cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indoeuropeística
Reducionismo
Canto á morfoloxía, a indoeuropeística ten afinado progresivamente a reconstrución das raíces e das estruturas morfosintácticas do indoeuropeo reconstruído. Na flexión nominal, obxecto dos traballos e do debate da indoeuropeística teñen estado o xénero (identificación dos dous sufixos do feminino; natureza da oposición orixinaria -se foi masculino/feminino ou animado/inanimado), o número (existencia e grao de desenvolvemento do dual); o caso (desenvolvemento dos sufixos de nominativo, acusativo, vocativo, xenitivo, dativo; existencia e grao de desenvolvemento de instrumental, locativo, ablativo e directivo) e as formas e o desenvolvemento dos pronomes e dos adxectivos. Tamén no campo da flexión verbal a indoeuropeística novecentista someteu a revisión a reconstrución neogramática, xeralmente valorada como demasiado inclinada a acoller os elementos peculiares do sánscrito e, sobre todo, do grego. Así téñense revisado os elencos das desinencias de persoa, tempo, número e diátese e afondada a reconstrución e a evolución dos morfemas característicos, así como dos de aspecto e de modo; tamén neste campo operou unha tendencia reducionista, dirixida sobre todo a adelgazar a listaxe de tempos, das diáteses e dos modos asignábeis ao indoeuropeo común.
Actualmente, a indoeuropeística non ofrece un corpus completo e concluso como o que fornecían os neogramáticos. As varias teorías, en liña xeral, parecen compatíbeis entre elas, con todo téndese a renunciar á formulación dunha "gramática" fechada, para privilexiar máis ben a análise dos ámbitos particulares. Tal tendencia vese tamén reforzada pola toma de conciencia de que a escala temporal durante a cal o indoeuropeo foi lingua viva foi moi ampla, da orde de milenios, e que polo tanto o que definimos como "indoeuropeo" foi en realidade un corpo en constante evolución interna, do cal as linguas históricas se separaron en diferentes momentos: isto é, existiron diversos "stadios" de indoeuropeo, a cada un dos cales lle correspondería unha reconstrución diferente. Ademais, o método comparativo, sostido pola reconstrución interna e pola tipoloxía, é quen pola súa natureza de afondar a evolución diacrónica dos fenómenos fonéticos ou morfosintácticos particulares, non de xerar unha estrutura sincrónica estábel.
A busca da patria ancestral
miniatura|300px|Algunhas hipóteses de colocación da patria ancestral dos indoeuropeos, identificados a través dos nomes dos estudosos que as propuxeron Outra corrente amplamente percorrida pola indoeuropeística desde as súas orixes foi a da identificación da patria orixinaria dos indoeuropeos (Urheimat, como se denomina, recorrendo á expresión alemá), ou sexa, cal foi o lugar no que se falou o indoeuropeo reconstruído. O problema está en conexión co da cronoloxía (absoluta e relativa) da fragmentación da familia lingüística indoeuropea, e está por tanto estreitamente entrelazado cos desenvolvementos da dialectoloxía. Inicialmente, e estando o nacemento mesmo da indoeuropeística en gran parte conectada co "descubrimento" do sánscrito por parte dos europeos, os primeiros estudosos inclinábanse a unha colocación asiática da patria ancestral, en particular na India (o noroeste segundo Friedrich von Schlegel, Caxemira segundo Thomas Young). No curso do XIX propuxéronse logo numerosas outras sedes, en xeral froito de especulacións gratuítas (desde Babilonia ao Polo Norte), ata restrinxir o campo a poucas e máis solidamente argumentadas opcións. Dous son, en particular, os escenarios tomados en consideración por esta disciplina: a Europa centro-setentrional e as estepas da Rusia meridional; pouco crédito recibiu entre os indoeuropeístas (e entre os lingüistas en xeral) a teoría dunha Urheimat anatólica proposta polo arqueólogo Colin Renfrew, así como a de considerar o indoeuropeo como un pidgin. No 1851 Robert Latham propuxo por vez primeira unha situación europea da patria ancestral: Lituania. Inicialmente pouco considerada, tal hipótese foi despois retomada por Theodor Poesche en 1878, que a acompañou con consideracións dialectolóxicas: pensaba, de feito, que o lituano era a lingua indoeuropea máis arcaica e postulou que iso era debido a que os lituanos eran os indoeuropeos que non se moveran da Urheimat. Pouco máis tarde, no 1883, Karl Penka relanzou a tese dunha procedencia orixinaria europea, pero desta vez colocándoo na Escandinavia meridional. En 1902 a hipótese foi retomada polo acreditado xermanista Gustaf Kossinna, que lle proporcionou un prolongado éxito. Só no 1922 Peter Giles puxo de novo en discusión a hipótese nórdica e pronunciouse, sempre segundo razoamentos de arqueoloxía lingüística, pola área danubiana como fogar indoeuropeo. Tras a segunda Guerra Mundial, con todo, a maior parte dos indoeuropeístas acolleu ben a proposta de identificar a Urheimat coas estepas do sur de Rusia e fixo caer as hipóteses dunha colocación europea; entre os últimos en soster localizacións centroeuropeas están, Pere Bosch i Gimpera e Giacomo Devoto.
O debate sobre os "arios"
esquerda|300px|miniatura|A área ocupada polos xermanos durante a [[Idade de ferro (circa -500--60). En vermello, a súa patria orixinaria, onde cristalizaron como pobo (Escandinavia meridional Xutlandia), correspondente á da Idade de bronce nórdica; en maxenta, as rexións precozmente acadadas pola súa expansión e onde se desenvolveu a Cultura de Jastorf]] Na súa busca da patria ancestral dos indoeuropeos, a indoeuropeística formulou, no curso do tempo, numerosas hipóteses máis o menos fundadas. Todas as teorías foron obxecto de debate, mesmo encendido, dentro da comunidade científica, pero nunca traspasaron os límites do enfrontamento académico; unha soa, porén, pasou do ámbito científico ao político, onde contribuíu a xerar efectos tamén graves. Tratouse da proposta de identificar a patria ancestral dos indoeuropeos - ou, como se adoitaba dicir na época, dos "arios" – coa dos xermanos, identificada en 1902 por Kossinna na rexión comprendida entre Escandinavia meridional, Xutlandia e actual Alemaña setentrional. A identidade, establecida por Kossinna, entre indoeuropeos e xermanos baseouse nunha reedición dalgunhas argumentacións sdesenvolvidas por Penka que despois, aínda sendo falaces sobre todo desde o punto de vista lingüístico (era un arqueólogo), exerceron unha profunda influencia sobre a indoeuropeística da primeira metade do século XX: que os Indoeuropeos eran sedentarios e agricultores; que eran "racialmente" loiros, dolicocéfalos e cos ollos azuis; que na súa patria orixinaria estaban en contacto co mar e medraba a faia ("argumento da faia", inferido segundo o método léxico da existencia da palabra "faia" en indoeuropeo, pero que máis tarde se demostrou falaz). Penka e Kossinna crían que só os xermanos conservaran intactas as características - físicas e morais - dos Indoeuropeos orixinarios, e que polo tanto permaneceran de "pura raza aria"; todos os demais pobos indoeuropeos, migrando a outros lugares, terían "corrompido" a pureza orixinaria. Tales teorías, xa daquela totalmente relegadas do debate científico interno da indoeuropeística, coñeceron gran fortuna sobre todo en Alemaña nos primeiros decenios do século XX e entraron a constituír unha parte relevante da cultura que orixinaría a ideoloxía nazi. No mesmo Mein Kampf de Adolf Hitler estas teses retomáronse amplamente, constituíndo un dos presupostos teóricos da política racial na Alemaña nazi.
A segunda guerra mundial, coa catástrofe da Shoah, levou ao rexeitamento, mesmo nos ambientes indoeuropeístico máis conservadores, da teoría da "orixinariedade" xermánica á parte, obviamente, das implicacións políticas que o nazismo fixera que derivasen dela; xa nos anos 20 o debate interno da indoeuropeística, fóra da área xermánica, recomezara a debater o problema da Urheimat indoeuropea, chegando a hipóteses totalmente diferentes da de Kossinna. Porén, a memoria da ideoloxización nazi proxectou aínda por moito tempo unha sombra de descrédito non só sobre a localización nordeuropea da patria ancestral, senón tamén sobre a indoeuropeística completa como disciplina. O mesmo termo de "ario" abandonouse como sinónimo de "indoeuropeo" e emprégase só, sobre todo en compostos, para definir todos ou algúns pobos indoiranios.
Metodoloxía
A indoeuropeística válese de diversas metodoloxías operativas; algunhas desenvolvidas autonomamente, outras compartidas por diversas disciplinas lingüísticas. Polo que atinxe a reconstrución da lingua común prehistórica, confíase en : No intento de desenvolver unha arqueoloxía lingüística (a "paleontoloxía lingüística") que reconstrúa os caracteres concretos do pobo indoeuropeo prehistórico ("Antigüidades indoeuropeas"), os método desenvolvidos son :
Órganos académicos
Departamentos, institutos e centros de estudos universitarios dedicados á indoeuropeística:
Revistas
Principais revistas de indoeuropeística e lingüística histórico-comparada:
Acuña, Vilaboa, Vilaboa
Acuña é un lugar da parroquia de San Martiño de Vilaboa, no concello pontevedrés de Vilaboa, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2014 tiña 367 habitantes (177 homes e 190 mulleres).
O lugar está atravesado pola estrada N-554.
Fedele Abbati
Cesare Fedele Abbati, O.F.M.Ref., nado o 31 de marzo de 1820 en Módena e finado o 8 de abril de 1915, foi un relixioso latino, bispo de Santorini e de Quíos, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Naceu en Módena o 31 de marzo de 1820. Entrou na Orde dos Freires Menores Reformados, e foi superior da súa orde en Esmirna.
O 17 de marzo de 1863 foi nomeado bispo de Santorini. Recibiu a consagración episcopal o 24 de maio do mesmo ano en Esmirna, de mans do arcebispo de Esmirna Vincenzo Spaccapietra.
O 17 de xuño de 1867 foi nomeado prelado doméstico e bispo asistente ao trono pontificio polo papa Pío IX. Entre o 10 de maio e o 13 de xuño de 1869 participou nun Concilio de bispos latinos celebrado en Esmirna, no que tamén participaron Vincenzo Spaccapietra, Lorenzo Bergeretti, Spyridon Madalenas, Ignazio Giustiniani, Giuseppe Maria Alberti, Ioannis Maragkos, Niccola Adolfo Marinelli e Jacques Barozzi.
Festas da Atenas antiga
miniatura|300px|Calendario relixioso de Tóricos, demo de Ática. As festas de Atenas, indisolubelmente cívicas e relixiosas, eran moi numerosas e tiñan especial brillantez, onde Pericles, no eloxio fúnebre dos cidadáns mortos pola polis que, segundo Tucídides, proclamou, conta entre os atractivos da cidade «eses concursos e esas festas que se suceden ao longo do ano».
Na década de -430, eses días festivos podían roldar os 120 por ano, levando ao autor da República dos atenienses (cara a -445 - -412 ) a queixarse de que Atenas celebre máis festas que calquera outra cidade grega.
Todas as festas contribuían a exaltar tanto os sentimentos relixiosos como o patriotismo, a fe nos deuses e o orgullo nacional.
Só a guerra podía interromper o ciclo destas grandes reunións periódicas ou, polo menos, diminuír o seu esplendor. Por esta razón, Aristófanes móstranos A paz personificada, na comedia deste mesmo nome, no momento en que os esforzos dos campesiños da Ática lograron que por fin saia da cova onde xacía baixo as pedras, escoltada por dúas «damas de honra» que son Opora, a deusa das colleitas, e Teoría, a deusa dos espectáculos e as festas. O benestar da paz, para un ateniense do século de Pericles, é ante todo a abundancia material e a alegría das grandes festas ou panexirias.
A maioría desas festas, se non todas, incluían xogos que se celebraban en forma de concursos (agones): concursos ximnásticos e atléticos case sempre, pero tamén concursos líricos e musicais, concursos dramáticos de comedia e traxedia, e mesmo ás veces, concursos de beleza, é dicir, de estatura e prestancia, tanto entre homes como entre mulleres.
Durante a guerra do Peloponeso, unha reforma do calendario, realizada para restablecer a adecuación entre os meses lunares e os anos solares, provocou certas alteracións na celebración das festas.
Calendario relixioso de Atenas
O ano oficial -civil e relixioso- comezaba en Atenas en xullo, no mes de Hecatombeón, e finalizaba en xuño, no mes de Esciroforión. Esta é a relación de meses e das festas que se celebraban en cada un deles.
Hecatombeon
O mes de Hecatombeon, primeiro chamouse Cronion, porque o día 12, coa alegría da colleita que acababa de finalizar, celebrábase a festa de Cronos, pai de Zeus, e a da súa esposa Rea, a nai dos deuses.
As Cronia, como as Saturnais en Roma, reunían en cada familia a amos e criados nun alegre e ruidoso banquete, pero a festa tamén tiña un carácter público e nacional.
O 16 do mesmo mes celebrábase o sacrificio das sinoikía, que lembraba o sinecismo realizado por Teseo, orixe remota da unidade da Ática e do poder ateniense.
Ao final de Hecatombeon tiña lugar a gran festa nacional de Atenea, patroa da cidade, as Panateneas.
Noguedo, Alais, Castro Caldelas
Noguedo é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Festas da Atenas antiga
Hecatombeon
Despois celebrábase a procesión (representada en mármore no friso do Partenón) que, partindo do Cerámico, atravesaba o centro de Atenas para levar á acrópole con toda solemnidade o peplo bordado cada ano por unhas mozas seleccionadas e destinado a vestir a estatua de culto de Atenea. Os sacerdotes e todas as corporacións da cidade, incluídos os representantes dos metecos, formaban un longo cortexo, acompañado por efebos a cabalo.
Unha vez na acrópole, diante do vello templo de Atenea Políade (protectora da cidade), sacrificábanse catro bois e catro cordeiros.
Máis tarde, no grande altar situado diante do Partenón degolábanse tantas vacas como fose necesario para alimentar a toda a cidade, e foi sen dúbida esta hecatombe a que deu o nome de Hecatombeon ao devandito mes.
Metagitnion
En Metagitnion (agosto) celebrábanse as festas das Metagitnia, en honra a Zeus, aínda que apenas se menciona nos documentos.
Boedromion
En Boedromion (setembro) celebrábanse os misterios de Eleusis, e as Boedromias, festas de Apolo Boédromio (‘que acode en auxilio’ na batalla). Nesta festa facíase un sacrificio e unha procesión.
Pianepsión
O mes máis repleto de festas era Pianepsion (outubro).
O día 7 celebrábanse as Pianepsias en honra de Apolo, festas da sementeira que contaban con ritos antiquísimos e curiosos.
Ofrecíase ao deus un prato de fabas (pianoi) e outras verduras mesturadas con fariña de trigo candeal, logo levaba en procesión unha rama de oliveira, a eiresíone, rodeada de la e cargada coas primicias de froitas, que era un talismán de fertilidade, mentres un alegre cortexo de raparigos cantaba:
Outra procesión similar a esta tiña lugar nas Oscoforias, en honra de Dioniso: un cortexo de adolescentes, guiados por dous raparigos amfithaleîs, levaba pólas de viña cargadas de acios. O sacrificio e a libación facíanse ao berro do rito litúrxico de eleleu iu iu. Máis tarde había danzas e carreiras entre efebos.
Os días 11, 12 e 13 deste mes tiñan lugar as Tesmoforias, festa de Deméter Tesmófora, que velaba tanto pola sementeira nos campos como pola fecundidade das mulleres.
Só participaban nelas as mulleres casadas, os homes estaban excluídos totalmente. As mulleres preparábanse para esta festa absténdose durante algúns días de todo contacto sexual.
O primeiro día, chamado Ánodos (ascenso), sacábanse á luz restos de obxectos sacros que se enterraron catro meses antes (porquiños, figuriñas de órganos sexuais e serpes). Este rito de maxia agraria é similar ao que practicaban en honra de Atenea dúas raparigas chamadas arréforas.
O segundo día, chamado Nesteia (xaxún), as mulleres abstíñanse para comer.
O terceiro, chamado Caligeneia (fermosa xeración), ofrecían a Deméter toda clase de froitos da terra, así como caldos e queixo, logo lanzábanse bromas obscenas, manipulaban figuriñas que representaban o órgano feminino, comían grans de granada e flaxelábanse con ramas verdes; crían que todos estes ritos favorecían a fecundidade.
As Apaturias, festa cívica das fratrías, tamén duraba tres días. Durante os dous primeiros celebrábanse sacrificios e banquetes. No terceiro, chamado Cureotis, os pais de familia presentaban aos membros da súa fratría aos fillos lexítimos nados ese ano para que quedasen legalmente inscritos. Cada un deles inmolaba unha ovella ou unha cabra no altar de Zeus Fratrios e de Atenea Fratria.
Acháronse dedicatorias deste estilo a Atenea Ergane: por exemplo a dun tal Baquio, do que se sabe polo seu epitafio, que era un oleiro e lograra o primeiro premio nun concurso de artesáns: «Baquio ofreceuno (este ex-voto) como primicia a Atenea Ergane tras ser coroado polos seus compañeiros de tiasa.
Maimacterion
En Maimacterion (novembro) celebrábanse as Maimacteria, da que as fontes case non mencionan nada.
Poseidón
No mes de Poseidon (decembro), a festa dos Haloa (de halos, era ou campo cultivado) ten por obxecto protexer o gran que está xerminando na terra, igual que as Tesmoforias tiñan por obxecto favorecer a sementeira.
Facían sacrificios a Deméter, á súa filla Coré e tamén a Poseidón, que deu nome a este mes e foi un deus ctónico (Gaiéocos) antes de converterse en deus do mar. Os homes non interviñan para nada nos Haloa, excepto algúns maxistrados encargados de vixiar as cerimonias. Con todo admitíase ás cortesás, aínda que estivesen excluídas das Tesmoforias.
Good Morning, Herr Horst
"Good Morning, Herr Horst" é unha canción da banda de garage rock sueca Mando Diao, editado só en Alemaña como segundo sinxelo do seu álbum Ode to Ochrasy no ano 2006. Herr Horst é un alemán sen fogar que vive en Estocolmo, famoso por tocar a harmónica dun xeito moi peculiar. "Carbon Place" é a primeira canción editada da banda coas letras en sueco. "Spit On Your Love" foi tamén incluída como cara-b no EP "The Wildfire (If It Was True)".
Festas da Atenas antiga
Poseidón
O órgano reprodutor masculino, os falos, parece ser o centro destes ritos: un vaso conservado en Londres mostra a unha muller derramando un po que sae dunha caixa, sobre uns falos de barro plantados na terra coma se fosen espigas de trigo.
Good Morning, Herr Horst
Listaxe de cancións
Todos os temas por Björn Dixgård e Gustaf Norén.
Festas da Atenas antiga
Poseidón
O falo ten suma importancia nas festas de Dioniso, que se agrupan (polo menos as máis antigas) nos meses de inverno.
Nas Dionisias rurais ou agrarias, celebradas en Posideón, unha procesión campestre paseaba solemnemente o falo detrás da portadora da cesta (canéfora).
O decreto ateniense relativo á colonia de Brea (en Tracia), cara ao -445, estipula que os habitantes desta cidade deberán enviar a Atenas «para as Grandes Panateneas unha vaca e unha panoplia e, para as Dioníacas, un falo.» Esta festa daba lugar a xúbilos populares: campesiños novos trataban de manter o equilibrio sobre uns odres inchados e untados de aceite (ascoliasmós), e os grupos alegres e ruidosos dos comoi (que en principio son coros cómicos) repartíanse polos camiños e ruelas bailando, cantando e lanzando bromas picantes e obscenas a todos a quen atopaban no camiño.
A partir do século -V os demos máis ricos engadiron representacións dramáticas a estas festas.
Gamelion
En Gamelion (xaneiro), o mes do matrimonio (gamos), celebrábase a festa das Gamelias ou Teogamia que lembraba a unión divina de Zeus e Hera, e tamén outra festa de Dioniso, as Lenaia. Non se trataba dunha festa de lagar (lenos), que non tería sentido meses despois da vendima, senón dunha festa orgiástica das Lenai, nome co que tamén se coñecía ás ménades ou bacantes, mulleres posuídas polo delirio báquico.
Danzaban na localización sacra do Lenaion as súas danzas de éxtases e desenfreo. Dinosio era o deus do ditirambo e o teatro, polo que esta festa supuña tamén representacións líricas e dramáticas: varias obras de Aristófanes, entre outras Os acarnienses, Os cabaleiros, As nespras, representáronse durante as Lenaia (Leneas) só ante os atenienses e metecos, mentres que nas Dionisias urbanas de marzo atopábanse no teatro moitos delegados chegados das cidades aliadas para achegar o seu tributo.
Antesterion
O primeiro día, chamado Pitoigia (apertura dos cántaros), abríanse os pithoi de barro onde se gardaba o viño da colleita do outono.
Ese día ou ao día seguinte, chamado Coes (xerriñas para servir o viño, cf. As coéforas), había un concurso de bebedores: debíase beber, o máis rápido que se puidese, o viño contido nun xerro, en canto désese o sinal cunha trompeta. o vencedor recibía unha coroa de follas e un odre de viño.
Acháronse moitos destes xerros. A miúdo están decorados con escenas que representan a nenos divertíndose con xoguetes e coroas, xa que as Antesterias tamén contaban cunha festa infantil.
O segundo día había unha procesión que escoltaba a Dioniso montado sobre un carro en forma de barco. Parece ser que os membros do séquito levaban máscaras, polo que se comparou esa alegre cerimonia co noso entroido.
O papel de deus correspondíalle ao arconte rei, xa que a Basilina, a raíña, é dicir, a muller do arconte rei, debía unirse a el nunha hierogamia.
Pero o terceiro día de festa, chamado Chytroi (as potas) era moi diferente: estaba consagrado aos mortos e aos moribundos. Nunhas potas de barro preparábase unha sopa de verduras e de diversos cereais (panspermia), que era necesario consumir antes do anoitecer, e o sacrificio principal ofrecíase a Hermes Psicopompo, o guía das sombras nos infernos. Para afastar a mala sorte dicíase ao final deste terceiro día: «Á rúa as Keres (deusas da morte); terminadas as Antesterias!»
Antesterion é tamén o mes das Cloia, festa de Deméter Cloé, e das Diasia, a festa máis importante en honra de Zeus.
Elafebolion
Durante o mes de Elafebolion, do 10 ao 15 (marzo), que marcaba o final do inverno e a chegada da primavera, celebrábanse sacrificios de acción de grazas a Atenea (Procaristeria) e, sobre todo as Dionisias urbanas ou Grandes Dionisíacas da cidade. Esta era a segunda tempada teatral despois das Leneas, e atraía a moitos estranxeiros pois unha vez chegado o bo tempo, os barcos asucaban de novo o mar Exeo.
A festa, cuxo esplendor só era comparable coas Grandes Panateneas, duraba seis días: o 9 presentábanse os ditirambos, o 10 as comedias e do 11 ao 13 as triloxías tráxicas cada unha delas cun drama satírico.
Muniquion
En Muniquion (abril), o 16, a festa das Muniquias contaba cunha procesión en honra de Artemisa, a quen se ofrecían pasteis rodeados de fachos acesos.
Targelion
En Targelion (maio) celebrábanse as Targelias, en honra do irmán de Artemisa, Apolo, o deus purificador por excelencia.
O primeiro día, o 6, a cidade se purificaba mediante o rito dos fármacoi. Dous homes percorrían as rúas da cidade e golpeábaselles con ramas de figueira e talos de cebolas de auga (scillas) para arroxalos da cidade e afastar con eles as impurezas, as miasmas que se lles imputaban.
O 7 ofrecíase a Apolo o targelos, é dicir un pastel ou unha sopa de cereais, ofrenda das primicias da próxima colleita.
O 25 chegaban as Plinteria, a festa do baño da deusa Atenea: levaba até Falero a vella estatua de madeira (xóanon) de Atenea Políade, que se mergullaba no mar co seu peplo; tras a inmersión ofrecíanse á deusa doces con higos secos.
Dado o culto ás imaxes, é indubidable que a escultura se consideraba coma se fose a propia deusa.
O baño tiña o valor dunha purificación de toda a cidade cuxa patroa era Atenea, e as festas máis importantes de Targelion garantían pois a purificación colectiva da cidade, co cal debía ser digan do beneficio divino da colleita.
Sciroforion
O último mes do ano ateniense chamado Sciroforion (xuño) era o das Skiroforia ("portadoras de antuca"), festa de ritos pouco coñecidos que parece contar cun sacrificio común a Deméter, á súa filla Coré, a Atenea e a Poseidón.
Era tamén o das Dipolias ou das Bufonias, onde se sacrificaba a Zeus un boi de tiro.
Gebrinius
miniatura|200px|Altar de Gebrinius. Gebrinius é un deus celta equivalente ó Mercurio, que foi adorado polos ubios na Galia Oriental (máis tarde a provincia da Xermania Inferior). É coñecido soamente a través de 10 inscricións descubertas en 1920 embaixo da Catedral de Bonn, así como un santuario romano do século II situado na cidade. O altar de pedra representa ó deus co seu aspecto romano, xa que o seu culto estaba relacionado co do deus romano.
Festas da Atenas antiga
Sciroforion
Tamén se celebraban as Arreforias, festa en honra de Atenea, algúns de cuxos ritos, practicados por dúas mozas chamadas arréforas, eran bastantes similares aos do Ánodos das Tesmoforias.
Gebrinius
Por ter a representación dun carneiro nalgunhas das pedras votivas dedicadas a Gebrinius, suxírese que o seu nome se relaciona co galo gabros, Aries, e igualmente co irlandés antigo gabor e o galés gafr. Esta interpretación é amplamente aceptada, en detrimento da teoría que o considera soamente asociado a un bode.
Rubio (homónimos)
Con rubio podemos referirnos a:
Quefir
dereita|miniatura|250px|Grans de quefir (de leite) O quefir, búlgaros ou iogur dos paxariños é un produto lácteo fermentado orixinario da rexión do Cáucaso. Tamén reciben este nome os gránulos empregados para a súa elaboración.
Elabórase tradicionalmente a partir de leite de egua (aínda que se comercialice o elaborado a partir doutras especies, como vaca ou cabra). Presenta un sabor característico debido á presenza de alcohol (ó redor do 1%).
O quefir ten un aspecto semellante á coliflor aínda que máis brando. Trátase dunha combinación de bacterias probióticas e lévedos nunha matriz de proteínas, lípidos e azucres. O Lactobacillus acidophilus é a bacteria e Saccharomyces kefir o lévedo (fungo unicelular) máis habituais no quefir, aínda que varían segundo as rexións e culturas.
En Galiza produce quefir a cooperativa Santa María de Loureiro de Ourense, Kalekói, SL e Casa Grande de Xanceda.
Mermaids (ONG)
Mermaids é unha organización británica de caridade e defensa que apoia a diversidade de xénero e os mozos transexuais no Reino Unido.
Historia
Mermaids foi fundada en 1995 por un grupo de pais de nenos de xénero non conforme.
A serie dramática ITV Butterfly de 2018, sobre unha moza trans, foi informada substancialmente por Mermaids. O creador Tony Marchant traballou coa CEO de Mermaids, Susie Green, que tivo un papel de consultor no programa. Marchant visitou familias coas que traballou Mermaids, para documentar o guión, e os membros do elenco Emmett J. Scanlan e Anna Friel tamén coñeceron familias implicadas con Mermaids.
En decembro de 2018, a organización benéfica foi financiada con 500.000 libras esterlinas pola British National Lottery. Con todo, o financiamento foi sometido a revisión logo de críticas á organización benéfica, incluído o escritor de comedia irlandés Graham Linehan; a crítica foi eloxiada por Julie Bindel e Rebecca Reilly-Cooper, quen PinkNews describiu como feministas radicais de exclusión trans. En resposta a isto, o 18 de xaneiro de 2019, o YouTuber Hbomberguy comezou unha transmisión en directo tentando completar o 101% de Donkey Kong 64, cun obxectivo de 500 dólares. A corrente converteuse en viral e recolleu máis de 350.000 dólares para Mermaids. Entre outros convidados, a transmisión contou cunha aparición da política estadounidense Alexandria Ocasio-Cortez. O 19 de febreiro de 2019, a Lotería Nacional Británica anunciou que seguiría coa subvención de 500.000 libras esterlinas á asociación.
Historia da Unión Europea
A Unión Europea (UE) é unha entidade política, social, económica e xurídica que cobre unha gran parte do continente europeo. Baséase en numerosos tratados e foi obxecto de varias ampliacións que a levaron dos 6 estados membros fundadores aos 27 en 2007. É máis que unha organización internacional, aínda que non ten carácter de estado federal.
As súas orixes remóntanse ao período posterior á segunda guerra mundial, en particular á fundación en 1951 da Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro en París, logo da Declaración Schuman, e aos Tratados de Roma, que constituíron a Comunidade Económica Europea e a Comunidade Europea. Ambos os organismos son agora parte da Unión Europea, que se formou baixo ese nome en 1992.
A partir da década de 1960, Bruxelas consolidouse como a capital de facto da UE, o que levou á creación do denominado Barrio europeo desta cidade.
Ata o século XIX
miniatura|dereita|200px|Límites do Imperio Romano miniatura|dereita|200px|Sacro Imperio Romano Xermánico
Na Baixa Idade Media xa se pode atopar a primeira idea dunha cristiandade medieval organizada, como forma de nostalxia do Imperio Romano. A comunidade cultural da Europa medieval caracterizábase por unha lingua e relixión comúns. O Imperio e o Papado daban unidade estrutural, pero politicamente foron ineficaces.
Os europeos comezaron a ter conciencia de si mesmos no século XVI, coa aparición do Estado moderno, liberado da tutela do Imperio e do Papado. A política da época tratou de organizar, ao seu modo e de xeito interesado, o mapa europeo dos séculos XVI e XVII mediante o sistema de Estados europeos esbozado en 1648 coa paz de Westfalia. A idea de organización europea desenvólvese a partir do ensaio de Kant titulado Zum ewigen Frieden (Sobre a paz perpetua).
Século XIX
O século XIX foi un século de contradicións. A pesar de estar dominado polos nacionalismos, o escurantismo nacionalista non conseguiu sufocar a utopía da unión europea, que foi defendida por Saint-Simon, concibindo unha Europa unida como Estado federal.
As primeiras décadas do século XIX tiveron que soportar as consecuencias do Congreso de Viena de 1815 e o fracaso do Pacto da Santa Alianza, promovido polas forzas monárquicas e conservadoras ao fin das guerras napoleónicas. Neste século xorden as primeiras organizacións internacionais de cooperación voluntaria, baseadas no respecto á soberanía dos Estados, coa necesidade de resolver problemas comúns. Algúns exemplos son:
Desde 1900 ata 1945
miniatura|dereita|200px|BeNeLux
O século XX comezou coa primeira guerra mundial (1914-1918) provocada en gran parte polos nacionalismos da época. Ao seu fin comeza o declive das grandes potencias europeas ante a aparición das superpotencias internacionais, Estados Unidos e Unión Soviética. O feito de que os Estados Unidos non formaran parte da Sociedade de Nacións, a cal porén contribuíu a crear, e o feito de que a URSS fora expulsada desta pola invasión de Finlandia, ocultou a decadencia política de Europa.
De novo as elites intelectuais e políticas mostraron a súa preocupación pola idea de Europa co fin de desterrar a tráxica experiencia do nacionalismo. Un dos proxectos de máis éxito xurdidos durante este período de tempo foi o Benelux (1943), que integraba os gobernos no exilio de Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo.
Despois de 1945
Durante a segunda guerra mundial rexurdiron os proxectos de unificación para evitar que apareceran novos conflitos como o que se estaba vivindo naquel momento.
O mapa e a comunidade de ideas de Europa sufriron unha profunda conmoción tras a guerra mundial. Despois de 1945, Europa xa non era a mesma. Da pugna entre os nacionalismos, a supervivente Europa foi ideoloxicamente amputada da metade oriental, que quedou baixo o dominio soviético, e moralmente rota polos horrores da guerra. Ademais, as divisións políticas e a penuria económica facían temer a persistencia dos particularismos, agravándose os desequilibrios por fundados temores a un novo enfrontamento armado.
Por isto, a necesidade de resucitar a idea da Europa unida pasou ao primeiro plano entre a poboación, formándose multitude de asociacións pro-europeístas.
O plan Marshall
A economía europea da posguerra baseábase na autarquía e o troco; Europa só tiña as ruínas dunha longa guerra que devastou as cidades e os campos. A situación era tal que a dislocación económica, social e política facía temer que a metade occidental de Europa caera en mans do bloque comunista liderado pola Unión Soviética. Esta situación levou aos Estados Unidos a presentar o Plan de Reconstrución Europea, coñecido como Plan Marshall, en xuño de 1947.
O plan Marshall consistía, esencialmente, en que o goberno dos EEUU pagaría directamente aos exportadores norteamericanos que venderan os seus produtos aos gobernos e fabricantes europeos. Os importadores europeos pagaban na súa moeda nacional e este pago iba a unha conta á nome do Goberno dos Estados Unidos de América nos bancos centrais nacionais. O contravalor quedaba inmobilizado e non afectaba á compra en dólares. Pola súa parte o goberno estadounidense aceptaba poñer a disposición dos gobernos europeos esas cantidades inmobilizadas co fin de levar a cabo investimentos.
Dezaseis Estados europeos reuníronse en agosto de 1947, quedando fóra Alemaña do oeste, a España franquista e os países do leste influenciados pola Unión Soviética, para beneficiarse do devandito plan.
En 1948 naceu a Organización Europea de Cooperación Económica, na que ingresou Alemaña do oeste en 1949
Proxectos fracasados
Impulsado por Richard Coudenhove-Kalergi pretendía asentar unha federación de carácter paneuropeo que previra os conflitos internos do continente, así como a creación de vías de resolución pacífica de controversias entre os países europeos. Fracasou debido á rivalidade entre Alemaña e Francia.
Aspiraba a reintegrar a Alemaña na sociedade internacional. Gustav Stresemann, Ministro de Exteriores, conseguiu incorporar ao seu país na Sociedade de Nacións (SDN) en 1926.
A idea do primeiro ministro francés, Aristide Briand, proposta nun discurso na Asemblea da SDN en 1929, centrábase en conseguir superar a rivalidade franco-alemá mediante a creación dun eixe entre ambos os países que permitira articular unha Unión Europea que previra un novo conflito. Propoñía como principal obxectivo a creación dunha federación de nacións europeas que buscase a cooperación política e social, así como o crecemento da economía.
Europa pola paz: os albores da cooperación (1945-1959)
A Unión Europea naceu co anhelo de acabar cos frecuentes e cruentos conflitos entre veciños que culminaran na segunda guerra mundial. Para garantir que Alemaña non puidese ameazar a paz, a súa industria pesada foi desmantelada parcialmente despois da guerra. Despois dalgunhas declaracións, como a chamada que fixo en 1946 Winston Churchill para crear os Estados Unidos de Europa, en 1949, estableceuse o Consello de Europa como a primeira organización paneuropea.
O ano seguinte, o 9 de maio de 1950, no chamado Salon de l'Horloge, do Quay d'Orsay, o ministro de Exteriores francés Robert Schuman propuxo a formación dunha Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro (CECA) de Europa (coñecida como Declaración Schuman). Sobre a base deste discurso, Francia, Italia, os países do Benelux (Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo), xunto con Alemaña Occidental asinaron o Tratado de París (1951), que creaba a citada Comunidade e daba o primeiro paso para unha unión económica e política dos países europeos co finalidade de lograr unha paz duradeira.
miniatura|esquerda|200px|División do continente a raíz da [[guerra fría entre a OTAN e aliados e os países do Pacto de Varsovia.]] miniatura|esquerda|200px|Países de Europa que recibiron axudas do [[Plan Marshall. As columnas vermellas indican a cantidade relativa de diñeiro recibido.]]
O ano seguinte, a CECA fíxose cargo do papel de Autoridade Internacional para a Conca do Ruhr e levantou algunhas restricións sobre a produtividade industrial alemá, dando orixe ás primeiras institucións, como a Alta Autoridade (hoxe, a Comisión Europea) e a Asemblea Común (agora, o Parlamento Europeo). Os primeiros presidentes destas novas institucións foron Jean Monnet e Paul-Henri Spaak, respectivamente.
O período dos anos 1950 caracterízase polo comezo da guerra fría. As protestas contra o réxime comunista en Hungría son esmagadas polos tanques soviéticos en 1956. O ano seguinte, a Unión Soviética toma a dianteira na carreira espacial ao lanzar o Sputnik 1, primeiro satélite artificial.
O primeiro revés da construción europea preséntase en 1954, cando Francia se nega a ratificar o Tratado sobre o proxecto da Comunidade Europea de Defensa, (CED) que se asinara en 1952. O fracaso debeuse á vontade dos gaullistas de manteren a independencia militar do seu país, sumado ao rexeitamento do daquela poderoso partido comunista francés, que consideraba á CED como prexudicial para o Exército vermello. Co fin de dotar á Comunidade dunha sede central, Schuman e Adenauer promoven o chamado estatuto do Sarre, que foi rexeitado pola poboación local vía referendo.
Despois destes intentos infrutuosos, os líderes reuníronse na Conferencia de Mesina, e estableceron o Comité Spaak, que elaborou o Informe Spaak. Este informe foi aprobado na Conferencia de Venecia (29 e 30 de maio de 1956), onde se tomou a decisión de organizar unha Conferencia Intergobernamental sobre un mercado común e a enerxía atómica, centrada na unidade económica. Esta Conferencia deu lugar aos Tratados de Roma que se asinaron en 1957, e que estableceron a Comunidade Económica Europea (CEE) e a Comunidade Europea da Enerxía Atómica (Euratom).
As dúas novas comunidades creáronse independentes da CECA, aínda que compartían os mesmos tribunais e unha Asemblea común. Os comités executivos das novas comunidades denomináronse Comisións, a diferenza de Alta Autoridade. A CEE foi dirixida por Walter Hallstein e a Euratom por Louis Armand. A misión da Euratom era integrar os sectores da enerxía nuclear, mentres que a CEE desenvolvería unha unión aduaneira entre os estados membros.
Os vibrantes 60, unha etapa de crecemento económico
Nos anos 1960 xorde a cultura nova, avivada por grupos musicais como os Beatles, que atraían a multitudes de adolescentes onde queira que fosen, contribuíndo a estimular unha revolución cultural e agrandando a brecha xeracional. Foi este un bo momento para a economía, favorecido, entre outras cousas, porque os países da CEE recuperándose rapidamente dos desastres da guerra, coa axuda do Plan Marshall e, como consecuencia de Tratado de Roma, deixaron de percibir (e de pagar) dereitos de aduana polas transaccións comerciais entre si.
Tamén, nesta época, acordan exercer un control conxunto da produción alimentaria e, deste xeito, garantir un abastecemento suficiente que, incluso, chega a desembocar pronto no excedente de produción agrícola. En 1962 estableceuse a Política agrícola común (PAC) ao crearse o mercado único para os produtos agrícolas e unha política de solidariedade mediante o Fondo Europeo de Orientación e Garantía Agrícola (FEOGA).
O Maio do 68 recórdase pola revolta estudantil en París, e moitos cambios na sociedade e nos hábitos de vida relaciónanse coa chamada "xeración do 68".
miniatura|300px|A [[EFTA en 2009 e antigos membros.
]]
Para crearen un contrapeso á Comunidade Económica Europea, o Reino Unido e outros seis países formaron a Asociación Europea de Libre Comercio (EFTA) en 1960 pero, tras o éxito da CEE, o Reino Unido iniciou negociacións para o seu ingreso nela en 1961, pero Charles de Gaulle opúxose reiteradamente ao seu ingreso, razón pola cal o Reino Unido tivo que esperar a que De Gaulle se retirara do goberno de Francia para que a súa candidatura fose aceptada.
Ao longo da década presentáronse tensións con Francia, que trataba de limitar o poder supranacional (e rexeitaba a adhesión do Reino Unido). Porén, as metas económicas do Tratado da CEE cumpríronse gradualmente, e en 1965 alcanzouse un acordo para fusionar as tres comunidades (CEE, CECA e Euratom) nun único conxunto de institucións, e polo Tratado de fusión, que se asinou en Bruxelas e entrou en vigor o 1 de xullo de 1967, fusionáronse os seus respectivos executivos, dando orixe ás Comunidades Europeas en xullo de 1967.
A Comunidade medra. Primeira ampliación (1970 - 1979)
O primeiro plan da CEE para a creación dunha moeda única remóntase a 1970. Co fin de garantir a estabilidade monetaria, os Estados membros deciden limitar as marxes de flutuación entre as súas moedas. Este mecanismo aplicado aos tipos de cambio (MTC), que se remonta a 1972, é o primeiro paso cara á introdución do euro, trinta anos máis tarde.
miniatura|esquerda|300px|Primeira ampliación da [[UE. En amarelo, Reino Unido, Irlanda e Dinamarca (con Groenlandia).]]
A unión empezaba a ter solicitudes de incorporación, pero até o 1 de xaneiro de 1973 non se fai a primeira ampliación, cando Dinamarca, Irlanda e o Reino Unido entran a formar parte da Comunidade Europea, co que o número de Estados membros aumenta a nove.
A guerra árabe-israelí de outubro de 1973, breve pero brutal, deu lugar á chamada crise do petróleo e, consecuentemente, a problemas económicos en Europa.
Co derrocamento do réxime de Salazar en Portugal en 1974 e a morte do xeneral Franco en España en 1975 desaparecen as últimas ditaduras de dereitas de Europa.
Durante este período o tema económico estaba centrado en boa medida na PAC, polo que o Goberno británico exixiu unha retribución que pasou a coñecerse como o "cheque británico", xa que nese país a industria agrícola tiña menos peso que noutros, como, especialmente, Francia. A política rexional da CEE empeza a transferir grandes cantidades de diñeiro para crear infraestruturas e emprego nas zonas máis deprimidas.
O 29 de abril de 1976 os partidos de inspiración cristiá de Europa fundan o Partido Popular Europeo. En 1979 elixiuse o Parlamento europeo, por primeira vez, con sufraxio universal, pero con normas diferentes que variaban de país a país. O Parlamento, sen poderes reais (podía rexeitar o proxecto de orzamento da Comisión, como en efecto sucedeu), é o órgano do que saen os proxectos de reforma e as propostas para a súa aplicación.
Participou no voto para o primeiro Parlamento Europeo o 63% da poboación, quedando constituído da seguinte maneira: Grupo Socialista, 133 escanos; Partido Popular Europeo, 107; Demócratas Europeos, 64; Grupo Comunista, 44; Grupo Liberal Demócrata, 40; Demócratas Europeos Progresistas, 22, e os restantes 18 postos non están adscritos a ningún grupo. En total, 410 escanos.
Este mesmo ano entrou en vigor o Sistema Monetario Europeo (SME), que supuxo o primeiro paso para a consecución dunha unión económica e monetaria. Tamén se creou o FEDER, equivalente ao FEOGA, para afrontar os problemas de crise industrial que afectaban a certas zonas.
A loita contra a contaminación intensifícase nos anos setenta. A CEE adopta medidas lexislativas para protexer o medio ambiente, e introduce por primeira vez o concepto de "quen contamina, paga".
Segunda e terceira ampliacións
Nunha segunda ampliación incorpórase Grecia, en 1981, cuxa adhesión foi impulsada particularmente por Valéry Giscard d'Estaing, Presidente de Francia, que buscaba así frear as aspiracións de Turquía (inimiga de Grecia nesa época), e que aspiraba ao ingreso na Comunidade Europea.
Entre o 14 e o 17 de xuño de 1984 celebráronse eleccións para a segunda renovación do Parlamento Europeo. A participación foi do 61%. O Grupo Socialista obtivo 130 escanos; o Partido Popular Europeo, 110; os Demócratas Europeos, 50; o Grupo Comunista, 40; o Grupo Liberal Demócrata, 31; a Alianza Democrática Europea, 29; o Grupo Arco Iris, 20; as Dereitas Europeas, formado por primeira vez e que estaba integrado polo ultradereitista Fronte Nacional (FN) francés de Le Pen,17; o alemán Os Republicanos e o belga Vlaams Belang, 16, e os outros 7 postos, sen adscribir, para un total de 434 escanos.
En xaneiro de 1985, Jacques Delors asume o cargo de Presidente da Comisión Europea, iniciando con iso a administración de maior duración que tivo o executivo da CEE, e que supuxo un novo impulso á integración.
O 1 de xaneiro de 1986 a Comunidade amplíase coa entrada de España e Portugal. En 1987 Turquía solicitou formalmente unirse á Comunidade e comezou o proceso máis longo de conversacións para a adhesión de calquera país, aínda hoxe sen concluír. E tras os últimos acontecementos sobre o xenocidio armenio, coa aprobación pola Asemblea Nacional francesa dunha proposta de lei que sancionará a quen negue a existencia histórica dos xenocidios, incluído o armenio parece que se vai adiar ad kalendas Graecas a adhesión turca.