cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
Constitución da Comisión
O Senado emendou o proxecto de lei e aprobouno o 3 de maio de 1910. Unha das emendas, que prohibía as estatuas de calquera persoa que non morrera antes de 50 anos, foi rexeitada. O Senado cambiou as cualificacións dos comisionados, que pasaron a ser sete "xuíces ben cualificados en belas artes", e eliminou a autoridade da comisión para determinar a localización de monumentos e estatuas, limitando o seu papel unicamente ao consultivo. Ademais, as emendas engadiron as fontes públicas aos elementos abranguidos pola lei. Nun "comité de conferencia" que tivo lugar o 9 de maio, os membros da Cámara de Representantes aceptaron as emendas do Senado. Tamén obtiveron a aprobación dos comisionados do senado para eliminar o requisito de que os membros da comisión fosen aprobados por esta cámara. Igualmente, engadíronse aclaracións ao proxecto de lei que permitían á Comisión atender solicitudes de asesoría sobre os edificios do Capitolio e a Biblioteca do Congreso. O proxecto de lei H.R. 19962, na súa versión emendada, foi aprobado pola Cámara de Representantes o 12 de maio e polo Senado o 17 de maio de 1910, e o presidente Taft publicouna para a converter na Lei pública 61-181.
O presidente Taft nomeou os sete membros da comisión o 13 de xuño de 1910. Como primeiro presidente nomeou o arquitecto e planificador urbanístico Daniel Hudson Burnham.
A lei de 1910 pola que se creaba a Comisión de Belas Artes facultábaa unicamente para asesorar sobre as localizacións de memoriais e outros monumentos. O 25 de outubro de 1910, o presidente William Howard Taft promulgou a Orde executiva 1.529, que exixía que todos os novos edificios públicos erixidos no distrito de Columbia fosen revisados tamén pola Comisión. O 28 de novembro de 1913, o novo presidente Woodrow Wilson promulgou a Orde executiva 1.862, pola que se ampliaba a autoridade consultiva da Comisión de Belas Artes para abranguer calquera "nova estrutura [...] que afecte dalgún xeito importante o aspecto da cidade, ou sempre que se trate de cuestións relacionadas coa arte e das que se ocupe o Goberno federal". Finalmente, a Orde executiva 3.524, emitida polo presidente Warren G. Harding o 28 de xullo de 1921, ampliou aínda máis o abano de aspectos susceptibles de revisión, para abranguer o deseño de medallas e moedas, fontes, insignias, monumentos, parques e estatuas, construídos ou emitidos tanto polo Goberno federal como polo do distrito de Columbia.
Makalle
Orixe
O atse Xoán IV fixo de Makalle a súa capital política, mandou construír tres castelos e varias igrexas, o gran palacio construído en 1882-84 por Engedashet Kassa Sehul salienta entre todas as edificacións desa época; a cidade medrou coa formación de barrios residencias nos que se estableceu a nobreza e os seus serventes, a crecente importancia do mercado de sal co seu fluxo de comerciantes tanto locais como foráneos, e a cidade tamén se beneficiou da súa posición estratéxica como centro de tránsito de produtoos das rutas comerciais de longa distancia do nodés de Etiopía que unían os portos do Mar Vermello co norte e o centro de Etiopía.
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
Actividade no século XX
miniatura|320x320px|O [[Lista de presidentes dos Estados Unidos de América|presidente Coolidge paseando cos membros da Comisión de Belas Artes, en 1923. ]] Durante o mandato do seu terceiro presidente, Charles Moore, que exerceu o cargo de 1916 a 1938, leváronse a cabo moitos dos obxectivos do Plan McMillan, xa que se refixo o corazón de Washington cunha imaxe neoclásica. O deseño e a construción do núcleo monumental da capital tardaron décadas en desenvolverse, e a Comisión de Belas Artes supervisou a transformación do National Mall, que pasou de ser unha paisaxe ecléctica a un espazo coherente.
O primeiro gran proxecto que revisou a Comisión foi o Monumento a Lincoln situado na prolongación do National Mall cara ao río Potomac, finalizado en 1922, e logo participou na reurbanización das zonas próximas para albergar os edificios gobernamentais, durante as dúas décadas seguintes. Tamén exerceu o seu labor en todas as construcións en memoria dos caídos na primeira guerra mundial. A Comisión logrou estender a visión do Plan McMillan por toda a cidade de Washington, tamén fóra do núcleo monumental.
A aparición do Modernismo na década de 1930 supuxo unha transformación profunda da arquitectura, que se afastaba do deseño clásico como expresión da arquitectura pública. Neste sentido, o deseño do Jefferson Memorial —de estilo neoclásico— orixinou un gran debate e non chegou a recibir a aprobación da Comisión, constituída daquela por artistas que asumiran os principios modernistas.
miniatura|320x320px|Xuntanza da Comisión de Belas Artes en data indeterminada, anterior a [[1945. ]]
Coa segunda guerra mundial canceláronse temporalmente os grandes proxectos de construción na cidade, aínda que se retomaron axiña durante a posguerra, cando creceu o interese pola conservación do seu patrimonio arquitectónico, que deu lugar á Lei do Vello Georgetown, en 1950, e á remodelación da praza Lafayette na década de 1960.
A segunda metade da década de 1960 supuxo a volta a Washington do desenvolvemento a grande escala, coa construción de complexos de estilo internacional e moderno, como o Federal Center Southwest e o Kennedy Center. Tamén caracterizou estes anos a construción de novas infraestruturas, como un sistema de metro de carácter monumental, con bóvedas artesoadas nas estacións que lembran as grandes construcións imperiais romanas.
As derradeiras tres décadas do século estiveron caracterizadas para a Comisión pola presidencia de J. Carter Brown, director da Galería Nacional de Arte, e por unha nova orientación cara ao deseño urbano, a conservación histórica e a conmemoración. Nesta época, a Comisión revisou, entre outros moitos proxectos, o de rehabilitación do National Mall para a celebración do Bicentenario dos EEUU en 1976, así como a remodelación da avenida de Pensilvania e a finalización do Triángulo Federal.
Actividade no século XXI
miniatura|320x320px|Os membros da Comisión de Belas Artes en [[2013.]] Coa chegada do nóvo século, a Comisión tívose que enfrontar a novos problemas de deseño relacionados coa seguridade, o desenvolvemento sustentable e a tecnoloxía. Sinaladamente a partir do atentado terrorista de Oklahoma en 1995 e dos ataques do 11 de setembro de 2001 ao World Trade Center e ao Pentágono, as propostas de mellora da seguridade dominaron o traballo da Comisión de Belas Artes durante a primeira década do século, con actuacións na nova paisaxe urbana da Avenida de Pensilvania fronte á Casa Branca e nos terreos dos monumentos a Washington e a Lincoln.
Neste principio de século, a cidade de Washington experimentou un pulo do investimento e da reurbanización, tanto no ámbito público como no privado, o que levou a Comisión de Belas Artes a revisar os deseños dun amplo programa de novos edificios públicos do Goberno, entre os que destacan as escolas e as bibliotecas, os peiraos do suroeste e o Navy Yard, os novos barrios da cidade e o campus do Hospital de St. Elizabeths.
Membros
miniatura|320x320px|Os membros da Comisión de Belas Artes nunha [[Videoconferencia|reunión en liña mantida en xaneiro de 2022, coa súa presidenta, Billie Tsien, no centro.]]
En maio de 2021, o presidente Joe Biden destituíu dos seus postos na Comisión de Belas Artes a catro membros —todos eles homes e de raza branca— que foran nomeados por Donald Trump por un período de catro anos, entre eles o seu daquela presidente, Justin Shubow, logo dunha queixa do vicealcalde de Washington no sentido de que os membros da Comisión deberían "abrazar a nosa diversidade e avanzar na equidade como remedio ao legado de discriminación que conforma a nosa contorna ata o día de hoxe". O xa expresidente da Comisión, Shubow, que fora nomeado en 2018, dixo ao respecto que "nos 110 anos de historia da Comisión, ningún dos seus membros fora destituído polo presidente dos EEUU".
Makalle
Orixe
O reinado do sucesor de Xoán IV, o atse Menelik II de Soa supuxo unha reorientación do comercio do norte ao sur de Etiopía, a nova capital Addis Abeba superou rapidamente a Makalle, aínda que seguiu a manter a súa importancia política como o centro da administración rexional de Enderta e despois da provincia de Tigray ao longo do século XX, e tamén mantivo o seu papel económico no comercio do sal.
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
Membros
A Comisión de Belas Artes está constituída por sete membros, nomeados polo presidente do país por un período de catro anos. En xeneiro de 2023, os membros da Comisión son os seguintes:
Presidentes da Comisión
miniatura|O escultor Daniel Chester French, presidente da Comisión entre [[1912 e 1915.]]
Os membros da Comisión de Belas Artes elixen entre eles o seu presidente e o seu vicepresidente. Ata febreiro de 2023 houbo 12 persoas que ocuparon a presidencia da Comisión:
Makalle
A guerra de Abisinia
miniatura|Forte de Enda Eyesus Despois da ocupación italiana de Adwa na primavera de 1895 as forzas do fillo do emperador, o ras Mengesha Xoán retiráronse de Makalla e os italianos ocupárona en outubro de 1895 ao comezo da guerra de Abisinia para integrala na Colonia Eritrea e seguir cara ao sur ata ocupar a zona do monte Amba Alagi. O exército ocupante estableceu o seu forte preto da igrexa Enda Eyesus e tras a derrota do maior Pietro Toselli na batalla de Amba Alagi o 7 de decembro as tropas italianas ao mando do xeneral Giuseppe Arimondi repréganse a Makalla pero coñecendo a inferioridade numérica das súas forzas decidiu marchar cara ao norte. Non obstante, deixou no forte 3 compañías do III Real Corpo de Tropas Coloniasis de Eritrea, 1 compañía do VIII batallón e 1 sección con catro pezas de montaña. En total sumaban 21 oficiais, 170 soldados italianos e algo máis de 1000 askari e á fronte da gornición quedou o maior Giuseppe Galliano que antes do ataque dos etíopes tentou organizar a defensa do forte rematando o muro das fortificacións e construíndo ramplas para os canóns ao tempo que teimaba en solicitar reforzos de Roma. Entrementres, as tropas etíopes sitiaron o forte e cortaron a súa subministración de auga. miniatura|Ilustración do ataque ao forte durante a batalla de Makalle O 7 de xaneiro de 1896 so o comando de Maconnen, 60 000 abisinios principiaron o asalto, que os italianos rexeitaron nunha primeira volta pero ao volver á carga os etíopes o día seguinte apoderáronse das subministracións italianas. Nos días seguintes sucedéronse os ataques dos sitiadores ata que o 19 de xaneiro o goberno italianou ordenou render o forte ao negus, que chegara durante o sitio. Galiano e as súas forzas abandonaron a súa posición o 21 de xaneiro con honras militares e a promesa dunha retirada segura ata Adigrat á que chegaron poucos días despois. Menelik nomeou o seu propio gobernador de Enderta con sede en Makalle, dejazmach Tedla Abaguben, para controlar os indómitos príncipes tigriña.
Século XX
miniatura|O xeneral Emilio de Bono en Makalle tras a conquista da cidade. O primeiro chanzo na urbanización da cidade no século XX foi a chegada do dejazmach Abreha Araya Demtsu, gobernador de Tigray oriental que erixiu un espléndido palacio nun outeiro, enfronte do gran palacio, tamén edificou un novo mercado, o Edaga Senbet, e unha nova igrexa, Selassie, erixidas todas no sur de Makalle; tamén atraeu á cidade a comerciantes musulmáns, vendedoras ambulantes e asistentes para o exército. Ademais, entre 1902 e 1904 conectouse coa nova liña telegráfica que ligaba Addis Abeba, capital do imperio etíope con Asmara, capital da Eritrea italiana. Na primeira década dos anos 30 o gobernador dejazmach Haile Selassie Gugsa renovou o palacio para o usar como a súa sede.
Durante o período 1942-1974 diversificáronse os sectores urbanos modernos e establecéronse novas oficinas administrativas. En 1942 formouse a administración municipal, a oficina de correo e de telecomunicacións, fundáronse bancos comerciais e en 1952 unha escola pública primaria á que seguiu en 1960 un instituto. Entre 1962 e 1974 un bo número de pequenas empresas e industrias abriron as súas portas na cidade aínda que por mor das guerras que se sucederon entre 1974 e 1991 acabaron por pechar ou ben decaeron na súa actividade.
Ao estoupar en 1974 a revolución etíope, o ras Seyoum Mengesha gobernaba a cidade; o la città; o novo goberno, o Derg non tardou en tomar medidas, e en outubro dese ano ordenoulle desprazarse á capital para responder ás acusacións de corrupción; o nobre ventando un xuízo político sen garantías fuxiu ás montañas e fundou un grupo rebelde, con grande actividade e do que vai xurdir a Unión Democrática Etíope.
No decurso da gran fame de Etioía de 1983–85, que afectou de xeito terrible á rexión, arredor de Makalle existían os coñecidos como sete campos da fame que acollían a 75000 refuxiados e con 20 000 máis agardando entrar. En marzo de 1985 morrían neses campos 50 ou 60 persoas cada día. En 1986 a Fronte Popular de Liberación do Tigray liberou 1 800 prisioneiros políticos da prisión local nunha acción militar por sorpresa e en febreiro de 1988 a FPLT lanzou unha ofensiva que resultou no control dunha serie de posicións na estrada entre Dessie e Makalle e para outubro controlaban toda a rexión agás a propia Makalla e a súa contorna máis inmediata. O 25 de febreiro de 1989 o FPLT baixo a denominación de Fronte Democrática Revolucionaria do Pobo Etíope conquistou a cidade. En resposta o Derg queimou unha varias aldeas nos arredores da cidade tras colapsar as posicións militares do goberno en Tigray. En outubro de 1989 un bombardeo da Forza Aérea Etíope sobre a cidade causou 31 mortos.
O 5 de xuño de 1998 a Forza Aérea Eritrea bombardeou unha escola local durante a guerra eritrea-etíope e causou doce mortos.
Século XXI
miniatura|Makalle logo dun bombardeo o 16 de novembro de 2020, horas antes da ofensiva do goberno federal etíope sobre a cidade Tras o conflito armado entre Etiopía e Eritrea (1998-2000) estableceuse no ano 2000 a Misión das Nacións Unidas en Etiopía e Eritrea con sede na cidade de Makalle coa fin de monitorizar o alto o fogo ata a súa retirada en xullo de 2008.
O 29 de decembro de 2002 houbo enfrontamentos entre fieis da ortodoxos e adventistas ao organizaren estes últimos un servizo nun estadio ao que responderon algún ortodoxos guindándolles pedras os adventistas e saqueando o templo adventista local. A policía interveu para deter os disturbios que remataron con 5 mortos, 3 feridos graves e 10 detidos.
Ao inicio da guerra de Tigray produciuse a ofensiva do exército etíope, coa axuda do eritreo, sobre a cidade de Makalle entre o 17 e o 28 de novembro de 2020 e que finalizou coa conquista da capital do Tigray e o establecemento do goberno de transición de Tigray, fiel ao goberno federal, que nomeou un novo alcalde. Nunha contraofensiva o 28 de xuño de 2021 as Forzas de Defensa de Trigay, fieis ao goberno tigriña de Debretsion Gebremichael, entraron de novo na cidade.
Xeografía
miniatura|Lago seco ao norte de Makalle Makalle sitúase a 2254 metros sobre o nivel do mar, nas proximidades da marxe norte etíope do gran val do Rift, nunha meseta calcaria xurásica clun clima semiárido onde tan só medran os eucaliptos nos outeiros ao leste da cidade e algunhas especies exóticas de árbores e arbustos nas beiras das rúas.
Clima
O clima da rexión caracterízase por temperaturas relativamente altas ao longo de todo o ano e dúas estacións ben diferenciadas, unha curta estación estival húmida e unha longa seca. Segundo a clasificación climática de Köppen trátase dun clima tropical de sabana (Aw) ao superar os meses todos os 18 °C de temperatura media. Así e todo, está próximo a zonas de clima subtropical húmido e no nordés da cidade dáse un clima máis seco e quente, o clima semiárido.
Goberno e administración
miniatura|Avenida de Makalle O concello municipal é o corpo lexislativo local e o executivo correspóndelle ao alcalde e aos sete administradores locais. Á administración de Makalle correspóndenlle determinadas funcións, como os sumidoiros, abastecemento público de auga, o servizo de bombeiros ou as relacións coa administración rexional. Tamén recada os impostos municipais.
Administracións locais
Antes da existencia das administracións locais todo Makalle formaba unha única área administrativa coñecida como cidade de Makalle; pero tras unha reforma administrativa Makalle dividiuse en sete administracións locais: Hawelti, Adi-Haki, Kedamay Weyane, Hadnet, Ayder, Semien e mais Quiha e cada unha das administracións locais divídese en distritos (kebelés) e estes en barrios (ketenas). Cada administración local é tamén unha municipalidade que conta co seu propio administrador que ten competencias en desenvolvementos socioeconómico, educativo e sanitario. Kedamay Weyane, Ayder e Hawelti constitúen o centro comercial e de negocios da cidade mentres Semien é o centro industrial e xuntas constitúen o centro económico de Tigray.
Economía
Makalle é un dos principais centros económicos etíopes. As principais industrias locais son a Mesfin Industrial Engineering, ligada á produción de aceiro e á montaxe de vehículos, a Messebo Cement Factory, a meirande fábrica de cemento do norte de Etiopía. Ambas as dúas sociedades pertencen ao Endowment Fund for the Rehabilitation of Tigray (EFFORT). O polígono industrial acolle varias empresas téxtiles para o mercado internacional e emprega a 20000 persoas.
Transportes
miniatura|Aeroporto de Makalle A estrada une a cidade con Adís Abeba e Aksum. Posúe servizo de autobús, xestionado o interurbano por Selam Bus e o urbano por Amora Bus e un novo aeroporto internacional, o Alula Aba Nega (ICAO: HAMK, IATA: MQX), que conta con rutas internacionais que opera Ethiopian Airlines.
Educación
A rede de educación pública na cidade consiste en centros de preescolar, escolas primarias, centros de ensino medio (7 ao 9) que opera a administración local mentres os centros de ensino secundario superior son competencia das autoridades rexionais. Ademais a cidade conta con diversos colexios privados.
En maio de 2000 formalizouse a creación da Universidade de Makalle como unha institución autónoma coa fusión de varias institucións universitarias independentes
Monumentos
miniatura|Memorial dos Mártires miniatura|esquerda|Campanil da igrexa de Tekle Haymanot A cidade posúe dous importantes monumentos arquitectónicos: o Memorial dos Mártires, situado en Adi-Haki e que conmemora os aproximadamente 60 000 mortos e 100 000 feridos da Fronte Popular de Liberación do Tigray (TPLF) na súa loita contra do Derg, o goberno marxista-leninista que caeu en 1991, e que con 51 metros de altura é visible dende gran parte da urbe. Ademais o monumento conta con numerosas esculturas que reflicten a loita dos campesiños e guerrilleiros contra dos soldados do réxime.
O outro monumento é o palacio imperial de Xoán IV no centro da cidade e construído por Lij  Ingidashet e mais Giacomo Naretti que se completou en 1884. O complexo, que constitúe agora un museo, conserva o trono do emperador, o leito real, vestimentas cerimoniais, rifles e outras coleccións históricas.
Makalle conta con numerosas igrexas: a Enda Gabir, a Enda Yesus Mekelle Bete Mengist, a Mekelle Iyesus, a Mekelle Maryam, a Mekelle Selassie e a Mekelle Tekle Haymanot contan entre as máis importantes
Bride Wars
Bride Wars é un filme estadounidense de 2009 dirixido por Gary Winick, e escrito por Greg DePaul, June Diane Raphael e Casey Wilson. Está protagonizado por Anne Hathaway, Kate Hudson, Kristen Johnston, Bryan Greenberg e Candice Bergen. No filme, dúas mellores amigas deben planificar xuntas os seus respectivos casamentos, o que as acaba convertendo en inimigas.
Cobra (filme de 1986)
Cobra é un filme estadounidense de 1986 dirixido por George P. Cosmatos e escrito por Sylvester Stallone, quen tamén é o protagonista. O filme tamén conta coas interpretacións de Reni Santoni, Brigitte Nielsen e Andrew Robinson.
Selección de fútbol de Kuwait
A selección de fútbol de Kuwait (en árabe: منتخب الكويت لكرة القدم) é o equipo representativo de Kuwait nas competicións internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Kuwait (الإتحاد الكويتي لكرة القدم), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA. Os seus maiores éxitos son a Copa Asiática de 1980 e unha clasificación á Copa do Mundo.
Isabel Díaz Ayuso
Isabel Díaz Ayuso, nada en Madrid o 17 de outubro de 1978, é unha política española do Partido Popular, presidenta da Comunidade de Madrid dende agosto de 2019.
Traxectoria
Nada o 17 de outubro de 1978 en Madrid no seo dunha familia residente no distrito de Chamberí, os seus pais dedicábanse ao comercio de artigos médicos. Licenciada en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid (UCM), fixo un mestrado en comunicación política e protocolo. Afiliada ao Partido Popular (PP) en 2005, cando Pablo Casado era o presidente de Novas Xeracións en Madrid, en 2006 foi fichada por Alfredo Prada, conselleiro de Xustiza e Interior do Goberno da Comunidade de Madrid, para o seu departamento de prensa, onde conseguiu a confianza de Esperanza Aguirre para a que creou e xestionou a conta de Twitter do seu can, Pecas. Especializada en comunicación política, dirixiu a área en liña do PP e estivo ao cargo da campaña dixital de Cristina Cifuentes en 2015. Casada e divorciada con anterioridade, mantivo unha relación co perruqueiro Jairo Alonso dende 2016 até novembro de 2020.
Carreira política
O 11 de xaneiro de 2019 coñeceuse a decisión do presidente do PP, Pablo Casado, de nomeala cabeza de lista do seu partido de cara ás eleccións á Asemblea de Madrid de 2019, postulándose así como candidata á presidencia da Comunidade de Madrid. miniatura|esquerda|Díaz Ayuso intervindo durante a sesión do pleno correspondente á súa investidura como presidenta rexional. Nas eleccións do 26 de maio de 2019, a lista do PP obtivo un 22,23 % de votos válidos e 30 escanos, a segunda lista máis votada despois da do PSOE, lista máis votada cun 27,31 % de votos válidos e 37 escanos.
Cuarto de dólar colombino
O cuarto de dólar colombino, tamén coñecido como cuarto de dólar isabelino, é unha moeda de prata conmemorativa estadounidense cuñada en 1893 pola Casa da Moeda dos EEUU na Ceca de Filadelfia, con motivo da Exposición Mundial Colombina, celebrada en Chicago en 1893.
Isabel Díaz Ayuso
Carreira política
Nas eleccións á Asemblea de Madrid de 2021, con Isabel Díaz Ayuso á fronte, a candidatura do Partido Popular acadou unha contundente vitoria con 1.620.213 votos (44,3% dos votos emitidos), que lle outorgan 65 deputados da Asemblea, máis do dobre que os acadados nas anteriores eleccións. En termos absolutos trátase do maior número de votos da historia para calquera candidatura nunhas eleccións á Asemblea de Madrid.
Cuarto de dólar colombino
O Congreso estadounidense autorizou esta emisión por petición da Xunta de Administradoras (Board of Lady Managers) da Exposición, encabezada pola dama da alta sociedade de Chicago Bertha Palmer. Esta xunta desexaba que fose unha muller quen se encargase do deseño da moeda e con tal fin contratou a escultora Caroline Peddle, máis as disensións cos responsables da Casa da Moeda fixeron que finalmente fose o seu gravador xefe, Charles E. Barber o responsable do deseño.
Pucciniomycetes
Pucciniomycetes é unha clase de fungos da división Basidiomycota. Inclúe unhas 8000 especies divididas en 63 xéneros. Usualmente patóxenos de plantas.
Descrición
Os pucciniomicetos non desenvolven basidiocarpos e reprodúcense sexualmente, a cariogamia dáse nunha espora en repouso de paredes grosas (teliosporas) e a meiose ocorre ao xerminar a teliospora. Ten poros septais simples sen tapas de membrana e corpos de postes de fuso en forma de disco. Agás algunhas especies, os basidios, cando están presentes, son septados transversalmente. As especies tamén forman fragmobasidios. A manosa é o principal carbohidrato da parede celular, a glicosa, a fucosa e a ramnosa son os azucres neutros menos prevalentes, e a xilosa non está presente. Os fungos desta clase son filamentosos e forman hifas que as conectan coas células do vexetal. Tamén poden ser dimórficos cun estado levediforme e un estado hifal.
Cuarto de dólar colombino
O deseño do cuarto de dólar colombino non gozou dun bo acollemento na prensa numismática e a súa venda durante a exposición non foi satisfactoria, en parte porque o seu prezo era dun dólar, igual que o da moeda de medio dólar colombino, o que facía que esta última resultase máis atractiva para o público. Isto motivou que case a metade da tiraxe autorizada acabase sendo devolta á US Mint para ser fundida novamente, en tanto que varios milleiros delas foron adquiridas pola Xunta de Administradoras ao seu valor facial e postas no mercado nos inicios do século XX.
Contexto e marco lexislativo
miniatura|Bertha Palmer encabezou a Xunta de Administradoras da Exposición, promotora do cuarto de dólar colombino.
O recoñecemento formal da Xunta de Administradoras na organización da Exposición Mundial Colombina de Chicago incluírase nunha lei de 1890, ante a insistencia da defensora das mulleres Susan B. Anthony, decidida a demostrar a utilidade da participación feminina na organización. Neste contexto, a Xunta de Administradoras ideou a creación dunha moeda conmemorativa para a súa comercialización en competencia co medio dólar colombino, aprobado polo Congreso en 1892, que elas consideraban pouco artístico. A aprobación deste medio dólar non fora doada, e as mulleres decidiron agardar ata a seguinte sesión do Congreso para realizar a súa solicitude formal. Palmer quería que as mulleres da Xunta de Administradoras "tivesen o mérito de seren as autoras da primeira moeda realmente fermosa e artística emitida polo Goberno dos Estados Unidos".
En xaneiro de 1893, Palmer dirixiuse á Comisión de Asignacións da Cámara de Representantes para solicitar que o pagamento de 10.000 dólares dos fondos xa designados para seren aboados á Xunta de Administradoras polo Goberno federal se realizase en forma de moedas de 25 centavos conmemorativos, que poderían venderse cunha prima como medio de recadación de fondos. O 3 de marzo de 1893, o Congreso aprobou unha lei que autorizaba a cuñaxe desta moeda, que debería axustarse ás especificacións técnicas e métricas da moeda de 25 centavos —ou un cuarto de dólar— cuñada para a circulación ordinaria, e cuxo deseño quedaba á consideración do secretario do Tesouro. A tiraxe máxima autorizada para esta moeda era de 40.000 exemplares.
Proceso de creación
Na procura dunha moeda atractiva para a súa venda, Palmer pediulle inicialmente ao artista Kenyon Cox a realización duns esbozos, aínda que ela estaba decidida a que fose unha muller a que se encargase dos deseños. Tamén contactou con Sara Hallowell, que era a secretaria do director de Belas Artes da Exposición e estaba a colaborar co matrimonio Palmer na creación dunha importante colección de arte. Hallowell púxose entón en contacto co escultor Augustus Saint-Gaudens, quen lle recomendou a súa antiga alumna Caroline Peddle, a cal xa estaba a traballar en exposicións, entre elas unha para Tiffany's. Palmer aceptou que fose Peddle quen se encargase dos deseños.
Logo da aprobación do cuarto de dólar conmemorativo por parte do Congreso, o director da Casa da Moeda dos EEUU, Edward O. Leech, escribiulle unha carta a Palmer o 14 de marzo de 1893 na que, malia expresarlle o desexo de que fose a Xunta de Administradoras a que elixise o deseño, lle comunicaba que o gravador xefe da Casa da Moeda, Charles E. Barber, e o superintendente da Ceca de Filadelfia, Oliver Bosbyshell, eran partidarios de manter o procedemento habitual de elección e elaboración dos deseños. Palmer contestoulle que as mulleres decidiran que o cuarto de dólar debería amosar no seu anverso un retrato da raíña de Castela Isabel I, cuxa axuda contribuíra decisivamente a financiar a expedición de Cristovo Colón. Palmer indicoulle tamén que estaban a consultar con diferentes artistas e suxeriu que a US Mint presentase tamén un deseño, para a súa consideración.
Por outra banda, Palmer reuniuse co congresista por Illinois Allen Durborow, presidente da Comisión de Feiras da Cámara de Representantes e antigo colega do secretario do Tesouro, John G. Carlisle, o superior do director Leech. Palmer solicitoulle ao congresista que avogase pola Xunta de Administradoras ante Carlisle e Leech.
miniatura|Esbozo inicial de Caroline Peddle para o [[anverso e o reverso do cuarto de dólar colombino.]]
Atendendo as indicacións de Palmer, Caroline Peddle enviou ao director Leech un esbozo de Isabel sedente para o anverso, xunto coa longa inscrición do reverso, coa esperanza de que o director da Casa da Moeda lle permitise acurtala. Mais este non estaba nada satisfeito co reverso e decidiu que fose Barber quen se ocupase do deseño desta face da moeda. Barber e o superintendente Bosbyshell escribíronlle ao director Leech para lle dicir que as pernas da raíña Isabel aparecerían distorsionadas se esta se representase sentada e suxeriron substituíla por unha cabeza de perfil. O secretario do Tesouro, Carlisle, apoiou tamén esta idea. Así as cousas, a deseñadora Peddle foi informada de que sería Barber quen se ocuparía do deseño do reverso —aínda que a proposta se lle enviaría a ela para a súa aprobación— e de que tería que modificar o seu anverso.
Mentres tanto, Palmer estaba cada vez máis preocupada, xa que cun prazo de só dous meses desde a aprobación do deseño ata a dispoñibilidade das pezas, temía que estas non estivesen dispostas para a súa venda ata ben entrada a celebración da Exposición, programada de maio a outubro. E ademais, sentindo presión por todas as partes, Caroline Peddle ameazou con abandonar o proxecto e escribiu que ela "non podía consentir encargarse só de medio traballo".
O que finalmente acabou coa paciencia de Peddle foron dúas cartas datadas ambas o 7 de abril. Unha, de Leech, afirmaba o seu dereito, en tanto que director da US Mint, de decidir os deseños das moedas, e indicáballe a Peddle que o anverso sería unha cabeza de Isabel I, en tanto que o reverso se basearía en esbozos dun gravador da propia ceca, que ela podería modelar despois libremente. A segunda carta, do superintendente Bosbyshell, impuña o requisito adicional de que Isabel non levase coroa, por consideralo pouco axeitado para unha moeda estadounidense. Como consecuencia da situación creada, o 8 de abril de 1893 Caroline Peddle retirouse do proxecto.
Logo da dimisión de Peddle, o director Leech escribiulle unha carta conciliadora a Bertha Palmer, quen lle respondeu lamentando que os tres non puideran ter trabado xuntos, en lugar de defender propostas opostas. A partir de aquí, Palmer suxeriu unha alternativa para a longa inscrición do reverso, consistente na inclusión dunha imaxe do edificio das mulleres na Exposición. Barber preparou uns esbozos e rexeitou tal proposta, afirmando que o edificio aparecería como unha simple raia na moeda, polo relevo baixo requirido. No canto diso, inclinouse por un esbozo preparado polo seu gravador axudante, George T. Morgan, que amosaba unha muller axeonllada fiando liño, cunha roca nas súas mans. O director Leech non ficou totalmente satisfeito con esta idea e afirmou que a combinación de Isabel I no anverso e o reverso de Morgan resultaba "demasiado feminina". Antes de aceptar o deseño de Morgan, Leech quería que Barber producise el mesmo algúns reversos; así o fixo o gravador xefe, con diferentes tratamentos da aguia heráldica característica da moeda estadounidense, e estes reversos chegaron a Leech o 11 e o 12 de abril, quen, logo de tomalos en consideración, decantouse pola proposta de Morgan. Despois diso, o director escribiu a Palmer e comentoulle: "a roca utilízase na arte para simbolizar a industria paciente, especialmente a industria das mulleres". En resposta, a Xunta de Administradoras suxeriu o uso do pórtico do edificio e preguntou se sería posible colocar a representación dunha moeda viva na moeda. Leech contestou que o secretario do Tesouro xa seleccionara o reverso da muller coa roca e que a súa decisión era vinculante.
O superintendente Bosbyshell informou a Leech por carta de que Stewart Cullin, conservador da Universidade de Pensilvania, posuía varias medallas que representaban a Isabel de Castela, e de que o ex-xeneral Oliver O. Howard estaba a escribir unha biografía da raíña e posuía varios retratos dela. Leech aceptou que se consultase con estes homes. O secretario do Tesouro Carlisle amosábase reticente a admitir que na moeda aparecese unha inscrición que fixese distincións por sexos —Board of Lady Managers ("Xunta de Administradoras")—, aínda que finalmente accedeu a esa redacción. O 24 de abril, o director da US Mint fixo chegar a Palmer un estoxo que contiña dous modelos en xeso do anverso, un coa raíña en idade xuvenil e outro máis madura. Tamén lle confirmou que se utilizaría o reverso da muller coa roca, coa redacción acordada por Carlisle.
Dos modelos do anverso debeuse encargar, xa que logo, Barber, sobre a base dun gravado de Isabel de Castela enviado por Peddle á Casa da Moeda por petición de Palmer, aínda que o investigador Michael F. Moran suxire que o período de tan só un día entre a recepción do gravado e a realización dos modelos —durante o cal Barber tamén asistiu ao funeral do neto de Bosbyshell— implica que Barber xa estivera a traballar con eles anteriormente. O 5 de maio, a Xunta de Administradoras seleccionou a proposta da raíña representada na súa xuventude.
Valoracións do deseño
miniatura|Moeda privada (token) de [[1838 con temática antiescravista, que amosa a lenda "Acaso non son muller e irmá?".]]
O reverso representa a mencionada muller axeonllada, coa roca e o fuso. Vermeule relaciona esta imaxe coa dunha rapaza serventa esculpida no frontón oriental do Templo de Zeus en Olimpia no século V a. C. No entanto, nunha interpretación máis actual publicada en American Journal of Numismatics comparouse o reverso do cuarto de dólar colombino cunha moeda privada con temática antiescravista na que se representa unha muller de xeonllos rodeada pola lenda AM I NOT A WOMAN & A SISTER ("Acaso non son unha muller e unha irmá?")". Vermeule, no seu traballo de 1971, sinalou que "hoxe en día a moeda semella encantadora polo seu pintoresquismo e o seu sabor vitoriano, unha mestura de helenismo frío e romance renacentista. Talvez unha das maiores alegrías sexa que nela non aparece ningún dos temas e inscricións habituais".
O historiador numismático Don Taxay, no seu estudo sobre as primeiras moedas conmemorativas estadounidenses, desestimou as versións da época da emisión da moeda —como a do libro oficial da Exposición—, de que Kenyon Cox proporcionara un deseño para o cuarto de dólar conmemorativo, e indicou que o fillo deste artista negara rotundamente a participación do seu pai na creación da moeda. Taxay considerou o deseño como "corrente" e "típico do estilo de Barber", e afirmou que "a modelaxe, aínda que algo máis recargada que no medio dólar, non se distingue".
No American Journal of Numismatics publicáronse outros comentarios críticos acerca desta moeda:
Lanzamento
A cuñaxe do que Barber denominou "cuartos de dólar rechamantes" comezou na Ceca de Filadelfia o 13 de xuño de 1893, seis semanas despois da inauguración da Exposición. O director Leech planificou producir estas pezas utilizando discos particularmente pulidos, e os traballadores da ceca manipularon os exemplares cuñados con coidado; de xeito diferente ao caso do medio dólar colombino, os espécimes que se conservan amosan poucas marcas de contacto con outras moedas. O primeiro exemplar cuñado, así como os números 1.492 e 1.892 —coincidentes coas datas significativas— foron cuñados cun acabamento especial (proof) e enviáronselle á Xunta de Administradoras, xunto con certificados que acreditaban a súa cuñaxe especial. En total, producíronse 40.023 pezas, e as 23 que superan a tiraxe máxima autorizada foron retidas para a súa inspección pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos na súa reunión de 1894.
A venda das moedas durante a exposición non respondeu ao esperado polas súas promotoras. Só estaban á venda no edificio dedicado ás mulleres e tamén por correo, en tanto que o medio dólar podía adquirirse en diversos puntos. Vendéronse arredor de 15.000 moedas dun cuarto de dólar colombino, a comerciantes, coleccionistas e persoa visitantes á Exposición, e nesta cantidade inclúense varios milleiros adquiridos pola Scott Stamp and Coin Company. Os asistentes á Exposición consideraron que as moedas dun cuarto de dólar non eran tan boas como as de medio dólar e ademais, á marxe da súa diferenza de valor facial, ambas se podían adquirir polo mesmo prezo de venda dun dólar. Do resto das existencias, aproximadamente 10.000 exemplares foron adquiridos ao seu valor facial por Palmer e por outras mulleres que formaban parte da Xunta de Administradoras da Exposición, e outras 15.809 foron devoltas ao Goberno para seren novamente fundidas. Destas cifras despréndese que quedaron ao dispor da poboación para a súa distribución 24.214 exemplares.
Coleccionismo
A gran cantidade de moedas que quedaron en poder da Xunta de Administradoras acabou póndose ao dispor dos coleccionistas a través de diversos comerciantes na década de 1920. A partir de 1930 os seus prezos comezaron a superar os da súa emisión orixinal e en 1955 o prezo dos exemplares sen mostras de circulación ascendía xa a 20 dólares por unidade. Estas moedas gozan de moita popularidade entre os coleccionistas numismáticos, por seren as únicas con valor de 25 centavos emitidas estritamente como conmemorativas e non para a súa posta en circulación.
A edición de luxo de 2018 do catálogo de Richard S. Yeoman A Guide Book of United States Coins indica como prezo de mercado para o cuarto de dólar colombino entre 325 dólares para os exemplares cun bo estado de conservación ata os 3.750 para os espécimes cun estado de conservación e unha presenza máis excelentes.
Laimonis Šēnbergs
Laimonis Šēnbergs, nado en Jaunpiebalga, rexión de Vidzeme, en 1947, é un cartelista e deseñador gráfico letón, coñecido por ser o autor dos anversos nacionais da serie divisionaria circulante de moedas do euro letoas.
Primeiros anos e formación
Laimonis Šēnbergs cursou estudos superiores artísticos na Escola de Artes Aplicadas de Riga, onde se graduou en 1967 no departamento de Decoración. Logo levou tamén a cabo estudos de deseño de interiores e moblaxe na escola da Academia de Belas Artes de Letonia, ata 1972.
Carreira artística
A partir de 1967, Šēnbergs participou en arredor de 50 exposicións internacionais de cartelaría e deseño, en países como Polonia, Finlandia, Xapón, Alemaña ou a República Checa. Tamén tivo presenza noutras tantas exposicións no seu país, de diferentes especialidades artísticas, tres delas a título individual, en Cēsis (1980 e 2006) e en Riga (1988).
De 1972 a 1982 formou parte do colectivo de creadores denominado Māksla. Entre outras entidades asociativas e artísticas, Šēnbergs foi membro da Union de Artistas de Letonia desde 1975 e secretario do seu consello directivo entre 1982 e 1992; artista principal do Comité Estatal de Edición, Impresión e Comercio do Libro da RSS de Letonia (1982-1990) e do Comité Estatal de Cultura da RSS de Letonia (1988-1990), así como artista xefe do Festival Nacional Letón de Canto e de Danza, en 1990 e en 1993.
Algunhas das obras de Šēnbergs pódense atopar no Museo Nacional de Arte de Letonia, no Museo da Unión de Artistas de Letonia e na Colección de Arte do Banco de Letonia. Pola súa banda, a maior parte dos seus carteis forman parte da colección da Biblioteca Nacional de Letonia.
Deseño de moedas letoas
miniatura|Moeda do antigo sistema do [[lats letón (2005), homenaxe ás galletas pretzel. ]] Šēnbergs foi nomeado conselleiro artístico do Banco de Letonia a partir de 1993, e a partir de 2003 presidente da Comisión do Estado para a Heráldica da Républica de Letonia.
Así mesmo, é membro —e foi presidente e vicepresidente— da Comisión de Deseño de Moedas do Banco de Letonia, entidade responsable do deseño artístico e da calidade das moedas letoas en circulación, así como das conmemorativas e de colección.
Laimonis Šēnbergs foi o artista creador de varias moedas emitidas polo Banco de Letonia. En 1995 lanzou os seus primeiros deseños de moedas con valores faciais no antigo lats letón conmemorativas do oitavo centenario da fundación da cidade de Riga, actividade que mantivo ata 2013.
A partir de 2014 foi o artista escollido polo Banco de Letonia para o deseño dos anversos nacionais das moedas divisionarias letoas do sistema do euro, desde a dun céntimo ata as de 50 céntimos, caracterizados pola representación do gran brasón de Letonia. Tamén se lle encomendou o deseño de varias moedas conmemorativas de dous euros e outras de diferentes valores destinadas exclusivamente ao coleccionismo e ao investimento.
Lubenos
Os lubenos (en Lubaeni) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico bracarense cuxo territorio non puido ser definido.
Peter Robert Last
Peter Robert Last é un ictiólogo australiano.
Traxectoria
Graduouse como doutor na Universidade de Tasmania en 1983, coa tese de doutoramento Aspects of the ecology and zoogeography of fishes from soft-fondum habitats of the Tasmanian shore zone.
É conservador da Colección Nacional de Peixes de Australia e científico investigador principal do CSIRO Marine and Atmospheric Research (CMAR) en Hobart, Tasmania.
É un experto en elasmobranquios e describiu moitas novas especies de tiburóns.
É o coautor de Sharks and Rays of Australia, e de A revision of the Australian handfishes (Lophiiformes: Brachionichthyidae), con descricións de tres novos xéneros e nove novas especies.
En 2009, a Sociedade Australiana de Bioloxía dos Peixes concedeu a Last a súa máxima honra, o premio K. Radway Allen.
Abreviatura
A abreviatura Last emprégase para recoñecer a Peter Robert Last como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Robin Robin
Robin Robin é un filme británico de animación en stop motion de 2021 dirixido por Dan Ojari e Mikey Please. Foi producido por Aardman Animations cun guión de Sam Morrison. Foi nomeado ó Óscar á mellor curtametraxe animada na 94ª edición dos premios.
Trofeo García Blanco
O Trofeo García Blanco foi un torneo amigable de fútbol que se celebrou en Pontevedra entre 1981 e 1986, en homenaxe á figura de José García Blanco, expresidente do Pontevedra Club de Fútbol.
Baloncesto Superior Nacional
O Baloncesto Superior Nacional (BSN), por motivos de patrocinio, é a máxima categoría do baloncesto profesional masculino de Porto Rico. Foi fundada en 1929 e a entidade encargada da súa organización é a Federación de Baloncesto de Porto Rico (FBPUR), pertencente á FIBA Américas. Actualmente compiten nela 12 equipos, onde o club que máis títulos ten son os Vaqueros de Bayamón, con quince veces.
The Cuphead Show!
The Cuphead Show! é unha serie de animación de 2022 desenvolvida por Dave Wasson para Netflix, baseado no videoxogo de 2017 Cuphead de Studio MDHR. Chad e Jared Moldenhauer, os creadores de Cuphead, foron os produtores executivos, xunto con Wasson e CJ Kettler de King Features Syndicate, e Cosmo Segurson como produtores executivos.
Vivir sen alento
Vivir sen alento (en Breathless) é un filme estadounidense de 1983 dirixido por Jim McBride e escrito por McBride e L. M. Kit Carson. Está protagonizado por Richard Gere e Valérie Kaprisky.
Estreouse en galego o 29 de xullo de 1998 na TVG.
Gran Premio de México de 2022
O Gran Premio da Cidade de México de 2022 (oficialmente coñecido como Formula 1 Gran Premio de la Ciudad de México 2022) foi unha carreira de motor de Fórmula Un que se disputou o 30 de outubro de 2022 no Autódromo Hermanos Rodríguez na Cidade de México. A carreira foi a vixésima carreira do Gran Premio de México, e a vixésima segunda vez que a carreira disputouse como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en, é a segunda carreira nomeada como Gran Premio da Cidade de México.
Palio de Siena
miniatura|300px|Bandiras dos barrios de Siena, que se venden como souvenir
O Palio de Siena (Palio di Siena) é unha carreira de cabalos que enfronta ás contradas ou distritos da cidade de Siena, Italia.
En ocasións excepcionais, como foi a chegada do home á Lúa, ou aniversarios entendidos como relevantes e pertinentes, como o centenario da Unificación de Italia, a comuna de Siena pode decidir efectuar un Palio extraordinario, a celebrar entre maio e setembro.
A carreira ten lugar na céntrica Piazza del Campo de Siena.
Nucleomorfo
Organismos con nucleomorfos
En 2007 só dous grupos monofiléticos de organismos se sabía que tiñan plastos cun núcleo vestixial ou nucleomorfos: as criptomónadas do supergrupo Chromista e as cloraracniófitas do supergrupo Rhizaria, ambos os grupos con exemplos de xenomas de nucleomorfos secuenciados. Estudos da organización xenómica e de filoxenia molecular mostraron que o nucleomorfo das criptomónadas era outrora o núcleo dunha alga vermella, mentres que o nucleomorfo das clorarcniófitas era o núcleo dunha alga verde. En ambos os organismos os plastos procedían de eucariotas fotoautótrofos fagocitados.
Os dous plastos coñecidos que conteñen nucleomorfos teñen catro membranas, e o nucleomorfo encóntrase no compartimento periplastidial, evidencia de que foi fagocitado por un eucariota.
Ademais, algunhas especies de dinoflaxelados que experimentaron unha endosimbiose terciaria teñen tamén endosimbiontes con núcleo e mitocondrias.
De acordo coa edición 164 de GenBank (febreiro de 2008), hai 13 entradas de Cercozoa e 181 de Cryptophyta (unha entrada é o envío dunha secuencia á base de datos pública de secuencias DDBJ/EMBL/GenBank). A maioría dos organismos secuenciados eran: Guillardia theta: 54; Rhodomonas salina: 18; Cryptomonas sp.: 15; Chlorarachniophyceae sp.:10; Cryptomonas paramecium: 9; Cryptomonas erosa: 7.
A taxonomía destes grupos foi recentemente actualizada. Ver ligazóns do NCBI TaxBrowser para a taxonomía actual.