cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Políglota
Un dos políglotas máis coñecidos é o emperador do Sacro Imperio Carlos V, falante nativo de neerlandés ou flamengo, que nunha ocasión afirmou que se dirixía ao seu cabalo en alemán, que conversaba coas mulleres en italiano e cos homes en francés, e que reservaba o español para as súas conversas con Deus.
Etimoloxía
O termo políglota deriva do grego antigo πολύγλωττος, polýglōttos, que á súa vez deriva das voces πολύς, polýs, 'moito' e γλώσσα ou γλώττα, glṓssa ou glṓtta (variante ática de γλώσσα), 'lingua'. O termo úsase desde 1640 como substantivo, e desde 1650 como adxectivo.
Teorías
Existen numerosas teorías como explicación do poliglotismo. Por exemplo, tense recoñecido que alguén que estea interesado nos idiomas, cun intelecto suficientemente desenvolvido, e que optimiza a súa técnica de aprendizaxe coa experiencia, será cada vez máis eficiente en cada novo idioma aprendido; polo tanto, tal individuo será capaz de dominar novos idiomas con menos esforzo que unha persoa media. Ademais, os diferentes idiomas superpóñense nas áreas de gramática e vocabulario, e isto fai que sexa máis fácil adquirir idiomas conectados, como as palabras do inglés e do francés.
Lingua newari
O newari ou Nepal bhasa (नेपाल भाषा, tamén coñecido como newah bhaye) é unha das linguas máis importantes do Nepal. É unha das case cincocentas linguas sino-tibetanas existentes actualmente, e pertence ao ramo tibeto-birmanés desta familia. É a única lingua tibetano-birmanesa a ser escrita no sistema devanágari. Conta aproximadamente cun millón de falantes no Nepal, na India e no Bután.
Sistema de escrita
Ao longo do tempo, o bhasa ten sido escrito de moitas formas. Os sistemas principais son o ranxana, o prachalit, o brahmi e o golmol, usados máis frecuentemente. Todos os sistemas son escritos da esquerda para a dereita, e consisten de dous conxuntos separados de letras: un de vogais e outro de consoantes. O brahmi é o sistema máis antigo, e todos os outros derivan del.
O devanágari é o sistema máis empregado no presente, unha vez que é o sistema oficial do Nepal, ben como na veciña India. O sistema ranxana foi o máis usado en tempos antigos, e hoxe está experimentando unha especie de renacemento, debido á maior consciencia cultural. O sistema prachalit, sendo semellante ao debanagari, tamén é usado. Actualmente os sistemas brahmi e golmol raramente son usados.
Dialectos e influencia
Hai cinco dialectos importantes: o yen-yala, o khwapa, o pahari, o dolakha e o chitlang. Alén destes dialectos, hai algúns poucos subdialectos falados no vale de Katmandú e outras partes do Nepal. Estes subdialectos son falados nas aldeas adxacentes a Katmandú, como Patan, Bhaktapur, Chitlang e Dolakha. O dialectos falado en Bandipur é a forma arcaica do bhaaye de Khwapa. O dialecto falado en Chaínpur, Bhoxpur, Terathún e en Palapa é relacionado ao de Katmandú e ao de Patan. O dialecto falado en Ridí, Baglung e Arughat é máis próximo ao de Bhaktapur.
Aeroparque Jorge Newbery
O aeroparque Jorge Newbery é un aeroporto internacional arxentino situado na veciñanza de Palermo, a 2 quilómetros ao nordés do centro de Buenos Aires. Cobre unha área de of 138 hectáreas e está operado por Aeropuertos Argentina 2000 S.A. Atópase ao longo do río da Prata e serve como principal centro de conexións para voos domésticos dende Buenos Aires, así como para voos dende Arxentina cara Uruguai, Bolivia Brasil, Chile e Paraguai. O aeroporto foi bautizado na honra do aviador arxentino Jorge Newbery. No extremo leste do aeroporto hai unha base da Forza Aérea da Arxentina onde normalmente as autoridades embarcan no avión presidencial Tango 01.
Estratificación social
A estratificación social é a conformación en grupos verticais diferenciados de acordo a criterios establecidos e recoñecidos. Dá conta ou é un medio para representar a desigualdade social dunha sociedade na distribución dos bens e atributos socialmente valorados. Dita desigualdade está institucionalizada, e ten unha consistencia e coherencia a través do tempo. Formas de estratificación social, xeralmente citadas, son as castas, estamentos e clases sociais.
Características
Un estrato social está constituído por un conxunto de persoas, agregados sociais, que comparten un sitio ou lugar semellante dentro da xerarquización ou escala social, onde comparten semellantes crenzas, valores, actitudes, estilos e actos de vida. Caracterízanse pola súa relativa cantidade de poder, prestixio ou privilexios que posúen. Aínda que o punto central da estratificación refírese á distribución de bens e atributos a estratificación social, aínda que tamén se pode considerar sobre a base da etnicidade, xénero e idade.
Segundo Max Weber a estratificación social divídese en tres recoñecementos:
Agolada
Agolada é un concello da provincia de Pontevedra pertencente á comarca do Deza. Segundo o IGE en 2015 tiña 2 585 habitantes (3 875 en 2003) .O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou aqualatense.
Xeografía
Agolada está situado no centro de Galicia, na punta nordeste da provincia de Pontevedra, entre o río Arnego, a serra do Farelo e o río Ulla. O concello limita cos concellos de Palas de Rei, Antas de Ulla (provincia de Lugo), Santiso (provincia da Coruña), Rodeiro, Lalín e Vila de Cruces.
O monte Farelo, con 952,6 metros, e situado na serra do Farelo, é o punto máis alto do concello. O río Ulla, que fai de límite norte do concello, é o principal curso fluvial. En Brocos úneselle o río Arnego antes do comezo do encoro de Portodemouros. O seu outro afluente principal é o río Deza.
Ten clima é oceánico interior, co inverno suave e o verán fresco. As precipitacións anuais son de 1 290 mm.
Historia
miniatura|Antiga casa do concello, na Guillerma.
Consérvanse importantes pegadas correspondentes ao Megalitismo pertencentes ao período do 3000 ao 1800 a. C. Estas terras están cubertas de mámoas das cales sobresae o Tesouro de Agolada atopado nunha mámoa do Campo do Xastre, na parroquia de Ferreiroa, e que na actualidade áchase no Museo Provincial de Pontevedra. Este tesouro está formado por dous brazaletes e un torque de ouro; unha louza con gravados en zig-zag, atopada en Coteimil; dúas mazás de pedra puída en Lamas (Trabancas).
Os campos de túmulos máis salientábeis áchanse en Pereiro en Agra, Monte Luxilde en Artoño, Monte da Carballeira en Berredo, Campo da Mámoa en Brántega, e noutros lugares como Eidián, Esperante, Vidueiros, Ferreiroa, Gurgueiro etc.
Tamén hai abondosos castros neste concello. Sobresae o Castro Marcelín, situado na parroquia de Merlín, posuidor de mámoas, covas, tesouros e unha lenda sobre a raíña Marcela. A lenda di que nel habitou unha raíña chamada Marcela ou Marcelina, de aí o nome do lugar, e que agochou un tesouro tras dunha porta de pedra e das consabidas trabes de ouro, prata, piche etc. Outros son o Castro do Coto dos Mouros, en Trabancas; o Castro de Vilela, en Borraxeiros; o Castro de Buxel, en Artoño; o Castro de Brocos...
Neste concello atopouse unha machada con dúas argolas de bronce no Monte Farelo, en Trabancas, pertencente á Idade de Bronce.
Desde o século VI, Agolada pertenceu ao Condado do Deza e até o século XIV pertenceu aos Condes de Deza, cando pasou aos Suárez de Deza, máis coñecidos como os Churruchaos. Máis tarde, estas terras pasaron a mans do Conde de Lemos, Pedro Enríquez de Castro.
Constituíuse como concello trala caída do Antigo Réxime. A capital estivo situada na Guillerma (parroquia de Borraxeiros), até que pasou ao lugar de Agolada, na parroquia de Ferreiroa.
Toponimia
O topónimo procede do latín, combinando os lexemas aqua, aquae, "auga" e mais latus, lata, latum (participio do verbo fero, fers, ferre, tuli, latum, "levar"). Así o significado de Aqua Lata sería "auga levada", debido ás conducións hídricas que traían auga doutros lugares.
A errónea interpretación do topónimo como locución artigo + substantivo, supoñéndolle na etimoloxía popular un derivado de golada ou golete (unha indumentaria medieval), provocou a aférese do a inicial que deu pé ao topónimo *Golada ou á variante *La Golada, como resultado da oficialización dos topónimos en castelán no século XIX.
Patrimonio
Atópanse numerosos restos do Megalítico, como 17 mámoas no Trazos dos Montes, nas proximidades do Castro Marcelín descubertas por Manuel Galego Iglesias , ou o monte das Mámoas. Da idade de bronce é o tesouro de Agolada.
Hai dous castros notorios, o castro de Buxel e o castro de Marcelín. Conta a lenda, recollida por Manuel Galego, que neste último houbo unha raíña chamada Marcela que de cando en vez baixaba ó val a cazar e recoller froita.
Na vila de Agolada consérvanse os pendellos da feira, que se celebra o día 12 de cada mes.
Festas e celebracións
As primeiras pegadas de feiras no concello son as celebradas en Chaos de Aián, ao pé do Monte Farelo, pasando a Agolada por xestións realizadas polo entón escribán Ramón Barrio de Losada no ano 1788. Na actualidade presérvase un monólito de pedra adicado a Constitución da Vila, situado na Rúa da Constitución. O novo mercado, de rexistro comarcal, substitúe as funcións do vello Campo da Feira.
Economía
A economía do concello é eminentemente agraria, sector no que se ocupa o 60% da poboación. As terras máis fértiles, que se dividen en parcelas de tamaño medio superior ao doutras zonas de Galicia, atópanse no fondo dos vales, onde a pendente é menor, a uns 300 m. de altitude. Ademais da agricultura de autoconsumo (millo, hortalizas, centeo e vide), comercialízanse noces, castañas, patacas e trigo.
Nas últimas décadas aumentou a cabana gandeira, especialmente vacas e porcos. Existe unha incipiente industria de transformación da madeira (serradoiros).
Lugares de Agolada
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Agolada vexa: Lugares de Agolada.
Azagaia
miniatura|250px|dereita|Azagaia de base fendida do Magdaleniano Unha azagaia é unha arma arreboladiza primitiva e lixeira que se lanza coa man (como unha xavelina) ou coa axuda dun propulsor, e que xeralmente ten a punta de hasta de cérvido, un hastil de madeira e, ás veces, tamén unhas plumas na parte final para estabilizar o voo, como se fai coas frechas.
Historia e características
miniatura|dereita|Azagaias profusamente decoradas do Magdaleniano A punta da azagaia é, xeralmente, o único resto que atopan os arqueólogos nas escavacións, pois o hastil de madeira podrece co paso do tempo. Por esta razón, a palabra azagaia é empregada, en arqueoloxía, para referirse indistintamente ás lanzas completas ou ás puntas de corno deste tipo de armas de caza.
As azagaias son particularmente características do Paleolítico superior europeo e, dado que foron evolucionando co tempo, é posible asignar un ou varios modelos característicos para cada unha das culturas desta fase da Prehistoria:
Dó
Do é a contracción da preposición de máis o artigo o.
Batalla das Termópilas
miniatura|250px|O desfiladeiro das Termópilas, tal como era por volta do ano [[-480|480 a.C..]] Aínda que a batalla das Termópilas máis coñecida sexa aquela que, no -480, opuxo a Gregos e Persas, houbo na Antigüidade Clásica outros confrontamentos trabados no estreito do mesmo nome:
Tamén, no 395 da nosa Era, Alarico I comandou os Visigodos na pasaxe deste estreito, rumbo a Grecia, sen ningunha oposición das forzas romanas.
De igual forma, tamén no 448, os Hunos liderados por Atila penetraron en Grecia logrando alcanzar as Termópilas, sen, porén, dar batalla ó Imperio Romano de Oriente.
Aeroporto Touat-Cheikh Sidi Mohamed Belkebir
O aeroporto Touat-Cheikh Sidi Mohamed Belkebir é un aeroporto público situado a 11 quilómetros ao sueste de Adrar, a capital da provincia de Adrar en Alxeria.
Jason Scott Lee
Jason Scott Lee (Chinés: 李截; pinyin: Lǐ Jié), nado nos Ánxeles o 19 de novembro de 1966, é un actor estadounidense e experto en artes marciais. Lee é quizais mellor coñecido polo seu papel como Bruce Lee no filme de artes marciais Dragon: The Bruce Lee Story.
Traxectoria
Cando tiña dous anos trasladárono a Hawai onde foi criado. É de ascendencia chinesa-hawaiano, os seus pais son Sylvia e Robert Lee.
Lee adestrou no estilo de artes marciais de Bruce Lee, o Jeet Kune Do para caracterizalo no filme da súa vida Dragon: The Bruce Lee Story en 1993. Continuou a adestrar e agora é un instrutor certificado do exalumno de Bruce Lee Jerry Poteet. Lee tamén ten realizado o papel de Mowgli no filme de 1994 The Jungle Book.
Lee é un dos actores, produtores e directores entrevistados no documental The Slanted Screen (2006), dirixido por Jeff Adachi, sobre a representación dos países de Asia e de Asia homes estadounidenses en Hollywood.
Hipódromo de Campañó
350px|dereita|miniatura|Hipódromo de Campañó, en [[Pontevedra.]] O hipódromo de Campañó é unha pequena instalación dedicada ás carreiras de cabalos, construído pola Comunidade de Montes de Campañó (ORGACCMM) e a Asociación Cabalar da Parroquia de Moldes, que ocupa unha superficie de 2 hectáreas, e que está situado na parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra.
A pista de galope ten unha lonxitude de 540 metros, tamén ten un espazo para saltos de 2000 metros cadrados e ademais un recinto que se pode dedicar á doma. O orzamento da construción das instalacións foi de 370.000 euros. O recinto recibiu no ano 2010 a licenza da Federación Hípica Galega para organizar competicións hípicas oficiais.
Comunas de Costa do Marfil
As comunas de Costa do Marfil son as unidades de quinto nivel administrativo de Costa do Marfil. As subprefecturas de Costa do Marfil conteñen vilas, e nalgunhas instancias combínase máis dunha vila nunha comuna. Dende 2012 existen 197 comunas dentro das 510 subprefecturas.
Antes de 2011 as comunas eran as unidades administrativas de terceiro nivel do país. Baixo a administración de Laurent Gbagbo, o número de comunas aumentou ata máis de 1300. No 2011 tivo lugar unha reorganización das divisións do país, e as comunas pasaron de considerarse divisións de terceiro nivel a divisións de quinto nivel.
En marzo de 2012 o goberno abolíu 1126 comunas considerando que non eran unidades gobernamentais economicamente viables, quedando 197 comunas finalmente.
Galería de imaxes de Cabana de Bergantiños
Galería de imaxes do concello de Cabana de Bergantiños na provincia da Coruña.
Praia de Ondarreta
miniatura|250px|Praia de Ondarreta A praia de Ondarreta é unha praia urbana da cidade de Donostia (Guipúscoa) situada na baía da Concha.
Características
Ondarreta é a máis occidental das praias donostiarras, e a de menor tamaño en canto a lonxitude, mais a súa largura media é maior que a praia de La Concha por estar menos exposta á variación das mareas, e de feito, a súa superficie media é dun 60.000 m², uns 6.000 m² máis que a de La Concha.
O seu perfil é máis xuvenil e informal que o da praia de La Concha, aínda que o seu uso é igualmente masivo. Antes da reforma profunda acometida na praia de Zurriola era frecuentada para a práctica do surf, que hoxe se trasladou por completo a esta última. A praia dispón de vestiarios, duchas e baños públicos e dunha cafetería.
O paseo de Ondarreta, que bordea a praia, dispón de varios tramos coa famosa varanda de La Concha, mentres que outros están abertos á praia, ao ser a diferenza de cotas entre ambos duns poucos metros. Xunto ao paseo hai uns xardíns nos que se atopa unha escultura de comezos do século XX da raíña María Cristina. Os edificios cuxas fachadas dan ao paseo teñen pouca altura: trátase de vilas independentes de poucos pisos.
Galy Galiano
Galy Galiano, nado en Santander, é un cantante colombiano de música salsa e música caribeña en xeral. Conformou o seu primeiro grupo musical, "Los Diamantes del Cesar", con amigos do barrio, sendo el daquela o intérprete de baixo, e tocando canción do xénero chamada vallenato.
Shoegazing
Shoegazing (tamén coñecido como shoegaze) é un subxénero do rock alternativo aparecido no Reino Unido a finais dos anos 80. Durou ata mediados dos anos 90, chegando ao seu cénit nos anos 1990 e 1991. A prensa musical británica, especialmente NME e Melody Maker, chamou a este estilo shoegazing debido a que os músicos destas bandas estaban relativamente tranquilos durante as actuacións, e nun estado introspectivo ("non-confrontational state"), de aí a idea de que estaban mirando aos seus zapatos (en inglés shoe). O excesivo uso de pedais de efectos tamén contribuíu á imaxe dos músicos mirando cara os seus zapatos (shoegazing significa mirando aos zapatos) durante os concertos.
O son shoegazing caracterízase polo significativo uso de efectos de guitarra, e polas indistinguibles melodías de voz que se mesturan e confunden co ruído creativo das guitarras. Nos anos 90, os grupos de shoegazing foron deixados de lado polo movemento grunge estadounidense, forzando a bandas relativamente descoñecidas a separarse ou a reinventar o seu estilo. En tempos máis recentes houbo un renovado interese polo xénero entre as bandas de "nu-gaze", como The Joy Formidable, DIIV, The Depreciation Guild, The Radio Dept, Grey Zine, Whirr e Snow in Mexico.
Os precursores máis citados do xénero son Cocteau Twins, The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine, Spacemen 3 e Loop.
Tori Bowie
Frentorish "Tori" Bowie, nada o 27 de agosto de 1990 en Sand Hill (Mississippi) e finada en Winter Garden (Florida) posiblemente o 23 de abril de 2023, foi unha atleta estadounidense. Competiu principalmente nas probas de velocidade dos 100 e os 200 metros lisos. Tamén posuía un récord persoal de 6,95 metros en salto de lonxitude, de 2014. En 2017 foi campioa do mundo nos 100 metros e gañou tres medallas nos Xogos Olímpicos de 2016.
Dacia (automoción)
Dacia é unha marca de automóbiles de orixe romanesa fundada en 1966, que dende 1999 é propiedade de Renault. A colaboración con Renault iniciose coa fabricación dunha versión do Renault 12 producida baixo licenza para o mercado local. En febreiro de 2012 inaugurouse a fábrica Renault-Dacia-Nissan en Tánxer en Marrocos.
Helena Blavatsky
Helena Blavatsky, tamén coñecida como Madame Blavatsky, de solteira Helena von Hahn e de casada Helena Petrovna Blavatsky, en ruso Елена Петровна Блаватская, nada en Ekaterinoslav o 12 de agosto de 1831 e finada en Londres o 8 de maio de 1891, foi unha escritora, ocultista e teósofa rusa. Foi tamén unha das fundadoras da Sociedade Teosófica e contribuíu á difusión da teosofía moderna. Os seus libros máis importantes son Isis Unveiled e The Secret Doctrine, escritos en 1875 e 1888. Foi acusada de fraudes e enganos deliberados ao longo da súa vida. Os seus escritos inclúen afirmacións que foron interpretadas en clave racista e antisemita, e que foron reinterpretados por algúns ocultistas nazis.
Orixe, matrimonio e viaxes
En 1848, aos dezasete anos, Helena casou con Nikifor Vasilievich Blavatsky, vicegobernador da provincia de Ereván, en Armenia, que tiña corenta anos. Helena aceptou casar para poder gañar independencia, aínda que segundo ela nunca consumou a súa unión. Tras tres meses de infeliz matrimonio, ela tomou un cabalo e escapou da casa cruzando as montañas, marchando á casa do seu avó en Tbilisi.
Segundo conta ela mesma, iniciou unha serie de viaxes por diversos países, como Exipto, Turquía e Grecia, entre outros. Nalgunhas destas viaxes estivo acompañada por Albert Rawson, explorador naturalista estadounidense, tamén interesado no esoterismo, e que era membro da masonaría. Tamén conta que con vinte anos, en 1851, estaba co seu pai en Londres e que alí tivo o seu primeiro encontro co que foi o seu mestre, que ela recoñeceu por soños e visións que tivo durante a súa infancia. Este mestre foi un iniciado oriental Rajput, Mahatma M. (ou mestre Morya), como é coñecido entre os teósofos. O mesmo ano, embarcou para o Canadá e máis adiante viaxou por varias partes dos Estados Unidos, México, Suramérica e a India. A súa primeira tentativa para entrar no Tíbet fracasou, volvendo entón a Inglaterra, pasando de camiño por Xava.
En 1855 volveu á India e tivo sorte no seu intento de entrar no Tíbet a través de Caxemira e Ladakh. No Tíbet pasou por un período de adestramento baixo a dirección do seu mestre. En 1858 foi a Francia e Alemaña e volveu a Rusia o mesmo ano, pasando un curto período coa súa irmá Vera en Pskov. De 1860 ata 1865 viaxou e viviu no Cáucaso, pasando por experiencias e crises de tipo sobrenatural. Iso posibilitou, segundo ela, poder adquirir un completo dominio das súas enerxías psíquicas. Partiu de novo de Rusia en 1865 e viaxou extensamente polos Balcáns, Grecia, Exipto, Siria e Italia, entre outros lugares.
En 1868 volveu á India a través do Tíbet. Nesta viaxe, Blavatsky di que atopou o mestre K.H. (ou mestre Kuthumi), hospedándose na súa residencia. Ao final de 1870 volveu a Chipre e Grecia. Tomou máis tarde un barco cara a Exipto no porto de Perea, en Grecia.
A nave onde embarcara camiño de Exipto naufragou preto da illa de Spetsai o 4 de xullo de 1871. Tras salvarse, dirixiuse ao Cairo e fundou a Sociedade Espírita, onde se propuxo inicialmente fomentar os fenómenos espiritistas e mediúmnicos, descritos por Allan Kardec pouco antes, coa fin de introducir as ensinanzas do ocultismo e demostrar a natureza maiávica (é dicir, ilusoria dende unha perspectiva teosófica) de devanditas prácticas. Nas cartas escritas aos seus familiares, Blavatsky estaba decepcionada cos participantes do grupo, xa que algúns simulaban seren médiums, mentres que outros eran ególatras contumaces. O grupo non durou moito tempo nin acadou os obxectivos iniciais.
Logo de varias viaxes a través de Oriente Medio, volveu por un curto período a Odesa, en Ucraína, en xullo de 1872. Segundo Blavatsky, na primavera de 1873, o seu mestre deulle instrucións de proseguir cara a París e máis adiante a Nova York.
Fundación da Sociedade Teosófica e publicacións
miniatura|200px|Sede da Sociedade Teosófica en París En outubro de 1874 Blavatsky coñeceu o coronel Henry Olcott, así como a William Quan Judge, un mozo avogado irlandés en Nova York. A fundación da Sociedade Teosófica produciuse o 7 de setembro de 1875, coa participación de dezaseis teósofos, Helena Blavatsky, Henry Steel Olcott, William Quan Judge, Charles Sotheram, Dr. Charles E. Simmons, W.L. Alden, G.H. Felt, J. Hyslop, D.E. de Lara. C.C. Massey, E.D. Monachesi, Henry J. Newton, H.M. Stevens, Jonh Storer Cobb, Dr. Britten e a súa esposa, os seus nomes constan nas actas que elaborou Judge actuando como secretario.
En setembro de 1875, Blavatsky publicou a súa primeira grande obra, Isis Unveiled, un libro que trata da historia e do desenvolevemento das ciencias ocultas, a natureza e a orixe da maxia, as raíces do cristianismo e, segundo a perspectiva da autora, os fallos da teoloxía cristiá e os erros establecidos nese tempo pola ciencia oficial. Nese mesmo ano, Blavatsky adoptou a nacionalidade estadounidense. En 1878, Blavatsky e Henry Olcott trasladaron a sede da Sociedade Teosófica á cidade de Adyar, na India. Coñeceron entón a Alfred Percy Sinnett, o editor do xornal oficial go Goberno da India, The Pioneer de Allahabad. Este contacto foi moi importante para Blavatsky e a Sociedade Teosófica.
En outubro de 1879 iniciouse a publicación do primeiro número da revista de teosofía, que foi chamada The Theosophist, sendo Blavatsky a editora responsable. A Sociedade Teosófica creceu rapidamente, tendo como membros persoas de grande importancia.
En 1880 Blavatsky e Olcott pasaran algún tempo en Ceilán, estadía que xerou e aumentou o interese polo sistema ético do budismo esotérico do mahāyāna. En setembro dese ano, Blavatsky e Olcott visitaron a Sinnett e a súa esposa en Simla, India.
O serio interese de Sinnett nas ensinanzas e o traballo da Sociedade Teosófica plasmouse nunha correspondencia entre Sinnett e Mahatma K.H. Como froito desta correspondencia, Sinnett escribiu The Occult World (1881) e Esoteric Buddhism (1883). Ambos os libros exerceron grande influencia e lograron aumentar o interese pola teosofía en xeral e pola Sociedade Teosófica en particular. As respostas e as comunicacións enviadas polos Mahatmas a Sinnett están contidas nunha correspondencia que durou de 1880 ata 1885 e foron publicadas en 1923 como The Mahatma Letters to A.P. Sinnett. As cartas orixinais dos Mahatmas consérvanse no Museo Británico de Londres e poden ser vistas cun permiso especial do departamento de manuscritos raros do museo.
En maio de 1882 Blavatsky e Olcott adquiriron unha gran propiedade en Madrás, na India, no barrio de Adyar, establecendo oficialmente alí a sede internacional da sociedade.
Ataques personais contra Blavatsky e a súa vindicación
miniatura|280px|Helena Blavatsky e o coronel Olcott en 1888 Alexis e Emma Coulomb, dous membros do grupo de traballo de Adyar, acusaron a Blavatsky de fraude. Esta volveu a Adyar o 21 de decembro de 1884 para investigar mellor a situación. Desexaba procesar os Coulomb, confabulados cos editores dunha publicación en Madrás, o Christian College Magazine, mais a burocracia da Sociedade Teosófica dilatou o caso. Moi decepcionada, dimitiu do cargo de secretaria correspondente en Adyar e marchou a Europa en 1885 para non regresar á India.
A Sociedade para a Investigación Psíquica en Londres (London Society for Psychical Research) creou un comité especial para investigar a Madame Blavatsky. En decembro de 1884, Richard Hodgson, un mozo membro do comité de devandita sociedade chegou á India para investigar e preparar o informe sobre as acusacións dos Coulomb. Baseado no informe Hodgson, o comité, nun informe de 1885, "acusa a Madame Blavatsky como unha das impostoras máis grandes da historia". Hodgson tamén acusou a Blavatsky de ser unha espía rusa. Este informe foi empregado durante anos como base para atacar a Madame Blavatsky e para intentar probar a inexistencia dos Mestres ou Mahatmas.
En 1963, Adlai Waterman (pseudónimo de Walter Carrithers, Jr.) na súa obra Obituary: Hodgson Report on Madame Blavatsky, 1885-1960, analizou e rexeitou as acusacións de Hodgson. Outra refutación aparece na publicación de Vernon Harrison titulada "J'accuse: An Examination of the Hodgson Report of 1885".
Este ataque afectou gravemente a saúde de Blavatsky. En Würzburg, (Alemaña), comezou a escribir The Secret Doctrine, que foi a súa principal obra. En maio de 1887, aceptando a invitación de teósofos de Inglaterra, trasladouse a Londres.
Regreso a Londres
miniatura|250px|esquerda|Un momento de tranquilidade de Blavatsky, dedicada aos seus escritos e lecturas. Cando Blavatsky chegou a Londres, as actividades dos teósofos intensificáranse e establecéranse segundo as ensinanzas da súa fundadora. En Inglaterra naceu a revista Lucifer (do latín lucifer, "portador de la luz", aplicado ao planeta Venus).
En Inglaterra, dende as acusacións de fraude levantadas na India, Blavatsky foi repetidamente desafiuzada polos médicos. Segundo o seu propio testemuño, Helena recibiu un día a visita dun dos seus instrutores tibetanos, que lle deron, segundo ela, a opción seguinte: "ou morrer liberándose (do corpo enfermo) ou continuar viva rematando The Secret Doctrine". Recuperouse e continuou escribindo a súa obra, que finalizou e publicou en 1888, simultaneamente en Londres e Nova York. Os seus axudantes na transcrición e a edición dos manuscritos foran Bertram Keightley e Archibald Keightley.
The Secret Doctrine é o libro máis importante de Blavatsky. O primeiro volume dedícase á cosmoxénese e estuda, basicamente, a composición e a evolución do universo. O esqueleto deste volume está formado por sete estrofas traducidas do libro de Dyzian cos comentarios e as explicacións feitas por Blavatsky. Neste volume están tamén explicados os símbolos básicos contidos nas grandes relixións e mitoloxías do mundo. O segundo volume contén outra serie de estrofas do libro de Dzyan, que describen a evolución humana (antropoxénese). As últimas palabras escritas por Blavatsky neste libro foron: "Esta obra dedícase a todos os teósofos verdadeiros".
Tamén en 1888 Madame Blavatsky fundou a sección esotérica da Sociedade Teosófica, dedicada ao estudo máis profundo da filosofía esotérica, e escribiu para os estudantes desa escola tres traballos.
En 1889 Blavatsky publicou o libro The Key to Theosophy, unha exposición de ética, filosofía e ciencia en forma de preguntas e respostas que mostran as razóns polas que se fundou a Sociedade Teosófica, e cales eran as súas ensinanzas básicas. Tamén publicou The Voice of the Silence, un libro poético que pertence ao The Book of the Golden Precepts, que memorizara mentres estaba vivindo nun mosteiro lamaísta tibetano e que foi traducido á lingua portuguesa polo escritor, poeta e estudoso do esoterismo Fernando Pessoa.
Traballo, dedicación e controversias
miniatura|[[Annie Besant|Annie Wood Besant (1847-1933), correctora de estilo de Blavatsky, opúxose ás ensinanzas orixinais e ás instrucións dos Mahatmas tras chegar a converterse en líder da Sociedade Teosófica.]] Segundo os testemuños da época, Blavatsky traballou incesantemente nos seus proxectos, coa súa saúde gravemente resentida. O volume do seu traballo pode considerarse na obra The Secret Doctrine. Nesta inclúe 2000 citas, con indicacións exactas de páxinas e de autores, relacionando os libros que non puidera ler, polo menos directamente. Outro exemplo do seu traballo e dedicación extensos é o libro Isis Unveiled, con máis de 1300 páxinas.
Madame Blavatsky explicou que escribiu tanto Isis Unveiled como The Secret Doctrine coa axuda dos Mahatmas e que algunhas veces lle transferiron as súas conciencias ao seu corpo físico, nun proceso chamado tulku. Blavatsky afirmaba que tal proceso no era mediúmnico, porque os mahatmas non eran espíritos de mortos, senón seres humanos verdadeiros en corpos físicos. Segundo ela, algunhas descricións e citas fóranlle mostradas por eles a través da luz astral; outras veces, mentres durmía. Segundo a súa versión, páxinas enteiras foron precipitadas na súa propia letra, ou as cartas dos mestres materializábanse no papel. Estas afirmacións contribuíron fortemente ao feito de que Blavatsky fose tomada como impostora.
Por outra parte, os seus críticos acúsana de racismo, particularmente cando Blavatsky menciona algúns grupos étnicos como os aborixes australianos como pertencentes a unha raza inferior, posto que os identifica como "un cruzamento atlanto-lemuriano". Con respecto aos semitas, particularmente os árabes, dixo que eran "espiritualmente dexenerados". Isto é talvez un erro de interpretación e de tradución dende a lingua inglesa.
Sucesión e testamento
Helena Blavatsky faleceu en Londres en 1891. O seu corpo foi incinerado e un terzo das súas cinzas quedaron en Europa, un terzo nos Estados Unidos, levadas por William Quan Judge e o terzo restante quedou na sede internacional da Sociedade Teosófica, depositadas dentro dunha estatua feita na súa memoria. Despois da morte Blavatsky e de Henry Steel Olcott, a dirección da Sociedade Teosófica foi entregada á súa secretaria Annie Besant, quen xa lograra coas súas audacias crear un importante cisma que produciu a partida de William Judge, que foi acosado e perseguido polos seguidores de Besant.
Na súa última voluntad, segundo se di, Blavatsky pediu aos teósofos que celebrasen a data da súa morte como o día do Loto Branco:
Porén, isto parece ser unha manipulación considerando os acontecementos que se orixinaron en Adyar coa traizón dos Coulomb, tralo cal Subba Row deu as costas a Blavatsky, aliándose con Charles W. Leadbeater no que se coñece actualmente como a Sociedade Teosófica.
Patria potestade
A patria potestade é a autoridade que legalmente teñen os pais e as nais sobre as fillas e os fillos non emancipados.
A patria potestade lexislouse inicialmente só como autoridade paterna.
Castro de Sigrás
Castro de Sigrás é un castro de outeiro fortificado situado no lugar de Sobrecarreira, en Sigrás, Cambre.
Está situado en terreos do Pazo de Sobrecarreira ou Pazo dos Loriga a uns 110 metros de altura sobre o nivel do mar. Este castro semella estar ben conservado coas súas estruturas defensivas case intactas. A entrada natural vén sendo polo sur. Ten forma case circular duns 100 metros de diámetro. Cíngueo unha muralla defensiva duns catro ou cinco metros pola parte do camiño e no seu interior. A croa ten unha pequena elevación.
AG-46
A AG-46 ou Autovía do Morrazo é unha vía de alta capacidade, en construción desde 2015, dependente da Xunta de Galicia. A obra é consecuencia do desdobramento do CG-4.1 por mor da súa elevada sinistralidade e tráfico, especialmente en temporada estival. Os dous primeiros tramos entraron en servizo en 2018, mentres que o terceiro tramos fíxoo no 2019.
Jill Clayburgh
Jill Clayburgh, nada en Nova York o 30 de abril de 1944 e finada en Salisbury (Connecticut) o 5 de novembro de 2010 foi unha actriz estadounidense. Foi recoñecida como mellor actriz no Festival de Cannes de 1978 polo seu papel en An Unmarried Woman e foi candidata ao premio Óscar en dúas ocasións.
Traxectoria
En 1970 comezou a súa carreira cinematógrafica, e en 1972 conseguiu o seu primeiro papel importante. Uns anos máis tarde converteuse nunha actriz célebre grazas á súa interpretación en An Unmarried Woman, pola que logrou unha candidatura ao Oscar á mellor actriz. Conseguiu a segunda candidatura pola súa actuación en Starting Over, mais despois dun novo éxito en 1982 a súa carreira no cinema declinou.
A partir dese momento apareceu en filmes con orzamentos baixos, mais traballou intensamente e con éxito en telefilmes e miniseries. Tamén continuou a actuar asiduamente no teatro, medio en que sempre tivo un sólido recoñecemento do público e da crítica.
Faleceu aos 66 anos vítima da leucemia na súa casa de Connecticut.
Vida privada
Clayburgh foi parella sentimental de Al Pacino durante cinco anos. En 1979 casou co guionista e dramaturgo David Rabe, co que tivo dous fillos.
A Candieira, Momán, Xermade
A Candieira é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Matilde Martínez Domínguez
Matilde Martínez Domínguez, nada en Nocedo (Quiroga) en 1952 e finada en Barcelona o 19 de xuño de 1987, foi unha futbolista galega, precursora do fútbol feminino en Cataluña.
Traxectoria
Establecida en Barcelona, comezou a súa carreira deportiva en 1971 como centrocampista co Gramanet e despois xogou na Unió Esportiva Sant Andreu. Máis tarde, fundou o FF Cataluña, que gañou a primeira liga catalá na tempada de 1980-1981, sendo a súa capitá. Morreu en xuño de 1987 no atentado de Hipercor en Barcelona.
Agnéby
right|175pxAgnéby é unha das 19 rexións que compoñen Costa do Marfil. A capital é Agboville. Ocupando 9 080 km², a súa poboación é de (2002 estimado) 720 000 habitantes.
A rexión está dividida en catro departamentos: Adzopé, Agboville, Akoupé e Yakassé-Attobrou.
Rexións de Costa do Marfil
Costa do Marfil divídese en dezanove rexións (régions):
As rexións subdivídense en departamentos e comunas.
Salón do Automóbil de París
right|thumb|Salon de L'Automobile de Paris 1946 O Salón do Automóbil de París (francés Mondial de l'Automobile) é un salón do automóbil bianual en París. Celébrase en torno a outubro, é un dos salóns do automóbil máis importantes, a miúdo con moitos debuts de novos prototipos e automóbiles de produción. Foi o primeiro salón do automóbil no mundo, iniciouse en 1898 polo pioneiro da industria, Albert de Dion. O salón lévase a cabo actualmente no París Expo en Porte de Versailles. O Mondial está organizado pola Organización Internacional de Construtores de Automóbiles, que o considera o salón do automóbil internacional máis importante.
Ata 1986 chamábase Salon de l'Automobile, trocou o nome a Mondial de l'Automobile en 1988. O salón celebrábase a cabo anualmente ata 1976, cando pasou a ser unha bienal. Desde 1910 celebrouse no Grand Palais. En xaneiro de 1977 anunciouse que o Salón de París non se levaría a cabo ese ano debido á "actual situación económica". Ao mesmo tempo, os organizadores confirmaron que se planificaba o Salón do Automóbil de París 1978.
Ponte romana
A expresión ponte romana adoita referirse a calquera ponte construída polo Imperio romano; en ocasións, por erro, tamén son así chamadas algunhas pontes medievais
Castro de Cambre
Castro de Cambre ou Castromaior é un castro de cumio fortificado existente en Cambre.
Descrición
É un castro situado en pleno centro de Cambre no alto do monte Arrigada a uns 75 metros de altitude e dominando unha pequena chaira. Ten unha forma ovalada seguindo o seu eixo máis longo en dirección Leste-Oeste. Presenta ata tres recintos de diferente altura. Norte-Sur cuns 175 metros e Leste-Oeste uns 200 metros.
Subdivisións de Costa do Marfil
Costa do Marfil divídese en dezanove rexións (régions). Estas á súa vez subdivídense en departamentos e comunas.
Pilro de Bering
O pilro de Bering (Calidris tenuirostris) é unha especie de ave limícola, a máis grande das especies do xénero dos pilros, Calidris.
Etimoloxía
O nome do xénero procede do grego kalidris ou skalidris, termo usado por Aristóteles para referirse a unha ave costeira de cor gris. O nome específico  tenuirostris  vén do latín e significa 'de peteiro delgado'.
Distribución
O seu hábitat de reprodución é a tundra do noroeste de Siberia. Aniñan no chan e poñen uns catro ovos nunha depresión que fan no chan. Son fortemente migratorios e pasan o inverno nas costas do sur de Asia ata Australia. Esta especie forma enormes bandadas en inverno. A especie foi rexistrada en pequeno número no oeste de Alasca a maioría dos anos e aparece como ave errante na Columbia Británica, Oregón, Virxinia Occidental e Maine.
Descrición
A especie ten patas curtas e escuras e un peteiro escuro, delgado e de mediana lonxitude. Os adultos reprodutores teñen partes superiores grises con manchas, con algunhas plumas marróns avermelladas. A face, pescozo e peito teñen moitas manchas negras, e teñen tamén algunhas liñas na parte de atrás do ventre. En inverno a plumaxe faise uniformemente gris clara por arriba.
Esta ave está estreitamente relacionada co máis estendido pilro gordo (Calidris canutus). En plumaxe reprodutor, este último ten unha cara, pescozo e peito vermellos distintivos. Noutras plumaxes, o pilro de Bering pode identificarse polo seu maior tamaño, peteiro máis longo, peito máis ancho, e partes superiores con máis liñas.
Comen en chairas lamacentas e praias, sondando ou peteirando para buscar comida utilizando a vista. Comen principalmente moluscos e insectos.
miniatura|300px|esquerda|En Manly Marina, Queensland, Australia
A IUCN considéraa unha especie ameazada. É unha das especies ás que se aplica o Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-eurosiáticas (AEWA).
Primeira lei da termodinámica
A primeira lei da termodinámica é a lei de conservación da enerxía aplicada aos procesos térmicos. Nela observamos a equivalencia entre traballo e calor. Este principio pode enunciarse a partir do concepto de enerxía interna. Esta pode ser entendida como a enerxía asociada aos átomos e moléculas nos seus movementos e interaccións internas ao sistema. Polo tanto, non envolve outras enerxías potenciais e cinéticas, que o sistema como un todo presenta nas súas relacións co exterior.
Podemos dicir que existe unha función “U”(enerxía interna) cuxa variación durante unha transformación depende unicamente de dous estados, o inicial, e o final. Nun sistema pechado a indicación desta variación dáse como :
onde Q é a cantidade de calor absorbido (ou emitido) polo sistema e W o traballo realizado polo (ou no) sistema. As cantidades W e Q son expresadas alxebricamente.
A enerxía interna dun sistema defínese como a suma das enerxías cinéticas e de interacción dos seus constituíntes.
Este principio enuncia, entón, a conservación de enerxía. De xeito que se tivermos un sistema illado (i.e. o universo) como non pode intercambiar nin calor nin traballo, mantén constante a súa enerxía interna, sen importaren os procesos que sufra.
Eurocopter EC635
O Eurocopter EC635 (no presente Airbus Helicopters H135M) é un helicóptero lixeiro multipropósito desenvolvido por Eurocopter (agora Airbus Helicopters) como versión militar do Eurocopter EC135. É un aparello de dous motores que pode transportar ata 8 persoas, incluído o piloto, ademais de distintos tipos de equipamento militar ou armamento. O helicóptero está comercializado para transporte de tropas, evacuación médica, transporte de carga, recoñecemento e vixilancia e apoio a misións de combate.
Desenvolvemento
O Eurocopter EC635 foi desenvolvido para cumprir un requirimento do exército portugués para un helicóptero lixeiro de apoio de fogo e evacuación médica, como parte do seu programa para crear unha unidade de aviación especializada, a UALE. O EC635 revelouse por vez primeira na exhibición Aviation Africa en maio de 1998 e o ministro de defensa portugués asinou un acordo en outubro de 1999 por nove helicópteros EC635 T2 equipados con motores Turbomeca Arrius 2B2, cun custo de 35 millóns de euros. A entrega do primeiro aparello portugués agardábase para 2001; porén, continuos atrasos na produción levaron ao Ministerio de Defensa portugués a cancelar o contrato en agosto de 2002, citando o fracaso de Eurocopter por entregar os aparellos entre agosto de 2001 e abril de 2002 como razón. Eurocopter afirmou que os desacordos sobre a integración dos sistemas de armas foron o motivo da cancelación.
A Real Forza Aérea de Xordania acordou mercar os nove helicópteros portugueses en outubro de 2002 e o primeiro aparello foi entregado en xullo de 2003. Xordania pediu catro helicópteros máis en xaneiro de 2006 e as entregas de todas as unidades remataron en 2007.
En abril de 2006 a Oficina Federal de Contratación de Defensa suíza (Armasuisse) pediu 20 EC635 para a Forza Aérea de Suíza co obxectivo de substituír os vellos Aérospatiale Alouette III en misións de transporte e adestramento avanzado. Os primeiros catro aparellos foron fabricados por Eurocopter e os outros 16 por RUAG Aerospace en Alpnach, Suíza.
Ananda Marga
miniatura|Grupo de seguidores de Ananda Marga durante unha xuntanza internacional en Italia en 1977 Ananda Marga é unha filosofía espiritual e un movemento relixioso, que actúa baixo o nome completo de Ānanda Mārga Pracaraka Samgha, establecida por Prabhat Ranjan Sarkar en 1955 no estado de Bihar, na India. O movemento define a súa misión como un servizo á emancipación individual por medio da autorrealización e á emancipación colectiva por medio da realización de todas as potencialidades espirituais, físicas e mentais e negan que sexan unha relixión pero adoita catalogarse dentro dos novos movementos relixiosos con orixe no hinduísmo
Historia
Tras a fundación o seu líder organizou unha rede de misioneiros que difundiron o movemento pola India e a partir de 1959 propuxo un programa de acción política, coñecido como PROUT (Teoría da Utilización Progresiva) na que declaraba a procura da democracia económica e dos dereitos humanos pero tamén xustificaba o uso da forza con argumentos morais. Con ese programa presentouse ás eleccións en 1968 e 1969. Durante a década de 1970 unha pequena fracción dentro do grupo realizou actos terroristas na India, o que levou á cadea ao seu líder en decembro de 1971 tras ser acusado por exmembros de conspirar para asasinar a rivais, e á prohibición da organización en 1975 e á condena a prisión perpetua do propio Sarkar, malia iso Niall MacDermot, secretario xeral da Comisión Internacional de Xuristas criticou o xuízo polo seu ton político e por obstrucións burocráticas. Finalmente en 1978 nun novo xuízo Sarkar quedou absolto e a organización volveu á legalidade.
José Antonio Ferreiro González (policía)
José Antonio Ferreiro González, nado no Valadouro en 1952 e finado en Gasteiz o 23 de setembro de 1978, foi un policía galego asasinado por ETA.
Terceira lei da termodinámica
A terceira lei da termodinámica, na súa formulación clásica, debido a Walther Hermann Nernst, estabelece que é imposíbel, por medio dun número finito de etapas (ou estados) atinxir a temperatura do cero absoluto (cero kelvin). Adoita, por isto, recibir tamén o nome de principio da inaccesibilidade do cero absoluto.
De forma equivalente:
A lei, polo tanto, establece un punto de referencia para determinación do valor da entropía. A ecuación proposta por Nernst e:
onde \Delta S e a variación de entropía e T a temperatura.
No caso dun cristal perfecto dunha substancia pura, a entropía achégase a cero segundo a temperatura tende a cero.
Esta lei entronca co principio de incerteza de Heisenberg, prohibindo do punto de vista microscópico, o acadar o repouso absoluto das moléculas, átomos ou partículas que constitúen a materia.
Co desenvolvemento da mecánica estatística, a terceira lei da termodinámica (como as outras leis) pasou de ser unha lei fundamental (justificado por experiencias) a unha lei derivada (derivado de leis mais básicas). A lei básica da qual e derivada principalmente e a definición estatístico-mecánica de entropía dun sistema macroscópico:
onde S e a entropía, kB  a constante de Boltzmann, e w   o número de microestados consistentes con a configuración macroscópica. A conta de estados e a partir do estado de referencia do zero absoluto, o que corresponde a entropía de S0.
Puente
O topónimo castelán Puente pode referirse a varios lugares de España:
Real español
miniatura|180px|[[Real de oito columnario de Filipe V.]] miniatura|180px|Reverso dunha moeda de 20 reais de [[Billón (aliaxe)|billón de Isabel II.]] Coñécense polo nome de real a dúas unidades monetarias distintas cuñadas, o real de prata e o real de billón, que circularon, ás veces de forma paralela, tanto en España como nos seus dominios coloniais.
O real de prata
miniatura|250px|Real de prata colonial español cuñado na casa da moeda de [[Potosí, Alto Perú (actual Bolivia) en 1768.]]
O real de prata español era unha moeda de prata de 3,35 gramos que empezou a circular no reino de Castela no século XIV e foi a base do sistema monetario español até mediados do século XIX.