cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rocky
Rocky é un filme estadounidense dirixido por John G. Avildsen que foi estreado en 1976. Estreouse en galego na TVG o 8 de marzo de 2009.
Sinopse
Rocky é un boxeador de 3ª categoría que vive nun pequeno apartamento ó sueste de Filadelfia, Pensilvania, e cuxa carreira no ring non parece que vaia durar moito tempo. Gaña a vida como matón recadando débedas para un usureiro italiano chamado Gazzo, pero Gazzo non cre que Rocky teña malicia dabondo para dar unha malleira a un moroso cando sexa necesario. Rocky aínda se adestra de cando en vez para non perder a forma, e o que fora o seu adestrador, Mickey, cre que podería chegar ó máis alto se tivese a vontade necesaria e se dedicara en corpo e alma ó boxeo. Apollo Creed, o incontestable campión mundial dos pesos pesados recibe a nova de que o que ía ser o seu próximo opoñente, McLee Green, rompeu a man. Dado que o resto de boxeadores libres rexeita o combate, xa que só quedan seis semanas para que se dispute, Apollo sopesa a idea de escoller un boxeador descoñecido. Repasa a escena puxilística de Filadelfia e elixe que o seu rival sexa Rocky, pola sinxela razón de que lle gustou o alcume do italo-estadounidense, O poldro italiano. Un promotor, chamado Jergens, amaña a pelexa, e Rocky comezará a adestrarse ás ordes de Mickey.
Liutprando
Liutprando, nado antes de 690, e fillo e sucesor do rei dos longobardos de Italia Ansprando, duque de Asti, reina de xuño de 712 a 744.
Traxectoria
Tenta en van unificar a península itálica baixo o dominio longobardo e entra con regularidade en conflito co Papado. Somete aos duques longobardos semiindepententes de Spoleto e de Benevento e tenta expulsar definitivamente aos bizantinos de Italia, especialmente ao cercar Rávena en 734.
Tiña boas relacións cos francos, participa na batalla do estanque de Berre contra as forzas arabo-musulmás (derrota musulmá de 739), onde participa igualmente o futuro rei franco, Pipino o Breve. En 737, asocia ao poder a Hildeprando, o seu neto. Fai que se volvan a prohibir os matrimonios mistos entre longobardos e romanos, matrimonios que foran autorizados desde o final do século VII, probabelmente para manter a cohesión nacional do pobo longobardo e dos outros pobos aliados (saxóns, xépidos, búlgaros etc…), entre a masa autóctona, moito máis numerosa.
Trazos e características
Rei piadoso e sabio nas súas decisións, bo xefe militar, é o máis grande dos reis longobardos. Foi enterrado en Pavía, a capital longobarda. Medía sobre 1.73/1.74m, talle bastante por riba da media para a época e en relación aos outros «italianos» da península.
Parque escultórico da Torre de Hércules
O Parque escultórico da Torre de Hércules é un museo ao aire libre situado arredor do faro. O parque está incluído na área Patrimonio Mundial da Humanidade.
Localización
O museo esténdese dende a praia do Areal pola península da Torre e Punta Herminia ata o Campo da Rata. Ocupa unha superficie de 47 hectáreas.
Están sinaladas tres rutas nesta área, que integran outros elementos, como o Cemiterio Mouro, os petróglifos do Monte dos Bicos e as balizas de navegación.
Esculturas
miniatura|dereita|"Breogán", de Xosé Cid. As esculturas do museo fan referencia ao mar e mais ás lendas relacionadas coa Torre de Hércules.
As obras que compoñen o percorrido son:
A escultura "Espiñento", de Enrique Saavedra, instalada na Furna dos Touciños, foi desmantelada en 2008.
Músculo semimembranoso
miniatura|200px|Músculo semimembranoso
O músculo semimembranoso é un músculo do membro inferior situado por debaixo do músculo semitendinoso no compartimento posterior da coxa.
Características
Insírese por riba da pegada superolateral da tuberosidade isquiática e por debaixo principalmente no suco e óso adxacente da superficie medial e posterior do cóndilo tibial medial. As expansións do tendón tamén se insiren e contribúen á formación de ligamentos e fascia que hai arredor da articulación do xeonllo.
Función
O semimembranoso flexiona a perna na articulación do xeonllo e estende a coxa na articulación da cadeira. Actuando xunto ao músculo semitendinoso, rota en sentido medial a coxa na articulación da cadeira e a perna na articulación do xeonllo.
Vascularización
O semimembranoso está vascularizado por dous grandes vasos: a arteria glútea inferior e a arteria femoral fonda.
Innervación
Está innervado pola póla tibial do nervio ciático.
James Watson
James Dewey Watson, nado en Chicago (Illinois) o 6 de abril de 1928, é un biólogo e zoólogo estadounidense, famoso por ser un dos descubridores da estrutura da molécula de ADN, que lle valeu o recoñecemento da comunidade científica sendo galardoado co Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía.
María Domínguez Castellano
María Domínguez Castellano, nada en Alcántara, Provincia de Cáceres, en 1965, é unha neurobióloga española.
Traxectoria
É unha investigadora do Instituto de Neurociencias de Alacant, dependente do Consello Superior de Investigacións Científicas e da Universidade Miguel Hernández.
Kolkhoz
Inicios
Os kolkhozes foron estabelecidos por Vladímir Lenin apenas despois do triunfo da Revolución Rusa de 1917 como unha forma de cooperativa campesiña destinada a eliminar os latifundios dos grandes terratenentes rusos. Para isto, o Goberno bolxevique realizou expropiacións masivas aos terratenentes e entregou as terras así obtidas ás cooperativas formadas por campesiños afíns ao réxime, aínda que sempre outorgando sobre devanditas terras só un "dereito de uso" (mais non de propiedade), pois unha das primeiras medidas do Goberno bolxevique foi nacionalizar todas as propiedades inmobles. Os campesiños afiliados ao kolkhoz podían ser propietarios dalgúns pequenos bens de produción (como ferramentas agrícolas) e achábanse obrigados a entregar cotas de produción ao Estado.
No entanto, en moitos casos grupos bolxeviques locais xa executaran directamente reparticións de terras a campesiños pobres, pero sen obrigárenos a formar unha cooperativa, quen maiormente se negaron a abandonar estas para unírense a un kolkhoz. Aínda que Lenin permitía a pequena propiedade privada sobre bens de produción (aínda que non sobre a terra) dentro do esquema da Nova Política Económica (NEP) de 1921-1928, as autoridades da Unión Soviética promoveron a afiliación dos campesiños ao kolkhoz, malia que iso non sempre fose o máis atractivo para os pequenos propietarios.
Colectivización forzosa
O Goberno de Iosif Stalin estimulou a creación de máis kolkhozes para así aumentar a cantidade de produción agrícola en poder do Estado soviético, co fin de dedicar esta á exportación e así reinserir a Unión Soviética no comercio internacional. Este esforzo culminou en 1928 coa prohibición oficial das explotacións agrarias privadas e a súa posta en colectividade forzosa, utilizando a violencia contra os campesiños que rexeitasen integrarse a un kolkhoz. A integración obrigatoria dos pequenos propietarios nos kolkhozes (ou "colectivización forzosa") foi acompañada dunha brutal represión política contra os campesiños recalcitrantes, caracterizada por arrestos masivos, deportacións a campos de traballo forzado e execucións sumarias entre a poboación rural, sendo esta unha das primeiras políticas represivas do réxime de Stalin.
O Goberno stalinista dispuxo exportar gran parte da produción agrícola da Unión Soviética cara a países capitalistas e financiar con iso a compra de maquinaria industrial. A produtividade agraria soviética aumentara desde 1917 como resultado dos estímulos dados pola NEP; pero, ante a urxencia de contar con produtos agrícolas en gran cantidade para a exportación, Stalin aumentou desmesuradamente as cotas de produción nos kolkhozes e estabeleceu severas penas en caso de "especulación" ou "ocultación de colleitas", ignorando deliberadamente que desde 1928 a colectivización forzosa "dislocara" todo o sistema produtivo rural da URSS, polo que os kolkhozes terían gran dificultade para cumprir as novas cotas. dereita|miniatura|250x250px|Traballo nun kolkhoz xudeu na [[República Socialista Soviética de Ucraína (c. 1930)]] Ao mostrarse imposible volver aos niveis de produción de mediados da década de 1920, o Goberno soviético recorreu desde 1930 a violentas requisicións de colleitas nos kolkhozes, para cumprir así as "cotas produtivas". Porén, ao se apropiar de case toda a produción de alimentos, xerou unha gravísima fame negra nas rexións rurais, especialmente en Ucraína.
Cara a 1938 o Goberno de Stalin lograra financiar a industrialización á custa do campo soviético, pero os kolkhozes víronse sometidos a outra difícil proba coa entrada da URSS na segunda guerra mundial en xuño de 1941. Ás destrucións causadas polo ataque alemán uniuse unha enorme presión sobre os kolkhozes situados aínda en territorios baixo control gobernamental para que aumentasen a súa produción, agravada amais pola mobilización da man de obra masculina para o Exército Vermello. En tanto a política de industrialización de Stalin non prestara maior atención á modernización da produción agrícola, o período de 1941-1945 implicou un maior esforzo para que os kolkhozs satisfixesen as demandas estatais.
Modernización
Tras 1945 empezou a atenderse un pouco máis á urxencia de modernización no campo para incrementar a produtividade, máis aínda considerando que, ao empezar a Guerra Fría contra os Estados Unidos, a Unión Soviética debía garantir unha "seguridade alimentaria". Durante o desxeo de Nikita Khrushchev (1953-1964) após a morte de Stalin, incrementáronse os salarios dos campesiños dos kolkhozes e impulsouse a tecnificación da produción agraria nos mesmos para obter un efectivo e pleno abastecemento de alimentos na URSS, que agora "exportaba" o modelo dos kolkhozes aos países satélites do Pacto de Varsovia.
Tras a caída de Khrushchev e o ascenso de Leonid Brézhnev ao poder en 1964, a URSS entrou nun período de estancamento económico. Os kolkhozes non puideron manter os seus niveis de produtividade e paulatinamente a tecnificación agrícola empezou a dar signos de obsolescencia. Un relaxamento do "pasaporte interior" soviético en 1969 permitiu que os nenos nados nun kolkhoz non estivesen obrigados (coma no pasado) a traballaren de adultos nese mesmo kolkhoz. En 1974 permitiuse en forma limitada que un grupo seleccionado de campesiños novos deixase os kolkhozes para traballar nas cidades.
Estancamento e decadencia
A mediados da década de 1970, a Unión Soviética sufría de problemas para abastecer a súa poboación e, por vez primeira desde tempos do tsarismo, volveu importar alimentos dos países capitalistas. Aproveitando baleiros legais, os kolkhozes sufrían a migración ás cidades dos seus membros máis novos, posto que a economía rural ofrecía moi poucas opcións de crecemento económico. O depauperamento do campo soviético agudizouse en tanto a produtividade diminuía e se reducía o financiamento estatal aos kolkhozes; agora estes debían afrontar por si sós o custo da produción alimenticia, que o Estado vendía nas cidades a prezos subsidiados.
Extinción
Coa chegada da perestroika no Goberno de Mikhaíl Gorbachev desde 1985, impúxolles aos kolkhozes mecanismos que recompensasen a produtividade: suprimiu algunhas "cotas de produción" fixas e incentivou a competencia entre kolkhozes, a fin de reducir no posible a importación de alimentos. No entanto, a agricultura na URSS sufría xa décadas de abandono estatal e estas políticas apenas tiveron efecto. Peor aínda, a burocracia encargada da administración dos kolkhozes descoñecía como aplicar novos sistemas de manexo financeiro e requiría máis subvención estatal, precisamente algo que o Goberno soviético xa non podía seguir achegando ante a acelerada deterioración da economía. A glásnost promoveu mesmo no mundo rural certa discusión sobre cuestións antes censuradas, como a ineficiencia ou corrupción da burocracia. As reformas de Gorbachev non puideron poñerse en práctica e devagar os kolkhozes empezaron a decaer.
Cando en agosto de 1991 un golpe de Estado marrado deu inicio á acelerada disolución da Unión Soviética, os campesiños dos kolkhozes aproveitaron a nova situación para repartírense algunhas terras a título persoal, xunto con maquinaria e ferramentas. A partir de 1992 o novo Goberno de Rusia autorizou que os kolkhozes se privatizasen e foron comprados por grupos económicos locais ao mando de oligarcas. No entanto, a disolución do "pasaporte interior" soviético causou que para entón a gran maioría de campesiños dos kolkhoezs abandonase o campo para migrar a asentamentos urbanos.
Situación do campesiño
O membro dun kolkhoz denominábase kolkhóznik (masculino) ou kolkhóznitsa (feminino), co plural kolkhózniki. Aos kolkhózniki pagábanlles con parte da produción do kolkhoz e co beneficio feito pola explotación agrícola, proporcionalmente ás horas traballadas. Autorizábanos ademais a posuíren terras (aproximadamente de 0,40 hectáreas por cada adulto, como máximo) e un pouco de gando menor, aínda que a cantidade permitida de ambos os elementos era bastante menor á que posuía un campesiño ruso pobre na época tsarista. A pesar diso, estas vantaxes en especie facían o kolkhoz moito máis atractivo aos campesiños soviéticos en comparación co sovkhoz, onde os traballadores ou sovkhózniki recibían só un salario fixo do Estado soviético (sen importar o seu nivel de produción), sendo que no sovkhozes os campesiños non tiñan dereito a posuír terras para explotación propia.
Aínda que o kolkhózniki era recoñecido legalmente como cidadán da Unión Soviética, enfrontaba unha serie de trabas legais. Primeiramente, todo campesiño que vivise nun kolkhoz tiña prohibido saír del sen permiso da súa administración central. Iso foi duramente criticado pola disidencia soviética, que acusaba os kolkhozes de repetir a servidume do tempo dos tsares, cando os campesiños estaban tamén "atados á terra" e non podían saír das súas granxas sen permiso do seu señor. Con este sistema o Goberno soviético castigaba como delito toda migración do campo á cidade, practicamente confinando os campesiños nas granxas colectivas.
En segundo lugar, o campesiño dos kolkhozes só tiña dereito ao uso libre dunha pequena parcela de produción individual e á propiedade dos seus artigos persoais de labranza, ao estar prohibida toda outra forma de propiedade persoal. No entanto, estes limitados medios servían para a súa subsistencia e adquiriron grande importancia en tanto os salarios estatais non aumentaron significativamente ao longo dos anos, pese ao continuo empobrecemento do kolkhoz.
Traballo e produción
A produtividade nun kolkhoz adoitaba ser moi variada. Algúns especializáronse en certa clase de produtos (gran, legumes, cereais, carne), pero o escaso financiamento outorgado polo Goberno soviético para melloras na agricultura impediu que os kolkhozes puidesen abastecer toda a demanda alimentaria da URSS. O sistema de pago igualitario a todos os traballadores sen importar o nivel produtivo xerou un estímulo negativo entre os kolkhózniki, carentes de todo incentivo para mellorar a produtividade.
Fasta Åland
Fasta Åland (Manner-Ahvenanmaa ou Ahvenanmanner) é a illa máis grande e máis poboada do arquipélago das illas Åland, un numeroso grupo de illas localizadas en augas do mar Báltico e que integran unha provincia autónoma especial de Finlandia. A súa superficie é difícil de estimar debido á súa costa de forma irregular, pero as estimacións van desde 695 quilómetros cadrados ou 879 km² a máis de 1.010 km² dependendo do que estea incluído ou excluído, é a terceira máis grande de Finlandia (tras Soisalo e Sääminginsalo) e a 52ª de Europa.
A capital provincial Mariehamn está situada na illa e o noventa por cento da poboación insular vive nela. Fasta Åland é a maior illa do arquipélago (que ten máis de 1.010 km²) e representa máis do 70% da superficie terrestre da provincia. Mide aproximadamente 50 km. de longo de norte a sur e 45 km de largo de leste a oeste.
No lado leste de Fasta Åland existe unha gran baía, Lumparn, que agora se cre que é o cráter dun impacto dun meteorito de hai uns 100 millóns de anos.
Nello Pagani
Traxectoria
Foi coñecido pola súa longa carreira, que abarca desde 1928 ata 1955, e por converterse no primeiro campión mundial de motociclismo de 125cc na tempada 1949. Case se converteu en dobre campión nese primeiro ano da Serie do Campionato do Mundo. Na categoría de 500cc foi oficialmente subcampión. A serie disputouse en seis roldas, contando para o campionato as mellores tres puntuacións do piloto. O inglés Les Graham nunha AJS foi o principal rival de Pagani. Aínda que Pagani anotou máis puntos en xeral que Graham, perdeu o campionato con dúas vitorias e un terceiro posto, as súas puntuacións que contaron, mentres que Graham tivo dúas vitorias e un segundo.
Os mellores resultados nas carreiras de automobilismo de Pagani foron as vitorias no Pau Grand Prix en 1947 e 1948, antes de disputar o seu único GP de Fórmula Un, o 4 de xuño de 1950, no Gran Premio de Suíza de 1950 en Bremgarten. Terminou sétimo e non conseguiu puntos de campionato. Tamén terminou cuarto no Gran Premio de Módena ese ano, pilotando un Simca - Gordini.
En 1952 Pagani terminou segundo na súa clase na Mille Miglia, pilotando un OSCA pero estaba máis involucrado nas carreiras de motos e converteuse no responsable de MV Agusta.
Foi o pai de Alberto Pagani, que tamén foi un motorista de carreiras.
Resultados nas motos de Grand Prix
Sistema de puntos 1949:
Sistema de puntos de 1950 a 1968: 5 os mellores resultados contaron ata 1955.
(clave) (Carreiras en itálica indica volta rápida)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Šarūnas Jasikevičius
Šarūnas Jasikevičius, nado en Kaunas o 5 de marzo de 1976, é un ex xogador profesional de baloncesto lituano. Actualmente é adestrador do FC Barcelona. Cunha altura de 1,93 metros xogaba na posición de base. É un dos xogadores máis laureados do baloncesto europeo, e é o xogador que posúe o maior número de triplas coroas (gañar a liga e copa locais e a Euroliga nunha mesma tempada) obtidas da historia con catro: co FC Barcelona en 2003, co Maccabi Tel Aviv en 2004 e 2005 e co Panathinaikos en 2009. Foi ademais elixido como un dos trinta e cinco mellores xogadores da historia Euroliga.
Traxectoria
Naceu en Kaunas, daquela pertencente á Unión Soviética, ao igual outros grandes xogadores de baloncesto como Arvydas Sabonis, Šarūnas Marčiulionis, Žydrūnas Ilgauskas, Linas Kleiza ou Donatas Motiejūnas. Jasikevicius foise aos Estados Unidos a unha idade temperá, xogando nun instituto de Pensilvania e máis tarde na Universidade de Maryland. Na súa carreira universitaria, ofreceu un rendemento correcto como escolta, mais non convenceu a ningún equipo da NBA e, ao acabar o seu ciclo universitario retorna a Lituania, onde xoga co Lietuvos Rytas na tempada 1998-99. Un ano despois, asina coa Union Olimpija de Eslovenia, onde estivo ás ordes do estrito Zmago Sagadin. "Saras", como é coñecido, consegue ese mesmo ano unha medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000, cando a selección lituana perdeu contra a norteamericana nas semifinais por unha diferenza de tan só dous puntos. Foi a vitoria máis axustada da historia da selección americana de baloncesto dende que empezou a utilizar xogadores NBA, e un triplo de Jasikevicius no último segundo puido supoñer a vitoria para os bálticos.
Despois de aparecer na escena internacional, Jasikevičius asinou co FC Barcelona, onde Aíto García Reneses reconverteuno en base, xogando alí dende o 2000 até 2003. Durante eses anos converteuse nun dos mellores xogadores de Europa, chegando a gañar a Euroliga do 2003 xunto a outras estrelas como Dejan Bodiroga, Juan Carlos Navarro ou Gregor Fučka. Ese mesmo ano gañou o Eurobasket coa selección lituana, gañando na final á España de Pau Gasol sendo elixido mellor xogador do torneo.
Debido aos recortes orzamentarios do equipo de baloncesto do FC Barcelona por parte do novo presidente Joan Laporta, Jasikevičius tivo que abandonar o club, e foi o Maccabi Tel Aviv o equipo co que asinou un novo contrato. Alí gañou dúas Euroliga consecutivas, a de 2003-04 e a do 2004-05. Nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004, conseguiu desquitarse da derrota de Sidney, anotando vinte e oito puntos que foron claves para a vitoria contra os Estados Unidos, e marabillando aos estadounidenses co seu xogo, o que propiciou o seu salto á NBA o verán seguinte.
NBA
No verán do 2005, Jasikevičius deu o salto á NBA ao asinar cos Indiana Pacers. O seu estilo de xogo semellaba propicio para obter bos resultados e ter unha proveitosa carreira na NBA. Porén, a súa primeira tempada (2005-06) foi decepcionante para o que se esperaba del, facendo medias de 7,3 puntos e 3,0 asistencias en 20,8 minutos por partido. Na segunda tempada (2006-07) decrecen os seus minutos pero mantense a súa produción (7,4 puntos e 3,0 asistencias en 17,9 min). Despois de 37 partidos, os Pacers inclúeno nun traspaso de oito xogadores a Golden State Warriors no que recibirían a xogadores como Troy Murphy ou Ike Diogu mentres que en San Francisco, Golden State recibe a Al Harrington e Josh Powell, entre outros.
Con todo, Jasikevičius tampouco triunfou en San Francisco, xa que a rotación dos Warriors estaba moi ben definida, e a pesar de que o estilo era perfectamente compatible co seu xogo, non achou minutos, atopándose nunha situación moi parecida á que posteriormente se vería envolvido nese equipo outro europeo: o base italiano Marco Belinelli. Como resultado, na franquía californiana os minutos de Jasikevičius son aínda máis escasos que en Indiana (12,0 min) e o seu rendemento vese drasticamente afectado: 4,3 puntos e 2,3 asistencias por partido.
Retorno a Europa
Finalmente, decide pór fin á súa aventura na NBA e volve a Europa, aterrando na liga grega da man do Panathinaikos, onde gña tres ligas (2008, 2009, 2010), dúas copas (2008, 2009) e outra Euroliga, a de 2008-09, o que supuxo a súa cuarta tripla coroa (gañar a liga, copa e Euroliga nun mesmo ano), o que o converte ademais no xogador que máis conseguiu na historia. En novembro de 2010, tras concluír o seu contrato co Panathinaikos e estar uns meses sen equipo, firma até final de tempada co Lietuvos Rytas, club ao que regresou despois de dez tempadas. Ao ano seguinte, en xaneiro de 2011, asinaría contrato co Fenerbahçe Ülker turco, co que gañaría a liga e a copa nacionais. En setembro de 2011 regresa a Atenas para xogar de novo no Panathinaikos.
Club
miniatura|175px|Jasikevičius co [[Panathinaikos BC|Panathinaikos.]] miniatura|175px|Jasikevičius co [[Maccabi Tel Aviv B.C.|Maccabi.]]
Xirkhva
Xirkhva é unha vila do distrito de Gudauta, na Abkhazia. Sitúase a 160 m sobre o nivel do mar, a 13 km da capital do distrito, Gudauta. Dende 2008 fica ocupado polo goberno separatista de Abkhazia.
División histórica
Xirkhva estaba dividida en 6 aldeas:
Carina Mejías
Candidata á alcaldía de Barcelona
En decembro de 2014 foi designada, mediante un procedemento de primarias, candidata de Ciutadans á alcaldía de Barcelona para as eleccións municipais de 2015. O 10 de abril de 2015 producíronse as primarias para elixir os cinco primeiros postos da súa lista municipal e resultaron elixidos Sonia Sierra (2), Marilén Barceló (3), Santiago Alonso (4) e Francisco Sierra (5), que foron os que saíron elixidos concelleiros nas eleccións municipais.
Lamas, Friol
Santa María de Lamas é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 43 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 22 homes e 21 mulleres distribuídos nunha entidade de poboación. Os mesmos que en 2007 cando tiña 43 habitantes (19 homes e 24 mulleres) e 2 máis que en 2004.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Champagne Châlons Reims Basket
O Champagne Châlons Reims Basket, coñecido como CCRB, é un club profesional de baloncesto francés con sede nas cidades de Reims e Châlons-en-Champagne, ambas situadas na rexión do Gran Leste. Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A (LNB), a máxima categoría do baloncesto galo. Ao compartir sede, dispta os seus partidos como local Disputa no Complexe René-Tys de Reims, con capacidad para 3.000 espectadores e no Palais des Sports Pierre-de-Coubertin de Châlons-en-Champagne, con capacidad para 2.791 espectadores.
Historia
Fundado en xuño de 2010, o Champagne Châlons Reims Basket, ou "CBRC", naceu da unión de dous clubs profesionales de baloncesto, o ESPE Basket Châlons-en-Champagne e o Reims Champagne Basket (RCB), tras ascender este último da Nationale 1 á Pro B. Así, dous históricos rivais da rexión da Champaña combinaron forzas para crear un equipo máis competitivo e financieiramente estábel no baloncesto profesional.
Durante a tempada 2011−12, o Châlons-Reims fixo unha boa temporada ao terminar terceiro na Pro B, destacando a prestixiosa vitoria sconseguida no pavillón de Beaublanc contra Limoges CSP (77-82). Nas eliminatorias polo ascenso o club chega ás semifinais, onde é derrotado polo Boulazac. No ano seguinte, o CCRB finalizou en terceiro lugar, chegando a disputar a final dos playoffs polo ascenso, onde perderon contra o Antibes Sharks. Na seguinte temporada, após liderar o campionato durante case a metade da liga regular, o equipo foi eliminado de novo nos play-offs, esta vez en semifinais ante o Poitiers. Porén, debido á ampliación do número de equipos da Pro A de 16 a 18, o equipo é invitado a xogar na máxima categoría.
1391
Mortes
Historia ano a ano
Vilar de Ousoño, Barro, Noia
Vilar de Ousoño é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 17 habitantes (12 homes e 5 mulleres).
José Rodríguez Domínguez
José Rodríguez Domínguez, nado en Gondomar o 11 de agosto de 1957, é un xogador, dirixente e historiador dos birlos celtas. O seu palmarés nas distintas categorías da disciplina abrangue 12 títulos galegos, 9 españois e 7 intercontinentais dende o ano 1991. É o único deportista español dos birlos con participacións nos oito torneos intercontinentais celebrados, integrando tanto equipos da Federación Galega como da Federación Española.
Traxectoria
Membro fundador do Club San Vicente de Mañufe (Gondomar) en 1978 na que ocupa diversos cargos ao longo dos últimos 30 anos. Preside a devandita entidade de birlos dende o ano 2018. Formou parte dunha asociación veciñal de birlos no Val Miñor que pulou dende 1978 na regularización deste deporte principalmente no rexistro oficiais dos clubs ante os distintos organismos oficiais. Desde 1990 a maioría destes clubs obterán a legalización e posterior unificación a través da Federación Galega de Birlos. Nesta etapa terá a responsabilidade de redactar o primeiro regulamente de birlos Celta, que obterá aprobación da asemblea da federación galega. Nesta entidade federativa ocupou a vicepresidencia entre os anos 1991 e 2000. Neste período participou da organización do primeiro torneo de birlos interrexional Celta celebrado na localidade de Tineo (Asturias) e no que participaron xogadores de Asturias, Cantabria, Galicia e a Comunidade de Madrid.
En 1992, a través da Secretaría Xeral para o deporte da Xunta de Galicia e das federacións española e galega de birlos, coordina a participación da selección galega de birlos celta no campionato de xogos tradicionais de deportes autóctonos (deportes de exhibición) nos Xogos Olímpicos de 1992, disputados en Barcelona, e na que todas as comunidades españolas participaron cos seus xogos tradicionais, correspondentes a Galicia birlos así como traiñeiras.
En 1995, organiza e coordina xunto cos presidentes dos centros "Valle Miñor" en Buenos Aires (Arxentina) e Montevideo (Uruguai), participando tamén no primeiro torneo Intercontinental de Birlos Celta celebrado en febreiro dese mesmo ano nos centros sociais que ambos clubs teñen en América do Sur.. Nese ano naceu oficialmente o campionato intercontinental e dez anos despois (2005), tivo a súa continuidade anual, ata 2009, alternando a participación en Galicia e Suramérica, realizándose de novo en 2012 en Suramérica; en 2016 no Val Miñor para volver a Suramérica en 2018.
Foi o único xogador español en participar en todos eses torneos intercontinentais, formando parte do equipo da Federación Española ou da selección Galega. Desde 1991 participa nos diferentes campionatos e torneos oficiais organizados polas federacións de birlos galega e española tanto a nivel rexional, nacional e internacional.
Dende 2016, é membro da asemblea xeral da Federación Española de Bolos.
Péptido intermedio similar á corticotropina
Consta de 22 aminoácidos (coincidentes co fragmento N-terminal da ACTH) e a súa secuencia é:
Arg-Pro-Val-Lys-Val-Tyr-Pro-Asn-Gly-Ala-Glu-Asp-Glu-Ser-Ala-Glu-Ala-Phe-Pro-Leu-Glu-Phe.
O CLIP xérase como un produto resultante da rotura proteolítica da hormona adrenocorticotropa (ACTH), a cal, á súa vez, é o produto da rotura da proopiomelanocortina (POMC). Aínda que o CLIP non parece exercer ningunha función importante no corpo, presenta algunhas actividades biolóxicas, especialmente de tipo neurolóxico.
Elmet
Elmet foi un reino celta independente que ocupaba unha ampla área do que máis tarde se converteu na West Riding of Yorkshire durante a alta Idade Media, entre aproximadamente o século V e principios do século VII. Malia seren pouco claras as súas fronteiras, parece que acadaban o río Sheaf polo sur e o río Wharfe polo leste. Lindaba con Deira polo norte e Mercia polo sur, e semella que a súa fronteira occidental estaba preto de Craven, que era probabelmente un reino britano menor.
Elmet foi invadido e conquistado por Northumbria no outono de 616 ou 626. Pouco fica para testemuñar a súa existencia anterior, pois hoxe existe escasa evidencia arqueolóxica e histórica. As únicas pegadas físicas que perduran deste reino, fóra dos textos nos anais posromanos, foron os terrapléns defensivos preto de Barwick-in-Elmet, os nomes doutras aldeas na zona (e.g. Sherburn-in-Elmet), e nas raíces celtas de varios topónimos locais.
Historia
frameless|dereita|240px Elmet foi un do feixe de reinos britónicos posromanos da Britannia setentrional que existiron durante a Alta Idade Media. Ademais de Elmet, estes incluían Rheged, Strathclyde, Ebrauc, Bryneich e Gododdin. Non está claro como se constituíu este reino, pero tense suxerido que se tería creado a partir dun reino máis amplo gobernado polo semilendario Coel Hen. O historiador Alex Woolf suxire que a rexión de Elmet puidera ter sido ocupada por unha tribo na época prerromana que emerxería de novo despois da caída do poder romano.
A existencia de Elmet vén testemuñada por Nennio na súa Historia Brittonum, na que escribe que o rei Edwin de Northumbria "occupauit Elmet, et expulit Certic, regem illius regionis" ("ocupou Elmet e expulsou a Certic, rei dese país"). A Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda menciona que Hereric, o pai de Santa Hilda de Whitby, foi asasinado na corte do rei Ceretic. Suponse que Ceretic/Certic era na mesma persoa, coñecida tamén como Ceredig ap Gwallog. Con todo, Beda non fala de Elmet como o nome dun reino senón máis ben como o nome dun bosque (de) Elmet, silva Elmete. Menciona unha residencia real e a batalla de Winwaed na rexión de "Loidis" (quizais a zona ocupada polo actual distrito metropolitano da Cidade de Leeds).
Elmet semella ter ligazóns con Gales; unha antiga inscrición cristiá atopada en Gwynedd di "ALIOTVS ELMETIACOS HIC IACET", ou "Aliotus o Elmetiense xace aquí". Un cantref (división administrativa) de Dyfed chamábase tamén Elfed, o equivalente galés de Elmet. Nas fontes galesas recórdanse un número de reis de Elmet. Un dos poemas de Taliesin é para Gwallog ap Llaennog, que gobernou o reino cara finais do século VI.
A finais do século VI Elmet comezou a sufrir unha crecente presión polos expansionistas reinos anglosaxóns de Deira e Mercia. Forzas de Elmet uníronse á desafortunada alianza de 590 contra os anglos de Bernicia que fixeran frecuentes incursións masivas cara o norte. Pénsase que durante esta guerra o rei Gwallog de Elmet morreu asasinado. A alianza setentrional derrúbase tras a morte de Urien Rheged e xurdiu un enfrontamento entre dous dos seus principais integrantes. Semella que despois disto e da subsecuente unificación do reino anglo de Northumbria, Elmet se viu obrigado a construír unha serie de diques defensivos ao norte e oeste de Barwick-in-Elmet nun intento aparente de se faceren cunha liña de defensa extra para a fortaleza do rei – os seus restos pódense ver aínda nesta aldea.
Os de Northumbria invadiron e devastaron en 616. Non se sabe que foi o que realmente desencadeou a invasión pero tense suxerido que o casus belli foi a morte por envelenamento don obre northumbrio Hereric, que era un membro exiliado da casa real northumbria que residía en Elmet. Puido ser que Hereric fose envelenado polos seus anfitrións e Edwin de Northumbria invadise por vinganza; ouse cadra o mesmo Edwin envelenou a Hereric e invadiu Elmet para castigar a Ceredig ap Gwallog por telo cobixado.
Aceite esencial
miniatura|Un só aceite esencial pode estar composto por moitas substancias químicas complexas Os aceites esenciais son mesturas de varias substancias químicas biosintetizadas polas plantas, que dan o aroma ou recendo característico a algunhas flores, árbores, froitos, herbas, especias, sementes e a certos extractos de orixe animal (almiscre, civeta, ámbar gris). Trátase de produtos químicos intensamente aromáticos, non graxos (polo que non se enresesan), volátiles por natureza (evapóranse axiña) e liviáns (pouco densos). Son insolubles en auga, levemente solubles en vinagre, e solubles en alcol, graxas, ceras e aceites vexetais. Oxídanse por exposición ao aire. Denomínanse "esenciais" porque levan a esencia da planta, pero non porque sexan esenciais para a vida (como un aminoácido ou un ácido graxo "esencial"). Aínda que se chamen "aceites", como son unha mestura de substancias, non son triglicéridos nin todos os seus compoñentes son lípidos. Extraéronse máis de 150 tipos, con cadanseu cheiro propio e virtudes curativas únicas. Proceden de plantas tan comúns como o perexil e tan exquisitas coma o xasmín. Para que dean o mellor de si, deben proceder de ingredientes naturais brutos e quedar o máis puro posible.
O termo esencias ou aceites esenciais aplícase ás substancias sintéticas semellantes preparadas a partir do alcatrán de carbón, e ás substancias semisintéticas preparadas a partir dos aceites naturais esenciais. O termo aceites esenciais puros emprégase para resaltar a diferenza entre os aceites naturais e os sintéticos.
Orixe
As plantas elaboran os aceites esenciais co fin de protexerse das enfermidades, escorrentar insectos depredadores ou atraer insectos benéficos que contribúen á polinización.
Os aceites esenciais son característicos dos magnoliales, os laurales, os austrobaileyales, e os piperales, e tamén dalgunhas familias non emparentadas con estas ordes, como Myrtaceae, Rutaceae, as familias de apiales, Lamiaceae, Verbenaceae e Asteraceae.
Están presentes en distintas partes da planta:
Dentro dos tecidos vexetativos, atópanse en células esféricas ou diferentes cavidades ou canles no parénquima, e cando dan o cheiro ás flores, atópanse nas glándulas odoríferas, dende onde son liberados.
Nomenclatura
Denomínanse co mesmo nome da planta de orixe: aceite esencial de lavanda ou cantroxo, aceite esencial de limón etc.
Dalgunhas plantas extráese máis dun aceite esencial, nese caso o nome varía. Por exemplo, das flores da laranxeira extráense: por destilación, o nerolí; por destilación dos froitos recentemente formados, o petitgrain, e da casca ou cortiza dos froitos, o aceite esencial de laranxeira.
Nalgúns casos cómpre acudir á nomenclatura botánica para evitar confusións. Por exemplo, o aceite esencial de pau de rosa provén da planta Aniba roseadora, que non ten ningún parentesco coa roseira de xardín que coñecemos.
Obtención
Os aceites esenciais son moi inestables: volátiles, fráxiles, e alterables coa luz. Para obtelos da fonte natural, utilízanse principalmente dous métodos:
Tamén pódense sintetizar en forma artificial, que é a maneira máis habitual de obtelos, debido a que a gran demanda destes produtos non chega a ser abastecida polas fontes naturais.
Estrutura química
miniatura|150px|dereita|Estrutura molecular do [[isopreno, a unidade química dos terpenoides, composto principal dos aceites esenciais]]
Están formados principalmente por terpenoides volátiles, formados por unidades de isopreno unidas en estruturas de 10 carbonos (monoterpenoides) e 15 carbonos (sesquiterpenoides). As substancias responsables do cheiro adoitan posuír na súa estrutura química grupos funcionais característicos: aldehidos, cetonas, ésteres etc.
Cada aceite intégrano polo menos 100 compostos químicos diferentes, clasificados como aldehidos, fenois, óxidos, ésteres, cetonas, alcois e terpenos. Tamén pode haber moitos compostos aínda por identificar.
Propiedades
Todos os aceites esenciais son antisépticos, mais cada un ten virtudes de seu, por exemplo poden ser analxésicos, funxicidas, diuréticos ou expectorantes. A reunión de compoñentes de cada aceite tamén actúa conxuntamente para dar ao aceite unha característica dominante. Pode ser como o da camomila, refrescante como o do pomelo, estimulante como o aromático de romeu ou calmante como o cravo.
No organismo, os aceites esenciais poden actuar de modo farmacolóxico, fisiolóxico e psicolóxico. Habitualmente producen efectos sobre diversos órganos (especialmente os órganos dos sentidos) e sobre diversas funcións do sistema nervioso.
Lea, Friol
San Xurxo de Lea é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 109 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 52 homes e 57 mulleres distribuídos en 8 entidades de poboación. Os mesmos que en 2007 cando tiña 109 habitantes (54 homes e 55 mulleres) e 12 menos que en 2004.
Aceite esencial
Propiedades
Tamén son empregados en plantas para escorrentar os insectos herbívoros.
Aplicación
miniatura|Ao aceite de lavanda úsase en [[aromaterapia para as feridas e queimaduras]] O uso principal dos aceites esenciais é a perfumaría. Os fenois e terpenos dos aceites esenciais, fabrícanos as plantas para defenderse dos animais herbívoros. Actúan como mensaxeiros químicos. Os aceites esenciais mestúranse cos naturais da pel reforzando a nota de fondo... motivo polo cal cada pel confírelle a un mesmo perfume un cheiro senlleiro e diferente.
O clima tamén inflúe: no máis cálido ou húmido evapóranse con máis facilidade as notas altas, polo que acentúanse as de fondo, motivo polo cal as fragrancias semellan máis intensas no verán. En contacto coa epiderme, os perfumes, sofren alteracións aos 30 minutos seguintes (nota alta) e outra ao cabo dalgunhas horas (as notas media e baixa).
Tamén foron tradicionalmente empregados en botánica sistemática para establecer parentescos entre plantas, ao principio en forma indirecta (utilizando o cheiro como carácter), logo na súa forma química.
Tamén estáselles empregando como conservadores para alimentos, especialmente cárnicos. Polas súas propiedades insecticidas e acaricidas que posúen algúns aceites, prodúcense co fin de controlar algunhas pragas de maneira ecolóxica.
Outro uso é na terapia alternativa denominada aromaterapia. Por exemplo, o aceite de lavanda úsase para as feridas e queimaduras, e o aceite de xasmín utilízase como relaxante.
Conservación
Os aceites esenciais sempre deben estar protexidos da luz e manterse nas botellas de vidro preferentemente de cor azul, xa que esta cor é específica para os aceites esenciais.
Indochine (grupo musical)
Indochine é un grupo de rock francés que comezou a súa carreira en 1981. O seu estilo é a música new wave dos anos 1980, tanto o new wave con guitarra e sintetizadores ("L'aventurier" e "Canary Bay"), até o new wave máis electrónico ("Leila"), caracterizado polo uso total de sintetizadores.
1392
Europa
miniatura|esquerda|Vista aérea de Durrës, Albania
Mortes
Historia ano a ano
Achanva
Achanva (en xeorxiano: აჭანვა)é unha aldea do distrito de Gudauta, na rexión de Abkhazia, Xeorxia. Pertence na actualidade ao concello de Primorsk, na costa do Mar Negro. Sitúase a 40 m sobre o nivel do mar, a 12 km da capital do distrito, Gudauta. Dende 2008 fica ocupado polo goberno separatista da Abkhazia.
Segundo de Chomón
Segundo Víctor Aurelio Chomón y Ruiz, coñecido como Segundo de Chomón, nado en Teruel o 17 de outubro de 1871 e finado en París o 2 de maio de 1929, foi un cineasta español.
Galería de imaxes de Santa Comba, Agolada
San Xoán de Santa Comba é unha parroquia que se localiza no concello de Agolada.
Segundo de Chomón
Destacou como director pioneiro do cine mudo e técnico de trucaxes en películas como Cabiria (1914), de Giovanni Pastrone —coñecido polo seu pseudónimo Piero Fosco—, ou Napoleón (1927), de Abel Gance.
Frecuentemente comparado con Méliès, pola súa gran calidade técnica e creatividade, foi considerado un dos grandes homes do cine do seu tempo, sendo contratado polas máis importantes empresas cinematográficas da época, como a Pathé Frères ou a Itala Films.
Pioneiro do cine (1895-1905)
miniatura|250x250px|[[La casa encantada (1906).]] Nado en Teruel en 1871, Chomón emprende, ao parecer, estudos de enxeñaría, aínda que se dubida se chegou a rematalos. Entre 1895 e 1897 fixo unha viaxe a París. Nesta cidade descobre o Cinematógrafo dos irmáns Lumière e coñece á vedette Julienne Mathieu, con quen casaría.
Entre 1897 e 1898 cumpre o servizo militar en Cuba e ao seu regreso a París a fins de 1899 interésase polo novo invento. Axudando á súa esposa, que traballaba nos talleres de coloreado a man fotograma a fotograma das películas de Méliès, deseña uns modelos de celuloide que facilitaban este traballo e conseguían maior precisión na delimitación da cor. Este sistema, con lixeiros cambios, foi patentado máis tarde pola casa Pathé co nome de «Pathécolor». Un exemplo desta técnica pode verse no documental Burgos voyage, en galego Viaxe a Burgos, asinado polo turolense en 1910 ou 1911.
En 1902 instálase en Barcelona e inaugura un taller que comercializa o seu sistema de coloreado. Fabrica a súa propia cámara cinematográfica e filma unha película na que utiliza a trucaxe de maquetas: Choque de trenes. Do mesmo ano data Monserrat.
Ao ano seguinte roda varios contos fantásticos inspirados nos contos da Editorial Calleja, onde explora a dobre exposición e as sobreimpresións para conseguir no mesmo plano efectos de xigantismo en películas como Pulgarcito e Gulliver en el país de los Gigantes, ambas as de 1903. esquerda|miniatura|250x250px|[[El heredero de Casa Pruna (1904).]] En 1904 realiza El heredero de Casa Pruna, unha película de cine cómico na que se inspirou Los guapos de la vaquería del parque (1905) de Fructuós Gelabert. Trátase dun solteiro perseguido por un grupo de mulleres para casar con el. Este sainete realista de Chomón, ambientado en Barcelona, inaugura o xénero das películas de persecucións en España, a imitación das xa realizadas polos pioneiros da Escola de Brighton e outros cineastas anglosaxóns. Ten o seu precedente nunha película estadounidense dese mesmo ano, Personal da produtora Biograph, ou máis ben a versión que fixo dela Edwin S. Porter para a casa Edison titulada How a french nobleman got a wife through the New York Herald «Personal» columns, que fora proxectada en Barcelona en outubro de 1904. Gelabert imitouna cambiando as mulleres por homes nos seus Guapos. O mesmo asunto foi tratado por Buster Keaton enSeven chances, en galego As sete ocasións, de 1925.
Tamén nesta época perfecciona a técnica do paso de manivela, que consiste en obter tomas fotograma a fotograma para comprimir o tempo, e utilízaa en Eclipse de sol (1905).
Nesta primeira etapa barcelonesa, asóciase a Macaya e Marro, incipientes produtores cataláns na Hispano Films, que se dedicaban a filmar temas realistas populares ou históricos. Para eles realiza películas como Os guapos do parque (versión da película de Gelabert), Dáse para comer ou Os heroes do sitio de Zaragoza, todas do mesmo ano de 1905.
Francia e a Pathé (1906-1909)
Desta etapa son os seus efectos especiais para A galiña dos ovos de ouro (1905), dirixida por Albert Capellani; O fillo do demo (1906), de Charles-Lucien Lépine e O pescador de perlas e Vida e paixón do Noso Señor Xesucristo, todas elas de Ferdinand Zecca. Nesta última película aparece por primeira vez no cine a utilización consciente do travelling en interiores sobre unha plataforma con rodas. A diferenza é substancial, pois colocar a cámara nun medio de transporte (tranvía, barco ou tren) era un procedemento consabido desde as primeiras fitas documentais dos reporteiros contratados polos Lumière. En 1906 ou 1907 roda La maison hantée (en galego, A casa encantada) animación baseada na técnica do paso de manivela. esquerda|miniatura|250x250px|[[Hotel eléctrico (1908).]] Alarde equilibrista, de 1908, baséase en tomas cenitais para finxir números de circo. O mesmo ano realiza Escultor moderno, El castillo encantado, El teatro de Bob e xa en 1909, El sueño de un cocinero, películas nas que desenvolve técnicas de animación, tanto de obxectos como de debuxos e de animación de arxila.
Pero a súa obra máis conseguida para a Pathé é El hotel eléctrico, de 1908. Con 140 metros de lonxitude, supón o cume do procedemento do paso de manivela, co que se consegue dotar aos obxectos de vida propia. No mundo do progreso tecnolóxico, todo está automatizado nun hotel á última, onde os cepillos peitean sós, os zapatos átanse os seus cordóns e todos os electrodomésticos da suite traballan por si sós.
Outro título interesante desta época é Unha excursión incoherente (1909), que conecta cos primeiros pasos vangardistas parisienses levados a cabo por un grupo chamado Les incohérents, precursores de dadaístas e surrealistas. Tamén de 1909 é Excursion dans la lune, unha nova versión da coñecida película de Méliès, Le Voyage dans la Lune.