cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Midland F1 Racing
A venda da escudería a Spyker Cars
Este acordo, a falta de tres carreiras, tivo unhas consecuencias inmediatas : cambiouse a estrutura directiva do equipo, xa que aínda que Colin Kolles seguiu a se-lo Xefe de Equipo, Michael Mol pasou a se-lo Director da Sección de Fórmula 1 de Spyker, ocupando un posto directivo tanto na escudería como no fabircante de coches, e a final de tempada Mike Gascoyne converteuse no Deseñador Xefe. Ademais, a escudería pasou a competir baixo bandeira holandesa, o pavillón de Spyker, e os coches mudaron a súa decoración, pasando a ser laranxa, prateada e branca. Por outra parte, xa que as normas da FIA prohiben un cambio de nome en metade da tempada a non ser que haxa un acordo entre tódolos equipos, non foi posíble chamarlle á escudería directamente Spyker F1, senón que houbo que atopar unha solución intermedia, a introdución do nome do fabricante dos Países Baixos como patrocinador, sendo finalmente Spyker Midland F1 Racing.
O remate da tempada de 2006 traería consigo polo tanto o fin de Spyker Midland, que pasaría a renomearse como Spyker F1.
Resultados completos en Fórmula 1
(Lenda) (Os resultados en letra grosa indican que o piloto acadou a pole position)
Río Búbal, río Támega
O río Búbal ou Buble é un curso fluvial galego que transcorre polos concellos ourensáns de Cualedro, Monterrei e Verín. É afluente do río Támega.
Étimo
O nome do río ten relación co do pobo prerromano dos bibalos, que habitaba na comarca, segundo consta no Padrón dos pobos da ponte de Chaves.
Descrición
Nace na serra do Larouco, dacabalo entre os concellos de Cualedro e Baltar, na provincia de Ourense, e o de Montalegre, en Portugal. Recolle as augas das chairas entre a Alta Limia e a fronteira con Portugal. O seu tramo final está declarado como parte da zona especial de conservación (ZEC) río Támega da Rede Natura 2000, xunto co tramo do Támega augas arriba da desembocadura.
Os seus principais afluentes son o río Pichos, no concello de Cualedro, que percorre as parroquias de Lucenza, A Xironda e San Millao, e o río Rubín, río Búbal no concello de Monterrei, que percorre as parroquias de Infesta, Albarellos e Vilaza.
Aurora Bertrana
Aurora Bertrana i Salazar, nada en Xirona o 29 de outubro de 1892 e finada en Berga o 3 de setembro de 1974, foi unha escritora española en lingua catalá. Considerada unha muller avanzada ao seu tempo polos seus relatos de países exóticos, na súa mocidade tamén se dedicou á música, participando en varios grupos de jazz formados só por mulleres. Activista política e feminista, exiliouse en 1936 e regresou a España en 1949. En 1970 levou ao cine a súa novela Vent de grop co título La larga agonía de los peces fuera del agua, protagonizada polo cantante Joan Manuel Serrat.
Traxectoria
Aurora Bertrana, pasou a infancia na súa cidade natal. Dende nena sentiuse atraída pola escritura e aos seis anos escribiu o seu primeiro poema. Dende entón a literatura converteuse na súa paixón persoal, pero o seu pai, o escritor Prudenci Bertrana, vía con reticencia esas inclinacións da súa filla e encamiñouna a estudar música co mellor profesor de cello da provincia: Tomás Sobrequés.
Baixo a protección da escritora e loitadora feminista Carmen Karr viaxou primeiro a Barcelona —Karr acolleuna na súa casa— e posteriormente a Suíza. En Barcelona completou os seus estudos de violoncelo na Escola Municipal de Música de Barcelona e, para facer fronte ás dificultades familiares, empezou a tocar de madrugada en locais da Diagonal -nun terceto de señoritas- ademais de dar clases de música e lectura catalá no Instituto de Cultura e Biblioteca Popular para a Muller.
En 1923 instalouse en Xenebra para perfeccionar os seus estudos no Instituto Dalcroze, pero non encaixou nos métodos clasistas e autoritarios do instituto. Sentirse incomprendida e as dificultades económicas sumaron para que abandonase os estudos de música. Con todo, logrou un éxito importante coa creación da orquestra "Jazz Women", a primeira jazz band formada integramente por mulleres en Europa.
En 1924 publicou os seus primeiros textos na Voz de Cataluña. As experiencias de Suíza marcaron a Bertrana converténdoa nunha muller cosmopolita, afastada das coordenadas da burguesía catalá.
En Xenebra coñeceu a Denys Choffat nunha entrevista de radio, ao que se refire nas súas memorias como Monsieur Choffat, un enxeñeiro industrial de boa familia que tiña un negocio de aparellos de radio. Casaron o 30 de maio de 1925. Optou polo matrimonio e por abandonar a vida de "jazzbandista", explicou a propia Aurora, en memoria dos seus antepasados, "para facer a vida que o sentido común aconsellaba" e dedicarse por fin á literatura.
Con todo, a súa decisión non funcionou e os recentemente casados non recibiron o apoio familiar, dado que os pais de Denys non aprobaron a voda. Aurora contaxiou ao seu marido a paixón das viaxes e lograron atopar para el un traballo, na montaxe dunha central eléctrica na Polinesia francesa, en Papeete, onde se instalaron durante tres anos.
Países exóticos
Durante a estancia aproveitaron a ocasión para visitar diversos lugares de Oceanía. Na viaxe de ida visitaron tamén Martinica, Guadalupe e Panamá. Dende alí escribiu reportaxes para a revista D'Ací i d'Allà apoiada polo seu mentor literario, Lluís Nicolau d'Olwer, a quen coñeceu en Xenebra, e con quen mantiña unha boa amizade.
En 1930, ao regresar a Barcelona por mor da enfermidade da súa irmá Celia, o editor Josep Queralt, da editorial Proa, propuxo a Aurora escribir un libro de reportaxes, ou crónicas viaxeiras, sobre as illas do Sur. Prudenci Bertrana animou á súa filla para aceptar a oferta. Os textos convertéronse nun libro completo Paradisos oceànics (Paraísos oceánicos) e a obra resultou un éxito literario e comercial, dado que nin a literatura de viaxes nin o contido sexual que se desprendía das descricións da sociedade indíxena de Pepeete eran habituais na literatura da época. A sociedade catalá —contan as biografías sobre a autora— escandalizouse ante aquela muller cosmopolita escribindo sobre unha sociedade tan afastada incidindo en aspectos como a liberdade sexual. Bertrana converteuse nun personaxe famoso na Cataluña dos anos trinta e adquiriu unha imaxe de exotismo e de coñecemento doutras culturas que marcaron as súas obras dos anos seguintes. En 1934 publicou Peikea, princesa caníbal (1934), recompilación de contos sobre a Polinesia. En 1935 L'illa perduda, coescrita co seu pai, onde integraron elementos de aventura e romanticismo propios da literatura dos mares do Sur.
En 1936 publicou o libro de viaxes El Marroc sensual i fanàtic, a partir da súa experiencia dunha viaxe en solitario realizado a Marrocos coa finalidade de escribir varios artigos para o diario catalán La Publicitat. O seu obxectivo era estudar a alma da muller musulmá e descubrir o concepto que tiña dela o home musulmán, o cal, segundo a súa opinión, "os nosos homes conservan". "Interésanme especialmente os harens onde as mulleres viven unha existencia de parella e escravitude", explicou. Nas súas obras foi moi crítica coa prepotencia occidental cara ás culturas autóctonas e coa acción de todos os colonizadores: mercadores, empresarios, políticos, curas. Visitou haréns, bordeis e cárceres. Plasmou a súa experiencia en El Marroc sensual i fanàtic (O Marrocos sensual e fanático) publicado en 1936.
En 1935 publicou L'illa perduda (A illa perdida) unha novela escrita co seu pai que simbolizou a reconciliación entre o Prudenci Bertrana escritor e a súa filla. O escritor e xornalista nunca desexara que a súa filla fose escritora, pero comentaba favorablemente os artigos que esta lle enviaba; e tralo éxito das publicacións dende a Polinesia este convenceuse de que Aurora tiña unha verdadeira vocación literaria. Cando Aurora regresou a Barcelona pai e filla decidiron desenvolver o proxecto. Aurora fixo un proxecto dunhas trinta páxinas, o argumento e a psicoloxía dos personaxes. Prudenci escribiu a primeira metade, a procura desesperada dunha terra onde desembarcar, e Aurora a outra metade, dende o desembarco no Tu-tui-li-la até o final. Escribían ao mesmo tempo, cada cal os seus capítulos, e de tanto en tanto os lían e corrixían mutuamente.
Activismo político e feminista
Ao seu regreso a Cataluña en 1930, Aurora Bertrana continuou escribindo novelas, dando conferencias e colaborando en publicacións da época; desenvolvendo unha importante actividade na Barcelona da Segunda República (1931-1939) que a levou a diversos itinerarios onde confluíu con outras escritoras da mesma xeración como Carmen Montoriol, Teresa Vernet ou Anna Murià. As súas actividades non foron só literarias, crearon tamén espazos culturais, lúdicos e políticos, de e para mulleres, combinando a creación propia co activismo social e cultural.
Bertrana pretendía crear unha universidade feminina, pero reconduciu o proxecto e colaborou con Carmen Karr na creación do Lyceum Club de Barcelona, aberto en 1931 e en contacto cos creados noutras cidades, entre elas o de Madrid creado en 1926. O obxectivo era establecer un ambiente idóneo para o intercambio entre as mulleres á marxe das organizacións políticas. O proxecto foi fundado co "Manifiesto de las mujeres" asinado por Aurora Bertrana, María Pi, Enriqueta Sèculi, Anna Miret, Carme Cortès, Mercè Ros, Montserrat Graner, Isolina Viladot, Leonor Serrano, María Carratalà, Josefina Bayona e Amanda Llebot. A propia Aurora Bertrana chegou a dirixir a entidade durante un período. Paralelamente tamén existían outros espazos de colaboración como Instituto de Cultura y Biblioteca Popular de la Dona, el Club Femení i d' Esports o Acción Femenina.
Tamén participou activamente na política, presentándose candidata por Esquerra Republicana de Cataluña nas eleccións xerais de 1933; eleccións que este partido perdeu.
Guerras e exilio
Mentres tanto, Monsieur Choffat pasouse á zona nacional. As relacións de parella foran difíciles dende a chegada a Barcelona. O seu marido non entendía o conflito e falaba de "a tolemia catalá". En 1938 emprendeu soa o exilio, primeiro a Suíza e despois a Francia. Durante o primeiro ano de exilio empezou outra vez dende cero e viviu situacións de pobreza que describiu como "vida de parasito". Nesa época traballou como profesora de idiomas, tradutora, criada etc. Finalmente logrou facerse un oco na vida literaria suíza e colaborou con diversos xornais e na radio. O que lle permitiu coñecer a interesantes personaxes da cultura, entre outros á escritora neozelandesa Katherine Mansfield.
Xa no exilio de 1942 a 1960 mantivo unha relevante correspondencia co político, dramaturgo e poeta tarraconense Ventura Gassol, deputado por Esquerra Republicana de Cataluña e Conselleiro de Cultura da Xeneralidade de Cataluña, que tamén se exiliou a Suíza en 1936. Aurora considerábao o seu mellor confidente, un irmán máis vello e un protector.
Durante un tempo visita Prada para poder atoparse coa súa nai e a súa tía en Andorra. Nesta época estableceu amizade con outros exiliados soados como o músico Pau Casals e o filólogo Pompeu Fabra.
Participación na Masonería
Solicita o seu ingreso na loxa Democracia de Barcelona o día 6 de febreiro de 1934, e acordouse a súa iniciación para o día 17 de marzo de 1934; con todo, non puido probarse que finalmente fose iniciada.
O retorno
En 1949 regresou, do exilio, a Cataluña para reunirse coa súa nai. A pesar de que non deixou de publicar, o ambiente literario de Barcelona era moi distinto baixo o franquismo e Bertrana, segundo os cronistas, sentiuse un tanto estranxeira.
En 1965 publicou ''Prudenci Bertana. Una Vida, unha biografía sobre o seu pai, en Proses bàrbares''. Els herois da Editorial Vergara.
En 1967 gozou dun novo éxito literario coa novela Vent de grop que Francesc Rovira Beleta adaptou ao cine co título La larga agonía de los peces fuera del agua, protagonizada por Joan Manuel Serrat.
Participou nos primeiros xurados do Premio Prudenci Bertrana, creado en 1968.
A súa última obra son dous volumes das súas memorias, Memòries fins ao 1935, publicada en 1973 que recibiu o premio Crítica Serra d'Or, e Memòries del 1935 fins al retorn a Catalunya, publicada póstumamente en 1975. Nas súas memorias suprimiu do ano 50 ao 70. Ao preguntarlle os motivos -nunha entrevista en 1969- dixo que os suprimiu porque nos últimos anos non vivira. "É difícil de explicar. Son anos sen ningunha aventura, anos grises. Tan só vivín nas miñas obras literarias. Agora para min escribir é vivir, e a aventura xa queda explicada no contido da miña obra".
Morreu en Berga en setembro de 1974.
Fondo Bertrana
A Biblioteca da Universitat de Xirona conserva o Fondo Prudenci i Aurora Bertrana, que inclúe parte da biblioteca e arquivo persoal dos Bertrana. Os manuscritos de Aurora Bertrana inclúen unha compilación de artigos e ensaios, conferencias, correspondencia, documentos persoais diversos, documentos referentes a Prudenci Bertrana, entrevistas, guións, manuscritos literarios, memorias, narrativa breve, novela e poesia. Estes documentos pódense consultar a texto completo no Repositorio de Fondos Especiais da Universitat de Xirona e na Memòria Dixital de Catalunya.
Rinoceronte negro
A outra especie africana de rinoceronte é o rinoceronte branco (Ceratotherium simum). A denominación "negro" do Diceros bicornis débese á súa oposición co rinoceronte branco, do cal se diferenza na forma do beizo superior, que é en punta e estreito no rinoceronte negro, e cadrado no branco. A orixe do nome "rinoceronte branco" é unha mala tradución dende o neerlandés ó inglés. A palabra inglesa "white" (branco) deriva da palabra neerlandesa "wijd", que significa "ancho" ou "grande". A palabra "wide" alude precisamente á forma do beizo deste animal
A especie está clasificada como en Perigo crítico, e unha das subespecies, o rinoceronte negro do oeste, foi declarada extinta pola IUCN en 2011.
Henrique I de Inglaterra
Henrique I (en inglés moderno, Henry I), nado arredor de 1068 e finado o 1 de decembro de 1135, chamado Henrique Beauclerc ("Bo Sabio" en francés) polos seus intereses culturais, foi rei de Inglaterra desde 1100 ata a súa morte. Fillo de Guillerme I o Conquistador, recibiu educación por parte da Igrexa. Trala morte do seu pai en 1087, os seus irmáns máis vellos, Roberto Curthose e Guillerme Rufo, herdaron Normandía e Inglaterra, respectivamente, pero Henrique quedou sen posesións. Adquiriu o condado do Cotentin en Normandía occidental ao seu irmán Roberto, pero eles depuxéronlle en 1091. Reconstruíu gradualmente a súa base de poder no Cotentin e aliouse con Guillerme contra Roberto. Estivo presente cando Guillerme morreu nun accidente de cacería en 1100 e apropiouse do trono inglés, coa promesa na súa coroación de corrixir moitas das políticas menos populares do seu irmán. Casou con Matilde de Escocia, pero continuou tendo amantes con quen procreou varios fillos ilexítimos.
Considerado polos seus contemporáneos como un gobernante severo pero efectivo, manipulou habilmente aos baróns ingleses e normandos. En Inglaterra inspirouse no sistema anglosaxón de xustiza, o goberno local e a tributación, pero tamén o fortaleceu con institucións adicionais, como o tesouro real e os xuíces itinerantes. Normandía tamén se rexía cun sistema de xuíces e un tesouro público. Moitos dos funcionarios que manexaban o sistema de Henrique eran «homes novos» con antecedentes escuros, en lugar de familias de alto status, que ascendían en rango como administradores. O rei alentou a reforma eclesiástica, pero viuse envolvido nunha grave disputa en 1101 co arcebispo Anselmo de Canterbury, que se resolveu mediante un compromiso en 1105. Apoiou á Orde de Cluny e tivo un rol clave na selección do clero de Inglaterra e Normandía.
O seu único fillo varón e herdeiro lexítimo, Guillerme Adelin, afogouse no naufraxio do Barco Branco de 1120, poñendo en dúbida a sucesión real. Tomou unha segunda esposa, Adela, coa esperanza de ter outro fillo, pero os seus plans fracasaron. En resposta, declarou á súa filla Matilde herdeira da Coroa e desposouna con Godofredo V de Anjou. A súa relación coa parella tensouse e estalou un conflito ao longo da fronteira co condado de Anjou. Morreu o 1 de decembro de 1135 logo dunha semana de enfermidade. Malia os seus plans coa súa filla Matilde, foi sucedido polo seu sobriño Estevo de Blois, o que deu como resultado un período de guerra civil, coñecido posteriormente como a Anarquía.
Traxectoria
Foi o cuarto fillo de Guillermo o conquistador, o primeiro nado en Inglaterra logo da conquista normanda, destinado á carreira eclesiástica recibiu unha boa educación pero o asasinato do seu irmán máis vello, Guillerme II o rei de Inglaterra e a asusencia do seu outro irmán, Robert Curthose que estaba nas cruzadas, fixo que ascendese ao trono o 5 de agosto de 1100. O 11 de novembro dese ano, tras conseguir a dispensa dos seus votos, casou con Matilde de Escocia, filla de Malcolm III de Escocia. No ano 1101 o seu irmán Robert volveu das cruzadas e intentou facer valer os seus dereitos ao trono pero a falta de apoios dos nobres normandos fixo que desistise, recoñecendo a Henrique como rei de Inglaterra. Henrique invadiu finalmente Normandía e derrotou ao seu irmán na batalla de Tinchebray (1106) converténdose tamén en duque de Normandía. No ano 1120 Guillerme Adelin, o seu único fillo home e herdeiro morreu no naufraxio do White Ship, para evitar unha guerra civil Henrique tomou a decisión de nomear a súa filla, Matilde, viúva do emperador Henrique V como a súa herdeira e obrigou aos nobres a xurarlle fidelidade. Con todo á súa morte foi Estevo de Blois quen se fixo co trono dando comezo unha guerra civil coñecida como A anarquía.
Henrique Reformou o tesouro, usou oficiais itinerantes para cortar os abusos de poder das autoridades locais.
Morte
Henrique fixo campaña durante o outono, fortaleceu a fronteira sur e despois viaxou a Lyons-a-Forêt en novembro para gozar dun pouco de cacería, aparentemente en bo estado de saúde. Alí caeu enfermo -segundo o cronista Henry de Huntingdon comeu demasiadas («un exceso de») lampreas, en contra do consello do seu médico- e a súa condición empeorou no transcurso dunha semana. Unha vez o seu estado pareceu terminal, confesouse e convocou ao arcebispo Hugues de Amiens, ao que se uniron Roberto de Gloucester e outros membros da corte. Seguindo o costume, fixéronse preparativos para saldar as débedas pendentes e revogar as sentenzas de incautación pendentes. Henrique morreu o 1 de decembro de 1135 e o seu cadáver foi levado a Ruan, acompañado polos baróns, onde foi embalsamado; as súas entrañas foron enterradas no priorado de Notre-Dáme-du-Pré e o corpo preservado foi levado a Inglaterra e inhumado na abadía de Reading.
Malia os seus esforzos, a sucesión foi disputada. Cando se estenderon as noticias sobre a morte do rei, Godofredo V e Matilde estaban en Anjou apoiando aos rebeldes na súa campaña contra o exército real, que incluía a varios partidarios da filla do rei como Roberto de Gloucester. Moitos destes baróns xuraran permanecer en Normandía ata que o defunto monarca fose enterrado adecuadamente, o que lles impediu regresar a Inglaterra. A nobreza normanda discutiu e proclamou rei a Teobaldo de Blois. Con todo, o seu irmán máis novo, Estevo de Blois, partiu inmediatamente de Boulogne a Inglaterra, acompañado polos seus homes. Coa axuda do seu irmán, Henrique de Blois, tomou o poder en Inglaterra e foi coroado rei o 22 de decembro. Matilde non renunciou ao seu reclamo sobre Inglaterra e Normandía, o que levou a unha prolongada guerra civil coñecida como a Anarquía que se librou entre 1135 e 1153.
Valoracións historiográficas
miniatura|Páxinas do manuscrito galés [[Brut y Tywysogion|Crónica dos príncipes, unha das fontes sobre o reinado de Henrique I.]] Os historiadores recorreron a varias fontes, como os relatos de cronistas e os primeiros rolos de rexistros financeiros; tamén os edificios e arquitectura sobreviventes. Os tres cronistas principais que describiron os eventos da vida de Henrique foron William de Malmesbury, Orderico Vital e Henry de Huntingdon, pero cada un incorporou extensos comentarios sociais e morais nos seus relatos e tomaron prestados diversos recursos literarios e eventos estereotípicos de diferentes obras populares. Outros cronistas foron Eadmer, Hugo o Cantor, o abade Suger e os autores da Crónica dos príncipes. Non todos os documentos reais do período sobreviviron, pero existe unha serie de actas reais, cartas, escritos e misivas, xunto con algúns rexistros financeiros temperáns. Descubriuse que algúns destes eran falsificacións e outros foron modificados ou manipulados posteriormente.
Os historiadores da Baixa Idade Media retomaron relatos de cronistas seleccionados sobre a educación do rei, alcumándoo «Beauclerc» («Bo Sabio» en francés), tema que se fixo eco da análise de historiadores vitorianos e eduardianos, como Francis Palgrave e Henry William Carless Davis. Charles David desestimou estes traballos en 1929 e argumentou que as afirmacións máis excepcionais da educación de Henrique carecían de fundamento. Os relatos modernos comezaron co traballo de Richard Southern a principios dos anos 1960, seguido por unha extensa investigación durante o resto do século século XX nunha variedade de temas do seu reinado en Inglaterra e un número máis limitado sobre o seu goberno en Normandía. Só producíronse dúas biografías principais e modernas sobre Enrique: o volume póstumo de Warren Hollister en 2001 e o traballo de Judith Green en 2006.
A interpretación da súa personalidade polos historiadores cambiou co tempo. Os primeiros historiadores -como Austin Lane Poole e Richard Southern- considerábano un gobernante cruel e draconiano. Os máis recentes -como Hollister e Green- observaron o seu implementación da xustiza como moito máis compasiva, particularmente cando se compara cos estándares do momento, pero ata Green opinou que era, «en moitos, aspectos moi desagradable» e Alan Cooper advertiu que varios cronistas contemporáneos estaban probablemente tan asustados do rei como para expresar moitas críticas. Os historiadores tamén debateron en que medida as reformas administrativas constituíron xenuinamente -no que Hollister e John Baldwin denominaron— unha introdución da «realeza administrativa» sistemática ou se a súa perspectiva continuaba sendo fundamentalmente tradicional.
A súa tumba na abadía de Reading estaba marcada por unha cruz local, pero o mosteiro foi demolido aos poucos durante a disolución dos mosteiros no século século XVI. A localización exacta da súa tumba é incerta, pero a máis probable atópase nunha zona edificada do centro de Reading, onde se situaba o coro da abadía. Anunciouse un plan para localizar os seus restos en marzo de 2015, co apoio da axencia English Heritage e Philippa Langley, que xa participaron na exhumación de Ricardo III en setembro de 2012.
Lexítimos
Ademais de Matilde e Guillerme, posiblemente tivo un fillo efémero, Ricardo, do seu primeiro matrimonio con Matilde de Escocia. Non tivo fillos coa súa segunda esposa Adela de Lovaina.
Ilexítimos
miniatura|[[Roberto de Gloucester e a súa esposa Mabel nunha ilustración de Founders' and benefectors' book of Tewkesbury Abbey (c. 1500-1525).]] Tivo varios fillos ilexítimos por distintas amantes.
Devanceiros
Devanceiros de Henrique I de Inglaterra
Notas
<references group="lower-roman"/>
Véxase tamén
150px|dereita
El Gòtic
miniatura|250px|Situación do barrio. El Gòtic (en galego, O Gótico) é un dos catro barrios que forman o distrito de Ciutat Vella da cidade de Barcelona.
O Barrio Gótico é o núcleo máis antigo da cidade e o seu centro histórico. O cardus e o decumanus romanos son os eixos de urbanización históricos do barrio na súa parte máis alta, o antigo Monte Tàber (Plaça de Sant Jaume).
Á súa vez, está composto por diferentes barrios que conservan a súa propia personalidade: la Catedral, el Call i Sant Felip Neri, Sant Just, el Palau, el Pi, Santa Anna i la Mercè.
A estrutura do barrio permaneceu intacta ata o século XIX, período que traerá grandes transformacións na estrutura e morfología do barrio, por exemplo, a transformación dos cemiterios parroquiais en prazas públicas, o baleirado de grandes edificios co consecuente cambio de uso ou a derriba das murallas.
Actualmente consérvanse anacos da primeira muralla na praza da Catedral de Barcelona. Na rúa Ataulfo existe unha capela gótica que pertenecia a un palacio e coñécese pola Capela do Palacio.
Voo 242 de Southern Airways
O voo 242 de Southern Airways foi un reactor Douglas DC-9-31, con rexistro N1335U, que realizou unha aterraxe forzosa nunha autoestrada en New Hope, Xeorxia, despois de sufrir danos pola saraiba e perder pulo nos dous motores nunha tormenta grave o día 4 de abril de 1977.
No momento do accidente o avión de Southern Airways estaba voando dende o aeroporto rexional de Northwest Alabama ata o aeroporto municipal de Atlanta. 63 persoas no avión e 9 en terra morreron; 20 pasaxeiros sobreviviron, ademais de dous asistentes de voo.
Accidente
A tripulación de voo estaba formada polo capitán Bill McKenzie, un moi experimentado piloto de 54 anos con 19 380 horas de voo, e polo copiloto Lyman Keele, de 34 anos e con 3 878 horas. A tripulación fora avisada da presenza de tormentas eléctricas e posibles tornados ao longo da súa ruta antes de saír de Huntsville, pero non foron posteriormente informados de que desde entón as células formaron unha liña de inestabilidade. A tripulación voara a través da mesma zona dende Atlanta anteriormente ese mesmo día, atopando só turbulencias suaves e chuvia lixeira.
O sistema meteorolóxico intensificouse mentres tanto. A actividade de convección máxima mostrouse máis tarde no radar terrestre preto de Rome, Xeorxia, ata onde o avión foi autorizado a proceder polo control de tráfico aéreo. A tripulación intentou escoller un camiño entre as células usando o súa pantalla de radar do avión, pero foron aparentemente enganados polo efecto de atenuación e procederon cara o que pensaban que era unha área de baixa intensidade, cando en realidade era o punto máximo de actividade convectiva, atenuado pola choiva.
Cando o avión trepaba cara a súa altura de cruceiro de 17 000 feet (5,200 m) a 14 000 feet (4, 300 m) preto do VOR de Rome, aparentemente entrou nunha célula de tormentas eléctricas e atopouse cunha gran cantidade de auga e saraiba. A saraiba foi o suficientemente intensa como para romper o parabrisas do avión, e debido á inxestión tanto de auga como de saraiba, os dous motores Pratt & Whitney JT8D-7A resultaron danados e incendiáronse.
A tripulación intentou sen éxito reiniciar os motores, planeando sen potencia mentres á vez buscaban un lugar onde realizar unha aterraxe de emerxencia. O control de tráfico aéreo suxeriu a base aérea de Dobbins, a uns 32 km ao leste, como un posible lugar para aterrar pero estaba fóra do seu alcance. Considerouse o aeroporto de Cartersville, un aeroporto de aviación xeral auns 24 km ao norte cunha pista moito máis curta para avións lixeiros, pero quedaba por detrás do avión e polo tanto tamén fóra do seu alcance. Antes de que o avión virase cara Dobbins, o aeroporto máis próximo era outro de aviación xeral, o aeroporto Cornelius Moore, pero os controladores de tráfico aéreo non sabían del e non foi considerado.
Cando o avión se quedaba sen altura e opcións, planeando cun parabrisas roto e sen potencia nos motores, a tripulación fixo contacto visual co chan e viu unha sección recta dunha autoestrada rural baixo eles. Executaron unha aterraxe forzosa sen potencia nesa estrada, pero o avión chocou contra unha gasolineira e outros edificios. Os pilotos e 61 pasaxeiros morreron polo impacto e polo lume, pero 20 dos pasaxeiros e os 2 asistentes de voo sobreviviron. Nove persoas en terra tamén morreron, incluída unha familia de sete membros. Entre os pasaxeiros morreu a cantante de rhythm and blues Annette Snell.
Investigación da NTSB e informe final
A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB) investigou o accidente e concluíu a seguinte causa como a probable no seu informe final: "A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte determina que a causa probable deste accidente foi a total e única perda de potencia dos dous motores mentres o avión estaba penetrando nunha área con importantes tormentas. A perda de potencia causada pola inxestión de gran cantidade de auga e pedrazo que en combinación co movemento da panca de empuxe induciu unha perda grave e provocou grandes danos aos compresores dos motores."Os datos da gravadora de voces de cabina (CVR) indicaron que houbo polo menos dúas interrupcións de potencia, unha de 15 segundos e a outra de case dous minutos, tras a perda totas de potencia ata que a tripulación encendeu a batería de enerxía de reserva. A mellor posibilidade de realizar unha razoable aterraxe de emerxencia segura tería sido na base da Forza Aérea de Dobbins, en Marietta, Georgia, pero os motivos polos que a tripulación non o intentou non están claros debido aos dous minutos que faltan nos datos da CVR. A NTSB concluíu que probablemente non se dirixiron á base aérea debido a unha combinación de mala visibilidade e perda de potencia eléctrica, forzando aos pilotos a virar o avión para manter condicións de voo visual.
A NTSB tamén incluíu os seguintes factores que conribuíron ao accidente:"O fallo do sistema de despacho da compañía para proporcionar información actualizada á tripulación de condicións meteorolóxicas severas relacionadas coa ruta de voo prevista, a confianza do capitán no radar meteorolóxico do avión para penetrar en áreas de tormentas, e a limitacións do sistema de control aéreo da Administración Federal de Aviación, que impediron a oportuna difusión de información meteorolóxica perigosa en tempo real á tripulación do voo."Ademais a tripulación non tiña adestramento para unha situación de perda total de potencia, nin sequera Southern Airways requiría ese tipo de adestramento. As regulacións da FAA tampouco o requirían, porque as posibilidades dun fallo completo de todos os motores nun reactor considerábase tan remoto que non se requiría adestramento ou procedementos especiais; a NTSB non puido atopar rexistro dun reactor comercial que experimentase ese tipo de emerxencia antes do voo 242. Posteriormente si se produciron significativos incidentes coa perda de todos os motores, como o voo 143 de Air Canada, o voo 751 de Scandinavian Airlines, ou o voo 1549 de US Airways.
Michael Oher
Michael Jerome Oher, nado como Michael Jerome Williams, Jr., o 28 de maio de 1986 en Memphis, Tennessee, é un xogador de fútbol americano actualmente axente libre. O seu último equipo foron os Carolina Panthers da National Football League (NFL). Foi recrutado polos Baltimore Ravens na primeira rolda da Draft 2009 da NFL tras xogar ao fútbol universitario na Universidade de Mississippi, onde gañou de xeito unánime as honras do All-American en Mississippi. A súa vida no derradeiro ano de instituto e o seu primeiro ano de universidade foi o tema do libro The Blind Side: Evolution of a Game, de Michael Lewis. O libro foi adaptado no filme Un soño posible, estreado no 2009.
Punto
O termo punto pode facer referencia a:
Ernesto Cardenal
miniatura|dereita|250px|Ernesto Cardenal.
Ernesto Cardenal Martínez, nado en Granada o 20 de xaneiro de 1925 e morto en Managua o 1 de marzo de 2020,, foi un sacerdote católico, político, escritor e poeta nicaraguano. Está considerado un dos máis destacados relixiosos da teoloxía da liberación.
Traxectoria
De familia rica, estuda primeiro en Managua e de 1942 a 1946, literatura en México. Máis tarde, de 1947 a 1949, continúa os seus estudos en Nova York e viaxa entre 1949 e 1950 por Italia, España e Suíza.
En xullo de 1950 volve a Nicaragua, onde participa na "revolución de abril" de 1954 contra Anastasio Somoza García. O golpe de estado falla e termina coa morte de moitos dos seus compañeiros e amigos. Ernesto Cardenal decide entrar no mosteiro de Gethsemani (Kentucky, EE.UU.), pero en 1959 sáese para estudar teoloxía en Cuernavaca (México).
Ernesto Cardenal recibe en 1980 o Premio da Paz do Comercio Libreiro Alemán.
En 1983, Xoán Paulo II visitou oficialmente Nicaragua. O pontífice -fronte a cámaras de televisión que transmitían a todo o mundo- amoestou e increpou severamente a Ernesto Cardenal, axeonllado ante el na mesma pista do aeroporto, por propagar doutrinas apóstatas (segundo a fe católica) e por formar parte do goberno sandinista, suspendéndoo nas súas funcións eclesiais.
Cardenal abandona o FSLN en 1994, en protesta contra a dirección autoritaria de Daniel Ortega. Logo, suma o seu apoio moral ao MRS ou Movemento de Renovacion Sanidinista, e estende o seu apoio á Alianza Partido MRS, durante as eleccións 2006, igual que outros destacados literatos nicaraguenses, entre os que destacan Gioconda Belli e Sergio Ramírez Mercado, fundador do MRS.
Foi nomeado en maio de 2005 a recibir o Premio Nobel da literatura. As súas obras teñen sido traducidas a máis de vinte linguas.
No ano 2007) o poeta nicaraguano volve a México, que entre outras actividades, estivo co Subcomandante Márcos do Exército Zapatista de Liberación Nacional, no festival XII Encontro Hispanoamericano de Escritores "Horas de Xuño", celebrado o 1 de xuño do 2007, organizado pola Universidade de Sonora, e que este ano levou por título Tributo a Ernesto Cardenal, onde ofreceu lectura dun texto, po de estrelas, sobre a utopía social e un recital dos seus poemas que enmudeceu ao auditorio da Sociedade Sonorense de Historia.
En 2019 o papa Francisco absolveu a Cardenal "de todas as censuras impostas" por Xoán Paulo II en 1984; Cardenal solicitara o seu perdón logo de abandonar a militancia política, e recibira as visitas do nuncio Waldermar Sommerstag e do bispo auxiliar de Managua Silvio José Baez.
Liñares, Brión, Ferrol
Liñares é un lugar da parroquia rural de Brión, ao sur do concello de Ferrol, na provincia da Coruña.
Árbol, Vilalba
San Lourenzo de Árbol é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 410 habitantes (185 homes e 225 mulleres), distribuídos en 31 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 693 habitantes.
O Santo, encrucillada estratéxica de estradas, é o segundo núcleo urbano do concello.
Historia
No Arquivo Diocesano de Mondoñedo consérvase a acta da visita pastoral ao Couto de Árbol realizada en 1614 por Benito Méndez de Andrade. Nese documento márcase a poboación do Couto de Árbol en 97 vasalos e cóntase que a ermida, dedicada a Santo Estevo, estaba a ser reedificada grazas ás esmolas deixadas polos homes e mulleres que cada venres acudían a feira que se celebraba nas súas inmediacións.
No Catastro de Ensenada descríbese a parroquia de Árbol dividida en dous territorios: o maior ocupaba arredor de catro quintas partes e achábase baixo a xurisdición do condado de Vilalba; o menor ocupaba só a quinta parte restante e formaba o Couto de Árbol, pertencente á antiga provincia de Betanzos e baixo a xurisdición do deán e do cabido da catedral de Santiago de Compostela. Estes nomeaban como administrador directo un xuíz. No momento da realización do Catastro cítase nese cargo a Francisco de Leiras.
Aeroporto internacional de Carrasco
O aeroporto internacional de Carrasco/Xeneral Cesáreo L. Berisso é o aeroporto de Montevideo, a capital do Uruguai. É o aeroporto máis grande do país e está situado na veciñanza de Carrasco, no departamento de Canelones, a 30,3 quilómetros do centro da cidade.
Wrong Impression
Wrong Impression é o sétimo sinxelo da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado o mercado o 29 de xaneiro do ano 2002 baixo o selo BMG e producido por Ian Stanley. Este sinxelo tivo mellor acollida en comparación co primeiro sinxelo do álbum White Lilies Island, "That Day". Aínda que non tivo o éxito que tiveron as cancións de Left of the Middle alcanzou a 10 posición na lista do Reino Unido.
Juan Manuel López Barreira
Juan Manuel López Barreira, nado en Lantaño (Portas), é un político galego.
Traxectoria
Correspondente de Faro de Vigo en Portas. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do CDS en Portas e foi elixido alcalde, gobernando cos apoios puntuais dos outros grupos. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura de Independentes Parroquias Unidas de Portas (PUP) e foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE. O PPdeG presentou unha moción de censura co apoio do candidato tránsfuga do PSdeG José Antonio Gómez Iglesias e o 15 de maio de 1992 foi desbancado da alcaldía.
KERS
O KERS (acrónimo de Kinetic Energy Recovery Systems, que significa "sistema de recuperación de enerxía cinética") é un sistema de freado, empregado no mundo do automobilismo, que recupera unha parte da enerxía cinética xerada pola deceleración, no canto de "perdela" en forma de calor.
O método máis usual de almacenar enerxía é mediante a electricidade gardada en baterías ou ben en supercondensadores. Outro é gardar a enerxía mecánica nun sistema de volante de inercia.
Uso en Fórmula 1
No Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009, a FIA autorizou o uso do KERS nos monoprazas durante as competicións.
O obxectivo é mellorar as prestacións enerxéticas dos coches, obtendo un dobre beneficio, ambiental e prestacional. O regulamento da FIA para o 2009 autoriza a recuperación dun máximo de 400 kJ, que achegan unha potencia máxima de 60 kW (aproximadamente uns 80 CV) durante 6,67 segundos. Estes 60 kW que o KERS achega en cada volta representan o equivalente a un aforro de 0,021 litros por volta, uns 1,47 litros por Gran Premio. Debido ao seu peso (30 quilos) e ao custo do seu desenvolvemento e construción, algúns equipos optaron por non equipar os seus coches co sistema. Para o, a FIA quere implantar un KERS que potencie entre 120 e 180 kW, e que sexa mecánico e estandarizado (un modelo igual para todos).
Ligazóns externas
Freno regenerativo
Monarquía parlamentaria
A monarquía parlamentaria é un réxime de goberno dalgúns estados modernos, nos que convive a institución monárquica xuntamente cun sistema democrático. Normalmente, resérvase ao rei ou raíña o papel representativo propio dun xefe de Estado, pero non ostenta as funcións de goberno, que recae nos poderes do estado: poder lexislativo, poder executivo e poder xudicial.
Na maioría das monarquías parlamentarias actuais a autonomía e poderes do monarca atópanse moi limitados e recortados, dándolle o poder ao Parlamento para tomar decisións en calquera momento que obriguen ao rei ó seu cumprimento. As excepcións a estas limitacións xeneralizadas son reminiscencias históricas que se manteñen por tradición nalgunhas das monarquías máis antigas, aínda que normalmente se refiren a temas de pouca transcendencia para a vida política do país. A toma efectiva de decisións mantense no Goberno e nas distintas cámaras de representación parlamentaria, que nunha monarquía parlamentaria considéranse coma os depositarios da soberanía popular.
Adoita ser común nunha monarquía parlamentaria que o monarca ostente privilexios en función do seu papel como máximo representante do país e xefe do estado. Estes privilexios adoitan referirse non só ao mantemento económico da familia real e a súa seguridade, senón tamén a cuestións de inmunidade xurídica ou outras, que por afectar a un dos principais órganos de representación do estado, atópanse normalmente regulados por unha Constitución ou norma similar de carácter fundamental no Dereito.
Emre Çolak
Traxectoria
O 31 de decembro de 2019, Çolak retornou ó Deportivo da Coruña coa carta de liberdade para o resto da tempada 2019-20.
Monarquía parlamentaria
[[Ficheiro:World Monarchies.svg|450px|miniatura|center|
]]
Papiro de Rhind
Está redactado en escritura hierática e mide uns seis metros de lonxitude por 32 cm de largo, e está escrito polas dúas caras, encontrándose en bo estado de conservación. O texto, escrito durante o reinado de Apofis I, é copia dun documento do século XIX a. C. da época de Amenemhat III.
Historia
Foi escrito polo escriba Ahmes a mediados do século XVI a. C., a partir de textos de trescentos anos de antigüidade, segundo relata Ahmes ao principio do texto.
O papiro encontrouse no século XIX, xunto a un rolo de coiro, entre as ruínas dunha edificación próxima ao Ramesseum, e adquirido por Henry Rhind, un anticuario escocés, en 1858, en Luxor (Exipto), e por iso leva o nome de Rhind. O documento componse de 14 láminas, duns 40 por 32 cm, e está dividido en tres partes. A parte principal, dous fragmentos, custódianse desde 1865 no Museo Británico de Londres (os papiros EA 10057 e EA 10058), aínda que non están expostos ao público; o outro fragmento está no Museo de Brooklyn de Nova York (o 37.1784E).
Contido
miniatura|Fragmento do papiro de Rhind
Os antigos exipcios coñecían as fraccións, pero non realizaban o cálculo de fraccións como o coñecemos hoxe, pois escribían os números fraccionarios como suma de fraccións unitarias, é dicir, fraccións co número 1 no numerador.
Para eles, o concepto de \frac{2}{5} non existía e representábano coa notación actual da forma. Ademais, antes de cada problema, descríbense dúas táboas de descomposición de fraccións para facilitar os cálculos dos problemas posteriores. Na primeira aparecen os valores de fraccións do tipo con n = 1, 2..., 10. Na segunda, máis extensa, descríbense as fraccións con n senario e n = 5, 7..., 101.
Os resultados poden chegar a ser tan complicados como, por exemplo:
O texto contén 87 problemas matemáticos con cuestións aritméticas básicas, fraccións, cálculo de áreas, volumes, progresións, reparticións proporcionais, regras de tres, ecuacións lineais e trigonometría básica.
De acordo co contido do papiro publicado por Richard J. Gillins en Mathematics in the Time of the Pharaons podémolos clasificar en:
Talleres Populares de Poesía
Características
Os talleres eran células de creación e discusión colectiva da produción poética da mocidade radical na loita que traballan como obreiros, artesáns, ou son estudiantes ou vendedores das rúas, ou serven na milicia, o exército, a administración pública e aínda na policía de seguridade estatal; o propósito é prolongar o proceso de concienciación a través do coñecemento directo do fenómeno poético.
A intención de facer partícipe ao pobo reflectía o desexo por parte da Xunta Directiva da Fronte de que a poesía fose un vehículo de expresión artística verosímil, revolucionaria e popular: -Esta é unha poesía do pobo- afirmou Ernesto Cardenal, e en palabras de Mayra Jiménez, “Esta é unha poesía que documenta a realidade”. Ante todo, o desexo de popularizar o proceso artístico e democratizar a cultura creara unha nova dinámica entre progreso artístico e progreso social. Aínda que os talleres non formaron parte da axenda oficial do FSLN ata 1979, a orixe xeográfica dos talleres de poesía está no Lago Nicaragua no Arquipélago de Solentiname, lugar onde Cardeal fundara unha comunidade campesiña artesá a principios dos setenta.
Irmás Bieitas Armenias
As Irmás Bieitas Armenias (en Panny Benedyktynki Ormiańskie) foron unha orde relixiosa feminina da Igrexa católica armenia, baseada na regra de San Bieito. A orde estivo activa na arquieparquía de Lviv até a segunda guerra mundial, e foi a única orde de rito armenio que existiu nos territorios da Coroa do Reino de Polonia.
Historia
A orde foi fundada en Lviv entre 1675 e 1676 por tres monxas procedentes de Kamianets-Podilskyi. Grazas ao apoio do arcebispo de Lviv Wartan Hunanian recibiron do concello da cidade un terreo no distrito armenio para construír un mosteiro. Inicialmente recibían atención espiritual do párroco da catedral, Onufry Asłanowicz, e estaban gobernadas pola abadesa latina Eleonora Kazanowska. A autorización papal para estabelecer unha congregación diferenciada chegou de Alexandre VIII en 1690. A nova orde seguía a regra de San Bieito, mais conservaba o rito e a pertenza á Igrexa católica armenia. O 24 de decembro de 1692 o arcebispo Hunanian recibiu a profesión solemne das primeiras 14 irmás.
A orde estaba gobernada por unha abadesa. En 1701 foi elixida a primeira no cargo, Marianna Nersesowiczówna, irmá do bispo coadxutor Deodat Nersesowicz.
No mosteiro tiñan unha coñecida e valorada escola feminina, á que acudían non só rapazas armenias, senón tamén polacas e rutenas. Tiñan tamén unha granxa en Lychakiv, e unha capela dedicada á Virxe do Perpetuo Socorro, consagrada o 29 de setembro de 1898 polo arcebispo Izaak Mikołaj Isakowicz.
Logo da segunda guerra mundial e a partir de 1946, logo das perdas territoriais de Polonia, deixaron Lviv e pasaron a vivir coas irmás bieitas de Lubiń. En 1958 trasladáronse a Wołów. A ausencia de vocacións nativas e a práctica desaparición da comunidade armenia en Polonia levaron a que en 1961, baixo a dirección de Jadwiga Jóżak, fixesen un cambio de rito á Igrexa latina, desaparecendo como orde relixiosa diferenciada.
Illa de Madeira
A illa da Madeira (en portugués, ilha da Madeira), é unha illa do arquipélago homónimo situado no océano Atlántico, ao oeste da costa africana, e que constitúe conxuntamente con Porto Santo, as Illas Desertas e as Illas Salvaxes, a Rexión Autónoma da Madeira, en Portugal.
Xeografía
A Madeira é a illa de maior tamaño e a máis poboada con diferenza do seu arquipélago. Ten unha superficie de 750,7 km² e nela atópase a capital da rexión autónoma, Funchal, que tamén é a capital e o núcleo urbano máis importante da illa.
A illa da Madeira, que é o 90% das terras do arquipélago, é de orixe volcánico. Separada das Illas Salvaxes, Canarias e África por unha fosa mariña que alcanza 4.512 metros de profundidade, rodeada de baixos fondos de case 2.000 metros, Madeira, como Porto Santo e as Illas Desertas, xurdiu do Atlántico no período Terciario, durante unha erupción volcánica.
O seu clima subtropical e as súas paisaxes únicas fan que sexa un destino turístico moi popular.
Funchal, a principal cidade e porto na costa sur da illa atópase a 32° 38' de latitude norte e 16° 55' de lonxitude oeste. Está a uns 660 km da costa africana, 980 de Lisboa, 400 de Canarias e 880 de illa de Santa María, a máis próxima dos Azores. Pola súa latitude e localización, a illa da Madeira ten todas as características dunha illa subtropical, onde hai elementos das illas tropicais e as illas máis tépedas do norte.