cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Navaluenga
Navaluenga é un concello da provincia de Ávila na comunidade de Castela e León. Esténdese por unha área de 73.70 km² onde no ano 2009 vivían 2.245 habitantes. Está a 40 km de Ávila, 100 km de Madrid e a 115 km de Toledo.
Demografía
Evolución da poboación de Navaluenga desde 1920 ata 2009:
Escena Galega
A Asociación Galega de Empresas de Artes Escénicas, coñecida por Escena Galega, é unha asociación galega do ámbito das artes escénicas, cun perfil empresarial. Foi creada en marzo de 2002 en Santiago de Compostela por iniciativa de 16 compañías de teatro e actualmente chega ás 33 compañías e empresas produtoras asociadas.
O seu labor principal é actuar de interlocutora entre o sector e as institucións públicas para impulsar o desenvolvemento empresarial das artes escénicas. Realiza un catálogo anual de espectáculos teatrais das empresas asociadas e organiza os chamados Encontros Profesionais, foros de debate sobre o estado das artes escénicas en Galicia.
Metro de Sevilla
O Metro de Sevilla é unha rede de ferrocarril metropolitano lixeiro que opera na cidade andaluza de Sevilla, en España. A primeira liña foi inaugurada o 2 de abril de 2009, aínda que na data de inauguración só se puxo en funcionamento en torno ao 80 % do trazado con 17 das 22 estacións previstas, todas as restantes (salvo a estación de Guadaíra) estiveron operativas meses máis tarde, no outono dese mesmo ano. Actualmente é a quinta rede de metro de España en canto ao número de persoas transportadas e quilómetros explotados.
A liña 1 conta cun total de 22 estacións repartidas por catro termos municipais do área metropolitana, a cuarta de España con máis de 1 500 000 habitantes. A tipoloxía desta primeira liña é subterránea polos núcleos urbanos polos que transcorre, e en viaduto ou en superficie con plataforma 100% segregada nas zonas non urbanizadas do exterior dos municipios.
A rede de Metro de Sevilla foi a sexta inaugurada en España, por detrás dos metros de Madrid, Barcelona, Valencia, Bilbao, e Palma de Mallorca. Á súa vez, foi o primeiro dos metropolitanos de Andalucía en prestar servizo, por diante das redes de Málaga e Granada.
Liñas
A táboa de abaixo describe cada unha das liñas do Metro de Sevilla. Emprégase a cor utilizada para a súa representación nos mapas. Dáse información da data de apertura da primeira sección de cada liña, lonxitude e o número de estacións das mesmas. As liñas 2, 3 e 4 aínda están en proxecto.
Rubén Arroyo Lloret
Rubén Arroyo Lloret, nado en Madrid e 22 de novembro de 1983, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Arandina CF.
Coroa húngara
A coroa húngara (en húngaro: magyar korona) foi a unidade monetaria establecida no Reino de Hungría en substitución da coroa austrohúngara, logo do colapso do Imperio Austrohúngaro en 1918, como consecuencia da I Guerra Mundial. Tras un período de forte inflación foi substituída polo pengő, dividido en 100 fillér, o 1 de xaneiro de 1927.
Pato rabilongo
O pato rabilongo (Anas acuta) é unha ave de familia dos anátidos (Anatidae) de distribución moi ampla
Descrición
É un parrulo relativamente grande. Os machos miden entre 65 e 75 cm, as femias entre 50 e 55. Pesan entre 700 e 1.200 g. As alas teñen unha envergadura de ata 85 cm. A cola, que lle dá o seu nome á especie, é longa e en forma de punta. Nos machos pode medir 10 cm. Teñen os ollos negros e o bico e as patas grises. Na época reprodutora o macho é inconfundible: ten o corpo gris pálido, o peito branco, a cabeza negra e o pescozo branco. As femias teñen a cola máis curta, coa gorxa branca. A plumaxe ten debuxos sobre un fondo marrón. Diferénciase das femias doutras especies de parrulos polo pescozo longo e o peteiro longo e gris. Fóra da época de cría a plumaxe de femias e machos é semellante.
Coroa húngara
Introdución da moeda
Consonte o Tratado de Trianon e outros acordos que regularon o status dos estados que se conformaron como resultado da desintegración do Imperio Austrohúngaro, os antigos billetes tiveron que ser reestampados polos novos países antes de seren substituídos, logo dun período de transición, polas súas novas moedas nacionais.
Pato rabilongo
Distribución
Cría no hemisferio norte: norte de Europa e Asia, Canadá, Alasca e no Medio Oeste dos Estados Unidos É unha ave migratoria, que pasa o inverno en zonas ben ó sur da súa área de cría, chegando ata o Ecuador. Na época invernal é moi gregario e forma bandadas mesturado con outras especies.
É un parrulo de zonas húmidas abertas, como praderías húmidas e a tundra. Aliméntase principalmente de plantas, pero durante a estación reprodutora come tamén insectos acuáticos, moluscos e crustáceos. Ás veces come plantas e sementes en campos cultivados.
Reprodución
A época de cría vai de abril a xullo. Maduran sexualmente ó ano de idade. Durante o cortexo non son raras as persecucións aéreas, nas que varios machos acosan unha femia. O seu niño, que constrúe a femia, é unha depresión non moi fonda no chan, ben agochada na vexetación, rodeada de plantas e cuberta de plumas interiores do parrulo. Fano en sitios enxoitos, en ocasións non moi preto na auga.
Poñen de seis a doce ovos duns 5 cm de longo, de cor, en xeral, verde clara. Chócannos unhas tres semanas. Os polos poden voar cando teñen sete semanas.
Taxonomía
O seu vello nome científico era Dafila acuta.
A especie Anas eatoni, con dúas subespecies: A. eatoni eatoni (das illas Kerguelen, e A. e. drygalskyi da illa de Crozet, foron consideradas antigamente subespecies do pato rabilongo. Nesta especie os machos non desenvolven completamente a plumaxe de gala.
Ameazas
Os perigos meirandes para a súa subsistencia son as enfermidades e a perda dos espazos húmidos causada pola urbanización, a polución e as plantas invasoras. É unha das especies incluídas no "Acordo para a conservación das aves acuáticas migradoras de África e Eurasia" (AEWA).
Coroa húngara
Introdución da moeda
No caso de Hungría, esta nova moeda foi a coroa húngara, que substituíu a coroa austrohúngara co mesmo valor que esta tiña. Hungría foi o derradeiro país en cumprir a obriga de substitución dos billetes, e a súa sobreimpresión durante o período de transición foi moi doada de copiar, polo que unha gran cantidade dos billetes austrohúngaros foron postos en circulación no seu territorio, e este factor trouxo consigo un período de grave inflación. Finalmente, en 1927, a coroa foi substituída polo pengő, cunha taxa de cambio de 12.500 coroas = 1 pengő.
Moedas
O Tratado de Trianon outorgoulle a Checoslovaquia a cidade de Körmöcbánya (actual Kremnica, Eslovaquia), onde se asentaba a Casa da Moeda de Kremnica, a única ceca de Hungría (desde que pechara en 1871 a ceca de Gyulafehérvár, en Transilvania -actual Alba Iulia, Romanía). En consecuencia, a maquinaria e os equipamentos da casa de moeda trasladáronse a Budapest e instaláronse provisionalmente en diversos locais ata que se creou a casa de moeda estatal de Hungría.
Con esa maquinaria cuñáronse unicamente moedas divisionarias de 10 e 20 fillér, primeiro en 1919, baixo a República Soviética de Hungría, cos cuños orixinais utilizados en Körmöcbánya, coas datas de 1916 e 1918, e posteriormente en 1920 e 1921, xa coas datas correctas de cuñaxe, aínda que conservando exactamente o antigo deseño do período austrohúngaro e, mesmo, a marca de ceca de Körmöcbánya: K.B.
Eл 1920 fixéronse unhas probas de moedas de cartón (ou billetes monetiformes) con valores de 50 fillér e de 1, 2 e 5 coroas, en cuxos anversos se amosa a imaxe do escudo de armas de Hungría e nos reversos o seu valor nominal. Estas pezas non chagaron a entrar en circulación.
En 1922 cuñáronse probas de moedas de 5 coroas en diversos metais e aliaxes (níquel, cuproníquel, bronce, bronce e aluminio, cobre, latón, etc.) na ceca privada Huguenin Frères, en Le Locle, Suíza.
Billetes
O primeiro papel moeda do Reino de Hungría era unha serie de 1, 2, 25 e 200 coroas, similares aos emitidos en Viena desde a fin da guerra. Inicialmente, limitábase a validez deste diñeiro a Austria e a Hungría, aínda que Austria considerou que os billetes húngaros eran demasiado doados de falsificar. Máis tarde, como en Hungría non había un banco nacional, o Magyar Postatakarékpénztár ("Banco Postal de Aforro de Hungría") recibiu o permiso para emitir billetes de 5, 10 e 20 coroas. Pola súa banda, a sobreestampaxe de billetes do anterior Banco Austrohúngaro non comezou ata 1920, o que o converteu no derradeiro dos países xurdidos do Imperio en botar man desta práctica. E finalmente, instituíuse o Banco Real do Estado Húngaro, que recibiu o dereito de emitir billetes do Tesouro.
Billetes do Banco Austrohúngaro (1919)
miniatura|[[Papel moeda|Billete de 200 coroas húngaras, producido en Hungría coas pranchas utilizadas polo Banco Austrohúngaro]] O Oesterreichisch-ungarische Bank / Osztrák-magyar Bank ("Banco Austrohúngaro") era a institución da que a monarquía do Imperio Austrohúngaro se valera para imprimir en exclusiva os billetes imperiais. Os billetes imprimíanse en Viena, e desde alí subministrábanselle a Hungría. Mais durante a guerra, o secretario xeral da institución en Viena suspendeu deliberadamente a subministración de papel moeda a Hungría.
Finalizada a I Guerra Mundial, o Goberno de Hungría dirixido por Károlyi sulicitoulle ao banco conxunto que lle entregase a Hungría as pranchas de impresión e o papel especial para billetes, xa que sería demasiado perigoso o traslado dos billetes xa fabricados, por mor da incerteza política. Os billetes producidos en Budapest con estas pranchas, con valores de 1, 2, 25 e 200 coroas, primeiro baixo o goberno de Károlyi e logo na República Soviética, son idénticos aos emitidos polo Imperio e aos que continuaba a imprimir Austria, aínda que se recoñecen por teren uns números de serie característicos (1 e 2 coroas: superior a 7.000; 25 coroas: superior a 3.000; e 200 coroas: superior a 2.000). Logo da caída da República Soviética, Viena pasou a considerar estes billetes como falsos.
Billetes do Banco Postal de Aforro (1919)
miniatura|Billete de 1.000 coroas húngaras emitido en 1919 polo Banco Postal de Aforro Meses máis tarde, no mesmo 1919, emitíronse os billetes do Banco Postal de Aforro (Postatakarékpénztári jegy) conforme un decreto do Consello de Goberno Revolucionario da República Soviética, que naquel momento funcionaba como banco autorizado en exclusiva polo Estado para a emisión de papel moeda. Os billetes dos valores superiores que foran emitidos con anterioridade polo Banco Austrohúngaro foron depositados á par para evitar a inflación.
Billetes sobreestampados do Banco Austrohúngaro (1920)
miniatura|Sobreestampaxe (1920) sobre un billete imperial de 25 [[Coroa austrohúngara|coroas austrohúngaras, para lle dar curso legal no Reino de Hungría por valor de 25 coroas húngaras. ]] Hungría foi o derradeiro dos novos estados en sobreestampar os anteriores billetes do Imperio Austrohúngaro, para os dotar validez no seu territorio. O goberno de Károlyi planeara comezar a reestampaxe o 21 de marzo de 1919, mais o establecemento da República Soviética modificou o calendario previsto e pospuxo os plans. Finalmente, os billetes (con valores faciais desde as 10 ás 10.000 coroas) comezaron a reestamparse o 18 de marzo de 1920. O motivo co que Hungría reestampou estes billetes consistiu nun selo redondo de cor vermella.
Billetes estatais (1921-1924)
miniatura|Billete estatal húngaro por valor dun millón de coroas húngaras, emitido en [[1923.]] E finalmente, en 1921 comezaron a emitirse novos billetes estatais. O seu deseñador foi Ferenc Helbing e comezaron a imprimirse en Suíza, na compañía Orell Füssli, de Zürich (excepto os de baixo valor facial, que requirían menor calidade por non correr tanto risco de falsificación) e máis tarde pasaron a ser producidos na propia Hungría por unha compañía fundada para o efecto, a Magyar Pénzjegynyomda Rt. ("Compañía de Impresión de Billetes"), en Budapest. O tamaño dos billetes aumentaba conforme os seus valores nominais ían ascendendo, o que motivou que as prensas tivesen que ser modificadas, para asumiren os novos tamaños. A partir de 1923 comezaron a emitirse billetes de menor tamaño e cos mesmos deseños ou, nalgúns casos, con lixeiras modificacións. Os billetes estatais emitíronse con valores de 1, 2, 10, 20, 50, 100, 500. 1.000, 5.000, 10.000, 25.000, 50.000, 100.000, 500.000 e 1.000.000 coroas húngaras, entre maio de 1921 e xuño de 1924.
Campos del Paraíso
miniatura|300px|dereita|Localización da [[provincia de Cuenca.]] Campos del Paraíso é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 216.89 km² onde no ano 2009 vivían 922 habitantes. Ten cinco núcleos de poboación: Carrascosa del Campo, Loranca del Campo, Olmedilla del Campo, Valparaíso de Abajo e Valparaíso de Arriba.
Demografía
Evolución da poboación de Campos del Paraíso desde a 1981 ata agora:
Saqueo de Roma (410)
Esa foi a primeira vez en case 800 anos que Roma caía ante un inimigo estranxeiro. O anterior saqueo de Roma fora conseguido polos galos liderados por Breno en -390 ou -387/6. O saqueo de 410 é considerado como un fito na caída do Imperio Romano de Occidente. Xerome de Estridón, que vivía en Belén daquela, escribiu que "A cidade que tomara o mundo enteiro foi tomada."
Corno (diacrítico)
O corno ( ̛ ) é un sinal diacrítico que se coloca na parte superior dereita das vogais.
Usos
En vietnamita o corno, chamado móc emprégase no o e no u para formar os grafemas ơ e ư, considerados letras independentes no alfabeto vietnamita. Estas letras representan a versión arredondada das vogais o e u.
Dolores Pan
María Dolores Pan Vázquez, nada o 23 de xuño de 1957 na Coruña, é unha médica e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Medicina pola Universidade de Santiago, ocupou diversos cargos na estrutura administrativa da Xunta de Galicia, primeiro como delegada provincial de Sanidade en Pontevedra e logo como directora xeral de Servizos Sociais.
Cando Ana Pastor é designada ministra de Sanidade, Dolores Pan incorpórase como directora do seu gabinete e establécese en Madrid. Nas eleccións xerais de 2004 sae escollida deputada pola provincia de Pontevedra e permanece no Congreso durante esa lexislatura. Nas eleccións xerais de 2008 figura na candidatura do PPdeG ao Senado e resulta elixida, cadeira que revalida nas eleccións xerais de 2011.
Vida persoal
Casada, con tres fillas.
Molly Sterling
Molly Sterling é unha cantante e compositora irlandesa que representará a Irlanda no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Playing with Numbers".
Carreira
Molly Sterling comezou a súa carreira gañando o Tipp Teen Idol en novembro de 2011, gañando un premio de gravación no Popstar Studios. Ela rematou segunda no programa da TV3 All Ireland School's Talent Search en maio de 2014 e lanzou o seu primeiro EP, Strands of Heart, en novembro de 2014.
Festival de Eurovisión
O 27 de febreiro de 2015 ela foi elixida para representar a Irlanda no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Playing with Numbers". Ela participará na segunda semi-final en Viena, Austria. Con 17 anos, ela é a artista máis nova en representar a Irlanda no certame.
Zolle, Guntín
Santa María de Zolle é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2017 tiña 92 habitantes, 10 menos ca en 2007 (49 homes e 53 mulleres) e 11 menos ca en 2006.
Patrimonio
No lugar de Zaíde consérvase un castro no que se atopou un sartego prerrománico antropoide, depositado no Museo Provincial de Lugo.
Festas e celebracións
Santa María de Miño
Guajara
Guajara ou Guaxara é o nome dunha muller guanche, personaxe do poema épico Antigüedades de las Islas Afortunadas de Antonio de Viana.
Traxectoria
Á chegada dos conquistadores casteláns en 1494 ó mando do capitán Alonso Fernández de Lugo, o mencey de Anaga Beneharo promete a Tinguaro a man da súa filla Guacimara e a herdanza do seu reino se sae vitorioso na batalla. Celosa polo interese de Tinguaro en alcanzar a recompensa, Guajara manipula a Ruymán, sobriño de Tinguaro e amante de Guacimara, para que evite o matrimonio prometido. Finalmente, despois da fuxida de Ruymán e Guacimara, Bencomo obriga a Tinguaro a casar con Guajara, entregándolles tamén o goberno de Anaga. Porén, Tinguaro morre pouco despois na batalla de La Laguna, deixando á súa muller desconsolada.
Autores posteriores complementan a lenda de Guajara facéndoa tolear pola perda do seu amante ou por crelo en brazos de Guacimara, e optando por vagar pola illa ata que decide acabar coa súa vida botándose dende o alto dunha montaña, que por ela tomou o nome. Porén, os historiadores modernos consideran que foi ao revés, sendo Viana quen utilizou o topónimo dunha das montañas da contorna das Cañadas do Teide —Montaña Guajara— para nomear ó seu personaxe.
Legado en los huesos (filme)
Legado en los huesos é un filme español de 2019 dirixido por Fernando González Molina. É unha adaptación cinematográfica da segunda novela da Triloxía do Baztán de Dolores Redondo, Legado nos ósos.
Sinopse
Pasou un ano dende que Amaia Salazar resolveu os crimes que aterrorizaron o val do Baztán. Embarazada e decidida a deixar atrás o vivido en Elizondo, a vida da inspectora vese de novo alterada polo suicidio de varios presos que deixan unha única palabra escrita na parede das súas celas, Tarttalo. Os perigos que Amaia cría deixar atrás regresan con máis forza que nunca e a inspectora deberá enfrontarse a este novo caso nunha vertixinosa investigación ameazada pola presenza da súa propia nai.
Ayka
Ayka (en Айка) é un filme de 2018 dirixido por Sergey Dvortsevoy. Foi escollido para competir pola Palma de Ouro at the Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2018. En Cannes, Samal Yeslyamova gañou o premio á mellor actriz. Foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Ayka acaba de dar a luz, mais non pode permitirse ter un fillo. Está en Moscova ilegalmente, non ten traballo e ten que pagar demasiadas débedas. Despois de dar a luz o seu fillo, déixao no hospital e comeza unha busca para pagar as débedas e sacar adiante a súa vida.
PlayFirst
PlayFirst é unha compañía estadounidense adicada á industria dos videoxogos (en especial aos videoxogos casuais). É a creadora da saga de xogos Diner Dash, con versións para PC, PSP, Nintendo DS, iOS e Android.
LOL (homónimos)
LOL pode referirse a:
Mutación sen sentido
En xenética, unha mutación sen sentido puntual é unha mutación puntual (que afecta a un só nucleótido) que orixina que na secuencia do ADN apareza un codón de finalización ou stop prematuro, chamado codón sen sentido puntual, que pasa ao ARNm durante a transcrición, e orixina cando este se traduce unha proteína incompleta, truncada, máis curta do normal e case sempre non funcional. Os codóns de finalización son os que indican ao ribosoma que a síntese dunha proteína finalizou e están situados ao final da secuencia codificante desa proteína. O efecto funcional dunha mutación sen sentido puntual depende da localización do novo codón de finalización dentro da secuencia codificante do xene. Por exemplo, o efecto dunha mutación sen sentido puntual depende da proximidade desta ao codón de finalización orixinal e o grao no cal queden afectados os subdominios da proteína.
Unha mutacion sen sentido puntual difire dunha mutación con cambio de sentido, que é unha mutación puntual na que cambia un só nucleótido para causar a substitución dun aminoácido por outro diferente. Unha mutación sen sentido puntual tamén se diferencia dunha mutación de non finalización, xa que esta última elimina o codón de finalización que indicaba o final da síntese proteica, mentres que a sen sentido crea un codón de finalización novo.
Exemplo simple
ADN: 5' - ATG ACT CAC CGA GCG CGA AGC TGA - 3' 3' - TAC TGA GTG GCT CGC GCT TCG ACT - 5' ARNm: 5' - AUG ACU CAC CGA GCG CGA AGC UGA - 3' Proteína:    Met Thr His Arg Ala Arg Ser Stop
Supoñamos que a mutación sen sentido puntual foi introducida no cuarto triplete da secuencia de ADN (CGA) causando que a citosina sexa substituída por timina, ao pasar o triplete a ser TGA na secuencia de ADN e ACT na cadea complementaria. Como neste caso se transcribe a cadea complementaria, ACT é transcrito no ARNm a UGA (codón sen sentido de finalización), e o transcrito resultante e o produto proteico traducido serían:
ADN: 5' - ATG ACT CAC TGA GCG CGA AGC TGA - 3' 3' - TAC TGA GTG ACT CGC GCT TCG ACT - 5' ARNm: 5' - AUG ACU CAC UGA GCG CGU AGC UGA - 3' Proteína:    Met Thr His Stop
Os restantes codóns da parte final do ARNm non son traducidos porque o codón de finalización está situado antes na secuencia. Isto pode render un produto proteico truncado máis curto, que normalmente carecerá da funcionalidade que tiña a proteína normal completa.
Degradación do ARNm con mutacións sen sentido
Malia que os codóns de terminación prematuros se espera que orixinen produtos proteicos curtos, a realidade é que a produción de proteínas truncadas non é moi frecuente in vivo. Moitos organismos, incluídos os humanos e especies eucariotas inferiores como os lévedos) posúen unha vía de degradación do ARNm con mutacións sen sentido, que degrada aqueles ARNm que conteñan mutacións sen sentido antes de que sexan traducidos a proteínas non funcionais.
Patoloxía asociada
300px|miniatura|Selección de mutacións notables, ordenadas nunha táboa estándar do [[código xenético de aminoácidos. as mutacións sen sentido puntuais están marcadas con frechas.]]
As mutacións sen sentido puntuais poden causar unha doenza xenética ao impediren a tradución completa dunha proteína específica. Porén, a mesma enfermidade pode ser causada por outro tipo de danos no mesmo xene. Exemplos de doenzas nas que se coñecen que as mutacións sen sentido puntuais están estre as súas causas son, entre outras, as seguintes:
O fármaco Ataluren (antes chamado PTC124) foi utilizado para tratar doenzas xenéticas causadas por algunhas mutacións sen sentido puntuais. Actualmente está utilizándose para tratar a distrofia muscular de Duchenne. Clinical trials for the treatment of cystic fibrosis are ongoing.
Té branco
220px|thumb|Herbas para o té branco
O té branco é un té de cor clara, que se prepara cos abrochos novos da planta, unha vez secos, sen sometelos a fermentación polo que non sofren efectos de oxidación; os botóns poden estar protexidos da luz do sol para prevenir a formación de clorofila.
O té branco contén presuntamente propiedades que superan o té verde na prevención do cancro do colon e maior cantidade de antioxidantes que outros tés. En experiencias feitas por investigadores do Linus Pauling Institute da Universidade do Estado de Oregon, ao testaren as capacidades dos dous tipos de té en prevenir o desenvolvemento dos pólipos do colon, o té branco revelouse un 10% máis eficaz.
Entre todos os tés, o branco é o que presenta maior concentración de polifenois, entre outros antioxidantes. Esas substancias axudan a neutralizar os radicais libres, responsábeis do envellecemento celular.
Flogging Molly
Flogging Molly é unha banda irlandesa-estadounidense de celtic punk procedente dos Ánxeles, California e liderada polo vocalista irlandés Dave King, anteriormente do grupo de hard rock Fastway. A banda publica os seus álbums a través do seu propio selo discográfico, Borstal Beat Records.
Contratenor
Extensión do seu rexistro
O rexistro dun contratenor vai dende o dó4 e o dó6 (C4 e C6), en ocasións a súa tesitura é aguda abondo pra cantar papeis de soprano. Está, por tanto, por riba do rexistro do tenor (masculina) e coincide coa da contralto (feminina), aínda co timbre é claramente distinto.
Terence Young
Stewart Terence Herbert Young, nado o 20 de xuño de 1915 en Shanghai (China) e finado o 7 de setembro de 1994, foi un director de cine do Reino Unido, coñecido por dirixir tres filmes da serie de James Bond: 007 contra o doutor No, Desde Rusia con amor e Operación Trono.
Rexión Sueste do Brasil
miniatura|Rexión Sueste do Brasil.
A rexión Sueste do Brasil é unha das rexións definidas polo IBGE, composta polos estados de São Paulo, Minas Xerais, Río de Xaneiro e Espírito Santo. Esta rexión é unha terra de transición entre a rexión Nordeste e a rexión Sur. Para facer esta división tiráronse de criterios como semellanzas naturais, tales como relevo, clima, vexetación e solo, como tamén de afinidades socioculturais.
Fai fronteiras coa rexión Nordeste polo norte, co océano Atlántico polo leste e o sur, coa rexión Sur polo suroeste e coa rexión Centro-Oeste polo oeste e o noroeste. A Rexión Sueste non é moi extensa, ocupando un 11% do territorio brasileiro. Posúe menos dun millón de quilómetros cadrados de área total.
Cunha poboación de aproximadamente 80.353.724 habitantes no censo de 2010, o Sueste abriga o 42,1 % dos brasileiros, e reúne os tres principais estados do país por habitantes. A densidade demográfica brasileira é grande (22 hab./km²), mais a Rexión Sueste ten unha densidade de 84,21 hab./km².
É a rexión máis habitada e rica do Brasil. Altamente urbanizada (90,5%), abriga as tres metrópoles máis importantes do país, as cidades de São Paulo, Río de Xaneiro e Belo Horizonte, alén de ser o maior colexio electoral do Brasil. A rexión Sueste tamén presenta índices socias elevados: posúe o segundo maior IDH do Brasil, 0,824, tras a rexión Sur, e o maior PIB per cápita do país, R$ 21.182,68.
Historia
miniatura|esquerda|150px|Estatua de [[Antônio Raposo Tavares, un dos máis famosos bandeirantes, no Museu Paulista, en São Paulo.]] Os primeiros habitantes da Rexión Sueste do Brasil foron os indios. Máis tarde chegaron os portugueses, fixeron expedicións para coñecer a rexión e comezaron a explorar o pau brasil, madeira abundante nas matas do litoral.
Os moradores da vila de São Paulo entraron no interior na procura de indios para escravizar. Organizaron as entradas e bandeiras. Nas súas camiñadas, os bandeirantes paulistas descubriron minas de ouro nas terras do actual estado de Minas Gerais.
A poboación tamén aumentou co comercio de gado. Os comerciantes levaban os animais do sur do Brasil para seren vendidos na rexión das minas. No camiño por onde pasaban os fatados de animais apareceron ranchos e pousadas, que deron orixe a moitas poboacións.
O poboamento aumentou moito coa chegada dos inmigrantes e do ferrocarril. A instalación de industrias tamén contribuíu para que moitas persoas doutros estados e países fosen morar na Rexión Sueste.
Período precabralino
Os primeiros habitantes coñecidos da rexión foron os indíxenas pertencentes aos grupos macro-jê e tupí. A partir de 1500, comezan a chegar os colonizadores portugueses.
Inicio da colonización portuguesa
miniatura|[[Paraty, cidade colonial fluminense do século XVI.]] O poboamento europeo do Sueste brasileiro comezou en 1532, coa fundación da vila de São Vicente polos xesuítas portugueses, apoiada na produción de cana de azucre. A partir do século XVII, na rexión de São Paulo, iniciouse o fenómeno das bandeiras, que eran expedicións polo interior do Brasil á procura de novas riquezas e de indíxenas para seren escravizados.
Ciclo do ouro
miniatura|esquerda|[[Igrexa (arquitectura)|Igrexas de estilo barroco en Mariana, cidade mineira erguida durante o ciclo do ouro, no século XVIII.]]
No final do século XVII, os bandeirantes paulistas encontraron pedras preciosas na rexión de Minas Gerais, dando inicio ao ciclo do ouro.
Coa minería, as atencións da Coroa Portuguesa centráronse na rexión Sueste, tendo en conta que as plantacións de cana de azucre no Nordeste estaban en plena decadencia. Ocorreu logo un gran movemento de persoas para a rexión das Minas, desembocando na Guerra dos Emboabas.
A capital da colonia é transferida de Salvador para o Río de Xaneiro en 1763. No final do século XVIII a exploración do ouro entrou en decadencia debido ao esgotamento das minas, porén a Coroa Portuguesa continuaba a cobrar altas taxas tributarias, facendo xurdir a Inconfidência Mineira, movemento separatista sen éxito.
Corte no Brasil
miniatura|[[Pazo Imperial, palacio do século XVIII que serviu como sede para o goberno colonial, o Rei João IV de Portugal e os dous emperadores do Brasil.]] En 1808, fuxindo da invasión napoleónica, a Familia real portuguesa instalouse no Río de Xaneiro. A época foi marcada por diversas mudanzas económicas na rexión, coa apertura dos portos para as nacións amigas en 1810 e a transformación do Brasil no Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarves o 16 de decembro de 1815. En 1821, o Rei Xoán VI retorna para Portugal, deixando o seu primoxénito, Pedro de Alcântara, como Príncipe-Rexente do Brasil.
Independencia
esquerda|miniatura|Monumento á independencia no Parque da Independência, situado no local onde foi proclamada a [[independencia do Brasil.]] A través da Revolución do Porto, os portugueses tentan devolver o Brasil á condición de colonia. O fillo do Rei de Portugal desobedece as ordes da Coroa e proclama a Independencia do Brasil a 7 de setembro de 1822, nas marxes do Riacho Ipiranga, en São Paulo, tornándose en Pedro I, emperador do Brasil.
Imperio
Coa independencia do Brasil en 1822, a rexión Sueste tornouse o centro financeiro do país. Apoiado pola elite rural do Sueste, D. Pedro I tornouse o primeiro emperador do Brasil, abdicando o trono a favor de seu fillo, D. Pedro II en 1830 quen, despois dun turbulento período de rexencia, asumiu o trono en 1841.
Ciclo do café
miniatura|[[Café sendo embarcado no porto de Santos en 1880, por Marc Ferrez.]] A partir da década de 1840, as plantacións de café espalláronse por toda a rexión, principalmente no Val do Paraíba e no Oeste Paulista, volvéndose a base da economía brasileira. Usouse, inicialmente, do traballo escravo mais, coa abolición da escravitude en 1888, a falta de man de obra foi resolveuse coa vinda dunha gran masa de inmigrantes europeos, principalmente italianos.
República
Na década de 1920, coa quebra da Bolsa de Valores de Nova York, o prezo do café caeu no mercado internacional. O presidente Getúlio Vargas iniciou un proceso de industrialización en São Paulo que, posteriormente, se espallou polos outros estados do Sueste.
Hanro Smitsman
Hanro Smitsman nado en 1967 en Breda é un guionista e director de cine e televisión holandés.
Galardóns
No 2008, Skin gañou o Movie Squad Award no Festival de Cine dos Países Baixos, e un actor da película tamén gañou un premio por mellor actor. Tamén gañou o Reflet d’Or por mellor filme no Cinema Tous Ecrans en Xenebra no mesmo ano.
OKK Beograd
O Omladinski košarkaški klub Beograd (en serbio cirílico: Омладински кошаркашки клуб Београд, Club de Baloncesto Xuvenil de Belgrado), máis coñecido como OKK Beograd, é un club profesional de baloncesto serbio con sede na cidade de Belgrado. Actualmente xoga na Košarkaška liga Srbije (KLS), a máxima categoría do baloncesto serbio. Fundando en 1945, o equipo xoga os seus partidos como local no Sportski centar Šumice, un pavillón inaugurado en 1974 con capacidade para 2.000 espectadores. Entre os seus títulos destacan catro Ligas e tres Copas de Iugoslavia.
Historia
O Omladinski košarkaški klub Beograd, é dicir, o Club de Baloncesto Xuvenil de Belgrado, nace en 1945, pouco despois de finalizar a segunda guerra mundial. Ese mesmo ano comezaron o seu camiño outros dous clubs de prestixio da cidade de Belgrado: o Crvena zvezda (Estrela Vermella) e o Partizan. O club, que nace co nome de KK Metalac, xorde por iniciativa do Sindicato de Traballadores do Metal de Iugoslavia (Klonfera). En 1946, na súa primeira participación na Liga iugoslava, lograron a sexta posición.
En 1950 o club mudou o seu nome a KK BSK (Belgrado Sports Club), apelativo que manteñen até 1958 cando xa adquiriron a súa actual denominación. Estes anos foron o momentos máis difíciles do club, xa que non contaban con recursos e tiñan que xogar ao aire libre. Porén, en 1958 comeza a "era dourada" do club cunha xeración de xogadores entre os que estaban Radivoj Korać, Slobodan Gordić, Bogomir Rajković, Trajko Rajković, Miodrag Nikolić ou Milorad Erkić, dirixidos desde o banco por Borislav Stanković e Aleksandar Nikolić. En menos dunha década, o OKK Belgrado conseguiu catro ligas de Iugoslavia (1958, 1960, 1963 e 1964), así como dous trofeos de Copa (1960 e 1962). Nese mesmo período de tempo o club conseguiu chegar ás semifinais da Copa de Europa en tres ocasiones, mais viron cortado o seu camiño á final en 1959 polo Academic Sofia, en 1964 polo Spartak Brno e en 1965 polo Real Madrid.
Antarctic Adventure
Antarctic Adventure (けっきょく南極大冒険) é un videoxogo desenvolvido por Konami en 1983 para MSX, e posteriormente para outras consolas, como Family Computer e ColecoVision. O xogador toma o control dun pingüín antártico que corre para chegar a diferentes estacións de investigación de diferentes países, (excluíndo a Unión Soviética).
Xabier Oviedo
Francisco Xabier Oviedo Rodríguez, nado en 1967, é un político galego.
Traxectoria
Informático autónomo. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía de Maceda e foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2011 foi reelixido como cabeza da lista máis votada. Trala ruptura do BNG após a Asemblea de Amio de xaneiro de 2012, deuse se baixa xunta o seu equipo de goberno e a práctica totalidade da militancia nacionalista en Maceda, pasando a rexilo concello como concelleiros non adscritos e sumándose posteriormente á formación Compromiso por Galicia.
Nas municipais de 2015 encabezou dita formación e perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que logrou maioría absoluta. En decembro de 2018 foi designado candidato do PSdeG-PSOE en Maceda pola dirección provincial do partido de cara ás municipais de 2019, nas cales foi a segunda forza máis votada tralo PPdeG, que pese a perdela maioría absoluta mantivo o goberno debido a que a candidata de Espazo Común e anterior líder socialista optou por non apoiar a Oviedo e meses despois pasou a gobernar en coalición con eles. En 2023 retirouse como candidato en favor da súa filla Uxía Oviedo, a cal logrou a alcaldía co apoio do BNG.
OKK Beograd
Historia
Pasados os anos gloriosos, os seus resultados caeron en picado. Porén, atinxiron a final da Copa Korać en 1972, na que perderon antre outro equipo iugoslavo, o KK Cibona, coñecido entón como KK Lokomotiva. Tiveron que pasar vinte e un anos até conseguir un novo triunfo, a copa de 1993. Desde o ano 2006 o OKK Beograd compite regularmente na liga serbia. O 14 de xuño de 2018, o club asinou un acordo de cooperación co Mega Basket.
Pavillón
Desde o ano 2016 o OKK Beograd posúe un pavillón propio. Situado no barrio de Palilula, ao norte de Belgrado, recibe o nome de Hala Radivoj Korać Hall. Con todo, segue a xogar os seus partidos de Liga no Sportski centar Šumice, recinto inaugurado en 1974 con capacidade para 2.000 espectadores.
Títulos
Liga de Iugoslavia Copa de Iugoslavia
Ateneo Eumés Fernán Martís
O Ateneo Eumés Fernán Martís é unha asociación cultural de Pontedeume, creada o 13 de xaneiro de 2002. Optouse polo nome de Ateneo pola tradición deste tipo de asociacións en apoio das artes e das ciencias, así como pola súa tradición laica, republicana e defensora dos sistemas democráticos. O nome de Fernán Martís é na honra do capelán de Fernán Pérez de Andrade, O Boo, que traduciu ao galego a Crónica Troiana.
Ten unha estrutura asemblearia que elixe á xunta directiva cada dous anos. As decisións tómanse de común acordo ou por maioría absoluta dos seus membros.
Os principais obxectivos da asociación son a promoción do debate sobre os grandes temas da sociedade, dar a coñecer as novidades culturais e científicas, principalmente as referidas a Galicia, fomentar o uso da lingua galega e o aprecio pola cultura galega e difundir o coñecemento do pasado histórico e cultural da comarca eumesa. Edita unha revista de periodicidade anual, Cadernos do Ateneo Eumés, cuxo primeiro número saíu en outubro de 2003.
Pozorrubio
miniatura|300px|dereita|Localización da [[provincia de Cuenca.]] Pozorrubio é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 44.66 km² onde no ano 2009 vivían 394 habitantes.
Guacimara
Guacimara é o nome dunha muller guanche, filla do rei ou mencey de Anaga á chegada dos conquistadores europeos a finais do século xv.
Pozorrubio
Demografía
Evolución da poboación de Pozorrubio desde a década dos 30 ata agora:
Guacimara
Aparece por primeira vez como personaxe do poema épico Antigüedades de las Islas Afortunadas de Antonio de Viana, publicado en 1604, de quen o copian autores posteriores como Tomás Arias Marín de Cubas ou José de Viera y Clavijo, polo que a súa existencia histórica non está confirmada.
Año mariano
Año mariano é unha película de cine española dirixida por Karra Elejalde e Fernando Guillén Cuervo.
Argumento
Mariano sofre un accidente de coche nunha plantación de marihuana que está sendo incinerada pola Garda Civil. En estado semiinconsciente e intoxicado de cánnabis sofre unha alucinación na que cre ver á Virxe. A xente creo e grazas aos coidados dunha monxa e aos servizos de Toni Towers, un showman e promotor de espectáculos, Mariano acaba por se converter nun santón iluminado.
Hugo o Grande
Hugo o Grande é o nome dos seguintes personaxes:
Cepheus
Mitoloxía
300px|miniatura|Cepheus, rei de Etiopía
Casiopea é a nai de Andrómeda e muller de Cefeo, rei de Etiopía. Casiopea estaba tan fachendosa da beleza da súa filla que, por rivalizar coas Nereidas, estas pedíronlle a Poseidón, deus dos mares, vinganza e el coma resposta enviou o monstro mariño (Cetus) ás costas do país causando grandes males.
Para enfrontarse a esta situación, Cefeo consultou o oráculo de Amón, quen lle aconsellou sacrifica-la súa filla Andrómeda expoñéndoa atada a unha rocha nuns cantís para que fose vítima do monstro. Así, Andrómeda é ofrecida a Cetus. Perseo, que viña de regreso da súa viaxe despois de derrotar a Medusa, divisou a vítima e namorouse no acto dela. Propuxo a Cefeo liberala, a cambio de que se lle concedese a súa man. Perseo mata ó monstro e posteriormente casase con Andrómeda.
Cefeo, o pai de Andrómeda, foi catasterizado por vontade de Atenea.
Aslannyń sabaqtary
Aslannyń sabaqtary (en Асланның сабақтары) é un filme casaco-alemán de 2013 dirixido por Emir Baigazin. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Berlín onde Aziz Zhambakiyev foi galardoado co Oso de Prata polas súas achegas no traballo de cámara.
Élie Cartan
Élie Joseph Cartan, nado en Dolomieu (Savoia) o 9 de abril 1869 e finado en París o 6 de maio 1951 foi un matemático francés, que levou a cabo traballos fundamentais na teoría de grupos de Lie e os seus usos xeométricos.
Traxectoria
Na súa propia opinión, o tema principal dos seus traballos (186 publicados durante o período 1893-1947) foi a teoría de grupos de Lie. Comezou traballando sobre o material fundacional das álxebras de Lie simples complexas, ordenando o traballo previo de Friedrich Engel e Wilhelm Killing. Isto deu como resultado a clasificación definitiva, coa identificación do catro familias principais e do cinco casos excepcionais. Tamén introduciu o concepto de grupo alxébrico, que non sería desenvolvido seriamente antes de 1950.
Definiu a noción xeral de forma diferencial antisimétrica, do xeito no que se emprega actualmente; o seu enfoque dos grupos de Lie coas ecuacións de Maurer-Cartan requiría 2-formas para a súa determinación. Naquela época, o que se deu en chamar sistemas de Pfaff (é dicir, ecuacións diferenciais de primeira orde dadas como 1-formas) eran de uso xeral; por medio da introdución das variables novas para as derivadas, e formas adicionais, puido chegarse a unha formulación moi xeral dos sistemas de EDP. Cartan agregou a derivada exterior, como operación enteiramente xeométrica e independente das coordenadas, o que conduce naturalmente á necesidade de discutir p-formas, de grao xeral p. Cartan recoñeceu a influencia nel da teoría xeral de Riquier de EDP.
Con estes fundamentos (grupos de Lie e formas diferenciais) produciu un gran corpus de traballo, e tamén algunhas técnicas xerais, como o marco móbil, que quedaron incorporadas gradualmente na corrente principal das matemáticas.
Travaux (Traballos)
No Travaux, analiza o seu traballo en 15 áreas. Empregando terminoloxía moderna son:
Juan de la Cierva Peñafiel
Juan de la Cierva Peñafiel, nado en Mula, Murcia o 11 de marzo de 1864 e finado en Madrid o 11 de xaneiro de 1938, foi un avogado e político español, ministro de Instrución Pública e Belas Artes, de Gobernación, de Guerra, de Facenda e de Fomento durante o reinado de Afonso XIII e, novamente ministro de Fomento no último goberno da monarquía.
Traxectoria
Fillo do avogado e notario Juan de la Cierva Soto, residente en Murcia e casado cunha filla do banqueiro Eleuterio Peñafiel, quen desenvolveu a súa actividade entre 1860 e 1890, licenciouse en Dereito pola Universidade de Madrid, iniciando a súa carreira política no seo do Partido Conservador co que foi concelleiro e, en 1895, alcalde de Murcia á vez que xefe provincial dos conservadores. En 1896, obtivo acta de deputado no Congreso pola súa provincia natal e, tras non resultar elixido no seguinte proceso electoral, volveu obter un escano pola circunscrición murciana en todas as eleccións celebradas até 1923 e, en 1927 como "Representante por Dereito Propio".
Carreira política
A partir de 1902, estruturou unha rede de caciques que mantiveron un poder omnímodo sobre os concellos a cambio de fidelidade política á familia. Este período coñécese en Murcia como ciervismo. A hexemonía de Juan de la Cierva cedeu ante a presión da loita obreira e a instauración da Segunda República. Foi ministro de Instrución Pública e Belas Artes entre o 16 de decembro de 1904 e o 8 de abril de 1905 en senllos gobernos presididos por Azcárraga e Villaverde. Posteriormente, entre o 25 de xaneiro de 1907 e o 21 de outubro de 1909, ocupou a carteira de ministro de Gobernación. Tamén foi ministro de Guerra en dúas ocasións: entre o 3 de novembro de 1917 e o 22 de marzo de 1918 nun gabinete García Prieto, e entre o 14 de agosto de 1921 e o 8 de marzo de 1922 nun goberno Maura, político baixo cuxa presidencia tamén foi ministro de Facenda entre o 15 de abril e o 20 de xullo de 1919.
O preito das Xuntas de Defensa
O día 14 de agosto de 1921, catro días despois da caída de Monte Arruit, constitúiuse o gabinete de concentración presidido por Antonio Maura, do que formou parte como ministro da Guerra, Juan de la Cierva. Á fronte de devandito ministerio, dirixiu con man firme a reconquista dos territorios perdidos tralo desastre de Annual. Para iso, nomeou comandante militar de Melilla ao xeneral Cavalcanti. O seu labor, apoiado polos militares africanistas, viuse enturbiado pola campaña de desprestixio que levaron a cabo as Xuntas Militares de Defensa, a través do seu portavoz, o xornal La Correspondencia Militar. Intentou, sen conseguilo que as Cortes aprobasen unha lei que recoñecese os méritos dos militares que levaron a cabo a reconquista dos territorios perdidos.
Nomeou en substitución de Cavalcanti, ao xeneral Sanjurjo, como comandante militar de Melilla, fronte á opinión das Xuntas de Defensa, que propugnaban que o mando debía ser conferido ao xeneral de maior antigüidade na escala. A finais de decembro de 1921, realizou unha viaxe ao Protectorado de Marrocos, no transcurso da cal, produciuse un incidente ao visitar un hospital de campaña. A situación sanitaria do hospital era tan deplorable, que alí mesmo, en presenza dos directores dos máis importantes diarios madrileños que o acompañaban, amoestou os oficiais de sanidade encargados de devandito establecemento. Para máis inri, o xeneral Weyler, xefe do Estado Maior Central do Exército, o día 5 de xaneiro de 1922, presentou a súa dimisión, aducindo que non se tiña en conta a este alto organismo do exército, na planificación e dirección dos asuntos relativos á campaña de África. Todos estes feitos produciron tal escándalo no seo das Xuntas de Defensa, que se dirixiron directamente ao rei Afonso XIII, esixindo a inmediata substitución do ministro.
Como reacción á indisciplina das Xuntas, De la Cierva presentou ao rei un decreto no que se establecía o encadramento orgánico de ditas Xuntas no seo do Ministerio da Guerra, onde debían residir as súas sedes. Igualmente, os dirixentes de ditas Xuntas de Defensa, debían ser elixidos polo propio ministro. O rei, nun primeiro momento, negouse a asinar o decreto e o goberno de Antonio Maura en pleno, solidarizándose co ministro da Guerra, presentou a súa dimisión o día 12 de xaneiro. O día 14 de xaneiro, Estado Maior, Artillería e Enxeñeiros disolveron as súas Xuntas. O resto das forzas políticas consultadas polo rei, negáronse a formar goberno, mentres non se solucionase o problema das Xuntas. Finalmente, o día 15 de xaneiro, o rei volveu chamar a Antonio Maura, confirmando no seu cargo a todos os ministros. Ese mesmo día, o Exército de África, telegrafou ao goberno expresándolle a súa adhesión.
Guerra civil
O comezo da guerra civil sorprendeuno en Madrid, véndose obrigado, ante o perigo da súa vida, a refuxiarse na embaixada de Noruega, onde a escaseza de medicinas e as privacións por mor da guerra empeoraron a súa saúde, finando o 11 de xaneiro de 1938.
Relación familiar
Juan de la Cierva Peñafiel foi pai de Juan de la Cierva Codorníu, enxeñeiro, inventor do autoxiro e político, e irmán de Isidoro, tamén enxeñeiro e notable político do seu tempo, especialmente relevante en Murcia. Son membros da seguinte xeración o historiador e ministro Ricardo de la Cierva Hoces e o seu irmán Juan, quen obtivo o primeiro Oscar do cine español.
Vanesa Sotelo
Vanesa Martínez Sotelo, nada en Cangas en 1981, é unha actriz e dramaturga galega.
Traxectoria
É licenciada en dirección de escena pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. Traballou en varias compañías teatrais como Aula de Teatro da Universidade de Santiago, na compañía francesa Amphi-Théâtre, Teatro no Aramio e en Inversa Teatro na que prepara a estrea da obra Expostas da que é co-autora. No Centro Dramático Galego foi dramaturga residente coa obra Estigma e artista en residencia en 2009 co proxecto Corpo-puta-vaca-berro. É membro do consello de redacción da Revista Galega de Teatro.
Medio de cultivo
miniatura|dereita|250px|Unha placa de ágar, exemplo de medio de crecemento bacteriano. Trátase dunha placa de sementeira por estrías na que as liñas e puntos laranxas son colonias bacterianas.
En microbioloxía e biotecnoloxía, un medio de cultivo ou de crecemento é un líquido ou xel deseñado para que nel se fagan crecer colonias de microorganismos ou células, ou pequenas plantas como os brións Physcomitrella patens. Hai diferentes tipos de medios para o crecemento de distintos tipos de células.