cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terzo
Rocroi: a fin dun mito?
Os Terzos que sitiaban a cidade francesa de Rocroi, partiron con varias desvantaxes ao enfrontarse coas tropas que apareceron para auxiliar a praza sitiada. Loitaron, para empezar, en inferioridade numérica, e outro dos erros que sufriron foi a súa imprevisión ou o seu exceso de confianza ante un inimigo que subestimaron, cando un simple espía houbera podido detectar a chegada das forzas galas. A hexemonía francesa en Europa estaba decidida a partir daquel episodio, aínda que a derrota non foi tan abafadora como a propaganda francesa fixo crer sempre, dado que os Terzos recuperaron outra vez Rocroi e seguiron igualmente combatendo en Flandres durante a segunda metade do século XVII.
Para enviar os seus reforzos á zona, a Coroa Española tivo que poñer en funcionamento o chamado Camiño Español, un itinerario vital que discorría por ruta terrestre (a marítima estaba cortada por ingleses, franceses e holandeses) dende o Milanesado a través do Franco Condado, Alsacia, Alemaña, Suíza e Lorena ata chegar a Flandres. O duque de Alba (1507–1582) foi o primeiro que utilizou este percorrido en 1566, e tivo tanto éxito que logrou manterse ata 1622. Foi nese ano cando Francia logrou estrangular o Camiño chegando a un pacto de intereses co duque de Savoia, que aliouse cos galos para evitar o paso de tropas hispánicas polo seu territorio. Este feito obrigou aos españois a buscar unha nova alternativa, e atpárona nun itinerario que discorría algo máis ao leste, partindo tamén de Milán e cruzando os vales suízos de Engadina nos Grisóns e Valtelina ata Landeck, no Tirol, e de aí, bordeando o sur de Alemaña, cruzaba o Rin por Breisach e alcanzaba os Países Baixos por Lorena. Este segundo Camiño Español aguantou ata que os franceses invadiron a Valtelina e Alsacia e ocuparon tamén Lorena. Intentouse entón arribar á costa de Flandres por vía marítima dende os portos galegos e cántabros, pero a derrota naval na batalla das Dunas (moitos historiadores dan por máis grave esta derrota terrestre e naval que sufriron os españois onde o mariscal francés Turenne tivo o apoio da frota inglesa do ditador Cromwell) que sentenciou definitivamente o eixe vital que permitía ao Imperio avituallar aos seus efectivos en Flandres. A última vitoria dos Terzos sería na batalla de Valenciennes (1656), fronte aos franceses.
O declive militar do Imperio español era xa visíbel a consecuencia da falta de reconsideración de estrutura e de instrución dos Terzos, que quedaran inevitabelmente obsoletos ante unhas rápidas renovacións de armamento que xa seguían moi por diante tanto Francia como Holanda ou Inglaterra. A Coroa Española sufrira unha sangría imparábel de diñeiro, homes e todo tipo de recursos con tal de aniquilar aos protestantes e manter os seus dominios de Flandres e Italia fronte ao expansionismo holandés e francés. As baixas dos combates, as enfermidades, as desercións, causaron que o organigrama dos Terzos viñérase totalmente abaixo. Era imposíbel sufragar unha renovación de técnicas e armamento porque o déficit, que tragaba todo o ouro e case toda a prata que cada vez custaba máis extraer das colonias americanas castelás (íase esgotando), resultaba simplemente demoledor. O Terzo era unha tropa moi cara, e dado que a economía dos reinos hispánicos estaba demasiado descentralizada e non tiña intereses fáciles de conciliar, os Austrias menores (Filipe III, Filipe IV, Carlos II) cada vez tivérono peor para lograr un pacto económico coas Cortes de cada Estado do que eran reis. Os banqueiros do rei adoitaban adiantar o diñeiro en forma de préstamo, pero cando o diñeiro do Estado esgotábase, os banqueiros pechaban a súa bolsa e as consecuencias eran irremediábeis. A guerra en Flandres, por exemplo, durou de 1568 a 1609 e de 1621 a 1648 (Paz de Westfalia), con tan só un frío interludio coa Tregua dos Doce Anos que logrou Filipe III. Ese conflito devorou durante máis de 80 anos o Tesouro Real para nada: as Provincias Unidas independizáronse do Imperio e foron compensadas con dúas provincias máis (ao norte do río Escalda, o que arruinou a saída fluvial de Antuerpen), á parte das colonias que xa ocuparan nas Indias Orientais.
Tras 1648 foi Francia a que invadiu paulatinamente territorios ao sur, acabando por forzar en 1659 a Paz dos Pireneos, que supuxo xa a perda dunha parte considerábel de territorios ao sur e ao leste de Bélxica. E España tiña frontes abertos con case todas as potencias: franceses, ingleses, holandeses, protestantes alemáns e suecos.
Os banqueiros xenoveses e os mercenarios estranxeiros que apoiaban aos exércitos hispánicos, cada vez esixían prestacións máis elevadas, véndose a Coroa afogada xa de por si no despilfarro da Corte, a falta de visión política dos monarcas e os seus cada vez máis incompetentes validos, e nunha serie de interminabéis guerras que asolaron Europa ata afundir de todo a política dun imperio multinacional e católico como era o dos Austrias.
Baixo o reinado de Carlos II o Enfeitizado continuaron os ataques franceses para acabar co pouco que quedaba do Flandres hispánico. Mediante a Paz de Aquisgrán (1668), España volvía perder prazas na rexión. Cinco anos máis tarde, Luís XIV propuxo intercambiar Flandres polo Rosellón e a metade da Cerdaña, bisbarras perdidas ao norte dos Pireneos en 1659, pero Carlos II negouse en redondo, o que significou novamente o estoupido da guerra. A Paz de Nimega volveu minguar os dominios hispánicos, que acabaron desaparecendo a principios do século XVIII coa Paz de Utrecht que poñía fin á Guerra de Sucesión Española entre Filipe V e o arquiduque Carlos de Austria polo trono español. O Sacro Imperio foi o novo dono de Flandres no sucesivo.
Legado
Aínda que Filipe V disolveu o Terzo na súa reforma de 1704, este nome consérvase aínda hoxe en unidades tipo rexemento da lexión e da infantaría de mariña españolas, herdeira esta última dos vellos terzos de mar. Coa chegada dos Borbóns impúxose o modelo francés de exército, que desenvolveuse durante o século XVIII. Oxidados e acabados, os Terzos foron suprimidos. Filipe V substituíunos por rexementos ao mando de coroneis, segundo os modernos modelos francés, prusiano e austríaco, aínda que a vella cruz de Santo André ondea aínda como insignia da maioría das unidades de infantaría española.
Na actualidade diversas unidades das Forzas Armadas Españolas conservan o nome de Terzo. Na Lexión atopamos o Terzo Juan de Austria, o Terzo Alejandro Farnesio, o Terzo Gran Capitán e o Terzo Duque de Alba.
Por outra parte na Armada Española a Infantaría de Mariña organízase en Terzos. A súa unidade expedicionaria principal é o Terzo de Armada, herdeiro directo dos Terzos Vellos de Armada ou Terzos do Mar de Nápoles. O resto da Infantaría de Mariña organízase noutros tres Terzos de gornición denominados Terzo do Sur (San Fernando), Terzo do Norte (Ferrol) e Terzo de Levante (Cartaxena). Estes tres terzos forman xunto ás Agrupacións das Canarias e Madrid as Forzas de Protección. As bandeiras e insignias dos Terzos españois continúan portando a antiga cruz borgoñoa ou de Santo André que portaban os Terzos do emperador Carlos.
Milagre de Empel
Na actualidade, a patroa da Infantaría Española é a Inmaculada Concepción. Este padroado ten a súa orixe no chamado Milagre de Empel durante as guerras en Flandres.
O 7 de decembro de 1585, o Terzo do Mestre de Campo Francisco de Bobadilla combatía na illa de Bommel, situada entre os ríos Mosa e Waal, bloqueado por completo pola escuadra do Almirante Holak. O bloqueo estreitábase cada día máis e esgotáronse os víveres e as roupas secas.
O xefe inimigo propuxo entón unha rendición honrosa pero a resposta española foi clara: «''Os infantes españois prefiren a morte á deshonra. Xa falaremos de capitulación despois de mortos''». Ante tal resposta, Holak recorreu a un método moi utilizado nese conflito: abrir os diques dos ríos para inundar o campamento inimigo. Pronto non quedou máis terra firme que o outeiro de Empel, onde se refuxiaran os soldados do Terzo.
Nese momento crítico, un soldado do Terzo que estaba cavando unha trincheira tropezou cun obxecto de madeira alí enterrado. Era unha táboa flamenga coa imaxe da Inmaculada Concepción. Anunciado o achado, colocaron a imaxe nun improvisado altar e o Mestre Bobadilla, considerando o feito como sinal da protección divina, instou aos seus soldados a loitar encomendándose á Virxe Inmaculada:
Un vento completamente inusitado e intensamente frío desatouse aquela noite xeando as augas do río Mosa. Os españois, marchando sobre o xeo, atacaron por sorpresa á escuadra inimiga ao amañecer do día 8 de decembro e obtiveron unha vitoria tan completa que o almirante Holak chegou a dicir: «Tal parece que Deus é español ao obrar, para min, tan grande milagre».
Aquel mesmo día, entre vítores e aclamacións, a Inmaculada Concepción é proclamada patroa dos Terzos de Flandres e Italia, canela en rama do exército español.
Así e todo, este padroado consolidaríase corenta anos despois de que na bula Ineffabilis Deus do 8 de decembro de 1854, se proclamase como dogma de fe católica a Concepción Inmaculada da Virxe Santísima.
Expresións populares relacionadas cos terzos
Hai múltiples expresións populares directamente relacionadas coas guerras de Flandres e os Terzos que marcaron profundamente a lingua. Estas son algunhas:
"Impórtame un pito"
O pífano ou o "pito" era o rapaz que tocaba tal instrumento no exército e tiña unha paga moi baixa. Polo tanto cando utilizamos a expresión "impórtame un pito" damos a entender que lle damos moi pouco valor ao asunto.
"Irse á porra"
O sarxento maior de cada Terzo dirixía os compases dos seus homes movendo un gran garrote, unha especie de antecedente da batuta de orquestra que recibía o explícito nome de porra. Cando unha columna en marcha facía un alto prolongado, o sarxento maior fincaba no chan o extremo inferior da súa porra distintiva para simbolizar a parada. Nas súas inmediacións establecíase rapidamente a garda, encargada de custodiar os símbolos máis prezados do Terzo: a bandeira e o carro onde se levaban (cando había) os caudais. Tamén quedaban baixo a súa vixilancia os soldados arrestados, que durante ese descanso debían permanecer sentados en torno á porra que o sarxento cravara ao principio. Iso equivalía por tanto a «enviar a alguén á porra» como sinónimo de arrestalo. Esta irónica pero curiosa locución tivo bastante éxito, polo que pasou a engrosar a riqueza léxica orixinando o actual e despectivo «¡vaite á porra!».
"Armarse a de San Quintín"
Esta expresión alude á batalla que tivo lugar o día de San Lourenzo —10 de agosto— de 1557, gañada polas armas españolas de Filipe II contra os franceses, e na que os Terzos estiveron dirixidos por Manuel Filiberto, duque de Savoia).
"Pasar polos bancos de Flandres"
Esta expresión está en relación coa a superación dunha dificultade, o que viría da súa similitude cunha zona perigosa no mar de Flandres, as casas bancarias flamengas e os mobles fabricados con pino de Flandres.
"Pór unha pica en Flandres"
Emprégase como sinónimo de algo sumamente dificultoso ou custoso, referíndose aos gastos e esforzos que supoñía o envío dos Terzos. Cervantes usou (e talvez legou definitivamente ao español) varias expresións similares no Quixote: a expresión que utiliza o personaxe de Sancho Panza cando afirma que «pois se eu vexo outro diaño e oio outro corno como o pasado, así esperarei eu aquí como en Flandres», o que equivale a dicir «en calquera parte».
"Pórse o sol en Flandres"
Esta expresión provén do título dunha obra teatral firmada por Eduardo Marquina (1879–1946) en 1910, e vén simbolizar o ocaso do poderío hispánico nos Países Baixos trala crise económica e social que desataron os conflitos bélicos e relixiosos durante máis de dous séculos.
Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals
A Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals (CCMA) é un organismo dependente da Generalitat de Cataluña encargado de producir e difundir produtos audiovisuais velando pola normalización lingüística e cultural de Cataluña. Naceu en 2007 coa reforma da Corporació Catalana de Ràdio i Televisió, creada en 1983. Forma parte da FORTA.
Claude François
miniatura|Claude François (1965). Claude François, nado en Ismailia (Exipto) o 1 de febreiro de 1939 e finado en París o 11 de marzo de 1978, foi un cantante pop francés.
Traxectoria
En 1968, Claude François e Jacques Revaux escribiron a canción Comme d'habitude, que se converteu nun éxito nos países francófonos. O cantante canadense Paul Anka reescribiu o texto para o público anglófono baixo o título My Way, que acabou por converterse nun éxito mundial nas interpretacións de Elvis Presley e Frank Sinatra.
Morreu electrocutado nun accidente no cuarto de baño.
Teletexto
miniatura|dereita|200px|Un exemplo de teletexto. O teletexto é un servizo de información en forma de texto que se emite xunto co sinal de televisión. Orixinouse no Reino Unido, a BBC realizou algunhas transmisións de probas en 1973, lanzándoo oficialmente o 23 de setembro de 1974. Precísase de televisores axeitados para acceder ao servizo; a maior parte de televisores que se venden desde os anos 90 incorporan este sistema porén existen rexións, como é o caso de América do Norte onde nunca se utlizou este sistema.
Na radio hai un sistema semellante chamado radiotexto ou RDS. Na Televisión Dixital Terrestre, ademais do teletexto, envíanse informacións sobre as canles a súa programación mediante EPG (electronic program guide).
A transmisión do teletexto
O sinal de televisión está formado por liñas agrupadas en campos e cadrados. Cada cadro (a equivalencia ao que en cinema é un fotograma) ten dous campos e cada campo está composto por un número concreto de liñas, este número depende do sistema de televisión empregado. Cada liña incorpora a información de luz e de cor, luminancia e crominancia, e os sincronismos necesarios para a súa posterior presentación no receptor de TV, estes sincronismos chámanse sincronismo horizontal e salva de cor. Os campos, par e impar que forman un cadrado, teñen tamén o seu sistema de sincronismos, estes reciben o nome de sincronismo vertical. Este sincronismo está formado polos pulsos de igualación, anteriores e posteriores, pulsos de sincronismos e liñas de recuperación. Estas últimas non levan información de imaxe, están baleiras, xa que o tempo de duración das mesmas era utilizado para a estabilización dos circuítos de deflexión vertical que a tecnoloxía existente no momento da definición do sinal de televisión (válvula termoiónica) precisaba de moito tempo para a súa estabilidade na recuperación da oscilación.
As novas tecnoloxías de estado sólido deixaron sen motivo estas liñas do sincronismo vertical que se aproveitaron para a transmisión doutras informacións e servizos, como os sinais VITS e o teletexto que utiliza un sistema de codificación dixital. Deste modo, os receptores non preparados simplemente ignoran estas liñas, e os preparados poden captar este sinal sen afectaren a calidade da imaxe.
Pasaporte de Andorra
O pasaporte de Andorra úsano os cidadáns andorranos para viaxar internacionalmente.
Requirimento de visados
miniatura|600px|centro|{{legend|orange|Andorra}}{{legend|#22b14c|Sen visado}} {{legend|greenyellow|Autorización electrónica}}{{legend|yellow|Visado á chegada}}
Pazo da Cultura de Pontevedra
O Auditorio e Pazo de Congresos de Pontevedra ou Pazo da Cultura é un edificio que acolle congresos, exposicións, concertos, obras de teatro e espectáculos de ballet e danza en Pontevedra. Está situado na zona norte da cidade, á beira do río Lérez e á altura da ponte dos Tirantes e foi deseñado polo arquitecto Manuel de las Casas.
Endoparasito
miniatura|250px|[[Proglote de Taenia saginata, un endoparasito animal que ataca a outros animais.]]
Pazo da Cultura de Pontevedra
Historia
A construción do Auditorio e Pazo de Congresos de Pontevedra planificouse a principios da década dos noventa como parte dun amplo proxecto urbanístico para o desenvolvemento da zona nordés da cidade, nos terreos desecados dunha antiga marisma.
Endoparasito
Un endoparasito é un parasito que vive no interior do seu hospedeiro.
Pazo da Cultura de Pontevedra
Historia
O proxecto incluía a construción dunha ponte atirantada, a ponte dos Tirantes, para dar servizo ao auditorio e como saída da cidade cara ao norte, un recinto feiral anexo ao Auditorio fronte ao Parque Rosalía de Castro, e a urbanización das ribeiras do río Lérez e o parque da Illa das Esculturas.
Endoparasito
Etimoloxía
O termo está forma polo elemento endo-, tirado do grego antigo ἔνδον éndon, "dentro", e parasito.
Pazo da Cultura de Pontevedra
Historia
O arquitecto Manuel de las Casas gañou o concurso de ideas para a construción do pazo de congresos, cuxa resolución se deu a coñecer o 2 de novembro de 1991. Realizou o proxecto en 1992. A construción do pazo de congresos comezou en 1993 e o auditorio inaugurouse en 1997, mentres que o recinto feiral inaugurouse en 1998.
Endoparasito
Tipos de endoparasitos
Existen endoparasitos vexetais (endófitos), ou animais (endozoos).
Pazo da Cultura de Pontevedra
Historia
O pazo inaugurouse o 20 de setembro de 1997, coa exposición A neutralidade da Orde de Manuel de las Casas e un concerto da mezzosoprano Teresa Berganza e a Real Filharmonía de Galicia dirixida por Maximino Zumalave.
Endoparasito
Tipos de endoparasitos
Por outra parte, hai parasitos que atacan aos vexetais e outros aos animais e, segundo os tecidos atacados, a fisionomía, etc., poden distinguirse diferentes tipos.
I.V.
"I.V." inclúe gravacións de guitarra feitas por hide antes da súa morte.
Endoparasito
Tipos de endoparasitos
Estes parasitos, á súa vez, divídense en:
Pazo da Cultura de Pontevedra
Descrición
O aspecto máis característico do exterior do pazo son as laxas de lousa verde, o aceiro corten, o cobre e o vidro que, xunto co conxunto harmónico dos volumes do edificio, como o cubo da sala de exposicións, favorecen a súa integración na paisaxe e a vexetación da contorna. Manuel de las Casas organizou o terreo deseñando plataformas artificiais, prazas e terrazas de pedra que se asoman á ría, ao Lérez e á cidade.
Endoparasito
Enfermidades parasitarias
Moitas enfermidades son provocadas por endoparasitos:
Pazo da Cultura de Pontevedra
Descrición
O complexo componse de volumes puros cun cilindro para o Auditorio e dous prismas en diferentes plantas, que albergan unha gran sala de exposicións, o centro de congresos, un restaurante e unha cafetería. A sala de congresos e as salas de reunións atópanse no interior do prisma trapezoidal. No prisma de base cadrada, a entrada e a grande claraboia conducen á sala de exposicións no nivel inferior. Na beira do Lérez, accédese ao edificio por unha escaleira de pedra protexida por un muro de lousa verde.
O Pazo de Congresos de Pontevedra foi deseñado para acoller diferentes tipos de eventos, convencións, salóns, mostras, eventos corporativos, reunións de negocios, seminarios, simposios, conferencias, calquera que sexa o formato ou o ton que os organizadores queiran darlle. As súas vantaxes resúmense en dúas palabras: modularidade e funcionalidade.
Superficies e número de prazas
O pazo de congresos ten:
Eventos
Ademais de concertos e espectáculos, o pazo de congresos acolle salóns e exposicións como Culturgal, a feira de actividades culturais e editoriais de Galicia, Pont Up Store, Cantos na maré, Etiqueta Negra, Edugal, Debut, etc.
Roque Barcia
O nome Roque Barcia pode referirse a:
Comité Militar Revolucionario
miniatura|dereita|Facsímile da proclamación de disolución do [[Goberno Provisional Ruso publicada polo Comité Militar Revolucionario de Petrogrado]] O Comité Militar Revolucionario, tamén coñecido como Milrevcom e BRK (en Военно-революционный комитет, Военревком, ВРК) foi o nome dos órganos militares creados polas organizacións do Partido Bolxevique baixo a autoridade dos soviets durante a preparación e desenvolvemento da insurrección armada na Revolución de Outubro de 1917. Funcionaron ata marzo de 1918. Os comités foron o corpo dirixente de poder da insurrección, instalando e asegurando o poder soviético. Executaron un papel de órganos provisionais extraordinarios da ditadura do proletariado.
Gràcies per la propina
Gràcies per la propina é unha novela de Ferran Torrent escrita en variante valenciana, publicada en 1994 pola editorial Columna. Foi levada ao cinema por Francesc Bellmunt en 1997.
Jason Lee
Jason Michael Lee, nado en Orange (California) o 25 de abril de 1970, é un actor estadounidense coñecido sobre todo polo seu papel de Earl en My Name Is Earl.
Gràcies per la propina
Trama
Ferran Torres narra de forma retrospectiva a súa infancia e mocidade en Benicorlí, unha vila imaxinaria da Horta de València. Logo do suicidio da súa nai, marcha xunto ao seu irmán Pepín á casa do seu avó e dos seus tíos Tomàs e Ramonet, unha familia liberal e pouco convencional, pero feliz e unida.
Jason Lee
Creceu en Huntington Beach e comezou con papeis secundarios en videoclips ou series.
Gràcies per la propina
Narración
A trama discorre entre 1960 e 1974, entre os 9 e os 23 anos do protagonista-narrador. Desde a súa primeira comuñón, a escola cos xesuítas, os comezos coa masturbación e o sexo, o traballo como comercial, montador de mobles e camareiro, a práctica do boxeo e o servizo militar.
Comité Militar Revolucionario
Os comités máis notables foron os do Soviet de Petrogrado, o Soviet de Moscova e a Stavka. O Comité Militar Revolucionario de Petrogrado foi creado o de 1917.
O inferno
O inferno (en L'Enfer) é unha novela de Henri Barbusse escrita en 1908. No libro, un narrador anónimo axexa ós seus compañeiros de casa a través dunha mira na súa parede. O inferno foi notablemente popular e amplamente discutido en Francia, vendendo máis de cen mil copias só no ano 1917. Colin Wilson prestou moita atención á novela de Barbusse na súa influente obra The Outsider.
Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné en xullo de 2019.
Gràcies per la propina
Narración
Descríbese a sociedade valenciana, coas oposicións da época entre o mundo rural e o urbano, así como entre as clases populares e aburguesadas. Descríbense os ambientes tabernarios, o ámbito da prostitución e dos espectáculos de variedades (coa vedete Rosita Amores) e do deporte, cos enfrontamentos entre o Valencia CF e o Levante.
Tamén se fala bastante da política do tempo, no tardofranquismo, con varios personaxes comunistas e anarquistas. Fálase da importancia da relixión católica no réxime, especialmente nos enterros e nas procesións.
Comité Militar Revolucionario
Creación
A idea de organizar un centro de operacións da insurrección armada pertence a Lenin. Na súa carta O marxismo e a insurrección, dirixida ao Comité Central do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia (bolxevique) en setembro de 1917, poñía na axenda a tarefa de preparar o levantamento armado ao escribir :
A decisión do Comité Central do POSDR(b) do 23 de outubro e o 29 de outubro de 1917 de mellorar a preparación para a insurrección armada apresurou a creación de corpos insurreccionais a nivel central e local. O CMR foi formado con representantes do Partido Bolxevique, os soviets, os comités de fábrica, os comités de soldados, as organizacións militares bolxeviques (Voyenka), a Garda Vermella, e outras organizacións. Os comités eran de diversos niveis territoriais como gubernia, cidade, raión, vólost etc. Mentres, no Exército, organizábanse a nivel de fronte, exército, corpo de exército, división e rexemento. En ocasións, as funcións do Comité Militar Revolucionario desempeñábanas os Comités Revolucionarios. Os Comités Militares Revolucionarios non eran uniformes en termos da súa composición social e partidaria, con todo a maioría deles eran principalmente bolxeviques.
O primeiro cuartel xeral da insurrección armada foi o Comité Militar Revolucionario de Petrogrado, que foi creado polo Soviet de Petrogrado e tomou o poder o 7 de novembro de 1917. Antes do triunfo da insurrección en Petrogrado, había máis de corenta Comités Militares Revolucionarios no país, cuxa principal actividade era a preparación militar e técnica da inminente insurrección.
Lista de Comités Militares Revolucionarios
Durante o proceso de toma do poder por parte dos soviets en Rusia houbo unha formación masiva de CMRs. Moitos CMRs apareceron por iniciativa dos delegados procedentes do II Congreso dos Soviets de Rusia. Foron enviados grandes escuadróns de comisarios, emisarios e axitadores revolucionarios a varias rexións do país por parte do CMR de Petrogrado, baixo a dirección do Comité Central do POSDR(b), que os conformou con organizadores experimentados.
Influencia
Nas semanas que seguiron á Revolución de Outubro, os Comités Militares Revolucionarios baseados no CMR de Petrogrado foron organizados a través dos outros soviets e cimentaron o control bolxevique. Estoutros CMRs foron formados por dirixentes locais aínda que axentes do CMR de Petrogrado estaban habitualmente en posicións de dirección para dirixir ou asesorar. A finais de novembro de 1917, representantes do CMR de Petrogrado estaban asignados en polo menos corenta e catro cidades así como en cento trece unidades militares ao longo de toda Rusia, Turquestán e o Cáucaso.
Me, Myself & Irene
Me, Myself & Irene é un filme estadounidense dirixido polos irmáns Peter Farrelly e Bobby Farrelly que foi estreado no 2000.
Sinopse
Charlie é un inocente e amábel policía de Rhode Island e pai solteiro de tres fillos negros que a súa esposa tivo tras unha aventura. Pero un día Charlie, coñecido polo seu bo carácter, non atura máis que lle tomen o pelo e sofre un trastorno de personalidade, converténdose en alguén completamente distinto, un hiperagresivo alter ego.
A Pena, San Martín de Lúa, Pol
A Pena é un lugar da parroquia de San Martín de Lúa no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 0 habitantes.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Udzima wa ya Masiwa
"Udzima wa ya Masiwa" (que en comoriano quere dicir "A Unión das Grandes Illas") é o himno nacional das Comores. Foi adoptado logo da independencia en 1978, sendo escrito por Said Hachim Sidi Abderemane, quen tamén compuxo a música, xunto con Kamildine Abdallah.
Mayotte (que é reclamada polas Comores, pero que está baixo administración francesa) tamén é mencionada na letra.
Lofoten
miniatura|300px|Paisaxe escarpada típica das Lofoten. As Lofoten son un arquipélago formado por unhas 80 illas que abranguen un espazo duns 175 km de norte a sur, dentro do círculo ártico situadas preto da costa noroeste de Noruega, da que as separa o estreito de Vestfjord. O arquipélago componse de illas rochosas separadas entre elas por estreitos en xeral de pouca amplitude. A altura máxima sobre o nivel do mar e de 1.161 metros. A súa superficie total é de 1,227 km², e a poboación de 24.500 persoas, ocupadas principalmente nos sectores pesqueiro e gandeiro. miniatura|Situación das illas Lofoten
Xeografía
As illas Lofoten espállanse entre os 67 e 68 graos norte. Entre a illa de Fiskebøl, ao norte, e a de Å, ao sur, hai 168 km de distancia. As illas principais son, de norte a sur::
Illadas e situadas ó sur desta última atópanse as illas de Værøy e Røst, de menor tamaño. As illas setentrionais teñen extensións de herba relativamente importantes, pero as paisaxes vanse facendo máis escarpadas canto máis ó sur, adoptando as illas meridionais o aspecto de montañas dentro do mar, con só unha reducida área costeira habitable.. miniatura|esquerda|210px|Mapa das Lofoten e [[Vesterålen]]
Clima
Malia a súa situación preto do Ártico o arquipélago ten un microclima suave, en particular durante o verán, causado polas moitas horas de sol e, sobre todo, pola corrente do Golfo, que converxe con dúas correntes submariñas, a corrente Nor Atlántica e a corrente Norueguesa. As Lofoten están situadas nun dos puntos máis exotérmicos desta corrente submarina transatlántica e están ademais bordeadas por 3 das súas conco gallas principais. Entre xuño e agosto as temperaturas máximas poden pasar dos 25°, con medias de 20°. Nesa época do ano a temperatura do mar non adoita baixar dos 20°.
A falta de sol contrarresta de xeito máis eficaz o resto do ano os efectos da corrente mariña cálida, polo que as illas teñen temperaturas semellantes ás das zonas polares, con puntas de - 35 °C en febreiro. miniatura|500px|Vista panorámica do [[fiorde Bas.]]
Historia
Os primeiros vestixios de presenza humana remóntanse a hai 6000 anos cando as illas estaban ocupadas por poboacións que vivían da caza de mamíferos terrestres e focas e a pesca de peixes e baleas. Hai uns 4 000 anos, comezaron os cultivos de cereais. A illa de Vestvågøy tivo importancia na civilización viquinga. A partir do século XII as illas adquiriron importancia grazas ó comercio do bacallau seco, que era exportado a toda Europa. Nesa época as illas dependían da cidade norueguesa de Berguen. Membro da Liga Hanseática. A pesca recibiu un novo pulo a partir de 1860, por causa dos inmensos bancos de arenques que viñan pasa-lo inverno nas augas cálidas da corrente do Golfo. As capturas das Lofoten chegarán a representar o 80% do total das exportacións de Noruega.
Telemadrid
Telemadrid é a primeira canle de televisión autonómico da Comunidade de Madrid, pertencente ao grupo Ente Público Radio Televisión Madrid. Afiliado a FORTA, é unha cadea pública que pertence ao goberno autonómico. Comezou a súa emisión o 2 de maio de 1989. Na súa programación predominan os programas informativos, orientados cara á poboación local. Dado que Madrid é a capital do país, tamén incide na política española.
A súa sede central encóntrase na Cidade da Imaxe, en Pozuelo de Alarcón, Madrid.
En abril de 2012 acadou un 6,9% de Share FormulaTv
Louise Glück
Louise Glück, nada en Nova York o 22 de abril de 1943, é unha poeta estadounidense en lingua inglesa. Foi a duodécima poeta laureada (2003-2004) pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e concedéronlle o premio Nobel de Literatura en 2020.
Traxectoria
Louise Glück é autora de trece libros de poesía, entre os que se inclúen Averno, The Seven Ages, Vita Nova, polo que foi galardoada co Premio de Poesía de The New Yorker, Meadowlands, The Wild Iris, polo que recibiu o Premio Pulitzer de Poesía e o Premio William Carlos Williams da Poetry Society of America, Ararat, polo que obtivo o Premio Nacional de poesía Rebekah Johnson Bobbit; mentres que con The Triumph of Achiles recibiu, entre outros, o National Book Critics Circle Award.
Tamén publicou unha colección de ensaios, Proofs and Theories: Essays on Poetry(1994), coa que gañou o PEN Martha Albrand Award for Nonfiction.
Premios e recoñecementos
En 2001, a Universidade de Yale concedeu a Louise Glück o Bollingen Prize. Entre outros galardóns e honores, posúe o Lannan Literary Award, o Sara Teasdale Memorial Prize, a Medalla ao mérito do MIT e recibiu diferentes axudas e bolsas para a creación literaria de institucións coma as fundacións Guggenheim e Rockefeller.
María do Carmo Ríos Panisse
María do Carme Ríos Panisse, nada en Santiago de Compostela o 18 de maio de 1946, é unha filóloga galega.
Traxectoria
É filla da química e farmacéutica María del Portal Panisse e do químico, farmacéutico e doutor en física Enríque Ríos Suárez. Graduouse en Filosofía e Letras en 1968 na Universidade de Santiago de Compostela coa tese ''Vida mariñeira de Sada. Contribución pra un estudo lingüístico''. Doutorouse en 1973 coa tese Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia.
É a primeira persoa en ocupar unha praza de profesor ou profesora de Lingua e Literatura Galega no ensino secundario como catedrática no IES Rosalía de Castro de Compostela desde 1981 até a súa xubilación en 2006. Anteriormente foi profesora no IES Xelmírez, na facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela e no propio IES Rosalía de Castro. Participou na Agrupación Cultural O Galo de Santiago e no Instituto da Lingua Galega. Neste último colaborou na creación do proxecto do tesouro lexicográfico galego.
En 1973 participou no Atlas lingüístico de los marineros peninsulares dirixido por Manuel Alvar.
Vida persoal
Casou con Antón Santamarina. É nai de Cibrán e Duarte Santamarina Ríos.
Obra
Amais, publicou numerosos artigos en revistas como Grial ("Contos da miña terra (1864), primeira edición do conto galego atribuído a Rosalía de Castro", 1995), en Dorna ("Consideracións didácticas sobre a literatura galega: o problema do funcionamento do texto literario nunha situación lingüística e cultural non normalizada") ou no Anuario de Estudios Literarios Galegos. Tamén é autora de relatorios sobre lingua e literatura galegas en homenaxe a Ramón Otero Pedrayo, Álvaro Cunqueiro ou Celso Emilio Ferreiro.
No libro Os séculos escuros, coordinado por Anxo Tarrío (Hércules de Ediciones, A Coruña, 2000), foi responsable dos capítulos dedicados ó Prerrexurdimento e ós inicios do Rexurdimento. É tamén autora de edicións críticas de Devalar, de Otero Pedrayo (1992), e Obra poética dispersa de Xoán Manuel Pintos Villar (2006).
O Outeiro de Xaviña, Coristanco, Coristanco
O Outeiro de Xaviña é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 64 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 30 homes e 34 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Panfronio
Panfronio foi un senador romano que viviu na segunda metade do século VI.
Traxectoria
Panfronio, se cadra descendente do uir illustris Panfronio correspondente de Ennodio na época de Teodorico. , era un oficial civil imperial de alto rango e membro importante do senado romano. Viviu no período da guerra gótica (535-553), a consecuencia da cal Italia foi conquistada polo Imperio romano de Oriente (ou bizantino). Como confirmación da importancia que revestía Panfronio en Italia, ao final da guerra (sobre 555) o Emperador Xustiniano I dirixiu unha constitución imperial que atanguía os debedores en Italia e Sicilia precisamente a Panfronio, ademais de ao xeneralísimo Narsés e ao senado. Probabelmente na época da constitución imperial en cuestión, Panfronio era o praefectus urbi de Roma.
Panfronio aparece citado como patricius e membro do senado romano en dous fragmentos da obra histórica (que só sobrvive en fragmentos) do historiador clasicista bizantino Menandro Protector. Conta Menandro que sobre o 561 o xeneralísimo Narsés enviou a Panfronio e o comes patrimonii per Italiam, Bono, onda o xeneral franco Amingo para lle pedir que non obstaculizase o cruzamento do río Adige por parte do exército bizantino, pois iso significaría vilar a tregua acadada un tempo antes entre imperiais e francos; Amingo, porén, negouse, con toda probabilidade porque estaba aliado co godo rebelde Widin, a que estaba a combater Narsés, obrigando a Narsés a enfrontarse con el e vencelo xunto con Widin.
No 578/579 Panfronio, se cadra na época caput senatus, foi enviado polo senado romano como embaixador a Constantinopla para pedirlle ao emperador Tiberio II axuda contra os longobardos, que no 568 invadiran a península e que en poucos anos a ocuparan en gran parte, chegando mesmo a cercar Roma no curso do ano 579. Tiberio II, porén, estaba ocupado contra os persas, polo que estaba imposibilitado para enviar reforzos a Italia; en cambio rexeitou as 3.000 libras de ouro que Panfronio pretendía darlle como regalo pola súa subida ao trono (Tiberio II era de feito emperador había pouco) e aconselloulle que o empregase para corromper os duques longobardos para os empurrar a pasar ao servizo de Bizancio ou ben para lle pedir axuda aos francos. Tales medidas, con todo, non fixeron efecto.
Pieter Sjoerds Gerbrandy
Traxectoria
Gerbrandy naceu nunha aldea preto de Snits en Frisia. Estudou na Universidade Libre de Ámsterdan, despois de se graduar en 1911 exerceu como avogado en Leiden e despois en Snits. En 1918 como capitán na reserva foi de voluntario á Haia para facer fronte á proclamación da revolución socialista polo líder socialista Pieter Jelles Troelstra. Entre 1920 a 1930 foi membro da asemblea provincial polo Partido Antirrevolucionario. Desde 1930 era profesor na Universidade Libre de Ámsterdan e en 1939 fora ministro de Xustiza no gabinete de Dirk Jan de Geer contra a recomendación do seu partido. Tras a invasión alemá en 1940, e o exilio da familia real e o goberno, polo seu rexeitamento da política derrotista de De Geer a raíña Guillermina nomeouno primieiro ministro do goberno neerlandés no exilio, servindo tamén como ministro de xustiza e colonias. Pola súa iniciativa comezou a emitir Radio Oranje que subministraba información á poboación neerlandesa baixo ocupación alemá e no que el emitía chamados á poboación. Despois da liberación du sur do país, ao marchar os ministros socialistas formou un novo goberno, estritamente subordinado ao goberno militar e tras a total liberación dos Países Baixos cesou nas súas funcións. Gerbrandy opúxose á chamada "política indonesia" e presidiu de 1946 a 1950 o Comité Nacional para a Preservación da Unidade do Reino, que se opuña á independencia de Indonesia. Entre 1948 e 1959 foi deputado no Parlamento, e en 1955 concedéronlle o título de Ministro de Estado e en 1956 estivo na coñecida como comisión Beel que se encargou do affaire Greet Hofmans e da súa relación coa Casa Real.
One Tree Hill (serie de televisión)
One Tree Hill é unha serie creada por Mark Schwahn que se emitiu por primeira vez en setembro de 2003 no canal americano WB Television Network. Narrada en ton dramático, conta a vida de 5 adolescentes na localidade de Tree Hill (EEUU). A serie conta con 6 temporadas, na sétima a emitir a partir de setembro de 2009 non participarán Chad Michael Murray e Hilarie Burton, dous dos actores principais.
Personaxes
Nathan Scott (interpretado por James Lafferty). Medio irmán de Lucas, comeza a serie sendo un adolescente arrogante, pero a súa dificultosa relación familiar e o amor fanno ser un dos personaxes que máis evoluciona o longo da serie. Ó comezo da primeira temporada sae con Peyton.
Haley James-Scott(interpretada por Bettany Joy Galeotti). Mellor amiga de Lucas, gran estudante e apaixonada da música. Participa no programa de tutorías do instituto de Tree Hill, a través do cal entablará relación con Nathan.
Brooke Davies(interpretada por Sophia Bush). Mellor amiga de Haley e capitá do equipo de animadoras do instituto de Tree Hill. Atraída por Lucas dende que este ingresa no equipo de baloncesto, acostumada a consegui-lo que quere, proponse conseguir a Lucas.
Peyton Sawyer(interpretada por Hilarie Burton). Mellor amiga de Brooke e moza de Nathan o comezo da primeira temporada, atopará o amor a primeira vista en Lucas, pero todo será moi complicado. Animadora, debuxante e apaixonada da música.
Outros personaxes
Dan Scott (interpretado por Paul Johansson. Pai de Lucas e de Nathan. De novo foi un importante xogador de baloncesto, pero viuse apartado do xogo por unha lesión. Tratará de conseguir que o seu fillo Nathan persiga este soño que el non puido conseguir, mentres que ignora e despreza a Lucas.
Deb Scott (interpretada por Barbara Alyn Woods). Nai de Nathan e muller de Dan.
Culto ós devanceiros
miniatura|250px|Cemiterio de [[Goiriz, Vilalba|Goiriz, Vilalba.]] O culto ós devanceiros é unha práctica de respecto e veneración ós antepasados mortos. Nalgunhas culturas, está relacionado coa crenza de que os mortos teñen unha existencia continua, e algúns posúen a habilidade de influír no porvir dos vivos. Algunhas sociedades veneran ós seus antepasados familiares directos, e algunhas comunidades relixiosas, en particular a Igrexa católica, veneran ós santos como intercesores de Deus e ás almas que parten ó purgatorio.
En moitas culturas de Europa, Asia, Oceanía e África, o obxectivo da veneración é asegurar a existencia dos devanceiros e a súa boa disposición cara ós vivos, e ás veces, pedir polo seu favor ou axuda. A función social e non relixiosa do culto ós devanceiros é cultivar os valores de parentesco, como a piedade filial, a lealdade familiar e a continuación da liñaxe familiar. O culto ós devanceiros é corrente en toda clase de sociedades, con diferentes graos de complexidade política, social e tecnolóxica, e é un destacado compoñente de moitas prácticas relixiosas.
Magadan
miniatura|400 px|Localización de Magadan Magadan é unha cidade portuaria no mar de Okhotsk, centro administrativo do oblast de Magadan, Rusia, ten o status de cidade desde 1939. A súa superficie é de 180 km², a poboación de 107.500 (2006) e a densidade de poboación de 597.2 h/km². Conta con dous aeroportos, o internacional Aeroporto de Sokol e o pequeno aeroporto Magadan 13. A construción naval e a pesca son as principais actividades económicas da cidade, o porto permanece libre de xeo de maio a decembro.
Magadan fundouna Eduard Berzin, primeiro director de Dalstroi, en 1933 na localización dun antigo asentamento de comenzos de século para que servira como porto exportador do ouro e outros minerais da rexión de Kolima, situada nunha zona moi illada, a cidade máis próxima, Jakutsk, está a 2200 km de estrada non asfaltada. Durante o stalinismo a cidade foi un centro de paso de prisioneiros enviados os gulags e a autoestrada que leva á rexión das minas de ouro coñécese como a estrada dos ósos, debido aos prisioneiros que morreron durante a súa construción.
O clima é subártico, os invernos son longos e fríos, con só seis meses por riba dos 0º. A paisaxe da rexión é o xeo e a tundra, as temperaturas oscilan entre os -22 °C en xaneiro ata os 12 °C en xullo.
Nine Lives (filme de 2005)
Nine Lives é un filme estadounidense dirixido por Rodrigo García que foi estreado no 2005.
Sinopse
Sandra (Elpida Carrillo) está no cárcere e desexa desesperadamente ver á súa filla que foi a visitala. Diana (Robin Wright) enfróntase de súpeto cunha relación do pasado (Jason Isaacs), cando xa está embarazada do seu novo marido. Holly (Lisa Gay Hamilton) non se sente capaz de seguir vivindo mentres o seu padrastro non recoñeza o dano que lle causou. Sonia (Holly Hunter) e o seu marido revelan un íntimo segredo ós seus amigos máis achegados. A adolescente Samantha (Amanda Seyfreid) está atrapada no medio da destrutiva relación dos seus pais. Lorna (Amy Brenneman) intenta reconfortar ó seu exmarido tralo suicidio da súa muller. Ruth (Sissy Spacek), a nai de Samantha, ten unha cita extra conxugal nun motel. Camille (Kathy Baker) amósase moi asustada ante unha intervención cirúrxica. A pesar dos anos transcorridos, Maggie (Glenn Close) aínda non puido superar a morte da súa filla María (Dakota Fanning).
Vulcain 2
Vulcain 2 é a designación do motor foguete sucesor do Vulcain, utilizado na etapa central do foguete Ariane 5 nas súas últimas versións.
O motor Vulcain 2 funciona alimentado por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. Ten un pulo de 939,5 kN a nivel do mar e usa arrefriamento rexenerativo para manter a tobeira a temperaturas por debaixo do punto de fusión do material que a compón ao mesmo tempo que quenta o hidróxeno líquido antes de entrar na cámara de combustión.
Río Guadalimar
O río Guadalimar é un afluente do Guadalquivir, pola súa marxe dereita, que corre principalmente por Andalucía. Polo seu caudal é o segundo tributario máis importante do Guadalquivir, despois do río Genil. A súa lonxitude é de 180 km.
Percorrido
O Guadalimar nace ao pé do Cerro Almenara, na Serra de Alcaraz, na provincia de Albacete, a 1.200 m.s.n.m., para adentrase deseguido na provincia de Xaén. O seu curso transcorre encaixado na serra de Segura, abríndose ás veces nos terreos ondulados das comarcas de Baeza e Linares, para confluír, finalmente con o Guadalquivir á altura de Mengíbar. O Guadalimar é un río da conca alta do Guadalquivir, e a súa propia bacía alcanza 5.226 km².
Afluentes
Os seus principais afluentes recíbeos pola beira dereita, salientando o río Guadalmena, o Guadalén e o Guarrizas. Os afluentes da orela esquerda son muito máis curtos.
Encoros
No propio río hai un pequeno encoro, o de Giribaile. Augas abaixo da súa confluencia con o Guadalquivir sitúase o encoro de Mengíbar, cunha "cola" que remonta o tramo final do Guadalimar.
Protección
O tramo alto do Guadalimar transcorre polo Parque Natural das Serras de Cazorla, Segura e Las Villas.
Toponimia
O nome do río deriva do árabe wadi-al-ahmar, "o río vermello". O cambio -a- > -i- prodúcese por imela.
Luis Fernández Toledo
Luis Fernández Toledo, nado en Tarifa (Cádiz) o 2 de outubro de 1959, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol hispano-francés. Xogaba de defensa ou centrocampista e actualmente adestra á selección israelí.
Estella Warren
Estella Dawn Warren, nada o 23 de decembro de 1978 en Peterborough, Ontario, é unha actriz, modelo e nadadora canadense.
A Ponte Pequena, Coristanco, Coristanco
A Ponte Pequena é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 64 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 32 homes e 32 mulleres.
Lúa, San Martín de Lúa, Pol
Lúa é un lugar da parroquia de San Martín de Lúa no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 20 habitantes (6 homes e 14 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Capilaroscopia
300px|miniatura|Capilaroscopia normal 300px|miniatura|Un capilaroscopio, composto por un estereomicroscopio trinocular ao que se adxunta unha videocámara dixital. A capilaroscopia é unha proba diagnóstica empregada para estudar a morfoloxía dos capilares sanguíneos que se atopan baixo o leito ungueal. Habitualmente está indicada para o estudo do fenómeno de Raynaud. O fenómeno de Raynaud é un proceso no que os dedos mudan de cor en resposta a un estímulo térmico (frío) ou estresante. O fenómeno de Raynaud pode ser primario ou asociado a outra doenza. A capilaroscopia permite establecer a etioloxía do fenómeno de Raynaud.
A capilaroscopia permite dilucidar se un fenómeno de Raynaud é secundario a unha doenza do tecido conectivo. A enfermidade que máis se asocia a este fenómeno é a esclerodermia ou esclerose sistémica. Nesta doenza, a capilaroscopia amosa claramente o denominado "patrón esclerodermico", que se caracteriza pola diminución ou ausencia de capilares en parches, dilatacións capilares, megacapilares e hemorraxias cuticulares.
Outras doenzas que cursan cun patrón alterado na capilaroscopia son a dermatomiosite, o lupus eritematoso sistémico, a doenza mixta do tecido conectivo e a síndrome antifosfolípida.
Historia
A capilaroscopia emerxeu por vez primeira após as observacións do físico italiano Giovanni Rasori (1766–1837), quen a través dunha lente describiu alteracións nos capilares das unllas en relación a doentes de enfermidades do tecido conectivo.
Posteriormente, Brown e O'Leary empregaron a mesma técnica para estudar especificamente o fenómeno de Raynaud no contexto da esclerose sistémica.
Diocese de Iria
dereita|200px|miniatura|Igrexa de Santa María de Iria Flavia.