cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laspra
Subdivisións
Segundo o nomenclátor de 2009, a parroquia estaba formada polas poboacións de:
A-6
dereita|miniatura|Viaduto do Castro, caído en xuño de 2022. A A-6 ou autovía do Noroeste, coñecida tradicionalmente como estrada da Coruña, é unha das seis autovías radiais de España. Comunica Madrid con Galicia, pasando por Castela e León. Trátase dunha das vías máis importantes do estado, xa que, ademais de atravesar Castela e León, fai un percorrido moi útil se se pretende ir tanto a Asturias como ó norte de Portugal dende Madrid.
Características
Como autovía radial a súa finalización foi a máis tardía das seis, debido principalmente, ás dificultades orográficas que presenta a comarca leonesa do Bierzo e a entrada en Galicia. Os poderes políticos do momento obviaron estas evidentes dificultades, predecindo o remate da autovía seis anos antes da finalización real. Aínda cando os violentos desprendementos de pedras da zona localizada entre Vilafranca do Bierzo e Becerreá (entre os quilómetros 400 e 440) obrigaban a estudar seriamente a modificación do proxecto, o Ministerio de Fomento continuaba mantendo o seu trazado.
Marietta Blau
Marietta Blau, nada en Viena o 29 de abril de 1894 e finada na mesma cidade o 27 de xaneiro de 1970, foi unha física austríaca pioneira na física de partículas.
Traxectoria
Blau naceu en Viena, nunha familia xudía de clase media, filla do avogado e editor de música Mayer (Markus) Blau e a súa esposa Florentine Goldzweig. Estudou física e matemática na Universidade de Viena entre 1914 e 1918 e obtivo o doutoramento en marzo de 1919. Blau é recoñecida por desenvolver emulsións fotográficas radioactivas que foron usadas con éxito para capturar graficamente e medir con exactitude partículas e eventos de alta enerxía. Ademais, estableceu un método para medir con exactitude reaccións causadas por acontecementos que xeran radiación cósmica. As súas emulsións radioactivas adiantaron significativamente o campo de física de partículas. Grazas ao seu traballo, foi proposta para o Premio Nobel de 1950 en física por Erwin Schrödinger.
A-6
Características
Só ten áreas de servizo nos últimos quilómetros, e apenas dispón de áreas de descanso nos case 600 quilómetros de percorrido. O mesmo acontece coas estacións de servizo: son escasas e mal espazadas, cun tramo que supera os 300 quilómetros sen ningunha.
Club Polideportivo Cacereño
O Club Polideportivo Cacereño, habitualmente coñecido como Cacereño, é un club de fútbol de España, da cidade de Cáceres, en Estremadura. Foi fundado en 1919 e compite no Grupo 14 da Terceira División.
A-6
Características
Conta con tres carrís por sentido entre o seu nacemento en Moncloa e Las Rozas (km 24). Tamén neste tramo dispón dunha estrada con dous carrís chamada "Bus-Vao", para autobuses e vehículos con 2 ou máis pasaxeiros. Dispón de catro carrís por sentido entre Las Rozas (km 24, ligazón coa M-50) e Guadarrama (km 48). Este tramo foi ampliado recentemente.
Marietta Blau
Antes da segunda guerra mundial
Entre 1919 e 1923, Blau traballou en varias institucións industriais e universitarias de investigación en Austria e Alemaña. En 1921, mudouse a Berlín para investigar sobre enerxía eléctrica e análise espectral nunha fábrica de tubos de raios X, un posto que deixou posteriormente para desempeñarse como asistente no Instituto de Física Médica na Universidade de Frankfurt am Main. En 1923, tivo que regresar a Viena para coidar a súa nai. En Viena traballou sen remuneración no Instituto para Investigación do Radio da Academia Austríaca de Ciencias en Viena. Grazas a un estipendio da Asociación Austríaca de Mulleres Universitarias continuou a súa investigación en Gotinga e París (1932-1933).
A-6
Características
miniatura|dereita|A-6 cerca de [[Las Rozas de Madrid.]]
Marietta Blau
Antes da segunda guerra mundial
Durante os seus anos en Viena, o interese principal de Blau era o desenvolvemento do método fotográfico para a detección de partículas subatómicas. Os obxectivos metódicos que perseguía eran a identificación de partículas, en particular partículas alfa e protóns, e a determinación da súa enerxía baseada nas características dos rastros deixados nas emulsións fotográficas; Blau desenvolveu unha técnica de emulsión fotográfica utilizada no estudo de raios cósmicos, sendo a primeira científica en usar emulsións radioactivas para detectar neutróns. Por este traballo, Blau e a súa colaboradora, outrora alumna, Hertha Wambacher recibiron o Premio Lieben da Academia Austríaca de Ciencias en 1937.
A-6
Características
O 29 de marzo de 2007 abriuse ó tráfico a última fase da ampliación entre Guadarrama (km 48) e San Rafael (km 60). Dita ampliación consiste nunha nova estrada de dous carrís e túnel reversible segundo as necesidades do tráfico. Existen tres carrís no tramo San Rafael-Guadarrama en sentido Madrid. Con esta ampliación a A-6 xa ten alumeado desde Madrid ata San Rafael (km 60). Prevese ampliar a tres carrís por sentido entre San Rafael (km 60) e Villacastín (km 80).
Marietta Blau
Antes da segunda guerra mundial
Debido á súa orixe xudía, Blau tivo que saír de Austria en 1938, un feito que prexudicou a súa carreira científica. Primeiro foise a vivir a Oslo. Despois, grazas á intercesión de Albert Einstein, obtivo unha cátedra no Instituto Politécnico Nacional en Cidade de México e máis tarde na Universidade Michoacana de San Nicolás de Hidalgo. Pero en México a súa investigación resultou extremadamente difícil e marchou aos Estados Unidos en 1944.
A-6
Características
O 7 de xuño de 2022 colapsou un dos vaos do viaduto de Castro, no concello da Veiga de Valcarce (O Bierzo), e nove días despois caeu outro treito do mesmo viaduto. O tramo levaba pechado ao tráfico desde 2021, cando se iniciaran obras de rehabilitación logo dunha inspección.
Marietta Blau
Despois da Guerra
Nos Estados Unidos, Blau traballou na industria até 1948, e despois até 1960 traballou na Universidade de Columbia, no Laboratorio Nacional de Brookhaven e na Universidade de Miami. Nestas institucións, era a responsable da aplicación do método fotográfico de detección de partículas en experimentos de alta enerxía en aceleradores de partículas.
Club Polideportivo Cacereño
Estadio
Estadio Príncipe Felipe, con capacidade para 7.000 espectadores, dimensións de 105x73 e herba natural. O estadio inaugurouse o 26 de marzo de 1977 e conta cunha tribuna e unha preferencia fronte a esta, sen fondos.
Marietta Blau
Despois da Guerra
En 1960, Blau regresou a Austria realizando experimentos científicos no Instituto para a Investigación do Radio (hoxe Instituto Stefan Meyer de Física Subatómica) até 1964, unha vez máis, sen paga. Encabezou un grupo de traballo que analizaba fotografías de pistas de partículas de experimentos no CERN e supervisou unha disertación neste campo. En 1962, recibiu o Premio Erwin Schrödinger da Academia Austríaca de Ciencias, pero non logrou ser membro correspondente da Academia.
A-6
Tramo Adanero-Arteixo
{| style = align="center" border="2" cellpadding="3" cellspacing="0" class="bonita" style="margin: 0.5em 0.5em 0.5em 1em; padding: 0.5em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" ! Elemento !! Nome da saída (sentido A Coruña)/Ver de arriba-abaixo !! Número de saída !! Nome de saída (sentido Madrid)/Ver de abaixo-arriba !! Estrada coa que liga
Marietta Blau
Despois da Guerra
Marietta Blau morreu en Viena en 1970 de cancro. Nas publicacións científicas da época non apareceu ningún obituario sobre a súa morte.
A Cadavosa, A Aguarda, A Pastoriza
A Cadavosa é un lugar da parroquia da Aguarda no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
A-6
Áreas de servizo
Áreas de servizo que se atopan na propia autovía, a ambos sentidos da vía.
Club Polideportivo Cacereño
Cadro 2009/10
15px|Capitán
Marietta Blau
Legado
En 1950, Cecil Powell recibiu o premio Nobel polo desenvolvemento do método fotográfico para a detección de partículas e o descubrimento do pión por medio do uso deste método.
Antonio Blanco Porto
Antonio Blanco Porto, nado en Pontevedra o 6 de outubro de 1890 e finado na mesma cidade o 14 de setembro de 1940, foi un músico galego.
Traxectoria
Aparece como figurante na película Miss Ledyia (1916).
Vida persoal
Casou con Mercedes Freijeiro Veiga e foi pai de Antonio Blanco Freijeiro.
Pavel Sergeevich Aleksandrov
Pavel Sergeevich Aleksandrov (en Павел Сергеевич Александров), nado en Noginsk en 1896 e finado en Moscova en 1982, foi un matemático ruso.
Traxectoria
Escribiu máis de 300 traballos científicos e foi coñecido polo seu estudo da topoloxía. Recibiu o Premio Stalin en 1943. En 1953 foi elixido membro da Academia Soviética de Ciencias. Foi editor do Uspekhi Matematicheskikh Nauk.
Prati di Tivo
miniatura|250px|Prati di Tivo Prati di Tivo é unha localidade turística italiana de montaña que conta cunha estación de esquí e está situada na comuna de Pietracamela, provincia de Teramo.
Atópase a unha altura de 1.450 m ao pé do Gran Sasso, a 6 km do centro histórico de Pietracamela e a 40 km de Téramo.
Javier Bas
Traxectoria
Foi director da oficina de Caixa Galicia de Redondela. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Redondela e foi elixido alcalde.
Nas eleccións municipais de maio de 2019 foi sucedido na alcaldía por Digna Rivas Gómez do PSdeG.
Nas Eleccións xerais de novembro de 2019 presentouse ao Congreso pola provincia de Pontevedra, resultando elixido deputado.
Dennis Storhøi
Dennis Storhøi nado o 15 de xullo de 1960 en Fredrikstad, Noruega, é un actor de cine, televisión e teatro.
A Igrexa, Carcacía, Padrón
A Igrexa é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 372 habitantes (171 homes e 201 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Intergradación
En zooloxía intergradación é a forma na cal dúas subespecies distintas están conectadas por áreas nas que se encontran poboacións que teñen características de ambas. Hai dous tipos de intergradación: primaria e secundaria.
Intergradación primaria
A intergradación primaria ocorre en casos nos que dúas subespecies están conectadas por unha ou máis poboaciósn intermedias, cada unha das cales é á súa vez intermedia con respecto ás súas poboacións adxacentes e mostra máis ou menos a mesma cantidade de variabilidade xenética que en calquera outra poboación da especie. As poboacións adxacentes e as subespecies están suxeitas a unha intergradación clinal, e nestas situacións xeralmente está garantido que as clinas están causalmente relacionadas (por selección natural) cos gradientes ambientais.
Intergradación secundaria
Cando o contacto entre unha subespecie illada xeograficamente se restablece co principal corpo da especie ou con outras subespecies illadas, ten lugar a hibridación entre elas con tal de que a illada non evolucionase xerando un conxunto efectivo de mecanismos de illamento. En consecuencia, vaise desenvolver unha zona relativamente diferenciada ou cinto de hibridación dependendo do grao de diferenzas xenéticas e fenotípicas ao que chegara a subespecie previamente illada.
Condado de Reims
O condado de Reims foi unha xurisdición feudal do Reino de Francia, constatada baixo os carolinxios, centrada en Reims. Cara ao 816 era conde Eberardo, fillo de Begón de Tolosa e irmán de Leutgardo, conde de París. No século seguinte aparece como conde e arcebispo Hugo de Reims, fillo de Heriberto II de Vermandois, nomeado sobre o 925 con só cinco anos, pero cando tiña uns 11 anos, o rei Raúl de Francia depúxoo e substituíuno por Artaldo irmán de Dodón de Omont, emparentado cos condes de Rethel (Omont e Rethel) e de Porcien. En 940, o conde de Vermandois, aliado a Otón I do Sacro Imperio Romano e Hugo o Grande (robertiano), expulsou a Artaldo e restableceu a Hugo que tiña arredor de vinte anos. O 946 Hugo foi finalmente deposto por Luís IV de Francia (morreu en 962) e Artaldo foi restaurado. Foi este bispo quen confiou o poder do condado a Renaldo de Roucy. Á morte de Arnaldo, no 961, Hugo presentouse como candidato pero foi descartado a favor de Olderico e Renaldo conservou o condado que trapasou ao seu fillo Xisleberto de Roucy. Eudes I de Blois, Chartres e Châteaudun ocupou Provins e Reims e foi proclamado conde, pero Xisleberto conservou Reims co máis modesto título de vizconde. Eudes I morreu en 996 e o seu fillo Teobaldo II sucedeuno ata o 1004; sucedeuno Eudes II quen por matrimonio adquiriu o condado de Meaux; En 1033, o arcebispo de Reims, Ebles I de Roucy, da casa vizcondal, finalmente obtivo as funcións condais.
Quinta cruzada
miniatura|250px|Cruzados frisóns enfrontándose á torre de [[Damietta, Exipto.]] A quinta cruzada (1217-1221) foi un conxunto de accións militares provenientes de Europa Occidental para retomar Xerusalén e o resto de Terra Santa derrotando en primeiro lugar ao poderoso estado aiúbida de Exipto. O papa Inocencio III e o seu sucesor, o papa Honorio III convocaron os exércitos cruzados liderados polas enormes forzas militares do rei André II de Hungría (1175-1235) e polos batallóns do príncipe austríaco Leopoldo VI de Austria (1176-1230), que realizaron unha incursión contra Xerusalén, deixando finalmente a cidade en mans dos musulmáns.
Máis tarde, en 1218, un exército dirixido polo alemán Oliver de Colonia, e un exército mixto de soldados neerlandeses, flamengos e frisóns dirixidos por Guillerme I de Holanda uníronse á cruzada. Co fin de atacar o porto de Damietta, en Exipto, aliáronse en Anatolia co selxúcida Sultanato do Rum, que atacou aos aiúbidas en Siria, nun intento de liberar aos cruzados de loitar en dúas frontes.
Despois de ocupar Damietta, os cruzados marcharon en xullo de 1221 ao sur, até O Cairo, pero foron repelidos despois de que as fallas nas súas fontes de subministración os obrigaron a unha retirada forzosa. Un ataque nocturno do sultán al-Kamil causou un gran número de perdas dos cruzados, e, finalmente, a rendición do exército. Al-Kamil acordou un acordo de paz de oito anos cos contendentes europeos.
Preparativos
Inocencio III xa planeara desde 1208 unha cruzada para destruír o imperio aiúbida e recuperar Xerusalén. En abril de 1213, o papa Inocencio III publicou a bula papal Quia maior, chamando a toda a cristiandade a se unir a unha nova cruzada. Esta foi seguida por outra bula, a Ad Liberandam en 1215.
Francia
A mensaxe da cruzada foi predicada en Francia polo cardeal Robert de Courçon, aínda que con todo, a diferenza doutras cruzadas, non se uniron moitos cabaleiros franceses, xa que estaban a loitar na cruzada albixense contra a herexía cátara no sur de Francia.
En 1215 o papa Inocencio III convocou o IV Concilio de Letrán, onde, xunto co patriarca latino de Xerusalén, Raúl de Merencourt, falou sobre a recuperación da Terra Santa, entre os labores da Igrexa. Inocencio quería que fose dirixida polo papado, como fora a primeira cruzada, co fin de evitar os erros da cuarta cruzada, que fora emprendida polos venecianos. O papa Inocencio tiña previsto que os cruzados reunísense en Bríndisi en 1216, e prohibiu o comercio cos musulmáns, para asegurarse de que os cruzados terían naves e armas. Cada cruzado recibiría unha indulxencia, incluíndo aqueles que simplemente axudasen a pagar os gastos dun cruzado, aínda que eles mesmos non fosen á cruzada.
Hungría e Alemaña
esquerda|miniatura|189x189px|O rei [[André II de Hungría.]] Oliver de Colonia predicara a cruzada en Alemaña e o emperador Frederico II tentou unirse en 1215. Frederico II era o último monarca ao que Inocencio quería ver unirse, xa que desafiara ao Papado (e faríao de novo nos seguintes anos). Inocencio, con todo, morreu en 1216. Sucedeulle o papa Honorio III, quen prohibiu a Frederico II participar, pero que encomendou a organización dos exércitos cruzados ao rei André II de Hungría e ao duque Leopoldo VI de Austria.
O rei André II escolleu a ruta por mar para acceder á Terra Santa, aínda que polos seus plans relacionados con Bizancio considerou por un tempo unha ruta por vía terrestre. A mobilización real dentro do reino húngaro ao comezo da cruzada é ben coñecida: o rei primeiro estivo na cidade de Székesfehérvár, desde onde avanzou coas súas forzas até Zagreb, terminando en Split, onde foi recibido por toda a cidade e os dignatarios de máis alto rango con toda a pompa respectiva. Oficiouse unha maxestosa misa no antigo Mausoleo do emperador Diocleciano, recinto adaptado para convertelo na catedral de San Domnius.
André II pedira créditos a grandes casas comerciais de Italia para financiar a súa empresa cruzada, e igualmente tamén sacrificou a propia cidade de Zara, localizada na actual Croacia, que fora ocupada polos exércitos venecianos da cuarta cruzada, cedéndoa aos italianos a cambio de que transportasen aos seus soldados nos seus barcos. Sábese que André II tamén levou moitos artigos e xoias de gran valor que vendeu para cubrir os gastos cruzados, por exemplo a coroa da primeira raíña consorte húngara Xisela de Baviera (984-1059) (esposa do rei san Estevo I de Hungría), que vendeu en Terra Santa por cento corenta marcos de prata. A cantidade de soldados que se lograron reunir nas hostes húngaras é aínda un tema debatido, pero se estima que roldaba preto do trinta e dous mil homes (vinte mil cabaleiros e doce mil soldados), o que superaría todas as forzas cristiás cruzadas enviadas antes a Terra Santa. Entre os personaxes máis coñecidos que acompañaron ao rei húngaro achábase o abade Uros de Pannonhalma, quen era un dos relixiosos máis estimados da súa época e levaba dirixindo con éxito a importante abadía desde 1207.
Campaña
miniatura|300px|Mapa da Cruzada miniatura|Chegada do rei [[Xoán de Brienne desde Xerusalén á cidade de Acre.]] O rei húngaro había coordinado a empresa co duque Leopoldo VI de Austria, e esperaba ensamblar unha forza combinada cos dous exércitos como xamais se viu. Os primeiros exércitos cruzados occidentais partiron desde o porto da cidade de Vlaardingen o 27 de maio de 1217 en trescentos barcos cara a Oriente. Con todo, a pesar da prontitude da partida, arribaron moito despois que os húngaros e austríacos a Terra Santa, posto que fixeron escala en Santiago de Compostela, e unha parte deles involucrouse na guerra de reconquista portuguesa contra os musulmáns na península ibérica.
Os exércitos cruzados dirixíronse ao sur cara á cadea montañosa xunto a Acre e fixaron un campamento nos arredores de Riccardana, pois as primeiras expedicións partiron en busca de provisións para manter o enorme exército. O 3 de novembro o patriarca latino Raúl e o bispo Xacobe Vitry de Acre presentáronse en persoa fronte ao rei húngaro e ao duque austríaco, traendo con eles un pedazo da Beira Cruz a cal se perdeu despois da batalla dos Cornos de Hattin en 1187. Ambos os monarcas camiñaron descalzos até a santa reliquia e se axeonllaron ante ela bicándoa en sinal de adoración.
Ao-Muazzam, fillo do sultán ao-Ádil vixiaba aos cruzados desde cerca, con todo o seu pai non lle permitiu atacalos, quizais porque sobrestimaba ás forzas cristiás. O 4 de novembro as forzas cristiás avanzaron para explorar as proximidades do castelo sobre o monte Tabor e o 10 de novembro xa cruzaran o mar de Galilea cubrindo a beira norte do Río Xordán en varias direccións. Posteriormente cruzaron polo vao de Xacobe, comezando o seu traxecto de regreso cara a Acre. Mentres avanzaban as crónicas rexistraron a toma de varios asentamentos e a apropiación de enormes botíns, conxugado coa visita de lugares santos como Cafarnaún e un baño no Xordán, cumprindo así os líderes as súas promesas cruzadas.
En 1218 chegou un novo exército ao mando de Oliver de Colonia, que xunto con Leopoldo VI e Xoán de Brienne, decidiron atacar finalmente o porto exipcio de Damieta. O sitio foi longo e duro, e custou a vida de moitos cruzados e musulmáns, entre eles o propio sultán ao-Adel, pero finalmente logrouse tomar a praza en 1219. Acto seguido, comezaron as disputas entre os cristiáns polo control da cidade. Estas disputas e a falta de axuda por parte do emperador alemán, atrasaron a continuación da campaña até o ano 1221 ano en que os cruzados marchan ao sur cara ao Cairo. Para entón, o novo Sultán ao-Kamil reorganizara as súas forzas, o que, unido ás inundacións do río Nilo que diezmaron ao exército cruzado na súa marcha cara ao sur, acabou coa definitiva derrota cristiá e a súa posterior rendición.
Resultado
Os termos desta rendición supuxeron a volta de Damieta a mans da o-Kamil, quen aceptou un acordo de paz de oito anos de duración. Foi por tanto unha cruzada inútil, que apenas alterou o equilibrio de poder entre cristiáns e musulmáns.
Enantiómero
250px|miniatura|Moléculas quirais: son imaxes especulares mais non superpoñibles. miniatura|dereita|280px|Dous enantiómeros ou isómeros ópticos dun [[composto orgánico con carbonos asimétricos, a glicosa.]]
En química os enantiómeros (ou isómeros ópticos) son unha clase de estereoisómeros tales que na parella de compostos isómeros un é imaxe especular do outro e non son superpoñibles, de xeito similar ao que ocorre coas dúas mans dunha persoa. A enantiomería é un tipo de estereoisomería. O termo deriva do grego ἐνάντιος, enantios (oposto), e μέρος, meros (parte ou porción). Os compostos enantiopuros son mostras que posúen, dentro dos límites de detección, só unha das dúas moléculas quirais.
Un obxecto quiral e a súa imaxe especular denomínanse tamén enantiomorfos ou formas enantiomorfas. A isomería óptica denomínase tamén enantiomerismo,
Propiedades
As dúas formas enantiómeras teñen as mesmas propiedades físicas agás a interacción coa luz polarizada (a cal oscila nun só plano): un isómero desvía o plano de polarización cara á dereita, e o outro isómero desvíao en dirección contraria. miniatura|dereita|250px|Os dous enantiómeros da [[talidomida: a (R)-(+)-talidomida (á dereita) é sedante e non teratóxena; o seu isómero óptico, a (S)-(-)-talidomida (á esquerda) presenta acción teratóxena. ]] Tamén teñen as mesmas propiedades químicas, excepto se reaccionan con outras moléculas quirais. Os enantiómeros presentan moi diferente actividade biolóxica, e a maioría das moléculas presentes nos seres vivos son quirais. Por exemplo, a R(-)adrenalina é máis potente que a S(+)adrenalina.
A mestura en cantidades equimolares de cada enantiómero nunha solución denomínase mestura racémica, a cal é opticamente inactiva.
miniatura|dereita|250px|[[Polarímetro da marca Kruess para medidas de rotación específica.]]
Características
As moléculas que conteñen un só estereocentro (carbono asimétrico, centro estereoxénico ou centro quiral) son sempre opticamente activas (quirais). Aínda que isto non é certo necesariamente para algunhas moléculas con máis dun estereocentro. Este é o caso das formas meso, as cales teñen centros asimétricos que son iguais e opostos, polo que a molécula é opticamente inactiva, como ocorre co ácido meso-tartárico. Os enantiómeros teñen as mesmas propiedades químicas e físicas, a excepción da súa resposta ante a luz polarizada (actividade óptica), polo que se denominan isómeros ópticos.
As moléculas aquirais, sen estereocentros, son opticamente inactivas.
A rotación específica da luz polarizada, que se mide utilizando un polarímetro, é unha propiedade física característica da estrutura de cada enantiómero, da súa concentración e do disolvente empregado na medición.
A medida da rotación específica indica a composición enantiomérica do produto.
Representación
miniatura|dereita|280px|Na proxección de Fischer, os [[Enlace químico|enlaces horizontais apuntan cara a adiante e os enlaces verticais cara a atrás.]] Por comodidade, os enantiómeros adoitan representarse por medio da proxección de Fischer. Esta consiste en imaxinar que se observa a molécula de tal maneira que dous dos enlaces (representados horizontalmente) están cara a adiante e os outros dous (representados verticalmente) cara a atrás. Desta maneira fórmase unha especie de cruz, co carbono asimétrico no centro, que se mostra como a intersección das liñas. Os grupos que se encontren na liña horizontal (X, Z) están cara a adiante, e os verticais (W, Y) na parte de atrás.
Formas dextro e levo
miniatura|278px|Enantiómeros. Un enantiómero que fai rotar o plano da luz polarizada á dereita (no sentido das agullas do reloxo), dise que é dextrorrotatorio, dextroxiro ou unha forma dextro, e xeralmente se lle coloca diante do seu nome unha letra "de" minúscula (d), ou un signo positivo (+). Se fai rotar o plano á esquerda, é levorrotatorio, levoxiro ou unha forma levo, e pode colocárselle como prefixo un "ele" minúsculo (l), ou un signo negativo (- ).
Nomenclatura D-L
Pártese da proxección de Fischer: proxéctase a molécula sobre o plano do papel coas seguintes condicións:
Cando se aplica este convenio, chamamos isómero D ao que presenta o grupo funcional á dereita desde o punto de vista do observador, e chamamos isómero L ao que o ten cara á esquerda.
Nomenclatura R-S
miniatura|dereita|280px|Exemplo de aplicación das [[regras de Cahn-Ingold-Prelog.]] Unha forma non experimental de nomealos é a que segue as regras de Cahn-Ingold-Prelog: Consiste en numerar os grupos ou átomos enlazados ao carbono asimétrico, de acordo coa súa prioridade (o número 1 ao máis importante e o 4 ao de menor importancia), se seguindo o sentido das agullas do reloxo (sen contar ao de menor importancia) esta numeración segue a mesma dirección de ditas agullas colócase un R (do latín rectus), entanto que se o fai en sentido contrario ás agullas do reloxo ponse un S (do latín sinister). No caso de que o grupo ou átomo con menor prioridade se encontre adiante segundo a proxección de Fisher (na horizontal), considérase que se está vendo desde atrás da molécula, polo que se considera ao revés. Noutras palabras se segundo Cahn-Ingold-Prelog, é R debe agora considerarse como S. No caso de que exista máis dun carbono asimétrico debe colocarse xunto á letra R ou S, o número do carbono correspondente. A prioridade do átomo está definida en primeiro lugar polo seu número atómico ou peso atómico en orde crecente (normalmente o de menor prioridade adoita a ser un hidróxeno), e en segundao lugar polo número atómico dos átomos aos que está enlazado, considerando os dobres enlaces como se estivese unido a dous deses átomos e de maneira análoga os triplos enlaces como se estivese unido a tres deses átomos.
Separación de enantiómeros
A separación de enantiómeros presentes nunha mestura racémica denomínase resolución. Os métodos de resolución máis utilizados son:
Valery Glivenko
Valery Ivanovich Glivenko, en ruso Вале́рий Ива́нович Гливе́нко, nado en Kíiv o 21 de decembro de 1896 (calendario gregoriano)/2 de xaneiro de 1897 (calendario xuliano) e finado en Moscova o 15 de febreiro de 1940, foi un matemático ucraíno.
Traxectoria
Traballou nos campos dos fundamentos da matemática, análise real, teoría da probabilidade e estatística. Impartiu docencia no Instituto Pedagóxico Industrial de Moscova, que máis tarde se fusionou co Instituto Pedagóxico de Moscova (agora Universidade Pedagóxiga Estatal de Moscova), ata a súa morte á idade de 43 anos.
En 1933, formulou xunto co matemático italiano Francesco Cantelli o resultado que leva os apelidos de ambos: o Teorema de Glivenko-Cantelli.
A Fonte do Mouro
O topónimo galego A Fonte do Mouro pode referirse a:
Veciños
Veciños é unha serie televisiva australiana que comezou a emitir a cadea Seven Network o 18 de marzo de 1985.
Historia
A serie creouna o executivo de televisión Reg Watson, quen propuxo a idea de facer unha serie centrada en historias realísticas protagonizadas por adultos e mozos que falan abertamente e resolven os seus problemas xuntos. Seven aceptou a proposta, no tempo xa emitía outra telenovela de Watson con grande éxito Sons and Daughters. Pero a nova serie non tivo os resultados que a cadea esperada, producida en Melbourne tivo baixos índices de audiencia en Sidney e logo de catro meses Seven cancelou a súa emisión, non obstante a principal rival Ten mercou os dereitos, para gravar os novos capítulos tivo que reconstruír os decorados, xa que Seven destruíraos, finalmente Ten estreou os novos capítulos o 20 de xaneiro de 1986, comezando no episodio 171, e en 2005 a serie converteuse na máis longa da televisión australiana. A serie vendeuse a arredor de cincuenta países de todo o mundo, a Televisión de Galicia emitiu algunhas tempadas a partir de 1989.
Desenvolvemento
A liña da serie céntrase na vida persoal e profesional dalgúns dos veciños do barrio ficticio de Erinsborough na cidade de Melbourne, principalmente os de Ramsay Street, unha rúa cega, e o complexo Lassiters, que inclúe bar, hotel, cafetería e parque. Veciños comezou coas tres familias creadas por Watson: Os Ramsay, os Robinson e os Clarkes. Os exteriores de Ramsay Streek correspóndense coa rúa Pin Oak Court de Vermont South, os interiores fímanse nos estudios de Global Television en Forest Hill. Moitos son os actores e personalidades convidadas que pasaron pola serie nas súas 26 tempadas, entre eles Alan Dale, Kylie Minogue, Jason Donovan, Guy Pearce, Jesse Spencer, Radha Mitchell, Ian Smith, Chris Hemsworth, Liam Hemsworth, Luke Hemsworth, Craig McLachlan, Natalie Bassingthwaighte, Kristian Schmid, Natalie Imbruglia, Holly Valance, Delta Goodrem, Stephanie McIntosh, Lily Allen, Russell Crowe, Emma Bunton, Batista ou The Veronicas entre moitos outros.
Arquitectura prerrománica en Galicia
A arquitectura prerrománica galega enténdese como unha expresión xenérica que designa calquera manifestación artística que preceda temporalmente á arquitectura románica e que sexa posterior ao período clásico romano. Esta definición é aplicable a toda a arte e arquitectura da Europa occidental.
Deste xeito, o termo prerrománico aplicaríase, no temporal, a todo o lapso comprendido entre mediados do século V (caída do Imperio Romano de Occidente) e comezos do século XI (espallamento do románico), e no estilístico, á arte ostrogoda, longobarda, carolinxia, otoniana etc., estando representada en Galicia pola arquitectura visigoda, asturiana, mozárabe e de repoboación.
Como diversos estudos revelaron, en toda Galicia existiron numerosas construcións deste estilo. Actualmente moitos monumentos románicos galegos aséntanse sobre estruturas prerrománicas.
Exemplos
Iconografía do capitel e perpiaño dereito, e celosía. San Xes de Francelos.|miniatura Retablo prerrománico reutilizado na Capela de Formigueiro, Amoeiro.|miniatura
Bon Aire, Xoibán, Vilalba
Bon Aire é un lugar da parroquia de Xoibán, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Pereiriña, San Vicente do Grove, O Grove
Pereiriña é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Charb
Stéphane Charbonnier, nado en Conflans-Sainte-Honorine, Yvelines o 21 de agosto de 1967 e finado en París o 7 de xaneiro de 2015, máis coñecido como Charb, foi un debuxante satírico, historietista e xornalista francés. Foi unha das vítimas do atentado que tivo lugar na sede da publicación Charlie Hebdo en xaneiro de 2015.
Biografía
Charb traballou para numerosas publicacións de prensa como Charlie Hebdo, do cal foi director desde maio de 2009 tras a marcha de Philippe Val, L'Écho des savanes, Télérama, Fluide glacial e L'Humanité. Os seus debuxos caracterízanse polo seu estilo corrosivo e irreverente. Maurice et Patapon, o can e o gato anticapitalista ou o policía Marcel Keuf son boa mostra diso. Na revista Fluide Glacial asinaba unha sección chamada La fatwa de l'Ayatollah Charb. Entre 2007 e 2008 participou no programa televisivo de M6 T'empêches tout le monde de dormir (Non deixas a ninguén durmir).
Era coñecido polo seu apoio ao Partido Comunista Francés, apoiándoo expresamente tanto nas eleccións europeas de 2009 como nas eleccións rexionais francesas de 2010.
En novembro de 2011, a sede de Charlie Hebdo foi atacada con cócteles molotov, presumiblemente por islamitas radicais. Desde entón Charb e outros dous compañeiros empezaron a ter protección policial. En setembro de 2012, un home foi detido na cidade francesa de La Rochelle por pedir a súa decapitación nunha páxina web de contido yihadista. Perseguido polas súas sátiras e caricaturas, Al Qaeda incluíuno en 2013 na súa lista dos máis buscados.
O 7 de xaneiro de 2015 foi asasinado no atentado que tivo lugar na sede da publicación Charlie Hebdo, onde traballaba.
Annasoltan Kekilova
Annasoltan Seidovna Kekilova, nada en Keshi (Achkhabad) en 1942 e finada o 19 de xuño de 1983, foi unha escritora soviética de Turkmenistán.
Charb
Crenzas
Ademais de apoiar ao PCF, Charbonnier era un ateo convencido e firme defensor dos valores republicanos. Sempre estaba na vangarda dos enfrontamentos con fundamentalistas tanto musulmáns como cristiáns.
Os Caínzos, A Aguarda, A Pastoriza
Os Caínzos é un lugar da parroquia da Aguarda no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Charb
Publicacións
miniatura|387x387px|Cartel realizado por Charb en 2000 para unha campaña contra a discriminación [[Racismo|racial. A viñeta di: parte de arriba: Rompamos o silencio! Interior: Gustaríame contratarlle, pero non me gusta a cor de... umm... a súa gravata Abaixo: Discriminación, abramos os ollos!.]]
Annasoltan Kekilova
Traxectoria
Filla de Ogulsakhat Seidova. Publicou diversos libros e discos. Editou tres poemarios e publicou en publicacións da República Soviética de Turkmenistán e de Moscova. A súa poesía trata temas típicos da literatura da era soviética, como o Partido Comunista da Unión Soviética, o estado e a súa xente. Relacionouse cos escritores Aman e Shali Kekilov.
Fonte Grande
O topónimo galego Fonte Grande pode referirse a:
Prato Selva
miniatura|250px|Prato Selva Prato Selva é unha localidade de montaña italiana na comuna de Fano Adriano, na provincia de Teramo.
Atópase a unha altura de 1.375 metros aos pés do Monte Corvo (Gran Sasso), no Parque Nacional do Gran Sasso.
Instalacións e servizos
A estación conta con:
Vales, Teilán, Bóveda
Vales é unha aldea da parroquia de Teilán, no concello lugués de Bóveda. Está situada a 425 metros de altitude, preto do río Teilán. Segundo o IGE, en 2012 tiña 52 habitantes (23 homes e 29 mulleres). Nela atopamos o Muíño do Sancho.
Toponimia
O nome do lugar provén do plural do termo en latín, co significado de val.
Alexandre Alekhine
Alexandre Alekhine, nado como Aleksandr Aleksandrovich Alekhin (en ruso Александр Александрович Алехин) en Moscova en 1892 e finado en Estoril en 1946, foi un xadrecista ruso, nacionalizado francés. Foi un dos máis grandes campións mundiais, coñecido polo seu estilo agresivo.
Traxectoria
Alekhine naceu no seo dunha familia rica de Moscova. O seu pai era terratenente e membro da Duma e a súa nai era filla dun rico industrial. En 1909 obtivo a súa primeira vitoria, ao gañar o Torneo Afeccionado de Rusia en San Petersburgo cunha puntuación de doce vitorias, dúas derrotas e dous empates. Grazas a este torneo obtivo o título de mestre nacional.
No gran torneo de 1914 en San Petersburgo, coa participación da maioría dos mellores xogadores do mundo (coa excepción dos do Imperio Austrohúngaro), quedou terceiro tras Lasker e Capablanca. Ao concluír este torneo, o Tsar Nicolao II proclamou aos cinco gañadores de premios (Lasker, Capablanca, Alekhine, Tarrasch e Marshall) como "Grandes Mestres do Xadrez".
Despois da Revolución Rusa, en 1919, foi acusado de espionaxe e encarcerado en Odesa. Ao ser liberado marchou a Francia en 1921. En 1925 obtivo a cidadanía e entrou na facultade de leis da Sorbona. A pesar de non rematar a tese, foi coñecido como Doutor Alekhine o resto da súa vida.
miniatura|esquerda|250px|Alexander Alekhine e José Raúl Capablanca
En 1927 venceu a Capablanca en Buenos Aires e converteuse en campión do mundo ata 1935, cando perdeu fronte a Max Euwe, derrota atribuída ao abuso do alcohol. En 1937 recuperou o seu título. Durante a segunda guerra mundial xogou torneos en Alemaña e en territorios ocupados por ela. En 1941 apareceron artigos antisemitas co seu nome no Pariser Zeitung, e aínda que non se demostrou a súa veracidade, foi acusado de colaborar co inimigo.
Morreu mentres estudaba xogadas para o seu enfrontamento con Mikhail Botvinnik nun hotel de Estoril.
Xogo
Alekhine foi un ávido estudante do xogo. Algunhas aperturas e variacións levan o seu nome, sendo a máis coñecida a chamada defensa Alekhine: 1.e4 ♞ f6.
A idea básica da defensa Alekhine é provocar o avance prematuro dos peóns brancos. Unha continuación típica seria 2.e5,♞d5;3.c4,♞b6;4.d4, co que se consegue o avance dos peóns brancos, facendo que se fagan débiles para mais tarde ser obxectivo das negras.
Distrito de Castelo Branco
Subdivisións
O distrito de Castelo Branco subdivídese nos seguintes 11 concellos:
Xeografía física
O distrito de Castelo Branco está dominado por tres estruturas fundamentais. Ao sur, o val do Texo, que é unha rexión vasta de altitudes moderadas (entre os 200 e 400 m) e poucos accidentes orográficos. Ao norte, esténdese de nordeste a suroeste unha segunda rexión, bastante máis accidentada, que comprende as serras de Alvelos, do Muradal, da Gardunha (1227 m) e da Malcata, que acada a súa maior extensión xa no distrito da Guarda. Ao noroeste desta área, a Cova da Beira corresponde ao val do río Zézere e dalgúns dos seus afluentes. A rexión oeste do distrito tamén abrangue o val do Zézere, até o cal descenden as alturas de Alvelos. Tamén pertence ao distrito a maior parte da vertente sueste da serra da Estrela.
O distrito está totalmente integrado na conca hidrográfica do río Texo. Os principais ríos son, alén do propio Texo, os seus afluentes ou subafluentes. O máis destacado é o Zêzere, cos seus afluentes (o río Paul, o río Meimoa e a ribeira da Sertã. Outros ríos relevantes son o río da Ocreza, o río Ponsul e o río Erges, que serve de fronteira con España ao longo de máis de 40 km. Todos estes ríos flúen máis ou menos no mesmo sentido, de nordeste a suroeste, agás o Erges, que vai predominantemente de norte para sul.
Vicecondado de Nossa Senhora da Luz
O Vicecondado de Nossa Senhora da Luz é un título de nobreza portugués concedido primeiramente por Pedro V de Portugal a Joaquim António Velez Barreiros, un oficial do exército, par do reino e Ministro de Estado. O actual Vizconde é Renato Carrasquinho, herdeiro tamén do Condado de Santa María, do Vicecondado de Saxonia-Coburgo-Gotha e Bragança, entre outros títulos nobiliarios.
Lúa (homónimos)
O termo lúa pódese referir a:
Sahə
Sahə é un filme acerbaixano de 2010 dirixido por Ilgar Safat. Foi escollido como candidato de Acerbaixán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Luvas de boxeo
miniatura|Luvas de boxeo. As luvas de boxeo son as luvas acolchadas que os boxeadores usan para minimizar o impacto dos golpes. O uso das luvas de boxeo modernas axuda a reducir as feridas faciais, pero causa máis danos cerebrais, segundo estudos médicos.
O uso de protección nas mans na loita deportiva data da Grecia antiga. Na Antiga Grecia era común enfundarse as mans con coiro para a súa protección.
As luvas de boxeo teñen diferentes pesos e úsanse con fins específicos. O tamaño e peso das luvas de boxeo mídense en onzas. No boxeo profesional, as luvas son de 8 a 10 onzas. Nos adestramentos de sparring poden ser de 14 a 20 onzas.
Augas da Coruña
Empresa municipal Augas da Coruña, S.A. (oficialmente en castelán Empresa Municipal Aguas de La Coruña, S.A. - EMALCSA) é unha empresa pública que abastece de auga potable ó concello da Coruña, e a súa área metropolitana. Inscrita no Rexistro Mercantil desta mesma cidade o 7 de xullo de 1978, absorbeu á antiga abastecedora "Aguas de La Coruña S.A." fundada en 1908. A empresa ten un patrimonio valorado en 2013 en 58,3 millóns de euros.
A auga que fornece EMALCSA provén do encoro de Cecebre e potabilízase no lugar da Telva (Cambre). O ciclo da auga remata na EDAR de Bens. En 2013 a compañía vendeu o 31% da EDAR de Bens, da que posuía o 100% do capital, aos concellos de Oleiros (8%), Culleredo (8%), Arteixo (8%) e Cambre (7%).
A empresa é propiedade do Concello da Coruña ao 100%, factura máis de 20 millóns de euros ao ano cun beneficio de máis de 2 millóns de euros. Emalcsa foi accionista de R Cable e financia Smart City. Os maiores clientes particulares da empresa son Hijos de Rivera e Begano que consomen case a metade da auga.
A empresa ten depósitos de auga nos barrios de:
A Igrexa, A Aguarda, A Pastoriza
A Igrexa é un lugar da parroquia da Aguarda no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Fonte Maior
O topónimo galego Fonte Maior pode referirse a:
Julio Yebra-Pimentel
Julio Manuel Yebra-Pimentel Blanco, nado en Lousada (Carballedo) o 31 de agosto de 1944, é un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Luis Yebra-Pimentel Vidal e sobriño de Secundino Vázquez, alcalde de Carballedo entre 1976 e 1979. Simpatizante das xuventudes da UCD desde os seus anos de estudante. Comezou a militar en Alianza Popular en 1983, aínda que se presentou por primeira vez ás eleccións como independente na lista de CG. Farmacéutico de profesión, en novembro de 1981 fíxose coa licenza da farmacia de Castro de Carballedo e trasladouna á Barrela, contrariando o acordo verbal ao que chegara coa anterior propietaria, o que desembocou en graves disturbios na vila, con centos de veciños e cerca de 50 gardas civís mobilizados.
É alcalde de Carballedo dende 1983, contando sempre con maioría absoluta, presentándose por CG (1983), AP (1987) e PP (1991-2023). Foi deputado na Deputación de Lugo (1983-1991). En outubro de 1991, logrou que a Barrela fose definitivamente recoñecida como capital do concello, o que provocou novos e graves disturbios na localidade, resultando en enfrontamentos físicos e no incendio do consistorio provisional. Foi senador por Lugo dende outubro de 1989 ata xaneiro de 2000 (IV a VI lexislaturas) polo Partido Popular de Galicia.
Antigo Hospital de San Roque
miniatura|200px|Portada do Hospital.
O Antigo Hospital de San Roque de Santiago de Compostela é un edificio orixinario do século XVI, que foi reformado no XVIII.
Na actualidade, e tras da súa compra pola Xunta de Galicia e a súa rehabilitación a finais do século XX, o edifcio serve de sede a diversas institucións culturais da cidade.
Localización
Está situado no alto da rúa das Rodas, onde comeza a rúa de San Roque, no nº 2 desta rúa.
Un hospital do século XVI
Terminado en 1583, o hospital foi inaugurado en 1578 polo arcebispo Francisco Blanco para acoller aos afectados polas terríbeis epidemias de peste que asolaron a cidade no século XVI, dedicándose a San Roque por ser este un dos santos máis invocados para protexer contra esta enfermidade.
O deseño do edificio encargouse a Gaspar de Arce, mestre de obras da Catedral de Santiago. Da súa antiga traza só conserva a portada renacentista, xa que foi reedificado na segunda metade do século XVIII. A súa estrutura conta cunha planta rectangular e un claustro. Destaca pola súa gran sobriedade e as súas liñas simples. A fachada segue a estrutura dun arco de triunfo: sobre as pilastras toscanas levántase un arco de medio punto apoiado en impostas. A continuación, un entaboamento sobre o que se ergue un segundo corpo de menores proporcións. Remata cun frontón triangular sobre unhas delgadas pilastras que enmarcan dúas fornelas coas figuras dos santos Cosme e Damián, os imáns xemelgos que practicaban a medicina gratuitamente.
Do interior cabe resaltar o fermoso claustro de dúas galerías, con catro arcos en cada lado que descansan sobre columnas dóricas.
Igrexa do século XVIII
Formando conxunto co hospital, está a Igrexa de San Roque (ou Capela de San Roque), de planta tamén rectangular e de estilo barroco.
No seu interior acolle un dos máis importantes retablos de Simón Rodríguez.
En tempos modernos
Na actualidade serve de sede a diversas institucións culturais da cidade: a Secretaria Xeral de Política Lingüística, o Centro Ramón Piñeiro; desde o ano 2002 acolle tamén ao Instituto Padre Sarmiento (C.S.I.C.), e desde a súa fundación, en 2004, é a sede da Real Academia de Farmacia de Galicia.
No seu interior pódese ver a maqueta da Cidade da Cultura, de Peter Eisenman. Deixando a un lado o seu pequeno xardín, chégase ao conxunto formado polas contrastadas arquitecturas do Centro Galego de Arte Contemporánea e do Convento de San Domingos de Bonaval, que conforman un estreito pasadizo a través do que se accede ao parque de San Domingos de Bonaval.
Carlos González Fernández
Carlos González Fernández, nado en Navia de Suarna en 1949, é un empresario e economista galego.
Traxectoria
Licenciado en Economía pola Universidade de Bilbao, desenvolveu a maior parte da súa carreira profesional na empresa consultora Arthur Andersen. Foi presidente da súa filial española entre 2000 e 2003, e a partir dese ano, da filial española de Deloitte, a firma internacional coa que se fusionou.
Dende 2009 foi membro do consello asesor de Agbar e en 2011 anúnciase a súa incorporación como conselleiro independente ao recentemente creado NCG Banco.
Estación de esquí
miniatura|Estacións de esquí no mundo por país.
Unha estación de esquí é unha área preparada para o desfrute da neve. Dispón de pistas de esquí balizadas preparadas por máquinas especiais e clasificadas por cores (verdes, azuis, vermellas, negras) así como pistas de fondo, hoteis para o descanso dos usuarios, remontes para o transporte dos esquiadores a zonas altas e segundo cales diferentes servizos que poden ir desde zona para usar zorras até pistas de patinaxe.
Tipos de remontes
miniatura|250px|Vista típica
Quinteiros, San Vicente do Grove, O Grove
Quinteiros é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Miñotelo, A Aguarda, A Pastoriza
Miñotelo é un lugar da parroquia da Aguarda no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres).
Andrés Nocioni
Andrés Marcelo Nocioni, nado en Gálvez, Santa Fe o 30 de novembro de 1979, é un ex xogador de baloncesto arxentino. Xogou como ala e mide 2,03 metros de estatura. O 16 de xuño de 2017, na final da liga ACB de España disputou o seu último partido como profesional.