cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Idade de Pedra
Norteamérica e Mesoamérica
miniatura|165px|Man recortada en [[mica Cultura Hopewell Estados Unidos]] miniatura|165px|Cabeza olmeca xigante procedente de San Lorenzo de [[Tenochtitlán]]
De feito, toda Mesoamérica pode considerarse unha "área cultural con intensa profundidade temporal": as súas civilizacións comparten riscos étnicos e lingüísticos, plantas cultivadas, calendario ritual de 260 días e conceptos relixiosos parecidos. Porén, o mellor xeito de as distinguir son as manifestacións artísticas, a cerámica, a artesanía, a relixión e a organización política. Aconséllase, para máis información, a lectura do artigo específico sobre Mesoamérica.
Suramérica
Ao falar das primeiras civilizacións suramericanas coexisten dous puntos de vista verbo da orixe das grandes culturas andinas. Por unha banda, o que sostén que a conca do Amazonas constituíu un ente illado e independente das costas do Pacífico e que as culturas andinas evolucionaron de xeito autónomo. Pola outra banda, descubríronse intensas relacións comerciais e movementos migratorios de grande amplitude entre a Amazonia e os Andes; incluso algúns historiadores sosteñen que os fundadores das grandes civilizacións andinas eran pobos amazónicos cultivadores de mandioca e batata, así como pescadores fluviais que ocuparon a Puna e os vales. En Suramérica a periodización resulta máis complexa; a miúdo se fala dun gran período denominado «precerámico» que vai do 20.000 a.C. ao 2000 a.C. e que engloba o «período Lítico», o «Paleoindio» e o «período Arcaico». Pero a disparidade de denominacións é moi grande, polo que aquí se simplificará. Máis ao sur, tamén en Chile, acháronse restos de vivendas e artefactos duns 12.500 anos de antigüidade en Monte Verde I», na veciñanza de Puerto Montt. Tamén destacan Jobo, en Venezuela, e El Inga, en Ecuador. Desde Chile parece que foi poboada a zona de Santa Cruz (Arxentina), onde se atoparon restos líticos que se remontan a 11.000 a.C., e por fin se chega á Terra do Fogo no 7000 a.C. (Cueva Fell, Chile). miniatura|Panorama do sitio Precerámico de [[Caral|El Caral (Perú).]] miniatura|left|95px| Figuriña de tradición [[chibcha ]]
Os Andes centrais e do sur son outra das grandes áreas nucleares americanas: as expresións culturais e políticas máis logradas da súa evolución son a cidade e o estado. A sucesión de culturas e lugares é moi extensa, pero todas elas manifestan un desenvolvemento moi complexo, produto dun longo proceso autóctono de experimentación e descubrimento. Aconséllase a lectura do artigo específico sobre Épocas preincaicas para ampliar información.
Europa
A Idade de pedra europea adoita dividirse en tres etapas, seguindo as propostas de John Lubbock en 1865:
miniatura|center|550px|O Neolítico en Europa.
Un monumento megalítico é unha construción formada por pedras rudimentariamente traballadas e de tamaño xigantesco (de varias toneladas), velaí o seu nome: megas: xigante e lithos: pedra. Hai varias clases de monumentos megalíticos:
Lagariños, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Lagariños é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
Vomitorio
thumb|200px|Representación dun vomitorio.
Fisípedes
O taxon dos fisípedes (Fissipedia), unha das subordes nas que hai anos se subdividía á orde dos carnívoros (a outra era a dos palmípedes) reunía a todos os carnívoros cuadrúpedes nos que os pés están rematados en dedos separados, ao que alude a súa etimoloxía.
Esta suborde era parafilética, e polo tanto xa non se utiliza nas clasificacións actuais, baseadas na filoxenia.
Etimoloxía
O nome Fissipedia foi utilizado por primeira vez por Georges-Louis Leclerc de Buffon en 1755 na súa Histoire naturelle générale et particulière, como fissipède (fisípede, en francés), pero non para referirse aos carnívoros terrestres, senón para todos os cuadrúpedes con dedos separados, incluíndo, ademais das especies clasificadas hoxe entre os caniformes (que inclúe aos cánidos, mustélidos, úrsidos etc.) e aos feliformes, senón tamén aos Anagalida (que inclúe, entre outros grupos, aos roedores), e aos primates.
O nome é un préstamo do baixo latín fissipes,-pedis, derivado do latín fissio, -onis, "acción de fender ou dividir", ou de fissus, -a, -um, participio de findere "fender", "separar", "dividir", e de pes, pedis "pé". Literalmente, "os de pé fendido".
Carnívoros
Os carnívoros constitúen un importante grupo de mamíferos caracterizados pola dentadura completa, con incisivos pequenos, caninos fortes e molares tipicamente rematados en crista cortante, que se alimentan xeralmente de carne, aínda que hai algúns que son omnnívoros e mesmo algún fitófago. Teñen a clavícula reducida ou carecen delas.
Fisípedes
Os fisípedes son terrestres, con dedos libres provistos de uñas (garras), ás veces retráctiles, con xeramlemte cinco dedos nas extremidades anteriores e catro nas posteriores. Algúns son plantígrados (osos), outros dixitígrados (cánidos, félidos). A fórmula dentaria típica é 3.1.4.3/3.1.4.3 e, en cada maxilar, hai un molar máis robusto (en realidade, un premolar), coñecido como moa carniceira; os molares posteriores (os verdadeiros molares) poden estar moi reducidos. Teñen robustos músculos mastigadores. A órbita comunica amplamente coa fosa temporal; a ampola timpánicastá osificada. A miúdo están provistos de glándulas perianais produtoras de fortes cheiros. Na súa maior parte son depredadores.
Pinnípedes
Os pinnípedes son carnívoros acuáticos de cabeza pequena, arredondada, corpo fusiforme, rematado nunha cola curta, e coas extremidades así mesmo curtas, cos pés en forma de aleta, cos dedos unidos por membranas (ao que alude o seu nome) e coas garras atrofiadas. O corpo está cuberto de pelos lisos e curtos. Teñen os molares uniformes. Aliméntanse principalmente de peixes, pero tamén doutros animais mariños (moluscos, crustáceos). Viven en sociredades ao longo das costas.
Taxonomía (antiga) da orde dos carnívoros
(segundo D'Ancona)
Notas 1. Ás familias de fisípedes arriba mencionadas, hoxe hai que engadir: 2. Por outra parte cómpre dicir que a especie Ailuropoda melanoleuca, o panda xigante ou oso panda, que durante moito tempo estaba icluída na familia dos prociónidos e que, posteriormente foi considerada como familia monotípica, a dos Ailuropodiadae, hoxe está clasificada na familia dos úrsidos, na que constutúe a subfamilia dos ailuropodinos (Ailuropodinae).
Elefante sirio
O elefante sirio (Elephas maximus asurus) é un nome proposto para nomear ás poboacións de elefante asiático (Elephas maximus) que vivían máis ó oeste, e que se extinguiu na antigüidade. Restos de esqueletos de E. m. asurus foron atopados en Oriente Medio (Turquía, Iraq e Siria) dun período que data entre hai 3 millóns de anos e -100.
Os antigos artesáns sirios usaron os seus cairos para facer esculturas de marfil. En Siria, a produción de obxectos de marfil acadou o seu apoxeo durante o primeiro milenio a.C, cando os arameos acostumaban decorar o seu mobiliario con incrustacións de marfil. A sobre explotación deste tipo de elefante debeu na súa extinción no -100.
Descrición
Os elefantes sirio foron a subespecie de elefante asiático máis grande que sobreviviu ata tempos históricos, medindo 3,5 de altura ou pode que aínda máis. Os esqueletos atopados revelan que non se diferenciaba moito da subespecie india, agás no seu tamaño.
Controversia
Os elefantes sirios son frecuentemente mencionados na historia helenística; os reis Seléucidas que tiñan numerosos elefantes de guerra, reinaron en Siria durante ese período. Crese que estes elefantes eran en realidade indios (E. m. indicus), os cales foran adquiridos polos reis Seléucidas durante a súa expansión. Está rexistrado por fontes antigas como Estrabón e Polibio que os reis Seleuco I Nicátor e Antioco III o Grande tiveron un número importante destes elefantes indios importados. Descoñécese o motivo polo que foron importados dende a India, pero se cadra debeuse á escaseza de elefantes sirios nativos ou ás dificultades de adestramento e domesticación como elefantes de guerra.
O xeneral cartaxinés Aníbal tivo un elefante de guerra coñecido como "Surus" e suxeriuse que ben puidera significar "o sirio". Pero tamén cabe a posibilidade de que se trate un dos elefantes dos Seléucidas. O elefante de guerra cartaxinés máis común era o elefante do norte de África [Loxodonta africana pharaoensis], unha subespecie extinta de elefante africano de sabana.
Noah Wyle
Noah Strausser Speer Wyle, nado o 4 de xuño de 1971 no barrio de Hollywood, na cidade dos Ánxeles, é un actor estadounidense de cine, televisión e teatro. É coñecido polo seu papel de John Carter na serie ER e de Tom Mason en Falling Skies. Tamén interpretou a Steve Jobs no docudrama de 1999 Pirates of Silicon Valley, a Dr. Kenneth Monnitoff en Donnie Darko, e a Flynn Carsen na franquía cinematográfica The Librarian.
Golfo da Guinea
O golfo da Guinea é parte do suroeste Atlántico de África. A costa sur de África occidental, ao norte deste golfo, foi chamada historicamente como Alta Guinea. A costa occidental da parte máis ao sur de África, é historicamente, a Baixa Guinea. Hoxe, o nome da Guinea só se mantén nos nomes de tres países: Guinea, Guinea-Bisau e Guinea Ecuatorial. E nalgúns países americanos úsase o nome de "guineo" para designar unha variedade de bananas, o que demostra a orixe africana do termo.
No golfo da Guinea desembocan os ríos Níxer, Volta, Congo e Cross. A costa do golfo inclúe o golfo de Benín e o Golfo de Biafra.
Nome
A costa sur de África occidental, ao norte deste golfo, foi chamada historicamente Alta Guinea e a costa occidental do África austral, cara ao sur, Baixa Guinea. Na actualidade hai catro países coa palabra nos seus nomes: Guinea, Guinea-Bissau, Guinea Ecuatorial e Papúa Nova Guinea, este último en Oceanía, debido ao parecido dos melanesios, que viron os exploradores europeos, cos poboadores da Guinea africana. Nalgúns países americanos úsase o nome de "guineo" para designar unha variedade de banana, o que demostra a orixe africana do termo.
Xeografía
Defínense diferentes límites xeográficos do Golfo de Guinea; a Organización Hidrográfica Internacional define a extensión suroeste do Golfo de Guinea como "Unha liña desde Cabo López, en Gabón, ao noroeste do illote Gago Coutinho (Ilhéu das Rôlas) (-0.01667°N, 6.53333°W) e desde alí unha liña dsde o Illote Gago Coutinho cara ao noroeste cara a Cabo Palmas (4.36667°N, -7.73333°W), en Liberia.
Illas no Golfo de Guinea
O Golfo de Guinea contén un número de illas, a maior das cales atópase nunha cadea suroeste-nordés, que forma parte da liña de volcáns do Camerún.
Annobón, tamén coñecido como Pagalu ou Pigalu, é unha illa que forma parte da Guinea Ecuatorial.
Illa Bobowasi é unha illa da costa occidental de África no Golfo de Guinea que forma parte da rexión occidental de Ghana.
Bioko é unha illa situada na costa occidental de África no Golfo de Guinea que forma parte da Guinea Ecuatorial.
Corisco é unha illa pertencente á Guinea Ecuatorial.
Muntián, As Marabillas, Cartelle
Muntián é un lugar da parroquia das Marabillas no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova.
Golfo da Guinea
Illas no Golfo de Guinea
Elobey Grande e Elobey Chico son ​​dúas pequenas illas pertencentes á Guinea Ecuatorial.
Oti Davis
Otis Crandall Davis, nado o 12 de xullo de 1932, foi un atleta estadounidense gañador de dúas medallas de ouro nos Xogos de Roma.
Traxectoria
Otis Davis, nado en Tuscaloosa, Alabama comenzou xogando o baloncesto e non empezou a correr os 400 m ata os 26 anos como estudante na universidade de Oregón. Dous anos máis tarde, en 1960, foi o ano de Otis Davis. Nos xogos olímpicos de Roma gañou por pouco sobre Carl Kaufmann de Alemaña, fixando un novo récord do mundo en 44,9 segundos, o primeiro home en baixar dos 45 segundos. Dous días máis tarde, Davis e Kaufmann competiron outra vez para o final dos relevos de 4 x 400 m. El sostivo do desafío, conseguindo o ouro con outro récord do mundo en 3:02.2.
Muntián, As Marabillas, Cartelle
Neste lugar naceu Áurea Rodríguez, a primeira gaiteira galega.
Virgin Records
Virgin Records é unha discográfica británica fundada polos empresarios británicos Richard Branson, Philip Newell e Nik Powell en 1972. Foi vendida a Thorn EMI en 1992 e as súas operacións estadounidenses foron fusionadas con Capitol Records no ano 2007, creando así o Capitol Music Group.
Historia
Branson e Powell tiña inicialmente unha pequena tenda de discos chamada Virgin Records and Tapes en Notting Hill Gate, Londres, especializada en importacións de álbums de krautrock. Despois de que a tenda fora un éxito pensaron e crear un selo discográfico.
A súa primeira edición foi o álbum de rock progresivo Tubular Bells, do multi-instrumentista Mike Oldfield, publicado no ano 1973. Pouco despois seguíronlle destacadas edicións de krautrock, incluíndo o álbum Phaedra de Tangerine Dream, e The Faust Tapes e Faust IV de Faust.
A pesar de que Virgin foi inicialmente un dos selos clave para o rock progresivo inglés e europeo, o contrato en 1977 cos Sex Pistols fixo que se movese cara o novo son que estaba xurdindo na época. Pouco despois, a tenda de Notting Hill record shop (sobre a que estaba situada a oficina do selo) foi asaltada pola policía por ter na súa fiestra un cartel de promoción do disco Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols dos Sex Pistols. Máis tarde asinaron con máis grupos de new wave como Boxer, Culture Club, Fingerprintz, Gillan, Holly and the Italians, Human League, Magazine, The Motors, Penetration, The Ruts Shooting Star, Simple Minds e XTC.
Arteria cubital
miniatura|200px|Arterias do membro superior
Virgin Records
Historia
Despois de experimentar con varis deseños alternativos en 1975 e 1976, o actual logo de Virgin foi creado en 1978. Este foi usado por vez primeira no álbum de Mike Oldfield Incantations, no ano 1978. Pouco a pouco foise adoptando noutras empresas do grupo Virgin, como na súa aeroliña Virgin Atlantic Airlines.
Venda a Thorn EMI
Virgin Records foi vendida por Branson a Thorn EMI en xuño de 1992 por 1 millón de dólares, cunha cláusula especial de non-competencia que impedía a Branson fundar unha nova discográfica nos seguintes cinco anos. Branson vendeu Virgin Records para financiar Virgin Atlantic Airways, que nese tempo tiña unha forte competencia por parte de British Airways.
Arteria cubital
A arteria cubital é unha arteria do membro superior humano situada no compartimento anterior do antebrazo. É unha rama da arteria umeral.
Traxecto e relacións
A arteria cubital é de maior tamaño cá radial. Abandona o cóbado e sitúase na parte medial do antebrazo, por debaixo do músculo pronador redondo. A continuación sitúase entre o músculo flexor cubital do carpo e o músculo flexor común fondo dos dedos da man. Na zona máis distal do antebrazo adoita estar cuberta polo flexor cubital do carpo. Entra no pulso por fóra do óso pisiforme e por enriba do retináculo flexor do pulso, formando un arco sobre a man. Vasculariza dos dedos III, IV e V máis a metade medial do II.
Dan Bricklin
Daniel Singer "Dan" Bricklin, nado en Filadelfia o 16 de xullo de 1951, é un informático estadounidense, coñecido como o "pai das follas de cálculo", cocreador con Bob Frankston, do programa VisiCalc. Fundou tamén Software Garden, Inc., da que é presidente e Trellix Corporation. É ademais oficial xefe de tecnoloxía de Alpha Software.
O seu libro Bricklin on Technology foi publicado por Wiley en maio de 2009.
Traxectoria
Bricklin naceu nunha familia xudía en Filadelfia, onde asistiu á Akiba Hebrew Academy durante os seus anos de escola secundaria. Comezou a súa carreira universitaria como un destacado matemático, mais axiña se cambiou á informática.
Obtivo unha licenciatura en enxeñaría eléctrica e ciencias da computación polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1973, onde foi residente do Bexley Hall.
Ao graduarse do MIT, Bricklin traballou para Digital Equipment Corporation (DEC) ata 1976, cando comezou a traballar para FasFax, fabricante de caixas rexistradoras. En 1977 decidiu volver aos estudos e en 1979 obtivo un MBA pola Universidade Harvard.
Mentres era alumno da Harvard Business School, Bricklin codesenvolveu VisiCalc en 1979, primeira folla de cálculo electrónica dispoñible para o seu uso no fogar e na oficina. Funcionaba nun computador Apple II e foi considerado un programa de cuarta xeración. VisiCalc está recoñecido por proporcionar un crecemento rápido á industria do computador persoal. En lugar de facer proxeccións financeiras con follas de cálculo manuais e ter que facer operacións aritméticas con cada cela individual, VisiCalc permitía ao usuario cambiar calquera cela, ademais de que toda a folla se podía calcular automaticamente. Isto deixaba atrás vinte horas de traballo, que pasaban a só ocupar quince minutos, así como permitir máis creatividade.
En 1979, Bricklin e Bob Frankston fundaron Software Arts, Inc., e comezaron a vender VisiCalc, mediante unha empresa separada chamda VisiCorp. Xunto co cofundador, comezou a escribir versións do programa para Tandy TRS-80, Commodore PET e Atari 800. Pouco despois do lanzamento, VisiCalc converteuse nun programa moi vendido por 100 dólares.
Hans Asperger
Hans Asperger, nado en Viena o 18 de febreiro de 1906 e finado o 21 de outubro de 1980, foi un pediatra e psiquiatra austríaco.
Dan Bricklin
Traxectoria
Bricklin recibiu en 1981 o Grace Murray Hopper Award por VisiCalc. Bricklin non o puido patentar porque nesa época o software non era elixible para a protección por patente.
En 1985, fundou Software Garden, unha pequena consultoría e desenvolvedora de aplicacións de software. En 1995, fundou Trellix Corporation, bautizada por Trellix Site Builder. Trellix foi comprada por Interland en 2003.
Nacionalismo inglés
miniatura|dereita|[[Bandeira de Inglaterra.]] miniatura|dereita|Estatua de [[Alfredo o Grande, o rei anglosaxón de Wessex dende 871 até 899.]] O nacionalismo inglés é un movemento político nacionalista en Inglaterra que defende e promove a unidade do pobo inglés. Nun sentido amplo, abrangue movementos políticos e sociais motivados pola defensa da cultura, a lingua e a historia de Inglaterra, e baséase nun sentido de orgullo en Inglaterra e o pobo inglés. Os nacionalistas ingleses adoitan considerarse a si mesmos como ingleses no canto de británicos.
A nivel político, demanda o autogoberno para Inglaterra, cun Parlamento Inglés devolto. Outros nacionalistas ingleses prefiren o restablecemento dun estado soberano independente de Inglaterra, coa disolución do Reino Unido.
Historia
A historia do nacionalismo inglés é fonte de debate para os estudosos. O historiador Adrian Hastings escribiu que "É posible atopar historiadores que datan "o albor da conciencia nacional inglesa" (ou algunha frase semellante) en case todos os séculos dende o VIII ata o XIX".
Goián, Tomiño
San Cristovo de Goián é unha parroquia do concello de Tomiño. Segundo o IGE en 2014 tiña 2.069 habitantes (1.054 mulleres e 1.015 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.560 habitantes. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Xeografía
Goián pertence á comarca do Baixo Miño, situada no extremo suroeste de Galiza. Esta zona está constituída xeoloxicamente por aliñacións montañosas que alternan granitos e xistos paleozoicos, e a elas acaróanse tres terrazas cuaternarias que descenden ata o actual leito do río Miño.
Historia
Preto do Miño aínda quedan terreos enlamados lindeiros coa veiga chamada da Lamamá. Tamén ó sur da antiga parroquia de Tollo hai terreos enchoupados, de feito este topónimo de orixe celta é un sinónimo de "barreira". Aquelas terrazas foron asento durante o Plistoceno dunha poboación que posuía unha cultura paleolítica, e da que quedaron gran cantidade de instrumentos tallados en cuarcita abbevillense e principalmente acheuliano. Tamén hai algún petróglifo, que parecen ser da Idade de Bronce e restos de varios castros: San Roque, Atalaia, Soutelo, Tollo.
Así mesmo atopáronse restos romanos na beira da serra Argallo, como anacos de tégulas, muíños de man e restos dos alicerces dun muro relacionados quizais coas explotacións mineiras de estaño, pola cantidade de calicatas existentes próximas ó lugar dos achados. Tamén é moi posible que o camiño real que atravesaba a parroquia de Tollo ata o século XIX tivera a súa orixe nunha vía romana.
Idade Media
O mosteiro de Oia, por sucesivas doazóns reais e de particulares e por compras, foi conseguindo unha gran cantidade de unidades agrarias ata finalizar o século XIII, que se estendían dende o Val Miñor ata mais ala do río Miño en Portugal. Fundouse nas terras que posuía en Goián un priorado ó pé da serra do Argallo, no lugar de San Lourenzo, do que queda a capela do seu nome. Nunha pedra da fachada á dereita figura a inscrición 1517 A, e noutra á esquerda figura XP S M.
A familia Correa
Desde o século XIV a vila de Goián estivo ligada e vinculada á familia Correa. Segundo a árbore xenealóxica desta familia comeza con Lorenzo Correa, señor dos castelos de Cerveira e Goián, casado con María Suárez de Deza no século XIV. O seu fillo chamábase tamén Lorenzo Correa, casado con Leonor de Zúñiga. Non obstante, Felgueiras Gayo no seu nobiliario, considera ó segundo coma o señor de Cerveira e Goián.
Frei Filipe de la Gándara, no seu libro Armas y triunfos de los hijos del Reyno de Galicia, di que Paio Pérez Correa (1205-1275), fillo de Pedro Pérez e Dordia de Aguiar, foi nomeado décimo cuarto Mestre da Orde de Santiago en 1242, "hallándose en las conquistas a los moros de los Reynos de Murcia y Jaén, así como Triana en los arrabales de Sevilla, el Rey Fernándo III de León y Castilla (Fernándo III el Santo) dice que este caballero fué el que mayor explendor le dió a la orden". Frei Filipe de la Gándara sinala este cabaleiro como comezo da liñaxe dos Correa, pois o terreo máis antigo estaba en Salvaterra de Miño "en donde son señores".
Por outra banda, o conde Pedro no seu catálogo, referíndose ao cerco de Sevilla en 1247, cita a Paio Correa o "vello", neto de Paio Ramírez, como un dos cabaleiros que tomaron parte na súa conquista: "este caballero fué uno de los hombres más ilustres de España, el cual destaco durante el reynado de Alfonso VI". Segundo o Conde, con el comeza a liñaxe. Foi fillo de Urraca Heriz e avó do mestre de Santiago Paio Pérez Correa.
Deste señorío queda a casa-pazo chamada da Torre, construída no século XVII e reconstruída no XVIII, co escudo da familia na súa portada.
Idade Moderna
Durante a Guerra de Restauración, no reinado de Filipe IV, Goián foi escenario de varios feitos de armas. O primeiro ataque portugués á vila de Goián tivo lugar o 3 de marzo de 1664. Daquela contaba cuns 200 habitantes e outras tantas casas á beira do río Miño. Durante o ataque a vila foi saqueada e queimada e os seus moradores dispersados. A única defensa da vila eran unhas trincheiras de pedra e a casa-forte dos Correa. A raíz destes feitos, o Capitán Xeneral de Galicia, o Marqués de Tábara, en carta do 23 de maio de 1664 á xunta de guerra de España, sinalaba a conveniencia de construír un forte naquela parte. Noutra do 27 de agosto do mesmo ano, dicía que o forte se estaba construíndo, pero que non estaba acabado por falta de cartos.
O 26 de outubro de 1663 o Gobernador de armas de Entre Douro e Minho, Conde de Prado, ocupou o forte de Goián. En menos de dous meses quedaron acabadas as fortificacións portuguesas, compostas polo forte de Nosa Señora da Concepción (duns 50.000 m² do que quedan algúns restos e unha capela adicada a San Roque, construída en 1674), o forte das Chagas, a torre dos Correa e a torre dos Ratones, e unha ponte de barcas no Miño. Desde aquí os portugueses ocuparon A Guarda o 22 de novembro de 1665. Outra columna de tropas entrou polo Rosal ata Gondomar, que foi destruído, e saquearon e incendiaron Bouzas. Unha terceira columna de tropas tomou o alto de San Colmado baixando ata O Porriño, que tamén foi saqueado e incendiado. Non existen rexistros da retirada das tropas portuguesas de Goián, pero seguramente sería logo da paz acordada en Lisboa o 13 de febreiro de 1668.
Na entrada principal hai unha lápida flanqueada polos escudos de Girón á esquerda e o de Castillo á dereita. Na lápida figura a seguinte inscrición:
Idade Contemporánea
A última vez que se usou o forte de San Lourenzo para actos de guerra foi cando as tropas do Baixo Miño se concentraron nel, mandadas polo portugués Serpa, para dende alí axudar á reconquista de Tui, no ano de 1811. Na Guerra da Independencia española tomaron parte os tres fillos de María del Carmen Correa y Acevedo: o maior, Antonio Cadaval Correa, era Comandante Xeneral da provincia de Tui; José María, que ingresara en 1800 no exército e foi Mariscal de Campo, Inspector Xeral dos Exércitos de Cuba e Alcalde Ordinario da Habana; o máis novo, Manuel, perdeu a vida nesa guerra sendo tenente.
Durante un tempo relativamente longo (o reinado de Amadeu de Savoia, I República e Restauración) Goián foi declarada entidade local menor.
Emigración
Xa no século XVIII, había unha emigración temporal a Castela para traballar na construción. Na última década do século XIX a emigración mudou cara Brasil, sobre todo ó estado de São Paulo, ó ser abolida a escravitude en 1888. Recordo daqueles emigrados quedan na parroquia varias casas de estilo colonial. Entre 1955 e 1960 a emigración comezou a orientarse cara países de Europa como Suíza, Francia, Alemaña, Inglaterra ou Países Baixos.
Patrimonio histórico
Na arquitectura relixiosa, ademais da igrexa parroquial de San Cristovo, destacan as capelas de San Roque, San Lourenzo e a do Espírito Santo. Igualmente son de interese a casa indiana da Familia Ortega ou a Casa das do Correo, antiga parada da dilixencia de correos a comezos do século XIX.
Lareira (programa de televisión)
Lareira foi un programa da Televisión de Galicia que se emitiu na tempada 1986-1987 dedicado á realización de receitas de cociña, dirixíao e presentábao Ana Puga.
Contido
En cada programa a partir dun produto do país elaborábanse dúas receitas, sinxelas, coa axuda de dúas personalidades.
Bàsquet Girona
O Bàsquet Girona é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Xirona, Cataluña, que xoga actualmente na Liga ACB. Fundado no ano 2014 por Marc Gasol co nome de Club Escola Bàsquet Marc Gasol, chegou á máxima categoría do baloncesto español por primeira vez en 2022. Xoga os seus encontros como local no Pavelló Girona-Fontajau, recinto con capacidade para 5 500 espectadores.
Historia
O club foi fundado no ano 2014 polo xogador daquela xogador da NBA Marc Gasol. O propio Gasol foi o primeiro presidente e bautizou ao equipo co nome de "Club Escola Bàsquet Marc Gasol". Acompañando a Marc Gasol estaban Alex Formento como vicepresidente, Marc Pena de director deportivo e Jesús Escosa como secretario técnico. Debutou con cinco equipos que competían en diferentes categorías de base. No ano 2016 engadiuse o nome da cidade ao nome do club, mudando a "Escola de Bàsquet Girona Marc Gasol" e un ano máis tarde, mudou outra vez ao actual Baloncesto Xirona. Co obxectivo de arraigar, de novo, un proxecto profesional de baloncesto para a cidade, en 2017 o Bàsquet Girona crea o seu primeiro equipo sénior, o cal debutou na tempada 2017−18 da Liga EBA, a cuarta categoría do baloncesto español, con Quim Costa de adestrador. Ao acabar a primeira tempada o club aproveitou a ampliación a 24 equipos da Liga LEB Prata para ascender unha categoría.
Após dúas temporadas na terceira categoría do baloncesto español, na tempada 2019−20 a temporada finaliza prematuramente á pandemia mundial causada pola COVID-19, co Girona en segundo posición, o que lle serve para ascender directamente á LEB Ouro. O 25 de novembro de 2021, durante a primeira temporada do na segunda categoría, o presidente Marc Gasol incorpórase ao elenco de xogadores do equipo, axudando ao seu club a ascender á Liga ACB após vencer ao Movistar Estudiantes na Final Four disputada en Xirona.
Gonzalo Gallas
Gonzalo Gallas Novás, nado en Pontevedra o 4 de outubro de 1886 e finado en Granada o 29 de xuño de 1955, foi un científico e académico galego. Foi Decano da Facultade de Ciencias da Universidade de Granada desde 1931 até a súa xubilación en 1952.
Formación
Estudou no Instituto de Pontevedra, sacando sempre matrículas de honra, sendo amigo dos fillos de Victoriano Encinas y Reyes, que fora director da Escola Normal de Pontevedra.
Dado que quería seguir estudando nunha universidade prestixiosa, a familia Encinas Dios recomendouno ante o seu tío, Pedro Encinas y Reyes, Oficial Primeiro na Secretaría Xeral da Universidade de Salamanca. En 1902 ingresou na Facultade de Ciencias, onde volveu aprobar todo con Matrículas de Honor. Tamén acadou esta cualificación ao doutorarse en Ciencias Químicas en Madrid.
Na súa estancia en Salamanca foi bolseiro no Colexio Maior de Santiago. A Fundación Santiago Apóstol da Universidade desa cidade deulle unha bolsa en 1907 para completar os seus estudos no Instituto Pasteur de París.
Docencia
Logo de opositar en Madrid, acadou o posto de docente na Facultade na que estudara, onde estivo entre 1908 e 1914. En 1913 estivo en Zürich cunha bolsa, estudando durante 8 meses química orgánica (derivados cíclicos con especialidade en heterocíclicos da serie do indol), na Escola Politécnica Standinger, traballando con Jules Schmidlin. Na biblioteca central do CSIC consérvanse dúas memorias manuscritas sobre a súa estancia para o arquivo da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas. En 1914 comezou a publicar, aparecendo textos seus na Journal Chemical Society. Nese mesmo ano acadou en oposición a cátedra de química orgánica da facultade de Ciencias de Granada, onde permaneceu até a súa xubilación.
Casou con Piedad Encinas González, filla máis vella de Pedro Encinas y Reyes. En 1916 nace o seu único fillo, Gonzalo Gallas Encinas, e dous anos despois Piedad morre aos 24 anos por mor da epidemia de gripe española. En 1920 morre o seu sogro en Puerto de Bejar (provincia de Salamanca), e Gallas acolle en Granada á súa sogra (María del Tránsito González Moreno) e ao seu cuñado de 13 anos Carlos Encinas González, ao que axuda para matricularse en bacharelato cos Escolapios. A presenza de parte da súa familia política axúdao na educación do seu fillo Gonzalo.
Trala morte da súa esposa retomou a súa faceta de investigador xunto co seu profesor auxiliar, Antonio Alonso Gómez. Gallas pronunciou a conferencia de apertura do curso 1918-19. As súas primeiras investigacións trataron sobre as condensacións de compostos halonitroxenados. En 1930 escribiu xunto a Alonso Gómez un extenso artigo dando conta das investigacións. Publicaron a maioría dos seus traballos en Anales, órgano da Sociedade Española de Física e Química. Antes da chegada da Segunda República, Gallas presidiu a sección granadina de devadita Sociedade.
Decanato en Granada
En 1931 foi elixido Decano da Facultad de Ciencias da Universidade de Granada, cargo que ocupou até 1953. En varias ocasións ocupou o reitorado da universidade en ausencia do titular.
En 1950 inaugurouse o edificio da nova facultade, unido ao anterior, se ben quedou pequeno pouco tempo despois.
LibreCAD
LibreCAD é un aplicación libre de deseño asistido por computador (CAD), ou deseño 2D. Está baseado en QCAD, e foi un fork dese proxecto. Baséase nas librarías de Qt4 grazas ao cal está dispoñible para os sistemas operativosLinux, macOS, Unix e Windows.
Dicasterio para a Doutrina da Fe
O Dicasterio para a Doutrina da Fe (en Dicasterium pro doctrina fidei) é o máis antigos dos departamentos da Curia Romana. Fundouse co propósito de defender á Igrexa das herexías, e constitúe o organismo responsable de promulgar e defender a doutrina católica. Antigamente era coñecida co nome de Suprema Sagrada Congregación da Inquisición Romana e Universal, entre 1904 e 1965, co de Suprema Sagrada Congregación do Santo Oficio e de 1965 a 2022 como Congregación para a Doutrina da Fe.
Geffen Records
Geffen Records é un selo discográfico estadounidense, propiedade de Universal Music Group, e operado como un terzo do grupo de selos de Universal Interscope-Geffen-A&M.
Comezos
Geffen Records fundouna en 1980 o industrial do mundo da música David Geffen quen, a principios dos 70, xa fundara Asylum Records. Geffen renunciou a Asylum en 1975, cando foi nomeado vicepresidente de Warner Brothers Pictures. Foi despedido de Warner sobre o ano 1978, pero estivo bloqueado por un contrato que lle impedía traballar durante 5 anos noutro lugar. David volveu traballar en 1980 e chegou a un acordo con Warner Bros. Records para crear Geffen Records. Warner proporcionou o 100% dos fondos para as operacións do selo e para a distribución das súas edicións nos Estados Unidos, Canadá e o Reino Unido (CBS/Epic Records encargouse da distribución no resto do mundo ata 1985, cando Warner Bros. tamén se encargou desas zonas). Porén, no Reino Unido o selo cambiou a distribución de Warner Bros. a CBS en 1981. Os beneficios foron compartidos ao 50% entre Geffen e os seus respectivos distribuidores.
O primeiro artista en asinar con Geffen Records foi Donna Summer, sendo o seu álbum The Wanderer a primeira edición do selo en 1980. A este disco seguiulle Double Fantasy de John Lennon e Yoko Ono, o primeiro traballo de Lennon dende 1975. Dúas semanas despois de que entrase nas listas Lennon foi asasinado en Nova York. Posteriormente o álbum chegou a vender millóns de copias, dándolle a Geffen o seu primeiro sinxelo e álbum número 1.
A medida que avanzaban os anos 80, Geffen tería éxito con artistas como Quarterflash, Oxo, Asia, Wang Chung, Kylie Minogue e Sammy Hagar. Mentres tanto, o selo continuou asinando cun feixe de iconas da música xa establecidos, como Elton John, Irene Cara, Cher, Don Henley, Joni Mitchell, Neil Young, Peter Gabriel, Jennifer Holliday e Sonic Youth. Cara o final da década, a compañía tamén comezou a facerse un nome como selo de rock, grazas ao éxito de Whitesnake, Guns N' Roses, Tesla e o regreso ao grande público da banda dos 70 Aerosmith. Isto levou a Geffen a crear un selo subsidiario, bautizado como DGC Records, no ano 1990, centrado e son máis progresivos (xunto con algúns grupos de heavy metal) e que posteriormente abrazou a popularización do rock alternativo. Geffen tamén se encargou da distribución da primeira encarnación de Def American Recordings a través de Warner Bros. de 1988 ata 1990.
Interscope-Geffen-A&M
Universal Music Group adquiriu PolyGram en 1999, dando como resultado unha reorganización dos selos da corporación. Geffen Records, xunto con A&M Records, fusionouse posteriormente con Interscope Records. A pesar de que Geffen continuaría existindo como marca, foi reducida para encaixar na maior expansión de Interscope (que tamén se encargou da distribución de DreamWorks Records). Ao mesmo tempo, a distribución internacional das edicións de Interscope e Geffen pasou a un ex-selo de PolyGram, Polydor Records, que xa se encargara de distribuír a A&M no estranxeiro (a cambio de que A&M se encargase das edicións de Polydor nos Estados Unidos).
A absorción por parte de Geffen de MCA e DreamWorks, xunto coa continua incorporación de novos artistas como Ashlee Simpson, Angels & Airwaves, Snoop Dogg e The Game, impulsou á compañía ata o punto de igualarse a Interescope, levando a algúns expertos da industria a especular que podería volver a funcionar independentemente como parte de UMG novamente. De cara finais do 2007, porén, Geffen foi absorbida por Interscope.
Saint-Aubin-du-Cormier
Saint-Aubin-du-Cormier (en Sant-Albin-an-Hiliber, e en galó: Grand'St Aubin) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Rubiais, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Rubiais é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 30 habitantes (16 homes e 14 mulleres).
Desde 1977 até 1992 funcionou no lugar unha mina de chumbo e cinc, considerada no seu momento como unha das máis modernas de Europa.
Piñeiro, Tomiño
San Salvador de Piñeiro é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2014 tiña 345 habitantes (165 homes e 180 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 329 habitantes. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Patrimonio
miniatura|Cruceiro. No lugar de Tabordela está situado o edificio do centro Unión del Porvenir, fundado en Nova York polos emigrantes das parroquias de Piñeiro e Taborda o 24 de decembro de 1918. Nel exerceu como mestre Antón Alonso Ríos cando funcionaba como colexio.
Santín, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Santín é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Wexford
O autor literario John Banville, naceu en Wexford.
Historia
Wexford atópase no lado Sur da Wexford Harbour, o estuario do río Slaney. Segundo unha lenda local, a cidade obtivo o seu nome irlandés, Loch Garman, dun xove chamado Garman Garbh que foi afogado nas marismas na desembocadura do río Slaney, polas augas liberadas por unha encantadora. O lago resultante foi chamado así, o lago de Garman. A cidade foi fundada polos viquingos contra o ano 800. Chamárona Veisafjörðr, entrada das marismas e o nome foi cambiado moi pouco na súa forma actual.
Con todo, en 1169 Wexford foi cercada por Dermot MacMurrough Kavanagh, rei de Leinster e os seus aliado normando, Robert Fitz-Stephen. Os habitantes nórdicos resistiron con fereza, ata que o bispo de Ferns persuadiu a aceptar un acordo con Dermot. esquerda|miniatura|280px|Ruínas da Selskar Abbey, Wexford. Wexford, na Idade Media foi un asentamento de inglés vello. Un dialecto antigo do Inglés, coñecido como Yola, falouse unicamente en Wexford, ata o século XIX.
O Condado de Wexford foi un apoio da Irlanda confederada, durante a década de 1640. Unha frota da Confederación corsario s se asentou na localidade de Wexford, composto por mariñeiros de Flandres e España, así como homes da localidade, que atacarían Inglaterra. Como resultado, a cidade foi saqueada e moitos dos seus habitantes foron asasinados e boa parte da cidade foi incendiada.
O condado de Wexford foi o centro da rebelión irlandesa de 1798 contra o goberno Inglés. Alí tivo lugar unha masacre de leais, que foron executados na ponte da cidade polos membros da Sociedade de Irlandeses Unidos.
Kanzaki
O concello de Kanzaki limita pola terra cos concellos de Saga, Yoshinogari, Miyaki (da prefectura de Saga); Fukuoka, Kurume e Ōkawa (da prefectura de Fukuoka).
Historia
A cidade de Kanzaki foi fundada pola fusión de 2 concellos de vilas (Kanzaki-machi e Chiyoda-chou) e o concello da aldea Sefuri-mura (do distrito de Kanzaki) no ano 2006.
Carlos Franco Iribarnegaray
Carlos Franco Iribarnegaray, nado en Ferrol o 30 de agosto de 1912 e finado en Madrid o 11 de decembro de 1982, foi un militar e político galego.
Traxectoria
En 1929 ingresou na Academia Xeral Militar de Zaragoza, e en 1931 na Academia de Artillería de Segovia. Tras licenciarse como tenente en xullo de 1933 foi destinado ao rexemento de Artillería de Costa n.º 2 (Ferrol), na 1.ª batería. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 uniuse ás tropas sublevadas. En outubro de 1937, como capitán, tomou o mando dunha batería antiaérea.
Pasou a Aviación, e entre 1945 e 1947 foi alumno da Escola de Estado Maior do Exército do Aire, como comandante. Ampliou estudos coas Forzas Aéreas dos Estados Unidos, nos Estudos Superiores da Defensa Nacional e na Escola de Altos Estudos Militares. Foi profesor da Academia do Aire de León, xefe dos Servizos Aéreos da base de Rota e profesor da Escola Superior do Exército (1965). En 1966 foi nomeado director deste centro, e posteriormente director da Escola Superior do Aire. Xa como xeneral de división ascendeu a director xeral de Aviación Civil, pasando máis tarde á xefatura da Ala 37. Como tenente xeneral foi ascendido a xefe da zona aérea das Canarias e da III Rexión Aérea.
Foi procurador en Cortes durante a X lexislatura (1971-1976). O 12 de novembro de 1975 foi nomeado ministro do Aire de España, cargo que ocupou até o 4 de xullo de 1977, cando o seu departamento se integrou no Ministerio de Defensa.
Foi presidente do Padroado do Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial Esteban Terradas e da Comisión Nacional de Investigación do Espazo.
Recoñecementos
En 1977 recibiu a Gran Cruz da Orde de Carlos III.
Arsenal Stadium
O Arsenal Stadium foi un estadio de fútbol situado no distrito de Highbury en Londres, capital de Inglaterra. O recinto foi a sede do Arsenal entre 1913 e 2006. Este último ano pechouse para sempre ao trasladarse ao novo estadio Emirates Stadium, que é dúas veces máis grande que aquel xa histórico estadio de Highbury.
No seu lugar construíuse Highbury Square unha serie de apartamentos de luxo no que eran as bancadas, ademais respectouse a fachada exterior do campo e o céspede transformouse nunha praza verde.
Jackie Wilson
Jack Leroy "Jackie" Wilson, nado o 9 de xuño de 1934 e finado o 21 de xaneiro de 1984, foi un cantante americano de soul e Rhythm and blues nado en Detroit, Míchigan.
Traxectoria
En 1953 entrou no grupo Billy Ward & the Dominoes en substitución de Clyde McPhatter, grupo co que tivo o seu maior éxito en 1956 con St. Therese of The Roses número 13 das listas de pop. En 1957 comezou a súa carreira en solitario, ó ano seguinte tivo o seu primeiro grande éxito con Lonely Teardrops que chegou ó número 7 e continuaron os éxitos ata mediados dos anos 60. En 1975 mentres actuaba sufriu un ataque ao corazón e permaneceu en estado de coma ata a súa morte.
Minnesang
miniatura|Selo alemán de 1970 con motivo do Minnesang. O Minnesang é a tradición de poesía lírica e a canción entre o século XII e finais do século XIV. Estes trobadores xermanos do Minnesang eran coñecidos como Minnesänger. Estaban unidos en comunidades ou irmandades.
A canción cortesá
Moitas melodías da minnelied ('canción cortesá') sobreviviron até a actualidade, aínda que os manuscritos máis antigos son do século XV, o que pode facer que as cancións fosen copiadas de maneira diferente a como eran os seus orixinais. Ademais é difícil descifrar a notación musical que se utilizaba nesa época. Aínda que o contorno da melodía é fácil de interpretar, o ritmo da canción frecuentemente é imposible de adiviñar.
No século XV o minnesang ('canto cortesán') desenvolveuse e formou a tradición dos "Mestres cantores" (meistersinger), cuxa orixe social era burguesa (comerciante) a diferenza dos minnesänger que proviñan da clase aristocrática.
Escribíronse polo menos dúas óperas acerca da tradición minnesänger: Tannhäuser (de Richard Wagner) e Guntram (de Richard Strauss).
Exemplo de Minnelied
O seguinte poema de amor, de autor anónimo, escrito no alto alemán medio, atopouse nun códice latino do século XII no mosteiro de Tegernsee.
Illas menores das Illas Virxes Estadounidenses
As Illas Virxes Estadounidenses son un territorio non-incorporado dos Estados Unidos de América que compón un grupo de illas no Caribe. Ademais das illas residenciais principais de Santo Tomé, Santa Cruz, San Xoán, e Illa da Auga, hai aproximadamente outras 50 illas e illotes. Estes inclúen:
Lope Díaz de Haro
miniatura|dereita|180px|Escudo da casa de Haro. Lope Díaz de Haro finado en outubro de 1322, foi un nobre biscaíño, fillo primoxénito de Diego López V de Haro, señor de Biscaia, e da súa esposa, a infanta Violante de Castela, filla de Afonso X o Sabio, rei de Castela e León. Foi señor de Orduña e Valmaseda e alférez do rei Fernando IV de Castela.
Tagajō
Tagajō (多賀城市, たがじょうし, Tagajō-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e no centro da prefectura, noroeste da illa de Honshū. Ten 19,65 km² de superficie, unha poboación de 63.303 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 3.220 h/km².
Antigamente era a capital da provincia de Mutsu (陸奥国).
Bacterioclorofila
miniatura|Bacterioclorofila a. R é un grupo [[fitil ou xeranilxeranil.]] As bacterioclorofilas son pigmentos fotosintéticos que presentan varios tipos de bacterias fototróficas. Presentan aneis de clorina ou bacterioclorina con diversos substituíntes. Foron descubertas por C. B. van Niel en 1932. Están relacionadas coas clorofilas, que son os principais pigmentos fotosintéticos das plantas, algas, e cianobacterias. Os grupos bacterianos que conteñen bacterioclorofila realizan unha fotosíntese anoxixénica, que non produce oxixeno, na que utilizan lonxitudes de onda da luz que non absorben outros organismos fotosintéticos. Hai varios tipos de bacterioclorofilas característicos de diferentes grupos de bacterias, como se resume na táboa:
As bacterioclorofilas a, b, e g son bacterioclorinas, o que significa que as súas moléculas teñen un anel macrocíclico de bacterioclorina con dous aneis pirrol reducidos (B e D). As bacterioclorofilas c, d, e, e f son clorinas, o que significa que as súas moléculas teñen un anel macrocíclico de clorina cun anel pirrol reducido (D). 540px|miniatura|center|Estruturas químicas comparadas da [[porfina, clorina, bacterioclorina, e isobacterioclorina. Nótese a recolocación do dobre enlace C=C entre os dous isómeros da bacterioclorina. Hai dous electróns π (simbolizados por π e-) en cada dobre enlace no macrociclo.]]
Notas
Chlorophylle
Mozos Turcos
miniatura|150px|[[Ismail Enver, un dos líderes dos Mozos Turcos]]
Mozos Turcos é o sobrenome dun partido nacionalista e reformista turco de principios do século XX, oficialmente coñecido como o Comité de Unión e Progreso (CUP) — en turco Ittihad ve Terakki Cemiyeti — cuxos líderes levaron a cabo unha rebelión contra o sultán Abdul Hamid II (quen foi oficialmente deposto e desterrado en 1909). Gobernaron o Imperio Otomán dende 1908 ata finais da primeira guerra mundial, en novembro de 1918. Durante o seu goberno aconteceu o denominado xenocidio armenio. Os Mozos Turcos tiñan as súas orixes en sociedades secretas de estudantes de universidade e cadetes militares progresistas, conducidas subrepticiamente pola disidencia política despois de que a constitución fora revogada polo sultán Abdul Hamid II.
miniatura|150px|esquerda|Sultán Abdul Hamid II