cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José María Pérez Barros
Traxectoria
Neto de Serafín Barros e fillo de Marcelino Pérez Conde. Foi nomeado alcalde de Cangas polo Ministro da Gobernación en xullo de 1957. Permaneceu no posto até 1963.
Vida persoal
Foi pai de José María Pérez Santoro.
Fontesnovas, Ponferrada
Historia
Actualmente o idioma común é o castelán pero foi de lingua galega ata os anos 60 do século XX.
Monumentos e lugares de interese
A vila ten os lugares da Cogolla, O Cachapón, A Costa da Eirexa, A Fonte das Perais, A Praza de Paco, A Praza da Serra, A Pista, As Parcelas e O Poboado.
A cidade deportiva de Fontesnovas consta de dous campos de fútbol. Un de herba con bancadas e iluminación artificial e o outro campo é de terra e tamén con iluminación artificial.
A vila é chá, distinguíndose nel a parte antiga da moderna co novo poboado. Na antiga pódense admirar os casaróns dos Villarino, con vans adintelados en granito e nobres balconadas, e a dos Cartuxo coa gran Balconada e portada baixo arco. Tamén se poden ver os restos do antigo convento coa súa portada e adega abovedada. Pero o monumento principal é a súa igrexa parroquial. Ten planta rectangular con cúpula encamonada ochabada sobre trompas; á beira esquerda da nave ábrese unha fermosa capela. No retablo maior destaca a abundancia de cariátides e telamóns xuntamente coas imaxes da Asunción, con rostro de ilusión, do século XVIII, e as de San Francisco de Asís e Santo Estevo, que fan a función de telamóns. No retablo lateral dereito está a Virxe das Candeas, moi delicada, con boa pintura. O Crucificado da pila da auga bendita é moi realista, quizais do século XVIII. A capela lateral da Nosa Señora da Portería ten cúpula con pintura da Última Cea sobre pendentes tamén pintadas. Foi edificada esta capela por doazón do párroco Bernardino Francisco de Losada y Quiroga en 1742. No seu retablo con columnas axerronadas está Santo Eloi. Leva ornamento de misa máis libro e custodia, xa que é patrón dos prateiros.
No novo poboado pode admirarse as polícromas vidreiras en franxas corridas aos lados da nave principal da igrexa, e sobre todo a da fachada coa Coroación da Virxe pola Santísima Trindade, obra de José Luis Sánchez.
Economía
Posúe grandes cultivos de todo tipo de alimentos da zona. Con invernadoiros de flores e leitugas. Tamén ten grandes viñas.
Festas
O día 18 de xullo ten lugar a festa do Corpus Christi, con solemne misa na Ermida do Cristo (situada no Camiño de Santiago). Nesta festa é costume merendar tenreira.
O 15 de agosto celébrase o Festival da Sardiña.
En novembro celébrase un magosto popular.
Jan Šverma
Jan Šverma foi un activista político checoslovaco, considerado un heroe nacional durante o réxime comunista.
Naceu o 23 de marzo de 1903 en Mnichovo Hradiště, membro do Partido Comunista Checoslovaco, colaborou no seu xornal oficial Rudé Právo e desde 1929 cando entrou a dirección encabezada por Klement Gottwald foi membro do Comité Central e do Buró Político do PCC.
Redactor xefe de Rudé Právo (1936-1938). En 1938 pola situación política ten que se marchar a Moscova. Entre 1939 e 1940 traballou no Buró Exterior do PCC en París e cando entran os nazis marchou outra volta a Moscova para traballar na dirección do PCC converténdose nun dos colaboradores máis próximos a Gottwald e asumiu a dirección política das unidades militares checoslovacas que se forman na URSS.
I'll Be There (canción de The Jackson 5)
"I'll Be There" é unha canción soul de The Jackson 5 escrita por Berry Gordy, Hal Davis e Willie Hutch (colectivamente coñecidos como "The Corporation"), que deu dous números un nas listas musicais dos Estados Unidos: o orixinal de 1970 gravado por The Jackson 5 e a versión de 1992 dos cantantes Mariah Carey e Trey Lorenz.
A versión de The Jackson 5 foi gravada por Motown Records, e lanzada como o primeiro sinxelo do álbum Third Album, 1970. "I'll Be There" foi o cuarto número un de The Jackson 5 (despois de "I Want You Back", "ABC" e "The Love You Save"), converténdoa na primeira banda afroamericana en conseguir catro #1 consecutivos. "I'll Be There" é considerado o éxito máis notable de Motown durante a "Era Detroit" (1959–1972).
A Igrexa, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gerardo Álvarez Courel
Gerardo Álvarez Courel, nado en Bembibre (provincia de León) o 1 de maio de 1966, é un enxeñeiro e político berciano, presidente do Consello Comarcal do Bierzo dende 2015.
Traxectoria
Estudou enxeñería técnica industrial na Universidade de León, rematando a carreira en 1994 e traballou en diversas empresas privadas. Militante do PSOE e secretario comarcal do Bierzo desa formación e concelleiro en Bembibre.
Sauron
Este espírito perverso representa gran maldade para os pobos da Terra Media e débeno vencer finalmente n'O Señor dos Aneis, historia situada cronoloxicamente despois d' O hobbit. En ambos os libros a figura de Sauron está presente, en maior ou menor medida. Así mesmo, boa parte da trama d' O Silmarillion enrédase con Sauron.
Nomes de Sauron
Nun principio, Sauron era un Maia do pobo de Aulë, que foi corrompido por Melkor (quen posteriormente sería coñecido como Morgoth) no principio dos días. Como Maia, ostentaba un rango e poderes similares ós doutros Maiar como Gandalf, Saruman ou Radagast.
Foi o máis poderoso dos servidores de Melkor; os seus nomes, debido ós seus servizos e ás súas accións posteriores, son incontables; cóntanse entre eles O Gran Mestre da Mentira, A Man Negra, O Señor Escuro, Señor dos licántropos, Gorthaur (equivalente sindarin de "Sauron") O Cruel, O Poder Escuro, Señor dos Dons (Annatar), Señor de Barad-Dûr, Señor de Mordor, Señor dos Aneis, Facedor de Aneis, O Nigromante, O Ollo Vermello ou de Fogo, ou O Ollo sen Pálpebras (pola súa "mirada" que abarca todo o seu maligno dominio, se ben na película de Peter Jackson isto interprétase de modo literal), entre moitos máis. O seu nome orixinal, Sauron, significa en Quenya O Horripilante, O Aborrecido...
Historia de Sauron
Sauron permaneceu na Terra Media durante máis de 16.000 anos, moito máis que tódolos seus principais inimigos, excepto quizais Círdan o Construtor de Barcos.
Como antes se menciona, Sauron é un Ainu, un dos Maiar, contado entre o séquito de Aulë, o ferreiro, polo que tiña altos coñecementos neste campo. Pero Sauron tamén tiña moitos outros poderes: o poder de cambiar a súa forma á que quixera, poder que utilizou para enganar ós Noldor máis dunha vez, e ós homes de Númenor. Tamén podía manexar os espíritos menores e invocalos (de aí talvez o nome de Nigromante ou Feiticeiro), e tamén podía chamar espíritos malignos e metelos dentro de criaturas monstruosas (de onde saca o nome de Señor dos Licántropos; el mesmo transformouse unha vez nun lobo terrible). Tamén podía crear ilusións nas persoas de mente débil, entre moitos outros poderes.
Desde que é corrompido, Sauron convértese no máis temido dos servidores de Morgoth, e dise que é posible que Sauron fora dos máis poderosos entre os Maiar. Sábese porén polos escritos do autor que Sauron temía profundamente a Melian a Maia, esposa de Thingol, e nunca se atreveu a desafiala.
Sauron antes e durante a Primeira Idade
miniatura|250px|Sauron nos filmes de Peter Jackson Durante a Primeira Idade Sauron serviu a Morgoth como o seu lugartenente. Durante os Anos das Lámpadas, mentres Melkor residía en Utumno, Sauron fíxose cargo da recentemente construída Angband. Trala Guerra dos Poderes e a destrución de Utumno, Sauron escondeuse e os Valar non puideron atopalo. Tralo retorno de Morgoth, púxose novamente ás súas ordes. Coñecido polos elfos como Gorthaur o Cruel, era un mestre das ilusións e a metamorfose. Tiña como serventes ós homes-lobo e outros demos, pantasmas e formas horripilantes, e durante este período conquistou a illa élfica de Tol Sirion, chamada desde entón Tol-in-Gaurhoth, a Illa dos Licántropos. Dominouna baixo un feitizo de medo que fixo fuxir ós Noldor.
Sauron é o máis letal dos serventes de Morgoth na Primeira Idade e comanda un exército propio. O personaxe antagónico a Sauron na PI é Melian a Maia, esposa de Thingol, e é preto dela que Sauron participa na maior parte da Historia. Sauron está estreitamente envolto na historia de Beren e Lúthien e na liberación do Silmaril. Desde a torre de Tol-in-Gaurhoth (Minas Tirith de Finrod rebautizada "Illa dos Licántropos") sae un poder maligno que sempre se enreda co poder da Cintura de Melian. Entre outras batallas importantes, Finrod Felagund faille fronte a Sauron cara a cara, pero cae baixo os enganos deste espírito, máis poderoso ca el.
Sauron sofre a primeira das súas grandes derrotas na Primeira Idade cando Lúthien chega a rescatar a Beren, preso nos calabozos da Torre de Sauron; ela lanza un canto de encantamento e está acompañada por Huan, o can de Valinor; ambos enfróntanse a Sauron, que é inmobilizado polos poderes da filla de Melian, e é atacado por Huan. Sauron foxe da Torre á Fraga de Taur-Nu-Fuin, onde se lle menciona por última vez dentro da historia dos Silmarils.
Sauron na Segunda Idade
miniatura|esquerda|180px|O «Ollo Vermello» de Sauron Trala caída definitiva de Morgoth na Guerra da Cólera, e logo de ver o poderío dos Señores do Occidente, Sauron amedrentouse e pediu perdón e clemencia. Eönwë, o Heraldo de Manwë, cominouno a ir a Valinor para ser xulgado, pero Sauron non desexou recibir condena algunha, pois tivera moito poder baixo Morgoth, e o mal estaba demasiado presente nel. Foi así que permaneceu na Terra Media durante as idades sucesivas, levantándose como novo Señor Escuro.
Ó inicio da Segunda Idade concéntrase no engano e a persuasión antes de despregar as súas forzas, de maneira que usou unha nova identidade facéndose chamar Annatar o "Señor dos Dons", presentándose cunha fermosa forma e dicindo ser enviado polos Valar para axudar ós Noldor nas súas tarefas para embelecer a Terra Media durante a Segunda Idade. Sauron no personaxe de Annatar é expulsado de Lindon, a Terra de Gil-Galad, posto que tanto o primeiro como Galadriel e Elrond desconfiaban deste novo personaxe. Pero foi ben recibido por Celebrimbor en Ost-in-Edhil, a principal cidade de Eregion, onde persuadiu ós Elfos para que forxasen os Aneis de poder. Porén o Anel Único foi forxado só por el nos fogos do Monte do Destino, feito para dominar a tódalas razas da Terra Media. Sobre a sorte dese Anel e as guerras que por el se libraron trata O Señor dos Aneis.
A Segunda Idade é chamada "os Anos Escuros", xa que, agás as protexidas Lindon e Imladris, Sauron estende a escuridade, dominando ós Homes menores da Terra Media, quen, cheos de medo, o veneraban como un deus. Cando Celebrimbor descobre o engano de Sauron e oculta os tres aneis élficos, o Maia enfurécese e pretende facer pagar ós elfos o que el consideraba unha traizón, e invade Eriador e asola todo o que atopa ó seu paso. Destrúe Eregion por completo e toda Eriador cae baixo o seu poder. Ata o ataque dos elfos no norte e os numenorianos no sur: esta é a segunda gran derrota de Sauron. Ó ser derrotado, Sauron foxe ó leste, onde se refuxia e intenta recuperar o seu poder.
A finais da Segunda Idade Sauron é o señor máis poderoso da Terra Media. Isto esperta a ira e a envexa de Ar-Phârazon, o último rei de Númenor, quen vai ás Beiras de Umbar (dominio numenoriano), cun poderoso exército e esixe a Sauron a súa rendición, so pena de destruílo. O Señor Escuro acepta renderse e vai como prisioneiro a Númenor, non porque realmente eles puideran atar a Sauron, que posuía o Anel Único, senón porque os seus desexos eran infiltrarse en Númenor e persuadir ó rei Ar-Phârazon de venerar a escuridade, desexar a vida eterna, rexeitar ós elfos e ós Valar e pechar as chegadas a porto dos elfos da Illa Solitaria.
Persuádeo para atacar Valinor e rebelarse contra os Valar. O rei atende estes consellos e forma unha grande armada (a máis grande de toda a historia da Terra Media) e diríxese a Tol Eressëa co fin de invadir Valinor. A ira dos Valar esperta e solicitan a Ilúvatar que free as ambicións dos numenorianos, levantando este unha grande onda que provoca a destrución e o afundimento da illa de Númenor, da que se salva o seu xa declarado inimigo: Elendil.
Dise na historia da Caída de Númenor, que Sauron, atrapado pola grande onda que destruíu esta illa, perdeu a capacidade de tomar unha forma amable e fermosa, é dicir, perdeu a capacidade de transformarse en Annatar para sempre. Pero o seu escuro espírito sobrevive, e regresa como vento maligno á Terra Media, apousentándose novamente na Torre Escura. En adiante, séndolle imposible recuperar outra vez unha forma que parecera adecuada ós ollos dos homes, só mediante a forza e o medo logrou conservar o seu poder.
A familia e os seguidores de Elendil, que sobreviviron á destrución de Númenor, chegaron á Terra Media, fundando os reinos no exilio de Arnor e Gondor, e formando posteriormente con Gil-Galad, rei dos Noldor da Terra Media, a Última Alianza entre Elfos e Homes. Esta alianza logrou derrotar temporalmente a Sauron, a terceira das súas grandes derrotas, cortándolle o dedo no que levaba o Anel Único, pero este non foi destruído, e con el a maior e mellor parte do seu poder quedaron intactos, provocando o seu regreso na idade que viría.
Sauron na Terceira Idade
miniatura|A man de Sauron Sauron estaba desprovisto de gran parte do seu poder trala perda do Anel, polo que actuou con cautela. Reaparece no oeste da Terra Media aproximadamente no ano 1000, cando se escondeu en Dol Guldur, nun outeiro no sur do Gran Bosque Verde (chamado en adiante Bosque Escuro), onde foi coñecido como "o Nigromante" (tal e como se narra n'O Hobbit).
O fin último de Sauron estaba case consumado: tería o poder dos Noldor, o que máis desexou durante toda a súa existencia. Xa que estes usaran os Aneis de Poder, atados ó seu, só tiña que atopar o Anel Dominante e os Elfos caerían baixo o seu poder.
As forzas de Sauron foron derrotadas na Batalla dos Campos de Pelennor, pero o exército do Oeste non podía derrotalo definitivamente se o Portador do Anel non consumaba a súa misión.
A transcendencia do mal de Sauron
Sauron é derrotado en 3019 da Terceira Idade, sen presentar batalla ós seus principais e máis odiados inimigos: Círdan, Galadriel e Elrond, pero a destrución do Anel Dominante sela da mesma forma a fin da historia dos Altos Elfos na Terra Media; os señores elfos usaran nos seus reinos o poder dos Tres, preservando intacto todo o que arredor deles se encontraba, por isto os seus reinos eran os máis fermosos da terra, e tamén os máis fortes, pero os Tres non estaban libres do Único, e só a presenza do Único no mundo mantiña o poder latente nos Tres.
Os Altos Elfos xa non podían vivir nun mundo minguante, porque o seu destino era estar sempre no mundo, así que partiron cara ás terras que teñen o mesmo destino que eles, navegando máis alá dos mares a través do Camiño Recto, e chegaron a Eressëa, nas Terras Imperecedoiras, para non regresar xamais.
Marie Majerová
Marie Majerová, nada en Úvaly o 1 de febreiro de 1882 e finada en Praga o 16 de xaneiro de 1967, foi unha escritora e xornalista checoslovaca, proclamada artista nacional en 1947.
Traxectoria
Simpatizante das ideas anarquistas na súa xuventude, foi membro da socialdemocracia checa e ingresou no Partido Comunista de Checoslovaquia en 1921 e foi redactora do seu órgano central, o Rudé Právo.
A súa obra máis coñecida é a novela Siréna (serea) publicada en 1935, onde narra en clave de loita de clases o proceso de industrialización do país checo. Havířská balada (a balada do mineiro), novela de 1938, é desde o punto de vista estético a máis lograda das súas obras, cunha engrenaxe case poética narra a loita indestrutiva do traballador explotado como trasunto da propia humanidade.
Encino, Estados Unidos
miniatura|300px|Rúa Encino Commons. Encino é un barrio da cidade dos Ánxeles, ao leste de Sherman Oaks. Encino ten tres colexios públicos e oito privados, e é o lugar de residencia de moitas persoas de sona.
O Parque Histórico Los Encinos e a Área Recreativa Sepulveda están localizados en Encino.
Ten aproximadamente 3800 negocios, que dan emprego a unhas 27.000 persoas.
Celso López Blanco
Celso López Blanco, nado en Laza o 14 de outubro de 1891 e finado en Pontevedra o 23 de setembro de 1958, foi un médico odontólogo e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco López, fiel contraste na provincia de Pontevedra, e Liduvina Blanco e irmán de Milagros López Blanco. Casou con Elisa Barrio, con quen tivo catro fillos: Celso, Francisco, Minima e Elisa.
Profesional
O 17 de xuño de 1930 foi nomeado primeiro presidente do Colexio de Odontólogos da 11ª Rexión (provincias de Pontevedra e Ourense). Canda a Luis Fontaíña, vicepresidente e secretario do colexio, solicitaron información sobre a licenza de médico de Abraham Zbarsky Geller. No XII Congreso Nacional de Odontoloxía, celebrado en Valencia o 21 de marzo de 1931, foi elixido vicepresidente do Consello da Federación Española Dental, sendo nomeado tesoureiro o seu compañeiro e amigo pontevedrés Luís Fontaíña. En maio de 1936, logo de superar as probas celebradas en Madrid, foi nomeado xefe da sección de odontoloxía do Instituto Provincial de Hixiene Médica de Pontevedra, ligado ao corpo de sanidade.
Política
Protagonista da vida política local de Pontevedra foi candidato monárquico nas eleccións municipais do 14 de abril de 1931 con Tomás Abeigón Pazos (médico), Plácido García González (comerciante), Víctor Lis Quibén (médico), Peregrino Fariña Otuna (mariñeiro), Ramón Segura de la Garmilla (profesor da Normal), José Paz Vidal (industrial) e Francisco Rodríguez Arruñada (procurador e corredor de comercio).
Foi un dos asinantes do manifesto constitutivo da Unión Regional de Derechas de Pontevedra, fundado o 25 de decembro de 1931 no Teatro Principal de Pontevedra, e integrado logo no partido Acción Popular que máis adiante formaría parta da alianza Confederación Española de Derechas Autónomas CEDA en 1933.
En agosto de 1936, tralo alzamento nacional, pasou a militar na Falange Española. Posteriormente foi nomeado Secretario Provincial de Saúde da FET y de las JONS. Celso López Blanco tiña unha estación de radioafeccionado EA1BH. A estación de radio, situada na praza da Peregrina, foi utilizada polas forzas golpistas, ao mando do gobernador civil de Pontevedra, ao igual cá estación radiofónica do tamén médico Enrique Vázquez Lescaille. Esta estación sería coñecida máis adiante coma FET Pontevedra, e serviu para a difusión de cuestións doutrinarias da Falanxe.
En decembro de 1939 foi nomeado contable do Consello Provincial da Orde dos Médicos de Pontevedra, sendo presidente Evaristo Vázquez Lescaille. En 1943 foi nomeado secretario do Consello Provincial de Curador da protección ás mulleres, sendo o seu presidente o gobernador civil, Francisco Rodríguez Acosta.
Social
Pertenceu ao club recreativo e social pontevedrés Karepas, canda a Castelao, Sánchez Cantón, Losada Diéguez e Tomás Abeigón Pazos.
Radioafeccionado con indicativo de chamada EA1BH.
Lingua asturiana
O asturiano (asturianu) é unha lingua románica pertencente ao subgrupo asturleonés, e derivada directamente do latín. É a lingua tradicional do Principado de Asturias. É unha lingua próxima filoxeneticamente ao galego debido a certas características comúns como a conservación do F inicial latino.
Outro dos nomes utilizados tradicionalmente para esta lingua é o de bable, pero en realidade trátase dun heteroglotónimo despectivo procedente da locución "bla, bla". Os procesos de normativización e estandarización da lingua lévaos a cabo a Academia de la Llingua Asturiana.miniatura|left|Academia de la Llingua Asturiana, Oviedo.
Clasificación
Forma parte do subgrupo ibero-románico nomeado asturleonés, formado polo asturiano, o leonés e o mirandés. Segundo a clasificación, é unha lingua indoeuropea, itálica, romance e iberorromance.
Falantes
Segundo o estudo ''Los Asturianos y la Lengua Asturiana. Estudio Sociolingüístico para el Principado de Asturias'' (Oviedo, 1994), do profesor da Universidade do País Vasco Francisco Llera Ramo, en Asturias habería 100.000 falantes nativos, ós cales hai que engadir 450.000 máis que usan o asturiano como segunda lingua, podendo falalo e entendelo. Nese estudo cóntanse uns 50.000 falantes de asturiano central, 30.000 de occidental e 20.000 de oriental.
Extensión
miniatura|380px|Áreas lingüísticas de Asturias atendendo a criterios exclusivamente científicos. O dominio do asturiano esténdese por todo o territorio, se ben na franxa máis occidental de Asturias se fala galego de Asturias, aínda que o goberno asturiano e a Academia de la Llingua Asturiana prefire denominalo galego-asturiano.
Zahra el Hasnaui Ahmed
Zahra el Hasnaui Ahmed, nada no Aaiún en 1964, é unha escritora saharauí en lingua castelá.
Traxectoria
Zahra el Hasnaui naceu no por entón Sáhara Español. Tras a ocupación marroquí en 1976, a súa familia quedou no Aaiún emntres que ela foi estudar a colexios españois. Cursou COU en Madrid e fixo Filoloxía Inglesa na Universidade Complutense. Logo de pasar unha tempada en Londres perfeccionando a lingua inglesa, Hasnaui regresou aos Campamentos de refuxiados de Tinduf para traballar como xornalista na Radio Nacional Saharauí. Posteriormente, regresou a España para instalarse en Guadalaxara, onde traballa como profesora e tradutora.
En 2005, xunto con Bahia Mahmud Awah, Conchi Moya e outra xente da radio saharauí, fundou o grupo literario Generación de la Amistad. O grupo editou numerosas obras poéticas colectivas, nas que Zahra el Hasnaui publicou os seus versos: El Aaiún gritando lo que siente (2006), ''31. Thirty One (2007), Um Draiga (2007), ou relatos nas coleccións La fuente de Saguia'' (2009). Tamén participou na antoloxía Primavera sahariana, dedicado aos saharauís do campamento de Gdeim Izik. En 2013 Zahra el Hasnaui publicou o seu primeiro poemario en solitario, El silencio de las nubes.
A súa obra poética caracterízase pola identificación coa poboación saharauí e a súa loita pola independencia. Así mesmo, centra gran parte da súa creación literaria na muller saharauí.
Clostridium
Clostridium é un xénero de bacterias anaerobias, con forma de bacilo, grampositivas, que esporulan, algunhas das cales son parasitas e outras saprófitas, e son móbiles, porque en xeral teñen flaxelos peritricos. Os clostridios teñen forma de pau de tambor ou fuso, de onde lles vén o seu nome (do grego κλωστήρ, "kloster", que significa fuso). As especies máis importante son o Clostridium botulinum produtor do botulismo, o Clostridium novyi, Clostridium septicum, Clostridium perfringens produtor da gangrena gasosa e Clostridium tetani produtor do tétano.
O xénero está definido por catro características:
Hábitat
Non todas as especies son patóxenas, algunhas forman parte da flora intestinal normal. As especies de Clostridium están amplamente distribuídas no ambiente, habitando o tracto gastrointestinal tanto de humanos coma de animais. Malia o interese sobre o Clostridium por estar estas bacterias implicadas en diarreas en nenos e na etioloxía do cancro de colon, hai poucos datos dispoñibles sobre o hábitat intestinal desta bacteria.
Características
Os Clostridium son organismos que poden aparecer como células separadas, en parellas ou en cadeas curtas. Son móbiles polos flaxelos peritricos que teñen, coa excepción de C. perfringes. Algunhas especies producen cápsula e forman esporas de aspectos esféricos ou ovalados, situadas no centro do bacilo ou nun extremo subterminal e son resistentes á calor. A pesar de ser bacterias anaerobias obrigadas, non todos teñen a mesma sensibilidade ao oxixeno. C. tetani, por exemplo, require unha total anaerobiose e C. perfringes tende a ser menos esixente. Crecen a temperaturas de 37 °C e a un pH entre 7 e 7,4, de modo que son inactivadas doadamente a pH ácido ou básico, como o do zume gástrico, ou por produtos limpadores e desinfectantes como o cloro e mesmo polo pH de ácidos orgánicos encontrados no zume de limón, por exemplo. Son fermentadoras de azucres, aspecto que é de utilidade para a diferenciación das especies.
Posúen antíxenos somáticos e flaxelares que permiten dividilas en tipos e subtipos. Producen exotoxinas de efecto necrosante, hemolíticos e potencialmente letais. As toxinas noméanse con letras, así por exemplo, a toxina necrosante noméase coa letra C e a enterite en animais é causada polas toxinas B, D e E. Algunhas especies producen toxinas neurotóxicas moi potentes.
Patoloxía
Entre os Clostridium inclúense bacterias comúns e de vida libre na natureza, e patóxenos de importancia. Hai varias especies principais responsables de enfermidades en humanos:
A produción de neurotoxina (toxina botulínica) é unha característica de C. botulinum. Foron identificadas sete tipos de toxinas denominadas con letras do A ao G. A maioría das cepas producen un tipo de neurotoxina pero hai tamén cepas que producen múltiples toxinas. Identificáronse outros Clostridium que nalgunhas ocasións produciron casos de botulismo humano, como o Clostridium butyricum, que produce a toxina de tipo E e o Clostridium baratii, que produce a tonina de tipo F. A capacidade de C. botulinum de transferir de forma natural os xenes da neurotoxina a outras especies de Clostridium é preocupante para a industria alimentaria, na que os sistemas de conservación dos alimentos están deseñados para destruír ou inhibir só a C. botulinum pero non a outras especies de Clostridium.
A neurotoxina de C. tetani non é a mesma, pero si similar en estrutura e orixe.
Usos comerciais
C. thermocellum pode xerar etanol a partir de certos refugallos, o que o fai un posible candidato para o uso e produción de etanol. Ao non ter requirimentos de oxíxeno e por ser termofílico, redúcense os custos de refrixeración.
C. acetobutylicum, coñecido tamén como o organismo de Weizmann, foi usado por primeira vez por Chaim Weizmann na produción de acetona e biobutanol a partir de amidón en 1916 para a produción de pólvora e TNT.
C. ljungdahlii, recentemente descuberto en residuos de polos comerciais, pode producir etanol a partir de fontes dun só carbono, como o Syngas, que é unha mestura de dióxido de carbono e hidróxeno que pode xerarse a partir da combustión parcial tanto de biomasa coma de combustible fósil. O uso destas bacterias para producir etanol xa está en proxecto en diversas plantas enerxéticas.
Cepas non patóxenas de Clostridium poden axudar no tratamento de enfermidades como o cancro. A investigación mostra que o Clostridium pode atacar selectivamente ás células canceríxenas. Algunhas cepas poden entrar e replicarse dentro de tumores sólidos. Xa que logo, Clostridium podería utilizarse para transportar proteínas terapéuticas aos tumores. Este uso do Clostridium foi demostrado en varios modelos preclínicos.
Alexis Wright
Alexis Wright, nada o 25 de novembro de 1950, é unha escritora aborixe australiana, máis coñecida por gañar o Premio Franklin Miles pola súa novela de 2006 Carpentaria e por gañar o Premio Stella en 2018 pola súa "memoria colectiva" de Leigh Bruce "Tracker" Tilmouth.
Obras
Novelas
Historias curtas
Clostridium
Usos comerciais
Mesturas de especies de Clostridium, como mesturas de C. beijerinckii, C. butyricum, e especies doutros xéeros producen biohidróxeno a partir de residuos de lévedos.
Debido ao perigo que supón o Clostridium botulinum e outros axentes patóxenos, o único método seguro de envasar a maioría dos alimentos é en condicións de presión e temperatura altas, normalmente duns 116-121 °C.
Alexis Wright
Obras
Editora
22 de xuño
Nacementos
miniatura|100px| Wilhelm von Humboldt. miniatura|100px| Fannie Hess.
Mortes
miniatura|100px| Juana de Vega. miniatura|100px| Ángel de Saavedra.
Outros
Os 366 días do ano
24 de xuño
O 24 de xuño é o 175º día do ano do calendario gregoriano e o 176º nos anos bisestos. Quedan 190 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Matilde Landa. miniatura|100px| Claude Chabrol.
Mortes
miniatura|100px| José Elduayen.
Soiuz T-4
Soiuz T-4 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 12 de marzo de 1981 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz T-4, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Vladimir Kovalionok e Viktor Savinikh a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 e facer experimentos e reparacións a bordo. Foi precedida pola nave automática de carga Progress 12. Durante a súa estancia a estación recibiu a visita da Soiuz 39 e da Soiuz 40. A nave regresou a terra o 26 de maio de 1981 ás 12:37 GMT.
Maciñeira, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Maciñeira é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 16 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 7 eran homes e 9 eran mulleres.
Xosé Filgueira Valverde
Xosé Fernando Filgueira Valverde, nado en Pontevedra o 28 de outubro de 1906 e finado na mesma vila o 13 de setembro de 1996, foi un historiador, arqueólogo, antropólogo e escritor polígrafo galego, de abundante produción literaria e humanística.
Cofundou o Seminario de Estudos Galegos, dirixiu o Instituto Padre Sarmiento e o Museo de Pontevedra. Presidiu o Consello da Cultura Galega e foi membro da Real Academia Galega. Persoa de fonda cultura humanista e de obra extensa e divulgativa nunha época na que as institucións que hoxe cumpren esa función non a cumprían ou non existían.
Adicóuselle o Día das Letras Galegas de 2015 polo seu traballo divulgativo a prol da lingua e da cultura galega. Trátase dunha figura que suscita controversia e ao mesmo tempo resulta un persoeiro fundamental no decorrer da cultura e literatura galegas ao longo do século XX.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Xosé Fernando fotografado, aínda de [[bebé, no colo da nai.]] Naceu na praza do Peirao de Pontevedra. Foi fillo de José María Filgueira Martínez (Mourente, 1871-1938), médico en Pontevedra, e Araceli Valverde Yaquero (Ugíjar, Granada, 1870-1946).
Estudou o bacharelato de man de Antón Losada Diéguez. No outono de 1922 comezou os estudos de Filosofía e Letras en Santiago de Compostela. Desde moi novo estivo involucrado en toda sorte de proxectos culturais. Con 17 anos de idade, o 12 de outubro de 1923, na casa da infancia de Rosalía de Castro en Ortoño, xunto con Fermín Bouza Brey, Wenceslao Requejo Buet, Xosé Pena e Pena, Lois Tobío Fernández, Ramón Martínez López, Manoel Magariños Negreira, Francisco Romero de Lema e Alberte Vidán Freiría, fundou a terceira grande institución da época de preguerra (tras as Irmandades da Fala, 1916, e o Grupo Nós, 1920), o Seminario de Estudos Galegos, onde dirixiría a sección de Historia da Literatura ata o seu desmantelamento, en 1936. Colaborou en A Nosa Terra e en El Pueblo Gallego. En 1935 comezou a organizar unha escolma da poesía galega de todos os tempos para conmemorar o centenario do nacemento de Rosalía de Castro. Proxéctanse en total nove volumes, e comeza con dous volumes adicados aos autores vivos, desde Noriega Varela e Cabanillas, até os máis novos como Celso Emilio ou Carvalho Calero. Reparte unha enquisa ás persoas que quere incluír na escolma, preguntando polos datos do autor, a súa formación, obra, poética, linguaxe, bibliografía e unhas preguntas xerais sobre a propia escolma. miniatura|200px|X.F. Filgueira aos 17 anos. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1927 e doutorouse en Filosofía e Letras na Universidade Central de Madrid, coa tese "La Cantiga CIII: noción del tiempo y gozo eterno en la narrativa medieval" dirixida por Armando Cotarelo Valledor, defendida o 15 de novembro de 1935 ante un tribunal constituído polo propio Cotarelo, Juan Hurtado y Jiménez de la Serna, Américo Castro Quesada e Ángel González Palencia. En 1959 diplomouse en Psicoloxía, tamén na USC.
Comezou a súa traxectoria pública en 1928, como secretario da Xunta Provincial de Pontevedra do Padroado Nacional de Turismo, que presidía Daniel de la Sota.
Foi profesor axudante de literatura no Instituto de Ensino Medio de Pontevedra en 1928, conseguindo a cátedra en 1933. Dous anos máis tarde gaña por oposición a cátedra da mesma especialidade do Instituto Jaime Balmes de Barcelona, para pasar ao de Melilla e, o mesmo ano, ó de Lugo, onde toma posesión da praza o 8 de novembro, vila na que coñeceu a María Teresa Iglesias de Oscáriz (1908-1995), filla dun médico, coma el, coa que casou o 15 de agosto de 1938 e con quen tería cinco fillos: Araceli, José Fernando, María Teresa, Pilar e Ángeles. miniatura|225px|[[Manuel Lesteiro López|Manuel Lesteiro, Claudio Losada, Álvaro das Casas e Filgueira Valverde cos Ultreya en Noia, retrato en Vida Gallega, 1932.]] miniatura|esquerda|225px|O profesor Filgueira foi o grande impulsor do Museo de Pontevedra. En 1940 volveu a Pontevedra, ó instituto, que logo se chamaría Instituto Sánchez Cantón, do que sería director desde 1946 até a xubilación, en 1976. Desde ese 1940 tamén foi cronista oficial da provincia de Pontevedra.
Participou na creación do Museo Provincial de Pontevedra en 1927, do que foi secretario ata 1942, ano no que se converteu no director, mantendo a colaboración ata a fin dos seus días.
Foi proclamado correspondente da Real Academia Galega en 1925 e recibido como académico de número o 27 de xullo de 1941 en sesión extraordinaria celebrada na Universidade de Santiago, sucedendo na cadeira a Casto Sampedro y Folgar. O seu discurso de ingreso foi Da épica na Galicia medieval, respondido por Ramón Otero Pedrayo.
Participou sempre do galeguismo, sendo membro desde os comezos do Partido Galeguista. En maio de 1935 encabezou un grupo de militantes deste partido en Pontevedra que abandonan o partido como protesta pola política de pactos coa esquerda, organizando a Dereita Galeguista.
Ocupou cargos públicos no franquismo, como director do Instituto de Lugo ou presidente do Tribunal Tutelar de Menores de Pontevedra ata 1967.
Alcaldía (1959-1968)
O 24 de maio de 1959 finou Luis Suárez-Llanos Menacho, presidente da Deputación de Pontevedra. O alcalde de Pontevedra, Prudencio Landín Carrasco, pasou a ocupar ese cargo, deixando baleira a cadeira no concello, que ocupou, en funcións, José Luis Peláez Casalderrey. O nomeamento de Filgueira como novo alcalde asinouse o 27 de outubro de 1959 polo Ministro da Gobernación Camilo Alonso Vega, a proposta do gobernador civil Rafael Fernández Martínez. Filgueira pronunciou o discurso de toma de posesión o 10 de novembro de 1959. No cargo, estimulou a acción cultural e promoveu numerosas medidas dirixidas á conservación do conxunto histórico e monumental da vila. miniatura|Nomeamento como Presidente do [[CCG.]] Durante o seu mandato anexionouse Ponte Sampaio ao concello en abril de 1960; instalouse a papeleira de Ence en Lourizán, cuxa instalación se decidira entre finais de 1955 e comezos de 1956; co gallo do ascenso do Pontevedra Club de Fútbol a Segunda División na tempada 1959-60, mercáronse á familia de Valentín Paz-Andrade os terreos do Estadio de Pasarón; inaugurouse a nova estación de ferrocarril (o 8 de agosto de 1966); urbanizouse o polígono de Campolongo; construíuse o Pavillón Municipal dos Deportes e asentouse o Centro de Instrución de Recrutas n.º 13 (posteriormente BRILAT) en terreos de Figueirido e Salcedo.
Despois de 1968
esquerda|miniatura|Casa natal de Filgueira Valverde.
Foi procurador en Cortes ata 1971 e Conselleiro provincial de Belas Artes en 1969. De 1971 a 1981 dirixiu o Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos. Formou parte do primeiro padroado do Instituto da Lingua Galega. Tamén chegou a dirixir a Casa Museo Rosalía de Castro.
No eido académico foi, amais, membro correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, nomeado o 28 de xuño de 1971, membro numerario da Real Academia da Historia desde 1980 (co discurso "Ideas y sistema de la historia de Fray Martín Sarmiento" contestado por Antonio Blanco Freijeiro) e membro honorario da Real Academia Galega de Belas Artes desde 1990.
Xosé Filgueira Valverde faleceu na casa familiar da rúa Arcebispo Malvar de Pontevedra o 13 de setembro de 1996, a piques de cumprir os 90 anos de idade.
Obra
Ten unha obra moi extensa, tanto científica coma literaria, fundamentalmente divulgativa, que supera os trescentos títulos entre libros e folletos, máis de mil artigos en xornais e revistas e máis de 1.600 conferencias, en galego e en castelán.
Obra en galego
A primeira obra narrativa foi a recolleita de narracións breves: Os nenos, en 1925, recollida despois en Quintana Viva (Galaxia, 1971). Como articulista publicou numerosas colaboracións en diferentes medios, quedando recollidos 616 artigos na serie Adral, de nove volumes, editada entre 1979 e 1996.
Ensaio
miniatura|215px|Conferencia do cabodano de [[Valentín Paz-Andrade|Paz-Andrade.]]
Dicionarios
miniatura|200px|Cuberta de O vigairo, deseño de [[Camilo Díaz Baliño|Camilo Díaz]]
Poesía
Algunhas das obras poéticas da Filgueira Valverde foron musicalizadas. O compositor ponteareán Rogelio Groba, realizou tres cantatas sobre textos seus: Cantigas de mar (1981-1982), Anxos de Compostela (1989 e outra versión en 2004) e Cantata de Maio (1989).
Recoñecementos
miniatura|dereita|Rúa Filgueira Valverde, na [[A Eiriña, Pontevedra|Eiriña, Pontevedra.]]
dereita|miniatura|Tumba de Filgueira Valverde en Mourente. Foi amplamente recoñecido con premios, como a Cruz de Honra de San Raimundo de Pañafort (1961), a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil (1964), a Medalla de Ouro da Cidade de Pontevedra (1969), o Premio da Deputación da Coruña (1973), a Medalla de Ouro da Provincia de Pontevedra (1977), a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes (1980), a Medalla Castelao (1984), o Premio Otero Pedrayo (1986), o Premio Fernández-Latorre (1989), o Premio Trasalba (1990) da Fundación Otero Pedrayo. Foi nomeado Galego Egrexio pola Fundación Premios da Crítica (1995), doutor honoris causa polas universidades de Santiago de Compostela e Vigo (ámbalas dúas en 1996). Déronlle o Premio das Artes e das Letras de Galicia (1996). Foille outorgado o Premio Nacional de Historia de España, de xeito colectivo, por España: Reflexiones sobre el ser de España (1998). Días despois do seu pasamento o Centro Superior Bibliográfico de Galicia pasou a denominarse Centro Superior Bibliográfico de Galicia Xosé Fernando Filgueira Valverde, e en 2007 foi nomeado Fillo Predilecto da Provincia de Pontevedra.
Levan o seu nome rúas en Pontevedra, Santiago de Compostela, Monforte de Lemos e Pastoriza (Arteixo) e a Fundación Filgueira Valverde foi clasificada, en 1984, como de interese galego.
Día das Letras Galegas 2015 e controversia
O 5 de xullo de 2014 foi escollido pola Real Academia Galega como autor a homenaxear no Día das Letras Galegas do ano 2015, cos avais de Francisco Díaz-Fierros, Pegerto Saavedra, Ramón Villares e Xosé Ramón Barreiro.
Os outros propostos foron Ricardo Carvalho Calero (apoiado por Manuel González González, Francisco Fernández Rei e Euloxio Ruibal), Celestino Fernández de la Vega (promovido por Rosario Álvarez Blanco, Andrés Fernández-Albalat e Andrés Torres Queiruga), Manuel María (defendido por Margarita Ledo Andión, Darío Xohán Cabana, Fina Casalderrey e Xosé Luís Regueira Fernández) e Xela Arias (defendida por Ramón Lorenzo, Antón Santamarina e Xosé Fernández Ferreiro).
A decisión final resultou polémica e recibiu críticas da Mesa pola Normalización Lingüística, Manuel Rivas, Xosé Manuel Carril, Fran Alonso, Bernardo Máiz e Suso de Toro, e mesmo provocou que a comisión executiva da Academia publicase unha nota na que afirmaba que “non tivo máis papel na elección da figura para as Letras Galegas 2015 cá que sinala o Regulamento de Réxime Interno da RAG, isto é, dar trámite ao Plenario das propostas recibidas”.
O detective Conan: Conta atrás cara ao ceo
O detective Conan: Conta atrás cara ao ceo (名探偵コナン 天国へのカウントダウン) é un filme de animación baseado no anime O detective Conan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 21 de abril do 2001.
En galego, estreouse na TVG o 31 de decembro do 2012.
Sinopse
Cando non hai tempo de fuxir... Serías quen de salvar a persoa que amas?
Desta volta, o escenario desta quinta película sitúase no alto dunhas torres xemelgas, deseñadas por un aprendiz de Teiji Moriya, que apareceu no primeiro filme.
De camiño de volta dunha acampada, o noso heroe o detective Conan e os seus amigos paran diante das torres xemelgas que están a piques de seren inauguradas. Alí, atópanse con Ran, a súa amiga Sonoko e o seu pai, o detective Mouri. Tamén coñecen unha fermosa muller chamada Mio Tokiwa, a propietaria dos rañaceos, e outra xente sospeitosa que parece ter intencións macabras.
No momento no que acontece o primeiro asasinato, un Porsche de cor negra aparece. Un dos Homes de Negro, que obrigou a Shinichi a beber o bebedizo que o fixo encoller, condúceo. Malia o asasinato, a atractiva Tokiwa insiste en celebrar unha cerimonia para festexar a apertura das torres. Agora, os asasinatos en serie estarán a piques de empezar, a unha altura de 300 metros desde o chan. Poderá Conan fuxir desde o andar que está máis achegado ao ceo?
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é "Always" ("Sempre"), interpretada por Mai Kuraki. Este tema é, ademais, o décimo segundo peche da serie, e está dobrado ao galego para o anime. Malia isto, na versión galega do filme, permanece o tema orixinal en xaponés.
Os temas da música de fondo foron compostos por Katsuo Ono, e serían utilizados na serie orixinal a partir do ano 2002.
Eh, Eh (Nothing Else I Can Say)
miniatura|Logotipo da canción. "Eh, Eh (Nothing Else I Can Say)" é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga e Martin Kierszenbaum e producida por Martin Kierszenbaum. A canción está incluída no seu primeiro álbum de estudio The Fame, e foi lanzada como terceiro sinxelo do álbum.
Black River
Black River é unha vila de Xamaica, capital da parroquia de Saint Elizabeth. Atópase na foz do río do mesmo nome, no suroeste do país. De ser un próspero porto, actualmente é un polo turístico, con Treasure Beach e Crane Beach ao sueste e Luana Beach ao oeste. No 2010 tiña unha estimación de 4276 habitantes.
Algunhas construcións que serviron para almacenar materiais a carón do río, agora úsanse no sector do turismo.
Historia
Black River é unha das máis antigas poboacións da illa, mostrado no mapa de John Sellers de 1685. Foi deseñado polo irmáns Leyden de Inglaterra, tres homes ricos que tiñan en propiedade vastos terreos da área.
Nos séculos XVIII e XIX, foi un porto importante polo pau de campeche, aínda que tamén exportaba outros produtos como ron, pemento e pel de gando das veciñas Holland, Vineyard e Fullerswood Estates. O campeche traíase a través do río para o porto, para logo embarcalo cara a Inglaterra para fabricar as tinturas. Traíanse escravos e puxábanse en Farquharson Wharf (orixinalmente Town Wharf).
En 1773 substituíu Lacovia como capital da parroquia de St. Elizabeth.
Vermello e negro
Vermello e negro (en Le Rouge et le Noir) é unha novela psicolóxica e histórica en dous volumes escrita por Stendhal e publicada en 1830. Relata os intentos dun rapaz provinciano de ascender socialmente alén da súa modesta educación a través dunha combinación de talento, traballo duro, engano e hipocrisía. En última instancia, permite que as súas paixóns o traizoen.
Foi traducida ó galego por Antonio Pichel e foi publicada pola Editorial Galaxia no ano 1996. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Pichel dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Célula centroacinar
As células centroacinares son células con forma de fuso situadas no páncreas exócrino. As células centroacinares son unha extensión das células do ducto intercalado que entran na luz dos acinos pancreáticos. Os ductos intercalados captan bicarbonato dos ductos intralobulares, que orixinan os ductos lobulares. Estes ductos lobulares finalmente converxen para formar o conduto pancreático principal. As células centroacinares distínguense nos cortes histolóxicos por teren unha tinguidura pálida. Vistas ao microscopio electrónico teñen unha densidade moi baixa no citoplasma e poucos orgánulos.
Estas células coñécense comunmente como células do ducto, e segregan unha solución acuosa de bicarbonato baixo a estimulación da hormona secretina. Tamén segregan mucina.
Jesús Solla Oliveira
Jesús Solla Oliveira, nado en Cangas en 1916 e finado en Vigo en 2008, foi un político galego.
Super Basketball League
A Super Basketball League ou SBL é a liga de baloncesto de Taiwán, fundouse en 2003.
Jesús Solla Oliveira
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Cangas polo Ministro da Gobernación en novembro de 1952. Permaneceu no posto até 1957, cando un enfrontamento cos condes de Aldán orixinou a súa defenestración política. Marchou a Pontevedra e traballou como comercial. Despois trasladouse a un barrio de Vigo.
Super Basketball League
Equipos
Hai tamén unha liga feminina, a WSBL (Women's Super Basketball League), con catro equipos:
Campións
2003-2004
2004-2005
2005-2006