cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gráficos 3D por ordenador
Historia
William Fetter foi acreditado por acuñar o termo "computer graphics" (gráficos por ordenador) en 1961 para describir o seu traballo en Boeing. Un primeiro exemplo de gráficos interactivos en 3D foi explorado en 1963 polo programa Sketchpad do Lincoln Laboratory do MIT. Unha das primeiras mostras de animación por ordenador foi Mundo futuro (1976), que incluía unha animación dun rostro humano e unha man que apareceran orixinalmente na curta experimental de 1971 A Computer Animated Hand, creada polos estudantes da Universidade de Utah Edwin Catmull e Fred Parke.
O software de gráficos en 3D comezou a aparecer para ordenadores domésticos a finais dos anos 70. O exemplo máis antigo coñecido é 3D Art Graphics, un conxunto de efectos gráficos 3D por ordenador, escrito por Kazumasa Mitazawa e lanzado en xuño de 1978 para o Apple II.
Gabinete de Moeda Oriental de Jena
O Gabinete de Moeda Oriental de Jena (en alemán: Orientalisches Münzkabinett Jena) é unha colección numismática da Universidade de Jena, en Turinxia, Alemaña, especializada en moeda oriental.
Antecedentes e contexto
A tradición dos estudos orientais na Universidade de Jena comezou en 1775, cando Johann Gottfried Eichhorn (1752-1827) presentou o seu traballo de habilitación como profesor de Teoloxía e Linguas Orientais sobre os inicios das cuñaxes árabes, baixo o título de De rei numariae apud Arabas initiis (Jena, 1776). En 1781 publicou postumamente Briefe über das Arabische Münzwesen ("Cartas sobre moedas árabes"), de Johann Jakob Reiske (1716-1774), o que constituíu o primeiro intento de elaboración dun manual de numismática do mundo islámico.
O Gabinete de Moeda Oriental
miniatura|260x260px| [[Medalla de 1889 en recoñecemento do papel de Johann Gustav Stickel á fronte do Gabinete de Moeda Oriental de Jena. ]] En 1840, Johann Gustav Stickel (1805-1896), profesor de Linguas Orientais na Universidade de Jena, convenceu o gran duque Carlos Federico de Saxonia-Weimar-Eisenach para que adquirise unha colección de moeda oriental composta por 1.500 exemplares, e que lle permitise posteriormente o seu estudo, que publicou en 1845. Esa colección fora conformada por Heinrich August Zwick (1796-1855), un misioneiro da Irmandade de Moravia en Rusia que vivira nunha pequena cidade ás beiras do Volga entre 1816 e 1832, considerado como un dos pioneiros da arqueoloxía do Volga.
Stickel acadou o apoio de Maria Pavlovna, a gran duquesa, principal beneficiaria da operación, e con este apoio logrou que a colección aumentase axiña, de maneira que cando Stickel morreu, en 1896, xa chegara aos 12.000 exemplares.
De 1896 a 1909, a colección foi supervisada por Karl Vollers, quen a ampliou e publicou un inventario resumido desta; en 1906 cifrou o número de pezas da colección en 14.000 espécimes. O seu sucesor foi o semitista e orientalista Athur Ungnad, que se mantivo no posto ata 1919. Ungnad foi o derradeiro profesor da cátedra de Estudos Orientais en Jena e, logo da súa marcha, o gabinete de moedas da universidade quedou orfo durante máis de sete décadas.
En 1939, devolvéronselle arredor de 4.000 moedas á familia granducal, que abdicara recentemente, e varios centos de moedas desapareceron durante a segunda guerra mundial, ata chegar a permanecer na colección 8.950 exemplares.
En 1994, a Universidade de Jena retomou a filoloxía semítica e os estudos islámicos, a cargo do profesor Norbert Nebes. Stefan Heidemann converteuse entón no coordinador do Gabinete de Moeda Oriental da Universidade de Jena e, con el, a colección volveu a concibirse como unha ferramenta de investigación científica, para o coñecemento da historia do mundo islámico e oriental. Co apoio de varios filántropos privados e de adquisicións como a do colección do numismático de Múnic Peter Jaeckel nesta nova etapa a colección conseguiu acadar os 21.000.
Entre 1998 e 2001, a Fundación Alemá de Investigación (Deutschen Forschungsgemeinschaft -DFG-) financiou o proxecto "As moedas do Cáucaso e de Europa oriental no Gabinete de Moedas Orientais". O núcleo deste proxecto estaba constituído polas moedas de Heinrich August Zwick. A partir desta iniciativa, levouse a cabo a publicación das moedas do Gabinete en 2005, a cargo de Tobias Mayer, Gert Rispling e Stefan Heidemann.
Fontes da colección
Estas son as principais coleccións das que se nutriu o Gabinete de Moeda Oriental da Universidade de Jena desde a súa constitución:
Universidade do Minho
A Universidade do Minho (abreviado como UMinho ou UM ) é unha institución pública de educación universitario fundada en 1973 na cidade de Braga (Rexión Norte, Portugal), formando parte do grupo de "Novas Universidades" que cambiou o panorama do ensino superior superior no país, iniciando as súas actividades académicas no curso 1975/76.
Manuel Rego Nieto
Manuel Rego Nieto, nado en Moreiras (Toén) en 1932 e finado en Ourense en maio de 2017, foi un político e escritor galego.
Universidade do Minho
Cualificacións
Segundo a Asociación Universitaria Europea (EUA): "UMinho constitúe unha referencia de ensino e a aprendizaxe de elevada calidade, non apenas para as universidades portuguesas, senón tamén para as europeas e mundiais. (…) A Comisión de Avaliación considera que UMinho é un dos mellores exemplos en Europa na implementación do marco de Boloña."
Manuel Rego Nieto
Traxectoria
Foi concelleiro e tenente-alcalde de Ourense no franquismo cos alcaldes David Ferrer Garrido e Ricardo Martín Esperanza. Foi relacións públicas na Oficina Provincial de Inversións (OPRI) dependente da Deputación de Ourense, foi xerente do Hospital Santa María Nai e do Teatro Principal. Pertenceu á directiva da Coral de Ruada, da que foi presidente durante dez anos, e do Orfeón Unión Ourensana, e foi presidente do Festival do Miño. Foi o representante en Ourense do Partido Carlista. Finou en Ourense en maio de 2007.
Recoñecementos
Fillo predilecto de Toén.
Universidade do Minho
Cualificacións
Desde a súa fundación, a centenaria tradición académica da cidade de Braga foi inculcada na universidade, dende a vestimenta, ás festas do enterro de Gata, o primeiro de decembro e as bibliotecas da cidade. En 2012, o diario The Times situou á Universidade do Minho entre as 400 mellores academias do mundo.
Lahouari Bahlaz
Lahouari Bahlaz, nado en Orán o 12 de marzo de 1979, é un atleta paralímpico alxeriano que compite en atletismo adaptado na categoría F32. Bahlaz especialízase no lanzamento de disco e clava, gañando dúas medallas de bronce nos Xogos Paralímpicos de Verán de 2012 en Londres.
Universidade do Minho
Cualificacións
Na edición de 2017 do Ranking de Shanghai, a institución situouse no rango [401-500], sendo a quinta universidade portuguesa nesa clasificación, despois da Universidade de Lisboa, a Universidade do Porto, a Universidade de Aveiro e a Universidade de Coímbra.
Lahouari Bahlaz
Carreira deportiva
Bahlaz comezou a adestrar como atleta profesional á idade de 30 anos. A súa primeira gran competencia internacional foi no Campionato Mundial de Atletismo IPC 2011 en Christchurch. Alí participou en dúas probas de atletismo: o lanzamento de clava e de disco, gañando en ambas as disciplinas a medalla de ouro e estabeleceu unha nova marca mundial de 20.30m no último. Logo seguiu representando a Alxeria nos Xogos Paralímpicos de Verán de 2012 de Londres, competindo novamente no lanzamento de clava F31/32/52 e de disco F32-24. En Londres igualou a súa marca mundial de distancia no disco, pero Wang Yanzhang da China (F34) e Hani Alnakhli de Arabia Saudita (F33) derrotárono, conseguindo o terceiro lugar con marcas mundiais. Bahlaz levou a súa segunda medalla de bronce dos Xogos Paralímpicos cun lanzamento de 36,31 m e perdeu a medalla de ouro por 7 puntos.
Continuou a súa carreira deportiva en 2013 con outro exitoso Campionato Mundial de Atletismo Paralímpico, vencendo a Wang e Alnakhli no disco para reter a súa medalla de ouro. Tamén defendeu con éxito o seu título de lanzamento de clava para saír de Lión con dúas medallas de ouro.
Universidade do Minho
Status legal
Desde o 13 de xaneiro de 2016 ten a condición de fundación pública de dereito privado. A Universidade réxese agora polo dereito privado, en particular no que respecta á súa xestión financeira, patrimonial e de persoal. O persoal que traballa actualmente na institución “con relación laboral legal pública” ten garantido o pleno mantemento da súa condición xurídica, especialmente no que se refire á evolución profesional. O goberno tamén determinou que ao remate dun "período experimental de cinco anos" realizarase unha "valoración independente" da aplicación do réxime fundacional. Como resultado desta valoración, o Consello Xeral da Universidade “pode propoñer, de forma xustificada, o retorno da institución ao réxime non fundacional”. O executivo pode, con todo, decidir volver ao réxime actual "durante o período experimental" se non se verifican os "supostos que presidiron a adopción" do novo modelo.
Estrutura
A universidade está rexida por un reitorado, composto por un reitor, un consello xeral e cinco unidades internas, que agrupan as distintas entidades internas por ámbitos de intervención.
Unidades Orgánicas de Docencia e Investigación
As Unidades Orgánicas de Docencia e Investigación son as principais unidades da Universidade, responsables da docencia e da investigación asociada ás unidades docentes. Están divididos en seis escolas e catro institutos, e estes aínda están subdivididos por departamentos (trinta e un, segundo as áreas de "coñecemento". Tamén está o departamento autonómico de arquitectura. Estas institucións son equivalentes ás facultades tradicionais portuguesas, agás que non teñen a xestión de proxectos docentes.
miniatura| Edificio do Reitorado da Universidade do Minho, en Largo do Paço, en Braga.
Unidades Orgánicas de Investigación
As Unidades de Investigación Orgánica agrupan Centros de Investigación independentes ou financiados pola Fundación para a Ciencia e a Tecnoloxía, do Goberno de Portugal, Goberno de España e Goberno Marroquí
A Universidade tamén participa de proxectos integrados por empresas e institutos científicos en colaboracións público-privadas, como por exemplo o desenvolvemento en 2020 durante a pandemia de COVID-19 de máscaras con tecidos antivíricos, que desactivan o SARS-CoV-2. miniatura| UM - Polo de Gualtar
Unidades Culturais
As Unidades Culturais promoven a cultura non só no ámbito académico senón tamén para toda a comunidade.
Unidades de Apoio e Servizos
As Unidades de Apoio e Servizos agrupan a todas as entidades de servizo e apoio á comunidade académica. Desde bibliotecas internas, apoio social, servizos técnicos, transportes, relacións públicas, entre outros e mesmo outros
Bibliotecas internas
A Universidade do Minho conta con dúas bibliotecas principais, unha en cada Campus, cun total de máis de medio millón de libros. A Biblioteca da UM é tamén un repositorio de publicacións da ONU e do INE, o Instituto Nacional de Estatística.
Ademais disto, cada Departamento e Escola/Instituto conta cunha biblioteca especializada en libros infantís e infantís.
No interior do edificio principal da Facultade de Ciencias Económicas e Xestión hai un Centro de Información da Unión Europea.
Unidades diferenciadas
As Unidades Diferenciadas distínguense das demais unidades por ser o resultado da colaboración con entidades externas á Universidade.
Instalacións
As instalacións da Universidade do Minho están divididas entre as cidades de Braga e Guimarães. Na cidade de Braga a casa reitoral está situada no Largo do Paço. Tamén nesta cidade, a universidade era propietaria do campus de Gualtar, Convento dos Congregados, agás a súa basílica, un edificio da rúa do Castelo, un edificio da rúa do Forno (antiga SAS), edificios da rúa D. Pedro V (actual BA)., complexo residencial Santa Trega e complexo residencial Lloyd Braga. Na cidade de Guimarães, era propietaria do campus Azurém e do complexo residencial Combatentes.
Os cursos do Instituto de Educación, Facultade de Psicoloxía, Instituto de Letras e Ciencias Humanas, Facultade de Economía e Xestión, Facultade de Enfermaría, Facultade de Medicina, Facultade de Dereito, Enxeñaría Informática, Enxeñaría Biolóxica, Enxeñaría Biomédica e a maioría dos os cursos da Facultade de Ciencias e do Instituto de Ciencias Sociais impártense en Braga, mentres que Arquitectura, Xeografía, Estatística Aplicada e a maioría dos cursos de Enxeñaría impártense en Guimarães.
Tradicións
=== Himno da Universidade do Minho ===
Historia do Himno
A idea de crear un himno para a Universidade do Minho xurdiu da Asociación Académica da Universidade do Minho en 1995, nun momento de especial vitalidade para a nova academia do Minho. O poeta José Manuel Mendes e o compositor Fernando C. Lapa foron os autores contratados. Así naceu o Himno da Academia, que tomou a denominación de Himno da Universidade do Minho tras a súa aprobación polo Claustro Universitario, o 17 de xaneiro de 2004, como himno oficial da universidade. Máis que a exaltación da institución, é unha expresión feliz desta notable experiencia que constitúe, para moitos mozos, o paso pola universidade. O Himno da Universidade do Minho foi gravado polo Coro Académico da Universidade do Minho en 1995, aparecendo na apertura do CD Estes Anos São Viagem editado pola Rádio Universitária do Minho. Tamén foi ensaiado naquela ocasión por Azeituna e pola Tuna Universitária do Minho, sendo interpretado por estas tunas e o coro en varias ocasións. Foi gravado no ano 2001 por Coro Académico, con acompañamento de piano, sendo a peza de apertura do CD Vozes e Espaços. Tamén se volveu gravar no ano 2003, no proxecto de CD Coro sobre Azul, no que é interpretado por Azeituna e cantado por CAUM.
Letra do himno
''Estes anos são viagem Entre a água e o acontecer Ramo de astros sobre a margem Barco ainda por haver''
''É no vento a nossa casa Chão aberto a quem chegar São mil asas numa asa Da canção a partilhar''
''Novo tempo e já memória Dias breves em devir É o arder na própria história Todo o destino é partir''
''Novo tempo e já memória Dias breves em devir É o arder na própria história Todo o destino é partir.''
Traxe de estudante da Universidade do Minho
dereita|miniatura|357x357px| [[Azulexo|Azulexos no Pazo Arcebispal]] O presidente da Xunta Directiva da Asociación Académica da Universidade do Minho (AAUM) entre 1988 e 1991, Luís Novais –estudante con profundas vinculacións co CAUM– foi o encargado de introducir a vestimenta actual na academia do Minho. Como parte da súa carreira académica, consultou un manuscrito do século XVIII, as memorias de Ignácio José Peixoto, que fora secretario do arcebispo de Braga. Nun dos fragmentos do manuscrito, o autor fai referencia ao período anterior á expulsión dos xesuítas polo marqués de Pombal, dicindo que "Braga era unha Universidade", probablemente en alusión ao antigo colexio de São Paulo, ao que pertenceu. á Compañía de Xesús e que, de feito, nunca foi de estudos universitarios. Continúa: "Agora vos contarei como vestían os alumnos...". A continuación describiuse un traxe que a dirección da Asociación Académica da Universidade do Minho decidiu recrear en 1989.
O traxe actual foi deseñado por un estilista bracarense, a partir da descrición de Ignácio José Peixoto e dos paneis de tella do século XVIII que existen nas escaleiras do Paço Episcopal Bracarense, situado no Largo do Paço, actual Reitoral da Universidade do Minho.
Trátase dunha entrada gratuíta de estudantes da Universidade do Minho, que nunca foi obxecto de resolución reitoral, nin está recollida nos respectivos estatutos. Logo de ser aprobado pola Asociación Académica, sería posteriormente regulado polo "Cabido de Cardeais", que, segundo o seu estatuto, regula as materias relativas ao exercicio desta academia.
Para diferenciar ao alumnado vestido creáronse as Insignias, é dicir, as cintas de diferentes cores e anchos que se colocan na manga dereita do abrigo, pegadas baixo o símbolo AAUM ou UM.
Cada cor (ou conxunto de dúas cores) representa o curso.
O número de cintas representa o número de matrículas na Universidade.
O ancho das cintas representa o curso curricular no que estás matriculado, representando cada ano un centímetro.
Este traxe foi adoptado libremente polos estudantes, quen o adoptaron, primeiro por decisión da Xunta Directiva da Asociación Académica, e posteriormente por regulamento do Cabido de Cardeais, que é o órgano que nesta universidade se encarga dos asuntos relacionados coa práctica académica. .
Este traxe é coñecido como un tricornio, debido ao sombreiro de tres cantos do que está feito.
Consta de zapatos negros, con fibela; medias negras lisas (vidro para as mulleres); pantalóns curtos negros (para homes) ou saias negras (para mulleres); camisa branca de colo alto e axustada nas costas; chaqueta negra; capa negra; Tricornio (un sombreiro de forma triangular con tres peteiros).
Vasili Chapáiev
Vasily Ivanovich Chapayev ou Chapáiev (en Василий Иванович Чапаев) nado o      e finado o 5 de setembro de 1919,  foi un soldado que chegou a ser comandante do Exército Vermello durante a Guerra civil rusa, sendo célebre pola súa actividade guerrilleira.
O Val do Carballo, O Couto, A Cañiza
O Val do Carballo é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Vasili Chapáiev
Biografía
Naceu nunha familia pobre formada por labregos, na aldea de Budayka, na rexión de Cheboksary, gobernación de Kazán. Ao estalar a Primeira guerra mundial en 1914 incorporouse ao exército ruso e loitou como suboficial amosando coraxe até o punto de que os xefes militares tsaristas lle concederon tres veces a Cruz de San Xurxo. En setembro de 1917 Chapayev uniuse aos bolxeviques rusos e en decembro, despois da Revolución de Outubro, foi elixido polos soldados do 138º Rexemento de Infantería como o seu xefe. Máis tarde dirixiu a 25ª División de Fusileiros, participando ao longo de 1918 na loita contra o Exército Branco. Caracterizouse como un líder militar hábil, aínda que sen educación formal nin intereses académicos, pero capaz de comprender os obxectivos do Partido Bolxevique e obedecelos.
Fama póstuma
miniatura|esquerda| Os directores da película Chapayev, Georgui e Sergei Vasiliev, nunha secuencia da película. miniatura| [[Graffiti. Khárkiv, 2008]] Despois da vitoria comunista na Guerra civil rusa, Chapayev foi glorificado como un dos heroes soviéticos máis coñecidos daquel conflito, aínda que nunca foi o líder dunha gran masa de tropas, nin estivo no nivel máis alto do mando militar soviético. A súa popularidade e fama baséanse principalmente no feito de que en 1923 apareceu na Unión Soviética a novela homónima de Dmitri Fúrmanov (outro veterano da Guerra civil rusa), onde se recompilaron as fazañas e anécdotas de Chapáyev, un texto dirixido ao público xeral e ben recibido polo réxime soviético. Baseada na novela, os directores de cine irmáns Vasiliev rodaron en 1934 a película Chapáiev que tivo un grande éxito en España durante a Segunda República Española. A película gañou o premio principal na Exposición Internacional de París de 1937.
O goberno de Stalin ordenou a realización desta película en homenaxe a Chapayev, que foi fundamental para dar a coñecer a súa vida e consolidar aínda máis o seu carácter semi-lendario e heroe popular. A este fenómeno axudou o feito de que a película narraba as actividades de Chapayev dun xeito sinxelo e o mostraba como un típico heroe ruso casual e auténtico, que relaxaba a disciplina se era necesario, mentres que, ao mesmo tempo, afastaba a rixidez dos comisarios soviéticos. o que explica que este filme manteña unha forte popularidade en Rusia até a data. Durante os anos posteriores a 1945, a cinematografía soviética foi a encargada de difundir masivamente a historia de Chapáiev en Europa do Leste, mentres que na Unión Soviética o nome de Chapáiev utilizouse para nomear varios espazos públicos (desde rúas e prazas até estadios), pero tamén como referencia cultural da poboación.
En 1996 o escritor Viktor Pelevin publicou a novela Чапаев и Пустота (Chapayev e o baleiro).
Modelaxe 3D
É, basicamente, a creación dun volume nun espazo dixital, isto comprende dende produtos industriais, coma automóbiles ou mobiliario, ata escenarios de videoxogos ou personaxes de animación.
Aínda que existen varios programas, ferramentas e metodoloxías de creación de modelos 3D, practicamente todos usan unha colección de puntos no espazo, conectados por diferentes entidades xeométricas como triángulos, liñas, superficies, curvas, etc.
Modelaxe por sólidos:
É un dos métodos máis sinxelos, xéranse obxectos mediante a maquetación de bosquexos 2D, que serven coma base para a xeración do volume. Con este método represéntanse pezas sinxelas, con formas regulares e xeométricas;
Programas: Solidworks, Siemens NX, AutoCAD, FreeCAD, Inventor, etc.
Modelaxe por superficies:
Consiste no uso de varias superficies e curvas NURBS ou Bézier para a construción do modelo final. Sería o tipo de modelaxe máis preciso, moi usado en enxeñarías ou en automoción, onde as superficies vistas chámanse superficies de clase A.
Programas: Alias, Rhinoceros, ICEM Surf, etc.
Modelaxe por polígonos:
Consiste no uso de vértices, arestas e caras de polígonos para a construción dun modelo. Este é dos máis populares entre o público xeral, usado para todo tipo de traballos, entre os que se inclúen videoxogos, películas, anuncios, etc. Destaca a rapidez coa que se poden obter resultados, pero non ten a mesma calidade que as superficies, ademais cando o modelo a representar é complexo vólvese engorroso de modelar por polígonos.
Programas: Blender, Maya, 3ds Max, etc.
Modelaxe por escaneado:
O escaneado 3D permite producir un modelo dun obxecto físico escaneandoo con cámaras e sensores especializados. A medida que os sensores recollen a información volumétrica traspasana a un modelo de polígonos que precisa pulido para ter a mesma calidade cun modelo tradicional.
Programas: 3DF Zephyr, Agisoft Metashape, ReCap, etc.
Modelaxe por esculpido:
Baséase no uso de ferramentas para empurrar, tirar, suavizar, agarrar ou manipular un volume como se tratase de arxila. Progresivamente auméntase a resolución poligonal conseguindo un resultado final con moito detalle. Este tipo de modelaxe principalmente úsase en deseño de formas orgánicas que requiren moito detalle, como personaxes principais, ou para facer texturas de mapeado normal.
Programas: ZBrush, Mudbox, Meshmixer, etc.
Modelaxe parametrizado:
Aínda que normalmente se relaciona co modelaxe de sólidos existen ferramentas paramétricas en grande cantidade de programas de modelaxe. Consisten en algoritmos e funcións que permiten ir modelando en base a valores variables que permiten xerar deseños reutilizables e optimizables sen necesidade de xerar un novo modelo.
Coop57
Coop57 é unha cooperativa de servizos financeiros de banca ética destinada á concesión de préstamos a proxectos de economía social.
Historia
esquerda|miniatura|356x356px| Cartel de Coop57 e en pequeno, cartel da asociación REAS, Redes de Economía Alternativa e Solidaria de apoio ao [[8 de marzo]]A cooperativa tivo a súa orixe en 1986 e constituíuse en 1995 en Barcelona tras o peche da Editorial Bruguera. Ten a sede na rúa en Premià nº 15 de Barcelona.
No ano 2005 comezou un modelo de crecemento da rede e pasou a unha organización horizontal das denominadas seccións territoriais de Coop57, onde a clave do éxito era que o propio tecido asociativo e os movementos sociais do propio territorio fosen capaces de auto-xestionar a Coop57 no seu territorio.
Seccións
A primeira sección territorial creouse en Aragón. Este modelo replicouse posteriormente en Madrid (2006), Andalucía (2008), Galiza (2009),  País Vasco (2015) e Asturias (2019).
Organización
Os recursos económicos de Coop57 proceden dos seus socios. A función esencial de Coop57 é a mediación financeira. É dicir, captar o aforro para canalizala para financiar proxectos de economía social e solidaria.
Cándido Carrera
Cándido Carrera Estévez, nado en Salvaterra de Miño o 24 de marzo de 1980, é un copiloto galego de rallys. Foi campión da WRC Academy en 2012 e do Campionato de España de Rallys de Terra en 2017. Dende 2021 compite con Dani Sordo no Campionato do Mundo de Rally.
Coop57
Organización
É membro da FEBEA (Federación Europea de Bancos Éticos e Alternativos, en inglés, European Federation of Ethical and Alternative Banks and Financiers); porén, Coop57 non é unha entidade bancaria, senón unha cooperativa de servizos e, polo tanto, todas as persoas ou entidades que se relacionan con Coop57 fano desde a condición de socio da cooperativa, formando parte da súa estrutura de propiedade e participando en forma democrática e asemblearia das decisións e curso da cooperativa.
Cándido Carrera
Traxectoria
Comezou nos rallys a comezos da década de 2000, como copiloto de Luis Lemos nun SEAT Panda. Durante os seguintes anos correu con varios pilotos tanto no Campionato de Galicia como no Campionato de España. Entre estes pilotos estaban Óscar Garré, co que disputou o nacional de asfalto dende 2005, Andrés Manzano, co que correu no Campionato de España de Rallys de Terra, ou Álvaro Muñiz. Comezou a conseguir bos resultados na tempada 2008, na que acabou cuarto no Rally La Vila Joiosa e quinto no Rally Illas Canarias, nos dous casos correndo con Garré.
Coop57
Tipos de socios
Na data de 31 de decembro de 2020, a cooperativa tiña 1001 socios de servizos e 4686 socios colaboradores. Cada ano celébrase a Asemblea Xeral en que se deciden os temas de interese para os asociados.
Cándido Carrera
Traxectoria
Os seus primeiros podios chegaron na tempada 2010, na que conseguiu varios, o primeiro deles no Rally Villa de Tineo, do Campionato Asturiano, no que subiu ao terceiro caixón xunto a José Antonio Suárez. En xuño subiu ao seu primeiro podio no campionato galego, ao quedar terceiro xunto a Luis Vilariño no Rally Sur do Condado. En novembro conseguiu con José Antonio Suárez a súa primeira vitoria, no Rally de Terra da Rioxa, correspondente ao nacional de terra, e pechou a tempada cunha vitoria no Rally Villa de Pravia, do certame asturiano. Acabou terceiro o nacional de terra. esquerda|miniatura|Cándido Carrera con [[José Antonio Suárez no Rally de Montecarlo de 2016.]] Nese mesmo 2010 debutou no Campionato do Mundo de Rally, correndo con Suárez o Rally Cataluña. Ao ano seguinte disputou íntegro xunto a Suárez o Campionato do Mundo Júnior, chamado naquel entón WRC Academy, e en 2012 logrou o título de copilotos. Repetiu participación en 2013, con menos sorte, e nos seguintes anos competiu en probas de varios campionatos, e con diferentes pilotos, entre eles Pepe López ou Alberto Meira, co que quedou segundo no Rally do Cocido de 2014, só por detrás do Porsche 911 de Iván Ares e Álvaro Bañobre. En 2015 entrou con Suárez no novo equipo oficial de Peugeot, apadriñado por Carlos Sainz, co que disputaron a 208 Rally Cup, dentro do campionato francés de rallys. Gañaron varias das probas e proclamáronse campións, por diante de Pepe López e Borja Rozada. Ao ano seguinte, e de novo a bordo dun Peugeot 208, competiron no WRC2.
Xunqueiras, O Couto, A Cañiza
Xunqueiras é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Coop57
Fundación Coop57
En 2014 foi creada a Fundación Coop 57, unha fundación de carácter privado para dar resposta a novas necesidades sociais e financeiras da economía cooperativa, concibida unha ferramenta en paralelo, complementaria e adicional á tarefa de Coop57. Segundo o seu sitio oficial, a Fundación pretende anticiparse aos retos do futuro, detectar baleiros non cubertos e innovar no horizonte da plena democracia política, social e económica.
Cándido Carrera
Traxectoria
No 2017 proclamouse campión de España de terra, despois de gañar xunto a Suárez o Rally Terras Altas de Lorca, o Rally Terra da Auga e o Rally de Terra Norte de Estremadura, e subir ao podio tres veces máis. Con 192 puntos, superou en máis de 70 a Nerea Odriozola, segunda clasificada na xeral de copilotos. Ademais disputou varias probas do Campionato de Europa de Rally, obtendo como mellor resultado un cuarto posto no Rally Liepāja, na cidade letoa de Liepāja. miniatura|Cándido Carrera con [[José Antonio Suárez no Rally Terra da Auga de 2017, onde lograron a vitoria.]] Na tempada 2018 disputou máis de 25 rallys, correndo probas de diferentes campionatos tanto con Suárez, como con Daniel Alonso Villarón. Con Suárez e o Hyundai i20 R5, gañou o Rally Villa de Adeje, o Rally Princesa de Asturias e o Rally Comunidade de Madrid, e quedou segundo no Rally de Ferrol, resultados que lle valeron para ser quinto na clasificación final de copilotos do nacional de asfalto. Rematou tamén quinto no nacional de terra, que correu con Daniel Alonso sobre un Ford Fiesta R5, e co mesmo piloto e cun Ford Sierra RS Cosworth 4x4, obtivo un segundo posto nunha proba do Campionato de Europa de Rally Históricos, na República Checa.
Nos seguintes anos continuou correndo con Daniel Alonso e outros pilotos en distintos campionatos ata que en xullo de 2021, Dani Sordo anunciouno como o seu novo copiloto, en substitución de Borja Rozada. A parella estreouse no Rally Cristian López, puntuable para a Copa de España de Rallys de Asfalto, onde lograron a vitoria por diante de Óscar Palacio e Alberto Iglesias. Dúas semanas despois quedaron ás portas do podio no Rally Acrópole, do Campionato do Mundo, acabando na cuarta posición a tres minutos dos vencedores, os finlandeses Kalle Rovanperä e Jonne Halttunen.
A mediados de outubro de 2021 converteuse no terceiro copiloto galego en subir a un podio do Mundial (despois de Luis Moya e Diego Vallejo), ao rematar na terceira posición o Rally Cataluña, tras arrebatarlle a praza nos últimos treitos á parella Ogier-Ingrassia, vixentes campións mundiais.
Cebreiro, A Franqueira, A Cañiza
Cebreiro é un lugar da parroquia da Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Cocho, A Franqueira, A Cañiza
O Cocho é un lugar da parroquia da Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Burgo, Arca, O Pino
O Burgo é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa.
Enrique Ramil
Enrique Ramil, nado en Ares o 18 de xuño de 1984, é un cantante, músico, compositor e profesor galego que participou en programas como Operación Triunfo 8, Factor X ​ e Tierra de Talento (2020), sendo gañador deste último. ​
O Burgo, Arca, O Pino
O Camiño Francés a Santiago pasa por esta pequena poboación xusto antes de chegar á capital municipal, O Pedrouzo, que se atopa a 365 metros de distancia.
Enrique Ramil
Traxectoria
En 2009 Enrique participou no concurso de televisión La batalla de los coros de Cuatro, formando parte do coro coordinado pola cantante Marta Sánchez Durante ese ano presentou o tema "Es mi voluntad" para a preselección de Festival de Eurovisión 2010 quedando o número 28 de máis de trescentos temas candidatos. . En 2010 pasou polo concurso Tu sí que vales de Telecinco.
Enrique participou no casting para OT 2011, a oitava edición do programa de televisión musical Operación Triunfo en España. Foi seleccionado como un dos 16 concursantes que ingresaron na Academia. Grazas a este programa e á xira posterior obtivo unha gran visibilidade a nivel estatal.
En 2012 fundou o coro Mandala Gospel en Ares, que dirixiu ata 2015. Comeza tamén a súa carreira como adestrador vocal. miniatura Entre 2015 e 2017 viviu en Londres, onde cantou na rúa e participou en The X Factor (Reino Unido), aínda que decidiu retirarse durante o Six chairs challenge (desafío das seis cadeiras).
Despois de regresar a España, en 2017 traballou como corista en La voz e La Voz Kids como parte da formación Black Light Gospel Choir durante a súa edición en Telecinco, ata que decidiu presentarse en Factor X (España), sendo seleccionado e acadando o semifinais en programas de televisión.
Despois da súa participación no programa de televisión, comeza unha xira titulada Ramil y una noches na que abarca cancións clásicas que despois recollería nun novo álbum co mesmo nome e que lanzou ao mesmo tempo que unha campaña de crowdfunding para o seu videoclip "Volcanes".
Durante o ano 2019 estivo publicando unha serie de sinxelos nos que abarca temas doutros artistas como Perdóname escrita por Beatriz Luengo e popularizada por Ricky Martin, ou 18 años popularizada por Luz Casal.
En 2020 Enrique Ramil apareceu na segunda edición do programa de televisión Tierra de Talento, en Canal Sur, acadando admiración en todas as galas do xurado formado por India Martínez, José Mercé, Carlos Álvarez e Jesús Reina. Ao longo do programa interpretou as versións de cancións da India Martínez, Vanesa Martín, Rocío Jurado ou unha mestura da banda sonora do musical Aladdín, para o que foi un xenio durante unha das súas actuacións no programa. O 25 de xullo proclamouse gañador da edición, despois de interpretar a súa versión da canción de Alejandro Sanz Mi soledad y yo
Durante a súa estancia nos Estados Unidos, compuxo e gravou cancións para o que será o seu novo proxecto discográfico. En novembro, o artista ofrece dous concertos, un en Nova York e outro en Miami.
Gertrude Ederle
Gertrude Caroline Ederle, nada en Nova York o 23 de outubro de 1905 e finada en Wyckoff o 30 de novembro de 2003, foi unha nadadora estadounidense.
En 1926 foi a primeira muller que atravesou o Canal da Mancha a nado.
Parada, A Franqueira, A Cañiza
Parada é un lugar da parroquia da Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Gertrude Ederle
Traxectoria
Gertrude Ederle naceu en Nova York en 1905, filla de inmigrantes procedentes de Alemaña. Inicialmente non mostrou propensión a nadar: foi á piscina por primeira vez aos nove anos e non tivo adestramento formal ata os quince. Con todo, a pesar da falta de preparación, aos dezasete anos xa tiña resultados notables, como varias marcas nacionais e mundiais en distancias que oscilaban entre as 50 iardas e a media milla, a realización de sete récords nun só día en 1922 e a clasificación para os Xogos Olímpicos.
Nos Xogos de París de 1924 gañou a medalla de ouro co relevo 4 100 m estilo libre estadounidense, ademais de dúas medallas de bronce individuais nos 100 e nos 400 m. esquerda|miniatura|Celebracións por Gertrude Ederle En 1925 nadou 34 km a través da baía de Nova York, dende Manhattan ata Sandy Hook, en 7 horas e 11 minutos, establecendo o novo récord absoluto (masculino e feminino). Tamén tentou cruzar a canle da Mancha ese ano, mais tivo que ser descualificada por ser axudada por un dos adestradores durante un ataque de tose.
Gertrude Ederle quixo intentalo de novo o ano seguinte. O 6 de agosto de 1926, saíu de Cap Gris-Nez, Francia, ás 7:05 horas e chegou nadando a Kingsdown, Inglaterra, despois de 14 horas e 34 minutos, un rexistro que baixou o récord anterior en máis de dúas horas, ata entón en mans do arxentino Enrique Tiraboschi. Era a primeira vez que unha muller nadaba pola canle inglesa. Despois outras mulleres lograron a proeza, mais o seu tempo permaneceu como récord durante 24 anos, ata que en 1950 foi mellorado por Florence Chadwick (a décimo terceira muller que cruzou a canle).
Ao regresar a casa, a fazaña de Gertrude Ederle celebrouse cun desfile en Nova York o 27 de agosto de 1926 e foi recibida polo presidente Calvin Coolidge. En 1927 interpretouse a ela mesma no filme Swim Girl, Swim.
En 1933 unha caída das escaleiras provocoulle feridas graves e tardou anos en recuperarse. Porén, en 1939, conseguiu actuar na Exposición Universal de Nova York. Nos anos 40, Ederle, que padecía problemas auditivos causados polo xarampón dende a infancia, quedou completamente xorda. Retirada da escena pública, dedicouse a ensinar a nadar a nenos xordos.
En 1965 foi incluída no International Swimming Hall of Fame (Salón da Fama da Natación Internacional).
Faleceu o 30 de novembro de 2003, aos 98 anos.
Sendín, A Franqueira, A Cañiza
Sendín é un lugar da parroquia da Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Shigella flexneri
Shigella flexneri é unha especie de bacterias gramnegativas do xénero Shigella, que causa diarrea en humanos. Describíronse varios serogrupos de Shigella; S. flexneri pertence ao grupo B. As infeccións por S. flexneri xeralmente poden tratarse con antibióticos, aínda que algunhas cepas desenvolveron resistencia. Os casos menos graves adoitan non tratarse para evitar que a bacteria se faga máis resistente no futuro. As Shigella están estreitamente relacionadas con Escherichia coli, mais poden distinguirse de E.coli baseándose na súa patoxenicidade, fisioloxía (non fermentan lactosa nin descarboxilan a lisina) e seroloxía.
Descubrimento
A especie recibe o seu nome en honra do médico estadounidense Simon Flexner ; o xénero Shigella denomínase así polo médico xaponés Kiyoshi Shiga, que investigou a causa da disentería. Shiga entrou na Escola de Medicina da Universidade Imperial de Tokio en 1892, onde asistiu a unha conferencia do Dr. Shibasaburo Kitasato. Shiga quedou impresionado polo intelecto e confianza en si mesmo do Dr. Kitasato, polo que despois de graduarse foi traballar con el como investigador axudante no Instituto de Doenzas Infecciosas. En 1897, Shiga centrou os seus esforzos no que os xaponeses chamaban gromos de "sekiri" (disentería). Estas epidemias causaban estragos na poboación xaponesa e eran frecuentes a finais do século XIX. A epidemia de 1897 de sekiri afectou a máis de 91.000 persoas, cunha taxa de mortalidade de >20%. Shiga estudou 32 pacientes de disentería e utilizou os postulados de Koch para conseguir illar e identificar a bacteria causante da doenza. Continuou o seu estudo e caracterizou a bacteria, identificando os seus métodos de produción de toxinas (a toxina Shiga) e traballou sen descanso para crear unha vacina para a doenza.
Morfoloxía
Shigella flexneri é unha bacteria con forma de bacilo, sen flaxelos, que ten unha mobilidade baseada na actina. Produce a proteína actina de maneira rápida e continua para propulsarse cara adiante dentro ou entre das células hóspede. Esta bacteria é gramnegativa, non forma esporas e pertence ao serogrupo B de Shigella. Existen 6 serotipos dentro deste serogrupo.
Serotipo
Shigella flexneri pertence ao grupo B (é dicir, aglutina con antisoros B), que foi despois subclasificado por medio de seis antisoros específicos do tipo de antíxeno e catro antisoros específicos do grupo de antíxenos. Ata agora identificáronse e informouse de polo menos 23 subserotipos. Agora diponse de técnicas de serrotipificación molecular baseadas na PCR que teñen como diana os xenes wzx1-5 (todos excepto o serotipo 6) e gtr ou wzx6 (só para o serotipo 6).
O Cotiño, A Franqueira, A Cañiza
O Cotiño é un lugar da parroquia da Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Shigella flexneri
Invasión
Shigella flexneri é unha bacteria intracelular que infecta o recubrimento epitelial do tracto intestinal de mamíferos. Esta bacteria é tolerante a ácidos e pode sobrevivir en condicións de pH 2. Así, pode entrar pola boca do seu hóspede e sobrevivir ao paso polo estómago e o colon. Unha vez que está no colon, S. flexneri pode penetrar no epitelio de tres xeitos:
S. flexneri usa estes tres métodos para chegar á submucosa para penetrar nas células epiteliais desde o lado basolateral da célula. Coñécense nesta bacteria catro antíxenos de plásmido de invasión: IpaA, IpaB, IpaC e IpaD. Cando S. flexneri toma contacto co lado basolateral dunha célula epitelial, IpaC e IpaB son fusionados para crear un poro na membrana da célula epitelial. Entón, usa un sistema de secreción de tipo III (T3SS) para inserir a outra proteína Ipa no citoplasma da célula epitelial. S. flexneri pode pasar ás células epiteliais veciñas utilizando ás súas propias proteínas da membrana externa, as IcsA, para activar a maquinaria de ensamblaxe da actina do hóspede. A proteína IcsA localízase primeiro nun polo da bacteria, onde se unirá despois coa proteína do hóspede chamada proteína da síndrome de Wiskott-Aldrich neural (N-WASP). Este complexo IcsA/N-WASP activa entón o complexo da proteína relacionada coa actina (Arp) 2/3. O complexo Arp 2/3 é a proteína responsable da iniciación rápida da polimerización da actina e de impulsar a bacteria cara adiante. Cando S. flexneri chega á membrana próxima, crea unha protrusión no citoplasma da célla veciña. As bacterias quedan rodeadas por dúas capas da membrana celular. Entón usa outro complexo IpaBC para facer un poro e entrar na seguinte célula. Outra proteína que tamén cómpre para que S. flexneri saia da protrusión é VacJ. A súa función exacta aínda se está a estudar mais sábese que sen a presenza desta proteína o espallamento intracelular queda moi dificultado. A replicación bacteriana dentro das células epiteliais é prexudicial para a célula pero propúxose que a morte da célula epitelial débese en gran medida á resposta inflamatoria do propio hóspede.
Xenética
Os xenomas de S. flexneri e Escherichia coli son case indistinguibles a nivel de especie. S. flexneri ten un cromosoma circular con 4.599.354 pares de bases. É menor que o de E. coli pero os xenes que contén son similares. S. flexneri ten uns 4.084 xenes coñecidos no seu xenoma. Propúxose que a ampla semellanza entre E. coli e S. flexneri se debe a transferencia horizontal de xenes. Todos os xenes necesarios para que S. flexneri invada o recubrimento epitelial do colon encóntranse nun plásmido de virulencia chamado pINV. O xenoma de pINV está moi conservado entre as subespecies de S. flexneri. S. flexneri ten tamén outros dous pequenos plásmidos multicopia, pero algunhas cepas de S. flexneri teñen máis plásmidos que se sospeita que lle outorgan resistencia a antibióticos. Algunhas cepas de S. flexneri presentan resistencia aos antibióticos estreptomicina, ampicilina ou trimetoprim. Atopouse que o cloranfenicol, o ácido nalidíxico e a xentamicina son antibióticos aínda efectivos contra algunhas cepas.
Metabolismo
Shigella flexneri é un organimso heterótrofo. Utiliza as rutas de Embden-Meyerhof-Parnas (EMP), de Entner-Doudoroff (ED) ou da pentosa fosfato (PPP) para metabolizar azucres. Os produtos destas rutas alimentan despois o ciclo do ácido cítrico (TCA). S. flexneri pode metabolizar glicosa e piruvato. O suplemento de piruvato permite o máximo crecemento e crese que é a súa fonte de carbono preferida. O piruvato pode ser subministrado polo propio metabolismo da célula bacteriana ou tomado da célula hóspede. S. flexneri é un organismo anaerobio facultativo que pode realizar a fermentación ácido mixta do piruvato. S. flexneri non pode fermentar a lactosa. Esta bacteria crece de forma óptima a 37 °C pero pode crecer a temperaturas de só 30 °C.
Ciclo de infección
Shigella flexneri contén un plásmido de virulencia que codifica tres factores de virulencia: un sistema de secreción de tipo III (T3SS), proteínas antixénicas de plásmido de invasión (proteínas IPA), e IcsA (utilizada para o espallamento de célula a célula).
Durante a infección, S. flexneri inxecta no citoplasma da célula hóspede proteínas ipa utilizando o T3SS, un aparato similar a unha agulla e xiringa común a moitos patóxenos gramnegativos. Estas proteínas ipa inducen o pregamento da membrana na célula hóspede. Este pregamento crea petos na membrana nos que quedan capturadas e englobadas as bacterias. Unha vez dentro, S. flexneri usa a actina da célula hospede para propulsarse e moverse directamente de célula a célula usando un mecanismo chamado paracitofaxia, similar ao utilizado pola bacteria patóxena Listeria monocytogenes.
Shigella flexneri pode inhibir a resposta inflamatoria aguda na fase inicial da infección utilizando unha proteína efectora, OspI, que está codificada polo ORF169b do plásmido grande de Shigella e é segregada polo sistema de secreción de tipo III. Esta diminúe a resposta inflamatoria durante a invasión bacteriana ao suprimir a vía de sinalización mediada polo factor 6 asociado ao receptor do TNF-α (TRAF6). OspI ten actividade de glutamina desamidase e pode desaminar selectivamente a glutamina situada na posición 100 da UBC13 a glutamato, e isto ten como resultado o fallo na actividade conxugante da ubiquitina E2, que cómpre para a activación de TRAF6.
Antonio Machín
Antonio Abad Lugo Machín, nado en Sagua la Grande o 11 de febreiro de 1903 e finado en Madrid o 4 de agosto de 1977, foi un cantante cubano de boleros e de música popular que baseou o seu repertorio na música cubana e a balada romántica.
Intérprete de recoñecido prestixio no ámbito castelanfalante, é célebre polas súas recreacións, entre outras, de cancións como "El manisero", "Dos gardenias" ou "Angelitos negros". O seu disco El manisero, gravado en 1930 acompañado pola orquestra de Don Azpiazu para a compañía Victor de Nova York, constituíu o primeiro éxito millonario en vendas da música cubana.
Traxectoria
Membro dunha familia pobre duns quince irmáns da localidade cubana de Sagua la Grande, Antonio traballou de neno en diversos oficios. Os seus pais foron José Lugo Padrón, emigrante galego e a afrocubana Leoncia Machín. Axiña manifestou a súa afección ao canto, alternando o seu traballo como albanel co canto na igrexa, nos teatros e trala pantalla da sala de cine da súa cidade. Chegou a unirse ata tres veces con grupos de músicos ambulantes que pasaban pola súa cidade camiño da Habana. En 1911, o párroco de Sagua púxoo a cantar no altar maior. Nunha ocasión, con motivo dunha festa benéfica interpretou o Ave María de Schubert subido a unha cadeira e recibiu o aplauso de toda a poboación.
Ao cumprir vinte anos, manifestou o seu desexo de ser barítono, e estudar bel canto e ópera, mais pensou que pola súa raza o seu repertorio quedaría reducido a Otelo. Mentres a súa nai lle inculcaba o amor á música, o seu pai vía a súa actitude como propia de individuos de vida irregular e case inmoral.