cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ouro
Cor
miniatura|upright|esquerda|Diferentes cores de aliaxes [[Prata|Ag–Au–Cu.]] Mentres que a maioría dos metais son grises ou brancos prateados, o ouro é lixeiramente amarelo avermellado. Esta cor está determinada pola frecuencia da oscilación do plasma entre os electróns da valencia atómica do metal, no rango ultravioleta para a maioría dos metais pero no rango visible para o ouro debido aos efectos relativistas que afectan os orbitais ao redor dos átomos do ouro. Efectos similares confiren un ton dourado ao cesio metálico.
Entre as aliaxes de ouro a cor máis comúns atópase no característico ouro rosa de dezaoito quilates, creado mediante a adición de cobre ao ouro. As aliaxes que conteñen paladio ou níquel tamén son importantes na xoiaría comercial xa que producen aliaxes de ouro branco. A aliaxe de ouro e cobre de catorce quilates é case idéntica en cor a certas aliaxes de bronce, e ambas poden usarse para producir insignias dos policías ou outros tipo de insignias. As aliaxes de ouro de catorce e dezaoito quilates con prata só aparecen de cor amarela verdosa e denomínanse ouro verde. O ouro azul pódese facer aliando con ferro, e o ouro roxo pódese facer aliando con aluminio. Con menos frecuencia, a adición de manganeso, indio e outros elementos pode producir cores de ouro máis pouco habituais para varias aplicacións.
O ouro coloidal, usado polos microscopistas electrónicos, é vermello se as partículas son pequenas; as partículas máis grandes de ouro coloidal son azuis. -
Isótopos
O ouro só ten un isótopo estable,, que tamén é o seu único isótopo natural, polo que o ouro é tanto un elemento mononucleico como un elemento monoisotópico. Sintetizáronse trinta e seis radioisótopos, cunha masa atómica de 169 a 205. O máis estable deles é o cunha vida media de 186,1 días. O menos estable é o, que se desintegra por emisión de protóns cunha vida media de 30 µs. A maioría dos radioisótopos do ouro con masas atómicas inferiores a 197 desintegranse por algunha combinación de emisión de protóns, desintegración α e desintegración β+. As excepcións son, que se desintegra pola captura de electróns, e , que se desintegra a maioría das veces por captura de electróns (93 %) cun camiño de desintegración menor β− (7 %). Todos os radioisótopos do ouro con masas atómicas superiores a 197 desintegran por desintegración β−.
Síntese
A posible produción de ouro a partir dun elemento máis común, como o chumbo, foi durante moito tempo un tema de investigación humana, e a disciplina antiga e medieval da alquimia adoitaba centrarse nela; porén, a transmutación dos elementos químicos non foi posible ata a comprensión da física nuclear no século XX. A primeira síntese de ouro foi realizada polo físico xaponés Hantaro Nagaoka, quen sintetizou ouro a partir de mercurio en 1924 mediante un bombardeo de neutróns. Un equipo estadounidense, que traballaba sen coñecer o estudo previo de Nagaoka, realizou o mesmo experimento en 1941, conseguindo o mesmo resultado e demostrando que os isótopos de ouro producidos por el eran todos radioctivos. En 1980, Glenn Seaborg transmutou varios miles de átomos de bismuto en ouro no Laboratorio Lawrence Berkeley. O ouro pódese fabricar nun reactor nuclear, pero facelo é moi pouco práctico e custaría moito máis que o valor do ouro que se produce.
Química
miniatura|upright|Solución de cloruro de ouro (III) en auga Aínda que o ouro é o máis nobre dos metais nobres, aínda forma moitos compostos diversos. O estado de oxidación do ouro nos seus compostos varía de -1 a +5, pero Au(I) e Au(III) dominan a súa química. O Au(I), coñecido como ión auro, é o estado de oxidación máis común con ligandos brandos como os tioéters, os tiolatos e as organofosfinas. Os compostos de Au(I) son normalmente lineais. Un bo exemplo é Au(CN)2(−), que é a forma soluble do ouro que se atopa na minería. Os haluros de ouro binarios, como o AuCl, forman cadeas poliméricas en zigzag, de novo presentando coordinación lineal en Au. A maioría dos fármacos baseados no ouro son derivados do Au(I).
O Au (III) (denominado áurico) é un estado de oxidación común e ilústrase con cloruro de ouro (III), Au2Cl6. Os centros de átomos de ouro nos complexos de Au(III), do mesmo xeito que outros compostos d8, son tipicamente planos cadrados, con enlaces químicos que teñen tanto enlaces covalentes como enlaces ionico. Tamén se coñece o cloruro de ouro (I, III) que é un exemplo dun composto de valencia mixta.
O ouro non reacciona co osíxeno a ningunha temperatura e, ata os 100 °C, é resistente ao ataque do ozono.
Aplicacións
O ouro puro é demasiado brando para ser usado normalmente e endurécese en aliaxe con prata e/ou cobre, co cal o ouro poderá ter distintos tons de cor ou matices. O ouro e os seus moitas aliaxes empréganse bastante en ourivaría, fabricación de moedas e como patrón monetario en moitos países. Debido á súa boa condutividade eléctrica e resistencia á corrosión, así como unha boa combinación de propiedades químicas e físicas, comezouse a empregar a finais do século XX como metal na industria. Outras aplicacións:
Historia
O ouro, de símbolo Au (do latín aurum), coñécese dende a antigüidade. Por exemplo, existen xeroglíficos exipcios de 2600 a. C. que describen o metal, e tamén se menciona varias veces no Antigo Testamento. Considerouse como un dos metais máis preciosos e o seu valor empregouse como estándar para moitas moedas ao longo da historia.
Segundo o Evanxeo de San Mateo, é un dos agasallos que os Reis Magos ofreceron ao neno Xesús na Epifanía. O relato está en Mateo 2:11, E ao entrar na casa, viron ao neno coa súa nai María, e postrándose, adorárono; e abrindo os seus tesouros, ofrecéronlle presentes: ouro, incenso e mirra (edición da Biblia de Raíña-Valera 1960).
Simboloxía do ouro
O ouro empregouse como símbolo de pureza, valor, realeza etc.
Un dos principais obxectivos dos alquimistas era producir ouro partindo doutras substancias, como o chumbo.
Moitas competicións premian ao gañador cunha medalla de ouro, unha de prata para o segundo e unha de cobre para o terceiro (os tres conforman o grupo 11 da táboa periódica dos elementos).
Papel biolóxico
O ouro non é un elemento esencial para ningún ser vivo. Algúns tiolatos (ou parecidos) de ouro (I) empréganse como antiinflamatorios no tratamento da artrite reumatoide e outras enfermidades reumáticas. Non se coñece ben o funcionamento destes sales de ouro. O uso de ouro en medicina é coñecido como crisoterapia.
A maioría destes compostos son pouco solubles e é necesario inxectalos. Algúns son máis solubles e pódense administrar por vía oral. Este tratamento adoita presentar bastantes efectos secundarios, xeralmente leves, pero é a principal causa de que os pacientes o abandonen.
O ouro está autorizado como aditivo colorante, co código E-175, para uso como cobertura de confeitaría e repostería, decoración de chocolate e en licores.
Compostos
O tricloruro de ouro (AuCl3) e o ácido cloroáurico (HAuCl4) son algúns dos compostos máis comúns de ouro.
Malia ser un metal nobre pode formar moitos compostos. Xeralmente o ouro presenta os estados de oxidación 1 ou 3. Os complexos que forma adoitan ter baixos índices de coordinación e mostra unha alta tendencia á linearidade: L-Au-L.
Forma o óxido de ouro (III), Au2Ou3, existen os haloxenuros nos estados de oxidación 1 e 3, así como complexos de ouro no estado de oxidación 1, 3. Tamén existen algúns complexos raros de ouro nos estados de oxidación 2 e 5.
Tamén forma cúmulos de ouro (compostos clister). Neste tipo de compostos hai enlaces entre os átomos de ouro. A algúns destes compostos denomínaselles "ouro líquido".
Abundancia e obtención
miniatura|341x341px|[[Lingote de ouro puro da Casa da Moeda de Perth.]] Debido a que é relativamente inerte, adóitase atopar como metal, ás veces como pebidas grandes, pero xeralmente se achan en pequenas inclusións nalgúns minerais, vetas de seixo, lousa, rochas metamórficas e depósitos aluviais orixinados destas fontes. O ouro está amplamente distribuído e a miúdo atópase asociado aos minerais seixo e pirita, e combínase con teluro nos minerais calaverita, silvanita e outros. Suráfrica é o principal produtor de ouro cubrindo aproximadamente dous terzos da demanda global.
O ouro extráese por lixiviación con cianuro. O uso do cianuro facilita a oxidación do ouro formándose Au(CN)22- na disolución. Para separar o ouro vólvese a reducir empregando, por exemplo, zinc. Intentouse substituír o cianuro por algún outro ligando debido aos problemas medioambientais que xera, pero ou non son rendibles ou tamén son tóxicos.
Hai unha gran cantidade de ouro nos mares e océanos, sendo a súa concentración de entre 0,1 μg/kg e 2 μg/kg, pero neste caso non hai ningún método rendible para obtelo.
Precaucións
O corpo humano non absorbe ben este metal, e os seus compostos non adoitan ser moi tóxicos. Con todo, ata o 50% de pacientes con artrose tratados con medicamentos que contiñan ouro sufriron danos hepáticos e renais.
Análise de ouro e prata pola técnica de ensaio a lume
O método de ensaio a lume consiste en producir unha fusión da mostra usando reactivos fundentes adecuados para obter dúas fases líquidas: unha escoura constituída principalmente por silicatos complexos e unha fase metálica constituída por chumbo, o cal colecta os metais nobres de interese (Au e Ag). Os dous líquidos sepáranse en dúas fases debido á súa respectiva inmiscibilidade e gran diferenza de densidade, estes solidifican ao arrefriar. O chumbo sólido (cos metais nobres colectados) é separado da escoura como un régulo. Este régulo de chumbo obtido é oxidado en quente en copela de magnesita e absorbido por ela, quedando na súa superficie o botón de ouro e prata, elementos que se determinan posteriormente por método gravimétrico (por peso) ou mediante espectroscopia de absorción atómica.
Justin Hartley
Justin Scott Hartley, nado o 29 de xaneiro de 1977 en Knoxville, Illinois, é un actor, escritor e director de cine estadounidense. É coñecido por interpretar a "Fox Crane" na serie de televisión Passions e a "Oliver Queen/Green Arrow" en Smallville.
Traxectoria
É o segundo de catro fillos e medrou en Orland Park, Illinois, co seu irmán máis vello Nathan e as súas irmás máis novas Megan e Alexandra. Foi un bo xogador de baloncesto e tamén xogou ó fútbol e ó béisbol na escola secundaria de Carl Sandburg. Hartley estudou na Universidade do sueste de Illinois e na Universidade de Illinois en Chicago, onde se graduou en teatro e historia.
Rainer Albert
Rainer Albert, nado o 4 de xullo de 1949 en Ludwigshafen, Renania-Palatinado, é un numismático alemán.
Traxectoria
Rainer Albert estudou Historia e Alemán, na Universidade de Mannheim, onde en 1980 acadou o doutoramento cunha tese sobre a representación de Augusto nas moedas imperiais romanas, dirixida por Heinrich Chantraine e titulada ''Das Bild des Augustus auf den frühen Reichsprägungen. Studien zur Vergöttlichung des ersten Prinzeps''.
Desde 1976 ata a súa xubilación en 2012, Albert foi profesor de Alemán e de Historia nunha escola pública da localidade de Speyer, na que ocupou o posto de xefe de estudos. Durante o exercicio do seu labor docente en Speyer, entre 1980 e 1988 puido aplicar os seus coñecementos para a construción da biblioteca numismática pública da localidade.
Albert foi o presidente da Sociedade Numismática de Speyer desde 1988. Tamén presidiu a Sociedade Numismática Alemá entre 1989 e 1995. En 1996 foi nomeado editor xefe da revista Numismatisches Nachrichtenblatts (NNB), na que xa colaboraba como redactor desde 1977. Desde a súa xubilación en 2012 tamén é o editor xefe da revista Münzen Revue.
Na súa época á fronte da Sociedade Numismática Alemá, foi o seu representante na Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña.
Publicacións
Rainer Albert é autor de numerosos artigos en revistas numismáticas, particularmente centrados na medalla e na moeda da Antiga Roma. Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables de Reiner Albert ao longo da súa traxectoria:
Badaghxán
dereita|miniatura|300 px|Mapa de Badaghxán A provincia de Badaghxán (pódese escribir tamén Badagxán, pero co dígrafo "gh", IPA /h/, acércase máis a nosa pronuncia ao orixinal persa), (nome orixinal:بدخشان, /badaxša:n/) é unha das 34 provincias do Afganistán. A súa é Feyzabad. Está situada ao nordés do país, entre o Hindu Kush e o Ama Dária. Linda polo norte e o leste coa Provincia Autónoma de Montañoso Badaghxán (taxico: Вилояти Мухтори Кҳистони Бадахшон/Viloyati Mukhtori Kuhistoni Badakhshon), -pode aparecer tamén coma Gorno-Badaghxán, pero en ruso Gorno ven de gornii que quere dicir montañoso, persa kohistan-, de Taxiquistán, ao sur coa provincia de Nurestán, ao leste coa provincia Fronteira do Noroeste de Paquistán, ao oeste coa provincia de Tahar e ao suroeste coa provincia de Panxír. Ten unha superficie de 44 059 km2. Tiña unha poboación de 1 112 227 habitantes (2007). Algunhas cidades máis importantes son Exquexem, Handúd, Xurm e Qal'eh-ye Panjeh.
Danny Granger
Danny Granger Jr., nado o 20 de abril de 1983 en Nova Orleáns, Luisiana, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou dez tempadas na National Basketball Association (NBA). Mide 2,06 m e xogaba na posición de ala.
Traxectoria profesional
Granger foi elixido na 17ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Indiana Pacers. Na súa primeira tempada na NBA, foi incluído no segundo mellor equipo de rookies na tempada 2005-06.
O 20 de febreiro de 2014, Granger foi traspasado xunto unha elección da segunda rolda do Draft de 2015 ós Philadelphia 76ers, a cambio de Evan Turner e Lavoy Allen. O 26 de febreiro foi cortado polos Sixers, e dous días máis tarde asinou cos Los Angeles Clippers.
O 14 de xullo de 2014, Granger asinou cos Miami Heat. O 19 de febreiro de 2015, Granger foi traspasado ós Phoenix Suns nun traspaso entre tres equipos que tamén incluía ós New Orleans Pelicans. Debido a problemas nun xeonllo, non chegou a xogar cos Suns na tempada 2014-15.
Aelita
A historia trata sobre un rapaz, Losi, que viaxa ao planeta Marte para dirixir un levantamento popular contra o rei, co apoio da raíña Aelita que se namorou del despois de velo por un telescopio.
Sinopse
Aelita, a raíña de Marte, farta de vivir sometida ó seu despótico pai, lanza unha chamada de socorro á Terra. Tras descifrar a mensaxe, o enxeñeiro da Estación de Radio de Moscova, xunto co revolucionario Gusev, emprende unha viaxe a Marte na nave que construíu. Os dous axudan a Aelita a derrocar o tirano, mais a continuación, tamén ela implanta un réxime totalitario.
Charles Bell
Charles Bell, nado en novembro de 1774 en Doun in Monteath (Edimburgo) e finado o 28 de abril de 1842, en North Hallow (Worcestershire), foi un anatomista e cirurxián escocés.
Traxectoria
Bell viviu e estudou en Edimburgo, onde se graduou como médico en 1799, pouco despois admitíronno no Royal College of Surgeons, onde exerceu a cirurxía e ensinou anatomía. Baixo o consello do seu irmán John Bell, publicara en 1798, nos seus tempos de estudante A System of Dissection Explaining the Anatomy of the Human Body e participou en Anatomy of the Human Body publicado polo seu irmán en 1802 e 1804 con capítulos sobre as vísceras, os nervios e os órganos sensoriais. En 1804 marchou a Londres onde exerceu a cirurxía privada e daba clases de anatomía na Great Windmill Street School of Anatomía. Tamén serviu como cirurxián militar. En 1824 converteuse no primeiro profesor de cirurxía e anatomía do College of Surgeons in London.
Foi nomeado cabaleiro en 1831. En 1836 aceptou o posto de profesor de cirurxía na Universidade de Edimburgo.
Obras
miniatura|The Maniac (1806) Charles Bell foi un investigador e escritor prolífico, en 1811 publicou un estudo detallado do cerebro in 1811, no seu libro An Idea of a New Anatomy of the Brain, onde describiu os seus experimentos con animais e como foi o primeiro entre a sensibilidade e a motricidade e as funcións vexetativas. O libro converteuse na pedra de alicerce da neuroloxía.
Bell foi un dos primeiros médicos en unir o estudo científico da neuroanatomía coa práctica clínica. En 1821 describiu a traxectoria do nervio facial e unha enfermidade que levaba a unha parálise unilateral dos músculos faciais en On the Nerves: Giving an Account of some Experiments on Their Structure an Functions, Which Lead to a New Arrangement of the System.
O seu gusto polo debuxo e a pintura levouno a publicar Illustrations of the Great Operations of Surgery: Trepan, Hernia, Amputation, Aneurism, and Lithotomy (1821) e Essays on the Anatomy of Expression in Painting (1806).
Complexo da piruvato deshidroxenase
O complexo da piruvato deshidroxenase (PDC) é un complexo formado por tres encimas que transforma o piruvato en acetil-CoA por medio dun proceso chamado descarboxilación do piruvato, que implica a súa descarboxilación e oxidación. Fórmase tamén NADH ("poder redutor") e CO2. O acetil-CoA formado pode utilizarse despois no ciclo do ácido cítrico para levar a cabo a respiración celular, polo que este complexo liga a vía metabólica da glicólise co ciclo do ácido cítrico. Os tres encimas que forman parte do complexo son: a piruvato deshidroxenase (E1), a dihidrolipoíl transcetilase (E2) e a dihidrolipoíl deshidroxenase (E3). No complexo hai moitas copias de cada encima, polo que no complexo hai moitos sitios activos para a unión dos substratos.
Cristelo Covo, Valença
Cristelo Covo foi unha freguesía portuguesa do concello de Valença, con 3,0 km² de área, 965 habitantes e unha densidade poboacional de 321,7 hab./km².
Complexo da piruvato deshidroxenase
Este complexo multiencimático está relacionado estrutural e funcionalmente coa oxoglutarato deshidroxenase e o complexo da alfa-cetoácido de cadea ramificada deshidroxenase.
Cristelo Covo, Valença
Tivo o estatuto de freguesía até 2013, data en que, debido a unha reorganización administrativa do territorio das freguesías, foi integrada na Unión das Freguesías de Valença, Cristelo Covo e Arão.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Reacción
A reacción catalizada polo complexo da piruvato deshidroxenase é:
Estrada de Castela (Ferrol)
A estrada de Castela é unha vía urbana que comunica a praza de España de Ferrol coa ponte de Xuvia, en Neda, pasando por Narón. A estrada forma parte da AC-862.
Cristelo Covo, Valença
Demografía
Thumb|230px|Evolución da Poboación 1864 / 2011; Thumb|230px|Variación da Poboación 1864 / 2011; Thumb|230px|A Poboación en 2001; Thumb|230px|A Poboación en 2011;
Complexo da piruvato deshidroxenase
Estrutura e función en eucariotas
O complexo da piruvato deshidroxenase está organizado en simetría cúbica nos procariotas, e consta de 60 subunidades que forman tres proteínas funcionais. O complexo da piruvato deshidroxenase nos eucariotas está localizado na matriz mitocondrial dos eucariotas. Está organizado en simetría dodecaédrica, e consta de 96 subunidades, que no complexo encimático humano forman tres proteínas funcionais, que son as da táboa:
miniatura|500px|Mecanismo da PDC con piruvato (R=H).
Estrada de Castela (Ferrol)
Descrición
miniatura|180px|esquerda|Estrada de Castela vista dende o Alto do Castiñeiro, Narón. Ao fondo Ferrol. A estrada de Castela, proxectada no século XIX, foi ata finais do século XX o principal acceso a Ferrol.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Piruvato deshidroxenase (E1)
A primeira que actúa é a E1 ou piruvato deshidroxenase. O proceso catalizado por E1 é o paso limitante de todo o complexo da piruvato deshidroxenase. Inicialmente, o piruvato e o pirofosfato de tiamina (coencima TPP derivado da vitamina B1) únense ás subunidades da piruvato deshidroxenase. O anel tiazolio da TPP está en forma zwitteriónica, e o carbono C2 aniónico realiza un ataque nucleofílico sobre o carbonilo C2 (grupo cetona) do piruvato. O hemitioacetal resultante sofre descarboxilación para producir un anión acilo equivalente. Este anión ataca ao S1 dun lipoato oxidado que está unido a un residuo de lisina. Por un mecanismo similar á abertura de anel SN2, o S2 é desprazado como un resto sulfuro ou sulfhidrilo. O subseguinte colapso do hemitioacetal tetraédrico expulsa o tiazol, liberando o cofactor TPP e xerando un tioacetato no S1 do lipoato.
Misa Uehara
Misako Uehara (上原 美佐子) nada en Fukuoka, Xapón o 26 de marzo de 1937 e finada no ano 2003, máis coñecida como Misa Uehara (上原美佐), foi unha actriz xaponesa recoñecida principalmente por interpretar a princesa Yuki en A fortaleza escondida (1958) de Akira Kurosawa, abandonou a interpretación tras unha breve carreira cinematográfica.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Dihidrolipoíl transacetilase (E2)
Nese momento, o lipoato-tioéster é translocado ao sitio activo da dihidrolipoíl transacetilase (E2), onde, por medio dunha reacción de transacilación, se transfire o acetil desde o "brazo móbil" do lipoíl ao tiol do coencima A. Isto produce acetil-CoA, o cal se libera do encima e despois pode entrar no ciclo do ácido cítrico. E2 pode chamarse tamén lipoamida redutase-transacetilase.
Dihidrolipoíl deshidroxenase (E3)
O dihidrolipoato, aínda unido a un residuo lisina do complexo, migra despois ao sitio activo da dihidrolipoíl deshidroxenase (E3), onde sofre unha oxidación mediada pola flavina, idéntica quimicamente á que ten lugar na disulfuro isomerase. Primeiro, o FAD oxida de novo o dihidrolipoato ao seu estado de repouso lipoato, producindo FADH2. Despois, unha molécula do cofactor NAD+ oxida o FADH2 de novo a FAD, producindo NADH (produción de "poder redutor").
Burkholderia mallei
Burkholderia mallei é unha especie de bacterias gramnegativas aerobias, que é un patóxeno animal que causa o mormo en equinos e tamén pode afectar a humanos. O nome latino malleus fai referencia a dita doenza equina. A especie está moi emparentada con B. pseudomallei, e segundo a tipificación de secuencia multilocus habería que considerala como unha subespecie de B. pseudomallei. B. mallei evolucionou a partir de B. pseudomallei por redución selectiva e delecións do xenoma desta última. A diferenza da especie estreitamente relacionada B. pseudomallei e doutros membros do xénero Burkholderia, esta bacteria non é móbil. A súa forma é intermedia entre coco e bacilo e mide uns 1,5–3 μm de lonxitude e 0,5–1μm de diámetro e presenta extremos arredondados.
Descubrimento e historia inicial
Wilhelm Schütz e Friedrich Löffler foron os que primeiro illaron a especie Burkholderia mallei en 1882. Foi illada do fígado e bazo dun cabalo infectado. Esta bacteria é tamén unha das primeiras que foi identificada como posuidora dun sistema de secreción de tipo VI, que é importante para a súa patoxenicidade.
Relacións con outras Burkholderiaceae
A maioría dos organismos da familia Burkholderiaceae viven no solo, pero B. mallei non. Como B. mallei é un patóxeno obrigado de mamíferos, debe causar enfermidade nun hóspede mamífero para poder vivir, reproducirse e transmitirse a outro hóspede.
B. mallei está moi estreitamente emparentada con B. pseudomallei, ata o punto que en xenes conservados son idénticas ao 99%. O ADN de B. malllei ten uns 1,4 Mb que o de B. pseudomallei. Especúlase que B. mallei evolucionou a partir dunha cepa de B. pseudomallei despois de que esta última infectou un animal. A bacteria perdeu os xenes que non eran necesarios para vivir dentro dun hóspede animal. Esta idea apóiase nos estudos que compararon cepas de B. mallei con B. pseudomallei e indicaron que os seus dous respectivos xenomas son moi similares. Os xenes que permitían que a bacteria vivise no ambiente do solo, como os xenes que lle daban a B. mallei a capacidade de protexerse contra bactericidas, antibióticos, e antifúnxicos, probalemente sufriron deleción. Así, a razón de que B. mallei non se atope fóra do hóspede débese á carencia destes xenes. As comparacións de xenomas tamén parecen indicar que B. mallei aínda está evolucionando e adaptándose a un estilo de vida intracelular.
Taxonomía
Burkholderia mallei chamouse primeiramente Bacillus mallei e despois estivo incluída no xénero Pseudomonas co nome P. mallei ata inicios da década de 1990. Posteriormente pasouse ao xénero Burkholderia.
Tipificación
Non hai un sistema estandarizado para diferenciar entre B. mallei e B. pseudomallei. Os métodos que se utilizan para diferencialas e identificar unha cepa doutra son a ribotipificación, electroforese en xel de campo pulsado, electroforese de encimas multilocus, análise de ADN polimórfico amplificado aleatorio, e tipificación de secuencia multilocus. A comparación do ADN de B. mallei e B. pseudomallei debe facerse co ADNr de 23S, xa que non hai diferenzas identificables entre as dúas especies no ADNr de 16S.
Crecemento en cultivo
Tanto B. mallei coma B. pseudomallei poden cultivarse en laboratorio, en ágar nutriente. Cando crece en cultivo, B. mallei forma colonias lisas grises translúcidas. Nun período de 18 horas a 37 °C, unha colonia de B. mallei pode atinxir de 0,5 a 1 mm de diámetro. O crecemento dos cultivos de B. mallei en ágar MacConkey son variables. Moitos microbiólogos están pouco habituados a cultivar esta especie, polo que frecuentemente B. mallei é identificado erradamente como unha especie de Pseudomonas ou un contaminante presente no cultivo.
Resistencia e susceptibilidade a antibióticos
Esta bacteria é susceptible a numerosos desinfectantes, como o cloruro de benzalconio, ioduro, cloruro de mercurio, permanganato potásico, hipoclorito de sodio ao 1%, e etanol. O microorganismo pode ser destruído por quentamento ou pola luz UV. Os antibióticos como a estreptomicina, amicacina, tetraciclina, doxiciclina, carbapenems, ceftazidime, amoxicilina/ácido clavulánico, piperacilina, cloranfenicol e sulfatiazol son efectivos contra esta bacteria in vitro. B. mallei, igual que B. pseudomallei, é resistente a varios antibióticos como os aminoglicósidos, polimixinas, e antibióticos beta lactámicos. Actualmente non hai vacina para protexer a humanos ou animais da infección por B. mallei. Cómpre atopar un modelo animal que prediga as respostas inmunes necesarias para crear inmunidade contra esta bacteria antes de que poida desenvolverse unha vacina. Pénsase que os ratos teñen unha susceptibilidade moi similar á dos humanos a B. mallei e serían un posible animal modelo para procurar a vacina.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Regulación
A piruvato deshidroxenase é inhibida cando se incrementa unha ou máis das seguintes proporcións: ATP/ADP, NADH/NAD+ e acetil-CoA/CoA.
En eucariotas o PDC está estreitamente regulado polo seu propio encima quinase, chamado piruvato deshidroxenase quinase (PDK) e por unha fosfatase, a piruvato deshidroxenase fosfatase (PDP). A PDK é desactivadora, e a PDP activadora.
Burkholderia mallei
Patoxenicidade
B. mallei é o axente causante do mormo, que historicamente afectou a animais como cabalos, mulas e burros principalmente, e en raros casos tamén a humanos. Os cabalos son considerados os hóspedes naturais de B. mallei e son moi susceptibles á súa infección. B. mallei infecta e entra na célula do seu hóspede por medio da lise do vacúolo de entrada. Unha vez que está na célula, B. mallei ten unha mobilidade baseada na actina dependente de proteína. Tamén pode iniciar a fusión das células hóspede, o que dá lugar a células xigantes multinucleadas (MNGCs). A consecuencia da formación destas células xigantes non foi aínda determinada, pero pode permitirlle á bacteria espallarse a células diferentes, evadirse das respostas do sistema inmunitario do hóspede infectado ou permitir que a bacteria permaneza no hóspede por longo tempo. B. mallei pode sobrevivir dentro das células hóspede pola súa capacidade de alterar as funcións de destrución das bacterias da célula. Abandona os vacúolos nos que entra axiña, o que permite unha replicación eficiente da bacteria dentro da célula. O abandono temperán da célula tamén lle permite evitar ser destruída polas defensinas lisosómicas e outros axentes celulares que matan patóxenos. As células xigantes poden axudar a protexer a bacteria das respostas inmunitarias. A capacidade que ten B. mallei de vivir dentro da célula hóspede fai que o desenvolvemento dunha vacina sexa difícil e complexo. A vacina tería que crear unha resposta inmune mediada por células e tamén unha resposta humoral contra a bacteria para poder protexer de forma efectiva contra ela. Como B. mallei é moi próxima a B. pseudomallei é posible que unha vacina contra a primeira protexese tamén contra a segunda.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Regulación
Os produtos da reacción actúan como inhibidores alostéricos do PDC, porque activan a PDK. Os substratos inhiben a PDK, polo que reactivan o PDC.
Burkholderia mallei
Síntomas da infección por B. mallei
Os cabalos que están infectados cronicamente por B. mallei e teñen o mormo, presentan tipicamente unha descarga de moco nasal, lesións pulmonares, e formación de nódulos arredor do fígado e bazo. A infección aguda en cabalos produce febre alta, perda de graxas ou músculo, erosión da superficie do tabique nasal, e descarga de mocos ou hemorraxia. A bacteria afecta principalmente a pulmóns e vías aéreas. A infección en humanos por B. mallei é rara, aínda que ocasionalmente se pode producir entre persoas que traballan nos laboratorios que manipulan cultivos da bacteria ou en persoas que están frecuentemente preto de animais infectados. A bacteria xeralmente infecta ás persoas a través dos ollos, nariz, boca, ou cortes na pel. Unha vez que a persoa está infectada, desenvolve febre e calafríos. Finalmente, preséntase pneumonía, pústulas, e abscesos, que poden ter un resultado mortal nun período de 7 a 10 días se o paciente non é tratado con antibióticos. O modo en que se produce a infección tamén afecta ao tipo de síntomas que se orixinan. Se a bacteria entra a través da pel, prodúcese unha infección local na pel, mentres que cando se inhala pode causar infeccións pulmonares ou sepses nos músculos, fígado ou bazo. A infección por B. mallei ten unha taxa de mortalidade do 95% se non é tratada, e do 50% se é tratada con antibióticos.
Resposta celular á infección
Nos primeiros días da infección por B. mallei os neutrófilos, macrófagos, e células T diríxense ao bazo en grandes cantidades. As respostas celulares iniciais á infección por B. mallei implican ás células co antíxeno Gr-1+. As células T (e o óxido nítrico) son as máis importantes para combater a B. mallei nos estadios finais da infección.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Regulación
Durante os períodos de fame prolongados (inanición), a cantidade de PDK increméntase na maioría dos tecidos, incluído o músculo esquelético, por medio dun aumento da transcrición do seu xene. Nas mesmas condicións, a cantidade de PDP decrece. A inhibición resultante da PDC impide que o músculo e outros tecidos catabolicen a glicosa e os precursores da gliconeoxénese. O metabolismo cambia á utilización de graxas, mentres que se minimiza a degradación de proteínas musculares que fornecía precursores da gliconeoxénese, e a glicosa dispoñible resérvase para usala no cerebro.
O ión calcio ten un papel na regulación da PDC nos tecidos musculares, porque activa a PDP, estimulando a glicólise cando se libera no citosol durante a contracción muscular.
Burkholderia mallei
Presenza global
B. mallei foi erradicada da maioría dos países occidentais, pero aínda afecta aos animais en África, Asia, Próximo Oriente, América central, e Suramérica. Moitos países occidentais eliminaron a doenza grazas a programas de control do mormo e con leis que obrigaban á notificación dos casos de infección ás autoridades sanitarias e a destrución dos animais afectados.
Estrada de Castela (Ferrol)
Descrición
Nos seus máis de sete quilómetros de percorrido urbano, a estrada ten cinco curvas. O tramo máis longo en liña recta, de tres quilómetros, vai dende a praza de España ata o Alto do Castiñeiro, en Narón. Nas súas orixes a estrada chegaba ata as murallas da cidade de Ferrol, onde está a actual praza de España.
Burkholderia mallei
Arma biolóxica
B. mallei e B. pseudomallei están na lista dos axentes potenciais para a guerra biolóxica. Os Centros para a Prevención e Control de Enfermidades (CDC) dos Estados Unidos clasifican a B. mallei como axente biolóxico crítico de categoría B. Como resultado as investigacións sobre B. mallei só poden facerse en instalacións con nivel de bioseguridade 3, tanto nos Estados Unidos coma internacionalmente. Pero aínda que é moi infectiva e unha arma biolóxica potencial, foron poucas as investigacións que se realizaron sobre esta bacteria. Nos Estados Unidos as investigacións con esta especie están supervisadas para asegurar a investigación responsable con estes axentes cun potencial dobre uso.
El Garrobo
El Garrobo é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Estrada de Castela (Ferrol)
Descrición
En 1904 creouse a empresa Tranvías del Ferrol. A liña do tranvía unía a praza de España e Xuvia pola estrada de Castela. En 1913 inaugurouse o ferrocarril como novo acceso a Ferrol. O outro xeito de chegar a Ferrol eran as lanchas que unían a cidade coa outra banda da ría. Durante o franquismo a estrada pasou a chamarse Avenida del Generalísimo, nome que volvería a trocar polo actual xa ben entrada a democracia. Ata os anos 90 Ferrol non tiña estación de autobuses, e a praza de España facía esa función.
Burkholderia mallei
Historia como arma biolóxica
B. mallei foi utilizada intencionadamente para infectar animais e humanos durante a primeira guerra mundial. Os alemáns usaron B. mallei para infectar os animais que eran enviados polos países neutrais ás potencias Aliadas inimigas de Alemaña. Os plans alemáns para a guerra biolóxica empezaron en 1915 na costa leste dos Estados Unidos; pretendían infectar e matar o gando que os EUA ía enviar aos Aliados europeos e facilitar a transferencia da doenza aos humanos. Na costa leste era onde se reunía a moitos dos animais que ían ser embarcados e enviados ao outro lado do Atlántico. Os alemáns tamén infectaron os animais enviados por Romanía, Noruega e España. A sabotaxe biolóxica alemá fíxose tamén na Arxentina, onde os axentes utilizaron cultivos bacterianos obtidos en España para infectar as vacas, cabalos e mulas que Arxentina fornecía aos Aliados. O uso feito por Alemaña dos microbios como armas é un dos poucos ataques documentados intencionados con axentes biolóxicos en países neutrais.
El Garrobo
Xeografía
No ano 2005 contaba con 808 habitantes. A súa extensión superficial é de 45 km² e ten unha densidade de 18,0 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 37' N, 6º 10' W. Atópase situada a unha altitude de 275 metros e a 40 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Burkholderia mallei
Historia como arma biolóxica
Os xaponeses utilizaron B. mallei nas súas unidades de investigación para a guerra biolóxica. A máis importante destas unidades foi a Unidade 731, que utilizou esta bacteria para realizar experimentos con seres humanos vivos. Porén, os xaponeses non pasaron da investigación e non chegaron a crear unha arma biolóxica con B. mallei, pero si que a usaron para comprobar a súa eficacia para contaminar subministracións de auga, e os resultados desas probas foron un éxito.
O programa de armas biolóxicas ruso tamén se interesou por B. mallei e realizou probas de campo con ela. Algúns dos investigadores do programa quedaron infectados e morreron por esa causa durante estas investigacións. Suxeriuse que os rusos a utilizaron na guerra de Afganistán, pero non está probado.
Estrada de Castela (Ferrol)
Descrición
A estrada ten catro rotondas que ligan con importantes estradas.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Localización da descarboxilación do piruvato
Ao entrar o piruvato na mitocondria prodúcese a súa descarboxilación, producindo acetil-CoA. Esta reacción irreversible atrapa as moléculas de acetil-CoA dentro da mitocondria (o acetil-CoA só pode ser transportado fóra da matriz mitocondrial en condicións de alta concentración de oxalacetato por medio da lanzadeira do citrato). O dióxido de carbono producido por esta reacción é unha molécula apolar e pequena, e pode difundir fóra da mitocondria e fóra da célula. É parte do CO2 respiratorio (o resto prodúcese no ciclo do ácido cítrico) que se expulsa do corpo.
El Garrobo
Xeografía
O seu xentilicio é garrobeño/a.
Complexo da piruvato deshidroxenase
Localización da descarboxilación do piruvato
Nos procariotas, que carecen de mitocondrias, esta reacción ten lugar no citosol, ou, nalgunhas especies, non se produce.
Importancia clínica
A deficiencia de piruvato deshidrogenase pode orixinarse por mutacións nos xenes de calquera dos encimas do complexo. O seu principal efecto é producir acidose láctica.
Diferenzas estruturais entre especies
O PDC é un grande complexo formado por 3 ou 4 subunidades dependendo da especie, de cada unha das cales hai moitas copias nun mesmo complexo.
En bacterias gramnegativas
Nas bacterias gramnegativas, como por exemplo Escherichia coli, o PDC consta dunha parte central cúbica constituída por 24 moléculas de dihidrolipoíl transacetilase (E2). Na parte externa do complexo, rodeando ás E2, hai ata 24 copias de piruvato deshidroxenase (E1) e 12 moléculas de dihidrolipoíl deshidroxenase (E3).
En bacterias grampositivas e eucariotas
Nas bacterias grampositivas, como por exemplo, Bacillus stearothermophilus. e nos eucariotas a parte central do PDC contén 60 moléculas de E2 dispostas formando un icosaedro.
Os eucariotas tamén conteñen 12 copias dunha proteína adicional situada na parte central, chamada proteína de unión a E3 (E3BP). A localización exacta de E3BP non está completamente clara. Por microscopía crioelectrónica estableceuse que a E3BP se une a cada unha das caras do icosaedro en lévedos. Porén, suxeriuse que substitúe a un número equivalente de moléculas de E2 na parte central do PDC bovino.
Estrada de Castela (Ferrol)
Descrición
Os edificios da estrada numéranse, na banda de Ferrol, dende a praza de España ata a Ponte das Cabras, o límite entre os concellos de Ferrol e Narón. En Narón a numeración vai dende a Ponte das Cabras ata Xuvia. Son case 400 números da banda de Ferrol e case 1000 da de Narón.
Antonietta Gonsalvus
Antonietta é coñecida por padecer, como seu pai e tres dos seus cinco irmáns, hipertricose, unha enfermidade moi pouco frecuente, caracterizada polo exceso de cabelo no corpo. O caso da súa familia é o máis antigo dos que se describiron en Europa desta enfermidade.
Foi frecuentemente representada en pinturas, xeralmente acompañada da súa familia. Creceu en Fontainebleau (Francia), onde formou parte da corte do rei Henrique II de Francia.
Entre 1580 e 1590, a súa familia trasladouse a Italia, onde hai constancia da súa estancia na corte de Margarida de Parma. Non se sabe o ano da morte de Antonietta, pero si que morreu en Italia, posiblemente en Capodimonte (Viterbo), lugar onde morreu tamén o seu pai.
Dolphin RFC
O Dolphin Rugby Football Club é un equipo de rugby de Cork (Irlanda). Foi fundado en 1902 por membros do Dolphin Swimming Club buscando actividade invernal. Xogan na 1ª División AIB League. O actual adestrador irlandés, Declan Kidney xogou no club nos anos 80 e a principios dos 90.
Meiolaniidae
As Meiolaniidae son un grupo de tartarugas pertencentes á suborde Cryptodira e das que non queda ningún exemplar vivo, xa que se extinguiron no Plistoceno. Tratábase de animais herbívoros que habitaron as selvas Australianas e que xurdiron no oligoceno. Un resto desta poboación de tartarugas viviu na Illa Lord Howe, no Océano Pacífico a uns 600 km de Australia, ata hai uns 2.000 anos.
A Lagoa, Brandomil, Zas
A Lagoa é un lugar da parroquia de Brandomil no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres.
Padreiro, Brandomil, Zas
Padreiro é un lugar da parroquia de Brandomil no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 21 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 10 mulleres.
Miguel Mosquera
Miguel Mosquera, nado en Ourense en 1953, é un pintor e impresor galego.
Traxectoria
Pertence á xeración do Grupo Atlántica, mais non participou nas actividades deste grupo nin se preocupou porque o seu nome se integrase nos seus canles de presentación. Deuse a coñecer nos anos setenta, mais foi na década seguinte cando o seu proxecto acada maior definición. Nas súas orixes demostrou interese polas obras de Jasper Johns ou Frank Stella, que combina co instalacións decarácter máis apaixonado. No emprego de cores demostra o seu interese construtivo.
Androxinia
Denomínase androxinia á cualidade pola cal un ser presenta cualidades masculinas e femininas ao mesmo tempo. A palabra é de orixe grega, e está formado por andrós (home) e gyné (muller). Deriva do grego Androgynos, "Hermafrodita", polo que ambas as dúas palabras son sinónimas.
Orixe do termo. Platón
O termo foi mencionado por primeira vez por Platón, que na súa obra O banquete menciona un ser especial que reunía no seu corpo o sexo masculino e o feminino ou outras combinacións. Segundo relata o mito, estes seres intentaron invadir o Monte Olimpo, lugar onde vivían os deuses. Zeus, anoxado ao se decatar disto, lanzoulles un raio, partíndoos pola metade. Desde entón, quedaron divididos e os homes e as mulleres andan na procura da outra metade. Este mito dá explicación á homosexualidade e heterosexualidade na antigüidade, xa que segundo o relato había andróxinos compostos por dúas metades homes e dúas metades mulleres. A interpretación do amor como unha forza que empuxa a unha persoa a buscar o seu complemento psicolóxico na relación de parella con outra persoa (a súa "alma xemelga").
Sung Tongs
Sung Tongs é o quinto álbum da banda estadounidense de indie rock Animal Collective, editado o 1 de xuño do 2004 a través do selo Fat Cat Records.
A pesar de que aparece co nome 'Animal Collective', só dous dos catro membros do grupo gravaron nel: Avey Tare (David Portner) e Panda Bear (Noah Lennox). No álbum, Portner e Lennox utilizan guitarras acñusticas e baterías de estilo tribal; a guitarra eléctrica, un elemento importante no álbum anterior da banda, Here Comes the Indian, non aparece por ningures. Isto levou ao grupo a un son máis próximo ao psych folk e ao freak folk.
Sung Tongs é xeralmente considerado o disco que levou a Animal Collective á fama; foi aclamado pola crítica e tras a súa publicación apareceu frecuentemente nas listas dos mellores discos do ano 2004.
This Just Might Be the Truth
This Just Might Be the Truth é o álbum de estrea da banda sueca de hardcore punk Refused, editado no ano 1994 a través do selo Startrec e reeditado en 1997 por Burning Heart Records.
Bandeira de Serra Leoa
A bandeira de Serra Leoa foi adoptada oficialmente o 27 de abril de 1961. O verde simboliza a agricultura, as montañas e os recursos naturais; o azul, o mar; o branco, a unidade e a xustiza.
Bandeira do Chad
A franxa azul representa o ceo, a esperanza, a agricultura e as augas no sur de Chad; a franxa amarela simboliza o sol e o deserto no norte de Chad; e a franxa vermella simboliza o progreso, a unidade e o sacrificio.
070 Shake
Danielle Balbuena, nada en North Bergen, Nova Jersey o 13 de xullo de 1997, coñecida profesionalmente como 070 Shake, é unha cantante, compositora e música estadounidense. 070 Shake é parte do colectivo musical 070, que lanzou un mixtape conxunto titulado The 070 Project: Chapter 1 (2016). Shake lanzou o seu primeiro EP estendido Glitter, en marzo de 2018.
En 2018, 070 Shake chamou a atención polas súas aparicións como convidada e a súa participación no traballo de produción de Kanye West en Wyoming, aparecendo nas cancións "Ghost Town" e "Violent Crimes" do álbum Ye, ademais de aparecer en Daytona de Pusha T e Nasir de Nas. Shake lanzou o seu primeiro álbum de estudo Modus Vivendi o 17 de xaneiro de 2020.
2015-2016: Inicios da súa carreira
Antes da súa carreira musical, Shake escribiu poesía. Shake comezou a súa carreira musical a finais de 2015, gravando as cancións "Proud" e "Swervin". O nome artístico de Shake derívase da súa afiliación co colectivo musical 070, numeración procedente dos códigos postais 070 de Nova Jersey. En 2018, o equipo de 070 xa tiña 11 membros, incluídos artistas e produtores.
Para 2016, Shake estaba a obter centos de miles de transmisións en SoundCloud. Pouco despois de publicar varias cancións nesa plataforma, Shake atraeu a atención da promotora e personalidade das redes sociais con sede en Miami YesJulz. Despois de escoitar "Proud" especificamente, YesJulz contactou con Shake en Twitter e rapidamente inscribiuse para ser o seu preparador. Shake abriuse paso con "Trust Nobody", lanzado a principios dese ano. En agosto, Shake colaborou cos seus compañeiros de 070 Ralphy River, Hack e Tree no sinxelo "Honey". A canción contou coa produción de colaboradores frecuentes The Kompetition, un grupo de produción de tres persoas. "Honey" estreouse simultaneamente en Complex e 1 AM Radio en Dash. Vibe comentou que a pista "[soaba] feita a medida para rockear nas pistas de baile de todas partes".
Tamén en 2016, Shake asinou co selo GOOD Music de Kanye West. GOOD Music decatouse de Shake a través de Julz, mentres tocaba algo da música de Shake nunha proba de Yeezy, o que resultou interesante para o presidente do selo, Pusha T. Despois de asinar con Shake, o selo tomou o seu tema "Trust Nobody" e relanzouno en setembro. Shake pasou outubro e novembro como abreconcertos da banda de rock inglesa The 1975 durante a etapa estadounidense da súa xira de 2016. O 8 de decembro, 070 lanzou o seu primeiro mixtape The 070 Project: Chapter 1.
2017-presente: Glitter, colaboracións e Modus Vivendi
Shake modeló para o desfile de outono de 2017 de Gypsy Sport. Tamén realizou a súa primeira xira como cabeza de cartel en abril. Nunha entrevista de 2017 con Paper, Shake mencionou que a súa EP Yellow Girl lanzaríase máis tarde ese ano. Con todo, o proxecto volveu publicarse despois de Glitter, outra colaboración con The Kompetition.
O seu debut en solitario, o seu EP Glitter de 6 pistas lanzouse o 23 de marzo de 2018, aínda que orixinalmente estaba programado para o 26 de xaneiro e incluiría 12 pistas. No momento do lanzamento de Glitter, os medios de comunicación notaron que o seu contido lírico concentrábase nos seus problemas de autoestima, uso de drogas e sexualidade. Shake describiu a Glitter como "estar nun lugar escuro e atoparte a ti mesmo e resolvelo. Trátase de estar no máis baixo dos máis baixos do tipo de merda". Pouco antes do lanzamento de Glitter, Shake actuou no festival de música SXSW.
Shake lanzou o seu primeiro álbum Modus Vivendi, o 17 de xaneiro de 2020. En maio, Shake apareceu en "Santeria", unha pista do álbum Daytona de Pusha T. Shake tamén participou como vocalistas en "Ghost Town" e "Violent Crimes" do álbum Ye de Kanye West.
En agosto, Shake apareceu en "Use Me", unha pista do álbum autotitulado de PVRIS.