cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Suráfrica
Os gañadores do Gran Premio de Suráfrica
thumb|right|[[Circuíto Prince George (construído en 1959)]] thumb|right|250px|Trazado de todas as versión do [[Circuíto Prince George Marrón = 1934, Azul = 1936, Negro = 1959]] thumb|right|250px|Kyalami (construído en 1967) thumb|right|250px|Kyalami (construído nos inicios da década de 1990s)
Gañadores múltiples (pilotos)
Pilotos en letra grosa aínda compiten no campionato de Fórmula Un O fondo de cor rosa indica que unha carreira non formou parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
Gañadores múltiples (construtores)
O fondo de cor rosa indica que a carreira non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
Equipos en letra grosa que seguen competindo no campionato da Fórmula Un''
Por ano
O fondo de cor rosa indica que a carreira non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un
Dante Alighieri
Primeiros anos de vida e familia
miniatura|dereita|220px|Casa de Dante en [[Florencia.]] Descoñécese a data de nacemento de Dante, aínda que el propio nos informe de que naceu baixo o signo dos xemelgos, o que significa que sería entre maio e xuño. Naceu nunha importante familia florentina, (cuxo apelido era, na realidade, Alaghieri) comprometida politicamente co partido dos Güelfos, unha alianza política envolvida en loitas con outra facción de florentinos: os xibelinos. Os güelfos estaban divididos en güelfos brancos e güelfos negros. Dante, no Inferno (XV, 76) pretende dicir que a súa familia ten raíces na Roma Antiga, aínda que o familiar máis antigo que se lle coñece (citado polo propio Dante, no libro Paraíso, (XV, 135), sexa Cacciaguida degli Elisei, que terá vivido, cando moito, contra o ano 1100 (o que, con respecto ao propio Dante, non é moi antigo).
O seu pai, Alighiero di Bellincione, foi un güelfo branco. Non sufriu, porén, ningunha represalia após a vitoria do partido xibelino na Batalla de Montaperti. Esta consideración por parte dos propios inimigos denota, sen sombra de dúbida, o prestixio da familia. A nai de Dante chamábase Dona Bella degli Abati; nome algo comentado por significar "a bela dos abades", aínda que Bella sexa na realidade unha contracción de Gabriella. Morre cando Dante conta apenas con 5 ou 6 anos de idade. Alighiero rapidamente casa con Lapa di Chiarisimo Cialuffi. Hai algunha controversia canto a este casamento, propondo algúns autores que os dous se uniran sen contraer matrimonio, debido a dificultades postas daquela ao casamento de viúvos. Desta segunda muller nacerá o irmán de Dante, Francesco e Tana (Gaetana), a súa irmá. alt=Dante Alighieri e Beatrice Portinari no xardín, 1903, obra mestra de estilo prerrafaelita de Cesare Saccaggi da Tortona.|miniatura|Dante Alighieri e Beatrice Portinari no xardín, 1903, obra mestra de estilo prerrafaelita de Cesare Saccaggi da Tortona. Cando Dante tiña 12 anos, en 1277, decidiuse o seu casamento con Gemma, filla de Mese Manetto Donati. Contraer matrimonio con esta idade, naquela altura, era bastante común. Dábaselle unha importancia excepcional á cerimonia, que decorría nun ambiente moi formal, coa presenza dun notario. Dante tivo varios fillos de Gemma. Como acontece en xeral coas persoas famosas, apareceron moitos supostos fillos do poeta. É probábel, no entanto, que Jacopo, Pietro e Antonia fosen, realmente, fillos seus. Antonia tomou o hábito de freira, co nome de Irmá Beatriz. Outro home, chamado Giovanni, reclamou tamén a filiación pero, malia ter estado con Dante no exilio, restan algunhas dúbidas ao respecto.
Educación e Poesía
É difícil interpretarmos en que consistiu esta paixón pero, é certo, foi de importancia fulcral para a cultura italiana. É baixo o signo deste amor que Dante deixa a súa marca profunda no Dolce Stil Nuovo e en toda a poesía lírica italiana, abríndolle camiño aos poetas e escritores que lle seguiron para desenvolveren o tema do Amor (Amore) que, até entón, non fora tan enfatizado. O Amor por Beatriz (tal como o amor que Petrarca demostra por Laura, aínda que nunha perspectiva diferente) aparece como a xustificación da poesía e da propia vida, case confundíndose coas paixóns políticas, igualmente importantes para Dante. Cando Beatriz morre, en 1290, Dante procura refuxio espiritual na filosofía da Literatura latina. Polo Convívio sabemos que leu a "De consolatione philosophiae" de Boecio e a "De amicita" de Cicerón. Dedicouse, pois, ao estudo da filosofía en escolas relixiosas, como a dominicana de Santa Maria Novella, tanto máis que el propio era membro da Orde Terceira de San Domingos. Participou nas disputas entre místicos e dialécticos, que se producían, entón, en Florencia nos medios académicos. Disputas esas que se centraban en torno das dúas ordes relixiosas máis relevantes. Por un lado, os franciscanos, que defendían a doutrina dos místicos e, por outro, os dominicanos, que se socorrían das teorías de San Tomé de Aquino. A súa paixón "excesiva" pola filosofía é criticada por Beatriz (representando a Teoloxía), no Purgatorio.
Carreira política en Florencia
miniatura|dereita|180px|[[Arnolfo di Cambio, statua di Bonifacio VIII, ca. 1298, conservada no Museo dell'Opera del Duomo de Florencia.]] Dante participou, tamén, na vida militar da época. En 1289 combateu ao lado dos cabaleiros florentinos, contra os de Arezzo, na Batalla de Campaldino, o 11 de xuño. En 1294 estaba cos soldados que escoltaban a Carlos Martel de Anjou (fillo de Carlos de Anjou e heroe de Poitiers) cando este estaba en Florencia. Foi, tamén, médico e farmacéutico; non pretendía exercer esas profesións pero, segundo unha lei de 1295, todo nobre que pretendese tomar un cargo público debía pertencer a unha das Guildas (Corporacioni di Arti e Mestieri - ou sexa, Corporación de Artes e Ofícios). Ao entrar na guilda dos boticarios, Dante podía, así, acceder á vida política. Esta profesión non era de todo inadecuada para Dante, xa que, nesa época, os libros vendíanse nas boticas. De 1295 a 1300, fixo parte do Consello dos Cen (o Consello Municipal de Florencia), onde fixo parte dos seis priores que gobernaban a cidade. O compromiso político de Dante carrexoulle varios problemas. O Papa Bonifacio VIII tiña a intención de ocupar militarmente Florencia. En 1300, Dante estaba en San Gimignano, onde preparaba a resistencia dos güelfos toscanos contra as intrigas papais. En 1301, o papa enviou a Carlos de Valois, (irmán de Filipe, o Belo, rei de Francia), como pacificador da Toscana. O goberno de Florencia, no entanto, xa recibira mal os embaixadores papais, semanas antes, de forma a rexeitar calquera influencia da Santa Sé. O Consello da cidade enviou, entón, unha delegación a Roma co fin de indagar ao certo as intencións do Sumo Pontífice. Dante encabezaba esa delegación.
Exilio e morte
Bonifacio rapidamente enviou os outros representantes de volta a Florencia, retendo só a Dante en Roma. Entrementres, o 1 de novembro de 1301, Carlos de Valois entraba en Florencia cos güelfos negros que, por seis días, devastaron a cidade e masacraron gran número de partidarios da facción branca. Instalouse, entón, un goberno partidario dos güelfos negros, e Cante dei Gabrielli di Gubbio foi nomeado "Podestá" (funcionario público designado polas familias máis influentes da cidade). Dante foi condenado, en Florencia, ao exilio por dous anos, alén de ser condenado a pagar unha elevada multa en diñeiro. Estando aínda en Roma, o papa "suxeriulle" que ficase, sendo considerado, a partir de entón, un proscrito.
Non tendo pago a multa, foi, por consecuencia, condenado ao exilio perpetuo. O poeta participou en varias tentativas para repor os güelfos brancos no poder; en Florencia, no entanto, debido a diversas traizóns, todas fallaron. Dante, contrariado polo o tratamento de que foi albo por parte dos seus inimigos, lamentaba tamén a inacción dos seus antigos aliados. Declarou solemnemente, daquela, que pertencía a un partido cun único membro. Foi nesta altura cando comezou a facer o bosquexo do que sería a "Divina Comedia", poema constituído por 100 cantos, divididos en 3 libros ("Inferno", "Purgatorio" e "Paraíso") con 33 cantos cada un (exceptuando o primeiro libro que, dos seus 34 cantos, o primeiro é considerado apenas como Canto introdutorio). Foi para Verona, onde foi hóspede de Bartolomeo Della Scala; mudouse para Sarzana (Liguria), e, despois, suponse que viviu algún tempo en Lucca con Madame Gentucca, que o acolleu de forma calorosa (o que, máis tarde, será referido de forma agradecida no Purgatorio XXIV,37).
Algunhas fontes chegan a avanzar que estivo en París, entre 1308 e 1310. Outras fontes, menos fiábeis, porén, din que foi até Oxford. En 1310, Arrigo VII de Luxemburgo invadía Italia. Dante viu nel a oportunidade de se vingar. Escribiulle (así como tamén a varios príncipes italianos) cartas abertas onde incitaba violentamente á destrución do poderío dos güelfos negros. Mesturando relixión e asuntos privados, invocou a ira divina sobre a súa cidade, suxerindo como albo principal do desagrado de Deus os seus máis acérrimos inimigos persoais. En Florencia, Baldo d'Aguglione perdoou a maior parte dos güelfos brancos que estaban no exilio, permitíndolles o seu regreso. Dante, no entanto, traspasara con moito os límites tolerábeis para o partido negro nas súas cartas a Arrigo VII, polo que o seu regreso non foi permitido. En 1312, Arrigo asalta Florencia, derrotando os güelfos negros. Non hai, no entanto, ningunha evidencia dunha posíbel participación de Dante no evento. Hai quen di que Dante se negou a participar nun ataque á súa cidade ao lado dun estranxeiro. Outros, porén, suxiren que o seu nome se tornara incómodo para os propios güelfos brancos, polo que calquera trazo da súa pasaxe foi axiña ocultado para a posteridade. En 1313, coa morte de Arrigo, morre tamén a esperanza de Dante de rever a súa cidade.
Volta para Verona, onde Cangrande Della Scala lle permite vivir seguro, confortábel e con algunha prosperidade. Cangrande é unha das personaxes admitidas por Dante no seu Paraíso (XVII, 76). En 1315, Florencia foi obrigada, por Uguccione della Faggiuola (oficial militar que controlaba a cidade) a outorgar amnistía a todos os exiliados. Dante constaba na lista daqueles que debían recibir o perdón. miniatura|dereita|150px|Tumba de Dante preto da [[Basílica de San Francisco de Rávena|Basílica de San Francisco de Rávena, por Camillo Morigia.]] No entanto, esixíase que estes pagasen unha determinada multa e, sobre todo, que aceptasen participar nunha cerimonia de cariz relixioso onde se retractarían como ofensores da orde pública. Dante negouse a semellante humillación, preferindo o exilio. Cando Uguccione derrota, finalmente, a Florencia, a sentenza de morte que recaía sobre Dante foi conmutada nunha pena de prisión, baixo a única condición de que tería de ir a Florencia xurar solemnemente que xamais entraría na cidade. Dante non foi.
Como resultado, a pena de morte estendeuse aos seus fillos. Dante aínda esperou que fose posíbel ser convidado por Florencia a un regreso honrado. O exilio era como unha segunda morte, privándoo de moito do que formaba a súa identidade. Os seus restos mortais mantéñense en Rávena, non en Florencia. Guido Novello da Polenta, príncipe de Rávena, convidouno en 1318 a vivir alí. Dante aceptou a oferta. Foi en Rávenaonde terminou o Paraíso e, pouco despois, falecía, talvez de malaria, en 1321, con 56 anos, sendo sepultado na Igrexa de San Pier Maggiore (máis tarde chamada Igrexa de San Francesco). Bernardo Bembo, pretor de Venecia, decidiu honrar os restos mortais do Poeta, erixíndolle un monumento funerario de acordo coa dignidade de Dante Alighieri.
Obras
miniatura|Primeira páxina da [[Divina Comedia, obra mestra de Dante.]] miniatura|200px|[[Dante e Virxilio, de William-Adolphe Bouguereau (1850).]] A divina comedia describe unha viaxe de Dante a través do Inferno, do Purgatorio, e do Paraíso, primeiro guiado polo poeta romano Virxilio, autor do poema épico Eneida, a través do Inferno e do Purgatorio e, despois, no Paraíso, pola man da súa amada Beatriz (con quen probabelmente nunca chegou a falar e apenas viu dunha a tres veces). En termos xerais, os lectores modernos prefiren a descrición vívida e psicoloxicamente interesante para a sensibilidade contemporánea do "Inferno", onde as paixóns se axitan de forma angustiada nun ambiente case cinematográfico. Os outros dous libros, o Purgatorio e o Paraíso, xa esixen outra abordaxe por parte do lector: contén sutilezas a nivel filosófico e teolóxico, metáforas dificilmente comprensíbeis para a nosa época, requirindo algunha procura e paciencia. O Purgatorio é considerado, dos tres libros, o máis lírico e humano. É interesante verificar que é, tamén, aquel onde aparecen máis poetas. O Paraíso, o máis pesadamente teolóxico de todos, está repleto de visións místicas, raiando o éxtase, onde Dante tenta describir aquilo que, confesa, é incapaz de expresar (como acontece, de feito, con moitos textos místicos que fan a historia da literatura relixiosa). O poema preséntase como "poema sagrado", o que demostra que Dante leva moi a serio o lado teolóxico e, quizais, profético, da súa obra. O poema chámase "Comedia" non por ser divertido ou cómico, senón porque termina ben (no Paraíso). Era ese o sentido orixinal da palabra comedia, en contraste coa traxedia, que terminaba, en principio, mal para os personaxes. Dante escribiu a "Comedia" no seu dialecto local. Ao crear un poema de estrutura épica e con propósitos filosóficos, Dante demostraba que a lingua toscana (moi próxima ao que hoxe é coñecido como lingua italiana) ou lingua vulgar (en oposición ao latín, que se consideraba como a lingua apropiada para discursos máis serios) era adecuada para o máis elevado tipo de expresión, ao mesmo tempo que establecía o toscano como dialecto patrón para o italiano.
Outras obras importantes do autor son:
Pascal Wehrlein
Traxectoria
esquerda|miniatura|Wehlein competindo na tempada 2014 de [[DTM.]]
Karting
Fillo de pai alemán e nai mauriciana, Wehrlein comezou no karting en 2003 e competiu só na súa Alemaña natal durante a maior parte da súa carreira, participou na categoría KF2 en 2009, cando terminou na quinta posición na ADAC Masters Kart.
ADAC Fórmula Masters
En 2010 debutou no campionato [Formel Masters] [ADAC] con ADAC Berlin-Brandenburg eV (tamén coñecido como Mücke Motorsport). Wehrlein terminou sexto no campionato cunha vitoria en Sachsenring e outros tres podios.
Permaneceu na serie co equipo no ano seguinte. Wehrlein obtivo sete vitorias en Oschersleben, Sachsenring, Zolder, Nürburgring e Lausitz no seu camiño ao título do campionato.
Fórmula 3 Euro Series
En 2012, Wehrlein achegouse á Fórmula 3 Euro Series, continuando con Mücke Motorsport.
Manor (2016)
miniatura|Wehrlein pilotando un Manor no [[Gran Premio de Malaisia de 2016]]
Prefectura de Yamaguchi
A Prefectura de Yamaguchi (山口県, やまぐちけん, Yamaguchi-ken) é unha prefectura do Xapón que se atopa na rexión de Chuugoku, no extremo oeste da illa de Honshu. A súa capital é Yamaguchi.
Pascal Wehrlein
Manor (2016)
En febreiro de 2016, anunciouse que Wehrlein faría o seu debut na F1 con Manor Racing. Enténdese que Manor recibiu acceso ao túnel de vento de Mercedes a cambio da contratación de Wehrlein. Wehrlein anotou o seu e o único punto e o de Manor da tempada no Gran Premio de Austria de 2016 ao rematar en décimo lugar.
Sauber (2017)
thumb | right | Wehrlein dirixido por Sauber no [[Gran Premio de Malaisia de 2017]] O 16 de xaneiro de 2017, Wehrlein asinou con Sauber. Viuse obrigado a perderse a primeira proba en Barcelona debido a unha lesión que sufriu mentres competía na Race of Champions. Foi substituído por Antonio Giovinazzi antes de regresar para a segunda proba no mesmo circuíto. A pesar de ser apto para participar no Gran Premio de australia de 2017, retirouse logo de participar nas dúas primeiras sesións de prácticas, con Giovinazzi substituíndoo polo resto da fin de semana da carreira. O 3 de abril de 2017, Sauber F1 anunciou que Wehrlein sería de novo substituído por Giovinazzi Gran Premio da China de 2017. Comezou no seguinte Gran Premio de Bahrain, clasificando décimo sexto e terminando a carreira 11º. Terminou oitavo en España logo de realizar unha estratexia dunha única parada. Non perdeu ningún dos lugares que gañou, aínda que unha sanción de cinco segundos por unha infracción do ingreso aos boxes custoulle o sétimo posto con Carlos Sainz. A súa carreira no Gran Premio de Mónaco finalizou cando, na 57ª volta, Jenson Button intentou pasar polo seu interior en Portier. pero só logrou envorcar o Sauber ao seu lado contra as barreiras, necesitando outro escáner das súas costas. logrou o seu segundo punto da tempada no caótico Gran Premio de Acerbaixán logo de loitar duramente co seu compañeiro de equipo Ericsson para a 10ª posición. Ao final da tempada logrou 5 puntos. A pesar de ter derrotado a Ericsson na clasificación e na maioría das carreiras, de ser o único piloto que logrou puntos para Sauber esa tempada, o 2 de decembro de 2017, Sauber anunciou que Wehrlein non lle renovaría para e que sería substituído por Charles Leclerc.
Prefectura de Yamaguchi
A prefectura cobre 6.112,81 km² de superficie e habítana 1.462.576 persoas.
Historia de Míchigan
Ata 1837
A crecente poboación de Michigan comezou a esixir a elevación do territorio á categoría de Estado. En 1835, o Congreso americano aprobou a emenda constitucional que elevaría o Michigan á categoría de Estado. Disputas territoriais con Ohio, por un pedazo estreito de terra, onde se localiza a cidade de Toledo, adiaron a conversión de Michigan en estado. Esta estreita faixa pasou a Ohio por acordo do Congreso americano, mais en compensación Michigan recibiu a Península Superior. En 26 de xaneiro de 1837, Michigan tornouse o vixésimo sexto Estado da Unión.
Prefectura de Yamaguchi
Esta prefectura fai fronteira coas de Shimane e Hiroshima.
Historia de Míchigan
Dende 1837
Durante o inicio da década de 1840, grandes depósitos de cobre e de ferro foron atopados na Península Superior de Michigan, atraendo millares de persoas de estados do leste americano. O Canal de Soo foi inaugurado en 1855, conectando o Lago Superior co restante dos Grandes Lagos, para permitir o transporte rápido e eficiente dos minerais extraídos a portos no norte do Estado e, así, facilitar o transporte destes minerais ás principais áreas siderúrxicas do país, a maioría delas localizadas á beira dos Grandes Lagos ou en grandes ríos que aflúen nos Grandes Lagos.
Michigan participou activamente ao longo da Guerra Civil Americana, ao lado da Unión - os Estados Unidos de América propiamente dito - e contra os rebeldes Estados Confederados de América. Despois da guerra, a economía de Michigan pasou a diversificarse, e o Estado pasou a prosperar economicamente. Durante a década de 1870, a industria madeireira floreceu en Michigan e o Estado tornouse no maior produtor nacional de madeira. Os seus grandes bosques e a súa localización próxima ao centro-oeste americano auxiliou na ocupación americana da rexión centro-norte dos Estados Unidos. Entre a década de 1870 e 1890, a agricultura e a gandería tamén se desenvolveron. A poboación de Michigan dupricouse entre 1870 e 1890. Durante o final do século, o Estado de Michigan dedicaba máis fondos á educación pública que calquera outro estado americano.
Durante o inicio do século XX, a industria de manufactura tornouse a principal fonte de renda do Michigan - en boa parte, por causa da industria automobilística. En 1899, a Olds Motor Works inaugurou unha fábrica en Detroit. Catro anos despois, en 1903, a Ford foi fundada na cidade. Coa produción en masa do Ford T, Detroit tornouse a capital mundial da industria automobilística. A General Motors ten a súa sede en Detroit, e a Ford tena nunha cidade veciña. Ambas as compañías construíron grandes complexos industriais na rexión metropolitana de Detroit, que fixeron de Michigan, desde a década de 1910, un líder nacional da industria. Esta industria desenvolveuse bastante durante a primeira guerra mundial, grazas á demanda de vehículos militares.
Prefectura de Yamaguchi
Antes da Revolución Meiji coñecíase como Chousyuu (長州), provincias de Suou (周防国) e Nagato (長門国), entón chámase dúas provincias de Bouchou (防長).
Xeografía
Na prefectura hai 20 concellos, 13 deles son cidades, os restos son vilas. dereita|300px|miniatura
Historia de Míchigan
Dende 1837
A recesión económica en Michigan foi agravada polo feito de que as reservas de cobre do estado se localizan profundamente no solo. Co descubrimento doutras reservas de cobre, noutros estados americanos, localizadas en capas menos profundas, a minería de cobre caeu drasticamente no estado, resultando en desemprego para centenas de mineiros. Durante a Gran Depresión fundouse un sindicato, o United Automobile Workers, para representar os traballadores da industria automobilística. Este sindicato presionou ás compañías automobilísticas para que contrataran só traballadores que fosen membros do sindicato. A Ford e a General Motors foron os principais albos da United Automobile Workers que, mediante folgas xerais, forzaron a ambas compañías a aceptar as reivindicacións do sindicato. Actualmente, o United Automobile Workers é un dos maiores sindicatos dos Estados Unidos, sendo o representante de todo traballador empregado en calquera grande empresa automobilística.
A entrada dos Estados Unidos na segunda guerra mundial, en 1941, acabou coa recesión económica de Michigan. O Estado foi ao longo da guerra un dos maiores produtores de armas e vehículos militares dos Estados Unidos. Co fin da guerra, a industria automobilística e da minería de cobre recuperáronse.
Despois do fin da guerra e ata a década de 1980, grandes cantidades de afroamericanos instaláronse en Michigan, especialmente en Detroit. Conflitos de cuño raciais desenvolvéronse durante este período, culminando nun gran motín popular en Detroit, en 1967, que durou 8 días e causou 43 mortes e danos por valor de preto de 25 millóns de dólares.
A Crise do Petróleo de 1973 causou recesión económica nos Estados Unidos, afectando severamente á economía de Michigan. Alén diso, as compañías automobilísticas dos Estados Unidos pasaron a soportar a concorrencia doutras compañías multinacionais, notabelmente compañías automobilísticas do Xapón. Como consecuencia, as compañías automobilísticas dos Estados Unidos tiveron que recortar custos para continuar sendo competitivas no mercado nacional. As taxas de desemprego creceron drasticamente no Estado.
Alejandro Rodríguez Cobelas
Alejandro Rodríguez Cobelas, finado en Ourense o 8 de novembro de 1933, foi un avogado, xornalista e político galego.
Vida persoal
Casou con Carmen Veiras Carballo en 1892, e foi pai de Felisa, Alejandro e María del Carmen Rodríguez Veiras.
Dante Alighieri
Véxase tamén
miniatura|De vulgari eloquentia, 1577
Pascal Wehrlein
Resumo da súa carreira
* Tempada en curso.
Resultados completos de Formula 3 Euro Series
(key)
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 3
(key)
Resultados completos na DTM
(key) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
† O piloto non rematou a carreira, pero completou o 75% da distancia da carreira.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Míchigan
Míchigan é un dos 50 Estados dos Estados Unidos de América, un dos líderes nacionais da industria de manufacturación. A capital nacional da industria automobilística está localizada na maior cidade do estado, Detroit, e o estado é o maior produtor de coches e camións dos Estados Unidos.
Limita con catro dos cinco Grandes Lagos. O seu litoral posúe 5.292 km de extensión. Pode ser dividido en dúas áreas distintas: a Península Superior e a Península Inferior, conectadas entre si só por unha ponte de 8 quilómetros de lonxitude.
Historia
O topónimo Míchigan ten a súa orixe nunha palabra chippewa, "michigama", que significa "Gran Lago". Míchigan foi colonizado nun principio por Francia pero a colonización francesa foi limitada e Francia cedeu o territorio ao Reino Unido en 1764. En 1783, despois do fin da Revolución Americana de 1776, Míchigan pasou a formar parte dos Estados Unidos, como parte do Territorio do Noroeste, un territorio independente en 1805, e elevado á categoría de estado en 26 de xaneiro de 1837.
Xeografía
Míchigan limita ao norte co Lago Superior, a leste co Lago Huron, ao sur cos estados americanos de Indiana e Ohio, e a oeste co Lago Míchigan. A provincia canadense de Ontario está localizada ao norte, a leste e no extremo sueste de Míchigan; os estados americanos de Wisconsin e Illinois están localizados a oeste, e Minnesota está localizada no noroeste. Detroit, localizada ao norte da cidade canadense de Windsor, é a única gran cidade americana localizada ao norte dunha gran cidade canadense.
Míchigan posúe o litoral máis extenso dos 48 Estados contiguos dos Estados Unidos, e o segundo máis extenso do país, só detrás de Alasca. O seu litoral mide uns 5 292 quilómetros ao longo dos Grandes Lagos (incluíndo preto de mil quilómetros de litoral formado por illas localizadas nestes Grandes Lagos). O estado localízase á beira dos Grandes Lagos a excepción do Lago Ontario. Alén diso, Míchigan posúe preto de 11 mil lagos. Ningún punto do estado está localizado a máis de 10 quilómetros dun lago. Cerca de 58 mil quilómetros de ríos cortan o estado. Os bosques cobren preto da metade do estado.
Míchigan está dividida en dúas grandes penínsulas, polo Estreito de Mackinac. A Península Superior é a menor das dúas penínsulas, localizada no noroeste do estado. En comparación co resto do estado, está pouco habitada, con apenas 325.000 habitantes. Por contra, a Península Inferior está moi habitada, vivindo nela cerca do 97% da poboación. Estas penínsulas só están conectadas entre si pola Ponte Mackinac.
Xeograficamente, Míchigan pode ser dividida en dúas rexións:
Clima
Míchigan posúe un clima temperado húmido, con catro estacións ben definidas. Os veráns son lenes debido á presenza de grandes masas de auga na rexión, en canto que os invernos son fríos. A temperatura cae á medida en que se viaxa cara o norte.
No inverno, a temperatura media na rexión sur de Míchigan é de -6 °C, de -9 °C na rexión central, e de -12 °C na Península Superior. A media das mínimas é de -10 °C, e a das máximas de -1 °C. As mínimas varían entre -40 °C e 8 °C, e as máximas, entre -35 °C e 15 °C. A temperatura máis baixa rexistrada no estado é de -46 °C, en Vanderbilt, o 9 de febreiro de 1934.
No verán, a temperatura media é de 22 °C no extremo sur, de 20 °C na rexión central e de 18 °C na Península Superior. A media das mínimas é de 14 °C, e a media das máximas é de 26 °C. As máximas poden acadar ata 40 °C na rexión sur, e 34 °C na Península Superior. A temperatura máis alta rexistrada foi de 44 °C, en Mio, o 13 de xullo de 1932.
A precipitación media anual de Míchigan é de 80 centímetros, variando entre 95 centímetros anuais na Península Superior e no extremo suroeste do estado, ata 68 centímetros no nordeste do estado. O sur recibe preto de 100 cm de neve anualmente, en tanto que a Península Superior recibe preto de 400 cm anuais.
Política
A actual Constitución foi adoptada en 1964, despois doutras máis antigas aprobadas en 1835, 1850 e 1908. As emendas á constitución son propostas polo Poder Lexislativo, e para ser aprobadas, precisan recibir ao menos o 51% do Senado e da Casa dos Representantes, e logo dous terzos dos votos da poboación electoral. A poboación do estado tamén pode propor emendas á Constitución a través da recollida dun certo número de sinaturas. Cando esta proposta asinada é aceptada polo goberno, para ser aprobada, precisa recibir aprobación de ao menos un cuarto dos membros de ambas as cámaras do Poder Lexislativo de Míchigan, e logo polo menos o 51 % dos votos en referendo. As emendas tamén poden ser propostas e introducidas por convencións constitucionais, que precisan recibir ao menos o 51% dos votos de ambas as cámaras do Poder Lexislativo e dous terzos dos votos da poboación electoral.
O principal oficial do Poder executivo en Míchigan é o gobernador. Este é elixido por mandatos de 4 anos. Unha persoa pode exercer só dúas veces o cargo de gobernador. Outros oficiais do executivo que son escollidos polo gobernador (Tesoureiro, Secretario de Estado, Tenente Gobernador (vice-gobernador), tamén serven por períodos dun máximo de 4 anos. Como o gobernador, poden exercer só dúas veces.
O Poder lexislativo de Míchigan consta do Senado e da Casa dos Representantes. O Senado posúe un total de 38 membros, en tanto que a Casa dos Representantes posúe un total de 110 membros. Míchigan está dividido en 38 distritos senatoriais e 110 distritos representativos. Os electores de cada distrito elixen un senador ou representante. O período dos senadores é de 4 anos e o dos representantes é de 2 anos.
O tribunal máis alto do Poder xudicial é o Tribunal Supremo. Os oito xuíces do Tribunal Supremo son elixidos pola poboación do estado para mandatos de 8 anos. O segundo maior tribunal de Míchigan é a Court of Appeals, composta por sete xuíces, 4 tribunais de distrito e 57 tribunais rexionais.
Míchigan está dividida en 83 condados que, á súa vez, están divididos en municipalidades (townships). Máis da metade do orzamento do estado provén de impostos estatais; o resto vén do goberno nacional.
Demografía
De acordo co censo nacional de 2000, a poboación de Míchigan en 2000 era de 9 938 444 habitantes. Unha estimación realizada en 2004 aumenta este número a 10 112 620. Deles, un 5,9% (594 700 habitantes) non naceron nos Estados Unidos. Os maiores grupos de inmigrantes do estado son canadenses, mexicanos, hindús e iraquís. Entre 1990 e 2000, a poboación do estado creceu un 7%; e entre 1990 e 2004, un 8,8%.
Cerca do 82% da poboación vive en 9 rexións metropolitanas: Ann Arbor, Benton Harbor, Detroit, Flint, Grand Rapids-Muskegon-Holland, Jackson, Kalamazoo-Battle Creek, Lansing-East Lansing e Saginaw-Bay City-Midland.
A maior parte da poboación habita na Península Inferior de Míchigan. A densidade de poboación media é de 17 habitantes por quilómetro cadrado, pero na Península Inferior, esta media é de 230 hab./km², mentres que na Península superior, é de apenas 8 hab./km².
Etnias
As cinco maiores etnias do Estado son alemáns (que forman 20,4% da poboación do estado), afroamericanos (14,2%) irlandeses (10,7%), ingleses (9,9%) e poloneses (8,6%). Outras etnias minoritarias son franceses, neerlandeses e italianos. O 3,3% da poboación do estado son hispanos, categoría que pode incluír membros de calquera raza.
Os americanos de ascendencia alemá están presentes en todas as rexións. escandinavos (especialmente finlandeses), británicos e franceses posúen unha notábel presenza na Península Superior. No oeste do estado coñécese a orixe neerlandesa de moitos dos seus habitantes. Míchigan posúe a maior concentración de neerlandeses de calquera estado americano. A rexión metropolitana de Detroit posúe moitos habitantes de ascendencia polonesa, irlandesa, italiana e árabe. Os afroamericanos son maioría na cidade de Detroit.
Principais cidades
250px|dereita|miniatura|[[Detroit.]]
Cerca de 75% da poboación de Míchigan vive en áreas urbanas. O resto vive en áreas rurais.
Outras importantes cidades son:
Economía
O produto interior bruto de Míchigan é de 365.000 millóns de dólares. A renda per cápita, á súa vez, de 31.178 dólares, o vixésimo maior do país.
O sector primario representa o 1% do PIB. O estado posúe 52 mil facendas, que ocupan preto de 35% do territorio. A agricultura e a gandería representan xuntas o 0,92% do PIB, e empregan aproximadamente a 128 mil persoas. Míchigan é un líder nacional da industria agropecuaria e os principais produtos agropecuarios producidos son trigo, soia, mazá, millo, bovinos (carne e leite). A pesca e a industria madeireira representan xuntas un 0,08% e empregan aproximadamente a 4 mil persoas.
O sector secundario representa o 32% do PIB. O valor total dos produtos fabricados no estado é de 96 000 millóns de dólares. Os principais produtos industrializados fabricados no estado son automóbiles, camións, ómnibus, maquinaria e produtos químicos. Detroit é un dos maiores pólos da industria automobilística do mundo, feito que lle rendeu o cognome de A Capital do Automóbil. O estado produce máis coches, camións e ómnibus que calquera outro estado americano. A industria de manufactura representa o 26% do PIB, empregando aproximadamente 1 millón de persoas. A industria de construción representa o 5% do PIB e emprega aproximadamente a 300 mil persoas. O 2% do PIB provén da xeración de electricidade, sector que emprega preto de 35 mil persoas. O 70% da electricidade é producida en centrais de carbón, e o resto en centrais de gas natural ou en centrais hidroeléctricas. A minería representa o 1% do PIB, empregando preto de 14 mil persoas. Os principais recursos naturais extraídos no estado son ferro, gas natural, petróleo e cobre.
O sector terciario representa o 67% do PIB. Cerca de 20% do PIB vén de servizos comunitarios, persoais e comerciais. Este sector emprega a máis de 1 millón de persoas. O comercio representa o 17% do PIB, e emprega aproximadamente a 1,3 millón de persoas. O turismo converteuse nunha fonte de renda importante a partir da década de 1960. Os servizos gobernamentais representan un 10% do PIB, empregando aproximadamente a 680 mil persoas. Transportes e telecomunicacións empregan a 175 mil persoas, e representan un 5% do PIB.
Educación
250px|dereita|miniatura|Interior da [[biblioteca da facultade de dereito da Universidade de Míchigan.]]
Actualmente, o Consello de Educación de Míchigan dita regras e normas para todas as institucións educativas do Estado. Cada cidade, municipalidade ou condado administra os seus propios distritos escolares, que administran as escolas localizadas dentro do distrito, e reciben ingresos principalmente a través de impostos na cidade ou condado, e mais do goberno estatal. Todos os nenos entre 6 a 16 anos deben asistir á escola.
A primeira biblioteca pública de Míchigan foi fundada en 1828, en Detroit. Míchigan posúe preto de 50 universidades, 30 facultades comunitarias e 10 seminarios e escolas politécnicas. As principais institucións de educación superior do estado son a Universidade de Míchigan e a Universidade Estatal de Míchigan
Transportes e telecomunicacións
250px|dereita|miniatura|Interior do [[Canal de Soo.]]
Míchigan posúe preto de 200.000 km de estradas e autoestradas. A Ponte Mackinac é o único medio de acceso directo entre a Península Superior e a Península Inferior de Míchigan. Esta ponte é a terceira ponte de suspensión máis longa do mundo, cos seus 8 quilómetros de lonxitude. Detroit é o principal polo ferroviario,aeroportuario e portuario do estado.
O porto con máis movemento do estado é o porto de Detroit. Outro centro portuario importante é Sault Ste. Marie. Estes portos son importantes para o transporte de minerais extraídos no interior e na Península Superior de Míchigan, así como automóbiles, camións e vehículos producidos na rexión metropolitana de Detroit, para outras rexións. O Canal de Soo conecta o Lago Superior cos demais Grandes Lagos.
Seis compañías ferroviarias fornecen servizo de transporte de carga, e dúas ofrecen servizo de transporte de pasaxeiros. O aeroporto con máis tráfico é o Aeroporto Metropolitano de Detroit.
Publícanse en Míchigan preto de 400 xornais (dos cales preto de 50 son diarios), e 350 periódicos. O estado posúe preto de 300 emisoras de radio, 30 de televisión e outras 40 de televisión por cable.
Belelle, Catasós, Lalín
Belelle é un lugar da parroquia de Catasós, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 84 habitantes (39 homes e 45 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Xavier Ríos
Xavier Fernández Ríos, nado en Moaña en 1957, é un pintor e escultor galego.
Traxectoria
Empezou os estudos de Primaria na Escola do Coxo, preto da súa casa, e rematounos no Seminario Menor en Santiago de Compostela. Despois, estudou Formación profesional (torneiro mecánico) en Pontevedra. O traballo de Xavier Ríos vai da pintura á escultura, na que utiliza metais diferentes e pedra. Algunhas esculturas súas están en Cangas e Moaña. miniatura|250px|Avión de papel en [[Moaña.]] Dende 1988 ata hoxe son moitas as exposicións nas que participa tanto a nivel individual como formando parte de colectivos. Na actualidade imparte clases particulares de pintura e debuxo en Moaña. Está moi interesado na aplicación da informática ao traballo artistíco.
Galardóns e recoñecementos
Dende 1995 o seu traballo tamén foi recoñecido con premios e bolsas de estudo:
Ateleopódidos
miniatura|300px|Ateleopus japonicus Os Ateleopólidos (Ateleopodidae) son a única familia da orde Ateleopodiformes, dentro da superorde Estenopterixios (Stenopterygii), un pequeno grupo de peixes mariños teleósteos propios de augas profundas. Distribúense polo mar Caribe, este do océano Atlántico e algunhas áreas do Índico e Pacífico.
Características
Posúen un esqueleto con abundante cartilaxe, aínda que son verdadeiros peixes óseos sen ningunha relación cos condrictios. Posúen unha gran cabeza e un nariz bulboso, e xeralmente teñen un corpo longo e rematado en punta, cunha cola coa aleta caudal moi pequena. As aletas dorsais tenden a ser moi prominentes e sitúanse xusto detrás da cabeza.
Clasificación
Divídense en catro xéneros e doce especies:
Reino de Baviera
O Reino de Baviera (en alemán: Königreich Bayern) foi un estado que existiu desde 1806 ata 1918. O elector Maximiliano I Xosé, da casa de Wittelsbach converteuse no primeiro rei de Baviera en 1806. O trono pertenceríalle á súa familia ata a disolución do reino tras a primeira guerra mundial. Moitos dos límites modernos de Baviera foron trazados logo de 1814 coa firma do Tratado de París, na que Baviera cedíalle o Tirol e Vorarlberg ao Imperio Austríaco, en tanto que recibía Aschaffenburg e partes de Hesse-Darmstadtt. Como parte do Imperio Alemán, o reino era superado en tamaño só por Prusia. Desde a unificación en 1871 Baviera seguiu sendo parte de Alemaña ata o día de hoxe.
Reinado de Maximiliano I
miniatura|esquerda|Rei Maximiliano I de Baviera. Na guerra de 1805, de acordo cun tratado de alianza asinado en Würzburg o 23 de setembro, as tropas bávaras, por primeira vez desde os días de Carlos VII, loitaron á beira dos franceses e polo tratado de Pressburg, asinado o 26 de decembro, o principado de Eichstädt, o marquesado de Burgau, o señorío de Vorarlberg, os condados de Hohenems e Königsegg-Rothenfels, os señoríos de Argén e de Tettnang e a cidade de Lindau co seu territorio debían ser agregados a Baviera. Por unha banda Würzburg, obtido en 1803, debía ser cedido por Baviera ao elector de Salzburgo a cambio do Tirol. Polo 1º artigo do tratado o emperador recoñeceu a asunción do elector do título de rei como Maximiliano I de Baviera. O prezo que Maximiliano tiña que pagar para esta accesión da dignidade era a unión da súa filla Augusta con Eugène de Beauharnais. O 15 de marzo de 1806 el cedeu o ducado de Berg a Napoleón Bonaparte.
Para a constitución interna de Baviera tamén a alianza francesa tiña consecuencias significativas. Maximiliano I de Baviera era un déspota ilustrado do tipo do século XVIII, cuxos principios tolerantes ofenderan xa penosamente aos seus temas administrativos e, en 1803, discutira coa grupa dos vellos estados a cuestión de reformas. Pero os cambios revolucionarios introducidos pola constitución proclamada o 1º de maio de 1808 eran debido á influencia directa de Napoleón. Un varrido limpo foi feito da clase política medieval que sobrevivía nas dietas e os gremios locais sonolentos. En lugar do vello sistema de privilexios e de exencións estaban a igualdade ante a lei, a responsabilidade universal aos impostos, a abolición da servidume, a seguridade da persoa e a propiedade, liberdade de conciencia e liberdade de prensa. Crearon no papel, baseado nunha licenza estreita e con enerxías moi limitadas, pero nunca foron convocadas a unha asemblea representativa.
En 1809 Baviera foi dedicada outra vez á guerra con Austria no lado de Francia. Os tiroleses subleváronse contra a autoridade bávara e tido éxito tres veces na derrota das tropas bávaras e francesas que tentan volver tomar o país. Austria perdeu a guerra da Quinta Coalición contra Francia e conseguiu mesmo termos máis ásperos no tratado de Schönbrunn en 1809. Glorificado a miúdo como executaron ao heroe nacional de Tirol, Andreas Hofer, o líder da sublevación, en 1810 en Mantua, perdendo unha terceira e final batalla contra as forzas francesas e bávaras. Polo tratado asinado en París o 28 de febreiro de 1810 o Tirol do Sur foi cedido por Baviera ao Reino de Italia e algúns pequenos distritos a Württemberg, recibindo como pezas da remuneración a cidade de Salzburgo, as rexións de Innviertel e Hausruck e os principados de Bayreuth e de Ratisbona. A política de Montgelas fora ata agora brillantemente acertada; pero a estrela de Napoleón agora alcanzara o seu cenit e o oportunista astuto había observado xa as mostras do cambio que viña.
Os acontecementos de 1812 continuaron; en 1813 Baviera foi convocada para formar parte da alianza contra Napoleón Bonaparte, a demanda era apaixonadamente promovida polo príncipe herdeiro Luís e polo Mariscal Wrede; o 8 de outubro foi asinado o tratado de Ried, polo cal Baviera uniuse cos aliados. Montgelas anunciou ao embaixador francés que lle obrigaban temporalmente a formar parte da coalición, agregando "Baviera ten necesidade de Francia".
Entre 1799 e 1817 a conta principal do ministro Montgelas seguiu unha política determinante de modernización e puxo as fundacións das estruturas administrativas que sobreviviron mesmo a monarquía e é (na súa base) válida ata hoxe. O 1 de febreiro de 1817, Montgelas fora despedido; e Baviera entrara nunha nova era de reforma constitucional.
O 26 de maio de 1818, a constitución do Reino de Baviera foi proclamada. O parlamento tería dúas cámaras, unha cámara superior que abarca a aristocracia e aos nobres, incluíndo os terratenentes, os oficiais do goberno e os candidatos hereditarios de clase superior da coroa. A segunda cámara incluía os representantes de pequenos terratenentes, das cidades e dos campesiños. Os dereitos dos protestantes foron salvagardados na constitución cos artigos que apoiaban a igualdade de todas as relixións, a pesar da oposición polos partidarios da igrexa católica. A constitución inicial case foi desastroso para a monarquía, con controversias tales como que o exército tiña que xurar lealdade á nova constitución. A monarquía apelou ao Reino de Prusia e o Imperio austríaco para o consello, os dous rexeitaron tomar medidas en favor de Baviera pero o desastre diminuíu e o estado estabilizado co ascenso de Luís I de Baviera ao trono que seguía á morte de Maximiliano I en 1825.
Reinado de Luís I
190px|miniatura|esquerda| Munic 1826. 170 px| miniatura|dereita|Estados da Confederación Xermánica. En 1825, Luís I de Baviera ascendeu ao trono. No seu reinado, as artes prosperaron e o rei persoalmente ordenou e asistiu financeiramente a creación de moitos edificios neoclásicos. Luís tamén aumentou o paso de Baviera cara á industrialización baixo o seu reinado. En asuntos exteriores baixo o reinado de Luís, Baviera apoiou aos gregos durante a guerra de independencia grega co seu segundo fillo, Otto de Grecia que era elixido rei de Grecia en 1832. En canto a política, as reformas iniciais avogadas por Luís eran liberais e reformistas. Con todo, despois da Revolución de 1830, Luís deu volta á reacción conservadora. En 1837, os católicos apoiaron ao movemento clerical, os ultramontanos, que tomou o poder no parlamento bávaro e comezou unha campaña de reforma da constitución, que quitou os dereitos civís que foran concedidos anteriormente aos protestantes, así como fixo cumprir a censura e a prohibición sobre a liberdade de expresión en política interna. Este réxime tivo breve duración debido á demanda polos ultramontanos da expulsión da amante irlandesa de Luís, ao que este opúxose, e os ultramontanos foron expulsados.
Base Edwards da Forza Aérea
miniatura|250px|Foto aérea da Base Edwards. A Base Edwards da Forza Aérea, orixinalmente denominada campo Muroc, é o principal campo de probas aéreo da Forza Aérea dos Estados Unidos de América. Ven sendo usada desde principios dos anos 1940 para voos de proba e para as probas de novos tipos de aeronaves. Foi usado tamén durante o programa dos transbordadores espaciais da NASA e para a proba de distintos tipos de foguetes.
Mycobacterium
Mycobacterium é un xénero de Actinobacteria, que é o único membro da familia Mycobacteriaceae (micobacteriáceas). A miúdo faise referencia a elas chamándolles micobacterias. O xénero inclúe patóxenos que orixinan graves enfermidades nos mamíferos, como a tuberculose (Mycobacterium tuberculosis) e a lepra (Mycobacterium leprae). O prefixo myco que forma parte do seu nome procede do grego e significa “fungo”, facendo alusión ao modo similar ao dos fungos que ten a micobacteria de crecer na superficie dos líquidos cando se cultiva.
Características microbiolóxicas
miniatura|300px|[[Parede celular de micobacteria: 1-lípidos externos, 2-ácido micólico, 3-polisacáridos (arabinogalactano), 4-peptidoglicano, 5-membrana plasmática, 6-lipoarabinomanano (LAM), 7-fosfatidilinositol manósido, 8-esqueleto da parede celular.]]
As micobacterias son bacterias aeróbicas e inmóbiles (excepto a especie Mycobacterium marinum, que é móbil dentro de macrófagos) que son cracteristicamente ácido-alcohol resistentes (resisten a decoloración por ácidos durante a tinguidura). En xeral, as micobacterias non conteñen endósporas e son consideradas xeralmente grampositivas. Porén, observouse esporulación en Mycobacterium marinum e talvez en M. bovis. , aínda que isto foi moi contestado por outros científicos. Cómpre tamén facer algunhas precisións sobre a súa tinguidura de Gram, xa que desde un punto de vista empírico non parecen corresponder á categoría das grampositivas (é dicir, en xeral, non reteñen ben o colorante cristal violeta), e son clasificadas como bacterias ácido resistentes. Todas as especies de Mycobacterium comparten unha parede celular característica, de maior grosor ca a doutras bacterias, hidrofóbica, cerosa, e rica en ácido micólico/micolatos. A parede celular consta dunha capa de micolatos hidrofóbicos e unha capa de peptidoglicano unidas polo polisacárido, arabinogalactano. A parede celular fai unha contribución substancial á robustez das bacterias deste xénero. As rutas biosintéticas dos compoñentes da parede celular son dianas potenciais das novas drogas contra a tuberculose. Moitas especies non parecen ter cápsula ou é moi difícil de ver coas técnicas de microscopía convencionais, pero nalgunhas, como M. tuberculosis está demostrada a presenza de cápsula.