cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sucesión de Fibonacci
A sucesión de Fibonacci na natureza
onde n é o índice da flor e c é un factor de escala; entón as sementes alíñanse segundo espirais de Fermat. O ángulo de diverxencia, de aproximadamente 137,51°, está relacionado co número áureo. Debido a que o coeficiente é un número irracional, ningunha semente ten ningunha veciña co mesmo ángulo respecto ao centro, polo que se compactan eficientemente. Debido a que as aproximacións racionais ao número áureo son da forma F(j):F(j + 1), os veciños máis próximos ao número de sementes n están todos en n ± F(j) para cada índice j, que depende de r, a distancia ao centro. Adoita afirmarse que os xirasois e flores similares teñen 55 espirais nunha dirección e 89 na outra (ou algunha outra parella de números adxacentes da sucesión de Fibonacci), pero isto só é certo en certos rangos de raio, xeralmente raros (e por iso máis notables).
A árbore xenealóxica das abellas
Os machos dunha colmea de abellas teñen unha árbore xenealóxica que cumpre con esta sucesión. O feito é que un abáboro (1), o macho da abella, non ten pai, pero si que ten unha nai (1, 1), dous avós, que son os pais da raíña (1, 1, 2), tres bisavós, xa que o pai da reina non ten pai (1, 1, 2, 3), cinco tataravós (1, 1, 2, 3, 5), oito pais dos tataravós (1, 1, 2, 3, 5, 8) e así sucesivamente, cumprindo coa sucesión de Fibonacci.
Recentemente, unha análise histórico-matemática sobre o contexto de Leonardo de Pisa e a proximidade da cidade de Béjaïa, unha importante exportadora de cera nos tempos de Leonardo (da que provén o nome en francés desta cidade, "Bougie", que significa "candea"), suxeriu que fosen os criadores de abellas de Béjaïa e o coñecemento da ascendencia das abellas o que inspirou os números Fibonacci máis que o modelo de reprodución dos coellos.
Potasio
O potasio é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é K (do latín Kalium) e cuxo número atómico é 19. É un metal alcalino, branco-prateado que abunda na natureza, nos elementos relacionados coa auga salgada e outros minerais. Oxídase rapidamente no aire, é moi reactivo, especialmente en auga, e parécese quimicamente ao sodio. É un elemento químico esencial.
Características principais
Do mesmo xeito que outros metais alcalinos reacciona violentamente coa auga desprendendo hidróxeno, ata pode inflamarse espontaneamente en presenza de auga.
Papel biolóxico
O ión K+ está presente nos extremos dos cromosomas (nos telómeros) estabilizando a estrutura. Así mesmo, o ión hexahidratado (do mesmo xeito có correspondente ión de magnesio) estabiliza a estrutura do ADN e do ARN compensando a carga negativa dos grupos fosfato.
A bomba de sodio é un mecanismo polo cal se conseguen as concentracións requiridas de ións K+ e Na+ dentro e fóra da célula concentracións de ións K+ máis altas dentro da célula que no exterior para posibilitar a transmisión do impulso nervioso.
O descenso do nivel de potasio en sangue provoca hipopotasemia. Hortalizas (remolacha, coliflor) e froitas (especialmente as de óso como o albaricoque, cereixa, ameixa, melocotón etc.) son alimentos ricos en potasio.
É un elemento esencial tamén para o crecemento das plantas —é un dos tres que consomen en maior cantidade— xa que o ión potasio, que se atopa na maioría dos tipos de chan, intervén na respiración.
Historia
O potasio, do latín científico potassium, e este do neerlandés pottasche, cinza de pote, nome con que o bautizou Humphry Davy ao descubrilo en 1807, foi o primeiro elemento metálico illado por electrólise, no seu caso do hidróxido de potasio (KOH), composto de cuxo nome latino, Kalĭum do árabe al-qali, provén o símbolo químico do potasio.
A importancia do descubrimento radica en que confirmou a hipótese de Antoine Lavoisier de que se a sosa e a potasa reaccionaban cos ácidos de igual modo que os óxidos de chumbo e prata era porque estaban formados da combinación dun metal co osíxeno, extremo que se confirmou ao illar o potasio e tan só unha semana despois o sodio por electrólise da sosa. Ademais, a obtención do potasio permitiu o descubrimento doutros elementos, xa que dada o seu gran reactividade é capaz de descompoñer óxidos para roubarlles o osíxeno; deste xeito puideron illarse o silicio, o boro e o aluminio.
Abundancia e obtención
O potasio constitúe da orde do 2,4% en peso da codia terrestre sendo o sétimo máis abundante. Debido á súa insolubilidade é moi difícil obter o metal puro a partir dos seus minerais. Aínda así, en antigos leitos mariños e de lagos existen grandes depósitos de minerais de potasio (carnalita, langbeinita, polihalita e silvina) nos que a extracción do metal e as súas sales é economicamente viable.
A principal mena de Potasio é a potasa que se extrae en California, Alemaña, Novo México, Utah e outros lugares. En Saskatchewan hai grandes depósitos de potasa a 900 m de profundidade que no futuro poden converterse en fontes importantes de potasio e sales de potasio.
Os océanos tamén poden ser provedores de potasio, pero nun volume calquera de auga salgada a cantidade de potasio é moito menor cá de sodio, diminuíndo o rendemento económico da operación.
Gay-Lussac e Thenard utilizaron en 1808 un método consistente en fundir a potasa e facela atravesar ferro quentado ao branco para obter o potasio, método que se empregou ata 1823, ano en que Brunner obtivo o metal quentando a lume forte unha mestura de carbonato potásico e carbón. Ambos métodos tiñan un rendemento moi deficiente, ata que Sainte-Claire Deville descubriu que o método de Brunner melloraba utilizando na mestura carbonato cálcico. Na actualidade o metal obtense por electrólise do seu hidróxido nun proceso que sufriu tan só pequenas modificacións dende a época de Davy.
Isótopos
A desintegración do 40K en 40Ar emprégase como método para a datación de rochas. O método K-Ar convencional baséase na hipótese de que as rochas non contiñan argon cando se formaron e que o formado non escapou delas se non que foi retido de modo que o presente provén completa e exclusivamente da desintegración do potasio orixinal. A medición da cantidade de potasio e 40Ar e aplicación deste procedemento de datación é adecuado para determinar a idade de minerais como o feldespato volcánico, moscovita, biotita e hornblenda e en xeral as mostras de rochas volcánicas e intrusivas que non sufriron alteración.
Máis aló da datación, os isótopos de potasio utilizáronse moito en estudos do clima, así como en estudos sobre o ciclo dos nutrientes por ser un macro-nutriente requirido para a vida.
O isótopo 40K está presente no calcio natural en cantidade suficiente como para que os sacos de compostos de potasio comercial poidan empregarse nas demostracións escolares como fonte radioactiva.
Precaucións
O potasio sólido reacciona violentamente coa auga, máis có sodio, polo que se ha de conservar inmerso nun líquido apropiado como aceite ou queroseno.
Lucien Mérignac
Lucien Mérignac, nado en París o 5 de outubro de 1873 e finado o 1 de marzo de 1941, foi un mestre de armas e tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Códex Las Huelgas
miniatura|200px|Codex de Las Huelgas. O Códice Musical de Las Huelgas (Burgos, Mosteiro de Las Huelgas, Codex IX) ou en latín o Códex Las Huelgas (Hu) é un manuscrito medieval copiado a comezos do século XIV no mosteiro cisterciense de monxas de clausura de Santa María la Real de Las Huelgas, cerca de Burgos. Conten obras musicais pertencentes a un período da música medieval coñecido como ars antiqua. É o único manuscrito polifónico da Idade Media que aínda se conserva no lugar de orixe e pertence á mesma orde onde foi copiado xa hai máis de sete séculos.
As obras
Concordancias con outros manuscritos e fragmentos:
As obras compostas con seguridade por Johannes Roderici, que levan la inscrición "Johannes Roderici me fecit" son as seguintes catro:
Hai outras tres que, a pesar de seren anónimas, poderían tamén deberse a J. Roderici:
Discografía
A seguinte discografía ordenouse por ano de gravación, pero a referencia é a da edición máis recente en CD. Non se inclúen as recompilacions, só os discos orixinais.
Romano de Rávena
Romano (morreu en 596 ou en 597) foi exarca de Rávena (589-596/597).
John Robert Schrieffer
John Robert Schrieffer, nado en Oak Park (Illinois) o 31 de maio de 1931 e finado en Tallahassee (Florida) o 27 de xullo de 2019, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1972 polos seus estudos sobre supercondutividade.
Traxectoria
En 1940 a súa familia trasladouse a Manhasset, no estado de Nova York, e en 1947 a Eustis, Florida, onde o seu pai decidiu abandonar a súa profesión de farmacéutico e dedicarse á industria dos cítricos.
Tras licenciarse en física, despois de iniciar os estudos de enxeñería, no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts no 1953 baixo a supervisión de John C. Slater, iniciou un posgrao na Universidade de Illinois onde coñeceu a John Bardeen, do cal foi o seu asistente.
Investigacións científicas
Tras resolver un problema teórico da condución eléctrica en superficies semicondutoras, Schrieffer pasou un ano no laboratorio, aplicando a teoría a varios problemas superficiais. No ano 1957, antes de finalizar os seus estudos, desenvolveu a Teoría BCS sobre a supercondutividade xunto con John Bardeen e Leon Cooper. Esta teoría describe como cando baixa moito a temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro.
Tras finalizar os seus estudos e doutorarse no 1958 sobre a supercondutividade, Schrieffer continuou traballando sobre esta materia na Universidade de Birmingham, na Universidade de Chicago e na de Illiniois e no Instituto Niels Bohr de Copenhague. No ano 1961 foi designado profesor da Universidade de Filadelfia.
En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e Leon Cooper, polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS.
En 1984 foi profesor de física teórica na Universidade de California. En 6 de novembro de 2005 Shrieffer foi condenado a dous anos de prisión por ser o culpable da morte dunha persoa nun accidente automobilístico causado o ano anterior, e ingresou no R.J. Donovan Correctional de San Diego (California) o 26 de setembro de 2006.
1870
Europa
miniatura|dereita|250px|Napoleón III con Bismarck dirixíndose ao encontro de Guillerme I. Óleo de Camphausen miniatura|dereita|175px|H. Schliemann
Outros
Historia ano a ano
Denis Mukwege
Denis Mukengere Mukwege, nado o 1 de marzo de 1955, é un xinecólogo congolés. En 2018 Mukengere e Nadia Murad recibiron xuntos Premio Nobel da Paz polo seu esforzo en erradicar a violencia sexual como arma de guerras en conflitos armados.
Traxectoria
É o fundador do Hospital Panzi de Bukavu, onde está especializado no tratamento de mulleres que sufriron unha violación en grupo por forzas rebeldes e militares. Mukwege converteuse nun experto mundial na reconstrución interna do dano causado por esta clase de agresións sexuais. Mukwege tratou milleiros de mulleres que foron vítimas de violacións de guerra dende a Segunda Guerra do Congo, algunhas delas máis dunha vez, levando a cabo 10 cirurxías ó día. Ten descrito como as súas pacientes chegan ó hospital, polo xeral en terribles condicións, e algunhas veces até espidas. En 2014 Mukwege foi galardoado co Premio Sakharov da Unión Europea. Un ano antes, en 2013, recibiu o primeiro dos tres nomeamentos para o Premio Nobel da Paz. O 28 de maio de 2015, Mukwege foi honrado como Doutor en Leis pola Universidade Harvard.
Telxinoe (lúa)
Telxione (en grego antigo Θελξινόη), ou Xúpiter XLII, é un satélite irregular retrógrado de Xúpiter. Foi descuberto por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawai dirixidos por Scott S. Sheppard no 2003, e déuselle a designación provisional de S/2003 J 22.
Telxione ten uns 4 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 20,454 millóns de km, tardando 597,607 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 151° con respecto á eclíptica (153° respecto do ecuador de Xúpiter) e unha excentricidade de 0,2685.
Telxíone pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 millóns de km, con inclinacións duns 150°.
Pazo de Paizás
O Pazo de Paizás é unha casa señorial da freguesía de Cira, no concello de Silleda. Foi edificado en 1717 e sufriu diversas reformas posteriormente.
O pazo consta dunha nave rectangular con dous costados que permiten pechar un patio interior. Nunha desas ás álzase unha torre posterior á edificación, mentres que a fachada principal está presidida por unha fonte con varios ornamentos e o escudo familiar. Un dos laterais consta de soportal con arcos de medio punto cunha balaustrada no seus remates.
Conta cunha ampla plantación de maceiras que producen mazás golden.
Area Longa
O topónimo galego Area Longa pode referirse a:
Tomás López da Torre
Tomás López da Torre ou Datorre, nado en Betanzos en novembro de 1899 e finado na Coruña o 1 de outubro de 1936, foi un avogado e político socialista galego, executado vítima da represión na zona franquista durante a Guerra Civil.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Madrid. Empezou como pasante de Agustín García e logo instalouse como avogado. Colaborou coa Irmandade da Fala de Betanzos. Membro da Unión Xeral de Traballadores (UXT) e do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE), foi elixido concelleiro de Betanzos durante a Restauración dúas veces, unha delas en plena ditadura primoriverista, polo que foi expedientado no PSOE e rehabilitado máis tarde, tras a proclamación da República en 1931. Colaborou en La Voz de Galicia e El Pueblo Gallego. Coa revolución de 1934 foi procesado e encarcerado, e ao saír de prisión encargouse da defensa dos mineiros e dirixentes sindicais procesados na folga xeral revolucionaria de 1934. Colaborou en El Obrero. Foi brevemente alcalde de Betanzos, entre abril e xullo de 1936 e deputado provincial.
O 22 de xullo dese ano, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, columnas de blindados das tropas sublevadas procedentes da Coruña aproximáronse a Betanzos, enfrontándose aos veciños leais á República e a algúns membros da Garda Civil. Terminada a resistencia, os milicianos e autoridades fuxiron da cidade. Tras a ocupación polos sublevados de Betanzos, foron incendiados a igrexa e o mosteiro de San Francisco, así como a biblioteca (unha das máis importantes da provincia coruñesa) e parte do concello, a mans de tres paisanos procedentes de Ferrol e que foran aleccionados para iso polos sublevados, un deles membro das Juventudes Socialistas Unificadas e que foi despois destacado dirixente de Falanxe Española durante a ditadura franquista. Os asaltos e incendios foron atribuídos aos republicanos aplicándose unha dura represión sobre os mesmos. O mesmo día 22, Tomás xunto con José Novo Rodríguez, que tamén fora alcalde da localidade, tras fuxir xuntos de Betanzos foron detidos polos sublevados á altura de Guitiriz. Acusouse a Tomás de rebelión militar por resistir aos sublevados e de ser un dos responsables dos incendios e saqueos de Betanzos, feitos estes últimos que negou argumentando que el xa se atopaba detido cando se sucederon os asaltos. Na súa última carta preso pouco antes de morrer, sinalaba sobre os feitos e o seu proceso:
Xulgado en consello de guerra sumarísimo o 26 de setembro de 1936, foi condenado a pena de morte e executado no Campo da Rata o 1 de outubro con Manuel Iglesias Rodríguez, Rogelio García Rodríguez e Juan Fraga Bello.
Vida persoal
Casou con María Luisa Loureda Espiñeira e foi pai de Tomás López Loureda.
Xoán II, papa
Xoán II, nado co nome de Mercurio, foi Papa da Igrexa católica desde o 2 de xaneiro de 533 ao 8 de maio de 535.
Non se sabe a data do seu nacemento pero naceu en Roma fillo dun tal Projectus, foi presbítero da basílica de San Clemente al Laterano. O Anuario Pontificio para o ano 2001, indica que foi o primeiro papa en cambiar de nome, o seu nome era pagán derivado do deus (Mercurio, despois da súa elevación ao papado.
A súa elección realizouse dous meses despois da morte do seu predecesor, Bonifacio II, ese período de interregno papal caracterizouse pola simonía (compravenda de cargos eclesiásticos), fomentada polos aspirantes ao papado. Diante o escándalo o senado romano coa confirmación do rei ostrogodo Atalarico condenou a simonía nas eleccións papais.
Trees Outside the Academy
As gravacións tiveron lugar no estudio caseiro de J Mascis, guitarrista de Dinosaur Jr. Mascis tamén tocou a guitarra nalgúns dos temas. O álbum estreouse no número 6 da lista Billboard Heatseekers. Conta co tema "Thurston @ 13" que é, "un anaco dunha cinta de casete que Thurston atopou na casa da súa nai de cando tiña 13 anos realizando algún tipo de estraño teatro sonoro".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Thurston Moore.
Calinico, Exarca
Calinico ou Kallinikos (Καλλίνικος en grego) foi o exarca de Rávena (597 - 602 ou 603). É chamado Gallicinus por algúns historiadores porque o gran historiador longobardo Paulo o Diácono o chama Gallicini patricii, o que en galego é o patricio Gallicinus.
Areás
O topónimo Areas pode referirse a:
Calinico, Exarca
Os primeiros anos do seu goberno estiveron marcados por unha sorte relativamente boa.
En 598 asinouse un armisticio entre os bizantinos e os longobardos, e no ano seguinte foi establecido un período de paz formal de dous anos, no que se recoñeceu aos longobardos como señores soberanos das súas posesións. Sobre o ano 602, Calinico tentou renovar o tratado de paz, á vez que secuestraba á filla do rei longobardo Axilulfo e ao seu home para ter máis forza á hora de negociar. No canto diso, Axilulfo invadiu a Italia Imperial, destruíndo Padua e capturando Monselice. Pouco despois Calinico morreu e foi sucedido por Esmaragdo.
Fagor Automation
Fagor Automation é unha empresa vasca da Corporación Mondragón adicada ao deseño e fabricación de sistemas de Control numérico computerizado para máquinas-ferramenta, tanto hardware como software.
Historia
As orixes da cooperativa están nos anos 1980 no departamento de automatismos de Fagor Electrónica. Pasa a chamarse Aurki, posteriormente trocaría o nome a Fagor Automation. É o quinto fabricante a nivel mundial de sistemas CNC.
Produtos
A empresa ten certificacións ISO 9001.
Misa Amane
Misa Amane (弥 海砂) é unha personaxe ficticia da serie manga Death Note, creada por Tsugumi Ōba e Takeshi Obata. É unha modelo e artista famosa que busca ó asasino en masa Kira (Light Yagami) para axudalo na súa causa de limpar o mundo da maldade coa axuda do Death Note. Malia que o seu papel é o tradicional amoroso, a súa relación con Light non é correspondida e é utilizada por el para conseguir os seus obxectivos.
Na adaptación anime, a súa voz é a de Aya Hirano, e nos filmes é interpretada por Erika Toda.
Pygoscelis antarcticus
miniatura|Colonia de P. antacticus preto de Orne Harbor, Península Antártica miniatura|esquerda|Vista frontal da cabeza miniatura|Adulto con crías miniatura|esquerda|Un exemplar na illa Decepción. miniatura|P. antarcticus tratando de subir a un [[iceberg na Antártida.]]
Valzer
Valzer é un filme italiano de 2007 dirixido por Salvatore Maira. Estreouse na 64ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia.
O filme foi case completamente rodado no hotel NH Santo Stefano de Turín.
Pygoscelis antarcticus
Descrición
Miden como media 72 cm de lonxitude e pesan de 3 a 5 kg, pero o seu peso pode baixar a só 3 kg dependendo do seu ciclo reprodutor. Os machos son máis grandes e pesados que as femias.
As ás con forma de aleta dos adultos son negras con beiras brancas; o lado interno das ás é branco. A cara é branca, cor que se estende por detrás dos ollos, os cales son marróns avermellados; o queixo e a gorxa son brancos tamén, e o peteiro é curto e negro. A parte superior da cabeza é negra e unha liña negra fina cruza a cara pasando pola gorxa. As fortes patas e os pés palmados son rosas. As súas patas curtas e gordas danlle unha distintiva forma de andar. A súa plumaxe branca e negra permítelle camuflarse na auga de predadores como certas focas. Cando se ve desde arriba o dorso negro da ave fusiónase coas augas escuras de abaixo, e se o ven desde abaixo, o seu ventre branco camúflase co brillo que produce o sol.
Distribución e hábitat
Teñen unha distribución circumpolar. Reprodúcense na Antártida, Arxentina, illa Bouvet, Chile, as illas Malvinas (ou Falkland), e os Territorios franceses do sur, e en Xeorxia do Sur e as illas Sandwich do Sur. Individuos errantes atopáronse en Nova Zelandia, as illas de Santa Helena e Tristán da Cunha, e en Suráfrica. A poboación global estímase en polo menos 8 millóns de individuos.
Ecoloxía e comportamento
A súa dieta consiste en krill, camaróns, peixes e luras. Para capturalos nadan uns 80 km cada día mar adentro. Pode resistir nadando en augas en conxelación debido a que ás súas plumas están moi estreitamente empaquetadas, o que lle proporciona impermeabilidade. Ten grosos depósitos de graxa que tamén lle proporcionan illamento térmico, e vasos sanguíneos nas ás e patas nos que evolucionaron intricadas estruturas para darlle calor.
En terra constrúe niños circulares con pedras, nos que pon dous ovos, que son chocados tanto polo macho como pola femia que fan quendas durante 6 días. Os polos eclosionan pasados 37 días, e teñen dorsos grises esponxosos e partes frontais claras. Os pitos permanecen no niño durante de 20 a 30 días antes de que se xunten con outros en garderías. Cando teñen de 50 a 60 días de vida, mudan a pluma, cubríndose coas plumas de adulto e parten para o mar.
O predador do adulto é a foca leopardo. Os ovos e polos poden ser presas de aves, como os Chionis e o Stercorarius antarcticus.
Hypermagic Mountain
Hypermagic Mountain é o cuarto álbum da banda de noise rock estadounidense Lightning Bolt, editado o 18 de outubro do 2005 polo selo Load Records. Ten un son moi denso composto enteiramente por un baixo distorsionado e unha marcada batería. A banda gravou o disco nunha casa en Providence, Rhode Island directamente a dúas pistas dunha cinta de DAT.
Otilia Seijas
María Otilia Seijas García, nada en Lugo o 22 de xuño de 1938, é unha novelista e xornalista galega.
Traxectoria
Filla dun mestre, ela é tamén mestra diplomada en lingua francesa e preescolar. Traballou en distintas localidades da provincia de Lugo. Ten escrito con regularidade en diversos medios de comunicación (El Progreso, La Voz de Galicia), mais sobre todo en El Correo Gallego.
Vida persoal
Casou co político do PPdeG Víctor Manuel Vázquez Portomeñe e tivo tres fillos.
Escumadeira
miniatura|200px|Escumadeira de [[aluminio.]] A escumadeira, espumadeira, revolvedeira, viradeira ou volvedoira é un utensilio de cociña empregado para sacar os alimentos fritos ou cocidos do interior da tixola ou cazo, aínda que tamén se emprega este instrumento para des-escumar caldos, e de aí provén o seu nome. Consta dun longo mango e unha especie de cazoleta en forma de paleta, moi aberta, e con orificios na súa superficie para que ao sacar os alimentos sólidos os líquidos se escorran polos buracos. É moi empregada na elaboración de alimentos fritos (patacas fritidas, croquetas etc.) nos que convén sacalos da fritura a medida que van dourándose polo efecto da calor.
Quake III Arena
Quake III Arena é un videoxogo de disparos en primeira persoa desenvolvido por id Software e publicado por Activision en decembro de 1999. É o terceiro título da serie Quake e difire dos anteriores en que inclúe un modo de acción multixogador.
Gude
O topónimo galego Gude pode referirse a:
Auburn Hills, Michigan
Auburn Hills é unha cidade localizada no estado estadounidense de Míchigan, no condado de Oakland. A cidade foi incorporada en 1983.
Segundo o censo de 2008, a súa poboación era de 20.931 habitantes.
Xeografía
A cidade ten un total de 43.0 km², dos cales 0.1 km² (un 0,12%) son auga.
Lista de Falleiras Maiores
A Falleira Maior (en valenciano: fallera major) dáse en Valencia na festa das fallas e é a meirande representante dunha comisión falleira, durante os festexos e actividades que dita comisión realiza durante o ano que dure o seu reinado, tamén exerce de representante ante outras comisións falleiras ou outros eventos aos que a comisión sexa invitada. A continuación pódese ler unha lista coas distintas falleiras maiores ao longo dos anos.
Falleiras maiores antes da guerra civil
Durante a Guerra Civil Española entre os anos 1937 e 1939 non se elixiu Falleira Maior de Valencia.
Jean-Baptiste Mimiague
Jean-Baptiste Mimiague, nado en Villefranche-sur-Mer o 3 de febreiro de 1871 e finado en Niza o 6 de agosto de 1929, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Guede
O topónimo galego Guede pode referirse a:
Jean-Baptiste Mimiague
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 de París na proba de florete individual, logrando a medalla de bronce. Desde 1919 foi mestre de armas no London Fencing Club.
Comité Olímpico Nacional Xeorxiano
O Comité Olímpico Nacional Xeorxiano (en საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი) é un organismo encargado do movemento olímpico e da representación de Xeorxia nos Xogos Olímpicos. É unha organización que abrangue 12 divisións rexionais, a Academia Olímpica Xeorxiana, a Asociación Olímpica Xeorxiana e o Museo Olímpico Xeorxiano.
O Comité Olímpico Nacional de Xeorxia foi creado en 1989 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1993.
Nikola Tesla
Nikola Tesla (en cirílico serbio: Никола Тесла), nado en Smiljan Imperio austrohúngaro (hoxe en día Croacia) o 10 de xullo de 1856 e finado en Nova York o 17 de xaneiro de 1943, foi un físico, matemático, inventor, e enxeñeiro eléctrico serbio estadounidense  e o promotor máis importante do nacemento da electricidade comercial. Coñécese, sobre todo, polas súas numerosas e revolucionarias invencións no campo do electromagnetismo, desenvolvidas a finais do século XIX e principios do século XX. As patentes de Tesla e o seu traballo teórico formaron as bases dos sistemas modernos de potencia eléctrica por corrente alterna (CA), incluíndo o sistema polifásico de distribución eléctrica hoxe en día chamado sistema trifásico e o motor de corrente alterna, que tanto contribuíron ao nacemento da Segunda revolución industrial.
Tesla era etnicamente serbio xa que naceu na vila de Smiljan (hoxe en día en Croacia), no entón Imperio austrohúngaro (aínda que algúns académicos romaneses afirman que era istroromanés).
A unidade de medida do campo magnético B do Sistema Internacional de Unidades (tamén denominado densidade de fluxo magnético e indución magnética), o Tesla, foi chamado así no seu honor na Conférence Générale des Poids et Mesures (París, en 1960), como tamén o efecto Tesla de transmisión sen fíos de enerxía a dispositivos electrónicos (que Tesla demostrou a pequena escala coa lámpada incandescente en 1893), o cal pretendía usar para a transmisión intercontinental de enerxía a escala industrial no seu proxecto inconcluso, a Wardenclyffe Tower (Torre de Wardenclyffe).
Separadamente do seu traballo en electromagnetismo e enxeñaría electromecánica, Tesla contribuíu en diferente medida ao desenvolvemento da robótica, o control remoto, o radar, as ciencias da computación, a balística, a física nuclear, e a física teórica. En 1943, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos de América acreditouno como o inventor da radio. Algúns dos seus logros foron usados, non sen controversia, para xustificar varias pseudociencias, teorías sobre OVNIS e sobre antigravidade, así como o ocultismo da New age e teorías sobre a teletransportación.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|En 1879, a idade de 23 anos. Nikola Tesla naceu o 10 xullo (segundo o seu certificado de bautismo foi o 28 xuño) de 1856 de pais serbios na vila de Smiljan, entón parte do imperio austrohúngaro (a día de hoxe parte de Croacia). O seu pai foi Milutin Tesla, un sacerdote da igrexa ortodoxa serbia na xurisdición de Sremski Karlovci, e a súa nai Đuka Mandici.
Pénsase que a súa orixe paterna provén dalgún dos clans serbios do val do río Tara, ou ben do nobre hercegovino Pavle Orlović. A súa nai, Đuka, proviña dunha familia domiciliada en Lika e Banija, pero con profundas orixes morlacas en Kosovo. Ela tiña talento para fabricar ferramentas artesanais caseiras e memorizou numerosos poemas épicos serbios, aínda que nunca aprendeu a ler.
Tesla pasaba o tempo lendo moitas obras e memorizando libros completos, xa que supostamente posuía unha memoria fotográfica. Tesla relatou na súa autobiografía que en certas ocasións experimentou momentos detallados de inspiración. Durante a súa infancia sufriu varios episodios de enfermidade. Tiña unha afección moi peculiar, a cal provocaba que cegadores flash de luz aparecesen ante os seus ollos, con frecuencia acompañados de alucinacións. Normalmente as visións estaban asociadas a unha palabra ou idea que lle roldaba a cabeza. Outras veces, estas dábanlle a solución a problemas que se lle suscitaran. Simplemente con escoitar o nome dun obxecto, era capaz de visualizalo de forma moi realista. Actualmente a condición chamada sinestesia presenta síntomas similares. Tesla podía visualizar unha invención no seu cerebro con precisión extrema, incluíndo todas as dimensións, antes de iniciar a etapa de construción; unha técnica algunhas veces coñecida como pensamento visual. Non adoitaba debuxar esquemas, en lugar diso concibía todas as ideas só coa mente. Tamén en ocasións tiña reminiscencias de eventos que lle sucederon previamente na súa vida; isto comezou durante a súa infancia. miniatura|220px|[[Campo magnético rotativo nun motor de indución de tres fases.]] En 1880, trasladouse a Budapest para traballar baixo as ordes de Tivadar Puskás nunha compañía de telégrafos, a compañía nacional de teléfonos. Alí coñeceu a Nebojša Petrović, un mozo inventor serbio que vivía en Austria. Malia que o seu encontro foi breve, traballaron xuntos nun proxecto usando turbinas xemelgas para xerar enerxía continua. Para cando se produciu a apertura da central telefónica en 1881 en Budapest, Tesla converteuse no xefe de electricistas da compañía, e foi máis tarde enxeñeiro para o primeiro sistema telefónico do país. Tamén desenvolveu un dispositivo que, segundo algúns, era un repetidor telefónico ou amplificador, pero que, segundo outros, puido ser o primeiro altofalante.
Francia e os Estados Unidos
En 1882 Tesla trasladouse a París, Francia, para traballar como enxeñeiro na Continental Edison Company (unha das compañías de Thomas Alva Edison), deseñando melloras para o equipo eléctrico traído do outro lado do océano grazas ás ideas de Edison. Segundo a súa biografía, no mesmo ano, Tesla concibiu o motor de indución e iniciou o desenvolvemento de varios dispositivos que usaban o campo magnético rotativo, polos cales recibiu patentes en 1888.
Pouco despois, Tesla espertou dun soño no cal a súa nai morrera, «e eu souben que iso sucedera». Tras isto, Tesla caeu doente. Permaneceu dúas ou tres semanas recuperándose en Gospić e na localidade de Tomingaj preto de Gračac, o lugar de nacemento da súa nai.
En xuño de 1884, Tesla chegou por primeira vez aos Estados Unidos, á cidade de Nova York, con pouco máis que unha carta de recomendación de Charles Batchelor, un antigo empregado. Na carta de recomendación a Thomas Edison, Batchelor escribiu, «coñezo a dous grandes homes, vostede é un deles; o outro é este mozo». Edison contratou a Tesla para traballar na súa Edison Machine Works. Comezou a traballar para Edison como un simple enxeñeiro eléctrico e progresou rapidamente, resolvendo algúns dos problemas máis difíciles da compañía. Ofrecéronlle ata a tarefa de redeseñar completamente os xeradores de corrente continua da compañía de Edison.
Tesla afirmaba que lle ofreceron US$ 50 000 (~ US$1,1 millóns en 2007, axustado por inflación) por redeseñar os ineficientes motores e xeradores de Edison, mellorando tanto o seu servizo como a súa economía. En 1885, cando Tesla preguntou sobre o pago polo seu traballo, Edison replicou, "Tesla, vostede non entende o noso humor estadounidense," rompendo así a súa palabra. Cun soldo de só 18 dólares á semana, Tesla tería que traballar 53 anos para reunir o diñeiro que lle foi prometido. A oferta era igual ao capital inicial da compañía. Tesla renunciou ao seu emprego de inmediato cando se lle denegou un aumento de 25 dólares á semana.
Tesla, necesitado de traballo, atopouse a si mesmo cavando gabias para a compañía de Edison por un curto período de tempo, o que aproveitou para concentrarse no seu sistema polifásico de CA.
Anos posteriores
miniatura|200px|Nikola Tesla, co libro de [[Ruđer Bošković Theoria Philosophiae Naturalis, fronte á espiral da bobina do seu transformador de alta voltaxe en East Houston Street, Nova York.]]
miniatura|dereita|200px|Sistema de xeración de Nikola Tesla, que usa os circuítos de corrente alterna para o transporte de enerxía a través de longas distancias. miniatura|200px|Demostración da [[transmisión sen fíos de enerxía durante a súa presentación de 1891.]] miniatura|200px|[[Mark Twain no laboratorio de Nikola Tesla, (1894). O escritor era un grande amigo do científico.]] En 1886, tras romper as súas relacións laborais con Edison, Tesla fundou a súa propia compañía, a Tesla Electric Light & Manufacturing. Os primeiros investidores non estiveron de acordo cos seus plans para o desenvolvemento dun motor de corrente alterna e finalmente relevárono do seu posto na compañía. Traballou como obreiro en Nova York de 1886 a 1887 para manterse e reunir capital para o seu próximo proxecto. En 1887, construíu o primeiro motor de indución, sen vasoiriñas alimentado con corrente alterna, o cal presentou no American Institute of Electrical Engineers (Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos) actualmente IEEE (Instituto de Enxeñeiros Eléctricos e Electrónicos) en 1888. No mesmo ano, desenvolveu o principio da súa bobina de Tesla, e comezou a traballar con George Westinghouse na Westinghouse Electric & Manufacturing Company's nos laboratorios de Pittsburgh. Westinghouse escoitou as súas ideas para sistemas polifásicos, os cales poderían permitir a transmisión de corrente alterna a longa distancia.
En abril de 1887, Tesla comezou a investigar o que despois se chamou raios X, usando o seu propio tubo ao baleiro (similar á súa ). Este dispositivo difería doutros tubos de raios X polo feito de non ter eléctrodo receptor. O termo moderno para o fenómeno producido por este artefacto é Bremsstrahlung (ou radiación de freado). Agora sábese que este dispositivo operaba emitindo electróns desde o único eléctrodo (carecía de eléctrodo receptor) mediante a combinación de emisión de electróns por efecto de campo e emisión termoiónica. Unha vez liberados, os electróns son fortemente repelidos por un campo eléctrico elevado preto do eléctrodo durante os picos de voltaxe negativa da saída oscilante de alta voltaxe da bobina de Tesla, xerando raios X ao colidir coa envoltura de vidro. Tesla tamén usou tubos de Geissler. Para 1892, decatouse do dano que sufría na pel Wilhelm Röntgen, dano que máis tarde identificou como causado polos raios X.
Nas súas primeiras investigacións Tesla deseñou algúns experimentos para producir raios X. El afirmou que con estes circuítos, «o instrumento poderá xerar raios de Roentgen de maior potencia que a obtida con aparellos ordinarios».
Tamén mencionou os perigos de traballar cos seus circuítos e cos raios X producidos polos seus dispositivos dun só nodo. De moitas das súas notas nas investigacións preliminares deste fenómeno, atribuíu o dano da pel a varias causas. El creu que inicialmente o dano non podería ser causado polos raios de Roentgen, senón polo ozono xerado ao contacto coa pel e en parte tamén ao ácido nitroso. El pensaba que estas eran ondas lonxitudinais, como as producidas polas ondas en plasmas.
Un «sistema mundial para a transmisión de enerxía eléctrica sen cables» baseado na condutividade eléctrica da terra, foi proposto por Tesla, o cal funcionaría mediante a transmisión de enerxía por varios medios naturais e o uso subseguinte da corrente transmitida entre os dous puntos para alimentar dispositivos eléctricos. Na práctica este principio de transmisión de enerxía, é posible mediante o uso dun raio ultravioleta de alta potencia que producise unha canle ionizada no aire, entre as estacións de emisión e recepción. O mesmo principio é usado no pararraios, o electroláser e a arma de electrochoque e tamén se propuxo para inhabilitar vehículos.
Tesla demostrou a transmisión sen fíos de enerxía a principios de 1891. O efecto Tesla (nomeado en honor a Tesla) é un termo para unha aplicación deste tipo de condución eléctrica.
Cidadán estadounidense
O 30 de xullo de 1891 converteuse en cidadán dos Estados Unidos á idade de 35 anos. El díxolle a moitos dos seus compañeiros que valoraba máis a cidadanía estadounidense que os honores científicos que recibira.
Nese mesmo ano Tesla instalou o seu laboratorio ao sur da Quinta Avenida, na cidade de Nova York, para de seguido trasladalo á Rúa Houston con 46 leste. Neste sitio, mentres realizaba experimentos sobre resonancia mecánica con osciladores electromecánicos, xerou resonancia nalgúns edificios veciños e, aínda que debido ás frecuencias utilizadas non afectou ao seu propio edificio, si xerou queixas á policía. Como a velocidade do resoador creceu, e sendo consciente do perigo, viuse obrigado a terminar o experimento utilizando un martelo, xusto no momento en que chegou a policía. Tamén fixo funcionar lámpadas eléctricas en dous sitios de Nova York, proporcionando evidencia para o potencial da transmisión sen fíos de enerxía.
Algúns dos seus amigos máis próximos eran artistas. Fíxose amigo de Robert Underwood Johnson, editor do Century Magazine, quen adaptou algúns poemas serbios de Jovan Jovanović Zmaj (que Tesla traduciu). Tamén nesta época, Tesla foi influenciado pola filosofía védica (i.e., hinduísmo) ensinos de Swami Vivekananda; en tal medida que logo da súa exposición a estes ensinos, Tesla comezou a usar palabras en sánscrito para nomear algúns dos seus conceptos fundamentais referentes á materia e a enerxía.
Aos 36 anos fóronlle outorgadas as primeiras patentes relacionadas coa alimentación polifásica e continuou coas súas investigacións sobre os principios do campo magnético rotativo. De 1892 a 1894 exerceu como vicepresidente do Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos (en inglés American Institute of Electrical Engineers), o precursor, xunto co Institute of Radio Engineers, do actual IEEE. De 1893 a 1895, investigou a corrente alterna de alta frecuencia. El xerou unha CA dun millón de voltios usando unha bobina de Tesla cónica e investigou o efecto pelicular en condutores, deseñou circuítos LC, inventou unha máquina para inducir o soño, lámpadas de descarga sen fíos, e transmisión de enerxía electromagnética, construíndo o primeiro radiotransmisor (adiantándose a Guglielmo Marconi). En San Luís, Missouri, fixo unha demostración sobre radiocomunicación en 1893. Dirixíndose ao Instituto Franklin en Filadelfia, Pensilvania e á National Electric Light Association, describiu e demostrou con detalles estes principios. Tesla investigou a radiación de fondo de microondas. El cría que só era cuestión de tempo para que o home puidese adaptar as máquinas á engrenaxe da natureza, declarando: «Antes de que pasen moitas xeracións, as nosas máquinas serán impulsadas por un poder obtido en calquera punto do universo».
Na Exposición Universal de Chicago de 1893 houbo por primeira vez un edificio dedicado a exposicións eléctricas. Neste evento Tesla e George Westinghouse presentaron aos visitantes a alimentación mediante corrente alterna que foi usada para iluminar a exposición. Ademais exhibíronse as lámpadas fluorescentes e lámpadas de Tesla dun só nodo.
Tesla tamén explicou os principios do campo magnético rotativo e o motor de indución demostrando como parar un ovo de cobre ao finalizar a demostración do seu dispositivo coñecido como "Ovo de Colón".
Tesla desenvolveu o chamado xerador de Tesla en 1895, en conxunto cos seus inventos sobre a licuefacción do aire. Tesla sabía, polos descubrimentos de Kelvin, que o aire en estado de licuefacción absorbía máis calor da requirida teoricamente, cando retornaba ao seu estado gasoso e era usado para mover algún dispositivo. Xusto antes de finalizar o seu traballo e patentar calquera aplicación, ocorreu un incendio no seu laboratorio destruíndo todo o seu equipo, modelos e invencións. Pouco despois, Carl von Linde, en Alemaña, presentou unha patente da aplicación deste mesmo proceso.
Edison
Empeñado Tesla en mostrar a superioridade da corrente alterna sobre a corrente continua de Edison, iniciou o que se coñece como "guerra das correntes". En 1893 fíxose en Chicago unha exhibición pública da corrente alterna, demostrando a súa superioridade sobre a corrente continua de Edison. Ese mesmo ano Tesla logrou transmitir enerxía electromagnética sen cables, construíndo o primeiro radiotransmisor. Presentou a patente correspondente en 1897 e dous anos despois Guglielmo Marconi lograría a súa primeira transmisión de radio. Marconi rexistrou a súa patente o 10 de novembro de 1900 e foille rexeitada por ser considerada unha copia da patente de Tesla. Iniciouse entón un litixio entre a compañía de Marconi e Tesla. Tras recibir o testemuño de numerosos científicos destacados, a Corte Suprema dos Estados Unidos de América concluíu en 1943 a favor de Tesla (a maioría dos libros mencionan aínda a Marconi como o inventor da radio).
A finais do século XIX, Tesla demostrou que usando unha rede eléctrica resoante e usando o que naquel tempo se coñecía como "corrente alterna de alta frecuencia" (hoxe considérase de baixa frecuencia) só se necesitaba un condutor para alimentar un sistema eléctrico, sen necesidade doutro metal nin un condutor de terra. Tesla chamou a este fenómeno a "transmisión de enerxía eléctrica a través dun único cable sen retorno". Ideou e deseñou os circuítos eléctricos resoantes formados por unha bobina e un condensador, claves da emisión e recepción de ondas radioeléctricas con selectividade e potencia grazas ao fenómeno da resoancia. O que de feito creaba e transmitía eran ondas electromagnéticas a partir de alternadores de alta frecuencia, só que non o aplicou á transmisión de sinais de radio como fixo Marconi senón a un intento de transmitir enerxía eléctrica a distancia sen usar cables. Tesla afirmou en 1901: "Hai uns dez anos, recoñecín o feito de que para transportar correntes eléctricas a longas distancias non era en absoluto necesario empregar un cable de retorno, senón que calquera cantidade de enerxía podería ser transmitida usando un único cable. Ilustrei este principio mediante numerosos experimentos que, no seu momento, xeraron unha atención considerable entre os homes de ciencia."
No entanto, Edison aínda trataba de combater a teoría de Tesla mediante unha campaña para fomentar ante o público o perigo que corrían ao utilizar este tipo de corrente, polo que Harold P. Brown, un empregado de Thomas Edison contratado para investigar a electrocución, desenvolveu a cadeira eléctrica.
Na primavera de 1891, Tesla realizou demostracións con varias máquinas ante o Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos na Universidade de Columbia. Demostrou desta forma que todo tipo de aparellos podían ser alimentados a través dun único cable sen un condutor de retorno. Este sistema de transmisión unifilar foi protexido en 1897 pola patente U.S.0,593,138.
Nas cataratas do Niágara construíuse a primeira central hidroeléctrica grazas aos desenvolvementos de Tesla en 1893, conseguindo en 1896 transmitir electricidade á cidade de Buffalo, Nova York. Co apoio financeiro de George Westinghouse, a corrente alterna substituíu á continua. Tesla foi considerado desde entón o fundador da industria eléctrica.