cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Bruce Merrifield
Traxectoría
Estudou química na Universidade de California dos Ánxeles. En 1949 foi nomeado investigador auxiliar da Escola Médica e Docente do Universidade Rockefeller, cargo que ostentou ata 1966, a partir daquel momento ocupou a cátedra de bioquímica nesta mesma institución.
Finou por mor dunha longa enfermidade.
Investigacións científicas
Inicialmente realizou traballos na investigación das pirimidinas, especialmente na investigación dun método de cuantificación. Durante a súa estancia no Instituto Rockefeller realizou traballos sobre a síntese química dos péptidos na fase sólida de moléculas de aminoácidos e proteínas.
En 1984 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo desenvolvemento dun método simplificado e práctico de producir péptidos e proteïnas.
Astureses
O topónimo galego Astureses pode referirse a:
Medical Subject Headings
Medical Subject Headings ou MeSH é o nome dun amplo vocabulario terminolóxico controlado para publicacións de artigo e libros de ciencia.
O MeSH pódese consultar e descargar gratuitamente en Internet. A versión impresa anual descontinuouse en 2007. Orixinalmente en inglés, MeSH está traducida a numerosos idiomas e permite a recuperación de documentos en varios idiomas.
Estrutura do MeSH
miniatura|300px|As relaciones xerárquicas en MeSH en 2005: Neoplasias de estómago e todos os seus termos máis amplos
A versión 2008 do MeSH contiña un total de 24.767 títulos de material, tamén coñecidos como descriptores, a maior parte dos cales son acompañados por unha breve descrición ou definición, ligazóns aos descriptores relacionados, e unha lista de sinónimos ou termos moi similares (coñecidos co nome de termos de entrada).
Organización xerárquica dos descriptores
Os descriptores ou encabezamentos de materia organízanse de maneira xerárquica. Un descriptor dado pode aparecer en varios lugares na árbore xerárquica. As localizacións árbore levan etiquetas de maneira sistemática, coñecidas como número de árbores e, por conseguinte, un descriptor pode llevar varios números de árbore. Por exemplo, tras o gráfico da dereita, C significa Enfermidades de C06 Enfermidades do Sistema Dixestivo, e para C06.301 Neoplasias do Sistema Dixestivo; C04 para as neoplasias, para C04.588 Neoplasias por sitio, e C04.588.274 segundo árbore para Neoplasias do Sistema Dixestivo. Como se observa no gráfico, o termo Neoplasias aparece en catro lugares na xerarquía e, por tanto, leva catro números diferentes de árbores. O número de árbores dun descriptor dado está suxeito aos constantes cambios na actualización do MeSH. Cada descriptor tamén leva un número de identificación alfanumérico único, que non varía.
Wallmapuwen
Wallmapuwen (que quere dicir «os integrantes do Wallmapu» en mapuche; ou tamén traducido como «compatriotas do país mapuche») é un movemento político indixenista mapuche. Con sede en Temuco, Chile, estivo constituído legalmente como partido político entre 2016 e 2017.
Historia
Este partido orixinouse a partir dun núcleo fundador no mes de abril de 2005. En agosto dese mesmo ano, asinou a súa declaración de principios e en outubro realizou unha reunión para darse a coñecer publicamente. O 4 de novembro de 2006, lanzou as súas bases programáticas na cidade de Temuco, e un ano máis tarde, o 24 de novembro de 2007, nun acto público na mesma cidade, subscribiu a acta da súa inscrición perante o Servizo Electoral (Servel), constituíndose no primeiro proxecto de partido político propiamente mapuche da historia deste pobo en inscribirse legalmente. A súa inscrición foi rexeitada en seis ocasións.
Ideoloxía e propostas
thumb|[[Bandeira mapuche|Bandeira Wenufoye creada en 1992 pola organización indixenista denominada "Consello de Tódalas Terras"; principal símbolo do movemento autonomista mapuche, en Chile (principalmente) e na Arxentina.]] Wallmapuwen ten unha ideoloxía de esquerda, democrática, nacionalista mapuche, autonomista e laica. O seu principal obxectivo é acadar, no marco dun Estado plurinacional, plurilingüístico e descentralizado en Chile, un estatuto de autonomía para a Rexión de Araucanía, máis algunhas comunas adxacentes das rexións de Biobío e de Los Ríos, a cal denominan Wallmapu (literalmente «Territorio circundante», é dicir, a área tradicional de asentamento mapuche durante os séculos XIX e XX). Deste xeito, Wallmapuwen procura centrar a vida política mapuche no seu propio territorio. Tamén busca a cooficialidade do mapuche, o principal trazo de identidade do pobo mapuche, na rexión autónoma, seguindo o exemplo das nacionalidades históricas e o modelo das comunidades autónomas en España.
Wallmapuwen estabeleceu acordos de cooperación con outras forzas políticas como Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), o Bloque Nacionalista Galego (BNG), ámbolos dous en España, e a Unión Democrática Bretoa (UDB), en Francia. Durante 2007, estabeleceu relacións coa Alianza Libre Europea (ALE), partido político con representación no Parlamento Europeo, conformado por unha trintena de partidos independentistas, autonomistas e rexionalistas.
San José
O topónimo San José, que é segundo a Axencia Xeoespacial Estadounidense, o máis utilizado no mundo, pode referirse a moitas cidades e vilas en Iberoamérica e España.
James Connolly
James Connolly, nado en Edimburgo o 5 de xuño de 1868 e finado en Dublín o 12 de maio de 1916, foi un líder obreiro irlandés e socialista.
Traxectoria
Fillo de pais emigrantes irlandeses, deixou a escola para traballar ós once anos, e posteriormente converteuse nun dos líderes políticos da esquerda do seu momento. É posible que entrase no Exército británico ós catorce anos, sendo destinado a Dublín, onde ao parecer coñeceu a que sería a súa esposa.
En 1892 era unha figura importante da Federación Socialista Escocesa, converténdose en secretario xeral da mesma tres anos máis tarde. En 1896 deixou o Exército e formou o Partido Republicano Socialista Irlandés. Mentres se encontraba en chan británico, foi un dos fundadores do Partido Laborista Socialista, que se separou da Federación Socialdemócrata en 1903. Era a man dereita de James Larkin no Sindicato de Traballadores Transportistas. En 1913 en resposta ó peche patronal dese ano, formou o Exército Cidadán Irlandés, un grupo de traballadores adestrados e armados que loitaban por defender ós traballadores e organizaban folgas. Tan só estivo formado por unhas 250 persoas. O seu obxectivo último era o establecemento dunha nación irlandesa socialista e independente, libre da ocupación británica.
Connolly consideraba á organización de Voluntarios Irlandeses demasiado burguesa, e pouco preocupados pola independencia económica de Irlanda. En 1915, buscando realizar unha acción decisiva contra as forzas británicas, estaba disposto a adoptar accións inmediatas. Tal acción alarmou ós membros da Irmandade Republicana Irlandesa, que realizara unha labor de infiltración dentro dos Voluntarios, e programaba unha insurrección en varios anos. Os líderes da Irmandade, incluíndo a Tom Clarke e Patrick Pearse, reuníronse con Connolly con vistas a acadar un acordo. Aínda que se afirmou que foi secuestrado por iso, a devandita idea foi rexeitada con posterioridade. En calquera caso, desapareceu durante tres días sen explicación algunha.
Rozas, San Fiz de Quión, Touro
Rozas é un lugar da parroquia de San Fiz de Quión, no concello coruñés de Touro. En decembro de 2016, segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, ten 12 habitantes, dos cales cinco son mulleres e sete homes.
Souto de Ferradal, Láncara
Santiago de Souto de Ferradal é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 52 habitantes, deles 22 eran homes e 30 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Rozas, San Fiz de Quión, Touro
Dista da capital do concello 2,7 km. Polo lugar pasa o río das Rozas (5,5 km de lonxitude), que nace no concello do Pino e desemboca pola marxe dereita no río Lañas, afluente do Ulla.
James Connolly
Traxectoria
En 1916 Connolly xa era comandante da Brigada de Dublín, e participou no Alzamento de Pascua contra as forzas británicas. Foi gravemente ferido na batalla, e posteriormente executado o 12 de maio de 1916 na prisión de Kilmainham.
O seu legado en Irlanda é de gran relevancia pola súa contribución á causa nacionalista. Así mesmo, o seu marxismo foi analizado e reivindicado por distintos pensadores e organizacións políticas, tanto dentro coma fóra de Irlanda. A súa obra escrita está fundamentalmente baseada en artigos, e mostra un pensamento no que se pretende unir o nacionalismo irlandés, o marxismo e o catolicismo.
Connolly foi un dos poucos esquerdistas que se opuxeron á primeira guerra mundial, o cal provocou o odio de varios líderes socialistas de Europa. Segundo parece, Lenin foi un grande admirador de Connolly, aínda que nunca se coñeceron en persoa. Lenin enfrontouse nalgunha das súas obras ós que consideraban á rebelión en Irlanda burguesa, sinalando que non existía unha revolución pura, e os comunistas debían buscar a unidade con outras forzas sociais.
En Escocia, o seu pensamento influíu a socialistas como John Maclean, tamén interesado en combinar ideas nacionalistas e marxistas, para o cal creou o Partido Republicano Obreiro Escocés.
Xuvencos
Co topónimo Xuvencos podémonos referir a:
Manlle
O topónimo galego Manlle pode referirse a:
I Want Your Love
"I Want Your Love" (en galego: Eu preciso do teu amor; en romanés/moldavo: Vreau iubirea ta) é unha canción do cantante ucraíno Eduard Romanyuta. A canción representará a Moldavia no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria, na primeira semi-final o día 19 de maio de 2015.
Outeiral, Valongo, Cortegada
Outeiral é un lugar da parroquia de Valongo no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres.
The Saint
The Saint é un filme estadounidense dirixido por Phillip Noyce que foi estreado en 1997.
Sinopse
Simon educouse nun orfanato e alí tivo que aprender moitos trucos. Anos despois, é o máis famoso ladrón do mundo, a piques de completar cincuenta millóns de dólares na súa conta. Os mesmos empresarios rusos ós que roubou un valioso microchip, contrátano para unha difícil misión: arrebatar a unha fermosa científica o segredo da fusión nuclear.
Música electrónica
A expresión música electrónica refírese á música que usa instrumentos musicais electrónicos ou tecnoloxía musical electrónica como o aspecto central do son da música.
Historicamente considerábase música electrónica a toda música creada co uso de instrumentos electrónicos musicais ou elaborada mediante procesos electrónicos, pero actualmente esa distinción non ten senso xa que case toda a música gravada hoxe e a maioría das actuacións musicais en directo depende da electrónica. Calquera son xerado por medio dun sinal eléctrico (como unha guitarra eléctrica, e incluso os micrófonos, amplificadores e altofalantes) podería ser correctamente chamado electrónico, pero o uso habitual das súas técnicas de creación en todos os tipos de música restrinxiu a expresión "música electrónica" exclusivamente para a música xerada por máquinas electrónicas concibidas para crear sons (sintetizadores, samplers, computadoras e máquinas de ritmo –beatboxes etc), todos eles de natureza analóxica ou dixital. Así hoxe en día a expresión "música electrónica" refírese a música que usa a electrónica como a parte máis importante da obra, o punto central, e non ó resto de música que se ben ten elementos electrónicos estes non son o elemento central da obra.
Tamén se lle pode chamar música electrónica á música creada con microcomputadoras, debido a que existe software que dixitaliza, manipula e procesa os sons, en contraposición ós sintetizadores analóxicos que usan hardware electrónico para manipular as sinais sonoras. Recentemente comezouse a usar sintetizadores de software que foron deseñados especificamente para "emular" o son dos instrumentos analóxicos e dixitais máis valorados.
A música electrónica contemporánea refírese tanto os xéneros de música culta (música clásica electrónica, a música experimental, a musique concrète) coma a xéneros de música pop, incluíndo diferentes estilos de música dance, como techno, house, trance, electro, breakbeat, drum and bass ou synth pop.
Pódese facer unha distinción entre os instrumentos que producen o son mediante medios electromecánicos e os que o producen usando compoñentes electrónicos. Exemplo dos primeriros son o Telharmonium, o órgano Hammond, e a guitarra eléctrica, mentres que os segundos serían o Theremin, o sintentizador ou a computadora.
Finais do século XIX a principios do século XX
miniatura|[[Trautonium, 1928]] Antes do nacemento da música electrónica había un crecente desexo dos compositores de usar as tecnoloxías que ían xurdindo con fins musicais. Foron ceados varios instrumentos que empregaban deseños electromecánicos e facilitaron o camiño para o posterior afloramento dos instrumentos electrónicos. Un instrumento electromecánico chamado Teleharmonium foi desenvolvido por Thaddeus Cahill entre 1898 e 1912. Non obstante, o enorme tamaño do aparello dificultou o seu uso extensivo. O primeiro instrumento electrónico que se acostuma a considerar como tal é o Theremin, inventado por Léon Thérémin entre 1919 e 1920. Outro instrumento electrónico dos primeiros foi o Ondes Martenot, usado na Turangalîla-Symphonie de Olivier Messiaen e noutras obras do mesmo compositor. Outros compositores, sobre todo franceses como Andre Jolivet, tamén traballaron con el.
Os anos da posguerra: A década dos 40 e dos 50
A cinta magnética fora desenvolvida en Alemaña durante os comezos dos anos 30. O primeiro dos instrumentos baseados nesa nova tecnoloxía foi chamado Magnetophon. Pronto comezaron a usalo os compositores para unha nova técnica de composición que se chamou musique concrète. Esta técnica consistía na edición conxunta de fragmentos gravados de sons naturais e artificiais. A finais dos cincuenta, o trombonista Paul Tanner e o inventor afeccionado Bob Whitsell fixeran o electroteremín, un instrumento que imitaba o o timbre do Theremin (instrumento extraordinariamente difícil de tocar, xa que non usaba un teclado para xerar os tons) pero cun mecanismo de control máis sinxelo de usar. Tanner tocou o seu instrumento en varias bandas sonoras para cine e televisión e nun LP chamado Music from Outer Space (música do espazo exterior). Tamén tocou tres temas no disco Good Vibrations de The Beach Boys (1966).
As primeiras pezas de musique concrète foron compostas por Pierre Schaeffer, que máis tarde traballaría conxuntamente con Pierre Henry. Karlheinz Stockhausen traballou no estudio de Schaeffer en 1952, e, logo durante varios anos nos estudios WDR de Colonia para Electronic Music, en dúas ocasións combinando sons xerados electronicamente con sons de orquestra convencional -en Mixtur (1964) e Hymnen, dritte Region mit Orchester (1967)-. Stockhausen afirmou que a audiencia lle dixera que a súa música electrónica lles dera unha experiencia de "espazo exterior", sensacións de vo, ou de estar nun fantástico mundo de ensoño. Recentemente Stockhausen comezou a producir música electrónica no seu propio estudio en Kürten, sendo o seu último traballo Cosmic Pulses (2007).
A primeira música electrónica para magnetófono composta en América foi feita por Louis and Bebe Barron in 1950. Dous novos instrumentos electrónicos apareceron en 1957. Eran máis fáciles de usar que o Theremin e o Ondes Martenot que non podían ser tocados en tempo real. O primeiro destes instrumentos foi unha computadora, cando Max Mathews usou un programa chamado "Music 1", sendo os últimos en usalo Edgard Varèse, e Iannis Xenakis. O outro instrumento electrónico que apareceu ese ano foi o primeiro sintetizador electrónico. Co nome de "RCA Mark II Sound Synthesizer", usaba osciladores de tubos catódicos e incorporaba o primeiro sequenciador musical electrónico. Foi deseñado por RCA e instalado no Columbia-Princeton Electronic Music Center, onde permane ata hoxe.
En 1957, "Music", un dos primeiros programas de ordenador para tocar música electrónica, foi creado por Max Mathews nos Bell Laboratories.
O Columbia-Princeton Electronic Music Center, agora coñecido como Computer Music Center, é o centro de investigación de música electrónica máis vello dos Estados Unidos. Foi fundado en 1958 por Vladimir Ussachevski e Otto Luening, que viñan traballando coa manipulación das cintas magnéticas dende comezos dos anos 50. Construíuse un estudio alí coa axuda do enxeñeiro Peter Mauzey e converteuse no centro de produción de música electrónica dos Estados Unidos ata arredor de 1980.
Robert Moog desenvolveu osciladores controlados por tensión e envolventes acústicos que máis adiante foron usados como o corazón do sintetizador Moog.
Década dos 60 ata finais da década dos 70
Unha das primeiras manifestacións públicas importantes de música de ordenador foi unha emisión pregravada no programa Monitor da cadea de radio NBC o 10 de febreiro de 1962. En 1961 LaFarr Stuart programou o ordenador "Cyclone" (un descendente do Illiac) para tocar sons sinxelos e recoñecibles a través dun altofalante amplificado que fora unido ó sistema para fins de diagnóstico. Unha entrevista co señor Stuart acompañaba a súa música de ordenador.
Debido á complexidade de compoñer con sintetizadores ou ordenadores, a maioría dos compositores continuaron explorando sons electrónicos usando a musique concrète ata incluso na década dos 60. Pero a musique concrète era limitada e uns poucos compositores buscaron unha tecnoloxía mellor para avanzar. Esta procura conduciu a tres equipos independentes a desenvolver os tres primeiros sintetizadores electrónicos tocables: O Buchla, o Moog e o Synket.
O primeiro deses sintetizadores en aparecer foi o Buchla (1963), froito do esforzo encabezado polo compositor de músique contrete Morton Subotnick. En 1962, traballando cunha bolsa da Rockefeller Foundation, Morton Subotnick e o seu socio Ramon Sender contrataron ó enxeñeiro eléctrico Don Buchla para construír unha "caixa negra" para compoñer, da que xurdiu o Buchla.
Outro sintetizador tocable, o primeiro en usar un teclado tipo piano, foi ida orixinal de Robert Moog. En 1964 invitou ó compositor Herb Deutsch a visitar o seu estudio en Trumansburg. Robert Moog coñecera a Deutsch o ano anterior e, escoitando a súa música, decidiu seguir a suxestión do compositor de construír módulos de música electrónica. Cando Deutsch chegou para a visita, Moog xa creara prototipos de osciladores controlados por tensión de dous voltios. Deutsch probou os aparellos durante uns días; Moog atopou os experimentos de Deutsch tan interesantes musicalmente que de seguido construíu un VCF (voltage-controlled filter). Moog foi invitado en setembro dese ano á Convención da Audio Engineering Society en Nova York, onde presentou un documento titulado Electronic Music Modules e vendeu os seus primeiros módulos de sintetizador ó coreógrafo Alwin Nikolais. Ó final da convención, Moog xa entrara no negocio dos sintetizadores.
Aínda que a música electrónica comezou no mundo da música clásica, nuns poucos anos foi adoptada pola cultura pop con diferentes graos de entusiasmo. Unha das primeiras sintonías electrónicas para a televisión foi o tema musical para Doctor Who en 1963. Foi creado no BBC Radiophonic Workshop (unidade de efectos especiais de son da BBC), por Ron Grainer e Delia Derbyshire.
A finais da década dos 60 Wendy Carlos popularizou a primeira música de sintetizador con dous notables álbums Switched-On Bach e The Well-Tempered Synthesizer, que tomaban pezas da música clásica barroca e as reproducían nos sintetizadores Moog. O Moog xeraba unha única nota cada vez, así que para producir unha peza mixta, tal como fixo Carlos, foron necesarias moitas horas de traballo no estudio. As primeiras máquinas era moi inestables e saíanse de ton facilmente. Malia todo, algúns músicos, en especial Keith Emerson de Emerson Lake and Palmer seguiron traballando con elas. O theremin, un instrumento extremadamente difícil de tocar chegou a ser usado incluso na música pop. Estaba tamén o Mellotron que aparece no Strawberry Fields Forever de The Beatles. E o pedal de ton de volume foi usado como instrumento de base en Yes It Is. Fifty Foot Hose usou un sintetizador de guitarra caseiro, cimbais e baixos eléctricos, así como outras transformacións de magnetófono no seu álbum de 1967 Cauldron.
A medida que se desenvolveu a tecnoloxía, os sintetizadores volvéronse máis baratos, robustos e portátiles e foron adoptados por moitas bandas de rock. Exemplos dos primeiros grupos que adoptaron sintetizadores foron The United States of America, The Silver Apples, Fifty Foot Hose, Pink Floyd e Genesis. Aínda que non toda a súa música era electrónica (coa destacada excepción de The Silver Apples), boa parte do son resultante dependía do sintetizador. O uso de medios electrónicos volveuse tan frecuente que a mediados dos anos setenta o grupo británico Queen puña un aviso nos seus álbums que dicía "¡Sen sintetizadores!".
Nos 70 a música electrónica foi revolucionada pola banda de Düsseldorf Kraftwerk, que usaban a electrónica e a robótica para simbolizar a alieneación do mundo tecnolóxico moderno, e que xurdiu da corrente do krautrock. Pero a partir do seu disco Autobahn (1974) comezou a fusionarse o pop minimalista coa música electrónica. Entre 1974 e 1981, a banda desenvolveu o seu estilo, que logo foi chamado "electro" e tivo características bailables. Ata o día de hoxe a súa música permaneceu absolutamente electrónica.
En Alemaña, bandas como Tangerine Dream, Can, Neu! e outros incorporaron os sons particularmente electrónicos ós seus temas.
No mundo do jazz, en especial Herbie Hancock, Chick Corea, Joe Zawinul (Weather Report) e Jan Hammer (Mahavishnu Orchestra) comezaron a usar sintetizadores nas súas gravacións de fusión durante os anos 1972 a 1974. Os primeiros álbums de fusión que contiñan música de sintetizador foron gravados en 1972. Estas gravacións, I Sing the Body Electric de Weather Report e Crossings de Herbie Hancock, usaban o sintetizador máis para efectos de son que para substituír o piano (de feito ningún deles tocou o sintetizador directamente neses álbums). Pero en 1973 o sintetizador –empregado agora como instrumento- foi parte do son do jazz fusion como nos álbums de Weahter Repert Sweetnighter e no de Hancock Head Hunters. Axiña seguiron Chick Corea e Jan Hammer, e ambos desenvolveron maneiras únicas de tocar o sintetizador –usando slide, vibrato, ring modulators, distortion e wah-wah. Máis tarde Hancock lanzou o coñecido álbum Future Shock, unha colaboración co produtor Bill Laswell nos 80, que lanzou o éxito do pop "Rockit" no 1983.
Músicos como Kraftwerk, Cluster, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Brian Eno, Suicide, Vangelis, Mike Oldfield, Jean Michel Jarre, Ray Buttigieg, así como os xaponeses Isao Tomita e Kitaro, tamén popularizaron o son da música electrónica.
A industria do cine tamén comezou a facer un amplo uso da música electrónica nas bandas sonoras. Un exemplo é a banda sonora de Wendy Carlos en A Clockwork Orange (A laranxa mecánica), o filme de Stanley Kubrick baseado na novela de Anthony Burgess. A banda de son de Forbidden Planet (O planeta prohibido), de Louis e Bebe Barron, usaran son electrónico (aínda que non sintetizadores) no 1956. Unha vez que os sons electrónicos se volveron máis comúns nas gravacións populares, outras películas de ciencia ficción, entre elas Blade Runner e a saga de Alien comezaron a depender fortemente do uso da música electrónica e dos efectos derivados para xerar o ambiente sonoro típico deste xénero cinematográfico. Os grupos de música electrónica foron contratados para producir bandas sonoras.
Finais da década dos 70 ata finais dos 80
A partir dos finais dos 70 moita música foi feita con estas máquinas dixitais. Grupos e artistas como David Bowie, Ultravox, Gary Numan, The Human League, Landscape, Visage, Daniel Miller, Pete Shelley, Heaven 17, Eurythmics, Severed Heads, John Foxx, Thomas Dolby, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Norman Iceberg, Yazoo, Erasure, Alphaville, Art of Noise, Yello, Depeche Mode, Pet Shop Boys ou New Order desenvolveron novas formas de música popular a través de medios electrónicos. Na música New Wave, o grupo Fad Gadget é citado como o pai do uso do electrónico.
A principios dos 70 un certo número de obras de música electrónica experimental foron gravados grazas a colaboración de David Crosby, os membros de Grateful Dead (Jerry Garcia, Phil Lesh), Mickey Hart, e o compositor Ned Lagin. Entre elas está o álbum Seastones. No Reino Unido Gary Numan axudou á introdución da música electrónica no mercado da música pop co seu éxito "Cars" do álbum The Pleasure Principle.
Os novos tipos de sons que os sintetizadores podían crear contribuíron o nacemento da música industrial, con grupos como Throbbing Gristle en 1975, Wavestar e Cabaret Voltaire. Artistas como Nine Inch Nails en 1989, KMFDM ou Severed Heads colleron as innovacións da musique concrète para aplicalas á música dance e ó rock. Test Department, Einstürzende Neubauten, e outros colleron este novo son e crearon composicións de música electrónica con sons enerxéticos. Outros grupos como Robert Rich, Zoviet France ou Rapoon crearon paisaxes sonoras mediante sintetizadores. Front 242 e Skinny Puppy entre outros combinaron estes sons coa música pop e dance, dando lugar ó nacemento da electronic body music (EBM).
Dos oitenta ata o 2000
O desenvolvemento do techno en Detroit e da música house en Chicago nos oitenta, e máis adiante do movemento acid house no Reino Unido a finais dos oitenta e principios dos 90 déronlle un grande impulso á evolución e aceptación da música electrónica e introducírona nos pubs. A composición electrónica pode crear ritmos máis rápidos e máis precisos que os que se poden facer usando a percusión tradicional, como pasa na música trance. O son da música dance electrónica a miúdo presenta instrumentos e voces alteradas electronicamente (samples).
A gran popularidade da música electrónica chegou a finais dos oitenta, cando tamén en Europa produtores e Djs comezaban a producir temas techno e acid. Esta corrente estaba influenciada dende varias ramas do pop como a EBM e o electro pop de formacións como Depeche Mode, o que xerou novas ramas dentro da música electrónica como o trance e o dance europeo.
A principios do 2000 o mundo do indie pop viu como unha gran cantidade de artistas, como Four Tet, The Postal Service, Caribou, Dntel, e Psapp comezaban a usar tamén a música electrónica, en especial mediante caixas de ritmos eordenadores portátiles. Destaca o movemento da folktronica, que combina, como o nome suxire, música folk e electrónica. Dentro deste particular subxénero atopamos bandas como Four Tet e Black Moth Super Rainbow. O que máis fama acadou deles foi The Postal Service, que co álbum Give Up chegaron ó posto 114 no US Billboard 200 Album chart.
Artistas
Algúns dos máis coñecidos artistas da música electrónica hoxe en día son Tiësto, Paul Van Dyk, Hernan Cattaneo, Ferry Corsten, Marco Carola, Armin van Buuren, Carl Cox, David Guetta, Armand van Helden, Daft Punk, The Chemical Brothers, Markus Schulz, Axwell, Steve Angello, Benny Benassi, Crash & Tiny, AmebA, DJ KRL ou Deslet, Gabry Ponte
Principais selos discográficos
Ata o nacemento en 1978 da casa Mute Records non había na práctica ningunha compañía discográfica adicada exclusivamente a música electrónica. Debido a a escasa saída comercial, moitos dos artistas comezaron de por si a crear os seus propios selos. Sirva de exemplo Juan Atkins que creou Metroplex Records en Detroit. No Reino Unido, Warp Records emerxeu nos 90 como unha das principais casas de música experimental. Posteriormente chegaron Astralwerks, Ninja Tune, o selo de Tiësto Black Hole Recordings, ou de Oakenfold Perfecto Record e o de John Digweed Bedrock Records.
A música electrónica en Galiza
A música electrónica non tivo representantes en Galiza ata mediados dos anos noventa do século pasado grazas a influencia dos músicos portugueses. As primeiras propostas que chegaron a oirse fóra de Galiza foron as de Prozack de Carlos Ordóñez e Humanoid de Arturo Vaquero. O primeiro continuou a súa carreira con distintos proxectos coma Gauss (Minimal House ensoñador), Discodé (xunto a HD Substance), Radio (con Silvania), ou Grado 33; establecido nas Canarias continúa desde alí preparando novos traballos. Pola contra, Arturo Vaquero continuou con Humanoid que evolucionou a matices máis pop, e montou un estudio de gravación en Friol (Lugo) chamado "Abrigueiro", desde onde produce a numerosas bandas nacionais. Outros proxectos daquela época que non chegaron a callar foron Jook ou 7th Heaven.
Xa neste século descatan os vigueses do Colectivo Arkestra, quen xa pasou por clubs e festivais de toda Europa e son os músicos residentes do "Uno Está", un café-club da zona vella viguesa. Outros locales vigueses míticos son o "Vademecum" (Playmóvil desde 2010) aberto en 1994, por onde pasaron artistas de todo o mundo e unha ampla representación de DJ's españois e portugueses, así coma os mellores grupos locais; e "El Manco" (anos máis tarde La Manca) aberto en 1982 con residentes de alto nivel e invitados de excepción. Canto a grupos e músicos poden destacarse Subsótano, Frank Rodríguez, Blasco Etchegaray, Médicos del Cielo ou Iván Oliveira. Na veciña Cangas destaca a figura de David Granha.
A alma mater do house coruñés é Ino quen desde os locais Telefunken e House Cafe impulsou aos grupos da cidade. Tamén destaca Grobas, coordinador do 981 Festival. Músicos destacados da escena coruñesa son os veteráns Fake e Fat Fish, Astroboyz, David M., Roi cos seus proxectos Frequencies e Fanzine, Van'Em, A.G.M., Cara de Niño e a exiliada en Madrid Eme DJ.
Noutras cidades galegas destacan Javier Rial en Santiago, Álvaro Pardo en Lugo e Cora Novoa e John Axiom en Ourense.
Dentro da experimentación sonora destacan o Colectivo Ecoitar e O.M.E.G.A. (Orquestra de Música Espontánea de Galicia).
Catherine
Catherine foi unha banda de rock alternativo estadounidense procedente de Chicago, Illinois activa entre os anos 1985 e 1998.
Primeiros anos
Nas primeiras fases da súa carreira, a banda foi frecuentemente rexeitada por ser "pouco máis que unha imitación de segunda categoría de The Smashing Pumpkins". O feito de que o batería Kerry Brown estivese casada con D'arcy, baixista dos Pumpkins, fixo pouco para debilitar este argumento, xunto co feito de que ambas bandas se pedían membros mutuamente para as súas gravacións de estudio. A pesar de que as súas primeiras edicións tiñan un certo parecido a The Smashing Pumpkins, Catherine finalmente desenvolveu o seu propio son co paso do tempo.
A formación orixinal da banda pouco a pouco foise reunindo durante os últimos anos dos 80 e os primeiros dos 90. Xunto cunha caixa de ritmos, os dous primeiros membros da banda, Neil Jendon e Jerome Brown (os encargados de bautizala), aos que se lle uniu o baixista Cliff Fox, lanzaron o seu primeiro sinxelo "Sparkle/Charmed" a través do selo local Limited Potential.
Estrea en público
Coa chegada do batería Kerry Brown (sen relación algunha con Jerome Brown) pouco despois, deixaron de lado a caixa de ritmos. O novo guitarrista Mark Rew tamén se uniu a eles, e o grupo editou o EP Sleepy, producido por Billy Corgan, en 1993. O EP foi vendido en tendas da universidade, e levou ao grupo a asinar con TVT para a edición do seu álbum de estrea, Sorry!, ese mesmo anor. Debido ás limitacións da xira, Fox deixou o grupo pouco despois da edición de Sorry! e foi substituído por Keith Brown (o irmán de Kerry). A xira de promoción do álbum fixo que a banda actuase como abreconcertos de bandas como The Smashing Pumpkins, Hole, Suede, Dig e Letters to Cleo. Como resultado desta exposición Sorry! converteuse nun éxito nas universidades.
En 1996 Neil Jendon e Jerome Brown abandonaron a banda, deixando a Mark Rew e a Kerry Brown como principais vocalista e compositores na última edición de Catherine, Hot Saki and Bedtime Stories. O baixista Keith Brown tamén axudou compoñendo temas para o disco. Mentres mesturaban o traballo en Chicago, a banda coñeceu ao técnico de son Todd Tatnall, e posteriormente o recrutarían para tocar a percusión e os teclados na xira. A banda tamén recrutou a Scott "Fever" Evers (antigo baixista de Urge Overkill) para tocar a guitarra na xira.
Derradeira xira
En 1997 Catherine xirou polos Estados Unidos e Europa abrindo para bandas como Garbage ou The Lemonheads e tocando en varios festivais como Reading (RU), Bizarre (Colonia) ou Rocknacht (Leuven).
Separación
Despois da súa xira de 1997 a banda comezou a gravar un novo traballo no estudio que contruíra nun graneiro ás aforas de Watervliet, Míchigan. Mentres tanto, TVT Records non contestaba as chamadas do grupo. Optando por rematar o seu contrato, a banda non foi capaz de asinar con outro selo. Aínda que compuxeron e gravaron un total de 13 cancións, ningún dos temas das sesións chegaría a ser editado. As sesións orixinais de My Friend the Snake so puideron ser escoitadas por un feixe de amigos e seguidores da banda. Desanimados pola falta de progreso na busca dun novo contrato, Evers e Tatnall deixaron a banda, seguidos por Keith Brown. Mark Rew recrutou a un feixe músicos novos para seguir tocando, pero finalmente disolveu o grupo.
Kate Charlton-Robb
Kate Charlton-Robb, nada na península de Mornington, Victoria (Australia), é unha bióloga, xenetista molecular e zoóloga australiana, especializada no estudo dos cetáceos.
Traxectoria
miniatura|Arroaz austral en [[Port Phillip, Australia.]] Kate Charlton-Robb naceu nunha vila da península de Mornington, Victoria, Australia e, desde pequena, sentiu unha grande atracción polas augas do mar, que creceu despois de comezar a mergullarse, interesándose por saber máis sobre as especies que viven nese ambiente, as súas interaccións con outros animais e os efectos do cambio ambiental.
Graduouse en bioloxía mariña na Universidade de Monash, e comezou a súa carreira estudando os mamíferos mariños, e un momento decisivo, nas súas palabras, foi unha conferencia á que asistiu sobre a conservación e a xenética de poboacións de especies crípticas, sorprendéndose de cuanto se podería descubrir acerca dos animais estudado o seu ADN, comezando así o seu camiño na xenética dos golfiños que foi o foco dos seus estudos de doutoramento, que fixo na súa universidade, baixo a dirección de Steve McKechnie e Andrea Taylor, presentando a tese titulada Species status and population structure of bottlenose dolphin in southern Australian waters, assessed using genetic markers and morphology.
O seu campo de investigación é e o estudo do estado e a estrutura das poboacións das especies de arroaces en augas do sur de Australia, avaliada mediante a morfoloxía e marcadores xenéticos.
Máis adiante, nun traballo en colaboración, investigou máis profundamente utilizando múltiples rexións de xenes de diferentes especies.
Máis recentemente, Charlton-Robb et al. vincularon a morfoloxía cranial e datos xenéticos para completar a caracterización da nova especie.
Na actualidade (2013), Charlton-Robb leva máis de 14 anos investigando os golfiños do sur de Australia, estudando a estrutura e o estado das súas poboacións utilizando metodoloxías morfolóxicas e de múltiples xenes, cara a un maior coñecemento e avaliación da taxonomía dos delfínidos, a distribución das súas especies e a xenética das poboacións.
Transcendencia do descubrimento
Durante moito tempo os científicos pensaron que o xénero Tursiops era monoespecífico, coa única especie Tursiops truncatus, aínda que moitos pensaban que podería haber máis dunha.
Desde que en 1998 Rice recoñeceu como válida a especie Tursiops aduncus (que fora descrita por Ehrenberg en 1833) houbo un crecente consenso de que o xénero estaba formado por estas dúas especies.
Pero os traballos de Kate Charlton-Robben en xenética molecular dos arroaces permitiron un mellor coñecemento deste problema, anteriormente insuperábel, e a terceira especie, Tursiops australis foi descrita por ela en 2011.
É a terceira vez que se recoñece unha nova especie de golfiño desde finais do século XIX.
Os Muíños Novos
O topónimo galego Os Muíños Novos pode referirse a:
Polígono industrial das Lagoas
O polígono industrial das Lagoas é unha zona industrial e de servizos situada no concello de Narón. É o máis antigo dos tres polígonos existentes en Narón.
Historia e descrición
A zona foi asentamento de empresas da comarca. A subida nos prezos do terreo en Narón fixo que as empresas se asentasen na estrada Freixeiro-Valdoviño AC-566, por iniciativa propia. En 2013 ampliouse a estrada que o atravesa e urbanizouse a zona con vías paralelas á principal.
Ten unha superficie de 900 000 metros cadrados en máis de 100 parcelas. Na zona están empresas como Mármoles Feal (a máis antiga), Grupo Intaf, Guidoni ou Cementos Cosmos.
Baud
O baud é unha unidade de medida utilizada en telecomunicacións, que representa o número de símbolos por segundo nun medio de transmisión dixital. Cada símbolo pode comprender 1 ou máis bits, dependendo do esquema de modulación.
É importante resaltar que non se debe confundir a velocidade en baud (baud rate) coa taxa de bits (bit rate), xa que cada evento de sinalización (símbolo) transmitido pode transportar un ou máis bits. Só cando cada evento de sinalización (símbolo) transporta un só bit coinciden a velocidade de transmisión de datos en baud e en bits por segundo. Os sinais binarios teñen a taxa de bit igual á taxa de símbolos (rb = rs), co cal a duración de símbolo e a duración de bit son tamén iguais (Ts = Tb).
Onde:
Cambela
O topónimo galego Cambela pode referirse a:
Baud
rb: réxime binario ou taxa de bits
rs: taxa de modulación ou taxa de símbolos e
n: número de bits por nivel para a codificación de liña.
O baud pode escalarse en termos métricos, así:
Exemplos
No caso das máquinas teletipo, aínda en uso nalgúns medios, dicíase que a velocidade de transmisión era normalmente de 50 baud. Neste caso, os eventos eran simples cambios de voltaxe 1 --> (+), 0 --> (–), cada evento representaba un só bit ou impulso elemental, e a súa velocidade de transmisión en bits por segundo coincidía coa velocidade en baud.
Con todo, nos módems que utilizan diversos niveis de codificación, por exemplo mediante modulación de fase, cada evento pode representar máis dun bit, co cal xa non coinciden bits por segundo e baud.
Siesartis
miniatura|250px|Lago Siesartis
Siesartis é un lago da municipalidade de Molétai, Lituania. O lago localízase a 5 km da cidade de Molétai no parque rexional de Labanoras. O lago cobre unha superficie de 5.46 km², a profundidade máxima é de 37.4 m e a media de 10.4 m.
MBP
MBP ou mbp pode referirse a:
A Nosa Galiza
A Nosa Galiza foi un programa radiofónico dirixido e presentado por Manuel Fernando González na emisora Radio Miramar de Barcelona entre 1973 e 1981. Emitíase os domingos de 11:00 a 12:00 e realizábase en lingua galega e entre os seus colaboradores estivo gran parte da intelectualidade galega residente na cidade condal, e mais tamén outros residentes en Galicia, como Adolfo Fernández Oubiña, Olegario Sotelo Blanco, Basilio Losada, Manuel María, Xesús Mato, Alfonso Bozzo, Manuel Rodríguez López ou Xosé Lois García Fernández.
Padreiro de Abaixo, Baíñas, Vimianzo
Padreiro de Abaixo é un lugar da parroquia do Baíñas no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 30 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 16 homes e 14 mulleres.
Daniel Granada
Daniel Granada Conti, nado en Vigo o 3 de setembro de 1847 e finado en Madrid o 10 de setembro de 1929, foi un filólogo e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|Vocabulario rioplatense razonado, 2ª ed. Montevideo 1890. Emigrou a Uruguai. Estudou Dereito na Universidade de Montevideo e doutorouse na mesma Universidade. Foi xuíz de primeira instancia, secretario da Universidade de Montevideo e catedrático de literatura do Ateneo Uruguay. En 1904 regresou a España e fixou a súa residencia en Madrid. Foi nomeado correspondente da Real Academia Española e comendador da Orde de Afonso XII. Colaborou en Almanaque Gallego e deixou inéditas Lexicografía y apuntamiento con especial aplicación del Río de la Plata e Reseña histórico-descriptiva del caballo y del perro baguales en el Río de la Plata.
Ramón Martínez Esparís
Traxectoria
Participou nos célebres faladoiros da Cova Céltica. Foi poeta premiado en certames e cultivou o xénero costumista. Escribiu o romance O xuramento.
Morreu por mor da tuberculose no sanatorio de Oza.
Naruhito
Traxectoria
Naruhito naceu no Palacio de Tsugo. Segundo o horóscopo chinés é A rata. Desde o seu nacemento ensinóuselle cal ía ser o seu papel nun futuro. foi o único herdeiro ao trono nipón que recibiu unha educación tan esmerada e tan global. Foi educado no Palacio Tsugo baixo estritos preceptores. Coa súa maioría de idade, os emperadores enviárono a estudar a Gran Bretaña na Universidade de Oxford onde defendeu a súa tese sobre o Transporte marítimo no río Támese no século XVIII. Ao volver ao Xapón matriculouse na Universidade de Gakushuin, obtendo a titulación de Historia e especializándose en Historia Medieval do Xapón. Ademais tamén coñece á perfección, separadamente do xaponés, o inglés, o chinés, o alemán e algo de español.
Naruhito, desde ceda idade, representou ao seu pai en numerosas ocasións. Na época de estudante, viaxou polo mundo enteiro e sempre quixo coñecer costumes e modos de vida que se afastaban das pautas seguidas no Xapón milenario. Con todo, á hora de vivir na súa terra e cos seus, asumiu á perfección os diversos ritos entre os que viven os seus concidadáns. En 2013, no marco dunha visita institucional a España, visitou Santiago de Compostela e percorreu un anaco do Camiño de Santiago.
Matrimonio e descendencia
Cando chegou o momento de elixir esposa, Naruhito elixiu a dedo a Masako Owada, con quen se casaría o 9 de xuño de 1993 mediante o rito xintoísta; as celebracións polo enlace duraron tres días. Aínda que elixiu á súa esposa entre unha serie de mulleres nunha lista, el declarou que está completamente namorado dela. O 31 de decembro de 1999, a princesa Masako Owada sufriu un aborto.
O feito de que sexa unha nena, levantou un forte debate nacional sobre o cambio da Lei de Sucesión ao Trono, xa que no Xapón as mulleres non poden reinar. Este feito, polo que parece, sumiu a Masako Owada nunha profunda depresión, engadindo tamén o estrito protocolo da Casa Imperial.
Kōbe
Kōbe (神戸市, こうべし, Kōbe-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hyōgo, a capital da súa prefectura. Está situado no centro da rexión de Kinki e ó sur da parte da illa de Honshu. Ten 552,23 km² de superficie, unha poboación de 1 532 534 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.780 hab./km².
O concello de Kōbe limita cos concellos de Akashi, Inami, Miki, Sanda, Takarazuka, Nishinomiya e Ashiya, e está unido ó concello de Awaji pola ponte Akashi Kaikyō.
División administrativa
O concello de Kōbe divídese en 9 barrios (ku 区):
El Despertar Gallego (1922)
El Despertar Gallego foi un periódico editado en Buenos Aires pola Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales na República Arxentina entre 1922 e 1930.
Historia e características
Subtitulado Órgano mensual de la Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales en la República Argentina, comezou a editarse o 1 de xaneiro de 1922, dirixido por Antón Alonso Ríos. Posteriormente foi dirixido por Eduardo Blanco Amor. Entre os seus colaboradores estaba Ramón Suárez Picallo, que foi secretario de redacción.
Inclúiu crónicas e noticias das súas actividades así como información interna da Federación (informes da xunta executiva, consello federal, asembleas, debates, disensións internas etc.); información local galega e da propia colectividade (na que se critica o papel das autoridades consulares); artigos de carácter político, nos que se reflexiona sobre a situación galega e española dende unha perspectiva agrarista (mesmo recollendo ou facendo chamamentos á mobilización agraria). Tamén aparecen traballos cunha temática moi variada sobre a instrución, a cooperación, o antiimperialismo etc.
Foi substituído por Galicia.
Golden Boy
"Golden Boy" é unha canción do cantante israelí Nadav Guedj e escrita por Doron Medalie. Esta foi elixida pola canle público isrelí IBA para representar a Israel no Festival de Eurovisión 2015. A canción foi estreada o 12 de marzo de 2015.
Tony Crook
Anthony Crook, nado en Manchester o 16 de febreiro de 1920 e finado o 21 de xaneiro de 2014, foi un piloto de carreiras de Inglaterra.
Traxectoria
Educouse no Clifton College de Bristol. Participou en dúas carreiras de Gran Premio nun Fórmula 2 valido para o Campionato Mundial de Pilotos, debutou o 19 de xullo de 1952. Non logrou puntos de campionato. Tamén participou en varias carreiras fóra de campionato.
Crook tivo unha exitosa carreira como piloto de carreiras fóra da Fórmula 2, acumulando case 400 vitorias ou acabados entre 1946 e 1955. A súa carreira terminou despois dun accidente naquela tempada, pero xa planeara retirarse en 1955 de todos os xeitos. Na súa calidade como concesionario de automóbiles en Surrey, Crook especializouse en Bristols e converteuse en copropietario da compañía Bristol en 1960, antes de tomar a plena propiedade en 1973. conservou a propiedade exclusiva de Bristol Cars ata 1997 e a propiedade parcial ata 2002 pero permaneceu coa compañía ata 2007, cando se retirou.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.