cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Brasil de 1986
A nova tempada viu moitos cambios de pilotos, o máis significativo foi a chegada de Piquet a Williams logo de sete anos en Brabham, mentres que Keke Rosberg uniuse a McLaren e Elio de Angelis a Brabham, foron os outros movementos importantes. Senna utilizou a súa influencia en Lotus para asegurar que contrataron a un piloto que non interfira coa súa campaña logo da retirada de Derek Warwick, aínda que iso sería temporal. Williams perdeu o seu director de equipo, Frank Williams. Que tivo un accidente de coche nas probas de pretempada que o deixou un parapléxico. Senna liderou desde a pole position, pero pronto foi ameazado polos Williams. Nigel Mansell quedou fóra da carreira logo de trompear na primeira volta despois dun contacto con Senna, Piquet lideraba na terceira volta. Cando empezaron as paradas en boxes parecía que Alain Prost (McLaren MP4 / 2C) podería arrebatar a vitoria aos brasileiros pero iso rematou cando o motor TAG-Porsche de Prost rompeu a metade de carreira.
Non houbo outra ameaza para a parella brasileira, logo diso Piquet retomou o liderado a Senna logo da última parada para cambiar pneumáticos deste último. Detrás de Laffite estaba o seu compañeiro de equipo en Ligier René Arnoux. O quinto lugar estivo ocupado polo Tyrrell 014 de Martin Brundle, os seus primeiros puntos desde a súa tempada de debut dous anos antes. Gerhard Berger terminou sexto no seu Benetton B186 no debut do novo equipo que se fixera cargo do equipo Toleman durante a tempada baixa. Philippe Streiff no segundo Tyrrell, Elio de Angelis (Brabham BT55), Johnny Dumfries (Lotus 98T) e Teo Fabi (Benetton B186) foron os outros pilotos que remataron a carreira, nun día de moitos abandonos onde Mansell foi o único que se retirou por un fallo non mecánico.
Líderes por volta
Ayrton Senna 4 (1-2, 19, 41), Nelson Piquet 50 (3-18, 27-40, 42-61), Alain Prost 7 (20-26)
Referencias
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Belén Rueda
María Belén Rueda García-Porrero, máis coñecida como Belén Rueda, nada en Madrid o 16 de marzo de 1965, é unha actriz e presentadora de televisión española. Logo dunha extensa carreira televisiva en series e programas durante máis de dez anos, Belén Rueda debutou no cine en 2004 con Mar adentro, dirixida por Alejandro Amenábar, protagonizou El orfanato en 2007 e Los ojos de Julia en 2010. Nela compartiu repartición con actores como Javier Bardem ou Lola Dueñas e gañou ademais o premio como mellor actriz revelación na XIX edición dos Premios Goya.
Biografía
Os seus pais eran enxeñeiro de camiños e profesora de ballet. É a mediana de 3 irmás. Ós 7 anos trasladouse coa súa familia a Alacant debido a un problema de asma da súa irmá máis nova.
Estudou Arquitectura, aínda que fixo os seus primeiros pasos como modelo.
Estivo casada con Daniel Écija con quen tivo tres fillas, a segunda das cales morreu por un problema cardíaco sendo bebé. A data de 2006 o seu estado civil é divorciada.
Ós 18 anos, logo de terminar COU marcha a Madrid a estudar Arquitectura. Alí traballou como vendedora de pisos e modelo ata acabar de presentadora en Telecinco, onde traballou para varios programas da cadea, xunto a Emilio Aragón en moitas ocasións. Para esta mesma cadea traballou como actriz nas series Periodistas ou Los Serrano. Nos últimos anos decantouse polo cine e recibiu o Premio Goya á mellor actriz revelación en 2004 polo seu papel de Julia en Mar adentro.
En xaneiro de 2007 debutou no Teatro, coa obra Closer, que xa fora interpretada no cine por Julia Roberts.
En outubro de 2007 estreouse a súa segunda película, El orfanato, dirixida por Juan Antonio Bayona e protagonizada, ademais de Belén Rueda, por Fernando Cayo, Geraldine Chaplin e Roger Príncep. El orfanato foi a película elixida pola Academia Española para representar a España nos Oscar 2008.
Serxio IV, papa
Serxio IV, nado en Roma e finado o 12 de maio de 1012, foi Papa de 1009 a 1012.
Traxectoria
Fillo dun zapateiro, escalou posicións dentro da xerarquía eclesiástica ata ser ordenado bispo de Albano o 1004.
Durante o seu pontificado o califa fatimita al-Hakim bi-Amr Allah fixo destruír a Igrexa do Santo Sepulcro en Xerusalén, e este feito dise que orixinou as primeiras bulas papais para as Cruzadas.
Recibiu a Santo Ermengol en Roma (1011) onde lle explicou os sucesos do Misterio do Santa Dúbida de Ivorra. Serxio IV deu fe que era un milagre e quedou o cáliz do sangue. A cambio, fixo enviar a Ivorra os panos manchados de sangue e o documento pontificio que recoñecía o milagre como verdadeiro, e, ademais, un cabelo da Virxe María, unha espiña da coroa de Xesús, un fragmento de pedra do sepulcro do Señor e outras reliquias de santos.
Os monxes beneditinos venérano como santo, pero Serxio IV non está canonizado oficialmente.
L'Alcora
250px|miniatura|Castelo de Alcalatén. L'Alcora é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Alcalatén, da que é capital. A súa poboación residente é de 10.672 habitantes (INE 2014).
É coñecida pola súa cerámica e pola fábrica foi fundada en 1727. Na actualidade, a industria de azulexos de l'Alcora compite coa doutras localidades da provincia. Existe unha importante industria auxiliar e complementaria desta actividade. A agricultura de secaño ten menor interese, predominando o cultivo da amendoeira e o oliveiral. Nos seus muíños de aceite elabórase un aceite de oliva de excelente calidade.
Humberto I
Humberto I de Savoia, coñecido en italiano Umberto I di Savoia, nado en Turín o 14 de marzo de 1844 e finado en Monza o 29 de xullo de 1900, foi Rei de Italia entre 1878 e 1900.
Umberto Rainerio Carlo Emanuele Giovanni Maria Ferdinando Eugenio, Príncipe do Piemonte, naceu en Turín, a capital do Reino de Piemonte-Sardeña. Foi fillo do Príncipe Vítor Manuel de Savoia, futuro monarca de Piemonte e que anos atrás lograría converterse no primeiro Rei de Italia, e da súa curmá María Adelaida de Habsburgo-Lorena, Arquiduquesa de Austria.
A súa educación estivo nas mans de Massimo Taparelli, Marqués de Azeglio e de Pasquale Stanislao Mancini. En abril de 1868, o príncipe Humberto casou coa súa curmá a Princesa Margarida Tareixa de Savoia. O matrimonio tivo un fillo, Víctor Manuel (1869-1947).
Desde marzo de 1858, Humberto de Savoia seguiu a carreira militar no exército sardo, comenzando co rango de capitán. Estivo presente na batalla de Solferino en 1859, e en 1866 estivo ao mando dunha división na batalla de Custoza, aínda que sen intervir directamente nesta.
O 9 de xaneiro de 1878, tras a morte do seu pai Vítor Manuel II, Humberto de Savoia converteuse en Rei de Italia co nome de Humberto I.
Reinado
Humberto I adoptou o título Humberto I de Italia e non seguiu a tradición que lle tería correspondido, de ser Humberto IV (de Savoia), co fin de reforzar a súa imaxe como soberano efectivo dos seus súbditos en todo o Reino de Italia e non só dos nativos de Piemonte-Sardeña. Con ese mesmo obxectivo, Humberto consentiu que os restos do seu padre foran soterrados en Roma, no Panteón de Roma, e non no mausoleo real da basílica de Superga, situado sobre un dos outeiros que arrodean Turín, onde desde mediados do século XVIII eran sepultados todos os membros da dinastía Savoia.
En novembro dese mesmo ano saíu ileso dun atentado que sufriu en Nápoles por parte do anarquista Giovanni Passannante, pero que deixou gravemente ferido o Primeiro Ministro, Benedetto Cairoli. O atacante foi detido e condenado a morte, pena que foi conmutada por Humberto I a cadea perpetua.
O 24 de outubro de 1896, o Príncipe Víctor Manuel, herdeiro do trono italiano, contraeu matrimonio coa Princesa montenegrina Jelena Petrović-Njegoš en Roma.
Política exterior
Durante o seu reinado, Italia uniuse á Alemaña e Austria-Hungría formando parte da Tripla Alianza, decisión que non foi apoiada pola opinión pública, a causa do dominio que exerceu o Imperio austrohúngaro no norte de Italia e que restou popularidade ao monarca italiano. De feito, esta clase de alianza era considerada até certo punto "contranatural" polos políticos e intelectuais italianos, que se ben admiraban a potencia do Imperio Alemán, non olvidaban que o irredentismo italiano aínda estaba vixente e reclamaba a anexión do Trentino e do Véneto, rexións poboadas por italianos pero baixo soberanía de Austria. Sumado isto ás vellas tensións históricas que sentían os intelectuais que apoiaron a unificación de Italia e que relacionaban esta co antigo Imperio Romano, destruído por diversas tribos xermanas.
A política exterior italiana baixo o reinado de Humberto I caracterizouse tamén por unha insistencia en participar do imperialismo mostrado por outras potencias europeas na Repartición de África. Non obstante, Italia iniciou o seu colonialismo cando outros países xa tiñan imperios ultramarinos consolidados (como resultado da tardía unificación italiana), mentres que a economía italiana era aínda débil para afrontar os gastos de aventuras coloniais en comparación a outros países europeos máis prósperos. Isto non impediu que baixo o reinado de Humberto I se formase o imperio colonial italiano, baseado nos territorios de Eritrea e Somalia, obtidos baixo inspiración do primeiro ministro Francesco Crispi, un imperialista convencido.
Política interna
O reinado de Humberto I caracterizouse tamén pola orientación política fortemente conservadora do monarca, moi hostil aos sindicatos obreiros que xurdían nas cidades industriais do norte de Italia. O movemento socialista causaba que o rei, desde inicios da década de 1890, se apoiase nos sectores máis conservadores dos políticos e do exército, desconfiando do liberalismo e do parlamentarismo herdado de seu pai, aínda que a industrialización italiana progresara daquela con gran rapidez e era xa unha realidade nas rexións setentrionais do país.
Unha grave crise naceu cando en maio de 1898 se deron masivas protestas populares en Milán relacionadas cunha subida de prezos do trigo e certos impostos novos que gravaron o proletariado urbano. As protestas foron reprimidas de xeito violento nas rúas milanesas polo exército, empregando incluso artillería contra manifestantes desarmados, baixo as ordes do xeneral Fiorenzo Bava Beccaris.
A represión deixou un saldo dun centenar de mortos e pasou á historia italiana como o Masacre de Bava-Beccaris, pero a reacción do rei Humberto en Roma foi convocar o xeneral represor e felicitalo publicamente pola súa "valentía en defender a Casa Real", acusando os obreiros de "inimigos da Coroa". Estes acontecementos deterioraron o apoio popular cara a Humberto I en particular e o prestixio da Casa de Savoia en xeral, de feito a aliñación do rei en favor da represión violenta contra os obreiros convertérono nun branco da propaganda socialista e anarquista.
Asasinato
Humberto I acudiu á cidade de Monza, na Lombardía, a un evento deportivo en xullo de 1900. O día 29 de xullo de 1900, tras cear na Vila Real situada en Monza, Humberto I foi asasinado polo anarquista Gaetano Bresci, quen irrompeu na Vila Real e matou o monarca con cinco disparos de revólver.
Tras esta inesperada morte, seu fillo Vítor Manuel sucedeuno no trono de Italia. O rei Humberto I foi enterrado no Panteón de Roma ao igual que o seu antecesor. miniatura|240px|Tapa da revista arxentina Caras y Caretas en memoria de Humberto I de Italia (agosto de 1900)
Galería de imaxes de Touro
Galería de imaxes do concello de Touro na provincia da Coruña.
El Gastor
miniatura|Gastor desde o [[Algarín.]] miniatura|Casa do Concello. miniatura|Igrexa. El Gastor é un municipio da provincia de Cádiz, en Andalucía. No 2008 tiña 1.900 habitantes. A súa extensión superficial é de 28 km² e dista 131 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.
Chámaselle Balcón dos Pobos Brancos, polas vistas que hai desde o monte do Algarín e o das Grajas, os dous cumios máis altos do territorio municipal.
Cultura
É destacable a fabricación e uso dun tipo de gaita autóctona, a gaita gastoreña, instrumento relacionado con outros tipos de gaita de Madrid, Guadalaxara e País Vasco, a alboka. A gaita gastoreña é coñecida por toda a área do Gastor e a Serra de Cádiz.
Destaca o Dolmen do Xigante como exemplo de arquitectura megalítica no Gastor.
Pollock Halls
As Pollock Halls of Residence ou simplemente Pollock Halls cun complexo residencial da Universidade de Edimburgo, situado ao sueste do centro da cidade de Edimburgo (Escocia), nas proximidades do parque de Holyrood e do Asento de Arturo, unha característica montaña desa área da cidade.
Historia
Todo o conxunto era propiedade de Donald Pollock, reitor da universidade, que llo regalou á institución ao remate do conflito armado e esta construíu a súa principal residencia, que leva o nome do doador.
A partir dos anos sesenta comézase a construción e urbanización de todo o amplo terrirorio, que non se interrompeu ata os nosos días. Na actualidade as Pollock Halls teñen doce edificios, destinados a maior parte deles a hospedaxe de 1.900 universitarios, e que levan o nome de distintos reitores e homes de prol da universidade.
En 1970 a Pollock Hall acolleu os deportistas participantes nos Xogos da Commonwealth que se celebraron en Edimburgo. En 2008, a residencia volveu ser a sede dos mundiais de cross.
Pegada cultural
Crese que a escola feminina de St. Trinnean's, que funcionou nas Pollock Halls entre 1925 e 1939, foi o modelo de colexio para rapazas que usou Ronald Searle nas súas novelas.
Ni
Ni pode referirse a:
Circa
Outros artigos
Floruit
Voo 314 de Pacific Western Airlines
O voo 314 de Pacific Western Airlines foi un accidente de aviación ocorrido o 11 de febreiro de 1978 cando un Boeing 737-200 se esnafrou no aeroporto de Cranbrook, preto da cidade canadense de Cranbook, na Columbia Británica, matando 42 dos 49 ocupantes do avión.
Avión e tripulación
O avión accidentado era un Boeing 737-275 que tiña preto de oito anos no momento do sinistro. O aparello estaba equipado con dous motores turboventilador Pratt & Whitney JT8D-9A.
O capitán era Chris Miles, de 30 anos de idade, que traballara en Pacific Western Airlines dende 1967 e convertérase en capitán de 737 en 1977. Acumulaba 5 173 horas de voo, 2 780 delas no Boeing 737. O primeiro oficial era Peter Van Oort, de 25 anos, que levaba na aeroliña dende 1971 e convertérase en primeiro oficial do 737 en 1977. Van Oort voara un total de 1 316 horas, e tan só 81 delas no Boeing 737.
Accidente
Cranbook é un aeroporto non controlado sen torre de control, pero está en espazo aéreo controlado e ten unha estación de radio que proporciona información meteorolóxica e serve para comunicacións e avisos. Así, non había un requisito legal para conseguir permiso para aterrar despois de que se dese a autorización para a aproximación. No momento do accidente estaba nevando cunha visibilidade de 3/4 millas e un quitaneves con radio estaba limpando a pista. O operador da máquina quitaneves foi informado de que o tempo estimado para a chegada do voo 314 sería ás 20:05. Tanto o operador da radio como do quitaneves agardaban que o avión avisase ao chegar á baliza "Skookum", na aproximación á pista 16, dándolle á máquina sete minutos para deixar a pista.
O avión tocou terra ás 19:55 a uns 800 pés do limiar da pista. Activouse a reversa de pulo e case inmediatamente foi cancelada e intentouse un go-around. O avión volveu ao aire antes do punto dos 2 000 de pista, e voou sobre o quitaneves a entre 50 e 70 pés de altura.
O aparello trepou ata os 300-400 pés sobre o aeródromo, inclinándose abruptamente cara á esquerda, e deslizouse lateralmente cara ao chan á esquerda da pista incendiándose. No momento do impacto a reversa esquerda estaba totalmente despregada e a dereita estaba case recollida. O motor esquerdo estaba case ao raletí, mentres que o dereito estaba desenvolvendo potencia, e o temón e o alerón estaba completamente cara á dereita. O tren de aterraxe estaba baixado e os flaps estaban a uns 20º.
As simulacións de Boeing amosaron que o avión era controlable cun motor ao ralentí con reversa e co outro a plena potencia, co tren subido e os flaps en 15. Con flaps en 25 e o tren abaixo non era posible manter o nivel de voo.
A manobra de go-around tería éxito se as portas da reversa do motor esquerdo non estivesen despregadas.
Betxí
250px|miniatura|Casa do concello. Betxí é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca da Plana Baixa. A súa poboación residente é de 5.770 habitantes (INE 2014).
A localidade continúa tendo a súa principal fonte de ingresos na agricultura exportadora dos cítricos, cunha forte dependencia dos mercados internacionais, e na industria cerámica e de fabricación de cartón e envasados. Estas actividades económicas compleméntanse coa expansión de talleres auxiliares e servizos das industrias agrícola e cerámica.
Castro de Pereiruga
Castro de Pereiruga é un castro de cumio situado na parroquia de Pedroso (Narón).
Descrición
miniatura|175px|esquerda|Camiño NS dentro do castro. O castro é unha construción de forma ovalada, segundo a forma do monte. Mide de norte a sur case 90 metros e de leste para oeste 60 metros. O castro ten tres liñas defensivas concéntricas separadas entre 10 metros (a máis preto) e 20 metros. Un camiño peonil atravesa todo o xacemento de norte a sur. Actualmente é unha plantación de eucaliptos.
Galería de imaxes do mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, Nogueira de Ramuín.
Eudoxo de Cnido
Eudoxo de Cnido (en grego Εὔδοξος ὁ Κνίδιος),, nado en Cnido, na actual Turquía, contra o 390 a.C. e finado ao redor do 337 a.C., foi un filósofo, astrónomo, matemático e médico grego, discípulo de Platón. Nada da súa obra chegou até os nosos días; todas as referencias coas que contamos proveñen de fontes secundarias, como o poema de Arato sobre astronomía.
Eudoxo foi o primeiro en propoñer un modelo planetario baseado nun modelo matemático, polo que se considera o pai da astronomía matemática.
Traxectoria
Eudoxo naceu en Cnido, cidade de Asia Menor situada na antiga rexión de Caria (actual Turquía), fronte a Halicarnaso, quizais no ano -408, aínda que algúns autores atrasan a data 8 anos, até -400, ou mesmo 18, até -390.
Á súa volta, fundou en Cícico unha escola de filosofía, matemáticas e astronomía; tamén ensinou noutras cidades de Asia Menor. De novo en Atenas, contra o ano -368, volveu a tomar contacto con Platón, e figurou como un dos membros máis brillantes da Academia. A súa relación con Platón é un dos puntos máis comentados da súa biografía, e a natureza de dita relación non é clara: segundo Dióxenes Laercio, Platón recibiuno con hostilidade, celoso da súa popularidade; Plutarco afirma que desconfiaba das ideas matemáticas de Eudoxo. Outras fontes, porén, afirman que a relación foi cordial e que Eudoxo seguiu as orientacións de Platón. Ao redor do ano -350, Eudoxo retornou a Cnido, onde acababa de instaurarse un réxime democrático, e se lle encargou a redacción da nova constitución.
Filostrato inclúeno no Libro I da súa obra Vidas dos sofistas en razón do ornato da súa linguaxe e á súa facilidade para a improvisación.
Eudoxo morreu na súa cidade natal no ano -355 (ou en -347 de considerarmos o seu nacemento en -400, ou en -337 de consideralo en -390).
Traballo en astronomía
A súa fama en astronomía matemática débese á invención da esfera celeste e ás súas precoces achegas para comprender o movemento dos planetas, que recreou construíndo un modelo de esferas homocéntricas que representaban as estrelas fixas, a Terra, os planetas coñecidos (Mercurio, Venus, Marte, Xúpiter e Saturno), o Sol e a Lúa, e dividiu a esfera celeste en graos de latitude e lonxitude.
O seu modelo cosmolóxico afirmaba que a Terra era o centro do universo e o resto dos corpos celestes rodeábana fixos nun total de vinte e sete esferas reunidas en sete grupos. Neste modelo baseouse Aristóteles para desenvolver o seu propio modelo cosmolóxico.
Para explicar as retrogradacións que se observaban no movemento dos planetas (aparentemente, vistos desde a Terra, retroceden na súa órbita), Eudoxo introduciu a hipopede ou lemniscata esférica, que é resultado da combinación do movemento das dúas esferas máis internas do seu modelo. Sobre esta figura rotaría cada corpo celeste en correspondencia co seu período sinódico. Pola súa parte, o tempo de rotación sobre a esfera en que se encontra corresponde ao seu período sideral.
Traballo en matemáticas
O seu traballo sobre a teoría da proporción denota unha ampla comprensión dos números e permite o tratamento das cantidades continuas, non unicamente dos números enteiros ou números racionais. Cando esta teoría foi resucitada por Tartaglia e outros estudosos no século XVI, converteuse na base de numerosas obras de ciencia durante un século, até que foi substituída polos métodos alxébricos de Descartes.
Unha curva alxébrica leva o seu nome, a kampyle de Eudoxo:
Clemente II, papa
miniatura|Clemente II
Clemente II, nado co nome de Suidger, Graf von Morsleben und Hornburg, en Hornburg (Baixa Saxonia) cara ao 1005 e finado en Pesaro (provincia de Pesaro e Urbino o 9 de outubro de 1047), foi o Papa nº 149 da Igrexa católica de 1046 a 1047, durante 9 meses.
Pontificado
Durante o seu breve pontificado convocou, en 1047, un concilio en Roma no que tratou de introducir reformas na Igrexa, reducir o poder que nesta alcanzaran os bispos-condes e rematar coa simonía.
Mi (letra)
Adoita transcribirse como m. Provén da letra do alfabeto fenicio mēm. Como signo numérico representaba o corenta. En maiúscula serve tamén para designar o undécimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o undécimo da Odisea.
Cada un busca o seu gato
Cada un busca o seu gato (en Chacun cherche son chat) é un filme francés de 1996 dirixido por Cédric Klapisch. O filme está ambientado en París e está protagonizado por Garance Clavel, Zinedine Soualem, Renée Le Calm, Olivier Py, Romain Duris, Hélène de Fougerolles, Hiam Abbass e outros.
Estreouse en galego o 14 de novembro de 2001 a través da TVG.
Anguix
Anguix é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 133 habitantes (INE 2012).
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1964
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1964 celebrados en Toquio realizáronse oito probas de esgrima, seis en categoría masculina e dúas en categoría feminina. A competición realizouse entre os días 13 e 23 de outubro de 1964 en instalacións da Universidade de Waseda.
Nacións participantes
Un total de 259 tiradores (203 homes e 56 mulleres) de 30 nacións competiron nos Xogos de Toquio:
Roberto Rossellini
Roberto Gastone Zeffiro Rossellini, nado en Roma o 8 de maio de 1906 e finado na mesma cidade o 3 de xuño de 1977, foi un cineasta italiano. Considérase un dos directores máis importantes do neorrealismo italiano, contribuíndo ó movemento con películas como Roma città aperta.
Traxectoria
Nado nunha familia burguesa de Roma, o seu pai construíu o primeiro cine romano (un teatro onde podían mostrarse películas), garantindo a Roberto o pase libre de admisión ilimitado; Roberto comezou a frecuentar o cine a unha idade temperá. Cando o seu pai morreu, el traballou como técnico de son en películas, e por algún tempo puido traballar en varios campos relacionados coa creación de películas, gañando competencia en cada un.
En 1938 virou a súa primeira curtametraxe, Prélude à l'aprés-midi d'un faune, despois da cal asistiu a Goffredo Alessandrini na rodaxe de Luciano Serra pilota, unha das películas italianas da primeira metade de século con máis éxito. En 1940 asistiu a Francesco De Santis en Uomini sul Fondo.
A súa primeira longametraxe, La nave Bianca (1941) é a primeira da chamada "Triloxía Fascista", xunto con Un pilota ritorna (1942) e Uomo dalla Croce (1943). A esta etapa corresponde a súa amizade e cooperación con Federico Fellini e Aldo Fabrizi.
Como declarou nunha entrevista, ''para crear realmente o personaxe que un ten en mente, é necesario para o director establecer unha batalla co actor que normalmente termina someténdose ós desexos do actor. Como non desexo estar malgastando as miñas enerxías nunha batalla coma esta, só uso actores profesionais en contadas ocasións''. Díxose que unha das razóns do seu éxito foi o feito de que Rossellini reescribiu os guións segundo os sentimentos e as historias dos seus actores non profesionais. Acentos rexionais, dialectos e vestimentas ven nas súas películas do modo en que verdadeiramente eran.
Logo da súa Triloxía Neorrealista, Rossellini produciu dúas longametraxes que hoxe se clasifican como cine transicional: O amor (con Anna Magnani) e A macchina ammazzacattivi, mostrando realidade e verdade.
En 1948 Rossellini recibe unha carta de Ingrid Bergman onde esta lle propón traballar con el e así comeza unha das máis coñecidas historias de amor no mundo do cine, con Ingrid Bergman e Rossellini no cume da súa popularidade e influencia. Comezaron a traballar xuntos un ano máis tarde en Stromboli terra di Dio (na illa de Stromboli, cuxo volcán entrou en erupción durante a rodaxe), e en 1950 Europa '51. En 1953, Heite querer sempre completa a chamada Triloxía de Ingrid.
Esta relación causou un grande escándalo nalgúns países (Bergman e Rossellini estaban casados antes de coñecerse); o escándalo intensificouse cando comezaron a ter fillos (un dos cales é Isabella Rossellini).
Día do Libro
O Día do Libro (tamén denominado Día Mundial do Libro e o Dereito de Autor, Día Internacional do Libro e Día Mundial do Libro) é un acontecemento anual que se celebra o 23 de abril. A festa celebrouse por primeira vez baixo os auspicios da UNESCO en 1995 coa idea de fomentar a lectura, a edición e publicacións impresas e os dereitos de autor.
Hecateo de Mileto
miniatura|Mapa de Hecateo. Nel represéntase a Terra coñecida (Asia e Europa) como un disco rodeado do Océano. Hecateo de Mileto, nado en Mileto sobre o 550 a.C e finado sobre 476 a.C., foi un historiador grego. O primitivo do seu método histórico clasifícao entre os logógrafos. Tamén pode considerárselle precedente da xeografía e a cosmografía. Non debe confundirse co seu homónimo Hecateo de Abdera, tamén historiador.
Día do Libro
Historia
As orixes da festa do libro están ligadas a Cataluña e á celebración do Sant Jordi (San Xurxo), cando era costume que os homes agasallasen as mulleres cunha rosa e estas o fixesen cun libro.
Hecateo de Mileto
Traxectoria
Naceu en Mileto de rica familia e recibiu o nome da deusa Hécate. Chegou á madurez no tempo da invasión persa. Tras longas viaxes asentouse na súa cidade natal, onde ocupou altos cargos e dedicouse á composición de traballos históricos e xeográficos. Cando Aristágoras convocou un consello dos xonios en Mileto para organizar a revolta xónica contra o poder persa, Hecateo tratou en balde de disuadir aos seus compatriotas de levala a cabo. No -494, cando os derrotados xonios se viron obrigados a negociaren a rendición, el foi un dos embaixadores ante o sátrapa persa Artafernes, ao que persuadiu que permitise a reconstrución das cidades xonias.
Día do Libro
Historia
En España a xornada comezouse a celebrar oficialmente o 7 de outubro de 1926, en conmemoración do nacemento de Miguel de Cervantes Saavedra. O escritor e editor valenciano, establecido en Barcelona, Vicent Clavel Andrés, propuxo este día á Cámara Oficial do Libro de Barcelona.
Hecateo de Mileto
Traxectoria
Hecateo foi un dos primeiros autores clásicos que mencionan aos pobos celtas.
Día do Libro
Historia
miniatura|Libros na Biblioteca do Merton College, [[Oxford.]]
Hecateo de Mileto
Obra
Atribúese a Hecateo a Ges Periodos ("Viaxes ao redor da Terra"), obra en dous libros, cada un dos cales organízase a xeito de periplo (navegación costeira con escalas). O primeiro, sobre Europa, é esencialmente un periplo mediterráneo, describindo unha por unha cada rexión visitada, chegando ata a Escitia. O segundo, sobre Asia, organízase de modo similar ao Periplo do Mar Eritreo, do que sobrevive unha versión do século I. Hecateo describe os países e pobos do mundo coñecido, sendo a parte de Exipto particularmente completa. As descricións acompáñanse dun mapa, baseado no de Anaximandro, que corrixe e aumenta. Consérvanse 374 fragmentos da obra, a maior parte citados no léxicon xeográfico Étnica, compilado por Estevo de Bizancio.
Día do Libro
Historia
No 1930, a data conmemorativa foi trasladada para o 23 de abril, día do falecemento de Cervantes, que coincidía coa tradición festiva catalá.
Hecateo de Mileto
Obra
Tamén se lle coñecen as Genealogiai, compendio racionalmente sistematizado das tradicións e mitoloxía gregas, que rompe coa tradición épica de construción de mitos. Consérvanse poucos fragmentos, pero suficientes para considerar a súa importancia.
Escepticismo
As obras de Hecateo, especialmente as Genealogiai, mostran un marcado escepticismo: Ao contrario que o seu contemporáneo Xenófanes, non critica os mitos partindo dos mitos mesmos, senón que a súa incredulidade provén da súa ampla exposición ás moitas mitoloxías contraditorias que atopa nas súas viaxes.
Día do Libro
Historia
O 15 de novembro de 1995, a UNESCO decidiu proclamar este día, Día Internacional do Libro e o Dereito de autor. A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura quería destacar deste xeito a importancia do libro, que foi historicamente o medio de difusión máis importante do coñecemento así como unha ferramenta esencial de enriquecemento cultural. Esta xornada ten como fin promover o libro e fornecer a través del o acceso á cultura do maior número de persoas posible. A primeira celebración do Día Mundial do Libro tivo lugar o 23 de abril de 1995.
A UNESCO decidiu celebrar conxuntamente o Día do Libro e do Dereito de Autor atendendo á casualidade de que a morte de Cervantes (o 23 de abril de 1616 no calendario gregoriano) se correspondía coa data do aniversario do nacemento e morte de William Shakespeare (no calendario xuliano). Na Inglaterra daquel tempo aínda se utilizaba o calendario xuliano, que tiña unha diferenza de 10 días co calendario gregoriano que se usaba en España. Shakespeare, polo tanto, morreu 10 días despois de Cervantes. Ese mesmo día tamén se conmemora a morte do primeiro escritor mestizo, Inca Garcilaso de la Vega, fillo do conquistador Sebastián Garcilaso de la Vega e da princesa Inca Elisabet Chimpu Occlo, irmá de Huayna Capaz, último emperador indio.
Hecateo de Mileto
Escepticismo
É ilustrativa a anécdota da visita a un templo exipcio en Tebas. O sacerdote mostra a Heródoto unha serie de estatuas no sagrado interior do templo, cada unha supostamente erixida polo sumo sacerdote de cada xeración. Hecateo, di Heródoto, tras presenciar o mesmo espectáculo, mencionou aos sacerdotes que el mesmo podía reconstruír a súa liña de antepasados a través de dezaseis xeracións ata chegar a un deus do que descendía. Os exipcios, comparando a súa xenealoxía coa súa propia manifestada en 345 estatuas, todas de mortais, negáronse a crer a pretensión de Hecateo de descender dunha figura mitolóxica. Este encontro coa antigüidade inmemorial de Exipto considérase unha influencia crucial no escepticismo de Hecateo. O pasado mitoloxizado dos gregos vólvese insignificante cando o compara coa historia dunha civilización que xa era antiga antes de que se fundase Micenas.
Día do Libro
Historia
O día 23 de abril coincide así mesmo cos aniversarios do nacemento de Vladimir Nabokov, Maurice Druon, Manuel Mejía Vallejo e Halldór Laxness, e co aniversario do falecemento de Josep Pla.
Hecateo de Mileto
Escepticismo
Hecateo foi probabelmente o primeiro dos logógrafos en intentar unha seria historia en prosa e en empregar o método crítico para distinguir o mito do feito histórico, aínda que acepta a Homero e outros poetas como autoridades fidedignas. Heródoto debe a Hecateo o concepto de historia en prosa, aínda que ás veces discuta o seu contido.
Día do Libro
Historia
En España, os Premios Cervantes son concedidos cada ano polo Rei en Alcalá de Henares ese día.
No Reino Unido e Irlanda o Día do Libro vénse celebrando desde o 2002 o primeiro xoves de marzo. Ese día as escolas reparten un vale de 1 libra e 1,5 euros, respectivamente, ós nenos para que poidan mercar os libros (ou audiolibros) que se publican especialmente para esa ocasión ou para mercar calquera outro libro. Ese día moitas escolas celebran maratóns de lectura, mostras e mercados de libros.
Condado de Santa Clara, California
O Condado de Santa Clara é un dos 58 condados do estado de California. Segundo o censo do ano 2010 a súa poboación era de 1 781 642 habitantes. A súa capital está en San Jose, California, a décima cidade máis poboada dos Estados Unidos.
Localizado no extremo sur da baía de San Francisco, o altamente urbanizado val de Santa Clara Valley dentro do condado tamén é coñecido como Silicon Valley. Santa Clara é o condado con máis habitantes da área da baía de San Francisco, e un dos máis ricos dos Estados Unidos.
Dámaso II, papa
Dámaso II, nado co nome de Poppo de Brixen en Baviera e finado en Palestrina o 9 de agosto de 1048, foi elixido o Papa n.º 151 da Igrexa católica en 1048.
Deposto Bieito IX, Poppo, que era bispo de Brixen, converteuse no terceiro alemán en acceder ao pontificado ao ser designado polo emperador Henrique III lodo de que a súa primeira opción, o arcebispo Halinard de Lión, rexeitase o ofrecemento.
A súa morte repentina (o pontificado durou só 23 días), puido deberse á malaria que contraeu cando se encontraba en Palestrina, onde fora fuxindo do caloroso verán romano.
Hidrografía de Galicia
miniatura|300px|Mapa da rede hidrográfica de Galicia. miniatura|300px|Vertentes hidrográficas de Galicia. A densa rede hidrográfica de Galicia permite que esta sexa cualificada decote como a terra dos mil ríos, a teor da cantidade de cursos fluviais cos que conta. En xeral, e debido ó seu escaso caudal, os ríos galegos non son navegables, agás o río Miño na súa desembocadura ou nos moitos encoros e nos cursos baixos dalgúns ríos, nos que se celebran festas semi-acuáticas como as chamadas "zaleas").
Os ríos de Galicia son moi curtos na vertente cantábrica e algo máis longos na atlántica, coas excepcións novamente do Miño e o Sil, que teñen unha lonxitude de varios centos de quilómetros. Existen moitos encoros para a produción de enerxía eléctrica. Son características da costa de Galicia as rías, que son indentacións formadas na costa ao seren anegados polo mar os vales fluviais costeiros por descenso do nivel terrestre. As rías están tradicionalmente divididas en Rías Altas e Rías Baixas, segundo a súa posición respecto a Fisterra como punto máis occidental de Galicia.
O Miño
miniatura|200px|dereita|Cunca do [[Río Miño.]]
O río Miño é o máis longo de Galicia, cunha lonxitude de 350 km. Nace no pedregal de Irimia (serra de Meira, no concello lugués de Meira, formando tamén a súa cabeceira os regos Porto da Pena e Xirómeno. Máis adiante acrecenta o seu caudal coas augas da Lagoa de Fonmiñá (A Pastoriza, Lugo), a uns 50 km ao norte da capital de provincia. Atravesa Lugo e Ourense, e desemboca na Guarda, Pontevedra, facendo fronteira con Portugal.
É tamén o río máis caudaloso do país e ten como principal afluente o Sil, que aporta un caudal semellante na fronteira entre as provincias de Lugo e Ourense (Os Peares, 30 km ao norte de Ourense).
Afluentes do Miño pola ribeira esquerda, río abaixo: Afluentes do Miño pola ribeira dereita, río abaixo:
Rías Baixas
As Rías Baixas están situadas entre a fronteira portuguesa e o Cabo Fisterra, e caracterízanse polo seu tamaño, grandes en relación ó resto das rías de Galicia. A súa colmatación é relativamente baixa.
<Gallery> Ficheiro:Hidrogalicia ria de vigo.svg|Cunca da Ría de Vigo Ficheiro:Hidrogalicia ria de pontevedra.svg|Cunca da Ría de Pontevedra Ficheiro:Hidrogalicia ria de arousa.svg|Cunca da Ría de Arousa Ficheiro:Hidrogalicia ria de muros e noia.svg|Cunca da Ría de Muros e Noia Ficheiro:Hidrogalicia ria de corcubion e cee.svg|Cunca da Ría de Corcubión e Cee </Gallery>
Illas Cíes
miniatura|120px|esquerda|Illas Cíes
Illas de Ons e Onza
miniatura|120px|esquerda|Illa de Ons
Costa da Serra da Groba
miniatura|120px|esquerda|Serra da Groba
Costa da Vela
miniatura|120px|esquerda|Costa da Vela
A Lanzada
miniatura|120px|esquerda|Costa da Lanzada
Costa de Corrubedo
miniatura|120px|esquerda|Costa de Corrubedo
Costa de Monte Louro
miniatura|120px|esquerda|Costa de Monte Louro
Costa da Morte
<Gallery> Ficheiro:Hidrogalicia ria de lires.svg|Cunca da Ría de Lires Ficheiro:Hidrogalicia ria de camarinnas.svg|Cunca da Ría de Camariñas Ficheiro:Hidrogalicia ria de corme e laxe.svg|Cunca da Ría de Corme e Laxe </Gallery>
Costa de Camelle
miniatura|120px|dereita|Costa de Camelle
Punta Nariga
miniatura|120px|dereita|Costa de Punta Nariga
Costa Ártabra
<Gallery> Ficheiro:Hidrogalicia arco artabro.svg|Cunca do Arco Ártabro Ficheiro:Hidrogalicia ria de cedeira.svg|Cunca da Ría de Cedeira </Gallery>
Ría da Coruña
miniatura|120px|dereita|Cunca do río Mero, na ría da Coruña dentro do Arco Ártabro
Ría de Betanzos
miniatura|120px|dereita|Cunca do río Mandeo, na ría de Betanzos dentro do Arco Ártabro
Ría de Ferrol
miniatura|120px|Cunca do río Grande de Xuvia dentro do Arco Ártabro
Bergantiños
miniatura|120px|dereita|Costa de Bergantiños
Cabo Prior
miniatura|120px|dereita|Cunca de Cabo Prior
Enseada de Santo Andrés
miniatura|120px|dereita|Costa da Enseada de Santo Andrés
Rías Altas
As Rías Altas caracterízanse en xeral polo seu pequeno tamaño e mais pola súa elevada colmatación.
O cabo Ortegal marca o punto de inflexión das Rías Altas co subgrupo das Rías Medias.
<Gallery> Ficheiro:Hidrogalicia ria de ortigueira.svg|Cunca da Ría de Ortigueira Ficheiro:Hidrogalicia ria do barqueiro.svg|Cunca da Ría do Barqueiro Ficheiro:Hidrogalicia ria de viveiro.svg|Cunca da Ría de Viveiro Ficheiro:Hidrogalicia ria de foz.svg|Cunca da Ría de Foz Ficheiro:Hidrogalicia ria de ribadeo.svg|Cunca da Ría de Ribadeo </Gallery>
Ría de Ortigueira
dereita|200px|miniatura|Illa de San Vicente na Ría de Ortigueira
Ría de Ribadeo
miniatura|120px|dereita|Río Eo, na ría de Ribadeo
Mariña Central
miniatura|120px|dereita|Mariña Central
Mariña Oriental
miniatura|120px|dereita|Mariña Oriental
Cunca do Navia
<Gallery> Ficheiro:Hidrogalicia rio navia.svg|Cunca do Río Navia </Gallery>
Cuncas do Limia e Douro
<Gallery> Ficheiro:Hidrogalicia rio limia.svg|Cunca do Río Limia Ficheiro:Hidrogalicia rio douro.svg|Cunca do Río Douro </Gallery>
Càlig
250px|miniatura|Vista de Càlig. Càlig é un municipio do norte da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Baix Maestrat. A súa poboación residente é de 2.080 habitantes (INE 2014).
A alfarrobeira, a oliveira e a amendoeira, todos eles cultivos de secaño, foron e son a produción básica e máis importante do campo de Càlig. Non obstante iniciada a década dos oitenta, e a consecuencia do achado de auga subterránea, a paisaxe aínda que de forma paulatina, foi transformando o seu aspecto, xa que novos cultivos dedicadas especialmente á produción de hortalizas e en menor extensión laranxeiras e árbores froiteiras.
Hexanquiformes
{{Taxobox }}
Os hexanquiformes (Hexanchiformes) son unha orde de condrictios elasmobranquios selaquimorfos que inclúe os tiburóns modernos máis primitivos.
A orde comprende tan só cinco especies viventes.
Especies de tiburóns fósiles aparentemente moi similares aos tiburóns de sete branquias (xénero Heptranchias) coñécese desde o xurásico.
Características
Os hexanquiformes só teñen unha aleta dorsal, seis ou sete fendeduras branquiais e non posúen membrana nictitante nos ollos.
O tiburón anguía, Chlamydoselachus anguineus, é moi diferente dos demais membros da orde (que na literatura anglosaxoa se coñecen como cow sharks, "tiburóns vaca", polo que algúns autores propoñen formar con el unha nova orde, a dos clamidoselaquiformes (Chlamydoselachiformes).
Sistemática
miniatura|240px|Dentadura dun Chlamydoselachus. miniatura|240px|Tiburón anguía (Chlamydoselachus anguineus). miniatura|240px|Grupo de cow sharks ou "tiburóns vaca" (familia Hexanchidae). miniatura|240px|Debuxo dun bocadoce (Hexanchus griseus). miniatura|240px|Notidanodon sp. fósil (Museo Xeolóxico de [[Copenhaguen).]]
En Galicia
Nas proximidades das costas galegas están citadas as seguintes especies:
Sado, Niigata
Sado (佐渡市, さどし, Sado-shi) é un concello da prefectura de Niigata e da rexión de Chūbu no Xapón. Sado é unha illa situada no mar do Xapón. Desde 2004, a cidade comprende toda a illa, aínda que non toda a súa superficie total está urbanizada. Sado é a sexta illa máis grande do Xapón por superficie logo das catro illas principais do Xapón e a illa de Okinawa (excluíndo a disputa das Illas Kuriles nos Territorios do Norte).
Formación política da illa
O gran número de artefactos de cerámica atopados preto de Ogi no sur da illa demostran que Sado poboouse xa no período Jomon
O Nihon Shoki menciona que o pobo Mishihase visitou a illa no 544 (aínda que se descoñece se o pobo Tungusic efectivamente chegou).
A illa converteuse nunha provincia independente do Xapón, a provincia de Sado, separada da provincia de Echigo en Honshū, a principios do século VIII. Ao principio, a provincia era só un "arma" (distrito), pero máis adiante dividiuse en tres "arma": Sawata, Hamochi e Kamo.
En 1.185, o representante designado Shugo para Sado, Osaragi, nomeou a Honma Yoshihisa como o seu shugodai (delegado) para a provincia.
A regra do clan de Honma en Sado durou ata que Uesugi Kagekatsu tomou o control da illa en 1589. Logo da derrota de Uesugi en Sekigahara e o descubrimento do ouro na illa, o shogunate tomou o control directo da illa.
A illa foi durante un curto período de tempo unha prefectura, chamada a prefectura de Aikawa, entre 1871 e 1876, durante a era Meiji. A continuación, converteuse nunha parte da Prefectura de Niigata, a cal aínda continua a día de hoxe.
A finais do século XIX, había tres distritos (|郡), sete cidades (町) e 51 vilas (村). Durante o século XX, unha serie de fusións reduciron constantemente o número de autoridades políticas locais, seguindo a recente tendencia no Xapón a reducir os custos de ter administracións locais separadas. A cidade actual (市) que cobre toda a illa estableceuse o 1 de marzo de 2004 como resultado dunha fusión de todos os municipios restantes da illa: a cidade de Ryōtsu: as cidades de Aikawa, Kanai, Sawata, Hatano, Mano, Hamochi e Ogi e as vilas de Niibo, e Akadomari (todas do distrito Sado).
Xeografía
thumb|Chaira Kuninaka preto de Niibo
A llanura do medio chámase Kuninaka (国中) e é a zona máis poboada. A llanura de Kuninaka ábrese no seu lado oriental na baía de Ryōtsu (両津湾), e no seu lado occidental na baía Mano (真野湾), onde o río máis longo o Kokufugawa (国府川), tamén lido Konogawa, chega ao mar.
A illa ten unha forma simétrica. O Lago Kamo (加茂湖), no lado oriental de Kuninaka, é un lago salobre e é un lugar de crìa de ostras.
Lublin
Lublin é a maior cidade do leste de Polonia e a capital do Voivodato de Lublin, cunha poboación de 348.450 habitantes (2010), é a novena cidade polaca en poboación.
Historia
miniatura|270px|left|Castelo de Lublin.
Os vestixios máis antigos de presenza humana na zona que hoxe ocupa Lublin datan de 10.000 anos antes da nosa era.
Primeiros asentamentos
Os primeiros asentamentos permanentes no que hoxe é Lublin foron establecidos no inicio da Idade Media, entre tanto, achados arqueolóxicos indican a presenza de varias culturas locais en épocas anteriores a esta. O máis antigo e significativo asentamento foi iniciado no século VI, nun outeiro localizado no suburbio de Czwartek (en galego: quinta feira ou xoves, moi probablemente debido ao día da semana en que tiña lugar a feira no poboado), debido con toda probabilidade á súa posición facilmente defendible e á fertilidade das terras. Escavacións arqueolóxicas neste outeiro atoparon 25 cabanas datadas entre os séculos VI e X, ademais de restos de olería e de cereais, o que parece demostrar o carácter esencialmente agrícola deste asentamento. É probable que os outeiros próximos, principalmente o lugar onde actualmente se localiza a Cidade Vella, tamén teñan sido poboadas nestas épocas.
Idade Media
miniatura|270px|left|A Cidade Vella. A aldea foi albo de ataques por parte de tártaros (1241, 1259 e 1287), rutenos, iotivinxianos e lituanos e foi destruída varias veces. Recibiu o título de cidade en 1317,bsendo Maciej de Opatowiec o seu primeiro gobernador. Casimiro o Grande, avaliando a importancia estratéxica do lugar, mandou erguer con pedras un castelo acompañado dunha capela da Santísima Trinidad en 1341 e cercou a cidade con murallas.
En 1392, a cidade recibiu do rei Władysław Jagiełło importantes privilexios na área de comercio, e co establecemento da paz entre Polonia e Lituania acabou transformándose nun grande centro comercial entre os dous países. Nesta época realizáronse os murais ruso-bizantinos da capela da Santísima Trindade. En 1474 a área ao redor de Lublin foi escollida para formar a Provincia de Lublin, da que Lublin segue sendo capital hoxe en día.
Idade de ouro: séculos XV e XVI
Nos séculos XV e XVI a cidade tivo un rápido crecemento. A cidade expandira por efecto do comercio, foi nesta época cando naceu a arteria da Krakowskie Przedmieście. O comercio trouxo a Lublin xente de diversas nacionalidades, pois en Lublin aconteceran as maiores feiras da República das Dúas Nacións. Tamén foi un importante centro cultural polaco: en 1513 publicouse en Lublin o primeiro libro escrito en polaco, Raj Duszny do autor lublinés Biernat de Lublin (considerado o primeiro autor en lingua polonesa).
Durante o século XVI as reunións do parlamento (sejm) aconteceran en Lublin innúmeras veces. No día 26 de xuño de 1569, unha das máis importantes sesións do parlamento proclamou a Unión de Lublin, que uniu Polonia e Lituania. 270px|miniatura|A [[Unión de Lublin. Cadro de Jan Matejko.]]