cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rudolf Steiner
Infancia e educación
De 1879 a 1883, Steiner cursou estudos e graduouse no Instituto de Tecnoloxía (Technische Hochschule) de Viena, onde estudou matemáticas, física e filosofía. En 1882, un dos mestres de Steiner na universidade de Viena (Karl Julius Schröer), suxiriu o nome de Steiner ao Profesor Joseph Kürschner, editor dunha nova edición das obras de Goethe. Entón pediuselle a Steiner que fose o editor científico da edición.
Na súa autobiografía, Steiner relatou que aos 21 anos, no tren entre o pobo onde vivía e Viena, coñeceu un sinxelo herborista (Felix Kogutski) que lle falou do mundo espiritual «como alguén que tivo as súas propias experiencias del...». Este colleiteiro de herbas presentouselle a Steiner unha persoa que Steiner só identificou como un «mestre», quen tivo unha grande influencia sobre o desenvolvemento posterior de Steiner, concretamente dirixíndoo a estudar a filosofía de Fichte.
En 1891, Steiner obtivo un doutoramento en filosofía na Universidade de Rostock, en Alemaña, cunha tese baseada no concepto do ego de Fichte, máis tarde publicada de maneira expandida como Verdade e ciencia.
Escritor e filósofo
Así mesmo escribiu a que considerou a súa obra filosófica máis importante: Die Philosophie der Freiheit (A filosofía da liberdade, 1894), unha exploración de epistemoloxía e ética que propuña un camiño polo cal os seres humanos poden converterse en seres libres espiritualmente (véxase máis abaixo).
En 1896, Elisabeth Förster-Nietzsche pediulle a Steiner ordenar o arquivo de Nietzsche en Naumburg. Por aquela altura, o seu irmán xa non estaba compos mentis. Förster-Nietzsche introduciu a Steiner en presenza do filósofo catatónico e Steiner, profundamente emocionado, escribiu máis tarde o libro Friedrich Nietzsche, un loitador contra a súa época. De Nietzsche, Steiner di na súa autobiografía:
Eva Veiga
Eva Veiga Torre nada en Ombre (Pontedeume) o 22 de outubro de 1961, é unha escritora e xornalista galega.
Rudolf Steiner
Escritor e filósofo
En 1897, Steiner deixou os arquivos de Weimar e mudouse a Berlín. Converteuse en propietario, editor xefe e contribuínte activo da revista literaria Magazin für Literatur, onde esperou encontrar lectores que simpatizaran coa súa filosofía. O seu traballo na revista non foi ben recibido polos seus lectores, polo cal moitos subscritores se deron de baixa, sobre todo despois do impopular apoio de Steiner a Émile Zola no caso Dreyfus. A Magazin für Literatur perdeu máis subscritores despois de revelarse a íntima amizade de Steiner co escritor anarquista John Henry Mackay ao publicar Steiner extractos da súa correspondencia. A xeral insatisfacción co seu traballo editorial conduciu finalmente á súa saída da revista.
Eva Veiga
Traxectoria
Tras realizar estudos de Filoloxía Inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou en El Ideal Gallego e na TVG, onde desenvolveu unha polifacética e intensa actividade profesional, sobre todo na dirección e presentación de programas culturais. Neste eido foi dúas veces Premio TP e Premio Galicia de Comunicación. Asemade, presentou e dirixiu para televisión a serie documental sobre a historia da arte galega Galicia no Tempo, programa que foi galardoado co Premio do Colexio de Arquitectos de Galicia e co Premio de Honra da UNESCO.
Rudolf Steiner
Escritor e filósofo
En 1899, Steiner casou con Anna Eunicke. Logo separáronse e Anna morreu en 1911.
Eva Veiga
Traxectoria
Como actriz, foi a protagonista do longametraxe A cicatriz branca, de Margarita Ledo. Unha grave enfemidade apartouna do seu traballo en Televisión pasando a dedicarse á escrita de artigos en revistas e xornais. Xunto aos músicos Fito Ares e Bernardo Martínez, formou parte do grupo poético-musical Ouriol.
Rudolf Steiner
Steiner e a Sociedade Teosófica
upright|miniatura|Marie Steiner 1903 En 1899 Steiner publicou un artigo no seu Magazin für Literatur, titulado «A revelación secreta de Goethe», sobre a natureza esotérica do conto de fadas de Goethe «A serpe verde e a branca azucena». Este artigo motivou unha invitación por parte do Conde e a Condesa Brockdorff, para falar nunha reunión de Teósofos sobre Nietzsche. Steiner continuou falandolles regularmente aos membros da Sociedade Teosófica, converténdose en Secretario Xeral da sección alemá en 1902, acabada de foprmar, sen unirse nunca formalmente á sociedade. Dentro desta sociedade, Steiner coñeceu a Marie von Sievers, con quen traballou, e quen se converteu na súa segunda esposa en 1914.
En 1904, Steiner foi nomeado por Annie Besant dirixente da Sociedad Esotérica en Alemaña e Austria. A Sección Alemá da Sociedade Teosófica creceu rapidamente baixo a guía de Steiner, quen impartiu conferencias sobre ciencia espiritual ao longo da maior parte de Europa. Durante este período, e en consonancia co que acordou coa dirección da Sociedade Teosófica, Steiner soamente falou daquilo que el mesmo puido investigar por si mesmo. Inicialmente, e tendo en conta que o seu público estaba no ámbito do movemento teosófico, utilizou a linguaxe teosófica na que predominaban termos en sánscrito, pero máis tarde foi progresivamente substituíndoos por termos europeos capaces de definir por si mesmos os contidos que querían transmitir. O seu enfoque foi sempre orixinal e baseado na súa investigación propia que entroncaba coas ensinanzas espirituais da tradición esotérica e filosófica occidental. Esta e outras diferenzas (concretamente a proclamación por parte de C. W. Leadbeater e de Annie Besant de que Jiddu Krishnamurti era o vehículo dun novo mestre mundial e a reencarnación de Cristo, afirmacións que Steiner rechazou publicamente), levaron a unha ruptura formal en 1912/13, cando Steiner e a maioría dos membros da sección alemá da Sociedade Teosófica se separaron para formar un novo grupo: a Sociedad Antroposófica.
A pesar das grandes converxencias entre a Teosofía e o seu propio sistema esotérico, Steiner mantivo sempre a mesma tónica de basearse na súa propia investigación espiritual. E a pesar de que se afirmara que Madame Blavatsky ou Annie Besant influíran nel, Steiner afirmaba que a súa filosofía proviña da súa percepción espiritual directa.
A Sociedade Antroposófica e as súas actividades culturais
A Sociedade Antroposófica creceu rapidamente. Alimentada pola necesidade de encontrar unha sede para as súas conferencias anuais, que incluían representacións de obras teatrais escritas por Édouard Schuré e polo propio Steiner, decidiuse construír un teatro e un centro organizativo. En 1913 comezou a construción do Goetheanum, en Dornach (Suíza). Unha parte significativa do edificio, deseñado por Steiner, construírona voluntarios. Unha vez iniciada a primeira guerra mundial, en 1914, os voluntarios do Goetheanum podían ouvir o son do fogo de canón máis alá da fronteira suíza, pero a pesar da guerra, xente de toda Europa traballou pacificamente lado a lado na construción do edificio. En 1919, o Goetheanum representou a estrea mundial dunha produción completa do Fausto de Goethe. Neste mesmo ano, fundouse a primeira escola Waldorf en Stuttgart (Alemaña).
Desde 1919, a axuda de Steiner foi requirida en numerosas actividades prácticas. A súa actividade como conferenciante expandiuse enormemente. Ao mesmo tiempo, o Goetheanum converteuse nun centro cultural de amplo espectro. Na Noitevella de 1922/1923, o edificio foi incenciado premeditamente e só se salvou unha escultura alegórica de gran tamaño que representa as forzas espirituais activas no mundo e no ser humano: o «representante da humanidade». Steiner comezou inmediatamente a traballar no deseño dun segundo Goetheanum –feito de cemento en vez de madeira–, que se acabou de construír en 1928, tres anos despois da súa morte.
Pokémon Sword e Shield: The Isle of Armor
Pokémon Sword e Shield: The Isle of Armor (en ポケットモンスター ソード・シールド 鎧の孤島; Poketto Monsutā Sōdo Shīrudo: Yoroi no Kotō) é un dos dous packs de expansión descargables en Pokémon Sword e Shield Expansion Pass para os videoxogos de rol de 2019 Pokémon Sword e Shield en Nintendo Switch. Foi desenvolvido por Game Freak e publicado por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo Switch. Distribuíuse internacionalmente o 17 de xuño de 2020. Precede ó outro pack, titulado The Crown Tundra (lanzado o 22 de outubro de 2020). O paquete físico Pokémon Sword and Shield Expansion Pass foi lanzado o 6 de novembro de 2020.
Rudolf Steiner
A Sociedade Antroposófica e as súas actividades culturais
Durante a conferencia da Sociedade Antroposófica do Nadal de 1923, Steiner fundou a chamada Escola de Ciencia Espiritual, prevista como unha universidade aberta para a investigación e o estudo espiritual.
Pokémon Sword e Shield: The Isle of Armor
O engadido do Expansion Pass substituíu a necesidade dunha terceira versión ou secuela de Sword e Shield. Esta expansión está ambientada na área da Isle of Armor, baseada na Illa de Man, que se atopa na costa da rexión de Sword e Shield coñecida como Galar. O xogador controla o protagonista durante a súa viaxe a través da illa, fogar do antigo campión da rexión de Galar e da súa familia.
Rudolf Steiner
Ataques, enfermidade e morte
miniatura O incendio intencionado cometido contra o Primeiro Goetheanum tiña un contexto: nacionalistas nazis ameazaran publicamente o Goetheanum e ao propio Steiner. Reaccionando contra a situación catastrófica da Alemaña de posguerra, Steiner fixo xiras extensas de conferencias promovendo as súas ideas sociais sobre a Orde Social Triformada, implicando unha estrutura política fundamentalmente distinta; suxiriu que catástrofes como a Guerra Mundial podían evitarse a través da independencia dos ámbitos cultural, político e económico. Tamén propuxo unha solución radical na disputada área de Silesia Superior (reclamada por Polonia e Alemaña): a súa suxestión de que lle outorgasen a esta área polo menos unha independencia provisional levouno a ser acusado publicamente de ser traidor a Alemaña.
En 1919, o teórico político do movemento Nacional Socialista en Alemaña (Dietrich Eckart), atacou a Steiner e suxiriu que era xudeu. En 1921, Adolf Hitler atacou a Steiner nun artigo do xornal de dereitas Völkischer Beobachter, incluíndo acusacións de que Steiner era un instrumento dos xudeus; outros nacionalistas extremistas en Alemaña estaban chamando á «guerra contra Steiner». O Putsch da Cervexaría de 1923 en Múnic fixo que Steiner abandonase a súa residencia en Berlín, dicindo que se os responsábeis do errado golpe de Hitler e outros chegaban ao poder en Alemaña, xa no lle sería posíbel entrar no país; tamén alertou contra os desastrosos efectos que tería para Europa Central que os Nacional-Socialistas chegaran ao poder.
A perda do Goetheanum afectou seriamente a saúde de Steiner. A partir de 1923 mostrou signos crecentes de fraxilidade e enfermidade. Continuou conferenciando moito e incluso viaxando; especialmente ao final deste período, frecuentemente daba dúas, tres ou incluso catro leccións diarias de cursos que tiñan lugar simultaneamente. Por unha parte, moitos deses cursos eran sobre áreas prácticas da vida: educación, eurritmia curativa, arte da palabra e drama. Por outra parte, Steiner principiou unha nova serie extensa de conferencias, presentando a súa investigación sobre as vidas sucesivas de diversos individuos, e en xeral sobre a técnica da investigación do karma.
Pero no outono de 1924 estaba demasiado débil para continuar; a súa última conferencia tivo lugar en setembro dese ano. Morreu o 30 de marzo de 1925.
Investigación espiritual
miniatura|280px|Tumba de Rudolf Steiner
Desde a súa decisión de publicar o seu traballo en 1899 até a súa morte en 1925, Steiner artellou unha corrente continua de experiencias que afirmou seren do mundo espiritual —experiencias que dixo que o conmoveron desde moi novo. Steiner intentou aplicar a súa formación en matemáticas, ciencia e filosofía, para producir presentacións rigorosas e verificábeis desas experiencias. Steiner cría que a través de disciplinas éticas e adestramento meditativo libremente escollidos, calquera podía desenvolver a capacidade de experimentar o mundo espiritual, incluíndo a natureza superior dun mesmo e doutros. Steiner cría que tales disciplina e adestramento axudaríanlle a unha persoa a se converter nun individuo libre, moral e creativo –libre no sentido de ser capaz de accións motivadas só por amor.
As ideas de Steiner sobre a vida interior foron influídas por Franz Brentano —con quen estudou— e por Wilhelm Dilthey, fundadores do movemento fenomenolóxico na filosofía europea. Steiner tamén recibiu influencias do enfoque fenomenolóxico da ciencia de Goethe.
As obras completas de Steiner inclúen uns 40 volumes dos seus escritos e máis de 300 volumes de conferencias. Os seus escritos máis destacados inclúen:
Steiner dirixiu as seguintes escolas esotéricas:
Ciencia goetheana
Nos seus comentarios ás obras científicas de Goethe, escritos entre 1884 e 1897, Steiner presentou o enfoque científico de Goethe como de natureza esencialmente fenomenolóxica, máis que baseado nunha teoría ou un modelo. Desenvolveu máis este concepto en varios libros (Teoría do coñecemento baseada na concepción do mundo de Goethe, de 1886, e Goethe e a súa visión do mundo, de 1897), que enfatizan particularmente a transformación do enfoque de Goethe, desde as ciencias físicas (onde o experimento xogaba o papel principal) á bioloxía vexetal (onde se requiría imaxinación para encontrar os arquetipos biolóxicos (Urpflanze), e postulou que Goethe buscar (mais sen encontrar completamente) a transformación do pensamento científico necesaria para interpretar e comprender adecuadamente o reino animal.
Steiner defendeu a descrición cualitativa da cor de Goethe como xurdindo sinteticamente da polaridade de luz e escuridade, en contraste coa concepción analítica de Newton, baseada en partículas. Enfatizou o papel do pensamento evolutivo no descubrimento de Goethe do óso intermaxilar en seres humanos; Goethe esperaba que a anatomía humana fose unha transformación evolutiva da anatomía animal.
Coñecemento e liberdade
miniatura|Rudolf Steiner School, Nova York. Steiner enfocou as cuestións filosóficas do coñecemento e liberdade en dúas etapas. A primeira foi a súa disertación, publicada de maneira expandida en 1892 como Verdade e ciencia. Aquí, Steiner suxire que hai unha incoherencia entre a filosofía de Kant, que postulou que a verdade esencial do mundo era inaccesíbel á conciencia humana, e a ciencia moderna, que asume que todas as influencias poden encontrarse no que Steiner chamou o mundo sinnlichen und geistlichen (sensorio e mental/espiritual), ao que temos acceso. Steiner chamoulle á Jenseits-Philosophie (filosofía dun alén inaccesíbel) de Kant un obstáculo para alcanzar un punto de vista filosófico satisfactorio.
Steiner postula que o mundo é esencialmente unha unidade indivisible, pero que a nosa consciencia o divide en aparencia perceptíbel polos sentidos, por un lado, e natureza formal accesíbel ao noso pensamento, por outro. Ve no propio pensamento un elemento que pode ser reforzado e profundizado suficientemente para penetrar todo o que os nosos sentidos non nos revelan. Steiner nega así explicitamente toda xustificación dunha división entre fe e coñecemento; dito doutra maneira, entre os mundos espiritual e natural. A súa aparente dualidade é condicionada pola estrutura da nosa consciencia, que separa a percepción e o pensamento, pero estas dúas facultades dan dúas visións complementarias do mesmo mundo; ningunha ten primacía e as dúas xuntas son necesarias e suficientes para chegar a unha completa comprensión do mundo. Pensando ao percibir (o camiño das ciencias naturais) e percibindo o proceso do pensar (o vieiro do adestramento espiritual), é posíbel descubrir unha unidade interna escondida entre os dous polos da nosa experiencia. A verdade, para Steiner, é paradoxalmente tanto un descubrimento obxectivo, como:
Unha nova etapa do desenvolvemento filosófico de Steiner exprésase na súa Filosofía da liberdade. Aquí segue explorando potenciais dentro do pensamento: suxire que a liberdade só pode ser aproximada asintoticamente e coa axuda da actividade creativa do pensar. O pensar pode ser un acto libre; ademais, pode liberar a nosa vontade da súa servidume aos nosos instintos e pulsións. Suxire que os actos libres son aqueles dos cales somos completamente conscientes do motivo da nosa acción: a liberdade é a actividade espiritual de impregnar de consciencia a nosa propia natureza e a do mundo, e a verdadeira actividade de actuar en plena consciencia. Isto inclúe superar influencias tanto hereditarias como ambientais:
Steiner afirma as perspectivas evolucionistas de Darwin e Haeckel, pero esténdeas máis alá das súas consecuencias materialistas: ve a consciencia humana (de feito toda a cultura) como un produto de evolución natural que transcende. Para Steiner, a natureza vólvese auto-consciente no ser humano. A descrición de Steiner da natureza da consciencia humana é, pois, parecida á de Solovyev:
Ciencia espiritual
Steiner enfatizou que hai un mundo obxectivo natural e espiritual, que pode ser coñecido, e que as percepcións do mundo espiritual e de seres incorpóreos son reproducíbeis por múltiples observadores, baixo condicións de adestramento comparábeis ás requiridas para as ciencias naturais, pero incluíndo extraordinaria auto-disciplina. Sobre esta base é posíbel a ciencia espiritual, con fundamentos epistemolóxicos bastante distintos aos das ciencias naturais.
Para Steiner, o cosmos está permeado e transformado continuamente pola actividade creativa de procesos non físicos e seres espirituais. Para que o ser humano se volva consciente da realidade obxectiva destes procesos e seres, é necesario tratar de representar a súa actividade creativa unha e outra vez, internamente, de maneira creativa. Así, o coñecemento obxectivo sempre implica actividade creativa interna. Steiner artellou tres etapas de calquera acto creativo:
A partir deste período, Steiner chámoulle á súa obra «antroposofía». Enfatizou que o vieiro espiritual que el representaba se construe sobre a liberdade individual e o xuízo independentes e soportaos; por esta razón, para que os resultados da investigación espiritual sexan adecuadamente presentados nun contexto moderno, deben estar nunha maneira accesébel á comprensión lóxica, para que os que non teñan acceso ás experiencias espirituais subxacentes á investigación antroposófica, poidan facer avaliacións independentes dos seus resultados. Steiner considerou que o propósito da evolución humana era o desenvolvemento das cualidades interdependentes de amor e liberdade.
Áreas de actividade
Tras a primeira guerra mundial, Steiner cultivou unha gran variedade de contextos culturais. Fundou unha escola, coñecida como a escola Waldorf, que despois se converteu nunha rede escolar mundial. O sistema agrícola que fundou (agora coñecido como Agricultura biodinámica) foi unha das formas iniciais da moderna agricultura ecolóxica, en cuxo desenvolvemento contribuíu significativamente. A medicina antroposófica, que creou un amplo rango de medicamentos antroposóficos, así como un amplo espectro de terapias de apoio — tanto artísticas como biográficas —, xurdiron a partir do traballo de Steiner. Fogares para nenos e adultos con discapacidades baseadas na súa obra (incluíndo os do movemento Camphill) están moi estendidos. As súas pinturas e debuxos teñen sido expostos en museos e galerías, e influíu en Joseph Beuys e noutros artistas modernos significativos. Os seus dous edificios do Goetheanum son xeralmente aceptados como obras mestras da arquitectura moderna, e outros arquitectos antropósofos contribuíron á modernidade con miles de edificios. Unha das primeiras institucións en practicar banca ética foi un banco antroposófico, traballando a partir das ideas de Steiner.
O legado literario de Steiner é analogamente amplo. Os escritos de Steiner publicáronse nuns corenta volumes, incluíndo libros, ensaios, obras de teatro (dramas misterio), versos mántricos e unha autobiografía. A súa antoloxía de conferencias compoñen aproximadamente outros 300 volumes e neles está cuberto case calquera tema imaxinábel (gran parte da obra de Steiner é accesíbel na rede no arquivo Rudolf Steiner, e as obras completas de Steiner poden buscarse no arquivo en lingua alemá). Os debuxos de Steiner están recollidos nunha serie separada de 28 volumes. Moitas publicacións cubriron o seu legado arquitectónico e a súa obra escultórica.
Educación
miniatura|dereita|Antiga fábrica de cigarros Waldorf-Astoria. Sendo novo, Steiner xa apoiou a independencia de institucións educativas respecto ao control gobernamental. En 1907, escribiu un longo ensaio titulado A educación á luz da Ciencia Espiritual, onde describiu as fases principais do desenvolvemento do neno e suxeriu que serían as bases dun enfoque saludábel da educación. Así os nenos son identificados como estudantes segundo os catro humores que di ter o ser humano: melancólico, sanguíneo, colérico ou flemático. A futura educación dos nenos está orientada segundo esta clasificación.
En 1919, Emil Molt invitouno a dar conferencias sobre o tema da educación aos traballadores da súa fábrica de Molt en Stuttgart. Disto xurdiu unha nova escola: a escola Waldorf de Woldorf Astoria, o nome da fábrica de cigarros. Cando vivía Steiner, tamén se fundaron escolas baseadas nos seus principios educativos en Hamburgo, Essen, A Haia e Londres; actualmente hai máis de 1.000 escolas Waldorf no mundo.
Activismo social
Durante un tempo despois da primeira guerra mundial, Steiner foi extremadamente activo como conferenciante de cuestións sociais. Unha petición expresando as súas ideas sociais básicas (asinada por Herman Hesse, entre outros) circulou amplamente. O seu principal libro sobre cuestións sociais (Cara a unha renovación social), vendeu milleiros de copias. Hoxe hai en todo o mundo algúns bancos innovadores, compañías, institucións caritativas e escolas para desenvolver novas formas cooperativas de negocio, todas traballando en parte a partir de ideas sociais de Steiner. Un exemplo é a Rudolf Steiner Foundation (RSF), formada en 1984, cuxos bens foron estimados en 2004 en 70 millóns de dólares. RSF subministra «servizos financeiros caritativos innovadores». Segundo as organizacións independentes Co-op America e o Social Investment Forum Foundation, RSF é «unha das 10 organizacións que mellor exemplifican a construción de oportunidades e esperanza económicas para os individuos a través de investimentos comunitarios».
Steiner suxiriu que as esferas sociais cultural, política e económica necesitaban ser suficientemente independentes entre elas para poder corrixirse mutuamente de maneira continua. Manifestou que a sociedade humana estivera movéndose lentamente durante miles de anos para chegar a unha articulación da sociedade en tres reinos independentes, pero mutuamente correctoras, e que unha Orde Social Triformada non era unha utopía que puidese ser implantada nun día nin nun século. Era un proceso gradual que esperaba que se continuaría desenvolvendo durante miles de anos. Así e todo, deu moitas suxestións específicas de reformas sociais que pensaba que aumentarían a triarticulación da sociedade. Cría na igualdade dos dereitos humanos na vida política, liberdade na vida cultural e cooperación fraternal voluntaria, non represiva, na vida económica.
Arquitectura e artes plásticas
miniatura|dereita|235px|O primeiro Goetheanum. Steiner deseñou 17 edificios, incluíndo os dous Goetheanum. Estes dous edificios, construídos en Dornach (Suíza), foron concibidos para albergar unha Universidade de Ciencia Espiritual. Tres dos edificios de Steiner (incluíndo os dous edificios do Goetheanum), incluíronse entre as obras máis significativas da arquitectura moderna.
Os debuxos sobre encerado de Steiner eran únicos no seu tempo e case con certeza non se concibiron como obras de arte. A obra de Joseph Beuys, fortemente influída por Steiner, conduciu á comprensión moderna dos debuxos de Steiner como obxectos artísticos.
Artes escénicas
Xunto con Marie Steiner-von Sievers, Rudolf Steiner desenvolveu a arte da euritmia, ás veces referida como unha «linguaxe visíbel e canto visíbel». Segundo os principios da euritmia, hai movementos arquetípicos ou xestos que corresponden a todos os aspectos da fala (os sons ou fonemas, os ritmos, a función gramátical etc), a todas as «cualidades da alma» (riso, desesperación, intimidade etc) e a todos os aspectos da música (tons, intervalos, ritmos, harmonías etc). Como autor teatral, Steiner escribiu catro Dramas misterio entre 1909 e 1913, incluíndo O portal da iniciación e O despertar da alma. Seguen sendo representados hoxe por grupos antroposóficos.
Steiner tamén fundou un novo enfoque do discurso e drama artísticos. Diversos elencos traballan con este enfoque, chamado «arte da palabra» (en alemán: Sprachgestaltung), e existen formacións en diversos países, incluíndo Inglaterra, os Estados Unidos, Suíza e Alemaña. O actor Michael Chekhov estendeu este enfoque no que agora se coñece como o método Chekhov.
Medicina antroposófica
Desde finais da década de 1910, Steiner traballou con doutores para crear un novo enfoque da medicina. En 1921, varios farmacéuticos e médicos reuníronse baixo a guía de Steiner para crear unha compañía farmacéutica chamada Weleda, que agora distribúe medicamentos por todo o mundo. Nesa época, a Dra. Ita Wegman fundou unha primeira clínica médica antroposófica en Arlesheim (Suíza), agora chamada a Clínica Wegman.
Agricultura e xardinaría biodinámicas
A Agricultura biodinámica (ou biolóxico-dinámica) é un sistema agrícola ecolóxico sostíbel que inclúe moitas das ideas da agricultura ecolóxica (pero é anterior a ese termo). En 1924, un grupo de agricultores preocupados polo futuro da agricultura pediron a axuda de Steiner; Steiner respondeu cunha serie de leccións de agricultura. Esta foi a orixe da agricultura biodinámica, que agora se practica en gran parte de Europa, Norteamérica e Australasia. Un concepto central destas conferencias foi individualizar a granxa: producir todos os materiais necesarios (como esterco e forraxe) dentro do que chamou o «organismo da granxa», sen introducir (ou introducindo poucos) materiais externos. Outros aspectos da agricultura biodinámica inspirados polas conferencias de Steiner inclúen actividades temporais como plantar en relación aos patróns de movemento da lúa e os planetas, e aplicar «preparados» (que consisten en materiais naturais procesados de maneira específica) ao solo, ao composto e ás plantas, coa intención de implicar seres non físicos e forzas elementais. Steiner, nas súas leccións, animou os seus oíntes a verificar as súas suxestións cientificamente, pois el aínda non o fixera.
As primeiras décadas da agricultura do século vinte comezaron usando fertilizantes inorgánicos, como nitróxeno «condensado» do ar e posteriormente aplicado nos campos. Steiner cría que a introdución desta agricultura química era moi nociva, afirmando:
Steiner estaba convencido de que a calidade da comida na súa época estaba degradada, e cría que a fonte do problema era o uso por parte da agricultura química de fertilizantes artificiais e pesticidas; pero non cría que isto se debese só ás propiedades químicas ou biolóxicas relacionadas coas substancias implicadas, senón tamén debido a carencias espirituais en todo o enfoque químico da agricultura. Steiner consideraba o mundo e todo o que está nel como de natureza simultaneamente espiritual e material, un enfoque chamado monismo. Tamén creu que a materia viva era distinta da materia morta. Dito doutra maneira, Steiner cría que os nutrientes sintéticos non eran iguais aos correspondentes máis vivos. O nome «dinámica biolóxica» ou «biodinámica» foi acuñado polos seguidores de Steiner. Un aspecto central da biodinámica é que a granxa en conxunto é vista como un organismo e por tanto debería ser un sistema cerrado que se auto-alimenta coas preparacións. As enfermidades dos organismos non han de tratarse illadamente, senón como un síntoma de problemas en todo o conxunto.
Aínda que o número de granxas biodinámicas no mundo é relativamente pequeno, no ano 2006 un cuarto das granjas da India -aproximadamente- adoptaron prácticas biodinámicas.
Steiner e o cristianismo
miniatura|280px|Monumento Rudolf Steiner En 1899, Steiner experimentou o que describiu como un encontro persoal con Cristo, suceso que o transformou internamente. Previamente tivo pouca relación con calquera forma de cristianismo. Entón e despois, as súas relacións co cristianismo permaneceron totalmente fundadas na experiencia persoal, e por tanto sen denominación e sorprendentemente distintas ás formas relixiosas convencionais.
Cristo e a evolución humana
Steiner describe o ser de Cristo e a súa misión na Terra como un punto central na evolución humana:
Considera que toda relixión é válida e verdadeira no tempo e contexto cultural no que nace, e que as formas históricas do cristianismo necesitan ser transformadas considerabelmente no noso tempo para acompañar a evolución da humanidade.
Steiner vía a forza central da evolución humana no ser que unifica todas as relixións (e non unha fe relixiosa particular). Pero comprendía a encarnación de Cristo como unha realidade histórica e un punto de inflexión na historia humana. Para Steiner, o «ser de Cristo» non é só o redentor da caída do paraíso, senón tamén o único pivote e sentido dos procesos evolutivos da Terra e de toda a historia humana. A esencia de ser cristián é, para Steiner, unha busca de equilibrio entre extremos polares e a capacidade de manifestar amor en liberdade.
Diverxencias co pensamento cristián convencional
Steiner tamén postulou dous meniños Xesús implicados na encarnación do Cristo: un meniño descendido de Salomón, como se describe no Evanxeo segundo San Mateo; e outro meniño descendido de Natán, como se describe no Evanxeo segundo San Lucas. A este respecto, menciona o feito de que as xenealoxías dadas nestes dous evanxeos diverxen unhas trinta xeracións antes do nacemento de Xesús.
A opinión de Steiner sobre a segunda vinda de Cristo tamén é infrecuente. Suxirió que esta non sería unha reaparición física, senón que significaba máis ben que o ser de Cristo se manifestaría en forma non física, no «reino etéreo» (isto é, visíbel á visión espiritual e aparente na vida comunitaria) a un número crecente de persoas, comenzando ao redor do ano 1933. Enfatizou que o futuro requiriría que a humanidade recoñecese este Espírito de Amor en todas as súas xenuínas formas, independentemente de como fose nomeado. Tamén advirtiu que o nome tradicional (Cristo) podía ser usado ignorando a verdadeira esencia deste Ser de Amor.
A Comunidade de cristiáns
Pero Steiner aclarou que o movemento resultante para a renovación do cristianismo, que se deu a coñecer como a «comunidade de cristiáns», era un xesto persoal de axuda a un movemento fundado por Rittelmeyer e outros, independentemente da Sociedade Antroposófica. A distinción era importante para Steiner, porque coa antroposofía buscaba crear unha espiritualidade científica, non baseada na fe. Pero para aqueles que desexaban encontrar formas máis tradicionais, unha renovación das relixións tradicionais era tamén unha necesidade vital dos tempos.
Recepción e controversia
A obra de Steiner influíu nun amplo rango de personalidades notábeis. Entre elas houbo moitos escritores, artistas e músicos, incluíndo a Inkling e o filósofo Owen Barfield, o gañador do Premio Pulitzer e Premio Nobel Saul Bellow, a Andrej Belyj, a Josef Beuys, a Michael Chekhov, a Michael Ende, a Vasili Kandinski,  os premios nobel Selma Lagerlöf e Albert Schweitzer, a Andrei Tarkovskii, a Richard Tarnas e a Bruno Walter.
Olav Hammer, xeralmente moi crítico cos movementos esotéricos, chama a Steiner «quizais o portavoz máis sofisticado histórica e filosoficamente da tradición esotérica».
Cientifismo
Críticos, como o profesor sueco de historia da relixión Olav Hammer, criticaron como cientifismo a pretensión de Steiner de usar unha metodoloxía científica para investigar fenómenos espirituais baseado nas súas declaracións de experiencia clarividente e a súa colocación da «ciencia espiritual» sobre as ciencias naturais. Steiner cosideraba as observacións da investigación espiritual como máis fiábeis (e sobre todo, consistentes) que as observacións da realidade física, pero consideraba que a investigación espiritual non era infalíbel, e quizais sorprendentemente, mantivo a opinión de que calquera capaz de pensar loxicamente estaba en posición de corrixir erros de investigadores espirituais.
Raza e etnia
Nun estudo exhaustivo, Helmut Zander conclúe que «o que un lector dado interprete “Antroposofía” como racista ou non, depende dos seus intereses». Isto ocorre en parte porque os comentarios de Steiner sobre a raza son incoherentes, como era típico na súa época. Consideraba que todo pobo ten unha única esencia, espírito ou «alma do pobo», vía a raza como unha manifestación física da evolución espiritual da humanidade e colocou as diversas razas identificadas na súa época nunha complexa xerarquía derivada en gran parte de opinións teosóficas, pero marxinou fortemente o papel dos factores raciais e étnicos no desenvolvemento dun individuo.
Por un lado, caracterizou razas, nacións e etnias específicas dunha maneira que foi chamada racista polos seus críticos, incluíndo:
Por outra parte, Steiner enfatizou a unidade espiritual nuclear de todos os pobos do mundo e criticou fortemente o prexuízo racial, afirmando a súa crenza de que:
Xudaísmo
Tamén criticou a meta do seu contemporáneo Herzl de crear un estado sionista (e noutro lugar criticou a idea das nacións determinadas etnicamente).
Obra (escolma)
Os máis de 350 volumes das obras completas de Steiner inclúen uns 40 volumes contendo os seus escritos, así como máis de 6000 conferencias (deixamos traducións ao castelán, cando existen).
Mutación dinámica
En xenética, unha mutación dinámica é un elemento herdable inestable no que a probabilidade de expresión dun fenotipo mutante é función do número de copias da mutación. Isto quere dicir que o produto de replicación (a proxenie) dunha mutación dinámica ten unha probabilidade diferente de mutación que o seu predecesor. Estas mutacións, normalmente curtas secuencias repetidas moitas veces, dan lugar a numerosas doenzas, incluíndo os trastornos de repetición de trinucleótidos.
Robert I. Richards e Grant R. Sutherland chamaron este fenómeno, no marco da xenética dinámica, mutaciós dinámicas. A expansión de tripletes está causada polo escorregamento (slippage) durante a replicación do ADN. Debido á natureza repetitiva da secuencia de ADN nesas rexións poden formanrse estruturas en bucle ('loop out') durante a replicacion de ADN mentres se mantén o apareamento complementario de pares de bases entre a febra parental e a febra filla que esta sendo sintetizada. Se se forma a estrutura en bucle a partir da secuencia na febra filla isto resultará nun incremento do número de repeticións. Porén, se a estrutura loop out está formada na febra parental ocorre unha diminución no número de repeticións. Parece que a expansión destas repeticións é máis común que a redución. Xeralmente, canto maior é a expansión máís probable é que causen unha doenza ou se incremente a gravidade da doenza. Esta propiedade resulta na característica anticipación vista en trastornos de repetición de trinucleótidos. A anticipación describe a tendencia a diminuír a idade de comezo e a aumentar a gravidade dos síntomas ao longo das sucesivas xeracións dunha familia afectada debido á expansión destas repeticións.
Nora de Falkirk
miniatura|dereita|350px|A nora de Falkirk A nora de Falkirk (en inglés Falkirk Wheel) é unha obra de enxeñería que permite conectar a canle do Forth e do Clyde coa canle da Unión, nas proximidades da cidade de Falkirk, en Escocia.
Datos xerais
O seu funcionamento baséase nun sinxelo sistema de enchido e baleirado de dous canxiróns, situados verticalmente un enriba do outro, e con capacidade para 600 toneladas de auga. A nora, de 35 metros de diámetro, permite desprazar verticalmente 4 barcos de 20 metros de eslora nun tempo que anda sobre os 4 minutos. Está construída en aceiro e formigón, e consome en facer unha viraxe completa 22.500 watts, o equivalente "ao que gastan oito torradoras".
Historia
Dende a construción das dúas canles, importantes vías para o tráfico de mercadoría e o desenvolvemento industrial de Escocia, os navegantes que querían cruzar dun ao outro tiñan que seguir un complexo sistema de once comportas horizontais que levaba un día enteiro percorrer. Cando no século XX a importancia económica das canles deveceu, as instalacións quedaron en desuso, e en 1933 todo o sistema de comportas quedou cuberto de auga, inutilizándoo.
A nora actual contruíuna entre 2001 e 2002 a empresa Butterley Engineering, de Ripley (Inglaterra), cun custo total de 84,5 millóns de libras, dos que un terzo foi achegado pola lotaría británica. A nora de Falkirk inaugurouna a raíña Isabel II o 24 de maio de 2002, co gallo dos seus cincuenta anos no trono.
Características
A nora, que ten un diámetro total de 35 metros, consiste en dous brazos opostos que se estenden uns 15 metros a ambos lados dun eixo central. A súa forma é de inspiración céltica. En cada un deses brazos vai enganchado un tanque ou canxirón de gran capacidade, que ao tempo de virar no sentido da nora tamén vira sobre o eixo do brazo, de xeito que mantén sempre a horizontalidade. Os canxirós desprazan sempre 600 toneladas de masa, for con auga ou con auga e mais o barco que se queira transportar (vid. principio de Arquimedes).
Starchildren
Historia
A súa primeira aparición foi en 1990 (daquela escrito coma Star Children), pero pouco se sabe da primeira encarnación da banda agás que tocou dúas veces no Cabaret Metro de Chicago con distintos membros que incluían a Corgan, Jimmy Chamberlin, Neil Jendon, Cliff Fox e Kerry Brown (os tres últimos da banda Catherine).
Club Balonmano Granollers
O Club Balonmano Granollers, máis coñecido como BM Granollers é un equipo de balonmán da cidade de Granollers, na provincia de Barcelona. Fundado en 1944, é un dos clubs históricos do balonmán a nivel español e un dos máis laureados.
Starchildren
Historia
En 1994 a banda apareceu con máis presenza, facendo o 18 de xuño un concerto que tivo cobertura como un concerto de incógnito dos Smashing Pumpkins, a pesar de que foi unha actuación típica de Starchildren. No concerto desa noite tocáronse varios temas que posteriormente pasarían a formar parte do repertorio de The Smashing Pumpkins. Entre as cancións tocadas estaba a versión de The Cure "A Night Like This" e o tema de James Iha "The Boy", que sería posteriormente editada na caixa The Aeroplane Flies High, así coma unha primeira versión de "Here is No Why" do Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Club Balonmano Granollers
O pavillón no que xoga o equipo, o Palau d'Esports foi a sede do balonmán nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. Ademais posúe unha das mellores canteiras de formación de xogadores novos.
Starchildren
Historia
En 1995 a versión que o grupo fixo do tema "Isolation" de Joy Division apareceu no álbum tributo A Means to an End: The Music of Joy Division.
No mes de xaneiro do 2010 Billy Corgan anunciou os seus plans de crear un novo selo discográfico, co cal tiña pensado editar novo material de Starchildren.
John le Carré
David John Moore Cornwell, nado en Poole, Dorset, Reino Unido, o 19 de outubro de 1931 e finado en Truro o 12 de decembro de 2020, foi un novelista británico, máis coñecido co sobrenome de John le Carré.
Estuco
miniatura|Decoración feita con estuco. O estuco é unha pasta de gran fino composta de cal apagado (normalmente, cales aéreos graxos), mármore pulverizado, xeso, pigmentos naturais, etc. que se endurece por reacción química ó entrar en contacto o hidróxido de calcio do cal co dióxido de carbono (CO2) [Ca(OH)2 + CO2 → CACO3 + H2Ou] e utilízase sobre todo para decorar paredes e teitos.
John le Carré
Durante as décadas de 1950 e 1960, traballou no Servizo de Seguridade (MI5) e no Servizo Secreto de Intelixencia (MI6). A súa terceira novela, The Spy Who Came in from the Cold (1963), converteuse nun best-seller internacional e abandonou os traballos anteriores parta se converter en escritor a tempo completo. Especializouse no xénero de relatos de suspense e espionaxe, ambientados na época da Guerra fría e outros escritores como Frederick Forsyth o consideran o mestre das novelas de espías.
Estuco
O estuco admite numerosos tratamentos, entre os que salientan a modelaxe e tallado para obter formas ornamentais, o puído para darlle unha aparencia semellante ó mármore e o pintado polícromo con fins decorativos.
John le Carré
Traxectoria
Tivo unha infancia difícil pois foi abandonado pola súa nai cando tiña 5 anos e seu pai era un estafador profesional.
Estuco
O estuco máis famoso é o veneciano, tamén chamado «lustro veneciano». É un revestimento que se inventou en Venecia (Italia) a comezos do século XV. O seu acabado mostra unha parede plana, lisa e brillante como un mármore puído, con diferentes tonalidades de cor, de gran beleza.
John le Carré
Traxectoria
Estudou linguas na Universidade de Berna e no Lincol College da Universidade de Oxford, e foi profesor na Universidade de Eton entre 1956 e 1958 e ingresou no corpo diplomático como segundo secretaro na embaixada de Bonn entre 1960 e 1964. A súa carreira diplomática rematou en 1964 cando o seu nome apareceu na lista que Kim Philby ofreceu aos soviéticos e na que delataba a axentes británicos.
Estuco
Emprego histórico
Durante o Renacemento italiano vólvese a utilizar o estuco como complemento arquitectónico, xunto coa pintura, seguindo a moda orixinada polo descubrimento arqueolóxicos. Perfeccionáronse un gran número de técnicas, que máis tarde se difundiron por toda Europa. O estuco branco utilizouse moito nos muros das igrexas, en ocasións para pintar figuras de anxos. Rafael e outros artistas da época utilizaron frisos de estuco coloreado para decorar palacios e pavillóns. Entre os máis relevantes salientan os relevos de Francesco Primaticcio (1533–1565) para o castelo de Fontainebleau, preto de París.
John le Carré
Traxectoria
O final da Guerra fría levouno a modernizar os seus temas e introducir aqueles elementos que conforman a complexa realidade internacional da nosa época: terrorismo islámico, problemática causada polo desmembramento da Unión Soviética, política dos Estados Unidos en Panamá, manexos das industrias farmacéuticas... Os seus personaxes, entre os que o máis coñecido é probablemente o axente Smiley, son complexos e turbios, o máis oposto ao axente 007 de Ian Fleming.
Unha parte importante das súas novelas foron levadas ao cine e todas traducíronse a moitos idiomas.
A novela The Spy Who Came in from the Cold, publicada en 1963, foi elixida por Publishers Weekly comoa a mellor novela de espionaxe de tódolos tempos. Tamén forma parte da lista das 100 mellores da Asociación de Escritores de Misterio dos Estados Unidos (Mystery Writers of America).
O Bosque, Cortiñán, Bergondo
O Bosque é un lugar da parroquia de Cortiñán no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Sudan (rinoceronte)
Sudan, nado en 1973, e finado o 19 de marzo de 2018, foi un rinoceronte branco do norte (Ceratotherium simum cottoni) que viviu no zoo de Dvůr Králové na República Checa dende 1975 até 2009, e o resto da súa vida na reserva de Ol Pejeta en Laikipia, Kenya. No momento da súa morte, era un dos tres rinocerontes brancos do norte que quedaban no mundo, e o derradeiro macho coñecido da súa subespecie. Sudan morreu de eutanasia o 19 de marzo de 2018, despois de sufrir "complicacións relacionadas coa súa idade".
Real Canoe N.C.
miniatura|Saltadores do Real Canoe N.C. O Real Canoe Natación Club é unha entidade deportiva da cidade de Madrid, España, centrada principalmente na natación e no wáter-polo aínda que tamén está presente en deportes coma o rugby, o baloncesto, a natación sincronizada ou os saltos de trampolín.
Logros deportivos
O club milita actualmente na División de Honor de Wáter-polo, logrando importantes clasificacións incluíndo dous campionatos nas tempadas 1998-1999 e 1999-2000. Ademais rematou subcampión na Copa do Rei en varias ocasións. Constitúe o único equipo non catalán que conseguiu facerse co título de liga.
Marc Grau Tallada
Marc Grau Tallada, nado en Lloret de Mar o 28 de decembro de 1995, é un xogador de hóckey a patíns español, que xoga de dianteiro no FC Barcelona.
É irmán de Carles, Álex e Lluis Grau, todos eles xogadores da OK Liga.
Traxectoria
Iniciouse no hóckey a patíns seguindo os pasos de seu irmán máis vello Carles. Formouse no CH Lloret, co que debutou na OK Liga e co que xogou varias tempadas na máxima categoría, compartindo equipo cos seus outros dous irmáns, Álex e Lluis. En maio de 2018, despois de ser o máximo goleador do equipo na tempada, fichou polo CE Noia, onde militou durante un ano.
En 2019 fichou polo HC Liceo, xunto a seu irmán Carles, compartindo equipo por primeira vez. Xunto a eles chegaron á Coruña outro par de irmáns, os xemelgos Bruno e Roberto Di Benedetto. Na súa primeira tempada no club galego acabou subcampión da OK Liga, despois de que os play-offs foran cancelados por mor da pandemia por coronavirus, subcampionato que repetiu na tempada seguinte, na que gañou a Copa do Rei. Na campaña 2021/22 proclamouse campión de liga, despois de derrotar na final ao Reus, contribuíndo con 19 goles.
No verán de 2022 tanto el como seu irmán ficharon polo FC Barcelona, comezando a tempada co título da Supercopa de España.
Rennell
A illa Rennell, localmente coñecida como Mugaba, é a illa principal das dúas illas habitadas que conforman a provincia Rennell e Bellona das Illas Salomón. A illa Rennell ten unha superficie de 660 km². É o segundo atol de coral máis alto no mundo e posúe o lago máis grande de todas as illas do Pacífico, o lago Tegano, que está recoñecido como Patrimonio da Humanidade. A illa Rennell ten unha poboación de preto de 3.000 habitantes descendentes de polinesios que principalmente falan renbelian, pijin e inglés. As illas Rennell e Bellona son dúas das poucas illas das polinesias Illas Salomón clasificadas como melanesias (as outras son Sikaiana, Ontong Java, Tikopia, Anuta, Illas Duff e as Reef Islands).
A illa atópase a 236 km ao sur de Honiara e a 1900 km ao nordeste de Brisbane. A capital da provincia, Tigoa, está no extremo occidental da illa.
Frauta travesa
miniatura|200px|dereita|Frauta travesa de madeira miniatura|dereita|200px|Frauta travesa contemporánea de pratos abertos, co seu [[estoxo e instrumental de limpeza, xunto a un metrónomo.]] miniatura|dereita|200px|Frauta travesa desmontada. De arriba a abaixo as súas partes son: pé (ou pata), boquilla e corpo.