cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Léon Blum
Traxectoria
Procedía dunha familia xudía de clase media. Estudou dereito na Sorbona e graduouse en 1894. Tivo unha carreira brillante e foi nomeado auditor no Conseil d'Etat. Estudaba unha segunda carreira de crítico literario. Pronto se converteu nunha das figuras literarias máis importantes de Francia. Blum demostrou pouco interese na política ata o Caso Dreyfus de 1894, que tivo nel un efecto traumático como en tantos outros xudeus franceses. Facendo campaña como dreyfusista entrou en contacto co líder socialista Jean Jaurès, a quen admiraba. Comezou a participar no diario socialista L'Humanité, e uniuse a SFIO (socialistas). Pronto se converteu no principal teórico do partido.
En xullo de 1914, tralo estalido da primeira guerra mundial, Jaurès foi asasinado, e Blum tomou un papel máis activo na dirección do partido. En 1919 foi elixido membro do comité executivo, e tamén representante por París ante a Asemblea Nacional francesa. En 1920 traballou duramente para evitar a ruptura entre partidarios e detractores da Revolución Rusa, pero os máis radicais se separaron, levando L'Humanité con eles e fundaron o Partido Comunista Francés. A actitude dos comunistas fronte ao Pacto xermano-soviético foi criticada por Blum, quen se distanciou entón deles. Baixo Vichy, durante a segunda guerra mundial, foi perseguido por Pétain e despois detido e condenado. As autoridades francesas entregárono aos nazis, e foi deportado en marzo de 1943 a Buchenwald. Liberado polas tropas aliadas en maio de 1945, Blum volveu á política e dirixiu o último goberno provisional antes da instauración da Cuarta República, de decembro de 1946 a xaneiro de 1947. Retirouse a Jouy-en-Josas (preto de Versalles), onde morreu aos 78 anos.
Mannheim
Mannheim é unha cidade de Alemaña. Con 305.780 habitantes é a segunda cidade máis grande no Estado de Baden-Württemberg despois da capital Stuttgart. Atópase na confluencia dos ríos Rin e Neckar, ao nordeste de Baden-Württemberg. O Rin separa Mannheim da vila adxacente de Lugwigshafen en Renania-Palatinado. Tamén se atopa ao norte da cidade a fronteira co estado de Hessen. Mannheim é a cidade máis grande da área do Rin-Neckar, unha área metropolitana con 2.4 millóns de habitantes.
Mannheim é inusitada entre as cidades da área central alemá, xa que está urbanizada en cuadrícula, ao igual que moitas das cidade de América do Norte. A principal vía a través das mazás urbanas conduce a un enorme pazo do século XVIII. Esta antiga residencia dos Electores do Palatinado acolle a día de hoxe a Universidade de Mannheim.
O símbolo da cidade é a Wasserturm (a Torre da Auga), localizada preto da zona centro da cidade, cara ao leste desta. Mannheim é o comezo e o final da Bertha Benz Memorial Route.
Historia
A vila de Mannheim (casa do Home) noméase por primeira vez en 766 no mosteiro Lorsch. Durante séculos foi unha vila de pescadores sen gran relevancia. En 1284 foi adxudicada aos condes de Palatinado da casa dos Wittelsbach. De importancia local era o castelo aduaneiro construído en 1349 na zona hoxe denominada "Lindenhof" que gravaba impostos sobre a navegación en augas do Rin. En 1415, alí pasou o período de cativerio o papa destronado Xoán XXIII, por orde do emperador Sexismundo. Anos despois, en 1462, a raíz da vitoria na batalla de Seckenberg sobre os exércitos unidos dos condes de Württemberg, o conde de Baden e o bispo de Metz, o príncipe elector (Kurfürst) Friedrich von der Pfalz, estabelecen as bases para a hexemonía da súa casa na parte media do alto Rin.
En 1566, Mannheim conta xa con aproximadamente 700 habitantes e é un dos meirandes asentamentos da rexión. En 1606, Friedrich IV von der Pfalz inaugura as obras para a fortaleza de Friedrichsburg. A planificación dunha rede de rúas en cuadrícula para a cidade de Mannheim unida á fortaleza conservouse até hoxe en día e é a base das mazás rectangulares do casco antigo, aínda que inseridas nunha antiga fortificación que ten forma de ferradura, co que sería máis frecuente atopar nunha cidade con plano radioconcéntrico. Constitúe talvez o único exemplo de plano urbano ortogonal de Alemaña e asemade un dos primeiros deseños dunha cidade planificada no país, gañando ano seguinte a condición de cidade.
Entre 1618 e 1648, Mannheim é varias veces ocupada e devastada durante a guerra dos Trinta Anos. Despois da guerra en 1652 Karl Ludwig von der Pfalz amplía os privilexios da cidade a fin de favorecer a súa reconstrución. Non obstante, xa en 1689, durante as guerras da sucesión polo trono da "Pfalz", as tropas francesas destrúen a cidade novamente. En 1692, algúns cidadáns, ao seu regreso, fundan na parte dereita do Neckar "Neu-Mannheim" (Novo Mannheim) que é destruído en gran parte durante un incendio en 1697. O príncipe Johann Wilhelm afouta á reconstrución ampliando de novo os privilexios da cidade para atraer a novos cidadáns.
En 1709, únense a fortaleza Friedrichsburg e a cidade de Mannheim, e en 1720 Karl Philipp traslada a súa corte de Heidelberg a Mannheim e comeza a construción do palacio (terminado en 1760). Así, Mannheim muda nunha cidade residencial da corte. Comeza a curta época dourada da nova cidade. A corte favorece a arte, a música, a ciencia e o comercio. Desde toda Europa veñen talentos pasar estadías na corte. No cadrado N1 no "Paradeplatz" (praza do desfile) comézase coa construción duns grandes almacéns segundo os planos do arquitecto italiano Alessandro Galli da Bibiena, que rematan en 1747. Ademais, colócase a primeira pedra para a igrexa dos Xesuítas (a maior igrexa barroca do alto Rin), e en 1763 o príncipe Karl Theodor funda a Academia das Ciencias.
En 1774 Christian Mayer ocupa o novo observatorio. Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Schiller, Wolfgang Amadeus Mozart e Gotthold Ephraim Lessing pasan un tempo en Mannheim que por entón tiña 25.000 habitantes. En 1778, para poder conseguir unha herdanza en Baviera, Karl Theodor ten que mudar a súa residencia a Múnic. Para compensar a perda da corte mantense o teatro nacional en Mannheim. Con todo, comeza entón o declive cultural e científico.
Entre 1790 e 1794, regúlase e rectifícase o Neckar. En 1795, é ocupada de novo polas tropas francesas durante as guerras da coalición. Na reconquista por parte de tropas austríacas prodúcense graves danos causado polo lume dos disparos da artillaría. A partir de 1799 e até 1821 desmóntanse as instalacións da fortaleza. En 1803, durante unha reestruturación do territorio, adxudícase Mannheim a Baden.
En 1861 a sede da Comisión Central para a Navegación do Rin trasládase a Mannheim e sete anos despois asínase a acta que leva o nome desta cidade e que contén os principios vixentes até hoxe. En 1865, fúndase en Mannheim a empresa "Badische Anilin und Soda Fabriken" máis coñecida coas súas iniciais "BASF" que se converteu até hoxe nunha das maiores empresas químicas do mundo En 1878 inaugúrase o antecesor do tranvía actual, o tranvía de cabalos (Pferdeeisenbahn).
Rodismo
miniatura|Un cura da organización RUNVira predica nun templo en [[Ucraína.]] miniatura|Altar nun templo da Igrexa Nativa Polaca en [[Polonia.]] O Rodismo (ruso: родянство) ou Rodnovería (inglés Rodnovery, ruso: родноверие / rodnoverie) é unha relixión neo-étnica, que é a tradición da relixión natural eslava, dependendo da cultura, a mitoloxía e crenzas relixiosas eslavas.
Mannheim
Historia
miniatura|upright|Mapa de Mannheim en 1880
En1886, Carl Benz patenta o seu "Vehículo propulsado por motor de gas" e realiza a primeira proba o 3 de xullo. O 5 de agosto a súa muller Bertha Benz fai o primeiro percorrido interurbano en coche cara a Pforzheim. En 1895, a cidade compra a "Friesenheimer Insel", unha illa fluvial para construír alí o seu porto industrial. A cidade excede o limiar dos 100.000 habitantes. En 1900, inaugúrase a primeira parte do tranvía electrificado.
En 1918, tras o final da primeira guerra mundial e debido á ocupación francesa das zonas na beira esquerda do Rin, Mannheim convértese en cidade fronteiriza. Na cidade seguen a producirse importantes achados no sector do automobilismo e en 1921, a empresa "Heinrich Lanz AG." presenta o primeiro tractor con motor de petróleo. En 1925 o centro artístico organiza unha exposición "Neue Sachlichkeit" que dá nome a este estilo artístico dos anos 1920.
En 1933, os Nazis ocupan a administración da cidade aínda que quedaron en minoría co 35,5 % dos votos nas últimas eleccións celebradas, polo que en 1940, 2.000 xudeus de Mannheim son deportados ao campo de concentración de Gurs (Francia). Moitos deles serán transportados máis tarde aos campos do leste para seren asasinados alí. En 1945, tras a fin da segunda guerra mundial, Mannheim quedou destruído case por completo como consecuencia dos bombardeos dos aliados. O 28 de marzo prodúcese a primeira capitulación telefónica tras unha chamada das tropas americanas ao centro da cidade. Esta é tomada polas tropas aliadas o 29 de marzo. En 1967, Mannheim convértese en cidade universitaria.
Xeografía
miniatura|Cuadrícula da cidade
Mannheim atópase na parte norte do alto Rin, na desembocadura do río Neckar. O centro da cidade, en forma de ferradura, atópase preto da confluencia de ámbolos dous ríos.
Ao suroeste da vila áchase o palacio e, dende alí, a "Breite Strasse" ("Rúa Ancha") que atravesa a cidade para levar ao "Paradeplatz" (A Praza dos Desfiles). En paralelo a esta rúa principal hai outras serie de rúas que separan a cidade en mazás comunmente denominados "Cadrados" ("Quadrate"). A maior parte das rúas no centro da cidade non se identifica por nomes senón por unha combinación de letras e cifras. (Tódalas rúas teñen nomes pero adoitan ser descoñecidos até polos seus propios habitantes).
A denominación dos 144 cadrados segue o seguinte esquema:
Aparentemente ao deseñar o sistema os arquitectos baseáronse na imaxe dunha fonte co palacio como fonte da auga subindo pola "Breite Strasse" e baixando en círculos por ambos os lados.
A cidade está dividida en 17 barrios, 6 centrais e 11 periféricos.
Economía
A cidade pertence á rexión Rin-Neckar-Selva de Oden e linda coa comarca de "Bergstrasse" (pertencendo a Hesse) ademais das cidades de Ludwigshafen do Rin e Frankenthal (ambos os pertencentes a Renania-Palatinado) dos que é soamente separado polo río Rin. Conxuntamente coas comunidades veciñas forma o espazo económico coñecido como o triángulo Rin-Neckar.
EvoBus, a división de autobuses e autocares de Daimler, ten a súa planta de produción principal de vehículos da marca Mercedes-Benz nesta cidade.
Demografía
miniatura|Evolución da poboación da cidade entre 1450 e 1990 miniatura|upright|Torre de Auga
En 2001 contáronse as seguintes minorías importantes de estranxeiros:
Sociedade
Mannheim é o centro e a antiga sede residencial da "Kurpfalz" (Electorado de Palatinado).
Na historia máis recente a perda de postos de traballo na industria caracteriza a cidade de Mannheim que tenta aliviar a situación coa construción de novos parques industriais, de comercio e de administración.
Nos últimos anos Mannheim coñécese pola súa importancia na produción musical e entre os seus habitantes hai diversos músicos que subiron nos charts alemáns.
Vales, A Pobra do Brollón
Vales é un lugar do concello da Pobra do Brollón dividido entre as parroquias de Piño e Veiga. Contaba en 2008 cunha poboación de 12 habitantes (3 homes e 9 mulleres). Todos eles pertencen a Piño, xa que a Veiga só pertence unha das casas do lugar, que está deshabitada e abandonada. Está situado a 437 m de altitude.
Toponimia
O nome do lugar provén do plural do termo en latín, co significado de val.
N-6
N-6 ou Proton 2 foi unha serie de observatorios espaciais soviéticos adicados ao estudo dos raios cósmicos de alta enerxía da que finalmente so se lanzou unha unidade.
Características
O primeiro e único N-6, cunha masa de 17.000 kg, lanzouse o 16 de novembro de 1968 mediante un foguete Proton K a unha órbita de 284 x 477 km e 51,55º de inclinación orbital. Podía observar raios cósmicos de entre 1012 e 1015 eV. O segundo N-6 nunca se chegou a lanzar.
Eugenio Fadrique González
Eugenio Fadrique González, nado en 1879 e finado en Vigo en 1971, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Presidiu o Depósito Franco, precedente da actual Zona Franca. Foi socio de honra do Círculo Mercantil e presidente da Cámara de Comercio (1931-1945). Dedicouse a tarefas de beneficencia, como directivo da Casa de Caridade, e exerceu como conselleiro de FENOSA e do Banco de Vigo. Tamén foi o representante da Asociación Metalgráfica Española.
Participou na política a través da Liga de Defensores de Vigo, pola que foi elixido concelleiro en varias ocasiones, e foi tenente de alcalde na Corporación presidida por Adolfo Gregorio Espino durante a ditadura de Primo de Rivera.
Casou en 1909 con Josefa del Río e foi pai de Eugenio Fadrique del Río.
O concello de Vigo adicoulle o nome dunha praza, ornamentada cunha escultura metálica de Steinbrüggen.
Banda de música de Filgueira
A Banda de música de Filgueira foi unha agrupación musical existente na parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
Foi fundada en 1862 polos irmáns Balado, sendo o seu pai, Ramón Balado, coñecido polos seus negocios na vila de Lalín, o primeiro director. Foi unha das primeiras bandas de Lalín xunto coa de Noceda. Desapareceu 36 anos despois, en 1898.
Castro de Abaixo, Nogueira, Ribas de Sil
Castro de Abaixo é un lugar da parroquia de Nogueira, no concello lucense de Ribas de Sil. En 2008 tiña 7 habitantes (seis homes e unha muller), menos ca en 2007.
Caballos salvajes
Caballos salvajes é un filme arxentino de 1995 dirixido por Marcelo Piñeyro e escrito por Piñeyro e Aída Bortnik. Está protagonizado por Héctor Alterio, Leonardo Sbaraglia e Cecilia Dopazo. Federico Luppi fai un cameo.
Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Liga ARC
A Liga ARC (Asociación de Remo do Cantábrico) é unha liga de remo en banco fixo na que compiten clubs de Euskadi, Cantabria e Asturias, esta última dende 2009. Un total de 29 clubs e máis de 500 remeiros forman parte da liga para a tempada 2010.
Situada por baixo da Liga San Miguel, é a categoría de prata do remo xunto coa Liga Galega de Traiñeiras (LGT). Serve ao igual que a primeira para apoiar e impulsar unha disciplina deportiva do remo que forma parte da historia das nacións da cornixa cántabro-atlántica do Norte da Península Ibérica.
Historia
O 29 de marzo de 2006 constituíuse en Bilbao formalmente a Asociación de Remo do Cantábrico (ARC), unha entidade privada titular da Liga ARC®. Seis persoas físicas, representantes (a razón de dous por provincia) de clubs de remo que interviñeron no proceso constituínte, actuaron como socios fundadores. Nesa data materializábase o proxecto creado por e para clubs de Cantabria e Euskadi. Trala constitución da asociación, a totalidade dos clubs de remo que participaran no proceso de posta en marcha do proxecto decidiron sumarse formalmente ao mesmo mediante a correspondente adscrición á ARC.
Coencima B
O coencima B é un coencima necesario para certas reaccións redox en bacterias metanóxenas. O nome químico completo da forma activa deste coencima é 7-mercaptoheptanoiltreoninafosfato. A molécula contén un grupo tiol, que é o principal sitio de reacción.
O coencima B reacciona co 2-metiltioetanosulfonato (metil-Coencima M, abreviado CH3–S–CoM), orixinando metano na metanoxénese típica destas bacterias: Esta conversión está catalizada polo encima metil coencima M redutase, que contén o cofactor F430 como grupo prostético.
Unha conversión relacionada que utiliza tanto HS-CoB coma HS-CoM é a redución do fumarato a succinato, catalizada pola fumarato redutase destas bacterias:
Campionato de Galicia de fútbol 1934/35
O Campionato de Galicia da Serie A 1934/35 foi a vixésimo primeira edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en outubro de 1934 e rematou en xaneiro de 1935. O primeiro posto do torneo outorgaba a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Club Lemos, o Eiriña Club de Fútbol, o Unión Sporting Club, o Lugo Sporting Club, o Club Coruña e o Vilagarcía Foot-ball Club. O Celta de Vigo, o Deportivo da Coruña e o Racing Club de Ferrol non participaron por tomaren parte do Campionato Mancomunado Galaico-Ástur desa tempada. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Proclamouse campión o Unión Sporting.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1983
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1983, as primeiras eleccións autonómicas en democracia, tiveron lugar o 8 de maio de 1983. Resultou gañador por maioría absoluta oPSOE. Como consecuencia, Pedro de Silva Cienfuegos-Jovellanos foi investido presidente do Principado de Asturias, sucedendo a Rafael Fernández Álvarez, que ocupaba o cargo desde a aprobación do Estatuto de Autonomía en 1982.
A Estación, A Pobra do Brollón
dereita|miniatura|Capela de Santo Isidro.
A Estación, tamén chamada A Estación da Pobra do Brollón, é un núcleo e aldea do concello da Pobra do Brollón, que forma parte de tres parroquias: Abrence, Castroncelos e Cereixa.
Historia
Recibe o seu nome da estación da Pobra do Brollón, construída en 1883 na liña de ferrocarril A Coruña-Madrid, situada a escasos 2 km, da capital municipal e ao norte da estrada N-120.
Demografía
En 2021 tiña 114 habitantes, 51 de Abrence, 51 de Castroncelos e 12 de Cereixa, sendo unha das aldeas máis poboadas do concello.
Festividades
As festas da aldea son cara ao 15 de maio, na honra á santo Isidro Labrador, patrón da aldea.
Pablo González Couñago
Pablo González Couñago, nado en Redondela o 9 de agosto de 1979, é un futbolista galego que xogou como dianteiro. Foi campión do Mundial sub-20 de 1999, onde conseguiu ademais a Bota de Ouro.
A Estación, A Pobra do Brollón
Festividades
Tódolos meses, o día 2 celébrase a feira na Estación.
Pablo González Couñago
Traxectoria
Couñago formouse na canteira do Celta de Vigo, pasando a xogar no Celta de Vigo B en 1997. Ao rematar a tempada, foi convocado por Iñaki Sáez para disputar o Mundial sub-20 de Nixeria xunto con Aranzubía, Marchena, Xavi Hernández e Iker Casillas, entre outros. O combinado español proclamouse campión logo de vencer na final ó Xapón por 4-0, sendo Couñago o máximo goleador con 5 goles e 2 asistencias, polo que lle foi concedida a Bota de Ouro.
Tras conseguir a vitoria no mundial e convertido nunha xove promesa, marchou cedido ao Numancia, onde tan só fixo un gol en 13 partidos, polo que non foi renovado por este equipo e o Celta cedeuno de novo, esta vez ao Recreativo de Huelva, onde contou con máis oportunidades, pero non as aproveitou, pois tan só acadou catro goles nos 25 partidos nos que interveu.
Na tempada 2000-2001 debutou por fin coa camisola celeste ante o Alavés en Balaídos nun partido de liga de primeira división, entrando en substitución de Gustavo López. No resto da tempada xogaría nun total de 8 partidos, saíndo sempre como suplente a falta de poucos minutos para o remate do partido.
A falta de oportunidades no equipo vigués lévano a abandonar a liga española e fichar polo Ipswich Town FC da segunda división inglesa. Nesta nova etapa volve reivindicarse como goleador e marca máis de 40 goles en catro tempadas, volvéndose un dos mellores xogadores da categoría.
En 2005 volve a España para vestir a zamarra do Málaga CF na Primeira División e cumpre coas expectativas, malia non conseguir grandes rexistros, ao marcar 10 goles. A súa etapa no club albiceleste remata en xuño de 2007 ao descender este club á Segunda División Española. Volve entón a Inglaterra, de novo ao Ipswich Town FC e, posteriormente, xoga no Crystal Palace ata 2011.
En marzo de 2012 emprende a súa andaina asiática ao desexar coñecer outra cultura futbolística, xogando uns meses en Vietnam, no Đồng Tâm Long An F.C., co que marcou cinco goles en dez partidos e proclamouse campión de liga da Primeira División de Vietnam, ascendendo á V-League. Con todo, decidiu abandonar ese país por ter unha forma moi diferente de traballar, a cal afectaba a súa vida familiar. Tras pasar unhas semanas sen equipo adestrando co Club Deportivo Choco (Preferente Sur), e logo de contactar con varios clubs, entre eles o CD Lugo, fichou finalmente polo Kitchee de Hong Kong onde tamén xogan outros galegos como Dani Cancela, Yago González e "O chinés" Losada, ás ordes do adestrador catalán Josep Gombau. Debutou neste equipo saíndo dende o banco na última media hora no partido contra o Yokohama, vencendo por 4-1.
Antes de comezar a temapada 2013/14 regresa a Galiza, comezando a adestrar co CD Choco mentres buscaba ofertas que lle interesaran, ao non atopar ningunha boa opción comprometeuse co equipo de Redondela, que disputaba a súa primeira tempada na Terceira División Española despois de case 30 anos en categoría autonómica.
Selección
Couñago xogou nas categorías inferiores da Selección Española, participando en tres competicións: o Mundial sub-20 de Nixeria 1999 (sendo campión e Bota de Ouro) e as Eurocopas sub-21 de Eslovaquia 2000 e Suíza 2002. Ademais é o xogador que máis partidos disputou coa sub-20 con 13 partidos. Tamén participou en dous partidos de carácter amigable da Selección Galega, contra Ecuador (2006) e o Camerún (2007), antes de que pasase a ser un combinado afeccionado.
A Ribeira, Cabanas, Abegondo
A Ribeira é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Nogueira, Nogueira, Ribas de Sil
Nogueira é un lugar da parroquia de Nogueira, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 13 habitantes, 7 deles eran homes e 6 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Una sombra ya pronto serás
Una sombra ya pronto serás é un filme arxentino de 1994 dirixido por Héctor Olivera. O filme entrou na competición principal da 51ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Walmart
Walmart (oficialmente, Wal-Mart, Inc.) é unha corporación multinacional de tendas de orixe estadounidense, que opera cadeas de grandes almacéns de desconto e clubs de almacéns. Foi fundada por Sam Walton en 1962, incorporada en 1969, e cotizou na Bolsa de Nova York dende 1972. A súa sede principal está situada en Bentonville, Arkansas.
Walmart é a maior corporación pública do mundo segundo a listaxe Fortune Global 500 de 2020. É o maior vendedor polo miúdo do mundo e ofrece a maior oferta de emprego privado no mundo, con máis de 2 millóns de empregados. É unha empresa familiar, porque a familia Walton posúe o 48 % da compañía. É tamén unha das empresas máis valiosas do mundo. Tamén é o propietario e o operador de Sam's Club, unha cadea de clubs de almacéns.
Walmart ten case 11 000 tendas baixo 65 marcas en 28 países e conta con páxinas web de comercio electrónico en once países. Opera a marca Walmart nos Estados Unidos, incluídos os 50 estados e Porto Rico. Opera no Canadá e en México con tendas WalMart Supercenter e Sam's Club; no Reino Unido é coñecida como Asda; no Xapón como Seiyu; en Chile como Líder e na India como Best Price.
Historia
miniatura|250px|Tenda orixinal de «Walton's Five and Dime» en [[Bentonville, Arkansas, operada por Sam Walton. Agora é centro de visitantes de Walmart.]]
Primeiros anos
En 1945, Sam Walton, un empresario e antigo empregado de J. C. Penney, comprou unha sucursal de Ben Franklin Stores, propiedade de Butler Brothers. Walton concentrouse en vender produtos a baixo prezo para obter un maior volume de vendas cunha menor marxe de ganancia. Esta estratexia presentouna como unha campaña a favor do consumidor. Con todo, tivo contratempos debido a que tanto o prezo do alugamento como o prezo de compra da sucursal foron inauditamente altos, mais foi capaz de conseguir provedores con custos máis baixos que os empregados por outtras tendas. Transferiu o que aforraba aos prezos dos seus produtos. As vendas aumentaron un 45 por cento no primeiro ano de ser o dono, chegando ata os 105 000 dólares no ingreso anual, que aumentou a 140 000 o seguinte ano e a 175 000 o ano posterior. Ao quinto ano, a tenda tivo uns ingresos de 250 000 dólares estadounidenses. Cando expirou o contrato de arrendamento do local, Walton non puido chegar a un acordo para renovalo, así que abriu unha nova franquía de Ben Franklin en Bentonville, Arkansas, que chamou Walton's Five and Dime.
O 2 de xullo de 1962, Walton abriu a primeira tenda de Walmart Discount City no 719 de Walnut Avenue en Rogers, Arkansas. Durante os primeiros cinco anos, a empresa expandiuse a 24 tendas ao longo de Arkansas e chegou aos 12,6 millóns de dólares en vendas. En 1968, abriu as súas primeiras tendas fóra de Arkansas, en Sikeston, Missouri e Claremore, Oklahoma.
Incorporación e crecemento
A empresa foi constituída como Wal-Mart Stores, Inc. o 31 de outubro de 1969. En 1970, abriu a súa oficina principal e primeiro centro de distribución en Bentonville, Arkansas. Tivo 38 tendas en operación e 1500 empregados, con vendas de 44,2 millones de dólares. Comezou a cotizar como unha compañía pública o 1 de outubro de 1970, e axiña se colocou na bolsa de Nova York. O seu desdobramento de accións ocorreu en maio de 1971 a un prezo de mercado de 47 dólares. Nese momento, Walmart estaba operando en cinco estados. Arkansas, Kansas, Luisiana, Missouri e Oklahoma; entrou en Tennessee en 1973 e en Kentucky e Mississippi en 1974. Cando se expandiu a Texas en 1975, Walmart tiña 125 tendas con 7500 empregados e un total de 340,3 millóns de dólares en vendas. Walmart abriu a súa primeira tenda en Texas en Mount Pleasant o 11 de novembro de 1975.
Na década de 1980, Walmart continuou o seu rápido crecemento e no momento do seu 25.º aniversario en 1987 tiña 1198 tendas operando e 200 000 asociados. Ese ano marcou tamén a conclusión da rede de satélite da empresa, un investimento de 24 millóns de dólares que vinculou todas as unidades operativas da empresa coa súa oficina en Bentonville por vía de transmisión bidireccional de voz e datos e comunicación unidireccional de vídeo. Nese momento, foi a maior rede de satélite privada, permitindo a oficina corporativa rastrexar o inventario e as vendas e instantneamente comunicarse coas súas tendas. En 1988, Sam Walton renunciou ao seu cargo como director executivo, e foi substituído por David Glass. Walton permaneceu como conselleiro de administración. miniatura|250px|Interior dun Walmart Supercenter en [[West Plains, Missouri]] En 1988, abriu a primeira tenda Walmart Supercenter en Washington, Missouri. Grazas a estes supermercados, Walmart superou a Toys "R" Us nas vendas de xoguetes a finais da década de 1990. A empresa tamén abriu tendas no estranxeiro, entrando en América do Sur en 1995 con tendas na Arxentina e no Brasil; e en Europa en 1999, comprando Asda no Reino Unido por 10 mil millóns de dólares.
Vienna Capitals
Os Vienna Capitals son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Viena, Austria. O club foi fundado no ano 2000 e dende a tempada 2001-02 compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo austríaco, a Erste Bank Hockey League, da que foron campións en 2005 e mais en 2017. Xogan os seus partidos como local no Albert-Schultz-Eishalle, un pavillón con capacidade para 7.000 espectadores.
Tenascina X
A tenascina X ou tenascina XB é unha proteína que é membro da familia da tenascina. É unha glicoproteína que se expresa nos tecidos conxuntivos en zonas como a pel, articulacións e músculos. Nos humanos a tenascina X está codificada polo xene TNXB, situado no cromosoma 6.
Xene
Este xene localízase na rexión do complexo maior de histocompatibilidade de clase III (MHC III) do cromosoma 6. A estrutura deste xene é pouco usual, xa que se solapa cos xenes CREBL1 e CYP21A2 nos seus extremos 5' e 3', respectivamente.
Función
Este xene codifica un membro das proteínas tenascinas das glicoproteínas da matriz extracelular. As tenascinas teñen efectos antiadhesivos, opoñéndose á fibronectina, a cal é adhesiva. Esta proteína crese que funciona na maduración da matriz durante a curación de feridas.
Importancia clínica
A deficiencia desta proteína causa un dos tipos da síndrome de Ehlers-Danlos, na que a densidade de coláxeno está reducida e as fibras elásticas están fragmentadas.
Tiburón balea
O tiburón balea, Rhincodon typus, é unha especie de peixe cartilaxinoso elasmobranquio da orde dos orectolobiformes, único membro da familia dos rincodóntidos (Rhincodontidae) e do xénero Rhincodon.
É o peixe máis grande do mundo, que pode excepcionalmente alcanzar os 20 m de longo e un peso de 34 t. Porén, o tamaño dos espécimes observados está en xeral comprendido entre os 4 e os 14 m de lonxitude.
Masivo, desprázase lentamente por augas cálidas e temperadas de todos os mares abertos e océanos. Desprovisto de agresividade, este tiburón é totalmente inofensivo para o home; a semellanza da balea azul, o seu equivalente entre os mamíferos da megafauna mariña, este xigante dos mares aliméntase principalmente de plancto, é dicir, de algas e animais microscópicos que absorbe pola súa ancha boca.
Estímase que habita na Terra desde o paleoceno, hai sesenta millóns de anos.
Aínda que no hai datos precisos sobre o total da súa poboación actual, a especie considérase como vulnerábel.
Taxonomía
A familia foi descrita en 1839 polos médicos e zoólogos alemáns Johannes Peter Müller e Friedrich Gustav Jakob Henle. O xénero, foino en 1829 polo naturalista británico Andrew Smith, quen, en 1828, xa describira a especie.
Sinónimos
A familia foi coñecida como a dos rinodóntidos, Rhinodontidae (e o xénero como Rhinodon), antes de 1984.
Nome vulgar
O primeiro exemplar identificado medía 4,6 m de lonxitude e foi capturado nas costas de Table Bay, Suráfrica, en 1828. O espécime foi vendido por 6 £, e o seu holotipo móstrase no Museo de Historia Natural de París.
A primeira cita científica foi dada ao ano seguinte por Andrew Smith, un médico militar do exército británico, ed naturtalista, que se encontraba destacado na Cidade do Cabo. En 1849 publicou unha descrición máis detallada da especie, á que denominou Rhinodon typicus (despois coñecida como Rhinodon typus, e hoxe como Rhincodon typus).
Déuselle o nome vulgar inglés de whale shark (tiburón balea) debido á fisioloxía do peixe, xa que se trata dun tiburón pero ten un tamaño comparábel ao dunha balea e ademais, como estas, aliméntase de plancto. Na relixión vietnamita venérase como unha deidade, e denomínase "Ca Ong", que significa literalmente "Señor Peixe".
Características
miniatura|Tiburón balea no [[Georgia Aquarium (Atlanta, Xeorxia). Compárese o tamaño co dos espectadores.]]
Morfoloxía xeral
O corpo do tiburón balea é hidrodinámico, alongado e robusto, e presenta varios resaltes lonxitudinais na cabeza e no dorso. A cabeza é ancha e aplanada, e aos lados sitúanse os pequenos ollos, sen pálpebras, detrás dos cales están situados os espiráculos. A súa enorme boca pode chegar a medir até os 2 m de ancho, o que lle permite filtrar 2.000 t de auga por hora. A boca presenta gran número de minúsculos dentes dispostos en 300 fileiras en cada mandíbula. .
Os cinco pares de fendeduras branquiais, moi longas, ademais de para a súa función respiratoria, serven para filtrar a auga para separar o alimento antes da súa deglutición.
Tamaño
O tamaño dos tiburóns balea foi obxecto dunha serie de afirmacións máis ou menos xustificadas. Observacións feitas no océano Índico revelaron que o seu tamaño oscilaba case sempre entre os 4 e os 14 m (95 % das observacións), cun máximo de observacións entre os 5,50 e os 10 m (71 % dos casos). Pode alcanzar, por tanto, unha lonxitude máxima da orde dos 14 m, e mesmo un tamaño máximo de 20 m, e un peso de ao redor das 34 t (que foi rexistrado unha vez, en 1999).
miniatura|Tamaño en comparación co dun humano.
O espécime máis grande do que hai rexistro fiábel foi capturado o 11 de novembro de 1947, e augas da illa de Baba, cerca de Karachi, Paquistán. Medía 12,65 m de longo e pesaba máis de 21,5 t.
Porén, existen moitas historias de tiburóns balea máis grandes, mencionándose lonxitudes de por riba dos 18 m que, por outra parte, non son nada estrañas na literatura popular, pero non existen rexistros nin probas científicas que sustenten a súa existencia.
En 1868, o botánico irlandés Edward Perceval Wright, mentres veraneaba nas illas Seychelles, observou algúns espécimes de tiburóns balea, e asegurou que vira exemplares de máis de 15 m de lonxitude, e incluso algún que supera os 21 m.
E nunha publicación de 1925, Hugh McCormick Smith describiu un tiburón balea de enorme tamaño atrapado nunha trampa para peixes de bambú en Tailandia en 1919. O tiburón era demasiado pesado como para desembarcalo en terra firme, pero Smith estimou que a súa lonxitude era de polo menos 17 m, e que o su peso rondaría as 37 t, aínda que máis tarde se exaxeraron estas cifras, chegándose a afirmar que medía 17,98 m e que pesaba 43 t. Incluso houbo avisos de tiburóns balea de 23 m. En 1934, un barco chamado Maurguani topou cun tiburón balea mentres navegaba polo sur do océano Pacífico, e golpeouno, o que fixo que quedara bloqueado na proa do barco; cóntase que medía 4,6 ms por un lado do barco e 12,2 m polo outro. De todos os xeitos, nom existe documentación fiábel sobre ningún destes feitos, polo que seguen a ser pouco máis que "lendas mariñas".
O tiburón balea é o máis grande peixe existente nos nosos días, e unicamente os Leedsichthys e os megalodón, desaparecidos hoxe, o superaban en tamaño. No resto do reino animal é, porén, superado pola balea azul, mamífero que pode alcanzar os 30 m e as 170 t.
Pel
A coloración da rexión ventral é totalmente branca, mentres que o seu dorso é dunha cor agrisada, máis escura que a da maioría dos tiburóns, con multitude de pencas e liñas horizontais e verticais de cor branca ou amarelada, de tal forma que asemella un taboleiro de xadrez ou "dameiro". Estas manchas representan un patrón único en cada espécime, polo que se utilizan para identificalos e para censar as súas poboacións.
Aletas
A primeira aleta dorsal ten unha forma globalmente triangular. O extremo é arredondado nos individuos xuvenís e faise máis angulosa coa idade. As súas caras teñen a mesma librea en "taboleiro de xadrez" que o dorso do corpo. A segunda aleta dorsal é máis pequena.
As aletas pectorais, potentes, teñen forma de fouce. A súa cara superior é de cor escura e presenta manchas claras, mentres que a inferior é branca.
A aleta caudal é heterocerca, co lobo superior moito máis grande que o inferior (esta asimetría é menos pronunciada nos adultos). É a que lle proporciona a forza motriz ao animal. Porén, o tiburón balea non é un gran nadador; utiliza todo o seu corpo para nadar, desprazándose a unha velocidade media de 5 km/h, unha velocidade relativamente lenta para un peixe se tan gran tamaño.
Aleta
miniatura|350px|Esquema típico dun peixe, coa disposición das aletas miniatura|250px|Esqueleto dun [[peixe sapo no que se aprecian os radios óseos das aletas]] Denomínase aleta a cada un dos membros ou apéndices externos que posúen os peixes e, por extensión, os mamíferos mariños, aínda que nestes últimos as aletas posúen unha orixe e estrutura moi diferentes. As aletas cumpren unha función locomotora e estabilizadora, se ben nalgúns casos sofren notables modificacións para adaptarse a funcións particulares dalgunhas especies.
Características
O número, forma e disposición das aletas serve como elemento diferenciador dos peixes e constitúe un dato importante a ter en conta á hora de identificalos.
As aletas clasifícanse en pares (pectorais e pelvianas) e impares (dorsal, anal e caudal). As aletas pares están relacionadas evolutivamente coas extremidades anteriores e posteriores, respectivamente, dos vertebrados terrestres.
Tipos
Podemos diferenciar cinco tipos básicos de aletas, ademais doutras formacións semellantes:
Aleta dorsal
É a aleta colocada na liña superior dorsal dos peixes, paralelamente á notocorda. A súa función está unicamente relacionada co equilibrio. Os peixes poden ter unha, dúas ou tres; e, no caso de ter máis dunha, poden estar unidas ou separadas. Poden estar sostidas por raios espiñosos ou brandos.
Algunhas especies desenvolveron mecanismos de defensa na aleta dorsal, tales como espiñas provistas ou non de veleno. Noutros casos, unha forte espiña sérvelles para suxeitarse nas gretas nas que se acobillan.
Outra curiosa modificación é a que presenta, por exemplo, o peixe sapo e outras especies dos lofiformes: a primeira aleta dorsal consiste nun longo filamento –illicium- engrosado no extremo a modo dunha cana de pescar co seu engado.
Aleta caudal
Pode presentar diferentes formas e tamaños. A forma típica é aforquitada, dividida en dous lóbulos separados por unha incisura central, máis ou menos marcada; eses lóbulos poden ser iguais ou non. No caso dos seláceos (quenllas) adopta unha forma de fouce, co lóbulo superior moi desenvolvido.
Descríbense catro tipos de aletas caudais: miniatura|300px|Tipos de aleta caudal: (A) - Heterocerca, (B) - Protocerca, (C) - Homocerca, (D) - Dificerca
Nalgunhas especies migratorias, como os túnidos, aparecen unhas formacións en forma de crista ou quilla a ámbolos lados do pedúnculo caudal e por diante da aleta caudal; por veces poden presentar un par destas quillas a cada lado. Están constituídas por unhas escamas modificadas e serven para proporcionar estabilidade ó animal e como soporte da aleta caudal.
Nos peixes, a aleta caudal é sempre vertical; nos mamíferos mariños (cetáceos) é sempre horizontal.
Aletas pectorais
Sitúanse detrás das aberturas branquiais, tralo opérculo. Nalgunhas especies alcanzan un notable desenvolvemento e permite a creación de forzas de elevación dinámica como a que permite ás quenllas mante-la profundidade ou o voo ós peixes voadores.
Star Trek (filme)
Star Trek é un filme de ciencia ficción de 2009 dirixido por J. J. Abrams, con guión de Roberto Orci e Alex Kurtzman, produción de Damon Lindelof e Bryan Burk ademais do propio Abrams, e distribuído por Paramount Pictures. É o décimo primeiro filme baseado no universo Star Trek creado por Gene Roddenberry e nel aparecen os personaxes da serie de televisión orixinal de Star Trek como o doutor Leonard McCoy ("Bones"), o oficial de comunicacións Uhura, o enxeñeiro Montgomery Scott, o temoneiro Hikaru Sulu e o oficial mozo Pavel Chekov.
Aleta
Aletas pelvianas
250px|miniatura|[[Linguado: no bordo inferior, a aleta pelviana moi pequena e a anal ben desenvolvida.]] As aletas pelvianas ou ventrais sitúanse baixo as aletas pectorais aínda que poden estar moi adiantadas (xugulares) ou atrasadas, servindo esta característica como trazo identificador.
Nos góbidos únense as dos dous lados e modifícanse para formar un disco succionador que utilizan para adherirse a outros peixes ou outros obxectos.
Star Trek (filme)
A intriga do filme céntrase na primeira misión común de James T. Kirk (Chris Pine) e Spock (Zachary Quinto) no USS Enterprise para combater a Nero (Eric Bana), un romulano que procedo do futuro que se enfronta á Federación de Planetas Unidos ameazando con destruír todos os seus planetas.
Aleta
Aleta anal
É tamén unha aleta impar, situada na rexión ventral dos peixes, por detrás da abertura anal. Utilízana para estabiliza-lo corpo durante a natación.
Star Trek (filme)
O desenvolvemento do filme comezou en 2005, pretendíase ser fiel ó canon de Star Trek pero modernizando a produción, introdución elementos dalgunhas das novelas e modificando a historia con viaxes no tempo a filmación realizouse entre o 25 de decembro de 2007 e marzo de 2008 e a estrea foi o 7 de maio de 2009 en Australia, recadando máis de 76 millóns de dólares na primeira semana.
Aleta
Pínnulas
Os peixes da familia Scombridae presentan dúas series de pequenas aletas ríxidas chamadas pínnulas na liña superior (entre a segunda aleta dorsal e a aleta caudal) e inferior (entre a aleta anal e a caudal) do pedúnculo caudal. Noutros casos, como nos Polypteridae, só hai pínnulas na superficie dorsal, faltando a aleta dorsal. Estas aletas modificadas non posúen radios nin son retraíbles.
O número de pínnulas, no caso dos túnidos, tamén é un trazo identificador da especie.
Star Trek (filme)
Sinopse
Historia de como se coñeceron o capitán Kirk e Spock. Todo está preparado para a viaxe inaugural da nave máis moderna que xamais existiu: a USS Enterprise. A súa tripulación ten unha importante misión: atopar un xeito de deter ó malvado Nero (Eric Bana), que movido pola vinganza ameaza a toda a humanidade. Pero o destino da galaxia está en mans de dous rivais que naceron en mundos diferentes. Un deles, Tiberio James Kirk (Chris Pine), un rapaz dunha granxa de Iowa que busca emocións, é un líder nato na busca dunha causa. O outro, Spock (Zachary Quinto), que creceu no planeta Vulcano, é un paria debido á súa parte medio humana. Mais Spock é tamén un brillante e decidido estudante. A tripulación da USS está liderada polo Capitán Christopher Pike (Bruce Greenwood). Tamén están o Oficial Médico, Leonard "Bones" McCoy (Karl Urban); o home que pasará a ser o enxeñeiro xefe do buque, Montgomery "Scotty" Scott (Simon Pegg); a oficial de comunicacións Uhura (Zoe Saldana); o experimentado Timonel Sulu (John Cho) e o rapaz de 17 Chekov (Anton Yelchin).
Aleta
Aleta adiposa
miniatura|250px|Salmón Algúns peixes, coma os salmónidos (troita ou salmón), carácidos e siluriformes presentan unha aleta adiposa detrás da aleta dorsal e xusto por diante da caudal. É de pequeno tamaño, de natureza carnosa e sen os raios que posúen as outras aletas.
Carece de función locomotora.
As aletas dos cetáceos
Outros vertebrados con aletas son os mamíferos cetáceos. Teñen en tódolos casos aletas pectorais e aleta caudal. No caso dos odontocetos, coa excepción do cachalote, o narval ou dos golfiños de auga doce, presentan tamén unha aleta dorsal patente. Os misticetos (baleas) carecen de aleta dorsal, como no caso da balea boreal (Balaena mysticetus), ou está reducida a unha protuberancia lonxitudinal no dorso, pouco evidente. A ausencia ou diminución da aleta dorsal atribúese a unha adaptación evolutiva nas especies que adoitan nadar baixo a capa de xeo.
Bernardo Pasquini
Bernardo Pasquini, nado en Massa o 7 de decembro de 1637, finado en Roma o 22 de novembro de 1710, foi un compositor italiano de ópera e música relixiosa.
Aleta
As aletas dos cetáceos
Nestes animais, as aletas pectorais corresponden ás extremidades anteriores dos mamíferos, modificadas pola adaptación á vida acuática. Fórmanse sobre un esqueleto equivalente ó destes (úmero, cúbito, radio, carpo, metacarpo e falanxes). A aleta caudal dos cetáceos é o elemento motriz por excelencia, carece de radios e o desenvólvese horizontalmente ós dous lados das últimas vértebras coccíxeas. A aleta dorsal, cando existe, é de natureza graxa, sen base ósea ningunha.
Segundo medran os cetáceos, é frecuente que aparezan nas aletas manchas ou marcas características que permiten ós estudosos destes animais a identificación individual dos distintos exemplares que se avistan.
Bernardo Pasquini
Traxectoria
Bernardo Pasquini naceu en Massa, Val de Nievole, Toscana. Foi alumno de Antonio Cesti e de Loreto Vittori. De novo viaxou a Roma e entrou no servizo do Príncipe Borgia. Logo foi nomeado organista da Basílica Santa María Maggiore. Tivo a protección da raíña Cristina de Suecia, a quen lle compuxo en 1679 a ópera Dov'é amore é pieta ("Onde están o amor e a piedade").
Aleta
Ligazóns externas
Sveiv Finne (biologi) Flipper
Bernardo Pasquini
Traxectoria
Durante a segunda estadía de Alessandro Scarlatti en Roma (1703-1708), Pasquini e Arcangelo Corelli xuntáronse frecuentemente con el para interpretar música, especialmente grazas á Academia Arcadia, da cal os tres eran membros.
É recordado como un vigoroso compositor de obras para clave. Durante os seus últimos anos de vida foi mestre de Domenico Zipoli. Pasquini expirou en Roma, e foi enterrado na igrexa de San Lorenzo in Lucina
O Souto, Cabanas, Abegondo
O Souto é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
John Wyndham
John Wyndham Parkes Lucas Beynon Harris, nado o 10 de xullo de 1903 en Knowle e finado en 1969, foi un escritor británico.
Traxectoria
Fillo dun avogado, intentou varias profesións (desde agricultor ata tratante de arte ou publicista) ata que comezou a escribir a finais dos 30, onde os seus relatos curtos detectivescos ou de ficción científica alcanzaron un éxito limitado. Enrolouse no exército da súa Maxestade durante a segunda guerra mundial, e participou no desembarco en Normandía. Este feito marcaríalle tan profundamente que supuxo que logo da guerra decantásese polas historias catastróficas e apocalípticas, principalmente de invasións extraterrestres. Por exemplo, o seu maior éxito, 'The Day of the Triffids', que está escrito xusto tras terminar a guerra, é fundamentalmente unha historia de invasión de Gran Bretaña por parte de "estranxeiros" (neste caso, os Trífidos).
Wyndham non gustaba de publicitarse, e é pouco o que se coñece da súa vida.
Estilo
A obra de Wyndham mestura ficción científica con horror. Por exemplo, Os coitelos de Midwich na súa versión cinematográfica deu orixe a O pobo dos malditos, unha historia onde a invasión de extraterrestres faise mediante o nacemento -simultáneo- duns estraños pícaros de tódalas mulleres fértiles do pobo de Midwich. Nenos todos louros, de ollos azuis, moi intelixentes e, como se descobre posteriormente, con poderes telepáticos. A propia O día dos trífidos é a historia da loita contra unhas perigosas plantas carnívoras andantes por parte dunha humanidade cegada por unhas estrañas luces no ceo e en O kraken axexa, a invasión extraterrestre provén do fondo do mar. O máis terrible destas historias é que a humanidade non se enfronta con terribles monstros, senón con situacións aparentemente "normais": a Wyndham encántalle describir os pobos da campiña inglesa, eses mesmos pobos que serán invadidos por horrorosos aliens.
A evolución é un tema sempre presente nas súas obras. A maioría dos aliens invasores podemos interpretalos como especies mellor adaptadas que o home que se fan co control da contorna que os rodea. Neste sentido, 'The Chrysalids' é a súa obra máis paradigmática. Nela describe o fundamentalismo xenético xurdido nunha sociedade posnuclear, que obriga a sacrificar a calquera afectado por unha malformación.
Kosmos 163
Kosmos 163 (Космос 163 en ruso), tamén denominado DS-U2-MP Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xuño de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.