cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Massó Hermanos
Historia
Gaspar, José María e Antonio Massó García, a terceira xeración da saga, propiciaron o gran pulo da empresa, coa colaboración dos irmáns lucenses Fernández López (os fillos de Antón de Marcos, entre eles Antonio e Xosé), que comercializaron carne en lata a través dos matadoiros do Porriño e Mérida durante a guerra civil española, aproveitando a tecnoloxía das súas fábricas de conservas.
En 1941 inaugurouse a complexo de Cangas, deseñada polo arquitecto Tomás Bolívar sobre 20 hectáreas de terreo, con dúas dársenas, un quilómetro de litoral, varadoiros, obradoiro de reparación, sección de envases metálicos, unha central eléctrica de emerxencia, unha factoría baleeira, unha fábrica de xeo e outra de fariñas de peixe. Nesa mesma época construíronse factorías en Barbate (Cádiz) e Avilés, e dúas factorías baleeiras en Caneliñas (Cee) e Muras.
A empresa comercializaba os seus produtos baixo varias marcas, como Massó, Kairel, El Porrón, Gaviota ou Massó Grand. A causa do éxito empresarial a familia investiu noutros negocios, como os Tranvías Eléctricos de Vigo e de Pontevedra, Molinera Gallega, o Banco de Vigo e a Compañía General de Carbones de Barcelona.
Gaspar Massó García (1892-1991) foi pioneiro en moitos ámbitos, como o feito de rotular en lingua galega nas fábricas. Xerou abundantes patentes de maquinaria para tratar o peixe das conservas. O seu irmán José María (1899-1981) foi un grande afeccionado á fotografía. As súas imaxes de África e Europa amosan interesantes aspectos da sociedade dos anos vinte.
Declive
Tras un intento errado da Xunta de Galicia por reflotar a empresa, deseñouse un plan de viabilidade, cun crédito sindicado de 350 millóns e a compra do museo da empresa en Bueu.
Museo Massó
O museo Massó inclúe unha espléndida colección de libros antigos, cartas mariñas e de navegación, mapas e instrumentos de navegación, decretos de regulación marítima firmados por Filipe II, prezadas réplicas de navíos de guerra dos séculos XVI e XVII, miniaturas de barcos autóctonos do Morrazo construídos polo patriarca Massó Palau, pinturas de Urbano Lugrís, unha colección de modelos de naves históricas e de instrumentos de navegación antigos, e a Cosmographia de Claudio Tolomeo de 1490.
Lugares de Portas
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Portas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Portas
William Hurt
William McChord Hurt, nado en Washington o 20 de marzo de 1950 e finado en Portland, Oregón, o 13 de marzo de 2022, foi un actor estadounidense, premiado cun Oscar ó mellor actor en 1985 polo filme Kiss of the Spider Woman de Hector Babenco.
Primeiros anos
Os primeiros anos de Hurt transcorreron viaxando polo océano Pacífico, onde o seu pai dirixía unha compañía de investimentos. Cando os seus pais se divorciaron a súa nai mudouse con William e os seus dous irmáns a Nova York e aos dez anos, cando a nai volveu casar,. foi enviado a un internado en Inglaterra.
Por recomendación do seu padrasto, Hurt estudou teoloxía en Londres e en Boston. Posteriormente interesouse pola interpretación e estudió artes dramáticas na prestixiosa Juilliard School de Nova York. e iniciouse no mundo da actuación durante un período dilatado en teatros rexionais, primeiro no estado de Oregón e máis adiante en Nova York, onde traballou nun festival de teatro de William Shakespeare.
Carreira cinematográfica
O seu debut no cinema tivo lugar en 1980 inetrpetando un científico que realizaba experimentos consigo mesmo en Altered States. O ano seguinte converteuse nunha estrela ao actuar xunto a Kathleen Turner no filme de suspense Body Heat. Cos seus seguintes filmes, The Big Chill e Gorky Park, de 1983, Hurt consolidóou o seu prestixio como actor de carácter, capaz de interpretar personaxes moi diversas de forma convincente.
O filme de 1985 Kiss of the Spider Woman (baseado na novela homónima de Manuel Puig), en fixo o papel dun escaparatista homosexual prisioneiro nun cárecere brasileiro durante a ditadura, valeulle un Óscar ao mellor actor, así como o premio da BAFTA e o do Festival Internacional de Cinema de Cannes.
En 1986 actuou no drama Children of a Lesser God xunto a Marlee Matlin, polo que foi candidato por segunda vez ao Óscar. En 1987 realizou outra grande interpretación en Broadcast News, sendo candidato ao Óscar ao mellor actor por terceira ocasión consecutiva. En 1988 volveu traballar con Kathleen Turner no filme de Lawrence Kasdan The Accidental Tourist, polo que Geena Davis gañou o Óscar á mellor actriz secundaria.
En 1993 ofrecéronlle o papel do Dr. Grant en Jurassic Park, filme dirixido por Steven Spielberg. Hurt rexeitou o traballo sen ler o guión e o papel foi para Sam Neill. En 1998 si aceptou poñerse na pel do profesor John Robinson no blockbuster Lost in Space.
Dezaoito anos despois da súa terceira candidatura ao Óscar, foi candidato de novo pola súa breve aparición en A History of Violence (2005), de David Cronenberg, en que daba vida a un xefe da mafia de Boston.
Falecemento
En maio de 2018, anunciouse que Hurt padecía un cancro de próstata terminal que fixera metástase nos ósos. Faleceu por complicacións da doenza na súa casa de Portland o 13 de marzo de 2022 aos 71 anos.
Lugares de Pontecesures
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Pontecesures.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Pontecesures
Blast First
Blast First é un sub-selo da discográfica Mute Records, fundado a mediados dos anos 80. Reibiu o seu nome pola primeira edición da revista vorticista Blast, publicada polo artista Wyndham Lewis.
Historia
O selo foi creado por Paul Smith para editar no Reino Unido os álbums de Sonic Youth, unha banda coa cal traballaba. Especializouse en música máis extrema do espectro que a do seu selo nai, máis orientado cara o pop.
O selo editou un amplo rango de música alternativa, dende The Butthole Surfers e Labradford, pasando por Suicide e Sonic Youth ata a colección Acid Brass de The William Fairey Band.
Catalina Sky Survey
O Catalina Sky Survey ou "Programa de Cartografía Celeste Catalina", recibe o seu nome da Serra onde se atopa o telescopio, nos Montes de Santa Catalina, preto de Tucson, Arizona. É un programa destinado ao descubrimento de cometas, asteroides e obxectos con órbitas preto da Terra (NEOS) dentro do hemisferio norte celeste. O equipo do CSS está dirixido por Stephen M. Larson do Laboratorio Lunar e Global da Universidade de Arizona. Este programa ten outra versión para o hemisferio sur celeste, en Australia, chamado: Siding Spring Survey.
Obxectivos
O obxectivo principal do proxecto é detectar ao menos o 90 por cento estimado dos obxectos preto da Terra ou NEOS (en inglés) con diámetro de máis de 140 metros. As instalacións contan con tres telescopios, de 0,7 metros; de 1 metro; e de 1,5 metros de diámetro respectivamente.
Lugares de Ribadumia
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ribadumia.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ribadumia
Manuel Llorente
Manuel Llorente Martín, nado en Benetússer (Valencia) o 25 de xaneiro de 1952, é un empresario español, presidente do Valencia Club de Fútbol entre 2009 e 2013.
Traxectoria
Estudou Económicas, entrou na empresa valenciana Mercadona, fundada e presidida por Juan Roig e ascendeu nela ata ocupar o cargo de «Director de Tendas».
Chegou ao Valencia CF en 1995 da man de Paco Roig, irmán de Juan e Fernando Roig, para ser o Xerente do club e posteriormente Director Xeral. Coa entrada á presidencia de Pedro Cortés e máis tarde de Jaume Ortí, continuou sendo o brazo executor dos presidentes desde 1999 ata o 2004, xunto a Javier Gómez no departamento económico, conseguiu os maiores éxitos deportivos do conxunto e controlar a débeda do club.
En xuño de 2009 volveu ao Valencia CF, esta vez como Presidente do club, levando a cabo unha ampliación de capital, dada a grave situación económica do club. O 5 de abril de 2013 dimitiu como presidente do Valencia CF.
Dream pop
O dream pop é un subxénero do rock alternativo aparecido no Reino Unido a mediados dos anos 80, cando bandas como The Passions, Dif Juz, Lowlife e A.R. Kane (ao que se lles atribue o termo) comezaron a fusionar post-punk e experimentación ethereal wave con melodías pop agridoces, nuns ambientes sonoros que se podería definir como sensuais. O termo foi usado case en exclusiva nos Estados Unidos. Un colectivo de dream pop chamado This Mortal Coil foi coñecido por versionar cancións escuras, principalmente dos anos 60 e 70.
A esencia da súa música é un enfoque nas texturas etéreas e nos estados de ánimo, en vez de centrarse nos típicos riffs do rock. Voces femininas cun rexistro alto entrecurtadas, ou masculinas case borboriñadas adoitan a ser a forma de entrega lírica; as letras polo xeral son de natureza introspectiva e existencial. As portadas dos seus discos acostuman consistir en imaxes pastel borrosas ou en crus deseños minimalistas, ou na combinación de ámbolos dous estilos. En conxunto, a etiqueta 4AD é a máis asociada ao dream pop, aínda que outros selos, como Creation, Projekt, Fontana, Bedazzled, Vernon Yard e Slumberland, tamén publicaron gravacións significativas do xénero.
-2
O ano -2, no calendario astronómico, corresponde ó ano 3 a.C, do calendario gregoriano.
Prebe (Terra Media)
miniatura|250px|A [[Pousada Abandonada, a unha xornada de marcha desde Prebe, polo Gran Camiño do Leste.]] Prebe (no inglés orixinal, Bree) é unha pequena rexión en Eriador na Terra Media, mundo ficticio pertencente á obra de J. R. R. Tolkien.
Na Terra Media sitúanse a aldea de Prebe e a vila de Alicerce, Portela e Arquete cerca da Fraga de Quete. Alí habitan hobbits e homes e é o único lugar onde se dá tal convivencia. Os homes de Prebe disque descenden dos primeiros homes que viaxaron ao Oeste da Terra Media na Primeira Idade. Canto aos Hobbits, Prebe é a única das primitivas colonias de Hobbits que aínda subsisten en Eriador. Foi recoñecida como unha das terras creadas por Tolkien
Aldea de Prebe
Cando Rohan expulsou os homes salvaxes de Bruna, unha parte deles fuxiu ao norte, onde se instalaron. Estes foron os antepasados dos habitantes de Prebe. A aldea de Prebe era a máis importante de todas as da zona.
Mentres que na novela se retrata a Prebe como unha aldea tranquila e apacíbel, chegando incluso Tom Bombadil a chamarlle «encantadora» (o que fai pensar que posibelmente estivo alí), na triloxía de Peter Jackson vémola como un lugar sombrío, escuro e sucio. Na versión animada de Ralph Bakshi dáselle un aspecto moral máis parecido ao da novela.
Alicerce
Estaba poboada principalmente por hobbits que vivían da agricultura, incluído o cultivo de herba de pipa. Alicerce estaba situada no lado sueste do outeiro de Momprebe, ao sur de Portela e Arquete. Era a única vila (á parte da propia Prebe) visíbel dende o Gran Camiño do Leste.
Portela
Estaba poboada principalmente por homes, máis algúns hobbits, e ambos os colectivos vivían da agricultura. Portela lindaba coa Fraga de Quete e co outeiro de Momprebe, entre as vilas de Arquete e Alicerce.
Arquete
Era o máis remoto dos asentamentos das terras de Prebe. Estaba situada entre as árbores da Fraga de Quete, un pouco ao leste de Prebe. Alí vivían uns poucos hobbits, pero os habitantes que predominaban eran os homes.
O Poni Rampante
right|thumb|A investigación levada a cabo por unha division da Tolkien Society indica que «The Bell Inn» en [[Moreton-in-Marsh foi unha fonte de inspiración para «O Poni Rampante». ]]
«O Poni Rampante» era unha pousada de Prebe. Atendía á xente do lugar e acollía moitos viaxantes, xa que unha das principais encrucilladas de Eriador se atopaba xusto fóra da vila: o punto de encontro entre o Gran Camiño do Leste e a Herbeira. A pousada estaba no centro da vila, ao pé do outeiro de Momprebe, onde viraba o Camiño do Leste. N’ O Señor dos Aneis descríbese a pousada desta maneira:
"«Para os ollos afeitos, a pousada parecía unha casa agradable mesmo desde fóra. Tiña unha fachada que daba ó Camiño e dúas ás que se estendían para atrás, sobre terreo en parte escavado das encostas máis baixas do Outeiro, de xeito que pola parte de atrás as xanelas do primeiro andar estaban ó nivel do chan. Había un amplo arco que levaba a un patio existente entre as dúas ás; baixo o arco, á esquerda, víase una gran porta cuns poucos chanzos anchos. Da porta, que estaba aberta, abrollaba a luz. Por riba do arco había un farol, e por debaixo del balanceábase un gran letreiro que figuraba un gordo poni branco posto nas patas de atrás. Sobre a porta, pintado con letras brancas, poñía: O PONI RAMPANTE de ORXEIRO MANTEIGA»."
No seu interior albergaba unha grande sala común, varias saliñas privadas e unha serie de cuartos, incluídos algúns na á norte deseñados expresamente para hobbits, na planta baixa e con xanelas redondas. Tamén se menciona que a pousada incorporaba unha corte para cabalos.
Orxeiro Manteiga
Manteiga era un home gordo e calvo con má memoria. A súa familia rexentaba a pousada «desde tempos inmemoriais». Menciónanse dous dos seus empregados: Cachola, un criado hobbit, e Tixola, que traballaba na corte e cuxa raza non se indica.
Despois do ataque á pousada perpetrado polos xinetes negros durante a aventura emprendida para a destrución do Anel Único, Manteiga ofreceu aos hobbits (Merri, Pipin, Frodo e Sam), aos cales lles roubaran os ponis durante o asalto, comprarlles novas monturas; estes aceptaron, pero máis tarde resultou que non había ningún poni dispoñíbel na aldea agás un «pobre animal, vello e medio esfameado» que lle compraron a Bill Filgueira por «doce pesos de prata», cantidade que consideraban «polo menos tres veces o valor dun poni naqueles lugares».
Ao igual ca outros homes de Prebe, o apelido de Manteiga (Butterbur na súa forma orixinal en inglés) vén dunha planta —a herbácea perenne Petasites hybridus. Tolkien descríbea como «unha planta carnosa cunha flor pesada sobre un talo groso e follas moi grandes». É evidente que elixiu este nome por ser axeitado para un home gordo; suxeriu que os tradutores utilizasen o nome dalgunha planta relacionado coa manteiga de ser posíbel, pero que fose «unha planta gorda e grosa» en calquera caso.
Historia
N’«O Poni Rampante» tiveron lugar dous acontecementos que precederon á Guerra do Anel. O primeiro foi «un encontro casual» de Gandalf e Thorin Escudo de Carballo; este encontro acabou levando á destrución de Smaug e preveu moitas mortes no escenario bélico setentrional.
O segundo deuse durante a viaxe de Frodo Bulseiro a Valfendido, cando el e os seus compañeiros se hospedaron unha noite n’«O Poni Rampante». Após cantar «O Home da Lúa deitouse moi tarde», Frodo puxo sen querer o Anel Único e volveuse invisíbel. O vilán secundario Bill Filgueira e un sureño birollo viron como se esvaecera e informaron os Xinetes Negros, que atacaron a pousada. Aragorn salvouno e sacou o grupo da aldea, despois de que Manteiga lles entregase unha carta de Gandalf que esquecera había meses.
Durante a guerra, o negocio d’«O Poni Rampante» resentiuse por mor da chegada de homes hostís procedentes do sur, que aterrorizaron Prebe e a zona rural que a rodeaba. Porén, cando Gandalf parou na pousada cos hobbits de camiño a casa, profetizou que se aveciñaban «días mellores» coa restauración do reino e que n’«O Poni Rampante» se hospedaría «xente fermosa».
En adaptacións
No filme The Fellowship of the Ring de Peter Jackson, lonxe de ser un lugar acolledor coma no libro, Prebe presenta constantemente un aspecto desagradábel e ameazador; e, mentres que no libro, o Anel só fai que Frodo desapareza cando o pon n’O Poni Rampante, no filme hai efectos especiais cun forte vento, luz azul e o Ollo de Sauron. Manteiga aparece tanto na adaptación animada de Ralph Bakshi de 1978 d’O Señor dos Aneis como no filme de Peter Jackson, pero en ambas as producións elimináronse a maioría das súas escenas. Alan Tilvern puxo a voz de Manteiga (nos créditos figura como «Pousadeiro») na película de animación, mentres que David Weatherley o interpretou na versión de Jackson. Un personaxe mencionado nos créditos como «Butterbur, Sr» (Manteiga, Sr.) aparece brevemente durante o prólogo do filme The Hobbit: The Desolation of Smaug de Jackson, interpretado por Richard Whiteside. James Grout fixo o papel de Manteiga no serial radiofónico de BBC Radio de 1981 d’O Señor dos Aneis. Na adaptación rusa de baixo orzamento d’A Irmandade do Anel de 1991, titulada Khraniteli, aparece como «Lavr Narkiss», interpretado por Nikolay Burov. Na miniserie televisiva Hobitit de 1993 producida pola canle finesa Yle, o papel de Manteiga («Viljami Voivalvatti» en finés, que significa «Guillerme Manteiga») recaeu en Mikko Kivinen. Prebe e a Terra de Prebe teñen unha forte presenza no xogo de PC The Lord of the Rings Online, que permite ao xogador explorar a vila.
Notas
<references group="T"/>
IES Lucus Augusti
O IES Lucus Augusti é un instituto de Ensino secundario sito na cidade de Lugo. Foi creado a partir dunha Real Orde do 30 de novembro de 1842. É, polo tanto, o instituto decano de Galicia. Ao longo da historia recibiu os nomes de Instituto Provincial de Segunda Enseñanza de Lugo, Instituto Nacional de Lugo, Instituto de Lugo e Instituto Masculino de Lugo.
Recoñecementos
O 6 de marzo de 2018, o Ministro de Educación, Cultura e Deporte, Íñigo Méndez de Vigo y Montojo, concedeulle ao instituto o ingreso na Orde Civil de Afonso X o Sabio, na que se premia os méritos en educación, cultura e ciencia. En febreiro de 2019, a Ministra de Educación e Formación Profesional, Isabel Celaá, entregou unha placa conmemorativa acreditando o acto.
Lista de directores (até 1975)
Esta é unha lista dos directores, nas diferentes estapas do instituto, até 1975.
Lugares de Rodeiro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Rodeiro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Rodeiro
Amilase
A amilase é un enzima que hidroliza o amidón nos seus azucres sinxelos. É un importante enzima dixestivo que se atopa na saliva (amilase salivar) e no zume pancreático (amilase pancreática) e no intestinal (amilase intestinal ou entérica). As amilases son hidrolases glicosídicas e actúan nos enlaces α-1,4-glicosídico. Foi o primeiro enzima descuberto, co nome de diastase.
Clasificación
Hai tres tipos de amilase:
α-Amilase
As α-amilases son enzimas dixestivos que se atopan en animais, plantas, fungos (ascomicetos e basidiomicetos) e bacterias. Tanto a amilase pancreática coma a amilase salivar e intestinal humanas pertencen a este tipo. O seu pH óptimo é de 6,7 a 7,0.
β-Amilase
Sintetizada por plantas, fungos e bacterias. O seu pH óptimo é de 12. É o enzima que hidroliza o amidón da froita en maltosa durante a maduración, achegando así o sabor doce da froita madura.
γ-Amilase
O seu pH óptimo é de 3,0, é dicir, traballa en ambientes ácidos.
Xenética
No ser humano as amilases están ligadas á rexión 1q21 do cromosoma 1.
Benito Amor Labrada
Benito Amor Labrada foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Foi redactor de Revista de Galicia (1841) e El Emancipador Gallego (1842). Colaborou en El Correo de Lugo cunha serie de artigos titulados "Foros y censos de Galicia" e en Galicia. Revista Universal de este Reino. Foi elixido alcalde de Santiago de Compostela para o período 1865-1866. Porén, o Subgobernador civil, Narciso Zepedano Carnero, cesouno e substituíuno por Andrés Bermúdez Torreira o 4 de setembro de 1865. Foi reposto no cargo o 1 de agosto de 1866, asumindo desde esa mesma data tamén o cargo de Subgobernador civil da cidade en comisión. O 1 de xaneiro de 1867 tomou posesión o novo Concello.
Ladride, Cubilledo, Baleira
Ladride é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Pavillón do Gatañal
O pavillón do Gatañal é un espazo polideportivo situado na parroquia de Darbo (Cangas), que serve de feudo ao BM Cangas, equipo de balonmán que na tempada 2016-17 compite na Liga ASOBAL.
Historia
As instalacións do Gatañal foron construídas en 1993, principalmente para a práctica do balonmán. Dende entón leváronse a cabo diversas reformas, como adaptar a pista de xogo a parqué e, posteriormente, a vinilo para adaptarse ás esixencias da RFEM. Conta con capacidade para preto de 2.500 persoas sentadas, contando as normalmente usadas bancadas supletorias. Esta capacidade pode chegar ata as 3000 persoas contando as prazas de pé, usadas con frecuencia nos partidos de ASOBAL. Conta ademais de ximnasio, sala de prensa e as instalacións dos clubs locais.
Actualmente o pavillón e usado para o equipo de ASOBAL Frigoríficos do Morrazo - Balonmán Cangas, sendo a súa afluencia habitual entre 1.500 (en partidos en días laborais) e 2.000 (nos partidos habituais da fin de semana), superándose estas cifras en partidos especiais, como os xogados contra o FC. Barcelona, nas competicións europeas, nos derbis e nas fases de ascenso. Tamén é usado polo seu filial, o Luceros, as categorías inferiores de ambos equipos e, nalgunha ocasión, para partidos da selección española de balonmán. Fora do balonmán tamén tivo seu uso para outras competicións deportivas, como de baile ou taekwondo.
Agora ou nunca
Agora ou nunca (en The Bucket List) é un filme estadounidense de comedia dirixido por Rob Reiner, producido por Reiner, Alan Greisman, Craig Zadan e Neil Meron, escrito opor Justin Zackham, e protagonizado por Jack Nicholson e Morgan Freeman. O argumento principal xira arredor de dous homes doentes terminais nunha viaxe polas estradas e cunha lista de cousas por facer antes de morrer.
A Espiña, Cubilledo, Baleira
A Espiña é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Agora ou nunca
Estreouse o 15 de decembro de 2007 en Hollywood. Tivo unha estrea limitada nos Estados Unidos e no Canadá o 25 de decembro de 2007 e foi distribuído por Warner Bros. A súa grande estrea nos dous países non se produciu até o 11 de xaneiro de 2008, e no Reino Unido até o 8 de febreiro de 2008, e en Australia até o 21 de febreiro de 2008. Recibiu críticas diversas pero foi un éxito de recadación, conseguindo máis de $175,4 millóns en todo o mundo.
Estreouse en galego o 1 de novembro de 2014 a través da TVG.
-5
Imperio Romano
miniatura|esquerda|250px|Moeda de Herodes Antipas
Padornelo, Cubilledo, Baleira
Padornelo é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Cherenkov Telescope Array
O Cherenkov Telescope Array (nome en inglés da Matriz de Telescopio Cerenkov, con acrónimo CTA) é un instrumento de nova xeración de investigación da radiación de Cerenkov, sucesor de MAGIC.
Características
Está enfocado á combinación da aproximación experimental e observacional no estudo de raios gamma de altas enerxías no universo.
En 2019 está en fase de construción en Chile e as illas Canarias. Espérase que estéea totalmente operativo a mediados da década de 2020.
Arnoglossus capensis
Arnoglossus capensis é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos bótidos, coñecida en galego como rapapelos do Cabo.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1898 polo ictiólogo británico de orixe belga George Albert Boulenger.
Ademais de por este nome orixinario, coñécese tamén polo sinónimo Arnoglossus entomorhynchus Stauch, 1967
Etimoloxía
Véxase en Austroglossus. O nome específico, capensis "do cabo", deriva do cabo da Boa Esperanza, en cuxas augas vive a especie.
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat e distribución
É unha especie mariña, demersal, que vive a profundidades de entre 1 e os 200 m. Distribúese polas costas atlánticas de África, entre os 20° N e os 35° S, desde Mauritania até O Cabo e Natal (Suráfrica).
Bioloxía
Vive sobre fondos areosos, fangosos* e con cunchas.
Pesca
O rapapelos do Cabo é un peixe comestíbel, pescándose activamente nas onas onde vive (Atlántico sudoriental).
Club Deportivo Ebro
A Club Deportivo Ebro é un club de fútbol español do barrio zaragozano da Almozara. Foi fundado en 1942 e actualmente xoga na Segunda División B Española, categoría á que ascendeu por primeira vez na súa historia na tempada 2014/15.
O Real de San Paio, Cubilledo, Baleira
O Real de San Paio é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Homestead Records
Homestead Records foi un sub-selo baseado en Nova York da distribuidora de música Dutch East India Trading. Fundouno en 1983 Sam Berger para especializarse en música experimental. O selo é considerado unha peza fundamental para a popularización do noise rock. Cando Berger deixou a discográfica recomendou a Gerard Cosloy, un rapaz de 18 anos que publicou un fancine que Homestead distribuía. Cosloy foi o encargado de asinar con moitas bandas notables. Porteriormente se engargarían do selo Ken Katkin e Steven Joerg. A súa derradeira edición sería o traballo de Ivo Perelman Cama de terra, aparecido en 1986.
Entre os artistas que pasaron por Homestead destacan Big Black, Dinosaur Jr., Sonic Youth, Einstürzende Neubauten, The Ex, Swans ou Nick Cave and the Bad Seeds.
Alén do tempo
Alén do tempo (en The Time Traveler's Wife) é un filme estadounidense de romance e ciencia ficción baseado na novela homónima de Audrey Niffenegger. Dirixido por Robert Schwentke, está protagonizado por Eric Bana, Rachel McAdams e Ron Livingston. Conta a historia de Henry DeTamble (Bana), un bibliotecario de Chicago cunha desorde xenética paranormal que o fai viaxar no tempo aleatoriamente ó tempo que tenta construír unha relación romántica con Clare Abshire (McAdams), que se converterá no futuro na súa muller.
Suagranda, Cubilledo, Baleira
Suagrada é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Partido Socialista (Portugal)
O Partido Socialista (en portugués: Partido Socialista, PS) é un partido político de Portugal. Varios militantes da Acción Socialista Portuguesa (en portugués: Acção Socialista Portuguesa) fundárono o 19 de abril de 1973 na cidade alemá de Bad Münstereifel.
O presidente do partido é Carlos César, e o secretario xeral e actual líder é António Costa, elixido en 2014, despois de gañar nas eleccións primarias do partido a António José Seguro, co 68 % dos votos.
Trembedo, Cubilledo, Baleira
Trembedo é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (6 homes e 1 muller).
Partido Socialista (Portugal)
O partido é membro da Internacional Socialista e forma parte do Partido Socialista Europeo.
Ideoloxicamente, o PS é un partido de centroesquerda, de corte socialdemócrata e europeísta.
Fundación
miniatura|200px|[[Mário Soares foi un dos fundadores e o primeiro secretario xeral do Partido Socialista.]] O día 19 de abril de 1973, na cidade alemá de Bad Münstereifel, militantes da Acción Socialista Portuguesa (Acção Socialista Portuguesa) chegados de Portugal e de diversos puntos do estranxeiro, de entre outros países e cidades, de Londres, París, Xenebra, Suecia, Alxeria e o Brasil, reunidos no Congreso da Acción Socialista Portuguesa e "ponderando os superiores intereses da patria, a actual estrutura e dimensión do movemento, as exixencias concretas do presente e a necesidade de dinamizar os militantes para as grandes tarefas do futuro, deliberou transformar a A.S.P. en Partido Socialista", e aprobaron, por 20 votos a favor e 7 contra, a transformación da Acción Socialista Portuguesa no Partido Socialista.
Acabada a votación, ás 18:00 horas dese día, todos os congresistas aplaudiron en pé a deliberación e discutiron e aprobaron os diversos documentos preparatorios desa reunión, así como outros que serían publicados inmediatamente despois da fundación do PS. De entre estes, o que se revelou como máis relevante nos medios foi o documento de protestas contra a visita de Marcelo Caetano a Londres e de divulgación da creación do Partido Socialista.
A "Declaración de Principios" e o "Programa do Partido Socialista" foron aprobados en agosto de 1973, documentos que resultaron de diversas contribucións de militantes e simpatizantes do interior e do exterior. Na Declaración de Principios afirmábase a defensa do socialismo en liberdade ao mesmo tempo que se defendía como obxectivo último unha sociedade sen clases, e o marxismo era aceptado como "inspiración teórica predominante", aínda que permanentemente repensado.
O Programa reflectía, así, un compromiso entre o sistema parlamentario da Europa Occidental e unha estratexia de ruptura coa organización capitalista da economía.
Na actualidade
Nas últimas eleccións de 2015, o PS quedou atrás da coalición de centrodereita formada polo PSD e o CDS, obtendo o 32,3 % dos votos e 86 deputados na Asemblea da República.
Despois das eleccións, os socialistas volveron a formar goberno grazas a un pacto de esquerdas cos comunistas de Jerónimo de Sousa, os ecoloxistas de Heloísa Apolónia e os bloquistas de Catarina Martins.
San Paio, Cubilledo, Baleira
San Paio é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Casimiro Gómez
Casimiro Gómez Cobas, nado en Viascón (Cerdedo-Cotobade) en 1854 e finado en Vigo o 21 de outubro de 1940, foi un empresario e filántropo galego.
Arxentina
miniatura|250px|Talabartería La Nacional y Lomillería. Cos cartos adquiridos merca grandes facendas en terras de San Luis, Santiago del Estero, Río Negro, Neuquén, La Pampa e El Chaco. Na Pampa merca tres grandes estancias (La Nacional, Las Delicias e Chamaico), que dedica á cría de reses, das que obtén a pel para a produción dos curtidos. Xa naquela época, grazas á doazón de terreos da súa propiedade, contribuíu á fundación de núcleos de poboamento como Roca (que recibiu o nome pola presidencia do xeneral Roca en Neuquén), Nueva Galia, Casimiro Gómez, La Maroma, La Nacional ou Ingeniero Malmen.
A alta calidade dos produtos elaborados en La Nacional foi recoñecida en diferentes exposicións e certames de prestixio internacional, como na Exposición Rural Argentina de 1882, a Exposición Continental do mesmo ano, a Exposición Universal de París de 1889 ou a Exposición Industrial del Centenario de 1910. O goberno arxentino elixiu as monturas producidas na súa industria como as regulamentarias do exército.
Foi fundador e vicepresidente do Centro Industrial Argentino, integrando o Consejo de Administración da Unión Industrial. Formou parte dos círculos máis selectos da sociedade arxentina, uníndose a unha ampla nómina de sociedades de tipoloxía ben diversa. Investiu en sociedades anónimas como a Sociedade Rural, a Farmaco Argentina, La Importadora y Exportadora de la Patagonia, El Diario Español, a Sociedad Nueva España, La Armonía, a Compañía de Seguros La Positiva, a Sociedad Ganadera, La Oriental, a Compañía Nacional de Transportes, a Liga Agraria, a Bolsa de Comercio, a Cruz Roja Argentina, a Sociedad de Educación Industrial ou o Comité Nacional de Comercio. Tamén se integrou en diferentes institucións bancarias, destacando o Banco Español del Río de la Plata, do que foi un dos fundadores. Ademais formou parte, como directivo ou socio, de diferentes sociedades de emigrantes como o Centro Galego de Bos Aires, a Sociedad Española de Beneficencia, a Sociedad Española de Socorros Mutuos ou o Club Español. Dende a xunta directiva do Hospital Español manifesta o seu espírito solidario contribuíndo ao sostemento do Patronato de la Infancia.
Galiza
miniatura|dereita|Casimiro Gómez, retrato en [[Vida Gallega, 1928.]] Grazas ás xestións do seu asesor e amigo José Riestra López, o Marqués de Riestra, mercou unha leira dunhas 70 hectáreas en Monte Porreiro, á que chamou Villa Buenos Aires. Converteuna nunha fermosa e rica explotación agropecuaria, onde pasaba as súas vacacións. Alí cultivaba viñedos e froiteiras, reservando unha importante extensión de terreo para a cría de gando. Os produtos da leira recibiron importantes premios nas diferentes Exposicións as que concorreron.
Para facer rendible a riqueza das augas dos mananciais minero-medicinais na contorna da leira, levou a cabo un proxecto de creación dun balneario. En 1904 concedéuselle a declaración de utilidade pública, e nese mesmo ano foron enviados ao Ministerio os planos do Balneario, localizado na marxe esquerda do río Lérez, fronte ao cemiterio de Lérez. O establecemento converteuse axiña nun centro de reunión dos políticos da época. Amais do gozo in situ das augas, Casimiro Gómez comezou a engarrafalas e comercializalas. Baixo a marca de Aguas Lérez, acadaron unha exitosa acollida no mercado, especialmente no arxentino. Levouse a cabo unha forte campaña publicitaria. Unha das frases usadas era "La Mejor Agua Mineral natural de mesa, recomendada por la ciencia". En 1908 comezou a publicar a revista Lérez.
A auga foi galardoada na Exposición Internacional de Hixiene celebrada en Madrid en 1907 e na Exposición Rexional de 1909 de Santiago de Compostela. Tamén foi recoñecida na Exposición Internacional de Hixiene de Buenos Aires.
Na propiedade que tiña en Monte Porreiro construíu un dos primeiros campos de tenis de Galicia.
Proxectos altruístas
O seu labor filantrópico foi clave no proceso de modernización e desenvolvemento de Pontevedra na primeira metade do século XX. Colaborou economicamente con diferentes institucións benéficas coma o Hospicio ou o Hospital Provincial. Puxo a disposición do concello algunhas das súas propiedades, nas que se construíron obras como o actual CEIP de Barcelos, a Escola de Artes e Oficios e o Cuartel da Garda Civil, amais da construción de varios lavadoiros públicos. En Cerdedo-Cotobade sostivo a escola pública de Viascón, e en Lalín foi protector das Colonias Escolares. Doou libros de temática americanista á Biblioteca América da USC.
Sergio Rodríguez Pena
Sergio Rodríguez Pena, nado na Bandeira (Silleda) no 2000, é un compositor galego.
Traxectoria
Gañou ex aequo o I premio de Composición musical da Universidade de Santiago de Compostela pola súa obra Inferno, reflexión da Divina Comedia de Dante Alighieri no ano 2017. No mesmo ano pasou a formar parte da Asociación Galega de Compositores.
Obras
As súas obras (catalogadas por el mesmo) están divididas en traballos con opus (Op.) e traballos sen opus (TsO) ou obras menores.
Fernando Buide del Real
Fernando Buide del Real, nado en Santiago de Compostela en 1980, é un compositor e mestre galego. En 2013 acadou o premio Nacional de composición [AEOS]-BBVA pola súa obra Fragmentos del satiricón.
Traxectoria
Doutor en Artes Musicais pola Universidade Yale e I Premio Michael Friedmann de investigación doutoral polo seu traballo sobre a terceira sinfonía de Roberto Gerhard. É mestre na especialidade de Piano e órgano polo Conservatorio Superior de Oviedo. Foi compositor residente na Real Academia de España en Roma.
É un dos compositores de vangarda mais salientables do panorama estatal. A súa música foi interpretada pola Orquestra Sinfónica de Minnesota, Orquestra Sinfónica de Yale, Philarmónica Carnegie Mellon, Orquestra Sinfónica de Galicia, Real Filharmonía de Galicia, Jonde, Festival Mozart, Festclásica.
É bolseiro da Fundación BBVA Leonardos del siglo XXI pola nova composición dunha ópera, prevista para o outono de 2019.
Na actualidade é profesor de composición no Conservatorio Superior de Música da Coruña.
Meditación
A meditación é o nome xenérico dunha serie de actividades que ensinan diversas relixións e movementos (por exemplo o Ioga). As definicións e técnicas varían bastante, mais unha meditación típica comprende 3 etapas:
A meditación é un técnica de relaxamento na que calamos a mente para ouvirmos a alma (o subconsciente); imaxine un río en que a corrente non deixe que vexamos o fondo, o río é a nosa mente e a corrente son os nosos pensamentos e o fondo é o noso verdadeiro eu interior, no cal, só conseguimos entrar en contacto con el cando voltamos para dentro de nós mesmos, sendo así é a través da meditación que podemos evoluírmos espiritualmente e consecuentemente pasamos a nos coñecer mellor.
Beneficios
Os beneficios coa práctica da meditación son innúmeros, mais podemos destacar principalmente, que é o mellor antiestrés que existe,pois o estrés é acumulativo así como a meditación,entón a través da práctica diaria, a meditación baixa o estrés deixándonos máis calmos. Moitos hospitais utilizan ese tipo de técnica de relaxamento antes das cirurxías.
Práctica
Como calar a mente? a mente cala se imos deixando que os pensamentos que xorden se dilúan, como se dilúen as ondas que fai unha pedra ao caer na auga.
Existen moitas técnicas, mais todas levan consigo basicamente a concentración (na postura, no respiro etc) e o non seguimento dos posíbeis pensamentos que xorden unha e outra vez, ata que se vai calmando a mente e cala pouco a pouco.
Volta ao medio
Nas filosofías relixiosas do oriente, como sankhya-ioga, brahmanismo, budismo e as súas variacións como o budismo tibetano e zen, ben como nas artes marciais como tai chi chuan, a meditación é vista como un estado que supera o intelecto, onde a mente se pon en silencio para dar lugar ao contido espiritual. Ese "calar a mente" lévanos de volta ao centro real da nosa vida, ao "medio", de aí meditar.
En sánscrito a meditación é chamada dhyana, obtida polas técnicas de dharana (concentración).
Os Vilares, Cubilledo, Baleira
Os Vilares é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Angus (raza bovina)
miniatura|Exemplar de angus Angus é unha raza vacún, destinada á produción de carne de calidade superior, ten as súas orixes no nordeste da Escocia, onde o seu perfeccionamento comezou hai cerca de 200 anos e actualmente existen as variedades Aberdeen Angus e Red Angus. Hoxe o Angus está a ser criado en case todo o mundo, destacadamente na Arxentina, Australia, Brasil, Canadá, Estados Unidos, Europa e Nova Zelandia.
Características
Con grandes calidades, a súa utilización esténdese tamén aos cruzamentos, tanto con razas de corte como de produción leiteira. Presenta e transmite facilidade de parto e reprodución, así como a súa cor e a característica de ser mocha.
O angus é mocho e de tamaño medio (Femia adulta: 125–140 cm / Macho adulto: 135–150 cm). A súa capa preséntase curta e de cor negra ou vermella. O peso varía entre os 550 a 700 kg dunha femia adulta e 900 a 1000 kg dun macho, sendo o peso da cría de aproximadamente 33 Kg. As vacas acadan a idade de reprodución con cerca de 15 meses.
Mario Kempes
Mario Alberto Kempes Chiodi, nado en Bell Ville (Córdoba) o 15 de xullo de 1954, é un exfutbolista e adestrador arxentino. Coñecido como O Matador, xogaba de centrocampista ofensivo ou dianteiro esquerdo.
Foi elixido pola IFFHS como o sexto mellor xogador arxentino do século XX, destacado pola súa zurda potente, facilidade para o gol, velocidade, coraxe e destreza. Foi campión coa selección arxentina do Mundial de Fútbol de 1978, sendo o máximo goleador do torneo.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol nas inferiores de Talleres de Bell Ville. En 1972 pasou a xogar no Instituto Atlético Central Córdoba, que volveu proclamarse campión da Liga Cordobesa despois de seis anos. Gañou tamén o Torneo Nacional en 1973. En 1974 o Rosario Central comprouno por 130 millóns de pesos e foi o máximo goleador da Primeira División da Arxentina en 1974 e 1976.
A mediados de 1976 o Valencia CF cómprao por 30 millóns de pesetas, onde deixou plasmada a súa facilidade para o gol obtendo o Trofeo Pichichi ao máximo goleador da Liga española en dúas ocasións (76/77 con 24 goles e 77/78 con 28).
Ao medio disto chegou o Mundial de 1978 realizado na Arxentina onde Kempes foi campión coa súa selección, máximo goleador do torneo e máxima figura da competición.
Gañou co equipo valenciano a Copa do Rei en 1979 ao vencer na final ao Real Madrid por 2-0 conseguindo el os dous goles. Tamén conseguiu a Recopa de Europa en 1980 ante o Arsenal na quenda de penaltis, na que, curiosamente, fallou o seu. En decembro do mesmo ano, o Valencia gañaba a Supercopa de Europa ao Nottingham Forest, 2-1 en Nottingham e 1-0 en Valencia. Mario Kempes está considerado como un dos mellores futbolistas na historia do Valencia CF.
Volveu a Arxentina en marzo de 1981, ao River Plate por 300 millóns de pesetas. Co club de Núñez, obtivo o Campionato Nacional de 1981, onde Kempes anotou un decisivo gol na final, xogada ante Ferro Carril Oeste.
Despois empezou o seu periplo por equipos centro-europeos de escaso nivel como First Vienna, Sankt Polten, Krems, ou outros como Arturo Fernández Viario, equipo da segunda división do fútbol chileno, ou o Petaling Jaya de Indonesia en 1996 antes da súa retirada do fútbol.
Entre 1996 e 2001 adestra a equipos de Indonesia, Albania, Venezuela e Bolivia.
Castrosua
Carrocera Castrosua, S.A. é unha empresa galega construtora de carrozarías de autobuses, con sede Santiago de Compostela.
Historia
miniatura|Scania N-270 UB 4x2 Castrosua City Versus. Castrosua foi fundada en 1948 no Carballiño por José Castro Suárez. Nese mesmo ano a empresa mudouse a Vilagarcía de Arousa, a unha fábrica de 200 m² onde se construían carrocerías de madeira e chapa. Posteriormente abriu nas Carolinas (tamén en Vilagarcía) unha nave de 2.000 m², e anos despois outra en Santiago de Compostela de 2.500 m².
En 1965 fusionouse con Carrocerías Caride, fundándose Castro-Caride. Despois chegou a fusión con Obradors e Barro Chavín, fundándose Unicar. A empresa tiña factorías en Ourense, Vilagarcía de Arousa, Compostela, Manresa e Viveiro. En 1966, abandonada xa a madeira, chegou a un acordo coa empresa sueca Scania para a fabricación conxunta, encargándose a empresa sueca dos mecanismos e a galega da montaxe das carrocerías.
A crise do petróleo e diferentes conflitos no mercado nacional do autobús provocaron a disgregación de Unicar, establecéndose de novo Castrosua. Na década de 1980 era xa un dos principais produtores de autobuses interurbanos.
Posteriormente deixou de fabricar autobuses de liña, e en 1998 ampliou o grupo coa creación de tres sociedades máis, Castro Inversión y Desarrollo, Insular Carrocera de Las Palmas e Castro Carrocera (Carsa), que ten a súa planta de produción en Vilagarcía, unicamente dedicadas á produción e ao financiamento de autobuses urbanos. Porén, en 2006 recuperou a fabricación de autobuses de liña.
En 2008 a planta tiña máis de 600 traballadores, producía 450 autobuses urbanos ao ano e abranxía o 50% do mercado español dese tipo de vehículos. O volume de negocio en 2003 era de 30 millóns de euros anuais, conforme fontes da propia empresa.
Modelos actuais
A produción de Castrosua está destinada principalmente ao tráfico urbano (modelos CS-40 e City Versus) e suburbano (CS-40 Magnus), se ben a través da filial Carsa comeza a internarse no segmento do autocar coa carrocería Master 36.
CS-40 City II
Aparecido a finais da década de 1990 coma un reestyling do modelo CS-40 City, foi un dos maiores éxitos da compañía, pois ao ser carrozable sobre a práctica totalidade de chasis do mercado, puideron comercializarse infinidade de versións (piso baixo, low-entry etc) en múltiples lonxitudes comprendidas entre 10 e 18 metros, sendo a máis vendida a versión de 12 metros.
Deseñada para o servizo urbano, vendéronse tamén versións para tráfico suburbano e mesmo para servizos interurbanos de proximidades. Destaca a incorporación masiva desta carrocería aos primeiros 276 Iveco CityClass adquiridos pola EMT de Madrid, así como a un total de 36 unidades MAN NL/263 F, tamén do parque da EMT. Este modelo mantívose en catálogo até a aparición do modelo City Versus, unha nova versión da CS-40 pero cun deseño completamente novo.
Con todo, malia que foi descatalogada, a carrocería CS-40 City II seguiría sendo producida baixo licenza pola empresa Irizar, debido á crecente demanda do mercado marroquí.
City Versus
miniatura|Realizando a liña F de Elche.
Det var en yndig tid
«Det var en yndig tid» (en galego: «Era unha época encantadora») é unha canción composta por Vilfred Kjær e interpretada en dinamarqués por Katy Bødtger. Lanzouse como sinxelo en 1960 mediante Polyphon. Foi elixida para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión de 1960 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, Dansk Melodi Grand Prix 1960.
Castrosua
CS40 Magnus
miniatura|esquerda|Man 12.240HOCL-NL Carsa CS40 Magnus. O CS40 Magnus deriva da versión City, e é estruturalmente idéntica a ela, se ben a parte frontal foi modificada para darlle un deseño máis aerodinámico, tendo un aspecto máis "de autocar" fronte ao testeiro practicamente plano dos autobuses urbanos. Trátase dunha carrocería destinada ao sector interurbano ou de proximidades, carrozable sobre todos os chasis do mercado (Scania, MAN, Volvo, Irisbus...) en lonxitudes entre 10 e 18 metros.
Det var en yndig tid
Selección
«Det var en yndig tid» cualificouse para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión 1960 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, Dansk Melodi Grand Prix 1960.
Castrosua
CS40 Magnus S
miniatura|RIGHT|Iveco EuroRider 29A Castrosua CS40 Magnus S. Trátase da versión elevada do Magnus, adaptada para percorridos máis longos nos que se necesita máis comodidade.
Det var en yndig tid
No festival
A canción participou no festival celebrado no Royal Festival Hall o 29 de marzo de 1960, sendo interpretada pola cantante dinamarquesa Katy Bødtger. A orquestra foi dirixida por Kai Mortensen.
Castrosua
Híbrido Tempus
miniatura|esquerda|Castrosua Tempus na FIAA 2008 en Madrid. Castrosua presentou na edición 2008 da FIAA o autobús híbrido eléctrico Tempus, de 17 prazas sentadas (máis a da persoa que guía) e 40 de pé. É un híbrido enchufable de rango estendido (leva un xerador diésel a bordo para cando se acaban as baterías). Está incluído no proxecto Electrobús do Ministerio de Industria de España / IDAE.
Det var en yndig tid
No festival
Foi interpretada en cuarto lugar, seguindo a Luxemburgo con Camillo Felgen interpretando «So laang we's du do bast» e precedendo a Bélxica con Fud Leclerc interpretando «Mon amour pour toi». Ao final das votacións, a canción recibiu 4 puntos, obtendo o décimo posto de 13 xunto a Suecia.