cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baywatch
Banda sonora
Unha versión instrumental da canción aparece no episodio "Battles" da serie de televisión inglesa Spaced.
Parque do Gafos
thumb|right|320px|Paseo do parque.
O Parque do Gafos é un parque público situado en Pontevedra. É un parque lineal que rodea o río Gafos, que atravesa o sur da cidade de leste a oeste.
Historia
As augas cristalinas do río Gafos eran o lugar elixido para lavar a roupa na cidade desde o século XIX, polo que había ata cinco lavadoiros. En 1970 cubriuse o río Gafos no barrio de Campolongo nunha lonxitude de 500 metros, construíuse un túnel para canalizar as súas augas e creouse un gran paseo sobre el en decembro de 1970. Co acelerado crecemento da cidade, a degradación do río Gafos e as súas ribeiras durante as últimas décadas do século XX, fixo que a conciencia cidadá espertase para o seu coidado, sendo a asociación máis importante para o seu defensa a asociación Vaipolorío, creada en 2001.
A partir de 2001, adoptouse firmemente a idea de recuperar as ribeiras do río. A Xunta de Galicia puxo en marcha un proxecto de recuperación para a creación dun parque ao longo da súa marxe dereita ao seu paso pola cidade, que concluíu coa creación dun parque lineal inaugurado o 29 de novembro de 2007.
En 2019 retomouse a idea de destapar o leito do río ao seu paso polo barrio de Campolongo, o que permitiría crear un parque lineal de 81.000 metros cadrados ao redor. En marzo de 2019, o río Gafos foi declarado espazo protexido, concretamente Espazo Natural de Interese Local (ENIL).
Descrición
O parque ten 6,5 quilómetros de lonxitude e dous quilómetros na súa parte urbana. As beiras do río transformáronse nalgúns lugares en grandes zonas de recreo e descanso.
O parque ten tres zonas ben definidas de sur a norte:
Neste parque lineal hai sotobosque (liques, fentos, musgos, silvas), arbustos e árbores autóctonas (loureiro, amieiro, salgueiro, carballo, freixo, bidueiro, álamo e castiñeiro). En canto á fauna, o parque conta con numerosas aves como papuxas, cirrios, cucos, andoriñas, ferreiriños, bubelas, rulas, xílgaros e estorniños.
Ferraría de Völklingen
A Ferraría Völklingen (Völklinger Hütte) é un antigo complexo de altos fornos situado na cidade alemá de Völklingen, Saarland. A produción de ferro bruto produciuse no lugar desde 1882 ata 1986. Como unha das únicas ferrarías intactas que sobreviven dos séculos XIX e principios do XX en Europa e América do Norte, foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1994 pola súa excepcional conservación e o seu testemuño da siderurxia e da Revolución Industrial. Ademais, o xacemento é un punto de ancoraxe da Ruta Europea do Patrimonio Industrial (ERIH).
Historia
Coa escaseza de man de obra durante e despois da Primeira Guerra Mundial, ata 1.446 persoas dos territorios ocupados por Alemaña (a maioría delas de Rusia e Bélxica) víronse obrigadas a traballar a forza na Ferraría de Völklingen entre 1915 e 1918. Máis de 143 destes traballadores morreu durante ese tempo. O traballo forzoso utilizouse de novo na segunda guerra mundial, cando un total de 12.393 persoas (incluíndo prisioneiros de guerra e civís deportados da Unión Soviética) traballaron na planta en condicións brutais e inhumanas.
Despois da Segunda Guerra Mundial, só se realizaron pequenos mantementos ata que a planta pechou en 1986 durante a crise económica do aceiro, cos altos fornos intactos e a planta de coque orixinal.
A Stiftung Industriekultur (Fundación de Cultura Industrial) fundouse a principios de 1996 co obxectivo de presentar a historia da Ferraría de Völklingen e facer o sitio culturalmente accesible.
Hoxe
Hoxe, o Völklinger Hütte é un museo e tamén é un lugar único para exposicións, festivais e concertos internacionais. O Ferrodrom é un centro científico interactivo que se centra na elaboración do ferro. Os visitantes poden percorrer as zonas de produción. Enormes máquinas de gas están na sala de sopradores. Eran impulsados polo gas dos altos fornos e xeraban o vento para os altos fornos. Hoxe en día úsanse partes da sala de sopradores para exposicións.
A Ferraría de Völklingen tamén é a sede da Bienal de Arte Urbana. A UrbanArt Biennale é unha exposición bienal (desde 2011) que trata coa arte urbana. O obxectivo da Bienal é destacar as posicións actuais deste movemento artístico, documentar o seu desenvolvemento e dar unha visión xeral do panorama mundial da Arte Urbana.
En 2012, a zona foi por primeira vez a sede do electromagnético. Como parte dos ‘European Festival Awards’ en Groningen, Holanda. Foi galardoado como "Mellor Festival Novo de Europa 2012" e funcionou con éxito ata 2019.
Josefina Suárez López
Josefina Suárez López, nada en Chaián (Trazo), é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira de Trazo na candidatura do PPdeG encabezada por José Dafonte Varela, o mesmo que nas municipais de 2015, foi concelleira de Urbanismo e Servizos Sociais. En 2017 José Dafonte renunciou a presentarse e Josefina Suáres substituíuno como cabeza de lista para as municipais de 2019. Foi elixida alcaldesa. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura popular e foi novamente elixida alcaldesa, agora con maioría absoluta.
O Paramo
O topónimo galego O Paramo pode referirse a:
Biota de Jehol
O ambiente de Jehol no Cretáceo caracterizábase pola presenza dunha grande actividade tectónica, un vulcanismo intenso con erupcións frecuentes, un aumento da temperatura e cambios na paleoxeografía da zona. Crese que este ambiente cambiante puido acelerar a selección natural, e con iso a especiación.
Idade do grupo Jehol
miniatura|Situación xeográfica da provincia de [[Liaoning.]] Denomínase grupo Jehol ao conxunto composto polas formacións Dabeigou, Yixian e Jiufotang, de orixe lacustre. Durante un tempo considerouse que a formación Dabeigou era en realidade a parte basal da formación Yixian, e, de feito, só aflora nalgunhas zonas. Os sedimentos do grupo Jehol consisten en materiais siliciclásticos (con clastos de cuarzo) debilmente laminados, areniscas depositadas baixo ambientes pouco enerxéticos (a velocidade da masa de auga que transporta aos sedimentos é baixa) e lutitas. Intercalados entre eses sedimentos atópanse niveis de tobas volcánicas e diques.
Estímase que a biota de Jehol habitou a Terra durante un período de tempo de once millóns de anos, desde o Hauteriviense até o Aptiense (131-120 millóns de anos). Nos primeiros traballos publicados considerábase que esta fauna pertencía ao Xurásico, xa que o límite entre este período e o Cretáceo calculábase que tiña unha idade de 135 millóns de anos. Esa data axustouse, fixando a Comisión Internacional de Estratigrafía unha idade para o final do Xurásico de 145,5 millóns de anos.
Para realizar as datacións do grupo Jehol estudáronse niveis de tobas volcánicas intercaladas. As formacións son das seguintes idades:
Taxóns
miniatura|Representación dun exemplar de [[Archaeamphora longicervia, cuxos restos fósiles se acharon na Formación Yixian.]] miniatura|[[Fósil|Fósiles de peixes do xénero Lycoptera.]] miniatura|[[Fósil de Monjurosuchus splendens achado na provincia de Liaoning.]] miniatura|[[Fósil de Dalinghesaurus longidigitus.]] miniatura|Recreación do [[Pterosauria|pterosaurio Nurhachius.]] miniatura|Recreación do [[Pterosauria|pterosaurio Ningchengopterus.]] miniatura|Molde dun [[fósil do dromeosaurio Microraptor gui.]] miniatura|[[Fósil de Sinosauropteryx.]] miniatura|[[Fósil de Jinzhousaurus exposto no Museo da Ciencia de Hong Kong.]] miniatura|[[Fósil de Jeholornis.]] miniatura|Recreación de [[Longipteryx (Enantiornithes).]] miniatura|[[Cranio de Repenomamus giganticus.]] miniatura|Recreación de [[Gobiconodon.]] Os xacementos do grupo Jehol son un lagerstätte no que se conservan unha gran cantidade de restos fósiles, tanto de tecidos duros como os ósos, como de tecidos brandos como as flores, dunha gran variedade de organismos, entre os que se inclúen dinosauros, aves, mamíferos, anxiospermas, insectos, pterosaurios, lagartos, anfibios, tartarugas, réptiles acuáticos, etc.
Flora
A flora de Jehol inclúe restos fósiles de anxiospermas primitivas, aínda que seguen dominando as ximnospermas. A cuberta herbácea estaba formada por colas de cabalo, fentos e licopodios; os bosques estaban constituídos por árbores como os ginkgos, Cycadales, coníferas e fentos con sementes. Na formación Yixian acháronse os restos fósiles da anxiosperma máis antiga que se coñece, Archaefructus (familia Archaefructaceae). Sobre este xénero acuático existe un debate acerca de se se trata dun taxón primitivo precursor das anxiospermas, ou se, en realidade é unha anxiosperma especializada para a vida na auga.
Na mesma formación atopáronse os restos da planta carnívora máis antiga do rexistro fósil, Archaeamphora longicervia. Alcanzaba unha altura de 5 centímetros e as follas dispúñanse en espiral ao redor do talo. Tamén se atoparon as súas sementes, cubertas con gránulos e con presenza dunha á lateral. Outro xénero representativo da flora de Jehol é Sinocarpus. Esta anxiosperma é considerada unha eudicotiledónea ancestral caracterizada por posuír trazos derivados, como un xineceo sincárpico (cos carpelos soldados entre si).
Invertebrados
Conserváronse exemplares fósiles de insectos, atopándose máis de 100 especies que habitaban en augas, chans, matogueiras, bosques, pantanos, etc. Aparecen exemplares das ordes Hymenoptera, Diptera, Coleoptera, Odonata, Blattodea e Orthoptera, sendo os insectos a clase máis exitosa da biota de Jehol. En canto á clase Arachnida, non foron seres nin moi abundantes nin moi diversos, con representantes da familia Araneidae que habitaban as zonas boscosas. Tamén se atopan restos de diplostráceos. Acháronse trece especies de bivalvos de auga doce, pertencentes a sete xéneros e tamén se atoparon distintas asociacións de gasterópodos, que se relacionan con distintos hábitats.
Anfibios
O descubrimento do primeiro anuro do mesozoico foi Liaobatrachus grabaui na formación Yixian, un organismo adaptado a ambientes terrestres e de auga doce superficiais. A especie Callobatrachus sanyanensis pertence á familia Discoglossidae, sendo o holotipo o segundo exemplar articulado do mesozoico pertencente a esta familia que se atopa no mundo. As análises filoxenéticas a partir de caracteres primitivos e derivados conclúen que Callobatrachus é o membro máis basal de Discoglossidae. En canto ás salamántigas, están representadas por máis de 500 exemplares, incluíndo larvas e exemplares adultos. A morfoloxía é bastante primitiva, o que podería implicar unha orixe asiática das salamántigas modernas, evolucionando a partir dun patrón corporal que permaneceu estable durante 150 millóns de anos.
Peixes
Os vertebrados máis comúns nos lagos de Jehol eran os peixes. O peixe máis abundante é un teleósteo ancestral, Lycoptera (superorden Osteoglossomorpha). Mesomyzon mengae é o terceiro fósil de lamprea que se atopou no mundo (os outros dous atopáronse en sedimentos mariños do carbonífero de Estados Unidos). Esta especie presenta poucas diferenzas anatómicas coas lampreas actuais, o que fai pensar que a evolución deste taxón foi moi lenta.
Aínda que máis pequenos que os seus representantes actuais, os maiores tamaños alcanzábanos os Acipenseriformes, chegando a medir até un metro de lonxitude. Tamén aparecen exemplares da orde Amiiformes.
Réptiles acuáticos
Os réptiles acuáticos presentes en Jehol eran diápsidos pertencentes á orde Choristodera. Nel inclúese Monjurosuchus, que foi o primeiro tetrápodo que se describiu na formación Yixian, nos anos 40. O holotipo de Monjurosuchus splendens perdeuse durante a Segunda Guerra Mundial, polo que a súa asignación á orde Choristodera realizouse a partir do neotipo. Atopáronse sete cranios de exemplares xuvenís na cavidade abdominal dun exemplar adulto, considerándose a evidencia de canibalismo entre vertebrados máis antiga do rexistro fósil. Moitos exemplares ao fosilizar conservaron as impresións das membranas nas patas traseiras, confirmando os seus hábitos acuáticos.
Hyphalosaurus era un réptil de pescozo longo, atopándose a especie Hyphalosaurus lingyuanensis na parte baixa da formación Yixian, e Hyphalosaurus baitaigouensis na formación Jiufotang. Acháronse restos fósiles dos seus ovos, un deles asociados ao fósil dunha cría duns 6,5 centímetros, e outros con embrións no seu interior. Os niños cos ovos estaban situados próximos ás beiras. No ano 2006 descubriuse un resto dun embrión ou neonato con dous pescozos e dúas cabezas que se bifurcaban á altura da cintura escapular, tratándose do primeiro caso de policefalia documentada en restos fósiles.
O animal máis grande dos lagos de Jehol era Ikechosaurus. Este réptil alcanzaba unha lonxitude de tres metros, posuía un fociño alargado, e o cranio era moi parecido ao dos crocodilos, ocupando probablemente un nicho ecolóxico similar. Atópanse tres especies na biota de Jehol. En canto aos quelonios, son pouco diversos, pero bastante abundantes, aparecendo restos pertencentes ao xénero Manchurochelys.
Lagartos
Acháronse restos de tres xéneros de lagartos, Dalinghosaurus, Xianglong e Yabeinosaurus. Os exemplares de Dalinghosaurus asígnanse á suborde Scleroglossa, tratándose de réptiles cun modo de vida corredor, podendo chegar a adquirir unha locomoción bípede. Isto dedúcese ao comparalos con lagartos actuais con características anatómicas semellantes, como a diferenza de tamaño entre as extremidades anteriores e posteriores, sendo estas moito maiores.
Yabeinosaurus interpretouse como un taxón relicto sobrevivente das faunas de lagartos do Xurásico. Pertence á familia Ardeosauridae.
Pterosaurios
A diversidade dos pterosaurios pertencentes á biota de Jehol é comparable ás doutros xacementos famosos, como a Formación Santana (Cretáceo superior, Brasil) ou as calcarias de Solnhofen (Xurásico superior, Alemaña). Describíronse varios xéneros de pterosaurios na provincia de Liaoning. Todos eles pertencen á suborde Pterodactyloidea, fóra de Dendrorhynchoides e Jeholopterus, que se inclúen dentro de Rhamphorhynchoidea. Dendrorhynchoides tiña unha lonxitude duns 11 centímetros, e unha envergadura de 40. Posuía cola longa, dentes recurvados e vértebras cervicais curtas e grosas. Jeholopterus ningchengensis probablemente alimentábase de insectos, e describiuse a partir dun exemplar fósil que conservou impresións de tecido. Ademais este organismo estaba recuberto por filamentos parecidos aos pelos.
Feilongus youngi caracterizábase pola presenza de dúas cristas saxitais independentes, e porque o maxilar sobresaía sobre a mandíbula. Nurhachius ignaciobritoi posuía dentes coas coroas triangulares esmagadas segundo o plano labiolingual. Baseándose na dentición, tanto Nurhachius como Feilongus alimentábanse de peces. Gegepterus (Ctenochasmatidae) alimentábase mediante filtración, como se deduce dos seus numerosos dentes en forma de agullas. Eosipterus posuía unha envergadura de 1,2 metros e unha cola curta, e foi o primeiro pterosaurio que se describiu da biota de Jehol. De Ningchengopterus liuae descubriuse o cranio (con 50 dentes) e o esqueleto case completo dun exemplar infantil. O pterosaurio Chaoyangopterus é probablemente o membro máis antigo que se coñece da familia Pteranodontidae. Cunha envergadura de 1,85 metros, caracterizábase pola ausencia de dentes. O taxón que tiña un tamaño maior dentro deste grupo era Liaoningopterus (Anhangueridae), cun cranio de 65 centímetros de lonxitude e unha envergadura duns cinco metros. Ademais, posuía os dentes máis longos atopados en calquera pterosaurio. Isto unido á presenza dunha crista saxital no premaxilar indica que se alimentaba de peixes ou outro tipo de animais acuáticos. O xénero Sinopterus, de hábitos herbívoros ou omnívoros, conta con dúas especies pertencentes á fauna de Jehol: S. dongi (40 centímetros de lonxitude) e S. gui (25 centímetros de lonxitude).
Saurischia
Recoñecéronse nove especies de terópodos con plumas pertencentes á biota de Jehol, sendo o de menor tamaño o dromeosaurio Microraptor zhaoianus. Dedúcese a partir das proporcións do polgar e da morfoloxía das garras traseiras que habitaba nas árbores. Microraptor gui, tamén de hábitos arborícolas, caracterizábase pola presenza de ás ben desenvolvidas e plumas longas nas patas traseiras. As características deste taxón reforzan a hipótese de que o voo das aves orixinouse a partir de organismos planadores arborícolas. Aínda que Microraptor gui era un organismo planador, non se sabe moi ben como o facía, existindo dúas hipótese: que planaba como un biplano, ou que o facía coas ás estendidas. A última especie atopada por agora é Microraptor hanqingi.
Sinosauropteryx foi o primeiro dinosauro no que se atoparon evidencias da presenza de plumas. Estas plumas non servían para voar, e quizais tivesen utilidade para o cortexo, como illante ou para a identificación de individuos. Atopouse a mandíbula dun mamífero no interior dun exemplar, do que se deduce que eran dinosauros carnívoros. Outro terópodo que tamén presentaba plumas era Dilong, clasificado dentro da superfamilia Tyrannosauroidea. Este carnívoro medía 1,5 metros de lonxitude, e posuía protoplumas na cola e na mandíbula. Caudipteryx era un ovirraptórido herbívoro, que algúns estudos interpretaron como un ave primitiva sen capacidade de voar, aínda que parece tratarse dun terópodo non aviano. Posuía unhas extremidades anteriores moi reducidas comparadas coas posteriores, con plumas simétricas similares ás das aves non voadoras. Deste xénero coñécense dúas especies, C. zoui e C. dongi. Sinocalliopteryx era un dinosauro da familia Compsognathidae, sendo o de maior tamaño dentro deste clado, e cunha alimentación carnívora (atopouse un fragmento de extremidade na súa cavidade abdominal).
Incisivosaurus presenta uns trazos dentais (presenza de dous dentes premaxilares similares aos incisivos dos roedores) que fan pensar que seguía unha alimentación herbívora. Xunto ao fósil deste organismo atopáronse gastrólitos. Shenzhousaurus é un ornitomimosaurio con dentes cónicos moi reducidos, que presentaba gastrólitos na súa cavidade torácica, o que indica que era herbívoro. Grazas ao descubrimento dun exemplar xuvenil e outro adulto de Similicaudipteryx, púidose estudar como cambiaban as plumas (de plumas como "cintas" a plumas como as das aves actuais) durante o desenvolvemento dos exemplares desta especie.
Ornithischia
En canto aos ornitisquios, atópase Psittacosaurus, que era o dinosauro máis abundante da biota de Jehol. Describiuse un exemplar deste xénero da formación Yixian que presentaba unha lesión na fíbula, sendo esta máis curta e grosa, cunha protuberancia de tecido óseo necrotizado. Especúlase con que o causante desa lesión fose o bacilo que provoca a tuberculose. Liaoceratops presenta suturas entre os ósos premaxilar, maxilar, nasal e prefrontal, e é un taxón importante para estudar a evolución da infraorde Ceratopsia, tratándose dun neoceratopsio ancestral. Liaoningosaurus era un anquilosaurio do cal se atopou un exemplar xuvenil, e que posuía unha placa ósea cubrindo o abdome. Este taxón presentaba caracteres intermedios entre as familias Ankylosauridae e Nodosauridae, o que pode implicar que Ankylosauria é unha infraorde monofilética. Jinzhousaurus yangi é un iguanodóntido, e é o dinosauro máis grande que se describiu da biota de Jehol.
Aves
Coñécense máis de 20 xéneros e especies de aves pertencentes á biota de Jehol, sendo un grupo moi diverso, que presenta unha gran variación en canto a hábitos, morfoloxía, dieta, tamaño ou capacidade de voo. Jeholornis posúe unha cola formada por 27 vértebras caudais (máis longa que a de Archaeopteryx), cunhas plumas parecidas á dos dromeosaurios. Debía vivir nas ramas das árbores e alimentarse a base de sementes, ao atoparse máis de 50 sementes no estómago do holotipo deste xénero. Sapeornis era un ave herbívora cos dentes reducidos, cuxo esqueleto combinaba trazos primitivos e derivados. Outra ave de tamaño lixeiramente inferior que as anteriores é Confuciusornis, que posúe un pico córneo e carece de dentes. Do estudo dos centos de individuos atopados, suxeriuse a existencia de dimorfismo sexual nestas aves, posuíndo os machos un par de plumas caudais alargadas das cales carecerían as femias.
Tamén forman parte da biota de Jehol as aves que se inclúen na subclase Enantiornithes, con capacidade para o voo activo. A este clado pertencen Protopteryx, Sinornis, Cathayornis, Boluochia, Eoenantiornis, etcétera, sendo a maioría delas arborícolas de alimentación omnívora ou insectívora. Con todo, Longipteryx debía alimentarse de presas acuáticas. O tórax desta ave era parecido ao das aves modernas, e implica unha respiración máis eficiente. Sulcavis geeorum posuía dentes especializados con acanaladuras que poderían servirlle para mastigar alimentos duros.
As ornituras presentaban unha capacidade de voo case idéntica á das aves actuais, ao posuír un coracoides alargado e un esterno tamén alargado cunha quilla que se estende en toda a súa lonxitude. Hongshanornis e Yanornis posuían un óso predentario por diante do dentario, o que indica dieta piscívora. Hongshanornis é a ornitura con pico máis antiga que se coñece. Nun exemplar fósil de Yanornis atopáronse restos de peixes, e noutro atopáronse gastrólitos, que implican dieta herbívora. Isto parece indicar que esta ave cambiaba a dieta adaptándose á dispoñibilidade que houbese de alimentos.
Mamíferos
Os mamíferos da biota de Jehol eran en xeral de pequeno tamaño, fóra de Repenomamus giganticus, un triconodonto. É considerado o mamífero de maior tamaño do mesozoico, e na súa cavidade abdominal atopáronse restos do dinosauro Psittacosaurus. Yanoconodon é un eutriconodonto duns 15 centímetros de longo, cos ósos do oído medio unidos á mandíbula mediante unha cartilaxe de Meckel, de forma parecida á dos embrións de monotremas e mamíferos placentados. Gobiconodon zofiae era outro triconodonto, e é o único xénero de vertebrados da biota de Jehol que se atopa tanto en Asia como en América do Norte.
A Son of Man
Un hijo de hombre é un filme ecuatoriano de 2018 dirixido por Jamaicanoproblem e codirixido por Pablo Agüero. Foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un circumspecto adolescente estadounidense de Minneapolis únese ó seu misterioso pai en Ecuador, onde se embarcan na caza dun tesouro de ouro inca.
Biota de Jehol
Mamíferos
Liaoconodon é un eutriconodonte basal que se atopou case completo.
Ernesto Tamariz
Ernesto Tamariz Galicia, nado en Acatzingo, Puebla, o 11 de xaneiro de 1904 e finado en Cidade de México o 30 de setembro de 1988, foi un escultor mexicano. Especializouse en escultura monumental e conmemorativa, e a súa obra atópase nun cento de espazos públicos relevantes do seu país.
Traxectoria
Ingresou na Academia de Belas Artes de Puebla en 1918 e aos 21 anos, en 1923, na Academia de San Carlos, onde estudou pintura. En 1925 gañou un concurso de pintura mural no Palacio de Minería e optou pola escultura, campo no que traballaría ao longo da súa vida. En 1926 fundou a Escola de Artes Plásticas de Pachuca. Colaborou nos anos 30 na elaboración do conxunto escultórico do Monumento á Revolución xunto con Oliverio Martínez, con quen realizou traballos escultóricos en diferentes estados de México. En 1948 comezou co arquitecto Enrique Aragón o Altar á Patria, popularmente coñecido como o "Monumento aos Nenos Heroes", que se completou en 1952. A construción do monumento deulle fama e recoñecemento en México, polo que a súa actividade escultórica, especialmente nos espazos públicos, duraría tres décadas máis.
Dólar de prata Christa McAuliffe
O dólar de prata Christa McAuliffe é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2021 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.
Deseño
A Casa da Moeda dos Estados Unidos convocou en 2020 un concurso para escoller o deseño da moeda conmemorativa, consonte as indicacións da lei que a autorizaba, e os deseños participantes foron presentados o 23 de xuño dese mesmo ano. Logo de producirse a escolla, o director da US Mint, David J. Ryder, fixo público o 18 de decembro de 2020 o deseño gañador.
O anverso da moeda, deseñado por Laurie Musser e gravado por Phebe Hemphill, está caracterizado por un retrato de Christa McAuliffe cara á esquerda, cunha ollada esperanzada, rodeada pola lenda CHRISTA McAULIFFE, así como a data da emisión e os lemas LIBERTY e IN GOD WE TRUST, habituais da moeda estadounidense. miniatura|229x229px|[[Christa McAuliffe en 1985.]] Pola súa banda, o reverso, deseñado por Emily Damstra e gravado por Joseph Menna, amosa unha escena de McAuliffe exercendo o seu labor docente con tres estudantes de educación secundaria que observan abraiados o que a súa profesora lles sinala no firmamento. As sete estrelas renden homenaxe ás persoas que perderon a vida no accidente do transbordador espacial Challenger. No campo tamén está presente o logotipo da organización FIRST (For Inspiration and Recognition of Science and Technology). Todo isto está rodeado pola lenda I TOUCH THE FUTURE / I TEACH, así como o lema E PLURIBUS UNUM e a mención ao valor facial da moeda e ao nome do país.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxima de 350.000 exemplares, aínda que finalmente só se cuñaron 16.038 moedas en versión estándar e 54.191 con acabamento especial proof. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia en ambas as versións, e a poboación empezou a poder facer encargas por adiantado a partir do día 28 de xaneiro de 2021.
Un 10 % dos beneficios acadados pola venda desta moeda vai destinado ao programa de robótica FIRST, co fin de atraer a xente nova cara á ciencia, a enxeñaría e as matemáticas (CTEM).
Brisas Galicianas
Brisas Galicianas foi un semanario galego editado en Buenos Aires en 1911.
Historia e características
Apareceu o 25 de xullo de 1911, fundado e dirixido por Benito Malvárez. Semanario de información, literatura e arte, cesou a súa publicación a finais dese ano.
Aleksandr Drankov
Aleksandr Osipovich Drankov (en ruso Алекса́ндр О́сипович Дранко́в) nado o 18 de xaneiro de 1886 e finado o 3 de xaneiro de 1949, foi un director e produtor de cine ruso.
Rolex
Rolex SA é un deseñador e fabricante suízo de reloxos fundado en Gran Bretaña con sede en Xenebra, Suíza. Fundada en 1905 como Wilsdorf and Davis por Hans Wilsdorf e Alfred Davis en Londres, Inglaterra, a compañía rexistrou a palabra 'Rolex' como a marca dos seus reloxos en 1908 e pasou a ser Rolex Watch Co. Ltd. en 1915. Despois da primeira guerra mundial, a compañía trasladou a súa base de operacións a Xenebra por mor da desfavorable situación economía no Reino Unido. En 1920, Hans Wilsdorf rexistrou Montres Rolex SA en Xenebra como o novo nome da empresa (montre é o nome francés para reloxo); máis tarde pasou a ser Rolex SA. Desde 1960, a empresa é propiedade da Fundación Hans Wilsdorf, un fideicomiso familiar privado.
Rolex SA e a súa filial Montres TUDOR SA deseñan, fabrican, distribúen e reparan reloxos de pulso vendidos baixo as marcas Rolex e Tudor.
Rolex non produciu os seus reloxos desde a súa fundación ata principios do século XXI, cando comprou as fabricas de compoñentes que fabricaban os reloxos para Rolex, especialmente Jean Aegler. O modelo de negocio pasado de Rolex consistía na compra de todos os compoñentes do reloxo a terceiros fabricantes e en rematar a montaxe final na sede de Rolex.
Historia antiga
thumb|Rolex Submariner
Alfred Davis e o seu cuñado Hans Wilsdorf fundaron Wilsdorf and Davis, a empresa que finalmente se convertería en Rolex S.A., en Londres, Inglaterra, en 1905. A principal actividade comercial de Wilsdorf e Davis naquel momento consistía na importación de maquinarias suízas de Hermann Aegler a Inglaterra e colocándoas en caixas de reloxos feitas por Dennison e outros. Estes primeiros reloxos de pulso vendéronse a moitos xoieiros, que logo puxeron os seus propios nomes na esfera. Os primeiros reloxos de Wilsdorf e Davis tiñan normalmente o selo "W&D" no fondo da caixa.
En 1908, Wilsdorf rexistrou a marca rexistrada "Rolex", que se converteu na marca dos reloxos de Wilsdorf e Davis. Abriu unha oficina en La Chaux-de-Fonds, Suíza. Wilsdorf quería que o nome da marca fose facilmente pronunciable en calquera idioma e o suficientemente curto como para caber na esfera dun reloxo. Tamén pensou que o nome "Rolex" era onomatopea, soando como un reloxo ao que se da corda.
En novembro de 1915, a compañía cambiou o seu nome a Rolex Watch Co. Ltd. En 1919, Hans Wilsdorf trasladou a compañía de Inglaterra a Xenebra, Suíza por mor dos fortes impostos de posguerra que gravaban as importacións de luxo e os altos dereitos de exportación da prata e do ouro utilizados para as caixas dos reloxos. En 1920 o nome da empresa cambiou oficialmente a Montres Rolex S.A. e máis tarde a Rolex S.A. ''
Coas preocupacións administrativas resoltas, Wilsdorf dirixiu a atención da empresa a un reto de mercadotecnia, a infiltración de po e humidade baixo a esfera e a coroa, que danaba o movemento. Para solucionar este problema, en 1926 un fabricante externo de caixas produciu un reloxo de pulso impermeable e a proba de po para Rolex, dándolle o nome de "Oyster". A patente orixinal atribuída a Paul Perregaux e Georges Peret, que permitía axustar o reloxo mantendo a protección contra a entrada de auga comprouna, non inventouna, Rolex e foi moi comercializada. O reloxo presentaba unha caixa pechada hermeticamente que proporcionaba unha protección óptima para o movemento.
A modo de demostración, Rolex mergullou modelos Oyster en acuarios, que expuxo nos escaparates dos seus principais puntos de venda. En 1927, a nadadora británica Mercedes Gleitze atravesou a Canle da Mancha a nado cunha Oyster no seu colo, converténdose na primeira embaixadora de Rolex. Para celebrar a fazaña, Rolex publicou un anuncio de páxina completa na portada do Daily Mail por cada número durante un mes enteiro proclamando o éxito do reloxo durante as máis de dez horas nadando.
En 1931, Rolex patentou un mecanismo de enrolamento automático chamado rotor perpetuo, unha placa semicircular que depende da gravidade para moverse libremente. Pola súa banda, o reloxo Oyster pasou a ser coñecido como Oyster Perpetual.
Tras a morte da súa muller en 1944, Wilsdorf estableceu a Hans Wilsdorf Foundation, un fideicomiso privado, no que deixou todas as súas accións de Rolex, asegurándose de que parte dos ingresos da compañía fosen destinados a caridade. Wilsdorf morreu en 1960, e desde entón o fideicomiso posúe e dirixe Rolex S.A.
Desenvolvemento recente
Rolex SA é propiedade da fundación privada Hans Wilsdorf, que está rexistrada como organización benéfica e non paga impostos sobre a renda das sociedades. En 2011, un portavoz de Rolex rexeitou achegar probas sobre a cantidade de doazóns benéficas feitas pola Fundación Wilsdorf, o que provocou varios escándalos debido á falta de transparencia. En Xenebra, onde ten a súa sede, dise que agasallou, entre moitas cousas, dous edificios de vivendas a institucións sociais de Xenebra.
Tudor SA
thumb|vertical|Reloxo de pulso Tudor Prince Date Day, Ref.: 76200 Rolex SA ofrece produtos baixo as marcas Rolex e Tudor. Montres Tudor (SA) deseña, fabrica e comercializa reloxos Tudor desde o 6 de marzo de 1946. O fundador de Rolex, Hans Wilsdorf, concibiu a Tudor Watch Company para crear un produto para que vendesen os distribuidores autorizados de Rolex que ofrecía a fiabilidade e a fiabilidade dun Rolex, pero a un prezo máis barato. O número de reloxos Rolex estaba limitado pola velocidade coa que podían producir maquinarias Rolex propias, polo que os reloxos Tudor estaban orixinalmente equipados con maquinarias alleas dispoñibles mentres usaban caixas e pulseiras de calidade semellante.
Fabricación de reloxos
thumb|[[Rolex GMT Master II ouro e aceiro inoxidable (ref. 116713LN)]] Rolex produciu principalmente reloxos mecánicos, pero tamén participou no desenvolvemento das maquinarias orixinais do reloxo de cuarzo. Aínda que Rolex fixo moi poucos modelos de cuarzo para a súa liña Oyster, os enxeñeiros da compañía foron determinantes no deseño e implementación da tecnoloxía a finais dos anos 60 e principios dos 70. En 1968, Rolex colaborou cun consorcio de 16 fabricantes de reloxos suízos para desenvolver a maquinaria de cuarzo Beta 21 usado no seu Rolex Quartz Date 5100 xunto con outros fabricantes, incluíndo os reloxos Omega Electroquartz. Dentro de aproximadamente cinco anos de investigación, deseño e desenvolvemento, Rolex creou a maquinaria 5035/5055 "limpa" que finalmente impulsaría o Rolex 'Oysterquartz'.
En canto aos materiais, Rolex utilizou por primeira vez o seu bisel de cerámica "Cerachrom" no GMT-Master II en 2005, e desde entón implementou insercións de bisel cerámico na gama de reloxos deportivos profesionais. Están dispoñibles nos modelos Submariner, Sea Dweller, Deepsea, GMT Master II e Daytona. En contraste co bisel de aluminio que substituíu, a cor do bisel de cerámica non se desgasta pola exposición á luz UV e é moi resistente aos arañazos.
Rolex tamén usa aceiro inoxidable 904L. A maioría dos reloxos suízos están feitos con aceiro de calidade 316L. Rolex usa o grao superior, xa que é máis resistente á corrosión e, cando se pule, deixa un fermoso brillo.
Números de serie de Rolex
Cada Rolex vén co seu propio número de serie único, que pode axudar a indicar un período de produción aproximado do reloxo. Os números de serie foron introducidos por primeira vez en 1926. Os números de serie de Rolex emitíronse secuencialmente, ata 1954, cando Rolex reiniciou desde o número 999.999 ao número 0. Despois, en 1987, engadiuse unha letra a un número de serie de 6 díxitos. En 2010 ata a data actual, Rolex introduciu números de serie aleatorios.
Invencións notables
Entre as novidades da empresa están:
Falsificacións
Os reloxos Rolex son frecuentemente falsificados, e estes adoitan venderse ilegalmente na rúa e online. Os reloxos Rolex falsificados varían en calidade: algúns usan maquinarias baratas, mentres que outros usan maquinarias automáticas e algúns usan unha maquinaria ETA. O. J. Simpson levaba un Rolex falsificado durante o seu xuízo por asasinato.
Modelos notables
En xeral, Rolex ten tres liñas de reloxos: Oyster Perpetual, Professional e Cellini (a liña Cellini é a liña de reloxos "de vestir" de Rolex). As pulseiras principais da liña Oyster chámanse Jubilee, Oyster, President e Pearlmaster. As correas do reloxo dos modelos adoitan ser de aceiro inoxidable, ouro amarelo, ouro branco ou ouro rosa. No Reino Unido, o prezo de venda polo miúdo da gama 'Pilots' de aceiro inoxidable (como o GMT Master II) comeza a partir de 5.600 GBP. Os reloxos con incrustacións de diamantes son máis caros. O libro Vintage Wristwatches de Antiques Roadshow's Reyne Haines enumeraba unha estimación de prezos dos reloxos Rolex vintage que oscilaba entre os 650 e os 75.000 dólares estadounidenses, mentres que os Tudor vintage oscilaban entre os 250 e os 9.000 dólares.
Patrocinio
Rolex tamén foi o cronometrador oficial das 24 Horas de Le Mans desde 2001. O ex-piloto de Fórmula 1 Sir Jackie Stewart anuncia Rolex desde 1968. Outros que o fixeron durante algúns anos inclúen a Gary Player, Arnold Palmer, Roger Penske, Jean Claude Killy e Dame Kiri Te Kanawa. Tamén é o patrocinador da competición Rolex International Jumping Riders Club Top 10 Final.
Gran Premio de Francia de 2022
O Gran Premio de Francia de 2022 (oficialmente Formula 1 Lenovo Grand Prix de France 2022') foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 24 de xullo de 2022 no Circuíto Paul Ricard en Le Castellet, Francia. A carreira foi a décimo segunda rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022. Foi a nonaxésima vez que se disputou o Gran Premio de Francia e a 61ª vez desde que o evento incluíuse como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula Un desde o inicio da serie en.
Pneus dispoñibles
O fornecedorde pneumáticos Pirelli trouxo os compostos de pneumáticos C2, C3 e C4 (designados como duro, medio e brando, respectivamente) para que os equipos os utilicen no evento.
Carreira
Antes da carreira, algúns equipos estaban preocupados de que as altas temperaturas puidesen requentar a unidade de potencia ou os pneumáticos. A carreira comezou ás 15:00 hora local do 24 de xullo e disputouse ao longo de 53 voltas. Charles Leclerc mantivo a súa primeira posición na primeira curva, diante de Max Verstappen. Lewis Hamilton pasou a Sergio Pérez e intentou desafiar a Verstappen, pero non puido completar o adiantamento. Esteban Ocon e Yuki Tsunoda chocaron na curva oito. Ambos continuaron inicialmente, aínda que Tsunoda retirouse máis tarde debido aos danos recibidos no accidente. Ocon recibiu unha penalización de cinco segundos pola FIA.
Verstappen entrou en boxes na volta 16 para facerlle un undercut a Leclerc, pero na volta 18, Leclerc perdeu a parte traseira, debido a un erro do piloto, trompeou e bateu contra a barreira de pneumáticos. Non puido dar marcha atrás e viuse obrigado a retirarse. Saíu o coche de seguridade, o que permitiu que a maioría dos pilotos entrara en boxes. Carlos Sainz saíu no camiño de Alexander Albon e a FIA determinou que era unha saída insegura e, posteriormente, sancionaou a Sainz cunha penalización de cinco segundos. Cando reiniciouse a carreira, Verstappen mantivo o primeiro lugar, máis atrás Guanyu Zhou e Mick Schumacher chocaron. Ambos puideron continuar e Zhou recibiu unha penalización de cinco segundos pola FIA.
Na volta 41, Sainz superou a Pérez. George Russell, que estaba detrás de Pérez, intentou un adiantamento na zona de freada da curva oitava, onde entraron en contacto. Pérez foi forzado a sairse pero mantivo o lugar diante de Russell. Sainz entrou en boxes máis tarde debido a problemas de pneumáticos e foi relegado ao noveno posto (tamén cumpríu a súa segunda penalización de 5 segundos), loitando ata o quinto posto.
Kevin Magnussen e Nicholas Latifi chocaron, contribuíndo ás dúas retiradas máis tarde na carreira, mentres que Zhou, que tivo un problema coa central eléctrica, parou na volta 49, o que trouxo o coche de seguridade virtual (VSC). Unha vez recuperado o coche, rematou o VSC e Russell pasou inmediatamente a Pérez. Pérez dixo que foi lento no reinicio, xa que esperaba que a carreira se retomara antes, e non puido reaccionar a tempo ante o reinicio atrasado.
Verstappen gañou a carreira, con Hamilton en segundo lugar e o seu compañeiro de equipo en Mercedes, Russell, terceiro. Pérez quedou cuarto e Sainz foi quinto. Fernando Alonso terminou sexto, por diante de Lando Norris e Esteban Ocon, que terminaron sétimo e oitavo respectivamente. Daniel Ricciardo remotou noveno, xusto por diante de Lance Stroll, que estivo presionado na liña de meta polo seu compañeiro de equipo en Aston Martin Sebastian Vettel.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Parapar
O topónimo galego Parapar pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Noelia Rey
Noelia Rodríguez Rey, máis coñecida como Noelia Rey, nada en Ourense o 9 de abril de 1995, é unha xornalista galega de televisión.
Traxectoria
Estudou secundaria no IES Otero Pedrayo e licenciouse en xornalismo na Universidade de Santiago. Ten un Mestrado en Xornalismo en Radio, TV e Multimedia, Xornalismo audiovisual na Escuela Superior de Imagen y Sonido CES de Madrid.
Fixo prácticas en La Voz de Galicia (Ourense) e foi redactora en Mediaset España e bolseira da CRTVG. Xornalista en Produciones Audiovisuales SETE MEDIA SL, colaborou con Galicia Noticias Serán, presentou Cantas ou non, traballou en Adiviña quen ven esta tarde e Aquí Galicia, e como reporteira, guionista e colaboradora en Malicia Noticias, todos na TVG. En 2021 participou no Land Rover e en 2022 tamén no Luar.
En xuño de 2022 comezou a presentar na TVG Vaia troula!
O 31 de decembro de 2021 foi a encargada, xunto con Arturo Fernández e Teresa Portela, de dar as badaladas de ano vello na TVG.
Vanellus albiceps
Vanellus albiceps é unha especie de ave caradriforme da familia Charadriidae, común nos grandes ríos e zonas húmidas da África tropical.
Consello Interfrisón
O Consello Interfrisón (en Fryske Rie; en Fresk Riad; en Fräisken Räid) é unha organización xeopolítica que representa os intereses comúns do pobo frisón. A organización consta de tres consellos rexionais ou "seccións": Frisia setentrional, Frisia oriental e Frisia occidental. Cada tres anos, a presidencia do Consello Interfrisón cédese a outra sección. O consello creouse no ano 1956.
Organización
Cada unha das tres seccións ten o seu propio padroado e centro administrativo. A Sección Oeste ocupa a presidencia do Consello Interfrisón ata 2021.
miniatura|As bandeiras das tres seccións no Congreso Interfrisón de 2006 en [[Leck, Nordfriesland|Leck]]
Dirección
Desde o inicio da presidencia da Sección Leste en 2015, o consello do Consello Interfrisón está formado por:
Tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra
A tempada 1991 foi a 5ª edición do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o carballiñés Andrés González cun Renault 5 GT Turbo.
Remscheid
Remscheid (pronunciado en alemán: [ˈʁɛmʃaɪt]) é unha cidade de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. É, despois de Wuppertal e Solingen, o terceiro municipio máis grande da Terra de Bergisches (Bergisches-Land), ao estar situado no extremo norte da rexión, no lado sur da zona do Ruhr.
Xeografía
Remscheid comprende catro municipios, Alt-Remscheid, Remscheid-Süd, Lennep e Lüttringhausen.
O seu punto máis alto é o Brodtberg (378 m).
Após Revolución Industrial
O crecemento económico de toda a rexión Rin-Ruhr provocou un aumento da poboación de Remscheid. A enxeñaría mecánica e a fabricación de ferramentas eran as principais industrias que se practicaban na vila. Isto segue a levarse a cabo hoxe coa empresa de ferramentas Hazet, que ten dúas fábricas na cidade. Remscheid formou parte da provincia prusiana do Rin desde 1822 até 1945.
Destrución na guerra
O 31 de xullo de 1943, durante a segunda guerra mundial, Remscheid foi case completamente destruída durante un bombardeo británico que provocou unha tormenta de lume. Este bombardeo foi a operación final da Batalla do Ruhr da Royal Air Force na que participaron 273 avións. Durante os días 14 e 15 de abril de 1945, Remscheid foi capturada pola 78ª División de Infantería (Estados Unidos).
Accidente de aviación
Un A-10 Thunderbolt II estrelouse na cidade o 8 de decembro de 1988. Morreron seis persoas.
Demografía
Remscheid tiña preto de 109.000 habitantes en 2015. A 31 de decembro de 2019 tiña 113.703 habitantes, dos cales 92.726 (81,6%) eran cidadáns alemáns e 20.977 (18,4%) estranxeiros (Ausländer); da poboación non alemá, 5749 eran turcos, 3158 italianos, 1977 de países da ex-Iugoslavia (Macedonia do Norte, Serbia e Croacia), 1187 polacos, 1039 búlgaros, 1359 de Portugal e España, entre eles galegos, que realizan actividades coa Coordinadora Federal do Movemento Asociativo en Alemaña. Ten ademais poboación frotante de turistas e peregrinos a Santiago de Compostela, nunha ruta previa á Reforma de Martiño Lutero. Hai 1264 sirios entre eles refuxiados; as tres maiores cidades de Bergisches-Land (Wuppertal, Solingen e Remscheid) iniciaron un plan de integración laboral e lingüística para eles.
Política
miniatura|350x350px| Resultados das eleccións do concello de 2020.
Alcaldía e Concello
O concello de Remscheid goberna a cidade xunto co alcalde. O actual alcalde de Remscheid é Burkhard Mast-Weisz do Partido Socialdemócrata (SPD), elixido en 2014 e reelixido en 2020. As últimas eleccións para o concello e alcaldía celebráronse o 13 de setembro de 2020.
Cidades xemelgas: cidades irmás
Mrągowo County, Polonia
Pirna, Alemaña
Prešov, Eslovaquia
Quimper, Francia
Espazos naturais
En Remscheid hai 23 áreas de protección da natureza que suman 715,49 ha. Corresponde a unha superficie do 9,59% da superficie urbana. Localízanse maioritariamente no territorio dos vales fluviais e fluviais. 4.500 ha foron designadas como área de protección da paisaxe. Iso supón máis do 60% da superficie da cidade. O termo municipal conta ademais con sete parques.
Flora
Unha serie de plantas que se consideran raras no Bergisches Land pódense atopar nas áreas de protección da natureza e da paisaxe da cidade, como o espárrago Monotropa hypopitys, a xanzá pulmonar, a orquídea Stendelwurz e un tipo de chicoria.
Precursor da alfa-1-microglobulina/bikunina
O precursor da alfa-1-microglobulina/bikunina ou proteína AMBP é unha proteína que nos humanos está codificada no xene AMBP do cromosoma 9. É unha proteína precursora que se divide dando lugar á alfa-1-microglobulina (proteína da superfamilia da lipocalina) e a bikunina (da superfamilia ITI).
Interaccións
O precursor da alfa-1-microglobulina/bikunina presenta interaccións con CD79A.
Vasili Goncharov
Vasili Mikhailovich Goncharov (en ruso Василий Михайлович Гончаров) nado en Voronezh o 1861 e finado en Moscova o 23 de agosto de 1915, foi un director e guionista de cine ruso.
Love and Rockets
Love and Rockets foi unha banda inglesa de rock alternativo formada no ano 1985 polos antigos membros de Bauhaus Daniel Ash (voces, guitarra e saxofón), David J (baixo e voces) e Kevin Haskins (batería e sintetizadores) despois de que o grupo se separase en 1983. Ash e Haskins gravaran e actuaran noutra banda, Tones on Tail, entre 1982 e 1984. A fusión de rock underground con elementos da música pop de Love and Rockets forneceu un catalizador temperán para o rock alternativo. A banda publicou sete álbums de estudio antes de separarse en 1999 e reformouse brevemente en 2007 para realizar concertos, separándose novamente en 2009.
A banda é quizais máis coñecida polo seu sinxelo de 1989 "So Alive", que chegou ao número 3 da lista Billboard Hot 100.
Historia
A banda tomou o seu nome da serie de cómics Love and Rockets dos irmáns Hernandez. Gilbert Hernandez posteriormente referíuse á confusión causada por este feito no seu libro Love and Rockets X, xa que houbo varías bandas co nome "Love and Rockets" durante un tempo.