cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amaral
2005-2006
O disco vendeu máis de 600 000 copias en todo o mundo e lanzou 5 sinxelos: "El universo sobre mí", "Días de verano", "Marta, Sebas, Guille y los demás", "Resurrección" e "Revolución". Ademais soaron na radio as colaboracións con Chetes e Moby). No verán do 2006, gravan unha versión do tema "Si tú no vuelves", orixinal de Miguel Bosé, ao carón do mexicano Chetes. Esta canción formou parte da banda sonora da película mexicana "Efectos secundarios". En setembro do 2006, Pájaros en la cabeza foi reeditado en México na versión orixinal CD+DVD, incluíndo "Si tú no vuelves", que apareceu como 4º sinxelos para este país.
En decembro do 2006, Amaral lanzou ao mercado unha edición especial de toda a súa discografía, incluíndo Amaral, Una pequeña parte del mundo, Estrella de mar, Pájaros en la cabeza e o DVD El comienzo del Big Bang, baixo o título de Amaral Edición Especial Navidad, a cal inclúe as partituras de tódalas cancións, así como material extra para os fans. Vendeu 40.000 copias.
2007
Durante o ano 2007, Eva e Juan preparan devagar a composición de novas cancións, que han formar parte do seu novo disco.
Antonio Cominges
Antonio de Cominges Tapias, nado en Vigo o 24 de xullo de 1897 e finado ibídem o 27 de xaneiro de 1987, foi un arquitecto galego. miniatura|Sede da Caixa de Aforros de Vigo, logo [[Caixanova, despois Novacaixagalicia, máis tarde Abanca.]]
Amaral
2008
Eva e Juan comezaron o ano cunha versión de "A Hard Rain's a-Gonna Fall" de Bob Dylan, canción promocional para a exposición internacional Expo Zaragoza 2008 que se celebrará en Zaragoza. A súa versión chámase "Llegará la tormenta". Eva e Juan fixeron un concerto improvisado o día 3 de marzo cara as 23 horas na Praza de España de Zaragoza, sen escenario e sobre la beirarrúa, inmediatamente despois da saída á venda das entradas do concerto que terá lugar no Pavillón Príncipe Felipe de Zaragoza o 12 de xuño. Era unha maneira de agradece-lo apoio aos seus seguidores máis fieis. Neste breve concerto rueiro, Amaral tocaron en directo por primeira vez "Llegará la tormenta".
Antonio Cominges
Traxectoria
O seu estilo estivo influenciado por Manuel Gómez Román e Antonio Palacios.
Amaral
2008
O 27 de maio de 2008 sae á venda o quinto álbum de estudio do dúo zaragozano ao que titularon Gato negro◆Dragón rojo, con 19 cancións e que ten como primeiro sinxelo "Kamikaze". Outra canción incluída no álbum é "El artista del alambre" que Eva e Juan escribiron para a película Fuera de Carta.
Antonio Cominges
En Vigo
miniatura|Igrexa de Nosa Señora de Fátima.
Amaral
2008
O grupo zaragozano xa confirmou que o seu primeiro concerto da xira 2008 será na súa terra, en Zaragoza, e será durante a inauguración da Expo 2008 que se celebra nesta cidade.
Antonio Cominges
En Vigo
Conta con obra singular conservada en Bouzas.
Quincussis
miniatura|320x320px|Quincussis fundido en [[Roma ca. 225 a. de C, con Xano no anverso e a proa dun barco no reverso, e o sinal V indicativo do seu valor de cinco ases. Peso: 1.400 g]] Quincussis ou quinquessis (voces latinas, a partir de quinque; “cinco”) foi unha moeda da Antiga Roma fundida en bronce que se utilizou en tempos da República con valor de cinco ases. Trátase dunha denominación moderna, xa que o nome desta moeda na súa época se descoñece.
Amaral
2010-Presente
O 27 de outubro de 2010, o Ministerio de Cultura de España outorga o II Premio Nacional das Músicas Actuais 2010 a Amaral pola súa "contribución á renovación do panorama musical actual".
Antonio Cominges
Recoñecemento
Ó ano do pasamento, o Concello de Vigo púxolle o seu nome a unha rúa da cidade.
Quincussis
Historia e caracterización
O quincussis é unha das maiores denominacións dentro das grandes e pesadas moedas de bronce fundidas das primeiras series da época republicana. Con todo, o seu uso non ocupou un papel relevante no sistema monetario romano e, da mesma maneira que outros múltiplos do ás en bronce (tressis e decusis), foi abandonado tras a aparición do denario de prata e, particularmente, do seu submúltiplo, o quinario (medio denario), dun tamaño moito máis manexable e co que comparte o valor de cinco ases.
Amaral
2010-Presente
Despois de varios concertos acústicos, o 27 de setembro de 2011 publican un novo álbum: Hacia lo salvaje, que consta de 12 cancións.
Quincussis
Historia e caracterización
Os exemplares máis antigos dos coñecidos sitúanse entre os séculos VI e IV a. de C. Trátase de barras de bronce fundido co peso de cinco libras, nas que aparecen gravados elementos como golfiños, elefantes ou outros como referencias a divindades romanas. Estes primitivos quincussis adscríbense ao modelo do aes signatum e proceden de obradoiros de localización incerta na rexión central da Península Itálica. Un dos escasos exemplares coñecidos, poxado pola compañía suíza Classical Numismatic Group, ten un peso de 1.550 gramos e unhas dimensións de 97x78x45 milímetros.
Amaral
2010-Presente
En 2014 anunciaran que en outubro de 2014 sairía o novo álbum, polo que presentaron a canción "Ratonera" como adianto, cun polémico vídeo que criticaba a vida política española. Finalmente o novo álbum atrasaríase un ano, o foi publicado o 30 de outubro de 2015 e tería por título "Nocturnal". O primeiro sinxelo do álbum foi publicado o 16 de setembro de 2015 e leva por título "Llévame muy lejos".
Quincussis
Historia e caracterización
miniatura|180x180px|Quincussis [[Moeda etrusca|etrusco coa tradicional roda radiada das pezas desta procedencia. Peso: 748,55 g.]] Xa con aparencia monetiforme, os primeiros quincussis corresponden á época do aes grave e foron fundidos nos obradoiros monetarios de Roma cara ao ano 225 a. de C.; responden ao padrón metrolóxico do ás libral, polo que teñen un peso de arredor de 1.400 gramos. Estes primeiros quincussis amosan nos seus anversos a cabeza bifronte de Xano e nos seus reversos represéntase a tradicional proa de barco característica da moeda romana fundida de bronce desta época. Ademais, a modo de marca de valor, levan o numeral latino V en representación da equivalencia de cinco ases.
Un segundo modelo, tamén romano, cuxa existencia se sitúa no marco da época da segunda guerra púnica (218-201 a. de C.), arredor do ano 215 a. de C., na época final do aes grave de padrón cuadrantal, cun peso xa moi reducido próximo aos 365 gramos, exhibe no seu anverso a cabeza dunha divindade feminina romana, comunmente a de Roma, coa marca de valor debaixo. O seu reverso é similar ao do modelo anterior.
Coñécense tamén exemplares etruscos de quincussis, fundidos en Etruria, cun peso de entre 707 e 748 gramos (do padrón do ás etrusco de 151,6 gramos), cunha roda radiada nos seus anversos e unha proa nos reversos.
Deerhunter
Deerhunter é unha banda estadounidense de indie rock formada no ano 2001 en Atlanta (Xeorxia). O grupo, composto por Bradford Cox, Moses Archuleta, Josh Fauver e Lockett Pundt, descríbese a si mesmo como "ambient punk", aínda que incorporan unha ampla variedade de xéneros como noise rock, art rock, shoegaze e post-punk, ademais de significativos elementos pop.
Cryptograms e Fluorescent Grey
A banda, agora contando co saturado son de guitarra de Pundt, saíu de xira, tocando con Lightning Bolt e Gang Gang Dance. Esta xira culminou nunha sesión de gravación realizada pola aclamada artista folk Samara Lubelski no Rare Book Room, en Nova York. Desta sesión non puido sacarse nada para ser usado, debido ao estado físico e mental de Cox nesa época, ademais dos desacordos que houbo con Lubleski. Cox gardou unha copia das sesións "nun CD-R raiado baixo a miña cama" e afirmou que "ninguén o escoitaría". A pesar diso Cox's di que extractos desas sesións foron posteriormente subidos ao blog da banda para ser descargados de balde. O grupo regresou ao mesmo estudio onde gravou o seu primeiro álbum fóra de Athens (Xeorxia) e decidiu darlle á gravación do seu segundo disco outro intento. Isto debeuse parcialmente aos consellos que lles deron os membros de Liars, que os animaron a volver a gravalo.
A Deerhunter levoulle só dous días en novembro de 2005 gravar o seu segundo álbum, Cryptograms. No ano 2006, antes da súa edición, Pitchfork Media engadiu a "Spring Hall Convert", unha canción do disco, na súa "Infinite Mix Tape series". O álbum foi lanzado polo selo Kranky en xaneiro do 2007 e revelou un son máis moderado e introvertido da banda. Ao igual que o seu primeiro traballo, Cryptograms tamén tiña unha dedicatoria no seu libreto, desta vez a un amigo de Cox, Bradley Ira Harris, un adicto á heroína que morrera en 2005. 224px|miniatura|Bradford Cox O 8 de maio do 2007, o grupo editou o EP Fluorescent Grey, que fora gravado en xullo do 2006. No mesmo mes Deerhunter lanzou o sinxelo en 7" "Whirlyball", só dispoñible a través de Criminal Records, unha tenda de discos en Atlanta. O sinxelo tamén actuou como entrada para un concerto.
Microcastle e hiato
Deerhunter contribuíu co tema "After Class" a Living Bridge, un recompilatorio feito por Rare Book Room Records. A canción gravouse no mesmo sitio no que intentaron gravar o seu segundo álbum. Regresaron aos estudios Rare Book Room en abril do 2008 para gravar "Oh, It's Such A Shame", unha versión de Jay Reatard que sería lanzada como un sinxelo compartido co propio Reatard, que á súa vez versionaba "Fluorescent Grey". No mesmo mes gravaron o seu seguinte traballo, Microcastle. Antes de anunciar a data de lanzamento do álbum, a banda continuou de xira, abrindo un concerto para The Smashing Pumpkins e un feixe deles para Nine Inch Nails.
O terceiro álbum do grupo, Microcastle, foi publicado o 27 de outubro do ano 2008, aínda que xa estivo dispoñible nas redes P2P dende finais de maio. Nun intento de recompensar aos seareiros que aguantaron ata a data da edición, a banda volveu a reunirse para gravar un novo álbum, Weird Era Cont., que tamén sería filtrado antes da súa data de estrea. Porén, Microcastle conseguiu estrearse no número 123 da lista Billboard 200, a primeira vez que Deerhunter conseguía entrar nesa lista. Colin Mee deixou novamente o grupo, e foi substituído polo antigo amigo de instituto de Cox Whitney Petty.
Mentres facían a xira de promoción de Microcastle polo Reino Unido, Cox reservou unha noite nun estudio e gravou o que se convertería no casete On Platts Eyott. Este foi lanzado en dous lotes de 100 copias casa un; unha edición de casetes rosas foi entregado aos gañadores do concurso feito polo seu sello discográfico, e casetes laranxas foron vendidos nun concerto especial de Halloween celebrado en Atlanta o 31 de outubro de 2008. Nun comentario deixado no blog de Deerhunter o 28 de febreiro, Cox anunciou que Whitney Petty xa non era membro da banda.
Mentres seguía de xira a banda lanzou o EP Rainwater Cassette Exchange, con temas compostos durante as sesións do Microcastle, e tamén "Vox Celeste 5", un sinxelo para Sub Pop con cancións de Weird Era Cont. e Microcastle. Para promocionar estas publicacións, iniciaron unha curta xira de verán con No Age e Dan Deacon bautizada como No Deachunter Tour. Posteriormente, durante unha actuación no festival All Tomorrow's Parties do 2009 en setembro (comisionado por The Flaming Lips), Bradford Cox anunciou que a banda estaría en hiato para "dedicar tempo a outras cousas", dicindo que ese sería o seu últimos concerto "durante un longo período de tempo". Durante o parón, Bradford Cox continuou con Atlas Sound e editou o seu segundo álbum, Logos; Josh Fauver continuou traballando co seu selo Army of Bad Luck; Moses Archuleta matriculouse nunha escola de cociña; e Lockett Pundt realizou algúns concertos para promocionar The Floodlight Collective, o seu álbum de estrea como Lotus Plaza, editado en marzo dese ano.
Halcyon Digest
A principios de xaneiro revelouse que o grupo sería abreconcertos na seguinte xira de Spoon, na que esta promocionaría o seu álbum Transference. Ademais da xira con Spoon, a banda tamén anunciou algúns concertos ela soa, incluídas paradas nos festival de Coachella Valley Music e no All Tomorrow's Parties (comisionado por Matt Groening). Durante eses concertos o grupo comezou a estrear parte do seu novo material, incluídas as cancións "Helicopter", "Primitive 3D", "Fountain Stairs" e "Revival", as cales acabarían sendo gravadas nas súas seguintes sesións de estudio.
En xuño, Deerhunter tomouse un pequeno descanso na xira para gravar Halcyon Digest. As primeiras noticias do álbum fixéñeronse públicas cando a firma musical Milk Money puxo unha mensaxe na súa conta de Twitter dicindo que a banda estivera mesturando o novo disco con Ben Allen (que tamén traballou con Animal Collective nos seus Merriweather Post Pavilion e Fall Be Kind). Unha semana despois a banda estreou unha nova páxina en internet, onde anunciou o título e a data de lanzamento do novo traballo. "Revival", o primeiro sinxelo, estivo dispoñible para os seareiros que axudaran á banda coa promoción do novo álbum a través dunha ligazón proporcionada por un correo electrónico oficial. O mesmo mes, o director John Albrecht puxo o trailer dun vídeo ao vivo na súa páxina de Vimeo, dicindo que se estrearía ese mesmo ano.
Recentemente anunciouse que Deerhunter fará a música orixinal para The Curve of Forgotten Things, unha película sobre a marca de moda Rodarte protagonizada por Elle Fanning.
Gran Premio do Xapón de 1977
O Gran Premio do Xapón de Fórmula 1 de  foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 23 de outubro de 1977 en Fuji.
Informe
Mario Andretti e James Hunt continuaron a súa batalla no final da tempada, con Hunt loitando co americano para a pole, e John Watson á fronte da segunda fila. Hunt tomou a dianteira na saída, e Jody Scheckter e Jochen Mass pasaron á segunda e terceira posición, mentres que Andretti tivo un comezo terrible e quedou na cola dos dez primeiros. Na segunda volta, Andretti estivo involucrado nunha colisión ao tratar de gañar lugares, quedando fóra da carreira. Con Andretti fóra, Hunt non tiña rivais e abriu unha gran brecha, co seu compañeiro Mass segundo e Watson que pasara a Scheckter terceiro. Pero, tanto Mass como Watson tiveron que retirarse pouco despois con fallas de motor e da caixa de cambios, e con Scheckter perdendo posicións, Carlos Reutemann estaba segundo ata que foi pasado por Jacques Laffite. Hunt seguiu e culminou a tempada cunha vitoria cómoda, mentres que Laffite quedou sen combustible na última volta, entregando o segundo posto a Reutemann e permitindo a Patrick Depailler completar o podio.
Puscifer
Puscifer é un proxecto paralelo de Maynard James Keenan, membro das bandas Tool e A Perfect Circle. Como Keenan é o único membro permanente e el considera ao proxecto o seu "subconsciente creativo", Puscifer podería considerarse un seudónimo para o seu traballo en solitario.
Traxectoria
O nome orixinal do proxecto foi Umlaut, e o nome de "Puscifer" apareceu por primeira vez como unha banda ficticia no primeiro episodio da serie Mr. Show, na que estaban Keenan e Adam Jones como membros. Jones non está asociado de ningún xeito con Puscifer, aínda que algunhas das súas ilustracións apareceron na roupa do proxecto (a camiseta "Your Mom's a Bitch").
"V" Is for Vagina
O 10 de abril do 2007, Keenan posteou na páxina oficial que lanzaría un disco a mediados de outubro. Unha nova actualización o 25 de xuño dicía que Joe Barresi mesturara a primeira canción, que tería un vídeo musical, ademais dunha versión alternativa de "Cuntry Boner", e que podería ser editada como sinxelo en CD con cancións extra. Keenan e Alan Moulder realizarían unha nova mestura en agosto.
Keenan anunciou cara finail de xullo que o álbum recibiría o título de "V" Is for Vagina e, poucos días despois, anunciou que o primeiro sinxelo sería "Queen B." que tería un vídeo lanzado a finais de setembro. O 1 de outubro "Queen B." apareceu como podcast en puscifer.com. A isto seguiulle o podcast de "Trekka" o día 7. O álbum foi publicado o 30 do mesmo mes e estreouse no número 25 da lista Billboard 200, ademais de acadar o primeiro posto da Billboard Indie.
O 17 de outubro do 2008 apareceu un vídeo musical oficial para a canción "Momma Sed" na canle de YouTube da banda. Un novo álbum de remesturas feito completamente por Lustmord apareceu na tenda oficial en liña, o seu título é "D" is for Dubby - The Lustmord Dub Mixes.
"V" is for Vagina vendeu ao redor das 112.000 copias.
"V" Is for Viagra. The Remixes
Un álbum de remesturas titulado "V" Is for Viagra foi lanzado o 29 de abril do 2008. Contén 10 remesturas de temas do disco "V" Is for Vagina, ademais de dúas remesturas de cancións do sinxelo "Cuntry Boner", que non aparecen no álbum. No álbum hai remesturas de Dave "Rave" Ogilvie (Skinny Puppy), Lustmord, Renholder, Paul Barker (Ministry) e Telefon Tel Aviv entre outros.
Dous dos temas do álbum, "Indigo Children (JLE Dub Mix)" e "Momma Sed (Tandimonium Mix)", aparecen na banda sonora oficial do videoxogo Need for Speed: Undercover. "V" Is for Viagra vendeu unhas 23.000 copias.
"C" Is for (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE)
"C" Is for (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE) foi anunciado a través da páxina de Puscifer e de toolarmy.com o 17 de outubro do 2009 e foi editado o 10 de novembro dese ano. O EP contén seis temas; catro deles inéditos ata ese momento, e dous gravacións ao vivo de cancións de "V" is For Vagina, gravadas na xira do 2009 no Club Nokia.
"C" Is for (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE) vendeu 10.000 copias.
Conditions of My Parole
"Man Overboard", o primeiro sinxelo do novo álbum de Puscifer, estivo dispoñible a través de iTunes e outros servizos en liña o día 19 de xullo do 2011.
Conditions of My Parole, como foi titulado o traballo, foi gravado na primavera do 2011 baixo a produción de Maynard James Keenan, Mitchell e Josh Eustis. No disco contribuíron ademais dos tres produtores Carina Round, Juliette Commagere, Matt McJunkins, Jeff Freidl, Gil Sharone e Rani Sharone, Jonny Polonsky, Tim Alexander, Devo Keenan, Alessandro Cortini, Sarah Jones e Jon Theodore. O disco lanzouse o 18 de outubro de 2011. O álbum estreouse no número 27 das listas da Billboard tras vender 12.111 copias na súa primeira semana.
Donkey Punch the Night
Donkey Punch the Night anunciouse o día 19 de novembro de 2012 elanzouse o 19 de febreiro do ano seguinte. O EP, formado por sete cancións, apareceu inicialmente en formato dixital e en CD e o día 12 de marzo editouse tamén en vinilo. No traballo inclúese unha versión do tema de Queen "Bohemian Rhapsody", ademais dunha versión de "Balls to the Wall" de Accept.
Cantos caucanos
Cantos caucanos é un poemario do poeta galego Antón Avilés de Taramancos, publicado en 1985 pola editorial Sotelo Blanco.
A obra está constituída por tres poemas extensos, organizados en dúas series (“Crónicas” e "Cantos caucanos"). No poemario, o autor amosa a saudade pola volta da súa estadía de 19 anos en Colombia.
Posteriormente foi reeditado por Edicións Xerais de Galicia na Biblioteca das Letras Galegas.
Finisterre
Finisterre pode referirse a:
Phytophthora
Patóxenos
As especies de Phytophthora son principalmente patóxenos de dicotiledóneas e son relativamente específicas das plantas que parasitan. Varias especies son patóxenas de plantas de considerábel importancia económica. Phytophthora infestans foi o axente causante do mildio ou podremia da pataqueira que provocou a Gran Fame irlandesa entre 1845 e 1849 e que orixinou a masiva emigración de irlandeses aos Estados Unidos. As doenzas nas plantas orixinadas por este xénero son difíciles de controlar quimicamente, por iso coma estratexia contra elas estase a espallar a cultura de variedades resistentes.
Outras importantes doenzas producidas por Phytophthora son:
Semellanza cos fungos
Phytophthora é referido algunhas veces coma un organismo fúnxico mais está clasificado entre os protistas no grupo denominado Oomicetes). Este é un bo exemplo da evolución converxente: Phytophthora é morfoloxicamente moi semellante aos fungos verdadeiros (Fungi) malia teren evolucionado bioloxicamente de xeito diferente. En contra dos fungos verdadeiros, os Oomicetes están máis relacionados coas plantas que cos animais. Mentres as paredes celulares dos fungos están principalmente compostas de quitina, as paredes celulares dos Oomicetes estano de celulosa. Os niveis de ploidía e os ciclos bioquímicos tamén son distintos entre estes dous grupos.
Bioloxía
miniatura|left|300px|O ciclo vital de Phytophthora. miniatura|left|300px|Formacións reprodutivas en Phytophthora: A: [[Esporanxio. B: Zoóspora. C: Clamidóspora. D: Oóspora.]]
As fitóftoras pódense reproducir sexual ou asexualmente. As oósporas son formacións reprodutivas do tipo sexual. En moitas especies, as estruturas sexuais nunca foron olladas ou só foron en emparellamentos de laboratorio. Nas especies homotálicas (autofértiles), as estruturas sexuais prodúcense nun único cultivo. Nas especies heterotáicas, as cepas de apareamento desígnanse como A1 e A2. Durante o acoplamento, os anteridios introducen os gametos na oogonia, xa sexa pola introdución da oogonia no anteridio (anfixina), xa for polo achegamento do anteridio á metade proximal (inferior) da oogonia (paraxina) e a unión produce oósporas. Ao igual que os animais, mais non coma na maioría de fungos verdadeiros, a meiose é gamética e os núcleos somáticos son diploides.
Os órganos de reprodución asexual comprenden os esporanxios, zoósporas e clamidosporas. As clamidosporas son xeralmente esféricas e pigmentadas e poden ter unha parede celular grosa, que actúa coma unha estrutura da supervivencia. Os esporanxios poden ficar nas hifas (non caducos) ou ser propagados de xeito doado polo vento ou a auga (caducous), actuando coma estruturas de dispersión. Os esporanxios tamén poden ceibaren zoósporas, que presentan dous flaxelos disimilares que usan para nadar cara a unha planta hóspede.
As Barreiras, Meis, Meis
As Barreiras é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Lagoa de Antela
dereita|miniatura|300px|Canle da lagoa de Antela no 2006. A lagoa de Antela era unha lagoa, desecada nos anos 1950, que estaba situada na comarca da Limia, no sur da provincia de Ourense. Abranguía terreos situados nos concellos de Sandiás, Sarreaus, Vilar de Barrio, Xinzo de Limia e Xunqueira de Ambía.
Características
esquerda|miniatura|Representación da lagoa na [[Carta xeométrica de Galicia (1845).]] A lagoa de Antela era unha das zonas húmidas de maior extensión da Península Ibérica, situábase a 615 metros de altitude, con 7 quilómetros de longo e 6 quilómetros de ancho, aínda que dependendo da época do ano, variaban estas dimensións, así como a súa profundidade. Tiña de profundidade media 0,60 metros e nalgúns “pozos” chegaba ata os 3 metros.
A depresión da Limia tivo a súa orixe durante o Terciario como consecuencia de amplos xogos de bloques. Uns ascenderon, dando lugar a diversas serras, como as de Queixa ou San Mamede, outras afundíronse e deron lugar a un conxunto de depresións tectónicas, como as de Maceda, A Limia ou Monterrei, que bordean polo oeste, suroeste e sur, respectivamente, as citadas serras.
Ao longo do Terciario, produto dunhas condicións climáticas tropicais, formáronse numerosas áreas lacustres, entre elas a que formaba a lagoa de Antela, nas que, durante o Cuaternario, se foran amoreando sedimentos. A práctica totalidade das lagoas colmatáronse, a excepción da lagoa de Antela, que se conservou até a actualidade.
Sobre ela contábanse infinidade de lendas, entre as máis fermosas está a da cidade de Antioquía, asolagada como castigo por idolatrar o galo; e a dos mosquitos, que eran o rei Artur e os seus soldados, enmeigados naquela veiga.
Os primeiros sinais de poboación destas terras son dos poboados lacustres (palafitas) da lagoa de Antela, que foron estudados polo investigador Conde-Valvís na década de 1950. Este autor fala dos achados de tres poboados palafíticos de 58, 56 e 36 habitacións respectivamente, coñecidas popularmente como "cortellos", que demostran a gran concentración de habitantes nesta zona. Estes poboados estarían situados no espazo que abrangue dende Sandiás ata Cortegada (dous deles fronte a Zadagós e Cardeita).
Innumerábeis foron os intentos de desaugamento e aproveitamento das súas terras para o labradío até o seu definitivo desecamento a partir do comezo das obras no ano 1958. Os romanos tentárono coa construción dun emisario principal e unha tupida rede de pequenas canalizacións, o seu emisario principal que ía dende Vilar de Barrio até Ponte Liñares, medía 26 quilómetros de longo e 17 metros de ancho aproximadamente. A moderna canle seguiu o mesmo trazado.
miniatura|Vista aérea da lagoa en 2014. Da súa riqueza biolóxica que destacaban as miles de aves acuáticas que a utilizaban durante todo o ano.
No que foi no seu día o sur da lagoa instaláronse, a partir de 1972, varias empresas dedicadas á extracción de area, que é moi apreciada para a construción.
Neste momento téntase recuperar aquela riqueza biolóxica mediante a recuperación das charcas das areeiras abandonadas.
Co gallo dos cincuenta anos do comezo das obras de desaugamento da lagoa de Antela (1958-2008), o Concello de Sandiás puxo en funcionamento a Casa da Lagoa (Centro de Interpretación da Lagoa de Antela). Neste centro preténdese dar a coñecer dunha forma didáctica a historia da lagoa de Antela, a través dun percorrido que abrangue dende a formación da antiga lagoa de Antela, o seu desecamento, ata a actualidade coa recuperación medioambiental das antigas areeiras.
Usos
Nos séculos XVIII e XIX as samesugas da Lagoa de Antela eran unha fonte de ingresos para a Limia.
Proceso de desecamento
miniatura|A lagoa no mapa do [[bispado de Ourense de 1763 realizado por Joseph Cornide.]] Hai varios precedentes na historia de intentos de desecamento da Lagoa. No primeiro terzo do século segundo, o emperador romano Hadriano mandou construír unha canle para canaliza-las augas da lagoa, pero co tempo, a natureza devolveu a auga ó seu contorno orixinal. A idea foi retomada en 1765 pola Academia de Agricultura de Galicia. Os restantes intentos ó longo dos séculos XIX e XX, fracasaron igualmente.
Malia os precedentes que se deron na historia, por medio dun Decreto do ano 1956 do goberno de Franco iniciouse o desecamento da Lagoa de Antela e a posterior concentración parcelaria, aducindo para tales feitos, o saneamento do terreo e o seu aproveitamento para usos agrícolas.
Os primeiros traballos de canalización comenzaron no ano 1958. En contra das razóns esgrimidas pola Administración Pública hai os seguintes argumentos:
En contra do aproveitamento agrícola hai opinións de técnicos que valoran negativamente tal feito, que deixou a terra seca e sen a humidade necesaria para a fertilidade da mesma.
Alexander Cunningham
Sir Alexander Cunningham, nado o 23 de xaneiro de 1814 en Westminster, Londres, e finado o 28 de novembro de 1893 na mesma cidade, foi un enxeñeiro militar do exército británico pertencente ao Grupo de Enxeñeiros de Bengala, estudoso da historia, a arqueoloxía e a numismática da India, e fundador do Servizo Arqueolóxico da India.
É autor de numerosos traballos monográficos e foi un importante coleccionista. Algunhas das súas coleccións perdéronse, mais a maioría das súas moedas de prata e de ouro, e un notable grupo de esculturas e xoias budistas foron adquiridas polo Museo Británico en 1894.
O seu fillo é o matemático Allan Cunningham (1842-1928).
Formación e xuventude
Cunningham naceu en Londres en 1814, fillo do poeta escocés Allan Cunningham (1784-1842) e da súa muller, Jean Walker (1791-1864). Xunto co seu irmán máis vello, Joseph, recibiu a educación primaria no Christ's Hospital, de Londres. Coa influencia de Walter Scott (1771-1832), ambos os irmáns lograron ingresar como cadetes no East India Company's Addiscombe Seminary, unha academia militar onde se preparaban os futuros oficiais do exército na East India Company. Aí estiveron entre 1829 e 1831, e logo continuaron a súa formación técnica no Royal Engineers Estate, en Chatham.
Alexander ingresou con 19 anos no Grupo de Enxeñeiros de Bengala como tenente segundo e pasou os seguintes 28 anos ao servizo do Goberno británico da India. Pouco despois da súa chegada á India, o 9 de xuño de 1833, coñeceu o orientalista e anticuario James Prinsep (1799-1840), con quen mantivo un contacto diario, concretamente entre 1837 e 1838, e con quen forxou unha estreita amizade. Prinsep transmitiulle o interese pola arqueoloxía e polas antigüidades da India.
Entre 1836 e 1840 foi o axudante de campo de Lord Auckland, o gobernador xeral da India. Durante este período visitou Caxemira, que daquela non estaba aínda totalmente explorada.
Carreira militar
En 1841, Cunningham foi nomeado enxeñeiro executivo do rei de Oudh, e o ano seguinte foi chamado para intervir militarmente contra o levantamento do gobernante de Jaipur en Bundelkland. Logo foi destinado á India central, antes de intervir na batalla de Punniar en decembro de 1843. Posteriormente exerceu como enxeñeiro en Gwalior e foi o responsable da construción dunha ponte de pedra con arcos sobre o río Morar en 1844-1845. Os dous anos seguintes foi destinado ao Punjab, onde interveu na construción de dúas pontes no río Beas, antes da batalla de Sobraon.
En 1846, Cunningham foi comisionado, xunto con P. A. Vans Agnew, para a delimitación de fronteiras, e o ano seguinte dirixiu unha nova comisión para fixar os límites entre Ladakh e o Tíbet. A comisión creouse para delimitar o Imperio polo norte logo da primeira guerra entre os británicos e o Imperio Sikh, concluída en 1846. Algunhas das primeiras publicacións de Cunningham xurdiron das súas visitas aos templos de Caxemira e das súas viaxes a Ladakh durante o seu mandato nesa comisión.
En 1856 foi nomeado por dous anos enxeñeiro xefe de Birmania, que acababa de ser anexionada polos británicos, e desde 1858 ocupou durante tres anos o mesmo posto nas provincias do noroeste. En 1860 foi nomeado coronel dos enxeñeiros reais. Cunningham retirouse o 30 de xuño de 1861, co rango de maior xeneral.
O Servizo Arqueolóxico da India
En 1851 tomou contacto co coronel William Henry Sykes (1790-1872) e coa East India Company para tratar sobre os custos do establecemento dun servizo arqueolóxico, e propuxo as bases do orzamento necesario, argumentando que:
... sería unha tarefa de grande importancia para o Goberno da India, desde o punto de vista político, e para os británicos, desde o relixioso. Para o primeiro sería unha mostra de que a India en xeral fora dividida en numerosas xefaturas pequenas, á base de invasións exitosas, en tanto que cada vez que estivera baixo un só gobernante sempre repelera a conquista estranxeira coa resolución determinada. Para o segundo sería unha mostra de que o brahmanismo, no canto de ser unha relixión sen cambios e inmutable que subsistira durante séculos, era de orixe relativamente moderna e estivera recibindo constantemente engadidos e alteracións, feitos que proban que o establecemento da relixión cristiá na India debe ter éxito en última instancia.
—Alexander Cunningham.
Logo da súa retirada como enxeñeiro militar en 1861, Lord Canning, daquela Vicerrei da India, nomeou a Cunningham inspector arqueolóxico do Goberno da India. Ocupou este posto ata 1865, e logo cesou por falta de fondos.
A maioría dos anticuarios do século XIX que se interesaron por identificar as principais cidades mencionadas nos textos indios antigos fixérono xuntando pistas achadas nas crónicas clásicas grecorromanas e nos diarios de viaxeiros á India, como Xuanzang e Fa Xian. Cunningham foi quen de identificar algúns dos lugares citados por Xuanzang e contou entre os seus principais logros a identificación de Aornos, Taxila, Sangala, Srughna, Ahichchhatra, Bairat, Sankisa, Shravasti, Kaushambi, Padmavati, Vaishali e Nalanda. De xeito diferente aos seus contemporáneos, Cunningham tamén confirmaba as súas identificacións con estudos de campo. A identificación de Taxila, sinaladamente, resultou difícil en parte por mor dos erros nas distancias rexistradas por Plinio na súa Naturalis Historia, que apuntaban a unha situación nalgún lugar do río Haro, a dous días camiñando desde o Indo. Cunningham decatouse de que esa posición non concordaba cos itinerarios dos peregrinos chineses e, en particular, coas descricións de Xuanzang. En contra de Plinio, esas fontes sinalaban que a viaxe a Taxila desde o Indo duraba tres días e, xa que logo, suxeriu un lugar diferente para a localización da cidade. As posteriores exploracións de Cunningham en 1863 e 1864 dun sitio en Shah-dheri confirmaron que a súa hipótese fora a correcta. Agora ben, como Hwen Thsang, no seu regreso á China, ía na compaña de elefantes cargados, a súa viaxe de tres días desde Takhshasila [sic] ata o Indo en Utakhanda, ou Ohind, debeu ser da mesma duración que as dos días modernos, e, en consecuencia, o sitio da cidade débese procurar nalgún lugar próximo a Kâla-ka-sarâi. Ese lugar está próximo a Shah-dheri, a só unha milla ao nordés de Kâla-ka-sarâi, nas extensas ruínas dunha cidade fortificada, arredor da cal puiden rastrexar non menos de 55 stupas, das cales dúas son tan grandes como a de Manikyala, vinte e oito mosteiros e nove templos.
En 1870, o vicerrei da India Lord Mayo restableceu o Servizo Arqueolóxico da India, con Cunningham como director xeral desde o 1 de xaneiro de 1871. No seu regreso á India, fixo traballos de campo cada inverno e realizou escavacións e investigacións desde Taxila ata Gaur. Elaborou 24 informes, trece como autor e o resto como supervisor doutros autores. Entre outros traballos salientables deste período están o primeiro volume do Corpus Inscriptionum Indicarum (1877), que inclúe copias dos edictos de Aśoka, así como The Stupa of Bharhut (1879) e Book of Indian Eras (1883), que permitía a datación das antigüidades indias.
Cunningham retirouse do Servizo Arqueolóxico da India o 30 de setembro de 1885 e regresou a Londres, onde continuou coas súas investigacións e coas súas publicacións.
Cunningham numismático
Alexander Cunningham reuniu unha gran colección numismática, aínda que unha boa parte dela se perdeu cando o barco de vapor no que viaxaba naufragou fronte ás costas de Ceilán en novembro de 1884. O Museo Británico, no entanto, puido adquirir a maioría das moedas de ouro e de prata que conformaban a colección. Ademais, Cunningham é autor de numerosos artigos sobre numismática india, fundamentalmente publicados en Journal of the Asiatic Society e en Numismatic Chronicle, da Royal Numismatic Society.
Vida familiar
Dous dos irmáns de Alexander Cunningham, Francis e Joseph, adquiriron notoriedade polas súas actividades na India Británica, en tanto que outro, Peter, é coñecido como autor do libro Handbook of London (1849).
Cunningham casou con Alicia Maria Whish, filla de Martin Whish, o 30 de marzo de 1840. A parella tivo dous fillos, o tenente coronel Allan J. C. Cunningham (1842-1928), matemático e tamén membro do Grupo de Enxeñeiros de Bengala, e Alexander F. D. Cunningham (1852-1935) funcionario civil na India.
Cunningham morreu o 28 de novembro de 1893 na súa casa de South Kensington e foi soterrado no cemiterio Kensal Green, de Londres.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Alexander Cunningham ao longo da súa traxectoria:
La Revolución (1846)
La Revolución, Periódico oficial de la Junta Superior de Galicia, foi un xornal galego en lingua castelán, que apareceu en 1846, órgano da Xunta Superior Provisional de Goberno de Galicia, do que só saíron tres números, redactado por Antolín Faraldo.
Asociación Cultural O Naranxo
A Asociación Cultural O Naranxo é unha asociación cultural creada en Lalín en 1986.
Os seus fin son a recuperación da cultura popular, a defensa do patrimonio histórico e natural, o impulso e apoio a novos creadores e a cobertura e apoio a iniciativas culturais novidosas na Comarca de Deza.
Entre as súas actividades destaca a organización do Entroido, o San Xoán, o Magosto e a Alagarabía.
Da súa preocupación pola recuperación do patrimonio histórico e cultural nacen as publicacións:
Reims
Reims é a cidade máis poboada da rexión de Gran Leste, aínda que non é capital do seu departamento, Marne. A cidade atópase 129 km ao nordés de París no río Vesle, un afluente do Aisne.
Está situada nunha chaira na ribeira dereita do Vesla, afluente do Aisne, e sobre a canle que conduce o Aisne ao Marne. Ao sur e ao oeste elévase a Montaña de Reims, e nesa mesma dirección atópanse os viñedos de Champaña. Os principais lugares de Reims son a Place Drouet d'Erlon, a Place Royale, no centro, onde se atopa unha estatua de Luís XV, e a place du Parvis, onde hai unha estatua de Xoana de Arco. A Rue de Vesle, a arteria máis importante, atravesa a cidade de suroeste a nordés.
Fundada polos galos, Reims converteuse nunha cidade importante do Imperio Romano. Reims desempeñou máis tarde un papel cerimonial destacado na historia monárquica francesa como lugar tradicional da coroación do reis de Francia. A unción real realizouse na Catedral de Reims, que albergaba a Santa Ampola do crisma supostamente traída por unha pomba branca no bautismo do rei franco Clodoveo I no 496. Por esta razón, Reims refírese a miúdo en francés como la cité des sacres ("a Cidade da Coroación").
Reims é recoñecida pola diversidade do seu patrimonio, que vai dende o Románico ata o Art-déco. A Catedral de Reims, o adxacente Palacio de Tau e a Abadía de Saint-Remi foron catalogados xuntos como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1991 debido á súa destacada arquitectura románica e gótica e a súa importancia histórica para a monarquía francesa. Reims tamén se atopa no extremo norte da rexión vitivinícola de Champaña e está vinculada á súa produción e exportación.
A superficie da cidade é de 47,02 km² e a súa poboación en 2019 era de 181.194 habitantes.
Bad Santa
Bad Santa é un filme estadounidense de 2003 dirixido por Terry Zwigoff. Está protagonizado por Billy Bob Thornton, Tony Cox, Lauren Graham, Brett Kelly, Lauren Tom, John Ritter e Bernie Mac. Foi o derradeiro filme de John Ritter antes da súa morte o 11 de setembro de 2003. O filme foi dedicado á lembranza de Ritter. Estreouse nos Estados Unidos o 26 de novembro de 2003, e foi estreado fóra da competición no Festival Internacional de Cine de Cannes.
Lista de países por Índice de Desenvolvemento Humano
[[Ficheiro:UN Human Development Report 2007 (1).svg|miniatura|dereita|400px|Mapa do mundo polo IDH dos diferentes Estados en grandes categorías, seguindo o informe 2007/2008.
]] O Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) é un indicador creado no ano 1990 polo Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) co obxectivo de medir o nivel de desenvolvemento dos diferentes estados do mundo. Historicamente, o nivel de desenvolvemento avaliábase tendo en conta unicamente un só criterio, que podía ser de tipo económico (como por exemplo o nivel de renda, o PIB etc.), de tipo educativo (como a alfabetización etc.) ou ben variables de saúde (como a esperanza de vida, taxas de natalidade e de mortalidade, entre outros).
Lista de países
Esta é a lista dos países por Índice de Desenvolvemento Humano.
Billetes da coroa checoslovaca (1919)
miniatura|right| Billete austríaco co cuño de 10 Kčs.
Os primeiros billetes da Primeira República Checoslovaca eran antigos billetes do Banco Austrohúngaro que foron re-acuñados con selos adhesivos. Os valores faciais eran 10, 20, 50, 100 e 1.000 Korun (edición provisional). Os billetes ordinarios da coroa checoslovaca foron emitidos posteriormente (a partir do 15 de abril de 1919) pola República de Checoslovaquia entre 1919 e 1926, cos valores de 1, 5, 10, 20, 50, 100, 500, 1.000 e 5.000 Korun. O Banco Nacional de Checoslovaquia asumiu a produción no ano 1926, coa emisión de billetes de 10, 20, 50, 100, 500 e 1.000 Korun. Os novos deseños foron encargados a Alfons Mucha, un dos fundadores da Art Nouveau e nacionalista eslavo.
Spacemen 3
Spacemen 3 foi unha banda inglesa de rock psicodélico formada en 1982 en Rugby, Warwickshire que desenvolveu o seu propio estilo de psicodelia minimalista, ás veces achegándose á música de vangarda. O seu estilo tamén chegou a ser categorizado como post-punk e space rock.
Historia
Spacemen 3 formárona en 1982 Jason Pierce, tamén coñecido como "J. Spaceman", e Peter Kember, coñecido como "Sonic Boom", que se coñeceran na escola de arte. Tanto Pierce como Kember eran guitarristas, teclistas e vocalistas, polo que integraron ao baixista Pete "Bassman" Bain e ao batería Natty Brooker. Eles tocaron xuntos un par de anos, pero só realizando concertos de baixo perfil en clubs locais antes da edición do seu primeiro álbum, Sound of Confusion, no ano 1986. Este primeiro traballo tiña un son garage rock lo-fi, pero o segundo, The Perfect Prescription (1987), amosou un cambio marcado cara á psicodelia minimalista pola que son coñecidos. Nesa época Natty deixou o grupo e a batería foi ocupada por Sterling Roswell, coñecido como Rosco.
Bain e Rosco marcharon para unirse a The Darkside, e Will Carruthers entreou como baixista, pero a banda non tiña batería oficial cando gravaron Playing with Fire. Editado en 1989, o álbum expandía a psicodelia e a música drone dos seus traballos anteriores, e incluía o sinxelo“Revolution”, que acadou o número 1 na lista independente británica. Jonny Mattock uniríase como batería e a banda pasou a meirande parte do ano 1989 xirando polo Reino Unido e Europa. Eses foron os seus últimos concertos públicos, xa que tiñan unha xira estadounidense que tivo que ser cancelada xa que non conseguiron os seus visados para viaxar a ese país debido a problemas con drogas. A banda realizou o seu derradeiro concerto no Reading Festival de 1989. Os problemas coas drogas e a tensión no seo do grupo (sobre todo entre Kember e Pierce) empezaron a estragar a banda. Recurring, editado en 1991, foi o seu derradeiro álbum oficial, e amosa a distancia entre Pierce e Kember ao gravar cadansúas partes en estudios distintos. O disco foi o seu traballo máis popular, pero cando foi lanzado Kember xa formara Spectrum e Pierce, Carruthers e Mattock xa actuaran como Spiritualized. Para os seus derradeiros concertos, Mark Refoy uniuse ao grupo, pero o colmo final foi a decisión de Pierce de editar unha versión do tema de The Troggs "Anyway That You Want Me" como primeiro sinxelo de Spiritualized, algo que Kember quixo facer durante anos con Spacemen 3. A banda acabaría separándose no ano 1991.
Linguas illadas
Unha lingua illada é unha lingua natural para a que non se probou ningún parentesco con outra lingua viva ou morta. Unha lingua illada é en principio aquela que non pertence a ningunha familia de linguas propiamente dita (é dicir, ela é o único membro da súa familia). O ainu, o vasco, o buruchasqui ou burushaski e o sumerio son exemplos de linguas clasificadas frecuentemente como illadas.
Parentesco
O termo "parentesco" enténdese no sentido da lingüística histórica, que afirma que case todas as linguas faladas no mundo poden ser agrupadas segundo a súa procedencia histórica nun número relativamente pequeno de familias. Así, por exemplo, o español está relacionado con outras linguas indoeuropeas como o inglés ou o hindí derivando todas elas dunha lingua común, chamada ás veces protoindoeuropeo. Doutra banda, o chinés mandarín, o tibetano, o birmano ou outras linguas sino-tibetanas resultaron da evolución histórica dunha lingua común. Segundo este criterio, unha lingua illada constitúe unha familia por si soa, o que explica o interese excepcional que espertan entre os lingüistas.
Buscando parentescos
É posible que todas as linguas faladas actualmente no mundo estean relacionadas ao descender dunha única lingua ancestral (aínda que o caso do lingua de acenos de Nicaragua suxire que baixo certas circunstancias e estímulos adecuados pode xurdir unha lingua nova quasi ex nihilo). As familias de linguas establecidas serían nese caso soamente as ramas superiores da inmensa árbore de todas as linguas.
Esta é unha das razóns polas que se realizaron incontables estudos buscando emparentar estas linguas. Así, por exemplo, o Vasco foi comparado con practicamente todas as familias de linguas vivas e mortas, desde o sumerio ás linguas do sur do Cáucaso sen resultados convincentes. Robert M. W. Dixon pola súa banda aplicou ideas da teoría da evolución biolóxica, en concreto da moderna teoría do equilibrio puntuado para explicar porqué aínda no caso de que todas as linguas estivesen relacionadas resulta imposible atopar parentescos recoñecibles que vaian moito máis aló de 6.000 ou 8.000 anos.
De África
A hipótese do grupo de linguas nilo-saharianas non é aceptado por moitos lingüistas. Moitas das linguas que se clasifican como nilo-saharianas son polo tanto a miúdo consideradas como linguas illadas.
De América
Véxase tamén: Linguas andinas, Linguas setentrionais (andinas)
De Australia e Nova Guinea
Moitas das linguas de Papúa aínda teñen que ser estudadas con profundidade, polo que moitas son consideradas linguas illadas. O mesmo é válido para Australia, xa que as familias lingüísticas propostas aínda non están probadas suficientemente.
Lingua illada lingüisticamente e lingua illada xeograficamente
Non se debe confundir o concepto de lingua illada cunha lingua que está illada, ben porque ten pouco contacto con outras culturas (como a lingua da illa de Pascua) ou ben porque está moi afastada doutras linguas relacionadas (como é o caso da lingua malgaxe de Madagascar cuxos parentes mais próximos atópanse no sueste asiático).
Théoden
Théoden é un personaxe ficticio que pertence ó legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien. Era o rei de Rohan e aparece principalmente nos libros As dúas torres e O regreso do rei, o segundo e terceiro volumes da triloxía O Señor dos Aneis. A súa espada chamábase Herugrim.
Nome
miniatura|"þeoden," unha verba en inglés antigo para "príncipe," "líder," "rei". Na etimoloxía da Terra Media, o nome Théoden é unha tradución do rohírrico Tûrac, unha verba antiga para rei. Algúns estudosos relacionan Théoden coa verba en inglés antigo þēoden, que quere dicir "líder do pobo" (ou tamén "rei" ou "príncipe"). Ó igual que outros nomes descritivos do seu legendarium, Tolkien usa este nome para xerar a impresión de que o texto é "'histórico', 'real' ou 'arcaico'".