cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 981 de Turkish Airlines
O accidente foi debido a unha porta de carga mal asegurada na parte traseira do avión que se abriu en pleno voo causando unha descompresión explosiva que danou cables necesarios para controlar o avión. Debido a un falo de deseño coñecido que non se corrixiu durante a produción do DC-10, os zapóns de carga non se trababan de forma fiable, e usábanse procedementos manuais para asegurar que estaban correctamente bloqueadas. Anteriormente xa houbera problemas cos zapóns, destacando un incidente idéntico que ocorrera co voo 96 de American Airlines en 1972, o chamado "incidente Windsor". A investigación demostrou que as manillas dos zapóns poderían forzarse incorrectamente sen que os pasadores bloqueasen a porta. Destacouse que os pasadores no zapón que fallou no voo 981 foron limadas para facilitar o peche da porta, facendo que o zapón fose menos resistente á presión. Ademais, non se instalara unha placa de soporte para aapoio para a unión da manilla, aínda que os documentos do fabricante indicaban que ese traballo se completara. Finalmente, o peche fora realizado por un manipulador de equipaxe que non falaba turco nin inglés, as únicas linguas usadas nun avso sobre os defectos da porta de carga e os métodos para compensalos. Despois do desastre os pestillos foron redeseñados e o sistema de bloqueo mellorouse significativamente.
Avión
O avión, un DC-10 Series 10 (designación de produción Ship 29), foi fabricado en Long Beach, California, baixo o rexistro de proba do fabricante N1337U, e alugado a Turkish Airlines como TC-JAV o 10 de decembro de 1972. O aparello, xunto con outros catro DC-10-10, eran propiedade de Mitsui, e orixinalmente ían ser mercados por All Nippon Airways, pero a aeroliña xaponesa decantouse por mercar o Lockheed L-1011 TriStar. Tres deses avións de Mitsui foron a para a mans de Turkish Airlines, mentres que os outros dous foron para Laker Airways.
Accidente
O voo 981 engalou de Istanbul ás 7:57 am hora local e aterrou no aeroporto de París-Orly ás 11:02 am hora local, despois dun voo de pouco máis de catro horas. O avión levaba 167 pasaxeiros e 11 tripulantes nesta primeira parte, e 50 deses pasaxeiros desembarcaron en París. A segunda parte do voo, de París ao aeroporto de Londres-Heathrow, normalmente tiña poucas reservas; porén, debido a unha folga de empregados de British European Airways, moitos viaxeiros a Londres, que quedaron en terra en Orly pola folga, reservaron unha praza no voo 981, atrasando a súa saída 30 minutos.
O aparello deixou Orly ás 12:32 pm camiño de Heathrow, engalando cara o leste antes de virar ao norte. Pouco despois da engalaxe, o voo 981 foi autorizado a subir ao nivel 230 e comezou a virar cara o oeste en dirección Londres. Xusto despois de que o avión sobrevoase a cidade de Meaux, a porta de carga traseira esquerda rebentou e a súpeta diferenza de presión do aire entre a zona de carga e a cabina presurizada de pasaxeiros sobre ela, duns 14 quilopascais, causou que unha sección do chan da cabina sobre a porta aberta se separase e foxe exectada xunto cos seis pasaxeiros que estaban nesa sección. O corpos de seis pasaxeiros xaponeses foron atopados coa porta de carga nun campo preto de Saint-Pathus, a uns 15 quilómetros ao sur de onde acabou o resto do avión. Un controlador notou que, cando o voo foi autorizado ao nivel FL230, viu brevemente un segundo eco de radar que permaneceu estacionario detrás do avión; este era probablemente os restos da porta de carga traseira.
Cando a porta rebentou, os cables de control principais, así como dous conxuntos de reserva, que pasaban a través da sección do chan que saíu voando quedaron completamente cortados, acabando coa capacidade dos pilotos de controlar os elevadores, o timón e motor número 2. A gravadora de datos de voo amosou que o acelerador do motor 2 apagouse bruscamente cando a porta fallou. A perda de control deses compoñentes clave fixo que os pilotos perdesen totalmente o control do avión.
O aparello inclinouse inmediatamente poñéndose co nariz cara abaixo uns 20º e comezou a gañar velocidade mentres o capitán Berköz e o primeiro oficial Ulusman loitaban por recuperar o control. Nalgún momento, un dos membros da tripulación apertou o botón do seu micrófono emitindo o pandemónio na cabina na frecuencia de saída. Os controladores tamén recolleron un sinal distorsionado do avión e as advertencias da presurización e velocidade excesiva do aparello foron escoitadas sobre palabras dos pilotos en turco, incluíndo ao copiloto dicindo, "a fuselaxe estoupou!" A medida que a velocidade aumentaba, a sustentación adicional levantou o nariz. Berköz foi gravado berrando, "velocidade!" e empurrou os aceleradores cara adiante para nivelar o avión. 77 segundos despois de que a porta se soltase o avión esnafrouse no bosque de Ermenonville, un bosque propiedade do estado na comuna de Fontaine-Chaalis. No punto do impacto o aparello voaba a unha velocidade duns 800 km/h virando lixeiramente á esquerda, o suficientemente rápico como para que o avión se desintegrase en milleiros de anacos. Os restos estaban tan fragmentados que foi moi difícil determinar se algunhas partes do avión se perderan antes do choque. Os incendios posteriores foron pequenos porque non habían pezas o suficientemente grandes para arder. Dos 346 pasaxeiros e tripulantes só 40 eran identificables visualmente. Nove pasaxeiros nunca foron identificados.
César Azpilicueta
César Azpilicueta Tanco, nado en Zizur Nagusia (Navarra) o 28 de agosto de 1989, é un futbolista español. Xoga de lateral dereito e o seu equipo actual é o Chelsea F.C. inglés. Ademais, no ano 2013, fixo o seu debut coa selección española.
Traxectoria
O 21 de xuño de 2010, Azpilicueta foi traspasado ó Olympique de Marsella francés a cambio de 7 millóns de euros, e asinou un contrato por catro anos. No seu debut co Marsella na Liga de Campións da UEFA, anotou en propia meta o único gol do partido na derrota do seu equipo contra o Spartak de Moscova.
O 24 de agosto de 2012, o Chelsea fichou a Azpilicueta por unha cantidade aproximada de 7 millóns de libras.
Eleccións municipais en Xove
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Xove dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Xove]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Xove desde a aprobación da Constitución de 1978.
Champdor
Champdor é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Hermann Hankel
Hermann Hankel, nado en Halle o 14 de febreiro de 1839 e finado en Schramberg o 29 de marzo de 1873, foi un matemático alemán.
Cymbopogon
Cymbopogon é un xénero botánico pertencente á familia das gramíneas, na subfamilia Panicoideae e na tribo Andropogoneae.
O xénero está composto por arredor de 155 especies. Están presentes en Europa, África, Asia, Australasia, o Pacífico e América.
Expedición Amundsen
400px|miniatura|A expedición no polo Sur. De esquerda a dereita: [[Roald Amundsen|Amundsen, Hanssen, Hassel e Wisting (foto feita polo quinto membro, Bjaaland).]] A primeira expedición en chegar ao polo Sur Xeográfico foi encabezada polo explorador noruegués Roald Amundsen. El e catro compañeiros chegaron ao polo o 14 de decembro de 1911, cinco semanas antes que unha expedición británica encabezada por Robert Falcon Scott chamada Expedició Terra Nova. Amundsen e o seu equipo retornaron de forma segura até a base, e máis tarde, coñeceron que Scott e os seus catro compañeiros morreran na viaxe de retorno.
Os plans iniciais de Amundsen centrábanse no Ártico e na conquista do polo Norte por medio dun barco crebaxeos. Con este obxectivo obtivo o uso do barco de exploración polar de Fridtjof Nansen, o Fram, e emprendeu unha extensiva campaña de recollida de fondos para a expedición. As preparacións para esta expedición interrompéronse cando, en 1909, os exploradores americanos Frederick Cook e Robert E. Peary afirmaran por separado que chegaran ao polo Norte. Entón, Amundsen mudou os seus plans e comezou a prepararse para a conquista do polo Sur. Inseguro de até que punto a opinión pública e os seus partidarios lle darían apoio, gardou en segredo o cambio de plans. Até o comezo da expedición, en xuño de 1910, a maioría de membros da tripulación crían que se estaban a embarcar nunha expedición ártica.
Amundsen estabeleceu a súa base Antártica, a Framheim, na baía das Baleas na barreira de xeo de Ross. Despois de meses de preparación, de estabelecer depósitos de aprovisionamento e dunha saída nula que case acabou en traxedia, el e a súa tripulación partiron cara ao polo en outubro de 1911. Durante a viaxe descubriron o glaciar Axel Heiberg, que seguiron durante a ruta cara ao altiplano polar e finalmente cara ao polo Sur. O dominio dos membros da expedición do uso de esquís e a súa habelencia cos cans de zorras aseguraron unha viaxe relativamente pouco problemática. Entre os outros éxitos da expedición cóntanse a primeira exploración da península de Eduardo VII e unha extensa exploración oceanográfica.
Aínda que o éxito da expedición foi moi aclamado, a historia do fracaso heroico de Scott eclipsou a súa vitoria. Do mesmo xeito, algúns sectores criticaron moito a decisión de Amundsen de manter en segredo os seus auténticos plans. Porén, os historiadores modernos recoñeceron sen reservas a habilidade e o valor da expedición de Amundsen. A base científica permanente no polo leva o seu nome, xunto co de Scott.
Pickford's House Museum
dereita|miniatura|220px|Pickford's House Museum. Pickford's House Museum, n.º 41 de Friar Gate, Derby, é unha elegante casa de estilo xeorxiano construída polo destacado arquitecto inglés Joseph Pickford en 1770 para a súa propia familia. A planta baixa preséntase como podería ter sido no tempo de Pickford, xuntamente con mostras de vestiario dos séculos XVIII e XIX. Pertence e é xestionado polo Concello de Derby.
A «Casa de Pickford» foi construída coa intención de mostrar o seu traballo e obter novos contactos. Tamén foi a súa residencia. Na parte traseira da propiedade, había o patio do seu construtor, e o acceso era por un camiño á dereita da propiedade.
Coro pétreo do Mestre Mateo
miniatura|300px|Reconstrución do coro do Mestre Mateo, no Museo da Catedral de Santiago. O coro pétreo do mestre Mateo foi unha estrutura interna da catedral de Santiago de Compostela, tallada totalmente en pedra polo taller de Mateo, construído cara ao ano 1200, que ocupaba os primeiros catro tramos da nave maior. Foi desmontado entre 1603 e 1604 por orde do arcebispo Sanclemente para ser substituído por outro de madeira que encargou a Xoán Davila e Gregorio Español e que foi desmontado á súa vez en 1945.
O coro tiña unha estrutura rectangular, en U aberta cara ao altar maior, e ocupaba os catro primeiros tramos da nave maior a partir do cruceiro. Nos tres primeiros tramos distribuíanse as cadeiras dos cóengos, mentres que o cuarto tramo estaba ocupado por unha tribuna e o leedoiro sobre ela. As pezas do coro derruído foron aproveitadas noutras obras que se realizaron na catedral e nas inmediacións. O uso que se lle deu dependeu da calidade e aprecio que lles merecese cada peza: as esculturas de apóstolos e profetas foron reempregadas para a construción da Porta Santa ou como ornato de capelas e outras estancias da catedral, pero tamén noutros puntos máis afastados.
Construción
Está fóra de dúbida que a construción do coro foi obra do taller do mestre Mateo, realizado na última campaña da construción da catedral e posterior ó Pórtico da Gloria, probablemente cara a 1200. Xa existía un coro que mandara levantar o bispo Xelmírez sobre a que sería a basílica prerrománica de Afonso III, do que só se coñece a súa existencia pero non as súas características. O Códice Calixtino nin o menciona, e a Historia Compostelá (1100-1139) só di del que era bastante capaz e magnificamente condecorado coa dignidade dun óptimo clero. Esta basílica prerrománica —e, por conseguinte, o coro de Xelmírez— foron derrubados ó rematar as obras da catedral.
Cando se consagrou a catedral, o 21 de abril de 1211, o coro tiña que estar xa rematado e, con seguridade, inaugurouse en tan solemne ocasión.
A técnica construtiva, o estilo das esculturas, a composición, coinciden co traballo do Pórtico e, como neste, apréciase a man de, polo menos, catro artistas distintos baixo a dirección de Mateo. A este atribúense, como mínimo, cinco das esculturas que coroaban a fachada exterior: Xeremías, Abdías, Miqueas, Nahum e Axeo.
Destrución
En calquera caso, o coro non foi alterado. Segundo Manuel Chamoso Lamas, o resultado desta comisión foi só a ampliación do coro con varias cadeiras de madeira: un contrato do 18 de xuño de 1536 entre a abadesa do convento de Santa Clara e o escultor flamengo Cornielles de Holanda testemuña a construción de "veinte y quatro sillas de madera muy bien hechas, del talle y manera y del tamaño de las sillas que están en el coro de la Santa Iglesia de Santiago".
Quizais a primeira actuación sobre o coro pétreo (primera mutilación segundo Yzquierdo Perrín) fose cara a 1545, cando se encarga a dous cóengos "que entienden en ... mudar e retraer la rexa del coro y retraer el dicho coro", medida que afectou a primeira cadeira de cada lado do coro.
Pero a destrución do coro non chegaría ata que foi nomeado arcebispo Juan de Sanclemente quen, segundo Antonio López Ferreiro, "tenía gran empeño en que se cerrase la puerta trasera del coro para poner en su lugar la silla pontifical". Daquela, a cadeira do arcebispo estaba situada no comezo do lado norte do coro (coro do chantre; o lado sur era o coro do deán ), e semella que consideraba pouco digna a situación lateral do seu sitial, o que explica a súa teima por pechar a porta do coro e colocar alí, centrada, a súa cadeira. Ademais, era evidente que soñaba cun coro renacentista.
En 1594 acordouse alargar o coro na parte posterior con máis cadeiras, que foron encargadas a Gregorio Español e Diego Solís. Non se sabe realmente cantas cadeiras fixeron nin sequera se chegaron a colocarse, aínda que existen indicios de que así foi, e que iso trouxo consigo o derrubamento do leedoiro e do lado transversal do coro para colocar as novas cadeiras na parte posterior da fachada do trascoro.
Aínda así, esta convivencia das cadeiras de madeira co coro pétreo só foi unha situación provisional. O 20 de xullo de 1599, o arcebispo Sanclemente consegue por fin que o capítulo acordase
Un contemporáneo da destrución do coro, o historiador Mauro Castellá Ferrer (Historia del apóstol Santiago), escribiu en 1605 o seguinte:
A destrución do coro do Mestre Mateo comezou no último trimestre de 1603 e rematou nos primeiros días de xaneiro de 1604, da man do entón mestre de obras da catedral Ginés Martínez. Daquela, Sanclemente xa morrera (abril de 1602) e fora substituído polo arcebispo Maximiliano de Austria, quen trouxo consigo ó arquitecto Ginés Martínez e nomeouno mestre de obras en 1603.
Dispersión
Como resultaba habitual na práctica arquitectónica daquela época, e posteriores, as pezas do coro derruído foron aproveitadas noutras obras que se realizaron na catedral e nas inmediacións. O uso que se lle deu dependeu da calidade e aprecio que lles merecese cada peza: as esculturas de apóstolos e profetas foron reempregadas para a construción da Porta Santa ou como ornato de capelas e outras estancias da catedral, pero tamén noutros puntos máis afastados. Este aproveitamento permitiu que hoxe se lograse recuperar 36 das 38 figuras que coroaban a fachada exterior do coro.
As 24 estatuas da fachada exterior da Porta Santa foron colocadas no século XVII. Entre 1611 e 1616 colocáronse as primeiras doce, segundo se pode ver nos debuxos que José Vega y Verdugo inseriu na súa Memoria sobre as obras na catedral de Santiago (1657) para argumentar a necesidade da reforma da fachada da catedral cara á praza da Quintana. A partir de 1658, o arquitecto José Peña de Toro comezou as obras desta fachada e completou a Porta Santa con outras 12 estatuas e os catro plafóns da parte superior. Por máis que fose impensable a súa utilización nunha futura reconstrución do coro, o seu estudo permitiu saber máis da disposición iconográfica que tivo que ter o coro no seu lugar orixinal.
Yzquierdo Perrín e Otero Túñez inventariaron en 1990 as seguintes figuras do coro, dispersas en diferentes localizacións: Outras pezas foron reempregadas noutras obras na catedral (muros, pavimentacións), pero o resto dos elementos sufriu peor sorte: coas pezas que retirou ó desmontar o coro, Ginés Martínez fixo a base do coro de madeira que o substituiría (rematado en 1606) e, dous anos despois, aproveitou outras para reencher as escalinatas de acceso á fachada do Obradoiro, que construiría tamén el en 1606.
Nas sucesivas escavacións realizadas durante os séculos XIX e XX en diferentes localizacións do complexo da catedral foron aparecendo moitos dos elementos construtivos. Estas escavacións realizáronse en distintas campañas e por distintos autores no subsolo da nave maior, no pavimento da cripta do Pórtico da Gloria, na nave oriental do claustro ou no acceso á galería sur do claustro, ademais das xa citadas nas escaleiras do Obradoiro. Aínda hoxe pode verse no piar noroeste do cruceiro, un bloque tallado encastado no piar a uns 2 metros de altura, que probablemente proceda dun esquinal do cadeirado baixo e que se colocaría alí para restaurar algún dano ocasionado nas columnas ó desmontar o coro
Algunhas apareceron en lugares tan insólitos como as estruturas de peche dalgunhas tendas situadas na praza de Praterías, ou dúas ménsulas que hoxe sosteñen a trabe dunha casa particular na rúa compostelá da Fonte de Santo Antonio.
Como xa se dixo, a dispersión dos distintos elementos do coro tamén levou algunhas pezas fóra de Santiago, como o caso da fonte de San Pedro de Vilanova (Vedra, A Coruña).
Algunhas esculturas foron dar a mans privadas, como os apóstolos e profetas da colección Blanco Cicerón —cedidos hoxe ós fondos do Museo da Catedral— ou do Museo Arqueolóxico Nacional. Dúas estatuas máis, como xa se dixo, seguen sen ser identificadas.
Mención á parte merecen as 6 figuras de meniños cantores encastadas no friso do pórtico de Praterías (sobre o tímpano dereito). Foron colocadas en Praterías por Antonio López Ferreiro en 1884, aínda que daquela se descoñecese a súa orixe no coro de Mateo senón que foron atribuídas ó Pórtico do Paraíso.
Outras figuras de meniños cantores foron parar ás xambas da capela de San Salvador de Bembibre (en Val do Dubra) ou ó pé dun cruceiro de Santa Cristina de Nemenzo, parroquia de Santiago de Compostela. As primeiras foron recuperadas por Chamoso Lamas en torno a 1970 e utilizadas na segunda reconstrución de dúas cadeiras en 1971; hoxe forman parte da reconstrución do coro do Museo da Catedral.
Recuperación
Antonio López Ferreiro, xa nos albores do século XX, e Manuel Chamoso Lamas, nas escavacións que realiza na catedral entre 1946 e 1958 , recuperaron e recoñeceron como pertencentes a este coro algunhas figuras colocadas no claustro da catedral, na Porta Santa e nos lugares de fóra de Santiago citados antes.
miniatura|300px|Baldaquino do sepulcro de María Magdalena, en Zamora. A partir destes elementos, Xosé Manuel Pita Andrade publicou en 1953 varios debuxos cunha primeira proposta de como puido ser unha cadeira do coro, sobre unha suxestión de Xosé Filgueira Valverde e Xosé Ramón Fernández-Oxea.
Ambos historiadores estableceran xa en 1932 o innegable paralelismo entre o sepulcro da igrexa da Magdalena, en Zamora e o coro de Mateo, do que deriva aquel:
Texto que modificaron lixeiramente en 1987:
En 1978 tivo lugar o descubrimento do maior número de pezas do coro, con motivo das obras de restauración que Chamoso Lamas dirixiu nas escalinatas do Obradoiro e a plataforma na que rematan, fronte á fachada da basílica. Ó levantar o pavimento comprobouse que algunhas das pedras da escalinata tiñan, na cara oculta, arcos, columnas, castelos e diversas figuras, que se correspondían, estrutural e tematicamente, cos restos coñecidos do vello coro pétreo. Estas obras non formaban parte de ningún proxecto arqueolóxico senón que foron debidas á necesidade de corrixir as filtracións que se producían desde esta plataforma nas bóvedas da cripta que conforma a parte inferior do Pórtico da Gloria. Curiosamente, xa houbo este mesmo problema en 1659, ó pouco de construírse estas escaleiras, e motivaron un preito entre o párroco das parroquias de San Xoán Bautista e San Frutuoso —instaladas daquela na cripta— e o cabido da catedral.
Con toda a información recollida ata entón sobre o coro de Mateo, os profesores Yzquierdo Perrín e Otero Túñez organizaron en 1981 unha mesa redonda en Santiago, coa colaboración de Pita Andrade e Chamoso Lamas e varios catedráticos de historia da arte que culminou en 1985 coa proposta de reconstrución completa do coro, tanto na súa disposición espacial e iconográfica como na plasmación en tres sitiais que se presentarían en Europalia 85, en Gante (Bélxica), dentro da exposición ''Santiago de Compostela. 1000 anos de peregrinaje europeo''.
Proceso de reconstrución
miniatura|300px|Fachada exterior do coro. A figura decapitada da esquerda da fotografía tamén pertenceu ó coro. En 1995 comezouse a reconstrución completa do coro, grazas ó patrocinio da Fundación Pedro Barrié de la Maza, que actualmente consta de 17 cadeiras expostas no Museo da Catedral: oito do lado sur, as seis da cabeceira e tres do lado norte, estas últimas coa súa fachada exterior. Para esta fachada exterior só se dispoñía de cinco figuras, das que se utilizaron, de esquerda a dereita, as de san Pedro, san Paulo, san Mateo apóstolo e san Xoán o Evanxelista. Esta reconstrución foi inaugurada pola raíña Sofía o día do Apóstolo do Ano Santo Xacobeo de 1999.
Tódalas pezas orixinais que se empregaron para esta reconstrución pertencen ó Museo da Catedral, unha das condicións do convenio asinado entre o cabido, a Fundación Barrié e os autores.
Durante a reconstrución do coro tívose especial coidado en asegurar unha intervención mínima e coidadosa das pezas e fragmentos orixinais. A reconstrución das pezas incompletas fíxose sobre moldes de escaiola que permitían manter seguros, sen desprazamentos nin manipulacións, os fragmentos orixinais e reproducir as partes que faltaban nos diferentes talleres. Estas reproducións fixéronse sobre granito dunha canteira de Friol (Lugo), claramente distinto do que utilizara o Mestre Mateo (procedente de canteiras das inmediacións de Santiago) e coas figuras simplemente esbozadas, todo coa intención de que se distinga sen dificultade o material orixinal e o reconstruído.
Descrición
O coro tiña unha estrutura rectangular, en U aberta cara ao altar maior, e ocupaba os catro primeiros tramos da nave maior a partir do cruceiro. Nos tres primeiros tramos distribuíanse as cadeiras dos cóengos, mentres que o cuarto tramo estaba ocupado por unha tribuna e o leedoiro sobre ela.
Do mesmo xeito que o Pórtico da Gloria, o coro de Mateo estaba policromado, como o demostran os restos de cor nalgunhas das pezas recuperadas (estatuas, relevos, capiteis, vigas etc.), a base de vermello, branco, azul e negro.
Fachada exterior
A cara externa do coro, que daba ás naves laterais da catedral, estaba formada por un muro cego (excepto no leedoiro, onde as arquerías estaban abertas). Esta fachada exterior, formada por catro arcos en cada intercolumnio, estaba rematado polas figuras de apóstolos e profetas, centrados sobre os arcos, que alternaban cos torreóns, centrados sobre as columnas.
As devanditas figuras miden uns 90 cm de altura e uns 45 cm de ancho. Todas están enmarcadas nun arco de medio punto tallado no mesmo bloque que a figura ou nunha lousa acaroada por detrás. Distribuíanse nas fachadas norte (16 profetas —4 maiores e 12 menores—, todos coa cabeza cuberta) e sur (12 apóstolos e 4 evanxelistas, todos coa cabeza descuberta e portando libros pechados ou cartelas estendidas). Aqueles, os profetas, representaban o Vello Testamento, fronte a estes, apóstolos e evanxelistas, que representaban o Novo Testamento.
Na fachada do trascoro (occidental) dispúñanse tres figuras a cada lado da porta, representando a cadanseu personaxe bíblico.
Bandeira de Eswatini
A bandeira nacional de Eswatini foi adoptada o 6 de outubro de 1968.
Coro pétreo do Mestre Mateo
Fachada exterior
A identificación das 36 figuras que se coñecen ata este momento foi tarefa difícil, xa que adoitan carecer de atributos característicos e as inscricións que puideron conter as cartelas que mostran desapareceron completamente. Mesmo nalgúns casos consta que a cabeza que hoxe mostran non é a orixinal, como resulta evidente no caso do profeta Xonás. Pascual Madoz, no seu Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar conta que a consecuencia da Primeira Guerra Carlista (entre 1833 e 1840), "las estatuas de la primera línea fueron decapitadas en una noche por el furor de la pasada guerra de sucesión", sendo restauradas poucos anos despois. En 1990, a prensa local daba a noticia de que a cabeza do profeta Nahum —unha desas figuras da primeira liña que xa foran decapitadas na guerra citada e, precisamente, unha das cinco figuras que se atribúen directamente á man do mestre Mateo— caeu ó chan e rompeu, polo que tivo que ser substituída pola que hoxe se ve.
Bandeira de Eswatini
Cores e simbolismo
O escudo, as dúas lanzas e o caxato zulú representan a defensa de Eswatini contra os seus inimigos. As cores do escudo (branco e negro) representa a convivencia pacífica entre as comunidades negra e branca.
Historia
A bandeira está baseada nunha realizada polo rei Sobhuza II para os Swazi Pioneer Corps en 1941. Nesta hai un escudo Emasotsha en disposición horizontal. O escudo está reforzado por un caxato do cal colgan injobo (grupos de borlas de plumas de euplectes e o turaco). Por riba do caxato de mando están dúas lanzas locais chamadas assegai.
Coro pétreo do Mestre Mateo
Cadeirado
miniatura|Detalle dos plafóns sobre os sitiais do coro. No interior do coro dispoñíanse o cadeirado.
As cadeiras eran 72 en total, en dous niveis de 36 cada un (15 nos laterais e 6 na cabeceira), para dar cabida ós 72 cóengos que establecera o bispo Xelmírez. As inferiores eran un simple banco corrido cunha decoración labrada semellante ós escanos da superior, aínda que sen respaldo nin teito. As cadeiras da fila superior estaban moito máis elaboradas (son as que agora se ven na reconstrución) e estaban reservadas para os cregos de maior dignidade no cabido, mentres que o cadeirado baixo era ocupado polos cregos de menor categoría.
Os asentos medían uns 90 cm de ancho, excepto os seis colocados na cabeceira, máis estreitos para amoldarse ó ancho da nave e á necesidade de abrir unha porta central. Consistirían en bloques, de 39 cm de alto, dispostos sobre un zócolo de pedra duns 9 cm con arquiños de ferradura cegos. A cara frontal de tales bloques tiña unha arquería cega formada por cinco pequenos arcos de medio punto.
Só se recuperaron pequenos fragmentos das columnas, polo que resulta imposible saber a altura exacta dos sitiais. Tamén se ignora se os fustes eran lisos ou decorados, aínda que resulta probable que fosen entorchados ou estriados. Sobre elas, uns capiteis con motivos vexetais e, ás veces, sereas-paxaro.
É posible, pero non se pode confirmar, que cada asento contase cun respaldo formado por unha lousa semicircular. Tras el, a parede lisa do peche do coro, quizais con decoración pintada.
Crestería
miniatura|esquerda|300px|Detalle dun dos doseis. Nótese o diferente tratamento das partes reconstruídas, claramente diferenciadas da escultura orixinal. Os sitiais do coro estaban coroados por unha elaborada crestería formada por doseis coincidentes cos espazos dos asentos, alternando con estilizadas figuras de nenos cantores que coincidían co eixo das columnas. Xa vimos que López Ferreiro colocou seis destes nenos cantores na fachada de Praterías; outros dous foron recuperados en 1970 da porta da capela de San Salvador de Bembibre (en Val do Dubra).
Son todas semellantes, de 80–83 cm de altura e 18–21 cm de ancho; todas exentas menos dúas que se esculpiron acaroadas a outros motivos, no mesmo bloque, e que se supón que estaban destinadas ós primeiros módulos de cada lado. Aínda existe outra figura máis, que segue un esquema semellante pero de 26 cm de ancho, que representa un adolescente. Carece de cartela e mostra a palma da man esquerda. Apareceu na escaleira da casa do Deán nos anos sesenta do século XX e hoxe está no Museo da Catedral. Suponse que estaría colocada nun dos lados da cara interior da porta traseira do coro.
Leedoiro
No extremo occidental do coro abríase unha tribuna que se coñeceu como pulpitum e, máis comunmente, como leedoiro (legitorium): sobre el líase o Evanxeo e a Epístola nas grandes celebracións. Segundo documentación do século XIV, construíronse baixo el dous altares, dedicados a san Xurxo e santa Úrsula e ás Once mil virxes; posteriormente tamén se colocaron os sartegos de Pedro Fernández de Castro (finado en 1340) e do arcebispo Rodrigo de Moscoso (1382).
Á esquerda do tímpano estaría un delicado relevo que representaría os tres cabalos dos Reis Magos, cada un dunha cor diferente, saíndo dunha torre ou cidade fortificada que se identifica con Xerusalén. Este relevo atopouse como recheo da plataforma da fachada do Obradoiro, en bastante bo estado, e consérvase hoxe no Museo das Peregrinacións. No lado dereito desta Epifanía cabe supoñer que estaría un relevo da Anunciación, por paralelismo con outros tímpanos góticos foráneos e galegos do mesmo tempo e posteriores; non se recuperou esta peza nin ningún fragmento que puidera pertencer á mesma.
Love, Reign o'er Me
"Love, Reign o'er Me" é unha canción da banda inglesa de rock The Who. Escrita polo guitarrista e compositor Pete Townshend, foi editada o 23 de outubro de 1973 como segundo sinxelo do seu sexto álbum de estudio, Quadrophenia. A canción acadou o número 76 na lista Billboard Hot 100 e o 54 na Cash Box.
"Love, Reign o'er Me", xunto con "Is It in My Head?" que tamén está en Quadrophenia, remóntanse ao ano 1972. Ámbalas dúas inicialmente compuxéronse para que formasen parte do álbum autobiográfico non editado Rock Is Dead—Long Live Rock!, e posteriormente converteuse en Quadrophenia.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Pete Townshend.
Versión de Pearl Jam
A banda estadounidense de rock alternativo editou unha versión de "Love, Reign o'er Me" para a película do ano 2007 Reign Over Me, que toma o seu nome do tema de The Who. A canción de Pearl Jam pode escoitarse nos créditos finais do filme. O sinxelo do tema sería aparecería como descarga dixital o 23 de febreiro do 2007.
Parque Natural do Cap de Creus
O Parque Natural de Cap de Creus sitúase en Cataluña, na provincia de Xirona. Protexe o extremo oriental da Península Ibérica. Está formado por tres unidades xeográficas ben diferenciadas: ó norte a Serra de Rodes, ó sur a península de Cap de Creus e unha terceira unidade formado polos fondos mariños incluídos no parque.
Historia
A sede do parque sitúase no mosteiro de Sant Pere de Rodes. Centro de poder político e relixioso xa no século XIII. Dende aquela vai acontecer a deforestación masiva e o aproveitamento dos pastos. Posteriormente o século XIX vai ser a época do cultivo da vide, traballada en terreos sostidos por centos de muros de pedra seca que van conformar a típica paisaxe que aínda hoxe en día e visible no parque.
A expansión turística dos anos 60 e 70 do século XX vai pasar inadvertido grazas ó relativo alleamento da zona e a presenza da base militar da Falconera. Porén na década dos anos 80 e debido a unha serie de novos ​proxectos urbanísticos tales coma urbanizacións, vertedeiros e campos de golf, van ser testemuñas dunha nova conciencia ambiental que vía necesaria a protección legal do territorio. Grazas a diversas campañas dos cidadáns e do apoio da comunidade científica e cultural (nomear soamente a grande influencia de Salvador Dalí) vaise aprobar a creación do parque o 12 de marzo do 1998.
A especulación urbanística e o impacto da poboación estacional (os habitantes temporais superan ós habitantes permanentes) son os meirandes perigos ós que se enfronta o parque actualmente.​ O Parque Natural é un exemplo da complexidade legal que afecta a algúns dos espazos protexidos de Cataluña. Dentro dos límites do parque existen tres paraxes naturais, dúas reservas naturais integrais e dúas reservas naturais parciais. Nalgunhas ocasións unha determinada zona pode ser estar protexida por máis dunha figura de protección. Esta situación creada pola Lei4/1998 foi posteriormente emendada pola resolución MAH/2618/2006.​ Posteriormente, no ano 2001, a zona do Cap de Creus foi declarada Zona Especialmente Protexida de Importancia para o Mediterráneo (ZEPIM) polo Convenio de Barcelona.
Orografía
A orografía e a paisaxe son os aspectos máis salientables do parque. Debido ó forte vento de Tramuntana e á humidade mariña, a costa de Cap de Creus é irregular e dotada de siluetas dunha gran singularidade. Ademais ó non existir unha capa vexetal mesta, a paisaxe de rochas móstrase visible con todas as súas características. Exemplos desta excepcionalidade son os xistos e as pegmatitas, formacións rochosas de 500 e 300 millóns de anos respectivamente
Influencias culturais
O península do Cabo de Creus grazas a súa situación xeográfica e a súa variedade e complexidade de paisaxes ten sido fonte de inspiración e traballo para gran diversidade de artistas, escritores e científicos. De feito o areal de Cativa vai ser o escenario da primeira escavación arqueolóxica submarina en España. Durante os días 21 e 22 e agosto do 1894 recuperáronse dos fondos mariños ánforas e outros obxectos de gran valor histórico
Cualquier noche puede salir el sol
Cualquier noche puede salir el sol é o segundo disco de estudo do grupo de punk español Los Muertos de Cristo, publicado en 1996.
Parque Natural do Cap de Creus
Influencias culturais
Entre os escritores, que se van inspirar no Cabo de Creus, podemos nomear ós cataláns Fages de Climent  cá súa obra El somni de Cap de Creus, a Josep Maria Sagarra  co libro All i salobre ou o poema Vinyes verdes vora el mar (posteriormente musicado por Lluís Llach) e Josep Pla coa Guía de la Costa Brava.
Entre os pintores nomear a Antoni Pitxot. Unha das súas obras, inspiradas nas praias de Cabo de Creus, é o emblema actual do Museo de Xeoloxía de Cadaqués.
Actualmente esta localidade alberga dous museos adicados a súa figura e obra: son o museo de Cadaqués e a Casa Museo Salvador Dalí.
Noutros casos a fonte de inspiración non van ser as vistas ou rochas do Cabo senón as personaxes locais. Por exemplo, unha muller de peculiar personalidade, chamada Lidia de Cadaques vai inspirar a Eugeni d'Ors a escribir La verdadera historia de Lidia de Cadaqués, con ilustracións do propio Dalí.
Flora
Biolóxicamente destaca a presenza de especies de flora consideradas raras. Algúns estudos chegan a citar ata 49 especies de flora vascular nesta categoría. Estas especies vexetais están adaptadas á forza do vento, á gran salinidade atmosférica e á dureza do terreo.
Fauna
As aves son as especies mellor adaptadas e máis frecuentes no parque. De feito algúns estudos teñen citado ata 90 especies nidificantes. Algunhas das cales son de protección prioritaria segundo a Directiva de aves da Unión Europea  79/409/EEC. . Podemos nomear coma exemplos, dende o corvo mariño cristado ata o paíño pequeno, pasando polo Picanzo pequeno. Existen tamén tres tipos de pardela: a balear, a mediterránea e a cincenta. Esporadicamente téñense observado mamíferos mariños como o golfiño riscado, o arroaz ou o rorcual común, e entre os réptiles a tartaruga mariña común e a tartaruga de coiro.
As praderías mariñas
Praderias de Posidonia.|esquerda|miniatura Preto do 90% do ámbito mariño protexido ten un substrato detrítico, é dicir de area ou lama. Sobre este terreo, entre a superficie e uns 20 metros de profundidade atopamos as praderías sumariñas, fundamentalmente formadas por posidonias (Posidonia Oceanica). Estas formación de posidonias son propias do Mar Mediterráneo e atópanse en regresión debido ó cambio climático. Estas praderías son o hábitat de numerosas especies de peixes e invertebrados. Algunhas delas, pouco frecuentes, mais de grande interese faunístico e ecolóxico. Como exemplo, nomear as dúas especies de cabaliños do mar que viven no parque: o Hippocampus hippocampus e o Hippocampus ramulosus.​
O ambiente coralino
Trátase dun ambiente de gran valor ecolóxico que se atopa sobre todo naqueles terreos rochosos máis profundos. Nestes niveis no que a luminosidade é baixa ou moi baixa, as especies dominantes son a gorgonia vermella (Paramuricea Clavata) e o coral (corallium rubrum). Especies moi ​delicadas e que son obxecto dunha protección especial. De feito a extracción do coral atópase totalmente prohibida nas tres reservas mariñas ​do parque pola lei MAH/293/2005, mentres que no resto de zonas esta actividade é regulada a través de vedas para asegurar a supervivencia da especie .​
Tamén podemos atopar outra especies máis escasas coma os Microcormus Sabatieri, Luria Lurida, a corna (Charonia Nodifera), o Hypselodoris Villafranca, o Scyllarides latus, o Galathea Strigosa, o chucho Myliobatis Aquila, a ouxa (Dasyatis pastinaca) e a roxa (Scyliorhinus stellaris).
Curuxo
O nome de curuxo é propio da costa occidental de Galicia, desde Mugardos á Guarda, coas variantes caruxo, coruxo, curuxa e cruxo; pero na costa norte, desde Pontedeume a Ribadeo, recibe os nomes de sollo e, concretamente en Mera (Oleiros), solla. Outros nomes que tamén lle dan son os de brisca, rascapedras, tapa, tapaconas e tapaconos.
Características
Presenta un corpo case circular ou romboidal, alto coma o rodaballo, coa cara pigmentada esquerda. A cor é castaña clara, ás veces verdosa, con manchas escuras irregulares distribuídas por todo o corpo; a estas manchas escuras debe o nome que tamén recibe de rodaballo negro, en Bares. A cara ventral é branca ou de cor crema.
As aletas dorsal e ventral mostran os radios centrais máis longos ca nos extremos, aínda que non chegan a formar ángulo, cousa que si acontece no caso do rodaballo. É característico que os primeiros radios da aleta dorsal estean soltos (sen membrana interradial) e ramificados. Outra diferenza respecto ó rodaballo é a presenza de escamas, das que carece o rodaballo, e a ausencia deses tubérculos óseos típicos deste último.
Os ollos son grandes e separados. A boca, grande e oblicua, e a comisura supera o bordo posterior do ollo.
Hábitat e distribución
Vive sobre fondos areosos de profundidade media, de 2 a 100 metros. Péscase no Atlántico Norte, no mar Báltico e no Mediterráneo. A época de reprodución é entre abril e agosto, para o que ascenden a augas de 10-20 metros de profundidade, entrando no interior das rías.
Pode medir ata 80 centímetros de lonxitude e pesar ata 3 quilogramos, aínda que as medidas habituais oscilan entre os 30 e os 50 cm. O talle mínimo son 30 cm.
María Vinyals
María Vinyals Ferrés, nada en Soutomaior o 14 de agosto de 1875 e finada en París na década de 1940, foi marquesa de Ayerbe e escritora galega.
Traxectoria
miniatura|esquerda|En 1907 por [[José L. Demaría López, Campúa|Campúa, xunto a Emilia Pardo Bazán e Faustino Rodríguez-San Pedro.]] Naceu no castelo de Soutomaior, provincia de Pontevedra, o 14 de agosto de 1875. Recibiu bens dos seus tíos os marqueses de la Vega e Armijo. Casou en 1896 con Juan Jordán de Urríes, marqués de Ayerbe. Publicou en 1904 a súa obra El Castillo del Marqués de Mos en Sotomayor. Vinyals, que tivo relación con Emilia Pardo Bazán, María Barbeito e Carmen de Burgos, inscribiuse no Ateneo de Madrid en 1906. Foi fundadora do Centro Ibero-Americano de Cultura Popular Feminina, institución co obxectivo de ensinar a mozas que non tiñan acceso a outro tipo de educación. En 1909, tralo falecemento do marqués, casou co médico cubano Enrique Lluria. Membro do Partido Socialista Obrero Español, estivo afiliada na Agrupación Feminina Socialista de Madrid e escribiu varios artigos en publicacións coma El Imparcial, El Fígaro ou Blanco y Negro. Tratou nos seus escritos a cuestión da importancia da educación da muller coma ferramenta para a rexeneración social, ademais de propugnar a complementariedade do home e a muller na xestión pública.
En 1919 trasladouse a Cuba. Faleceu en París durante a ocupación nazi da cidade na segunda guerra mundial.
Curuxo
Hábitat e distribución
Péscase con artes de trasmallo, palangre e miños.
As capturas en Galicia ascenderon a 30.261 kg en 2010, por riba das cifras de 2009: 26.981 kg.
Ponte de Sárdoma
A ponte de Sárdoma é unha pontiña medieval que cruza o río Lagares na parroquia viguesa de Sárdoma, preto do pazo da Caracola. Podería ter unha orixe romana, se ben a actual ponte vense utilizando polo menos dende o século XII.
A ponte, de cantaría de granito de perpiaños regulares, é sinxela, cunha plataforma recta (non ten a fasquía típica de subida e baixada das pontes medievais, coma a de Castrelos), ten 10 m de longo, e salva o río grazas a dous arcos de medio punto. Conta, ademais, cun tallamar central.
O estado de conservación é bo; porén a contorna non está moi coidada e a propia ponte necesitaría unha limpeza; a ponte asfaltárase para dar acceso ao pazo, porén a camada de asfalto foi retirada hai uns anos.
Chiang Kai-shek
Traxectoria
Sucedeu a Sun Yat-sen como líder do Partido Nacionalista Chinés Kuomintang, e foi o líder máximo, baixo diversos cargos, da República da China establecida en Nankín en 1927. Tras a derrota dos nacionalistas fronte aos comunistas en 1949, refuxiouse co seu goberno na illa de Taiwán.
Chiang Kai-shek gobernou Taiwán de forma autoritaria desde 1949 até a súa morte en 1975, cando foi sucedido polo seu fillo Chiang Ching-kuo. Durante a súa etapa en Taiwán nunca se resignou a que o exilio fora definitivo. Mantivo a esperanza de que o comunismo acabaría caendo, e que a República da China, baixo o seu liderado, reconquistaría a China continental.
Chiang utilizou varios nomes ao longo da súa vida. Durante a súa etapa en Cantón á fronte da Academia Militar de Whampoa, utilizaba o nome que a transcrición pinyin é Jiǎng Jièshí (chinés tradicional: 蔣介石, chinés simplificado: 蒋介石, Wade-Giles: Chiang Chieh-shih). A forma habitual en Occidente "Chiang Kai-shek" corresponde á transcrición que se fixo naquela época deste nome segundo a pronunciación do dialecto cantonés falado en Cantón. Chiang Kai-shek e Sun Yat-sen son as únicas personalidades históricas chinesas cuns nomes que se transcriben habitualmente en Occidente en forma cantonesa, e non en mandarín.
Joseph Pickford
Traxectoria
miniatura|esquerda|St. Helen's House. Pickford naceu en Warwickshire, pero trasladouse a Londres en neno cando o seu pai morreu. A formación inicial de Pickford foi realizada a través do escultor Joseph Pickford (o seu tío), no seu establecemento en Hyde Park, Londres. Pickford á vez, tiña oficinas en Londres e Derby. O arquitecto trasladouse a Derby ao redor de 1759, onde foi axente dos arquitectos Foremark Hall. Casou coa filla do axente Wenman Coke. A casa que proxectou para si mesmo, o número 41 da Friar Gate, agora é o Pickford's House Museum (Museo da Casa de Pickford) e tamén un edificio clasificado Grao I. Non obstante, dende abril de 2006 a visitación do edificio só está dispoñible para grupos concertados previamente.
Pickford traballou extensamente nos condados de Midland da Inglaterra, sobre todo co deseño de casas de campo e cidade no estilo de Palladio. Un número significativo dos seus amigos e clientes eran membros da influente Sociedade Lunar, como o oleiro Josiah Wedgwood, o pintor Joseph Wright de Derby, e os inventores Matthew Boulton e John Whitehurst.
Principais obras
miniatura|Etruria Hall.
Doutrina Hallstein
A Doutrina Hallstein, en honra de Walter Hallstein, era a doutrina que rexía na política exterior da República Federal Alemá, ou RFA, (tamén denominada Alemaña Occidental) entre 1955 e 1969.
O primeiro país ao que se aplicou esta medida foi Iugoslavia en 1957.
A Alemaña Oriental tentou evitar estas medidas abrindo relacións diplomáticas cos países da órbita soviètica e cos estados recentemente decolonizados do Terceiro Mundo.
A doutrina non foi nunca demasiado popular, nin sequer entre os aliados occidentais da RFA, sendo finalmente abandonada coa adopción da Ostpolitik polo Chanceler Willy Brandt, que finalmente levou ao mutuo recoñecemento entre ambas dúas Alemañas.
Palavea, Elviña, A Coruña
Características
No contorno de Palavea existen varios hórreos e lavadoiros catalogados.
No lugar creouse no século XX o Grupo Santa Cristina-Palavea, poboado satélite creado por edificios de cinco plantas e cun plano en forma de abano. No seu interior está o mercado de Palavea. , onde ten a súa sede social a asociación veciñal Os Nosos Lares de Palavea
Champfromier
Champfromier é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Lago, Valdoviño
Santiago de Lago é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Valdoviño, na comarca histórica de Trasancos. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 1.139 habitantes (586 mulleres e 553 homes) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.054 habitantes. Conta cunha superficie de 11,8 km². Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Patrimonio
A orixe do nome venlle dado por ser nesta parroquia a lagoa da Frouxeira, incluída no Rexistro Xeral de Espazos Naturais de Galicia e considerada Zona Húmida de importancia Internacional polo Convenio de Ramsar.