cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosendo de Celanova
Líder político
Ordoño III, tal como consta no Tombo de Celanova, confioulle o goberno do territorio da actual Galicia de sorte que todos concorran alí a obedecervos nas cousas do noso servizo e canto dispoñades o cumpran sen escusa ningunha. Mediou nas loitas entre os reis Ordoño IV e Sancho I, ámbolos dous coroados en Santiago de Compostela. Cando Ordoño IV depón o bispo de Mondoñedo Arias I, Rosendo volveu a esa sé nun segundo pontificado (955-958). Durante o segundo reinado de Sancho I, o bispo de Iria-Santiago de Compostela, Sisnando, cae en desgraza. O Cronicón Iriense e a Historia Compostelá sosteñen que a diocese foi ocupada entón por Rosendo. Os reis galaico-leoneses confiáronlle o goberno dunha terra axitada pola rebelión e a conspiración da nobreza contra a figura monárquica e entre as familias nobres de Menéndez e Odoario.
Sendo Ramiro III un meniño, Rosendo protexeu os territorios galegos contra a invasión dos normandos de Gunderedo (968). No ano 943 dálle a liberdade á súa escrava Muzalla, que fora ama de leite súa. En 969 asiste a un concilio no que subscribe a fundación do mosteiro de Lourenzá polo Conde Santo, no 974 confirma un privilexio de Ramiro III á Igrexa de Astorga e, nese mesmo ano, é o presidente e primeiro asinante das actas dun concilio en León ao que o acompañou o abade de Antealtares Pedro de Mezonzo e no que se decide a supresión do bispado de Simancas.
Finalmente, retirouse de xeito definitivo a Celanova onde segundo o cronista Ordoño se caracterizou pola defensa dos desvalidos, a súa dozura, misericordia e amor entrañables. Alí encontrou a morte no ano 977, tras ditar o seu denominado "testamento monástico" datado a 17 de xaneiro.
Veneración
San Rosendo recibe veneración como santo na Igrexa católica, logo da súa canonización polo papa Celestino III en 1195. A súa festividade celébrase o 1 de marzo.
Corre a lenda de que San Rosendo, sendo aínda un simple frade, decidiu facer penitencia e colocouse un cilicio, mandou tirar a chave ó Eume e prometeu non quitarse tal trebello ata que aparecera a chave. Tempo despois, uns pescadores pediron aloxamento no convento e ofreceron uns salmóns ós frades. E ó abrir o seu salmón, Rosendo atopou a chave do seu cilicio.
Legado
miniatura|dereita|225px|Capela prerrománica de San Miguel, único elemento arquitectónico conservado da fábrica orixinal do mosteiro de Celanova fundado por San Rosendo.
O mosteiro de Celanova quedou como dono do antigo territorio que hoxe comprende os concellos da Bola, A Merca, A Arnoia, Barbadás, Cartelle, Celanova, Cortegada, Gomesende, Padrenda, Pontedeva, Quintela de Leirado e Rairiz de Veiga, desde o século X ata o XIX, mantendo foros e estendéndose fronte a outros señores feudais e outros mosteiros (mosteiro feminino de Ramirás e Santa Comba) tendo conflitos con eles (preito de 20 anos cos veciños de Refoxos pola suba dos foros e conflito co conde amarante pola barca de Filgueira). Asemade, ergueu priorados para controlar as súas posesións dándolle un pulo á agricultura na zona (obras de canalización e de crédito agrícola no 1020).
Actualmente o mosteiro de Celanova amosa unha obra propia do estilo Barroco e da construción orixinal só fica a capela prerrománica, lápida dun bispo do s. XI e o testemuño dun frade acerca das celas "de teito vermello e a torre de defensa do mosteiro"
No Museo Catedralicio da catedral de Ourense custodiase o coñecido como o "Tesouro de San Rosendo". Entre as pezas que o compoñen destaca o chamado Báculo de San Rosendo e un anel coa figura do deus Xúpiter tallada na pedra que talvez usou el. O tesouro inclúe tamén o Xadrez de San Rosendo, oito pezas (torre, bispo, cabalo e cinco peóns) labradas en seixo, que se contan entre as máis antigas conservadas en Europa.
Logo da súa morte, Rosendo (Rudesindus) mantivo a súa importancia. Ao pouco de finar comezou espontaneamente un culto popular á súa figura que deu en ser recoñecido polo propio Vaticano, douscentos anos máis tarde o monxe Ordoño de Celanova escribiu a Vita Rudesindi (Vida de Rosendo). Deste xeito, foi canonizado no século XII. Seguramente a nivel popular xa había crenzas nos seus milagres e culto ás súas reliquias. A santificación contribuíu a pregoar a sona de Rosendo. A súa memoria incrementou e deulle moito prestixio a Celanova, xa que parte significativa dos tesouros das igrexas era posuír os restos de santos. A cabeza do santo foi para Roma completa. A existencia dunha fundación asistencial que leva o seu nome ou o xeito en que se lembra a súa figura ou se lle pon o seu nome a nenos despois de mil cen anos son boas mostras de como o legado do santo continúa vivo.
Enxeñaría física
A enxeñaría física é a rama da enxeñaría que procura asimilar e adaptar tecnoloxías novas e existentes a procesos industriais. Está orientada a xerar, a través da investigación aplicada, o desenvolvemento de tecnoloxías alternativas para usos industriais, mediante a formulación teórica abstracta dos fenómenos físicos que involucran un proxecto.
Esta enxeñaría estuda todos os fenómenos naturais, pero á súa vez procura levar á práctica, de xeito dinámico, todos os seus conceptos teóricos e experimentais. Unha característica fundamental do enxeñeiro físico é a súa capacidade de deseño, disciplina e innovación, o que lle permite dispor dos seus coñecementos fisicomatemáticos en proxectos que involucran ramas diversas da física clásica e moderna, adaptándoas a fins prácticos, o que lle outorga unha vantaxe sobre as demais enxeñarías nas que o enxeñeiro adquire unha certa especialización. miniatura|Obras de enxeñaría con propósitos físicos. Detector de muóns, experimento do [[Gran colisor de hadróns|LHC.]] O enxeñeiro físico está preparado para traballar á fronte do desenvolvemento tecnolóxico. Esta especialidade, en xeral, pode caracterizarse polas aplicacións de procedementos físicos multidisciplinares e adoito especializados a problemas técnicos da máis variada índole. Como conclusión, o enxeñeiro físico xoga un papel fundamental no avance tecnolóxico.
Historia
A enxeñaría física apareceu por primeira vez en 1924 nos Estados Unidos como parte do Plan de Richard, que procuraba fortalecer as áreas científicas necesarias en todas as ramas da enxeñaría. Hoxe en día, o programa ofrécese tamén noutros países, tales como Canadá, Inglaterra, Portugal, Rusia, Xapón, Bélxica, Brasil, Suecia, España, Colombia, México, Cuba, Perú e Chile.
Formación
A enxeñaría e a tecnoloxía son de vital importancia para a consecución da redución da pobreza. O enxeñeiro debe ser o autor da construción de capacidades de innovación e desenvolvemento tecnolóxico que o conduza a desenvolver permanentemente novos produtos, procesos e servizos para suplir as necesidades que o mercado demanda. Nos procesos de innovación participan diversos actores; o sector empresarial debe ser protagonista directo na actividade innovadora, pero tamén é importante o papel do sector universitario, xa que a través da cooperación entre a universidade e a empresa é como se revaloriza a interacción entre a ciencia, a tecnoloxía e a produción.
Algunhas aplicacións na industria
miniatura|240x240px| Tren de levitación magnética [[Tren de levitación magnética|Maglev, que une o centro de Xangai co aeroporto.]] Para a transmisión de enerxía pódense deseñar cables fabricados con materiais supercondutores que poden ter unha corrente eléctrica maior que os cables convencionais cun mínimo de perda.
Nalgúns países desenvolvéronse trens de levitación magnética. Estes trens son rápidos e cómodos comparados cos actuais sistemas de transporte de masas, e alcanzan velocidades moi altas, malia ser moi elevado, hoxe en día, o custo enerxético.
Enxeñeiros enfocados cara á área biolóxica poden utilizar as técnicas físicas para descifraren a estrutura das proteínas, información moi importante para entender os procesos biolóxicos e desenvolver novos medicamentos que permitirán tratar algunhas doenzas.
O estudo da turbulencia é un factor dominante que determina o funcionamento de todos os sistemas de fluídos de longos oleodutos, de sistemas de inxección de carburantes e dos modelos para a predición do tempo global. As melloras terán rendibilidade na redución de perdas de enerxía en transporte e na mellora da eficiencia de motores, así como no afondamento na comprensión do comportamento global do clima.
Ámbito laboral
miniatura|Estudante de enxeñaría física estudando un láser de colorante. Algunhas das áreas nas que se pode inserir un enxeñeiro físico son:
Universidades
miniatura|240x240px| Laboratorio de [[física da Universidade de Santiago de Chile.]] A enxeñaría física pódese estudar nos niveis de pregrao, grao e mestrado. A seguir, amósase unha listaxe coas institucións universitarias que ofrecen esta carreira.
Miliarense
miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso dun miliarense procedente do tesouro de Hoard. As iniciais TRPS no exergo indican o obradoiro monetario xermano de Tréveris]]
O miliarense (forma neutra do lat. miliarensis, "relativo a mil") foi unha moeda romana de prata de módulo mediano, aparecida en tempos do Imperio, a principios do século IV d. C., a partir da reforma monetaria de Constantino o Grande (306-337).
O miliarense cuñouse fundamentalmente durante o período de Constantino e, máis esporádicamente, ata finais do século IV.
Descrición
miniatura|esquerda|Miliarense a nome de [[Flavio Honorio|Honorio]] As características morfolóxicas dos miliarenses foron moi cambiantes co tempo, aínda que xeralmente o seu peso estivo entre os 3,8 e 6 os gramos, cun diámetro de entre 23 e 24 milímetros. Con todo, no momento da súa creación o seu peso teórico estableceuse en 1/72 da libra romana (4,5 gramos), o mesmo có do sólido, tamén instituído na reforma monetaria de Constantino de 324.
A súa denominación provén da súa correspondencia co valor dunha milésima parte da libra de ouro.
No ámbito numismático fálase adoito de dúas clases de miliarense: o lixeiro e o pesado. O seu valor en relación á moeda de ouro, o sólido, era de 14 miliarenses pesados ou 18 lixeiros por cada sólido.
No Imperio Bizantino reintroduciuse posterioemente unha variante desta moeda, entre os séculos VIII e XI, coñecida habitualmente pola súa designación grega de miliaresion (μιλιαρήσιον).
Ritual de lo Habitual
Ritual de lo Habitual é o segundo álbum totalmente de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Jane's Addiction, editado o 21 de agosto de 1990 a través do selo Warner Bros. Records. Foi co-producido por Dave Jerden, e trátase do último disco antes da súa primeira separación no ano 1991. De Ritual de lo habitual sacáronse os sinxelos "Been Caught Stealing" e "Stop!".
A Seara, Veiga, A Bola
A Seara é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Cemento
O cemento pode referirse a:
Infante, infanta
miniatura|dereita|260px|Coroa de Infante
Infante é un título de nobreza, situado por debaixo do de príncipe. Este título recíbeno todos os fillos lexítimos do rei ou a raíña de Portugal e España (e doutras monarquías peninsulares como Aragón, León ou Navarra), que non son herdeiros da coroa. O feminino de infante é infanta.
Etimoloxía
O termo infante deriva do latín infans, infantis, 'o que non fala'. Esta palabra está composta polo prefixo in-, de negación, e polo participio presente do verbo fāri, 'falar'. Así empezou a referirse aos nenos pequenos cando aínda non aprenderan a falar.
Monarquías peninsulares
Nas monarquías da Península Ibérica o herdeiro da coroa é o único fillo do rei, ou a raíña, que recibe o título de príncipe, sendo en España (e antes, no Reino de Castela), o príncipe de Asturias; en Portugal, o príncipe real de Portugal, salvo o herdeiro presunto que recibe o título de príncipe da Beira; en Aragón, o príncipe de Xirona e en Navarra, o príncipe de Viana).
En España e Portugal, tamén reciben o nome de infante os parentes do rei que por graza real obteñen o título de infante ou infanta. Por exemplo, este título foille concedido a Carlos de Borbón-Dúas Sicilias, duque de Calabria, rei titular das Dúas Sicilias (Carlos I) polo seu primo o rei Juan Carlos I. Ou en Portugal, á S. Excª o senhor D. João da Bemposta, fillo de S.A. o infante D. Francisco de Bragança, Duque de Beja e neto lexítimo do rei D. Pedro II.
Tratamento
En España os infantes reciben o tratamento de Súa Alteza Real (S.A.R.), mentres que en Portugal soamente o de Súa Alteza (S.A.).
Un infante portugués e os seus fillos (mais non os dunha infanta), ten asociado o tratamento de senhor e de Dom, se non foren eles mesmos criados como infantes.
En Francia
No caso da coroa de Francia, os fillos menores dos reis eran titulados como Enfants de France (Infantes de Francia) ou Fils de France (Fillos de Francia). Os fillos destes recibían o tratamento de Petits-Fils de France (Netos de Francia), na súa calidade de netos do rei por liña paterna exclusivamente.
Outros usos
En varios países o termo infante é unha denominación legal relativa aos menores de idade que inclúe os nenos de cero a cinco anos.
O substantivo infante, no exército, refírese a un soldado de infantaría.
Real Conservatorio da Haia
miniatura| Real Conservatorio O Real Conservatorio da Haia (en holandés: "Koninklijk Conservatorium Den Haag") é un conservatorio superior de música e danza situado na localidade d'A Haia (Países Baixos) e que é unha das principais institucións musicais do país.
Cursos
O Real Conservatorio ofrece cursos de "Bachelor" (Equivalente a un título superior de música en España) e Masters nas seguintes áreas:
Ambel, Zaragoza
miniatura|dereita|200px|Situación do Campo de Borja en Aragón, comarca na que se localiza Ambel
Ambel é un concello español do oeste da provincia de Zaragoza, situado na comarca do Campo de Borja. A súa poboación era de 334 habitantes en 2004 (INE), e unha densidade de 5,54 hab./km². A distancia da cabeceira municipal á cidade de Zaragoza é de 72 km.
Xeografía
Ao pé do Moncayo, Ambel está situado sobre materiais terciarios da depresión do Ebro. Ocupa unha área superficial de 61,31 km².
Historia
Na Idade Media, Ambel foi sede dunha comendadoría da orde de San Xoán de Xerusalén, incluída na Castellanía de Amposta.
José Soto González
miniatura|250px|Placa da Rúa Alcalde Soto González. José Soto González, nado o 2 de xuño de 1848 na Pobra de Trives e finado na Coruña o 8 de decembro de 1930, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante establecido na Coruña desde 1884, foi alcalde desta cidade en 1893. Era alcalde cando se anunciou o traslado da Capitanía Xeneral de Galicia (establecida na cidade desde 1480) a León e dimitiu o 19 de marzo para liderar a Xunta de Defensa. Volveu ser alcalde en 1899 durante catro meses.
Vida persoal
Casou coa tamén trivesa Luisa Rodríguez Lago.
Âryabhata
Aryabhata ou Âryabhata (आर्यभट en sánscrito, Āryabhaṭa no sistema AITS ) foi un matemático e astrónomo da era clásica India.
Non existe documentación para determinar exactamente a súa data de nacemento. Parece que naceu contra 476 en Ashmaka. Hai evidencias que suxiren unha viaxe a Kusumapura para realizar estudos superiores. Nesta cidade, na que viviu a maior parte da súa vida é a que o seu comentarista Bhaskara I (no ano 629 d.C.) identifica como Pataliputra (actual Patna), na que morre en 550.
Aryabhata foi sen dúbida o máis grande matemático indio. Foi coñecido polos árabes co nome de Aryabha e, na Europa medieval, co de Ardubarius
O primeiro satélite artificial indio e un cráter da Lúa levan o seu nome.
Obra
O libro principal de Aryabhata é Āryabhaṭīya. Outro dos seus libros, o Ārya-Siddhānta ("Siddhānta" era o nome xenérico que se daba ás obras astronómicas da India clásica), non se coñece máis que por traducións e comentarios.
O 'Āryabhaṭīya divídese en catro partes:
Nel presenta as súas teorías astronómicas e matemáticas nas cales a Terra se considera como xirando ao redor do seu eixe e as distancias dos planetas exprésanse en relación á distancia Terra/Sol, nun sistema heliocéntrico. Aryabhata pensa que os planetas xiran ao redor do Sol seguindo órbitas elípticas. Afirma que a luz emitida pola Lúa e os planetas é a do Sol refectida por estes astros. Así mesmo, explica correctamente as eclipses de Sol e de Lúa, cando a crenza india da época pensaba que estes fenómenos eran causados por un demo, Rahu. No mesmo libro, o día considérase desde unha saída do Sol á seguinte, mentres que no seu Ārya-Siddhānta, cóntao desde unha media noite á seguinte. Dá unha duración de 365 días 6 horas 12 minutos e 30 segundos para o ano, un valor lixeiramente maior que o considerado hoxe como correcto (a diferenza é de tan só algúns minutos).
Aryabhata escribe que NaN rotacións da Terra equivalen a NaN órbitas lunares.
Trátase dunha estimación moi precisa dunha relación astronómica fundamental que é quizais a constante astronómica máis antiga calculada con tal exactitude.
Aryabhata dá igualmente unha aproximación precisa de π. No Āryabhaṭīya, escribe:
Noutras palabras,. Como trátase dun resultado notábel, con exactitude de case 10^{-5}.
Rock & Ron
Rock & Ron é o segundo álbum de estudio do grupo musical vasco Ze Esatek!. Foi lanzado ó mercado o 24 de novembro do 2011.
Igrexa de San Pedro de Viveiro
A Igrexa de San Pedro de Viveiro é un templo de culto católico situado na parroquia de San Pedro de Viveiro (concello de Viveiro) na provincia de Lugo. De estilo románico, dende o ano 1974 está considerada coma Ben de Interese Cultural, dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.
Historia
O actual templo data de finais do século XII. Porén, a súa orixe remóntase até o século VI, como o pon de manifesto unha epígrafe situada nun perpiaño exterior no que se fai mención a unha restauración do século X. É a máis antiga da zona. Foi posteriormente ampliada e reformada nos séculos XII e XVII. Ademais do seu interese arquitectónico, no seu interior gárdase unha importante escolma de tallas.
Características
Presenta un estilo románico de gran pureza, fabricada en cantaría e cachotaría de granito, con parte dos seus muros caleados A cuberta é de lousa, a dúas augas. Consta de nave principal e lateral separadas por arcos de medio punto. Salienta a ábsida semicircular. Na fachada, a porta principal arránxase cun arco de medio punto sen enfente ningún, con espadana de dobre corpo e dous vans. Porta lateral románica, tapiada. No beirado salientan os antigos canzorros con diversas formas, especialmente os da ábsida. Existen varias inscricións nos muros exteriores.
No interior atopamos un arco triunfal, bóveda de canón en nave, retablo maior neoclásico e lateral barroco, con tallas de interese e varias pezas antigas.
San'yōonoda
O concello de San'yōonoda limita cos concellos de Shimonoseki, de Mine e de Ube.
Historia
A cidade de San'yōonoda foi fundada pola fusión do concello de cidade de Onoda e o concello de vila de San'yō do distrito de Asa no ano 2005.
Fondomar, Árbol, Vilalba
Fondomar é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Cristina Scabbia
Cristina Adriana Chiara Scabbia, nada o 6 de xuño de 1972 en Milán, é unha cantante e compositora italiana, coñecida por ser unha dos dous vocalistas do grupo italiano de gothic metal Lacuna Coil. Scabbia participout tamén nun tema de Megadeth, "À Tout le Monde (Set Me Free)", así como no álbum The Theory of Everything do proxecto de Arjen Anthony Lucassen Ayreon, e como artista invitada no tema de Apocalyptica "S.O.S. (Anything But Love)" e nunha versión do tema de Alter Bridge "Watch Over You". Scabbia mantén unha relación co guitarrista de Slipknot Jim Root dende o 2004
Lacuna Coil
No 1991 Scabbia comezou a súa carreira profesional como músico de xira para varios grupos como vocalista de coros. Ese mesmo ano coñeceu ó vocalista Andrea Ferro e o baixista Marco Coti Zelati nun club de Milán, comezando un grupo con eles. Naquel entón o grupo chamouse Ethereal, e Scabbia comezou como vocalista de gravación para os coros da súa demo, pero o grupo considerou que o conxunto de voces masculina e feminina soaba ben polo que pasou a ser un membro permanente do grupo. En maio de 1996 gravaron unha demo de dous temas, firmando un contrato con Century Media e cambiando o seu nome a Lacuna Coil xa que xa existía un grupo greo co mesmo nome de Ethereal. Nese ano comezaron a realizar varios concertos xa coa súa formación completa, e publicaron o seu primeiro álbum de estudio no ano 1997.
Micrurus lemniscatus
Subespecies
Distínguense as seguintes subespecies:
Enrique Fernández Herce
Enrique Fernández Herce, Marqués de Loureda, finado na Coruña o 18 de xuño de 1937, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Enrique Fernández Alsina. Foi alcalde da Coruña do 1 de xaneiro de 1894 ao 14 de novembro dese ano, cando presentou a súa renuncia. Foi deputado provincial. Foi secretario do Consello de Administración da Electra Industrial Coruñesa.
Mosca
Mosca é o nome común dun extenso grupo de especies de insectos pertencentes á orde dos dípteros (Diptera). Foron clasificadas unhas 120.000 especies de moscas, e algúns científicos estiman que hai un millón de especies vivas hoxe en día. Así pois, unha de cada dez especies animais recoñecidas pola ciencia é unha mosca, e existen máis especies distintas de moscas que de vertebrados.
As moscas posúen un corpo con cabeza, tórax e abdome; o primeiro par de ás están completamente formadas e o segundo par está transformado nuns apéndices chamados hapterios que lle serven para o equilibro no voo; ollos compostos por centos de facetas sensibles á luz individualmente, e pezas bucais adaptadas para succionar, lamber ou perforar. Ningunha mosca é quen de morder ou mastigar, pero moitas especies pican e succionan sangue. O seu ciclo de vida é holometábolo, isto é, que pasa por varias fases morfolóxicas, que no caso da mosca son catro: o ovo, a larva, a ninfa, e o adulto. Algunhas especies completan este ciclo nuns poucos días e outras nun ou dous meses.
As moscas forman parte de case todos os ecosistemas, en todos os hábitats terrestres. As consecuencias da súa presenza para a sociedade humana son de importancia porque xunto cos mosquitos, e só despois do propio ser humano e os microorganismos patóxenos, as moscas son os seres vivos que causan máis dano e morte na especie humana. Son axentes de transmisión dunha gran cantidade de enfermidades, incluíndo cólera, dengue, disentería, febre amarela, malaria, salmonelose e febre tifoide; e causan perdas significativas na produción de froitas e outros vexetais.
As moscas son tamén organismos moi importantes na reciclaxe dos refugallos de orixe animal e vexetal, un proceso esencial para a permanencia da vida na terra. Son tamén necesarias como alimento de paxaros, ras e outros réptiles, morcegos, arañas, e insectos varios. Moitas moscas participan tamén na polinización das plantas.
Polideuco (lúa)
Polideuco (ou en grego Πολυδεύκης) pequena lúa de Saturno que é co-orbital con Dione e está situada no punto de Langrage de cola (retagarda) de Dione (L5). O seu diámetro está estimado en 3,5 km.
Das catro lúas troianas do sistema de satélites de Saturno, Polideuco é a que está máis afastada do seu punto de Langrage. A libración desta lúa lévaa a estar afastada do punto L5 31,4° na dirección contraria a Dione, e 26,1° en dirección cara Dione nun período de 790,931 días (en comparación con L5 que está 60° por detrás de Dione). A libración desta lúa é unha clara evidencia da simetría neste tipo de órbitas entre o afastamento e achegamento da lúa a Dione. No curso dun ciclo, o radio orbital de Polydeuco varía ± 7660 kms respecto do de Dione.
O nome de Polideuco foi aprobado polo Grupo de Traballo no Sistema de Nomenclatura Planetaria da UAI o 21 de xaneiro do 2005. Na mitoloxía grega, Polideuco ou Póllux, era o irmán xemelgo de Castor, fillo de Zeus e Leda.
Signo de fin de artigo
No Unicode, represéntase polo carácter, que ten variantes gráficas. Pode ser un rectángulo ou un cadrado baleiro ou enchido.
Ás veces chámase 'halmos' polo matemático Paul Halmos, que foi o primeiro que o usou nun contexto matemático. Tivo a idea de empregalo tras velo usado para indicar o final dos artigos en revistas. Nas súas memorias I Want to Be a Mathematician, escribiu:
Diclorodifenildicloroetileno
O diclorodifenildicloroetileno (DDE) é un composto químico formado a partir do DDT pola perda dun cloruro de hidróxeno (deshidrohaloxenación), e é un dos produtos de degradación do DDT máis comúns. Debido á alta frecuencia do uso do DDT na sociedade e na agricultura a mediados do século XX, o DDT e o DDE aínda se poden atopar moi frecuentemente en mostras de tecidos animais, malia a prohibición actual destes produtos. O DDE é especialmente perigoso porque é liposoluble igual que outros organoclorados, polo que raramente é excretado do corpo e as súas concentracións tenden a incrementarse ao longo da vida (bioacumulación). A maior excepción a isto é a excreción de DDE polo leite, o que fai chegar unha porción substancial do DDE da nai á cría ou meniño. Ademais da súa acumulación nun organismo ao longo da súa vida, a estabilidade deste composto fai que se bioacumule no ambiente e cadea trófica e isto amplifica os seus efectos negativos.
Síntese
O DDE xérase pola deshidrohaloxenación do DDT. A perda de HCl no DDT orixina a formación dun dobre enlace nos átomos de carbono centrais (previamente cuaternarios). miniatura|upright=1.5|none|Degradación do DDT para formar DDE por eliminación de HCl.
Toxicidade
Mediuse a toxicidade do DDE en ratas, e atopouse que neses animais é tóxico a 79,6 mg/kg. O DDE e a súa molécula parental o DDT, son tóxicos reprodutivos para certas especies de aves. Por exemplo, é unha das maiores razóns do declive que experimentou a aguia de cabeza branca (Haliaeetus leucocephalus), o pelicano pardo (Pelecanus occidentalis) o falcón peregrino (Falco peregrinus), e a aguia peixeira (Pandion haliaetus). Estes compostos causan o adelgazamento da casca dos ovos nas especies susceptibles, o que causa que as aves faciilmente rompan os ovos cando os están incubando. As aves de presa, aves acuáticas, e paxaros cantores son máis susceptibles a este adelgazamento das cascas que as galiñas e outros galiformes, e neste efecto o DDE parece ser máis potente que o DDT.
Mecanismo
O mecanismo biolóxico causante do adelgazamento da casca dos ovos non se coñece por completo, pero crese que o p,p'-DDE altera a capacidade da glándula da casca de excretar carbonato de calcio no ovo en desenvolvemento. Poden entrar en funcionamento varios mecanismos, ou poden operar diferentes mecanismos en distintas especies. Algúns estudos indicaron que aínda que os niveis de DDE caeron drasticamente no medio ambiente desde a prohibición do uso deste composto, a casca dos ovos permaneceu entre un 10 e un 12 % máis delgada que antes de empezar a usarse o DDT.
Algúns estudos indicaron inicialmente que o DDE é un perturbador endócrino e contribúe ao cancro de mama, pero estudos máis recentes proporcionaron fortes evidencias de que non hai relación entre a exposición ao DDE e o cancro de mama. O que está máis claro é que o DDE é un antagonista feble do receptor de andróxenos e pode producir anormalidades no tracto xenital masculino.
Estudos feitos en animais indicaron que os pesticidas organoclorados, como o DDE, son neurotóxicos, causan estrés oxidativo, e danan o sistema dopaminérxico do cerebro.
Nina Hagen
Catharina "Nina" Hagen, nada en Friedrichshain, Berlín Leste, o 11 de marzo de 1955, é unha cantante e actriz alemá, famosa pola súa mestura de estilo punk e canto operístico.
Traxectoria
Filla de Hans Hagen, un guionista de orixe xudía, e de Eva-Maria Hagen, actriz e cantante, naceu en Berlín Leste cando a cidade e a actual Alemaña estaban divididas en dous estados.
Os seus pais divorciáronse cando ela tiña cinco anos. En 1965 ela e máis a súa nai mudáronse a unha vivenda de Friedrichstraße, onde coñeceron a Wolf Biermann, cantautor e artista, residente no mesmo edificio. Eva-María Hagen e Wolf Biermann comezaron unha relación que duraría sete anos, exercendo este último de figura paterna para Nina Hagen. Biermann fora acusado varias veces de contrarrevolucionario na entón República Democrática Alemá, por realizar críticas e burlas contra o réxime.
Nina aprendeu ballet de moi nova e demostrou unha sorprendente aptitude para o canto, sendo considerada unha nena prodixio polas súas interpretacións de ópera. Deixou o colexio cando cursaba o décimo curso e uniuse á banda de versións Fritzens Dampferband.
Década dos 70
esquerda|miniatura|341x341px|Nina Hagen en concerto o ano [[2003.]] Nina Hagen foi membro da banda Automobil, a cal tivo unha boa aceptación na República Democrática Alemá. Dese tempo é a canción Du hast den Farbfilm vergessen un éxito de vendas que apareceu na televisión da Alemaña do Leste e recentemente foi escollida por Angela Merkel para ser tocada na súa despedida. En 1976 Wolf Biermann, de coñecidas opinións contrarias ao goberno da RDA, foi convidado a presentarse nun espectáculo televisado alén do pano de aceiro. Biermann viaxou á RFA e executou a súa presentación televisiva. Cando as autoridades da RDA se negaron a permitirlle traspasar de volta a fronteira, a súa esposa, Eva-Maria Hagen protestou publicamente por este impedimento. Nina Hagen, xa convertida en estrela musical xuvenil, uniuse á protesta da súa nai e advertiu que seguiría os pasos do seu padrasto no musical e no político, pero dentro da RDA. Ante esta situación, as autoridades xermano-orientais outorgaron o permiso de saída a toda a familia Biermann-Hagen, pero sen opción de retorno.
En 1977 Nina Hagen formou na RFA a banda The Nina Hagen Band coa que un ano despois gravaría o disco homónimo que inclúe temas como "TV-Glotzer (White Punks On Dope)" (unha versión de The Tubes) e "Auf'm Bahnhof Zoo".
Máis tarde, durante unha xira europea, Hagen decidiu deixar a banda, aínda que seguiría cumprindo co contrato ao gravar un segundo álbum en 1979. Unbehagen (que en galego significa «incomodidade» ou «inquietude») foi producido con gravacións que a banda fixera en Berlín e coas partes vocais que Nina gravara en California. Este incluíu o tema "African Reggae" e "Lucky Number", unha versión de Lene Lovich.
Mentres tanto, coma personaxe pública, Nina Hagen foi chamando a atención dos medios. Protagonizou un escándalo durante a súa aparición nun talk show austríaco chamado Club 2, onde ilustrou (de xeito explícito, pero vestida) diferentes posturas de masturbación feminina e mantivo un intenso debate cos outros convidados, en particular con xornalista e escritor Humbert Fink.
Anos 80
En 1983 gravou o álbum Angstlos e fixo un pequeno tour europeo. Daquela as aparicións públicas de Nina Hagen facíanse estrañas e era frecuente que nas súas discusións incluísen temas relacionados con Deus, os extraterrestres e coa súa postura social e política. Tamén se declaraba defensora dos dereitos dos animais.
Do álbum Angstlos publicouse unha versión en inglés chamada Fearless (en galego: «Intrépido») que xerou dous dos máximos hits que se escoitaron nas discotecas norteamericanas: "Zarah" (unha versión da canción "Ich weiss, é wird einmal ein Wunder geschehen" de Zarah Leander) e o éxito de opéra/punk/disco, "New York, New York" (que chegou ao top 9 no Billboard). Esta canción é diametralmente oposta ao clásico do mesmo título cantado por Frank Sinatra e Liza Minnelli, e posiblemente por evitar confusións é citada por algunhas fontes como "New York, N.Y.". A cantante era tan célebre nesta época, que en 1985 participou no famoso concerto colectivo Rock in Rio.
Tamén en 1985 a estrela alemá lanzou Nina Hagen In Ekstasy; este álbum non tivo o éxito do anterior aínda que xerou algúns hits como "Universal Radio" e a versión punk de "My Way" (tema popularizado por Frank Sinatra). Dous anos despois, como celebración polos seus 18 anos no punk, gravou Punk Wedding EP. Realizou un novo álbum en 1989 ao que chamou simplemente Nina Hagen, que foi acompañado por outro tour europeo.
Anos 90
Nina Hagen múdouse a París coa súa filla Cosma Shiva, onde viviu toda a década. En 1991, cun novo disco chamado Street, comezou unha nova xira polo vello continente. Un ano despois conduciu un programa televisivo na cadea alemá RTL plus. En 1993 realizou Revolution Ballroom e dous anos máis tarde, integramente en alemán, Freud Euch, gravado en inglés como Beehappy en 1996. Este mesmo ano, Hagen colaborou co produtor de música electrónica Christopher Franke na canción da película ''Tenchi Muyo! in Love'', titulada "Alchemy of Love". Durante esta etapa Hagen mantivo a súa personalidade chocante con vestimentas e coreografías infrecuentes;. Un exemplo foi súa aparición en 1994 interpretando "New York New York" nun programa musical dunha cadea televisiva privada española, cunha blusa de tul que deixaba á vista o seu peito.
En 1998 Hagen conduciu un show semanal de ciencia ficción para a canle British Sci-Fi, e realizou unha nova xira por Alemaña. Ao ano seguinte gravou o álbum Namah Shivay, que foi distribuído exclusivamente en Internet. Ademais cantou "Witness" no álbum Adeus da banda de rock industrial KMFDM.
En 1999 gravou xunto ao Ensemble Modern, Max Raabe e baixo a dirección de HK Gruber, unha aclamada nova versión da Ópera dos Tres Reás (Die Dreigroschenoper), ópera de Bertolt Brecht e Kurt Weill, na cal interpretou o papel de Mrs. Peachum.
Década de 2000
No 2000, o seu tema "Schön ist die Welt" foi a canción oficial da Expo 2000. "Der Wind hat mir ein Lied erzählt", outra versión de Zarah Leander, converteríase no seu novo éxito ese mesmo ano. En febreiro de 2001 lanzou o álbum The Return of the Mother, acompañado por unha nova xira no seu país natal. Para este álbum Hagen, que apoia o negacionismo do VIH/SIDA, escribiu a canción "Handgrenade" on the álbum Return of the Mother f para Christine Maggiore. Este mesmo ano colaborou con Rosenstolz e Marc Almond no single "Total eclipse/Die schwarze Witwe " que chegou a nñumero 22 nas listas de éxitos de Alemaña.
Ademais, colaborou con outras bandas como OOMPH! no tema "Fieber". Tamén interptetrou temas doutras bandas, como, unha versión da canción "Seemann" da banda alemá Rammstein que realizou con Apocalyptica.
Seguíronlle o LP Big Band Explosion (2003), que inclúe diversas versións co seu home, Lucas Alexander, e Heiß, unha compilación de grandes éxitos. O seguinte foi Journey to the Snow Queen, semellante a un audiolibro no que le o conto A raíña das neves co Crebanoces de Tchaikovsky's de fondo.
Aparicións en televisión e cine
Nina non foi só cantante, tamén apareceu no cine e nun episiodio da serie televisiva "ABC der Liebe", no ano 1979.
Seguiu aparecendo en televisión ao longo da súa carreira, con máis de 15 aparicións até o momento, incluída a súa performance na película 7 Zwerge no ano 2006. Nos anos posteriores tamén realizou performances como a voz dalgúns personaxes en películas de animación. Hagen deu voz á personaxe de Sally na dobraxe ao alemán de The Nightmare Before Christmas, película de Tim Burton.
Como actriz saíu nun polémico anuncio de protesta do PETA en 2009 xunto con Pamela Anderson, en contra do uso das peles animais en xeral, e nos avións en particular.
En outubro de 2007 Nina Hagen protagonizou outro polémico incidente no programa Menschen bei Maischberger. Neste programa que tiña como tema "OVNIS, anxos, alieníxenas, non estamos sós?, Hagen empatizou coas persoas abducidas por aliens, falou dunha "influencia satánica " no mundo e entrou nunha intensa discusión co físico e xornalista científico Joachim Bublath.
Vida persoal
Ten unha filla, nada en 1981, Cosma Shiva, produto da relación co guitarrista holandés Ferdinand Karmelk, morto en 1988.
Burt Lancaster
Burton Stephen "Burt" Lancaster, nado en Nova York o 2 de novembro de 1913, finado nos Ánxeles o 20 de outubro de 1994, foi un actor clásico do cinema estadounidense.
Ligazóns externas
Ficha en IBDb (Internet Broadway Database)
Serifos
Serifos (Σέριφος, Seriphus, tamén Seriphos; antigamente Serpho ou Serphanto) é unha illa e municipio grego no mar Exeo, que se atopa no oeste das Cícladas, ao sur de Kythnos e o noroeste de Sifnos. É parte da unidade rexional de Milos. A superficie é de 75´207 km² e a poboación era 1.420 habitantes no censo de 2011. Atópase a uns 170 km ESE do Pireo.
Na mitoloxía grega, Serifos é onde chegaron Dánae e o seu pequeno fillo Perseo logo de que o seu pai Acrisio, en resposta a un oráculo que o advertía que o seu propio neto mataríao, deixounos á deriva no mar nun cofre de madeira. Cando Perseo volveu a Serifos coa cabeza da Gorgona Medusa, converteu a Polidectes, o rei de Serifos, e aos seus criados en pedra, como castigo polo intento do rei de casar coa súa nai pola forza.
Na antigüidade a illa era proverbial polo presunto mutismo das súas ras.
Historia
A cidade moderna está na costa leste, próxima á antiga e chegou a ter máis de 2.000 habitantes. Da cidade antiga quedan algúns restos.
Os mineiros, folga de 1916 En 1916 os mineiros fixeron folga e o estado grego a petición do propietario (a familia alemá Groman) envióu á garda nacional. Os soldados dispararon aos mineiros e mataron a catro, pero o resto e as súas mulleres atacaronos e mataron a todos e proclamaron a República soviética. Unhas semanas despois forzas militares gregas recuperaron o control, pero os mineiros obtiveron mellores condicións laborais e a xornada de 8 horas.
Fontela, Árbol, Vilalba
Fontela é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 24 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 11 eran homes e 13 eran mulleres.
Tourille, Veiga, A Bola
Tourille é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Metaplasmo
Denomínase xenericamente metaplasmo ao que a gramática tradicional denominaba figuras de dicción: "Cada unha das varias alteracións que experimentan os vocábulos na súa estrutura habitual, ben por aumento (prótese, epéntese, paragoxe), ben por supresión (aférese, síncope, apócope, elisión), ben por transposición de letras (metátese), ben por amálgama de dúas delas (contracción, sinérese, haploloxía, sandhi, falso sandhi)" (DRAE). O metaplasmo tiña lugar na lingua poética; se ocorría na lingua corrente, denominábase barbarismo.
Nunha segunda acepción, denomínase metaplasmo ao cambio de xénero e así hai metaplasmo, por exemplo: Máis concretamente, adóitase denominar tamén coa palabra metaplasmo ao distinto xénero dunha palabra en singular e en plural (latín locus, masculino; loca, neutro).
Cirurxía torácica
thumb|150px| Intervención cirúrxica do [[tórax.]] A cirurxía torácica é unha especialidade da medicina conforme a Lei de especialidades médicas do ano 1977. Está incluída dentro do grupo das especialidades cirúrxicas. Abrangue o estudo e tratamento cirúrxico das doenzas que afectan ao tórax.
En España é unha das 47 especialidades médicas recoñecidas. Para cursala cómpre estar en posesión do título de Graduado ou Licenciado en Medicina, e posteriormente aprobar o exame MIR. A especialidade ten unha duración de 5 anos.
At Action Park
At Action Park é o álbum de estrea da banda estadounidense de noise rock Shellac, editado o 24 de outubro de 1994 a través do selo Touch and Go Records. Ao contrario do que a xente pensa, o título nada ten que ver co famoso parque de Nova Jersey Action Park. O batería Todd Trainer dixo que puxeran o nome dun parque ficticio porque lles soaba ben.
Ryan Hoover
Ryan Hoover, nado en Peoria (Illinois) o 4 de abril de 1974, é un xogador de baloncesto estadounidense.
Traxectoria
O seu equipo actual é o Teramo Basket italiano.
Unión Musical de Valladares
A Unión Musical de Valladares é unha banda de música da parroquia de Valadares (Vigo).
Historia
Foi fundada en 1902 por un grupo de 16 afeccionados, que pouco a pouco a foron impulsando e renovando, non deixando que en ningún momento desaparecera.
A súa actividade socio-cultural xira en torno ó Centro Veciñal e Cultural de Valadares, no que están situadas tódalas actividades culturais, deportivas e veciñais da parroquia, sendo a banda musical a máis antiga das asociacións do barrio. A súa actividade principal centrouse sempre na participación en festas e romarías típicas na Comunidade galega durante o verán, o que provocaba problemas como certo abandono durante os invernos ou cambios de director.
A Banda viviu grandes momentos artísticos durante os anos 50, con directores como Hernán Cortés, Don Demetrio, José Pena, Manuel Vázquez, José Oro Val ou Alfonso Méndez, sendo este último o que iniciou un profundo rexuvenecemento nos integrantes. En 1971, aínda baixo a súa dirección, apostouse por un alumno da escola de música para sucedelo na dirección. Este alumno é desde entón o actual director, José Iglesias Ramilo. Desde aquela a banda consolidouse pouco a pouco, crecendo o seu número de integrantes, crecendo o alumnado da escola de música, incluso se chegou a ter en Valadares unha filial do Conservatorio Superior de Música de Vigo.
Actividade
Desde 1976, coa remodelación e construción do novo Centro Cultural de Valadares, a Banda de Música transladou as súas oficinas e local de ensaios ás dependencias do dito centro co que, conservando a súa autonomía, mantén unha estreita relación, colaboración e participación nas actividades culturais de Valadares.
Na actualidade a Escola de Música de Valadares está dirixida e organizada conxuntamente polo Centro Cultural de Valadares e a Unión Musical de Valadares, contando cuns cen alumnos por curso. Centra as súas actuacións en festivais de bandas de Galicia e Portugal e concertos en auditorios de Galicia. Desde hai varios anos participa no Concerto de Nadal, organizado polo Concello de Vigo no teatro-sala de concertos do Teatro García Barbón, actuando en solitario e acompañando (unha sección) ós coros do Real Club Náutico de Vigo e do Centro Cultural de Valadares conxuntamente.
A agrupación conta xa con cinco edicións discográficas en CD e casete, dos que se venderon máis de 20.000 copias.
Premios
A Banda de Música Unión Musical de Valadares ten un extenso palmarés, destacando, entre outros, os seguintes premios:
Cosmódromo
miniatura|300px|Un foguete [[Soiuz nunha plataforma de engalaxe do Cosmódromo de Baikonur.]] Un cosmódromo ou base espacial é un conxunto de instalacións preparadas para o lanzamento, chegada ou asistencia técnica de foguetes ou de naves espaciais. Nos países da antiga URSS estas instalacións eran coñecidas como cosmódromos (do grego κόσμος, kósmos, 'mundo', e δρόμος, drómos, 'pista de carreiras'). Nos países occidentais úsase máis o nome base espacial ou denominacións equivalentes.
Características
As bases espaciais están emprazadas en zonas o suficientemente grandes como para que a explosión dun foguete non poña en perigo as vidas humanas e a integridade doutros foguetes próximos. Por esta razón se seguridade para as persoas, os foguetes lánzanse en dirección a zonas desérticas ou marítimas. Son preferíbeis lugares de lanzamento próximos ao ecuador.
Os foguetes dispáranse cara ao leste; así, aprovéitase ao máximo a velocidade da Terra, e ademais é unha boa posición pera chegar á órbita xeoestacionaria.
A primeira base espacial do mundo foi o Cosmódromo de Baikonur, aínda en funcionamento, e actualmente a máis ocupada, debido principalmente á actividade de asistencia á Estación Espacial Internacional.
É posíbel que nun futuro, co desenvolvemento dos vehículos espaciais supersónicos, as bases de lanzamento teñan longas pistas de en lugar das tradicionais bases de lanzamento verticais para foguetes.
Vincenzo Cerulli
Vincenzo Cerulli, nado en Teramo o 20 de abril de 1859 e finado en Merate o 30 de maio de 1927, foi un astrónomo e matemático italiano propietario dun observatorio privado en Teramo, a cidade onde naceu.
Traxectoria
Cerulli completou os seus estudos no Liceo Ginnasio de Teramo. Posteriormente matriculouse na Universidade de Roma, graduándose en física no ano 1881. Logo viaxou a Alemaña por un período de tempo para especializarse.
Cerulli foi un dos compiladores dun catálogo de estrelas xunto Elías Millosevich. Foi autor de numerosas observacións realizadas ao planeta Marte, así como un dos primeiros seguidores da teoría de que as famosas canles de Marte, observados por Giovanni Schiaparelli, non eran reais senón meras ilusións ópticas. O 2 de outubro de 1910 descubriu o enorme asteroide 704 Interamnia, de 350 km de diámetro.
Cerulli faleceu o 30 de maio de 1927 na pequena localidade de Merate (Lombardía). Anos máis tarde, en 1973, a Unión Astronómica Internacional acordou poñer o seu apelido a un cráter do planeta marciano, chamado Cerulli.
Walden Two
Walden Two é unha obra de ciencia ficción creada por Burrhus Frederic Skinner en 1948. Nela Skinner comenta as ideas sobre o condutismo e a súa enxeñería da conduta.
Rue McClanahan
Rue McClanahan, nada o 21 de febreiro de 1934 en Healdton (Oklahoma) e finada o 3 de xuño de 2010 en Nova York, foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
O papel que lle deu fama mundial foi o de Blanche Devereaux na serie de televisión The Golden Girls (en España Las chicas de oro). Xunto con ela protagonizaban a serie as actrices Beatrice Arthur (Dorothy Zbornak), Betty White (Rose Nylund) e Estelle Getty (Sophia Petrillo).
Walden Two
Esta sociedade ficticia caracterízase pola súa forte reiteración do aspecto máis social dos humanos, o papel dos instintos e todo o que foi herdado da natureza. Interesase en mellorar a capacidade de convivencia mediante a redución dos instintos pero Skinner non intenta acabar coa diferenza senón coa desigualdade.