cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georges Dumézil
A trifuncionalidade
Este esquema tripartito foi aplicado con éxito a outros campos de estudo sociais e literarios, incluíndo os contos clásicos e populares. Unha das excepcións indoeuropeas é a división do panteón nórdico, de dúas ramas.
Exodus
Exodus (‘éxodo’ en inglés) pódese referir a:
Televisión
Ademais, pode facer referencia a:
Eritroaférese
Unha eritroaférese é unha doazón de eritrocitos ou glóbulos vermellos, que son as células do sangue encargadas de transportar o osíxeno polas veas. O seu resultado utilízase nas urxencias e nas operacións cirúrxicas ou de transplantes de órganos. A rápida recuperación dos compoñentes despois deste tipo de aférese permite incrementar a frecuencia no número de doazóns anuais e mesmo se pode combinar con doazóns convencionais cumprindo o establecido pola lei.
Arco (periódico)
Arco foi un xornal editado en Ourense entre 1937 e 1940.
Eritroaférese
Os grupos sanguíneos máis demandados en Galicia son o A- e o 0-, debido a que este último é o doante universal. Isto débese a que os grupos dos sistema AB0 e do sistema Rh se caracterízan polos antíxenos eritrocitarios, unhas moléculas que están na superficie da membrana dos eritrocitos e que provocan a aglutinación cos antíxenos incompatibles (doutro grupo). Por iso o sangue de alguén do grupo A ten unha certa molécula que é recoñecida e neutralizada polos antíxenos presentes no sangue doutro grupo pero non cando entra en contacto con outro sangue do grupo A. Cando un ferido chega a urxencias e precisa unha transfusión de sangue, se non se lle coñece o grupo sanguíneo, debe tratárselle con sangue do grupo 0- para evitar unha reacción que doutro xeito lle podería matar.
Arco (periódico)
Historia e características
Subtitulado Órgano de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Orense, apareceu o 21 de outubro de 1937 para substituír a Rumbo. Emilio Canda Pérez figura como fundador, e estivo dirixido por Mariano Rodríguez de Rivas, Lorenzo Garza, Benito García, Antonio Nobre e finalmente Bartolomé Mostaza. Augusto Assía foi redactor-xefe, sendo tamén responsable da sección de política exterior. Cesou a súa publicación o 31 de outubro de 1940 para fusionarse con La Región, por orde da Dirección General de Prensa.
Guido I de Spoleto
Guido I de Spoleto, foi Vito di Spoleto desde o 843 duque de Spoleto ata o 860.
Traxectoria
Era fillo de Lamberto I de Nantes e foi a Italia xunto co seu pai, no grupo de nobres máis próximos a Lotario I. Recibiu a abadía de Mettlach na Lotarinxia o 840, cando morreu o emperador Luís o Piadoso.
Casou con Ita (ou Itana), filla do duque Sico I de Benevento. O 843 recibiu o ducado de Spoleto e o mesmo ano participou na guerra civil do ducado de Benevento ao lado do seu cuñado Siconulfo. Actuou de mediador nalgúns momentos pero a loita só había acabar baixo o rei Luís II de Francia, sucesor de Lotario. O 846 uniuse ás forzas do emperador en Roma e loitou contra os sarracenos, que foron expulsado do Lacio.
O 858 axudou a Ademar de Salerno contra o conde de Capua Lando I, e a súa intervención representoulle adquisición do val do Liris, con Sora e Arpino, arrebatadas a Landenulfo de Teano, irmán de Lando I. Morreu o 860. Sucedeuno o seu fillo Lamberto I de Spoleto.
Talla
O termo talla pódese referir a:
The Help
The Help é unha novela da escritora norteamericana Kathryn Stockett, publicada en 2009. Trata da vida de empregadas domésticas afroamericanas que traballan en casas de brancos en Jackson (Mississippi) a comezos da década de 1960, aínda que sen ser un libro histórico.
A novela é a primeira de Stockett. A escritora tardou cinco anos en finalizar o libro, que foi rexeitada por polo menos 45 axentes literarios. Foi escrito por Kathryn como homenaxe a Demetrie, a empregada negra que a coidou de nena. The Help foi publicada en 35 países, e en xeral ten recibido críticas favorábeis.
Trama
A novela comeza narrada en primeira persoa por tres mulleres: Aibileen, Minny e Skeeter. Aibileen é unha criada afroamericana que limpa casas e coida os nenos de varias familias de brancos. O seu primeiro traballo desde que o seu fillo de 24 anos, Treelore, morrese nun accidente laboral é atender o fogar dos Leefolt e coidar da súa filla pequena, Mae Mobley. Minny é a amiga de Aibileen que frecuentemente conta aos seus xefes o que pensa deles, polo que foi despedida de dezanove traballos. A xefa máis recente de Minny era Mrs. Walters, nai de Hilly Holbrook. Hilly é a líder social da comunidade e cabeza da Junior League.
Eugenia "Skeeter" Phelan é a filla dunha prominente familia de brancos cuxa granxa de algodón dá emprego a moitos afroamericanos nos campos, e tamén no fogar. Skeeter acaba de terminar a universidade e volve a casa co soño de converterse nunha escritora. O soño da súa nai é que Skeeter case. Skeeter frecuentemente pregúntase pola desaparición de Constantine, a criada que a viu crecer. Esta estivera escribindo a Skeeter mentres estaba na universidade e na súa última carta prometíalle unha sorpresa cando volvese. A familia de Skeeter cóntalle que Constantine dimitiu e que fora vivir cos seus parentes a Chicago. Skeeter non cre que Constantine os deixase e intenta descubrir o que pasou, mais ninguén quere falar do tema.
A vida que levaba Constantine mentres axudaba á familia Phelan leva a Skeeter a decatarse de que ás súas amigas criadas non son tratadas como as empregadas brancas. Decide (coa axuda dunha editorial) que quere revelar a verdade sobre ser unha criada de cor en Mississippi. Skeeter empeza a comunicarse coas criadas e a gañar a súa confianza. Os perigos de escribir un libro sobre afroamericanos no Sur a comezos da década de 1960 penden sobre as tres mulleres.
Abrente (1957)
A revista Abrente é unha revista de periodicidade anual publicada por primeira vez en 1957 pola Casa Galicia de Valladolid. A súa primeira publicación realizouse cunha tiraxe de 1000 exemplares. A revista está escrita en galego e castelán, mais con predominio do castelán. O galego só é empregado en colaboracións literarias. A revista ten entre 24 e 64 páxinas e é gratuíta. As empresas encargadas da súa impresión foron Gráficas Lafalpoo (Valladolid) e a Imprenta Samagón (Sevilla, 46 (Delicias)).
A dirección da revista estivo constituída por Francisco Villares Ortuño, Jesús Rodríguez Chás Gómez, José Pérez Sanjurjo, María Nieves Ramos, Ramón Vázquez Rivas e Xoán Manuel González.
Colaboradores
Algúns colaboradores da revista foron Álvaro Cunqueiro, Ángela Alonso (fotografía), Antonio Barbosa Fernández, Antonio Diéguez Añel, Ánxel Gómez Montero, Augusto M. Casas, Camilo Alonso Vega, Camilo Domínguez Vicente, Cándido Conde Pumpido, Celso Emilio Ferreiro, Constantino Lobo Montero, Eduardo Sanjurjo, Esmeralda Romanos, Fermín Gutiérrez de Soto, Fernando Medina Mendoza, Fernando Quiroga Palacios, Francisco López Carballo, G. Arias, Geli Plaza (fotografía), Gerardo Diego, Jesús García Fiso, José María Pérez Sanjurjo (asesoramento), Juan Beceiro, Juan Ferreiro González, Loreto Pérez Pescador, Luciano del Río, Luis Romay, Manuel Cuña Novás, Manuel Fernández Castro, Manuel Fraga, María do Carme Taboada Besteiro, Oscar Muñoz Ovelleiro, Pedro Nieto Antúnez, Pío Cabanillas Gallas, Purificación Martín Sanz, Ramón Lorenzo, Ramón Otero Pedrayo, Ramón Robles Pazos, Roberto Luis Moskowich, Susana Menéndez Otero, Xerardo Caíña Lamas, Xosé Neira Vilas.
Contido
O contido da revista está ligado ao obxectivo da súa creación: achegar Galicia e a súa cultura a todos os asentados en Valladolid. En consecuencia, as temáticas desenvolvidas son a lingua, a literatura, o folclore, os contos e lendas etc. Os primeiros números están adicados a Santiago Apóstolo e, de feito, a súa publicación coincidía con esas datas até 1985.
A revista presenta abundante publicidade de carácter comercial por tódalas súas páxinas. As fotografías non son moi abundantes, principalmente de paisaxes galegas. Tamén inclúe debuxos e viñetas humorísticas.
Arte abstracta
miniatura|Cadrado Negro por [[Kazimir Malevich]]
A arte abstracta é un estilo artístico que xurdiu arredor de 1910 e cuxas consecuencias múltiples fixeron del unha das manifestacións máis significativas do espírito do século XX.
A arte abstracta deixa de considerar xustificada a necesidade da representación figurativa e tende a sustituíla por unha linguaxe visual autónoma, dotada das súas propias significacións.
Esta linguaxe elaborouse a partir das experiencias fauvistas e expresionistas, que exaltan a forza da cor e desembocan nas chamada abstracción lírica ou informalismo, ou ben a partir da estruturación cubista, que dá lugar ás diferentes abstraccións xeométricas e construtivas.
Abstracción lírica
A obra de Wassily Kandinsky ilustra a chamada abstracción lírica. Chegou, entre 1910 e 1912, a unha abstracción impregnada de sentimento, idealmente representativa das aspiracións dos artistas do grupo expresionista de Múnic Der Blaue Reiter, do que el mesmo formaba parte.
En Francia, Robert Delaunay elaborou, dende 1912, a partir das teorías de Chevreul sobre o contraste simultáneo das cores, as súas Fiestras e as primeiras Formas circulares cósmicas abstractas, mentres que Frank Kupka expoñía no Salón de Outono de 1912 Amorfa, fuga de dúas cores e en 1913 Planos verticais azuis e vermellos.
Na mesma época, en Rusia, Mikhail Larionov e Natalia Goncharova levaron ata a abstracción pura o seu método de transcrición do fenómeno luminoso, ó que lle chamaron raionismo.
Wassily Kandinsky foi un dos pioneiros da arte abstracta con obras como negro e morado.
Abstracción xeométrica
A abstracción de Piet Mondrian elaborouse a partir da retícula cubista, á que progresivamente reduciu a trazos horizontais e verticais que encerran planos de cor pura. Pola súa simplificación, a linguaxe do neoplasticismo, nome que deu á súa doutrina artística, satisfacía as esixencias de universalidade do artista.
En Francia, a abstracción de Fernand Léger (Contrastes de forme, 1913-1914) e a de Picabia (Udnie, 1913) empregaron formas cubistas sen renunciar á intensidade cromática.
En Rusia, tras ser o principal representante do cubo-futurismo, Kazimir Malevich rompeu radicalmente con tódalas vellas concepcións da arte ao pintar en 1915 Carré noir dando lugar ao suprematismo. Paralelamente, Vladímir Tatlin creou cos seus relevos abstractos unha das primeiras formulacións do que se chamaría o construtivismo.
Alexandr Rodchenko, tras pintar os seus tres monocromos (Amarelo puro, Azul puro, Vermello puro, 1918) e O Lissitzky, aproveitaron o seu coñecemento da forma para ir avanzando cara a unha concepción utilitaria da arte que triunfou tamén na Bauhaus en Alemaña baixo o impulso de artistas como László Moholy-Nagy ou Josef Albers.
Irazú
Nas súas abas situábase en 1569 un pobo indíxena chamado Istarú, polo que segundo se cre, co correr do tempo ese nome foi deformándose até o que hoxe coñecemos. Tamén é posíbel que o seu nome sexa éuscaro, xa que a palabra Irazú significa nese idioma "lugar de felgos", e nas abas do volcán danse con facilidade os felgos de altura. Ademais, o uso nome Irazú é relativamente recente, e non se encontra mencionado en documentos dos séculos XVI e XVII, épocas en que ao volcán se lle chamaba simplemente o volcán de Cartago.
Ten 3432 metros de altitude e a súa forma é subcónica irregular.
Entrou en erupción con frecuencia en tempos históricos - polo menos 23 veces desde a súa primeira erupción rexistrada en 1723. A erupción máis recente comezou en 1963 e seguiu até 1965. Comezou xusto o día que o Presidente dos EUA John F. Kennedy comezou unha visita oficial a Costa Rica, e cubriu a capital, San José, e a maior parte das terras altas centrais de Costa Rica con cinzas.
Desde a erupción de 1963, o volcán estivo inactivo, aínda que os frecuentes terremotos mostren que o magma se traslada aínda baixo o volcán. En 1994 ocorreu unha pequena erupción freática, causada por abundantes chuvias que desestabilizaron a ladeira do volcán, causando a descompresión rápida do sistema hidrotermal.
O cume do volcán ten varios cráteres, un dos cales contén un lago verde de profundidade variábel. É o volcán activo máis alto de Costa Rica. É doado visitalo desde San Xosé, a través dun camiño directo até os cráteres do cume e un servizo diario de autobús ao cume. É un punto turístico moi popular.
Desde o seu cume e durante un día claro, é posíbel ver ambos os océanos, o Atlántico e o Pacífico. Non obstante, os días despexados no cume son moi raros, xa que a maior parte do tempo permanece cuberto de nubes.
Kathryn Stockett
Kathryn Stockett, nada en Jackson (Mississippi) en 1969, é unha escritora norteamericana.
Traxectoria
Kathryn é filla de Robert Stockett e Ruth Elliott Stockett, e ten outros catro irmáns. Até 2001, viviu en Nova York, onde traballou no mercado editorial, porén reside actualmente en Atlanta.
O seu primeiro libro, The Help, a cerca de empregadas domésticas afroamericanas que traballan en lares brancos, na década de 1960, converteuse en bestseller poucos meses despois de ser lanzado. A adaptación cinematográfica do libro estreouse no 2011, sendo o seu guión escrito por Tate Taylor, un amigo de infancia de Kathryn. A novela foi escrita como homenaxe a Demetrie, a empregada negra que foi a súa coidadora nunha infancia fracturada polas separacións e ausencias dos pais.
Alpaca (aliaxe)
A alpaca, tamén chamada prata alemá, é unha aliaxe ternaria composta por cinc, cobre e níquel, cunha cor e brillo semellantes á prata. As aliaxes que conteñen máis dun 60 % de cobre son monofásicas e caracterízanse pola súa ductilidade e pola facilidade para seren traballadas a temperatura ambiente. A adición de níquel confírelle unha boa resistencia aos medios corrosivos.
Entre as aplicacións áchanse a fabricación de vaixelas de mesa, cremalleiras, obxectos de bixutería, diales dos aparellos de radio, instrumentos cirúrxicos e dentais, e reóstatos.
Isn't Anything
Isn't Anything é o álbum de estrea da banda irlandesa de shoegaze My Bloody Valentine, editado o 1 de novembro de 1988 a través do selo Creation Records.
En outubro de 2016 Pitchfork Media situouno no número 4 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.
Substancia química
miniatura|A auga e vapor son dúas formas diferentes dunha mesma substancia química Unha substancia química é calquera material cunha composición química definida, sen importar a súa procedencia. Por exemplo, unha mostra de auga ten as mesmas propiedades e a mesma proporción de hidróxeno e osíxeno sen importar se a mostra íllase dun río ou créase nun laboratorio.
Unha substancia pura non pode separarse noutras substancias por ningún medio mecánico. Estas substancias poden clasificarse en dous grupos; elementos e compostos. Os elementos están formados por átomos dun mesmo número atómico e os compostos puros son combinacións de dúas ou máis elementos nunha proporción definida. Substancias químicas típicas que se poden atopar no fogar son auga, sal (cloruro de sodio) e azucre (sacarosa). En xeral, as substancias existen como sólidos, líquidos, ou gases, e poden transformarse entre estes estados da materia mediante cambios na temperatura ou presión.
O concepto de substancia química estableceuse a finais do século XVIII cos traballos do químico Joseph Proust sobre a composición dalgúns compostos químicos puros tales como o carbonato cúprico. Proust deduciu que: Isto coñécese como a lei das proporcións definidas, e é unha das bases da química moderna.
Claudio Morel Rodríguez
Claudio Marcelo Morel Rodríguez, nado en Asunción o 2 de febreiro de 1978, é un futbolista paraguaio. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o 12 de Octubre FC.
Traxectoria
É fillo do exfutbolista Eugenio Morel, afamado xogador da selección de fútbol de Paraguai dos anos '70 e '80. Desde o ano 2004 e até 2010 foi xogador de Boca Juniors, equipo co que gañou dúas Copas Suramericanas, tres Recopas Suramericanas, tres campionatos arxentinos e unha Copa Libertadores de América, nalgúns deles como suplente cando aínda non levaba un tempo considerable no club.
Trátase dun xogador zurdo que pode xogar tanto na posición de segundo zagueiro central, como de lateral pola esquerda, de centrocampista central ou carrileiro pola esquerda. Anteriormente estivo no San Lorenzo, equipo co que gañou unha Copa Mercosur, unha Copa Suramericana e un Torneo Clausura.
Poza
miniatura|250px|Charca nun [[bosque.]] miniatura|Poza á saída dun garaxe Unha poza, charco, laga ou corgo é un estanque pequeno que se forma no terreo ao chover, regar ou nas rúas polo efecto do tráfico. Nalgúns lugares tamén recibe ese nome un lugar acuático definido xeralmente por unha quebrada ou regato, é un sitio campestre e ecolóxico, de auga doce.
Citoaférese
A citoaférese é unha combinación de plasmaférese, eritroaférese e plaquetoaférese (é dicir, é unha doazón onde se extraen plaquetas, plasma e glóbulos vermellos) e que permite a obtención dunha pequena cantidade dos tres compoñentes do sangue separadamente pero nun mesmo proceso. Este sistema permite evitar que se someta o sangue ó labor de fraccionamento (mediante centrifugación posterior) dos seus compoñentes e neste proceso obtense unha maior cantidade de plaquetas en comparación cunha doazón convencional. As compoñentes do sangue proveñen dun só doador e por iso garántese unha maior calidade transfusional. A frecuencia de doazón mediante citoaférese é a mesma que na doazón convencional: catro veces anuais para os homes e tres veces anuais para as mulleres.
O Capelo, San Fiz de Monfero, Monfero
O Capelo é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
As Bouzas, Cabanas, O Vicedo
As Bouzas é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Medio de contraste
thumb|[[Anxiografía cerebral obtido empregando un medio de contraste con iodo]] Un medio de contraste é calquera substancia que se usa para mellorar a visibilidade de estruturas ou fluídos dentro do corpo. Un exemplo disto son os líquidos opacos á radiación que se utilizan durante un diagnóstico de raios X, para resaltar un tecido ou estrutura obxecto de estudo.
Entre os medios de contraste máis comúns atópanse o sulfato de bario e algúns compostos orgánicos iodados, como o Iohexol e a Ioperamida. Adminístranse polas vías en que mellor se distribúen pola estrutura a ser examinada, xa sexan inxeridos ou por enema no caso do tracto dixestivo, inhalados para as vías respiratorias ou inxectados para visualizar os vasos sanguíneos, órganos e tecidos.
Orontze
Orontze (en castelán e tamén oficial: Oronz) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na comarca de Roncal-Salazar, no val de Salazar e a 82 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 49 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 11,1 km² e a súa densidade de poboación é de 4,41 hab/km².
Bouzós, Cabanas, O Vicedo
Bouzós é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Orontze
Demografía
Número de habitantes segundo os padróns municipais de 1897 a 2009 que o Instituto Nacional de Estadística (INE) publica cada 10 anos. A poboación referida antes de 2001 é a poboación de dereito.
Autofelación
miniatura|250px|Home realizando unha autofelación.
A autofelación é unha forma de masturbación masculina que consiste na estimulación oral do propio pene. A miúdo foi considerado un acto imposible de realizar, debido á dificultade que entraña. Porén, algúns homes teñen flexibilidade suficiente para poder facelo.
Historia
Existen restos arqueolóxicos que representan a homes que teñen os seus propios penes na boca. O académico David Lorton di que moitos textos antigos vinculan a autofelación coa relixión practicada no Antigo Exipto. O deus do sol, Ra, creou ó deus Shu e á deusa Tefnut practicando a autofelación e vertendo o seu seme sobre o chan.
Aspecto físico
Poucos homes reúnen características físicas (flexibilidade, lonxitude do pene...) que lles permitan practicar a autofelación. Porén, existe a crenza de que certos adestramentos físicos como a ximnasia ou o ioga permiten desenvolver esa capacidade. Alfred Charles Kinsey sinalou no seu reputado Informe que menos do 1% dos homes poden ter contacto oral co seu pene, e que só 2 ou 3 de cada mil poden realizar a autofelación
Helena de Carlos
Helena Rosa de Carlos Villamarín, coñecida como Helena de Carlos, nada na Barca de Barbantes (Cenlle) o 23 de maio de 1964, é unha poeta e latinista galega.
Traxectoria
Aínda que naceu en Cenlle, pasou a súa infancia e mocidade en Vigo. É doutora en Filoloxía clásica, coa tese Las Antigüedades de España fundadores y reyes míticos en la literatura medieval (1992) e catedrática de Filoloxía Latina da Universidade de Santiago de Compostela. Especializada en estudos sobre a latinidade medieval, levou a cabo as súas investigacións en cidades como Lisboa, Múnic e Florencia. Colaborou en diversas publicacións como Nordés, Festa da Palabra Silenciada, Dorna, Ólisbos e Alquimia.
Obra
miniatura|Clásicos en Galego. 25: Consolación da filosofía.
Campionato de Galicia de fútbol 1928/29
O Campionato de Galicia da Serie A 1928/29 foi a décimo quinta edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en outubro de 1928 e rematou en agosto de 1929. Os dous primeiros postos do torneo outorgaban a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol, o Emden Foot-ball Club e o Unión Sporting Club. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas, aínda que o calendario fixado intercalou os encontros de ámbalas dúas. Proclamouse campión o Racing de Ferrol e subcampión o Celta de Vigo.
Calendario
(1) Logo de varios adiamentos, o partido foi fixado finalmente para o 25 de agosto de 1929, mais non se chegou a xogar por non comparecer o Emden FC, sendo outorgados os puntos en disputa ó Unión Sporting.
Celta−Deportivo (13−0)
Na antepenúltima xornada do campionato xogaron o Deportivo da Coruña e mailo Celta de Vigo un derbi en Riazor, gañando os locais por 1−0. Despois deste partido os coruñeses visitaron Vigo para xogar fronte ó Celta. O devandito partido foi disputado o 2 de decembro en Coia nun clima de forte tensión dentro e fóra do campo. O equipo herculino foi recibido cun ambiente hostil e o encontro desenvolveuse cun xogo violento, resultando mancados varios xogadores do Deportivo durante o primeiro tempo, que rematou cun marcador de 3−0 a favor do Celta. O segundo tempo comezou con só oito xogadores branquiazuis no terreo de xogo, ficando no vestiario Otero, Lameiro e mailo porteiro Isidro (que foi substituído na porta polo dianteiro Besada). Durante o decorrer do partido, o número de xogadores deportivistas no campo chegou a descender a cinco. O árbitro andaluz Eduardo Rodríguez non suspendeu o encontro e os goles do Celta foron caendo con extrema facilidade, rematando cun resultado de 13−0 a favor do cadro local.
Tralo partido, manifestáronse visións antagónicas na prensa de ámbalas dúas cidades galegas. A prensa olívica escusou a actitude do público local alegando que no partido xogado a semana anterior na Coruña foran asubiados os xogadores celtiñas e cualificou de “farsa” a retirada dos xogadores branquiazuis durante o encontro. A prensa herculina arremeteu contra a viguesa acusándoa de quenta-los ánimos dos seareiros celtistas antes do encontro e defendeu o comportamento dos seareiros deportivistas no enfrontamento da semana anterior, citando as declaracións do seleccionador español José María Mateos, que estivera presente en Riazor e eloxiara o público deportivista. Outros xornais de cidades como Pontevedra e Santiago de Compostela tamén criticaron o comportamento amosado polos celestes.
Suspensión do Eiriña−Celta
O 4 de decembro disputouse en Pontevedra o partido da última xornada do campionato entre o Eiriña e o Celta de Vigo. Actou como árbitro Handicap, cuxas decisións suscitaron o enfado do público e acabaron por provoca-la invasión do campo por parte dos seareiros eiriñistas, que consideraban parcial a súa arbitraxe (anulou un gol e non asubiou un penalti a favor dos locais). Para evitar altercados, o delegado do gobernador civil de Pontevedra saltou ó campo, suspendeu o partido (aínda faltaban 25 minutos para o final) e ordenou o arresto de Handicap, que máis tarde sería posto en liberdade por orde do propio gobernador. O Eiriña formalizou unha queixa ante a Federación Galega de Fútbol, a cal acordou repeti-lo partido o 8 de decembro baixo a dirección dun árbitro cántabro e decidiu inhabilitar a Handicap.
The Everlasting Gaze
"The Everlasting Gaze" é un sinxelo editado de xeito promocional pola banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, sacado do seu quinto álbum MACHINA/The Machines of God. Debido á súa forte rotación polas radios a banda filmou un vídeo musical para a canción, aparecendo nel por primeira vez Melissa Auf der Maur como baixista de The Smashing Pumpkins.
Listaxe de cancións
"The Everlasting Gaze" foi editado co tema "Stand Inside Your Love" na versións estadounidense e no CD promocional.
A Carballeira, San Fiz de Monfero, Monfero
A Carballeira é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 1 habitante (muller) no ano 2010 segundo datos do INE.
Ricardo Serna
Ricardo Jesús Serna Orozco, nado en Sevilla o 21 de xaneiro de 1964, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Traxectoria
Na tempada 1992–93 fichou polo Deportivo da Coruña, onde non conseguiu facerse un oco, xogando tan só uns poucos minutos dun encontro nas dúas campañas que estivo no club galego.
Ricardo Albisbeascoechea Pertica
Ricardo Albisbeascoechea Pertica, coñecido como Albis, nado en Mar del Plata o 18 de agosto de 1960, é un exfutbolista hispano-arxentino. Xogaba de centrocampista.
Natación sincronizada
A natación Sincronizada é unha disciplina derivada da natación e que consiste nunha especie de ballet na auga onde as competidoras (maioritariamente mulleres) realizan unha coreografía flotando e facendo figuras acrobáticas guiadas en gran parte pola música. Combina a natación, a danza e a ximnasia e é un deporte olímpico.
Existen tres modalidades de competicións: individual, dúos e por equipos. Seguindo o ritmo da música, as nadadoras realizan figuras acrobáticas na piscina, tanto baixo a auga como na superficie.
Historia
A natación sincronizada tivo a súa orixe en Europa, en tempos da segunda guerra mundial, onde se realizaban impresionantes shows acuáticos con música. A pesar disto, foi en Estados Unidos onde obtivo maior importancia e transcendencia.
Competición
A competición en categoría absoluta (a competición en menores de 18 anos componse de figuras e exercicio libre) divídese en dous partes: exercicio técnico e exercicio libre. Os xuíces puntúan a calidade técnica e a artística de ambos exercicios cun máximo de 10 puntos. As atletas poden ser penalizadas se tocan o fondo da piscina ou se apoian nos bordos.
Exercicio técnico
As nadadoras deben realizar un serie de elementos obrigatorios. Estas deben realizarse nunha orde e dentro de tempo límite determinado. Nas competicións individuais, teñen 2 minutos para facer 7 elementos obrigatorios; nos dúos, 2,20 para facer 9 elementos non permitíndose accións de espello; e nas de equipo, 2,50 para facer 10 elementos e polo menos unha formación circular e unha en liña recta. O exercicio técnico representa o 50 % da puntuación final na competición, aínda que pode establecerse que teña un valor do 100%, establecéndose a clasificación con independencia do exercicio libre. Así se fixo no Campionato do Mundo en 2007, onde houbo medallas en exercicios técnicos (solo, dúo e equipo) e en exercicios libres (solo, dúo e equipo)
Exercicio libre
Aquí, as nadadoras engaden toques persoais e artísticos ás súas actuacións sen necesidade de realizar ningún elemento obrigatorio. Normalmente, as nadadoras comezan fóra da piscina, tendo 10 segundos para meterse na auga. O exercicio libre representa o 50 % da puntuación final na competición, salvo o xa dito anteriormente.
Exercicios
As nadadoras crean exercicios (ou "rutinas") facendo combinacións de posicións básicas e transicións, chamadas figuras. Nas súas actuacións, utilizan transicións creativas para moverse dun lado a outro da piscina, xa que os exercicios deben facerse percorrendo a mesma en toda a súa extensión.
Dúos
Os dúos, esixen unha perfecta coordinación das dúas nadadoras, ademais dunha boa sincronización co corpo da compañeira. Na rutina libre, non están obrigadas a realizar as figuras ó mesmo tempo, pero os seus movementos deben estar coordinados artisticamente.
O Campo, Cabanas, O Vicedo
O Campo é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Natación sincronizada
Equipo
De catro a oito participantes son as que o compoñen, deben actuar sincronizadas perfectamente, aínda que non todas realicen as mesmas figuras. As actuacións por equipos requiren moitas horas de adestramento. En competicións oficiais de categoría absoluta deben realizar un exercicio técnico e outro exercicio libre.
Combo ou Combinado Libre
É outra modalidade da natación sincronizada. É igual que a modalidade de equipo pero inclúe individuais e solos. É un exercicio libre.
Rumbo (periódico)
Historia e características
Subtitulado Órgano de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Orense, apareceu o 28 de febreiro de 1937. Fundado por Bartolomé Mostaza, xefe de Prensa e Propaganda da Falange de Ourense, que tamén foi o seu primeiro director. O redactor-xefe era Emilio Canda Pérez e na redacción figuraba Justel. A finais de abril Bartolomé Mostaza cesou na dirección sendo substituído por Emilio Canda. Editou case douscentos números até outubro de 1937, cando cesou a súa publicación, reaparecendo co novo nome de Arco.
À propos de Nice
À propos de Nice é unha curtametraxe documental muda dirixida por Jean Vigo. Foi o primeiro filme dirixido por este director.
Argumento
O filme recorre a cidade de Niza e a súa xente. Comeza con vistas aéreas da cidade para logo pasar ás palmeiras, os paseos e a xente divertíndose.
Na segunda parte céntrase nas persoas máis pobres, mulleres e nenos. Tras estas imaxes seguen as dunha festa e unha procesión.
Música
En 2005 o filme foi reestreado en Londres cunha banda sonora composta por Michael Nyman.
MTVA
Médiaszolgáltatás-támogató és Vagyonkezelő Alap (en galego: «Apoio ao Servizo de Prensa e Fondo de Xestión de Activos»; MTVA) é a empresa estatal que xestiona os catro servizos públicos de medios de comunicación en Hungría: Magyar Rádió, Magyar Televízió, Duna Televízió e Magyar Távirati Iroda (axencia de noticias). Fundouse o 1 de xaneiro de 2011 e ten a súa sede na capital, Budapest.
Ella Baila Sola
Ella baila sola é un dúo musical formado por Marta Botía Alonso (Madrid, 15 de setembro de 1974) e Marilia Andrés Casares (Cuenca, 17 de decembro de 1974).
Historia
Marta Botía e Marilia Casares coñecéronse no colexio San Agustín de Madrid grazas a unha amiga común mentres cursaban COU. Tras cantar xuntas informalmente, decidiron probar sorte no mundo da música.
Para isto comezaron uníndose a un grupo de rock chamado Berlín Supersónica Televisión onde facían coros. Posteriormente crearon o seu propio grupo, The Just, interpretando cancións en inglés no Parque del Retiro de Madrid, onde coñeceron ó cantautor Javier Álvarez, quen as puxo en contacto co produtor e representante Gonzalo Benavides. Grazas a el comezaron a gravar maquetas e dar concertos en pequenas salas e locais de Madrid.
En 1996 saíu á venda o primeiro disco do dúo, do mesmo nome e que inlcuía o seu primeiro éxtio, o sinxelo titulado Lo echamos a suertes que acadou o número un en varias listas de éxitos. Posteriormente lanzaron os sinxelos Cuando los sapos bailen flamenco, Amores de barra, No lo vuelvas a hacer e Por ti. Deste álbum venderon máis dun millón de copias en España e arredor de 700.000 copias en Latinoamérica.
En 1997 ofreceron máis de 100 concertos por España e Latinoamérica.
No verán de 1998 gravaron o seu segundo traballo, E.B.S., que se puxo á venda o 14 de setembro con quince novas cancións. Venderon máis de 700.000 copias en España e 500.000 máis en Latinoamérica. Neste caso, o primeiro single foi "Quisiera".
En setembro de 2000 gravaron o que sería o terceiro e último disco de Ella baila sola antes de que anunciasen a súa separación, titulado Marta & Marilia. Este traballo contiña doce temas que seguían o estilo do primeiro álbum. Púxose á venda o 20 de novembro, co tema Cómo repartimos los amigos como primeiro single, que acadou de inmediato o número un da lista de Los 40 Principales. Este álbum conseguiu un nomeamento ós premios Grammy Latinos 2001. As súas vendas ascenderon a 200.000 copias en España e outro tanto en Latinoamérica.
O 24 de setembro de 2001, EMI-Odeón puxo á venda un disco recompilatorio baixo o nome de ''Ella Baila Sola. Grandes Éxitos 1996-1998-2000, con vinte cancións extraídas dos seus tres traballos anteriores ademais da canción Ay de ti, ay de mí'', cantada para o disco homenaxe a Luis Eduardo Aute. Deste álbum venderon 100.000 copias en España.
Neste disco nin Marta nin Marilia proporcionaron ningunha colaboración (mesmo se dixo que nin sequera posaran xuntas para a imaxe da portada do CD) e supuxo a última publicación co nome de Ella baila sola, que anunciaron en rolda de prensa a súa separación tras insistentes rumores que falaban dunha mala relación entre elas e da inminente ruptura do grupo, que finalmente de produciu.
En 2005 a discográfica sacou á venda un novo recompilatorio de CD máis DVD, Lo echamos a suertes.
Desde entón, tanto Marta como Marilia, prepararon novos traballos discográficos. Ademais, Marta debutou como actriz en 2006, na película de Miguel Hernández Pobre juventud.
Discografía
-Mejor sin ti
-Victoria
-Cuando los sapos bailen flamenco
-El negro
-No lo vuelvas a hacer
-Besos de hielo
-Muere el silencio
-Entra
-Mujer florero
-Por ti
-Que se me va de las manos
-El tiempo de mi felicidad
-Parece mentira
-Suelo De Canicas
-Entre tu Cuarto y el mío
-Beso eterno
-En medio
-Contigo me cruzo deprisa
-Mientras mueves el arroz
-Algo Personal
-Nacer Para Encontrarte
-Junta Los Dedos
-Despídete
-Claro que hace falta hablar.
-Cómo repartimos los amigos.
-Superviviente.
-Sin confesarlo todo.
-Ella baila sola.
-La patera.
-No está todo perdido.
-Calor que dar.
-Seguro que sí.
-Sólo he perdido un minuto contigo.
-Y quisiera
-Amores de barra
-Cómo repartimos los amigos
-Ella Baila Sola
-Suelo de canicas
-Sin confesarlo todo
-Superviviente
-Ay de ti, ay de mi
-Ella baila sola
-Por tí
-Mejor sin tí
Władysław Bukowiński
Władysław Bukowiński (en Βладислав Буковинский), nado o 22 de decembro de 1904 en Berdychiv (Imperio Ruso, hoxe Ucraína) e finado o 3 de decembro de 1974 en Karaganda (R.S.S. de Casaquistán), foi un sacerdote polaco católico latino, prisioneiro do gulag e misioneiro na Asia central soviética. Foi beatificado polo papa Francisco o 11 de setembro de 2016.
A Capariña, Cabanas, O Vicedo
A Capariña é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Dourados
Dourados é unha cidade do estado brasileiro de Mato Groso do Sur situada a 225 km ao sur da súa capital, Campo Grande.
As súas principais actividades económicas son a agricultura e a creación de animais: é o principal produtor de millo e mel de abella do estado, e o segundo en produción de soia, feixón, en granxas de porcos, polos e galiñas. Tamén produce ovos, trigo, leite, e ten criadeiros de verme da seda. As industrias locais son principalmente de transformación de produtos agropecuarios, sobre todo alimentos, como a FRANGOSUL.
miniatura|esquerda|255px|Zona rural de Dourados, coa a cidade no horizonte. Dourados non ten moitos atractivos turísticos naturais. Aínda así, posúe 32 hoteis para recibir os visitantes atraídos pola súa exposición agropecuaria (EXPOAGRO), ou polos eventos científicos da súa universidade, ou tamén polo Campionato Brasileiro de Motocross, ou mesmo que a utilizan como escala en viaxes ata Pedro Juan Caballero, no Paraguai, ou para o turismo de negocios (comerciantes que se dirixen á rexión para comprar produtos agropecuarios e pernoitan na cidade). Polo seu tamaño, a cidade funciona tamén como un pólo de comercio e servizos para municipios veciños.
New Skin
"New Skin" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Incubus, editada o 20 de setembro de 1998 como segundo sinxelo do seu álbum S.C.I.E.N.C.E.. Acadou o número 21 na lista de sinxelos da Billboard en 1998. A canción aparecía orixinalmente na demo Let Me Tell Ya 'Bout Root Beer en 1995.
José Alfredo Jiménez
José Alfredo Jiménez Sandoval, nado o 19 de xaneiro de 1926 e finado o 23 de novembro de 1973, foi un afamado compositor mexicano de rancheras e un dos cantautores mexicanos máis recoñecidos e interpretados do século XX e aínda na actualidade. Creou unha enorme cantidade de cancións (máis de mil); principalmente rancheiras, huapangos e corridos, todas elas coa constante da sinxeleza harmónica, melódica e lírica.
Osteocondropatía
Osteocondrondropatía é o termo médico que engloba todas as doenzas que afectan ás articulacións e aos ósos. Porén, é máis común referirse a elas como entidades separadas, como son:
Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños
miniatura|250px|Exemplar adulto e cría de [[golfiño común. Esta especie é unha das que son obxecto de estudo e protección por parte da CEMMA. ]] A Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños (CEMMA), é unha ONG galega adicada ao estudo e divulgación dos mamíferos mariños e tartarugas mariñas de Galiza. É membro fundador da Sociedad Española de Cetáceos e membro da European Cetacean Society.
Traxectoria
Fundada en 1992, participa en diferentes proxectos de investigación sobre cetáceos con institucións estatais e internacionais, ademais de levar a cabo exposicións, conferencias e cursos. Grazas a un convenio asinado coa Xunta de Galicia en 1999, é a única institución responsable da asistencia aos animais varados na costa galega, a xestión do banco de mostras oficial, a recuperación de exemplares feridos, o estudo poboacional das especies que son obxecto da súa atención e a redacción dos plans de xestión daquelas especies cuxo estado de conservación é máis preocupante. En 2010 foi declarada Asociación de Utilidade Pública.
Está constituída por socios colectivos e outros socios a título individual. As organizacións ecoloxistas que forman parte da CEMMA son ERVA de Vigo, Asociación Naturalista do Baixo Miño (ANABAM) da Guarda, Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), Asociación Galega para a Defensa Ambiental de Galicia (ADEGA), HÁBITAT da Coruña e o Colectivo Ecoloxista do Salnés (CES). En canto á afiliación individual ascende a máis de 180 socios. Ademais, dispón dun local propio no concello de Nigrán.
Xosé Manuel López Tuñas
Xosé Manuel López Tuñas, nado en Negreira o 15 de xaneiro de 1948, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Mestre de EXB no Colexio de Negreira. Presentouse ás eleccións municipais de 1983 encabezando a candidatura do PSdeG e foi elixido alcalde. Foi destituído o 9 de xaneiro de 1987 ao prosperar unha moción de censura presentada pola oposición. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 1987 e do 1991. Foi deputado provincial de 1987 a 1991.
Sandro Botticelli
Sandro Botticelli, nado en Florencia en 1447 e finado na mesma cidade en 1510, foi un pintor renacentista italiano. O seu nome real era Allessandro di Mariano Filipepi, pero chamouse Botticelli debido a que foi aprendiz do pintor e artesán Botticello. Non se coñece demasiado da vida de Botticelli debido á falta de documentación e a que resgardou a súa vida privada. Sábese que foi acollido polos Medici e por outras prominentes familias florentinas entre 1483 e 1500. Botticcelli non asinou a maior parte dos seus cadros, polo que non podemos saber a súa orde cronolóxica máis que pola vellez da tea en que foran plasmadas as súas obras.
Traxectoria
A partir de 1481, Botticelli foi chamado a Roma polo papa Sisto IV, para que decorase a Capela Sistina, xunto con outros grandes artistas. Porén, a rivalidade existente entre o papa e os Medici, mecenas do artista, fixo que o seu talento non fose recoñecido debidamente.
Alí realizou tres grandes frescos:
Raynald Denoueix
Raynald Denoueix, nado en Ruán o 14 de maio de 1948, é un exfutbolista e adestrador de fútbol francés. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Raynald Denoueix desenvolveu a súa carreira profesional como defensa no FC Nantes. Comezou a súa carreira como adestrador no US Gétigné, para regresar a Nantes ao ser nomeado como adestrador Jean-Claude Suaudeau. Denoueix en 1982 conseguiu ser o xefe do centro de formación de novos xogadores, e baixo a súa dirección algúns xogadores de gran futuro chegaron a ser as estrelas de Francia como Marcel Desailly, Didier Deschamps, e máis tarde a xeración de Christian Karembeu e Claude Makélélé.
Karl Pink
Karl Pink, nado o 18 de xuño en Viena e finado o 15 de agosto de 1965 na mesma cidade, foi un numismático austríaco especializado na moeda imperial romana e na moeda celta.
Sandro Botticelli
Traxectoria
A mediados da década de 1480, Botticelli, xunto con Perugino, Ghirlandaio e mais Filippino Lippi, traballou nunha importante serie de frescos para Lourenzo o Magnífico, nunha "vila" preto de Volterra. Neses anos pintaría bastantes outros frescos en igrexas florentinas.
Karl Pink
Traxectoria
Karl Pink cursou o seu ensino secundario no distrito vienés de Meidling e, entre 1905 e 1909, fixo na Universidade de Viena os seus estudos superiores de Filoloxía Clásica. En 1914 acadou o seu doutoramento coa tese titulada De Lactanti epitome divinarum institutionum.
En 1910 ingresou na Orde do Císter na abadía Wilhering (co nome de Severin), estudou teoloxía católica e foi ordenado sacerdote en 1914. Máis tarde foi profesor de latín e de grego no instituto de Wilhering e en 1922 foi nomeado párroco de Penzing. En 1924 acadou tamén o doutoramento en Teoloxía.
Logo da súa secularización regresou a Viena, onde inicialmente exerceu como catequista e como profesor de relixión en escolas de ensino primario e secundario. En 1928 traballou como conservador no Gabinete Numismático (Münzkabinett) do Kunsthistorisches Museum de Viena, baixo a dirección de Fritz Dworschak. Neste gabinete reorganizou as coleccións antigas de moedas baseándose en principios modernos, e tamén a súa importante biblioteca, que distribuíu por temas.
En 1933, Pink acadou a súa habilitación docente en numismática na Universidade de Viena, co seu traballo Die Münzprägung der Ostkelten und ihrer Nachbarn ("As cuñaxes dos celtas orientais e dos seus veciños"). Inicialmente exerceu como profesor privado e despois ingresou no corpo docente da universidade.
E 1938, logo do Anschluss, Karl Pink foi expulsado da universidade e do Münzkabinett por non ser de pura raza aria e por motivos ideolóxicos. Xa o 12 de marzo dese ano, algúns colegas seus con uniforme marrón impedíronlle a entrada no Kunsthistorisches Museum e a partir do segundo semestre impedíuselle tamén o seu exercicio na Universidade de Viena. A partir dese momento dedicouse de cheo durante un tempo á vida relixiosa.
O seu campo principal de investigación foi a moeda do Imperio Romano, sinaladamente a do século III, e as emisións dos pobos celtas.
Sandro Botticelli
Traxectoria
No 1491 Botticelli formou parte dun comité para decidir sobre a fachada do Duomo de Florencia. No 1502 foi acusado de sodomía, aínda que a acusación foi retirada. No 1504 participou noutro comité, neste caso para decidir onde colocar a estatua de David de Michelangelo. O seu último traballo foi unha serie sobre a vida de san Cenobio, que lembra o uso non naturalista do pintor Fra Angelico.
Karl Pink
Traxectoria
Karl Pink faleceu en Viena o 15 de agosto de 1965 e foi soterrado no cemiterio municipal Meidlinger Friedhof, de Meidling, en Viena.
Sandro Botticelli
Traxectoria
Tivo como discípulo máis destacado a Filippino Lippi, fillo do seu mestre Fra Filippo Lippi.
Karl Pink
Publicacións
A revista Numismatische Zeitschrift publicou en 1965 unha listaxe dos artigos publicados por Karl Pink ao longo da súa carreira.
Sandro Botticelli
Obras (selección)
miniatura|269x269px|Home coa medalla de [[Còsimo de Médicis]] miniatura|dereita|250px|Adoración dos Magos, 1481-1482, Washington DC n el Niño y san Juanito]]'' (1495) - Temple sobre táboa, 134 x 92 cm, Galería Palatina del Palacio Pitti, Florencia
Raynald Denoueix
Traxectoria
Trala repentina saída de Jean-Claude Suaudeau poucos días antes do comezo da tempada 1997-1998, converteuse no primeiro adestrador. Tras uns resultados normais conseguiu gañar dúas veces consecutivas a Copa de Francia, e sobre todo o campionato de Liga de 2001, mentres que seguiu fiel á tradición dun fermoso para o público de Nantes. Pero uns meses despois do campionato, e a pesar dunha brillante campaña na Champions League 2001-2002, foi despedido debido a unha serie de malos resultados na liga.