cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jinmeiyō kanji
O jinmeiyō kanji (人名用漢字) é unha lista de 983 caracteres chineses, creados como un grupo suplementario dos caracteres que poden ser empregados de xeito legal para rexistrar nomes propios no Xapón, complementaria á lista de "caracteres usados comunmente" ou jōyō kanji, que se refire ós caracteres de uso cotiá no Xapón.
Esta lista padeceu polo menos oito emendas (catro só no 2004) por parte do Ministerio de Xustiza, a través do Departamento de Asuntos Civís, entidade encargada do rexistro de nomes e que a través da Lei de Rexistro Familiar (戸籍法), respondeu á demanda dos pais que desexaban chamar os seus fillos con estes caracteres.
Visgo
O visgo (Viscum album), é unha planta semiparasita pertencente á familia das santaláceas. É nativa de Europa e da Asia occidental e meridional, tamén das Américas. right|miniatura|250px|Lámina co visgo.
Descrición
Planta semiparasita que medra sobre as pólas de diversas árbores, principalmente especies de folla caduca, como maceiras, carballos ou chopos, mais tamén sobre algunhas variedades de piñeiros.
Os seus talos dicotómicos poden chegar a medir até 1 metro e divídense desde a base en varias franzas, espalladas, galladas, cilíndricas e divididas en nós. As follas, de cor amarela verdosa e entre 2 a 8 cm de longo por 0,80 a 2,5 cm de largo, dispóñense en pares opostos, son lanceoladas, enteiras e de textura correosa. As flores son miúdas (2–3 mm de diámetro) son dioicas e tamén de cor amarela verdosa.
O froito é unha baga pequena, verde cando está inmatura e despois translúcida, de cor alba ou amarela. O mesocarpio contén unha polpa mesta cunha (raramente varias) semente que madura a finais do outono. Non é unha baga comestíbel.
A multiplicación é levada a cabo polos paxaros, en especial melros ou tordos que, ao se fretaren nas pólas, deixan fixadas as sementes pegañentas, a partir das cales se desenvolven unhas raíces capaces de chuchar o zume das pólas da árbore hóspede. Porén, as súas follas son capaces de facer a fotosíntese, polo que é considerada semiparasita.
Propiedades
A planta posúe propiedades medicinais; a súa substancia activa é a viscotoxina.
É diurética e hipotensora, aínda que a altas doses é tóxica.
As súas proteínas producen un descenso da forza contráctil do corazón, orixinando unha bradicardia. Tamén a lecitina específica de galactosa extráese desta planta e consegue unha mellora na calidade de vida dos pacientes sometidos a quimioterapia e radioterapia, xa que aumenta a resposta do sistema inmunolóxico e os niveis de endorfina do plasma B.
Etnografía
Na Idade Media usábase o seu óleo coma repelente para lobos.
A esta planta atribúenselle propiedades máxicas, existindo tradicións de orixe galaica e celta relacionadas coa fertilidade e o amor. Até os nosos días chegou a tradición de bicarse cando nos atopamos baixo dunha póla de visgo.
Coma planta máxica emprégase nalgúns lugares de Galiza coma unha das herbas de San Xoán. Antigamente, nas zonas rurais galegas crían que o visgo curaba as convulsións e que o raio non furaría nos carballos que tivesen visgo.
Cómpre non confundir esta planta cos acivros, xa que ambas as dúas especies se empregan coma enfeites de Nadal.
Historia
Esta planta foi considerada durante moito tempo polos antigos coma un remedio universal, o que facía que fose obxecto de gran veneración por parte de pobos celtas como os galos que se reunían arredor dos carballos carregados de visgo para facer as súas oracións baixo o sacerdocio dos druídas. .
Taxonomía
Viscum album foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1023, no ano 1753.
Zona especial de conservación da Costa da Morte
O espazo natural da Costa da Morte é unha contorna catalogada como zona especial de conservación (ZEC) e que protexe o litoral e as augas costeiras que van desde a praia de Alba en Arteixo ata cabo Fisterra. Xa que acolle as comarcas de Bergantiños, Terra de Soneira e Fisterra recibe o seu nome da rexión coruñesa homónima: a Costa da Morte. Destaca por contornas como son as Illas Sisargas, as marismas de Baldaio, a enseada da Ínsua, a lagoa de Traba, a praia do Trece, a ría de Corme e Laxe, e os cabos de Vilán e Fisterra. Protexe unha importante área do mar diante do cabo Fisterra. É unha área de importancia para as aves acuáticas que hibernan alí, como refuxio de fauna e pola vexetación dos seus cantís.
Este espazo ten unha alta diversidade de hábitats, nos que destacan os costeiros coas súas dunas e os de vexetación halófita. Ten varias especies de protección prioritaria: Omphalodes littoralis subsp. gallaecica e o sapoconcho mariño Caretta caretta, que non está sempre pero que é habitual velo na costa. O 69,3% da área do espazo natural ten un valor de conservación alto e o 20,3% o maior valor de conservación.
Xeoloxía e hábitats
A costa da Morte sitúase nas Rías Altas, con rías de formación intermedia comparadas coas Rías Baixas a as rías do golfo Ártabro ata o Cantábrico. Os espazo protexido da Costa da Morte acolle a esta rexión da costa Atlántica. Este litoral conta con múltiples formacións xeomorfolóxicas que van seus cabos, grandes calas ás veces con covas, baías con pouco fondo, praias, rías e esteiros e lagoas. Na costa conta con furnas mariñas e arrecifes. Destacan a formación de coídos, ou cantos rodados de gran tamaño. Os cantís do litoral son silíceos e rochedos que adoitan ter vexetación casmofítica ou vexetación pioneira, atlántica ou báltica, así como argazos. Nos coídos aparece vexetación perenne. Nos esteiros poden hai chairas de lama ou area que non afloran só na baixamar. Nestas zonas hai especies pioneiras como Salicornia.
Esta costa conta con dunas tanto móbiles que están comezando o seu desenvolvemento ou que xa están desenvoltas como con dunas xa fixas, sobre as que medran plantas como Ammophila arenaria, outras herbáceas ou céspede de Malcolmietalia. Tamén hai dunas xa fixas e descalcificadas onde medran breixos que aturan solos ácidos. Entre dunas aparecen espazos húmidos formados pola depresións do solo. Un exemplo de duna é de Monte Branco, Camariñas. Outro elemento que aparece nesta costa son as turbeiras. Algunhas, os mires fórmanse arredor das lagoas ou esteiros. Outras fórmanse en lugares máis altos ou en zonas de bosque. Hai tamén turbeiras calcáreas con se asentan flora como Cladium mariscus e Caricion davallianae
Nesta rexión hai matogueiras acostumadas a medios salinos, como Sarcocornetea fructicosae, ou matogueiras de arboredos, como os de Laurus nobilis. Os queirogais de Erica ciliaris e Erica tetralix danse en zonas húmidas, inda que tamén os hai propios de zonas secas. Os bosques que hai arredor dos ríos adoitan ser de Alnus glutinosa e Fraxinus excelsior.
Flora
No espazo destaca a vexetación dos cantís e a dos esteiros e zonas de chaira arredor da costas. Como exemplos destacados, están as vexetacións dos areais da Pedrosa, Reira e Trece. Tamén polas matogueiras de breixos e toxos, así como as especíes acuáticas de esteros e rías. Entre as especies endémicas protexidas están a herba de namorar, Armeria pubigera subsp. pubigera, ou os perexiles mariños, Crithmum maritimum.
As especies da flora que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Fauna
O espazo natural ten o valor de ser un refuxio de fauna, en especial de aves migratorias de verán e outono.
Invertebrados
As especies da invertebrados que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Peixes
As especies de peixes que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Anfibios
As especies de anfibios que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Réptiles
As especies de réptiles que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Aves
Sendo a costa máis occidental da península, este espazo é un punto de paso de aves migratorias. Acóllense na costa para protexerse, para aniñar, alimentarse, ou de paso entre o verán e o outono. A meirande parte das aves veñen do báltico e da siberia occidental. Outras, en menor cantidade, proceden do mediterráneo, do ártico ou o hemisferio do sur. A gaivota Rissa tridactyla e o arao ibéroco Uria aalge ibericus aniñan nesta costa, sendo o único punto no litoral peninsular onde o fan.
As especies de aves que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Mamíferos
As especies de mamíferos que están presentes no catálogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
A regulación lexislativa amparan ao espazo natural da Costa da Morte, ou parte deste, catalogándoo como:
Xisulfo II de Benevento
Xisulfo II (morto entre o 749 e o 753) foi o terceiro e último duque de Benevento antes da caída do reino longobardo.
traxectoria
Gobernou a partir do ano 743, cando o rei Liutprando baixou á Italia meridional e eliminou a Godescalco de Benevento, ata a súa morte dez anos despois.
Xisulfo foi o fillo de Romualdo II de Benevento e Gumperga, filla de Aurona, irmá de Liutprando. Como parente do rei, foi apoiado polo poder real, pero ao ser menor de idade, cando morreu o seu pai, Adelais de Benevento logrou usurpar o ducado. Liutprando retirou a Adelais e, colocando a outro sobriño, Gregorio de Benevento no trono, levándose a Xisulfo de volta consigo para que medrase no palacio real de Pavía.
O ano 744, Xisulfo fixo unha doazón de terras á abadía de Montecassino a cal se había converter na base da Terra Sancti Benedicti.
As xentes do Benevento (ou Samnitas) permaneceron fieis a Xisulfo e a dinastía do seu pai porén, e cando, trala morte de Gregorio, Godescalco usurpou o trono ducal, a xente alzouse e asasinouno, permitindo que Liutprando colocase ao xa adulto Xisulfo no poder.
Dolaincourt
Dolaincourt é unha poboación e comuna francesa, na rexión de Lorena, departamento de Vosgos, no distrito de Neufchâteau e cantón de Châtenois.
A Redonda, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
A Redonda é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres). Malia que supón un descenso respecto ó 2005, cando tiña 36, segue sendo o lugar máis poboado da parroquia.
Georgi Grechko
Georgi Mikhailovich Grechko, nado en Leningrado (actual San Petersburgo) o 25 de maio de 1931, é un cosmonauta retirado que formou parte das misións Soiuz 17, Soiuz 26, Soiuz T-14, Soiuz 27 e Soiuz T-13.
Traxectoria
Grechko ten un doutoramento en ciencias físicas e matemáticas. É enxeñeiro civil e traballou para a OKB 1 de Koroliov. Participou como cosmonauta nas misións Soiuz 17, Soiuz 26, Soiuz T-14, Soiuz 27 e Soiuz T-13, pasando un total de 134,86 días no espazo.
Gravity Probe B
Gravity Probe B, tamén coñecido polo seu acrónimo GP , foi un satélite artificial da NASA lanzado o 20 de abril de 2004 mediante un foguete Delta 7920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
GP B foi un satélite experimental desenvolvido pola NASA e a Universidade de Stanford para comprobar dúas prediccións da relatividade xeral de Einstein. O experimento comprobou con alta precisión pequenísimos cambios na dirección de rotación de catro xiroscopios contidos no satélite, en órbita polar a 650 km da Terra. Os xiroscopios mediron como o espazotempo se distorsiona pola presenza da Terra e como a súa rotación arrastra o espazotempo ao seu arredor.
A misión ten unha longa historia, cos primeiros pasos dados en 1964 para valorar a posibilidade de facer unha misión así. En 1985 a NASA iniciou un estudo para facer parte do experimento a bordo do transbordador espacial antes de lanzar a misión completa por separado, pero o accidente do transbordador espacial Challenger cambiou os plans. En 1993 a NASA puxo os fondos para comezar a desenvolver a misión, que estive cerca de cancelarse varias veces por sobrecusto ata que finalmente foi lanzada en 2004.
Basket Zaragoza 2002
O Basket Zaragoza 2002 S.A.D., coñecido por motivos de patrocinio como Casademont Zaragoza é un club de baloncesto profesional español con sede na cidade de Zaragoza, Aragón. Fundado no ano 2002, xurdiu coa idea de recuperar o baloncesto de elite en Zaragoza após as dificultades que atravesaba o Club Baloncesto Zaragoza. Actualmente o club participa na Liga ACB, máxima categoría do baloncesto español. O pavillón onde xogan os seus encontros como local é o Príncipe Felipe, inaugurado o 17 de abril de 1990 e con capacidade para 10 744 espectadores.
Historia
Debido ás dificultades económicas que afastaron ao Club Baloncesto Zaragoza da elite en 1996, en 2002 un grupo de empresarios funda o Basket Zaragoza 2002 co propósito de devolver á capital aragonesa ao baloncesto de elite masculino. Co apoio financeiro da Caja de Ahorros de la Inmaculada (CAI, do castelán: Caixa de Aforros da Inmaculada), o club comprou a praza do Sondeos do Norte coruñés, equipo que militaba na LEB. Porén, as primeiras andainas non resultaron nada sinxelas. De feito, o equipo houbo de pelexar até o final por non perder a categoría. Após seis temporadas en LEB, o equipo conseguiría o ascenso á Liga ACB o 9 de maio de 2008 tras ao derrotar a L'Hospitalet por 27 puntos (91−64). A primeira temporada do equipo zaragozano na elite iniciouse coa Supercopa, a cal que disputaba o cadro aragonés en calidade de anfitrión. Xa en liga, o equipo acaba en último lugar e descende tan só un ano despois á LEB Ouro.
O descenso supuxo unha renovación na dirección técnica con Willy Villar ao mando e sendo o José Luís Abós o técnico elixido para devolver o equipo á categoría perdida a tempada anterior. Na primeira temporada co novo adestrador o equipo regresa á ACB. Tras asentarse durante os seguintes anos na máxima categoría, en abril de 2013 o equipo clasifícase por vez primeira aos playoffs, conseguindo chegar ás semifinais após venceren ao Valencia Basket en cuartos de final (1−2). En seminais foron eliminados polo Real Madrid por 3−0. Desde aquela, o equipo non conseguiu volver disputar as semifinais da competición. A nivel europeo, o club tan participado na EuroCup, na Basketball Champions League e na FIBA Europe Cup.
Patrocinios
Por motivo de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Basket Zaragoza desde a súa fundación.
Palmarés
LEB Oro Copa Príncipe
Sokaku Takeda
Sōkaku Takeda (武田惣角) (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">武田惣角, <span class="t_nihongo_romaji">Takeda Sōkaku? ), nado en Aizu o 4 de novembro de 1859 e finado o 25 de abril de 1943 no Xapón, foi un guerreiro xaponés.
Traxectoria
Foi o segundo fillo de Takeda Sokichi e Tomi Kurokochi. Como parte dunha familia de samurais (clan Takeda), dedicou a súa vida á transmisión das artes marciais tradicionais da súa familia, en particular o chamado Daito-Ryu AikiJutsual, que se rebautizou como Aiki Jujutsu Daito-Ryu posteriormente.
En 1868 o príncipe Mutsuhito descendente número 122 da dinastía imperial, decide recuperar o poder que desde o século XII, cando Minamoto Yoritomo proclamouse shōgun ostentaba a clase samurai (formada por señores feudais da guerra).
A tarefa non era fácil pero con todo o Emperador contaba con tres vantaxes: Mutsuhito formou un exército en segredo, dotado de armas modernas e baixo o mando dun grupo de oficiais de Francia e Alemaña, países que pretendían beneficiarse coa apertura do Xapón. Este exército de campesiños requiría moi pouco adestramento para manexar armas de fogo, e con el en 1867 ataca ás forzas leais ao shōgun Tokugawa, comezando a guerra Boshin. Tokugawa foi derrotado e obrigado a retirarse a Edo onde en maio de 1868 capitula.
Final Fantasy VIII
Historia
Neste Final Fantasy a historia xira en torno a un grupo militar coñecido como SEEDS, guerreiros encargados de daren caza a perigosas meigas ó redor do mundo, que son adestrados nunha serie de recintos denominados xardíns. Nada máis empezar poñémonos na pel de Squall Leonhart, un estudante a SEED do xardín de Balamb ó que lle acaban de encomendar unha misión para demostra-las súas habilidades e así poder ser un SEED. A misión resulta ser todo un éxito e Squall convértese de súpeto nun SEED moi prometedor. A mesma noite da súa graduación coñece a Rinoa Heartilly, unha rapaza membro dun grupo de resistencia que acode ó xardín para pedir axuda para derrotar unha meiga moi poderosa que está facendo estragos na súa terra. A misión outórgaselle a Squall, e entón comeza unha viaxe por todo o mundo onde numerosos segredos se han desvelar ata poñer en xaque o destino do planeta.
Sistema de xogo
Aínda nesta oitava entrega séguese o sistema tradicional de quendas e equipamento de armas e escudos. A principal novidade chega da man dos GF (Gardiáns da forza), as coñecidas invocacións que saen en tódolos Final Fantasy e que neste capítulo se poden enlazar ós personaxes co fin de facelos máis fortes e outorgármoslles habilidades.
Outro elemento de enlace para aumentarmo-las características serán as maxias, que se obterán mediante diversos puntos de extracción distribuídos ó redor do mundo.
Devesa de Arriba
O topónimo galego Devesa de Arriba pode referirse a:
A-75
A autovía Verín-Fronteira Portuguesa ou A-75 é unha vía de altas prestacións dependente do Ministerio de Fomento que une a autovía española A-52 en Verín coa autoestrada portuguesa A24 en Feces de Abaixo.
Na súa construción Fomento investiu 62 millóns de euros e foi inaugurada o 19 de xuño de 2010 polo ministro José Blanco e o seu homólogo portugués Antonio Mendonça. A súa posta en servizo supón un importante avance nas comunicacións da Eurorexión Galiza-Norte de Portugal.
Luis Avilés Baquero
Luis Avilés Baquero, nado en Bogotá (Colombia) en 1969 e veciño de Noia, é un cineasta galego.
Luís Pintos Fonseca
Luís Pintos Fonseca, nado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1906 e finado na mesma cidade o 25 de xullo de 1959, foi un pintor e gravador galego.
Luis Avilés Baquero
Traxectoria
Estudou dirección no Centre d'Estudis Cinematografics de Catalunya e ten traballado na realización de anuncios publicitarios e vídeos musicais, así coma na produción de series para a televisión.
Luís Pintos Fonseca
Traxectoria
miniatura|300px|Membros do [[SEG en 1928: De esquerda a dereita na fileira de atrás: Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Sebastián García Paz, Luís Pintos Fonseca, Antón Fraguas, Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Isidro Parga Pondal, Abelardo Moralejo Laso, Xesús Carro García, Salvador Cabeza de León, Joaquín Arias Sanjurjo, Xerardo Álvarez Limeses e Juan Novás Guillán.]] Iniciou a súa formación con Eduardo Rojas e con Carlos Sobrino Buhigas e Castelao, que estimulou o seu interese polo gravado. Colaborou como debuxante na Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra (1923-1926), e en 1924 ilustrou Seara de Herminia Fariña e Os nenos (1925) de Filgueira Valverde. Empregou a linoleografía nas súas ilustracións para os xornais Galicia. Diario de Vigo e Faro de Vigo. Foi bolseiro da Deputación de Pontevedra e formouse durante tres anos na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando de Madrid. En 1929 instalouse definitivamente en Pontevedra, onde exerceu como docente desde 1931 na Escola Normal e na Sociedade Económica de Amigos do País. Exerceu como interino na graduada do Areal (Vigo) e en maio de 1934 foi nomeado mestre de Lusquiños (Tomeza). En decembro de 1935 foi elixido presidente da Asociación de Maestros Católicos e seguiu exercendo como mestre en Tomeza ata que en 1938 solicitou unha excedencia. Foi socio fundador da Casa del Maestro.
Ilustrou as revistas Cristal, Logos, Spes e Aturuxo. En 1931 foi directivo do Grupo Nazonalista Galego. Vinculado ao Partido Galeguista, participou nas campañas de apoio ao Estatuto de Autonomía de 1936, para o que realizou un cartel propagandístico.
Luis Avilés Baquero
Vida persoal
É fillo do escritor galego Antón Avilés de Taramancos (1935-1992).
Luís Pintos Fonseca
Traxectoria
Influído por Carlos Sobrino, realizou excursións pictóricas en busca de novos motivos para as súas pinturas. Traballou tamén na realización de estampas, cunha certa tendencia á art déco. Entre 1944 e 1945 ilustrou a Guía Anuario de Pontevedra e as revistas Finisterre e Sonata Gallega.
Inscribiuse no ámbito da pintura paisaxística de tradición romántica. A súa obra caracterízase pola preocupación polos efectos lumínicos e atmosféricos a calidade e a importancia do debuxo e a ausencia de figuras humanas. A partir dos anos cincuenta dirixiuse cada vez máis a representar o eu interior, aínda que sempre a través da paisaxe, sendo moi meticuloso na realización.
Río Barba, O Vicedo
San Paulo de Río Barba é unha parroquia do concello do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 140 habitantes, 82 menos ca en 1991.
Caxín, San Martiño de Meis, Meis
Caxín é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 4 eran mulleres e 3 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 6 veciños, pero un forte descenso respecto ó ano 2005, cando eran 12.
Río Barba, O Vicedo
Limita ao norte coas Ribeiras do Sor (Mañón), As Negradas e Mosende; ao sur con Cabanas; ao leste con Mosende e Covas (Viveiro) e ao oeste con Mañón.
A igrexa parroquial foi mandada construír por Fernán Pérez de Andrade, O Boo a finais do século XIV, conservando aínda a insignia deste nobre medieval, o porco bravo, igual que ocorre na igrexa de Santa María de Cabanas, tamén no Vicedo. O pórtico é de data moi posterior. É de planta rectangular, fabricada con muros de cantería e lousa, e con cuberta de lousa.
A Soledá, Santiago de Ribarteme, As Neves
A Soledá ou A Soidade é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
A aldea acolle unha sobreira duns 300 anos e 16 metros de altura.
Godescalco de Benevento
Godescalco , finado no ano 743, foi duque de Benevento desde 740 ata o seu asasinato.
Traxectoria
Godescalco subiu ao trono sen a aprobación do rei. Co contemporáneo retorno de Trasimundo II ao poder en Spoleto, a cólera de Liutprando caeu sobre a Italia meridional. Tras ocuparse de Trasimundo, Liutprando volveuse cara Benevento, onde Godescalco se aprestaba a fuxir. O duque xa cargara un barco con provisións e coa súa familia e esposa, Anna, cando o matou o pobo, fiel á memoria de Romualdo II. A súa muller e familia escaparon a Grecia.
As Devesas
O topónimo galego As Devesas pode referirse a:
Carl Nielsen
Carl August Nielsen, nado en Sortelung (Dinamarca) o 9 de xuño de 1865 e finado en Copenhague o 3 de outubro de 1931, foi un compositor, director de orquestra e violinista dinamarqués, amplamente recoñecido como o meirande dos compositores clásicos do seu país.
Criado por pais pobres mais con talento musical na illa de Funen, amosou as súas habilidades musicais a unha idade temperá. Inicialmente tocou nunha banda militar antes de asistir á Real Academia Dinamarquesa de Música en Copenhague dende 1884 ata decembro de 1886. Estreou o seu Op. 1, Suite para cordas, en 1888, aos 23 anos. O ano seguinte, Nielsen comezou un período de 16 anos como segundo violinista da Real Orquestra Dinamarquesa baixo a dirección de Johan Svendsen, durante o cal tocou a estrea dinamarquesa das óperas de Giuseppe Verdi, Falstaff e Otello. En 1916, tomou un posto de profesor na Real Academia Dinamarquesa, que ocupou ata a súa morte.
Aínda que as súas sinfonías, concertos e música coral son agora recoñecidos internacionalmente, a carreira e a vida persoal de Nielsen estiveron marcadas por moitas dificultades, que frecuentemente se reflicten na súa música. As obras que compuxo entre 1897 e 1904 son ás veces atribuídas ao seu período "psicolóxico", como resultado dun matrimonio turbulento coa escultora Anne Marie Brodersen. Nielsen é especialmente coñecido polas súas seis sinfonías, o seu Quinteto de vento e os seus concertos para violín, frauta e clarinete. En Dinamarca, a súa ópera Maskarade e moitas das súas cancións convertéronse nunha parte integrante do patrimonio nacional. A súa música temperá estivo inspirada por compositores como Brahms e Grieg, mais axiña desenvolveu o seu propio estilo, primeiro experimentando coa tonalidade progresiva e posteriormente diverxendo aínda máis radicalmente dos estándares de composición que aínda eran comúns na época. A sexta e última sinfonía de Nielsen, Sinfonia semplice, foi escrita en 1924–25. Morreu dun ataque ao corazón seis anos despois e está enterrado no Cemiterio Vestre de Copenhague.
Nielsen mantivo a reputación de estraño musical durante a súa vida, tanto no seu propio país como a nivel internacional. Foi só máis tarde cando as súas obras entraron firmemente no repertorio internacional, aumentando a súa popularidade dende a década de 1960 por medio de Leonard Bernstein e outros. En Dinamarca a reputación de Nielsen selouse en 2006 cando tres das súas composicións foron incluídas polo Ministerio de Cultura entre as doce mellores pezas de música dinamarquesa. Durante moitos anos apareceu no billete dinamarqués de 100 coroas. O Museo Carl Nielsen en Odense documenta a súa vida e a da súa dona. Entre 1994 e 2009 a Real Biblioteca Dinamarquesa, patrocinada polo goberno dinamarqués, completou a Carl Nielsen Edition, dispoñible en liña de xeito gratuíto, que contén información en profundidade e partituras de todas as obras de Nielsen, moitas das cales non foran publicadas previamente.
Illa de Buka
A illa de Bukad é a segunda illa máis grande da Rexión Autónoma de Bougainville, ao leste Papúa Nova Guinea. É no Distrito de Bougainville Norte, coa capital da Rexión Autónoma e o distrito de Buka na illa.
Carl Nielsen
Primeiros anos
miniatura|Casa da infancia de Nielsen en [[Sortelung, próxima a Nørre Lyndelse.]] Nielsen naceu o 9 de xuño de 1865, sendo o sétimo dos doce fillos dunha familia pobre de campesiños, en Sortelung, unha vila próxima a Nørre Lyndelse, ao sur de Odense na illa de Fionia. O seu pai, Niels Jørgensen era pintor de casas e músico tradicional que, coas súas habilidades como violinista e cornetista, tiña unha gran demanda para celebracións locais. Nielsen describiu a súa infancia na súa autobiografía Min Fynske Barndom (traducible ao galego como A miña infancia en Fionia). A súa nai, a quen lembraba cantando cancións populares durante a súa infancia, procedía dunha familia acomodada de capitáns mariños, mentres que un dos seus medio tíos, Hans Andersen (1837–1881), era un músico talentoso.
Illa de Buka
A illa está separada polo estreito paso de Buka da costa noroeste da illa de Bougainville.
Carl Nielsen
Primeiros anos
Nielsen relatou a súa introdución á música: "Escoitara música antes, escoitara tocar a meu pai o violín e a corneta, escoitara cantar a miña nai, e, cando estaba na cama co xarampón, tenteino por min mesmo co pequeno violín". Recibira o instrumento da súa nai canto tiña seis anos. Aínda que a súa familia era relativamente pobre, Carl puido estudar violín e piano sendo neno, e escribiu as súas primeiras composicións aos oito ou nove anos: unha canción de berce, agora perdida, e unha polka que menciona na súa autobiografía. Como os seus pais non crían que puidera ter futuro na música, mandárono como aprendiz cun tendeiro nunha vila próxima cando tiña catorce anos. O tendeiro declarouse en quebra a mediados do verán e Nielsen tivo que regresar á casa. Logo de aprender instrumentos de vento-metal, o 1 de novembro de 1879 converteuse en cornetista e trombón alto na banda do 16º Batallón do exército en Odense.
Illa de Buka
Historia
Buka foi ocupada por primeira vez por humanos no Paleolítico, con probas de habitabilidade humana en Kilu Cave hai uns 30.000 anos. Os habitantes actuais falan linguas que proveñen do pulo cara ao leste das linguas austronesias do complexo da cultura Lapita, hai uns 2.700 anos.
Carl Nielsen
Primeiros anos
Nielsen non renunciou ao violín durante o tempo que pasou no batallón, e continuaba tocándoo cando volvía á casa a tocar con seu pai en bailes. O exército pagoulle durante dous anos e medio trés coroas e 45 øre e unha barra de pan cada cinco días, logo do cal o seu salario aumentou lixeiramente, o que lle permitiu mercar as roupas que precisaba para tocar nos bailes dos celeiros.
Illa de Buka
Segunda guerra mundial
A illa foi ocupada polo Xapón durante a segunda guerra mundial. Aínda que a illa foi ametrallada e bombardeada por forzas aéreas aliadas, os exércitos aliados nunca loitaron en Buka. Os xaponeses rendéronse cando os aliados achegábanse á península de Selau na veciña Bougainville.
Carl Nielsen
Estudos e inicios da súa carreira
miniatura|esquerda|upright=0.7|Nielsen, aos 14 anos, en Odense. En 1881, Nielsen comezou a tomar o violín máis en serio, estudando de xeito privado con Carl Larsen, o sexton da catedral de Odense. Descoñécese canto compuxo Nielsen durante este período, mais a partir da súa autobiografía, pode deducirse que escribiu algúns tríos e cuartetos para instrumentos de metal, e que viviu dificultades co feito de que os instrumentos de metal estaban afinados en distintas tonalidades. Logo dunha presentación a Niels W. Gade, o director da Academia Real en Copenhague, por quen foi ben recibido, Nielsen obtivo a súa liberación da banda militar a curto prazo, e estudou na Academia dende principios de 1884.
Illa de Buka
Economía
A economía de Buka pódese dividir nun compoñente urbano moi pequeno e o sector das aldeas. O sector das aldeas caracterízase por agricultura de subsistencia, principalmente de pataca doce como alimento básico e a produción de copra e cacao como cultivo comercial por unidades familiares e pequenos grupos de traballo cooperativo. Os cultivos de Vainilla e especias tropicais fixeron un progreso vacilante, e seguen sendo fontes moi pequenas de ingresos para os aldeáns.
O sector urbano en Buka Passage inclúe aos principais representantes en Bougainville dos negocios de Nova Guinea, como o Bank South Pacific, CPL (que compra colleitas comerciais), Agmark, a presenza do Goberno Autónomo de Bougainville, que ten sede en Kubu, cerca do paso Buka. Hai unha cantidade de pequenas empresas na illa.
Xeografía
Buka é unha illa relativamente plana, cuns 52 km de longo no eixe norte-sur, e ata 18 km de largo no eixe oeste-leste. Está separada de Bougainville pola Pasaxe Buka, unha estreita canle de marea, profunda e moi rápida sobre 200 m de ancho. A costa leste queda do lado de barlovento durante a maior parte do ano, e caracterízase por un cantil costeiro que se eleva cerca do océano, deixando só unha praia estreita e a miúdo rochosa. Un arrecife de coral rodea toda a illa, é estreito na costa leste, que é golpeado polos ventos oceánicos e as grandes ondas. Esténdese a lagoas na costa oeste.
Carl Nielsen
Estudos e inicios da súa carreira
O 17 de setembro de 1887, Nielsen tocou o violín no Tivolis Koncertsal cando se estreou o seu Andante tranquillo e Scherzo para cordas. Pouco despois, o 25 de xaneiro de 1888, o seu Cuarteto de Corda en fa maior foi interpretado nunha das actuacións privadas da Privat Kammermusikforening (Sociedade Privada de Música de Cámara). Mentres que Nielsen consideraba o Cuarteto en fa maior como o seu debut oficial como compositor profesional, a súa Suite para cordas causou unha impresión moito maior. Interpretada nos Jardins Tivoli de Copenhague o 8 de setembro de 1888, foi designada por Nielsen como o seu Op. 1.
Illa de Buka
Xeografía
Ao longo da costa occidental hai unha pequena cordilleira, chamada Richard Parkinson Range, polo plantador e explorador alemán. O pico máis alto neste cordal é o monte Bei, que ten 458 m de elevación. A cordilleira esténdese entre Buka e Carola Harbour. Os poucos ríos grandes na illa flúen desde as cabeceiras no interior do cordal. O máis grande é o río Gagan.
O resto da illa é unha formación elevada de pedra calcaria. Elévase desde os 10 m aos 70 – 100 m. ao longo dos cantils na costa oriental. Os cantils corresponden ao arrecife dunha antiga lagoa.
Carl Nielsen
Estudos e inicios da súa carreira
En setembro de 1889 Nielsen progresara o suficiente no violín para conseguir un posto nos segundos violíns da prestixiosa Real Orquestra Dinamarquesa que tocaba no Teatro Real, daquela dirixida por Johan Svendsen. Neste posto tocou nas estreas en Dinamarca das óperas Falstaff e Otello de Verdi. Aínda que o seu emprego ás veces causáballe a Nielsen unha considerable frustración, continuou tocando na orquestra ata 1905. Logo da xubilación de Svendsen en 1906, Nielsen comezou a exercer cada vez máis como director (sendo nomeado oficialmente director asistente en 1910). Entre a súa graduación e o momento no que gañou a praza na orquestra, obtivo modestos ingresos dando clases particulares de violín mentres desfrutaba do continuo apoio dos seus patróns, non só Jens Georg Nielsen, senón tamén Albert Sachs (nado en 1846) e Hans Demant (1827–1897) que dirixían fábricas en Odense. Logo de menos dun ano no Teatro Real, Nielsen gañou unha bolsa de estudos de 1 800 coroas que lle deu os medios para pasar varios meses viaxando por Europa.
Illa de Buka
Xeografía
A morfoloxía da pedra calcaria significa que hai moi pouca auga superficial dispoñible na maior parte da illa. Isto suscita un problema para os residentes da illa, especialmente durante a estación seca, cando os aldeáns recolectan a auga de manantiales 'kukubui' ao longo do pé dos cantils.
Carl Nielsen
Matrimonio e descendencia
Mentres viaxaba, Nielsen descubriu e logo volveuse en contra dos dramas musicais de Richard Wagner, escoitou a moitas das principais orquestras e solistas de Europa, e agudizou as súas opinións tanto sobre a música como sobre as artes visuais. Aínda que veneraba a música de Bach e Mozart, seguía a ser ambivalente respecto de boa parte da música do século XIX. En 1891 coñeceu o compositor e pianista Ferruccio Busoni en Leipzig; ambos mantiveron correspondencia durante máis de trinta anos. Pouco despois de chegar a París a principios de marzo de 1891 Nielsen coñeceu a escultora dinamarquesa Anne Marie Brodersen, que tamén estaba viaxando cunha bolsa de estudos. Percorreron Italia xuntos e casaron na Igrexa Inglesa de San Marcos de Florencia, o 10 de maio dese mesmo ano antes de regresar a Dinamarca. Segundo Fanning, a súa relación non era só un "encontro amoroso", senón tamén unha "reunión de mentes"; Anne Marie era unha artista talentosa e unha "muller decidida e moderna, decidida a forxar a súa propia carreira". Esta determinación tensionou o seu matrimonio con Nielsen, xa que Anne Marie pasaría meses fóra da casa durante as décadas de 1890 e 1900, deixando a Carl, que era susceptible ás oportunidades con outras mulleres, encargado de criar os seus tres fillos pequenos, ademais de compoñer e cumprir coas súas obrigas co Teatro Real.
Nielsen sublimou a súa ira e frustración do seu matrimonio nunha serie de obras musicais, especialmente entre 1897 e 1904, un período que ás veces denominou como o seu período "psicolóxico". Fanning escribe: "Nesta época o seu interese nas forzas condutoras detrás da personalidade humana cristalizaron na ópera Saul og David e a Segunda Sinfonía ("Os catro temperamentos") e as cantatas Hymnus amoris e Søvnen". Carl suxeriu o divorcio en marzo de 1905 e considerou mudarse a Alemaña para comezar de novo, mais a pesar de varios períodos prolongados de separación, os Nielsen permaneceron casados ata o final da vida do compositor.
Illa de Buka
Subdivisións
A illa está dividida en cinco Goberno Autónomo de Bougainville electorais:
Carl Nielsen
Matrimonio e descendencia
Nielsen tivo cinco fillos, dous dos cales eran ilexítimos. Xa enxendrara un fillo, Carl August Nielsen, en xaneiro de 1888, antes de coñecer a Anne Marie. En 1912 tivo unha filla ilexítima, Rachel Siegmann, sobre a cal Anne Marie nunca tivo coñecemento. Coa súa muller Nielsen tivo dúas fillas e un fillo. Irmelin, a filla máis vella, estudou teoría musical con seu pai e en decembro de 1919 casou con Egger Møller (1893–1978), un médico que se converteu en profesor da Universidade de Copenhague e director da policlínica no Rigshospitalet (Hospital Nacional). A filla máis nova Anne Marie, que se graduou na Academia das Artes de Copenhague, casou co violinista húngaro Emil Telmányi (1892–1988) en 1918; el contribuíu á promoción da música de Nielsen, tanto como violinista como director de orquestra. O fillo de Nielsen, Hans Børge, foi discapacitado como resultado dunha meninxite e pasou a maior parte da súa vida afastado da familia. Morreu preto de Kolding en 1956.
Illa de Buka
Subdivisións
Cada un destes electorados ten o seu propio goberno local, coñecido como Councils of Elders.
Buka é a cidade principal da illa de Buka e a actual capital da Rexión Autónoma de Bougainville. Atópase na costa norte da Pasaxe Buka. Nos mapas antigos chámase 'Chinatown'. A terra que ocupa a cidade coñecíase formalmente como Leta. Houbo unha considerable expansión da cidade nos últimos anos, e tamén na veciña Kubu, localización do Parlamento do Goberno Autónomo de Bougainville e Hutjena, e da escola secundaria nacional que serve a Buka.
Carl Nielsen
Compositor maduro
miniatura|Nielsen e a súa familia na [[Casa señorial de Fuglsang, c. 1915]] Ao principio, as obras de Nielsen non tiveron o suficiente recoñecemento para poder manterse a si mesmo. Durante o concerto que viu a estrea da súa Primeira Sinfonía o 14 de marzo de 1894 dirixido por Svendsen, Nielsen tocou na sección de segundos violíns. A sinfonía foi un grande éxito cando se tocou en Berlín en 1896, contribuíndo significativamente na súa reputación. Era cada vez máis demandado para escribir música incidental para o teatro así como cantatas para ocasións especiais, e ambas proporcionaron unha benvida fonte de ingresos adicionais. Fanning comenta sobre a relación que se desenvolveu entre as súas obras programáticas e sinfónicas: "Ás veces encontraría ideas dignas dun escenario na súa música orquestral supostamente pura; ás veces un texto ou escenario forzouno a inventar imaxes musicais vívidas que logo podería empregar para un uso máis abstracto."
A cantata de Nielsen Hymnus amoris para solistas, coro e orquestra foi interpretada por primeira vez na Musikforeningen (Sociedade Musical) de Copenhague o 27 de abril de 1897. Estaba inspirada na pintura de Tiziano Milagra do marido celoso que Nielsen vira na súa lúa de mel en Italia en 1891. Nunha das súas copias, escribiu: "Para a miña propia Maríe! Estes tons de loanza ao amor non son nada comparados cos reais".
A principios de 1901, Nielsen recibiu unha modesta pensión estatal ―inicialmente de 800 coroas anuais, que medrou ata as 1 500 coroas en 1927― para aumentar o seu salario como violinista. Isto permitiulle deixar de tomar alumnos privados e deixoulle máis tempo para compoñer. A partir de 1903, tivo tamén un depósito anual do seu principal editor, Wilhelm Hansen Edition. Entre 1905 e 1914 exerceu como segundo director no Teatro Real. Para o seu xenro, Emil Telmányi, Nielsen escribiu o seu Concerto para violín Op. 33 (1911). Dende 1914 ata 1926, dirixiu a orquestra da Musikforeningen. En 1916, tomou un posto de profesor na Real Academia Dinamarquesa de Música en Copenhague, e continuou traballando alí ata a súa morte. miniatura|esquerda|Nielsen na década de 1910.
A tensión das dúas carreiras e a constante separación da súa muller ampliaron a brecha do seu matrimonio. A parella comezou os procedementos de separación en 1916, e a separación de mutuo acordo concedeuse en 1919. No período de 1916 a 1922 Nielsen viviu asiduamente en Funen, retirándose ás casas señoriais de Damgaard e Fuglsang, e traballou como director en Gotemburgo. O período foi de crise creativa para Nielsen que, coincidindo coa primeira guerra mundial, influiría fortemente nas súas Cuarta (1914–16) e Quinta sinfonías (1921–22), posiblemente as súas mellores obras segundo Fanning. O compositor estaba particularmente molesto na década de 1920, cando o seu antigo editor dinamarqués, Wilhelm Hansen, non puido realizar a publicación de moitas das súas principais obras, incluídas Aladdin e Pan og Syrinx.
A sexta e última sinfonía, Sinfonia semplice, foi escrita entre 1924 e 1925. Logo de sufrir un grave ataque cardíaco en 1925, Nielsen foi forzado a reducir en gran medida a súa actividade, aínda que continuou a compoñer ata a súa morte. O seu sexaxésimo aniversario en 1925 tróuxolle numerosas felicitacións, un recoñecemento do goberno sueco, e un concerto de gala e recepción en Copenhague. O compositor, con todo, estaba de mal humor; nun artigo en Politiken o 9 de novembro de 1925 escribiu:
Últimos anos e morte
As últimas obras a grande escala de Nielsen foron o seu Concerto para frauta (1926) e o Concerto para clarinete (1928), sobre o que Robert Layton sinala: "Se algunha vez houbo música doutro planeta, é esta seguramente. As súas sonoridades son escasas e monocromas, o seu aire enrarecido e vigorizante". A última composición musical de Nielsen, a obra para órgano Commotio, foi estreada postumamente en 1931.
Durante os seus últimos anos, Nielsen realizou un pequeno libro de ensaios titulado Levende Musik (traducible ao galego como Música viva) en 1925, seguido en 1927 polas súas memorias Min Fynske Barndom. En 1926 escribiu no seu diario "A miña terra natal atráeme cada vez máis como un longo bico chuchado. Significa isto que debo regresar finalmente e descansar na terra de Funen? Entón debe ser no lugar onde eu nacín: Sortelung, parroquia de Frydenlands".
Isto non foi así. Nielsen ingresou no Rigshospitalet (Hospital Nacional de Copenhague) o 1 de outubro de 1931 logo dunha serie de ataques cardíacos. Morreu alí pasados dez minutos da media noite o 3 de outubro, rodeado da súa familia. As súas últimas palabras para eles foron "Estades aquí como se estiverades agardando algo".
Música
Algunhas veces faise referencia ás obras de Nielsen mediante números CNW, baseados no Catalogue of Carl Nielsen's Works (CNW) publicado en liña pola Biblioteca Nacional Dinamarquesa en 2015. O catálogo CNW está destinado a substituír o catálogo de 1965 compilado por Dan Fog e Torben Schousboe (números FS).
Estilo musical
miniatura|Cartel da estrea da Quinta sinfonía de Carl Nielsen, 1922. Na súa obra Lives of the Great Composers, o crítico musical Harold Schonberg enfatiza a amplitude das composicións de Nielsen, os seus ritmos enérxicos, a súa xenerosa orquestración e a súa individualidade. En comparación con Jean Sibelius, considera que Nielsen ten "tanta extensión, mesmo máis poder, e unha mensaxe máis universal". O profesor de música da Universidade de Oxford Daniel M. Grimley cualifica a obra de Nielsen como "unha das voces máis trouleiras, afirmativas e desgarbadas da música do século XX" grazas á "riqueza melódica e á vitalidade harmónica" da súa obra. Anne-Marie Reynolds, autora de Carl Nielsen's Voice: His Songs in Context, cita a visión de Robert Simpson de que "toda a súa música é de orixe vocal", mantendo que a composición de cancións influíu fortemente no desenvolvemento como compositor de Nielsen.
O propio Nielsen era ambiguo sobre as súas actitudes cara á música romántica alemá e cara ao nacionalismo na música. Escribiulle ao compositor neerlandés Julius Röntgen en 1909 "Estou sorprendido polas habilidades técnicas dos alemáns hoxe en día, e non podo evitar pensar que todo este deleite na composición debe esgotarse. Prevexo unha arte completamente nova de pura virtude arcaica. Que pensas sobre as cancións cantadas en unísono? Debemos volver ... ao puro e o claro." Por outra banda, escribiu en 1925 "Nada destrúe máis a música que o nacionalismo ... e é imposible entregar música nacional por pedido".
Nielsen estudou a polifonía renacentista de preto, o que explica parte do contido melódico e harmónico da súa música. Este interese está exemplificado nos seus Tre Motetter (Tres Motetes, Op. 55). Para os críticos non dinamarqueses, a música de Nielsen inicialmente tiña un son neoclásico pero tornouse cada vez máis moderno a medida que desenvolveu o seu propio enfoque do que o escritor e compositor Robert Simpson chamou tonalidade progresiva, pasando dunha tonalidade a outra. Tipicamente, a música de Nielsen podería rematar nunha tonalidade diferente da do seu comezo, ás veces como resultado dunha loita como nas súas sinfonías. Existe un debate sobre canto deben eses elementos ás súas actividades na música folclórica. Algúns críticos téñense referido aos seus ritmos, o seu emprego de acciaccaturas ou appoggiaturas, ou o seu uso frecuente de sétima diminuída e terceira menor nas súas obras, como tipicamente dinamarqués. O propio compositor escribiu "Os intervalos, como os vexo eu, son os elementos que primeiro espertan un interese máis profundo na música ... [son] intervalos que nos sorprenden e deleitan cada vez que escoitamos cantar o cuco na primavera. O seu atractivo sería menor se toda a súa chamada fose nunha nota".
A filosofía do estilo musical de Nielsen está quizais resumido no seu consello nunha carta de 1907 ao compositor noruegués Knut Harder: "Tes ... fluidez, ata agora, moi ben; mais aconsélloche unha e outra vez, meu querido Sr. Harder: Tonalidade, Claridade, Forza".
Sinfonías
miniatura|esquerda|A [[Mansión Odd Fellow, Copenhague|Mansión Odd Fellow en Copenhague, onde se estrearon moitas das composicións de Nielsen.]] Nielsen está quizais máis estreitamente asociado fóra de Dinamarca coas súas seis sinfonías, escritas entre 1892 e 1925. As obras teñen moito en común: todas teñen unha duración superior aos 30 minutos, os instrumentos de metal son un compoñente clave da orquestración, e todos exhiben infrecuentes cambios de tonalidade, que aumentan a tensión dramática. Dende os compases iniciais, a Primeira Sinfonía (Op. 7, 1890–92), mentres reflicte a influencia de Grieg e Brahms, amosan a individualidade de Nielsen. Na Segunda Sinfonía (Op. 16, 1901–02), Nielsen embárcase no desenvolvemento do carácter humano. A inspiración veulle dunha pintura nunha pousada que representa os catro temperamentos (colérico, flemático, melancólico e sanguíneo).
O título da Terceira Sinfonía, Sinfonia Espansiva (Op. 27, 1910–11), é entendido polo compositor inglés como referido ao "crecemento externo do alcance da mente". Explota completamente a técnica de Nielsen de confrontar dúas tonalidades ao mesmo tempo e inclúe unha pacífica sección con voces de soprano e barítono, cantando unha melodía sen palabras. A Cuarta Sinfonia, "Inextinguible" (Op. 29, 1914–16), escrita durante a primeira guerra mundial, está entre as sinfonías máis interpretadas. No último movemento dous conxuntos de timbais están situados en lados opostos do escenario realizando unha especie de duelo musical. Nielsen describiu a sinfonía como "a forza vital, a insaciable vontade de vivir".