cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino de Serbia (1718-1739)
O Reino de Serbia (1718-1739) foi unha provincia da monarquía dos Habsburgo desde 1718 até 1739. Estaba formada polos territorios situados ao sur dos ríos Sava e Danubio, conquistados polos Habsburgo ao Imperio otomán en 1718, pero que foron devoltos á administración otomá en 1739.
Historia
En 1718, a monarquía dos Habsburgo conquistou ao Imperio otomán algunhas partes da actual Serbia, incluíndo o Banato, Sirmia sudoriental e o norte da Serbia Central.
En parte deste territorio, ao sur dos ríos Sava e Danubio, o emperador Carlos VI formou unha provincia denominada Reino de Serbia. Carlos VI utilizou o título de rey de Serbia, mentres que o administrador da provincia era un gobernador.
Algúns dos territorios que forman parte da actual Serbia oriental, e que tamén foron conquistados polos Habsburgo en 1718, non se incluíron neste reino, senón que pasaron a ser parte do Banato de Timişoara.
Despois dunha nova guerra entre os Habsburgo e os otománs, en 1739, a monarquía Habsburgo perdeu todos os territorios ao sur dos ríos Sava e Danubio, incluíndo todo o territorio do Reino de Serbia. O Banato e Sirmia, no norte da actual Serbia, quedaron en poder dos Habsburgo até 1918.
O territorio da actual Serbia Central foi incluído no Imperio dos Habsburgo noutras dúas ocasións:
Consecuencias
Aínda que a administración dos Habsburgo sobre esta parte da actual Serbia foi de curta duración, a conciencia dunha entidade política independente perdurou, e así os habitantes da zona nunca volveron a aceptar a administración otomá, o que conduciu á Rebelión da Kočina Krajina, en 1788, e á primeira revolta serbia, de 1804 a 1813, coa que terminou o dominio directo dos otománs sobre esta parte de Serbia.
Algunhas partes da Serbia actual ao sur dos ríos Sava e Danubio aínda foron temporalmente controladas pola monarquía dos Habsburgo entre 1789 e 1791, despois da rebelión da Kočina Krajina.
Fist Sized Chunks
Fist Sized Chunks é o terceiro álbum da banda estadounidense de grunge Skin Yard, publicado na primavera de 1990 a través do selo Cruz Records.
Queixeiro, Queixeiro, Monfero
Queixeiro é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 35 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 17 eran mulleres.
Ernesto Baltar Feijoo
Ernesto Baltar Feijoo, nado en Padrón en 1943 e finado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 2021, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ernesto Baltar Santaló. Avogado en Pontevedra, foi presidente do Liceo Casino de Pontevedra. Pertenceu a Democracia Cristiana de Ruíz Giménez, despois ao Partido Galeguista e foi militante de Coalición Galega. Foi candidato de Coalición Galega ao Congreso pola provincia de Pontevedra en 1986. Concelleiro de Pontevedra dende 1987 como independente na lista de Alianza Popular, foi portavoz do grupo municipal de AP no concello de Pontevedra. En 1989 integrouse no PPdeG. Foi vogal da comisión de calidade do Consello Social da Universidade de Vigo.
Mosteiro, O Freixo de Sabardes, Outes
Mosteiro é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 51 habitantes (28 homes e 23 mulleres).
Cambridge, Massachusetts
Cambridge é coñecida por ser a cidade sede da Universidade de Harvard e do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT).
A cidade
A poboación de Cambridge é moi diversa. Os seus residentes, coñecidos como "cantabrigians" (adaptado ao galego sería "cantabriguense"), van desde distinguidos profesores do MIT e de Harvard a familias de clase obreira, pasando por inmigrantes de todo o mundo. A primeira unión civil entre persoas do mesmo sexo nos Estados Unidos realizouse na sede da municipalidade de Cambridge (Cambridge City Hall).
Esta diversidade contribúe a un ambiente liberal e pode ser comparado con Berkeley, California, nalgúns aspectos. Isto, xunto coas históricas protestas estudantís e un rexeitamento ao control legal das rendas de arrendamento, valeulle a sarcástica denominación de "República Popular de Cambridge". Cambridge é hoxe en día unha cidade renovada urbanamente, de clase media-alta e cun crecente mercado de propiedades, cruzando o río desde Boston. Tamén se coñece como a "ribeira esquerda de Boston".
Cambridge foi tamén chamada por algúns a "cidade das prazas" ("City of Squares" en inglés), xa que a maior parte dos seus distritos comerciais son grandes interseccións coñecidas como squares. Na rexión de Nova Inglaterra, o termo square aplícase a unha área comercial, xeralmente formada arredor da intersección de tres ou máis rúas. Cada unha destas prazas fai as veces dun centro veciñal. Entre elas inclúense Kendall Square, Central Square, Harvard Square, Porter Square, Inman Square e Lechemere Square.
Entre os barrios residenciais están Cambridgeport, ao oeste de Central Square, cara ao río Charles; Riverside, ao sur de avenida Massachusetts cara ao río Charles, entre Central e Harvard Square; East Cambridge; Wellington-Harrington; North Cambridge; Agassiz; Avon Hill; Brattle Street; Strawberry Hill; e Mid Cambridge, delimitada por Central, Harvard, Inman Square, e a cidade de Somerville.
Na marxe occidental de Cambridge, o Cemiterio de Mount Auburn é coñecido polos distinguidos personaxes que están alí sepultados, así como polo seu magnífico paisaxismo e polo seu salientable arboredo.
Historia
miniatura|300x300px|Mapa de vías ferroviarias de Cambridge en 1852. Cambridge estableceuse co nome de "Newtowne" en 1630. Newtowne foi unha das numerosas cidades fundadas polos 700 colonos puritanos orixinais da Colonia da baía de Massachusetts, baixo o mandato do gobernador John Winthorp. O sitio orixinal do poboado estivo no que hoxe é o corazón de Harvard Square, entanto que a cidade abranguía unha área moito máis grande que a actual, con varias áreas periféricas que se converteron en cidades independentes a través dos anos: Newton (orixinalmente Newtown) en 1690, Lexington (Cambridge Farms) en 1712, e Arlington (West Cambridge) e Brighton (Little Cambridge), que foron anexadas a Boston en 1807.
En 1636 a colonia fundou o Harvard College para formar ministros, e elixiuse Newtowne como sede. En 1638 cambióuselle o nome á cidade polo de "Cambridge" (en relación a Cambridge, Inglaterra) para reflectir a súa condición como o centro de educación superior na colonia.
Cambridge creceu paseniño como unha poboación eminentemente agrícola, seguindo o camiño cara a Boston, a capital colonial, ao longo de 13 quilómetros. Na época da Guerra de Independencia, a maioría dos residentes vivían preto de Common e Harvard College, con granxas e facendas que abranguían a maior parte da cidade. A maioría dos habitantes eran descendentes dos primeiros colonos puritanos, aínda que había tamén unha pequena elite de Anglicanos "respectables" que non estiveron implicados na vida da cidade, preocupados das súas facendas, dos seus investimentos e do comercio, vivindo ao longo do camiño a Watertown (actual Brattle Street). A maioría desas leiras foron confiscadas despois da Revolución e vendidas aos lealistas. miniatura|Weeks Footbridge, unha das pontes sobre o río Charles Entre 1790 e 1840, Cambridge comezou a crecer rapidamente coa construción da ponte West Boston ou Longfellow en 1792, que conectou a cidade directamente con Boston, facendo innecesario viaxar os 13 quilómetros a través de Boston Neck, Roxbury e Brookline para cruzar o río Charles. En 1809 construíuse unha segunda ponte, a Canal Bridge, que cruza a canle Middlesex. As novas pontes e vías fixeron que os terreos agrícolas e as marismas se transformasen nun distrito industrial e residencial. Axiña se construíron estradas como a Concord Turnpike (actual Broadway e avenida Concord) e a Middlesex Turnpike (rúa Hampshire e avenida Massachusetts ao nordés de Porter Square), e as actuais rúas Cambridge, Main e Harvard foron camiño s para conectar distintas áreas de Cambridge cara ás pontes. Ademais, nesa mesma época, os ferrocarís entrecruzaron a cidade favorecendo o desenvolvemento de Porter Square e a creación da veciña cidade de Somerville, a partir das zonas rurais de Charlestown.
Cambridge converteuse na segunda cidade do estado de Massachusetts en 1846. O seu centro comercial tamén comezou a trasladarse desde Harvard Square a Central Square, zona que pasou a ser o centro da cidade. Entre 1850 e 1900, Cambridge adquiriu a maior parte da súa actual fisionomía, incluíndo o desenvolvemento do tranvía suburbano ao longo das estradas, barrios industriais e de clase obreira en East Cambridge, construción de confortables casas de clase media en antigas facendas en Cambridgeport e Mid-Cambridge, e zonas de clase alta preto da Universidade de Harvard e nos outeiro s menos elevados da cidade. A chegada do ferrocarril a North Cambridge e Northwest Cambridge permitiu os tres maiores cambios na cidade: o desenvolvemento de fábricas de ladrillos e a construcións feitas neste material entre as avenidas Massachusetts, Concord e Alewife Brook; a fábrica de xeo de Frederic Tudor en Fresh Pond; e a conversión en parcelas das derradeiras facendas para a súa conversión en subdivisións residenciais, o que permitiría construír vivendas para os milleiro de inmigrantes que se chegaron a traballar nas novas industrias.
En 1920, Camdridge era unha das principais cidades industriais de Nova Inglaterra, con preto de 120.000 habitantes. Como a industria no leste dos Estados Unidos comezou a declinar coa Gran Depresión e logo coa segunda guerra mundial, Cambridge perdeu boa parte da súa base industrial. Ademais, comezou a transición desde ser un centro industrial a un intelectual. A Universidade Harvard sempre foi importante na cidade (tanto pola cantidade de terreo da que é dona como pola importancia institucional), pero comezou a exercer un papel máis dominante na vida e a cultura da cidade. A mudanza do Instituto Tecnolóxico de Massachusetss desde Boston en 1912 asegurou o status de Cambridge como o centro intelectual dos Estados Unidos.
Despois dos anos 50, a poboación da cidade comezou a baixar lentamente, e as familias comezaron a verse substituídas por persoas solteiras e parellas novas. A finais do século XX, Cambridge tiña un dos mercados inmobibliarios máis expansivos no nordeste dos Estados Unidos
Demografía
Segundo o censo de 2010, dos 105.162 habitantes, Cambridge estaba composto por un 66,57 % de brancos, un 11,65 % de negros, un 0,23 % de amerindios, un 15,1 % de asiáticos, un 0,04 % de insulares do Pacífico e un 6,41 doutras razas ou de varias razas a un tempo. Do total da poboación, o 7,58 % eran latinoamericanos de diferentes razas. miniatura|Sede do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts, en Cambridge
Mulleres nas Matemáticas do Renacemento e da Revolución científica
Ao longo da historia multitude de mulleres tiveron que loitar para abrirse paso no campo das ciencias, unha contorna tradicionalmente masculina e vetada para elas. A contribución destas mulleres tivo un grande impacto no desenvolvemento das matemáticas. alt=Cassandra Fedele|dereita|senmarco|275x275px
Introdución
Pero se hai unha rama da ciencia na que as mulleres matemáticas sempre tiveron moito peso, dende a antigüidade, esa é a astronomía. E neste tempo atópanse, por exemplo a polaca Elisabeth Hevelius (1647−1693) que publicou un catálogo que recollía a posición de arrededor de 1600 estrelas que non só foi o maior catálogo de estrelas xamais compilado ata ese momento, senón que foi o último que se fixo sen o uso dun telescopio. Está considerada unha das primeiras mulleres astrónomas e a nai dos mapas lunares.
As observacións a través de telescopios fixéronse cada vez máis habituais e as ilustracións volvéronse un complemento importante nos tratados de astronomía. A xermana Maria Clara Eimmart (1676−1707) foi unha das primeiras artistas especializadas en astronomía. Filla dun importante pintor e astrónomo aficionado, no seu taller-observatorio de Nürnberg reuníanse importantes astrónomos do momento para contemplar e admirar os seus dotes de gravadora para a representación de cometas, manchas solares, eclipses ou as montañas da Lúa. Observacións e representacións que acabaron para sempre co “ceo inmutable e perfecto” de Aristóteles. Maria Winckelmann Kirch (1670-1720) formouse en astronomía no seu Leipzig natal co chamado “campesiño astrónomo”, ata que se traslada co seu esposo Gottfried Kirch (1639–1710) a Berlín e prosegue alí a súa formación como astrónoma. En 1702 Maria Kirch descubriu un cometa, aínda que non se lle deu o seu nome nin recibiu recoñecemento ningún. Tras quedar viúva desenvolve unha brillante carreira como astrónoma independente. As súas contribucións máis importantes á astronomía foron as súas observacións da aurora boreal, os seus escritos sobre a conxunción do Sol con Saturno e Venus e sobre a conxunción de Xúpiter e Saturno. Pero os membros da recente Academia de Ciencias de Alemaña expulsárona do observatorio que ela montara co seu marido, nomeando o seu fillo Christfried, de 20 anos, director do Observatorio de Berlín. Ela sempre tivo claro que o trato desconsiderado que recibiu da Academia foi debido ao seu xénero; o que anos máis tarde se ratificou ao saír á luz os agres debates que houbo no seo da academia, nos que se recoñecían os seus méritos, pero nos que se decidiu botala para non sentar un precedente pernicioso, dando por sentado que a institución veríase danada se tiña no seu seo a unha muller. Esta foi unha das primeiras "conxuras dos necios" que houbo nas recentemente creadas institucións científicas. Por contra, o seu amigo Leibniz non tivo ningún problema en recoñecer os seus méritos presentándoa á corte de Prusia, de onde non tardou en recibir unha invitación do tsar de Rusia para traballar na súa corte.
Esta abundancia de mulleres na elite da astronomía en Europa levou ao astrónomo sueco Andreas Celsius —que coñeceu as Kirch, nai e filla, cando estudaba en Berlín, que en París se topou con outra grande astrónoma, a irmá de Joseph Delisle, e que cando chegou a Boloña a estudar co director do observatorio atopou que este tamén tiña dúas irmás, Teresa e Maddalena Manfredi, ambas ben preparadas e que colaboraban con el na preparación das efemérides solares, lunares e planetarias de Boloña— a escribir, nunha carta dirixida a Kirch:
Personalidades desta época
alt=Retrato de Sophie Brahe|miniatura|223x223px|[[Sophia Brahe]] alt=Maria Cunitz|esquerda|miniatura|209x209px|[[Maria Cunitz]] alt=Ilustracións do Ceo de Maria Clara Eimmart|esquerda|miniatura|Ilustracións do Ceo de [[Maria Clara Eimmart|286x286px]]
Lingua adioukrou
O adioukrou (mɔjukru) é unha lingua níxer-congo do grupo kwa falada en Costa do Marfil.
Distribución xeográfica
Fálase en 49 vilas do departamento de Dabou, no sur de Costa do Marfil
Falantes
109.958 (1998)
Santiago de Compostela Club de Fútbol
O Santiago de Compostela Club de Fútbol é un equipo galego de fútbol que se fundou en 2005 en Santiago de Compostela, e un dos dous principais da cidade. Na actualidade non conta con equipo sénior, só fútbol base.
Historia
Ten as súas orixes no equipo do CD Santiago Sar, que naceu en 2004 de dous equipos locais, o Rosalía e o AD Colexiata do Sar. Foi o Santiago Sar quen conseguiu o ascenso en 2004-05 á Preferente, categoría onde se mantivo o seu sucesor o Santiago de Compostela ata a tempada 2011-12. Na tempada 2012-13 o club deixa de participar en categoría sénior e mantén só equipos nas categorías inferiores, salientando nesa tempada a participación do equipo xuvenil na División de Honra.
Familia de colisión
En astronomía, unha familia de colisión ou familia colisional é un grupo de obxectos que se pensa que teñen unha orixe común froito dun evento de colisión. Teñen polo tanto semellantes composicións, albedos, órbitas e outras características físicas e orbitais.
Están entre as familias colisionais ou sospeitosas de selo, numerosas familias de asteroides, a meirande parte das lúas irregulares dos planetas exteriores, a Terra e a súa lúa, e os planetas ananos Plutón, Eris, Haumea e as súas lúas.
Planum Australe
Planum Australe é a chaira máis ó sur de Marte, de feito ocupa boa parte do seu polo sur, estende dende os 75º S ata o centro do polo sur, exactamente está centrada sobre as coordenadas 83,35° S 157,7° E. As características desta rexión deberon ser estudadas pola infrutuosa misión da sonda da NASA Mars Polar Lander, sonda coa que se perdeu o contacto cando esta entrou na atmosfera marciana.
Dorna FG
O Dorna FG é un equipo de fútbol gaélico formado no ano 2015 na Illa de Arousa. Está asociado a Asociación Galega de Fútbol Gaélico e compite na Liga Galega de Fútbol Gaélico, na Copa Galega de Fútbol Gaélico e no Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico.
Planum Australe
Capa de xeo
Planum Australe está parcialmente cuberta por unha capa permanente de xeo composta por xeos de auga e dióxido de carbono duns 3 km de grosor. Tamén se forma unha capa de xeo durante a estación invernal sobre a capa permanente, esta capa invernal acaba acadando a latitude 60°S. No punto máis álxido do inverno, o grosor desta capa invernal pode acadar o metro de espesor. É posible que a área que cobre esta capa de xeo se estea encollendo debido a cambios climáticos locais ou a un cambio climático máis global. esquerda|miniatura|200px|Mapa topográfico do polo sur de [[Marte. Fágase notar coma a chaira se eleva sobre os terreos craterizados dos arredores. Preme na imaxe para obter máis información]] En 1966, Leighton e Murray propuxeron que as capas de xeo dos polos marcianos almacenaban máis CO2 cá atmosfera marciana. Pola contra hoxe en día é sabido que a inmensa maioría do xeo dos polos marcianos está composto de xeo de auga. Ambos polos cóbrense cunha fina capa temporal de xeo de CO2, ademais o polo sur cóbrese dunha capa residual e permanente de xeo de CO2, duns 8 a 10 metros de espesor, a cal descansa sobre a capa de xeo de auga. Posiblemente a chave para explicar que o inmensa maior parte deste xeos dos polos é xeo de auga, é que o xeo de CO2 non é mecanicamente o suficientemente duro coma para manter unha capa de xeo de 3 km de espesor durante longos períodos de tempo. . Evidencias obtidas polo radar SHARAD, con capacidade de penetración na masa de xeo, revelaron grandes cantidades de CO2 subterráneo, cantidades que serían aproximadamente iguais ó 80% do CO2 que hai na actual atmosfera marciana.
Dorna FG
Historia
Nace no ano 2015 e participa na Liga Galega de Fútbol Gaélico, na Copa Galega de Fútbol Gaélico e no Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico.
Planum Australe
Capa de xeo
Datos obtidos coa sonda Mars Express da ESA indican que existen tres partes principais na capa de xeo. A capa máis refractiva está composta por un 85% de xeo seco e un 15% de xeo de auga. A segunda parte sería a capa que se estende ata grandes escarpas e ladeiras que forman a fronteira natural da planicie, esta capa estaría composta case por completo por xeo de auga. E por último a última capa serían os campos de permafrost que se estenden moitos quilómetros a partir das escarpas cara o norte.
Dorna FG
2014/2015
8º Copa Galega de Fútbol Gaélico
Planum Australe
Capa de xeo
O centro da capa permanente non esta situado a 90°S, se non que está desprazado 150 quilómetros ó norte do polo sur xeográfico. A presenza de dúas enormes cuncas de impacto no hemisferios occidental - Hellas Planitia e Argyre Planitia - crean unha área de baixas presións permanentes sobre a capa de xeo. O resultado deste fenómeno é a xeración, por parte desta borrasca, dunha neve moi esponxosa e branca, a cal ten un altísimo albedo. Isto contrasta moito cos xeos escuros que se forman na parte oriental da rexión polar, a cal tamén recibe menos neve.
Dorna FG
2014/2015
16º Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
8º Campionato Pan-Europeo da Estrada
2015/2016
3º Liga Galega de Fútbol Gaélico de Segunda División
Planum Australe
Géiseres en Marte
A formación e fundido da capa de xeo do polo sur marciano crea unha gran cantidade de sistemas de canles con forma de arañeira sobre a capa de xeo dun metro de espesor grazas a enerxía achegada á luz solar. Tamén, o CO2 sublimado (e posiblemente tamén a auga) incrementan a presión no interior da capa de xeo, provocando erupcións semellantes a géiseres que expulsan fluídos fríos a miúdo mesturados con area basáltica escura ou con lama. Estes géiseres morren axiña, unha vez que os gases que se sublimaron dentro da capa de xeo escapan a atmosfera, pero o fenómeno da aparición destes géiseres pódese apreciar durante semanas ou incluso meses, a taxa de incremento deste fenómeno é moi rara na xeoloxía, especialmente en Marte. Non hai misións previstas para que aterren nesta rexión.
Úrsula Corberó
Úrsula Corberó, nada en Barcelona o 11 de agosto de 1989, é unha actriz catalá moi coñecida polo seu papel de Ruth Gómez na serie xuvenil Física o química (2008-2011) e de  Tokio  na serie La casa de papel (2017-2021).
Traxectoria profesional
Corberó debutou como María na serie de televisión Mirall Trencat en 2002. Apareceu como Sarah na serie Ventdelplà en 2005-06, e na serie Cuenta átras en 2007. En 2008, interpretou o papel de Manuela Portillo na serie El Internado, e comezou a traballar na canle española Antena 3 na serie de televisión Física o química ata 2010. O seu personaxe, Ruth Gómez, sufría de bulimia. A serie atraeu moita controversia, pero Corberó foi eloxiada pola súa excelente actuación.
A actriz apareceu en varias películas, incluíndo a película de terror XP3D, a comedia Quien Mato a Bambi?, e Off Course (Perdiendo el Norte), xunto aos actores Blanca Suárez e Yon González. A película Cómo sobrevivir a una despedida é o seu primeiro papel protagonista e confirmou que é unha das mellores actrices cómicas de España.
En 2017 protagonizou a serie de televisión La Casa de Papel, como Silene Oliveira "Tokio", onde gañou fama internacional. A serie foi emitida orixinalmente na canle española Antena 3 e ao ano seguinte foi posta a disposición internacional por Netflix. Foi nomeada ao premio á mellor actriz nunha serie de televisión nos premios Feroze e en 2018 gañou o premio Iris español á mellor actriz.
Máis tarde ese ano, interpretou o seu primeiro papel dramático na película de Julio Medem El Árbol de la Sángre. Ela encarnaba o papel de Rebeca, unha muller misteriosa que, xunto co seu marido, descobre segredos sobre a súa familia.
En 2018, recibiu o seu primeiro papel en inglés na serie dramática estadounidense Snatch. Ela actuou xunto aos actores Rupert Grint e Luke Pasqualino.
En 2019, apareceu como ela mesma (Úrsula Corberó) na comedia española Paquita Salas.
En 2020, protagonizou o vídeo musical de Un Día (One Day), unha canción de J Balvin, Dua Lipa, Bad Bunny e Tainy.
A finais de 2019, Corberó foi anunciado como La Baronesa (The Baroness) na Snake Eyes, spin-off de G.I. Joe, facendo o seu debut en Hollywood. A película está dirixida por Robert Schwentke e está protagonizada polos actores Henry Golding, Andrew Koji e Samara Weaving. Lanzado o 23 de xullo de 2021 en Dolby Cinema e IMAX. Estaba dispoñible para transmitir en Paramount+, 45 días despois do seu debut en teatro.
En abril de 2022, Corberó uniuse ao elenco da próxima película de acción de Netflix Lift, protagonizada por Gugu Mbatha-Raw, Kevin Hart, Vincent D'Onofrio e Paul Anderson, entre outros. A película está dirixida por F. Gary Gray e producida por Matt Reeves.
Vida persoal
En 2009, Corberó saíu co actor Israel Rodríguez durante dous anos. En 2011, saíu co tenista Feliciano López durante cinco meses. A partir de 2013, mantivo unha relación co modelo e actor Andrés Velencoso, ata 2015.
Desde 2016 mantén unha relación co actor español Miguel Herrán, a quen coñeceu na serie de televisión La casa de papel. Desde 2022 viven xuntos en Madrid.
Epifaniy Shanov
Traxectoria
Naceu co nome de Boncho Genchev Shanov, e educouse inicialmente en Kazanlak. Aos 12 anos comezou a estudar no ximnasio grecocatólico de Edirne que levaba a Congregación da Resurrección de Cristo. Posteriormente proseguiu os seus estudos en Roma, e en 1873 foi ordenado sacerdote para a vigairía de Macedonia, comezando o seu ministerio en Tesalónica.
Logo da marcha do vigairo Lazar Mladenov, o 23 de xullo de 1895 foi nomeado vigairo apostólico e bispo titular de Livias. Recibiu a consagración episcopal o 8 de setembro.
En 1909 presentou a renuncia, mais iso non foi aceptado polo delegado apostólico en Constantinopla. Dirixiu a vigairía durante as guerras balcánicas. Logo da guerra perdera a súa diocese, que deixou na práctica de existir. Retirado en Kazanlak, o 17 de decembro de 1921 o papa aceptou a súa renuncia. Finou en Kazanlak o 17 de decembro de 1940.
Nothing Without You
"Nothing Without You" (ナッシング・ウィズアウト・ユー) é o quinto single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 17 de febreiro do ano 1999 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. A canción principal do single foi utilizada nos comerciais de televisión do videoxogo de Tecmo chamado "Monster Farm 2" e un dos 50 singles mellor vendidos do ano. Este é o primeiro single en incluír só tres cancións dende o single debut, "Love the island".
Musaca
miniatura|300px|Musaca. A musaca (en grego: μουσακάς, transl. musaká; eslavo meridional: мусака / ​musaka; ambas do turco musakka, á súa vez do árabe مسقعة, transl. musaqqaa 'arrefriado' ), é unha especialidade gastronómica do Oriente Medio, típico das gastronomías grega e turca e zonas limítrofes, moi semellante á lasaña pero sen pasta, que se elabora principalmente con carne picada e berenxenas, dispostas en camadas e cociñadas no forno. A carne adoita ser de carneiro, tamén leva tomate, e sempre vai condimentada con aceite, cebola e herbas e fortemente adubado con pementa.
A Penseira, O Freixo de Sabardes, Outes
A Penseira é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 51ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Bertrand Blier, director do filme gañador.]] Os seguintes 19 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 51ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Alemaña Occidental, Hungría, Italia e a Unión Soviética. O galardón recaeu sobre Francia, co filme Préparez vos mouchoirs, protagonizado por Gérard Depardieu como un marido que atopa un novo amante para a súa muller deprimida.
Cuba e o Líbano presentaron filmes para a consideración da academia por vez primeira.
Lingua adonara
O adonara é unha lingua malaio-polinesia falada en Indonesia. ISO/DIS 639-3: adr
Distribución xeográfica
Fálase na illa de Adonara e no leste da illa de Solor.
Falantes
16.967 (2000).
Dialectos
O adonara divídese en tres dialectos, o do oeste da illa de Adonara, o do leste de Adonara e o da illa de Solor
O Redondo, Queixeiro, Monfero
O Redondo é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2010 segundo datos do INE.
Merza, Vila de Cruces
Santa María de Merza é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2014 tiña 403 habitantes (199 homes e 204 mulleres), 121 menos ca en 2004 (272 homes e 252 mulleres) e 146 menos ca en 1999. Ten dez entidades de poboación.
Patrimonio
A igrexa parroquial conserva elementos da primitiva fábrica románica, da segunda metade do século XII. A ábsida semicircular, dividida ao exterior en tres partes por dúas semicolumnas apoiadas, cunha fiestra seteira no central; a arquivolta tórica en semicírculo peraltado da porta principal; o arco triunfal, a bóveda de canón e algúns canzorros.
Música
A Banda Artística de Merza, fundada en 1828, é a agrupación popular máis antiga de Galicia e está considerada como unha das mellores bandas de música de España tras gañar o "Certame Internacional de Bandas de Música Villa de Altea" dúas veces.
Lecer
A praia fluvial da Carixa coa súa ponte inacabada de 1928.
Linfocito B
miniatura|300px|Activación de linfocitos B. miniatura|300px|Interacción linfocito Th2 e linfocito B. O linfocito B ou célula B é un dos compoñentes celulares do sistema inmune. O seu obxectivo é o de xerar inmunoglobulinas. Son os responsables da inmunidade humoral. Sofren dous procesos de maduración e diferenciación. O primeiro ocorre na medula ósea, no que non se expón a antíxenos. Por iso é denominada fase antíxeno-independente. O segundo proceso de maduración ocorre no ganglio linfático (fase antíxeno-dependente). Nesta segunda etapa o linfocito B diferénciase a outros tipos celulares, célula plasmática e célula B de memoria.
Maduración antíxeno-independente
É a fase que ocorre na medula ósea. Aquí prodúcense todas as células hemáticas do organismo (índa que en etapas fetais e baixo certas circunstancias, tamén pode haber hematopoese no fígado e no bazo). No caso das células B xorde un proxenitor linfoide. Unha serie de proxenitores linfoides migran ás zonas B da medula ósea e dan lugar ós precursores de linfocitos B.
Nestas áreas, os proxenitores de células B póñense en contacto con células estromais da medula. Reciben sinais de VLA-4 e VCAM. A interacción con estes sinais produce que a célula B exprese o receptor c-Kit. Este receptor liga SCF (stem cell factor) e fai que a célula B exprese receptor de interleucina-7 (IL-7). A IL-7 é secretada polas células estromais da medula. Isto provoca a proliferación e diferenciación dos linfocitos B.
Despois deste proceso, o linfocito B sae da medula e ponse en circulación, chegando ao ganglio linfático. Índa non é funcional.
Maduración antíxeno-dependente
Ocorre no ganglio linfático. Ata aquí chega o linfocito B. Diríxese cara o centro folicular do ganglio, esperando o contacto cun antíxeno esóxeno. A estes linfocitos pódeselle denominar centrocito. O contacto cun antíxeno endóxeno provoca a apoptose inmediata do linfocito B. Nestes momentos a célula B está preparada para o contacto co antíxeno.
Activación do linfocito B
Este proceso sucede no ganglio linfático. A interacción só se debe producir con antíxenos esóxenos. Esta interacción depende da natureza do antíxeno: Tras esta interacción, o linfocito B libera as inmunoglobulinas de membrana (inmunoglobulinas de baixa afinidade). É a resposta primaria. Días máis tarde ocorre un segundo contacto, a resposta secundaria. Nesta segunda resposta xéranse dúas estirpes de linfocitos B: miniatura|250px|dereita|Célula plasmática
Receptores de linfocito B
Son denominados BCR (B-cell receptor). En realidade son inmunoglobulinas, fundamentalmente os subtipos M e D. As IgM e IgD áchanse unidas á membrana celular polo extremo C-terminal. A través do extremo N-terminal únense aos antíxenos proteicos. Outras partes das inmunoglobulinas poden interactuar con antíxenos non-proteicos, colaborando co C3b. Durante a resposta primaria son expulsadas da membrana.
Linfocitos B de memoria
Son a base da resistencia e das vacinas. Son unha estirpe celular derivada do linfocito B. O que ocorre con elas é que non secretan inmunoglobulinas de alta afinidade durante a resposta secundaria. Permancen no ganglio preparadas para unha nova infección. Deste xeito, cando o patóxeno volve invadir o organismo, estas células de memoria reaccionan axiña e liberan rapidamente esas inmunoglobulinas altamente específicas.
Nas vacinas, introdúcese o mecrobio atenuado, morto ou só unha parte del. Entón, o sistema inmune detecta a súa presenza e prepárase para combatelo. Parte dos linfocitos B diferénciase a linfocito B de memoria. Como curiosidade, a primeira vacina procedía do leite de vacas enfermas de variola. Ao consumir este leite contaminado, o individuo volvíase resistente parcialmente á variola humana.
Estes linfocitos B poden vivir anos, pero acaban morrendo. Por iso existen os reforzos das vacinas, como a do tétano.
Apoptose de linfocitos B
Durante a maduración destas células carrea numerosas apoptoses por circunstancias varias:
Club Deportivo Alcoyano
O Club Deportivo Alcoyano (en valenciano: Club Esportiu Alcoià) é un club de fútbol de España da cidade de Alcoi na provincia de Alacant. Foi fundado en 1929 e milita actualmente no grupo 6 da Terceira división española.
É un dos clubs históricos da Comunidade Valenciana, cunha traxectoria de 4 tempadas en Primeira División e 12 en Segunda. O seu maior logro na Liga é un 10º posto en Primeira na tempada 1947-48.
Himno
O himno oficial do club titúlase La Moral del Alcoyano, con música de Miguel Peidró e Jaime Lloret e letra de Armando Santacreu, foi composto en 1979 por motivo das vodas de ouro do club. En 2004, coincidindo co 75º aniversario da entidade, modernizouse a música e foi interpretado polo cantante alcoyano José Zamora. Tamén se fixo unha versión coa letra en valenciano.
Estadio
O Club Deportivo Alcoyano xoga os seus partidos no estadio El Collao. El Collao é unha instalación deportiva municipal inaugurada en 1929, con capacidade para 4.500 espectadores e con dimensións de 102 x 65 metros. Debido á súa singular construción, adóitase dicir que é un campo con estilo inglés, e habitualmente presenta boas entradas de público.
Filial
O CD Alcoyano B, creouse na tempada 2007-08 en Segunda Rexional, conseguindo o ascenso directo esa mesma tempada ao terminar campión do seu grupo. Na actualidade milita en Primeira Rexional. Este filial ten como obxectivo formar aos mozos para que nun futuro poidan dar o salto ao primeiro equipo.
Composición do Senado de España
Lexislatura Constituínte
Eleccións celebradas o: 15 de xuño de 1977
Chorus
Chorus (inglés: coro) é o nome que recibe un efecto de son usado na interpretación ou composición musical.
O chorus resulta de mesturar un sinal con vibrato co mesmo sinal sen procesar. O resultado é similar, ou intenta selo, ao dun par de instrumentos que tocan ao unísono.
Composición do Senado de España
Lexislatura Constituínte
A Lexislatura comezou o: 13 de xullo de 1977
Síndrome de Down
A síndrome de Down (SD) é unha síndrome xenética causada pola trisomía do cromosoma 21, que se acompaña dun grao variable de atraso mental. É a causa coñecida máis frecuente de discapacidade psíquica conxénita e debe o seu nome a John Langdon Haydon Down quen foi o primeiro en describir esta condición en 1866, aínda que nunca soubo as causas que a producían. Será en xullo de 1958 cando un investigador novo, Jérôme Lejeune, descubra que a síndrome é unha alteración no par de cromosomas 21.
Composición do Senado de España
Lexislatura Constituínte
Distribución de Senadores:
Mesa do Senado
Síndrome de Down
A Asemblea das Nacións Unidas proclamou en 2011 o día 21 de marzo como o Día Mundial da Síndrome de Down, co obxectivo de promover a concienciación da sociedade sobre esta enfermidade, lembrando a dignidade inherente, a valía e as contribucións destas persoas. Asemade, quixo salientar a importancia da súa autonomía e independencia individual, con liberdade para adoptar as súas propias decisións.
Xenética
As células do ser humano no seu núcleo teñen cadansúas 23 parellas de cromosomas. Cada proxenitor achega a súa descendencia a metade da información xenética, é dicir un cromosoma de cada par. Destas parellas, as 22 primeiras denomínanse autosomas e a última pertence ós chamados cromosomas sexuais (X ou Y).
Composición do Senado de España
I Lexislatura
NOTA: Na I Lexislatura tan só Cataluña e o País Vasco designaron senadores.
Eleccións celebradas o: 1 de marzo de 1979
A Lexislatura comezou o: 27 de marzo de 1979
Síndrome de Down
Xenética
Tradicionalmente as parellas de cromosomas descríbense e noméanse en función do seu tamaño, do par 1 ó 22 (de maior a menor), máis o par de cromosomas sexuais antes mencionado. O cromosoma 21 é o máis pequeno, en realidade, polo que debería ocupar o lugar 22, pero un erro na convención de Denver do ano 1960, atribuíndo a síndrome de Down á parella 21 mantívose ata hoxe, conservándose por razóns prácticas esta nomenclatura.
O cromosoma 21 contén aproximadamente o 1% da información xenética dun individuo en aproximadamente 400 xenes, aínda que hoxe en día só se coñece con precisión a función duns poucos.
Composición do Senado de España
I Lexislatura
Mesa do Senado
Síndrome de Down
Trisomía libre
Código CIE-10: Q90.0
A síndrome de Down prodúcese pola aparición dun cromosoma máis na parella 21 orixinal (tres cromosomas: "trisomía" do par 21) nas células do organismo. A nomenclatura científica para ese exceso cromosómico é 47, XX,+21 ou 47, XY,+21; segundo se trate dunha muller ou dun home, respectivamente. A maioría das persoas con esta síndrome (95%), deben o exceso cromosómico a un erro durante a primeira división meiótica (aquela pola que os gametos -óvulos ou espermatozoides- perden a metade dos seus cromosomas) chamándose esta variante, "trisomía libre" ou regular. O erro débese neste caso a unha separación incompleta do material xenético dalgún dos proxenitores: na formación habitual dos gametos o par de cromosomas sepárase, de modo que cada proxenitor só transmite a información dun dos cromosomas de cada parella, pero cando non se produce a separación transmítense os dous cromosomas.
Composición do Senado de España
II Lexislatura
Eleccións celebradas o: 28 de outubro de 1982
A Lexislatura comezou o: 18 de novembro de 1982
Distribución de Senadores:
Síndrome de Down
Trisomía libre
Non se coñecen con exactitude as causas que orixinan a disxunción errónea. Como noutros procesos similares propúxose hipóteses multifactoriais (exposición ambiental, avellentamento celular…) sen que se conseguise establecer ningunha relación directa entre algún axente causante e a aparición da trisomía. O único factor que presenta unha asociación estatística estable coa síndrome é a idade materna, o que parece reafirmar as teorías que insisten na deterioración do material xenético co paso do tempo. miniatura|dereita|300px|Translocación do brazo curto do cromosoma 21 nun dos dous cromosomas do par 14. Nun 15% dos casos, o cromosoma extra é transmitido polo espermatozoide e no 85% restante, polo óvulo.
Composición do Senado de España
II Lexislatura
Mesa do Senado
III Lexislatura
Eleccións celebradas o: 23 de xuño de 1986
Síndrome de Down
Translocación
Despois da trisomía libre, a causa máis frecuente de aparición do exceso de material xenético é a translocación. Nesta variante o cromosoma 21 extra (ou un fragmento do mesmo) atópase "pegado" a outro cromosoma (habitualmente a un dos dous cromosomas da parella 14), co que o reconto xenético amosa unha cifra de 46 cromosomas por cada célula. Neste caso non existe un problema coa disxunción cromosómica, mais un deles porta un fragmento "extra" cos xenes do cromosoma "translocado". Para os efectos de información xenética segue tratándose dunha trisomía 21 porque se duplica a dotación xenética dese cromosoma.
Composición do Senado de España
III Lexislatura
A Lexislatura comezou o: 15 de xullo de 1986
Distribución de Senadores:
Síndrome de Down
Translocación
A frecuencia desta variante é aproximadamente dun 3% de todas as SD e a súa importancia estriba na necesidade de facer un estudo xenético aos proxenitores para comprobar se un deles é un portador asintomático da translocación, ou se esta apareceu por primeira vez no embrión. Existen portadores "sans"" de translocacións, nos que o reconto é de 45 cromosomas, estando un deles translocado, ou pegado, a outro.
Mosaicismo
Código CIE-10: Q90.1
A forma menos frecuente de trisomía 21 é a denominada "mosaico" (en torno ó 2% dos casos). Esta mutación prodúcese trala concepción, polo que a trisomía non está presente en todas as células do individuo con SD, só naquelas procedentes da primeira célula mutada. A porcentaxe de células afectadas pode abranguer dende unhas poucas a practicamente todas, dependendo do intre no que se producise a segregación anómala dos cromosomas homólogos.
Expresión do exceso de material xenético
A expresión bioquímica da síndrome consiste no aumento de diferentes enzimas. Unha das máis coñecidas e importantes é a superoxidodimutasa (codificada polo xene SOD-1), que cataliza o paso do anión superóxido a peróxido de hidróxeno. En condicións normais isto contribúe ó sistema de defensa antioxidante do organismo, pero o seu exceso determina a acumulación de H2O2, o que pode provocar peroxidación de lípidos e proteínas e mancar o ADN. Outros xenes implicados na aparición de trastornos asociados á SD son:
Joan Ponç
Joan Ponç i Bonet, nado en Barcelona o 28 de novembro de 1928 e finado en Saint-Paul-de-Vence o 4 de abril de 1984, foi un pintor catalán, considerado un dos artistas máis representativos das primeiras vangardas da posguerra española. Fundador entre outros do famoso grupo Dau al Set, é o artista que seguiu máis fielmente os principios do grupo ó longo da súa carreira artística.
Composición do Senado de España
III Lexislatura
Mesa do Senado
Síndrome de Down
Historia da síndrome de Down
A pintura ó temple sobre madeira A Virxe e o Neno de Andrea Mantegna (1430-1506) parece representar un neno con trazos que evocan os da trisomía, así como o cadro de Sir Joshua Reynolds (1773) Lady Cockburn e os seus fillos, no que aparece un dos fillos con trazos faciais típicos da SD.
miniatura|esquerda|300px|Lady Cockburn e os seus fillos, de Sir Joshua Reynolds. O neno ás costas de Lady Cockburn presenta algúns trazos compatibles coa SD.
Joan Ponç
Traxectoria
Iniciou a súa aprendizaxe no 1944 no taller do pintor Ramon Rogent i Perés e na Academia de Artes Plásticas de Barcelona. Fixo a súa primeira exposición individual en Bilbao no 1946. Posteriormente fixo unha exposición no local Blaus no barrio de Sarrià, onde coñeceu a Antoni Tàpies e Modest Cuixart. Nesta etapa traballou nas series Dibuixos Podrits e as suites Metamorfosis, Inquietuds, Al·lucinacions e Joan Ponç / Joan Brossa.
Composición do Senado de España
IV Lexislatura
Eleccións celebradas o: 29 de outubro de 1989
A Lexislatura comezou o: 21 de novembro de 1989
Joan Ponç
Traxectoria
No 1948 conxuntamente co poeta Joan Brossa, os pintores Modest Cuixart e Antoni Tàpies e o filósofo Arnau Puig fundou a revista e creou o grupo Dau al Set. Ó redor da revista e das exposicións paralelas xerouse unha renovación do pensamento e da creación plástica no contorno cultural da España da época. Este movemento está inspirado no surrealismo, creando un novo estilo nomeado maxicismo plástico, e fai de ponte entre as vangardas internacionais das décadas de 1920 e 1930 e o informalismo que adoptaron os seus compoñentes na década de 1950, impulsado precisamente polo mesmo Ponç que será sempre fiel ó seu estilo inicial toda a vida.
Síndrome de Down
Historia da síndrome de Down
O primeiro informe documentado dun neno con SD atribúese a Étienne Esquirol en 1838, denominándose nos seus inicios cretinismo ou idiocia furfurácea. P. Martin Duncan en 1886 describe textualmente a unha nena de cabeza pequena, redondeada, cos ollos achinados, que deixaba colgar a lingua e apenas pronunciaba unhas poucas palabras.
Neste ano o médico inglés John Langdon Down traballaba como director do Asilo para Atrasados Mentais de Earlswood, en Surrey, realizando un exhaustivo estudo a moitos dos seus pacientes. Cos datos obtidos nese estudo publicou no London Hospital Reports un artigo titulado: “Observacións nun grupo étnico de atrasados mentais” no que describía pormenorizadamente as características físicas dun grupo de pacientes que presentaban moitas similitudes, tamén na súa capacidade de imitación e no seu sentido do humor.
As primeiras descricións da síndrome atribuían a súa orixe a diversas enfermidades dos proxenitores, establecendo a súa patoxenia en base a unha involución ou retroceso a estadios filoxenéticos máis "primitivos". Algunha teoría máis curiosa indicaba a potencialidade da tuberculose para rachar a barreira de especie, de modo que pais occidentais podían ter fillos "orientais" (ou "mongólicos", en expresión do propio Dr. Down, polas similitudes faciais destes individuos coas razas nómades do centro de Mongolia). Tras varias comunicacións científicas, finalmente en 1909 G. E. Shuttleworth menciona por primeira vez a idade materna avanzada coma un factor de risco para a aparición da síndrome. De camiño á denominación actual a síndrome foi renomeado como idiocia calmuca ou nenos inconclusos.
Joan Ponç
Traxectoria
No 1948, tamén coñeceu a Joan Miró o cal representou unha grande influencia na súa obra.
Composición do Senado de España
IV Lexislatura
Distribución de Senadores:
Síndrome de Down
Historia da síndrome de Down
No que respecta a súa etioloxía, é no ano 1932 cando aparece a primeira referencia a unha repartición anormal de material cromosómico como posible causa da SD. En 1956 Tjio e Levan demostran a existencia de 46 cromosomas no ser humano e pouco despois, no ano 1959, Lejeune, Gautrier e Turpin demostran que as persoas con SD portan 47 cromosomas. En 1961, un grupo de científicos (entre os que se incluía un familiar do Dr. Down) propoñen o cambio de denominación á actual Síndrome de Down, debido a que os termos "mongol" ou "mongolismo" podían resultar ofensivos para os habitantes de Mongolia. . En 1965 a OMS (Organización Mundial da Saúde) fai efectivo o cambio de nomenclatura tras unha petición formal do delegado de Mongolia. O propio Lejeune propuxo a denominación alternativa de "trisomía 21" cando, pouco tempo despois do seu descubrimento, determinouse con precisión en que parella de cromosomas se atopaba o exceso de material xenético.
Joan Ponç
Traxectoria
No 1953 foi unha tempada a París, onde visitou o Louvre, e despois viaxou ó Brasil, onde se estableceu 11 anos. Alí fundou e dirixiu a escola L'Esplai na cal experimentou co debuxo e a creación plástica. Nesta etapa realizou as extensas suites Caps, Ocells, Instruments de Tortura e Tortura, onde describe detalladamente o sufrimento humano. As Caps, a suite máis coñecida, están inspiradas en cabezas de arlequín onde se poden ver diferentes expresións humanas. A suite Ocells, que no 1965 aportoulle o Gran Premio Internacional de Debuxo na VII Bienal de São Paulo, é un estudo de diferentes estados de ánimo e de xeometría.