cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parthenium hysterophorus
Control
Xeralmente a aplicación de herbicidas é cara e a miúdo nociva. Os sprays de Paraquat poden aplicarse mentes esta mala herba é nova. O glifosato non é efectivo contra esta especie.
Parque Nacional Desembarco del Granma
Descrición
O parque está situado nun clima cálido e semiárido, recibindo entre 300 e 1200 mm de choiva ao ano e cunha media de 26 °C. Isto fai que sexa unha das zonas máis cálidas e secas de Cuba.
Parthenium hysterophorus
Control
O medio máis satisfactorio e prometedor de control a longo prazo práctico é o biolóxico. Varias especies que se alimentan da planta están a utilizarse ou en ensaio en varios países. O organismo para o control melloe establecido ata agora é o escaravello nativo de México, Zygogramma bicolorata, que se introduciu na India por primeira vez en 1984. Desde entón o animal espallouse e está ben establecido en todo o subcontinente. Defolia e a miúdo mata a planta e os danos que lle causa á planta reducen a súa produción de sementes.
En varios países, como Australia e Suráfrica, liberáronse outros axentes de biocontrol e están en avaliación. Entre estes están polo menos outras dúas especies de escaravellos liberados en Suráfrica, un gurgullo que perfora os talos da especie Listronotus setosipennis, e o gurgullo das sementes Smicronyx lutulentus.
Tamén en Suráfrica, utilizáronse os fungos ''Puccinia abrupta var. partheniicola e Puccinia xanthii''.
En Australia, á parte dos mencionados, empregáronse ou foron avaliados outros axentes contra o Parthenium hysterophorus, ata un total de 11 especies desde 1980. Deses once, nove parece que se conseguiron establecer en varias rexións. Os dous cos efecos máis grandes parecen ser o escaravello Zygogramma bicolorata e a avelaíña que produce bugallos nos talos Epiblema strenuana. Porén, outras especies que parece que se estableceron son a avelaíña minadora das follas Bucculatrix parthenica, o gurgullo que forma bugallos no talo Conotrachelus albocinereus, e a avelaíña que perfora os talos Carmenta ithacae.
Metal extremo
Metal extremo é un termo xenérico pouco definido para un gran número de subxéneros relacionados coa música heavy metal que se veñen desenvolvendo dende principios dos anos 80. Foi definido como un "cúmulo de subxéneros do metal caracterizados pola súa transgresión sonora, verbal e visual".
O termo normalmente refírese a un estilo máis abrasivo, máis duro, underground, e non comercial asociado co speed metal, o thrash metal, o black metal, o death metal e o doom metal. O hardcore punk considerouse unha parte integral do desenvolvemento do metal extremo con respecto á velocidade e á estrutura das cancións, en todos os casos que non sexan doom metal.
José Carlos Castro
José Carlos Castro Pérez, nado o 12 de febreiro de 1973 en Vigo, é un ex-xogador profesional de baloncesto galego. Xogaba na posición de ala-pivote cunha altura de 2,00 m.
Nuño Alfonso
Munio Afonso, Nuno Afonso, Nuño Adefonsiades ou Nuño Alfonso, segundo as fontes, nado en Santiago de Compostela a finais do século XI e finado ibídem o 6 de xuño de 1136, foi un bispo medieval da Diocese de Mondoñedo, de 1112 a 1136.
Traxectoria
Era parente de Diego Xelmírez, que o criou, e que o enviou a Roma canda o papa Pascual II. Sendo cóengo e tesoureiro de Santiago de Compostela, foi o primeiro redactor da Historia compostellana.
Sendo bispo de Mondoñedo, trasladou a sé de San Martiño de Mondoñedo (Foz) a Vilamaior de Brea ou Vallibria, a actual Mondoñedo.
Ao final da súa vida retirouse ao lugar do Sar, onde fundou a igrexa que máis tarde sería a Colexiata de Santa María a Real do Sar.
A túa ausencia neste ar
A túa ausencia neste ar é o cuarto de Fanny & Alexander. Un novo álbum de disco de querenza conceptual no que todas as cancións xiran arredor da perda, da ausencia, do que se pode perder nun simple xiro argumental da vida: os pais, os avós, un fillo, o amor, a consciencia dun mesmo, a individualidade coma persoa.
O dúo compostelán continuou coa tradición dos seus anteriores traballos adubando versos emprestados de poetas galegas co seu pop saudoso carregado de experimentacións bastardas co folk, o shoegaze, a electrónica e mesmo a música de cámara. Nesta nova entrega a lista de autoras que emprestan as súas verbas é 100% feminina e máis longa ca nunca, tanto nas letras das cancións (Lorena Souto, Antía Otero, Arancha Nogueira, Marga Tojo, Ledicia Costas, Xess Mondelo e Charo Lopes) coma nos miúdos spoken words que arrolan por todo o disco (Lara Dopazo, Lucía Aldao, Alba Cid, Luz Fandiño, Theresa P. Lousame, Xela Arias e Nuria Vil).
Imaxe de Épinal
dereita|miniatura|267x267px|Panel indicando a dirección da Imagerie d'Épinal As imaxes de Épinal foron estampas de temática popular e vivas cores que se produciron en Francia durante o século XIX. O seu nome deriva do da primeira empresa que as lanzou, "Imagerie d'Épinal". Esta fora fundada en 1796 por Jean-Charles Pellerin, un nativo da cidade francesa de Épinal.
Co paso de tempo, a expresión adquiriu un sentido figurado en francés, designando unha visión tradicionalista e naíf das cousas que se decanta unicamente polo seu lado bo.
As "imaxes de Épinal" difundíronse amplamente noutros países. Leváronse a cabo edicións en castelán e tiveron unha grande influencia na produción de aucas.
Raspberry Pi OS
Raspberry Pi OS, anteriormente chamada Raspbian, é unha distribución do sistema operativo GNU/Linux baseada en Debian, optimizada para o seu uso na computadora dunha soa placa Raspberry Pi, orientada á ensinanza de informática. Foi creado por Mike Thompson e Peter Green como un proxecto independente. O lanzamento inicial foi en xuño de 2012.
Ēmmanowel Dabaġyan
Ēmmanowel Dabaġyan, I.C.P.B. (en Էմմանուել Դաբաղյան), nado o 26 de decembro de 1933 en Alepo (República Siria) e finado o 13 de setembro de 2018 en Beirut (Líbano) foi un relixioso siro-armenio, arcebispo católico armenio de Bagdad entre 2007 e 2017.
Traxectoria
Naceu o 26 de decembro de 1933 en Alepo (República Siria). Entrou no Instituto do Clero Patriarcal de Bsumar, completou os estudos de Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana, e o 25 de decembro de 1967 foi ordenado sacerdote. Posteriormente exerceu diversos encargos como director dun orfanato, reitor dos seminarios menores de Bsumar e Alepo, párroco en Beirut, e párroco en Skhvilisi (Xeorxia). En 2003 foi nomeado párroco de Tbilisi, responsable do seminario, e synkellos para Xeorxia do ordinariato católico armenio de Europa oriental.
Earache Records
Earache Records é un selo discográfico independente, editora musical e compañía de representación artística inglesa fundada por Digby Pearson. A discográfica está baseada en Nottingham e tamén ten oficinas en Londres e Nova York. Earache axudou aos pioneiros do metal extremo publicando parte dos primeiros discos de grindcore e death metal entre 1988 e 1994. Dende entón os seus artistas diversificáronse cara a unha música de guitarra máis mainstream, traballando con bandas como Rival Sons, The Temperance Movement, Blackberry Smoke e The White Buffalo. A compañía tamén patrocinou o escenario 'Earache Express' no Glastonbury Festival e o 'The Earache Factory' no Boomtown Fair.
Ēmmanowel Dabaġyan
Traxectoria
O 13 de setembro de 2006 foi elixido arcebispo de Bagdad polo Sínodo da Igrexa católica armenia, sendo confirmado no cargo o 26 de xaneiro de 2007 polo papa Bieito XVI. Recibiu a ordenación episcopal de mans do patriarca Narsés Pedro XIX Tarmouni o 4 de agosto do mesmo ano.
Earache Records
O logotipo de Earache Records é unha homenaxe á revista Thrasher, debido a que Digby Pearson era un entusiasta da cultura do monopatín.
Ēmmanowel Dabaġyan
Traxectoria
Permaneceu no cargo até que se retirou o 9 de outubro de 2017. Volveu entón ao convento do seu instituto en Beirut, no Líbano, onde finou o 13 de setembro de 2018.
Cuña (son)
Unha cuña radiofónica é aquela na que hai unha mensaxe sen presentarse a si mesma, senón que vai integrada noutros formatos, ao ser claro co seu contido.
Por exemplo, unha reportaxe dentro dunha crónica como ilustración dunha mesa redonda ou un anuncio publicitario tras unha canción nunha emisión radiofónica.
Nun principio non debe ter unha duración maior dun minuto e adoita ser a forma máis habitual para introducir publicidade nun medio radiofónico.
Locución nas cuñas publicitarias
Os estereotipos acústicos están moito máis arraigados na nosa mente do que pensamos. Unha voz non só leva ao espectador a determinar datos básicos como o sexo ou a idade do seu posuidor, senón tamén outros aspectos moitos máis abstractos. Polo tanto, nunha cuña publicitaria os oíntes poderán determinar o nivel social, económico e profesional, así como diferentes trazos de personalidade do personaxe locutado (Rodríguez Bravo, 1989). Como consecuencia, a voz redunda a súa importancia, pois lonxe de ser un mero recurso estético pasa a tomar un papel importante na carga psicolóxica do anuncio.
Nos anuncios audiovisuais escoitaremos voces que se axusten ás imaxes, pois debe existir unha coherencia entre imaxe e son. Porén na publicidade exclusivamente acústica (cuñas radiofónicas) o requisito da coherencia non é necesario e por iso haberá unha maior liberdade nese sentido. Están presentes de forma máis frecuente as voces masculinas. Un estudo elaborado por Perona e Barbeito en 2008 expón que a presenza da voz masculina na publicidade radiofónica en España era daquela dun 73%, sendo só o 27% restante voces femininas. Segundo algúns estudos (Reardon, 1983), as mulleres resultan máis susceptibles á persuasión que os homes, e esta susceptibilidade xeralmente intensifícase se quen intenta persuadilas é unha persoa do sexo oposto. Porén, investigacións máis recentes defenden que o sexo da persoa que locuta é indiferente á hora de determinar a capacidade persuasiva da cuña (Rodero, Larrea e Vázquez, 2010). Os nenos son máis facilmente convencibles se quen trata de persuadilos é un semellante. Por iso na publicidade infantil adoitan empregarse voces agudas, extravertidas, que demostran confianza. Con frecuencia empréganse berros, unha elevada velocidade de fala e risas para simular unha situación de lecer infantil. A repetición cobra ademais especial importancia, xunto coa énfase que se pon nas palabras clave do anuncio, porque favorece a retención por parte dos nenos e axuda a que presten unha maior atención (Montoya Vilar, 1999).
Ademais do propio timbre particular de cada voz, que é intrínseco e inalterable, o que caracteriza a locución é o estilo. Este componse principalmente de catro elementos: intensidade, ton, entoación e ritmo. A intensidade pode definirse como “a impresión subxectiva que permite distinguir os sons entre débiles e fortes, e depende principalmente da amplitude do movemento vibratorio que orixina o son” (Regidor e Arribas, 1977). Xunto coa intensidade, o ton é aquilo que caracteriza unha voz, e este caracterízase “pola frecuencia dunha vibración” (Rodríguez, 1984). É dicir, refírese “ao concepto físico da altura de son” (Montoya Vilar, 1999) e pode, dunha forma moi básica, clasificarse en agudo, medio-alto, medio-baixo e grave. A entoación, pola súa banda, “é a sucesión controlada de variacións de altura ou frecuencia dun son” (Rodríguez, 1984). Por último, o ritmo pode definirse como “o recurso da fala expresiva que foi definido por unha organización temporal ordenada en dúas leis, a regularidade e a variación” (Toledo, 1988). A combinación deste elementos nas súas infinitas variantes é o que resulta no estilo de locución, que debe axustarse ás características do anuncio. Nas cuñas radiofónicas adoita imitarse o estilo de locución dos informativos, debido a que este se asocia coa veracidade, o rigor e a calidade.
Continental Basketball Association
A Continental Basketball Asociation (CBA) foi unha liga menor de baloncesto creada en 1946 e desparecida en 2009.
Variegación por efecto de posición
A variegación por efecto de posición (VEP) (en inglés position-effect variegation, PEV) é un tipo de variegación causada polo silenciamento dun xene nalgunhas células debido a quedar colocado anormalmente preto dunha rexión de heterocromatina por medio da rearranxos no cromosoma ou transposición. Está tamén asociada con cambios na conformación da cromatina.
Introdución
O exemplo clásico é a translocación wm4 (white-mottled-4) de Drosophila. Nesta mutación unha inversión no cromosoma X situou o xene white preto da heterocromatina pericéntrica ou dunha secuencia de repeticións que se fai heterocromática. Normalmente, o xene white exprésase en cada célula do ollo adulto de Drosophila orixinando un fenotipo de ollo vermello. No mutante w[m4], a cor do ollo era variegado (coloreado en mosaico vermello e branco), e o xene white expresábase nalgunhas células nos ollos e non noutros. A mutación describiuna primeiramente Hermann Muller en 1930. A variegación por efecto de posición é unha inactivación de xenes inducida pola heterocromatina. Os fenómenos de silenciamento de xenes similares a este tamén se observaron en S. cerevisiae e S. pombe.
Tipicamente, as secuencias de ADN barreira impide que a rexión heterocromática se espalle na eucromatina, pero xa non está presente nas moscas que herdan certos rearranxos cromosómicos.
Etimoloxía
A variegación por efecto de posición é un efecto de posición porque o cambio de posición dun xene desde a súa posición orixinal a algunha outra preto dunha rexión heterocromática ten un efecto sobre a súa expresión. O efecto é a variegación nun determinado fenotipo, é dicir, a aparencia de manchas irregulares de diferentes cores, debido á expresión do xene orixinal de tipo silvestre nalgunhas células do tecido, pero non noutras, como se observa no ollo mutado de Drosophila melanogaster.
Porén, é posible que o efecto do xene silenciado non sexa visible fenotipicamente nalgúns casos. A variegación por efecto de posición detectouse por primeira vez en Drosophila porque era un dos primeiros organismos nos cales se utilizou a irradiación con raios X como indutor de mutacións. Os raios X poden causar rearranxos cromosómicos que poden orixinar variegación por efecto de posición.
Mecanismos
Entre varios modelos hai dous modelos epixenéticos moi populares. Un é o espallamento cis da heterocromatina alén do punto de rotura do rearranxo. As interaccións trans poden ser unha explicación cando o modelo de espallamento cis é incapaz de explicar certos fenómenos.
Espallamento cis
De acordo co modelo do espallamento cis (cis-spreading) a heterocromatina forza unha conformación alterada da cromatina na rexión eucromática. Debido a isto, a maquinaria transcricional non pode acceder ao xene que causa a inhibición da transcrición. Noutras palabras, a heterocromatina espállase e causa o silenciamento de xenes empaquetando a rexión normalmente eucromática. Pero este modelo falla cando quere explicar algúns aspectos da variegación por efecto de posición. Por exemplo, a variegación pode ser inducida nun xene localizado a varias megabases do punto de separación da heterocromoatina coa eucromatina debido a rearranxos nese punto. Ademais, a intensidade do fenotipo variegado pode ser alterada pola distancia da rexión heterocromática ao punto de separación.
Isto suxire que as interaccións trans son cruciais para a variegación por efecto de posición.
Interaccións trans
Estas son interaccións entre as diferentes rexións heterocromáticas e a organización cromosómica global no núcleo en interfase. Os rearranxos debidos á variegación por efecto de posición sitúan o xene reporteiro nun novo compartimento do núcleo onde a maquinaria transcricional necesaria non está dispoñible, silenciando así o xene e modificando a estrutura da cromoatina.
Estes dous mecanismos aféctanse un ao outro tamén. O mecanismo que domine para influír no fenotipo depende do tipo de heterocromatina e do complicado que sexa o rearranxo.
Supresión en Drosophila melanogaster
As mutacións nos xenes mus son candidatas a ser modificadores da variegación por efecto de posición, xa que estes xenes están implicados no mantemento e reparación do cromosoma. A estrutura do cromosoma nas proximidades do punto de rotura parece ser un determinante importante do proceso de inactivación de xenes. Illáronse seis segundas mutacións mus cromosómicas con wm4. Situouse unha copia de xenes white de tipo silvestre en posición adxacente á heterocromatina. Os diferentes mutantes mus eran: mus201D1, mus205B1, mus208B1, mus209B1, mus210B1 e mus211B1. Construíuse unha liñaxe coa substitución do cromosoma X estándar polo wm4. Observouse que a supresión da variegación por efecto de posición non é característica das mutacións mus en xeral. Só nos homocigotos mus209B1, a variegación era suprimida sinificativamente. Ademais, cando están en homocigose, a 2735 e D-1368 e todas as combinacións heteroalélicas das súas mutacións Pcna suprimen fortemente a variegación por efecto de posición.
En ratos
En ratos, observouse unha cor da pelame variegada. Cando unha rexión autosómica que porta un xene para a cor do pelo é inserida no croomosoma X, obsérvase un silenciamento variable do alelo. Porén, a variegación obsérvase só na femia que ten esta inserción xunto cunha mutación homocigota no xene da cor da pelame orixinal. O alelo de tipo silvestre queda inactivado debido á heterocromatinización.
En plantas
En plantas, a variegación por efecto de posición observouse en Oenothera blandina. O silecnciamento de xenes eucromáticos ocorre cando os xenes están situados na veciñanza dunha nova zona heterocromática.
Jack Swigert
John Leonard Swigert Jr., nado en Denver, Colorado, o 30 de agosto de 1931 e finado o 27 de decembro de 1982, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión Apollo 13.
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1966, participando na misión Apollo 13. Pasou un total de 5,95 días no espazo. Swigert faleceu o 27 de decembro de 1982 en Washington, D.C., por complicacións dun cancro.
Amalia Pérez Vázquez
Amalia Pérez Vázquez, nada en Cidade de México o 10 de xullo de 1977, é unha levantadora de peso mexicana nas categorías de 44 quilogramos a 60 quilogramos. Foi campioa paralímpica en cinco ocasións e é a única levantadora de peso que foi campioa paralímpica en tres categorías diferentes.
Traxectoria
Pérez foi membro da Delegación Mexicana para os Xogos Paralímpicos dende o ano 2000. Na súa participación nos Xogos Paralímpicos de 2000 gañou a súa primeira medalla de prata en levantamento de peso na categoría de 52 kg, a cal volvería gañar nos Xogos Paralímpicos de 2004 celebrados en Atenas, mais nesa ocasión na categoría de 48 kg. Nos Xogos Paralímpicos de 2008, Pérez gañou a súa primeira medalla de ouro na categoría de 52kg e superou o récord panamericano cun levantamento de 127,5 kg. Volvería conseguir a medalla de ouro catro anos máis tarde nos Xogos Paralímpicos de 2012, desta volta cun levantamento de 135,5 kg.
No ano 2008, Pérez recibiu o Premio Nacional do Deporte de México.
Augustin Pyrame de Candolle
Augustin Pyrame de Candolle, nado en Xenebra o 4 de febreiro de 1778, e finado na mesma cidade o 9 de setembro de 1841, foi un médico e botánico (especializado en brioloxía, pteridoloxía e micoloxía) suízo. É coñecido por ser un dos fundadores, con Linneo, da sistemática taxonómica moderna para clasificar as plantas.
Traxectoria
De familia provenzal, exiliada de Francia polas súas conviccións calvinistas durante o século XVI, de Candolle estudou o bacharelato, desde 1794, no Collège Calvin da súa cidade natal, e medicina nas universidades de Xenebra e  París. Durante os seus estudos universitarios, e baixo a dirección de René Desfontaines, iniciouse na botánica, á que se afeccionou intensamente. Dedicouse a ela de tal maneira que, só tres anos máis tarde, en 1799, publicou a súa Histoire Plantarum Succulentarum ("Historia das plantas suculentas") e, en 1802, unha Astragalogía.
En 1804 doutorouse en medicina, cunha tese sobre as propiedades medicinais das plantas. O seu crecente renome fixo que Lamarck o encargase da reedición da súa Flore française (Flore Francaise, ou Descriptions Succinctes de Toutes les Plantes qui Croissent Naturellement en France..., catro tomos en 5 vols. en 1805 e o tomo 5, vol. 6, en 1815), un traballo que o ocuparía até 1815.
En 1807 foi nomeado catedrático de botánica na Facultade de Medicina da Universidade de Montpellier, como sucesor de Pierre Marie Auguste Broussonet.
En 1813 resumiu os principios teóricos das súas investigacións anteriores nunha Théorie élémentaire de la botanique, e terminou cuñando o termo taxonomía, que derivou de dúas palabras do grego antigo: τάξις táxis "ordenamento", e νόμος nomos, "uso", "maneira", "regra", "norma".
Tras a restauración da monarquía borbónica francesa en 1814 debeu abandonar Francia, e regresou á súa Xenebra natal, onde se fundou unha cátedra de Historia Natural e un xardín botánico expresamente para el.
Durante esa época emprendeu o titánico traballo de describir todas as plantas coñecidas. En 1824 puido publicar a primeira parte co título de Regni vegetabilis systema naturale ("Sistema natural do reino vexetal"), pero a obra ocuparíalle até a súa morte e tivo que ser acabada polo seu fillo, Alphonse Pyrame de Candolle.
Obra
No mesmo marco morfoloxista, de Candolle desenvolveu, paralelamente a Goethe, toda unha teoría sobre a metamorfose das plantas.
Abreviatura
A abreviatura DC. emprégase para indicar a Augustin Pyrame de Candolle como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Somateria fischeri
Somateria fischeri, coñecido na bibliografía internacional como eider de anteollos, é unha especie de ave da orde dos anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos (os patos mergulladores), que cría no noroeste de América do Norte  (Alasca) e o nordés de Asia (Siberia), que presenta un acusado dimorfismo sexual, característico do seu xénero.
Descrición
A especie foi descrita en 1847 polo naturalista alemán, especializado en botánica e zooloxía, que traballou no Reino de Prusia e no Imperio Ruso, co nome Lampronetta fischeri.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Somateria.
O epíteto específico, fischeri, foi unha homenaxe de Brandt ao anatomista, entomólogo e paleontólogo alemán, nacionalizado ruso, Johann Fischer von Waldheim.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Son aves acuáticas de gran tamaño, miden entre 52 e 57 cm de lonxitude. Os machos pesan entre os 1 500 e os 1 850 g, as femias poden pesar desde 1 400 até 1 850 g. A súa envergadura alar oscila entre os 80 e os 95 cm.4​ A especie é lixeiramente máis pequena que o eider común (Somateria mollissima).
O macho é inconfundíbel polo seu corpo coas parten inferiores negras, co dorso branco e a cabeza amarela-verdosa con dúas grandes manchas oculares brancas (os anteollos). As plumas do pescozo son un pouco máis longas que o resto, dando a impresión de que teñen un colo groso. O pico é laranxa, as fosas nasais están cubertas por unha viseira de cor verde clara co bordo branco. As patas son de cor gris clara, coas aletas de cor amarelada. O iris é de cor marrón avermellada. As femias son sobre todo de cor marrón, pero pódese distinguir doutros patos polo seu tamaño e forma. Son diferentes doutros eideres polos anteollos moi visíbeis.
Distribución
Como outras aves do Ártico Somateria fischeri ten unha área de distribución claramente definida. A súa área de nidificación encóntrase entre as desembocaduras dos ríos Kolyma e Indigirka de Siberia e a ambos os lados do delta do río Yukon en Alasca.
Na costa norte de Siberia distribúese desde o estreito de Bering até a desembocadura do río Lena. Na costa de Alasca a súa área de distribución inclúe a zona costeira entre punta Barrow e a baía de Bristol. Adéntranse até 120 km terra adentro.
Actualmente, os eideres de anteollos encóntranse ao longo das costas de Alasca e nas máis orientais de Rusia e no mar de Bering. Hai dúas poboacións reprodutoras en Alasca e unha en Rusia. Historicamente houbo máis individuos reprodutores en Alasca, pero máis recentemente a poboación rusa é moito maior. Actualmente a poboación nos Estados Unidos estímase entre as 3 000 e as 4 000 parellas nidificantes.
Somateria fischeri muda no mar, a unha distancia de 2 a 45 km da costa e ao norte dos 63° N. Dado que raramente se ven fóra dos seus lugares de cría, os seus lugares de invernada no mar de Bering non foron coñecidos até hai pouco, coa axuda da telemetría por satélite en 1995.
Nutrición
Somateria fischeri, como os outro patos mergulladores, busca a comida na auga nadando e mergullándosea. Crese que pode permanecer mergullado máis tempo que a maioría dos patos mergulladores, e aliméntase principalmente de crustáceos e moluscos capturados por mergullo mentres está no mar, e de insectos acuáticos, crustáceos e materia vexetal durante a época de cría.
Reprodución
Somateria fischeri só ten un período moi curto para a reprodución despois do desxeo. Adoitan construír os seus niños cerca dun pequeno corpo de auga que serve xeralmente da súa única fonte de alimento. No niño —que se constrúe directamente sobre o solo da tundra— as femias poñen de 5 a 9 ovos. Os ovos eclosionan despois de 24 días. Os pitos son capaces de voar despois duns 50 días. Os machos tenden a deixar o niño no momento da desova e migran cara ao mar de Bering.
Os niños son ás veces atacados por raposos árticos, visóns, papamerdas ou gaivotas. Cando isto sucede a femia pode realizar unha posta de substitución.
Ameazas
Existen múltiples factores que ameazan as poboacións desta especie no futuro, incluíndo o cambio climático e a perda de hábitat. Historicamente, a súa área de distribución era moito máis grande que a costa de Alasca e Rusia. Tamén adoitaba estenderse desde a península de Nushagak até Barrow e case todo o camiño até a fronteira canadense. Dado que os eideres de anteollos viven en zonas frías que non son facilmente accesíbeis para os humanos, a súa principal perda de hábitat foi o resultado do cambio climático. Unha ameaza futura para o seu hábitat é o posible desenvolvemento de perforacións de petróleo e gas natural preto do lago Teshekpuk, que se considera como unha importante área de aves a nivel mundial.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando quen hai descensos rápidos da poboacións nalgúns lugares, e que hai unha serie de ameazas que poderían afectar a poboación no seu conxunto, suxiren que a especie está a diminuír en xeral a un ritmo que é polo menos moderadamente rápido. Así, o status da especie é culificada como LC (case ameazada), pero futuras enquisas poderían mostrar que a especie está a diminuír a un ritmo aínda maior.
Collège Calvin
miniatura|Ala sur do Collège Calvin O Collège Calvin, ou Instituto ou Colexio Calvino de Xenebra, é unha institución de educación secundaria da cidade de Xenebra, no cantón do mesmo nome.
Está situado no barrio de Rive, na rúa Théodore-de-Bèze n° 2.
Historia
miniatura|Patio do Collège Calvin O Collège Calvin foi fundado en 1559 por Jean Calvin (Calvino) e o goberno do cantón co nome de Collège de Genève. Erixiuse sobre un antigo convento franciscano e un colexio creado en 1428. O edificio data da época da súa fundación e segue en uso.
miniatura|esquerda|Gravado do século XIX do Collège Calvin
Trátase dunha das primeiras escolas públicas, gratuítas e obrigatorias fundadas no mundo e que seguen en funcionamento. A Reforma Protestante impuxo en Xenebra a obriga e a gratuidade da ensinanza en 1536, como se menciona no Muro dos Reformadores da cidade de Xenebra. Recibiu o seu nome actual en 1969 en honor de Jean Calvin, o fundador do Calvinismo (e da Escola).
O conxunto de edificios actualmente une ás súas instalacións orixinais, terminadas en 1561, dúas alas construídas no século XIX e en 1987, respectivamente.
Post-metal
O post-metal é un estilo de música con raíces no heavy metal pero que explora enfoques máis alá das convencións do xénero. Xurdiu nos anos 90 a través do traballo de bandas como Neurosis e Godflesh, que transformaron a textura metal a través da composición experimental. Asociado con e inspirado polo post-rock e o post-hardcore, o xénero emprega a escuridade e a intensidade do metal extremo pero enfatiza a atmosfera, a emoción, e incluso a "revelación", inspirándose nun amplo abano de fontes como o ambient, o noise, a psicodelia, o progresivo, e a música clásica para desenvolver un son expansivo pero á súa vez intrspectivo. A cancións post-metal son normalmente longas, con estruturas soltas e cheas de capas que rexeitan a forma de verso-estribillo en favor de crescendos e temas repetitivos. O son céntrase nas guitarras e na batería; úsanse algunhas voces como berros ou gruñidos e semellan un instrumento adicional.
O post-metal está estreitamente relacionado co metal de vangarda e estivo tamén asociado co sludge metal, o drone metal, o metal progresivo, e o metal industrial. Nomes alternativos usados para describir o xénro son sludge metal atmosférico, postcore, art metal e metalgaze, destacando a súa conexión coa música culta e o shoegazing, respectivamente. O post-metal contemporáneo, promovido por grupos dispares como Isis, Agalloch, Boris, Pelican, Jesu, e Wolves in the Throne Room, adoita a empregar a pesadez extrema do doom metal pero tamén está asociado co shoegazing e o black metal. En particular, a recente aclamación crítica de Deafheaven, cuxa fusión destes dous xéneros foi bautizada como blackgaze, demostra o crecente éxito do xénero.
Piruvato descarboxilase
A piruvato descarboxilase é un encima homotetrámero que cataliza a descarboxilación do ácido pirúvico a acetaldehido e dióxido de carbono no citoplasma de procariotas e eucariotas. Tamén se denomina 2-oxoácido carboxilase, alfa-cetoácido carboxilase e pirúvico descarboxilase. En condicións anaerobias este encima intervén no proceso de fermentación alcohólica que ten lugar nos lévedos, especialmente nos do xénero Saccharomyces, para producir etanol e CO2. Tamén está presente nalgunhas especies de peixes, como a carpa vermella e a carpa común, nas que permite que o animal realice a fermentación alcohólica (xunto coa fermentación láctica) cando escasea o oxíxeno. A piruvato descarboxilase inicia este proceso convertendo o piruvato en acetaldehido e dióxido de carbono. A piruvato descarboxilase depende dos cofactores pirofosfato de tiamina (TPP) e magnesio.
O encima piruvato carboxilase (unha liase) intervén na fermentación formando acetaldehido, e non debe confundirse co encima non relacionado piruvato deshidroxenase, que é unha oxidorredutase que cataliza a descarboxilación oxidativa do piruvato a acetil-CoA, o cal se incorpora ao ciclo de Krebs durante a respiración celular. Tampouco debe confundirse coa piruvato carboxilase mitocondrial (unha ligase, ). miniatura|center|400px|Reaccións catalizadas pola piruvato descarboxilase e a [[alcohol deshidroxenase.]]
Estrutura
A piruvato descarboxilase aparece en forma de dímero de dímeros (polo que ten catro subunidades, formando un tetrámero) con en total dous sitios activos compartidos entre os monómeros de cada dímero. O encima contén unha estrutura de tipo beta-alfa-beta, con follas beta paralelas. Contén 563 residuos de aminoácidos en cada dímero; o encima ten fortes atraccións entre os monómeros de cada dímero, pero os dímeros interaccionan máis debilmente para formar o tetrámero. miniatura|Monómero de piruvato descarboxilse co [[pirofosfato de tiamina|TPP unido.]]
Residuos do sitio activo
Este encima é un homotetrámero. Os sitios activos están dentro da cavidade que hai no centro do encima, onde se producen enlaces de hidróxeno e o piruvato reacciona co TPP. Cada sitio activo ten 20 aminoácidos, incluíndo o Glu-477 (contribúe á estabilidade do anel de TPP) e Glu-51 (axuda á unión do cofactor). Estes glutamatos tamén contribúen a formar o iluro TTP, actuando como doantes de protóns ao anel de aminopirimidina do TPP. O microambiente que rodea o Glu 477 é moi non-polar, contribuíndo a unha pKa máis alta do normal (as pKa normais do Glu e Asp son de arredor 4,6 en pequenas proteínas).
Os residuos lipófilos Ile-476, Ile-480 e Pro-26 contribúen á non-polaridade da área que rodea o Glu-477. O único outro residuo cargado negativamente ademais do coencima TPP é o Asp-28, que tamén axuda a incrementar a pKa do Glu-477. Así, o ambiente do encima debe permitir que a protonación do grupo gamma-carboxilo do Glu-477 estea arredor do pH 6.
O anel de aminopirimidina do TPP actúa como unha base, unha vez que está na súa forma imina, para arrancar o protón do C2 do TPP para formar o iluro nucleófilo. Isto debe ocorrer porque o encima non ten cadeas laterais básicas alí para desprotonar o C2 do TPP. Unha mutación no sitio activo que afecta a estes Glu pode ter como resultado a ineficiencia ou inactividade do encima. Esta inactividade foi probada en experimentos nos cales se perden os grupos amino N1' e/ou 4'. En análises de RMN determinouse que cando o TPP está unido ao encima xunto coa piruvamida análoga do substrato, a taxa de formación de iluro é maior que a taxa do encima normal. Ademais, a taxa de mutración de Glu 51 a Gln reduce esta taxa significativamente.
Ademais están incluídos o Asp-444 e o Asp-28, que estabilizan o sitio activo. Estes actúan como estabilizadores do ión Mg2+ que está presente en cada sitio activo. Para asegurar que só se une ao piruvato, dous residuos Cys-221 (situada a máis d 20 Å de distancia de cada sitio) e His-92, causan un cambio conformacional que inhibe ou activa o encima dependendo do substrato que interaccione con eles. Se o substrato que se une no sitio activo é piruvato, entón o encima é activado por un cambio conformacional neste sitio regulatorio. O cambio conformacional implica unha adición nucleofílica 1,2. Esta reacción, a formación dun tiocetal, transforma o encima desde a súa forma inactiva ao seu estado activo.
A taxa catalitica normal da piruvato descarboxilase é kcat = 10 s−1. Porén, a taxa do encima coa mutación de Glu-51 a Gln é 1,7 s−1.
O grupo prostético TPP
O cofactor TPP, C12 H18 N4 O7 P2 S, é necesario para este mecanismo de reacción; actúa como grupo prostético do encima. O átomo de carbono entre os átomos de xofre e nitróxeno no anel tiazol actúa como carbanión que se une ao piruvato. O TPP ten un H+ ácido no seu C2 que actúa como parte funcional do anel de tiazolio; o anel actúa como un "sumidoiro de electróns", que permite que os electróns do carbanión sexan estabilizados por resonancia. O TPP pode despois actuar como nucleófilo coa perda do seu hidróxeno do C2, formando a forma iluro do TPP. Este iluro pode despois atacar o piruvato, o cal é sostido polo encima. Durante a descarboxilación do piruvato, o TPP estabiliza os intermediarios carbanións como un electrófilo por enlaces non covalentes. Concretamente, o nitróxeno piridil N1' e o grupo amino 4' do TPP son esenciais para a función catalitica do complexo encima-TDP.
Lévedos
En lévedos, a piruvato descarboxilase actúa independentemente durante a fermentación anaerobia e libera o fragmento de dous carbonos como un acetaldehido máis dióxido de carbono. A piruvato descarboxilase é unha das fontes do CO2 que se xera na célula do lévedo, que a célula disipa. Máis tarde, coa contribución dun segundo encima, xérase etanol, que ten uns efectos antibióticos, xa que elimina outros microorganismos competidores. O encima é necesario para axudar á descarboxilación de alfa-cetoácidos porque se produce unha acumulación de carga negativa no seu átomo de carbono carbonilo no estado de transición; por tanto, o encima proporciona o ambiente axeitado para que se encontren o TPP e o alfa-cetoácido (piruvato).
Andy Selva
Andy Selva, nado en Roma o 23 de maio de 1976, é un adestrador e exfutbolista sanmarinés, que dende 2022 adestra o Tre Fiori. Considerado o mellor futbolista sanmarinés da historia, xogaba como dianteiro e foi 73 veces internacional coa selección de San Marino, sendo o segundo xogador con máis partidos do combinado e o seu máximo goleador histórico, con 8 goles.
Como futbolista
Formouse como futbolista nas categorías inferiores do Endas Monti e na tempada 1994/95, debutou na Serie D co Latina, co que marcou 5 goles en 26 partidos na súa tempada de debut. Na seguinte campaña xogou no Civita Castellana, tamén da Serie D, co que marcou 10 goles en 31 partidos, antes de pasar ao Fano, da Serie C2, onde permaneceu ata marzo de 1998, xogando 32 partidos cun só gol. Ata outubro de 1999 xogou no Catanzaro, de novo na Serie C2, onde disputou 40 partidos en total, marcando 6 goles.
Na campaña 1999/00 volveu á Serie D, nas filas do Tívoli, onde marcou 15 goles en 21 partidos, mentres que para a tempada seguinte fichou polo San Marino, onde marcou 4 goles en 26 partidos na Serie C2. Na tempada 2001/02 xogou en tres equipos diferentes, todos da Serie D: o San Marino, o Maceratese e o Grosseto.
Nos seus últimos anos como futbolista militou no Fidene, no La Fiorita de Montegiardino, e no Anziolavinio. O 2 de agosto de 2018, despois dun partido da Europa League contra o Spartaks Jūrmala, anunciou a súa retirada do fútbol.
Selección sanmarinesa
Posuídor de dobre nacionalidade, italiana por parte de pai e sanmarinesa por parte nai, optou por xogar na selección sanmarinesa, da que chegou a ser histórico capitán. É o segundo xogador con máis partidos na historia da selección (73) e o seu máximo goleador, con 8 tantos.
O 14 de outubro de 1998, contra Austria, marcou o seu primeiro gol coa selección nacional dende o punto de penalti. Foi tamén o único gol de San Marino na fase de clasificación para a Eurocopa de 2000. En 2001 anotou dous dos tres goles da súa selección na fase de clasificación para o Mundial de 2002. O 28 de abril de 2004, grazas ao seu gol a balón parado, San Marino logrou a primeiro e única vitoria da súa historia, derrotando a Liechtenstein por 1-0 nun partido amigable. Ao ano seguinte, contra Bélxica e Bosnia e Hercegovina, asinou os dous únicos goles da selección na clasificación para o Mundial de 2006. Marcou dous goles máis, contra Gales e Eslovaquia, en 2007 e 2008 respectivamente.
O 13 de outubro de 2015, anunciou que a derrota por 0-2 ante Eslovenia sería a última na que portou o brazalete de capitán. Deixou o campo nos últimos minutos dun Noruega-San Marino (4-1) o 11 de outubro de 2016, case un ano despois, facendo a súa 73ª e última aparición coa selección nacional. No momento da súa retirada era o futbolista que máis veces vestira a camisola de San Marino, ata que foi igualado e superado en 2022 por Matteo Vitaioli.
Como adestrador
Comezou a súa carreira como adestrador dirixindo a selección sub-17 de San Marino entre 2018 e 2019. Posteriormente pasou polo banco do Pennarossa e en 2022 fichou polo Tre Fiori. Debutou co equipo de Fiorentino na primeira rolda de clasificación para a Conference League contra o Fola Esch de Luxemburgo e fixo historia ao converter ao club no primeiro de San Marino en gañar os dous partidos dunha mesma eliminatoria europea.
Primeira División RFEF 2021/22
A tempada 2021/22 da Primeira División RFEF de fútbol foi á primeira edición deste campionato que ocupa o terceiro nivel no sistema de ligas de fútbol de España. Deu comezo en agosto de 2021, e rematou en maio de 2022. Posteriormente disputouse a promoción de ascenso a Segunda división.
Sistema de competición
Participaron corenta clubs, divididos en dous grupos de vinte equipos segundo a proximidade xeográfica. En cada grupo enfrontáronse todos contra todos en dúas ocasións -unha no seu propio campo e outra no campo contrario- durante un total de 38 xornadas. A orde dos partidos decidiuse por sorteo antes do comezo da competición. A Federación Española de Fútbol foi a encargada de nomear as datas dos partidos e os árbitros de cada partido, reservando ao equipo local o poder de establecer a hora exacta de cada partido.
O gañador dun partido obtiña tres puntos, o perdedor cero puntos e, en caso de empate, repartíase un punto a cada equipo. Ao final do campionato, os campións de cada grupo ascenderon directamente a Segunda División, mentres que os clasificados entre o segundo e o quinto posto de cada grupo xogaron a promoción de ascenso. Os emparellamentos fixéronse enfrontando ao segundo dun grupo co quinto do outro e o terceiro contra o cuarto. Esta promoción tivo un formato de eliminación directa a partido único, con prórroga, pero sen quenda de penaltis (en caso de empate clasificábase o equipo que tivera o mellor posto na liga regular) agás nos duelos entre equipos co mesmo posto durante a fase regular. Os dous gañadores das dúas eliminatorias ascenderon do mesmo xeito a Segunda División.
Os cinco últimos equipos clasificados en cada grupo descenderon directamente á Segunda División RFEF.
Final
Os campións de cada un dos dous grupos da tempada regular enfrontaranse nunha final a un partido en sede neutral para determinar o campión absoluto da tempada 2021/22 da Primeira División RFEF. O partido terá lugar nun dos estadios habilitados para acoller a promoción de ascenso. O campión obterá o pase directo á segunda rolda da Copa do Rei 2022/23.
Semifinais
Disputaranse catro eliminatorias a partido único entre o 4 e o 5 de xuño. Os catro gañadores clasifícanse para a fase final.
Finais
Participan os catro equipos gañadores da primeira eliminatoria, en enfrontamentos a único partido os días 11 e 12 de xuño. Os dous equipos gañadores ascenden á Segunda División.
Relacións Bután-Colombia
As relacións entre Bután e Colombia refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Colombia. As relacións entre Bután e Colombia estabelecéronse formalmente o 21 de decembro de 2012, sendo o cuadraxésimo noveno en ter relacións bilaterais con Bután. Colombia non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Dacca, Bangladesh. Bután tampouco ten embaixada en Bogotá.
Gran Premio de Bahrain de 2023
O Gran Premio de Bahrain de 2023 (oficialmente Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix 2023) foi unha carreira de Fórmula 1 que celebrouse o 5 de marzo de 2023. Disputouse no Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un e marca a décimo novena vez que se celebra o Gran Premio de Bahrain como parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Antecedentes
O evento celebrouse durante a fin de semana do 3 ao 5 de marzo. Foi a primeira rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2023. Tres pilotos fan o seu debut absoluto na "máxima categoría", Oscar Piastri con McLaren, Nyck de Vries con AlphaTauri e Logan Sargeant con Williams. Ademais dos debuts de Pierre Gasly con Alpine e Fernando Alonso con Aston Martin. O alemán Nico Hülkenberg regresa á serie con Haas despois de ser piloto de substitución en e.
Pneus dispoñibles
O provedor de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C1, C2 e C3 (designados como duro, medio e brando, respectivamente) para que os equipos os utilicen no evento.
Cambios na pista
O terceiro punto de activación do DRS moveuse máis adiante, situándose 250 m despois da curva 15.
Clasificación
A cualificación celebrouse o 4 de marzo de 2023 ás 18:00 hora local (UTC+3).
Carreira
A carreira celebrouse o 5 de marzo de 2023 ás 18:00 hora local (UTC+3).
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Luís Caramés
Luís Antonio Caramés Viéitez, nado en Cerdedo o 21 de setembro de 1949 e finado en Lugo o 6 de xuño de 2021 a causa dun derramo cerebral, foi un profesor e economista galego.
Traxectoria
Doutor en Economía pola Universidade de Santiago de Compostela foi catedrático de Economía Aplicada na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da USC, da que foi decano. Foi director do Mestrado de Administración Financeira e Tributaria (USC e Ministerio de Facenda). Foi profesor convidado nas universidades de Bordeos e Pau, Católica de Santos, Pontificia de São Paulo e Business School de Curitiba. Tamén dirixiu a Cátedra Bolíbar da USC.
Foi director executivo do Plan Estratéxico de Santiago de Compostela, membro do Consello Científico do Centro de Estudos Avanzados da USC, coordinador científico do Instituto Estudos Económicos Pedro Barrié. Co-editor da revista "Urban Public Economics Review" e membro do consello asesor da revista ‘Hacienda Pública Española’. Pertenceu á comisión nacional para a reforma do Financiamento Autonómico.
Foi académico correspondente da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas e da Real Academia Galega de Ciencias.
Despois de xubilarse presidiu o Grupo Colmeiro e a Fundación Belarmino Fernández, foi conselleiro territorial de MAPFRE e conselleiro de Adolfo Domínguez.
Solveira, Solbeira de Limia, Xinzo de Limia
Solveira é un lugar da parroquia de Solbeira de Limia, no concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 79 habitantes, dos cales 38 eran homes e 41 mulleres.
Antonio Manuel Pérez Álvarez
Antonio Manuel Pérez Álvarez, nado en Vigo en 1947 é un empresario galego, cidadán estadounidense.
Educación e formación
O seu pai Antonio Pérez Vázquez (natural de Ribadavia) era un exportador de peixe no barrio pesqueiro do Berbés (Vigo). Debido ás duras condicións laborais da posguerra no Porto de Vigo, Antonio Manuel Pérez Álvarez decidiu non continuar co negocio familiar de exportación de peixe e decidiu estudar enxeñaría electrónica e economía na Universidade Politécnica de Madrid e en Francia, onde se licenciou. Posteriormente, obtivo un MBA polo INSEAD.
Tamén en 2009 recibiu o doutoramento honoris causa pola Universidade de Rochester.
Traxectoria emprendedora
Antonio Manuel Pérez Álvarez traballou como consultor independente para grandes empresas de investimento, prestando servizos de asesoramento sobre o efecto dos cambios tecnolóxicos nos mercados financeiros. Algúns dos seus cargos foron: Presidente e CEO de Gemplus International (de xuño de 2000 a decembro de 2001) e Director de Schering - Plough Corporation (de 2007 a novembro de 2009). Ademais, tamén pasou 25 anos en Hewlett Packard, onde foi vicepresidente corporativo e membro do consello de administración da compañía.