cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Círculos nas plantacións
Os círculos no Reino Unido, país onde están rexistrados a a maioría dos casos, non están distribuídos aleatoriamente por toda a paisaxe senón que aparecen preto das estradas, en áreas de densidade de poboación media ou alta, achegados a monumentos do patrimonio cultural, tales como Stonehenge ou Avebury, e sempre en áreas de fácil acesso. Vestixios arqueolóxicos poden causar marcas en campos con formas de círculos e cadrados, mais non aparecen durante a noite e están sempre nos mesmos lugares todo o tempo.
As formacións polo xeral son creadas durante a noite, malia que existen algúns relatos que os suxiren durante o día. Varias teorías foron propostas, dende fenómenos naturais e hoaxes feitos polo home até extraterrestres, o paranormal e até mesmo outros animais. Malia que non se sabe por completo o proceso de formación de tódolos círculos en plantacións, a explicación máis plausíbel é que todos, ou case todos, foron obra de persoas.
Rapadoiro, Lamas, San Sadurniño
Rapadoiro é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (2 homes).
Ángel Martínez Pérez
Ángel Martínez Pérez, nado en Vigo e finado en Poio o 24 de febreiro de 2022, foi un empresario e representante musical galego, coñecido como Lito.
Traxectoria
A finais da década de 1980 comezou no negocio da representación de orquestras e eventos musicais. En 1985 fundou Espectáculos Lito con sede en Caldas de Reis. Foi fundador ou representante de orquestras como Panorama, París de Noia, Sintonía de Vigo, Philadelphia ou Olympus. O grupo de empresas Lito está formado por Soner Sonido e Iluminación SL, Emuli SL, Escena Rent SLU e Producciones Artísticas Lito SL.
A súa empresa chegou a mover 25 millóns de euros ao ano. Controlando a 60 orquestras en Galicia con 70 axentes comerciais que vendían os contratos coas orquestras que representaba ás comisións de festas. Foi condenado pola Audiencia Provincial de Pontevedra en marzo de 2018 a 12 anos de cárcere e ao pago de 36 millóns de euros por delito fiscal. Posteriormente o Tribunal Supremo anulou esta sentenza e, trala repetición do xuízo, a pena de cárcere foi reducida en xuño de 2021 a dous anos e tres meses.
Os seus problemas coa Xustiza neses seus últimos anos acompañáronse de problemas de saúde física e mental. Finalmente, faleceu o 24 de febreiro de 2022, tras precipitarse ao baleiro dende a ponte da Barca (Poio), sobre a autoestrada AP-9.
Xulia Alonso Díaz
Xulia Alonso Díaz, nada na Rúa o 12 de decembro de 1961, é unha escritora galega.
Traxectoria
Logo de estudar o Bacharelato e o COU na Rúa, en 1978 matriculouse na Universidade de Santiago de Compostela para iniciar os estudos de Psicoloxía. Comezou a traballar como auxiliar administrativo en xaneiro de 1981 na Xunta de Galicia, cargo que ocupou até setembro de 2008.
No ano 2010 publicou a novela Futuro imperfecto, escrita en 2005 para a súa filla Lucía. Nel conta a vida dela e do seu home dende que se coñecen cara a 1981, até a morte del en 1992 por mor da SIDA.
Tosu
Tosu (鳥栖市, とすし, Tosu-shi) é un concello da prefectura de Saga no Xapón. Está situada ao noroeste da rexión de Kyūshū e ó sur da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 71,73 km² e a poboación de 68.546 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 956 h/km².
O concello de Tosu limita cos concellos de Miyaki, de Kiyama (son da prefectura de Saga); de Kurume, de Ogōri, de Chikushino e de Nakagawa (son da prefectura de Fukuoka).
Instrumento óptico
miniatura|200px|Microscopio óptico composto de 1751.
Un instrumento óptico é un instrumento que serve para formar unha imaxe dun obxecto, mellorándoa para a súa visualización, ou para analizar as ondas de luz para determinar as súas propiedades características.
Xeralmente está constituído pola asociación de varios sistemas ópticos (por exemplo, obxectivo e ocular).
Os primeiros instrumentos ópticos foron os telescopios, utilizados para a magnificación de imaxes de obxectos moi distantes, e os microscopios, utilizados para magnificar imaxes de obxectos moi pequenos. Desde os días de Galileo e van Leeuwenhoek, estes instrumentos foron moi mellorados e se estenderon a outros rangos do espectro electromagnético.
De maneira máis xeral, chámase instrumento óptico calquera instrumento que utiliza a óptica no seu funcionamento.
Tipos de instrumento ópticos
Segundo o tipo de imaxe formada, os instrumentos ópticos poden clasificarse en dous grupos:
O ollo é un instrumento óptico que forma unha imaxe real dos obxectos na retina.
Segundo as finalidades do seu uso, os instrumentos ópticos poden clasificarse así mesmo en dous grupos:
Outros instrumentos ópticos
Outra clase de instrumentos ópticos son os utilizados para analizar as propiedades da luz ou de materiais ópticos. Entre eles se inclúen:
E outros.
Johnny Servoz-Gavin
Georges-Francis "Johnny" Servoz-Gavin, nado en Grenoble o 18 de xaneiro de 1942 e finado na mesma cidade o 29 de maio de 2006, foi un piloto de carreiras francés, de automobilismo deportivo e monoprazas.
Participou en 13 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula entre a tempada de Fórmula Un e a tempada de, non conseguindo cualificar nun. Logrou un podio e un total de nove puntos de campionato. Pilotou para o equipo Tyrrell de Fórmula Un, principalmente como compañeiro de equipo de Jackie Stewart.
Traxectoria
Servoz-Gavin naceu ao pé dos Alpes. Cando era adolescente, traballou como instrutor de esquí, durante o cal coñeceuse como "Johnny".
Os primeiros traballos de Servoz-Gavin incluíron o desenvolvemento de automóbiles deportivos para Matra. Logo de competir inicialmente en rallyes, Servoz-Gavin trasladouse á carreiras de monoprazas. Anteriormente asistira á escola de pilotos no circuíto de Magny-Cours no centro de Francia, (do cal foi "expulsado") e en 1965 ingresou no Campionato de Francia de Fórmula 3 nun Brabham BT18 privado. A finais dos 60, Servoz-Gavin era unha estrela en ascenso, seguindo os pasos de Jacky Ickx e Jean-Pierre Beltoise. Foi campión francés de Fórmula Tres en 1966 pilotando un Matra MS5 oficial e, en 1969, gañou o Campionato de Europa de Fórmula 2.
Fórmula Un
As súas actuacións nas carreiras de Fórmula Tres gañaron a atención do equipo Matra, o que o levou á Fórmula Un. A súa mellor tempada foi a tempada de Fórmula Un, particularmente o Gran Premio de Italia de 1968, no que terminou segundo e logrou seis puntos, pilotando un Matra. Tamén impresionou no Gran Premio de Mónaco de 1968, entrando como substituto de Jackie Stewart, comezou na primeira fila da grella, e liderou por diante de Graham Hill na saída, ata que a súa carreira rematou ao romper o eixo de transmisión nun incidente similar ao que resultou na morte de Lorenzo Bandini no Gran Premio de Mónaco de 1967. O ano seguinte, tamén logoru un sexto lugar no Gran Premio do Canadá de 1969 no Circuíto de Mosport Park, o que lle conseguiu un lugar na historia como o único piloto en conseguir un punto de campionato mundial cun coche de Fórmula Un con tracción nas 4 rodas, o Matra MS84.
Servoz-Gavin sufriu unha lesión ocular nun evento fora das pistas no inverno de 1969-70, e preocupouse de que a súa visión estivese danada. Pilotou un March 701, para o equipo Tyrrell que terminou quinto (aínda que último) no Gran Premio de España de 1970 no Jarama. Logo de golpear unha barreira novamente, e non cualificar para o Gran Premio de Mónaco de 1970, decidiu retirarse. Servoz-Gavin considerou que os riscos inherentes á Fórmula Un e as carreiras en xeral non merecían a pena pero os problemas coa súa visión poden ter influenciado na súa decisión.
Outros intereses no automobilismo
En 1969, Servoz-Gavin participou en eventos de resistencia de Matra, co-pilotando con Pedro Rodríguez.
Vida posterior
Home de boa aparencia e pertencente a alta sociedade, estaba entre varios pilotos de Fórmula 1 que se rumorea como o piloto descoñecido na película de curtametraxe de 1977 de Claude Lelouch, C'était un rendez-vous, aínda que Lelouch afirmou pilotar o propio automóbil.
Despois de deixar as carreiras, Servoz-Gavin viviu nunha casa flotante e sufriu graves queimaduras cando unha botella de gas estoupou no seu barco en 1982. Morreu en maio de 2006 como resultado dunha embolia pulmonar, despois dun período de mala saúde. Tiña 64 anos.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Castelo, As Somozas, As Somozas
Castelo é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran home e 7 eran mulleres.
Cristina Coto
Cristina Coto de la Mata, nada en Sotrondio o 6 de marzo de 1970, é unha avogada e política asturiana, presidenta de Foro Asturias dende 2015.
Traxectoria
Natural de Sotrondio, localidade situada no concello de San Martín del Rey Aurelio, estudou dereito na Universidade de Oviedo.
Entrou nas Novas Xeracións do Partido Popular de Asturias en 1994. En 1999, tras celebrarse un congreso asturiano, pasou a ocupar o posto de secretaria de organización municipal do partido. Elixida en 2002 coordinadora de organización do PP de Asturias, logrou acta de deputada na Xunta Xeral do Principado de Asturias tras as eleccións autonómicas de 2003, renovando o seu escano en 2007.
O 3 de febreiro de 2011 Coto abandonou o seu escano na Xunta Xeral e deuse de baixa no PP para afiliarse a Foro Asturias, fundado polo exministro do PP Francisco Álvarez-Cascos. Nas eleccións autonómicas de 2011 Foro fíxose co goberno asturiano, e Coto volveu á Xunta Xeral, desta volta como deputada de Foro, actuando como a súa voceira parlamentaria.
Non obstante Foro Asturias perder a presidencia do Principado despois da celebración dunhas eleccións autonómicas anticipadas en 2012, Coto mantivo o seu escano e a portavocía do seu grupo. En febreiro de 2015 Álvarez-Cascos anunciou a súa decisión de non se volver presentar como candidato á presidencia do Principado de Asturias nas eleccións autonómicas dese ano, deixando asemade a presidencia de Foro Asturias. Un congreso celebrado o 14 de marzo de 2015 elixiu a Coto nova presidenta. Coto, xa que logo, presentouse como cabeza de lista da súa formación logrando 3 deputados.
Ademir Vieira
Ademir Vieira, nado en São Paulo o 21 de outubro de 1951, é un exfutbolísta que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezaría a xogar no Santo Andre, de onde pasaría ao Olhanense en Segunda División do Brasil, ascendendo ese mesmo ano á máxima categoría. Pronto espertaría o interese dos grandes clubs de Portugal fichando polo FC Porto no ano 1975. Con este equipo gañaría a Copa de Portugal e a Liga, marcando o gol que deu o título no último encontro da tempada ante o Benfica.
No ano 1978 ficha polo Celta de Vigo onde xogou cinco anos, disputando 66 encontros e marcando 13 goles, sendo o máximo goleador do equipo na tempada 1979-80 con 10 tantos. Unha vez rematado o contrato co Celta volve a Brasil para retirarse, pero o presidente do Olhanense convenceuno para que xogase outros dous anos no club, e tras un ano no Louletano e outro no Imortal retirouse con 37 anos en 1987.
Masbate, illa
Masbate é unha illa do grupo das Visayas situada no centro de Filipinas cunha poboación de 555.573 habitantes (2007).
Ademir Vieira
Traxectoria
Actualmente dirixe a Escola luso-brasileira de formación de xogadores.
Masbate, illa
A illa, en forma de V invertida, ocupa unha área de 3,269 km²; a súa capital é a cidade de Masbate con 71,441 poboadores no ano 2000. Explorada polos españois a finais do século XVI, foi gobernada por estes mesmos ata a Guerra Hispano-Estadounidense, cando os Estados Unidos lograron o control. Foi ocupada polos xaponeses durante a segunda guerra mundial sendo recuperada polos Estados Unidos en 1945. Extraeuse ouro durante séculos preto de Aroroy no norte.
Benibás, Cespón, Boiro
Benibás é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 50 habitantes (26 homes e 24 mulleres).
Beta-bungarotoxina
A β-bungarotoxina é unha forma de bungarotoxina que é está presente nos velenos de serpes elápidas como Bungarus multicinctus. É a clase prototípica de β-neurotoxinas de serpe. Existen polo menos cinco isoformas, denominadas desde β1 a β5, que son ensamblaxes de distintas combinacións das súas cadeas A e B.
A toxina é un heterodímero de dúas cadeas. A cadea A dálle actividade de fosfolipase A2 (PLP A2), e a cadea B, igual que nas dendrotoxinas, ten un dominio Kunitz. Existen moitas isoformas destas cadeas: exemplos de cadeas A son A1, A3 e A4 , e exemplos de cadeas B son B2  e B3. A cadea B desempeña un importante papel funcional na indución da apoptose.
A diana desta neurotoxina está no terminal presináptico, onde bloquea a liberación de acetilcolina. Parece que o fai bloqueando a fosforilación da proteína MARCKS. Pénsase que a cadea B similar á da dendrotoxina actúa primeiro por inhibición de canles iónicas, causando o cesamento das sacudidas que se presentan despois dunha fase facilitadora prolongada. A cadea A (que porta a actividade de fosfolipase) induce despois a fase de bloqueo por destrución de fosfolípidos.
Comba, Cespón, Boiro
Comba é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 134 habitantes (68 homes e 66 mulleres).
Apéndice birrámeo
miniatura|170px|Apéndice birrámeo dun [[crustáceo. 1-5: enditos; 6: endopodio; 7: exopodio; 8: epipodio; 9: protopodio.]]
Nos artrópodos, os apéndices birrámeos son aqueles apéndices provistos de dos eixes; é dicir, que están divididos en dúas ramas. Son característicos dos artrópodos acuáticos (trilobites e crustáceos).
Dependendo da morfología de dita parte distal, distínguense dous tipos morfolóxicos de apéndices, os unirrámeo, cun só eixe (típicos dos artrópodos terrestres, como os arácnidos, os miriápodos e os insectos), e os birrámeos, con dous eixes.
Estrutura dos apéndices birrámeos
Os apéndices birrámeos posúen, como quedou dito, dous eixes. A zona proximal chámase protopodio ou simpodio, e é na que se articulan as dúas ramas, unha principal interna (endopodio) e outra secundaria externa (exopodio). O protopodio pode ter tamén exitos e enditos, ademais de epipodios con función respiratoria. Os apéndices birrámeos son típicos dos artrópodos acuáticos (trilobites e crustáceos).
Non hai acordo sobre que tipo de apéndice apareceu primeiro no curso da evolución. Propoxéronse as tres hipóteses posíbeis, é dicir, que o modelo primitivo era unirrámeo, que o modelo primitivo era birrámeo, e que os apéndices unirrámeos e birrámeos se orixinaron de modo independente.
Riboira, Lamas, San Sadurniño
Riboira é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
Pleuronectinos
miniatura|230px|[[Solla común (Platichthys flesus).]]
A dos pleuronectinos (Pleuronectinae) é unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes e familia dos pleuronéctidos.
Está composta por 26 xéneros que comprenden unhas 62 especies actualmente existentes (tamén se coñecen especies fósiles).
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, os da subfamilia dos pleuronectino teñen un corpo aplanado, asimétrico, e os seus ollos están no mesmo lado do corpo.
Os pleuronectinos forman parte das especies que producen proteínas para a adaptarse ao frío.
Os membros da subfamilia son demersais carnívoros que viven nos mares do Ártico e no mar do Norte.
Clasificación
Na actualidade, na subfamilia recoñécense o seguintes xéneros:
Festival Internacional Outono de Teatro
O Festival Internacional Outono de Teatro ou FIOT é un festival internacional de teatro que se celebra anualmente dende 1992 na localidade de Carballo (Galiza). O FIOT é organizado pola Asociación Cultural Telón e Aparte, coa colaboración do Concello de Carballo.
O FIOT naceu coa vontade de encher un oco na programación teatral da provincia da Coruña (onde non abundaban os festivais teatrais), e de levar a cabo unha proposta para impulsar a feble estrutura teatral da comarca de Bergantiños, que ata aquela carecía de programación teatral estable.
Recoñecemento
Recibiu en 2018 o Premio Cultura Galega de Artes Escénicas
Cerdeira de Cabalar, As Somozas, As Somozas
Cerdeira de Cabalar é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran home e 2 eran mulleres.
Marca TV
Finalmente, tras cerca de tres anos de emisións, a canle cesou as súas emisións o mércores 31 de xullo de 2013, tras varios meses nos que a súa continuidade estivo no aire. A canle establecera como data límite para o seu peche o 30 de xuño, aínda que logrou unha prórroga do seu contrato para un mes máis.
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e vermello os meses en que foi líder de audiencia.
* Máximo histórico. | ** Mínimo histórico.
Savage Garden
Savage Garden foi unha banda de pop rock australiana formada por Darren Hayes (voz) e Daniel Jones (teclado, secuenciadores e guitarra) en Brisbane no ano 1994. O seu éxito internacional tivo lugar entre 1997 e 2001, acadando un feixe de números 1 con sinxelos como "Truly Madly Deeply", "I Want You", "To the Moon and Back", "The Animal Song" e "I Knew I Loved You". Os seus priemiros dous álbums, Savage Garden e Affirmation foron número 1 en Australia e chegaron ao top ten no Reino Unido e os Estados Unidos.
Nikolaus von Amsdorf
Nikolaus von Amsdorf, nado en Torgau en 1483 e finado en Eisenach en 1565, foi un reformador protestante alemán.
Educado en Leipzig e en Wittenberg, en 1502 foi dos primeiros en se matricular na recentemente aberta universidade da cidade, e en 1511 convértese en profesor de teoloxía.
Como Andreas Karlstadt ao comezo foi un defensor da teoloxía escolástica, pero baixo a influencia de Lutero deixa as súas posicións aristotélicas para se achegar a unha teoloxía fundamentada na graza de Santo Agostiño, e converteuse nun dos máis fieis seguidores de Lutero, acompañándoo á conferencia de Leipzig (1519) e á dieta de Worms (1521)
Ponte Oudemanhuisbrug (Delft)
A Oudemanhuisbrug é unha ponte de arco de pedra de cachotaría que une as dúas beiras da canle Voldersgracht, na zona vella da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
A ponte foi declarada monumento nacional (Rijksmonument) en 1967.
Historia
Fronte a esta ponte construírase en 1411 un fogar de anciáns denominado Oudeman huis ("Casa do vello"), que lle deu o nome á ponte e á rúa que pasa por ela.
Xa no século XVII estableceuse ao pé da ponte, na beira oeste da canle, o gremio de artistas e artesáns de San Lucas, a zona onde pasou a súa vida e onde estableceu o seu estudio o pintor Johannes Vermeer, nado en Delft e moi vinculado a esta cidade.
Descoñécese a data de construción da ponte, aínda que hai datos de que en 1885 tivo unha ampliación.
Golfo de Fonseca
O golfo de Fonseca, é un entrante protexido do océano Pacífico, ao oeste de América Central, que limita ao noroeste co Salvador, ao nordeste e ao leste, por Honduras, e ao sur por Nicaragua.
Un dos mellores portos naturais do mundo, cunha extensión duns 3.200 km². Entre os portos importantes atópanse La Unión, no Salvador; San Lorenzo, en Honduras; e Puerto Morazán, en Nicaragua.
Historia
O conquistador español Gil González Dávila encontrouno mentres procuraba unha rota marítima que comunicara o Atlántico co Pacífico. Un tratado asinado no 1916 concedeulle aos EUA a opción de construír unha canle interoceánico e unha base naval na zona do golfo.
En 1849, Ephraim Squier negociou un tratado cos Estados Unidos para construír un canal a través de Honduras, para que atravesar dende o mar Caribe ao golfo. Frederick Chatfield, británico comandante en América Central, atemorizado por que a presenza norteamericana en Honduras desestabilizase aos británicos, envía a súa frota para ocupar a Illa do Tigre, na entrado do golfo.
Os tres países -Honduras, O Salvador e Nicaragua- coa liña de costa ao longo do golfo rematan nun conflito sobre os dereito do golfo e das illas localizadas dentro del. En 1992, unha resolución do Tribunal Internacional de Xustiza (ICJ) decidía sobre a terra, as illas e o conflito marítimo nas fronteiras; facía unha partición. O ICJ determina que O Salvador, Honduras e Nicaragua compartan o control do golfo de Fonseca, posuíndo O Salvador as illas de Meanguera e de Meanguerita, e Honduras, a illa do Tigre.
Illas
Entre as illas máis importantes destacan: Meanguera do Golfo e Zacatillo (O Salvador); Zacate Grande e O Tigre (Honduras), e os Illotes de Consiguina (pertencentes a Nicaragua).
O Tigre, a pesar do seu pequeno tamaño, ten un quilómetro aproximado de diámetro, consta dunha elevación central que supera aos 780 msnm.
Ríos
Ao golfo de Fonseca desembocan varios ríos, entre os máis importantes están o río Amatillo, na bocana coñecida como Bocana El Pecho, que entra na Baía La Unión, a máis occidental das baías nas que se divide o golfo; o río Goascorán, que serve de límite entre O Salvador e Honduras tamén desemboca na Baía A Unión; o río Nacaome desemboca na Baía de Chismuyo; o río Choluteca, que pasa próximo á cidade do mesmo nome; e, o río Sumpile, tamén. A terceira baía, dende occidente, é a de San Lourenzo, ao fondo da cal atópase o porto El Henecan, pertencente a Honduras.
Zona húmida de importancia internacional
miniatura|Golfo de Fonseca, foto da [[NASA.]]
O 10 de xullo de 1999, un complexo de sete áreas costeiras con aproximadamente 69,700 ha de superficie, entra a formar parte do Convención de Ramsar, elixido pola UNESCO, ao longo da porción hondureña do chamado Corredor Biolóxico Mesoamericano do Pacífico.
Estas sete zonas húmidas son: Baía de Chismuyo, Baía de San Lorenzo, Los Delgaditos, Las Iguanas e Punta Condega; Jicarito, San Bernardo e La Berbería.
Economía
A súa economía baséase na pesca, no traballo portuario e no turismo local e rexional.
IEEE 802.11
200px|dereita Protocolo estándar hoxe en redes wireless (sen fío) para ordenadores; traballa na banda de frecuencias de 2400 Mhz, non necesitando autorización especial para funcionamento (a mesma frecuencia dos teléfonos sen fíos domésticos). Tornouse estándar nos últimos anos traballando nas seguintes modalidades 802.11a, 802.11b e 802.11g que corresponden respectivamente a 54 Mbits, 11 Mbits e 54 Mbits de velocidade máxima de transferencia. Moi usado nos chamados HOT SPOT, están hoxe en día en todas partes, como universidades, aeroportos, hoteis, restaurantes, cafés, supermercados, empresas, residencias etc.
Seara, Lamas, San Sadurniño
Seara é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
IEEE 802.11
802.11a
Chega a alcanzar velocidades de 54 Mbps dentro dos estándares IEEE e de 72 a 108 Mbps por fabricantes non estándar. Esta rede opera na frecuencia de 5 GHz e inicialmente soporta 64 utilizadores por Punto de Acceso (PA). As súas principais vantaxes son a velocidade, a gratuidade da frecuencia que é usada e a ausencia de interferencias. A maior desvantaxe é a incompatibidade cos estándares IEEE 802.11 b e g.
Cardeira de Meroi, As Somozas, As Somozas
Cardeira de Meroi é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
IEEE 802.11
802.11b
Alcanza unha velocidade de 11 Mbps estandarizada polo IEEE e unha velocidade de 22 Mbps ofrecida por algúns fabricantes non estandarizados. Opera dentro da frecuencia de 2.4 GHz. Inicialmente soporta 32 utilizadores por PA. Un punto negativo neste estándar é a alta interferencia tanto na transmisión como na recepción de sinais, porque funciona a 2,4 GHz, o mesmo que os teléfonos móbiles, fornos microondas e dispositivos Bluetooth. E o lado positivo é o baixo prezo dos seus dispositivos, a gratuidade da banda e a dispoñibilidade gratuita en todo mundo.
802.11d
Habilita o hardware de 802.11 operar en varios países onde non pode operar hoxe por problemas de compatibilidade -por exemplo, o IEEE 802.11a non opera en Europa.
802.11k
Posibilita un medio de aceso para Acces Points (APs) transmitir datos de xerenciamento.
802.11n
Fase final de homologación.
Ten un ancho de banda de 104Mbps e opera na faixa de 2,4 Ghz e 5 Ghz
Promete ser o estándar wireless para distribución de media, pois ofrecerá, a través de configuracións MIMO, taxas máis altas de transmisión (ata 500 Mbps), maior eficiencia na propagación do sinal e ampla compatibilidade reversa cos demais protocolos. O 802.11n atende tanto as necesidades de transmisión sen fio para o estándar HDTV, como dun ambiente altamente compartillado, empresarial ou non.
802.11s
Estandariza "self-healing/self-configuring" nas Redes Mesh (malla) fdf.
Véxase tamén
Wi-fi
Casterman
Casterman é un editor de cómics franco-belga, especializado en cómics e literatura infantil. A compañía ten a sede en Tournai, Bélxica.
A empresa foi fundada en 1780 por Donat-Joseph Casterman, editor e libreiro orixinario de Tournai. Casterman era orixinalmente unha imprenta e unha editorial. En 1934, Casterman fíxose cargo das edicións de Le Petit Vingtième para a publicación dos álbums de As aventuras de Tintín, a partir do cuarto álbum da serie, Os xarutos do faraón. A partir de 1942, Casterman publicou as versións reelaboradas e as versións coloreadas dos álbums anteriores de Tintin.
Fortalecido polo éxito dos cómics de Hergé, pouco despois Casterman propuxo unha nova serie con novos autores como Jacques Martin, François Craenhals e C. & V. Hansen. A partir de 1954, Casterman publicou tamén libros para nenos, incluíndo os exitosos libros de Martine de Marcel Marlier e Cadet- Rama escritos por Alain Gree (unidades Achille et Bergamote e Petit Tom).
Casterman decidiu en 1973 para publicar os primeiros álbums de Corto Maltés do autor italiano Hugo Pratt. Ademais, en 1978 Casterman fundou a súa revista mensual A Suivre, que ía influír no renacemento dos cómics nos anos oitenta. Casterman cesou a publicación de A Suivre en 1997.
Casterman agora forma parte do Grupo Flammarion, que á súa vez foi comprado pola italiana RCS MediaGroup (antes Rizzoli-Corriere della Sera).
Daniel Jones
Daniel Jones, nado en Southend-on-Sea, Essex, Inglaterra o 22 de xullo de 1973, e un músico, compositor e produtor, exmembro do grupo Savage Garden. Despois de Savage Garden, Jones é produtor musical.
ICMP
ICMP, sigla en inglés de Internet Control Message Protocol, é un protocolo integrante do Protocolo IP, definido polo RFC 792, e utilizado para prover notificación de erros á fonte orixinal. Calquera computador que utilice IP precisa aceptar as mensaxes ICMP, e alterar o comportamento en resposta ao erro relatado. Os gateways deben estar programados para enviar mensaxes ICMP cando receban datagramas que provoquen algún erro.
Ureshino
Ureshino (嬉野市, うれしのし, Ureshino-shi) é un concello da prefectura de Saga no Xapón. Está situado ao noroeste da rexión de Kyūshū e ao sur da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 126,51 km² e a poboación de 29.135 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 230 h/km².
O concello de Ureshino limita cos concellos de Takeo, de Shiroishi, de Kashima (son da prefectura de Saga); de Hasami, de Kawatana, de Higashisonogi e de Ōmura (son da prefectura de Nagasaki).
Historia
A cidade de Ureshino foi fundado pola fusión dos concellos da vila de Shiota e da vila de Ureshino do distrito de Fujitsu no ano 2006.
Joy Buolamwini
Joy Adowaa Buolamwini, nada en Edmonton en 1989 é unha informática e activista dixital ghanesa-estadounidense que traballa no MIT Media Lab. Fundou a Algorithmic Justice League, unha organización que buscaba desafiar o nesgo do software na toma de decisións.
Traxectoria
Como universitaria, Buolamwini estudou informática no Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia, onde investigou en informática médica. Foi bolseira no Programa de Bolsas Stamps President's Scholar no Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia en 2012, e foi a finalista máis nova do Premio de Tech InVenture de Xeorxia en 2009.
Conseguiu as bolsas Rhodes, Fulbright, Stamps, Astronaut e a do Instituto Anita Borg. Como bolseira de Rhodes, estudou educación e tecnoloxía na Universidade de Oxford. Durante a súa bolsa, participou no primeiro Servizo do Ano, traballando en proxectos para a comunidade. Licenciouse polo MIT en 2017 cunha investigación supervisada polo ciberactivista Ethan Zuckerman.
Carreira e investigación
En 2011, formou parte do programa Tracoma no Centro Carter, para desenvolver un sistema de diagnóstico en Etiopía baseado en Android para axudar na erradicación da enfermidade en todo o mundo. esquerda|miniatura|Joy Buolamwini en Wikimania 2018 en Cidade do Cabo Durante a súa bolsa do Programa Fulbright en 2013, Buolamwini traballou con informáticos locais en Zambia para apoderar aos mozos de Zambia para converterse en creadores de tecnoloxía. O 14 de setembro de 2016, Buolamwini compareceu no cume Computer Science for All na Casa Branca.
Como investigadora no MIT Media Lab, identificou o nesgo nos algoritmos e desenvolveu unha política de responsabilidade durante o seu deseño; no MIT, Buolamwini é membro do Centro de Medios Cívicos de Ethan Zuckerman. Durante a súa investigación, Buolamwini descubriu que os sistemas de recoñecemento facial tiñan dificultades para identificar ás mulleres de pel escura, preguntando ao software identificar home ou mulleres a partir de 1.000 caras. O seu proxecto, Sombras de Xénero, atraeu a atención de importantes medios de comunicación e formou parte da súa tese no MIT. A súa publicación de 2018, Gender Shades: Intersectional Accuracy Disparities in Commercial Gender Classification, logrou a reacción de IBM e Microsoft, quen rapidamente melloraron o seu software. Tamén creou o Espello das Aspiraciones, un dispositivo que che mostra un reflexo de ti mesmo a partir daquilo que che inspira. O seu programa, Liga de Xustiza Algorítmica, denuncia o rumbo no código que pode levar á discriminación de grupos minoritarios. Creou dúas películas, "Code4Rights" e "Liga de Xustiza Algorítmica: Desenmascarando Rumbo". É Xefa de Tecnoloxía en Techturized Inc., unha compañía tecnolóxica de coidado capilar.
Buolamwini viviu en Ghana, Barcelona, Memphis e Atlanta.
Recoñecementos
Deu unha charla TEDx en Beacon Street titulada "Como estou a loitar co nesgo nos algoritmos". En 2018 apareceu na Hora Radiofónica TED. Foi incluída na lista Amy Poehler's Smart Girls en 2018. A revista Fast Company nomeouna unha das catro "heroínas do deseño defensoras da democracia on-line". Foi nomeada unha das 100 Mulleres de BBC en 2018. En 2018 foi incluída como unha das 50 mulleres da tecnoloxía máis importantes de América pola revista Forbes.
Il trovatore
Il trovatore (en galego O trobador) é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Salvatore Cammarano, baseada na obra de teatro El trovador (1836) de Antonio García Gutiérrez. Foi estreada no Teatro Apollo de Roma, o 19 de xaneiro de 1853. Forma parte, xunto con Rigoletto e La traviata, da chamada "triloxía verdiana", formada polas óperas máis populares de Verdi escritas de xeito consecutivo.
Cammarano morreu a mediados de 1852 antes de rematar o libreto, feito que dou ao compositor a oportunidade de propor revisións significativas, que baixo a súa dirección realizou o xove libretista Leone Emanuele Bardare, e se ven en gran medida na ampliación do papel de Leonora.
A trama -intricada e novelesca- desenvólvese entre Biscaia e Aragón, no marco da revolta de Jaume d'Urgel a principios do século XV contra Fernando de Antequera, a raíz do resultado do Compromiso de Casp, ao que se chegou logo da morte sen fillos de Martiño o Humano.
Peyrolles
Peyrolles en lingua francesa ou Peiròlas en occitano, é unha pequena localidade e comuna francesa, situada no departamento do Aude na rexión de Languedoc-Roussillon. Aos seus habitantes coñéceselles polo xentilicio Peyrollais.
Portugaliza (homónimos)
Portugaliza pódese referir a:
Mageia
Mageia é unha distribución de Linux sustentada polo "proxecto Mageia". Créana como un fork de Mandriva Linux algúns dos antigos empregados franceses de Mandriva, que abren o seu desenvolvemento á comunidade en 2010. Esta orientada a ser un sistema espable para escritorio e servidores.
Creación
O día 18 de setembro de 2010, un grupo de antigos empregados de Mandriva co apoio de membros da comunidade, anunciaron que crearan un Fork de Mandriva Linux, é dicir, crearíase unha nova distribución dirixida pola comunidade, chamada Mageia. Esta acción deuse como resposta á noticia de que a maioría dos empregados que traballaban na distribución Mandriva foran despedidos cando Edge-IT (unha filial de Mandriva) foi liquidada. O grupo explicou que "non querían ser dependentes nin das flutuacións económicas nin dos movementos estratéxicos sen explicación da compañía". A organización Mageia administrará e coordinará a distribución: código, aloxamento do software, distribución, sistema de empaquetado, mercadeo, comunicación e eventos. Os datos, feitos, programación de lanzamentos, deseños etc, serán compartidos e discutidos a través desta organización.
Obxectivos
Os seguintes obxectivos déronse a coñecer no anuncio do 18 de setembro de 2010:
Orixe do nome
O termo "mageia" — μαγεία en grego— significa maxia. É unha referencia ao mago Leon Mandrake, que daba nome á antiga distribución.
Versións
Mageia é liberada nun ciclo de lanzamento de 9 meses, e cada nova versión ten soporte por 18 meses.
A última versión estable é Mageia 5.1, liberada en decembro de 2016.
Igrexa católica bizantina albanesa
A Igrexa católica bizantina albanesa é unha Igrexa particular oriental de rito bizantino no seo da Igrexa católica e, por tanto, en plena comuñón co papa. Non se debe confundir coa Igrexa católica ítalo-albanesa.
Historia
A primeira comunidade católica bizantina de Albania estableceuse en 1628 na costa de Epiro e permaneceu ata 1765, en 1900 un antigo sacerdote ortodoxo estableceu unha nova comunidade de 120 fieis en Elbasan, en 1938 estableceuse unha comunidade de monxes italo-albaneses para o axudar e en 1939 nomeouse un administrador apostólico. En 1945 arredor de 450 fieis compuñan a comunidade, o grupo desfíxose en 1967 ao se declarar Albania un estado ateo. En 1996 nomeouse o primeiro bispo para a administración apostólica, que en 2002 contaba con 2800 fieis, pero a maioría son de rito latino e non hai ningunha parroquia ou sacerdote para os poucos fieis de rito bizantino, polo que é unha comunidade en extinción.
Os sete contra Tebas
Coñécese como a guerra dos Sete contra Tebas un dramático episodio da mitoloxía grega, unha guerra contra a cidade de Tebas (Grecia). O tema foi desenvolvido en diferentes textos da literatura grega, en especial por Sófocles na súa serie sobre Edipo e Antígona, por Eurípides (Fenicias) e, sobre todo, por Esquilo, que escribiu unha traxedia co título dos Sete contra Tebas.
Cando Hesíodo, na súa obra Traballos e días, describe as cinco idades ou razas de homes conta que a Raza dos Heroes desapareceu en guerras como a de Tebas ou a de Troia:
Orixes do conflito
Cando Edipo, rei de Tebas, descubriu que, en cumprimento dos designios do oráculo matara ó seu pai, Laio, e casara coa súa propia nai, Iocasta, e que tivera dous fillos e dúas fillas con ela, sacouse os ollos. Creonte, o irmán de Iocasta (e anterior rei de Tebas) ocupou o trono da cidade e desterrou a Edipo, que abandonou Tebas maldicindo ós seus fillos, Eteocles e Polinices, polo trato vexatorio recibido deles.
Adrasto tiña dúas fillas, Arxía (ou Exialea) e Deípile, que eran pretendidas por príncipes de toda Grecia, e o medo de Adrasto era que, calquera que fose a súa escolla, os pretendentes rexeitados converteríanse en futuros inimigos. Consultou a decisión no oráculo de Delfos, que lle aconsellou que xunguira no seu carro ó león e ó xabaril que loitaban no seu palacio, pero tivo que regresar sen comprender o significado desta resposta.
Polinices era un deses pretendentes, e outro era Tideo, fillo de Eneo, rei de Calidón. Tideo matara accidentalmente -iso aseguraba el- ó seu irmán Melanipo, pero os habitantes do reino non o creron e tamén o desterraron. Por iso chegou a Argos buscando un mellor futuro casando coa filla do rei.
Unha noite, estando no palacio de Adrasto, Polinices e Tideo empezaron a discutir sobre as riquezas de cadansúa cidade e axiña pasaron ás mans. Antes de que chegaran a matarse, chegou Adrasto e separounos, e nese momento decatouse de que o emblema de Tebas era un león e o de Calidón un xabaril. Comprendendo agora o significado do oráculo, decideu casar a súa filla Exialea con Polinices e a Deípile con Tideo, a quen tamén prometeu ir á guerra para que recuperara o seu reino de Calidón, se ben despois de recuperar Tebas para Polinices.
Anfiarao
miniatura|300px|Polinices regala a Erifile o colar de Harmonía (cerámica de figuras vermellas, c. 450–440 a.C., Louvre)
Para cumprir esa promesa, Adrasto ordenou ós seus xenerais que se prepararan para a guerra, e todos estiveron conformes excepto Anfiarao. Este Anfiarao, ademais de ser un xefe militar de moita sona e probada honradez, tiña dotes adiviñatorias, e grazas a iso profetizou que todos morrerían na guerra, menos o propio Adrasto, polo que, tras intentar infrutuosamente disuadirlle do seu proxecto, negouse a participar na expedición.
Pero anteriormente a todos estes feitos, Anfiarao matara ó pai de Adrasto, Tálao e expulsara a Adrasto de Argos. Pasado o tempo, Anfiarao reconcilouse con Adrasto, pero este seguía conservando o rancor e esperando o momento da vinganza. Adrasto ofeceulle en matrimonio á súa irmá Erifile (Erífile ou Erifila), e acordaron que en caso de posibles disputas entre ambos, aceptarían a arbitraxe dela sen máis discusión. Outras fontes contan que un e outro rifaran en certa ocasión e só a intervención de Erifile, que se interpuxo entre ambos, evitou que se mataran entre si; tras deter a loita, Erifile quitoulles as espadas e fíxolles xurar que acatarían a súa decisión en calquera disputa posterior.
Cando Tideo soubo deste xuramento, convenceu a Polinices de que ofrecera a Erifile o colar máxico que Afrodita regalara á súa antepasada Harmonía como regalo de vodas ó casar con Cadmo; outras fontes din que fora Ifis quen llo aconsellou a Polinices. Este colar tiña a propiedade de conservar a beleza e a xuventude, algo que compraría a vontade de Erifile, que precisamente estaba convencida de estar perdendo a súa beleza. Efectivamente, o suborno tivo éxito e Erifile decantouse por acudir á guerra, polo que Anfiarao veuse obrigado a aceptar a súa decisión. En todo caso, antes de partir á guerra fixo xurar ós seus fillos, Alcmeón e Anfíloco, que vingarían a súa morte e que matarían á súa nai, ademais de organizar unha nova campaña contra Tebas, que se coñecerá como a "Expedición dos Epígonos"
Deste xeito, quedou organizada a expedición dos sete capitáns contra Tebas: Adrasto, Anfiarao, Capaneo (fillo de Hipónoo), Hipomedonte (fillo de Aristómaco) e Partenopeo (fillo de Meleagro (ou Melanión) e Atalanta), os cinco guerreiros arxivos, xunto a Polinices e Tideo. Algunhas fontes exclúen a Polinices e engaden a Eteoclo, fillo de Ifis, e Mecisteo.
Parada en Nemea
Cando o exército pasou por Nemea, pediron auga ó rei Licurgo para as súas tropas e o rei ordenou á súa escrava Hipsípile que lles indicara unha fonte. Hipsípile encargábase de coidar ó fillo de Licurgo, Ofeltes (ou Ofites), e deixouno un momento no chan mentres lles llevaba ata ó manancial. Pero non tivo en conta que o oráculo ordenara que nunca se lle deixara no chan ata que non soubese andar, e unha serpe que gardaba o manancial saíu do seu agocho e esganou ó meniño. Adrasto e os seus soldados non puideron evitalo e tiveron que limitarse a matar a serpe e enterrar a Ofeltes.
O adiviño Anfiarao interpretou que esta desgraza presaxiaba que a expedición ía terminar nun desastre aínda que iso non desanimou ós outros paladíns. Adrasto fundou nese lugar os Xogos Nemeos, en honor ó meniño morto, ó que chamaron Arquemoro, que significa comezo do destino. Os sete paladíns ganaron cadanseu premio nestas probas deportivas. Os vencedores das probas son coroados cunha coroa feita de perexil. Anfiarao conseguiu igualmente que os pais de Ofeltes perdoaran a Hipsípile, e desde entón os xuíces das competicións dos Xogos Nemeos visten túnicas negras como sinal de loito por Ofeltes.
Guerra contra Tebas
miniatura|250px|Capaneo escala a muralla de Tebas para matar a Creonte, pero es morto por un raio de Zeus (ánfora de figuras vermellas, c. 340 a.C., Vila Getty, California)
Cando por fin chegaron ante as murallas da cidade, Adrasto enviou a Tideo para esixir a Eteocles que entregase a coroa a Polinices de acordo co que acordaran os dous irmáns. Evidentemente, Eteocles negouse a abdicar e Tideo retou ós xefes do exército tebano a un duelo singular, e foi vencéndoos un a un ata que ningún máis quixo loitar contra el; incluso, cando xa se retiraba, foi obxecto dunha emboscada de cincuenta homes tebanos, e logrou dar morte a todos eles.
Para forzar a rendición de Eteocles, o exército arxivo organizou o asedio da cidade e os sete capitáns apostáronse cada un ante unha das sete portas da muralla; pola súa parte, Eteocles nomeou outros tantos xefes para defender cada unha das portas.
O adiviño tebano Tiresias díxolle a Eteocles que só poderían vencer ó inimigo si algún príncipe tebano aceptaba ser sacrificado ó deus da guerra Ares, e foi Meneceo, fillo de Creonte (e tío de Eteocles e de Polinices), quen asumiu o destino e suicidouse ante as portas da cidade, degolándose segundo uns, ou botándose desde o alto da muralla abaixo, segundo outros.
O sacrificio do fillo de Creonte salvou efectivamente á cidade. Cando Capaneo, un dos capitáns arxivos, intentaba entrar na cidade gabeando a muralla cunha escaleira, Zeus matouno cun raio. Ó ver os tebanos que Zeus estaba con eles, armáronse de valor e saíron da cidade, atacando ó inimigo e matando a Hipodemonte e Partenopeo.
miniatura|300px|Duelo entre Eteocles e Polinices (relevo nunha urna funeraria etrusca, de Volterra)
Tamén resultou gravemente ferido no ventre Tideo, ferido por un guerreiro tebano chamado Melanipo, fillo de Ástaco. Tideo era un protexido de Atenea que, ó velo ferido, quixo concederlle a inmortalidade e foi pedir ó seu pai Zeus un elixir que curara as súas feridas, pero Anfiarao (que odiaba a Tideo porque foran as súas argucias as que obrigaron ós arxivos a ir a esta guerra) adiantouse e matou a Melanipo, e, cortándolle a cabeza, levouna ante Tideo dicíndolle que se vingaría comendo os seus miolos. Así o fixo Tideo, no momento en que chegaba Atenea, e esta presenciou con noxo este acto de canibalismo, polo que verteu o elixir ó chan e marchou.
miniatura|300px|esquerda|Os cadáveres de Eteocles e Polinices son retirados do campo de batalla (Alfred Chuch, 1829-1912)
Polinices, para evitar máis mortes inútiles, retou a Eteocles a un combate a morte, e este aceptou o desafío. Logo dun longo combate, os dous resultaron feridos mortalmente. Creonte asumiu o mando do exército tebano e atacou ós arxivos, poñéndoos en fuga. Anfiarao intentou fuxir pero cando estaba a piques de ser alcanzado e morto por Periclímeno, Zeus lanzou un raio que abriu a terra e foi tragado sen deixar rastro ningún. Zeus levouno e agora segue pronunciando oráculos en Oropo, na Ática.
O único supervivente, tal como augurara Anfiarao, foi Adrasto, que fuxiu voando a lombo do seu cabalo alado Arión. Posteriormente, Adrasto soubo que Creonte prohibiu que se enterraran os corpos dos inimigos mortos na batalla, e foi onda Teseo para pedirlle axuda. Teseo foi ata Tebas e tomou a cidade, encarcerando a Creonte, e puido devolver os cadáveres ás súas familias para que lles cumprimentasen os ritos fúnebres axeitados. Levantouse unha gran pira para incinerar os corpos, excepto o de Capaneo porque a tradición esixía que, ó ser morto por un raio, debía ser enterrado separado dos demais, nunha tumba valada. Entón, Evadne, a muller de Capaneo, botouse sobre a pira común e morreu queimándose viva.
Dez anos despois, os fillos destes sete capitáns, coñecidos como os Epígonos, organizaron unha nova expedición contra Tebas para vingar a morte dos pais. Nesta ocasión alcanzaron a vitoria e conquistaron Tebas, e só morreu Exialeo, fillo de Adrasto, quizais como compensación ó destino por ser este o único que sobreviviu na primeira campaña.
Barro, Codeseda, A Estrada
Barro é un lugar na parroquia de Codeseda no concello da Estrada, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2008 tiña 17 habitantes, deles 10 eran homes e 7 eran mulleres, o que supón unha diminución de 10 habitantes respecto do ano 2000.
Neste lugar naceu en 1902 o escritor Xosé Manuel Cabada.
Liña León - A Coruña
A liña León-A Coruña, tamén coñecida historicamente como a liña Palencia-A Coruña, é unha liña de ferrocarril de 428,2 quilómetros de lonxitude que pertence á rede ferroviaria española. Une a Meseta con Galicia polo leste percorrendo as provincias de León, Ourense, Lugo e A Coruña. Seguindo a catalogación de Adif é a liña 06-800.
Características
Segundo a Declaración da Rede de Adif na súa actualización de 2013, a liña está electrificada a 3 kV de corrente continua mediante fío aéreo entre León e Monforte de Lemos, así como a 25 kV de corrente alterna na estación da Coruña, e é de vía única.