cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Onde o aire non era brisa
Tempo
A historia comeza coa chegada da mestra Elena a Alcores e remata coa saída no mesmo autobús ao rematar o curso cando o Rápido vai entrando na praza de Villanueva. A acción está ambientada na España da década de 1960. A sensación de intemporalidade domina a obra: “Alcores de Donalvar onde o reloxo sen setas nin latexos da torre era todo un símbolo de intemporalidade”.
Damasco
Damasco   é a capital de Siria e a segunda meirande cidade do país despois de Alepo. En Siria é coñecida comunmente como ash-Shām e é alcumada a Cidade de Xasmín (en مدينة الياسمين Madīnat al-Yāsmīn). É unha das cidades habitadas con continuidade máis antigas do mundo, alén do maior centro cultural e relixioso de Levante. Segundo estimacións de 2009, tiña unha poboación de 1 711 000 habitantes.
Localizada no suroeste de Siria, Damasco é o centro dunha grande área metropolitana de 2,6 millóns de persoas (2004). Xeograficamente situada ó pé da Cordilleiro do Antilíbano, está a 80 km da costa do mar Mediterráneo, nunha chaira 680 metros por enriba do nivel do mar. Damasco ten un clima semi-árido por mor do efecto de sombra orográfica. O río Barada flúe a través de Damasco.
Segundo o Novo Testamento, San Paulo tivo unha visión de Xesús no camiño a Damasco, polo cal a cidade considérase sacra tanto no cristianismo como no islam. Entre os seus atractivos turísticos sobresae a tumba de Saladino, o soado defensor da Terra Santa durante a época das cruzadas.
Historia
A zona na que se asenta a capital de Siria é unha nas que se teñen datado evidencias de asentamentos humanos estabeis máis antigos, en torno ao 9000 a.C., na conca do río Barada.
Capital de Aram
O reino arameo de Damasco acadou o seu cénit no século IX aC e, aínda que as evidencias arqueolóxicas son case que inexistentes (non se ten escavado ese nivel polas evidentes dificultades coa cidade actual enriba), semella que un primitivo santuario, co templo dedicado ao deus arameo da chuvia e a fertilidade, Hadad, dominaba a capital no lugar que, despois e ata hoxe coa Gran Mesquita, mantívose coma corazón sagrado da cidade. Arrodeada de murallas e ao sur do Barada (metade occidental da cidade histórica medieval), unha rúa percorría de leste a oeste a vila (ou segundo outra hipótese a limitaba polo sur) entre as dúas portas da ruta principal (Alepo e Fenicia respectivamente) na que a cidade atopábase. Tamén un pazo real ubicaríase nas inmediacións de santuario e rúa.
miniatura|dereita|320px|Gran Mesquita de Damasco.
O plano helenístico da cidade romana
No final do século VIII a.C. Damasco comezou a seres dominada polos asirios e perdeu toda relevancia pasando sucesivamente nos séculos seguintes a poder do imperio neobabilonio e dos persas aqueménidas. miniatura|160px|Restos do porticado recinto exterior (peribolos) do Templo de Xúpiter.
A conquista romana no ano 64 a.C. fixo que a posta en funcionamento do plano, e mesmo a súa ampliación, fora tarefa dos novos ocupantes (semella que fundamentalmente xa en época imperial). Un organismo rectangular de máis de 100Ha con murallas e sete portas, rúas porticadas, teatro (na rúa Dereita ou Via Recta, agora decumanus máximus), ximnasio e o gran santuario reconstruído cun vasto dobre recinto (270x315m) encerrando o novo templo de Xúpiter en estilo clásico. Seica un castrum protexía o ángulo noroeste de murallas. Os romanos tamén ampliaron a rede de canles do oasis para o abastecemento de augas da vila (mesmo construíron un acueduto). Damasco era un próspero centro caravaneiro das rutas entre oriente (Palmira e a Ruta da Seda), o sur (Petra, Arabia) e occidente (o Imperio Romano).
A promoción do cristianismo a relixión oficial do imperio (380) comportou a reconversión dos templos en igrexas e así no canto do Templo de Xúpiter foi erixida a Basílica de San Xoán Bautista (xa bizantina trala división do imperio en 395 ). O barrio cristián de Damasco, Bab Touma (esquina NE do recinto amurallado), foi escenario e berce de sinalados persoeiros da nova fe (apóstolos Tomé e Paulo ademais dalgúns papas).
Capital do Imperio Omeia
miniatura|250px|A Gran Mesquita na cidade antiga (dende o NO) Os árabes conquistaron a cidade en 636. Se nun principio ambas confesións (cristiáns e musulmáns) compartiron o recinto sacro, dende 661 cando Damasco foi convertida en capital dos omeias, o temenos pasa a seres exclusivamente musulmán (cunha primitiva mesquita co mihrab dos "Compañeiros do Profeta" ) e no 705 o califa Al-Walid decide a construción dunha gran mesquita, seica reutilizando moitos materiais da basílica bizantina (que a súa vez xa reutilizara os do Templo de Xúpiter ). Por iso a gran singularidade dun dos máis espléndidos espazos arquitectónicos do tempo ( fundacional coa Cúpula da Rocha de Xerusalén da arquitectura islámica).
O califato omeia non durou apenas un século e no 750 os abásidas saquearon os seus pazos e demoleron as antigas murallas romanas. A capital do imperio musulmán foi trasladada a Bagdad e Damasco caeu nun período de declive.
Renacemento medieval
Durante tres séculos e medio a cidade sufriu unha permanente inestabilidade con cambios de poder entre diferentes faccións e dinastías musulmás. O antigo trazado regular hipodámico foise transformando paulatinamente nunha trama orgánica típica do urbanismo islámico. O ágora-foro e o recinto exterior (peribolos) da Gran Mesquita tamén serán subsumidos no tecido urbano (no noroeste conservarase coma parte do zoco al-Hamadeyya, ver imaxe enriba). Soamente a Rúa Dereita se mantén coma eixo vertebral da cidade medieval. miniatura|230px|Planta esquemática moderna da cidade medieval amurallada. No século XII, baixo os turcos seliúcidas, Damasco experimentou un renacemento económico da man dunha crecente importancia relixiosa. Construíronse hospitais e madrasas e as murallas, que xa empezaran a seres reconstruídas e reforzadas nos séculos X e XI, o foron novamente cun trazado algo máis amplo e irregular que o romano (135 Ha). Na esquina noroeste (onde situábase o castrum) os seliúcidas comezaron a erección dunha cidadela que foi reorganizada e reforzada nos séculos seguintes coma residencia dos sucesivos gobernantes.
Así no século XIII, despois dos gobernos de Nur al-Din e Saladino xa baixo os aiúbidas, Damasco volveu a seres un centro para o mundo islámico, desta vez coma bastión relixioso en plena época das cruzadas, acollendo estudosos e fieis de todo o imperio. A cidade comezou a estenderse fóra de murallas. A dous quilómetros ao noroeste desenvolveuse a pé dos montes Qasyun o arrabalde de Salihiyya (con refuxiados de familias podentes da Xerusalén ocupada polos cruzados). Case que unha cidade de seu, erixíronse gran número de madrasas. Ao sur, na ruta de Xerusalén e A Meca, outro arrabalde comeza a formarse. Ámbolos dous novos eixos van marcares o desenvolvemento futuro da cidade.
Damasco otomá
Durante a época mameluca e sobor de todo a otomán (dende 1516) Damasco estendeuse cara a Salihiyya e principalmente ao suroeste co barrio de al-Midan (Maydan), na ruta das peregrinacións cara A Meca. Coma principal centro das caravanas en pregrinación, son erixidos numerosos caravansares (khan). A antiga cidade (cuxas murallas desaparecen por innecesarias no século XVII) enriquécese con novas mesquitas, mausoleos e pazos.
Damasco vaise estender definitivamente á beira norte do Barada (pola boa provisión de auga dos canais do oasis Ghouta), pero nos comezos do século XX aínda dunha maneira maiormente desordenada.
Mandato francés: Plan Xeral de expansión
O primeiro plan urbanístico propiamente dito foi o de 1935. Os redactores (Danger-Ecochard) deseñaron unha ampliación á europea, cunha preocupación especial polo tráfico rodado, pero evitando a relación coa antiga cidade histórica que, coma gueto árabe, restaba un tanto illada (unicamente actuacións hixienistas e a reconstrución do bombardeado sector ao sur da Cidadela na revolta de 1925, que foi regularizado cunha cuadrícula arredor da praza Al-Hariqah).
Capital siria
Dende a independencia en 1946 e coma capital da República Siria, Damasco converteuse nunha metrópole (de 423.000h en 1955 aos máis de tres millóns actuais na área metropolitana do Ghouta ) con todas as características e problemáticas das do terceiro mundo (proliferación de asentamentos deficitarios ilegais -moitos de refuxiados-, ecoloxía do oasis, conservación do patrimonio da humanidade na cidade histórica) asemade co contexto da difícil situación política actual.
Xeografía
A cidade, situada a 692 m de altitude, está está dividida en dúas partes. A cidade nova, cos seus edificios modernos, e a cidade antiga, onde se agrupan os atractivos desta capital con 6.000 anos de existencia, que xa aparece mencionada en textos de fai catro milenios e medio.
A Cidade Antiga
Aínda que a cidade aínda conserva vestixios romanos e bizantinos, a maior parte dos 125 edificios e monumentos incluídos na declaración da UNESCO corresponden á arte islámica.
En primeiro lugar, destaca a Gran Mesquita dos Omeias, construída no século VIII (cara a 705), un dos lugares santos do islam. O inmenso patio de 122 metros de longo, tapizado de louzas que pertenceron a un monumento romano, ofrece varias exquisitas decoracións. Entre elas, a do tesouro, unha construción que se ergue sobre columnas e que se utilizaba para almacenar o ouro do Estado.
A sala de oración da mesquita contén unha tumba, a de Xoán Bautista, caso excepcional no islam e vestixio da antiga basílica de san Xoán Bautista.
Segundo a tradición local, o minarete máis alto da mesquita, chamado minarete de Xesús, marca o lugar onde o Mesías volverá á terra o día do xuízo final.
A Vía Recta foi na súa orixe o decumano da Damasco romana; estendíase ao longo de 1500 metros. Hoxe en día, corresponde á rúa Bab Sharqi e ao zoco cuberto Midhat Pasha, un dos máis importantes de Damasco. A rúa Bab Sharqi, chea de pequenas tendas, conduce ao vello barrio cristián de Bab Tuma; ao final da rúa atópase a Casa de Ananías, unha capela subterránea que foi en tempos unha adega.
A cidade vella está sementada de mesquitas -en todo Damasco hai preto de 700- de moi diversas épocas.
Transportes
miniatura|Estación de ferrocarril Al-Hejaz.|dereita Preto da cidade atópase o Aeroporto de Damasco, un dos dous aeroportos internacionais cos que conta Siria xunto ao sito próximo a Alepo. As conexións cos países veciños por transporte público ademais de mediante avión son principalmente por ferrocarril, seguindo a ruta dende Istambul (Turquía) a Amán (Xordania).
O transporte interior vese fortalecido polos aeroportos de Qamisli, Lataquia e Deir Az-Zur e por unha densa rede de estradas e servizo de autocares, medio de transporte máis utilizado polos sirios.
Universidades
miniatura|dereita|Universidade Internacional Árabe, en Damasco. A máis antiga é a Universidade de Damasco, porén cos cambios na lexislación educativa creáronse novos centros.
EMESA
Emesa (Elaborados Metálicos SA) é unha empresa galega do sector do metal.
Historia
Fundouse na Coruña en 1958, mercouna o Banco Pastor en 1966, e en 1999 a empresa pasou ao control de Isolux dedicándose principalmente ao sector da enerxía eólica. Trasladou a súa produción do Polígono A Grela - Bens a Coirós. Chegou a ter máis de mil traballadores.
Obras
Emesa ten feito algunhas das obras máis importantes de Galiza e España:
Os Carballás, Loentia, Castro de Rei
Os Carballás é un lugar da parroquia de Loentia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 74 habitantes (35 homes e 39 mulleres).
Yaya Touré
Gnégnéri Yaya Touré, nado en Bouaké o 13 de maio de 1983, é un exfutbolista costamarfileño. Xogaba de centrocampista é foi internacional coa selección de Costa do Marfil.
Eirexe, Barcia, Lalín
Eirexe é un lugar da parroquia de Barcia, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Jackie Shroff
Jaikishen Kakubhai "Jackie" Shroff, nado o 1 de febreiro de 1957, é un actor e produtor de cine indio. É unha figura do cinema indio (Bollywood) dende hai máis de catro décadas, e apareceu en 207 filmes en máis de dez linguas diferentes (hindi, konkani, kanarés, marathi, oriya, punjabi, bengalí, malayalam, támil, telugu).
Henrique II de Navarra
Henrique II de Navarra, nado en Sangüesa o 25 de abril de 1503 e finado en Pau, 25 de maio de 1555, foi rei de Navarra na Baixa Navarra desde 1530 ata a súa morte, copríncipe de Andorra, conde de Foix, de Périgord, de Bigorra e de Albret e vizconde de Béarn, Tursan, Gabardan, Tartas e Limoges.
Traxectoria
En 1515, Henrique e o seu pai, Xoán III de Albret, residían na corte francesa, onde coñeceu a Margarida de Angulema, irmá do rei Francisco I de Francia, con quen casará en 1527.
En 1517, á morte da súa nai Catarina de Foix, fíxose cargo da súa herdanza e non tardou en iniciar negociacións con Carlos I para conseguir a restitución completa do Reino de Navarra, primeiro en Noyon en 1516, e logo en Montpellier, en 1518, sen éxito ningún. En 1521 decidiu tratar de recobrar o seu reino pola forza, para o que obtivo o apoio de Francisco I, desexoso de debilitar a posición de Carlos I. Tropas navarro-gasconas enviadas polo rei entraron en Navarra e axudadas pola sublevación dalgúns dos seus habitantes puxeron efimeramente nas súas mans todo o reino. Con todo, as tropas francesas, en lugar de asegurar o territorio, dirixíronse a asediar Logroño, pois a causa dos Albret non era a principal para eles, e si entrar en Coroa de Castela. As tropas castelás con forte presenza guipuscoana reaccionaron e enviaron un exército de 30.000 homes, que obrigou aos franceses a retirarse de Logroño. Ambos exércitos enfrontáronse finalmente na batalla de Noáin en xuño de 1521, vencendo os leais ao Emperador e tomando definitivamente Pamplona. Posteriormente aínda houbo puntos de resistencia dos navarros afíns a Albret, no castelo de Maya ata 1522 e Hondarribia ata 1524.
Acompañando a Francisco I de Francia nas guerras de Italia caeu prisioneiro dos imperiais na batalla de Pavía en 1525 pero logrou escapar en 1527.
Dada a dificultade de manter a posición en Ultrapuertos (ou polo menos isto era o que opinaba o Duque de Alba), o rei Carlos I de España abandonouna voluntariamente en 1530, de modo que Henrique II puido reinar en Baixa Navarra baixo a influencia do poderoso Reino de Francia. Morreu na súa capital de Pau (Béarn) en 1555 deixando como herdeira dos seus Estados á súa filla Xoana III de Albret.
Devanceiros
<div style="clear: both; width: 100% padding: 0; text-align: left; border: none;" class="NavFrame"> <div style="background: #ccddcc; text-align: center; border: 1px solid #667766" class="NavHead"> Devanceiros de Henrique II, Rei de Navarra
Miguel Blesa
Miguel Blesa de la Parra, nado en Linares (Xaén) o 8 de agosto de 1947, e finado en Villanueva del Rey (Córdoba) o 19 de xullo de 2017, foi un funcionario e home de negocios español.
Foi presidente do consello de administración de Caja Madrid entre os anos 1996 e 2009, e dende 2013 foi investigado xudicialmente por irregularidades durante a súa xestión. O seu nome foi un dos que se revelaron na filtración dos chamados papeis de Panamá.
Pablo Rodríguez Medina
Pablo Rodríguez Medina, nado en L'Entregu, Samartín del Rei Aurelio en 1978, é un escritor asturiano en linguas castelá e asturiana. Licenciado en Filoloxía Hispánica e Especialista en Filoloxía Asturiana, as súas obras acadaron distincións tanto a nivel rexional como estatal.
O Foxo, Corvelle, Vilalba
O Foxo é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 4 eran homes e 10 eran mulleres.
El Intransigente
El Intransigente foi o nome de varias publicacións:
Byte (revista)
miniatura A revista estadounidense Byte, fundada por Wayne Green, foi unha das máis influentes publicacións sobre ordenadores persoais desde a segunda metade da década de 1970 e a través dos anos 1980, por conta da súa ampla cobertura editorial. Mentres moitas revistas da época se dedicaran á plataforma MS-DOS ou ao Apple Macintosh, principalmente so o punto de vista do usuario corporativo, Byte cubría o desenvolvemento en todo o campo dos «microordenadores e software», e algunhas veces incluía reportaxes en profundidade sobre outros campos da computación, tales como superordenadores e computación de alta fiabilidade.
Byte (homónimos)
Byte pode facer referencia a:
Estación de Rubián
Rubián é un apeadoiro de Adif, situado na vila de Rubián, no concello de Bóveda, provincia de Lugo. Actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 375,4 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Bóveda e de Oural. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 31 de agosto de 1883 coa posta en marcha do tramo Toural dos Vaos-Oural da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña por parte do Estado.
Dende 2002 non ten servizos de pasaxeiros.
A estación
O edificio para viaxeiros é de base rectangular e tres alturas. A estación dispón de tres vías e unha única plataforma lateral, xunto ao edificio.
A Torre, A Mezquita, A Merca
A Torre é un lugar da parroquia da Mezquita no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 152 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 71 eran homes e 81 mulleres.
Andorra no Festival de Eurovisión
Andorra participou en Eurovisión seis veces, debutando no XLIX Festival da Canción de Eurovisión. O festival xa era popular no Principado xa que, aínda que a televisión de Andorra era de recente creación, os seus cidadáns podían velo a través das televisións española (TVE1) e francesa (TF1, France 2 e France 3, desde 1975 ata a actualidade).
En 2004, ano en que debutou, para elixir o seu cantante, a televisión andorrana pediu a colaboración da televisión pública catalá TV3 na organización dunha preselección chamada 12 punts, da que saíu vencedora Marta Roure coa canción Jugarem a estimar-nos do autor barcelonés Jofre Bardagí. En dita preselección participaron Marta Roure e o dúo Bis a bis, e de forma indirecta como compositores algúns grupos cataláns como Gossos ou Astrud.
Gran Premio de Bélxica de 1988
O Gran Premio de Bélxica de 1988 (Oficialmente o XLVI Champion Gran Premio de Bélxica) foi unha carreira de coches de Fórmula Un disputada o 28 de agosto de 1988, no Circuíto de Spa-Francorchamps. A carreira, disputada sobre 43 voltas, foi a undécima rolda da tempada de e foi gañado por Ayrton Senna pilotando un McLaren - Honda.
Andorra no Festival de Eurovisión
A pesar do interese de Andorra no festival, Andorra nunca se clasificou a final, quedándose ás portas en 2007 ao situarse en 12° lugar. En 2008 Andorra elixiu, a cantante catalá Gisela, famosa polo seu paso na primeira edición de Operación Triunfo, concurso creado, precisamente, para elixir o representante de España en Eurovisión. Con todo na semifinal celebrada en Belgrado quedou na 16ª posición con tan só 22 puntos, polo que non puido pasar á final. En 2009, e por sexta vez consecutiva, Andorra non participou na final do Festival da música europea. Neste 2009, do mesmo xeito que en 2004, 2005 e 2006, quedou moi mal na semifinal.
Gran Premio de Bélxica de 1988
Resumo da carreira
Ao longo de 1988, Senna copiara a configuración do coche de Prost na idea de que o francés tiña unha mellor experiencia na configuración do McLaren. En Spa, Prost decidiu alterar no último minuto a configuración do seu coche nun intento de obter unha vantaxe. Por desgraza para o francés isto tivo un resultado prexudicial e non estaba contento co equilibrio e o manexo do seu coche na carreira, en comparación con Senna, que coa configuración orixinal de Prost non tivo tales problemas. Na saída, o pole Senna patinou coas rodas e Prost foi capaz de tomar o liderado. Con todo, na primeira pasada a través de Eau Rouge Senna era claramente máis rápido e facilmente volveu tomar o liderado despois de coller o rebufo de Prost na recta Kemmel e da freada de Les Combes. Senna simplemente distanciouse mentres Prost, loitando cun coche no que o manexo non era do seu agrado, deixouse caer ao seguro segundo lugar.
Andorra no Festival de Eurovisión
Participación
miniatura|dereita|250px|[[Marta Roure en Istambul (2004)]] miniatura|dereita|250px|[[Anonymous (banda)|Anonymous en Helsinqui (2007)]] miniatura|dereita|250px|Gisela en Belgrado ([[2008)]]
Votación de Andorra 2004-2009
Andorra outorgou máis puntos a:
Gran Premio de Bélxica de 1988
Resumo da carreira
Gerhard Berger conseguiu que o seu Ferrari puxérase 3º, desafiando a Prost brevemente antes de entrar en boxes na volta 3, con problemas eléctricos. Amañouse para reincorporarse e marcou a volta rápida antes de retirarse na volta 12. Debido á retirada de Berger, Thierry Boutsen quedou cuarto detrás de Michele Alboreto e por diante dunha emocionante batalla entre Alessandro Nannini, Satoru Nakajima, Nelson Piquet, e os dous Arrows. Piquet pasou ao seu compañeiro Nakajima na volta 17 e o xaponés entrou en boxes cun fallo de encendido que provocou a súa retirada. Mentres tanto, Ivan Capelli subiu de noveno a sexto.
Andorra no Festival de Eurovisión
Procedemento de selección
Andorra sempre seleccionou o seu representante mediante unha elección interna, exceptuando os anos 2004 e 2009 que fixo unha selección pública.
Causas da retirada desde 2010
RTVA non podía facer fronte aos custos que supoñía participar no Festival. Aínda así, enviou a carta formal de inscrición á UER, establecéndose un prazo para que algún patrocinador voluntario ofrecésese para financiar o proxecto. O patrocinador nunca chegou, e como consecuencia Andorra non tivo outra elección que retirarse do concurso. Con todo, o director de Ràdio i Televisió d'Andorra, deixa a porta aberta de cara a outros anos. El mesmo recoñeceu que o investimento necesario para representar ben a un país en Eurovisión sería de 300.000€ mínimos, cando Andorra só achegaba 188.000€.
Gran Premio de Bélxica de 1988
Resumo da carreira
Na volta 36 o motor de Alboreto explotou, deixándoo fóra da carreira cando ía 3º. Tan só dúas voltas máis tarde, Nannini culminou os seus progresos pasando a Piquet cun movemento na forquita de La Source. O brasileiro tiña problemas cos freos. Ao intentar manter o equilibrio correcto dos freos, finalmente fixéronlle correr por fóra da pista. No proceso, a herba atascoulle os pontóns e provocou o sobre quecemento do motor. Na volta 42, Capelli pasou Piquet para o 5º lugar.
Estación da Pobra de San Xiao
A Pobra de San Xiao é unha estación de ferrocarril de Adif situada na parroquia de Moscán, no concello do Páramo, provincia de Lugo. Non ten servizos de viaxeiros.
Gran Premio de Bélxica de 1988
Resumo da carreira
O dobrete de McLaren deulle o campionato de construtores para o equipo británico, os Benetton quedaron terceiro e cuarto. Capelli e Piquet completaron os puntos. McLaren-Honda gañou o Campionato de Construtores antes do que ninguén o fixera nunca, a falta de cinco carreiras para finalizar a tempada. Nunha entrevista posterior á carreira, Prost practicamente admitiu que o campionato era de Senna, que gañara a súa cuarta carreira consecutiva e púxose á cabeza do campionato por primeira vez, con todo os que coñecían Prost non cría que se dera por vencido tan facilmente.
Estación da Pobra de San Xiao
Substitúe dende 2018 a antiga estación situada na vila da Pobra de San Xiao, no concello de Láncara. O treito de vía no que se atopaba a estación foi desmantelado tras a inauguración da variante da localidade.
Gran Premio de Bélxica de 1988
Resumo da carreira
Posteriormente ambos Benetton foron descualificados polo uso de combustible ilegal, polo que o terceiro lugar no podio foi para Capelli, e os dou Arrows de Derek Warwick e Eddie Cheever entraron nos puntos. A descualificación dos Benetton non se fixo oficial ata moito despois de que terminara a tempada.
Estación da Pobra de San Xiao
Situación ferroviaria
A estación atópase na variante da Pobra de San Xiao da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Pedrelo-Céltigos e de Laxosa. O tramo é de vía única e está sen electrificar, aínda que a plataforma está construída para poder albergar no futuro unha segunda vía.
Estación histórica
O edificio para viaxeiros da estación é de base rectangular e tres alturas. A estación dispoñía de dúas vías coas súas respectivas plataformas laterais, sendo a do lado do edificio a que tiña maior largo. Os cambios de plataforma realizábanse a nivel.
En 2002 deixou de ter servizos de pasaxeiros, como outras estacións da provincia, debido á baixa demanda.
Construción da variante
En 2006 o Ministerio de Fomento adxudicou as obras de construción dunha variante ferroviaria que evitara o paso polo casco urbano da Pobra de San Xiao e suprimira un total de 16 pasos a nivel, incluída no proxecto que pretendía levar a alta velocidade a Lugo. As obras duraron máis de once anos.
O 23 de abril de 2018 entrou en servizo a nova variante, deixando sen servizo a vía orixinal. En devandita variante atópase a nova estación que leva o mesmo nome malia que se atopa na parroquia de Moscán, no concello do Páramo. Non ten servizos de viaxeiros.
A estación
A estación está formada por un edificio de base rectangular e planta baixa. Ten dúas vías e unha única plataforma.
Atópase a menos de 1 km de Moscán e a 2 km da Pobra de San Xiao. Accédese a ela dende a estrada LU-P-4304 que une A Pobra e O Páramo por unha estrada de dous carrís, un por sentido, que remata nunha rotonda xunta a estación. Ten un aparcadoiro con 19 prazas, 2 delas para taxis e outra para discapacitados.
Portocovo, Loentia, Castro de Rei
Portocovo é un lugar da parroquia de Loentia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Ciclo de vida
Ciclo de vida pódese referir a:
Nappa
Nappa (ナッパ) é un personaxe de ficción no manga e anime Dragon Ball. O seu nome provén dunha deformación do xaponés 菜っ葉 (Nappa).
Características
É un guerreiro do espazo moi alto e musculoso duns 2.15 metros e 135 quilogramos, e a diferenza da maioría da súa raza é calvo. Aínda que os seus xenes lle dan o aspecto de alguén de 30 anos, en realidade Nappa ten 50, e é visto por primeira vez co príncipe Vexeta despois de oír falar da morte de Raditz a mans de Piccoro e Son Goku (aínda que tamén aparece no especial de TV sobre a destrución do "Planeta Vexeta" xunto a Vexeta neno, durante o seu adestramento). Viaxa á Terra con Vexeta para atopar as Bólas do Dragón e así poder desexar a vida eterna. É un guerreiro do exército de Freezer. Nappa naceu no ano 712 da Cronoloxía de Dragon Ball e morre o 3 de novembro do ano 762 á idade de 50 anos. Tiña unhas 4.000 unidades de enerxía.
Biografía
Despois de chegar á Terra, Nappa e Vexeta buscan as bólas do Dragón, mais primeiro enfróntanse cos guerreiros Z. Ás ordes de Vexeta, Nappa crea seis Saibaiman. Nappa ataca primeiro a Ten Shin Han, logrando amputarlle un dos seus brazos cun potente golpe cargado de ki. Nappa axiña é interrompido por un ataque suicida de Chaoz, quen chimpa ata a parte posterior do xigante e faise estoupar. Porén, o ataque non lle fai dano algún e Nappa prosegue o seu ataque contra Ten Shin Han; pero como este está próximo a morrer, é detido por Piccoro e Krilín. Os seus ataques erran debido a que Son Gohanda, fillo de Son Goku, non atacou a Nappa cando llo dixeron. Ten Shin Han intenta vingar a Chaoz e mátase coa Ki Koo Joo, unha potente e perigosa técnica que tan só dana a armadura de Nappa.
Nappa entón comeza a pelexar contra Piccoro e Krilín, pero é detido por Vexeta, que decidiu agardar a Goku para demostrar a súa forza. Nappa rexeita a idea nun principio, pero sométese unha vez que Vexeta amosa unha certa perda de calma. Logo Vexeta detecta co seu radar un poder de 5.000 unidades de ki.
Despois de tres horas, Nappa é atacado por Krilín e Piccoro, que collen a súa cola, o punto feble dos Saiyajin. O plan non da resultado, pois Nappa adestrou o seu rabo para eliminar esa debilidade.
Nappa mata en última instancia a Piccoro cando o Namekiano utiliza o seu corpo para protexer a Gohan dun ataque mortal. Gohan, anoxado por isto, utiliza toda a súa enerxía nunha onda; mais sen derrotalo, e no intre en que ía matar a Gohan, Goku chega.
Nappa non pode vencer a Goku, nin sequera golpealo. Nappa, ó ver que é un duro opoñente, pídelle a Vexeta que rastrexe o seu poder, e ó facelo Vexeta abráiase ó ler máis de 8.000 unidades de ki (na versión orixinal xaponesa e norteamericana o rastrexador rexistra máis de 9.000 unidades de ki). Nappa decide loitar con Goku crendo que era errónea a lectura pero é derrotado doadamente.
Despois de morrer, Raditz e Nappa son enviados ó inferno por Emma Daiō.
Volve a aparecer nos episodios de flashback xunto a Raditz e Vexeta.
En Dragon Ball GT
Cando o Doutor Guero e o Doutor Myu abren un portal dende o inferno, Nappa foxe del e comeza a destruír unha cidade como o resto dos malvados derrotados. É derrotado por Vexeta que o envía outra vez ó inferno.
Xaime Requeixo
Xaime Manuel Requeixo Souto, nado en Lugo o 28 de outubro de 1969, é un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Hispánica (1992) e en Dereito (1997) pola Universidade de Santiago e Doutor Europeo en Dereito Civil pola Universidade de Boloña (2002). Exerceu a avogacía por conta propia e allea, foi profesor de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e investigador do Departamento de Dereito Común da Universidade de Santiago e logo pasou a dar clases na Universidade Internacional da Rioxa. Presentouse en varias eleccións nas listas de Converxencia 21 e nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 encabezou a lista do partido pola Coruña. E dende abril de 2018 ata novembro de 2022 foi o secretario xeral desa formación.
O Agriño, Busto, Lalín
O Agriño é un lugar da parroquia de Busto, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca de Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 estaba deshabitado.
Percebe da madeira
miniatura|Percebes da madeira pegados a unha botella na [[Praia do Dique de Porto do Son.]]
O percebe da madeira, ou falso percebe, Lepas anatifera, Linnaeus 1758, é unha especie de crustáceo cirrípede da orde dos pedunculados e familia dos lepádidos, unha das catorce integrantes do xénero Lepas.
Este percebe, non comestíbel, encóntrase, a miúdo en grandes cantidades, unido polo seu pedúnculo flexíbel a madeiras flotantes, cascos de barcos, peiraos, pilotes, algas e varios tipos de restos flotantes, como botellas.
Sinónimo
Ademais de polo nome que lle impuxo Linneo (protónimo), a especie coñécese tamén polo sinónimo:
Morfoloxía
No estadio final do seu desenvolvemento o corpo, capítulo ou cabeza (capitulum) de 4 a 5 cm de lonxitude formado, xeralmente, por cinco placas calcarias lisas, finas (case translúcidas), de cor branca con tons azulados, bordeadas de escarlata, separadas por un tegumento negro, que amosan liñas de crecemento paralelas ás marxes e unhas poucas liñas con esculturas radiais tenues. O capítulo está sostido por un longo pedúnculo, moito máis fino e menos musculado que o do percebe común, de até 10–20 cm de lonxitude (pero que nalgúns casos pode chegar aos 85) e de cor parda ou marrón escura, agrisada.
Dentro do capítulo, este percebe ten a verdadeira cabeza, o tórax e un abdome vestixial. Un número de cirros, filamentosos, ou tentáculos, de cor marrón, empregados para a alimentación proxéctanse entre as placas. O capítulo pode crecer até unha lonxitude de 5 cm.
Hábitat
Como o común, o percebe da madeira é un organismo sésil pero non se fixa sobre rochas senón sobre obxectos flotantes (madeiras, boias, cortizas, botellas etc.).
E como nel, o pedúculo fórmase a partir das antenas da forma larvaria, mentres que as patas convértense en cirros que filtran a auga e conducen periodicamente o plancto cara ao animal.
Distribución
Lepas anatifera ten unha área de distribución cosmopolita, encontrándose en mares tropicais e subtropicais de todo o mundo. Debido a que a miúdo está unido a obxectos transportados a mares máis fríos por correntes, como a deriva do Atlántico Norte, a miúdo encóntrase moi lonxe do seu lugar de orixe, e en augas demasiado frías para reproducirse. Desta forma rexistrouse a súa presenza en Europa desde Noruega, Islandia e as Illas Shetland, as Feroe, e Spitsbergen.
É abundante no Atlántico. Non é obxecto de recolección nin aproveitamento porque non é comestible.
Bioloxía
O percebe da madeira é hermafrodita e comenza a reproducirse cando mide aproximadamente 2,5 cm de lonxitude. A fecundación é interna, e ovos incúbanse dentro do manto durante unha semana antes de emerxer como larvas nauplio de natación libre. Despois do seu crecemento, navegando á deriva como parte do plancto, aséntanse en obxectos flotantes.
Sábese desde hai tempo que Lepas anatifera habita sobre tartarugas mariñas, pero en 2008 encontráronse algúns pequenos espécimes unidos a un crocodilo americano (Crocodylus acutus) na costa mexicana do Pacífico. Esta especie de crocodilo habita principalmente mangleiarais e estuarios de ríos, pero é tolerante ao sal e, ás veces, encóntrase en ambientes mariños. Neste caso, o tamaño dos percebes indica que o crocodilo debeu estar no mar durante polo menos unha semana. Esta foi a primeira vez que Lepas anatifera rexistrouse como un epibionte dun crocodilo.
Nomes galegos
Segundo Ríos Panisse os nomes co que se coñece esta especie en Galicia son:
Freakshow
"Freakshow" é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editado como parte do seu álbum 4:13 Dream o 10 de xuño do 2008 nos Estados Unidos, e tres días máis tarde no Reino Unido.
Ángel Martínez Doval
Ángel Martínez Doval, nado en Ourense en 1903 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 1988, foi un profesor e xornalista galego.
Traxectoria
Perito Industrial e Licenciado en Filosofía e Letras. Fundou o colexio Concepción Arenal de Ourense en 1928, onde impartiu clases de Física, Química e Filosofía. Militou con Vicente Risco na Irmandade Galeguista de Ourense, da que foi presidente en 1931. Colaborou en La Zarpa e Heraldo de Galicia. Foi un dos asinantes do manifesto da Dereita Galeguista de Ourense encabezado por Risco en febreiro de 1936.
Vida persoal
Casou con Mercedes Randulfe Rodríguez en decembro de 1933 e foi pai de Manuel, Teresa e Fernando Martínez Randulfe.
The Dark Crystal
The Dark Crystal é filme británico-estadounidense de aventuras e fantasía dirixido por Jim Henson e Frank Oz que foi estreado en 1982. Está protagonizado polas voces de Stephen Garlick, Lisa Maxwell, Billie Whitelaw, Percy Edwards e Barry Dennen. A historia xira arredor de Jen, unha criatura semellante a un elfo, e a súa misión de restaurar o equilibrio do seu mundo devolvendo un anaco perdido de cristal a unha poderosa xema.
Malia que estaba considerado un filme familiar, é considerablemente máis escuro que as obras anteriores dos seus creadores, achegando varios temas do movemento new age. Os animatronics empregados no filme foron considerados daquela como moi innovadores. O principal artista conceptual foi o ilustrador Brian Froud, famoso polos seus recoñecibles deseños de fadas e ananos. Froud tamén colaborou con Henson e Oz no seu seguinte proxecto, o filme de 1986 Dentro do labirinto.
A Medorra, Olás de Vilariño, A Merca
A Medorra é un lugar da parroquia de Olás de Vilariño no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 12 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
Mariano Tudela
Mariano Rodríguez Tudela, coñecido como Mariano Tudela, nado na Coruña o 23 de febreiro de 1925 e finado en Madrid o 12 de outubro de 2001, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato na Coruña e Dereito en Santiago de Compostela e Madrid. En 1948 publicou o seu primeiro libro de relatos, La linterna mágica, ao que seguiron dous anos despois a novela curta El hombre de las tres escopetas e, en 1951, a súa primeira novela longa, El torerillo de invierno. Fundou en 1954 con Urbano Lugrís a revista Atlántida. Instalouse en Madrid en 1956, onde colaborou na prensa e foi guionista de radio, televisión e cine, e tradutor. Fundou en 1963 a revista de radio e televisión CAR. Publicou once novelas, cinco libros de contos e cincuenta biografías noveladas (publicadas co pseudónimo de René Luard). Recibiu o Premio Nacional de Periodismo Julio Camba (1988) e a Medalla de Bronce de Galicia (1998).
Vida persoal
Casou con Ascensión González Deus, e foi pai de Mariano, Olivia, Lucía e Luís Rodríguez González.
Mouriz, Corvelle, Vilalba
Mouriz é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 tiña 8 habitantes, dos cales 7 eran homes e 1 era muller.
Frecha
Frecha pode referirse a:
Rally Mil Vistas de 1994
O Rally Mil Vistas de 1994 foi a quinta edición de dito rally e a sexta proba da tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 6 de agosto de 1994 e o vencedor foi Miguel Dopico.
Itinerario
O rally constou de 10 treitos divididos en dúas seccións, sumando un total de 63,5 km cronometrados. A sección matinal transcorreu polos treitos de Zas e Vimianzo, cunha pasada a cada un deles, e O Ézaro e Dumbría, con dúas pasadas. Pola tarde realizouse unha nova pasada polos catro treitos.
Blue Star (barco)
O Blue Star é un buque quimiqueiro de bandeira maltesa que encallou na costa de Galicia, preto de Ares, o 22 de novembro de 2019.
O Real, Loentia, Castro de Rei
O Real é un lugar da parroquia de Loentia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Alcelaphus buselaphus
miniatura|250px|A. buselaphus cokii no cráter do Ngorongoro, [[Tanzania.]] Alcelaphus buselaphus, coñecido vulgarmente como alcálafo busélafo ou alcélafo común, é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos alcelafinos e tribo dos alcelafininos, polo que é un parente próximo dos damaliscos, os ñus e o antílope de Hunter.
Hai evidencias que fan supoñer que o alcélafo foi domesticado polos antigos exipcios e utilizado como animal para sacrificios.
Descrición
A especie foi descrita por primeira vez en 1766 polo médico, zoólogo e botánico alemán Peter Simon Pallas na súa obra Miscellanea zoologica, quibus novæ imprimis atque obscuræ animalum species describuntur et observationibus iconibusque illustrantur, publicada na Haia, baixo o nome de Antilope buselaphus.
Etimoloxía
O nome específico, buselaphus, está formado pola unión das voces do grego antigo βοῦς boûs, 'boi', 'touro', e ἔλαφος élaphos, 'cervo'.
Unha complicada e discutida taxonomía
Antilope buselaphus foi reclasificada dentro do xénero Alcelaphus, que creara en 1816 o naturalista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville, na súa obra Prodrome d'une nouvelle distribution systématique du règne animal, publicada no Bulletin de la Société Philomatique de Paris, Vol. 8.
Moitos taxons incluíronse entre os sintipos de Antilope buselaphus Pallas, 1766 ao longo do tempo, polo que era necesaria a designación dun lectotipo. Até seis especies foron recoñecidas por autores antigos (Alcelaphus buselaphus, A. cokii, A. lelwel, A. major, A. swaynei, A. tora) foron asignadas a Alcelaphus buselaphus, pero, posteriormente, comprobáronse hibridacións entre algunhas delas (Ruxton & Schwarz, 1929). Alcelaphus caama foi incluída máis tarde (Ellerman et al., 1953: 202), e tamén foi incluída A. lichtensteinii (Haltenorth, 1963: 102; Kingdon, 1997: 429) (aínda que algúns non a admiten).
As especies poden repartirse en dúas "divisións":
Subespecies
Segundo Mammal Species of the World (MSW), de Wilson & Reeder, o xénero Alcelaphus comprende na actualidade estas tres especies viventes:
Sendo as subespecies admitidas dentro da especie:
Esta clasificación é a admitida pola maioría das bases de datos de taxonomía.
Porén, segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN), o xénero sería monoespecifico:
Segundo a UICN, nesta única especie distínguense as seguintes oito subespecies:
A subespecie A. buselaphus buselaphus, o búbalo do norte de África, está hoxe extinguida.
Características
As principais características do alcélafo son:
Hábitat e distribución
A especie vive en paraxes abertas e con matogueiras claras, particularmente en paisaxes onduladas; ás veces, en sabanas arboradas, pero nunca en bosques densos ou nos bordos subarbustivos do Sáhara. Antigamente o alcélafo habitaba en todas as chairas de case todo o continente africano, encontrándose desde Marrocos até o nordeste de Tanzania e, ao sur da selva do Congo, dese o sur de Angola até Suráfrica. Porén, o home reduciu a súa área de dispersión de forma drástica, mediante a caza, a destrución do seu hábitat e debido á competencia co gando doméstico polos pastos. Hoxe en día vive só en partes de Botsuana, Namibia, Etiopía, República Centroafricana, Sudán do Sur, Tanzania, Kenya e os sur de Angola.
Tolera ben as zonas de pasteiros altos e tamén encóntrase en zonas arbustivas en maior medida que outros alcélafos.
Costumes
Os alcélafos busélafos son animais sociais que habitualmente forman grupos de 4 a 15 individuos, ás veces até 30. Excepcionalmente poden congregasrse até 350 cabezas, e antigamente téñese rexistrado mandas de milleiros de animais. Na África Oriental asócianse a miúdo con cebras e ñus, como o fan outros antílopes, para detectaren mellor aos depredadore. Os machos vellos adoitan levar unha vida solitaria; os machos novos poden formar grupos só de machos solteiros. Cada grupo normal está formado por un macho dominante, as femias e as súas crías. A estrutura do grupo é a mesma durante todo o ano. O macho defende o seu territorio colocándose a miúdo nun lugar máis elevado para vixiar ao seu grupo e detectar a aproximación dalgún inimigo potencial.
Nalgunhas zonas os grupos despräzanse a grandes distancias segundo as estacións, pero alí onde a herba é adecuada e hai abundancia de auga, son os máis sedentarios de todos os grandes antílopes.
Alimentación
O alcéfalo busélafo é excepcionalmente tolerante ao alimento de baixa calidade, o cal probabelmente se debe ás características da súa mastigación. Polo tanto durante a tempada seca, cando se ve limitada a dispoñibilidade de pastos suculentos, pode alimentarse dos pastos máis secos.
Reprodución
Alcanzan a madurez sexual aos 12 meses, pero alcanzan o seu peso máximo á idade de 4 anos. O período de xestación dura de 214 a 242 días. A femia pare unha única cría, unha vez por ano.
Poboación e status
En 1999 East estimou a poboación total de Alcelaphuis buselaphus nuns 362.000 animais (incluída a de A. b. lichtensteinii = Alcelaphus lichtensteinii). Porén, este total está claramente influído polo número de A. b. caama (Alcelaphus caama) que viven en Suráfrica, que East estimou nuns 130.000 individuos (co 40 % en terreos privados e o 25 % en áreas protexidas).
En contraste, menos de 600 Alacelaphis busalaphis swaynei sobreviven en Etiopía, coa inmensa maioría da poboación no Santuario de Senkelle e no P. N. Mazie.
As estimaciónes do tamaño das poboacións das subespecies restantes son: 36.000 Alcelaphus buselaphus major (máis do 95 % en áreas protexidas e nos seus arredores); 70.000 Alcelaphus buselaphus lelwel (cerca do 40 % en áreas protexidas); 3.500 Alcelaphus buselaphus cokii en Kenya (o 6 % en áreas protexidas e a maoría en granxas); 82.000 A. b. lichtensteinii e 42.000 A. b. cokii (ao redor do 70 % en áreas protexidas). O número de sobreviventes de A b. tora descoñécese, pero é probabel que sexa tan só duns centos de individuos.
A. b. lelwel pode que sufrira un descenso importante desde os anos oitenta, cando o seu número total se estimaba que era de máis de 285.000, principalmente na República Centroafricana e no Sudán do Sur. Recentes estudos realizados na estación seca estiman en 1.070 e 115 animais no P. N. do Sur e no P. N. Boma, respectivamente. O último dato representa unha diminución significativa dos máis de 50.000 individuos estimados na tempada seca en 1980 por Fryxell.
Tendo en conta estes datos, e tamén o feito de que a UICN considera, como quedou dito máis arriba, a Alcelaphus buselaphus como a única especie do xénero, esta institución considera o seu status como LC (pouco preocupante).
Uniqlo
Uniqlo (en xaponés: 株式会社ユニクロ Kabushiki-gaisha Yunikuro) é unha marca xaponesa adicada ao sector da roupa e complementos. A marca ten unhas 1500 tendas en 15 países e 30 mil traballadores.
En 2017 inaugurou a súa primeira tenda en España, en Barcelona.
Bárbara Iglesias
Bárbara Iglesias, nada en Arcade (Soutomaior) en 1992, é unha piloto galega de bobsleigh. No ano 2012 converteuse na primeira muller española en participar nunha proba oficial da especialidade durante a disputa da proba correspondente a Copa de Europa en Igls, Austria.
Traxectoria
Bárbara comezou participando en deportes inercia como as carrilanas ou as gravity bikes. Javier Piquero propúxolle formar parte do primeiro equipo feminino español de bobsleigh da historia xunto coa asturiana Noemi Pérez. Sendo esta especialidade deportiva tan minoritaria tanto en Galicia como no resto de España, os medios cos que conta son escasos e a distancia cos países punteiros a nivel mundial é moi grande. Dende o ano 2013 a ex-piloto Oxana Tatchina uniuse ó equipo español como adestradora, achegando a Bárbara e ó resto do equipo a súa experiencia acumulada durante moitos anos representando a Rusia na elite do bobsleigh mundial.
En torno a historia de Bárbara xira o documental O Tempo Futuro (2017), que segue os pasos da deportista ao longo dunha tempada.
Sleep When I'm Dead
"Sleep When I'm Dead" é un snxelo da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editado como parte do seu álbum 4:13 Dream o 13 de xullo do 2008 no Reino Unido. Nos Estados Unidos lanzouse o día 15 pola tradición que teñen de editar os sinxelos os martes.
Julia Child
Julia Carolyn McWilliams, coñecida como Julia Child, nada en Pasadena (California) o 15 de agosto de 1912 e finada en Montecito o 13 de agosto de 2004, foi unha chef, autora e presentadora de televisión estadounidense. Foi recoñecida por facilitar a gastronomía francesa ao público do seu país co lanzamento do seu libro de cociña, Mastering the Art of French Cooking ("Dominando a arte da cociña francesa"). Tamén tivo unha influencia notable grazas aos seus programas de televisión. O máis destacado deles foi The French Chef, estreado en 1963.