cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liceo Casino de Pontevedra
Localización
O Liceo Casino está situado no mesmo bloque que o Teatro Principal de Pontevedra, sendo contiguo a este. A súa fachada principal dá á rúa Manuel Quiroga e as súas fachadas laterais ás rúas Don Filiberto e Duque de Tetuán.
Historia
O Liceo Casino de Pontevedra fundouse o 25 de febreiro de 1855. Nos seus inicios, as súas actividades desenvolvíanse nun edificio da praza do Teucro pertencente á familia García Feijóo e as sesións de música e baile celebrábanse no antigo teatro da rúa Isabel II. A falta de espazo e o crecemento dos seus proxectos culturais motivaron o seu traslado ao Pazo do Conde de San Román, na mesma praza, o 2 de xuño de 1858.
O 23 de maio de 1864 iniciouse a construción dun novo edificio, destinado a ser o Liceo Teatro, na antiga praza de Tetuán e no soar da antiga igrexa de San Bartolomé o Vello, onde tamén se construíu un novo teatro (o actual Teatro Principal) da Sociedade do Liceo Casino. O edificio foi deseñado polo arquitecto Domingo Lareu e para a súa construción utilizáronse parte das pedras da antiga Torre dos Churruchaos, derrubada en 1873. Inaugurouse o 2 de agosto de 1878.
En 1892 o Liceo Casino perdeu a propiedade do teatro, quedándose co edificio que lle servía de sede, en cuxo interior se realizaron importantes reformas, como a pintura da sala de casetóns con alegorías das Artes e as Letras de Demetrio Durán.
O edificio foi restaurado polos arquitectos Enrique Barreiro Álvarez e Carlos Alvira Dupla despois de que o seu interior fose destruído por un incendio o 16 de abril de 1980. Reabriuse o 15 de xuño de 1983. Desde a súa fundación, o Liceo Casino estivo estreitamente vinculado á vida social da cidade.
Descrición
É un edificio neoclásico de forma rectangular con tres fachadas. Ten dous pisos e unha planta baixa.
A fachada principal ten un corpo central saínte precedido por unha ampla escaleira. Na planta baixa e o primeiro piso, este corpo está composto por portas con arcos de medio punto enmarcadas por catro columnas toscanas que sosteñen entaboamentos clásicos. No primeiro piso, as portas ábrense a un balcón.
Cultura
Con motivo das festas patronais da Virxe Peregrina de Pontevedra, o Liceo Casino organiza cada ano en agosto unha cea-baile de gala no seu parque da Caeira.
Líderes estatísticos da ACB
A seguinte é unha relación de líderes estatísticos por temporada e totais da Liga ACB en diferentes categorías.
Máximo anotador
En baloncesto, os puntos son a suma da puntuación obtida por cada xogador por medio da anotación de canastras e tiros libres. O líder en anotación da ACB outórgase ao xogador que conseguise maior número puntos na temporada. A nacionalidade do xogador estabelécese segundo a súa afiliación a unha selección nacional.
Liga Nacional
thumb|[[Clifford Luyk.]] A seguinte relación refírese a máxima categoría do baloncesto español entre 1957 e 1983, antes da fundación da Liga ACB.
Liga ACB
thumb|[[Velimir Perasović.]]
Melchor Fernández Almagro
Melchor Fernández Almagro, nado en Granada o 4 de setembro de 1893 e finado en Madrid o 22 de febreiro de 1966, foi un crítico literario, historiador, xornalista e académico español.
Líderes estatísticos da ACB
Máximo anotador nacional
Esta estatística refírese ao máximo anotador da ACB posuidor de nacionalidade española. A nacionalidade do xogador estabelécese segundo o lugar de nacemento.
Máximo reboteador
thumb|[[Arvydas Sabonis.]]
Melchor Fernández Almagro
Traxectoria
En 1918 trasladouse a Madrid e comezou a ser coñecido no mundo da prensa. Relacionouse con grupos intelectuais e artísticos madrileños e frecuentou institucións de carácter cultural, como o Ateneo Científico, Literario y Artístico de Madrid. Tamén se reunía no Café Jorge Juan con José Francés, que capitaneaba o parladoiro local e asistía no Café Lyon a outro parladoiro onde participaban José Bergamín e Ignacio Sánchez Mejías. Federico García Lorca, o seu paisano, amigo e compañero do grupo literario «El Rinconcillo» granadino, retratouno dicindo que tiña traza de «moro amigo» e dedicoulle a súa Elegía a Doña Juana la Loca.
Líderes estatísticos da ACB
Máximo asistente
thumb|[[Pablo Laso.]]
Máximo triplista
thumb|[[Juan Carlos Navarro.]] A columna de triplas indica o número total de canastras de tres puntos anotadas.
Puntos
En dourado xogadores con máis de 6 000 puntos, considerados pola ACB "históricos". Os datos corresponden até o final da temporada 2021−22.
Rebotes
miniatura|[[Felipe Reyes.]] En dourado xogadores con máis de 2.500 rebotes, considerados pola ACB "históricos". Os datos corresponden até o final da temporada 2021−22.
Asistencias
miniatura|[[Marcelinho Huertas.]] En dourado xogadores con máis de 1 500 asistencias, considerados pola ACB "históricos". Os datos corresponden até o final da temporada 2021−22.
Outros artigos
Liga ACB
What to Expect When You're Expecting (filme)
What to Expect When You're Expecting é un filme estadounidense de 2012 dirixido por Kirk Jones e distribuído por Lionsgate. Foi escrito por Shauna Cross e Heather Hach e está baseado na guía do embarazo homónima de Heidi Murkoff publicada en 1984. A historia conta as vidas de cinco parellas e as dificultades e sorpresas da paternidade. Está protagonizado por Cameron Diaz, Jennifer Lopez, Elizabeth Banks, Chace Crawford, Brooklyn Decker, Anna Kendrick, Matthew Morrison, Dennis Quaid, Chris Rock e Rodrigo Santoro.
O filme foi producido por Alcon Entertainment, Phoenix Pictures, What to Expect Productions e Georgia Public e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 18 de maio de 2012. O filme recadou máis de 84 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 40 millóns, e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
Cociña eléctrica
miniatura|Cociña eléctrica Unha cociña eléctrica é unha cociña cun dispositivo de quecemento eléctrico integrado para cociñar. As cociñas eléctricas fixéronse populares como substitutos das cociñas de combustible sólido (leña ou carbón) que requirían máis man de obra para operalas e mantelas. Algunhas cociñas modernas veñen nunha unidade con cambotas extractoras incorporadas.
Un ou máis queimadores (elementos de quecemento) da cociña poden controlarse mediante un interruptor rotativo cun número finito de posicións (que poden marcarse con números como do 1 ao 10 ou mediante axustes como "baixo, medio e alto"), cada un dos cales engancha unha combinación diferente de resistencias e, polo tanto, unha potencia de calefacción diferente; ou pode ter un "interruptor infinito" que permite unha variabilidade constante entre as configuracións de calor mínima e máxima.
Historia
O 20 de setembro de 1859, George B. Simpson recibiu a patente estadounidense #25532 dunha superficie de "electro-quecedor" quentada por unha bobina de fío de platino alimentada por baterías. Segundo as súas palabras, útil para "quentar cuartos, ferver auga, cociñar víveres..."
O inventor canadense Thomas Ahearn presentou a patente #39916 en 1892 dun "forno eléctrico", un dispositivo que probablemente empregou para preparar unha comida para un hotel de Otava ese ano. Ahearn e Warren Y. Soper eran propietarios da Chaudiere Electric Light and Power Company de Ottawa. A cociña eléctrica presentouse na Feira Mundial de Chicago en 1893, onde se mostrou un modelo de cociña electrificada. A diferenza da cociña de gas, a cociña eléctrica tardou en incorporarse, en parte debido á tecnoloxía descoñecida e á necesidade de electrificar as cidades e vilas. Na década de 1930, a tecnoloxía madurara e a cociña eléctrica comezou lentamente a substituír a cociña de gas, especialmente nas cociñas domésticas.
En 1897, William Hadaway recibiu a patente estadounidense número 574537 para un "forno eléctrico controlado automaticamente". miniatura|Debuxos presentados o 29 de novembro de 1905 cando David Curle Smith obtivo unha patente australiana (No. 4699/05) para a súa "cociña eléctrica", tamén coñecida como "The Kalgoorlie Stove". As primeiras cociñas eléctricas eran insatisfactorias debido ao custo da electricidade (en comparación coa madeira, o carbón ou o gas cidade), a enerxía limitada dispoñible da empresa de subministración eléctrica, a mala regulación da temperatura e a curta vida útil dos elementos de quecemento. A invención da aliaxe de nicromo para os fíos das resistencias mellorou o custo e a durabilidade dos elementos de quecemento. Nos Estados Unidos, aínda que tres empresas introduciran cociñas eléctricas en 1908, a penetración era escasa; unha cociña eléctrica aínda se consideraba unha novidade na década de 1920. Na década de 1930, a diminución do custo da enerxía eléctrica e o estilo modernizado das cociñas eléctricas aumentaron moito a súa aceptación.
As cociñas eléctricas e outros electrodomésticos foron comercializados polas empresas eléctricas para aumentar a demanda de enerxía eléctrica. Durante a expansión da electrificación rural, as demostracións de cociñar nunha cociña eléctrica foron populares.
Kalgoorlie Stove
En novembro de 1905, David Curle Smith, o enxeñeiro eléctrico municipal de Kalgoorlie, Australia Occidental, solicitou unha patente (Aust Patent No. 4699/05) para un dispositivo que adoptou (segundo o deseño das cociñas de gas) e que máis tarde se converteu na configuración maioritaria das cociñas eléctricas: un forno rematado por unha placa de cocción cunha bandexa de grella entre elas. A cociña de Curle Smith non tiña termostato; a calor controlábase polo número dos nove elementos do aparello que estaban acesos.
Despois de que a patente fose concedida en 1906, a fabricación do deseño de Curle Smith comezou en outubro dese ano. Toda a produción foi adquirida polo departamento de subministración de electricidade do municipio de Kalgoorlie, que alugou as cociñas aos veciños. Producíronse uns cincuenta electrodomésticos antes de que os sobrecustos se convertesen nun factor da política do concello e o proxecto fose suspendido. Seica era a primeira vez que se producían cociñas eléctricas domésticas co propósito expreso de poñer "a cociña con electricidade... ao alcance de calquera". Non se conservan exemplos desta estufa, moitos dos cales foron rescatados polo seu contido de cobre durante a primeira guerra mundial.
Para promocionar a cociña, a esposa de David Curle Smith, H. Nora Curle Smith (de solteira Helen Nora Murdoch, e membro da prominente familia Murdoch australiana), escribiu un libro de receitas que contén instrucións de funcionamento e 161 receitas. Thermo-Electrical Cooking Made Easy, publicado en marzo de 1907, é polo tanto o primeiro libro de receitas do mundo para cociñas eléctricas.
Consumo eléctrico
O consumo eléctrico típico dun elemento de calor dependendo do tamaño é de 1–3 kW.
Luis Quintas Goyanes
Foi curmán de Juan José Barcia Goyanes.
Traxectoria
Naceu en Compostela mais viviu sempre na Coruña. Iniciouse na pintura a idade temperá e foi discípulo de Castelao.
En 1925 participou na Exposición Nacional de Belas Artes. Obtivo a praza de catedrático de Debuxo na Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos da Coruña e foi profesor de debuxo no instituto Eusebio da Guarda. O seu prestixio permitiulle ingresar na Real Academia Galega de Belas Artes e ser nomeado director do Museo Provincial de Belas Artes da Coruña, cargo que ocupou durante 17 anos. Neste tempo promoveu a adquisición de novos fondos, a restauración de cadros danados e a organización de destacadas exposicións.
Quintas Goyanes distinguiuse especialmente como retratista. Destacan os seus retratos de varios alcaldes coruñeses e o de Xoán Carlos I que se conservan no palacio de María Pita, así como os que fixo do tenor Miguel Fleta, un dos cales se conserva no Teatro Real de Madrid. Foi ademais un magnífico paisaxista da natureza galega e a súa actividade artística tamén abrangueu a ilustración de pergameos, libros e carteis.
Recoñecementos
Foi membro numerario da Real Academia Galega de Belas Artes e membro correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Concedéuselle a encomenda con placa de Afonso X o Sabio e ostentou o título de VIII marqués de Almeiras. Unha rúa do polígono residencial de Matogrande, na Coruña, leva o seu nome desde 1994.
CB Orillo Verde
O Club de Baloncesto Orillo Verde foi un equipo profesional español con sede na cidade de Sabadell, Cataluña. Durante a segunda metade da década de 1950 foi un dos membros fundadores da Primeira División, competición na que disputa cinco temporadas. O equipo desaparece en 1961 por problemas económicos, ano no que chegara a ser subcampión de liga.
Orixe
O Orillo Verde foi fundado en 1948 por Josep María Carol, un empresario de Sabadell que estaba a cargo da empresa téxtil Manufacturas Carol. Nunha das súas fábricas decidiu construír unha pista de baloncesto, debido á afección que había a este deporte na localidade naquela altura, e fundar un club que competiu nun principio en ligas sociais. Na temporada 1949−50 o club Carol Sabadell participou de maneira federada por vez primeira no campionato de Educación e Descanso e en 1952 deuse o paso definitivo para crecer como entidade ao fusionarse co mellor equipo da cidade naquela época, o Centre d'Esports Sabadell, que tivo de desvincularse do club de fútbol por problemas económicos.
Na temporada 1952−53 o Carol Sabadell debutou na Segunda División rexional. Aínda que as aspiracións do club eran altas, a temporada foi irregular e acabou pechándose cunha permanencia gañada no tramo final da competición. Na temporada seguinte a directiva do Carol decidiu formar un equipo potente para acadar o ascenso á Primeira División rexional e para iso contratou ao adestrador Lluís Centellas procedente do Español e a Oller e Massaguer do Juventud de Badalona. O equipo acabou invicto na primeira e segunda fase e conseguiu o ascenso.
Na tempada 1954−55, o Carol Sabadell competiu por primeira vez na Primeira División rexional, unha competición na que os mellores equipos de Cataluña loitaban polo título de liga e por acceder á Copa do Generalísimo, competición considerada entón a máis importante ao ser de ámbito nacional. Na primeira fase da temporada o Carol deu a gran sorpresa ao finalizar como segundo mellor equipo só por detrás do Juventud. Na segunda fase o equipo non puido manter ese nivel e non puido acceder á Copa. Na fase decisiva da seguinte temporada, 1955−56, producíronse dous cambios de moita transcendencia na historia do club: por unha banda, o nome do equipo pasou a ser Orillo Verde, nome dun dos tecidos comercializados por Manufacturas Carol, e por outro chagou como adestrador Fernando Font. Coa entrada de Font o equipo, que parecía condenado ao descenso, reaccionou e acabou líder da fase de permanencia.
Primeira División
No verán do 1956, Raimundo Saporta propuxo a creación dunha Liga Nacional de Baloncesto a semellanza doutros países, atopando na figura de Josep María Carol un colaborador para levar a cabo esta iniciativa, que na súa primeira edición contou con 6 equipos participantes: Real Madrid, Estudiantes, Juventud de Badalona, CF Barcelona, Aismalíbar e Orillo Verde. Para esta nova experiencia o Orillo Verde puido renovar a Fernando Font como técnico e contar con dúas fichaxes que elevaron o nivel do equipo. Por unha banda incorporouse a Josep María Soro, procedente do Español, un dos mellores xogadores daquela época grazas ao seu eficaz tiro en gancho, e por outro se fichou a Josep Lluís que proviña do Círculo Católico de Badalona onde se consolidou como un dos mellores valores do deporte da canastra daqueles días. Respondendo as expectativas, o conxunto sabadellense consolidouse como o terceiro mellor equipo do momento tras Real Madrid e CF Barcelona.
Tras un ano de gran nivel o Orillo Verde decidiu dar un paso adiante a nivel competitivo e fichou a un dos mellores xogadores do momento como era Jordi Bonareu, procedente do Barcelona. Con todo, non conseguiu igualar os rexistros que tivera na temporada anterior. Na temporada 1958−59 a liga Nacional expandíndose até os 12 equipos e o Orillo Verde iniciou unha renovación do seu elenco incorporando a xogadores formados na canteira. O resultado deses cambios apenas se evidenciou a nivel deportivo xa que os de Sabadell volveron repetir cuarta posición na liga. Após tres temporadas e media, Fernando Font abandonou o banco, sendo o seu substituto Joaquín Broto. Nesa temporada 1959-60, ademais da fichaxe de Broto, incorporouse a unha parella de xogadores portorriqueños como eran Dijols e Víctor Félix. O Orillo Verde volveu igualar os seus mellores rexistros e acabou a liga en terceira posición.
Desaparición
A temporada 1960−61 foi a última e máis exitosa campaña do Orillo Verde que, novamente da man de Broto, e cunha gran presenza de xogadores formados na canteira, alcanzou o subcampionato de Liga, sendo superado unicamente polo Real Madrid. Ademais o canteirán Francisco Llobet Serra, con apenas 21 anos, foi o máximo encestador da liga, accedendo ademais á selección española para disputar dous partidos amigables.
Paralelamente a estes éxitos deportivos, os problemas económicos estaban a afectar á empresa Manufacturas Carol e, por extensión ao Orillo Verde, que declinou a súa participación na Copa alegando motivos de estudos dos seus xogadores. Así, ao finalizar a temporada, o Orillo Verde extinguiuse debido aos problemas económicos da empresa que apadriñaba ao equipo, que cesou a súa actividade produtiva algúns anos máis tarde. Outro factor importante foi a ausencia dun pavillón de deportes cuberto como os que outros clubs empezaban a usar como escenario de xogo. Como último intento, os reitores do club solicitaron á Federación Española de Baloncesto un ano de "excedencia" da Liga Nacional co obxectivo de atopar recursos económicos para manterse na elite que non lles foi concedida. Tras a desaparición do equipo no verán do 1961, a cidade de Sabadell non volveu ter baloncesto profesional de primeiro nivel.
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Orillo Verde.
Orcavella
Características
Un viaxeiro navarro do século XVI chamado Julián Íñiguez de Medrano, escribiu na súa Silva curiosa (publicada en París por Nicolas Chesneau, en 1583) o relato que lle contou un pastor mentres peregrinaba a Fisterra, quen a describe como "unha muller bárbara, vella e fea, que chegou a Galicia en tempos de guerra cos mouros e os pagáns". Dise que podía matar só coa ollada ou rozando coa man a calquera ser vivo. Devoraba nenos e tamén se podía facer invisible. Viviu 176 anos e deixou medio reino de Galicia despoboado pola súa voracidade.
Cansa de vivir, retirouse a unhas penas (preto de Fisterra) nas que escavou a súa sepultura coa axuda dun pastor que tiña encantado. Antes de cubrir o sartego cunha enorme laxe, espiuse e abrazando o pastor, meteuse na sepultura deitada enriba del. Despois fixo caer a laxe sobre os dous corpos. O pastor pediu con grandes berros que o viñesen valer, pero os seus compañeiros nada puideron cando viron que o sepulcro estaba cuberto coa laxe e arrodeado de serpes.
Etimoloxía
Hai varias hipóteses sobre o nome de Orcavella. Podería ser que o seu nome derive de arca, "tumba" ou que faga referencia ao seu carácter caníbal, ou sexa unha ogra ou unha orca.
XXXVII edición dos Premios Goya
miniatura|[[Rodrigo Sorogoyen exhibindo o seu Goya 2019 á Mellor Dirección por El reino]] A 37 edición dos Premios Goya, entregados pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de España, recoñeceu o mellor do cine español en 2022 e tivo lugar no Palacio de Congresos e Exposicións de Sevilla, coñecido como FIBES, o 11 de febreiro de 2023. O anuncio de Sevilla como cidade anfitrioa da 37ª edición realizouse o 29 de xuñ o de 2022 e, ese mesmo día, tamén se anunciou que o número de nomeados para tódalas categorías pasaría de catro a cinco.
O cineasta Carlos Saura, quen finara o día anterior á cerimonia, recibiu o Goya de Honra pola traxectoria "pola súa ampla e moi persoal contribución creativa á historia do cine español desde finais dos 50 ata hoxe”. O director deixara un discurso escrito que foi lido pola súa viúva, Eulalia Ramón, en representación da familia e onde deixou escritas as seguintes frases: "Serei feliz se o cine que fixen serviu ás novas xeracións" e "Sempre dixen que a imaxinación é máis rápida cá luz".
O 1 de decembro de 2022, as actrices Blanca Portillo e Nora Navas, que o ano anterior gañaran candanseu premio, foron as encargadas de anunciar cales eran os 5 nomeamentos para cada unha das 28 categorías, entre as 165 películas españolas que se estrearon durante 2022 (94 de ficción, 63 documentais e 8 de animación) nomeáronse 5 para as 28 categorías. Destacaron: As bestas con dezasete candidaturas, seguida de Modelo 77 con dezaseis e Alcarràs e Cinco lobitos, ámbalas dúas películas con once.
A cerimonia, producida por Gestmusic, estivo presentada polos actores Antonio de la Torre e Clara Lago, que xa traballaran xuntos na película Primos (2011), e foi dirixida por Tinet Rubira e Ángel Custodio, con Fernando Pérez coordinando o equipo de guionistas.
In Memoriam
Tamén foron homenaxeados In Memoriam, os que finaron durante o 2022: Juan Diego, Agustí Villaronga, Silvia Gambino, o exministro de Cultura José Guirao, o escritor Javier Marías, Antonio Ibáñez, Beatriz Álvarez Guerra, Carlos Saura, Fernando Estrella, Chete Lera, Eugenio Martín, Fernando Fernández, Juan Antonio Quintana, Luis Marín, Paco Merino, Pep Guinyol, Rosa Guiñón, e Rosa Mariscal entre outros
Dólar de prata da muller no servizo militar dos Estados Unidos
O dólar de prata da muller no servizo militar dos Estados Unidos é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida en 1994 e cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 103-186, do 14 de decembro de 1993, pola que se creaba unha moeda conmemorativa para render homenaxe ás mulleres que forman parte das Forzas Armadas dos Estados Unidos.
Deseños
As dúas faces desta moeda foron deseñadas por T. James Ferrell. No seu anverso reprodúcese a imaxe de cinco mulleres de perfil que representan as cinco ramas das Forzas Armadas dos Estados Unidos: Exército de Terra, Marines, Armada, Forza Aérea e Garda Costeira.
No seu reverso figura o deseño que foi aprobado para a construción do monumento dedicado ás mulleres militares estadounidenses, en Arlington, Virxinia.
Produción e comercialización
A lei pola que se autorizou este dólar prevía a cuñaxe dunha tiraxe máxima de 600.000 exemplares. Na Casa da Moeda de West Point —con marca de ceca W—produciuse na súa versión estándar e na Casa da Moeda de Filadelfia —con marca P— na versión con acabamento especial (proof). En total cuñáronse 311.136 exemplares, deles 69.860 en West Point e 241.278 en Filadelfia, que estiveron dispoñibles para a súa compra a partir do 29 de xullo de 1994.
Neuropilina
As neuropilinas (NRP) son proteínas receptoras que son activas nas neuronas.
Existen dúas formas de neuropilinas no corpo humano, chamadas NRP-1 e NRP-2. As neuropilinas son glicoproteínas transmembrana, que se documentou primeiramente que regulaban a neuroxénese e a anxioxénese ao formaren complexos con receptores da plexina/semaforina de clase 3 e receptores de VEGF/VEGF, respectivamente. As neuropilinas actúan predominantemente como correceptores, xa que teñen un dominio citoplasmático moi pequeno e así dependen de receptores da superficie celular para transducir os seus sinais a través da membrana plasmática. Estudos recentes indicaron que as neuropilinas son multifuncionais e poden interaccionar cunha ampla variedade de receptores transmembrana. As neuropilinas están, por tanto, asociadas con numerosas vías de sinalización incluíndo as que son activadas polo factor de crecemento epidérmico (EGF), o factor de crecemento de fibroblastos (FGF), o factor de crecemento de hepatocitos (HGF), o factor de crecemento similar á insulina (IGF), o factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGF) e o factor de crecemento transformante beta (TGFβ). Aínda que as neuropilinas se atopan comunmente na superficie celular, tamén se informou da súa presenza dentro das mitocondrias e o núcleo. Ambos os membros da familia da neuropilina poden encontrarse tamén en formas solubles creadas por empalme alternativo ou por desprendemento de ectodominio desde a superficie celular.
A natureza pleiotrópica dos receptores NRP ten como resultado que estean implicados en diversos procesos celulares, como a guía de axóns e a anxioxénese, a resposta inmunitaria e a remielinización. Por tanto, a desregulación da actividade das NRP foi asociada con moitas condicións patolóxicas, como moitos tipos de cancro e enfermidades cardiovasculares.
Aplicacións
A neuropilina 1 é unha diana terapéutica no tratamento da leucemia e o linfoma, xa que se observou que hai un incremento da súa expresión nas liñas celulares de leucemia e linfoma. Ademais, o antagonismo da neuropilina-1 inhibe a migración e adhesión de células tumorais.
Estrutura
As neuropilinas conteñen os seguintes catro dominios:
A estrutura do dominio B1 da neuropilina 1 determinouse por difracción de raios x cunha resolución de 2,90 Å. A estrutura secundaria deste dominio é nun 5% en hélice alfa e nun 46% en folla beta.
Gráfico de Ramachandran aquí:
John Trulock
John Trulock, nado en Bow (Londres) o 31 de decembro de 1856 e finado en Iria Flavia (Padrón) o 8 de xuño de 1919, foi o xerente en Galicia da compañía inglesa The West Galicia Railway Co. Ltd., propietaria da primeira liña de ferrocarril entre Santiago de Compostela e Vilagarcía de Arousa.
Traxectoria
Fillo de John Trulock (1814-1869), un comerciante de millo natural de Bow, e de Henrietta Glascott (1833-?), natural de Whitechapel, que casaron o 31 de xullo de 1855. John Trulock foi o irmán máis vello doutros cinco fillos do matrimonio; Alfred, Arthur, Henry, Kate e mais Ellen.
John naceu en Bow e residiu con seus pais e os seus cinco irmáns en varios lugares do leste de Londres ó longo da súa infancia. Tivo unha existencia cómoda ata os trece anos, cando seu pai finou o día 24 de agosto de 1869 á idade de 55 anos. Trala morte de seu pai tódalas pertenzas da familia foron vendidas nunha poxa pouco tempo despois.
Cando contaba 18 anos de idade Trulock foi nomeado en Galicia voceiro da compañía Sociedad del Ferro-Carril Compostelano de la Infanta Doña Isabel na xunta xeral de accionistas de 1875. En 1876 John Trulock figura como membro do consello do Ferro-Carril Compostelano, representando o financeiro británico da compañía Credit Foncier. En 1883 aparece como xerente, cargo que ocuparía ata a súa morte en Iria Flavia no ano 1919.
John Trulock faleceu o 8 de xuño de 1919 ós 62 anos de idade e foi soterrado no cemiterio de Adina, en Iria Flavia.
dereita|miniatura|Sepulcro de John Trulock e a súa familia.
Recoñecemento
Trala inauguración da Fundación Camilo José Cela no ano 1991, creouse o 25 de maio de 1999 o Museo do Ferrocarril, integrado dentro da casa Museo Camilo José Cela, en homenaxe a John Trulock.
Olaf Scholz
Olaf Scholz, nado o 14 de xuño de 1958 en Osnabrück, é un político alemán e membro do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD). É o chanceler federal de Alemaña dende o 8 de decembro de 2021.
Nado na Baixa Saxonia e avogado formado en Hamburgo, foi vicepresidente federal das Xuventudes Socialdemócratas nos anos oitenta. Tamén, foi deputado no Bundestag por primeira vez logo das eleccións federais de 1998.
En 2001 converteuse en senador (ministro) do Interior de Hamburgo, pero volveu ás súas funcións parlamentarias nas eleccións de 2002. Tras elas, Gerhard Schröder converteuno no secretario xeral no SPD, cargo no que se mantivo ata 2004.
Logo das eleccións de 2005, exerceu como secretario xeral do grupo socialdemócrata no Bundestag, e como ministro federal de Traballo en 2007. Mais, cando en 2009 o SPD pasou á opoisición, foi elixido vicepresidente do grupo, primeiro, e logo do partido.
Líder socialdemócrata nas eleccións anticipadas de Hamburgo en 2011, gañou unha sólida maioría absoluta no Bürgerschaft (lexislativo de Hamburgo). Deste xeito, foi investido primeiro alcalde (xefe do executivo) poucas semanas despois. Mantivo o goberno en 2015 despois de formar unha coalición vermello-verde. Deixou de liderar o executivo de Hamburgo en 2018 para converterse en vicechanceler e ministro federal de finanzas da gran coalición de Angela Merkel.
Fracasou en 2019 no seu intento de ser elixido copresidente federal do SPD xunto con Klara Geywitz sendo superado na segunda rolda polo dúo composto por Norbert Walter-Borjans e Saskia Esken. Mais, en agosto de 2020, a dirección do partido designouno, por unanimidade, como candidato á chancelería na perspectiva das eleccións de 2021. Nelas logrou que o SPD fose o primeiro partido en votos e negociou unha coalición de goberno canda os Verdes e os liberais que lle permitiu acadar a Chancelaría.
Mocidade
Naceu na Baixa Saxonia, pero a súa familia mudouse a Hamburgo durante a súa infancia. Procedente dunha familia liberal de esquerdas, que se instalou no distrito de Altona, ingresou no SPD en 1975.
Estudou no distrito de Rahlstedt, onde pasou o seu Abitur (acceso á universidade), o que lle permitiu matricularse en Dereito na Universidade de Hamburgo.
Xuventudes do SPD
esquerda|miniatura|150x150px| Olaf Scholz en 1984. En 1982 foi nomeado vicepresidente federal das Xuventudes do SPD (Jusos). Tres anos despois comezou a exercer como avogado especializado en dereito laboral e fundou o bufete "Zimmermann, Scholz e asociados" en Hamburgo.
Chegou a ser vicepresidente da Unión Internacional de Xuventudes Socialistas (IUSY) en 1987, renunciando ao seu posto en Jusos o ano seguinte. Deixou a dirección da IUSY en 1989 para ocupar a xefatura da asociación central de cooperativas de consumidores (ZDK) en 1990.
Debido as súas responsabilidades orgánicas dentro do SPD foi espiado polos servizos secretos da República Democrática Alemá. Nos arquivos da Stasi consérvanse, polo menos, 19 informes sobre as actividades de Scholz e as súas posicións elaborados entre 1978 e 1987.
Deputado federal e senador de Hamburgo
Foi nomeado en 1994 presidente do SPD do distrito de Altona e vese proposto, catro anos despois, candidato por esa circunscrición para as eleccións do 27 de setembro de 1998. Gañou 64 928 votos, ou 48,1% dos votos emitidos e, polo tanto, resultou elixido membro federal do Bundestag aos 40 anos.
En 2000 renunciou á presidencia da sección Altona e tomou o relevo de Jörg Kuhbier como presidente do SPD en Hamburgo. O 30 de maio de 2001, tras a dimisión de Hartmuth Wrocklage, foi nomeado senador (ministro) de interior de Hamburgo. Con todo, non concorreu nas eleccións da cidade dese ano, que remataron coa derrota do SPD. Si que se presentou ás eleccións federais de 22 de setembro de 2002, de novo por Altona. Obtivo un resultado de 67 167 votos, ou 49,4% dos emitidos, sendo reelixido para o Bundestag.
Secretario xeral do SPD
Con motivo do congreso federal extraordinario do SPD, convocado en Berlín o 20 de outubro de 2002, foi elixido secretario xeral do partido, a proposta do chanceler federal Gerhard Schröder, con 91,3% dos votos dos delegados.
Próximo á tendencia máis liberal do seu partido, defendeu a Axenda 2010, un conxunto de reformas adoptadas polo goberno de Schröder destinadas a liberalizar o mercado laboral e a política social. Non obstante, estas medidas foron moi controvertidas no SPD, provocando o descenso electoral deste e unha caída no número de membros.
Foi reelecto no 31ª Congreso federal, reunido en Bochum en 2003, cunha puntuación moito máis baixa de 52,6%. Cando Schröder dimite o 21 de marzo de 2004 a favor de Franz Müntefering, Scholz séguelle e deixa o seu posto. Tamén cede a presidencia do SPD de Hamburgo.
Secretario do grupo parlamentario e ministro federal
En 2007, tras a dimisión de Franz Müntefering por motivos persoais, Olaf Scholz foi nomeado ministro federal de Traballo e Asuntos Sociais. Non obstante, se ben o seu predecesor tiña o título de vicechanceler, este foi para o ministro de Asuntos Exteriores, o tamén socialdemócrata Frank-Walter Steinmeier.
Volta á oposición
Nas eleccións do 27 de setembro de 2009, mantivo o seu escano por maioría de votos, pero con só 46 522 votos, é dicir, 36% de votos emitidos. Logo destas, Merkel formou un goberno xunto cos liberais, a chamada coalición negra-amarela. Inmediatamente ocupou o cargo de vicepresidente do grupo parlamentario, agora dirixido por Frank-Walter Steinmeier.
Pouco despois, no 34º Congreso federal do SPD, celebrado en Dresde en novembro, foi elixido vicepresidente do partido, sendo o presidente Sigmar Gabriel. Ademais, asume a presidencia do partido en Hamburgo.
Primeiro alcalde de Hamburgo
O goberno hamburgués, composto por democristiáns e verdes, caeu en novembro de 2010 e foron convocadas eleccións para 2011. Olaf Scholz foi escollido entón cabeza de lista do SPD, grazas aos votos favorables de 335 delegados dos 343 que participaron na votación do congreso rexional.
Grazas a eses resultados, Olaf Scholz foi investido primeiro alcalde de Hamburgo (xefe do goberno) por 62 votos sobre 118, poñendo fin a once anos de poder da Unión Democrática Cristiá de Alemaña (CDU). Logo formou o seu senado de dez membros, incluíndo cinco mulleres e dúas personalidades que non eran do partido. Catro días despois renunciou ao Bundestag.
O 11 de novembro de 2014, foi, de novo, escollido  líder do SPD de Hamburgo para as eleccións de 2015. Isto foi posible pois logorou os votos favorables de 331 delegados de 340, é dicir, 97,4% dos votos emitidos no congreso rexional. Gañando as eleccións parlamentarias cunha maioría relativa de 58 deputados de 121, negociou unha coalición de goberno con Alianza 90 / Os Verdes. Grazas a isto foi investido para un segundo mandato e formou o seu segundo goberno, que incluía tres ecoloxistas. Ademais, tamén en 2015, foi plenipotenciario da República Federal de Alemaña encargado das relacións culturais franco-alemás, unha función establecida polo Tratado do Elisio de 1963.
Ministro federal de Finanzas
miniatura| Olaf Scholz con [[Angela Merkel (CDU)e Horst Seehofer (CSU).]] O 13 de febreiro de 2018, tras a dimisión de Martin Schulz menos dun ano despois das eleccións federais, Olaf Scholz é nomeado presidente federal interino do Partido Socialdemócrata; terceiro presidente interino do SPD desde 1949 despois de Johannes Rau e Frank-Walter Steinmeier, dirixiría o partido ata o congreso extraordinario do 22 de abril. Nese congreso, Andrea Nahles gañou a dirección do SPD co 66% dos votos.
Logo de semanas de negociacións, a dirección socialdemócrata propúxoo para que se integrase como un dos seis ministros socialdemocráticas no novo executivo de Angela Merkel, á fronte dunha nova grande coalición. Así, Olaf Scholz asumiu o cargo de ministro federal de Finanzas e o título de vicechanceler. Os analistas viron nel un perfil moderado, favorable a proseguir co rigor orzamentario defendido polo seu predecesor, o demócrata cristián Wolfgang Schäuble.
Candidato a chanceler
Andrea Nahles dimite da Presidencia do Partido Socialdemócrata o 2 de xuño de 2019, despois da derrota rexistrada durante as eleccións europeas: Os Verdes fixéronse coa segunda posición e os socialdemócratas perderon máis do 10% do voto. Olaf Scholz postúlase para a sucesión, nun proceso que prevé a celebración de 23 debates diante dos activistas que logo terán que decidir. Scholz presenta a súa candidatura á copresidencia con Klara Geywitz, antigo membro do parlamento de Brandeburgo. Na primeira rolda, o 26 de outubro, adiantouse con 22% dos votos emitidos, pero foi derrotado na segunda volta, o 30 de novembro, pola parella formada por Norbert Walter-Borjans e Saskia Esken, cun total do 53% de votos.
No verán de 2021, logo das inundacións de Renania-Palatinado e Renania do Norte-Westfalia Olaf Scholz gañou popularidade mentres que a imaxe do candidato democristián, Armin Laschet, se resentía. Deste xeito, dende o mes de agosto de 2021, o SPD rexistrou unha progresión nas súas intencións de voto que lle permiten pasar de novo por diante dos Verdes, despois igualar e finalmente superar ao CDU / CSU nas urnas. A un mes das elección, as enquisas indicaban que Olaf Scholz sería o chanceler favorito dos alemáns. Destácase del a súa experiencia institucional e as semellanzas con Angela Merkel no seu xeito de presentarse ante á opinión pública. Ademais, tamén se impuxo en dous dos debates electorais televisados. Cara o final da campaña declarou no Bundestag por un caso de evasión fiscal acontecido cando el estaba á fronte do Ministerio de Finanzas.
Os resultados das eleccións de 26 de setembro de 2021 déronlle a primeira posición ao SPD conseguindo o 25,7%, aumentando un 5,2% con respecto as anteriores. Scholz celebrou, o propio serán das eleccións, o triunfo dos socialdemócratas e propuxo unha negociación con Verdes e liberais para conformar o goberno federal.
Chanceler de Alemaña
O 7 de outubro, os socialdemócratas mantiveron a súa primeira reunión formal cos verdes e liberais para formar a chamada "coalición semáforo". Logo de semanas de negociacións, o 24 de novembro foi anunciado o acordo de goberno entre o SPD, Os Verdes e FDP. O programa fai fincapé en cuestións ambientais como destinar o 2% do territorio alemán á produción de enerxía eólica, acadar a descarbonización en 2030, potenciar os automóbiles eléctricos, e tamén legalizar a venda de cánnabis. O futuro executivo presidido por Scholz estará conformado por sete ministros socialdemócratas, cinco verdes e 4 liberais. O 8 de decembro de 2021 tomou posesión como chanceler logo do voto favorable do Bundestag.
Vida privada
Reside no barrio de Altona, Hamburgo, casou en 1998 con Britta Ernst, ministra de Educación de Schleswig-Holstein entre 2014 e 2017, e de Brandeburgo desde entón.
Edificio Castelao
O Edificio Castelao é un edificio de arquitectura moderna de principios do século XXI situado na esquina da rúa Padre Amoedo Carballo coa rúa Serra en Pontevedra, no límite do centro histórico. Pertence ao Museo de Pontevedra.
Historia
O 2 de maio de 2003 durante a inauguración da ampliación do edificio Fernández López do museo de Pontevedra o seu director anunciou que se construiría un novo edificio do museo entre as rúas Cobián Roffignac e Serra.
O edificio foi construído entre 2004 e 2008 segundo un proxecto dos arquitectos Eduardo Pesquera e Jesús Ulargui para paliar a falta de espazo expositivo do Museo de Pontevedra. Está situado no soar da antiga horta do Colexio dos Xesuítas da cidade, detrás do colexio destes e da igrexa de San Bartolomeu.
O edificio foi financiado pola Deputación de Pontevedra, o Ministerio de Cultura, a Xunta de Galicia e o Concello de Pontevedra. O proxecto supuxo a creación dunha nova rúa peonil entre as ruas Padre Amoedo e Arcos de San Bartolomé.
O espazo de exposición temporal inaugurouse en xullo de 2008 coa Bienal de Arte dedicada ao Magreb. Tras a posta en marcha da museografía, o edificio inaugurouse o 4 de xaneiro de 2013. O 2 de decembro de 2021 foi bautizado como Edificio Castelao, en honra a Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, un dos fundadores do Museo de Pontevedra.
Descrición
O edificio ten unha superficie de 10.000 metros cadrados e consta de tres plantas e unha planta baixa. Conta con 23 salas de exposición permanente, con obras maioritariamente pictóricas, que mostran a evolución da arte galega desde o gótico ata a actualidade, así como manifestacións artísticas doutras rexións de España desde a época de Goya ata mediados do século XX. Tres das salas están dedicadas a Castelao e tamén hai un amplo espazo para a rica colección de pintura española de pintores como Goya, Fortuny, Rusiñol e Vázquez Díaz, e para a arte galega cunha ampla representación de renovadores como Maside, Torres, Souto, Colmeiro e Laxeiro.
O edificio conta tamén con salas de exposicións temporais, un auditorio, unha cafetería e espazos para obradoiros. Ademais, na súa planta soto, pódese ver un tramo de 50 metros dos restos das antigas murallas de Pontevedra, integrado no edificio.
A característica máis notable do edificio é a súa luminosidade. Está construído ao redor de dúas estruturas rectangulares conectadas por pasarelas de cristal. O interior combina o formigón branco na estrutura con chans de granito e madeira branqueada nas salas. O módulo sur, máis pequeno, está acristalado para darlle lixeireza e facilitar a transición ao edificio Sarmiento do museo, ao que está conectado por dúas pasarelas de cristal a media altura. A estrutura norte, máis impoñente e hermética, ten paredes exteriores de granito e paneis de cristal lonxitudinais de seguridade que permiten a entrada de luz natural desde a parte superior das salas e funcionan como xanelas cenitais.
Tribunais de regantes do Mediterráneo español
O Tribunal das Augas da Veiga de Valencia, tamén coñecido como 'Tribunal das Augas' (en valenciano, Tribunal de les Aigües), é unha institución de xustiza encargada de resolver os conflitos derivados do uso e explotación da auga de rega entre os labregos das comunidades de regos das acequia que forman parte dela (Quart, Benàger i Faitanar, Tormos, Mislata, Mestalla, Favara, Rascanya, Rovella e Chirivella).
En setembro de 2008 designouse como Patrimonio cultural inmaterial da humanidade.
Funcionamento
Están suxeitos á xurisdición do Tribunal das Augas: os mesmos membros do Tribunal, as Comunidades de rega, os atandadores, as persoas xurídicas (por exemplo as Cámaras agrarias), os inquilinos, os membros da comunidade, os concesionarios de auga, os regantes, os propios denunciantes e terceiros. Os administradores, os "elets" que forman parte do consello de cada Comunidade, o garda (que vén a ser como fiscal) e terceiros poden denunciar ante o Tribunal.
Historia
miniatura|Tribunal das Augas de Valencia, de [[Gustave Doré.]] A súa orixe é totalmente descoñecida para nós, aínda que é moi probable que sexa unha evolución, baseada en tradicións anteriores [andalusí]es. Algúns historiadores como José Vicente Gómez Bayarri sitúan as súas orixes na época romana.
miniatura | Corte da auga de Valencia (2010). En realidade non temos ningún documento que fale expresamente do Tribunal ata o século XVIII, o que non significa que non existise antes. Segundo os Fueros de Valencia a xurisdición sobre o rego está a cargo dos sequiers de cada Comunidade de regantes. Sabemos que a principios do século XV os sequiers dalgunhas comunidades de rega na Horta de Valencia xa convocaban ás denuncias os xoves na praza de la Seu, pero isto non proba a existencia dun Tribunal constituído. Para Thomas Glick, a orixe da Corte non se debería a ningún rei ou califa, senón que sería unha institución de moi longa evolución. Se non temos documentación sobre a súa existencia é porque non tiña un "status" legal e, como institución xurídica, non tiña importancia, xa que a xurisdición pertencía aos "sequiers". Parece lóxico pensar que o obxectivo da reunión conxunta dos "sequiers" non foi tanto o xuízo en si, como se fai hoxe, senón a consulta entre eles como máximos coñecedores da realidade do horta de Valencia. Tamén é moi probable que o paso para converterse nunha reunión de "sequiers" nun xulgado tal e como o entendemos hoxe se producise precisamente nos mesmos anos que Borrull defendeu a súa permanencia nas Cortes de Cádiz, co obxectivo de adaptarse á xurisdición do Estado liberal.
Bibliografía de J. R. R. Tolkien
Esta é unha lista de todas as obras publicadas do escritor e filólogo inglés J. R. R. Tolkien, que abrangue dende ficción a poesía e, finalmente, as obras académico e outros traballos.
Elvis (filme de 2022)
Elvis é un filme estadounidense-australiano de 2022 dirixido por Baz Luhrmann e escrito por Luhrmann, Sam Bromell, Craig Pearce e Jeremy Doner. Conta a vida do cantante de rock and roll e actor estadounidense Elvis Presley, contada dende a perspectiva do seu representante, Tom Parker. Está protagonizado por Austin Butler como Presley e Tom Hanks como Parker, xunto con Olivia DeJonge, Helen Thomson, Richard Roxburgh, David Wenham, Kodi Smit-McPhee e Luke Bracey como o resto do elenco principal.
Frida
Frida é un filme estadounidense de 2002 dirixido por Julie Taymor cal describe a vida profesional e privada da artista mexicana surrealista Frida Kahlo. Protagonizado por Salma Hayek no papel de Kahklo, o cal lle valeu un nomeamento aos Premios Óscar, e por Alfred Molina como o seu marido, Diego Rivera, o filme foi adaptado por Clancy Sigal, Diane Lake, Gregory Nava, Anna Thomas, Antonio Banderas e, de maneira non oficial, por Edward Norton, a partir do libro de 1983 Frida: A Biography of Frida Kahlo de Hayden Herrera. Frida recibiu valoracións positivas por parte da crítica e na 75ª edición dos Óscar gañou dous galardóns nas categorías de mellor maquillaxe e mellor banda sonora dos seis premios aos que estaba nomeado.
Hipótese da Terra púrpura
miniatura|Cultivo púrpura (esquerda) e columna (dereita) con gradiente de [[sacarosa cos pigmentos compoñentes das membranas de haloarqueas]] A hipótese da Terra púrpura é unha hipótese astrobiolóxica que sostén que as formas de vida da Terra primitiva estaban baseadas na molécula retinal en vez de na clorofila, facendo que a Terra aparecese de cor púrpura en vez de verde. Un exemplo de organismos baseados no retinal que existen hoxe son os microbios fotosintéticos denominados haloarqueas. Moitas Haloarchaea conteñen a proteína con retinal, bacteriorrodopsina, situada nas súas membranas púrpuras, que leva a cabo o bombeo de protóns impulsado pola luz, xerando un gradiente protón-motriz a través da membrana celular e orixinando a síntese de ATP. A membrana púrpura haloarqueana constitúe un dos sistemas bioenerxéticos máis simples coñecidos para captar enerxía da luz.
A membrana púrpura que contén retinal mostra un pico de absorción de luz centrado na rexión rica en enerxía verde-amarela do espectro solar, o que permite a transmisión de luz vermella e verde e dá como resultado unha cor púrpura. Os pigmentos clorofílicos, ao contrario, absorben luz vermella e azul, pero pouca ou ningunha luz verde, o que ten como resultado a característica cor verde das plantas, cianobacterias e membranas fotosintéticas. Os microorganismos con pigmentos púrpuras e verdes frrecuentemente coexisten en comunidades estratificadas nas que poden utilizar rexións complementarias do espectro solar.