cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Democracia racial
O termo foi empregado por primeira vez por Gilberto Freyre en 1962 e está vinculado á súa tese do Lusotropicalismo, segundo a cal os portugueses foran mellores e máis amigábeis colonizadores que outras potencias europeas. Denota a crenza de que Brasil escapou da racialización das persoas e por tanto da discriminación racial vista noutros países, como os Estados Unidos. Os investigadores sinalan que a maioría dos brasileiros non se consideran racistas e, supostamente, non danan nin promoven ás persoas en función da raza. Grazas a isto, aínda que a mobilidade social dos brasileiros pode ser reducida por varios factores, como o xénero e a clase social, a discriminación racial sería considerada irrelevante. A democracia racial, porén, está desmitificada polos sociólogos e antropólogos que estudan os prexuízos e por diversos indicadores sociais e económicos que revelan desigualdades ligadas á etnia. Os prexuízos están arraigados na sociedade a grande escala. Por iso, a verdadeira democracia racial é un obxectivo que aínda está lonxe de acadarse e polo de agora é un mito que tenta crear unha imaxe positiva da sociedade, que non coincida cos feitos documentados.
O mito da Democracia racial no Brasil
Carlos Hasembalg afirma que ao principio e final do Segundo Imperio iniciouse a proclamación da República brasileira que acreditaba a Brasil sen existencia de problemas de orde racial. Explicando o concepto de orixe da comparación efectiva da situación racial observada nos Estados Unidos naquela época. Hasenbalg, conclúe que hai semellanzas coas elites doutros países latinoamericanos e compara as súas realidades coas estadounidenses, e afirma que hai dous patróns raciais atopados nos Estados Unidos, no Brasil e en América Latina. Estes parecen posuír dous puntos centrais:
Thomas E. Skidmore entende que o branquecemento baséase na presunción de superioridade branca. Afirmando que o que se busca é que a poboación teña a pel máis clara debido aos supostos xenes de raza branca, que prevalecerían sobre as demais persoas. Afirmando así que o branqueamento produciría unha poboación mestiza, capaz de facerse sempre máis branca, tanto cultural como fIsicamente.
Amphiarius phrygiatus
Descrición
A especie foi descrita en 1840 polo zoólogo francés, especializado en ictioloxía, Achille Valenciennes, baixo o nome de Arius phrygiatus.
Wikipedia en kanarés
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Amphiarius phrygiatus
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Hábitat e distribución
É un peixe mariño que habita tamén en augas salobres, demersal, a profundidades de entre 1 e os 20 m, entre os 12° N e 1° S, e os 72° O e os 48° O, nas costas do Atlántico occidental, desde Venezuela até a desembocadura do río Amazonas, no Brasil.
Pódese encontrar en estuarios salobres con salinidades moi baixas, case entrando en augas doces, en fondos lamacentos pouco profundos.
Características
Amphiarius phrygiatus pode alcanzar unha lonxitude máxima de 35,5 cm, aínda que a lonxitude media é de 20,0 cm.
Bioloxía
As femias poñen os ovos agrupados nunha masa xelatinosa sobre unha depresión areosa. Os machos gardan e incuban os ovos na boca, até a súa eclosión.
As Chairas, Ferreiravella, Riotorto
As Chairas é un lugar da parroquia de Ferreiravella, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Audrie & Daisy
Audrie & Daisy é un filme documental estadounidense de 2016 sobre tres casos de violación de mozas estadounidenses adolescentes, en 2011 e 2012. Audrie & Daisy tivo a súa estrea internacional no Festival de Cinema de Sundance o 25 de xaneiro de 2016. O filme foi estreado a través de Netflix o 23 de setembro de 2016.
Érase una vez en Euskadi
Érase una vez en Euskadi é un filme español de 2021 dirixido por Manu Gómez e protagonizado por Asier Flores, Aitor Calderón, Miguel Rivera e Hugo García.
Sinopse
Euskadi, 1985. O colexio rematou e por fin chegan as vacacións. Marcos e os seus 3 amigos, José Antonio, Paquito e Toni, reciben expectantes a chegada do verán. Percorrerán as horas no labirinto que a vida lles deparou, nunha Euskadi antiga, loitadora, convulsa. Un labirinto de paredes grafiteiras, onde rebotan as pelotas de goma e os soños de liberdade; cuberto dun ceo gris prefabricado en cooperativas, onde a morte e a vida xa non manteñen relacións formais.
A Granxa, Ferreiravella, Riotorto
A Granxa é un lugar da parroquia de Ferreiravella, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Wikipedia en bishnupriya manipuri
A Wikipedia en bishnupriya manipuri (উইকিপিডিয়া) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua bishnupriya manipuri. Foi creada en novembro de 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
O 5 de marzo de 2015, contaba con 25 130 artigos e 13 798 usuarios rexistrados, o que a situou no posto 98 das edicións de Wikipedia segundo o número de artigos, e no posto 109 segundo o número de usuarios rexistrados.
La Cuadra Centauro
thumb|dereita|Parte traseira do La Cuadra Centauro 7,5 HP. O La Cuadra Centauro foi o único automóbil de turismo con motor de explosión producido polo fabricante La Cuadra de Barcelona (o primeiro fabricante de automóbiles da Península Ibérica).
Foi fabricado entre 1900 e 1901; a empresa desenvolveuno despois de varios fracasos con automóbiles eléctricos. Foron producidas dúas versións do Centauro: unha con 4,5 HP e outra con 7,5 HP. Os seus motores foron deseñados polo enxeñeiro suízo Marc Birkigt.
Chasis e carrozaría
O Centauro estaba dispoñíbel con dúas carrozarías faetón; unha era bipraza sen portas e a outra era de catro prazas sen portas dianteiras e con dúas portas traseiras.
O chasis era de forma rectangular, con 2.100 mm de longo e 720 mm de largo, fabricado con ferro angular de 40 mm, que ademais estaba reforzado con madeira.
Motores
Os motores do La Cuadra Centauro eran de 2 cilindros, refrixerados por auga, con bomba e radiador de serpentín. O motor instalouse na parte dianteira do chasis e proporcionaba tracción ao eixo traseiro mediante unha cadea única, con diferencial.
O motor bicilíndrico do Centauro 4,5 HP tiña un diámetro de 80 mm e unha carreira de 90 mm. Tiña unha cilindrada de 905 cm³ e a potencia que desenvolvía era de 4,5 HP (5 CV).
O motor do Centauro 7,5 HP tiña 80 mm de diámetro e 110 mm de carreira. A súa cilindrada era de 1106 cm³, e desenvolvía unha potencia algo superior á da versión anterior; 7,5 HP (8 CV).
Caixa de cambios
A caixa de cambios do Centauro tiña tres marchas cara adiante (co mando debaixo do volante) e marcha atrás (esta última accionábase cunha panca instalada no chan), e o embrague tiña un cono de fricción.
Suspensión e freos
O Centauro tiña unha suspensión con catro béstas semielípticas lonxitudinais, dúas en cada eixo. Os freos eran de tambor, sobre o eixo da transmisión.
Produción e vendas
As cifras de produción foron moi baixas; La Cuadra planeara producir seis unidades do Centauro, mais non se sabe exactamente cantas foron fabricadas.
Un Centauro con motor de 4,5 HP foi vendido ao empresario catalán Francisco Seix (un dos fundadores de Hispano-Suiza), e outro coche foi vendido a Juan Pellisó e foi o primeiro vehículo que se matriculou na provincia de Lleida.
Só se conservou un automóbil co motor de 7,5 HP, que foi matriculado na provincia de Soria coa matrícula española SO-2. O primeiro propietario foi Javier Olozábal Ramey. Miguel Mateu descubriu o vehículo a finais dos anos 1920 e comprouno. Segue sendo propiedade da familia Mateu, e participou no Rally de Sitges de automóbiles antigos.
Provincia de Veraguas
miniatura|dereita|250px|Localización da provincia de Veraguas. Veraguas é unha das dez provincias de Panamá. A súa capital é a cidade de Santiago de Veraguas. Ten unha superficie de 10 629 km², e unha área de 10.587,6 km² e no ano 2019 tiña unha poboación estimada de 247.644.
Limita ao norte co mar Caribe, ao sur co océano Pacífico, ao leste coas provincias de Colón, Coclé, Herrera, Los Santos e ao oeste coa provincia de Chiriquí e a Comarca Ngäbe-Buglé. É a única provincia de Panamá que ten costas nos océanos Atlántico e Pacífico.
Toponimia
Orixe do nome
Wamba, Valladolid
Wamba é un concello e localidade de España, na provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León. Atópase na parte suroriental da comarca dos montes Torozos. Limita cos concellos de Peñaflor de Hornija, Villanubla, Ciguñuela, Valladolid (por un enclave do seu termo municipal), Castrodeza e Torrelobatón.
Provincia de Veraguas
Toponimia
A palabra Veraguas poidera provir da península ibérica, onde interviñeron considerable número de grupos étnicos coas súas respectivas linguas, e probablemente a palabra Veraguas teña influencias árabes, da raíz "gua" que aparece nos ríos de Andalucía, de "wada" ou "wadi", "guad" ou "uad", que significa río.
Wamba, Valladolid
Toponimia
Wamba é a única localidade de España cuxo nome comeza pola letra w|uve dobre. O seu nome provén do rei godo Wamba, que foi elixido rei nesa localidade no ano 672. Daquela chambease Gérticos e o rei Recesvinto tiña nela unha vila de descanso. Ao morrer Recesvinto na devandita vila, os nobres elixiron a Wamba ese mesmo día.
Provincia de Veraguas
Toponimia
Existe o topónimo Beragua en Navarra, que se lle supón unha orixe vasca, pois tamén existe o apelido Beragua de orixe vasca, polo que o nome de Veragua tamén podería provir desta voz.
Der Erlkönig
miniaturadaimagem|Ilustración do Erlkönig por Albert Sterner. Der Erlkönig (en galego, Rei dos Elfos ou Elfo-Rei) é unha balada escrita por Johann Wolfgang von Goethe o ano 1782. Considérase un dos seus traballos máis coñecidos e musicárono compositores como Franz Schubert, Carl Loewe e Ludwig van Beethoven (que non chegou a rematala pois faleceu).
Orixe
O material da balada vén do dinamarqués, onde o Erlkönig é chamado de Ellenkonge (forma próxima a Elvenkonge, ou, Rei dos Elfos). Parte do poema foi traducida erroneamente por Johann Gottfried von Herder, que traduciu a palabra Eller como "Erle" (Álamo). Entón, o nome da balada sería, en galego, Rei dos Elfos (preservando o sentido orixinal) ou Rei dos Álamos (traducindo a palabra Erle literalmente). miniaturadaimagem|Memorial ao Erlkönig en Jena A inspiración para a balada vén do período en que Goethe estivera na cidade de Jena, onde recibiu a noticia dun construtor da vila de Kunitz que galopaba con seu meniño enfermo na procura dun médico da universidade. En lembranza a iso, creouse, aínda no século XIX, un memorial a Erlkönig exactamente no camiño entre a vila de Kunitz (actualmente un barrio) e Jena.
Provincia de Veraguas
Toponimia
No novo mundo a palabra Veragua foi utilizada por primeira vez polo Almirante Cristovo Colón durante a súa cuarta viaxe. Na súa calidade de "Vicerrei e Almirante e Gobernador Xeral" das Indias, Cristóvo Colón escribiu aos reis de España unha carta desde Xamaica, logo de concretar o que foi a súa cuarta travesía. dereita|miniatura|250x250px|Provincia de Veragua en 1810. "A Historia do Almirante" foi escrita por Fernando Colón entre os anos 1537 e 1539. Baseouse nas fontes do seu pai e doutros protagonistas dos feitos. Nel describe o paso do Almirante pola rexión de Veraguas.
Der Erlkönig
Contextualización
Mentres as baladas do movemento Sturm und Drang (Tempestade e Ímpeto) abordan, maioritariamente, temas como o amor, Goethe desenvolveu, por primeira vez, unha balada que trae un tema máxico e da natureza. Ademais, a diferenza do século XVIII, a natureza non é abordada por seu aspecto estético ou relixioso, mais si polo seu lado descoñecido, esconxurador, fantástico e mortal. É a primeira vez que se fala sobre o descoñecido e os sentimentos máis profundos da alma, e, en oposición ó tempo da Ilustración, mentres o meniño inocente consegue percibir as forzas máxicas da natureza e desespérase, o pai, que é a figura esclarecida, non as percibe. Esa temática foi posteriormente desenvolvida no Romanticismo por autores como Novalis.
Provincia de Veraguas
Toponimia
O certo é que a palabra Veragua empezou a aparecer en documentación española desde 1504, oficializándose a súa formación como Gobernación o 9 de xuño de 1508. Usouse primeiro na súa forma orixinal en singular, Veragua, que designou sucesivamente a Gobernación de Veragua, o Ducado de Veragua, a Veragua Real e a Provincia de Veragua. Non foi senón moito tempo despois que empezou a prevalecer a forma plural Veraguas.
Der Erlkönig
Resumo
Nunha noite con bastante vento, un pai galopa con seu fillo nos brazos por unha foresta escura. O meniño afirma recoñecer a forma do Erlkönig pola foresta e asústase. O pai calma o meniño afirmando que iso é soamente a mera. Entre tanto, a figura non deixa o neno en paz e tenta convencelo para atraelo ao seu reino, ofrecendo vestidos dourados e a compañía de súas fillas, pero o meniño fica cada vez máis inquedo e o pai tenta encontrar unha explicación lóxica para as cousas que o fillo está vendo, tales como: o vento soprando polas follas ou os pastos brillando. A figura do Erlkönig tamén fica cada vez máis ameazadora e o fillo está cada vez máis asustado. Cando o Erlkönig finalmente ataca o fillo con violencia, o pai desespérase e galopa o máis rápido posible para chegar á corte. Pero xa era moi tarde, pois nos seus brazos o meniño xa estaba morto.
Provincia de Veraguas
Historia
miniatura|250x250px|Localización do [[Ducado de Veragua durante a época colonial.]] A provincia de Veraguas, tamén chamada goberno de Veragua durante a época imperial española, creouse como unha entidade administrativa e territorial dentro do Vicerreinado de Nova España, sendo máis tarde trasladada a súa xurisdición ao Vicerreinado do Perú. Foi erixida en 1560 nos territorios do antigo ducado do mesmo nome, cuxo primeiro gobernador foi Francisco Vázquez.
As primeiras poboacións en fundarse no territorio de Veraguas foron Santa Cruz (posteriormente denominada Villa de Los Santos), a beiras do río Cubita; Santa Elena (hoxe Santo Domingo de Parita), en inmediacións do río Parita; e Santiago de Olá, a unhas dúas leguas da cidade de Natá. A idea tras estas fundacións, todas ocorridas entre 1550 e 1570, era a de inducir os indíxenas a vivir congregados en pobos, tarefa na cal prestou a súa axuda o frade dominico Pedro de Santa María. miniatura|276x276px|Localización da provincia de Veraguas no [[Vicerreinado de Nova Granada cara a 1810.]] Os habitantes de Santiago de Olá propuxéronlle a Luís Colón conquistar e poboar o Ducado de Veragua para incorporalo á Gobernación de Tierra Firme, o cal despois dun arranxo arbitral coa coroa española, quedou incorporado á esta última en 1557. Foi entón cando o gobernador Juan Ruiz de Monjaraz encargou ao capitán Francisco Vázquez a conquista e poboación do territorio incluíndo o ducado, quen na súa ruta fundou as poboacións de Santa Fe e Concepción. A rivalidade entre Monjaraz e Vázquez polas tenencias destas terras manifestouse na batalla a beiras do río Gatú, onde Monjaraz quedou preso; esta situación levou a que os indíxenas abandonasen os pobos xa establecidos, algunhas cidades sufrisen incendios e toda sorte de conmocións, así como o traballo das minas. Tras ser acusados as autoridades de Lima, estas nomearon un ministro da Real Audiencia para que puxese orde na rexión; este destituíu a Monjaraz e encargou a Rafael de Figuerola a conquista e colonización de Veraguas tras a morte de Francisco Vásquez.
O territorio do ducado, lixeiramente ampliado cara ao oeste e o sur, pasou despois a depender da Real Audiencia de Panamá (establecida en 1563) no Vicerreinado do Perú, cuxa xurisdición abarcaba desde o porto de Buenaventura até o golfo de Fonseca en Nicaragua, e polo norte desde os confíns da Provincia de Veraguas até o río Atrato. A provincia viuse afectada durante todo o século XVII pola invasión de piratas que arrasaron as súas costas e saquearon cidades, entre eles Pedro o Picardo, Moisés Vanclein, Henry Morgan quen tentou tomar Portobelo, e Townley, que atacou as cidades de Alanje e da Vila de Los Santos.
Durante a emancipación das colonias americanas Veraguas permaneceu nun principio fiel á coroa española, polo cal rexeitou a súa unión ás Provincias Unidas da Nova Granada e serviu xunto con Panamá como depósito de tropas e de elementos de guerra que se organizaban e preparaban para combater os patriotas da revolución en Quito e na costa atlántica da Nova Granada, e para socorrer a praza fiel de Santa Marta. Con todo cara ao 1815 a situación cambiou e os patriotas empezaron a gañar terreo comandados por José de Fábrega, tanto así que a provincia declarouse independente en 1821 e declarouse anexada á República de Colombia do libertador Simón Bolívar. esquerda|miniatura|240x240px|[[Tomás Herrera.]] A incorporación espontánea do territorio panameño á Gran Colombia motivou a que o Congreso de devandito país expedise o decreto do 9 de febreiro de 1822, por medio do cal se creou o Departamento do Istmo cos mesmos límites que tiña a antiga Comandancia Xeral de Panamá. Fábrega en tanto foi designado gobernador da provincia de Veraguas, cargo que ostentou até o final da Gran Colombia. O panorama político deste país era turbio, e no ano 1827 o xeneral José Antonio Páez rebelouse en Venezuela, pois desexaba a secesión dese territorio, e en 1829 fixo o mesmo o xeneral Juan José Flórez en Ecuador, o que levou levou á disolución deste país. Posteriormente a este feito o istmo tamén se declarou independente cun goberno primeiro á cabeza de José Domingo Espinar e logo con Juan Eligio Alzuru, quen pronunciou a secesión o 9 de xullo de 1831. Para tranquilizar este movemento e volver á orde no istmo, o goberno da Nova Granada confioulle ao xeneral Tomás Herrera enfrontar a Alzuru e reincorporar as provincias baixo o seu mandato á República, investíndoo co grao de "Comandante Xeral do Istmo". Herrera alzouse vitorioso, polo que lle foi encomendado a organización deste territorio.
A provincia de Veraguas formou entón parte da República da Nova Granada, do mesmo xeito que a de Panamá, ambas as divididas en cantóns e estes á súa vez en distritos parroquiais. Veraguas entón só contaba con 2 cantóns: Santiago e Alanje; José de Fábrega foi nomeado gobernador da provincia. Cara ao 1840, tras estalar no territorio central da Nova Granada unha guerra civil, o gobernador Carlos de Icaza de Panamá decidiu subtraer os seus conxéneres da loita e declarar a independencia como Estado Libre do Istmo. Carlos Fábre, gobernador de Veraguas, rexeitou secundar o movemento, pero tras chegar Tomás Herrera con tropas a Santiago, aceptouno. O Estado Libre con todo non durou máis que trece meses, pois un convenio celebrado o 31 de decembro de 1841 reincorporou o Istmo á Nova Granada. miniatura|276x276px|Localización da provincia de Veraguas na [[República de Nova Granada|República da Nova Granada en 1855.]] Antes de 1849 Veraguas sempre ocupara todo o sector occidental do que hoxe é a República de Panamá; con todo ese ano foi segregado o cantón de Alanje para formar con el a provincia de Chiriquí, e en 1850 coa parte sur a provincia de Azuero, composta polos cantóns de Parita, Los Santos e o distrito de Santa María. Mais esta última foi bastante convulsiva, polo que foi eliminada polo Congreso en 1855 e agregando a maior parte do seu territorio á de Veraguas. O 27 de febreiro dese mesmo ano creouse o Estado Federal de Panamá, que tiña dereito a darse leis en todos os asuntos de administración, excepto aqueles referentes á mariña de guerra, ao exército permanente, as relacións exteriores, as rendas, créditos e gastos públicos sobre os cales lexislaba a Nación, e que territorialmente comprendía as provincias de Azuero, Chiriquí, Panamá e Veraguas, que a finais do mesmo ano foron substituídas polos departamentos de Coclé, Colón, Chiriquí, Fábrega, Herrera, Los Santos e Panamá; o primeiro presidente do estado foi Justo Arosemena. En 1864 dividiuse o Estado en seis departamentos: Coclé, Colón, Chiriquí, Los Santos, Panamá e Veraguas coas seguintes cabeceiras: Penonomé, Colón, David, Los Santos, Panamá e San Francisco de La Montaña, respectivamente.
Coa chegada da Rexeneración do presidente Rafael Núñez en 1885 e a subseguinte guerra civil, que pretendía pasar do modelo federal ao modelo centralista, vivíronse momentos moi tensos no istmo, pois varias faccións dos partidos liberal e conservador pretendían tomar o poder, e mesmo se deron algúns movementos secesionistas que proclamaban a República de Panamá. Os revolucionarios foron vencidos en 1886, derogouse a constitución de 1863, convocando unha Asemblea Xeral que redactou unha constitución ese mesmo ano. Nela o país pasaba de nomearse Estados Unidos de Colombia por República de Colombia e quedaban os Estados transformados en Departamentos, sendo un deles o Departamento de Panamá.
Neste período iniciouse a construción da canle de Panamá, que se viu afectada pola quebra da empresa de Fernando de Lesseps e aos escasos recursos económicos do goberno colombiano para proseguir co proxecto. A finais do século XIX produciuse a cruenta Guerra dos Mil Días, cuxa consecuencia máis perdurable foi a separación de Panamá de Colombia producida o 3 de novembro de 1903.
Aspecto físico
esquerda|miniatura|200x200px|O monte "El Tute". miniatura|200x200px|Outeiros ao sur de Santa Fe. A provincia de Veraguas ten forma alongada, ocupando unha estreita franxa entre o golfo de Los Mosquitos, ao norte, e o golfo de Montijo na península de Azuero, ao sur.
A provincia de Veraguas caracterízase por ser a única na República en ter costas no Mar Caribe e o Océano Pacífico, contando cuns 60 km de costas no Mar Caribe e máis de 350 km de costas no Pacífico, sen contar a gran cantidade de illas que lle pertencen, entre elas as máis grandes do país, Coiba e Cébaco. Á parte destas, as illas con maior superficie son Leones, Gobernadora e Jicarón, todas localizadas no océano Pacífico. miniatura|200x200px|Territorio próximo á cidade de Santa Fe. A serranía de Tabasará, que se considera parte da de Talamanca, percorre a provincia na súa zona norte, case paralela á costa caribeña. A altura máxima é un cerro sen nome de 1964 m s. n. m., aínda que outras alturas importantes son os cerros Negro (1518 m s. n. m.) e Chicú (1764), no límite coa provincia de Coclé. Ao sur, na península de Azuero, as alturas máis prominentes son os cerros Hoya (1559 m s. n. m.), Güera (1068) e Caracañado (997).
Veraguas posúe un exclave (parte do correxemento de El Prado no distrito de Las Palmas) que está separado do resto da provincia pola comarca Ngäbe-Buglé (distrito de Müna). Á súa vez, dentro de Veraguas atópànse dous enclaves da comarca Ngäbe: unha no distrito da Las Palmas e outra no distrito de Cañazas (ambos enclaves pertencen ao distrito de Ñürüm).
Hidrografía
miniatura|200x200px|Cardume de peixes no [[Coiba|parque nacional Coiba.]] A provincia de Veraguas está bañada por numerosos ríos, que cobren en total seis concas hidrográficas:
Estas concas poden agruparse en dúas: a que vai ao Mar Caribe e a que vai ao océano Pacífico. No Caribe desembocan os ríos Calovébora, Concepción, Guázaro, Belén e Veraguas, que descenden da serranía de Tabasará; no Pacífico desembocan os ríos Santa María, San Pablo, San Pedro, Tabasará, Quebro, Ponuga, Suay, Mariato, Pavo, Varadero, Playita, Cobre e Caté.
A maior lagoa é a de La Yeguada (próxima ao volcán homónimo), na cal desemboca o río San Juan e outros regatos. A auga deste corpo de auga úsase para a produción de enerxía eléctrica que requiren as provincias centrais, a través da central hidroeléctrica La Yeguada.
Áreas protexidas
miniatura|200x200px|Parques nacionais de Panamá. miniatura|200x200px|Illa Granito de Oro, parque nacional Coiba. Veraguas ten oito áreas protexidas, as cales son:
Clima
O clima de Veraguas é tropical húmido nas terras baixas, próximas a ambas as costas, e tépedo moi húmido de altura na área da cordilleira. A temperatura media máis baixa é duns 25 °C (na cordilleira), en tanto a temperatura media máis alta é duns 27 °C (zonas costeiras).
A precipitación pluvial anual é dun pouco máis de 1500 a máis de 5000 mm, posto que o territorio está situado na súa maioría dentro do clima tropical húmido. Os valores máis altos ocorren ao norte e oeste da vertente do Caribe e no límite coa provincia de Chiriquí, preto da desembocadura do río Tabasará; e os menores valores localízanse nos límites coas provincias de Coclé e Herrera.
Vexetación
O tipo de vexetación depende da altura e da localización do territorio respecto ao ecuador terrestre. Tendo en conta estes aspectos, atópanse bosques húmidos nas costas do Caribe e do Pacífico, que ocupan a maior parte das terras baixas da provincia; bosques montanos na cordilleira Central, o macizo de cerro Hoya e na península ds Las Palmas; bosques secos nas zonas situadas entre o bosque húmido prealpino e bosque seco tropical.
División administrativa
A provincia de Veraguas está dividida en doce distritos e 105 correxementos
Economía
miniatura|200x200px|Catedral de Santiago de Veraguas. A capital Santiago é un dos centros bancarios máis grandes do país, ademais conta con moitos comercios.
A agricultura constitúe a máis importante das actividades que se desenvolve en Veraguas, cando as terras son arrendadas, o campesiño paga o uso das mesmas en diñeiro e con parte da colleita da terra. Os cultivos máis estendidos son: cana de azucre, banana, millo, laranxa, plátano verde e arroz. Outra actividade moi desenvolvida é a cría de gando vacún e porcino, que ocupa grandes extensións de terra de Veraguas, que presenta grandes chairas. De igual forma desenvólvese con gran facilidade a cría de aves de curral, existindo familias enteiras dedicadas á cría de galiñas, pavos e parrulos.
Stan Getz
Stan Getz, do seu nome Stanley Gayetsky, nado en Filadelfia, o 2 de febreiro de 1927 e finado en Malibu (California) no 6 de xuño de 1991, foi un saxofonista de jazz estadounidense. Colaborou con João Gilberto e Tom Jobim, converténdose nun dos principais responsábeis da difusión do movemento musical brasileiro coñecido como bossa nova polo mundo.
Comezos
Os pais de Stan Getz eran xudeus, nados na Ucraína, que emigraron de Kíiv en 1903. Máis tarde, a súa familia viaxou a Nova York, buscando mellores condicións de vida e emprego. Getz era un estudante comprometido e recto, que acabou no máis alto da súa clase.
A súa paixón eran os instrumentos musicais, e tiña que tocar todos os que atopaba. O primeiro saxofón deulle o seu pai, con 13 anos. Tamén lle ofreceu un clarinete, pero este quedou nun segundo plano. Getz dedicou gran parte do seu día á práctica do saxofón.
En 1943, uniuse á banda de Jack Teagarden, e tamén tocou con Nat King Cole e Lionel Hampton. Despois de tocar con Stan Kenton, Jimmy Dorsey e Benny Goodman, Getz converteuse en solista con Woody Herman, de 1947 a 1949, destacando como un dos principais saxofonistas da banda, coñecido como "os catro irmáns"; os outros foron Serge Chaloff, Zoot Sims e Herbie Steward. Con Herman, Getz tivo o seu primeiro éxito con Early Autumn. Despois de deixar a banda, comezou a súa carreira en solitario. A partir de 1950 sería líder en case todas as gravacións nas que participaría.
Anos 50 e 60
Ao seu regreso aos EUA, en 1961, Getz converteuse nunha das principais figuras da bossa nova. Xunto con Charlie Byrd, que regresara dunha xira en Brasil, Getz gravou Jazz Samba, en 1962, que se converteu nun éxito. O tema principal foi unha adaptación de " Samba de Uma Nota Só" de Antonio Carlos Jobim. Stan Getz gaña o Grammy á Mellor interpretación de jazz en 1963 con "Desafinado".
Grava con Tom Jobim, João Gilberto e a súa esposa, Astrud Gilberto. Pola súa interpretación de "Garota de Ipanema" gañou outro Grammy. Esta canción converteuse nunha das cancións de jazz latino máis coñecidas de todos os tempos. Getz e Gilberto, gañaron dous Grammy (Mellor álbum e Mellor sinxelo), superando a The Beatles, en A Hard Day's Night. En 1967, Getz gravou con Chic Corea e Stanley Clarke.
Anos 70 e 80
A principios dos anos 70, Stan Getz foi influenciado polo jazz fusión e o "jazz eléctrico", usando un Echoplex no seu saxofón. A crítica non gustou da nova experiencia, que levou a Getz a renunciar a este son, volvendo ao jazz máis tradicional e acústico. A partir da década de 1980, Getz deixa pouco a pouco a bossa nova, e aposta por un estilo de jazz menos tradicional e máis esotérico.
Vida persoal
dereita|miniatura|280x280px| Stan e Katie, a súa filla, no Lincoln Center, en [[1987.]] Desde pequeno, Getz utilizou drogas, principalmente heroína e alcohol. Casado o 7 de novembro de 1946 con Beverly Byrne, cantante da banda de Gene Krupa, tivo tres fillos. En 1954, foi detido por tentar roubar unha farmacia buscando morfina. Durante o proceso de detención, no sector penitenciario do centro médico USC Medical Center, en Os Ánxeles, Beverly deu a luz o seu terceiro fillo, nese mesmo edificio.
En 1956, o 3 de novembro, casou con Monica Silfverskiold, unha aristócrata sueca, coa que tivo dous fillos. En 1957, tivo un fillo dunha relación coa súa amiga Inga Torgner. Despois de varios anos intentando sacar a Getz da súa adicción ás drogas, Mónica divórciase en 1987 e obtén a custodia de todos os fillos do seu exmarido.
Nos últimos anos da súa vida, coa axuda de grupos como Alcohólicos Anónimos, Stan Getz conseguiu acabar coa súa dependencia do alcol e das drogas. Morreu de cancro de fígado o 6 de xuño de 1991. En 1998, dedicoulle unha á na Berklee School of Music, chamada "Stan Getz Media Center and Library", e doada pola Herb Alpert Foundation.
O Pouxaneiro, Ferreiravella, Riotorto
O Pouxaneiro é un lugar da parroquia de Ferreiravella, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Luís Gil de Vicario
Luís Gil de Vicario, nado en Burgos o 20 de outubro de 1898 e finado en Barcelona o 8 de xullo de 1959, foi un pintor, profesor e político español.
Traxectoria
Compaxinou os estudos de bacharelato con estudos de pintura e debuxo na Academia del Real Consulado de Burgos. Estudou Filosofía e letras na Universidade Literaria de Murcia. Foi profesor de debuxo no Colexio “La Purísima", asociado ao Instituto de Cartaxena (1922-1925) e auxiliar interino no Instituto de Osuna (Sevilla) en 1927. En 1928 foi nomeado catedrático de debuxo no Instituto de Vigo, permancendo neste posto até 1934. Foi fundador e presidente da agrupación local viguesa de Acción Republicana. En 1933 obtivo unha pensión da Junta de Ampliación de Estudios para estudar a técnica e os procedementos da ensinanza do debuxo en Alemaña e Austria. Finalmente só estivo nove meses en Austria. En 1934 obtivo a cátedra de debuxo no Instituto Balmes de Barcelona. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Vigo de vacacións. Permaneceu na cidade e foi destinado ao instituto de Monforte de Lemos. En 1937 abríronlle expediente de depuración e como resultado foi suspendido durante un ano; afiliouse aos requetés. En 1938 fou destinado ao Instituto José Zorrilla de Valladolid, e en 1939 reincorporouse ao Instituto Balmes. A partir de 1941 foi catedrático de Pedagoxía do debuxo na Escola Superior de Belas Artes de San Jorge, da que tamén foi secretario. En 1944 obtivo a cátedra de nova creación de Pedagoxía do debuxo na Facultade de Belas Artes da Universidade de Barcelona.
Como artista participou na Exposición Internacional de Venecia, a Exposición Internacional de Barcelona e o Salón de Otoño de Madrid. Foi recoñecido como debuxante e ilustrador de revistas e novelas, e tamén exerceu como crítico de arte. Colaborou en La Verdad de Murcia, El Pueblo Gallego, Faro de Vigo, e nas revistas Blanco y Negro, La Esfera, Nuevo Mundo, e Gaceta de las Bellas Artes.
Recoñecementos
Aos vinte anos obtivo o premio único da Exposición Nacional de Pintura pola súa obra “Caput Castellae”. Foi galardoado nas exposicións de Monza, Venecia, París, Nova York, Madrid e Sevilla.
A Ribadiña, Ferreiravella, Riotorto
A Ribadiña é un lugar da parroquia de Ferreiravella, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Jesús Abad Colorado
Jesús Abad Colorado, nado en Medellín o 22 de abril de 1967, é un fotoxornalista colombiano. O seu traballo céntrase nos dereitos humanos e o conflito armado de Colombia.
Traxectoria
Naceu en 1967 en Medellín. Recibiu un BA en Comunicacións da Universidade de Antioquia. Traballou como fotógrafo para o diario El Colombiano de Medellín de 1992 a 2001. O seu traballo exhibiuse en máis de 30 exposicións, e internacionalmente. É coautor de dous libros, Relatos e Imágenes: El desplazamiento forzado en Colombia e La prisión, realidades de las cárceles en Colombia, e colaborou en moitos outros libros sobre o tema dos dereitos humanos, ademais do documental El testigo en 2019, transmitido pola canle Caracol de Televisión. En 2000, foi secuestrado nunha barricada polas guerrillas do Exército de Liberación Nacional e retido durante dous días.
O seu traballo foi recoñecido con numerosos premios. Gañou o Premio Simón Bolívar de Xornalismo tres veces. En 2006, foi galardoado co premio Caritas en Suíza e o CPJ International Press Freedom Awards do Comité para a Protección dos Xornalistas (CPJ). O CPJ nunca outorgara este galardón a un fotoperiodista. En 2009, estivo na lista de candidatos para o Premio Pictet.
Bradyrhizobium
Bradyrhizobium é un xénero de bacterias do solo gramnegativas, moitas das cales fixan o nitróxeno. A fixación do nitróxeno é unha parte importante do ciclo do nitróxeno. As plantas non poden usar o nitróxeno atmosférico (N2), senón que deben usar compostos do nitróxeno como os nitratos, pero bacterias como moitos Bradyrhizobium si poden fixalo.
Características
As especies de Bradyrhizobium son bacilos gramnegativos cun só flaxelo subpolar ou polar. Son microorganismos comúns que viven no solo e poden formar relacións simbióticas coas plantas leguminosas nas que fixan o nitróxeno a cambio de carbohidratos da planta. Igual que outros rizobios, moitos membros deste xénero teñen a capacidade de fixar o nitróxeno atmosférico en compostos facilmente dispoñibles para outros organismos. Os bradirrizobios son tamén un compoñente importante das comunidades microbiolóxicas dos solos forestais, pero non todas as cepas poden fixar o nitróxeno ; a maioría das cepas illadas destes solos non o poden facer nin crean nodulación. Os Bradyrhizobium son especies de crecemento lento comparadas coas do xénero Rhizobium. Nun medio líquido, os Bradyrhizobium tardan de 3 a 5 días en crear unha turbidez moderada e de 6 a 8 horas en dobrar o seu tamaño de poboación. Adoitan crecer mellor con pentosas como fontes de carbono. Algunhas cepas (por exemplo, USDA 6 e CPP) son capaces de oxidar aerobicamente o monóxido de carbono.
Especies aceptadas
Bradyrhizobium comprende as seguintes especies:
Especies provisionais
As seguintes especies foron publicadas pero non validadas de acordo co Código bacteriolóxico.
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na LPSN. A filoxenia está baseada en análises de xenoma completo.
Formación de nódulos
Os nódulos son crecementos de tecidos nas raíces de plantas leguminosas onde viven as bacterias simbióticas. As raíces da planta segregan aminoácidos e azucres á rizosfera (zona que rodea a raíz). Os rizobios móvense cara ás raíces e adhírense aos pelos radiculares. A planta entón libera flavonoides, que inducen a expresión de xenes nod na bacteria. A expresión destes xenes ten como resultado a produción de encimas chamados factores Nod que inician o enroscamento do pelo radicular. Durante este proceso, os rizobios están enrolados xunto co pelo radicular. Os rizobios penetran as células do pelo radicular cun fío de infección que crece a través do pelo radicular ata a raíz principal. Isto causa que as células infectadas se dividan e formen un nódulo. Os rizobios poden agora empezar a fixación do nitróxeno.
Xenes Nod
Coñécense uns 55 xenes que están asociados coa nodulación. NodD é esencial para a expresión dos outros xenes nod. Hai dous xenes de tipo nodD, que son: nodD1 e nodD2. Soamente cómpre nodD1 para unha nodulación con éxito.
Fixación do nitróxeno
Bradyrhizobium e outros rizobios toman nitróxeno atmosférico e fíxano formando amoníaco (NH3) ou ión amonio (NH4+). As plantas non poden usar nitróxeno atmosférico e deben usar unha forma combinada ou fixada do elemento. Despois da fotosíntese, a fixación e captación do nitróxeno son os procesos máis importante para o crecemento e desenvolvemento das plantas. Os niveis de nitróxeno ureido nunha planta correlaciónanse coa cantidade de nitróxeno fixado que a planta captou.
Xenes
Os xenes nif e fix son xenes importantes na fixación do nitróxeno dos Bradyrhizobium. Os xenes nif son moi similares en función e estrutura aos xenes atopados en Klebsiella pneumoniae, un diazótrofo de vida libre. Os xenes fix son tamén importantes para a fixación do nitróxeno simbiótica e foron descubertos primeiramente en especies de rizobios. Os xenes nif e fix están situados en polo menos dous clusters do cromosoma bacteriano. O cluster I contén a maioría dos xenes de fixación do nitróxeno. O cluster II contén tres xenes fix localizados preto dos xenes nod.
Diversidade
Este xénero de bacterias pode formar tanto simbioses específicas coma xerais; algunhas especies de Bradyrhizobium só poden nodular unha especie de legumes, mentres que outras especies de Bradyrhizobium poden nodular varias. O ARN ribosómico está altamente conservado neste grupo de microbios, o que fai que nos Bradyrhizobium sexa extremadamente difícil de usar como indicador da diversidade de especies. A hibridación ADN–ADN utilizouse no seu lugar para mostrar maior diversidade. Porén, así a todo observáronse poucas diferenzas fenotípicas, polo que non se nomearon moitas especies.
Algunhas cepas son fotosintéticas; estes Bradyrhizobium adoitan formar nódulos nos talos de legumes semiacuáticas Aeschynomene e tamén se atoparon en nódulos radiculares do arroz silvestre africano Oryza breviligulata.
Galegos, Galegos, Riotorto
Galegos é un lugar da parroquia de Galegos, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
A Chafarica, Lagoa, Alfoz
A Chafarica é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
O Plantío, Lagoa, Alfoz
O Plantío é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
Bradyrhizobium
Importancia
Os cultivos de legumes de feixóns de distintos tipos ocupan 1,5 millóns de km2 de superficie agrícola cada ano. A cantidade de nitróxeno fixada anualmente é de aproximadamente 44–66 millóns de toneladas no mundo, proporcionando case a metade de todo o nitróxeno usado na agricultura. Para axudar ao seu cultivo disponse comercialmente de inoculantes de Bradyrhizobium.
Os Bradyrhizobium foron tamén identificados como contaminantes nos reactivos dos kits de extracción de ADN e nos sistemas de auga ultrapura, o que pode levar á súa errada aparición en conxuntos de datos metaxenómicos de microbiota. A presenza de bacterias fixadoras do nitróxeno como contaminantes pode deberse ao uso do gas nitróxeno na produción de auga ultrapura para inhibir o crecemento microbiano nos tanques de almacenamento.
A Viñavella, Lagoa, Alfoz
A Viñavella é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
O Pichín, O Pereiro, Alfoz
O Pichín é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
O Leboreiro, As Oiras, Alfoz
O Leboreiro é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
Martille, Lagoa, Alfoz
Martille é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
Wikipedia en interlingua
A Wikipedia en interlingua (en Wikipedia in interlingua) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en interlingua. É a cuarta meirande Wikipedia nunha lingua artificial despois da Wikipedia en esperanto, da Wikipedia en volapük e da Wikipedia en ido.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Pena Mosqueira, As Oiras, Alfoz
A Pena Mosqueira é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central.
Lourido, Galegos, Riotorto
Lourido é un lugar da parroquia de Galegos, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Red Rose (serie de televisión)
Red Rose é unha serie de televisión británica de 2022. Baséase na angustia adolescente experimentada en diversos graos dentro dun grupo de estudantes obsesionados cos seus teléfonos intelixentes. Creada por Michael e Paul Clarkson e producida por Eleven Films, estreouse a través de BBC Three o 15 de agosto de 2022. Estreouse en Netflix internacionalmente o 15 de febreiro de 2023, onde conta con opción subtitulada ao galego.
Gonçalo Martins de Abreu
A chegada dos Abreus a Portugal é confusa, pero todos os autores son unánimes ao dicir que esta familia ten unha orixe francesa e que o seu fundador foi Gonçalo de Abreu (Gonzague d'Évreux).
Biografía
Pedro Afonso, conde de Barcelos, no seu libro de Linaje, fala de Gonçalo Roiz (Rodrigues) de Auvreu (Abreu) que casou con D. Mencia Rodrigues. E conta a divertida historia de que o futuro sogro de Gonçalo estivo accidentalmente a pé na batalla de Porto, pediu un cabalo e Gonçalo ofreceulle o seu, coa condición de que fose o seu futuro xenro. Así, Gonçalo de Abreu formaría parte da Armada dos Gascões, unha armada francesa que foi decisiva na reconquista de Porto en 990.
Felgueiras Gayo conta unha versión máis crible dun Gonçalo Martins de Abreu descendente dos condes de Évreux en Normandía (Francia) (e de Hrolf Ganger primeiro duque de Normandía), que chegou a Portugal na época do conde Henrique de Borgoña foi compañeiro do Conde, e Mordomo. A mañá de dona Tareixa, condesa de Portugal, recibiu unha doazón dela en 1112, ano no que morreu o conde. Foi xeneral na Batalla de Arcos de Valdevez coñecida como Veiga do masacre, por morrer alí moitos casteláns, Gayo explica que fora gañada "pola industria de Gonçalo que armou unhas certas grades onde caeron os casteláns". A crónica dos godos a finais do século XII di que:
"Arrestaron a Fernando Furtado, irmán do emperador e cónsul Pôncio de Cabreira, Vermudo Peres e Varela, fillo de Fernando Joanes, irmán de Paio Curvo, e Rodrigo Fernandes, pai de Fernando Rodrigo, e Martinho Cabra, sobriño do cónsul D. Pôncio, e moitos outros que viñeron con eles ". A captura do irmán do emperador Afonso VII de León foi crucial para garantir a paz e a retirada dos casteláns. Como recompensa, o rei Afonso I de Portugal fíxolle señor de Grade (Arcos de Valdevez) onde construíu a Torre de Grade, de Lapela (Monção) (o seu fillo construíu alí a Torre de Lapela ), deulle unha granxa na parroquia de Merufe, concello de Monção, onde había un lugar chamado Grade, onde se atopaba a Torre de Abreu, co mesmo nome e honra. Tamén lle deu unha granxa na parroquia de Coucieiro, concello de Vila Verde, coñecida como Quinta do Paço ou D. Sapo. Finalmente foi señor de São Fins e do Pico de Regalados. Nesta última vila aínda hai a mansión dos Abreus, reconstruído no século XVIII, no lugar da mansión medieval. miniatura|Mansión dos Abreus, [[Pico de Regalados, Vila Verde]] miniatura| Escudo dos Abreus
Lenda
Na parroquia de Couciero hai a lenda de D. Sapo, (hai outra lenda de D. Sapo similar na parroquia de Cardielos, Viana do Castelo), alcume dado a Gonçalo d'Évreux, que introduciu na súa terra o Dereito de pernada moi practicada en Francia. “A lenda conta que hai moitos anos vivía na parroquia de Coucieiro un fidalgo que gobernaba as súas terras e os que as traballaban. Representou ao rei. Estando o rei tan lonxe da vila, o fidalgo (Dom Sapo) enviou unha noticia para anunciar que durmiría con todas as noivas que pertencían ao seu dominio, despois das respectivas vodas. Se a noiva se negaba a durmir con el, recibiría unha multa por non poder pagala toda a vida; foi unha multa moi pesada! Un día, un xastre quedou encantado por unha destas noivas ... Cando se lle notificou a orde de Dom Sapo, pensou nunha forma de evitalo: presentarse ao nobre, vestido de noiva e acabalo. Se o pensou ben, mellor o fixo e coa súa arma - as tesoiras - matou a Dom Sapo. Temendo a súa morte, como represalia, foi buscar ao rei para confesar o seu crime. Chegado ao rei, o xastre dixo: - Veño pedirlle a súa maxestade que me absolva, porque alí na rexión de Regalados ... matei un sapo. O rei pensou e mirando unha confesión tan modesta, dixo: - Se mataches un sapo, perdóaselle ... O xastre volveu a respirar e continuou: - Si, pero ese sapo era o nobre da nosa terra, que quizais abusou dos privilexios, Quería durmir coa miña noiva ... O rei mirouno e dixo:
- Estás perdoado! A palabra del Rei non se remonta.
Descendencia
Só tiña un descendente, Lourenço Gonçalves de Abreu, alcalde de Lapela e señor dos outros bens que herdou do seu pai, que participou con el na batalla de Arcos de Valdevez.
The Sea of Monsters
The Sea of Monsters é unha novela de aventuras de fantasía baseada na mitoloxía grega. Está escrito polo autor Rick Riordan e foi publicado no 2006 nos Estados Unidos, e no 2008 en España, pola editorial Salamandra dentro da súa liña Narrativa xuvenil. É o segundo libro da saga Percy Jackson & the Olympians e a secuela de The Lightning Thief. Este libro conta as aventuras do semideus (fillo dun deus e un mortal) Percy Jackson, e trata sobre como el e a súa amiga Annabeth - outra semideusa - van rescatar ao sátiro Grover do ciclope Polifemo e salvar o campamento do ataque de todos os monstros que envié o titán Cronos polo que teñen que traer o vélaro de ouro para curar a árbore de Thalia do seu envenenamento.
Sinopse
Como o libro anterior, The Lightning Thief, esta novela é do xénero fantástico. Os entrevistados consideran que é de ritmo rápido, trepidante, divertido, repleto de acción e unha mestura de temas de aceptación e amor familiar.
Profecía
Navegarás no buque de ferro con guerreiros de óso, Rematarás atopando o que buscas e o farás teu, Pero terás que temer pola túa vida sepultada entre pedras, e sen amigos fracasarás e non poderás voar sóa a casa.
Continuación
The Sea of Monsters continúa con The Titan's Curse, libro publicado en 2007 , onde, ante a chamada de emerxencia de Grover, Percy, Annabeth e Thalia acueden ó seu auxilio. Alí combaten contra unha mantícora, que, pese a que son axudados por Artemisa, a mantícora secuestra a Annabeth. Artemisa sae na procura dun monstro e é tamén capturada. Percy e os seus compañeiros embarcaránse nunha misión para rescatalas.
Adaptación cinematográfica
O escritor da novela na que está baseada este filme, Rick Riordan, comentou en moitas ocasións de que el non quería que as péliculas grabaranse e chegou a comentar que "as películas eran como ver pasar o traballo da súa vida por unha picadora cando el díxeralles que non o fixeran".