cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sistema de determinación do sexo
Outros sistemas de determinación do sexo
A determinación do sexo dependente da temperatura é o método máis común de determinación sexual por factores ambientais, pero hai outros métodos que utilizan outros factores. Algunhas especies como certos caracois, presentan cambio de sexo: os adultos empezan sendo machos, despois convértense en femias. No peixe pallaso o individuo dominante dun grupo convértese en femia e os outros son machos, e no peixe lábrido (Thalassoma bifasciatum) ocorre o contrario. No verme anélido mariño Bonellia viridis, as larvas convértense en machos se teñen contacto físico cunha femia, pero convértense en femias se acaban soas no leito mariño espido, e isto está desencadeado pola presenza da substancia bonelina producida polas femias.
Algunhas especies non teñen sistemas para determinar o sexo e son hermafroditas ou teñen un só sexo. Entre os hermafroditas está a miñoca común e certas especies de caracois. Unhas poucas especies de peixes, réptiles, e insectos reprodúcense por partenoxénese e son todas femias. Hai algúns réptiles como a Boa constrictor e o dragón de Komodo que poden reproducirse por apareamento sexual ou partenoxeneticamente, dependendo de se poden atopar ou non un conxénere do sexo oposto para aparearse. No caso da Boa constrictor pode orixinarse descendencia tanto masculina coma feminina por partenoxénese e parece que teñen un sistema de determinación do sexo XY.
Nalgúns artrópodos, a proporción de sexos está determinada pola infección por unha bacteria do xénero Wolbachia. Algunhas poboacións destas especies como as do lepidóptero Acraea constan case só de femias, que están infectadas por Wolbachia, que destrúe aos embrións masculinos.
Outras formas infrecuentes de determinación do sexo descubertas afectan ás especies seguintes:
Sistema de determinación do sexo nas plantas
En canto ao seu sexo hai que distinguir distintos tipos de plantas:
O determinismo xenético do sexo nas plantas pode deberse a simples xenes ou estar relacionado coa presenza de cromosomas sexuais.
Un exemplo de determinismo xenético dáse no Ecbalium elaterium, planta que nas poboacións do norte da península Ibérica é monoica e no sur é dioica. Galán propuxo para esta especie un determinismo que consiste nunha serie alélica, que dá lugar a plantas monoicas cunha determinada combinación e dioicas con outra.
No caso da determinación por cromosomas sexuais, un exemplo é a hepática Sphaerocarpus donnelli, na que Allen observou diferenzas cromosómicas entre os gametófitos masculinos e femininos. Aínda que ambos os dous tiñan o mesmo número de cromosomas, no gametófito feminino había un cromosoma X grande e no masculino un Y pequeno. Tamén se identificaron cromosomas sexuais noutras briófitas.
Emma Couceiro
Traxectoria
Viviu en Laracha, Arteixo, Mondoi, Oza dos Ríos (de onde procede toda a súa familia materna e parte da paterna) e A Coruña.
Velociraptor!
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos e compostos por Sergio Pizzorno.
Bertolt Brecht
Eugen Berthold Friedrich Brecht, máis coñecido coma Bertolt Brecht, nado en Augsburgo o 10 de febreiro de 1898 e finado en Berlín o 14 de agosto de 1956, foi un dramaturgo e poeta alemán, un dos máis influentes do século XX, creador do chamado Teatro épico.
Velociraptor!
Edición Deluxe DVD
Kasabian, Live at The O2 Dublin, 27 de novembro de 2009.
Bertolt Brecht
Traxectoria
Inicialmente influenciado pola euforia da guerra, Brecht criticou o ensaio sobre o poeta Horacio Dulce et decorum est pro patria mori ("Morrer pola patria é doce e honorable"), que Brecht consideraba como propaganda dirixida na que só os parvos caen. Por iso foi castigado coa expulsión da escola. Só a intervención do seu pai e do profesor de relixión evitáronlle o castigo.
A continuación estudou medicina en Múnic, asistindo tamén ao seminario de historia do teatro de Arthur Kutscher, quen inspirou en Brecht a admiración polo dramaturgo Frank Wedekind, un precursor do expresionismo e mordaz crítico das actitudes burguesas finiseculares, en especial respecto ao sexo. Ó ano seguinte interrompeu os estudos ó ser chamado a filas como soldado sanitario nun hospital militar en Augsburgo, no marco da primeira guerra mundial. Durante ese tempo coñeceu a Paula Banholzer, coa que en 1919 tivo un fillo, Frank, que morrería na fronte rusa en 1943, durante a segunda guerra mundial.
Inicios
A partir de 1920 Brecht viaxou con frecuencia a Berlín, onde estableceu relacións con xente do teatro e da escena literaria. En 1924 trasladouse definitivamente alí e empezou a traballar como dramaturgo xunto a Carl Zuckmayer no Deutsches Theater de Max Reinhardt.
En 1922 casou coa actriz de teatro e cantante de ópera Marianne Zoff. A partir daquel momento o mozo artista tivo papeis en Münchner Kammerspiele e no Deutsches Theater de Berlín. Un ano máis tarde tiveron unha filla, Hanne. Pouco despois coñeceu á que sería a súa segunda esposa, Helene Weigel. En 1924 naceu o seu segundo fillo, Stefan, e tres anos máis tarde divorciouse de Marianne Zoff. En 1929 casou con Helene Weigel, con quen posteriormente tería unha filla, Bárbara.
Brecht sempre quixo influír no público coas súas actuacións, conciencialo e facelo pensar, para o que foi configurando unha teoría dramática antirrealista que procuraba distanciar ó espectador do elemento anecdótico. Para logralo fixouse nos incipientes medios de comunicación de masas que a recentemente nacida socioloxía empezaba a utilizar con fins políticas: a radio, o teatro e incluso o cine, a través dos que podía chegar ó público que pretendía educar. A súa meta foi acadar un cambio social que lograse a liberación dos medios de produción. Para logralo incluíu tanto o ámbito intelectual como o estético. Poden observarse estas metas xa nas súas primeiras obras como Baal, Tambores na noite e na súa colección de poemas Devocionario doméstico. A ópera dos tres reás critica, por exemplo, a orde burguesa, da que se burla representándoa como unha sociedade de delincuentes. Esta obra foi levada ó cine en 1931 baixo a dirección de Georg Wilhelm Pabst e coa participación de varios dos artistas orixinais da obra de teatro.
Un ano despois, Brecht levou a cabo un proxecto de propaganda das súas ideas comunistas a través do cine. Kuhle Wampe ("A quen pertence o mundo?"), dirixida por Slatan Dudow e con música de Hanns Eisler, amosa as opcións que o Comunismo pode ofrecer a un pobo alemán azoutado pola crise da República de Weimar. A película foi prohibida un ano despois, cando o réxime nazi chegou ó poder en Alemaña, manténdose a prohibición entre 1933 e 1945.
Vida no exilio
miniatura|esquerda|225px|Monumento, por [[Fritz Cremer.]]
A comezos de 1933 a representación da obra A toma de medidas foi interrompida pola policía e os organizadores foron acusados de alta traizón. O 28 de febreiro —un día despois do incendio do Reichstag— Brecht coa súa familia e amigos abandonan Berlín e foxen a través de Praga, Viena e Zürich a Skovsbostrand, cerca de Svendborg, en Dinamarca, onde pasan cinco anos. En maio de 1933 tódolos seus libros foron queimados polos nacionalsocialistas.
O exilio de Brecht foi seguramente a época máis dura da súa vida, malia o cal escribiu algunhas das súas mellores obras. Encontrándose nunha situación económica difícil, tivo que viaxar a Londres, París e incluso Nova York para que se lle permitise a representación das súas obras e influír deste modo na sociedade e a política. Pero á parte das súas obras teatrais, escribiu tamén contribucións para varias revistas de emigrantes en Praga, París e Ámsterdam.
En 1939 escribiu canda a Margarete Steffin a obra Nai Coraxe e mais os seus fillos. Nese mesmo ano abandonou Dinamarca para vivir durante un ano nunha granxa cerca de Estocolmo, e en abril de 1940 en Helsinqui. Durante esta época escribiu a súa obra A vida de Galilei. Nesta obra de teatro retratou en parte a súa propia situación na sociedade: Galilei nunca se dirixe directamente contra a Igrexa, pois nese caso a Inquisición podería demostrar que é un herexe. Brecht actuou de maneira parecida durante o seu exilio: nunca se pronunciou explicitamente crítico contra a autoridade, o estado e a sociedade, senón sempre dun modo subliminar, coa xusta crítica para non chegar a ser mártir das súas propias ideas.
No verán de 1941 viaxou desde Moscova no expreso transiberiano a Vladivostok. Desde o leste da Unión Soviética viaxou en barco a California, onde se asentou en Santa Monica, preto de Hollywood. Desexaba obter un papel no negocio cinematográfico, pero conseguiuno só en pequena medida. Ademais, organizou algunhas representacións teatrais menores, na maioría dos casos en escenarios de emigrantes. Apenas tivo ocasión de actuar politicamente. Describiuse a si mesmo como "mestre sen alumnos", xa que os estadounidenses non parecían estar interesados no seu traballo. Polo tanto decidiu concentrarse unicamente nas súas obras maiores, como A boa persoa de Sezuán ou A vida de Galilei, estreadas en 1943 no teatro de Zürich.
As autoridades dos Estados Unidos atribuíanlle perigosas ideas comunistas, polo que foi interrogado o 30 de outubro de 1947 polo Comité de Actividades Antiestadounidenses, que conducía o senador republicano Joseph McCarthy. Un día despois do interrogatorio abandonou os Estados Unidos —durante a estrea d'A vida de Galilei en Nova York—, viaxando a Zürich vía París. Alí pasou un ano, xa que Suíza era o único país ó que podía viaxar. Foille prohibida a entrada a Alemaña Occidental (RFA) polas autoridades de ocupación da posguerra, e tres anos despois obtivo a nacionalidade austríaca.
A comezos de 1949 trasladouse cun pasaporte checo a través de Praga a Berlín Este. Viviu na «Casa de Brecht» en Weissensee e foi director xeral do Deutsches Theater. En outono fundou xunto con Helene Weigel o Berliner Ensemble. A continuación traballou dunha maneira moi comprometida para o teatro e tivo incluso algunhas actuacións por invitación en capitais europeas. Este feito causoulle algunhas tensións coa dirección do SED (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands: Partido Socialista Unificado de Alemaña) así como con representantes da burocracia cultural e da vida do teatro. Diversas obras foron rexeitadas, como Santa Xoana dos Matadoiros ou a película Kuhle Wampe. miniatura|Lápida conmemorativa do nacemento de Brecht en Berlín En maio de 1956 Brecht ingresou no hospital Charité de Berlín, enfermo dunha gripe. Morreu o 14 de agosto dese mesmo ano en Berlín a causa dun ataque ó corazón.
Recentemente, en virtude do quincuaxésimo cabodano da súa morte, o xornal de Berlín, Tagesspiegel publicou as gravacións completas dun discurso dado o 1 de setembro de 1956 por Erik Mielke en virtude da súa asunción como Director da Stasi (policía secreta da RDA). Nel Mielke admitía que Brecht "quería facer unha denuncia contra un dirixente da Staatssicherheit", e logo dunha pausa, agregou: "E despois Brecht morreu dun infarto".
Estilo
O teatro brechtiano está creado para un público intelectual; non escribe historias entretidas que impliquen ó espectador, nin era a súa intención. De feito, busca o distanciamento ou alienación do espectador –e incluso do actor– con respecto das personaxes. É, por todo isto, un teatro de difícil acceso, que cómpre pór no seu contexto literario e histórico. A mirada de Brecht é dura, profundamente pesimista –iso levouno a ter problemas co pretendido socialismo real feliz–, descreída, fría, como participando do distanciamento que predica para o espectador. Ademais, concibe o teatro como un instrumento para transformar o mundo, o que imprime un marcado carácter didáctico ás súas obras. Isto pode resultar molesto para o afeccionado a un teatro menos militante.
Emma Couceiro
Traxectoria
A súa poética caracterízase por unha continua indagación no eu lírico, moitas veces artellada desde a técnica do desdobramento (As entrañas horas), polo uso de símbolos e repeticións (Humidosas), o emprego dunha sintaxe rota e a ambientación íntima que remite moitas veces ao territorio do fogar (marcado en feminino) e ao marco da infancia.
Ulpia Marciana
Ulpia Marciana (48-112), irmá de Traxano, viviu en harmonía e entrañable amizade con Pompeia Plotina, a esposa do emperador, e ambas recibiron do Senado o título e as honras de Augusta, ó redor de 105. Casada co senador C. Salonino Matidio, tivo unha filla chamada Matidia, quen á súa vez sería a nai de Sabina, a esposa de Hadriano. Traxano non tivo descendencia e elixiu como sucesor a Hadriano, seguramente tendo en conta, entre outras razóns, estes afastados pero afectivos lazos familiares. O senador C. Salonino morreu antes da chegada ao trono de Traxano, polo que Marciana viviu sempre xunto á esposa do emperador, Pompeia Plotina. Cando Marciana morreu, no ano 112, o emperador deificouna e o seu título de Augusta pasou á súa filla. Todas as súas moedas foron acuñadas a partir de finais dese ano, é dicir, postumamente.
El Síndrome del Martes
El Síndrome del Martes é un grupo musical catalán formado en 2001. A banda é orixinaria de Badalona (Barcelona). O seu estilo de música é pop-rock.
Eurovisión
No ano 2008, a elección para o representante español en Eurovisión foi levada a cabo mediante votacións populares en MySpace e patrocinado por Televisión Española. El Síndrome del Martes foi un dos 536 participantes, quedando no posto 89 da votación coa canción "Tiempo al tiempo".
Salmonella enterica subsp. enterica
'Salmonella enterica'' subsp. enterica' é unha subespecie bacteriana da especie Salmonella enterica'', unha bacteria con forma de bacilo, flaxelada, aerobia, gramnegativa. A subespecie está dividida en moitos serovares. Forman parte desta subespecie moitos dos serovares patóxenos de S. enterica; por exemplo os serovares Salmonella Typhi, Salmonella Paratyphi ou Salmonella Typhimurium, entre outros. (Para a súa correcta escritura ver máis abaixo).
Serovares
Existen máis de 2500 serovares coñecidos de Salmonella enterica subsp. enterica; na seguinte lista só se indican os máis salientables.
Nomenclatura
O nome que se utiliza para os serovares pode ser completo ou acurtado. Na forma curta indícase o xénero (empezando con maiúscula e cursiva), Salmonella, seguido do serovar (con maiúscula pero non en cursiva). Por exemplo, Salmonella Typhi, para o caso do serovar Typhi.
Cando se escribe o nome completo débese indicar a especie, subespecie e serovar, que no exemplo anterior sería: Salmonella enterica subsp. enterica, serovar Typhi.
Á súa vez, cada serovar ten moitas cepas, o cal fai que se incremente moito o número de bacterias antixenicamente variables.
A nomenclatura formalizada actual non concorda cos usos tradicionais, que aínda se ven na literatura, nos que se escribían Salmonella typhi, Salmonella typhimurium etc. como especies.
Alloteuthis africana
Alloteuthis africana é unha especie de molusco cefalópodo da subclase dos coleoideos, superorde dos decapodiformes, orde dos téutidos, suborde dos miopsinos e familia dos lolixínidos, unha das tres que integran o xénero Alloteuthis.
Risen (filme de 2016)
Risen é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Kevin Reynolds e escrito por Reynolds e Paul Aiello. Está protagonizado por Joseph Fiennes, Tom Felton, Peter Firth e Cliff Curtis, e conta a historia dun soldado romano na procura do corpo de Yeshua logo da súa resurrección. Columbia Pictures estreou o filme nos cinemas dos Estados Unidos o 19 de febreiro de 2016. Recibiu valoracións dispares e recadou 46 millóns de dólares en todo o mundo.
Afonso
Afonso é un nome propio galego-portugués de home, que provén do xermánico Adelfuns, composto por unha raíz gótica ath-, que podería vir de hathu 'loita' e outra raíz funs (disposto, valente). En Galicia, a maior parte dos apelidos Afonso que se documentan na Idade Media foron castelanizados como Alonso durante os séculos XVI e XIX, por iso hoxe é máis frecuente como apelido a forma castelanizada cá propia. Alfonso tamén está admitida como variante; como nome persoal, espallouse en Galicia a raíz da chegada a España da dinastía dos Borbóns, no século XIX, coa adaptación da forma francesa Alphonse. Durante a Idade Media foi un dos nomes galegos máis comúns; como peculiaridade con respecto aos outros nomes, non admite sufixo patronímico -ez, co que o patronímico (actualmente apelido) é idéntico ao nome propio.
Alloteuthis africana
Distribución e características
Esta especie de cefalópodo ten unha área de distribución limitada á provincia guineana da rexión Etiópica, desde o sur de Marrocos até o sur de Angola.
Afonso
No ano 2010, 34 persoas levaban o nome como Afonso mentres a variante Alfonso, coincidente co castelán, levábana 7172 residentes.
Ai no Bakayarou
"Ai no Bakayarou" (愛のバカやろう) é o primeiro single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 28 de marzo do ano 2001 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Cando se lanzou este single Goto aínda era membro do grupo Morning Musume. Tódalas cancións foron escritas e compostas por Tsunku.
Afonso
Personalidades
Respéctase o nome de procedencia de orixe (Castelán, galego, inglés, francés etc...)
Arrufana
O topónimo Arrufana pode referirse a:
Alloteuthis africana
Distribución e características
É moi semellante ás outras dúas especies do xénero e, para identificala, adóitase medir o tamaño da cabeza e dos tentáculos.
Organización internacional
Natureza xurídica
Unha organización intergobernamental está suxeita ao dereito público internacional, con personalidade xurídica e plena capacidade de obrar, formada por acordo de distintos estados para trataren aspectos que lles son comúns.
O Arrueiro
O topónimo O Arrueiro pode referirse a:
Organización internacional
Clasificación
Os organismos internacionais poden ser de moi diversos tipos. Unha clasificación sobre os mesmos establece as diferenzas:
Organizacións rexionais
África
América
Asia
Europa:
Río Monongahela
miniatura|250px|O río Monongahela en [[Fairmont, West Virginia no 2006]] miniatura|260px|Debuxo de 1857 do río Monongahela miniatura|260px|Comporta Opekiska e represa do río Monongahela cerca de Fairmont, West Virginia, na milla 115
O Monongahela (pronunciado, tamén coñecido localmente como the Mon, é un río que se acha na Allegheny Plateau, na parte norte de Virxinia Occidental e o oeste de Pensilvania nos EUA. En Pittsburgh, únese ao río Allegheny para formar o río Ohio.
Jaime de Marichalar
Traxectoria
Jaime pertence a unha familia aristocrática vasca-castelá, vinculada desde antigo á monarquía española. É o cuarto dos seis fillos do VIII conde de Ripalda, Amalio de Marichalar y Bruguera, comandante de artillería, que faleceu en 1979, e de María de la Concepción Sáenz de Tejada y Fernández de Bobadilla, que faleceu en 2014. De aquí a súa pertenza ao Ilustre Solar de Tejada, situado na Serra de Cameros, A Rioxa, corporación nobiliaria máis antiga do Reino de España, do que todos os seus irmáns, a súa nai e o seu fillo Froilán son Cabaleiros Diviseros Hijosdalgo. Pola súa banda, pertence á rama isabelina da Casa de Marichalar. O seu avó, Luis de Marichalar y Monreal, vizconde de Eza, foi ministro do Exército e Mariña durante o reinado de Afonso XIII e o desastre de Annual, senador vitalicio e alcalde de Madrid. A familia de Jaime de Marichalar é propietaria da Casa dos San Clemente, un palacio do século XVI e a leira 'Garrejo', na localidade de Garray, onde se descubriron as ruínas de Numancia, que o seu avó Luis de Marichalar y Monreal doou a Patrimonio Nacional. A súa nai, a actual condesa viúva de Ripalda, é irmá do tenente xeneral José Sáenz de Tejada, xefe do Estado Maior do Exército de Terra nos anos 80 e cuñada do tenente coronel Prieto, xefe da Policía Foral de Navarra, asasinado por ETA.
Jaime realizou os seus estudos nos colexios dos Xesuítas de Burgos, Santo Estanislau de Kostka de Madrid e na Yago School de Dublín, Irlanda. A súa formación académica orientouse cara ao campo da Economía, na especialidade de Xestión de Empresa e Mercadotecnia na Escola Superior de Estudos de Mercadotecnia de Madrid (ESEM). En 1986 ampliou a súa formación realizando períodos de prácticas en diversas entidades financeiras de París, onde residiu de solteiro ata os primeiros anos do seu matrimonio. Aínda que hai que remarcar que non é licenciado en Economía nin en ningunha outra carreira relacionada con esta disciplina.
Tras uns anos de traballo no sector dos mercados financeiros de ámbito internacional, foi nomeado en xaneiro de 1998 "Managing Director Senior Advisor" (Asesor do Director de Operacións) da Crédit Suisse First Boston, en Madrid. Presidiu a Fundación Winterthur, a cal impulsa numerosas actividades culturais. O 21 de novembro de 2008 foi cesado da presidencia da Fundación AXA, antiga Fundación Winterthur. En 1995, con motivo da súa voda, foi nomeado da Real Maestranza de Caballería de Sevilla, unha corporación nobiliaria creada en 1670.
Don Jaime e a infanta Elena tiveron dous fillos, Felipe Juan, que naceu o 17 de xullo de 1998, e Victoria Federica, nacida o 9 de setembro de 2000, ambos os dous en Madrid. Os seus fillos levan tamén o tratamento de "A súa Excelencia" segundo o Real Decreto 1368 (6 de novembro de 1987) e son considerados Grandes de España.
O 22 de decembro de 2001, sufriu unha isquemia cerebral mentres practicaba deporte cunha bicicleta estática que lle deixou paralizada a parte esquerda do seu corpo. Algúns medios de comunicación especularon sobre as causas deste incidente, aínda que sempre rexeitaron dar datos concretos.
Divorcio
O martes 13 de novembro de 2007, a Casa Real anunciou o "cese temporal da súa convivencia matrimonial" dos duques de Lugo, afirmando que iso non significaba a separación definitiva. O venres 26 de setembro de 2008, a revista «Época» espertou unha gran polémica en torno ao divorcio da Infanta Elena e Jaime de Marichalar. No mes de novembro de 2009, diversos medios de comunicación españois afirmaron que o anuncio do divorcio da Infanta e Jaime de Marichalar era inminente, noticia coa que se viña especulando dende o ano anterior. O 25 de novembro de 2009 os avogados de ambas as dúas partes confirmaron nunha nota de prensa que os duques de Lugo iniciaran os trámites de "mutuo e común acordo" coa firma dun convenio regulador. Aínda que neste comunicado non se fai mención a unha solicitude da nulidade eclesiástica do matrimonio, na prensa apareceu publicado que se podían ter iniciado os primeiros pasos para obtela.
O 15 de decembro de 2009 Jaime de Marichalar e a Infanta asinaron a ratificación do convenio do seu divorcio ante un xuíz no Xulgado de Familia número 22 de Madrid. Aos duques de Lugo concedéuselles o privilexio de acceder á sede xudicial por unhas dependencias non abertas ao público para evitar ser vistos. Poucos días despois, coa firma da sentenza por parte do xuíz, produciuse o divorcio. O expediente do divorcio dos duques de Lugo foi depositado nunha caixa forte 'de grao de seguridade IV' pertencente ao xulgado no que se tramitou o procedemento. Esta medida, pouco habitual, adoptouse para evitar que o expediente puidese ser subtraído.
O día 21 de xaneiro de 2010, tras ser inscrito no Rexistro Civil da Familia Real o acordo de divorcio coa Infanta Elena, quedou divorciado legalmente dende ese día, aínda que non foi dado a coñecer pola Casa Real ata o día 9 de febreiro de 2010.
Solofa Fatu
miniatura|Solofa Fatu (2003). Solofa Fatu Jr., nado o 11 de outubro de 1965, é un loitador profesional samoano, coñecido tamén como Rikishi (antes como Kishi) na WWE. Tamén estivo loitando como Junior Fatu na TNA e recente loita para a NWE Nu-Wrestling Evolution como Kishique, ademais de ser un dos fundadores de dita empresa.
Provén dunha familia dedicada tradicionalmente á loita libre. Os coñecidos loitadores Umaga e The Rock son irmán e curmán respectivamente.
En loita
Os seus finishers e movementos especiais son o Rikishi's Driver, o Reverse piledriver, Samoan Drop, Side belly to belly suplex, Diving splash, Chokeslam e o stinkface.
1991: The Year Punk Broke
1991: The Year Punk Broke é un documental do ano 1992 dirixido por Dave Markey que amosa a unha serie de bandas estadounidenses de xira por Europa no ano 1991. O documental céntrase no grupo de rock alternativo Sonic Youth, pero tamén lle presta atención a Nirvana, Dinosaur Jr., Babes in Toyland, Gumball e Ramones. Tamén aparecen no filme Mark Arm, Dan Peters e Matt Lukin de Mudhoney, Courtney Love e Joe Cole, roadie de Black Flag e Rollins Band, que foi asasinado nun roubo tres meses despois de que a xira rematase. O ducumental está adicado a el.
En setembro do ano 2011 o documental foi re-editado en DVD. As súas imaxes foron restauradas co son sincronizado novamente en estéreo PCM sen comprimir, baixo a supervisión de Sonic Youth. Esta inclúe tamén ao redor de 50 minutos extra de imaxes con varias actuacións ao vivo, unha rolda de prensa onde parte dos protagonistas da cinta falan da súa elaboración 12 anos despois do lanzamento orixinal, unha edición alternativa do tema "Teenage Riot" e o trailer do documental.
(This Is Know As) The Blues Scale
Baixo este título a edición en DVD amósanos 40 minutos de material extra no que poden escotarse os seguintes temas:
Ademais do anterior, o DVD conten ao redor de 6 minutos de metraxe en bruto, acompañadas polos temas de Sonic Youth "Mote" e "Flower".
Arruxo
O topónimo Arruxo pode referirse a:
Diane Ladd
Rose Diane Ladner, nada en Meridian (Mississippi) o 29 de novembro de 1935 é unha actriz, directora, produtora e escritora estadounidense, coñecida como Diane Ladd, que apareceu en máis de 120 filmes e series de televisión. Polo filme de 1974 Alicia xa non vive aquí gañou un premio BAFTA á mellor actriz secundaria e foi candidata ao Óscar. Gañou o Globo de Ouro á mellor actriz de televisión por Alice (1980–81). É a nai da actriz Laura Dern, co seu exmarido Bruce Dern.
Traxectoria
Ladd naceu en Meridian, Mississippi, filla única de Mary Bernadette (de solteira Anderson; 1912–2002), ama de casa e actriz, e Preston Paul Ladner (1905–1982), veterinario que vendía produtos para o gando. Ladd está emparentada como dramaturgo Tennessee Williams e o poeta Sidney Lanier. Ladd foi criada no catolicismo, fe da súa nai.
En 1971, Ladd uniuse ao elenco da telenovela da CBS The Secret Storm, sendo a segunda actriz que interpretou o papel de Kitty Styles. Despois conseguiu un papel secundario no filme de Roman Polanski Chinatown, e foi candidata ao Óscar polo seu papel como Flo no filme Alicia xa non vive aquí.
Paseo da fama de Hollywood
O 1 de novembro de 2010 Ladd, Laura Dern e Bruce Dern recibiron estrelas contiguas no Paseo da fama de Hollywood. Foi a primeira familia en recibir esta consideración. A estrela de Ladd e a 2421.
Circonio
O circonio é un elemento químico de número atómico 40 e símbolo Zr. Pertence ó grupo dos metais de transición.
É un metal duro e resistente á corrosión. Os minerais máis importantes nos que se pode atopar son o circón (ZrSiO4) e a baddeleyita ou circonia (ZrO2), aínda que debido ao gran parecido entre o circonio e o hafnio (non hai outros elementos que se parezan tanto entre si) realmente estes minerais son mesturas dos dous, dado que os procesos xeolóxicos da súa formación no foron capaces de separalos. Utilízase sobre todo en reactores nucleares (pola súa baixa sección de captura de neutróns) e para formar parte de aliaxes con alta resistencia á corrosión.
Características
miniatura|esquerda|Circonio puro É un metal branco cinsento, brillante e moi resistente á corrosión. É máis lixeiro que o aceiro, cunha dureza similar á da do cobre. Cando está finamente moído pode arder espontaneamente en contacto co aire (reacciona antes co nitróxeno que co osíxeno), especialmente a altas temperaturas. É un metal resistente fronte a ácidos, aínda que se pode disolver con ácido fluorhídrico (HF), formando complexos cos fluoruros. Os seus estados de oxidación máis comúns son +2, +3 e +4.
Once Upon a Forest
Once Upon a Forest é un filme de animación producido por Hanna-Barbera en asociación con HTV Cymru/Wales, Ltd. que estreou 20th Century Fox o 18 de xuño de 1993.
Circonio
Historia
Zirconio (do árabe “zargun”, que significa “cor dourada”) foi descuberto en 1789 por Martin Klaproth a partir do circón. En 1824, Jons Jakov Berzelius illouno en estado impuro; e até 1914 non se preparou o metal puro.
Nalgunhas escrituras bíblicas menciónase o mineral circón, que contén circonio, ou algunha das súas variedades (xergón, xacinto etc.) Non se sabía que o mineral contivera un novo elemento, até que Klaproth analizou un xergón procedente de Ceilán, no océano Índico, denominando o novo elemento como circonia.
Once Upon a Forest
Baseado nos Furlings, uns personaxes creados por Rae Lambert, conta a historia de tres habitantes do bosque que marchan nunha expedición para curar á súa amiga, Michelle, que enfermou por causa dos gases químicos. O filme foi un fracaso comercial xa que ingresou 6.6 millóns de dólares nos Estados Unidos cando tivera un presuposto de 13 millóns de dólares.
Circonio
Abundancia e obtención
O circonio non se encontra na natureza como metal libre, pero si formando parte de numerosos minerais. A principal fonte de circonio obtense do mineral circón (silicato de circonio, ZrSiO4), que se atopa en depósitos en Australia, o Brasil, a India, Rusia e os Estados Unidos. O circón obtense como subproduto da minería e procesado de minerais de metais pesados de titanio, a ilmenita (FeTiO3) e o rútilo (TiO2), como tamén de estaño. O circonio e o hafnio están no circón nunha relación de 50 a 1 e é moi difícil separalos. Tamén se encontra noutros minerais, como a baddeleyita (ZrO2).
O metal obtense principalmente mediante unha cloración redutiva a través do denominado proceso de Kroll: primeiro sepárase o cloruro, para despois reducilo con magnesio. En procesos semi-industriais pódese realizar a electrólise de sales fundidas, obténdose o circonio en po que pode utilizarse posteriormente en pulvimetalurxia.
Para a obtención do metal con maior pureza séguese o proceso Van Arkel, baseado na disociación do ioduro de circonio, obténdose unha esponxa de circonio metal denominada crystal-bar. Tanto neste caso, como no anterior, a esponxa obtida fúndese para obter un lingote.
Isótopos
Na natureza existen catro isótopos estables e un radioisótopo de moi longa vida (Zr-96). O radioisótopo que o segue en estabilidade é o Zr-93, que ten un período de semidesintegración de 1,53 millóns de anos. Tamén se describiron outros dezaoito radioisótopos. A maioría teñen períodos de semidesintegración de menos dun día, excepto o Zr-95 (64,02 días), o Zr-88 (63,4 días) e o Zr-89 (78,41 horas). O principal modo de desintegración é a captura electrónica antes do Zr-92, mentres que despois deste é a desintegración beta.
Bandeira de Cimbabue
A bandeira de Cimbabue foi adoptada o 18 de abril de 1980, no momento da independencia do novo estado. Antes de 1980 era unha colonia británica nomeada Rodesia (e antigamente Rodesia do Sur, para diferenciala de Rodesia do Norte, que máis tarde se convertería en Zambia) e durante un tempo nomeouse Cimbabue-Rodesia.
Cores e significado
A bandeira ten as cores empregadas polo ZANU, o partido do presidente Robert Mugabe. Tamén ten o paxaro emblemático do monumento nacional do Gran Cimbabue, nas ruínas da cidade de Cimbabue (simbolizando a historia do país), a estrela vermella marxista (simbolizando a loita revolucionaria), o triángulo branco simbolizando a paz e as franxas de cores significan:
Henrique VII
Henrique VII pode referirse á:
Filarete
150px|miniatura|A torre de Il Filarete, [[Milán]] Antonio di Pietro Averlino ou Antonio di Pietro Averulino, alcumado Il Filarete, "o que ama a virtude", nado en Florencia contra 1400 e finado en Roma contra 1469, foi un escultor e arquitecto italiano.
Traxectoria
Florentino, fixo o seu aprendizado no taller de Lorenzo Ghiberti. No ano 1445, en Roma, ás ordes do papa Euxenio IV, completou as follas en bronce para a porta da Basílica de San Pedro: cada folla estaba dividida en tres recadros sobrepostos, no de embaixo á esquerda figurou o martirio de san Paulo; san Paulo e Cristo sedente nun trono; no de embaixo á dereita representou o martirio de san Pedro; san Pedro entregando as chaves a Euxenio IV e máis a Madonna no seu trono; os recadros estaban enmarcados con decoración de emperadores mostrados en perfil, nos espazos intermedios entre estes perfís colocou escenas do pontificado de Euxenio IV.
No 1459 foi presentado perante Piero de Medici na corte de Francesco Sforza. Permaneceu, entre tanto, en Milán até o 1465, onde traballou para a Veneranda Fabrica do Duomo, na torre da fachada do Castelo, e no Ospedale Maggiore (Hospital Maior), no cal dirixiu os traballos entre 1457 e 1465; para o hospital, Filarete plasmou un modelo en planta de cruz grega, destinado a ter grande éxito, pois sería seguido na España dos Reis Católicos en realizacións como o Hospital da Santa Cruz de Toledo, ou no Hospital Real de Santiago de Compostela, ambos proxectados por Enrique Egas. Fóra de Milán traballou no Duomo de Bergamo. Non continuou máis tempo en Milán, pese ao apoio do duque, pola competencia dos arquitectos lombardos, encabezados por Guiniforte Solari.
A cidade ideal
Para Filarete o debuxo era unha actividade intelectual, un instrumento de comunicación do pensamento, forma sensíbel da idea, "fondamento e via d’ogni arte che di mano si faccia" (fundamento e vía de toda arte manual). Unha concepción moi similar á mantida por Leon Battista Alberti que definía o debuxo como "un tracciato preciso e uniforme, concepito nella mente, eseguito per mezzo di linee ed angoli, e condotto a compimento da persona dotata d’ingegno e di cultura" (un trazado preciso e uniforme, concibido na mente, executado por medio de liñas e ángulos, e levado a fin pola persoa dotada de enxeño e de cultura).
Miguel Pernas
Miguel Pernas Cora, nado en Viveiro en 1958, é un actor galego, de televisión, cinema e dobraxe.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en 1977. En 1979 ingresou na Escola Dramática Galega. Presidiu a Asociación de Actores, Directores e Técnicos de Escena de Galicia e en 2006 foi socio fundador da Asociación de Profesionais da Rama Artística da Dobraxe de Galicia. Irmán de Gustavo Pernas Cora e curmán do escritor Ramón Pernas.
Brad Pitt
Pitt gañou recoñecemento por vez primeira interpretando a un cowboy autostopista en Thelma e Louise (1991). Os seus primeiros papeis protagonistas en grandes producións foron A River Runs Through It (1992), Interview with the Vampire (1994) e Legends of the Fall (1994). En 1995, foi aclamado pola crítica pola súa interpretación no filme de suspense Seven e no de ciencia ficción 12 Monkeys, valéndolle este último un Globo de Ouro ó mellor actor secundario e un nomeamento ós Premios Óscar. Catro anos despois, Pitt protagonizou o filme de culto Fight Club. Posteriormente participaría no éxito internacional Ocean's Eleven (2001) e as súas secuelas, Ocean's Twelve (2004) e Ocean's Thirteen (2007). Os seus maiores éxitos comerciais foron Troia (2004), Mr. & Mrs. Smith (2005) e World War Z (2013). Pitt recibiu o seu segundo e terceiro nomeamento ós Óscar polas súas actuacións en O curioso caso de Benjamin Button (2008) e Moneyball (2011). Pitt ten a súa produtora de cine, Plan B Entertainment, responsable de filme como Infiltrados (2006) e 12 anos de escravitude (2013) que gañaron o Óscar ó mellor filme, e Moneyball, e lle valeu un nomeamento nesa mesma categoría.
Após unha longa relación coa actriz Gwyneth Paltrow, Pitt casou con Jennifer Aniston durante cinco anos. Pitt está coa actriz Angelina Jolie nunha relación que espertou moita expectación e provocou unha grande publicidade. El e Jolie teñen 6 fillos: Maddox, Pax, Zahara, Shiloh, Knox e Vivienne. Dende que comezou a súa relación con Jolie, Pitt tense involucrado cada vez máis en cuestións sociais, tanto nos Estados Unidos como a nivel internacional.
Canal Super3
Canal Super3 é unha canle de Televisió de Catalunya, a emisora pública de Cataluña, dedicada ao público infantil e xuvenil. Comezou a emitir o 18 de outubro de 2009 en substitución do K3.
O nome da canle está baseado no programa infantil máis popular da cadea, Club Super3, en emisión desde 1991.
Historia
Coa chegada do apagamento analóxico no ano 2010, Televisió de Catalunya remodela a súa oferta na televisión dixital terrestre. Entre outros cambios, decídese modificar a oferta de programación infantil e xuvenil, e substituír a canle K3. Anteriormente, existiu unha canle coa mesma denominación que emitiu na plataforma Vía Dixital. A inauguración da canle tivo lugar durante La Festa dels Súpers, o 18 de outubro de 2009.
Programación
A diferenza de K3, que estaba ideado a un público infantil e xuvenil, a programación de Super3 está enfocada a un público de idade inferior aos 9 anos. Ademais dos programas cos que xa se contaba antes, á programación chegaron outros espazos como a serie nipoa Blue Dragon.
A programación non está diferenciada por bloques específicos, polo que desapareceron espazos como 3xl.cat.
Eir
miniatura|300px|[[Menglöð séntase coas nove solteiras, incluída Eir, en Lyfjaberg (1893) de Lorenz Frølich.]] Eir ("axuda" ou "piedade") é, na mitoloxía nórdica, unha Ásynjur. Coñecía as propiedades medicinais das herbas e era capaz da resurrección. Só as mulleres podían aprender a arte da curación en Escandinavia. Era boa amiga de Frigg. Era unha das deusas na montaña Lyfia ("curar con maxia"). Pódese relacionar cos Vanir polo feito de coñecer as propiedades curativas de plantas e herbas.
É mencionada brevemente nas Eddas de Snorri Sturluson e nalgunhas kenningar.
Arquieparquía católica eritrea de Asmara
Territorio
A eparquía comprende a parte centro-meridional de Eritrea. A sé eparquial é a cidade de Asmara, onde está a Catedral Kidane Mehret.
A eparquía é de rito etíope; porén, ao non haber dioceses da Igrexa Latina en Eritrea, a xurisdición esténdese tamén aos católicos latinos.
O territorio ten unha superficie de 23.686 km² e está subdividido en 74 parroquias.
Historia
O ordinariato de Eritrea para os fieis da Igrexa católica etíope foi erixido o 4 de xullo de 1930, con xurisidición sobre ditos fieis, anteriormente suxeitos á vigairía apostólica católica latina de Eritrea, e pasando este último, por tanto, a ter só xurisdición sobre os fieis de rito latino. Foi nomeado como ordinario o bispo Kidane-Mariam Kassa.
O 31 de outubro de 1951 o ordinariato foi elevado a exarcato apostólico de Asmara, coa bula Aethiopica Alexandrini do papa Pío XII. O 20 de febreiro de 1961 foi elevado a eparquía.
miniatura|right|200px|As tres eparquías en Eritrea antes de 2012. En vermello os territorios da eparquía de Asmara, agora divididos entre as eparquías de Asmara e Segheneyti.
O 21 de decembro de 1995 cedeu parte do seu territorio para erixir as eparquías de Barentu e de Keren. O 24 de febreiro de 2012 cedeu novamente parte do seu territorio para erixir a eparquía de Segheneyti.
O 19 de xaneiro de 2015 o papa Francisco elevou a eparquía ao rango de arquidiocese metropolitana, facendo ao resto de eparquías eritreas sufragáneas dela, e estabeleceu a Igrexa Católica Eritrea como igrexa particular diferenciada da Igrexa Católica Etíope.
Berro Wilhelm
O berro Wilhelm (Wilhelm scream) é un efecto sonoro moi usado no cinema e na televisión. Apareceu por primeira vez en 1951 no filme Distant Drums, de Raoul Walsh. O efecto renovou a súa popularidade (e foise convertendo nunha chiscadela interna) despois de ser empregado en Star Wars e moitos outros filmes, series de televisión e videoxogos. O berro é usado a miúdo cando alguén é alcanzado por unha frecha, cae desde unha grande altura ou sae despedido nunha explosión.
O berro Wilhelm converteuse nun coñecido clixé cinematográfico e dise que foi usado en máis de 216 filmes.
O son leva este nome por Private Wilhelm, un personaxe do western de 1953 A carga dos xinetes indios que resulta ferido por unha frecha. Pensábase que este era o segundo filme en que se empregara o efecto sonoro e que se trataba da primeira vez que llo solicitaban ao arquivo sonoro da Warner Brothers.
Orixe
O berro ten a súa orixe nunha serie de efectos sonoros gravados para o filme Distant Drums, de 1951. Nunha escena, os soldados están a vadear un pantano nos Everglades (Florida), e un deles é trabado e mergullado por un alligator. O berro para esa escena foi gravado posteriormente nunha toma xunto con outros cinco berros de dor, que foron etiquetados como "home que berra trabado por un alligator". O quinto berro foi empregado para o soldado da escena dos pantanos, pero os berros cuarto, quinto e sexto tamén foron usados anteriormente no filme, cando lles disparan a tres indios durante o ataque a un forte. Aínda que as tomas 4ª, 5ª e 6ª son as máis recoñecibles, todos os berros son denominados Wilhelm no mundo dos efectos sonoros.
Uso posterior
O rexurdimento do berro Wilhelm partiu do deseñador sonoro cinematográfico Benjamin Burtt Jr., que descubriu a gravación orixinal nun rolo de estudio etiquetado como "Home comido por un alligator" e incorporouna nunha escena de A guerra das galaxias. A Burtt atribúeselle a denominación do berro en honor ao soldado Private Wilhelm, do filme The Charge at Feather River. Na década seguinte, Burtt comezou a incorporar o berro noutros filmes en que traballaba, entre os que se contan moitos dos proxectos de George Lucas ou Steven Spielberg (aparece, por exemplo, en todos os filmes de Indiana Jones). Outros deseñadores sonoros acabaron sabendo do berro, de xeito que a súa inclusión en filmes converteuse nunha tradición dos profesionais do ramo. As pescudas de Burtt suxiren que o actor e cantante Sheb Wooley, coñecido pola súa canción de 1958 "Flying Purple People Eater", puido ser quen proferiu o berro orixinal. Esta tese vese apoiada por unha entrevista do ano 2005 a Linda Dotson, a viúva de Wooley. Burtt descubriu na Warner Brothers gravacións do editor de Distant Drums entre as que había unha pequena lista de nomes de actores que debían gravar liñas de diálogo para varios personaxes do filme. Wooley interpretou o papel de Private Jessup en Distant Drums e foi un dos poucos actores que gravaron elementos vocais adicionais para o filme, como os berros do home mordido polo alligator. . Linda Dotson confirmou que o berro que hai en tantas películas de vaqueiros era de Wooley e engadiu: "sempre chanceaba co ben que se lle daba berrar e morrer nos filmes".
Teoría das categorías
A teoría supón unha xeneralización da teoría de conxuntos. Nela estúdanse obxectos e morfismos entre estes. Estes obxectos poden ser entendidos como conxuntos estruturados e os morfismos (tamén chamados frechas) como funcións entre estes conxuntos, aínda que, nos casos máis xerais de categorías, este paralelismo non poida facerse.
A teoría das categorías pode ser entendida como un "xogo de frechas", en que se abstrae o significado das construcións.
Fornece unha descrición abstracta de problemas das matemáticas, constituíndo entón nunha contorna consistente e unificada para o estudo de diversas áreas das matemáticas. A capacidade de xeneralización, abstracción e unificación de teorías é o gran mérito de teoría das categorías.
Unha serie de sucesos desafortunados, de Lemony Snicket
Unha serie de sucesos desafortunados, de Lemony Snicket (en Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events) é un filme estadounidense dirixido por Brad Silberling que foi estreado no 2004. Está baseado nos libros de Lemony Snicket The Bad Beginning, The Reptile Room e The Wide Window. Estreouse en galego na TVG o 24 de decembro de 2011.
Teoría das categorías
Así, proporciona mecanismos para representar varias estruturas matemáticas, como por exemplo transformacións naturais, produtos cartesianos, funcións, topoloxías etc.
As aplicacións da teoría das categorías esténdense por áreas como a álxebra, a teoría da recursividade, a semántica formal etc.
Historia
A teoría das categorías foi introducida na topoloxía alxébrica por Samuel Eilenberg e Saunders Mac Lane en 1942, nun importante paso para a transición dende a homoloxía á teoría da homoloxía. Stanislaw Ulam afirma que existían ideas parecidas na escola polaca dos anos 30.
Os desenvolvementos seguintes da teoría foron impulsados polas necesidades computacionais da álxebra homolóxica e máis tarde polas necesidades axiomáticas da xeometría alxébrica. A teoría xeral (actualización da álxebra universal con moitas características novas que daban pie a unha certa flexibilidade en semántica e lóxicas de orde superior) veu máis tarde.
Estas aplicacións das categorías no campo dos fundamentos están sendo traballados en detalle e non só nas matemáticas: matemáticos como William Lawvere traballan na física, e físicos traballaron en n-categorías, como John Baez.
Relación filosófica
Escolleuse o vocábulo categoría de Aristóteles, mais no sentido de Kant coa intención de asocialo a unha forma pura no contexto exclusivamente matemático, é dicir, sen efectos fóra das matemáticas.
Composición
A única operación esixida nunha categoría é a composición. A composición en categorías é unha xeneralización da composición de funcións da teoría de conxuntos.
Na teoría dos conxuntos, dadas dúas funcións (que ten como dominio o conxunto A e como codominio o conxunto B) e, defínese  como sendo a composición de f e g, h=g\circ f, desde que  para todo x\in A.
Definición de categoría
Unha categoría consiste nos seguintes elementos:
Diagramas
miniatura|Diagrama conmutativo da propiedade da asociatividade Os diagramas serven para representar categorías. Se a composición de todos os camiños entre dous obxectos dun diagrama son iguais, dise que o diagrama conmuta ou que é comutativo.
Dualidade
A dualidade é unha das nocións máis poderosas da teoría das categorías. Permite herdar resultados da categoría orixinal para a dual e viceversa. Nese caso dada unha definición nunha categoría, para obter o concepto dual basta inverter as frechas.
Monomorfismos, epimorfismos e isomorfismos
Sexa unha categoría C e obxectos a e b desta categoría.
Unha frecha chámase monomorfismo se e soamente se. Ou sexa, unha frecha é monomorfismo se pode ser cancelada á esquerda dunha composición.