cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herdanza mendeliana
Experimentos de Mendel
Mendel levou a cabo a mesma serie de cruzamentos en todos os seus experimentos. Cruzou dúas variedades ou liñas puras diferentes respecto dun ou máis caracteres. Como resultado obtiña a primeira xeración filial (F1), na cal observou a uniformidade fenotípica dos híbridos. Posteriormente, a autofecundación dos híbridos da F1 deu lugar á segunda xeración filial (F2), e así sucesivamente. Tamén realizou cruzamentos recíprocos, é dicir, alternaba os fenotipos das plantas parentais (a que proporcionaba o pole e a que proporcionaba a ovocélula):
♀P1 x ♂P2 ♀P2 x ♂P1 (sendo P a xeración parental e os subíndices 1 e 2 os diferentes fenotipos desta).
Ademais, realizou retrocruzamentos, que consisten no cruzamento dos híbridos da primeira xeración filial (F1) coas liñas puras parentais utilizadas, nas dúas direccións posibles: ♀F1 x ♂P2 e ♀P2 x ♂F1 (cruzamentos recíprocos) ♀F1 x ♂P1 e ♀P1 x ♂F1 (cruzamentos recíprocos)
Os experimentos demostraron que:
As leis de Mendel
Mendel descubriu que cando se cruzan chícharos de flores brancas e púrpuras, o resultado non é unha mestura, senón que a descendencia ten flores púrpuras. Concibiu entón a idea da existencia de unidades hereditarias, que denominou "factores", un dos cales é unha característica recesiva e a outra dominante. Mendel dixo que os factores, despois chamados xenes, normalmente aparecen en pares nas células somáticas ordinarias, pero que segregan (sepáranse) durante a formación das células sexuais. Cada membro do par acaba situado en células sexuais (gametos) separadas. O xene dominante, como o púrpura da flor do chícharo, oculta a presenza do xene recesivo, o de flor branca. Unha vez que Mendel autofecundou a xeración F1 e obtivo a proporción 3:1 na descendencia, teorizou correctamente que os xenes poden emparellarse de tres maneiras para cada carácter: AA, aa, e Aa. A letra "A" maiúscula representa o factor dominante e a minúscula o recesivo, "a". A combinación Aa aparece con dobre frecuencia ca calquera das outras dúas, xa que pode orixinarse de dúas formas: Aa ou aA.
Mendel afirmou que cada individuo ten dous factores para cada carácter, un procedente de cada proxenitor. Os dous factores poden conter ou non a mesma información. Se os dous factores son idénticos, o individuo dise que é homocigoto para ese carácter. Se os dous factores levan diferente información, o individuo denomínase heterocigoto. As formas alternativas de cada factor denomínanse hoxe alelos. O xenotipo dun individuo está constituído por todos os alelos que posúe. A aparencia física dun individuo ou fenotipo, está determinada polos seus alelos e pola influencia ambiental. Un individuo posúe dous alelos para cada carácter; un alelo recibiuno da nai e o outro do pai. Os alelos pasan á seguinte xeración través dos gametos: óvulos e espermatozoides. Cando se forman os gametos, os alelos sepáranse de forma aleatoria e cada gameto recibe só unha copia de ditos alelos. A presenza dun alelo non significa que o carácter se exprese no individuo que o posúe, xa que nos heterocigotos só se expresa o alelo dominante. O alelo recesivo está presente tamén no heterocigoto, pero non se expresa, aínda que pode transmitirse á descendencia (hai tamén excepcións como a codominancia).
Os descubrimentos de Mendel resúmense en dous principios básicos: lei da segregación e lei da distribución independente.
Numeración das leis de Mendel
Hai dúas formas de numerar as leis de Mendel, unha que considera só dúas leis e outra que considera tres. En realidade, as leis que explican a transmisión dos caracteres son só dúas: lei da segregación (ou 1ª lei de Mendel) e lei da distribución independente (ou 2ª lei de Mendel). Estas dúas son as que xeralmente se consideran como leis nos libros de nivel avanzado de Xenética.
Porén, é frecuente, sobre todo en cursos e libros máis elementais, explicar as leis de Mendel engadindo tamén a lei da uniformidade, que é moi útil para explicar a dominancia e recesividade dos caracteres, pero que non é propiamente unha lei de transmisión. Se engadimos esta lei, a numeración habitual é esta: Lei da uniformidade ou 1ª lei de Mendel, lei da segegación ou 2ª lei de Mendel e lei da distribución independente dos caracteres ou 3ª lei de Mendel.
Tendo en conta esta importante advertencia, neste artigo explicarase tamén a lei da uniformidade para que a información estea máis completa.
Lei da uniformidade dos caracteres
miniatura|dereita|Lei da uniformidade dos caracteres. Esta lei utilízase para explicar a dominancia e non é propiamente unha lei de transmisión dos caracteres, senón da expresión do fenotipo, polo que non se enuncia nin numera en moitas exposicións das leis de Medel. Di así: Se cruzamos dúas razas puras (homocigotas) distintas para un determinado carácter, todos os fillos serán fenotipicamente iguais (uniformidade da F1) e todos heterocigotos. Se no carácter hai dominancia dun dos alelos, o fenotipo de todos os fillos será o fenotipo dominante (tamén hai casos, nalgúns caracteres, de herdanza intermedia, na que todos os fillos sairían de fenotipo intermedio).
Por exemplo, nos chícharos no carácter "cor da flor" hai dous aleos, o A (púrpura e dominante) e o a (branco e recesivo). Se cruzamos chícharos de flores púrpuras (AA) e brancas (aa), obteremos fillos que serán todos do fenotipo dominante púrpura e todos Aa (heterocigotos).
Lei da segregación dos caracteres
miniatura|dereita|350px|Lei da segregación dos caracteres. Os dous alelos dun xene que posúe un organismo diploide segregan (sepáranse) durante a formación dos gametos haploides na meiose, de modo que os gametos só levan aleatoriamente un dos alelos, pero estes volven a unirse durante a fecundación aleatoria dos gametos, na que se volve a formar un cigoto diploide.
Deste modo, se cruzamos, por exemplo, dous heterocigotos Aa, formaránse gametos A e a, que se unirán na fecundación formando tres individuos fillos posibles: aa, Aa e AA. As proporcións en que aparecen (proporcións xenotípicas) serán 1 aa : 2 Aa : 1 AA. Se o alelo A é o dominante, as proporcións fenotípicas serán de 3:1 a favor do fenotipo de A. Por tanto, a dominancia do alelo determinará a expresión do fenotipo na descendencia.
A proba directa de que os gametos reciben un alelo veu co estudo da meiose feita polo botánico alemán Oscar Hertwig en 1876, e o zoólogo belga Edouard Van Beneden en 1883. Na meiose, os cromosomas materno e paterno sepáranse e acaban (xunto co alelo que levan) en distintos gametos.
En palabras de Mendel:
Lei da distribución independente dos caracteres
miniatura|left|150px|Cando cruzamos razas puras para dous caracteres á vez os fillos son todos iguais en fenotipo (os fenotipos dominantes) e iguais en xenotipo (todos heterocigotos). miniatura|dereita|250px|Cando cruzamos dous dihíbridos da F1 obtemos na F2 as proporcións 9:3:3:1. Os dous caracteres A e B distribuíronse independentemente un do outro, porque a proporción amarelo:verde é 3:1 e a liso:rugoso tamén. Os alelos de xenes diferentes distribúense con total independencia un do outro durante a formación dos gametos. Dito doutro modo, os xenes separados que determinan dous caracteres distintos hérdanse de forma independente un do outro. Esta lei cúmprese cando os xenes non teñen "ligamento xenético" entre si, é dicir, cando están en distintos cromosomas, pero se están no mesmo cromosoma non se cumpre. Esta lei indica que se estamos estudando dous caracteres á vez, por exemplo a cor dos chícharos e o tipo de superficie dos chícharos, a cor vaise herdar de forma totalmente independente do tipo de superficie, sen que se inflúan un no outro.
Deste modo, se estudamos á vez a herdanza dos caracteres A e B, e cruzamos dous dihíbridos (heterocigotos para os dous caracteres), é dicir, dous individuos que son ambos os dous AaBb, vanse formar os gametos haploides AB, Ab, aB e ab, que se fecundarán aleatoriamente orixinando fillos que estarán na proporción fenotípica 9:3:3:1, é dicir, hai 9 que teñen fenotipo dominante para os dous caracteres, 3 que teñen fenotipo dominante para o primeiro carácter e recesivo para o segundo, 3 que teñen fenotipo recesivo para o primeiro carácter e dominante para o segundo, e só 1 que ten fenotipo recesivo para os dous caracteres. Pero a distribución independente ponse de manifesto cando contamos os fenotipos de cada carácter por separado e vemos que hai unha proporción de 3:1 nos dous casos, tal como se esperaba segundo a lei da segregación. Por exemplo, se estudamos o carácter "cor dos chícharos" (pode ser amarelo ou verde, co amarelo dominante) e á vez o carácter "tipo de superficie" (pode ser lisa ou rugosa, co liso dominante), e cruzamos chícharos dihíbridos amarelos lisos (AaBb x AaBb) obteremos 9 amarelos e lisos (os caracteres dominantes), 3 amarelos e rugosos, 3 verdes e lisos e 1 verde e rugoso (proporción 9:3:3:1). Pero isto fai unha proporción de 3 lisos por cada 1 rugoso (3:1) e de 3 amarelos por cada 1 verde (3:1).
A distribución independente ocorre nos organismos eucariotas durante a segunda división meiótica, e produce gametos cunha mestura dos cromosomas do organismo. A base física desta distribución independente é a orientación aleatoria de cada bivalente cromosómico na placa metafásica da segunda división meiótica con respecto aos outros bivalentes. Xunto co sobrecruzamento, a distribución independente incrementa a diversidade xenética ao producir novas combinacións xenéticas.
As células diploides humanas teñen 23 pares de cromosomas, en cada par un cromosoma é de orixe materna e outro paterna. Os gametos son haploides e só teñen 23 cromosomas, un de cada par. Nos gametos orixínanse todas as posibles combinacións de cromosomas maternos e paternos (e, por tanto, dos alelos que levan), e todas as combinacións aparecerán coa mesma frecuencia. Como os humanos temos 23 pares de cromosomas, os gametos humanos terán un número de posibles combinacións igual a 223 ou 8 388 608. Por exemplo, un gameto humano determindo terá 23 cromosomas pero puideron cadrarlle 16 de orixe materna e 7 de orixe paterna (e nos demais gametos todas as outras combinacións posibles). Isto contribúe á variabilidade xenética da proxenie.
Carácter mendeliano
Un carácter mendeliano é un carácter xenético que está controlado por un só locus xenético e mostra un patrón de herdanza mendeliano. Nestes caracteres, unha mutación nun só xene pode causar, se é prexudicial, unha enfermidade que será herdada segundo as leis de Mendel. Son exemplos a anemia falciforme, a enfermidade de Tay-Sachs, a fibrose quística e o xeroderma pigmentoso. As enfermidades que dependen dun só xene contrastan coas enfermidades multifactoriais, como a artrite, que están afectadas por varios loci (e polo ambiente) e coas enfermidades que se herdan de modo non mendeliano. A base de datos Mendelian Inheritance in Man contén, entre outras cousas, un catálogo dos xenes nos que os caracteres mendelianos poden causar enfermidades.
Padróns de herdanza mendeliana
Mendel describiu dous tipos de "factores" (xenes) de acordo coa súa expresión fenotípica na descendencia, os dominantes e os recesivos, pero existe outro factor a ter en conta en organismos dioicos e é o feito de que os individuos de sexo feminino teñen dous cromosomas X (XX) mentres que os masculinos teñen un cromosoma X e un Y (XY), de tal xeito que se poden distinguir catro modos ou "padróns" segundo os cales se pode trasmitir unha mutación simple:
Fenómenos que alteran as segregacións mendelianas
As segregacións esperadas segundo as leis de Mendel poden verse alteradas polos seguintes fenómenos: herdanza ligada, influída ou limitada polo sexo, inactivación dun dos cromosomas X, penetrancia, expresividade, pleiotropismo, heteroxeneidade xenética, letalidade de xenes, e aparición de novas mutacións nos gametos dos proxenitores.
Ademais destes factores, hai outros que non cumpren as leis de Mendel debido ao ligamento de xenes (xenes situados no mesmo cromosoma que se herdan xuntos) e a herdanza non mendeliana.
Ligazóns externas
Gregor Mendel
Beetlejuice (serie de televisión)
Beetlejuice é unha serie de animación estadounidense-canadense que se emitiu entre o 9 de setembro de 1989 e o 26 de outubro de 1991 a través da canle ABC e, na Fox dende o 9 de setembro de 1991 ó 6 de decembro de 1991. Está baseado no filme homónimo de 1988, é foi creado e producido polo director do filme orixinal, Tim Burton. A serie céntrase na vida dunha rapaza gótica chamada Lydia Deetz e o seu amigo non morto Beetlejuice que exploran xuntos The Neitherworld, un reino da outra vida habitado por monstros, pantasmas e zombis. O tema do filme orixinal de Danny Elfman foi arranxado para a serie polo propio Elfman.
Yaoi
miniatura|Volumes yaoi nunha librería de San Francisco O yaoi (xap. 「やおい), abreviatura de yama-nashi ochi-nashi imi-nashi (sen clímax, sen resolución, sen sentido), é un subxénero do manga e anime. A característica principal dun manga ou serie yaoi é o amor entre personaxes masculinos. O xénero adoita estar englobado dentro do shōjo, manga orientado a rapazas, por estar enfocado principalmente a un público feminino.
A maior parte das obras yaoi no mundo son doujinshis, aínda que o número de publicacións profesionais no Xapón é moi alto.
Seme/Uke
No yaoi e shōnen-ai adoita haber dous personaxes principais, xeralmente os membros da parella. Cada un leva un rol (variable, aínda que case sempre estable) na consumación do seu amor.
Existe un terceiro grupo de personaxes (Suke, da combinación de ambos termos) que poden ser tanto semes como ukes, dependendo sempre da parella.
Alberto García
Alberto García pode referirse a:
Yaoi
Seme/Uke
O yaoi e o shōnen-ai, ao tratarse case sempre de historias amorosas, intentan recrear relacións reais que poden ser moi complicadas, así que non se pode xeneralizar ao falar dos semes e os ukes ao igual que non se pode xeneralizar ao falar dos diferentes protagonistas masculinos e femininos só polo seu sexo.
Diferenza entre Yaoi e Shōnen-ai
O shōnen-ai é un americanismo e retrata o amor entre personaxes masculinos, nunca amosa relacións sexuais entre eles, cousa que si fai o yaoi. O shōnen-ai só amosa expresións de amor ou afecto tanto verbais como apertas ou caricias. O máis explícito que adoita mostrar o Shōnen-ai son bicos entre ambos personaxes. De aí que o Shōnen-ai se considere un xénero netamente dentro do manga Shōjo.
Popularidade
No Xapón, é un dos xéneros máis populares entre as rapazas, publicándose desde os anos sesenta. Existen revistas especializadas, tomos recompilatorios e OVAs. Durante moito tempo, a editorial Biblos capitalizou alí as edicións de obras yaoi, pero a súa recente creba, debido ao fracaso das súas publicacións non yaoi, deixou paso a un espazo comercial máis compartido.
Estas historias profesionais tamén poden denominarse june ou BL (abreviatura do inglés Boys' Love), xa que no Xapón o termo yaoi ten certas connotacións pexorativas herdadas, referíndose máis ás obras derivativas do doujinshi ou o fanart.
As obras derivativas conforman a maior parte do yaoi que se difunde. Moitas proveñen de animes que non son yaoi, como Naruto, One Piece, Fullmetal Alchemist, Saint Seiya, Death Note, Yu-Gi-Oh! ou Bleach.
En galego publicouse no 2008 Bícame profe, de Kazuma Kodaka, publicado por Edicións do Cumio e traducido por María do Carme Pampín Otero.
Santiago Rey Pedreira
Santiago Rey Pedreira, nado na Coruña o 6 de febreiro de 1902 e finado na mesma cidade o 10 de xullo de 1977, foi un arquitecto galego. Considérase o arquitecto racionalista máis importante de Galicia.
Traxectoria
Nado nunha familia liberal, estudou na Escola de Arquitectura de Madrid, onde colaborou con Antonio Palacios. De volta á Coruña comezou a traballar no estudio de Pedro Mariño entre 1928 e 1931. A partir de 1948 asociouse con Juan González Cebrián.
A súa filla, Milagros Rey Hombre (1930-2014), foi a primeira arquitecta galega.
Obra
miniatura|Casas Formoso e Cés, na Coruña.
Club Voleibol J.A.V. Olímpico
O Club Voleibol J.A.V. Olímpico (por Jóvenes Aficionados al Voleibol) é un equipo de voleibol da cidade de As Palmas de Gran Canaria, Canarias (España). Foi fundado en 1988. O equipo sénior feminino conseguiu o ascenso á Superliga, a máxima cateogoría do voleibol español, na tempada 2003-04. Contra a tempada 2009-10 fusionouse co Club Voleibol Las Palmas e tomou o nome de C.V. Las Playas de Gran Canaria. Anteriormente competiu como Ciudad de Las Palmas de Gran Canaria, na tempada 2005-06 como Maspalomas Costa Canaria, na 2006-07 Mazotti, 2007-08 Grupo IBSA, 2008-09 Caja de Canarias e 2009-10 Playa de Las Canteras.
Futbol Club Barcelona (voleibol)
A sección de voleibol do Futbol Club Barcelona foi creada o 26 de xaneiro de 1950 e desapareceu catro meses despois e foi refundada o 25 de setembro de 1970. Na súa primeira tempada conseguiu o ascenso á máxima categoría do voleibol de España, mais non foi un deporte de moito éxito. Xogaba os seus partidos no Palau Blaugrana 2. En 1986 a xunta directiva decidiu suprimir o seu equipo sénior e deixar unicamente os equipos de base.
Club Voleibol J.A.V. Olímpico
A pesar do descenso da tempada 2007-08 mantivo a categoría pola renuncia do ascendido equipo de Torrelavega (Cantabria Infinita). Na tempada 2009-10 eludiu novamente o descenso e mantívose na Superliga grazas aos problemas económicos que fixeron renunciar a varios equipos.
Miliaresion
dereita|miniatura|215x215px|Exemplar do primeiro miliaresion, emitido por [[León III, Emperador|León III (717-741) para celebrar a coroación como coemperador do seu fillo, Constantino V (741-775), coa cruz como única representación. Diámetro: 21 mm. Peso: 2,05 gr.]] O miliaresion (en grego: μιλιαρήσιον; en latín: miliarensis), foi a denominación dada a diversas moedas bizantinas de prata. Nun sentido máis específico, o termo refírese á emitida entre os séculos VIII e XI, co valor da doceava parte do sólido de ouro.
Historia
O peso teórico co que se instituíu esta moeda era o de 144 pezas por libra (arredor de 2,27 gramos), e no período da dinastía Macedonia no Imperio Bizantino (séculos IX e X) aumentou ata os 3,03 gramos (108 moedas por libra). No primeiro século de cuñaxe desta moeda o seu uso debeuse limitar ao conmemorativo e cerimonial, con motivo do nomeamento o coemperador, e non foi ata o reinado de Teófilo (829-842) cando as súas emisións adquiriron a condición de regulares. miniatura|Miliaresion dos coemperadores [[Constantino VII, Romano I e Constantino (913-959), cuñado en Constantinopla. Anverso: IhSЧS XRI-SτЧS nICA, cruz con tres chanzos e medallón ovalado no centro co busto de Romano. Reverso: + ROmAnO’/COnSτAnτ’/SτЄFAnOS/CЄ COnSτA’/Єn XШ Ь’ R’ en seis liñas,]] miniatura|Miliaresion de [[Romano III (1028-1034). Anverso: ΟCΗΛΠΙΚΕ ΠΑΝ-ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΟΙ ; o emperador en pé e de fronte sostendo cruz patriarcal longa cunha man e globo crucífero coa outra. Reverso: +ΠΑΡΘΕΝΕ CΟΙΠΟΛVΑΙΝΕ ; a Virxe María tendo no colo o neno Xesús, ambos aureolados.]] O modelo no que se inspirou esta nova moeda foi o dírham do mundo árabe, desa mesma época e tamén de prata, co que compartía inicialmente a peculiaridade de carecer de representacións humanas, xa que se limitaba a exhibir a cruz no seu anverso, e lendas co nome e os títulos do emperador no reverso. Xa no século X, o emperador Alexandre III (912-913) introduciu o busto de Cristo no anverso, ao que Romano I (920-944) lle engadiu un busto imperial no centro da cruz. Esta uniformidade concluíu no século XI, cando empezaron a proliferar nestas moedas as imaxes dos emperadores, de Cristo e da Virxe María.
No século XI, a penosa situación financeira e militar provocou unha diminución da calidade do miliaresion (particularmente nas décadas de 1070 e de 1080) e emitíronse tamén francións de dous terzos e dun terzo. Despois de 1092, a súa produción foi moi descontinua, aínda que se mantivo como unidade de conta co valor da doceava parte do nomisma, e baixo os Comneno substituíuse por unha moeda de billón con pouca proporción de prata, o aspron, inicialmente co valor dun terzo de miliaresion, aínda que axiña sufriu grandes desvalorizacións. Dalgunha maneira, pódese dicir que o miliaresion foi revivido en forma de basilikon, unha moeda do mesmo valor e similares características métricas que se emitiu a partir de 1300.
O nome deu orixe nas linguas europeas occidentais á denominación de millarés, utilizada inicialmente para aplicar a diversos tipos de moedas de prata do mundo árabe e, posteriormente, ás súas imitacións en Occitania, Cataluña e Italia, entre os séculos XIII e XIV.
Fedón (Platón)
miniatura|[[A morte de Sócrates, de Jacques-Louis David.]]
Fedón ou sobre a alma (en grego clásico Φαίδων ἢ περὶ ψυχῆς) é un diálogo platónico que se ambienta nas últimas horas de vida de Sócrates, antes de ser executado. Platón utiliza este cadro para expoñer as súas ideas de madurez, a teoría das Ideas, a teoría da reminiscencia e a teoría da metempsicose, como elementos dunha discusión sobre a inmortalidade da alma.
O Fedón é un dos catro diálogos de Platón que se refiren á condena de Sócrates (os outros tres son: Critón, Eutifron e Apoloxía de Sócrates). O Fedón é o máis interesante e o máis importante entre eses, xa que expón as crenzas do filósofo.
Sinopse
O filósofo grego Sócrates foi condenado polo tribunal á pena de morte por ser inxustamente acusado de corromper á xuventude e non adorar algúns deuses da polis. Segundo a tradición grega, os condenados a morte bebían cicuta, un veleno que paralizaba todo o corpo ata a asfixia. Pero só o podían facer despois do atardecer.
O Fedón escenifica os últimos momentos de Sócrates. O vello mestre reúne aos seus discípulos Apolodoro, Cebes, Critón, Fedón e Simias. É o mesmo Critón quen intenta convencer a Sócrates de que se retractara.
Durante o último día da súa vida, esperando que o sol se puxera no horizonte, Sócrates dille as súas últimas palabras aos seus discípulos e amigos, que se encontraron con el esa tarde dramática na prisión.
A conversa de Sócrates cos seus discípulos é interrompida pola chegada dun servidor dos Once, que presenta a cicuta ao condenado. Mentres Sócrates acaba apaciblemente os seus razoamentos metafísicos e se presta a morrer con serenidade, os seus amigos apenas poden conter a súa emoción.
Contido
O Fedón é unha apoloxía da propia filosofía e relata as últimas palabras de Sócrates, ditas no seu último día de cárcere, antes de beber a cicuta. Sócrates, neste diálogo, presenta a súa teoría da metempsicose. A alma en vida debe loitar contra os praceres e vicios do corpo, onde a alma está condenada a vivir e onde quere liberarse. Esa liberdade dáse na busca de coñecemento, no esforzo dialéctico do ben e da xustiza.
O filósofo é aquel que coida a súa alma porque se desprende dos bens terreais, vive para a sabedoría e practica o ben. A crenza na inmortalidade da alma está demostrada na obra con catro argumentos: a incompatibilidade dos contrarios, a reminiscencia (coñecer non é máis que recordar), a simplicidade e a sucesión dos opostos.
A discusión trata principalmente sobre a inmortalidade da alma, e iso é ocasión para elaborar toda unha teoría das relacións entre a alma e o corpo, teoría que a filosofía occidental reterá co nome de dualismo. Ao corpo e á alma non lle corresponden os mesmos praceres. Os que compracen a alma son só aqueles que serven para fundamentar a existencia moral, que se caracteriza pola busca da virtude. Esta alcánzase cun termo denominado ascese. Só despois da morte, na outra vida, é cando a alma se posúe verdadeiramente por completo, posto que logo queda liberada do corpo, a súa tumba.
Sócrates examina e refuta finalmente as obxeccións sucesivas de Simias e de Cebes, que lle enuncian a dúbida de se a alma non pode padecer ningunha clase de corrupción.
A doutrina da inmortalidade presentada no Fedón é inseparable da moral. O que asegura isto é o mito da inmortalidade.
Pandebono
miniatura|333x333px|Pandebono O pandebono ou pan de bono é un pan característico da rexión de Valle del Cauca e que tamén se prepara en todo Colombia. É elaborado con fariña de millo, amidón de mandioca fermentado, queixo e ovo, que se amasa. Fórmase en pequenas porcións usualmente achatadas e posteriormente fornéanse. Emprégase para acompañar os almorzos e as merendas nas tardes.
Preparación
Para obter o amidón de mandioca agre, ingrediente chave que lle dá o sabor característico ó amasillo, rélase primeiro a mandioca, lávase o relado para obter unha especie de leite, da cal se sedimenta o amidón e posteriormente déixase fermentar por uns días. Este proceso pódese observar en fábricas rurais especializadas en Santander de Quilichao, poboación no departamento do Cauca ó sur de Cali.
Unidade Galega (coalición)
Unidade Galega (UG), foi unha coalición formada polo Partido Obreiro Galego, o Partido Socialista Galego e o Partido Galeguista en 1979.
Historia
A fin da coalición era a defensa dunha autonomía semellante á de Cataluña e o País Vasco e a consecución dun grupo nacionalista no Congreso dos Deputados para negociar o Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981. Aínda que nas eleccións xerais de 1979 obtivo 58.391 votos (5'35 %) non conseguiu representación parlamentaria. Nas eleccións municipais de 1979 tivo 68.759 votos (6'35 %) e conseguiu 141 concelleiros e a alcaldía da Coruña para Domingos Merino. Grazas a estes resultados a coalición tamén conseguiu dous deputados provinciais. Á parte da alcaldía da Coruña, UG tamén conseguiu as de Cambados, Narón, Rairiz de Veiga, Redondela, As Pontes de García Rodríguez, Touro, Vilaboa e Malpica de Bergantiños.
As diferenzas no seo da Unidade Galega sobre a estratexia a seguir no proceso autonómico e a diferente postura dos partidos integrantes sobre a conveniencia de entrar na Comisión dos 16 (encargada de elaborar o proxecto de Estatuto) levaron á desaparición da coalición a finais de 1980, tras o abandono da mesma polo Partido Galeguista.miniatura|Papeleta de Unidade Galega no Distrito electoral de Pontevedra nas [[Eleccións xerais de España de 1979|Eleccións xerais de 1979.|alt=|253x253px]]
Totó García
Alberto García, coñecido como Totó ou Totó García, nado en Ferrol o 28 de xuño de 1983, é un actor galego de cinema porno.
Traxectoria
En 2006 debutou con filmes de produción catalá de baixo custo. Un ano máis tarde, en 2007, creou diversas páxinas web pornográficas, chegando a gañar cunha delas o premio Ninfa ao mellor contido erótico no Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona. Tamén dende aquela é un dos socios maioritarios do proxecto PorNoaburrirse.com, ademais de principal actor, produtor e desenvolvedor web.
En 2011 era residente en Santiago de Compostela e estudante na Universidade de Santiago de Compostela.
Premios
dereita|miniatura|150px
Club Voley Miranda
300px|miniatura|dereita|O CV Miranda nun partido. O Club Voley Miranda é un equipo de voleibol da localidade de Miranda de Ebro, Burgos (España). Fundado en 1979 é o equipo máis antigo da provincia e organizador do Torneo Virgen de Altamira, o máis antigo do voleibol español. Actualmente compite na Segunda División Autonómica de Castela e León.
Historia
O 11 de xaneiro do 2009 o Promociones Díez Rical Miranda proclamouse campión da segunda edición da Copa de la Princesa en Monforte de Lemos ante o equipo anfitrión, o Ribiera Sacra. Ao final da tempada 2008-09 o equipo disputou o play-off de ascenso á Superliga ante o C.V. Playa de Finestrat, caendo derrotado en semifinais (PDR Miranda 2-3 Finestrat; Finestrat 0-3 PDR Miranda; Finestrat 3-2 PDR Miranda).
Na tempada 2009-10, o equipo adestrado polo ucraíno Volodymyr Prokopovych conseguiu o ascenso á Superliga tras finalizar como subcampión da Superliga 2, estableciendo ao mesmo tempo un récord na categoría de prata ao conseguir 16 vitorias consecutivas ao inicio da Liga. Na Copa da Princesa, o PDR Miranda foi subcampión tralo Nuchar Tramek Murillo. Logo dunha Asemblea de Socios o 30 de xuño do 2010, o club anunciou que ao non conseguir reunir os apoios económicos necesarios (tanto públicos como privados) víase obrigado a renunciar ao equipo de elite, pasando a xogar na tempada 2010-11 na Segunda División Autonómica de Castela e León. Nesa tempada, co troco de patrocinador, pasou a chamarse Autobuses Herrera CV Miranda.
Carlos Sastre
275px|miniatura|dereita|Carlos Sastre adestrando en [[2010.]]‎ Carlos Sastre Candil, nado o 22 de abril de 1975 en Leganés, é un ciclista español. Fíxose profesional en 1997, ten acadado postos de podio e vitorias de etapa nas 3 grandes voltas, as clasificacións da montaña na Vuelta a España 2000 e no Tour de Francia 2008, e gañou o Tour de Francia 2008, batendo na clasificación xeral definitiva a Cadel Evans (2º) e Denis Menchov (3º) entre outros.
No eido persoal, Carlos Sastre vive en Ávila, e está casado coa irmá do falecido ciclista Jose María Jiménez, El Chava.
Participacións nas Grandes Voltas
-: non participou Ab.: abandono
Live from London
Live from London é un mini-álbum dixital da cantante de pop australiana Natalie Imbruglia, dispoñible unicamente a través da tenda iTunes como parte da serie Live from London. Foi lanzado o 17 de agosto de 2007 baixo o selo Brightside Recordings. O álbum contén cinco versións acústicas gravadas en directo dos seus éxitos do recompilatorio de sinxelos Glorious: The Singles 1997-2007.
Ali Asadov
Ali Hidayat Asadov (en Əli Hidayət oğlu Əsədov), nado en Bakú o 30 de novembro de 1956, é o décimo primeiro ministro da República de Acerbaixán.
Traxectoria
En 1974 graduouse na escola secundaria número 134 en Bakú e en 1978 no Instituto de Economía Nacional de Moscova.
Comezou a súa carreira en 1978 como lobbista xefe no Instituto de Economía da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Acerbaixán de acordo coa designación do Comité de Planificación Estatal da URSS. De 1978 a 1980 estivo no exército.
De 1980 a 1989 traballou no Instituto de Economía da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Acerbaixán como auxiliar de laboratorio, estudante de posgrao, investigador e científico De 1989 a 1995 traballou como profesor asociado e xefe de departamento do Instituto de Xestión Social e Política de Bakú.
De 1995 a 2000 foi deputado na Asemblea Nacional da República de Acerbaixán.
Cruceiro Reina Mercedes
miniatura|dereita|O cruceiro Reina Mercedes medio afundido.
Ali Asadov
Actividade política
Por Decreto do presidente da República de Acerbaixán, Heydar Aliyev, con data do 17 de abril de 1998, foi nomeado asesor do presidente da República de Acerbaixán para Asuntos Económicos (1998-2012), e dende 2012 foi xefe da Administración Presidencial da República de Acerbaixán.
Cruceiro Reina Mercedes
O Reina Mercedes foi un cruceiro da armada española construído en Cartaxena e botado o 12 de setembro de 1887. Participou na campaña de Melilla de 1893; desde 1896 tiña base en Cuba, durante a Guerra do 98 participou na defensa de Santiago de Cuba e foi afundido coa súa tripulación, dous canóns da súa artillería foran desmontados para montar unha batería en terra e os americanos despois da rendición da cidade reflotaron o navío que foi levado en 1912 á Academia Naval de Annapolis e estivo en servizo na armada estadounidense ata 1957 como USS Reina Mercedes servindo como barco residencia de cadetes.
European Trophy
European Trophy (anteriormente denominado Nordic Trophy entre 2006 e 2009) foi un torneo de hóckey sobre xeo que se disputou cada ano entre 2006 e 2013, tradicionalmente composto por equipos das ligas máis importantes de Europa. Foi xeralmente considerado un torneo de pretempada, aínda que algúns partidos son xogados durante a tempada. Con 32 equipos participantes de sete países distintos en 2013, o European Trophy foi no seu tempo a maior competición de hóckey sobre xeo en Europa. Na tempada 2014–15, o European Trophy será substituído pola Champions Hockey League, un torneo organizado pola IIHF.
Suecia e Finlandia teñen participado en todas as edicións, sendo os únicos dous países que participaron cando o torneo era denominado "Nordic Trophy". O torneo comezou en 2006 baixo a denominación de The tournamen"Nordic Trophy" con oito equipos, catro de Suecia e outros catro de Finlandia. En 2010, algúns equipos doutros países europeos sumáronse ao toreneo, que mudou o seu nome para o actual European Trophy. Dende a inauguración do torneo en 2006 teñen participado equipos de oito países distintos: Suecia, Finlandia, Austria, República Checa, Alemaña, Eslovaquia, Suíza, e Noruega. Ningún equipo gañou a competición en máis dunha ocasión.
Equipos
En 2006 e 2007, o "Nordic Trophy" consistiu en catro equipos suecos, Djurgården, Frölunda, Färjestad e Linköping; así como catro equipos fineses, HIFK, Oulun Kärpät, Tappara e TPS.
En 2007, o torneo ampliouse de seis a oito equipos e creouse unha edición júnior (o torneo júnior deixou de disputarse logo da edición de 2010). En 2008, o torneo ampliouse con dous equipos máis, o sueco HV71 e o finés Jokerit. E no 2009 foi novamente ampliado coa inclusión do Malmö Redhawks sueco, e o Rauman Lukko finlandés. Porén, os equipos suecos e fineses foron divididos ese ano, pasando a haber dous torneos: un Nordic Trophy Sueco 2009 para os equipos suecos, e un Nordic Trophy Finés 2009 para os equipos fineses.
Na edición de 2011 había 24 equipos. Suecia e Finlandia foron representados por seis equipos cada un. Luleå HF substituíu ao equipo sueco Malmö Redhawks. De Finlandia, KalPa foi incluído por primeira vez no torneo. Participaron tamén sete equipos da República Checa: Slavia Praha, Sparta Praha, Mountfield České Budějovice, Bílí Tygři Liberec, ČSOB Pojišťovna Pardubice, Plzeň 1929, e Kometa Brno. Os equipos alemáns Eisbären Berlin e Adler Mannheim repetiron participación. Ademais do Red Bull Salzburg, houbo un segundo equipo austríaco, o Vienna Capitals. Por primeira vez Eslovaquia participou no European Trophy, sendo representada polo Slovan Bratislava. Noruega e Suíza, non obstante, non tiveron representación. Tamén cambiou o calendario de competición: en lugar de xogarse os play-offs en setembro logo da rolda previa de agosto-setembro, os play-offs foron xogados en decembro.
A edición de 2012 ampliose con oito equipos máis para un total de 32 anos. Un novo equipo sueco, o Brynäs IF, chegou á compteción; Suíza regresou ao campionato con catro equipos; dous novos equipos alemáns entraron en competición; e un novo equipo de Finland participou no torneo. A primeira rolda do torneo disputouse entre xullo e novembro, mentres que os play-offs xogáronse en decembro. O Slavia Praha, non obstante, anunciou o 31 de maio de 2012 que deixaría o European Trophy. O 18 de xuño anunciouse que o Piráti Chomutov tomaría o lugar deixado polo Slavia Praha na "South Division".
O 14 de febreiro de 2013 anunciouse oficialmente a edición do torneo de 2013. Contou cos 32 equipos que participaron na edición precedente, sendo a primeira vez na historia do Nordic/European Trophy que se repetiron os equipos do ano anterior. Os 32 equipos foron divididos nas mesmas divisións, e a rolda previa (antes dos play-offs) é similar á do ano anterior, a única diferenza foi a asignación dos equipos locais e visitantes. Debido aos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014, a primeira rolda finalizará en setembro de 2013 e non en novembro.
Estrutura do torneo
O European Trophy divídese nunha primeira fase disputada entre finais de xullo e novembro, na que os equipos xogan uns contra os outros segundo un calendario predefinido; e un play-off de fin de semana en decembro xogado a eliminación directa. O equipo que gaña á final é coronado o Red Bulls Salute Champion. Se un partido remata con empate logo do tempo regulamentario (60 minutos), xógase un tempo extra de 5 minutos. Durante o tempo extra cada equipo pode substituír só catro xogadores no xeo á vez (excepto 3 cando en calquera dos dous equipos hai un xogador penalizado). Se non se anota ningún gol no tempo extra, o partido decídese por shootout, comezando cada equipo con tres penaltis. Se logo dos tres primeiros penaltis persiste o empate, xógase a roldas de morte súbita ata que sae un campión.
Partidos da primeira rolda
Na primeira rolda, os 32 equipos son divididos en catro divisións e cada equipo xoga contra cada equipo da súa división unha vez. Ademais, cada equipo ten asignado un "rival loca" na mesma división contra o que xoga un segundo partido. Polo tanto, cada equipo xoga un total de 8 partidos na primeira rolda. Se conceden puntos en cada partido, con tres puntos para o gañador no tempo regulamentario, dous para o gañador no tempo extra ou no shootout, un punto para o perderon no tempo extra ou no shootout, e ningún punto para o perdedor no tempo regulamentario. Os dous equipos co mellor rexistro de puntos de cada división clasifícanse para os play-offs.
Play-offs
Os play-offs do European Trophy, coñecidos como Red Bulls Salute, son a derradeira parte do torneo. Trátase dun torneo a unha volta, onde dous equipos xogan entre eles para pasar á seguinte rolda. No torneo de 2013, o Red Bull Salute disputaráse ne Berlín. Non hai partidos de clasificación, o que significa que só hai cuartos de final, semifinais e un partido final. O Red Bull Salute tivo lugar préviamente en Salzburgo e Viena en 2010 e 2011, e en Viena e Bratislava en 2012. Antes de 2013, o organizador dos play-offs tiñan garantido un lugar no play-off (isto é, clasificábanse diréctamente para os play-offs) e tomaba o lugar do peor segundo clasificado de todas as divisións do torneo.
Primas
Logo da primeira rolda, os catro campións de división reciben 25.000€ cada un, os catro segundos clasificados 20.000€, e o terceiro, cuarto e quinto clasificados reciben 15.000€, 10.000€, e 5.000€ respectívamente. Ademais, na final do Red Bull Salute, o equipo campión recibe 50.000€, mentres que o finalista recibe 10.000€. En total repartiránse 360.000€ no European Trophy 2013.
Trofeos e recoñecementos
Ao final da fin de semana da final, o gañador da final é proclamado campión do European Trophy. Hai catro recoñecementos para os xogadores determinados polas súas estatísticas durante o torneo: o RBK Nordic Star, o mellor porteiro, mellor defensor e mellor dianteiro.
Campións
Debido ao sistema de divisións da rolda previa do European Trophy, o campión desta fase determínase en función do equipo co mellor récord.
Baldomar, Bardullas, Muxía
Baldomar é un lugar da parroquia do Bardullas no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Cayetano de Mergelina Luna
Cayetano de Mergelina y Luna, nado en Sanlúcar de Barrameda en 1890 e finado en Yecla en 1962, foi un arqueólogo e catedrático andaluz.
Traxectoria
Foi catedrático de Arqueoloxía na Universidade de Valladolid (da que foi reitor) e de Historia da Arte na de Murcia. Ocupou os cargos de Comisario Provincial de escavacións en Valladolid e en Murcia. Realizou numerosas escavacións, entre elas as campañas que levou a cabo no castro de Santa Trega entre os anos 1928 e 1933.
Shikokuchūō
Shikokuchūō (四国中央市, しこくちゅうおうし, Shikokuchūō-shi) é un concello da prefectura de Ehime no Xapón. Está situada ao leste da prefectura e ao centro da rexión de Shikoku, na illa de Shikoku. Ten 420,25 km² de superficie e unha poboación de 91.034 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 217 h/km².
O concello de Shikokuchūō limita cos concellos de Niihama (da prefectura de Ehime); de Ōkawa, de Motoyama, de Ōtoyo (son da prefectura de Kōchi); de Miyoshi (da prefectura de Tokushima); e de Kan'onji (da prefectura de Kagawa).
Vilabade, Castroverde
Santa María de Vilabade é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o IGE en 2018 tiña 60 habitantes, tres menos ca en 2011 (45 mulleres e 28 homes), e 23 menos ca en 1999. Ten catro entidades de poboación.
Delmira Agustini
Delmira Agustini Triaca, nada en Montevideo o 24 de outubro de 1886 e finada en Montevideo o 6 de xullo de 1914, foi unha poeta modernista uruguaia.
Traxectoria
Delmira Agustini pertenceu a unha familia burguesa, de nai arxentina e pai uruguaio. Foi unha nena solitaria, educada no fogar, onde recibiu clases de francés, música e pintura, a cargo de mestres particulares. A nai de Delmira tiña un carácter autoritario e absorbente que marcou a personalidade da nova poeta que ante a súa familia tiña un carácter eminentemente dócil, pero paralelamente desenvolveu case en segredo a súa verdadeira personalidade de poeta, en versos dun erotismo aceso, triunfal e agónico o mesmo tempo.
Cando contaba só dezaseis anos apareceron publicados os seus poemas e relatos en coñecidas revistas de entón: Rojo y Blanco e A Pètite Révue. Aos dezaoito anos xa escribía columnas na Alborada, converténdose rapidamente nun personaxe da vida cultural, asistindo a tódolos actos públicos, sempre acompañada pola súa nai. Publicou en 1907 o seu primeiro libro: El libro blanco e, en 1910, Cantos de la mañana.
En 1912, Rubén Darío, o gran poeta de América, o creador do Modernismo, chegou a Montevideo e foi visitar á poeta e a visita deixouno marabillado: “De todas as mulleres que hoxe escriben en verso ningunha impresionou o meu ánimo como Delmira Agustini... é a primeira vez que en lingua castelá aparece unha alma feminina no orgullo da súa inocencia e do seu amor, a non ser Santa Teresa na súa exaltación... se esta bela nena continúa na lírica revelación do seu espírito como até agora, vai asombrar ao noso mundo de fala española.. .pois por ser moi muller di cousas exquisitas que nunca se dixeron”.
As contradicións do seu carácter tamén se dan na súa contorna familiar xa que os mesmos pais sobreprotectores que a chaman “la Nena”, son os mesmos que a alentan a publicar os seus versos acesos. alt=Voda de Delmira Agustini con Enrique Jobs Reyes|esquerda|miniatura|230x230px|Voda de Delmira Agustini con Enrique Jobs Reyes
Delmira casou con Enrique Job Reyes, un comerciante novo, en 1913. Aos cincuenta e tres días de casada, volveu á casa familiar, quizais por estar namorada do escritor arxentino Manuel Ugarte, co que había tempo que mantiña relación epistolar e ao que adoitaba ver en Montevideo; en calquera caso a relación co seu marido continuou como amantes furtivos, á vez que se divorciaban legalmente. Pero a tarde do 6 de xullo de 1914, o xa exmarido citouna nunha habitación alugada. Nesa cita, Reyes asasinouna con dous balazos e logo suicidouse.
A súa poesía inscribiuse na corrente modernista da época, pero cando o soterrado sentimento que alentaba na alma da poeta podía expresarse sen trabas, as súas palabras alcanzaban unha dimensión máis auténtica, dando lugar aos seus poemas excelsos: Explosión, Íntima, Lo inefable, Visión, Otra estirpe, Plegaria, que bastaron para asegurarlle un lugar privilexiado, na súa curta vida, no parnaso literario.
Obra
Os seus poemas seguen a corrente modernista e están cheos de feminismo, simbolismo, sensualidade e sexo. A alma de Delmira sen "filtros nin condicionamentos" queda patente no poemario Los cálices vacíos. A obra é, ademais unha invitación a desandar o camiño que a conduciu ao seu eu. En 1924 publicáronse en Montevideo as súas obras completas. Entre os seus títulos destacan:
Edicións póstumas:
Na Colección Delmira Agustini da Biblioteca Nacional do Uruguai, ademais de cartas, fotos e obxectos da poeta hai máis dun cento de follas soltas e sete cadernos de manuscritos.
Memorial
A cidade de Montevideo conta cun espazo memorial dedicado a Delmira Agustini, e a todas as vítimas da violencia de xénero, situado na rúa Andes 1206, onde Delmira foi asasinada polo seu exmarido. É unha obra do artista Martín Xastre e foi inaugurado en 2014 ao cumprirse 100 anos do asasinato da poeta.
Edgar Amphlett
Edgar Montague Amphlett, nado en Dochester o 1 de setembro de 1867 e finado en Londres o 9 de xaneiro de 1931, foi un xornalista e tirador de esgrima inglés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Edgar Montague estudou en Hull e con dezasete anos entrou a traballar nun xornal e máis tarde traballou durante dezaseis anos na sala de prensa do Palacio de Westminster. En 1899 uniuse á sección parlamentaria de The Times. Durante a primeira guerra mundial foi correspondente de guerra en Francia. , permanecendo en Boulogne despois da retirada do exército británico da cidade e despois marchou a Arras cos refuxiados que abandonaban a cidade escribindo un diario que publicou The Times. . En 1915 entrou como voluntario no exército como capitán temporal servindo durante catro anos en Francia nos ferrocarrís. . En setembro de 1919 Amphlett regresou á sección parlamentaria de The Times. En 1920 converteuse en correspondente especial en Irlanda e a fin de ano estaba en Fiume como o único correspondente na cidade durante o bloqueo italiano nos días previos á rendición de Gabriele d'Annunzio. Posteriormente traballou na oficina en París de The Times, volvendo a Londres en 1925 como responsable das edicións especiais do xornal.
Carreira deportiva
Amphlett comezou a practicar esgrima aos 37 anos, gañando o campionato británico de espada en 1910 e o de florete ao ano seguinte. Participou nos Xogos Olímpicos de 1908, logrando a medalla de prata co equipo británico de espada e nos Xogos Olímpicos de 1912.
Illas Sula
As illas Sula (en Indonesio:Kepulauan Sula) son un grupo de illas das Molucas en Indonesia. As súas tres illas principais son Mangole, Sanana (Sulabesi) e Taliabu, coas illas máis pequenas e Lifamatola e Seho. Adminístranse como Kepulauan Sula Regency (Kabupaten Kepulauan Sula). A súa superficie é de 9.632 km² e a poboación de 108.015 (censo de 2000).
Antes da independencia de Indonesia, Sula tamén eran coñecidas como as Illas Xulla, con Taliabo como Xulla Taliabo, Sanana como Xulla Bessi, e Mangola como Xulla Mangola.
Crisol
miniatura|dereita|200px|ouro fundido nun crisol
Ryder Hesjedal
Ryder Hesjedal, nado en Victoria, Canadá, o 9 de decembro de 1980, é un ciclista profesional canadense que dende 2016 corre para o equipo estadounidense Trek-Segafredo, aínda que nos seus inicios competiu no ciclismo de montaña.
Crisol
Tamén se lle denomina así a un recipiente de laboratorio resistente ao lume e utilizado para fundir substancias. É usado nas análises gravimétricas.
Ryder Hesjedal
A súa vitoria máis importante foi ser campión do Giro de Italia 2012.
Crisol
En sentido figurado significa lugar onde se adhiren e se unen diferentes ideas, persoas, nacionalidades, culturas etc. dando lugar a unha síntese de todas elas.
En arqueoloxía ven significar tamén os restos sobrantes da fundición dun metal. Serven como testemuña da actividade metalúrxica dos antigos habitantes dos sitios arqueolóxicos achegando importantes datos.