cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frank Capra
Época dourada
No ano 1934 Frank Capra recibe os premios da Academia de Cine, coñecidos na actualidade como os Óscar, por It Happened One Night. Con este filme Capra recibiu o galardón ao mellor director, mellor película e mellor guión adaptado e os seus protagonistas, Clark Gable e Claudette Colbert, os galardóns a mellor actor e actriz respectivamente. É unha comedia cun diálogo cheo de humor e ironía. Nesta película Frank Capra mostra como dous personaxes de clases sociais distintas poden interactuar entre si, observando que nada é imposible cando hai amor.
Durante os anos 30 Capra dirixiu unha serie de películas de corte espiritual e humanitario para Columbia Pictures, cuxo filme máis coñecido é Mr. Deeds Goes to Town, polo cal Capra recibe en 1936 o seu segundo Óscar á mellor dirección. Nesta época destacan tamén as orixinais películas Lost Horizon e You Can't Take It with You. Por esta última Capra recibiu o seu terceiro Óscar á mellor película en 1938, catro anos despois do seu grande éxito It Happened One Night.
Tras dez anos sen dirixir comedias, Capra regresa a este xénero coa comedia clásica Arsenic and Old Lace en 1944.
Documentalista de guerra
Nos anos corenta, mais concretamente entre 1942 e 1948, Capra produciu a película State of the Union e dirixiu ou co-dirixiu oito documentais de guerra, entre os que atopamos Prelude to War (1942), The Nazis Strike (1942), The Battle of Britain (1943), Divide and Conquer (1943), Know Your Enemy Japan (1945), Tunisian Victory (1945) e Two Down and One to Go (1945).
Recibiu o premio da Academia pola serie documental Why We Fight, considerada unha obra mestra da propaganda de guerra. Esta serie consta de sete documentais cunha duración aproximada de 40-76 minutos encargados polo goberno dos Estados Unidos, durante a segunda Guerra Mundial, para demostrar os soldados estadounidenses a razón deste país de participar na guerra. Con esta serie, que posteriormente se mostrou a poboación civil, Capra pretendía non só convencer o país para entrar en guerra senón tamén motivar as tropas e obter a alianza da URSS.
Despois da segunda guerra mundial
En 1946 dirixiu Que fermoso é vivir, considerado un clásico do cine norteamericano. É un conto de Nadal que se converteu na película máis emitida nesta temporada nos fogares de todo o mundo. Foi protagonizada por James Stewart e Donna Reed.
Última película
A última película de Capra, Pocketful of Miracles, data de 1961 e nela participaron os actores Glenn Ford e Bette Davis. Posteriormente o director intentou realizar unha película de ciencia ficción, pero esta non superou a etapa de pre-produción.
Morte e legado
Frank Capra finou dun ataque ao corazón mentres durmía. Foi soterrado no camposanto de Coachella, California e ao seu funeral asistiu toda a plana maior de Hollywood.
Foi pai de catro fillos, froito do seu segundo matrimonio con Lou Capra: Frank Capra Jr. (n. 20 de marzo de 1934 – m. 19 de decembro de 2007), Tom Capra (n. 12 de febreiro de 1941), Lulu Capra (n. 16 de setembro de 1937) e John Capra (n. 12 de abril de 1935 – m. 23 de agosto de 1938).
En 1971, Capra publicou a súa autobiografía, The name above the title, que ofrece un autorretrato no que o autor revela unha historia moi persoal. A pesar de gañar seis premios da Academia, o cineasta loitaba contra o glamour, a extravagancia e as frustracións de Hollywood para acadar a creatividade precisa para realizar todas esas memorábeis películas.
En 1991 Joseph McBride escribe tamén unha biografía sobre o cineasta titulada Frank Capra: The Catastrophe of Success, onde o autor se centra nas inseguridades de Capra e a súa obsesión por ser visto como un patriótico estadounidense, entre outros temas.
Manuel Sousa Hermida
Traxectoria
Xastre en Ordes e militante socialista. Foi mestre de taller de Manuel Ponte e promoveu a academia musical dirixida por Higinio Cambeses. Na guerra civil foi oficial do exército republicano. Exiliouse en México, arrivando a Veracruz no buque Sinaia o 13 de xuño de 1939. Xunto co coronel Alberto Bayo adestrou militarmente aos que embarcaron no Granma para dar comezo á loita revolucionaria en Sierra Maestra.
Leonid Popov
Leonid Ivanovich Popov, nado en Oleksandri (Ucraína) o 31 de agosto de 1945, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 35, Soiuz 40, Soiuz T-7, Soiuz 37 e Soiuz T-5.
Traxectoria
Popov graduouse en enxeñaría eléctrica na Escola Superior Chernigov da Forza Aérea en 1968 e na Academia Militar Gagarin en 1976. Participou nas misións Soiuz 35, Soiuz 40, Soiuz T-7, Soiuz 37 e Soiuz T-5, pasando un total de 200,61 días no espazo.
30° Everywhere
30° Everywhere é o álbum de estrea da banda estadounidense de emo The Promise Ring, publicado o 10 de setembro de 1996 a través do selo Jade Tree Records. Foi editado en CD e nunha edición limitada de vinilo gris e branco, con 500 copias cada unha.
Familia real española
A Familia Real española (Casa Real de Borbón) está formada polo Titular da Coroa (Rei de España), polos seus pais e irmáns, polo seu consorte e os fillos e netos de ambos, e polos consortes de todos eles.
Composición actual
Actualmente, a Familia Real española está formada polos seguintes membros:
Posición constitucional
A Constitución española de 1978 establece no seu artigo 57.1 que: "A Coroa de España é hereditaria nos sucesores de S.M. Don Xoán Carlos I de Borbón, lexítimo herdeiro da dinastía histórica".
Titular da Coroa
O Titular da Coroa é a persoa que ocupa o Trono por dereito propio, en virtude da aplicación das regras sucesorias fixadas pola Constitución. Denomínase Rei ou Raíña de España e recibe o tratamento de Maxestade.
Cando a Coroa pertence a unha muller, adóitase aludir a ela como "Raíña propietaria", a fin de marcar a diferenza coa "Raíña consorte", que é aquela que se denomina así unicamente por ser a esposa do Rei.
En calquera dos dous casos o Titular da Coroa é aludido polo seu nome de pila, ao que se antepón o tratamento de Maxestade e a denominación de Rei ou Raíña de España, e que vai seguido do ordinal correspondente segundo a lista dos Reis de España, que continúa a dos Reis de Castela.
Raíña Consorte ou Consorte da Raíña
Artigo 58 da Constitución Española de 1978: "A Raíña consorte ou o consorte da Raíña non poderán asumir funcións constitucionais salvo o disposto para a rexencia."
Cando o Titular da Coroa é un home, o seu consorte denomínase Raíña e recibe o tratamento de Maxestade, mentres o sexa ou permaneza viúva. Cando o Titular da Coroa é unha muller, ao seu consorte correspóndelle a Dignidade de Príncipe e o tratamento de Alteza Real.
Herdeiro da Coroa
Artigo 57.2 da Constitución Española de 1978: "O Príncipe herdeiro, desde o seu nacemento ou desde que ocorra o feito que orixine o chamamento terá a dignidade de Príncipe de Asturias e os demais títulos vinculados tradicionalmente co sucesor da Coroa de España".
Paper Towns (filme)
Paper Towns é un filme estadounidense de misterio, drama e comedia dirixido por Jake Schreier que foi estreado no 2015. Está baseado na novela homónima de 2008 escrita por John Green. A novela foi adaptada para o cinema por Scott Neustadter e Michael H. Weber, o mesmo equipo que fixo a adaptación doutra das novela de Green, The Fault in Our Stars. Está protagonizado por Nat Wolff e Cara Delevingne e foi estreado o 24 de xullo de 2015 nos Estados Unidos por 20th Century Fox.
Familia real española
Herdeiro da Coroa
A persoa chamada directamente á sucesión no Trono en caso de falecemento ou abdicación do Titular da Coroa, é dicir, a persoa que se convertería automaticamente en Rei ou Raíña de España no caso de que o actual Rei ou Raíña falecese ou abdicase, ostenta a dignidade de Príncipe ou Princesa de Asturias e recibe o tratamento de Alteza Real.
A dignidade de Príncipe ou Princesa de Asturias e o tratamento de Alteza Real corresponden ao Herdeiro da Coroa desde o mesmo momento en que se produza o seu posicionamento no primeiro lugar da orde de sucesión no Trono, ben polo seu nacemento (como sería o caso do primeiro fillo do Rei) ou ben por pasar posteriormente a ocupar devandito lugar (como sería o caso de que o Príncipe de Asturias falecese sen descendencia pero o Rei tivese outros fillos ou fillas).
O consorte do Príncipe ou Princesa de Asturias participa do título e tratamento, neste caso sen distinción de sexos.
Fillos do Titular da Coroa
Os seus consortes, mentres o sexan ou permanezan viúvos, ostentarán o título e recibirán o tratamento que o Titular da Coroa, por vía de graza, xulgue conveniente concederlles, en uso da prerrogativa que lle recoñece o artigo 62.h) da Constitución española.
Netos do Titular da Coroa
Os fillos e fillas dos Infantes de España teñen a consideración de Grandes de España, sen que iso dea orixe a outro tratamento especial distinto do de Excelencia.
Dos matrimonios
Artigo 57.4 da Constitución española de 1978: "Aquelas persoas que tendo dereito á sucesión no trono contraeren matrimonio contra a expresa prohibición do Rei e das Cortes Xerais, quedarán excluídas na sucesión á Coroa por si e os seus descendentes".
Xa que logo o matrimonio dos fillos do Rei convértese nun asunto de estado pois deben contar non só coa aprobación do Monarca Español se non tamén o das Cortes Xerais; pola contra perden os dereitos de suceder no trono.
Tré Cool
Frank Edwin Wright III, nado o 9 de decembro de 1972 en Frankfurt, Alemaña, e máis coñecido polo nome de Tré Cool, é un batería xermano-estadounidense que toca na banda de punk rock Green Day. Substituíu ao anterior batería do grupo, John Kiffmeyer, en 1991. Cool tamén tocou en The Lookouts, Samiam e os proxectos paralelos de Green Day The Network e Foxboro Hot Tubs.
División Bobrov
Equipos
A División Bobrov estará integrada na tempada 2013-14 por sete equipos procedentes de Rusia (2), Letonia (1), República Checa (1), Eslovaquia (1), Belarús (1) e Croacia (1). Os equipos serán os seguintes:
Aliñación inicial (2008)
Na primeira tempada, a aliñación da división foi determinada pola forza dos equipos e estivo formada por: Salavat Yulaev Ufa, Atlant Moscow Oblast, HC Dinamo Minsk, Metallurg Novokuznetsk, Severstal Cherepovets e Spartak Moscova.
Realiñación en 2009
Coa aliñación xeográfica das divisións na tempada 2009-10, a composición da división Bobrov mudou por completo. Tan só o Spartak Moscova e o Dinamo Minsk continuaron na división. Estiveron acompañados polos outros dous equipos de Moscova, o CSKA Moscova e o Dynamo Moscova, así como polo SKA San Petersburgo e o Dinamo Riga. Polo tanto, a división está formada polos equipos máis occidentais da KHL.
Fusión do Dynamo e o MVD (2010)
En 2010, o Dynamo Moscova fusionouse co HC MVD (da División Tarasov). O novo equipo, o OHK Dinamo, tomou a praza do antigo Dynamo na división. O Dinamo Minsk abandonou a división para pasar a formar parte da División Tarasov para ser substituído polo Lev Poprad eslovaco. Porén, posteriormente o Lev foi excluído da liga e a división Bobrov converteuse na primeira da historia da KHL con 5 equipos en lugar de 6.
Expansión a Eslovaquia (2011)
En 2011, a KHL realizou a súa primeira expansión máis aló dos estados da antiga Unión Soviética ao admitir ao Lev Poprad, un novo equipo da cidade de Poprad, Eslovaquia.
Novos membros (2012)
A expansión a 26 equipos para a tempada 2012-13 provocou algúns realiñamentos nas divisións da conferencia Oeste. Os dous novos equipos do Slovan Bratislava (Eslovaquia) e HC Donbass (Ucraína) foron situados na división Bobrov. Mentres tanto, dous equipos de Moscova, Spartak e CSKA foron recolocados na División Tarasov, mentres que o Vityaz Chekhov pasou á Bobrov. O Lev Poprad foi disolto e substituído por unha nova organización, o HC Lev Praha de Praga (República Checa). Isto levou á división Bobrov a contar con 7 equipos de 5 países diferentes.
Expansión e realiñación (2013)
A expansión a 28 equipos na tempada 2013–14 provocou algunhas realiñacións nas divisións da Conferencia Oeste, polo tanto, o recentemente chegado á liga KHL Medveščak Zagreb foi colocado na División Bobrov, mentres que o Vityaz Podolsk (antes Vityaz Chekhov), o Donbass Donetsk e o Dynamo Moscova foron recolocados na División Tarasov e substituídos polo Dinamo Minsk e o CSKA Moscova.
Palikir
Palikir é unha cidade con preto de 4.600 habitantes, é a capital dos Estados Federados de Micronesia no Océano Pacífico occidental des 1989. Forma parte do moito máis grande municipio de Sokehs, que tiña unha poboación de 7.000, habitantes no 2009 nunha nación cunha poboación total de 106.487 habitantes. Sitúase no lado do noroeste da illa de Pohnpei (poboación 33.000 habitantes), unha alta illa volcánica rodeada por un arrecife coralino. Cerca ao nordés atópase o asentamento máis grande da illa, a cidade costera de Kolonia (Kolonia).
Xeografía
Palikir está localizado no noroeste da illa de Ponape (antes denominada Pohnpei), que xunto con outras illas forman o Estado de Pohnpei, un dos catro que conforman a federación. Palikir constitúe o centro dun distrito rural, de 9.900 habitantes (2004), situado a seis millas ao oeste de Kolonia (a capital dese co-estado de Pohnpei).
Historia
Era o lugar dun campo de aviación (Palikir Airfield Number 2), construído pola mariña xaponesa, ás ordes do capitán Kitawaga. Unha vez rematado, non chegou a utilizarse, pois foi bombardeado pouco despois.
O lugar foi reutilizado para albergar as edificacións, do goberno e do congreso dos Estados federados, construídas nos anos da década de 1980. A cidade, esencialmente administrativa, acolle tamén os despachos da presidencia e dos dirixentes dos catro Estados federados.
Pilro patilongo
O pilro patilongo (Calidris himantopus ou Micropalama himantopus) é unha pequena ave costeira. O seu nome científico específico himantopus significa 'pés de correa' ou 'pés de sandalia'.
Este pilro parécese moito aos pilros máis pequenos. A información obtida da súa secuencia de ADN non é suficiente para determinar se debería ser situado no xénero Calidris ou no xénero monotípico Micropalama. Parece un aliado máis próximo do pilro ferruxento, que é outra especie un pouco estraña que só provisionalmente foi situada en Calidris e que para algúns debería ser separada con el no xénero Erolia.
Reprodúcese na tundra ártica de Norteamérica. é unha ave migradora de longa distancia, que pasa o inverno principalmente no norte de Suramérica. Aparece como unha rara ave errante no oeste de Europa, Xapón e norte de Australia.
Esta especie aniña no chan, poñendo 3 ou 4 ovos. O macho fai un voo de cortexo. Fóra da estación reprodutora, esta ave encóntrase normalmente en augas interiores en vez de en costas abertas.
miniatura|esquerda|Pilro patilongo en [[Quintana, Texas]]
Sire Records
Sire Records é un selo discográfico estadounidense creado no ano 1966 propiedade do Warner Music Group e distribuído por Warner Bros. Records.
Pilro patilongo
Esta especie lembra moito ao pilro ferruxento polo seu bico curvado, longo pescozo, supercilio claro e rabadilla branca. É doadamente distinguible desa especie polas súas patas moito máis longas e claras. Carece ademais dunha obvia barra alar en voo.
Os adultos reprodutores son moi distintivos, moi barrados pola parte inferior e con manchas avermellads por arriba e abaixo do supercilio. O dorso é marrón con centros das plumas máis negros. A plumaxe de inverno é basicamente gris por riba e branca por debaixo.
Os individuos novos lembran os adultos no seu forte debuxo da cabeza e dorso pardo, pero non están barrados por debaixo, e mostran bordos brancos na plumaxe traseira.
Try It On
Try It On é o sétimo EP da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, publicado o 16 de abril de 2011. Está formado por tres remesturas de "Try It On" (feitas por Salem, Banjo or Freakout, e Ikonika), e orixinalmente foi editado nun vinilo vermello de 12" en Europa a través do selo Soft Limit para celebrar o Record Store Day. O lanzamento do EP limitouse a 300 copias.
Pilro patilongo
Estas aves aliméntanse en chairas de barro, peteirando a comida que ven, a miúdo pinchándoa como fan os Limnodromus, cos cales a miúdo se asocia. Comen principalmente insectos e outros invertebrados.
Try It On
Matador Records editou o EP en 12" nos Estados Unidos o 12 de xullo dese mesmo ano. O mesmo día Soft Limit lanzou unha edición dixital en Europa que incluía unha cuarta remestura, "The Undoing", realizada polo artista irlandés Moths.
Palacio Medici Riccardi
O Palacio Medici Riccardi, ten a tipoloxía de palacio urbano e foi construído por Michellozzo para Cosme de Medici, alcumado o Maior ou o Vello (en italiano, Cósimo il Vecchio), entre 1444 e 1460, sendo o fogar da familia Medici durante máis de cen anos. O custo foi de 60 000 ducados e, en 1492, o inventario do seu mobiliario chegaba a 81 000 ducados.
O Palacio foi descrito por Vasari como o "primeiro que se constuíu ao xeito moderno"; isto é, o primeiro edificio renacentista (no Quattrocento) construído en Florencia. Michellozzo xa traballara previamente para Cosme na remodelación de vilas rurais da familia. Hoxe está situado no número 3 do que, en épocas anteriores, era chamada Vía Larga, agora vía Cavour, e contén a actual sede do Consello metropolitano.
O palacio de Cosme, o Maior
O proxecto de Michelozzo, un arquitecto discípulo de Brunelleschi, consistía nun palacio cúbico de aparencia externa impoñente pero sobrio e austero, mentres o interior se organizaba en torno a un patio central porticado con columnas de capitel corintio ou composto, inspirado en parte nos elementos clásicos empregados por Leon Battista Alberti no Palazzo Rucellai, pero cunha innovación de tipo tipolóxica; xa non debía ser un expoñente do poderío da cidade senón que manifestara a relevancia da familia que o habitaba. Porén, foi, precisamente, o Palazzo Medici o que definiu un dos modelos de arquitectura civil do Renacemento en Florencia, e alén de Florencia que foi repetido polo propio Michelozzo en varias construcións máis. Un exemplo da súa influencia foi o Palazzo Strozzi.
El Amigo de Galicia (Santiago de Compostela)
El Amigo de Galicia foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1866.
Palacio Medici Riccardi
Fachada
A súa fachada é unha obra mestra de sobriedade e elegancia, aínda que ten elementos "excepcionais" como o uso do perpiaño, que na Idade Media quedaba reservado para os edificios públicos que albergaban o goberno da cidade.
O exterior está dividido en tres rexistros ou corpos separados por cornixas que sobresaen lixeiramente e diferencian os diferentes andares. Tamén, os perpiaños almofadados de pedra marcan os 3 andares porque son moito máis grosos e rústicos no nivel inferior, máis achatados e suaves no segundo andar e moi suavizado, case liso, no andar superior, marcando un desenvolvemento horizontal dos volumes. Tamén so vans contribúen a diferenciar os 3 andares: na parte inferior son nichos cadrados e fiestras nos superiores. Esta concepción tripartita infuirá, posteriormente, en Alberti no seu Palacio Ruccellai, que se desenvolverá tamén como un corpo tripartito pero diferenciado en altura polas ordes clásicas: dórica, xónica e corintia.
Na planta baixa había un pórtico angular (amurallado en 1517); no piso superior, no canto da cornixa había canzorros con algunhas ameas que acentuaban o seu carácter de influencia militar. Ao longo dos lados leste e meridional corre un banco de rúa, unha base de pedra elevada, que se empregou por razóns prácticas e estéticas.
As fiestras xeminadas ou bíforas, con parteluz, e cun medallón no medio delas co escudo de armas dos Medici, marcan regularmente a fachada e están enmarcadas por un anel semicircular. As fiestras diferéncianse lixeiramente entre os diferentes andares pois teñen marcos máis amplos na parte superior para equilibrar a altura do piso inferior. Con ese efecto pretendíase dar maior importancia ao segundo andar ou piano nobile.
Patio
miniatura|O patio de Palazzo Medici Tamén presenta un notable estudo sobre a harmonía e variedade na decoración de tal xeito, que suxire un efecto de simetría que non existe. O primeiro rexistro está composto por un pórtico con columnas de fustes lisos e capiteis compostos sobre os que apoia un alto friso con medallóns que conteñen os escudos de armas dos Medici, e formas variadas e mitolóxicas atribuídas a Bertoldo di Giovanni, que se conectan con grilandas ou festóns realizados coa técnica do fresco, hoxe repintadas, e que se deben ao traballos de Maso di Bartolomeo.
No segundo andar, de cachotaría sólida, aparecen fiestras bíforas sobre os eixos dos arcos do pórtico interior que lembran a fachada exterior e son recubertas por un friso. No andar superior, aparecen estancias con columnas xónicas aliñadas coas liñas do pórtico.
A decoración, sobre todo, está influída por formas clásicas con gusto e imaxinación. Pódese apreciar un certo xogo coa perspectiva nas columnas das esquinas, onde hai máis carga estrutural, pois son algo máis baixas cás demais. Iso provoca que as fiestras dos lados estean máis próximas cás outras; unha irregularidade que os arquitectos posteriores trataron de solucionar de diferentes xeitos.
Decoración dos interiores
miniatura|A capela dos reis Magos, parede leste: a procesión con Lourenzo o Magnífico, seguido polo seu pai, Piero e o seu avó Cosme o vello; detrás deles a procesión do florentinos ilustres Dentro do Palacio realizáronse, ao longo do tempo, numerosas obras decorativas. Unha das primeiras foi a Capela dos reis Magos (Cappella dei Magi). Esta foi unha obra mestra da pintura mural coa técnica do fresco do florentino Benozzo Gozzoli, alumno de fra Angelico, encargada por Piero de Medici (alcumado o Gotoso) que supervisou o deseño e o desenvolvemento de traballo. Este pequeno espazo foi a capela privada da familia, e foi construída e pintada en 1459. Aparece pintada nas tres paredes máis grandes unha representación da Procesión dos reis Magos. Un tema relixioso que foi un pretexto para representar unha serie de retratos da familia e de figuras políticas da época, que veñen oficialmente a Florencia a invitación dos Medici e son retratos que tiñan como finalidade a celebración dos éxitos políticos de familia polo que son representados na cabeza do cortexo, aparecendo entre os personaxes retratados Lourenzo o Magnífico de mozo, seu irmán Giuliano seu pai Piero o Gotoso e o xefe da familia, Cosme o vello. O propio Gozzoli tamén aparece autoretratado.
Sobre o altar atópase unha copia do orixinal de Filippo Lippi, A natividade, de finais do Quattrocento, que hoxe se expón en Berlín.
A era de ouro de Lourenzo o Magnífico
miniatura|O xardín do palacio A finais do século XV, as grandes coleccións de arte dos Medici permaneceron no palacio, como o David de Donatello, que foi exposto no patio, ou como as tres pinturas de Paolo Uccello a Batalla de San Romano, que unha vez decorou o cuarto do Magnífico, sen descoidar as obras de Botticelli, Verrocchio, Pollaiolo, Domenico Ghirlandaio, coleccións de pedras preciosas, cameos e vasos en pedras semipreciosas e cristal de rocha, etc.,
No gran xardín no lado norte do palacio, o chamado Xardín de San Marcos, a muller de Lourenzo, Clarice Orsini, colocou moitas esculturas clásicas mercadas, en gran parte, en Roma, baixo a dirección do escultor Bertoldo. Deste xeito, creouse o que foi o antecedente dunha Academia de Belas Artes por primeira vez en Europa, onde os mozos artistas podían copiar e estudar os clásicos e aprender as súas técnicas artísticas. O máis importante destes artistas novos foi Michelangelo Buonarroti, como indica Vasari, na súa obra As Vidas. Moitas veces os mozos artistas tamén foron aloxados no edificio de Lourenzo, como aconteceu, por exemplo, con Michelangelo, que viviu os seus anos de mocidade no palacio.
Tamén tivo grande importancia a frecuente presenza do círculo de humanistas neoplatónicos florentinos, entre os que estaba o filósofo Pico della Mirandola e o poeta Agnolo Poliziano. Creouse no palacio un ambiente cultural que permitiu o desenvolvemento do pensamento e da arte do Renacemento.
O Século XVI
esquerda|miniatura|Escudo de armas dos Medici Con Lourenzo morto en 1492 rematou unha era para toda a cidade. Os florentinos, enfurecidos polos sermóns de Savonarola, que predicaba contra os traxes lascivos, contra a prepotencia e o neo-paganismo da cidade, foron instigados á revolta e saquearon o palacio en 1494, confiscando en nome da República florentina os tesouros dos Medici (ouro, xoias e as obras de arte).
A ocasión foi propiciada polo vil comportamento do fillo de Lourenzo, Piero, con respecto ao paso do exército do Rei francés Carlos VIII, a quen abriu as portas dos territorios florentinos e, segundo cronistas hostís para os Medici, mesmo bicara os zapatos do rei en sinal de submisión. Este foi o motivo da chamada segunda expulsión dos Medici (tralo primeiro ostracismo de Cosme o Velllo). Desta volta, a escultura de bronce de Xudit e Holofernes de Donatello, ornamento dunha fonte no xardín do palacio, foi trasladada até a Piazza della Signoria, simbolizando a derrota da tiranía polo pobo. Un destino semellante foi para o David, de Donatello, que acabou no Palazzo Vecchio (hoxe exponse no Museo Bargello). Para outros bens, o seu destino ofoi pero ao seren vendidos en poxa en Orsanmichele, aínda que a maior parte deles permanceron en mans florentinas e, posteriormente, foron recuperados polos sucesores da familia.
Tres anos máis tarde, retornaba a Florencia, coa axuda das tropas hispanas, o Cardeal Giovanni (máis tarde León X, papa), o fillo de Lourenzo o Magnífico e o Cardeal Giulio (máis tarde Clemente VII, papa), fillo do irmán de Lourenzo, o Giuliano asasinado durante a conspiración dos Pazzi.
A noticia do saco de Roma, que provocou dificultades á figura do Papa Clemente VII (Giulio de Medici) e ocasionou unha nova expulsión da familia da cidade e un novo saqueo do palacio (1527). Trala recuperación da cidade e do famoso cerco de Florencia de 1530, o último descendente da rama principal da familia volveu para o palacio. Mais o asasinato simultáneo do duque Alessandro de Medici, e do seu primo Lorenzino (tamén chamado Lorenzaccio), levou ao poder a un sector, ata entón, secundario de familia, que era alcumado como "o dos plebeos". Cando ascendeu ao título Ducal Cosme I, trasladouse xunto coa súa esposa Eleonora di Toledo ao Palazzo Vecchio (1540), deixando Palacio Medici na Vía Larga, agora desprovisto de calquera función, para os descendentes dos cadetes da familia.
O século XVII: os Riccardi
miniatura|A Galería de Luca Giordano ou Galería de Espellos Despois de varios cambios de propiedade dentro dos membros da familia Medici, a mediados do século XVII, o Palacio volveu ao gran duque Fernando II que. daquela, viviá no magnífico Palazzo Pitti polo que decidiu vender, en 1655, a obsoleta e antiga mansión da familia a unha rica familia de banqueiros, os Riccardi, que prestaran servizos importantes á política do gran Duque e que, por iso, recibiran del o título de marqueses. O fiel Marqués Gabriello Riccardi comprou o palacio por corenta mil escudos e, en 1659, cambióuselle o nome tal como o ten hoxe en día.
Ata o século XVIII, o Riccardi fixo moitas transformacións, pero mantivo a morfoloxía externa e o estilo do século XV como unha forma de respecto cara o proxecto de Michelozzo, así como para os ilustres ex-propietarios. O edificio dobrou de tamaño perdendo a estrutura cúbica orixinal pero mantendo na nova fachada na Vía Larga o estilo tradicional.
Tamén se construíu, en 1685, a Galería do primeiro andar que, aínda que non é excesivamente ampla, é unha das máis significativas e atractivas do Barroco florentino. Está decorada con estuco dourado e espellos pintados e conta con grandes e brillantes fiestras no lado sur, é especialmente famosa polas grandes unha vez pintados, realizados por Luca Giordano. O pintor napolitano alcumado "Luca fa presto" por mor da súa rapidez de execución, que estaba a realizar na cidade os frescos da Capela Corsini en Santa María do Carmine e recibiu este novo traballo
Na bóveda da galería están representados na Apoloxía da Familia Medici, mecenas e benefactores da Riccardi. O espectador, neste caso,vese impresionado polo xogo da perspectiva e os matices de brillo, de acordo co punto de vista e a luz da galería a plena luz do día creando extraordinarios efectos ilusorios.
Na Galería da planta baixa do edificio son visibles acios tomadas das bóvedas de Cortona no Palazzo Pitti na Sala de Planetas e de Volterrano para a Cámara de Violante della Rovere; nestes acios Foggini inseriu cunchas e follaxe, a continuación,foron colocados na Biblioteca adxacentes, no vestiario de Violante, no palacio Pitti e na Capela Feroni na basílica da Santissima Annunziata.
Tamén foi creada a Biblioteca Riccardiana, como a sede da valiosa colección da biblioteca da familia na nova ala, cuxo teito do salón principal foi, tamén, pintado por Luca Giordano. Igualmente, reorganizáronse os espazos interiores, elevando os teitos e decoráronse os cuartos. Creouse a escaleira monumental (proxectada por Foggini), que comunica o patio orixinal de Michelozzo coa Capela dos Reis Magos.
Tamén resulta moi interesante a Sala denominada, agora, do Alcalde, (pechada ao público), que foi a derraderia en ser decorada a finais do século XVIII, con vistas de caprichos artquitectónicos e frescos de grutescos..
A familia dos Riccardi viviu no palacio durante case dous séculos, sendo unha das familias máis ricas e máis influentes da Florencia do tempo. Unha curiosidade do edificio é a pequena sala secreta do século XVII, situada no entrechán entre o primeiro e segundo andar, non accesible para o público, que apareceu durante a campaña de investigación realizada en 1988-1999, para coñecer as medidas do edificio, que estaba totalmente pintado con elementos arquitectónicos en trompe d'oeil. Atópase na parte antiga, e foi creado por riba dos teitos das salas cerimoniais e, por razóns desoñecidas, quedou esquecida durante polo menos de 170 anos, cando o edificio foi vendido polos Riccardi.
Séculos XIX e XX: a administración pública
miniatura|O patio, coa estatua por Baccio Bandinelli En 1810 os descendentes da familia Riccardi foron castigada pola crise económica e xa que o palacio era demasiado grande para as súas necesidades, e caro de manter, foi vendido ao goberno do Gran Ducado. Os Lorena empregárono como sede da garda da cidade e como edificio administrativo. Posteriormente, coa unificación italiana pasou a ser propiedade do Estado
En 1839 naceu a Biblioteca Moreniana, a partir do cóengo Domenico Moreni, que posuía unha gran colección de libros. Esta colección foi salvada case enteiramente por un funcionario da Accademia della Crusca, Pietro Bigazzi, que a mercou e evitou, deste xeito, a súa dispersión. Estaba ao carón da Biblioteca Riccardiana, e permaneceron institucionalmente separadas, até tal punto que, hoxe, segue a ser xestionada pola Provincia, mentres que a Riccardiana é administrada polo Estado.
En 1865, durante un breve período, o palacio foi sede do Ministerio do Interior (1865), e en 1874 o edificio foi adquirido pola Provincia de Florencia, que aínda é o propietario do complexo, xunto co Concello. No século XIX, foron realizadas algunhas modernizacións do edificio, ás veces cuestionables, como a construción no xardín dunhas estancias metálicas para o Servizo de Telégrafos.
A partir de 1911 a 1929, realizáronse importantes traballos de restauración, para liberar o edificio das estruturas impostas para os usos administrativos dos últimos corenta anos, e tentouse recuperar, na medida do posible, a estrutura orixinal, sen modificar as obras realizadas durante os séculos XVII e XVIII. Por exemplo, eliminouse o dosel de aceiro do Servizo de Telégrafos e recreado no xardín a estrutura do século XVII, recuperáronse algunhas das columnas orixianis e foi creado en instalacións da planta baixa, un museo na iconografía do Medici, agora xa non existente.
Un evento histórico importante tivo lugar no Palacio, cando en 1938 se celebrou unha cea entre Mussollini e Hitler. Polo que o 11 de agosto de 1944, cando o Comité Toscano de Liberación Nacional, trala liberación de Florencia do xugo do fascismo, asumiu o cargo alí como desagavio. Xa o día seguinte a Deputación, nomeado polo mesmo CTLN, realizou a súa primeira reunión para o goberno administrativo da cidade. En lembranza dese momento histórico, unha pequena sección do edificio aloxa o Arquivo de Resistencia Italiano.
Época contemporánea: o ex-museo dos Medici
miniatura|A sala de lectura na Biblioteca Riccardiana A creación do museo de Palazzo Medici Riccardi remóntase a 1939, por mor do traballo da Provincia de Florencia, coa creación do primeiro Museo dell'Iconografia Medicea nalgúns cuartos na planta baixa. Nado en pleno período histórico do fascismo, ilustra a historia dos Medici cun enfoque conmemorativo para amosar as glorias do pasado como un medio de propaganda política (un pouco como se fixera tamén coas ruínas de Roma Imperial), e coa exposición de recordos, lembranzas, e mesmo reliquias dos máis famosos membros da familia (tales como máscara funeraria e os dentes de Lourenzo, o vestido manchado con sangue usado por Giuliano durante o ataque que lle custou a vida, etc).
En 1966, unha inundación danou seriamente a configuración, que foi desmontada para a indispensable restauración, pero, ao rematarse, non se considerou necesario a recración do Museo. Máis tarde, en 1972 as salas da planta baixa, foron destinadas para exposicións temporais, con prezo da entrada, como continúa hoxe. A Capela de Benozzo Gozzoli foi aberto ao público, de balde, só por estudiosos, mentres algúns salóns só estaban abertos ao público previa solicitude, e os patios eran utilizados principalmente como aparcadoiro para os coches.
En 1992, decidiuse abrir ao público a Capela dos Reis Magos, con pagamento e coas precaucións necesarias, tales como a imposición dun número máximo de 10-15 visitantes cada cuarto de hora, coa finalidade de protexela.
Aironi Rugby
Historia e características
O equipo xogaba os seus partidos como local no estadio Luigi Zaffanella da localidade italiana de Viadana, cuxa capacidade é para 5 500 persoas, aínda que estaba previsto que os partidos máis importantes se puidesen xogar no estadio Giglio de Reggio Emilia, cunha capacidade para 29 380 persoas.
As cores do equipo eran negro e prata no primeiro equipamento, branco e prata no segundo, e nos partidos de Heineken Cup vestían de cor verde. Adidas tiña un contrato para vestir ó equipo durante 4 anos.
A constitución do novo club realizouse sobre o núcleo do Rugby Viadana, coa colaboración dos 2 clubs cabeceiros da cidade de Parma e outros clubs italianos de rugby dunha menor entidade. O proxecto de constitución do club respondeu á oportunidade de introducir 2 equipos italianos na Liga celta de rugby, unha liga de rugby 100% profesional, que estivo composta ata a tempada 2009/10 por equipos de Irlanda, Gales e Escocia.
O obxectivo da Federación Italiana de Rugby era que os xogadores italianos non tivesen que emigrar a outras ligas, como a francesa, para competir ó máximo nivel europeo durante toda a tempada, e tamén que a selección italiana de rugby mellorase os seus resultados no torneo das 6 Nacións. Pola súa parte, a Liga Celta ampliaba o seu mercado a Italia.
Dado que tanto o Rugby Viadana e o Benetton Treviso (o outro equipo italiano que se incorporou á Magners League) abandonaban a liga italiana de rugby, esta perdeu a capacidade de clasificar cada ano ós seus mellores equipos para a Copa de Europa de rugby.
Aironi Rugby tiña garantida a súa presenza na Heineken Cup anualmente.
Ó cabo de dous anos con resultados deportivos moi pobres, a Federación Italiana de Rugby anunciou que a franquía era economicamente insostible, e tomou a decisión de que Aironi Rugby desaparecese. Atrás deixaba dúas participacións na Liga Celta rematando na última posición.
República Socialista Soviética de Ucraína
miniatura|esquerda|Póster soviético en ucraíno
A República Socialista Soviética de Ucraína (Українська Радянська Соціалістична Республіка) foi creada o 25 de decembro de 1917, e foi unha das repúblicas que constituíron a Unión Soviética cando esta foi formada en 1922. Trala segunda guerra mundial, en 1945, algunhas emendas á Constitución da RSS de Ucraína foron aceptadas, que lle permitiron actuar como un suxeito separado en canto a lexislación internacional, sendo parte da URSS ó mesmo tempo. Concretamente, esas emendas permitiron á RSS de Ucraína converterse nun dos membros fundadores da Organización das Nacións Unidas (ONU) xunto á URSS e a RSS de Belarús. En realidade isto só significaba dar á Unión Soviética votos e asentos extra na ONU, xa que a RSS de Ucraína non tiña voz propia nos asuntos internacionais.
A RSS de Ucraína foi renomeada Ucraína o 24 de agosto de 1991, e deixou a URSS o mesmo día, volvendose un estado independente.
A capital foi inicialmente Khárkiv (entre 1918 e 1934) e despois Kíiv (Kyiv). Crimea foi transferida á república en 1954 dende a RSSF de Rusia.
A RSS de Ucraína acadou á súa independencia tralo colapso da Unión Soviética en 1991.
Os líderes do Partido Comunista de Ucraína (e tamén líderes da república) foron:
Que fermoso é vivir
Que fermoso é vivir (en It's a Wonderful Life) é un filme estadounidense producido e dirixido por Frank Capra que foi estreado en 1946. Está baseado no conto «The Greatest Gift», que Philip Van Doren Stern escribiu en 1939 e publicou de forma privada en 1945. Está considerado como un dos filme máis populares do cinema americano e por mor das continuas emisións a través da televisión, está considerado un filme tradicional do Nadal.
Está protagonizado por James Stewart que interpreta a George Bailey, un home que abandonou os seus soños para axudar a outros e que está a piques de se suicidar na véspera do Nadal. Isto provoca a intervención do seu anxo da garda, Clarence Odbody (Henry Travers). Clarence amosa a George todas as vidas que cambiou e como sería a vida de Bedford Falls se el nunca chegase a nacer.
Sinopse
George Bayle é un home íntegro que se ve obrigado tras o pasamento do seu pai a asumir a dirección dunha compañía de empréstitos. O seu soño era moi distinto, pois anhelaba ir á Universidade, construír pontes e edificios, viaxar e coñecer xente... pero antepuxo o deber as súas inquedanzas e deulle o diñeiro ao seu irmán, Harry, para que fose el quen estudase coa condición de que ao retornar ocuparía o seu cargo de secretario executivo e así George puidese ir á Universidade. Finalmente o seu irmán converteuse nunha estrela de fútbol, casou e conseguiu un bo posto na área de investigación. A George non lle pareceu ético pedirlle a Harry que se encargase da cooperativa e asumiu que tiña que continuar á fronte do pequeno banco local.
Potter controlaba todos os negocios da vila de Beldford Falls agás a compañía de Bayle. George Bayle casou con Mary, unha rapaza que estaba namorada del dende que eran pequenos. Cando marchaba á súa lúa de mel, viron que o seu negocio tiña as portas pechadas. O Banco Central reclamaba todo o seu préstamo e tiveron que darlle todo o efectivo dispoñible sen lograr saldar a débeda. O pánico estendeuse por toda a cidade e a xente reclamaba a Bayle o seu diñeiro, que el non podía facilitar.
Nese momento Potter fixo movementos para acabar co negocio de Bayle. Chamouno para informarlle que garantía os pagos para que o banco puidese abrir as portas de novo a cambio de pasar a ser o dono do local. Se os clientes lle levaban as súas accións, Potter pagaríalles 50 centavos por dólar. A xente, presa do desconcerto inclinábase pola oferta de Potter fronte á posibilidade de quedar sen nada, pero George Bayle conseguiu convencelos para que non se fiasen de Potter, que se estaba a aproveitar do pánico. Bayle argumentou que se Potter se fixese co control do banco, non podería outorgar préstamos, polo que decide repartir o diñeiro da lúa de mel cos seus clientes para que poidan aguantar ata que se solucione o problema.
Os intentos de destrución seguiron, e trala segunda guerra mundial, o día da condecoración do seu irmán, véspera da Noiteboa, George Bayle pensa en suicidarse. Bayle tiña un seguro de vida, polo que se a súa familia o cobrase solucionaría o problema económico. Os problemas empeoraran cando o seu tío Billy, que fora facer un ingreso de 8000 dólares, se atopara con Potter e nun descoido, lle entregara o sobre coa devandita cantidade de dólares. Cando ía efectuar o ingreso decátase de que non posúe o diñeiro porque non atopa o sobre e para máis, a compañía de empréstitos recibe a visita dun Inspector de Facenda, para supervisar as contas. Se o inspector descubría o descuberto na caixa, sería acusado de malversación de fondos, estafa e abuso de confianza polo que ninguén o libraría do cárcere. Desesperado, Bayle pídelle diñeiro a Potter, ao xuro que fose. O magnate ri del e avísalle que filtrou o escándalo a prensa. Cando está a piques de lanzarse o río, aparece un anxo da garda e móstralle como sería o mundo se el nunca existise. Descobre que a cidade non se chamaría Beldford Falls senón Potterland, e nela todo eran bares, luces e dispendio e que os seus amigos se atoparían sumidos nunha mala situación económica e na infelicidade.
Vendo a situación, prefire continuar vivindo e afrontar o problema. A súa muller, Mary, encárgase de acudir aos seus amigos e entre todos recadan os cartos que lle fan falla para aboar a débeda.
Personaxes
miniatura|250px|Fotograma da película con [[James Stewart e Donna Reed.]]
Premios
Na 19ª edición dos Óscar o filme foi candidato a cinco premios: Mellor filme, director, actor (James Stewart), montaxe e son,
Cumbraos, Sobrado
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
Aquí naceu Mateo de Prado (c. 1614-1677), unha das meirandes figuras da escultura barroca galega.
miniatura|Cumbraos no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Cumbraos no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1847). ]]
Toponimia
O topónimo Cumbraos ten orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Coímbra.
Xeografía
A parroquia de Cumbraos ten unha superficie de 14,12 km² pola que se espallan 26 núcleos de poboación.
Carballo de Portacal
No lugar da Portacal áchase o que é considerado o segundo carballo máis antigo de Galiza pola Sociedade Galega de Historia Natural. En 2011 foi incluído no catálogo de árbores senlleiras da Xunta de Galicia.
John Campbell-Jones
Michael John Churchill Campbell-Jones, nado en Leatherhead (Surrey) o 21 de xaneiro de 1930 e finado en Camden o 24 de marzo de 2020, foi un expiloto de Fórmula 1 de Inglaterra. Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo, debutou o 17 de xuño de 1962. Non logrou puntos de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras de Fórmula Un fóra do campionato.
Traxectoria
Logo dun certo éxito en carreiras de coches deportivos en 1958, Campbell-Jones entrou na Fórmula 2 mentres que competía en carreiras menores de Fórmula 1. En 1962 uniuse ao equipo Emeryson pero con pouco éxito. A súa estrea no Campionato do Mundo foi no Gran Premio de Bélxica de 1962, onde a caixa de cambios do Emeryson fallou na práctica. Correu nun Lotus prestado e retirouse por un fallo na caixa de cambios, aínda que clasificouse décimo primeeiro. Con todo, conseguiu algunhas posicións menores en carreiras menores de Fórmula Un ese ano. No Solitude Grand Prix de 1962 (fóra de campionato) tivo un accidente na práctica e resultou gravemente queimado.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Caraciformes
miniatura|Hyphessobrycon bentosi pertencente a esta orde. Os Caraciformes (Characiformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Entre outras, inclúe as pirañas.
Características
Como corresponde á superorde, caracterízanse pola presenza do aparato de Weber. Así mesmo, posúen unha pequena adiposidade carnosa entre a aleta dorsal e a cola. A pel está cuberta de escamas ben definidas (algunha especie carece de escamas). Dentes, normalmente, ben desenvolvidos (a maioría son carnívoros).
Aletas pélvicas con 5-12 radios; aneta anal curta a moderadamente longa.
Son especies de auga doce, presentes en lagos tropicais e ríos de Suramérica, Centroamérica e África central. Moitas especies son moi pequenas e de colores vistosas, polo que resultan apreciados para a cría en acuarios.
Clasificación
Nun principio consituían unha única familia, os Characidae, dentro da orde dos Cipriniformes, pero actualmente admítense 18 familias (FishBase), a maiores doutras xa extinguidas:
Eco del Ulla
Eco del Ulla foi un periódico editado en Buenos Aires en 1953.
Historia e características
Editado polo Centro Antas, Ulla y Monterroso de Buenos Aires. Estaba dirixido por Francisco V. Vázquez.
Eormenred de Kent
Traxectoria
Non hai evidencias contemporáneas para a existencia de Eormenred, pero é mencionado en haxiografías de tempo posterior e a súa existencia é considerada como probábel por algúns estudosos.
Na lenda real de Kent, Eormenred é descrito como fillo de Eadbald, rei de Kent entre 616 e 640, e a súa segunda esposa Emma, que pode ser unha princesa franca. "Eormenred" é un nome de orixe franca, así como o de seu irmán, Earcomberht. Antes da morte de seu pai, Eormenred casou con Oslava e tivo polo menos catro fillos, posibelmente cinco: Aethelberht, Aethelred, e dúas fillas, Eafa e Eormengida. Eormenburga pode ser outra filla ou un sinónimo para Eafa.