cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gregorio Marañón
Obras
Ademais de numerosos artigos, monografías científicas (máis de 500) e prólogos de libros (chegou a redactar 220), escribiu os seguintes libros:
Torre de la Rosaleda
A Torre de La Rosaleda é un rañaceos da cidade de Ponferrada. Con 119 metros de altura é o edificio máis alto de Castela e León. Atópase no barrio de La Rosaleda desa mesma cidade, preto do Estadio El Toralín. A torre coroa un bulevar que ten 80 m de ancho e 700 m de longo con edificios de 12 alturas a ambos os dous lados.
Deseñado polo arquitecto Juan Francisco Álvarez Quiros, foi construído entre 2006 e 2009 polo grupo leonés Grupo Begar e consta de 30 andares. Ata entón o edificio máis alto da comunidade autónoma era o Edificio Duque de Lerma de Valladolid, de 88 metros de altura.
En 2008 o rañaceos recibiu nos European Property Awards, o premio ao edificio mellor desenvolvido (best developed).
Eurocopter AS350 Écureuil
O Eurocopter AS350 Écureuil (no presente Airbus Helicopters H125) é un helicóptero utilitario lixeiro dun motor orixinalmente deseñado e fabricado en Francia por Aérospatiale e Eurocopter (no presente Airbus Helicopters). En Norteamérica o AS350 é comercializado como AStar. O AS355 Ecureuil 2 é unha variante de dous motores, comercializada en Norteamérica como TwinStar. O Eurocopter EC130 é un derivado da célula do AS350 e está considerado polo fabricante parte da familia do Écureuil dun só motor.
Desenvolvemento
A comezos dos anos 70 Aérospatiale decidiu iniciar un novo programa de desenvolvemento para producir un substituto axeitado para o vello Aérospatiale Alouette II. Mentres o Aérospatiale Gazelle, desenvolvido entre os 60 e 70, conseguira numerosos pedidos de clientes militares, as súas vendas comerciais foran menores das previstas, así que se necesitaba un novo helicóptero orientado ao uso civil.
O desenvolvemento do novo helicóptero, que foi liderado polo enxeñeiro xefe René Mouille, centrouse na produción dun vehículo aéreo econímico e efectivo, así tanto o departamento de fabricación como o de adquisicións de Aérospatiale estiveron moi involucrados no proceso de deseño. Unha medida foi o uso dunha estrutura laminada, unha técnica de fabricación adaptada da industria automobilística; outra innovación foi o novo rotor principal Starflex. Tamén decíuse que tanto a variante civil como a militar do novo helicóptero helicopter desenvolveríase para cumprir cos requisitos militares establecidos.
O 27 de xuño de 1974 o primeiro prototipo, un AS350 C impulsado por un motor turboeixo Lycoming LTS101, realizou o seu voo de estrea en Marignane, Francia; o segundo prototipo, con motor Turbomeca Arriel 1A, voou o 14 de febreiro de 1975. A versión co motor Arriel, o AS350B, destinado a venderse en todo o mundo agás en Norteamérica, foi certificada en Francia o 27 de outubro de 1977, mentres que a do Lycoming, AS350C (ou AStar), foi certificada pola Administración Federal de Aviación estadounidense o 21 de decembro dese ano. En marzo de 1978 comezaron as entregas do AS350B, e as do AS350C iniciáronse no mes seguinte.
Co tempo, o AS350 Écureuil/AStar recibiu un maior desenvolvemento; mentres que o deseño do aparello é bastante similar, varios aspectos e sistemas como o rotor, o motor e a aviónica foron mellorados progresivamente. O 6 de febreiro de 1987 un prototipo AS350 B2 voou cun rotor de cola fenestron en lugar do normal. O 1 de marzo de 1997 o primeiro AS350 B3, equipado cun motor Arriel 2B, realizou o seu voo de estrea. Producíronse e ofrécense varios programas de conversión e engadidos para o AS350 por parte de distintas firmas ademais dos dispoñibles directamente polo fabricante. Introducíronse progresivamente novas variantes do AS350B con motor Arriel, o AS350 B1, o AS350 B2, e o AS350 B3; o último diferenciase dos anterores por un maior uso de sistema dixitais, como o conxunto de aviónica Garmin G500H e un sistema de control do motor FADEC.
Deseño
O AS350 é un helicóptero monomotor impulsado por un motor Lycoming LTS101 ou un Turbomeca Arriel que acciona un rotor principal de tres palas equipado cunha cabeza de rotor Starflex. O tipo é ben coñecido polo seu rendemento a grande altitude e é usado con frecuencia por operadores neses ambientes. Tanto o rotor principal como o de cola usan materiais compostos e están deseñados deliberadamente para minimizar a corrosión e os requisitos de mantemento. O AS350 tamén foi desenvolvido para cumprir os rigorosos requisitos de ruído existentes en lugares como os parques nacionais; os niveis de ruído na cabina son tales que os pasaxeiros poden conversar facilmente durante o voo. A aeronave tamén pode iniciarse e apagarse rapidamente, o cal é moi útil en servizos de emerxencias médicas. Está equipado con controis de voo con asistencia hidráulica; estes controis continúan operativos, aínda que funcionan con maior dificultade física, en caso de fallo hidráulico.
Gran parte da aviónica do AS350 está subministrada por Garmin, como o indicador de desviación de curso GI 106A, o localizador/indicador de deslizamento/receptor GPS/VHF/VOR GNS 430, o transpondedor modo A e C GTX 327, e o intercomunicador GMA 340H. A Pantalla Multifunción de Vehículo e Motor (VEMD) e o Indicador de Primeiro Límite (FLI) serven para incrementar a seguridade do aparello durante o voo, reducindo o número de indicadores que deben ser monitoreados polo piloto e así reducindo a súa carga de traballo. Para unha maior suavidade no voo, o que afecta positivamente ao confort dos pasaxeiros e tamén á seguridade, pódense instalar sistemas de aumento de estabilidade. Os avións de produción máis recentes presentan novos sistemas de aviónica e sistemas como a integración dun Sistema de Control de Voo Automático (AFCS) e piloto automático, unha cabina de cristal con tres pantallas de cristal líquido (LCDs) e aviónicas dixitais, como o sistema de mapeo do terreo de visión sintética e a consola central Multibloc de Airbus sobre a que se poden montar varias radios.
O AS350 demostrou ser popular nunha ampla gama de roles; así, poden usarse múltiples configuracións de cabina, con entre catro e seis pasaxeiros nunha configuración típica, e grandes portas corredeiras poden instalarse a cada lado da cabina. Nas frotas dalgúns operadores o mobiliario da cabina foi deseñado para permitir a reconfiguración do espazo e/ou o equipamento para que os aparellos poidan usarse en distintos roles. Operadores de servizos públicos, como forzas policiais, as those in law enforcement, adoitan a ter instaladas cámaras de infravermellos (FLIR) e outros sistemas de misión instalados nas súas aeronaves. Outro equipamento opcional ofertado inclúe enlace de datos en tempo real, guindastres de rescate, ganchos de carga colgantes, espellos eléctricos externos, reflectores, consolas tácticas, compatibilidade con lentes de visión nocturna, sistema de mapas móbiles, amarres internos na cabina, segundo conxunto de batería, filtros de area, sistema de protección de golpes contra cables, radio de catro canles, arco do rotor de cola, fiestras no chan da cabina e asentos extraíbles.
Os aparellos modernos teñen varias melloras con respecto aos modelos máis antigos; entre eses cambios inclúense motores equipados con sistema FADEC de dobre canle, un incremento no uso de aviónica dixital na cabina de mando, menos custos de mantemento, unha cabina redeseñada ou un cómodo interior Stylence (opcional). Os aparellos máis antigos a miúdo sofren programas de remodelación para instalar funcións de mercado secundario, ou para a adición de funcionalidades comúns ás aeronaves de produción máis novas, como a instalación da cabina de cristal.
Eleccións municipais en Coristanco
Corporacións democráticas en Coristanco desde a aprobación da Constitución de 1978.
Jalal-Abad
Jalal-Abad (tamén coñecido como Jalalabat; en kirguiz: Жалалабат, جالال-ابات, Jalal-Abat, [dʒɑlɑlɑbɑt]) é a capital e centro económico da rexión de Jalal-Abad no sur do Kirguistán. A cidade ten unha área de 88 quilómetros cadrados e unha poboación de 97,172 habitantes en 2009. Está situada ao nordés do Val de Fergana, moi preto da fronteira con Usbequistán.
Historia
Unha das polas máis importantes da ruta da Seda no Kirguistán pasaba por Jalalabat e a rexión xogou un importante papel en albergar viaxeiros durante centos de anos.
Clima
Jalal-Abad ten un clima continental caloroso de verán seco acorde coa Clasificación climática de Köppen. Hai máis chuvia en inverno que no verán. A temperatura media é de 12,3 °C.
Condados de Kansas
Esta é unha lista dos 105 condados do estado de Kansas, nos Estados Unidos. Inicialmente eran 36.
Thomas Cech
Thomas Robert Cech, nado o 8 de decembro de 1947 en Chicago, (Estados Unidos) é un químico, bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1989.
Traxectoria
Cando era pequeno a súa familia trasladouse á cidade de Iowa. Estudou química no Grinnell College, onde se graduó en 1970, e posteriormente realizou o seu doutoramento na Universidade de Berkeley en 1975. Aquel mesmo ano entrou a traballar no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), e en 1978 foi nomeado profesor de química e bioquímica na Universidade de Colorado.
Investigacións científicas
A área principal da investigación de Thomas Cech é a do proceso de transcrición xenética do núcleo das células, observando como o código xenético do ADN se transcribe en ARN. En colaboración con Sidney Altman descubriu que para conseguir a unión de fragmentos de ARN era necesario a presenza do nucleósido, compoñente básico do ARN, sen a necesidade de estar presente calquera outra actividade catalítica.
En 1989 foi galardoado, xunto con Sidney Altman, co Premio Nobel de Química polos descubrimentos dos procesos químicos de propiedades catalizadoras do ácido ribonucleico.
Zenobia de Palmira
Septimia Bathzabbai Zainib (en Ζηνοβία / Zēnobía, en בת זבי / Bat-Zabbai, en Julia Aurelia Zenobia), máis coñecida como Zenobia, nada en 240 e finada en 274, foi a segunda esposa do príncipe Septimio Odenato de Palmira, dependente do Imperio Romano, e raíña do Imperio de Palmira entre 267 e 272, tralo asasinato do seu marido en 267, cando tomou o poder en nome do seu novo fillo herdeiro.
Aproveitando as disputas no interior do Imperio Romano polo liderado do mesmo, o reino de Palmira sublevouse e tentou crear o seu propio imperio coa intención de dominar os dous que o flanqueaban, o romano e o sasánida. Tamén tiñan o incentivo de aproveitar o baleiro de poder que o Imperio sasánida aínda non alcanzara a encher. As campañas militares de Zenobia permitíronlle crear un imperio que abranguía toda a Asia Menor e mesmo logrou tomar Exipto coas súas tropas no ano 269, xa que alí se levantou un posible candidato ao trono romano. Zenobia logrou depor o pretendente e reclamou a coroa do imperio para o seu fillo.
Gobernou Exipto ata o ano 272, cando foi derrotada e enviada como refén a Roma polo emperador Aureliano. A partir deste momento, o destino de Zenobia parece confuso. Existen múltiples teorías, dende que unha doenza acabou coa vida de Zenobia, ata que foi unha folga de fame ou unha execución por decapitación a causa da súa morte. A versión máis optimista e aceptada conta que Aureliano quedou tan impresionado por Zenobia que a liberou, outorgándolle unha villa en Tibur onde se converteu nunha filósofa destacada da alta sociedade, vivindo como unha matrona romana máis.
Orixe e infancia
A sociedade de Palmira era unha amálgama de tribos semíticas (na súa maioría arameos e árabes) e Zenobia non pode ser identificada en ningún grupo; como ela era de Palmira, pode que tivese sangue árabe e arameo. A información sobre os seus devanceiros e as súas conexións familiares inmediatos é escasa e contraditoria. Non se sabe nada sobre a súa nai e discútese a identidade do seu pai, quen podería ser Zabaii ben Selim ou Xulio Aurelio Zenobio. Fontes maniqueas mencionan unha "Nafsha", irmá da "raíña de Palmira", pero esas fontes son confusas e "Nafsha" pode referirse á mesma Zenobia; é dubidoso que Zenobia tivese unha irmá.
A Historia Augusta contén detalles sobre a súa curta vida, aínda que o seu grao de certeza é dubidoso. Na súa nenez o seu pasatempo era a caza e aparentemente non era unha plebea senón que recibiu unha educación apropiada para unha rapariga nobre de Palmira. Ademais da súa lingua materna o arameo de Palmira, Zenobia era capaz de falar en latín e fluidamente o arameo exipcio e o grego.
Raíña de Palmira
esquerda|miniatura|200x200px|Voda de Zenobia e Odenato. Justus van Egmont. Cartón para tapiz Ao redor de 255, sobre os 14 anos, Zenobia converteuse na segunda esposa de Septimio Odenato o raz (señor) de Palmira a partir de 258. Ao casar, adoptou o praenomen Septimia, aínda que asinaba co seu nome arameo "Bat-Zabbai". Tiña un fillastro chamado Hairan, fillo do primeiro matrimonio de Odenato.
Arredor de 266 Odenato e Zenobia tiveron un fillo, Lucius Iulius Aurelio Septimio Vaballathus Atenodoro, máis coñecido como Vabalato. miniatura|200x200px|Zenobia sentenciando a morte a Meonio En 267 o seu marido e o seu fillastro foron asasinados polo seu sobriño e primo Meonio, polo que ela sentenciouno a morte. O seu fillo Vabalato tiña entón só un ano de idade, polo que ela sucedeu o seu esposo e gobernou Palmira como rexente do menor. A Zenobia e ao seu fillo fóronlle outorgados os títulos honoríficos de Augusta e Augusto.
Trala morte de Galieno en 268 e vendo que o seu sucesor, Claudio o Gótico, tiña que dedicar todos os seus esforzos a contrarrestar unha invasión goda, Zenobia sublevou Palmira e tentou crear o seu propio imperio. O seu obxectivo declarado era protexer o Imperio romano de Oriente do Imperio sasánida, pola paz de Roma; con todo, os seus esforzos aumentaron significativamente o poder do seu trono. Roma, envolvida nun novo período de caos debido ás distintas sucesións, deixou a raíña de Palmira, que estaba ben asentada no seu reino, tentar aspirar a crear un terceiro imperio, coa intención de dominar os dous imperios que o flanqueaban.
Zenobia fortificou e embeleceu a cidade de Palmira, que contaba entón cunha poboación que superaba os 150 000 habitantes. As murallas que rodeaban a cidade, segundo se dicía, tiñan 21 quilómetros de circunferencia. Contaba cunha avenida custodiada por grandes columnas corintias de máis de 15 metros de altura. Estaba chea de fermosos templos, monumentos, xardíns e edificios públicos, entre os que destacaba o Templo do Sol.
Zenobia mandou erixir no ano 271 un par de estatuas dela e do seu defunto esposo. Tamén se atopaban estatuas de heroes e de benefactores por toda a cidade, pedindo a todos os nobres da cidade que mandasen esculpir as súas estatuas e con elas levantasen unha columna na que exhibilas. Todos os notables da cidade, posaron ante os artistas para satisfacción dos edís. En Palmira podían atoparse preto de duascentas estatuas nas súas columnas e nas paredes da ágora.
Zenobia foi conquistando novos territorios, aumentando o territorio do Imperio de Palmira en memoria do seu esposo e como legado ao seu fillo.
As invasións de Exipto e Anatolia
miniatura|200x200px|[[Antoniniano de Zenobia.]] En 269, Zenobia, o seu exército, e o xeneral Zabdas conquistaron violentamente Exipto coa axuda do seu aliado exipcio, Timagenes, e o seu exército. O prefecto romano de Exipto, Probus Tenagino e as súas forzas, trataron de expulsalos de Exipto, pero o exército de Zenobia capturou e decapitou a Probus. Zenobia proclamouse raíña de Exipto e acuñou moedas co seu nome. Nese momento o seu reino estendíase dende o Nilo ata o Éufrates.
Despois destas incursións iniciais, Zenobia chegou a ser coñecida como a "raíña guerreira do Leste" ao dirixir persoalmente o seu exército, demostrando ser boa xinete e sendo capaz de camiñar tres ou catro millas cos seus soldados a pé.
Zenobia fixo expedicións co seu grande exército e conquistou Anatolia até Ancira e Calcedonia, e máis tarde Siria, Palestina e o Líbano. No seu imperio de curta duración, Zenobia tomou rutas de comercio vitais para os romanos.
O emperador Aureliano, que ascendeu ao trono no ano 270, tras estabilizar a fronteira do Danubio, decidiu finalmente emprender unha campaña militar contra ela. Mandou algunhas das súas forzas cara a Exipto e o groso do seu exército cara ao leste a través de Asia Menor. Zenobia contaba cun grande exército, formado polos seus arqueiros e catafractos comandado por dous xenerais, Zabdas e Zabbai. Pero Aureliano conquistou Exipto e lanzou as súas forzas cara a Siria.
Zenobia foi derrotada en Emesa, e retirouse a Palmira, onde foi cercada por Aureliano en 272. Palmira fixera provisión de víveres e confiaba na forza dos seus excelentes arqueiros, esperando resistir durante meses, pero grazas aos xefes árabes do deserto, que Zenobia desdeñara, Aureliano venceu a resistencia da cidade. Zenobia e o seu fillo escaparon de alí en camelo coa axuda dos sasánidas, pero foron capturados no río Éufrates polos xinetes de Aureliano, e ordenouse que fosen levados a Roma. O curto reinado de Zenobia sobre Exipto e o Imperio de Palmira rematara. Os palmiranos restantes que se negaron a renderse foron capturados e executados por orde de Aureliano.
Rexión de Jalal-Abad
A Rexión de Jalal-Abad, tamén coñecida como Jalalabat (en kirguiz: Жалалабат облусу), é unha rexión (oblast) de Kirguizistán. A súa capital é a cidade de Jalal-Abad. Ten fronteira coa rexión de Talas, rexión de Chuy, rexión de Naryn, rexión de Osh e Usbequistán. A rexión foi establecida o 21 de novembro de 1939. O 27 de xaneiro de 1959 formou parte da rexión de Osh pero volveu acadar o status de rexión o 14 de decembro de 1990. A rexión está formada por 8 distritos que inclúen 5 cidades, 8 asentamentos de tipo urbano e 415 vilas.
776
Véxase tamén
Historia ano a ano
Clientelismo
O Clientelismo é un subsistema de relación política - en xeral ligado ao coronelismo, onde se reedita unha relación análoga a aquela entre soberano e vasalo do Sistema Feudal, cunha persoa recibindo doutra a protección en troques do apoio político.
Como nota característica o cliente fica en total submisión ao patrón, independentemente de que exista relación familiar ou empregaticia.
No Brasil e nalgúns países da América Latina, as súas raíces remontan ás orixes patriarcais destas sociedades. A terminoloxía podería ter a súa orixe na Roma Antiga onde había situacións moi parecidas: a dependencia de plebeos en relación aos patricios, e que tiñan exactamente o nome de "Clientelismo".
Ana Diosdado
Ana Isabel Álvarez-Diosdado Gisbert, máis coñecida como Ana Diosdado, nada en Buenos Aires o 21 de maio de 1938 e finada en Madrid o 5 de outubro de 2015, foi unha dramaturga, guionista e actriz con dobre nacionalidade, española e arxentina.
Premios
miniatura|Praza de Ana Diosdado en Madrid.
Francisco Neira
Francisco Neira León, ou Francesc Neira, nado en Muíños en febreiro de 1953, é un mecánico, sindicalista e político galego que desenvolveu a súa vida profesional e política en Cataluña.
Traxectoria
Con dez anos emigra coa súa familia a Barcelona. En 1971 empeza a traballar como mecánico na empresa MACOSA, onde se mantivo activo ata 1982. En 1974 afiliouse ao PSC (a póla catalá do PSOE) e á UGT, e en 1979 foi nomeado secretario xeral da sección de Metal da UGT de Cataluña. Como tal, tamén é membro do Comité Federal UGT-Metal.
Afonso Pita da Veiga
Afonso Pita da Veiga ou Alonso Pita da Veiga, nado en Ferrol cara o ano 1480 e finado en Pontedeume en 1554, foi un militar do reino de Galicia.
Francisco Neira
Traxectoria
Foi elixido deputado do PSC-PSOE pola provincia de Barcelona nas Eleccións Xerais 1982 en España, e foi vogal da Comisión de Investigación da Evolución e Situación do grupo Rumasa. Revalidou o escano nas eleccións de 1986, 1989 e 1993. , e durante estas todas lexislaturas foi membro da Comisión de Economía, Comercio e Facenda e da Comisión de Política Social e Traballo.
En 1988 licenciouse en dereito e ocupouse de dirixir o gabinete xurídico da UGT. Tamén foi membro do consello nacional do PSC-PSOE, da Fundación Rafael de Campalans e representante dos sindicatos no Consello da Cidade de Barcelona.
Vida persoal
Está casado e ten tres fillos.
Afonso Pita da Veiga
miniatura|Escudo do reino de Galicia ilustrado no L'Armorial Le Blancq. [[Bibliothèque nationale de France. 1560.]]
Traxectoria
Segundo fillo do rexedor de vila ferrolá, Pedro Morado e de María Fernandes da Veiga, Afonso Pita da Veiga adquiriu gran sona no exército galego dirixido e liderado por Fernando de Andrade polas súas intervencións nas guerras italianas acontecidas entre os anos 1513 e 1525.
O seu feito máis memorable foi a captura no campo de batalla do rei Francisco I de Francia durante a batalla de Pavía, motivo polo que recibiu do emperador Carlos V numerosas terras e propiedades na comarca de Trasancos nos arredores de Ferrol, así como o dereito a exhibir no seu escudo familiar, as flor de lises propias da monarquía francesa.
O 24 de xullo de 1529 o emperador Carlos V emitiu unha distinción para Afonso Pita da Veiga por "los buenos y leales servicios que Vos, Alonso Pita da Veiga, gallego, nuestro vasallo, nos habeis hecho en todas las guerras que se han ofrecido".
Leslie Caron
Leslie Claire Margaret Caron, nada en Boulogne-sur-Seine o 1 de xullo de 1931 é unha actriz e bailarina franco-estadounidense. Caron dixo dela mesma: "Non son unha bailarina. Deféndome".
Traxectoria
Leslie Caron naceu en Boulogne-sur-Seine, filla do químico Claude Caron e a bailarina estadounidense Margaret Petit. Dende pequena preparouse para a súa futura carreira grazas á axuda da súa nai.
Foi descuberta por Gene Kelly mentres bailaba cun ballet e o bailarín escolleuna para ser a súa parella en Un americano en París (1951). O éxito de Caron foi tan elocuente que asinou un contrato de longa duración coa MGM, o que lle permitiu aparecer noutros títulos como The Glass Slipper (1955) ou Lili (1953), que lle valeu a súa primeira candidatura aos premios Oscar. Na segunda metade da década de 1950 apareceu en títulos como Papá pernas longas (1955) con Fred Astaire ou Gigi (1958) con Louis Jourdan e Maurice Chevalier.
Eliseo Bayo
Eliseo Antonio Bayo Poblador, nado en Caspe (provincia de Zaragoza) en 1939, é un escritor, xornalista e activista aragonés.
Traxectoria
Naceu na vila de Caspe, onde viviu até os 12 anos, cando foi ao seminario de Alcorisa (provincia de Teruel). Alí recibiu a influencia do sacerdote Pérez e de Domingo Laín. Aos 16 anos marchou ao seminario de Zaragoza, e despois marchou a Barcelona a estudar Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona ao tempo que traballaba nunha compañía de seguros primeiro, e como corrector de probas na editorial Plaza y Janés despois. Comezou a traballar como periodista en La Solidaridad Nacional, cunha serie de reportaxes de corte social. Escribiu tamén en El Noticiero Universal e outras publicacións de Barcelona.
Leslie Caron
Traxectoria
Co declive dos musicais a principiios da década de 1960, Caron deu un xiro á súa carreira coa interpretación dunha embarazada esperando abortar en The L-Shaped Room (1962), pola que gañou o premio BAFTA. Outras aparicións nos anos seguintes inclúen Father Goose (1964) xunto a Cary Grant; a obra de Ken Russell Valentino (1977), sobre o mítico actor Rodolfo Valentino, na que Caron fai o papel de Alla Nazimova; Ferida, de Louis Malle (1992); Chocolat, de Lasse Hallström (2000) ou Le Divorce (2003) de James Ivory xunto a Kate Hudson e Naomi Watts.
Eliseo Bayo
Traxectoria
En 1959 iniciou unha relación sentimental con Lidia Falcón, avogada feminista separada e nai de dous fillos, coa que formou parella até 1983. Estivo afiliado ao PSUC, pero deixouno ao marchar a Zaragoza para facer o servizo militar. Alí escribiu en periódicos como Heraldo de Aragón (1961-62) e Buscar voz. Na cidade Coincidiu con Luis Carandell e José Antonio Labordeta.
Entrou en contacto coas Juventudes Libertarias, grupo co que participou en distintas actividades subversivas. A conexión con grupos de extrema esquerda e o anarquismo levárono a prisión en varias ocasións, ao verse implicado no atentado da rúa Correo de Madrid, no que non tomou parte. Detido en 1962, ingresou no cárcere Modelo, pasando despois ao penal de Burgos, cunha condena de once anos. En 1965 foi excarcerado e reiniciou a convivencia con Lidia Falcón.
En 1983, coa chegada do PSOE ao goberno de España, marcha a Hispanoamérica, regresando en 1994. Residiu uns anos en México DF, onde estudou a arte e a cultura prehispánica. Alí coñeceu a Marta Canalizo, coa que casou e tiveron un fillo chamado Tomás. Regresou a España en 1994, e en 1996 instalouse en Caspe, onde se afiliou ao partido local CPC (Compromiso por Caspe). En 2008 trasladouse a Barcelona.
Obra
Como periodista, amais de colaborar en diferentes medios como Gaceta Ilustrada ou Cuadernos para el Diálogo, foi coordinador de reportaxes en Interviú, Destino, Sábado gráfico e Repórter. Dirixiu a revista cultural Actual. En 1998 a editorial Alba publicou Estrictamente prohibido, unha escolma de artigos censurados durante o franquismo.
Lidia Falcón declarou en maio de 2001 que ela e Eliseo serviron de «negros» na editorial Danae para escribir El libro de la vida sexual (1968), grande éxito editorial que asinou o afamado psiquiatra Juan José López Ibor.
Schweinfurt, Alemaña
Schweinfurt é unha cidade alemá, no Land de Baviera, atravesada polo río Meno.
Despois de Wurzburgo e Aschaffenburg é a terceira cidade máis grande da Baixa Franconia. A súa poboación é de aproximadamente 55 000 habitantes. Encóntrase a 27 km ao nordeste de Wurzburgo e a 20 km ao norte de Gerolzhofen.
miniatura|center|350px|Marktplatz.
777
Véxase tamén
Historia ano a ano
Patrulla Águila
A Patrulla Águila é o grupo de voo acrobático do Exército do Aire Español. Foi creado en 1985 con sede en San Javier, Murcia. Voan​ sete avións CASA C-101 de fabricación española. Participan en exhibicións mundiais.
Membros da patrulla
miniatura|Adhesivo World Champion 2010 O equipo está formado por pilotos instrutores de voo militar.
Antonio Usero Torrente
Antonio Usero Torrente, nado en Ferrol o 17 de abril de 1879 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 1969, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo dun oficial de Infantería de Mariña e irmán de Matías Usero Torrente. Abandonou os estudos militares para cursar Farmacia por libre na Universidade de Santiago de Compostela. Doutorouse na Universidad Central de Madrid. Foi elixido concelleiro de Ferrol entre 1916 e 1920. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro e elixido alcalde de Ferrol en marzo de 1924. Durante o seu mandato realizouse a traída de augas desde A Fervenza e a rehabilitación da antiga prisión para destinala a Instituto de Ensinanza Media.
Visa persoal
Casado con María del Carmen Tíscar Casanova, tivo catro fillos e tres fillas: Pilar, Carlota, Matías, Antonio (tamén farmacéutico), María del Carmen, Ángel (psiquiatra) e Francisco Usero Tíscar (farmacéutico e avogado).
Segunda lei da termodinámica
A segunda lei da termodinámica ou segundo principio da termodinámica expresa, dunha forma concisa, que "a cantidade de entropía de calquera sistema illado termodinamicamente tende a incrementarse co tempo, até alcanzar un valor máximo".
Matematicamente, exprésase así:
onde S é a entropía e o símbolo de igualdade só existe cando a entropía se encontra no seu valor máximo (en equilibrio).
Imaxine un automóbil a 50 km/h. Subitamente é freado. Toda a súa enerxía cinética será eventualmente transformada en enerxía interna das pastillas de freo (e outras fontes de fricción) que quecerán. Finalmente, unha certa cantidade de calor será transferida ao medio ambiente. Entre tanto, se eu cedo esta mesma cantidade de calor ao automóbil (ou ao freo), non botará a andar. A enerxía mecánica é máis nobre que a calor.
miniatura|centro|Máquina térmica
Porén o proceso inverso, a conversión de traballo en calor, pode ser íntegra: todo o traballo é transformábel en calor nun proceso.
Departamentos de Costa do Marfil
O territorio de Costa do Marfil está subdividido en 80 departamentos e 2 distritos.
Segunda lei da termodinámica
Este principio dá lugar á definición da entropía, de xeito que outra formulación do mesmo é que en calquera proceso físico, a entropía dun sistema illado (por exemplo, o universo) aumenta (proceso irreversíbel) ou todo o máis mantense constante (proceso reversíbel).
Departamentos de Costa do Marfil
miniatura|upright=2|Mapa dos departamentos de Costa do Marfil.
Segunda lei da termodinámica
Esta característica da entropía forneceu a base para que for considerada como a garante da irreversibilidade do tempo, e daquela a imposibilidade de viaxar ao pasado. As especulacións neste sentido fixeron furor na literatura de ciencia ficción.
Tartu
Tartu é a segunda maior cidade de Estonia e capital do condado de Tartu. A cidade de Tartu ten unha poboación de 93.124 habitantes (2017) e unha superficie de 38,8 km². É a segunda cidade máis poboada do país, por detrás da capital Tallin, e a oitava máis poboada no conxunto dos países bálticos.
Segunda lei da termodinámica
Thermodynamik
Tartu
O desenvolvemento de Tartu estivo ligado á propia historia do sur de Estonia. A primeira mención data de 1030 e fai referencia a «Iúriev», unha fortaleza controlada pola Rus de Kíiv. Nas cruzadas bálticas de comezos do século XIII, dita fortaleza foi capturada polos Irmáns Livonios, renomeada «Dorpat» e convertida na capital do bispado de Dorpat (1224-1558). Posteriormente estivo baixo control da República das Dúas Nacións, o imperio sueco e o Imperio ruso, até que Estonia proclamou a súa independencia en 1919 e impuxo o topónimo actual.
Tartu considérase a capital cultural e intelectual do país, ó posuír a universidade máis antiga e prestixiosa do país, a Universidade de Tartu, fundada en 1632 por Gustavo II Adolfo de Suecia e principal academia do país. Desde a década de 1960 até a súa morte en 1993 foi catedrático desta universidade o semiólogo Iurii Lotman, cofundador da Escola Tartu-Moscova. Durante o nacionalismo romántico, os intelectuais estonianos organizaron a primeira edición do Festival da Canción de Estonia —actualmente en Tallin— e a primeira representación teatral en lingua estoniana. Hoxe en día a cidade acolle o Ministerio de Educación e Investigación, a Corte Suprema, o Museo Nacional de Estonia e o observatorio de Tartu.
Illa Unalaska
A illa Unalaska é unha illa no grupo das Illas Fox nas Illas Aleutianas no estado de Alasca. A illa ten unha superficie de 2.720 km². Mide 127´8 de longo e 55´9 km de largo. A cidade de Unalaska, cobre parte da illa e de toda a veciña illa Amaknak onde se localiza o porto de Dutch Harbor. A poboación da illa excluíndo Amaknak a partir do censo dos Estados Unidos (censo 2000) era 1.759 residentes.
Tartu
Outros nomes históricos da cidade inclúen o alemán Dorpat (do século XIII) e o ruso Yuryev (Юрьев, dende 1030) e Derpt (Дерпт).
Etimoloxía
O topónimo estoniano «Tartu» é oficial desde 1918 e provén do nome que os primeiros nativos lle deron á fortificación sobre o coto do río Emajõgi: Tarbata, Tharbata, Tharbete e incluso Darbete. A súa orixe non está clara: varía entre unha referencia ao touro (en estoniano, tarvas) e outra ao deus mitolóxico Tharapita (en estoniano, Taara). O termo en latín é «Tarbatum».
Illa Unalaska
Unalaska é a segunda illa máis grande no grupo das Illas Fox e as Illas Aleutianas. O litoral de Unalaska é notablemente diferente en aparencia que outras illas Aleutianas importantes, con innumerables entradas e penínsulas. A costa irregular rómpese por tres profundas e longas baías, Beaver Inlet, Unalaska Bay, e Makushin Bay, así como por numerosas baías e calas máis pequenas. O terreo de Unalaska é accidentado e está cuberto de montañas, e durante a maior parte do ano as elevacións máis altas están cubertas de neve.
Unalaska é o nome de aleutiano para a illa. Existen varias teorías sobre a súa orixe; O máis probable é que o nome provén dunha corrupción da palabra rusa "Ounalashka" da palabra aleutiana para 'cerca do continente, nawan Alaskax.
Historia
A illa foi descuberta por Vitus Bering en 1741. Un asentamento ruso xurdiu en 1759, pero catro anos despois foi destruído polos aleutianos, xunto con catro buques mercantes. O masacre cobrou a vida de 162 colonos rusos. Os superviventes lograron manterse por si mesmos ata 1764, cando foron rescatados polos rusos. Este evento desencadeou represalias sanguentas contra os nativos que custaron a vida duns 5.000 aleutianos.
Tartu
Poboación
Segundo o censo da European Statistical Office no ano 2005, a poboación de Tartu estaba composta por:
Illa Unalaska
Historia
A expedición de 1788 de Esteban José Martínez e Gonzalo López de Haro exploraron a costa de Alasca ata a illa de Unalaska, marcando o oeste máis afastado que os españois xamais exploraron na rexión.
Tamén en 1788, o explorador inglés James Cook visitou a illa, e o deletreou Oonalashka no seu diario.
En Moscova, o 31 de maio de 1988, o Presidente Ronald Reagan, mencionou o encontro dos estadounidenses e os rusos nesta illa no século XIX como un exemplo da temperá amizade entre os Estados Unidos e Rusia.
O 8 de decembro de 2004, o buque de carga malaio Selendang Ayu embarrancou na illa de Unalaska, provocando un gran derramamento de petróleo.
A Arrotea, Amorín, Tomiño
A Arrotea é un barrio, o de menor tamaño, da parroquia de Amorín, en Tomiño. O seu número de habitantes supera os trescentos. Fai beira co río Miño
Neste lugar está situada a igrexa parroquial e o castelo, do que só fican ruínas.
As areeiras de Amorín son un embarcadoiro fluvial así denominado porque, antigamente, unha empresa adicábase á extracción de area do río neste lugar. Esta tarefa, moi expandida o longo do Miño, hoxe xa caeu en desuso. Aquí, os pescadores do Miño, concentran unha pequena frota pesqueira de embarcacións en forma de media lúa, de orixe nórdico que navegan a remo, a vela ou a motor. Cos trasmallos, lampreeiras, alcharifes e outras redes pescan sables, lampreas, salmóns, meixóns e demais especies do río.
Lei cero da termodinámica
A lei cero da termodinámica parte da noción de comparación entre quente e frío. Se observarmos a diferenza térmica polo contacto coa pel podemos chegar a avaliacións erradas de sensación de calor e frío. Porén, é pola observación dos elementos quentes e fríos que chegamos á conceptuación de temperatura.
Logo a lei cero postulouse da seguinte forma: se os corpos A e B están en equilíbrio térmico cun corpo C, entón A e B están en equilíbrio térmico un co outro, ou sexa, a temperatura deses sistemas é a mesma.
Este principio, realmente unha definición, é o que fornece a base para a construción das escalas de temperatura, isto é, para a medición da temperatura. Tamén permite a construción de instrumentos para poder medir a temperatura dun sistema.
Dedución da Lei Cero a partir do Segundo Principio da Termodinámica
O principio cero, de feito, pode deducirse da segundo principio da termodinámica dunha maneira moi sinxela.
Sexa inicialmente un sistema illado Σ formado por dous subsistemas Σ1 e Σ2 sexa E a enerxía total e E1 e E2 = E - E1 as enerxías dos dous subsistemas. Funcionalmente tense que S(E) = S(E1)+S(E2), se admitimos como única variable independente E1 e derivamos:
De onde se segue que:
Se aplicamos o anterior principio a un sistema ΣAB formado por dúas partes ΣA e ΣB de ducimos que TA = TB. Facendo o mesmo cun sistema ΣBC formado por ΣB e ΣC chegamos a TB = TC, e polo tanto, TA = TB = TC.
Michel Tamarati
Michel Tamarati, nado como Mikheil Tamarashvili (en მიხეილ თამარაშვილი) en setembro de 1858 en Akhaltsikhe (Imperio Ruso) e finado o 16 de setembro de 1911 preto de Santa Marinella, foi un sacerdote católico xeorxiano e historiador, coñecido especialmente pola súa amplamente citada historia do cristianismo en Xeorxia. Finou ao tratar de rescatar a un home que se estaba a afogar preto de Santa Marinella, en Italia.
Traxectoria
Michel Tamarati naceu como Aleksandre Tamarashvili (en ალექსანდრე თამარაშვილი) nunha familia católica xeorxiana de Akhaltsikhe, entón parte do Imperio Ruso. Comezou os seus estudos en Akhaltsikhe e Kutaisi para logo continualos na escola parroquial católica xeorxiana de Constantinopla en 1878. Logo de estudar durante tres anos en España, volveu a Constantinopla, onde foi ordenado sacerdote dos Servitas da Inmaculada Concepción o 9 de agosto de 1885, tomando o nome relixioso de "Miguel" (მიხეილ, Mikheil), polo bispo auxiliar Carlo Giuseppe Testa. En 1888 graduouse polo Seminario de San Lázaro de París e volveu a finais de 1888 a Xeorxia, onde foi abade na igrexa católica da Asunción de Tbilisi. Considerado polas autoridades rusas como pouco confiable politicamente, Tamarashvili houbo de deixar Xeorixa e finalmente asentouse en Roma en 1891, onde doutorouse en Teoloxía pola Pontificia Academia de San Tomé de Aquino en 1894. Pasou anos investigando nos arquivos de toda Europa, centrándose na até entón inexplorada historia dos católicos en Xeorxia, e na interacción política e cultural entre Xeorxia e Occidente. Finou ao tratar de rescatar a un home que eestaba a afogar nun día tormentoso preto de Santa Marinella en 1911. Os seus restos foron trasladados dende Civitavecchia ao Panteón de Didube en Tbilisi en 1978.
Obra
A súa investigación sobre os católicos en Xeorxia foi publicada en lingua xeorxiana en Tbilisi en 1902, co título ისტორია კათოლიკობისა ქართველთა შორის ("Historia do catolicismo entre os xeorxianos"). A súa obra máis coñecida, L'Eglise géorgienne des origines jusqu' à nos jours ("A Igrexa xeorxiana dos comezos aos nosos días") foi publicada en Roma en 1910, gañando un premio especial da Santa Sé. Malia estar desactualizado, esta obra segue a ser a máis completa ao abordar a historia do cristianismo no país. A obra tivo tamén un propósito político claro, ao salientar o papel do catolicismo nas relacións políticas e culturais entre Xeorxia e Occidente, así como criticar a absorción da antiga Igrexa ortodoxa xeorxiana pola Igrexa ortodoxa rusa e as políticas imperiais rusas contra o movemento a favor da autocefalia. Segundo o historiador David Marshall Lang, a embaixada rusa en Roma mercou e destruíu tantas copias como tivo oportunidade.
Xoán Mourón
Xoán Francisco Mourón Doldán, nado o 6 de febreiro de 1984 en Betanzos, provincia da Coruña, é un ciclista galego.
Comezou a súa carreira de neno no Club Ciclista Betanzos. Logo do seu paso por diversos equipos afeccionados, como o Club Ciclista Estradense, fixo o seu debut en febreiro de 2007 fichando polo Karpin Galicia, equipo onde continúa na tempada 2008.
Dubai
Dubai (en دبيّ, transliterado Dubayy) é unha metrópole que ocupa aproximadamente o 20% do territorio do Emirato de Dubai, un dos sete que integran os Emiratos Árabes Unidos dende 1971. Está localizada ao longo da franxa costeira do emirato e é a cabeceira da área metropolitana Dubai-Sharjah-Ajman. A súa poboación en 2010 ascendía a 1.905.000 habitantes que a converten na cidade máis populosa dos Emiratos. En 2020 vai ser sede da Exposición Universal.
Dubai ten emerxido coma cidade global e lugar de negocios no Oriente Medio. É tamén un nó importante de transporte de pasaxeiros e mercadorías, converténdose nunha porta moi importante para Occidente. Na década dos sesenta do século XX a economía de Dubai baseábase nos ingresos proporcionados polo comercio e, en menor medida, polas concesións de explotacións petrolíferas, pero o petróleo non foi descuberto ata 1966. Os beneficios do petróleo comezaron a fluír en 1969. As rendas do petróleo axudaron a acelerar o desenvolvemento temperá da cidade, mais as reservas petrolíferas son limitadas e os niveis de produción baixos: en 2010 menos do 5% dos ingresos do emirato viñan do petróleo. O modelo occidental dos negocios de Dubai levou á súa economía a ter como principais ingresos os derivados da aviación, contando con dous aeroportos internacionais; dos servizos financeiros; do turismo, especialmente o de luxo, confirmándose como sede internacional de congresos, convencións e conferencias; e do negocio inmobiliario, destacando o proxecto das Palm Islands, con tres diferentes actuacións: a primeira en Jumeirah, a segunda en Jebel Ali (50% máis grande) e a terceira en Deira que será tres veces maior cá primeira; destaca así mesmo The World, composto por 300 illas de area artificial formando un mapamundi que serán ocupadas por residencias, centros comerciais e hoteis de cinco estrelas . Recentemente Dubai captou a atención mundial polos grandes proxectos de construcións innovadoras, grandes rañaceos, en particular a construción máis alta do mundo, o Burj Khalifa, e eventos deportivos coma a Dubai World Cup, o encontro internacional de carreiras de cabalos que reparte os maiores premios do mundo. Dubai ten sido criticado pola violación dos dereitos humanos da poboación obreira, maioritariamente procedente do sueste asiático. A crise finaceira de 2007 afectou fondamente ao mercado inmobiliario mais a economía volveu a crecer, agardándose un superávit nos presupostos de 2015. En 2012, Dubai era a vixésimo segunda cidade máis cara do mundo e a máis cara do Oriente Medio. En 2014, o prezo das habitacións dos hoteis de Dubai estaban consideradas as segundas máis caras do mundo, despois de Xenebra. A firma americana de consultoría global Mercer ten clasificado a Dubai como un dos mellores lugares para vivir no Oriente Medio.
Sobre da cidade e do emirato
miniatura|250px|Mapa da cidade de Dubai. A cidade foi crecendo a partir dos núcleos máis antigos de Bur Dubai e Deira situados a ambas marxes do rego de Dubai. Outras entidades importantes da metrópole son Jumeirah e Jebel Ali.
A cidade de Dubai non é un concello ou un groupo de concellos oficialmente constituídos. É frecuente confundir a Municipalidade de Dubai co organismo rexedor da cidade, cando en realidade é un Departamento do Goberno de Dubai con xurisdición sobre todo o territorio do emirato e cunhas competencias específicas entre as que se achan as urbanísticas.
Clima
Dubai presenta un clima árido cálido. Os veráns na zona son extremadamente calorosos, húmidos e con abundantes refachos de vento, con temperaturas que poden superar os 40 °C, se ben durante a noite descenden por baixo dos 30 °C. A maioría dos días son soleados durante todo o ano. Os invernos son algo quentes, con temperaturas de máis de 20 °C durante o día e de algo menos de 15 °C pola noite.
As precipitacións aumentaron nas últimas décadas, chegando a acumularse até 94,3 mm. A humidade é moi alta durante todo o ano; as moderadas temperaturas no inverno fan deste unha estación agradábel, mentres que o verán pode ser molesto polos altos niveis de humidade e temperatura, por esta razón o enclave de Hatta é o lugar tradicional de veraneo da clase dirixente pola súa situación nunha zona montañosa fronteiriza con Omán de clima máis benigno. A temperatura máis alta rexistrada nos EAU foi de 52,1º no mes de xullo de 2002; en xullo de 2013 acadáronse en Dubai 51,2º.
Arquitectura
miniatura|200px|[[Burj Khalifa, a estrutura máis alta feita polo ser humano, durante a súa construción.]] Dubai ten unha rica colección de edificios e estruturas de varios estilos arquitectónicos. Aquí pódense achar moitas interpretacións modernas da arquitectura islámica, grazas á proliferación das innovacións na construción e na arquitectura no mundo árabe en xeral, e en Dubai en particular, co patrocinio non só de empresas árabes de enxeñería e arquitectura internacional coma Al Hashemi e Aedas, senón tamén de firmas de Nova York e Chicago.
Como resultado deste inzamento, a arquitectura islámica, e mundial, acadou niveis antes descoñecidos no deseño e na tecnoloxía da construción de rañaceos. Ningunha outra cidade do mundo ten máis rañaceos que Dubai máis altos ca 2/3, 1/3 ou 1/4 de quilómetro. Os máximos expoñentes disto son o Burj Khalifa, de longo o rañaceos máis alto do mundo; e o hotel Burj al-Arab, situado na costa coa forma dunha gran vela.
Burj Khalifa
miniatura|esquerda |200px |Panóramica de Dubai co Burj Al Arab á esquerda e o Burj Khalifa á dereita, máis afastado. O Burj Khalifa (Torre do Califa) foi finalizado o 4 de xaneiro de 2010, é, cos seus 828 metros, a estrutura feita polo ser humano máis alta do mundo. Para a súa construción uníronse 30 compañías de todo o mundo con obreiros de máis de 100 nacionalidades.
É, de certo, unha icona global dos edificios e un destino importante do turismo mundial. O observatorio instalado no cumio é unha das atraccións turísticas máis populares de Dubai, que tivo en 2013 case dous millóns de visitantes.
Burj al-Arab
O Burj al-Arab (en árabe: برج العرب, Torre dos Árabes) é un hotel de luxo situado na costa de Dubai. O hotel descríbese comunmente coma o único hotel de sete estrelas do mundo aínda que a dirección do hotel nunca utilizou tal denominación.
Está construído sobre unha illa artificial a 280 metros da praia de Jumeirah, e está conectado á costa por unha ponte curva. Posúe un heliporto no cumio a 210 metros de altura.
Infraestruturas de transporte
A RTA (Roads and Transport Authority), creada por real decreto en 2005, é a axencia do Goberno de Dubai encargada da xestión e desenvolvemento das infraestruturas de transporte do emirato. A rede de transporte público, enfrontada no pasado a problemas de conxestión e fiabilidade, está sendo transformada cun forte investimento en plans de mellora proxectados para seren completados en 2020, cando se estima que a cidade terá unha poboación de 3,5 millóns. Segundo as estatísticas oficiais, en 2009 había un parque de automóbiles que superaba o millón de unidades. Este gran número de coches particulares fai que se use pouco o transporte público: en xaneiro de 2010 só o usaban o 6% dos residentes.
Aéreas
miniatura|300px |Vista aérea da pista do Aeroporto Internacional de Dubai. Dubai conta co Aeroporto Internacional de Dubai (Código IATA:DXB, código OACI: OMDB) que dá servizo á cidade de Dubai e outros emiratos do país. En 2014 foi o sexto aeroporto do mundo por tráfico de pasaxeiros cunha cifra de 70,4 millóns, e o primeiro do mundo por tráfico de pasaxeiros internacionais. Ademais ocupa o sétimo lugar mundial en tráfico de mercadorias con 2,37 millóns de toneladas en 2014. É a sede da compañía aérea nacional Emirates que en 2014 operou con 142 destinos internacionais de 70 países dos seis continentes. A compañía de baixo custo Flydubai tamén ten a súa sede neste aeroporto.