cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Convención de Viena sobre Relacións Diplomáticas
A Convención de Viena sobre Relacións Diplomáticas é un Tratado internacional que regula as relacións diplomáticas entre os países e a inmunidade do persoal diplomático. Foi adoptada o 14 de abril de 1961 en Viena (Austria) e entrou en vigor o 24 de abril de 1964. Foi complementada en 1963 pola Convención de Viena sobre Relacións Consulares. 190 Estados pertencen á Convención e nos poucos Estados que non asinaron o documento, as súas disposicións aplícanse como Dereito Internacional consuetudinario.
Existen dous Protocolos adicionais á Convención, ambos do 18 de abril de 1961:
Manu Bennett
Primeiros anos
De nai australiana e pai neozelandés, Bennett naceu e pasou uns poucos meses en Nova Zelandia ata trasladarse definitivamente a Australia. O pai era un coñecido cantante mentres que a súa nai posaba como modelo de bikinis. Bennett é un cruzamento de varias culturas, dende irlandesa por parte do seu pai ata colombiana por parte da súa nai.
Creceu entre Sydney e Newcastle, en 1986 volveu a Nova Zelandia para asistir ao Te Aute College e posteriormente volveu a Australia, onde foi elixido para formar parte do New South Wales Schoolboys Rugby Union Team. Porén, como Bennett estaba interesado principalmente na danza moderna, o ballet clásico e o piano, abandonou o rugby para asistir á universidade e estudar danza e drama. Posteriormente viaxou a Os Ánxeles xa que conseguiu unha bolsa para asistir ao Lee Strasberg Theatre Institute.
Carreira profesional
A súa carreira profesional comezou no ano 1993, na telenovela xuvenil Paradise Beach. A continuación púidose velo con papeis como invitado nalgúns dramas da televisión australiana, entre eles Water Rats, All Saints e Beastmaster. A súa carreira televisiva continuou con títulos coma Xena: Warrior Princess, na que se pode recordar como Marco Antonio; Shortland Street, onde encarnou a Jack Hewitt entre 2000 e 2001; ou Street Legal, onde foi Matt Urlich.
Na pantalla grande obtivo o seu primeiro traballo como protagonista en 1999, nunha película chamada Tomoko, rodada en Toquio. Os seus créditos inclúen os títulos Lantana, drama protagonizado por Anthony LaPaglia e Rachael Blake; Persecución extrema, na que traballou xunto a Robert Patrick e John Cena; La isla de los condenados, con Steve Austin e Vinnie Jones; e 30 días de oscuridad, que tivo no seu elenco a figuras como Josh Hartnett, Ben Foster e Melissa George.
Despois dunha década de penas e glorias por varias series e películas, chegoulle un importante papel como personaxe principal na serie Spartacus, titulada na súa primeira tempada Spartacus: Blood and Sand (2010), interpretando a Crixo, un fero galo invicto na area. A serie, cargada de escenas tórridas e sensuais, mostra a Bennett espido en varias ocasións, o que non deixou o público indiferente. Tras o éxito da primeira tempada, rodouse unha precuela titulada Spartacus: Gods of the arena (2011), que conta a historia do ludus de Léntulo Batiato previa á chegada de Espartaco e o nacemento do campión de Capua, Crixo (Bennett). Tras esta rodáronse outras dúas tempadas: Spartacus: Vengeance (2012) e Spartacus: War of the Damned (2013), nas que Bennet mantivo o seu papel ata a morte do personaxe na batalla nun dos últimos capítulos da serie.
Os seus últimos traballos foron a interpretación do xefe orco Azog, na Triloxía O Hobbit, de Peter Jackson (2012-2014) e nas dúas tempadas da serie Arrow, no papel de Slade Wilson, un supervilán ou antiheroe, alcumado «Deathstroke». É un asasino e mercenario inxectado de «Mirakuru», sendo na segunda tempada da serie o antagonista principal.
Estación de Tardienta
A estación de Tardienta é unha estación ferroviaria de Adif situada no concello de Tardienta, na provincia de Huesca. Conta con servizos de alta velocidade e de media distancia, sendo o núcleo urbano español máis pequeno en ter unha parada de AVE. Cumpre tamén funcións loxísticas.
Situación ferroviaria
Atópase situada no punto quilométrico 57,2 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona a 383 metros de altitude, entre as estacións de Zuera e de Grañén. A quilometraxe da liña sofre un reinicio na capital maña ao basearse en antigos trazados. Forma parte tamén da liña férrea de ancho UIC que corre en paralelo á anterior ata Tardienta que une Zaragoza con Huesca, atopándose no mesmo punto quilométrico.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 18 de setembro de 1861, coa apertura do tramo Zaragoza-Lleida da liña férrea que pretendía conectar Zaragoza con Barcelona. As obras correron a cargo da Compañía do Ferrocarril de Barcelona a Zaragoza. Buscando mellorar tanto a ligazón da liña con outros trazados, así como a súa saúde financeira a compañía decidiu en 1864 unirse coa empresa que xestionaba a liña férrea que enlazaba Zaragoza con Pamplona dando lugar á Compañía dos Ferrocarrís de Zaragoza a Pamplona e a Barcelona. Devandita fusión mantívose ata que en 1878 a poderosa Norte que buscaba estender as súas actividades ao leste da península logrou facerse coa compañía. Norte mantivo a xestión da estación ata que en 1941 produciuse a nacionalización do ferrocarril en España e todas as compañías existentes pasaron a integrarse na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Atópase ao sur do municipio. Dispón dun edificio para viaxeiros de base rectangular e planta baixa dotado con venda de billetes, cafetería, sala de espera e aseos. Conta con dúas plataformas, unha lateral e outra central, as dúas cubertas por marquesiñas metálicas. O cambio dun a outro se realiza grazas a un paso subterráneo. En total o recinto posúe seis vías numeradas. A vía 1 accede ao anden lateral mentres que as vías 2 e 3 fano ao central.
Longa distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Condús, Oleiros, Oleiros
Condús é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres). Na aldea está o campo de Condús.
Estación de Tardienta
Media distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Retináculo extensor da man
O retináculo extensor da man ou ligamento carpal dorsal é un ligamento derivado da fascia antebraquial que mantén unidos os tendóns dos músculos extensores. Está situado na parte posterior do antebrazo, moi preto da man. Continúase a través do ligamento carpal palmar, que está situado no compartimento anterior do antebrazo. É unha banda moi fibrosa, que ocupa a parte posterior do pulso, reforzado por febras transversais.
Insírese na superficie lateral do óso radio. Por dentro insírese no carpo, no óso piramidal e no óso pisiforme. Tamén emite febras de inserción na superficie dorsal radial.
Pierre Bourdieu
Pierre Bourdieu nado en Denguin (na rexión de Aquitania) o 1 de agosto de 1930 e finado en París o 23 de xaneiro de 2002, foi un sociólogo francés, referencia intelectual da esquerda política europea.
Traxectoria
Foi profesor da Ecole Normale Superieure e foi director da Escola Práctica de Altos Estudos e catedrático de socioloxía do College de France e da Escola Superior de Ciencias Sociais. Foi director da revista Actes de la Recherche en Sciencies Sociales. Tivo varios doutorados honoris causa.
Continuou con investigacións e estudos sobre a violencia simbólica, a reprodución da clase dominante, a socioloxía da cultura e os estilos de vida.
Pensamento
Bourdieu foi un crítico da globalización, o neoliberalismo, as novas formas de explotación capitalista e a xenofobia. Denunciou o tratamento da política por parte dos medios de difusión de masas que consideraba superficial e sometido á necesidade de divertir antes que de concienciar. Combateu a tendencia neoliberal a flexibilizar os mercados de traballo facendo retroceder conquistas sociais co fin de outorgar confianza aos investidores. Tentou desmantelar as xustificacións teóricas dos privilexiados. Condenou a debilidade dos Estados fronte aos ataques especulativos dos poderes financeiros.
A Bourdieu débenselle conceptos en socioloxía como habitus e campo en tanto que elementos obxectivos de socialización interiorizados e o contido novo doutros como capital e poder que abranguen conceptos como prestixio, pundonor e recoñecemento social. Segundo Bourdieu, todos buscan un interese particular pero isto non é un proceso racional senón en gran medida inconsciente.
Rabo de touro
miniatura|Rabo de touro estufado miniatura|Rabo de touro cru O rabo de touro é un prato típico cordobés consistente nun estufado de rabo de vaca ou touro.
Trátase dun ragú (guiso de carne que adoita ir acompañado de verduras), que se cociña frecuentemente en diversas cociñas andaluzas.
Historia
O consumo do rabo de touro coñécese desde a época romana. Marcus Gavius Apicius, gastrónomo do século I autor do libro De re coquinaria, que constitúe unha fonte para coñecer a gastronomía no mundo romano na época dos emperadores Augusto e Tiberio, mencionaba na súa obra un delicioso estufado ao estilo de Ostia, que ben pode tomarse como antecedente deste prato.
Porén, a súa orixe na cociña española sitúase no século XVI e en Córdoba en que, nos seus inicios, preparábase cos rabos de touros bravos, tras a corrida.
Pero é a finais do século XIX cando s receita tradicional comeza a cocerse nas casas cordobesas, nunha época de máximo esplendor do toureo.
Outros usos
Os rabos de touro e de vaca tamén é moi común usalos para elaborar sancochos en países como Colombia, Ecuador e Venezuela. Nos dous primeiros coñécese como sancocho de cola, mentres que en Venexuela se chama sopa de rabo.
Unha opinión foránea
Sobre o rabo de touro a escritora de libros de cociña e antropóloga cultural británica de orixe sefardí Claudia Roden, dixo nas notas introdutorias á receita clásica deste famoso prato: «a forma en que se facía tradicionalmente coas colas de touro que se entregaban como trofeo aos toureiros, e o que se chaman rabos de boi nos Estados Unidos non teñen nada que ver, senón que son as do gando de carne común. Despois dunha cocción longa e lenta, a carne vólvese tenra como a seda, e a salsa é rica e xelatinosa, cos sabores embriagadores achegados polo viño e o brandy: este prato é un luxo».
Ingredientes (para 4 ou 6 persoas)
2 rabos de touro, 1 cebola grande, 2 tomates grandes, 5 ou 6 dentes de allo, 7 ou 8 grans de pementa, 4 ou 5 cenorias, 1 folla de loureiro, un vaso de viño branco, un chorriño de aceite de oliva e 2 culleriñas de sal.
Elaboración
Póñense os rabos tallados e lavados na ola a lume forte, cubertos de auga, quitándoselle a escuma. Pícase a cebola, o tomate pelado, os allos e tállanse as cenorias, engádese á ola todo o resto dos ingredientes e ponse a cocer a lume lento durante 3 ou 4 horas.
Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized
Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized é un videoxogo FPS pertencente á serie Call of Duty, programado por N-Space e distribuído por Activision para Nintendo DS. Foi lanzado en novembro de 2009 en paralelo con Modern Warfare 2
Estilo de xogo
Modern Warfare: Mobilized segue o estilo dos seus predecesores, Call of Duty 4: Modern Warfare e Call of Duty: World at War. Inclúe novas armas, novos vehículos e novos mini-xogos, coma controlar unha metralladora AC-130.
Multixogador
Mobilized contén un multixogador en liña para 6 xogadores. Existen modos tanto competitivos coma cooperativos.
Recepción e crítica
Recibiu en xeral boas críticas, acadando un 73 en Metacritic. IGN outorgoulle un 80.
Vendas
As vendas ascenderon a aproximadamente 200.000 copias en Estados Unidos.
Societat Catalana d'Estudis Numismàtics
A Societat Catalana d'Estudis Numismàtics -SCEN- (en galego: "Sociedade Catalá de Estudos Numismáticos"), do Institut d'Estudis Catalans ("Instituto de Estudos Cataláns") foi creada en Barcelona en 1979 coa finalidade de estudar as diferentes pólas da historia da moeda, a medalla, o papel moeda, as fichas comerciais, os títulos, obxectos premonetarios e, en xeral, calquera instrumento utilizado para facilitar as operacións comerciais. A SCEN ocúpase tamén da promoción do coñecemento, o estudo e a difusión da numismática e da historia da moeda.
Comunidade científica
Esta sociedade está composta unicamente por investigadores, xa que é unha condición indispensable para o ingreso ter realizado e publicado algún estudo sobre a materia. Tamén coden formar parte da sociedse outras persoas interesadas, aínda que non como membros senón en condición desocios colaboradores. A SCEN é a única comunidade científica da súa especialidade existente no ámbito catalán, e réxese por uns estatutos e unha xunta directiva, que estivo presidida por personalidades da numismática tan salientables como Leandre Villaronga i Garriga (1979-1996) e Miquel Crusafont i Sabater (desde 1996).
Publicacións
Con periodicidade anual publícase Acta Numismàtica, revista especializada de arredor de trescentas páxinas cun contido de temática variada, que abrangue desde as moedas da antigüidade ata a moeda contemporáena.
A colección Complements d'Acta Numismàtica inclúe unha xeira de estudos que, con base nos artigos publicados en Acta Numismàtica, afondan neses contidos e achegan importantes novidades ao respecto.
Ribosoma
miniatura|230px|Subunidade maior do ribosoma. miniatura|230px|Subunidade menor do ribosoma.
Societat Catalana d'Estudis Numismàtics
Publicacións
A colección Medallistes catalans ten como obxectivo documentar e compilar a obra dos principais medallistes de Cataluña. A colección comeza co estudo do escultor Eusebi Arnau, un dos maiores expoñentes da escultura modernista e figura capital da medallística catalá.
Ribosoma
Os ribosomas son complexos de proteínas e ARN encargados de levar a cabo a síntese de proteínas. Para iso, empregan a información xenética que reciben do ADN transcrita en forma de ARN mensaxeiro (ARNm). Só son visibles ao microscopio electrónico, debido ao seu reducido tamaño (uns 30 nanómetros). Con microscopio electrónico aparecen como estruturas arredondadas, densas aos electróns. Con microscopio óptico vese que son os responsables da basofilia que presentan algunhas células. Están presentes en todas as células agás nos espermatozoides. Tradicionalmente considéranse orgánulos que carecen de membrana ou son tratados como complexos macromoleculares.
En células eucariotas, os ribosomas fabrícanse no nucléolo do núcleo pero desempeñan a súa función de síntese só no citoplasma. Están formados por ARN ribosómico (ARNr) e por proteínas. Estruturalmente, teñen dúas subunidades de distinto tamaño, maior e menor, formadas por separado no núcleo. Saen do núcleo e poden permanecer separadas no citoplasma, pero para que o ribosoma funcione as dúas subunidades deben estar unidas. Acabada a síntese as subunidades sepáranse de novo. As subunidades mantéñense unidas por cargas eléctricas, e ao diminuír experimentalmente a concentración de Mg2+, as subunidades tenden a separarse. Cando os ribosomas están completos, poden estar illados ou formando grupos (polisomas ou polirribosomas). Tanto os ARNr como as subunidades dos ribosomas poden distinguirse polo seu coeficiente de sedimentación en unidades svedberg (S). En eucariotas os ribosomas do citoplasma son de 80 S. En mitocondrias e plastos de eucariotas, así como en procariotas, son de 70 S. Esta similitude dos ribosomas de bacterias, mitocondrias e plastos indica unha orixe evolutiva común.
Societat Catalana d'Estudis Numismàtics
Publicacións
Coa epígrafe de Publicacions singulars, a SCEN agrupa as edicións froito de traballos colectivos, como xornadas, simposios ou reedicións de estudos anteriores e que son unha referencia no campo numismático, entre outros.
Quintas (música)
Usábanse moito na música do renacemento e no barroco para pechar a composición.
Ribosoma
Os exames de cristalografía dos ribosomas mostran que as proteínas do orgánulo non están preto dos sitios de reacción para a síntese dos polipéptidos, o que suxire que os compoñentes proteicos actúan no ribosoma como un armazón estrutural que reforza a capacidade catalítica de ribozima do ARNr, que é o que realmente participa na catálise. A actividade similar aos ribozimas dos ribosomas fai pensar que son restos do "mundo de ARN", que se pensa que existiu no período da orixe da vida na Terra.
Quintas (música)
Renaceron coa música rock, particularmente na música con guitarra eléctrica, por mor dun feito físico: ao executar un acorde de tríade nunha guitarra eléctrica cun efecto de distorsión, os harmónicos da terceira provoca interferencias coas demais notas. Para solucionar este problema, omítese esta nota.
Ribosoma
Os ribosomas foron descubertos na década de 1950 polo biólogo romanés George Palade usando microscopio electrónico como partículas ou gránulos densos, polo cal recibiu o premio Nobel. Pero o termo ribosoma foi proposto polo científico Richard B. Roberts en 1958, e vén de "ribo" (ribonucleico) e "soma" (corpo).
Quintas (música)
Aínda que moitos dos guitarristas de blues e de rock se limitan a tapar a corda que se corresponda coa terceira, bloqueándoa coa man que forma o acorde e impedíndolle así soar, moitos outros guitarristas atoparon máis cómodo e simple eliminar todas as notas redundantes (en particular, cando o sinal da guitarra se satura moito), quedando a figura do acorde formada por unicamente dúas cordas (tónica e quinta) ou tres (tónica, quinta e tónica unha oitava superior). Isto permite tocar con maior fluidez e rapidez, ademais de ser moito máis doado de aprender.
Ribosoma
Localización
miniatura|300px|Ribosoma do retículo endoplasmático rugoso traducindo unha proteína. Poden atoparse no citosol da célula eucariótica ou procariótica ou aparecer asociados ás membranas do retículo endoplasmático rugoso ou ás da cara citoplásmica da membrana nuclear. Tamén hai ribosomas dentro das mitocondrias e cloroplastos. Tanto os ribosomas libres coma os unidos a membranas son iguais e só se diferencian na súa localización. Que un ribosoma estea libre no citosol ou unido a membranas depende da presenza dunha secuencia de sinalización que o destina ao retículo endoplasmático presente na proteína que se está empezando a sintetizar, o que quere dicir que as proteínas inician a súa síntese nos ribosomas citosólicos pero continúana no retículo endoplasmático cando levan ese sinal. Un mesmo ribosoma pode unirse ao retículo endoplasmático cando sintetiza unha proteína e non facelo se sintetiza outra proteína distinta (sen esa secuencia). Os ribosomas do retículo endoplasmático rugoso fíxanse á superficie deste orgánulo por medio dunhas proteínas da membrana do retículo endoplasmático chamadas riboforinas.
Os ribosomas libres citosólicos de 80 S poden estar en calquera parte do citosol, pero non no núcleo nin noutros orgánulos. As proteínas que se forman nestes ribosomas son liberadas no citosol e usadas dentro da célula (non son exportadas fóra). Como o citosol contén grandes cantidades de glutatión e é un ambiente redutor, as proteínas que conteñen pontes disulfuro, formadas por residuos de cisteína oxidados, non se poden sintetizar no citosol.
Nos ribosomas do retículo endoplasmático rugoso as proteínas formadas pasan ao interior das cisternas de dito retículo e son transportadas ao seu destino en vesículas pola vía secretora. Estas proteínas son proteínas de membrana destinadas xeralmente á membrana plasmática ou proteínas de exportación, que serán secretadas fóra da célula por exocitose.
Tipos de ribosomas
Existen varios tipos de ribosomas segundo o tipo de organismo, pero todos os ribosomas comparten a mesma estrutura central, con diferenzas de tamaño pero moi similar en todos. A maioría do ARN está moi organizado en varios motivos de estrutura terciaria, por exemplo pseudonós que mostran amoreamento coaxial. O ARN extra dos ribosomas de 80 S aparece en varias insercións continuas longas, de modo que forma bucles que saen da estrutura central sen distorsionala nin cambiala. Toda a actividade catalítica do ribosoma a leva a cabo o ARNr; as proteínas están na parte superficial e parecen servir para estabilizar a estrutura.
Galería de imaxes da igrexa de San Xiao de Rodís
A igrexa de San Xiao de Rodís é a igrexa parroquial de Rodís, no concello de Lalín.
Ribosoma
Tipos de ribosomas
Distinguiremos os seguintes tipos de ribosomas:
Ribosomas procariotas
Os ribosomas das células procariotas son os máis estudados. Son de 70S, a súa masa molecular é de 2.500 kilodaltons, e o diámetro de 20 nm. As moléculas de ARNr forman o 65% do ribosoma e as proteínas representan o 35%. As moléculas de ARN ribosómico son ricas en adenina e guanina e forman unha hélice arrededor das proteínas. Os ribosomas están formados por dúas subunidades. :
miniatura|300px|Ribosoma de 70S da bacteria [[Escherichia coli. En vermello a subunidade maior e en azul a menor. Escala de 200 Å (20 nm). As cores máis claras indican as proteínas.]] Os ribosomas procariotas son afectados por antibióticos que non alteran os ribosomas eucarióticos de 80S. Os ribosomas mitocondriais illados in vitro tamén se ven afectados pero na célula non, porque están protexidos pola dobre membrana do orgánulo.
Ribosomas eucariotas
En eucariotas os ribosomas son de 80S. O seu peso molecular é de 4.200 Kd e o diámetro é de 25-30 nm. Conteñen un 40% de ARNr e 60% de proteínas. Igual que os procariotas, divídense en dúas subunidades de distinto tamaño. :
Ribosomas mitocondriais
As mitocondrias teñen o seu propio aparato de síntese proteica que inclúe ribosomas, ARNt e ARNm. Os ribosomas mitocondriais das células animais conteñen dous tipos de ARN ribosómico, de 12S e 16S, que se transcriben a partir de xenes do ADN mitocondrial, e son transcritos por unha ARN polimerase mitocondrial específica. Todas as proteínas que forman parte dos ribosomas mitocondriais están codificadas por xenes do núcleo celular, cuxos ARNm son traducidos no citosol e despois as proteínas transportados ata as mitocondrias.
Ribosomas de plastos
Os ribosomas que aparecen en plastos son similares aos procariotas. Son, igual que os procariotas, de 70S, pero na subunidade maior hai un ARNr 4S que é equivalente ao de 5S procariota.
Polisomas
A un mesmo ARNm poden unirse varios ribosomas á vez formando en conxunto un polisoma ou polirribosoma. Deste modo o ARNm pode ser traducido por todos os ribosomas á vez, orixinándose rapidamente moitas copias da mesma proteína. Poden formarse polirribosomas cos ribosomas do retículo endoplasmático rugoso ou cos ribosomas citosólicos eucarióticos ou procarióticos.
Funcións
Os ribosomas son os orgánulos encargados da síntese de proteínas, proceso coñecido como tradución. A información necesaria para esa síntese encóntrase no ARN mensaxeiro (ARNm), cuxa secuencia de nucleótidos determina a secuencia de aminoácidos da proteína; pero á súa vez, a secuencia do ARNm é unha copia complementaria transcrita dun xene do ADN, que é a molécula que almacena de forma permanente a información xenética. O ARN de transferencia leva os aminoácidos aos ribosomas, onde se incorporan ao polipéptido que está sendo sintetizado.
Tradución
miniatura|230px|Ribosoma durante a tradución. O ribosoma le o ARN mensaxeiro e ensambla os aminoácidos fornecidos polos ARN de transferencia á proteína en crecemento, proceso coñecido como tradución ou síntese de proteínas.
A tradución comeza polo codón AUG no extremo 5' do ARNm, chamado codón de iniciación, que codifica o aminoácido metionina, que vai ser o primeiro aminoácido, no extremo N-terminal da proteína. As proteínas eucariotas que saen do ribosoma sempre empezan por metionina, aínda que despois poden sufrir alteracións postraducionais que a eliminan. As das bacterias empezan por N-formilmetionina. O ribosoma pode identificar o codón de iniciación grazas á secuencia Shine-Dalgarno do ARNm en procariotas ou á secuencia Kozak en eucariotas.
Por exemplo, este ARNm: AUG-CCC-GCC-AAC-GGC-AUG-CCU-ACU-UAG orixinaría este polipéptido: metionina-prolina-alanina-arxinina-glicina-metionina-prolina-serina, porque esas son as correspondencias ente eses codóns cos aminoácidos e colócanse por orde. Vese como hai dous codóns (CCC e CCU) que codifican a prolina (dexeneración do código), e como o codón final UAG é un codón de parada que non codifica aminoácido.
frame|none|Figura 3: Tradución (1) dun ARNm por un ribosoma (2) nunha <font color=#AA00AA>cadea polipeptídica (3). O ARNm comeza cun [[codón de iniciación (<font color="#00AA00">AUG ) e finaliza cun codón de terminación (<font color="#00AA00">UAG ).]]
Bioxénese dos ribosomas
Nas bacterias os ribosomas sintetízanse no citoplasma por medio da transcrición de múltiples operóns de xenes ribosómicos. Nos eucariotas a ensamblaxe das subunidades ten lugar no nucléolo, aínda que as proteínas proceden do citoplasma. O proceso de ensamblaxe das subiunidades implica o funcionamento coordinado de 200 proteínas para a síntese e procesamento dos catro ARNr necesarios, e a súa ensamblaxe entre si e coas proteínas ribosómicas.
Ray Bradbury
Traxectoria
É fillo de nai sueca e pai americano. O seu avó e bisavó foran editores de xornais. Dende pequeno revelouse como un ávido lector e incipiente escritor. Os seus primeiros dous libros Dandelion Wine e Something Wicked This Way Comes representan a cidade de Waukegan como "unha vila verde" e son autobiográficos. A familia de Bradbury viviu en Tucson (Arizona) dende 1926 a 1927 e dende 1932 a 1933, retornando sempre a Waukegan. Finalmente trasladáronse aos Ánxeles (California) en 1934 cando tiña 13 anos.
Estudou ata bacharelato nesta cidade pero decidiu non ir á universidade. Para vivir tivo que dedicarse a vender periódicos, formándose a si mesmo nos lugares dos que sempre máis gustou, as bibliotecas. Influenciado polos heroes de ciencia ficción como Flash Gordon e Buck Rogers, Bradbury comezou a publicar contos de ciencia ficción en fancines en 1938. A escribir como medio de vida dedicouse dende 1942. O seu primeiro libro, a colección Dark Carnival, foi publicado en 1947. Casou con Marguerite McClure en 1947, e ten 4 fillas.
Adaptacións cinematográficas
Os filmes Chegou do espazo exterior (1953) de Jack Arnold, Fahrenheit 451(1966) de François Truffaut, e O ruído do trono (2005) de Peter Hyams están baseados nos textos homónimos de Ray Bradbury.
O Igrexario, Valongo, Cerdedo-Cotobade
O Igrexario é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2015 tiña 23 habitantes (doce homes e once mulleres), os mesmos que no ano 2006.
Neste lugar está a igrexa parroquial, de mediados do século XIX, e a casa reitoral, feita con pedras do antigo pazo de Ceraxe. No adro da igrexa están o cruceiro do Igrexario e o peto de ánimas do Igrexario.
43ª edición dos Óscar
A 43.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 15 de abril de 1971 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Nesta edición non houbo mestre de cerimonias.
Premios
miniatura|150px|[[Franklin J. Schaffner, mellor director]] miniatura|150px|[[George C. Scott, mellor actor]] miniatura|150px|[[Glenda Jackson, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Helen Hayes, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Francis Ford Coppola, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[The Beatles, mellor banda sonora de cancións]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Elba Veleiro
María Elba Veleiro Fernández, nada en Vilagarcía de Arousa en 1955, é unha doutora e política galega do PSdeG-PSOE. É a alcadesa de Vilalba dende o ano 2019.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019, a súa candidatura polo PSdeG-PSOE foi a máis votada, con oito concelleiros. Foi a primeira vez, dende as primeiras eleccións municipais en 1979 que o PPdeG non consegue a alcadía deste concello. Foi elixida alcaldesa o 15 de xuño co apoio do partido Vilalba Aberta. Renovou no cargo en 2023 co apoio de VA e do BNG (que se mantén fóra do goberno municipal).
Xiao Varela
Xiao Varela Gómez, nado na Coruña en 1978, é un arquitecto e político galego.
Traxectoria
Arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, dedicouse á arquitectura, ao urbanismo e á intervención comunitaria desde a Cooperativa Hábitat Social, da que foi socio fundador e da que causou baixa antes da súa incorporación ao goberno municipal coruñés no ano 2015.
Dentro do seu ámbito profesional realizou diversos traballos, desde o urbanismo participativo até a construción natural, investigando, divulgando e promovendo o uso de materiais naturais e a recuperación das técnicas tradicionais na construción moderna.
Activista social, participou de diferentes iniciativas vencelladas ao urbanismo crítico, denunciando a especulación urbanística e traballando para dar solución aos asentamentos precarios da cidade da Coruña.
Na órbita do Bloque Nacionalista Galego durante o período 2007-2011, en 2014, participou activamente na creación do espazo cidadán de confluencia, Marea Atlántica, que terminou por constituírse nun partido instrumental para presentarse ás eleccións municipais do ano 2015. Nese mesmo ano chegou ao goberno municipal da Coruña tras ir como número tres da candidatura.
Dentro do goberno municipal, foi nomeado segundo tenente de alcalde, responsable da Área de Rexeneración Urbana, Dereito á Vivenda e Mobilidade Sostible, e representante do concello como conselleiro na Autoridade Portuaria da Coruña, dende a que loitou pola defensa da titularidade pública dos terreos dos peiraos interiores da cidade.
Despois de que a Marea Atlántica perdese o goberno da cidade no ano 2019, continuou exercendo como concelleiro da oposición, até que en setembro de 2020 anunciou a súa intención de renunciar á súa acta, e solicitou a súa baixa da Marea Atlántica, que se fixo efectiva en novembro dese mesmo ano.
Mao Tse Tung
Mao Tse Tung, ou Mao Zedong, (en chinés simplificado 毛泽东, e 毛澤東 en tradicional, Máo Zédōng (pinyin) ) nado o 26 de decembro do 1893 e morto o 9 de setembro de 1976, foi o máximo dirixente do Partido Comunista da China (PCCh) e da República Popular da China. Baixo o seu liderado, o Partido Comunista fíxose co poder na China continental en 1949, cando se proclamou a nova República Popular, trala vitoria na guerra civil contra as forzas da República da China. A vitoria comunista provocou a fuxida de Chiang Kai-shek e os seus seguidores do Kuomintang para Taiwán e converteu a Mao no líder máximo da China ata a súa morte en 1976.
A Cova, Oleiros, Oleiros
A Cova é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 304 habitantes (160 homes e 144 mulleres).
Mao Tse Tung
No plano ideolóxico, Mao asumiu as formulacións do marxismo-leninismo pero con matices propios baseados nas características da sociedade chinesa, moi diferente da europea. En particular, o comunismo de Mao outorga un papel central á clase campesiña como motor da revolución, formulación que difire da visión tradicional marxista-leninista da Unión Soviética, que vía os campesiños como unha clase con escasa capacidade de mobilización e adxudicaba aos traballadores urbanos o papel central na loita de clases.
A etapa de goberno de Mao estivo caracterizada por intensas campañas de reafirmación ideolóxica, que provocarían grandes conmocións sociais e políticas na China, como o Gran salto adiante e especialmente a Revolución Cultural, momento no que o seu poder alcanzou as cotas máximas ao desenvolverse un intenso culto á personalidade en torno á súa figura. Aínda hoxe en día, o papel histórico de Mao está rodeado dunha gran controversia. Anos logo da súa morte, en 1981, o Partido Comunista da China publicou unha análise oficial sobre a responsabilidade de Mao nos problemas sociais e económicos derivados das súas políticas, no que se lle atribuían erros graves, aínda cando se recoñecía o seu papel como gran líder revolucionario e artífice da subida ao poder do Partido Comunista. A partir de entón, o Partido Comunista da China mantivo esta valoración histórica de Mao como un gran líder, fonte de lexitimidade do propio partido, que con todo cometería algúns erros graves. Fóra da República popular, as valoracións de Mao variaron desde a visión amable que o mostraba como un líder popular ata a percepción da súa etapa no poder como un exemplo de autoritarismo tiránico e brutal. A maior discrepancia entre estas visións contrapostas da figura de Mao refírese a cal sería o seu nivel de responsabilidade no fracaso de moitas das políticas radicais que se adoptaron durante o seu liderado, así como ás cifras de mortos como consecuencia, directa ou indirecta, desas campañas políticas (os máis alcistas falan de máis de 70 millóns, os máis baixistas dan 10 millóns . Doutra banda entre 1949 e 1975 a esperanza de vida duplicouse: de 32 a 65 . En principios dos anos 1970, Shanghai tiña unha taxa de mortalidade infantil menor que Nova York. Nunha xeración, a taxa de alfabetización subiu do 15 % en 1949 ao 80 % a mediados dos anos de 1970. Entre 1949 e 1976 a China, o «enfermo de Asia», transformouse nunha potencia industrial importante, cunha taxa de desenvolvemento igualada soamente polos grandes auxes de crecemento da historia.
En 1961 rompeu formalmente co comunismo soviético ao denunciar o revisionismo da URSS e do PCUS. Unha das campañas máis polémicas impulsadas por Mao foi a Revolución Cultural en 1966 para consolidar o maoísmo.
Teoría política
Durante a década de 1920, Mao desenvolveu algunhas das súas teorías políticas, como a teoría da "loita de dúas liñas" no seo do Partido Comunista, xa formulada por Marx, Engels e Lenin. Fixo grandísimas contribucións na área da filosofía, especialmente á dialéctica con obras como "Sobre a contradición". As súas ideas tiveron un grande impacto nas xeracións posteriores e afectaron de modo significativo ó resto do mundo.
Durante a década de 1950, Mao comezou a consolidar a súa visión particular da ideoloxía comunista, que en moitos aspectos se afastaba do discurso dos fundadores do comunismo chinés. As ideas de Mao consolidaríanse como ideoloxía propia do Partido Comunista da China durante a época da ocupación xaponesa, entre 1938 e 1945. Á versión do comunismo inspirada por Mao denomínaselle, fóra da China, «maoísmo»; no uso do propio Partido Comunista da China, prefírese a designación «Pensamento de Mao Zedong». As ideas de Mao han ter unha grande influencia no desenvolvemento doutros movementos comunistas, particularmente en Asia, África e América Latina.
Unha das súas principais ideas era a visión dos campesiños como o motor da revolución. Tradicionalmente, as ideas marxistas-leninistas xiran ao rededor dos obreiros industriais como a forza que conduciría á revolución. Mao deuse conta de que este non era o caso da China, e que a revolución se debía desenvolver desde o campesiñado. Naquel tempo, a China non tiña unha poboación significativa de obreiros, pero si tiña unha gran masa de campesiños descontentos, os cales acabarían apoiando as ideas de Mao.
Segundo a súa teoría, o marxismo-leninismo debía aplicarse aos casos concretos e situacións específicas. Mao partía da idea de que os campesiños debían formar a base da revolución comunista, o que só era posible se os dirixentes políticos absorbían a mensaxe da revolución e a facían comprensible para a poboación campesiña. Isto significaba que os dirixentes políticos debían ser conscientes das realidades locais e tratar de integrar as aspiracións dos campesiños coa política do partido. Mao tamén se baseou nas teorías de Hegel e Marx para desenvolver o materialismo dialéctico, aplicando a teoría da dialéctica aos conflitos reais do mundo, afirmando que só a realidade do conflito era o que tiña importancia. Mao desenvolveu unha teoría da dialéctica que seria analizada por décadas.
Mao tamén desenvolveu teorías como a estratexia de tres fases na guerra de guerrillas e o concepto da ditadura democrática do pobo. Así mesmo, defendeu a Revolución Cultural como mecanismo para evitar a restauración do capitalismo.
Entre 1957 e 1960, Mao dirixe unha ambiciosa campaña de masas denominada Gran salto adiante, política desenvolvementista que marcaba o distanciamento entre o comunismo chinés e o soviético. O Gran salto adiante foi un fracaso, e provocou unha gran fame, que se viu agravada por catástrofes naturais.
Traxectoria
miniatura|Mao en 1913 miniatura|Mao Tse Tung en 1927. Mao era fillo dun granxeiro acomodado establecido en Shaoshan (Hunan), coidado pola familia da nai durante a súa infancia, traballou logo na granxa de seu pai comezando a escola aos oito anos, seguindo o canon clásico confucianista dos cinco clásicos que só fixo impacto nel de xeito negativo converténdose nun lector voraz. En 1909 foi á cidade de Changsha para comezar os seus estudos de secundaria nun novo tipo de escola de estilo máis occidental, influenciado polos sucesos da Revolución de Xinhai (1911) e do Movemento do Catro de Maio (1919) adoptou posicións nacionalistas e antiimperialistas e mentres traballaba na Universidade de Pequin achegouse ao marxismo-leninismo, converténdose nun dos primeiros membros do Partido Comunista da China (PCC) logo da súa fundación en 1921, chegando axiña a posicións de mando. En 1922 os comunistas chegaron a un acordo co Kuomintang, un partido nacionalista revolucionario con máis peso na época; Mao axudou na creación dun exército campesiño e organizou a reforma agraria. En 1927 o líder militar do KMT, Chiang Kai-shek puxo fin á alianza e realizou unha purga dos elementos comunistas, asemade o PCC formou cos elementos fieis a súa propia milicia, o que conduciu á guerra civil. Mao foi responsable do comando dunha parte do Exército Popular de Liberación, e logo de varios reveses, ascendeu ao poder no partido tras dirixir a Longa Marcha. Cando o Imperio do Xapón invadiu a China en 1937 e comezou a Segunda guerra sino-xaponesa, Mao concordou co KMT unha fronte unida que se saldou coa vitoria do CPC-KMT en 1945. Logo estoupou de novo a guerra civil, na cal Mao dirixiu o Exército Popular logrando a vitoria e proclamando Mao a fundación da República Popular da China, un estado socialista de partido único controlado polo PCC, mentres Chiang e os seus seguidores procuraron refuxio en Taiwán. Mao logo da Campaña de Supresión dos Contrarrevolucionarios realizou a reforma agraria coas terras dos antigos señores feudais dividíndoas entre as comunas populares e estableceuse un culto á personalidade baseado na súa persoa. Entre 1958 e 1961 dirixiu a campaña coñecida como o Gran salto adiante deseñado para modernizar e industrializar o país, non obstante os problemas agrarios empeoraron polas súas políticas e houbo fame no país. En 1966 iniciou a Revolución Cultural, un programa para eliminar os elementos contrarrevolucionarios na sociedade chinesa, que continuou ata a súa morte.
Unha figura fondamente controvertida, é considerado un dos individuos máis importantes na historia do mundo contemporáneo. Os seus partidarios gaban o seu pulo modernizador que levou a China a se converter nun dos poderes mundiais, a promoción do status da muller, a expansión da educación e da saúde, o aumento da esperanza de vida e a consecución da vivenda universal. aínda que a China case dobrou a súa poboación durante o liderado de Mao, de 550 a 900 millóns. Como resultado, Mao aínda é considerado por moitos chineses coma un grande estratego político e militar e o salvador da nación. Os maoístas tamén promoven o seu papel como teórico, home de estado, poeta e visionario, que inspirou movementos revolucionarios ao longo do globo. Pola contra, para os seus críticos, foi un ditador que dirixiu un estado que sistematicamente violaba os dereitos humanos, e que causou entre 40 e 70 millóns de mortos por medio da fame, os traballos forzados e execucións.
Culto a Mao
miniatura|esquerda|Retrato oficial de Mao na [[praza Tian'anmen, á entrada da Cidade Prohibida de Pequín.]] Un elemento preponderante nos anos de liderado de Mao foi o culto á personalidade. Mao presentábase a si mesmo como un inimigo dos terratenentes, homes de negocios e das potencias de Occidente, particularmente dos Estados Unidos. Por outra banda, declaraba ser aliado dos campesiños e traballadores.
En 1962, Mao propuxo a creación do Movemento de Educación Socialista, o cal estaba dirixido a protexer os campesiños das tentacións do feudalismo e capitalismo que pensaba estaban comezado a xurdir nas áreas rurais. Publicouse unha gran cantidade de propaganda na cal Mao era a figura central. Numerosos carteis e cancións referíanse a Mao como o sol vermello no centro dos nosos corazóns e o salvador do pobo.
O culto a Mao foi vital para o lanzamento da Revolución Cultural. A mocidade chinesa crecera baixo o réxime comunista e inculcáraselles o amor por Mao, e na devandita revolución convertéronse nos seus principais seguidores.
O principal impulsor desta política de culto á personalidade, á que Mao se opuxo, foi Lin Biao, ademais recompilador das Citas do Presidente Mao, libro publicado en outubro de 1966 con citas e devanditos de Mao. Aos membros do partido esixíaselles levar sempre consigo este libro. Ao longo dos anos a imaxe de Mao aparecía en todos os lugares, fogares, oficinas e comercios. Os seus devanditos aparecían en publicacións escritas de calquera natureza, e os gardas vermellos encargábanse de publicar carteis encomiándoo con imaxes súas de achegamento ao pobo chinés. Era común tamén que formacións de gardas, co libro das Citas do Presidente Mao na man esquerda, o citaran en grupo para promover as súas ideas, devanditos e as súas formas de pensar polos pobos e zonas rurai. Este movemento fíxose máis intensivo a medida que avanzaba a Revolución Cultural.
Fóra da China, o culto a Mao e a preferencia polo maoísmo esténdense principalmente pola zona de Suramérica e os países do sur de Asia. Doutra banda, cabe destacar o teórico comunista francés Charles Bettelheim.
Legado
miniatura|Busto colosal dun mozo Mao en [[Changsha, a capital da provincia de Hunan.]]
O legado de Mao é obxecto de gran controversia. Moitos chineses consideran a Mao como un gran revolucionario, un gran líder. Reivindican a súa figura, aínda que recoñezan que incorreu en serios erros ao final do seu goberno. De acordo con Deng Xiaoping, quen fora desprazado durante a Revolución Cultural acusado de seguir o camiño da restauración capitalista, «[Mao] estaba as tres cuartas partes no correcto e unha cuarta parte errado e a súa contribución foi primordial e os seus erros secundarios». Algúns membros do Partido Comunista, con todo, acusan a Mao de ser o responsable da ruptura coa Unión Soviética. Tamén se lle crítica o non adoptar políticas relacionadas co control da natalidade, as cales foron desenvolvidas posteriormente polos seus sucesores cando estableceron unha serie de incentivos e programas a fin de lograr que as familias chinesas só tivesen un fillo.
Os críticos de Mao, con todo, afirman que logrou éxitos de grande importancia. Por exemplo, antes de 1949 o índice de analfabetismo era do 80 % e a media de vida da poboación era soa mente de 35 anos. Á súa morte, o índice de analfabetismo baixara ao 6 % e a media de vida duplicouse a 70 anos. A poboación da China durante o período de Mao aumentou en 57 %, chegando a 700 millóns comparado coa cifra de 400 millóns que permanecera constante entre as guerras do opio e a guerra civil chinesa. Tamén din os seus seguidores que baixo Mao a China desfíxose dun «século de humillacións» ás que a someteran as potencias occidentais e xurdiu como unha gran potencia mundial. Tamén afirman que Mao logrou a industrialización do país e asegurou a soberanía da China baixo o seu mando. Dise tamén que Mao terminou co réxime corrupto do Kuomintang. Os opoñentes a Mao indican que os logros na erradicación do analfabetismo e as expectativas de vida, tamén foron alcanzadas polo réxime do Kuomintang en Taiwán. Algúns destes logros obtivéronse debido a que o país non estivo en guerra durante ese período e xa que logo puido dedicarlle recursos ao melloramento da poboación.
Mao suscitaba que o socialismo era a única resposta para a China, debido, entre outros argumentos, a que as potencias occidentais e particularmente os Estados Unidos, nunca permitirían que a China avanzase baixo un réxime capitalista. De feito, esta teoría non estaba lonxe da realidade, por canto Estados Unidos mantivo un embargo comercial á República Popular da China que durou ata 1972, cando Richard Nixon decidiu que a China constituía unha potencia que debía ser considerada favorablemente na guerra fría coa Unión Soviética.
Detractores e seguidores coinciden en afirmar que Mao foi un grande estratexa militar o cal demostrou na guerra civil chinesa e na guerra de Corea. De feito, as tácticas de Mao foron utilizadas constantemente por aqueles que loitan como insurrectos en diferentes lugares do mundo, así como por aqueles que tratan de esmagar a insurrección.
Por outra banda, a ideoloxía maoísta influíu en moitos movementos comunistas do Terceiro Mundo, tales como Sendero Luminoso no Perú, os naxalitas na India e o bando comunista que pelexou na guerra popular de 1996-2006 no Nepal. Con todo, a China apartouse totalmente da liña maoísta cando Deng Xiaoping iniciou as reformas económicas.
Actualmente o seguimento de Mao reduciuse drasticamente á China. De feito, algunhas das súas obras foron moi criticadas posteriormente. O libro Mao: A Historia descoñecida, escrito por Jung Chang e Jon Halliday, sinala que Mao creou moitos mitos en canto aos seus logros e a súa mocidade, a fin de mostrarse como o heroe do pobo. Ata afirman que algunhas incidencias da Gran Marcha, en particular a batalla da Ponte Luding, eran totalmente falsas. Con todo, o libro de Chang e Halliday foi obxecto de numerosas críticas polas súas faltas de rigor histórico.
Ivana Baquero
Ivana Baquero Macías, nada en Barcelona o 11 de xuño de 1994, é unha actriz catalá que, en 2007, con 12 anos foi a gañadora máis nova dos Premios Goya á mellor actriz revelación pola súa interpretación na película El laberinto del fauno.
Biografía
Vive en Barcelona. A primeira película na que actuou foi Romasanta. La caza de la bestia (2003) con Elsa Pataky, dirixida por Paco Plaza. A súa segunda película foi Rottweiler, cun pequeno papel como a filla da protagonista. A terceira, de terror, foi Películas para no dormir: Cuento de navidad, dirixida por Paco Plaza, e na que é un dos principais personaxes. A cuarta foi Maria I Assou, para a televisión de Cataluña. A quinta foi Fráxiles, dirixida por Jaume Balagueró; na que interpretou a Mandy. A sexta foi El laberinto del fauno, dirixida por Guillermo del Toro, onde é a protagonista absoluta da historia, interpretando a fantasiosa nena Ofelia. Fala inglés, castelán, catalán e francés.
En 2009 finalizou a película estadounidense The New Daughter, onde interpretou a Louisa, a filla de Kevin Costner. En xuño de 2015 rodou The Shannara Chronicles (TNT) en Nova Zelandia, que foi estreada para televisión en 2016.
Compaxina a súa carreira de actriz cos estudos de Dereito.
Premios
miniatura|Ivana Baquero xunto a [[Guillermo del Toro.]]