cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ponteareas
Sendeirismo
Ponteareas conta dende o 2009 cunha ruta homologada de sendeirismo, o PR-G 120 "Roteiro dos Penedos da Picaraña", apta para o turismo de natureza. Partindo do barrio da Serra, na parroquia de Arcos, ascende ata a Picaraña e retorna ata a Serra, percorrendo varios penedos: Pena do Equilibrio, Penedo da Chispa, Penedo da Fonte Santa etc.
Lugares de Ponteareas
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ponteareas vexa: Lugares de Ponteareas.
Grupo Nós
O grupo Nós ou xeración Nós foi un colectivo de intelectuais ourensáns, constituído legalmente en 1921, que lle imprimiu un importante pulo á cultura galega, principalmente no que se refire á renovación da prosa e do ensaio, así como ao seu cosmopolitismo.
Historia
miniatura|300px|Título accionarial de Nós a nome de [[Ramón Villar Ponte, asinado por Arturo Noguerol Buján e Vicente Risco.]] O 20 de outubro de 1920 naceu na cidade de Ourense a revista Nós. Arredor dela, xurdiron un grupo de autores literarios que, a partir da Asemblea de Monforte (1922), se foron integrando de cheo nas estruturas das Irmandades da Fala. A revista Nós estaba conformada principalmente, no seu inicio, polos integrantes do cenáculo ourensán (Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo e Florentino López Cuevillas) e mais Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Posteriormente, a revista verá chegar novos autores.
O Souto, Cadós, Bande
O Souto é un lugar da parroquia de Cadós no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales todos eran homes. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 3 habitantes (3 homes e ningunha muller).
Grupo Nós
Historia
O primeiro número da revista Nós comeza coas "Primeiras verbas", un artigo colectivo onde se aprecian varios dos propósitos deste grupo xeracional: a chamada da terra (Galiza), a dignificación da cultura galega, o carácter universalista. Todos estes trazos estarán presentes nas obras destes escritores.
A peripecia ideolóxica dos homes do grupo Nós aparece excelentemente reflectida na novela de Ramón Otero Pedrayo Arredor de si (1930) e no ensaio de Vicente Risco Nós, os inadaptados (1930). Os escritores deste grupo (agás Castelao) parten dunha total falta de apego polas súas raíces, derivado da busca do cosmopolitismo. Mais, conforme avanza o tempo, a partir de experiencias que funcionarán a modo de catarse, caerán na conta da importancia da cultura propia, posto que esta é a que distingue uns individuos dos outros (conciben o enxebrismo como o propio ser de Galiza). Por isto, chegarán á conclusión de que só se pode ser universal partindo do propio. Derivado disto, todos eles aceptarán o galeguismo como doutrina ideolóxica.
Partindo das teorías de Ptersen e de Ortega y Gasset, pódese afirmar que se trata dunha xeración literaria, en base aos seguintes requisitos:
Ademais destes trazos, existen outros elementos comúns específicos deste grupo, os cales son:
Mais, tendo en conta todo isto, que é o que motiva a moitos estudosos a pensar que este grupo non é unha xeración? A resposta podería resumirse cun único nome: Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Castelao é o único destes escritores que non procede dunha clase social fidalga ou pequeno-burguesa, polo que tería (segundo algúns autores) unha certa desvantaxe con respecto aos seus compañeiros á hora de adquirir unha boa formación (tería máis dificultades para viaxar, para conseguir unha boa biblioteca privada e para coñecer idiomas). Alén disto, Castelao é único membro deste grupo que non parte dunha desvinculación total da cultura galega.
De todos os xeitos, sexa Nós un grupo ou unha xeración, o que si está claro é que se trata dun colectivo de intelectuais de vital importancia dentro da literatura galega, posto que (entre outras cousas) renovaron a prosa galega, ampliaron o número de xéneros cultivados en galego e exerceron o seu maxisterio sobre os autores da Xeración de 1925 e da Xeración de 1936.
O Pazo, Barallobre, Fene
O Pazo é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 37 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 16 eran homes e 21 mulleres.
Eleccións municipais en Carballeda de Avia
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Carballeda de Avia dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Carballeda de Avia]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Carballeda de Avia desde a aprobación da Constitución de 1978.
Pedro Delgado
Resultados en grandes voltas ciclistas e Campionatos do Mundo de Ciclismo en Ruta
-: no participa
Ab.: abandono
Traxectoria
En 1982 debuta na Vuelta Ciclista a España, a primeira Gran Volta que disputa. Faino ao servizo de Ángel Arroyo e remata 29º na clasificación xeral.
Consegue vestirse de amarelo por primeira vez en 1984, ao terminar segundo na sétima etapa. Mantivo a camisola de líder cinco días e perdeuno na etapa dos Lagos de Covadonga, onde se ve atrasado ata a terceira praza da xeral. Na penúltima etapa, unha contrarreloxio, a choiva e o risco excesivo fan que o corredor segoviano sufra unha caída, sen lesións de importancia pero si perde a concentración, perdendo a terceira posición e remata 4º por detrás de Raymund Dietzen.
Operación Rheinübung
miniatura|300px|Mapa da operación Rheinübung e operacións británicas para dar caza ao Bismarck.
A operación Rheinübung (Unternehmen Rheinübung en alemán) foi unha saída cara o océano Atlántico do acoirazado Bismarck e o cruceiro Prinz Eugen alemáns entre o 18 e o 27 de maio de 1941, durante a segunda guerra mundial. Esta operación tiña como obxectivo bloquear as rutas mercantes aliadas cara a Inglaterra, e rematou co afundimento do Bismarck.
Tempada 2005 do Campionato de Galicia de Autocross
Constou de 8 probas, comezando o 9 de abril de 2005 co XIII Autocross Santa Comba e rematando o 18 de setembro co XIV Autocross Santa Comba. Os campións das diferentes categorías foron Ricardo Marcos (+1600cc), Manuel Souto (-1600cc) e Iván Ares (Kart-Cross).
O Penedo de Baixo, Barallobre, Fene
O Penedo de Baixo é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 18 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 7 eran homes e 11 mulleres.
Lugares de Ares
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ares.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ares
Manuel Cuña Novás
Manuel Cuña Novás, nado en Pontevedra o 1 de xuño de 1924 e finado o 18 de maio de 1992 na mesma cidade, foi un escritor e político galego, pertencente á Promoción de enlace.
Traxectoria
Fillo dos mestres Manuel Cuña e Sara Novás, pasou a infancia en Pontevedra, ata o período republicano, cando a súa familia se trasladou a Cidade Real, onde os sorprendeu a guerra civil. Coa fin da guerra o seu pai marchou ó exilio a Panamá, e a nai e os irmáns volveron a Galiza.
Comezou a escribir poesía ó rematar a adolescencia, e colaborou en publicacións como Sonata Gallega, Finisterre e El Pueblo Gallego. Nesa época estableceu amizade co poeta Virgilio Nóvoa Gil, ó que afastou da loucura. En 1950 gañou o premio de poesía na Festa das Letras de Barcelona co poema Trebón perpetuo, presentado co pseudónimo de Jorge Casasbellas.
Casou con Josefina e tivo dous fillos, o poeta Jorge Cuña Casasbellas e o militante anarcosindicalista Miguel Cuña Casasbellas.
Afiliado ao Partido Socialista Obrero Español, foi senador pola provincia de Pontevedra de 1982 á súa morte en 1992.
Pulmón (arácnidos)
miniatura|250px|Anatomía externa dunha [[araña: 1 e 3, posición dos pulmóns en libro; 4, os espiráculos traqueais; 2, as fieiras).]] Os pulmóns en libro, pulmóns laminares, pulmóns foliáceos, ou filotraqueas, son órganos respiratorios internos propios das arañas, escorpións e outros arácnidos.
Descrición
miniatura|200px|Esquema dun pulmón en libro: 1: poro; 2: espazo cheo de hemolinfa; 3: láminas do pulmón. Aparecen nun número que varía dun par na maioría das arañas a catro pares nos escorpións, comunicados co exterior mediante un espiráculo ou estigma. Están consituídos por un conxunto de cavidades laminares de tecidos derivadas do hemocele que determinan unha serie de espazos adxacentes bañados alternativamente polo aire e pola hemolinfa (equivalente ao sangue dos vertebrados), e que están organizadas como as páxinas dun libro (polo que en inglés este órgano se chama book lung).
Funcionamento
As pregas maximizan a superficie exposta ao aire, e deste modo facilitan o intercambio de gases co ambiente. Na maioría das especies non se require o movemento das láminas para facilitaren a respiración.
Ferrari F-2012
O Ferrari F2012 é un coche de carreiras de Fórmula Un deseñado pola Scuderia Ferrari para a tempada de Fórmula Un de. O coche foi presentado o 3 de febreiro nas instalacións de Ferrari en Maranello O coche será pilotado por Fernando Alonso e Felipe Massa.
Deseño
Como a maioría dos coches cas especificacións para 2012, os F2012 contan cun "morro graduado" para adaptarse ás novas normas de seguridade da FIA. Con todo, o deseño de Ferrari, foi obxecto de críticas, incluíndo as do seu piloto Massa. Informouse de que Ferrari desenvolvera un sistema de suspensión reactiva, un dispositivo mecánico, deseñado para manter a altura da carrocería nas freadas, que esperaba utilizar no seu coche de. Nunha decisión de última hora a FIA determinou que os dispositivos deste tipo contraveñen as disposicións, xa que podería mellorar o rendemento aerodinámico dos coches, polo que o sistema non está presente no novo coche.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ligazóns externas
Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari
Aldea de Arriba, Calvos, Bande
Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Calvos no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 40 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 22 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 40 habitantes (18 homes e 22 mulleres).
Eric Saade
Eric Khaled Saade, máis coñecido como Eric Saade (Kattarp, Suecia, 29 de outubro de 1990), é un cantante sueco. Conseguiu fama ao gañar o talent-show sueco Joker (agora chamado Popkorn) converténdose en membro da boyband What's Up!. Deixou a banda en febreiro de 2009 para comezar a súa carreira en solitario. Tamén foi presentador e estivo no canle Disney Channel en Suecia. En 2011, representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2011 coa canción "Popular", coa que obtivo o terceiro posto, gañando previamente a segunda semi-final.
Rapto das sabinas
dereita|miniatura|350px|O rapto das Sabinas de [[Jacques-Louis David]]
Ahmad Tejan Kabbah
Ahmad Tejan Kabbah, nado o 16 de febreiro de 1932 e finado o 13 de marzo de 2014, foi presidente de Serra Leoa entre 1996 e 1997 e de novo dende 1998 ata 2007. Traballou no programa de desenvolvemento da ONU ata 1992. Boa parte do seu mandato estivo marcado pola cruenta guerra civil coa Fronte Revolucionaria Unida.
Rapto das sabinas
Segundo a lenda, na Roma dos primeiros tempos a poboación era eminentemente masculina. Para solucionar isto Rómulo, o seu fundador e primeiro rei, organizou unhas probas deportivas en honor do deus Neptuno ás que invitou ós pobos veciños. Acudiron varios deles, pero os dunha poboación, a Sabinia, acudiron a Roma coas súas mulleres e fillas e precedidos polo seu rei.
Comezou o espectáculo dos xogos e, a un sinal, cada romano raptou unha muller, e logo botaron ós homes. Os romanos intentaron serenar ás mulleres convencéndoas de que só o fixeron porque querían que fosen as súas esposas, e que elas non podían menos que sentirse orgullosas de pasar a formar parte dun pobo que fora elixido polos deuses.
Os sabinos, enfadados pola dobre aldraxe de traizón e de rapto das súas mulleres, atacaron ós romanos, ós que foron acurralando no Capitolio. Cando se ían enfrontar no que parecía ser a batalla final, as sabinas interpuxéronse entre ambos combatentes para que deixasen de matarse porque, razoaron, se gañaban uns perdían ós seus pais e irmáns, e se gañaban os outros perdían ós seus maridos e fillos. As sabinas lograron facelos entrar en razón e finalmente celebrouse un banquete para festexar a reconciliación. O rei de Sabinia, Tito Tácito, e Rómulo formaron unha diarquía en Roma ata a morte daquel.
Aeroporto de Bathurst (Australia)
O historia do aeroporto comezou xusto antes da segunda guerra mundial, cando políticos locais fixeron campaña por un aeroporto para Bathurst. A guerra levou ao Goberno Federal a establecer un aeródromo durante o conflito e unha vez rematado comezaron os servizos comerciais con voos de pasaxeiros cara Sydney. A día de hoxe operan varias escolas de voo e úsase en adestramentos de navegación. O aeroporto de ata 2 000 kg baseados na cidade non teñen cargos por aterraxe.
Crónica de una muerte anunciada (filme)
Crónica de una muerte anunciada (en Cronaca di una morte annunciata) é un filme de 1987 dirixido por Francesco Rosi. Foi adaptado ó cinema por Tonino Guerra a partir da novela epónima de Gabriel García Márquez. Está protagonizado por Rupert Everett, Ornella Muti, Anthony Delon e Gian Maria Volontè. Estreouse no Festival de Cannes en maio de 1987.
Guerra anglo-bóer
miniatura|Comando bóer A guerra anglo-bóer enfrontou o Imperio Británico coas dúas repúblicas bóers independentes do territorio da actual Suráfrica. Na historiografía inglesa coñécese tamén como segunda guerra bóer, na historiografía surafricana actual como guerra surafricana e en afrikaans coñécese con frecuencia como segunda guerra de Independencia. A guerra declarouse o 11 de outubro de 1899 e rematou o 31 de maio de 1902 e como consecuencias as dúas repúblicas perderon a súa independencia absorbidas polo Imperio Británico.
Contexto
Co descubrimento de ouro no Transvaal, milleiros de forasteiros (uitlander en afrikaans), na súa maioría de orixe inglesa, acudiron desde a colonia do Cabo, e en pouco tempo superaron os bóers no Witwatersrand pero permaneceron como unha minoría no conxunto do Transvaal sentíndose discriminados por sufrir unha maior presión fiscal, pola falta de dereitos, non podían votar os membros do Parlamento xa que desde 1886 eran precisos catorce anos de residencia para obter a cidadanía e por outorgar certos monopolios, como a dinamita a non británicos. Desde 1890 era primeiro ministro da colonia do Cabo Cecil Rhodes, partidario unha África británica do Cabo ao Cairo, pero nun principio a súa xestión estivera encamiñada a crear unha unión aduaneira cos bóers, por mor da oposición destes decidiu fomentar as protestas dos uitlander para desestabilizar o Transvaal e anexionalo ao Imperio. En 1895 produciuse unha revolta fracasada dos uitlander en Xohanesburgo, á que Rhodes non era alleo e que provocou o seu cesamento como primeiro ministro. Como consecuencia o presidente do Transvaal, Paul Kruger asinou unha alianza militar co presidente do Estado Libre de Orange, Martinus Theunis Steyn en 1897.
Os uitlander pasaron a pedir a intervención da coroa británica e no Reino Unido, moitos británicos eran accionistas das minas do Transvall, comezou unha campaña dos medios para pedir a intervención británica. En setembro de 1899 Chamberlain enviou un ultimato demandando a igualdade de dereitos para os británicos residentes no Transvaal, tras ordenar previamente o envío tropas de reforzo a Natal procedentes da India. Como reacción o 9 de outubro Kruger envioulle aos británicos o seu propio ultimato esixindo a retirada en 48 horas das tropas británicas acantonadas na fronteira.
Ofensiva bóer
Transvaal declarou a guerra o 11 de outubro de 1899 e o día seguinte fixo o propio o Estado de Orange, en total as tropas bóers contaban con 30.000 homes armados dirixidos polo xeneral Petrus Jacobus Joubert mentres os británicos contaban con 22.000 militares e 10.000 milicianos pero agardaban un reforzo de 40.000 homes comandados polo xeneral Redvers Buller.
Os bóers nunha acción rápida e por sorpresa cruzaron a fronteira e entraron na colonia británica de Natal sitiando os ingleses na localidade de Ladysmith mentres no oeste os bóers sitiaban as cidades de Mafeking e Kimberley e polo sur os bóers chegaban ata preto de Colesbarg.
A fins de outubro chegaron as tropas comandadas por Buller, este pretendía dirixir unha ofensiva contra Bloemfontein seguindo a liña do ferrocaril pero o coñecer a situación das tropas británicas dividiu o seu exército para auxiliar as localidades sitiadas. Na batalla de Magersfontein (11 de decembro) o corpo dirixido por lord Methuen foi derrotado cando intentaba socorrer Kimberley e o 15 de decembro o groso das tropas de reforzo dirixidas por Buller foron derrotadas en Colenso cando tentaban chegar a Ladysmith. E na batalla de Spion Kop (23-24 de xaneiro de 1900) as tropas británicas foron derrotadas novamente cando unha vez máis intentaban socorrer Ladysmith.
Guerra de guerrillas
miniatura|Campo de concentración británico Logo da caída das principais cidades bóers a guerra os bóers continuaron a guerra por medio de comandos que desenvolveron unha guerra de guerrillas ao longo dos dous anos seguintes. O exército británico avanzou seguindo as liñas do ferrocarril para conquistar o resto do territorio sufrindo numerosas baixas, o presidente Kruguer e o que quedaba da estrutura administrativa do goberno retiráronse o leste do Transvaal antes de pedir asilo na África Oriental Portuguesa. En setembro de 1900 os británicos controlaban formalmente as dúas repúblicas pero o control era só efectivo mentres permanecían no territorio as súas tropas, estimadas en 250.000 efectivos. Axiña como o seu exército se retiraba dunha zona o control volvía aos comandos bóers. En marzo de 1901, o xeneral Kitchener adoptou unha política de terra queimada, privando as áreas rurais de calquera artigo útil aos guerrilleiros, confiscou gando, envelenou pozos, queimou colleitas e granxas e desprazou a poboación rural a campos de concentración. Finalmente o 31 de maio de 1902 asinouse o Tratado de Vereeniging, era o final da guerra. Un total de 75.000 persoas morreron nela: 22.000 soldados británicos, 7.000 soldados bóers, 20-28.000 civís bóers e 20.000 africanos.
Beatriz Santana
Beatriz Santana González-Dopeso, nada na Coruña o 18 de xuño de 1965, é unha actriz, directora e guionista galega. É filla do famoso tenista Manolo Santana e da galega María Fernanda González-Dopeso.
Traxectoria
Ten traballado como actriz en series de televisión nacionais destacando o seu papel fixo durante varios anos na serie Al salir de clase. En cine rodou ás ordes de directores coma Carlos Romero Marchent José Luis Garci ou o galego Gustavo Balza.
Precisamente en Galicia traballou como guionista de varias das series da TVG como Terra de Miranda ou a exitosa A vida por diante e rodou a TV-movie Secuestrados en Xeorxia (2003) que lle valeu un nomeamento á mellor interpretación feminina protagonista nos Premios Mestre Mateo 2003.
Voo 235 de TransAsia Airways
O voo 235 de TransAsia Airways era un servizo doméstico que se esnafrou no río Keelung o día 4 de febreiro de 2015, pouco despois de engalar do aeroporto de Taipei Songshan, a 5,4 km ao oeste de Songshan, en Taiwán. O voo de TransAsia Airways, realizado por un ATR 72-600 con só tres meses de idade, operaba un servizo entre Taipei e Kinmen con 53 pasaxeiros e 5 tripulates a bordo. Houbo 15 superviventes.
O voo 235 foi o segundo accidente con vítimas mortais dun ATR de TransAsia Airways en sete meses: o voo 222 esnafrouse o 23 de xullo de 2014, matando a 48 dos seus 58 ocupantes.
O Penedo de Riba, Barallobre, Fene
O Penedo de Riba é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 193 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 90 eran homes e 103 mulleres.
Harry Potter (personaxe)
Harry James Potter é o personaxe principal e un dos protagonistas da serie Harry Potter escrita por J. K. Rowling. A historia principal dos libros cobre sete anos na vida deste mozo orfo que, no seu undécimo aniversario, descobre que é meigo. Asiste á Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería para aprender maxia guiado polo director Albus Dumbledore. Harry tamén descobre que é famoso no mundo máxico e que o seu destino está ligado co de Lord Voldemort, o meigo escuro asasino da nai e mais o pai de Harry.
Primeiro libro
A primeira aparición de Harry é en Harry Potter e a pedra filosofal como o protagonista principal da novela. O principio da súa historia é en 1981, cando Harry tiña tan só un ano, os seus pais foron asasinados polo meigo escuro máis poderoso, Lord Voldemort, pero por algunha razón el sobreviviu. Despois do ataque, de Voldemort só quedou a súa alma mentres que o seu corpo foi destruído.
Como resultado, Harry queda orfo e vai vivir coa única familia que ten, os Dursley. No seu undécimo aniversario, Rubeus Hagrid preséntaselle a Harry e cóntalle que é un meigo e que vai asistir á Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería. En Hogwarts descobre máis cousas sobre o mundo máxico, os seus pais e a súa conexión co Señor Escuro. Unha vez que o Sombreiro Escolledor o selecciona para a casa Gryffindor, fai rápido amizade con Ron Weasley e Hermione Granger, ademais de inimizarse con Draco Malfoy e o mestre de Apócemas, Severus Snape, alumno e profesor pertencentes á casa Slytherin. Estas relacións continúan desenvolvéndose ao longo da serie. Nunha entrevista feita en 1999, Rowling declarou que Draco está baseado en prototipos de matóns de colexio que coñeceu e Snape nun profesor sádico que tivo e que facía abuso do seu poder. Ao final deste primeiro ano, Harry frustra un intento de Voldemort de roubar a pedra filosofal para recuperar o seu poder perdido.
Rowling dixo que o capítulo sobre o Espello de Oxesed de Harry Potter e a pedra filosofal é o seu favorito; o espello reflicte o desexo máis fondo de Harry, que é ver aos seus finados pais. A súa escena cómica preferida é cando Harry deixa libre unha boa constrictor no zoo en presenza dos Dursleys.
Libros do segundo ao cuarto
No segundo libro, Harry Potter e a Cámara dos Segredos, Rowling enfronta a Harry contra Tom Morlov Riddle, o "recordo" de Lord Voldemort pechado nun diario secreto que tiña a irmá máis nova de Ron, Ginny Weasley. A aparición de estudantes nacidos de muggles petrificados levanta as sospeitas de que Harry está detrás dos ataques. Cara ao final do libro, Ginny desaparece. Co fin de rescatala, Harry loita contra Riddle e o monstro agochado na Cámara dos Segredos. No terceiro libro, Harry Potter e o preso de Azkaban, Rowling emprega a premisa das viaxes no tempo. Harry descobre que os seus pais foran delatados e traizoados por Peter Pettigrew, quen incriminou a Sirius Black, padriño de Harry, condenándoo ao cárcere máxico de Azkaban. Cando Sirius escapa en busca de vinganza, Harry e Hermione volven ao pasado para salvalo. Así e todo, Pettigrew logra escapar mentres Sirius, inocente, ten que seguir fuxitivo.
Nos libros anteriores, Harry aparece como un neno, pero Rowling comentou que na cuarta novela, Harry Potter e o Cáliz de fogo, "os horizontes de Harry vanse ampliando literal e metaforicamente a medida que medra". A madurez desenvolvida por Harry faise aparente cando empeza a estar interesado romanticamente por Cho Chang, estudante da casa Ravenclaw. Porén, aparece a tensión cando Harry é seleccionado misteriosamente polo Cáliz de fogo para competir no perigoso Torneo Tres Meigos, malia que xa escollera a Cedric Diggory como representante de Hogwarts.
O plan de Voldemort era elaborar unha trampa mortal para Harry. Durante a proba final do Torneo, Harry e Cedric son transportados ata un cemiterio por medio dunha traslachave. Peter Pettigrew mata a Cedric e axuda a Voldemort a recuperar o seu corpo grazas ao sangue de Harry. No enfrontamento entre Harry e Voldemort, as súas variñas establecen unha conexión máxica que provoca a saída dos ecos dos espíritos pertencentes ás vítimas de Voldemort, entre os que están Cedric e James e Lily Potter. Os espíritos crean unha breve protección para que Harry poida escapar ata Hogwarts co cadáver de Cedric. Para Rowling, a escena é moi importante porque mostra a valentía de Harry, e o acto de recuperar o corpo de Cedric demostra desinterese e compaixón. Engadiu tamén que evitar que o cadáver caese nas mans de Voldemort está baseado na escena da Ilíada na que Aquiles recupera o corpo do seu mellor amigo Patroclo das mans de Heitor.
Douala
Douala é a maior cidade do Camerún e capital da Rexión do Litoral e do departamento de Wouri. Cunha poboación de 2 768 400 habitantes (2014), cidade atópase no oeste do país, a beiras do golfo da Guinea, no océano Atlántico, xusto na desembocadura do río Wouri. A cidade esténdese a ambas as beiras do río, unidas pola ponte Bonaberi. Douala é unha das cidades máis importantes do país e a capital económica do Camerún. Tamén é un importante porto de entrada de mercadorías cara ó Chad e a República Centroafricana, os veciños do Camerún sen litoral.
Harry Potter (personaxe)
Libros cinco e seis
No quinto libro, Harry Potter e a Orde do Fénix, o Ministerio de Maxia desenvolve unha campaña de descrédito contra Harry e Dumbledore, rexeitando as súas declaracións de que Voldemort regresou. Preséntase un novo personaxe, Dolores Umbridge, espía do Ministerio, que intentará deter o exército que cren que Dumbledore está recrutando para quedar el co posto de Ministro de Maxia. Umbridge vai gañando poder aos poucos, ata que consegue facerse co control da dirección de Hogwarts. Resultado disto é que comeza a haber un incipiente comportamento errático e iracundo en Harry que o afasta de Ron e Hermione.
Douala
A cidade conta con importantes infraestruturas como o Aeroporto Internacional de Douala. Ademais é o principal porto do país e é a terminal de dúas liñas de ferrocarril que se prolongan cara ó interior e enlazan con Yaoundé, Ngaoundéré, Kumba e Nkongsamba. Así pois, dende Douala realízanse a maioría das exportacións do país, como as de petróleo, café e cacao, ademais de producirse un importante comercio co veciño Chad. En Douala atópase o mercado Eko, o maior do país. As industrias máis importantes son as fábricas de produtos de aluminio, a elaboración de cervexa, refrescos, a industria téxtil e da madeira.
Harry Potter (personaxe)
Libros cinco e seis
Rowling dixo que puxera a Harry baixo un enorme estrés emocional para mostrar a súa vulnerabilidade e humanidade, en contraste co seu inimigo, Voldemort. "[Harry é] un heroe moi humano, e isto é, obviamente, un contraste entre el [...] e Voldemort, alguén que se deshumanizou deliberadamente. E Harry, polo tanto, tivo que chegar ata un punto no que case se desfai, e dicir que xa non quería seguir, xa non quería ser un heroe nunca máis, que xa perdera moito. E non quería perder máis nada. De modo que a Orde do Fénix era o punto no que decidín que tería este derrumbe".
Seguindo a recomendación de Hermione, Harry crea unha organización estudantil secreta chamada o Exército de Dumbledore para ensinar esconxuros de defensa contra a maxia negra útiles, dado que a profesora Umbridge non o facía. O seu plan desbarátase cando un membro do Exército, Marietta Edgecombe, os traizoa e informa a Umbridge das súas actividades, propiciando a expulsión de Dumbledore da dirección da escola de maxia. Harry sofre outro golpe emocional cando o seu padriño Sirius morre a mans da curmá del, a Devoradora da Morte Bellatrix Lestrange, no Departamento de Misterios. Non obstante, Harry finalmente logra que Voldemort non se faga cunha importante profecía que pretendía roubar nesa sección do Ministerio de Maxia. Sobre todo isto, Rowling apuntou: "Agora el [Harry] volverá xurdir das súas cinzas fortalecido". Unha das tramas secundarias d’a Orde do Fénix é o romance entre Harry e Cho Chang, aínda que a relación axiña se rompe. Acerca disto, Rowling dixo: "Nunca ían ser felices, foi mellor que rematase rápido!"
Douala
Historia
Os portugueses foron os primeiros europeos en chegar á cidade, en 1472. En 1650 converteuse nun asentamento de emigrantes duala provenientes do interior, e durante o século XVIII foi un centro do comercio transatlántico de escravos. Tras pasar a mans alemás en 1884, a poboación recibiu o nome de Kamarunstadt (Cidade do Camerún en alemán) e converteuse na capital do Camerún alemán. En 1907 foi rebautizada como Douala e pasou a mans de Francia en 1919. Foi a capital do Camerún dende 1940 até 1946.
Harry Potter (personaxe)
Libros cinco e seis
Neste mesmo libro, aparece un novo personaxe, Horace Slughorn, que substitúe a Snape como profesor de Apócemas; este último pasa ao posto de Defensa contra a Maxia Negra. Grazas a un libro de texto asinado polo "Príncipe Mestizo" cheo de anotacións e revisións, Harry consegue destacar en Apócemas. Nos diversos encontros privados con Dumbledore, Harry descobre o pasado de Voldemort no orfanato e como dividiu a súa alma en sete Horcrux co fin de alcanzar a inmortalidade. Dous deles foran destruídos e Dumbledore localizara outro, que despois resultaría ser falso. No clímax da novela, os Devoradores da Morte invaden Hogwarts e Snape mata a Dumbledore. Na súa fuxida, Snape proclama que é o Príncipe Mestizo. Nunha entrevista en 2005, Rowling comentou que tras os eventos do sexto libro Harry "ve que agora están en guerra. Volveuse máis aguerrido. Está listo para loitar. E busca vinganza [contra Voldemort e Snape]".
Outro punto do libro é a relación de Harry e Draco. Voldemort coaccionou a Draco para que matase a Dumbledore; porén, todos os seus intentos fracasan. Durante un duelo no baño de Myrtle a Choricas, Harry emprega o esconxuro Sectumsempra, que lera no libro do Príncipe Mestizo, contra Malfoy, que sofre feridas case mortais. Harry horrorízase ante o que fixo e chega a sentir simpatía por Draco, despois de saber que el e os seus pais estaban ameazados de morte polo Señor Escuro.
Sétimo libro
En Harry Potter e as reliquias da morte, Harry, Ron e Hermione deixan Hogwarts para completar a misión de Dumbledore: procurar e destruír os catro Horcrux restantes e logo atopar a matar ao Señor Escuro. Despois de destruír o diario de Tom Riddle, o anel de Gaunt, o medallón de Slytherin, a copa de Hufflepuff, o diadema de Ravenclaw e a serpe Nagini, Voldemort destrúe o último e accidental Horcrux: o propio Harry Potter.
Entrementres, Voldemort rouba da tumba de Dumbledore a Variña de Bieiteiro, a variña máis poderosa de todos os tempos, co fin de asasinar con ela a Harry. No primeiro dos dous intentos, Harry vai parar a un estado semellante á morte. A tentativa falla porque Voldemort empregara o sangue de Harry na súa resurrección do cuarto libro. O espírito de Dumbledore explícalle que cando Voldemort lle lanzara o esconxuro asasino cando era bebé, Harry convertérase nun Horcrux non intencionado. Voldemort destrúe este Horcrux coa Variña de Bieiteiro no primeiro intento de matar o mozo.
No punto culminante do libro, o segundo esconxuro asasino lanzado contra Harry rebota e dálle a Voldemort, matándoo. O motivo é que Harry era o verdadeiro propietario da Variña de Bieiteiro e a variña non pode danar o seu propietario. Harry obtivo todas as Reliquias nalgún punto da historia, aínda que nunha as reunira. J. K. Rowling dixo que a diferenza entre Harry e Voldemort é que o mozo acepta de boa gana a mortalidade, facéndoo máis forte que o seu inimigo. "O verdadeiro señor da morte acepta que debe morrer e que hai cousas moito peores no mundo dos vivos". Ao final, Harry decide deixar a Variña de Bieiteiro na tumba de Dumbledore e a Pedra da Resurección no bosque, pero queda coa Capa de Invisibilidade porque pertencera ao seu pai.
Epílogo
Segundo Rowling, despois da derrota de Voldemort, Harry únese ao "remodelado" Departamento de Aurores baixo a supervisión de Kingsley Shacklebolt e acaba sendo o xefe dese departamento en 2007. Rowling dixo que o seu rival Draco superara a súa hostilidade despois de que Harry salvase a súa vida tres veces no sétimo libro, e que desenvolvera un respecto cara a el, mais non hai signos de que ambos se fixesen amigos. No epílogo d’as reliquias da morte, situado 19 anos despois da morte de Voldemort, Harry e Ginny están casados e teñen tres fillos: James Sirius Potter, Albus Severus Potter e Lily Luna Potter.
Aparicións cinematográficas
Nas versións cinematográficas dos libros o actor británico Daniel Radcliffe encárgase do personaxe de Harry Potter.
Caracterización
Harry é un meigo mestizo porque, malia que os seus pais eran máxicos, a súa nai, Lily Evans, era filla de lameiro. Pola outra banda, os devanceiros por parte do seu pai James Potter proceden todos dunha longa liñaxe de meigos de vello que se remonta ata os Peverell, que viviron antes da fundación de Hogwarts.
Personalidade
Segundo Rowling, Harry guíase pola súa propia consciencia e ten unha boa percepción do que é bo e malo. Comenta que "tivo que tomar decisións desde moi novo" e, concede, "comete erros", pero ao final fai o que a súa conciencia lle di. Algunhas das súas mellores cualidades aparecen ao final do cuarto libro cando protexe ao seu compañeiro Cedric Diggory de Voldemort, mostrando valentía e altruísmo. Pola contra, os dous peores defectos de Harry son "a súa cólera e a súa arrogancia ocasional".
Aparencia física
Ao longo da saga, Harry está descrito como un mozo que ten o pelo negro e enguedellado coma o seu pai, os ollos verdes e brillantes da súa nai e unha cicatriz en forma de raio ao lado dereito da súa fronte. Tamén está caracterizado por ser fraco e baixo para a súa idade, ter unha cara delgada e uns xeonllos cos ósos moi marcados, e levar unhas lentes redondas. Rowling explicou que a imaxe do meigo apareceu na súa cabeza a vez primeira que pensou en Harry Potter. Viuno como un "rapaz escuálido, de pelo negro e con anteollos". Tamén mencionou que pensa que as lentes de Harry son unha pista da súa vulnerabilidade.
Der Golem, wie er in die Welt kam
Der Golem, wie er in die Welt kam é un filme mudo alemán dirixido por Paul Wegener e Carl Boese que foi estreado en 1920. O guión está baseado na novela de 1915 Der Golem de Gustav Meyrink. O filme é o terceiro dos tres que Wegener fixo sobre o ser golem, sendo as outras dúas Der Golem (1915) e a comedia curta Der Golem und die Tänzerin (1917). Este filme é o máis famoso dos tres de Wegener porque é o único que non se perdeu e chegou ata a actualidade.
Sinopse
No século XVI, no gueto de Praga, vivía o Rabino Löw, mago e mestre na arte da nigromancia. Para evitar a expulsión dos xudeus, ordenada polo Emperador Rodolfo II, modelou a figura de arxila do Golem e invocou ó espírito de Astaharot para que lle outorgase a vida. Porén, cando os xudeus conseguen quedar na cidade, e o Golem salva a vida do Emperador, o rabino trata de invalidar o seu conxuro e quitarlle a vida porque xa realizou o seu cometido. Pero cando un servente, cegado de amor, devólvelle a vida, a figura de arxila escapa da influencia humana e convértese nunha ameaza.
Bacillus subtilis
miniatura|dereita|Bacillus subtilis con [[tinguidura de Gram.]] miniatura|dereita|Bacillus subtilis esporulando.
Bacillus subtilis é unha especie bacteriana con forma bacilar grampositiva, catalase positiva, que pode formar endósporas moi resistentes para soportar condicións ambientais extremas. A diferenza doutras especies do xénero Bacillus, B. subtilis foi historicamente clasificado como organismo aerobio obrigado, aínda que investigacións recentes demostraron que pode crecer tamén en anaerobiose.
Historia
En 1835, esta bacteria foi orixinalmente denominada Vibrio subtilis por Christian Gottfried Ehrenberg, e renomeada como Bacillus subtilis por Ferdinand Cohn en 1872.
Seguridade
B. subtilis só causa enfermidade en pacientes moi inmunocomprometidos, e pode utilizarse como probiótico en individuos sans. Só moi raramente causa intoxicacións alimentarias. Algunhas cepas de B. subtilis producen un encima proteolítico chamado subtilisina. As esporas de B. subtilis poden sobrevivir á calor extrema da cocción. Algunhas cepas de B. subtilis son responsables de causar na masa de pan botada a perder unha consistencia fibrosa pegañenta orixinada pola produción de polisacáridos de cadea longa. Durante longo tempo, este efecto sobre o pan foi asociado só con B. subtilis por probas bioquímicas, pero hoxe os ensaios moleculares (ensaio de PCR de ADN polimórfico amplificado aleatoriamente, análise de electroforese en xel en gradiente desnaturalizante, e secuenciación da rexión V3 do xene do ARNr 16S) revelaron que hai unha gran variedade de especies de Bacillus no pan fibroso que teñen todas unha actividade amilase positiva e unha alta resistencia á calor.
Avaliouse o uso de certas cepas non patoxénicas e non toxixénicas de Bacillus subtilis e de substancias derivadas delas en alimentos e considérase que non supón un perigo. . Por exemplo, o consumo de fabas de soia fermentadas xaponesas que conteñen B. subtilis (chamada nattō) considérase beneficiosa para a saúde e non hai constancia de ningún efecto adverso, consómese comunmente no Xapón desde hai moito tempo e contén 108 células de B. subtilis viables por gramo. A Autoridade de Seguridade Alimentaria Europea (EFSA, European Food Safety Authority) outorgou á especie B. subtilis para o seu uso en alimentación o status de Presunción Cualificada de Seguridade (QPS; Qualified Presumption of Safety). . O seu uso está autorizado polas autoridades alimentarias doutros países como o Xapón, os Estados Unidos e o Canadá.
Reprodución
B. subtilis pode dividirse simetricamente para formar dúas células fillas (fisión binaria), ou asimetricamente, producindo unha soa endóspora que pode permanecer viable durante décadas e é resistente a condicións desfavorables ambientais como a seca, salinidade, pH extremo, radiación e solventes. A endóspora fórmase en períodos de estrés nutricional, o que permite que o organimso persista no seu ambiente ata que as condicións sexan favorables. Antes do proceso de esporulación poden facerse móbiles ao formaren flaxelos, captaren ADN do seu ambiente, ou produciren antibióticos. Estas respostas vense como intentos de procurar nutrientes buscando un ambiente máis favorable, capacitar á célula para usar novo material xenético beneficioso ou simplemente matar a outros organismos para competir. O proceso de esporulación nesta especie foi moi estudado, xa que se utilizou como organismo modelo para o estudo da esporulación.
Replicación cromosómica
B. subtilis é un organismo modelo usado para estudar a replicación do cromosoma bacteriano. A replicación do cromosoma circular único iníciase nun só locus, a orixe de replicación (oriC), procede bidireccionalmente en dúas forquitas de replicación, e remata na rexión terminal que contén varias secuencias de ADN curtas (sitios Ter). Cada paso da replicación está mediado por proteínas específicas. Unha comparación entre as proteínas implicadas na replicación cromosómica en B. subtilis e Escherichia coli revela semellanzas e diferenzas. Os compoñentes básicos que promoven a iniciación, elongación e terminación están ben conservados, pero hai algunhas diferenzas xa que unha especie carece de certas proteínas da replicación que son esenciais na outra.
Usos
B. subtilis é un organismo moi axeitado para a manipulación xenética, e converteuse nun organismo modelo amplamente utilizado nos estudos de laboratorio. B. subtilis utilízase comunmente como organismo modelo para o estudo das propiedades fundamentais e características das bacterias grampositivas formadoras de esporas, e, en especial, dos principios básicos da formación de endósporas de resistencia. Tamén é un organismo moi flaxelado, polo cal pode moverse rapidamente en medios líquidos. Como organismo modelo pódese dicir que é o equivalente grampositivo de Escherichia coli (gramnegativa).
A compañía Monsanto illou un xene de B. subtilis que expresa a proteína CSPB (cold shock protein B) e integrouno na súa variedade de millo híbrido tolerante á seca MON 87460, que foi aprobado para a venda nos Estados Unidos en 2011.
É máis difícil traballar cos illados naturais de tipo salvaxe de B. subtilis que coas cepas de laboratorio que sufriron un proceso de domesticación por mutaxénese e selección. Estas cepas xeralmente teñen mellores capacidades de transformación (captación e integración de ADN do seu medio), crecemento, e perda de capacidades que son necesarias na vida no medio natural. E das ducias de cepas deste tipo que existen, a cepa 168 é a máis amplamente usada.
miniatura|dereita|200px|Colonias de B. subtilis crecendo nunha [[placa de ágar|placa de cultivo.]]
Ademais do seu papel como organismo modelo, B. subtilis utilízase como un inoculante de solos en horticultura e agricultura.
A grande estabilidade de B. subtilis en condicións ambientais adversas faino un candidato perfecto para aplicacións probióticas en alimentos/bebidas enfornadas ou pasteurizadas e noutros preparados medicinais como tabletas, cápsulas e pos.
Algunhas cepas de B. subtilis foron clasificadas como B. atropheus. Algunhas cepas de B. atrophaeus (da variedade globigii) foron utilizadas como simuladores de guerra biolóxica durante o Proxecto SHAD (ou Proxecto 112).
Certos encimas producidos por B. subtilis (e B. licheniformis) son moi utilizados como aditivos en deterxentes de lavandaría.
Outros usos son:
Xenoma
B. subtilis ten aproximadamente 4.100 xenes. Deles, só 192 se consideran indispensables; outros 79 prediciuse que son esenciais tamén. A inmensa maioría de xenes esenciais interveñen en relativamente poucos dominios do metabolismo celular, e aproximadamente a metade están implicados no procesamento da infomación, unha quinta parte están implicados na síntese da envoltura celular e na determinación da forma da célula e da división, e unha décima parte están relacionados coa enerxética da célula.
Transformación
En B. subtilis foi moi estudado o fenómeno da transformación bacteriana natural. Este proceso supón a transferencia de ADN dunha bacteria a outra (xeralmente da mesma especie) a través do medio que as rodea e depende da expresión de xenes bacterianos específicos e de que a bacteria se atope nun estado especial receptivo chamado competencia.
En B. subtilis a lonxitude do ADN transferido é de máis de 1271 kb (máis dun millón de bases). O segmento de ADN transferido é probablemente ADN de dobre cadea e xeralmente supón ata un terzo da lonxitude total do seu cromosoma de 4215 kb. Parece que do 7 ao 9% das célula receptoras chegan a captar un cromosoma completo.
O estado de competencia para a transformación en B. subtilis indúcese cara ao final da fase de crecemento logarítmico, especialmente baixo condicións de limitación de aminoácidos. Baixo estas condicións de estrés de semi deprivación nutricional as células teñen normalmente unha soa copia do seu cromosoma e probablemente presentan un incremento nos danos no ADN. Para comprobar se a función adaptativa da transformación é reparar os danos no ADN, realizáronse diversos experimentos con B. subtilis utilizando luz ultravioleta como axente causante de danos  despois revisados por Michod et al. estes experimentos levaron a concluír que a competencia, con captación de ADN, é inducida especificamente polas condicións que danan ao ADN, e que a transformación funciona como un proceso de reparación recombinacional dos danos no ADN.
Motihari
miniatura|Localización de Motihari.
Motihari e unha cidade no nordeste da India, sito no estado de Bihar. É o sitio onde naceu George Orwell no ano 1903.
50/50
Sinopse
Adam é un rapaz de 27 anos ó que lle diagnostican un cancro. Coa axuda do seu mellor amigo, a súa nai e a terapeuta dun centro de rehabilitación, Adam descobre cales son as cousas máis importantes da vida.
William Wyler
Traxectoria
Fillo de suízo e alemá, naceu en Alsacia, entón pertencente a Alemaña. Despois de ser expulsado de varias escolas por mal comportamento, a súa nai falou co seu curmán Carl Laemmle, fundador de Universal Pictures, para que lle buscara traballo no cine. En 1923 Wyler chegou aos Estados Unidos baixo nacionalidade suíza.
Comezou a traballar como axudante de dirección, pero xa en 1925 converteuse no director máis novo da Universal. Tres anos despois conseguiu a nacionalidade estadounidense.
Tras abandonar a Universal comezou unha longa colaboración con Samuel Goldwyn, co que dirixiría moitos dos seus clásicos. Durante a segunda guerra mundial tamén realizou documentais.
Premios
Ás películas de Wyler foron moi recoñecidas nos Óscar. É o director máis nomeado da historia, con doce candidaturas ao mellor director, gañando tres veces, por Mrs. Miniver, Os mellores anos da nosa vida e Ben-Hur. Esta última ademais gañou once Óscars, o que non foi igualado ata case corenta anos despois por Titanic (e máis adiante por The Lord of the Rings: The Return of the King).
Ademais, Wyler gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes con Friendly Persuasion.
Kareius bicoloratus
Kareius bicoloratus (Basilewsky, 1855) é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia do pleuronectinos, única do xénero Kareius,
Xénero
O xénero Kareius foi creado en 1900 polos ictiólogos estadounidenses David Starr Jordan e John Otterbein Snyder.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Kareius, deriva do grego antigo κάρα kára, "rostro", "cara". E o específio, bicoloratus, está formado co elemento latino bi-, tirado de bis, "dúas veces", e o adxectivo colōrātus, -a, -um, "coloreado". Literalmente: "a da cara con dúas cores".
Características e bioloxía
É un peixe demersal, oceanódromo, que vive en augas mariñas, doces e salobres, a profundidades de até os 150 m.
Pode alcanzar unha lonxitude máxima de 50 cm, e unha lonxevidade de 12 anos.
Hábitat e distribución
Vive en fondos areosos e lamacentos nas zonas costeiras, do noroeste do Pacífico: no Xapón e nas súas augas adxacentes, nas illas Kuriles, Sakhalin, a península de Corea, o norte da China e Taiwán.
Annales Bertiniani
Os Annales Bertiniani ou Anais de San Bertín é unha crónica franca descoberta no Mosteiro de San Bertín (Bélxica). A crónica cobre o período comprendido entre o ano 830 e o 882 e foi escrita por varios escribas, incluíndo a Hincmar, arcebispo de Reims. Foi incluída no Monumenta Germaniæ Historica.
Considerada continuación dos Annales Regni Francorum, os anais son notables, entre outras cousas, pola referencia que dá dos pobos xermánicos, en especial dos viquingos e dá conta da primeira chegada coñecida dos viquingos a Galicia no ano 844.
Lugares de Arteixo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Arteixo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Arteixo