cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthur Beetson
Arthur Henry "Artie" Beetson, nado o 21 de xaneiro de 1945, e finado o 1 de decembro de 2011, foi un xogador e adestrador de rugby league australiano. Xogou cos Australian Kangaroos e cos Queensland Maroons dende 1964 até 1981. A súa principal posición era a de prop. Beetson converteuse no primeiro aborixe australiano en capitanear ó seu país en calquera deporte e é considerado un dos mellores xogadores de rugby league na súa posición da historia. Tivo unha ampla carreira como adestrador, que abrangue dende a década de 1970 até a de 1990, adestrando a Australia, Queensland, Sydney Roosters, Redcliffe Dolphins e Cronulla-Sutherland Sharks. O 1 de decembro de 2011, Beetson morreu dun ataque ó corazón con 66 anos.
Frecuencia
Son
O son é unha sucesión de cambios de presión nun medio (sólido, líquido ou gas), provocados por unha vibración que se transmite en forma de ondas sonoras, que son ondas mecánicas. Estas ondas caracterízanse tamén por unhas frecuencias que son captadas polo oído. No caso dos humanos as frecuencias audibles atópanse entre os 20 e os 20.000 hertzs (20 kHz), a pesar de que estes límites varían de maneira decrecente ó aumentar a idade, especialmente para as frecuencias altas. Outras especies animais teñen outros intervalos de frecuencias audibles, os cans, por exemplo, poden percibir sons a frecuencias superiores ós 20 kHz.
Electricidade
miniatura|Tensión e frecuencia: {{legend|#00E000|220-240 V/60 Hz}} {{legend|#0040E0|220-240 V/50 Hz}} {{legend|#E00000|100-127 V/60 Hz}} {{legend|#E08000|100-127 V/50 Hz}}
Unha das características que definen a corrente alterna é a súa frecuencia, en Europa, África, Australia, a maior parte de Asia e parte de América do Sur utilízanse alternadores que producen electricidade de 50 Hz. Mentres que en Norteamérica e a parte norte de Suramérica utilizan unha frecuencia de 60 Hz. A frecuencia que xera o alternador depende do número de polos e do número de voltas por minuto.
Case tódolos aparellos eléctricos do fogar funcionan igual de ben en redes cunha frecuencia de 50 Hz e de 60 Hz, sempre que teñan a mesma voltaxe. A finais do século XIX e na primeira metade do século XX, antes da normalización, existían varias redes illadas con frecuencias que ían desde o 16 2⁄3 Hz até o 133 1⁄3 Hz.
Para determinar a frecuencia da corrente alterna producida por un xerador eléctrico, utilízase a seguinte ecuación:
,
onde
F
é a frecuencia (en Hz),
P
é o número de polos (sempre teñen que ser parellos), e
Vg
é a velocidade de xiro (en rpm).
Frecuencias especiais
Hai algúns intervalos de frecuencias que debido á súa utilización ou características reciben un nome especial:
Rangos de frecuencias
Moitos sistemas caracterízanse polo rango de frecuencia ó que responden. Varios poden darse varios exemplos, os instrumentos musicais que producen rangos de notas diferentes, o espectro que se divide en varios rangos, por exemplo o visible, os infravermellos, os raios X..., e as emisoras de radio, cada unha ocupa un rango de frecuencia determinado... O rango de frecuencia dun sistema é o rango onde se considera que se ofrece un nivel útil do sinal con características de distorsión aceptables. Unha listaxe dos límites superior e inferior dos límites de frecuencia para un sistema non é útil sen saber que representa o rango. Tamén se pode falar de anchura de banda cando se fai referencia ó rango de frecuencias dun sinal analóxico.
Salón de Outono
miniatura|240 px|Vue de Lyon  por Georges Dufrénoy afiche de 1937 O Salón de outono (en francés, Salon d'Automne) é unha exposición de arte que se celebra anualmente en París dende 1903.
O Salon de outono foi creado o 31 de outubro de 1903 no Petit Palais, coa iniciativa do arquitecto e crítico de arte belga Frantz Jourdain (1847-1935), contando coa colaboración de artistas como Matisse, Rouault, Bonnard e Marquet. Perseguía unha dobre finalidade: ofrecer saídas aos mozos artistas e descubrir ao público popular o impresionismo e mailas súas prolongacións artísticas. Un dos seus primeiros éxitos foi a exposición que deu a coñecer o fauvismo en 1905. Nos seus comezos foi o centro de varias exposicións conmemorativas de artistas da época, destacando as de Gauguin (1903) e Cézanne (1907). Tamén adoita ter representación de artistas estranxeiros.
A elección do outono como a tempada de presentación é estratéxica por varios conceptos: non só lles permite aos artistas presentar as súas pequenas pinturas realizadas ao aire libre no curso do verán, senón que se desmarca doutros dous grandes salóns (o Nacional e o dos Artistas franceses) que celebraban as súas exposicións en primavera.
O Salón de Outono destacou así mesmo por divulgar todo tipo de xénero artístico, dende a pintura e escultura ata a fotografía, o gravado, o deseño, as artes aplicadas etc. Estaban particularmente ben representados os pintores estranxeiros.
Dende 1904, o Salón deixou o Petit Palais para ir ao Grand Palais.
Bessie Smith
miniatura|thumbtime=396|[[St. Louis Blues, 1929]] Elizabeth "Bessie" Smith, nada en Chattanooga (Tennessee) o 15 de abril de 1894 e finada en Clarksdale (Mississippi) o 26 de setembro de 1937, foi unha cantante estadounidense de blues urbano, famosa nas décadas de 1920 1930. Era coñecida como a Emperatriz do blues.
Traxectoria
O primeiro emprego de Smith foi de bailarina na compañía Moses Stokes nun espectáculo no que tamén traballaba Ma Rainey, quen non lle ensinou a cantar, pero que probablemente lle axudou a desenvolverse nos seus comezos. En 1912, o seu irmán Clarence conseguiulle o seu primeiro contrato como profesional.
Smith comezou a desenvolver o seu propio espectáculo ao redor de 1913, no teatro "81" de Atlanta. En 1917 foi descuberta nun club de Selma (Alabama) por Frank Walker (da discográfica Columbia) e en 1920 conseguira gañar unha reputación no sur e ao longo de todo o litoral leste dos Estados Unidos.
En 1923, cando o blues comeza a vender discos, asinou coa Columbia Records, e rapidamente trazou a liña da Theater Owners Bookers Association. A súa primeira gravación foi "DownHearted Blues", gravada en Nova York en febreiro de 1923, unha canción escrita e rexistrada previamente por Alberta Hunter. Ese mesmo ano grava tamén Jailhouse Blues, disco que, en certo sentido, "sinala a aparición do blues clásico".
Traballando duramente no teatro durante os meses de inverno e viaxando o resto do ano (tiña o seu propio vagón de ferrocarril), Smith chegou a ser a actriz negra mellor paga do seu tempo. Realizou gravacións xunto aos artistas máis importantes do momento, como Louis Armstrong, James P. Johnson, Joe Smith, ou Fletcher Henderson.
Con Louis Armstrong gravou o tema "St. Louis Blues", que "constitúe o epítome do blues clásico e destaca polo extraordinario equilibrio existente entre a interpretación vocal e o só de corneta".
De carácter forte, levou unha vida tormentosa e dilapidou a súa fortuna en homes, mulleres e xenebra. As súas cancións reflectían ese estilo de vida e esa muller que perdeu o contrato da súa vida porque tiña que cuspir e que botou os membros do Ku Klux Klan que viñan boicotear un concerto seu. Morreu dun accidente de tráfico, segundo a lenda porque non a aceptaron nun hospital para brancos.
Garbage plate
miniatura|Prato cos contidos dun white Garbage Plate. O Garbage Plate (literalmente traducido como "prato de lixo") é un prato típico de Rochester (Nova York) coñecido pola cadea Nick Tahou Hots fundada por Nick Tahou que morreu no ano 1997 tras te-lo negocio aberto durante case 50 anos. A fama de seu prato, fixo que fose copiado en moitos lugares debido ao éxito do su prato e á alta demanda do mesmo.
Características
Un Garbage Plate é unha mestura de ingredientes combinados (hamburguesa con queixo, hamburguesa, un filete, un hotdog, un white hot, salchicha italiana, tiras de polo, peixe, xamón frito, queixo á grella, e ovos, que estes son colocados na parte superior, xunto pataca asada, patacas frixidas, baked beans, ou ben ensalada de macarróns.
Na parte superior pon-se un chisco de mostaza e cebolas e o ingrediente especial: a "salsa picante" Nick's - unha salsa moi especiada que contén carne picada.
O garbage plate ven tamén cun anaco de pan ao estilo italiano e manteiga. A maioría dos comensais empregan como salsas kétchup, mostaza o unha salsa picante, en particular a Frank's Red Hot. A A1 Steak Sauce é empregada tamén.
Ligazóns externas
Páxina web oficinal do restaurante Nick Tahou Hots
Hollywood (homónimos)
Hollywood pode referirse a:
Émile Bernard
Émile Bernard, nado en Lille, Francia, o 28 de abril de 1868 e finado o 16 de abril de 1941, foi un pintor postimpresionista francés.
Comezou os seus estudos na Escola de Belas Artes, facéndose amigo de artistas como Louis Anquetin e Henri de Toulouse-Lautrec. Uniuse ao Atelier Cormon en París en 1884 onde experimentou co impresionismo e o puntillismo.
Despois de que lle suspendesen na École des Beaux-Arts por insubordinación, viaxou pola Bretaña, onde quedou namorado da tradición e a paisaxe. Teorizou sobre un estilo de pinturas de formas groseiras separadas por contornos escuros, o que foi coñecido como cloisonismo. A súa obra mostrou tendencias xeométricas que apuntaban as influencias de Paul Cézanne, e colaborou con Paul Gauguin e Vincent van Gogh. A súa correspondencia con estes artistas é de grande interese para a historia da arte. En 1891 uniuse a un grupo de pintores simbolistas, entre os que estaban Odilon Redon e Ferdinand Hodler.
En 1893 comezou a viaxar, a Exipto, España e Italia, e logo desta experiencia o seu estilo fíxose máis ecléctico. Volveu a París en 1904 e alí morreu en 1941.
Un dos alumnos de Émile Bernard foi o pintor sueco Ivan Aguéli.
The Sinner
The Sinner é unha serie de televisión estadounidense que está baseada na novela homónima de Petra Hammesfahr. A serie foi confirmada o 17 de xaneiro de 2017 e os oito episodios foron emitidos a través da canle USA Network entre o 2 de agosto e o 20 de setembro de 2017. En marzo de 2018, a serie foi renovada para unha segunda tempada de oito episodios que se estrearán o 1 de agosto de 2018.
Gontán, Abadín, Abadín
Gontán é un lugar da parroquia de Abadín no concello de Abadín na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Entrando en Gontán.
Josephus Nicolaus Laurenti
Josephus Nicolaus Laurenti, nado en Viena o 4 de decembro de 1735 e finado na mesma cidade o 17 de febreiro de 1805, foi un médico e naturalista austríaco.
Traxectoria
Coñécense poucos detalles sobre a vida de Laurenti, apenas que obtivo o doutoramento en medicina en Viena en 1768 cunha tese sobre a función velenosa nos réptiles e os anfibios (Specimen Medicum, Exhibens Synopsin [sic] Reptilium Emendatam cum Experimentis circa Venena).
Durante moito tempo afirmouse que o verdadeiro autor desta tese fora J. J. Winterl, porque o seu nome aparece na última páxina, pero hoxe pénsase que Winterl, químico, era un colaborador das experiencias de Laurenti e que a tese débese a este último.
Este traballo foi de grande importancia en herpetoloxía. Carl von Linné, na edición de 1758 do seu Systema Naturae non definius máis que nove xéneros de réptiles e anfibios, mentres que Laurenti definiu trinta e cinco. . Algúns deles son moi coñecidos, como os xéneros Bufo, Hyla, Salamandra, Gekko, Chamaeleo, Iguana, Crocodylus, Natrix, Vipera, Naja e Constrictor.
En 1768, Laurenti tamén publicou un manuscrito en italiano titulado Il Dragone describindo a salamandra cega (o anfibio Proteus anguinus), que descubriu nas augas dunha cova en Eslovenia (ou posibelmente en Croacia occidental) Dita descrición representa a primeira contribución referida a un animal cavernícola no mundo occidental.
Foi el quen definiu por primeira vez a clase dos réptliles (Reptilia).
Ademais, contribuíu a comprender mellor o modo de acción do veleno destes animais e ao progreso dos coñecementos dos seus antídotos.
En zooloxía emprégase a abreviatura Laurenti para indicar a Josephus Nicolaus Laurenti como autoridade na descrición e na taxonomía.
Thor
O nome Thor pode facer referencia a:
Hipocondrio esquerdo
O Hipocondrio esquerdo é unha das nove divisións anatómicas da superficie da parede abdominal. Localízase sobre a cintura, máis abaixo do tórax, na rexión das costelas (9ª á 12ª), á esquerda do epigastrio, no terzo máis cefálico. O principal órgano que se encontra sobre esta rexión é o bazo.
Ai, que vou caer
Ai, que vou caer (en Feet First) é un filme estadounidense de comedia protagonizado por Harold Lloyd que foi estreado en 1930. Foi o segundo e o máis popular filme sonoro de Lloyd. Harold Lloyd foi un dos poucos actores de cine mudo que puido adaptarse con éxito ó cine sonoro.
Hipocondrio esquerdo
Outras rexións da parede do abdome
miniatura|Liñas superficiais no tórax e abdome.|300px
Agnone
miniatura|Escudo de Agnone. Agnone é un concello de 5.667 habitantes da provincia de Isernia, na rexión de Molise, Italia. A súa extensión é de 96 km² e a densidade de poboación de 59 h/km². Ten dúas fraccións, Fontesambuco e Villacanale.
San Xoán do Monte, Vigo
San Xoán do Monte é unha parroquia eclesiástica do concello de Vigo. Limita coas parroquias de San Paio de Fora, Teis e Vigo Centro e pertence ó arciprestado de Vigo-Teis.
É unha parroquia de reducidas dimensións.
Palmas
Palmas é a capital do estado brasileiro de Tocantins, na rexión Norte. A súa poboación total era 220 889 habitantes en 2007. A súa superficie total é 2.218,9 km².
É a máis nova capital de estado brasileira, fundada en 20 de maio de 1989 e inaugurada en 1 de xaneiro de 1990, para substituír Miracema do Tocantins, a capital provisoria do Tocantins cando o estado foi creado, pola Constitución brasileira de 1988.
Daniel Landesa
Daniel Landesa, nado en Coia, Vigo, en 1976, é un escritor galego.
Estelada
A bandeira estelada ou simplemente estelada considérase a bandeira que simboliza a independencia de Cataluña ou dos Países Cataláns (aínda que no País Valenciano tamén hai a estrelada, que evolucionou de xeito paralelo á Senyera coroada valenciana).
A súa orixe data dos inicios do século XX e naceu da fusión dos catro paus tradicionais co triángulo coa estrela do mesmo tipo que tiña a bandeira de Cuba. Puxérase ese modelo xa que Cuba era un estado que se independizara había pouco da España, e era polo tanto un referente.
Hai dous tipos principais:
Non quedou fixada a orientación da estrela e ás veces ten un costado paralelo co lado curto da bandeira e ás veces co lado longo.
Algúns grupos minoritarios intentaron implantar outros tipos de bandeiras estreladas con diferentes cores, mais sempre sen éxito.
Desde a creación desta bandeira creáronse moitas outras bandeiras independentistas que tamén teñen unha estrela, como a Estreleira galega, a occitada, a aragonesa ou a saharauí.
Divinas palabras (filme)
Divinas palabras é unha película de cine dirixida por José Luis García Sánchez e rodada en Galicia. Está baseada na obra de teatro homónima de Valle-Inclán e foi estreada no ano 1987.
Trama
A historia transcorre na Galicia de principios do século XX, onde dúas mulleres loitan pola custodia do seu sobriño, que padece hidrocefalia. Dita circunstancia fai que o exhiban polas feiras para sacarlle proveito económico.
Galardóns e nomeamentos
II edición dos Premios Goya:
Produción
A rodaxe realizouse integramente en Galicia: na parroquia de San Vicente do Grove, no Grove; nas parroquia da Gándara e Calvente, de Oroso; na parroquia do Cebreiro, do Pino, en San Fins de Sales, en Vedra; na Ermida da Nosa Señora da Lanzada, en Sanxenxo; en Padrón e na Illa de Arousa.
A música foi interpretada polo grupo Milladoiro.
Seixo
miniatura|dereita|240px|Seixos, pedregullos, croios, ou pequenas [[pedras]] Seixo pode referirse a:
Como topónimo dá nome a:
Aden Ridgeway
Aden Derek Ridgeway, nado o 18 de setembro de 1962, é un político australiano. Foi membro do Senado australiano por Nova Gales do Sur, dende 1999 a 2005, como representante dos demócratas australianos. Durante o seu tempo no cargo, era o único membro aborixe do Parlamento de Australia. No presente é un voceiro e activista de "Recognise", o movemento para recoñecer os aborixes e os insulares do estreito de Torres na constitución australiana.
Traxectoria
Ridgeway naceu en Macksville, Nova Gales do Sur, membro do pobo gumbaynggirr. Despois de deixar a escola con 11 anos, traballou como caldereiro. Posteriormente comezou a involucrarse no servizo público. Na súa carreira, participou en varios postos públicos, incluíndo gardaparques e traballando en varios departamentos do goberno de Nova Gales do Sur.
En 1990, Ridgeway foi elixido no Consello Rexional de Sydney ATSIC, unha posición na que serviu durante dous mandatos. Uniuse ós demócratas australianos en 1991. En 1995, converteuse no director executivo do Consello da Terra Aborie de Nova Gales do Sur. Continuou nese posto até 2000.
Espectro electromagnético
Espectro electromagnético é o intervalo completo da radiación electromagnética, que contén desde as ondas de radio, pasando polas microondas, o infravermello, a luz visible, os raios ultravioleta, os raios X, a radiación gamma, ata os raios cósmicos.
Falar de espectro referíndose a un fenómeno ondulatorio como o é a radiación electromagnética (EM), significa falar en termos de frecuencia de oscilación, longura de onda ou enerxía de fotón. Así o espectro electromagnético é un mapa, unha clasificación da radiación EM segundo estes parámetros.
Por outra banda o espectro EM pódese clasificar do mesmo xeito con calquera destes tres parámetros, que gardan unha relación de proporcionalidade entre eles. Deste xeito tense que,
onde \nu é a frecuencia medida en Herzios (Hz), \lambda é a longura de onda medida en múltiplos e submúltiplos do metro, E é a enerxía medida en Joule (J) -aínda que se adoita ofrecer tamén, por simplicidade, en electrón-voltios (eV)-, e finalmente h é a constante de Planck. miniatura|centro|600 px|Espectro electromagnético, penetración na atmosfera, lonxitude de onda, frecuencia e radiación de corpo negro.
Raion
Un raion (distrito) (ruso e ucraíno: район; belaruso: раён), é unha entidade subnacional de Acerbaixán, Belarús, Letonia, Moldavia, Rusia, Ucraína e anteriormente da URSS. Pode ser unha subdivisión:
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1951
A sétima edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na localidade de Barcelona (Cataluña) entre os días 1 e 10 de xuño de 1951. Nesta edición participaron un total de once seleccións encadradas nun único grupo, decidíndose o título a xeito de liguiña. Ao final da liguiña, a selección de España proclamouse campioa por primeira vez, por diante dos combinados de Portugal e Italia, prata e bronce respectivamente. Nos 55 partidos do torneo anotáronse un total de 464 goles, cunha media de 8,44 goles por partido.
Torneo
No torneo participaron once seleccións, todas elas europeas. O torneo disputouse no formato de liguiña de todos contra todos, saíndo campión o equipo que máis puntos sumara ao final dos seis partidos, sendo o sistema de puntuación de 2 puntos para o gañador, 1 punto para cada equipo no caso de empate, e ningún punto para o equipo perdedor.
Constantine Samuel Rafinesque
Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, nado o 22 de outubro de 1783 en Gálata- Istambul (nos arredores de Constantinopla) e finado o 18 de setembro de 1840 en Filadelfia (Estados Unidos de América), foi un polímata, naturalista, meteorólogo e arqueólogo estadounidense de orixe franco-xermana-italiana.
Ademais, tamén foi un autodidacta extravagante.
Traxectoria
Pasou a súa xuventude en Marsella sen recibir case ningunha educación. Porén, á idade de 12 anos xa sabía latín e xa formara un herbario.
Desde os nove aos doce anos residiu nos Estados Unidos, antes de instalarse en Palermo, Sicilia. Alí dedicouse ao comercio de plantas medicinais. Seguiu recollendo flores e investigando peixes. Publicou en 1810, dúas obras de ictioloxía: Caratteri di Alcuni Nuovi Generi e Ittiologia Siciliana.
En 1815, a súa muller deixouno e o seu fillo, chamado Linné, morreu. Entón decidiu ir de volta a América, pero perdeu a súa biblioteca (cincuenta caixas de libros) e a súa colección persoal (na que había, entre outros obxectos, 60 000 cunchas) cando o barco que os transportaba desde Italia naufragou fronte á costa de Connecticut.
En Nova York, en 1818, converteuse en membro do novo Lyceum of Natural History. En dita data, xa describira e nomeara máis de 250 novas especies de vexetais e animais. Lentamente, foi reconstruíndo a súa colección.
En 1819 foi profesor de botánica na Universidade de Transylvania. en Lexington, Kentucky. Ensinou, ademais, francés e italiano. Dedicouse á descrición de todas as novas especies que atopaba, e en 1820 publicou Ichthyologia Ohiensis, sobre os peixes do río Ohio.
Publicou en 1825 Neogenyton, que recibiu numerosas críticas dos botánicos da época. Na primavera de 1826 tivo que dimitir do seu posto na universidade por razóns non moi claras (para algúns, porque tiña unha aventura coa muller do presidente da universidade; para outros, porque non garantía o ensino dos cursos que tiña ao seu cargo).
Instalouse en Filadelfia, no paro. Deu cursos públicos e publicou obras á súa conta. O seu libro Medical Flora, a manual of the Medical Botany of the United States of North América (1828-1830) é, seguramente, o máis coñecido desa época.
Na súa obra Herbarium rafinesquianum describiu numerosas novas plantas. Interesouse tamén polas coleccións achegadas pola expedición de Lewis e Clark. Describiu así varias novas especies incluíndo o Cynomys ludovicianus, o Peromyscus leucopus e o Odocoileus hemionus.
miniatura|250px|Atlantic Journal (1832-1833).
Nos libros que publicou entre 1836 e 1838 propuxo centos de novas clases e milleiros de novas especies (calcúlase que foi o autor de máis de 6 700 taxons). A súa propensión a crear en todas as partes novas especies fixo que a comunidade científica dubidara del. E non sen razóns, xa que, por exemplo, a partir dunha carta onde Audubon lle describe un peixe e unha tartaruga pertencentes á mitoloxía, Rafinesque describiu inmediatamente dúas novas especies. As revistas científicas norteamericanas negáronse a publicar os seus artigos, e entón fíxoos aparecer nun diario rexional, a Kentucky Gaceta, ou en dúas publicacións que fundou (Annals of Nature, 1820, e Journal and Friend of Knowledge, 1832).
Pero, xunto aos seus traballos caprichosos de fantasía (coma o seu libro de 1819 sobre as serpes de mar), foi autor de moi bos traballos de historia natural.
Descubriu incluso unha nova especie de morcego descoñecido na propia casa de John James Audubon. Desenvolveu a súa propia versión da teoría da evolución. En 1836 creou un documento-broma titulado: Walam Olum, no que afirmaba ser capaz de traducir os escritos antigos dos amerindios Delaware.
Morreu dun cancro de estómago non diagnosticado. As súas coleccións foron dispersadas ou destruídas. En 1924 os seus (supostos) restos foron transferidos á Universidade de Transilvania para recibiren unha sepultura decente.
En 1841, Thomas Nuttall dedicoulle o xénero Rafinesquia Nutt. (da familia das asteráceas) que comprende dúas especies.
Algunhas das súas obras
Toda a súa obra malacolóxica, incluíndo todas as pranchas, áchase no texto:
Moitas destas obras están en Gallica e en Biblioteca do Congreso dos EE.UU.
Hollywood (novela)
Hollywood é unha novela de 1989, escrita por Charles Bukowski. Na novela conta a modo de ficción as súas experiencias arredor da película Barfly, da que foi guionista.
Argumento
O libro fala da súa experiencia como o ficticio guionista Hank Chinaski (o seu alter ego), desde os inicios da escritura do guión ata o fin da película. Conta todo o proceso de preprodución, rodaxe e montaxe, e os diversos problemas cos que se atopa a produción. Ademais de guionista, fixo un pequeno cameo como borracho.
Personaxes
Moitos dos personaxes da novela son correspondencias de personaxes reais da vida de Hollywood:
José Torres Pintos
José Torres Pintos, finado en Ribadavia o 12 de xaneiro de 1946 foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1897). Xuíz municipal de Leiro (1903-1914). Militante do Partido Conservador, foi deputado provincial polo distrito Carballiño-Ribadavia dende 1915. Foi elixido presidente da Deputación de Ourense en 1922.
Fernando I, Sacro Emperador Romano-Xermánico
miniatura|Fernando I, Sacro Emperador Romano-Xermánico Fernando I de Habsburgo, nado en Alcalá de Henares o 10 de marzo de 1503 e finado en Viena o 25 de xullo de 1564, foi Sacro Emperador Romano-Xermánico de 1556 até a súa morte.
Traxectoria
Os seus pais foron o arquiduque da Austria Filipe I de Castela e a raíña Xoana I de Castela. O seu irmán máis vello era Carlos V, Sacro Emperador Romano-Xermánico.
Os seus títulos foron Arquiduque e duque da Austria, duque da Carníola, duque da Carintia, duque da Estíria e conde do Tirol a partir de 1520. Foi Rei de Hungría e de Bohemia a partir de 1526; rei da Croacia en 1540. En 1531, foi elixido Rei de romanos, o que fixo del herdeiro do Sacro Emperador Carlos V, seu irmán; Fernando gobernaba o Imperio nas ausencias do irmán. Asumiu a dignidade de Sacro Emperador en 1556 (coroado en 1558).
Educado na Península Ibérica, foi o neto favorito do rei Fernando II de Aragón, que prevía para el unha rexencia ibérica nas ausencias do irmán. Mais o seu outro avó, Maximiliano, obtivo para el a sucesión dobre en Bohemia e Hungría.
Carlos V recoñecera ao irmán polo Tratado de Worms (1521) a posesión e soberanía plena dos cinco Estados hereditários dos Habsburgos: os arquiducados e ducados da Alta e Baixa Austria, Caríntia, Estíria, Carníola, logo despois o condado do Tirol e posesións hereditarias da súa Casa no sur de Alemaña. Esta repartición constituíu o patrimonio de Fernando. Foi nomeado para gobernar o ducado de Vurtemberga e integrar o consello de rexencia que gobernaba a Alemaña nas ausencias do Emperador.
O 25 de maio de 1521, en Linz, Austria, Fernando casou con Ana Jagelán, filla de Ladislau II de Hungría e de Bohemia e de Ana de Foix-Candale.
Polas convencións de Bruxelas en 1522, recibiu o título de gobernador das rexións da Alemaña do Sur, do Tirol e da Alta Alsacia.
A época experimentou a expansión otomá, desde a caída de Constantinopla en 1453. En 1529, Viena estivo so asedio turco. Até o século XVII, Europa tería que convivir co adianto das forzas turcas, ameazando Sicilia, Malta e os territorios de Venecia.
Rei de Bohemia e de Hungría
O 29 de agosto de 1526, morreu o seu cuñado Luís II, rei de Bohemia e de Hungría, derrotado polas tropas otomás do sultán Suleiman o Magnífico, na batalla de Mohács.
Fernando foi escollido rei de Bohemia e rei de Hungría. Coroado rei de Bohemia en Praga, en febreiro de 1527, non puido asegurar a coroa de Hungría, pois alí Xoán Zápolya, príncipe da Transilvania, apoiado por parte da nobreza e despois polos turcos, mantiña a resistencia, aínda que compromiso posterior asegurase a integridade das posesións dos Habsburgos. O reino de Hungría tornouse obxecto dunha disputa dinástica entre os Habsburgos e Zápolyas, cada partido era apoiado por unha parcela da nobreza húngara. Fernando contaba ademais co apoio de seu irmán Carlos V.
En 1527, Fernando venceu a Batalla de Tokaj, porén non foi o suficiente para gañar o control de toda Hungría.
En 1529, as súas tropas repeliron con logro o ataque de Solimán á capital, Viena (Cerco de Viena), mesmo con Fernando xa tendo se retirado para Bohemia. Finalmente, en 1533 Fernando asinou tratado de paz co Imperio Otomán, dividindo o reino de Hungría entre os Habsburgos no oeste e Xoán Zápolya. En 1527 os Habsburgos deron inicio a un proceso histórico que levaría á incorporación das terras das coroas da Bohemia e Hungría ás súas posesións hereditárias.
En 1538, polo tratado de Nagyvárad, Fernando converteuse sucesor de Zápolya, sendo non obstante incapaz de impor o acordo.
A vida de Fernando ficou marcada por unha loita dobre: contra o islam, no Danubio, onde, tras a morte de seu cuñado Luís II en 1516, foi elixido rei da Bohemia e Hungría, debendo conter o adianto otomán sobre Viena. Non conseguiu tomar Buda en 1541 e tería que asinar unha tregua de oito anos (1562) pagando tributo annal ao sultán e recoñecemento, na Transilvania, da dinastía rival de Xoán Zápolya. A súa segunda loita estivo en contra os protestantes, cunha relativa indiferenza. Fernando, alumno e amigo dos xesuítas, deixárase influenciar na súa estadía en Flandres polos humanistas, sobre todo Erasmo. Participara da Asemblea de Ratisbona en 1524, que decidiu a reforma católica en Alemaña, constituíu cos cinco cantóns católicos primitivos de Suíza unha Unión Cristiá, en 1529, para combater a herexia protestante, asinou coa Liga de Esmalcalda o Tratado de Kadan e esmagou a revolta dos señores checos en Bohemia.
En 1540, Xoán Sexismundo Zápolya, fillo de Xoán con Sabela Jagelán, foi elixido rei de Hungría, inicialmente apoiado polo rei seu tío, Sexismundo II de Polonia e Lituania, irmán de Sabela. En 1549 un tratado foi asinado entre os Habsburgos e o soberano polaco: a Polonia ficou neutra no conflito cos Habsburgos e Sexismundo II casou con Isabel de Habsburgo, filla de Fernando I.
Como soberano de Austria, Bohemia e Hungría, Fernando I tentou centralizar e construír unha monarquía absoluta moderna. En 1527 editou unha constitución para os seus dominios hereditários (Hofstaatsordnung) e estabeleceu institucións á moda austríaca en Bratislava para Hungría, en Praga para a Bohemia e en Wrockaw (Breslau) para a Silesia. Unha forte oposición dos nobres forzouno en 1559 a declarar tales institucións libres de supervisión polo goberno central en Viena.
En 1551 chamou aos xesuítas a Viena e en 1556 a Praga, reactivando o arcebispado desta última. Príncipe católico, apoiou a Contra-Reforma.
Sacro Emperador Romano
En xaneiro de 1531, Fernando fóra electo rei de romanos en Colonia, o que era un paso rumbo á coroa imperial. Recoñecido herdeiro de Carlos V ao trono imperial en 1551, a abdicación deste último en 1556 fixo que Fernando fose coroado Sacro Emperador en 1558, en Aachen.
Continuou a enfrentaru a ameaza externa da política expansionista do sultán Solimán, o Magnífico. Carlos V defendera Viena en 1529, mais as terras foran ameazadas de novo en 1532 e 1541. Afrontou aínda, como o irmán, a ameaza interna das divisións entre católicos e luteranos: en 1534, Filipe de Hesse, xefe político dos luteranos, arrancou o Vurtemberga do control dos Habsburgos e Fernando I apoiou o Emperador seu irmán na súa campaña de 1546-7 para destruír a Liga de Esmalcalda, formada por protestantes.
Talvez máis realista do que Carlos V, débese a Fernando a Paz de Augsburgo, de 1555.
Carlos V excluíu seu fillo o Infante Filipe, da sucesión imperial xermánica, que foi transmitida ao primoxénito de Fernando.
Gertrud Scholtz-Klink
Gertrud Scholtz-Klink, nada como Gertrud Emma Treusch en 1902 e finada en 1999, foi a líder da Liga de Mulleres Nacionalsocialistas.
Traxectoria
Filla dun funcionario de Adelsheim, en Baden, deixou os estudos durante a primeira guerra mundial, traballou nos ferrocarís e como asistenta en casas de familia de militares. En 1921 casou con Eugen Klink, un mestre de escola simpatizante do NSDAP co que tivo catro fillos. En 1930 quedou viúva e converteuse na dirixente das mulleres do Partido Nazi en Baden.
En 1932 casou co médico Günter Scholtz, e coa chegada dos nazis ao poder na xefa das seccións femininas no Ministerio do Interior e directora do Servizo Laboral Feminino e en 1934 a dirección da Liga de Mulleres Alemás (DFW). Dende o seu posto promovía a superioridade do home e a dedicación da muller ás tarefas do fogar e ao coidado dos fillos.
En 1938 divorciouse do seu marido, e en 1940 casou con August Heissmeyer, xefe de grupo das SS. Despois da guerra desapareceu co seu home e ata 1948 non foi detida e condenada a 18 meses de prisión.
Teodora de Trebisonda
Teodora Comnena (en grego: Θεοδώρα Μεγάλη Κομνηνή, Theodōra Megalē Komnēnē), nada antes de 1253 e finada despois de 1285, foi emperatriz de Trebisonda de 1284 a 1285. Foi unha filla do emperador Manuel I de Trebisonda coa súa segunda esposa, Rusudan, unha princesa xeorxiana.
Traxectoria
En 1284, coa axuda do rei xeorxiano de Imereti, David VI Narin logrou apoderarse da coroa do seu medio irmán, o emperador Xoán II. Pouco despois foi derrotada e Xoán recuperou o seu trono, pero lograra reinar o tempo suficiente para cuñar as súas propias moedas. Xa sexa antes ou despois do seu curto reinado, Teodora foi monxa.
Island Records
Island Records é un selo discográfico fundado por Chris Blackwell e Graeme Goodall en Xamaica. Estivo baseado durante moitos anos no Reino Unido e na actualidade é propiedade de Universal Music Group. O selo opera como unha división de The Island Def Jam Music Group nos Estados Unidos (onde é un selo principalmente orientado cara o rock), e traballa de xeito independente no Reino Unido (tamén coñecido como Island Records Group ou Universal Island). Dende o ano 2007 existe tamén unha división australiana coñecida como Island Records Australia, dirixida por Universal Music Australia. Island Records foi tamén a compañía fundadora da influente distribuidora de anime xaponés Manga Entertainment.
Mal Brough
Malcolm Thomas Brough, nado o 29 de decembro de 1961, é un político australiano que foi membro do Partido Liberal Nacional de Queensland pola the división de Fisher na Cámara de Representantes de Australia. Brough foi membro pola división de Longman dende as eleccións de 1996 até a súa derrota nas eleccións de 2007. Foi reelixido nas eleccións federais de 2013 como membro da división de Fisher. Tivo varios postos de poder nos gobernos de John Howard e sentou no gabinete como Ministro de Familia, Servizos da Comunidade e Asunto Indíxenas dende 2006 até 2007. No seu mandato, dirixiu a Resposta de Emerxencia Nacional no Territorio do Norte. Dende Brisbane, Brough foi membro do Partido Liberal, e serviu como presidente da división de Queensland en 2008, até que renunciou cando a división de Queensland se uniu ó Partido Nacional. Posteriormente uniuse ó novo Partido Liberal Nacional.
Geli Raubal
Traxectoria
Os seus pais eran Angela Raubal (filla do segundo matrimonio do pai de Hitler con Franziska Matzelsberger) e Leo Raubal (inspector da facenda). Geli era o familiar con quen mellor se entendía Hitler. Geli quedou orfa de pai en 1910 e a familia conseguiu saír adiante grazas á axuda da irmá do seu pai, Maria Raubal. En 1915 Geli trasladouse a Peilstein ao coidado da súa tía, mentres a súa nai buscaba traballo en Viena, cidade á que tamén se trasladou Geli en 1917, e permaneceu alí ata 1921 cando de novo volveu a Linz.
En 1927 trasladouse a Múnic para estudar medicina e afondou na relación amorosa que mantiña con Emile Maurice, chofer de Hitler, dende 1926. A relación contou coa oposición de Hitler e acabou arrefriando. En 1929 deixou a pensión na que residía dende 1927 e pasou a vivir na residencia do seu tío. O 18 de setembro de 1931 Geli apareceu morta por un disparo no pulmón, e o forense ditaminou suicidio. Non se sabe a causa do seu suicidio, había rumores que Geli e Hitler eran amantes, algo que nunca se puido probar. Outros rumores apuntan a que foi Hitler quen a matou, pero o día da morte Hitler estaba fóra da cidade nun mitin do Partido Nazi. Outras fontes afirman que Geli suicidouse por celos de Eva Braun.
Algunhas fontes afirman que Hitler se fixo vexetariano por causa da morte de Geli en 1931, pero o certo é que xa dende 1924 poucas veces comía carne. Consérvanse espidos de Geli asinados por Hitler, pero non hai certeza de que sexan auténticos.
Igrexa de San Martiño de Valongo
miniatura|Placa conmemorativa. miniatura|Inscrición. miniatura|Interior. A igrexa de San Martiño de Valongo é o templo parroquial de Valongo, no municipio de Cortegada. O templo está adicado a Martiño de Tours.
Historia
O templo de San Martiño de Valongo foi mandado construír por Diego Fermín de Vergara, relixioso nado na aldea de Leirado, que chegou a ser bispo da diocese de Popayán (Colombia) e arcebispo de Santa Fe (Arxentina). Os seus pais foron Manuela de Rivera e Vergara e Fermín de Vergara, quen foi capitán e gobernador da vila de Milmanda. O mestre de cantería da obra foi Francisco Costa.
Arquitectura
O templo está no centro dun adro que fai a función de cemiterio, ao que se pode acceder por unha escalinata barroca. Trátase dun exemplo de barroco tardío ben proporcionado, esvelto, uniforme, de liñas arquitectónicas e xogos de masas e volumes coidados.
Exterior
Ao exterior presenta unha fachada de retablo cunha esvelta torre dun só corpo coroada cunha cúpula que remata cunha cruz de ferro no catavento; na fachada ábrese unha porta coroada por un frontón roto que abrangue unha escultura que mostra unha imaxe de Martiño de Tours a cabalo partindo a capa, onde destacan as características faciais da figura e perfeccións anatómicas. Esta fachada remata con pirámides, bólas, unha cruz e gárgolas decorativas.
Os muros laterais da igrexa están divididos en tres tramos por grosos contrafortes,con portas ao sur e ao norte. Ao lado sur hai unha capela funeraria propiedade da familia do citado bispo, con escudo da cruz de Santiago. Do lado norte existe outra capela que fai a función de sancristía. Os brazos do cruceiro son pouco saíntes e o pé rectangular.
Interior
No lateral do evanxeo había dous retablos de estilo barroco galego, dos cales só se conserva un. Con columnas salomónicas, adornadas con follas de cepa e acios, o do Rosario e o do Carme. No retablo conservado están as esculturas da Virxe do Rosario, dos Remedios, san Blas, san Rafael. No retablo desaparecido estaban as esculturas da Virxe do Carme, de santa Rita e santo Antón, que foron trasladadas ao retablo que si se conservan.
No lado da epístola encóntranse os altares da Dolorosa e da Inmaculada, no primeiro as imaxes da Dolorosa, San Xosé, San Roque, a Virxe nena, San Benito e a Milagrosa. No segundo, as imaxes da Purísima e de Santa Teresa. Na actualidade este retablo tampouco existe.
Na sancristía gárdase un Cristo de arte popular e petos de ánimas con relevos alusivos ás ánimas do purgatorio.
Colgado na parede lateral norte da capela maior hai un cadro do Perpetuo Socorro.
Brothers In Arms: Road to Hill 30
Brothers In Arms: Road to Hill 30 (en galego Irmáns en Armas: Rumbo Ao outeiro 30) é un videoxogo en primeira persoa desenvolvido por Gearbox Software e publicado por Ubisoft en marzo do 2005.
Este é un videoxogo inspirado na loita entre os exércitos estadounidense e alemán na Batalla de Normandía en 1944. Realmente, Brothers in Arms alcanzou grande éxito ao enfatizar o compoñente táctico de comandar grupos de homes, xunto coa acción en primeira persoa e unha atmosfera perfecta grazas a unha visión de rigorosa precisión histórica.
Un videoxogo que traza a historia
O xogo conta os feitos reais que ocorreron no Terceiro Batallón, Compañía FOX da 101 ª División Aerotransportada do Exército dos Estados Unidos no día antes do desembarco de Normandía na Operación Chicago.
O xogo
En Brothers in Arms o xogador toma o papel do soldado Matt Baker (personaxe baseado no sarxento Harrison Summers). Ten que loitar ao mesmo tempo dirixindo o seu pelotón. Por este motivo, o xogo baséase na acción táctica. O equipo do sarxento consiste no cabo Joe "Red" Hartsock, cabo Corrion, alférez Jack Courtland, alférez Stephan "Obi" Obrieski, cabo Larry Allen, soldado raso Johnny Rivas, soldado raso Michael Desola, soldado raso David Muzza, alférez Zanovich Thomas, soldado raso Michael Garnett, soldado raso Dale, alférez McCreary e Kevin Benjamin "Legs" Leggett, todos liderados polo sarxento.
O xogador só pode cargar dúas armas con munición limitada, porén, pode tomar as armas dos inimigos mortos. As armas son fundamentais: un rifle M1 Garand e un rifle automático Browning M1, para o equipo de fogo e unha carabina semi-automática e unha metralleta Machine Gun Thompson "Tommy" para o equipo de asalto. Existe un control deslizante, polo que se pode usar a mira telescópica para apuntar. En xeral, o sarxento debe dar ordes a un ou dous escuadróns de tres soldados. As misións son moi simples e limítanse a tomar determinadas posicións e abrir fogo. Afortunadamente, a intelixencia artificial do xogo é eficaz, de xeito que os soldados saberán sempre tomar posicións cubertas e non ser expostos ao fogo inimigo. A única táctica consiste na utilización de fogo de supresión e de seguimento do inimigo, aínda que a súa implantación non é obvia.
Primeiro ministro de Tanzania
miniatura|dereita|100px|Brasón de Tanzania. O primeiro ministro de Tanzania é o xefe de goberno de Tanzania. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Tanganica despois de 1960 e de Tanzania despois de 1972.
Brothers In Arms: Road to Hill 30
O xogo
Durante as varias misións, a escuadra debe afrontar diversos retos como metralladoras fixas, tanques e morteiros. O sistema mantén o progreso do xogador a través de puntos de verificación (checkpoints). Se o protagonista morre debe repetir a acción no último punto de verificación. No máis alto grao de dificultade do xogo non existen eses puntos de control, ou sexa, a misión debe ser completada sen que o protagonista morra.
Como o xogador completa as misións en varios graos de dificultade, desbloquea contido extra que ofrece unha narración de feitos históricos. Estas son fotos e algúns informes e mapas de guerra real, son narrados os aspectos de armas e equipos de amigo e inimigo.
Primeiro ministro de Tanzania
Primeiros Ministros de Tanganica (1961-1962)
Entre 9 de decembro de 1962 e 17 de febreiro de 1972 o cargo de Primeiro Ministro foi abolido.
Ronquillo
dereita|miniatura|300px|Gaita con ronquillo fabricada por [[Xosé Manuel Seivane Rivas|Seivane]] O ronquillo, chión ou pión é un tubo sonoro que se pode atopar na gaita galega e que emite un son constante ou nota pedal. Serve para dar a dominante da escala en que está afinado o punteiro (Sol, para un punteiro en Do, por exemplo). Foi introducido na segunda metade do século XIX e é exclusivo das gaitas galegas.
O ronquillo consta de dúas partes: a prima e a copa. Pode levar un pallón (como o roncón), e nese caso emite un son constante á altura da tónica do punteiro; se se emprega unha palleta (como o punteiro), emitirá unha quinta sobre a tónica do punteiro. O furado interior ten forma cónica, aínda que ultimamente estanse a fabricar cilíndricos cun pallón pequeno.
É posíbel ver gaitas con ronco e ronquillo, sen ronqueta, pero esta peza non ten moi estendido o seu uso debido á dificultade de tirarlle rendemento a pesar das súas posibilidades harmónicas. De feito, hai artesáns que non a fabrican.
O ronquillo desempeñou tradicionalmente a función de pedal continuo sobre a dominante da escala do punteiro, pero hoxe en día téndese a desfigurar e faise soar na mesma nota da tónica do punteiro, pero unha oitava máis aguda.
María de Hungría
María de Hungría pode referirse a:
Lesoto
Lesoto ou Lesotho cuxo nome oficial é Reino de Lesoto (en sesotho Muso oa Lesotho, "O País dos que falan Sesotho"), é un estado situado no sur de África e encravado dentro de Suráfrica, membro da mancomunidade de nacións británica, este país era coñecido antes como Basutolandia.
Historia
A terra de Basutolandia foi renomeada como reino de Lesoto despois da súa independencia do Reino Unido no 1966. O rei Moshoeshoe exiliouse no 1990. No 1993, o goberno constitucional foi restaurado despois un período de espera de 23 anos durante os que o dirixiron os militares. No 1998, protestas violentas asociadas provocaron a intervención breve, mais sanguenta, do exército surafricano no momento das eleccións. Outra reforma constitucional restableceu a estabilidade do país.
Política
Dende o 7 de febreiro do 1996, o rei Letsie III reina sobre o Lesoto sucedendo ao seu pai.
Subdivisións
O reino de Lesoto atópase dividido en 10 distritos:
Xeografía
O relevo do Lesoto é moi montañoso, o chamase « Un reino no ceo », o que o describe moito, xa que todo o país está a máis de 1400m de alto. O seu punto cumio é o Tabana Ntlenyana de 3482m de alto.
Demografía
miniatura|550px|centro|Evolución da demografía entre 1961 e 2003 (cifra da [[FAO, 2005). Poboación en milleiros de habitantes.]] Máis do 99% da poboación de Lesoto son etnicamente basotho; outros grupos étnicos inclúen europeos e asiáticos. A poboación do país é 80% cristiá, a maioría deles católicos romanos. Outras relixións son o islam, o hinduísmo e varias crenzas indíxenas. O sesotho e o inglés son os idiomas oficiais, outros idiomas inclúen o zulú e xosa.