cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Idealismo
As súas distintas variantes postulan e conforman a nosa imaxe do mundo dunha maneira determinada:
A definición que antecede corresponde as escolas filosóficas que van camiño cara ao idealismo alemán, e en concreto a Kant. Non obstante, Kant é ao mesmo tempo materialista, pois contempla a existencia do mundo exterior, independentemente do home, cognoscíbel para este, aínda que non na súa totalidade.
O idealismo distingue entre
Varias formas de teoría científica (sobre todo o esencialismo de Pierre Duhem, o falsacionismo de Karl Popper e o construtivismo), son idealistas en distinta maneira e grao.
Antonio Eiras Roel
Antonio Eiras Roel, nado en Buenos Aires o 10 de marzo de 1931 e finado o 20 de abril de 2017, foi un historiador galego, catedrático de Historia Moderna da Universidade de Santiago de Compostela durante corenta anos e Cronista Xeral de Galicia.
Traxectoria
Nado na Arxentina, fillo de emigrantes galegos, licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela (1954) e foi doutor pola Universidade Complutense de Madrid (1957). Foi profesor (1960) e catedrático (1965-2000) de Historia Moderna na USC e xestor da creación do Arquivo Histórico desta universidade (1969). Dedicouse ao estudo da historia política do século XIX, da historia social, rural e económica, da demografía histórica e da historia institucional.
Dende 1999 foi Cronista Xeral de Galicia e organizou diversos congresos e reunións, como os Coloquios Internacionais de Metodoloxía Histórica Aplicada (Universidade de Santiago, 1973, 1982, 1984 e 1989). Foi membro da Société d’Histoire Moderne de París, da Association Française des Historiens Economistes (1974-2000), da Société de Démographie Historique de París (1975-2000), da Real Academia da Historia e membro fundador da Asociación Española de Historia Moderna, que presidiu entre 1988 e 1991.
Castelo de Guimarães
O Castelo de Guimarães está situado na cidade do mesmo nome, que se acha na freguesía de Oliveira do Castelo no Concello de Guimarães, no Distrito de Braga, no Norte de Portugal. O castelo orixinal, construído aínda en solos do antigo Reino de Galiza en madeira e terra, foi fundado pola condesa Mumadona Díaz a mediados do século X para protexer o mosteiro de San Mamede que fundara e aos poboadores das invasións dos viquingos e musulmás.[2] Xa para finais do século XI, o castelo achábase bastante deteriorado e foi o conde Henrique de Borgoña quen decidiu reedificalo.[3]
Estando en posición dominante sobre o Campo de San Mamede, este monumento atópase ligado á fundación do Condado Portucalense coma escisión sur do Reino de Galiza e ás loitas de independencia de Portugal, sendo designado popularmente como o berce da nacionalidade. En 1127 o castelo foi cercado por tropas do rei galego-leonés Afonso VII que veu esixir preito de vasalaxe a seu curmán, o futuro rei Afonso Henriques.[3]
Clasificado como Monumento Nacional, o 7 de xullo do 2007 foi elixido como unha do Sete Marabillas de Portugal.
Descrición
esquerda|230px|miniatura|Placa de homenaxe á cultura luso-galaica. Castelo gótico en fábica de cantaría de granito e planta no formato aproximado dun escudo facetado. As súas murallas, reforzadas por catro torres, son rasgadas por portas. Grazas ás escaleiras que se atopan nas torres accédese ao adarve, que percorre a parte superior das murallas, coroada por ameas pentagonais, de recorte en punta. Na face oeste, unha ponte de madeira establece a ligazón entre o adarve das murallas e a porta da torre da homenaxe. Na parte norte das murallas son visíbeis as ruínas do antiga antigo recinto fortificado, probabelmente do século XIV, que se divide en dous andares, salientando as súas xanelas exteriores e dúas chemineas.
O portón principal, ao oeste, atópase flanqueado por dúas torres, estando outras dúas flanqueando a Porta da Traizón, ao leste.
A torre da homenaxe, no centro da praza de armas, presenta planta cuadrangular, con poucas aberturas sinalando os andares, ligados internamente por unha escaleira de madeira e de pedra. Un adarve largo e continuo permite a circulación e a observación no cume da torre, coroada por ameas pentagonais rematadas en punta.
Historia
dereita|miniatura|270x270px|Castelo de Guimarães ([[Portugal).]] Guimarães significou o primeiro distanciamento histórico entre Galiza e Portugal, que até entón formaran a mesma identidade.
Antecedentes
No contexto da Reconquista cristiá da península Ibérica, os domínios de Vimaranes (actual Guimarães) foron outorgados, a finais do século IX, a un cabaleiro de suposta orixe castelá ou galega, de nome Diego Fredenandiz, que nelas veu a estabelecerse. A mediados do século IX casou coa filla do galego Lucidio Vimaranis, a condesa Onega Lucides. Desta relación naceu Mumadona Dias. En 873 recibiu o titulo de Conde de Portugal trala morte de seu sogro.
Mumadona Dias, desposou o poderoso conde galego Hermenexildo González (Ermegildus Gundisaluis), que gobernou, desde mediados do século X até ao terceiro cuartel do século XI, os dominios do sur de Galiza (condado de Portucale). Mumadona enviuvou por volta de 928, quedando en posesión de vastos dominios, divididos en xullo de 950 entre os seus seis fillos. Nese momento, por inspiración piadosa, fundou, na parte baixa da poboación de Vimaráns un mosteiro, ao que máis tarde doaría, unha gran cantidade de terras, gado, rendas, obxectos de culto e libros relixiosos (26 de xaneiro de 959).
O castelo medieval
A vila de Vimaráns distribuíase daquela en dous núcleos: un no cumio do entón chamado Monte Largo, e outro, no pé dese outeiro, onde o mosteiro foi fundado. Era vulnerábel na época, alén das posíbeis incursións de forzas musulmás, oriúndas da fronteira ao sur de Coímbra, ás incursións de normandos, oriúndos do mar do Norte en embarcacións rápidas e áxiles, que asolaron as costas e o curso navegábel dos ríos galegos da época.
De cara á defensa do núcleo monacal, a benfeitora principiou, no cume do Monte Largo, un castelo para o recollemento das xentes en caso de necesidade. É ben coñecido historiograficamente o treito da carta de doazón dese castelo aos relixiosos, labrada en decembro de 958, do cal consta esa decisión. Crese que a estrutura entón erguida, baixo a invocación de San Mamede, sería bastante simple, composta por unha torre posibelmente envolta por unha cerca.
Un século despois, a poboación de Vimaráns encontrábase entre os dominios doados polo rei Afonso VI de León e Galiza a Henrique de Borgoña, que formaran na parte sur de Galiza o Condado Portucalense. O conde Henrique (1095-1112) e súa esposa, Tareixa escolleron esta poboación e o seu castelo como residencia. Dese xeito, a primitiva construción da época de Mumadona será demolida e, no seu lugar, erguida a impoñente estrutura da torre da homenaxe. O perímetro defensivo foise ampliando e reforzando, abrindo a porta principal, a oeste sobre a vila, e a chamada Porta da Traizón, no leste.
Dentro dos muros desa cerca terá resistido Afonso Henriques (1112-1185), en 1127, ao asedio das forzas do rei galego Afonso VII de Galiza e León, evento que levou Egas Moniz a garantir a aquel soberano a vasalaxe de seu amo, libertando a vila do cerco. No veciño campo de San Mamede, o castelo foi testemuña do embate entre as forzas de Afonso Henriques e as de Tareixa (24 de xuño de 1128) que, coa vitoria das armas do primeiro, deu orixe á nacionalidade portuguesa a partir da galega.
Entre o final do século XII e o inicio do XIII, Sancho I (1185-1211) cercou a parte alta da vila de a cabalo, a fin de lle sinalar un termo, sendo probábel que se tivese iniciado o amurallamento da vila a partir de entón. A mediados do século XIII, so o reinado de Afonso III (1248-1279), iniciouse o trazado definitivo da cerca da vila, unificando a vila do Castelo (parte alta) á vila de Santa María (parte baixa). Estas obras estarían concluídas no tempo de Don Dinis (1279-1325), en data anterior a 1322, cando a vila, cuxo alcaide era Mem Rodrigues de Vasconcelos, soportou vitoriosa o asedio das tropas do infante D. Afonso. No seu interior, entre tanto, mantívose o antigo muro da parte alta, demolido arredor de 1420.
Baixo o reinado de Fernando I (1367-1383), foron executadas obras de reforzo na cerca da vila, asediada neste período polas tropas de Henrique II de Castela, que invadindo Portugal polo Miño, xa conquistaran Braga. Era o seu alcaide, na época, Gonçalo Pais de Meira (1369).
Cando ocorre a crise de 1383-1385, tendo o seu alcaide, Aires Gomes da Silva, mantido o partido de Castela, a vila foi novamente cercada (xuño de 1385), agora polas forzas leais a Xoán I (1385-1433), que a conquistaron. Este soberano unificou a xurisdición das dúas comunidades (alta e baixa), incorporándoas a un único concello, de agora en diante denominado como Guimarães (1389). A cerca de Guimarães comprendía, neste período, un perímetro de cerca de dous quilómetros, sendo reforzada por oito torres e rasgada por oito portas.
Do século XV aos nosos días
A partir do século XV, cos progresos na artillaría, o Castelo de Guimarães perdeu a súa función defensiva. No século seguinte as súas dependencias pasaron a acoller a cadea municipal, e, no século XVII, un palleiro do rei, acentuándose a súa ruína.
Arquidiocese católica latina de Valladolid
A arquidiocese de Valladolid (en archidiœcesis vallisoletana) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2010 tiña 453.527 bautizados sobre unha poboación total de 533.561 habitantes. Actualmente está gobernada por Ricardo Blázquez Pérez.
Castelo de Guimarães
Do século XV aos nosos días
En 1836, un dos membros da Sociedade Patriótica Vimaranense defendeu a demolición do castelo e a utilización da súa pedra para empedrar as rúas de Guimarães, xa que servira de prisión política no tempo de Miguel I (1828-1834). Aínda que tal proposta non foi aceptada (por un único voto na Cámara Municipal), a mediados de século procedeuse á demolición da Torre de San Bento. A vila foi elevada a cidade en 1853, por María II (1826-1828, 1834-1853). Posteriormente, baixo o reinado de Luís I (1861-1889) o castelo foi clasificado, por Decreto publicado o 19 de marzo de 1881, "Monumento Histórico de 1ª clase", o único na rexión do Miño.
Arquidiocese católica latina de Valladolid
Territorio
A arquidiocese abrangue a totalidade da provincia de Valladolid. A sé arcebispal é a cidade de Valladolid, onde está a catedral de Nosa Señora de San Lourenzo.
Castelo de Guimarães
Do século XV aos nosos días
Clasificado como Monumento Nacional por Decretos publicados o 27 de agosto de 1908 e en 1910, a partir de 1937 a Dirección Xeral dos Edificios e Monumentos Nacionais inicioulle unha extensa campaña de intervención, que culminou coa súa reinauguración, o 4 de xuño de 1940 co gallo das conmemoracións do VIII Centenario da Fundación da Nacionalidade.
Arquidiocese católica latina de Valladolid
Territorio
O territorio está dividido en 307 parroquias, agrupadas en catro vigairías.
Castelo de Guimarães
Do século XV aos nosos días
Posteriormente o mesmo órgano executou obras menores no conxunto en 1966, 1981 e 1986.
Arquidiocese católica latina de Valladolid
Historia
A diocese de Valladolid foi erixida o 25 de setembro de 1595 coa bula Pro excellenti do papa Clemente VIII, en territorios até entón pertencentes á diocese de Palencia. A erección da nova diocese puxo fin ao longo conflito entre os abades de Valladolid e os bispos de Palencia.
Castelo de Guimarães
Do século XV aos nosos días
Actualmente atópase ben conservado e aberto ao público.
Arquidiocese católica latina de Valladolid
Historia
A raíz do acordo entre España e Santa Sé asinado en 1851, o 4 de xullo de 1857 foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana.
En 1955 o territorio diocesano foi ampliado, adaptándoo ao da provincia civil de Valladolid.
Parada Seca, Chandrexa de Queixa
San María de Parada Seca é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 25 habitantes, deles 14 eran homes e 11 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Fariña Busto
Os apelidos Fariña Busto poden referirse a:
Foz (homónimos)
Amais, como topónimo pode referirse a:
Erinnerungen an die Zukunft
Erinnerungen an die Zukunft é un libro escrito en 1968 por Erich von Däniken. Trata sobre hipóteses pseudocientíficas arredor de que as tecnoloxías e as relixións de moitas civilizacións antigas foron dadas antigos astronautas que foron recibidos como deuses.
O primeiro borrador da publicación foi rexeitado por varias publicacións. O libro foi rescrito polo seu editor, Wilhelm Roggersdorf (un nome de pluma do guionista alemán Wilhelm Utermann). Utermann foi un escritor nazi de best-sellers e tivo unha posición de importancia no xornal Völkischer Beobachter.
Adaptacións
En 1970, dous anos despois da publicación orixinal, o libro foi adaptado nun filme homónimo na daquela República Federal Alemá, producido por Sun International, e no documental para televisión In Search of Ancient Astronauts. No presente, Paradox Entertainment posúe os dereitos fílmicos do libro.
Mugen Motorsports
Mugen Motorsports (M-TEC Co., Ltd) (無限) é unha compañía xaponesa fundada en 1973 por Hirotoshi Honda, o fillo do fundador de Honda Motor Company Soichiro Honda, e Masao Kimura. Mugen, que significa "Sen Límite", "Ilimitado" ou "Vasto", (por iso é polo que comunmente a palabra "Power (Potencia)" colocase despois, o que denota "Potencia Ilimitada") é un fabricante de pezas e tuneador de motores que fabrica pezas OEM (pezas de equipamento de orixen,Original equipment manufacturer), como kits de carrozaría e escapes deportivos para Honda Motor Company. Malia as conexións familiares, con todo, Mugen non é, e nunca foi, propiedade de Honda Motor Company. O propietario de Mugen, Hirotoshi Honda, foi o principal accionista de Honda desde a morte do seu pai en 1991.
A compañía tunea e compite con vehículos Honda no campionato Super GT, e, adicionalmente, vende repostos no mercado de accesorios a entusiastas afeccionados. Foi parte das alianzas que gañaron o campionato Formula 3000 en 1990 e 1991, e que eventualmente levou á participación de Mugen na Fórmula 1, de a, e ata 2005 foi o fornecedor exclusivo de motores na Formula Nippon.
Historia corporativa
A compañía ten unha forte herdanza de carreiras, xa que Hirotoshi Honda comezou a construír o seu propio auto de carreiras nun taller na casa do seu pai, pouco antes de graduarse da Universidade de Nihon en 1965. Masao Kimura é un veterano piloto con máis de 50 vitorias nos autos deportivos de Honda e nos monoprazas e traballou para Honda R&D e logo en Honda Racing Service antes de axudar a Hirotoshi Honda a fundar Mugen.
A compañía especialízase no tuneo de Motores Honda. Comezaron co motor de 1200 cc do Honda Civic, pasou a desenvolver, e logo deseñar e construír, tanto motores de dous tempos como de catro tempos, fabricando moitos dos principais compoñentes en se.
En última instancia, Mugen tiña a intención de construír os seus propios vehículos de estrada e o primeiro paso foi a creación de kits para o Honda Ballade CR-X en 1984. Desde entón, a compañía produciu unha serie de kits de carrozaría para Maquinaria de Honda, que culminou co prototipo de Mugen NSX en 1992.
Trala acusación de evasión de impostos de Hirotoshi Honda a fins de 2003, Mugen reestruturouse a principios de 2004 coa fundación de M-TEC. A nova compañía retivo o dereito de usar a marca Mugen marca rexistrada e a súa sede en Asaka, Saitama, nos suburbios do norte de Tokio, preto da instalación de I+D de Honda en Wako. Aínda que é unha entidade legalmente separada, M-TEC mantivo o persoal existente de Mugen e está encabezado polo ex membro da xunta de Mugen Shin Nagaosa, que era o xerente da división de enxeñería en Mugen e participou na execución do programa de carreiras NSX de Mugen.
Monoprazas
Traballando con Honda, Mugen ampliou gradualmente a súa participación deportiva a todos os niveis do automobilismo. En 1986, introducíuse a Fórmula 3000 no Xapón e Mugen uniu forzas con Honda para construír un motor para a F3000. Presentouse na tempada de 1987 e alugouse a 14 equipos. Ó ano seguinte, Mugen acadou catro dos cinco primeiros postos no campionato xaponés de F3000. En 1989, Mugen entrou na F3000 europea co motor MF308 e gañou o campionato con Jean Alesi, pilotando un Eddie Jordan Racing Reynard. O mesmo ano, a empresa produciu o seu propio prototipo de motor de Fórmula 1 de 3.5L V8, con nome en clave MF350.
Como a F3000 converteuse nunha serie de especificacións en Europa a partir de 1996 co combo Lola - Judd, a serie xaponesa respondeu facendo de Mugen o único fornecedor do campionato xaponés, agora chamada Fórmula Nippon. M-TEC perdeu o contrato de fornecemento para a tempada 2006, co cambio de regras para permitir que Toyota asociada a TOM'S competira con Mugen como fornecedor de motores.
Mugen continúa gozando do éxito nos circuítos de Fórmula Tres cos seus motores Honda de 2.0 L preparados, gañando 9 títulos en Asia (8 dos cales no Xapón) desde 1988, así como 19 títulos en Europa (15 deles en Gran Bretaña) e 13 en América Latina
Refrán
O refrán é un recurso poético consistente nun pequeno grupo de versos que se repiten nunha composición. Tradicionalmente atópase no principio da composición e repítese ao final de cada estrofa, aínda que os lugares onde aparece poden ser moi variables.
Mugen Motorsports
Monoprazas
Ata 2017, os motores de Fórmula Mugen seguen usándose e gozando do éxito nos diversos campionatos europeos de subidas, empregando o vello chasis de Fórmula e prototipos para subidas.
Refrán
Na canción e na poesía actuais
Actualmente coñécese tamén como refrán unha estrofa que se repite varias veces nunha composición, e mesmo a parte que se quere salientar do poema ou da letra dunha canción. O refrán é, xa que logo, unha forma de repetición, base do ritmo, que lle dá ligazón e unidade ao poema ou á canción.
Mugen Motorsports
Fórmula Un
miniatura|right|Mugen forneceu motores derivados de Honda ao equipo [[Jordan Grand Prix|Jordan de Formula 1 entre  e .]]
Refrán
Na lírica medieval
Nas composicións medievais da lírica galego-portuguesa, o refrán é o verso ou o conxunto de versos que se repite ao final de cada obra.
Mugen Motorsports
Fórmula Un
En 1991 Mugen preparou os motores Honda V10 para Tyrrell pero ao ano seguinte estes motores cambiaron o seu nome a Mugen MF351H e foron transferidos ao equipo Footwork, cos pilotos Aguri Suzuki e Michele Alboreto. En 1993, Mugen permaneceu asociado a Footwork e creou unha versión B do MF351H, utilizado por Aguri Suzuki e Derek Warwick.
Refrán
Na lírica medieval
Por exemplo, nas cantigas de amigo repítese o derradeiro verso en cada cobra da cantiga. Podémolo ver na seguinte cantiga de don Dinís: Ai flores, ai flores do verde pino, se sabedes novas do meu amigo! ai Deus, e u é?
Mugen Motorsports
Fórmula Un
Ao final do ano, Mugen cambiou a Team Lotus con plans para o novo Lotus 109. O equipo, cos pilotos Johnny Herbert e Pedro Lamy (logo substituído por Alessandro Zanardi), recibiu fondos insuficientes e o chasis 109 chegou tarde. O motor Mugen, con nome en clave ZA5C, non puido mostrar todo o seu potencial e, despois de que Lotus pechara a finais de ano, Mugen cambiou ao equipo Ligier, que entón estaba dirixido por Flavio Briatore para Tom Walkinshaw, cos pilotos Olivier Panis, Martin Brundle e Aguri Suzuki. O motor de 3.0 L, conforme ás novas regulacións, tiña o nome en clave de MF301H. A asociación con Ligier resultou na primeira vitoria na Fórmula 1 de Mugen no Gran Premio de Mónaco de 1996 con Panis ao volante.
Refrán
Na lírica medieval
Ai flores, ai flores do verde ramo, se sabedes novas do meu amado! ai Deus, e u é?
Se sabedes novas do meu amigo, aquel que mentiu do que pôs comigo! ai Deus, e u é?
Mugen Motorsports
Fórmula Un
O equipo mercouno Alain Prost en, e chamouno Prost Grand Prix, correu cos motores MF301H-B co que Jarno Trulli chegou a lideraro Gran Premio de Austria antes de sufrir un fallo no motor. Cando Prost asociouse con Peugeot en, Mugen buscou un novo socio e chegou a un acordo de dous anos con Jordan Grand Prix para o cal Mugen produciu o motor MF301H-C. A tempada de 1998 foi un fracaso ata Spa-Francorchamps, cando os pilotos de Jordan Damon Hill e Ralf Schumacher marcaron un dobrete final de 1º e 2º.
A tempada de 1999 deu como resultado un maior éxito con Heinz-Harald Frentzen (Heinz-Harald Frentzen), gañando dúas carreiras, pero logo Honda Motor Company anunciou que volvería cos seus propios motores no ano 2000 con British American Racing. Mugen retirouse da F1 ao final da tempada 2000 deixando tamén a Honda como fornecedor de motores de Jordan a partir de 2001.
Refrán
Na lírica medieval
Se sabedes novas do meu amado, aquel que mentiu do que mi há jurado! ai Deus, e u é?" (...)
Mugen Motorsports
Fórmula Un
Descoñécese se a pesar de usar o nome Honda entre 1991 e 2000, Mugen foi posiblemente financiado pola propia Honda durante este período de tempo, o éxito de Mugen a finais dos 90 provocou o retorno á Fórmula Un de Honda en 2000, entre 1991 e 2000 os motores Mugen gañaron 4 carreiras, unha con Ligier en 1996 e 3 con Jordan, unha en 1998 e dúas en 1999. Mugen conseguiu 16 podios durante a súa etapa na Fórmula Un e logrou un total de 182 puntos cos distintos equipos cos que estivo asociada.
Refrán
Outros significados
Para outro significado da palabra "refrán", véxase a entrada "proverbio".
Mugen Motorsports
Especificacións técnicas do motor MF408S
miniatura|Motor Mugen MF408S
Refrán
Ver tamén
Refraneiro
Mugen Motorsports
Especificacións técnicas do motor MF 458S
Nome do motor: MF458S
Carreiras de TT na Illa de Man
miniatura|right| [[Bruce Anstey pilotando para o equipo Mugen Shinden San en Parliament Square, Ramsey]] Novamente en colaboración con Honda, Mugen converteuse na forza dominante nas motocicletas con motor eléctrico que compiten nas Isle of Man TT Races. Nos catro anos desde a súa introdución no TT Zero, a velocidade media do Mugen Shinden ao redor do Snaefell Mountain Course aumentou desde 164´499 km/h en 2012 a 191´961 km/h en 2015. Facendo o seu debut competitivo no TT Illa de Man de 2012, John McGuinness levou ao Mugen Shinden Ni ao segundo lugar detrás do MotoCzysz de Michael Rutter a unha velocidade media de 176´266 km/h. No TT 2013, Mugen volveu terminar finalista para MotoCzysz, con Rutter e McGuinness repetindo o resultado do ano anterior. O desenvolvemento de Mugen continuou en carreiras posteriores na categoría TT Zero. Colocando dúas máquinas no TT Illa de Man de 2014, John McGuinness logrou a súa primeira vitoria por diante do seu compañeiro de equipo Bruce Anstey que obtivo o segundo lugar no outro Shinden San. No TT 2015 McGuinness e Anstey volveron ocupar os dous primeiros postos no podio. Mugen continuou o seu dominio na clase TT Zero na Isle of Man TT Races en 2016, cando Bruce Anstey levouse os honores, aínda que a súa outra máquina, montada por John McGuinness, retirouse. Anstey e Guy Martin chegaron primeiro e segundo respectivamente, ambos montando máquinas Mugen. As motocicletas Mugen obtiveron o primeiro e o terceiro posto con Michael Rutter e Lee Johnston respectivamente, separados por Daley Mathison montando para a Universidade de Nottingham. Rutter rompeu a barreira dos 120 quilómetros para establecer un novo rexistro de volta de 196´057 km/h. Con Shinden Hachi, Mugen alcanzou a súa sexta vitoria consecutiva con Michael Rutter aumentando de novo a velocidade media do récord de volta ata 194´73 km/h. John McGuinness chegou detrá do seu compañeiro para completar un dobrete para o equipo.
Vehículos
M-Tec tamén construíu prototipos de vehículos Honda, utilizando as propias pezas da compañía. Algúns modelos (por exemplo: RR Mugen Civic) tamén se venden no mercado nacional xaponés.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Seoane do Courel, Seoane do Courel, Folgoso do Courel
Seoane do Courel é un lugar da parroquia de Seoane de Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 95 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 46 eran homes e 49 eran mulleres.
Wiset Chai Chan
Wiset Chai Chan é un distrito da provincia de Ang Thong, Tailandia. Ten 224,7 km² e 65.298 habitantes (2005). O distrito divídese en 15 municipalidades.
David Hampshire
David Alan Hampshire, nado en Derby o 29 de decembro de 1917 e finado en Newton Solney (South Derbyshire) o 25 de agosto de 1990, foi un piloto de automobilismo inglés.
Traxectoria
Logo da segunda guerra mundial, practicamente non quedaban circuítos en Inglaterra para competir así que empezaron a correr en pistas como Gransden Lodge e Shelsley Walsh. Máis tarde, en 1946, competiu co seu Delage 158L (un coche GP de 1927) no Gran Premio de Albi e no Gran Premio das Nacións no que terminou oitavo.
En 1947 pilotou o "The Challenger" de Reg Parnell no British Empire Trophy e o ERA  E-type (GP1) tamén de Parnell en Lausana, ambos terminaron en retiradas.
En xeral, 1948 foi o seu ano de maior éxito: terminou segundo co seu Delage 158L no Trofeo do Imperio Británico de 1948 en Douglas, Illa de Man e sétimo no Gran Premio dos Países Baixos en Zandvoort. Tamén competiu na carreira de Jersey Road durante ese ano.
En 1949, co recentemente adquirido (aínda que con dez anos de antigüidade), ERA R12b, foi o cuarto no Gran Premio do Reino Unido en Silverstone e tamén foi cuarto na carreira de Goodwood. Quedou entre os dez mellores resultados na Jersey Road Race e no Trofeo do Imperio Británico, unha 11º posición no International Trophy Meeting, pero retirouse nos Grandes Premios de Albi e Lausanne.
Durante a tempada de Fórmula 1 de, competiu en dous Grandes Premios de Fórmula Un e numerosas carreiras fora do campionato da Fórmula Un. Fixo a pole position na carreira fóra de campionato da Jersey Road Race nun Maserati 4CLT da Scuderia Ambrosiana, pero a súa primeira vitoria na Fórmula Un escapóuselle cando fallou a magneto do seu coche. Con todo, logrou a volta rápida da carreira, que gañouna Peter Whitehead nun Ferrari. Máis tarde na tempada finalmente conseguiu gañar unha carreira na Fórmula Un no Nottingham Trophy de 1950 en Gamston, que gañou cun Maserati 4CLT da Scuderia Ambrosiana.
Baloncesto masculino nos Xogos Olímpicos de Londres 2012
O vixente campión, Estados Unidos, terá a oportunidade de defender o título que acadou en 2008.
David Hampshire
Traxectoria
Competiu nas 24 Horas de Le Mans de 1951 nun Aston Martin DB2 oficial onde, xunto co seu amigo Reg Parnell, terminou terceiro na súa clase e sétimo na xeral.
María Luisa Elío
Traxectoria
María Luisa era a menor do tres fillas de Luís Elío Torres, avogado de familia navarra nacido en Tarragona, e Carmen Bernal López de Lago, orixinaria de Mazarrón (Rexión de Murcia). Antes da Segunda República Española e durante parte dela, o seu pai foi xuíz municipal e presidente dos Xurados Mixtos de Traballo en Pamplona. O 19 de xullo de 1936 detivérono na súa casa en presenza da súa muller e as súas fillas, pero puido fuxir da comisaría e vivir oculto en Pamplona, con axuda de familias adeptas ao carlismo, durante o tres anos da guerra civil española.
David Hampshire
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Baloncesto masculino nos Xogos Olímpicos de Londres 2012
Fase Final
Os 4 primeiros clasificados de cada grupo na primeira fase acadarán o pase para disputar a fase final.
María Luisa Elío
Traxectoria
Luís Elío refire este episodio en ''Soledad de ausencia. Entre las sombras de la muerte'' (1980). A fins de 1939 levárono á fronteira, onde un mugalari o axudou a cruzar a Francia, porque el apenas podía camiñar. Alí estivo un tempo no campo de concentración de Gurs até reunirse en París coa súa familia.
Tras a aprehensión do pai, as catro mulleres trataron de escapar a Valencia —onde dona Carmen tiña familia— dando un rodeo por Francia, pero foron detidas en Elizondo e alí permaneceron tres meses. Entón conseguiron cruzar a fronteira e chegar a Valencia. A retirada do goberno republicano desta cidade obrigounas a fuxir a Barcelona, e ao sufrir alí ese goberno unha nova derrota, cruzaron a fronteira polo paso de Le Perthus en dirección a París. Reunida a a familia, o 16 de febreiro de 1940 partiron de Le Havre cara a México a bordo do De Grasse.
En México María Luisa Elío comezou a estudar teatro na academia do recoñecido director xaponés Seki San, refuxiado da segunda guerra mundial. Versado nas teorías de Stanislavski e Meyerhold, San tentou revolucionar o teatro mexicano. Co tempo María Luisa Elío entrou a formar parte, como actriz, do grupo experimental vangardista Poesía en voz alta, que contaba entre os seus integrantes ou colaboradores con Octavio Paz, Juan José Arreola, Leonora Carrington e Juan Soriano.
Na década de 1950 colaborou en varias películas. A única película que o exilio español republicano realizou sobre si mesmo é En el balcón vacío, da cal María Luisa Elío escribiu o guión e é fonte de inspiración e coprotagonista. Dirixiuna o seu esposo, o cineasta e poeta Jomí García Ascot. Foi unha realización amateur: os amigos cooperaron co que puideron, poxaron dous cadros doados por pintores famosos e eles mesmos foron os actores.
María Luisa e Jomí participaron activamente na vida cultural de México. Ademais dos seus compañeiros de exilio e xeración —en particular Ramón Xirau, Emilio García Riera e José de la Colina—, relacionáronse con Carlos Fuentes, Juan Rulfo, Juan García Ponce, Salvador Elizondo e, dous decenios máis tarde, coa pintora Susana Noriega, entre outros. En Cuba conviviron con Alejo Carpentier, Julián Orbón, Cintio Vitier, Fina García Marruz, José Lezama Lima, Ángel Gaztelu e cantos colaboraban na revista Orígenes.
A parella mantivo unha profunda amizade co poeta español da Xeración do 27 Emilio Prados, co cubano Eliseo Diego e co colombiano Álvaro Mutis, así como con Gabriel García Márquez, quen lles dedicou Cien años de soledad
Publicou contos en medios xornalísticos como o suplemento México en la Cultura do diario Novedades e a Revista de la Universidad. Tamén fixo lecturas dos seus contos ("De las señoras", "Del miedo y del recuerdo") no Ateneo Español de México. En Tiempo de llorar (1988), segundo Mateo Gambarte "un dos libros máis fermosos que se coñecen achega do regreso á cidade natal", conta a súa viaxe e a súa experiencia, e como colofón desa viaxe escribiu despois Cuaderno de apuntes en carne viva (1995), que xuntos forman unha obra chea de sensibilidade e veracidade.
Pazo dos Duques de Braganza
O Pazo dos Duques de Braganza (en portugués: Paço dos Duques de Bragança ou simplemente Paço dos Duques) é unha pazo construído no século XV, en Oliveira do Castelo, Guimarães, por Afonso I, duque de Braganza para a súa amante, para teren unha residencia luxuosa para os dous cando este fose rei. O estilo borgoñón deste palacio reflecte os seus gustos, adquiridos nas viaxes por Europa, aínda que o aspecto actual foi recreado, de forma polémica, durante o Estado Novo (a II República portuguesa de Salazar no século XX).
Historia
miniatura|left|Patio central Foi erguido no século XV por iniciativa de Afonso I de Braganza, moi preto do castelo medieval de Guimarães de. De estilo borgoñón, ficou desocupado e en ruínas cando os duques se mudaron para o Pazo Ducal de Vila Viçosa, en Évora, período no que o edificio foi perdendo aos poucos a súa forma orixinal que, actualmente, permanece ignorada.
Características
Algunhas salas no seu interior compoñen un museo, onde destacan tapetes persas, tapices flamengos (con temática sobre as conquistas portuguesas no Norte de África) e pinturas, como o Cordeiro Pascal de Josefa de Óbidos ou o retrato de Catarina de Braganza.
En homenaxe ás proezas marítimas dos portugueses, o teito da sala de banquetes reproduce o casco virado dunha carabela.
No primeiro semestre de 2015 tivo 137.402 visitantes.
Batuko Tabanka
Batuko Tabanka é un grupo musical integrado por vinte e catro mulleres de orixe caboverdiana que viven en Burela, Lugo.
Traxectoria
Forman un grupo de música tradicional de Cabo Verde, no que cantan e tocan o batuko, que é un pano pregado colocado entre as pernas. Antonina de Cangas, Antonina de San Cibrao, Ivone, Fafá, Beba, Isabel, Dezidéria, Ilda, Mariazinha, Chuca, Morena, Ilisa, Pachuca, Gali, López, Gusma, Numete, Linsaja, Katuka, Mascu, Canlita, Comato, Belita e Santinha, son as integrantes do grupo.
Agrelo, Roo, Noia
Agrelo é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
Este lugar dista da capital do concello 3,6 quilómetros.
Made in USA (álbum)
Made in USA é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, e é a banda sonora da película do mesmo nome estreada en 1986. O grupo gravou este material en 1986, pouco despois de rematar o seu álbum EVOL, pero non sería editado ata febreiro de 1995.
Tabanka
Tabanka é unha asociación que se fundou en Burela (Lugo), por un colectivo de Cabo Verde, co obxectivo de dignificar a cultura cabo-verdiana, lembrar a procedencia de África en todos os expoñentes culturais posíbeis: gastronomía, música... Esta asociación foi motivo do nacemento do grupo de música Batuko Tabanka.
Tesouro de Bedoya
O tesouro de Bedoya é un conxunto de pezas de ouro e prata atopadas en Ferrol e conservadas no Museo de Pontevedra.
Historia
dereita|miniatura
dereita|miniatura O nome do tesouro vén dado polo apelido da familia Bedoya que o atopou descoñecéndose o lugar exacto do seu achado ou procedencia. Foi atopado na década de 1940 nunha eira no lugar da Chousa, na parroquia de Doniños. Francisco Bedoya Fojo mandou limpar a leira, e o servente atopou un pequeno caldeiro de bronce con algo que brillaba no interior. O atopado foi gardado durante 10 anos no faiado da casa. O tesouro foi amosado a Xosé Filgueira Valverde, entón director do Museo de Pontevedra, que certificou a súa autenticidade. O 12 de outubro de 1953 o Museo de Pontevedra mercou o tesouro por 30.000 pesetas.
Descrición
O tesouro está formado por pezas de ouro de orixe castrexa e por aneis e moedas de ouro e prata da época romana:
Parafita, Chandrexa de Queixa
San Bartolomeu de Parafita é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 25 habitantes, deles 13 eran homes e 12 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Vales, Seoane do Courel, Folgoso do Courel
Toponimia
O nome do lugar provén do plural do termo en latín, co significado de val.
José Antonio Camacho
José Antonio Camacho Alfaro, nado o 8 de xuño de 1955 en Cieza (Murcia), é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e actualmente adestra a selección de Gabón.
Traxectoria
A súa carreira como futbolista empezou nos patios e nas rúas de Cieza, aos poucos foise curtindo e destacando entre os demais. Cando o pequeno José Antonio conta con seis anos de idade, trasládase xunto coa súa familia a Albacete. Durante esta etapa a familia pensou nunha volta á súa provincia natal e ata chegou a realizar unhas probas para poder entrar nas categorías inferiores do Real Murcia, pero os técnicos do club pimentonero decantáronse por outros rapaces aludindo que José Antonio era demasiado estreito de peito. A familia ao final decidiu permanecer na cidade manchega. As súas inquietudes futbolísticas de adolescente cristalizan aos dezaseis anos, xogando no Atlético Jareño (un equipo de Villanueva de la Jara, na provincia de Cuenca, a localidade da súa muller) e despois no equipo xuvenil do Albacete Balompié, onde se aliña como extremo esquerdo.
O nome do mozo José Antonio Camacho comeza a soar nos círculos futbolísticos do momento e o seleccionador nacional Héctor Rial reclámao para a Selección española xuvenil. A súa brillante actuación axúdalle a entrar no primeiro equipo do Albacete, que por aquel entón figuraba en Primeira Rexional.
Alcalá de los Gazules
miniatura|Alcalá desde Mirador de Benalup.
José Antonio Camacho
Traxectoria
A calidade técnica de José Antonio Camacho non pasa desapercibida para o Real Madrid e o Barcelona, que se interesan de inmediato pola nova promesa. Con todo, Camacho inclínase polo equipo branco e en marzo de 1973 o Real Madrid fíchao para o seu equipo filial, o Castilla. Na tempada 1973-74 debuta no primeiro equipo, da man de Luís Molowny, e rapidamente faise cun posto na defensa madridista. En xaneiro de 1978 sofre unha grave lesión durante un adestramento, pero tras dúas operacións e 20 meses de baixa consegue volver aos terreos de xogo, permanecendo sempre no Real Madrid ata a súa retirada ao finalizar a campaña 1988-89.
Alcalá de los Gazules
Localízase nos contrafortes finais da serra de Cádiz, formando parte do que se denomina a ruta do "Toro". Os municipios máis próximos son Xerez da Fronteira, Los Barrios, Jimena de la Frontera, Castellar de la Frontera, San José del Valle, Benalup-Casas Viejas, Medina Sidonia, Paterna de Rivera e Cortes de la Frontera, xa na provincia de Málaga. É conxunto Histórico Artístico desde o ano 1984.
José Antonio Camacho
Traxectoria
Como xogador destacou polas súas férreas marcaxes, anticipación e velocidade, pero o que lle fixo marcar unha época no Real Madrid e na Selección Española foi, sen dúbida, o seu espírito de sacrificio e entrega, o seu afán de vitoria e o seu carisma que contribuía especialmente ao traballo de equipo.
Disputou 414 partidos de Liga, todos eles co Real Madrid, marcou 9 goles e só foi expulsado unha vez.
Alcalá de los Gazules
As súas principais fontes de ingresos son o turismo e a agricultura.
José Antonio Camacho
Traxectoria
Debutou coa selección española o 5 de febreiro de 1975 nun España-Escocia (1-1), chegou a vestir a camiseta nacional en 81 partidos, cifra que foi durante moito tempo marca absoluta de participacións, disputando os mundiais de 1982 e 1986 e as Eurocopas de 1984 e 1988.
Tras retirarse como futbolista comezou a súa carreira como adestrador no Rayo Vallecano, ao que logrou subir a Primeira División, e posteriormente dirixiu a Espanyol, Sevilla e Real Madrid (pero neste último caso dimitó antes de chegar a exercelo); chegou ao posto de seleccionador dirixindo ao combinado nacional na Eurocopa de 2000 e o Mundial de 2002, tras o cal renunciou ao cargo. Tras o seu paso pola selección adestrou ao Benfica, gañando unha Copa; e ao Real Madrid Club de Fútbol, deixando o cargo tras só 3 xornadas.
Durante a súa estancia como seleccionador español callou bos resultados, levando á selección española a xogar un moi bo xogo e chegando ata os cuartos de final no Mundial de Corea e o Xapón de 2002 onde a selección de Corea de Sur eliminou á española na quenda de penaltis tras unha polémica actuación arbitral. A pesar diso, obtivo o mellor resultado da selección na época moderna: un 5º posto que foi superado no Mundial de 2010.
Adestrou ao Club Atlético Osasuna, onde substituíu a José Ángel Ziganda a finais de 2008.
Na tempada 2008/2009, como adestrador de Osasuna, consegue a permanencia do equipo navarro na máxima categoría tras unha difícil tempada no partido disputado no Reyno de Navarra contra o Real Madrid, que finalizou coa vitoria dos "rojillos" no marcador cun 2-1. Durante a tempada 2009/2010, Camacho volve conseguir o obxectivo e Osasuna sálvase sen ter que esperar á última xornada.
O 14 de febreiro de 2011 anunciouse a súa destitución como adestrador do CA Osasuna, sendo substituído por José Luis Mendilibar.
Selección nacional
Debutou o 5 de febreiro de 1975 fronte a Escocia. participou como xogador nos mundiais de España e México e nas Eurocopas de Francia e Alemaña.
Mitch Richmond
Mitchell James "Mitch" Richmond, nado o 30 de xuño de 1965 en Fort Lauderdale, Florida, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu toda a súa na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no quinto posto primeira rolda do Draft da NBA polos Golden State Warriors en 1988, onde xunto a Tim Haradaway e Chris Mullin formou o coñecido trío "Run T-M-C". No seu primeiro ano gañaría o premio ao Rookie do Ano. Tras tres tempadas no equipo californiano, marchou aos Sacramento Kings. Alí seía 6 veces All-Star e unha vez MVP do partido. En recoñecemento á súa achega, os Kings retiraron o seu dorsal co número 2. No seu último ano na liga profesional conseguiría gañar o anel de campión cos Lakers. En 2014, doce anos despois da súa retirada, foi seleccionado para formar parte do Basketball Hall of Fame. A nivel internacional, gañaría un ouro olímpico coa selección dos Estados Unidos en 1996. Alcumado "The Rock", foi a portada do videoxogo NBA Live 97.
Sarah Bernhardt
Henriette-Marie-Sarah Bernhardt ou Rosine Bernard coñecida como Sarah Bernhardt, nada o 22 de outubro de 1844 en París e morta o 26 de marzo de 1923 na mesma cidade, e soterrada no cemiterio do Père-Lachaise, foi unha actriz de teatro francesa e tamén dos primeiros anos do cine mudo, considerada unha das mellores actrices de todos os tempos. En 1914 foille concedida a Lexión de Honra polas súas condicións artísticas.
Infancia
Naceu probablemente o 22 de outubro de 1844 no número 5 da rúa École de Médecine de París. Tiña o cabelo de cor loura escura e os ollos azul cobalto. A súa nai era unha muller de relixión xudía, de orixe holandesa chamada Julie Bernardt, de alcume "Youle", que se gañaba a vida como prostituta de luxo xunto coa súa irmá, Rosina Bernardt. Sarah Bernhardt nunca soubo quen foi o seu pai biolóxico e daba o nome do irmán da súa nai, Édouard Bernardt, coma nome do seu pai. miniatura|250px|Sarah Bernhardt en La Dame aux camélias
Sarah pasou os primeiros catro anos da súa vida na Bretaña ao coidado dunha ama de leite. A primeira lingua que Sarah coñeceu foi o bretón e por esta razón, ao iniciar a súa carreira teatral, adoptou a forma bretoa do seu apelido: Bernhardt. Nesta época sufriu un accidente que moitos anos despois lle causaría graves problemas de saúde: caeu por unha fiestra rompendo o xeonllo dereito. Aínda que sandou sen problemas, o xeonllo quedoulle delicado para sempre e en 1914 por mor dunha dolorosísima inflamación do xeonllo terían que lle amputar a perna dereita. Tralo accidente, a súa nai levouna con ela a París onde permaneceu dous anos.
A piques de cumprir os sete anos ingresou na Institución Fressard, un internado para señoritas próximo a Auteuil, onde permaneceu dous anos. En 1853 ingresou no colexio conventual Grandchamp, próximo a Versalles. Neste colexio participou por primeira vez nunha obra teatral, Tobías recupera a vista, escrita por unha das monxas. Tamén aquí foi bautizada e fixo a primeira comuñón. O ambiente místico do colexio levouna a pensar en se facer monxa.
Actriz e cortesá
Tras abandonar Grandchamp aos quince anos, a súa nai tratou de introducila no mundo licencioso para que gañase a vida como prostituta de luxo, pero Sarah, influenciada pola súa educación relixiosa, negouse repetidamente. Julie Bernard tiña un salón en París onde se reunían os seus clientes, entre os que estaba o medio irmán de Napoleón III, o duque de Morny. Morny aconsellou que Sarah se inscribise no Conservatoire de musique et déclamation, onde grazas aos contactos do duque, a rapaza entrou sen dificultade en 1859. En 1861 gañou un segundo premio en traxedia e unha mención honorífica en comedia.
Nese ano coñeceu a un dos grandes amores da súa vida, Charles-Joseph Lamoral, príncipe de Ligne, co que iniciou unha apaixonada relación ata que quedou embarazada e o príncipe a abandonou. O 22 de decembro de 1864 deu a luz o seu único fillo, Maurice Bernhardt.
Sen un oficio e despois de fracasar momentaneamente no mundo do teatro, seguiu os pasos da súa nai converténdose en prostituta de luxo. Sarah non abandonou a actividade como cortesá ata que a súa carreira teatral se afianzou co éxito e puido manterse só co que lle reportaba o traballo no teatro.
Primeiros éxitos
Tres anos máis tarde, en 1867 debutou no Teatro do Odéon con Les femmes savantes ("As mulleres sabias") de Molière. Alí empezou a súa verdadeira carreira profesional, aínda que participou en moitas montaxes teatrais alternando o teatro coa vida licenciosa. A fama chegoulle repentinamente en 1869 con Le passant de François Coppée, unha obra en verso dun só acto na que Sarah fixo por primeira vez un papel masculino, o do trobador Zanetto. Volvería facer de home en varias obras máis: Lorenzaccio, Hamlet e L'Aiglon.
En 1870, durante a guerra franco-prusiana, o Odeón foi habilitado como hospital para convalecentes, onde coidou con dedicación os feridos de guerra. En 1871 o improvisado hospital tivo que ser pechado por problemas de salubridade. miniatura| Sarah Bernhardt no papel de raíña en Ruy Blas. Foto anónima. [[1879|ano 1879. ]]
Trala derrota francesa e a caída de Napoleón III, moitos intelectuais exiliados por estaren en contra do emperador puideron regresar a Francia, entre eles Victor Hugo. O regreso de Hugo foi transcendental na vida de Bernhardt xa que o escritor a elixiu para protagonizar a reestrea da súa obra Ruy Blas e ademais ela protagonizou outra obra de Hugo: Hernani. Ruy Blas elevouna a cotas de éxito inimaxinables. Regresou á Comédie-Française coma unha grande estrela e alí afianzou o seu repertorio e os seus múltiples rexistros como actriz.
Artista polifacética
miniatura|esquerda|Le Fou et la Mort, escultura en bronce de Sara Bernhardt realizada en 1877. Exponse no Museo de Belas Artes de Dijon. O estilo de interpretación de Bernhardt baseábase na naturalidade. Anoxaba profundamente as vellas normas do teatro francés onde os actores declamaban histrionicamente con xestos exaxerados. Ela rompeu con todo o establecido profundando na psicoloxía dos personaxes. Estudaba cada aceno e cada entoación do texto que debía dicir buscando a perfección natural sen que se notase ningún tipo de artificio. Destaca na súa arte que, representando a grandes heroínas de traxedia ou raíñas, sempre fuxiu da sobreactuación e da afectación. Foron famosas as súas escenas de morte, nas que no canto de, segundo as súas propias palabras, "ofrecer toda unha sarta de patoloxías" tales como estertores, toses e queixumes agónicos, tentou profundar no que representa o acto de morrer desde o punto de vista psicolóxico e sentimental. miniatura|220px|Sarah Bernhardt. Á parte da súa profesión de actriz, interesouse pola escultura e a pintura, chegando a expoñer no Salón de París varias veces, entre os anos 1874 e 1896. Recibiu distintos premios e mencións honoríficas en ambas as disciplinas. Escribiu tamén tres libros: a súa autobiografía titulada Ma double vie, amais de Petite idole e L'art du théâtre: La voix, le geste, la prononciation.