cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selena
Traxectoria
Selena foi chamada "A raíña da música texana". Comezou a cantar no restaurante do seu pai a principios da década de 1980. Lanzou o seu primeiro disco en 1984, e en 1989 fichouna a EMI Latin Records, coa que vendeu máis de 20 000 copias. O seu álbum de 1990, Ven Conmigo, converteuse no primeiro disco de ouro texano. En 1992 lanzou Entre a mi mundo, que tamén foi disco de ouro. En 1993 o álbum Selena Live! gañou un premio Grammy ao mellor álbum mexicano-americano. En 1994 Selena lanzou o seu último álbum, Amor Prohibido, que vendeu máis de 22 millóns de copias en todo o mundo. O álbum axudou a Selena a introducirse no mercado de fala inglesa. O álbum Dreaming of You vendeu 175 000 copias o mesmo día do seu lanzamento, e acadou un total de 4 millóns de copias.
En 1992 Selena casou co seu guitarrista, Chris Perez. Selena morreu traxicamente o 31 de marzo de 1995, asasinada pola presidenta do seu club de fans. En 1997 fíxose unha película sobre a súa vida, na que o seu papel foi interpretado por Jennifer Lopez.
Véxase tamén
[[ORDENAR:Quintanilla Perez, Selena}}
Lokarri
Lokarri, é unha organización vasca autofinanciada que funciona como un movemento social de carácter pacifista.
Luz Fandiño
Traxectoria
miniatura|Entrevista en 2017. Naceu no barrio de Sar. En 1952 emigrou a Arxentina, e en 1964 emigrou de novo a Francia. No ano 1979 retornou definitivamente a Galicia, a Santiago de Compostela onde reside.
Lokarri
Historia e características
Foi creada no País Vasco e Navarra en 2006, a partir da agrupación cidadá Elkarri, fundada en 1992. Trata de promover un acordo plural así como unha consulta popular como eixos da conciliación para a resolución do conflito vasco.
Luz Fandiño
Traxectoria
Colabora en diferentes publicacións galegas, no programa Diario Cultural da Radio Galega, coas Redes Escarlata, Mulheres Trasgredindo e Mar de Tinta. Reivindica a lingua e o poder transformador da poesía.
Lokarri
Historia e características
Canto á etimoloxía da denominación, Lokarri é unha palabra do éuscaro que en galego significa "aquilo que serve para unir".
Luz Fandiño
Traxectoria
Segue en activo, escribindo diariamente e acudindo a centros sociais, colexios e institutos a dar charlas sobre a súa estadía na emigración, os seus poemas e a súa visión da vida.
Lokarri
Historia e características
O coordinador do movemento é Paul Ríos.
Principios
Os principios polos que se rexe poden listarse como tres:
Luz Fandiño
Traxectoria
A directora Sonia Méndez estreou no 2020 o seu filme A poeta analfabeta baseado na vida da escritora e activista Luz Fandiño.
Estado de Campeche
Toponimia
Existen diversas teorías acerca da orixe da palabra Campeche, por exemplo que podería vir do maia iucateca can pech, "cobra e carracha".
Outros indican que Campeche deriva das palabras kin que significa "sol" e pech, como xa se indicou, "carracha". Algúns supoñen que a este nome (kin pech) se lle pode agregar o prefixo ah que quere dicir "lugar" e en conxunto significaría "lugar do señor sol carracha".
Gaël, Ille e Vilaine
Gaël (en Gwazel, e en galó: Gaèu) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Xenon
O xenon (do grego ksénos, -e, -on 'estraño') é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é Xe e o seu número atómico o 54. Gas nobre inodoro, moi pesado, incoloro, o xenon está presente na atmosfera terrestre só en trazas e foi parte do primeiro composto de gas nobre sintetizado.
Características principais
O xenon é un membro dos elementos de valencia cero chamados gases nobres ou inertes. A palabra "inerte" xa non se usa para describir esta serie química, dado que algúns elementos de valencia cero forman compostos. Nun tubo cheo de gas, o xenon emite un bonito brillo azul cando se excita cunha descarga eléctrica. Conseguiuse xenon metálico aplicándolle presións de varios centos de quilobares. O xenon tamén pode formar clatratos con auga cando os seus átomos quedan atrapados nun entramado de moléculas de auga.
Aplicacións
O uso principal e máis famoso deste gas é na fabricación de dispositivos emisores de luz tales como lámpadas bactericidas, tubos electrónicos, lámpadas estroboscópicas e flashes fotográficos, así como en lámpadas usadas para excitar láseres de rubí, que xeran desta forma luz coherente. Outros usos son:
Historia
O xenon (que en grego significa "estraño") foi descuberto por William Ramsay e Morris Travers en 1898 nos residuos obtidos ao evaporar os compoñentes do aire líquido.
Abundancia e obtención
Atópase en trazas na atmosfera terrestre, aparecendo nunha parte por vinte millóns. O elemento obtense comercialmente por extracción dos residuos do aire licuado. Este gas nobre de atopa naturalmente nos gases emitidos por algúns mananciais naturais. Os isótopos Xe-133 e Xe-135 sintetízanse mediante irradiación de neutróns en reactores nucleares refrixerados por aire.
E todo débese á inspiración da súa musa chamada María Tareixa a cal lle permitiu atinxir os seus logros e descubrir o xenon. Un monumento á súa musa foi mostrado ao mundo hai pouco no museo de Viena, a obra chamada "a miña vida a ti María Tareixa".
Compostos
Antes de 1962, considerábase ao xenon e os outros gases nobres quimicamente inertes e incapaces de formar compostos. Dende entón probouse que o xenon, xunto con outros gases nobres, si forman compostos. Algúns dos compostos do xenon son: difluor, hexafluor, perxenato sódico, terafluor, deuteriuro de xenon, e hidróxido de xenon. Tamén se obtivo trióxido de xenon, composto altamente explosivo. Coñécense polo menos 80 compostos de xenon no que este se enlaza con flúor ou osíxeno. A maioría destes compostos son incoloros.
Isótopos
Na natureza, o xenon atópase en sete isótopos estables e dous lixeiramente radioactivos. Ademais destas formas estables, estudáronse 20 isótopos inestables máis. O Xe-129 prodúcese por emisión beta do I-129 (vida media: 16 millóns de anos); os isótopos Xe-131, Xe-132, Xe-134 e Xe-136 son produtos de fisión tanto do Ou-238 como do Pu-244. Ao ser o xenon un trazador con dous isótopos pais, a medición dos isótopos de xenon nos meteoritos resulta ser unha poderosa ferramenta para o estudo da formación do sistema solar. O método I-Xe de datación radiométrica permite calcular o tempo transcorrido entre a nucleosíntese e a condensación dun obxecto sólido a partir da nebulosa solar. Os isótopos de xenon tamén son útiles para entender a diferenciación terrestre. Crese que o exceso de Xe-129 atopado en emanacións gasosas de dióxido de carbono en Novo México débese ao decaemento de gases derivados do manto por logo da formación da Terra.
Precaucións
O gas pode ser almacenado con seguridade en colectores convencionais de vidro selados a temperatura e presión ambientes. O xenon non é tóxico, pero varios dos seus compostos o son altamente debido ás súas fortes propiedades de oxidación.
Gordaliza del Pino
Gordaliza del Pino (en leonés: Gordaliza del Pinu) é un concello español da provincia de León (Castela e León), localizado na comarca de Tierra de Sahagún. A súa poboación é de 283 habitantes (INE 2012).
Castro, Brántega, Agolada
Castro nome procedente dun castro sito nesa lugar. é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña dez habitantes (oito homes e dúas mulleres), dous menos ca en 2000. Entre o seu patrimonio destaca un cruceiro.
Ub Iwerks
Ubbe Ert Iwwerks, coñecido como Ub Iwerks, nado en Kansas City (Missouri) o 24 de marzo de 1901 e finado en Burbank (California) o 7 de xullo de 1971, foi un animador estadounidense, famoso polo seu traballo con Walt Disney.
Traxectoria
A súa familia procedía de Frisia Oriental, na Baixa Saxonia (Alemaña). Seu pai, Eert Ubbe Iwwerks, emigrara aos Estados Unidos en 1869. Iwwerks cambiou o seu nome verdadeiro (Ubbe Ert Iwwerks, que soaba estraño nos Estados Unidos) polo máis "cómodo" de Ub Iwerks, co que é coñecido.
De feito, tivo un papel fundamental no desenvolvemento do estilo característico das primeiras curtas de Disney. Animou os primeiros debuxos animados de Mickey Mouse (discútese se a idea do personaxe foi súa ou de Disney, a quen se lle atribúe oficialmente), e dirixiu as primeiras entregas da serie Silly Symphonies. Mais rompeu con Disney en 1930, cando o produtor Pat Powers lle ofreceu financiarlle uns estudios propios. O Iwerks Studio abriu as súas portas en 1930. O primeiro personaxe creado por el foi a ra Flip (Flip the Frog), personaxe moi semellante a Mickey Mouse (aínda que, por suposto, tratándose dunha ra, carecía de orellas e fociño). Flip protagonizou 36 curtametraxes, pero non conseguiu o éxito previsto por Iwerks e o seu patrocinador. Unha das curtametraxes, Fiddlesticks, utilizou por primeira vez a técnica de Technicolor. En 1933, Iwerks deu a luz un novo personaxe, Willie Whopper, un neno fedello cunha vida cinematográfica que non durou máis dun ano. O estudio realizou tamén a serie ComiColor Cartoons, a semellanza das Silly Symphonies de Disney, na que se utilizaba a nova técnica de CineColor. En 1936, non obstante, ante o fracaso do estudio, incapaz de competir con Disney e cos irmáns Fleischer, Powers privouno do seu apoio económico e o estudio tivo que pechar.
Entre 1936 e 1940, Iwerks traballou para outros estudios de animación, como o Charles Mintz Screen Gems, de Charles A. Mintz, antigo socio comercial de Disney. En 1937 dirixiu para este Merry Mannequins, que algúns consideran o seu mellor traballo.
En 1940, volveu traballar para Disney. Dedicouse a investigar novas técnicas de animación (participou nos efectos especiais usados en Song of the South) e incluso na tecnoloxía dos parques de atraccións de Disney, durante os anos 60. Polos seus inventos obtivo dous premios Oscar, en 1959 e 1964.
Radon
O radon é un elemento químico pertencente ao grupo dos gases nobres. Ten número atómico 86 e o seu símbolo é Rn. Na súa forma gasosa é incoloro, inodoro e insípido (en forma sólida a súa cor é avermellada). A súa masa media é de 222, o que implica que por termo medio ten 222-86 = 136 neutróns. Igualmente, en estado neutro correspóndelle ter o mesmo número de electróns que de protóns, isto é, 86.
Ub Iwerks
Traxectoria
Iwerks era coñecido pola velocidade coa que traballaba. Dicíase que era capaz de realizar máis de 700 debuxos nun só día.
Radon
É un elemento altamente radioactivo e gasoso, encadrado nos gases nobres.
Ub Iwerks
Traxectoria
Morreu dun infarto de miocardio en Burbank, California.
O documental The Hand Behind the Mouse: The Ub Iwerks Story estreouse en 1999, seguido dun libro escrito por Leslie Iwerks e John Kenworthy en 2001..
Ángel Lázaro
Ángel Lázaro Machado, nado en Velle (Ourense) o 27 de xaneiro de 1900 e finado en Madrid o 22 de febreiro de 1985, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba aos trece anos. Comezou a colaborar en El Comercio e noutras publicacións da Habana. En 1919 escribiu en El Nacionalista co pseudónimo de Olán Clarín. Publicou poemas en Diario de la Marina, Galicia, Eco de Galicia, Chic e Diario Español. En 1923 estableceuse en Madrid obtendo éxito como dramaturgo, onde foi redactor de La Libertad e escribiu artigos para Blanco y Negro. Coa Guerra Civil marchou de novo a Cuba. Colaborou no diario Pueblo e foi director da antifranquista Revista de España. Pasou unha tempada en México como crítico teatral e xornalista. Despois escribiu en Cuba o programa de radio Páginas de España (1947) con Manuel Millares Vázquez. Co triunfo da Revolución cubana regresou a Madrid onde morreu en 1985.
John Horton Conway
Traxectoria
Conway naceu en 1937 en Liverpool, fillo de Cyril Horton Conway e Agnes Boyce. Interesouse nas matemáticas dende moi novo. Aos once anos a súa ambición era converterse en matemático. Tras deixar o sixth form, estudou matemáticas no Gonville and Caius College, Cambridge. "Adolescente terriblemente introvertido" na escola, tomou a súa admisión en Cambridge como unha oportunidade para volverse extravertido, un cambio que lle valeu o alcume do "matemático máis carismático do mundo".
Conway recibiu o título de Bachelor of Arts en 1959, e supervisado por Harold Davenport, comezou a investigar en teoría de números. Tras solucionar o problema aberto proposto por Davenport sobre escritura de números como sumas de potencias quintas, Conway comezou a interesarse nos ordinais infinitos. Parece que o seu interese nos xogos comezou durante os seus anos de estudo no Cambridge Mathematical Tripos, onde se tornou nun ávido xogador de backgammon. Recibiu o doutoramento en 1964 e foi nomeado College Fellow and Lecturer in Mathematics no Sidney Sussex College, Cambridge. Tras deixar Cambridge en 1986, aceptou a cátedra John von Neumann de matemáticas na Universidade de Princeton.
Entre os matemáticos afeccionados, foi coñecido pola súa teoría de xogos combinatorios, en particular por ser o creador edo xogo da vida, que foi presentado por Martin Gardner en 1970. Tamén foi un dos inventores do xogo do drago, así como do phutball e realizou análises detalladas de moitos outros xogos e problemas, como o cubo Soma.
Inventou un novo sistema numérico, os números surreais, que se atopan estreitamente relacionados con certos xogos e foron obxecto dunha novela matemática de Donald Knuth. Tamén ideou unha notación para números extremadamente longos, a notación de frecha encadeada de Conway.
SAC-D
SAC-D, acrónimo de Satélite de Aplicaciones Científicas C, e tamén coñecido como Aquarius, foi un satélite artificial colaboración da CONAE Arxentina e a NASA lanzado o 10 de xuño de 2011 a bordo dun foguete Delta 7320 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
John Horton Conway
Traxectoria
Ata o seu falecemento foi profesor de matemáticas na Universidade de Princeton. En 1981 foi elixido membro da Royal Society.
Faleceu aos oitenta e dous anos en Princeton o 11 de abril de 2020 a causa da COVID-19.
Nanumanga
Nanumanga ou Nanumaga é unha illa arrecife e un distrito da nación insular oceánica de Tuvalu. Ten unha superficie duns 3 km² cunha poboación de 491 habitantes (Censo de 2017).
SAC-D
Características
A misión de SAC-D foi estudar a salinidade superficial dos océanos terrestres mediante varios radiómetros e un radar de dispersión en banda L. Tiña unha masa de 1350 kg. O satélite deixou de funcionar en xuño de 2015.
Nanumanga
Historia
Foi descuberta por Francisco Mourelle, que a nomeou Illa do Cocal. O 9 de maio de 1824 unha expedición do goberno francés ao mando do capitán Louis Isidore Duperrey do barco La Coquille avistou Nanumaga.
A Expedición exploradora dos Estados Unidos visitouna en 1841.
Louis Becke, que máis tarde se convertería en escritor, converteuse no comerciante residente da empresa de Liverpool de John S. de Wolf and Co. en Nanumaga desde aproximadamente abril de 1880 ata que a estación comercial foi destruída máis tarde ese ano por un ciclón. Becke escribiu máis tarde The Rangers of the Tia Kau que describe un ataque dun tiburón no arrecife de Tia Kau entre Nanumea e Nanumaga.
Estímase que a poboación de Nanumaga entre 1860 e 1900 estaba entre 300 e 335 habitantes.
A oficina de correos de Nanumaga abriu arredor de 1925.
En 1986 converteuse nun centro de debate cando os arqueólogos do Pacífico descubriron as covas de Nanumanga mergulladas, e atoparon o que argumentaban que eran restos de lume creados polos habitantes da prehistoria.
Xeografía
Ten 3 lagoas, tendo a maior dela, Vaiatoa, catro illas. Hai árbores e vexetación seca. O atol ten forma de ovo.
Poboación
De acordo ao censo do ano 2002, a poboación no atol era de 589 persoas.
Vilas
Existen dúas vilas Tonga (308 habitantes) e Tokelau (281 habitantes), ao oeste do atol.
Transporte
Existen algúns carreiros.
Lingua aiku
O aiku ou yangum é unha lingua papúa de Papúa Nova Guinea.
Distribución xeográfica
Fálase na vila de Wemil, na rexión de Maimai Namblo na provincia de Sandaun, tamén hai falantes na rexión de Palei oriental.
A Costa do Cuco, Melón, Melón
A Costa do Cuco  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 10 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 6 mulleres.
Ciencias formais
As ciencias formais son conxuntos sistemáticos de coñecementos racionais e coherentes, que se ocupan do estudo dos procesos lóxicos e matemáticos, polo que o seu obxecto de estudo non é o mundo, nin a realidade físico-natural, senón formas baleiras de contido, pero cuxos coñecementos poden seren aplicados a dita realidade físico-natural. O método propio das ciencias formais é o método dedutivo.
Unha ciencia formal é aquela que traballa con formas, é dicir, con obxectos ideais, que son creados polo ser humano, que existen na súa mente e que son obtidos por abstracción. Ás ciencias formais interésanlle as formas e non os contidos; non lles importa o que se di, senón como se di. A verdade das ciencias formais é necesaria e formal.
As ciencias formais son as ramas da ciencia que estudan sistemas formais. As ciencias formais validan as súas teorías con base en proposicións, definicións, axiomas e regras de inferencia. Todas elas son analíticas, a diferenza das ciencias sociais e as ciencias naturais, que as comproban de maneira empírica, é dicir, observando o mundo real.
Lista de ciencias formais
As ciencias formais están divididas dunha forma radical: por un lado as ciencias reais e por outro lado as ciencias empíricas. As empíricas deben satisfacer determinados requisitos lóxicos nas súas inferencias e deben adaptarse ás formalizacións derivadas da lóxica matemática.
Estado de Hidalgo
O estado de Hidalgo é un dos 31 estados de México. Localízase na rexión centro-oriental de México. Limita polo norte cos estados San Luis Potosí e Veracruz, polo leste co de Puebla, polo sur cos estados de Tlaxcala e México, e polo oeste co de Querétaro. A súa área é de 20.813 km², ocupando o posto 26º dos estados por extensión, e a súa poboación, no 2015, era duns 2 858 359 habitantes. A capital do estado é a cidade de Pachuca de Soto. Ten 84 concellos.
Topónimo
O estado debe o seu nome a Miguel Hidalgo, un persoeiro da independencia mexicana.
Xeografía
O estado atópase no centro do país, e a súa área é de 20,813 km².
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 42ª edición dos Óscar
Alxeria, que presentou un filme por vez primeira, converteuse no primeiro país africano en recibir un nomeamento nesta categoría. Alxeria acabou gañando o premio (por primeira e única vez) co suspense político Z, unha coprodución con Francia.
O Cuco
O topónimo galego O Cuco pode referirse a:
Batalla de Cabezón
A batalla de Cabezón foi un encontro bélico no lugar de Cabezón de Pisuerga, moi preto de Valladolid, nos inicios da guerra da Independencia española, o 12 de xuño de 1808, entre unha pequena forza española (que pomposamente foi chamada "Exército de Castela") e as tropas do xeneral Lasalle, que estaba ás ordes do Corpo do exército francés que dirixía o marechal Bessières.
A batalla tivo lugar cando o pequeno exército, cuns 4 700 homes e 300 xinetes, provistos dun par de pezas de artillaría e dirixido polo xeneral Cuesta, reunido a presa para tentar defender Castela a Vella, foi despregado entre a ponte de Cabezón e o camiño de Burgos fronte as divisións francesas que se achegaban. En lugar de encravarse na beira do río Pisuerga, Cuesta, levado polo entusiasmo dos seus homes, conducíu as súas tropas atravesando o río, contra un inimigo que practicamente o dobraba en número (9 000 homes). O resultado estaba cantado: a veterana cabalería de Lasalle desfíxose con facilidade dos verdes recrutas de Cuesta e marchou sobre Valladolid. Os franceses tiveron 50 baixas, sendo o número de perdas españolas descoñecido.
Combustíbel de algas
O combustíbel algal, tamén denominado combustíbel de algas, oleoalgal, oilgae, algaeoleum ou biocombustíbel de terceira xeración, é un biocombustíbel fabricado a partir dos produtos das algas. 345px|miniatura|Gráfico Un equipo de expertos da Universidade de Xaén, encabezado por Sebastián Sánchez Villasclaras, iniciou un estudo de investigación dirixido á limpeza de augas residuais terciarias a través da microalga Botryococcus braunii, que produce grandes cantidades de hidrocarburos líquidos. As empresas de capital risco dos Estados Unidos decidiron deixar de apoiar o etanol procedente do cultivo de millo e investir en produtores que utilicen algas.
O reto da produción a grande escala de microalgas con fins enerxéticos foi asumido a escala global por un gran número de empresas, e os avances neste campo prodúcense con rapidez. Algúns exemplos son o anuncio, realizado pola empresa Solazyme, de produción do primeiro queroseno de aviación producido a partir de biomasa de algas; a iniciativa do Carbon Trust británico destinando 26 millóns de libras ao desenvolvemento destas tecnoloxías ou tamén o interese do DARPA norteamericano nas aplicacións no ámbito militar.
Actualmente, o desenvolvemento en España de tecnoloxías de produción de algas para o seu uso enerxético comeza a saír do ámbito da investigación pura co anuncio da posta en marcha das primeiras plantas comerciais. Estas son as de Mutxamel, que promove a empresa alicantina BFS co obxectivo de producir enerxía eléctrica nunha instalación de 30 MW de potencia, e a de Xerez da Fronteira, onde Aurantia, a través da sociedade Celulosa Investment, pretende producir biocarburantes e outros produtos nunha instalación que serviría á vez como sumidoiro de parte do CO2 emitido pola fábrica de cemento que Holcim ten nesa localidade andaluza.
Ilustración Gallega (Vigo)
Ilustración Gallega foi unha revista editada en Vigo entre 1911 e 1914. miniatura|Unha páxina dun exemplar de 1912.
Historia e características
Subtitulada Revista de literatura, ciencias, artes y salones, apareceu o 14 de abril de 1911. Revista bisemanal fundada por Ramiro Vieira Durán, incluíu artigos de carácter histórico, literario e costumista, e biografías de poetas, parlamentarios e intelectuais galegos. Publicou un importante número de composicións poéticas. Cesou o 14 de novembro de 1914 co número 46.
Josefov
220px|miniatura|[[Sinagoga Vella-Nova.]] miniatura|220px|O barrio antes de reforma de [[1893.]]
Josefov (tamén barrio xudeu) é un barrio e a área cadastral máis pequena de Praga, capital da República Checa. Antigamente gueto xudeu da cidade, está situado completamente dentro da Cidade Vella (Staré Město). O barrio é miúdo representado pola bandeira da comunidade xudía de Praga, que consiste nunha Estrela de David amarela sobre un campo vermello.
Historia
En xeral acéptase que os xudeus comezaron a estabelecerse en Praga durante o século X. O primeiro rexistro escrito da súa existencia na cidade é unha historia dun comerciante xudeu de Toledo. O primeiro pogrom (acto de violencia contra unha comunidade, neste caso a xudía) do que se ten noticia en Praga foi en 1096, durante a Primeira Cruzada, obrigando aos xudeus a concéntranse nun barrio amurallado.
Bandeira de Xordania
A bandeira de Xordania está baseada no deseño da bandeira da rebelión árabe fronte ao Imperio otomán que tivo lugar durante a primeira guerra mundial. A bandeira consiste en tres franxas horizontais do mesmo tamaño (negro, branco e verde), unidas cun triángulo rubio situado no bordo máis próximo ao mastro. As colores das franxas horizontais simbolizan o Califato abbasí, o Califato da Dinastía dos Omeias e o Califato fatimí. O triángulo rubio representa a dinastía Haxemí que reina no país e tamén figurou na bandeira da rebelión árabe. No interior do triángulo rubio está situada unha estrela branca de sete puntas que é a única diferenza que distingue a bandeira de Xordania da que foi usada durante a rebelión. A estrela ten un dobre significado: as sete puntas simbolizan os sete versos da primeira sura do Corán e tamén é un elemento que fai alusión á unidade dos pobos árabes.
Josefov
Historia
En 1292 o rei Otakar II publica o Statuta Judaeorum, outorgando un status de autonomía administrativa á comunidade xudía. Durante a Semana Santa de 1389 máis de 3.000 xudeus foron masacrados durante o Domingo de Pascua, sendo un dos máis sanguentos pogromos contra esta comunidade. No século século XVI o gueto comezaría a prosperar, sobre todo grazas a Mordecai Maisel, alcalde do barrio xudeu convertido en Ministro de Facenda, quen fixo unha gran fortuna. Coa súa axuda ao desenvolvemento da xudaría foi responsable, entre outras cousas, da construción da sinagoga Maisel. Foi nesa época cando o rabino Judah Loew ben Bezalel creou o mito do Golem de Praga.
En 1850, o distrito pasou a chamarse Josefstadt (do alemán: cidade de Xosé), na honra do emperador Xosé II, quen emancipou aos xudeus por medio da publicación dun edicto de tolerancia en 1781. Dous anos antes, os xudeus recibiran a autorización para poder instalarse fóra do gueto, polo que a proporción da poboación xudía en Josefov diminuíu. No barrio so quedaron os xudeus ortodoxos e os máis pobres. Gran parte do barrio foi demolido entre 1893 e 1913 por mor dunha iniciativa inspirada no Plan Haussmann de París para redeseñar e limpar a cidade. Ao final das obras tan só quedaron en pé seis sinagogas, o antigo cemiterio e a casa do concello (agora parte do Museo Xudeu de Praga).
No marco do Terceiro Reich, os nazis quixeron facer de Josefov un museo de exótico dunha raza extinta, mesmo levaron alí obxectos saqueados de sinagogas de toda Europa central para ser expostos. Algúns destes obxectos forman parte das coleccións do nomeado Museo Xudeu. Josefov agora conta con edificios modernos, principalmente de comezos do século XX, polo que é difícil ter unha idea exacta de como era o distrito na época cando chegaron a vivir máis de 180.000 habitantes.
Puntos de interese
miniatura|220px|O cemiterio xudeu.
Gomarís, Lamas, Zas
Gomarís é un lugar da parroquia da Lamas no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
National Geographic People
National Geographic People, antes coñecido como National Geographic Adventure, é unha canle de pago que forma parte da National Geographic Channels International. Diríxese a unha audiencia nova baseando a súa programación na exploración, nas viaxes e historias de xente que desenvolve esas actividades. Emite para Asia, África e Oceanía, tamén existen versións para Italia e Francia. Ata o 1 de maio de 2007 cando se denominaba Adventure One tamén se vía no Reino Unido e Irlanda pero nesa data substituíuse por Nat Geo Wild.
Mi Tierra
Mi Tierra foi o título de dous periódicos galegos:
María II de Portugal
150px|miniatura|Raíña María II de Portugal María II de Portugal (nada en Río de Xaneiro o 4 de abril de 1819 e finada en Lisboa o 15 de novembro de 1853) foi raíña de Portugal, alcumada a Educadora. Nacida no Brasil, foi a única americana xefe de estado dun estado europeo.
Era a filla do rei Pedro IV de Portugal, tamén emperador do Brasil co nome de Pedro I, e da súa primeira esposa a arquiduquesa Maria Leopoldina Josefa Carolina de Austria. Foi a segunda e última muller que logrou acceder ao trono de Portugal.
Ascenso ao trono
En marzo de 1826 morreu o rei Xoán VI, o que provocou unha crise de sucesión no país. O seu herdeiro, Pedro IV, proclamouse emperador do Brasil en 1822. Xoán tiña outro fillo Miguel, pero estaba exiliado en Austria logo de liderar unha serie de levantamentos contra o seu pai e o seu réxime liberal.
O rei designou á súa filla preferida, Isabel María, rexente ata que o seu "herdeiro lexítimo regresase ao país". Pero xamais especificou quen era ese herdeiro, se era Pedro o emperador, ou Miguel, o príncipe no exilio.
Advertido de que os seguidores do seu irmán estaba listos para colocar a Miguel no trono, Pedro abdicou en favor da súa filla máis vella, María da Gloria, que só tiña sete anos de idade, coa condición de que casase co seu tío Miguel e de que este aceptase a Constitución Liberal e exercese a rexencia ata que a súa sobriña alcanzase a maioría de idade.
Miguel simulou que aceptaba a proposta, pero ao chegar a Portugal, derrocou a María e proclamouse a si mesmo rei, abolindo a constitución liberal. Durante o reinado do seu esposo, María percorreu diversas cortes europeas, incluíndo a do seu avó en Viena así como Londres e París.
Pedro abdicou do trono brasileiro en 1831 en favor do seu fillo Pedro de Alcántara, e desde a súa base nos Azores atacou a Miguel, obrigándoo a abdicar en 1834. María II retomou a coroa e conseguiu a anulación do matrimonio co seu tío.
Reinado
O 26 de xaneiro de 1835, con 15 anos de idade, casou con Carlos, duque de Leuchtenberg, fillo de Eugène de Beauharnais e neto da emperatriz Xosefina. Carlos morreu o 28 de marzo dese mesmo ano, dous meses logo da voda.
O 1 de xaneiro de 1836, María casou co príncipe Fernando de Saxonia Coburgo Gota que gobernou como rei consorte. Recibiu o título, de acordo coa tradición portuguesa, ao nacer o seu primeiro fillo, o herdeiro.
O reinado de María II enfrontouse a unha insurrección o 16 de maio de 1846, que foi sufocada polas tropas realistas o 22 de febreiro de 1847. Promulgouse unha acta ditada para asegurar a saúde pública que evitou que se expandise o cólera polo país. Ademais apoiou políticas que fomentaban o aumento do nivel educativo da poboación.
Tras diversos embarazos e partos, os médicos informaron a María II do perigo que supuña para a súa saúde dar a luz a un fillo por ano. María non fixo caso das advertencias e morreu ao dar a luz ao príncipe Uxío en 1853.
Trazos da súa personalidade
A raíña María II é recordada como unha nai exemplar e unha persoa agradable que actuou sempre segundo as súas conviccións, intentando axudar ao seu país. Máis tarde recibiu o alcume de a boa nai.
HC Kunlun Red Star
O Kunlun Red Star (en chinés simplificado: 昆仑鸿星, en chinés tradicional: 崑崙鴻星, pinyin: Kūnlún Hóngxīng) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Pequín, China. Fundado en 2016, o club uniuse á Kontinental Hockey League (KHL) antes do inicio da tempada 2016–17. A pesar de ter a súa sede en Pequín, o Kunlun Red Star xoga temporalmente desde 2020 no Mytishchi Arena, situado ás aforas de Moscova, debido ás restricións de viaxe derivadas da pandemia de COVID-19. Unha vez finalizadas as restriccións, o club mudarase ao Shougang Ice Hockey Arena, recinto con capacidade para 18 000 espectadores, contruído para os Xogos Olímpicos de Inverno de Pequín 2022.
Historia
En marzo de 2016, o club chinés e a KHL asinaron un protocolo de intención para que un equipo con base na China entrara na KHL. O protocolo foi asinado polo representante da Fedración Rusa de Hóckey sobre Xeo Vladislav Tretiak, o presidente do Consello de Administración da KHL Gennady Timchenko e a xunta do Red Star Kunlun. A mediados de abril, o presidente da IIHF (René Fasel) expresou a súa opinión sobre a intención do club chinés de ingresar na NHL. Fasel expresou a súa esperanza de que este feito axudara a China a levar o seu hóckey ao máximo nivel..
Hymenopus coronatus
Hymenopus coronatus, tamén chamada H. bicornis, é unha especie de barbantesa orixinaria dos bosques tropicais do sueste de Asia. É unha das diversas especies coñecidas como barbatesa flor pola súa gran semellanza coa contorna. En liberdade, H. coronatus pode ser atopada en Indonesia.
HC Kunlun Red Star
Xogadores
As noticias iniciais que apuntaban a que Ilya Kovalchuk e Danis Zaripov poderían xogar no equipo e que Mike Keenan sería o adestrador xefe demostrouse que eran falsos.
Vladimir Yurzinov, Jr. foi nomeado primeiro adestrador de equipo. O equipo contaría con 13 xogadores chineses. Confirmouse unha dupla ruso-finesa na portería con Andrey Makarov e Tomi Karhunen. Defensas: Janne Jalasvaara, Anssi Salmela, Tuukka Mäntylä, Dmitri Kostromitin (contrato de proba) e Alexander Mikulovich. Dianteiros: Damien Fleury, Martin Bakoš, Oleg Yashin, Danil Romantsev (negociacións co Lokomotiv Yaroslavl) e Igor Velichkin.
A Feira Nova, Brántega, Agolada
A Feira Nova é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 53 habitantes (25 homes e 28 mulleres), o que supón unha diminución de 45 habitantes con respecto ao ano 2000.
O nome ven de que neste lugar celebrábase unha importante feira o día 26 de cada mes, hoxe desaparecida.
Néstor (mitoloxía)
miniatura|A loita de Néstor cos centauros forma parte da mitoloxía grega.
Néstor (en grego antigo Νέστωρ Néstôr) era o fillo de Neleo e Cloris, e rei de Pilos. Converteuse en rei logo de que Heracles matara ó seu pai e a tódolos seus irmáns. Casou con Eurídice ou Anaxibia, e entre os seus fillos cóntanse Perseo, Pisístrato, Trasimedes, Pisídice, Policaste, Estrático, Áreto, Equefrón e Antíloco.
Mito
Néstor foi un argonauta, loitou contra os centauros e participou na caza do xabaríl de Calidón. El e os seus fillos Antíloco e Trasimedes loitaron xunto cos aqueos na Guerra de Troia. Aínda que Néstor xa era ancián cando a guerra comezou, contando presuntamente con 110 anos, destacou pola súa bravura e as súas habilidades dialécticas. Na Ilíada aconsella acotío ós guerreiros máis novos, e recomenda a Agamenón e Aquiles que se reconcilien. Sendo demasiado vello para participar nas batallas, dirixiu ás tropas de Pilos, conducindo o seu carro, sendo un dos seus cabalos morto alcanzado por unha frecha de Paris. Tamén era dono dun sólido escudo de ouro. Homero refírese a el frecuentemente co epíteto «cabaleiro xerenio». Nos xogos funerarios de Patroclo, Néstor aconsellou a Antíloco sobre como gañar na carreira de carros.
Aínda que Homero intenta claramente que os seus lectores vexan a Néstor como unha figura de ancián estadista digno de respecto, hai ocasionais momentos de humor á súa costa na Ilíada, pois calquera consello que dá ós demais combatentes adoita servir de escusa para soltar ós seus oíntes un locuaz e prolixo relato dos seus antigos momentos de gloria en circunstancias parecidas. Homero nunca chega a calificalo de pesado, pero o lector queda coa impresión de que así o considera malia todo.
Na Odisea Néstor regresa san e salvo a Pilos, e Telémaco, o fillo de Odiseo, viaxa ata alí para preguntar polo destino do seu pai. Néstor recíbeo amablemente e o agasalla profusamente como hóspede, pero é incapaz de darlle información algunha sobre o asunto. Eurídice, a súa esposa, e os seus fillos superviventes tamén aparecen na Odisea: Equefrón, Estrático, Perseo, Áreto, Trasimedes e Pisístrato. De novo, a admiración de Homero cara el vese suavizada por un pouco de humor á súa costa, cando Telémaco, ó regresar a casa de Néstor tras visitar a Helena e Menelao, urxe a Pisístrato para que lle permita embarcar inmediatamente para regresar ó seu fogar en lugar de sufrir unha nova dose do sentido da hospitalidade de Néstor.
A finais do século XX, nunhas escavacións en Pilos, descubriuse unha bodega presuntamente pertencente ó rei Néstor. Estímase que tiña unha capacidade duns 4.750 litros. Tamén se atoparon varios restos de pithoi, grandes vasillas gregas.
O Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas exhibe unha copa de viño con dúas asas completamente feita de ouro, coñecida como copa de Néstor.
Ígor Lugrís
Ígor Lugrís Álvarez, nado en Melide en 1971, é un escritor e artista plástico galego, bisneto de Manuel Lugrís Freire, sobriño-neto de Urbano Lugrís González, sobriño de Ramón Lugrís Pérez e irmán do profesor da Universidade de Vigo, filólogo e tradutor Alberto Álvarez Lugrís.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, foi segundo premio de narrativa da Comisión Cultural de Filoloxía, na súa primeira edición, co relato "Plomo" (publicado baixo o alcume de Fermín Guevara). Tamén foi membro do consello de redacción da revista Ólisbos, os amantes da palabra. En 1992 presentouse co relato "Era un home" ao III Certame de relato curto, organizado pola Asociación Cultural "Cidade Vella", xunto a Belén Eguía González, Pablo Hermida Lazcano, Santiago Xosé Bacariza Cortiñas e Roberto Duro Vilharaviz, entre outros, sendo os seus relatos publicados nunha escolma titulada "Muralla de Crescónio".
Cudillero
Cudillero, en asturiano Cuideiru, en castelán Cudillero, é un porto pesqueiro e concello da Comarca de Avilés, no Principado de Asturias. A súa poboación en 2014 era de 5 369 habitantes (2 665 homes e 2 704 mulleres).
Ígor Lugrís
Traxectoria
En 1997 editou en Letras de Cal o seu primeiro poemario, "Quen nos defende a nós dos idiotas?", que obtén unha boa acollida.
Cudillero
Xeografía
Está situado á beira do Mar Cantábrico, a 55 km ao noroeste de Oviedo e ao oeste de Xixón. Na capital do concello as casas están distribuídas en chanzos, dende o mar ata o monte.
Cultura
miniatura|esquerda|Igrexa de San Martín de Luiña, [[BIC.]]
Ígor Lugrís
Traxectoria
Durante pouco tempo, desde xullo de 1998, ao carón dun negocio local que rexentou en Santiago de Compostela na rúa da Algalia de Abaixo 21, editou a folla voandeira Artefacto Burbur, boletín informativo de cultura alternativa na cidade.
Cudillero
Patrimonio
Destacan o conxunto histórico de Cudillero, a igrexa de Santa María e a casa reitoral de Soto de Luiña, antigo hospital de peregrinos, así como a igrexa de San Martín de Luiña, en Escalada, todos eles catalogados como bens de interese cultural.
Ígor Lugrís
Traxectoria
En 1999 presentou a súa candidatura a concelleiro de Santiago de Compostela nas eleccións municipais, no 14º posto da lista do BNG. Aínda que non acadou a acta de concelleiro, a candidatura obtivo os mellores resultados do partido nacionalista dentro dos dez primeiros períodos electorais da Democracia do 78.
Cudillero
Patrimonio
Outros monumentos históricos son a capela do Humilladero, gótica, moi reformada. No palacio da Quinta de Selgas, do século XVI, en Selgas de Abajo, El Pito, Piñera, está o museo homónimo, que alberga pinturas de Goya, El Greco, Luca Giordano, Corrado Giaquinto e Vicente Carducho.
Ígor Lugrís
Traxectoria
No 2001, debido ás dificultades sectoriais da edición, auto-editou baixo o nome de Artefacto Editorial o seu segundo libro de poemas, "Mongólia: umha entidade estatal rugosóide" , ilustrado por Baldo Ramos. Ao dicir de María do Cebreiro, ao falar das edicións de autor, «Ígor Lugrís (...) sustenta o seu pulo político e poético no uso da alegoría nacional, recurso que, desde outros presupostos, fora empregado tamén por Carlos Negro en Far-West''. Neste poemario, moi efectivo na súa lectura pública, o desprazamento dos referentes xeoculturais actúa como instancia de lexitimación e estetización irónica dun discurso que, sen ser enmascarado parcialmente, podería esvarar cara ó prosaismo''».
Cudillero
Economía
Os principais recursos son o turismo e a pesca e a industria conserveira.
Ígor Lugrís
Traxectoria
A partir de mediados da primeira década do século XXI, comezou a desenvolver a idea de converter o poema nun obxecto plástico que se poida ao mesmo tempo ver e ler, recitar e expoñer. Como consecuencia dista idea organizou e expuxo a mostra Poesía Para Ver / Poesía Para Ler, que levou a Salvaterra de Miño (desde o 4 de setembro de 2008, dentro do Festival da Poesía no Condado) , Ponteareas, Santiago de Compostela (do 27 de novembro ao 27 de decembro de 2008) , Ferrol (do 6 de febreiro ao 28 de febreiro de 2009)  , Cabañas Raras e Ponferrada (do 24 de abril ao 24 de maio de 2009). Desde maio de 2009 escribe no blog Ovnis e isoglossas, baixo o lema «defende a cultura: cópia todo o que saibas, todo o que poidas, todo o que queiras».
Yaku Pérez Guartambel
Yaku Sacha Pérez Guartambel, nado en Cachaipucara, Cuenca o 26 de febreiro de 1969, inscrito ao nacer cos nomes de Carlos Ranulfo e actualizados legalmente a Yaku Sacha, é un dirixente indíxena ecuatoriano da nacionalidade kichwa-cañari. Foi presidente da Confederación de Pobos da Nacionalidade Kichwa (ECUARUNARI) de 2013 a 2019, dende onde participou en manifestacións durante o goberno de Rafael Correa. En 2017, foi elixido como presidente da Coordinadora Andina de Organizacións Indíxenas. Nas eleccións seccionais de 2019 foi elixido como Prefecto de Azuay e participou nas manifestacións de outubro de 2019 durante o goberno de Lenín Moreno. Foi elixido pola organización política Pachakutik como candidato á presidencia do Ecuador para as eleccións presidenciais de 2021.
Ígor Lugrís
Traxectoria
Desde o 2003 reside no Bierzo.
Lingua aimele
Distribución xeográfica
Fálase arredor do monte Bosavi na provincia de Highlands do Sur e no lago Campbell na provincia Occidental, parte dos aimele emigraron á área das fervenzas de Wawai na provincia Occidental.
Zifios caldeirón
Co nome de zifios caldeirón coñécense as dúas especies de cetáceos odontocetos que comprende o xénero Hyperoodon, da familia dos zifíidos, o zifio caldeirón propiamente dito, ou zifio caldeirón boreal (Hyperoodon ampullatus) e o zifio caldeirón austral (Hyperoodon planifrons).
Aínda que as dúas especies son fisicamente bastante semellantes, as súas historias recentes son moi diferentes: a especie austral foi pouco observada, nunca foi cazada e é probabelmente o zifíido o máis abundante das augas antárticas; porén, a especie do norte foi duramente cazada por noruegueses e británicos durante o século XIX e principios do XX. Noruega deixou de cazala en 1973.
Descrición
As dúas especies son grandes, de 8 a 10 m de lonxitude en estado adulto. O melón é prominente e de forma ovalada (parecido ao dos caldeiróns, ao que alude o seu apelido). O fociño co bico relativamente longo (máis curto e arredondado nas crías), de cor branca nos machos e gris nas femias. Polo xeral teñen só dous dentes, na mandíbula inferior, visíbeis só nos machos (nas femias quedan ocultos nas enxivas). A aleta dorsal é relativamente pequena, desprazada cara a atrás e normalmente inclinada. A parte superior do corpo destes zifios adoita ser de cor gris escura na especie boreal e gris clara na austral. As dúas especies teñen a parte inferior de cor máis clara.
Zifio caldeirón boreal
O zifio caldeirón boreal é endémico do océano Atlántico norte, onde vive en augas frías árticas e subárticas preferiblemente profundas. Encóntrase no estreito de Davis, nas costas da Nova Escocia e nas máis setentrionais do mar do Labrador (Canadá), sobre todo na entrada do estreito de Hudson, no océano Ártico, no mar de Groenlandia e no e de Barents.
Na parte oriental da súa área de distribución se estende desde as augas árticas, desde Groenlandia e as illas Spitzberg (Svalbard) ás máis temperadas do mar do Norte, chegando ás veces até latitudes tan baixas como o golfo de Biscaia. Hai citas de varamentos en todas as costas europeas, pero son moi raras nas costas atlánticas francesas, e non foi confirmada a súa presenza no Mediterráneo.
A especie foi observada ocasionalmente nas Azores, e ao sur das do Cabo Verde, aos 15 ºN.
En xaneiro de 2006, un zifio caldeirón boreal foi avistado no centro de Londres, no río Támese.
A poboación total descoñécese, aínda que se estima que é da orde de 10 000 individuos. A UICN, en 2013 consideraba que non había datos suficientes para avaliar o seu status de conservación, polo que cualificou á especie como CC.
Zifio caldeirón austral
No verán encóntranse tan ao sur como nas augas da costa antártica, e en inverno tan ao norte como as costas de Suráfrica, a illa norte de Nova Zelandia, Australia, illas Malvinas, Arxentina, Uruguai e sur do Brasil.
A súa presenza é incerta nas costas de Dinamarca, Marrocos, Sáhara Occidental, Mauritania e a Federación de Rusia.
Pénsase que existe unha poboación global duns 500 000 individuos, e a UICN cualificou en 2013 o seu estado de conservación como LC, pouco preocupante.
Gahard
Gahard (en Gwaharzh, e en galó: Gahard) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Ruy Duarte de Carvalho
Ruy Duarte de Carvalho, nado o 22 de abril de 1941 en Santarém (Portugal) e finado o 12 de agosto de 2010 en Swakopmund (Namibia), fou un escritor, cineasta e antropólogo angolano de orixe portuguesa.
Traxectoria
Portugués de nacemento, pasou a infancia en Moçâmedes capital da provincia de Namibe en Angola, volvendo a Santarém en 1955. Despois de facer un curso de Rexentes Agrícolas, que realizou na entón Escola de Rexentes Agrícolas de Santarém (agora Escola Superior Agraria), en 1960, traballou na Estación Experimental de Caraculo. Tamén traballou nos sectores do café e da gandaría. En 1971 decidiu instalarse en Lourenço Marques, onde foi xefe de produción dunha fábrica de cervexa.
En 1972 marchou a Londres para estudar cinema. Ao seu regreso sería admitido na Televisión Popular de Angola, como director. É o autor das longametraxes Nelisita: Nyaneka Narratives (1982) e Moia: The Island Scrap (1989).
Adquiriu a nacionalidade angolana en 1983, e deixou de novo a antiga colonia para cursar o seu doutoramento en antropoloxía na École des Hautes Études de Sciences Sociales de París.
A partir de 1976 compaxinou a escritura, o cinema e a dicencia na Universidade de Luanda e, profesor convidado, tamén deu clases na Universidade de Coímbra e na Universidade de São Paulo, Brasil.
Gamal Abdel Nasser
Traxectoria
Beni Morr é unha pequena vila no Alto Exipto asentada na provincia de Assiut. Pertencer a este lugar pode que sexa a razón pola que Nasser sempre focalizaba-los seus pensamentos nos campesiños. O pai de Nasser era un empregado de clase media que fixo consciente a Nasser da pobreza da maioría do pobo de Exipto.
Ingresou na academia militar despois da sinatura do pacto de 1936, que permitía os mozos da clase máis baixa unirse a esta academia onde antes non eran admitidos. Graduouse en xullo de 1938 e logo uniuse ó Exército Exipcio.
Insatisfeito coa corrupción do réxime do rei Farouk e coa ocupación británica, xunto cun grupo de amigos formou unha organización semiclandestina, Os Oficiais Libres, coñecidos en Exipto como El-Dhobatt El-Ahrar. Loitou na primeira guerra árabe-israelí en 1948. Participar nesta guerra aumentou a súa consciencia do Problema Palestino e o caso contemporáneo árabe.
A corrupción do goberno interior e a perda da guerra de 1948 foron os motivos principais que fixeron que Os Oficiais Libres conducidos polo xeneral Mohamed Naguib alzaran a revolución do 23 de xullo de 1952. O xeneral era un oficial de alta graduación respectado que só designaron como líder para realza-la credibilidade do golpe.
O 26 de xullo, o Rei Farouk de Exipto abandonou Alexandría no seu iate persoal, nunca regresou a Exipto, o seu fillo, Ahmad Fouad, foi declarado rei. Ós restos das tropas británicas se lles pediu que abandonaran o país e, en 1954, foise o derradeiro soldado británico.
Os Oficiais Libres gradualmente se ocuparon da política durante os seguintes anos. En 1953, depuxeron a Ahmad Fouad, o derradeiro rei, e declararon a Exipto república, con Mohamed Naguib como primeiro presidente. Naguib, que creceu no antigo sistema, era un valoroso pero pacífico home que non tiña planes para un cambio radical. Así que foi deposto en 1954 polo verdadeiro líder do golpe, Nasser, que chegaba así á cabeza do estado.