cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións municipais de 2015 en Galicia
Pontevedra
Presidenta elixida tralas eleccións: Carmela Silva (PSdeG-PSOE + BNG)
Alan Stivell
Inicios: a arpa celta
En 1963 grava o seu primeiro disco a 33 rpm, un disco instrumental en solitario chamado Telenn geltiek - Harpe celtique. En 1966, recupera a súa actividade nos escenarios (a destacar a súa actuación no Centro Americano de París), pero esta vez xa como cantante; a súa nacente notoriedade sérvelle para empezar a ser invitado a acudir ás emisoras radiofónicas.
En 1967 firma un contrato en exclusiva con Philips-Fontana (Universal Music Group). Ese mesmo ano, grava o apartado «arpa» no disco de Graeme Allwright Joue, joue, joue. Fai xa moitas xiras, especialmente en solitario, pero tamén en compañía doutros habituais do Centro Americano de París. Nesta época toma o nome artístico de Alan Stivell. Ao seguinte ano, en 1968, grava dous discos sinxelos; fai concertos e actuacións (entre outras, unha na Universidade da Sorbona, en folga, durante o Maio francés), e actúa como abreconcertos dos The Moody Blues no Queen Elisabeth Hall de Londres. En 1970, grava o álbum Reflets, tras un sinxelo Brocéliande - Son ar chistr, que supón o pistoletazo de saída dun fenómeno que vai revolucionar a Bretaña e a atraer multitudes por toda Francia, antes de expandirse por Europa, América e o resto do mundo.
Anos 70
No ano 1972 aparece un álbum emblemático: Renaissance de la harpe celtique, que consegue o premio da Academia Charles-Cros e o converterá nun disco de culto ao redor do mundo (o traballo terá especial éxito nos Estados Unidos). O 28 de febreiro do mesmo ano Alan Stivell deu un concerto no Olympia de París acompañado polo guitarrista Dan Ar Braz. O éxito deste concerto veuse amplificado por unha retransmisión radiofónica feita do mesmo e un disco do cal se venderon 1 500 000 exemplares. Stivell ocupa a portada das revistas musicais, a súa música bretoa eléctrica (o coñecido como pop celta) pasa a estar de moda. Despois de conseguir a estima na súa casa, a Bretaña, acadou o recoñecemento internacional. O seu éxito suscitou entón a aparición de seguidores que dotaron dun novo dinamismo á música tradicional e favoreceu a emerxencia de novos músicos e cantautores.
En 1973 Alan Stivell conseguiu confirmar o éxito do ano anterior: despois dunha actuación durante tres semanas na sala Bobino de París apareceu un novo disco, Chemins de Terre, moi celebrado pola crítica (a revista británica Melody Maker o nomeou disco do ano). O éxito comercial converteuno rapidamente en disco de ouro. Os seus concertos seguiron producíndose en Francia (Bobino, xira por toda Francia) e no estranxeiro (Canadá e Reino Unido). Despois da aparición, o ano seguinte, do disco E Langonned e unha xira por América do Norte, grava en 1975 E Dulenn, un álbum en directo gravado no National Stadium de Dublín. A composición Délivrance é abertamente militante, e supón a reivindicación de todas as culturas célticas e a afirmación de que o celta é un pobo que se atopa nunha encrucillada. O Pazo dos Deportes de París, cheo até o límite, recíbeo durante dez días con grande éxito de público.
No ano 1976 grava Trema'n Inis, unha homenaxe ao seu pai como reinventor da arpa céltica, que finara facía pouco. Nos seguintes anos sucederanse os traballos Raok Dilestra - Avant d'Accoster e Un Dewezh 'Barzh 'Gêr. Un ano despois Alan fai unha xira triunfal por Australia, facendo que os pazos do deporte que o acollen rematen sempre cheos. No 1979 grava o disco en directo Tro Ar Bed.
No mesmo ano publica tamén a Symphonie celtique - Tir na nOg (na mitoloxía celta irlandesa, Tir na nOg é a "Terra dos mozos", unha dos nomes empregados para falar do outro mundo, o Sidh). Esta obra marca o punto de partida dunha corrente ben asentada hoxe en día, o cross-over, que mestura a música céltica coa música sinfónica, rock, pop, o jazz-rock e todas as influencias recollidas de diferentes tribos e culturas. Alan Stivell fixo traducir as súas letras ás linguas tibetana, algonquina, sánscrito, bérber, irlandesa etc. No Festival Intercéltico de An Oriant de 1980, diante de 10.000 espectadores, representou as súas pezas nestas linguas xa que, para el, esta Sinfonía Celta é unha sinfonía universal.
Anos 80
Neste época soamente produce tres discos. No ano 1981 grava Terre des Vivants, un álbum con reminiscencias do rock. Légende aparece dous anos despois, no 1983, supoñendo unha evolución cara a música electrónica e ambiental. Este último traballo foi todo un éxito nos Estados Unidos.
En 1985 Stivell dálle os últimos retoques a un novo instrumento musical: a arpa eléctrica. O debut do instrumento produciuse no CD Harpes du Nouvel Âge, do mesmo ano.
Anos 90
miniatura|Alan Stivell nun concerto en [[An Oriant (1998).]] No ano 1991 Stivell compón dezaseis títulos, que falan das lendas do ciclo artúrico e outros pasaxes da mitoloxía, recollidos no disco The Mist of Avalon. Nestas composicións aparecen personaxes tales coma Arturo, Xinebra, Taliesin, Morgana etc. Neste momento Alan Stivell consegue que o público comece a interesarse pola música celta en si mesma.
No 1993, antes que editar un simple traballo de recompilación das súas cancións máis coñecidas, preferiu convidar a outros artistas de grande fama mundial para versionar algúns dos seus títulos no disco Again. Entre eles destaca o seu antigo compañeiro Dan Ar Braz, aínda que tamén atopamos múltiples nomes dos diferentes horizontes musicais: Kate Bush, Shane MacGowan, Laurent Voulzy, Gillan O'Donovan, Yann-Fañch Kemener, Gilles Servat, James Word, Doudou N'diaye Rose, Robert le Gall e Davy Spillane, entre outros. Esta reunión contribuíu enormemente á grande difusión deste traballo, do que se chegaron a vender 300.000 exemplares. O traballo publicitario da súa editorial Keltia III (distribuída entón por Disques Dreyfus), incluíndo a emisión dun spot publicitario na cadea de televisión TF1, contribuíu ao relanzamento da música celta no gran público bretón e mesmo francés. Neste mesmo ano, Dan Ar Braz e Jacques Bernard federaron a varios artistas ao redor do proxecto Héritage des Celtes, o ambicioso proxecto cuxo obxectivo é a presentación da música celta e a súa riqueza en toda a súa diversidade. Con ocasión do Festival de Cornualla (o Bro Kernev), Alan Stivell tomará parte no bautizo do proxecto que confirmará á segunda gran vaga de fama da música celta.
No 1994, Stivell recibe a medalla da Orde de Hermini en Gwened, que recompensa a aqueles homes e mulleres que destacan pola súa colaboración no labor na difusión da Bretaña. Un ano máis tarde, grava Brian Boru como homenaxe a Brian Boru, rei que gobernou Irlanda no século XI. Neste traballo arranxa temas tradicionais cun toque moderno e, por primeira vez, con inspiracións tomadas do hip hop. A canción Parlament Lament está adicada ao Parlamento da Bretaña en Rennes, que sufrira un destrutivo incendio o 4 de febreiro do 1994.
No 1998, seguindo o seu afán por tender pontes entre as culturas e as músicas, publica 1 Douar (1 Terra), disco no que convida a Youssou N'Dour, Cheb Khaled, Jim Kerr, John Cale, Paddy Moloney e outras personalidades artísticas do mundo.
O 16 de marzo de 1999 é unha das figuras presentes no cartel dun gran concerto no Pazo Omnisport de París, no cal participa tamén Héritage des Celtes. O dobre traballo Bretagnes à Bercy reuniu aos máis famosos músicos da Bretaña que interpretaron, entre outros, sete temas de Alan Stivell.
Anos 2000
Back to Breizh publicouse no ano 2000, e o título xa manifesta a intención de retornar á realidade histórica bretoa. No 2002, Au-delà des mots (Mais aló das palabras), é unha obra instrumental na cal as arpas asumen o papel central.É de novo o arpista Stivell o que nos amosa un conxunto de sonoridades acústicas mesturadas coas máis modernas técnicas electrónicas.
No 2004, para celebrar a renovación da arpa celta na Bretaña, Alan Stivell publica, coa colaboración de Jean-Noël Verdier, un libro que explica a historia deste instrumento: Telenn, la harpe bretonne. Neste mesmo ano publica un CD-DVD titulado Parcours, que mestura reedicións con novas composicións inesperadas, que acada un grande éxito converténdose en DVD de ouro.
En marzo do 2006 publica o seu álbum número 22, titulado Explore, distribuído por vez primeira por Harmonia Mundi, no cal se reafirma na súa orientación electrónica, xa entrevista naquel Brian Boru e outros traballos. Nestes traballos xa vemos como mestura gaita eléctrica, arranxos e o seu novo prototipo de Telenn eléctrica. O disco foi acollido con moito entusiasmo entre a crítica estranxeira e francesa.
A súa nacionalidade, o estatuto da Bretaña
Unha das loitas de Alan Stivell xira arredor ao estatuto da Bretaña: declárase favorable a unha autonomía interna no seo da República Francesa de xeito similar ao que acontece con Escocia ou Gales no Reino Unido. Stivell recoñece ser cidadán francés, pero reafírmase como bretón antes que nada e pensa na Bretaña como entidade autónoma. O disco E Dulenn, gravado no 1975 en directo no National Stadium de Dublín, comeza cunha declaración militante do cantautor chamada Délivrance (Liberación):
No 2002, declara nun coloquio:
Outras opinións
Alan Stivell tamén expresou as súas ideas noutros temas, especialmente os aspectos relativos á política e na filosofía. Considérase a si mesmo un home de esquerdas. Dende o comezo da súa carreira profesional nunca parou de reclamar, tanto a través dos seus escritos como mediante as súas palabras, a igualdade entre tódolos homes e o rexeitamento a toda forma de inxustiza. Ademais, loita polo progreso social nos seus diferentes aspectos, como por exemplo o feminismo, o ecoloxismo ou a solidariedade norte-sur. Por último, defende unha espiritualidade allea ás igrexas, unha espiritualidade universal froito dos aportes das diferentes culturas do mundo, incluso das consideradas ateas.
Álbums
¹ reedición en CD en 1994 de Telenn Geltiek, dous antigos discos de vinilo gravados en 1959 e 1964.
Gryllotalpidae
Os Gryllotalpidae son unha familia da orde dos ortópteros.
Descrición
Teñen entre 3 e 5 centímetros de lonxitude, con grandes ollos redondos e patas dianteiras similares a pas, desenvolvida para escavar e nadar. Amais poden voar, chegando a desprazarse os exemplares adultos até 8 km durante a época de apareamento. Están activos a maior parte do ano, pero pasan o inverno hibernando. Os exemplares máis novos teñen as ás máis curtas, e a súa aparencia varía dependendo da especie, asemellándose con algúns saltóns ou formigas moi grandes, ou, mesmo se as ás son moi pequenas, con térmites de cor escura.
miniatura|esquerda|200px|Avespa comendo nun cadáver de [[Gryllotalpa gryllotalpa|grilo ceboleiro en Marcón (Pontevedra).]] Son bastante comúns, pero son pouco vistos por seren nocturnos e desenvolver boa parte da súa vida en grandes sistemas de túneles. Son omnívoros, comendo larvae, vermes, raíces, e herbas. Entre os seus predadores están os paxaros, ratos, e raposos, e as avespas comen os seus cadáveres. Larra bicolor é un parasito do xénero Scapteriscus.
Amplifican o seu canto coa axuda dun corno de dobre saída, que actúa como un megáfono. Están presentes en todos os continentes agás na Antártida, se ben nalgunhas zonas o seu número descende por mor da erosión e a destrución do hábitat. Adoitan ser considerados pragas. No leste de Asia ás veces se utilizan como alimento humano (fritos).
Xéneros
miniatura|400px|Ciclo vital.
Xunta (homónimos)
Xunta pode referirse a:
Juan de Alfaro
Juan de Alfaro Gámez, nado en Córdoba en 1643 e finado na mesma cidade en 1680, foi un pintor barroco andaluz.
Traxectoria
Fillo dun fidalgo boticario, foi discípulo do pintor cordobés Antonio del Castillo. Antonio Palomino, que gozou da súa protección, afirma que antes de cumprir os vinte anos foi enviado a Madrid con cartas de recomendación abondo para entrar a traballar baixo a disciplina de Velázquez, afeccionándose durante a súa estanza na corte á pintura de Anton van Dyck, cuxas novidades introduciu logo en Córdoba.
De ascendencia nobre e notario do Santo Oficio da Inquisición, ademais de administrador de Rendas Reais, «algo esvaecido do renome de pintor» segundo Palomino, quixo ser coñecido como "Don Juan de Alfaro". Pintor do Almirante de Castela, don Juan Gaspar Enríquez de Cabrera, Palomino alude a un elevado número de retratos feitos por el tanto en Córdoba como en Madrid, dos que unicamente se conservan os dalgúns membros da familia de don Juan Morales, cabaleiro vinte e catro da cidade de Córdoba, o de don Bernabé Ochoa de Chinchetru, cabaleiro da Orde de Santiago, datado en 1661 (Museo de Belas Artes de Córdoba), e algún máis na Galería de retratos de bispos de cordobeses.
Tomazetti, Santa Maria
Tomazetti é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Parque Residencial Tomazetti, Tomazetti, Vila Tomaz.
Lingua ojibwa
A lingua ojibwa ou anishinaabemowin ( no silábico do ojibwa oriental) é o segundo máis falado dos idiomas amerindios no Canadá (tralo cree), e o terceiro máis falado en norteamérica (tralo navajo e o cree). Fálano os anishinaabe: un grupo composto dos algonquinos, os nipissing, os ojibwa, os saulteaux, os mississaugas, e os ottawa. Unha lingua moi estreitamente relacionada, e frecuentemente incluída nese grupo, son o idioma anishininimowin e o idioma potawatomi. Debido ao seu papel de grande importancia no comercio de pel cos franceses, a lingua anishinaabe converteuse no idioma de comercio na rexión ao redor dos Grandes Lagos, e por centos de anos tivo unha presenza moi importante no norte dos Estados Unidos e no Canadá.
Clasificación
Anishinaabemowin, a miúdo chamado "o idioma ojibwa", é unha lingua algonquina, da familia álxica, e descende do idioma proto-algonquina. As súas irmás inclúen os idiomas blackfoot, cheién, cree, fox, menominee, potawatomi, e shawnee. A familia álgica consta das linguas algonquinas e as linguas chamadas ritwan, wiyot e yurok.
A miúdo o ojibwa clasifícase como lingua algonquina central; con todo o algonquino central é un agrupamento xeográfico máis que un grupo xenético. Entre as linguas algonquianas, soamente as linguas orientais constan un subgrupo xenético verdadeiro. Este artigo trata principalmente do dialecto do ojibwa suroeste que se fala no norte dos Estados Unidos, ao redor de Minnesota e Wisconsin. Por iso, algunhas das descricións que se dan aquí non serán necesariamente correctas para outros dialectos do idioma ojibwa, a menos que se dea un exemplo específico.
Distribución xeográfica
A lingua ojibwa fálase por aproximadamente 10.000 persoas nos Estados Unidos e ata 45.000 no Canadá, o que significa que é unha das linguas álxicas máis grandes, en canto ao número de falantes. Os distintos dialectos fálanse no norte de Montana, o norte de Dacota do Norte, o norte de Minnesota, o norte de Wisconsin, Míchigan, e Indiana nos Estados Unidos, e ao norte ata o leste da Columbia Británica, o sur de Alberta, o sur de Saskatchewan, o sur de Manitoba, Ontario, e o medio e o oeste do Quebec no Canadá.
Dialectos
Hai varios dialectos do ojibwa bastante diverxentes. Os máis importantes son:
Algúns opinan que o algonquino non é un dialecto do grupo ojibwa, senón unha lingua distinta que está moi estreitamente relacionada ao mesmo, pero outros din que si é un dialecto do anishinaabemowin. Igualmente, algúns din que o potawatomi é un dialecto do anishinaabemowin aínda que outros din que é unha lingua distinta.
Fonoloxía
As linguas do grupo ojibwa en xeral teñen 18 consoantes. As obstruintes teñen un contraste que a miúdo se chama "lenis/fortis", no que os obstruintes escritos como consoantes xordas pronúncianse máis fortes, máis longas de duración, e frecuentemente con aspiración ou preaspiración, mentres que eses escritos coma consoantes sonoras pronúncianse menos fortes, e máis curtos de duración. Con todo, en moitas comunidades a distinción converteuse nunha de consoantes xordas e sonoras.
Hai tres vogais breves,, e tres vogais longas correspondentes, , e ademais unha cuarta vogal longa que non ten unha vogal curta correspondente,. As vogais breves tamén son distintas das vogais longas con respecto á calidade, e fonéticamente están máis preto de, , e. Moitos falantes pronuncian coma, e tamén moitos pronuncian  coma. Ademais, hai vogais nasais, pero son bastante infrecuentes.
En canto ao acento, o idioma ojibwa divide as palabras en "pés metricais", e cada pé ten unha sílaba "forte" e (se dura dúas sílabas) unha sílaba "débil." Tódalas sílabas fortes reciben polo menos tensión secundaria. En xeral, a sílaba forte que hai no terceiro pé desde o final dunha palabra recibe a tensión principal. En moitos dialectos, vogais que non teñen tensións a miúdo pérdense, ou cambian de calidade.
Gramática
Como moitos idiomas indíxenas, o idioma anishinaabe é polisintético, o que significa que ten moita síntese e unha gran cantidade de morfemas nunha soa palabra. É unha lingua aglutinante, así que constrúe as súas palabras engadindo morfema tras morfema, no canto de ter poucos afixos, cada un dos cales que leva moita información.
Hai unha distinción entre dous tipos da terceira persoa, o "próximo" (a terceira persoa dunha oración que se supón que sexa a máis importante ou enfocada), e o "obviativo" (a terceira persoa que se supón que sexa menos importante ou enfocada). O nome pode ser singular ou plural, e hai dous xéneros, animado ou non animado. Existen distintos pronomes persoais, pero como en espalol ou galego, normalmente úsase só por énfase. Os pronomes distinguen entre a primeira persoa do plural inclusiva e exclusiva.
A categoría de palabras máis complicada son os verbos. Os verbos declínanse pola súa orde (o indicativo; o conxuntivo, similar ao subxuntivo en español, e que soamente se usa en oracións subordinadas; e o imperativo), por polaridade (negativo ou afirmativo), e pola persoa, número, animación, e posición de aproximado/obviativo tanto do seu suxeito como do seu obxecto, e tamén por algúns modos diferentes (que inclúen o dubitativo e pretérito) e tempos.
Vocabulario
Aínda que hai algunhas palabras no idioma ojibwa que veñen do inglés (gaapii, "café", de coffee; maam(aa), "nai", de mom) e do francés (naapaane, "a fariña", de la farine; ni-tii, "o té", de le thé), en xeral, a lingua é notable pola súa falta de palabras de orixe estranxeira. No seu lugar, os falantes prefiren crear palabras para novos conceptos usando vocabulario que xa existe. Por exemplo, en ojibwemowin, "avión" é bemisemagak, literalmente "cousa que voa" (de bimisemagad, "voar"), e "pila" dise ishkode-makakoons, literalmente "caixiña de fogo" (de ishkode, "fogo", e makak, "caixa"). Ata "café" chámase makade-mashkikiwaaboo ("medicina de líquido negro") por moitos falantes, en lugar de gaapii.
Escrituras
Escríbese ojibwemowin usando un silabario, que foi inventado probablemente polo misioneiro James Evans ao redor de 1840 e que el baseou na Taquigrafía Pitman. Nos EE. UU. a lingua normalmente escríbese fonéticamente con caracteres latinos. O silabario xeralmente úsase no Canadá. O alfabeto máis novo que usa caracteres latinos é o "Sistema de Vogais Dobres" concibido por Charles Fero. Aínda que polo de agora non hai unha ortografía estándar, o Sistema de Vogais Dobres vólvese máis e máis popular entre educadores dos Estados Unidos e o Canadá, debido ao seu fácil manexo.
Sistema de vogais dobres
O sistema de vogais dobres consiste en tres vogais breves, catro vogais longas, 18 consoantes e un nasal, representadas cos seguintes caracteres
Este sistema chámase o sistema de "Vogais Dobres" porque as vogais longas que corresponden ás vogais breves <a>, <i> y <o> escríbense dobres: <aa>, <ii> e <oo>. Neste sistema, escríbese a nasal "ny" como "nh" se termina a palabra. Os grupos consoánticos permitidos son <mb>, <nd>, <ng>, <n'>, <nj>, <nz>, <ns>,, <sk>, e.
Exemplos
Este texto en ojibwemowin tómase con permiso das primeiras catro liñas de Niizh Ikwewag, un conto escrito orixinalmente por Earl Nyholm, na páxina web do profesor Brian Donovan da Universidade Estatal de Bemidji (Minnesota):
Glosa
Abreviaturas:
Omega (álbum musical)
Está considerado un dos discos máis arriscados da súa carreira, e conta con importantes nomes do flamenco, así como coa colaboración do grupo granadino de metal Lagartija Nick.
After the Gold Rush
After the Gold Rush é o terceiro álbum do músico canadense Neil Young, publicado o 31 de agosto de 1970 a través do selo Reprise Records. O disco está formado principalmente por música country folk, xunto coa máis roqueira "Southern Man". Os temas foron inspirados polo guión de Dean Stockwell-Herb Berman After the Gold Rush.
After the Gold Rush acadou o número 8 na lita de álbums da Billboard; os dous sinxelos sacados do mesmo, "Only Love Can Break Your Heart" e "When You Dance I Can Really Love", foron número 33 e 93 na Billboard Hot 100. Os críticos non quedaron inicialmente impresionados co traballo, aínda que dende entón ten sido considerado unha peza mestra e aparece nun bo número de listaxes de mellores álbums.
Produción
As sesións iniciais de gravación realizáronse coa banda de apoio Crazy Horse nos Sunset Sound Studios dos Ánxeles no medio dunha pequena xira no inverno de 1970 que incluíu un concerto cunha boa recepción con Steve Miller e Miles Davis no Fillmore East. A pesar do deterioración da saúde do guitarrista rítmico Danny Whitten, as sesións produciron dous temas, "I Believe In You" e "Oh, Lonesome Me".
A meirande parte do álbum gravouse nun estudio improvisado no soto da casa de Young en Topanga Canyon durante a primavera co baixista de Crosby, Stills, Nash, & Young Greg Reeves, o batería de Crazy Horse Ralph Molina e o florecente prodixio musical de 18 anos Nils Lofgren, da banda de Washington, D.C. Grin, no piano. A incorporación de Lofgren foi unha decisión caracteristicamente indiosincrática de Young: Lofgren non tocara os teclados habitualmente antes das sesións. Xunto con Jack Nitzsche, Lofgren acabaría uníndose a Crazy Horse antes de conseguir o éxito co seu propio grupo, coa súa carreira en solitario e de ser membro durante 25 anos da E Street Band de Bruce Springsteen. A biografía de Young Shakey di que Young estaba intencionadamente intentando combinar Crazy Horse e CSNY neste disco, con membros da primeira banda aparecendo xunto con Stephen Stills (que colaborou cos coros en "Only Love Can Break Your Heart") e Reeves.
A portada é unha imaxe solarizada de Young camiñando polo campus de Dereito da Universidade de Nova York e cruzándose cunha muller. A imaxe foi tomada polo fotógrafo Joel Bernstein e supostamente estaba desenfocada. Debido a iso decidiuse enmascarar a cara borrosa solarizando a imaxe. A fotografía está recortada; a imaxe orixinal incluía ao amigo de Young e compañeiro en CSNY Graham Nash.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Neil Young, agás onde se indique. Os tempos das cancións son dolanzamento orixinal en vinilo de 1970, número de catálogo RS 6383.
Beverly Hills Teens
Beverly Hills Teens é unha serie de televisión de animación producido por DIC Entertainment. Distribuído por Access Syndication e estreado orixinalmente nos Estados Unidos de América o 21 de setembro de 1987 até o 18 de decembro de 1987, a serie consta dunha soa tempada, cun total de 65 episodios, de 30 minutos de duración.
O Pazo, Lagostelle, Guitiriz
O Pazo é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 9 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Vilagudín, Río de Porto, Negueira de Muñiz
Vilagudín é un lugar da parroquia de Río de Porto, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Está deshabitado polo menos desde o ano 2000.
Cela, Bueu
Santa María de Cela é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Bueu. Segundo o padrón municipal en 2013 tiña 1965 habitantes (985 homes e 980 mulleres), 37 menos ca en 1999. Ten 19 entidades de poboación.
LG Twins
Os LG Twins Baseball Club (LG 트윈스 프로야구단) son un equipo profesional coreano de béisbol con sede en Seúl, capital do país. O club compite na KBO League. Os Twins son propiedade da LG Corporation.
Constantino Romero
Constantino Romero García, nado en Alcalá de Henares o 29 de maio de 1947 e finado en Barcelona o 12 de maio de 2013, foi un presentador de televisión, locutor de radio e actor de dobraxe e de teatro español. Gañou sona a raíz de presentar programas como La Parodia Nacional ou El tiempo es oro.
Selección de tenis de mesa de Galicia
miniatura|dereita|300px|O primeiro combinado: de esquerda a dereita Xoán Enseñat, H. Vidal, Xacobe Enseñat, F.X. Padín e V. Malov. A selección galega de tenis de mesa é o combinado galego de xogadores e xogadoras galegas de tenis de mesa.
A selección masculina xogou o seu primeiro partido internacional o 15 de xullo de 2006 no Pavillón Multiusos Fontes do Sar de Santiago de Compostela, fronte á selección de Portugal. O encontro foi de carácter amigábel, e rematou con derrota galega por 0-5. O partido desenvolvíase no marco do trofeo Galiza de seleccións. Os xogadores galegos foron Adrián Vidal, Xoán Enseñat, Valeri Malov e Xacobe Enseñat. O seleccionador foi Fernando Xosé Padín.
A Lamela de Abaixo, Coruxou, Irixoa
A Lamela de Abaixo é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Sage derby
O Sage derby ou queixo de Derby á xarxa, é un queixo semicurado típico inglés.
Características
O seu aspecto é inconfundíbel: ten un tramado como de mármore de cor verde intensa cun lene sabor a xarxa. Preséntase en pezas circulares baixas, duns 7 cm. de grosor e cuns 30 cm. de diámetro. Ten un sabor intenso, pero agradábel.
Elaboración
A produción de sage derby comezou no século XVII. O seu característico sabor dáselle engadindo follas de xarxa ao callo e esmagándoas ben, aínda que hai quen para conseguir esa brillante cor verde tamén lle bota zume de millo. Tamén hai quen lle bota perexil, espinacas ou follas de margarida só como colorantes, e retíraas antes do proceso de fermentación.
Pega azul
A pega azul (Cyanopica cyana) é un córvido, parente da pega común, distribuído polo oeste da Península Ibérica e o leste de Asia.
Distribución xeográfica
Segundo unha teoría, esta curiosa distribución sería a consecuencia da desaparición das poboacións intermedias que terían existido na conca mediterránea e o leste de Asia, a consecuencia das glaciacións. Existía outra teoría que supuña que as poboacións europeas non eran autóctonas, e foran introducidas por mariñeiros portugueses contra o século XVI. Contra esta teoría falaría a presenza na Península Ibérica dunha variedade específica, C. C. cooki, descrita xa en 1830, xa que é improbable que nun período tan curto coma 200 anos se produza unha separación tan clara co resto da especie e o descubrimento de ósos de pega azul en Xibraltar dunha antigüidade de 44.100 anos.
Estudos xenéticos recentes amosarían que as formas europeas constitúen unha especie separada, Cyanopica cooki, aínda que esta situación non foi aínda oficialmente recoñecida.
Hábitat
Na Península Ibérica son aves de espazos arborados abertos, e están presentes a miúdo nos bosques de sobreiras e outras especies do xénero Quercus, coma Quercus rotundifolia ou Q. pyrenaica, e en bosques ou soutos pouco mestos de coníferas ou mixtos. que prefiren ás zonas de cultivos arbóreos máis intensivos. As taxas máis altas de poboamento danse como consecuencia en Estremadura, oeste de Andalucía e sur de Portugal. Nas zonas fronteirizas da súa distribución ibérica son menos esixentes e viven tamén en cultivos de améndoas e oliveiras. A súa área de cría vese limitada pola falta de biótopos axeitados, pero tamén pola competencia das pegas comúns, coas que practicamente nunca comparten os territorios.
As poboacións asiáticas crían tamén en parque e xardíns.
De acordo co censo do European Bird Census Council  a súa poboación en Europa é de entre 250.000 e 360.000 parellas reprodutoras e mantense estable.
Costumes e alimentación
Son aves sociais que crían en colonias, en xeral pequenas, formadas por entre dúas e oito parellas. Os niños están habitualmente situados en árbores separadas, e están feitos de cotelos e pauciños suxeitos con lama, e cunha molida interna de musgo. Non están fechados por riba coma os niños de pega común. Poñen entre 6 e 8 ovos castaños amarelados con pencas que chocan uns 15 días. A procura de alimento fana tamén en pequenos bandos de ata 30 individuos. O seu alimento básico son landras e sementes de pinos, dieta que complementan con insectos grandes e outros invertebrados, froita e calaza.
Lapela (informática)
miniatura|200px|dereita|Lapelas na [[Wikipedia.]] Unha lapela, separador ou pestana é un implemento gráfico que en aplicacións informáticas permite lembrar outras opcións á parte da que está en uso. Isto pode referirse ás lapelas tanto de páxinas web como ás dos propios navegadores ou outro tipo de programas (moi usuais en follas de cálculo).
Na tradución ó galego do OpenOffice en 2006 e de Windows Vista en 2007-2008 (produto elaborado por Imaxin Software e revisado por Termigal) usouse separador, aínda que esta é a denominación para un produto comercial e iso non inclúe necesariamente a súa preferencia xenérica.
Ernes, San Pedro de Ernes, Negueira de Muñiz
Ernes é un lugar da parroquia de San Pedro de Ernes, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo. En 2008 tiña dez habitantes (sete homes e tres mulleres), máis ca en 2006.
Wayne Kramer
Wayne Kramer, nado en Detroit (Míchigan) o 30 de abril de 1948, é un guitarrista estadounidense. Cofundador do grupo de rock de Detroit MC5 (Motor City 5).
Amariz, Lagostelle, Guitiriz
Amariz é unha aldea da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
Guimarães
miniatura|dereita|280px|Castelo de Guimarães Guimarães é unha cidade portuguesa situada no distrito de Braga, rexión Norte e subrexión do Ave (unha das subrexións máis industrializadas do país), cunha poboación de 52.182 habitantes, repartidos nunha malla urbana de 23,5 km², en 20 freguesías e cunha densidade de poboación de 2 223,9 hab./km². É sede dun municipio con 242,85 km² de área e 161.876 habitantes (2004), subdividido en 69 freguesías, residindo a maioría da poboación na cidade e na súa zona periférica.
É unha cidade histórica, cun papel crucial na formación de Portugal, e que conta xa con máis dun milenio desde a súa fundación, altura en que era designada como Vimaranis.
Guimarães é unha das máis importantes cidades históricas do país, sendo o seu centro histórico considerado Patrimonio Cultural da Humanidade, tornándoa definitivamente un dos maiores centros turísticos da rexión. As súas rúas, avenidas e monumentos respiran historia e encantan quen a visita.
A Guimarães actual soubo conciliar, da mellor forma, a historia e consecuente mantemento do patrimonio co dinamismo e emprendedorismo que caracterizan as cidades modernas.
Historia
dereita|250 px|miniatura|Praza da Oliveira, no Centro histórico, co Padrão do Salado. A cidade foi fundada, sobre un asentamento anterior, polo magnate galego Vimara Pérez no século IX, de onde tomou o seu nome (Vimaranis, logo Guimaranis), e algo despois nacería aquí o primeiro Condado de Portugal, en 1086, dentro do Reino de Galiza. Como primeira capital portuguesa, é denominada "O berce de Portugal". En 1095 Henrique de Borgoña, que casara coa princesa Tareixa, filla do rei Afonso VI, estableceu en Guimarães o 2º Condado de Portugal. O 25 de xullo de 1109, Afonso Henríques, fillo de Henrique de Borgoña, naceu nesta cidade; anos máis tarde proclamaría a independencia de Portugal do reino de Galiza e León, despois da batalla de San Mamede (24 de xuño de 1128), e proclamándose a seguir rei de Portugal (1139). A conmemoración daquela batalla, cada 24 de xuño, é festa local en Guimarães.
Orografía e hidrografía
O concello está delimitado cara ao norte polos montes da Falperra e Sameiro e ao sur polo monte da Penha. A montaña da Penha, con 613 metros, é o punto máis elevado do concello. Forma parte da bacía hidrográfica do río Ave, que ten como afluentes o río Vizela, río Torto, río Febras, e dentro da cidade, o río Selho, río de Couros e a ribeira de Santa Lúzia.
Os solos teñen excelente aptitude agrícola, sendo separados por algunhas zonas forestais, principalmente nas cotas máis altas.
Clima
Debido ás condicionantes físicas e por se encontrar afastado do litoral, os invernos son fríos e chuviosos e o verán quente, sendo a temperatura media anual de 14 °C.
Economía
Ten unha intensa actividade económica, especialmente nas seguintes actividades: fiado e tecido de algodón e liño, coitelaría, curtumes, ferraxaría e artesanado (ourivaría, cerámicas e bordados).
Patrimonio
{{Patrimonio Mundial }}
dereita|miniatura|200 px|Sociedade Martins Sarmento, sede do Museo Arqueolóxico.
Primeira capital do Condado Portucalense e do país, é unha das máis importantes memorias vivas, da afirmación e independencia de Portugal. Este feito, xunto coa clasificación do Centro Histórico de Guimarães como Patrimonio Cultural da Humanidade en 2001, desempeña un papel fundamental na diferenciación de Guimarães como atracción turística no contexto dos circuítos de turismo cultural no Noroeste Peninsular.
Arquitectura relixiosa
A Igrexa de San Domingos, de estilo gótico, foi mandada construír pola orde dominica. O convento de San Francisco construído no inicio do século XV, foi alterado no século XVII. Apenas o portal e a cabeceira conservan o seu carácter gótico primitivo. Na capela maior ten aínda interesantes retablos de talla dourada e azulexos historiados do inicio do século XVIII, con escenas da vida de Santo Antonio. Na descida da Penha, inserida nun percurso de montaña, encóntrase o Mosteiro de Santa Mariña da Costa, convertida en Pousada, por proxecto de Fernando Távora.
Arquitectura civil
esquerda|miniatura|200 px|Vista do Toural. A cidade de Guimarães presenta unha rica variedade na súa arquitectura civil, sobresaíndo o Pazo dos Duques de Braganza, construído no século XV por Afonso, 1.º duque de Braganza, e que debido ao seu posterior abandono sería reconstruído na década de 1930.
A Rua de Santa María, de orixe medieval, era zona privilexiada da elite vimaranense, ligando antigamente a zona do castelo á colexiata de Guimarães na praza da Oliveira, mais actualmente comeza no Largo do Carmo, onde despuntan a casa onde morreu Francisco Martins Sarmento, a igrexa do Carmo e o seu chafariz central.
Baixando esa rúa chégase á zona central da zona histórica, onde se encontran a Praça de Santiago, arrodeada de casas antigas, cos típicos balcóns rematados co tradicional alpendre, gardando un cuño medieval acentuado, e a Praça da Oliveira, onde se pode admirar a igrexa de Nosa Señora da Oliveira e o cruceiro: Padrão do Salado (unha cruz monumental cuberta). Estas dúas prazas son coñecidas localmente por seren o centro da movida vimaranense, debido á concentración de bares que se estende polas prazas e rúas periféricas. Como elemento de ligazón, existen os Antigos Pazos do Concello, onde se localiza o actual Museo de Arte Primitiva Moderna.
A Casa da Rua Nova, situada na actual rúa de Egas Moniz, alberga actualmente o Gabinete Técnico Local. Na Casa dos Lobos Machado, sitúase a Asociación Comercial e Industrial de Guimarães.
A Rua D. João I, antiga Rua dos Gatos, foi unha das primeiras rúas a existir fóra do perímetro amurallado e servía de ligazón á antiga estrada cara Porto.
O Palacio Vila Flor, situado até principios do século XX nos arrabaldes da cidade, foi onde primeiramente se situou a Universidade do Minho e onde actualmente se sitúa o Centro Cultural Vila Flor.
O Parque da Cidade, é o maior espazo verde da cidade.
Fóra da área urbana pódese encontrar o Campo da Ataca, onde se tería iniciado a batalla de San Mamede. Sobranceiro á cidade, o monte da Penha é un prácido sitio de onde se pode gozar dunha panorámica do concello e concellos achegados. Salienta aí a igrexa proxectada por José Marques da Silva ou a estatua de Pío IX, situada no punto máis alto do concello. Gravado nunha rocha, obsérvase un baixorrelevo dos aviadores Gago Coutinho e Sacadura Cabral. Cómpre tamén destacar o busto sobre pedestal de José de Pina e a imaxe de San Cristovo, encuadrada no alto dun rochedo.
Arquitectura militar
O Castelo de Guimarães foi mandado construír no século X pola condesa Mumadona para defender a poboación dos ataques dos musulmáns, tendo aínda sido construídas posteriormente as Murallas de Guimarães.
Museos, espazos culturais e galerías de arte
A Sociedade Martins Sarmento é das máis antigas institucións vimaranenses e nacionais, dedicada ao estudo e preservación de vestixios arqueolóxicos. Ten sobre a súa alzada dous museos:
O Museo Arqueolóxico da Sociedade Martins Sarmento situado na súa sede, é coñecido polas coleccións pre e protohistóricas, albergando tamén coleccións de numismática, medallística e epigrafía latina.
O Museo da Cultura Castrexa, situado na freguesía de São Salvador de Briteiros, preto da Citania de Briteiros, dedícase á cultura castrexa.
Na cidade o Museo Alberto Sampaio, dependente do Instituto Portugués de Museos, sitúase nas antigas instalacións do Cabido da Colexiata da Oliveira posuíndo un rico acervo, constituído principalmente por pezas dos séculos XIV, XV, e XVI e onde sobresae a lauda de Xoán I.
Nos antigos pazos municipais, o Museo de Arte Primitiva Moderna versa sobre a pintura xeralmente coñecida como Naïf.
O Museo da Vila de São Torcato é dedicado á vivencia da rexión e o seu mosteiro e máis a súa relación con San Torcato. O Museo da Agricultura de Fermentões expón coleccións dedicadas ás tradicionais prácticas agrícolas da rexión.
O Museo Parroquial de San Sebastián, inaugurado a 24 de marzo de 1984, ten o seu acervo constituído na súa gran maioría por pezas de arte sacra.
A Biblioteca Raul Brandão, ten a súa sede na cidade e dispón de bibliotecas anexas nas vilas de Pevidém e Caldas das Taipas, bibliotecas escolares, centros de día e cafés.
No ámbito da Capital Europea da Cultura, será construído un Centro de Arte Contemporánea.
O Laboratorio das Artes foi fundado por estudantes da ESAP.
Lancia
Lancia é un fabricante de automóbiles Italiano fundado en 1906 por Vincenzo Lancia como Lancia & C.. Converteuse en parte do Grupo Fiat en 1969; a empresa actual, Lancia Automobiles S.p.A., creouse en 2007. Desde 2021 é unha filial de Stellantis
A compañía ten unha grande historia nos rallyes e caracterízase polo uso de letras do alfabeto grego nos nomes dos seus modelos.
Os vehículos Lancia xa non se venden fóra de Italia, e comprenden só o Ypsilon gama do segmento B, como Fiat CEO Sergio Marchionne anunciouse en xaneiro de 2014.
Logo
De 1907 a 1910 os automóbiles Lancia non levaban un logotipo verdadeiro, senón máis ben unha placa de bronce que identificaba o fabricante (Lancia & C.) e o código de chasis. Aínda que algúns modelos tiñan escrito Lancia en letras de bronce na grella.
O logotipo Lancia orixinal foi deseñado polo conde Carlo di Biscaretti Ruffia. En 1910 Vincenzo Lancia pediulle a Biscaretti di Ruffia deseñar un logotipo para a compañía, o Conde presentou seis esbozos en acuarela como proposta. Vincenzo Lancia elixiu un redondo, composto por unha lanza azul e a bandeira coa lenda Lancia ("Lancia" significa "lanza" en italiano) en ouro, sobre un volante de catro radios, o primeiro coche en levar o logo Lancia foi o Gamma 20 HP en 1911.
En 1929 o logotipo adquiriu o seu deseño final. O primeiro en levalo no ano 1929 foi o Dikappa, esta placa utilizouse de forma continua a partir do Aprilia de 1936.
Empezando o ano 1957 co Flaminia, os automóbiles Lancia pasaron de ter unha grella vertical tradicional pasou a unha de ancho completo horizontal. Polo tanto, o logotipo foi movido dentro da grella, e cambiou a un deseño máis estilizado de metal cromado; o escudo e o volante convertéronse en marcos cromados,o único resto do anterior foi a superficie esmaltada é o campo azul da bandeira. Este novo logotipo de metal utilizouse na maioría dos modelos con algunhas excepcións, en concreto nos carrozados por Zagato, os Lancia Fulvias e Flavias, o Lancia 2000 Berlina (que repetiu a grella tradicional en posición vertical e o logo redondo esmaltado) e o Stratos HF (cuxos adornos carecían do escudo triangular).
En 1974, o logotipo foi reaxustado a petición Gianni Agnelli, volveuse a unha versión modernizada, en branco e azul do deseño de 1929. A bandeira e a lanza unificáronse nunha soa forma prescindindo dos detalles, as letras de Lancia convertéronse en todas do mesmo tamaño. Este logotipo debutou en 1979 no Lancia Delta, e abriuse camiño nos outros modelos, xa que adoptaron a grella partida introducida polo Delta. Malia unha lixeira revisión en 2000 coa adición dunha envoltura de cromo do escudo, utilizouse o logotipo de 1974 a través de catro décadas, ata 2006.
Familia Lancia
Cavalier Giuseppe Lancia (1860 (Cuneo) - 1919 (Bordighera)) foi un empresario italiano e pai de Vincenzo Lancia. Cando tiña dezaseis anos comezou un negocio de comida en Italia. Máis tarde, emigrou a América do Sur e creou unha industria alimentaria na Arxentina. Os seus esforzos e innovacións fixeron que a súa compañía tivera un grande éxito. A súa empresa foi unha das primeiras empresas de alimentos no país e mostrou novos métodos neste sector. Cando fixo unha fortuna regresou a Italia. En 1875 casou con Marianna Orazzi. En 1876, naceu o seu primeiro fillo Giovanni. Amaba á educación, as humanidades e a lingua grega. En 1879 naceu a súa filla Margarita. Por desgraza, morreu en 1894. En 1881 naceu o seu terceiro fillo Vincenzo Lancia. A súa segunda filla naceu en 1884 - Anna Maria posteriormente Anna Maria Giacobinni. A familia Lancia nese momento era importante en Turín. Os membros da familia gustáballes ir á ópera e o teatro. No seu tempo libre. os Lancia pasaban o seu tempo nunha vila preto de Turín.
Vincenzo Lancia naceu o 24 de agosto de 1881 en Fobello cerca Turín. O seu pai quería que Vincenzo fora avogado, pero non tiña moito interese nas ciencias humanas. Reuniuse cos irmáns Battista, e con Giovanni Ceirano e interesouse na ciencia e a tecnoloxía, especialmente nos automóbiles. Viu os seus primeiros coches en Turín e Milán. Un dos seus amigos Carlo Bishareti di Ruffia tiña un Benz e que foi o primeiro automóbil importante na súa vida. Cando se fundou a FIAT en 1899 Vincenzo era moi activo na empresa e máis tarde converteuse nun dos pilotos de probas máis famosos da marca de automóbiles italiana. En 1922, casou coa súa secretaria Adele Miglietti. Vincenzo e Adele tiveron tres fillos Gianni, Eleonora e Maria. Morreu o 15 de febreiro de 1937.
Gianni Lancia naceu o 24 de novembro de 1924 en Turín. Terminou a súa educación coas súas irmás na Universidade Técnica de Pisa. Desde o momento en que era un neno pequeno Gianni amaba os deportes, pero a súa maior paixón era o automobilismo. Isto levouno a converterse nun piloto do equipo Lancia. Gianni converteuse no xefe de Lancia en 1950. Por desgraza, investiu moito diñeiro en custosos prototipos e outras empresas non rendibles que o levaron a vender unha gran parte da empresa a Carlo Pesenti en 1957. Despois comezou un negocio na industria alimenticia. Durante uns anos viviu no Brasil. Tivo dous fillos, Mariele e Vincenzo do seu primeiro matrimonio e tivo un fillo (Lorenzo Lancia) do seu matrimonio con Jacqueline Sassard. right|thumb | Lancia Beta Torpedo (1909)
Fundación e primeiros anos
miniatura|left|200px|Vincenzo Lancia a bordo do [[Fiat 50 hp na proba de Targa Florio de 1908]] Lancia fundouse o 27 de novembro de 1906 en Turín por Vincenzo Lancia e o seu amigo Claudio Fogolin, ambos pilotos de Fiat, como Lancia & C. Fabbrica Automobili cun capital inicial de 100.000 Liras italianas, aportando cada un un 50% do monto inicial.
En 1907 a nova compañía alugou o seu primeiro taller, un vello pendello na intersección das rúas Donizetti e Ormea, ocupado ata facía poucos meses por ITALA, outra compañía de automóbiles en Turín.
Produción en serie (1908-1918)
miniatura|left|150px|Lancia Alfa 12 HP O primeiro coche fabricado por Lancia foi o "Tipo 51" ou "12 HP" (máis tarde chamado "Alfa"). Tiña un pequeno motor de catro cilindros cunha potencia de saída de 28 CV. Foi presentado polo mesmo Vincenzo Lancia no Salón do Automóbil de Turín. Este coche fixo as súas primeiras probas en setembro de 1907, empezando a súa produción en 1908. Vendéronse máis de cen exemplares, adaptándoo tamén para as carreiras. miniatura|Right|150px|Lancia Beta 15/20 hp En 1909 Lancia lanza o Lancia Beta 15/20hp como substituto do coñecido Alfa 12 hp. Basicamente este modelo foi unha versión modernizada do 12 HP, cunha cilindrada do motor aumentada de 2.5 a 3.1 litros, o que permitiu aumentar a potencia dos 28 hp do anterior modelo aos 34 hp deste. A distancia entre eixes do chasis tamén aumentou dos 282 cm do modelo anterior ata os 293´2 cm, permitindo unha maior comodidade para os pasaxeiros posteriores. Do 15/20 HP fabricáronse 150 unidades antes de ser substituído polo Lancia Gamma 20 hp (tipo 55) de 1910. miniatura|left|150px|Lancia Gamma Corsa
Premio Narrativa Breve Repsol
O Premio Narrativa Breve Repsol é un premio literario creado en 2006 pola refinería de Repsol da Coruña e impulsado pola Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia. Está dotado con 12 000 euros, en compensación polos dereitos de explotación da primeira edición en lingua galega de até un máximo de 1.500 exemplares do texto gañador, a cargo da Editorial Galaxia.
Lancia
Produción en serie (1908-1918)
O Lancia Gamma 20hp (Tipo 55, renomeado como Gamma) derivaba en moitos aspectos do modelo anterior, o Lancia Beta 15/20 hp, pero presentaba algúns cambios como a cilindrada do motor, aumentada desde os 3.100 cc do modelo anterior ata os 3.400 cc do Gamma, o que lle permitiu aumentar a potencia ata os 40 hp a 1500 rpm, conseguindo unha velocidade máxima de 110 km/h.