cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crioulo
Crioulo é un europeísmo empregado dende a época da colonización europea de América, aplicándoo ós nados no continente americano, pero cunha orixe europea. A diferenza do indíxena, o crioulo era nas colonias españolas un habitante nado en América de pais europeos (usualmente españois pero tamén doutras orixes étnicas), ou descendente soamente deles.
Tamén se usa o termo crioulismo para designar ó movemento dos fillos de españois nados en España que buscaban unha identidade propia a través do pasado indíxena, de símbolos propios e da exaltación de todo o relacionado co americano. A súa identidade foise fortalecendo como consecuencia das reformas borbónicas que os relegaron dos principais cargos políticos e eclesiásticos en Nova España, situación determinante para o estoupido do movemento insurxente e a consumación da independencia.
A mediados do século XVIII os crioulos de orixe española controlaban boa parte do comercio e da propiedade agraria, polo que tiñan un gran poder económico e unha gran consideración social, pero estaban desprazados dos principais cargos políticos en favor dos nados en España.
En Nova España, a lei prohibía o matrimonio entre un funcionario español peninsular en exercicio e unha crioula; é dicir, muller branca nada en América descendente de españois. Isto non impedía que se efectuasen unións de feito entre mulleres crioulas e funcionarios españois.
Victoria Abril
300px|miniatura|. Victoria Mérida Rojas, de nome artístico Victoria Abril, nada en Madrid o 4 de xullo de 1959, é unha actriz e cantante española.
Traxectoria
Empezou traballando no concurso televisivo Un, dos, tres, dirixido e creado por Narciso Ibáñez Serrador, onde se deu a coñecer. Logo saltou ao cine, onde traballou con directores como Pedro Almodóvar, Manuel Gutiérrez Aragón ou Carlos Saura, pero tamén ten unha ampla traxectoria musical.
Vida persoal
Ten dous fillos co director Gérard de Battista. Vive en Francia.
Batallás, Madarnás, O Carballiño
Batallás é un lugar da parroquia de Madarnás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Miriam Beizana Vigo
Traxectoria
Traballa na administración orientada ao sector industrial, aínda que leva escribindo desde moi nova. A súa primeira novela, Marafariña, en parte autobiográfica, conta a historia de amor entre Ruth, unha nova Testemuña de Xehová e Olga, unha moza catalá que chega á aldea na que reside a primeira; esta novela ten unha secuela, Inflorescencia, publicada 3 anos máis tarde. Todas las horas mueren é unha novela curta que, na ficción, foi escrita por Olga a partir dunhas páxinas que comezou a súa nai. Finalmente, escribiu un ensaio sobre o cantante de pop Tino Casal.
Aínda que na súa obra sempre dá protagonismo ás mulleres (xeralmente lesbianas), rexeita a etiqueta de novelas lésbicas dado que non son exclusivas de persoas LGTBI. En palabras da autora:Entre as súas influencias están Fannie Flagg, Virginia Woolf, Carmen Laforet, Rosa Montero e Ana María Matute. Colabora realizando críticas literarias na web A Librería, e realiza artigos no portal de difusión e visibilidade LGTB Hay una lesbiana en mi sopa. Tamén publicou varios relatos, tanto de forma particular como formando parte de antoloxías, como Asalto a Oz ou Misteria I (esta última tras quedar finalista no premio do mesmo nome).
En 2019 publicou xunto a Maite Mosconi a súa primeira obra infantil (e a primeira en lingua galega), Guerreiras de lenda, que inclúe contos e poemas (baseados en lendas reais) e diversas actividades interactivas.
En 2020 publicouse a súa cuarta novela, La herida de la literatura, a primeira co apoio dunha editorial.
Fonteo, Baleira
Santa María de Fonteo é unha parroquia do concello de Baleira. Segundo o IGE en 2013 tiña 64 habitantes.
Xeografía
Ten unha superficie de 4,22 km², e unha altitude media de 600 m. Limita ao norte coa Braña, ao sur con Librán, ao leste con Cubilledo e ao oeste con Montecubeiro (Castroverde). Os seus 64 habitantes están distribuídos en 4 núcleos e 4 lugares. As entidades de poboación son Castiñeiras (13), A Ferraría (15), Fonteo (32) e Río de Castro (4). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son O Barreiro, O Pibidal, Valdeirexe e A Veiguiña.
O seu nome deriva do nacemento do río Eo.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María de Fonteo é de tipo rural e pequenas dimensións, con muros de cachotería e cantería de granito e lousa, e cuberta de lousa a dúas e catro augas. O presbiterio e a nave están comunicados por medio dun arco triunfal de medio punto. O frontis culmina cunha espadana dun só van. No interior consérvase un só retablo na capela maior, de estilo barroco popular.
As Casas Novas, Berdillo, Carballo
As Casas Novas é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 65 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 37 homes e 32 mulleres.
Aeroporto de Puerto Princesa
O aeroporto internacional de Puerto Princesa é un aeroporto filipino que serve a Puerto Princesa, situado na provinacia filipina de Palawan. O aeroporto é a principal porta de entrada ao Parque Nacional do río subterráneo de Puerto Princesa, Patrimonio da Humanidade.
Norma
O termo norma (do latín, "regra"), ten numerosas acepcións:
As Campas, San Simón da Costa, Vilalba
As Campas é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Hippoglossus hippoglossus
Hippoglossus hippoglossus (Linnaeus, 1758) é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos ou dos hipoglosinos, segundo os autores, unha das dúas que integran o xénero Hippoglossus.
É un peixe plano moi grande, o maior de todos eles, chegando a medir 3 ou 4 m de lonxitude e pesar até os 300 kg, aínda os que se ven nas lonxas adoitan seren bastante menores.
Habita no océano Atlántico norte, desde o golfo de Biscaia até o sur de Groenlandia, Terra Nova (Canadá) e o norte dos Estados Unidos (a outra especie do xénero, H. stenolepis, é propia do Pacífico).
O seu crecemento é moi lento e, xunto á elevada idade á que alcanza a madurez sexual, a súa pesca excesiva está poñéndoo en perigo de extinción.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Pleuronectes hippoglossus.
Sadi Carnot
O nome de Sadi Carnot pode referirse a:
Hippoglossus hippoglossus
Taxonomía
Ao longo da historia coñeceuse cos seguintes sinónimos:
Nomes galegos
Hippoglossus hippoglossus coñécese en galego polos nomes de halibut, hipogloso, hipogloso do Atlántico, e fletán branco (para distinguilo do seu parente, máis pequeno e máis famoso na actualidade, o fletán negro, ou fletán propiamente dito.
Características
miniatura|Halibut visto pola cara pigmentada.
Morfoloxía
As principais características do halibut son:
miniatura|Halibuts vistos pola cara cega.
Coloración
A súa coloración, na cara pigmentada, é parda escura uniforme, pero tamén pode ser verde oliva ou gris lousa, e nalgúns individuos pode chegar a ser case negra. A cara cega é abrancazada.
Os individuos xuvenís son máis claros, e adoitan teren unha coloración máis apincarada.
Hábitat
O fletán branco é un peixe bentónico, errante, que vive entre os 50 e os 3.000 m de profundidade, onde a auga ten unha temperatura de entre os 3 e os 8 °C, aínda que ocasionalmente soben máis cerca da superficie.
As larvas son peláxicas, relativamente desvalidas, e andan á deriva até que alcanzan uns 4 cm de lonxitude, cando migran ás partes profundas. Os espécimes xuvenís, entre as idades dos dous e os catro anos, viven cerca da beira do mar, movéndose cara a augas máis profundas a medida que van medrando.
Distribución
O fletán branco distribúese:
Bioloxía
Os fletáns brancos alcanzan a madurez sexual entre os 7 e os 18 anos, cando os machos miden case 110 cm e pesan uns 18 kg, e as femias case 150 cm, cun peso duns 35 kg. A desova prodúcese nos fiordes profundos e ao longo dos taludes continentais. As principais áreas de desova son a costa norueguesa ao norte de Ålesund, ao longo do bordo meridional do arrecife de Escocia-Groenlandia, ao sur do estreito de Davis (entre a costa occidental de Groenlandia e a oriental da illa de Baffin), e en Terra Nova. Cada femia pon de 1,3 a 1,5 millóns de ovos, de case 4 mm de diámetro, que vagan en augas bastante profundas durante de 9 a 16 días, até que eclosionan as larvas, que miden entre 6 e 7 mm. As larvas aliméntanse de plancto e, cando alcanzan case 35 mm de lonxitude, sofren a metamorfose cara a forma de peixes planos que teñen de adultos. Cando os xuvenís acadan de 5 a 7 cm de lonxitude, descenden ao fondo, a 30–100 m de profundidade. Pasan o seu primeiro anos en augas relativamente pouco profundas, e van desprazándose gradualmente, a medida que van medrando, a maiores profundidades.
Os halibuts xuvenís aliméntanse de pequenos invertebrados bentónicos; os medianos, de camaróns, cangrexos e outros crustáceos, así mesmo bentónicos, e de pequenos peixes, e os adultos son depredadores moi voraces que se alimentan de peixes, principalmente de bacallaus, fogueiros e Sebastes marinus (unha cabra de altura nórdica). A vida destes peixes pode alcanzar os 50 anos.
Pesca e usos
Os fletáns brancos captúranse sobre todo con anzol e liña, pero tamén aparecen en redes de arrastre; en Noruega empréganse redes especiais para apañalos en augas profundas. Debido á súa lenta taxa de crecemento, e á elevada idade á que adquiren a madureza sexual, as súas poboacións pódense ver afectadas seriamente pola sobreexplotación pesqueira e, de feito, xa diminuíu drasticamente en todas as súas áreas de dispersión. Por iso a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualificou a situación desta especie como EN (ameazada de extinción). A carne do fletán branco é moi olorosa e apreciada gastronomicamente. O peixe comercialízase fresco, salgado ou afumado. Os individuos de gran tamaño córtanse en tiras que, en Islandia se secan e comercializan como rackling.
Ademais de ser obxecto de consumo fresco, salgado ou afumado, utilizouse antigamente para extraer do seu fígado o aceite de fígado de halibut, ou de hipopgloso, rico en vitaminas A e D, usado do mesmo xeito que o aceite de fígado de bacallau.
Nota sobre os nomes dos fletáns
O nome fletán empezou a coñecerse e usarse en Galicia hai pouco tempo, alá pola primavera de 1995, cando todos os medios de comunicación falaban da guerra do fletán (aínda que esta guerra foi polo fletán negro). Até ese momento, os galegos (e todos os españois) coñeciamos tan só a un seu parente, do que se ocupa este artigo, Hippoglossus hippoglossus, que ás veces chegaba aos portos galegos, coñeciámolo polo seu nome inglés, halibut, ou ben polo cultismo hippogloso, derivado do seu nome científico. Os mariñeiros galegos levaban anos pescando no gran banco de Terra Nova a especie que os canadenses de fala francesa chamaban flétan noir, para distinguilo do auténtico flétan, o Hippoglossus hipoglosssus, xa que, ademais do tamaño, distínguese por ter a cara pigmentada máis escura. Os mariñeiros galegos adoptaron o nome francés como fletán e, como consecuencia do conflito con Canadá e a súa repercusión nos medios de comunicación, o termo comezou a usarse en toda Galicia e en toda España. Hai que sinalar que, na bibliografía en francés, a especie que nos ocupa tamén ten varios sinónimos: flétan de l'Atlantique e flétan blanc.
Fumaces e A Trepa (homónimos)
O topónimo Fumaces e A Trepa pode referirse a:
Esgueva, Madarnás, O Carballiño
Esgueva é un lugar da parroquia de Madarnás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o Instituto Nacional de Estadística e do IGE en 2011 tiña 49 habitantes (32 eran e 17 mulleres), dous máis ca en 2010 (31 homes e 16 mulleres).
A aldea está á beira da estrada OU-902, que une O Carballiño co Irixo e Lalín. Neste lugar está a Insua dos Poetas, a carón do río Pedriña.
La Fura dels Baus
miniatura|dereita|La Fura dels Baus en Supreme Court Gardens, Perth - abrindo o Perth International Arts Festival 2010. La Fura dels Baus é un grupo de teatro de orixe catalá creado en 1979 por Marcel·lí Antúnez Roca, Carlus Padrissa, Pere Tantinyà, Quico Palomar e Teresa Puig.
Obras
right|miniatura|250px|Naumon
Paparazzi (canción)
miniatura|Logotipo da canción. "Paparazzi" é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga e Rob Fusari e producida por Rob Fusari. A canción está incluída no seu primeiro álbum de estudio The Fame, e foi lanzada como quinto e último sinxelo do álbum.
This Will Destroy You
This Will Destroy You (abreviado como TWDY) é unha banda estadounidense de post-rock procedente de San Marcos, Texas, e formada no ano 2004. O grupo compón normalmente longas pezas atmosféricas instrumentais, con guitarras con moitas capas de efectos e un grande uso da dinámica. O seu cuarto álbum, Another Language, publicado no ano 2014, entrou na lista Billboard Heatseekers no número 7.
Frederico II de Prusia
miniatura| Frederico II de Prusia, tamén coñecido como Frederico II o Grande, nado en Berlín o 24 de xaneiro de 1712 e finado en Potsdam o 17 de agosto de 1786, foi rei de Prusia dende 1746 ata a súa morte.
Traxectoria
miniatura|120px|esquerda|Frederico II de Prusia no [[anverso dun tálero de 1777 cuñado en Berlín]] Era fillo de Frederico Guillerme I e de Sofía Dorotea de Hannover, pertencentes á dinastía Hohenzollern.
Como rei foi un déspota ilustrado. Está considerado como un dos xenerais máis brillantes da historia, de modo que o mesmo Napoleón Bonaparte se inspirou nas súas campañas militares, coma as da Guerra de Sucesión Austríaca. Tamén se adicou á filosofía, e escribiu múltiples versos e ensaios, coma Anti Maquiavelo ou Historia do meu tempo.
Un forte crecemento demográfico, o desenvolvemento da industria e a mellora do exército forman parte do legado que deixou este rei a Prusia, ademais da anexión de Silesia, Baviera e parte de Polonia.
Morreu sen fillos e sucedeuno o seu sobriño Frederico Guillerme II.
WilliamsF1
thumb|Williams Martini Racing (2014-2018) thumb|Logo ROKiT Williams F1 (2019–2020)
Williams Grand Prix Engineering Limited (fwb: WGF1), que compite na Fórmula Un como "Williams Racing", é un equipo e construtor británico de Fórmula Un. Fundado e dirixido polo propietario Sir Frank Williams e o enxeñeiro de automoción Patrick Head. O equipo formouse en logo de dous intentos fracasados de Frank Williams de dirixir dous equipos anteriormente: Frank Williams Racing Cars (1969 a 1975) e Wolf-Williams Racing (1976). Todos os chasis Williams F1 chámanse "FW" e logo un número, sendo o FW as iniciais do dono do equipo, Frank Williams. O equipo logrou grandes éxitos nos anos 80 e 90 e segue sendo un dos grandes equipos da Fórmula 1.
A primeira carreira do equipo foi o Gran Premio de España de 1977, onde o novo equipo correu un chasis March para Patrick Nève. Williams comezou a fabricar os seus propios coches ao ano seguinte, e Clay Regazzoni gañou a primeira carreira de Williams no Gran Premio do Reino Unido de 1979. No Gran Premio de Gran Bretaña de 1997, Jacques Villeneuve logrou a vitoria número 100 do equipo, facendo de Williams un dos únicos catro equipos da Fórmula Un, xunto á Ferrari, McLaren, e Mercedes en gañar 100 carreiras. Williams gañou nove Campionatos de Construtores entre e. Este foi un récord ata que Ferrari gañou o seu décimo campionato en. Gañaron o seu primeiro campionato mundial co piloto Alan Jones en. Logo seguíronlle Keke Rosberg en, Nelson Piquet en , Nigel Mansell en , Alain Prost en , Damon Hill en e Jacques Villeneuve en. Os últimos deses catro campionatos logrounos o equipo xunto cos motores Renault V10 que dominaron os anos 90. O equipo é coñecido por darlle máis importancia ao campionato de construtores. Gañaron 9 títulos de construtores e só 7 de pilotos.
As mellores temporadas da escudaría foron as de e. Nestas tempadas obtiveron ademais do mundial de construtores, o mundial de pilotos. Os Williams FW14 e o FW15 eran un verdadeiro alarde de electrónica. Parte desa electrónica que utilizaba o equipo foi prohibida pola FIA posteriormente.
A tempada de Fórmula 1 de ficou marcada pola contratación de Ayrton Senna e a súa morte no Gran Premio de San Marino, ao volante dun Williams. Frank Williams, Patrick Head e Adrian Newey (Os dous últimos deseñadores do coche) foron procesados, máis non foron condenados. David Coulthard e Nigel Mansell remataron ese ano a tempada, e tamén ese ano Damon Hill perdeu o título de pilotos por un punto.
A fase máis vitoriosa da Williams acabou en, en gran parte pola perda dos motores Renault, que retiráronse da Fórmula 1. Nas temporadas de e  cos motores non-oficiais da Renault, Mecachrome e Supertec respectivamente, Williams conquistou os postos 3° e 5° no campionato de construtores, sen oportunidades de vitoria.
Williams traballou con moitos fabricantes de motores, o máis exitoso con Renault, gañando cinco dos seus nove títulos de construtores coa compañía francesa. Xunto con Ferrari, McLaren,  Benetton e  Renault, Williams forma parte dun grupo de cinco equipos que gañaron varios campionatos de construtores entre 1979 e 2008 e varios campionatos de pilotos entre 1984 e 2008.
Williams F1 tamén ten intereses comerciais máis alá das carreiras de Fórmula Un. Con sede en Grove, Oxfordshire, Reino Unido, Williams estableceu Williams Advanced Engineering e Williams Hybrid Power que toman a tecnoloxía desenvolvida orixinalmente para a Fórmula Un e a adaptan para aplicacións comerciais. En abril de 2014, Williams Hybrid Power vendeuse a GKN. Williams Advanced Engineering tivo un centro tecnolóxico en Qatar ata que pechouse en 2014.
Orixes
Frank Williams comezou co actual equipo Williams en 1977 despois de que co seu anterior equipo, Frank Williams Racing Cars, non conseguiu o éxito que desexaba. A pesar da promesa dun novo propietario, o millonario canadense Walter Wolf e o reencontro do equipo como Wolf-Williams Racing en, os autos non eran competitivos. Williams deixou o Walter Wolf Racing e trasladouse a cidade de Didcot para reconstruír o seu equipo como "Williams Grand Prix Engineering". Frank recrutou a o novo enxeñeiro Patrick Head para traballar para o equipo, creando a sociedade "Williams-Head".
Propiedade
Reuters anunciou o 20 de novembro de 2009 que Williams e Patrick Head venderan unha participación minoritaria do equipo a unha sociedade de investimento austríaco liderada por Toto Wolff Quen dixo que era puramente unha decisión comercial.
En febreiro de 2011, Williams F1 anunciou plans para ampliar capital través dunha Oferta pública de venda (OPV) na Frankfurt Stock Exchange (FWB) en marzo de 2011, quedando Sir Frank Williams como accionista maioritario e director do equipo trala OPV.
En febreiro de 2017, a propiedade era a seguinte: Frank Williams (52´25%); Brad Hollinger (14´75%); Patrick Head 9%; 20% no mercado público; e o 4% está a cargo do empregado do fondo fiduciario.
En 2020, tras máis de 40 anos de participación e a pesar do prestixio acumulado no campo da Fórmula 1, o equipo foi adquirido polo holding financeiro Dorilton Capital, quen comprou o equipo á familia Williams en agosto e presentou a súa nova directiva en setembro de 2020.
Tempada de 1977
Williams participou cun March 761 na tempada. O único piloto Patrick Nève apareceu en 11 carreiras ese ano, debutando no Gran Premio de España de 1977. O novo equipo non conseguiu lograr un punto, alcanzando un mellor final de 7º en Italia.
Tempada de 1978
miniatura| left | O [[Williams FW06 de 1978 en Silverstone en 2007]] Para a tempada, Patrick Head deseñou o seu primeiro automóbil Williams: o FW06. Williams contratou ao piloto australiano Alan Jones, que vencera en Austria na tempada anterior para un devastado equipo Shadow trala morte do seu piloto principal, Tom Pryce. A primeira carreira de Jones para o equipo foi o Gran Premio da Arxentina de 1978 onde cualificou o único auto de Williams na 14ª posición, pero retirouse logo de 36 voltas cun fallo no sistema de combustible. O equipo logrou os seus primeiros puntos de campionato dúas roldas despois no Gran Premio de Suráfrica de 1978 cando Jones terminou cuarto. Williams conseguiu o seu primeiro podio en Estados Unidos, onde o australiano quedou en segundo lugar, preto de 20 segundos por detrás do Ferrari do futuro piloto de Williams Carlos Reutemann. Williams finalizou a tempada na décima posición no Campionato de Construtores, cuns respectables 16 puntos, mentres que Alan Jones terminou 12º no Campionato de Pilotos. Cara a finais de 1978 Frank Williams recrutou a Frank Dernie para unirse a Patrick Head na oficina de deseño.
Tempada de 1979
Head deseñou o FW07 para a tempada con Frank Dernie facendo o desenvolvemento aerodinámico. Este foi o primeiro coche con efecto solo, unha tecnoloxía introducida por Colin Chapman e Team Lotus. Williams tamén adheriuse a proposición da Formula One Constructors Association (FOCA) para os equipos presentaran dous coches, polo que contratouse ao piloto suízo Clay Regazzoni. Non foi ata a sétima rolda do campionato, Mónaco, no que conseguiron unha posición dentro dos puntos. Regazzoni estivo preto de lograr a primeira vitoria do equipo pero terminou en segundo lugar, a menos dun segundo por detrás do gañador da carreira Jody Scheckter. A seguinte rolda en Dijon é recordada pola derradeira volta entre René Arnoux e Gilles Villeneuve, pero tamén viu a ambos coches rematar nos puntos por primeira vez, Jones foi o cuarto con Regazzoni sexto. A primeira vitoria do equipo foi no Reino Unido. Cando Regazzoni terminou case 25 segundos por diante do segundo clasificado.
Os grandes éxitos seguiron cando os coches de Williams acabaron primeiro e segundo na seguinte rolda en Hockenheim, Alan Jones, dous segundos por diante de Regazzoni. Jones sumou outras dúas vitorias para conseguir tres vitorias consecutivas, en Österreichring, terminou medio minuto por diante do Ferrari de Gilles Villeneuve e en Zandvoort. Scheckter terminou a racha gañadora de Williams cando gañou na casa co Ferrari en Italia, Regazzoni terminou a terceiro por detrás dos Ferraris. Alan Jones conseguiu outra vitoria na penúltima carreira en Montreal para encabezar unha gran tempada.
Williams mellorou moito no Campionato de Construtores, terminando segundo, oito lugares máis arriba que o ano anterior, e logrando 59 puntos máis. Alan Jones foi o piloto máis próximo ao dúo de Ferrari, Villeneuve e o campión de 1979 Jody Scheckter. Jones logrou 43 puntos, 17 detrás de Scheckter, mentres que o compañeiro de Jones, Regazzoni, estaba a dous lugares detrás del con 32 puntos.
Tempada de 1980
Durante a tempada de 1980, Alan Jones asociouse co arxentino Carlos Reutemann. O equipo comezou ben no campionato, con Jones gañando a primeira rolda da tempada en Arxentina. Jones gañou catro carreiras: Paul Ricard, Brands Hatch, Montreal e a rolda final en Watkins Glen. Jones converteuse no primeiro dos sete pilotos de Williams en gañar o Campionato de Pilotos, 17 puntos por diante do Brabham de Nelson Piquet. Williams tamén gañou o seu primeiro Campionato de Construtores, logrando 120 puntos, case o dobre de Ligier.
Tempada de 1981
O dúo gañou catro carreiras para o equipo Williams na tempada. Alan Jones gañou na primeira rolda en Long Beach e a rolda final en Las Vegas, mentres Carlos Reutemann gañou na segunda rolda en Jacarepaguá e a quinta rolda en Zolder. Williams gañou o título de Construtores por segundo ano consecutivo, logrando 95 puntos, 34 puntos máis que Brabham en segundo lugar.
Tempada de 1982
miniatura| [[Williams FW08|FW08 de Keke Rosberg usado durante a tempada, cando Rosberg gañou o campionato de pilotos só logrando unha única vitoria durante a tempada]] Alan Jones retirouse da Fórmula Un (aínda que volvería un ano máis tarde para unha única carreira co equipo Arrows). O australiano foi substituído polo piloto finlandés, Keke Rosberg, que non lograra nin un único punto de campionato o ano anterior. Gañou o título de pilotos ese ano malia gañar só unha carreira, o Gran Premio de Suíza de 1982 en Dijon-Prenois. O compañeiro de equipo de Rosberg, Reutemann, terminou no 16º posto logo de abandonar a Fórmula 1 despois de disputar só dúas carreiras da nova tempada. O seu asento ocupouno Mario Andretti para o Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982 antes de que Derek Daly o ocupara para o resto do ano. O equipo de Williams acabou cuarto no Campionato de Construtores ese ano, 16 puntos detrás do primeiro lugar de Ferrari.
Ao final da tempada, Frank Williams decatouse que para competir nos niveis máis altos da Fórmula 1 precisaba do apoio dun dos principais fabricantes de motores, como Renault ou BMW, que poderían fornecer ao seu equipo cun motor turbo.
Tempada de 1983
Frank Williams mirou para Honda, que desenvolvera o seu propio motor turbo V6 co equipo Spirit. Firmouse un acordo entre Honda e Williams a principios de 1983 e o equipo utilizou os motores para a tempada de. Ata entón, para a tempada, Williams continuou usando o motor Ford agás na última carreira do ano en Suráfrica onde Keke Rosberg logrou un alentador quinto lugar. O equipo terminou cuarto no Campionato de Construtores, logrando 36 puntos, incluíndo unha vitoria para Rosberg en Mónaco.
Tempada de 1984
Para a tempada, Patrick Head deseñou o FW09 de estraña forma. Keke Rosberg gañou o Gran Premio de Dallas e conseguiu o segundo na carreira de apertura no Brasil. O compañeiro de equipo de Rosberg, Jacques Laffite, quedou 14º no Campionato de Pilotos con cinco puntos. O equipo terminou sexto con 25´5 puntos, con Rosberg oitavo no Campionato de Pilotos.
Tempada de 1985
miniatura| Williams FW10 de [[Nigel Mansell usado durante a tempada ]] En, Head deseñou o FW10, o primeiro chasis do equipo en empregar a tecnoloxía da fibra de carbono na que foi pioneira no equipo de McLaren. O piloto británico Nigel Mansell uniuse ao equipo co seu compañeiro Rosberg. O equipo logrou catro vitorias con Rosberg no Gran Premio de Detroit de 1985 e o Gran Premio de Australia de 1985, e Mansell gañou o Gran Premio de Europa de 1985 e o Gran Premio de Suráfrica de 1985. Williams terminou terceiro no Campionato de Construtores, logrando 71 puntos.
Durante a cualificación para o Gran Premio do Reino Unido de 1985 en Silverstone, Rosberg percorreu o circuíto ultra rápido de 4´719 km en 1:05.591 cunha velocidade media de 259´005 km/h, a volta máis rápida rexistrada no historial de Fórmula Un ata ese momento.
Desde 1985 ata finais da tempada de 1993, os coches de Williams correron coa livrea amarelo, azul e branco de Canon.
Tempada de 1986
En marzo de 1986, Frank Williams enfrontouse ao desafío máis grave da súa vida. Ao regresar ao aeroporto de Niza, Francia, logo das probas previas á tempada no Circuíto Paul Ricard, viuse involucrado nun accidente de tráfico que o deixou paralítico. Non volveu aos boxes por case un ano. Malia a falta de presenza na pista, o equipo de Williams gañou nove Grandes Premios e o Campionato de Construtores e estivo a piques de gañar o Campionato de Pilotos con Nigel Mansell, pero o pneumático traseiro esquerdo do piloto británico rebentou na última rolda da tempada, en Australia, mentres que o seu rival e compañeiro de equipo, Nelson Piquet fixo unha parada pouco despois da retirada de Mansell como precaución. Isto permitiu a Alain Prost defender o seu título con éxito, a pesar de ter nun coche inferior.
Tempada de 1987
miniatura| [[Williams FW11|FW11B de foi o único  Williams con motor Honda que gañou un Campionato de Pilotos]] A tempada deu á sociedade Williams-Honda o seu primeiro e único título de Pilotos nas mans de Nelson Piquet. Piquet gañou tres carreiras e logrou 76 puntos, 73 puntos validos (os mellores 11 resultados contabilizados) en relación ao Campionato de Pilotos. O seu compañeiro de equipo Mansell quedou en segundo lugar con seis vitorias e 61 puntos na tempada. O equipo de Williams gañou o Campionato de Construtores por segundo ano consecutivo, logrando 137 puntos, 61 puntos por diante dos seus rivais máis próximos, McLaren. Malia este éxito, Honda finalizou a súa colaboración con Williams ao final de ano en favor de McLaren e continuou con Lotus.
Motores Judd (1988)
Incapaz de lograr un acordo con outro gran fabricante de motores, Williams utilizou o motor atmosférico de Judd para a tempada. Isto deixounos cun déficit de potencia significativo en comparación cos seus rivais con motor turbo. Piquet deixou Williams para unirse a Lotus que mantivo os seus motores Honda para a tempada de 1988, axudado por Satoru Nakajima como piloto número 2 para Piquet. Williams contratou ao italiano Riccardo Patrese para substituír a Piquet. O equipo non gañou unha carreira nesa tempada e terminou sétimo no Campionato de Construtores, logrando 20 puntos. Os momentos máis destacados da tempada foron dous segundos postos de Mansell, no Gran Premio do Reino Unido de 1988 e no Gran Premio de España de 1988. Cando Mansell viuse obrigado a perder dúas carreiras debido a unha enfermidade, foi substituído por Martin Brundle e despois por Jean-Louis Schlesser.
Motores Renault (1989–1997)
O equipo conseguiu un contrato de motores con Renault en. Os motores Renault posteriormente levaron aos pilotos de Williams a outros catro campionatos e a cinco campionatos de construtores ata a saída de Renault da Fórmula Un a finais de. A combinación do potente motor de Renault e os coñecementos de deseño de Adrian Newey levaron a williams a un período particularmente dominante a mediados da década de 1990. Mansell fixo unha tempada récord en 1992, gañando o título en tempo récord e liderando moitas carreiras desde a pole ata o final. Algúns sosteñen que os Williams FW14 B e FW15C foron "os autos máis avanzados tecnoloxicamente que que xamais competiron na Fórmula Un".
Candaído, San Simón da Costa, Vilalba
Candaído é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
WilliamsF1
Tempada de 1989
thumb|[[Williams FW12C, o primeiro propulsado por un motor Renault]] A era Renault comezou en, con Riccardo Patrese e Thierry Boutsen ao volante dos dous coches Williams. Boutsen substituíu a Mansell, quen asinara un contrato con Ferrari. O primeiro Gran Premio no Brasil foi un que o equipo preferiría esquecer: Boutsen retirouse cun fallo no motor e Patrese cunha falla no alternador. Williams logrou volver á pista con Boutsen rematando cuarto na seguinte carreira en Italia, logrando o equipo tres puntos. Dúas carreiras máis tarde no Gran Premio de México, o equipo logrou o seu primeiro podio co motor Renault, xa que Patrese quedou segundo, 15 segundos por detrás de Ayrton Senna primeiro. Na seguinte carreira, Patrese volveu quedar segundo, comezando desde o 14º posto da grella, e Boutsen rematou en 6º lugar. Na sexta rolda no Canadá, Williams non só logrou a súa primeira vitoria co motor Renault senón tamén o seu primeiro dobrete, Boutsen quedou primeiro seguido de Patrese segundo. Isto deu ao equipo 15 puntos. Williams quedou segundo no Campionato de Construtores, anotando 77 puntos, 64 puntos por detrás de McLaren. Patrese terminou 3º no Campionato de Pilotos con 40 puntos, 41 puntos por detrás do segundo clasificado Alain Prost. Boutsen terminou quinto no campionato con 37 puntos despois de gañar tamén en Australia. A vitoria de Boutsen deulle a Williams a distinción de gañar tanto o primeiro como o último Gran Premio da década de 1980.
Tempada 1990
Na tempada de, Williams mantivo a Patrese e Boutsen como pilotos do equipo. O equipo anotou 20 puntos menos que o ano anterior e quedou cuarto no Campionato de Construtores dúas posicións por debaixo que en 1989. No Campionato de Pilotos, Boutsen quedou sexto con 34 puntos e Patrese no sétimo con 23 puntos.
Tempada 1991
thumb|[[Gran Premio do Reino Unido de 1991, Nigel Mansell, levando a Ayrton Senna de regreso aos boxes de Silverstone despois de que Senna quedara sen combustible]] Boutsen deixou Williams e uniuse á Ligier ao comezo da tempada. O seu substituto foi un Nigel Mansell que regresou, e pasara as dúas tempadas anteriores pilotando para a Ferrari. Williams tamén recrutou ao futuro campión do mundo de 1996, Damon Hill, como piloto de reserva. Williams non conseguiu rematar o primeiro Gran Premio da tempada, o Gran Premio dos Estados Unidos, con ambos pilotos retirándose debido a problemas na caixa de cambios. Patrese volveu á pista co equipo no seguinte Gran Premio en Interlagos, quedando segundo detrás do Ayrton Senna de McLaren. O Gran Premio de San Marino de 1991 viu a ambos os coches retirándose unha vez máis, con Mansell chocando e Patrese sufrindo unha falla eléctrica. O Gran Premio de Mónaco viu a Mansell rematando nos puntos, quedando segundo. Na seguinte carreira, o Gran Premio do Canadá, Williams bloqueou a primeira fila só para que Patrese retrocedese con problemas na caixa de cambios e Mansell retirarase do liderado na última volta debido a un fallo eléctrico. Na seguinte carreira en México, Williams logrou un dobrete, con Patrese rematando primeiro e Mansell rematando segundo. Williams tivo entón unha serie de vitorias, con Mansell gañando o Gran Premio de Francia, cinco segundos por diante do Ferrari de Alain Prost. Mansell gañou de novo no Gran Premio de Gran Bretaña, había catro anos que un británico gañara o Gran Premio, Mansell gañouno en 1987. Tres vitorias consecutivas convertéronse en catro cando Mansell gañou de novo en Alemaña, con Patrese a uns 10 segundos del no segundo lugar. Senna puxo fin á serie de vitorias de Williams gañando en Hungría, rematando cinco segundos por diante de Mansell. Máis tarde, Mansell gañou o Gran Premio de Italia e o Gran Premio de España, mentres que Patrese gañou o Gran Premio de Portugal despois de que a carreira de Mansell quedara estragada por unha parada en boxes marrada na que só se colocaron tres porcas das rodas. Williams terminou segundo no Campionato de Construtores, anotando 125 puntos en total, 14 puntos por detrás de McLaren. Mansell terminou segundo no Campionato de Pilotos con 72 puntos, a 24 puntos de Senna.
Tempada 1992
thumb|[[Nigel Mansell Williams FW14B usado para a tempada cando gañou o Campionato de Pilotos e o equipo gañou o Campionato de Construtores]]
Williams deu un paso máis para a tempada de, mantendo a súa formación de pilotos de formada por Patrese e Mansell. Mansell dominou a primeira rolda en Suráfrica, clasificándose na pole position e gañando a carreira por 24 segundos ao seu compañeiro de equipo, Patrese. Nigel Mansell gañou as seguintes catro roldas para Williams, na Cidade de México, Interlagos, Cataluña e Imola, Patrese quedou segundo en todos menos un (o Gran Premio de España en Cataluña, onde se retirou logo de facer un trompo). As cinco vitorias de Mansell nas cinco primeiras carreiras foron un novo récord na Fórmula Un. Senna gañou a seguinte carreira en Mónaco, por diante dos dous coches Williams, que terminaron segundo e terceiro. Na seguinte carreira, no Canadá, os dous coches Williams retiráronse, Mansell saíuse ao entrar na curva final (afirmou que Senna o empuxou) e Patrese tivo un fallo na caixa de cambios. Mansell rexistrou catro vitorias máis nos Gran Premio, incluíndo o Gran Premio do Reino Unido de 1992. (Na rolda final, en Adelaida, os dous coches Williams retiráronse de novo, Mansell despois de que Senna chocase violentamente contra el, e Patrese con problemas eléctricos). Williams gañou o Campionato de Construtores con 164 puntos, 65 puntos máis que o segundo McLaren. Mansell converteuse en campión do mundo, anotando 108 puntos, e Patrese quedou segundo con 56 puntos. Co primeiro posto en nove carreiras, Mansell establecera un novo récord de vitorias dun só piloto nun ano.
A pesar diso, parecía haber un trastorno significativo en Williams para 1993. Alain Prost puxo fin ao seu ano sabático de competición tras o seu despedimento en pola Scuderia Ferrari, e Williams estaba interesado en traelo. Ao mesmo tempo, co contrato de Ayrton Senna con McLaren estaba rematando, así como o contrato de motor do equipo con Honda, e desde facía tempo expresaba o seu desexo de pilotar unha das máquinas Williams. Patrese decidiu deixar o equipo no medio disto, uníndose a Michael Schumacher en Benetton. Prost eventualmente chegaría a un acordo, e isto provocaría un efecto dominó que chegou máis aló da F1 e tamén ata o PPG IndyCar Series.
Mansell e Prost foran compañeiros de equipo en Ferrari en 1990, e a fricción entre os dous pilotos case levou a Mansell a retirarse da condución despois da tempada. Así, Mansell non tiña ganas de correr con Prost como compañeiro de equipo de novo e decidiu levar a súa experiencia de piloto a outro lugar. Como aconteceu así, un asento abriuse en Newman/Haas Racing na Serie IndyCar cando Michael Andretti, o campión da serie de 1991, uniuse ao Campionato do Mundo de Fórmula Un para 1993 en substitución de Gerhard Berger en McLaren. Mansell, así, asinou para conducir para Newman/Haas xunto ao pai de Michael Mario Andretti.
Como se indicou anteriormente, McLaren tamén estaba perdendo a subministración de motores Honda ao final da tempada de 1992. Senna tiña a esperanza de que o equipo puidese conseguir unha subministración de motores de Renault, e cando non conseguiron convencer a Renault de que o fixera, Senna decidiu achegarse á organización Williams cunha oferta para pilotar o vello vehículo de Patrese e facelo sen cobrar un salario. Non obstante, como parte dos termos do contrato que asinara con Williams, Prost recibiu o poder de veto sobre quen o equipo contrataría como seu compañeiro de equipo. Rexeitou pilotoar xunto a Senna de novo, xa que aínda tiña problemas con el derivados do seu tempo xuntos en McLaren. Senna, que criticou a Prost pola decisión, finalmente volvería a McLaren durante un último ano pilotando máquinas propulsadas por Ford, facéndoo carreira a carreira durante toda a tempada. Mentres tanto, Williams ascendeu a Damon Hill para substituír a Patrese no seu outro asento.
Tempada 1993
O Williams FW15C era un coche extremadamente dominante, con suspensión activa e sistemas de control de tracción máis aló de calquera cousa dispoñible para os outros equipos. Prost gañou no seu debut co equipo en Suráfrica e, como Mansell, dominou a fin de semana, tomando a pole position e rematando un minuto por diante de Senna, que foi segundo. O seguinte Gran Premio, o Gran Premio do Brasil de 1993 viu a Prost chocar co Minardi de Christian Fittipaldi baixo a choiva na volta 29, mentres que Hill logrou o seu primeiro podio, segundo, a 16 segundos de Senna. Prost gañou tres dos catro seguintes Grandes Premios para Williams, e Senna gañou a outra carreira. Prost e Hill máis tarde marcaron un dobrete en Francia: o único dobrete da tempada para Williams. Prost gañou os dous seguintes Grandes Premios en Silverstone e Hockenheim. Hill demostrou ser competitivo especialmente na segunda metade da tempada. Os problemas mecánicos custáronlle a Hill liderar en Gran Bretaña e Alemaña, pero gañou os seguintes tres Grandes Premios en Hungría, o Bélxica e Italia que o levou ao segundo posto da clasificación, ademais de darlle a posibilidade de facerse co título de Pilotos. Despois de Italia, Williams non gañaría un Gran Premio durante o resto da tempada, xa que un mozo, Michael Schumacher gañou a seguinte carreira en Portugal, e Senna levouse os de Xapón e Australia para superar a Hill nos puntos. Williams mantivo o seu título de Construtores, 84 puntos por diante do McLaren, segundo clasificado. Prost logrou o Campionato de Pilotos en Portugal e terminou a tempada 26 puntos por diante do segundo clasificado Senna.
Baseándose na súa vitoria no Campionato do Mundo de 1992, Mansell recibiría o coche número 1 para a tempada de 1993, e o seu compañeiro de equipo portou o número 2. Porén, o paso de Mansell á serie IndyCar significou que o número 1 non fose utilizado, en cambio, o equipo recibiu o número 0, que colocouse no coche de Hill, mentres que a Prost recibiu o número 2.
1993 marcou a última tempada que Williams realizou con Canon como o seu principal patrocinador.
Tempada 1994
thumb|[[Williams FW16B usado na segunda metade da tempada de 1994 cando Rothmans debutou como o principal patrocinador do equipo]]
Durante a tempada, Williams utilizou o FW16 (desenvolvido durante a pretempada) e o FW16B (con sidepods máis curtos e optimizado para as normas de chan revisadas que se introduciron durante a tempada).
Despois de que Canon deixara o equipo, Williams asinou un contrato coa compañía de tabaco Rothmans International para, e a súa marca homónima converteuse no seu patrocinador principal desde 1994 ata.
A diferenza da tempada de 1992, Williams puido fichar a Ayrton Senna. O poder de veto mencionado anteriormente escrito no contrato de Alain Prost só era válido para a tempada de 1993, polo que Senna podía unirse a Williams para 1994 se así o desexaba. Agora que estaba libre e claro para facelo sen ningún tipo de interferencia, e que McLaren pasaba por máis problemas cos provedores de motores, Senna finalmente puido cumprir o seu desexo de pilotar para o equipo que defendeu dúas veces o campionato de F1. Prost decidiu saír da cima, xa que pouco despois de asinar Senna anunciou a súa retirada do automovilismo.
Dado que este era o mesmo equipo que gañara os dous Campionatos do Mundo anteriores con coches moi superiores, Senna era un favorito natural e presunto para o título na pretempada, co piloto de segundo ano Damon Hill destinado a desempeñar o papel secundario. Entre eles, Prost, Senna e Hill gañaran todas as carreiras en 1993, excepto unha, que gañou Michael Schumacher de Benetton.
Trofeo Teresa Herrera 1954
O Trofeo Teresa Herrera de 1954 foi a novena edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 29 de xuño de 1954 a partido único. O campión foi o Sevilla, que derrotou por 3-2 ao desaparecido Helsingborgs sueco.
WilliamsF1
Tempada 1994
Do mesmo xeito que en 1993, os coches de Williams recibiron os números 0 e 2, tras a vitoria de Prost no campionato de 1993 e a posterior retirada. Hill retivo o número 0, mentres que o coche de Senna recibiu o número 2.
As primeiras catro roldas gañounas Michael Schumacher no Benetton-Ford. Senna logrou a pole nas dúas primeiras carreiras pero non conseguiu rematar ningunha delas. Na terceira carreira, o Gran Premio de San Marino de 1994 en Imola, Senna volveu lograr a pole position, pero estivo implicado nun accidente mortal na segunda curva tras completar seis voltas. As repercusións do accidente mortal de Senna foron graves para o propio equipo, xa que os fiscais italianos intentaron cargar contra o equipo e Frank Williams por homicidio involuntario, un episodio que non rematou ata 2005. Na seguinte carreira en Mónaco, Damon Hill foi o único Williams na grella, como unha mostra de respecto a Senna, e retirouse na primeira volta. Desde a morte de Senna, todos os coches de Fórmula 1 de Williams levaban un 'S' de Senna na súa librea na súa honra e para simbolizar o apoio continuo do equipo ao Instituto Ayrton Senna, pero os coches a partir de xa non levaran o S de Senna, co CEO Capito dicindo que era hora de "avanzar".
Na seguinte carreira en España, Williams trouxo ao piloto de probas David Coulthard como novo compañeiro de equipo de Hill. Hill logrou a primeira vitoria do equipo da tempada, por case medio minuto sobre Schumacher de Benetton, mentres que Coulthard retiraríase por un problema eléctrico. En Montreal, os dous coches Williams terminaron nos puntos por primeira vez nesa tempada, con Hill segundo e Coulthard quinto. En Francia, Nigel Mansell substituíu a Coulthard (na primeira das catro aparicións), a instancias de Renault. En Silverstone, Damon Hill logrou o que non conseguira o seu pai, dúas veces campión do mundo de Fórmula Un Graham Hill, gañar o Gran Premio de Gran Bretaña. Hill pechou a diferenza de puntos con Schumacher, quen foi descualificado do primeiro posto en Spa despois de que os Comisarios atoparan irregularidades no piso do seu Benetton. Foi sancionado para as dúas seguintes carreiras, e Hill aproveitou isto con vitorias en Italia e un dobrete de Williams en Portugal.
A falta de tres carreiras, o campión de 1992 Nigel Mansell regresou á CART (onde concluíra a tempada) para substituír a Coulthard durante o resto da tempada. Mansell recibiría aproximadamente 900.000 libras por carreira, mentres que Hill recibíu 300.000 libras durante toda a tempada, aínda que Hill permaneceu como piloto principal.
Schumacher regresou despois da súa suspensión para o Gran Premio de Europa, que gañou por uns 25 segundos, para tomar unha vantaxe de 5 puntos na penúltima rolda no Xapón. A carreira no Xapón celebrouse baixo unha choiva torrencial, con Hill logrando gañar a carreira reiniciada, por tres segundos en total sobre Schumacher, que terminou segundo. Entrando na rolda final en Adelaida, Schumacher lideraba sobre Hill por un só punto. Mansell logrou a pole para Williams, pero tivo un mal comezo que permitiu que Hill e Schumacher loitaran polo liderado e polo título de 1994. A metade da carreira, a necesidade percibida de Schumacher dunha configuración de baixa carga aerodinámica custoulle, xa que perdeu o control e golpeou o muro exterior na quinta curva (fora da vista de Hill). Mentres Schumacher se recuperaba, Hill chegou á volta da curva e intentou adiantar na seguinte curva. Schumacher virou e o contacto resultante (Schumacher no muro e Hill retirándose con suspensión dobrada), fixo que Schumacher fose o campión. Esta colisión foi controvertida. Algúns, como o Patrick Head de Williams, suxeriron que este foi un intento deliberado de Schumacher de sacar a Hill da carreira. Outros, como o entón comentarista da BBC Murray Walker, defenderon a Schumacher, cualificando o accidente de "incidente de carreira". Mentres tanto, Nigel Mansell gañou aquí o último Gran Premio da súa carreira, pilotando o segundo coche Williams.
Temporada 1995
thumb|left|[[Damon Hill no FW17 en Montreal en 1995 cando se clasificou segundo pero retirouse despois de 50 voltas de carreira debido a un problema da caixa de cambios]]