cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queensland Reds
Xogadores
En pasadas edicións do Super Rugby, defenderon as cores de Queensland estrelas do rugby como John Eales, Chris Latham, Nathan Sharpe, Peter Slattery, Toutai Kefu, Jason Little, Tim Horan, Michael Lynagh, John Roe, Elton Flatley ou Wendell Sailor, entre moitos outros.
Traxectoria
A traxectoria dos Reds no Super Rugby foi de máis a menos e de menos a máis. Nas primeiras edicións do torneo, os Reds acadaron 3 veces o dereito a disputar os playoffs polo título, caendo sempre nas semifinais, en 1996, 1999 e 2001. Entre 2004 e 2009 os Reds fixeron malas tempadas, rematando sempre entre os 5 últimos clasificados da liga. Non obstante en 2010 houbo unha mellora, acadando a 5ª posición final, e na tempada 2011, co novo formato da competición, os Reds acadaron a 1ª posición final durante a tempada regular e o campionato, vencendo na final ós Crusaders. 350px|miniatura|dereita|[[Lang Park|Suncorp Stadium, fogar dos Reds.]] Antes da chegada do profesionalismo, o equipo representativo de Queensland participou en torneos semellantes ó Super Rugby, chamados Super 6 e Super 10. Nos anos 1992, 1994 e 1995 o equipo de Queensland gañou eses torneos, de xeito que o título acadado polos Reds na tempada 2011 considérase o seu 4º campionato do Hemisferio Sur.
Seoane, Meavía, Forcarei
Seoane é un lugar da parroquia de Meavía, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 24 habitantes deles 8 homes e 16 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Escaravelleira
O topónimo galego Escaravelleira pode referirse a:
Shimotsuma
Shimotsuma (下妻市, しもつまし, Shimotsuma-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Kantō e no centro-leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 80,88 km² e a poboación de 45.466 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 562 h/km².
Gabriel Folla Rodríguez
Gabriel Folla Rodríguez, nado cara a 1857 e finado na Habana o 26 de agosto de 1928, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Chegou a Cuba sendo mozo e estableceuse en Sagua la Grande. Alí fundou en 1888 a revista Sagua Pintoresca que dirixiu xunto con Francisco Rosales. Na guerra da independencia sostivo posicións colonialistas e unha vez finalizada creou o periódico El Correo Español. Ocupou o cargo de secretario da colonia española en Sagua la Grande.
Linguas iberorrománicas
thumb|300px As linguas iberorrománicas son un subgrupo de linguas románicas que se desenvolveron en territorios ocupados polos romanos cara ao ano 415, é dicir, a Península ibérica e o norte do Magreb e as súas posteriores conquistas (Suevia).
Linguas consideradas universalmente dentro do grupo iberorrománico son o galaico-portugués (e os seus modernos descendentes, galego e portugués), o asturleonés, o castelán e o aragonés. Todas estas linguas forman un continuum geolectal con alta intelixibilidade entre linguas adxacentes.
Iberorromance nuclear
As linguas iberorrománicas occidentais (Grupo Ibero-Occidental) son:
Grupos de transición
Noutra clasificación máis ampla, as linguas iberorrománicas poden incluír o seu grupo de linguas principais e os seus grupos de transición.
Iberorromance pirenaico-mozárabe (grupo controvertido)
A clasificación de Ethnologue inclúe un grupo de linguas románicas da península ibérica dubidoso, formado polo navarroaragonés e polo mozárabe: o Grupo Pirenaico-Mozárabe, aínda que moitos especialistas consideran que dita división non é un grupo válido, nin atopan demasiados argumentos para postular unha relación especial entre o aragonés e o mozárabe.
As Quintás, Rouzós, Amoeiro
As Quintás é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (4 homes e 11 mulleres). En 2009, segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, tiña tamén 15 habitantes, dos cales 3 eran homes e 12 eran mulleres.
Cillobre, Sésamo, Culleredo
Cillobre é un lugar da parroquia de Sésamo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 75 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 40 eran homes e 35 mulleres.
Paradavella, A Fonsagrada
San Xoán de Paradavella é unha parroquia do concello lugués da Fonsagrada na comarca da Fonsagrada. Tiña 47 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 26 homes e 21 mulleres distribuídos en 4 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 14 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 61 habitantes (32 homes e 29 mulleres) e 37 menos que en 2000.
Postes, Randufe, Tui
Postes é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 40 habitantes (17 homes e 23 mulleres), un descenso de 9 habitantes respecto ao ano 1999.
A Umia, Meavía, Forcarei
A Umia é un lugar da parroquia de Meavía, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 43 habitantes deles 22 homes e 21 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Lingua aburé
O aburé é unha lingua da familia níxer-congo do grupo kwa falada en Costa do Marfil. No ano 20002 tiña 66.000 falantes.
Historia
No século XVII establécese o primeiro posto comercial francés entre os aburé e dende as mediadas do século XIX os franceses dominan politicamente o territorio aburé ata a indepedencia de Costa do Marfil.
Características
A lingua aburé fálase no departamento de Bonoua e algunhas aldeas do departamento de Grand Bassam. En Abidjan residen varios centos de aburés.
O aburé escríbese no alfabeto de base latino desenvolvido para o akan, editáronse sobre todo manuais para a aprendizaxe da lingua e obras de carácter relixioso.
Voo de noite
Voo de noite (en Vol de nuit) é unha novela de 1931 e a segunda novela do escritor e aviador francés Antoine de Saint-Exupéry. Converteuse nun grande éxito internacional e rodouse un filme baseado nel, estreado en 1933. A súa popularidade, que só medrou por mor dos conflitos das décadas de 1930 e 1940, débese ó seu tema principal, que trata sobre sacrificar as consideracións persoais por unha causa na que un cre.
Foi traducido ó galego por Valentín Arias e foi publicado por Edicións Xerais no ano 1989, na colección Grandes do noso tempo.
Movemento pola Autonomía da Cabilia
O Movemento pola Autonomía da Cabilia (en Mouvement pour l'Autonomie de la Kabylie, MAK) nado en xullo de 2001, é un grupo autonomista non-violento que busca a independencia da provincia de Cabilia do estado arxelino. Despois da xuntanza do seu consello nacional, realizado o 4 de outubro de 2013 na localidade de Ath Hamdoune, pasou a denominarse Mouvement pour l'autodétermination de la Kabylie (en lingua cabila: Amussu i ufraniman n tmurt n iqbayliyen).
Están liderados polo cantante folk Ferhat M'henni, e está composto por bérberes, sobre todo arredor da cidade de Tizi Ozou, e que están frustrados polos esforzos do goberno de asimilar a minoría dentro da maioría árabe. A meta inmediata do MAK é unha autonomía rexional, pero M'henni ten descrito isto como tan só o "primeiro paso cara a un estado federalista".
O 26 de agosto de 2021, Alxeria emitiu unha orde de arresto internacional para Ferhat Mehenni.
REC (filme)
REC (estilado como [●REC]) é un filme español de terror coescrito e codirixido por Jaume Balagueró e Paco Plaza, que foi estreado no 2007. O filme foi rodado na cidade de Barcelona, e o título é unha abreviatura da palabra "record" que aparece na pantalla da cámara.
Balagueró e Plaza dirixiran previamente o documental de 2002 OT: la película. REC foi rodado cun estilo de metraxe atopada e a técnica da "shaky camera". No 2008, estreouse o seu remake estadounidense, Quarantine.
É o primeiro título da serie REC, que tivo tres secuelas; REC 2 no 2009, REC 3: Génesis no 2012, e REC 4: Apocalipsis no 2014. A compañía española Filmax International foi a responsable da produción da franquía REC e do lanzamento dos catro títulos.
Sinopse
Cada noite, Ángela (Manuela Velasco), unha xove reporteira dunha televisión local, segue co seu cámara a un grupo profesional distinto. Esta noite tócalle entrevistar ós bombeiros e ten a segreda esperanza de poder ollar en directo un incendio. Pero a noite transcorre placidamente. Nestas, reciben a chamada dunha anciá que quedou pechada na súa casa, e non lle queda outra que seguilos durante a misión de rescate. No edificio onde vive a anciá, os veciños están moi asustados. A muller, encerrada no seu piso, lanza uns berros arrepiantes. Os bombeiros botan abaixo a porta e, seguidos por Ángela e o cámara, atopan á muller sen coñecemento, rodeada polos seus gatos. De súpeto, a muller lánzase sobre un bombeiro e trábao salvaxemente no pescozo. É só o comezo dun longo pesadelo e dunha dramática reportaxe única no mundo: cando os bombeiros se levan ó ferido, descobren que a única saída do edificio está bloqueada por orde das autoridades: o edificio foi posto en corentena e parece que un estraño virus se propaga no seu interior.
Cornedo, Sésamo, Culleredo
Cornedo é un lugar da parroquia de Sésamo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 81 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 43 eran homes e 38 mulleres.
Banda de música de Lamela
Historia
Chegaron a ser máis de 25 membros, pero segundo Enrique Alvarellos: Se supone que no debían tocar demasiado bien, ya que, a donde iban, lo mejor que les podía suceder era escuchar silbidos.... Un dos seus directores foi Ramón de Lago, que se mantivo bastante tempo á fronte da banda. Acabou por disolverse no ano 1915, debido á emigración de parte dos compoñentes a América e á vellez doutros. Ante esta situación, algúns integráronse na de Orazo.
The Legend of Zelda
The Legend of Zelda é a epígrafe baixo a que se agocha unha das sagas máis rendibles e famosas da historia dos videoxogos. Creada nos anos 80 por Shigeru Miyamoto e Taqueshi Tezuka para a compañía Nintendo, pronto alcanzaría unha gran fama entre os xogos de acción e aventura.
A historia conta como un rapaz da fraga de Kokiri (chamado Link) ten a misión de salva-lo mundo (Hyrule) ou ben rescatar á princesa Zelda. Para conseguilo, terá que emprega-la espada do poder e a triforza. Nalgunhas das aventuras contará coa colaboración dunha fada e de diversos personaxes cos que se atopará na aventura.
Uchpa
Uchpa é un grupo peruano de música rock e blues creado no ano 1991 na cidade de Ayacucho por Freddy Ortiz e Igor Montoya. O grupo acadou unha gran notoriedade no seu país cantando en lingua quechua.
Valadares, Meavía, Forcarei
Valadares é un lugar da parroquia de Meavía, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 31 habitantes deles 15 homes e 16 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
O Reguengo, Rouzós, Amoeiro
O Reguengo é un lugar da parroquia de Rouzós no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 14 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres). En 2009, segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, tiña tamén 30 habitantes, dos cales 14 eran homes e 16 eran mulleres.
Piñeira, A Fonsagrada
Santa María de Piñeira é unha parroquia do concello lugués da Fonsagrada na comarca da Fonsagrada. Tiña 98 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 61 homes e 37 mulleres distribuídos en 14 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 42 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 140 habitantes (84 homes e 56 mulleres) e 83 menos que en 2000.
Jesús Garrote Nogueira
Juan Jesús Garrote Nogueira, nado cara a 1882 e finado en Nigrán o 23 de setembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Pezoña
dereita|thumb|230px|Algúns [[sapos conteñen substancias pezoñentas.]] dereita|thumb|230px|As [[píntegas son animais considerados pezoñentos.]] dereita|thumb|230px|[[Aguillón (fisioloxía)|Ferrón de avespa co veleno a saír.]] dereita|thumb|230px|A [[faneca brava é típica nas praias galegas, crava as tres espiñas dorsais pezoñentas nos pés dos bañistas.]] Pezoña é un líquido velenoso segregado por algúns animais.
É unha substancia velenosa ou destrutiva tóxica producida e inoculada noutro animal por aparato inoculatorio presente no ser vivo produtor por picadura ou mordedura. Son toxinas que son utilizadas activamente para caza ou defensa; en contraste, os animais velenosos producen velenos, que se utilizan de forma pasiva para defensa. O termo en galego adoita referirse ao veleno só dalgúns animais como serpes, escorpións, sapos e píntegas etc. . De feito a píntega (tamén a víbora ) recibe ás veces mesmo o nome de pezoña.
As pezoñas poden estar compostas de diversas formas, sendo común a presenza de proteínas e péptidos.
O termo pezoña (do latín vulgar potionea ) (en portugués: peçonha, en castelán ponzoña) está relacionado co francés e inglés: poison que significa veleno, mentres que á pezoña lle chaman venin e venom respectivamente.
A pezoña na cultura popular galega
dereita|thumb|[[Crotalus durissus, unha serpe velenosa.]]
A terapéutica popular contra os animais pezoñentos é moi variada. As raspaduras do dente cairo do porco bravo, bebidas, estimábanse moi eficaces para curar as súas picaduras ou contactos.
Ditos
Andar feito unha pezoña significa andar sucio e farrapalleiro.
Na literatura
O termo pezoña aparece nos dicionarios galegos xa do século XVIII. Ademais é moi nomeada na literatura galega dende antes do rexurdimento (século XIX), xa que é un termo moi empregado na lingua coloquial, moitas veces non só a nivel científico, senón relacionado coa maxia e os meigallos:
Antonio María de la Iglesia fala xa en 1860 sobre a pezoña:
Benito Losada Astray tamén fala da pezoña en 1886:
O termo pezoñento ou pezoñoso refírese ao animal que ten pezoña. Unha substancia ou soro antipezoñoso é aquel que contrarresta a acción do veleno das serpes, tamén chamado antiofídico, antiveleno ou antipezoñento.
A herba Tanacetum vulgare, tanaceto, tamén se coñece como herba da pezoña.
Gran Premio de Italia de 1991
A carreira de 53 voltas foi gañada por Nigel Mansell, pilotando un Williams - Renault, logo de que comezase desde a segunda posición. Ayrton Senna terminou segundo nun McLaren - Honda, partindo desde a pole position, con Alain Prost terceiro nun Ferrari.
Informe
A gran noticia entre os Grandes Premios de Béxica e Italia viraba en torno ao mozo Michael Schumacher, que debutara no Jordan no Bélxica. Schumacher asinara con Benetton mentres aínda estaba baixo contrato con Jordan. Logo de moitas disputas legais, o alemán foi confirmado en Benetton, mentres que Roberto Moreno tomou o lugar de Schumacher en Jordan. Michael Bartels volveu a Lotus, xa que Johnny Herbert tiña máis compromisos na Fórmula 3000 xaponesa.
En cualificación, Ayrton Senna logrou a pole novamente, co seu rival ao título, Nigel Mansell en segundo lugar, e o inglés queixándose do tráfico nas súas últimas dúas voltas rápidas. Gerhard Berger foi terceiro, seguido de Riccardo Patrese, Alain Prost, Jean Alesi, Schumacher, Nelson Piquet, no seu 200º Gran Premio, Moreno e Pierluigi Martini, no Minardi motorizado por Ferrari.
Ao principio, Senna escapouse de Mansell, Berger, Patrese e Alesi, e todos lograron superar a dobre chicana de Rettifilo. Moreno foi unha das primeiras baixas xa que se saíu na volta 2.
Patrese comezou a atacar, primeiro desfíxose de Berger, e logo de Mansell. Na volta 26 pasou a Senna na chicana de Ascari, pero na volta seguinte unha falla na caixa de cambios sacouno da carreira. Senna agora lideraba diante de Mansell e Berger, con Mansell presionando a Senna para o liderado, e na volta 34 tomouno cunha manobra de freada perfectamente sincronizada ao entrar na chicana Ascari. Senna procedeu a cambiar pneumáticos e saíu no quinto lugar, pero non estaba de humor para quedar alí. Senna procedeu a pasar Schumacher entrando en Ascari, e logo pasando a Berger na primeira curva, e volveu ao segundo posto pasando ao seu archirival Prost entrando na segunda chicana. Mansell, mentres tanto, achegouse á vitoria diante de Senna, Prost, Berger, Schumacher e Piquet, Alesi retirouse co motor rebentado. Con catro carreiras por diante, Senna aínda lideraba sobre Mansell por 18 puntos, pero esta carreira confirmou que Mansell e Williams poderían vencer ao McLaren de Senna nunha pelexa directa.
Cabanas, Forcarei, Forcarei
Cabanas é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 20 habitantes deles 8 homes e 12 eran mulleres, o que supón que se mantivo a poboación desde 2007.
35ª edición dos Óscar
A 35.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 8 de abril de 1963 no Santa Monica Civic Auditorium de Santa Monica (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Frank Sinatra.
Premios
miniatura|150px|[[David Lean, mellor director]] miniatura|150px|[[Gregory Peck, mellor actor]] miniatura|150px|[[Anne Bancroft, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Ed Begley, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Patty Duke (esquerda), mellor actriz secundaria, a persoa máis nova en recibir un Óscar nunha categoría competitiva nese momento ]] miniatura|150px|[[Pietro Germi, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Henry Mancini, mellor canción]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Anambra
399px|miniatura|Localización do Estado de Anambra no mapa nixeriano.
A orixe do nome do estado derivado do río Anambra (Omambala), que é un afluente do río Níxer.
A etnia predominante do estado de Anambra son os igbos (98% da poboación), cunha pequena poboación de igalas (2% da poboación) que viven na parte norte-occidental do estado.
Anambra é o oitavo estado máis populoso de Nixeria, e o segundo estado máis densamente poboado tras Lagos.
Áreas de goberno local
Este estado subdivídese internamente nun total de 21 áreas de goberno local, a saber:
Linguas galorrománicas
miniatura|Linguas galorromance nuclear
As linguas galorrománicas son unha agrupación xeográfica das linguas románicas. A clasificación interna, así como que linguas deben ser consideradas dentro do grupo galorromance son unha materia amplamente discutida.
As linguas universalmente consideradas dentro deste grupo son as linguas de oïl (incluíndo o francés) e o francoprovenzal (arpitán) (que non debe confundirse coa variedade provenzal do occitano).
Clasificación
thumb|As linguas galorrománicas nun sentido máis amplo
A clasificación de ethnologue, acepta a proposta de Pelligrini, considera dentro do grupo galorromance ademais das linguas de oïl e o francoprovenzal varias linguas do norte de Italia e Suíza como o lombardo, o piemontés e as linguas retorrománicas. Outros tamén inclúen ao occitano e o catalán no seu conxunto de linguas galorrománicas Non todos os autores aceptan que estas últimas mostran un parentesco máis estreito co francés e o francoprovenzal que con outras linguas románicas, razón pola cal a clasificación de etnologue é controvertida. As linguas galorrománicas por tanto serían:
Grupos de transición
Nunha clasificación máis ampla, orixinalmente descrita polo lingüista Pierre Bec, as linguas galorrománicas inclúen o seu grupo de linguas principais xunto cos seus grupos de transición.
O Matelo, Randufe, Tui
O Matelo é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 79 habitantes (38 homes e 41 mulleres), un descenso de 3 habitantes respecto ao ano 1999.
Koldo Izagirre
Koldo Izagirre Urreaga, nado en 1953 en Pasaia, Guipúscoa é un escritor vasco en éuscaro, autor de numerosos artigos e guionista para televisión e cinema.
Outeiro de Abaixo, Sésamo, Culleredo
Outeiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Sésamo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tTiña 31 habitantes (quince homes e dezaseis mulleres).
Koldo Izagirre
Traxectoria
Publicou literatura para adultos e obras dedicadas a audiencias infantís e xuvenís.
Outeiro de Abaixo, Sésamo, Culleredo
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Koldo Izagirre
Traxectoria
En 1978, colaborou para crear a revista literaria ''Oh! Euzkadi'', na que durante a década de 1980 participou Bernardo Atxaga.
Koldo Izagirre é considerado un especialista na obra de Gabriel Aresti.
Crónicas
?
Santa Cruz de Tenerife
miniatura|dereita|240px|[[Auditorio de Tenerife, símbolo da cidade de Santa Cruz de Tenerife.]] Santa Cruz de Tenerife é unha cidade e concello español, capital das Illas Canarias (xunto coas Palmas de Gran Canaria), da provincia de Santa Cruz de Tenerife e da illa de Tenerife.
Loimil, A Estrada
Santa María de Loimil é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 tiña 216 habitantes (112 mulleres e 104 homes), 59 menos ca en 1986. En 1842 tiña unha poboación de feito de 237 persoas. Ten 10 entidades de poboación.
Xeografía
Sitúase no nordeste do concello, limitando coas parroquias de Oca, Remesar e Orazo e o concello de Boqueixón. Está atravesada pola vía da prata do camiño de Santiago.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de estilo románico, da segunda metade do século XII. Ten unha nave en bóveda de canón e ábsida rectangular dividida en dous tramos por semicolumnas acaroadas e rematado cun Agnus Dei. As portas, tamén románicas, son de tímpano liso.
Festas
O segundo domingo de xuño celébrase a festa gastronómica do año ao espeto. O sábado anterior ao 16 de xullo celébrase a Festa da Mocidade, en honra á Virxe do Carme. O 15 de agosto é o día da Patroa, Santa María. O sábado anterior ao 19 de setembro celébrase a romaría popular á Virxe da Saleta.
Estado de São Paulo
O Estado de São Paulo é un dos estados do Brasil localizados na Rexión Sueste. Limita cos Estados de Minas Xerais ao norte e nordeste, Río de Xaneiro tamén ao nordeste, Paraná ao sur e Mato Groso do Sur ao oeste, así como co Océano Atlántico ao leste. Ocupa unha área de 248.808,8 km². A súa capital é a cidade de São Paulo, a máis habitada do país.
Xeografía
Presenta un relevo relativamente elevado: 85 % do territorio está entre os 300 e os 900 metros de altitude. Os seus ríos principais son o Tietê, Paranapanema, Grande, Turvo, Pardo, do Peixe, Paraíba do Sul e Piracicaba. O seu clima é tropical no interior do estado, e tropical de altitude nas rexións máis altas do planalto, por riba dos 1.000 m de altitude.
O clima do estado é influenciado pola altitude: en Campos do Jordão, cidade situada a 1.600 metros sobre o nivel do mar na Serra da Mantiqueira, as temperaturas poden caer abaixo dos 0 °C en días máis fríos de invernos rigorosos. Xa no interior do estado (Ribeirão Preto, São José do Rio Preto etc), as temperaturas poden superar facilmente os 33 °C no verán. A capital e a súa rexión metropolitana ten un clima tropical un pouco influenciado pola altitude pero moi alterado pola grande urbanización: durante o inverno é común o fenómeno da inversión térmica, cando a polución sobe co ar quente durante o día e dece co ar frío durante a noite, permanecendo sobre a zona urbana sen dispersarse, debido á falta de ventos. O estado de São Paulo atinxiu un récord de baixa temperatura e, en 1918, onde a temperatura chegou a -7,6 °C na rexión da Avenida Paulista e en temperaturas moito máis baixo en áreas residenciais, como Santo Amaro daquel distrito, que rexistrou -9,8 °C no mesmo día.
Economía
miniatura|esquerda|170px|Mariña na cidade de Ubatuba, litoral norte do estado. É o estado máis desenvolvido do país, representa máis de 30% do Produto Interior Bruto brasileiro. O estado ten como base principal da súa economía a industria (metalurxia, mecánica, automóbiles e as súas pezas, equipamentos mecánicos, electrónicos, telecomunicacións, produtos químicos, plásticos, alcol etc), despois os servizos (incluíndo o sector financeiro) e o comercio. Pero tamén a súa agricultura e gandería son moi importantes e modernas.
As industrias concéntranse na megalópole de São Paulo (formada polas rexións metropolitanas de São Paulo, Campinas e Baixada Santista), na rexión de Sorocaba, en São Carlos, Ribeirão Preto e no Val do río Paraíba do Sul.
Súa agricultura e gandería tamén son bastante modernas: produce laranxa e zume de laranxa para o mercado interno e externo, e cana de azucre, café e algodón para o mercado interno. A cana de azucre é principalmente plantada para a produción de alcol, moi usado en todo o Brasil como biocombustible.
A capital do estado é tamén un importante centro financeiro do país, abrigando as sedes de importantes institucións bancarias brasileiras e estranxeiras con filiais no Brasil. A Avenida Paulista, na capital do estado, concentra a sede de bancos brasileiros como o Itaú, e as matrices brasileiras de bancos estranxeiros, como o Santander e Citibank, ademais de abrigar a poderosa Federación das Industrias do Estado de São Paulo (FIESP), que representa os intereses das grandes industrias instaladas no estado. A BOVESPA (Bolsa de Valores do Estado de São Paulo) é tamén a máis importante da América do Sur.
Estradas
dereita|miniatura|Rodovia dos Bandeirantes, considerada a mellor [[estrada do Brasil pola Confederación Nacional do Transporte. ]] miniatura|dereita|Aeroporto Internacional de São Paulo, en [[Guarulhos, o aeroporto internacional con máis movemento do Brasil.]] O estado de São Paulo posúe unha malla rodoviaria con máis de 32.000 km de vías asfaltadas, representando cerca do 17% do total da rede asfaltada do Brasil. As estradas paulistas están consideradas as máis modernas e mellor conservadas do Brasil. A Confederação Nacional do Transporte, nunha enquisa realizada no 2006, divulgou unha clasificación que coloca as estradas de São Paulo, en comparación a outras estradas brasileiras como a mellor en termos de estado xeral de conservación. A administración dalgunhas estradas do estado foi transferida á iniciativa privada a partir do final da década de 1990. As empresas vencedoras do proceso licitatorio foron obrigadas a realizar unha serie de investimentos e a cumprir metas de calidade mais, a pesar da melloría nas estatísticas de accidentes, a cobranza da peaxe provoca críticas ao modelo de privatización.
Aeroportos
São Paulo posúe tres grandes aeroportos, sendo dous internacionais:
Portos marítimos
miniatura|Mapa da rede ferroviaria do estado de São Paulo. O estado posúe dous portos:
Ferrocarril
São Paulo posúe máis de 5.000 km de ferrovías (outrora operados pola extinta estatal Ferrovia Paulista SA), que se estenden desde as marxes do río Paraná até o porto de Santos, destinados ao transporte de carga. A rexión metropolitana de São Paulo posúe unha rede ferroviaria de 257 km, composta por 6 liñas e 84 estación, sendo operada pola Companhia Paulista de Trens Metropolitanos.
Metro
O metro de São Paulo é un dos máis eficientes e novos do mundo. Son 61,3 km de metro distribuídos en catro liñas e 55 estacións, sendo diariamente transportados aproximadamente 3 millóns de pasaxeiros por esas liñas.
Santa Cruz de Tenerife
Xeografía
Atópase no nordés da illa, e limita ao norte e leste co océano Atlántico, ao sur con El Rosario e ao oeste con San Cristóbal de la Laguna. A cidade está situada entre a baía que leva o seu nome e o macizo de Anaga.
O concello abrangue unha área de 150,56 km ² e unha poboación de 221.956 habitantes (INE xaneiro de 2008). A altitude da cidade vella é de 4 metros sobre o nivel do mar. Tem 58 km de litoral, dividido por suposto polo Barranco de Santos. A cidade está situada nunha ladeira íngreme, formando unha área metropolitana coa cidade de San Cristóbal de La Laguna que é física e urbana une para que xuntos terían unha poboación de máis de 370.331 habitantes.
Clima
O clima é árido, con pouca choiva (pouco máis de 200 mm) e temperaturas amenas, unha media de 21 °C por ano, con temperatura baixa ao día, grazas ao efecto de suavización dos ventos alíseos.
Entroido
miniatura|240px|[[Carnaval de Santa Cruz de Tenerife|Entroido de Santa Cruz de Tenerife]] O Entroido de Santa Cruz de Tenerife é considerado o segundo máis popular e coñecido internacionalmente despois dos do Río de Xaneiro (Brasil). En realidade, a cidade de Santa Cruz de Tenerife é irmandada coa cidade do Río de Xaneiro, por esta razón.
Soiuz 21
Soiuz 21 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 6 de xullo de 1976 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 21, cos cosmonautas Boris Volinov e Vitali Zholobov a bordo, foi lanzada para acoplarse á estación espacial militar Saliut 5. Os cosmonautas tiveron que facer o acoplamento a man ao fallar o sistema automático Igla. Tras case dous meses a bordo os dous tripulantes solicitaron o regreso a terra debido á mala condición física e psicolóxica do enxeñeiro Zholobov, que sufriu mareo espacial de maneira continua durante todo o voo. Máis tarde determinouse que ámbolos dous cosmonautas sufriran problemas psicolóxicos en órbita, non seguiran a súa rutina de exercicios físicos para manterse en forma e desenvolveron desexos irracionais de regresar a terra. Especulouse coa posibilidad de que o aire da estación fora contaminado con algunha substancia tóxica.
A Soiuz 21 volveu a terra despois de case 50 días en órbita, aterrando a 200 km ao suroeste de Kokchetav o 25 de agosto de 1976 ás 18:33 GMT.
Benza, Benza, Trazo
Benza é un lugar da parroquia de Benza no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 25 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 10 eran mulleres.
Cruceiro, Randufe, Tui
Cruceiro é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 237 habitantes (106 homes e 131 mulleres), un aumento de 107 habitantes respecto ao ano 1999.
Up the Bracket
Up the Bracket é o álbum de estrea da banda inglesa de indie rock The Libertines, editado o 14 de outubro do 2002 a través do selo Rough Trade Records. O disco chegou ao número 35 da lista británica de álbums.
O álbum foi re-editado o 8 de setembro do 2003 cun tema adicional, "What a Waster" e un DVD cos videoclips dos sinxelos "Up the Bracket", "Time for Heroes" e "I Get Along". O álbum marcou o inicio dun rexurdimento da escena rock británica. En abril do 2008 o DJ da BBC Radio 1 Zane Lowe elixiuno como unha das súas obras mestras, pinchando todo o álbum con entrevistas aos membros da banda, seareiros e músicos que foron influenciados polo disco. O álbum recibiu eloxios da crítica e rapidamente foi considerado un dos mellores traballos da década.
Matalobos, A Estrada
Santa Baia de Matalobos é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 302 habitantes (164 mulleres e 138 homes), distribuídos en 6 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 406 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 190 persoas.
Topónimos
O topónimo galego Matalobos pode ter dúas orixes: ser un fitónimo referido ao acónito, ou ser o zoónimo lobo unido ao verbo matar, quizais ligado á existencia dun foxo de lobo.
Patrimonio
Existiu un vía crucis en Matalobos que hoxe só conta cunha cruz.
SDC San Antonio (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns da Sociedad Deportiva Cultural San Antonio é un club de hóckey a patíns da cidade de Pamplona (Navarra) que actualmente compite na Primeira División, a segunda categoría do hóckey a patíns no Estado español.
Historia
O equipo de hóckey a patíns foi fundado en 1955 e foi a primeira das disciplinas do club. Foi nos anos sesenta cando o San Antonio conseguiu os seus mellores resultados.
A permanencia na Primeira División ata 1990 foi un logro, xa que os antonianos adestraban no pavillón de Noain a partir das dez da noite e contaban con serios problemas de financiamento e patrocinio.
RMS Mauretania
O RMS Mauretania (tamén coñecido como “Maury”), foi un transatlántico británico da Cunard Line que operou entre 1907 e 1935 na ruta atlántica entre Southampton e Nova York amarrando no famoso peirao 54, terminal da Cunard Line.
SDC San Antonio (hóckey a patíns)
Historia
Na última década do século XX o San Antonio experimentou unha serie de trocos a tódolos efectos. Carlos Mendia tomaba o relevo a Carmelo Paniagua, que deixaba o seu cargo como adestrador en 1995 logo de doce tempadas á fronte do equipo. Porén, o novo dirixente non puido evitar o descenso á Primeira División B. Os de pamploneses non deixaron no seu intento de regresar á Primeira División e en dúas ocasións (tempadas 1991-92 e 1992-93) xogaron a fase de ascenso. Tras Mendia, Alberto Urdaniz asumiu a responsabilidade de devolver ao equipo á división de prata e, agás en 1998, tódolos anos xogaron a fase de ascenso. Finalmente, o 1 de maio do 2005, conseguiu recuperar a categoría en Oviedo.
RMS Mauretania
Historia
esquerda|miniatura|200x200px|O Mauretania camuflado no modo Dazzle. esquerda|miniatura|200x200px|O HMHS Mauretania como buque hospital. O RMS Mauretania foi construído polos estaleiros Swan Hunter & Wigham Richardson en Wallsend, Tyne e Wear.
Foi botado en setembro de 1906, xemelgo do RMS Lusitania. Diferenciábase destoutro no deseño dos seus ventiladores e no castelo de proa (que era máis longo superando en case un metro a eslora do Lusitania), entre outros detalles.
A comezos dos anos 1930, provocado pola chamada Gran Depresión do 1930, os seus servizos decaeron proporcionalmente co seu envellecemento, sendo destinado a augas mediterráneas, ocasionalmente foi pintado de cor branca.
Foi retirado en 1934 e despezado en 1935, tras case 27 anos de servizo. A súa prolongada traxectoria marcou un fito na historia dos navíos de liña.
Banda Recreativa e Cultural de Bandeira
A Banda de Música Recreativa e Cultural de Bandeira é unha agrupación musical formada no lugar da Bandeira, na parroquia de Manduas en Silleda. Dita agrupación foi fundada no ano 1982.
Historia
Desaparecida a banda de Silleda en 1977, o seu último director, José Villaverde Gómez, que xa tocara na banda da súa parroquia natal, Orazo (A Estrada), tomou as rendas desta agrupación, que se presentaría ao público o martes de Entroido do ano 1982 na propia vila da Bandeira.
A agrupación formouse no ano 1980 cando un grupo de amigos ("Pilotos", "Mejuto" e Manolo Villaverde) elixiron como profesor e director a José Villaverde Gómez, quen estivo ó cargo da mesma ata setembro do ano 1989. Os inicios foron no baixo da casa de "Mejuto" e os primeiros ensaios na taberna do Xoaneiro. Logo de aquí pasouse á Casa Cultural do pobo. No ano 1983, participou no Certame de Bandas Populares de Galicia, celebrado en Santiago de Compostela e recibe a mención de Banda máis xove de Galicia. Arredor de 1985, tivo lugar a primeira gravación da banda en casete.
No ano 1989 a asociación contratou como director a Luis Alberto González Amosa, con tan só 17 anos. En 1991, a formación acadou o cuarto posto no 1º Certame de Bandas Populares de Galicia, celebrado en Lalín. No 2000 tomou a batuta Braulio Manuel Cao Ledo, músico por oposición da Banda Municipal de Santiago de Compostela. En xaneiro de 2008 a dirección da banda pasou a mans de Miguel Rodríguez Barrio, músico por oposición da Banda Municipal da Coruña, quen a dirixiu ata outubro de 2015. Desde novembro de 2015 ata setembro do 2018, a dirección da banda estivo a cargo de José Lodeiro Gesto. Actualmente, e desde decembro do 2018, á batuta da banda está Manuel Otero Paino.
Julius Friedländer
Eduard Julius Theodor Friedländer , nado o 25 de xuño de 1813 en Berlín e finado o 4 de abril de 1884 na mesma cidade, foi un numismático alemán especializado na moeda medieval.
Banda Recreativa e Cultural de Bandeira
Historia
A banda celebra concertos extraordinarios todos os anos pola Santa Icía e Ano Novo, así como cursos de especialización musical, polos que pasaron algúns dos mellores músicos a nivel nacional e que leva xa máis de dez edicións. Tamén hai que destacar a realización do Festival de Bandas de Música Populares, que se celebra todos os anos no mes de setembro.
Colectivos
A Asociación Musical Recreativa e Cultural de Bandeira agrupa aos seguintes colectivos:
Julius Friedländer
Traxectoria
Julius Friedländer era fillo do coleccionista de moedas e estudoso numismático autodidacta Benoni Friedländer e da súa muller, Rebecca von Halle, filla do banqueiro berlinés Joel Samuel von Halle. De ascendencia familiar xudía, foi bautizado na fe protestante cara a 1820, xunto cos seus irmáns.
Julius cursou a súa educación secundaria no instituto do mosterio franciscano de Berlín, de confesión evanxélica, e posteriormente estudou Medicina, Arqueoloxía e Historia na Universidade de Bonn e na Universidade de Berlín. Durante a súa etapa de estudos en Bonn formou parte do Corps Borussia, unha especie de fraternidade de membros da aristocracia alemá.
Entre 1838 e 1839 realizou unha xira por Italia e o 1 de novembro de 1840, logo de acadar o seu doutoramento (coa tese titulada Numismata Inedita), comezou a traballar como voluntario e de xeito non remunerado na colección real de moedas antigas de Berlín. Entre 1844 e 1847 fixo diversas viaxes a Italia, algunhas delas na compaña de Theodor Mommsen, nas cales fixo importantes adquisicións de moedas, que sentaron as bases da posterior relevancia da colección numismática do Gabinete Numismático (Münzkabinett) de Berlín, sito no Museo Bode.
En 1858 pasou a ser xefe do departamento de moedas antigas do Münzkabinett e en 1868 foi nomeado director da institución, posto que desempeñou ata o seu falecemento. Durante a súa época como director levou a cabo importantes adquisicións, entre elas coleccións enteiras como a do seu propio pai, Benoni Friedländer (1861), a do xeneral Fox, en Londres (1873), ou a do conde Anton von Prokesch-Osten, en Graz (1873-1875).
En 1872 foi escollido como membro de pleno dereito da Academia de Ciencias de Berlín.
Recoñecemento
miniatura|322x322px|[[Medalla na honra de Julius Friedländer (1891)]] En 1886, os membros da Asociación de Numismáticos de Alemaña decidiron, durante a súa cuarta convención, en Múnic, cuñar unha medalla na honra de Friedländer. A medalla presentouse en 1891, durante a quinta convención da asociación, celebrada en Dresden. O seu deseño débese ao artista Max Barduleck.
No anverso amósase o busto en tres cuartos de Julius Friedländer rodeado por unha lenda na que se le o seu nome e as datas do seu nacemento e da súa morte, así como a mención ao seu cargo como director do Gabinete Numismático de Berlín. Na parte de abaixo do busto vense as iniciais, MB, do gravador da moeda.
No reverso represéntase unha figura feminina semideitada, de estilo neoclásico, rodeada de atributos relacionados coa historia e coa numismática.
Publicacións
Friedländer publicou unha grande cantidade de artigos nas principais revistas numismáticas europeas da súa época. De entre as monografías que publicou ao longo da súa carreira académica, estas son algunhas das máis significativas:
Outeiro de Arriba, Sésamo, Culleredo
Outeiro de Arriba é un lugar da parroquia de Sésamo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Segundo o INE no ano 2016 tiña 60 habitantes (30 homes e 30 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Paolo Bizzeti
Paolo Bizzeti, nado en Florencia (Italia) o 22 de setembro de 1947, é un bispo católico italiano e relixioso xesuíta.
Traxectoria
O 22 de novembro de 1966 profesou como membro da Compañía de Xesús, e foi ordenado sacerdote desta orde o 21 de xuño de 1975.
O 14 de agosto de 2015 foi nomeado vigairo apostólico de Anatolia e bispo titular de Tabae. Recibiu a consagración espiscopal o 1 de novembro de 2015, de mans do arcebispo grecocatólico eslovaco Cyril Vasiľ, secretario da Congregación para as Igrexas Orientais.
Enemy (filme de 2013)
O filme estreuse na Presentación Especial do Festival Internacional de Cinema de Toronto o 8 de setembro de 2013. Posteriormente foi estreado o 14 de marzo de 2014, pola compañía A24. Recadou $3,4 millóns e recibiu valoracións positivas da crítica. O filme conseguiu cinco Canadian Screen Awards, incluíndo mellor director para Villeneuve, así como mellor actriz secundaria para Gadon e mellor filme. Foi considerado o mellor filme canadense do ano pola Asociación de Críticos de Toronto.
Jan Fischer
Jan Fischer, nado o 2 de xaneiro de 1951, é un técnico burócrata checo que ocupou o cargo de Primeiro Ministro da República Checa dende o 8 de maio de 2009 até o 28 de xuño de 2010.
Traxectoria
Jan Fischer naceu en Praga, nese entón capital da desaparecida Checoslovaquia o 2 de xaneiro de 1951 no seo dunha familia xudía de matemáticos. O seu pai era un investigador no Instituto de Matemáticas da Academia de Ciencias, especializado en matemáticas e estatística para o desenvolvemento de aplicacións matemáticas orientadas á xenética (cada vez máis selectivas) e ao medicamento. A súa nai era unha experta en estatística aplicada aos seguros.
Fischer graduouse da Universidade de Economía de Praga o 1974 en materia de estatística e econometría. Inmediatamente despois da súa gradación, obtivo un emprego no Instituto de Investigación de Información Socioeconómica, dependente da gobernamental Oficina Federal de Estatística de Checoslovaquia.
Fischer completou os seus estudos de posgrao na Universidade de Economía en 1985, obtendo o grao de Candidato de Ciencias (un grao académico dos antigos países comunistas de Europa Oriental, que estaba un chanzo por baixo de Doutor en Ciencias) no ámbito das estatísticas económicas. Foi membro do gobernante Partido Comunista de Checoslovaquia desde 1980 até a caída do réxime comunista en 1989.
Nacionalismo étnico
miniatura|O político ucraíno [[Oleh Lyashko durante unha manifestación etnonacionalista en Lviv, no ano 2014.]] O nacionalismo étnico, tamén coñecido como etnonacionalismo, é unha forma de nacionalismo no cal a nación e a nacionalidade son definidas en termos de etnicidade, con énfase en etnocentrismo en varios temas políticos relacionados coa afirmación nacional dun grupo étnico particular.
O tema central do etnonacionalismo é que as "nacións están definidas por unha herdanza compartida, que polo xeral inclúe unha lingua común, unha fe común e unha ascendencia étnica común". Tamén inclúe ideas como unha cultura compartida como membros do mesmo grupo.
Se ben algúns tipos de nacionalismo étnico están firmemente arraigados na idea da etnicidade como unha característica herdada inmutable (por exemplo o nacionalismo negro ou o nacionalismo branco), a miúdo o nacionalismo étnico tamén se manifesta na asimilación de grupos étnicos minoritarios dentro do grupo dominante (como no caso da italianización). Esta asimilación pode ou non estar baseada na crenza nalgún devanceiro común con grupos asimilados (por exemplo coa xermanización na segunda guerra mundial). Unha versión extrema é o nacionalismo racial.
Emilio de Dios
Emilio José de Dios Merino, máis coñecido como Emilio de Dios, nado o 29 de outubro de 1971 en Xixón, Asturias, é un director deportivo español, que tras formar parte do Sporting de Gijón, o Racing de Santander e o Club Deportivo Lugo, onde substituíu no cargo a Toni Otero, actualmente está sen equipo.
Traxectoria
Emilio de Dios comezou a traballar no Sporting de Gijón, exercendo como director e mesmo adestrador nas categorías inferiores do club. No ano 2006 faise cargo da dirección deportiva do primeiro equipo. Xa no cargo contrata a Manolo Preciado como adestrador e consegue subir ao equipo á Primeira División. Na máxima categoría consegue manter durante varios anos ao club cun dos orzamentos máis modestos da liga. No ano 2012 abandona o club tras 18 anos na entidade. Posteriomente exercería como director deportivo do Racing de Santander durante unha temporada. O 10 de xuño de 2016 faise cargo da dirección do Club Deportivo Lugo, asinando contrato por unha temporada.nuevo secretario de Élite en el Sevilla fútbol club
A Estrada, Randufe, Tui
A Estrada é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 251 habitantes (127 homes e 124 mulleres), un descenso de 43 habitantes respecto ao ano 1999.
Silvar, Sésamo, Culleredo
Silvar é un lugar da parroquia de Sésamo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 94 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 52 eran homes e 42 mulleres.
Le Havre
Le Havre (/ləˈɑvʁ/ en francés) é unha cidade e unha comuna do noroeste de Francia, no departamento de Seine-Maritime (Normandía). Está situada na marxe dereita do estuario do río Sena, á beira do canal da Mancha. O seu porto é o segundo máis importante de Francia despois do de Marsella. Le Havre é unha subprefectura, a máis grande de Francia e a cabeceira (bureau centralisateur en francés) de seis cantóns.
Le Havre foi fortemente bombardeado durante a segunda guerra mundial. Para iso, foi condecorada coa Legion d'Honneur en 1949. A zona destruída foi reconstruída entre 1945 e 1964, segundo o plan dun equipo dirixido polo arquitecto Auguste Perret. En 2005, a Unesco inscribiu o Centro Reconstruído de Le Havre no Patrimonio da Humanidade, acollendo a "explotación novedosa do potencial do formigón". O espazo de 133 hectáreas onde se sitúa representa, segundo a UNESCO, "un exemplo excepcional de arquitectura urbana da posguerra", e é un dos poucos lugares deste tipo rexistrados en Europa.
O seu alcume é Porta oceánica. Arquitectonicamente, esta designación baséase na “porta” que forma o edificio ao final da avenida Foch, que desemboca no mar. É o segundo porto francés, a primeira cidade normanda e a segunda área metropolitana da Alta Normandía.
Segundo o censo de 2019 tiña 168.290 habitantes.
Lestrobe, Benza, Trazo
Lestrobe é un lugar da parroquia de Benza no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 83 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 42 eran homes e 41 eran mulleres.