de outubro de 1965. Tamén forma parte o antigo Palacio da Xustiza, onde se celebraron os dous primeiros xuízos de Dred Scott v. Sandford en 1847 e 1850. 200 px|miniatura Outros parques son o Xardín Botánico de Missouri, Tower Grove Park e Citygarden. O xardín botánico é un centro de investigación privado e inclúe o Climatron, un invernadoiro construído como unha cúpula xeodésica. O Tower Grove é un regalo á cidade de parte de Henry Shaw; alí atópanse todo tipo de esculturas de diversos autores: Julian Opie, Mark di Suvero... O parque divídese tamén en tres seccións, cada unha das cales representa un tema diferente: acantilados fluviais, terras chás inundadas e xardíns urbanos. O parque conta tamén cun restaurante (The View Terrace). Outro parque de esculturas no centro da cidade é o Parque de Esculturas de Serra, coa escultura de Richard Serra, Twain (1982).
Educación
As 77 escolas públicas no centro da cidade están rexidas por un consello designado polo Estado e teñen máis de 25 000 estudantes. A cidade conta tamén con varios colexios privados, laicos, católicos e luteranos.
St. Louis ten dúas universidades nacionais de investigación, a Universidade de Washington en St. Louis e a St. Louis University, segundo a clasificación de acordo coa Clasificación Carnegie de intistitucións de educación superior.
Ademais conta cun seminario: Covernant Theological Seminary.
Medios
St. Louis conta cun amplísimo mercado de medios de comunicación, o 21º dos Estados Unidos, unha posición que mantén con pouca variación dende hai máis de dez anos. Todas as principais canles de televisión dos Estados Unidos teñen filiais en St. Louis, incluíndo KTVI 2 (Fox), KMOV 4 (CBS), KSDK 5 (NBC), KETC 9 (PBS), KPLR-TV 11 (CW), KDNL 30 (ABC), WRBU 46 (MNTV) e WPXS 51 Daystar Television Network. Entre as estacións de radio as máis populares de St. Louis son KMOX (AM), KLOU (FM), WIL-FM (FM), WARH (FM), e KSLZ (FM). St. Louis tamén é compatible coa radio pública con KWMU, un NPR afiliado, e a radio comunitaria con KDHX. Todas as estacións de deportes, tales como KFNS 590 AM "The Fan", WXOS "ESPN 101.1", e KSLG tamén son populares en St. Louis.
O St. Louis Post-Dispatch é o principal xornal da rexión. Outros periódicos da rexión son Suburban Journals, e Riverfront Times, periódico alternativo principal. Existen tres semanarios populares entre a comunidade afroamericana: o St. Louis Argus, o St. Louis American e o St. Louis Sentinel. Tamén existen outros non menos importantes como o St. Louis Business Journal ou o St. Louis Beacon.
Arquitectura e barrios
400 px|miniatura St. Louis posúe diferentes exemplos significativos da arquitectura do século XIX. A cidade está divida en 79 barrios designados polo goberno. As divisións da veciñanza non teñen entidade xurídica, aínda que algunhas asociacións de veciños administran as doazóns e tratan de ter poder de veto sobre o desenvolvemento histórico do distrito.
Cidades irmandadas
St. Louis está irmandada con 16 cidades:
Antoine Gombaud
Antoine Gombaud, máis coñecido como Chevalier de Méré, nado en Poitou en 1607 e finado o 29 de decembro de 1684, foi un escritor francés. Aínda que non era nobre, adoptou o título de Chevalier (Cabaleiro) polo personaxe nos seus diálogos que representaba os seus propios puntos de vista (Chevalier de Méré porque se educara en Méré). Máis tarde, as súas amizades comezaron a chamalo por este nome.
Os ensaios máis famosos de Méré son L'honnête homme (O home honesto) e Discours de la vraie honnêteté (Discurso sobre a verdadeira honestidade), pero el é moito máis coñecido pola súa contribución á teoría da probabilidade. Era un matemático afeccionado que se interesou nun problema que databa da Idade Media: o problema dos puntos ou da división de apostas. Un exemplo deste é o seguinte: supoñamos que dous xogadores acordan xogar un certo número de partidas, poñamos ao mellor de sete, e son interropidos antes de que acaben. Como deberían repartir a aposta feita entre eles se un gañou tres partidas e o outro gañou unha?
En consonancia cos métodos de salón, Méré alistou ao salón de Mersenne para resolvelo. Dous famosos matemáticos, Blaise Pascal e Pierre de Fermat, aceptaron o reto. Na correspondencia entre ambos atópase a fundación da moderna teoría de probabilidades.
Méré reclamou que descubrira a teoría da probabilidade el mesmo, unha reclamación que non foi tomada en serio polos matemáticos implicados. Tamén reclamou que os seus cálculos de probabilidade amosaban que as matemáticas eran inconsistentes e que os matemáticos estaban errados ao pensar que as liñas se podían dividir infinitamente.
Osred II de Northumbria
Osred II, finado en 792, foi rei de Northumbria de 789 a 790.
Traxectoria
Era fillo de Alhred e Osgifu, filla de Eadberht.
Sucedeu a Ælfwald, fillo do irmán da súa nai, Oswulf, que foi asasinado polo patricius (ealdorman) Sicga.
Osred, mesmo aínda que uniu dúas das faccións que competían en Northumbria, foi rei soamente por un ano, antes de ser deposto en favor de Æthelred, fillo de Æthelwald Moll. Osred marchou ao exilio, aparentemente á Illa de Man.
Regresou do exilio en 792, e a Crónica anglosaxoa informa que foi "aprehendido e morto na décimo oitava véspera das calendas de outubro. O seu corpo foi depositado en Tynemouth". Presúmese que este asasinato foi ordenado por ou para Æthelred, que fixera matar a Ælf e Ælfwine, fillos de Ælfwald, o ano anterior, e tentara matar a Eardwulf en 790.
Tenzin Gyatso
Jetsun Jamphel Ngawang Lobsang Yeshe Tenzin Gyatso ou Tenzin Gyatso (nomes relixiosos), Lhamo Dondrub (nome de nacemento), nado o 6 de xullo de 1935 na localidade tibetana de Taktser, rexión de Amdo, é o 14º e actual Dalai Lama, así como o titular máis lonxevo que ocupou o cargo ata o momento. Foi o líder político do Tíbet ata 2012. Foi recoñecido en 1937 e entronizado o 17 de novembro de 1950 en Lhasa, sendo proclamado dirixente político do Tíbet e líder espiritual do lamaísmo, ou budismo tibetano, mudando o seu nome de nacemento polo actual.
En 1959 tivo que fuxir do Tíbet cruzando a pé o Himalaia para entrar na India, acompañado doutros 80.000 tibetanos, e declarou o goberno no exilio. En 1963 publicou unha constitución baseada na Declaración Universal dos Dereitos Humanos, e creou na localidade india de Dharamsala unha "capital no exilio".
En 1989 recibiu o Premio Nobel da Paz pola súa resistencia constante ó uso da violencia na loita da súa xente para recuperar a liberdade. En marzo de 2011 anunciou a súa renuncia a tódolos cargos políticos do goberno no exilio.
Primeiros anos
miniatura|left|170px|O Dalai Lama de neno Lhamo Döndrub (ou Thondup) naceu o 6 de xullo de 1935 nunha familia de granxeiros e vendedores de cabalos da pequena aldea de Taktser, na fronteira oriental da antiga rexión de Amdo, daquela xa asimilada na provincia chinesa de Qinghai. Foi un dos sete irmáns que sobreviviu á infancia. O maior era a súa irmá Tsering Dolma, dezaoito anos maior. Seu irmán máis vello, Thupten Jigme Norbu, foi recoñecido aos oito anos de idade como a reencarnación do Lama Taktser Rinpoche. A súa irmá, Jetsun Pema, pasou a maior parte da súa vida adulta no proxecto Tibetan Children's Villages. A primeira lingua do Dalai Lama era, nas súas propias palabras, "unha lingua Xining chapurreada que era (un dialecto da) lingua chinesa" e a súa familia non falaba a lingua tibetana.
Un grupo de busca foi enviado a localizar a nova encarnación cando o neno se converteu no 14º Dalai Lama cando tiña dous anos de idade. Dise que, entre outros presaxios, a cabeza do corpo embalsamado do 13º Dalai Lama, que primeiro miraba ao sueste, misteriosamente virouse ao nordeste -que indica a dirección na que se deberá atopar o seu sucesor. O rexente, Reting Rinpoche, pouco despois tivo unha visión no lago sagrado de Lhamo La-tso indicando a Amdo como a rexión na que buscar -especificamente unha casa de planta baixa con caleiros e baldosas. Despois dunha extensa busca, a casa de Thondup, cuxas características eran similares ás da visión de Reting, foi finalmente atopada.
Presentáronselle a Thondup varias reliquias, incluíndo xoguetes, algúns deles pertenceran ao 13º Dalai Lama e outros non. Informouse de que identificara correctamente todos os obxectos do anterior Dalai Lama exclamando: "Isto é meu! Isto é meu!" miniatura|right|Casa natal do 14º Dalai Lama.
Vilaxuste, Portomarín
San Pedro de Vilaxuste é unha parroquia do concello de Portomarín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 134 habitantes (75 homes e 59 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Tenzin Gyatso
Primeiros anos
O xeneral chinés musulmán Ma Bufang non quería que o 14º Dalai Lama sucedese o seu predecesor. Ma Bufang mandou os seus homes para poñer o Dalai Lama baixo arresto domiciliario, dicindo que era necesario para a súa "protección", negándose a permitir a súa marcha ao Tíbet. Ma Bufang fixo todo o posible para atrasar a marcha do Dalai Lama de Qinghai ao Tíbet, demandando grandes sumas de cartos en prata. O pago exixido por parte de Ma Bufang ascendía a 100.000 dólares chineses de prata.
Campionato de Galicia de fútbol 1925/26
O Campionato de Galicia da Serie A 1925/26 foi a décimo segunda edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en outubro de 1925 e rematou en febreiro de 1926. Os dous primeiros postos do torneo outorgaban a clasificación para a Copa de España.
Tenzin Gyatso
Primeiros anos
Lhamo Thondup foi recoñecido como o Dalai Lama reencarnado e renomeado Jetsun Jamphel Ngawang Lobsang Yeshe Tenzin Gyatso (Santo Señor, Gloria Benévola, Compasivo, Defensor da Fe, Océano de Sabedoría) aínda que a súa entronización non se realizou formalmente ata que tiña 15 anos de idade; no seu lugar, o rexente exerceu como xefe do Kashag ata ese momento. Os budistas tibetanos refírense normalmente a el como Yishin Norbu (O que cumpre os desexos da Xoia), Kyabgon (Salvador), ou simplemente Kundun (A Presenza). Os seus devotos, así como gran parte do mundo occidental, adoitan referirse a el como Súa Santidade o Dalai Lama, o xeito empregado no sitio web do Dalai Lama.
Campionato de Galicia de fútbol 1925/26
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol, o Unión Sporting Club e o Pontevedra Athletic Club. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Proclamouse campión o Celta de Vigo e subcampión o Deportivo da Coruña.
Tenzin Gyatso
Primeiros anos
Comezou a súa educación monástica aos seis anos, sendo os seus principais mestres Yongdzin Ling Rinpoche e Yongdzin Trijang Rinpoche. Aos 11 anos de idade coñeceu o montañeiro austríaco Heinrich Harrer, quen se converteu no seu videógrafo e titor nos temas referentes ao mundo fóra de Lhasa. Os dous foron amigos ata a morte de Harrer en 2006.
En 1959, aos 23 anos, realizou o seu exame final no Templo de Jokhang en Lhasa durante o Monlam ou Festival de rezo Festival. Aprobou con honores e concedéuselle o grao Lharampa, o máximo nivel de grao geshe, máis ou menos equivalente ao doutoramento en filosofía budista.
Editorial Elvira
alt=Expositor de Editorial Elvira no Nadal 2019-2020 Vigo.|miniatura|300px|Caseta da Editorial no Cies Market 2019 de Vigo.
A Editorial Elvira é unha empresa editorial galega independente con sede na rúa de Santiago, fundada no 2013 en Vigo. A súa especialidade e a poesía, o libro de artista e o libro-obxecto. Consta con apartados como prosa, poesía, conto infantil, arte e banda cómic.
Historia
O fundador de Editorial Elvira é o editor Xabier Romero. Editorial independente vencellada no seu nacemento o poeta Carlos Oroza, que motivou a súa creación, publicando a súa obra poética Évame. Preparan edicións pequenas, presentacións con autores e venda directa. Especializada no libro de artistas, cómic, prosa e poesía. Publica en galego e en castelán.
Edita e publica a colección Historias para coñecermos Vigo, coa colaboración da Concellería de Normalización Lingüística (Concello de Vigo) e a Asociación Cultural Catropatacos, onde autores do prestixio de: Ledicia Costas, Francisco Castro Veloso, Marga do Val, María Lado, Amadeo Cobas, Santiago Lopo, Clara do Roxo, Fina Casalderrey, María Xosé Porteiro, María Reimóndez ou Clara do Roxo, percorren os barrios e rúas de Vigo cos seus relatos. Complétase con cadernos de traballo para alumnado da E.S.O e percorridos literarios guiados dos diferentes libros.
Dende o ano 2014 a editorial convoca o Premio de relato Vigo histórico, coa participación de autores de toda a fala hispana, publicándose os gañadores baixo a colección Relatos na Rúa.
Conta no seu haber diversos libros-obxectos:
Marce
O topónimo galego Marce pódese referir a:
Castro, Boiro
Santa María de Castro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2.302 habitantes (1.103 homes e 1.199 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.537 habitantes.
Un dos principais lugares desta parroquia, e do mesmo concello, é Cabo de Cruz, onde se celebra desde hai anos, o 16 de agosto, unha festa de exaltación do mexillón.
Na parroquia está a praia de Carragueiros.
Ligazóns externas
Páxina de Cabo da Cruz
Rata de auga común
A rata de auga común (Arvicola sapidus) é unha especie de roedor da familia Cricetidae. Tamén se lle chama luria, leirón ou lirio (os dous últimos nomes tamén designan o Elyomis quercinus, que é doutra familia e co que non se debe confundir). É un gran cricétido anfibio de gran parte de Francia, España e Portugal, incluíndo Galicia. Aínda que historicamente era considerado un membro da mesma especie que Arvicola amphibius, Musser e Carleton (2005) consideran que son distintos. Está listado na Lista Vermella da IUCN como vulnerable debido a moitas das mesmas razóns que para a rata de auga setentrional.
Alimentación
É sobre todo herbívoro (fitófago) mais tamén pode comer algún animal acuático (insectos, crías de peixes, anfibios...).
Reprodución
As femias poden parir ata cinco veces ao ano, aínda que o normal son dúas. A xestación dura 21 ou 22 días e adoitan ter de 2 a 7 crías por parto. A madurez sexual alcánzase nun pouco mís dun mes. A lonxevidade desta especie é de dous anos.
Distribución
Esta especie está presente en Francia, España e Portugal. Trala ameaza da súa desaparición a curto prazo, empendéronse algúns esforzos para salvala, que foron desde campañas de información e sensibilización da xente a cambios nas obras públicas que afectan o seu hábitat e a conservación do seu hábitat.
Uso
No delta do Ebro antigamente eran cazadas pola súa carne. Ao ser un roedor que se alimenta de cereais considerábase bo para comer.
Linguas do mundo
Un idioma (do latín idiōma, e do grego ἰδίωμα, 'peculiaridade, idiosincrasia, propiedade') é un sistema de comunicación verbal ou xestual propio dunha comunidade humana. Na práctica, os idiomas son un conxunto de sistemas moi similares entre si, chamados dialectos ou máis propiamente variedades lingüísticas, mutuamente intelixibles. A determinación de se dúas desas variedades son parte ou non do mesmo idioma é máis unha cuestión socio-política que lingüística.
Orixes das linguas do mundo
Con respecto á orixe das linguas do mundo, algúns estudos defenderon a monoxénese e outros a polixénese, é dicir, uns sosteñen que todas as linguas proveñen dunha única lingua orixinal, mentres que outros argumentan que a linguaxe orixinouse en varios lugares de maneira independente. En lingüística, a diversidade trata de explicarse mediante os procesos de cambio lingüístico.
María do Socorro Ortega Romero
María do Socorro Ortega Romero, nada en Arteixo e finada en Santiago de Compostela o 12 de decembro de 2011, foi unha historiadora da arte galega.
Formación académica
Diplomada en Maxisterio e Enfermaría, estudou na Universidade de Santiago de Compostela a carreira de Filosofía e Letras (sección de Historia). Despois de licenciarse, acadou o doutoramento en 1966.
Cargos docentes
Profesora adxunta interina da cátedra de Xeografía e Historia do Instituto Arzobispo Gelmírez (1955-1960). En 1966 acadou, por oposición, a praza de profesora adxunta (despois, profesora titular) de Historia da Arte Moderna e Contemporánea, cargo que desempeñou até a súa xubilación.
Outros cargos
Foi directora da Sección de Arte do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, e formou parte do Consello de Redacción da revista Cuadernos de Estudios Gallegos. Así mesmo, foi membro do Comité Español de Historiadores da Arte e da Real Academia Galega de Belas Artes. Desde o ano 2010 até a súa morte un ano máis tarde, foi a presidenta sa Asociación de Antigos Alumnos da USC.
María do Socorro Ortega faleceu repentinamente en Santiago de Compostela o 12 de decembro de 2011.
Vida persoal
Casou con Francisco Porto Mella (avogado) e foi nai dunha única filla, Rosario Porto Ortega, e avoa de Asunta Basterra Porto.
Homenaxe
A Xunta de Galicia publicou en Santiago, na súa homenaxe, en 2002, o libro ''Estudios sobre patrimonio artístico; homenaje del Departamento de Historia del Arte y de la Facultad de Geografía e Historia de la Universidad de Santiago de Compostela a la Prof. Dra. Mª del Socorro Ortega Romero'', coordinado por María Dolores Barral Rivadulla e José Manuel López Vázquez. ISBN 84-453-3340-2.
Aldosa
miniatura|150 px|Representación na [[proxección de Fischer dunha molécula de D-gliceraldehido, a aldosa máis pequena.]] miniatura|dereita|150 px|Esta representación da [[manosa (ou α-D-manopiranosa) é un exemplo de aldosa ciclada con enlace hemiacetálico intramolecular.]]
Unha aldosa é un monosacárido (un glícido simple) que contén un grupo aldehido, é dicir, un carbonilo no extremo da molécula. A súa fórmula química xeral é CnH2nOn (n>=3). Os carbonos numéranse empezando polo do grupo aldehido (o máis oxidado da molécula). A aldosa máis simple ten tres átomos de carbono e é o gliceraldehido ; a posición do seu OH serve para determinar a isomería D e L (enantiómeros) nos monosacáridos. O monosacárido máis importante do noso metabolismo, a glicosa, é unha aldosa.
As aldosas denomínanse aldotriosas, aldotetrosas, aldopentosas, aldohexosas etc. segundo teñen respectivamente 3 átomos de carbono, 4, 5 ou 6.
As aldosas isomerizan a cetosas por medio da transformación de Lobry-de Bruyn-van Ekenstein. As aldosas difiren das cetosas en que estas teñen o carbonilo (C=O) nun carbono do medio da molécula, en vez de telo no extremo como as aldosas.
María do Socorro Ortega Romero
Artigos en obras colectivas
Tamén publicou seis artigos en obras colectivas:
Aldosa
As aldosas de 5 ou máis átomos de carbono en disolución orixinan moléculas cíclicas, xa que se forma un enlace intramolecular entre o grupo aldehido e un OH doutro carbono, orixinando un hemiacetal no que os dous carbonos implicados quedan unidos por un átomo de osíxeno. O 99% das aldosas en disolución están cicladas.
As aldosas poden detectarse no laboratorio por medio do test de Seliwanoff, que, en realidade, se usa para detectar cetosas, pero un resultado negativo indicará a presenza de aldosas.
Río Grande, ría de Camariñas
O río Grande, río do Porto ou río da Ponte é un río galego da vertente atlántica que nace no Pico da Meda, na parroquia de Santa Sabiña.
Nome
Nos mapas de Galicia anteriores ao século XIX o río aparece denominado como río da Ponte. Na Carta xeométrica de Galicia de Domingo Fontán (1834) aparece como "río del Puerto", denominación habitual a partir dese momento. Nun traballo de Ramón Otero Pedrayo en A Nosa Terra (1925) aparece por primeira vez a denominación en galego río do Porto.
Descrición
Percorre 40 km polos concellos de Santa Comba, Zas, Vimianzo e Camariñas. As principais localidades que atravesa son Baio e A Ponte do Porto.
Recibe as augas dun bo número de regatos como o río do Sisto, o río de Zas ou de Lamas e o río de Vilar ou de Xora.
Intervención humana
No río do Grande atópanse os batáns de Mosquetín. Entre as pontes que o cruzan destaca a de Baio.
Próximo á desembocadura aproveitouse un forte desnivel para construír un encoro, do que sae unha canle cara á central de Carantoña.
Noah Huntley
Noah Cornelius Marmaduke Huntley nado o 7 de setembro de 1974 en Wiston, West Sussex, é un actor británico coñecido polo seu papel como Will Curtis en Holby City.
-821
Outros
Historia ano a ano
Noah Huntley
Traxectoria
Fillo de Karen e Graham Huntley, foi educado no Windlesham House School in Pulborough, West Sussex, na Leighton Park School en Berkshire e no convento Our Lady of Sion en Worthing. Entre os seus papeis destacan o Burning Man en Event Horizon. Tamén tivo un papel secundario como Mark no filme de 28 Days Later. Na televisión, interpretou a Lucas McAllister entre 1993 e 1995 na telenovela británica Emmerdale; tamén interpretou a Will Curtis en Holby City durante as tempadas 2004 e 2005; e Michael Dillon no drama Dream Team. Durante a filmación dunha escena de loita xunto con Luke Mably, Huntley rompeu accidentalmente o nariz.
Lingua abanyom
O abanyom é unha lingua bantú falada no distrito de Ikom no Estado de Cross River, Nixeria por 12.500 persoas (1986).
Abangkang é a vila principal do territorio lingüístico abanyom.
ISO/DIS 639-3: abm
Ligazóns
Abanyom no ethnologue
Google Books
Google Books (chamado anteriormente Google Book Search e Google Print) é un servizo en liña vía web para a consulta de publicacións. A busca faise en libros e publicacións periódicas dixitalizadas de todo o mundo que Google converte en texto con programas de recoñecemento de caracteres. O servizo foi presentado por Google en outubro de 2004 na Feira do Libro de Frankfurt.
Funcionamento
As buscas en Google Books amósanse no buscador web de Google indicando a obra e a referencia onde aparece o termo. O resultado da busca amosa o libro e a páxina ou páxinas onde aparece referenciado. Dependendo da licenza que se empregue, dereitos reservados, cedidos ou no dominio público, a información amosada será máis ou menos explícita de xeito que dalgúns libros só están dispoñibles os datos básicos: nome do autor, título, editorial e ISBN ou dados similares, nestes casos nin se amosa a portada do libro. Outros libros están parcialmente accesos. De xeito que os editores con acordos con Google amosan algunhas das páxinas da obra libremente mentres que outras, na maioría, non. O acordo compleméntase con ligazóns a editoriais e distribuidoras onde se poden mercar as publicacións. Outras obras, as menos, están completamente accesibles. Son xeralmente obras que xa están descatalogadas ou foron feitas para ser amosadas publicamente.
300px|miniatura|dereita|[[Googleplex, en Mountain View, California, sede da empresa.]] O texto das obras amosadas non está acceso para a función copiar e pegar co rato xa que se amosa como imaxes o texto.Os usuarios rexistrados en Google teñen a posibilidade de formar unha biblioteca virtual á que engadir os títulos dos que gusten e consultalos cando desexen.
Anser
Anser é un xénero de aves anseriformes da familia dos anátidos e subfamilia dos anserinos coñecidos vulgarmente como gansos (aínda que hai outros gansos que pertencen a outros xéneros, como o ganso de Exipto, do xénero Alopochen, e varias especies do xénero Branta).
De dúas das súas especies, Anser anser e Anser cygnoides, derivan varias razas domésticas.
Especies
Pero outros autores consideran só as sete primeiras arriba indicadas, mentres que as tres últimas considéranas como pertencentes ao xénero Chen, e non consideran como especie a Anser serrirostris Swinhoe, 1871, que sería unha subespecie de Anser fabalis.
Gansos domésticos
miniatura|Ganso doméstico. miniatura|Grupo de gansos domésticos, un deles un ganso de Guinea, e os outros, híbridos. A domesticación dos gansos data da antigüidade. Hai evidencias arqueolóxicas de que tal proceso comezou no Antigo Exipto hai uns 5 000 anos.
Os gansos domésticos de hoxe día descenden todos de dúas especies: as razas do oeste de Europa, do ganso bravo (Anser anser), e as razas asiáticas do ganso cisnoide ou ganso chinés (Anser cygnoides).
Estes dous parentes salvaxes dos gansos domésticos son orixinarios das zonas temperadas do hemisferio norte. O ganso bravo, o máis meridional dos gansos que se reproducen en Europa, conservouse polo ser humano desde a época do neolítico. É o antepasado da maior parte das razas europeas de gansos.
A diferenza das galiñas, os gansos teñen a gran vantaxe de poderen ser criados unicamente a partir de proteínas procedentes das herbas. Os gansos teñen tendencia a consumir máis alimento do que necesitan, tendencia que foi explotada durante longo tempo tanto para a súa engorda como para facelos demasiado pesados para voaren.
Debido a que os gansos domesticados se reproducen libremente cos individuos salvaxes cando se encontran, a domesticación non resultou na creación de razas diferenciadas.
O ganso chinés pode ser facilmente distinguíbel do europeo pola presenza dunha protuberancia na base do peteiro, aínda que os híbridos entre ambas as especies poden presentar unha gradación para a presenza e o tamaño da protuberancia.
Os gansos domésticos foron seleccionados para ter un maior tamaño corporal que os seus parentes silvestres. Así, o ganso doméstico pode pesar até 10 kg, mentres que os silvestres chegan só até os 3,5 ou 4,1 kg, segundo as especies. Este incremento no tamaño corporal afectou tamén á estrutura xeral do corpo, de modo tal que mentres que os gansos salvaxes teñen unha postura horizontal do tronco e o extremo posterior delgado, os gansos domésticos —ao depositaren gran cantidade de graxa cara á cola— presentan un extremo posterior máis gordo e pesado, o que os obriga a ter unha postura máis vertical. Ademais, esta característica tamén impide que os gansos domésticos poidan voar.
Durante a domesticación tamén foron seleccionados para que incrementaran a súa fecundidade. De feito, as femias dos gansos domésticos poñen até 160 ovos por ano, mentres que as especies de ganso silvestre só poñen de 5 a 12.
Os cambios na cor da plumaxe, porén, foron variábeis. Algúns foron seleccionados para perder os tons castaño escuro característicos ds ave silvestre, o que deu como resultado animais completamente cubertos de plumas brancas (como o da fotografía arriba). Outros reteñen unha cor da plumaxe similar á das especies orixinais, como o ganso de Tolousse.
Comparación entre os gansos silvestres e os domésticos
Lingua gelao branca
O gelao branco ou telue (duoluo) é unha lingua kra que se fala na República Popular da China e en Vietnam.
Castros da provincia de Lugo
dereita|300px Esta é unha listaxe non exhaustiva de 900 castros existentes na provincia de Lugo por comarcas, concellos e parroquias:
-856
Outros
Historia ano a ano
Laser Reflecting Equipment
LRE (acrónimo de Laser Ranging Equipment) foi un satélite artificial xaponés lanzado o 29 de agosto de 2001 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
LRE foi un satélite pasivo lanzado co obxectivo principal de servir de satélite de probas a ser unha das cargas do novo foguete H-IIA e determinar a súa órbita grazas a posuir unha superficie recuberta de espellos retrorreflectores cos que un láser desde terra podía medir con precisión a súa órbita. O satélite tiña forma de esfera de 51 cm de diámetro e unha masa de 87 kg.
Vellarrón
miniatura|Vellarrón en [[Castrelo de Cima, Riós]] O vellarrón é unha antiga máscara do entroido de Castrelo de Cima no concello de Riós, en proceso de recuperación.
Características
Os vellarróns levan unha carauta de cartón duro, onde resaltan un afiado nariz con bigote e barba feitos de la de ovella de cor negra; cellas mestas; dentamia branca e unhas grandes orellas de papel. O traxe leva unha camisa de algodón con lazos de once cores e un calzón con flocos das mesmas cores. Os complementos son un pano branco, faixa, botas, pololos e un pau chamado farrampo, ademais das fundamentais campás ao cinto. Da súa confección encargábanse homes e mulleres.
Estas máscaras saían en grupo por Castrelo de Cima e polas aldeas veciñas a pedir cartos ou comida coa que facer logo un xantar para o grupo. Acompañando os vellarróns ían outros personaxes como a Madama, muller engalanada con roupas elegantes e o Farrangón, home disfrazado con roupas vellas e coa cara tapada, que era o encargado de recoller os aguinaldos que daban os veciños. Nalgunha ocasión concreta o vellarrón ía acompañado dun cadelo disfrazado. miniatura|[[Museo Galego do Entroido.]] O vellarrón, facía soar as campás do cinto e asemade ía zorregando co farrampo (un látego similar a un mallo) a cantos atopaba na rúa ao seu paso. A xente dicíalle: "¡Vello, vello, vellarrón, mete os cartos no bolsón!", para que gardase os cartos que algúns –poucos– lle daban.
A figura do vellarrón desapareceu durante a década dos setenta, pero foi recuperada no entroido de Verín no ano 2007. O concello do Riós encargoulle a un xastre de Ourense a confección de nove traxes, que participaron no desfile do entroido.
Douglas DC-4E
O Douglas DC-4E foi un avión de pasaxeiros experimental estadounidense desenvolvido antes da segunda guerra mundial. O DC-4E nunca entrou en produción, pero o seu fracaso levou cara a un deseño totalmente novo, o DC-4/C-54 que foi un modelo moi exitoso. Moitas características do DC-4E aplicaríanse no bombardeiro xaponés Nakajima G5N.
Galería de imaxes da igrexa de Santo Antoniño de Toques
Imaxes da igrexa de Santo Antoniño de Toques na parroquia de Santa María da Capela, concello de Toques.
O Castro, San Fiz de Asma, Chantada
O Castro é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
A Pena do Foxo, Agar, A Estrada
A Pena do Foxo é un lugar da parroquia de Agar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Henri Bouchard
Henri Bouchard, nado o 13 de decembro de 1875 en Dijon e finado o 30 de novembro de 1960 en París, foi un escultor francés.
Traxectoria
Fillo dun carpinteiro, Bouchard formouse na Académie Julian e no estudo de Louis-Ernest Barrias antes de entrar na Ecole des Beaux-Arts de París. Gañou o Premio de Roma en 1901. A súa atención estivo centrada nos modelos da antigüidade, cara aos peóns, as figuras cotiás e os traballadores comúns. O mesmo Bouchard converteuse en profesor da Academia Julian en 1910.
Semieixo menor
En xeometría, o semieixe ou semieixo menor (ou tamén semi-eixo menor) e o segmento de liña asociado con máis seccións cónicas (isto é, coas elipses e hipérboles). Un dos extremos do segmento é o centro da sección cónica, en ángulo recto co semieixo maior. É un dos eixes de simetría para a curva: na elipse, o máis curto; na hipérbole, o que non intersecta a hipérbole.
Henri Bouchard
Traxectoria
En novembro de 1941 Bouchard foi parte dun grupo de pintores e escultores franceses que aceptaron unha invitación oficial de Joseph Goebbels para realizar unha gran mostra itinerante na Alemaña nazi. Outros artistas que aceptaron a invitación foron Charles Despiau, Paul Landowski, André Dunoyer de Segonzac, e os artistas fauvistas Kees van Dongen, Maurice de Vlaminck e André Derain. Tras a súa volta Bouchard tivo palabras amábeis sobre o trato recibido durante a estadía dos artistas Alemaña nazi. Tras a Liberación, en 1944, Bouchard foi suspendido do seu profesorado, acusadp de colaboracionismo e condenóuselle ao ostracismo por parte de moitos antigos partidarios.
Semieixo menor
Na elipse
280px|dereita|miniatura| Na elipse: o eixo maior (verde), o semieixo maior a, o eixo menor (rosa) e o semieixo menor b. O semieixo menor da elipse é unha metade do eixo menor, partindo do centro, medio e perpendicular á liña que vai do foco, ata o extremo da elipse (polo tanto equivale á metade do diámetro máis curto). O eixo menor é o segmento máis longo que vai perpendicular ao eixo maior.
Esta relacionado co semieixo maior a a través da excentricidade e e o semi-latus rectum l, desta forma:
Henri Bouchard
Traxectoria
O Museo Bouchard de París foi aberto en 1962 e pechado en 2007, na escola estudo do escultor na rúa de Yvette, 25. As súas coleccións, incluída unha gran figura de Apolo copia da do Palacio de Chaillot, así como máis de cen traballos, entre pezas en bronce, esculturas de pedra, e modelos en escaiola orixinais, foron transferidos ao Museo da Piscine en Roubaix.
Semieixo menor
Na elipse
E para obter unha parábola dado que o límite dunha secuencia de elipses nun foco mantense fixa mentres que no outro foco se afasta arbitrariamente nunha dirección, mantendo l fixa. Entón a e b tenden ao infinito, a máis rápido que b.
Na hipérbole
A lonxitude do semieixo menor da hipérbole é a distancia dende un extremo, ao longo da liña tanxente, a cada asíntota; sendo así na dirección y e b na ecuación da hipérbole:
Milagros Rubio
Milagros Rubio Salvatierra, nada en Tudela en 1952, é unha política de Navarra pertencente ó partido Batzarre. É voceira da Asemblea Antipolígono.
Semieixo menor
Na hipérbole
Está relacionada co semieixo maior a través da excentricidade, de xeito que:
Nótese que na hipérbole b pode ser mai longa que a. O eixo conxugado da hipérbole vai na mesma dirección que o semieixo maior.
Milagros Rubio
Traxectoria
Comezou a súa militancia política nos últimos anos da ditadura franquista na súa localidade natal no seo do Movemento Comunista de España (MCE), posteriormente transformado en Movemento Comunista (MC), e logo en Euskadiko Mugimendu Komunista (EMK), do que foi unha das dirixentes máis salientables en Navarra, responsabilidade que seguiu ocupando nas súas organizacións sucesoras (Batzarre dende 1987).
Ó celebrarse as primeiras eleccións municipais democráticas trala morte de Franco, en 1979, foi elixida concelleira en Tudela, como candidata da Asociación Navarra de Concellos de Esquerdas (ANAI), a candidatura promovida por Euskadiko Mugimendu Komunista e a Organización de Esquerda Comunista (integrada esta última no MC en 1979), que obtivo tres concelleiros. Dende entón, Milagros Rubio renovou a súa acta de concelleira en todas as eleccións municipais levadas a cabo nas listas do EMK ou as súas organizacións sucesoras (en 1983 como Asemblea de Esquerdas da Ribeira; en 1987 e 1991 como Asemblea de Esquerda de Tudela; e dende 1995 como Batzarre ou como a coalición na que se integrase: Batzarre-Asemblea de Esquerdas en 1995, en 1999 como Batzarre-Euskal Herritarrok, en 2003 como Batzarre e en 2007 como Nafarroa Bai. En 2011 foi a candidata á alcaldía da coalición Esquerda-Ezkerra, formada por Batzarre e Esquerda Unida de Navarra (IUN-NEB). A coalición quedou en terceiro lugar, obtendo catro concelleiros.
Providencia (bacteria)
Providencia é un xénero de bacterias gramnegativas da familia Enterobacteriaceae. Algunhas cepas, como as da especie P. stuartii son patóxenos oportunistas en humanos e poden causar infeccións do tracto urinario, especialmente en pacientes con catéteres colocados durante longo tempo ou con queimaduras graves extensas. Outras cepas, como as de P. burhodogranariea e P. sneebia atopáronse na hemolinfa da mosca da froita Drosophila melanogaster.
Milagros Rubio
Traxectoria
Tamén foi elixida parlamentaria foral nas eleccións de 1999, dentro da lista de Euskal Herritarrok, da que formaba parte Batzarre. Ó rachar Batzarre a súa coalición con EH tralo final da tregua de ETA en marzo de 2000, Rubio integrouse no grupo mixto do Parlamento de Navarra. Foi cabeza de lista nas eleccións forais de 2003, sen conseguir a súa candidatura exceder o límite do 3% necesario para entrar no Parlamento. Nas eleccións xerais de 2011 encabezou a lista de Esquerda-Ezkerra ó Senado. Para as eleccións ó Parlamento Europeo de 2014 figurou no posto número 26 da Esquerda Plural.
Providencia (bacteria)
Providencia fermenta a glicosa, como é xeral nas enterobacteriáceas, pero non pode fermentar a lactosa. Son bacterias móbiles, citrato positivas, produtoras de gas e con capacidade de desaminar a fenilalanina. Algunhas cepas son resistentes á ampicilina.
O nome do xénero fai referencia á cidade de Providence, Rhode Island, EUA.
St. Petersburg, Florida
miniatura|San Petersburgo (Estados Unidos de América) visto desde o satélite Spot San Petersburgo, en inglés Saint Petersburg e normalmente denominada polos seus habitantes como unicamente St. Pete, é unha cidade duns 250.000 habitantes situada no condado de Pinellas, no estado da Florida (Estados Unidos). A cidade é ben coñecida por ser destino turístico de moitos norteamericanos e europeos, sendo alcumada A Cidade Soleada (The Sunshine City). Tamén tivo unha importante relevancia política durante os comicios presidenciais estadounidenses de 2001, onde George W. Bush se enfrontou a Al Gore.
A cidade está situada nunha península entre a Baía de Tampa e o Golfo de México. Está conectada coa terra polo norte; ao leste está a cidade de Tampa, con pontes a través da Baía de Tampa; e ao sur encóntrase Bradenton, conectada mediante a Sunshine Skyway Bridge.
Vasculite
thumb|right|250px|[[Úlceras na pata dun can causadas por vasculites cutánea.]]
Patoxenia
O dous mecanismos máis coñecidos polos que se produce unha vasculite son:
Cadro clínico
As vasculites amosan unha gran variedade de manifestacións clínicas acompañadas de signos e síntomas xerais, entre eles, febre, mialxias, artralxias e malestar xeral.
Clasificación
A clasificación máis adoito empregada responde ao tamaño dos vasos afectos. Así pois, temos:
Lingua gelao verde
O gelao verde ou hakei (hagei) é unha lingua kra que se fala na República Popular da China e en Vietnam.
Illotes María
Os illotes María, ou tamén illas Hull, forman un atol deshabitado das illas Austrais, na Polinesia Francesa. Está situado a 205 km ao noroeste de Rimatara e a 325 km ao leste de Mangaia, unha das illas Cook.
É un atol pequeno formado por catro illotes (îles) cunha pouco profunda lagoa triangular, fogar de numerosas especies de aves. As catro illas son: Île du Sud, Ile Centrale, Île de l'Ouest e Île du Nordet. Dous illotes dependen da comuna de Rimatara e os outros dous de Rurutu. É a formación xeolóxica máis antiga das illas Austrais. A superficie total é de 1´3 km². Os illotes teñen unha vexetación densa, practicamente endémica.
Foi descuberto polo inglés Hiram Paulding en 1827. As illas están deshabitadas agora, pero durante un tempo foron utilizadas como colonia penal. Ocasionalmente colléitase Copra na illa.
Os Illotes María non se deben confundir co atol María. Atol das Illas Gambier, tamén na Polinesia francesa, que ás veces se diferenciou co nome de "Atol María Leste". Tamén hai outra illa unha vez coñecida como a illa Hull nas Illas Fénix, que agora se coñece como Orona.
Historia
Segundo a lenda da Polinesia, a illa deshabitada foi descuberta polo Xefe Ama'itera'i de Rurutu na antigüidade. Foi destinado a lugar de exilio polo rei Teuruarii IV e a súa nai e rexente Taarouru. A illa tamén foi reivindicada polo reino da illa veciña de Rimatara. A disputa territorial non se resolvería ata 1937, cando dous dos catro atois foron repartidos para cada parte.
Este atol recibe o nome do baleeiro María, que viu a illa en 1824, estaba capitaneado por George Washington Gardner, un capitán de Nantucket (1778-1838).
Administración
O atol Illotes María forma parte administrativamente comuna (municipio) de Rimatara nas Tubuai división da Polinesia Francesa.
Ediciones Galicia
dereita|miniatura|[[Sempre en Galiza de Castelao, 4ª edición de 1974.]] Ediciones Galicia foi unha editorial galego-arxentina, do Centro Gallego de Buenos Aires.
Ealhred de Northumbria
Ealhred, Alhred ou Alchred foi rei de Northumbria de 765 a 774.
Traxectoria
Casou con Osgifu, ben filla de Oswulf e neta de Eadberht, ou filla de Eadberht, polo que estaba emparentado con Ecgberht, Arcebispo de York. Sobrevive unha xenealoxía que fai a Ealhred descendente de Ida de Bernicia a través dun fillo de nome Eadric.
Aethelwald Moll foi deposto en 765 e Ealhred converteuse en rei. Pouco se fala do seu reinado na Crónica anglosaxoa, á parte de que foi rei, e de que posteriormente foi deposto e exiliado en 774. Simeón de Durham na súa Historia Regum Anglorum informa que fuxiu ao reino dos pictos, onde  foi recibido por Ciniod.
Frank Stenton nota a conexión de Eahlred coas misións inglesas no continente. A misión de San Willehad, que levou á fundación do Arcebispado de Bremen, foi autorizada por unha asemblea relixiosa convocada por Ealhred. Tamén conservamos unha carta de Ealhred a San Lull, Arcebispo de Maguncia, nativo de Wessex.
Ealhred foi sucedido por Æthelred, fillo de Æthelwald Moll. O seu fillo Osred sería rei posteriormente. Un segundo fillo, Ealhmund morrería durante o reinado de Eardwulf e sería venerado como Alcmund de Derby.
Festa Nacional de Quebec
left|miniatura|O Parque Maisonneuve en [[Montréal durante a Fête nationale du Québec de 2006.]] miniatura|Fogos de artificio nocturno en [[Quebec (cidade)|Québec Ville durante a Fête nationale du Québec de 2006.]] O Festa Nacional de Quebec (en francés: La Fête nationale du Québec) é a festa nacional da provincia canadense do Quebec. Celébrase o día 24 de xuño. Aínda que oficialmente renomeada Fête nationale du Québec en 1977, é máis coñecida co nome de Fête de la Saint-Jean-Baptiste (Festa de San Xoán Bautista). Tamén é unha celebración do movemento soberanista de Quebec. Celébrase con desfiles e fogos artificiais.
-672
Outros
Historia ano a ano
Aelfwald I de Northumbria
Ælfwald, finado o 23 de setembro de 788, foi rei de Northumbria de 779 a 788.
Traxectoria
Pénsase que foi fillo de Oswulf, e por tanto neto de Eadberht.
Ælfwald chegou ao trono despois de que Æthelred, fillo de Æthelwald Moll, fose deposto en 778. Foi asasinado, probabelmente en Chesters, polo ealdorman Sicga, o 23 de setembro de 788 e enterrado na abadía de Hexham onde foi considerado un santo.
Ælfwald foi sucedido polo seu primo Osred, fillo de Alhred e Osgifu filla de Eadberht. Os fillos de Ælfwald, Ælf e Ælfwine foron asasinados en 791 por orde de Æthelred.
La Ciudad (A Coruña)
La Ciudad foi un semanario editado na Coruña entre 1915 e 1917.
Rata de auga setentrional
Antes considerábase pertencente á especie Arvicola terrestris, pero presentaba dúas formas ecolóxicas: a cavadora, que habita nos macizos montañosos do suroeste e centro de Europa, e a semiacuática, que ocupa o resto da súa área de distribución. Recentemente propúxose unha nova configuración taxonómica na que os representantes semiacuaticos serían unha subespecie de Arvicola amphibius, e os morfotipos cavadores, que ocupan certos macizos montañosos europeos, pertencerían a Arvicola scherman. Segundo esta clasificación, as poboacións ibéricas corresponderían a esta última especie.
Descrición
É unha especie de gran variabilidade morfolóxica ao longo da súa área de distribución. Na Península Ibérica está representada por morfotipos de pequeno tamaño, con dimensións corporais sensiblemente menores que a rata de auga común (Arvicola sapidus), e co rabo máis curto. Especie sen dimorfismo sexual, a coloración do pelame de A. scherman é diferente incluso a escala intrapoboacional, variando desde o pardo escuro ou pardo amarelado ata o gris; os flancos desde o pardo amarelado ou ocre ata o gris claro; na zona ventral predominan os tons agrisados e o rabo é xeralmente bicolor.
Distribución
Desde o norte da Península Ibérica ata Ucraína, faltando no oeste e extremo suroriental de Francia; o seu límite setentrional está localizado ao norte de Alemaña e o meridional nos Alpes e nos Balcáns. Na Península distribúese nunha banda setentrional que iría desde o Pireneo leridano (Val de Arán) ata a serra dos Ancares, Serra Segundeira (Zamora) e Montezinho (Portugal). Existe un illamento xeográfico entre as poboacións dos Pireneos, a cordilleira Cantábrica e o extremo nororiental de Guipúscoa.
Hábitat
Especie herbívora, ocupa principalmente prados naturais situados en niveis altitudinais variables, desde o nivel do mar ata prados alpinos próximos aos 2.000 metros de altura. En terreos cultivados e prados de forraxe esta especie pode chegar a constiuír unha praga agrícola.
Depredación
É presa habitual das aves rapaces, como o bufo pequeno, (Asio otus) e a curuxa (Tyto alba) e de carnívoros de tamaño medio.
Homoplasia
Unha homoplasia en sistemática biolóxica consiste na ganancia ou perda dun trazo de forma independentemente en liñaxes separadas durante a evolución. Esta evolución converxente fai que as especies compartan independentemente un trazo que é diferente do trazo que se infire que estaba presente no seu antepasado común. Por tanto, esta similitude dun estado de carácter en diferentes especies, ao contrario da homoloxía, non provén dun antepasado común.