cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monique Wittig
Traxectoria
Monique Wittig naceu en 1935 en Dannemarie, no Alto Rin, Francia. No 1950 mudouse a París para estudar na Sorbona. No 1964 publicou a súa primeira novela, L'Opoponax, coa que captou a atención en Francia. Despois de que a novela fose traducida ao inglés, Wittig acadou recoñecemento internacional. Foi unha das fundadoras do Mouvement de Libération des Femmes (MLF) (Movemento de Liberación das Mulleres). No 1969 publicou o que se cataloga como o seu traballo influente, Les Guerilleres (As Guerrilleiras), o cal é hoxe considerado como revolucionario e unha fonte de controversia para as pensadoras feministas e lesbianas arredor do mundo. A súa publicación tamén é considerada como un feito fundacional do feminismo francés.
Burgás
O topónimo galego Burgás pode referirse a:
Monique Wittig
Traxectoria
Wittig consegue o seu doutoramento na Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, despois de completar a súa tese "Le Chantier littéraire". Wittig foi unha figura central do movemento lésbico e feminista en Francia. No 1971, foi membro fundador do grupo Gouines rouges ("Tortilleiras vermellas"), o primeiro grupo lésbico en París. Tamén estivo envolta en Féministes Révolutionnaires ("Feministas revolucionarias"), un grupo feminista radical. Publicou outros traballos, algún dos cales inclúe no 1973 Le Corps lesbien (O corpo lésbico) e no 1976 Brouillon pour un dictionnaire des amantes coa súa compañeira, Sande Zeig, coautora.
No 1976 Wittig e Zeig mudáronse aos Estados Unidos, onde Wittig se centrou en producir teoría feminista. Os seus traballos, categorizados como ensaios filosóficos, como é o caso de The Straight Mind, explora as interconexións e interseccións do feminismo, lesbianismo e a forma literaria. Foi investigadora visitante en varias universidade estadounidenses, entre elas a Universidade de California en Berkeley, Vassar College e a Universidade de Arizona en Tucson. Wittig morreu dun ataque ao corazón o 3 de xaneiro de 2003.
Teorías
As súas teorías, sobre todo fundacionais do lesbofeminismo, parten de postulados feministas e máis aínda de feministas lesbianas. A pesar de que foron adaptadas e retomadas desde a teoría queer, en realidade inscríbense dentro do materialismo francés, pois apuntan á afirmación de que a categoría de sexo é unha categoría social e non natural nin biolóxica. A relación de poder é a que crea a categoría de sexo, e non ao revés. Neste sentido, é a relación de escravitude cara aos homes o que define as mulleres como clase. Tamén explora as relacións de significado nun contexto en que foron os homes os que definen o mundo desde a relación de si co mundo mesmo.
Unha das súas achegas fundamentais é o entendemento da heterosexualidade como un réxime político, un modo de entender e organizar o mundo, e non como unha orientación, preferencia ou práctica sexual. O materialismo francés retomado polas feministas, continúa coa postura de que toda idea e categoría é cultural, é dicir, é construída socialmente e non hai categorías neutrais. É a relación de poder a que determina esas categorías, por iso o entendemento dos homes e as mulleres como clase, e non como grupos biolóxicos.
Tamén fai un estudo respecto da función da linguaxe: afirma que a lingua perpetúa a distinción clásica do poder e toda definición que dela se desprenda; é dicir, a lingua está a disposición do masculino hexemónico para clasificar, baixo o xuízo deste mesmo, todo aquilo que se relacione con el. O grupo de recompilacións O pensamento heterosexual apunta a unha crítica forte ao sistema tradicional hexemónico heterosexual como marco simbólico de interpretación do mundo. Neste sentido, todo o creado desde o pensamento heterosexual responde á mesma lóxica, incluíndo a idea da homosexualidade que tamén é construída desde este pensamento.
Produciu a súa teoría en conxunto con outras feministas materialistas, como Colette Guillaumin, Nicole Claude-Mathieu e Paola Tabet, con quen publicou durante os anos 70 a revista Nouvelles Questions Féministes.
Praia da Corna
A praia da Corna é un areal da península do Barbanza, situado entre o concello de Ribeira (parroquia de Palmeira) e o da Pobra do Caramiñal.
Está dividida por un pequeno rego, e conta con bandeira azul. É unha praia de augas tranquilas, pois non está en mar aberto.
Festa do queixo de Arzúa
dereita|miniatura|200px|Edición de 2012. dereita|miniatura|200px|Varios queixos expostos.
A festa do queixo de Arzúa é unha festa gastronómica celebrada no concello coruñés de Arzúa, desde 1975. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia.
A festa celébrase sempre a primeira fin de semana de marzo. Esta festividade combina feira, festa e festival, tendo o queixo de Arzúa-Ulloa como o seu principal atractivo. As principais actuacións lévanse a cabo no recinto feiral Terra do Queixo.
Festival
O festival caracterízase por contar o sábado con grupos de estilo rock, electro-rock, pop-rock, fusión, funk, mestizaxe ou hip hop. O domingo é quenda para os artistas galegos.
Algunhas das bandas que pasaron por Arzúa son Chema Rey, Delinqüentes con Tomasito, Dover, Fangoria, La Excepción, La Mala Rodríguez, Los Enemigos, Los Secretos, Marlango, Muchachito Bombo Infierno, Ojos de Brujo, Orishas, Rinôçérôse, Second, Ska-P, The Sunday Drivers, Tote King, Triángulo de Amor Bizarro, Vetusta Morla ou Violadores del Verso. Dos grupos galegos cabe destacar: Anxo Lorenzo, Carlos Núñez, Dios ke te crew, Heredeiros da Crus, Lamatumbá, Leilía, Malvela, Milladoiro, Mutenrohi, Pepe Vaamonde Grupo, Riobó, Sés, Susana Seivane, Treixadura, Uxía Senlle ou Xochilmica.
Dione
Dione (Διώνη) é unha lúa de Saturno descuberta por Cassini no ano 1684. Debe o seu nome á titánide Dione, da mitoloxía grega. Tamén é coñecido como Saturn IV. Cassini chamou ás catro lúas descubertas por el (Tetis, Dione, Rea e Xapeto) Sidera Lodoicea ("as estrelas de Luís") na honra do rei Luís XIV.
Die Zauberflöte
200px|miniatura|dereita|Papageno.
Die Zauberflöte, en galego A frauta máxica, é a última ópera (concretamente un singspiel, nome que recibe a ópera cómica en alemán e onde se intercalan partes faladas) composta por Wolfgang Amadeus Mozart con libreto de Emanuel Schikaneder, baseado en parte en Lulu, oder die Zauberflöte, de A.J. Liebeskind e en parte na obra Sethos de Jean Terrasson.
Foi representada por primeira vez en vida do compositor austríaco, estreándose no Theater an der Wien de Viena o 30 de setembro de 1791 baixo a dirección do propio Mozart, apenas dous meses antes da súa morte.
Universidade de California en Berkeley
miniatura|300px|Memorial Glade, no campus de Berkeley
A Universidade de California, Berkeley (tamén coñecida como Cal, University of California, UC Berkeley, UCB, ou simplemente Berkeley) é unha universidade pública mixta localizada en Berkeley, ó leste da baía de San Francisco, en California. É a matriz e a máis antiga dos campus da Universidade de California, ademais de ser a máis prestixiosa. UC Berkeley non é só considerada líder en investigación, senón tamén unha das mellores universidades do mundo (segundo lugar en xeral segundo UK Times Higher Education Supplement Primeiro lugar en universidades publicas no mundo). Ademais, o seu campus é famoso pola vista que ten da ponte Golden Gate. Tódalas facultades que imparten formación de posgraduado (dende mestría ata doutoramento) figuran entre as dez mellores do país. Como outras grandes universidades estatais, Berkeley ten unha reputación lixeiramente inferior á de centros privados como a Universidade Harvard, a Universidade Yale, a Universidade de Princeton, e a Universidade Stanford.
Die Zauberflöte
Historia
Mozart fora iniciado na loxa masónica de Viena Zur Wohltätigkeit ("A Beneficencia") o 14 de decembro de 1784, e Schikaneder era irmán masón de Mozart. Cando tivo lugar a estrea da ópera, a masonería acababa de ser prohibida nos dominios do Emperador Xosé II pola súa relación no país cos Iluminados de Baviera. Schikaneder Foi o primeiro que interpretou o papel de Papageno, mentres que o papel da Raíña da Noite foi interpretado por Josepha Hofer, cuñada de Mozart.
Universidade de California en Berkeley
Historia
En 1866 a propiedade na cal esta localizada a universidade foi mercada por Henry Durant co obxectivo de construír unha escola privada. Dados os problemas financeiros de Durant, este aceptou a intromisión do estado de California. O resultado de tal acción foi a unión do proxecto inicial cunha escola pública que o goberno impulsara. De tal mestura xurdiu a universidade tal como se coñece.
Die Zauberflöte
Historia
Der Zauberflöte segue a ser importante dentro do repertorio operístico estándar e aparece como a número 4 na lista de Operabase das óperas máis representadas en todo o mundo no período 2005-2010. O seu status como obra mestra da ópera é incuestionable, especialmente dentro do máis reducido ámbito do singspiel.
Universidade de California en Berkeley
Historia
Inaugurada en Oakland en 1868, a nova facultade trasladouse á súa localización actual cinco anos despois trala construción dos primeiros edificios do campus. Nese momento o corpo estudantil consiste en 167 homes e 222 mulleres.
Die Zauberflöte
Historia
Algunhas das súas melodías son moi coñecidas, como o dúo de Papageno e Papagena, ou a aria de coloratura da Raíña da Noite titulada Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen ("A vinganza do inferno ferve no meu corazón") e a aria do príncipe Tamino.
Universidade de California en Berkeley
Historia
A universidade recibiu atención mundial por primeira vez durante principios e mediados do século XX, cando experimentou unha época dourada nas ciencias físicas, químicas e biolóxicas. Algúns dos descubrimentos máis abraiantes asociados co campus desa época foron o achado de catorce elementos químicos mais pesados que o uranio e o illamento do polio. O xefe do Proxecto Manhattan, J. Robert Oppenheimer, era catedrático de física en Berkeley. Descubrimentos máis recentes inclúen o desenvolvemento da tecnoloxía clave asociada co internet e o movemento de programas en liña gratuítos (fonte aberta).
Die Zauberflöte
Acto I
O príncipe Tamino chega até terras rochosas perseguido por unha serpe. Perdeu a súa arma e roga pola súa vida até que se desmaia ("Zu Hilfe! Zu Hilfe!"). Pero enseguida é salvado polas Tres Damas (Die Drei Damen), que matan o monstro. Ao ver o mozo namoran del, mais abandónano coa promesa de volver de novo. Tamino esperta atordado, xunto ao cadáver da serpe, e escoita un asubío. Papageno, un ser metade paxaro e metade home, que carga cunha gran gaiola, achégase a el cantando ("Der Vogelfänger bin ich ja"). Tamino pregúntalle quen é, e Papageno explícalle que é o paxareiro da Raíña da Noite (Die Königin der Nacht), quen lle dá comida a cambio de paxaros.
Universidade de California en Berkeley
Historia
En 1952 a universidade obtivo un nivel de autonomía do comité central da Universidade de California. Esta independencia parcial tamén foi outorgada ás outras universidades do sistema.
Die Zauberflöte
Acto I
Tamino pensa que Papageno o salvou ao matar a serpe, e Papageno non lle di a verdade. Chegan entón as Tres Damas, que ao ver que Papageno mentiu, lle pechan a boca cun cadeado de ouro. Ao dirixirse a Tamino, entréganlle un retrato dunha rapaza fermosa. Se el non permanece indiferente a ela, terá por recompensa fama, honra e felicidade.
Universidade de California en Berkeley
Historia
Debido ó movemento a favor da libre expresión e a oposición á guerra de Vietnam, movementos que cambiaron o panorama moral e político dos 60, a Universidade cobrou unha fama que na converteu no centro máis famoso da esquerda universitaria estadounidense. É recoñecida culturalmente nos EUA polo seu activismo, esquerdismo e vangardismo.
Die Zauberflöte
Acto I
Na intimidade, Tamino amosa co seu canto que a rapaza lle gusta moito ("Dies Bildnis ist bezaubernd schön"). Non sabe quen é a retratada, pero sabe que o namora. As Tres Damas aparecen ante Tamino e dinlle que a Raíña escoitou o seu canto e quere que sexa el quen rescate a súa filla. Esta é Pamina, a e está secuestrada por un demo chamado Sarastro que vive nun castelo moi ben vixiado. Entón, decidido, Tamino proponse salvar e liberar a Pamina. De repente escóitase un trebón e cae a noite. As montañas ábrense dando paso á Raíña da Noite, que vén sentada sobre un trono de estrelas, facéndose a escuridade tras dela. Na súa delicada e completa aria de tres tempos distintos ("Oh zittre nicht, mein lieber Sohn!") persuade a Tamino para que a rescate e, a cambio, deixará que quede con ela para sempre. Despois disto, a Raíña retírase entre as montañas e aparece de novo o día.
Universidade de California en Berkeley
Historia
Persoas destacadas visitaron para dar charlas ou cursos, como Martin Luther King, Ir., Daniel Ellsberg, o documentalista Michael Moore ou Robert Reich, (Ministro de Traballo no goberno de Bill Clinton). Contou con varios premios Nobel na súa planta académica, como Czesław Miłosz ou Glenn Seaborg.
Die Zauberflöte
Acto I
Tamino, pensando en soidade se o que viu é certo, encóntrase con Papageno no camiño, que non pode falar polo castigo ("Hm, hm, hm"). Entón aparecen as Tres Damas, que liberan a Papageno do seu castigo, pero este non debe mentir nunca máis: o castigo debe servir de advertencia! A Tamino ofrécenlle unha frauta máxica de ouro, que modifica o estado de ánimo da persoa que a escoite, facéndoa máis feliz: provoca ledicia no triste, e namora o solteiro. Papageno debe acompañar a Tamino, pero este ten medo de Sarastro; abandonaría a Tamino por non ir. As Damas, para evitalo, regálanlle ao paxareiro unhas pequenas campás máxicas de prata que o protexerán co seu son. Despídense deles dicíndolles antes que, para guiarse e atopar o castelo, han de seguir os pasos de tres rapaces novos, fermosos, nobres e sabios.
Uns escravos e Monostatos entran con Pamina, suxéitana e átana. Esta intenta evitar a Monostatos, quen a acosa e a desexa. Achégase a ela sen saber con que intencióes ("Du feines Täubchen, nur herein!"). Nese momento entra Papageno, que encontra a Pamina xunto ao negro Monostatos. Ambos os dous asústanse pola estraña aparencia do outro, e escapan, pero Papageno regresa, preséntase ante Pamina e dille que hai un príncipe namorado dela que a vai rescatar por encargo da súa nai a Raíña. Antes de saír, cantan un dúo sobre a necesidade que senten de amor nas vidas ("Bei Männern, welche Liebe fühlen").
Tamino é conducido até o palacio de Sarastro polos tres rapaces, quen lle din que sexa firme, paciente e calado. O templo ten tres portas: no medio a da sabedoría, na dereita a da razón, e na esquerda a da natureza. Entra pola porta da sabedoría porque as outras lle impiden pasar, Atrás! (Zurück!). Preséntase ante el un orador a quen lle pregunta, pero as súas respostas créanlle moita confusión ("Zum Ziele hin führt dich diese Bahn"). Parece ser que Sarastro non é malvado, segundo conta, senón que protexe a Pamina, mais non pode dicirlle máis nada por mor dun xuramento. Tamino, que quere atopar a Pamina por riba de todas as cousas, comeza a tocar a súa frauta, e o son atrae os animais do bosque. Ao tocar a frauta escóitase a melodía que sempre toca Papageno ("Wie stark ist nicht dein Zauberton").
Pamina e Papageno buscan tamén a Tamino e escoitan a súa frauta. Monostatos, ao oír a Papageno, aparece e intenta atrapalos. Chama aos seus escravos, que veñen con cadeas, pero Papageno utiliza o regalo das Tres Damas e coas súas campás logra detelos e failles bailar e cantar ("Schnelle Füße, rascher Mut" e "Das klinget so herrlich").
Tamino entra suxeito por Monostatos e os dous mozos recoñécense e abrázanse fortemente, o que provoca a furia de Monostatos, que os separa inmediatamente e roga ao seu señor que os castigue. Sarastro, imparcial, sentenza un castigo de setenta e sete azoutes sobre Monostatos, ao cal levan os seus sacerdotes. Para terminar, ordena que acompañen a Papageno e a Tamino ao templo das probas, coas cabezas cubertas con sacos, para seren iniciados.
Acto II
Sarastro e os seus sacerdotes, en procesión solemne, reúnense no seu templo ("Ihr Eingeweihten der Goetter Isis und Osiris"). Debaten a posibilidade de acoller a Papageno e a Tamino e inicialos nas súas prácticas. Todos aceptan a proposta, pero deberán ser virtuosos e superar unha serie de probas. Neste momento canta Sarastro a aria con coro "O, Isis und Osiris" rogando aos deuses que os fortalezan con virtudes e os acollan en caso de que deban morrer.
Tres sacerdotes conducen a Tamino e Papageno até a sala onde se farán as probas e quítanlles os sacos. Tamino e Papageno inician unha conversa, e comezan a soar uns tronos que atemorizan a Papageno. Despois entran uns sacerdotes con lapas, cos que Tamino sentenza que estaría disposto a dar a súa vida pola amizade e o amor e someterse a probas para acadalo. Sobre isto Papageno non está moi de acordo; el é un home primitivo ("Ich bin so ein Naturmensch"), e non acepta iniciarse até que lle aseguran unha muller nova e fermosa, Papagena. Pero debe prometer non falar con ela se a ve. Teñen que permanecer en silencio, e non falar con muller ningunha. Neste dúo detállanse as principais motivacións da proba ("Bewahret euch vor Weibertuecken").
Os tres sacerdotes abandonan a sala e déixanos na escuridade. Nese momento aparecen as Tres Damas e cantan o quinteto ("Wie? Wie? Wie?"), que os intentan convencer de que ese non é un bo lugar. Papageno non para de preguntar a Tamino se o que din é verdade, pero Tamino, que é forte, non pensa no que poidan dicir. Elas insisten en que a Raíña da Noite se dirixe cara ao templo, mentres que Papageno se desmaia. Pero escóitanse os sacerdotes, que as expulsan até que desaparecen no chan. Entran estes e levan a Tamino. Fan que Papageno se levante para poder seguir guiándoo.
miniatura|260px|Tamino y Pamina, acuarela de Max Slevogt. Pamina dorme baixo a luz da Lúa. Entón entra Monostatos e canta a súa aria sen que ninguén o vexa ("Alles fühlt der Liebe Freuden"), na que se lamenta da súa posición comprometida. Non pode amar un ser tan fermoso como a Lúa porque o negro é feo. Achégase a Pamina, pero a Raíña da Noite xorde do chan. Pamina esperta e Monostatos escóndese. A Raíña enfurécese ao ver que Tamino se puxo do lado de Sarastro, e clama vinganza. Na aria máis famosa da ópera ("Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen") expresa que se sente enganada e obriga a Pamina que mate a Sarastro, ameazándoa con abandonala para sempre. Dálle o coitelo á súa filla para que asasine a Sarastro e marcha enfurecida. Monostatos sae de onde estaba escondido, e decide vingar a Sarastro pedindo que case con el, pero Pamina négase. Chega Sarastro para consolar a Pamina e tomar xustiza do xeito común dentro deses muros, onde non existe a vinganza ("In diesen heil'gen Hallen").
Mentres, Tamino e Papageno seguen superando as distintas probas impostas. Neste momento enfróntanse á proba do silencio, mais Papageno non cala. Aparece unha muller vella e fea que ofrece auga a Papageno, que non para de falar con ela. A muller dille que ten 18 anos e dous minutos, e que ten un amante, o mesmo Papageno. Cando este vai preguntar o nome da anciá, soa un trono e a vella desaparece. Os tres rapaces chegan para traerlles comida e os seus instrumentos. Entregan a Tamino a frauta e a Papageno as campás, e desaparecen. Tamino toca a frauta mentres Papageno come e bebe. Pamina aparece ao escoitar a frauta, pero como Tamino non lle fala pensa que xa non a quere, e doída canta a aria "Ach, ich fühl's, es ist verschwunden".
Sarastro, xunto co coro dos sacerdotes, inicia un ritual ("O, Isis und Osiris, welche Wonne"). Trátase dunha das pasaxes corais máis representativas da época. Tamino escoita as palabras do gran sacerdote fronte a el. Entón entra Pamina cun saco na cabeza acompañada polos sacerdotes xunto a Tamino. Sarastro quítalle o saco. Non cesa de preguntar por Tamino, que está ao seu carón, pero Tamino non fala con ela. Neste trío relátase a historia ("Soll ich dich, Treuer, nicht mehr sehn?"). Deben separarse e os dous o aceptan porque lles prometen que volverán atoparse.
Papageno está só e perdido na sala onde se realizan as probas. Non encontra a saída, sempre lle din 'Atrás!' (Zurück!). Ao achegarse a un sacerdote, este repróchalle que o seu comportamento merece un castigo, pero os deuses, benignos, perdónano. A cambio nunca sentirá as ledicias dos iniciados. Papageno confórmase cun vaso de viño, que lle é concedido, e cunha rapaza ("Ein Mädchen oder Weibchen wünscht Papageno sich!") que lle faga caso e o queira. Cantando, encontra a súa muller, pero é a mesma anciá que lle pide a súa eternidade. El accede con desgana porque, se non, vivirá encarcerado sen unha amiga e sen vivir no mundo que tanto lle gusta. Nese momento ela convértese nunha rapaza fermosa, Papagena, pero pérdea porque se achega un sacerdote, que lle dei que aínda non é digno dela. Papageno afúndese na terra porque non quere facer caso ao sacerdote.
Dous homes con armadura traen a Tamino para que supere as probas de auga e lume. Antes da proba Pamina aparece disposta a velo ("Der, welcher wandert diese Strasse voll Beschwerden"). Deciden que, como Pamina non teme a morte, é digna de ser iniciada. Ambos os dous danse a man. Tamino toca a frauta para poder atravesar a columna de lume. Tamino volve tocar a frauta e atravesan á montaña que bota auga. Aparece despois a entrada a un templo moi iluminado, dentro do cal se oen gritos de triunfo e ledicia ("Tamino mein! O welch ein Glück" e "Wir wandelten durch Feuergluten").
Papageno, ao ver que perdeu a Papagena, búscaa desesperadamente cantando e tocando o seu chifre ("Papagena, Papagena! Weibchen! Täubchen!"). Decide aforcarse, e achégase a unha árbore cunha corda. Pide que se apiaden, pero non se oe nada. Resignado, disponse a colgarse. Os tres rapaces detéñeno e aconséllanlle que toque as campás. Soa entón o dúo coa súa amada Papagena, coa que decide ter numerosa descendencia ("Pa-Pa-Pa-Papagena!").
A Raíña da Noite, xunto con Monostatos, quen se uniu a ela, aparece do solo e en silencio ("Nur stille, stille, stille, stille!") intentan atacar o poder dos sacerdotes e de Sarastro entrando no templo. A Raíña prometeulle a Monostatos a súa filla e este ensínalle o camiño. Oen ruídos: son os sacerdotes, que os vencen con raios e tronos. A Raíña da Noite e Monostatos son expulsados e trágaos a terra. Sarastro convoca o reino da luz e o reino da verdade. No coro final ("Die Strahlen der Sonne vertreiben die Nacht") cántase a fermosura e a sabedoría que foron coroadas para sempre naquel lugar.
Calais
miniatura|220px|Localización de Calais Calais é unha cidade do departamento do Paso de Calais, na rexión de Norte-Paso de Calais, no norte de Francia. Está xunto ó paso de Calais que marca o límite entre a Canle da Mancha e o mar do Norte.
Administración
Calais formou a aglomeración de municipios do Calaisis xunto con outros catro concellos: Coquelles, Coulogne, Marck e Sangatte.
A cidade é capital de catro cantóns:
Torres de delay
As torres de delay ou torres de reforzo son unha serie de altofalantes que se colocan en grandes recintos para reforzar o sistema principal de son nestes lugares, xa que debido á distancia o son vaise esvaecendo e non chega con claridade a todo o espazo. Ademais compensan o retardo do son producido por esa distancia debido á velocidade á que se transmiten as ondas sonoras.
Historia
A partir do ano 2000 comezouse a estandarizar o uso do arranxo line array así que foron pasando os anos, descubriuse como o arranxo máis practico e con mellores resultados para realización de eventos audiovisuais de mediano e gran formato en exteriores (campos de fútbol, festivais, etc) ou espazos interiores amplos. A gran versatilidade destes sistemas fixo que en poucos anos todas as empresas de alugamento de equipos e as grandes xiras substituíran os seus sistemas por un line array dalgunha das numerosas compañías que o fabrican.
Ante a necesidade de cubrir cada vez máis distancia de audiencia, as compañías comezaron a desenvolver sistemas ou arranxos que nos permitiran cubrir as necesidades actuais. Combinando estes sistemas (line array) xunto cos procesadores que temos dispoñibles no mercado podemos crear sistemas dunha gran versatilidade e cubrir necesidades técnicas máis complexas.
A día de hoxe nos grandes festivais ou nas xiras dos artistas globais precisamos cubrir máis de 100 metros de audiencia ao longo e 60 metros de ancho. Polo que se fai imprescindible, para contar cun equipo que responda en todo o recinto ás necesidades requiridas, a instalacións dunhas "axudas" que son denominadas torres de delay estas permitirannos cubrir toda a zona de audiencia sen que a presión sonora sufra sombras ou zonas nas que non escoitamos ben.
Cálculo da torre de delay
O son viaxa a unha velocidade particular, o son viaxa extremadamente rápido pero non sempre a mesma velocidade, por iso é bo que usemos medios técnicos especialmente pensados e deseñados para calcular esta cuestión, Smart Live por exemplo.
A ecuación para calcular a velocidade do son é:
Asúmese como regra xeral que a velocidade do son é de 344 m/s. Como sabemos que perdemos 6 decibelios cada vez que dobramos a distancia, precisamos calcular ben o delay das torres para que toda a audiencia teña a presión buscada. Para calcular o delay correcto temos que usar a seguinte ecuación: Onde V é o tempo de delay, x é a distancia entre a fonte sonora é a colocación da torre de delay e t é a velocidade do son. Ao facer isto correctamente, conseguimos sincronizar a fonte sonora (PA) coa torre de delay, pero esta situación provoca que ao noso cerebro non lle resulte crible que o son proven do escenario, polo que debemos engadir un pouco máis de delay (entre 5 e 10 milisegundos) para que o arranxo pareza natural e non resulte incomprensible (no que se refire ao plano sonoro).
Nicolás Laprovíttola
Nicolás "Nico" Laprovíttola, nado o 31 de xaneiro de 1990 en Morón, Buenos Aires, é un xogador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte italiano que xoga no FC Barcelona da Liga ACB. Cunha estatura de 1,93 metros xoga na posición de base.
Traxectoria
O 26 de setembro de 2016, Laprovíttola asinou cos San Antonio Spurs. O 27 de decembro de 2016, foi cortado polos Spurs tras xogar 18 partidos nos que acadou 3.3 puntos e 1.6 asistencias en 9.7 minutos por encontro. O 18 de xaneiro de 2017, Laprovíttola asinou co Saski Baskonia da Liga ACB para o resto da tempada.
O 7 de xullo de 2017, Laprovíttola asinou un contrato dunha tempada con opción a unha máis co BC Zenit San Petersburgo ruso. O 22 de xaneiro de 2018, foi cedido ó Joventut Badalona da Liga ACB ata final de tempada. O 8 de agosto de 2018, Laprovíttola asinou un contrato por unha tempada máis co Joventut Badalona. O 28 de maio de 2019, Laprovíttola foi elixido mellor xogador da tempada da Liga ACB. O 9 de xullo de 2019, fíxose oficial a súa fichaxe por dúas tempadas polo Real Madrid. O 28 de xullo de 2021, Laprovíttola asinou co FC Barcelona da Liga ACB un contrato por dous anos.
Dover (banda)
Dover foi un grupo español de rock alternativo, fundado en Madrid en 1992. As súas letras estaban escritas principalmente en inglés. O grupo, que se disolveu en 2016, estaba formado polas irmás Cristina (vocalista) e Amparo Llanos (guitarrista principal), o batería Jesús Antúnez e o baixista Samuel Titos. Publicaron oito discos que superaron os dous millóns de copias vendidas. Quizais o máis destacado é o seu segundo álbum, Devil Came to Me, que lles deu fama internacional.
O seu sexto álbum, Follow the city lights, provocou polémica entre as e os seus seguidores, pois o estilo do grupo pasou do rock alternativo ao pop electrónico. A banda tamén gañou, entre outros, os premios a grupo revelación nos Premios Ondas de 1997 e mellor artista español nos Premios MTV Europa de 2000.
Führer
Führer ( pronunciación alemá: ) é unha palabra alemá que significa "xefe, líder" (Der Führer, o líder, guía ou condutor). En contraposición á crenza popular, non é sinónimo de "ditador" e na actualidade úsase comunmente en Alemaña para referirse a líderes de calquera tipo en calquera área. O seu significado no caso de Adolf Hitler é o de Guía do Pobo Alemán espiritual, política e militarmente.
Cando se usa fóra do idioma alemán, adoita referirse a Adolf Hitler, máxima autoridade da Alemaña nazi. Este foi o título e o grao xerárquico militar elixido por Hitler despois de que en Alemaña se estabelecese o Führerprinzip, ou "principio de autoridade", segundo o cal o Líder era o único responsable de concentrar todos os poderes na súa persoa, encarnar o estado e ser xefe do partido único, neste caso o Partido Nazi.
Área Metropolitana da Cidade Ho Chi Minh
A área metropolitana da Cidade Ho Chi Minh é un plan das autoridades vietnamitas para estruturar unha vasta área urbana arredor de Saigón que cubrirá unha superficie de 30.000 km² e 7 provincias, cunha poboación que acadará os 20 millóns de habitantes no 2020 e os 27 millóns en 2050.
Lista de países
Esta é unha lista alfabética de países do mundo.
Os países sen recoñecemento xeral sinálanse en cursiva, e se son independentes de feito, indícase cun asterisco (*) na súa situación e ofrécense máis detalles na columna de notas.
A adhesión ao sistema das Nacións Unidas divide os 206 estados listados en tres categorías: 193 estados membros, 2 estados observadores, e outros 11 estados. A columna "situación" indica estados cuxa soberanía é indiscutible (191 estados) e estados cuxa soberanía se disputa (15 estados, dos cales hai 5 estados membros, 1 estado observador e 9 estados máis).
A compilación dunha lista como esta pode ser un proceso difícil e controvertido, xa que non hai ningunha definición que sexa vinculante para todos os membros da comunidade de nacións respecto dos criterios para estado soberano. A lista ten como obxectivo incluír as entidades que foron recoñecidas como "estado de de facto" como estados soberanos, e a inclusión non debe ser vista como un endoso de calquera reclamación específica de estado en termos xurídicos.
Ata 2016, había 206 comités olímpicos nacionais, representados por nacións soberanas e algúns territorios dependentes. Os 193 países pertencentes ás Nacións Unidas teñen un comité olímpico nacional ademais doutros trece territorios:
Non obstante, desde 1996, xa non se poden formar novos Comités Olímpicos Nacionais en rexións que a ONU non recoñece como independentes, aínda que as que o fixeron antes dese ano poden seguir presentándose hoxe.
Por esta razón, hai máis de 200 países ou rexións que poden presentarse aos Xogos Olímpicos na actualidade e por que se pode ver competindo, por exemplo, a Porto Rico ou as Bermudas, que están baixo a soberanía dos Estados Unidos e o Reino Unido, respectivamente.
Filosofía das matemáticas
miniatura|Principia Mathematica, unha das obras máis importantes sobre filosofía das matemáticas. A filosofía das matemáticas é unha área da filosofía teórica, que trata de comprender e explicar os requisitos, o obxecto, o método e a natureza das matemáticas. Como área de estudo pode ser aproximada dende dúas direccións: o punto de vista dos filósofos e o dos matemáticos. Dende o punto de vista filosófico, o obxectivo principal é dilucidar unha variedade de aspectos problemáticos na relación entre as matemáticas e a filosofía. Dende o punto de vista matemático, o interese principal é prover o coñecemento matemático de fundamentos firmes. É importante manter presente que aínda que estes puntos de vista poden implicar diferentes esquemas e intereses, non son opostos, senón máis ben complementarios: «Cando os matemáticos profesionais se ocupan dos fundamentos da súa disciplina, dise que se dedican á investigación fundamental (ou traballo fundacional ou de fundamentos, metamatemática). Cando os filósofos profesionais investigan cuestións filosóficas relativas ás matemáticas, dise que contribúen á filosofía das matemáticas. Por suposto, a distinción entre a filosofía das matemáticas e os fundamentos das matemáticas é vaga, e á maior interacción que hai entre os filósofos e os matemáticos que traballan en cuestións relativas á natureza das matemáticas, mellor».
Como xa se suxeriu, estas aproximacións non son conflitivas. Nas palabras de Imre Lakatos: «Ao discutir os esforzos modernos para establecer os fundamentos do coñecemento matemático un tende a esquecer que eses son só un capítulo no grande esforzo para superar o escepticismo e implantar os fundamentos do coñecemento en xeral. O propósito da miña contribución é mostrar a filosofía matemática moderna como profundamente inserida na epistemoloxía xeral e, xa que logo, só entendible neste contexto ». (énfase de Lakatos ).
Introdución
Dende a antigüidade a filosofía tivo interese en, polo menos, certos aspectos da matemática. nas palabras de Miguel de Guzmán: "Pero hai outros aspectos interesantes da matemática que atraen de modo natural o filósofo. A dinámica interna do pensamento matemático, a lóxica da súa estrutura, simple, tersa, sobria, clara, fan dela un modelo de reflexión fiable que suscita o consenso de todos. Os filósofos interesados en aclarar os misterios do coñecemento humano viron no pensamento matemático un campo ideal de traballo onde pór a proba as súas hipóteses e teorías.". Mario Bunge vai máis lonxe e chega a suxerir que as matemáticas son non só o fundamento da tarefa científica senón tamén do filosófico.
Por moito dese tiempo a opinión xeral era a que Carl Friedrich Gauss resumiu: «A matemática é a raíña das ciencias e a aritmética é a raíña das matemáticas. Ela con frecuencia se digna a prestar un servizo á astronomía e a outras ciencias naturais, mais en todas as relacións, ten dereito á primeira fila». Esta preeminencia debíase a unha percepción que, en última instancia, emana de Platón: "Nas matemáticas áchase a orixe e o fundamento da teoría platónica das formas ou ideas. Nesta, a idealización dos entes matemáticos transfórmase na idealización dos entes físicos e psíquicos. A verdade matemática, pola súa invariabilidade no tempo, era o modelo a seguir en todo coñecemento intelectual. O método dedutivo, que partindo de axiomas e definicións chegaba á demostración de teoremas, era o modelo prestixioso de razoamento para todo saber. No diálogo "Menón", Sócrates, a través de preguntas e respostas, fai que un escravo alcance polo seu propio razoamento unha verdade matemática; así, dun xeito popular, expón Platón que as matemáticas están na alma humana, xa que nesta se acha presente o logos que goberna o mundo material mediante as proporcións aritméticas e xeométricas. Só se require a introspección para volvernos conscientes dese saber interno".
Esa posición é xeralmente coñeceda como realismo, platonismo ou realismo platónico e "de maneira moi esquemática, pode sintetizarse na crenza de que os obxectos matemáticos son reais e a súa existencia é un feito obxectivo e independente do noso coñecemento dos mesmos.... Existen fóra do espazo e do tiempo da experiencia física e calquera pregunta significativa sobre eles ten unha resposta definida. Así, o matemático é, neste senso, como un científico empírico que non pode inventar ni construír senón só descubrir algo que xa existe. Acorde co físico Paul Davies: "Os científicos non empregan as matemáticas simplemente como unha forma conveniente de organizar os datos. Cren que as relacións matemáticas reflicten aspectos reais do mundo físico".
Esa situación foi resumida da seguinte maneira
Esa crise deu orixe a varias tentativas de resolución, o que, á súa vez, deu orixe a tres correntes principais: as escolas intuicionista, loxicista e formalista (esa é a visión xeral ou común, algúns inclúen outras escolas, como o fenomenalismo de Husserl ). Argumentablemente esas tentativas foron infrutuosas o que deu orixe a outras escolas, tanto derivadas das anteriores como doutras percepcións básicas, por exemplo, do empirismo. Con todo, e argumentablemente, a situación aínda non se resolveu de todo.
Problemas
Ao respecto de todo o anterior hai algunhas interrogantes fundamentais e sistemáticas tales como:
O punto de partida é case sempre a concepción de que as proposicións matemáticas son certas por principio, de maneira atemporal e exacta e que a súa veracidade non depende nin de evidencias empíricas nin de puntos de vista personais. A tarefa consiste tanto en determinar as condicións da posibilidade de adquirir ese coñecemento, como en cuestionar criticamente este punto de partida.
Artístico
A visión que sostén que as matemáticas son a combinación estética de suposicións, e despois tamén afirma que as matemáticas son unha arte, foi compartida polo matemático británico G. H. Hardy e tamén metaforicamente polo francés Henri Poincaré. Para Hardy, no seu libro A Mathematician’s Apology, a definición de matemáticas parecíase máis á combinación estética de conceptos.
Platonismo
miniatura|[[Kurt Gödel]] O platonismo matemático ou realismo matemático afirma que os obxectos matemáticos (números, figuras xeométricas, funcións etc.) non son simples invencións humanas, senón obxectos abstractos que existen por si mesmos, independentemente da mente humana, é dicir, que os obxectos e teoremas matemáticos existen en forma illada do mundo material e independentemente do espazo e do tempo. Con este punto de vista, as leis da natureza e os axiomas da matemática teñen unha posición similar e a súa efectividade atopa unha explicación: o seu fundamento constitúeo o verdadeiro mundo dos obxectos matemáticos. O platonismo matemático é unha forma de realismo filosófico, aplicado aos obxectos matemáticos.
Aristotelismo
miniatura|[[Aristóteles]] En filosofía das matemáticas, o realismo aristotélico sostén que as matemáticas estudan propiedades como a simetría, a continuidad e a orde que poden realizarse literalmente no mundo físico. Por exemplo, o número 4 realízase na relación entre unha morea de papagaios e o universal "ser un papagaio" que divide o montón en tantos papagaios.
Aristóteles considera que os obxectos matemáticos son, a diferenza de Platón, abstraccións de obxectos e realidades materiais dependentes do mundo físico e non podían ter realidade á marxe das cousas empíricas. Non son ou existen per se, senón que nos obxectos individuais como seres en potencia. As matemáticas carecen de universalidade. Na Metafísica, limita a negarse que os obxectos matemáticos sexan substancias, mentres que nas Categorías os chama substancias segundas, xa que a categoría de cantidade é posterior á de substancia. As entidades matemáticas son todos os obxectos potenciais do intelecto que dan unha idea da beleza e un placer intelectual.
Aristóteles criticou as ideas platónicas afirmando que o verdadeiro ser se atopa non no universal, senón no individual. Esta é a orixe e a base dun realismo filosófico moderado, que sostén que os conceptos universais son realidades na mente e aínda que carecen de existencia independente, teñen o seu fundamento nas cousas existentes. Os defensores máis coñecidos son Alberte Magno e Tomé de Aquino. A escola "Sydney School" adoptou unha noción realista neoaristotélica das matemáticas fronte ao platonismo e ao nominalismo. Tamén se considerou a Nicolai Hartmann e Penelope Maddy como aristotélicos nas súas filosofías sobre as matemáticas. A aritmética euclidiana desenvolvida por John Penn Mayberry no seu libro The Foundations of Mathematics in the Theory of Sets tamén cae na tradición realista aristotélica.
Formalismo
miniatura|[[David Hilbert.]] O formalismo matemático entende as matemáticas como un xogo (no sentido de Wittgenstein ) baseado nun certo conxunto de regras para manipular cadeas de caracteres: "…o programa do formalismo matemático consiste en construír a Matemática como un sistema lóxico-formal puro, cunha condición fundamental que é a ausencia de contradición, prescindindo de todo tipo de contido; trátase, pois, dun sistema formal baleiro. Este sistema formal estaría integrado por un ou máis conxuntos de elementos fundamentais, por relacións definidas entre os elementos destes conxuntos e por proposicións reguladoras destas relacións (proposicións que comprenden os axiomas e as demais proposicións deles deducidas: os teoremas). Por exemplo, no xogo de xeometría euclidiana obtense o teorema de Pitágoras combinando certas cadeas (os axiomas) segundo determinadas regras (as do razoamento lóxico).
David Hilbert está xeralmente considerado fundador do formalismo moderno. O seu interese era a construción axiomática consistente e completa da totalidade das matemáticas, seleccionando como punto de partida os números naturais e asumindo que mediante o uso de axiomas se obvia a necesidade de definir os obxectos básicos co fin de lograr un sistema completo e consistente (Programa de Hilbert).
Nesta visión os enunciados matemáticos perden o carácter de verdades; deixan de seren, en última instancia, proposicións "sobre algo". O que importa son as relacións que se establecen entre eles: "Hilbert sostén que a verdadeira importancia na construción dos saberes matemáticos non é o resultado numérico, senón a lei de como estruturar as relacións entre os obxectos matemáticos.... As regras que ligan funcionalmente os obxectos co seu sistema de referencia formarán parte dun Sistema Formalizado Matemático; onde se entende como formalización a un conxunto de leis descubertas no seo da súa mesma estrutura, a que mantén a súa consistencia nas demostracións".
Outro matemático que foi inspirado polo formalismo foi Haskell Curry, xeralmente considerado o fundador da lóxica combinatoria.
A pesar de que esta proposta foi de curta duración, debido ao teorema de incompletude de Gödel, que demostrou que calquera sistema de axiomas que inclúa os números naturais é xa for incompleto ou contraditorio, chegou, de facto, a constituír a posición máis aceptada entre os matemáticos ata o último cuarto do século XX: "Os anos setenta viron decaer a tendencia formalista, representada polo grupo Bourbaki, pseudónimo de varias xeracións de matemáticos franceses".
Dedutivismo
O dedutivismo é unha variante do formalismo que propón que o traballo do matemático consiste en derivar proposicións a partir da asunción de que certas outras son correctas (se A, entón B). Tradicionalmente asumiuse que esas proposicións básicas (ou axiomas) son ou deberían ser indudablemente correctas. Pero iso non é nin necesariamente correcto nin necesario. Non é necesario porque a matemática non necesita fundacións indubidables, e non é necesariamente correcto porque, de feito, a matemática traballa perfectamente (especialmente na área das matemáticas aplicadas) sobre a base de que os axiomas son presumiblemente correctos e presumiblemente coherentes e que as inferencias que seguen deses presumibles axiomas son presumiblemente posibles (no sentido que se pode crear un modelo matemático a partir delas).
Convencionalismo
O matemático francés Henri Poincaré foi un dos primeiros en artellar unha visión convencionalista. O uso de Poincaré de xeometrías non euclidianas no seu traballo sobre ecuacións diferenciales convenceuno de que a xeometría euclidiana non debería considerarse unha verdade a priori. Sostivo que os axiomas na xeometría deberían escollerse polos resultados que producen, non pola súa aparente coherencia coas intuicións humanas sobre o mundo físico.
Steven Hawley
Steven Alan Hawley, nado en Ottawa, Kansas, o 12 de decembro de 1951, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-41-D, STS-61-C, STS-31 e STS-82.
Filosofía das matemáticas
Intuicionismo
O intuicionismo matemático rexeita tanto a suxestión loxicista como a formalista, propondo que o coñecemento matemático se basea na aprehensión (que antecede calquera linguaxe ou lóxica) dalgúns conceptos matemáticos básicos. Este intuicionismo orixínase na proposta de L. E. J. Brouwer de que o saber matemático se basea na intuición primordial dos números naturales ( 1, 2, 3... ). Cada un deses números pode, a partir da intuición básica do 1, ser "construído" agregando 1 ao anterior. Isto introduce un elemento temporal.
Steven Hawley
Traxectoria
Hawley graduouse en física e astronomía pola Universidade de Kansas en 1973 e ten un doutoramento en astronomía e astrofísica pola Universidade de California en 1977.
Filosofía das matemáticas
Intuicionismo
A partir do anterior, o resto da matemática pode (e debe) construírse de forma explícita e rigorosa, o que require un método claro e preciso - só entidades cunha existencia (positiva ou negativa) que fose demostrada de tal xeito, ou por medio de tal método, teñen validez matemática. Parafraseando o dito platonista, poderíase dicir que, dende o punto de vista intuicionista, as verdades matemáticas non se descobren, créanse.
Steven Hawley
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA en xaneiro de 1978. Participou nas misións STS-41-D, STS-61-C, STS-31 e STS-82 e pasou un total de 32,11 días no espazo. Deixou a axencia en maio de 2008.
Filosofía das matemáticas
Intuicionismo
Entre outras consecuencias do anterior atópase a restricción do principio do terceiro excluído: saber que unha proposición é falsa implica, para os intuicionistas, poder demostrar esa falsedade. Segue que, nun momento dado (por exemplo, o presente) é perfectamente posible que haxa proposicións sobre as que non temos certeza de se son correctas ou non. Isto introduce novamente un elemento temporal na "verdade" matemática. O anterior non é un rexeitamento absoluto do principio. Os intuicionistas utilízano en situacións específicas, por exemplo, no caso de conxuntos ben definidos e finitos. )
Perrelos, Sarreaus
Santa María de Perrelos é unha das parroquias do concello de Sarreaus. Está a 1,5 km do núcleo de Sarreaus e a 9 de Xinzo de Limia. En 2011, segundo o IGE, tiña 114 habitantes (60 homes e 54 mulleres).
Patrimonio
Entre os lugares de interese está o penedo do Arangaño, unha rocha da que se cría tiña poderes máxicos para curar enfermidades dos nenos (véxase tangaraño), e mais unha igrexa románica cun arco triunfal de medio punto bastante ben conservado e unha imaxe barroca de Santa Lucía no retablo.
Festas
A festa parroquial é na honra de San Bartomeu, e celébrase en agosto.
Victoria Hall de Xenebra
O Victoria Hall é unha sala de concertos situada no centro de Xenebra, Suíza. Foi construída entre 1891 e 1894 polo arquitecto Juan Camoletti e financiada polo cónsul de Inglaterra, Daniel Fitzgerald Packenham Barton, que dedicou a Raíña Vitoria e deu á cidade de Xenebra. Actualmente, a Victoria Hall é usada principalmente para espectáculos de música clásica.
Adís Abeba
miniatura|275 px|Adís Abeba vista desde o satélite
Adís Abeba (en አዲስ አበባ, Āddīs Ābebā, lit. Nova Flor) é a capital e cidade máis poboada de Etiopía. En 2008 tiña 3 384 569 habitantes, 4,6 millóns na súa área metropolitana.
Na cidade atópase a sede da Unión Africana, anteriormente a Organización para a Unidade Africana (1963-2002). Tamén acolle a sede da Comisión Económica para África das Nacións Unidas, así coma outras organizacións internacionais. Por isto, a miúdo faise referencia a Adís Abeba coma a "capital política de África" pola súa importancia histórica, diplomática e política para o continente.