cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Megalitismo en Galicia
Arte
Pola súa banda as esculturas aparecen situadas nos monumentos, entre o anel periférico e a entrada do corredor. Son dunha representación moi sinxela e esquemática, aínda que de tipoloxía variada.
Ferguson Research Ltd.
Historia
Malia a morte de Ferguson ese ano, o Ferguson P99 participou na tempada de no Gran Premio do Reino Unido de F1 co equipo Rob Walker. Con todo, o coche gañou unha carreira fóra de campionato, a International Gold Cup de 1961 en Oulton Park con Stirling Moss como piloto. A día de hoxe, esta é a única vitoria dun coche de tracción ás catro rodas na F1 (e de paso a última carreira gañada por Moss en Europa), coa tecnoloxía prohibida en. Malia os seus prometedores comezos este coche con motor dianteiro pronto quedou obsoleto ante os coches con motor central.
Megalitismo en Galicia
Teorías
Durante a década de 1920 apareceu a teoría "orientalista", segundo a cal os construtores de megálitos proviñan do leste mediterráneo. Posteriormente, Bosch Gimpera postulou a teoría "occidentalista", segundo a cal os primeiros construtores serían pastores descendentes dos grupos mesolíticos asentados no noroeste da Península Ibérica, de onde se difundiría cara ao sur. Actualmente pénsase que esta cultura puido ter a súa orixe no Alto Alentexo, onde se teñen atopado sepulcros sen corredor, coñecidos coma "protodolmens". Destes xurdirían os dolmens de corredor con enterramentos colectivos que se expandirían cara ao norte. A teoría dos contactos e relacións marítimas con Bretaña e Irlanda está practicamente desbotada para as etapas iniciais deste período.
Ferguson Research Ltd.
Historia
Ferguson Research continuou nas carreiras. En 1964, o Ferguson P99, para entón equipado cun motor de 2´5 litros Climax, foi prestado a Peter Westbury, quen o utilizou para gañar o Campionato Británico de montaña ese ano. Ferguson forneceu transmisións 4WD a varios equipos de Indy e F1, o equipo BRM usou o sistema 4WD Ferguson no coche BRM P67 en.
Megalitismo en Galicia
Historia posterior
En xeral, tódolos túmulos e monumentos megalíticos teñen unha importante historia posterior ó seu momento de construción e uso principal, por seren precisamente monumentos construídos coa intención de ser visibles na paisaxe e destacar sobre o seu contorno. Desta maneira, chamaron a atención de múltiples culturas posteriores no tempo e puideron ser reempregados de moi diversas maneiras. Por exemplo, en época romana puideron ser empregados como postos de vixilancia no contorno do campamento da Cidadela (Sobrado). Bastantes deles foron destruídos en época recente co obxecto de atopar supostos tesouros de ouro (deixando o chamado cono de violación) ou como consecuencia das actividades agrícolas (labradíos, repoboacións forestais), apertura de estradas, establecemento de industrias etc. De moitos fica xa só a lembranza na toponimia.
Ferguson Research Ltd.
Historia
Cinco anos logo da morte de Ferguson, Jensen Motors tomou a idea dun coche de estrada 4WD, o estirando o Interceptor 130 mm para crear o FF (por Ferguson Formula, termo de Ferguson para 4WD). Presentouse en 1966. Os problemas de deseño e custo privaronlle de ser un éxito comercial. En 1969 a empresa tamén foi contratada para realizar prototipos e conversións de varios coches de estrada dos principais fabricantes. Estes inclúen un Dodge Challenger de Chrysler e os vehículos Ford Granad policiais.
En 1969, houbo un auxe dos 4WD na F1 nos mellores equipos da época, Matra MS84, Lotus 63 e McLaren, construíndo automóbiles 4WD que utilizaban o sistema Ferguson (Cosworth tamén construíu un coche 4WD pero utilizando o seu propio sistema). A Tempada de vira moitas carreiras en mollado e os construtores foron en busca de medios para aumentar o agarre dos coches. O Gran Premio do Reino Unido de 1969, viu un número récord de catro coches co sistema Ferguson 4WD, con John Miles nun Lotus 63 logrando o mellor resultado nunha 10ª posición. tamén viu a introdución das ás na F1 e que non houbo ningunha carreira en mollado ese ano, todos os participantes deixaron de desenvolver o 4WD na F1 debido a que apareceron as ás como un xeito máis fácil para aumentar o agarre. Team Lotus fixo un último intento co sistema de Ferguson co Lotus 56 B en, pero o coche non era competitivo. Unha nova empresa chamada FF Developments foi fundada en 1971 por Rolt e continuou o desenvolvemento de sistemas de tracción ás catro rodas de Ferguson.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Jean-Victor Poncelet
Jean-Victor Poncelet, nado en Metz o 1 de xullo de 1788 e finado en París o 22 de decembro de 1867, foi un matemático e enxeñeiro francés, autor de notables achegas que supuxeron a recuperación da xeometría proxectiva como unha disciplina matemática importante.
Traxectoria
Jean-Victor Poncelet naceu en Metz no ano 1788. Estudou na Escola Politécnica e na Academia Militar da súa cidade natal. Foi oficial do exército de Napoleón e participou na campaña contra Rusia; entre 1813 e 1814 estivo retido na prisión de Saratoff, despois de ser dado por morto durante a retirada de Moscova. Os seus descubrimentos matemáticos máis importantes, que haberían de renovar a xeometría proyectiva, foron xestados precisamente durante os anos de cativerio.
Ao volver a Francia, aproveitando os poucos intres libres que lle deixaban as súas funcións como enxeñeiro militar, dedicouse a pór por escrito e dar a coñecer os seus descubrimentos. En 1831 foi elixido membro da Academia de Ciencias, para ocupar a cadeira que o falecemento de Laplace deixara vacante, aínda que por razóns políticas tardou en aceptar o ofrecemento.
Contribucións
Débeselle fundamentalmente o importante principio de dualidade ou de Poncelet segundo o que:
En 1822 publicou o seu libro sobre xeometría proxectiva, de forma que unha serie de problemas dificilmente resolubles pola antiga xeometría das formas, eran agora facilmente resoltos aplicando os novos métodos. A xeometría proxectiva fúndase por completo sobre o que chamaba un axioma de continuidade completamente simple: se se toma un arco de círculo cortado en dous puntos por unha recta, se se despraza a recta, hai un momento en que xa non toca o arco do círculo máis que nun punto e un momento no que se sae do círculo, xa non o toca en ningún punto. O axioma de continuidade de Poncelet habilita a posibilidade de tratar o caso da tanxente como un caso extremo, é dicir, que non é que un dos puntos desapareza, senón que os dous puntos sempre existen, pero virtuais. Cando a recta sae totalmente do círculo, non é que os dous puntos desaparezan, sempre están alí, pero ambos son virtuais. É precisamente este axioma da continuidade o que permite organizar todo un sistema de proxeccións, denominado sistema proxectivo.
Carl Woese
Carl Richard Woese, nado en Siracusa, Nova York, Estados Unidos o 15 de xullo de 1928 e finado en Urbana, Illinois, Estados Unidos o 30 de decembro de 2012, foi un microbiólogo estadounidense.
Traxectoria
Woese foi o creador da nova taxonomía molecular baseada na comparación entre especies da chamada secuencia do ARN ribosomal 16s e 18s que comparten todos os seres vivos do planeta e que apenas sufriu cambios desde a aparición na Terra das primeiras formas de vida microbiolóxicas. As súas análises filoxenéticas en 1977 levárono ao descubrimento dun novo dominio, o das arqueas (Archaea).
A aceptación da validez das arqueas, que son organismos procariotas pero non bacterias, foi un proceso lento. Figuras relevantes como Salvador Luria e Ernst Mayr non estaban de acordo con esta división dos procariotas, aínda que as súas críticas non se reducían ao ámbito científico. Non foi até mediados da década de 1980 cando a crecente cantidade de datos levou á comunidade científica á aceptación do novo dominio.
Woese ingresou na Academia Nacional de Ciencias en 1988, en 1992 recibiu a Medalla Leeuwenhoek, en 2000 a National Medal of Science e en 2003 foi galardoado co premio Crafoord pola Academia sueca de Ciencias.
Faleceu o 30 de decembro de 2012 en Urbana, Estados Unidos, aos 84 anos de idade.
Token F1
Token Racing foi un equipo e construtor de Fórmula 1 do Reino Unido. Participou en catro grandes premios.
O Token estaba pensado para ser o coche de Rondel Racing, o éxito na Fórmula 2 do equipo fundado por Ron Dennis e Neil Trundle, propiciou que pasara ás carreiras de F1. O coche de F1 foi deseñado por Ray Jessop e estaba listo para facer o seu debut en.
Tom Pryce fixo o seu debut na F1 co coche, e máis tarde foi pilotado por David Purley e Ian Ashley.
O coche máis tarde pasou a outras mans e cambiou o nome a Safir.
Roldán
Roldán, tamén chamado Rolán ―forma galega do nome, habitual no galego medieval― (en francés, Roland; en fráncico, Hrōþiland; en catalán Rotllà; en éuscaro Errolan; en italiano Orlando ou Rolando) foi un comandante histórico dos francos ao servizo da Marca Bretoa. Morreu na batalla de Roncesvales a mans dos vascóns o 15 de agosto de 778. A súa vida foi motivo de lendas literarias, notablemente na materia de Francia. Segundo a lenda, Roldán era sobriño de Carlomagno como o suposto fillo da súa irmá, Gisela.
Lenda
miniatura|esquerda|260px|Batalla de Roncesvales (778). Morte de Roldán, nas Grandes Crónicas de Francia, ilustradas por Jean Fouquet, Tours, contra 1455-1460, BNF. A lenda bordou a súa historia co relato do nobre cristián morto polas forzas sarracenas, que forma parte da temática da materia de Francia. A historia de Roldán nárrase no Cantar de Roldán, poema cunha data exacta de composición aínda non determinada, a pesar de que adoita datarse entre 1086 e 1104. Alí, Roldán está armado cun corno e unha espada chamada Durandarte. No cantar salienta unha notable defensa do cristianismo das cruzadas.
En Orlando, de Virginia Woolf, pode apreciarse a tradición posterior da popularidade da personaxe en verso italiano, sobre todo no século XVI, que leva á épica Orlando furioso, de Ludovico Ariosto, como continuación de Orlando innamorato, de Matteo Maria Boiardo. En lingua castelá a obra máis importante en que aparece Roldán é o poema épico El Bernardo, escrito por Bernardo de Balbuena.
Esta personaxe estivo arrodeada dende hai séculos por unha aura mitolóxica. Por iso, pódense atopar entre Roncesvales e Mezkiritz os "pasos de Roldán", na costa fronte a Hendaia as "rochas de Roldán", a "Brecha de Roldán", abertura pétrea no Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido, ou o denominado «Pierrondán», suposta pegada do pé de Roldán en Fuencalderas (Aragón). Tamén no Parque Natural de la Sierra y Cañones de Guara, no pre-Pireneo oscense, está o salto de Roldán, dúas penas que segundo a lenda Roldán tivo que saltar para escapar dos seus perseguidores no seu regreso a Francia, morrendo o cabalo na xesta e tendo que continuar a pé, ata chegar a Ordesa.
En Galiza
miniatura|Pisada de Roldán en [[Cambás, Aranga|Cambás.]] En Galiza, Roldán ten unha gran difusión popular e é recolleito no Dicionario dos seres míticos galegos.
Na parroquia de Cambás (Aranga) existe un afloramento rochoso onda a ermida de San Vitorio que ten gravada unha gran pegada, a cal recibe o nome de Pisada de Roldán. Cóntase que a deixou ao baixar do cabalo naquel lugar sagrado. Outras versións din que pisou no penedo e achancou, quer até a Pena Ferreira, monte afastado na mesma parroquia, quer até Os Vilares (Guitiriz), onde habería outra pegada semellante. Precisamente nesta parroquia guitiricense, no lugar da Pena Fachada, existe tamén a Pena de Roldán. Segundo a tradición, Roldán fixo varios cortes na rocha coa súa espada, deixou as pegadas do cabalo no alto e a súa voz pódese ouvir cara á noitiña. As pegadas do cabalo rexístranse tamén en Valdeorras, no penedo dunha montaña. O lugar foi denominado o Salto de Roldán, pois dise que ficaron marcadas ao saltar até alí desde o cumio doutra montaña. Igualmente, no concello de Ribeira aparecen varias veces tanto o prodixioso salto como as devanditas pegadas. Estas últimas figuran nunha pena do castro do Monte da Cidá e relátase, xustamente, que o personaxe se plantou dun pulo nas Pedras da Lagoa, na lagoa de Carregal, onde volven aparecer. Unha lenda diferente asociada a esta lagoa explícanos que a presenza das impresións pétreas débense a cando Roldán detivo o sol durante unha hora antes da noite para así poder vencer os inimigos. Sexa como for, desde alí disque atravesou doutro chimpo a baía de Corrubedo para deixar de novo as súas marcas no conxunto rochoso chamado Outeiro de Santiago. No entanto, no último caso a referencia recolleita é ao cabalo do Apóstolo Santiago. Ás pegadas do cabalo de Santiago alúdese noutros casos como o do cumio da Moa, no monte Pindo, ou o do Campo de Ourique, onda o comezo do río Salas, preto do antigo Couto Mixto.
miniatura|esquerda|O [[olifante de Roldán amó­sase no centro do gran escudo do pazo de Manuel Roldán, conde de Taboada, na rúa Roldán de Betanzos.]] No Barco de Valdeorras hai unha lenda na cal Roldán deu co seu cabalo un enorme chimpo para saltar un caudaloso río e chegar ao castelo en que uns mouros tiñan capturadas tres princesas. Os mouros fuxiron mais converteron as princesas en tres grandes penedos de seixo branco que aínda perduran. Unha variante desta lenda fálanos de que no lugar de Puxares (Vilanuíde, Quiroga) había tres irmás costureiras moi fermosas das cales se namorou Roldán. Ao querer este levalas para Francia, dixéronlle que iso ocorrería cando o río Xares lles pasase por diante da casa, cousa que aconteceu ao día seguinte, polo que as irmás fuxiron cara a Valdeorras. Alcanzadas en Valencia do Sil pediron a axuda do demo: «Antes pedras de seixo ca escravas de Roldán!». Noutras versións, atribuídas ás veces ao Apóstolo Santiago, saltou co cabalo o río Sil por faceren burla del dúas lavandeiras, as cales ficaron tornadas nas dúas penas brancas que se poden ver nalquel lugar; ou transformou en pedra dúas mouras que perseguía dacabalo por non se deteren. Deste xeito, nas terras de Aranga dise que, cando Roldán pasaba por alí, perseguía no cabalo dúas irmás mouras que non daba atrapado, polo cal cunha maldición petrificounas no lugar que hoxe se chama Penas de Entrámbalas Irmás.
Conforme unha das variantes da lenda da illa de Sálvora, após realizar unha peregrinación a Compostela, Roldán acabou chegando á illa e coñecendo alí unha serea, de xeito que tivo un fillo con ela e deu orixe á liñaxe dos Mariño. Este mito fundacional documéntanse pola primeira vez no Livro de Linhagens de Pedro Afonso ―fillo de Dinís de Portugal―, que data da primeira metade do século XIV; porén, é posible que o texto fose conformado polo galego Paio Gómez Chariño no século anterior. A historia difundiuse con éxito a través da tradición oral, sobre todo na beiramar. Tamén se conta que nas noites de tempestade se pode ouvir nos arredores da illa o estridente son producido polo olifante de Roldán, que advirte os mariñeiros do perigo que supoñen as rochas da zona. No outro extremo do territorio de fala e cultura galegas as referencias son á espada de Roldán, pois de acordo coa tradición berciana esta xace preto da antiga explotación romana das Médulas, isto é, no fondo do lago Somido. Mais tamén no inmediato lago Bolsín maniféstanse de novo as pegadas cabalares; neste caso, e segundo asegura a lenda, as ferraduras do cabalo de Roldán pódense observar no leito das augas. Están presentes como o efecto fabuloso producido após cabaleiro e cabalgadura atravesaren o lago ao galope.
miniatura|Olifante de Roldán no [[Museo Catedralicio de Santiago de Compostela.]] A importancia da figura de Roldán é constatada polo feito de que no século XVI o cabido da catedral compostelá, alén de celebrar misas por Carlomagno, penduraba perante o altar mor, entre outros trofeos, o «corno ou olifante de Roldán». Outro feito significativo é que, na mesma centuria, era frecuente pór o nome de Roldán aos varóns acabados de nacer, acción que era censurada polo bispo de Ourense nunha carta pastoral dirixida aos sacerdotes da súa diocese congregados no sínodo de 1543-4. O nome de Roldán, ademais, pasou igualmente tanto á fraseoloxía popular como á toponimia. Deste xeito, na xa mencionada localidade de Valencia do Sil (onde tamén se rexistra unha lenda de Roldán e a costureira) recóllese a frase Ai, Roldán, Roldán, e pensar que todas as vacas son túas… co significado de ‘hai que ver, que cousas pasan…’. A mención das vacas permite relacionar o noso heroe con outros persoeiros míticos que se viron implicados na posesión ou roubo de gado, como é o caso, por exemplo, de Xerión, Hércules, Cuchulain ou a mesma raíña Lupa. Pola banda toponímica, documéntanse no incompleto Proxecto Toponimia de Galicia até seis formacións rochosas que reciben o nome do heroe franco e que contan con lenda asociada, entre as que se inclúe a xa referida da parroquia dos Vilares. A documentación histórica tamén achega máis topónimos cos mesmos nomes: Pena de Roldán, Pedra de Roldán e Pena de Rolán. Existe tamén a Rega de Rolán, en Santo Estevo de Anllo, onde, segundo a tradición, nunha das penas tiña unha moura o seu agocho para gardar o xabón e a almofía. Finalmente, alén do anterior, pódese mencionar que até mediados do século XX no lugar de Nerga (O Morrazo) disfrazábanse no entroido do personaxe de Roldán.
Preferente Autonómica de Galicia 2015/16
A tempada 2015–16 da Preferente Autonómica de Galicia empezou o 23 de agosto de 2015 e finalizou o 22 de maio de 2016.
Campións
O partido de ida xogouse o 29 de maio e o de volta o 5 de xuño de 2016.
Terceiros
O partido de ida xogouse o 29 de maio e o de volta o 5 de xuño de 2016.
Patmos
Patmos (do grego, Πάτμος) é unha pequena illa grega no Mar Exeo. É unha das illas do Dodecaneso, ten unha poboación de aproximadamente 3.000 persoas e unha superficie de 34,6 km². O punto máis alto da illa é o Profitis Ilias, a 269 metros sobre o nivel do mar.
Historia
Patmos é de cando en cando mencionado polos escritores antigos. Polo tanto, moi poucas conxecturas se poden facer acerca dos primeiros habitantes. No período clásico, os Patmeses prefiren identificarse a si mesmos como dorios que descende das familias de Argos, Esparta e Epidauro, mesturándose con xente de ascendencia Xónica.
A xulgar polos achados arqueolóxicos, Kastelli seguiu desempeñando un papel importante na illa durante todo o período grego antigo (aprx. 750 aC-323 a. C.).
Durante o século 3 a.C., no período helenístico, o asentamento de Patmos adquiriu a forma dunha acrópole cunha mellor defensa a través dun muro de fortificación e torres.
Logo da morte de Xoán de Patmos, posiblemente ao redor de 100 AD, unha serie das primeiras basílicas cristiáns erixíronse en Patmos. Entre elas había unha gran Real Basílica na honra de San Xoán, construída aproximadamente no 300-350 no lugar onde atópase hoxe en día o Mosteiro de San Xoán o Teólogo.
Os restos de vida cristiá en Patmos, con todo, apenas sobreviviron aos ataques árabes desde o século 6 ao 9º. Durante este período, foi destruída a Gran Basílica. No século 11, o emperador bizantino Aleixo I Comneno deu ao Reverendo Pai Christodoulos a completa autoridade sobre a illa de Patmos, así como o permiso para construír un mosteiro na illa. A construción do mosteiro iniciouse en 1.101.
A poboación ampliouse por medio de inmigrantes de Bizancio que fuxían da Caída de Constantinopla en 1453, e de inmigrantes de Creta que fuxían da caída da Chandakas (Creta) en 1669.
En 1912, en relación coa Guerra Turco-Italiana, os italianos ocuparon todas as illas do Dodecaneso, incluíndo Patmos. Os italianos permaneceron alí ata 1943, cando a Alemaña nazi fíxose cargo da illa.
En 1945, a illa de Patmos mantívose independente ata 1948, cando, xunto co resto das illas do Dodecaneso, se uniu á Grecia independente.
miniatura|Castelo de Patmos.
Lista das aves de Galicia
miniatura|Azor. A seguinte é unha lista alfabética das aves silvestres atopadas en Galicia. Inclúe tanto as especies habituais como as citas ocasionais, mesmo algunhas que hai anos que non se observan na Comunidade, a non ser que sexa desde hai moito tempo. Non se inclúen as aves domésticas (como por exemplo a galiña, pavo, ganso ou a avestruz) nin as aves ornamentais que se crían en catividade, aínda que si aquelas que, procedentes desta última situación, escaparon ou foron liberadas e xa se adaptaron á vida en liberdade ou están en vías de facelo. Indícase a súa presenza (nativa, invernante, accidental...). Tamén se di se é común ou pouco común, xa que unha especie nativa ou moi estendida polo territorio pode non ser moi abondosa. Igualmente se indica o seu status en Galicia (que non ten por que coincidir co seu status mundial), para o cal se utilizaron as equivalencias co sistema da IUCN. Unha ave pouco común pode ter un status pouco preocupante se as súas poboacións son estables, e mesmo pode estar en expansión. Móstrase unha soa imaxe de cada ave, aínda que en moitas delas o macho e a femia e os inmaturos teñen plumaxes diferentes ou presentan plumaxes de inverno e verán ou de tempada reprodutora.
Boa Vista, Serres, Muros
Boa Vista é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 207 habitantes (108 homes e 99 mulleres).
Il'ya Muromets
O Il'ya Muromets foi un bombardeiro cuadrimotor ruso usado durante a primeira guerra mundial. Foi deseñado por Igor Sikorsky e era o avión cuadrimotor máis grande na época. Era capaz de cargar unha bomba de tamaño considerable e de realizar misións de recoñecemento a distancias longas. Voou por vez primeira en 1913 e tivo bastante éxito durante a guerra. En tempo de paz reconverteuse para o seu uso civil. O nome Il'ya Muromets ven dun heroe ruso que segundo conta a lenda destruíu el só o exército tártaro.
Resultados de Porsche na Fórmula 1
Estes son os resultados completos obtidos polos automóbiles e motores Porsche na Fórmula Un, incluíndo as carreiras de Fórmula Dúas que se celebraron simultaneamente.
Participación do equipo de fábrica
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ indica unha carreira con coches de F2.
1 O campionato mundial de construtores non se celebrou antes de 1958.
Resultados doutros coches Porsche
‡ indica unha carreira con coches de F2.
Como fornecedor de motores (1983-1987, 1991)
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
† Coches que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Eurocopa de Fútbol Francia 2016 - Grupo D
O Grupo D da UEFA Euro 2016, organizada por Francia, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, e, clasificáronse á seguinte fase. Quedaron eliminadas e a.
Participantes
O Grupo D estivo composto polas seguintes seleccións:
Jean-Claude Rudaz
Jean-Claude Rudaz nado en Sion o 23 de xullo de 1942, é un ex-piloto de automobilismo suízo.
Traxectoria
Fixo un intento no Campionato do Mundo de Fórmula Un, no Gran Premio de Italia de 1964 cun Cooper T60 non oficial, dirixido por Fabre Urbain. Rebentou o motor na práctica e non conseguiu comezar a carreira, a pesar de clasificarse 20º dos 25 participantes. Tamén participou nas 24 Horas de Le Mans de 1964.
El Cubillo de Uceda
miniatura|400px|Mapa municipal de Guadalaxara El Cubillo de Uceda é un concello da provincia de Guadalaxara, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 32.25 km² e unha poboación de 161 habitantes.
Jean-Claude Rudaz
Traxectoria
Despois da súa andaina nas carreiras, fundou a aeroliña Transvalair en 1973, que agora está especializada en transporte de mercadorías e manipulación de carga.
El Cubillo de Uceda
Demografía
Evolución da poboación de El Cubillo de Uceda
Política
Repartición dos escanos do concello de El Cubillo de Uceda:
Jean-Claude Rudaz
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lidón, Cures, Boiro
Lidón é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Jean-Claude Rudaz
Carreiras fora do Campionato
(key)
Nou Castàlia
O Nou Castàlia é un estadio de fútbol da cidade de Castelló de la Plana, na Comunidade Valenciana. É un recinto deportivo municipal que alberga os partidos do Club Deportivo Castellón, equipo que milita actualmente na Terceira División.
Foi fundado en 1987 e substituíu o antigo Castàlia. O partido inaugural foi o 17 de abril de 1987 con o Atlético de Madrid.
Igrexa etíope tewahedo
miniatura|250px|dereita|Biblia etíope na catedral de Axum. A Igrexa etíope tewahedo é unha Igrexa non caldedoniana de confesión monofisita, cuxas orixes remóntanse aos primeiros séculos do cristianismo. Conta con arredor de 40 millóns de fieis.
Orixes
No libro do Novo Testamento, os Feitos dos Apóstolos, cóntase que certo eunuco pertencente á Raíña Candace de Etiopía que fora a Xerusalén render culto ao Deus dos Israelitas foi bautizado por Filipe. A tradición etíope afirma que volveu á súa terra e alí predicou o cristianismo. Xoán Crisóstomo menciona os etíopes como presentes na Cidade Santa o día de Pentecoste. Existen tamén lendas de que os propios apóstolos Mateo e Bartolomeu predicaron entre os etíopes. Estes son indicios de que o cristianismo en Etiopía ten unhas raíces moi fondas que, se cadra, remóntanse ás primeirísimas comunidades xudeu-cristiás sen influencias de Paulo de Tarso que fixeron pervivir na nova relixión a súa compoñente xudía (día do sábado, circuncisión, non comer carne de porco etc).
miniatura|250px|dereita|Presbítero con cruz etíope.
Sexa como for, a historia oficial do cristianismo fai nacer a nova fe, segundo o relato de Rufino, da viaxe do filósofo de Tiro Meropio, que recalou cara o 330 nas costas africanas na súa viaxe marítima á India e foi asasinado xunto con toda tripulación. Só se salvaron Frumencio e Edesio, dous rapaces cristiáns que foron levados onda o rei de Axum. Os dous mozos souberon gañarse a confianza do monarca e acadaron importantes postos na Corte etíope.
Cando finou o rei, este deixou como herdeiro un infante baixo a rexencia da raíña. Pouco antes dera liberdade a Frumencio e a Edesio para volveren ao seu país. A raíña pregoulles que ficasen como educadores do rei neno e lle axudasen a administrar os asuntos do goberno. Así o fixeron, convertendo ao cristianismo ao seu educando e favorecendo a nova fe no país. Cumprida a súa misión, Edesio tornou a Tiro e Frumencio partiu para Alexandría onde pediu ao patriarca Atanasio de Alexandría un bispo para Etiopía. Atanasio decidiu que o primeiro bispo etíope fose o propio Frumencio.
Existe unha carta do Emperador de Roma ariano Constancio datada no 350 onde prevén ao rei Ezana de Axum fronte ás crenzas, para el heréticas, de Frumencio. Existen así mesmo moedas do rei Ezana onde a simboloxía pagá é substituída pola cruz. Aínda hoxe os etíopes denominan a Frumencio como Abba Salama Kassate Berhan (pai da paz e revelador da luz)
Século V
A finais do século V chegan a Etiopía os chamados "nove santos", probablemente monofisitas que fuxían da persecución de Bizancio contra o monofisismo. Estes, talvez pertencentes á Igrexa siríaca, realizaron un labor misioneiro e de pulo da vida do monacato. Traduciron ao ge´ez os Evanxeos. Esta lingua segue a ser a lingua litúrxica da Igrexa etíope a pesar de non ser xa falada polo pobo.
Co cristianismo floreceu a arquitectura relixiosa e a música litúrxica. A Iared, un discípulo dos nove santos, atribúenselle os himnos espirituais que son a base da música relixiosa do país. Existiu tamén unha escola poética que acadou graos de excelencia literaria e que serviu para adestrar intelectualmente non só figuras relixiosas senón tamén políticas, incluídos os propios reis.
Delft Aerospace Rocket Engineering
Delft Aerospace Rocket Engineering (DARE) (en galego: "Enxeñaría de Foguetes Aeroespaciais") é unha asociación estudantil da Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft), nos Países Baixos, que supera un cento de membros.
O obxectivo principal deste grupo de estudantes é o desenvolvemento de tecnoloxías de foguetes sen ánimo de lucro. Todo este desenvolvemento, desde os motores á electrónica, realízase na propia institución universitaria.
Black Light Burns
Black Light Burns é unha banda de metal industrial, dos Estados Unidos, formada por Wes Borland, guitarrista da banda Limp Bizkit.
Delft Aerospace Rocket Engineering
Historia
DARE foi fundada en 2001 por seis estudantes da Facultade de Enxeñaría Aeroespacial como un comité dentro da iniciativa da Comisión Europea Leonardo da Vinci e hoxe é un dos equipos máis recoñecidos da súa universidade, xunto con Nuna, Forze e DUT Racing.
Ao longo dos anos, DARE desenvolveu coñecementos especializados nas tres tecnoloxías principais da propulsión de foguetes (sólida, líquida e híbrida) e os seus membros levan a cabo múltiples conferencias e publican artigos anualmente.
Aproximadamente o 70 por cento dos seus membros proveñen da Facultade de Enxeñaría Aeroespacial da Universidade de Tecnoloxía de Delft, e o 30 por cento restante pertence doutras facultades, como a de Enxeñaría Mecánica, a de Enxeñaría Eléctrica, a de Física Aplicada e a de Deseño Industrial. DARE tamén conta cun número importante de estudantes internacionais.
Proxecto Stratos
Aínda que a DARE está a levar a cabo diversos proxectos, o buque insignia do grupo é o proxecto Stratos, no que se encadrou o foguete Stratos I, que foi lanzado en 2009 e estableceu o récord europeo de altitude para foguetes a nivel afeccionado, en 12,5 km. A continuación deste foguete foi o Stratos II+, que se lanzou o 16 de outubro de 2015 e alcanzou unha altitude de 21,5 km e rompeu o récord europeo de altitude.
Igrexa etíope tewahedo
Século XIII
No século XIII houbo un renacer do monacato e das obras teolóxicas como o Libro da Luz. A continuada presenza de monxes etíopes no Santo Sepulcro de Xerusalén probablemente contribuíu a alimentar na época das Cruzadas en occidente a lenda dun espléndido reino cristián en África, a lendaria terra do Preste Xoán. Foron arriscados franciscanos os primeiros en tomar contacto co esquecido reino cristián. Isto permitiu participar á Igrexa etíope no concilio pretendidamente ecuménico de Florencia onde a delegación fixo acto formal de submisión á unidade católica (1144), feito que non tivo consecuencias prácticas.
Delft Aerospace Rocket Engineering
Proxecto Stratos
Aínda que DARE coopera co exército para levar a cabo os seus lanzamentos con seguridade, a súa tecnoloxía é estritamente non militar.
Igrexa etíope tewahedo
Século XIII
Especialmente devotos foron os reis da dinastía Zagwe. A Yemahrane Christos, a Lalibela e a Nakuto Laab débeselles exemplos da máis belida arquitectura relixiosa da historia da humanidade.
Delft Aerospace Rocket Engineering
Talleres e laboratorios
O traballo de DARE desenvólvese en dous lugares no campus de TU Delft. O primeiro deles, chamado LaikaLab, é un taller orientado á fabricación, onde ten lugar a maior parte da produción de foguetes. O segundo lugar é un espazo de oficinas para reunións, deseño teórico e desenvolvemento da electrónica. Esta instalación, chamada KorolevLab, localízase na facultade de Enxeñaría Eléctrica, Matemáticas e Informática da universidade, e funciona en cooperación con Instituto de Robótica de TU Delft.
Igrexa etíope tewahedo
Contactos con Portugal e o patriarca galego
A Igrexa Etíope conseguira durante séculos manter a súa independencia e ser o alicerce da independencia do seu país, pero en 1559 esta situación viuse seriamente ameazada polo caudillo musulmán Ahman Ibn-Ibrahim al-Gazi, alcumado Gran (zurdo). Este tentou apoderarse do país destruíndo igrexas, obras literarias cristiás, reliquias etc. Será a axuda dos portugueses ao mando de Cristovo de Gama e seu irmán Estevo, fillos de Vasco da Gama, a que resolvería a sítuación; Cristovo, a costa da súa vida, logrou derrotar ás tropas musulmás. Nesta altura e polo seu vínculo á corte de Lisboa o médico cirurxián galego João Bermudes foi designado Patriarca das Indias Orientais, logo Patriarca de Etiopía, Porén, o rei Gelawdewos 'Asnaf Sagad' (ገላውዴዎስ) perguntou se o patriarca galego fora confirmado polo papa de Roma e pouco despois foi substituído por João Nunes Barreto.
Expulsión dos xesuítas no século XVII
Outra ameaza foi a dogmática, da man dos xesuítas quen dirixidos por Pedro Páez converteron ao rei e conseguiron que este decretase a crenza romana nas dúas naturezas de Xesús de Nazaret. Os dirixentes da Igrexa etíope, especialmente os monxes, levantáronse e foron duramente reprimidos. Os xesuítas iniciaron coa protección real un duro labor de latinización contraria á tradición e espiritualidade etíopes. O propio rei renunciou á poligamia, tolerada aínda que non xustificada pola Igrexa etíope. A revolta social espallouse por todo o país ata o punto que o rei Susenyos tivo que abdicar en 1632 e o seu fillo Fasilides expulsou aos xesuítas do seu territorio.
Black Light Burns
Traxectoria
O seu álbum debut, Cruel Melody, foi lanzado o 5 de xuño de 2007. A banda publicou un álbum de versións xunto cun DVD o 5 de agosto de 2008, titulado Cover Your Heart and the Anvil Pants Odyssey, e está previsto que o seguinte álbum da banda sexa lanzado en 2011.
Igrexa etíope tewahedo
Século XX
Etiopía foi a único territorio africano en non ser colonizado polas potencias occidentais. Porén, en 1935, Mussolini intentou a conquista do país. Os fascistas italianos tentaron convencer aos xerarcas eclesiásticos para que fosen favorables á ocupación. Pero toda a Igrexa se puxo en contra dos invasores e o propio Abbuna Petros pagou coa súa vida asasinado polos italianos en Addis Abeba.
Haile Selassié conseguiu que o xefe da igrexa non fose designado polo patriarcado de Alexandría. Así, en 1951 o superior dos monxes de Etiopía Gabra Giorgis tomou o título de metropolitano de toda a nación.
Por razóns políticas, en 1993 a Igrexa eritrea ortodoxa acadou un status independente seguindo o ronsel da independencia civil da nova nación para o cal apelaron con éxito ao Papa copto Shenouda III.
Organización
miniatura|250px|dereita|Cantos e danzas nunha voda cristiá etíope.
A xerarquía non se considera unha clase separada do pobo. Os laicos participan tamén do único sacerdocio de Cristo. O que existen son diferentes dons ou carismas ao servizo da Igrexa, e a través da Igrexa, ao servizo do mundo. O patriarca representa a unidade en Cristo de toda a Igrexa e os bispos encarnan o mesmo nas súas dioceses.
Existe unha clase chamada DEPTERA, constituída polos cantores, que con himnos e danzas dotan de beleza e alegría as celebracións litúrxicas. Propiamente non forman parte da xerarquía, pero constitúen un grupo cunha formación e función específicas.
Dogma
A expresión en Ge´hez tewahedo significa "dous nun" e aplica este concepto a única natureza do Verbo encarnado en Xesucristo. Este é verdadeiro Deus e verdadeiro home, pero non existen dúas naturezas tal como afirma a Igrexa Ortodoxa e a Igrexa Católica senón unha única natureza humanodivina. Non hai dualidade en Cristo. Rexeitan, xa que logo, o Concilio de Calcedonia ao igual que o fan a Igrexa ortodoxa copta, a Igrexa ortodoxa siríaca e a Igrexa apostólica armenia. Para eles o Concilio de Calcedonia traizoa o Concilio de Éfeso e a doutrina dos Pais da Igrexa, en particular a de Cirilo de Alexandría.
A Igrexa etíope entende que os anatemas lanzado sobre os autores do Concilio de Calcedonia non poden ser levantados pois estes teñen sido observados durante mil cincocentos anos polos santos pais da Igrexa etíope e consignados nos textos litúrxicos e nos hinos.
Canon bíblico
A Biblia etíope contén algúns libros máis que as demais Igrexas: o Libro de Enoch, o Libro dos xubileus, o Segundo Libro de Esdras e o Terceiro Libro dos Macabeos. As súas escrituras son unha tradución ao Ge´hez dos textos orixinais gregos e arameos que se remonta aos nove santos que consolidaron e espallaron o cristianismo no país.
Rennes
miniatura|O pazo do parlamento da Bretaña, reconstruído despois do incendio de [[1994. Protexe o Tribunal de Apelación de Rennes.]] Rennes (en Roazhon, en galó: Resnn) é un concello francés, cabeza do departamento de Ille e Vilaine e da rexión da Bretaña en Francia, así como unha das capitais históricas do ducado da Bretaña. Sitúase ao leste da Bretaña na confluencia do río Ille e do río Vilaine, no Arco Atlántico, a 50 km da canle da Mancha e a 80 km do océano Atlántico.
Rennes xorde entre o II e o primeiro século antes de Cristo como capital da tribo gala dos redóns. A cidade chamábase Condate. Durante a Idade Media, coa chegada dos pobos bretóns e a consolidación do ducado da Bretaña fronte o poder carolinxio e logo dos reis de Francia, Rennes confirmouse como unha das poboacións máis importantes da rexión fronteiriza do ducado, a marca da Bretaña. Após a anexión do ducado da Bretaña ó reino de Francia, Rennes converteuse nunha capital provincial e acolleu o Parlamento da Bretaña.
Trala segunda guerra mundial, Rennes aumentou fortemente a súa poboación, desenvolvendo o sector industrial (destacando a gran fábrica de Citröen) e consolidouse como importante centro educativo grazas ás súas universidades. Hoxe en día, Rennes é un centro de innovación dixital e tecnolóxico recoñecido en Francia.
En 2012, cunha poboación de 210 000 habitantes (incluíndo 60 000 estudantes) e 700 000 habitantes na súa área urbana, Rennes é a décima cidade máis importante de Francia.
Xeografía
Rennes atópase a 308 km ó oeste de París, en liña recta. Ocupa unha posición excéntrica en relación co conxunto do territorio da Bretaña, atopándose a 50 km do límite oriental da rexión e a 250 km da punta occidental de Finistère. A súa situación occidental en relación co resto do territorio nacional impulsouno a xogar un papel central no Arco Atlántico, unha das grandes rexións transnacionais recoñecidas pola Comisión Europea.
Rennes forma parte e é sede de Rennes Métropole.
Poboación
miniatura|dereita|Área urbana de Rennes.
Historia de Barcelona
miniatura|250px|Plano de Barcelona (1806) coa Cidadela e a Barceloneta; dividindo a cidade amurallada en dúas; les Rambles.
A historia de Barcelona esténdese ao longo de 4.000 anos, desde finais do neolítico, cos primeiros restos atopados no territorio da cidade, até a actualidade. O substrato dos seus habitantes une os pobos iberos (da tribo dos laietanos), cartaxineses, romanos, xudeus, visigodos, musulmáns e cristiáns. Con todo, e tendo en conta a presenza de vestixios de asentamentos iberos e cartaxineses, o verdadeiro nacemento de Barcelona como cidade tivo lugar en época romana, evolucionando desde o seu primeiro momento de esplendor até converterse nun dos principais portos do mar Mediterráneo occidental, chegando na idade media a primacía sobre o resto dos condados cataláns e converténdose en capital da Coroa de Aragón. Logo da unión do reino de Aragón coa coroa de Castela, malia perder a capitalidade Barcelona mantivo unha posición de gran relevancia no desenvolvemento político, social e económico do estado español. Na actualidade, acontecementos como os Xogos Olímpicos de 1992 ou o Fórum Universal das Culturas 2004 situaron Barcelona como unha cidade mundialmente recoñecida e loada, importante foco turístico e cultural, así como centro financeiro e de congresos de recoñecido prestixio.
Orixes
dereita|miniatura|300px|Territorio dos [[laietanos.]]
As orixes da cidade de Barcelona son confusas. Antes da romanización da península Ibérica, a área de Barcelona e zonas lindeiras entre os ríos Llobregat e Besòs conserva restos de finais do neolítico e principios do calcolítico. Os primeiros asentamentos permanentes datan dos séculos VII e VI a.C., cando o pobo ibero dos laietanos ocupaba a zona. Hai constancia de dúas poboacións veciñas cara aos séculos III e II a.n.e., ambas as dúas con certa actividade comercial: Barkeno, situada sobre el monte Tàber (Ciutat Vella) e Laie (ou Laiesken), situada posiblemente na aba da montaña de Montjuïc. Ao parecer había tamén un pequeno poboado grego chamado Καλλίπολις (Kallípolis, "cidade fermosa"), aínda que non está clara a súa localitación.
Atopáronse dúas cecas deste período. Entre os séculos III e II a.n.e. circularon dracmas de imitación ampuritana cuñadas na ceca de Barkeno coa lenda ibera BARKENO. Laiesken acuñou tamén moedas de uso común durante o primeiro período romano.
Durante a segunda guerra púnica (218-202 a.n.e.), Cartago, liderado por Aníbal, ocupou a poboación no curso da súa marcha cara aos Pireneos logo de cruzar o río Ebro, que era até entón a fronteira do dominio cartaxinés. Por este motivo, en ocasión adoita sinalarse a data desta ocupación (218 a.n.e.) como a de fundación da cidade.
Lendas sobre a súa fundación
Hai dúas lendas destacadas sobre a orixe da cidade:
A lenda de orixe romana atribúe a fundación a Hércules (Heracles na mitoloxía grega), 400 anos antes da fundación de Roma. Cóntase que Hércules, despois da cuarta proba, uniuse aos argonautas liderados por Xasón na procura do vélaro de ouro, cruzando o Mediterráneo en nove naves. Unha tormenta dispersa a frota preto da costa catalá, e conseguen reagrupar todos os barcos agás un. Xasón encárgase xunto a Hércules de buscar o noveno navío, e descobren o naufraxio da Barca Nona (novena) ao pé dun outeiro (Montjuïc). Aos tripulantes gústalles tanto o lugar que coa axuda de Hércules e Hermes fundan unha cidade co nome da Barca Nona, Barcanona. Esta historia representa unha variación do mito orixinal en que o vélaro se atopana en Cólquida, un territorio situado no Cáucaso (actualmente parte de Xeorxia), mais segundo a adaptación da mitoloxía romana de Heracles a Hércules, os feitos localízanse na parte occidental do Mediterráneo.
A lenda da orixe cartaxinesa di que foi fundada por Amílcar Barca, pai de Aníbal, cara ao 230 a.n.e co nome de Barkenon, Barcelino ou Barcia Nova en relación coa súa liñaxe. Esta etimoloxía tamén é atribuída ao propio Aníbal Barca.
Formigoso, Baños de Molgas, Baños de Molgas
Formigoso é un lugar da parroquia de Baños de Molgas no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Historia de Barcelona
Lendas sobre a súa fundación
Outra versión relaciona as dúas lendas mediante unha fundación de Hércules e unha reconstrución posterior por parte de Amílcar. En calquera caso, estas orixes están baseadas en conxecturas sen base arqueolóxica nin histórica, e foron propostas por historiadores medievais do século XV como Pere Tomic ou Jeroni Pau. A orixe etimolóxica está ben funamentada no topónimo laietano e ibérico, e é defendido por lingüistas e etimólogos recoñecidos como Joan Coromines.
Fundación romana
miniatura|175px|Plano de Barcino superposto ao plano actual do Barrio Gótico. No 15 a.C., a romanización progresiva dos asentamentos iberos termina coa refundación no lugar do Táber da Colonia Iulia Augusta Faventia Paterna Barcino. Eran apenas 12 hectáreas arrodeadas por 1,5 quilómetros de muralla con cardo e decumano máximos cruzándose no foro (a carón da actual Praza de Sant Jaume ), onde se erixía o templo de Augusto, e catro portas nas principais direccións.
O auxe de Barcino acadouse nos séculos II e III (ata 8.000 habitantes). Contaba con acuedutos e termas e a muralla reforzouse fortemente (81 torres de 18 m) entre o ano 270 e o 300, nunha obra que falaba da relevancia da cidade, que rivalizaba mesmo con Tarraco.
A decadencia do poder imperial romano foi substituída polo fortalecemento do cristianismo. A finais do século IV documéntanse xa bispos e iníciase a construción dun templo paleocristián: basílica da Santa Cruz, con baptisterio e pazo episcopal, orixe da actual catedral, xunto a muralla. O centro de poder trasládase así ao nordeste do recinto intramuros dende o foro, que comeza a ser abandonado.
Período visigodo e musulmán
No 415 os visigodos de Ataúlfo e Gala Placidia estableceron unha modesta corte en Barcino como capital do seu futuro reino na Península Ibérica, só uns meses ata en catro ocasións nos séculos seguintes, posiblemente pola súa situación e forte muralla. De culto ariano, desprazarán da basílica aos católicos indíxenas, orixe da igrexa de San Xusto e Pastor ao sur do foro. Pero contra o ano 600, no canto da existente e xa convertidos, os visigodos van construír en dous tempos unha nova basílica onde se celebran dous concilios. Seica xunto ao complexo episcopal estaba o pazo condal do delegado rexio, co poder militar e civil da que xa era coñecida por Barchinona.
No 718 produciuse a conquista musulmá e no 985 o saqueo e incendio da cidade por Almanzor. Entremedias, dende o 801, un bastión de fronteira na Marca Hispánica do Imperio Carolinxio. Edifícase un novo pazo condal (século IX) sobre o visigodo e os condes van ser cada vez máis independentes.
Esplendor da Barcelona condal
miniatura|165px|dereita|Situación da catedral románica (século XI, en vermello) respecto á catedral gótica (s.XIV). Xa en 1046 dan inicio as obras dunha catedral románica en substitución da destruída por Almanzor. A economía comeza unha progresiva recuperación da man do comercio nas feiras e as vías marítimas. Fóra das murallas aparecen xunto as portas arrabaldes ben desenvolvidos arredor de igrexas e mosteiros (o Mercadal e Vilanova do Mar, el Pi, os Arcos Antigos. Os primeiros conventos foron os das ordes militares, despois viñeron franciscanos e dominicos (Santa Catarina). Na segunda metade do século XIII, Pedro o Grande manda erixir unha muralla defensiva arrodeando o conxunto (150 hectáreas). Polo oeste o límite será a canle dun arroio (riera, actuais Ramblas).
Dende 1162 a cidade era ademais residencia real da coroa de Aragón. O pazo condal foi ampliado (Palau Reial Maior), trasladándose o episcopal á porta norte da muralla romana. O corazón da actividade urbana era entón o "Mercadal" coa praza do mercado (Plaça del Blat) fronte a antiga porta leste. De alí partía a rúa do mar (Argenteria), con artesáns, mercadores e comerciantes, ata o barrio da Ribera, cos mariñeiros e pescadores e onde uns primeiros estaleiros (drassanes) anunciaban o futuro inmediato de Barcelona.
Potencia do Mediterráneo
miniatura|170px|esquerda|Santa María do Mar