cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel Minimalia
Daniel Llorente Rey, coñecido artisticamente como Daniel Minimalia, nado en Vitoria, 3 de novembro de 1983, é un Guitarrista, Compositor e Multinstrumentista galego de Ourense, gañador dun Latin Grammy , un Hollywood Music in media Award e dunha medalla de prata nos Global Music Awards. É autor de cinco traballos discográficos: Akainik (2011), Contos Sonoros (2012), Areas de Lúa (2014), Orixe (2016) e Terra (2020).
Traxectoria
Naceu en Vitoria mais aos tres anos xa comezou a vivir en Ourense. É un músico autodidacta que comezou a tocar a guitarra aos 13 anos, despois de militar en grupos de rock e folk, emprende o seu proxecto persoal que o levou a tocar entre España e USA. Entre a súa música aprécianse diferentes influencias que transitan desde o folk, flamenco, rock progresivo, blues ou música clásica, que o converteu nun referente da música instrumental no ámbito nacional e internacional.
No ano 2017 e 2020 foi nomeado ao premio Latin Grammy como "Mellor Álbum Instrumental", levándose o recoñecemento no ano 2020 co seu álbum "Terra" publicado pola discográfica Rose Records.
Fuente Obejuna
Fuente Obejuna é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 5.434 habitantes. A súa extensión superficial é de 592 km² e ten unha densidade de 9,2 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 16' N, 5º 25' O. Atópase situada a unha altitude de 625 metros e a 98 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
É famoso polos sucesos históricos do século XV que inspiraron a obra teatral Fuenteovejuna escrita por Lope de Vega e publicada en 1619.
Investimento
O investimento económico ten varios significados relacionados entre si no eido empresarial, financeiro e económico, e tamén está relacionado co aforro ou o aprazamento de consumo. Conceptualmente, o investimento diferénciase tanto do consumo como do aforro: con respecto a este último, porque é un gasto, un valor aproximado de desembolso, e non unha reserva ou cantidade de diñeiro retido; no que respecta ó consumo, porque non está dirixido en bens que producen utilidade ou satisfacción directa, senón a bens que son empregados para producir outros bens. Porén, na práctica, tales distincións tenden a esvaecerse: hai bens que poden ser ó tempo de consumo e de investimento, segundo os fins alternativos para os cales son utilizados. O aforro, por outra banda, xeralmente é colocado no interese, co obxecto de reservalo para eventualidades posteriores, unha das cales pode ser o investimento. Máis polo miúdo, no mundo empresarial, supón aplicar recursos financeiros para a adquisición, renocación ou mellora dos elementos de activos fixos co obxectivo de mellorar a capacidade produtiva da empresa. Para un particular ou a unha institución financeira, a palabra investimento é xeralmente tomado no sentido da colocación do aforro a medio ou longo prazo, ou para a compra de activos financeiros, tales como por exemplo títulos na bolsa.
Investimento empresarial
miniatura|208x208px| [[Lingote dunha onza de ouro puro, da refinaría suíza Valcambi ]] No eido empresarial, o inverstimento é o acto mediante o cal se empregan certos bens co obxectivo de obter uns ingresos ou rendas ó longo do tempo. O investimento refírese ó emprego dun capital nalgún tipo de actividade económica ou negocio, co obxectivo de incrementalo. Dito doutro xeito, consiste en renunciar a un consumo actual e certo, en troques de obter uns beneficios futuros e distribuídos no tempo.
Dende unha consideración ampla, o investimento é toda materialización de medios financeiros en bens que van a ser utilizados nun proceso produtivo dunha empresa ou unidade económica, e abranguería a adquisición ora de bens de equipo, ora de materias primas, servizos etc. Dende unha ollada máis rigorosa, o investimento abranguería só os desembolsos de recursos financeiros dirixidos á adquisición de instrumentos de produción, que a empresa empregará durante varios períodos económicos.
No caso particular de investimento financeiro, os recursos colócanse en títulos, valores, e demais documentos financeiros, a cargo doutros entes, co obxecto de facer medrar os excedentes dispoñibles por medio da percepción de rendementos, xuros, dividendos, variacións de mercado, ou outros conceptos.
Para a análise económica dun investimento pode reducirse a mesma ás correntes de pagos e ingresos que orixina, considerado cada un no intre preciso no que se produce.
As tres variables do investimento privado
As cantidades adicadas para inversións dos axentes dependen de varios factores. Os tres factores que condicionan máis decisivamente esas cantidades son:
Aeroporto de São Paulo-Congonhas
O aeroporto de São Paulo-Congonhas é un dos catro aeroportos comerciais que serven a São Paulo, no Brasil; os outros tres son o aeroporto Campo de Marte, o aeroporto de Viracopos e São Paulo-Guarulhos. É propiedade da cidade de São Paulo pero está operado por Infraero. Congonhas ten restricións nas súas operacións e só pode realizar 30 por hora, sendo un dos cinco aeroportos con limitacións no país.
Recibe o seu nome pola veciñanza onde se atopa, que anteriormente se chamaba Vila Congonhas, propiedade dos descendentes de Lucas Antônio Monteiro de Barros (1767-1851), vizconde de Congonhas do Campo e primeiro presidente da provincia de São Paulo despois da independencia do Brasil en 1822. Os dominios do vizconde foron chamados así por un arbusto coñecido no Brasil co nome de "congonha do campo" (Luxemburgia polyandra, da familia Ochnaceae).
O vestíbulo central da súa terminal de pasaxeiros é considerado un dos exemplos máis excepcionais da arquitectura moderna en São Paulo. Porén, dende o ano 2003 realizáronse traballos de modernización e ampliación no edificio mentres se intentou preservar a aparencia da vella sección.
Julio Padilla
Julio Padilla Carballada, nado en Melilla o 30 de xaneiro de 1950, é un avogado e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Dereito. É membro do Corpo Xurídico Militar e coronel auditor, foi vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial. Foi elixido deputado do Congreso pola provincia de Lugo na V, VI, VII e VIII lexislaturas (1993-2008). En 2008 foi nomeado fiscal xefe do Tribunal Militar terceiro.
Xanrozo, Requián, Betanzos
Xanrozo é un lugar da parroquia de Requián no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 156 habitantes (77 homes e 79 mulleres).
Buxo común
miniatura|240px|O monumental 'Paseo dos buxos', na [[Illa de San Simón, Redondela.]] O buxo común (Buxus sempervirens) é un arbusto ou arboriña sempreverde, orixinaria de Europa, onde medra brava dende as illas británicas até a beiramar mediterránea e o Mar Caspio. Común e bravo en Galiza, emprégase moito coma ornamental en xardinaxe formal, especialmente a xeito de sebes. A madeira, dura e rexa, emprégase en ebanistaría para tallas e na construción de instrumentos como a gaita.
Etimoloxía
O termo galego e portugués buxo vén do latín: buxus. Tamén existe en galego a variedade dialectal buxe. En inglés chámanlle box. O termo castelán boj entrou a través do catalán e aragonés: boix.
Descrición
O buxo común adoita ter hábito arbustivo ou de arboriña, podendo acadar excepcionalmente os 12 m de altura. O talo ten moitas poliñas, a casca é lisa nos exemplares máis novos, e gretada nos máis vellos, de cor parda cinsenta. As follas son perennes, lanceoladas ou ovadas elípticas, opostas, coriáceas, de cor verde escura pola face e máis claras polo envés, de até 30 mm, co bordo algo curvado cara abaixo.
Der Fuehrer's Face
Der Fuehrer's Face (orixinalmente titulado Donald Duck in Nutzi Land) é unha curtametraxe estadounidense de animación producida por Walt Disney Productions e estreada en 1943 por RKO Radio Pictures. A curtametraxe é unha propaganda anti-nazi protagonizada polo Pato Donald que ten un pesadelo e traballa nunha fábrica da Alemaña Nazi. Foi dirixido por Jack Kinney e escrito por Joe Grant e Dick Huemer a partir dunha música orixinal de Oliver Wallace.
A curtametraxe gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 15ª edición dos Oscar en 1943.
Buxo común
Distribución e hábitat
Medra bravo en zonas de matos, outeiros e outros terreos máis ben secos e rochosos de Europa e Asia menor. Cultívase con frecuencia coma ornamental de xardinaxe, especialmente para formar sebes de topiaria. Medra moi amodo, polo que rara vez se produce de semente, preferíndose a reprodución por esgallos. Tamén en ambiente natural e bravo se reproduce por estolóns.
Prefire a media sombra, aínda que atura ben o sol se ten humidade de abondo. Prefire os solos ben drenados, ricos, mais nunca enchoupados, lixeiramente calcarios se non son neutros. Cómpre dun inverno fresco, resistindo ben as xeadas, o vento e a seca.
De crecemento moi amodo, pode acadar os 600 anos de idade. Dáse de preferencia nos terreos calcarios da zona norte e oriental da Península Ibérica. Atura moi ben a poda e non perde a follaxe polo inverno. Pode regromar de cepo tralos lumes.
Doenzas
O buxo padece o ataque do fungo Pseudometria rousseliana, que produce o chamado cancro do buxo, caracterizado por manchas de cor rosada ou vermella en follas e pólas; diminúe marcadamente o vigor da planta e pode aínda chegar a matala. Utilízanse preparados de cobre para combatelo. Outros fungos que o afectan son o Mycosphaerella patouillardi, que provoca a caída das follas, manifestándose con pintas brancas persistentes. O Phyllosticta buxina produce síntomas similares á cancrose dos cítricos e o Phytophthora cinnamomi afecta a raíz de maneira incurábel.
Dende 2014, os buxos de Galiza vénse afectados pola avelaíña do buxo (Cydalima perspectalis), un insecto de orixe asiática cuxas eirugas se alimentan masivamenta das follas do arbuto até causaren a súa morte.
Formacións senlleiras en Galiza
Outras:
Etnografría galega
O buxo intégrase na cultura galega e atlántica como planta con propiedades máxicas e múltiples usos.
Eladio Rodríguez González, no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, Galaxia, Vigo (1958-1961) fala do buxo:
Literatura
Rosalía de Castro, na súa obra Follas Novas ( p. 125, 2a edic.), fala dos buxos:
Buxos que xa contan sigros
e que xuntos verdeguean
formando de rama e troncos
vales que naide atravesa.
Xardinaxe
thumb|240px|Como [[planta ornamental nun vaso.]] Dende a época clásica, usouse en Grecia e Roma para demarcar xardíns formando sebes. Aínda despois da caída do Imperio Romano debeu perdurar o seu uso, posto que Alberte o Magno documenta no século XIII que na actual Alemaña se conservaban exemplares a ese efecto, aínda que se ignora se moi extensamente. Con Claude Mollet gozou de grande aceptación nos elaborados xardíns renacentistas.
Madeira
A dureza e fino gran da súa madeira fixo que se empregase coma prancha de gravados e imprentas, así coma para instrumentos de vento-madeira, especialmente en Galiza a gaita. O ton da madeira é amarelento e é moi densa. En ebanistaría úsase en traballos de torneado e pequenos trebellos caseiros, pola súa estrutura homoxénea e non fibrosa (culleres, cuncas etc.). As follas foron usadas coma substituto do lúpulo na fabricación de cervexa.
Menciña
As follas e froitos son tóxicos, mais non para algunhas aves que espallan as sementes. Contén varios alcaloides, en especial ciclobuxina D, que se concentra até nun 3% nas follas e na casca. A ciclobuxina ten unha dose media letal de 0,1 mg por quilo de peso. Porén, atribúenselle propiedades medicinais, contra a malaria e as infeccións intestinais especialmente. O seu uso é sumamente perigoso; unha sobredose lixeira pode producir vómitos, porén resulta fatal en concentracións máis elevadas. Os alcaloides esteroídicos confírenlle propiedades como sudorífico, laxantes-purgantes, segundo a dosificación, colagogo e cardiotónico. Topicamente tense usado como antiséptico. A casca tense usado como antihelmítico, as follas como sucedáneo da quinina en febres maláricas. A destilación dun óleo esencial eficaz en odontoloxía. En homeopatía como antirreumático. Indicado para disquinesias hepatobiliares, estrinximento, reumatismos (como depurativo). Feridas, alopecia, psoríase e dermatite seborreica do coiro cabeludo. Contraindicado con tratamentos con parasimpaticolíticos, hipotensión, convalecencia, embarazo, lactación e nenos menores de 15 anos, gastrite, ulcus gastroduodenal. Pode producir irritación das mucosas dixestivas. Non é recomendábel o seu uso coma purgante: pode causar dores cólicos por irritación gastrointestinal e, en doses maiores, trastornos nerviosos e respiratorios, pola súa acción sobre o sistema nervioso central. Cando se aplica topicamente, pode producir dermatite de contacto.
Úsase a casca da raíz e mailas follas. Apáñase durante todo o ano. Infusión de uso interno: unha cullerada de café por cunca. Repousar 10 minutos. Tomar tres veces ao día (lembrar que pode producir irritación gástrica). Infusión en uso externo ao 5% en forma de fretas e locións.
Menciña tradicional galega
Francisco Javier Rodríguez Gil escribía en 1854: ''Disque a súas cinsas fan nacer e medrar o cabelo. As súas follas cocida, son un moderado purgante; e os seus pos tomados en dose dunha oitava parte de onza, fan purgar ou causan dexeccións albinas ou cámaras albinas''
Taxonomía
Buxus sempervirens foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 983. 1753.
Nome común
Verde, mirto, mirte, mirta, míltura, miltra, buxo, buxe, boxo, boxe, box e boghe.
Byung-Chul Han
Byung-Chul Han (en 한병철), nado en Seúl en 1959,  é un filósofo e ensaísta surcoreano. É experto en estudos culturais e docente da Universität der Künste (Universidade das Artes) de Berlín. Escribe en lingua alemá e está considerado como un dos filósofos máis salientables do pensamento contemporáneo pola súa crítica ó capitalismo, a sociedade do traballo, a tecnoloxía e a hipertransparencia.
Traxectoria
Estudou Filosofía na Universidade Albert Ludwig de Friburgo e Literatura Alemá e Teoloxía na Universidade de Múnic. En 1994 doutorouse en Friburgo, Alemaña cunha disertación sobre Martin Heidegger. En 2000 incorporouse ó Departamento de Filosofía da Universidade de Basilea, onde completou a súa formación. En 2010 converteuse en membro da facultade Staatliche Hochschule für Gestaltung Karlsruhe. As súas áreas de interese foron a filosofía dos séculos XVIII, XIX e XX, a ética, a filosofía social, a fenomenoloxía, a antropoloxía cultural, a estética, a relixión, a teoría dos medios de comunicación de masas e a filosofía intercultural. Dende 2012 é profesor de Filosofía e estudos culturais na Universidade das Artes de Berlín (UdK), onde dirixe o Studium Generale, ou programa de estudos xerais.
Até hai pouco, Han negábase a dar entrevistas de radio e televisión. Raramente revela detalles biográficos ou persoais, incluída a súa data de nacemento.
Pensamento
Algúns dos seus traballos foron traducidos a varios idiomas. Os máis característicos son tratados do que el denomina a "sociedade do cansazo" (Müdigkeitsgesellschaft), a "sociedade da transparencia" (Transparenzgesellschaft) e o seu concepto de Shanzai, neoloxismo que busca identificar os modos da deconstrución nas prácticas contemporáneas do capitalismo chinés.
Han analiza tamén a "transparencia" como norma cultural creada polas forzas do neoliberalismo. El entende dita norma como o insaciable impulso cara á divulgación voluntaria de todo tipo de información. Segundo Han, os ditados da transparencia impoñen un sistema totalitario de apertura a expensas doutros valores sociais como a vergoña, o segredo e a confidencialidade.
Maleabilidade
A maleabilidade é a propiedade dun material, que canda a ductilidade presentan os corpos a ser labrados por esforzos de compresión para converterse en láminas sen que creben. Presenta esta característica, por exemplo, o aluminio, en forma de papel de aluminio.
fa:چکش‌خواری
Lenny Kravitz
Leonard Albert "Lenny" Kravitz, nado o 26 de maio de 1964 en Nova York, estado de Nova York, é un cantautor, instrumentista, cantante, compositor, letrista, produtor musical, actor e deseñador estadounidense.
Xiras
miniatura|300px|Kravitz e fans durante un concerto en Rock in Rio Madrid 2012.
Tuño, Paizás, Ramirás
Tuño é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 2 habitantes dos que 0 eran homes e 2 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Berne eXchange
Berne eXchange ou BX é a bolsa de valores de Berna, Suíza. BX xunto con SIX Swiss Exchange, con sede en Zúric, son as únicas bolsas de valores de Suíza.
Historia e membros
BX foi fundada en 1880 como a Berne Bank Association e formalizada en 1884 como a Berne Bourse Association (Berner Börsenverein ou BBV) por nove bancos berneses e catorce empresas privadas. Tivo un pequeno volume de negocio até a primeira guerra mundial.
A diferenza dos seus competidores en Basilea, Xenebra e Zúric, non participou na fusión de 1995 que levou á creación do SWX (actualmente SIX). BX conservou a forma xurídica de asociación privada baixo a lei suíza, e entre os seus membros atópanse os maiores bancos que operan en Berna, incluíndo UBS e Credit Suisse Private Banking.
Índice de Liberdade de Prensa
miniatura|500x500px|Índice de Liberdade de Prensa en 2014 O Índice de Liberdade de Prensa é unha clasificación anual sobre a liberdade de prensa ealizada pola ONG Reporteiros sen Fronteiras. Reflicte o grao de liberdade dos xornalistas e informadores segundo os cuestionarios enviados ás súas organizacións asociadas, correspondentes, xornalistas, investigadores, xuristas e activistas dos dereitos humanos.
Juan R. Álvarez
Juan Ramón Álvarez, nado en San Tomé de Recaré (O Valadouro) o 9 de xaneiro de 1880 e finado na Habana en marzo de 1932, foi un xornalista e filántropo galego.
Daphnis (lúa)
Daphnis (en grego Δαφνίς) é un satélite interior de Saturno. Tamén coñecido coma Saturno XXXV; a súa designación provisional era S/2005 S 1. Daphnis ten o redor de 8 kms de diámetro, é orbita o planeta na División de Gap dentro do anel A.
Juan R. Álvarez
Traxectoria
Fillo de Manuela Álvarez Río, dunha familia de labregos acomodados. Estudou Latín e Humanidades na Preceptoría de Ferreira do Valadouro. Ingresou no Seminario de Mondoñedo en 1893, pero non chegou a rematar a carreira sacerdotal. Marchou a Madrid comenzou a traballar nunha xoiería da Carrera de San Jerónimo, da que chegou a ser socio. Foi membro do Centro Gallego de Madrid. En Ferreira foi cofundador do periódico El Valle de Oro. En 1906 marchou a Cuba. Dedicouse ao comercio, foi importador dos reloxos "Lohengrin". Traballou para Santos y Álvarez e despois estabeleceuse pola súa conta. No Centro Gallego de La Habana foi vocal da sección de instrución e da sección de recreo e adorno e vicepresidente da sección de sanidade. Foi secretario da xunta directiva de 1912 a 1914. En 1917 foi vicepresidente da comisión executiva do Centro Gallego.
Foi un dos fundadores da Sociedad de Instrucción, Recreo y Protección El Valle de Oro, na que ocupou o cargo de vicesecretario da primeira xunta directiva e en 1915 foi elixido presidente. Foi tamén secretario fundador do Comité Representativo de las Sociedades Gallegas de Instrucción, membro da Asociación Iniciadora y Protectora de la Real Academia Gallega e da Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia. En 1922 foi elixido conselleiro da Caja de Ahorros y Banco Gallego do Centro Gallego da Habana.
Daphnis (lúa)
Descubrimento
Foi descuberto polo Equipo de Imaxes da Cassini o 6 de maio do 2005. As imaxes do descubrimento foron tomadas dende a sonda Cassini o 1 de maio do 2005, nunha longa secuencia de 16 minutos, a apertura da cámara coa que se fixo a exposición era de 0,180 segundos de arco (de graos) sobre ó bordo externo do anel A. Posteriormente sería avistado en 32 imaxes tomadas ó anel F o 13 de abril do 2005 (ó longo de 18 min) e outra vez en dúas imaxes de alta resolución (3,54 km/pixel) tomadas o 2 de maio do 2005, cando o seu disco duns 7 kms puido ser apreciado. Anteriormente xa se tiña inferido o seu tamaño a partir das ondas que este satélite provoca nos bordos exteriores da División de Keeler.
Avicultura
miniatura|Cría de [[gansos nunha granxa.]] A avicultura é a práctica de coidar e criar aves como animais domésticos, xeralmente papagaios de compañía, e a cultura que existe ao redor desta actividade. A avicultura céntrase xeralmente non só na crianza de aves, senón tamén en preservar o hábitat aviar e nas campañas de concienciación pública.
O significado máis concreto da avicultura fíxoo Jean Delacour.
Hai varias razóns polas que as persoas se involucran na avicultura. Algúns criadores crían aves para preservar especies e outros fano como negocio.
Avicultura: "A afección mundial de manter e criar a especie máis numerosa de paxaros salvaxes en cativerio para manter o seu estado numérico en natureza co propósito de previr a súa extinción".
Dentro da avicultura inclúese a cativa de aves de adorno:
Sociedades avícolas
Hai sociedades avícolas en todo o mundo, pero xeralmente máis en Europa e Estados Unidos de América.
Contracepción
miniatura|250px|Paquete de [[Pílula anticonceptiva|pílulas anticonceptivas.]]
A contracepción ou control da natalidade é o uso dalgún tipo de método anticonceptivo coa finalidade de evitar a concepción. A palabra contracepción vén do latín contra (ídem) e conceptio ou concipere 'concibir', 'formación dun novo ser'. A Organización Mundial da Saúde define a contracepción como o uso de axentes, dispositivos, métodos ou procedementos para reducir a probabilidade de concepción ou para evitala. Os procedementos empregados deben ser temporais e reversibles, se non é de esterilización (castración, vasectomía e ligadura de trompas).
A contracepción é un tema controvertido politicamente e eticamente, en moitas culturas e relixións e, aínda que é moito menos controvertido que o aborto, hai grupos que se opoñen a el. A oposición non é heteroxénea: algúns son de oposición a calquera forma de contracepción agás a abstinencia, outros son a oposición a calquera forma de contracepción que eles consideran "non natural" e, finalmente, outros aceptan calquera forma de contracepción que impide a fecundación do óvulo, pero opóñense a calquera método que impida que un óvulo xa fecundado se adhira ó útero.
Pedro Brey Guerra
Pedro Brey Guerra, nado en Rendo (Oca, A Estrada) o 7 de setembro de 1889 e finado no mesmo lugar o 29 de maio de 1967, foi un mestre e fotógrafo galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Brey Barcala (1846-1923), mestre e propietario na parroquia de Oca, e Juana Guerra Fernández. Foi o sexto fillo nunha familia de sete irmáns. A súa nai faleceu en 1900 en Santiago de Compostela, e Pedro trasladouse a Noia baixo a tutela da súa tía Genoveva Guerra, tamén mestra. Pronto regresou a Oca co seu pai que morreu en 1923. Estudou maxisterio e foi nomeado mestre interino da escola de Arnois en outubro de 1913, ocupando o posto de seu pai. Dende xaneiro de 1916 foi mestre en propiedade desa escola por oposición.
Aprendeu de forma autodidacta a técnica fotográfica e cuns 17 anos escribiu uns apuntamentos onde resumía “o método para copiar a natureza e facer retratos cunha máquina en poucos minutos e con gran exactitude”. Como fotógrafo afeccionado documentou o seu contorno humano: familiares, amigos e paisanos. Fixo fotografías dende a súa xuventude até o nacemento da súa primeira neta, a mediados dos anos cincoenta cando postergou a súa afección.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Purificación Álvarez Rico en xuño de 1917.
Betanzos o Vello, Tiobre, Betanzos
Betanzos o Vello é un lugar da parroquia de Tiobre no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 78 habitantes (37 homes e 41 mulleres). En 1219 a poboación mudouse desde este lugar ao castro de Untia, dando lugar á actual vila de Betanzos.
Fuente Palmera
Fuente Palmera un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña aproximadamente 3.500 habitantes no núcleo urbano, e 10.556 habitantes sumando os habitantes das aldeas que compoñen o concello. A súa extensión superficial é de 76 km² e ten unha densidade de 134,5 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 42' N, 5º 06' O. Atópase a unha altitude de 158 metros e a 45 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Vilaboa, Paizás, Ramirás
A Corredoira é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 7 habitantes dos que 3 eran homes e 4 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Sodoma
Lenda
O libro da Xénese menciona a Sodoma a partir do capítulo 10, situándoa dentro do territorio poboado polos cananeos.
Avaí Futebol Clube
O Avaí Futebol Clube é un club de fútbol brasileiro da cidade de Florianópolis, en Santa Catarina. Foi fundado en 1923 e compite no Campionato Catarinense (liga do estado de Santa Catarina) e no Campionato Brasileiro Série B (segunda liga nacional do Brasil).
Sodoma
Lenda
Segundo o relato da Biblia no capítulo 18 da Xénese, Deus reveloulle a Abraham que había destruír Sodoma por medio de lume e xofre porque o seu pecado era moi grave e irreversíbel, só Lot e a súa familia poderían ser salvados. Abraham intercedeu polos xustos da cidade, e Deus repúxolle que non a destruiría se atopaba cincuenta xustos na cidade, mais Abraham insistiu até que lle deu a oportunidade de atopar a dez xustos. Ao non conseguilo, despois de que os anxos sacasen de Sodoma á familia de Lot, Deus enviou unha choiva de lume e xofre que incinerou completamente a cidade cos seus habitantes, e outras cidades da chaira (polo menos catro das cinco). Un dos que acompañaba a Lot na fuxida, a súa muller, deu volta para mirar e converteuse nunha estatua de sal.
Outros libros da Biblia volven utilizar esta pasaxe da historia de Sodoma como exemplo de como os pecadores son castigados.
Juan Ramón Aldalur Lasa
É irmán do tamén exfutbolista Miguel María Aldalur Lasa, alcumado Chapela.
Traxectoria
Naceu en Tolosa, e tras pasar polo equipo do colexio Lecároz chegou á Coruña en 1966 para fichar polo Fabril, na Terceira división, mentres que seu irmán Chapela xogaba no Deportivo da Coruña. Na tempada 1967/68 baixo as ordes de Arsenio, o equipo despregou un gran xogo ofensivo, logrando sonadas vitorias, como un 9-1 contra o Lemos con catro tantos de Chapela II. Deste xeito, con 17 goles, o dianteiro vasco ocupaba a primeira posición na táboa de goleadores de Terceira en xaneiro de 1968, cando, pretendido por varios equipos grandes, pasou a ter ficha do primeiro equipo do Deportivo, asinando un contrato por tres anos.
A lesión tívoo de baixa durante nove meses, reaparecendo en xaneiro de 1969 en Caracas, nun encontro amigable do seu equipo contra o Sporting de Portugal. Uns días despois debutou na máxima categoría contra o Real Madrid no Santiago Bernabéu, no único partido de liga que disputaría nesa tempada 1968–69. En marzo, e ante a falta de oportunidades no equipo de Cheché Martín, chegou a un acordo co club para regresar ao Fabril ata o final da tempada.
Volveu ao primeiro equipo na campaña 1969/70, participando en 18 encontros e anotando cinco tantos, dous deles no derbi contra o Celta en Balaídos. Con todo, o Deportivo acabou descendendo a Segunda División. Na tempada 1970–71, xa con Arsenio no banco, participou en 15 partidos e anotou 5 goles, no retorno do equipo á máxima categoría.
Comezou a tempada 1971–72 no Deportivo, pero uns días despois co comezo desta, foi traspasado ao Rayo Vallecano, en Segunda División, onde permaneceu dúas campañas. En 1973 fichou polo Logroñés, xogando alí tres tempadas ata a súa retirada.
Despois da súa retirada comezou unha carreira de adestrador, sendo o seu primeiro equipo o Logroñés Promesas. A continuación regresou a Galicia, onde adestrou o equipo xuvenil do Deportivo da Coruña e o Orillamar. En 1978 converteuse no novo adestrador do Sporting Sada, ao que dirixiu ata novembro de 1985.
Persoal
É irmán do tamén futbolista Miguel María Aldalur Lasa, tamén alcumado Chapela e que tamén foi xogador do Deportivo. En xuño de 1972 casou na Coruña con María Grien Docampo.
Mike Muscala
Michael Peter "Mike" Muscala, nado o 1 de xullo de 1991 en St. Louis Park, Minnesota, é un xogador profesional de baloncesto americano que xoga nos Boston Celtics da National Basketball Association (NBA). Cunha estatura de 2,11 metros pode xogar nas posicións de ala-pivote ou de pivote.
Traxectoria profesional
O 25 de febreiro de 2014 deixou o Obradoiro para xogar na NBA. O 27 de febreiro de 2014, asinou un contrato de varios anos cos Atlanta Hawks.
O 6 de febreiro de 2019, Muscala foi traspasado xunto a Wilson Chandler, Landry Shamet e unha futura elección do Draft ós Los Angeles Clippers, a cambio de Boban Marjanović, Mike Scott e Tobias Harris. O día seguinte, Muscala foi traspasado ós Los Angeles Lakers a cambio de Michael Beasley e Ivica Zubac.
O 10 de xullo de 2019, Muscala asinou cos Oklahoma City Thunder.
Donna Strickland
Donna Theo Strickland, nada en Guelph (Ontario) o 27 de maio de 1959 é unha física e académica canadense, Premio Nobel de Física en 2018, cando traballaba como profesora asociada no Departamento de Física e Astronomía da Universidade de Waterloo, (Canadá), "polo seu método de xeración de impulsos ópticos ultracurtos de alta intensidade". É pioneira no campo dos láseres. É a terceira muller en lograr o Premio Nobel de Física, compartido co seu antigo mentor, Gérard Mourou (Francia). A técnica que desenvolveron (amplificación por deriva de frecuencia), úsase para producir impulsos ultracurtos de moi alta intensidade, útil en micro láser, cirurxía, medicina, e en estudos de ciencia fundamental.
Traxectoria
Graduouse en enxeñaría física na McMaster University en 1981, e completou o doutoramento en Física  na especialidade de Óptica na Universidade de Rochester no ano 1989. A súa tese de doutoramento titulouse "Development of an ultra-bright laser and an application to multi-photon ionization" (Desenvolvemento dun láser ultrabrillante e unha aplicación para ionización multifotónica), e foi supervisada por Gérard Mourou. Durante a súa estancia nesa universidade, ambos coinventarona amplificación de pulso que lles valeu a concesión do Nobel.
Noticiero de Vigo
miniatura|Número 5305. 2/1/1905. Noticiero de Vigo foi un xornal editado en Vigo entre 1903 e 1915.
Características
miniatura|[[Gumersindo Busto cos directores de Noticiero de Vigo e La Voz de Vigo en 1909.]] Apareceu a principios de xaneiro de 1903, logo de que Jaime Solá mercara o periódico El Independiente para sacar a rúa un novo diario co nome de Noticiero de Vigo, subtitulado Diario Independiente da la Mañana. O xornal era propiedade de Jaime Solá, que foi o director, ata 1911, cando vendeu a un grupo católico a metade da publicación. O seu novo redactor xefe foi Eusebio Zuloaga de la Prida. Foi suspendido gobernativamente en setembro de 1911 e para substituílo apareceu o xornal Vigo. En 1913, cando contaba cunha tirada de 4.000 exemplares, cambiou o subtítulo polo de Diario Mercantil Independiente. Despois tivo como director a Emilio Sías Comas. Entre os seus redactores figuraron Emilio Rodal González, Blas Agra Mancebo e Joaquín Míguez Barcia. Noticiero de Vigo desapareceu en 1915.
Pob. 1280
'Pob. 1280 é unha novela negra de Jim Thompson, escrita en 1964 co título orixinal en inglés de Pop. 1280' . Non foi publicada até despois da súa morte, ao igual que o resto da colección Crime Masterworks de Orion. A narración amosa o estilo experimental da ficción literaria (en oposición ao xénero de ficción), con episodios ocasionais de surrealismo.
Trama
O protagonista é Nick Corey, o shériff do condado de Potts, cunha poboación "de 1.280 almas" (que se verá reducida ao final da historia). Corey preséntase como un completo parvo: simple, acomodado e preguiceiro, que vive do seu soldo do condado. Vive coa súa muller Myre e o seu cuñado idiota, se ben ten como amante a Rose Hanck. Enfróntase á campaña electoral para o posto de shériff, ao que tamén se presenta Sam Gaddis.
Logo de visitar a Ken Lacey, o shériff dun condado veciño, regresa á súa vila e mata dous proxenetas da barra americana do outro lado do río. Tom Hanck (marido da súa amante) bate no tío John (un negro camorrista), e o shériff interponse, facendo quedar mal a Tom perante os seus veciños. Despois mátaos aos dous (ao marido para quedar con Rose e ao negro para que non se chivase). Fai crer a Robert Lee Jefferson (o ferreteiro da vila) que entre a veciñanza se fala mal do outro candidato. Reencóntrase con Amy, a moza coa que ía casar, e fode con ela.
Após unha analepse na que conta como coñeceu a súa muller, acompaña a Rose á súa casa, xa que é amiga da súa esposa. A vila acepta a teoría de que Tom e o negro John se mataran entre eles, e Rose dille ao shériff que tiña un seguro de vida, e que trala morte do seu marido vai ser rica, e proponlle marcharen xuntos. Despois marcha de novo onda Amy, e ela dille que mirou como mataba os dous proxenetas. Iníciase un incendio no barrio negro, como represalia pola morte de Tom, e organízase unha reunión entre os personaxes poderosos da vila. Para recuperar a confianza entre a poboación, Nick dedica todo un sábado a facer campaña para a súa reelección como shériff. Pasa a noite con Amy e ao amencer vai con Rose. O domingo pola mañá, á saída de misa, deixa quedar mal ao outro candidato.
Chega un detective para investigar a morte dun dos proxenetas. A maioría da xente pensa que foi Ken (o shériff do outro condado) quen o matou. Nick vai á de Rose seguido do seu cuñado. Este chívase á muller do shériff, que aparece na casa de Rose cunha cámara fotográfica, e obriga a Lennie a deitarse con Rose. A obra remata cunha conversa ben profunda entre Nick e Buck (o axudante do shériff Ken).
Narración
A obra está narrada en primeira persoa. Conta con aspectos autobiográficos do autor, fillo dun shériff. Conta cun estilo cómico e un léxico popular, basto e bocalán. O espazo principal é a vila rural de Pottsville, con visitas ao condado veciño, posiblemente ambos os dous do estado de Texas. Hai moita acción en espazos pechados, especialmente as vivendas de Rose, Amy e o shériff. O tempo atmosférico ten certa importancia, sendo crucial a escuridade das noites e a choiva.
O tempo histórico é 1917, durante a Revolución Rusa. O tempo narrativo dura uns dez días, amais da analepse sobre a voda. A acción inclúe episodios diúrnos e nocturnos.
Adaptacións
A novela foi traducida ao galego por Eva Almazán e publicada en 2012 por Rinoceronte Editora. ''Pop. 1280 foi levada ao cine en 1981 co título de Coup de Torchon'', dirixida por Bertrand Tavernier.
Peixe porco
Descrición
As principais características do peixe porco son:
Hábitat e bioloxía
É un animal mariño propio do mar Mediterráneo (falta no mar Negro) e do océano Atlántico oriental desde as costas de Noruega até Suráfrica. Raro no mar do Norte setentrional. A súa presenza nas costas de Mozambique é dubidosa.
Encóntrase en fondos coralinos e fangosos da plataforma e do continentais, principalmente entre os 100 e os 200 m de profundidade, aínda que se rexistron individuos até unha profundidade de 800 m.
É unha especie de hábitos solitarios que adoita nadar lentamente. é ovovivíparo. A fecundación ten lugar en xaneiro e as crías nacen uns 3 meses máis tarde. As camadas compóñense de 7-8 crías, que ao nacer miden entre 21 e 24 cm.
Hai poucos estudos sobre a súa alimentación e só Compagno cita que se alimenta de vermes poliquetos; pola súa parte Terofal et al. afirman que a súa alimentación componse de animais de todo tipo do fondo mariño.
Estado de conservación
Segundo a IUCN, o status de conervación do peixe porco, no ano 2007, era de VU (especie vulnerábel).
En Galicia
O peixe porco é unha especie relativamente frecuente en augas próximas á nosa comunidade.
Galería de imaxes da Rúa
Galería de imaxes do concello da Rúa na provincia de Ourense.
Cafeteira
miniatura|Cafeteira italiana do tipo orolei, habitual en [[Galiza.]]
A cafeteira é un utensilio de cociña usado para preparar a infusión do café, ademais do aparello de cociña que permite preparar o café coma unha bebida quente. Os primeiros aparellos aparecen a finais do século XVIII. Noutrora o café servíase directamente con auga a ferver (café de pota). Polo 1806, Benjamin Thompson inventou un coador para reducir o paso do pouso, mais non conseguiu eliminalos. A comezos do século XX, unha ama de casa de Dresden adicouse a experimentar con diferentes materiais, entre eles un papel secante que utilizaba o seu fillo na escola. O resultado foi perfecto. O complemento da cafeteira é o muíño de café; co que se moe o gran a unha medida concreta para cada clase de cafeteira.
Clases de cafeteiras
Hai diferentes tipos de cafeteiras, cada unha cunhas características: miniatura|100px|right|Unha cafeteira de gotexo. miniatura|100px|Cafeteira expreso. miniatura|100px|Cafeteira de émbolo. miniatura|100px|Cafeteira percoadora. miniatura|100px|Cafeteira de baleiro.
Cafeteira de gotexo
A cafeteira de gotexo (con filtro ou coadoiro) consiste nun depósito de auga que se quenta e se fai pasar a través do café moído que está depositado sobre un filtro de papel ou de malla de aluminio ou aceiro. A auga pasa amodo a través do café medianamente mudo, e cae pinga a pinga por gravidade deica o xerro. Usualmente o xerro é de vidro e fica nunha base ou placa eléctrica que o mantén quente. Ideal para preparar varias canecas de café lixeiro ou tipo americano, semellante ao café de pota tradicional galego filtrado cun coadoiro ou lenzo. Funciona con enerxía eléctrica.
Cafeteira expreso
A cafeteira expreso (ás veces en italiano espresso) fai pasar auga quente, regularmente 90 °C a presión de 8-15 atmosferas durante 20 a 30 segundos por café mudo moi fino, extraendo o seu sabor e esencia. A preparación básica desta cafeteira é o café expreso. A máquina de café espresso naceu a comezos do século XX, grazas ao enxeñeiro Luigi Bezzera, en Italia, de onde se espallou a toda Europa. Hoxe en día existen diferentes categorías como a manual de panca, hidráulicas e automáticas de errogación continua. É a máis común en restaurantes e cafés en Galiza (tamén en España, Portugal e Italia), aínda que tamén se ten estendido ultimamente nos fogares. Usualmente constan dun portafiltro, filtro, bocal para escumar o leite e o máis importante, a bomba de presión. A presión é a clave e determina a cremosidade do café. A preparación faise logo, menos de dous minutos (de aí o seu nome expreso), e se obtén un café aromático, con corpo e gran sabor. Funciona con enerxía eléctrica.
Cafeteira italiana
A cafeteira italiana ou moka consta de dous corpos que se enrodelan pola parte central. A parte inferior é o depósito de auga, que ten unha válvula de seguranza por unha banda e onde se pon un filtro co café, a xeito de funil. A parte superior é o depósito que recibirá o café preparado. A auga ao ferver ceiba vapor, que aumenta a presión dentro do depósito, facendo que a auga suba polo tubo do filtro a través do café moído extraendo a súa esencia e sabor. Ao acadar a parte superior, sae por unha pequena torre furada na punta para evitar que torne abaixo o café preparado e aí se mantén até que todo o café teña saído. Normalmente son fabricadas de aluminio ou aceiro inoxidábel. Úsase un café máis ben fino regular. É un xeito cómodo, rápido e doado de preparar café expreso. Funciona sobre os queimadores da cociña ou lume moderado.
Cafeteira de émbolo
A cafeteira de émbolo, de pistón, francesa ou prensa francesa, permite preparar café de xeito sinxelo e mantendo todos os aceites do café, facéndoo moi suave e delicioso. Esta cafeteira malia ser unha invención italiana, foi popularizada polos franceses, de aí o seu nome. O café require ser moído con gran grande para que non traspase o filtro. A preparación é axiña e sinxela; só se verte auga quente sobre o café moído e se agardan catro minutos. Despois compémese a modo coa prensa ou pistón. Tamén serve para preparar té ou outras infusións de herbas. Non é moi común en Galiza, aínda que pode verse nalgunahs cafetarías para servir tés.
Cafeteira percoadora
A súa denominación provén de «percoar», que significa facer pasar unha substancia solúbel a través dunha substancia permeábel, especialmente co propósito de crear un composto solúbel. No caso da elaboración de café, a substancia solúbel é a auga, a substancia permeábel é o café moído e o composto solúbel é o café xa elaborado.
Cafeteira de baleiro
Coñecida co nome de cafeteira de baleiro, foi inventada na década de 1830 por Loeff de Berlín.
Cafeteiras de cápsulas
Moi en voga nos últimos anos, constan de cápsulas individuais que preservan o aroma do café, as máis das veces solúbel. As cápsulas fúranse cun dispositivo mecánico e faise pasar auga a ferver a través delas. Funcionan con enerxía eléctrica e son comúns en fogares domésticos e escritorios. As marcas de café venden gran variedade de aromas.
Porta tallada
miniatura|250x250px|Vista de Porte taillée de Besançon A Porta tallada (en francés, Porte taillée) é unha obra militar de orixe romana situada no centro histórico da cidade francesa de Besançon. Trátase dun túnel romano construído como paso para un acueduto.
Historia
Esta obra de enxeñaría foi construída na Cidadela de Besanzón (Besançon, Francia), no sector de Rivotte á beira de La Boucle, no centro histórico da cidade. Foi levantada no século II, a finais do imperio do emperador Marco Aurelio, como parte dun acueduto de 12 km. para proporcionar auga á antiga Vesontio desde as fontes de Arcier, terminando nunha piscina de 5 m² no actual Parque Castan. As dimensións do túnel son de 1,55 m de altura por 0,75 m de anchura, penetrando na cidade a través dunha abertura escavada na roca, que formará máis tarde Porte taillée.
Na Idade Media foi fortificado para protexer o camiño cara a Suíza. No século XVI, Vauban modificou a súa estrutura engadindo un corpo de garda e un torreón, edificados en 1546.
Fuente-Tójar
Fuente-Tójar é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 807 habitantes. A súa extensión superficial é de 24 km² e tiña unha densidade de 33,6 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 30' N, 4º 08' O. Atópase a unha altitude de 600 metros e a 96 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Aguiúlfo
Aguiúlfo (tamén: Agiulfo, Achiuulf, Agriwulf, Agilulf, Aiulf e en latín: Aioulfus ou Aiulfus) foi feito gobernador do Reino Suevo de Galicia por Teodorico II no 456 trala morte de Requiario. Goberno que chegou a ser real só na parte sur do reino e durante un curto período de tempo ata o ano 457, cando falece asasinado no castro do Porto.
Execución de Censorio
No ano 448, previamente ao seu reinado, executa a Censorio en Hispalis, tras pasar 8 anos en cativerio dende que o apreixoara Requila en Emerita. Isto dá lugar á sublevación e disconformidade tanto de suevos como de galaico-romanos xa que fora un dos firmantes do acordo imperial que fixera a Gallaecia un foedus.
Goberno do reino
Aguiúlfo que posiblemente fose pertencente a tribo dos varnos, orixinarios do Báltico occidental era lugartenente do rei visigodo Teodorico II e probablemente participara na guerra contra os suevos.
Trala morte de Requiario no 456, Teodorico II pon en Emerita a Aguiúlfo como gobernador, para defenderse das posibles invasións suevas e para loitar contra os cántabros e vascóns mentres Teodorico marcha cara ao norte para protexer o reino visigodo dos romanos dirixidos polo novo emperador Maioriano imposto por Ricimer.
Guerra civil
Aguiúlfo, quizais pola ausencia de Teodorico, deserta e únese aos suevos do sur do reino, subindo dende Emerita ata Porto, esperando ser o seu rei. Durante o seu mandato o reino vive en caos, nun período de desgoberno no que se suceden asaltos e saqueos. Finalmente, unha parte dos suevos proclaman rei a Maldras, provocando unha revolta contra Aguiúlfo. Durante o conflito Aguiúlfo é asasinado no castro do Porto, no mes de xuño do 457 probablemente a mans do mesmo Maldras. centro|miniatura|353x353px|Guerra civil sueva na Gallaecia
Programación non linear
En matemáticas, programación non linear (PNL) é o proceso de resolución dun sistema de igualdades e desigualdades suxeitas a un conxunto de restricións sobre un conxunto de variables reais descoñecidas, cunha función obxectivo para maximizar (ou minimizar), cando algunha das restricións ou a función obxectivo non son lineares.
Formulación matemática do problema
O problema de programación non linear pode enunciarse dun xeito moi simple: o onde
Métodos de resolución do problema
Se a función obxectivo f é linear e o espazo restrinxido é un politopo, o problema é de programación linear e pode resolverse utilizando algún dos algoritmos coñecidos de programación linear.
Se a función obxectivo é cóncava (problema de maximización), ou convexa (problema de minimización) e o conxunto de restricións é convexo, entón pode empregarse o método xeral de optimización convexa
Existen diversos métodos para resolver problemas non convexos. Un deles consiste en empregar formulacións especiais de problemas de programación linear. Outro método implica o uso de técnicas de ramificación e poda, cando o problema se divide en subdivisións para resolver mediante aproximacións que forman un límite inferior do custo total en cada subdivisión.
Mediante subdivisións sucesivas, obterase unha solución cun custo igual ou inferior que o mellor límite inferior obtido por algunha das solucións aproximadas. Esta solución é óptima, aínda que posiblemente non sexa única.
O algoritmo pode ser parado antes, coa garantía de que a mellor solución será mellor que a solución atopada nunha porcentaxe limitada. Iso emprégase en concreto en problemas importantes e especialmente difíciles e cando o problema conta con custos incertos ou valores onde a incerteza pode ser estimada nun grao de fiabilidade apropiado.
Exemplo bidimensional
miniatura|A intersección da liña co espazo de restricións representa a solución. Un problema sinxelo pode definirse polas restricións: cunha función obxectivo que se quere maximizar onde x = (x1, x2)
Exemplo tridimensional
miniatura|A intersección da superficie superior co espazo de restricións no centro representa a solución. Outro problema simple defínese pola restricións:x12 − x22 + x32 ≤ 2 cunha función obxectivo que se quere maximizar onde x = (x1, x2, x3)
Nucleótido azucre
Os nucleótidos azucres (ás veces nucleótidos-azucres ou azucres nucleótidos) son as formas activadas dos monosacáridos nas cales estes están unidos a un nucleótido (ou nucleósido fosfato). Actúan como doadores dun residuo de azucre en reaccións de glicosilación catalizadas por un grupo de encimas chamado glicosiltransferases. Nestas reaccións o nucleótido funciona como un coencima que transporta e cede o azucre.