cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iuchar
Na mitoloxía irlandesa Iuchar era un dos fillos de Tuireann, da tribo dos Tuatha Dé Danann, e Danand. El e os seus dous irmáns Brian e Iucharba mataron a Cian, o pai de Lugh, un dos mellores dos Tuatha Dé Danann. Ademais desmembraron o seu corpo e tentaron agochar o seu crime. En resposta a isto, Lugh fixo que os buscasen en tódolos currunchos do mundo coñecido, en Persia conseguiron armas máxicas, que Lugh planeaba empregar na Segunda Batalla de Magh Tuiredh. Tiveron éxito en todo o que Lugh esixiu, mais regresaron a Irlanda gravemente feridos, pedindo a Lugh que os curase, mais negouse. En cando menos unha versión desta historia, Brian é o intelixente e o sutil, mentres que seus irmáns Iuchar e Iucharba son torpes e vense intimidados de xeito sinxelo por Brian. Esta historia dos Fillos de Tuireann ás veces se comparou a un Argonauta irlandés.
Cátedra de ensino secundario
miniatura|Listaxe de profesores do instituto de [[Pontevedra, do curso 1928-29. Ao comezo figuran os nomes dos catedráticos.]] No sistema educativo español, un catedrático de ensino secundario é un profesor que alcanzou o posto máis alto na escala do profesorado de ensinos non universitarios. Son funcionarios do grupo A1 e teñen un complemento de destino de nivel 26.
En España, o posto de catedrático de ensino secundario está regulado pola LOE, Lei Orgánica de Educación, aprobada no ano 2006. Para acceder a el, fai falta ser previamente profesor de ensino secundario (para o que é un requisito previo ser licenciado, diplomado, enxeñeiro ou arquitecto e aprobar unha oposición cun mínimo de oito anos de antigüidade, e pasar o correspondente proceso selectivo).
Entre outras, é función dos catedráticos o desempeño da xefatura dos departamentos didácticos dos institutos de ensino secundario.
Corola
miniatura|dereita|250px|Unha corola de [[roseira brava.]] A corola é o verticilo interno do perianto da flor, case sempre vistoso.
O concepto pode ser definido de xeito máis simple como o conxunto de follas modificadas dunha flor (pétalos). Os pétalos acostuman a estar dispostos libres entre si ou fusionados ós outros. Cando están fusionados, a porción estreita basal recibe o nome de tubo, a superior libre, limbo, e a abertura, fauce.
Están presentes só en anxiospermas.
Flores
As súas flores son xeralmente coloridas e con diversas variacións de cor, tamaño e forma. Cores "esverdeadas" acostuman a ser menos comúns. As cores son importantes na polinización pois atraen insectos que transportan o pole do estame dunha flor, ao carpelo doutra.
Polinización
A polinización foi tema de numerosos estudos por parte do naturalista inglés Charles Darwin, contribuíndo de xeito substancial na formulación da súa Teoría da evolución (publicada en 1859 co nome de A orixe das especies).
Ligazóns externas
Petal
Veredicto final
Nos papeis principais do elenco actúan, entre outros, Paul Newman, Charlotte Rampling, Jack Warden, James Mason, Milo O'Shea e Lindsay Crouse.
Foi emitido na TVG o 28 de abril de 1993.
Trama
Frank Galvin (Paul Newman), outrora un bo avogado de Boston e agora case alcólico e con poucas perspectivas de futuro, ve a oportunidade de refacer a súa vida profesional ó aceptar un caso de erro médico no que se atopa comprometido un famoso hospital. A pesar de que lle ofrecen un acordo economicamente favorable para non ir a xuízo, non o acepta e deberá facer fronte ó famoso avogado Ed Concannon (James Mason) e o seu equipo se quere gañar a querela criminal contra a institución médica. Na súa axuda aparecen o seu vello amigo, Mickey Morrissey, e Laura Fischer, a muller da que se namora.
Premios
No ano en que se estrearon Gandhi, E.T. the Extra-Terrestrial, Un oficial e un cabaleiro, Na busca do lume e Tootsie, Veredicto final recibiu cinco candidaturas ós Premios Óscar: ó Mellor actor principal (Paul Newman), ó mellor actor secundario (James Mason), ó mellor director (Sydney Lumet), ó mellor guión adaptado (David Mamet) e ó mellor filme.
O mesmo ano de 1983 foi nomeado nos Globos de Ouro sen conseguir gañar en ningunha das categorías equivalentes ós premios da Academia americana.
Nos Premios David di Donatello, que concede a Academia do Cinema Italiano, Paul Newman conseguiu o premio ó Mellor Actor Estranxeiro en 1983.
Crítica
Obra mestra para algúns críticos. Espectacular na interpretación dos dous principais antagonistas e, sen dúbida, un dos mellores filmes feitos sobre a práctica do dereito e o mundo das causas xudiciais. "O veredicto" é outro dos poderosos dramas urbanos de Sydney Lumet no que se combina a atmosfera realista dos procesos xudiciais do director (autor de 12 Angry Men) coa sensacional actuación de Paul Newman. Newman logra no seu papel de avogado en horas baixas bordar unha das súas mellores interpretacións como actor.
A obra continúa as premisas do subxénero dos filmes de xuízos (un avogado oprimido loita contra o mal nos tribunais de xustiza) pero o excelente guión e dirección conseguen combinar o ton transcendente e solemne grazas ó traballado texto con partes absolutamente brillantes, coa sorprendente e a sutil actuación que o realizador americano consegue extraer do elenco de actores convocados para o filme.
Tanto o conxunto da película coma o final son fenomenais e merecentes de consideración. "O veredicto" lévanos máis cara a unha investigación do carácter dos personaxes e, sobre todo, do de Frank Galvin, que a un filme de suspense, pois este refírese tanto á propia vida de Galvin como ó seu último caso.
Os tons grises do frío clima invernal de Boston acompañan a vista do proceso.
Elenco
Aínda que o personaxe que permanece na mente é o de Paul Newman, o filme está poboado de bos papeis secundarios e mellores actuacións, unha parte delas de actores europeos, británicos e irlandeses sobre todo, que fan os papeis dos bostonianos que interveñen no filme. Seguindo a orde alfabética dos nomes son estes:
San Vitoiro da Mezquita
San Vitoiro da Mezquita é unha parroquia eclesiástica galega pertencente ao arciprestado de Allariz da diocese de Ourense. A maior parte do seu territorio pertence ao concello de Allariz, sete dos oito lugares que a compoñen están neste concello: Celeiros, Condes, A Coruxeira, As Cruces, A Pedreira, San Vitoiro e As Tabernas; mentres que só un lugar, Celeiros, pertence ao concello da Merca, que na realidade forma un único núcleo co lugar homónimo de Allariz.
Xeografía
Limita coa parroquia allaricense de San Mamede de Urrós ao sur e coa da Mezquita, na Merca ao oeste. Ao norte e ao leste, limita co concello de Taboadela.
É unha parroquia bastante chá, lindada ao oeste por un río pequeno que vai afluír ao Arnoia. Ao leste da parroquia, xusto polo bordo co concello de Taboadela, decorre a autovía A-52 que une Ourense coa Meseta.
Poboación
Segundo o IGE, só estarían habitados catro dos oito lugares da parroquia: Celeiros (A Merca) (3), A Coruxeira (17), San Vitoiro (119) e A Pedreira (9), o que fai un total de 148 habitantes (69 homes e 79 mulleres). Isto supón un descenso con respecto ao ano 2006, cando tiña 159.
José Antonio Ucha
José Antonio Ucha Velo, nado en Santa Comba o 24 de decembro de 1968, é un político galego.
Traxectoria
Licenciado en Empresariais pola UDC e en Dereito pola USC. Nas eleccións municipais de 2003 foi o número 2 da candidatura socialista en Santa Comba e foi elixido concelleiro e portavoz municipal. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Santa Comba e foi elixido alcalde grazas ao apoio dos concelleiros de IxS (Independientes por Santa Comba) e TEXA (Terra de Xallas). Foi substituído o 25 de febreiro de 2008 por Miguel Pérez Fernández (Independientes por Santa Comba) tras unha moción de censura que contou co apoio do PPdeG. Nas municipais de 2011 encabezou de novo a candidatura socialista e pasou de 2 a 5 concelleiros, sendo a segunda forza máis votada e logrando o mellor resultado ata entón dos socialistas nunhas municipais na localidade, mais o PPdeG mantivo a alcaldía ao contar co apoio dos Independentes do ata entón alcalde. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura do PSdeG e logrou a primeira vitoria desta formación no concello, logrando a alcaldía como cabeza da lista maioritaria e conformando un goberno cos concelleiros de TEGA. Trala ruptura do pacto en novembro de 2015, en maio de 2016 TEGA apoiou ao Partido Popular nunha moción de censura que o botou da alcaldía.
Nas municipais de 2019 logrou un empate a 6 concelleiros co PPdeG, logrando estes máis votos pese a mellorar os socialistas o seu nivel de apoio. O edil de Compromiso por Galicia, David Barbeira, foi o árbitro da situación e negárase en campaña a pactar con ninguén, pero os socialistas chegaron a un acordo investilo alcalde e rotarse 2 anos na alcaldía. Porén, e pese a formar parte do mesmo goberno, as malas relacións entre Barbeira e Ucha levaron á negativa do primeiro de cederlle a alcaldía ó segundo en xuño de 2021. Ante isto, Ucha e outra concelleira socialista optaron por apoiar unha moción de censura que levou á alcaldía á candidata do PPdeG María Pose. A manobra, foi desautorizada polo partido e ambos dous concelleiros foron expulsados da formación. Desta forma, Ucha optou por presentarse ás municipais de 2023 encabezando a formación Espazo Común.
Manuel Hermida Balado
dereita|miniatura|Placa na casa onde viviu, Monforte de Lemos. Manuel Hermida Balado, nado en Ourense o 11 de xuño de 1899 e finado en Monforte de Lemos o 14 de setembro de 1988, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Hermida Vázquez. Criouse na vila de Monforte de Lemos, estudou no Colexio dos Escolapios. En 1917 iniciou as súas colaboracións xornalísticas escribindo crónicas para La Voz de Madrid e La Voz de Galicia dende Marrocos, onde cumpría o servizo militar. Ao seu regreso a Monforte de Lemos ocupou os cargos de redactor xefe do xornal Alborada e de director da revista La Semana; logo pasou á redacción de El Pueblo Gallego, e á de La Región, e en 1932 estableceuse en Madrid, onde foi representante da fábrica de perfumería Dana e redactor da revista Galicia. Residiu en Madrid ata a súa morte. Como xornalista colaborou tamén noutros periódicos e revistas como Blanco y Negro, ABC, El Español, La Estafeta Literaria, Vida Gallega, Fotos etc. Foi o cronista oficial de Monforte de Lemos, o primeiro en exercer este cargo, e membro correspondente da Real Academia da Historia. Nos seus últimos anos colaborou en Hispania Nostra e La Voz de Galicia. Finou en Monforte de Lemos o 14 de setembro de 1988 aos 89 anos.
Recoñecementos
Unha rúa de Monforte de Lemos leva o seu nome.
Vida persoal
Casou en Monforte de Lemos con Purificación de la Fuente López en outubro de 1933, e foi pai de María Elena Hermida de la Fuente.
Mollo de velouté
Características
A palabra velouté significa aveludado e a súa denominación provén da textura final que posúe esta salsa entre algo lixeiro e sedoso ao padal. A elaboración máis xenérica parte dun roux (manteiga e fariña nunha salsa a partes iguais) que se mestura cun caldo.
A veloute é realmente unha bechamel (roux con leite) lixeira con fondo branco de aves. Ten que cocer sempre a fogo mínimo por 90 minutos, até que adquira o aspecto ben aveludado.
O parecido entre a velouté, o bechamel e o prebe español está en que os dous empregan un roux. A diferenza entre a velouté e o bechamel está en que este último se fundamenta no emprego de leite como diluínte do mollo final (ademais dun mitigador do sabor da fariña), mentres que a velouté emprega caldo e o roux como ligazón da salsa final. E a diferenza entre a velouté e a salsa española é que a segunda faise con fondos (caldos) escuros. A elaboración da velouté parte de ter un caldo claro e un roux, o roux vértese quente sobre o caldo até que vaia aumentando a súa viscosidade e se logre a textura final desexada. Adóitase mencionar unha proporción aproximada de 60 gramos de salsa roux vertida por cada litro de fondo de caldo, se se quere dar maior ou menor espesor, bastará con aumentar ou reducir a cantidade de roux.
Historia
Esta salsa considérase unha das catro salsas madre da cociña francesa e foi creada e descrita por primeira vez polo cociñeiro francés Marie-Antoine Carème a comezos do século XIX. Este cociñeiro foi un dos primeiros en clasificar as salsas en catro categorías dependendo da salsa base empregada, a cada categoría lle puxo o nome da súa salsa máis característica. A velouté forma unha característica na que se emprega un caldo claro ou un bouillon branco como fondo.
A versión clásica é a que se elabora tan só coa parella roux e caldo, existindo, non obstante, numerosas variantes de ingredientes que se engaden co obxecto de facilitar e mellorar a súa textura final. Nestes casos a salsa final non se pode denominar velouté, por exemplo, se se emprega crema será a salsa suprême etc.
Derivados da salsa velouté
Existen algúns prebes que derivan da velouté:
Kosmos 116
Kosmos 116 (Космос 116 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 5, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de abril de 1966 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 116 foi inxectado nunha órbita inicial de 478 km de apoxeo e 294 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 92,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de decembro de 1966.
Patriarcado ecuménico de Constantinopla
O patriarcado ecuménico de Constantinopla ou Igrexa ortodoxa grega de Constantinopla é unha das 14 igrexas autocéfalas que fan parte da Igrexa ortodoxa, en comuñón entre elas. Está dirixida polo patriarca ecuménico de Constantinopla, actualmente.
Por mor da súa localización na capital do antigo Imperio Bizantino e o seu papel como Igrexa Nai da maioría das Igrexas ortodoxas modernas, o patriarca ten o rango de Primus inter pares 'o primeiro entre iguais' entre os prelados ortodoxos. A diferenza do oapa na Igrexa católica, non exerce control sobre as demais igrexas autocéfalas, que son completamente autónomas.
Comezos
O bispado existe dende os comezos da cidade. Logo de que Constantino o Grande fixese medrar Bizancio para facer dela a nova capital imperial, no ano 330, pensouse que sería apropiado que o seu bispo, sufragáneo de Heraclea Pontica e considerado como sucesor de santo André o Apóstolo, debía ser o segundo en rango, só por detrás do bispo de Roma.
Por isto, en 381, o Primeiro Concilio de Constantinopla declarou que o bispo de Constantinopla debía ter a primacía de honor logo do Bispo de Roma, por ser a Nova Roma, aínda que os patriarcas refusaron confirmar este canon. Porén, o prestixio do cargo continuou a medrar non só polo apoio do emperador de Bizancio, senón tamén pola súa clara importancia física e xeográfica.
Posteriormente, o Concilio de Calcedonia do 451 atribuíu a Costantinopla xurisdición sobre Asia Menor e sobre Tracia. Ademais, o canon XXVIII do concilio reafirmou a preeminencia de Constantinopla sobre as sés de Antioquía e Alexandría, así como a súa igualdade con Roma. Porén, o papa León I rexeitou aceptar dito canon tal e como estaba formulado, xa que a primacía debía corresponder ao papa.
Disputas con Roma
A disputa entre a Igrexa Latina e a Igrexa Bizantina medrou cando en 482 o emperador Zenón emitiu o edicto  Henotikon de reconciliación entre os monofisitas e os duofisitas nestorianos, que durante anos se enfrontaron no Leste en discusións sobre a natureza humana ou divina de Cristo. Esta mediación foi condenada duramente polo papa Fiz III, que en 484 excomungou ao patriarca Acacio polo apoio ao emperador. O cisma acaciano terminou só en 519, cando o emperador Xustino I, fiel aos decretos de Calcedonia, recoñeceu a excomuñón de Acacio.
Porén, a crise non estaba completamente resolta, e cando no 535 foi elixido patriarca o monofisita Ántimo, co apoio da emperatriz Teodora, o papa Agapito I non o recoñeceu: o papa acusou ao patriarca de herexía e usurpación, co apoio de destacados membros do clero constantinopolitano. O patriarca, inicialmente apoiado polo emperador Xustiniano (que nese momento iniciou a campaña de reconquista de Italia), respondeu ordenando ao papa a mandar só na súa sé, mais ao perder o apoio imperial foi deposto e suspendido polo papa Agapito, quen consagrou como sucesor a Menas de Constantinopla (marzo de 536). O papa, porén, non sobreviviu moito tempo, finando no mesmo 536. Pouco despois o xeneral Belisario entrou en Roma, recuperando a cidade para o emperador Xustiniano. En Constantinopla, a emperatriz Teodora tentou reinstalar a Ántimo, facendo presión ao novo papa, Silverio. Tras negarse a ceder, Silverio foi arrestado en 537 e deportado a Licia, onde o clero local recoñeceu a súa inocencia e pediu ao emperador que puidese volver para Italia. Porén, á súa volta, foi encarcerado na illa de Ponza por orde do seu sucesor, Vixilio, onde morreu de fame poucos meses despois.
Porén, o mesmo Vixilio en 540 posicionouse abertamente contra o monofisismo. Por iso, cando o emperador emitiu un edicto contrario á doutrina do Concilio de Calcedonia (A "condena dos Tres Capítulos", coa que se abriu cisma tricapitolino) co que buscaba reconducir as relacións cos monofisitas, o papa se opuxo. En 546 foi chamado a acudir a Costantinopla, onde foi feito prisioneiro. O emperador e o patriarca Eutiquio convocaron entón o Segundo Concilio de Costantinopa, no que foron condenados os Tres Capítulos e o orixenismo. En nome do emperador o patriarca Eutiquio pretendeu a súa aprobación dos canons conciliares de condena do nestorianismo. Logo de oito anos na prisión, o papa aceptou e, en 554, e a igrexa en Italia foi unida ao Imperio. O emperador promulgou a pragmatica sanctio, coa que estendeu a lexislación bizantina sobre Italia. Os papas pasaron entón baixo control estrito do exarca de Rávena e houberon de aceptar a organización relixiosa imperial chamada Pentarquía, é dicir, o goberno dos cinco patriarcados de Roma, Constantinopla, Xerusalén, Antioquía e Alexandría.
O desquite de Bizancio, porén, provocou graves consecuencias en Occidente, onde o norte de Italia, o Nórico e Baviera romperon a comuñón; dando lugar ao cisma dos Tres Capítulos. A separación durou preto dun século e afectou a un amplo territorio, incluíndo tamén Dalmacia e Iliria.
A controversia monotelita
miniatura|250px|[[Máximo o Confesor: pertencente ao clero de Costantinopla, Máximo pagou a súa oposición á doutrina do patriarca Serxio I coa amputación da man dereita e da lingua, antes de buscar refuxio en Exipto.]]
Entre tanto, as igrexas orientais continuaban a debater acerca da natureza de Cristo. Arredor do 610, nun intento de conciliar as diferentes posicións e de atraer de volta á Igrexa aos monofisitas de Exipto, o patriarca Serxio I desenvolveu a doutrina monotelita, que foi inmediatamente aceptada na corte imperial e na sé apostólica romana, ocupada polo papa Bonifacio IV. Porén, esta solución levou a novas disputas.
No 633 Serxio e o patriarca monofisita de Alexandría, Ciro, desenvolveron o monoerxismo, coa esperanza de que tivese unha mellor acollida, mais sen éxito. Coa morte de Serxio en 638, o emperador Heraclio tentou impor a unidade coa propia autoridade, ordenando co edicto Ekthesis a uniformación de todo o imperio segundo a doutrina monotelita, apoiado en occidente polo papa Honorio I. Porén, a súa orde era de difícil aplicación sobre os patriarcados de Xerusalén, Antioquía e Alexandría, cuxos territorios estaban a ser conquistados polos árabes. Aquí Sofronio e Máximo o Confesor opuxéronse libremente e abertamente ás doutrinas de Serxio.
Á vista das controversias, o mesmo papa Severino caeu na conta de que a doutrina monotelita podía constituír unha forma sutil de reintrodución do monofisismo, e rexeitou darlle a súa aprobación, como lle pedira o emperador. Como resposta, o exarca de Rávena, Isaac o Armenio, marchou sobre Roma, saqueando a sé papal (o palacio de Letrán).
O novo emperador Constante II, tentando pór fin as disputas relixiosas, promulgou no 648, baixo consello do patriarca Paulo II, un novo edicto, o Typos, que abolía o Ekthesis de Eraclio e que ameazaba coa morte ao que debatese ulteriormente sobre a natureza de Cristo. Porén, era demasiado tarde, e a sé apostólica romana posicionouse abertamente contra o monotelismo. O papa Martiño I convocou un sínodo en Latrán no que se condenou definitivamente o monotelismo como xeito de tentar reconducir a herexía monofisita. O emperador ordenou o arresto de Martiño, mais isto non sucedeu até o 653. Unha vez capturado, Martiño foi conducido inicialmente a Sicilia, logo a Naxos, e finalmente a Costantinopla onde, logo de ser exposto ao escarnio público, foi condenado ao exilio en Quersoneso, Crimea.
Ignacio e Focio
miniatura|250px|[[Miniatura representando ao patriarca Ignacio I.]]
Coa definitiva perda de Palestina, Siria e Exipto a finais do século VII, as sés patriarcais de Xerusalén, Antioquía e Alexandría ficaron na órbita dos sultanatos árabes. A sé de Constantinopla pasou a ser o único centro eclesiástico da igrexa oriental, e a dialéctica entre a capital bizantina e Roma dominou a vida da Igrexa nos seguintes séculos.
En 847 foi elixido patriarca Ignacio I, terceiro fillo do emperador deposto Miquel I. Into iniciou unha dura loita política co emperador León III, que levou a que no 858 fora deposto por orde da rexente Teodora, quen lle substitúe por Focio I, o cal obtivo o recoñecemento dos legados papais en 861. Mais cando o propio Ignacio apelou ao papa Nicolao, este apoiouno con prontitude, convocando un sínodo en Roma no 863 no que se declarou ilexítima a deposición de Ignacio, excomungouse aos legados papais e ameazaba co mesmo castigo a Focio de persistir coa usurpación da sé patriarcal. Focio respondeu no 867 excomungando el mesmo ao papa, co apoio do emperador Miguel III.
Nese punto o Papa levou a disputa ao plano doutrinal, dirixindo unha encíclica aos bispos orientais para imporlles a uniformación segundo os costumes romanos, coa adición do filioque ao Credo, a obriga do celibato eclesiástico e da tonsura, o dereito exclusivo dos bispos de celebrar a crismación, o xaxún obrigatorio para o clero en sábado e o inicio da Coresma o Mércores de Cinsa.
A situación semellaba non ter solución, mais cando en 867 o emperador foi asasinado, o novo soberano Basilio I volveu a chamar a Ignacio, convocando en 869 o Sexto Concilio de Costantinopla, no que o papa Hadrián II proclamou a solemne reposición de Ignacio, e ao mesmo tempo declarou á Igrexa de Roma como «a primeira e a mestra de todas as Igrexas».
Porén, este éxito foi de curta duración, e cando finou Ignacio no 877 sucedeuno novamente Focio, coa aprobación do emperador Basilio e do mesmo papa Xoán VIII. Focio non tiña intención de abandonar as súas antigas posicións, e convocou un novo concilio en Constantinopla no 879 e 880, revogou as disposicións da asemblea precedente e abriu novamente as controversias doutrinais e teolóxicas con Roma. Declarou tamén Bulgaria como suxeita á súa autoridade. Estes actos levaron a que fose excomungado novamente polo papa, creando un novo cisma entre as Igrexas. A cuestión semellou resolverse en 886, cando o novo emperador León VI botou a Focio, substituíndoo polo seu propio irmán, Estevo I. O papa Estevo V, así e todo, considerou dito procedemento irregular e excomungou o novo patriarca. O cisma finou coa chegada do patriarca Antonio II, mais xa na Igrexa de Oriente xurdira un sentimento que percibía a contraparte romana como cismática, acusándoa de afastada da ortodoxia nos aspectos sinalados por Focio.
Enfrontamento co poder político
A Igrexa Bizantina, ademais, continuou a ter problemas co poder político. No 906 o patriarca Nicolao I o Místico opúxose á celebración do terceiro matrimonio do emperador León coa súa amante Zoe Karbonopsina, feito considerado como acto de fornicación e poligamia. Cando o emperador casou igualmente, nomeando a Zoe "Augusta", Nicolau excomungouno, sendo entón acusado de traizón e deposto. León nomeou como o seu substituto a Eutimio, quen era padriño de Constantino, o fillo que tivera con Zoe e herdeiro ai trono. Aínda que Eutimio mostrábase particularmente compracente co emperador, este só podía entrar en Santa Sofía como penitente, e coa emperatriz Zoe, á que se negaba o título de Augusta, a Igrexa bizantina dividiuse nun pequeno cisma, entre os contrarios e os partidarios do perdón ao emperador. Coa morte de León en 912, o seu sucesor Alexandre III volveu a chamar á sé patriarcal ao vello Nicolao, ordenando a deposición de Eutimio.
Pola súa parte, o patriarca Polieucte, elixido no 956, excomungou ao emperador Nicéforo II polo seu casamento con Teófano Anastaso, por ser el padriño dun dos fillos da muller, viúva de Romano II. O emperador apelou aos bispos presentes en Constantinopla, obtendo a dispensa ao matrimonio. Porén, o patriarca excomungou igualmente por un ano ao monarca, acusándoo de contraer un segundo matrimonio sen aínda cumprir coa debida penitencia. Refusou tamén a petición imperial de recoñecer como mártires os soldados imperiais finados na batalla contra os infieis, como forma de elevar o espírito das tropas. Polieucte respondeu afirmando que eses actos de sangue debían estar castigados cun afastamento de tres anos da comuñón.
Morto asasinado Nicéforo, Polieucto excomungou aos seus asasinos, rexeitando coroar a Xoán I Tzimisces até que non foran castigados os culpábeis da morte do seu predecesor.
O Gran Cisma de 1054
miniatura|O patriarca [[Miguel I Cerulario, miniatura do século XII.]]
As relacións coa Igrexa de Roma pasaron a situación crítica a partir do patriarcado de Eustaquio, quen no 1024 eliminara novamente o nome do papa dos dípticos de Santa Sofía, mais foi co nomeamento de Miguel I Cerulario, en 1043, que as discrepancias con Occidente volvéronse violentas.
Miguel Cerulario comezou a contestar todas as intervencións que o papa León IX estaba a facer na disciplina da Igrexa, en particular a súa condena ao matrimonio do clero. O patriarca atacou a tradición do celibato eclesiástico, a tonsura e, en 1051, a celebración da Eucaristía con pan asmo: todos os costumes en uso na Igrexa latina, que el considerou herexías, prohibindo o culto nas igrexas de Constantinopla que non empregaban o rito bizantino. Cando chegaron a Costantinopla os legados papais co encargo de reconducir a situación e de convencer aos orientais a cualidade do Papa como Primado dos cinco patriarcados, a situación era xa crítica. Tanto, que os legados levaban xa unha bula coa excomuñón do patriarca.
A misión encabezada polo cardeal Umberto di Silvacandida e composta tamén polos arcebispos Federico di Lorena e Pietro di Amalfi negou a lexitimidade da elección de Miguel, o seu título de "ecuménico" e a súa pretensión de ter o segundo posto de honor na xerarquía eclesiástica logo do Bispo de Roma. En resposta, o patriarca rexeitou recibir aos latinos, e o 16 de xullo de 1054 o cardeal Umberto colocou sobre o altar de Santa Sofía a bula de excomuñón, deixando despois a cidade. O 24 de xullo Cerulario respondeu excomungando a Umberto e aos outros legados papais.
No momento das excomuñóns recíprocas, o papa León xa finara en Roma e, xa que logo, a autoridade do Cardeal Umberto non era a mesma. Porén, a gravidade do feito provocou un cisma entre as dúas Igrexas, que aínda perdura. O cisma levou á separación entre a Igrexa católica, que permaneceu fiel a Roma, e a Igrexa ortodoxa, que recoñeceu unha primacía de honor ao patriarca de Costantinopla, mais que constitúe unha comuñón de igrexas autocéfalas.
A caída de Constantinopla en 1204 e o exilio en Nicea
A Cuarta Cruzada tentou axudar ao deposto emperador Aleixo IV Anxo a recuperar o seu trono. Despois de tomar a cidade e devolver a Aleixo ao trono, a revolta contra el e a súa morte deixaron aos cruzados sen pagamento. O 12 de abril de 1240, os cruzados saquearon Constantinopla durante tres días, esnaquizando e roubando moitas obras gregas e romanas.
A caída de Constantinopla en 1453 e a era otomá
Co debilitamento do Imperio Otomán, varias partes da Igrexa ortodoxa que estaban baixo a influencia directa do patriarcado ecuménico pasaron a ser independentes. Estas Igrexas polo xeral comezaron declarando a súa independencia sen recoñecemento universal, que chegou logo de que Constantinopla dese a súa aprobación. miniatura|Porta de San Pedro no patriarcado. En 1821 o [[Gregorio V de Constantinopla|patriarca Gregorio V permaneceu colgado revestido durante tres días do seu arquitrabe, castigado por Mahmud II por non ser capaz de evitar o levantamento grego. A porta non foi aberta dende entón.]]
En 1833, a Igrexa de Grecia declarou a súa autocefalia, o que foi recoñecido polo patriarcado en 1850. En 1865 a Igrexa ortodoxa romanesa, en contra das protestas de Constatinopla, declarou a súa independencia, que lle foi recoñecida en 1885. Un ano antes de que fora proclamada a autocefalia da Igrexa grega, a Igrexa ortodoxa serbia foi declarada independente polo goberno secular local, e Constantinopla rexeitou aceptalo até 1879. En 1860 os búlgaros separáronse a efectos prácticos, e en 1870 a Igrexa búlgara foi recoñecida como autónoma baixo o nome de Exarcado Búlgaro polo firmán do sultán, aínda que non foi até 1945 que o patriarcado o recoñeceu. En 1922 a Igrexa Ortodoxa Albanesa declarou a súa autocefalia, que lle foi recoñecida en 1937.
Ademais destas igrexas, que había acordo en que o seu territorio pertencía á xurisdición de Constantinopla, outras igrexas ortodoxas de áreas en disputa teñen recoñecido a súa autonomía por parte do patriarcado ecuménico, entre elas a Igrexa ortodoxa finesa e a Igrexa ortodoxa apostólica estoniana en 1923, a Igrexa ortodoxa polaca en 1924, e a Igrexa ortodoxa checa e eslovaca en 1998. A maioría destas disputas son resultado da expansión do Imperio Ruso, que a miúdo levou a unha subxugación ao patriarcado de Moscova das igrexas en terras conquistadas. É por isto que o patriarcado de Moscova a miúdo discute o papel do patriarca ecuménico como primeira cabeza representativa e espiritual dos cristiáns ortodoxos, aducindo que representa á comunidade ortodoxa mais numerosa.
O patriarcado baixo a República de Turquía
miniatura|200px|esquerda|Exterior da [[Igrexa de San Xurxo, Istambul|Basílica patriarcal de San Xurxo en Istambul.]] Dende 1586 o patriarcado ten a súa sé na igrexa de San Xurxo, no distrito de Fanar de Istambul. O actual territorio do patriarcado é significativamente inferior ao que foi noutros tempos. O seu territorio canónico inclúe hoxe a maioría da actual Turquía, o norte de Grecia e o Monte Athos, o Dodecaneso e Creta. Pola súa interpretación do Canon 28 de Calcedonia, Constantinopla tamén reclama xurisdición sobre todas as áreas fóra dos territorios canonicamente definidos doutras Igrexas ortodoxas, o que inclúe o hemisferio occidental, Oceanía, Europa occidental, Sueste asiático, e outras partes. Esta afirmación é discutida por outras igrexas autocéfalas con dioceses nesas áreas, así como polo goberno turco.
A presenza ortodoxa na mesma Turquía e pequena; porén, a maioría dos ortodoxos en América do Norte están baixo a autoridade do patriarcado ecuménico. O patriarcado tamén ten unha maioría no Reino Unido. Finalmente, as xurisdicións albanesas, ucraínas e rutenas en América tamén son parte do patriarcado.
Estrutura
A Igrexa ortodoxa de Constantinopla en Turquía estrutúrase en arquidioceses e metrópoles. Nas Igrexas ortodoxas de tradición grega, os arcebispos ocupan un posto superior aos metropolitas, ao contrario das de tradición eslava, onde a relación é inversa. A Igrexa ortodoxa de Constantinopla, de tradición grega, estrutúrase do seguinte xeito:
En Grecia, o patriarcado ten xurisdición sonre as metrópoles do Dodecaneso:
Tamén en Grecia, o patriarcado ten xurisdición sobre a Igrexa de Creta, semiautónoma:
Ademais, en Grecia o patriarcado ten xurisdición teórica sobre as metrópoles das Novas Terras. Porén, por razóns prácticas, estas son administradas pola Igrexa de Grecia dende un acordo entre Constantinopla e Atenas en 1928:
Fóra de Grecia e de Turquía, o Igrexa ortodoxa de Constantinopla tamén comprende ás seguintes circunscricións:
Hontangas
Hontangas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 115 habitantes (INE 2012).
Inno e Marcia Pontificale
O Inno e Marcia Pontificale (do italiano: Himno e Marcha Pontificia) é o himno nacional da Cidade do Vaticano. As letras foron escritas por Antonio Allegra (1905-1969) e a música foi composta por Charles Gounod (1818-1893). Adoptouse como himno en 1950.
Letras en latín
O felix Roma - O Roma nobilis.
Sedes es Petri, qui Romae effudit sanguinem,
Petri, cui claves datae sunt regni caelorum.
Pontifex, Tu magister es tuos confirmas fratres;
Pontifex, Tu qui Servus servorum Dei,
hominumque piscator, pastor es gregis,
ligans caelum et terram.
Pontifex, Tu Christi es vicarius super terram,
Tu pacis es vindex, Tu es unitatis custos,
vigil libertatis defensor; in Te potestas.
Tu Pontifex, firma es petra, et super petram hanc aedificata est Ecclesia Dei.
Antigas Letras en latín
(Evaristo D'Anversa)
Letras en italiano
INNO Roma immortale di Martiri e di Santi,
Roma immortale accogli i nostri canti:
Gloria nei cieli a Dio nostro Signore,
Pace ai Fedeli, di Cristo nell'amore.
A Te veniamo, Angelico Pastore,
In Te vediamo il mite Redentore,
Erede Santo di vera e santa Fede;
Conforto e vanto a chi combate e crede,
Non prevarranno la forza ed il terrore,
Ma regneranno la Verità, l'Amore.
MARCIA PONTIFICALE
Salve Salve Roma, patria eterna di memorie,
Roma degli apostoli, Madre guida dei Rendenti,
María José Moreno
María José Moreno, nada o 30 de marzo de 1967 en Castilléjar, provincia de Granada (España), é unha soprano lírica lixeira española.
Inno e Marcia Pontificale
Letras en italiano
Roma luce delle genti, il mondo spera in te!
María José Moreno
Biografía
María José Moreno estudou na Escuela Superior de Canto de Madrid.
Inno e Marcia Pontificale
Letras en italiano
Salve Salve Roma, la tua luce non tramonta,
María José Moreno
Biografía
En 1996 debutou en Pamplona interpretando o personaxe de Dido na ópera Dido e Eneas de Henry Purcell, co grupo Vaghi Concerti, montaxe coa que viaxou por varias cidades españolas.
En 1997 produciuse o grande ano de María José Moreno: gañou o concurso Francisco Viñas en xaneiro e debutou no Teatro de la Zarzuela coa ópera de Donizetti A filla do rexemento.
Inno e Marcia Pontificale
Letras en italiano
Vince l'odio e l'onta lo splendor di tua beltà.
María José Moreno
Biografía
Un ano despois, debutou no Teatro Real de Madrid na súa primeira temporada tras a súa reapertura coa ópera de Giuseppe Verdi Un baile de máscaras.
Os seus éxitos en España permitírolle realizar un salto internacional actuando en teatros tan importantes como La Scala de Milán, facendo o papel de Gilda en Rigoletto de Verdi, ou a Ópera de Viena, na que fixo Rosina en O barbeiro de Sevilla de Rossini. Participou numerosas veces no Festival de Pésaro, debutando en 2009.
Moreno gañou un Grammy pola gravación da ópera Falstaff xunto a Orquestra Sinfónica de Londres dirixida por sir Colin Davis, na edición de 2006.
María José Moreno é especialista en bel canto, con predilección sobre todo por Rossini e Donizetti, pero tamén por Mozart. Ademais, Moreno interpreta con frecuencia zarzuelas.
A soprano está casada con Massimo Spadano, violinista e director de orquestra italiano que desde 1994 é o concertino da Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG) da Coruña. O matrimonio ten a súa residencia en Oleiros e ten dous fillos que falan castelán e italiano, e aprenden galego e inglés.
O Campo do Prado
O topónimo galego O Campo do Prado pode referirse a:
Inno e Marcia Pontificale
Letras en italiano
Roma degli Apostoli, Madre e guida dei Redenti,
Tradución ao galego
HIMNO
Oh, Roma eterna, acolle o noso canto.
Gloria no alto, a Deus en maxestade,
Paz na terra, xustiza e caridade.
A ti corremos, anxélico Pastor,
en ti nos vemos ao Doce Redentor.
A voz de Pedro na túa o mundo escoita,
Forza e escudo de quen combate e loita.
Non vencerán as forzas do Inferno,
Mais a verdade e o doce amor fraterno.
MARCHA PONTIFICIA
Salve, salve Roma, é eterna a túa historia,
Cántanos a túa gloria monumentos e altares.
Roma, toda Cristiandade, o mundo agarda en ti.
Salve, salve Roma, o teu sol non ten poñente,
Salve Santo Padre, vivas tanto máis que Pedro,
Taboada, Mandiá, Ferrol
Taboada é un lugar da parroquia de Mandiá no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 171 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 85 homes e 86 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 212 habitantes.
Diada de Cataluña
miniatura|dereita|Ofrendas durante a Diada A Diada Nacional de Cataluña ou Diada do Once de Setembro (en catalán: Diada de l'Onze de Setembre) é a festa nacional de Cataluña, que ten lugar cada 11 de setembro.
Historia
Este día conmemórase a caída de Barcelona despois de meses de asedio en 1714 perante o duque de Berwick durante a Guerra de Sucesión na que os Borbón, co seu candidato, o futuro Filipe V, e a casa dos Austrias, co arquiduque Carlos, loitaban para se faceren coa coroa de España.
Institucionalización
O Parlamento de Cataluña, no ano 1980, declarou institucionalmente o 11 de setembro como festa nacional de Cataluña. Así fica recollido no artigo 8.1 do Estatuto de Autonomía de 2006, onde se declara:
e no artigo 8.3, que establece:
Lista de aeroportos de España
300px|miniatura|Aeroportos de España Lista dos aeroportos de España.
La Ercina
La Ercina é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 542 habitantes (INE 2011).
Alban Berg
miniatura|Busto en Schiefling am See, [[Klagenfurt, Carintia (Austria).]]
Alban Maria Johannes Berg, nado en Viena o 9 de febreiro de 1885 e finado o 24 de decembro de 1935, foi un compositor austríaco.
Formou parte da chamada Segunda Escola de Viena xunto co seu mestre, Arnold Schönberg, e Anton Webern, tamén alumno de Schönberg. Compuxo nos distintos estilos de principios do século XX, pasando polo atonalismo primeiro, e logo polo dodecafonismo, con obras vencelladas á estética expresionista. Foi denominado o Romántico do dodecafonismo porque as súas composicións combinan o romanticismo Mahleriano cunha adaptación persoal do dodecafonismo de Schönberg, a súa música ten unha sonoridade que sempre evoca á tonalidade, o espírito romántico e unha inclinación marcadamente dramática e expresiva. As súas obras máis coñecidas son o seu Concerto para violín e as óperas Lulu e Wozzeck (composta a partir da obra teatral Woyzeck de Georg Büchner e estreada en 1924 en Viena con grande éxito).
Berg formaba parte da elite cultural vienesa a principios do século XX, encontrándose entre o seu círculo de amigos os músicos Alexander von Zemlinsky e Franz Schreker, o pintor Gustav Klimt, o escritor e sátiro Karl Kraus, o arquitecto Adolf Loos, e o poeta Peter Altenberg.
Faleceu probablemente a causa da picada dun insecto e o consecuente envelenamento sanguíneo, aos 50 anos.
Manuel Pardo de Andrade
miniatura| Pazo de [[Xaz, Dorneda, Oleiros|Xaz (Dorneda), residencia de Manuel Pardo de Andrade.]] Manuel Pardo de Andrade, nado no pazo de Xaz (Dorneda, Oleiros) o 21 de novembro de 1760 e finado en Francia en maio de 1832, foi un intelectual liberal e crego coñecido polos seus escritos tanto literarios como xornalísticos.
Traxectoria
Era o segundo fillo dunha familia fidalga. Testemuño directo da decadencia do Antigo Réxime, Pardo de Andrade foi un liberal convicto. miniatura|page=4|Rogos de un escolar gallego a Virxê do Bo Acerto para que libre a terra da Inquisición, [[1841 (en PDF).]] Desenvolveu un importante labor na prensa durante a guerra contra o francés (1808-1814) e a época posterior a esta. Foi moi coñecido polos seus ideais anti-inquisitoriais, os cales aparecen reflectidos na súa obra máis coñecida, o seu poema en romance Rogos dun Gallego, publicado de forma anónima en 1813 por Valentín de Foronda e xa posteriormente co nome do autor. En 1841 saíu unha edición na Coruña co título de Rogos de un escolar gallego á Virxê do Bo Acerto para que libre a Terra da Inquisición.
En 1814, coa chegada de Fernando VII ao trono español, caeu na obriga de exiliarse en Francia. Volveu á Coruña en 1820, coa instauración do Trienio liberal. Mais en 1823, após a intervención dos Cen Mil Fillos de San Luís e do restablecemento do absolutismo, tivo que regresar a Francia, onde morreu en 1832.
Tigre céltico
miniatura|290px|Caricatura do Tigre Celta - os medios de comunicación irlandeses empregan imaxes de tigres con raias verdes para simbolizar, ás veces de xeito cómico, ao Tigre Celta O Tigre Celta (en irlandés: "Tíogar Ceilteach", en inglés: "The Celtic Tiger") é un alcume da República de Irlanda relativo ao rápido crecemento económico que experimentou durante os anos noventa ata 2001 ou 2002. En sentido estrito, a expresión emprégase tanto para o período de tempo (os anos do Tigre Celta) e para o país durante ese período. Máis recentemente apareceu nos medios a expresión Tigre Celta 2 (Celtic Tiger 2), que se emprega dende 2004, ano no que o PIB do país creceu un 5% a pesar da recesión no resto de Europa, convertendo ao PIB per cápita da República de Irlanda no segundo máis elevado da Unión Europea.
A expresión Celtic Tiger foi empregada por vez primeira nun informe de Morgan Stanley de agosto de 1994. Supuña unha analoxía co alcume "os Tigres Asiáticos" (ás veces chamados tamén, "dragóns") que se aplicaba a Corea do Sur, Singapur, Hong Kong, Taiwán e outros países de Asia Oriental durante o seu período de crecemento acelerado nos anos oitenta e noventa. Á economía do Tigre Celta tamén é coñecida coma o Boom ou o milagre económico irlandés.
O Tigre Celta (1996-2001)
O primeiro período de Tigre Celta produciuse a finais dos anos noventa e durou ata a recesión económica mundial de 2001. Entre 1991 e 2003 a economía irlandesa medrou a un ritmo medio anual do 6,8%, aumentando o nivel de vida irlandés de xeito espectacular ata o punto de exceder o de moitos estados do resto da Europa Occidental. O punto de maior crecemento foi 1999, ano no que o PIB medrou un 11,1%, despois de subidas do 8,7% e do 10,8% en 1998 e 1997 respectivamente. A pesar deste alto nivel de crecemento continuado, a economía seguiu crecendo ao redor dun 6% en 2001, 2002 e 2003.
Véxase tamén
Wirtschaft Irlands
Palacio de Peterhof
250px|miniatura|Peterhof. miniatura|Peterhof: a fonte de Samson de San Petersburgo e a canle do mar.
Peterhof (en Петерго́ф Petergof), orixinalmente Peterhof, que en alemán significa "Pazo/Xardín de Pedro), tamén coñecido como "Versailles Ruso", é un conxunto de pazos e xardíns, mandados construír por Pedro o Grande. Atópase nas proximidades dunha cidade de 82.000 habitantes co mesmo nome, a uns trinta quilómetros da antiga capital rusa, San Petersburgo (20 km ao oeste e 6 km a sur), con vistas ao Golfo de Finlandia, un brazo do Mar Báltico. Así como o centro histórico de San Petersburgo, o Palacio do Peterhof forma parte do Patrimonio Mundial da UNESCO. No centro do complexo atópase o Gran Palacio, edificado no terrazo marítimo, de estilo barroco, con amplos xardíns e fontes.
Lugares de Rairiz de Veiga
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Rairiz de Veiga.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Rairiz de Veiga
Heinkel
Heinkel Flugzeugwerke foi unha compañía fabricante de avións alemá fundada por Ernst Heinkel no ano 1922. Destacou pola produción de bombardeiros para a Luftwaffe durante a segunda guerra mundial e pola súa importante contribución aos voos a altas velocidades, cos exemplos pioneiros na historia da aviación do exitoso foguete de combustible líquido e un avión impulsado por un turbojet, voando ámbolos dous apaerllos deseñados por Heinkel pouco antes do estoupido da segunda guerra mundial.