cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Angelo Agostini
Traxectoria
Viviu a súa infancia e adolescencia en París, e en 1859, con dezaseis anos, marchou a São Paulo coa súa nai, a cantante de ópera Raquel Agostini.
En 1864 comezou a súa carreira como debuxante, cando fundou Diabo Coxo, o primeiro xornal ilustrado publicado en São Paulo, que contaba con textos do poeta abolicionista Luís Gama. Esta publicación periódica, a pesar de ter repercusión, tivo unha duración efémera, sendo pechada en 1865. No ano seguinte (1866), o artista puxo en marcha o Cabrião, cuxa sede chegou a ser vandalizada, debido aos constantes ataques de Agostini contra o clero e as elites escravistas de São Paulo. Esta publicación periódica quebra en 1867.
O artista trasladouse a Río de Xaneiro, onde continuou desenvolvendo unha intensa actividade a prol da abolición da escravitude, para o que realizou varias representacións satíricas de D. Pedro II.
Colaborou, tanto con debuxos como con textos, coas publicacións O Mosquito e A Vida Fluminense. Neste último, o 30 de xaneiro de 1869, publica As Aventuras de Nhô Quim ou Impressões de Uma Viagem à Corte, considerado o primeiro cómic brasileiro e un dos máis antigos do mundo.
Fundou, o 1 de xaneiro de 1876, a Revista Ilustrada, fito editorial no país daquela. Nela crea o personaxe Zé Caipora (1883), que se retoma en O Malho e, posteriormente, no Don Quixote. Este foi reeditado en fascículos en 1886, que, para algúns autores, foi a primeira revista de banda deseñada con carácter fixo que se estreou no Brasil.
Unha vida conturbada
esquerda|miniatura|200x200px| A Revista Ilustrada, de Angelo Agostini, periódico republicano, retrataba de xeito caricaturístico a Antônio Conselheiro, cunha comitiva de bufóns armados de vellos trabucos, que tentaban "barrear" a República. No Río de Xaneiro, o artista, xa casado, envolto en novas complicacións ao se converter amante da súa alumna, Abigail de Andrade. Era unha artista prometedora, a única muller que recibiu a medalla de ouro polo traballo exposto no Salón Imperial de 1884, e recibiu eloxios da crítica da época. miniatura| De esquerda a dereita: Angelina Agostini (filla de Angelo Agostini, entón 5 anos), a nai dos Bernardelli, unha dama descoñecida, o fillo, Angelo Agostini, Félix Bernardelli e Eliseu Visconti - [[París - 1893.]] A relación amorosa, o embarazo e o nacemento en 1888 da filla Angelina provocaron un gran escándalo na cidade e obrigaron á parella a marchar a París en outubro dese mesmo ano. En Francia, un novo drama implica a Agostini: en abril de 1890 naceu o seu fillo, Angelo, que morreu de neno e, pouco despois, a súa nai. Angelo Agostini volveu entón a Río de Janeiro coa súa filla, que máis tarde se convertería en pintora, e morreu en 1973.
Á súa volta ao Brasil, Agostini fundou a revista Don Quixote (1895-1906) e traballou na revista O Tico Tico, retomando o personaxe de Zé Caipora, cuxos relatos se publicarían até decembro de 1906. Tamén traballou en O Malho e na Gazeta de Notícias, entre outros.
No seu nome creouse o Premio Angelo Agostini, que concede anualmente a Associação de Quadrinistas e Caricaturistas de São Paulo para a creación do Día do Quadrinho Nacional, celebrado o 30 de xaneiro.
A Promise
A Promise é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 18 de febreiro de 2003 a través do selo 5 Rue Christine.
Knife Play
Knife Play é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 19 de febreiro de 2002 a través do selo 5 Rue Christine.
Cáceres CB
O Cáceres Club Baloncesto foi un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Cáceres, Extremadura. Fundado en 1961, militou durante once temporadas na ACB, máxima categoría do baloncesto español, sendo o único equipo de Estremadura en conseguilo. Desapareceu despois da temporada 2004−05 por problemas financeiros.
Primeiros anos
O Cáceres Club Baloncesto foi fundado no ano 1961 co nome de Club San Fernando de Cáceres. O 5 de novembro de 1961 o club debuta na 2ª División. En outubro de 1975, ante a grave situación económica que atravesa o club, o equipo de fútbol da cidade, o Club Polideportivo Cacereño pasa a facerse cargo do club, que desde ese momento pasa a denominarse C.P. Cacereño de Baloncesto. A finais de agosto de 1979, o Cacereño decide acabar coa súa sección de baloncesto, polo que o club está novamente a piques de desaparecer. Fanse cargo do mesmo unha agrupación de socios que forman unha xestora e como primeira decisión acordan mudar o nome do equipo ao de Cáceres Club Baloncesto. A pesar das dificultades económicas, o club permanece na 2ª División até 1990, coa única excepción de tres temporadas que pasou en 3ª.
A mediados de xullo de 1991 o club consegue facerse cunha praza na 1ª División B após comprar os dereitos federativos do Bosco de Vigo. En moi pouco tempo o club ten que confeccionar un novo elenco de xogadores para a cateogría, entre os que destacan Juan Méndez, Gabriel Abrines e o pivote checo de 2,17 metros de estatura Jiří Okáč. Este sería ao cabo da temporada o máximo anotador e reboteador da competición. Con eses mimbres, o club finaliza terceiro con 18 vitorias por 12 derrotas, o que lle dá dereito a participar na liguiña que decidirá os equipos que ascenden á ACB a seguinte tempada. Tras finalizar primeiros do seu grupo na liguiña, enfróntanse ao Festina Andorra nunha serie ao mellor de 5 partidos cuxo vencedor ascendería directamente. Finalmente o gañador é o conxunto andorrano tras vencer por 73−71 no quinto partido da eliminatoria. Despois de eliminar ao Canarias nunha serie previa, o Cáceres volve ter outra oportunidade de conseguir o ascenso fronte ao Prohaci Mallorca nunha serie ao mellor de 5 partidos. Así, o 10 de maio de 1992 coa serie 2−1 a favor do Cáceres, o club disputa na súa casa o encontro que suporía o ascenso á liga ACB. A vitoria (80−79) e o ascenso lógrase finalmente grazas a unha canastra no último segundo do xogador Jordi Freixanet.
A etapa en ACB
O debut na ACB do Cáceres produciuse o 19 de setembro de 1992 ante, o por aquel entón, vixente campión da Euroliga, Marbella Joventut. O debut non puido ser mellor ao vencer o equipo estremeño na súa casa por 84−78. O quinteto inicial estaba o composto por Kevin Pritchard na posición de base, Juan Méndez de escolta, Miguel Ángel Reyes de ala e Antón Soler e Lance Berwald de pivotes. Con todo, os seguintes resultados non foron bos, o que propiciou a destitución do adestrador Fariñas tras trece xornadas e a chegada de Manel Comas. Aínda co novo adestrador, o club non consegue as suficientes vitorias para eludir o playoff de descenso. Así, primeira participación do conxunto estremeño na liga ACB finalizou co equipo na penúltima posición da táboa cunha bagaxe de 9 vitorias por 22 derrotas e abocado a xogarse a permanencia sen ter o factor cancha. Xa no playoff, cos reforzos de Kenny Green de Kenny "Sky" Walker o Cáceres consegue manter a categoría ao imporse por 62−68 ao Ferrys Llíria no quinto partido da serie disputado en terras valencianas.
A seguinte temporada, co técnico Manolo Flores no banco, suporía a mellor clasificación final do equipo estremeño en toda a súa historia ACB: 5ª posición tras caer derrotado en cuartos de final polo Joventut de Badalona. Como consecuencia, o club clasifícase para a primeira das súas catro participacións en Europa, tres na Copa Korać (1995, 1997, 2001) e unha na Eurocopa (1998). Foi precisamente na primeira das devanditas participacións, na temporada 1994−95, na que se conseguiu o seu resultado máis positivo en Europa ao acandar as semifinais da Copa Korać e caendo derrotado polo equipo que ao cabo se proclamaría campión, o Alba Berlín. Dúas tempadas máis tarde, na 1996−97, o equipo consegue o subcampionato da Copa do Rei tras caer derrotado na final de León ante o Joventut de Badalona (79-71).
Desaparición
A tempada 1998−99 supuxo unha mudanza drástica no institucional coa ida de José María Bermejo, quen fora presidente do Cáceres durante toda a historia do equipo na ACB. Ademais da marcha do presidente, esta tempada supuxo á súa vez a redución de orzamentos do patrocinador que acompañara ao equipo na ACB desde os seus inicios, Caja de Extremadura, así como a redución de orzamento do concello e a deputación de Cáceres. Na temporada 2002−03 o equipo descende directamente á liga LEB tras concluír décimo sétimo na tempada regular, poñendo fin á única andaina dun equipo estremeño na máxima categoría do baloncesto español tras once anos de permanencia na mesma.
Tras o descenso, prodúcese a quebra da Sociedade Anónima Deportiva (SAD). A pesar de todo, o equipo logra eludir a desaparición grazas a unha sentenza xudicial que estabelecía que non existía sucesión de empresas entre a SAD e o Cáceres C.B. que se constituíu despois. Isto permitiulleparticipar durante dous anos na liga LEB. Porén, a nova sociedade nunca logra recuperarse dos problemas económicos e finalmente acaba vendendo os seus dereitos federativos ao equipo de Aguas de Calpe á conclusión da temporada 2004−05. Durante a temporada 2005−06 o club conserva a estrutura das categorías inferiores, ademais de contar cun equipo na Primeira División, quinta categoría do baloncesto español. Finalmente, tras a conclusión da temporada 2005−06 a institución disólvese definitivamente. Tras dous anos nos que a cidade de Cáceres non contou con ningún representante no baloncesto de elite, no verán do 2007 tras a fusión dos equipos San Antonio e Ciudad de Cáceres, así como do apoio dun grupo de empresarios locais e institucións, fixeron posíbel a compra da praza do Grupo Cibo Llíria de LEB Prata e a creación dun novo club, o Cáceres Ciudad del Baloncesto.
Adestradores
Os seguintes son os adestradores do Cáceres en ACB.
Palmarés
Copa Estremadura
Tatiana Kuznetsova
Tatiana Dmitrievna Kuznetsova (en ruso : Татьяна Дмитриевна Кузнецова), nada en Gorky o 14 de xullo de 1941 e finada o 28 de agosto de 2018, foi unha cosmonauta soviética e a persoa máis nova elixida por un goberno para participar nun programa espacial tripulado.
Traxectoria
Polo que se sabe, foi a única da familia que gozaba dunha educación superior. A profesión do seu pai non está rexistrada, a súa nai era ama de casa e os seus irmáns máis vellos especializáronse na construción e na agricultura, respectivamente.
Abriuse paso entre catrocentos candidatas para unirse ao Vostok 6 (Восток-6, Programa Vostok, 16 de xuño de 1963), sendo unha das cinco finalistas xunto coa astronauta Valentina Tereshkova. Tamén recibiu formación de copiloto entre 1965 e 1966 para finalmente unirse ao equipo de apoio Vosjod-5 (Восход-5), pero nunca se levou a cabo debido á cancelación do Programa Vosjod. Case en paralelo, converteuse nunha recoñecida campioa nacional de paracaidismo da Unión Soviética.
Carreira espacial
Vostok-6 e as primeiras cosmonautas femininas
A responsabilidade de seleccionar os candidatos axeitados para inscribirse no programa Vostok recaeu na DOSAAF ou Sociedade Voluntaria de Axuda ao Exército, Forza Aérea e Mariña ((Добровольное Общество Содействия Армии, Авиации и Флоту), unha entidade fundada en 1951 para asistir ao goberno soviético . Unhas 400 mulleres presentáronse ás probas en xaneiro de 1962, das que só quedaron cinco candidatas debido ás numerosas restricións impostas polo estado. Non só tiñan que cumprir condicións específicas en termos de idade, peso e estatura; Tamén tiñan que estar relacionadas co exército, a acrobacia aérea, o voo deportivo ou o paracaidismo, ou polo menos altamente cualificados en relación con esta última área.
O exame tivo cinco fases, cada unha delas máis dura que a anterior. No primeiro, o número de candidatas reduciuse drasticamente a 58 mulleres porque o resto non cumprían os requisitos mínimos. Na segunda, o xefe do corpo soviético de cosmonautas Nikolai Kamanin revisou os informes e descartou a 35 persoas. Na terceira fase, 5 mulleres máis despedíronse do soño espacial por non ter pasado as probas médicas, aparentemente mal realizadas pola DOSAAF. No cuarto e penúltimo, só quedaron 18 candidatos, aínda que algúns autores suxiren que unha delas abandonou o proceso antes da proba.
Grazas ás súas habilidades como paracaidista, Tatiana Kuznetsova foi finalista en abril de 1962. Con 20 anos era a máis nova das cinco elixidas. Como parte da última proba, ela, Valentina Tereshkova (24), Irina Solovyova (24), Valentina Ponomariova (28) e Zhanna Yorkina (22) tiveron que alistarse nas forzas aéreas soviéticas; concretamente, dentro da Academia Zhukovsky de Alta Enxeñaría. Alí comezaron a adestrar no rango de tenente, seguindo un adestramento cada vez máis intenso a medida que se achegaba a data clave. Por desgraza, e como lle pasou a Yorkina, Kuznetsova quedou ás portas da viaxe.
Tatiana foi retirada do proxecto Vostok-6, xa que a pesar de ser considerada unha das favoritas ao comezo do adestramento, non demostrou o necesario para formar parte do voo. Díxose dela que aínda era "demasiado nova" e que non desenvolvera plenamente "as súas cualidades [físicas]". Tamén estivo influído pola coincidencia dunha enfermidade que a mantivo afastada dos adestramentos durante un tempo. Non foi a única que sufriu ese destino: Kamanin tamén retirou a Zhanna Yorkina por outros motivos.
Vosjod-5, a segunda oportunidade de Tatiana
Nikolai Kamanin contemplou un novo proxecto espacial con mulleres. A oposición do enxeñeiro xefe Sergei Korolev non foi suficiente para deter as ambicións de Kamanin e en abril de 1965 anunciouse o equipo para o futuro proxecto Vosjod-5: Valentina Ponomariova estaría ao mando e Irina Solovyova aos mandos da cápsula. Tatiana Kuznetsova e Zhanna Yorkina, recentemente graduadas na academia Zhukovski, foron case descartadas polos criterios de Kamanin, que as consideraban nuloas para voar "polo menos antes de 1970". Afortunadamente formarían parte do segundo equipo de apoio, substituíndo a dous compañeiros asignados a un voo posterior de Voskhod. O grupo de cosmonautas femininas disolveuse formalmente en outubro de 1969.
Abigail de Andrade
Traxectoria
En Río foi alumna do debuxante Angelo Agostini, editor do Diabo Coxo e pionero da banda deseñada no Brasil; estaba casado pero ambos mantiveron unha relación ilexítima, que deu lugar a un embarazo e ao nacemento de Angelina Agostini, que chegaría ser tamén pintora recoñecida. Provocaron un escándalo en Río e a parella fuxiu a París.
O segundo fillo finou en abril de 1890, seguido pouco despois pola nai. Abigail de Andrade era unha artista prometedora daquela, moi aclamada pola crítica e a única muller que recibiu a medalla de ouro en 1884 pola súa obra exposta no Salão Nacional de Belas-Artes, a Exposición Nacional da Academia Imperial de Belas Artes (AIBA), xunto a Thomas Georg Driendl, Giovanni Battista Castagneto e Johannes Georg Grimm.
En 1882 participou na exposición colectiva organizada pola Sociedade Propagadora das Belas Artes no Liceu de Artes e Oficios, fundada a sociedade de arte e escola de arte por Francisco Joaquim Béthencourt da Silva, influente no mundo artístico de Río.
De 1884 a 1888 participou no Salão Nacional de Río de Janeiro, e en 1886 realizou exposicións individuais nas casas Costrejean e Vicitas. O recoñecido crítico Gonzaga Duque eloxiou que é unha profesional entre os artistas afeccionados e que pode ser considerada unha pintora "moderna" a través das súas innovadoras escenas de xénero da vida cotiá. A socióloga da arte e comisaria Ana Simioni fai mención ao bodegón O cesto de compras, primeiro executado a lapis e tinta, despois como pintura ao óleo, a precisa representación realista dunha instantánea na técnica tradicional do claroscuro, que podería estar relacionado co uso de fotografías do Insley Pacheco como modelo.
Starshine
miniatura|Starshine 3 antes de ser lanzado. Starshine (acrónimo de Student Tracked Atmospheric Research Satellite for Heuristic International Networking Equipment) é unha serie de satélites para estudar a densidade atmosférica.
Evge
Evge (título orixinal en tártaro de Crimea; en Dodomu; Додому) é un filme ucraíno de 2019 dirixido por Nariman Aliev. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Os tártaros de Crimea Mustafá e o seu fillo Alim distáncianse tras recoller o corpo do fillo máis vello, Nazim, vítima na fronte da guerra ruso-ucraína. A historia da familia, desprazada polo goberno, obriga a Mustafá a unha viaxe de mil quilómetros para chorar e enterrar ao seu fillo segundo a tradición islámica de Crimea. A historia comeza cos dous personaxes na morgue e continúa cunha viaxe por estrada nun Jeep Cherokee dende Kíiv ata a volátil península de Crimea. O Jeep queda danado nunha cuneta e levan o vehículo á tenda de automóbiles máis próxima. Alí, Alim coñece á neta do mecánico, unha moza ucraína que o convence de que vaia ao río e perde a carteira ante un grupo de rapaces da localidade. Alim e Mustafa achéganse a medida que viaxan e recuperan as súas posesións perdidas. A enfermidade de Mustafa tamén se revela e empeora cando o pai e o fillo chegan á casa do tío Vasya. A casa non está lonxe da patria orixinal da familia, e Mustafá convence ao tío Vasya para que lle dea prestado un bote de remos para completar o segmento restante do seu paso.
Starshine
Características
Starshine 1 era unha esfera de 48 cm de diámetro e 39 kg de peso recuberta de 878 dos espellos de aluminio, cada un de 2,5 cm de diámetro. Foi lanzada desde o transbordador espacial Discovery durante a misión STS-96 o 27 de maio de 1999.
Evge
Acollida
Collider e The Guardian nomearon o filme nas listas das mellores obras do cinema ucraíno.
Starshine
Características
Starshine 2 era similar a Starshine 1, con 858 na súa superficie, pero cun sistema de gas que facía que rotara a 5 graos por segundo sobre si mesma para aumentar o número de flashes visibles desde terra. Foi posta en órbita desde o transbordador espacial Endeavour o 5 de decembro de 2001 durante a misión STS-108.
Starshine 3 tiña case 1 m de diámetro, unha masa de 91 kg e iba recuberto por 1500 espellos. Levaba tamén un reflector láser na súa superficie, baterías, células solares, un transmisor de radioafeccionado e un receptor de comandos. Inicialmente o satélite rotaba a 5 graos por segundo sobre si mesmo. Foi lanzado o 30 de setembro de 2001 mediante un foguete Athena 1. Reentrou na atmosfera o 21 de xaneiro de 2003.
Starshine 4 non chegou a órbita por problemas co seu foguete lanzador, un LauncherOne, mentres que Starshine 5, unha esfera de 10 cm de diámetro con 31 reflectores láser na superficie, non chegou a ser lanzada.
Wikipedia en árabe exipcio
A Wikipedia en árabe exipcio (en ويكيبيديا مصرى) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en árabe exipcio. Esta versión de Wikipedia actúa principalmente como unha alternativa á Wikipedia en árabe, en favor dos falantes do dialecto árabe de Exipto. Até o ano 2020, era a única versión de Wikipedia escrita nun dialecto local do árabe. A segunda versión nun dialecto foi a Wikipedia en árabe marroquí, a cal foi aprobada e creada en xullo de 2020.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Montserrat Ferreira Fervenza
Montserrat Ferreira Fervenza, coñecida como Montse Ferreira Fervenza, nada en Quintela, é unha enfermeira, actriz e escritora galega.
Traxectoria
Estudou enfermaría na Universidade de Vigo, é traballadora do Sergas e residente en Vigo. Formouse en interpretación, dramaturxia e escrita creativa. Actuou coa compañía de teatro Arte Livre en Londres, Illa de Madeira, Algarve, Santiago de Compostela, Cangas, Vigo..., en obras como As bruxas de Salem, Ídolos de papel, Evita Perón, Inspector Xeral, Cincenta. Tamén escribiu e dirixiu obras de teatro.
Manuel de las Casas
Manuel de las Casas Gómez, nado en Talavera de la Reina en 1940 e finado en Madrid o 8 de febreiro de 2014, foi un arquitecto español. miniatura| [[Pazo da Cultura de Pontevedra|Pazo de Congresos de Pontevedra.]] miniatura| [[Pazo da Cultura de Pontevedra|Pazo de Congresos e Recinto Feiral de Pontevedra.]]
Traxectoria
Licenciouse na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1964 e doutorouse na mesma escola en 1966, onde tamén impartiu clases no departamento de proxectos.
Ademais, foi nomeado Inspector Xefe do Servizo de Restauración de Monumentos (Ministerio de Cultura) en 1979, primeiro Subdirector Xeral de Proxectos e Obras, logo Director Xeral da Dirección Xeral de Arquitectura e Construción (Ministerio de Obras Públicas) e Director da Bienal de Arquitectura en 1983.
Craig Dykema
Craig Dykema, nado o 11 de xuño de 1959 en Lakewood, no Condado dos Ánxeles en California, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 2,03 m. Foi o primeiro máximo triplista da Liga ACB desde a implantación da liña de tres en 1984.
Bugatti Type 43
O Bugatti Type 43 foi un automóbil de gama alta producido polo fabricante francés Bugatti entre 1926 e 1932.
Características
O Tipo 43 naceu para substituír ao Tipo 38, do que constituíu na práctica unha evolución, pero tamén para presentarse como unha versión "burguesa" do Bugatti deportivo máis popular de ese período, é dicir, o Tipo 35. O chasis con traveseiros e largueiros de aceiro tomouse do Tipo 38, neste caso cunha distancia entre eixes lixeiramente acurtada (só 1,5 cm menos), a caixa de cambios manual de 4 velocidades, o radiador e todo a suspensión con eixes ríxidos con suspensión de bésta semielíptica diante e cuarto de elíptica detrás. O motor era en cambio o do Tipo 35B, é dicir, un 8 cilindros en liña de 2262 cm3 equipado con sobrealimentaciónr mediante sobrealimentador e cunha potencia máxima de 125 HP (o Tipo 35B alcanzou os 140 CV). Este nivel de potencia, combinado cun chasis que só superaba unha tonelada, garantiu un rendemento sobresaliente, cunha extensión de velocidade de 172 km/h, destacable para un coche de finais dos anos 20 do século pasado, o que fixo do Tipo 43 un dos coches de estrada con mellor rendemento daqueles anos.
En canto á gama de carrozarías, o patrón Ettore Bugatti propuxo inmediatamente unha variante da carrozaría torpedo que era estreita e semellaba moito ao Tipo 35 de carreiras, pero na maioría doscasos equipados con dúas filas de asentos en lugar dunha e cunha capota protectora contra a intemperie. Outros estilos de carrozaría dispoñibles incluíron o roadster e o cabriolet. A orientación e as orixes deportivas deste coche aínda eran claramente visibles, non só no que se refire ás prestacións e manexo na estrada, senón tamén no que respecta ao confort de marcha, superior ao do Tipo 35, pero desde logo nin remotamente comparable ao o dos coches da época máis dedicados á comodidade. Incluso a fila traseira de asentos non ofrecía espazo para dúas persoas, senón para dous nenos. Polo tanto, o Tipo 43 podería ser como máximo un coche de dúas prazas máis dúas. Para subliñar aínda máis a esencialidade deste modelo, cuxo prezo non obstante mantívose moi por riba da media, tamén contribuíu á presenza, na versión torpedo, dunha soa porta no lado esquerdo, mentres que a roda de reposto estaba fixada na dereita. En xeral, o Tipo 43 tamén tomou o relevo do seu "irmán" máis deportivo as pinas de aliaxe de oito raios e os guardalamas tipo moto, aínda que durante a súa carreira comercial tamén se montaron exemplares con guardalamas integrais, paso completo e cun deseño moi envolvente.
Dadas as súas características xerais, tanto en motores e prestacións, como en filosofía de deseño, acabados e prezo de catálogo (107.500 francos en 1927, incluso superior a un dos primeiros exemplares de luxo). O Tipo 46 que chegaría só dous anos despois, o Tipo 43 pódese comparar, coas debidas proporcións e adaptacións segundo a época, a un BMW M4 GTS máis recente, tamén imprescindible, moi deportivo, moi potente e vendido a un prezo de lista moi elevado. Por iso o Tipo 43, a pesar de que a súa cilindrada non era precisamente propia das preferencias dunha clientela moi adiñeirada, tamén tiña entre os seus admiradores a membros da nobreza, como Leopoldo III de Bélxica, herdeiro do trono de Bélxica e fillo do entón rei Alberto I.
A carreira comercial
O Tipo 43 presentouse ao público en marzo de 1927 baixo o nome comercial de Gran Sport, pero os primeiros exemplares, sete para ser precisos, xa ensambláranse en decembro do o ano anterior. A partir de abril de 1927 comezou a produción a pleno rendemento, o que nese período histórico supuña entre sete e dez coches rematados cada mes. A finais dese mesmo ano producíronse ao redor de 80 unidades, mentres que outras 60 producíronse en 1928, das cales as últimas 15 unidades entregáronse en abril de 1929. A grave crise financeira que comezou en outubro dese ano contribuíu en gran medida a frear a produción do Tipo 43, en 1930 moitos exemplares producidos permaneceron sen vender.
E foi precisamente en 1930 cando, para atender ás necesidades dos mercados ultramarinos, tamén se presentou o Tipo 43A, dispoñible exclusivamente cunha carrozaría roadster moi similar á que xa se propón nalgúns exemplos do Gran Sport, esta carrozaría caracterizouse por uns trazos máis elegantes, pola presenza de dúas portas e por unha cola moito máis redondeada que a de forma oxival proposta para o Tipo 43 Gran Sport con carrozaría torpedo. O Tipo 43A tamén diferenciabase do Gran Sport polo capó máis envolvente que protexía mellor dos elementos e no parabrisas abatible. A roda de reposto aínda estaba presente, pero aloxada nun compartimento na parte traseira.
Apo tin akri tis polis
Apo tin akri tis polis (en Από την άκρη της πόλης) é un filme grego de 1998 dirixido por Constantinos Giannaris. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un grupo de mozos gregos pónticos refuxiados de Rusia viven en Menidi, un suburbio nos límites de Atenas. Sasha, o personaxe principal, deixa o seu traballo e choca co seu pai. A súa situación emprázao a perseguir o diñeiro fácil, acabando no escuro mundo da prostitución e das drogas.
Wikipedia en árabe
A Wikipedia en árabe (en ويكيبيديا العربية‎) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua árabe. Foi creada o 9 de xullo de 2003. Foi a primeira das Wikipedias nunha lingua semítica en acadar os 100 000 artigos o 25 de maio de 2009, e tamñen a primeira nunha lingua semítica en superar a cifra dun millón de artigos, o cal conseguiu o 17 de novembro de 2019.
Armariz, Armariz, Xunqueira de Ambía
Armariz é un lugar da parroquia de Armariz, no concello ourensán de Xunqueira de Ambía, na comarca de Allariz - Maceda. Nesta aldea está a igrexa parroquial de San Salvador.
Louise Dresser
Louise Josephine Kerlin, nada en Evansville (Indiana) o 5 de outubro de 1878 e finada en Woodland Hills (California) o 24 de abril de 1965, foi unha actriz estadounidense coñecida como Louise Dresser. Foi especialmente célebre polos moitos filmes en que interpretou a esposa de Will Rogers, incluídos State Fair e David Harum.
Traxectoria
Louise Josephine Kerlin naceu en Evansville (Indiana), filla de Ida (de solteira Shaffer) e William S. Kerlin, enxeñeiro de ferrocarril que faleceu cando ela tiña quince anos. Tivo un irmán máis novo, William Lambert Kerlin.
Dresser adoptou o seu apelido profesional de Paul Dresser, que era amigo do seu pai. Cando descubriu que Louise era filla de William Kerlin, lanzouna como a súa irmá máis nova. Moita xente creu que eran familia, e cando Paul finou, Louise foi mencionada no seu obituario como familiar del.
Dresser traballou como bailarina de burlesque e cantante no dime museum de Boston e entón debutou no vaudeville en 1900. Formou un grupo chamado "Louise Dresser and Her Picks", un número de canto acompañada por un coro de nenos afroamericanos. En 1906 comezou a actuar nos teatros de vaudeville de Nova York, e ese ano actuou no musical About Town con Lew Fields, que foi un éxito. O ano seguinte apareceu no éxito Girl Behind the Counter, que tivo 260 representacións.
Despois do vaudeville, o éxito de Dresser continuou en Broadway, onde protagonizou con De Wolf Hopper en Matinee Idol (1910-1912), e apareceu en Broadway to Paris (1912), Potash and Perlmutter (1913) e Hello Broadway! (1914). O seu último espectáculo en Broadway foi Have a Heart (1917).
Dresser debutou no cinema en The Glory of Clementina (1922), e o seu primeiro papel protagonista foi en The City That Never Sleeps (1924). In 1925, protagonizou The Eagle, con Rudolph Valentino e Vilma Bánky como Catarina a Grande, e interpretou a protagonista de The Goose Woman, con Jack Pickford.
Na primeira edición dos Óscar en 1929, Dresser foi candidata ao premio á mellor actriz por A Ship Comes In.
En 1930 interpretou a nai de Al Jolson en Mammy, e a emperatriz Isabel I de Rusia en The Scarlet Empress (1934). O seu último filme foi Maid of Salem (1937). Na televisión apareceu nun episodio centrado en Buster Keaton no programa de Ralph Edwards This Is Your Life.
Tras retirarse en 1937, Dresser traballou como voluntaria no Motion Picture & Television Country House and Hospital. En 1950 intentou volver á interpretación, mais non foi quen de conseguir papeis no cinema, o que culpou aos rumores de que estaba xorda. Dresser faleceu en Woodland Hills (California) tras unha cirurxía de intestino.
Vida persoal
Dresser casou dúas veces. O seu primeiro matrimonio foi co cantante e compositor Jack Norworth, co que casou en 1898. A parella actuou xunta no vaudeville. Divorciáronse en 1908 e Dresser casou entón con Jack Gardner en 1910, e o matrimonio durou ata a morte del en 1950. Dresser non tivo fillos.
Filmografía
Filmes mudos
Filmes sonoros
Óscar García Ramos
Traxectoria
Estudou Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Traballa como profesor de Lingua e Literatura no IES Francisco Aguiar de Betanzos. En 2013 gañou o VI Certame de relatos Ciencia que conta, convocado pola Universidade de Vigo.
Wikipedia en casaco
A Wikipedia en casaco (en Qazaqsha Ýıkıpedııa; Қазақша Уикипедия) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua casaca. Foi creada o 2 de xuño de 2002.
Historia
A Wikipedia en casaco comezou en xuño de 2002. O seu crecemento impulsouse especialmente no ano 2011, pasando de 7 000 artigos a máis de 100 000 en menos dun ano, principalmente grazas á incorporación de contidos da enciclopedia casaca, que liberou os seus contidos baixo a licenza Creative Commons Attribution Share-Alike License (CC BY-SA).
Always
Always é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 28 de febreiro de 2012 en Europa e o 6 de marzo no resto do mundo a través do selos Bella Union e Polyvinyl.
Álex Suárez
Alejandro Suárez Castro, nado o 27 de setembro de 1993 en Maó, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga no Monbus Obradoiro da Liga ACB. Mide 2,06 metros de altura, e xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria profesional
O 31 de xullo de 2018, Suárez asinou co SL Benfica portugués.
O 7 de agosto de 2019, Suárez asinou co Iberostar Tenerife da Liga ACB.
O 27 de xullo de 2020, anunciouse a fichaxe de Suárez por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB. Tras acadar 3.9 puntos e 1.5 rebotes por encontro na súa primeira tempada en Santiago, Suárez renovou co Obradoiro o seu contrato por unha tempada máis. O 4 de outubro de 2021, o Obradoiro anunciou a renovación de Suárez ata 2024.
The Ronettes
The Ronettes foi un grupo musical feminino da década de 1960 de Washington Heights, Manhattan, Nova York, coñecido especialmente polo seu traballo con Phil Spector. A formación do grupo estaba composta por Veronica Bennett como voz principal, quen posteriormente tomou o nome de Ronnie Spector, a súa irmá Estelle Bennett e a súa curmá Nedra Talley. Entre as súas cancións máis populares destacaron "Be My Baby", "Baby, I Love You", "(The Best Part Of) Breakin' Up" e "(Walking) in the Rain"; todas elas entraron no Billboard Hot 100. "Walking in the Rain" gañou un premio Grammy en 1965, e "Be My Baby" foi incluído no Grammy Hall of Fame en 1999. The Ronettes foron incluídas no Rock and Roll Hall of Fame en 2007 e no Salón da Fama dos Grupos Vocais en 2004.
Women as Lovers
Women as Lovers é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 29 de xaneiro de 2008 a través do selo Kill Rock Stars. O título do disco é o da tradución de Martin Chalmers da novela de Elfriede Jelinek Die Liebhaberinnen.
The Ronettes
Traxectoria
Tras un descanso a mediados da década de 1960, The Ronettes xunto con Spector reuníronse sen conseguir maior atención por parte do público, debido a que o son dos grupos musicais femininos xa non era do gusto da gran masa do público. Finalmente, o grupo disolveuse en 1967 despois de tocar como abreconcertos nunha xira polos Estados Unidos e o Canadá de The Beatles, que tamén traballaron con Spector, no verán de 1966. The Ronettes foron o único grupo feminino co que viaxaron The Beatles.
Ronnie Spector casou con Phil Spector en 1968 e lanzou a súa carreira como solista en 1973 despois de divorciarse.
Wikipedia en ucraíno
A Wikipedia en ucraíno (en Українська Вікіпедія) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua ucraína. O primeiro artigo foi creado o 30 de xaneiro de 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en yoruba
A Wikipedia en yoruba (en Wikipẹ́díà l'édè Yorùbá) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua yoruba. Foi creada o 1 de febreiro de 2008. O usuario da Wikipedia en yoruba coñecido como Demmy, foi galardoado no ano 2012 co recoñecemento ao Wikimedista do ano pola creación dun bot para traducir 15 000 artigos curtos en inglés á lingua yoruba.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Braña, El Franco
A Braña é unha parroquia do concello asturiano de El Franco. Nos seus 15,7 km² habitaban en 2021 un total de 148 persoas distribuídas entre os lugares de Bargaz, A Braña, El Caroceiro, El Chao das Trabas, Grandamarina, Mendois, Mercadeiros, Pena de Cabras, Romelle e Villarín. Entre as edificacións da parroquia salienta o Santuario da Braña, igrexa parroquial que data do século XVIII e que era unha capela que se ampliou, ao constituír A Braña freguesía en 1795, nunha primeira fase ata 1825 e nunha segunda fase ata 1837 pero que proseguíu logo e rematou coa construción da torre en 1896. Á esquerda da igrexa está a fonte santa da Nosa Señora da Braña onde os fieis católicos en peregrinación realizan ofrendas á Virxe durante a romaría da Virxe da Braña que se celebra o 15 de agosto e tamén é costume botar moedas nas súas augas para pedirlle favores á Virxe.
Bosque secundario
Un bosque secundario (ou bosque de segundo crecemento) é un bosque ou superficie arborada que volveu crecer despois dunha colleita de madeira ou desbroce para a agricultura, até que transcorre un período suficientemente longo de tempo para que os efectos da perturbación xa non sexan evidentes.
Distínguese dun bosque primario, que non sufriu recentemente tal perturbación, así como dos bosques de terceiro crecemento, que resultan da colleita en bosques de segundo crecemento.
O recrecemento dos bosques secundarios despois da colleita de madeira difire do recrecemento dos bosques despois de perturbacións naturais como incendios, infestacións de insectos ou ventos, porque as árbores mortas permanecen para subministrar nutrientes, estrutura e retención de auga despois das perturbacións naturais.
Silvicultura
En silvicultura e ecoloxía forestal, emprégase o termo renoval para facer referencia a un bosque xove, normalmente de tipo secundario, cuxas árbores dominantes ou que conforman o dosel superior de dito bosque, son relativamente coetáneas (de idade similar).
Os renovais presentan unha orixe produto de alteracións. Estas poden ser de orixe natural, como deslizamento de terras, erosións glaciares, erosións en riberas de ríos, incendios naturais ou antrópicos (queimas, incendios provocados, desmonte masivo de bosques orixinales e posterior abandono tras un uso silvoagropecuario).
As especies colonizadoras de árbores poden dominar rapidamente o lugar e constituír estas formacións boscosas en relativamente breves períodos, razón pola cal as idades das árbores que conforman estes renovais están dentro dun rango similar, en contraste cos bosques orixinais, cuxas árbores que os conforman presentan diversos e amplos rangos de idades.
Existen clasificacións de renovais de diversos tipos nos bosques temperados de Suramérica, dependendo das especies de árbores dominantes.
En varios tipos de bosques naturais, os renovais presentan un alto potencial para o desenvolvemento de silvicultura neles.
Deslizamento de terra
miniatura|250px|Un corremento de terra no departamento de [[Cuzco, Perú (2018).]] Un deslizamento de terra ou corremento de terra (chamados erroneamente alude ou aluvión nalgunhas partes), tamén chamado deslave, é o desprazamento dunha masa grande de terra que se desprende por unha vertente ou ladeira, precipitándose por ela.
Os corrementos de terra poden ser provocados por terremotos, erupcións volcánicas ou inestabilidade nas zonas circundantes, así como explosións causadas polo home para construcións.
Os deslizamentos de barro ou lodo (deslaves) son un tipo especial de corremento cuxo causante é a auga que penetra no terreo por precipitacións fortes, modificándoo e provocando o deslizamento de terra. Isto ocorre con certa regularidade en varios lugares como California durante os períodos de chuvias.
Corbícula
miniatura|300px|[[Apis mellifera coa corbícula inchada, chea de pole]] A corbícula, ou cesta do pole, é unha estrutura que forma parte da tibia da pata posterior das abellas, que está presente nas tres tribos dos apinos (subfamilia da familia dos ápidos).
Ás especies destas tribos chámanselle "abellas corbiculadas".
Función
A abella humedece as súas patas dianteiras coa longa lingua e cepilla o pole que recolectou na súa cabeza, tronco, abdome e no primeiro e no segundo par de patas, transfiríndoo ao último par de patas. Primeiro pásao aos peites das patas posteriores, o cepilla e comprime, e o traslada á superficie externa da tibia das patas posteriores. Alí (na rexión da tibia que na maioría das outras abellas presenta a vasoira ou cepillo de pole) o pole se deposita nunha concavidade puída, rodeada de pelos, a corbícula ou cesta do pole. Un só pelo actúa de cravo que mantén a carga de pole no seu lugar. A abella usa mel ou néctar para humedecer o seco pole e así mellorar a súa adhesión. A cor do pole recolectado pode servir para identificar a súa orixe.
Só as abellas obreiras recolectan pole e teñen corbículas.
Wikipedia en tártaro
A Wikipedia en tártaro (en Татар Википедиясе) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua tártara. Foi creada en setembro de 2003. A Wikipedia en tártaro usa o alfabeto cirílico. Porén, ao contrario da maioría das outras linguas que escriben en cirílico, algúns dos artigos están en alfabeto latino.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Mia aioniótita kai mia méra
Mia aioniótita kai mia méra (en Μια αιωνιότητα και μια μέρα) e un filme grego de 1998 dirixido por Theo Angelopoulos, e protagonizado por Bruno Ganz, Isabelle Renauld e Fabrizio Bentivoglio.
O filme gañou a Palma de Ouro e o Premio do Xurado Ecuménico no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1998. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Angel Guts: Red Classroom
Angel Guts: Red Classroom é o noveno álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 4 de febreiro de 2014 a través dos selos Polyvinyl nos Estados Unidos e Bella Union no Reino Unido. O disco foi gravado no estudio caseiro do líder Jamie Stewart nos Ánxeles e no estudio do produtor John Congleton en Dallas, Texas.
Bugatti Type 15 e Type 17
O Tipo 15 e o Tipo 17 foron dous coches de gama media-baixa producidos desde 1910 ata 1913 polo fabricante francés Bugatti.
Características
Estes coches naceron sobre o chasis debidamente alongado do pequeno Tipo 13, que daquela estaba a coller gran sona grazas aos seus éxitos no ámbito deportivo. En concreto, o Tipo 15 naceu nun chasis cunha distancia entre eixes de 2,40 metros (fronte aos só 2 metros da distancia entre eixes do Tipo 13), mentres que no Tipo 17 o chasis medrou ata os 2,55 metros. Como no Tipo 13, algúns dos coches producidos tiñan un radiador ovalado, mentres que outras unidades montaban un radiador hexagonal. Incluso a mecánica elemental do chasis, con suspensións a bésta semielíptica e con sistema de freo na transmisión, foi tomado do modelo máis compacto. A mecánica, pola súa banda, seguiu a do Tipo 13, do que estes coches querían ofrecerse como variantes máis grandes e cómodas. Polo tanto, atopamos o motor cun só árbore de levas en cabeza de catro cilindros de 1327 cm³, impulsado por un carburador Zenith e capaz de entregar 15 HP de potencia a 2400 rpm. A caixa de cambios era de 4 velocidades, con embrague húnido multidisco.
O feito de querer ofrecer variantes do Tipo 13 cunha distancia entre eixes ampliada foi sintomático do desexo de Ettore Bugatti de ampliar a gama para incluír outro tipo de modelos, sempre dotado de modernas solucións técnicas e de excelentes prestacións para a época, pero con características adicionais como a habitabilidade que, segundo o tipo de carrozaría, aseguraba espazo para catro persoas. E neste sentido cabe destacar os tipos de carrozaría dispoñibles para o Tipo 15 e o Tipo 17. No seu debut e ao longo da súa curta carreira comercial, estes dous modelos estiveron dispoñibles como sedán, pero tamén como torpedo e como roadster. En ambas as dúas últimas configuracións de carrozaría, era posible escoller se ter un coche de dúas ou tres prazas, mentres que só a berlina podía ter catro.
Carreira comercial
A curta carreira comercial dos dous modelos de Bugatti estivo marcada pola actualización do motor, que tivo lugar en 1912 ao mesmo tempo que a mesma actualización que ocorreu no Tipo 13, e que consistiu no mesmo lixeiro aumento da cilindrada do motor, pasando de 1327 a 1368 cm3 e cunha potencia máxima que pasou de 15 a 18 CV.
O estalido da primeira guerra mundial fixo prematura a descontinuación destes dous modelos, que foron substituídos a partir de 1920 polos modelos Type 22 e Type 23 (que en realidade se unían aos Tipo 15 e 17 dende antes da guerra), cun motor multiválvula.
Apinos
A dos apinos (Apinae) é unha subfamilia de insectos da orde dos himenópteros, suborde dos apócritos, superfamilia dos apoideos, unha das tres que comprende a familia dos ápidos.
Trátase dunha ampla subfamilia que comprende máis de 3 500 especies distribuídas en 20 tribos con máis de 160 xéneros.
Características
Os apinos caracterízanse pola posesión dunha corbícula, unha modificación da tibia posterior, que é unha adaptación biolóxica para o almacenamento e o transporte de pole, polo que se chama tamén "cesta do pole", ausente só nos machos e nas abellas raíñas dalgunhas especies (que non son recolectores de pole), e dun rastellum, que é unha fileira de serdas ríxidas situada xunto ao ápice da tibia, co que recolectan o pole na corbícula.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille.
Etimoloxía
O nome científico Apinae está formado polos elementos do latín científico ap- e -inea. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Apis, e o segundo é o sufixo empregado para formar os nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
A clasificación dos apinos variou moito en época recente, sobre todo pola constante reclasificación producida polo descubrimento de novas especies.
Rafael Prado Fraguas
Rafael Prado Fraguas, nado en Ourense o 2 de xaneiro de 1957 e finado en Madrid o 3 de xullo de 2016, foi un futbolista galego que xogaba de defensa. A súa carreira desenvolveuna principalmente no Atlético de Madrid, pero estivo marcada por unha grave lesión sufrida en 1976.
Apinos
Clasificación
Hoxe en día recoñécense na subfamilia as seguintes tribos, cos xéneros que se indican:
Rafael Prado Fraguas
Traxectoria
Durante os seguintes tres anos gañou co equipo madrileño unha Copa Intercontinental, unha Copa do Rei e unha liga, e debutou na Recopa de Europa, pero a súa carreira viuse truncada o 8 de febreiro de 1976, pouco despois de cumprir 19 anos, cando nun partido contra a UD Salamanca, un choque con Santiago Bartolomé Rial rompeulle a tibia e o peroné. Reapareceu dous anos e unha semana despois, nun partido da Copa do Rei contra a UD Las Palmas. Con todo, só 11 días despois da súa reaparición volveu sufrir unha grave lesión nun partido de liga contra o Cádiz, precisando 22 puntos de sutura. Non volveu xogar esa tempada, mentres que na seguinte pasou ao filial, co que disputou 22 encontros na Segunda B. Nas campañas 1979/80 e 1980/81 xogou sete partidos co primeiro equipo.
No verán de 1981, o club decidiu non seguir contando cos seus servizos, polo que Fraguas regresou a Galicia, onde estivo a proba polo Celta de Vigo de Pavić, co que xogou 65 minutos nun partido amigable contra o Porriño, sen chegar a fichar finalmente. Volveu entón a Madrid, onde xogou co Torrejón na Segunda B. En 1982 volveu á súa cidade natal e fichou polo Ourense, co que xogou durante dúas tempadas na Terceira División. Na campaña 1985/86 xogou no Daimiel, da mesma categoría.
Faleceu o 3 de xullo de 2016, aos 59 anos.
Sammy Mejía
Samuel José Mejía, nado o 7 de febreiro de 1983 en Bronx, Nova York, é un ex xogador de baloncesto dominicano-estadounidense.
Traxectoria profesional
Mejía foi elixido na 57ª posición do Draft da NBA de 2007 polos Detroit Pistons. O 29 de outubro de 2007, foi cortado polos Pistons. Comezou a tempada 2007-08 cos Ford Wayne Mad Ants da NBA D-League. O 30 de xaneiro de 2008, asinou co Orlandina Basket italiano para o resto da tempada.
Para a tempada 2008-08, Mejía asinou co AEL 1964 BC da A1 Ethniki grega, onde en 20 partidos de liga acadou 14.3 puntos e 3.4 rebotes por encontro.
O 29 de setembro de 2009, Mejía asinou un contrato dun ano co Cholet Basket francés. O 1 de xullo de 2010, renovou o seu contrato co Cholet por unha tempada máis.
O 22 de xuño de 2011, asinou un contrato de dous anos co PBC CSKA Moscova da VTB United League. O 22 de xuño de 2012, deixou o equipo ruso para asinar o día seguinte co Banvit BK turco.
O 13 de agosto de 2015, Mejía asinou co Tofaş SK turco.
O 17 de xuño de 2020, Mejía anunciou a súa retirada do baloncesto profesional.