cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María del Carmen García Lasgoity
Traxectoria
En 1954, aproveitou unha lei de amnistía para regresar a España co seu home. Pouco a pouco foron chegando tamén vellos coñecidos seus, como José Bergamín, Gustavo Pittaluga González del Campillo ou Arturo Soria Mata, con quen mantivo relación periódica. Tamén mantivo comunicación epistolar con Rafael Alberti e Pablo Neruda.
En 1962, Prados participou no primeiro encontro de exiliados republicanos en Múnic, definido polo franquismo como o Contubernio de Múnic. Ante o perigo de ser encarcerado, exiliouse en París, até volver ser contratado pola ONU. María del Carmen viaxou con el, desta volta ao Perú.
García Lasgoity participou ao longo dos anos en diversos actos de divulgación histórica de La Barraca e en homenaxes a Federico García Lorca. Faleceu o 16 de decembro de 2002.
Karl Gordon Henize
Karl Gordon Henize, nado en Cincinnati (Ohio), o 17 de outubro de 1926 e finado o 5 de outubro de 1993, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-51-F.
Traxectoria
Henize graduouse en matemáticas en 1947 e en astronomía en 1948 pola Universidade de Virxinia, con doutoramento en astronomía en 1954 pola Universidade de Míchigan.
Donald Cheung
Donald Wai Man Cheung, nado en Hong Kong en 21 de decembro 1952, é un cantante de Hong Kong de cantopop.
Traxectoria
Comezou a súa carreira musical a finais da década de 1970 e en 1978 gañou un concurso para cantantes afeccionados o que lle supuxo o seu primeiro contrato cunha compañía discográfica, entre 1979 e 1982 gravou 9 álbums e o tema para o filme Xin tie cuo men shen. Entre 1985 e 2003 actuou como vocalista para estrelas da cantopop como Liza Wang, Leslie Cheung, Sam Hui, Alan Tam ou George Lam. En 2003 volveu a gravar un álbum en solitario, con versións de grandes divas do cantopop como Anita Mui ou Sally Yeh, e que se converteu nun grande éxito chegando a álbum de platino case de inmediato, seguindo o seu éxito nos anos seguintes.
Aeroporto
miniatura|Aeroporto de [[Frankfurt.]] miniatura|Aeroporto de [[Santiago de Compostela]]
O aeroporto é unha área cunha infraestrutura e os servizos necesarios para a aterraxe e a engalaxe de aeronaves. Os máis sinxelos son pistas de terra, para pequenas avionetas, mentres os máis grandes teñen varias pistas dun ou máis quilómetros para permitir a aterraxe e a engalaxe de avións de gran tamaño e cunha frecuencia de poucos minutos de diferenza. Aeroportos sobranceiros, entre outros, son: En Galicia hai tres aeroportos con conexións internacionais: Tamén hai varios aeródromos (Ponteareas, Monterroso, Lugo etc), que permiten gozar aos afeccionados da aviación.
Bloque Nacionalista Galego
A Voceira Nacional é Ana Pontón, quen desde febreiro de 2016 substitúe a Xavier Vence.
Orixes e formación
esquerda|miniatura|A [[Unión do Povo Galego|UPG e o PSG crearon en 1975 a Asemblea Nacional-Popular Galega (ANPG) organización antecesora do BNG.]] Nos anos 60 fúndase a Unión do Povo Galego (UPG) e o Partido Socialista Galego (PSG), partidos nacionalistas de carácter comunista e socialista. No ano 1975 fúndase a Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG), fronte impulsada pola UPG coma plataforma de mobilización social e base para o futuro establecemento dunha candidatura electoral nacionalista. No ano 1977 a UPG e a AN-PG constituíron o Bloque Nacional Popular Galego (BNPG) que concorreu ás eleccións.
En outubro de 1981 celebrouse a primeira convocatoria para elixir o Parlamento de Galicia. Estas eleccións gañounas Alianza Popular e os partidos nacionalistas galegos acadaron un discreto resultado, o BNPG en coalición co PSG conseguiu tres escanos: Bautista Álvarez, Lois Diéguez Vázquez e Claudio López Garrido. Os tres foron expulsados da cámara por negárense a prestar xuramento á Constitución española de 1978, con carácter retroactivo, pois xa levaban varios meses exercendo o seu labor como representantes nacionalistas.
A UPG e a AN-PG acordaron a comezos de 1982 reformular o proxecto formando unha fronte nacionalista que abranguese a maior amplitude posible, con diversas tendencias no seu interior. A primeira xuntanza celebrouse o 15 de maio e nela participaron AN-PG, UPG, PSG, Galicia Ceibe (OLN), Asamblea de Nacionalistas Galegos, Colectivo Libertario Arco da Vella e independentes de Santiago e A Coruña que subscribiron un chamamento para a unidade do nacionalismo baixo os principios do recoñecemento do carácter plurinacional do Estado e do dereito de autodeterminación, do antiimperialismo, do autogoberno, da autoorganización e do pluralismo e a democracia interna e que levará á constitución dunha Comisión Xestora Nacional de 22 membros na que ademais dos grupos que participaran na xuntanza anterior están a ERGA e independentes de Vigo e o Condado, posteriormente integrouse Avance Nacionalista, formado por independentes da Coruña. No seo da Comisión Xestora, as diferentes forzas presentaban as súas alternativas. O PSG dálle grande importancia á unidade do sindicalismo nacionalista e á participación nas institucións. Galicia Ceibe pola contra defende o boicot activo ás eleccións e a ruptura democrática. Avance Nacionalista propón que a nova organización rexeite todas as leis e procure a independencia nacional como única forma de dar sentido á soberanía. Nunha xuntanza celebrada o 27 de xuño apróbase o programa político da organización, defínese como unha organización nacionalista que non explicita a independencia, aínda que ve a creación dun Estado propio como algo preciso; a nova organización debe buscar a compatibilidade da vía institucional coa mobilización social na defensa dos intereses nacionais e populares. En posteriores xuntanzas establécense asembleas territoriais nas que se discutiu o documento aprobado antes da celebración da Asemblea fundacional. O 11 de xullo a Asemblea de Nacionalistas Galegos decide retirarse da Comisión Xestora por considerar que a nova fronte estaba ao servizo dos partidos e pola falta dun programa político mínimo, con todo, os seus militantes continuaron a traballar a título individual na creación da nova organización.
I Asemblea Nacional
esquerda|miniatura|Vista actual do estadio de Riazor. No frontón do estadio celebrouse en 1982 a asemblea fundacional do BNG. O 25 e 26 de setembro de 1982 tivo lugar no Frontón Municipal de Riazor da Coruña a Asemblea fundacional da nova fronte, previa desaparición do BNPG; esta nova forza preténdese interclasista, polo que se rexeita que o seu obxectivo final sexa unha sociedade socialista e a adopción da bandeira vermella, e asúmese a de Galicia coa estrela dos cinco cabos. O nome que resulta elixido para a nova organización é o de Bloque Nacionalista Galego, agrupando á AN-PG (que deixará de actuar tras esta Asemblea), á UPG, ao PSG e a outros colectivos independentes, xa que Galicia Ceibe decide deixar a organización ao decidirse na Asemblea Constituínte que o BNG participe nas eleccións, e o Colectivo Arco da Vella tamén a abandona por non estar conforme co nome elixido.
Nas eleccións xerais de 1982 a coalición Bloque-PSG tivo 38.522 votos, estes resultados electorais levaron a un debate interno no seo do PSG, o que leva a celebración dun Congreso extraordinario en xaneiro de 1983 no que se decide abandonar o BNG, mais un nutrido grupo de militantes do PSG segue no BNG co nome de Colectivo Socialista (CS). O PSG fusionaríase con Esquerda Galega (EG).
En abril dese mesmo ano celebráranse eleccións locais, as primeiras ás que concorría o BNG, obtendo 50.491 votos e 117 concelleiros/as.
II Asemblea Nacional
En decembro de 1984 tivo lugar a II Asemblea Nacional en Santiago de Compostela. Nela definiuse a posición do BNG en aspectos fundamentais do seu proxecto político como o ecoloxismo, o feminismo, o ensino, a lingua ou a cultura.
Ao longo dese ano o BNG desenvolveu unha inxente actividade contra o desmantelamento industrial provocado pola política de "reconversión", participando activamente nas tres folgas xerais que teñen lugar en Galiza. Asemade, desenvolveu accións de protesta contra o que consideraba a apropiación e manipulación dos restos mortais de Castelao, recibindo como resposta unha dura represión policial. O recordo do político nacionalista foi o motivo do Día da Patria Galega, xornada na que o nacionalismo volveu acceder ao recinto histórico de Compostela despois de anos de prohibición.
Asemblea Nacional Extraordinaria de 1985
miniatura|180x180px|Xosé Manuel Beiras foi o único representante do bloque no parlamento galego en 1985. Os resultados electorais culminaron unha etapa de debate interno que desembocou na celebración dunha Asemblea Extraordinaria en Santiago o 15 de decembro, na que o BNG rectificou a súa táctica política a respecto da esixencia regulamentaria de acatar a Constitución para acceder ao Parlamento. Esta rectificación converteuse nun paso fundamental para o desenvolvemento do BNG no seu obxectivo de defender os intereses de Galiza.
En 1986 a UPG ten unha escisión, creándose o Colectivo 22 de marzo que deu orixe á formación en xullo do Partido Comunista de Liberación Nacional (PCLN), de carácter independentista e comunista. O BNG ten de escoller a dirección política a tomar e escolle un camiño máis moderado. O BNG, liderado por Beiras desradicalízase para tentar gañar máis votos. Na terceira asemblea, o Partido Comunista de Liberación Nacional (que despois formará a Frente Popular Galega (FPG)) é expulsado da fronte por apoiar a Herri Batasuna.
Ese mesmo ano, tería lugar en marzo o referendo sobre a permanencia de España na OTAN, no que o BNG fixo campaña a favor do non. Nas eleccións ás Cortes españolas de xuño acadaríase a cifra de 27 049 votos. Ante os actos oficiais de celebración do cincuentenario do plebiscito do Estatuto de Autonomía de 1936, respondeu con actos e mobilizacións a favor do dereito á autodeterminación ante o que o BNG consideraba unha manipulación dos feitos.
III Asemblea Nacional
esquerda|miniatura|En 1988 nace [[Galiza Nova, organización xuvenil do BNG.]] Nos días 7 e 8 de febreiro de 1987 tivo lugar no Carballiño a III Asemblea Nacional. A militancia aprobou os mecanismos que permitirían a actualización das tácticas e das formas de traballo político iniciando o proceso de apertura da Fronte á sociedade galega. No marco dos actos da Mesa pola Normalización Lingüística en defensa do idioma galego foi presentada unha nova imaxe corporativa.
Ante as eleccións ao Parlamento Europeo de 1987, acreditou na necesidade de configurar unha candidatura nacionalista unitaria para levar a voz de Galiza a Europa. As conversas entre as formacións nacionalistas non frutificaron, quedando o BNG como a única candidatura galega. No contexto das eleccións europeas o PCLN situárase fóra do BNG pola decisión de apoiar a candidatura de Herri Batasuna, vulnerando os acordos do Consello Nacional. En xuño celebráronse conxuntamente as eleccións europeas e municipais, o BNG obtivo 53 116 votos nas primeiras e 61 256 e 139 concelleiros/as nas segundas. Con estes resultados, converteuse na primeira organización nacionalista en número de votos.
Ante a crise que atravesaban as institucións galegas, o BNG presentara en setembro dese mesmo ano un Proxecto de Lei de medidas urxentes para o desenvolvemento económico, político, social e cultural de Galiza. Este proxecto, coñecido como Lei de Bases, configuraríase na estrutura sobre a que se habería edificar o programa do Bloque no marco político vixente daquela.
IV Asemblea Nacional
miniatura|203x203px|[[Bautista Álvarez, secretario xeral da UPG, regresou ao parlamento galego en 1989, despois de súa expulsión do mesmo en 1982]] En febreiro de 1989 tivo lugar a IV Asemblea Nacional en Lugo. Os debates asemblearios centráronse na configuración dunha estratexia política ante a crise na que está sumida Galiza. Decidiuse presentar candidato á Presidencia da Xunta en consecuencia coa nova estratexia política aprobada dous anos antes no Carballiño. Nas eleccións autonómicas de 1989 o BNG conseguiu 5 deputados con 105 703 votos (Xosé Manuel Beiras Torrado, Bautista Álvarez Domínguez, María Pilar García Negro, Alberte Xulio Rodríguez Feijoo e Francisco Trigo Durán), conseguindo crear un grupo parlamentar propio. O Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG) e a FPG non obtiveron ningún escano. O PSG-EG conseguiu dous escanos. En xuño do mesmo ano tiveron lugar as segundas eleccións ao Parlamento Europeo, nas que o BNG, como única candidatura galega, reforzaría a súa posición como a primeira forza dentro do nacionalismo con 46 052 votos. En outubro celebráronse tamén anticipadamente eleccións ás Cortes española, nas que se acadarían 47 763 votos.
En xuño de 1990 a Comisión Permanente fixo público o documento "Análise do BNG perante a situación económica de Galiza" no que se analizaba a realidade galega e se consideraba imprescindíbel a unidade do nacionalismo galego en torno a uns principios básicos. O slogan “Entre todos” presidiría o Día da Patria dese mesmo ano, no que participaría por primeira vez o PNG-PG.
V Asemblea Nacional
En xaneiro de 1991 celebrouse en Vigo a V Asemblea Nacional. Asinábase o protocolo de integración de Galiza Nova. Ese ano viña desenvolvéndose unha intensa campaña co slogan "Galiza autodeterminación" que culminou o 6 de decembro nunha manifestación en Santiago de Compostela na que participaron máis de 10 000 persoas. 1991 foi tamén o ano no que Inzar e PNG-PG se integraron BNG.
Eleccións municipais 1991
Por outra banda, en maio tiveran lugar as eleccións municipais nas que o Bloque presentara 162 candidaturas coas que obtiveron 107 932 votos e 241 concelleiros/as. En Allariz o BNG acadou por vez primeira unha rotunda maioría absoluta da man de Anxo Quintana. En Fene anovábase por terceira vez a maioría absoluta ostentada desde 1983.
En 1992 manifestouse no apoio e participou activamente na Folga Xeral nacional do 2 de abril, un grupo de independentes dentro do Bloque crearon o colectivo Esquerda Nacionalista (EN) e no outono impulsouse unha campaña contra o Tratado de Maästricht, organizando actos explicativos en toda a nación sobre as consecuencias da Europa do capital. Finalmente, en decembro, celebrábase unha multitudinaria festa na Coruña co gallo do 10º aniversario da fundación do BNG.
VI Asemblea Nacional
miniatura|En 1994 creouse a CIG, organización que unificaba o sindicalismo nacionalista. En marzo de 1993 convocábase a VI Asemblea Nacional, que tería lugar na Coruña. Ás eleccións ás Cortes españolas de marzo o BNG concorrería co lema "Galiza con forza própria", obtendo 126 965 votos e ficando ás portas de obter representación nas provincias da Coruña e Pontevedra. O compromiso do BNG por unha Europa dos Pobos fundamentou a participación da organización no Forum Internacional en Dinamarca onde se reuniran organizacións e personalidades de diversos países europeos críticos co modelo de Europa consagrado polo Tratado de Maästricht.
Nas eleccións autonómicas o BNG acada 269 233 votos e 13 deputados. Tras o fracaso nesas eleccións Unidade Galega (UG), antigo PSG-EG, incorporaríase tamén ao Bloque. O avance electoral exprésase no incremento colleitado nas cidades nas que se converte na segunda forza política.
O avance na unidade do nacionalismo no plano político plasmaríase no plano sindical coa reunificación do sindicalismo nacionalista que culminaba en 1994 coa fundación da Confederación Intersindical Galega (CIG). A integración de UG en decembro culminaría o proxecto de unidade do nacionalismo iniciado en 1982. Nas eleccións europeas de xuño o BNG obtivo 139 221 votos. O Día da Patria adicouse á conmemoración do 50º aniversario de "Sempre en Galiza".
As eleccións municipais de marzo de 1995 supuxeron a consolidación do avance do BNG, nas que obtivo 208 098 votos e 428 concelleiros.
VII Asemblea Nacional
esquerda|miniatura|220x220px|[[Francisco Rodríguez Sánchez|Francisco Rodriguez, na foto xunto ao presidente do goberno, foi elixido deputado no congreso en 1996.]] En decembro de 1995 celebrouse na Feira de Mostras de Ferrol a VII Asemblea. A definición dos criterios de actuación do BNG nas Cortes Xerais e os eixos que debían artellar unha alternativa de goberno en Galiza centraron os traballos asemblearios. No plano cara á consolidación organizativa, aprobouse o desenvolvemento dos Estatutos orixinarios.
Nas eleccións ás Cortes españolas de marzo de 1996 o BNG obtivo 220 147 votos, conseguindo por vez primeira na súa historia dúas actas no Congreso dos Deputados de España, Guillerme Vázquez e Francisco Rodríguez. A actuación organizativa e política foi dirixida neste ano a estabelecer un contacto directo coa sociedade co obxectivo de conformar unha alternativa ao Partido Popular, celebrándose en outubro un acto masivo en Santiago de Compostela no que se presenta a alternativa e a Xosé Manuel Beiras como candidato á presidencia da Xunta. Deste xeito, o BNG concorre ás eleccións ao Parlamento galego de 1997 cun programa de goberno, acadando un éxito sen precedentes ao conseguir 395 435 votos e 18 deputados, converténdose na segunda forza política de Galiza por diante do PSdeG-PSOE.
VIII Asemblea Nacional
miniatura|269x269px|En 1999 o BNG concorreu as eleccións europas en solitario. [[Camilo Nogueira Román|Camilo Nogueira foi elixido deputado con case 350000 votos.]] En xuño de 1998 tivo lugar en Ourense a VIII Asemblea Nacional. Esta Asemblea marcou un fito no desenvolvemento da organización xa que nela se adecuaban as estratexias políticas á súa condición de alternativa de goberno. Unha das consecuencias desta Asemblea foi a sinatura da Declaración de Barcelona, xunto con PNV e CDC, como entente na defensa do recoñecemento do carácter plurinacional do Estado español. A esta Declaración séguiríanlle as de Gasteiz e a de Santiago de Compostela, que afondarían nos acordos de Barcelona.
En maio de 1999 o BNG impulsou a creación da Fundación Galiza Sempre e volve concorrer en solitario ás eleccións ao Parlamento Europeo de xuño, obtendo 349 079 votos e por vez primeira un deputado na persoa de Camilo Nogueira.
Eleccións Municipais 1999
Nas eleccións municipais obtéñense 290 187 votos e 585 concelleiros, o que supuxo un avance cualitativo xa que entraron no goberno en cinco das sete cidades galegas, en tres delas ocupando a alcaldía : Miguel Anxo Fernández Lores en Pontevedra, Xaime Bello en Ferrol e Lois Pérez Castrillo en Vigo. Tamén se acadan maiorías absolutas en concellos de tamaño intermedio como Allariz, Fene, Poio ou nas Pontes, así como outros máis pequenos como Vilar de Santos.
Eleccións ás Cortes Españolas 2000
En xaneiro de 2001 o BNG presentou unha moción de censura no Parlamento de Galicia ante a xestión da Xunta fronte ao problema das “vacas tolas”. Ese mesmo ano e antes da celebración da IX Asemblea Nacional, o BNG exerceu de anfitrión no Encontro do Intergrupo de Nacións sen Estado no Parlamento europeo celebradas en Santiago de Compostela.
IX Asemblea Nacional
En febreiro de 2001 tivo lugar en Santiago de Compostela a IX Asemblea Nacional, na que se reforza a idea do BNG como alternativa de goberno. O Bloque participaría activamente na folga de xuño contra os recortes sociais promovidos polo Goberno de Aznar. En outubro celebráronse as eleccións ao Parlamento de Galicia nas que obtivo 346 423 votos e 17 deputados, manténdose como segunda forza no Parlamento a pesar de descender o seu número de apoios con respecto ás eleccións anteriores e igualar en escanos co PSdeG-PSOE. O BNG tamén participaría activamente nas masivas mobilizacións contra a nova Lei Orgánica de Universidades (LOU).
X Asemblea Nacional
miniatura|180x180px|O BNG creou a [[Fundación Galiza Sempre en 1999.]]En abril de 2002 o BNG celebra na Coruña a X Asemblea Nacional. Nesta Asemblea adóptanse resolucións significativas como a substitución da Permanente pola Executiva Nacional que pasa a ser un órgano elixido pola Asemblea. O Bloque apoiou a folga xeral do 20 de xuño contra o decreto do Goberno español de reforma do sistema de cobertura do desemprego. En Vigo, celebraríase o Acto de Conmemoración do XX Aniversario do BNG. Por outra banda, a Fundación Galiza Sempre, en colaboración con Galiza Nova, organizaba os días 24 e 25 de xullo dese mesmo ano a primeira edición do Festigal.
En novembro, perante a xestión da catástrofe ecolóxica producida polo buque Prestige, apoiou a autoorganización do pobo galego esixindo a depuración de responsabilidades políticas e solucións para reparar os danos e impedir que catástrofes desta caste volvan producirse. A iniciativa do BNG é respondida por numerosas entidades asociativas de Galiza. Desta iniciativa xurdiu o 21 de novembro a Plataforma Cidadá Nunca Máis. A indignación social ante o comportamento do Goberno español e da Xunta culminarían na presentación dunha moción de censura ao presidente Fraga que sería debatida no Parlamento de Galiza o 12 de decembro.
En 2003 o BNG participou como parte activa na manifestación das “maletas” celebrada o 9 de febreiro na Coruña e na marcha a Madrid do día 23, que congregou centos de miles de galegos na capital do Estado e impulsou iniciativas en todos os ámbitos fronte á invasión de Iraq. Nas eleccións municipais presentou 307 listas e obtivo 325 331 votos e 595 concelleiros, pasando a formar goberno en 42 Concellos, en 19 ostentando a alcaldía. O resultado obtido na provincia da Coruña situouno nunha posición central para impulsar o cambio na Deputación, accedendo así a un goberno no que Xaime Bello sería o seu vicepresidente. Estas eleccións supuxeron un novo fito para o Bloque, xa que obtivo o mellor resultado da súa historia nunhas eleccións locais.
XI Asemblea Nacional
miniatura|[[Anxo Quintana substituiu a Xose Manuel Beiras como portavoz nacional do BNG en 2003.]] En novembro de 2003, após a XI Asemblea Nacional, houbo un troco xeracional no BNG, no que Anxo Quintana sucedeu a Beiras como voceiro nacional e candidato á presidencia da Xunta de Galicia. O rival de Quintana fora, entón, o eurodeputado Camilo Nogueira, quen acadou 600 votos fronte os 1 700 do senador. Xosé Manuel Beiras pasa a ser elixido Presidente do Consello Nacional, cargo de nova creación.
Eleccións ás Cortes Españolas 2004
Nas eleccións xerais de 2004, o BNG comeza unha crise polo continuo retroceso de votos, xa que só consegue 208 688 votos que lle dan 2 escanos no Congreso dos Deputados e ningún no Senado, aínda que por cota parlamentar autonómica é escollido senador polo BNG Francisco Jorquera, quen substituíra a Anxo Quintana o ano anterior. Na investidura do Presidente do Goberno de España votouse a favor da candidatura de José Luis Rodríguez Zapatero.
Eleccións ao Parlamento Europeo 2004
Aínda que coas eleccións ao Parlamento Europeo, nas que, despois de presentarse en coalición co PNV e CiU (Galeusca), queda con dous eurodeputados, a redución do número de eurodeputados correspondentes ao Estado incidira negativamente na perda de representantes. Así e todo, en xullo do 2004, Anxo Quintana, establece cambios na cúpula do partido e foi presentado o documento de bases para un novo Estatuto de Nación para Galiza, no que se contiñan os criterios que debían orientar o proceso de reforma estatutaria. Este documento desenvolveuse no Foro polo Novo Estatuto con representantes de distintos ámbitos sociais e profesionais, coa finalidade de dotar ao BNG de achegas e de implicar á sociedade neste debate.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2005
Tras as eleccións autonómicas de 2005 o BNG entrou no goberno de coalición presidido polo socialista Emilio Pérez Touriño no que o BNG tivo a vicepresidencia, que ocuparía Anxo Quintana coas consellarías de Relacións Institucionais e Benestar Social. Así mesmo, o BNG encargouse das consellerías de Cultura (Ánxela Bugallo), Industria (Fernando Blanco), Medio Rural (Alfredo Suárez Canal) e Vivenda (Teresa Táboas), de nova creación.
XII Asemblea Nacional
miniatura|esquerda|200px|Discurso de Anxo Quintana na XII Asemblea Nacional en Santiago de Compostela. Na XII Asemblea Nacional, celebrada en Santiago de Compostela o 2 e 3 de decembro de 2006, presentáronse catro candidaturas ao Consello Nacional, a oficial encabezada por Anxo Quintana e co apoio da UPG e dos independentes de Roberto Mera conseguiu 1.646 votos (62.57%) obtendo 31 representantes no Consello. A segunda candidatura foi Encontro Irmandiño (EI) liderada por Xosé Manuel Beiras que conseguiu 449 votos (17.09%), obtendo 9 representantes; A Alternativa encabezada por Rosario Fernández Velho e que conta co apoio de Camilo Nogueira e EN conseguiu 291 votos (11.06%), conseguindo 5 representantes.
A última candidatura foi o Movemento pola Base (MpB), formada sobre todo por membros de Galiza Nova e encabezada polo sindicalista da CIG Fermín Paz, que conseguiu 245 votos (9.32%) e 5 representantes. Trala votación chegouse a un acordo entre as diferentes candidaturas para a repartición dos membros da Executiva Nacional, a candidatura oficial leva 10 dos 15 membros, os outros cinco repártense entre EI e A Alternativa, o MpB apoiou o acordo malia quedar fóra da Executiva. Tamén se decidiu modificar a composición da seguinte Asemblea Nacional para que fose por delegados e non como antes aberta a todos os militantes.
A súa presenza institucional nese momento era de 595 concelleiros, 15 deputados provinciais, 13 deputados autonómicos, 2 deputados no Congreso dos Deputados, un senador e ningún eurodeputado.
Eleccións ás Cortes Españolas 2008
miniatura|[[Francisco Jorquera, deputado do BNG no Congreso (2008–2012).]]Nas Eleccións Xerais 2008 en España repetiu os resultados do 2004, acadando un deputado pola Coruña e unha deputada por Pontevedra.
Eleccións ao Parlamento Galego 2009
Tras perderen un escano (de 13 a 12) nas eleccións ao Parlamento galego de 2009, celebradas o 1 de marzo, e que se saldaron coa maioría absoluta por un escano do PP, a executiva do BNG recoñeceu os malos resultados e dimitiu ante o Consello Nacional o 14 de marzo.
Asemblea Nacional Extraordinaria de 2009
miniatura|200px|dereita|Manifestación do BNG polo [[día da Patria, en 2009.]] O 18 de abril realizáronse asembleas comarcais para elixir os delegados que concorreron á Asemblea Nacional extraordinaria do 10 de maio. Nestas asembleas comarcais presentáronse 3 listas: Alternativa pola Unidade (ApU, impulsada pola UPG), Listas Abertas (impulsada polo EI), e +BNG. Tamén se presentaron outras listas nalgunhas comarcas como Independentes do Val Miñor, Movemento Galego ao Socialismo (MGS), Esquerda Socialista Galega e Independentes do Ribeiro. O resultado deu unha maioría de delegados para ApU.
O 10 de maio celebrouse a Asemblea nacional extraordinaria, na que se presentaron catro listas: Alternativa pola Unidade (ApU, encabezada por Guillerme Vázquez), Máis BNG (+BNG, encabezada por Carlos Aymerich), Encontro Irmandiño (encabezada por Xosé Manuel Beiras) e Máis Alá (impulsada polo MGS e encabezada por Rafa Villar). A elección ó Consello Nacional deu como resultado: 23 membros de ApU, 18 de +BNG, candidatura de Encontro 7 representantes e 2 para Máis Alá. Da votación para a Executiva Nacional autoexcluíuse o Encontro Irmandiño, liderado por Beiras. Presentáronse, pois, á executiva dúas listas: a de ApU (na que se integraba un representante de Máis Alá) e a de +BNG. A lista encabezada por Guillerme Vázquez obtivo 1189 votos (55,1% de apoio) o que lle outorgou 8 representantes, mentres que a encabezada por Carlos Aymerich conseguiu 969 votos (44,9% de apoio) e 7 representantes. Así pois, Guillerme Vázquez resultaba elixido portavoz nacional do BNG, en substitución de Anxo Quintana.
Eleccións Municipais 2011
As Eleccións municipais de 2011 supuxeron a saída do BNG dos gobernos de coalición de Ferrol e da Coruña por mor das maiorías absolutas acadadas polo PP e por vez primeira diminuíu o número de concelleiros totais acadados con respecto ás anteriores eleccións. Pese ao descenso, grazas ás maiorías obtidas e os apoios doutras forzas políticas, principalmente do PSdeG-PSOE, foi quen de acceder a un total de 29 alcaldías: na Bola, na Pobra do Brollón, Arbo, Allariz, Arzúa, Cariño, Bueu, Carballo, Vimianzo, Castrelo de Miño, Carnota, Monforte de Lemos, Maceda, Maceda de Trives, Mondoñedo, Mugardos, Poio, Pontecesures, Pontevedra, Rianxo, Ribadeo, Riotorto, Salceda de Caselas, San Sadurniño, Teo, Tomiño, Vilar de Santos, na Mezquita e Zas.
XIII Asemblea Nacional
O sábado 28 e o domingo 29 de xaneiro de 2012 celebrouse a XIII Asemblea Nacional no Recinto feiral de Amio en Santiago de Compostela, na que se elixiu a dirección, así como o voceiro nacional e o seu candidato para a Xunta. Presentáronse tres listas: Alternativa pola Unidade (ApU), co apoio da UPG e con Guillerme Vázquez para voceiro e Francisco Jorquera para candidato; unha lista encabezada por Máis Galiza (+G) e EI (+G-EI), co apoio do CS, PNG-PG, EN, Inzar, UG e Espazo Socialista Galego, con Xosé Manuel Beiras para voceiro e Carlos Aymerich para candidato; e unha lista de MGS, encabezada por Rafa Villar. Finalmente, Guillerme Vázquez resultou reelixido portavoz nacional con 2.123 votos fronte Xosé Manuel Beiras, con 1.823 votos; e Francisco Jorquera candidato á presidencia da Xunta con 2.338 votos (53 %) fronte aos 2.043 votos (46 %) conseguidos por Carlos Aymerich. A Executiva formouse con 7 membros de ApU, 7 de +G-EI e 1 de MGS; así mesmo, a votación do Consello Nacional deparou 2.164 apoios (48 %) para ApU, 2.026 (45 %) para +G-EI e 248 (5 %) para MGS.
Tras a citada asemblea, debido ás tensións internas e ideolóxicas, partidos como EI e EN decidiron abandonar o BNG. A corrente Máis Galiza, (a segunda forza máis votada tras a UPG) e o PNG-PG anunciaron asembleas propias para decidir a súa continuidade, decidindo ao final, deixar o Bloque. Froito desta escisión o BNG perdeu o control de varias alcaldías, como as de Maceda, Maceda de Trives, Teo, Arbo ou Vilar de Santos.
XIV Asemblea Nacional
miniatura|300x300px|Movilización do BNG ante a catedral de Santiago de Compostela pola súa exclusión da RTVG nos espazos electorais das europeas de 2014. Tras a asemblea do 17 de marzo de 2013 que tivo lugar no Palacio de Congresos de Santiago de Compostela, produciuse de novo unha remuda na portavocía nacional, abandonando o cargo Guillerme Vázquez como consecuencia dos malos resultados acadados nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2012. Sería substituído por Xavier Vence. Após esta asemblea o BNG adoptou posturas abertamente soberanistas co obxectivo da construción da República Galega. Este movemento provoca que o equipo de goberno de Salceda de Caselas se dea de baixa no partido.
Eleccións Municipais 2015
Nas eleccións municipais de 2015 o BNG concorreu baixo a marca BNG-Asembleas Abertas. Sufriu un importante descenso de 72 000 votos en total, os máis deles nas cidades agás Pontevedra, onde Fernández Lores anovaría unha vez máis na alcaldía; na Coruña, Lugo e Ferrol viuse amplamente superado polas Mareas e incluso perdeu a súa representación en Vigo e Ourense. Pola contra, no rural, a pesar da perda de alcaldías que seguiron a ser nacionalistas -mais xa con outras siglas- por mor da escisión producida trala XIII Asemblea, o BNG foi quen de acadar novas maiorías absolutas como as de Vimianzo, Mazaricos ou Carballo e manter outras como Allariz, Zas, Carnota, Poio ou Bueu. En total, o partido conseguiu 30 alcaldías: Allariz, Baños de Molgas, Barro, Boimorto, Bueu, Carballo, Carnota, Castrelo de Miño, Fene, Mazaricos, A Mezquita, Moaña, Moeche, Muras, As Neves, A Pobra de Brollón, Poio, Ponteareas, Pontecesures, Pontevedra, Rianxo, A Rúa, Ribadeo, San Sadurniño, Santiso, Tomiño, Toques, Viana do Bolo, Vimianzo e Zas.
En Boimorto o cabeza de lista do BNG-Asembleas Abertas Xosé Luís Rivas Cruz "Mini", pese a contar só con dous edís, foi investido alcalde co apoio dos catro do PSdeG-PSOE, fronte os cinco do PP. Porén, dous meses despois Gonzalo Concheiro, candidato do PP, pasa a ser novo alcalde de Boimorto tras prosperar unha moción de censura do PP apoiada por un concelleiro que fora elixido nas listas do PSdeG-PSOE pero que pasara a ser non adscrito no mes de xullo. Tamén se perden posteriormente en senllas mocións de censura as alcaldías de Pontecesures (maio de 2016) e Fene (abril de 2018).
En abril de 2016 o alcalde de Vimianzo -Manuel Antelo- xunto con toda a corporación do BNG local, anunciaban a súa baixa na fronte par como mostra do seu rexeitamento ás posturas a adoptar após a XV Asemblea Nacional celebrada na Coruña, convocada logo dos malos resultados colleitados nas eleccións ás Cortes de España de 2015.
Eleccións ás Cortes Españolas 2015
O resultado dos comicios foron realmente malos xa que o BNG perdeu toda a representación que ostentaba no Congreso desde 1996, cun descenso de máis da metade dos votos con respecto a 2011, mentres que a outra formación nacionalista galega de esquerdas xurdida da escisión da XIII Asemblea Nacional, Anova, conseguía dous deputados grazas á coalición En Marea - Podemos.
XV Asemblea Nacional
miniatura|esquerda|Executiva Nacional elixida na XV Asemblea Nacional no ano 2016. Tras a Asemblea Nacional celebrada no Palacio de Exposicións e Congresos da Coruña o 28 de febreiro de 2016, a deputada e membro da directiva Ana Pontón resultou elixida voceira nacional. A súa candidatura foi referendada por máis do 85% dos votos. Desta maneira, superou amplamente á outra candidatura coa que competía, promovida por militantes da comarca da Barbanza e encabezada por Carlos Branco Ansoar. Ana Pontón sucedeu así a Xavier Vence, quen anunciara o seu desexo de non seguir como líder do Bloque após os malos resultados colleitados nas eleccións ás Cortes Españolas celebradas o 20 de decembro de 2015. Ademais, adoptouse a decisión de retomar a fórmula de que o portavoz nacional sería á súa vez, o principal candidato ás vindeiras eleccións ao Parlamento de Galicia, como así se recolleu no ditame de dita asemblea.
Como resultado tamén do debate e medidas aprobadas, producíronse as baixas de Carlos Aymerich e o ex-portavoz nacional Anxo Quintana, que anunciaran a súa desconformidade coa decisión de continuar en solitario cara as vindeiras Eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 e non confluír con outras forzas de esquerda como as que representaban AGE ou En Marea-Podemos. miniatura|Carteis electorais para as eleccións galegas de 2016
Eleccións ás Cortes Españolas 2016
Froito da imposibilidade de acordar un novo goberno logo das eleccións de decembro de 2015, volvéronse convocar eleccións para o 27 de xuño de 2016. Desta volta o BNG concorrería baixo a candidatura BNG-Nós, obtendo uns resultados aínda peores cós de había seis meses, con só 44.902 votos no Congreso. Con estes resultados, o BNG volveu ficar sen ningún deputado ou senador nas Cortes españolas.
Eleccións ao Parlamento Galego 2016
Ana Pontón foi proclamada candidata do BNG ás eleccións do Parlamento Galego de 2016, fixadas para o 25 de setembro. A pesar das malas perspectivas electorais que as enquisas outorgaban ao Bloque, a súa candidatura logrou finalmente 119.446 votos. O Bloque seguiu sendo a cuarta forza no Parlamento Galego, con só un deputado menos que na lexislatura anterior. En concreto o Bloque logrou dous deputados pola Coruña (Ana Pontón e Xosé Luís Rivas "Mini"), outros dous pola provincia de Pontevedra (Montse Prado e Luís Bará), unha deputada pola provincia de Lugo (Olalla Rodil) e outra pola de Ourense (Noa Presas).
XVI Asemblea Nacional
miniatura|Ana Pontón na XVI Asemblea Nacional no 2017. A XVI Asemblea Nacional celebrouse o 25 e 26 de marzo de 2017 no Palacio de Exposicións e Congresos da Coruña. Os resultados acadados nas eleccións ao Parlamento Galego do ano anterior propiciaron unha asemblea sen grosos debates, onde se priorizou a imaxe de unidade interna tralas tensións de asembleas anteriores. O clima de unidade foi referendado na reelección de Ana Pontón como portavoz nacional co 98% dos votos da militancia.
Eleccións ao Parlamento Europeo de maio de 2019
Nas eleccións ao Parlamento Europeo, que tiveron lugar entre o 23 e o 26 de maio de 2019, o BNG concorreu integrado na coalición Agora Repúblicas canda Esquerra Republicana de Catalunya e EH Bildu. O BNG duplicou os votos que tivera en Galiza nas eleccións anteriores e a coalición conseguiu tres escanos. Dous deles foron ocupados por ERC en tanto que o outro foi ocupado de xeito rotatorio por Bildu (tres anos) e BNG (2 anos). Ana Miranda Paz ocupou o escano o 5 de setembro de 2022.
Eleccións ás Cortes Españolas de novembro de 2019
En novembro de 2019 realizáronse unhas novas eleccións, despois de que non se lograra a formación dun goberno. O BNG logrou volver ao Congreso catro anos despois, recibindo 119.597 votos, un 0,5%, obtendo así un escano pola provincia da Coruña para Néstor Rego.
Eleccións ao Parlamento Galego 2020
En xaneiro de 2020 a militancia proclamou de novo a Ana Pontón como candidata a presidir a Xunta. As eleccións ao Parlamento, fixadas inicialmente para abril foron celebradas finalmente o 12 de xullo, tras ser adiadas por mor da pandemia por coronavirus. O BNG obtivo 19 escanos, 13 máis que nos anteriores comicios, e bateu a marca de 18 que obtivera na etapa de Beiras en 1997. Conseguiu ademais a porcentaxe máis alta de votos da súa historia (25,33%) e superou ao PSdeG, converténdose na segunda forza no Parlamento 19 anos despois. O BNG aporta os cinco deputados máis novos da lexislatura.
Estrutura interna
miniatura|Sede Nacional do BNG, Santiago de Compostela.O nacemento do BNG xorde coa intención de aglutinar no seu interior toda a ampla gama ideolóxica do nacionalismo. Por esta razón, a súa organización é frontista. Dentro del conviven partidos, colectivos nacionalistas e militantes individuais (a gran maioría):
Executiva Nacional
A Executiva Nacional é o órgano que leva á práctica as liñas programáticas do BNG e xestiona a política do día a día. Reúnese con frecuencia semanal e na actualidade está composta por:
Eleccións ao Parlamento Europeo
† A candidatura de 2004, con Galeusca, os deputados son o de CDC e PNV. Faltaron 333 votos para o terceiro escano, que sería para Camilo Nogueira, debido á impugnación selectiva de mesas feita polo PP para evitar que o BNG tivese eurodeputado propio. Dos votos da coalición, 141.756 corresponden ao BNG, o 12,32% dos votos emitidos en Galiza. †† Os votos do BNG foron 102.326, o 9,40% dos emitidos en Galiza.
Horacio Nache
Horacio Rodríguez Nache ou Horacio Sache, nado na Coruña en 1912 e finado na mesma cidade en 1970, foi un violinista galego. Foi violinista da Orquestra Sinfónica Municipal da Coruña e concertista.
Traxectoria
Horacio Nache naceu na Coruña, cidade na que comezou a súa formación musical. Continuou os seus estudos no Conservatorio Nacional de Madrid con José del Hierro.
Posteriormente viaxou a París e Londres antes de regresar á súa cidade natal, onde foi director do Conservatorio de Música e Declamación, do que se converteu no seu director en 1945, cargo que desempeñou ata a súa morte. Tamén formou xunto coa pianista Pilar Cruz e o violonchelista Julio Béjar, o Trío pro música, co que logrou numerosos éxitos tanto en Galicia como no resto de España.
En novembro de 1948, foi nomeado membro de número da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario.
Faleceu en 1970 na súa cidade natal aos 58 anos.
Libro de tapa dura
miniatura| Un típico libro de tapa dura (1899), que mostra os signos de desgaste dunha tapa de tea sobre as tarxetas duras Un libro de tapa dura, pasta dura , capa dura ou cartoné é un libro no que a encadernación cunha tapa protectora ríxida normalmente de cartón, cuberta con tea de buckram ou outro tecido, con papel ou ocasionalmente con coiro, implica un proceso específico de deseño do libro.
Ten na lombada ou lombo unha espiña flexíbel e cosida que permite que o libro aumente na superficie cando se abre. Seguindo os números de secuencia do ISBN, os libros deste tipo pódense identificar coa abreviatura Hbk de 'Hardbook' (do inglés, literalmente libro-duro).
Os libros de tapa dura adoitan imprimirse en papel sen ácido e son moito máis duradeiros que un libro de peto, que ten unha tapa de papel flexíbel que pode ser danada máis facilmente. Os libros de tapa dura son lixeiramente máis caros de fabricar. As tapas duras adoitan estar protexidas por sobrecubertas artísticas, pero unha alternativa "sen tapas" é cada vez máis popular: as encadernacións de "paper-over-board" ou "tapa dura sen tapa" prescinden da sobrecuberta en favor da impresión de deseño directamente na encadernación da placa.
Gleditsia triacanthos
Gleditsia triacanthos é unha especie de planta con flores (anxiosperma) da familia das Fabaceae.
Descrición
A autoridade científica para a especie é L., publicada en Species Plantarum 2: 1056–1057. 1753.
É un tipo de espiñeiro, e como tal ten moitas espiñas. Trátase dunha defensa contra os insectos depredadores e, no caso dos humanos, debe evitarse o contacto sen a debida protección (luvas).
Usos
A súa madeira emprégase na construción de estruturas como pisos e carrocerías de vehículos de carga ou en carpintería, para mobles macizos.
Protección
Non está protexido por lexislación galega, española, portuguesa ou comunitaria.
Aldo Puccinelli
Aldo Puccinelli, nado en Bientina o 25 de decembro de 1920 e finado en Livorno o 11 de marzo de 1994, foi un futbolista e adestrador italiano. Xogaba como dianteiro e militou durante 15 anos na Lazio, converténdose nun símbolo do club. É o segundo futbolista con maior número de partidos de liga disputados coa camiseta do club (339), só por detrás de Ștefan Radu.
Como xogador
Comezou a xogar ao fútbol no Pontedera e en 1940 foi fichado pola Lazio, na que militou durante os seguintes 15 anos. Chegou a Roma con só 20 anos, pisando por primeira vez unha gran cidade. Despois dun ano no club e con só dúas aparicións no primeiro equipo, gustoulle enseguida ao adestrador da tempada seguinte (1941-42), o austríaco Popovic, quen lle encomendou a camiseta de titular. Empezou xogando na banda esquerda e só despois da guerra pasou a aparecer principalmente pola dereita. O 24 de maio de 1942 marcou o gol do empate (1-1) nun derbi coa Roma que máis tarde gañaría o scudetto.
A súa carreira tamén estivo influenciada polos acontecementos bélicos, que romperon un dos mellores momentos da súa carreira, xa que se viu obrigado a abandonar Roma e regresar á Toscana para estar preto da súa familia nos momentos máis duros do conflito. Despois da guerra, con todo, volveu á "Cidade Eterna" para retomar o seu lugar nas filas da Lazio.
Foi un elemento básico dunha formación que incluía, entre outros, aos irmáns Sentimenti (Lucidio, Vittorio e Primo), Francesco Antonazzi e Romolo Alzani. Con ese equipo, a Lazio acadou o cuarto posto en liga tres veces seguidas, entre finais dos anos 40 e principios dos 50. Disputou co club romano un total de 342 partidos oficiais (339 na liga e 3 na Copa Italia), nos que marcou 78 goles, e foi capitán do equipo na parte final do seu paso polo club.
En 1955 fichou polo Livorno, onde xogou ata 1957, cando colgou as botas.
Adestrador
Unha vez rematada a súa carreira como futbolista, Puccinelli iniciou unha carreira como adestrador, que comezou a mediados da década de 1950 co Cuoiopelli toscano. Pasou despois polo Cascina, o Siena, o Empoli, o Viareggio, e en 1969 sentou no banco do Livorno, equipo que máis tarde dirixiría tamén na parte final da tempada 1974/75.
Faleceu en 1994 aos 73 anos.
Isaac Rosenberg
Xuventude
Naceu en Bristol, sendo o segundo dos seis fillos de Barnett e Hacha Rosenberg, xudeus ortodoxos de orixe rusa de Dvinsk (agora en Letonia). En 1897 a familia mudouse a un barrio pobre do East End de Londres, cunha forte presenza da comunidade xudía. esquerda|miniatura| Isaac Rosemberg, manuscrito do poema Spring (Primavera), 1917 Isaac asistiu á escola primaria de St. Paul's Whitechapel, até que a súa familia se trasladou a Stepney en 1900. Alí comezou a asistir á escola xudía de Baker Street, pero aos catorce anos abandonou a escola para converterse en aprendiz nun estudo de gravador en Fleet Street. Interesado dende moi novo na poesía e na arte visual, comezou a asistir a cursos nocturnos na escola de arte 'Birkbeck College'. Rematou a súa aprendizaxe en 1911 e, tras gañar o diñeiro necesario grazas á xenerosidade dos seus amigos, comezou a asistir á 'Slade School of Fine Art' da University College London (UCL).
Durante a súa etapa na Slade School, Rosenberg tivo como amigos e compañeiros de estudos, entre outros, a David Bomberg, Mark Gertler, Stanley Spencer, Paul Nash, Edward Wadsworth, Dora Carrington e Christopher RW Nevinson. Baixo a dirección de Laurence Binyon e Edward Marsh Isaac comezou a escribir poesía en serio e en 1912 publicou unha primeira colección de dez poemas, Night and Day. En 1914 tamén expuxo algúns dos seus cadros na Whitechapel Art Gallery. No mesmo 1914, para tentar curar a bronquite crónica que padecía e evitar en todo caso unha deterioración da súa xa precaria saúde, Rosenberg decidiu trasladarse ao clima máis cálido de Cidade do Cabo en Suráfrica, onde vivía a súa irmá Mina.
Estando en Cidade do Cabo escribiu algúns poemas sobre a guerra que comezara. Mentres outros poetas glorificaban a guerra como un sacrificio patriótico, Rosenberg foi moi crítico nas súas composicións. Non obstante, principalmente para axudar a manter a súa nai, volveu a Inglaterra en outubro de 1915, cando publicou a súa segunda colección de poemas, Youth ('Xuventude').
Primeira guerra mundial
miniatura| Isaac Rosenberg en uniforme do exército británico en 1917 A pesar de ser un firme pacifista, Rosenberg decidiu unirse ao exército británico, non por patriotismo, senón "por pobreza". Rosenberg foi asignado primeiro Rexemento de Suffolk e posteriormente trasladado ao King's Own (Rexemento Real Lancaster). En xuño de 1916 foi enviado co seu batallón a loitar na fronte occidental en Francia. Durante a guerra continuou escribindo poesía mentres servía nas trincheiras, incluíndo Break of Day in the Trenches, Returning we Hear the Larks e Dead Man's Dump.