cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Corrente oceánica
Correntes de superficie e correntes profundas
As correntes próximas á superficie dos océanos débense en xeral aos ventos, e viran no hemisferio norte no senso do reloxo e no hemisferio sur en senso contrario. Nas correntes debidas ao vento, o efecto da espiral de Ekman provoca que as correntes avancen angularmente con respecto aos ventos que as producen. Os ventos non teñen influencia nas correntes por baixo dos 800 m de profundidade.
As correntes de profundidade están causadas polo gradiente de temperatura e salinidade, co consecuente gradiente de densidade. A circulación termohalina, unha circulación convectiva (conveccion debida á diferenza de densidades) afecta dun xeito global o conxunto das masas de auga oceánicas. É moi importante pola súa significativa participación no fluxo neto de calor desde as rexións tropicais cara ás polares, sen a que non se comprendería o clima terrestre. Ao fluír nas profundidades, tamén se chaman "ríos submarinos". É importante salientar que estas correntes de profundidade encóntrase interconectadas coas correntes de superficie, formando o chamado "cinto de convección", describindo o transporte de auga profunda do Atlántico ao Pacífico e o seu retorno pola corrente de superficie.
Influencia
O coñecemento das correntes oceánicas é esencial na redución de custos de navegación, en canto ao aforro de combustible. Foi aínda máis fundamental cando a era da navegación a vela. Un bo exemplo é o da corrente das Agullas, no océano Índico, que entorpeceu a navegación portuguesa á India.
As correntes oceánicas son tamén moi importantes de cara ao esparexemento de moitas formas de vida. Un caso é o do ciclo de vida da anguía.
Medición
As correntes oceánicas mídense en sverdrups, unidade que ten por símbolo Sv. Un Sv correspóndese cunha velocidade de fluxo de 106 metros cúbicos por segundo. O instrumento de medición de correntes chámase correntómetro. Os modernos acostuman utilizar o efecto doppler para realizar a medición.
Localización
miniatura|300px|Circulación das correntes polo mundo.
Amalie Dideriksen
Amalie Dideriksen, nada en Kastrup o 24 de maio de 1996, é unha ciclista dinamarquesa. Compite no equipo neerlandés do Boels Dolmans Cyclingteam.
Traxectoria
Proclamouse campioa do mundo de ciclismo de estrada no mundial de Doha de 2016. Tamén representou a Dinamarca nos Xogos de Río, rematando no 5º posto do Omnium e acadando un diploma olímpico.
Palmarés
2012 (como afeccionada)
2014 (como afeccionada)
BlacKkKlansman
BlacKkKlansman é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Spike Lee e escrito por Charlie Wachtel, David Rabinowitz, Kevin Willmott e Lee. Está baseado nas memorias de 2014 Black Klansman, de Ron Stallworth. Está protagonizado por John David Washington no papel de Stallworth, xunto con Adam Driver, Laura Harrier e Topher Grace. Ambientado en Colorado Springs na década de 1970, o argumento conta como o primeiro detective afroamericano no departamento de policía da cidade consegue infiltrarse e destapar a póla local do Ku Klux Klan.
Lee produciu o filme xunto con Raymond Mansfield, Shaun Redick, Sean McKittrick, Jason Blum e Jordan Peele. Redick mercou os dereitos cinematográficos do libro no ano 2015; Lee asinou como director en setembro de 2017. A maioría do elenco uniuse o mes seguinte, e a rodaxe comezou no estado de Nova York.
BlacKkKlansman estreouse o 14 de maio de 2018 no Festival Internacional de Cinema de Cannes, onde gañou o Grand Prix. Estreouse nos Estados Unidos o 10 de agosto de 2018, coincidindo co primeiro aniversario da manifestación Unite the Right. O filme recibiu aclamación por parte da crítica, quen loou as actuacións (particularmente a de Washington e Driver) e os temas intemporais. Recibiu seis nomeamentos na 91ª edición dos Óscar, incluíndo ó mellor filme, mellor director (primeiro nomeamento de Lee) e mellor actor secundario para Driver, e gañou o Óscar ó mellor guión adaptado, sendo o primeiro galardón de Lee.
Marcial Lores
Marcial Lores García, nado na Coruña en 1870 e finado na mesma cidade o 4 de xullo de 1931, foi un tipógrafo, xornalista e sindicalista galego.
Traxectoria
Casou con Antolina Taboada e foi pai de Julio Lores Taboada.
Sessue Hayakawa
Kintaro Hayakawa (早川 金太郎), nado en Minamibōsō o 10 de xuño de 1889 e finado en Toquio o 23 de novembro de 1973, coñecido profesionalmente como Sessue Hayakawa (早川 雪洲), foi un actor e ídolo popular xaponés. Foi unha das maiores estrelas de Hollywood do cinema mudo nas décadas de 1910 e principios de 1920. Hayakawa foi o primeiro actor de orixe asiática que se converteu nunha estrela como protagonista nos Estados Unidos e Europa. A súa "beleza inquietante" xunto cos seus papeis como malvado sexualmente dominante fixeron del un rompecorazóns para as mulleres estadounidenses durante unha época de discriminación racial, facendo del dun dos primeiros sex symbols de Hollywood.
Realizou o seu papel revelación en The Cheat (1915), e posteriormente fíxose célebre por interpretar amantes prohibidos. Hayakawa foi unha estrela ben pagada no seu tempo, e gañaba 3500 dólares á semana en 1919 e dous millóns grazas á súa propia produtora entre 1918 e 1920. A causa do sentimento antixaponés en auxe e das dificultades nos negocios, Hayakawa abandonou Hollywood en 1922 e actuou en Broadway e no Xapón e Europa durante varios anos antes de regresar a Hollywood con Daughter of the Dragon (1931).
Entre os seus filmes sonoros, Hayakawa probablemente é máis coñecido polo seu papel como o coronel Saito en A ponte sobre o río Kwai (1957), polo que recibiu unha candidatura ao Óscar ao mellor actor secundario. Hayakawa participou en máis de 80 longametraxes, e tres dos seus filmes (The Cheat, The Dragon Painter e A ponte sobre o río Kwai) foron incluídos no National Film Registry dos Estados Unidos.
Irnatius Akawi
Irnatius Akawi (en إغناطيوس عكاوي), nado en 1820 en Dair al-Qamar e finado o 7 de agosto de 1870, foi un eclesiástico melquita, arcebispo de Busra e Hauran, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Naceu en Dair al-Qamar en 1820, aínda que algunhas fontes notan como lugar de nacemento Acre, probablemente por mor da súa labor pastoral. Realizou os seus estudos no mosteiro do Santo Salvador de Xun, e en 1837 entrou na Orde Basiliana do Santísimo Salvador. En 1844 foi ordenado sacerdote por Kirilus Fasfus, e posteriormente foi párroco en Sahla e en Acre.
O 21 de novembro de 1859 foi nomeado arcebispo de Busra e Hauran, cun territorio que abranguía partes das actuais Siria e Xordania. Recibiu a consagración episcopal de mans do patriarca Clemente I Bahuz o 22 de novembro. Xunto ao bispo de Acre Yusif axudou a unir á súa orde, internamente dividida. O 17 de xuño de 1867 foi nomeado prelado asistente ao trono pontificio.
2010 KZ39
Datos preliminares
Foi só observado durante un arco de 26 días e de momento non se atopou este obxecto en imaxes previas que axudasen a defini-la súa órbita. Baseándose na órbita preliminar, estimouse que chegaría ó seu perihelio ó redor do ano 2046, e actualmente está a 45,6 UAs respecto do Sol.
Asumindo un o albedo xenérico para os obxectos trans-neptunianos, que é de 0.09, o seu diámetro sería duns 700 km. Pero dende que se sabe que a súa magnitude absoluta preliminar é de 4,0 e o seu verdadeiro albedo é descoñecido, o seu diámetro podería ir dos 420 ós 940 kms.
Bribes Pequeno, Bribes, Cambre
Bribes Pequeno é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 68 habitantes (38 homes e 30 mulleres).
Chamoín, Limiñón, Abegondo
Chamoín é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Pena de Cabras, Santiago de Acevo, Ribeira de Piquín
Pena de Cabras é un lugar da parroquia de Santiago de Acevo no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Goto Muñiz
Goto Muñiz ou Gotona Muñoz, nada contra o ano 900 e finada en 964, foi unha raíña consorte de Galicia, filla de Munio Guterrez, señor de Amaía e o monte Ilicino (actual Pico Sacro) e de Elvira Arias, filla de Arias Pérez, conde de Coímbra.
Traxectoria
Naceu arredor do ano 900 e antes do ano 927 xa casara con Sancho Ordóñez, rei de toda Galicia. Este matrimonio propiciou a Sancho o apoio de grandes magnates galegos para facerse co reino de Galicia trala morte de Froila II. Estes apoios foron fundamentais para derrotar os fillos de Froila e poder reinar en Galicia e ser coroado en Santiago de Compostela polo bispo Hermenexildo no ano 927. O irmán de Sancho Ordóñez, Afonso IV, sería coroado en León.
Trala morte de Sancho Ordóñez, Goto retirouse á vida monacal. Hai testemuños de que residiu no mosteiro de Castrelo de Miño e no de Santo Estevo de Ribas de Sil.
Seguiu sendo considerada como raíña ata a súa morte en 964. Consérvase un documento do ano 947 no que o seu cuñado e novo rei Ramiro II lle fai diversas doazóns e recibe tal consideración: Domine Gotho Regina.
Nota: Non debe confundirse a raíña Goto Muñiz (século X) coa condesa Goto Núñez González Salvadores (s. XI), pois a segunda foi a esposa de Gonzalo Núñez de Lara, conde de Amaya (Castela).
A Aldea do Monte, Ventosa, Agolada
A Aldea do Monte é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 43 habitantes (22 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución de 19 habitantes con respecto ao ano 2000.
Heilbronn
Heilbronn é unha cidade ao norte de Baden-Württemberg en Alemaña con 122.567 habitantes, sendo a sexta cidade máis grande do Estado.
A cidade está situada a beiras do río Neckar. Antigamente foi unha cidade libre imperial ("freie Reichsstadt") e hoxe en día é unha cidade independente e sede da rexión de Heilbronn. Tamén é o maior centro económico da rexión de Heilbronn-Franken, que inclúe o nordés de Baden-Württemberg case por completo.
Heilbronn é coñecido pola súa industria vinícola. Recibe tamén o apelativo de Käthchenstadt pola obra de Heinrich von Kleist chamada Das Käthchen von Heilbronn.
Xeografía
miniatura|dereita|Vista da cidade Heilbronn está situada nun val por baixo do monte Wartberg e está rodeada de numerosos viñedos. O punto máis alto é o monte Reisberg con 378 metros.
Os distintos barrios da cidade son:
Cidades irmandadas
miniatura|centro|1070px| Panorámica de Heilbronn
Bethany Hamilton
Bethany Meilani Hamilton, nada en Kauai (Hawai) o 8 de febreiro de 1990, é unha surfeira estadounidense, especialmente recoñecida como sobrevivente a un ataque de quenlla, no que perdeu o brazo esquerdo aos 13 anos e por superar con éxito esa grave lesión, ata o punto de regresar á práctica do surf e gañar diversas competicións.
Biografía
Hamilton naceu en Hawai. Os seus pais eran surfeiros que se mudaron dende os Estados Unidos continentais ata Hawai buscando oportunidades para surfear. Eles ensináronlle a surfear dende que tiña 4 anos. Participou na súa primeira competición, cando tiña tan só 8 anos, o torneo “Rell Sun” na illa de Oahu na praia Makaha, competiu en mulleres de 7 a 9 de táboa curta e táboa longa, gañando ambos. A súa carreira profesional como surfeira empezou cando gañou o vixésimo terceiro campionato anual Haleiwa Menehune, en febreiro do 2000, onde rematou en primeiro lugar en mulleres de 11 e menos, primeiro lugar en mulleres de 15 ou menos, e segundo en homes de 12 ou menos. Elixiu como patrocinador a Rip Curl, que a axudou cos seus plans antes de ser unha surfeira profesional.
Accidente
O 31 de outubro do 2003, Hamilton dirixíase a surfear pola mañá nunha praia de Kauai cos seus amigos Alana, Byron,(o irmán de Alana) e Holt Blanchard, (o pai de Alana). Ao arredor das 7:30 a.m., a uns 300 metros da costa, Alana e Bethany estaban sentadas nas súas táboas e Bethany estaba co seu brazo esquerdo baixo a auga, cando unha quenlla tigre atacouna, arrincándolle o seu brazo esquerdo xusto debaixo do ombreiro; facéndolle perder ao redor do 60% do seu sangue. Desangrandose, os seus amigos axudárona a volver á praia. Cando chegaron ao hospital o pai de Bethany ía ser operado dun problema no xeonllo pero necesitaban o quirófano para operala a ela; cando acabou a operación puxéranlle a Bethany algúns puntos no que quedou do brazo, o seu pai díxolle que eran moitas as cousas que tiña que aprender a facer cun só brazo.
Aínda co trauma do incidente, Hamilton estaba determinada a volver a surfear. Só 10 semanas despois do incidente, volveu a surfear. Adaptou unha táboa feita a man que era un pouco máis grosa, facéndoa máis doada para nadar. Despois de aprender a nadar cun brazo, empezou a surfear á perfección.
Vida cotiá
O feito de perder un brazo non impediu a Bethany desenvolver unha vida normal. En abril de 2013, Adam Dirks, propúxolle matrimonio, ao que Hamilton de 23 anos de idade, accedeu alegremente. Á voda asistiron 300 invitados, e 13 damas de honra, foi unha voda sinxela e alegre, onde os propios noivos ían descalzos. A felicidade entre ambos vese reflectida en 2015 cando Bethany, con 25 anos, anuncia o seu embarazo. O 1 de xuño de 2015, Bethany Hamilton e Adam Dirks convértense en pais do seu primeiro fillo Tobias Dirks Hamilton. O nome de Tobias significa bondade de Deus.[cita.
En 2017, anunciaban que estaban na doce espera do seu segundo fillo. O seu segundo fillo, Wesley Phillip Dirks naceu o 27 de marzo de 2018.
Competencias
En xullo do 2004, Hamilton gañou o premio ESPY por mellor regreso dun atleta do ano. Hamilton logrou ser unha surfeira profesional do mesmo xeito que a súa amiga Alana.
País: Estados Unidos
Fortunato de Trasmundi
Fortunato de Trasmundi é unha novela en lingua galega de literatura xuvenil, escrita por Darío Xohán Cabana e publicada en 1990.
Trama
Desde hai sete anos vense celebrando un campionato de fútbol entre equipos das sete parroquias, quedando sempre gañador o equipo de Cuspedriños de Baixo (formado por mulleres) e subcampión o equipo de Cuspedriños de Riba (formado por homes). Fortunato, capitán e porteiro do equipo subcampión, decide saír a Fóra, o mundo exterior, e fichar a conxéneres seus de toda Galiza para gañar o campionato. Fortunato é o fillo do rei de Trasmundi (elixido democraticamente), e en parte, quere gañar o campionato porque lle gusta Hermelinda, a capitá do equipo rival, pero non quere declararlle o seu amor mentres siga derrotado deportivamente.
Acompañado de Crisóstomo Bocadouro, pasan por Lugo, Compostela, Vigo, Tui, Monção, Allariz e Ourense. Alí coñecen a personaxes reais e de ficción (como Ramón Lamote). Coñecen o mundo humano (montando en autobús e participando nunha manifestación o primeiro de maio), mantendo a súa identidade real oculta.
Finalmente, malia regresar con varias fichaxes, leva unha gran sorpresa cando lle din que o campionato de fútbol queda suspendido, e que en diante se celebrará un campionato de billarda.
Características
Ten certas similitudes co hobbit de J. R. R. Tolkien. Os protagonistas son seres medianos de orellas afiadas, cunha economía agrícola e gandeira de subsistencia, lonxe da técnica industrial, que gustan do bo comer e bo beber. O protagonista fai unha viaxe de ida e volta, onde vai coñecendo mundo.
Porén, nesta obra o autor aproveita para falar da historia e socioloxía de Galiza. Desde a chegada de Almanzor a Compostela, a evolución da lingua galega, ou a pesca nas illas Malvinas, faise unha revisión da situación dos galegos, cunha crítica chea de retranca.
Bethany Hamilton
Competencias
País: Australia
O Castro, Bribes, Cambre
O Castro é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 52 habitantes (28 homes e 24 mulleres).
Kazanlak
Kazanlak (en Казанлъ̀к, Kazanlǎk, en tracio e grego: Σευθόπολις (Seuthopolis) é unha vila de Bulgaria que se atopa na provincia de Stara Zagora, no medio da chaira homónima e ós pés dos Balcáns, ó leste do val das Rosas. É o centro administrativo do concello de Kazanlak.
A vila é o décimo quinto centro industrial máis grande de Bulgaria, cunha poboación de 44 760 persoas en decembro de 2017.
É o centro de extracción de aceite de rosas de Bulgaria e o centro de produción de rosas de aceite de Kazanlak é un dos seus símbolos nacionais máis recoñecibles.
Historia
esquerda|miniatura|Fresco do [[século -IV da Tumba tracia de Kazanlak, Patrimonio da Humanidade da UNESCO.]] O asentamento máis antigo da área da actual cidade data do Neolítico (milenios -VI e -V). Durante os séculos -IV e -III, as terras do alto río Tundzha estaban baixo o domonio do rei tracio Seutes III e tivo un importante papel no desenvolvemento histórico de Tracia durante a era helenística. A cidade tracia de Seutópole (Σευθόπολις) foi descuberta preto de Kazanlak e amplamente estudada durante a época da construción do encoro de Koprinka. No século -IV, preto da antiga capital tracia de Seutópole e preto da cidade actual, foi construída unha magnífica tumba tracia. A tumba é unha "colmea" (tholos) de ladrillos abovedados, e contén, entre outras cousas, pinturas murais que representan unha parella tracia nunha festa funeraria ritual. A tumba foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979.
Na Idade Media, o val converteuse nun centro administrativo da rexión de Krun, onde gobernou o boiardo búlgaro Aldimir (Eltimir). Despois de 1370, Kazanlak estivo baixo o dominio otomán. O nome moderno deriva do turco Kazanlık.
RD-0202
RD-0202 é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D45.
Características
O motor RD-0202 úsase na primeira etapa dos foguetes Proton e está á súa vez formado por dous tipos de motores: un RD-0204 para a presurización dos tanques de propelente e tres RD-0203. O seu primeiro voo tivo lugar en 1963. Proporciona ata 2236 kN de pulo.
Belogradchik
Belogradchik (en Белоградчик) é unha vila da provincia de Vidin, no noroeste de Bulgaria, sendo o centro administrativo do concello de Belogradchik. A vila, cuxo nome quere dicir literalmente "pequena vila branca", atópase ó pé dos Balcáns, ó leste da fronteira serbia e a uns 50 km ó sur do río Danubio. A vila está preto das rochas de Belogradchik, que abrangue unha área de 90 quilómetros cadrados e acada os 200 metros de altitude. En decembro de 2009, tiña unha poboación de 5 334 habitantes.
O Navallo, Santiago de Acevo, Ribeira de Piquín
O Navallo é un lugar da parroquia de Santiago de Acevo no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 estaba despoboado.
Garudá
miniatura|Garudá, o heraldo dos deuses. miniatura|Garudá no [[escudo de Indonesia|escudo nacional de Indonesia.]] miniatura|Garuda, Belur (India). Garudá é un paxaro mítico, considerado un deus menor (ou semideus) no hinduísmo e no budismo.
Xeralmente é iconizado como unha aguia xigante e antropomórfica: corpo humano de cor dourada, rostro branco, peteiro de aguia e grandes ás vermellas. É moi antigo, enorme e pode tapar a luz do Sol.
Etimoloxía
Posiblemente Garudá proveña da raíz grī e signifique ‘devorador’, quizais, porque antigamente era identificado co devastador fogo do Sol. Aínda que no alfabeto devanágari non leva ningún acento diacrítico (polo que debería ser grave), a pronunciación aguda /garudá/ provén de tradición oral.
Mitoloxía
Aruná, o amencer personificado e auriga de Suria (o deus do Sol), é irmán máis vello —ou irmán máis novo— de Garudá. Swahá, a esposa de Agnídev (o deus do fogo), adopta a forma dunha Garudī feminina, tamén chamada Suparṇī (segundo o Suparṇādhiāia e o Taittirīia āraṇiaka) para aparearse con Garudá (segundo o Mahábharata, 3. 14307 e 3. 14343).
Garudá, xunto cos rishis, axudou a crebar as hostilidades entre Indra (o rei do ceo) e o piadoso asura (‘demonio’) Vritra.
No Xapón, Malaisia, Indonesia e Tailandia
Considérase que Garudá é a versión malaia do mito da ave Fénix (ser que podía renacer das súas cinzas). Indonesia e Tailandia teñen esta ave como símbolo nacional. A liña aérea nacional de Indonesia chámase Garudā Airlines.
Os xaponeses tamén coñecen a Garudá, a quen denominan Karurá. Din que Garudá comía aos seus inimigos serpentes até que un príncipe budista lle ensinou a importancia do vexetarianismo. Despois Garudá resucitou todas as víboras que comera e dixerira.
O Curro, Limiñón, Abegondo
O Curro é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Gran Premio de Austria de 1970
O Gran Premio de Austria de 1970 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 16 de agosto de 1970. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi a primeira carreira de Fórmula Un no pintoresco Österreichring, construído para substituír o irregular e monótono Circuíto Aeródromo de Zeltweg.
Fábrica de Tabacos da Coruña
A Fábrica de Tabacos da Coruña, coñecida co nome da Palloza, foi creada seguindo o modelo das Reales Fábricas como Real Fábrica de La Coruña. A súa arquitectura é de estilo neoclásico.
Historia
miniatura|Antiga porta principal da fábrica de tabacos da Coruña. A Fábrica de Tabacos da Coruña foi constituída como unha manufactura real. Abriuse no ano 1804 e tiña preto de 5000 persoas traballando, das cales, a maioría eran mulleres.
Os primeiros conflitos que se rexistran tiveron lugar en 1831 e o 7 de decembro de 1857 tivo nela a primeira folga de mulleres en Galiza polas malas condicións de traballo e pola mecanización da fábrica dentro da corrente ludita que iniciaran os artesáns ingleses.
Durante o século XIX creáronse dez fábricas de tabacos no Estado español. A da Coruña foi a segunda en crearse e acabou sendo a máis grande.
En 1999 Tabacalera fusionouse coa compañía francesa Seita dando lugar á empresa Altadis, que acordou o peche da fábrica en decembro de 2002.
Edificio
A sede da fábrica ten a súa orixe nos almacéns dos Correos Marítimos instalados en 1764, adaptados como fábrica polo arquitecto Fernando Rodríguez Romay. En 1828 tivo lugar a primeira grande ampliación, coa que se creou a fábrica nova, pechada e unida coa vella en 1860. Tras varias ampliacións posteriores, entre 1910 e 1925 elimináronse algunhas estruturas interiores e reformouse a fachada da Palloza, que se converteu na principal, quedando a antiga como fachada lateral, mais conservando o cartel. En 1911 instalouse o reloxo, construído pola reloxaría Ungerer.
En 2014 comezaron as obras de remodelación para converter o edificio en sede xudicial. As novas instalacións foron inauguradas o 31 de marzo de 2017 e acollen a Audiencia Provincial, a Fiscalía e o xulgado de menores, entre outras seccións.
Cultura
A Fábrica de Tabacos da Coruña foi o escenario de La Tribuna de Emilia Pardo Bazán.
En 2010 rodouse na fábrica, daquela sen uso, o telefilme A condesa rebelde, sobre a vida de Emilia Pardo Bazán.
The Rock
The Rock é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Michael Bay. É un filme de acción que primeiramente transcorre na illa de Alcatraz, e na baía de San Francisco. Está protagonizado por Sean Connery, Nicolas Cage e Ed Harris. Foi producido por Don Simpson, Jerry Bruckheimer e lanzado pola Disney's Hollywood Pictures. O filme está dedicado ao produtor Don Simpsom que morreu antes do lanzamento do filme.
Sinopse
Un xeneral (Ed Harris), heroe na Guerra do Vietnam, e os seus comandados apodéranse de poderosas armas químicas e instálanse na prisión de Alcatraz, con 81 reféns. Dende alá, ameazan con disparar as armas sobre San Francisco se 100 millóns de dólares non fosen pagos, sendo que gran parte desta contía será para doar ás familias de soldados americanos que morreran en misións secretas e nunca foran recoñecidas pola patria. Para combatelos, un grupo de elite é mandado para a illa e entre eles está un especialista novo en armas bioquímicas (Nicolas Cage) e o único home (Sean Connery) que escapou do presidio, só que agora terá que entrar e, se é posíbel, completar a súa misión e saír vivo.
Gran Premio de Alemaña de 1983
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 7 de agosto de 1983. Foi a décima rolda da tempada de. A carreira foi o 42º Gran Premio de Alemaña e o oitavo, que se celebrou en Hockenheim. A carreira levouse a cabo sobre 45 voltas ao circuíto de 6´797 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306 quilómetros.
A carreira foi gañada por René Arnoux pilotando o Ferrari, a súa segunda vitoria en tres carreiras (logo da súa vitoria en Canadá) que o puxo en loita polo campionato. Andrea de Cesaris nun Alfa Romeo 183T e Riccardo Patrese nun Brabham - BMW completaron o podio. Niki Lauda foi descualificado por dar marcha atrás co seu McLaren - Ford nos pits.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Ulises (novela)
Características
Ulises conta o paseo de Leopold Bloom pola cidade de Dublín durante un día corrente, o 16 de xuño de 1904 (o día da primeira cita de Joyce coa súa futura muller, Nora Barnacle). Ulises é o nome latinizado de Odiseo, o heroe do poema de Homero A Odisea, e a novela establece unha serie de paralelismos entre os seus personaxes e situacións e os do poema (como a correspondencia de Leopold Bloom con Odiseo, Molly Bloom con Penélope e Stephen Dedalus con Telémaco).
Ulises ten aproximadamente 265.000 palabras, cun vocabulario de 30.030 (incluíndo nomes propios, plurais e distintas formas verbais), e está dividido en 18 capítulos. Dende a súa publicación, o libro xerou moita controversia e escrutinio, como xuízos por obscenidade. A técnica do monólogo interior de Ulises, cunha estruturación coidadosa, e a prosa experimental, chea de calembur, parodias e alusións, así como a súa rica caracterización e humor aberto, fixeron que o libro teña un gran prestixio no panteón modernista. En 1998, a Modern Library clasificou Ulises no primeiro posto da súa lista das "100 mellores novelas do século XX en lingua inglesa". Os fans de Joyce en todo o mundo celebran o 16 de xuño como o Bloomsday.
Tradución ao galego
O 15 de agosto de 1926 apareceron publicados na revista Nós algúns fragmentos do Ulises traducidos por Ramón Otero Pedrayo, facendo do galego a primeira lingua da Península Ibérica en que se puideron ler partes da novela. A totalidade da obra foi traducida por Eva Almazán, Xavier Queipo, María Alonso Seisdedos e Antón Vialle e publicada por Editorial Galaxia en 2013. Este proxecto editorial, malia ter sido rexeitado nas axudas da Dirección Xeral do Libro do ano 2011, acadou o Premio Nacional de Tradución de España en 2014.
Quintela, Ventosa, Agolada
Quintela é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 19 habitantes con respecto ao ano 2000.
RD-0203
RD-0203 é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como 8D44.
Características
O motor RD-0203 úsase na primeira etapa dos foguetes Proton como parte do RD-0202, formado por tres RD-0203 e un RD-0204. En solitario proporciona ata 559 kN de pulo.
.ma
.ma é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Marrocos.
Ligazóns externas
סיומת אינטרנט Toppdomän
A Fraga, Limiñón, Abegondo
A Fraga é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Fontaíña, Bribes, Cambre
Fontaíña é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Alfredo Moreno Osorio
Alfredo Moreno Osorio, nado na Coruña en 1871 e finado en Madrid en novembro de 1933, foi un enxeñeiro de camiños galego.
Traxectoria
Fillo de Alfredo Moreno Moscoso de Altamira, III conde de Fontao, e de María de los Dolores Osorio Chacón. Foi irmán do tamén enxeñeiro José Moreno Osorio.
Acadou sona ao traballar canda a Antonio González Echarte e Carlos Mendoza Saéz de Argandoña. En 1904, creou en Madrid o gabinete de enxeñaría Mengemor (acróstico formado coas primeiras sílabas dos apelidos dos fundadores: Mendoza, González-Echarte e Moreno).
Os seus primeiros traballos con este gabinete foron a construción de saltos, encoros e diversas construcións relacionadas coa industria hidroeléctrica, algunhas delas en colaboración co seu consogro, Rafael Benjumea Burín, e co seu curmán político, Joaquín de Arteaga.
En 1924 o rei Afonso XIII concedeulle o condado de Santa Marta de Babío.
Familia
Casou con Carmen Torres Calderón e tivo seis fillos:
Sarcoma de Kaposi
miniatura|Sarcoma de Kaposi. O sarcoma de Kaposi é un tumor maligno do endotelio linfático causado polo virus do sarcoma de Kaposi. A enfermidade foi descrita polo dermatólogo húngaro Moritz Kaposi en Viena no ano 1872, baixo o nome de "sarcoma múltiple pigmentado idiopático".
Fontefría, Bribes, Cambre
Fontefría (do hidrotopónimo do latín fontem frigidam ou "fonte de auga fría") é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Sarcoma de Kaposi
Os seus signos son lesións de cor vermella azulada, planas ou elevadas e de forma irregular, sangrado polas lesións gastrointestinais, dificultade para respirar polas lesións pulmonares e esputo con sangue tamén polas lesións pulmonares.
Historia
Entre os anos 1950 e 1960 describiuse de forma endémica en África central. En 1970 foi asociado con estados inmunodeprimidos iatroxénicos, con enfermidades malignas terminais, pacientes transplantados, etc.
En 1981 a aparición de varios casos en homes homosexuais marcou a primeira alarma respecto da enseguida identificada como unha nova epidemia, a da SIDA, e detectáronse partículas virais do tipo herpético en cultivos de tecidos e en biopsias. Tamén se recoñeceron elementos que o vincularon ó citomegalovirus (CMV), detectándose antíxenos temperáns e tardíos, CMV DNA e CMV RNA en cultivos de células de sarcoma de Kaposi (SK) por diversos métodos.
Investigacións posteriores produciron un importante corpo de coñecementos sobre o virus e sobre as patoloxías que produce, das que esta é só unha. A prevalencia (porcentaxe de individuos afectados) deste virus é moi grande (próxima ó 50%) nalgunhas poboacións africanas, situándose entre o 2% e o 8% para o conxunto da poboación mundial. O sarcoma de Kaposi só se desenvolve cando o sistema inmunitario está deprimido, como ocorre na SIDA, ó que aparece asociada unha variante específica.
Tipos
O sarcoma de Kaposi preséntase en catro formas epidemiolóxicas, con desenvolvementos clínicos distintos, nos diferentes grupos susceptibles.
O risco acumulado en dez anos de desenvolver sarcoma de Kaposi en homes coinfectados polos virus VIH e VHH-8 é de 30 a 50% e a incidencia varios miles de veces maior que na poboación xeral. Nos países desenvolvidos a introdución de terapias antirretrovirais altamente activas reduciu radicalmente a súa incidencia; pero en países africanos onde a prevalencia de ambos os virus é elevada e os recursos sanitarios escasos, o sarcoma de Kaposi converteuse no cancro máis común, representando nalgúns lugares até o 50% dos cancros.
Non se observan diferenzas histolóxicas e inmunohistoquímicas entre as diferentes formas epidemiolóxicas, sendo as diferenzas observadas máis importantes as relativas ó grao de desenvolvemento da lesión. Os pacientes con deleccion do cromosoma 22 non tenden a presentar esta patoloxía.
A Granxa, Limiñón, Abegondo
A Granxa é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
HIVToolbox
HIVToolbox é unha aplicación de Internet que axuda ós científicos a identificar e desenvolver novas hipóteses e facilita a interpretación de experimentos, co obxectivo de axudar ós científicos a comprender mellor o VIH, o virus que causa a SIDA, e identificar novos obxectivos potenciais de medicinas.
Luis Vaccaro
Luis Pedro Vaccaro, nado o 6 de novembro de 1898 en Buenos Aires, foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística no San Lorenzo, debutando o 10 de abril de 1921. En 1923 foi traspasado ao Argentinos Juniors.
No ano 1925 foi cedido ao Boca Juniors para competir na xira que o equipo xeneize realizou por Europa ese ano. Nesta xira disputou 15 encontros, todos de titular.
Ao seu regreso de Europa competiu en dous campionatos nacionais paralelos, un con Argentinos Juniors e outro con San Lorenzo co que disputou un encontro.
Coa Selección de fútbol da Arxentina debutou o 30 de setembro de 1923 en Montevideo ante Uruguai. Con ela xogou un total de 17 encontros e proclamouse campión da Copa América de 1925, celebrada na Arxentina.
Pascuala García Martínez
Traxectoria
É membro sénior da SPIE (Sociedade Internacional para a óptica e a fotónica fundada nos Estados Unidos en 1955) desde 2010 e da OSA (The Optical Society) desde 2015. Tamén é membro doutras asociacións como: SEDOPTICA e EOS.
Compromiso social
Destaca o seu labor pola igualdade de xénero na ciencia. Foi a coordinadora do nodo da Comunidade Valenciana de AMIT (Asociación de Mulleres Investigadoras e Tecnólogas) desde 2005 até 2007 e é a presidenta do grupo de "Mulleres en Física" da Real Sociedade Española de Física.
Foi membro da Comisión para a Elaboración do II Plan de Igualdade (2013-2017) da Universidade de Valencia, así como a scoordinadora da exposición Investigadoras na Luz e nas Tecnoloxías da Luz para conmemorar o Ano Internacional da Luz (2015).
Tim Roth
Simon Timothy "Tim" Roth, nado o 14 de maio de 1961 en Dulwich, Londres, é un actor e director inglés.
Metro de Miami
O Metro de Miami, tamén coñecido como Metrorail, é un sistema de transporte ferroviario urbano que serve ao condado de Miami-Dade, en Florida. Foi inaugurado o 20 de maio de 1984 e conta con 3 liñas e 23 estacións. É administrado polo Departamento de Transporte Público de Miami-Dade (Miami-Dade Transit, MDT).
Fraguiña, Bribes, Cambre
Fraguiña é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Luís Álvarez Angueira
Manuel Luís Álvarez Angueira, nado en Pontecesures o 22 de xaneiro de 1962, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Campión de España de remo e profesor de Filosofía no instituto de Noia. Encabezou a candidatura do BNG en Pontecesures nas eleccións municipais de 1991 e logrou 2 concelleiros. Nas municipais de 1995 volveu a lograr 2 concelleiros e apoiou a elección do candidato de Independentes por Pontecesures Victoriano Trenco Romay para arrebatarlle a alcaldía ó PPdeG, se ben non formou parte do goberno e o alcalde rematou integrándose no PPdeG ao ano seguinte.
Nas eleccións municipais de 1999 logrou de novo 2 concelleiros e foi elixido alcalde co apoio de ACP e PSdeG-PSOE, gobernando en coalición con estas formacións. Nas municipais de 2003 subeu a 4 concelleiros e foi a forza máis votada, polo que repetiu como alcalde cos mesmos appios, pero gobernando nun principio tan só coa ACP en minoría, dado que o concelleiro socialista non quixo volver formar parte do goberno. En outubro de 2004 integrou no goberno á concelleira de Independentes por Pontecesures Maribel Castro Barreiro, polo que volveu a gobernar en maioría. Porén, en febreiro de 2006 o concelleiro da ACP Luís Ángel Sabariz foi expulsado do goberno, polo que volveu a gobernar en minoría, chegando incluso a estudarse unha moción de censura encabezada polo único concelleiro do PSdeG, se ben foi abortada por parte da dirección socialista.
Nas municipais de 2007 volveu a sela forza máis votada e subeu a 5 concelleiros, a un da maioría absoluta, se ben perdeu a alcaldía ó apoialos concelleiros do PPdeG e do PSdeG á única concelleira de IP Maribel Castro Barreiro. Nas municipais de 2011 logrou de novo a vitoria ao lograr 4 concelleiros, recuperando a alcaldía tras firmar un pacto de goberno cos concelleiros do PSdeG e Terra Galega. En setembro de 2014 anunciou que non volvería encabezar a candidatura do BNG, polo que cesou como alcalde tralas municipais de 2015.
RD-0204
RD-0204 é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton.
Moimenta, Lalín
San Lourenzo de Moimenta é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 154 habitantes (76 homes e 78 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 202 habitantes.
Nesta parroquia ten a súa sede a Banda Popular de Moimenta.
Patrimonio
Na parroquia atopouse unha ara votiva da deusa Diana, que se garda no Museo de Pontevedra. Hai algunhas mámoas, restos dun posible castro coñecido polo castreliño, e tres sepulcros antropomorfos en roca, preto da igrexa.
Existiu un torreón medieval, a Torre da Valouta, e houbo unha importante fundición de ferro ata o século XVIII. A igrexa parroquial de San Lourenzo de Moimenta, de fachada barroca, ten dúas imaxes en pedra, labradas a primeiros do século XX por Xosé Vilariño.
Il turco in Italia
Il turco in Italia (en galego O turco en Italia) é unha ópera buffa ou dramma buffo per musica en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Felice Romani, baseado nunha peza homónima de Caterino Mazzolà coa que se fixo unha ópera do mesmo título, obra do compositor alemán Franz Seydelmann en 1788. Foi estreada o 14 de agosto de 1814, no Teatro alla Scala de Milán.
RD-0204
Características
O motor RD-0204 é unha variante do motor RD-0203 cun sensor de presión adicional. Úsase na primeira etapa dos foguetes Proton como parte do motor RD-0202, formado por tres RD-0203 e un RD-0204. En solitario proporciona ata 559 kN de pulo.
Il turco in Italia
Esta ópera non ten ningunha relación coa ópera L'italiana in Argeli, composta tamén por Rossini un ano antes, e mesmo para algúns é superior musicalmente; xustamente, o público na época viu unha similitude entre as dúas obras, pensando que vían unha segunda versión. Trátase dunha ópera buffa moi influída por Così fan tutte de Wolfgang Amadeus Mozart, estreada no mesmo teatro pouco antes que a obra de Rossini. A abertura estrañamente harmonizada, aínda que infrecuentemente gravada, é un dos mellores exemplos do estilo característico de Rossini. Unha introdución infrecuentemente longa mostra un solo melancólico e amplo cun pleno acompañamento orquestral, antes de pasar a un tema principal puramente cómico e vivaz.
Anarquía
A anarquía é unha doutrina política que se opón a calquera clase de xerarquía ou poder político que goberne á sociedade, tanto como se se consolidou de forma democrática ou se se estableceu de forma ditatorial.
Os anarquistas cren que o maior logro da humanidade é a liberdade do individuo para poder expresarse e actuar sen que llo impida ningunha forma de poder, sexa terreal ou sobrenatural, polo que o seu principal principio é o de abolir calquera tipo de goberno e loitar contra todo tipo de relixións ou seitas xa que isto representa un desprezo pola autonomía dos homes (e mulleres) e a escravitude económica.
Emma Hosken
dereita|miniatura|Tumba de Emma Hosken e [[Bernard Barham Woodward no cemiterio de Brookwood.]] Emma Hosken, tamén coñecida como Emma Hosken Woodward, nada en Penryn (Cornualla) o 11 de agosto de 1845 e finada o 16 de xullo de 1884, foi unha escritora británica da época vitoriana.
Traxectoria
Filla de Richard Hosken e Emily (nada Nettle). Casou cun seu curmán distante, o reverendo Thomas Butterfill Hosken, reitor da igrexa de Llandefaelog Fach, en Gales, e tiveron un fillo e dúas fillas. O fillo e o seu marido morreron de difteria en 1869 e 1870, e Emma Hosken e as súas fillas regresaron a Penryn para vivir coa nai dela.
Escribiu dúas novelas, que publicou de forma anónima, Married for Money (1875) e Bitter to Sweet End (1877). En 1881 estaba hospedada na residencia das Irmás da Caridade en Holborn. En 1882 casou con Bernard Barham Woodward (1854–1930), bibliotecario do Museo de Historia Natural de Londres. Woodward publicou a terceira novela de Emma Hosken logo de que ela morrese. En 1885 apareceu Men, Women, and Progress (1885), un texto político que defende a necesidade de moitas reformas necesarias a prol dos dereitos da muller.
Está enterrada a carón de Bernard Barham Woodward e a segunda esposa deste no cemiterio de Brookwood (Surrey).
Pobiti Kamani
miniatura|300x300px|Pobiti Kamani.
Pobiti Kamani (en Побити камъни; traducido á galego como Bosque de pedra) é un conxunto de formacións rochosas situadas na Provincia de Varna, en Bulgaria.
En 1937 foi declarado monumento natural.
Orixe
Existen unha serie de teorías que tentan explicar a orixe do fenómeno, pero estas teorías pódense dividir en dous grupos, a orixe mineral ou a orixe orgánica. Segundo a primeira, as formacións son o resultado da actividade da coral, mentres que a segunda explica o fenómeno de erosión das rocas prismáticas, a formación da area e as concrecións de pedra calcaria
Mende, Santiago de Acevo, Ribeira de Piquín
Mende é un lugar da parroquia de Santiago de Acevo no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Igrexa de San Martiño de Andrade
A igrexa de San Martiño de Andrade é un templo barroco do século XVIII dunha soa nave situado no lugar da Pía, na parroquia eumesa de Andrade. Foi edificada sobre outra anterior románica do século XII da que conserva a ábsida semicircular e parte do muro norte.
Ábsida
A ábsida está dividida en tres tramos por dous contrafortes. En cada tramo ábrense ventás da mesma traza cas da ábsida da igrexa de San Xoán de Vilanova e dimensións case idénticas. Posúe trece canzorros de temática xeométrica, zoomorfa e antropomorfa. miniatura|dereita|250px|Canzorros. O comezo da ábsida desde o muro sur, e parte deste, áchanse ocultos pola sancristía, engadida posteriormente como un anexo á igrexa.
A parte interior da ábsida, oculta á vista polo retablo do altar maior, está recuberta con cal, froito de sucesivos branqueos. Malia iso, obsérvanse restos de decoración en dentes de serra de cor carmesí.
Muro norte
A parte do muro máis próxima á ábsida é o da primitiva igrexa románica que tiña unha porta de arco de medio punto, hoxe tapiada. O límite da parte románica do muro apréciase claramente no interior por reducirse considerabelmente o seu grosor ao pasar á parte que non é románica.
Fachada
Na fachada barroca aprécianse en sentido ascendente seguindo o eixo vertical: unha porta rectangular con decoración en orelleiras, unha pequena fornela rematada en arco de medio punto, unha ventá rectangular e, sobre unha base rectangular, unha espadana de dous ocos rematada en pináculos con bóla.
No ano 1943 a fachada foi trasladada 9 metros por mor dunhas obras de restauración e ampliación da igrexa que supuxeron un aumento da súa longura na cantidade indicada.
O Francés, Bribes, Cambre
O Francés é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
O Igrexario, Limiñón, Abegondo
O Igrexario é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Parc de la Ciutadella
250px|thumb|Fervenza do Parque da Ciutadella thumb|250px|O Castelo dos Tres Dracs, actual Museo de Zooloxía, obra de [[Lluís Domènech i Montaner.]] thumb|250px|Plano de Barcelona de [[1806 coa Cidadela integrada dentro das murallas.]] O Parc de la Ciutadella (en galego: Parque da Cidadela) foi durante moitos anos o único parque da cidade de Barcelona. Foi construído nos antigos terreos da fortaleza da cidade (de aí o seu nome Cidadela), a imaxe e semellanza do Xardín de Luxemburgo de París.
Está situado no barrio de Ciutat Vella, no triángulo comprendido entre a Estación de França, o Arco de Triunfo e a Vila Olímpica, entre o paseo Pujades, o paseo Picasso e a rúa Wellington. Dispón de dez accesos e ten unha extensión de 17,42 hectáreas, sen contar o Zoo de Barcelona.
Orixes
Ocupa os terreos da Cidadela construída por Filipe V para dominar a cidade tras a guerra de sucesión española, no século XVIII.
O 11 de setembro de 1714, tras un asedio de máis de 13 meses, Barcelona caía baixo a armada do rei Filipe V, que para manter a cidade baixo un firme control construíu esta cidadela ou fortaleza, a máis grande de Europa por entón, con forma de estrela, de onde toma o seu nome actual o parque e o barrio da Ciutadella circundante.
A Ciutadella foi parte integrante dun conxunto militar para dominar plenamente a cidade de Barcelona, no que, xunto á Ciutadella propiamente dita, foi construído o Castelo de Montjuïc, na montaña homónima que domina Barcelona desde a altura. A construción da Ciutadella encargouse ao enxeñeiro militar de orixe flamengo Joris Prosper Van Verboom, realizándose entre 1716 e 1718.
Para a súa construción foi necesario derrocar parte do Barrio da Ribera, que non sería trasladado á Barceloneta ata tres décadas máis tarde. Derrubáronse 1.200 casas, así como os conventos de San Agustín e Santa Clara, e desviouse o Rec Comtal. En total desaloxáronse unhas 4.500 persoas, que non recibiron indemnización algunha e foron abandonadas á súa sorte.
Derriba da Ciutadella
Convertida nun odiado símbolo do goberno central por parte da poboación de Barcelona, a Xunta de Vixilancia mandouno derrubar en 1841, aínda que dous anos despois, durante a Rexencia de María Cristina de Borbón, esta restaurouno dado que aínda non estaba totalmente destruído. Foi o xeneral Prim o que decretou a súa doazón á cidade.
Por fin, grazas á Revolución de 1868, procedeuse á demolición da Ciutadella, comezando coa derriba da torre de San Xoán, prisión militar situada na praza de armas da Ciutadella. Da fortaleza orixinal quedaron só a capela (actual Parroquia Castrense), o palacio do gobernador (actualmente un instituto de educación secundaria, o IES Verdaguer) e o arsenal, actual sede do Parlamento de Cataluña.
A Exposición Universal de 1888
Con motivo da Exposición Universal de 1888, o alcalde Francesc Rius i Taulet encargou a urbanización do parque a Josep Fontserè, nos terreos da Ciutadella derrubada, en plena apertura de Barcelona ao mundo internacional.