cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipótese da Terra púrpura
A simplicidade dos pigmentos retinal das haloarqueas en comparación coas membranas fotosintéticas máis complexasv baseadas na clorofila, así como a súa asociación con lípidos isoprenoides na membrana celular, xunto co descubrimento de compoñentes da membrana arqueana en sedimentos antigos da Terra primitiva, son datos consistentes coa aparición temperá de formas de vida con membrana púrpura antes da aparición da fotosíntese verde. A coexistencia de microorganismos que teñen pigmentos púrpuras e verdes en moitos ambientes suxire a súa coevolución. Os astrobiólogos sinalaron que os pigmentos baseados no retinal poden servir como biosignaturas remotas na investigación de exoplanetas.
Polysticta stelleri
Polysticta stelleri, coñecido na bibliografía internacional como eider de Steller, é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos, a única incluída no xénero Polysticta.
Xénero
O xénero foi descrito en 1836 polo naturalista inglés, especializado en aves e peixes, Thomas Campbell Eyton.
Especie
A especie fora descrita en 1769 polo médico, zoólogo e botánico alemán, célebre polos seus traballos realizados en Rusia, baixo o nome de Anas stelleri.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Xénero
O nome do xénero deriva do grego antigo πolυστικτός polystikós, "moi manchado", de πολύς polýs "moito", e      στικτός stiktós, "manchado de varias cores".
Especie
O epíteto específico, stelleri, foi unha homenaxe que Pallas lle fixo ao seu compatriota e contemporáneo, o explorador, antropólogo, ornitólogo, naturalista, botánico, médico e xeólogo Georg Wilhelm Steller, que tamén traballou en Rusia.
Nota taxonómica
O eider de Steller foi separado doutras especies no seu propio xénero en 1945 debido a diferenzas anatómicas e de comportamento. En consecuencia, o eider de Steller pode sunbministrar un vínculo taxonómico entre as especies do xénero Somateria e os outros patos mariños.
Distribución
Polysticta stelleri habita nas costas do Ártico. Reprodúcese entre o delta do río Kolyma e a península de Yamal, no océano Ártico, ao noroeste de Siberia, e na chaira ártica de Alasca. Unha poboación remanente reprodúcese no oeste de Alasca.
As poboaciónes non reprodutoras pasan o verán en Nova Zembla, Rusia, o norte de Noruega e as aguas rusas adxacentes, e no suroeste de Alasca, e o inverno no norte do Xapón, no océano Atlántico nororiental e no mar Báltico.
Características
Esta especie é o máis pequeno dos eideres. Mide de 43 a 46 cm, e pesa de 800 a 860 g.
O macho é inconfundíbel, coas partes superiores negras e un colar tamén negro ao redor do prescozo, a cabeza branca e as patas dun ton amarelado. A súa voz consta dun canto profundo, aínda que é relativamente silencioso comparado cos eideres do xénero Somateria.
A femia presenta unha plumaxe de cor parda escura. É máis pequena que o macho, e a cabeza e o corpo son máis parecidos aos dos patos comúns que aos dos outros eideres. Tamén ten un repertorio de gruñidos e silbidos.
Bioloxía
É un pato mergullador ártico, migratorio, que se reproduce ao longo das costas do leste de Rusia e de Alasca. É o eider máis raro, pequeno e rápido, por iso non está encadrado no xénero Somateria.
Constrúe os seus niños sobre a tundra, cerca do mar, e a femia pon entre seis e dez ovos en cada niñada.
Migra cara o sur do mar de Bering, ao norte de Escandinavia e ao mar Báltico. Pode formar colonias moi numerosas, de máis de duascentas mil aves, nas costas adecuadas para a súa reprodución. Esta zona encóntrase un pouco máis ao sur do seu hábitat común.
Aliméntase de crustáceos, moluscos, poliquetos e larvas de insectos acuáticos obtidos en augas profundas, poucas veces preto da costa. Tamén se alimenta, de cando en vez, de restos de vexetais e de zosteras.
Posíbel hibridación
Crese que o eider de Steller cruzouse e formou híbridos co eider común (Somateria mollissima) en polo menos dúas ocasións. En Alemaña encontrouse un exemplar macho con características de ambas as especies o 17 de novembro de 1993. Pouco menos de dous anos máis tarde, o 7 de abril de 1995, avistouse outro macho en Noruega; publicouse unha fotografía desta ave nun libro de Forsman.
Conservación
O eider de Steller é unha das especies protexidas polo Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-euroasiáticas. En Alasca existe un plan activo para a recuperación da especie.
Ameazas
A través dunha variedade de efectos, o cambio climático representa potencialmente a maior ameaza para a especie. Os recentes cambios dramáticos na extensión e o espesor do xeo mariño do Ártico ao norte de Alasca e Rusia poden afectar aos eideres de formas desconocidas. Ademais, o cambio climático está provocando a perdida de estanques da tundra ártica, o que podería estar contribuíndo á diminución da poboación da especie. En xeral, predícese que o cambio climático provocará cambios drásticos no hábitat da rexión ártica. O aumento da depredación tamén pode deberse a colapsos relacionados co clima no patrón de abundancia cíclica de roedores, xa que os depredadores buscan presas alternativas en ausencia do seu alimento principal.
Estado de consevación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como VU (vulnerábel) porque está experimentando unha rápida redución da poboación, particularmente nas poboacións clave de Alasca. Necesítanse máis estudos para determinar as causas destas diminucións, e se algunhas poboacións poden terse desprazado a áreas non censadas dentro da súa área de distribución.
Príncipe elector
miniatura| Os sete electores de [[Henrique VII de Luxemburgo|Henrique VII do Sacro Imperio Romano Xermánico, miniatura do Codex Balduineus.]] O príncipe elector ou príncipe electoral (en alemán: Kurfürst) era un membro do colexio electoral que tiña a función de elixir aos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico. As súas funcións e os primeiros príncipes electores están definidos pola Bula de Ouro de 1356. A partir do século XV limitáronse realmente a formalizar o que era, en realidade, unha sucesión dinástica. Formalmente, elixiron ao rei de romanos, que só se converteu en emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico cando foi coroado polo papa. Carlos V foi o último en ser realmente coroado; todos os seus sucesores foron só "Emperadores Electos". Os electores estaban entre os príncipes do Imperio, pero tiñan certos privilexios (ademais dos electorais), que se perdían ao ser apartados do seu cargo de electores.
Durante gran parte da historia do Sacro Imperio Romano Xermánico (legalmente dende o século XIV) houbo sete electores: os arcebispos de Maguncia, Tréveris e Colonia, o rei de Bohemia, o conde palatino do Rin, o duque de Saxonia e o margrave de Brandeburgo. Estes tres últimos tamén son coñecidos como elector palatino, elector de Saxonia e elector de Brandeburgo, respectivamente. Durante o século XVII engadíronse outros electores, incluíndo os duques de Baviera (electores de Baviera) e os duques de Brunswick-Lüneburg (electores de Hannover). A principios do século XIX creáronse novos electores, pero nunca participaron en ningunha elección, xa que o Sacro Imperio Romano Xermánico foi abolido o 8 de agosto de 1806 baixo a presión de Napoleón Bonaparte.
Composición
miniatura| Escudos que representan aos sete electores orixinais coa figura de Xermania. A práctica xermánica de elixir monarcas entre as antigas tribos xermánicas levou a coalicións e entre elas elixíanse líderes. Os francos celebraron eleccións irregularmente, cuxos estados sucesores deron lugar a Francia e Alemaña. A monarquía francesa finalmente pasou a ser hereditaria, pero a monarquía alemá continuou lexitimando a través das eleccións. Aínda que todos os homes exerceron orixinalmente o dereito de voto nestas eleccións, o sufraxio converteuse nun dereito limitado aos líderes do reino. Na elección de Lotario II en 1125, un pequeno número de nobres eminentes elixiron ao monarca, e os restantes deron o seu consentimento posteriormente. O dereito a elixir un monarca pronto pasou a ser provincia dun grupo exclusivo de príncipes, e abandonouse o procedemento que requiría a aprobación do resto dos nobres. O colexio de electores mencionouse en 1152 e de novo en 1198. Unha carta do papa Urbano IV suxire o "costume inmemorial" de que sete príncipes elixan o monarca. En 1253 o colexio electoral estaba composto por:
Premio Eisner
The Will Eisner Comic Industry Awards, comunmente abreviados como Eisner Awards, en galego premio Will Eisner ou Premio Eisner (tamén en plural, Premios Eisner) son un premio que distingue as bandas deseñadas.
Historia
Entre 1985 e 1987, a editorial Fantagraphics Books promoveu os Kirby Awards, un galardón dedicado á industria do cómic e cos gañadores recibindo os seus premios sempre coa presenza do artista Jack Kirby. As edicións dos Kirby Awards foron organizadas por Dave Olbrich, un empregado da editorial. En 1987, coa saída de Olbrich, Fangraphics decidiu pechar os Kirby Awards e instituíu os Harvey Awards, que leva o nome de Harvey Kurtzman.
Príncipe elector
Composición
O Palatinado e Baviera foron ao principio gobernados pola mesma persoa, pero en 1253 dividíronse entre dous membros da dinastía Wittelsbach. Os demais electores negáronse a permitir que dous príncipes da mesma dinastía tivesen dereitos electorais. Mentres tanto, o rei de Bohemia, que ocupara cargos imperiais, finxiu obter o seu dereito a participar nas eleccións pero foi cuestionado, xa que o seu reino non era xermánico, aínda que adoitaba ser recoñecido en lugar de Baviera, que estaba gobernada por unha liña máis nova. os Wittelsbach. En 1268 prodúcese un novo cambio dentro do Colexio de Electores, cando morre o último conde de Suabia, Conradino de Hohenstaufen. Conradino centrara os seus esforzos na recuperación do reino de Sicilia, tras a derrota do seu pai Manfredo a mans dos franceses dirixidos por Carlos de Anjou; con todo o mozo príncipe alemán foi derrotado na batalla de Tagliacozzo e executado pouco despois en Nápoles Coa súa morte Suabia fragmentouse en varios estados e o seu lugar no Colexio foi ocupado polo margrave de Brandeburgo.
Premio Eisner
Historia
En 2006, anunciouse que os arquivos dos premios Eisner estarían aloxados na James Branch Cabell Library da Virginia Commonwealth University en Richmond, Virxinia.
Príncipe elector
Composición
A declaración de Rhense en 1338 por seis electores resolveu que a elección de todos ou a maioría dos electores confería o título real e o control sobre o imperio sen confirmación papal. A bula de 1356 resolveu finalmente as disputas entre os electores que tiñan dereito a elixir o rei; Segundo ela, estaría formado por:
Premio Eisner
Categorías
Os premios Eisner honran as seguintes categorías
Na actualidade
En 2017, os premios dividíronse en 30 categorías para os traballos publicados en 2016.
Príncipe elector
Composición
miniatura| A ratificación do Tratado de Münster por Gerard ter Borch. En 1526, a casa dos Habsburgo, familia da que procedían dende 1440 todos os emperadores elixidos do Sacro Imperio Romano Xermánico, obtivo un voto no Colexio de Electores coa adquisición de Bohemia, polo que Fernando I converteuse en rei de Bohemia, adquirindo o dereito ao voto. A composición do colexio permaneceu inalterable ata o século XVII. En 1621, o elector palatino Federico V foi prohibido participar nas eleccións debido á súa participación na Guerra dos Trinta Anos. O lugar do elector palatino foi transferido ao duque de Baviera, xefe dunha rama inferior da familia. Cando a guerra rematou co Tratado de Münster (parte da Paz de Westfalia ) en 1648, creouse un novo electorado para o Conde Palatino do Rin. Como o elector de Baviera mantivo o seu voto, o número de electores aumentou a oito.
En 1692, como resultado da herdanza do Palatinado por unha rama católica da familia Wittelsbach, que ameazaba con alterar o equilibrio relixioso do colexio de electores, o número foi elevado a nove, dándolle un posto ao duque de Brunswick-Lüneburg., que sería coñecido como o elector de Hannover. En 1777, o número de electores reduciuse a oito cando o elector palatino herdou Baviera.
Moitos cambios na composición do colexio foron feitos por Napoleón Bonaparte. O Tratado de Lunéville (1801), que cedeu a marxe esquerda do Rin a Francia, levou á abolición dos arcebispados de Tréveris e Colonia, e ao traslado do elector de unhacia a Ratisbona. En 1803, creáronse electorados para o duque de Württemberg, o margrave de Baden, o landgrave de Hesse-Kassel e o duque de Salzburgo, co que o número total de electores ascendía a dez. Cando Austria anexionou Salzburgo a través do Tratado de Bratislava (1805), o duque de Salzburgo trasladouse ao Gran Ducado de Würzburg e mantivo o seu electorado. Ningún dos novos electores tivo oportunidade de votar, porque o Sacro Imperio Romano Xermánico foi abolido en 1806, e os novos electores nunca foron confirmados polo Emperador.
Arshaluysi lusabats’y
Arshaluysi lusabats’y (en Արշալույսի լուսաբացը) é un filme de 2022 dirixido por Inna Sahakyan. É unha coprodución entre Armenia, Alemaña e Lituania. Está baseado na historia real de Aurora Mardiganian, unha supervivente do xenocidio armenio que despois de fuxir convértese en actriz nos Estados Unidos. O filme inclúe escenas curtas da longametraxe de 1919 Auction of Souls, no cal Aurora Mardiganian fixo o papel principal.
Foi escollido como candidato de Armenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estrea
O filme estreose no Festival Internacional de Cinema de Animación de Annecy en xuño de 2022. Estreouse en Iereván, a capital de Armenia en novembro dese mesmo ano.
El baile de la Victoria
El baile de la Victoria é un filme de 2009 dirixido por Fernando Trueba, producido entre España e Chile e filmado en Chile. É unha adaptación da novela do mesmo nome escrita por Antonio Skármeta, gañador do Premio Planeta de Novela no ano 2003. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Selección de fútbol de Lituania
A selección de fútbol de Lituania (en Lietuvos nacionalinė futbolo rinktinė) é o equipo que representa a Lituania nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Letoa de Fútbol (Lietuvos futbolo federacija), pertencente á UEFA e á FIFA.
Criptoxantina
A criptoxantina é un pigmento carotenoide natural. Foi illada de diversas fontes, como os froitos de plantas do xénero Physalis, peles de laranxas, papaia, xema de ovo, manteiga, mazás e soro sanguíneo bovino.
Química
Pola súa estrutura a criptoxantina está estreitamente relacionada co β-caroteno, do que se diferencia pola adición dun grupo hidroxilo. É un carotenoide membro da clase das xantofilas.
En forma pura, a criptoxantina é un sólido cristalino vermello cun brillo metálico. É doadamente soluble en cloroformo, benceno, piridina e disulfuro de carbono.
Bioloxía e medicina
Recentes descubrimentos feitos en varios estudos epidemiolóxicos sobre unha asociación inversa entre a β-criptoxantina e o risco de ter cancro de pulmón suxiren que a β-criptoxantina tería a potencialidade de actuar como axente quimiopreventrivo contra o cancro de pulmón. Por outra parte, en pacientes adultos do grupo histolóxico en grado IV diagnosticados de glioma maligno, a inxesta de moderada a alta de criptoxantina (no segundo tertil e no tertil máis alto comparados co tertil máis baixo, en todos os casos) estaba asociado cunha peor supervivencia.
Outros usos
A criptoxantina tamén se usa como substancia para colorear produtos (número INS 161c). O seu uso non está aprobado na UE nin EUA; pero está aprobado noutros países, como Australia e Nova Zelandia.
Movemento Arredista
O Movemento Arredista é un partido político comunista e independentista galego, integrado no Bloque Nacionalista Galego formado polo Movemento galego ao socialismo.
Dólar Gobrecht
O dólar Gobrecht foi a primeira moeda de prata con valor facial dun dólar emitida para a súa circulación pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, logo do cesamento da emisión deste valor en 1806. Esta moeda cuñouse en pequenas tiraxes entre 1836 e 1839 para determinar se a reintrodución do dólar de prata tería un bo acollemento por parte da poboación.
En 1835, coa renuncia do director da Casa da Moeda dos EEUU, Samuel Moore, asumiu o cargo Robert Maskell Patterson, quen axiña planeou o redeseño das moedas nacionais. Logo do ictus sufrido ese mesmo ano polo gravador xefe da ceca, William Kneass, contratouse a Christian Gobrecht como gravador. O 1 de agosto, Patterson escribiulle unha carta ao artista de Filadelfia Thomas Sully, na que lle expuña o seu proxecto para unha nova moeda dun dólar, e tamén lle pediu ao debuxante naturalista Titian Peale que deseñase a moeda. Sully propuxo un deseño do anverso que amosaba unha representación da Liberdade sedente e Peale encargouse do reverso, que representaba unha aguia erguendo o voo. Logo de creados os deseños e realizadas as correspondentes probas, Gobrecht púxose a traballar na redefinición dos deseños propostos e na produción dos cuños, que comezou en setembro de 1836.
Despois da posta en circulación dunha pequena tiraxe, a Casa da Moeda recibiu queixas sobre o lugar prominente do nome de Gobrecht, o gravador, no dólar, e o deseño modificouse para incorporar o seu nome nunha posición menos visible. En xaneiro de 1837, o padrón legal para a porcentaxe de metal precioso en moedas de prata cambiouse de 89,2 % a 90 %, e os dólares Gobrecht cuñados despois desta variación reflectiron a nova proporción. En total, cuñáronse 1.900 dólares Gobrecht durante esta etapa de produción oficial, aínda que na década de 1850 os funcionarios da ceca volveron cuñar esta moeda sen autorización.
A cuñaxe dos novos dólares da serie coñecida como "liberdade sedente", que utilizaba o mesmo deseño do anverso que o dólar Gobrecht, comezou a producirse en 1840.
Dólar de 1804
esquerda|miniatura|263x263px|Exemplar do [[dólar de 1804. ]]
Os primeiros dólares de prata cuñados pola US Mint emitíronse en 1794. En 1804, a ceca estadounidense finalizou extraoficialmente a produción de dólares de prata, xa que moitas das moedas cuñadas acabaran por exportarse, dado o seu contido de prata, a Asia Oriental, especialmente a Cantón, na China. En 1806, o daquela secretario de Estado, James Madison, emitiu unha orde para deter oficialmente a cuñaxe das moedas. En 1831, o presidente do país, Andrew Jackson, permitiu novamente a produción de moedas dun dólar de prata por petición do director da Casa da Moeda, Samuel Moore, que percibira a chegada aos EEUU dunha importante remesa de reais de oito españois procedentes de Cantón.
Non se tomaron máis medidas ata o verán de 1834, cando os altos funcionarios suxeriron que se preparasen diversos xogos de moedas con acabamento especial (proof) como agasallo para os dignatarios asiáticos. Logo de examinar os rexistros da Casa da Moeda, o persoal concluíu erroneamente que os derradeiros dólares cuñados do tipo "busto drapeado" estaban datados en 1804, polo que elixiron esa data para as moedas. Descoñécese por que non se utilizou a data real, mais o historiador numismático R. W. Julian suxire que as moedas tiveron datas anteriores para evitar que os coleccionistas se molestasen ao non poderen obter moedas acabadas de datar, as cales se cuñaron en cantidades moi pequenas. Ignórase a cantidade exacta de dólares de 1804 cuñados, aínda que se coñece a existencia actual de oito exemplares.
Deseño
esquerda|miniatura|225x225px|[[Christian Gobrecht, autor do dólar Gobrecht.]] miniatura|188x188px|[[Deseño da "Liberdade sedente" de Thomas Sully, que foi tomado para o anverso do dólar Gobrecht.]] miniatura|194x194px|Esbozo de [[Christian Gobrecht|Gobrecht para o anverso do seu dólar.]] miniatura|180x180px|Esbozo de Gobrecht para o [[Reverso (moedas)|reverso do seu dólar.]]
Un ano máis tarde, en 1835, na Casa da Moeda comezaron os preparativos para unha serie de moedas dun dólar de prata que, de xeito diferente ao dólar de 1804, estaban destinadas a entrar en circulación, aínda que en pequenas cantidades, co propósito de determinar se serían ben recibidas pola poboación. En xuño de 1835, Moore renunciou ao seu posto como director da ceca e foi substituído por Robert M. Patterson. Pouco despois, Patterson tomou contacto con dous coñecidos artistas de Filadelfia, Titian Peale e Thomas Sully, para lles encargar un deseño que debía ser usado na maior parte das moedas estadounidenses en produción.
Patterson propuxo nunha carta datada o 1 de agosto de 1835 que Sully crease unha figura da Liberdade para o anverso, e suxeriu que a figura estivese "nunha postura sentada, por exemplo, sobre unha rocha". Tamén suxeriu que a figura debería soster na súa man dereita un píleo sobre un poste, a modo de "emblema da liberdade". O historiador numismático Don Taxay sinalou a similitude entre o concepto da Liberdade sedente de Patterson e os deseños que xa se utilizaban nas moedas de cobre británicas: "A Liberdade xurdiu como unha Britania renovada; o seu tridente foi substituído por un bastón e un píleo". Na mesma carta, Patterson tamén informou a Sully da súa idea para o reverso, que Peale levou a cabo: "Propoño unha aguia voando, e erguéndose en voo en medio dunha constelación, irregularmente espallada, de 24 estrelas [representa o número dos estados que daquela conformaban a Unión], e levando nas súas gadoupas un pergameo coas palabras E pluribus unum".
Patterson prefería unha aguia en voo porque cría que a aguia heráldica comunmente utilizada nas moedas estadounidenses era unha "simple criatura imaxinaria", e que non resultaba atractiva como deseño. Consonte unha historia popular, a aguia voadora que se ve no dólar de Gobrecht está inspirada en Peter, a aguia mascota da Casa da Moeda, que se disecou logo da súa morte ao quedar atrapada nunha prensa de cuñaxe, e que aínda hoxe permanece en exhibición nas instalacións da ceca en Filadelfia.
En setembro de 1835, Thomas Sully recibiu de Patterson un conxunto de moedas e medallas británicas para que lle servisen de inspiración en tanto que creaba o deseño da Liberdade sedente. A principios de outubro, Sully envioulle a Patterson tres esbozos en borrador que lle foron entregados a Gobrecht, quen pola súa vez se dispuxo a realizar un gravado en cobre do deseño. Gobrecht completou o gravado o 14 de outubro e Patterson presentou as impresións creadas a partir deste a varios altos funcionarios do Goberno co fin de obter a súa aprobación. O presidente Jackson, o secretario do Tesouro, Levi Woodbury, e o resto do gabinete aprobaron o deseño.
O 17 de outubro de 1835, mentres Jackson e o seu gabinete estaban a revisar o deseño, Woodbury escribiulle a Patterson outorgando o permiso para continuar coa creación de matrices para as novas moedas baseadas nas impresións realizadas. En xaneiro de 1836 leváronse a cabo probas en metal brando e estas pezas distribuíronse despois entre a poboación para recibir suxestións. Patterson autorizou logo a produción dun cuño do anverso en aceiro, mentres que o reverso aínda non se puido crear porque Peale tiña pendente completar o seu deseño a satisfacción de Patterson. En tanto que Peale continuaba con este labor, Gobrecht comezou xa a traballar no deseño dun dólar de ouro, que ocupou gran parte do seu tempo. O 9 de abri l, Patterson escribiulle unha carta ao secretario do Tesouro na que incluía varios dos debuxos de Peale. Patterson considerou un dos deseños como o mellor creado ata a data. Malia a aprobación do deseño por parte do director, indicoulle a Peale que continuase ata que Patterson estivese satisfeito. Evidentemente, isto logrouse, porque Patterson fixo que Gobrecht comezase a traballar nunha matriz inversa en xuño. En agosto, Patterson envioulle a cuñaxe dunha cara da matriz inversa ao presidente Jackson, quen aprobou os deseños de ambas as caras da moeda.
Produción
esquerda|miniatura|216x216px|Posición do nome do [[Gravado|gravador en dous exemplares do dólar Gobrecht.]]
En setembro de 1836, o xefe de cuñaxe, Adam Eckfeldt, comezou o gravado dos cuños que se utilizarían para cuñar as moedas. No entanto, antes de que comezase a produción, Patterson ordenou que o nome de Gobrecht aparecese inscrito no dólar, e deste xeito incluíuse o texto C. GOBRECHT F (abreviatura de Christian Gobrecht Fecit: "Fíxoo Christian Gobrecht"). O dólar de Gobrecht foi cuñado por primeira vez pola Ceca de Filadelfia en decembro de 1836, e inicialmente producíronse e distribuíronse varias unidades por toda a cidade. Malia a positiva recepción do deseño en xeral, moitos usuarios criticaron a rechamante presenza do nome do gravador na moeda, e mesmo o propio Gobrecht solicitou que este texto se eliminase por completo do anverso; porén, o gravador recibiu instrucións de Patterson non para eliminalo senón para diminuír o seu tamaño e cambiar a súa situación, para non resultar tan destacado.
Cando comezou a produción en serie, a aguia do reverso estaba rodeada por 26 estrelas en lugar das 24 que Patterson lle solicitara orixinalmente a Sully, para reflectir que os estados de Arcansas e de Míchigan foran admitidos como novos membros da Unión. Algúns dos dólares de Gobrecht emitiron co aliñamento característico das medallas, o que implica que as imaxes do anverso e do reverso estean orientadas cara a arriba cando se xira a moeda arredor do seu eixe vertical. Para a produción de 1837 —que mantivo a data de 1836— Patterson ordenou que as moedas se cuñasen co aliñamento característico das moedas (coincidindo co xiro sobre o eixe horizontal).
Unha lei do 18 de xaneiro de 1837 cambiou oficialmente a proporción legal para as moedas de prata, do 89,2 % ao 90 % de metal puro. O historiador numismático Walter Breen afirma que esas pezas cuñadas antes da aprobación da devandita lei son tecnicamente padróns (moedas creadas para probar o seu deseño, a súa composición ou outros aspectos, non para seren usadas), xa que non foran autorizadas polo Congreso. En total, cuñouse un milleiro de pezas con data de 1836 co 89,2 % de prata, e 600 co 90 %. Os dólares Gobrecht emitidos antes da aprobación da lei pesaban 26,96 gramos (0,951 onzas), en tanto que os que se cuñaron máis adiante pesaban 26,73 gramos (0,943 onzas). En 1838 modificouse o deseño para eliminar as estrelas do campo do reverso. Durante o ciclo de produción, cuñáronse varios padróns de dólares Gobrecht, con algunhas diferenzas con respecto ás emisións regulares. Cuñouse unha pequena cantidade coa data de 1838 que non levaba impreso o nome de Gobrecht en ningures. En total, emitíronse 300 dólares deste tipo con data de 1839 para a súa circulación, todos con aliñamento de medalla.
A cuñaxe de ensaio de Patterson fora un claro éxito e a produción a grande escala do seu seguinte dólar, coñecido como "dólar da Liberdade sedente", comezou en 1840. Para este novo dólar utilizouse un deseño do anverso baseado no do dólar Gobrecht, aínda que o reverso se modificou, de maneira que en lugar da aguia erguendo o voo se utilizou unha aguia heráldica.
Recuñaxes
miniatura|229x229px|O [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|dierctor da US Mint James Ross Snowden, creador de reacuñaxes.]]
Logo dun incremento no coleccionismo de moedas por parte de particulares a partir de mediados do século XIX, xurdiu unha demanda considerable das moedas estadounidenses máis antigas. O director da Casa da Moeda, James Ross Snowden, comezou a vender novos dólares Gobrecht e a trocalos por medallas raras (especialmente as relacionadas co expresidente George Washington), que logo se incluíron na Colección Numismática National dos EEUU, daquela coñecida como "Gabinete de Moedas". Os cartos recadados pola venda das reacuñaxes destinouse á adquisición de novas pezas para esa colección pública.
É probable que as reemisións creadas baixo o mandato de Snowden fosen cuñadas en 1859 e 1860, e esta práctica foi en grande medida suspendida por mor dun escándalo público: outros empregados da Casa da Moeda estiveron cuñando e vendendo recuñaxes das primeiras moedas estadounidenses para o seu propio beneficio. Todos os dólares Gobrecht reemitidos, cando se inclinan sobre o seu eixe, representan unha orientación diferente no volo da aguia do reverso, en lugar de se dirixir cara a arriba, tal como aparece nas moedas cuñadas durante a produción oficial. Descoñécese por que se alterou a orientación da aguia, aínda que moitos numismáticos cren que Snowden fixo isto intencionalmente para facer que as recuñaxes se distingan dos orixinais. O historiador numismático Walter Breen suxire que o director da ceca simplemente usou o aliñamento porque era o mesmo que o empregado no centavo Flying Eagle ("aguia en voo"), que comezou a producirse en 1856. O gravador da ceca James B. Longacre, o deseñador dese centavo, tomara prestado o reverso da aguia de Gobrecht e Peale para o anverso da súa moeda.
Circunscrición electoral de Pontevedra
Pontevedra é unha das 52 circunscricións electorais españolas utilizadas como distritos electorais para o Congreso dos Deputados e o Senado, que son as Cámaras Baixa e Alta do Parlamento Español. Correspóndenlle 7 deputados e 4 senadores.
Dólar Gobrecht
Valor numismático
Malia seren emitidas en cantidades moi pequenas, chegaron a nós exemplares abondo para constituíren series completas coleccionables, e o seu prezo, de xeito diferente ao dos dólares co busto do cabelo solto (Flowing Hair) e os do busto drapeado (Draped Bust), rara vez superan os 100.000 dólares. Un exemplar de 1839, clasificado como "Proof 64" por Professional Coin Grading Service (PCGS), foi adxudicado por 51.700 dólares o 24 de maio de 2016 nunha poxa de Stack's Bowers Galleries e Sotheby's. Na mesma poxa, outro exemplar de 1838 en idéntico estado de conservación acadou os 82.250 dólares. Así mesmo, durante outra poxa do mesmo ano da casa Stack's, unha peza de 1836 clasificada como "Proof 65", logrou o récord de 129.250 dólares, superando amplamente as estimacións iniciais, que a situaban entre os 70.000 e os 100.000 dólares.
Circunscrición electoral de Pontevedra
A circunscrición, que se corresponde coa provincia de Pontevedra, é tamén unha das 4 circunscricións electorais de Galicia para as eleccións autonómicas en que elixe 22 deputados.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Galegas na ciencia
Galegas na ciencia é un libro de Isabel Blanco ilustrado por María Lapido da Editorial Belagua.
Neste libro dan a coñecer as biografías de 20 científicas galegas. Segundo a autora o libro pretende animar "ás novas xeracións a perseguir os seus soños sen importarlles o que os demais pensen; un libro que axudase a romper estereotipos de xénero e abrise as portas das ciencias a homes e mulleres por igual. E, para iso, decidín apoiarme na historia de vinte mulleres científicas".
A Perfect Pairing
Produción
O filme foi rodado en Queensland, Australia e foi producido por Hoodlum Entertainment en colaboración con Screen Australia. O filme contou co apoio da cidade de Gold Coast e os cineastas colaboraron estreitamente coa "Animal Protection Agency" para coidar dos animais que aparecen no filme. Nos créditos, os produtores fan unha mención ao clan Kombumerri do pobo yugambeh, en cuxa rexión foi rodado o filme. As guionistas, Hilary Galanoy e Elizabeth Hackett, xa colaboraran previamente en Falling Inn Love e Love, Guaranteed.
Otger Cataló
Otger Cataló (ou Catalon), ou pai da Patria, é un personaxe lendario que segundo a tradición conquistou Cataluña aos sarracenos xunto cos Nove Baróns da Fama. Segundo algunhas lendas, o nome de Cataluña derivaría do seu apelido. En calquera caso, as referencias escritas máis antigas a este personaxe que sobreviviron en catalán son do século XV, moito máis tarde do período en que se supón que viviu (século VIII), e debe boa parte do aspecto e promoción da súa memoria á ideoloxía catalanista cultivada na obra dos autores da Renaixença catalá, especialmente Víctor Balaguer, Antoni Ferrer i Codina e Jacint Verdaguer.
No ano 2012 inaugurouse en Gombrèn o centro de interpretación do Ano 0 de Montgrony, onde se conta a lenda.
Cinema
No ano 2017 estreouse o filme Pàtria, que narra a historia de Otger Cataló e os Nove Baróns da Fama.
Pàtria (filme de 2017)
Pàtria, cuxo título completo é Pàtria, la llegenda d'Otger Cataló i els 9 barons de la fama, é un filme catalán dirixido por Joan Frank Charansonnet que se estreou o 9 de xuño de 2017. A historia do filme está baseada na lenda de Otger Cataló.
Sam Raimi
Samuel M. Raimi, nado en Royal Oak (Míchigan) o 23 de outubro de 1959, é un director, produtor e guionista estadounidense. Raimi é recoñecido polo seu traballo na dirección na triloxía sobre a personaxe de Spider-Man, estreada durante a década de 2000, ademais de polo seu labor como director de filmes de terror de baixo orzamento como a triloxía de The Evil Dead, que foi un dos seus primeiros proxectos.
Primeiros anos
Raimi naceu no seu dunha familia de emigrantes xudeus de Rusia, por liña paterna, e de Hungría, pola materna. Foi educado no xudaísmo conservador. Raimi ten un irmán máis vello, o guionista Ivan Raimi, e un máis novo, o actor Ted Raimi. A súa irmá máis vella Andrea Raimi Rubin, é reporteira de tribunais. Outro irmán máis vello, Sander, faleceu afogado con quince anos; Raimi dixo que o trauma uniu fortemente o resto da familia. Raimi tamén mencionou que Sander foi que lle amosou a Spider-Man, iniciando o seu amor polas bandas deseñadas.
Sam Raimi comezou a afeccionarse á realización aos 13 anos, grazas a unha primitiva cámara de vídeo que tiña un amigo seu. Ata a edición de The Evil Dead, gravara uns trinta filmes de prácticas. O máis coñecido entre os seus amigos foi The Happy Valley Kid: The Story of a Sudden Driven Mad, a historia dun universitario que é humillado polos seus compañeiros e abandonado pola súa moza ata que tolea e acaba con todos eles.
Carreira
En 1978, rodou unha curtametraxe de 32 minutos titulada Within the Woods que foi protagonizada polos seus amigos da Universidade de Míchigan Bruce Campbell e Ellen Sandweiss. Está considerada unha precuela de The Evil Dead. Un sólido apoio por parte da crítica e o permiso de varios exhibidores para amosar a curta axudaron a consolidar a validez do proxecto. Como resultado, Raimi comezou a traballar na longametraxe.
En 1981 escribiu e dirixiu unha das obras máis innovadoras da serie B, The Evil Dead, unha acertada combinación de humor negro, terror sobrenatural e cinema gore. Igual que Within the Woods, foi protagonizada por Bruce Campbell e Ellen Sandweiss e participaron tamén Richard DeManincor, Betsy Baker e Theresa Tilly. Nela, Raimi creou a icónica personaxe da saga Ash Williams, personificada por Bruce Campbell.
Tralo fracaso do seu filme Crimewave, Raimi rodou a secuela Evil Dead II (1987). Os primeiros minutos do filme volven contar a historia da primeira parte cambiando algúns elementos. O plan de Raimi era utilizar escenas de The Evil Dead, mais debido a problemas coas distribuidoras tivo que rodar de novo as escenas. A secuela contou cun orzamento de 3,6 millóns de dólares, case dez veces maior ca o de The Evil Dead.
Unha terceira parte da saga, titulada Army of Darkness, foi estreada en 1992. A historia está ambientada no ano 1300, época á que foi transportado Ash tras ser atrapado por un portal creado ao final de Evil Dead II. A diferenza das dúas primeiras partes, esta caracterizouse por ser máis cómica que terrorífica. O proxecto tivo un orzamento estimado de 13 millóns de dólares.
Ao longo da súa traxectoria como realizador, Raimi creou unha gran variedade de filmes que van desde a comedia de slapstick ata o terror máis gore. Entre elas esta a saga de éxito Spider-Man, protagonizada polo actor Tobey Maguire, que contou con cameos de Bruce Campbell e do creador do superheroe Stan Lee, con quen Raimi trabou unha grande amizade. Ademais, Raimi é un activo produtor.
Vida persoal
Raimi casou en 1993 con Gillian Greene, filla do actor Lorne Greene. Teñen cinco fillos, dos cales tres (Emma Rose, Lorne e Henry) apareceron como extras en Drag Me to Hell e na batalla final do filme Spider-Man 3.
José Torres Creo
miniatura|Necrolóxica de José Torres Creo en [[El Pueblo Gallego.]]
José Torres Creo, nado en San Xulián de Requeixo (Pontecesures) o 5 de abril de 1874 e finado en Vigo o 31 de outubro de 1939, foi un compositor e organista galego. Autor de numerosas cancións galegas para orfeón, e publicadas posteriormente en versión de voz e piano, entre as que destaca O sol da primavera, con texto do arcebispo e poeta Manuel Lago González.
Traxectoria
En 1884 ingresou como neno de coro na catedral de Santiago de Compostela, onde se formou co mestre de capela Juan Apóstol Trallero Palmer e co organista dese período Santiago Tafall Abad (1881-1895).
Marchou en 1892 a Vigo como segundo organista da igrexa de Sta. María (actual concatedral), e dous anos máis tarde obtivo a praza de titular. Exerceu como profesor de piano, pianista de café, director de diversos orfeóns e creou a capela musical Torres Creo, que actuou en numerosas funcións relixiosas en Vigo e a súa contorna, continuando despois da súa morte co seu sucesor Marino Gutiérrez ata finais dos anos 60.
Na década de 1920 foi cando a súa obra foi máis difundida. Publicou varias pezass para piano na litrografía viguesa de Jesús Rial e tamén noutras de Madrid e Barcelona. As súas obras emitíronse en radio, fixéronse gravacións fonográficas (O sol da primavera, San Campio) e tivo un distribuidor para a súa venda na Arxentina.
José Andrëa
José Mario Martínez Arroyo, nado na Paz (Bolivia) o 26 de xaneiro de 1971, máis coñecido como José Andrëa (engadiu o nome «Andrea» pola súa primeira filla) é un cantante boliviano-español coñecido polo seu traballo co grupo de folk metal Mägo de Oz. Actualmente é vocalista e líder da banda José Andrëa e Uróboros.
Camilo Vila Rodríguez
Camilo Vila Rodríguez, nado na Habana o 26 de xullo de 1915, foi un empresario cubano, de orixe galega, que foi o derradeiro presidente do Centro Galego da Habana.
Traxectoria
Naceu en Cuba, sendo o maior dos tres fillos dunha parella de inmigrantes galegos, natuaris da parroquia Santa María de Mosteiro, no concello lucense de Guntín. Estudou no Centro Galego da Habana e fundou varios negocios, participando nas actividades da emigración galega na illa. Foi presidente de honra da asociación Naturales de Ortigueira, e en 1959 presentou a súa candidatura á presidencia do Centro Galego, polo partido Acción Social, sendo elixido presidente. Foi o primeiro presidente do Centro Galego nacido en Cuba.
Presidiu o Centro Galego durante dous anos, ata a intervención do centro en 1961 polo goberno revolucionario de Fidel Castro. Ese mesmo ano enviou a Miami ao seu Camilo, dentro da Operación Peter Pan organizada polo goberno dos Estados Unidos, despois de ter enviado xa á súa filla Araceli. En 1962 foise a súa muller, e en 1964 o propio Camilo marchou para España, instalándose finalmente en Porto Rico, onde morreu en 1997.
José Andrëa
Traxectoria
Naceu na Paz, Bolivia, mais medrou no barrio madrileño de Hortaleza. Comezou tocando a batería nun grupo escolar con 14 anos. Despois de o cantante do grupo cambiar de colexio, José substituíuno de xeito provisional. Nese momento casualmente foi albiscando aos poucos a súa capacidade vocal e comezou a tomar clases de música. Ante o seu talento, tanto a súa nai como un profesor de música insistíronlle en que tomase clases de canto e máis adiante fose ao conservatorio.
Camilo Vila Rodríguez
Traxectoria
O seu fillo Camilo Vila, é cineasta, e un dos seus filmes, City of Gardens, foi estreado no Festival Internacional de Cannes.
José Andrëa
Traxectoria
Tras exercer como cantante en varias formacións madrileñas de heavy metal, en 1995 José Andrëa converteuse no novo cantante oficial do grupo.
En 2004, baixo a produción de Txus, José lanzou o seu primeiro álbum en solitario, Donde el corazón te lleve. O disco está composto por baladas de grupos como Deep Purple ou Barón Rojo e as letras están adaptadas ao español por Txus.
O 24 de outubro de 2011, 16 anos despois, Mägo de Oz anunciou nun comunicado na súa web oficial que José Andrëa deixaba a banda. As subseguintes xiras por América e España foron os seus últimos actos como membro da formación.
A inicios de 2012 comezou un novo proxecto cunha banda de seu: José Andrëa e Uróboros. Desta volta deixa de lado o estilo de Mägo de Oz e céntrase nunha fusión de rock and roll e blues. A banda sacou tres discos: Uróboros (2012), Resurrección (2015) e Bienvenidos Al Medievo (2019).
Voz
A voz de José Andrëa é dun tenor lírico lixeiro. Con todo, os seus profesores consideraron nun principio que se trataba dun contratenor.
O seu rexistro vocal, segundo a discografía á cal lle deu voz, sería dun Fa#2 (Adiós Dulcinea), frecuentes Do5 e Re5 alcanzados de cabeza («La Leyenda de la Mancha», «El Santo Grial», «Kelpie», «La Cruz de Santiago» ou «El pacto») e Fa5 en voz de cabeza («La Última Cena»). O seu máximo sobreagudo rexistrado é un La5 (no minuto 10:12 de «La Bruja»).
Nos últimos anos con Mägo de Oz, debido ás intensas xiras, a idade, a súa adicción ao alcol de entón e outros factores ambientais, a voz de José escureceuse lixeiramente. Os tons agudos perderan a súa brillantez característica en prol doutros matices, como unha voz máis desgarradora e con máis corpo.
Problemas de saúde
Durante os seus últimos anos en Mägo de Oz e os primeiros en Uróboros, José Andrëa tivo moitos problemas debido ao seu alcolismo, que mesmo afectou ao seu rendemento no escenario. A adicción chegou a provocarlle unha pancreatite necrosante e posterior peritonite da que tivo que ser operado de emerxencia en 2013 durante as datas de concertos na Paz, a súa cidade natal.
Esta foi unha operación de vida ou morte, e fóronlle extirpados parte do intestino groso, a vesícula e tres cuartas partes do páncreas. Sobrevivir a dita cirurxía fixo que decidise cambiar os seus hábitos. En 2015, xa recuperado, incluíu no traballo de Uróboros dese ano, Resurrección, a canción «La Salida del Averno», a cal fala sobre como logrou superar a adicción.
En setembro de 2021, debido a varias hernias estomacais, tivo que volver someterse a unha cirurxía de moi alto risco, cunha probabilidade de supervivencia de tan só un 30%. Afortunadamente, a intervención foi un éxito e continuou coa súa actividade con Uróboros.
European Remote Sensing satellite
miniatura|Modelo do ERS-2. O European Remote Sensing Satellite (ERS) foi o primeiro conxunto de satélites de observación terrestre lanzado pola Axencia Espacial Europea. Constituído por dúas misións, ERS-1 e ERS-2, orbitaron a Terra unhas 120 000 veces en total, observando a terra, atmosfera, océanos e capas de xeo de xeito continuado ó longo de vinte anos. Xerou unhas 4000 publicacións científicas, correlativas cuns 5000 proxectos. Foi construído por un consorcio internacional liderado por DSS (Dornier Satelliten Systeme Gmbh), sendo os datos postos a disposición a través de Internet.
ERS-1
O ERS-1 foi lanzado dende o centro espacial da Güiana Francesa polo foguete Ariane 4 o 17 de xullo de 1991.
Cunha extensión da misión de dous anos, os obxectivos eran voltos principalmente para os estudos oceánicos e de glaciares, nas varias áreas das ciencias naturais.
De entre os varios aparellos a bordo do satélite estaban o AMI (Active Microwave Instruments), constituído por un radar de Abertura Sintética (SAR) e un difusómetro (aparello que permite medir a intensidade e a dirección do vento preto da superficie do mar). As imaxes adquiridas polo SAR, fornecían datos dunha faixa de 100 x 100 km, cunha resolución espacial de trinta metros. Unha antena de 10 x 1 metros emitía e recibía un feixe de microondas na faixa de 5,3 Ghz (banda C), con polarizaçión VV e un ángulo de incidencia de 23 graos.
A operación do SAR no modo Imaxe producía unha taxa de datos moi alta (105 Mbps), facendo que as imaxes só puidesen ser xeradas en zonas equipadas con estación receptora. A superficie terrestre era cuberta enteiramente e fotografada en ciclos de 35 días.
A misión ERS-1 foi rematada o 10 de marzo de 2000.
A Love Song for Latasha
Estrea
O filme estreouse no Festival de Cinema de Tribeca e proxectouse no Festival de Cinema de Sundance. Ava DuVernay programou o documental como parte de Array 360, e posteriormente foi distribuído por Netflix, quen o estreou o 21 de setembro de 2020.
European Remote Sensing satellite
ERS-2
Case idéntico ao ERS-1, tiña instrumentos adicionais e mellorías nos instrumentos existentes, incluíndo:
Cando o ERS-2 foi lanzado, compartía o mesmo plano orbital do ERS-1. Iso permitiu unha misión en "tándem", co ERS-2 pasando sobre os mesmos puntos sobre os que o ERS-1 pasara un día antes (o ERS-2 tiña un ciclo de repetición tamén de 35 días).
O ERS-2 perdeu o seu xiroscopio desde febreiro de 2001, resultando degradada a calidade dos datos fornecidos por seus instrumentos. O gravador de bordo deixou de funcionar o 22 de xuño de 2003, deixando os instrumentos operando só cando o satélite estaba visible dende unha estación de terra. Desde a perda do gravador, puxéronse en funcionamento outras estacións de terra para aumentar a capacidade de colleita de datos. O medidor de difusión de ventos e o GOME eran os únicos instrumentos dese tipo até o lanzamento dos satélites da serie MetOp e do ENVISAT, respectivamente.
A misión ERS-2 foi dada por rematada o 5 de setembro de 2011.
Continuación
O ERS foi continuado pola ESA por ENVISAT, co seu programa Copérnico.
Fairchild C-82 Packet
O Fairchild C-82 Packet é un avión de carga bimotor con dobre cola deseñado e fabricado por Fairchild Aircraft. Foi usado brevemente polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos e despois pola súa sucesora, a Forza Aérea dos Estados Unidos, tras a segunda guerra mundial.
Deseño e desenvolvemento
Desenvolvido por Fairchild, e C-82 foi deseñado como un avión de carga pesado para substituír ao modelos de preguerra como o Curtiss C-46 Commando e o Douglas C-47 Dakota usando materiais non críticos na súa construción, principalmente madeira contrachapada e aceiro, para non competir coa produción de avións de combate. Porén, a principios de 1943 cambios nas especificacións levaron a propoñer un avión totalmente metálico. O aparello deseñouse para distintos roles, como cargueiro, transporte de tropas, lanzamento de paracaidistas, evacuación médica, e remolcador de planadores. Contaba cunha rampla de carga traseira con portas amplas e unha empenaxe colocada a 4.3 metros do chan, o que permitía que os camións operasen na parte traseira do avión sen obstáculos. O seu único prototipo voou por primeiro vez o 10 de setembro de 1944. O avión fabricouse na factoría de Fairchild en Hagerstown, Maryland, e a súa produción rematou en setembro de 1948.