cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
E-Prime
Por exemplo, en E-Prime, un escribente cambiaría a frase Mistakes were made = "Erros foron feitos" a Joe made mistakes = "Joe fixo erros". Ese cambio de formulación revela un actor (Joe) mentres que a forma precedente ocultou o actor. Os usuarios de E-Prime considerarían máis adecuada a frase alterada.
Razóns de E-Prime
D. David Bourland, Jr. foi quen primeiramente propuxo E-Prime en 1965. Bourland estudara Semántica Xeral no pasado. A idea principal da Semántica Xeral é que os seres humanos poden saber simplemente que eles observan e experimentan cando ven, oen, tocan, senten por gusto, olen, pensan, e senten, e as observacións e as experiencias actuais poden afectar ás observacións e as experiencias futuras. Xa que calquera ten experiencias diferentes dos demais, tamén as interpretacións das experiencias son diferentes.
Estudantes de Semántica Xeral e usuarios de E-Prime opinan que dicir This cat is soft = "Este gato é brando" omite numerosos outros atributos, e implica que o "obxecto" exterior do gato é o "mesmo que" a experiencia interior de "ser brando". En cambio, usuarios de E-Prime din This cat feels soft TO ME = "Este gato paréceme brando" para recordarse das cousas seguintes:
Que non é E-Prime
E-Prime e Semántica Xeral non son linguas ou formas de inglés diferentes. En suma, eles reservan xeitos diferentes de pensar e de falar do mundo. Linguas como árabe, turco, e cantonés, aínda que non ten un verbo separado para "ser" ou "estar", posúen a idea de "ser". Por exemplo, un individuo falando na nosa lingua podería dicir "Esta mazá é vermella". Outro falando en árabe podería dicir (en tradución literal) "Esta mazá vermella".
A maioría das linguas pode ser usada para espremer a idea dunha mazá vermella. Un usuario de E-Prime pode simplemente dicir (en tradución literal) "Esta mazá paréceme vermella" para recordarse que "ver vermella" inclúe e a mazá e o ollo e cerebro da persoa observante da mazá.
Augusto Escarpizo Lorenzana
Augusto Escarpizo Lorenzana, nado na localidade de Otero de Escarpizo, no concello de Villaobispo de Otero (León) e finado en Xaén en setembro de 1906, foi un farmacéutico e xornalista español.
E-Prime
Que non é E-Prime
Numerosos especialistas en inglés alertan aos estudantes para usar verbos diferentes de "ser" ou "estar". Para eles, o uso de verbos máis activos fai a obra escrita máis clara e máis interesante. Estes estudosos queren refinar obras escritas polos seus estudantes e non necesariamente aceptan as ideas de Semántica Xeral ou E-Prime.
Augusto Escarpizo Lorenzana
Traxectoria
Funcionario da Administración pública, farmacéutico e perito agrimensor. Instalouse en Pontevedra como farmacéutico e despois foi oficial da Delegación de Facenda (1866). En Pontevedra foi redactor de El Alerta e dirixiu o semanario La Revista (1867-1868) e o periódico La Crónica (1872). En 1878 formaba parte da xunta local de primeiro ensino de Cangas. En 1893 publicou en Pontevedra Geografía astronómica, física y política de la Provincia de Pontevedra. Mercou unha botica e instalouse en Vigo na última década do século XIX. En 1900 foi nomeado oficial da Delegación de Facenda de Cuenca, e despois trasladouse co mesmo posto a Xaén.
Recoñecementos
Recibiu a Cruz de Carlos III.
Vida persoal
Casou con Elisa Couto Salcedo e foi pai de Augusto e Sara Escarpizo Couto (Sarah Lorenzana).
A Costa, Presedo, Abegondo
A Costa é un lugar da parroquia de Presedo no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres.
Borriana
Borriana (en valenciano: Borriana, en castelán: Burriana, as dúas denominacións cooficiais) é un municipio do País Valenciano, capital da comarca da Plana Baixa. O termo municipal de Borriana sitúase ao norte da comarca, e ten coma límites polo oeste as localidades de Les Alqueries e Vila-real, polo sur a localidade de Nules e polo norte a localidade de Almassora, que fan de límite municipal das respectivas localidades ao leito do río Millars, que non separa só os termos municipais, senón tamén as comarcas da Plana Alta e a Plana Baixa.
Xeografía
Borriana ten 15 km de costa cha, lineal e continua. A praia principal de Borriana, l'Arenal, é moi ampla, de area fina e con mínima pendente. Na zona marítima, a poboación aglutinada e diseminada é importante, sobre todo durante a época estival na cal chega a triplicarse. Referente turístico para as poboacións limítrofes, como Vila-real, dispón dunha importante poboación desprazada durante o verán. A praia dista 1,5 km do centro da cidade.
Esta zona marítima conta cun porto que na actualidade utilízase para actividades pesqueiras. A construción deste foi motivada polo auxe da industria da laranxa que foi unha actividade importante no resto da plana e indubidabelmente nesta poboación.
Accédese a esta poboación, dende Castelló de la Plana, tomando a CV-18 ou a N-340.
Núcleos de Poboación
No termo municipal de Borriana atópanse tamén os seguintes núcleos de poboación, ademais do casco urbano de Borriana:
Demografía
Con 33.255 habitantes (INE 2007), Borriana é a terceira localidade da provincia de Castelló por poboación. Nos últimos anos experimentou un forte crecemento demográfico en gran parte debido á inmigración.
Economía
A súa economía está baseada na agricultura, predominando o cultivo da laranxeira. A industria principal é a dedicada á manipulación e transformación de cítricos.
Historia
Aínda que en Borriana acháronse vestixios de diversas civilizacións antigas -os cales, entre outros, nutren os fondos do museo Arqueolóxico Municipal- a plenitude da vila sitúase en torno ao século IX como unha importante praza árabe que recibiu o nome de Medina Alhadra ou Cidade Verde, pola súa situación no medio da Plana. Aquela praza forte, de muralla circular, incorporouse á civilización occidental cristiá trala súa conquista polo rei Jaume I en 1233. En 1348 o rei Pere IV concede o privilexio de que a "senyera" de Borriana sexa acrecentada cunha franxa azul e tres coroas.
A expansión demográfica da poboación obrigou a derruír as murallas, que se conservaron completas até o século XVII. En 1901 a raíña rexente, en nome do rei Afonso XIII, concédelle o título de cidade, sendo esta coroada con devandito título por 3 veces, por iso na bandeira e no escudo hai 3 coroas.
Pumwaree Yodkamol
Pumwaree Yodkamol, nada o 9 de febreiro de 1982 en Bangkok, é unha actriz tailandesa de cinema e televisión. É coñecida por co-protagonizar o filme Ong Bak, onde interpreta a Muay Lek a carón de Tony Jaa. Outros filmes notábeis son The Bodyguard, interpretando a Pok, e Pisaj no papel de Oui.
Yodkamol aparece na Canle 3 de Tailandia no programa In the Dark, aínda que tamén aparece noutros programas.
Galería de imaxes da comarca da Barbanza
miniatura|dereita|272px|Comarca do Barbanza Galería de imaxes da comarca da Barbanza.
A comarca da Barbanza comprende os concellos de Boiro, A Pobra do Caramiñal, Rianxo e Ribeira
Caviar Beluga
miniatura|180px|Caviar Beluga. O caviar Beluga é un caviar que consiste nas ovas ou míllaras do esturión beluga, a especie Huso huso, da familia dos acipenséridos.
Este esturión encóntrase principalmente no mar Caspio, o lago de auga salgada máis grande do mundo, que está bordeado por Irán e os antigos países da antiga URSS, hoxe da CEI, Acerbaixán, Casaquistán, Rusia e Turkmenistán.
Tamén pode encontrarse na conca do mar Negro e, ocasionalmente, no mar Adriático.
O caviar Beluga é o máis prezado e caro dos caviares, cuns prezos no mercado que oscilan desde os 7.000 aos 10.000 dólares por quilogramo.
Inmigración en Chile
As inmigracións en Chile corresponden ao desprazamento e chegada de varias comunidades estranxeiras ao país. A poboación chilena recibiu inmigrantes principalmente de América Latina, Europa e de Oriente Próximo durante os séculos XIX e XX. Hoxe en día, os inmigrantes son principalmente de orixe americana (sobre todo dos países veciños), e tamén a nova inmigración asiática. Estes grupos de inmigrantes ten diversas orixes e motivacións. O último informe da Organización Internacional para as Migracións, rexistra no ano 2008 a uns 415.000 estranxeiros legalizados no país, que representa ao 2,1% da poboación nacional.
O Estanco, Presedo, Abegondo
O Estanco é un lugar da parroquia de Presedo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres.
Ramón Ferreiro
Co nome de Ramón Ferreiro podemos referirnos a:
Patrick Manning
Patrick Augustus Mervyn Manning, nado o 17 de agosto de 1946 en San Fernando, foi Primeiro Ministro de Trinidad e Tobago entre o 17 de decembro de 1991 e o 9 de novembro de 1995 e de novo dende o 24 de decembro de 2001 até o 26 de maio de 2010, ano no que foi sucedido por Kamla Persad-Bissessar. Pertence ao Movemento Nacional Popular.
Pobo yolŋu
Os yolŋu son un grupo aborixe australiano que habita no nordeste da Terra de Arnhem, no Territorio do Norte de Australia. Yolŋu quere dicir "persoa" nas linguas yolŋu. O termo murngin foi empregado antigamente por algúns antropólogos para falar dos yolŋu.
Lei yolŋu
O complexo sistema legal dos yolŋu coñécese como Maḏayin. O Maḏayin inclúe toda a lei das persoas, os instrumentos e os obxectos, os ditados orais, nomes e cancións e outros aspectos da vida.
Historia
Os yolŋu mantiñan boas relacións comerciais, durante centos de anos, cos pescadores da illa indonesia de Makassar. Algúns yolŋu viaxaron a Sulawesi con makassares e volveron, ou, mesmo chegaron até a China.
Contacto cos europeos
Os yolŋu entraron en contacto cos europeos antes da chegada dos británicos a Australia cos seus contactos cos comerciantes makassares dende probablemente o século XVI. O nome dos yolŋu para referirse ós europeos é balanda, que deriva de "Holanda".
Fajita
250px|miniatura|Fajita. Fajita é un termo xenérico utilizado na cociña tex-mex, que se refire á carne grellada servida nunha tortilla de millo ou de fariña. Aínda que orixinalmente as fajitas se elaboraban só de carne de vaca, hoxe en día tamén é feita de carnes populares como polo e porco, incluso camaróns, así como todos os cortes de carne bovina. Nos restaurantes, a carne é xeralmente cocida con cebola e pemento. Os acompañamentos máis populares son a leituga picada, crema aceda, guacamole, pirixel, pico de gallo, queixo e tomate.
Edward Hopper
Edward Hopper, nado en Nyack o 22 de xullo de 1882 e finado en Nova York o 15 de maio de 1967, foi un famoso pintor estadounidense, célebre sobre todo polos seus retratos da soidade na vida norteamericana contemporánea.
Os Comezos
Nado en Nyack, unha pequena cidade á beira do río Hudson no seo dunha familia culta e burguesa, de orixe inglesa e holandesa. No 1900 Hopper entra na New York School of Art. Nese instituto coincidirá con outros futuros protagonistas da arte americana de principios dos anos 1950: Guy Pène du Bois, Rockwell Kent, Eugene Speicher e George Bellows.
Con todo, os contactos que resultarán fundamentais para a súa formación e para o seu desenvolvemento como pintor serán tres dos profesores da escola: William Merrit Chase, que lle animou a estudar e a copiar o que vía nos museos; Kenneth H. Miller, que lle educou no gusto por unha pintura nítida e limpa, organizada nunha composición espacial ordenada; Robert Henri, que contribuíu a liberar a arte da época do peso das normas académicas, ofrecendo dese xeito un exemplo activo ó xove Hopper.
Tras consegui-lo seu título, Hopper obtivo o seu primeiro traballo como ilustrador publicitario na C. Phillips & Company.
As viaxes ó estranxeiro
O estilo persoal e inconfundible de Hopper, formado por eleccións expresivas precisas, emerxe e fórmase en 1909, cando decide regresar a París durante seis meses, pintando en Saint-Gemain e Fontainebleau.
A súa pintura caracterízase por un peculiar e rebuscado xogo entre as luces e as sombras, pola descrición dos interiores, que aprende con Degas e que perfecciona na súa terceira e última viaxe ó estranxeiro, a París e a España, en 1910 e polo tema central da soidade.
Mentres en Europa consolidábase o fauvismo, o cubismo e a arte abstracta, Hopper séntese máis atraído por Manet, Pissarro, Monet, Sisley, Courbet, Daumier, Toulouse-Lautrec e por un pintor español anterior a tódolos anteriores: Goya.
O regreso ós Estados Unidos
De regreso definitivo ós Estados Unidos, onde xa non sairá, Hopper abandona as nostalxias europeas que lle influíran ata entón e comeza a elaborar temas unidos á vida cotiá norteamericana, modelando o seu estilo á vida cotiá. Entre os temas que aborda hai sobre todo representacións de imaxes urbanas de Nova York e dos cantís e praias da próxima Nova Inglaterra.
No 1918 convértese nun dos primeiros integrantes do Whitney Studio Club, ó centro para os artistas independentes da época máis dinámica.
Entre 1915 e 1923 abandona temporalmente a pintura, adicándose a novas formas expresivas como o gravado, empregando a punta seca e a augaforte, cos que obterá numerosos premios e recoñecementos, incluso algún da prestixiosa National Academy.
Charles Boyer
Charles Boyer, nado en Figeac, Lot o 28 de agosto de 1899 e finado en Phoenix (Arizona) o 30 de agosto de 1978 foi un actor francés.
Edward Hopper
O éxito
A súa evocadora vocación artística evoluciona cara a un forte realismo, que resulta ser a síntese da visión figurativa unida ó sentimento poético que Hopper percibe no seus obxectos.
Charles Boyer
Traxectoria
Descubriu o cinema e o teatro aos once anos. Durante a primeira guerra mundial interpretaba gags cómicos para os soldados ingresados no hospital.
Edward Hopper
O éxito
Imaxes urbanas ou rurais, inmersas no silencio, nun espazo real e metafísico á vez, que comunica ó espectador un sentimento de alonxamento do tema e do ambiente no que está inmerso bastante forte. Hopper conseguiu isto por medio dunha esmerada composición xeométrica do lenzo, por un sofisticado xogo de luces, frías, cortantes e intencionadamente "artificiais", e por unha extraordinaria síntese dos detalles. A escena aparece case sempre deserta; no seus cadros case nunca se atopan máis dunha figura humana, e cando hai máis dun o que destaca é a alienación dos temas e a imposibilidade de comunicación resultante, que agudiza a soidade. Un exemplo deste tipo de obras é Nighthawks.
Charles Boyer
Traxectoria
Xa dedicado ao teatro, foi contratado pola Metro-Goldwyn-Mayer, marchando aos Estados Unidos. Coa chegada do cinema sonoro converteuse nunha estrela dos filmes románticos.
Edward Hopper
O éxito
En 1933 o Museo de Arte Moderna de Nova York consagrou a primeira retrospectiva, e o Whitney Museum a segunda, no 1950.
Charles Boyer
Traxectoria
Durante os anos trinta interveu en filmes tanto estadounidenses como franceses e a partir dos cincuenta converteuse nun dos primeiros produtores de televisión.
Edward Hopper
O éxito
Hopper morre o 15 de maio de 1967 no seu estudio neoiorquino, preto do Washington Square.
Charles Boyer
Traxectoria
A súa esposa, Pat Paterson, á que coñecera nunha cea en 1934 finou de cancro o 24 de agosto de 1978. Dous días despois, Boyer suicidouse cunha sobredose de Seconal.
Lingua zulú
O zulú (en zulú, isiZulu) é unha lingua africana da familia nguni, que pertence ao grupo bantú, falada pola xente do pobo zulú. Fálana uns 10 millóns de persoas, que nun 95% viven en Suráfrica, onde é un dos 11 idiomas africanos oficiais desde 1994 e fálao o 25% da poboación. Ensínase en zulú na educación primaria e secundaria e tamén se editan libros e revistas.
Distribución xeográfica
O zulú fálase nas provincias de KwaZulu-Natal (81% dos habitantes), Mpumalanga (26%) e Gauteng (21%). Tamén se fala noutros países africanos, como Lesotho e Eswatini. As linguas ndebele, falada en Cimbabue, e swazi e máis a fala nguni de Malawi son moi próximas ao zulú. O xosa, lingua predominante no Cabo Oriental, e o zulú son mutuamente intelixíbeis.
Normativa
En 1859 apareceu a primeira gramática da lingua zulú.
Michelle Pfeiffer
Michelle Marie Pfeiffer, nada o 29 de abril de 1958 en Santa Ana (California), é unha actriz estadounidense, unha das máis populares e exitosas dos anos 80 e  90. Coñecida pola súa versatilidade como actriz de personaxe, fíxose particularmente coñecida por retratar mulleres afastadas emocionalmente, matizadas e pouco atractivas, así como por fortes personaxes femininos cun intenso atractivo sexual.
Ademais do seu traballo artístico, pola que foi nomeada tres veces aos Oscars e seis veces aos Golden Globe Awards, está considerada unha das mellores actrices do mundo e unha das máis atractivas.
Lexión romana
Tamaño
O tamaño dunha lexión típica variou ao longo da historia da Roma antiga, con complementos que oscilaban entre os 4.200 lexionarios e os 300 équites (extraídos das clases máis adiñeiradas, no inicio de Roma todas as tropas proporcionaban o seu propio equipo) na época da República anterior as Reformas de Mario, ata 5.500 no período Imperial.
Unha lexión tiña 4.800 lexionarios (en 10 cohortes de 6 centúrias de 80 lexionarios) desde a república tardía ata a época de Xulio César. Ampliouse a 5.280 homes máis 120 auxiliares no período imperial (dividido en 10 cohortes, nove de 480 homes cada unha, tendo a primeira cohorte dobre forza con 960 homes). Estas son as forzas de campo típicas mentres que a "forza do papel" foi lixeiramente maior (por exemplo, 600 e 1.200 respectivamente para as cohortes imperiais).
No inicio da monarquía romana o termo "lexión" puido significar todo o exército romano, pero as fontes deste período son poucas e pouco fiables. A organización posterior das lexións variou moito ao longo do tempo, pero as lexións estaban compostas normalmente por uns cinco mil soldados. Durante gran parte da época republicana, unha lexión dividiuse en tres liñas, cada unha de dez manípulos. A finais da República e gran parte do período imperial (a partir do ano 100 a.C.), unha lexión dividiuse en dez cohortes, cada unha de seis (ou cinco) centurias. As lexións tamén incluían unha pequena ala, ou unidade de cabalería. No século III d.C., a lexión era unha unidade moito máis pequena duns 1.000 a 1.500 homes, e había máis. No século IV d.C., as lexións de garda de fronteiras do exército romano oriental (limitanei) puideron facerse aínda máis pequenas. En termos de organización e función, a lexión da era republicana puido estar influenciada pola antiga falanxe grega e macedonia.
Lonxevidade
Moitas das lexións fundadas antes do 40 a.C. aínda seguiron activas ata polo menos o século V, en particular a Legio V Macedonica, fundada por Augusto no 43 a.C. e estivo en Exipto no século VII durante a Conquista islámica de Exipto.
Por outra banda, Legio XVII ("Décimo sétima Lexión"), Legio XVIII ("Décimo oitava Lexión") e Legio XIX ("Décimo novena Lexión"), fundadas por Augusto arredor do 41 a.C., foron destruídas por unha alianza xermánica dirixida por Arminio na Desastre de Varian (9 de setembro do ano 9 d. C.) e xa nunca máis foron reconstruídas polos romanos.
Historia
dereita|miniatura|400px|Campamentos das 27 lexións romanas (80 a. C. Dos 5000 homes da lexión, cerca de 300 proviñan de cidades ou estados vasalos, e facían o papel de auxiliares de infantaría ou cabalaría. O compoñente principal da lexión era a infantaría pesada, formada por soldados armados con pillum e gladius e protexidos por unha loriga segmentata e un escudo rectangular convexo. Alén, é claro, dun casco, sendo o máis utilizado no período imperial o modelo imperial gálico.
Unha Lexión dividíase en dez cohortes de 500 ou 600 homes, comandada cada unha por un tribuno. As cohortes constaban de seis centurias (divisións con 100 lexionarios), comandadas polos centurións. Por outra parte, cada cohorte constaba de tres manípulos de douscentos homes (dúas centurias). As centurias tiñan dez decurias, cun decurión á fronte de cada unha. Ademais, cada lexión contaba con trescentos xinetes, seleccionados de entre os patricios. As lexións estaban comandadas por seis tribunos que recibían as ordes do cónsul.
Durante a República e certos períodos do Imperio Romano, non había un exército romano propiamente dito. Cada xeneral ou alto maxistrado posuía unha ou máis lexións que lle eran fieis e obedecían antes as súas ordes do que as dun comandante xeral. Durante a República, cada cónsul era responsábel das súas propias lexións, debendo tamén comandalas. Das catro lexións que tiña o exército romano a fins da República e comezos do Imperio (que podían aumentar en casos especiais) pasouse a 28 cara o ano 69 d.C., cun total aproximado de 168.000 infantes e 8.400 xinetes. En tempos de Marco Aurelio, coa máxima expansión do Imperio, o exército chegou ás 40 lexións, con case 250.000 efectivos. No século III, as tropas de cabalaría comezaban a substituír a estrutura militar das lexións.
Localización das lexións
330px|dereita|miniatura|Campamentos das lexións romanas (80 a. C.) A finais do século I, as lexións e a súa localización eran as seguintes:
Pobre de mí
O Pobre de mí é un cántico popular que serve para poñer o punto final aos Sanfermines, celebrados en Pamplona. Cántase o día 14 de xullo de cada ano ás 24 horas, na Plaza Consistorial, cando o alcalde da cidade anuncia o final das festas en honor de San Fermín.
Á hora en punto, o alcalde asómase dende o balcón do Concello para poñer fin ás festas e dirixíndose ao xentío espeta: "Xa falta menos para o glorioso San Fermín" e empraza a todos a participar nos Sanfermines do ano seguinte. Dende a contigua Plaza de los Burgos óese o ruído dunha traca de foguetes lanzada para marcar o final das festas.
Illas Gloriosas
dereita|miniatura|250px|Mapa das illas As illas Glorioso ou Gloriosas (en francés: Îles Glorieuses ou tamén Archipel des Glorieuses) é un grupo de illas e illotes deshabitados que suman 5 km².
Atópanse nas coordenadas, no norte da canle de Mozambique, 160 km ao nordés de Madagascar.
Economía
As illas teñen unha zona económica exclusiva (EEZ) de 48.350 km². Hai ancoradoiros costa fóra, e Grande Glorieuse ten unha pista de aterraxe de 1.300 m de longo.
Historia
As illas foron anexadas por Francia en 1892. Forman parte das Illas Dispersas do Océano Índico.
Illa de Ré
A Illa de Ré (coñecida antigamente como Illa de Rhé) ou Ré a branca, é unha illa costeira francesa situada no Océano Atlántico fronte a La Rochelle, no departamento de Charente Marítimo, separada do continente ao norte polo Pertuis Bretón e a illa de Oléron, e ao sur polo Pertuis de Antioquía.
A illa ten 30 km de longo e 5 km de ancho, de superficie plana está conectada co continente por unha ponte de 2´9 km de longo terminado en 1988.
Administración
Administrativamente é parte do departamento de Charente Marítimo na rexión de Poitou-Charentes.
Está dividida en 10 comunas (de leste a oeste): Rivedoux-Plage, La Flotte, Sainte-Marie-de-Ré, Saint-Martin-de-Ré, Le Bois-Plage-en-Ré, La Couarde-sur-Mer, Loix, Ars-en-Ré, Saint-Clément-des-Baleines e Les Portes-en-Ré.
Lalín
Lalín é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Deza. O municipio tiña unha poboación de habitantes, repartida entre o núcleo urbano, onde viven algo máis de 10.000 persoas, e as 47 parroquias do rural. Lalín é a capital e a vila principal da súa comarca e o noveno concello máis poboado da provincia, despois da Estrada. O concello posúe unha densidade de poboación de 61,83 hab./km² e unha superficie de 326,8 km², o que o converte no concello máis grande de Pontevedra e o cuarto de Galicia.
Illa de Ré
Historia
Durante a época romana, a Illa de Ré era un arquipélago conformado por tres illas pequenas. O espazo entre estas foise enchendo progresivamente, por unha combinación de actividade humana (campos de sal gañados ao mar) e sedimentación. 200px|esquerda| Un bunker alemán nunha das praias da illa. En 1627, unha forza inglesa de invasión comandada por George Villiers, duque de Buckingham, atacou a illa para relevar o sitio de La Rochelle. Logo de tres meses de combates e de sitios, o duque foi derrotado e viuse obrigado a retirarse.
Lalín
O concello atópase no nordeste da provincia de Pontevedra. Limita cos concellos de Silleda e Vila de Cruces polo noroeste, con Forcarei polo oeste, con Agolada e Rodeiro polo nordeste, con Dozón polo suroeste e co Irixo polo sur. Todos eles pertencen á comarca do Deza agás O Irixo, concello da provincia de Ourense.
Illa de Ré
Historia
O porto principal, Saint Martin, foi fortificado por Vauban en 1681, e utilizado máis adiante como un cárcere ao xeito dos asentamentos penais de Nova Caledonia e Güiana Francesa - Guyane française.
Durante a Segunda Guerra Mundial, as praias da illa foron fortificadas polas forzas alemás con bunkers, para bloquear unha posible invasión marítima. Moitos dos bunkers seguen sendo visibles, en estado máis ou menos abandonado. Varias escenas da película O día máis longo foron filmadas nas praias da Illa de Ré.
Turismo
miniatura|300px|dereita| Ponte que conecta a illa co continente.
Lalín
Historia
A vila de Lalín, formada xa polos casais da Torre, Barrio de Abaixo, Tirabeque, Cacharela, Pontillón e outros, contaba en 1930 con pouco máis de trescentos veciños. Virían logo os anos do desenvolvemento e do progreso, ata converterse nos nosos días nunha vila de referencia da Galicia Central.
Illa de Ré
Turismo
A zona é un destino turístico coñecido. Ten aproximadamente as mesmas horas de sol que a Costa Azul. Na illa sopra constantemente unha lixeira brisa, e a temperatura da auga adoita ser fresca. Está rodeada de praias areosas lixeiramente inclinadas.
Lalín
Toponimia
O nome de Lalín vén de "Lalino", un colono do Conde de Deza que tivo ao seu cargo as terras nas que, anos máis tarde (980), se erixiu o mosteiro de San Martiño de Lalín de Arriba.
Illa de Ré
Turismo
miniatura|300px|dereita|Foto feita por satélite da Illa de Ré (NASA)
Lalín
Patrimonio natural
O concello salienta pola súa paisaxe de pastos e fragas. Cómpre destacar a fraga de Catasós, carballeira declarada monumento natural en 2000 na parroquia de Catasós.
Actividade cultural
O concello conta cunha escola de teatro infantil e xuvenil, Esmutelín.
Economía
Nas cifras de 1996, predominaba o sector primario cun 38% da poboación ocupada. A construción daba emprego a un 13% da poboación ocupada. O sector secundario posuía o seu peso supoñendo un 18%. O sector servizos tiña importancia co 31% dos activos.
Os datos do ano 2001 amosan unha redución importante do sector primario, pasando dun 38% a un 27%. Porén, a construción aumenta un punto ata chegar ao 14%, igual que o sector industrial cun 19%. O crecemento máis salientábel encabézao o sector servizos cun 40%, presentando unha serie de servizos tanto públicos como privados (comercio, sanidade, educación, xustiza etc.).
Concentración industrial
Pode dicirse que, igual que A Estrada é a "capital do moble", Lalín é unha das "capitais da moda" de Galicia. Nos límites do seu territorio pódense atopar factorías das seguintes marcas do sector téxtil:
Palau de la Generalitat de Catalunya
250px|thumb|Palau de la Generalitat O Palau de la Generalitat (Pazo da Xeneralidade en galego) é a sede da Presidencia da Generalitat de Cataluña e é un dos poucos edificios de orixe medieval en Europa que se mantén como sede do goberno e da institución que o construíu. Encóntrase no distrito de Ciutat Vella da cidade de Barcelona. O edificio está situado entre os límites das rúas do Bisbe, de Sant Sever e de Sant Honorat coa fachada principal na plaça de Sant Jaume fronte á Casa de la Ciutat de Barcelona.
O primeiro edificio foi comprado en 1400 polo entón presidente Alfons de Tous, e estaba situado na rúa Sant Honorat da antiga xudaría (call). A primeira ampliación, do ano 1416, daba a rúa do Bisbe e foi realizada por Marc Safont, xunto coa capela de Sant Jordi, do mesmo autor, construída no ano 1434.
Pere Blai foi o arquitecto que en 1596 levantou a fachada principal en estilo renacentista da plaça de Sant Jaume, sendo a primeira gran fachada deste estilo arquitectónico en Cataluña. Máis tarde foron adquiríndose e reformándose casas cara á rúa de Sant Sever ata conformar o perímetro descrito anteriormente.
Plasminóxeno
O plasminóxeno ou profibrinolisina é unha glicoproteína sintetizada polo fígado, presente no plasma sanguíneo e a maior parte do fluído extracelular como o precursor inactivo dun encima protease chamado plasmina e da anxiostatina. O plasminóxeno é o compoñente central do sistema fibrinolítico do organismo, é dicir, o sistema que intervén na disolución de coágulos sanguíneos de animais craniados e outros organismos eucariotas. En humanos, a concentración de plasminóxeno está entre 1,5 e 2 µmol/L.
Evolución
Pénsase que o plasminóxeno provén de antepasados moleculares encimáticos do tipo serina proteases como a tripsina. A semellanza dos compoñentes que conforman o sitio activo das proteases tripsina e plasminóxeno utilízase como proba da existencia dun devanceiro molecular común. A estrutura actual que lle dá á porción plasmina do plasminóxeno a súa función especializada procede da adición de exóns que codifican dominios especificamente fibrinolíticos.
Bioquímica
O plasminóxeno humano é unha glicoproteína dunha soa cadea que contén 791 aminoácidos cun compoñente carbohidrato que supón un 2% e unha masa molecular duns 93.000 daltons. Ten seis dominios estruturais, cada un con propiedades diferentes. O dominio con actividade protease ten un sitio activo moi similar á doutras serina proteases, é dicir, cos aminoácidos His603, Asp646 e Ser741.
A mutación do aminoácido alanina na posición 601 (Ala601), cando é substituído por unha Thr601, causa un aumento do risco de trombose, polo que se pensa que é un aminoácido esencial na función do plasminóxeno. Cando se estabiliza o extremo N-terminal do plasminóxeno, con ións de cloro (Cl-) por exemplo, o plasminóxeno é difícil de activar, de modo que se postula que o aminoácido ácido glutámico (ou nalgúns plasminóxenos non humanos o aminoácido lisina) xoga un papel importante nos cambios conformacionais da molécula no momento da súa activación sobre a superficie da fibrina.
Nos humanos existen dúas glicoformas principais de plasminóxeno, o plasminóxeno tipo I, que contén dous residuos glicosilados (unidos ao nitróxeno do resto Asn289 e ao oxíxeno do resto Thr346), e o plasminóxeno tipo II, que contén un só azucre unido ao átomo de oxíxeno do residuo Thr346). O plasminóxeno tipo II é recrutado preferencialmente na superficie celular, e o tipo I aparece preferentemente nos coágulos sanguíneos. Na circulación, o plasminóxeno adopta unha conformación pechada resistente á activación. Sobre os coágulos ou sobre a superficie celular, o plasminóxeno adopta unha forma aberta que pode ser convertido en plasmina activa por diversos encimas.
Xenética
right|200px|miniatura|Krimble número 4 da molécula de plasminóxeno que contén 88 [[monómeros.]] O xene que codifica o plasminóxeno encóntrase no cromosoma 6, contén 19 exóns e unhas 52,5 kb.
Estrutura
O xene transcribe unha cadea que contén 5 dominios conformadas en forma de asas internas chamadas kringle (nome dun pastel danés tipo rosquilla). Estes dominios son ricos no aminoácido cisteína, que en cada asa forma 3 pontes disulfuro. Os kringles son motivos estruturalmente independentes uns doutros e encóntranse comunmente en proteínas fibrinolíticas e factores de coagulación, tales como o factor XII, a uroquinase e a protrombina.
O plasminóxeno comprende 7 dominios. Ademais do dominio C-terminal serina protease similar ao da quimotripsina (SP), o plasminóxeno contén un dominio N-terminal Pan Apple (PAp) xunto con cinco dominios kringle (KR1-5). O dominio Pan-Apple contén determinantes importantes para manter ao plasminóxeno na súa forma pechada, e os dominios kringle son responsables da unión a residuos de lisina presentes nos receptores e substratos.
A estrutura cristalina de raios X do plasminóxeno pechado indica que os dominios PAp e SP manteñen a conformación pechada por medio de interaccións feitas por todos os dominios kringle. Os ións cloruro unen as interfaces PAp / KR4 e SP / KR2, o que explica o papel fisiolóxico dos ións cloruro sérico na estabilización do confórmero pechado. Os estudos estruturais tamén revelan que esas diferenzas na glicosilación alteran a posición do KR3. Estes datos axudan a explicar as diferenzas funcionais entre as glicoformas tipo I e tipo II do plasminóxeno.
Activación
O plasminóxeno é unha molécula encimaticamente inactiva e circula polo corpo desa maneira ata que é activado por activadores que o rompen converténdoo en plasmina, a cal actuará principalmente sobre a fibrina. A activación do plasminóxeno ocorre polo xeral sobre a superficie da fibrina, en sitios de unión específicos para a molécula, por medio da rotura dun enlace peptídico entre os aminoácidos Arg561 e Val562.
A activación do plasminóxeno está mediada principalmente polos encimas uroquinase e o activador do plasminóxeno tisular, e por outros encimas como o activador dependente do factor XII e o activador endotelial do plasminóxeno. A estreptoquinase, un polipéptido extraído da bacteria Streptococcus pyogenes, é un potente activador do plasminóxeno, polo que se usa en farmacoloxía como un axente trombolítico administrado por vía intravenosa nas terapias do infarto de miocardio. Outros activadores indirectos coñecidos do plasminóxeno que aínda non se comercializaron son a saliva do morcego e unha molécula chamada estafiloquinase producida polos estafilococos.
No plasminóxeno pechado, o acceso ao enlace de activación (Arg561/Val562), que é a diana para a clivaxe realizada polo activador do plasminóxeno tisular (tPA) e o activador do plasminóxeno uroquinase (uPA), está bloqueada pola posición da secuencia de unión KR3/KR4 e o azucre unido a oxíxeno en Thr346. A posición de KR3 tamén impide o acceso á asa de activación. As interaccións interdominio tamén bloquean todos os sitios de unión aos ligandos do kringle ademais dos de KR-1, o que suxire que o último dominio goberna o recrutamento de proencimas ás dianas. Análises dunha esturutra intermediaria do plasminóxeno suxiren que o cambio conformacional do plasminóxeno á forma aberta iníciase ao KR-5 retirar transitoriamente o dominio PAp. Estes movementos expoñen o sitio de unión á lisina de KR5 a potenciais ligandos, e suxire un requirimento de que residuos de lisina espacialmente separados causen o recrutamento do plasminóxeno e o cambio conformacional, respectivamente.
Patoloxías
Unha diminución na concentración de plasminóxeno predispón ao individuo a tromboses por unha incapacidade de romper ou disolver os coágulos sanguíneos. A deficiencia de plasminóxeno é unha enfermidade pouco frecuente que pode orixinarse tanto de forma hereditaria coma adquirida. A forma adquirida máis frecuente é a coagulación intravascular diseminada.
En odontoloxía, a inflamación do alvéolo dentario coñécese como alveolite seca e asóciase coa extracción dental en mulleres que estiveron usando algún anticonceptivo oral. Pénsase que os estróxenos contidos nestes medicamentos aumentan a concentración do plasminóxeno e da actividade fibrinolítica en xeral.
Unha elevada concentración da lipoproteína (a) está asociada a un risco maior de aterosclerose e de cardiopatía isquémica debido a que é estruturalmente similar ao plasminóxeno, de modo que compiten polos sitios activos na fibrina, inhibindo así ao plasminóxeno e a súa subsecuente activación a plasmina, aumentando o establecemento de tromboses e favorecendo a aterosclerose.
Galería de imaxes do mosteiro de Melón
O mosteiro de Santa María de Melón é un mosteiro de estilo románico de transición, pertencente á Orde do Císter, fundado en 1142 e localizado no concello de Melón.
Masella
A Masella é unha estación de esquí alpino situada no Pireneo Catalán, concretamente na comarca da Baixa Cerdanya, na provincia de Xirona. Abrangue parte dos concellos de Das (parte occidental da estación: Coma Oriola) e de Alp (parte oriental: Coma Pregona e núcleo de servizos).
Está unida á estación de La Molina coa que forma o dominio esquiable de Alp 2500. Ambas as estacións comparten a pista "2 estacions".
Culto
Culto é a adoración a unha deidade, os actos que manifestan exteriormente e en sociedade a fe das persoas.
Comprende os rituais, invocacións, cánticos, peregrinacións e representacións gráficas da relación entre os homes e os deuses ou seres superiores.
Normalmente estes actos desenvólvense en lugares específicos, tales como altares e templos, e poden contar coa axuda de intermediarios, como os sacerdotes.
É un elemento indispensábel da relixión, en tanto que aglutina as crenzas persoais e lles dá unha dimensión pública, que permite a súa institucionalización.
Presupón que se pode manter unha relación cos seres supremos ou as forzas da natureza e a creación.
Prefectura de Quioto
A Prefectura de Kyōto (京都府, きょうとふ, Kyōto-fu) é unha prefectura do Xapón, situada na parte centro-norte da rexión de Kinki, parte centro-oeste da illa de Honshu. A súa capital é Kyōto-shi. A prefectura cobre 4.613,01 km² de superficie e habítana 2.633.116 persoas.
Zimnie zametki o letnikh vpechlatleniyakh
Notas de inverno sobre impresións de verán (en ruso Зимние заметки о летних впечатлениях, Zimnie zametki o letnikh vpechlatleniyakh) é un ensaio de Fiodor Dostoievski que recolle as sensacións experimentadas polo seu autor durante a viaxe que realizou durante dous meses e medio no verán de 1862 por varias cidades da Europa central e occidental: Berlín, París, Londres, Xenebra, Florencia, Milán e Viena, entre outras.
Prefectura de Quioto
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Hyōgo, a prefectura de Osaca, a prefectura de Nara, a prefectura de Mie, a prefectura de Shiga e a prefectura de Fukui. Antes da Revolución Meiji coñecíase como as provincias de Iamaxiro (山城国), Tango (丹後国) e gran parte da Tamba (丹波国).
Zimnie zametki o letnikh vpechlatleniyakh
Historia e características
A recompilación de lembranzas, que consta de oito capítulos, foi publicada no número correspondente a febreiro de 1863 da revista Tempo (Vremya), editada en San Petersburgo polo propio Fiodor e o seu irmán Mijail.
Prefectura de Quioto
Xeografía
dereita|300px|miniatura
Zimnie zametki o letnikh vpechlatleniyakh
Historia e características
A viaxe obedecía, segundo Dostoievski, ao desexo de consultar con médicos especialistas os seus problemas de epilepsia; pero tamén o impulsaba a súa obsesión por probar sorte nas ruletas dos casinos alemáns e o seu afán por coñecer de primeira man as principais capitais europeas pois nunca saíra do seu país.
Trátase dun relato máis sobre as xentes e as formas de vida que sobre os lugares, polos que o autor apenas amosa interese. París e Londres son as cidades que máis chaman a atención do novelista e ás que lles dedica máis páxinas no libro. A súa visión da capital británica é especialmente crítica e pesimista, ataca o arraigado materialismo que alí atopa ademais da pobreza e miseria dos nenos que ve polas rúas, en flagrante contraste co elegantísimo Palacio de Cristal que se erguera un ano antes para a Exposición Internacional.
Notas de inverno sobre impresións de verán ten unha grande importancia no panorama xeral da obra de Dostoievski pois adianta algúns dos temas e ideas das súas futuras grandes novelas e amosa tamén o grande efecto que o contacto coa sociedade occidental causou na súa mentalidade, un contacto que veu a reforzar o seu rexeitamento cara calquera fórmula racionalista que quixera deixar de lado a parte espiritual e relixiosa do ser humano.
Partidos políticos de España inscritos de 2006 a 2009
Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 2006 a 2010. Revisada a 10 de xaneiro de 2010.
Ardexurxo, Sarandós, Abegondo
Ardexurxo é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 70 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 29 eran homes e 41 mulleres.
Aquelabanda, Sarandós, Abegondo
Aquelabanda é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 95 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 42 eran homes e 53 mulleres.
A Lama, Presedo, Abegondo
A Lama é un lugar da parroquia de Presedo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Trofeo Cidade de Vigo 1996
A XXVI edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 16 e o 18 de agosto de 1996 nun torneo triangular. O campión foi o Inter de Milán.
Golfo de San Lourenzo
miniatura|Mapa batimétrico do golfo de San Lourenzo O golfo de San Lourenzo (en francés, golfe du Saint-Laurent; en inglés, Gulf of Saint Lawrence) é un vasto golfo do leste do Canadá que comunica co océano Atlántico. Este golfo drena unha gran conca fluvial que comprende os Grandes Lagos norteamericanos. O río San Lourenzo aflúe neste golfo, a través do estuario máis grande do mundo.
Xeografía
O golfo de San Lourenzo está delimitado ao norte pola península do Labrador, ao leste por Terra Nova, ao sur por Nova Escocia (sobre todo a illa de Cabo Bretón) e ao oeste por Gaspesia e Novo Brunswick.
Desemboca no Atlántico a través de dous pasos: o estreito de Belle Isle entre Terra Nova e Labrador e o estreito de Cabot entre Terra Nova e a illa de Cabo Bretón. Unha terceira desembocadura, o estreito de Canso entre a illa de Cabo Bretón e a Nova Escocia continental, foi pechada pola construción do dique de Canso en 1955.
O golfo posúe varios brazos de mar entre os que se atopan a Baie des Chaleurs, o estuario do río Miramichi, a baía de San Xurxo e o estreito de Northumberland.
Ten escasa profundidade (inferior aos 200 metros) e escasa salinidade, con valores en torno ao 30%, debido ás achegas incesantes do río San Lourenzo.
Tributarios
O estuario do río San Lourenzo aflúe no golfo a través de dous estreitos dunha parte a outra da illa de Anticosti: o estreito de Jacques-Cartier ao norte, entre a illa e a Côte-Nord, e o estreito de Honguedo ao sur, entre a illa e Gaspesia.
Ademais do río San Lourenzo, o golfo ten como tributarios os ríos Miramichi, Natashquan, Matapédia, Margaree e o río Humber.
Escobar de Campos
Escobar de Campos é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 54 habitantes (INE 2011).
Door, Door
Door, Door é o álbum de estrea da banda australiana de post-punk The Birthday Party, editado no ano 1979 baixo o nome "The Boys Next Door". O disco foi gravado antes de que a banda deixase Australia para ir a Londres en 1980, momento no cal cambiou de nome para o de The Birthday Party, e onde creou a meirande parte do traballo polo que foi coñecida. O álbum ten un estilo diferente aos seus seguintes traballos, sendo menos escuro e lixeiramente máis pop.
Golfo de San Lourenzo
Illas
O golfo comprende varias illas extensas, entre as que se atopan a illa de Anticosti, a illa do Príncipe Eduardo e as illas da Madalena.
Door, Door
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por The Boys Next Door.
Golfo de San Lourenzo
Illas
A illa de Saint-Paul, á altura da illa de Cabo Bretón, é coñecida como o cemiterio do golfo, como recordo dos numerosos naufraxios que se produciron alí.
A illa Bonaventure preto de Gaspesia así como a illa Brion e as rochas dos paxaros no nordeste das illas da Magdalena son refuxios importantes de aves migratorias mantidos polo Servizo Canadense da Fauna.
Estuario de San Lourenzo
A auga salgada do golfo, proveniente do océano Atlántico, remonta o río San Lourenzo ata a illa de Orleans, preto da cidade do Quebec.
Historia
O primeiro intercambio suficientemente ben documentado entre europeos e amerindios na rexión do golfo efectuouse en Novo Brunswick o 7 de xullo de 1534, baixo a dirección de Jacques Cartier, enviado oficial do rei Francisco I de Francia. Os pescadores europeos (vascos, bretóns, normandos...) precederan a este último, porque frecuentaban as costas do golfo (e os seus ocupantes) cada verán, desde había un século. Isto, non soamente sobre os bancos de Terra Nova (a plataforma continental desta grande illa á saída do golfo), senón por todas partes onde abundaba especialmente o bacallau.
Posto que pasaban moito tempo secando as súas capturas ao sol e ao vento, sobre vigneaux (enrexados horizontais sobrealzados) instalados sobre a area, os pescadores vían inevitablemente aos indíxenas aproximarse, cos que intercambiaban produtos metálicos europeos (coitelos, anzois, caldeiros...) ou bacallaus... por produtos locais (millo, carnes de caza, salmóns, pequenos froitos, peles...).
O San Lourenzo orixe do topónimo é Lourenzo de Roma, diácono martirizado nos primeiros séculos da cristiandade.
Atol Bassas da India
miniatura miniatura|180px
Bassas da India é un atol deshabitado de 0,2 km² de superficie, o que o constitúe na porción de terra máis pequena rodeada por auga. Forma parte do grupo das illas dispersas do Océano Índico. Ecoloxicamente, pertence á ecorrexión denominada matogueira xerófila das illas Europa e Bassas da India.
Historia
Bassas da India avistouse por primeira vez por exploradores portugués no século XVI. Primeiro foi chamado 'Baixo da Judia'. "Judía" era o nome dun barco portugués que encallou neste arrecife. Este barco chamábase "judía", xa que o seu propietario era un comerciante xudeu de Portugal. O nome converteuse en Bassas da India, debido a erros de transcrición dos cartógrafos.
Tamén foi descuberto polo Europa en 1774, de aí o nome de "the Europa Rocks". En 1897 converteuse nunha posesión francesa.
Río Mackenzie
O río Mackenzie é un río do Canadá, de 4.241 km de lonxitude, que, conxuntamente cos ríos que desembocan no Gran Lago do Escravo, os ríos Peace e Finlay, forman o segundo sistema fluvial máis longo de Norteamérica. A súa conca hidrográfica cobre 1.805.200 km² e na súa desembocadura deixa no mar 9.700 m³ de auga por segundo. Este río desemboca no Océano Glaciar Ártico.
Co seu curso é o segundo maior río da América do Norte, superado polo río Mississippi, e o 11º do mundo. É navegábel en apenas cinco meses do ano, sendo que a súa superficie conxela en outubro (coa aproximación do inverno, até maio, co inicio da primavera.
Recibiu o seu nome na honra ao explorador Alexander MacKenzie (1764-1820), que en 1789 explorou a zona en busca do Paso do Noroeste.
Pobladura de Pelayo García
Pobladura de Pelayo García é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 436 habitantes (INE 2011).
Quincy Acy
Quincy Jyrome Acy, nado o 6 de outubro de 1990 en Tyler, Texas, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Olympiacos BC grego.
Instituto
No seu ano sénior no instituto, Acy fixo 17.8 puntos e 7.8 rebotes por partido. Foi clasificado coma o 80º mellor xogador do país e o 22º mellor ala-pivote.