cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chronica Gothorum Pseudoisidoriana
A crónica é pouco ou nada útil para o historiador para o período que abrangue, aínda que aclara a época e o lugar da súa composición. As probas internas suxiren que foi escrita no século XII, xa que menciona a Marrocos, nome que non apareceu antes de 1090, xa que deriva da cidade de Marrakech, fundada en 1055. O compilador incluíu tamén unha descrición dos portos do Mediterráneo occidental na que menciona a San Nicolás de Bari. As reliquias do santo non chegaron a Bari ata 1087. A versión orixinal árabe da crónica foi case con toda seguridade compilada na península, onde a tradución foi feita por un escriba que traballaba na escritura visigótica. Máis tarde foi copiado en Francia, probablemente no mosteiro de Aniane, Languedoc.
A crónica ten unha perspectiva única entre as fontes latinas sobre a conquista árabe de 711. Enfatiza como Ṭāriḳ ibn Ziyād trouxo a paz á península despois das guerras civís que asolaron os últimos anos do reino visigodo. Tamén é a fonte máis antiga que proporciona o nome da filla do conde Julián que, segundo a lenda, foi violada polo rei Rodrigo. Chámaa Oliba, aínda que isto foi posteriormente esquecido xa que as fontes posteriores chámana La Cava.
Adrián Gómez Ramos
Adrián Gómez Ramos, nado en Rianxo en 1994, é un escritor galego.
A Azoreira, Vilacampa, O Valadouro
A Azoreira é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Shi Jian 12
Shi Jian 12 ou SJ 12 foi un satélite artificial da China lanzado o 15 de xuño de 2010 a bordo dun foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
SJ 12 foi un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND). A súa finalidade foi facer varios experimentos e probas en órbita, entre elas achegarse ao satélite SJ 6F e posiblemente contactar fisicamente con el.
O Penedo, Ferreira de Negral, Palas de Rei
O Penedo é un lugar da parroquia de Ferreira de Negral no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
A Pena da Galiña, Ferreira de Negral, Palas de Rei
A Pena da Galiña é un lugar da parroquia de Ferreira de Negral no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Monumentos paleocristianos e bizantinos de Tesalónica
A cidade de Tesalónica en Macedonia, Grecia, durante varios séculos a segunda cidade máis importante do Imperio Bizantino, xogou un papel importante para o cristianismo durante a Idade Media e estaba decorada por edificios impresionantes. En 1988, quince monumentos de Tesalónica foron catalogados como Patrimonio da Humanidade da UNESCO:
Lista de monumentos
thumb|Plano do centro histórico
Ligazóns externas
]
Gian Marco Berti
Gian Marco Berti, nado na Cidade de San Marino o 11 de novembro de 1982, é un tirador deportivo sanmarinense. Competiu nos eventos de foxo masculino e de foxo mixto nos Xogos Olímpicos de 2020. Na proba de foxo mixto conseguiu a medalla de prata con Alessandra Perilli, sendo os primeiros medallistas olímpicos de prata de San Marino.
Vida persoal
Berti estudou dereito na Universidade de Urbino. O seu pai, Gian Nicola, representou a San Marino en tiro nos Xogos Olímpicos de 1988.
Janet Gibson
Janet Gibson é unha bióloga e zoóloga beliciana que conseguiu o Premio Ambiental Goldman en 1990 polos seus esforzos de conservación dos ecosistemas mariños ao longo da costa de Belize, en particular o sistema de reservas da barreira do arrecife. Á Barreira do Arrecife de Belize, a UNESCO concedeulle o título de Patrimonio da Humanidade en 1996 grazas aos esforzos de Gibson entre outros.
O Calvario, Cumiar, Ponteareas
O Calvario é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 27 habitantes (11 homes e 16 mulleres).
Janet Gibson
Traxectoria
miniatura|Reserva mariña de Hol Chan. Janet Gibson naceu en Belize e estudou nos Estados Unidos bioloxía e zooloxía. A medianos da década de 1980 empezou a traballar como voluntaria para a Belize Audubon Society. Entre 1985 e 1987, traballou para crear a Reserva mariña de Hol Chan, facendo campaña cos cidadáns, as empresas, os pescadores e o goberno de Belize para conseguir unha reserva protexida e educándoos sobre a necesidade do proxecto. Desenvolveu un plan de xestión, traballou para garantir o financiamento e sacou o proxecto adiante. Os seus esforzos foron exitosos e en 1987 constituíuse a reserva oficial, sendo a primeira dese tipo en América Central. A reserva cobre ao redor de tres millas cadradas e é unha zona protexida que permitiu a rexeneración dos peixes que previamente se extinguiran, conseguindo unha gran variedade de peixes dos que agora poden gozar os mergulladores.
Gibson forma parte da Sociedade de Conservación de Fauna e Flora de Belize e publicou numerosos traballos científicos.
Lois Gibbs
Lois Marie Gibbs, nada o 25 de xuño de 1951, é unha activista ambiental estadounidense. Lois Gibbs, organizadora principal da Asociación de propietarios de vivendas de Love Canal, atraeu a atención do público sobre a crise ambiental en Love Canal. As súas accións resultaron na evacuación de máis de 800 familias. Fundou a organización sen fins de lucro, Clearinghouse for Hazardous Waste en 1981 para axudar a capacitar e apoiar aos activistas locais co seu traballo ambiental. Continúa traballando coa organización, rebautizada como Center for Health, Environment, and Justice (CHEJ).
Traxectoria
A participación de Gibbs nas causas ambientais comezou en 1978 cando descubriu que a escola primaria do seu fillo de 5 anos en Niagara Falls, Nova York, estaba construída sobre un vertedoiro de refugallos tóxicos. A historia completa foi informada e descuberta polo reporteiro de Niagara Gazette Michael H. Brown, así como por Calspan, un grupo de investigación privado que descubriu a filtración química en Love Canal. A investigación posterior revelou que toda a súa veciñanza, Love Canal, construíuse encima deste vertedoiro. Sen experiencia previa en activismo comunitario, Gibbs organizou aos seus veciños e formou a Asociación de Propietarios de Love Canal. Gibbs creou unha petición e achegouse aos residentes da súa veciñanza indo de porta en porta para obter apoio. Os esforzos de Gibbs centraron o seu papel de nai loitando por protexer a saúde dos seus fillos. Liderou á súa comunidade nunha batalla contra os gobernos local, estatal e federal ao presentar as firmas ao Departamento de Saúde do Estado de Nova York. Despois de anos de loita, 833 familias foron finalmente evacuadas e comezou a limpeza de Love Canal. A cobertura da prensa nacional converteu a Lois Gibbs nun nome familiar. Ademais, o presidente Jimmy Carter mencionou a Gibbs como a líder de base chave no movemento Love Canal durante 1980. Os seus esforzos tamén levaron á creación da Lei de Resposta, Compensación e Responsabilidade Ambiental Integral da Axencia de Protección Ambiental dos EE. UU., ou Superfondo, que se utiliza para localizar e limpar sitios de refugallos tóxicos en todo Estados Unidos.
En 1980, Gibbs formou Citizens' Clearinghouse for Hazardous Waste, posteriormente renomeada como Center for Health, Environment and Justice (CHEJ) en 1998, onde actualmente traballa como directora executiva. CHEJ é un centro de crise ambiental de base que brinda información, recursos, asistencia técnica e capacitación a grupos comunitarios en todo o país. CHEJ busca formar organizacións locais sólidas para protexer ás veciñanzas da exposición a refugallos perigosos.
Gibbs é autora de varios libros sobre a historia de Love Canal e os efectos dos refugallos tóxicos. O primeiro e máis citado é Love Canal. My story, escrito con Murray Levine e publicado en 1982. A súa historia foi dramatizada na película de 1982 feita para televisión Lois Gibbs: the Love Canal Story, na que Marsha Mason a interpretou.
E. & H. T. Anthony & Company
E. & H.T. Anthony & Company foi o maior provedor e distribuidor de material fotográfico nos Estados Unidos durante o século XIX. dereita|miniatura| Anuncio de material fotográfico da E. & HT Anthony & Company, [[1870]] O fundador da empresa, Edward Anthony, un enxeñeiro civil formado no Columbia College que estudara fotografía con Samuel FB Morse, comezou no negocio da fotografía en 1842 abrindo unha galería de daguerrotipos en Nova York. Cinco anos máis tarde abriu unha tenda separada dedicada exclusivamente a material fotográfico e, a medida que as vendas creceron rapidamente, deixou de funcionar na súa galería de daguerrotipistas. En 1850 Anthony comezou a produción de estoxos de daguerrotipo, caixas de cámaras e produtos químicos fotográficos. O seu irmán, Henry T. Anthony, uniuse á empresa dous anos máis tarde, en 1852.
A fábrica dos irmáns Anthony estaba situada no Harlem Railroad Depot da cidade de Nova York, ocupando 1/4 do edificio en 1854 e anunciaron que a súa empresa era o maior fabricante e distribuidor de aparellos e material fotográfico do mundo. En 1859 Anthony engadiu tarxetas de visualización estereoscópicas, álbums fotográficos e mobles e fondos de galería ás liñas de produtos da compañía. A compañía Anthony tamén mantivo unha estreita relación comercial co famoso fotógrafo e retratista estadounidense Mathew Brady.
Desde febreiro de 1870 até abril de 1902, a compañía publicou unha revista mensual chamada Anthony's Photographic Bulletin que incluía moitas fotografías e ilustracións, así como unha gran variedade de artigos técnicos, prácticos e académicos, xunto con anuncios dos produtos e outros servizos da compañía Anthony. Na década de 1890, a compañía tamén desenvolveu e produciu dúas cámaras de consumo de deseño propio -unha caixa de cámara chamada "Buckeye" e unha caixa de foles máis cara chamada "Marlborough"-, así como unha extensa liña de estoxos para fotos e outros produtos. centro|miniatura|650x650px| Anuncio de 1898 para a cámara de caixa "Buckeye" de consumo da Anthony Company O nome da empresa cambiouse formalmente a E. & H.T. Anthony & Co. en 1862 e en 1877 reorganizouse como unha corporación con Anthony como presidente, o seu irmán como vicepresidente e o coronel VM Wilcox como xerente e secretario. Despois da morte de ambos os irmáns, Wilcox converteuse en presidente, Richard A. Anthony (fillo de Edward Anthony) vicepresidente e Frederick A. Anthony o secretario. En 1883 a compañía produciu a primeira cámara instantánea manual fabricada comercialmente, chamada Schmidt Patent Detective Camera, en América. E. & H.T. Anthony & Co. fusionáronse coa Scovill and Adams Company en 1902.
A E. & H.T. Anthony & Company foi a empresa predecesora da Ansco Company.
Byrrhidae
miniatura|[[Simplocaria semistriata]] Byrrhidae (bírridos) é unha familia de escaravellos da superfamilia Byrrhoidea. Viven xeralmente en hábitats húmidos en rexións de latitudes altas e frías de ambos os hemisferios. A maioría dos Byrrhidae aliméntanse de musgos, liques e algas, aínda que algunhas especies comen plantas vasculares. O rexistro indubidable máis antigo da familia é Lidryops de inicios do Cretáceo tardío atopado no ámbar de Charentes de Francia, e hai outros rexistros menos seguros do Xurásico medio, pero estes pertencen probablemente a outros Byrrhoidea. Hai case 500 especies vivas desta familia distribuídas en 40 xéneros.
Taxonomía
Existen máis de 450 especies nesta familia.
Poemanos
miniatura|dereita|200px|Localización aproximada do pobo dos poemanos na provincia romana da [[Gallaecia.]] Os poemanos (en Poemani) eran unha antiga tribo de Gallaecia, un pobo galaico lucense que vivía no centro-norte da actual Galicia, na comarca da Terra Chá. Son coñecidos por unha inscrición atopada na muralla antiga de Lugo. De acordo con algúns autores, é posible a súa relación xermánica, xa que a ara dedicada a Poemana atopada en Lugo é a deusa protectora da tribo xermánica dos poemani,  que se asentaron no ano -600 na provincia de Lugo.
Byrrhidae
Taxonomía
Os xéneros son:
Benjamin Boukpeti
Benjamin Kudjow Thomas Boukpeti, nado en Lagny-sur-Marne, Francia, o 4 de agosto de 1981, é un deportista togolés de piragüismo en slálom que competiu a nivel internacional dende 2003 até 2012. Competiu en tres Xogos Olímpicos de Verán e gañou a medalla de bronce na proba de K1 masculino nos Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín. Boukpeti foi o primeiro deportista de Togo en gañar unha medalla olímpica.
A Ponte Ferreira, Ferreira de Negral, Palas de Rei
A Ponte Ferreira é un lugar da parroquia de Ferreira de Negral no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Carballas, Cumiar, Ponteareas
Carballas é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Sérgio Klein
Sérgio da Rocha Kleinsorge, máis coñecido como Sérgio Klein, nado en Sete Lagoas (Minas Xerais) o 7 de xullo de 1963 e finado en Belo Horizonte o 3 de xullo de 2010 foi un escritor brasileiro de contos e poemas.
Premios
Recibiu o Premio Casa da América Latina conferido pola Radio France internationale, de París.
Co volume de contos Palavras cruzadas, obtivo o primeiro lugar no Concurso Nacional de Literatura na cidade de Belo Horizonte, en 2002.
Alborear
Alborear foi un periódico editado en Forcarei en 1931.
Historia e características
Subtitulado Revista quincenal literaria e independiente, apareceu en Forcarei en 1931. Fundada por Virxilio Blanco e Jacinto Caldera Manzano. Jacinto Caldera era o director-administrador e Virxilio Blanco o redactor artístico. De ideoloxía católico-galeguista, propúñase combater a politiquería, o caciquismo, o favoritismo e outras lacras que envelenavan as pequenas vilas de Galicia. Publicou polo menos nove números, sendo o número 9 o correspondente ao 30 de decembro de 1931.
Hugues Fabrice Zango
Hugues Fabrice Zango, nado en Uagadugú o 25 de xuño de 1993, é un atleta de Burkina Faso, especializado no triplo salto e o salto de lonxitude. Participou en dous Xogos Olímpicos de Verán, nos anos 2016 e 2020, obtendo unha medalla de bronce en Toquio 2020, na proba de triplo salto. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Atletismo de 2019 na mesma proba.
Penín, Ferreira de Negral, Palas de Rei
Penín é un lugar da parroquia de Ferreira de Negral no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Lingua massachusett
A lingua massachusett é unha lingua algonquina da familia de linguas álxicas, antigamente falada por varios pobos da costa leste e sueste de Massachusetts, entre eles o pobo massachusett, o wampanoag), o pawtucket (naumkeag e agawam), o nauset e o coweset. Os pobos algonquinos veciños falábana como segunda lingua. Na súa forma revivida, fálase en catro comunidades do pobo wampanoag. A lingua tamén é coñecida como natick ou wôpanâak (wampanoag), e historicamente como pokanoket, indio ou nonantum.
Myles Amine
Myles Nazem Amine, nado en Dearbon, Míchigan, o 14 de decembro de 1996, é un deportista sanmarinense de orixe estadounidense, que compite en loita libre.
Participou nos Xogos Olímpicos de 2020 en Toquio, obtendo unha medalla de bronce na categoría de 86 kg.
Gañou dúas medallas no Campionato Europeo de Loita, prata en 2020 e bronce en 2021. Nos Xogos Europeos de Minsk 2019 obtivo unha medalla de bronce na categoría de 86 kg.
A Ribeira, Ferreira de Negral, Palas de Rei
A Ribeira é un lugar da parroquia de Ferreira de Negral no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, unha muller.
Candeira, Cumiar, Ponteareas
Candeira é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.
Xunqueiredro
alt=Perspectiva do Xunqueiredro II|miniatura|dereita|Perspectiva do Xunqueiredro II O Xunqueiredro ou Xunqueiredo II é un poliedro de 80 caras, que son triángulos equiláteros iguais. Pódese construír a partir de varias estrela octángulas ou a partir de varios tetraedros.
Construción do Xunqueiredro II mediante padróns
A partir dunha imaxe en 3D extráense os padróns en dúas dimensións subdividindo a peza en 4 niveis, dos que o 3º e o 4º son simétricos aos dous primeiros.
O nivel superior corresponde coa metade dunha Stella Octángula, que está composta por 12 triángulos equiláteros. Constrúese mediante dous padróns iguais de 6 triángulos cada un.
O segundo nivel contén 28 triángulos equiláteros. Constrúese mediante 4 padróns de 7 triángulos cada un.
Senande, Ferreira de Negral, Palas de Rei
Senande é un lugar da parroquia de Ferreira de Negral no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Google I/O
Os " I " e " O " significan Input/output e "Innovation in the Open".
2008
miniatura| [[Guido van Rossum en Google I/O 2008]] A primeira edición tivo lugar os días 28 e 29 de maio, no Moscone Center de San Francisco. Entre os relatores figuraron Marissa Mayer, David Glazer, Steve Horowitz, Alex Martelli, Steve Souders, Dion Almaer, Mark Lucovsky, Guido van Rossum, Jeff Dean, Chris DiBona, Josh Bloch, Raffaello D'Andrea e Geoff Stearns.
2009
Entre os relatores figuraron Aaron Boodman, Adam Feldman, Adam Schuck, Alex Moffat, Alon Levi, Andrew Bowers, Andrew Hatton, Anil Sabharwal, Arne Roomann-Kurrik, Ben Collins-Sussman, Jacob Lee, Jeff Fisher, Jeff Ragusa, Jeff Sharkey, Jeffrey Sambells., Jerome Mouton e Jesse Kocher.
Os participantes recibiron un HTC Magic e os principais temas tratados foron:
2010
Entre os relatores figuraron Aaron Koblin, Aaron Koblin, Adam Graff, Adam Nash, Adam Powell, Adam Schuck, Alan Green, Albert Cheng, Albert Wenger, Alex Russell, Alfred Fuller, Amit Agarwal, Amit Kulkarni, Amit Manjhi, Amit Weinstein, Andres Sandholm, Angus Logan, Arne Roomann-Kurrik, Bart Locanthi, Ben Appleton, Ben Chang e Ben Collins-Sussman.
Durante o evento, os participantes recibiron como agasallo un HTC Evo 4G. Anteriormente, os subscritores dos Estados Unidos recibiran un Motorola Droid mentres que os de fóra dos Estados Unidos recibiran un Nexus One.
Os principais temas tratados foron:
2011
Os participantes recibiron un Samsung Galaxy Tab 10.1, un Chromebook Series 5 e un Verizon MiFi. Jane's Addiction estivo presente na after-party (festa posterior).
Os principais temas tratados foron:
2012
A duración da conferencia ampliouse a 3 días. Os participantes foron obsequiados cun Galaxy Nexus, un Nexus 7, un Nexus Q e un Chromebox. miniatura| Google I/O 2012, presentación de Nexus 7, Nexus Q e Android 4.1 Jelly Bean. Na festa final actuaron Paul Oakenfold e a banda Train.
Os principais temas tratados foron:
2013
As entradas para asistir á conferencia de 2013, vendidas por $ 900 ($ 300 para estudantes e académicos), esgotáronse nos 49 minutos despois da súa posta á venda.
Durante o evento houbo unha frota de drons transmitindo a vista dende o outro da conferencia. Billy Idol estivo presente na festa final.
Os principais temas tratados foron:
2014
Os asistentes recibiron un LG G Watch ou Samsung Gear Live, un dispositivo Google Cardboard e un reloxo intelixente Moto 360 foi enviado despois de que rematou o evento.
Os principais temas tratados foron:
2015
miniatura| Sundar Pichai en Google I/O 2015 Os participantes recibiron unha tableta Nexus 9 e unha versión implementada de Google Cardboard.
Os principais temas tratados foron:
2016
miniatura| Decoración na entrada de Google I/O [[2016]] miniatura| Google I/O 2016 Keynote no Shoreline Amphitheatre Sundar Pichai decidiu mover Google I/O do Moscone Center de San Francisco ao Shoreline Amphitheatre de Mountain View. Os participantes recibiron lentes de sol e crema solar xa que o anfiteatro estaba ao aire libre e o tempo era especialmente soleado, porén moitos dos participantes queimáronse e, como resultado, as charlas foron bastante curtas.
Por primeira vez, entregáronse os premios Google Play (GP Awards) ás mellores aplicacións e xogos do ano, divididos en dez categorías.
Os principais temas tratados foron:
2017
miniatura| Google I/O [[2017, Android Fireside Chat]] Os participantes recibiron un crédito de 700 dólares na plataforma na nube de Google.
As pantallas LCD do SO Soundsystem estiveron presentes na after-party.
Os principais temas tratados foron:
2018
Os participantes recibiron un kit Android Things e un dispositivo Google Home Mini.
A banda Justice actuou na after-party coa apertura de Phantogram.
2019
miniatura| Sundar Pichai en Google I/O [[2019]] The Flaming Lips actuaron na after-party. Non se entregou ningún hardware ou dispositivo gratuíto aos participantes.
Os principais temas tratados foron:
2020
Google I/O 2020 estaba programado orixinalmente do 12 ao 14 de maio pero, debido á pandemia ligada á propagación da COVID-19, o evento foi repensado primeiro en versións alternativas e finalmente cancelouse.
O Carballo, Vilacampa, O Valadouro
O Carballo é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Transformer
O substantivo inglés transformer (do latín, co prefixo , "a través", "alén de", "dun lado a outro", + "formar" do latín ), en galego transformador (en inglés to transform significa «transformar», en galego «cambiar de forma» ou «ir a forma dun punto a outro» )pode referirse a:
Os Casás, Vilacampa, O Valadouro
Os Casás é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Campo Pequeno, Vilacampa, O Valadouro
Campo Pequeno é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Trachypachidae
Trachypachidae (traquipáquidos) é unha familia de escaravellos adéfagos parecidos xeralmente aos carábidos, pero que se distinguen deles polas súas grandes coxas das patas posteriores. Só existen seis especies vivas desta familia, catro especies do xénero Trachypachus do norte de Eurasia e norte de Norteamérica e dúas especies do xénero Systolosoma en Chile e Arxentina. Eran moito máis diversos no pasado, con ducias de especies descritas do Mesozoico.
Os seus hábitos son similares aos dos carábidos; procuran a súa comida entre as follas caídas de bosques de coníferas e crese que a súa maioría son predadores e preeiros, activos durante o día.
Segundo o entomólogo George Ball, "a cousa máis interesante sobre esta pequena familia é as súas relacións filoxenéticas"; previamente foi clasificada como unha subfamilia de Carabidae, e como familia foi clasificada en diferentes posicións en realación con outras familias de escaravellos. As filoxenias moleculares recentes recuperárona como grupo irmán do clado Carabidae+Cicindelidae como parte do subgrupo Geadephaga dos Adephaga. Os fósiles máis temperáns coñecidos da familia son os dos xéneros Petrodromeus, Permunda e Apermunda do límite Permiano-Triásico de Rusia de arredor de hai 252 millóns de anos. Os xéneros fósiles da familia clasifícanse na subfamilia Eodromeinae, mentres que os outros dous xéneros modernos sitúanse na subfamilia Trachypachinae. As dúas subfamilias distínguense pola forma e posición dos escleritos que se unen nas mesocoxas (a sección onde o par de patas medio se une ao corpo).
John Sinclair (ambientalista)
Sinclair foi nomeado Oficial da Orde de Australia (AO) nas Honras do Día de Australia de 2014 por "servizos diferenciados para a conservación e o medio ambiente, a través de papeis de defensa e liderado nunha serie de organizacións e para a xestión e protección de recursos naturais".
Sinclair morreu o 3 de febreiro de 2019 no Hospital Wesley en Auchenflower, Brisbane, de cancro da próstata. El deixou a súa compañeira, catro fillos e nove netos.
Vicente Cantatore
Vicente Cantatore Socci, nado en Rosario o 6 de outubro de 1935 e finado en Valladolid o 15 de xaneiro de 2021, foi un futbolista e adestrador arxentino-chileno.
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística no Talleres de Córdoba, militando a continuación tres anos en San Lorenzo, e outro en Tigre. En 1960 abandonou o seu país natal para xogar en Chile cos Rangers de Talca.
En 1963 fichou polo Santiago Wanderers, club que pagou 80 millóns de escudos polo seu traspaso, unha elevada cifra para a época. Xogou durante sete tempadas co club santiaguino, conseguindo o campionato chileno en 1968. En 1970 pasou ao Deportes Concepción onde, despois de tres tempadas, puxo fin a súa carreira como futbolista.
Comezos en Chile
Comezou a súa carreira como adestrador no mesmo club no que se retirou como futbolista, o Deportes Concepción. Posteriormente sentou no banco do Lota Schwager e tivo un breve paso polo Audax Italiano, interrompido prematuramente pola súa dimisión.
En 1982 gañou o seu segundo título nacional e participou por segundo ano consecutivo na Copa Libertadores, chegando de novo á final, desta vez ante o Peñarol uruguaio. Tras empatar sen goles na ida en Montevideo, no partido de volta disputado en Santiago impúxose o Peñarol cun solitario gol de Fernando Morena.
Continuou outras dúas tempadas máis á fronte do club, acadando bos resultados: en 1983 o seu equipo quedou en segunda posición por detrás do campión, Colo-Colo, e en 1984 obtivo o cuarto posto.
Primeiras experiencias europeas
En 1985 trasladouse a Europa para aceptar a oferta do Real Valladolid. Na súa primeira tempada no equipo (1985/86) completou a liga de Primeira División cun décimo posto final. Con todo, deixou o club ao pouco de comezar a seguinte campaña, despois da primeira xornada. Regresou para a tempada 1987/88, na que acabou a liga na oitava praza. Na tempada seguinte clasificou o equipo no sexto lugar da liga, mentres que na Copa do Rei guiouno ata a segunda final da súa historia, despois de eliminar nas semifinais ao Deportivo da Coruña de Arsenio Iglesias, grazas a un gol na prórroga de Manolo Peña. Na final, celebrada no Vicente Calderón, enfrontouse ao Real Madrid, sendo a vitoria para o equipo branco, cun solitario tanto de Rafael Gordillo. O subcampionato de Copa deulle ao equipo o dereito a disputar a Recopa de Europa por primeira e única vez na súa historia. Durante a súa etapa no Valladolid fixo debutar a Fernando Hierro, futuro capitán do Real Madrid e da selección española.
En 1989 chegou ao banco do Sevilla, ao que dirixiu durante dous anos. No primeiro deles, con xogadores como Dasaev, Manolo Jiménez ou o austríaco Anton Polster, este último autor de 32 goles, o equipo conseguiu un sexto posto que lle valeu a clasificación para a Copa da UEFA. Para a tempada 1990/91 o Sevilla reforzouse co chileno Iván Zamorano. Rematou o campionato de liga na oitava posición e foi eliminado na Copa da UEFA en oitavos de final polo Torpedo Moscova.
Regreso a América do Sur
Trala súa primeira experiencia europea, o técnico regresou á súa terra adoptiva, Chile, onde foi contratado polo Universidade Católica, un dos equipos máis destacados de Chile. Co club da capital gañou unha Copa Chile en 1991 superando na final ao seu antigo equipo, o Cobreloa, por 1-0, cun gol de Percudani. Na liga o equipo foi terceiro e gañou a Liguiña Pre-Libertadores, un torneo oficial chileno que lle deu a clasificación para a Copa Libertadores.
Despois de só unha tempada, volveu cambiar de banco, pasando ao do Rosario Central, club da súa cidade natal. A experiencia no campionato arxentino resultou problemática e despois de só un ano regresou a Chile para adestrar ao flamante campión nacional, o Colo-Colo. A permanencia no club santiaguino foi curta, debido á eliminación sufrida na Copa Libertadores de 1994 a mans dos colombianos do Junior de Barranquilla, o que provocou a súa destitución.
Segunda aventura ibérica
En 1994 volveu cruzar o Océano Atlántico para traballar de novo en España, como adestrador do Tenerife. Estivo unha tempada á fronte do club canario, completando a liga 1994/95 na 15ª posición.
En 1996 comezou a súa terceira etapa no banco do Real Valladolid, como substituto do cesado Rafa Benítez. Colleu o equipo na derradeira posición, a 6 puntos da salvación, e conseguiu a permanencia ao rematar 16º. Na campaña 1996/97 acadou o sétimo na liga, clasificando o equipo para a Copa da UEFA por segunda vez na historia do club. O seu labor no banco valisoletano valeulle o premio Don Balón como mellor adestrador de España. No ano seguinte dirixiu o Valladolid só nas primeiras tres xornadas, deixando o cargo por tensións coa directiva.
En decembro de 1997 aceptou a oferta do Sporting de Lisboa, pero deixou o club un par de semanas despois, de novo por problemas coa dirección do club. Durante a súa breve etapa en Portugal dirixiu o seu único partido na Liga de Campións, enfrontándose ao Lierse no estadio José Alvalade, vencendo por 2-1.
No verán de 1998 volveu adestrar na Primeira División española, poñéndose á fronte do Betis, que viña de se reforzar con futbolistas como Denílson ou Benjamín. Cantatore chegou ao equipo a só tres días do inicio do campionato, trala dimisión do anterior técnico, António Oliveira. A pesar dos grandes gastos en fichaxes, o Betis non conseguiu a primeira vitoria ata a quinta xornada, e Cantatore acabou dimitindo a finais de outubro, despois de saír goleado por 5-1 de Mestalla, co equipo na última praza. A decepción sufrida en Sevilla levou ao técnico a anunciar a súa retirada do mundo do fútbol.
Últimos anos e retiro definitivo
Despois dun ano de pausa recibiu unha oferta do Sporting de Gijón, na Segunda División, polo que decidiu regresar aos bancos. Dirixiu o equipo asturiano durante vinte partidos da tempada 2000/01, antes de dimitir por sorpresa tras conseguir un triunfo ante o Atlético de Madrid.
A continuación decidiu retirarse definitivamente do mundo do fútbol a pesar de ter recibido algunhas ofertas de clubs como a Sampdoria ou o Cruz Azul.
Vida persoal
Recibiu a cidadanía chilena, país ao que se trasladou en 1960. Estivo casado durante moitos anos con Nelly Erbetta, coa que tivo un fillo, Marcelo.
O Areal de Fontes, Cumiar, Ponteareas
O Areal de Fontes é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
A Modia, Vilacampa, O Valadouro
A Modia é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
As Eiras, Cumiar, Ponteareas
As Eiras é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Coutada, Cumiar, Ponteareas
A Coutada é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 52 habitantes (20 homes e 32 mulleres).
A Barreira, Filgueira, Palas de Rei
A Barreira é un lugar da parroquia de Filgueira no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
O Limpadoiro, Vilacampa, O Valadouro
O Limpadoiro é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Cruceiro, Cumiar, Ponteareas
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Cath Wallace
Catherine C. "Cath" Wallace, nada Hamilton en 1952, é unha ecoloxista de Nova Zelandia e académica. Dá conferencias de economía e política pública na Universidade Vitoria de Wellington, e forma parte de organizacións vinculadas co medio ambiente en Nova Zelandia. Outorgóuselle o Premio Ambiental Goldman en 1991 grazas ás súas contribucións para a protección do medio ambiente na Antártida.
Activismo e traballo político
Durante unha década foi a presidenta das Organizacións de Conservación do Medio Ambiente de Nova Zelandia, (Environment and Conservation Organizations of New Zealand, ECO). ECO é unha organización sen ánimo de lucro que se preocupa da preservación do medio ambiente. Cath Wallace segue formando parte de ECO.
Wallace formou parte do Consello da IUCN, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza, durante dous mandatos. O seu principal foco foi conseguir que se mantivesen en mente os custos ambientais cando se tomasen decisións nacionais. Ela impulsou reformas a nivel ambiental e de políticas enerxéticas.
Como parte do seu activismo, dirixiu un movemento de resistencia, xunto con outros activistas, contra intereses empresariais que tentaban restrinxir a Acta de Administración de Recursos (Resource Management Act). Esta acta é importante para a protección dos recursos naturais. No seu posto en ECO, defendeu un cambio na lei de pesca nacional para que se xestionase o ecosistema enteiro no canto de só a pesca de peixes.
Wallace investigou os efectos da xestión de cotas pesqueiras en Nova Zelandia e meteu presión ao Ministerio de Pesca para que deixase de infrinxir as súas responsabilidades ambientais baixo a Acta de Pesca de Nova Zelandia de 1996. Wallace continúa defendendo a aplicación de fortes políticas ambientais locais por toda Nova Zelandia.
Cath Wallace tamén foi cofundadora da rama de Nova Zelandia da Coalición Antártica e do Océano Antártico (Antarctic and Southern Ocean Coalition, ASOC), unha alianza internacional que traballa para a protección da Antártida e o rexeitamento da Convención de Minerais da Antártida. En asociación con ASOC, Wallace foi lobista internacional para prohibir a explotación mineira na Antártida. Un paso importante na protección da contorna antártica foi grazas ao Protocolo Ambiental Antártico. O protocolo designa a Antártida como "unha reserva natural, dedicada á paz e á ciencia". Tamén coñecido como o protocolo de Madrid, estableceu regras para a protección da contorna e a prohibición da explotación mineira.
En 2008 colaborou no libro SEAFOOD Ecolabelling Principles and Practice.
Drunk Tank Pink
Drunk Tank Pink é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Shame, publicado o 15 de xaneiro de 2021 a través do selo Dead Oceans.
Aquelcabo, Filgueira, Palas de Rei
Aquelcabo é un lugar da parroquia de Filgueira no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
O Muíño, Vilacampa, O Valadouro
O Muíño é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Requeixo, Vilacampa, O Valadouro
O Requeixo é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Carregal, Vilacampa, O Valadouro
O Carregal é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
A Ascensión, Fontenla, Ponteareas
A Ascensión é un lugar da parroquia de Fontenla no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (17 homes e 12 mulleres).
A Baiuca, Filgueira, Palas de Rei
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Rego Dereito, Vilacampa, O Valadouro
Rego Dereito é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Rozas, Vilacampa, O Valadouro
Rozas é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
Os Curros, Filgueira, Palas de Rei
Os Curros é un lugar da parroquia de Filgueira no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Sweep It Into Space
Sweep It Into Space é o décimo segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., publicado o 23 de abril de 2021 a través do selo Jagjaguwar. O seu primeiro sinxelo, "I Ran Away", lanzouse o día 23 de febreiro, e o seu vídeo estreouse o 3 de marzo. O día 31 de marzo editouse un vídeo musical para o seu segundo sinxelo, "Garden".
Antecedentes
O lanzamento do disco estaba prevista orixinalmente para mediados do ano 2020 pero foi atrasado debido á pandemia de COVID-19. O álbum gravouse no estudio Bisquiteen de Amherst a finais de 2019 tras a súa xira pola Costa Oeste e o Sueste dos Estados Unidos. Lou Barlow compuxo dúas das doce cancións, sendo o outro músico acreditado ademais do grupo Kurt Vile, que tocou a guitarra de doce cordas en "I Ran Away".
O Carrizo, Filgueira, Palas de Rei
O Carrizo é un lugar da parroquia de Filgueira no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, un home e unha muller.
A Mo, Cumiar, Ponteareas
A Mo é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Barbáns, Fontenla, Ponteareas
Barbáns é un lugar da parroquia de Fontenla no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (17 homes e 12 mulleres).
Os Rubás, Vilacampa, O Valadouro
Os Rubás é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Trobo, Vilacampa, O Valadouro
O Trobo é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
A Silvosa, Vilacampa, O Valadouro
A Silvosa é un lugar da parroquia de Vilacampa, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
O Monte, Filgueira, Palas de Rei
O Monte é un lugar da parroquia de Filgueira no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Filgueira, Filgueira, Palas de Rei
Filgueira é un lugar da parroquia de Filgueira no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 46 habitantes, dos cales 24 eran homes e 22 eran mulleres.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Leiras, Filgueira, Palas de Rei
Leiras é un lugar da parroquia de Filgueira no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, un home e unha muller.
Viking (satélite)
Viking foi o primeiro satélite artificial sueco. Foi lanzado mediante un foguete Ariane 1 desde o Centro Espacial de Kourou o 22 de febreiro de 1986.
Características
A misión de Viking, xestionada pola Swedish Space Corporation (SSC), foi estudar a magnetosfera terrestre desde unha órbita moi elíptica. O satélite foi construído por SAAB Space xunto con Boeing como subcontratista. Tiña unha masa de 286 kg e estudou os procesos do plasma na magnetosfera e a ionosfera terrestres mediante a medición dos campos eléctrico e magnético, das partículas cargadas, das ondas na magnetosfera e mediante a fotografía das auroras polares. Os experimentos de a bordo foron colaboración de equipos de Suecia, Canadá, Dinamarca, Francia, Noruega, os Estados Unidos e Alemaña.
Grupo Ornitolóxico Galego
Actividades
Este grupo coordina e colabora na realización dos censos anuais de aves acuáticas e mariñas invernantes en Galicia, que están sendo publicados nas revistas Bubela (do GOG) e Braña (da SGHN), que subministran informacións históricas de grande importancia para coñecer a evolución das poboacións invernantes destas aves en Galicia, e o estado de conservación da costa e zonas húmidas galegas.
O grupo ten participado en múltiples estudos sobre as aves de Galicia e a súa conservación, como o Atlas de Vertebrados de Galicia ou o seguimento de especies ameazadas. Tamén mantivo activo, durante moitos anos, un grupo de anelamento científico, chegando a organizar o XI Encontro de aneladores a nivel estatal. Ademais foi o organizador do V Congreso Galego de Ornitoloxía.
O Ceo, Fontenla, Ponteareas
O Ceo é un lugar da parroquia de Fontenla no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres).
Rally San Froilán de 1990
O Rally San Froilán de 1990 foi a 12ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rally, así como para a Copa de España de Rallys. Celebrouse entre o 6 e o 7 de outubro de 1990 e o vencedor foi Germán Castrillón, a bordo dun Ford Sierra Cosworth.
Itinerario
Constou de 477,6 quilómetros (contando os enlaces) divididos en dúas etapas e 15 treitos cronometrados. A saída realizouse o sábado 6 na Avenida Ramón Ferreiro de Lugo, dándose ese día tres pasadas aos treitos de Lúa - O Pontigo (12 km), Seixosmil - O Chao (18,5 km) e Meira (8,7 km). O itinerario do domingo consistiu en dúas pasadas polos treitos de Goián (10,4 km), San Mamede - Bagude (7,3 km) e Recelle (6,3 km).
Resumo
Coa ausencia dun dos favoritos, o vasco Fernando Brizuela, que aínda que estaba inscrito non se presentou, Germán Castrillón dominou con facilidade o rally co seu Ford Sierra Cosworth e xa tras a primeira sección avantaxaba comodamente ao segundo clasificado, o vigués Urbano Villanueva. Este corría cun BMW M3 que pertencera anteriormente a "Culebra" e ao campión de España Pep Bassas e mantivo a segunda praza ata o final. Os seguintes postos estiveron máis disputados cunha pelexa entre Arturo Rial, Peitos e Carlos. Carlos perdeu varios postos na parte final do rally por unha mala elección de pneumáticos, mentres que Rial marcou o mellor tempo en catro dos seis treitos do domingo, logrando finalmente a terceira praza. Peitos rematou cuarto, a 16 segundos de Rial, e primeiro da Citroën Challenge. En quinto lugar e primeiro da Copa Renault chegou Lino Otero co seu Renault 5 GT Turbo.
Manuel Senra, co seu Peugeot 205 GTI, foi un dos que máis rápido pero sufriu dúas picadas de roda o sábado, mentres que o domingo perdeu cinco minutos por un problema co regulador da bomba da gasolina, polo que finalmente só puido ser undécimo, un posto por riba dos irmáns Sergio e Diego Vallejo, que tamén perdeu cinco minutos por unha roda picada no treito Seixosmil - O Chao.
Héctor Núñez
Héctor Núñez Bello, alcumado Pichón Núñez, nado en Montevideo o 8 de maio de 1936 e finado en Madrid o 19 de decembro de 2011, foi un futbolista e adestrador uruguaio de orixe galega.
Santa Cruz, Cumiar, Ponteareas
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Cumiar no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Héctor Núñez
Orixes
Naceu en Montevideo, sendo fillo de dous emigrantes galegos. Seu pai, Héctor Núñez, era de Meicende, e súa nai da Pastoriza (Arteixo). Súa nai era madriña de Ramón Alberto Villaverde, outro histórico futbolista uruguaio, tamén fillo de arteixáns.
Como futbolista
Comezou a xogar ao fútbol no Liverpool da capital uruguaia, no equipo da quinta división. Alí chamou a atención do Club Nacional, que o fichou para as súas categorías inferiores. En 1954 entrou en contacto co Deportivo da Coruña, durante a súa xira suramericana, chegando a adestrar co equipo galego no Estadio Centenario, pero continuou no equipo uruguaio.
Debutou na Primeira División en 1957, e ao remate da campaña o seu equipo acabou campión, sendo Núñez elixido mellor xogador uruguaio do ano. Ao ano seguinte viaxou co seu equipo á Coruña, para disputar a 13ª edición do Trofeo Teresa Herrera contra o Flamengo do Río de Xaneiro. Sobre o céspede de Riazor o equipo uruguaio bateu ao brasileiro, por dous goles a un, cun dos tantos anotados por Héctor Núñez. A súa actuación no torneo chamou a atención dos equipos españois, e foi fichado polo Valencia FC. No equipo valenciano xogou sete tempadas, nas que disputou 215 partidos, marcando 86 goles. Conquistou dúas Copa de Feiras consecutivas nas tempadas 1961/62 e 1962/63, marcando goles en ambas finais contra o FC Barcelona e o Dinamo Zagreb respectivamente.
No verán de 1965 fichou polo Mallorca, onde xogou unha tempada, non podendo evitar o descenso á Segunda División. A continuación xogou no Levante durante dúas tempadas, ao mesmo tempo que rexentaba un restaurante en Valencia xunto ao seu ex compañeiro Roberto Gil. No equipo levantino colgou as botas en 1968.
Adestrador
Retirado como xogador, organizou unha axencia de fichaxes e comezou a súa carreira de adestrador. Así, dirixiu sucesivamente o Calvo Sotelo de Puertollano, o Tenerife, o Levante UD, o Rayo Vallecano, o Real Valladolid, e o Granada CF, todos eles na Segunda División. Na tempada 1977/78 volveu ao Rayo Vallecano, esta vez en Primeira División, rematando a tempada no décimo posto. Ao ano seguinte fichou polo Atlético de Madrid, pero foi cesado por Vicente Calderón despois de só seis partidos, e substituído por Luis Aragonés.
Despois regresou ao Rayo Vallecano e de novo ao Atlético, onde traballou como secretario técnico. Exercendo dito cargo no club madrileño, foi o artífice da chegada do mexicano Hugo Sánchez a España en 1981. Ese mesmo ano instalouse el mesmo en México, onde adestrou durante dúas tempadas ao Tecos FC, ata 1983.
De volta en España, dirixiu a UD As Palmas e, por cuarta vez, ao Rayo Vallecano. En 1989 adestrou por primeira vez no seu Uruguai natal, e fíxoo no mesmo club no que debutara como futbolista anos atrás, o Nacional de Montevideo. Conquistou co club de Montevideo a Copa Suramericana e a Copa Interamericana.
En 1992 dirixiu a Selección de Costa Rica e, despois dunha tempada de novo en España como adestrador do Valencia CF en Primeira, regresou a Uruguai como seleccionador nacional. Á fronte da selección uruguaia gañou a Copa América de 1995 en Montevideo e foi elixido adestrador do ano en América do Sur.
Posteriormente trasladouse a Arabia Saudita, onde estivo a cargo do Al-Nassr, e pechou a súa carreira en 2007, adestrando no seu país ao Tacuarembó FC.
Foi tamén profesor da Escola Nacional de Adestradores de España e secretario técnico do Valencia CF. Faleceu en Madrid o 19 de decembro de 2011, aos 75 anos de idade.
Como futbolista
Club Nacional Valencia CF
Como adestrador
Club Nacional Selección uruguaia
Distincións individuais
O Pazo do Monte, Merlán, Palas de Rei
O Pazo do Monte é un lugar da parroquia de Merlán no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Pterelao
Na mitoloxía grega, Pterelao era fillo de Tafio e neto de Poseidón e Hipótoe (polo tanto, descendente de Perseo, avó de Hipótoe). Segundo outras tradicións, era fillo de Poseidón e Hipótoe, e Tafio sería fillo seu. O seu avó Poseidón concedéralle o don da inmortalidade, sempre que conservara unha guedella de pelo de ouro que puxo na súa cabeleira; segundo Pseudo-Apolodoro, toda a súa cabeleira era de ouro.