cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jóhanna Sigurðardóttir
Traxectoria
Tamén foi Ministra de Asuntos Sociais baixo catro gobernos sucesivos desde 1987 a 1994. Logo de perder as eleccións á presidencia dese partido, realizou unha declaración que se transformaría posteriormente nunha frase icona do islandés: "Minn tími mun koma!" ("O meu tempo vai chegar!"). Tralas eleccións, formou ao Þjóðvaki. Os dous partidos fusionáronse en 2000 formando a Alianza Socialdemócrata.
Entre 1994 e 2003, Jóhanna foi un activo membro da oposición no Alþingi, participando en numerosos comités parlamentarios. Logo das eleccións de 2003, nas que foi elixida pola circunscrición de Reiquiavik Sur (logo da división da antiga circunscrición de Reiquiavik), foi reelixida para a vicepresidencia do Alþingi. As eleccións de 2007, nas que Jóhanna asumiu pola circunscrición de Reiquiavik Norte, viron o retorno da Alianza Socialdemócrata ao goberno en coalición co Partido de Islandia. O mesmo ano foi nomeada Ministra de Asuntos Sociais e Seguridade Social.
A esposa de Jóhanna é a autora e dramaturga Jónína Leósdóttir (nada en 1954). A parella uniuse en 2002, e casaron o 27 de xuño de 2010, o día en que se entrou en vigor en Islandia o matrimonio entre persoas do mesmo sexo.
Crise política de 2009
miniatura|Jóhanna Sigurðardóttir, a segunda dende a esquerda, nunha reunión de ministros [[países nórdicos|nórdicos en Dinamarca en 2007.]] O 26 de xaneiro de 2009 o primeiro ministro Geir Haarde anunciou a súa renuncia e a de todo o seu gabinete, ademais da disolución da coalición que representaba, ao Presidente de Islandia, Ólafur Ragnar Grímsson. Isto tras 16 semanas de protestas contra o manexo do goberno fronte á grave crise económica que afecta o país.
Jóhanna Sigurðardóttir foi proposta como primeira ministra para o novo goberno, debido á súa popularidade entre o público xeral e as súas boas relacións co Movemento de Esquerda-Verde. Unha enquisa de opinión realizada por The Gallup Organization en decembro de 2008 atopou que o 73% dos enquisados aprobaron a súa xestión como ministra, máis que calquera outro membro do gabinete. Ademais, foi a única ministra que mellorou a súa aprobación durante 2008.
Posturas políticas
Apoia o ingreso de Islandia á Unión Europea e o establecemento do euro como moeda.
Xoio
O xoio, lerica ou tarela (Lolium temulentum), é unha planta anual pertencente á familia das Gramíneas e ao xénero Lolium.
Descrición
miniatura|left| Habitus Gramínea de inflorescencia simple e longa. As espiguiñas sentadas, están dispostas de xeito alterno, unha a seguir da outra a cada banda do talo. Diferénciase este Lolium doutros pola forma (oval non lanceolada), tamaño e consistencia das glumelas; tamén porque a gluma é case tan longa como a espiguiña. Tamén é característico desta planta a presenza dunha argana (aresta), bastante longa e visíbel a simple vista, na glumela das flores basais, aínda que non sexa un carácter fixo.
De talo rexo, pode medrar até 1 metro de altura, con inflorescencias na espiga e gran de cor violácea.
Adoita medrar nas mesmas zonas produtoras de trigo considerándose unha herba daniña desa cultura. A semellanza entre estas dúas plantas é tan grande, que nalgunhas rexións díselle ao xoio "falso trigo".
Distribución e hábitat
Cosmopolita e subcosmopolita. Terófito. Atópase en leiras e nas beiras dos camiños. Herba daniña dos cultivos.
Enquisa
Unha enquisa é un conxunto de preguntas normalizadas dirixidas a unha mostra representativa da poboación ou institucións, co fin de coñecer estados de opinión ou feitos específicos.
Tipos
As enquisas teñen por obxectivo obter información estatística indefinida, mentres que os censos e rexistros vitais de poboación son de maior alcance e extensión. Este tipo de estatísticas poucas veces outorga, en forma clara e precisa, a verdadeira información que se require, por iso é polo que sexa necesario realizar enquisas a esa poboación en estudo, para obter os datos que se necesitan para unha boa análise. Este tipo de enquisa abarca xeralmente o universo dos individuos en cuestión.
Outro tipo de Enquisas é Enquisas por Mostraxe onde se elixe unha parte da poboación que se estima representativa da poboación total. Debe ter un deseño mostral, necesariamente debe ter un marco de onde extraela e ese marco constitúeo o censo de poboación. A enquisa (mostra ou total), é unha investigación estatística en que a información é obtida dunha parte representativa das unidades de información ou de todas as unidades seleccionadas que compón o universo a investigar. A información obtense tal como se necesita para fins estatístico-demográficos.
Ian McDiarmid
Ian McDiarmid nado en Carnoustie (Tayside) o 11 de agosto de 1944, é un actor e director escocés de teatro, que tamén fixo aparicións esporádicas no cinema e na televisión. McDiarmid tivo unha exitosa carreira no teatro, pero en todo o mundo é recoñecido polo seu máis famoso papel como o Emperador Palpatine nos filmes de Star Wars (nas triloxías orixinais e na precuela).
Enquisa
Tipos
Unha forma reducida dunha enquisa por mostraxe é unha "sondaxe de opinión", esta forma de enquisa é similar a unha mostraxe, pero se caracteriza porque a mostra da poboación elixida non é suficiente para que os resultados poidan achegar un informe confiable. Utilízase só para colleitar algúns datos sobre o que pensa un número de individuos dun determinado grupo sobre un determinado tema.
Os sistemas de xestión de enquisas en internet están achegando a súa utilización ao investigador que ata o momento non tiñan acceso ós medios necesarios para realizalas.
Desvantaxes
O planteamento* e execución da investigación adoita ser máis complexo que se se realizase por censo.
Ian McDiarmid
Traxectoria
Por outra banda, por medo á desaprobación do seu pai, McDiarmid asistiu á Universidade de St Andrews, onde recibiu unha mestría en Psicoloxía. Pouco despois, decidiu seguir unha carreira no teatro e tomou cursos de capacitación en calidade na Royal Scottish Academy of Music and Drama en Glasgow. En 1968, McDiarmid recibiu unha medalla de ouro polo seu traballo. Este sería o primeiro de moitos recoñecementos que lle deu o teatro pola súa labor. McDiarmid afirmou que se converteu no seu receptor "facendo tódalas tarefas aburridas que tes que facer cando es novo para gaña-la vida."
Enquisa
Enquisa piloto
Un tipo particular de enquisa, que ten por obxectivo preparar a verdadeira enquisa. Búscase ter uns poucos criterios para deseñar ou redeseñar as ferramentas de traballo, tendo unha idea previa da poboación. Esta exploración é útil porque esta libre de conclusións sobre o tema de estudo e serve só para mellorar a investigación; ata restablecer un diagrama de fluxo ou outro tipo de planificación. Hai outras aplicacións novas e son construír unha mostra completamente estratificada e só cos compoñentes da poboación seleccionados para o noso final interese; esta mostra non ten valor predictor, pero si pode utilizarse dunha forma experimental, como grupo de control, e comparar os seus resultados -parciais- cos que posteriormente obteñamos na mostraxe probabilístico principal de toda a poboación e que así xa estaría estatisticamente baixo control. Axudaría á mostra completamente estratificada o seu uso en Investigación baseada na comunidade.
Ian McDiarmid
Traxectoria
Agora ten unha exitosa carreira como director de teatro, e dende 1990 até a súa xubilación no 2001 foi director artístico do conxunto Almeida Theatre de Londres en Islington. El e o seu co-director Jonathan Kent reviviron o Almeida e convenceron a moitas estrelas de Hollywood como Kevin Spacey, Ralph Fiennes e Anna Friel a pisar os taboleiros do seu humilde teatro. Gañou o cobizado premio London Evening Standard en 1998 polos seus esforzos.
Enquisa
Modelos de enquisas con resultados
Pode axudar ó estudante o poder ver unha enquisa sociolóxica, xa feita, e tamén ver os resultados; para deseñar outra similar e para decatarse das opinións ó día sobre temas do seu interese. Isto é posible e de forma gratuíta. Os entes típicos que son profesionalmente coñecidos son os organismos oficiais como o INE (Institutos Nacionais de Estatística), o CIS (Centros de Investigacións Sociolóxicas), Cámaras de comercio e institucións privadas como ASEP (Análises Sociolóxicas, Económicos e Políticos); deseñan e realizan enquisas para variables estatísticas, sociolóxicas, políticas, en forma de índices, indicadores, escalas de actitude, barómetros de opinión e outros formatos, estudados na metodoloxía social, e que pode coñecer na súa versión actual e real. Poden atoparse en Internet as enquisas completas e con resultados de tan só semanas e de forma gratuíta; por pór un exemplo, pódese chegar ó Instituto Nacional de Estadística de España comezando en IPC (Índice de Prezos ó Consumo) ou vía outras enciclopedias en español, é dicir, utilizando enlaces partindo dun tópico ou materia.
Ian McDiarmid
Star Wars
Aínda que McDiarmid é ante todo un actor de teatro, considérase feliz de traballar en filmes. Despois dunha pequena aparición na película de Dragonslayer, McDiarmid foi elixido por George Lucas para encarnar o Emperador Palpatine en Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi. Dezaseis anos despois volveu interpretar o papel dun senador máis novo na precuela das películas de Star Wars. El mesmo atribuíu a oportunidade de repetir o seu papel ó feito de ser moito máis novo que a súa personaxe a primeira vez que facía o papel.
Tamén traballou en Star Wars como a voz de Palpatine nos videoxogos: Super Star Wars: The Empire Strikes Back, Super Star Wars: Return of the Jedi, Lego Star Wars The Video Game, Lego Star Wars II: The Original Trilogy, Star Wars Battlefront: Renegade Squadron e Star Wars Battlefront: Elite Squadron.
Luisa Diogo
Luisa Dias Diogo, nada o 11 de abril de 1958, é a Primeira ministra de Mozambique dende febreiro de 2004.
Traxectoria
Antes de converterse en Primeira Ministra ocupou o cargo de Ministra de Economía, até que substituíu a Pascoal Mocumbi que viña sendo durante nove anos o Primeiro Ministro de Mozambique.
Pertence á FRELIMO, partido que gobernou o estado dende a súa independencia.
Estudou na Universidade Eduardo Mondlane de Maputo e obtivo, en 1992 ser mestra en economía financeira na Universidade de Londres. En 1980, comezou a traballar para o Ministerio de Economía de Mozambique, chegando a ser directora dos presupostos en 1989. Traballou tamén para o Banco Mundial nas súas oficinas de Maputo, antes de ser nomeada en 1994, viceministra de finanzas.
Olympic Indoor Hall
O Olympic Indoor Hall ou OAKA Indoor Hall (en grego: Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο, Olympiako Kleisto Gymnastirio) é unha instalación deportiva adicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto situada no Complexo Olímpico de Deportes de Atenas (CODA, en grego: Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών ou OAKA).
Características
O Olympic Indoor Hall foi rematado en 1995 e foi o pavillón cuberto máis grande utilizado durante os Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, Grecia. Esta localizado na cidade dormitorio de Maroussi. Está considerado un dos máis grandes pavillóns modernos de toda Europa con capacidade para 19.250 espectadores.
É o pavillón habitual do Panathinaikos e da selección de baloncesto de Grecia.
Power-up
miniatura|En [[Super Mario Bros., a estrela daba inmunidade por un curto período de tempo.]] Nos videoxogos, un power-up é un obxecto que beneficia ou fornece capacidades adicionais ó personaxe xogador como parte da mecánica de xogo, en contraste con outro tipo de obxectos do xogo que poden ter ou non beneficios ou outros usos determinados. Os power-ups adoitan conseguirse simplemente cando o personaxe os toca, mais tamén poden conseguirse en ocasións mediante a recolección de obxectos relacionados. Algúns exemplos de power-ups coñecidos na cultura popular son as boliñas do Pac-Man (considerado o primeiro power-up da historia dos videoxogos) e o Super Mushroom de Super Mario Bros., que acadou o primeiro posto da lista de UGO Networks' Top 11 Video Game Powerups.
Os power-ups adoitan estar pre-establecidos no mundo de xogo, aparecer de forma aleatoria, poden obterse ó bater determinados inimigos ou conseguirse ó abrir ou destruír contedores. Diferéncianse doutros obxectos dos videoxogos polo feito de que teñen efecto inmediato, teñen deseños que non se axeitan necesariamente ó mundo de xogo (con letras e símbolos que destacan sobre o resto do escenario), e son máis habituais en determinados xéneros de xogos, particularmente nos de acción, shoot 'em ups, first-person shooters e plataformas.
Considérase que o videoxogo Pac-Man foi o primeiro que incluíu unha mecánica de power-ups. O efecto destes ilustrouse nas escenas intermedias do videoxogo, na forma de interludios cómicos nos que Pac-Man e a pantasma Blinky perséguense o un ó outro. En 1984 o xogo Sabre Wulf indtroduciu power ups na forma de flores que cando florecían outorgaban efectos como un aumento da velocidade e invincibilidade. Posteriormente en 1985 Super Mario Bros. introduciu o Super Mushroom, que acadou certa popularidade fora do xogo, e foi descrito como o "power-up por excelencia".
Benigno Andrade García
Benigno Andrade García, alcumado o Foucellas, nado o 22 de outubro do 1908 nas Foucellas (Cabrui, Mesía) e agarrotado o 7 de agosto de 1952 no cárcere da Coruña, foi un militante da CNT e guerrilleiro antifranquista.
Viviu 16 anos fuxido ata que foi detido no lugar da Costa (Oza-Cesuras) nun enfrontamento coa Garda Civil. Benigno Andrade é un dos nomes míticos do antifranquismo armado en Galicia. Foi condenado en consello de guerra sumarísimo a tres penas de morte "como o maior criminal dos últimos anos", segundo recolle a sentenza. Enviou unha carta pregando clemencia á filla de Franco, Carmen, quen respondeu dicindo non poder "meterse en asuntos políticos".
Traxectoria
dereita|miniatura|As Foucellas, Mesía Nacido no lugar das Foucellas, do que tomou o alcume, na parroquia de Cabrui, Mesía. Fillo de Andrés Andrade Lata e Francisca García Paz, casada en segundas nupcias, quen xa tiña un fillo. Foucellas tiña dous irmáns: Consuelo (falecida antes de 1952) e José Couceiro García (residente dende 1952 na Arxentina).
Estudou na escola primaria da localidade e desde moi novo traballou no campo de xornaleiro e nunha leitería. Trasladouse a León para traballar nas minas de carbón de Fabero, Ponferrada. En 1934 foi vivir a Curtis coa súa nai e traballar na madeireira Torres de Curtis en xullo de 1936. Segundo descrición da Garda Civil, Foucellas medía 1,67 metros de estatura, tiña o pelo negro, ollos marróns, boca regular, barba pechada, cara alongada e nariz regular. Estaba casado con María Pérez Mellid, de nacionalidade española e arxentina e nada no país americano, con quen tivo catro fillos, Pepiña, Sergio, Benigno e Carmen. Os dous últimos foron criados por María Novo García, curmá del, en Ru, Vilasantar.
A familia vivía en Bodeus, fronte á estación de ferrocarril. A muller traballaba na casa do médico da localidade, Manuel Calvelo, quen xunto coa súa muller Isabel Ríos en 1934 dirixían a célula comunista de Curtis, a Sociedade Republicana Radio Comunista en Curtis, coa que simpatizaba Foucellas. A súa irmá Consuelo traballaba no cuartel da Garda Civil.
Posteriormente afiliado á CNT, ao estalar a Guerra civil española enrolouse nunha columna que se dirixía á Coruña. Atoparon a cidade xa tomada polos grupos golpistas, polo que retornou a Curtis. Interveu nunha requisa de armas en Fisteus e noutra de dinamita na estación de Teixeiro. Ao temer represalias dos sectores fascistas, botouse ao monte. Durante a guerra estivo enfermo de difteria e pasouna escondido en diversos lugares do concello. Durante ese tempo foi chamado a filas e declarado prófugo.
Benigno Andrade participou do Exército Guerrilleiro de Galicia. En 1947 partiu a Pontevedra para organizar a V Agrupación, da que foi o principal combatente. Procesado na causa 262/48 por agresión a forza armada e homicidio, foi reclamado polo Xulgado Militar Eventual número 2 de Santiago de Compostela xunto con José Remuiñán Barreiro en xuño de 1948. En outubro de 1949 escapa a unha emboscada da Garda Civil tendida a Riqueche, xefe do Destacamento Arturo Cortizas.
A súa familia sufriu o acoso das autoridades. A súa muller e a súa tía foron encadeadas logo de atopárselles unha carta de Benigno. Cando morreu a súa muller, desterrada en Valladolid, a filla tiña 12 anos e vivía soa en Curtis. Pepiña viaxou soa no tren á Coruña e foi ver a Fernando Hierro, o gobernador civil, para suplicarlle que a Garda Civil deixase de acosala. Con 16 anos, trala morte da súa avoa, exiliouse en París.
miniatura|Mauser do Foucellas modelo 1910 e calibre 7, no Museo Militar da Coruña Nos anos 1950 e 51, xa moi minguados os destacamentos guerrilleiros, trasladouse á zona de Betanzos, con Manuel Vilar Arnoso, Manolito, quen lle servía de único enlace. O 9 de marzo de 1952 foi detido no lugar da Costa, en Oza dos Ríos. Manolito e outro guerrilleiro, e o garda civil Cesáreo Díez resultaron mortos. Benigno ficou ferido nunha perna.
Foi levado ao cuartel da Garda Civil en Betanzos. Baixo tortura confesou a axuda que lle prestaran moitos alcaldes dereitistas da zona. Foi xulgado en consello de guerra o 26 de xuño de 1952 e condenado a morte. A sentenza executouse o 7 de agosto na prisión da Coruña mediante garrote vil. Foi soterrado nunha fosa común do cemiterio de Santo Amaro da Coruña.
As últimas palabras aos seus fillos foron:
A muller do Foucellas foi separada dos seus fillos, morreu nun hospital de Valladolid. A súa filla quedou a cargo dunha avoa pobre que non se podía facer cargo do fillo o cal tivo que ir vivir con outro familiar. Pepiña con 12 anos facía traballos de costura polas casas cobrando 10 pesetas e a comida. Trala morte da súa avoa en 1957 marchou a Francia con 6.000 pesetas deixadas por un tío seu. Non volvería a Galiza ata 32 anos despois. Está casada e vive en Alacant.
A vida de Benigno Andrade está escurecida pola lenda forxada polo pobo, que lle atribuíu toda clase de actos, até o extremo de que os guerrilleiros galegos foron chamados "Foucellas" en xeral. Atribuíronselle multitude de actuacións, aínda que é certo que moitos bandoleiros e delincuentes comúns culpaban ao Foucellas dos seus propios crimes, debido á súa gran fama.
Non foi oficialmente recoñecido como loitador ou guerrilleiro ata 1992 coa inauguración do Museo Militar Rexional da Coruña, onde se expón o seu fúsil.
Trofeo Emma Cuervo 2011
A 60º edición do Trofeo Emma Cuervo celebrouse en Ribadeo o 30 de xullo de 2011 a partido único. O campión foi o Oviedo.
Kaustinen
Kaustinen (en sueco Kaustby) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia Central. En 2018 a súa poboación era de 4 298 habitantes. A superficie do termo municipal é de 361,12nbsp;km2, dos cales 7,15 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 12,14 hab./km².
Limita cos concellos de Halsua, Kokkola, Veteli e Kronoby, este último na rexión veciña de Ostrobotnia.
O concello é unilingüe en finés.
Lar Gallego de Caracas
O Lar Gallego de Caracas foi unha asociación galega na emigración en Venezuela. Foi inaugurado en Caracas o 15 de outubro de 1945, logo de que se autorizase a súa creación o 9 de febreiro dese mesmo ano. Foi unha das principais asociacións de galegos na emigración durante a etapa do franquismo. Lonxe dos seus fogares, os inmigrantes tentaron organizarse en diferentes grupos e asociacións, mais debido ao carácter político da maior parte delas, as autoridades puxéronlles trabas para que lograsen facelo legalmente debido á prohibición polas leis venezolanas de asociacións políticas de estranxeiros con carácter político, aínda que posteriormente foron autorizando a creación de varias asociacións.
Fundación
A idea de fundación deste centro xurdiu por mor da visita do secretario xeral do Centro Gallego de Buenos Aires, Rodolfo Prada, a Caracas. Este, propuxo a idea a un grupo de galegos residentes na cidade, os cales tras diversas reunións acordaron a creación do mesmo.
O Lar Gallego foi o segundo centro de exiliados autorizado polo Ministerio do Interior venezolano despois do Centro Vasco de Caracas (Eusko Etxea). Foi autorizado a funcionar o 9 de febreiro de 1945. Ao estar formado por exiliados simpatizantes da lexitimidade democrática da República española, o Lar rompeu relacións coa representación diplomática do goberno franquista de España en Venezuela, adoptando como símbolos de identidade a bandeira galega e a republicana. O principal labor do Lar era a concienciación antifranquista, aínda que non só se reducía aos emigrantes galegos.
Finalmente, no mesmo ano, o Lar Gallego foi fundado e inaugurado o 15 de outubro. A súa sede fundacional ocupou un local entre as esquinas de Manduca e Ferrenquín, nas proximidades da Praza da Candelaria. Posteriormente trasladaríase a outro local na mesma rúa e, finalmente, volveu a mudar de enderezo ao que sería o definitivo, situado na 3ª Avenida de las Delicias, n.º 8, en Las Acacias.
Produto do Lar foi a creación de diversos premios culturais que recoñecían a produción en galego ou de temática galega. Entre eles destacaron os premios Industrialización e Economía de Galiza Alexandre Bóveda, o premio Maside de pintura e o premio literario Ramón Otero Pedrayo.
Na constitución do Lar Gallego participaron vinte e oito persoas, que decidiron quen ocuparían os cargos da primeira directiva, finalmente formada por José Mosqueira Manso (presidente), Silvio Santiago (vicepresidente), Díaz Villamil (secretario), Isolino López (vicesecretario) e Francisco Calviño (tesoureiro).
Escisións
Ao longo da historia desta organización sucedéronse varios momento de crise que derivaron na separación desta, dividíndose en novas asociacións, algunhas das cales volveron a acordar a súa unión tempo despois.
Unha escisión do Lar Galego chamouse Centro Galego de Caracas (1948), da cal á súa vez xurdiu unha nova escisión: a Casa de Galicia (1956), que tivo unha vida moi curta.
Da reunificación en adiante
Tras a etapa das pelexas que afrontaron as asociacións galegas en Caracas, durante a época dos anos cincuenta un grupo de galegos loitaron para que a comunidade galega alí emigrada se reunificase e aglutinase nun único conxunto. Os principais problemas que atoparon foron a oposición da embaixada de España e mais do goberno da ditadura de Pérez Jiménez, xa que consideraban o Lar e o Centro Gallego como sociedades procomunistas.
Tras a caída da ditadura no ano 1959, a embaixada española perdeu influencia sobre o goberno e non lograron impedir a creación da Junta de Acercamiento para estabelecer de novo negociacións entre os diversos grupos.
Debido á necesidade de crear unha asociación forte para aglutinar a todos os galegos emigrados, os dirixentes do Lar Gallego, do Centro Gallego e da Casa de Galicia lograron comezar a negociar ata formalizar a súa unión nunha reunión. Nela participaron representantes dos grupos anteriormente mencionados, que tamén invitaron á Asociación Civil de Amigos de Santiago, mais declinaron a oferta e continuaron a funcionar de forma independente.
O 10 de maio de 1960 os directivos das tres asociacións reuníronse nun cine da Candelaria e decidiron formalizar a unión, estabelecendo como data de inauguración da nova sociedade o día 12 de outubro do mesmo ano. Ese día celebrouse unha Asemblea Xeral na sede do Centro Gallego, no Paraíso, onde se aprobaron os novos estatutos ante a presenza duns 150 socios. A nova asociación nomeouse como Hermandad Gallega de Venezuela, cuxa dirección quedou constituída pola directiva das tres entidades ata o 25 de xullo de 1961, data na que se convocaron eleccións. Ángel Feijoo Fernández foi elixido como o primeiro presidente da entidade, que contaba con 800 socios nominais ou fundadores.
As finalidades da nova asociación foron fundamentalmente de tres tipos: A Hermandade Gallega de Venezuela, ademais das actividades mencionadas, posúe bares e restaurantes, instalacións deportivas (fútbol sala, baloncesto, tenis, frontón, piscina etc.), un grupo folclórico, de teatro, un coro, e mais o Colexio Castelao (que existe desde 1965 e imparte ensinanza primaria a 450 nenos).
Aínda que coa fusión non se solucionaron por completo os problemas entre os diferentes sectores da colonia galega, a partir dese momento a Hermandad Gallega de Venezuela foi crecendo en número de socios e aumentando o seu patrimonio ata conseguir ser a asociación sen ánimo de lucro máis importante do país, e nun dos centros galegos máis importantes do mundo.
Escisións
O Centro Gallego de Caracas foi fundado en 1948 por mor da escisión dun grupo de socios do Lar Galego en desacordo coa liña política seguida pola sociedade. Este grupo estaba liderado por Silvio Santiago.
Eduardo Meilán, directivo do Lar, viviu directamente estes feitos:
“Silvio Santiago foi un dos líderes do Lar Galego, xunto con Manuel Gallego… Aínda que sendo ambos os dous republicanos, dalgún xeito trouxeran para o exilio os problemas da guerra española, xa que, ata onde eu sei, durante a guerra os da CNT non simpatizaban moito cos do Partido Comunista, pois aquí seguían nas mesmas. Isto é, aínda no exilio cando debían estar unidos había esas diferencias”.
Silvio Santiago foi un personaxe moi controvertido debido ao seu carácter autoritario e aos seus desexos de notoriedade. Aínda así, participou na fundación das tres primeiras asociacións galegas de Venezuela e tivo unha importante influencia sobre a colonia galega. Ademais, comezaron a chegar ao país cada vez máis emigrantes galegos cun marcado carácter económico, que non compartían as ideas políticas do Lar. Era unha emigración despolitizada cuns obxectivos económicos claros, polo tanto, o Centro Gallego encaixaba mellor co que eles pretendían.
A rivalidade entre o Lar e o Centro foi continua e, nalgúns momentos, preocupante, xa que para a xente do Lar o Centro era unha sociedade de “señoritos burgueses” e para estes, o Lar era unha sociedade de “roxos”. Entre os obxectivos do Centro Galego estaban a beneficencia, o socorro mutuo e a asistencia ao inmigrante acabado de chegar, normalmente sen familia nin recursos económicos. O Centro subvencionaba aos seus socios servizos médicos e odontolóxicos.
Cabe mencionar tamén a existencia dunha terceira entidade, a Casa de Galicia, escindida do Centro Galego. Nos seus inicios soamente contaba cun presidente e un secretario xeral. Debido ao desexo de agrupar a toda a comunidade galega nun só centro a súa existencia foi curta. Aínda así tivo un elevado número de socios (cerca de mil), xa que as cotas eran moi reducidas. No momento da fusión contaba con aproximadamente trescentos socios.
Actividades culturais
Unha das principais funcións desta asociación era o desenvolvemento de actividades culturais tales como:
Lar Gallego en Galiza
As autoridades franquistas e varios galegos coñecidos da comunidade opoñíanse directamente ao Lar e ás súas actividades. A idea para calar as campañas difamatorias contra o Lar foi sinxela: a designación de correspondentes-representantes na Galiza. Un dos representantes oficiais do Lar Gallego en Vigo foi Xoán Noya, acompañado por Celso Emilio Ferreiro, Xulio Sigüenza, Antón Beiras, Juan Naya e Carré Alvarellos durante os anos 1954 e 1955.
Dinosaur (filme)
Sinopse
Un iguanodonte de tres toneladas chamado Aladar críase separado dos da súa especie e medra nunha illa ó coidado dun clan de lémures. Cando unha devastadora chuvia de meteoros provoca o caos no seu pacífico mundo, Aladar pon rumbo a terra firme e únese a un grupo de dinosauros que buscan desesperadamente un lugar onde aniñar en paz. Pero a auga e a comida comezan a escasear, e os carnotauros, sedentos de sangue fresco, representan un perigo constante. É entón cando Aladar se ve obrigado a desafiar a "orde establecida" e demostra que saber adaptarse a calquera situación é o mellor xeito de sobrevivir.
Ramón Mariño Neu
Ramón Mariño Neu foi un médico e político galego.
El Nuevo Alacrán
Historia e características
Subtitulado ''Periódico mordiente y camorrista. Órgano de las aspiraciones de la sociedad descamisada'', apareceu a principios de 1873. Periódico republicano, substituíu a El Alacrán. Estaba dirixido por Domingo Criado González. Cesou a súa publicación en febreiro dese ano, pola marcha do seu director.
Ramón Mariño Neu
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (1900). Foi nomeado médico de Lousame en 1904. Foi alcalde de Noia na ditadura de Primo de Rivera.
Vida persoal
A súa filla Josefina Mariño Barbazán casou con Ramón García Malvar.
Óblast de Arkhanguelsk
A óblast de Arkhanguelsk (en ruso: Архангельская oбласть) é unha subdivisión rexional de Rusia a cal inclúe dentro do seu territorio aos arquipélagos Terra de Francisco Xosé e Nova Zembla, ademais do distrito autónomo de Nenetsia.
Se incluímos Nenetsia, a óblast de Arkhanguelsk ten unha área total de 587.400 km² e unha poboación de 1,2 millóns de habitantes.
O centro administrativo da rexión é a cidade de Arkhanguelsk cunha poboación aproximada de 350.000 habitantes.
Distritos
Os distritos que compoñen Arkhanguelsk son (en ruso районы):
Produción (economía)
Polo que respecta aos problemas que comporta a produción, tanto os produtores do sector privado como os do público, deben ter en conta diversas leis económicas e datos sobre os prezos e os recursos dispoñíbeis.
Os medios materiais ou recursos utilizados no proceso de produción denomínanse factores de produción.
A Ribela, Vizoño, Abegondo
A Ribela é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 5 mulleres.
Tau
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra tau. Tau é a décimo novena letra do alfabeto grego (ταῦ); equivale ao /t/. Minúscula τ, maiúscula Τ. Adoita transcribirse como t. Provén da letra do alfabeto fenicio tāw. Como signo numérico representaba o trescentos. En maiúscula serve tamén para designar o décimo noveno canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo noveno da Odisea.
Hama Amadou
Hama Amadou, nado en 1950, foi o Primeiro ministro de Níxer dende febreiro de 1995 ata xaneiro de 1996, e de novo dende o 3 de xaneiro de 2000, até o 3 de xuño de 2007, cando foi substituído por Seyni Oumarou.
A Tarroeira, Vizoño, Abegondo
A Tarroeira é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres.
República Popular de Montenegro
miniatura|250px|A República Popular de Montenegro (en vermello) na [[República Federal Popular de Iugoslavia.]]
Luis Mariñas
Luis Mariñas Lage, nado na Coruña o 7 de agosto de 1947 e finado en Madrid o 27 de decembro de 2010, foi un xornalista galego.
República Popular de Montenegro
A República Popular de Montenegro (en serbio Federativna Narodna Republika Crna Gora) foi a denominación oficial de Montenegro entre 1946 e 1963 cando pertencía á República Federal Popular de Iugoslavia.
Luis Mariñas
Televisión española (1969-1990)
Comezou a súa traxectoria profesional en 1969, en Televisión Española, onde permaneceu durante os seguintes vinte anos. En 1974 é nomeado director de TVE en Galicia, onde puxo en marcha o programa Panorama de Galicia, primeiro programa rexional informativo da historia da televisión galega. Foi tamén o primeiro de utilizar o galego nun programa informativo. En 1977 é destituído como director dese programa por presións políticas.
En 1981 foi nomeado responsable da Área Nacional dos Informativos de TVE. En 1982, foi nomeado director da primeira edición de Telediario e entre 1983 e 1984 o foi da segunda, que se emitía ás 21,00.
En 1987 comezou a facerse máis popular cando se lle asinou, de novo, a dirección e ademais a presentación do Telediario de ámbito nacional, labor no que permaneceu ata 1990.
Telecinco (1990-1998)
Ese mesmo ano foi contratado por Valerio Lazarov, daquela á fronte da recentemente nacida canle de TV Telecinco para que puxese en marcha os informativos da emisora.
República Popular de Montenegro
En 1963, tras un cambio constituciuonal en Iugoslavia, convértese na República Socialista de Montenegro, dentro da República Federal Socialista de Iugoslavia.
Luis Mariñas
Telecinco (1990-1998)
Mariñas foi Director de Informativos en Telecinco entre 1990 e 1998, e durante ese tempo, a parte das novas, tamén dirixiu e presentou outros programas de debate e entrevistas. O 31 de maio de 1993 moderou o segundo debate televisado entre Felipe González e José María Aznar para as eleccións xerais de 1993.
República Popular de Montenegro
Véxase tamén
Repubblica Popolare di Montenegro
Galería de imaxes do convento de San Francisco de Pontevedra
O convento de San Francisco é un mosteiro franciscano de Pontevedra.
Luis Mariñas
Televisión española (1998-2004)
En 1998 foi relevado do seu cargo en Telecinco e abandonou a canle para volver a Televisión Española, onde, durante seis tempadas, ata 2004, presentou e dirixiu o espazo informativo matinal Los desayunos de TVE.
Telemadrid (2004-2010)
En 2004 pasou á canle autonómica madrileña Telemadrid, para facerse cargo das Noticias. En 2005 deixou ese labor para conducir o programa divulgativo Años Luz na mesma cadea.
En febreiro de 2007 estreou tamén programa en Canal Sur, chamado Vista Pública.
O seu último traballo foi o de Director de Comunicación de Portos do Estado.
Lestijärvi
Lestijärvi é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia Central. En 2018 a súa poboación era de 771 habitantes. A superficie do termo municipal é de 559,06nbsp;km2, dos cales 78,41 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,60 hab./km².
Limita cos concellos de Halsua, Kokkola, Perho e Toholampi na súa mesma rexión, Kinnula na rexión de Finlandia Central, e Reisjärvi e Sievi, ambos pertencentes á rexión veciña de Ostrobotnia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
La Hoja Volante
La Hoja Volante foi un periódico editado na Coruña en 1865.
Historia e características
Apareceu o 21 de abril de 1865. Imprimíase nos obradoiros de Ares Hermanos. Foron os seus redactores Romualdo B. Leal, Luis Tettamancy e Joaquín D. Caunedo. Cesou a súa publicación o 14 de xullo dese ano.
14 de abril (homónimos)
14 de abril pode referirse á:
Premio Goya á mellor película
A listaxe das películas que obtiveron este Premio Goya desde a primeira edición ata a actualidade é o seguinte:
Rexión de Dakar
Dakar é unha das rexións que dividen o Senegal.
Departamentos
A rexión de Dakar está dividida en catro departamentos:
O 21 de febreiro de 2002, o departamento de Pikine foi desmembrado para crear o departamento de Guédiawaye.
Clasificación de Baltimore
miniatura|dereita|350px|A clasificación de Baltimore dos virus, creada polo biólogo norteamericano [[David Baltimore, está baseada no método usado para a síntese do ARNm viral. (bc = bicatenario, mc = monocatenario, RT = reversotranscrición).]] A clasificación de Baltimore é unha clasificación dos virus elaborada polo biólogo norteamericano David Baltimore. Neste sistema de clasificación dos virus estes están agrupados en familias, dependendo do seu tipo de xenoma (ADN, ARN, monocatenario ou bicatenario etc.) e o seu método de replicación.
Actualmente, esta clasificación convive e compleméntase coa clasificación do Comité Internacional de Taxonomía de Virus (ICTV).
Clasificación
Clasificar os virus segundo o seu xenoma significa que os que quedan encadrados na mesma categoría se comportarán basicamente da mesma maneira, o cal facilita as investigacións. Os grupos son:
Clase I: Virus de ADN bicatenario
Este tipo de virus xeralmente debe entrar no núcleo celular do hóspede para poder replicarse. Ademais, estes virus requiren unha ADN polimerase da célula para replicar o seu xenoma viral e, por tanto, son moi dependentes do ciclo celular. Para unha adecuada infección e produción de proxenie requiren que a célula estea en replicación, xa que é durante a replicación cando as polimerases da célula están activas. O virus pode inducir forzadamente á célula a realizar a división celular, o cal pode levar á transformación celular e, finalmente, a un cancro. Exemplos son os Herpesviridae, Adenoviridae, e Papovaviridae.
Só hai un exemplo ben estudado no cal un virus da clase I non se replica no núcleo, que é o da familia dos Poxvirus, uns virus moi patoxénicos que infectan vertebrados e inclúen o virus da varíola.
O ARNm transcríbese na forma normal a partir do ADN utilizando os encimas de transcrición do hóspede, orixinando dous tipos de ARNm:
Clase II: Virus de ADN monocatenario
Entre os virus desta categoría están os Anelloviridae, Circoviridae, e Parvoviridae (que infectan vertebrados), os Geminiviridae e Nanoviridae (que infectan plantas), e os Microviridae (que infectan procariotas). A maioría deles teñen xenomas circulares (os parvovirus son a única excepción coñecida). Os virus que infectan eucariotas replícanse principalmente no núcleo, xeralmente por medio dun mecanismo de círculos rodantes, formando un intermediato de ADN bicatenario no proceso. Nesta clasificación inclúese un frecuente pero asintomático Anellovirus humano chamado Virus Transmitido nas Transfusións (ou Torque teno virus, TTV).
Clase III: Virus de ARN bicatenario
Igual que ocorre coa maioría dos virus de ARN, os desta clase replícanse no citoplasma, e non teñen que utilizar as polimerases replicativas do hóspede no mesmo grao que os virus de ADN. Este grupo non está tan ben estudado coma o resto e inclúe dúas grandes familias, os Reoviridae e os Birnaviridae. A replicación é monocistrónica e inclúe xenomas segmentados separados, o que significa que cada xene codifica só unha proteína, a diferenza doutros virus, que mostran unha tradución máis complexa.
Clases IV e V: Virus de ARN monocatenario
Os virus de ARN monocatenario pertencen ás clases IV ou V da clasificación de Baltimore. Poden agruparse en virus de sentido negativo ou positivo segundo o sentido de polaridade do seu ARN. O ARN monocatenario é a característica común destes virus. A replicación dos virus ocorre no citoplasma e non dependen tanto do ciclo celular coma os virus de ADN.
Clase IV: Virus de ARN monocatenario de sentido positivo
Un ARN de sentido positivo (como o destes virus) pode acceder aos ribosomas e ser traducido directamente a proteínas. Poden dividirse en dous grupos, que se replican ambos os dous no citoplasma:
Exemplos desta clase son as familias Astroviridae, Caliciviridae, Coronaviridae, Flaviviridae, Picornaviridae, Arteriviridae, e Togaviridae.
Clase V: Virus de ARN monocatenario de sentido negativo
Un ARN de sentido negativo (como o destes virus) non pode acceder e ser traducido directamente nos ribosomas do hóspede. Primeiro debe ser transcrito por unha polimerase viral a unha forma que poida ser "lida" no ribosoma, que é a fibra de sentido positivo recíproca complementaria. Poden dividirse en dous grupos:
Exemplos desta clase son as familias Arenaviridae, Orthomyxoviridae, Paramyxoviridae, Bunyaviridae, Filoviridae, e Rhabdoviridae (esta última inclúe o virus da rabia).
Clase VI: Virus de ARN monocatenario de sentido positivo que se replican por medio dun intermediario de ADN
Unha familia ben estudada desta clase de virus é a dos retrovirus. Unha das súas características definitorias é o uso do encima transcriptase inversa ou reversotranscriptase para converter o seu ARN de sentido positivo en ADN, que se integra dentro do xenoma do hóspede utilizando unha integrase. En lugar de usar directamente o ARN inicial como molde de proteínas, utilizan o ADN para crear por transcrición normal os moldes de ARNm. A replicación pode despois comezar coa axuda das polimerases da célula hóspede. Un exemplo é o VIH.
Clase VII: Virus de ADN bicatenarios que se replican por medio dun intermediario de ARN monocatenario
Este pequeno grupo de virus, exemplificado polo virus da hepatite B (que pertence á familia Hepadnaviridae), teñen un xenoma de dobre cadea con ocos, que son posteriormente enchidos para formar un círculo cerrado covalentemente (ccc DNA) que serve como molde para a produción de ARNm viral e ARN subxenómico. O prexenoma de ARN serve como molde para a transcriptase inversa viral e para a produción do xenoma de ADN.
Lee Byung-hun
Lee Byung-hun (Hangul 이병헌), nado en Seongnam o 12 de xullo de 1970, é un actor e cantante surcoreano. É coñecido polos seus papeis nos filmes Gongdong gyeongbi gu-yeok JSA (2000), Dalkomhan insaeng (2005), Joheun nom nabbeun nom isanghan nom (2008) e Akmareul boattda (2010).
Carlos Ferrero
Carlos Ferrero Costa, nado en Lima o 7 de febreiro de 1941, é un político peruano.
Foi primeiro ministro do Perú entre o 15 de decembro de 2003 e agosto de 2005.
Mon Santiso
Mon Santiso, nado na Coruña o 24 de febreiro de 1959, é un xornalista e presentador de televisión galego.
Traxectoria
Estudou Interpretación e máis tarde introduciuse no mundo da interpretación, como axudante de dirección e actor en teatros. A súa popularidade débese, con todo, á televisión. Debuta no medio en 1985, na Televisión de Galicia, conducindo programas como Atalaia, Espacio aberto ou Mono. Desde esa emisora salta ao desaparecido Canal 10. Con todo, a súa faciana comeza a ser coñecida no resto de España 1998, ano no que acompaña a Ana Rosa Quintana nos labores de presentación do popular magazine Sabor a ti en Antena 3. Mantense no programa ata 2000.
O recoñecemento do público permítelle aceptar outras ofertas e en anos sucesivos presenta en solitario varios programas. Paralelamente volveu á Televisión de Galicia, conducindo primeiro o magazine Actual no verán de 2002 e actuando na comedia Fíos en 2002-2003. En 2005 ficha por Televisión Española e durante uns meses conduce o espazo España es, centrado nas novas tecnoloxías. En 2006 regresou á TVG, co magazine vespertino O Programón. alt=Mon Santiso na Revista Fin de Semana|miniatura|Mon Santiso no plató do programa A Revista Fin de Semana En numerosas ocasións puxo voz ao microespazo televisivo Cada día un libro, e eventualmente presenta o programa A Revista Fin de Semana da TVG.
Galería de imaxes de Sanxenxo
Galería de imaxes do concello de Sanxenxo na provincia de Pontevedra.
Siemens Arena
O Siemens Arena é unha instalación deportiva cuberta adicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto e hóckey situada en Vilnius, Lituania. Con capacidade para 11.000 espectadores é o segundo pavillón máis grande de Lituania despois do Žalgiris Arena (14.502). É o pavillón onde xoga como local o Lietuvos Rytas.
This Is a Long Drive for Someone with Nothing to Think About
This Is a Long Drive for Someone with Nothing to Think About é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Modest Mouse, publicado o 16 de abril de 1996 a través do selo Up Records. A edición en vinilo ten dous temas extra, "Edit the Sad Parts" e "A Manic Depressive Named Laughing Boy". "Edit the Sad Parts" foi posteriormente incluída en Interstate 8 e no recompilatorio de Up Records US, mentres que "A Manic Depressive Named Laughing Boy" só está dispoñible nas edicións en vinilo lanzadas por Up en 1996 e por Glacial Pace en 2014. Moitos dos temas céntranse en viaxes en coche, e no saidade e illamento asociadas á vida rural. Sad Sappy Sucker íase publicar antes que This Is A Long Drive for Someone with Nothing to Think About, pero o seu lanzamento atrasouse ata o ano 2001.
Trofeo Emma Cuervo 2010
A 59º edición do Trofeo Emma Cuervo celebrouse en Ribadeo o 14 de agosto de 2010 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
O Vilar, Vizoño, Abegondo
O Vilar é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 8 mulleres.
Castrato
miniatura|[[Farinelli, famoso castrato do século XVIII.]] Castrato ou castrado, en música, (do italiano castrato, 'castrado'; castrati en plural) é a denominación que se utiliza para referirse ao cantante sometido de neno a unha castración para conservar a súa voz aguda (de soprano, mezzo-soprano ou contralto).
Reibón, Meira, Moaña
Reibón é un lugar da parroquia de Meira, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 911 habitantes, dos cales 448 eran homes e 463 eran mulleres.
Castrato
Precedentes
O seu destino desde entón até a súa reaparición en Italia despois de trescentos anos non está claro. Parece probable que a tradición española dos sopranos falsetistas poida ter ocultado aos castrati. Gran parte de España estaba baixo goberno musulmán durante a Idade Media, e na tradición cultural do Próximo Oriente a castración tiña unha longa historia. Tipicamente, os eunucos eran empregados como "gardas" do harén, pero foron tamén valorados como políticos de alto nivel, xa que non podían iniciar unha dinastía que puxese en perigo ó seu gobernante.
Reaparición
A súa reaparición como castrati sitúase a principios do século XVI. A primeira aparición da frase soprano maschio (soprano masculino), que tamén podería significar falsetista, produciuse no texto Due Dialoghi della Musica, de Luigi Dentini, un sacerdote oratoriano, publicado en Roma en 1553. O 9 de novembro de 1555 o cardeal Hipólito II d'Este (famoso por ser o construtor da Vila d'Este en Tivoli), escribiu a Guglielmo Gonzaga, duque de Mantua (1538-1587), que escoitara que estaba interesado no seu cantoretti francesi, ofrecéndolle enviarlle dous, para que puidese elixir un para o seu propio servizo. Este é un termo pouco común, pero probablemente é o mesmo que castrati.