cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Fandiño
Traxectoria
Estudou Arquitectura na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. Posteriormente realizou o máster en Arquitectura del Paisaje na Universitat Politècnica de Catalunya.
Gian Maria Volonté
Gian Maria Volonté, nado en Milán o 9 de abril de 1933 e finado en Florina, Grecia, o 6 de decembro de 1994, foi un actor italiano. Fíxose célebre pola súa interpretación como o principal antagonista nos filmes de Sergio Leone Por un puñado de dólares e Per qualche dollaro in più. Foi considerado un dos mellores actores europeos do seu tempo pola súa capacidade de afondar na personalidade das súas personaxes.
Traxectoria
Volonté licenciouse na Academia das Artes Dramáticas de Roma en 1957. Tivo unha breve carreira actuando na televisión e en obras de Shakespeare e Goldoni antes de centrarse no cinema.
Debutou en 1960 con Sotto dieci bandiere, dirixido por Duilio Coletti. Despois participou por razóns económicas en dous filmes que nunca considerou serios, dirixidos por un director entón pouco coñecido, Sergio Leone. Porén, a súa actuación magistral en personaxes memorables aínda que neuróticas, xunto co inesperado éxito mundial dos filmes deulle fama internacional. Volonté xa fixera algunhas comedias, entre outras A cavallo della tigre de Luigi Comencini, e amosara a súa versatilidad en L'armata Brancaleone en 1966. Non obstante atopou a súa vocación en roles dramáticos como Banditi a Milano, de Carlo Lizzani; Sbatti il mostro in prima pagina de Marco Bellocchio, La classe operaia va in paradiso de Elio Petri e Il sospetto de Francesco Maselli.
En 1968 gañou un Nastro d'Argento como mellor actor por A ciascuno il suo, tamén dirixido polo seu amigo Elio Petri. Recibiu o mesmo premio noutras dúas ocasións: a primeira por Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto de 1970, dirixido por Petri, filme que gañou un premio Óscar, e considerado por moitos como o seu mellor filme; e a segunda por L'oeuvre au noir, dirixido por André Delvaux. En 1983 gañou o premio ao mellor actor no Festival de Cannes por La morte di Mario Ricci. Catro anos despois, no Festival de Berlín, gañou tamén como mellor actor por Il caso Moro, outra proba excepcional das súas capacidades miméticas. En 1990 recibiu o David di Donatello por Porte aperte. En 1991, o Festival de Venecia outorgoulle o León de Ouro de honra pola súa carreira.
Mariam al-Asturlabi
Mariam al-Asturlabi ou Al-'Ijliyah bint al-'Ijli al-Asturlabi (en العجلية بنت العجلي الأسطرلابي), foi unha astrónoma e fabricante de astrolabios no norte de Alepo, na actual Siria.
Gian Maria Volonté
Traxectoria
Volonté tamén tivo papeis salientables fóra de Italia. En 1993 rodou na Arxentina Funes, un gran amor, xunto a Graciela Borges e baixo a dirección de Raúl de la Torre.
Mariam al-Asturlabi
Traxectoria
Coñecida como al-'Ijli al-Asturlabi. Segundo Ibn al-Nadim, Mariam al-Asturlabi foi unha aprendiz (tilmīthah) de Muḥammad ibn ʿAbd Allah Nasṭūlus.
Gian Maria Volonté
Traxectoria
Faleceu por mor dun infarto o 6 de decembro de 1994 en Florina, Grecia, onde se atopaba filmando To Vlemma tou Odyssea, de Theo Angelopoulos. O seu papel pasou a Erland Josephson. Padeceu cancro de pulmón durante catorce anos. Segundo os seus desexos, a tumba de Volonté está nun pequeno cemiterio na illa sarda de La Maddalena.
Mariam al-Asturlabi
Traxectoria
Mariam al-Asturlabi desenvolveu e fabricou astrolabios, un instrumento astronómico para a navegación, durante o século X. Traballou ao servizo de Sayf al-Dawla, emir de Alepo que gobernou entre 944 e 967.
Gian Maria Volonté
Vida persoal
Volonté foi un forte activista político e foi coñecido polas súas tendencias pro-comunistas. En 1981, axudou a Oreste Scalzone a fuxir da súa captura de Italia a Dinamarca. Foi parella da actriz italiana Carla Gravina durante case 10 anos despois de coñecerse cando interpretaban Romeo e Xulieta nunha produción teatral en 1960. Os dous tiveron unha filla Giovanna, nacida a principios dos anos 60. A actriz Angelica Ippolito foi a súa parella desde 1977 ata a morte del.
Mariam al-Asturlabi
Traxectoria
O asteroide do cinto principal 7060 Al-'Ijliya, descuberto por Henry E. Holt no Observatorio Palomar en 1990, recibiu o seu nome.
Filón (xeoloxía)
Filón, vea ou veta é a designación que se dá en xeoloxía e petroloxía aos corpos foliares de diferentes materiais, ás veces duns poucos milímetros de espesor, incrustados nunha masa rochosa ou rocha.
Composición e formación
O filón está formado xeralmente por minerais distintos dos presentes na rocha hóspede. Fórmanse cando os constituíntes minerais transportados por unha solución acuosa que se filtran (percolación) a través da rocha son depositados por precipitación. O fluxo hidráulico subxacente ao proceso adoita ser debido á circulación hidrotermal.
Etimoloxía
Filón provén do latín filum (fío) e este da raíz indoeuropea *gwhi (filamento).
Vea provén, o mesmo que a acepción biolóxica de vea, do latín vena, que designaba a todo tipo de condutos.
Veta provén do latín vitta (lazo, banda). A palabra latina provén da raíz indoeuropea *wei (dobrar, torcer).
Universidade de Basilea
miniatura|300x300px| Antiga Universidade de Basilea A Universidade de Basilea (Universität Basel en alemán ) é unha institución pública de educación superior situada en Basilea, Suíza. Fundada o 4 de abril de 1460, é a universidade máis antiga de Suíza en funcionamento continuo. A universidade está tradicionalmente contada entre as principais institucións de educación superior do país.
Entre os nomes asociados á institución están Erasmo de Rotterdam, Paracelso, Daniel Bernoulli, Jacob Burckhardt, Leonhard Euler, Friedrich Nietzsche, Eugen Huber, Carl Jung, Karl Barth e Hans Urs von Balthasar. A Universidade de Basilea destaca actualmente pola investigación en medicina tropical. Consérase un dos berces do humanismo europeo.
Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo
Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo. (ヱヴァンゲリヲン新劇場版：Q) é un filme xaponés de animación de 2012 escrito e dirixido por Hideaki Anno. É o terceiro título da serie de filmes Rebuild of Evangelion, que están baseado na serie anime Neon Genesis Evangelion. Foi producido e distribuído por Studio Khara de Anno e estreouse nos cinemas do Xapón o 17 de novembro de 2012. O seguinte filme da serie foi Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time, estreado en 2021.
Universidade de Basilea
Facultades
dereita|248x248px| Edificio principal da antiga Universidade de Basilea
Luis Mateo Díez
Luís Mateo Díez Rodríguez, nado en Villablino, León, o 21 de setembro de 1942, é un escritor español.
É membro da Real Academia Española desde o ano 2001, coa cadeira de brazos "l" (ele) minúscula.
É o único autor en lingua castelá que obtivo en dúas ocasións o Premio Nacional de Narrativa e outras dúas o Premio da Crítica, grazas ás súas novelas La fuente de la edad (1986) e La ruina del cielo (1999).
Traxectoria
Luís Mateo Díez Rodríguez naceu en Villablino, pobo mineiro das montañas do noroeste de León situado no centro da comarca de Laciana. O seu pai, Florentino Díez, era secretario do Concello dese municipio leonés e o futuro escritor naceu precisamente "no vella casa consistorial, asentada no corazón do val sobre o antigo solar onde un día se alzou a Torre que erguía o recordo dos concellos ancestrais".
A súa familia viviu en Villablino ata que en 1954, aos 12 anos, se trasladou a León onde o seu pai fora nomeado secretario da Deputación. Luís Mateo estudou o bacharelato no colexio leonés Nosa Señora do Bo Consello e en 1961 ingresou en Dereito na Universidade Complutense de Madrid; finalizou a carreira en Oviedo.
Ingresou en 1969, por oposición, no corpo de Técnicos de Administración Xeral do Concello de Madrid, converténdose en xefe do seu servizo de Documentación Xurídica.
Con todo, a súa creación lírica foi efémera e deixou paso definitivamente á ficción narrativa. O seu primeiro libro de contos, Memorial de hierbas, apareceu en 1973 e a súa primeira novela, Las estaciones provincialess, case 10 anos máis tarde, en 1982. A estas seguiron moitas outras, algunhas das cales obtiveron prestixiosos premios, como La Fuente de la Edad (1986) o La ruina del cielo (2000); ambas as dúas Premio Nacional de Narrativa e Premio da Crítica).
Algunhas das súas obras foron adaptadas ao cine. Así, o conto Los grajos del Sochantre foi levado á pantalla grande por José María Martín Sarmiento (Chema Sarmiento) en El filandón (1984), película na que se relatan cinco historias (Díez relata a súa; e o propio fan Pedro Trapiello con Láncara, Antonio Pereira con Las peras de Dios, José María Merino con El desertor e Julio Llamazares con Retrato de bañista); a novela La fuente de la edad foi rodada en 1991 por Julioo Sánchez Valdés para Televisión Española. Sarmiento tamén adaptou Los males menores en 2011 baixo o título de Viene una chica, película da que Díez foi coguionista.
Foi elixido membro da Real Academia Española o 22 de xuño de 2000 e tomou posesión cadeira de brazos "I" o 20 de maio de 2001. É patrón de honra da Fundación da Lingua Española e membro habitual dun gran número de xurados de concursos de conto e de novela.
Capela das Ánimas de Pontevedra
A Capela da Ánimas é un pequeno edificio relixioso néogótico de culto católico, situado no casco antigo da cidade de Pontevedra, na rúa das Ánimas, moi preto da praza de Curros Enríquez.
Descrición
A capela está dedicada ás almas en pena do purgatorio polas que se ofrecen esmolas para a súa salvación, e que así poidan alcanzar a felicidade no ceo.
A fachada da capela, de estilo neogótico e de reducidas dimensións, atópase entre medianeiras. Ten unha porta cun arco oxival, acompañada de dúas ventás con arcos apuntados a cada lado.
Enriba da porta de entrada atópase un pequeno van en forma de trevo de catro follas enmarcado por un círculo, representando unha cruz lobulada. Na parte superior a capela está coroada por unha cruz dentro dun círculo.
No interior hai un retablo de madeira policromada de dúas fileiras cun total de seis figuras, representadas entre chamas, das cales as centrais son un bispo e un rei.
Dobrodeia de Kíiv
Dobrodeia de Kíiv, nada en Kíiv a principios do século XII, finada o 16 de novembro de 1131, foi unha princesa rusa, autora de escritos sobre medicina e esposa do coemperador bizantino Alexios Comnenos.
Traxectoria
Dobrodeia era filla de Mstislav de Kíiv e de Christina Ingesdotter de Suecia. Pouco despois de 1122, casou con Alexios Comnenos, o fillo máis vello e coemperador do emperador bizantino Xoán II Comneno (1118–1143). Recibiu o título de emperatriz ( basilissa ) e o nome de Irene, en honor da súa suegra, emperatriz Irene de Hungría. Dobrodeia e Alexios tiveron unha filla, María, que naceu en 1125.
Mirador del Tombo
miniatura|Mirador del Tombo O Mirador del Tombo é un miradoiro situado no concello castelán-leonés de Posada de Valdeón (León), nas proximidades da localidade de Cordiñanes, no Parque Nacional dos Picos de Europa. Foi inaugurado por Manuel Fraga en 1964.
Descrición
Situado no val de Valdeón, na estrada que une as localidades de Posada de Valdeón e Caín, a 50 metros do río Cares. No lugar eríxese unha cruz de ferro e unha columna de pedra sobre a que descansa a escultura dun rebeco, realizada por José Luis Coomonte. Conta ademais cun gran gravado no que se enumeran todas as cimas que se poden observar desde o miradoiro.
O miradoiro foi inaugurado o 10 de agosto de 1964 polo ministro de Información e Turismo, Manuel Fraga, e está adicado a Julián Delgado Úbeda, expresidente da Federación Española de Montañismo.
Gran Premio de Francia de 2021
O Gran Premio de Francia de 2021 (oficialmente Formula 1 Emirates Grand Prix de France 2021') foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 20 de xuño de 2021 no Circuíto Paul Ricard en Le Castellet, Francia. A carreira foi a sétima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021. Foi a octoxésima novena vez que se disputou o Gran Premio de Francia e a 60ª vez desde que o evento incluíuse como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula Un desde o inicio da serie en.
Antecedentes
O evento, coñecido oficialmente como o "Gran Premio de Francia dos Emiratos Árabes Unidos de Fórmula 1 de 2021", tivo lugar no Circuíto Paul Ricard en Le Castellet, Var a fin de semana do 18 ao 20 de xuño. O Gran Premio de Francia regresou ao calendario durante o Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021 despois da cancelación da edición de 2020 por mor da pandemia da COVID-19, esta é a 61ª vez que aparece na programación do campionato mundial, e a 89ª edición en xeral. Foi o décimo sétimo Gran Premio celebrado en Le Castellet, un dos dezaseis lugares diferentes que albergaron a carreira desde que  celebrouse por primeira vez en 1906, sete dos cales albergaron o Gran Premio francés do campionato mundial.
A carreira estaba programada inicialmente para o 27 de xuño, pero adiantouse unha semana despois da cancelación do Gran Premio do Canadá e do adiamento do Gran Premio de Turquía. Como resultado destes cambios, o Gran Premio de Francia forma parte dunha serie de tres carreiras planificadas en fins de semana consecutivos, coas dúas seguintes destinadas a disputarse no Red Bull Ring en Spielberg, Austria. A adición dun cuarto grupo de tres carreiras seguidas ao xa abarrotado calendario recibiu críticas, con preocupacións sobre a carga de traballo e o seu efecto sobre a saúde mental dos traballadores que se trasladan ás carreiras.
A asistencia limitarase a 15.000 espectadores por día por mor da pandemia da COVID-19 en Francia. O gran tamaño do lcircuíto permite poñer en marcha medidas de distanciamento social, permitindo máis espectadores que outros eventos en Francia durante a pandemia. Algúns espectadores cancelaron as súas reservas despois do cambio de data; os organizadores volveron vender as entradas devoltas.
Unha volta ao circuíto recentemente reasfaltado mide 5´842 km. e ten quince curvas, algunhas das cales foron remodeladas desde o anterior Gran Premio de Francia en 2019. Tamén se fixeron cambios na entrada do pit lane. Hai dúas zonas de DRS; unha está situada na recta principal e a outra entre a sétima e a oitava curva, na primeira metade da recta Mistral. O Campionato FIA de Fórmula Tres e a Renault Clio Cup foron as carreiras de apoio durante a fin de semana.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local do domingo. Disputouse durante 53 voltas cunha distancia de 309.690. Tsunoda comezou a carreira desde o pit lane debido a que o seu coche sufriu danos na clasificación. O tempo foi máis frío durante a carreira que nas sesións de adestramento libres e de cualificación. Choveu na mañá da carreira, retirando goma da pista e cambiando así as condicións de condución. O pole-sitter Verstappen cometeu un erro na primeira volta, e foi superado por Hamilton. Norris tamén perdeu posicións na saída.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Kim Peek
Laurence Kim Peek, nado o 11 de novembro de 1951 en Salt Lake City, Utah, e finado o 19 de decembro de 2009, foi un savant estadounidense. Coñecido como un "megasavant",  tiña memoria excepcional, pero tamén experimentou dificultades sociais, posibelmente derivadas dunha "discapacidade do desenvolvemento" relacionada con anomalías cerebrais conxénitas. Foi a inspiración para o personaxe Raymond Babbitt no filme de 1988 Rain Man. Aínda que Peek foi previamente diagnosticado con autismo, agora pénsase que tiña a síndrome FG.
Vida temperá
Laurence Kim Peek naceu con macrocefalia, danos no cerebelo e axenesia do corpo calloso, unha condición na que falta o feixe de nervios que conecta os dous hemisferios do cerebro; no caso de Peek, tamén faltaban conectores secundarios como a comisura anterior. Especúlase que as súas neuronas fixeron conexións pouco habituais debido á ausencia de corpo calloso, o que provocou un aumento da capacidade de memoria.
Segundo o pai de Peek, Fran (Francis) Peek, Kim foi capaz de memorizar cousas desde os 16 até os 20 meses. Peek lía libros, memorizábaos e, a continuación, colocábaos boca abaixo no andel para mostrar que os acababa de ler, unha práctica que mantivo toda a vida. Podería acelerar a ler un libro en aproximadamente unha hora e lembrar case todo o que lera, memorizando grandes cantidades de información en materias que van desde historia e literatura, xeografía e números até deportes, música e datas. Lía "escaneando" a páxina esquerda co ollo esquerdo, mentres lía a páxina dereita co ollo dereito. Segundo un artigo do xornal The Times, podía recordar con precisión o contido de polo menos 12.000 libros. Peek viviu en Murray, Utah, e pasou unha parte considerable do seu tempo lendo na Biblioteca de Salt Lake City e demostrando as súas capacidades nas escolas, coa gran axuda do seu pai.
Peek non andou até os catro anos, e aínda así de xeito lateral. Non podía abrocharse a camisa e tiña dificultades con outras habilidades motoras comúns, presumibelmente debido ao seu cerebelo danado, que normalmente coordina as actividades motrices. Nas probas psicolóxicas, Peek obtivo unha habilidade superior nas subprobas de rendemento e unha habilidade limitada nas subprobas verbais, polo que o seu cociente intelectual global de 87 non se consideraba unha medida válida da súa capacidade cognitiva.
Rain Man
En 1984, o guionista Barry Morrow coñeceu a Peek en Arlington, Texas; o resultado do encontro foi a película Rain Man, gañadora do Óscar en 1988. O personaxe de Raymond Babbitt, aínda que inspirado en Peek, foi representado como un individuo con autismo. Dustin Hoffman, que interpretou a Babbitt na película, coñeceu a Peek e outros individuos que mostraban manierismos sabios, estudando as súas características e natureza para interpretar o papel coa maior precisión posible. A película provocou unha serie de solicitudes de aparicións, o que aumentou a autoconfianza de Peek. Barry Morrow deulle a Peek a súa estatuíña do Oscar para que a levase consigo e a mostrase nestas aparicións; desde entón denomínase a "Most Loved Oscar Statue" (a estatua do Oscar máis querida) porque foi sostida por máis persoas que calquera outra. A Peek tamén lle gustaba achegarse a descoñecidos e mostrarlles o seu talento para os cálculos do calendario dicíndolles en que día da semana naceron e que noticias estaban na portada dos principais xornais ese día. Peek tamén apareceu na televisión. Viaxou co seu pai, quen o coidaba e realizaba moitas tarefas motrices que a Peek lle resultaban difíciles.
Morte
Peek morreu dun ataque cardíaco na súa casa o 19 de decembro de 2009, aos 58 anos.
Investigación científica
En 2004, os científicos do Centro de Bioinformática e Ciencias da Vida Espacial do Centro de Investigación Ames da NASA examinaron a Peek cunha serie de probas que incluían a tomografía computadorizada e a resonancia magnética. A intención era crear unha visión tridimensional da súa estrutura cerebral e comparar as imaxes coas resonancias magnéticas realizadas en 1988. Estes foron os primeiros enfoques tentativos no uso de tecnoloxía non invasiva para investigar máis as habilidades de Kim.
Un estudo de 2008 concluíu que Peek probablemente tiña síndrome de FG, unha rara síndrome xenética ligada ao cromosoma X que causa anomalías físicas como hipotonía (baixo ton muscular) e macrocefalia (cabeza anormalmente grande).
Homenaxes
Barry Morrow puxo a súa propia estatuilla do Oscar en préstamo permanente a Salt Lake City en memoria de Kim Peek e presentou o diñeiro para o Peek Award, que "rende homenaxe aos artistas, creadores de medios e temas cinematográficos que están a impactar positivamente na percepción da nosa sociedade sobre persoas con discapacidade" e é impartido polo Utah Film Center.
Augusto da Costa
Augusto da Costa, nado no Río de Xaneiro o 22 de outubro de 1920 e finado na mesma cidade o 1 de marzo de 2004, foi un futbolista brasileiro que xogaba como lateral dereito. Desenvolveu toda a súa carreira entre o São Cristóvão e o Vasco da Gama. Foi internacional coa selección brasileira, á que capitaneou no Mundial de 1950, proclamándose subcampión.
Como futbolista
Comezou a súa carreira como futbolista en 1935 no São Cristóvão, club no que xogou durante oito anos e co que gañou o Torneo Municipal en 1943. En 1940, nun partido contra o Atlético Mineiro, unha entrada súa sobre Dondinho, pai de Pelé, lesionou gravemente a este, que non volveu xogar co club mineiro.
Porén, os seus maiores éxitos logrounos co Vasco da Gama, equipo no que xogou de 1945 a 1954 e do que foi capitán. Co Vasco gañou cinco Campionatos Cariocas (1945, 1947, 1949, 1950 e 1952), así como varios torneos en diferentes xiras por América do Sur, incluíndo o Campionato Suramericano de Campións, considerado o precursor da Copa Libertadores. Disputou 311 partidos co Vasco da Gama, nos que marcou 22 goles.
Selección brasileira
Foi internacional coa selección brasileira entre 1946 e 1950, tempo durante o que xogou 20 partidos e marcou un gol. Participou en dous Campionatos Suramericanos, gañando o segundo deles, en 1949, tras golear por 7-0 na final a Paraguai. Durante ese campionato marcou o seu único gol co Brasil, nunha goleada por 7-1 sobre o Perú.
Capitaneou á canarinha no Mundial de 1950, disputando como titular todos os partidos, incluída a derrota no encontro decisivo ante o Uruguai no Maracanã, que pasou á historia co nome de Maracanazo. Foi o seu último partido como internacional, pois non volveu ser convocado.
Como adestrador
Rematada a súa carreira como xogador, probou sorte como adestrador. Dirixiu o Guará-DF e foi axudante de Martim Francisco no Vasco da Gama. En xullo de 1957 foi contratado polo Belenenses de Portugal para ocupar o lugar de Fernando Riera. Estivo á fronte do equipo durante só oito xornadas, ata que foi substituído por Helenio Herrera.
Marilyn
Un Marilyn defínese como un pico cunha prominencia de 150 metros de altura (492 pés) ou máis, independentemente da altura ou calquera outro mérito (p. ex. illamento topográfico, como se usa en Munros). Así, as Marilyns poden pasar de ser montañas, cunha altura superior aos 600 metros, a ser outeiros relativamente pequenos.
Termo
Marilyn é un nome dado ás montañas, lombas e outeiros maiores de 150 m de altura. A clasificación das Marilyn foi creada por Alan Dawson no seu libro de 1992 The Relative Hills of Britain. O nome foi acuñado por Dawson como un xogo de palabras en contraste coa clasificación Munro (pronunciado igual que Monroe) das montañas escocesas por riba de 3000 ft, pero que non ten un limiar de protagonismo explícito, sendo homófono con (Marilyn) Monroe. A lista de Marilyns foi ampliada a Irlanda por Clem Clements.
Clasificación
Marilyn foi a primeira das varias clasificacións posteriores das Illas Británicas que dependen unicamente da prominencia, incluíndo os P600, os HuMPs e os TuMPs. A prominencia topográfica é máis difícil de estimar que a elevación topográfica, polo que require levantamentos de cada curva de nivel ao redor dun pico, polo que as listas que usan prominencia están suxeitas a revisión.
Aínda que moitas das montañas máis grandes das illas, incluíndo Ben Nevis, Carrantuohill, Scafell Pike e Snowdon, son Marilyns, moitos outros grandes picos como Cairn Gorm, varios Munros e outeiros coñecidos como Bowfell, Langdale Pikes e Carnedd Dafydd, non son Marilyn porque non teñen a suficiente altura en relación ao terreo circundante (é dicir, teñen "pais") máis altos. Non todos os Marilyn son outeiros no sentido habitual: Crowborough (242 m) atópase nunha cidade, mentres que o bispo Wilton Wold punto máis alto dos Yorkshire Wolds ( 248 m ) atópase xunto á estrada A166. No outro extremo están Stac Lee (172 m ) e Stac an Armin ( 196 m ), os dous farallóns máis altas das Illas Británicas, no arquipélago de St Kilda, 100 mi ao oeste da Escocia continental. miniatura| Bishop Wilton Wold (Marilyn de 248 m)miniatura| Stac an Armin (Marilyn de 196 m)
Número
Segundo a actualización de 2020, hai 2011 Marilyns nas illas británicas, con 1219 en Escocia, incluíndo 202 dos 282 Munros; os Munros con prominencia Marilyn son chamados ás veces Real Munros; hai outros 454 Marilyns en Irlanda, 175 en Inglaterra, 158 en Gales, e 5 na Illa de Mann.
Véxase a versión en inglés desta páxina para unha lista completa dos Marilyns.
Escalada
O 13 de outubro de 2014 Rob Woodall e Eddie Dealtry convertéronse nos primeiros en escalar as 1557 Marilyns en Gran Bretaña. En xullo de 2018, 10 Marilynistas subiran ás 1.557 Marilyns de Gran Bretaña, mentres que 270 entraran no Salón da Fama de Marilyn escalando máis de 600 Marilyns.
Edificio Central da Xunta de Galicia en Pontevedra
O Edificio Central da Xunta de Galicia en Pontevedra (ou Edificio Administrativo da Xunta de Galicia en Pontevedra) é un complexo administrativo deseñado para albergar as distintas delegacións provinciais do Goberno galego en Pontevedra. O edificio alberga moitos dos departamentos da administración galega na cidade e foi deseñado polos arquitectos Manuel Gallego Jorreto e Jacobo Rodríguez-Losada Allende.
Localización
O Complexo Administrativo de Pontevedra está situado na Avenida María Victoria Moreno 43, no barrio de Campolongo.
Historia
O edificio, concibido para aglutinar os servizos administrativos provinciais da Xunta de Galicia en Pontevedra, ata entón dispersos pola cidade, estaba previsto xa nos anos 90, pero non foi ata principios da década de 2000 cando finalmente materializouse o proxecto.
O proceso de selección do proxecto arquitectónico comezou en agosto de 2003. O deseño do complexo administrativo de Campolongo foi elixido entre seis proxectos o 27 de decembro de 2004. A Xunta de Galicia elixiu o proxecto dos arquitectos Manuel Gallego Jorreto e Jacobo Rodríguez-Losada Allende e da construtora San José para construír a súa nova sede en Pontevedra.
As obras do complexo administrativo comezaron en abril de 2005 e a demolición do antigo cuartel de artillería finalizou en xullo de 2005.
As obras finalizaron en 2008 e a Xunta de Galicia anunciou o traslado dos seus servizos administrativos provinciais. A Delegación Provincial de Presidencia foi a primeira en instalarse o 15 de decembro de 2008 e o complexo administrativo inaugurouse o 16 de decembro de 2008.
Descrición
Este complexo é representativo da arquitectura moderna da década de 2000. O complexo administrativo de Pontevedra ocupa 12.501 metros cadrados no lugar do antigo cuartel de Campolongo e alberga a 1.000 funcionarios.
O complexo administrativo consta de varios edificios interconectados. O edificio principal ten a súa base en tres plantas que ocupan toda a lonxitude do espazo do edificio, en cuxo centro se atopan dúas torres xemelgas de dez plantas. Toda a fachada está formada por grandes xanelas lonxitudinais que proporcionan moita luz. O edificio conta con varios xardíns interiores e unha praza pavimentada na parte dianteira. Os patios interiores e os lucernarios proporcionan acceso á luz natural. O edificio ten un total de dous sotos, un semisoto e dez plantas.
O edificio alberga 42.404 metros cadrados de oficinas e espazo para laboratorios, arquivos, almacéns, unha sala de conferencias, unha biblioteca, salas de formación, talleres e unha cafetería.
O interior do edificio está deseñado como un contedor de grandes espazos de traballo abertos que poden subdividirse. O interior non ten piares intermedios senón vigas periféricas. O complexo administrativo alberga todos os departamentos provinciais excepto a Consellería de Obras Públicas, Vivenda e Solo (situada na rúa Alcalde Hevia nun edificio de 1993) e algúns servizos da Consellería de Sanidade (situados na avenida de Vigo nun edificio de 1920). O edificio tamén alberga a sede da Policía Autonómica de Galicia, unha gardería e unha oficina de correos, esta última desde abril de 2014. A Xunta de Galicia tamén ten outro edificio en Pontevedra na rúa Benito Corbal, 47.
O edificio está separado da avenida María Victoria Moreno por unha gran zona verde, o Parque María Vinyals, de 9125 metros cadrados. O parque absorbe parte da sombra proxectada polo edificio, á vez que reduce o seu impacto visual.
O complexo administrativo tamén conta cun aparcadoiro subterráneo con capacidade para 716 vehículos no complexo residencial veciño. Inaugurouse o 15 de marzo de 2009.
Rosa León
Rosa León Conde, nada en Madrid o 4 de setembro de 1951, é unha cantante e política española.
Música
Rosa León comezou a súa carreira musical na década de 1960 nunha formación chamada Rosa y Jorge, xunto con Jorge Krahe, cantando en diferentes locais cun estilo que xa empezaba a anunciar unha certa crítica sociopolítica.
En 1975 publicó Al alba, que incluía o tema homónimo, tamén de Aute. Era unha canción de amor que Rosa León cantou como unha crítica soterrada ás últimas execucións do franquismo e por extensión á pena de morte.
Despois de gravar o álbum Tiempo al tiempo en 1978, que non logrou resultados demasiados bos de vendas, Rosa León non volveu editar un disco ata 1983, con Rosa se está buscando en el espejo, que incluía o éxito "¡Ay paloma!". A partir dese momento editou con periodicidade, destacando o directo Amigas mías (1986) e catro discos dedicados ao público infantil.
Nos últimos anos dedicouse máis á produción doutros artistas (El Consorcio, María Dolores Pradera, Clara Montes) que á interpretación.
Televisión
O primeiro contacto de Rosa León coa televisión tivo lugar en 1974 como colaboradora no programa infantil Cuentopos, presentado por Tina Sainz, Manuel Galiana e Juan Diego. Sete anos despois repetiu con La cometa blanca, de Lolo Rico.
En 1987 presentou o programa musical A media voz, en Televisión Española, e dous anos despois volveu dirixirse ao público infantil no programa Sopa de gansos.
Política
Comprometida desde sempre con causas políticas, Rosa León ingresou no Partido Comunista de España en 1977. Posteriormente vinculouse ao Partido Socialista Obrero Español e entre maio de 2004 e setembro de 2007, foi concelleira en Madrid por ese partido. A partir desa data colaborou co Ministerio de Cultura. Entre agosto de 2008 e 2011 foi directora do Instituto Cervantes en Casablanca e posteriormente no de Dublín.
Vida persoal
O pai de Rosa León foi Ángel León Gozalo, policía de profesión, varias veces campión de España de tiro. Obtivo a medalla de prata en tiro olímpico de 50 metros nos Xogos Olímpicos de 1952 celebrados en Helsinqui. As súas irmás son a tamén cantautora Julia León e a actriz Eva León.
Rosa León matriculouse en Ciencias Económicas na Universidade Complutense de Madrid, carreira que abandonou pola de Ciencias Químicas. Casou co director de cinema José Luis García Sánchez, e foron pais do tamén director de cinema Víctor García León.
Rose Dieng-Kuntz
Rose Dieng-Kuntz, nada en 1956 en Dakar e finada en Niza o 30 de xuño de 2008, foi unha científica informática senegalesa que se especializou en intelixencia artificial.
Traxectoria
Dieng-Kuntz creceu no Senegal, nunha familia de sete irmáns e irmás. Procedente dunha contorna moi humilde, a súa nai era analfabeta. Recibiu unha educación severa -da que ela afirmaría estar agradecida- na que a única forma de prosperar era a través da escola.
Estudou no liceo Van-Vollenhoven de Dakar, onde destacou como estudante de Matemáticas, e tamén de Francés, Latín e Grego. Obtivo unha bolsa para continuar os seus estudos en París, no Liceo Fénelon.
Foi a primeira muller africana que estudou na prestixiosa École Polytechnique francesa, en 1976.
Tras diplomarse en Enxeñaría na École Nationale Supérieure des Télécommunications, Dieng-Kuntz doutorouse en Informática na Universidade de París-Sur e comezou a traballar en intelixencia artificial para a empresa Dixital Equipment Corporation.
A área de especialización para o seu doutoramento foi a especificación do paralelismo.
En Dixital Equipment coñeceu a Pierre Haren, que desexaba crear un grupo de investigación no Institut National de Recherche en Informatique et en Automatique (INRIA) -un centro de investigación nacional francés que se centra en informática, teoría de control e matemática aplicada, e onde o seu campo de especialización era o coñecemento compartido na World Wide Web- para desenvolver xeradores de sistemas expertos. En 1985, Rose abandonou Dixital para traballar no INRIA, onde se incorporou ao proxecto SMECI, liderado por Haren. Neste proxecto tratábase de desenvolver unha ferramenta xenérica que permitise posteriormente construír toda unha serie de aplicacións. Dieng-Kuntz era a encargada das "explicacións": o obxectivo era crear un sistema experto capaz de explicar os seus razoamentos aos usuarios.
Cando Haren abandonou o INRIA en 1988, Dieng-Kuntz permaneceu no INRIA. O proxecto SMECI pasou a ser o proxecto SECOIA, dirixido por Bertrand Neveu. Rose Dieng-Kuntz empezou entón a interesarse polos sistemas de adquisición de datos, e desde 1992 até a súa finalización en 2006 liderou o proxecto ACACIA (Acquisition deas connaissances pour l'assistance à a conception par interaction entre agents) no centro do INRIA de Sophia Antipolis.
Faleceu en 2008 a consecuencia dunha longa enfermidade. A súa defunción recibiu cobertura de medios de comunicación nacionais. A ministra francesa de Investigación e Educación Superior, Valérie Pécresse, expresou a súa tristeza e emitiu unha declaración que sobre a morte de Rose Dieng Kuntz: "Francia e o mundo de ciencia acaban de perder unha mente visionaria e un talento inmenso". As súas us últimas investigacións centrábanse na administración do coñecemento e a Web semántica. Foi moi activa na difusión da súa paixón pola ciencia entre o alumnado, e en particular entre as alumnas. Nas súas palabras:
Agurtión, Andreade, Paradela
Agurtión é un lugar da parroquia de Andreade no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Agurtión deriva do antropónimo (de Agortius, que xa figura no Código de Xustiniano) que sería o posuidor da vila.
Vändåtberget
A orixe do nome "Vändåt", é descoñecido. thumb |left|200px|Pytho kolwensis, Vändåtberget.
Callinectes marginatus
Descrición
A súa carapa posúe nove espiñas detrás de cada ollo, a última é de ao redor de dúas veces a lonxitude da anterior, posuíndo o total da carapa ao redor de 10 centímetros de ancho.
O Lugar, Andreade, Paradela
O Lugar é un lugar da parroquia de Andreade no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Callinectes marginatus
Distribución e ecoloxía
A pesar de que o nome Callinectes marginatus foi utilizado por Mary J. Rathbun e outros para referirse a especies tales como C. larvatus e C. diacanthus, C. marginatus refírese actualmente só para a especie que se encontra no Atlántico africano, desde as Illas de Cabo Verde e Nouadhibou, Mauritania a Angola.
O Lugar, Andreade, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares O Lugar deriva do latín, derivado de locus, lugar.
Andreade, Andreade, Paradela
Andreade é un lugar da parroquia de Andreade no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 34 habitantes, dos cales 17 eran homes e 17 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Andreade deriva do antropónimo que sería o posuidor da vila, un André, nome grego que indica virilidade.
Callinectes
Callinectes é un xénero de crustáceos decápodos da familia Portunidae.
Especies
Recoñécense as seguintes especies:
A Última Floresta
A Última Floresta é un filme documental brasileiro de 2021 dirixido por Luiz Bolognesi, con guión de Bolognesi e do xamán yanomami Davi Kopenawa.
Produción
O filme ten parcialmente o carácter dun documental e tamén está baseado no libro A Queda do Céu – Palavras de um Xamã Yanomami, escrito polo antropólogo Bruce Albert e lanzado en 2015, enfocándose nas vivencias e tradicións do pobo yanomami e as súas loitas pola supervivencia. As historias están relatadas a través das falas de Kopenawa, que é o personaxe central do libro e do filme. Alén da colaboración con Kopenawa na escrita do guión, Bolognesi contou coa colaboración doutros indíxenas.
Estrea
O filme foi lanzado en marzo de 2021 no Festival Internacional de Cinema de Berlín, sendo o único representante brasileiro, e foi lanzado no Brasil como peche do festival É Tudo Verdade. Dende entón participou en varios festivais e mostras de cinema, entre eles o rec•tyty (primeiro festival de arte indíxena contemporánea), o Visions du Réel, o Docs Barcelona, o Festival Imagem dos Povos, e a Mostra Ecofalante de Cinema Ambiental.
Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time
Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time (シン・エヴァンゲリオン劇場版𝄇) é un filme xaponés de animación de 2021 codirixido, escrito e producido por Hideaki Anno. Producido por Studio Khara, é o cuarto e derradeiro filme da serie Rebuild of Evangelion, a cal forma parte da franquía Neon Genesis Evangelion.
Fausto Dopico
Fausto Dopico Gutiérrez del Arroyo, nado en Xixón en 1944 e finado en Santiago de Compostela o 31 de outubro de 2020, foi un economista e escritor galego.
Traxectoria
Nado en Xixón de pais galegos. Sendo estudante participou na creación do Frente de Liberación Popular (FLP) en Galicia (onde adoptou o nome de Unidade Socialista) e despois integróuse no PSdeG-PSOE. Licenciado en matemáticas e económicas. Foi profesor de Historia Económica na Universidade de Santiago de Compostela dende 1974. Doutor en Económicas coa tese A Ilustración e a sociedade galega, a visión de Galicia dos economistas ilustrados (1977), que foi a primeira tese lida en galego na USC. Catedrático de Historia e Institucións Económicas na USC dende 1992, mantivo relación con Ernest Lluch e colaborou con María Xosé Rodríguez Galdo no campo da historia agraria de Galicia. Foi vicepresidente da ADEH en 1996 e colaborou no campo da demografía histórica. Foi director en Galicia da Universidade Internacional Menéndez Pelayo, dirixiu a Revista Galega de Economía e colaborou en Grial, Revista de Historia Económica e El Museo de Pontevedra. Finou o o 31 de outubro de 2020.
Mary Isaura
María Isaura Villaoz Pereira, nada na Estrada o 28 de outubro de 1897 e finada en Barcelona o 8 de maio de 1982, foi unha soprano galega, coñecida artisticamente como Mary Isaura.
Traxectoria
Mary Isaura naceu na rúa de San Paio na Estrada, filla do militar comandante de infantería Vicente Villaoz Bolaños (ca. 1857-1898), nado en Regla, preto da Habana, e de María del Pilar Pereira Soto (1870-1928), nada na Estrada. Vicente Villaoz e Pilar Pereira casaran nesa localidade o 14 de abril de 1883. Uns días antes do nacemento de María Isaura, o seu pai fora destinado a Cuba, de onde volveu para falecer en Santiago de Compostela enfermo de malaria o 5 de febreiro de 1898.
Quedaron entón sós a nai e os tres fillos, Eduardo (1889-1907), María Luísa (?-1969) e María Isaura, en Santiago de Compostella. María Isaura estudou no colexio de María Cristina para orfos de infantería e comezou os estudos musicais co compositor e profesor Antonio García Jiménez (ca. 1868-1955). Nos anos 1915 a 1917 recibiu unha bolsa da Deputación de Pontevedra para estudar en Madrid, grazas ás xestións do seu padriño, o avogado e político Augusto González Besada. A súa nai e mais ela marcharon vivir á capital a mediados de 1914 (o seu irmán Eduardo falecera en 1907 e a súa irmá María Luísa estudara nun seminario do que saíra en 1905), onde Isaura estudou coa soprano Maria Galvany e con Luis Iribarne O'Connor. En 1915 adoptou o nome artístico de Mary Isaura, despois de asistir a un concerto que ofreceu a soprano Amàlia de Isaura. Debutou en Madrid, no Teatro de la Zarzuela, en 1916. Estudou tamén no conservatorio do Liceu de Barcelona, co profesor Joaquim Vidal Nunell. Segundo algunhas fontes debutou no Teatre Tívoli de Barcelona cantando a ópera Maruxa de Amadeu Vives. A primeira referencia que se pode considerar como debut en Cataluña atópase en agosto de 1918, cando cantou Il barbiere di Siviglia de Rossini no Teatre de la Lliga Comercial de Capellades, durante as festas maiores da localidade. A finais do mesmo ano presentouse co mesmo papel no Coliseu Pompeia de Barcelona, nunha función de alumnos do profesor Vidal Nunell. O ano seguinte, 1919, contratada polo empresario Carles Mestres i Calvet (1869-1943), cantou no Teatre Tívoli de Barcelona as óperas Il barbiere di Sivigla co tenor Julián Biel (anunciouse como a súa presentación en Barcelona), Rigoletto de Verdi e Lucia di Lammermoor de Donizetti, todas no mes de novembro de 1919. Despois de cantar o paper de Rossina en Il barbiere o 16 de novembro de 1919, a crónica de La Veu de Catalunya indicaba que "é case unha nena para a súa idade". Despois do éxito obtido con este papel, interpretou Rigoletto o 18 de novembro de 1919 e acabou as representacións con Lucia di Lammermoor o 23 de novembro de 1919. Despois das súas actuacións de novembro de 1919, a prensa anunciou que tiña que marchar "ao estranxeiro para cumprir compromisos contretados anteriormente".
O ano seguinte volveu a Madrid, onde se presentou no Teatro Reina Victoria e debutou no Teatro Real coa ópera Il barbiere di Siviglia, anunciándose pouco despois que viaxaría a Italia. O 23 de setembro de 1921 reapareceu en Barcelona, no Tívoli, interpretando a opereta La casta Susana, versión en castelán da opereta Die keusche Susanne con música do francès Jean Gilbert, e o 3 de outubro outra opereta adaptada, Una noche de baile, orixinal do compositor Oscar Straus, continuando a temporada do Tívoli con outras obras como El pájaro azul, zarzuela don música de Rafael Millán Picazo, estreada o 5 de marzo de mesmo ano no Tívoli coa compañía de Emili Sagi Barba e Lluïsa Vela, cos que Isaura compartiu escenario en outubro de 1921, e La dogaresa, do mesmo compositor, entre outras obras. Entre o repertorio cantado por Isaura estaba unha obra de Amadeu Vives, Bergamino el Lampo, que Isaura estreou no Tívoli o 21 de xaneiro de 1922. O compositor asistiu á estrea acompañado dos autores do libreto, Eduardo Marquina e Gregorio Martínez Sierra. A temporada do Tívoli rematou en maio de 1922, con beneficio para a cantante. De Barcelona marchou a Madrid para participar na estrea no [[Teatro Circo Price, o 22 de setembro de 1922, da revista musical ("revista cómico-lírico-bailable en un acto y siete cuadros") ¡Es mucho Madrid!, con música de Juan Antonio Martínez e un elenco que contaba con numerosos artistas.
En xullo de 1923 anunciouse que Amadeu vives contrataba a Mary Isaura para a súa compañía. O 31 de agosto de 1923, a compañía representou en Madrid a ópera Il barbiere di Siviglia de Rossini, co texto en castelá e un grande éxito por parte de Mary Isaura. Vives estaba xa na recta final para a estrea da zarzuela Doña Francisquita, que foi interpretada por primeira vez no Teatro Apolo de Madrid o 23 de outubro dese ano con Mary Isaura no papel protagonista, que dá nome á obra. Uns meses máis tarde, en decembro de 1923, a compañía chegou a Barcelona para a estrea da obra na capital catalá. Despois de moitas semanas en cartel en Barcelona, a compañía saíu en diferentes xiras por América do Sur, actuando na Arxentina, o Uruguai, Chile, o Perú e máis tarde en Cuba e na Cidade de México na primavera de 1925. Naqueles momentos, Mary Isaura cantar xa máis de catrocentas veces o papel de Doña Francisquita. O 10 de xuño de 1925 cantou por 500.ª vez o papel, polo que foi homenaxeada no Teatre Olympia de Barcelona, onde estaba a representala desde había unhas semanas. Os seus compañeiros de elenco foron entón Cora Raga, que cantara o papel de Aurora la Beltrana desde a estrea, Emili Vendrell e Pau Gorgé Samper. A zarzuela continuou as xiras, mais Isaura xa non participou nelas. En xuño de 1925 cantou Marina de Emilio Arrieta no Tívoli con Hipòlit Lázaro ("o primeiro tenor do mundo" segundo anunciaba o Tívoli), Frederic Caballé e Gabriel Olaizola. En outubro de 1925 cantou no Tívoli En Sevilla está el amor, unha adaptación á zarzuela da ópera Il barbiere di Siviglia de Rossini, ademais da zarzuela María Sol con música de Jacinto Guerrero, estreada un mes antes no Teatro de la Zarzuela de Madrid, e a estrea absoluta de La mosquetera con música de Rafael Martínez Valls (primeira obra súa estreada) tamén no Tívoli, con Tana (Gaietana) Lluró e o tenor mexicano Ricardo C. Lara. O 25 de novembro de 1925 estreou no Tívoli a zarzuela en dous actos Margaritiña, de Joaquim Zamacois, con Tana Lluró e Emili Sagi Barba. A temporada de estreas no Tívoli continuou o 23 de decembro de 1925 con outra zarzuela de Rafael Millán, La severa. Xunto con Isaura estiveron os grandes cantantes da temporada no Tívoli, Emili Sagi Barba, Emili Vendrell i Tana Lluró, baixo a dirección do compositor.
A comezos de 1926 Mary Isaura decidiur dar un xiro á súa carreira e entrar no mundo das varietés. Debutou no xénero no Teatre Eldorado de Barcelona, onde comezou a actuar o 17 de marzo de 1926, despois dunha estadía en París, onde adquiriu vestiario para as súas actuación como cantante de variedades. Traballou tamén no Teatre Mercantil de Igualada e posteriormente no Teatre del Bosc de Barcelona, ambos durante o mes de abril. Na festividade de San Xoán estaba a cantar no Teatre Tarragona. O anuncio do concerto na prensa tarraconense indicaba que Isaura volvía dunha xira polo norte de España e por París. Antes de rematar o ano, Isaura retirouse dos escenarios, comezando unha etapa de gravación de discos. En novembro de 1926 publicouse que recibira unha importante herdanza dun familiar apelidado Soto Torres, que segundo o testamento a obrigaba a retirarse dos escenarios durante un ano se quería cobrala. O certo é que Isaura non volveu subir a un escenario lírico. En maio de 1928 faleceu de cancro a súa nai na rúa Salmerón de Barcelona.
Vida persoal
Casou o 2 de marzo de 1953 co empresario Domènec Cantí i Canals (ca. 1882-1963), presidente do consello de administración das empresas Domingo Cantí SA e Perchas y Aprestos SA. Cantí morreu o 30 de maio de 1963 no domicilio familiar da rúa Sèneca. El enviuvara do seu primeiro matrimonio con Àngela Canals i Sibils, que falcera o 3 de febreiro de 1953, un mes antes do enlace con Isaura. A voda tivo lugar na máxima intimidade debido a esta circunstancia. O novo matrimonio xa tiña unha filla nese momento, Anna Maria Cantí i Villaoz.
Pedro López Vázquez
Pedro López Vázquez, nado en San Mamede de Carnota o 18 de agosto de 1892 e finado no mesmo lugar o 24 de marzo de 1937, foi un mestre e político galego.