cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
North Las Vegas
Transporte
Aeropuerto de North Las Vegas coñecido anteriormente coma Sky Haven Airport foi establecido o 7 de decembro de 1941. Vision Airlines, unha aerolínea rexional e aeroliña de turismo. Voos internacionais e domésticos viaxan en toda a área metropolitana e é manexada polo Aeroporto Internacional McCarran, ao sur de North Las Vegas e Las Vegas.
Citizens Area Transit prove servizos de autobuses na zona, ao igual como fai na área metropolitana de Las Vegas.
As autoestradas principais que serven á cidade son a I-15 e o CC-215.
Fernando Merino Villarino
Ostentou o título nobiliario de I conde de Sagasta.
Traxectoria
Farmacéutico de profesión, rexentou unha farmacia no centro de León; posteriormente deu o paso á industria como Presidente da Sociedade Leonesa de produtos químicos, e como vicepresidente da empresa Hullera de Riosa.
Vida política
Recibiu de seu pai, Dámaso Merino, a xefatura dos liberais en León. Casou con Esperanza Mateo Sagasta Vidal, a filla máis vella de Sagasta, o líder do partido liberal. Ostentou o Título de I Conde de Sagasta, obtido pola súa esposa o 7 de xaneiro de 1904.
Fallen (álbum de Evanescence)
Características
Foi publicado a comezos do 2003, cando os membros oficiais da banda eran: Amy Lee, Ben Moody, Rocky Gray e John LeCompt. David Hodges tamén participou na escritura das cancións do álbum, mais este deixa a banda no 2002, antes do lanzamento do álbum.
Claudio San Martín
miniatura|Tumba de Claudio San Martín no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Claudio José San Martín Pérez, nado o 21 de febreiro de 1934 e finado na Coruña o 27 de maio de 1988, foi un empresario galego.
Fallen (álbum de Evanescence)
Características
Trala publicación, axiña alcanzan a fama co seu primeiro single Bring Me To Life, canción coñecida por formar parte da banda sonora da longametraxe Daredevil.
Claudio San Martín
Traxectoria
Neto do empresario comercial Claudio San Martín Alonso (1865-1947), foi propietario da empresa Claudio, que en 1964 abriu o primeiro supermercado en Galicia. Foi un dos impulsores do Polígono Pocomaco (1967) e foi presidente do consello de administración de Caixa Galicia.
Fernando Merino Villarino
Vida política
Mais, a partir das eleccións do 1 de xuño de 1919, até as de abril de 1923, presentouse no mesmo distrito e circunscrición polos demócratas.
Fallen (álbum de Evanescence)
Características
No álbum destacan cancións coma “Hello”, a cal Amy Lee dedica á súa irmá que faleceu aos 3 anos de idade de enfermidade, e “My Last Breath”, inspirada nos atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos.
Claudio San Martín
Traxectoria
En 1988 foi asasinado na súa vivenda do centro da Coruña polo GRAPO.
Fernando Merino Villarino
Cargos
Desempeñou o cargo de gobernador do Banco de España en dúas ocasións: de xuño de 1906 a xaneiro de 1907, e entre 1909 e 1910.
Fallen (álbum de Evanescence)
Listaxe de cancións
En posteriores reedicións do álbum incluíse a versión da banda de "My Immortal". Ademais a edición xaponesa inclúe a canción "Farther Away".
Videografía e singles
O primeiro single foi "Bring Me To Life", canción coñecida por formar parte da banda sonora de Daredevil. En setembro de 2003, elixen coma segundo single "Going Under". En outubro de 2003, graban en Barcelona (España) un vídeo para o que sería o seu terceiro single "My Immortal", e foi publicado en decembro dese mesmo ano. O último single elixido é "Everybody's Fool", publicado o 7 de xuño de 2004.
Dasipodinos
A dos dasipodinos (Dasypodinae) é unha subfamilia de mamíferos placentarios da orde dos cingulados, unha das tres que constitúen a súa única familia, a dos dasipódidos, que inclúe varias especies de armadillos do continente americano, tanto de Suramérica (onde teñen a súa orixe), como de Norteamérica.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1821 polo zoólogo inglés John Edward Gray, en ''London Med. Repos''., 15: 305.
Etimoloxía
O nome científico da subfamilia, Dasypodinae, fórmase, como é habitual, sobre a base do xenitivo do nome do seu xénero tipo (e único), Dasypus, engadíndolle a desinencia do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Fernando Merino Villarino
Cargos
Exerceu de ministro de Gobernación entre o 9 de febreiro de 1910 e o 2 de xaneiro de 1911 nun gabinete que presidiu Canalejas.
Así mesmo, foi gobernador civil de Madrid entre decembro de 1915 e marzo de 1916. Tamén foi presidente do Consello de Estado no momento da Ditadura de Primo de Rivera.
Ukraine International Airlines
Ukraine International Airlines (UIA), (en ucraíno: Приватне акціонерне товариство «Авіакомпанія Міжнародні Авіалінії України» (МАУ), Aviakompaniya Mizhnarodni Avialiniyi Ukrayiny, é a aeroliña nacional de Ucraína, ademais de ser a máis grande do país. Está baseada no Aeroporto Internacional de Boryspil en Kíiv. Opera voos regulares, tanto domésticos como internacionais, de pasaxeiros e carga a Europa, Oriente Medio, Estados Unidos e Asia.
Dasipodinos
Etimoloxía
En canto ao nome do xénero, Dasypus, é unha adaptación do neoloxismo do grego antigo δασύπους dasýpous (literalmente "o de pés peludos", construído polo primeiro elemento dasy- (tirado do grego δασύς dasýs, "denso, mesto, peludo"), e o segundo elemento -pus (do grego πούς poús, "pé, pata").
Clasificación
A subfamilia dos dasipodinos comprende un só xénero, coas seguintes sete especies viventes:
Subfamilia Dasypodinae
20.20
20.20 é o nome dun bus comercial para satélites de comunicación fabricado pola empresa estadounidense Loral Space & Communications.
Características
20.20 é un bus deseñado en 2008 para ser usado como base para satélites de comunicacións xeoestacionarios. A potencia usable polo bus está no rango entre 17 e 30 kW, podendo albergar ata 150 transpondedores. A masa máxima dos satélites co bus 20.20 é de 8500 kg e utiliza como propulsión motores de plasma de efecto Hall.
Constance Markievicz
miniatura|200px|Retrato da condesa Constance Markievicz por [[John Butler Yeats.]]
Puntos de Lagrange
miniatura|dereita|300px|Puntos de Lagrange segundo as distribuicións gravitacionais. No sistema Sol-Terra, a masa maior representa o Sol, e a menor a Terra; no sistema Terra-Lúa, a masa maior representa a Terra, e a menor a Lúa. Representacións fóra de escala En mecánica celeste, os puntos de Lagrange, puntos lagrangianos, L-points ou puntos de libración, son puntos orbitais preto de dous corpos masivos que comparten órbita. Nos puntos de Lagrange, as forzas gravitacionais das masas cancelan a aceleración centrípeta.
Constance Markievicz
A condesa Constance Markievicz, nada o 4 de febreiro de 1868 en Londres (Inglaterra) e finada o 15 de xullo de 1927 en Dublín (Irlanda), tamén coñecida como a Condesa Vermella, foi unha feminista, nacionalista e revolucionaria irlandesa que xogou un papel destacado na loita pola independencia de Irlanda.
Puntos de Lagrange
Historia
Os tres puntos de Lagrange colineares (L1, L2, L3) foron descubertos por Leonhard Euler uns poucos anos antes de que o matemático italiano Joseph-Louis Lagrange descubrise os outros dous.
Constance Markievicz
Traxectoria
Nada como Constance Georgine Gore-Booth, casou cun conde polonés. Loitou no Alzamento de Pascua de 1916 en Dublín, polo que foi condenada a morte, e encadeada por conmutación da pena. Foi a primeira muller en ser elixida deputada no Parlamento Británico en 1918, mais renunciou ao escano para ser coherente coa posición abstencionista do seu partido. Porén, constituíu o primeiro Parlamento Provisional de Irlanda xunto a outros cargos electos do Sinn Féin. Tamén foi a primeira muller en formar parte dun goberno en Europa, xa que foi Ministra de Traballo da nova República de Irlanda entre 1919 e 1922.
Puntos de Lagrange
Historia
En 1772, Lagrange publicou un "Ensaio sobre o problema dos tres corpos". No primeiro capítulo considerou o problema xeral dos tres corpos. A partir de aí, no segundo capítulo, demostrou dúas solucións, a colinear e a equilátera, para tres masas calquera con órbitas cirrulares.
Os puntos
Os puntos que poden ser estábeis (dependendo da relación entre as masas dos dous corpos principais) denomínanse: L4 e L5. Formam o vértice de dous triángulos equiláteros, que teñen as masas dos astros grandes nos seus vértices de base. A letra L que define os lugares emprégase en homenaxe ao físico.
L1
No sistema Sol-Terra o punto L1 é propicio para a utilización de satélites artificiais de observación solar. A visión do astro neste lugar é ininterrompida. Actualmente é onde se atopa en órbita a sonda de observación solar SOHO.
L2
Sábese que os puntos de L1 e L2 son inestábeis e que é necesario axustar a escala orbital a cada 23 días aproximadamente, ata se atinguir novamente un punto de equilibrio.
L3
O punto L3 tamén se atopa ao longo da mesma recta que liga L1-L2, mais nunha posición simétrica oposta ao centro das masas. A NASA non encontrou aínda unha funcionalidade para o punto L3. O Sol estará sempre entre este punto e un observador localizado na Terra, impedindo a súa visualización directa. Foi a partir desta premisa que apareceu a teoría dun "Planeta X" no punto de L3, tópico popular na ficción científica leiga. A inestabilidade orbital non permitiría tal astro naquel lugar.
L4 e L5
Dependendo da relación entre as masas dos dous corpos, estes puntos poden ser estábeis ou inestábeis. Son estábeis para os sistemas gravitacionais Sol-Terra, Sol-Xúpiter e Terra-Lúa. miniatura|dereita|250px|Puntos de Lagrange representados no sistema Sol-Terra, representación fóra de escala
Puntos Troianos
Os obxectos en órbita nos puntos de L4 e L5 teñen a designación de obxectos troianos. Agamemnon, Achilles e Hektor en órbita no sistema Sol-Xúpiter son exemplos típicos. No Sistema Solar existen centenas de asteroides troianos, a maioría na órbita con Xúpiter, alén de varias lúas de Saturno que teñen compañeiros troianos.
Número transcendente
Un número transcendente, tamén  número transcendental, é un tipo de número irracional que non é raíz de ningún polinomio non nulo con coeficientes enteiros.
Neste sentido, número transcendente é antónimo de número alxébrico. A definición non provén dunha simple relación alxébrica, senón que se define como unha propiedade fundamental das matemáticas. Os números transcendentes máis coñecidos son π e e.
En xeral, se temos dous corpos e  de forma que o segundo é extensión do primeiro, diremos que  é transcendente sobre  se non existe ningún polinomio  do que  sexa raíz.
O conxunto de números alxébricos é numerable, mentres que o conxunto de números reais é non numerable; polo tanto, o conxunto de números transcendentes é tamén non numerable. Non obstante, existen moi poucos números transcendentes coñecidos, e demostrar que un número é transcendente pode ser extremadamente difícil. Por exemplo, aínda non se sabe se a constante de Euler o é, sendo =, cando. De feito, nin sequera se sabe se é racional ou irracional.
A propiedade de normalidade dun número pode contribuír a demostrar se é transcendente ou non.
Odontofóridos
A dos odontofóridos (Odontophoridae) é unha familia de aves da orde dos galiformes.
Conta con 34 especies de pequeno tamaño e aspecto é hábitos semellantes aos dos paspallases, das que 32 son propias de América,  desde os Estados Unidos até a Arxentina, que viven en bosques tropicais, subtropicais e temperados, así como en áreas de matogueiras, sabanas e terras de cultivo, desde o nivel do mar até os 3 300 m de altitude, e coñecidas vulgarmente, na bibliografía internacional, como paspallases americanos ou paspallases do Novo Mundo (aínda que non están relacionados filoxeneticamnte cos paspallases do Vello Mundo (do xénero ''Coturnix).
As outras dúas, pertencentes ao xénero Ptilopachus, de distribución africana e tradicionalmente situadas na familia dos fasiánidos, agora sábese que estás máis relacionados cos paspallases do Novo Mundo.
Recentemente (2013) o xénero foi reclasificado por Bowie et al. dentro da familia dos odontofóridos, creando para el unha nova subfamilia, a dos Ptilopachinae, diferenciada da dos Odontophorinae (que engloba ás 32 especies de paspallases do Novo Mundo).
Etimoloxía
O nome científico da familia, Odontophoridae, está formado pola unión dos elementos do latín científico Odontophor- e -ǐdae. O primeiro esta tirado do xenitivo do nome do xénero tipo da familia, Odonthophorus, e o seguno é a desinencia coa que se forman os nomes das familias de animais.
Para a etimoloxía do xénero, véxase Odontophorus.
Clasificación
A familia subdivídese en dúas subfamilias, cos xéneros que se indican: Familia odontofóridos (Odontophoridae) Gould 1844
Tombouctou
Tombouctou (en francés Tombouctou e na lingua Koyra Chiini Tumbutu; ás veces escrita Timbuktu) é unha cidade da rexión de Tombouctou, en Malí. Foi o centro intelectual e espiritual que favoreceu o espallamento do islam en África nos séculos XV e XVI. É a sede da prestixiosa Universidade Sankore, ademais doutras madrasas. As tres grandes mesquitas, Djingareyber, Sankore e Sidi Yahya, son os maiores expoñentes da idade dourada de Tombouctou, e aínda que foron restauradas en varias ocasións na actualidade corren risco de desertización.
Jesús Cano Pérez
Formación
Licenciouse en Ciencias Biolóxicas pola Universidad de Granada en 1977 e dutorouse pola Universidade de Málaga en 1981.
A súa formación docente e científica comezou nos seus anos de doutoramento co aprendizaxe de técnicas de obtención e cuantificación de ADN celular no Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa de Madrid e no Instituto de Biología Celular do CSIC. Colaborou activamente con equipos científicos e docentes doutras Universidades nacionais e estranxeiras.
Tombouctou
A maior contribución de Tombouctou á civilización mundial e ao islam foi a súa produción cultural. Arredor do século XIV escribíronse e copiáronse moitos libros, e a cidade comezou a considerarse coma un lugar importante da tradición escrita en África. Por esta razón, a Unesco declarou a cidade e a rexión como Patrimonio da Humanidade no ano 1988.
Jesús Cano Pérez
Actividade profesional
Desde 1977 foi investigador e docente na Universidade de Málaga e, desde 1984, é Profesor titular de Xenética desta Universidade.
Tombouctou
Cidades irmás
Tombouctou está irmandada coas seguintes cidades:
Jesús Cano Pérez
Abreviatura
A abreviatura Cano emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
El alcalde de Zalamea
El alcalde de Zalamea (O alcalde de Zalamea), cuxo título orixinal era El garrote más bien dado, é unha obra teatral do Século de Ouro de Pedro Calderón de la Barca.
Sinopse
miniatura|300px|El alcalde de Zalamea. Relevo en bronce, detalle do monumento a [[Pedro Calderón de la Barca|Calderón de Madrid (J. Figueras, 1878).]] A trama desenvólvese en Zalamea de la Serena, unha vila da provincia de Badaxoz, durante o verán de 1580, ano no cal Filipe II manda un exército cara a Portugal para reclamar os seus dereitos dinásticos sobre a Coroa Portuguesa. O capitán dunha bandeira do terzo aloxado na vila séntese enormemente atraído pola filla dun labrego adiñeirado que posteriormente será nomeado alcalde. Tras varias artimañas os seus plans para ver a moza son truncados polo comandante do terzo, Lope de Figueroa; así que cando as tropas abandonan a vila decide volver cuns poucos soldados fieis e raptar a labrega, a quen logo forza. O capitán é prendido polo pai da moza, xa ordenado alcalde, e a parte seguinte baséase no intento de reclamar xustiza e recuperar a honra familiar por métodos non-convencionais que consistirían en matar a súa propia filla. Un alcalde non tiña xurisdición sobre delitos cometidos por militares, pero habilmente demorou a Lope de Figueroa, que reclamaba o cativo, ata a chegada do Rei; grazas a un afortunado discurso do alcalde, permite que este teña xurisdición sobre o capitán.
Os acontecementos na realidade
Calderón de la Barca pon en boca de Pedro Crespo que a historia é verdadeira ó final da obra, pero non chegou até a actualidade ningunha testemuña sobre os sucesos nin sobre a presenza dunha bandeira en Zalamea. As andainas de Filipe II pola zona nesas épocas están perfectamente constatadas chegando a hospedarse uns meses en Badaxoz.
Voo 400 de TWA
O voo 400 de TWA foi un Martin 4-0-4, con rexistro N40403, que se esnafrou engalando do aeroporto de Pittsburgh. 22 das 36 persoas a bordo, incluído un tripulante, morreron no accidente.
O voo 400 ía ser un voo IFR ata o aeroporto de Newark. Neste voo en particular, o primeiro oficial estaba no asento da esquerda, xa que estaba sendo revisado polo capitán. Cando o avión se levantou do chan, experimentouse unha forte guiñada mentres o primeiro oficial reducía potencia a unha altura duns 30 metros. Case inmediatamente a luz de aviso de lume do motor 1 acendeuse; porén, a alarma de lume nunca soou. Nese momento, crese que o primeiro oficial decelerou o motor 1. O capitán só notou a perda de potencia no indicador de presión efectiva media, pero nunca viu a luz de aviso. Puxo o motor ao ralentí e cando o primeiro oficial ía premer o botón para poñer manualmente a hélice en bandeira o capitán parouno. O capitán idicou que o dispositivo automático para poñer a hélice en bandeira se encargaría do motor 1. Isto nunca ocorreu xa que a panca do acelerador fora atrasada a unha posición por detrás dos interruptores que armaban o dispositivo automático que debería poñen en bandeira a hélice. A hélice 1 creou a suficiente resistencia como para causar que o avión seguise guiñando cara á esquerda. A tan só 515 m despois do fin da pista, ás 7:20 pm, o avión esnafrouse.
O aviso de lume parece que foi causado for un fallo no conector de fixación do escape. Os gases quentes de saída foron expulsados directamente sobre un detector de sobrequentamento.
A causa probable do accidente foi determinada como: "acción de emerxencia non coordinada en moi pouco tempo dispoñible para a tripulación, que levou a unha configuración do avión cunha resistencia insuperable".
Segade, Dormeá, Boimorto
Segade é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do INE,.
Lingua tagala
O tagalo é unha lingua austronesia falada como primeira lingua por un cuarto da poboación de Filipinas e como segunda lingua por boa parte do resto dos seus habitantes. É a lingua nativa dos tagalos, que predominan na rexión IV (Calabarzón e Mimaropa), de Bucalán e da Gran Manila. A súa forma estandarizada recibe o nome de filipino e é a lingua nacional e de facto unha das dúas linguas oficiais canda o inglés, contando con 24 216 000 de falantes nativos, deles 21 500 000 en Filipinas.
Historia
Dado que non hai rexistros escritos do tagalo antes da chegada dos conquistadores casteláns no século XVI, sábese moi pouco sobre a historia da lingua. Porén, os lingüistas admiten, aínda que de xeito especulativo, que os antepasados ​​dos tagalos teñen a mesma orixe que os "curmáns" filipinos centrais, ao nordeste de Mindanao ou ao leste de Visayas.
O primeiro libro coñecido escrito en tagalo é Doctrina Cristiana (doutrina cristiá) de 1593. Foi escrito en lingua castelá e dúas versións de tagalo: unha en baybayin (un alfabeto da rexión) e outra en alfabeto latino.
O poeta Francisco "Balagtas" Baltazar (1788–1862) é a miúdo considerado como o Shakespeare do tagalo. A súa obra máis famosa é Florant at Laura, do século XIX.
Club Patín Alcobendas
O Club Patín Alcobendas é un equipo de hóckey a patíns da cidade madrileña de Alcobendas (España). Na tempada 2018-19 o seu primeiro equipo masculino xoga na máxima categoría do hóckey a patíns español, a OK Liga. Xoga os seus partidos como local no Pavillón Amaya Valdemoro, un pavillón con capacidade para 1 000 persoas.
Lingua tagala
Valoración
O tagalo é unha das linguas filipinas centrais da familia de linguas austronesias.
Está intimamente ligado ás linguas faladas nas rexións Bicol e Visayas, como bikol, hiligaynon, waray-waray e cebuano.
As linguas que influíron significativamente no tagalo son: o español, o chinés (hokkien), o inglés, as linguas malaias, o sánscrito (vía malaio), o árabe (vía malaio/castelán) e as linguas do nordeste de Filipinas, como o kapampangan que se fala na illa de Luzón.
Distribución xeográfica
Os falantes de tagalo atópanse noutras rexións de Filipinas, así como en todo o mundo. É a sexta lingua máis falada en Estados Unidos.
Lingua oficial
Despois de semanas de estudo e discusión, o tagalo foi elixido como lingua oficial polo National Language Institute, un comité de sete membros que representa a varias rexións de Filipinas. O presidente Manuel Quezón fixo entón o tagalo a lingua nacional, ou wikang pambansâ, de Filipinas o 31 de decembro de 1937. Fíxose oficial coa restauración da independencia de Filipinas dos Estados Unidos o 4 de xullo de 1946.
De 1961 a 1987, o tagalo tamén foi coñecido como Pilipino. En 1987, o nome cambiou de facto a lingua filipina.
Desde 1940, o tagalo, como o filipino, ensínase nas escolas filipinas. É a única das 160 linguas filipinas que se ensina oficialmente nas escolas.
Dialectos
O Ethnologue enumera Lubang, Manila, Marinduque, Bataan, Batangas, Bulacan, Tanay-Paete e Tayabas como dialectos do tagalo. Non obstante, considéranse distintos catro dialectos principais: norte, central (incluíndo Manila), meridional e marinduque.
Aínda que os dialectos teñen as súas propias peculiaridades, en xeral son mutuamente intelixibles. O dialecto tagalo máis diverxente é o do marinduque; ten características que se atopan nas linguas de Visayas como diferentes afixos verbais.
As zonas rurais das áreas de fala tagalo adoitan usar o tagalo conservado, evitando as palabras en inglés e español en favor das contrapartes nativas de tagalo. Por exemplo, un falante de tagalog rural posibelmente diria: '' maaari mong ipaunawa sa akin? ("podería explicarmo?"), mentres os cidadáns urbanos, probabelmente expresaríam a mesma frase como  pwede mong i-explain sa akin? ''
Linguas derivadas
O contacto frecuente entre os falantes de tagalo e castelán foi a través do crioulo filipino ou chabacano. Hai tres variedades de chabacano baseadas no tagalo: Caviteño, Ternateño e Ermitaño. Dise que o ermitaño está extinto, porén 210.000 falan caviteño e/ou ternateño, segundo o censo de 2000.
Binaliktad
Nas zonas urbanas tamén é común o fenómeno da binaliktad (reversión). Os equivalentes noutras linguas é o verlan. Abaixo amósanse algúns exemplos:
Mendozazo
O "mendozazo" foi unha protesta social ocorrida o 4 de abril de 1972 en Mendoza, provincia da rexión Cuyana da Arxentina. O nome débese ás súas similitudes como movemento social co "cordobazo" producido o 29 de maio de 1969 noutra provincia Arxentina, Córdoba.
Este feito de ton violento debe ser inscripto no contexto polo cal estaba transitando a Nación Arxentina. Desde 1966 o país vivía unha coerción das súas liberdades pola existencia dunha ditadura militar, liderada polo xeneral Juan Carlos Onganía.
En 1972, gobernaba a xunta militar a cargo do goberno do xeneral Alejandro Agustín Lanusse. Cansados do fame e a miseria, os habitantes de Mendoza reclamaban un aumento dos salarios. En lugar disto, o xefe da xunta militar dispuxo un aumento nas tarifas da electricidade para as provincias. Este foi o motivo detonante dunha protesta que se xeneralizou espontaneamente entre os cidadáns de Mendoza. Foi unha reacción popular, que terminou coa vida de varias persoas, a destrución de máis de 100 automóbiles, o incendio de varios trolebús, ademais de queima e destrución de negocios. O resultado foi centenares de feridos e detidos.
Ligazóns externas
[https://web.archive.org/web/20080617035336/http://www.lahidrademilcabezas.com.ar/Guiones.htm A Hidra de mil cabezas. Historia de los movimientos sociales]
José Alonso
José Alonso, nado en Buenos Aires o 6 de febreiro de 1917 e finado na mesma cidade o 27 de agosto de 1970, foi un sindicalista e político arxentino.
Traxectoria
Naceu no barrio de Montserrat, fillo dun xastre de orixe española, e desde mozo adicouse á mesma profesión. En 1938 foi elixido por primeira vez delegado polo gremio dos xastres. A partir de alí nunca abandonou o sindicalismo. Admirador do socialismo e de Alfredo L. Palacios, foi un dos primeiros en tomar partido polo ascendente coronel Juan Domingo Perón, Secretario de Traballo e Previsión do goberno militar instaurado o 4 de xuño de 1943.
O 23 de marzo de 1943, para contrarrestar a influencia dos comunistas da Federación Obrera del Vestido (FOV), participara na creación do Sindicato de la Industria del Vestido de la Capital Federal (SOIVA), que pronto, co apoio de Perón transformouse nun dos gremios máis poderosos do país.
En 1945, tamén co apoio do goberno militar, fundou FONIVA, Federación Obrera Nacional de Industria del Vestido, da que chegou a ser secretario adxunto.
Durante o goberno peronista
En 1946 foi elixido secretario de actas do SOIVA, e formou parte do Comité Central Confederal da CGT. Tamén estendeu o seu accionar fóra do país, foi delegado dos traballadores arxentinos en moitas conferencias da Organización Internacional do Traballo (OIT) e participante da formación da Agrupación de Traballadores Latinoamericanos Sindicalistas (ATLAS).
Nesa época casou con María Luisa Pinella, que tamén traballaba na actividade sindical e gozaba da confianza de Eva Perón.
Entre marzo e abril de 1949 participou, xunto a outros dirixentes gremiais, en representación da CGT, no Primeiro Congreso Nacional de Filosofía, en Mendoza, que contribuíu a sentar as bases doutrinarias do Movemento Peronista.
Alonso foi tamén protagonista na creación da Federación Argentina de Trabajadores Rurales y Estibadores (FATRE), e participou no directorio da Fundación Eva Perón entre os anos 1952 e 1955. Foi tamén secretario do directorio de EPASA, que editou o diario La Prensa e outros diarios a partir da súa intervención polo réxime peronista.
Entre 1952 e 1955 foi deputado nacional pola Capital Federal e participou de dous proxectos clave: a lei de convencións colectivas de traballo e a lei de pago dos días festivos para os traballadores a domicilio.
Detención, exilio e retorno
O 18 de agosto de 1955, emitiu un comunicado pola radio acusando á oposición de rexeitar a tregua proposta polo goberno de Perón. Ao producirse a Revolución Libertadora, Alonso foi detido. Pero o 25 de xuño de 1956 foi sorprendentemente liberado. Aparentemente tratouse dun erro. Librouse orde de captura contra el, pero logrou saír do país. Marchou a acompañar ao líder no seu exilio de Venezuela e participou das negociacións que desembocaron no pacto entre Perón e Rogelio Frigerio, representante do candidato presidencial Arturo Frondizi.
Ao volver ao país, en 1957, foi novamente detido, por algúns meses, como consecuencia da folga no Frigorífico Nacional Lisandro de la Torre.
Secretario Xeral da CGT
Alonso integrou a chamada "Comisión de los Veinte", sector sindical que agrupaba tanto peronistas como independentes que se fixo cargo da condución da CGT ao dispor o goberno de Frondizi a normalización desta, o 28 de febreiro de 1961. A central obreira non puido normalizarse institucionalmente ata xaneiro de 1963 a pesar de intentos que resultaron infrutuosos e foi entón que asumiu en plenitude a condución un novo grupo de dirixentes sindicais, maioritariamente peronistas, que instalaron unha nova modalidade de actuación, diferenciados dos gobernos de quenda, foron opositores ou dialoguistas, de acordo ás circunstancias.
Cando o goberno de José María Guido permitiu que en xaneiro de 1963 se celebrase o Congreso Normalizador da CGT, no que estiveron representadas 100 organizacións sindicais de primeiro e segundo grao, as 62 Organizacións postularon a José Alonso para a dirección da central obreira, sendo elixido secretario xeral da CGT o 1 de febreiro dese ano.
No seu discurso ao asumir o cargo declarou:
Alonso apoiou inicialmente algunhas medidas políticas do novo presidente Arturo Illia, por exemplo a anulación dos contratos petroleiros firmados por Frondizi. Pero pronto se produciu a ruptura. O 4 de decembro, Alonso entrevistou ao primeiro maxistrado, entregándolle un petitorio de quince puntos; entre eles: axuste de soldos e salarios de acordo co custo da vida; reactivación económica; ruptura co Fondo Monetario Internacional; participación activa dos traballadores na administración das empresas estatais e a eliminación da desocupación e do desemprego.
Poucos días despois, nun acto efectuado na Boca, Alonso comezou o seu discurso dicindo: Para logo afirmar:
Este plan tivo, ao principio, plena aceptación no seo da CGT unificada, xa que había peronistas pero tamén independentes. A figura máis transcendente destes últimos, era o gráfico Héctor Riego Ribas, secretario xeral adxunto da CGT, un dirixente que ata estivera detido durante o goberno peronista.
Pero logo, a facción independente tivo que afastarse dese plan reivindicativo ao observar que entraba noutros carrís, netamente políticos: crear un verdadeiro ""caldo de cultivo" para o regreso de Perón. Riego Ribas renunciou ao seu cargo a mediados de ano.
O "Operativo Retorno" e a ruptura con Vandor
Por esa época, decembro de 1964, Alonso participou na comisión que puxo en marcha o anunciado Operativo Retorno de Perón ao país, finalmente frustrado pola oposición do goberno.
En 1965, Alonso foi reelixido como titular da CGT. Foi nese momento en que comezou o seu enfrontamento con Augusto Timoteo Vandor, dirixente metalúrxico que buscaba unha dirección gremial máis independente das directivas de Perón.
Apoiado polo Comando Superior Peronista, Alonso creou, xunto ao ferroviario Lorenzo Pepe, o seu colega téxtil Andrés Framini e o representante de Sanidade, Amado Olmos as 62 Organizaciones "De pié junto a Perón", que enfrontou abertamente a Vandor.
Cando a terceira esposa de Perón, María Ronsel Martínez, chegou á Arxentina para dirixir a loita contra Vandor, Alonso converteuse no seu principal conselleiro. Alonso, entón, tomou unha actitude de forza, e coa súa postura de ortodoxo, impulsou aos sectores díscolos cara á violencia contra o vandorismo. As loitas internas foron alentadas desde sectores do goberno e desde as forzas armadas, entendendo que así se destruían as posibilidades de unión dentro da masa peronista.
Con todo, e a pesar do apoio de Perón e a súa esposa, foi separado do seu cargo na CGT o 2 de febreiro de 1966, por presións do grupo vandorista, e substituído por Fernando Donaires, dirixente de Papeleros.
Posteriormente, o Congreso Normalizador da CGT designou como Secretario Xeral a un home de Luz y Fuerza, Francisco Prado, ambos respondían á liña de Vandor. Entón Alonso realizou unha nova viraxe; con moi boas relacións tanto na diplomacia como na xerarquía eclesiástica e as Forzas Armadas, comezou a adoptar unha postura máis favorábel a un golpe de estado, e logrou, en vésperas deste, chegar a un acordo con Vandor.
Así mesmo mostrouse escéptico, non xa do goberno radical, senón do propio réxime constitucional, cando declaraba en 1965:
Durante o goberno militar
Ao producirse o golpe militar do 28 de xuño de 1966, Alonso expresou:
Os principais dirixentes sindicais da época: Vandor, Prado, Juan José Taccone, de Luz y Fuerza e Alonso concorreron ao acto de asunción do novo Presidente Juan Carlos Onganía.
Sobre todo a partir da chegada ao Ministerio de Economía e Traballo de Adalbert Krieger Vasena, un liberal ortodoxo, en decembro de 1966, a ruptura fíxose definitiva. A partir do cal o goberno entrou en aberta loita cos sindicatos, intervindo varios deles. Vandor, Alonso e os independentes buscaron entón a normalización da CGT para enfrontarse ao goberno.
En maio de 1967, Prado renunciou á secretaría xeral deixando o seu cargo a unha Comisión Transitoria, que chamou a un Congreso normalizador que se reuniu, entre o 28 e o 30 de marzo de 1968, alí, os principais grupos sindicais, dirixidos por Vandor, Alonso, Taccone e Rogelio Coria (UOCRA), propuxeron postergar o Congreso dada a cantidade de gremios intervidos polo goberno. Pero chocaron coa inflexible oposición do grupo máis radicalizado liderado polo gráfico Raimundo Ongaro, que foi electo secretario xeral ao retirarse as delegacións que respondían a Vandor, Alonso e os "participacionistas".
Como estes mantiveron o seu control sobre o edificio da CGT, na rúa Azopardo, esta quedou virtualmente dividida, chamándose a de Ongaro CGT dos Arxentinos. Neste estado de cousas produciuse a escalada de violencia de 1969, que culminou no Cordobazo, o 29 de maio, e o asasinato de Vandor, o 30 de xuño. A CGT dos Arxentinos foi virtualmente proscrita e a de Azopardo, intervida o 14 de xullo.
Levantada a intervención, en decembro, Alonso participou, na "Comisión de los 23", que no Congreso Normalizador do 4 de xullo de 1970 elixiu secretario xeral ao metalúrxico José Ignacio Rucci.
Asasinato
O 27 de agosto de 1970, ás 9:15 horas, cando se dirixía desde a súa casa, situada no barrio de Belgrano, cara á sede do sindicato, o seu coche foi interceptado por dous automóbiles na esquina das rúas Benjamín Matienzo e Cidade da Paz.
Un home descendeu do vehículo situado na parte posterior do auto de Alonso e disparoulle 14 balazos matándoo no acto. O 10 de setembro, un comunicado dun Comando Montonero Emilio Maza do Exército Nacional Revolucionario, adxudicouse o feito do mesmo xeito que a morte de Vandor. Catro anos despois, en outubro de 1974, nunha nota aparecida na revista "La Causa Peronista", os seus asasinos, sen identificarse, relataron os detalles e enumeraron os supostos motivos para o asasinato.
Apeadoiro de Oroso-Vilacide
Oroso-Vilacide era un apeadoiro de Adif, situado en Vilacide de Abaixo, no concello de Oroso. Estaba situado na Liña Zamora - A Coruña e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
ZOO (grupo musical)
ZOO é un grupo musical valenciano nado no 2014 que se centra entre o rap, o hip hop, o rock e o ska pero tamén mestura ritmos electrónicos. As letras das cancións son políticas.
Xurdiu no 2014 da man de Panxo (Toni Sánchez), exmembro de Orxata Sound System e de Sophy Zoo, grupo de rap en castelán en activo dende 2008.
CB L'Hospitalet
O Club Baloncesto L'Hospitalet, coñecido por motivos de patrocinio como Torrons Vicens L'Hospitalet é un club de baloncesto profesional español con sede en L'Hospitalet de Llobregat, Cataluña. Actualmente compite na Liga LEB Prata, terceira categoría do baloncesto español. O club, que chegou a competir varias veces na máxima categoría, posúe no seu palmarés unha Copa do Rei, conseguida en 1940 após vencer na final ao Athletic de Gràcia. O club é tamén coñecido por organizar o prestixioso Torneo Júnior Ciutat de L´Hospitalet.
Historia
Fundado en 1929, é un dos clubs máis antigos de España no deporte da canastra. A pesar de que actualmente compite na Liga EBA, que é a cuarta categoría do baloncesto español, o L'Hospitalet é un club histórico do baloncesto español. Foi un dos clubs participantes na primeira edición da Liga ACB e ten no seu palmarés unha Copa do Rei, conseguida en 1940, e dous Campionatos de Cataluña (1940 e 1941). As cores do club son o azul e o branco.
A súa primeira aventura a máxima cateogría do baloncesto foi na temporada 1973−1974, cando consegue conseguiu o ascenso á primeira división da Liga española. Nela estivo até a o ano 1978, cando á Segunda División. En 1983 ascende e participa na primeira edición da Liga ACB. Porén, só chega a disputar unha edición disputar, xa que descendeu de categoría tras perder nos playoffs polo descenso ante o Peñas Recreativas Huesca.
Tras diversos descensos, na temporada 1999−2000 disputou a Liga EBA, da que se proclamou campión na temporada 2003−2004 logrando o ascenso á LEB 2. Na temporada 2004−2005 proclamouse campión de LEB 2 e ascendeu á LEB Ouro, onde se mantivo durante tres temporadas. Así, en 2009 xoga na LEB Prata, aínda que descendendo dúas tempordas despois á Liga EBA. Tras regresar á terceira categoría en 2016, na temporada 2020−21 o club descende de novo á EBA. Con todo, tan só permenece na EBA unha temporada, ascendendo de novo á LEB Prata en 2022.
Palmarés
Copa do Rei
Mando Diao
Mando Diao é unha banda de garage rock formada en Borlänge, Suecia no ano 1995. O nome da banda provén dun soño de Björn Dixgård. O grupo irrompeu no panorama internacional co seu segundo álbum Hurricane Bar, editado no ano 2004. A súa principal base de seareiros atópase en Suecia, Alemaña e o Xapón, aínda que nos últimos anos estendeuse cara o oeste de Europa, especialmente cara o Reino Unido.
Historia
Os inicios da banda están en 1995 cando Björn Dixgård formaba parte dun grupo chamado Butler, sendo o guitarrista e cantante. Os membros desa banda cambiaban continuamente, e moitos deles deixábana temporalmente pero non volvían. Catro anos despois, os que máis intención lle puxeron (Björn Dixgård e o teclista Daniel Häglund) decidiron tomar o proxecto máis seriamente. Björn atopouse con Gustaf Norén, ao cal lle propuxo un novo proxecto musical. Falaron para realizar e reunir letras de cancións escritas por eles, e despois de seis meses de traballo cambiaron o nome do grupo polo de Mando Diao.
Os seus primeiros concertos foron en locais da súa cidade natal, Borlänge, no ano 1999. Un escritor local describiunos como a mellor banda sen contrato que escoitara. A sección de EMI en Suecia interesouse por eles e asinaron un contrato. Ademais incorporaríanse ao grupo o batería Samuel Giers e o baixista Carl Johan Fogelklou.
No ano 2002 editaron o seu primeiro álbum en Suecia, Bring 'Em In, e co primeiro sinxelo "Motown Blood" conseguiron facerse escoitar nese país. No 2003 Daniel Häglund deixou a banda e foi substituído por Mats Björke. Ese mesmo ano o álbum internacionalizouse co sinxelo "Sheepdog", e no 2004 Mando Diao foi considerada unha das mellores bandas novas do ano pola prensa.
O seu segundo álbum, Hurricane Bar, foi lanzado en 2005, e deulles o definitivo impulso internacional, sendo recoñecidos en todo o mundo grazas a este traballo. O seu sinxelo "God Knows" aparecería no videoxogo FIFA 2006 de EA Sports. Nese ano Mando Diao foi abreconcertos na xira da banda The Bravery, xunto co grupo dos Ánxeles The Colour.
No mes de setembro do 2006 apareceu o seu terceiro álbum, Ode to Ochrasy. Ese ano a banda realizazou unha xira polo Xapón e outra por Europa.
A continuación presentaron os traballos Never Seen the Light of Day, aparecido no ano 2007 e Give Me Fire, editado en febreiro do 2009. Este último traballo estreouse en Alemaña, Austria e Suíza no número 1, en Suecia no 2 e en Grecia no 39.
Neses anos a banda actuou nos principais festivais europeos, como o Festival de Benicàssim, o Rock am Ring en Alemaña ou o de Reading-Leeds en Inglaterra.
O 2 de setembro do 2010 gravaron un unplugged para a MTV nos Union Film-Studios de Berlín, contando como convidados a Daniel Haglund, Ray Davies, Klaus Voormann, Juliette Lewis e Lana Del Rey. O concerto foi lanzado a finais do ano en CD e DVD co título MTV Unplugged - Above and Beyond. A principios de 2011 o batería Samuel Giers abandonou o grupo.
Pyrus
Pyrus, as pereiras, son un xénero de árbores froiteiras pertencentes á familia das rosáceas, a mesma á que pertencen as maceiras. O xénero ten arredor de 30 especies con froitos carnosos. O seu cultivo está moi espallado, principalmente para a obtención do froito, chamado pera. É orixinario da zona temperada de Europa e Asia. Ao longo dos séculos seleccionáronse variedades a partir das pereiras bravas europeas de montaña (Pyrus pyraster) e as especies de pereiras asiáticas.
En Galiza atopamos unha especie espontánea nos montes: a pereira brava (Pyrus cordata) (que dá unhas periñas miúdas denominadas peros ), ademais das variedades de pereira doméstica que atopamos en pomares de todo o país dende tempos ben antigos.
Descrición
As pereiras acostuman adoptar forma arbórea. Son árbores de tamaño mediano, que acadan de media 10–17 m de alto, a miúdo cunha coroación alta e estreita; unhas poucas especies son arbustivas. A pereira brava é unha arboriña pero pode acadar os 20 metros de alto, que é o que tamén poden acadar algunhas variedades cultivadas. As especies máis miúdas teñen o seu límite nos 12 metros, como ocorre coa pereira de follas de amendoeira (Pyrus amygdaliformis) e a pereira das neves (Pyrus nivalis). A casca das pereiras é parda escura, con placas nodosas e oblongas na pereira común e con gretas transversais e lonxitudinais na pereira brava. Dentro deste ton, hai especies coa casca pardo cinsenta máis clara (como a pereira nashi (Pyrus pyrifolia)) e outras que o teñen máis escuro, coma a pereira de follas de amendoeira ou a das neves. Acada a cor negra na pereira de follas de salgueiro (Pyrus salicifolia).
Unha característica das pólas ou gromos das pereiras bravas é que son espiñentas, malia non ocorrer nas pereiras domésticas. As follas son alternas e de formas variadas, mais en termos xerais podemos dicir que son ovais, pecioladas e agudas. A lonxitude das follas na pereira común sitúase entre os 3 e os 8 cm. As da pereira brava adoitan ser miúdas, menos de 4 cm. As maiores son as da pereira nashi que chegan até os 10 centímetros. O bordo acostuman ser finamente serrado, porén algunha especie carece de tales dentes, coma a Pyrus salvifolia.miniatura|Flores da pereira.|alt=|esquerdaAs flores das pereiras agrúpanse en corimbos. Son hermafroditas, pentámeras e de cor branca. Os estames son purpúreos, o que en moitas especies dan un matiz rosado ao aspecto da árbore florida como na pereira brava (Pyrus cordata) e pereira do Himalaia. Os froitos son pomos de forma arredondada ou piriforme, comestíbeis e son máis grandes e carnosos nas variedades cultivadas que nas bravas. Nestas últimas acostuman ter uns 4 cm, así ocorre na pereira brava na das neves. Porén, noutras son bólas miudiñas (chamadas peros), de 2 cm, como ocorre na pereira brava galega, a pereira do Himalaia e tamén na nashi.
Distribución e hábitat
miniatura|Casca da nashi (P. pyrifolia var. culta). miniatura|Casca da pereira brava de montaña (P. pyraster). Por mor ao seu cultivo para a produción de peras, trátase dunhas árbores moi estendidas. As pereiras son orixinarias das rexións temperadas e costeiras de Eurasia, dende o occidente europeo até Asia, pasando polo norte de África. A pereira cultivada en pomares prefire zonas de clima máis ben fresco e húmido, mais con veráns calorosos. Para que prospere ben o cultivo cómpre unha zona aberta e ben drenada, polo que non é unha árbore apropiada para vales fechados, sombrizos, lamacentos ou anubrados. A especie de pereira favorita para a produción de peras comestíbeis na China é a Nashi. A pereira brava de montaña (Pysrus pyraster) prefire bosques e matogueiras en zonas de media montaña, xunta carballos e lamigueiros. Pódeselle atopar dende as chairas até as montaña. Na zona alpina medran pereiras bravas até os 850 msnm.
Na Península Ibérica as plantacións de Pyrus communis nas súas variedades cultas (cultivada) atópanse nas provincias de Lleida, Badaxoz, Huesca, Valencia, Castelló e Zaragoza. A pereira brava de montaña (Pyrus pyraster) medra nas zonas montuosas, acompañando os bosques de faias e carballos, e non coincide coa oliveira. En Galiza é frecuente a especie de pereira brava (Pyrus cordata), que se dá en toda a beiramar atlántica.
Taxonomía
miniatura|Pereira de Callery (P. calleryana) con follas outonizas. Pyrus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 479–480, no ano 1753. A especie tipo é a pereira doméstica: Pyrus communis L.
Selección de especies
O xénero Pyrus ten unhas 30 especies. Da pereira común Pyrus communis proceden a meirande parte das variedades que se cultivan para a produción de peras. Esta especie orixinouse en Europa do Leste e procede da Pyrus nivalis e da Pyrus caucasica.miniatura|Flor e follas da pereira de follas de salgueiro pénsil (P. salicifolia var. pendula).
Entre os híbridos máis frecuentes cómpre citar:
Usos
miniatura|Pereiras miniatura|right|Froito dunha pereira europea Clapps Favorite. As pereiras cultívanse especialmente polo seu froito carnoso e zumarento, ben para consumo fresco, ben para procesalo como sidra de pera, obtida da pereira das neves ou para elaborar conservas, compotas e marmeladas.
En Galiza dende a antigüidade a pereira brava (Pyrus cordata) usouse como patrón para enxertar a pereira europea doméstica e ultimamente tamén para a pereira asiática. O tamaño miúdo da pereira brava galega confírelle á árbore resultante certo ananismo, que unido á súa boa ancoraxe e adaptabilidade tanto a terreos secos como húmidos faina unha seria competidora do marmeleiro como patrón.
Tamén son usadas as pereiras coma ornamentais en parques e xardíns, sobre todo determinadas especies, como a de salgueiro especialmente os exemplares péndulos.
Da pereira obtense tamén madeira para a fabricación de instrumentos musicais por mor da dureza, gran e peso relativamente lene.
Etnoloxía
As pereiras téñense cultivado en Galiza dende a antigüidade polo valor nutritivo do seu froito, algúns refráns: ''Algún día a miña pereira hame dar peras. Deus me dea a pereira e a min á súa beira. Ti amósame a pereira, que quero estar á súa beira cando teña peras''.
Ligazóns externas
Peru (ofet) أجاص (جنس) ܟܡܬܪܐ Гени Armud Grūšė Груша Круша Kruška ckb:ھەرمێ Hruška Gellygen Pære Birnen Kšušcyna ނާޝްޕަތީ Αχλάδι eml:Pìr Pear Piro Pyrus Madari fa:گلابی Päärynät Poire Piruçâr Piorra Peear אגס नाशपाती Kruške hsb:Krušwa Körte Pir Ube Piro Pera ナシ属 მსხალი kaa:Almurt 배나무속 ٹَنگ Алмурут Pyrus Bir Kriaušė Bumbieres mdf:Груша Pea (huarākau) Круша mrj:Грушаву Pear Pera Peer (vrucht) Pære Pære Peire Bilasáana bitseeʼ nineezígíí Pera Кæрдо Grusza Pera Pira Груша Peir Pear Hruška (rod) Dardha Крушка Päronsläktet பேரி Peras Armut Груша ناشپاتی Perar Lê (chi thực vật) Poerî 梨 Lâi-á 梨
William Wallace
William Wallace (gaélico medieval: Uilliam Uallas; gaélico escocés: Uilleam Uallas; anglonormando: William le Waleys; ) nado en Elerslie en 1272 e finado en Londres o 23 de agosto de 1305, foi un cabaleiro e terratenente escocés. Dedicou a súa vida á defensa da independencia de Escocia, fronte a política expansionista de Eduardo I de Inglaterra, o cal aspiraba a unir os reinos inglés e escocés.
Traxectoria
De novo viviu nunha caótica Escocia que non era quen de decidir que rei sucedería ó recentemente morto Alexandre III. Pasou a súa adolescencia, por causa do asasinato do seu pai e do desterro da súa nai, en Dunipace, sendo educado por un tío seu, o cal era clérigo e lle permitiu aprender latín e outras linguas.