cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Irlandesa
Nome
O termo Poblacht na hÉireann foi o utilizado na Proclamación de Pascua de 1916. Ademais, a Declaración de Independencia e outros documentos adoptados en 1919 escolleron este título en favor de Saorstát Éireann. Cando o Estado Libre Irlandés foi establecido ao final da Guerra Anglo-Irlandesa, Saorstát Éireann foi adoptado como o título oficial irlandés. Con todo este Estado Libre non era unha república senón unha forma de monarquía constitucional dentro do Imperio Británico. Por esta razón, e dende entón, a palabra saorstát entrou en desuso como tradución de república. Cando o estado Irlandés converteuse na República de Irlanda en 1949, por exemplo, a súa descrición oficial Irlandesa foi Poblacht na hÉireann.
Establecemento
En 1916 os rebeldes nacionalistas participantes no Levantamento de Pascua publicaron a Proclamación da República. Mediante esta declaración declaraban o establecemento dun estado independente chamado "República Irlandesa", proclamando que os líderes da rebelión servirían como "Goberno Provisional da República Irlandesa" até que se volvese posible elixir un parlamento nacional. O levantamento de Pascua foi de curta duración, principalmente limitado a Dublín e, na súa época, tivo pouco apoio do pobo Irlandés en xeral.
O mesmo día que a declaración de independencia foi publicada, dous membros da Royal Irish Constabulary, unha das forzas policiais existentes naqueles momentos ao país, foron asasinados na poboación de Soloheadbeg por membros dos Óglaigh na hÉireann (en galego, Voluntarios Irlandeses). Este incidente non fora ordenado polo Dáil mais o curso dos feitos levou nesta cámara a recoñecer aos Óglaigh na hÉireann como o exército propio da República Irlandesa. Así, o incidente a Soloheadbeg converteuse o incidente que deu pé á Guerra Angloirlandesa entre a República Irlandesa e o Reino Unido.
A decisión de establecer unha república en 1919, no canto de calquera outra forma de goberno, foi significativa porque respondía a un total repudio de toda relación constitucional coa Gran Bretaña, e puña ao partido contra calquera compromiso que puidese prexudicar o autogoberno inicial ou a continua pertenza ao Imperio Británico. A volátil cuestión dos Unionistas do nordeste, indicando que eles non participarían en calquera forma de república, foi deixada sen resolver e o seis condados daquela zona permaneceron como parte do Reino Unido baixo a Lei de Goberno de Irlanda de 1920 e despois no Tratado Angloirlandés.
Institucións de goberno
miniatura|esquerda|150px|[[Éamon de Valera.]] A institución central da república foi o Dáil Éireann, que se configurou como un parlamento unicameral. Mentres que o Primeiro Dáil consistiuse de membros electos en 1918, dúas eleccións xerais conducidas polo goberno Británico en Irlanda foron tamén tratadas polos nacionalistas como eleccións para o Dáil. O Segundo Dáil consistiu en membros elixidos nas eleccións de 1921 para o Parlamento de Irlanda do Norte e o temporal Parlamento de Irlanda do Sur; o Terceiro Dáil foi electo en 1922 como o "parlamento provisional" de "Irlanda do Sur", como foi provisto polo Tratado Anglo-Irlandés.
Na súa primeira reunión o Dáil adoptou unha constitución curta e provisional coñecida como a Constitución do Dáil. Esta dotaba de autoridade executiva a un gabinete chamado o "Aireacht" ou "Ministros". O Aireacht era cuestionable polo Dáil (que tamén elixiu o seu xefe), coñecido inicialmente como o "Príomh Aire", literalmente primeiro ministro. Máis tarde o título Presidente do Dáil Éireann tamén se usou para o mesmo posto, especialmente durante a xira do Presidente Éamon de Valera polos Estados Unidos. Inicialmente, debido á división entre republicanos e monarquicos, a República Irlandesa non tiña un xefe de estado explícito. En agosto de 1921, de Valera, postulándose para re-elección como Presidente de Dáil Éireann, fixo que o Dáil renomeara o posto como "Presidente da República", xa que así sería referido como xefe de estado.
O brazo militar da República Irlandesa eran os Óglaigh na hÉireann quen, pouco despois do inicio da Guerra de Independencia, foron renomeados como o "Exército Republicano Irlandés" (IRA) para reflectir o seu status de exército nacional da declarada república. A pesar de estar teoricamente baixo as ordes do Ministro do Dáil, na práctica varias columnas individuais do IRA gozaron dun alto nivel de autonomía.
O brazo xudicial da República Irlandesa consistiu nunha rede de Cortes do Dáil administrada por oficiais do IRA, quen ao principio operaron en paralelo co sistema xudicial Británico, e gradualmente abandonárono mentres a opinión pública volveuse contra os Británicos. Estes foron establecidos primeiramente en xuño de 1919. O cumprimento de leis e decretos das Cortes do Dáil estaban a cargo da Policía Republicana Irlandesa.
Recoñecemento
Os esforzos do Presidente de Valera nos Estados Unidos de América, e do "embaixador" da república á Conferencia de Paz de París, Seán T. O'Kelly, para gañar recoñecemento internacional fallaron. O'Kelly xa estabelecera a "embaixada" da República na cidade de París en abril de 1919, ás veces que Patrick McCartan facía o mesmo en Washington D.C.. A pesar da ampla promoción por notables norteamericanos de ascendencia irlandesa, o Presidente Woodrow Wilson negouse a levar o caso irlandés á conferencia. O único recoñecemento estranxeiro foi o da República Socialista Soviética Federativa de Rusia, encabezada por Vladimir Lenin, que obtivo diñeiro do Ministro de Finanzas de Michael Collins e que posteriormente foron devoltos con partes das xoias da coroa dos tsares. Foi un pequeno pulo cara a unha postura máis socialista do movemento republicano.
A República Irlandesa non foi recoñecida polo Goberno Británico. No ano 1921, e de acordo coas demandas Unionistas do Ulster, o goberno Británico decidiu partir Irlanda en dúas rexións, chamadas Irlanda do Sur e Irlanda do Norte, cos seus propios parlamentos que se xuntaban en xuño. Porén, os nacionalistas irlandeses negáronse a recoñecer a autoridade dos británicos para levar a cabo esta partición.
Cando, en decembro de 1921, a república enviou representantes a negociar unha tregua co goberno de David Lloyd George o Dáil os comisionounos como "enviados plenipotenciarios", actuando baixo a autoridade do Presidente da República Irlandesa. Con todo Lloyd George negouse a considerar as negociacións como relacións bilaterais entre dous estados soberanos, senón con delegados que representaban ao pobo irlandés. Cando o Tratado Angloirlandés foi rematado, o goberno Británico insistiu que fose enviado á Cámara dos Comúns de Irlanda do Sur para a ratificación irlandesa, considerada polos británicos a cámara parlamentaria legal no canto do Dáil Éireann. Aínda que isto foi, en parte, unha medida para salvar a reputación do Reino Unido ante os ollos internacionais, tamén se axustou ao feito que o tratado non sería recoñecido polas leis británicas a menos que estivese ratificado por unha institución recoñecida polo Reino Unido.
Finalmente, no período de transición que levou ao establecemento do Estado Libre de Irlanda, o goberno Británico transferiu a gobernación sobre Irlanda do Sur a un órgano chamado o "Goberno Provisional", no canto de ao ministerio da República Irlandesa, outro feito deseñado para salvar a reputación británica.
Disolución
miniatura|esquerda|220px|Billete sobreimpreso do [[Estado Libre Irlandés coa lenda Saorstát Éireann.]] Aprobado o Tratado Anglo-Irlandés en decembro de 1921 e a Constitución do Estado Libre Irlandés en outubro de 1922 o Dáil temporalmente accedeu á disolución da República Irlandesa e a súa substitución co sistema de monarquía constitucional do Estado Libre Irlandés. En 1922 viu a luz o Goberno Provisional, mais a República Irlandesa non foi desmantelada e as súas institucións continuaron operando en paralelo coas da autoridade provisional. Por un tempo, o estado interino tivo, nominalmente, dous xefes de goberno. Michael Collins foi designado como Presidente do Goberno Provisional, en teoría cuestionable pola Cámara dos Comúns de Irlanda do Sur, e designado polo Lord Tenente.
1447
Outros
Historia ano a ano
República Irlandesa
Disolución
En contraste o "Aireach" da república continuou con Arthur Griffith como Presidente despois da renuncia de Éamon de Valera. Con todo as dúas administracións foron progresivamente mesturadas até que en agosto, seguindo as mortes de Griffith e Collins, William T. Cosgrove asumiu ambos liderados simultaneamente, volvéndose así as dúas oficinas máis importantes unha, producindo un híbrido constitucional único; un primeiro ministro asignado pola coroa e un presidente da república.
Ámbolos parlamentos, o Segundo Dáil e a Cámara dos Comúns, foron substituídos por un parlamento conxunto coñecido como o Terceiro Dáil ou Parlamento Provisional que, como unha asemblea constituínte, promulgou unha nova constitución. O 6 de decembro de 1922 a Constitución do Estado Libre Irlandés entrou en efecto e as institucións de ambos, a República Irlandesa e o Goberno Provisional, deixaron de existir.
Legado
A meta daqueles que estableceron a República Irlandesa era crear unha república independente de facto que incluíse a totalidade da illa de Irlanda. Fallaron no seu obxectivo, pero a República Irlandesa pavimentou o camiño para a creación do Estado Libre Irlandés, un dominio da Commonwealth Británica con autogoberno, e un territorio que se estendía aos vinte e seis condados orixinalmente previstos na Lei de Goberno Local (1914). En 1949 o Estado Libre converteuse nunha república totalmente independente, a República de Irlanda.
Falando no Dáil Éireann o 29 de abril de 1997 Bertie Ahern, líder do partido Fianna Fáil, sucesor da parte antitratado do Sinn Féin, e o entón Taoiseach John Bruton, líder do partido Fine Gael, sucesor da parte pro-tratado do Sinn Féin, accedeu a que como base dunha conmemoración inclusiva, a data en que a independencia irlandesa debía ser medida non era a formación da República Irlandesa en 1919, senón o establecemento en 1922 do Estado Libre Irlandés, o primeiro estado moderno Irlandés en lograr independencia de facto e recoñecemento internacional.
A República despois do Tratado
Dende a Guerra Civil de 1922-1923 a República Irlandesa foi un símbolo importante para os radicais republicanos. A Guerra Civil empezou en xuño de 1922 cando o Sinn Féin e o IRA separáronse entre pragmatistas, que apoiaban o Tratado, e aqueles repúblicanos de liña dura que se opuñan aos compromisos que contiña. En particular a facción Anti-Tratado obxectaba o continuo rol na constitución Irlandesa que lle sería outorgado ao monarca británico no Estado Libre Irlandés. Cando o Dáil ratificou o Tratado os seus opoñentes saíron, argumentando que o Dáil tentaba "destruír" a República Irlandesa, e que os seus membros non tiñan dereito a facelo. Despois de que o electorado irlandés votase a nunha maioría de candidatos pro-Tratado, Éamon de Valera declarou que "a xente non ten dereito a facer o erróneo".
Os opoñentes ao Tratado negáronse a recoñecer ao Goberno Provisional e, cando se estableceu, ao Estado Libre Irlandés, insistindo en que a República Irlandesa continuaba existindo como unha entidade de iure. A facción anti-tratado tamén se negou a recoñecer ao Terceiro Dáil, xa que o Segundo Dáil nunca se reuniu para disolverse. Estes republicanos por tanto consideraban ao Terceiro Dáil, e a tódalas institucións que xurdisen del, como ilegais.
O lado anti-tratado foi derrotado na Guerra Civil. A maioría da oposición militante contra o tratado cesou fin o 24 de maio de 1923 cando Frank Aiken, xefe de persoal do IRA, ordenou de "baixar armas" e Éamon de Valera publicou o seu discurso "Lexión da Retagarda". De Valera continuou como presidente do partido político Sinn Féin. En marzo de 1926, de Valera, xunto coa maioría dos políticos anti-Tratado, fundaron un novo partido chamado Fianna Fáil e terminaron o seu boicot das institucións do Estado Libre.
Con todo unha pequena minoría de liña dura continuou rexeitando a lexitimidade do Estado Libre e o seu sucesor, a República de Irlanda. O IRA Provisional (PIRA), levou a cabo unha campaña de bombardeos e tiroteos en Irlanda do Norte dende finais dos anos 1960 até 1998, e o seu brazo político, o moderno partido Sinn Féin, adoitaba insistir en que a República Irlandesa seguía existindo legalmente, sendo o IRA o seu exército nacional, e o Consello Armado do IRA o único goberno lexítimo. Estes puntos de vista foron mantidos por outros grupos radicais tales como o CIRA e o RIRA. Até o 2006, o IRA Provisional continuou utilizando o título Óglaigh na hÉireann, o título oficial irlandés para as forzas armadas da República de Irlanda. Posteriormente Gerry Adams, presidente do Sinn Féin, recoñeceu o feito legal da partición asinando o Acordo de Venres Santo e aceptou a lexitimidade do goberno da República de Irlanda.
Periderma
miniatura|dereita|Esquema do corte dun vexetal. K = periderma, k = súber, c = felóxeno, pd = feloderma. A periderma ou periderme é un tecido protector que aparece na parte externa dos talos e raíces de moitas dicotiledóneas e ximnospermas durante o seu crecemento secundario, durante o cal substitúe á epiderme. Orixínase pola actividade dun meristema secundario chamado felóxeno. A periderma consta de tres partes: súber (parte máis exterior convertida en cortiza), felóxeno (un meristema que orixina a periderma) e feloderma (formado por células de tipo parénquimático, e ás veces ausente). O felóxeno dá lugar a súber cara ao exterior e a feloderma cara ao interior.
A periderma dálle grande protección á planta, debido sobre todo ás propiedades illantes do súber. Tamén se forma periderma debaixo das feridas que sofre a planta, o que protexe esas zonas vulnerables das agresións do medio ou de infeccións fúnxicas.
Ritidoma
miniatura|dereita|Ritidoma de Pinus radiata. Cando o felóxeno se forma en zonas relativamente profundas, quedan por fóra da capa de súber non só a epiderme senón bastantes capas de parénquima. Como o súber é impermeable, estes tecidos máis externos non poden recibir alimento desde os tecidos vasculares, polo que morren e poden desprenderse ou ben quedan alí como tecidos mortos. Neste caso o súber e os tecidos mortos máis externos reciben o nome de ritidoma. En caso de que os tecidos máis externos se desprendan e quede exposto o súber, xeralmente considérase que a planta non ten ritidoma.
O aspecto e forma de desprenderse do ritidoma é moi variable. En Platanus as capas externas do súber despréndense como escamas grandes e finas e a capa interna é lisa e clara. Noutras plantas (Quercus, Betula) o ritidoma é groso, con gretas externas e só se vai desgastando gradualmente.
Cortiza e periderma
Cortiza en galego ten dous significados básicos; pode empregarse significando a capa externa máis ou menos dura (casca) que recobre a planta, ou pode significar o material suberificado formado por células do súber (noutras linguas cork, liège, corcho). Xeralmente periderma non é exactamente sinónimo de cortiza en ningún dos dous significados. Cortiza co significado de capa externa (casca) normalmente se utiliza para designar a todos os tecidos que quedan fóra do cámbium vascular, polo que tería un significado máis amplo que o de periderma. Outras veces utilízase significando máis ou menos o mesmo que ritidoma. Finalmente, cando cortiza significa súber tampouco é exactamente a periderma, xa que esta non consta só de súber, senón de súber + felóxeno + feloderma.
Distribución nos vexetais
A periderma aparece nas raíces e talos con crecemento secundario prolongado de ximnospermas e dicotiledóneas leñosas. Nas herbáceas normalmente non aparece e nas monocotiledóneas é rara; porén, unhas poucas monocotiledóneas con crecemento secundario como Dracaena, Cordyline e Yucca dividen e suberifican o parénquima superficial e forman un súber estratificado non orixinado a partir dun felóxeno, e que é similar a unha periderma.
Nalgúnhas plantas leñosas a formación da periderma pode non darse ou atrasarse con respecto ao crecemento en grosor do talo causado polo aumento dos tecidos vasculares, polo que o parénquima e a epiderme se adaptan ao aumento en grosor do talo por división e crecemento celular, sen que se forme periderma. Isto corre por exemplo, en Citrus, Acacia, Acer e outros.
Felóxeno
O felóxeno está formado por células meristemáticas vivas con protoplastos vacuolados aplanadas radialmente e de sección transversal rectangular. Orixínanse a partir de células dos tecidos fundamentais da planta, principalmente parenquimáticas, que recuperan as características meristemáticas. As células do felóxeno divídense mitoticamente por divisións tanxenciais orixinando cara ao exterior as células que darán lugar ao súber e cara ao interior as células da feloderma. O número de divisións que dan lugar a células suberosas é maior normalmente que o que orixina feloderma. O felóxeno que orixina a primeira periderma pode iniciarse a distintas profundidades no talo, pero xeralmente é subepidérmico. Nos casos máis extremos orixínase moi profundo preto do floema (Cupressus, Camelia, Vitis) ou moi superficial a partir da propia epiderme (Pyrus). Se despois da primeira periderma se forman en sucesivos anos outras, estas orixínanse máis profundamente. Nas raíces o felóxeno adoita orixinarse no periciclo.
Súber ou felema
miniatura|dereita|Cortiza. É o súber de sobreira. As células do súber son as que o felóxeno forma cara ao exterior. Son prismáticas e algo alongadas, situadas sen deixar espazos intercelulares en ringleiras radiais. As paredes das células están impregnadas de suberina e ceras. Como esta substancia é impermeable, a célula morre, perde o protoplasto e queda chea de aire ou de substancias taníferas ou resinosas coloreadas e queda convertida en cortiza. Algunhas especies teñen dentro do tecido suberoso células sen suberificar chamadas feloides. O número de células suberosas dunha ringleira radial producidas nun ano pode variar de dous a vinte segundo a especie. Nalgunhas especies non se desprenden as capas externas do súber e vanse acumulando formando grosores de súber considerables, como ocorre na sobreira (Quercus suber). O súber das raíces é delgado, porque as condicións do chan fan que se desprendan as capas superficiais.
A pel das patacas (tubérculo que é un talo subterráneo) está formada polo súber da periderma.
As primeiras células, observadas por Robert Hooke no século XVII, eran células do súber. Como son células ocas con grosa parede tiñan o aspecto de celiñas dun panal, polo que se lles deu o nome de "células" (celiñas).
Feloderma
As células da feloderma fórmanse por divisións tanxenciais cara ao interior do felóxeno. Son células vivas parecidas ás células corticais parenquimáticas, pero, a diferenza destas, están dispostas en ringleiras radiais. Algunhas plantas carecen de feloderma e noutras ten un espesor dunha a tres células xeralmente na mesma capa de periderma.
Lenticelas
As lenticelas poden considerarse porcións especializadas da periderma. Presentan espazos intercelulares comunicados co interior do talo utilizados no intercambio de gases. Sobresaen como verrugas a través de fisuras da periderma. Como o súber é impermeable, o intercambio de gases só se pode realizar polas lenticelas nas partes cubertas pola periderma.
Ligazóns externas
Bark
Economía de Trinidad e Tobago
miniatura|left|A cidade de [[Port of Spain.]] Trinidad e Tobago conquistou a reputación de ser un local de investimento excelente para os negocios internacionais, e ten unha das máis altas rendas per capita da América Latina. O crecemento económico entre os anos de 2000 e 2007 superou a media anual de 8%, ben por enriba do 3,7% da media de crecemento da rexión para o mesmo período. A pesar diso o ritmo de crecemento diminuíu, e entre 2009 e 2011 o PIB sufriu retración, debido a caídas no prezo do gas natural e mudanzas nos mercados.
Love Is Message
"Love Is Message" é o noveno single do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 20 de agosto do ano 2003 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Máiréad Nesbitt
Máiréad Nesbitt, nada no ano 1979 en Loughmore, condado de Tipperary, é unha violinista, pianista e compositora irlandesa.
Julien Ries
Julien Ries, nado en Fouches (Arlon) o 19 de abril de 1920, é un sacerdote, antropólogo e historiador das relixións belga creado cardeal da Igrexa Católica polo papa Bieito XVI.
Traxectoria
Estudou de 1933 a 1939 no seminario menor de Bastogne, na diocese de Namur, completando estudos clásicos e de filosofía e de 1941 a 1945 na Facultade de Teoloxía no seminario maior de Namur e foi ordenado sacerdote o 12 de agosto de 1945 na catedral desa cidade. Continuou os seus estudos na Facultade de Teoloxía e no Instituto Orientalista da Universidade Católica de Lovaina entre 1945 e 1950, licenciándose en teoloxía (1948) e filoloxía e historia oriental (1949). Foi capelán e profesor de relixión católica no instituto de Athus (1950-1959). En 1953 conseguiu o doutoramento en teoloxía coa tese, dirixida por Lucien Cerfaux e Louis Théophile Lefort acerca da influencia dos escritos do Novo Testamento no eucoloxio maniqueo copto de Médinêt Mâdi. Titular da parroquia de Messancy (1959-1968). A partir de 1960 comezou a dar clases na Universidade de Lovaina, e xa desde 1968 como titular no Centro de Historia das Relixións ao tempo que se facía cargo da parroquia de Suarlée (Namur). En 1970 ao dividirse a universidade en dous centros segundo a lingua, Ries deu clase na universidade francófona, onde o novo reitor Édouard Massaux deu pulo os estudos sobre a historia das relixións, o que induciu a que Ries se ocupara máis da historia xeral das relixións, sen deixar o seu interese orixinario polo maniqueísmo. Entre 1979 e 1985 foi membro do Consello Pontificio para o Diálogo Interrelixioso. Foi creado cardeal diácono o 18 de febreiro de 2012.
Obra
Dirixiu catro coleccións de libros (Homo religiosus, Cerfaux-Lefort, Information et Enseignement, Conférences et Travaux) e é autor de máis de 680 obras, entre libros e artigos, sobre a historia das relixións, a Academia Francesa concedeulle senllos premios en 1986 e 1987. As súas obras completas (opera omnia Julien Ries) están en curso de edición e ten obras traducidas a varias linguas. Tamén é membro do comité de edición do Dictionnaire des Religions
Igrexa de San Martiño de Rebordelo
A igrexa de San Martiño de Rebordelo é a igrexa parroquial de Rebordelo, parroquia do concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Arquitectura
A igrexa actual é de feitura moderna agás a ábsida da construción románica primitiva, que na actualidade se atopa pegada ao muro oriental do templo e utilízase como sancristía.
Esta ábsida románica non presenta cara ao exterior contrafortes nin conserva a cornixa. O muro testeiro ábrese unha seteira e no muro piñón conserva unha representación escultórica dun enorme lagarto e sobre el unha cruz moderna.
No interior ábrese por medio dun arco trunfal lixeiramente apuntado e que se apoia sobre un par de columnas (das que só se conserva a meridional). Só conserva un capitel que presenta decoración vexetal e ábaco con bolas na nacela.
A tipoloxía decorativa fai pensar que se trata dunha obra de principios do século XIII, xunto cos restos do carneiro místico que é moi similar ao da igrexa de Santa María de Sacos.
Pedro IV de Aragón
Pedro IV de Aragón, nado en Balaguer o 5 de setembro de 1319 e finado en Barcelona o 5 de xaneiro de 1387, alcumado o Cerimonioso (en el Cerimoniós) ou El del Punyalet ("un dos poucos con puñal"), foi rei de Aragón, rei de Sardeña e Córsega (como Pedro I), rei de Valencia (como Pedro II), e Conde de Barcelona (e no resto do Principado de Cataluña como Pedro III), de 1336 até á súa morte. Foi deposto por Xaime III de Mallorca e fíxose rei de Mallorca en 1344. O seu reinado foi estivo marcado polas tentativas de reforzar a unión da coroa de Aragón, con constantes revoltas e guerras co estranxeiro, en Sardeña, Sicilia, no Mezzogiorno, en Grecia, e nas Baleares. A súa guerra en Grecia fíxoo "Duque de Atenas e de Neopatria", en 1381.
Casamento e fillos
En 1338, casou con María de Navarra (1329-1347), filla de Xoán II de Navarra. Ela deulle dúas fillas:
En 1347, casou con Leonor de Portugal (1328-1348), filla de Afonso IV de Portugal. Ela morreu un ano despois de peste negra.
O seu terceiro casamento foi con Leonor de Sicilia (1325-1375), filla de Pedro II de Sicilia, coa que tivo catro fillos:
O seu último casamento, en 1377, foi con Sibila de Fortià, que lle deu unha filla:
Alfred Dreyfus
Alfred Dreyfus, nado en Mulhouse o 9 de outubro de 1859 e finado en París o 12 de xullo de 1935, foi un militar francés.
Traxectoria
Consegue o grao de capitán en 1889, en 1890 entra na Escola de Guerra e en 1893 no Estado Maior do Exército no Ministerio da Guerra francés, momento no que xorden falsas acusacións (o famoso Caso Dreyfus), que o manteñen apartado do exército e recluído na Illa do Diaño, até que en 1906 é exonerado e reintegrado no exército con todas as honras, retirándose co grao de comandante.
En 1914, xa tenente coronel, toma o mando dunha unidade de reaprovisionamiento no curso da primeira guerra mundial. Tras a paz, regresou ao seu retiro até a súa morte en 1935, aos 75 anos.
María Amelia de Braganza
María Amelia de Braganza, nada en París o 1 de decembro de 1831 e finada en Funchal (Madeira) o 4 de febreiro de 1853, foi unha princesa do Imperio do Brasil e membro da rama brasileira da casa de Braganza. Os seus pais foron o emperador Pedro I, primeiro rexente do Brasil, e Amelia de Leuchtenberg. Única filla do segundo matrimonio do seu pai, María Amelia naceu en Francia trala abdicación de Pedro I en favor do seu fillo Pedro II. Antes de que María Amelia cumprise un ano de idade Pedro I viaxou ata Portugal para restablecer a coroa da filla máis vella do seu primeiro matrimonio, María II, librando con éxito unha guerra contra o seu irmán Miguel I, quen usurpara o trono de María II.
Poucos meses trala súa vitoria Pedro I faleceu a causa dunha tuberculose. A nai de María Amelia levouna a Portugal, onde permaneceu a maior parte da súa vida sen chegar a visitar o Brasil. O goberno brasileiro non recoñeceu a María Amelia como membro da casa imperial do Brasil xa que nacera no estranxeiro, pero cando o seu medio irmán máis vello Pedro II foi declarado maior de idade en 1840, este interveu en favor de María Amelia con éxito.
Prometeuse co arquiduque Maximiliano de Austria a comezos do ano 1852, pero antes de que tivera lugar o matrimonio ela contraeu tuberculose e foi trasladada a vila de Funchal na illa portuguesa de Madeira. Malia o clima de saudable reputación que tiña aquel lugar, a saúde de María Amelia continuou deteriorándose, e faleceu o 4 de febreiro de 1853. O seu corpo foi levado ó continente e soterrado no panteón familiar do mosteiro de São Vicente de Fora. Uns 130 anos despois os seus restos trasladáronse ó Brasil. En conmemoración da súa filla, Amelia de Leuchtenberg financiou a construción do hospital "Princesa D. Maria Amélia" en Funchal. O prometido de María Amelia, Maximiliano, fixo unha peregrinación ata o Brasil e Madeira, viaxe que influíu na súa aceptación do trono de México en 1864.
Nacemento
María Amelia naceu en París o 1 de decembro de 1831, e foi bautizada co nome de Maria Amélia Augusta Eugênia Josefina Luísa Teodolinda Elói Francisco Xavier de Paula Gabriela Rafaela Gonzaga. Foi a única filla de Pedro, duque de Braganza, e da segunda muller deste Amelia de Leuchtenberg. Por vía paterna María Amelia era membro da rama brasileira da casa de Braganza, e recibiu o título honorífico de Dona dende o seu nacemento. Era tamén neta do rei portugués Xoán VI. A súa nai era filla de Eugène de Beauharnais, duque de Leuchtenberg e fillastro do emperador Napoleón Bonaparte de Francia. Eugène estaba casado coa princesa Augusta, filla máis vella do rei Maximiliano I de Baviera. Pedro fora o primeiro emperador do Brasil baixo o nome de Pedro I, así como rei de Portugal baixo o nome de Pedro IV. En Portugal sucedeuno a súa filla máis vella, María II, medio irmá de María Amelia. Esta era filla do primeiro matrimonio de Pedro coa arquiduquesa María Leopoldina de Austria. En 1828 Miguel II, irmán máis novo de Pedro, usurpou a coroa de María II. Procurando restaurar o trono da súa filla, Pedro abdicou da coroa brasileira en abril de 1831 e partiu cara a Europa coa súa muller, que naquel entón xa estaba embarazada de María Amelia.
Para que se recoñecesen os dereitos de María Amelia como princesa do Brasil, Pedro invitou a varios nobres para que visen ó seu nacemento, incluíndo ó enviado diplomático do Brasil en Francia. Os padriños de María Amelia foron o rei francés Luís Filipe I e a súa consorte María Amelia de Nápoles e Sicilia, da que recibiu o seu nome. Pedro envioulle unha carta ós seus fillos que permaneceran no Brasil, incluíndo o neno-emperador Pedro II, coa seguinte mensaxe:
Princesa do Brasil
miniatura|dereita|200px|María Amelia coa súa nai, c. 1840 Cando María Amelia cumpriu 20 días de idade o seu pai partiu de Francia para invadir Portugal. Durante uns dous anos viviu en París coa súa nai e a súa medio irmá María II. Cando recibiron a nova da conquista da capital portuguesa Lisboa por parte do exército de Pedro, Amelia de Leuchtenberg deixou París coa súa filla e a súa fillastra e partiu cara a Portugal. Chegaron a Lisboa o 22 de setembro de 1833 e desembarcaron ó día seguinte. Charles John Napier, un oficial da mariña británico que loitara xunto a Pedro, describiu o momento da reunión de forma emotiva:
Con Miguel I derrotado e no exilio e María II restituída no trono, Maria Amelia e a súa familia instaláronse en Portugal, residindo primeiro no Palacio Ramalhão e posteriormente no Palácio Real de Queluz en Sintra. Porén, a guerra pasáralle factura á saúde de Pedro, enfermo de morte de tuberculose. Nas primeiras horas do 24 de setembro de 1834 María Amelia, que aínda non cumprira os tres anos de idade, foi levada ata o leito de morte de Pedro. Moi debilitado, Pedro levantou a man para bendicila e dixo: "Faládelle sempre a esta nena do seu pai que tanto lle quería ... que non me esqueza ... que sempre obedeza á súa nai ... eses son os meus últimos desexos". Pedro faleceu a primeiras horas da tarde dese mesmo día.
A súa viúva Amelia nunca volveu a casar, adicándose a supervisar a educación da súa filla en Portugal, onde permaneceron malia non ser membros da Familia Real Portuguesa. Nin Amelia nin a súa filla chegaron visitar nunca o Brasil, malia que Amelia fíxolle unha petición sen éxito ó goberno brasileiro para que recoñecese á súa filla como membro da Familia Imperial do Brasil, o que lle daría dereito a recibir uns ingresos. O medio irmán de María Amelia Pedro II era aínda menor de idade, e o goberno do Brasil estaba naquel entón en mans dunha rexencia precaria. O goberno rexeitou recoñecer a María Amelia como Princesa do Brasil por mor de ter nacido no estranxeiro, e prohibiulles poñer pé no Brasil a ela e a súa nai. Esta situación non cambiou ata que Pedro II foi declarado maior de idade en 1840 e pasou a estar nunha posición na que puido insistir en que María Amelia fose recoñecida como membro da súa casa. Aureliano Coutinho (posteriormente vizconde de Sepetiba), naquel entón ministro de asuntos exteriores, levou a cabo a petición no parlamento brasileiro para que se lle outorgase a María Amelia o recoñecemento, que tivo lugar o 5 de xullo de 1841.
Educación e compromiso
miniatura|250px|esquerda|Debuxo feito por María Amelia Co propósito de refinar a súa educación, María Amelia e a súa nai mudáronse a mediados dos anos 1840 a Múnic, capital de Baviera, onde vivían moitos dos seus parentes. Considerada como unha estudante dedicada, recibiu clases nun amplo conxunto de materias que incluían retórica, filosofía, historia, xeografía, literatura alemá, matemáticas e física. Aprendeu a falar e escribir en portugués, inglés, francés e alemán, e adquiriu gran destreza no debuxo, pintura e tocando o piano. Os seus profesores considerábana unha moza intelixente, cun intenso temperamento e unha mente astuta. Un dos seus profesores describiuna como "posuidora, sen sabelo, dun talento excepcional para a dialéctica, unha capacidade coa que unha estudante nova de dereito podería facer unha fortuna."
O recordo do seu pai semellaba motivar a dedicación de María Amelia nos seus estudos, recordándoo sempre e preguntando con frecuencia á xente do seu arredor: "e meu pai, que me mira dende o ceo, estará contento coa súa filla?" Nunca conseguiu superar por completo a morte do seu pai, que deixara unha profunda marca nela. María Amelia afirmou tras ver un xardín no que Pedro plantara un sicómoro:
A finais do ano 1850 María Amelia e a súa nai volveron á Portugal, instalándose no pazo Janelas Verdes. A comezos de 1852 o seu primo o arquiduque Maximiliano fíxolle unha visita, mentres estaba nunha escala en Portugal durante o seu servizo na mariña austríaca. A nai de Maximiliano era a medio irmá máis pequena da avoa materna de María Amelia, e ámbalas dúas mulleres pertencían á casa de Wittelsbach. Maximiliano tiña tamén relación de parentesco cos medio irmáns máis vellos de María Amelia, xa que o seu pai era irmán máis novo da emperatriz brasileira Leopoldina. Ámbolos dous coñecéranse anteriormente durante unha reunión familiar en Múnic no ano 1838, cando ela era aínda unha nena. Neste segundo encontro namoráronse. Maximiliano estaba cativado por María Amelia, "unha amable moza de ollos azuis e cabelo louro dunha beleza impresionante así como unha culta intelixencia". Ámbolos dous comprometéronse en matrimonio, mais este compromiso nunca chegou a facerse oficial como resultado da morte dela.
Enfermidade e falecemento
O corpo da princesa permaneceu na capela próxima á casa onde faleceu ata que foi levado de volta ó continente o 7 de maio de 1853. O 12 de maio o ataúde foi desembarcado en Lisboa, e levouse a cabo un ostentoso funeral. Os seus restos foron soterrados xunto ós de seu pai no panteón de Braganza, localizado no mosteiro de São Vicente de Fora. Case 130 anos despois, en 1982, os restos de María Amelia trasladáronse ata o Convento de Santo Antônio no Río de Xaneiro, onde permanecen soterrados os membros da familia real brasileira.
Legado
miniatura|esquerda|250px|Hospital Princesa D. Maria Amélia
O emperador Pedro II non chegou a coñecer á súa irmá máis nova en persoa, mais desenvolveu unha forte relación con ela a través das súas cartas. Sete anos despois da morte de María Amelia, Pedro escribiu no seu diario: "Recibín a nova da misa pola miña irmá [María] Amelia que era moi achegada para min e sentinme mal por non ter chegado nunca a coñecernos en persoa". Amelia visitou a tumba da súa filla tódolos 4 de febreiro ata a súa propia morte, e financiou a construción dun hospital en Funchal, o hospital "Princesa D. Maria Amélia", na honra da súa filla. Amelia legoulle as súas propiedades en Baviera ó arquiduque Maximiliano, "do que estaría orgullosa de ter como xenro, se Deus conservara á súa amada filla María Amelia".
O arquiduque Maximiliano estaba embruxado polo recordo de María Amelia, e tras casar con Carlota de México fixo unha peregrinación nos anos 1859 e 1860 ós lugares que tiñan unha conexión coa súa ex-prometida. Trala súa chegada á illa de Madeira escribiu:
Maximiliano visitou o hospital en Funchal que levaba o nome de María Amelia, e financiou o mantemento dunha habitación dobre alí ata a súa propia morte, ademais de doar unha estatua da Virxe das Dores na memoria de María Amelia. A continuación visitou a casa onde faleceu, a Quinta das Angústias, tralo que escribiu: "Durante moio tempo fiquei en silencio entre pensamentos de tristeza e lembranza baixo a sombra dunha magnífica árbore que envolve e protexe a casa onde o anxo, tan amargamente chorado, cesou de existir". Nas súas memorias Maximiliano mencionou de novo a illa de Madeira, onde "se extinguiu a vida que semellaba estar destinada a garantir a miña propia apracible felicidade".
Trala súa chegada ó Brasil o 11 de xaneiro de 1860, Maximiliano quedou fascinado polo país, a única monarquía de América do Sur e naquel entón baixo o reinado do irmán máis vello da súa prometida xa finada. Inspirado pola estabilidade e prosperidade que alí percibiu, o 1 de abril de 1864 aceptou converterse no emperador do recentemente fundado Imperio de México, considerando que podería acadar os mesmos resultados en México. Porén, Maximilano foi executado o 19 de xuño de 1867 tras ser capturado por republicanos mexicanos. Nunha última homenaxe a María Amelia, mentres un pelotón de fusilamento lle quitaba as súas posesións pediu que o pequeno medallón da Virxe María que ela lle regalara fose enviado á nai dela. Malia que a propia vida de María Amelia tivo pouco impacto nos eventos históricos do Brasil ou de Portugal, considérase que a súa morte tivo repercusións significativas, se ben de forma indirecta, na historia de México.
Transports Metropolitans de Barcelona
250px|miniatura|[[Metro de Barcelona]] Transports Metropolitans de Barcelona (TMB) é a unidade xestora e marca comercial baixo a que operan as empresas municipais de transporte público de Barcelona: Ferrocarril Metropolità de Barcelona S.A. (FMB), que xestiona a rede de metro; e Transports de Barcelona S.A., responsable da xestión dos autobuses. As dúas empresas teñen estruturas independentes pero TMB deseña as liñas estratéxicas principais.
O finalidade de TMB é ofrecer servizos de transporte colectivo á cidade de Barcelona e aos seus municipios lindeiros. En 2004 o conxunto de servizos de TMB transportou a 548 millóns de viaxeiros.
Distrito Mukono
miniatura|Localización do distrito en Uganda. Mukono District é un distrito da Rexión Central de Uganda, que, como a maioría dos outros distritos, chámase así debido á súa poboación capital, Mukono.
Limita co Distrito Kayunga polo norte, co Distrito Buikwe polo leste, coa República de Tanzania polo sur, co Distrito Kalangala polo suroeste, co Distrito Wakiso e Kira polo oeste e co Distrito Luweero polo noroeste.
O distrito orixinalmente abranguía os condados do Reino de Buganda de Kyaggwe, Bugerere e Buvuma. En decembro do ano 2000, Bugerere constituíse como Distrito Kayunga. En xullo do 2010, Buvuma tornouse distrito, o Distrito Buvuma. A parte oriental de Kyaggwe tamén se particionou para integrase no Distrito Buikwe.
Segundo o censo do ano 2002, o distrito tiña unha poboación dunhas 423.100 persoas.
Imperio Sasánida
O período sasánida (que comprende todo o período final da antigüidade clásica e mesmo a sobrevive uns séculos), considérase un dos períodos históricos máis importantes e influentes da historia de Irán. En moitos aspectos, o período sasánida alcanzou os maiores logros da cultura persa, e constituíu o último grande imperio iraniano antes da conquista islámica de Persia e a conseguinte conversión ao islam como relixión en todo o territorio. O Imperio Sasánida tivo unha importante influencia sobre a civilización romana. Esta influencia cultural estendeuse moito máis alá dos territorios fronteirizos de ambos os imperios, chegando ata a Europa occidental, África, China e a India, e tivo un papel fundamental na formación da arte medieval europea e asiática. Esta influencia chegou tamén ata o incipiente mundo islámico. A cultura aristocrática e exclusiva da dinastía sasánida transformou a conquista islámica de Irán nun renacemento persa. Gran parte do que posteriormente sería coñecido como cultura islámica (arquitectura, escritura e outras habilidades) foron adoptadas polo amplo mundo islámico a partir dos persas sasánidas.
Orixes
A dinastía sasánida foi establecida por Ardashir I (226-241), descendente dunha liña de sacerdotes da deusa Anahita en Istakhr, na provincia persa de Fars, quen a principios do século III accederan ao goberno da provincia. O pai de Ardashir, de nome Papag (tamén coñecido como Papak ou Babak) era en principio o gobernante dunha pequena cidade chamada Kheir, pero no ano 205 depuxo ao último rei dos Bazrangi, Gocihr (gobernante local que actuaba como cliente dos arsácidas), proclamándose como novo gobernante. A súa nai, Rodhagh, era a filla do gobernador provincial de Peris. O fundador epónimo da liña dinástica foi o avó paterno de Ardashir I, chamado Sasán, gran sacerdote do templo de Anahita. miniatura|esquerda|150px|[[Moeda sasánida de Ardashir I.]] Os esforzos de Papag por conseguir o poder da provincia escaparon á atención do emperador arsácida Artabán IV de Partia, que naqueles días se atopaba envolto nunha confrontación dinástica co seu irmán Vologases VI en Mesopotamia. Aproveitando a oportunidade que estas circunstancias lle ofrecían, Papag e o seu primoxénito Sapor trataron de expandir o seu poder sobre toda Persia. Os acontecementos que seguiron a isto son de dubidosa orixe, debido ao incompleto das fontes, pero crese que, tras a morte de Papag sobre o ano 220, Ardashir, que era entón gobernador de Darabgird, se viu envolto nunha disputa polo poder co seu irmán máis vello Sapor. As fontes dinnos que no 222 Sapor morreu ao derrubarse o edificio onde ía reunirse co seu irmán. .
Distrito Mukono
O distrito posúe un clima que o provén de abundantes choivas e unha rica flora e fauna. Alén de estar próximo a áreas urbanas (Mukono está a 27 km de Kampala), ten os atraentes turísticos do Lago Vitoria e as Cataratas de Sezibwa, do río Sezibwa.
Imperio Sasánida
Orixes
Nese momento, Ardashir trasladou a súa capital aínda máis ao sur de Persis, fundando unha cidade en Ardashir-Khwarrah (antigamente coñecida como Gur e actualmente Firuzabad). A cidade, situada entre altas montañas, era facilmente defendible grazas aos seus estreitos accesos, e converteuse no centro do poder sasánida. Esta cidade estaba ademais rodeada por unha alta muralla circular, copiada probablemente da de Darabgid. Ao norte da cidade construíuse un gran palacio do cal se conservan aínda algúns restos.
Tras establecer o seu dominio sobre Persis, Ardashir I estendeu rapidamente o seu territorio, esixindo a lealdade dos príncipes locais de Fars e obtendo o control sobre as provincias veciñas de Kerman, Isfahan, Susiana e Mesene (a actual Kuwait). Esta rápida expansión chamou a atención de Artabán IV (216-224), do cal Ardashir era vasalo.
Inicialmente, Artabán ordenou ao gobernador do Khuzestán marchar contra Ardashir no ano 224, pero o enfrontamento concluíu cunha importante vitoria de Ardashir. Posteriormente foi o mesmo Artabán quen organizou unha segunda campaña contra Ardashir, e ambos os exércitos enfrontáronse en Hormizdeghan, onde Artabán IV resultou morto.
Ardashir marchou entón para invadir as provincias occidentais do defunto Imperio Arsácida. No ano 226 era coroado en Ctesifonte como único gobernante de Persia e comezou a utilizar o título de Shahanshah (Rei de reis), terminando con catro séculos de imperio parto e dando inicio a outros catro séculos de goberno sasánida.
Durante os anos seguintes, e tras algunhas rebelións locais ao longo do Imperio, Ardashir I tratou de expandir aínda máis o seu novo Imperio oara o leste e noroeste, conquistando as provincias de Sistan, Gorgon, Khorasán, Marxiana (na actual Turkmenistán), Balkh e Khorasmia. Ademais, anexionou Bahrain e Mosul ás posesións sasánidas. Posteriores inscricións sasánidas afirman tamén a submisión dos reinos de Kushan, Turán e Mekrán a Ardashir, aínda que, baseándose nas probas numismáticas, é máis probable que estes reinos fosen sometidos polo fillo de Ardashir, Sapor I. Ao oeste, os asaltos contra Hatra, Armenia e Adiabena tiveron un menor éxito. miniatura|dereita|100px|[[Gordiano III, emperador romano derrotado en Siria por Sapor I.]] O fillo de Ardashir, Sapor I (241-272), continuou a expansión iniciada polo seu pai, conquistando Bactria e Kushan, á vez que lideraba numerosas campañas contra Roma. Penetrando profundamente en territorio romano, Sapor I conquistou Antioquía, en Siria (253 ou 256), e derrotou finalmente aos emperadores romanos Gordiano III (238-244), a Filipo o Árabe (244-249) e a Valeriano (253-260). Este último foi feito prisioneiro no 259 tras a Batalla de Edesa, unha tremenda hecatombe sen comparación na historia romana. Sapor I conmemorou a súa vitoria encargando a talla dos impresionantes relevos de Naqsh-e Rostam, así como unha monumental inscrición en persa e grego nas proximidades de Persépole. Entre 260 e 263, Sapor perdeu algúns dos territorios recentemente conquistados por Odenato, aliado de Roma.
Sapor I tiña un intensivo plan de desenvolvemento. Fundou un importante número de cidades, habitadas algunhas delas por emigrantes procedentes de territorio romano. Entre estes inmigrantes incluíanse cristiáns, que podían exercer a súa fe libremente baixo o goberno sasánida. No aspecto relixioso Sapor favoreceu particularmente o maniqueísmo; protexeu a Mani e enviou misioneiros maniqueístas por todas as partes. Así mesmo, Sapor trabou amizade cun rabino babilonio chamado Shmuel, unha amizade que foi vantaxosa para a comunidade xudía e que lles deu un respiro fronte ás opresivas leis ditadas contra ela.
Posteriores reis investiron a política de tolerancia relixiosa de Sapor. O seu propio sucesor, Bahram I (273-276), perseguiu a Mani e os seus seguidores. Mani foi encarcerado e Bahram I ordenou a súa execución, aínda que segundo a lenda, morreu na prisión mentres esperaba ser executado.
Bahram II (276-293) continuou a política relixiosa do seu pai. Foi un gobernante débil que perdeu numerosas provincias occidentais a mans do emperador romano Caro (282-283). Durante o seu reinado, a maior parte de Armenia, que permanecera nas mans persas durante medio século pasaron a control de Diocleciano (284-305).
Tras o breve reinado de Bahram III en 293, Narsés (293-302) embarcouse nunha nova guerra contra Roma. Tras o éxito inicial obtido contra o futuro emperador romano Galerio (305-311) preto de Callinicum, sobre o Éufrates en 296, Narsés foi derrotado nunha emboscada mentres se atopaba co seu harén en Armenia o ano 297. No tratado que concluíu esta guerra, os sasánidas cederon todas as terras ao oeste do Tigris e acordaron non interferir nos asuntos de Armenia e Xeorxia.
Logo desta esmagadora derrota, Narsés abdicou en 301 e morreu un ano máis tarde. O fillo de Narsés, Ormuz II (302-309), asumiu entón o trono. Aínda que suprimiu as revoltas en Sistan e Kushan, Ormuz II foi outro monarca débil e incapaz de controlar aos nobres. Hormizd foi asasinado o ano 309 por uns beduínos mentres cazaba.