cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tapping
Tipos de tapping
O sweep tapping é a técnica que fusiona dúas técnicas básicas, o sweep-picking e o tapping, e consiste en utilizar ambas mans para tocar, de maneira rápida, un arpexo. No caso dun guitarrista destro, a man esquerda forma o arpexo, mentres que a man dereita en vez de usar a puga, usa a técnica do tapping, para crear así un son máis melódico, xa que a cantidade de notas que soan é maior que na técnica do sweep picking. Suxéitase a puga co dedo medio e o polgar, mentres que o dedo índice está libre, alternando así dedo e puga nunha secuencia a gusto propio.
Taifa de Granada
A Taifa de Granada, ou Reino zirí de Granada, foi un reino independente musulmán que xurdiu no Al-Ándalus en 1013, por mor da desintegración que viña sufrindo o Califato de Córdoba desde 1009, e que desapareceu ao ser conquistado polos almorábides en 1090, pertencendo cronoloxicamente aos primeiros reinos de taifas.
Reinado de Zawi ben Ziri (1013 -1019)
Os Banu Ziri, familia bérber encabezada por Zawi ben Ziri, en 1013 fíxose co control da Cora de Elvira, cuxa capital era Medina Elvira, e constituíron a taifa de Granada. Como a cidade de Elvira se atopaba nunha localización de difícil defensa, Zawi ben Ziri decidiu trasladar a capital do reino taifa a Medina Garnata, a actual Granada. En 1019, Zawi deixou Granada coa intención de facerse co goberno de Ifriquiya, rexión norteafricana da que era oriúndo, aproveitando que o rei falecera e o seu herdeiro era menor de idade. Esta decisión supúxolle a perda do trono granadino a mans do seu sobriño Habús ben Maksan e a morte por envelenamento.
Reinado de Habús ben Maksan (1019-1038)
O reinado de Habús ben Maksan supuxo un gran desenvolvemento político, cultural e económico da taifa de Granada, no que tivo un gran protagonismo o xudeu Samuel ben Nagrela, que en 1030 foi nomeado visir e que progresivamente se converteu no verdadeiro gobernante da taifa até a súa morte en 1057. Neste período, o territorio da taifa estendeuse cara ao norte, abarcando boa parte da antiga cora de Yayyan.
Reinado de Badis ben Habús (1038-1073)
thumb|Taifas en [[1037.]] A Habús ben Maksan sucedeulle no trono o seu fillo Badis ben Habús, aínda que unha parte da corte granadina apoiou ao seu sobriño Yaddair ben Hubasa, quen organizou unha conxura para facerse co trono, que fracasou grazas a Samuel ben Nagrela, que ao avisar ao rei logrou reforzar a súa posición no reino.
En 1038 o enfrontamento de Badis ben Habús con Zuhair, rei da taifa de Almería, permitiu ao monarca zirí facerse con parte do territorio da taifa almeriense. Ao ano seguinte logrou frear as ansias expansionistas de Abú al-Qasim, rei da taifa de Sevilla, ao derrotalo en Écija en coalición coa Taifa de Málaga e a Taifa de Badaxoz.
En 1057 conquistou a taifa de Málaga anexionándoa ao seu reino e colocando como gobernador ao seu fillo primoxénito Buluggin ben Badis, quen con todo non chegaría a suceder ao seu pai á fronte da taifa granadina, xa que morreu envenado en 1064 ao parecer por orde de José ben Nagrela, quen sucedera como visir ao seu pai Samuel. A morte do primoxénito colocou ao seu segundo fillo Maksan ben Badis como herdeiro ao trono, pero novamente as intrigas do visir José ben Nagrela fixeron que Maksan fose desterrado a Xaén onde se declarou rei independente. José seguiu conspirando contra Badis ben Habús e, en 1066, chegou a un acordo co rei da taifa de Almería, Muhammad ben Ma’n al-Mu’tasin para que este se fixese con Granada. A conspiración chegou a oídos do pobo que se levantou asasinando ao visir José e á maior parte de poboación xudía da cidade.
Trala morte do visir José, o cargo foi ocupado sucesivamente polo árabe Al-Naya e tras o asasinato deste polo mozárabe Abú-l-Rabí, quen manobrou con éxito para que Badis ben Habús non nomeara sucesor ao seu fillo Maksan, quen xa perdera Xaén a mans dos sevillanos e que se atopaba refuxiado na taifa de Toledo, senón ao seu neto Abd’Allah ben Buluggin.
Reinado de Abd’Allah ben Buluggin (1073 -1090)
En 1082 a taifa de Granada sufriu unha nova agresión desde a taifa de Málaga, gobernada por Tamim ben Bullugin. Abd’Allah organizou un forte exército e tras tomar numerosos castelos cercou a propia cidade de Málaga, obrigando ao seu irmán a pedirlle perdón e facéndose con parte do territorio malagueño.
En 1085 Afonso VI tomou Toledo, provocando isto que Abd’Allah e os reis das taifas de Sevilla e Badaxoz, solicitasen o auxilio dos almorábides, quen entraron na península Ibérica en 1086 a través de Alxeciras, derrotando ao rei castelán-leonés na batalla de Zalaca. Trala vitoria, vendo os almorábides a gran debilidade das taifas causada polas súas continuas disputas, enfrontáronse a elas, sendo conquistada a de Granada en 1090.
Baños árabes de Xirona
miniatura|240px|Baños árabes de Xirona. Os baños árabes de Xirona son unha obra que se atopa no concello de Xirona, declarados ben cultural de interese nacional. Atópanse nun edificio de estilo románico tardío construído en 1194, imitando a estrutura dos baños musulmáns norte-africanos.
Descrición
Os chamados baños árabes son en realidade uns baños públicos de época románica, que seguen os modelos das termas romanas, dos baños musulmáns e das mikwàs xudías, tradición que foi recuperada a partir do século XI con desenvolvemento das cidades. O edificio inspírase na tipoloxía dos baños norte-africanos, mais os seus elementos arquitectónicos son plenamente románicos: arcos de medio punto, voltas de canón, capiteis corintios estilizados ó xeito do século XIII, etc.
É salientable o templete octogonal con oito columnas e estrutura mixta de canón e trompa cónica, así como a lanterna exterior e as alcovas do caldarium. Entre os anos 1980-1985 e 1989-1998 fixéronse diversas obras de restauración e adecuación do edificio.
Economía de Hungría
Hungría, ao entrar á Unión Europea esperaba modernizar a súa agricultura, estabilizar a súa economía e asegurala nas crises, ampliar súas infraestruturas e recibir axuda para desenvolver as súas rexións. Así como outras economías do Leste Europeo, o país realizou unha transición dunha economía planificada e centralizada para unha economía de mercado, tendo hoxe un ingreso per cápita de case dous terzos da media da UE-25. O sector privado representa hoxe máis do 80% do PIB. A propiedade estranxeira e o investimento nas empresas húngaras están moi estendidos, con acumulado de investimento estranxeiro directo de máis de US$ 70 mil millóns.
A finais de 2008, coa iminente incapacidade de Hungría para honrar o servizo da súa débeda a curto prazo -agravada pola crise financeira global- levou o FMI, o Banco Mundial e a Unión Europea a elaboraren un paquete de axuda financeira ó goberno de máis de $ 25 mil millóns. A recesión económica mundial, a caída das exportacións e o baixo consumo interno e a acumulación de activos fixos, agravado polas medidas de austeridade do goberno, resultou nunha retración económica de 6,8% en 2009. A economía comezou a recuperarse en 2010 cun grande impulso das exportacións, especialmente para Alemaña, e logrou un crecemento de aproximadamente 1,4% en 2011. A finais de 2011, o goberno recorreu ao FMI e a UE para obter un novo préstamo para pagar a débeda en moeda estranxeira e as obrigacións dos bonos no 2012 e anos seguintes. O desemprego mantívose alto, en case un 11% en 2011.
Datos históricos
A economía húngara antes da segunda guerra mundial foi orientada principalmente cara a agricultura e fabricación a pequena escala. A posición estratéxica de Hungría en Europa e a súa carencia alta relativa de recursos naturais tamén trouxeron consigo unha confianza tradicional no comercio exterior. A principios dos anos 1950, o goberno comunista obrigou a industrialización rápida despois do modelo Stalinista estándar nun esforzo a animar unha economía máis autosuficiente. A actividade económica foi conducida por empresas nacionais ou cooperativas e granxas estatais. En 1968, a autosuficiencia Stalinista foi substituída polo "Novo Mecanismo Económico," que volveu abrir Hungría ao comercio exterior, deu a liberdade limitada ao funcionamento do mercado, e permitiu que un número limitado de pequenos negocios funcionase no sector de servizos.
Aínda que Hungría gozase dunha das economías máis liberais e economicamente avanzadas do antigo Bloque oriental, tanto a agricultura como a industria comezaron a sufrir dunha carencia de investimento nos anos 1970, e a débeda externa neta de Hungría elevouse considerablemente — de 1 mil millóns de dólar en 1973 a 15 mil millóns de dólares en 1993 en gran parte grazas a subvencións de consumidor e compañías estatais pouco rendibles. Ante o estancamento económico, Hungría optou para intentar a liberalización adicional pasando unha lei de empresa conxunta, creando un imposto sobre a renda, e afiliándose ao Fondo Monetario Internacional (FMI) e o Banco Mundial. Cara a 1988, Hungría desenvolvera un sistema bancario de dous niveis e había decretado a lexislación corporativa significativa que preparou o terreo para as reformas orientadas polo mercado ambiciosas dos anos após o fin do comunismo.
Calakmul
Calakmul é un sitio arqueolóxico prehispánico maia que se atopa no sueste do estado mexicano de Campeche, na rexión do Petén, no núcleo da reserva da biosfera de Calakmul, de máis de 700 000 ha, concello do mesmo nome e a poucos quilómetros da fronteira con Guatemala. O sitio abrangue arredor de 70 km² e posúe máis de 6000 estruturas e chegou a ser a capital dun estado rexional de aproximadamente 13 000 km², sendo, xunto con Tikal, El Mirador e Palenque, un dos grandes poderes rexionais, durante o período clásico da cultura maia.
Rexistrado inicialmente en 1931 polo biólogo Cyrus Longworth Lundell, foi explorado inicialmente polo famoso maianista Sylvanus Morley, en 1932. Porén, non foi senón até medio século despois, a partir de 1982, cando se realizaron escavacións a grande escala, a cargo de William Folan, do Centro de Investigacións Históricas e Sociais da Universidade Autónoma de Campeche e do Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia de México.
O estudo iniciado polo equipo de Folan, concluíu que se atopaban ante un centro da civilización maia, de grandes proporcións, determinándose que, segundo o período, chegou a contar con máis aliados e poder que a propia Tikal. Ademais, a partir dos anos 90, chégase á conclusión de que Calakmul pertencía a unha organización moito máis grande; formaba parte do chamado Reino da Serpe, o reino de Kaan ou Kan, do que concretamente, constituía a capital.
O grande avance no estudo da escrita maia, que se consegue durante estes anos, dá lugar a que os investigadores descubran que Calakmul e Tikal protagonizaron enconadas guerras, durante máis dun século; enfrontamentos que marcarían o devir político, económico e social das cidades maias da rexión.
Calakmul é agora obxecto dun proxecto a grande escala do Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia, iniciado en 1993. Pola importancia do sitio, o 4 de xullo de 2002, a Unesco outorgoulle o nomeamento de Patrimonio Cultural da Humanidade, estendendo a distinción a Patrimonio da Humanidade Mixto, o 21 de xuño de 2014, recoñecendo os valores naturais dentro da Reserva da Biosfera.
Toponimia
Cyrus Longworth Lundell deulle o nome de Calakmul a este sitio, pola presenza de dous grandes montículos que dominaban a paisaxe. En maia, Ca significa dous, Lak significa adxacente, e Mul significa un montículo ou pirámide artificial, polo que Calakmul significa "Cidade das dúas Pirámides Adxacentes". En épocas recentes, grazas ós avances na epigrafía maia, sabemos que o nome ancestral do sitio foi Ox Che' Tuun (tres pedras ou tres ronseis). Outro nome relacionado co sitio nas súas inscricións, se cadra relativo á área circundante é Chiik Naab'. Os señores de Calakmul identificábanse a si mesmos co título de k'uhul kaanal ajaw (divino señor do reino da serpe). Todo parece indicar que - na súa época de maior esplendor - Calakmul era a sede da máis poderosa confederación de cidades estado maias coñecida, denominada O Reino de Kaan.
John Bruton
John Bruton (gaélico irlandés: Seán de Briotún) nado o 18 de maio de 1947 foi o noveno Taoiseach da República de Irlanda (1994 — 1997).
Formou parte do Dáil Éireann desde 1969, foi ministro de finanzas (1981-1982 e 1986-1987), ministro de industria e enerxía (1982-1983), ministro de comercio e turismo (1983-1986). Líder do Fine Gael en 1990 o 15 de decembro de 1994 asumiu a presidencia dun gabinete en coalición co Partido Laborista Irlandés e Esquerda Democrática. Actualmente é embaixador da Unión Europea nos Estados Unidos e vicepresidente do Partido Popular Europeo.
Organización Mundial do Comercio
A OMC comezou oficialmente o 1 de xaneiro de 1995 despois do acordo de Marrakesh, asinado por 123 nacións o 15 de abril de 1994, e que substituía o Acordo Xeral de Tarifas e Comercio (GATT), que comezara en 1948. É a maior organización económica do mundo.
O corpo principal de decisións da OMC é a Conferencia Ministerial, que adoita reunirse cada dous anos. Reúne todo os membros da OMC e pode tomar decisións sobre calquera asunto baixo algún dos acordos de comercio. Algunhas das conferencias, como a inaugural de Singapur (1996) e a de Cancún (2003) provocaron discusións entre economías desenvolvidas e subdesenvolvidas, mentres outras, como a de Seattle (1999) deron lugar a grandes manifestacións.
Historia
miniatura|esquerda|Conferencia de Ministros da Organización Muncial do Comercio en 1998, no Palacio da Nación ([[Xenebra, Suíza|Xenebra, Suíza).]]
John Bolton
Hai varios John Bolton, entre eles:
Organización Mundial do Comercio
Antecendentes
En agosto de 1942, os Estados Unidos convidaron os seus aliados na guerra a iniciar negociacións a fin de crearen un acordo bipolar para a redución recíproca das tarifas de comercio de bens. Para realizar este obxectivo, tentouse crear a Organización Internacional do Comércio (en inglés, International Trade Organization - ITO). Iniciouse un comité preparatorio en febreiro de 1946, que traballou ata novembro de 1947. En marzo de 1943, as negociacións sobre a Carta da Organización Internacional do Comercio non se completaran con éxito na Habana. Esta Carta tentaba establecer efectivamente a OIC e designar as principais regras para o comercio internacional e outros assuntos económicos. A Carta nunca entrou en vigor; foi enviada varias veces ao Congreso dos Estados Unidos que nunca a aprobou.
En febreiro de 1946 alcanzouse un acordo, o Acordo Xeral de Tarifas e Comercio (GATT). Finalmente, o 29 de novembro de 1949, 148 países asinaron o “Protocolo de Provisión de Aplicación do Acordo Xeral de Tarifas e Comercio” co obxectivo de evitar a onda proteccionista que marcou os anos 40. Nesa época os países tomaron unha serie de medidas para protexeren os produtos nacionais e evitaren a entrada de produtos doutros países, como por medio de baixos impostos para a exportación.
Na ausencia dunha organización internacional real para o comercio, o GATT supriu esa demanda, como unha institución provisional. O GATT foi o único instrumento multilateral a tratar do comercio internacional de 1947 ata 1994. A pesar das tentativas de se crear algún mecanismo institucionalizado para tratar do comercio internacional, o GATT continuou a operar durante case medio século como un mecanismo semiinstitucionalizado.
Creación
Tras unha serie de negociacións frustradas, na Ronda do Uruguai creouse a OMC, de carácter permanente, substituíndo o GATT. Cómpre salientar que calquera dos seus membros pode retirarse dela, despois do transcurso de seis meses da súa comunicación, a través de correspondencia destinada ao diretor-xeral da organización.
A OMC entrou en funcionamento o 1 de xaneiro de 1995. A súa sede localízase en Xenebra, Suíza.
Os membros da OMC son obrigados a concederse entre si o estatuto de nación máis favorecida.
Membros e observadores
A OMC agrupa 164 membros e 22 gobernos observadores. Liberia converteuse no membro 163 o 14 de xullo de 2016 e Afganistán no 164 o 29 de xullo de 2016. Ademais dos estados, a Unión Europea e cada un dos países que a compoñen son membros de dereito.
Os membros da OMC non teñen que ser estados completamente independentes, senón que abonda que sexan territorios aduaneiros con total autonomía en canto ás súas relacións comerciais exteriores. Así, Hong Kong é membro dende 1995 (dende 1997 como "Hong Kong, China"), antes da China, que se uniu en 2001 tras 15 anos de negociacións. A República da China (Taiwán) ingresou en 2002 como "Territorios aduaneiros separados de Taiwán, Penghu, Kinmen e Matsu", a pesar do seu status. A secretaría da OMC omite os títulos oficiais dos membros da misión permanente deste territorio na OMC, excepto os de representante permanente e vicerrepresentante permanente.
Sede
A sede da OMC está localizada en Xenebra (Suíza). O órgano superior é a Conferencia Ministerial, que se reúne periodicamente. O principal órgano permanente é o Consello Xeral, no que están representados todos os membros. Del dependen numerosos Consellos e Comités. A Secretaría conta cuns 640 funcionarios, encabezados polo Director Xeral. Dende 2013 o titular deste posto é o brasileiro Roberto Azevedo. A OMC tivo en 2011 un orzamento de 196 millones de francos suízos.
Acordos: o «todo único»
A OMC administra 160 acuerdos.
O sistema organizado na OMC impón a todos os seus membros a adhesión á totalidade dos seus acordos, e os países non poden optar por aceptar só algúns. Isto explica a enorme complexidade das negociacións sobre a súa modificación, porque involucran forzosamente todos os acirdos. As vantaxes que cada país obtén ou os prexuízos que sofre poden compensarse en temas diferentes, e a negociación ten que buscar un consenso xeral con equilibrios de extrema complexidade.
Despacho do director xeral
miniatura|Sede da OMC en Xenebra O procedemento para o nomeamento do director xeral foi publicado en xaneiro de 2003. Ademais, en 2013, había catro subdirectores xerais: Yi Xiaozhun da China, Karl-Ernst Brauner de Alemaña, Yonov Frederick Agah de Nixeria e David Shark dos Estados Unidos.
Listaxe de directores xerais
Fonte: Páxina oficial
(Xefes da organización predecesora, GATT):
Notas
<references group=Nota/>
Peixe anxo
O peixe anxo  (Squatina squatina) é unha especie de tiburón da familia dos escuatínidos (coñecidos xeralmente como peixes anxo), o de maiores dimensións da familia e o único representante dela en augas galegas.
Ben adaptado para a camuflaxe no fondo do mar, ten o corpo ancho e groso de forma aplanada, con grandes aletas pectorais e pelvianas, e coloración dorsal gris ou parda con numerosas manchas pequenas escuras.
É ovovivíparo, e as femias paren de 7 a 25 crías cada dous anos.
Normalmente é considerado como pouco perigoso para os seres humanos; porén, cando se provoca, morde.
No litoral galego é pouco abundante, pescándose incidentalmente con artes de arrastre, xa que carece de interese comercial.
Descrición
miniatura|Debuxo de [[Squatina squatina en Les Poissons, de Gervais & Boulart (1877).]]
As características máis salientábeis do peixe anxo son:
Taxonomía e filoxenia
O peixe anxo foi orixinalmente descrito polo sueco Carl Linnaeus, "o pai da taxonomía", en 1758, como Squalus squatina. Este autor non designou ningún espécime tipo.
A palabra squatina é o nome do peixe anxo en latín, e foi nomeado así o xénero dos peixes anxo polo zoólogo francés André Duméril en 1806.
Un estudo filoxenético baseado no ADN mitocondrial, do ano 2010, demostrou que a especie máis próxima a Squatina squatina era S. aculeata. Ambas as especies forman un clado con algúns peixes anxo asiáticos.
Distribución e hábitat
Historicamente o peixe anxo encontrábase na franxa do nordeste do Atlántico, desde o sur de Noruega e Suecia até o Sáhara occidental e as Illas Canarias, incluíndo as Illas Británicas e os mares Mediterráneo e Negro. En tempos recentes foi erradicado do mar do Norte e de grandes rexións do norte do Mediterráneo.
Este tiburón bentónico habita na plataforma continental, preferindo substratos brandos (areosos ou lamacentos), onde repousa totalmente cuberto, con só os ollos asomando por fóra. Pódese encontrar desde a costa até os 150 m de profundidade. En ocasións adéntrase en augas salobres.
Algunhas poboacións do norte realizan migracións cara ao sur en inverno e cara ao norte en verán.
Bioloxía e ecoloxía
miniatura|Peixe anxo xuvenil camuflado no fondo mariño, en [[Lanzarote.]] Durante o día o peixe anxo normalmente permanece inmóbil enterrado no sedimento do fondo de forma que só mostra os seus ollos. Durante o verán observáronse, en Gran Canaria, grupos de até un cento de individuos.
Coñécense varios parasitos desta especie, como as tenias Grillotia smaris-gora, G. angeli e Christianella minuta, o trematodo Pseudocotyle squatinae, o monoxéneo Leptocotyle minor, e o isópodo Aega rosacea.
Foudia sechellarum
Foudia sechellarum é unha especie de ave da orde dos paseriformes, suborde dos oscines, infraorde dos paséridos, e familia dos ploceidos, unha das sete pertencentes ao xénero Foudia, endémica das illas de Seychelles.
Peixe anxo
Bioloxía e ecoloxía
O peixe anxo é un cazador nocturno de emboscada que se alimenta principalmente de peixes óseos que habitan no fondo, como os linguados e outros pleuronectiformes, pero tamén de invertebrados e raias. Está documentada a súa depredación sobre a pescada (Merluccius merluccius), espáridos (ollomol, dourada etc.), peixes planos do xénero Bothus, Citharus linguatula, e Solea solea, luras (Loligo vulgaris), sepias (Sepia officinalis e Sepiola spp.), e os cangrexos Medorippe lanata, Geryon trispinosus, Dromia personata, Goneplax rhomboides, Liocarcinus corrugatus e Atelecyclus rotundatus. O estómago dalgúns espécimes estudados contiña pasteiros mariños e aves (nun caso un corvo mariño enteiro).
Foudia sechellarum
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Foudia.
Peixe anxo
Interaccións cos humanos
miniatura|Un peixe anxo en [[Tenerife (Illas Canarias), unha das últimas localidades cunha poboación considerábel.]]
Foudia sechellarum
Características
Foudia sechellarum é un pequeno paxaro de até uns 12,5 cm de lonxitude. A plumaxe do macho, fóra da época reprodutiva, é en xeral de cor apardazada polas partes superiores e olivácea agrisada polas inferiores; o pico é negro. A especie ten dimorfismo sexual, xa que o macho, na época da reprodución, presenta unha coloración amarela da que carece a femia. As femias e os inmaturos parécense ás femias e aos inmaturos do seu perente Foudia madagascariensis, pero poden distinguirse dela por teren as partes superiores con menos raias.
Peixe anxo
Interaccións cos humanos
Os pescadores deben tratar a esta especie con especial coidado; na edición de 1776 de British Zoology, Thomas Pennant escribiu que é "extremadamente fero e perigoso". Coñécese o caso dun pescador ao que un exemplar especialmente grande desta especie que caera nas súas redes en augas pouco profundas, cando ía a collelo coas mans, lle arrincou unha perna."
Os seres humanos explotaron o peixe anxo durante séculos. Aristóteles recolleu na súa obra zoolóxica datos como o feito de que dera a luz a crías vivas, e recoñeceu correctamente que se trataba dun tiburón, a pesar do seu parecido coas raias. Outros autores da Grecia Antiga describen a carne dol peixe anxo como "lixeira" e "facilmente dixeríbel", e Plinio o Vello escribiu na súa Naturalis Historia (77–79 a.C.) que a súa pel áspera era moi valorada polos artesáns para puír madeira e marfil.
Carballido
O topónimo galego Carballido pode referirse a:
Santa Mariña do Monte
Co topónimo Santa Mariña do Monte podémonos referir a varias parroquias de Galicia:
Foudia sechellarum
Hábitat e distribución
Probabelmente orixinariamente ocupaba bosques naturais, pero adaptouse a hábitats artificiais como xardíns e plantacións de coqueiro.
Peixe anxo
Interaccións cos humanos
A utilización desta especie para a alimentación humana mantívose até os tempos modernos, vendéndose fresca ou seca e salgada. Tamén se usou como fonte de aceite de fígado de tiburón e de fariña de peixe.
Conservación
Fontes dos séculos XIX e XX indican que o peixe anxo fora abundante por todas as partes das costas de Europa Occidental. Yarrell (1836), Día (1880-1804) e Garstang (1903) sinalan que era común en torno ás illas Británicas, e Rey (1928) rexistrou que a especie era común en toda a península Ibérica e no Mediterráneo. Porén, desde a segunda metade do século XX en adiante, o peixe anxo foi obxecto dunha intensa presión pesqueira comercial en gran parte da súa área de distribución. Debido aos seus hábitos bentónicos, e vivindo preto da costa, é susceptíbel de capturas incidentais por arrastre de fondo, trasmallos e palangres de fondo. A baixa taxa de reprodución deste tiburón limita a súa capacidade para soportar o esgotamento da poboación.
Foudia sechellarum
Hábitat e distribución
Foudia sechellarum hoxe en día ocupa seis illas das Seychelles: Cousin, Cousine e Frégate (desde antigo), e D'Arros, Aride e Denis (nas que foi introducida). A súa área de dispersión antigamente incluía a illa Marianne, posibelmente La Digue, e poida ter sido xeneralizada en todo o grupo das Praslin.
Peixe anxo
Conservación
Como resultado destes abruptos descensos da poboación e a ameaza constante da pesca, a UICN avaliou o peixe anxo como "especie en perigo crítico de extinción". A especie está protexida dentro de tres reservas mariñas nas illas Baleares, aínda que non existen informes sobre a súa situación na zona desde mediados da década de 1990. En 2008, o peixe anxo tamén recibiu protección legal completa ante as actividades humanas nas augas fronte a Inglaterra e Gales, desde a costa até unha distancia de 11 km. Un programa de cría en catividade iniciouse en Deep Sea World, en North Queensferry, cos primeiros exemplares nacidos vivos en 2011.
Foudia sechellarum
Hábitat e distribución
A poboación total desta especie estimouse en ao redor de 3 500 individuos en 2004.
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que, aínda que ten unha área de distribución pequena, encóntrase en seis illas, e a súa poboación está aumentando, ademais de que na actualidad no existen ameazas serias para a supervivencia da especie, cualifica o estado de conservación desta como NT (case ameazada).
Murallas de Xirona
miniatura|250px|Murallas de Xirona. As murallas de Xirona son o conxunto de elementos defensivos (murallas, castelos, torres, portais e baluartes) que arrodean o núcleo histórico da cidade de Xirona, na comarca do Gironès. As murallas de Xirona están declaradas como ben cultural de interese nacional, coa denominación de "Murallas e portais".
Rubial
O termo Rubial pode referirse a:
Vilaboa, Allariz (Santo Estevo), Allariz
Vilaboa é un lugar da parroquia de Allariz (Santo Estevo) no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 91 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 45 eran homes e 46 mulleres.
Victoriano Guisasola Rodríguez
Victoriano Guisasola Rodríguez, nado en Oviedo en 1821 e finado en Santiago o 20 de xaneiro de 1888, foi un prelado español, bispo de Orihuela entre 1882 e 1886, e arcebispo metropolitano de Santiago de Compostela dende 1886 até o seu pasamento.
Traxectoria
Tío de Victoriano Guisasola Menéndez (1852 - 1920), prelado e home de letras, foi cóengo penitenciario na catedral de Sevilla. En 1882 foi promovido a bispo de Orihuela (Alacant), desde onde pasou a presidir a arquidiocese de Santiago de Compostela en 1886, falecendo no desempeño do seu ministerio en 1888.
GREIM
dereita|miniatura|Escudo do Servizo de Montaña da Garda Civil Os Grupos de Rescate e Intervención en Montaña (orixinariamente Grupos Rurais Especiais de Intervención en Montaña, trátanse de Unidades especiais da Garda Civil herdeiras dos antigos Grupos de Esquiadores-Escaladores, creadas en 1981 para realizar os labores propios de devandito Corpo en lugares de difícil acceso, entendéndose por estes as zonas de montaña ou naqueloutras que, pola súa dificultade orográfica ou climatolóxica, requira dunha especial preparación física e técnica, así como do emprego de medios técnicos adecuados, como en cavidades subterráneas. As súas dúas misións principais son o rescate en montaña e espeleoloxía e os labores de Policía Xudicial no medio montañoso, con meteoroloxía adversa ou nas que sexa necesario o uso de medios técnicos.
A Dirección Xeral da Garda Civil, na súa normativa interna, asigna os seguintes labores ao Servizo de Montaña:
Composición
Aínda que xenericamente coñécese a estas Unidades da Garda Civil como os GREIM´s, o certo é que as unidades actuais reciben as denominacións de SEREIM (Sección de Montaña), composta por uns 15 especialistas ao mando dun Oficial da Garda Civil; GREIM (Grupo de Montaña), composto por uns 11 especialistas ao mando dun suboficial e EREIM (Equipo de Montaña), composto por entre 5 e 6 especialistas ao mando dun Cabo ou Cabo 1º. Atópanse distribuídas por todos os macizos montañosos da xeografía española, tanto peninsular como insular.
Despregamento
dereita|miniatura|Evacuación en helicóptero en Los Galayos-Gredos
Órgano Central
Do que dependen a Xefatura e a súa Plana Maior. A Xefatura dos GREIM corre a cargo dun Coronel da Garda Civil en servizo activo e de devandita Xefatura dependen as seguintes Unidades:
Unidade Especial de Montaña
Estará ao mando dun Suboficial da Garda Civil, en situación de servizo activo e en posesión do título de Instrutor de Montaña. Esta Unidade terá como misión específica o asesoramento ao Xefe do Servizo, o apoio especializado a outras Unidades de montaña, así como a investigación e experimentación de novas técnicas e procedementos específicos de actuación e de material, vestiario e equipo.
Equipo de competición
Estará ao mando dun Oficial da Garda Civil en situación de servizo activo. Terá como misión específica representar ao Corpo nas competicións deportivas de montaña. En 1984 algúns dos compoñentes de devandito Equipo representaron a España nos Xogos Olímpicos de Inverno celebrados en Saraievo (Iugoslavia) e en 2006 en Turín (Italia).
Grupo Alpinístico Expedicionario
Creado en 1999 para canalizar as inquietudes dos especialistas da Garda Civil que realizaban actividades de montaña no estranxeiro por conta propia. Desde a súa formación alcanzaron cumes da Cordilleira Branca do Perú (Huascarán, Artesonraju etc...), Patagonia chilena (Torre do Brujo) e do Himalaia (Cho Oyu e Everest)
Centro de Adestramentos Específicos de Montaña (CAEM.)
dereita|miniatura|Espeleosocorro É o centro docente de perfeccionamento responsable do ensino de especialización dirixida ao persoal que se integre nas unidades de montaña. O mando e dirección do CAEM. será exercido por un Comandante da Garda Civil en situación de servizo activo e diplomado en montaña dependente do Coronel Xefe do Servizo de Montaña. Dos ensinos impartidos no Centro, ademais dos membros da Garda Civil beneficiáronse tamén alumnos de Corpos estranxeiros de constitución similar á Garda Civil de Bolivia, Arxentina, Chile e Marrocos, establecéndose intercambios de colaboración coa Gendarmería Nacional de Francia e a arma de Carabineros de Italia.
Ronald M. Sega
Ronald "Ron" Michael Sega, nado en Cleveland, Ohio, o 4 de decembro de 1952, é un astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-60 e STS-76.
Traxectoria
Sega graduouse en matemáticas e física pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1974 e é máster en física Universidade do Estado de Ohio en 1975. Ten un doutoramento en enxeñaría eléctrica pola Universidade de Colorado en 1982.
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990, participando nas misións STS-50 e STS-76 e pasando un total de 17,52 días no espazo.
Triiodotironina
A triiodotironina ou T3 é unha hormona tiroide. Afecta a case todos os procesos fisiolóxicos do corpo, como o crecemento, desenvolvemento embrionario, metabolismo, temperatura corporal, e ritmo cardíaco.
A produción de T3 e a súa prohormona tiroxina (T4) é activada pola hormona estimulante da tiroide (TSH), a cal se libera na hipófise ou pituitaria. Esta vía está regulada por medio dun proceso de retroalimentación: as concentracións elevadas de T3, e T4 no plasma sanguíneo inhiben a produción de TSH na hipófise; e cando as concentracións destas hormonas decrecen, a hipófise aumenta a produción de TSH, e deste modo establécese un control por retroalimentación negativa que regula a cantidade de hormonas tiroides no plasma sanguíneo.
Os efectos da T3 sobre os tecidos diana son unhas catro veces máis potentes cós da T4. De todas as hormonas tiroides producidas na glándula tiroidea só un 20% é T3, e o 80% é T4. Arredor do 85% da T3 que circula polo sangue fórmase despois na tiroide a partir da T4, eliminando o átomo de iodo do carbono 5 do anel externo da T4. De todos modos, a concentración de T3 no plasma sanguíneo humano é só de arredor 1/40 da que presenta a T4. Isto débese á curta vida media biolóxica da T3, que é só de 2,5 días. Isto é pouco comparado coa vida media da T4, que é duns 6,5 días.
GREIM
Centro de Adestramentos Específicos de Montaña (CAEM.)
Polo Centro pasaron tamén membros de Protección Civil, Bombeiros e Médicos que realizan os cursos do CUEMUM (Médicos Especializados en Medicamento de Montaña), unha de cuxas fases se realiza no CAEM.
Organización periférica
Do Coronel Xefe do Servizo de Montaña dependen tecnicamente os Tenentes Xefes de Área de Montaña e á súa vez destes as diferentes Unidades coa distribución seguinte:
SEREIM de Jaca, GREIM de Boltaña, GREIM de Benasque, GREIM de Roncal, GREIM de Pamplona, EREIM de Huesca, EREIM de Panticosa, EREIM de Tarazona e EREIM de Mora de Rubielos. SEREIM de Cangas de Onís, GREIM de Mieres, GREIM de Potes, GREIM de Sabero e EREIM da Pobra de Trives. SEREIM de Navacerrada, GREIM del Barco de Ávila, EREIM de Arenas de San Pedro, EREIM de Riaza e EREIM de Ezcaray. SEREIM de Granada, GREIM de Palma de Mallorca, GREIM de Tenerife, EREIM de Álora e EREIM de Ontinyent. GREIM de Vielha e EREIM de Puigcerdà.
O ámbito territorial de actuación de cada unha destas UREIMs corresponde a un ou varios macizos montañosos nos que prestan servizo de acordo coa proximidade aos mesmos.
Triiodotironina
Produción de T3
2. Tipo II presente na hipófise ou pituitaria.
A glándula tiroide está composta por numerosos folículos pechados formados por células foliculares epiteliais cuboides dispostas en círculo, que deixan unha cavidade central chea dun coloide. Este coloide central está formado principalmente pola proteína tiroglobulina, á que se unen as hormonas tiroides. A T4 sintetízase nas células foliculares da tiroide da seguinte maneira:
GREIM
Formación
Actualmente a formación impartida pola Escola de Montaña da Garda Civil é a única homologada en España pola CISA (Comisión Internacional de Socorros Alpinos) para a realización de rescate en montaña con título oficial.
Triiodotironina
Produción de T3
1. O transportador de simporte Na+/I- leva dous ións sodio xunto cun ión ioduro a través da membrana basal das células foliculares e pásaos ao seu citoplasma. Trátase dun transporte activo secundario que utiliza o gradiente de concentración favorable de Na+ para mover o I- en contra do seu gradiente de concentración.
GREIM
Contactos
Para contactar en caso de accidente coas Unidades de Rescate e Intervención en Montaña da Garda Civil débese facer a través do teléfono 062 cuxa central a nivel provincial activa devanditos GREIM´s. En caso de solicitude de información sobre o estado da montaña en cada unha das zonas de actuación destas Unidades pódese pór en contacto directamente a través dos teléfonos que se apuntan a continuación.
Cando exista pouca cobertura telefónica con teléfono móbil e o único medio de contacto sexa o teléfono da Central de Emerxencias de cada Comunidade Autónoma 112, débese especificar a solicitude de socorro dos GREIM ou ben solicitar o contacto directo con devanditas Unidades.
Historia
esquerda|miniatura|Rescate dun sepulto en avalancha Antes da existencia dos Grupos de Esquiadores-Escaladores da Garda Civil os rescates eran realizados por voluntarios civís quen dando mostras de auténtico valor e coraxe abandonaban os seus traballos e trasladábanse longas distancias polos seus propios medios para liquidar os rescates que ían xurdindo. As longas distancias a percorrer e os medios de transporte e estradas daquela época facían que a chegada dos socorristas voluntarios demorásese máis dos normal co consecuente prexuízo dos accidentados. Foi a Federación Española de Montañismo baixo a presidencia de Félix Méndez, así como os propios montañeiros franceses, quen desexaban que na vertente española de Pireneos existisen Grupos de rescate a imaxe e semellanza dos da Gendarmería Francesa, polo que ambos impulsaron a fundación dos grupos da Garda Civil e ofreceron todo o seu apoio da man de François Didelin.
En 1981 reorganízase o actual Servizo de Montaña da Garda Civil co despregamento que coñecemos actualmente formado aproximadamente por uns 250 Gardas Civís e que utilizan para realizar gran parte dos rescates o apoio das Unidades de Helicópteros de devandito Corpo. O éxito do servizo realizado polos GREIM nos seus primeiros 10 anos de vida, coa nova organización e despregamento, levou no ano 1991 á CISA (Comisión Internacional de Socorro Alpino) ao recoñecemento do Servizo de Montaña da Garda Civil como un dos catro mellores do Mundo xunto cos de Francia, Suíza e Austria.
Estatística
Desde 1981 até o 31 de decembro de 2007 realizaron un total de 11.740 rescates en montaña, cavidades subterráneas e lugares de difícil acceso coa seguinte distribución anual:
Triiodotironina
Produción de T3
2. O I- pasa a través da membrana apical e chega ao interior do coloide do folículo; deste modo na tiroide hai unha concentración de ioduro moito maior ca a do sangue.
3. O encima tiroperoxidase oxida dous I- para formar I2. O ioduro non é reactivo e só se require o iodo, máis reactivo, para o seguinte paso da síntese.
4. A tiroperoxidase une o iodo aos residuos de tirosina que contén a tiroglobulina do coloide. A tiroglobulina foi sintetizada no retículo endoplasmático das células foliculares e secretada no coloide.
5. A hormona estimulante da tiroide (TSH) liberada pola hipófise únese ao seu receptor de TSH da membrana basolateral das células tiroides (un receptor acoplado á proteína Gs) e estimula a endocitose do coloide.
6. As vesículas de endocitose fusiónanse cos lisosomas das células foliculares. Os encimas lisosómicos separan a T4 da proteína tiroglobulina iodada.
7. Estas vesículas son despois exocitadas, liberando as hormonas tiroides.
Na luz folicular é onde se une o iodo á tiroglobulina nos residuos do aminoácido tirosina (que non hai que confundir coa hormona tiroxina). esta reacción require peróxido de hidróxeno. O iodo únese ao carbono 3 ou ao carbono 5 dos residuos de tirosina da tiroglobulina nun proceso denominado organificación do iodo. A iodinación de tirosinas específicas orixina monoiodotirosina (MIT) e diiodotirosina (DIT). Unha molécula de MIT e outra de DIT son unidas encimaticamente pola peroxidase do tiroide para formar T3.
miniatura|400px|esquerda|Síntese.
Modo de acción
A lipofilia da T3 (e T4) fai que para que se transporten polo sangue ata os tecidos deban facelo unidas a unhas proteínas transportadoras fixadoras das hormonas tiroides (TBG), que son as globulinas fixadoras da tiroxina, prealbuminas fixadoras de tiroxina e albuminas, que a transportan polo sangue. Unha vez que chegan aos tecidos as hormonas T3 (e a T4) como son moi lipofílicas poden pasar a través da bicapa lipídica da membrana das células diana. A T3 (e a T4) únense a receptores do núcleo celular, chamados receptores tiroides. Os receptores tiroides únense a elementos de resposta nos promotores dos xenes, facendo que se activen ou inhiban a transcrición dos xenes. A sensibilidade do tecido á T3 está modulada polos receptores tiroides.
Transporte da triiodotironina
miniatura|250px|Sistema das [[hormona tiroide|hormonas tiroides T3 e T4. ]]
A T3 e T4 son transportados polo sangue unidas a proteínas. Isto incrementa a súa vida media e diminúe a taxa á que son captadas polos tecidos periféricos. Hai tres proteínas principais ás que se unen estas dúas hormonas. A globulina fixadora de tiroxina (TBG) é unha glicoproteína que ten unha maior afinidade pola T4 ca pola T3. A transtiretina é tamén unha glicoproteína, pero cunha maior afinidade pola T3 ca pola T4. Por último, ambas as hormonas poden unirse con baixa afinidade á albumina sérica, pero, debido á grande dispoñibilidade de albumina que hai, este transporte ten unha gran capacidade.
Efectos da T3
A T3 incrementa a taxa de metabolismo basal e, deste modo, aumenta o consumo polo corpo de osíxeno e enerxía. A taxa de metabolismo basal é o requirimento calórico mínimo que se necesita para manter o funcionamento do corpo nun individuo en repouso. A T3 actúa sobre a maioría dos tecidos do corpo, con poucas excepcións como o bazo e os testículos. Aumenta a actividade da ATPase de Na+/K+ (bomba de Na/K) e, en xeral, incrementa a reciclaxe de diferentes macromoléculas endóxenas ao incrementar a súa síntese e degradación.
Proteínas
A T3 estimula a produción de ARN polimerase I e II e, por tanto, incrementa o grao de síntese proteica. Tamén incrementa o grao de degradación das proteínas, e, en exceso, o grao de degradación proteica excede o grao de síntese. Nesas situacións o corpo ten un balance negativo.
Glicosa
A T3 potencia os efectos dos receptores β-adrenérxicos no metabolismo da glicosa. Por tanto, incrementa o grao de degradación do glicóxeno e a síntese de glicosa por gliconeoxénese.
Lípidos
A T3 estimula a degradación do colesterol e incrementa o número de receptores de LDL (a LDL é unha lipoproteína), o que acrecenta o grao de lipólise.
Corazón
A T3 incrementa o ritmo cardíaco e a súa forza de contracción, polo que aumenta o gasto cardíaco, ao incrementar os niveis de receptores β-adrenérxicos no miocardio. Isto ten como resultado o aumento da presión arterial sistólica e a diminución da presión diastólica.
Desenvolvemento
A T3 ten grandes efectos sobre o desenvolvemento do embrión e dos nenos pequenos. Afecta aos pulmóns e inflúe no crecemento postnatal do sistema nervioso central. Estimula a produción de mielina, a produción de neurotransmisores, e o crecemento dos axóns. É tamén importante para o crecemento dos ósos.
Neurotransmisores
A T3 pode facer aumentar a serotonina no cerebro, en particular no córtex cerebral, e diminúe a produción de receptores 5HT-2, o cal se desprende de estudos feitos nas ratas.
Medición
A triiodotironina pode medirse como triiodotironina libre, que é un indicador da actividade da triiodotironina no corpo. Pode tamén medirse como triiodotironina total, que tamén inclúe a triiodotironina que está unida á globulina fixadora de tiroxina.
Utilización da T3 no tratamento de trastornos depresivos
A adición de triiodotironina a tratamentos como os SSRIs (inhibidores da recaptación da serotonina) é unha das estratexias máis amplamente estudadas para o tratamento da depresión persistente (que non se soluciona co tratamento cos antidepresivos habituais); porén, o éxito depende da dose de T3. Tamén se probou con éxito no tratamento de trastornos bipolares resistentes a outras medicacións.
Utilización como suplemento para a perda de graxa
A 3,5-diiodo-L-tironina e a 3,3'-diiodo-L-tironina utilízanse como ingredientes en certos suplementos para a perda de graxa que se venden sen receita, pensados para o culturismo. Varios estudos demostraron que estes compostos incrementan a metabolización dos ácidos graxos e a queima de graxas do tecido adiposo nas ratas.
Robert Wise
Robert Earl Wise, nado en Winchester (Indiana) o 10 de setembro de 1914 e finado nos Ánxeles (California) o 14 de setembro de 2005, foi un director de cinema, produtor e montador estadounidense.
Traxectoria
Cando era mozo, o principal pasatempo de Wise era ir ao cine e xa no instituto comezou a escribir artigos para o xornal estudantil. A súa carreira cinematográfica comezou como montador de son e música para a RKO, aínda que axiña se interesou máis pola montaxe. Nesta tarefa chegou a conseguir unha candidatura ao oscar á mellor montaxe por Cidadán Kane.
A súa primeira película coma director foi substituíndo o director orixinal dun filme de terror, A maldición da muller pantera, en 1944. Nos anos cincuenta moveuse por diferentes xéneros, incluíndo a ciencia ficción en The Day the Earth Stood Still o melodrama en So Big, ou o cine épico de Helen of Troy. Nos sesenta dirixiu dúas películas baseadas en musicais que lle deron o oscar ao mellor director: West Side Story e Sorrisos e lágrimas, a primeira codirixida con Jerome Robbins. Seguiu dirixindo películas para cine e televisión ata os 86 anos e ata pouco tempo antes da súa morte tamén participou nas edicións para DVD dos seus filmes.
Eometaterios
A dos eometaterios (Eometatheria) é unha superorde de mamíferos marsupiais pertencentes á magnorde dos australidelfos que inclúe todas as especies vivas actualmente de marsupiais de Oceanía.