cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aristide Briand
Traxectoria
Briand naceu nunha familia humilde, no número 12 da rúa Marchix, un barrio de xente necesitada, onde os seus pais traballaban nunha pousada. Tras rematar os estudos primarios no colexio de Saint-Nazaire, comezou os secundarios no instituto de Nantes, durante estes anos coñeceu ao escritor Jules Verne. Despois de rematar o bacharelato comezou a estudar dereito e converteuse en secretario, volvendo a Saint-Nazaire, fíxose amigo de Eugène Courroné, director da Démocratie de l'Ouest e converteuse no director de l'Ouest Républicain, involucrouse na política cos socialistas radicais. Elixírono concelleiro en Saint-Nazaire o 6 de maio de 1888 e renunciou o 22 de febreiro de 1889.
Xunta Suprema Central
Actuacións da Xunta
miniatura|[[Arthur Wellesley, duque de Wellington|Sir Arthur Wellesley, I duque de Wellington, por Goya (1812).]] miniatura|[[Charles Stuart|Lord Stuart de Rothesay (sir Charles Stuart) retratado en 1830.]]
As peticións que o reino de Galicia transmitía por medio do seu delegado ao Reino Unido eran as seguintes:
Aristide Briand
Traxectoria
Preto do sindicalismo revolucionario e gran defensor da folga xeral, converteuse en deputado socialista de Saint-Étienne en 1902. En 1904 deixou o seu posto de secretario xeral do Partido socialista francés. Xogou un importante papel na laicización, propoñendo ao Senado a Lei francesa de separación da Igrexa e o Estado de 1905. Grazas á súa capacidade de negociación logrou un acordo entre a república laica e parte dos cleros franceses, a pesar da forte oposición do Vaticano.
Os Fabás, Pravio, Cambre
Os Fabás é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 83 habitantes (44 homes e 39 mulleres).
Xunta Suprema Central
Actuacións da Xunta
Do éxito da embaixada galega faise eco o historiador conde de Toreno:
Aristide Briand
Traxectoria
De 1906 a 1913, Briand estivo constantemente no goberno: do ministerio de Instrución publica, pasou a Xustiza en xaneiro de 1908, no goberno de Clemenceau (tentou conseguir a abolición da pena de morte), entón converteuse en presidente da Asemblea Nacional coa carteira de Interior en xullo de 1909 ; mantívose neste posto ata marzo de 1913, coa excepción de 1912 onde foi de novo ministro de Xustiza de Raymond Poincaré.
Xunta Suprema Central
Denominacións
O nome oficial da Xunta Suprema Central era o de Xunta Central Suprema e Gobernativa do Reino. Pero, ademais deste longo nome, coñécese máis frecuentemente nos textos historiográficos cos algo máis curtos de:
Constitución da Xunta
Coa euforia provocada pola vitoria en Bailén todas as Xuntas das provincias acordaran a formación dunha Xunta Central composta de dous deputados de cada unha delas. Así, o 25 de setembro constitúese en Aranjuez a Xunta Suprema Central e Gobernativa, presidida polo conde de Floridablanca, con 35 membros en total.
A súa constitución foi despois de que o Consello de Castela declarase nulas as abdicacións de Baiona. e estivo vixente até o 30 de xaneiro de 1810.
KAGRA
Comezado en 2010 e rematado en 2019, situado na mina de Kamioka, concello de Hida na prefectura de Gifu, a 200 m baixo terra, entrou en funcionamento o 25 de febreiro de 2020. O cuarto construído a nivel mundial, axudará a triangular as fontes de ondas gravitacionais, mellorando o cálculo da súa posición. Como os outros detectores gravitacionais, é capaz de medir pequenas variacións de distancias ó paso de ondas gravitacionais intensas. A primeira de tales deteccións foi feita polas instalacións LIGO (Laser-Interferometer Gravitational-Wave Observatory, 2 observatorios) en 2015 nos EEUU, podendo só indicar a posición cara á constelación de Orión. O outro dos detectores é o italiano Observatorio Virgo Avanzado (Advanced Virgo observatory)
Xunta Suprema Central
Constitución da Xunta
Ao disolverse a Xunta creouse o "Consello de Rexencia de España e Indias", a partir do cal, trala perda case completa do territorio peninsular durante a Guerra da Independencia, se forman as Cortes de Cádiz, que acabaron redactando a Constitución española de 1812.
KAGRA
Está feito de dous túneles en L de 3 km cada un, con espellos a 20 K (-253 °C) nos seus extremos. En KAGRA participan uns 400 científicos de máis de 100 institucións.
Neopsicodelia
A neopsicodelia é un xénero musical que emula ou está fortemente inflenciado pola música psicodélica da década dos 60. Comezou a rexurdir entre as andas británicas de post-punk de finais dos anos 70 e de comezos dos 80 e foi adoptado por grupos das escenas Paisley Underground e Madchester, ademais de obter un interese ocasional por parte de artistas do mainstream e bandas do novo milenio.
Características
Os artista de neopsicodelia colleron prestados unha boa cantidade de elementos da música psicodélica dos 60. Algúns imitaron o pop psicodélico de bandas como The Beatles e Pink Floyd nos seus priemeiros tempos, outros adoptaron as guitarras de bandas de folk rock como The Byrds, ou as formas improvisadas e distorsionadas e experimentación de bandas de acid rock de finais dos 60. Algúns artistas de neopsicodelia centráronse unicamente no uso e experimentación coas drogas, mentres que outros usáron isto para acompañar as súas letras políticas ou surrealistas.
Xunta Suprema Central
Formación oficial da Xunta Suprema Central
Dous foron os lugares nos que, a mediados de setembro, se foron reunindo os deputados tras debater e acordar os propósitos reflectidos no antedito manifesto da Xunta de Valencia: Madrid, a capital do Reino, e Aranjuez. Os representantes de Aragón, Asturias, Cataluña e Valencia decidiron que a Xunta Central tivera a mesma sede que as autoridades monárquicas, mentres que os deputados de Murcia, Estremadura e Andalucía non aceptaban compartir a súa base con Consello de Castela. Finalmente acabaron trasladándose a Aranjuez, erixíndose o Real Sitio como o centro da Xunta.
1097
Mortes
Historia ano a ano
Xunta Suprema Central
Formación oficial da Xunta Suprema Central
miniatura|250px|Palacio Real de Aranjuez, sede da Xunta Suprema Central.
O 25 de setembro de 1808, nunha cerimonia celebrada na Capela do Real Palacio de Aranjuez ante Juan de la Vera, arcebispo de Laodicea, constituíuse oficialmente a Xunta Central Suprema e Gobernativa do Reino.
A Xunta Central quedou formada polos deputados procedentes das Xuntas Supremas das capitais dos antigos reinos, e tal como quedou decidido na reunión levada a cabo o día anterior na pousada na que se hospedaba o conde de Floridablanca, sería o presidente de Xunta.
Unha Xunta itinerante: evolución durante a guerra da independencia
Xa desde os seus comezos, na sesión que a Xunta celebrou o 7 de outubro de 1808, foi proposta unha convocatoria de Cortes que, segundo o decreto de Fernando VII de 5 de maio, debía nomear unha rexencia que albergara a soberanía do rei durante a súa ausencia. Porén, esta proposición foi desestimada por un gran sector da Xunta, pois non só esta decisión requiría un longo estudo, coa consecuente perda de tempo, senón que, tendo a dita rexencia, apenas poderían os deputados aproveitárense do amplísimo poder concentrado do que dispoñían desde había tan só uns días.
Para dirixir a guerra, a Xunta creou catro Corpos de Exército, colocando ao mando de cada un aos xenerais Castaños, Palafox, Blake e Vives.
Coa chegada de Napoleón a España en novembro de 1808 e a capitulación de Madrid, a Xunta viuse obrigada a desprazarse primeiro até Estremadura, despois a Sevilla onde residiría desde o 16 de decembro de 1808 e, en último lugar, despois da batalla de Ocaña (19 de novembro de 1809, que foi a maior derrota do exército español durante a guerra da independencia, na que se perderon cerca de 19.000 homes (entre mortos, feridos, prisioneiros e desertores) sobre un total de 51.000 homes, e que tivo consecuencias estratéxicas devastadoras, xa que se destruíu a única forza capaz de defender o sur de España, a Xunta tivo que refuxiarse na Illa de León, actual San Fernando, o 23 de xaneiro de 1810.
miniatura|esquerda|"Relación de los sucesos ocurridos en la [[reconquista de Vigo, remitida á la Suprema Junta Central". 15 de abril de 1809.]] En Sevilla, o 15 de abril de 1809, o deputado Lorenzo Calvo de Rozas elaborou unha proposta de "convocatoria das Cortes e elaboración dunha Constitución" que, ao contrario da primeira, foi bastante ben acollida. Durante as seguintes semanas, a proposta tomou corpo nun Real Decreto, ao que se uniu un pequeno manifesto no que se declaraban as intencións que debían levar os deputados das xa mencionadas Cortes Constitucionais. Este Real Decreto, con data de 22 de maio de 1809, propoñía oficialmente a celebración dunha asemblea constituínte no ano 1810, ademais da creación dunha "Comisión de Cortes", presidida por Jovellanos (e na que participou o conde de Ximonde), que prepararía as reformas necesarias para poder levar a termo as Cortes.
Xa en 1810, a Xunta Central, en nome do rei, decidira poñer data á composición das Cortes, nun principio, o 1 de marzo. Pero totalmente desacreditada tras a derrota de Ocaña, o 29 de xaneiro de 1810, a Xunta Suprema expediu o seu derradeiro decreto polo cal esta se disolvía e daba paso ao Consello de Rexencia de España e Indias, que sería o encargado de organizar as Cortes constituíntes.
Consello de Rexencia de España e Indias
miniatura|Fachada da igrexa maior parroquial de [[San Fernando, Cádiz|San Fernando, onde tivo lugar a cerimonia coa que se inauguraron as Cortes de Cádiz.]] miniatura|250px|Xuramento dos deputados das Cortes de Cádiz, obra de [[José Casado del Alisal na que se representa a cerimonia de inauguración de ditas Cortes.]]
O Consello de Rexencia de España e Indias, Rexencia de España ou Suprema Rexencia representaba o órgano de goberno ao que se lle atribuía igual autoridade que a do rei Fernando VII, tivo como misión a organización das Cortes Constituíntes.
Dito labor, case reducido á convocatoria das Cortes Constituíntes, foi porén moi polémico a causa dos intereses dos liberais, que pretendían compoñer unha única cámara, a pesar da proposta, defendida por Jovellanos entre moitos outros, de facer unha convocatoria estamental, que era o que decidira a Xunta Central (e a propia do Antigo Réxime). Porén, sospeitouse —e acabouse por confirmar— unha manipulación liberal, pois se descubrira que estes, aínda que se escusaron pola falta de tempo para a convocatoria, non mandaran unha nota da publicación da convocatoria acerca da participación da Igrexa e a Nobreza. Finalmente, decidírase manter o sistema unicameral. , a pesar da lea, posto que moitos nobres e relixiosos formaron parte das representacións provinciais.
Xa resoltos os principais problemas e chegados á Illa de León todos os deputados a Cortes, nunha cerimonia celebrada na Igrexa Maior Parroquial ante monseñor Pedro de Quevedo (que tamén fixo as veces de presidente rexente), o 24 de setembro de 1810 quedaron por fin constituídas as Cortes Xerais, que acabarían por redactar a primeira constitución de España.
A Rexencia e as Cortes non foron recoñecidas polas Xuntas de Goberno de América, e estas, á súa vez, foron consideradas en rebeldía.
Terceiro Consello de Rexencia
Durante o período comprendido entre o 2 de xaneiro de 1812 e o 8 de marzo de 1813, o Terceiro Consello de Rexencia, presidido por Joaquín de Mosquera y Figueroa, e sendo os vogais Juan María de Villavicencio, Pedro Alcántara de Toledo y Salm-Salm (duque do Infantado, Enrique O'Donnell Anethan,conde de La Bisbal e de Lucena), Ignacio Rodríguez de Rivas e Juan Pérez Villamil, promulgou a Constitución de Cádiz, encargándose da súa publicación os maxistrados Juan María de Villavicencio e Ignacio Rodríguez de Ribas.
Aristide Briand
Funcións no goberno
As cifras da carreira ministerial de Aristide Briand son : 11 veces presidente do Consello e 23 veces ministro.
Sen ter en conta as cifras efémeras do goberno de Alexandre Ribot (9-12 de xuño de 1914), o de Frédéric François-Marsal (8-10 de xuño de 1924) e o de Édouard Herriot (19-21 de xullo de 1926), o número de postos ministeriais que ocupou (sen contar a presidencia do Consello) chegou 26.
Homenaxes
En Nantes, a súa vila natal, deuselle o seu nome a:
En Saint-Étienne, unha rúa leva o nome de « Aristide Briand et de la Paix ». Ademais, a gran sala de recepción do Concello da cidade tamén leva o seu nome.
En París o Monument à la Paix, feito por Paul Landowski en 1937, está dedicado a Aristide Briand, en Quai d'Orsay, diante do Ministerio de Asuntos exteriores.
En Estrasburgo, dende 1994, unha estación de tren leva o seu nome.
A Rateira, San Mamede de Carnota, Carnota
A Rateira é un lugar pertencente á parroquia de San Mamede de Carnota, concello de Carnota. Segundo datos do IGE do 2009 ten 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).
A igrexa parroquial de San Mamede está na Rateira.
Julia Ares
María Julia Ares Iglesias, nada na Coruña o 22 de maio de 1955, é unha escultora e esmaltadora galega.
Traxectoria
O longo da súa carreira ten feito numerosas exposicións da súa obra. No ano 2013, presentou o seu proxecto "Vitrificatum" na que as súas composicións están feitas coas cinzas da incineración de seres vivos.
Provincia de Granma
Granma é unha das 14 provincias de Cuba. Esta xorde a raíz da última división político-administrativa, aprobada en novembro de 1976, e asume o seu novo nome en honra ao desembarco na praia Las Coloradas do Granma, iate usado polo Che Guevara e Fidel Castro para desembarcar en Cuba con outros guerrilleiros.
Marcus Eriksson
Traxectoria profesional
Eriksson fixo o seu debut coma profesional no Bàsquet Manresa da Liga ACB. En 2011, asinou co FC Barcelona, e nas dúas primeiras tempadas xogou principalmente co seu equipo filial. Na tempada 2013-14, regresou a Manresa cedido polo Barcelona unha tempada.
O 25 de xuño de 2015, Eriksson foi seleccionado polos Atlanta Hawks na 50ª posición do Draft da NBA de 2015.
Dorayaki
miniatura|240px|Dorayaki miniatura|240px|Interior dun Dorayaki partido pola metade
Dorayaki (どら焼き, どらやき, 銅鑼焼き, ドラ焼き) é un tipo de doce xaponés que consiste de dous pequenos produtos semellante ás filloas, feitos de kasutera e envoltos cun recheo de anko (pasta de feixón doce azuki).
Receita e características
Orixinalmente só tiña unha capa, e a forma actual foi inventada no 1914 por Ueno Usagiya.
En xaponés, dora significa "gong", e este probablemente é a orixe do nome. Normalmente adoitan ser de pasta de feixón doce pero tamén poden ser de castaña. Prefírese comer xunto cunha bebida porque son secos; o complemento máis usado é o te.
O dorayaki é un dos doces ou pasteis típicos no Xapón. Na serie manga Doraemon aparece como a comida favorita de Doraemon. Na serie Anpanman hai un personaxe con cabeza de dorayaki que se chama Dorayakiman.
Entre os distintos tipos de Bollycao encóntrase o "Bollycao Dokyo", que é unha imitación do Dorayaki.
Provincia de Granma
Concellos
A capital da provincia é Bayamo, considerada berce da nacionalidade cubana, ademais de ser unha das cidades máis importantes e ricas en historia xunto á cidade de Manzanillo, esta última a principal urbe industrial e reitora do desenvolvemento económico, social e cultural da provincia.
Ademais de Bayamo e Manzanillo a provincia de Granma está dividida en trece concellos:
Galería de imaxes de Ribadumia
Galería de imaxes do concello de Ribadumia na provincia de Pontevedra.
Astilleros Balenciaga
Astilleros Balenciaga é unha empresa vasca do sector naval adicada á construción e reparación de buques.
Castelo dos Andrade
A expresión Castelo dos Andrade pode facer referencia a:
Atlántida
miniatura|300px|Mapa de Athanasius Kircher mostrando a suposta situación da Atlántida. (Mundus Subterraneus, 1669) A Atlántida foi unha antiga illa ou continente mítico, cuxa existencia ou localización nunca foron confirmadas.
Historia
Orixinalmente foi mencionada polo filósofo grego Platón en dous dos seus diálogos (Timeo e Critias). Cóntanos que Solón no curso das súas viaxes por Exipto, falou cun sacerdote que vivía en Sais, no delta do Nilo, que lle contou unhas tradicións ancestrais relacionadas cunha guerra perdida nos anais dos tempos entre os atenienses e o pobo de Atlantis. Segundo o sacerdote, o pobo de Atlantis (ou Atlántida) viviría nunha illa localizada alén dos piares de Heracles, onde o Mediterráneo terminaba e o Océano comezaba.
A Atlántida sería unha illa de extrema riqueza, quer vexetal e mineral. Non só era magnificamente prolífica en depósitos de ouro, prata, cobre, ferro etc. senón tamén en oricalco, un metal que brillaba como fogo.
Os Reis de Atlántida, construíron innumerables pontes, canais e pasaxes fortificadas entre os seus cintos de terra, cada un protexido con muros revestidos de bronce no exterior e estaño no interior, entre estes brillaban edificios construídos de pedras brancas, negras e vermellas. Tanto a riqueza e a prosperidade do comercio, como a inexpugnable defensa das súas murallas, se tornarían imaxes de marca da illa.
Pouco máis se sabe de Atlántida. Segundo Platón, foi destruída por un desastre natural (posiblemente un terremoto ou maremoto) preto de 9000 anos antes da súa era. Crese aínda que os atlantes foran vítimas das súas ambicións de conquistar o mundo ao seren decimados polos atenienses nesta tentativa.
Outra tradición completamente diferente chéganos de Diodoro Sículo, que conta que os atlantes eran veciños dos libios e que foran atacados e destruídos polas amazonas.
miniatura|Atlántida somerxida, en ilustración da obra [[Vinte mil leguas baixo dos mares]]
Segundo outra lenda, o pobo que habitaba a Atlántida era moito máis evolucionado que os outros pobos da época, e ao prever a destrución inminente emigrou para África, sendo os antigos exipcios descendentes da cultura de Atlántida.
Teorías
Hai diversas correntes de teóricos sobre onde se situaría Atlántida, e quen sería o seu pobo. A lenda que postula Atlántida, Lemuria e Mu como continentes perdidos, ocupados por diferentes razas humanas, aínda atopa bastante aceptación popular, sobre todo no medio esotérico. (Non confundir cos antigos continentes que, de acordo coa teoría da tectónica de placas existiron durante a historia da Terra, como a Panxea e o Sahul).
Algúns teóricos suxiren que Atlántida sería unha illa sobre a Dorsal Atlántica, que fora destruída por movementos bruscos da codia terrestre naquel local. Esa teoría baséase en supostas coincidencias, como a construción de templos en forma de pirámide na América, semellantes ás pirámides de Exipto, feito que podería ser explicado coa existencia dun pobo no medio do océano que separa estas civilizacións, suficientemente avanzado tecnoloxicamente para navegar á África e á América para dividir os seus coñecementos. Esta posición xeográfica explicaría a ausencia concreta de vestixios arqueolóxicos sobre este pobo.
Algúns estudosos dos escritos de Platón consideran que o continente de Atlántida sería na realidade a propia América, e o seu pobo culturalmente avanzado e cubertos de riquezas sería ou o pobo Chavín, da Cordilleira dos Andes, ou os Olmecas da América Central, cuxo uso de ouro e pedras preciosas é confirmado polos rexistros arqueolóxicos. Terremotos, comúns nestas rexións, poderían ter dado fin a estas culturas, ou polo menos poderían telas abalado de forma violenta por un período de tempo.
Para algúns arqueólogos e historiadores, Atlántida podería ser unha mitificación da cultura Minoica, que floreceu na illa de Creta ata o final do século XVI a.C.. Os antecesores dos gregos, os micénicos, tiveran, no inicio do seu desenvolvemento na Península Balcánica, contacto con esa civilización, culturalmente e tecnoloxicamente moi avanzada. Cos minoicos, os micénicos aprenderon arquitectura, navegación e o cultivo de oliveiras, elementos vitais da cultura helénica posterior. No entanto, dous fortes terremotos e maremotos no Mar Exeo destruíron as cidades e os portos minoicos, e a civilización de Creta rapidamente desapareceu. É posible que as historias sobre este pobo teñan gañado proporcións míticas ao longo dos séculos, culminando co relato de Platón.
Na cultura pop do século XX, moitas bandas deseñadas, filmes e debuxos animados retratan a Atlántida como unha cidade asolagada, poboada por sereas ou outros tipos de humanos subacuáticos.
1098
Mortes
Historia ano a ano
Lousada, Guntín
Santa Eulalia de Lousada é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 65 habitantes, deles 37 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano anterior, 2007.
Patrimonio
Na parroquia sitúase a casa de Lousada, exemplo da arquitectura civil realizada en cachotería de lousa.
Lúcia dos Santos
Lúcia dos Santos, coñecida como Sor Lucía, nada en Aljustrel, Fátima, Portugal, o 22 de marzo de 1907 e finada en Coímbra o 13 de febreiro de 2005, foi unha relixiosa católica. Jacinta Marto e Lucia dos Santos.|miniatura Sor Lucía, de nome relixioso Irmã Lúcia do Coração Imaculado, naceu nunha pequena poboación preto de Fátima. Foi unha das tres videntes (xunto cos seus curmáns Francisco e Jacinta Marto) dos sucesos de Fátima do 13 de maio de 1917. Dixeron ver á Virxe María na chamada Cova da Iria, onde hoxe se ergue o importante santuario mariano. Morreu en Coímbra e recibiu sepultura no camposanto do Convento Carmelita de Santa Teresa de Coímbra, onde pasara enclaustrada os seus últimos 46 anos, se ben o 19 de febreiro de 2006, seguindo a súa vontade, os seus restos foron trasladados á igrexa do complexo mariano de Fátima, para descansar alí xunto ós dos seus curmáns.
Homoloxía
Homoloxía pode referirse a:
Homologación pode referirse a:
Lúcia dos Santos
A infancia e o milagre
miniatura|esquerda|Xornal informando dos Milagres de Fátima. Nacida no seo dunha familia moi humilde, desde moi pequena tivo encargada a función do pastoreo de ovellas, o que adoitaba facer acompaña da por outros nenos e, habitualmente, polos seus curmáns Francisco e Jacinta.
O 13 de maio de 1917 dixeron ver á Virxe na chamada Cova da Iria, e nos días posteriores, ata o 13 de outubro, reuníronse no lugar miles de persoas para ser testemuñas de ditas aparicións. Estas aparicións estiveran precedidas, segundo se conta, da aparición dun anxo durante 1916 na cova Loca de Cabeco. No transcurso de ditos actos afírmase que a Virxe María revelou tres mensaxes, coñecidas como os tres misterios de Fátima. Lucía foi a única dos tres nenos que asegurou escoitar as mensaxes da Virxe, que lle recomendou rezar o rosario, e depositou nela os tres misterios mencionados.
O Casal, Santa Marta de Babío, Bergondo
O Casal é un lugar da parroquia de Santa Marta de Babío no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 94 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE,, dos cales 44 eran homes e 50 eran mulleres.
Brittas
miniatura|280px|Brittas Brittas (Briotáis) é unha localidade do condado de Dubín Sur situada no límite co condado de Wicklow na estrada N81,ao pé dos montes de Dublín. Contaba cunha poboación de 171 habitantes en 2011.
Luís Madriñán Megid
Luís Madriñán Megid, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 29 de xuño de 1933, foi un avogado, xornalista, escritor e editor galego.
Carballas, Pravio, Cambre
Carballas é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 77 habitantes (37 homes e 36 mulleres).
Luís Madriñán Megid
Traxectoria
Dono da imprenta La Editorial, fundou en 1895 o xornal La Nueva Época. Foi fundador da Cámara de Comercio de Ourense (1899). Escribiu Recuerdos y esperanzas (1895), Guía de Orense (1903-1912) e Sucinta historia de Orense (1912).
Foi pai de Luís Madriñán Neira.
Lúcia dos Santos
Ingreso no convento
miniatura|Convento das Irmás Doroteas en [[Pontevedra, onde residiu Sor Lucía.]]
Morreu no Convento de Coímbra en 2005, con 98 anos, sendo moi contadas as súas saídas ó exterior. Durante a súa estancia no convento afirmou ver aparicións da Virxe e mesmo de Xesús, onde recibiu a Promesa dos Primeiros Sábados, a Visión da Trindade, e a petición da consagración de Rusia.
Obra
Unha das contadas veces en que saíu do convento foi para entrevistarse co Papa Xoán Paulo II e comunicarlle o terceiro misterio, que consistía no xa pasado atentado contra esta personalidade relixiosa.
Sor Lucía escribiu dúas obras: Memórias e os Apelos da Mensagem de Fátima.
Candela
A candela (símbolo cd) é a unidade básica do SI de intensidade luminosa nunha dirección dada, dunha fonte que emite unha radiación monocromática, de frecuencia 540×1012 hertzs e da cal a intensidade radiada nesa dirección é de 1/683 vatios por estereorradián.
Esta cantidade é equivalente á que en 1948, na conferencia xeral de pesos e medidas, se definiu como unha sesaxésima parte da luz emitida por un centímetro cadrado de platino puro en estado sólido á temperatura do seu punto de fusión (2046 K).
José Brañas Mahía
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1916). Afiliado a Falange Española Tradicionalista y de las JONS, foi nomeado alcalde de Silleda en maio de 1937. Permaneceu no cargo ata novembro 1938.
Vida persoal
Casou con Dolores Vázquez Martínez.
Raquel Welch
Jo Raquel Tejada, coñecida polo alcume artístico de Raquel Welch, nada en Chicago (Illinois) o 5 de setembro de 1940 e finada en Bel Air (Os Ánxeles) o 15 de febreiro de 2023, foi unha actriz estadounidense, sex symbol na década de 1960.
Traxectoria
Naceu en Chicago, filla do enxeñeiro aeronáutico boliviano Armando Carlos Tejada Urquizo (1911–1976) e de Josephine Sarah Hall (1909–2000), filla do arquitecto Emery Stanford Hall. Estudou ballet desde os sete aos dezasete anos, pero deixouno porque o seu mestre dixo que non tiña o corpo axeitado. Tras mudarse coa súa familia a California gañou un concurso de beleza con catorce anos e no instituto gañou tamén o título de Miss Fairest of the Fair na Feira do Condado de San Diego. Graduouse en 1958 e o ano seguinte, tras quedar embarazada, casou co seu mozo James Welch.
Buscando unha carreira como actriz estudou arte dramática e conseguiu papeis en producións teatrais locais. Tamén informou do tempo na canle de televisión de San Diego KFMB-TV. Tras separarse do seu marido marchou a Dallas, Texas, onde traballou de modelo e camareira.
En 1963 volveu aos Ánxeles e coñeceu o produtor e axente Patrick Curtis, co que desenvolveu a idea de convertela en sex symbol. Para evitar a imaxe de latina, decidiron empregar o seu apelido de casada.
Participou en pequenos papeis en series de televisión antes de debutar no cinema e ser contratada para o papel protagonista de Fantastic Voyage, filme de ciencia ficción que a converteu nunha estrela. Ese mesmo ano foi enviada ao Reino Unido polo Fox Studio para protagonizar Hai un millón de anos, na que só levaba posto un bikini feito de pel de cervo. Unha foto publicitaria deste filme converteuse no póster máis vendido e deulle esa imaxe de pin-up girl.
Durante as décadas seguintes seguiu aparecendo en filmes e especialmente na televisión.
1099
Mortes
Historia ano a ano
Federico de Luna
Federico de Luna, coñecido tamén como Federico de Aragón, Federico de Sicilia e Fadrique de Aragón, nado en Sicilia c. 1400 e finado en Urueña, Reino de Castela, o 29 de maio de 1438, foi duque de Arjona, IV conde de Luna, señor de Cuéllar (1430 – 1433) e de Segorbe.
Traxectoria
Federico era fillo ilexítimo do rei de Sicilia, Martiño o Mozo, e dunha das súas amantes, a nobre de Catania Tarsia Rizzari.
Martiño o Mozo (Martiño I de Sicilia) era o fillo primoxénito do rei de Aragón, de Valencia, de Mallorca, de Sardeña e de Córsega e conde de Barcelona e dos outros condados cataláns Martiño I de Aragón, coñecido tamén como Martiño o Vello, e da súa primeira esposa María de Luna, filla e herdeira do primeiro conde de Luna e señor de Segorbe, Lope de Luna, e de Brianda de Got (ou d'Agaout).
A morte por paludismo de Martíño o Mozo en 1409 interrompe o proceso de lexitimación que aínda non rematara. Pero estre proceso foi retomado entón polo seu avó, o rei Martiño I de Atagón (Martiño o Vello), que recorre a o antipapa Benedito XIII, Pedro Martínez de Luna (coñecido como o papa Luna), parente da súa falecida esposa María de Luna (morrera en 1406), que fora elixido papa o 28 de setembro de 1394, para, co seu apoio, elaborar un plan que lexitimase a Federico para sucedelo como rei de Sicilia e soberano da Coroa de Aragón.
O papa rematou o documento de lexitimación o 1 de xuño de 1410 pero, a morte de Martiño I o día anterior fixo que o pontífice non se encontrara coa suficiente forza moral para proceder por si só á lexitimación.
Abriuse entón un período de dous anos, coñecido como o interregno de Aragón, no que o trono aragonés permaneceu vacante e o reino ao bordo da guerra civil, xa que xurdiron até sete pretendentes ao trono, entre eles o conde de Luna Ferderico.
Parresía
Na retórica clásica, a parresía era unha maneira de «falar con franqueza ou de escusarse por falar así». O termo está tomado do grego παρρησία (πάν pán = todo + ῥῆσις / ῥῆμα rhēsis / rhēma = locución / discurso) que significa literalmente «dicilo todo» e, por extensión, «falar libremente», «falar atrevidamente» ou «atrevemento». Implica non só a liberdade de expresión senón a obrigación de falar coa verdade para o ben común, mesmo fronte ao perigo individual.
Na Antiga Grecia
A parresía ten as súas orixes na Antiga Grecia, sendo unha forma común de comunicación nalgunhas das escolas do século -IV, foi a forma de comunicación utilizada pola escola cínica, era parte do seu estilo de vida. A parresía tamén foi o modo de expresión dos epicúreos.
Federico de Luna
Traxectoria
As Cortes de Cataluña, Valencia e Aragón decidiron solucionar a crise sucesoria do trono mediante unha arbitraxe para a cal cada unha delas nomeou a tres representantes que, no denominado Compromiso de Caspe, celebrado en 1412, decidiron que o soberano da Coroa de Aragón e o rei de Sicilia debería ser Fernando de Antequera, da casa de Trastámara.
Parresía
Uso no novo Testamento
Michel Foucault (1983) resume o concepto de parresía do Antigo Testamento da seguinte maneira:
Un uso relacionado de parresia atópase no Novo Testamento grego, no cal significa "discurso atrevido", a habilidade dos crentes de manter o seu propio discurso diante das autoridades políticas e relixiosas.
Federico de Luna
Traxectoria
Ao alcanzar a maioría de idade Federico participou, co título de almirante, na expedición que contra a illa de Xerba comandaba o infante Pedro, duque de Noto (fillo de Afonso V de Aragón) en 1425. Tamén acompaou o exército do rei Afonso o Magnánimo a Castela para liberar ao irmán do rei, o infante Henrique, duque de Villena.
Parresía
Significados contemporáneos
Michel Foucault desenvolveu o concepto de parresía como maneira de discurso no cal un fala aberta e sinceramente acerca de si mesmo ou as propias opinións sen recorrer á retórica, a manipulación ou a xeneralización. Pero segundo Foucault, o que practica a parresía (παρρησιαστής parrhēsiastés) «non é só sincero... senón que di tamén a verdade». A noción de parresía en sentido foucaultiano está afectada polo noso modelo cartesiano de experiencia do evidente (evidencial experience). A grandes liñas, para René Descartes a verdade é o (racionalmente) innegábel. No contexto dunha investigación filosófica, o que pode ser posto en dúbida debe ser posto en dúbida e, entón, o discurso que non é examinado ou criticado non necesariamente ten unha relación válida coa verdade. Segundo di Foucault (1983 §I), en cambio, o «parrhēsiastés di a verdade porque el sabe que se trata da verdade, e sabe que é verdade porque realmente é verdade».[nota 1]
Federico de Luna
Traxectoria
Federico casou con Violante Luísa de Mur, aínda que o matrimonio foi breve ao abandonar pronto á súa esposa. Reclamada a súa presenza na corte debido ás súas pretensións sobre o reino de Sicilia, lonxe de deixalas manobrou politicamente para obtelo, o que provocou o malestar do novo rei de Aragón Afonso V, que o declarou en rebeldía en 1430, e desposeeuno do ducado de Luna (título que foi abolido), e de todas as súas outras terras (incluído o señorío de Segorbe), obrigándoo a buscar refuxio no reino de Castela, cuxo rei, Xoán II, encontrábase daquela en guerra contra Aragón.
En 1434 foi feito prisioneiro e, acusado de participar nun intento de roubo a uns comerciantes xenoveses de Sevilla. Encarcerado en Urueña falecería catro anos máis tarde.
Parresía
Significados contemporáneos
Existen varias condicións que fundaban a noción tradicional de parresía do grego antigo. Quen recorre á parresía sostén unha relación críbel cara á verdade, a súa posesión da verdade está garantida por certas calidades morais; así mesmo, é un crítico de si mesmo, ou da opinión popular ou da cultura; revelar a verdade colócao nunha posición de perigo pero insiste en falar da verdade, pois considera que é a súa obrigación moral, social e/ou política. Máis aínda, quen practica a parresía debe estar nunha posición social máis débil que aqueles a quen llas revela. Por exemplo, un pupilo «cantándolle as verdades» ao seu mestre sería un exemplo preciso de parresía, mentres que un mestre que lle di a verdade á súa pupila ou pupilo, non.
Estrañamente, para Foucault, Sócrates é un caso modélico de parrhēsiastés. Isto non parece coherente coa súa afirmación de que entre os gregos, «o parrhēsiastés non parece abrigar ningunha dúbida sobre a súa propia posesión da verdade». En efecto, isto último non se condice coa confesión socrática da súa propia ignorancia (Apoloxía), coa petición de que o refuten en caso de merecelo (Gorxias), ou coa severa crítica á que o personaxe platónico Sócrates expón, sen podela rebater, ideas que antes sostivera (como ocorre coa teoría das Formas, no Parménides); tampouco, coa disposición de Sócrates a revisar, até o último momento da súa vida, as conclusións antes establecidas (Critón). Unha explicación desta suposta contradición en Foucault é que a parresía lle permitía ao mestre, ao filósofo ou ao médico relacionarse co discípulo ou co paciente de maneira que este se modificase en por si e se convertese nun suxeito de verdade. Así, nin o discípulo era controlado polo seu mestre, nin se vía impor a verdade; recibía, en cambio, a verdade subxectivada deste, como estímulo para alcanzar o coñecemento polos seus propios medios.
Comedia en vivo
A Parresía é a forma máis común de expresión nas comedias en vivo, onde se adoita falar e burlarse tanto de políticos corruptos (mesmo presidentes) como de personalidades famosas sen importar o seu status ou posición ou autoridade.
Armental, Pravio, Cambre
Armental é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 81 habitantes (40 homes e 41 mulleres).
Maceiras, Santa Comba de Carnota, Carnota
Maceiras é un lugar da parroquia de Santa Comba de Carnota, no concello coruñés de Carnota. Segundo o IGE no ano 2018 tiña 43 habitantes (18 homes e 25 mulleres), o que supón unha diminución en coparación co ano 2007 cando tiña 58 habitantes.
Historia
En Maceiras hai unha ponte sobre o rego de Mallou, na que hai unhas pedras que teñen cerca de 200 anos. Na ponte descubríronse unhas pedras con inscricións antigas, que agora se atopan na casa do Concello, para evitar que se alteren co paso do tempo.
Conquista romana de Britania
miniatura|437x437px|Gran Bretaña dende o espazo. Cara ó ano 43, momento da principal Invasión romana de Britania, a illa xa fora frecuente obxectivo de invasións realizadas por forzas da República romana e do Imperio Romano. Do mesmo xeito que outras rexións nos límites do imperio, Britania establecera relacións diplomáticas e comerciais cos romanos ó longo dun século dende as expedicións de Xulio César nos anos 55 e 54 a.C., e a influencia económica e cultural de Roma era unha parte significativa da tardía prerromana Idade de Ferro británica, especialmente no sur.
Introdución dos romanos en Britania
Entre os anos 55 e 40 a.C., a política de pago de tributos, intercambio de reféns e vasallaxe das tribos británicas, iniciada coas invasións romanas de Britania comandadas por Xulio César durante a Guerra das Galias, mantívose sen sufrir apenas cambios. César Augusto preparou a invasión da illa en tres ocasiones (34, 27 e 25 a.C.). A primeira e terceira foron abortadas por culpa de revoltas producidas noutras rexións do imperio e a segunda por culpa de que os líderes británicos parecían estar dispostos a chegar a un acordo co fin de evitar a guerra. Segundo a Res Gestae de Augusto, dous reis británicos, Dumnovellauno e Tincomaro, viaxaron suplicantes a Roma durante o seu reinado, e a Xeografía de Estrabón, escrita durante este período, di que Britania pagou máis en tributos e impostos do que podería terlle suposto se a illa fose conquistada. esquerda|miniatura|250x250px|Reconstrución da primeira das invasións de César á illa. Na década dos anos 40, a situación política dentro de Britania era moi inestable. Os catuvellaunos desprazaran aos trinovantes como o reino máis poderoso do sueste de Britania, tomando a antiga capital Trinovantiana de Camuloduno (Colchester), e iniciaron unha política de presións cara ós seus veciños os atrebates, dirixidos polos descendentes do antigo aliado e posterior inimigo de Xulio César, Comio.
Calígula planificou unha campaña contra os britanos en 40, pero a súa execución foi realmente estraña: segundo o que escribe Suetonio na súa obra As vidas dos doce césares, o emperador dispuxo ás súas tropas en formación de batalla ó longo da canle da Mancha e ordenoulles que atacasen permanecendo na auga. Posteriormente ordenou que os soldados debían recoller cunchas da auga como "o tributo que o océano debía ao Monte Capitolino e ó Monte Palatino". Os historiadores modernos non se mostran seguros respecto de se esa acción foi un castigo a un posible motín dos soldados ou consecuencia dun dos desvaríos de Calígula. O certo é que esta tentativa de invasión preparou ás tropas e facilitou a invasión de Claudio iniciada tres anos despois (por exemplo, Calígula edificou un faro en Boulogne-sur-Mer, que serviu como modelo para outro construído en 43, en Dubris).
Wacław Święcicki
miniatura|175px|Tumba de Wacław Święcicki. Wacław Święcicki, nado en Varsovia en 1848 e finado na mesma cidade en 1900, foi un poeta e sindicalista polaco.
Conquista romana de Britania
Preparativos de Claudio
Tres anos despois da errada invasión de Calígula, o seu sucesor no trono, o emperador Claudio, probablemente utilizando as tropas do seu predecesor, formou unha forza invasora para rehabilitar no trono a Verica, un rei exiliado dos atrebates. Aulo Plaucio, un importante senador, foi posto ó mando de catro fortes lexións que sumaban un total de 20 000 soldados sen contar ós auxiliares, cos que sumarían aproximadamente 40 000 ou 45 000 homes. As lexións de Plautio foron as seguintes: A II Augusta é famosa por ser comandada polo futuro emperador Vespasiano. Segundo os escritos antigos, outro tres homes de rango consular foron nomeados comandantes da forza de invasión. Cneo Hosidio Xeta, foi designado probablemente como comandante da IX Hispana. O irmán de Vespasiano Tito Flavio Sabino é mencionado xunto con Xeta polo historiador Dión Casio (Casio di que Sabino era lugartenente de Vespasiano, pero como Sabino era o irmán máis vello e precedeu a Vespasiano no Cursus honorum, foi seguramente tribuno militar). Segundo Eutropio, Gneo Sencio Saturnino foi na súa condición de antigo cónsul, pero ó ser demasiado maior é probable que acompañase a Claudio cando este desembarcou na illa.
Wacław Święcicki
Traxectoria
É o autor da "Varchavianka", "Warschawjanka" ou "Varsoviana", canción creada en 1883 baseada nun tema popular polaco (aínda que outras versións apuntan a "A marcha dos zuavos" ou "Les hussards de Bercheny"). Esta canción foi adaptada ó castelán por Valeriano Orobón Fernández nunha partitura de 1933, que se publicou co nome de "¡Marcha triunfal!" e subtítulo de "¡A las barricadas!".
A canción, coñecida na actualidade como "A las barricadas", é o himno da CNT e da CXT, sindicatos anarcosindicalistas españois.
Conquista romana de Britania
Cruzamento e invasión
A forza principal de invasión de Plaucio partiu en tres divisións. Xeralmente, crese que o porto dende que partiu o exército romano foi Boulogne, e que o principal punto de desembarco localizouse en Rutupiae (Richborough, na costa leste de Kent). Con todo, non está demostrado que estes dous lugares sexan certos. Dión Casio non menciona o nome do porto de partida, e aínda que Suetonio si di que a forza secundaria partiu baixo o mando de Claudio dende Boulogne, iso non significa necesariamente que a forza de invasión enteira partise dende alí. Pola súa banda, Richborough conta cun gran porto natural, que sería axeitado, e mostra restos arqueolóxicos romanos que indican unha ocupación militar no momento adecuado. Con todo, Dión Casio alega que os romanos partiron do leste cara ó oeste, e unha viaxe de Boulogne a Richborough suporía un desprazamento de sur a norte. Algúns historiadores suxiren que a forza invasora navegou dende Boulogne cara a Solent, desembarcando nas proximidades de Noviomagus (Chichester) ou Southampton, en territorio gobernado oficialmente por Verica. Unha explicación alternativa propón unha viaxe dende o Rin cara a Richborough, que suporía un desprazamento de leste a oeste.
Derrota da resistencia sur
A resistencia dos britanos estivo dirixida polos líderes Togodumno e Carataco, fillos do rei dos catuvellaunos, Cunobelino. Unha importante forza británica enfrontouse ós invasores romanos nas inmediacións de Rochester, no río Medway. A batalla prolongouse durante dous días. O xeneral romano Hosidio Xeta foi capturado durante a contenda, pero foi rescatado e desequilibrou a contenda a prol dos romanos, sendo recompensado cun triunfo ó regresar a Roma. miniatura|330x330px|Tribos de [[Gales durante a invasión romana. A posición exacta das fronteiras é motivo de debate.]] Os británicos retrocederon cara ao río Támese co exército romano perseguíndoos ó longo do río e causándolles numerosas baixas cando atravesaban o territorio de Essex. Descoñécese se para este fin os romanos construíron unha ponte fixa ou se a edificaron de xeito temporal, aínda que se sabe con certeza que polo menos unha división de auxiliares bátavos cruzou o río e constituíu unha forza independente; por tanto, está clara a existencia do mesmo.
Cando o líder britano Togodumno morreu tras o desastre do Támese, Plaucio detivo a súa ofensiva e envío unha mensaxe a Claudio pedindo que se lle unise para dirixir a ofensiva final. Dión Casio escribe que Plaucio necesitaba do apoio de Claudio para derrotar o rexurdimento dos britanos que estaban decididos a vingar a morte de Togodumno. Con todo, Claudio non era militar. O Arco de Claudio di que o emperador recibiu a rendición de once líderes da resistencia britana sen sufrir unha soa perda. Suetonio di que Claudio recibiu a rendición dos britanos sen estar presente nunha soa batalla. É probable que os catuvellaunos estivesen xa ó bordo da derrota pola habilidade militar de Plautio, o que permitiu a Claudio aparecer como o vencedor na marcha final sobre Camulodunum. Dión Casio relata que Claudio trouxo das afastadas rexións do Imperio elefantes de guerra, (aínda que non se descubriron restos deles en Gran Bretaña), e armamento pesado que impediu unha nova repunta dos insurxentes nativos. Once líderes do sueste de Britania rendéronse ó emperador, e este regresou a Roma xunto a Camuloduno para celebrar a súa vitoria. Carataco pola súa banda escapou e continuou resistindo ós invasores dende o afastado oeste. En conmemoración da vitoria de Claudio, o fillo do emperador, Claudio Tiberio Xermánico foi recompensado co título honorífico de Británico.
Anos 44 - 60
No ano 44, o xeneral Tito Flavio Vespasiano asumiu o mando dunha pequena forza e marchou cara ó oeste subxugando ás tribos e capturando unha serie de oppida ó longo do seu camiño. A marcha de Vespasiano chegou polo menos até Exeter e, probablemente, alcanzou a rexión de Bodmin. A Legio IX Hispana foi enviada cara ó norte, cara a Lincoln e, tras catro anos de invasión, é probable que a área ó redor de Humber até o río Severn caese baixo o control romano. A situación da calzada romana coñecida como Fosse Way levou a moitos historiadores a debater o papel da ruta como unha fronteira durante a primeira ocupación. É máis probable que a fronteira entre os romanos e os britanos fose menos fixa e máis cambiante durante este período. miniatura|300x300px|Estatua de [[Boadicea preto da ponte de Westminster.]] A finais de 47, o novo gobernador de Britania, Publio Ostorio Escápula, iniciou unha campaña contra as tribos asentadas no que hoxe é Gales e Cheshire Gap. A tribo dos siluros, asentada na rexión do sueste de Gales, causou considerables problemas a Escápula e defendeu con firmeza a fronteira galesa situada nas proximidades do seu territorio. O propio Carataco foi derrotado nun encontro e fuxiu cara ó territorio dos brigantes, que ocuparon os Peninos. A raíña deste pobo, Cartimandua, estaba pouco disposta a batallar cos romanos e decidiu asinar un tratado de paz con eles polo cal ela lles entregaba a Carataco e eles comprometíanse a apoiala militarmente, ata que no período de inestabilidade que seguiu á morte de Nerón, perdeu o trono a mans do seu exmarido. Cando Ostorio morreu, foi substituído por Aulo Didio Galo, que penetrou na fronteira galesa, tomándoa pero sen poder chegar máis lonxe, probablemente porque Claudio quería evitar custe o que custe unha dura guerra de desgaste co obxectivo de abrirse camiño a través do montañoso territorio británico. Cando Nerón ascendeu ó trono tras a morte de Claudio no ano 54, parecía decidido a continuar a invasión da illa e nomeou a Quinto Veranio como gobernador da provincia, un home con experiencia en tratar coas belicosas tribos de Asia Menor. Veranio e o seu sucesor, Caio Suetonio Paulino dirixiron con éxito unha campaña ó longo do territorio de Gales, famosa por destruír a resistencia dos druídas ó capturar os seus capitais de Mona (Anglesey) no ano 60. A ocupación final de Gales foi detida por mor da rebelión da raíña Boadicea, cuxas tropas obrigaron ós romanos a retroceder cara ó sueste. Os siluros non foron conquistados por completo até o ano 76, tras unha longa e dura campaña dirixida polo xeneral romano Sexto Xulio Frontino.