cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salt Lake City, Utah
miniatura|dereita|300px|Vista de Salt Lake City Salt Lake City é a capital e a maior cidade do estado de Utah, nos Estados Unidos de América. As súas coordenadas son 40°45 N e 111°53 O. Sitúase nas marxes do Gran Lago Salgado (Great Salt Lake). Ten preto de 180 mil habitantes, con 1,4 millón na súa rexión metropolitana. Foi fundada polos mormóns en 1847.
Historia
Os primeiros europeos que se instalaron o 24 de xullo de 1847 no val eran membros da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días (coñecidos como mormones). viaxaran a través da nación en busca dunha zona illada onde poder practicar a súa relixión, distantes da persecución que afrontaran no Leste. Cando chegaron, o seu profeta relixioso, Brigham Young dixo: "Este é o lugar adecuado", máis tarde abreviado a simplemente a:"Este é o lugar."
Só catro días logo da chegada no Val de Lago Salgado, Brigham Young designou o sitio para o Templo do Lago Salgado (Salt Lake Amorne), o templo principal para a Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Último Días. Construído na Praza do Templo (Amorne Square), no centro da cidade. Tardouse 40 anos en completar o templo, sendo dedicado o 6 de abril de 1893. é o edificio máis coñecido na cidade.
Departamento de Islas de la Bahía
250px|dereita Islas de la Bahía é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras. A capital departamental é Coxen Hole, na illa de Roatán.
As Nogueiras, Anzo, Lalín
As Nogueiras é un lugar da parroquia de Anzo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Ribadevila, Feás, Aranga
Ribadevila é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 4 eran mulleres.
Vilanova, Bergondo, Bergondo
Vilanova é un lugar da parroquia de Bergondo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 82 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 40 eran homes e 42 eran mulleres.
A Irexa
O topónimo galego A Irexa pode referirse a:
Trofeo Teresa Herrera 1996
A 51º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 8 e o 10 de agosto de 1996. O campión foi o Botafogo. Con ocasión deste torneo inaugurouse a bancada de Pavillón do estadio de Riazor.
O torneo reuniu na cidade herculina ademais do equipo local, o Deportivo da Coruña, ao campión do Brasil, Botafogo, e aos dous últimos campións de Europa, Ajax e Juventus.
O deportivista Mauro Silva recibiu o premio ao mellor xogador to torneo.
Cabo Gracias a Dios
dereita|250px|Cabo Gracias a Dios O Cabo Gracias a Dios é un cabo de América Central na costa do Mar Caribe, entre Honduras e Nicaragua, na desembocadura do río Coco, que constitúe a fronteira entre ambos países. Nicaragua ten forma de triángulo isóscele que apunta cara o nordeste, sendo este cabo dito vértice, á vez que é o extremo oriental de Honduras.
Foi chamado así por Cristovo Colón, o primeiro europeo en visitalo, o 12 de setembro de 1502.
Festa do polbo do Carballiño
A festa do polbo do Carballiño é unha festa gastronómica celebrada no concello ourensán do Carballiño o segundo domingo de agosto. Está declarada Festas de interese turístico internacional.
Aínda que a vila se atopa lonxe do mar, consómese polbo desde antigo, traendo polbo seco froito do intercambio comercial coas rexións costeiras de Galiza. Na actualidade o xeito máis común de preparalo é á feira. O labor das polbeiras do Carballiño é recoñecido en toda Galiza.
Pokémon X e Y
Pokémon X (en ポケットモンスター エックス; Poketto Monsutā Ekkusu) e Pokémon Y (en ポケットモンスター エックス; Poketto Monsutā Ekkusu) son dous videoxogos de rol do ano 2013 desenvolvidos por Game Freak e distribuídos por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo 3DS. Son os primeiros títulos da sexta xeración da serie de videoxogos de Pokémon. Os xogos foron anunciados en xaneiro de 2013 polo antigo presidente de Nintendo, Satoru Iwata, a través dun especial de Nintendo Direct, e declarou que Pokémon X e Pokémon Y serían lanzados en todo o mundo en outubro de 2013, sendo esta a primeira vez que un xogo de venda de Nintendo se estrea de xeito simultáneo en tódalas rexións clave.
Pico Basilé
O Pico Basilé (antigo Pico de Santa Isabel) é un volcán e a maior montaña da illa de Bioko, e ao tempo da Guinea Ecuatorial, país do que forma parte, cunha altura de 3.011 m.s.n.m..
Xeoloxía
A illa de Bioko formouse na liña do Camerún, unha grande falla xeolóxica disposta desde o océano Atlántico até Camerún e de aí até o Chad. Na liña inclúense outras illas volcánicas do golfo da Guinea, como Annobón, Príncipe e San Tomé, e, por suposto, o macizo volcánico do monte Camerún.
Erupcións
Os rexistros de erupcións son pouco claros, aínda que se sabe que durante o XIX hóuboas. A última ben rexistrada corresponde a 1923.
Accesibilidade
O acceso até as inmediacións da cima está facilitado por unha estrada estatal.
GNU Compiler Collection
miniatura|Logo do GNU Compiler Collection. O GNU Compiler Collection (máis coñecido como GCC) é un conxunto de compiladores de linguaxes de programación producidos polo Proxecto GNU. É software libre distribuído pola Fundación polo software libre (FSF) baixo as licenzas GNU/GPL e GNU/LGPL, e é un compoñente esencial do desenvolvemento GNU. É o compilador estándar dos sistemas operativos tipo Unix, e de certos sistemas operativos propietarios tales coma o MacOS X.
Orixinalmente foi nomeado coma o GNU/C Compiler, porque soamente manexaba a linguaxe de programación C, máis tarde(en 1987) o GCC foi ampliado para compilar C++, Java, Fortran, Ada e outros.
GCC foi portado a unha ampla variedade de arquitecturas de procesador, e está amplamente implantado coma unha ferramenta no densenrolo tanto de software libre como de propietario. GCC tamén está dispoñible para a maioría de plataformas embedidas, incluíndo symbian (chamado GCCE), AMCC e Freescale Power Architecture-based chips. . O compilador pode ser usado dende unha gran variedade de plataformas, incluíndo vídeo consolas de xogos como Playstation e Dreamcast.
Así como o compilador oficial do Sistema operativo GNU, GCC adoptouse coma o compilador estándar por gran parte doutros modernos sistemas operativos baseados en Unix, incluíndo Linux e a familia BSD, aínda que FreeBSD e OS X mudaron o sistema LLVM.
A Cruz, Labacengos, Moeche
A Cruz é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando non tiña habitantes.
Boborás, Xuvencos, Boborás
Boborás é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 144 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 68 eran homes e 76 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 147 habitantes (68 homes e 79 mulleres).
Meganeura
miniatura|Fósil de Meganeura. miniatura|Modelo de Meganeura no [[Museo de Historia Natural de Berlín.]] Meganeura (gr. «grandes nervios», en relación á rede de nervios das súas ás) é un xénero extinto de insectos protodonatos da familia Meganeuridae. Entre as súas especies encóntrase Meganeura monyi, un insecto de gran parecido coas libélulas actuais, coas que está emparentado, que viviu no período Carbonífero (hai 300 Ma). Cunha envergadura de ás de máis de 75 cm, constitúe a maior especie coñecida de insectos que xamais haxa existido sobre a Terra. A especie do Permiano Meganeuropsis permiana é tamén de gran tamaño. Eran insectos depredadores que se alimentaban doutros insectos e tamén de pequenos anfibios.
Boborás, Xuvencos, Boborás
É a capital do concello.
Meganeura
Os seus fósiles descubríronse nos estratos da edade Estefaniana de Commentry, en Francia, en 1880; en 1885, o paleontólogo francés Charles Brongniart describiu o fósil e deulle nome. Outro bo espécime fósil encontrouse en Bolsover, Derbyshire, en 1979. O holotipo alóxase no Museo de Historia Natural de París.
M. americana, descuberta en Oklahoma en 1940, é unha especie representada pola maior á de insecto xamais encontrada; consérvase no Museo de Historia Natural de Harvard.
Departamento de La Paz, Honduras
dereita|miniatura
La Paz é un dos 18 departamentos de Honduras. A capital que lle dá nome é a cidade de La Paz. Ten unha superficie de 2.331 km², e en 2005 tiña unha poboación estimada de 173.731 habitantes.
Vilar de Mouros, Doade, Sober
Vilar de Mouros é un lugar na parroquia de Doade no concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña trece habitantes (sete homes e seis mulleres).
Lull
Lista de cancións
Lull
Meira, Meira
Santa María de Meira é unha parroquia no concello de Meira, na comarca de Meira, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 1.619 habitantes, deles 818 eran homes e 810 eran mulleres, máis ca en 2007.
Pirámides de Exipto
miniatura|[[Necrópole de Gizeh, onde están localizadas as pirâmides de Keops, Kefrén e Micerino.]] As Pirámides de Exipto son antigas estruturas feitas en albanelaría construídas pola civilización do Antigo Exipto.
Meira, Meira
Patrimonio
Na parroquia está situado o mosteiro de Santa María de Meira.
Pirámides de Exipto
Até novembro de 2008, existían fontes citando entre 118 e 138 pirámides exipcias identificadas. A maioría delas foron construídas como túmulos para os faraós e as súas consortes durante os períodos do Antigo e do Medio Imperio.
As máis antigas pirámides exipcias coñecidas foron encontradas en Saqqara, ó noroeste de Menfis. A primeira delas foi a pirâmide de Zoser (feita entre 2630 a.C-2611 a.C.), que foi construída durante a III dinastía exipcia. Esta pirámide e o seu complexo circundante foron proxectados polo polímata, e o entón arquitecto, Imhotep. Elas son xeralmente consideradas as máis antigas estruturas monumentais do mundo construídas de albanelaría vestida.
Desenvolvemento histórico
esquerda|miniatura|Mastaba de Chepseskaf, en [[Saqqara]] Até o momento do Período Arcaico, no inicio da historia exipcia, aqueles con medios suficientes eran enterrados en estruturas coñecidas como mastabas.
A segunda pirámide exipcia historicamente documentada é atribuída ó polímata Imhotep, que arquitectou o que os exiptólogos cren ser un túmulo para o faraó Zoser. Imhotep é acreditado como o primeiro en concibir a noción de amoreamento de mastabas, que culminou na creación dun edificio composto por unha serie de "chanzos" que diminuían de tamaño en dirección ó seu ápice. O resultado foi a pirámide de chanzos de Zoser, que foi concibida para servir como unha escaleira xigantesca pola cal a alma do faraón falecido podería ascender ós ceos. Debido á grande importancia da realización de Imhotep, el foi deificado por exipcios posteriores.
Moito tempo despois do fin do período de construción desas pirámides, unha construción sistemática iniciouse no territorio do actual Sudán, despois de moito do Antigo Exipto caer baixo o dominio dos reis de Napata. Malia que o réxime napatano foi breve, rematando en 661 a.C., a influencia exipcia deixou trazos marcantes na súa cultura e, durante o reino sudanés de Meroé, na rexión da Nubia, houbo un rexurdimento na construción de estruturas piramidais, período en que máis de 200 pirámides que servían como túmulos reais e inspiradas nas pirámides exipcias, foron construídas nas proximidades da capital do reino.
Al-Aziz Uthman (1171-1198) tentou destruír as pirámides de Gizeh. Desistiu despois de danar a Pirámide de Micerino, xa que a tarefa resultou ser complexa demais.
Simbolismo
Crese que a forma de pirámides exipcias represente o monte primordial a partir do cal os exipcios crían que a Terra foi creada. A forma piramidal representaba os raios descendentes do Sol e a maioría das pirámides eran revestidas por pedra calcaria branca, polida e altamente reflexiva, o que daba a esas estruturas unha aparencia brillante cando eran vistas á distancia.
Os exipcios crían que a área escura do ceo nocturno en torno ó cal as estrelas parecían xirar era a porta de entrada física para os ceos. Un dos eixos estreitos que se estende a partir da cámara funeraria principal por toda a estrutura da Grande Pirámide apunta directamente para o centro desta parte do ceo. Isto suxire que a pirámide puido ser creada para servir como un medio para lanzar maxicamente a alma do faraón falecido directamente para a morada dos deuses.
Todas as pirámides exipcias foron construídas na marxe occidental do río Nilo, lugar onde ocorre o solpor, o que era asociado ó reino dos mortos na mitoloxía exipcia.
Duluth, Minnesota
Duluth é unha cidade situada ao norte do estado estadounidense de Minnesota, á beira do Lago Superior.
A principal actividade é a industria e o comercio de materias primas con outras cidades dos Estados Unidos e o Canadá situadas no Lago Superior e o resto dos Grandes Lagos. Entre as materias que destacan polo seu comercio están o carbón e os minerais.
É a cidade natal do cantoautor e Premio Nobel de Literatura Bob Dylan.
Demografía
Segundo o censo de 2010, Duluth ten 86,265 habitantes. A densidade de poboación é de 491.3/km2.
A distribución por razas é a seguinte: 90,4% brancos, 2,3% afroamericanos, 2,5% nativos americanos, 1,5% asiáticos, 0,3% doutras razas e 3% de dúas ou máis razas. A poboación hispana ou latina da cidade é de 1,5%.
Ángel Iglesias Martínez
Ángel Iglesias Martínez, nado en Monte Asnal (Amoeiro) en 1915 e finado en 2005, foi un político galego.
Traxectoria
O 13 de novembro de 1936, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, matou en defensa propia na casa da súa moza Herminia Gutiérrez a Antonio Ferreira Sánchez, xefe dos falanxistas de Palmés. Detido, fuxiu cando ían pasealo e estivo agochado até o remate da guerra civil. Entregouse en 1940 e foi xulgado e condenado a oito anos en prisións e campos de concentración, entre eles traballos forzados no Val dos Caídos. Retornou a Trasalba.
Klemen Prepelič
Klemen Prepelič, nado o 20 de outubro de 1992 en Maribor, é un xogador profesional de baloncesto esloveno que xoga para o Valencia Basket da Liga ACB. Cunha altura de 1,91 metros xoga na posición de escolta.
Traxectoria
O 4 de xullo de 2020, Prepelič acordou un contrato de dúas tempadas co Valencia Basket da Liga ACB. O 10 de xuño de 2022, Prepelič asinou un novo contrato dun ano co Valencia Basket.
A Torre, Feás, Aranga
A Torre é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
Irexe
O topónimo galego Irexe pode referirse a:
Lanosterol
O lanosterol é un esteroide do grupo dos esterois (tamén se pode considerar un triterpenoide tetracíclico), do cal derivan todos os esteroides nos animais. Nas plantas derivan do esteroide cicloartenol. O lanosterol foi atopado por primeira vez na lanolina da la do ovella, e o seu papel biosintético non se descubriu ata máis tarde. Atópase en grandes cantidades na lanolina, xunto con outros triterpenoides.
Función na ruta de síntese de esteroides
A produción de lanosterol, catalizada encimaticamente, orixina a estrutura cíclica básica dos esteroides. O lanosterol é o primeiro composto ciclado esteroide importante na ruta metabólica de síntese do colesterol, que empeza con moléculas terpénicas liñais e segue ata o escualeno, que se cicla dando lanosterol. A conversión posterior do lanosterol en colesterol implica a eliminación de dous grupos metilo (CH3) no carbono 4 e outro no carbono 14, o desprazamento dun dobre enlace do anel, e a saturación do dobre enlace da cadea lateral. miniatura|esquerda|350px|Visión simplificada da ruta de síntese do lanosterol, na que se mostran os intermediarios [[isopentenil pirofosfato (IPP), dimetilalil pirofosfato (DMAPP), xeranil pirofosfato (GPP), e escualeno. Outros intermediarios foron omitidos.]]
Universidade de Navarra
250px|miniatura|Universidade de Navarra A Universidade de Navarra é unha universidade española de carácter privado e relixioso.
Foi fundada en Pamplona en 1952 por Xosemaría Escrivá de Balaguer e forma parte da estrutura do Opus Dei.
Na universidade de Navarra pódense cursar 27 titulacións oficiais e máis de 300 programas de posgrao en dez facultades, dúas escolas superiores, o IESE (Instituto de Estudos Superiores da Empresa), dúas escolas universitarias, ISSA (Instituto Superior de Secretariado e Administración) e outros centros e institucións. Inclúe a Clínica Universitaria, que con cerca de 1.700 profesionais cualificados, atende a máis de 100.000 pacientes ó ano. No ano 2004 inaugurouse o Centro de Investigación Médica Aplicada (CIMA) no que 300 investigadores desenvolven os seus estudos biomédicos.
Xunto coa Universidade Pública de Navarra e a UNED, é unha das tres universidades con sede na capital navarra.
Sunday Sunday
"Sunday Sunday" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como derradeiro sinxelo do seu álbum Modern Life Is Rubbish o 4 de outubro de 1993. Acadou o número 26 na lista británica de sinxelos, sendo esta a posición máis alta conseguida polos sinxelos dese álbum. Curiosamente, o nome orixinal da banda, "Seymour", está acreditado como artista invitado.
O tema trata das tradicionais actividades británicas do domingo, como facer un asado dominical, visitar á familia ou camiñar polo parque.
Daoíz e Velarde
miniatura|300px|Monumento a Daoíz y Velarde na praza do Dous de Maio de [[Madrid, obra de Antonio Solá. O arco é a antiga porta do Cuartel de Monteleón.]] Cos nomes de Daoíz e Velarde adóitase referir aos capitáns de artillaría Luis Daoíz y Torres e Pedro Velarde, destinados no cuartel de Monteleón que, desobedecendo as ordes de permanecer acuartelados e pasivos ditadas polo Capitán Xeneral de Madrid Francisco Javier Negrete (seguindo instrucións de Murat), sumáronse ao levantamento do 2 de maio de 1808 contra as tropas francesas.
Achegaron ao movemento popular o espírito de Estado Nacional, para que se unisen a eles, en contra dos franceses, non só o pobo de Madrid, senón o exército e demais estamentos oficiais e particulares.
Sen ningún tipo de axudas nin reforzos, ambos os capitáns, xunto con outros oficiais de menor graduación como o tenente Jacinto Ruiz, e os artilleiros ao seu mando, resistiron até a morte, sen apoio da Xunta Suprema de Goberno (teórica representante da soberanía en ausencia do rei Fernado VII, que viaxaba cara a Francia), nin dos propios militares, pero si foron un dos exemplos dos levantamentos posteriores ao 2 de maio de Madrid. miniatura|Monumento aos Heroes do Dous de Maio, inaugurado en [[Madrid en 1840.]]
Honras
Na súa honra se levantouse o obelisco da Plaza de la Lealtad de Madrid, actualmente Monumento aos Caídos por España.
Ademais teñen un grupo escultórico na Plaza del Dos de Mayo de Madrid, cerca do lugar onde estivo o seu cuartel, e no que se conserva a antiga porta deste.
Na cultura popular
Os leóns das Cortes, que flanquean a porta principal do edificio do Congreso dos Deputados, esculturas de Ponciano Ponzano) fundidos co bronce de canóns capturados na Guerra de África en 1860, reciben popularmente en Madrid o nome de Daoíz y Velarde.
Benito Gallego Montero
Benito Gallego Montero, nado en 1900 e finado en Ourense o 9 de febreiro de 1937, foi un político galego, alcalde de Ribadavia ao final da Segunda República Española.
Traxectoria
Dedicábase a prestar diñeiro, converteuse en comisionista. Tamén fixo diñeiro dedicándose ao xogo. Formou parte do Comité Republicano de Ribadavia (1930). Na República foi elixido concelleiro en Ribadavia en 1931 e en 1933 actuou como alcalde. Foi destituído logo da revolución de Asturias. Militante de Izquierda Republicana. Coa vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Ribadavia a principios de marzo. Logo da sublevación do 18 de xullo trasladouse a Ourense, onde foi detido o 20 de xullo no edificio do Goberno civil. Xulgado en Ourense por rebelión militar, foi condenado a pena de morte e executado no Campo de Aragón xunto cos veciños de Ribadavia Celso González Rodríguez, Andrés Centrón Rodríguez e Fidel Blanco Leboso o 9 de febreiro de 1937.
O Outeiro, Anzo, Lalín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Anzo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Aramón Formigal
Formigal (oficialmente Aramón Formigal) é unha estación de esquí situada na localidade de Formigal, no concello de Sallent de Gállego (Huesca), no Pireneo aragonés, España.
Descrición
Está situada nas paraxes do Val do Tena, e é unha das estacións de esquí máis grandes de España.
Servizos
Ofrece os servizos habituais dunha estación de esquí: remontes, enfermaría, escola de esquí, alugueiro de material, restaurantes etc. Tamén está aberta no verán cunha gran cantidade de posibilidades no Val do Tena como descenso de barrancos, Espeleoloxía, Rafting, Mountain Bike ou Pesca.
Ademais ten 3 pistas especiais: Snow Park, Bidio Slalom e Tubers.
Franza, Xuvencos, Boborás
Franza é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 28 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 16 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Alto Saona
Alto Saona (en francés: Haute-Saône) (70) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión Borgoña-Franco Condado. Debe o seu nome ao río Saona, principal afluente do Ródano.
A Aldea, Cortiñán, Bergondo
A Aldea é un lugar da parroquia de Cortiñán no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 7 eran mulleres.
Teens of Denial
Teens of Denial é o décimo terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Car Seat Headrest, publicado o 20 de maio de 2016 a través do selo Matador Records. Trátase do segundo traballo do grupo editado por Matador e o primeiro formado por material novo, tras o recompilatorio Teens of Style.
Antecedentes
A composición de Teens of Denial comezou no ano 2013, pouco despois do lanzamento do oitavo álbum de Car Seat Headrest, Nervous Young Man. Debido á lonxitude e complexidade dos álbums anteriores, o vocalista e compositor principal Will Toledo decidiu centrarse en escribir música que fose máis simple e máis doada de tocar ao vivo. Toledo describiría Teens of Denial como un bildungsroman, engadindo, "compúxeno durante un período da miña vida durante o cal non estaba sentindo moito amor. O seu ton e contido reflexan iso. Fíxeno porque iso é o que fago - os discos sempre marcaron as distintas fases da miña vida, e precisaba saír desta, polo que necesitaba facer un disco". O álbum foi fortemente influenciado pola época de Toledo na universidade no College of William and Mary en Williamsburg, Virginia, pero tamén está influenciado pola vida de Frank Sinatra e polo libro de Ernest Becker de 1974 The Denial of Death.
Nunha entrevista con Uproxx, Toledo destacou que lle levara dous anos rematar de compoñer o álbum, xa que quería que as cancións fluísen xuntas de xeito coherente. Descartes dese período editáronse no EP de 2014 How to Leave Town.
Duluth
Duluth pode referirse a:
Lagenorhynchus obliquidens
Lagenorhynchus obliquidens é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos.
Taxonomía
Algúns estudos suxiren que serían unha soa especie, pero traballos recentes rexeitan esta hipótese e supoñen que ambas as especies divergxeron hai dous millóns de anos.
Taxonomía discutida
A pesar de que tradicionalmente aambas as especies sitúanse no xénero Lagenorhynchus, as últimas análises de ADN indican que están bastante relacionadas coas especies do xénero Cephalorhynchus.
En efecto, aínda que antigamente o xénero estaba considerado como monofilético, na actualidade estudos e análises xenéticas do citocromo b mitocondrial indican que as especies de Lagenorhynchus non constitúen un grupo natural, senón que é parafilético.
Se isto é correcto, significaría que ambas as especies deberían ser transferidas a Cephalorhynchus, ou a un novo xénero.
Un xénero alternativo, Sagmatias, foi proposto por LeDouc.
Descrición
miniatura|250px|Lagenorhynchus obliquidens no acuario de [[Vancouver.]]
Lagenorhynchus obliquidens ten tres tons de colorido:
A especie ten un tamaño e unha corpulencia intermedia entre os dos individuos do grupo dos golfiños oceánicos.
A súa lonxitude pode chegar até os 2,5 m nos machos e os 2,3 m nas femias. Os machos adultos pesan uns 200 kg, e as femias, máis de 150.
Bioloxía
As femias son maduras aos 7 anos. A xestación dura un ano.
Hai individuos que poden vivir máis de corenta anos.
Son extremadamente activos e mestúranse con moitis outros cetáceos do Pacífico norte. Adoitan acercase ás embarcacións.
Son comúns grupos de até 90 espécimes, e téñense observado supergrupos de máis de 3.000 individuos.
Aliméntanse principalmente de peixes lanterna, anchoas, luras, sardiñas, e pequenos exemplares de pescadas, salmóns e bacallaus.
Distribución e poboación
miniatura|350px|Distribución de Lagenorhynchus obliquidens. A área de dispersión desta especie describe un grande arco a través das augas frías e temperadas do Pacífico norte. Non se avistan máis ao sur que o mar da China, polo oeste, e da península de Baixa California polo leste. Poden verse poboacións no mar do Xapón e no mar de Okhotsk. Polo norte, algúns individuos encóntranse ni mar de Bering.
Parece que seguen algún patrón de migración; no leste son moi abundantes nas costas de California en inverno, e no verán, ao norte, nas de Oregón e o estado de Washington.
Unha vez ao ano frecuentan unha temporada as augas profundas.
A poboación total pode ser de máis de 1 millón de individuos.
Interacción cos humanos
Até que as Nacións Unidas impuxo en 1993 unha certa restrición á súa captura indirecta, moitos destes golfiños morrían en sistemas de pesca de arrastre. Un estudo estimou a morte de entre 50.000 e 89.000 individuos nun período de doce anos.
Tomiño (homónimos)
Tomiño pode referirse a:
A partir desta planta xurdiu un fitónimo que dá nome aos seguintes lugares:
If Only
"If Only" é un sinxelo promocional da banda estadounidense Queens of the Stone Age, aparecido a finais de 1998 e sacado do seu álbum de estrea, Queens of the Stone Age. A canción regravouse a partir dun tema previo, "If Only Everything". Un anaco da canción pode escoitarse na película de terror Wrong Turn.
If Only (song)
Stop! Or My Mom Will Shoot
'Stop! Or My Mom Will Shoot' é un filme estadounidense dirixido por Roger Spottiswoode que foi estreado en 1992.
Sinopse
Tutti Bomoski, unha encantadora muller de Nova Jersey, está convencida de saber que é o mellor para o seu único fillo, tanto a nivel persoal coma profesional. O seu fillo é o sarxento de policía dos Ánxeles Joe Bomowski, un solteirón afeito ó seu estilo de vida independente e descoidado, a tres mil millas da súa nai. Cando Tutti, durante unha inoportuna visita, se converte en testemuña dun crime, verase involucrada tamén nunha perigosa investigación policial.
Bildungsroman
O termo alemán Bildungsroman, traducido ao francés como "novela forma ou de aprendizaxe" e ao inglés como "novela de formación", fai referencia ás novelas de autoformación nas que se amosa o desenvolvemento físico, moral, psicolóxico ou social dun personaxe, xeralmente da infancia á madurez.
O termo foi creado en 1819 polo filólogo Karl Morgenstern, e máis tarde recuperado por Wilhelm Dilthey, quen o lexitimou en 1870 e o popularizou en 1905.
Historia do xénero
Malia existiren trazos de bildungsroman nas obras clásicas medievais, pódese situar no Renacemento o nacemento embrionario deste tipo de novela, especialmente no xénero picaresco. Así, no Lazarillo de Tormes amósase un proceso polo que o protagonista, Lázaro, aprende a defenderse da vida ao servizo de moitos amos.
Iñigo Landaluze
Iñigo Landaluze Intxaurraga, nado Getxo (Biscaia) o 9 de maio de 1977, é un exciclista vasco.
Bildungsroman
Historia do xénero
Así, Proust en Á busca do tempo perdido (1913-1927) narra o proceso de aprendizaxe do protagonista, Marcel; o mesmo acontece co personaxe de Stephen Dedalus en Retrato do artista cando novo de James Joyce (1916), ou na obra A montaña máxica de Thomas Mann (1924). Unterm Rad, de Hermann Hesse (1906) é unha bildungsroman no sentido máis estrito.
Iñigo Landaluze
Traxectoria
Procedente da canteira do Punta-Galea, que forneceu moitos dos ciclistas vascos de primeira fila, militou como afeccionado no Café-Baqué e deu o paso a profesional en 2001 co Euskaltel-Euskadi. No 2005, pouco despois de vencer na Dauphiné Libéré, o seu título máis importante, foi acusado de dopaxe, razón pola que estivo sen competir durante case un ano. Ao final do ano 2006 foi declarado inocente logo de detectarse un erro no método de análise do laboratorio, co que regresou á bicicleta en 2007.
Bildungsroman
Historia do xénero
Malia que a novela de aprendizaxe semella perder peso desde a segunda metade do século XX, moitos dos seus elementos aínda perviven en novelas coma O vixía no centeo, de J. D. Salinger (1951) ou en numerosas películas.
Un exemplo de bildungsroman ou novela de autoformación na literatura galega é Arredor de si de Ramón Otero Pedrayo (1930), na que Adrián Solovio evoluciona cara ao galeguismo.
Prión
Un prión é unha proteína infecciosa, autorreplicante, responsábel de diferentes enfermidades no gando e no home.
Etimoloxía
O termo prión vén da expresión inglesa pr-[oteinaceus] -i-[nfectious particle] -on (partícula infecciosa de natureza proteica), á que se engade o elemento -on, -ón, sufixo usado na linguaxe científica para formar nomes de partículas.
Historia
Prusiner someteu aos prións a distintos tratamentos para alterar as proteínas ou os ácidos nucleicos, intentando alterar a súa capacidade infecciosa. Observou que perdían infectividade cando se trataban con fenol (axente desnaturalizante das proteínas pero non dos ácidos nucleicos), aínda que eran resistentes a algúns dos procesos de degradación proteica (como os enzimas proteases). Porén, se os sometía á acción de enzimas que atacaban especificamente aos ácidos nucleicos (nucleases para ADN e ARN), a radiación UV ou á modificación con hidroxilamina, as partículas non perdían a súa infectividade. Estes estudos indicaron que os prións eran partículas patóxenas de natureza proteica e sen ácido nucleico. Prusiner conseguiu, máis adiante, infectar co prión da tremesía (PrPSc), que causa o prurito lumbar en ovellas, a ratos, conseguindo deste xeito un modo para reproducir, obter e estudar os prións posteriormente e máis a fondo.
Características
Son, pois, formas acelulares aínda máis pequenas e simples que os virus e que outras formas non celulares descubertas recentemente, como os viroides, que constitúen un grupo totalmente novo de axentes infecciosos, descoñecéndose aínda o mecanismo mediante o que conseguen que as proteínas do organismo hospedeiro se transformen en novos prións.
Principais doenzas provocadas polos prións
Os prións son os responsábeis de doenzas tales como a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob, o mal das ovellas tolas ou a encefalopatía esponxiforme bovina (coñecida popularmente como o mal das vacas tolas), entre outras, todas elas caracterizadas por unha progresiva destrución neuronal e dexeneración progresiva do sistema nervioso central, proceso que frecuentemente remata coa vacuolización do córtex cerebral, que adopta o aspecto dunha masa esponxosa, e que conduce á alteracións nerviosas e, en pouco tempo, á morte. Non está totalmente demostrado que estas enfermidades sexan transmisíbeis ao home por comer tecido nervioso de animais enfermos.
Pazo de Torrecedeira
O Pazo de Torrecedeira, ou Pazo do Corredor, é unha pazo da parroquia de Cedeira, no concello pontevedrés de Redondela.
Descrición
Pertence aos descendentes de Manuel Bárcena Andrés, II Conde de Torrecedeira.
Os xardíns inclúen entre outras especies de interese botánico, un exemplar de cedro de California (Calocedrus decurrens) que figura no catálogo de árbores senlleiras de Galiza elaborado pola Xunta de Galicia.
La Caridad (Ourense)
La Caridad foi un periódico galego que se editou en Ourense entre 1897 e 1898.
Uromys vika
Uromys vika é unha especie de roedor arborícola xigante da familia Muridae. O roedor foi descuberto na illa de Vangunu, nas Illas Salomón en 2015, despois de anos de procura baseados en historias locais, e foi descrito en 2017. Foi identificado como unha nova especie en base ó seu crania, esqueleto e detalles da análise de ADN. O único individuo inicialmente recollido dunha árbore cortada (Dillenia salomonensis) medía 46 cm de longo, pesaba entre 0,5 e 1 kg e tiña pelaxe marrón alaranxada. Crese que a súa dieta inclúe noces de casca grosa como noces ngali e cocos, e probablemente froitas. A especie é probable que sexa considerada en perigo crítico de extinción, por mor da pequena extensión do se hábitat (arredor de 80 km2) e a deforestación da illa.
La Caridad (Ourense)
Historia e características
Periódico bisemanal fundado a beneficio dos feridos na guerra de Cuba. Estaba dirixido por Manuel Fernández Quiroga.
Xesteira, Xuvencos, Boborás
Xesteira é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 13 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres).
Venus (deusa)
miniatura|160px|O Nacemento de Vénus, por [[Bouguereau]] Venus é a deusa do Amor e da Beleza no panteón romano, equivalente a Afrodita do panteón grego.
No mito do seu nacemento cóntase que xurdiu do interior dunha cuncha de madreperla, sendo xerada polas escumas (afros, en grego). Noutra versión é filla de Xúpiter e Dione.
Sisto, Anzo, Lalín
Sisto é un lugar da parroquia de Anzo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Ave, Portugal
Ave Localización de Ave
Ave é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Norte. Limita ao norte e ao leste coa subrexión de Cávado e coa de Alto Trás-os-Montes, ao leste e ao sur coa de Támega, e ao oeste coa de Grande Porto. Tódolos concellos que forman parte desta subrexión forman parte do Distrito de Braga agás o de Mondim de Basto, pertencente ao de Vila Real. Esta subrexión ten unha extensión de 1.238 km² e unha poboación de 511.737 habitantes (2011 ), o que supón unha densidade de poboación de 413 hab./km². Compreende 8 concelhos, agrupados na Comunidade Intermunicipal do Ave:
Concellos
Comprende 8 concellos agrupados na Comunidade Intermunicipal do Ave:
Santo Tirso e Trofa (ámbolos dous do Distrito do Porto) pasaron a formar parte da subrexión do Grande Porto e á Área Metropolitana do Porto.
Xosé Luís Alvite
José Luis Rey-Alvite Martínez, coñecido como José Luis ou Xosé Luís Alvite, nado en Santiago de Compostela en 1949 e finado o 15 de xaneiro de 2015 foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Naceu nunha familia con importantes vínculos co xornalismo, ao seren seu pai, José Rey-Alvite Feás, seu avó Jesús Rey Alvite e seu tío Jesús Rey-Alvite Feás xornalistas. De profesión empregado de banca, escribiu como columnista e xornalista de opinión en distintos medios, de ámbito galego e español, como Diario 16, La Razón, Faro de Vigo, La Opinión de A Coruña ou La Nueva España.
Tamén colaborou no programa de radio Herrera en la Onda de Onda Cero, dirixido e presentado por Carlos Herrera, con quen xa traballara antes tamén en Radio Nacional de España.
Vida persoal
Casou dúas veces. Padeceu un dobre cancro de pulmón e de colon, dos que faleceu.
Obra
A súa obra consiste en recompilacións dos seus artigos.
Coandro
O coandro ou coriandro (Coriandrum sativum) é unha herba anual da familia das apiáceas (antes chamadas umbelíferas). Especie do xénero Coriandrum, que é o único membro da tribo Coriandreae.
As súas orixes son dubidosas, aínda que xeralmente considérase nativo do norte de África e o sur de Europa. O coandro úsase desde tempos inmemoriais e o seu nome aparece dúas veces na Biblia. (Éxodo 16:31 e Números 11:7)
Descrición
Planta anual que alcanza uns 40 ou 60 cm de altura. Ten talos erectos, follas compostas, flores brancas e froitos aromáticos. É de uso común na cociña mediterránea, india, latinoamericana, chinesa e do sueste asiático. Todas as partes da planta son comestibles, pero xeralmente úsanse as follas frescas e as sementes secas. miniatura|Detalle das flores.
Cultivo e usos
É de hábito anual e baixo condicións normais, o coandro alcanza de 40 a 60 cm de altura. Dáse ben en solos lixeiros e permeables e en climas tépedos ou de montaña na zona tropical. Aínda que é bastante resistente ao frío, non sobrevive en terreos encharcados. É unha herba pouco complicada que pode plantarse en xardíns ou macetas. As súas flores, pequenas e brancas aparecen no verán.
As sementes seméntanse en fileiras, a 30 cm unhas das outras, poñéndoas a 1 cm de profundidade; a máis profundidade non xerminan pois necesitan claridade. Ás tres semanas abrollan as plantas.
A escala industrial, xeralmente cultívanse en filas separadas de 30 a 50 cm coa mesma maquinaria utilizada para os cereais. Úsanse de 20 a 40 kg de sementes por hectárea.
Os seus principais problemas son o pulgón do coriandro (Hyadaphis coriandrii) e os fungos se hai excesiva humidade.
Usos
Todas as partes da planta son comestibles, mais, son as follas frescas e as sementes secas as de uso culinario máis frecuente.
Uso dos froitos
miniatura|Sementes. Os froitos do coriandro úsanse xeralmente secos. Despiden un aroma cítrico cando se moen ou esmagan. Empréganse para condimentar e son indispensables na cociña india, en preparacións como o curry. Son un ingrediente básico dalgunhas cervexas belgas, salchichas alemás e surafricanas, pan de centeo en Rusia e países centroeuropeos (como substituto da carvea) e en certos pratos da cociña etíope e árabe. Son un dos botánicos usados na fabricación do vermú. Finamente, engádense moídos como aromático ao café no Medio Oriente.
Uso das follas
As follas frescas son ingrediente esencial do chatni, da salsa verde e o guacamole mexicanos. As follas picadas tamén se usan como adorno, engadidas ao final do cocemento ou xusto antes de servir, sobre sopas ou outros pratos. O coandro fresco nunca se cociña porque a calor destrúe totalmente o seu aroma e sabor. Debe conservarse no frigorífico dentro de envases herméticos, procurando consumilo en poucos días, xa que mirra rapidamente. Non debe secarse nin conxelarse porque perde o aroma.
En Panamá, o seu uso é básico na cociña tradicional, empregadas en sopas, carnes e guisos.
En Colombia, emprégase amplamente na preparación de sopas, ensaladas e puré de aguacate (tamén coñecido nese país como guacamole); aderezos con chile, entre outros usos. Hai dúas variedades que conservan o mesmo sabor, a que se sementa en clima temperado cunhas follas grandes e claras e a de clima frío, máis verde e con follas moi finas.
No Perú, esta herba coñécese como culantro, e úsase para preparar unha das comidas máis típicas: o arroz con polo. Tamén se utiliza para preparar o uchucuta (salsa para guisos feito desta especia combinada con chile).
En Cuba utilízase para aderezar a popular potaxe de feixóns negros, e algúns preparados con carne e polo.
En México o seu uso é moi extenso, utilízase na preparación de diversas salsas e moles, como saborizante en sopas e caldos, e fresco e picado como aderezo de diferentes tipos de tacos e antojitos.
En Guatemala, Costa Rica e outros países de América Central, coñécese como culantro ou cilantro e utilízase frecuentemente para proporcionar sabor ás sopas ou caldos, agregándose a estes unha ramiña —incluíndo a raíz e as follas— xusto antes de retiralos da cociña.
En Canarias é moi popular o uso das follas frescas en mollos que acompañan tanto carnes como peixes.
En Chile utilízase na salsa pebre e nas cazuelas.
En Paraguai coñécese en guaraní como kuratu. Emprégase fresco nunha gran variedade de preparacións, tales como sopas, guisos, verduras, ensaladas, peixes e aves. Combinado con outras especias aromáticas, emprégase na elaboración de embutidos e chacinados, e en adubos para carnes de cordeiro e de porco. Tamén para darlle un mellor sabor á cervexa no seu proceso de fabricación. Os grans, enteiros ou triturados, utilízanse en carnes asadas, hortalizas recheas, salsa curry e en conservas con vinagre. Un adubo tradicional para conservar carnes consiste nunha mestura de coandro, comiño e vinagre.
Uso da esencia
A esencia ou aceite esencial de coandro úsase como aromatizante de licores e bebidas dixestivas e en perfumaría. Tamén se utiliza como complemento nalgúns pratos como sopas e similares.
Uso medicinal
En herboloxía utilízanse os preparados de coriandro polas súas propiedades estimulantes, antiespasmódicas e estomacais.
Debido ás súas propiedades antibactericidas utilízase para combater o mal alento, mastigando as follas. Tamén evita o mal olor das axilas aplicando o xugo extraído das partes brandas da planta sobre elas.
Etimoloxía
O nome vernáculo "coriandro" en todos os idiomas da Europa Occidental deriva do latín coriandrum e á súa vez do grego antigo κορίαννον (koríannon), de orixe non indoeuropea.
Nome común
Coñecido tamén como coendro, cuandrillo, xendro.
Rosetón
miniatura|250px|Rosetón da fachada do [[Mosteiro de Santa María da Armenteira de Meis.]]miniatura|esquerda|[[Notre-Dame de París. Vista interior do rosetón.]]
Un rosetón é unha fiestra circular calada, dotada de vidreiras, cuxa trazaría disponse xeralmente de forma radial.
O rosetón utilizouse na arquitectura románica e con maior profusión na gótica. Inicialmente adoitaban ser de pequeno diámetro e dispúñase a modo de óculo nos laterais das naves. Pero a partir do século XIII os rosetóns foron aumentando en tamaño e en complexidade de decoración, ata chegar a incribles graos de filigrana pétrea. Pasaron a situarse nas fachadas, por encima das portadas, e en cada un das frontes do transepto. As vidreiras decorábanse normalmente con escenas bíblicas en vivas cores.
Ao rosetón atribuíuselle un dobre simbolismo: un mariano, pola aparencia que ten da estrutura dunha rosa; outro que suxire a Cristo, como remedo dos raios do sol.
A súa misión tamén é dobre: por unha banda, a máis simple de iluminar o interior dos templos; por outro, o conseguir un ambiente misterioso ao incidir no altar os raios filtrados polas multicolores vidreiras cando os rosetones ábrense no imafronte da nave central.
Como un dos exemplos máis representativos dun rosetón adóitase citar a parella que adorna o transepto de Notre Dáme de París. En España existen magníficas e variadas mostras, por exemplo o maior do mundo, coñecido popularmente como o ollo do gótico na Catedral de Santa María de Palma de Mallorca ou tamén o da Catedral de Burgos entre tantos outros.
Tratado de San Stefano
miniatura|300px|O edificio de Yeşilköy no que se asinou o tratado de San Stefano. miniatura|400px
O tratado de San Stefano foi un acordo imposto por Rusia ao Imperio Otomán o 3 de marzo de 1878 trala súa vitoria na guerra ruso-turca de 1877-1878.
Circunstancias
Asinouse en San Stefano (grego: Ayastefanos, actualmente Yeşilköy), poboación situada ao oeste de Istambul, polo Conde Nicholas Pavlovich Ignatiev e Alexander Nelidov por parte do Imperio Ruso e o Ministro de Asuntos Exteriores Safvet Pasha e o embaixador en Alemaña Sadullah Bey por parte do Imperio Otomán. O 3 de marzo, día en que se asinou o Tratado de San Stefano, é o día nacional de Bulgaria.
Antecedentes
En 1859 Serbia rebelouse contra os turcos, rebelión seguida pouco despois por Montenegro (que chegou a declararse independente), Bosnia e Hercegovina (que se uniron a Serbia). En 1876 a insurrección propágase tamén a Bulgaria. A severa represión levada a cabo polos turcos, provocou que o Tsar Alexandre III de Rusia aliado con Romanía declarase a guerra aos turcos. O exército turco foi derrotado e obrigado a asinar a rendición neste tratado de San Stefano.
Consecuencias
O tratado reorganizaba as antigas posesións balcánicas do Imperio Otomán. A disposición máis importante deste tratado foi o recoñecemento da independencia de Bulgaria que absorbeu a maior parte de Macedonia o que permitiulle estenderse desde o mar Exeo ao mar Negro.
Tamén se recoñeceu a independencia de Serbia, de Montenegro e de Romanía. Romanía cedía Besarabia a Rusia e obtiña a cambio Dobruxa. Bosnia e Hercegovina pasaba a ser autónoma. Rusia conseguía territorios do Imperio Otomán e o Sultán garantía a seguridade dos seus súbditos cristiáns.
O tratado modificouse catro meses máis tarde, o 13 de xullo de 1878, tralo Congreso de Berlín, no tratado de Berlín.
Departamento de Lempira
Limita polo norte cos departamentos de Copán e Santa Bárbara, polo sur coa República do Salvador, polo oeste con Ocotepeque, Copán e O Salvador, e polo leste cos departamentos de Santa Bárbara e Intibucá.
Historia
Lempira foi fundado o 28 de xuño de 1825. Antes, este departamento pertencía ao territorio de Gracias como parte da primeira organización territorial de Honduras en 1536. O nome do departamento é un tributo ao heroe indíxena Lempira, orixinario deste lugar.
Economía
A economía do departamento de Lempira está asociada á agricultura. Café, millo, arroz e tabaco son, entre outros produtos, parte fundamental das actividades diarias deste departamento.
Porro
A palabra porro pode referirse aos seguintes conceptos:
Wikipedia en éuscaro
Historia
A portada púxose en marcha o 7 de novembro do 2003, aínda que anteriormente o primeiro artigo xa se realizara o 6 de decembro do 2001.
O 25 de xaneiro do 2008 a Wikipedia en éuscaro recibiu o premio ou galardón Sareko Argia do 2008 concedido pola revista Argia, pola súa achega á presenza do éuscaro en internet.