cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celestino López de Castro
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1886. Médico en Pontevedra, foi concelleiro. Fundou o Sanatorio Santa Teresa, primeiro sanatorio médico cirúrxico de Galicia, foi director do Hospital Provincial de Pontevedra e médico titular e forense do concello. Colaborou en La Revista Popular e foi propietario do periódico Faro de Pontevedra (1911-1914).
Iuri Levitán
Iuri Borísovich Levitán (en ruso: Ю́рий Бори́сович Левита́н), nado o 2 de outubro de 1914 e finado o 4 de agosto de 1983, foi un locutor de radio soviético, célebre polos seu partes de guerra en Radio Moscova, que adoitaba comezar dicindo: "Atención, fala Moscova!" (Внимание, говорит Москва!). A súa profunda voz anunciou vitorias en batalla, avisos de bombardeo, e a rendición de Alemaña á Unión Soviética o 9 de maio de 1945. Tamén foi quen fixo pública a primeira información da morte de Stalin, e da primeira viaxe tripulada ao espazo. A súa voz era inmediatamente recoñecida polo público soviético.
Levitán era xudeu, e naceu en Vladímir, Rusia; o seu pai, Boris Levitán, era xastre, e a súa mai, María, era ama de casa. Levitán chegou a Moscova procurando unha carreira artística como actor, pero os seus fracasos levárono a se conformar cun posto de locutor. O seu fabuloso ton de voz era unha excelente baza, pero foi contratado coa condición de se desfacer do seu forte acento de Vladímir. Foi o mesmo Stalin quen recoñeceu o valor nos medios de Levitán, esixindo persoalmente ás autoridades da radio soviética o seu ascenso a locutor principal.
Ao dar comezo a segunda guerra mundial en Rusia, Levitán foi evacuado a Sverdlovsk no outono de 1941 xunto coa emisora, que foi desmontada e trasladada ao leste para poder seguir emitindo lonxe da fronte. Naquel tempo o paradeiro de Levitán era un secreto de estado, debido á súa importancia como a máis destacada personalidade da radio soviética. Os militares do Exército Vermello adoitaban dicir que a voz de Levitán tiña a forza dunha división enteira. Para o Terceiro Reich, Levitán era o inimigo número 1, mesmo por diante de Stalin, e había unha recompensa de 250.000 marcos pola súa cabeza.
Tras a guerra informou de eventos na Praza Vermella e anunciaba proclamacións estatais. Entre 1978 e 1983 anunciou o solemne "Minuto de Silencio" anual para conmemorar a vitoria na Grande Guerra Patriótica. En 1980 foille outorgado o título de Artista do Pobo da URRS. Faleceu en 1983 en Prókhorovka, durante as cerimonias do aniversario da Batalla de Kursk. Está enterrado no famoso cemiterio de Novodevichy, en Moscova.
Torrelavega
Torrelavega é un concello español situado na comunidade autónoma de Cantabria. É a capital da comarca do Besaya e a segunda cidade máis poboada de Cantabria, ademais dun importante núcleo industrial e comercial.
Xeografía
miniatura|esquerda|Pico Dobra, desde Viérnoles, punto máis alto de Torrelavega Situase a uns oito quilómetros da costa cantábrica, a 27,5 quilómetros de Santander (capital da comunidade). A cidade é a capital da comarca do Val do Besaya, á que tamén pertencen os concellos de Cartes, Los Corrales de Buelna, Cieza, Arenas de Iguña, Bárcena de Pie de Concha, Molledo, Anievas e San Felices de Buelna.
A cota máxima é de 606 metros e, a cota mínima, de 12 metros. Ten de área 35,54 km2, ocupando o posto 57 en canto a municipios por superficie en Cantabria.
Destacan o río Saja e o río Besaya. Ambos ríos forman a principal conca hidrográfica de Cantabria. En Torrelavega o Saja recibe as augas do Besaya para logo desembocar na ría de San Martín de Arena de Suances.
Limita polo norte con Santillana del Mar, Suances e Polanco, polo leste con Piélagos e Puente Viesgo, polo sur con Los Corrales de Buelna e San Felices de Buelna, e polo oeste con Reocín e Cartes.
Historia
Foi fundada a finais do século XIII por Garci Lasso I de la Vega, Adiantado Maior de Castela, en nome de Afonso XI.
O seu nome actual é a contracción que, co paso do tempo, se produciu do epónimo da casa que construíu na zona Leonor de la Vega, filla de Garci Lasso II de la Vega e nai do Marqués de Santillana, para administrar os impostos e os privilexios do seu territorio.
Torrelavega era un centro gandeiro de importancia para Castela dende tempos remotos. "O aumento de poboación e o progreso da súa industria" merecéronlle en 1895 o título de cidade, concedido pola entón rexente María Cristina de Borbón.
Demografía
A poboación do concello é de 55.947 habitantes segundo o censo de 2009, (INE 2009), polo que un 9,5% dos cántabros viven en Torrelavega. A súa tendencia demográfica está estancada desde o ano 2000, dado a unha baixa natalidade e a un progresivo envellecemento da poboación, que son compensados con fluxos migratorios que se dan desde os comezos dos noventa. Desde 1991, Torrelavega perdeu un 6,8% da poboación, isto é, 4.113 habitantes.
Ademais, a escaseza e subsecuente carestía das vivendas no núcleo urbano desenvolveu nun proceso de periurbanización ou desprazamento da poboación para os concellos do contorno, en especial ós eixes conurbanos Torrelavega-San Felices de Buelna, que aumentou a súa poboación nun 2,86 %, Torrelavega-Cartes (1,47 %), Torrelavega-Los Corrales de Buelna (1,44 %) e Torrelavega-Suances (2,84 %), sendo o aumento demográfico en Torrelavega do 0,82 % entre 2002 e 2003, e un retroceso do 0,15% entre 2005 e 2006. Torrelavega é o segundo concello máis poboado de Cantabria. Fonte: INE
Monumentos relixiosos
miniatura|180px|Fachada da igrexa da Virxe Grande, 1964 miniatura|180px|Glorieta do boulevar ronda, en Nova Cidade, con escultura Oteando, de [[Miquel Navarro]]
Esculturas
Na última década fóronse colocando en espazos públicos diversas esculturas contemporáneas. Destaca o conxunto localizado na estrada de circunvalación, chamado "bulevar ronda":
Prensa escrita
O Diario Alerta, que ten a súa sede en Peñacastillo, en Santander, cobre cunha sección a actualidade da cidade.
Televisión
A televisión de Torrelavega pasou no 2005 de chamarse Vegavision a chamarse TÚ Television que retransmitía en analóxico en parte de Cantabria, e nas plataformas dixitais. Cesou as súas emisións a finais do 2008 comezos do 2009. Actualmente funciona unha nova televisión de cobertura en toda a comarca, TCBtelevisión (Tele Comarca del Besaya), que iniciou as súas emisións o 1 de outubro de 2009.
Jacques Tourneur
Traxectoria
Nado en París, era fillo do director Maurice Tourneur, co que se mudou aos Estados Unidos con dez anos. Iniciouse no cinema mentres estudaba no instituto como extra e como anotador en varios filmes mudo. Pai e fillo volveron a Francia tralo seu traballo en The Mysterious Island.
Tourneur comezou a traballar como montador e axudante de director e debutou como director na curtametraxe francesa Tout ca ne vaut pas l'amour en 1931. En 1934 volveu a Hollywood, onde conseguira un contrato con MGM Studios. Mentres traballaba como director da segunda unidade no filme A Tale of Two Cities coñeceu o produtor Val Lewton.
A súa primeira longametraxe como director foi They All Come Out en 1939. Dous anos despois foi despedido da MGM e acollido por Lewton para rodar varios aclamados filmes de terror de baixo orzamento para RKO Studios, como A muller pantera e Eu andei cun zombi. A pesar de que A muller pantera fose considerado un filme de serie B o seu estilo de iluminación e fotografía foi imitado innumerables veces. Tourneur foi entón ascendido á primeira categoría de directores da RKO, dirixindo filmes como Retorno ao pasado e Berlín Express. Na década de 1950 converteuse en director independente e realizou filmes de distintos xéneros como O falcón e a frecha, Stars in My Crown e Night of the Demon. Os seus últimos filmes, A comedia dos terrores (1963) e War-Gods of the Deep (1965) foron protagonizados por Vincent Price.
Nos últimos anos da súa carreira dirixiu episodios de series de televisión, ata que se retirou en 1966 e volveu a Francia.
Director
Curtametraxes
Longametraxes
Bordeos
Bordeos (en Bordèu; en Bordeaux) é unha cidade do suroeste de Francia, capital da rexión de Nova Aquitania e do departamento da Xironda. Está cruzada polo río Garona. O seu xentilicio en lingua galega é bordelés/-esa, e burdigalense/-a.
É un porto accesible para os barcos de altura. Pero os máis atracan augas abaixo do Gironde, principalmente en Verdon. Posúe a derradeira ponte da embocadura do Gironda, a ponte de Aquitania. Máis alá, o Garona, e despois o Gironde, non son franqueables máis que por algúns barcos.
Urbanismo
Bordeos é unha cidade na que o desenvolvemento precoz conduciu rapidamente á urbanización completa do territorio municipal, e tamén ó crecemento nos barrios dos arredores, dende o comezo do século XX, como demostra a evolución do número de habitantes.
Tras un período de rápido despoboamento e de importantes traballos de renovación dos barrios máis antigos, a poboación da cidade estabilizouse. Ó mesmo tempo, a aglomeración desenvolveuse a un ritmo rápido, debido a unha forte urbanización. Isto está moi ligado ó feito de que a tipoloxía das construcións da aglomeración bordelesa excede raramente dous, ás veces tres andares, nos arrabaldes.
Despois de abandonado un proxecto de metro automático, Bordeos dotouse dunha especie de tranvía, inaugurado o 21 de decembro de 2003.
Historia
Bordeos foi fundada no século III aC co nome de Burdigala polos Bituriges Vivisci (literalmente "biturixes desprazados"), que eran un pobo galo da rexión de Bourges. An primeira localización situouse na embocadura do Devèze, un afluente do Garona, próximo ó Gironde.
Nesa época actuou como un emporium, un tipo de vila de comerciantes, controlando as rotas do estaño e do chumbo entre os portos galos do río Loira e a república romana. Despois da ocupación romana, Burdigala desenvolveuse e acabou por se converter na cidade máis opulenta da Galia. No século II quitoulle a Saintes (daquela Mediolanum Santonum) o título de capital administrativa da provincia de Aquitania.
Do século XII ao século XV a cidade é un feudo dos reis de Inglaterra. O século XVIII é a súa época dourada, co florecente comercio coas Antillas. As suntuosas mansións costeiras son desa época. Durante a primeira guerra mundial, estando París ameazado polo avance dos exércitos alemáns, o goberno francés reprégase en Bordeos. Fixo mesmo de capital en 1940, antes da derrota.
Monumentos
A cidade está clasificada como Patrimonio da Humanidade grazas ao seu conxunto escultórico e arquitectónico.
Lili Marleen
miniatura|dereita|Primeira gravación de Lili Marlen, datada o [[2 de agosto de 1939, a cargo de Electrola Studio, en Berlín.]] Lili Marleen, tamén grafada como "Lili Marlen", "Lilli Marlene", "Lily Marlene" ou "Lili Marlène", é unha canción alemá interpretada por vez primeira por Lale Andersen, que acadou popularidade durante a Segunda guerra mundial en toda Europa entre as tropas de ambos os bandos. Foi escrita como poema en 1915, e musicalizada en 1937, nunha gravación a cargo de Lale Andersen de 1939 que se intitulou "Das Mädchen unter der Laterne". En 2006, Bear Family Records lanzou un lote de sete cedés, Lili Marleen an allen Fronten, con preto de 200 versións de tema e mais un libreto de 180 páxinas.
O cineasta Rainer Werner Fassbinder dirixiu o filme homónimo de 1981 sobre a historia da cantante, baseado na súa autobiografía.
Kairouan
miniatura|esquerda|A gran mesquita. A cidade de Kairouan (القيروان, a "cidade fortificada" en árabe), a 160 km ao sur de Tunes, tamén coñecida como "a cidade das 50 mesquitas", fundada en 670, floreceu durante a dinastía Aghlábida no século IX. O seu rico patrimonio arquitectónico inclúe a Gran Mesquita, con belas portas talladas en madeira e arabescos de estuco e as 400 columnas de mármore e pórfiro da sala de oracións, con inscricións fenicias, romanas e árabes e a Mesquita das Tres Portas, entre outras. A pesar da transferencia da capital política para Tunes no século XII, Kairouan permaneceu como capital espiritual do Magreb e en certa forma continúa a selo despois de 13 séculos de cultura islámica, sendo a terceira cidade de pelegrinaxe do islam tras Meca e Medina. A cidade foi inscrita pola UNESCO en 1988 na lista dos lugares Patrimonio da Humanidade.
A medina, coas súas murallas impoñentes e portas monumentais, alberga belas mesquitas, un antigo pozo e centenas de tendas onde as famosas alfombras de Kairouan, de pura lá, son tecidas e vendidas, así como o artesanado en cobre, latón e dos traxes tradicionais, a “jebba” e o “burnous”, ornamentados ou naturais.
miniatura|250px|Mesquita das Tres Portas O deseño típico das alfombras de Kairouan chámase “Alloucha” e faise coas cores naturais da lá, cunha bordadura de raias paralelas en padróns xeométricos. A avaliación das alfombras faise segundo a espesura do fío usado e polo número de nós por metro cadrado, sendo o “normal” de 10 a 40 mil nós, “fino” de 65 a 90 mil e “extra fino” de 160 a 500 mil. As alfombras de seda poden ter máis de 500 mil nós por metro cadrado.
En Kairouan tamén se produce unha alfombra tecida, sen nós, a “margoum”, cos típicos deseños xeométricos da cultura bérber, máis leves e nunha multitude de cores.
Elasticidade
Elasticidade ten significado en dous dominios diferentes. Economía:
Física:
Xirínidos
miniatura miniatura
Os xirínidos (Gyrinidae) son unha familia de escaravelos acuáticos que adoitan nadar na superficie da auga cando están tranquilos, aínda que se mergullan baixo a auga cando se senten ameazados. Teñen o hábito de nadar rapidamente en círculos cando están alarmados. Outra característica peculiar é que teñen os ollos divididos, o que se cre lles permite ver tanto por debaixo coma por riba da auga. A familia comprende unhas 700 especies existentes en todo o mundo, distribuídos en 15 xéneros, xunto con algunhas especies fósiles. A maioría das especies son moi similares en aspecto xeral, aínda que varían en tamaño desde os 3 mm aos 18 mm de lonxitude. Adoitan ser aplanados e arredondados, con forma elipsoidal, coas patas e outros apéndices que se axustan ben á súa superficie hidrodinámica.
Taxonomía
Os Gyrinidae xeralmente son considerados unha familia dentro de Adephaga, pero están en marcha moitas investigacións para esclarecer as relacións tanto dentro de Adephaga coma dentro de Coleoptera en xeral. Dentro de Adephaga hai bastante confusión tamén, e hai varias propostas rivais en discusión; por exemplo, algúns autores consideran que os Gyrinidae están estreitamente relacionados con familias como os Dytiscidae e outras familias de escaravellos acuáticos predadores, mentres que outras análises indican que Gyrinidae é un grupo irmán do resto dos Adephaga. Algunhas das familias de Adephaga parecen ser polifiléticas, polo que haberá que esperar para facer unha estrutura cladística definitiva a que se fagan análises de ácidos nucleicos máis avanzadas.
Descrición
Os xirínidos son moi distinguibles pola súa sorprendente forma de nadar, describindo xiros. A súa coloración non é rechamante e son difíciles de ver cando están quietos ou baixo a auga. Porén, a maioría das especies están ben coloreadas cun brillo sombrío de gris aceiro ou bronce. O seu tegumento está finamente esculpido con pequenos buratos; é duro e elástico e produce unha capa externa de cera repelente da auga, que é constantemente renovada. Entre outras funcións, a capa lubricante e o perfil liso do corpo fan que sexan moi difíciles de soster se son capturados, xa que esvaran entre os dedos.
As súas antenas son pouco comúns nos escaravellos, xa que son curtas e gordas, e situadas por riba do nivel da auga. Os ollos compostos teñen a particularidade de estar divididos nunha parte superior que está por riba do nivel da auga cando o escaravello está aboiando pasivamente, e unha parte inferior que está por debaixo do nivel da auga. Neste aspecto lembran os ollos divididos horizontalmente dos peixes Anableps, que tamén viven na superficie da auga. As patas medias e aínda máis as traseiras están adaptadas para nadar: están moi aplanadas e beireadas de sedas que se dobran para axudar á acción da natación. Ao contrario, as patas dianteiras son longas e adaptadas a agarrar a comida ou presas. Nos machos os tarsos anteriores teñen ventosas, que se utilizan para suxeitar a escorregadiza femia durante o apareamento.
Adaptacións morfolóxicas e de comportamento
Os Gyrinidae son preferentemente nadadores de superficie. Realizan xiros sorprendentes e rápidos para nadar e para o seu comportamento gregario. A maioría das especies tamén poden voar ben, incluso levantan o voo desde a auga se é necesario. A combinación das dúas cousas constitúe unha estratexia de supervivencia que lles axuda a evitar a predación e aproveitar as oportunidades de apareamento. En xeral os adultos ocupan áreas nas que a auga flúe constantemente pero non moi rápido, como en pequenos rápidos e estreitamentos en regatos lentos. Tales lugares proporcionan unha boa subministración de detritos flotantes e insectos ou outros pequenos animais que caeron na corrente e loitan por salvarse.
As posicións que ocupan os individuos nun grupo están determinadas por diversos factores, que se cre inclúen a fame, o sexo, a especie, a temperatura da auga, a idade, o nivel de parasitos e de estrés. Están realizándose investigacións sobre o seu comportamento enfocadas a estudar a importancia da defensa química en relación coa súa posición no grupo. Ditos estudos interesan en nanotecnoloxía porque o movemento dos escaravellos se espera que sirva para saber como deberían coordinar os seus movementos grupos de robots.
En particular, os escaravellos teñen solucións de compromiso de comportamento que afectan as súas preferencias de posición dentro do grupo. Por exemplo, os escaravellos relativamente famentos sitúanse no exterior do grupo, onde hai menos competición para buscar comida pero maior risco de encontrarse con predadores. Os machos é máís probable encontralos no exterior dos grupos (aínda que o agrupamento non é relevante para o comportamento de apareamento nesta familia). O aforro de enerxía que poden facer os escaravellos por axustar axeitadamente as súas posicións dentro do grupo é importante cando os individuos nadan contra a corrente dun regato. Ao nadaren detrás doutros escaravellos poden aproveitar as pequenas correntes de arrastre cara adiante creadas polo movemento dos outros. A determinación de situarse adiante ou atrás nun grupo vese afectada dunha maneira complexa por unha combinaciónn de factores como a velocidade da auga, sexo e tipo de predador (ave ou peixe) que o escaravello observou máis recentemente.
Os escaravellos adultos transportan unha burbulla de aire atrapada baixo os seus élitros. Isto permítelles mergullarse e nadar en auga ben oxixenada durante períodos indefinidos se for necesario. O mecanismo é sofisticado e equivale ao que se chama unha branquia física. Porén, na práctica, as súas adaptacións ecolóxicas están dirixidas a que os adultos busquen prea e cacen na superficie da auga, polo que raramente permanecen moito tempo baixo a auga. As larvas teñen pares de branquias traqueais plumosas en cada un dos primeiros oitos segmentos abdominais.
Xeralmente os xirínidos poñen os ovos baixo a auga, adheridos a plantas acuáticas, normalmente en ringleiras. As larvas, igual que os adultos, son predadores activos, maiormente habitantes bentónicos dos leitos dos ríos e sobre plantas acuáticas. Teñen longas patas torácicas con pares de garras. As súas mandíbulas son curvadas, bicudas, e perforadas cunha canle succionadora. Nisto lembran as larvas de moitos outros escaravellos acuáticos predadores, como os Dytiscidae. As larvas pupan nun casulo que tamén está adherido a plantas acuáticas.
miniatura|none|Larva e adulto miniatura|Cabeza dun xirino, aspecto lateral mostrando a situación das antenas e o ollo composto dividido
Acetato de medroxiproxesterona
O MPA é un derivado máis potente do seu proxenitor alcol medroxiproxesterona. Mentres que a medroxiproxesterona é algunhas veces usada como un sinónimo de 17-acetato de medroxiproxesterona, o que normalmente se administra é 17-acetato de medroxiproxesterona e non medroxiproxesterona.
Efecto
A inxección esta deseñada para permanecer no corpo da muller por un lapso de 3 meses. Os activos da inxección inhiben no cerebro a actividade hormonal que estimula os ovarios para que liberen un ovo cada mes, de modo que non se dea o embarazo. As aplicacións deben ser precisas cada tres meses. Ó abandonar a inxección, a fertilidade recupérase rapidamente.
Seguridade
A Depo-Provera é un dos métodos anticonceptivos hormonais máis efectivos, cunha seguridade de 99%, comparado ás pílulas orais e á ligadura de trompas.
Rianxiño, Rianxo, Rianxo
Rianxiño é un lugar da parroquia de Rianxo no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 299 habitantes (154 homes e 145 mulleres).
Patrimonio
Neste lugar atópase a capela do Patrocinio, que presenta na fachada o escudo dos Mariño de Lobeira, no que se inspirou Castelao para deseña-lo escudo nacionalista de Galiza. Tamén, no mesmo lugar, levántase o pazo de Viturro, residencia da familia de Manuel Viturro Posse, afamado cacique local contra o que se significou Castelao na súa mocidade.
Fuentes de Magaña
Fuentes de Magaña é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 103 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 52,52 km².
Ignacio Pardo
Ignacio Pardo, nado en Lugo en 1947, é un videoartista galego dedicado tamén a outros sectores do audiovisual como a dirección artística.
Traxectoria
Comezou na videocreación en 1985 con Videoviolín. Participou no Certame de Cádiz (1987) Certame Nacional de Vídeo de Vitoria (1986) e estivo presente en ARCO (1988 e 1989),"Panorama Europeo de Videoarte" no Centro Cultural Conde Duque realizado en Madrid en 1992, "La Imagen Sublime. Vídeo de creación en España 1970-1985", "Bienal de la Imagen en Movimiento. Visionarios Españoles"(1992), "Todo fluye: infografía española" (1996), "Señales de Vídeo. Aspectos de la videcreación española de los últimos años " (1996) organizadas polo Centro de Arte Reina Sofía, “Nuevos caminos. Amenazas y promesas del arte electrónico" Consellería de Cultura (1999), ademais de na Documenta de Kassel e outras mostras internacionais como Hannover, Arnheim, Utrecht, Rennes, Cannes, Liubliana, Nápoles, Sydney, Graz, Berlín, Innsbruck, São Paulo, Helsinki, Lynz, Moscova etc... En maio e xuño de 2007 expón " Senescencia" no soto do Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela. En novembro de 2018 expón "Exhumación" na Fundación Luis Seoane da Coruña.
Biotecnoloxía
miniatura|Cristais de [[insulina.]] A biotecnoloxía é a tecnoloxía baseada na bioloxía, especialmente usada en agricultura, farmacia, ciencia dos alimentos, ciencias forestais e medicina. Desenvólvese nun enfoque multidisciplinario que involucra varias disciplinas e ciencias como bioloxía, bioquímica, xenética, viroloxía, agronomía, enxeñería, física, química, medicina e veterinaria entre outras. Ten gran repercusión na farmacia, a medicina, a microbioloxía, a ciencia dos alimentos, a minería e a agricultura entre outros campos.
Probablemente o primeiro que usou este termo foi o enxeñeiro húngaro Karl Ereki, en 1919, quen a introduciu no seu libro Biotechnologie der Fleisch-, Fett- und Milcherzeugung im landwirtschaftlichen Grossbetriebe (Biotecnoloxía na produción cárnica e láctea dunha grande explotación agropecuaria).
Segundo o Convenio sobre Diversidade Biolóxica de 1992, a biotecnoloxía podería definirse como "toda aplicación tecnolóxica que utilice sistemas biolóxicos e organismos vivos ou os seus derivados para a creación ou modificación de produtos ou procesos para usos específicos".
Mead (cráter)
Mead é o cráter de impacto máis grande do planeta Venus, e fica exactamente nas coordenadas 12,5° N 57,2° E. Ten máis de 270 km de diámetro e posúe dous aneis concéntricos cara o bordo do cráter. O seu chan semella ter unha morfoloxía moi semellante ás chairas que rodean o cráter.
Biotecnoloxía
O Protocolo de Cartaxena sobre Seguridade da Biotecnoloxía do Convenio sobre a Diversidade Biolóxica define a biotecnoloxía moderna como a aplicación de:
Mead (cráter)
Mead está clasificado coma un cráter de múltiples aneis, e considerase que a escarpa máis interior é o bordo da cavidade orixinal do cráter. Non se observa ningún anel central ou pico central en Mead. A presenza de moitos grumos, brillantes ó radar que cruzan o chan escuro ó radar do cráter e os terreos adxacentes ás cristas dos bordos do cráter, suxiren a probabilidade de que o chan sexa único bloque que é concéntrico á cavidade orixinal do cráter pero que se estende moito máis aló dos límites das cristas do bordo do cráter. O chan plano e que vai sendo máis brillante cara o interior é interpretado coma o resultado dun proceso de recheo da cavidade orixinal do cráter por parte de rochas fundidas debido ó calor do impacto inicial ou polo recheo de lavas de orixe volcánico. Cara o sueste dos bordos do cráter, o material expulsado polo impacto parece ser que foi detido pola presenza de cadeas montañosas preexistentes, impedindo así un proceso normal de depositación deste material.
Biotecnoloxía
Técnicas de enxeñaría xenética ou de ADN recombinante
Estas técnicas permiten manipular e modificar o xenoma dos organismos. Dicimos que un ADN é recombinante cando contén fragmentos de ADN de diferente procedencia. Existen unha serie de ferramentas que permiten modificar o ADN, como son as encimas de restrición e as ligasas. O ADN pode ser cortado en fragmentos mediante as encimas de restrición. Estas encimas recoñecen secuencias específicas e cortan en lugares concretos. Ademais os fragmentos resultantes son cohesivos. As encimas, que son ADN ligasas, xuntan os fragmentos de ADN. Os vectores xénicos traen o ADN recombinante desde unha célula dada a unha receptora. Hai de dous tipos: -Plasmidios: son moléculas circulares que se autorreplican, introdúcense dentro das bacterias por un proceso denominado transformación. -Virus bacteriófagos: Infectan as células e introducen o ADN recombinante.
Mead (cráter)
Recibiu o seu nome en honra a antropóloga americana Margaret Mead.
Biotecnoloxía
Técnicas de enxeñaría xenética ou de ADN recombinante
Unha sección da biotecnoloxía é o uso directo de organismos para a produción de produtos orgánicos (algúns exemplos son a cervexa, os produtos lácteos). Actualmente as bacterias son empregadas na industria mineira na biolixivación. A biotecnoloxía tamén é empregada para a reciclaxe, tratamento de residuos, limpar as zonas contaminadas por actividades industriais (bioremediación), e para producir armamento biolóxico.
Hai tamén aplicacións da biotecnoloxía que non empregan organismos vivos. Os microchips de ADN usados nas análises xenéticas son un exemplo. Hai moitísimas producións que se fan con só a reacción das enzimas dos microorganismos.
A biotecnoloxía moderna está frecuentemente asociada co uso dos microorganismos xeneticamente modificados como a E. coli ou o lévedo Saccharomyces cerevisiae para a produción de substancias como a insulina ou os antibióticos. Tamén se pode referir aos animais transxénicos ou plantas transxénicas, como o millo. Células animais modificadas como as do ovario do Cricetulus griseuss (CHO), entre moitísimas outras, son altamente empregadas para os ensaios das industrias farmacéuticas. Actualmente abre expectativas o uso das plantas como bioreactores baratos.
A biotecnoloxía tamén está comunmente asociada coa procura de novas terapias e dispositivos de diagnóstico.
Usos
miniatura|250px|Esta [[Rosa (flor)|rosa empezou como un grupo de células que crecían nun cultivo de tecido.]] A biotecnoloxía ten aplicacións en catro áreas industriais principais: saúde, produción de plantas e agricultura, usos non alimentarios de plantas e outros produtos (por exemplo: plástico biodegradable, aceite vexetal, biocombustible etc.), e aplicalos no campo. miniatura|Un Sistema de Documentación Gel. Por exemplo, unha aplicación da biotecnoloxía é a utilización directa de organismos para a manufactura de produtos orgánicos, como a cervexa ou o leite. Outro exemplo é a utilización de bacterias na minaría como no caso da biolixiviación. A biotecnoloxía tamén ten aplicacións na reciclaxe, o tratamento dos residuos, a limpeza da contaminación orixinada polas actividades industriais (bioremediación), e tamén pode producir armas biolóxicas.
Campos da biotecnoloxía
Hai un bo número de termos de argot para os subcampos da biotecnoloxía. Ademais, hai varios termos puntuais atribuídos ao seu estudo (biotecnoloxía animal, biotecnoloxía vexetal, biotecnoloxía microbiolóxica...).
Vantaxes
Entre as principais vantaxes da biotecnoloxía están:
Impacto nos ecosistemas
Entre os posibles impactos nos ecosistemas hai que sinalar a posibilidade da polinización cruzada, por medio da cal o pole dos cultivos xeneticamente modificados (GM) difúndese a cultivos non GM en campos próximos, polo que poden dispersar certas características como resistencia aos herbicidas de plantas GM a aquelas que non son GM. Isto podería dar lugar, por exemplo, ao desenvolvemento de maleza máis agresiva ou de parentes silvestres con maior resistencia ás enfermidades ou ao estrés abióticos, trastornando o equilibrio do ecosistema.
Outros impacto sobre dos ecosistemas é o uso de cultivos modificados xeneticamente con xenes que produzan toxinas insecticidas, como o xene do Bacillus thuringiensis. Isto pode facer que se desenvolvan unha resistencia ao xene en poboacións de insectos expostas a cultivos GM. Tamén pode haber risco para especies que non son o obxectivo, como aves, bolboretas e outros insectos, por plantas con xenes insecticidas.
Tamén se pode perder, por exemplo, como consecuencia do desprazamento de cultivos tradicionais por un pequeno número de cultivos modificados xeneticamente.
Riscos para a saúde
Hai riscos de transferir toxinas dunha forma de vida a outra, de crear novas toxinas ou de transferir compostos alerxénicos dunha especie a outra, o que podería dar lugar a reaccións alérxicas imprevistas.
Hai o risco de que bacterias e virus modificados escapen dos laboratorios de alta seguridade e infecten á poboación humana ou animal.
Os axentes biolóxicos clasifícanse, en función do risco de infección, en catro grupos:
Preocupacións éticas e sociais
Os adiantos en xenética e o desenvolvemento do Proxecto Xenoma Humano, en conxunción coas tecnoloxías reprodutivas, suscitaron preocupacións de carácter ético sobre as cales aínda non hai consenso.
Recoñecendo que os problemas éticos suscitados polos rápidos adiantos da ciencia e das súas aplicacións tecnolóxicas teñen que se examinar tendo en conta non só o respecto debido á dignidade humana, senón tamén a observancia dos dereitos humanos, a Conferencia Xeral da UNESCO aprobou en outubro de 2005 a Declaración Universal sobre Bioética e Dereitos Humanos.
Historia
A biotecnoloxía non se limita ás aplicacións médicas e de saúde (a diferenza da Enxeñaría Biomédica, que inclúe a maior parte da biotecnoloxía). Aínda que normalmente non se identifica coa biotecnoloxía, a agricultura claramente encaixa na definición de "utilizar sistemas biotecnolóxicos para fabricar produtos" de tal maneira que o cultivo de plantas pode ser visto como a primeira empresa biotecnolóxica. Teorizouse que a agricultura se converteu na forma dominante de produción de alimentos desde a Revolución Neolítica. Os procesos e métodos da agricultura foron refinados por outras ciencias mecánicas e biolóxicas desde a súa creación. A través da biotecnoloxía temperá, os agricultores foron capaces de seleccionar as mellores colleitas, cos rendementos máis altos, para producir alimentos suficientes para manter unha poboación en crecemento. Outros usos da biotecnoloxía requiríronse porque cultivos e campos volvéronse cada vez máis grandes e difíciles de manter. Organismos específicos e específicos por produto, utilizáronse para fertilizar, fixar nitróxeno, e o control das pragas. A través do uso da agricultura, os agricultores alteraron inadvertidamente a xenética dos seus cultivos mediante a introdución en novas contornas e alimentando con outras plantas, unha das primeiras formas da biotecnoloxía. Algunhas culturas como as de Mesopotamia, Exipto e a India desenvolveron o proceso de elaboración da cervexa. Realízase co mesmo método básico da utilización de grans malteados (que contén encimas) para converter o amidón dos grans en azucre e despois engadindo lévedos específicos para producir cervexa. Neste proceso os carbohidratos nos grans descompóñense en alcois, por exemplo etanol. Máis tarde, outras culturas produciron o proceso da fermentación láctea, que permite a fermentación e a conservación doutras formas de alimentación. A fermentación utilízase tamén nesta época para producir pan con fermento. Aínda que o proceso de fermentación non foi entendido de todo ata o traballo de Pasteur en 1857, segue sendo o primeiro uso da biotecnoloxía para converter unha fonte de alimento noutra forma.
Durante miles de anos, os seres humanos utilizaron métodos de selección para mellorar a produción de cultivos e gando para usalos como alimento. Na cría selectiva, os organismos con características desexables sepáranse para producir descendencia coas mesmas características. Por exemplo, esta técnica utilizouse co millo para producir cultivos máis grandes e un alimento máis doce.
A comezos do século XX os científicos conseguiron unha maior comprensión da microbioloxía e exploraron formas de fabricar produtos específicos. En 1917, Chaim Weizmann utilizou por primeira vez un cultivo microbiolóxico pura nun proceso industrial, o da fabricación de amidón de millo con Clostridium acetobutylicum, para producir acetona, que o Reino Unido necesitaba desesperadamente para a fabricación de explosivos na primeira guerra mundial.
A biotecnoloxía tamén conduciu ao desenvolvemento dos antibióticos. En 1928, Alexander Fleming descubriu a cepa do Penicillium. O seu traballo conduciu á purificación do antibiótico por Howard Florey, Ernst Boris Chain e Norman Heatley obtendo a penicilina. En 1940, a penicilina chegou a estar dispoñible para uso medicinal para tratar infeccións bacterianas en humanos.
O campo da biotecnoloxía moderna pénsase que en gran medida empezou o 16 de xuño de 1980, cando o Tribunal Supremo dos Estados Unidos ditaminou que un microorganismo xeneticamente modificado podía ser patentado no caso de Diamond contra Chakrabarty. Ananda Chakrabarty, de orixe india, e que traballaba para General Electric, desenvolvera unha bacteria (derivada do xénero Pseudomonas) capaz de degradar petróleo cru, que se propuxo utilizar no tratamento dos derramamentos de petróleo.
O que hoxe se coñece como enxeñaría xenética ou ADN recombinante, foi parte do achado de 1970 feito por Hamilton Smith e Daniel Nathans do enzima (restrictasa) capaz de recoñecer e cortar o ADN en secuencias específicas, achado que lles valeu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina, compartido con Werner Arber, en 1978. Este descubrimento (consecuencia dun achado accidental) deu orixe ao desenvolvemento do que hoxe se coñece como Enxeñaría xenética ou Biotecnoloxía, que permite clonar calquera xene dun virus, microorganismo, célula de planta ou de animal.
Hoxe en día, a moderna biotecnoloxía é frecuentemente asociada co uso de microorganismos alterados xeneticamente como o Escherichia coli ou os lévedos para producir substancias como a insulina ou algúns antibióticos.
O lanzamento comercial de insulina recombinada para humanos en 1982 marcou un fito na evolución da biotecnoloxía moderna.
Desde a década de 1970 ata a actualidade, a lista de compañías biotecnolóxicas aumentou e tivo importantes éxitos ao desenvolver novos medicamentos. Na actualidade existen máis de 4.000 compañías que se concentran en Europa, Norteamérica e Asia-Pacífico. A biotecnoloxía naceu en Norteamérica a finais dos 70, Europa incorporouse ao seu desenvolvemento nos anos 1990.
Tradicionalmente as empresas biotecnolóxicas tiveron que asociarse con farmacéuticas para obter fondos de financiamento, credibilidade e posición estratéxica. Con todo, nos últimos anos intensificouse a procura do seu propio rumbo. Unha proba disto é o aumento de asociacións entre empresas biotecnolóxicas excedendo o número de asociacións entre empresas biotecnolóxicas con empresas farmacéuticas.
Carey Mulligan
Carey Hannah Mulligan, nada o 28 de maio de 1985 en Westminster, Londres, é unha actriz inglesa.
Emajõgi
O Emajõgi (en Embach, en Mētra) é un río de Estonia, da conca hidrográfica do lago Peipus, da cal tamén forma parte o río Narva. Nace no lago Võrtsjärv e flúe cara ao leste polo territorio do condado de Tartu ao longo de 100 km até a súa desembocadura no citado lago Peipus. Atravesa a cidade de Tartu.
O termo Emajõgi significa "Río Nai" en idioma estoniano, aínda que tamén é coñecido como Suur Emajõgi (o "Grande Emajõgi"), en oposición ao Väike Emajõgi ("Pequeno Emajõgi"), outro río que ten o seu nacemento ao sur do lago Võrtsjärv.
O Emajõgi é o segundo río máis importante de Estonia polo seu caudal hídrico, e o único aberto á navegación. Os seus afluentes son, pola marxe dereita: o Pede, o Laeva e o Amme; pola esquerda: o Elva, o Porijõgi e o Ahja.
GriGris
GriGris é un filme franco-chadiano de 2013 dirixido por Mahamat Saleh Haroun e protagonizado por Soulémane Démé, Mariam Monory, Cyril Guei e Marius Yelolo. Foi escollido como candidato do Chad para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
João Francisco Salm
João Francisco Salm, nado en São Pedro de Alcântara o 11 de outubro de 1952, é un bispo católico brasileiro,  bispo diocesano de Tubarão.
Traxectoria
Fillo de Francisco Salm e Maria Ida Schmitt Salm. Con 12 anos, en 1965 ingresou no preseminario de Antônio Carlos, onde completou os seus estudos primarios. Entre 1967 a 1972 fixo estudos secundarios no seminario menor deBrusque. De 1975 a 1979 cursou teoloxía no Instituto Teolóxico de Santa Catarina en Florianópolis. O 13 de maio de 1979 foi ordenado diácono en Camboriú, e presbítero, o 30 de xuño, no Santuário de Azambuja en Brusque. De 1980 a 1983 foi profesor no Seminario Menor Metropolitano en Brusque e no ano seguinte tamén reitor do mesmo seminario, do santuario, rexente da coral e director do Museo Dom Joaquim. A partir de 1984 foi administrador parroquial de Santa Catarina en Brusque. Exerceu eses cargos ata o final de 1991. De 1992 a 2008 foi reitor do Seminario de Teoloxía. Foi xuíz do Tribunal Eclesiástico de Florianópolis de 1992 a 1996 e de 2006 a 2008 foi coordinador arquidiocesano de pastoral da arquidiocese. Entre 2009 e 2011 foi párroco de Santa Teresinha en Brusque. Foi en 2011 elixido administrador da arquidiocese de Florianópolis, ata a chegada do novo arcebispo, Wilson Tadeu Jönck. Bieito XVI nomeouno bispo da diocese de Tubarão o 26 de setembro de 2012.
Mercedes Vieito
Vida persoal
Casou en 1918 con José López López, das Somozas, co que tivo 4 fillos.
Home (Terra Media)
Os homes nas obras de J. R. R. Tolkien ambientadas na Terra Media son unha das razas que forman parte dos fillos menores de Ilúvatar. Naceron máis tarde que os elfos, coa primeira saída de Anar, o Sol, ó comezo da Primeira Idade do Sol.
Os elfos tamén os coñeceron como edain ("os segundos" en sindarin, aínda que este nome aplicouse despois soamente ós homes que chegaron a Beleriand e se volveron aliados dos elfos), atani (en quenya), hildor ("seguidores" ou "chegados despois" en quenya), apanónar ("nados despois" en quenya), engwar ("enfermizos" en quenya), fírimar ("pobo mortal" en quenya), «usurpadores», «os da man torpe», «fillos do Sol», «temerosos da noite», «malditos», «hóspedes inescrutables» e «forasteiros».
Historia
Crese que naceron en Hildórien, no momento en que saíu o Sol por primeira vez (e por única ocasión no Occidente do mundo, o que provocou que os pasos dos primeiros homes sempre estiveran dirixidos nesa dirección).
Os Homes subdividíronse nalgún momento da súa historia primeira en dúas pólas:
Fosildiaxénese
Nos estudos paleontolóxicos actuais, a Fosildiaxénese é o subsistema da Tafonomía que estuda os procesos da fosilización que operan tralo enterramento das entidades tafonómicas.
Historia do termo
O termo fosildiaxénese foi empregado na súa orixe para denotar os procesos de fosilización que teñen lugar despois do enterramento final dos restos orgánicos; e o termo Fosildiaxénese foi proposto para a disciplina que explora a historia posterior ó enterramento dos restos orgánicos. Na década dos sesenta do século XX, tras unha época de gran diversidade de planteamentos e obxectivos que multiplicaron as disciplinas científicas que dalgunha maneira se ocupaba dos procesos de alteración e enterramento das entidades biolóxicas, propúxose unha clasificación (defendida por Lawrence e logo amplamente empregada) que unificaba os diferentes estudos relativos á fosilización nunha sóa disciplina científica: a Tafonomía, integrada esta por dúas categorías subordinadas: a Bioestratinomía e a Fosildiaxénese.
Pero nesta clasificación modificáronse os significados orixinais dos términos: a fosildiaxénese foi inicialmente entendida como o estudo dos procesos experimentados polos restos e/ou sinais organóxenos mentres estiveron enterrados ou como a fase da fosilización posterior ó enterramento; en cambio, moitos autores entenden hoxe a fosildiaxénese coma unha fase da fosilización que comeza despois do enterramento final dos restos, como era o significado en orixe do termo. .
Os procesos fosildiaxenéticos
Trala descomposición, rotura e transporte, os restos acostuman sufrir enterramento. En ocasións, o material enterrado consérvase sen sufrir alteracións posteriores (p.ex: foraminíferos, grans de pole, dentes de tiburóns...), pero o normal é que unha vez enterrados, estes restos sufran alteracións coñecidas coma diaxénese. Por iso, os procesos fosildiaxenéticos poden considerarse coma os procesos diaxenéticos aplicados ós fósiles; lo cal nos da unha idea da evolución que sofre o resto durante todo o seu enterramento, e fai pensar nos fósiles coma entidades dinámicas, non estáticas.
Algúns procesos tafonómicos propiamente fosildiaxenéticos:
No momento en que os restos fósiles encóntranse moi próximos á superficie ou aflorando, aínda poden actuar outras forzas, preferentemente a meteorización atmosférica.
Cando estes procesos superan certos límites, prodúcese a desaparición do resto. A disolución total ou parcial dos restos pode ocorrer en calquera momento da fosildiaxénese; por tanto, pode establecerse unha escala de resistencia dos biomateriais á descomposición. Por exemplo, a presenza de biomoléculas como a quitina, celulosa ou lignina aumenta notablemente a resistencia á disolución do resto. Non obstante, ata os biomateriais máis resistentes, como as paredes celulares de moitos protistas e plantas, continúan a súa descomposición aínda que o proceso se relentice.
A conservación a longo prazo do resto, rara vez conséguese só inhibindo a descomposición, aínda que pode atoparse algún caso en medios como o asfalto, o ámbar ou o xeo, xa que excepto en casos excepcionais, a descomposición continúa, de forma lenta. Polo tanto, para que o resto chegue a conservarse, debe actuar outro proceso, coñecido coma mineralización.
Peleiades
Peleiades ( Πελειάδες, pombas) eran as mulleres sagradas de Zeus e a Deusa nai, Dione, do santuario de Dodona.
Píndaro fixo referencia ás "peleiades" como un grupo de pombas, pero a relación é aí antes poética que mítica. No entanto, a carroza de Afrodita foi empuxada por un grupo de pombas. O elemento mítico dunha pomba negra que iniciou o oráculo de Dodona, o cal foi relatado a Heródoto no século V, pode ter sido unha tentativa dun relato de etimoloxía popular usada para o nome arcaico das mulleres sagradas, pero que deixou de ter sentido (un mito etiolóxico).
Pausanias, cando describe as varias sibilas, cita a Fenis, filla dun rei dos cáones, e as Peleiae (pombas) de Dodona como oráculos inspirados por deuses. Non precisa unha data para o nacemento das Peleiades, pero di que elas naceran antes de Fenis, sendo que esta naceu cando Antígono Gónatas estaba establecendo o seu reino (281 - -280).
Posibelmente o pel- estaba orixinalmente conectado con negro ou lamacento en nomes como Peleo ou Pélops, o ático polios, o dórico peleios, PIE *pel-, "cinza". As Peleiades son con frecuencia confundidas coas ninfas Pléiades.
El Tambre (1879)
El Tambre foi un periódico editado en Noia entre 1879 e 1881.
Mango
''Para a froita ver o artigo manga miniatura|200px|dereita|Mango dunha [[paleta]] miniatura|200px|dereita|Mango dun [[serrón]] O mango ou cabo é o lugar onde se prende unha ferramenta coa man. Estas ferramentas poden ser de pequeno tamaño como o coitelo, medianos como a fouce ou a francisca ou grandes como a forcada.
Características e tipos
Na actualidade, o deseño dos mangos ten grande importancia debido a que é a parte coa que se manexa a ferramenta en cuestión e a superficie que entra en contacto coa man: así, por exemplo nas potas ou no manexo de material corrosivo, adoitan considerar medidas de seguridade para evitar accidentes de traballo. O deseño consciente dos mangos para maior comodidade e seguridade do usuario entra dentro da ergonomía.
Pandeireteiras
As pandeireteiras, ou cantareiras, son unha agrupación musical feminina, propia da música tradicional galega, que emprega as pandeiretas como principal acompañamento instrumental.
Orixe
miniatura|Pandeireteiras de Buxán As formacións de pandeireteiras tiveron a súa orixe nos traballos de axuda mutua realizados na sociedade agraria anterior ao século XIX. Ao remate destes labores colectivos invernais: fiadas, espadeladas, esfolladas etc, adoitaba ter lugar unha celebración con música e baile. Malia que as veces podía acudir algún gaiteiro ou acordeonista, decotío eran as mulleres as que proporcionaban a música para o baile valéndose dos instrumentos de percusión ao seu alcance: ferriños, latas, sellas, cunchas e, sobre todo, pandeiretas, pandeiras e pandeiros.
Nestas festas das aldeas nunca eran máis de tres ou catro as cantareiras, que ían tocando e botando cantigas por quendas, de xeito que todas puidesen participar do baile. As pezas tiñan unha orde preestablecida, primeiro os bailes soltos: xotas e muiñeiras, e despois os agarrados, cun repertorio actualizado coas músicas de moda: pasodobres, polcas, mazurcas etc, adaptadas e incorporadas así á tradición galega.