cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kārlis Ulmanis
Traxectoria
En 1913 foi amnistiado e regresou a Letonia, onde fundou, en 1917, un partido político de centro dereita, a Unión Letoa de Agricultores.
Cando Letonia se declarou independente do Imperio ruso en 1918 foi nomeado primeiro ministro, ocupando este cargo en catro ocasións: 1918-20, 1925-26, 1931-32 e 1934-40.
O golpe de estado levoues a cabo polo exército e as unidades de paramilitares Aizsargi. Desde que o presidente Alberts Kviesis deixou o cargo o 11 de abril de 1936, Ulmanis exerceu simultaneamente os cargos de presidente e primeiro ministro. Foi oficialmente coñecido como Valsts un Ministru Prezidents (Ministro e Presidente Estatal), pero frecuentemente en publicacións se lle chamaba Tautas Vadonis (Líder da Nación) ou, simplemente. Vadonis (Líder).
Dimitiu en 1940 ante o ultimato soviético, e foi arrestado e deportado.
Faleceu de disentería o 20 de setembro de 1942​ na prisión de Krasnovodsk, no actual Turkmenistán.
Carlos Justo Velo
Carlos Justo Velo, nado en Ribadavia cara a 1911 e finado na Cañiza o 6 de setembro de 1936, foi un practicante e político galego.
Traxectoria
Sobriño do médico José Velo Castro e curmán de Carlos Velo. Fixo os estudos de practicante en Santiago de Compostela, rematando en 1933. Foi practicante de Castrelo de Miño. Demandou ao Concello de Castrelo de Miño con Emilio Bande en 1934 por práctica de procedemento de apremio. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado no Alto do Mesón de Oroso (A Cañiza).
Vilaboa, Fonteita, O Corgo
Vilaboa é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
San Lourenzo, Fonteita, O Corgo
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Rita Sampedro Rodríguez
María Rita Sampedro Rodríguez, nada en Fonte de Aián (Sarria) o 26 de xuño de 1910, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Filla de Antonio Sampedro Montero e Marcelina Rodríguez García. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Lugo, rematando en 1929. Foi mestra de Baamonde (Begonte) en 1930, e de Guitián (Sarria) en 1933. Aprobou os cursos de selección de mestres de 1933. Mestra nacional de Filgueira (Palas de Rei) dende 1936, militaba no PCE e nos anos corenta mantivo relacións con Marcelino Rodríguez Fernández. Nos anos cincuenta era mestra en Aián (Samos).
Cima de Vila, Franqueán, O Corgo
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Altiplano brasileiro
O altiplano brasileiro ou altiplano central do Brasil é a denominación habitual da rexión que se estende polo Distrito Federal, Goiás, Minas Gerais, Tocantins, Mato Grosso e Mato Grosso do Sul. É unha extensa rexión xeográfica que cobre a maior parte das porcións leste, sur e central do Brasil, totalizando case a metade da área terrestre do país, ou 4,5 millóns de quilómetros cadrados. Alén diso, unha considerábel maioría da poboación brasileira vive nas montañas ou na estreita rexión costeira inmediatamente adxacente a el. Ten como límite norte o altiplano cearense (Nordeste Setentrional), como límite leste o altiplano da Borborema, como límite sur o altiplano norte-gaúcho (sur da serra sulina) e como límite oeste as terras altas centro-otesinas. No sur de Minas localízase a súa parte máis alta.
Antigos fluxos de lava basáltica deron orixe á maior parte da rexión. Non obstante, o longo tempo de actividade xeofísica dramática pasou e agora non hai actividade sísmica nin vulcánica no altiplano. A erosión tamén desempeñou un papel importante na formación do altiplano, formando extensos depósitos sedimentarios e desgastes nas montañas.
O altiplano brasileiro é salientable debido á gran diversidade que se atopa: na rexión hai varios biomas, condicións climáticas, xeoquímica diverxente (por exemplo, o tipo rochoso atopado na divisa SC-RS e en Torres diverxe bastante do que se atopa na Serra da Borborema, que é máis parecido ao que se ve na serra capixaba) e milleiros de especies animais e vexetais diferentes.
Subunidades
Segundo Aroldo de Azevedo (1949), o altiplano brasileiro divídese en cinco subunidades:
Topografía
A súa altitude é variábel (entre 305 e 915 metros), o altiplano está bastante erosionado e cortado por varias cadeas montañosas e numerosos vales. Parte do terreo restante está composto por planicies denominadas cerrados e grandes áreas cubertas de forestas.
Os altiplanos están delimitados por escarpas (ramplas ou aclives que xorden nos bordos de altiplanos e serras), onde o proceso de degradación supera o de deposición de sedimentos. Pode presentar varios trazos.
As súas principais cordilleiras sono a serra da Mantiqueira, a serra do Mar e a serra Geral. A altitude media das serras é de arredor de 1200 metros sobre o nivel do mar. Os principais picos son o Pico das Agulhas Negras (2791 metros) na serra da Mantiqueira, e o Pico Maior de Friburgo (2232 metros) na serra do Mar.
Escardel, Franqueán, O Corgo
Escardel é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Escardel, Gomeán, O Corgo
Escardel é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Schweizer Münzblätter
A Schweizer Münzblätter (de), cabeceira trilingüe tamén titulada Gazette Numismatique Suisse (fr) e Gazzetta Numismatica Svizzera (it) é unha revista numismática de periodicidade trimestral publicada pola Sociedade Suíza de Numismática desde outubro de 1949.
O seu primeiro director foi Herbert A. Cahn, ata 1964.
Schweizer Münzblätter (SM) é un dos dous órganos de expresión da Sociedade Numismática Suíza, xunto con Schweizerische Numismatische Rundschau (SNR).
A revista publica artigos científicos sobre a historia da moeda, o diñeiro e a economía ao longo da historia e en diferentes rexións, escritos en calquera dos tres idiomas da súa cabeceira. No entanto, os artigos publicados en SM adoitan ter menor extensión que os aparecidos en SNR. Ademais destes artigos, Schweizer Münzblätter é un boletín informativo sobre numismática suíza, con recensións bibliográficas, noticias, e avisos sobre exposicións e conferencias sobre numismática, así como as actas da Sociedade Numismática Suíza.
Consello editorial
O consello editorial das revistas publicadas pola Sociedade Suíza de Numismática está composto polas seguintes persoas:
A Ermida, Franqueán, O Corgo
A Ermida é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
An Essay on the Principle of Population
Aínda que non foi o primeiro libro publicado sobre a poboación, o libro de Malthus alimentou o debate sobre o tamaño da poboación de Gran Bretaña e contribuíu á aprobación da Lei do Censo de 1800 (Census Act 1800). Esta lei permitía elaborar un censo nacional en Inglaterra, Gales e Escocia, que empezaría en 1801 e continuaría actualizándose cada dez anos ata hoxe. A sesta edición do libro, de 1826, foi citada independentemente como unha das influencias clave que tiveron Charles Darwin e Alfred Russel Wallace no desenvolvemento da súa teoría da evolución por selección natural.
Unha parte fundamental do libro está dedicada ao que se coñece como Lei da poboación malthusiana. A teoría exposta no libro afirma que o crecemento da poboación contribúe a un incremento da cantidade da man de obra e inevitablemente a salarios máis baixos. En esencia, Malthus temía que un crecemento continuado da poboación levase á pobreza.
En 1803, Malthus publicou, co mesmo título, unha segunda edición moi revisada da súa obra. A súa versión final, a 6ª, publicouse en 1826. En 1830, 32 anos despois da primeira edición, Malthus publicou unha versión condensada titulada A Summary View on the Principle of Population (~ Idea sumaria do principio da poboación), que incluía respostas ás críticas á súa anterior obra máis extensa.
Introdución
Entre 1798 e 1826 Malthus publicou seis edicións do seu famoso tratado, actaulizando cada edición para incorporar novo material, para contestar ás críticas e realizar cambios nas súa propia visión do asunto. Escribiu o teto orixinal como reacción ao optimismo do seu pai e os asociados ao seu pai (notablemente Rousseau) sobre a futura mellora da sociedade. Malthus tamén fixo a súa obra como unha resposta aos escritos de William Godwin (1756–1836) e do Marqués de Condorcet (1743–1794).
Malthus consideraba os ideais dunha futura mellora no conxunto da humanidade con escepticismo, pensando que a través da historia un segmento de todas as poboacións humanas parecía relegado á pobreza. Explicou o fenómeno argumentando que o crecemento da poboación xeralmente aumenta en tempos e rexións con abundancia ata que se chega a un tamaño da poboación relativamente grande en relación a unha disposición máis modesta de recursos básicos, que causa unha tensión. Nas súas propias palabras:
Malthus tamén coidaba que as sociedades a través da historia experimentaran nun momento ou outro epidemias, fames ou guerras: episodios que enmascaraban o problema fundamental de que as poboacións estiraban demasiado ao seus limitados recursos:
Patricia Otero Rodríguez
Patricia Otero Rodríguez, nada en Monforte de Lemos o 15 de abril de 1979, é unha avogada e política galega do PSdG-PSOE, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral de Lugo. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
An Essay on the Principle of Population
Solucións propostas
Malthus argumentou que había dous tipos do que el chama checks (freos, trabas, obstáculos ou controis) que mantiñan a poboación dentro do límite dos recursos de que dispoñían: o primeiro, ou freo preventivo para baixar as taxas de natalidade e o segundo, ou freo positivo para favorecer unhas maiores taxas de mortalidade. Este segundo freo "contén un incremento que xa empezou" pero está "confinado principalmente, aínda que quizais non soamente, aos estratos máis baixos da sociedade". Os freos preventivos poderían implicar un control de natalidade, pospoñer o matrimonio e o celibato, mentres que os freos positivos poderían implicar a fame, as enfermidades e as guerras;.
Malthus salientou a diferenza entre o benestar instituído polos gobernos e a benevolencia sostida privadamente e propuxo a abolición gradual das leis de pobres (poor laws inglesas). Esta abolición el pensaba estaría acompañada por unha mitigación das circunstancias nas que a xente necesitaría alivio e pola benevolencia caritativa sostida privadamente que apoiase a aqueles que sufrían privacións. Razoou que o alivio aos pobres actuaba contra os intereses a longo prazo dos pobres ao elevar o prezo das mercadorías e socavar a independencia e resistencia dos campesiños. Noutras palabras, as leis de pobres tendían a "crear os pobres aos cales apoiaban."
Patricia Otero Rodríguez
Traxectoria
Trala dimisión de Álvaro Santos en xuño de 2019 concorreu novamente ás primarias pola secretaría provincial no mes de xullo, sendo elixida nesta ocasión cun 68% dos votos fronte ao alcalde de Castroverde Arias Fernández. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 encabezou a lista do PSdG-PSOE pola Circunscrición electoral de Lugo, renovando a acta de deputada autonómica. Dende decembro de 2021 é Secretaria de Pesca na Executiva Nacional Galega encabezada por Valentín González Formoso, cesando como secretaria provincial en Lugo ao non concorrer á reelección no Congreso de febreiro de 2022.
Franqueán, Franqueán, O Corgo
Franqueán é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
An Essay on the Principle of Population
Solucións propostas
Malthus ofendíase porque os seus críticos afirmasen que carecía dunha actitude caritativa ante a situación dos pobres. Na edición de 1798 a súa preocupación polos pobres móstrrase en parágrafos como o seguinte:
Nunha engádega á edición de 1817 escribiu:
Algúns, como William Farr e Karl Marx, aduciron que Malthus non recoñecía plenamente a capacidade humana de incrementar a produción de alimentos. Porén, sobre este asunto Malthus escribira: "A principal peculiaridade que distingue o home doutros animais, en canto aos medios para o seu sustento, é o poder que posúe de incrementar grandemente eses medios."
Tamén comentou sobre a noción que posteriormente Francis Galton chamaría euxenesia, no que fala da selección dos cruzamentos na mellora dos animais e a súa improbable aplicación ao home:
Sobre a relixión
Como cristián e crego, Malthus tratou a cuestión de como un Deus omnipotente e bondadoso podía permitir os sufrimentos. Na primeira edición do seu Essay (1798) Malthus razoaba que a ameaza constante da pobreza e a fame servía para ensinar as virtudes do traballo duro e o comportamento virtuoso. "Se a poboación e o alimento se incrementasen na mesma proporción é probable que o home nunca puidese ter saído do estado salvaxe", escribiu, engadindo ademais que "o mal existe no mundo non para crear desesperación, senón actividade."
Non obstante, aínda que a ameaza da pobreza podía entenderse que era un incentivo para motivar a laboriosidade humana, non era a vontade de Deus que o home sufrise. Malthus escribiu que a propia humanidade era a única culpable do sufrimento:
Demografía, salarios e inflación
Nas últimas edicións do seu ensaio Malthus aclarou esta idea de que se a sociedade depende da desgraza humana para limitar o crecemento da poboación, entón as fontes das desgrazas (por exemplo, fame, doenzas, e guerra, denominadas por Malthus "freos positivos sobre a poboación") aflixirían inevitablemente a sociedade, como tamén os ciclos económicos volátiles. Por outra parte, "os freos preventivos" da poboación que limitan as taxas de natalidade, como os matrimonios máis tardíos, poderían asegurar un alto nivel de vida para todos, á vez que incrementan a estabilidade económica.
1ª edición
O título completo da primeira edición do ensaio de Malthus era An Essay on the Principle of Population, as it affects the Future Improvement of Society with remarks on the Speculations of Mr. Godwin, M. Condorcet, and Other Writers. (Ensaio sobre o principio da poboación, como afecta a futura mellora da sociedade con comentarios sobre as especulacións do Sr. Godwin, M. Condorcet e outros escritores). As especulacións e os outros escritores de que fala explícanse máis abaixo.
Un dos mencionados no título é William Godwin, que publicou o seu traballo utópico Enquiry concerning Political Justice (Investigación sobre a xustiza política) en 1793, con edicións posteriores en 1796 e 1798. Ademais publicou Of Avarice and Profusion (Da avaricia e profusión) (1797). Os comentarios de Malthus sobre a obra de Godwin abranguen os capítulos 10 ao 15 (incluídos) dos dezanove do libro. Godwin respondeu coa obra Of Population (Sobre a poboación) (1820).
O Marqués de Condorcet publicara a súa visión utópica do progreso social e a perfectibilidade do home titulada Esquisse d'un Tableau Historique des Progres de l'Espirit Humain (Esbozo dun cadro histórico dos progresos do espírito humano) en 1794. Os comentarios de Malthus sobre a obra de Condorcet encóntranse nos capítulos 8 e 9.
O ensaio de Malthus era unha resposta a estas visións utópicas, como argumentou:
Entre os "outros escritores" que aos que se alude no título estaban Robert Wallace, Adam Smith, Richard Price e David Hume.
O propio Malthus afirmou:
Galo de maiólica de Vasilkiv
miniatura|Traslado do galo recuperado da cociña dunha vivenda de Borodianka ao Museo do Maidan. O galo de maiólica de Vasilkiv (Півник васильківської майоліки: ) é unha peza decorativa producida na fábrica de maiólica Vasilkiv que foi deseñada por Valerii Protoriev e Nadiia Protorieva. Converteuse nun símbolo da resiliencia durante a invasión rusa de Ucraína de 2022 logo de popularizarse na rede unha fotografía dunha casa bombardeada en Borodianka: malia a destrución case completa da escena, sobre unha lacena, conservárase unha destas figuriñas.
An Essay on the Principle of Population
1ª edición
Os capítulos 1 e 2 describen o principio da poboación de Malthus e a natureza desigual da subministración de alimentos respecto do crecemento da poboación. A natureza exponencial do crecemento da poboación coñécese hoxe como modelo de crecemento malthusiano. Este aspecto do principo da poboación de Malthus, xunto coa súa aseveración de que a dispoñibilidade de alimentos seguía un modelo de crecemento linear, permanecería sen cambios nas fuuras edicións dos seu ensaio. Nótese que Malthus en realidade usaba os termos progresión xeométrica e aritmética, respectivamente.
Galo de maiólica de Vasilkiv
Historia
As orixes do galo de maiólica remóntanse ata o século XVIII, cando a cidade de Vasilkiv era un imporante centro de produción oleira de Ucraína. A tradición da produción de maiólica foi levada ata aló por cualificados ceramistas dende Italia e foi mantida e desenvolvida polos artesáns locais. Co tempo, deveu nun símbolo da arte popular ucraína. miniatura|Fotografía do galo de maiólica de Vasilkiv arriba da lacena nunha vivenda bombardeada de Borodianka. Máis concretamente, a figura do galo foi producida na fábrica de maiólica de Vasilkiv dende principios da década de 1960 ata a de 1980. Gañou grande notoriedade logo de que unha desas pezas fose fotografada sobre unha lacena entre as ruínas dunha vivenda en Borodianka. Persoas e medios de comunicación de Ucraína e de todo o mundo publicaron as imaxes e interesáronse nestas figuras. O armario da cociña foi fotografado por Yelyzaveta Servatynska e a concelleira de Kíiv Victoria Burdukova reparou no galo.
An Essay on the Principle of Population
1ª edición
O capítulo 4 trata o estado actual de nacións civilizadas populosas (especialmente Europa). Malthus critica a David Hume por un "probable erro" nos seus "criterios que propón que axudan a estimar a poboación."
Galo de maiólica de Vasilkiv
Historia
O galo, xunto coa lacena, foi recuperado e exhibido no Museo Nacional da Revolución da Dignidade.
An Essay on the Principle of Population
1ª edición
O capítulo 5 examina as leis de pobres de Pitt o Xove.
Galo de maiólica de Vasilkiv
Autores
O traballo foi erroneamente atribuído a Prokop Bidasiuk, nun primeiro momento.
An Essay on the Principle of Population
1ª edición
O capítulo 7 examina formas de control da poboación como as pestes e a fame.
Galo de maiólica de Vasilkiv
Autores
Serhii Denysenko, artista de xefe da fábrica de maiólica de Vasilkiv, cre que a autoría do galo pertence a Valerii Protoriev e a súa muller Nadiia.
An Essay on the Principle of Population
1ª edición
O capítulo 8 tamén examina o "probable erro" de Wallace "que a dificultade que orixina a poboación está a gran distancia."
Galo de maiólica de Vasilkiv
Símbolo
miniatura|[[Boris Johnson e Volodymyr Zelenskyi logo de seren agasallados cun galo de maiólica (Kíiv, abril de 2022). ]] A imaxe do armario de cociña cun galo na cima, converteuse nun símbolo da perseveranza por sobrevivir ao bombardeo. En internet e nas redes sociais gañou sona un meme que engadía a frase: "Ser tan forte como este armario de cociña". Tamén é visto como un símbolo da resistencia ucraína.
An Essay on the Principle of Population
1ª edición
Os capítulos 16 e 17 tratan sobre as causas da riqueza dos estados, incluíndo críticas a Adam Smith e Richard Price. A riqueza de Inglaterra compárase coa pobreza da China.
Galo de maiólica de Vasilkiv
Símbolo
O galo foi empregado para decorar os pysanky (os tradicionais ovos de Pascua), por exemplo, o deseñador lituano Laimės Kūdikis colocouno nun.
An Essay on the Principle of Population
1ª edición
Os capítulos 18 e 19 presentan unha teodicea para explicar o problema do mal desde a teoloxía natural. Considera o mundo como "un poderoso proceso para o despertar da materia" no cal o Ser Supremo actuando "segundo leis xerais" creou as necesidades e desexos do corpo como "necesarios para crear o esforzo", o cal forma "a facultade de razoar". Neste sentido, o principio da poboación "tende máis que promove, en vez de impedir o propósito xeral da Providencia."
A 1ª edición influíu en escritores de libros de teoloxía natural como William Paley e Thomas Chalmers.
Edicións da 2ª á 6ª
Despois de recibir tanto loanzas coma críticas polo seu ensaio, Malthus revisou os seus argumentos e recoñeceu outras influencias:
A 2ª edición, publicada en 1803 (e agora Malthus estaba claramente identificado como o autor), titulouse "An Essay on the Principle of Population; or, a View of its Past and Present Effects on Human Happiness; with an enquiry into our Prospects respecting the Future Removal or Mitigation of the Evils which it occasions" (Ensaio sobre o principio da poboación; ou, unha visión dos seus efectos pasados e presentes na felicidade humana; cunha investigación sobre as nosoas expectativas respecto da futura eliminación ou mitigación dos males os cales ocasiona).
Malthus advirte que a 2ª edición "pode considerarse como unha obra nova", e as seguintes edicións foron só pequenas revisións da 2ª edición. Estas publicáronse en 1806, 1807, 1817 e 1826.
Con diferenza o maior cambio foi a estruturación da obra nas edicións 2ª e 6ª, e as evidencias máis abondosas e detalladas que presentou Malthus, máis que en calquera libro previo sobre poboación. Esencialmente, por primeira vez, Malthus examinou o seu propio principio da poboación nas distintas poboacións mundiais rexión por rexión. O ensaio estaba organizado en catro libros:
Debido en parte ao moi influente que foi a obra de Malthus, esta organización do libro considérase básica para establecer o campo da demografía entre as ciencias e mesmo se considera que el foi fundador ou pai desa ciencia.
O ecoloxista Garrett Hardin afirma que a pasaxe precedente inspirou reaccións hostís de moitos críticos. A pasaxe ofensiva do ensaio de Malthus apareceu só na 2ª edición, xa que Malthus se sentiu obrigado a suprimila.
Desde a 2ª edición en adiante (no Libro IV) Malthus avoga por unha restrición moral como un freo ou control adicional e voluntario da poboación. Isto inclúe medidas como a abstinencia sexual e os matrimonios máis tardíos.
A Summary View
A Summary View on the Principle of Population (Idea sumaria sobre o principio da poboación) publicouse en 1830. O autor identificouse como Rev. T.R. Malthus, A.M., F.R.S.. Malthus escribiu este sumario ou resumo para aqueles que non tiveron o tempo necesario para ler o ensaio completo e, como dixo, "para corrixir algunhas das terxiversacións que foron ao estranxeiro respecto de dous ou tres dos puntos máis importantes do Ensaio".
A Summary View acaba cunha defensa do pincipio da poboación contra a acusación de que "impugna a bondade da Deidade e é inconsistente coa letra e o espírito das escrituras".
Referencias persoais
Malthus estivo suxeito a grandes críticas de tipo persoal. As persoas que non coñecían nada sobre a súa vida persoal criticábano tanto por non ter fillos coma por ter demasiados. En 1819, Shelley, reprendendo a Malthus como crego, chamouno "un eunuco e un tirano". Marx repetiu a idea, engadindo que Malthus tomara os votos do celibato, e chamouno "superficial", "un plaxiador profesional", "o axente da aristocracia terratenente", "un avogado pagado" e "o principal inimigo do pobo".
Influencia temperá
A posición que mantivo Malthus como profesor no Haileybury training college ata a súa morte en 1834, deulle ás súas teorías certa influencia sobre a administración británica na India. Segundo Peterson, William Pitt o Xove (no cargo entre 1783 e 1801 e entre 1804 e 1806), ao ler o traballo de Malthus, retirou a lei que presentara que pedía unha ampliación do Alivio dos pobres. As preocupacións sobre a teoría de Malthus axudaron a promover no funcionario do goberno do Reino Unido John Rickman a idea da necesidade de realizar o primeiro censo moderno británico en 1801, baixo a administración de Pitt. Na década de 1830 os escritos de Malthus influíron fortemente as reformas dos Whig que anularon o paternalismo Tory e trouxeron a Lei de emenda da Lei de pobres de 1834.
Malthus convenceu a maioría dos economistas de que aínda que unha alta fertilidade podería incrementar o produto bruto, tendía a reducir o produto per capita. David Ricardo e Alfred Marshall admiraban a Malthus, e estiveron baixo a súa influencia. Entre os que se converteron temperanmente á súa teoría da poboación estaba William Paley. Malia a oposición de Malthus á contracepción, o seu traballo exerceu unha forte influencia sobre Francis Place (1771–1854), cuxo movemento neo-malthusiano se converteu no primeiro en avogar pola contracepción. Place publicou a súa obra Illustrations and Proofs of the Principles of Population (Ilustración e probas do principio da poboación) en 1822.
Respostas iniciais á controversia malthusiana
William Godwin analizou as críticas de Malthus dos seus propios argumentos no seu libro Of Population (Da poboación) (1820). Outras críticas teóricas e políticas de Malthus e o pensamento malthusiano apareceron pouco despois da publicación do primeiro Essay, especialmente na obra de Robert Owen, na do ensaísta William Hazlitt (1807) e na do economista Nassau William Senior, e do moralista William Cobbett. O libro True Law of Population (Verdadeira lei da poboación) (1845) do político Thomas Doubleday, un partidario das ideas de Cobbett, tamén as criticaba.
John Stuart Mill defendeu con enerxía as ideas de Malthus na súa obra de 1848 Principles of Political Economy (Principios de ecnomía política) (Libro II, capítulos 11–13). Mill consideraba superficiais as críticas que se lle fixeran ata entón a Malthus.
O economista americano Henry Charles Carey rexeitou os argumantos de Malthus na súa magna obra de 1858–59, The Principles of Social Science (Os principios da ciencia social). Carey maintiña que a única situación nan cal os medios de subsistencia determinan o crecemento da poboación é aquela na que unha determinada sociecdade non está introducindo novas tecnoloxías ou non está adoptando unha política gobernamental previsora, e que a poboación se regula por si mesma en todas as sociedades ben gobernadas, pero a súa presión sobre a subsistencia caracteriza os estados primitivos da civilización.
Oposición marxista
Outra fronte de oposición ás ideas de Malthus empezou na metade do século XIX cos escritos de Friedrich Engels (Outlines of a Critique of Political Economy, Perfís dunha crítica da economía política, 1844) e de Karl Marx (Das Kapital, O Capital, 1867). Engels e Marx argumentaron que o que Malthus vía como o problema da presión da poboación sobre os medios de produción en realidade representaba a presión dos medios de produción sobre a poboación. Consideraban o asunto desde o seu concepto de exército de reserva de man de obra. Noutras palabras, o aparente exceso de poboación que Malthus atribuía á aparentemente innata disposición dos pobres a reproducirse máis alá dos seus medios en realidade orixinábase como un produto da moi dinámica economía capitalista.
Engels chamou á hipótese de Malthus "a teoría máis crúa e bárbara que nunca teña existido, un sistema de desesperación que derruba todas aquelas bonitas frases sobre amor aos teus semellantes e a cidadanía do mundo". Engels tamén predixo que a ciencia resolvería o problema da subministración de suficiente alimento.
Na tradición marxista, Lenin criticou duramente a teoría malthusiana e a súa versión neo-malthusiana, chamándoa "doutrina reaccionaria" e "un intento por parte de ideólogos da burguesía de exonerar o capitalismo e probar a inevitabilidade da privación e a miseria das clases traballadoras baixo calquera sistema social".
Ademais, moitos filósofos rusos de antes da Revolución non podían aplicar facilmente a teoría da poboación de Malthus á realidade da sociedade rusa na década de 1840. En Inglaterra, onde vivía Malthus, a poboación estaba incrementándose rapidamente pero as terras aptas para a agricultura eran limitadas. Rusia, ao contrario, tiña grandes extensións de terra con potencial agrícola e unha poboación relativamente espallada. É posible que esta discrepancia entre as realidades de Rusia e Inglaterra contribuíse a que os pensadores rusos rexeitasen as ideas do Essay de Malthus. Outra diferenza que contribuíu á confusión e finalmente ao rexeitamento dos argumento de Malthus en Rusia foi que a súa base cultural era o capitalismo inglés. Este contraste político axuda a explicar por que se tardou en Rusia vinte anos en publicar unha revisión da obra e cincuenta anos en traducir o ensaio de Malthus.
Respostas posteriores
No século XX, algúns consideraban a Malthus un profeta errado da fatalidade incluíndo un editor da revista Nature, John Maddox.
O economista Julian Lincoln Simon criticou as conclusións de Malthus. Sinalou que malia as predicións de Malthus e do neo-malthusianismo, o crecemento masivo en progresión xeométrica da poboación no século XX non tivo como resultado unha catástrofe malthusiana. Identificáronse moitos factores que contribuíron a iso: mellora xeral nos métodos agrícolas (agricultura industrial), mecanización do traballo (tractores e colleitadoras), a introdución de variedades de alto rendemento de trigo e outras plantas (Revolución verde), ou o uso de pesticidas para o control das pragas agrícolas.
O escéptico do ecoloxismo Bjørn Lomborg presentou datos para argumentar que o medio ambiente en realidade mellorou, e que as calorías producidas por día per capita aumentaron globalmente un 23% entre 1960 e 2000, a pesar de que se duplicou a poboación mundial nese período.
Desde o ángulo oposto, o economista rumanoamericano Nicholas Georgescu-Roegen, un dos pais da economía e un fundador da economía ecolóxica, argumentou que Malthus era demasiado optimista, xa que non soubo recoñecer ningún límite superior ao crecemento da poboación, soamente que o incremento xeométrico na cantidade de seres humanos é ocasionalmente ralentizado (freado) polo incremento aritmético na produción agrícola, segundo o modelo de crecemento simple de Malthus; pero existe realmente un límite máximo á poboación, xa que a cantidade total de terra agrícola (actualmente en uso ou potencial) na Terra é finita, segundo sinala Georgescu-Roegen. Georgescu-Roegen ademais indica que o incremento no mundo industrializado da produtividade agrícola desde os tempos de Malthus orixinouse por unha mecanización que substituíu cunha fonte de input máis escasa o input máis abundante da radiación solar: a maquinaria agrícola, os fertilizantes e os pesticidas dependen todos para funcionar de fontes minerais, facendo a agricultura moderna (e o sistema de procesamento dos alimentos industrializado e os sistemas de distribución que leva asociados) case tan dependente das reservas minerais da Terra coma o foi o propio sector industrial. Georgescu-Roegen advirte que esta situación é a principal razón pola que a capacidade de carga da Terra (é dicir, a capacidade da Terra de sustentar a vida das poboacións humanas e os seus niveis de consumo) vai decrecer nalgún momento do futuro a media que se consuman as reservas finitas de minerais da Terra ao ritmo en que son actualmente extraídas e usadas. O asesor político Jeremy Rifkin e o economista ecolóxico Herman Daly, dous estudantes de Georgescu-Roegen, formularon similares preocupacións neo-malthusianas sobre os inconvenientes a longo prazo da agricultura mecanizada moderna.
O antropólogo Eric Ross describe a obra de Malthus como unha racionalización das inxustizas sociais producidas pola Revolución industrial, os movementos antiinmigración, o movemento euxenésico e varios movementos de desenvolvemento internacional.
Teoría social
Malia o uso do termo "catástrofe malthusiana" por detractores como o economista Julian Simon (1932–1998), o propio Malthus non deixou escrito que a humanidade se enfrontase a unha futura catástrofe inevitable. Máis ben ofreceu unha teoría social evolutiva da dinámica das poboacións que levaba actuando establemente durante toda a historia previa. No seu Essay de 1798 menciónanse oito puntos principais que afectan á dinámica da poboación:
A teoría social malthusiana influíu na idea de Herbert Spencer da supervivencia dos máis aptos, e a moderna teoría social ecolóxica-evolutiva de Gerhard Lenski e Marvin Harris. As ideas malthusianas contibuíron, pois, ao canon da teoría socioeconómica.
O primeiro Director Xeral da UNESCO, Julian Huxley, escribiu do The crowded world (O mundo ateigado) no seu Evolutionary Humanism (Humanismo evolutivo, 1964), solicitando unha política de poboación a nivel mundial. Huxley criticou abertamente as actitudes de comunistas e católicos ante o control da natalidade, o control da poboación e a superpoboación.
Bioloxía
Charles Darwin e Alfred Russel Wallace leron e recoñeceron o papel de Malthus no desenvolvemento das súas propias ideas. Darwin referiuse a Malthus como "ese gran filósofo", e dixo na súa obra A orixe das especies: "Esta é a doutrina de Malthus, aplicada cunha forza múltiple aos reinos animal e vexetal, pois neste caso non podería haber un incremento artificial dos alimentos e ningunha restrición prudente do matrimonio".
Darwin tamén escribiu:
Wallace afirmou:
Ronald Fisher fixo comentarios escépticos sobre o papel do malthusianismo como base dunha teoría da selección natural. Fisher salientou o papel da fecundidade (taxa reprodutiva), en vez de asumir que as condicións reais non reducirían os nacementos futuros.
John Maynard Smith dubidaba que a fame funcionase como un gran nivelador, como retrataba Malthus, pero tamén aceptaba as premisas básicas:
Últimos paralelismos
Escritores que presentaron ideas que ían en paralelo coas de Malthus foron: Paul R. Ehrlich, que escribiu varios libros predicindo a fame como resultado do incremento da poboación: The Population Bomb (A bomba pobaocional, 1968); Population, resources, environment: issues in human ecology (Poboación, recursos, medio ambiente: problemas na ecoloxía humana, 1970, con Anne Ehrlich); The end of affluence (O final da abundancia, 1974, con Anne Ehrlich); The population explosion (A explosión da poboación, 1990, con Anne Ehrlich). A finais da década de 1960 Ehrlich predixo que centos de millóns de persoas morrerían por unha crise de sobrepoboación que estaba por vir na década de 1970. Outros exemplos de traballos que foron acusados de "malthusianismo" son o libro de 1972 The Limits to Growth (Os límites do crecemento, publicado polo Club de Roma) e o Global 2000 informe ao entón Presidente dos Estados Unidos Jimmy Carter. Isaac Asimov tamén escribiu moitos ensaios sobre temas relacionados coa sobrepoboación.
Outros eruditos ligaron máis a poboación e a economía a unha terceira variable, o cambio político e a violencia política, e para mostrar como interaccionan as variables. Na década de 1980, Jack Goldstone ligou as variables da poboación á Revolución inglesa de 1640–1660 e David Lempert concibiu un modelo de demografía, economía e cambio político no país multiétnico de Mauricio. Goldstone desde entón modelou outras posibles revolucións examinando datos de demografía e economía e Lempert explicou as grandes purgas de Stalin na Revolución rusa de 1917 en canto a factores demográficos que impulsaron a política económica. Ted Robert Gurr tamén modelou a violencia política, como nos territorios palestinos e en Ruanda/Congo (dúas das rexións do mundo que máis rapidamente están aumentando a poboación) usando variables similares en varios casos comparativos. Estes enfoques suxiren que a ideoloxía política segue os cambios demográficos.
O modelo de crecemento poboacional que presentou Malthus leva hoxe o seu nome, modelo de crecemento malthusiano. A función loxística de Pierre François Verhulst (1804–1849) orixina unha curva en S. Verhulst desenvolveu o modelo de crecemento loxístico preferido por moitos críticos do modelo de crecemento malthusiano en 1838 pouco despois de ler o ensaio de Malthus.
Notas
{{listaref|30em|refs=
Bibliografía
}}
Liña clara
miniatura|Yves Chaland: Le jeune Albert (Ruta dos cómics de Bruxelas). Ligne claire (do francés "liña clara", ; en klare lijn) é un estilo de debuxo creado e iniciado polo Hergé, creador de As aventuras de Tintín. Usa liñas claras e fortes ás veces de ancho variado e sen trama, mentres que o contraste tamén se minimiza. As sombras proxectadas adoitan iluminarse e o estilo adoita presentar cores fortes e unha combinación de personaxes de tipo cartoon sobre un fondo realista. O nome foi acuñado por Joost Swarte en 1977.
Historia
Hergé comezou a debuxar cun estilo moito máis frouxo e áspero, con probábel influencia de artistas de banda deseñada estadounidenses de finais dos anos 20 e 30, como Gluyas Williams e George McManus. Porén, as liñas precisas que caracterizan a maior parte da súa obra están firmemente establecidas desde o principio (por exemplo, a versión a cor de O loto azul, publicada en 1946). A Ligne claire tamén estivo influída polo estilo shin-hanga do Xapón, un aspecto do movemento xaponés moi seguido en Europa despois da apertura do Xapón á incidencia cultural europea na década de 1860.
Gran parte da "escola de Bruxelas" comezou a utilizar neste estilo, especialmente Edgar P. Jacobs, Bob De Moor, Roger Leloup e Jacques Martin, dos cales moitos tamén traballaron para a revista Tintín.
O estilo alcanzou a súa máxima popularidade na década de 1950, pero a súa influencia comezou a diminuír na década de 1960 e a nova xeración de artistas de cómics considerábao pasado de moda. A finais da década de 1970, experimentou un rexurdimento, en gran parte debido a artistas holandeses como Joost Swarte e Theo van den Boogaard, que apareceran pola escena do comic underground holandés, así como ao artista francés Jacques Tardi. Henk Kuijpers tamén tivo éxito na súa aplicación do estilo.
Ao longo da década de 1980, Yves Chaland, Ted Benoit, Serge Clerc e Floc'h relanzaron o estilo ligne claire en Francia. Esta encarnación foi unha variación moi estilística e artística, que os artistas tamén utilizaron para ilustrar carteis e portadas de LP etc. Swarte chamou esta variante "atoomstijl" ("estilo atómico").
O uso contemporáneo da ligne claire adoita ser irónico ou posmoderno. Por exemplo, Van den Boogaard usou o estilo sinxelo e claro para crear un conflito coa amoralidade dos seus personaxes, mentres que Tardi utilizouno na súa serie Adèle Blanc-Sec para crear unha atmosfera nostálxica que logo se ve socavada sen piedade pola historia. Un artista recente que emprega o estilo sen connotacións irónicas ou satíricas é o holandés Peter van Dongen, que creou a serie Rampokan sobre a colonización holandesa de Indonesia.
O Ligne claire non se limita aos cómics franco-belgas. Tamén foi popular entre italianos como Vittorio Giardino, españois como Paco Roca e Francesc Capdevila ("Max"), británicos como Martin Handford, Bryan Talbot e Garen Ewing, noruegueses como Jason, artistas estadounidenses como Chris Ware, Geof Darrow, Jason Lutes e Jason Little, e australianos como Ilya Milstein.
Soiuz TMA-10
Soiuz TMA-10 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 7 de abril de 2007 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-10 foi lanzada cos cosmonautas Oleg Kotov, Charles Simonyi e Fiodor Iurchikhin a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse ao módulo Zaria para unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-117, STS-118 e STS-120 e dos cargueiros Progress M-60 e Progress M-61. A nave regresou o 21 de outubro de 2007.
Konstantin Kozeiev
Traxectoria
Kozeiev graduouse na Escola Técnica de Enxeñería Mecánica de Kaliningrado en 1987 no Instituto de Tecnoloxía da Aviación de Moscova en 1992. Entrou no corpo de cosmonautas en 1996, participando nas misións Soiuz TMA-32 e Soiuz TMA-33, pasando un total de 9,83 días no espazo.
José Bacariza Mallo
José Emilio Bacariza Mallo, nado en Santiago de Compostela o 17 de abril de 1910 e finado en Madrid en outubro de 1976, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo do médico Bernardino Bacariza Fandiño. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Pertenenceu ao Sindicato de Sanidade da CNT que funcionou en Santiago de Compostela de 1931 a 1936, sendo tesoureiro da súa directiva. Licenciouse en 1933. Traballou como médico libre en Portomouro, onde estaba destinada a súa nai Juana Mallo como mestra. En outubro de 1935 solicitou colexiarse en Ourense como médico libre no Pazo (Castrelo de Miño). Volveu solicitar colexiarse como médico libre en Ourense en 1944, trasladándose a Alcantud (Cuenca) en 1945. En 1956 era médico de Matillas (Guadalajara).
Vida persoal
Casou con Carmen Franqueira Sabugueiro, e foi pai de Carmen Dolores Juana Bacariza Franqueira.
Oleg Kotov
Oleg Valeriievich Kotov, nado en Simferopol, Ucraína, o 27 de outubro de 1965, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-10, Soiuz TMA-17 e Soiuz TMA-10M, sendo membro da expedicións 15, 22, 23, 37 e 38 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Kotov graduouse na Academia Kirov de Medicina Militar en 1988. De novembro de 1988 a decembro de 1990 estudou métodos para facer diagnósticos funcionais para a selección de pilotos no Hospital Central da Forza Aérea. Graduouse Instituto da Propiedade Industrial e Innovación de Moscova en 1992 e en 1998 graduouse da Escola Kachin de Pilotos da Forza Aérea en 1998. Entrou no corpo de cosmonautas en 1996, participando nas misións Soiuz TMA-10, Soiuz TMA-17 e Soiuz TMA-10M, sendo membro da expedicións 15, 22, 23, 37 e 38 á Estación Espacial Internacional, acumulando un total de 516,42 días no espazo.
Vladimir Kovalionok
Vladimir Vasiliievich Kovalionok, nado en Beloe, (oblast de Minsk), o 3 de marzo de 1942, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz 25, Soiuz 29, Soiuz T-4 e Soiuz 31.
Traxectoria
Kovalionok graduouse na Escola Superior da Forza Aérea de Monino en 1976, tendo un doutoramento en ciencias militares. Entrou no corpo de cosmonautas en 1997, adestrando entre maio de 1967 e agosto de 1969. Participou nas misións Soiuz 25, Soiuz 29, Soiuz T-4 e Soiuz 31, acumulando un total de 216,38 días no espazo. Posteriormente foi director da Acadamia de Enxeñería Militar Zhukovskiy da Forza Aérea en Moscova.
Soiuz TMA-10M
Características
Soiuz TMA-10M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Michael S. Hopkins, Oleg Kotov e Sergei Riazanski a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2) e regresou o 11 de marzo de 2014 ás 3:24 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-10M estaba formada por Oleg Artemiev, Aleksandr Skvortsov e Steven Swanson.
O Monte de Silva, Santo Estevo de Folgosa, O Corgo
O Monte de Silva é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Folgosa no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Sobreiral
Sobreiral pode referirse a:
Alfonxe, Gomeán, O Corgo
Alfonxe é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Soiuz TMA-11
Soiuz TMA-11 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 10 de outubro de 2007 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Oubime, Franqueán, O Corgo
Oubime é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Soiuz TMA-11
Características
Soiuz TMA-11 foi lanzada cos cosmonautas Iuri Malenchenko, Sheikh Muszaphar Shukor e Peggy Whitson a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse ao módulo Zaria para unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-120, STS-122 e STS-123 e dos cargueiros Progress M-61, Progress M-62 e Progress M-63. A nave regresou con Malenchenko, Whitson e Yi Soyeon a bordo (Shukor regresaría na Soiuz TMA-10) o 19 de abril de 2008.
O Vilar, Franqueán, O Corgo
O Vilar é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Gomeán, Gomeán, O Corgo
Gomeán é un lugar da parroquia de Gomeán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
O Outeiro, Franqueán, O Corgo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Municipio de Dobele
miniatura|250px|Localización do municipio de Dobele en [[Letonia]] miniatura|250px|Bandeira miniatura|250px|Escudo
O municipio de Dobele (en letón, Dobeles novads) é un dos 36 municipios de Letonia.
Localizado no suroeste de dito país báltico, o municipio creouse durante o ano 2009 despois dunha reorganización territorial, pola fusión da cidade de Dobele e as parroquias e as unidades administrativas de Annenieki, Auri, Bērze, Biksti, Dobele, Jaunbērze, Krimūna, Naudīte, Penkule e Zebrene.
A súa capital é a cidade de Dobele.
Xeografía
O municipio ocupa un territorio de 889,7 km².
No ano 2021 contaba con 28 517 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 32,1 hab./km².
O Monte de Silva, Franqueán, O Corgo
O Monte de Silva é un lugar da parroquia de Franqueán no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.