cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unificación Alemá
Pretexto da guerra franco-prusiana (1870-1871)
España, que estaba sen rei desde 1868, ofreceu a través de seu parlamento a Coroa ao príncipe Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen, parente afastado do rei de Prusia (tamén da Casa dos Hohenzollern). Tal traxe era inaceptábel pola Europa anti-prusiana que contaba tamén con Francia. O ministro do exército francés proferiu un discurso indignado e belicoso contra Prusia, o que xerou sentimentos anti-franceses no sur de Alemaña. Bismarck aproveitouse da idea de guerra entre os dous países, pois estaba interesado en territorios franceses e sabía que conseguiría apoio no sur de Alemaña, o que sería decisivo para os seus plans de unificación alemá.
El tamén sabía da superioridade de seu poderio militar sobre o mediocre exército francés. Porén antes de que o conflito comezara, Napoleón III temendo a expansión prusiana, protestou e esixiu do rei de Prusia a renuncia do príncipe Leopoldo, que desistiu de disputar o trono español.
A pesar de que Guillerme I aceptou todas as condicións impostas polo emperador francés, este último insistía que o rei debería dar estas garantías e negociar persoalmente co embaixador Benedetti de Francia. O rei prusiano que anteriormente atendera a todas as reivindicacións de Napoleón III, refutou (rexeitou) ter que negociar e dar novas garantías ao embaixador francés, Benedetti.
En París, a actitude do rei prusiano foi tida como unha ofensa ao orgullo nacional de Francia e ao pobo francés. Este foi o motivo da Francia de Nápoleón III para declarar a guerra a Prusia. Francia e Prusia entraron en guerra en 1870 e rapidamente Prusia mostrouse preparada o suficiente para encurralar a Francia no seu propio territorio. Os franceses perderon en todas as frontes. O forte exército prusiano acumulaba vitorias, como sucedeu na esmagadora vitoria na batalla de Sedan (1 de setembro de 1870) na cal o propio emperador francés foi feito prisioneiro. O día 2 de setembro de 1870 conclúese a batalla de Sedan, onde a cabalería francesa resistiu bastante, a punto do rei Guillerme I de Prusia admirar a bravura con que estes loitaran.
Porén, Napoleón III viu que era inútil sacrificar máis soldados seus, e mandou hastear a bandeira branca, e entrega a súa espada, ficado prisioneiro do rei prusiano. Dous días despois, a república sería proclamada en París.
O día 20 dese mes, os prusianos cercaban París. Perante esta situación, o goberno de Defensa Nacional (republicano, en funcións desde o 4 de setembro, altura en que se depuxera a Napoleón III) asinou a rendición. Na paz de Frankfurt (10 de maio de 1871) Francia, para alén de pagar unha pesada indemnización de 5 billóns de francos a Prusia, entregaba o rico territorio de Alsacia-Lorena, de maioría xermánica e rico en carbón, ao novo Imperio Alemán.
A vitoria en Sedan estimulou o nacionalismo no sur de Alemaña e os Estados xermánicos ao sur do río Main (Hesse, Baden, Baviera e Würtemberg) entraran na Confederación. A eses Estados, porén, foron garantidas certa autonomía, como, por exemplo, exército propio en tempo de paz.
Motivos da derrota francesa na guerra franco-prusiana
París resistiu canto puido aos prusianos, mais capitulou tras catro meses, por causa da fame.
A coroación de Guillerme I: O Segundo Reich
300px|miniatura|dereita|Os Estados Xermánicos unificados, formando o Segundo Reich (1871-1919).
Dogville
Dogville é un filme do ano 2003 dirixido por Lars von Trier. É o primeiro filme da triloxía Estados Unidos: terra de oportunidades, composta por Dogville, Manderlay e Washington. Competiu na sección oficial do Festival de Cannes.
Sinopse
O filme desenvólvese nun lugar chamado Dogville en Colorado, Estados Unidos, durante os anos da gran depresión. Alí vai parar Grace, unha bela muller de natureza bondadosa, que foxe dunha forma de vida que lle parece perversa e ademais é perseguida pola xustiza. Tom Edison, un mozo escritor fracasado con aspiracións de filósofo, atopa a Grace e proponlle que se agache na localidade. Convence o resto dos veciños cunha retórica moralista, e ofrécelles a oportunidade de desfacerse de Grace en dúas semanas se algún deles non acepta a nova situación.
Unificación Alemá
A coroación de Guillerme I: O Segundo Reich
Con todas as etapas completadas, a unificación alemá consolidouse en xaneiro de 1871 coa proclamación de Guillerme I como o primeiro Kaiser (Emperador) do Imperio Alemán, formando así o Segundo Reich alemán. A coroación de Guillerme I aconteceu no Palacio de Versalles (18 de abril de 1871), para humillación dos franceses, vencidos na guerra franco-prusiana. Iso só intensificou o revanchismo francés. Bismarck tamén foi nomeado como o primeiro chanceler de Alemaña, ficando no cargo de 1871 a 1890.
Tras a unificación, o goberno alemán mantivo características autoritarias, sen incorporar o liberalismo democrático. A pesar diso, Alemaña creceu rapidamente, logo superando a Inglaterra na produción de aceiro, tornándose nunha das maiores potencias europeas. O Segundo Reich durou até 1919, tras a primeira guerra mundial, cando foi substituído pola República de Weimar. Durante toda a súa existencia (1871 - 1919), o Segundo Reich foi gobernado pola dinastía prusiana dos Hohenzollern.
Consecuencias da Unificación Alemá
A unificación dos Estados xermánicos foi un evento que xerou moitas consecuencias, inmediatas ou posteriores, en toda Europa e que foron responsábeis da inestabilidade no territorio europeo até a metade do século XX.
É posíbel dicir que a unificación alemá foi un dos principais motivos para o estouro da primeira guerra mundial. Podemos dicir iso pois a unificación da rexión de Alsacia-Lorena no Segundo Reich Alemán xerou o revanchismo francés. Os franceses, non conformes coa situación e coa humillación provocada polos alemáns (como na coroación de Guillerme I no propio Palacio de Versalles, en territorio francés) mantiveron un sentimento de desquite que foi decisivo na política de alianzas dos países europeos até cando saltou o conflito en 1914. Outro factor de influencia para o xurdimento do conflito foi a batalla dos países europeos por territorios en África e Asia, no período coñecido como neocolonialismo. Os alemáns, recentemente unificados, esixían unha redivisión colonial nos continentes (ver Imperio colonial alemán), o que aumentou a tensión entre as potencias.
Resumo
Coa caída de Napoleón, fórmase a confederación Xermánica. Houbo a Unión Aduaneira, que estabeleceu a mesma moeda para os estados alemáns. A confederación durou até a vitoria de Prusia na guerra austro-prusiana, cando Alemaña foi dividida en Alemaña do Norte e Estados do Sur. Na guerra franco-prusiana, alén de que Prusia gañara as rexións da Alsacia-Lorena, Alemaña foi unificada.
Praza Maior de Lugo
miniatura|Convento dos Franciscanos de [[1598.]]
A Praza Maior de Lugo é o centro vital da cidade de Lugo, e o principal lugar de encontro dos lucenses, é ademais a praza máis grande do centro histórico da cidade. Luís Pimentel chamouna "sala de visitas da miña vila". Nela pódese atopar a Casa do Concello, as estatuas adicadas aos fundadores da cidade, un pequeno paseo con placas e bustos adicados aos principais escritores do país, o "quiosco da música" e o edificio do Círculo das Artes.
Historia
miniatura|Edificio do Círculo de Belas Artes. A Praza Maior é a máis grande das prazas que se atopan dentro do recinto amurallado. O lugar no que está situado, crese que nos tempos do Lucus Augusti albergaba ao anfiteatro. Aínda que a Casa do Concello que coroa a praza é do século XVIII, a Praza Maior tal como se coñece hoxe en día non se conformou como tal até o século XIX, na gran reforma urbana que se levou a cabo despois da desamortización.
A praza, daquela chamada Cortiñas de San Román, había un convento de monxas, derrubado en 1840, para permitir a formación do novo espazo. Nel celebrábase o mercado maior da cidade, e estaba presidido por unha fonte con leóns de ferro, fundidos na fábrica de Sargadelos, hoxe no Parque de Rosalía de Castro. No 2 de abril de 1846 pronunciouse na praza o 2º batallón do rexemento de Zamora, comandando por Miguel Solís, dando inicio á revolución galega de 1846. A principios do século XX a praza sufriu outra reforma para dotala dun xardín central, suprimindo a fonte (1914). A finais do século XX e comezos do XXI a praza sufriu a súa última gran renovación.
Descrición
miniatura|Algúns dos soportais da praza. miniatura|Placa adicada a [[Rosalía.]] A Praza Maior de Lugo ten forma rectangular, e está presidida pola Pazo do Concello, un dos máximos expoñentes do barroco civil galego. Polo lado norte hai casas con soportais, que albergan locais de hostalería e diversos comercios. Dende esa beira tamén se accede á rúa Doutor Castro, popularmente coñecida como Rúa das Docerías. Na outra beira da praza atópase o Convento dos Franciscanos, hoxe colexio, que data de 1598 e o edificio do Círculo de Belas Artes, coroado cunha cúpula, de 1855. Outros edificios destacables son o que fai esquina coa rúa Conde de Pallares, unha casa palaciana de feituras barrocas, que ten na fachada un escudo sen labrar.
No centro da praza, atópase un xardín en cuxo centro está o quiosco da música, obra de ferro sobre base de cantería, construído en 1888. Cando se inaugurou o quisco era director da Banda Municipal Xoán Montes. Na beira sur da praza atópase unha estatua adicada aos fundadores da cidade, e preto da mesma áchase o monumento de bronce adicado a Luís Pimentel, poeta que naceu na casa número 15 da propia praza, e morreu na número 16. A casa de Pimentel hoxe está integrada no grande edificio que preside a outra cabeceira da praza, a Fundación Caixa Galicia. Ao redor da parte central da Praza atópanse diferentes monumentos adicados aos principais escritores galegos, como Castelao, Rosalía de Castro, Eduardo Pondal ou Manuel María.
Will Haven
Will Haven é unha banda estadounidense de noise metal procedente de Sacramento (Estados Unidos). O grupo formouse no ano 1995, e tras a publicación de 3 álbums de estudio separouse en 2002. Reuniríae novamente en 2005 e dende entón editaron dous álbums máis.
Protoporfirina IX
A protoporfirina IX é un composto tetrapirrólico con catro cadeas laterais (catro de metilo, dúas de vinilo e dúas de ácido propiónico), que pode coordinar un ión metálico na súa parte central. É un precursor da síntese do grupo hemo. Prodúcese a partir do protoporfirinóxeno IX pola acción da protoporfirinóxeno oxidase e convértese en hemo B por acción da ferroquelatase.
Biosíntese da protoporfirina IX
A protoporfirina IX é un importante precursor de grupos prostéticos bioloxicamente esenciais como o hemo, citocromo c, e clorofilas. Como resultado, moitos organismos poden sintetizar este tetrapirrol a partrir de precursores básicos como glicina e succinil-CoA, ou glutamato. Malia a gran cantidade de organismos que sintetizan a protoporfirina IX o proceso está moi conservado desde as bacterias aos mamíferos cunhas poucas excepcións entre as plantas superiores.
Biosíntese do hemo B
Na biosíntese do hemo o encima ferroquelatase converte a protoporfirina IX en hemo B (tamén chamado Fe-protoporfirina IX ou protohemo IX).
Pintas das cascas de ovos
A protoporfirina IX deposítase nas cascas de ovo dalgunhas aves dando lugar a unha coloración avermellada ou parda a pintas ou de fondo.
Alexander MacMillan
Alexander MacMillan (en Alasdair MacMhaolain) nado o 3 de outubro de 1818 en Irvine (Ayrshire, Escocia), foi cofundador, xunto co seu irmán Daniel da editora Macmillan Publishers, en 1843. Proviña dunha familia de agricultores da illa de Arran.
Heikki Kovalainen
Heikki Kovalainen, nado en Suomussalmi o 19 de outubro de 1981, é un piloto finés. Foi un piloto de F1, que correu en diferentes escuderías. Comezou en Renault no 2007. No 2008 fichou por Mclaren-Mercedes, completando toda a tempada, seguiu durante o 2009. Xa no 2010 marchou para Lotus, que despois no 2011 pasouse a chamar Caterham, e seguiu nela un ano máis.
Desde o Karting ata a Fórmula 1
Un ano despois, en 2003, chegou a súa consagración definitiva aos mandos dun coche da World Series by Nissan. Tras unha tempada de aprendizaxe en Gabord, gañou o campionato en 2004 grazas ao equipo Pons, e Arden International non dubidou en fichalo para pilotar un dos seus coches na categoría GP2, que substituía á extinta Fórmula 3000. Tras un comezo de ano espectacular, Nico Rosberg, cun ART arrebatoulle o título da GP2 de 2005.
2004–2006
Ademais, en 2004, xa integrado no programa de novos pilotos de Renault, conseguiu gañar a Carreira de Campións, onde logrou bater nada menos que a Michael Schumacher, heptacampeón do mundo de Fórmula 1, e a Sébastien Loeb Campión do Mundo de Rally cun coche desa competición automobilística. Todos os presentes non saían do seu asombro ao ver como o mozo Kovalainen gañaba a Loeb no seu propio terreo.
Primeiro probador de Renault e salto a piloto oficial
2006 foi o ano de confirmación en Renault, converténdose no primeiro probador da escuadra que loitou polo Campionato do Mundo de F1 con Ferrari, saíndo finalmente vitoriosa a escuadra gala grazas aos dous últimos Grandes Premios do ano. Pouco antes do GP de Monza, Flavio Briatore confirmou que Heikki Kovalainen sería piloto oficial en 2007 xunto ao italiano Giancarlo Fisichella, tras a marcha de Fernando Alonso a McLaren-Mercedes. No debut de Kovalainen no Gran Premio de Australia non logrou sumar puntos ao chegar no 10º posto.
De momento tivo un comezo discreto cun coche discreto, aínda que non deixa de ser unha aposta de futuro na Fórmula 1.
miniatura|right|Kovalainen probando para [[Renault F1 en 2006, en Valencia.]]
2007
A tempada de F1 2007 foi a primeira na carreira de Heikki Kovalainen, o seu debut foi no Gran Premio de Australia, onde finalizo 10mo. O seu comezo foi algo frouxo, con moitos erros que lle impediron que este na zona puntos, e deste xeito ser superado polo seu compañeiro Giancarlo Fisichella, con todo o seu nivel de pilotaxe mellorou e obtivo as súas mellores producións ata o momento que foron un 4º posto no Canadá e 5º nos Estados Unidos, onde chegou a liderar a carreira por varios xiros. Kovalainen acabou adiantando a Fisichella no Mundial no GP de Turquía de 2007, onde fixo unha gran carreira acabando sexto. Máis tarde chegou o gran premio do Xapón en Fuji, onde logrou un 2º posto sendo o seu primeiro podio na fórmula 1.
McLaren (2008–2009)
Ao final da tempada Fernando Alonso regresou a Renault e Kovalainen recibiu ofertas de Toyota e McLaren. O 14 de decembro de 2007 confirmouse que Kovalainen substituiría a Alonso unha vez máis e pilotaría un McLaren Mercedes de F1 en, xunto a Lewis Hamilton. Kovalainen uniuse a Keke Rosberg, Mika Häkkinen e Kimi Räikkönen como pilotos finlandeses que pilotaron un McLaren.
2010
miniatura|right| Kovalainen pilotando un [[Lotus Racing|Lotus no Gran Premio de Malaisia de 2010.]]
En Valencia na volta 9 o Red Bull de Mark Webber golpeou o Lotus de Kovalainen e saíu voando por encima, antes de aterrar na barreira. Kovalainen chegou aos pits, pero retirouse da carreira. Finalizou no 17º lugar en Silverstone e 14º en Hungría intercalando a súa cuarta retirada da tempada en Alemaña, debido á danos causados por unha colisión co Sauber de Pedro de la Rosa. Retirouse unha vez máis no Gran Premio de Singapur de 2010 despois de que o seu coche incendiarase na última volta, malia a súa decisión de non entrar no pit lane e deixar o coche ao carón da pista e facer el mesmo fronte ás chamas recibiu o aplauso da multitude.
2011
miniatura|Kovalainen pilotando un [[Lotus Racing|Lotus en Gran Premio de Italia de 2011.]] Kovalainen quedou con Lotus en. Na carreira de apertura en Australia, viuse obrigado a retirarse logo dunha fuga de auga, antes de lograr terminar a súa primeira carreira da tempada en Malaisia, onde terminou 15º, rematou no 16º posto na China. Terminou 19º en Turquía e estrelouse en España, logo de partir do 15º posto na grella. Terminou 14º en Mónaco e 19º no Gran Premio de Europa de 2011, retirouse en Canadá e Gran Bretaña. Kovalainen finalizou 16º no Gran Premio de Alemaña de 2011, antes doutra retirada debido a unha fuga de auga en Hungría. Kovalainen terminou cada unha das seguintes cinco carreiras, cunha mellor posición de 13º no Italia. Terminou na volta do líder, no posto 18º no Gran Premio do Xapón de 2011, e terminou por diante do Sauber de Kamui Kobayashi e Sergio Pérez en Corea, no posto 14º. Na India, Kovalainen finalizou 14º chegando a alcanzar o décimo lugar na carreira.
Durante a tempada, Kovalainen clasificouse por diante dos seus compañeiros Trulli e Karun Chandhok en 17 das 19 carreiras disputadas, e o director Tony Fernandes declarou que estaba satisfeito co rendemento de Kovalainen na tempada.
2012
miniatura|right|Kovalainen, co seu novo deseño de casco co tema [[Angry Birds, pilotando para Caterham no Gran Premio de Malaisia de 2012.]]
Kovalainen foi contratado polo equipo Caterham F1 para por terceiro ano consecutivo, xunto a Vitaly Petrov. Esa tempada foi máis estable, xa que Kovalainen terminou todas as carreiras, logo do primeiro Gran Premio de Australia.
2013
Kovalainen e Petrov fóronse en favor de Charles Pic e Giedo van der Garde antes da tempada, pero Kovalainen quedou en bos termos con Caterham, e asistiu ao Gran Premio de Malaisia como invitado persoal de Tony Fernandes. Antes do Gran Premio de Bahrain, o equipo anunciou que volvera a asinar a Kovalainen como un dos seus pilotos de reserva, en substitución de Ma Qing Hua e xunto a Alexander Rossi, participaran nas primeiras sesións de adestramentos libres en Bahrain e España.
O 14 de novembro o ano 2013 foi confirmado por Lotus que Kovalainen substituiría a Kimi Räikkönen como piloto oficial, Räikkönen tiña que operarse das costas. Kovalainen correrá no Gran Premio dos Estados Unidos e no Gran Premio do Brasil.
Resultados completos F1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Tempada en curso
Stéphane Pignol
Stéphane Jean François Pignol, nado en Aubagne o 3 de xaneiro de 1977, é un exfutbolista francés que xogaba de lateral dereito.
Traxectoria
Pignol xogou durante toda a súa carreira profesional en España, e debutou na Primeira División da man da SD Compostela, coa que xogou tres partidos na máxima categoría na tempada 1997–98. Durante a súa etapa en Santiago, foi cedido unha tempada ó Pontevedra CF.
Elnur Hüseynov
Elnur Hüseynov é un cantante acerbaixano nado en Turkmenistán coñecido por representar a Acerbaixán no Festival de Eurovisión en dous edicións: 2008 e 2015.
En 2014, Hüseynov proclámase gañador da cuarta tempada de O Ses Türkiye, a versión do talent-show A Voz en Turquía.
Stéphane Pignol
Traxectoria
Ó remate da tempada 2012–13, e tras catro tempadas na UD Las Palmas, Pignol anunciou a súa retirada coma xogador profesional con 36 anos.
Elnur Hüseynov
Festival de Eurovisión 2008
En 2008, foi escollido para representar a Acerbaixán no Festival de Eurovisión 2008, sendo a estrea do país no certame, nun dúo con Samir Javadzadeh. Interpretaron a canción Day after day. Quedaron nunha 6ª posición con 96 puntos na primeira semi-final e nunha 8ª posición con 132 puntos na final.
Festival de Eurovisión 2015
En marzo do 2015, Hüseynov foi elixido para representar a Acerbaixán no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Hour of the wolf".
Misións diplomáticas de Acerbaixán
miniatura|350px|As misións diplomáticas de Acerbaixán. {{legend|#ff0000|Acerbaixán}} {{legend|#0055d4|Embaixada e Consulado(s)-Xeral(es)}} {{legend|#008000|Embaixada}} miniatura|dereita|250px|Embaixada de Acerbaixán en Moscova, Rusia. miniatura|dereita|250px|Embaixada de Acerbaixán en París, Francia. miniatura|dereita|250px|Embaixada de Acerbaixán en Varsovia, Polonia. miniatura|dereita|250px|Embaixada de Acerbaixán en Viena, Austria. miniatura|dereita|250px|Embaixada de Acerbaixán en Washington DC, E.U.A.
Abaixo están as embaixadas e consulados de Acerbaixán:
Alexander Wang
Alexander Wang, nado en San Francisco o 26 de decembro de 1983, é un deseñador de moda  e antigo director creativo de Balenciaga.
Traxectoria
Con 18 anos, mudouse á cidade de Nova York para asistir á Escola de Deseño Parsons. No 2005, após dous anos en Parsons, decidiu lanzar a súa propia marca de moda.
Wang é coñecido polos seus deseños urbanos. Despois de deseñar a colección de outono de 2008 que empregou o negro como a cor predominante, deseñou a súa colección de primavera 2009 que emprega cores brillantes como o laranxa, o púrpura e o rosa. O 31 de xullo de 2015, anunciouse que Alexander Wang deixaría Balenciaga.
Kosmos 225
Kosmos 225 (Космос 225 en ruso), tamén denominado DS-U1-Ya Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de xuño de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Kosmos 225 foi o segundo e último membro (e único exitoso) do modelo de satélites DS-U1-Ya. Estaba adicado a facer observacións das partículas cargadas e dos raios cósmicos. Foi inxectado nunha órbita inicial de 530 km de apoxeo e 257 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de novembro de 1968.
Ádahooníłígíí
Ádahooníłígíí (do "sucesos da área/novas de actualidade" ) foi un xornal mensual en lingua navajo que foi publicado no suroeste dos Estados Unidos de América dende 1943 até 1957. Despois do Cherokee Phoenix, que funcionou dende 1828 a 1834, foi o segundo xornal regular dos Estados Unidos escrito nunha lingua nativo americana. Foi o primeiro xornal escrito en navajo e o único que foi escrito exclusivamente nesta lingua.
Steven Thicot
Steven Thicot, nado en Montreuil o 14 de febreiro de 1987 é un futbolista francés. Xoga de defensa ou de mediocentro defensivo e o seu equipo actual é o FK Kauno Žalgiris lituano.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de Francia Sub-17.
Eparquía ortodoxa serbia de Buenos Aires
A eparquía de Buenos Aires (en serbio cirílico: Епархија буеносајреска), tamén chamada eparquía de Buenos Aires e de América do Sur e Central (en serbio cirílico: Епархија буеносајреска и јужно-централноамеричка) é unha eparquía da Igrexa ortodoxa serbia, coa súa sé situada na cidade de Buenos Aires, Arxentina. A eparquía foi fundada o 26 de maio de 2011, pola decisión do Santo Sínodo da Igrexa ortodoxa serbia na sesión regular de maio.
O xerarca administrador da eparquía é Amfilohije Radović, quen é o bispo metropolitano da metrópole de Montenegro e do Litoral e arcebispo de Cetinje.
O 13 de outubro de 2012, en Buenos Aires, realizouse a primeira sesión do consello da administración da eparquía, baixo a presidencia do actual xerarca
Roland Garros
Roland Garros, nado en Saint-Denis, Reunión, o 6 de outubro de 1888 e finado en Ardenas o 5 de outubro de 1918, foi un piloto francés, pioneiro da aviación.
Traxectoria
O 23 de setembro de 1913 logrou efectuar a primeira travesía a través do mar Mediterráneo a bordo dun Morane-Saulnier. Tardou 5 horas e 53 minutos, malia que o motor sufriu unha avaría en Córsega. Quedábanlle 5 litros de gasolina cando aterrou en Bizerte. Durante a primeira guerra mundial foi piloto militar aéreo, conseguindo cinco vitorias.
Creou un sistema para disparar as metralladoras a través da hélice do avión, aínda que non implicaba sincronismo: simplemente as pas da hélice recubríanse cunha placa metálica que as blindaba. Derribado polos alemáns, foi apresado sen poder destruír o seu avión. O seu sistema foi axiña estudado e mellorado por Anthony Fokker, que decidiu sincronizar o disparo das metralladoras co paso das pas da hélice.
Morte e recoñecementos
miniatura|250px|Estatua en [[Barachois.]] Logrou fuxir, volvendo ó seu lugar na fronte. Pero nun combate aéreo o 5 de outubro de 1918 foi derribado nas Ardenas, preto de Vouziers. Membro do Stade Français e xogador afeccionado de tenis, tivo a honra póstumo de dar nome ó estadio parisiense e ó torneo de tenis que se celebra cada ano en París.
Khi cadrado
Khi cadrado pode referirse a:
Sophie Scholl – Die letzten Tage
Sophie Scholl – Die letzten Tage é un filme alemán dirixido por Marc Rothemund que foi estreado no 2005.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Berlín en febreiro de 2005 e gañou o Oso de Prata ó mellor director e o premio á mellor actriz para Julia Jentsch. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios.
Sinopse
Múnic, 1943. Mentres Hitler está en plena guerra en Europa, un grupo de estudantes universitarios recorren á resistencia pasiva como única vía efectiva para combater os nazis e a súa guerra. Nace así a "Rosa Branca", un movemento de resistencia cuxo obxectivo é a caída do Terceiro Reich. Sophie Scholl é a única muller do grupo. O 18 de febreiro, Sophie e o seu irmán Hans foron arrestados cando estaban distribuíndo panfletos na Universidade de Múnic.
HC Cambre
O Hockey Club Cambre é un club de hóckey a patíns galego da localidade de Cambre, Comarca da Coruña (Provincia da Coruña). O club compite unicamente en categorías inferiores e xoga os seus partidos como local no Polideportivo de Sigrás.
O Adro, Vilarrube, Valdoviño
O Adro é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño, da comarca de Ferrol. Tiña 22 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 8 homes e 14 mulleres. O que supón unha diminución de 7 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 29 habitantes (10 homes e 19 mulleres) e 2 menos que en 2000.
Ángeles Gulín
María de los Ángeles Gulín Domínguez, máis coñecida como Ángeles Gulín, nada en Ribadavia o 14 de febreiro de 1939 e finada en Madrid o 10 de outubro de 2002, foi unha soprano galega. O seu marido, o barítono madrileño Antonio Blancas Laplaza, definiuna como "a soprano absoluta".
Traxectoria
En 1968 gañou o concurso Voci Verdiane de Busseto (Italia).
En 1987 sufriu un derramo cerebral cando ensaiaba a ópera de Giacomo Puccini Turandot na localidade italiana de Torre del Lago, no que ía ser o seu regreso aos escenarios internacionais despois de recuperse dun transplante de ril ao que se sometera en 1982.
A Veiga, Aranga, Aranga
A Veiga é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres.
Unwritten Law
Unwritten Law é unha banda estadounidense de post-grunge formada no ano 1990 en Poway (California). O grupo ten edtados sete álbums de estudio e ten xirado por todo o mundo. A banda destacou polos seus sinxelos "Seein' Red" e "Save Me (Wake Up Call)", que entraron no top 5 da lista Modern Rock Tracks.
Torre de televisión de Cantón
A Torre de Cantón (广州塔), antigamente coñecida como Torre de televisión de Cantón (广州电视台天文及观光塔) e tamén como Torre Guangzhou (广州塔), é un edificio de 600m de altitude, localizado no Distrito de Haizhu en Cantón. A torre acadou o tope en 2009 e inaugurouse o 29 de setembro de 2010 para os "Xogos de Asia de 2010". A torre foi brevemente o edificio máis alto do mundo, substituíndo á Torre CN, antes de ser superada pola Tokyo Skytree no 2011. Tamén foi o edificio máis alto da China antes de ser superado pola Shanghai Tower o 3 de agosto de 2013. Na actualidade é a quinta estrutura máis alta do mundo.
Vilares, Aranga, Aranga
Vilares é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 33 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran homes e 16 mulleres.
Ximnasia en trampolín
A ximnasia en trampolín é unha disciplina deportiva da ximnasia que consiste en realizar unha serie de exercicios executados en varios aparellos elásticos, onde a acrobacia é a principal protagonista. Está dividida principalmente en tres especialidades: tumbling, dobre mini- tramp e cama elástica, a última delas olímpica desde Sydney 2000 polo cal é importante.
Sa, Covelas, Ribadeo
Sa é un lugar da parroquia de Covelas, no concello de Ribadeo. Segundo o IGE en 2015 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres). Percorrido polo rego de Sa, é un lugar de paso dende a estrada LU-133 para Somo e Marelle.
Ximnasia en trampolín
Historia
Esta disciplina chamada ximnasia de trampolín fundouse no ano 1934 polos ximnastas George Nissen e lLarry Grisworld. Eles foron os que crearon o primeiro trampolín. Este deporte comezou a utilizarse para adestrar a astronautas, co fin de coñecer os efectos de estar nun ambiente sen gravidade. O 4 de marzo de 1964 creouse a primeira federación internacional de ximnasia en Alemaña. Londres foi sede do primeiro campionato do mundo e a partir deste momento este deporte foi protagonista dentro dos campionatos do mundo e Xogos Olímpicos.
Tumbling
miniatura|[[Jordan Ramos, campión británico de tumbling.]] O tumbling é unha pista alongada de 25 metros con certa elasticidade no que se deberán de facer 8 elementos seguidos (rondadas, flic-flacs, tempos e mortais con e sen xiro). Ao finalizaren os 8 elementos deberán de rematar nun colchón inchable de recepción. Deberán de facerse dúas pasadas, unha de elementos sen xiros no eixe lonxitudinal e outra pasada na que terán que facer elementos con rotación lonxitudinal e transversal. Haberá xuíces que valorarán o exercicio segundo dificultade e execución.
Minitramp
Esta modalidade realizase nun trampolín pequeno no que soamente se fai un salto e se caerá nun colchón inchable de recepción, precedido dunha carreira para coller impulso. Este aparato é habitual no ensino da ximnasia nos máis pequenos e soamente existe competición nas categorías máis baixas. Como no anterior, puntúase consecución e dificultade do pase.
Dobre minitramp
miniatura|Dobre minitramp. Trátase dun trampolín parecido ao anterior pero moito máis grande no que se farán dous ou tres saltos e dous elementos de alta dificultade (pódese facer un salto sen elemento no primeiro bote ou facer dous saltos de dificultade seguidos). Ten tres zonas de salto: a entrada ou "mount", que se atopa un pouco inclinada e onde se fai o primeiro salto, o "spoter" que é a zona do medio e o "dismount" ou saída, no que se realizará o último elemento de dificultade. Despois deste último elemento temos que caer sobre o colchón inchable de recepción. Os xuíces valorarán a execución técnica do salto e a dificultade dos elementos realizados segundo o número de xiros no eixe lonxitudinal e transversal.
Trampolín individual
Este é o aparato máis importante desta modalidade de ximnasia xa que é o único olímpico. Trátase dunha cama elástica grande onde o deportista ten que realizar exercicios de 10 elementos seguidos diferentes. Nunha competición haberá dous pases, un no que se realizarán as esixencias obrigatorias de cada categoría no que se puntuará a execución, o desprazamento horizontal e o tempo de voo. No segundo pase realizaranse 10 elementos libres (diferentes entre si), no que se puntuará a dificultade, a execución, o tempo de voo e o desprazamento horizontal.
Trampolín sincronizado
Esta modalidade é similar ao trampolín individual pero dous ximnastas realizarán á vez o mesmo exercicio. Teñen dous pases como no trampolín, un para cumprir requisitos e outro libre. Nesta modalidade puntúase tamén a sincronización dos dous ximnastas.
Antonio Veiga
Antonio Veiga Outeiro nado en Celeiro de Mariñaos en 1962, é un político galego, Vicepresidente da Deputación de Lugo. É o responsable comarcal da Mariña do Bloque Nacionalista Galego. Foi presidente do Club Baloncesto Breogán dende o 29 de maio de 2013, sucedendo no cargo a Julio González, até o 23 de agosto de 2016.
Castelo dos Novais
O castelo dos Novais é unha fortificación medieval situada na parroquia de Sequeiros (Quiroga).
Descrición
A súa construción iniciouse cara ao século X, aproveitando posiblemente unha fortificación anterior. O castelo aproveita as ladeiras empinadas do monte do Castelo, rodeado dos vales do río do Castelo das Eiras e do río Sil, a carón da estrada N-120.
Na parte exterior conserva os muros, foxos e defensas. No interior mantén a torre da homenaxe, a parte máis antiga do conxunto. Ten planta cadrada, cunha porta con bóveda de medio punto cara ao sur. Esta porta é de pedra cabaleira, dunha cor loura intensa por mor do alto nivel de oxidación do ferro que contén. O pazo, do século XI, é de planta trapezoidal e foi construído polos Cabaleiros de San Xoán de Malta. Na entrada, tamén de arco de medio punto, hai unha Cruz de Malta gravada. Ten tamén unha ventá aximezada.
Golden Kingdom
Golden Kingdom é un filme dramático birmano de 2015 dirixido por Brian Perkins. O filme conta a historia de catro monxes budistas e a súa vida nun mosteiro budista. O filme está ambientado e foi completamente rodado en Myanmar. Golden Kingdom é o primeiro filme de estrea internacional producido en Myanmar dende a reapertura do país.
Unha cincenta moderna
Unha cincenta moderna (en versión orixinal A Cinderella Story) é un filme estadounidense dirixido por Mark Rosman que foi estreado no 2004. Está protagonizado por Hilary Duff, Jennifer Coolidge, Chad Michael Murray e Regina King.
Michele Perniola
Michele Perniola é un cantante italiano coñecido por representar a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2013 e no Festival de Eurovisión 2015 xunto con Anita Simoncini coa canción "Chain of Lights".
Carreira musical
En decembro de 2012, foi o campión na sexta edición do popular concurso infantil da televisión italiana RAI Ti lascio una canzone, no cal alcanzou a fama.
En novembro de 2014 é elixido para representar a San Marino no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Anita Simoncini, unha compoñente do grupo The Peppermints, o cal representou a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2014 e do que tamén forma parte unha irmá de Michele.
Liexa
Liexa (en francés: Liège, en neerlandés: Luik , en alemán: Lüttich [ˈlʏtɪç], en valón: Lîdje) é unha cidade francófona do leste de Bélxica, capital da provincia homónima. É a quinta cidade máis grande do país despois de Bruxelas, Antuerpen, Gante e Charleroi; o terceiro conglomerado despois dos de Bruxelas e Antuerpen; e a terceira cidade francófona tras Bruxelas e Charleroi.
Está situada no val do río Mosa, cerca das fronteiras con Alemaña e os Países Baixos, xunto á desembocadura dun dos seus afluentes, o río Ourthe. Comunícase con Antuerpen mediante o Albertkanaal (canle Alberto) e coa rexión renana mediante o Mosa. Atópase ademais nunha antiga zona industrial, a espiña dorsal industrial de Valonia. O municipio de Liexa inclúe aos antigos asentamentos de Angleur, Bressoux, Chênée, Glain, Grivergné, Jupille-sur-Meuse, Rocourt e Wandre.
De 972 a 1795 foi a capital do principado de Liexa, e durante os séculos e  sé do bispado de Liexa, herdanza da Civitas Tungrorum romana.
Dende o século a cidade experimentou un continuo desenvolvemento económico, e no Século XIX converteríase nun importante centro industrial como consecuencia da explotación das minas de hulla e do seu procesamento. Industria siderúrxica, de transformados metálicos, de construción de maquinaria, armamentística, química, do caucho, do vidro e alimentaria (refinería de azucre). A cidade posúe un dos portos fluviais máis importantes de Europa, tamén posúe un Aeroporto en Bierset. Liexa constitúe o centro cultural dos valóns. A súa universidade fundouse en 1817.
Entre o 4 e o 16 de agosto de 1914 tivo lugar nesta cidade a batalla de Liexa, na que os alemáns conquistarían a praza no seu avance cara París.
Entre 1931 e 1937 estivo situada nesta localidade a Escola de Enxeñería ICAI, logo de que a Compañía de Xesús fora expulsada de España.
650px|centro|miniatura|Panorámica de Liexa
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Peter Hoekstra
Traxectoria profesional
Hoekstra comezou a xogar no PSV Eindhoven, onde xogou durante 5 anos, xogando máis de 100 partidos. En 1996 fichou polo AFC Ajax a cambio de 2 millóns de libras, como substitución de Marc Overmars. A súa etapa no Ajax estivo marcada polas lesións, e en 1999 foi cedido á SD Compostela durante unha tempada. A tempada seguinte foi cedido ó FC Groningen.
En agosto de 2001, Hoekstra asinou co Stoke City FC inglés. En maio de 2004, con tan só 31 anos, Hoekstra tivo que retirarse polos continuos problemas coas lesións.
Molotov
Molotov pode referirse a:
Calamity Jane
Martha Jane Canary-Burke ou Cannary, coñecida como Calamity Jane ("Calamidade Jane"), nada en Princeton (Missouri) o 1 de maio de 1852 e finada en Terry (Dacota do Sur) o 1 de agosto de 1903, foi unha defensora fronteiriza e exploradora profesional estadounidense, coñecida por enfrontarse aos amerindios.
Mocidade
Calamity Jane naceu en Princeton, Missouri, sendo a máis vella de dous irmáns e catro irmás. A súa nai morreu en 1866 e o seu pai en 1867 en Utah. Viviu durante un tempo en Virginia City, Montana. Recibiu pouca ou ningunha educación formal, mais sabía ler e escribir. En 1868, con 16 anos, asumiu o papel de cabeza da súa familia e trasladouse con ela a Fort Bridger, Wyoming. Máis tarde trasladouse a Piedmont, Wyoming. Alí estableceuse cos seus irmáns, esforzándose en atopar un fogar que lles dese a benvida. En relatos desta época, Jane era descrita como atractiva e de ollos escuros. Trasladouse cara a unha vida aventureira ao aire libre máis dura nas Grandes Planicies.
En 1870 asinou como exploradora e adoptou o uniforme de soldado, aínda que non está claro se realmente estivo alistada no exército estadounidense nesta época. Dende entón perdeu case todo o contacto cos seus irmáns máis novos, preferindo levar unha vida máis salvaxe e movida. Calamity Jane, como chegou a ser coñecida, levou unha vida colorista e atarefada dende 1870 mais, como descubriron os historiadores, era proclive ás esaxeracións e mentiras descaradas sobre as súas fazañas.
Reivindicacións como exploradora
miniatura|Calamity Jane en 1885. Calamity Jane adoitaba reivindicar amizades con personaxes célebres do Salvaxe Oeste, case sempre postumamente. Por exemplo, anos despois da morte do xeneral George Armstrong Custer, Jane afirmaba que serviu baixo o seu mando durante o seu alistamento inicial en Fort Russell e tamén durante as Campañas Indias en Arizona. Con todo, non existen rexistros que demostren que Custer fose asignado algunha vez a Fort Russell e non tomou parte activa nas Campañas Indias de Arizona, pois asignóuselle a tarefa de someter as Planicies Indias. É máis probable que servise ás ordes do xeneral George Crook en Fort Fetterman, Wyoming. Esta sería a primeira das súas falsas reivindicacións.
Jane afirmou servir nunha campaña na que o xeneral Custer estivo involucrado, trala primavera de 1872. O tenente coronel Custer e os xenerais Miles, Terry e Crook foron enviados coas súas forzas para sufocar as revoltas indias preto de Sheridan (Wyoming). Esta é a única ocasión confirmada na que Jane coincidiu con Custer, aínda que é improbable que o coñecese. Tras esa campaña, en 1874, o destacamento de Jane foi enviado a Fort Custer, onde permaneceu ata a primavera seguinte. Durante esta campaña (e outras nas que participaron Custer e Crook) nunca estivo asignada ao mando de Custer.
Estivo implicada en varias campañas dos longos conflitos militares cos amerindios. Unha historia contada por ela atribúe a adopción do seu alcume Calamity Jane en 1872 por rescatar o seu superior, o capitán Egan, dunha emboscada preto de Sheridan, nunha área chamada entón Goose Creek. Con todo, mesmo entón, non todo o mundo aceptaba a súa versión, e noutra historia dicíase que gañara o seu alcume como resultado dos avisos que daba aos homes sobre que ofendela era "exporse á calamidade". Calamity Jane acompañou a expedición Newton-Jenney a Black Hills en 1875, xunto con California Joe e Valentine McGillycuddy.
Unha historia verificada sobre ela é que en 1875 o seu destacamento foi destinado ao río Bighorn, baixo o mando do xeneral Crook. Levando partes importantes, Jane cruzou a nado o río Platte e viaxou 90 millas a toda velocidade, empapada e con frío, para entregalos. Debido a iso, caeu moi enferma. Tras recuperarse ás poucas semanas, cabalgou ata Fort Laramie (Wyoming) e máis tarde, en xullo de 1876, uniuse a unha caravana que se dirixía ao norte, onde se atopou por primeira vez con Bill Hickok, en contra das súas afirmacións posteriores.
Deadwood e Wild Bill Hickok
En 1876, Calamity Jane estableceuse na zona de Deadwood, Dacota do Sur, nas montañas Black Hills, onde traballou ocasionalmente como prostituta para Madame Dora DuFran, e posteriormente como cociñeira e lavandeira, tamén para DuFran. Alí trabó amizade con Wild Bill Hickok e Charlie Utter, viaxando con eles ata Deadwood na caravana de Utter. Jane admiraba enormemente a Hickok ata o punto do encaprichamento e estaba obsesionada coa súa personalidade e vida.
Tralo asasinato de Hickok o 2 de agosto de 1876, Jane afirmou que contraera matrimonio con el e que era o pai do seu fillo, de quen dicía que nacera o 25 de setembro de 1873 e a quen máis tarde deu en adopción. Non hai rexistros que proben que tivo un fillo e toda a súa relación con Hickok pode ser unha mentira. Durante o período en que o seu suposto fillo naceu, Jane estivo a traballar como exploradora para o exército e Hickok de xira polo leste dos Estados Unidos con Buffalo Bill. No momento da súa morte, Hickok acababa de casar con Agnes Lake Thatcher, de Cheyenne (Wyoming).
Porén, o 6 de setembro de 1941, o departamento de Benestar Público estadounidense concedeu unha axuda por vellez a Jean Hickok Burkhardt McCormick, quen afirmaba ser descendente legal de Martha Jane Canary e James Butler Hickok, tras presentar evidencias de que Calamity Jane e Wild Bill casaran en Benson's Landing (Montana) o 25 de setembro de 1873, documentación que estaba escrita nunha Biblia e presuntamente asinada por dous reverendos e numerosas testemuñas.
Jane tamén afirmaba que trala morte de Hickok persegiu a Jack McCall, o seu asasino cun machete por esquecer as súas armas na casa coa excitación do momento. Non obstante, nunca se enfrontou a el: McCall foi arrestado e condenado á forca. Tras iso, Jane continuou a vivir na área de Deadwood durante algún tempo, e nun momento dado axudou a salvar varios pasaxeiros dunha dilixencia distraendo varios indios que a perseguían. O condutor da dilixencia, John Slaughter, faleceu durante a persecución e Jane tomou as rendas, levando o coche ata o seu destino en Deadwood. Tamén a finais de 1876 atendeu ás vítimas dunha epidemia de varíola na zona de Deadwood.
Wild West Show e vellez
En 1896, Calamity Jane comezou a ir de xira cos espectáculos do Salvaxe Oeste, o que continuou a facer ata o final da súa vida. Durante este período, afirmaba ser amiga íntima de Hickok, unha historia que co tempo se converteu na versión da historia lembrada como certa con máis frecuencia.
Jane morreu por unha pneumonía en 1903. De acordo cos seus últimos desexos, foi enterrada preto de Wild Bill Hickok no cemiterio de Mount Moriah, sobre a cidade de Deadwood.
Na ficción
The Plainsman é un filme de 1936 protagonizado por Gary Cooper como Wild Bill Hickok e Jean Arthur como Calamity Jane. En Young Bill Hickok con Roy Rogers (1940), foi interpretada por Sally Payne. Tamén a interpretou Frances Farmer no western de 1941 The Badlands of Dakota e Jane Russell na comedia de 1948 The Paleface.
En 1949, realizouse un filme titulado Calamity Jane and Sam Bass. O papel de Calamity Jane foi interpretado pola actriz Yvonne De Carlo; tamén en 1953 estreouse o filme Calamidade Jane dirixido por David Butler e protagonizado pola actriz Doris Day no estilo "comedia musical do oeste". En 1984 realizouse o telefilme Calamity Jane, no que a interpretaba Jane Alexander. No filme de 1995 Tall Tale: The Unbelievable Adventures of Pecos Bill apareceu interpretada por Catherine O'Hara como unha figura mítica, xunto con Paul Bunyan, John Henry e Pecos Bill.
Tamén realizaron o papel de Calamity Jane Ellen Barkin en Wild Bill (1995), Anjelica Huston en Buffalo Girls (1995) e Sylvie Testud en Lucky Luke (2009).
Na serie de televisión Deadwood unha das personaxes principais é Jane Canary, papel interpretado pola actriz Robin Weigert.
Xosé Manuel López Nogueira
Xosé Manuel López Nogueira, nado en Ferrol en 1932 e finado en Santiago de Compostela o 20 de outubro de 1983, foi neurólogo, psiquiatra e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, e exerceu como neurólogo e psiquiatra en Santiago de Compostela. Impartiu clases na facultade de Psicoloxía da USC. Foi membro da xeración de La Noche, onde publicou as primeiras colaboracións xornalísticas e un dos promotores da Festas Minervais. Estudoso de temas filosóficos e psiquiátricos, e de estética e arte, colaborou asiduamente en Grial e tamén en Vieiros e Revista de la Casa de Galicia de Nueva York. Parte dos seus traballos publicados ata 1973 foron recollidos en Dialéctica existencial y psicoanálisis.
Artigos
miniatura|170px|Nº 1 de [[Grial (revista)|Grial.]]
Vida persoal
Casou con Teresa Gallego Soneira e foi pai de Ana, José e Alicia López Gallego.
Amalafrida
Amalafrida tivo dous fillos, dos que se descoñece con certeza quen foi o pai: Teodato, que chegou a ser rei dos ostrogodos, e Amalaberga, quen casou con Hermanfredo, rei dos turinxios.
Timmy Dooley
Timmy Dooley, nado o 13 de febreiro de 1969 en Limerick, é un político irlandés do Fianna Fáil.
Traxectoria
Foi membro do Senado polo panel administrativo entre 2002 e 2007. Nas eleccións xerais de 2007 entrou polo distrito electoral de Clare no Dáil Éireann. . Desde o ano 2013 é un dos catro vicepresidentes do seu partido.
Juanpa
Juan Pablo de Miguel Bravo, coñecido como Juanpa, nado en Salamanca o 28 de setembro de 1978, é un futbolista español. Xoga de defensa.
O Cornocelo, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
O Cornocelo é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Perm
Perm (Пермь) é unha cidade de Rusia, situada nas beiras do río Kama, ao pé dos Montes Urais. Nela estivo cativo o gran duque Miguel Romanov, o cal foi asasinado nas súas proximidades o 10 de xuño de 1918, na compaña do seu secretario Nikolai Johnson, polas autoridades revolucionarias comunistas. Durante a época soviética a poboación levou o nome de Molotov.