cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro Huarte Iribarren
Traxectoria
Pedro Huarte presentouse polas listas de Nafarroa Bai en Zizur Nagusia nas eleccións municipais de 2007 e foi elixido candidato á alcaldía da localidade, na que conseguiría 5 dos 17 concelleiros que compoñen o concello, situándose como segunda forza política. Foi investido alcalde co apoio de Nafarroa Bai (5), PSN-PSOE (3) e IUN-NEB (1), substituíndo a Luis María Iriarte de UPN. Accedeu á alcaldía con 34 anos, sendo o terceiro alcalde máis novo que tivo Zizur Nagusia, por detrás de Luis Ibero e Jon Gondán.
6 de febreiro
O 6 de febreiro é o 37º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 328 días para finalizar o ano, 329 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Eduardo Pondal. miniatura|150px|Bob Marley.
Mortes
miniatura|100px|Carlo Goldoni.
Outros
Os 366 días do ano
Port Vell
miniatura O Port Vell (Porto Vello) é a parte máis antiga do Porto de Barcelona, na cidade de Barcelona, España. É onde naceu o porto artificial de Barcelona, con máis de dous mil anos de tradición. Sepárao do mar unha escollera, ata hai pouco un dos lugares predilectos de lecer popular da cidade.
Actualmente as instalacións do Port Vell están destinadas a embarcacións deportivas como o peirao do depósito e o peirao da Barceloneta. Tamén na parte central pódese atopar unha zona dedicada ao uso comercial, coñecido como o Maremagnum.
Hai unha parte do porto tamén reservada aos cruceiros.
Beatriz de Portugal
Beatriz de Portugal, tamén chamada Dona Brites de Portugal, nada en Coímbra en 1372 e finada en Madrigal en 1410, foi unha raíña portuguesa, filla do rei Fernando I de Portugal e da súa muller, a raíña Leonor Teles de Meneses.
Port Vell
Orixes do porto
Ao redor do século IV a.C. Barcelona foi ocupada polos laietanos. Unha tribo dos iberos que habitaban a costa entre os ríos Llobregat e Tordera. Barkeno, en Montjuïc, foi o seu principal asentamento. Esta xente comerciaba coa colonia grega de Empúries, construíron grandes superficies de cereais para este fin.
Beatriz de Portugal
Vida
Foi a última soberana da Casa de Borgoña, reinou a través de rexencia interposta, tal como sucedeu máis tarde a Pedro IV, sendo brevemente destronado pola revolución de 1383-85 tal e como este o foi polo seu irmán Miguel. Foi Beatriz I de Portugal de facto, vía rexencia e despois de iure só, entre 1383 a 1385.
Port Vell
Orixes do porto
No século I, os romanos fundaron a colonia de Barcino, no Monte Tàber. A primeira actividade portuaria no lado norte de Montjuïc.
Beatriz de Portugal
Vida
Como era a única herdeira lexítima do trono deixado pola morte de Fernando I, Beatriz, casada con Xoán I de Castela, aclamouse raíña do Reino, exercendo a rexencia no seu nome, durante case dous anos, a raíña-viúva, a súa nai D. Leonor Teles de Meneses; o seu marido Xoán de Castela acrecentou mesmo o señorío dos Reinos de Portugal e Algarve aos seus títulos, e mandou cuñar moedas coas armas de León e Castela partidas coas de Portugal. Con todo, desde o inicio do reinado, varias vilas e cidades do reino comezaron a se sublevar, temendo a perda da independencia, vindo paulatinamente a engrosar o partido que se foi constituíndo á roda do Mestre de Avis. Coa subida ao trono do Mestre de Avis, despois das Cortes de Coímbra de 1385, a historiografía oficial pasou a negar a realeza de Beatriz e ata, nalgúns casos extremos, a negar ser filla biolóxica de Fernando, por forma a refutar o feito de ter sido raíña de Portugal.
Port Vell
Orixes do porto
A cidade e as súas actividades marítimas comezaron a florecer realmente e ampliar cando as paredes da cidade de Barcino construíronse logo da invasión dos bárbaros en 263.
500px|thumb|center|O Port Vell
Beatriz de Portugal
Vida
Tivo un fillo con Xoán de Castela, Miguel, herdeiro apenas da Coroa de Portugal, xa que o rei tiña outros dous fillos máis vellos.
Semih Erden
Europa
Comezou a súa carreira profesional no Darüşşafaka en 2003, con 17 anos, pertencendo ao equipo júnior. Chegou a debutar co primeiro equipo disputando tres minutos ante o Tofaş Bursa, anotando un punto e capturando dous rebotes. Ao ano seguinte fichou co KK Partizan, cos que disputou a Naša Sinalko Liga (liga serbia), onde proclamou campión; a Euroliga, onde xogou 10 partidos promediando 3,0 puntos e 2,3 rebotes; e a liga do Adriático, onde a súa mellor actuación produciuse ante o KK Hemofarm, anotando 17 puntos e collendo 7 rebotes.
En 2005 regresa ao seu país, fichando polo Fenerbahçe, onde fai 6,7 puntos e 5,4 rebotes por partido na liga turca, tendo a súa mellor actuación ante o Galatasaray, onde consegue un dobre-dobre, con 13 puntos e 18 rebotes. Ao ano seguinte gaña o seu primeiro título de campión da liga turca, axudando ao equipo con 5,9 puntos e 3,4 rebotes por partido. Na Euroliga disputa 8 partidos, nos que fai 4,5 puntos e 3,1 rebotes de media.
En 2008 gaña a súa segunda liga turca, tendo unha grande actuación nas finais ante Turk Telekom, facendo nos 5 partidos 9,2 puntos e 5,4 rebotes. Na Euroliga disputa 15 partidos, nos que faia 6,7 puntos e 4,0 rebotes. En 2009 as súas estatísticas na liga turca son de 8,8 puntos e 4,3 rebotes, conseguindo a súa mellor anotación ante o Aliaga Petkim, con 18 puntos. Na Euroliga disputa 12 partidos, nos que fai 6,6 puntos e 4,0 rebotes. Na súa última tempada na liga de Turquía, en 2010 faría 8,7 puntos e 5,4 rebotes, logrando o seu punto número 1.000 na devandita competición o 19 de decembro de 2009.
Selección nacional
Debutou coa selección turca en competición oficial nos Mundiais de 2006 celebrados no Xapón, onde promedió 2,2 puntos e 2,3 rebotes por partido. en 2009 participou no Campionato de Europa celebrados en Polonia, onde foron eliminados por Grecia en cuartos de final. E en 2010 formou parte do equipo que logrou a medalla de prata no Campionato do Mundo celebrado no seu país.
NBA
Foi elixido na sesaxésima posición do Draft da NBA de 2008 por Boston Celtics, mais como o xogador tiña aínda contrato co Fenerbahçe quedou no seu país. O 5 de xullo de 2010 asina finalmente cos de Massachussets, un contrato garantido por unha tempada e con opción a unha segunda. Nos seus seis primeiros encontros de pretempada fico unha media de 6,0 puntos e 4,2 rebotes.
Xosé Cuíña
Xosé Cuíña Crespo, nado en Prado (Lalín) o 25 de febreiro de 1950 e finado en Santiago de Compostela o 28 de decembro de 2007, foi un empresario e político galego.
Aliud
Aliud é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 26 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 17,65 km².
Xosé Cuíña
Alcalde de Lalín
Posteriormente ingresou no Partido Popular de Galicia co que continuou á fronte da alcaldía dezá gañando as eleccións municipais de 1983 e 1987 con maioría absoluta, posto que simultaneou co de presidente da Deputación de Pontevedra entre 1987 e 1990, e co de deputado no Parlamento de Galicia dende 1987.
Conselleiro de Obras Públicas
Logo das eleccións que lle outorgaron a maioría absoluta ao Partido Popular de Manuel Fraga, en 1990, Xosé Cuíña converteuse no home forte do executivo ao ocupar a carteira de conselleiro de Obras Públicas. Dende este cargo, impulsou unha rede de vías de alta capacidade entre as que se atopan: a autoestrada Coruña-Carballo A55, a autoestrada Vigo-Baiona A57, a autovía Ferrol-As Pontes, o corredor central Lalín-Chantada-Monforte CRG2.1, a vía rápida do Salnés VRG1.1 e a vía rápida da Barbanza VRG4.1. Tratábase con elas de poñer fin ao tradicional déficit galego en comunicacións terrestres. Así mesmo, dispuxo a redacción da Lei 10/1995 de Ordenación do Territorio de Galicia, aprobada por unanimidade no Parlamento de Galicia aínda que de escaso desenvolvemento e execución. Co fin de poñer fin ao caos urbanístico de Galicia e frear a desaparición da arquitectura rural asinou coas sete cidades de Galicia, así como como outros concellos diversos e a FEGAMP o Acordo Marco para a reforma do urbanismo de Galicia de data 27 de xullo de 2001. Froito dese acordo foi a Lei 9/2002 de 30 de decembro de ordenación urbanística e de protección do medio rural de Galicia. Esta lei supuxo unha maior protección do litoral coa ampliación da servidume de costas de 100 aos 200 metros dende o dominio público marítimo terrestre. A través do Instituto Galego da Vivenda e Solo e as empresas públicas Xestur creou máis de 6 millóns de metros cadrados de superficie neta industrial e comercial nos 39 parques construídos. Puxo en marcha uns programa de rehabilitación de vivenda rural e a erradicación do chabolismo e da infravivenda con máis de 30.000 actuacións. Espallou pola xeografía do país diversas actuacións en materia de equipamentos urbanos (Conservatorio de Lalín, edificio multiusos de Vilalba, recinto feiral de Pontevedra, Sala de Congresos e exposicións de Baiona, auditorios de Cerceda, Cangas, Vilagarcía de Arousa, Ourense,...). Creou o ente Portos de Galicia a través do que dispuxo a mellora ou construción de peiraos, fondeadoiros, lonxas e instalacións náutico-deportivas.
Secretario Xeral do PPdG
Simultaneou este cargo tamén co de secretario xeral do partido incidindo na liña galeguista aberta por Manuel Fraga consonte o concepto de autoidentificación e a proposta de administración única. Así, na asemblea do PPdG de 24 de abril de 1991, defendeu un nacionalismo ben entendido "ata a fronteira da autodeterminación". A súa popularidade tiña como expresión os baños de masas da romaría do Monte Faro, concibida como unha xornada festiva e de reafirmación galeguista do PPdG que concentraba na súa Comarca do Deza aos máximos dirixentes do Partido.
Caída
Pero a partir de 1999 o seu poder comezou a esluírse. Primeiro é substituído neste cargo da organización en 1999 por Xesús Palmou, e logo, en 2003, do posto de conselleiro por Alberto Núñez Feijóo. A súa destitución, producida o 13 de xaneiro de 2003, foi derivada da crise do Prestige, e estivo supostamente motivada pola venda, por parte dunha empresa da súa familia de 8.500 traxes de auga e 3.000 pas aos equipos de limpeza do fuel a empresa Tragsa. Porén, estas acusacións nunca chegaron a probarse xudicialmente. O certo é que na Xunta "houbo serias discrepancias entre un bando encabezado por Cuíña, que avogaba por actuar máis e con autonomía respecto do goberno central e outro que prefería ir a remolque do que decidise Madrid"
Cuíña, que abandeirara posturas galeguistas dentro do Partido Popular, tentou reunir apoios para recuperar a presidencia do Partido Popular á marcha de Fraga. Porén, e malia diversos contactos con Xosé Luís Baltar, non conseguiu xuntar as sinaturas necesarias para competir polo posto. Mantivo a súa acta de deputado no Parlamento pola provincia de Pontevedra ata o seu falecemento.
Vida persoal
Faleceu aos 57 anos vítima dun choque séptico como consecuencia dunha pneumonía. O seu cadaleito foi sepultado coa bandeira de Galicia e logo de que se interpretase o himno galego.
Cariorrexe
miniatura|dereita|300px|Características morfolóxicas da picnose e outras formas de destrución nuclear. miniatura|300px|[[Apoptose.]] A cariorrexe (do grego antigo karyon = "améndoa, semente ou núcleo", e rhexis- = "rebentar") é a fragmentación destrutiva do núcleo dunha célula moribunda na que a súa cromatina se distribúe irregularmente polo citoplasma. Xeralmente vai precedida da picnose e seguida da cariólise e pode ocorrer como resultado da morte celular programada (apoptose), senescencia, ou necrose.
Na apoptose, a clivaxe do ADN realízana endonucleases dependentes de Ca2+ e Mg2+.
Pratt & Whitney JT9D
O Pratt & Whitney JT9D é un motor de aviación desenvolvido polo fabricante estadounidense Pratt & Whitney. Foi o primeiro reactor de alto índice de derivación en equipar un avión de pasaxeiros de fuselaxe ancha. A súa aplicación inicial foi o Boeing 747-100, o "Jumbo Jet" orixinal. Foi tamén o primeiro turboventilador de alto índice de derivación producido por Pratt & Whitney.
Deseño e desenvolvemento
O JT9D fabricouse usando aliaxes de titanio e níquel. O motor ten un ventilador dunha única etapa, un compresor de baixo presión de tres fases e un compresor de alta presión de once acoplado a unha turbina de alta presión de dúas etapas e a unha de baixa presión de catro. O JT9D-3, a primeira versión certificada do motor, pesaba 3 905 kg e producía un pulo de 193 000 N. O custo orixinal do motor era de 800 000 dólares de 1968 (5,6 millóns en 2017). A súa fabricación rematou en 1990.
O JT9D comezou a desenvolverse en setembro de 1965 como parte do deseño do C-5 Galaxy. Se lle concedeu un contrato a Pratt & Whitney para estudar o tipo de gran motor necesario, pero o contrato de fabricación acabou gañándoo General Electric co seu turboventilador TF39. O JT9D foi, porén, elixido por Boeing para equipar o 747. O primeiro encendido tivo lugar en decembro de 1966 en East Hartford, Connecticut, e o motor voou por vez primeira en xuño de 1968 montado nun Boeing B-52E que servía como banco de probas para o 747.
Pratt & Whitney enfrontouse a grandes dificultades co deseño do JT9D durante o programa de probas do Boeing 747. Fallos de motor durante os voos de proba fixeron que trinta aparellos fosen aparcados no exterior da fábrica con bloques de cemento colgando dos píos, agardando polos motores redeseñados.
Boeing e Pratt & Whitney traballaron xuntos en 1969 para solucionar o problema. Este foi a ovalización, na cal o estrés durante a engalaxe provocaba que a cuberta do motor se deformase e adoptase unha forma oval causando que as pás da turbina de alta presión golpeasen nos lados.
Os motores JT9D que equiparon os avións de mando aerotransportado E-4A da USAF foron designados F105.
O sucesor da familia JT9D foi o Pratt & Whitney PW4000, que ten menos partes, é máis fiable e ten un custo base menor.
Motor asíncrono trifásico
Principios de funcionamento
O principio de funcionamento dun motor asíncrono baséase na creación de corrente inducida nun condutor cando este curta as liñas de forza dun campo magnético, de aí provén o nome motor de indución. Se se fai xirar o campo magnético no sentido das agullas do reloxo, a espira sométese a un fluxo variable e convértese no soporte dunha forza electromotriz inducida que orixina unha corrente inducida. Lei de Faraday.
É posible definir o sentido dunha corrente mediante a aplicación da regra do tres dedos da man esquerda (FBI), o dedo polgar representa a forza magnética, o dedo índice representa o campo magnético e o dedo medio a intensidade da corrente, formando un ángulo recto entre si.
Segundo a lei de Lenz o sentido da corrente é tal que se opón pola súa acción electromagnética á súa causa de orixe. Cada un dos dous condutores sométese a unha forza "F", en sentido oposto ao seu desprazamento relativo con respecto ao campo indutor. A regra dos tres dedos da man dereita permite definir o sentido da forza "F" de cada condutor. O polgar sitúase no sentido do campo indutor, o índice no sentido da forza e o medio no sentido da corrente inducida. A espira sométese a un par que provoca a súa rotación no mesmo sentido que o campo indutor, chamado campo xiratorio.
O estator é a parte fixa do motor, é un anel cilíndrico de chapa magnética axustado á carcasa que o envolve, no interior do estator vai colocado o rotor, que é un cilindro de chapa magnética fixado ao eixe.
Creación do campo xiratorio
Tres debandados, cun decalado de 120º aliméntanse de sendas fases nunha rede trifásica alterna, indúcese un campo magnético xiratorio que envolve ao rotor.
A diferenza entre o motor de indución e o motor universal é que no motor a indución o debandado do rotor non está conectado ao circuíto de excitación do motor senón que está eléctricamente illado. Ten barras de condución en todo o seu longo, metidas en rañuras a distancias uniformes arredor da periferia. As barras están conectadas con aneis a cada extremidade do rotor.
Rotor de gaiola
Os rotores destas máquinas están formadas por varas de cobre ou de aluminio aloxadas nas rañuras do núcleo e curtocircuitadas nas súas cabezas por aneis.
A construción dun motor en gaiola consta de dous conxuntos perfectamente diferenciados:
O par de arrinque destes motores é baixo e a corrente que absorbe durante a posta baixo tensión é moi superior á corrente nominal.
Rotor bobinado
Teñen o mesmo estator que os de gaiola, pero o rotor leva un debandado trifásico conectado en estrela por un dos seus extremos, mentres os outros extremos van unidos a un anel cada un, montados sobre unha base illante, dando lugar a un colector de aneis. Sobre os aneis apoian as vasoiras pra sacar estes terminais ao exterior e levalos á placa de bornes ou placa de conexión. As letras normalizadas pra estes extremos son K, L, M.
O motor de rotor bobinado ten a gran vantaxe de que mediante o reostato exterior pódese regular a resistencia do inducido e así facer arriques graduados.
A Borrallada, Sedes, Narón
A Borrallada é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 49 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 31 mulleres.
Kim Novak
Marilyn Pauline "Kim" Novak, nada en Chicago o 13 de febreiro de 1933, é unha actriz estadounidense. Considerada un símbolo sexual da época dourada de Hollywood, retirouse da interpretación en 1966, aparecendo a partir de aí só esporadicamente, como nun papel na popular serie de televisión Falcon Crest.
Primeiros anos
Novak naceu en Chicago en 1933, filla de Joseph e Blanch (de solteira Kral) Novak, ambos de orixe checa. O seu pai, que fora profesor, era funcionario municipal de tráfico, e a súa nai era traballadora nunha fábrica. Foi criada como católica.
Asistiu ao William Penn Elementary, ao Farragut High School, e ao Wright Junior College. Recibiu dúas bolsas para a School of the Art Institute of Chicago, e durante as vacacións de verán do seu último semestre no junior college, Novak realizou unha xira como modelo dunha compañía de refrixeradores en espectáculos de venda.
Uns anos despois, Novak realizou diversos traballos intentando atopar o seu camiño para o futuro. Traballou como ascensorista, empregada nunha tenda e axudante dun dentista, mais nada lle satisfizo, polo que volveu á profesión de modelo, que ela mesma consideraba que desempeñara ben. Marchou aos Ánxeles para buscar sorte como modelo nesa cidade. Comezou a traballar e un directivo dos estudios RKO ofreceulle un papel moi pequeno nun filme de 1954. A pesar de que o papel era insignificante, un axente fixouse nela e conseguiulle unha proba de cámara nos estudios Columbia, da que resultou un primeiro contrato de seis meses.
Salto á fama
Dende o principio da súa carreira, quixo ser orixinal e non outro estereotipo. Por ese motivo, enfrontouse co xefe da Columbia, Harry Cohn, sobre o cambio do seu nome, xa que sendo o seu nome real Marilyn, o estudio decidiu cambialo para evitar comparacións entre Novak e Marilyn Monroe. Cohn suxeriu o nome "Kit Marlowe", discutindo que "ninguén vai ver unha moza cun nome polaco!", mais ela insistiu en conservar o seu nome dicindo "son checa, pero polaco ou checo non importa, é o meu nome!". Os dous acordaron finalmente empregar o nome de "Kim Novak" como compromiso. Tomou unhas clases de interpretación, que o estudio non quixo pagar, e Novak apareceu ese mesmo ano de 1954 no seu primeiro filme, Pushover, con Fred MacMurray. Aínda que a súa actuación non foi digna de mención, os críticos e as audiencias fixáronse no seu atractivo físico e na expresividade dos seus ollos, de xeito que uns meses despois volveu actuar noutro filme, Phffft! (1954), con Jack Lemmon.
Novak comezou a ser popular a raíz destes dous filmes e recibía gran cantidade de escritos de admiradores e admiradoras. Despois do seu seguinte filme, rodado en 1955 e que tamén resultou un éxito, chegou a súa grande oportunidade con Picnic, que protagonizou con William Holden e que foi un éxito rotundo. Novak convertérase nunha actriz e fixo unha interpretación excelente, igual que Holden. Dende entón sucedéronse as súas aparicións como protagonista en filmes coprotagonizados por actores famosos, como Frank Sinatra en Pal Joey e The Man with the Golden Arm ou James Stewart en Vertixe.
Últimos anos no espectáculo
Trala súa retirada da interpretación, Novak só fixo aparicións públicas ocasionais, e rexeitou a maioría das ofertas que recibiu.
Vida persoal
Novak casou co actor Richard Johnson. O matrimonio durou 13 meses, do 15 de marzo de 1965 ao 23 de abril de 1966. Os dous seguiron a ser amigos despois do divorcio. Na década de 1960, Novak abandonou Hollywood por Big Sur, onde criou cabalos e dedicouse á pintura. En 1974 coñeceu ao seu segundo marido, o veterinario equino Robert Malloy, cando o chamou por mor dunha indisposición dun dos seus cabalos. Casaron o 12 de marzo de 1976, converténdose na madrasta dos dous fillos xa adultos de Malloy.
En 1997, Novak comprou un rancho de 43 acres en Sams Valley, Oregón, que converteron no seu fogar. Novak tomou clases de pintura con pasteis dos artistas Harley Brown e Richard McKinley. En xullo de 2000, o seu fogar ardeu e perdeu todos os seus cadros e o único esbozo da súa autobiografía en que estivera traballando durante dez anos.
A Laxiña
O topónimo galego A Laxiña pode referirse a:
Antalis
Antalis é un xénero de moluscos escafópodos da orde dos dentalíidos (Dentaliida) e da familia do mesmo nome (Dentaliidae), que comprende numerosas especies coñecidas vulgarmente como dentalios.
Características
No orificio maior ou anterior encóntranse o pé e a boca. O manto encóntase permanentemente dentro da cuncha. O pé utilízao o animal para escavar tobos no brando substrato no que habitan. O orificio posterior, o da abertura apical, permite a circulación da auga para a evacuación das feces e para o intercambio respiratorio, xa que carecen de branquias.
Viven en sedimentos do fondo mariño, co enterrado na lama ou na area do fondo, alimentándose de organismos microscópicos, detritos e foraminíferos.
A cuncha é exteriormente lisa, non presenta estrías lonxitudinais, o que a diferencia das cunchas das especies do xénero Dentalium (o que fixo que moitas das súas especies foran clasificadas anteriormente dentro de Dentalium), que teñen a mesma forma cónica e curvada pero non lisas, senón con estrías.
A Casanova, Berdoias, Vimianzo
A Casanova é un lugar da parroquia do Berdoias no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 4 mulleres.
Antalis
Descrición
O xénero Antalis foi descrito en 1854 polos irmáns Henry e Arthur Adams, malacólogos británicos, na súa obra The genera of recent Mollusca: arranged according to their organization en tres volumes publicados en 1858.
Sinónimos
Ademais do nome que lle impuxeron os irmáns adams, e actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Especies
Segundo o World Register of Marine Species, o xénero comprende as seguintes especies:
Eloy Carlés
Eloy Carlés Romero, nado en Pontecesures e finado no Grove en 1956, foi un armador e político galego.
Traxectoria
Veciño de Cordeiro (Valga), onde era mecánico e propietario de dous lanchóns para o carrexo de area. Afiliado a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou na prisión de Compostela. Estivo un mes detido e saíu grazas á mediación de parentes e amizades de dereitas. Estivo agochado ata que puido marchar a Buenos Aires con dous compañeiros. Viviu uns anos na capital arxentina e traballou na General Motors. En 1944 decidiu volver a Galicia, instalándose no Grove, onde morreu en 1956.
Eric Gordon
Eric Ambrose Gordon Jr., nado o 25 de decembro de 1988 en Indianápolis, Indiana, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Gordon foi seleccionado na 7ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Los Angeles Clippers. Ó remate da súa tempada coma rookie, Gordon foi incluído no segundo mellor equipo de rookies da tempada, e rematou en quinta posición na votación para o Rookie do Ano da NBA.
O 14 de decembro de 2011, os Clippers traspasaron a Gordon, Chris Kaman, Al-Farouq Aminu e unha elección da primeira rolda do Draft de 2012 ós New Orleans Hornets, a cambio de Chris Paul e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft. O 11 de xullo de 2012, Gordon asinou unha oferta dos Phoenix Suns por catro anos e 58 millóns de dólares. O 14 de xullo de 2012, os Hornets decidiron igualar a oferta e Gordon quedou en Nova Orleáns.
O 9 de xullo de 2016, Gordon asinou cos Houston Rockets.
Río Donas
O río Donas é un afluente do Tambre que percorre os concellos de Negreira e Outes.
Afluentes
Afluentes do río Donas por orde, dende o nacemento ata a desembocadura:
A Rocha, Sedes, Narón
A Rocha é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 20 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 10 mulleres.
Almajano
Almajano é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 222 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 9,90 km².
ASVEL Lyon-Villeurbanne
A Association Sportive de Villeurbanne et Éveil Lyonnais, tamén coñecido como ASVEL Lyon-Villeurbanne, ou como LDLC ASVEL por motivos de patrocinio, é un club polideportivo francés, composto por unha decena de seccións, entre as máis coñecidas atópase a sección de baloncesto, cuxo equipo sénior compite na LNB Pro A, a máxima categoría do baloncesto en Francia e ten a súa base na localidade de Villeurbanne.
Historia
miniatura|upright=0.6|left|[[Tony Parker é o presidente do club desde 2014.]] O club naceu en 1948 trala fusión do Éveil Lyonnais e do A.S. Villeurbanne. ASVEL é un acrónimo que combina os nomes de ambos clubs: Association Sportive Villeurbanne e Éveil Lyonnais. O equipo, cuxo primeiro presidente foi o Sr. Millet, fixou a súa sede na Maison des Sports de Villeurbanne. O ASVEL gaña o seu primeiro título de campión de Francia tan só un ano despois da súa fundación, en 1949. Os éxitos seguirían tras revalidar o título en 1952, e despois de forma consecutiva entre 1955 e 1957. Alén dos títulos, o club xoga as finais de 1954 e 1959. Os principais xogadores deste equipo son André Buffière, François Nemeth e Raymond Sahy, así como Édouard Gagneux. Despois dun período de seis temporadas sen título, de 1958 a 1963, o ASVEL encontra de novo o camiño da vitoria cun novo presidente, Raphaël de Barros, un novo adestrador, André Buffière, e a partir de 1965 coa chegada dun talentoso novo xogador: Alain Gilles.
Como xogador, Alain Gilles levou ao ASVEL a conseguir oito títulos de liga entre 1966 e 1981. Con el, moitos xogadores foron partícipes da consecución de polo menos tras campionatos: Alain Durand, Michel Duprez, Gilbert Lamothe, Bruno Recoura, Michel Le Ray, Jean-Pierre Castellier, Serge Fino, Gérard Moroze, Gérard Lespinasse e Bernard Magnin. Aínda que dominante en Francia, o equipo non consegue brillar a nivel europeo. Nisto inflúe a negativa do presidente Barros de asinar a xogadores estadounidentes, como era habitual en Europa. Con todo, en 1974 o ASVEL chega ás semifinais da Copa Korać, onde son eliminados polo Pallacanestro Cantù, equipo que posteriormente gañaría o título. Dous anos despois, en 1976, o club chega ás semifinais da Copa de Europa, onde a súa vitoria ante o Real Madrid no partido de volta non é suficiente para clasificarse á final (77-113, 101-99). O último título de liga da era de Alain Gilles chega en 1981, o club debe entón agaradar até 2002 para conseguir nuevo campionato. Nos restantes anos 1980 destaca a chegada do club ás seminais da Recopa, porén foron derrotados pola Cibona de Dražen Petrović.
En 1995 o club múdase a un novo pavillón o Astroballe con capacidade para 5600 espectadores. Durante practicamente toda a década, desde 1992 até 2001, o adestrador do equipo é Gregor Beugnot, que non consegue levar ao club ao campionato de liga, mais si logra que o equipo sexa un habitual das competicións europeas. As mellores actuacións continentais do ASVEL serían en 1996, cando chega ás semifinais da Copa Korać e, sobre todo, en 1997, cando o club se clasifica á Final Four da Euroliga por primeira vez na súa historia. Para chegar até ela, o ASVEL gaña a prestixiosos clubs como o Panathinaikos ou o FC Barcelona. Nos cuartos de final o ASVEL vence ao Efes Pilsen. Porén, o equipo cae na semifinal ante o propio Barcelona (77-70) e na final de consolación ante a Olimpija Ljubljana (86-79). Os principais xogadores deste equipo eran Delaney Rudd, Brian Howard, Alain Digbeu, Georgy Adams, Ronnie Smith e Jim Bilba. Nas tres seguintes temporadas o equipo chega aos cuartos de final da Euroliga.
Competicións europeas
Euroliga Copa Saporta
Competicións domesticas
Liga de Francia Copa de Francia Leaders Cup Supercopa de Francia Copa Federación
Os Espiñeiros, Duancos, Castro de Rei
Os Espiñeiros é un lugar da parroquia de Duancos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Bulgarian Rhapsody
Bulgarian Rhapsody (en Българска рапсодия) é un filme búlgaro de 2014 dirixido por Ivan Nitchev. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Xerou certa controversia a súa escolla por mor da relación de Nitchev co Consello Cinematográfico Nacional de Bulgaria.
Kālidāsa
Kālidāsa (en devanágari कालिदास Kālidāsa, "servidor de Kali") foi un recoñecido escritor en sánscrito, amplamente considerado como o máis grande poeta e dramaturgo en lingua sánscrita. O seu floruit non se pode datar con precisión, pero moi probabelmente inscríbese ao século V da nosa era.
Época en que viviu
Non se conservou documento ningún daquela época relativo ao poeta. Tampouco hai mencións dos seus contemporáneos ou descendentes. Coñécense lendas sobre el, pero a información que conteñen non é moi digna de confianza. O único xeito de facer suposicións sobre a vida de Kālidāsa é a través dunha análise historiográfica das súas obras, a súa linguaxe e os personaxes. Non hai información fáctica sobre o autor ou as súas obras. A dificultade radica tamén no feito que hai moi poucos documentos históricos sobre a India e que as lendas superan de lonxe a información fiábel.
O primeiro período no que se suxeriu que viviu Kālidāsa - século -VIII, segundo o indianista francés Hippolyte Fauche - seria durante o reinado de Agnivarny da dinastía solar. Por isto Kālidāsa tería rematado Raghuvamśa na historia dos reis desta dinastía. Doutra banda, os contos populares relacionados coa vida de Kālidāsa son da época do rei Bhoja Paramara, o gobernante de Malwa, que gobernou en Dhar e Ujjain sobre os anos 1040-1090. Hai mesmo un apócrifo (máis tardío), produto da literatura india, que retrata a vida de Kālidāsa cando foi chamado á corte. Este marco tan extremo (século -VIII - XI) agora redúcese nunha franxa máis precisa.
Un intervalo máis preciso baséase nos seguintes supostos. Na obra, Malavika e Agnimitra un dos personaxes principais é o rei Agnimitra. Obviamente, Kālidāsa foi quen de crear unha obra de teatro sobre a súa vida persoal despois dalgún tempo. A partir da data coñecida do reinado do rei (-149 - -141), isto dá un límite superior da vida de Kālidāsa non anterior ao século -II. O límite inferior determínase pola datación das inscricións de Aihole - 634 anos de antigüidade. Tomando como base que se fala de Kālidāsa como clásico da poesía, o límite inferior que se pode aceptar é o século VI.
Hai un poema indio que sitúa a Kālidāsa na corte do rei Vikram ou Vikramaditya de Ujjain, xunto con outras nove "xoias" da súa corte - nove escritores e científicos famosos. Acéptase comunmente que esta época corresponde ao século -I. Con todo, esta versión é refutada polos estudosos: non só estes novos personaxes, como se viu despois, viviron en diferentes épocas, senón que, ademais, a mesma personalidade do rei Vikramaditya é cuestionábel, posto que o que probabelmente tería na cabeza non é un nome, e o título "Vikramaditya", que estaba usando, non é un rei da antiga India. De acordo coa hipótese que ten de momento o maior apoio, trataríase do rei Vikramaditya Chandragupta II, que reinou do 380 ao 413. Baixo o seu goberno, o Imperio Gupta estaba no seu apoxeo, o cal, na maioría dos casos, significa o florecemento das artes. Chandragupta II podería ser o patrón do poeta, que narra a tradición da India medieval.
Os budistas do sur tamén situaban categoricamente a Kālidāsa no século VI. Tamén no século VI o sitúa Fergusson, coñecido polo seu traballo na historia da India. Este afirma que, para conmemorar a batalla de Korur (que supuxo un punto de inflexión na historia da India), na cal o rei Vikramāditya derrotou os sacas, se inventou unha era (Vikram Samvat) e que o seu principio se situou 600 anos atrás, polo cal afirma que a data probábel de reinado de Vikramāditya sería o 544. Isto apóiase no feito de que non había inscricións coñecidas do rei Vikramāditya antes do ano 600. Pero o descubrimento da inscrición de Mandasor, datada no 494, fai insustentábel esta teoría, porque o autor desta, Vatsabhuti, copia varias ideas de Kālidāsa. Pola súa banda, Hermann Jacobi, tomando como base datos astrolóxicos nos poemas atribuídos a Kālidāsa, chega á conclusión que o autor non puido vivir antes do ano 350. O nome de Vikramaditya - Sol de Valor - probabelmente non é un nome propio, senón un título como Faraón ou Tsar. Non hai dúbida de que Kālidāsa pretende render unha homenaxe ao seu patrón, o ​​Sol de Valor, no título da súa obra, Urvaśi gañado polo Valor.
Polo tanto, aínda que a tradición da India se refire á vida de Kālidāsa no século -I, o carácter xeral da súa obra e, en particular, a súa técnica poética, atoparon a súa comprensión nos datos da astronomía grega do século IV, e un certo número doutras características fan que os investigadores europeos o atribuísen aos séculos séculos IV-V. Na época da Dinastía Gupta, os reis tiñan o título de Vikramaditya.
Orixe e identidade
Unha das lendas merece ser explicada polo seu interese intrínseco, aínda que contén, polo que podemos ver, algo de verdade histórica, e aínda que sitúa Kālidāsa en Varanasi, a 500 millas de distancia da única cidade na que sen dúbida se sabe que pasou parte da súa vida.
Segundo este relato, Kālidāsa era fillo dun brahmana. Á idade de seis meses, quedou orfo e foi adoptado por un pastor de bois. Chegou á idade adulta sen recibir educación formal, pero cunha notábel beleza e graza de clase. E sucedeu que a Princesa de Varanasi era unha muller culta, que rexeitara un pretendente detrás doutro, entre eles o conselleiro de seu pai, porque non chegaban ao seu nivel como os eruditos e poetas. O conselleiro planeou unha vinganza cruel. Tomou o fermoso condutor de bois da rúa, deulle as roupas dun sabio e un cortexo de sabios doutores; a continuación, presentoulle a princesa, logo de lle advertir que en ningún caso tería que abrir os beizos. Á princesa chamoulle atención pola súa beleza e foi ferida no fondo da súa alma pedante polo seu obstinado silencio, que lle parecía, como de feito o foi, unha evidencia de profunda sabedoría. Ela desexaba casar con Kālidāsa, e xuntos foron ao templo. Pero así que foi celebrada a cerimonia, Kālidāsa percibe unha imaxe dun touro. A súa formación inicial foi demasiado para el, o segredo saíu, e a noiva enfureceuse. Pero tivo que ceder en resposta aos rogos de Kālidāsa, e aconselloulle pregar por aprendizaxe e poesía á deusa Kali. Concedeuse o rogo, e a educación e o poder poético descenderon milagrosamente a habitar co mozo condutor de bois, o cal, en agradecemento, asumiu o nome de Kālidāsa, servente de Kali. Ao sentir que lle debía este feliz cambio, na súa propia natureza, á súa princesa, xurou que nunca a trataría como o seu mestre, con profundo respecto, senón sen familiaridade. Isto foi máis do que a dama negociara; a súa ira estalou de novo, e ela maldixo a Kālidāsa a atopar a morte a mans dunha muller.
Nunha data posterior, a historia continúa, e a maldición cúmprese. Certo rei escribira media estrofa de verso, e ofrecera unha grande recompensa a calquera poeta que puidese completalo dignamente. Kālidāsa completou a estrofa sen dificultade, pero unha muller á que amaba descubriu as súas liñas, e cobizosa da recompensa para si mesma, matouno.
Outra lenda representa a Kālidāsa como participando nunha peregrinación a un santuario de Vishnu ao sur do India, na compaña doutros dous escritores famosos, Bhavabhuti e Dandin. Outro imaxina a Bhavabhuti como un contemporáneo de Kālidāsa, e celoso da reputación do poeta menos austero. Estas historias teñen que ser falsas, porque é seguro que os tres autores non foron contemporáneos, pero, mostran un certo instinto na crenza que o xenio busca xenio, e poucas veces se illa.
O autor e o seu tempo
miniatura|250px|[[Imperio Gupta]]
Sabemos tamén que Kālidāsa viaxou extensamente pola India. O cuarto canto de A liñaxe de Raghu describe un percorrido polo conxunto do India e ata a rexións que están máis aló das fronteiras da India estritamente medida. É difícil crer que Kālidāsa non fixese el mesmo como un tipo de "grand tour", ata o punto que podería haber algo de verdade na tradición que o envía a unha peregrinación á India meridional. O décimo terceiro canto da mesma épica e A nube mensaxeira tamén describen longas viaxes na India, na súa maior parte a través de rexións afastadas de Ujjain. Son as montañas o que lle impresiona máis profundamente. As súas obras están cheas de referencias ao Himalaia.
A vida e obra de Kālidāsa prodúcense na "idade de ouro" da antiga cultura clásica india. O Imperio Gupta consegue a súa puxanza reunindo nunha soa unidade o que antes eran partes separadas. Durante un certo tempo, proporcionará protección contra as invasións estranxeiras, e polo tanto, a economía e a cultura gozarán dunha oportunidade de desenvolvemento. Os Gupta eran símbolo da transición ao sistema feudal, o paso dos cambios fundamentais na sociedade.
Un trazo característico da cultura india no seu conxunto é o seu conservadorismo. As novas tendencias non producen cambios revolucionarios, senón que se incorporan ás ideas existentes, viven en paralelo con elas. As crenzas antigas poden existir indefinidamente, sen desaparecer co tempo, o cal forma a complexidade e orixinalidade da cultura india, tal como é coñecida.
Na época dos Gupta prodúcese un debilitamento do sistema de castas da India. Aínda que a literatura da época reflicte a xerarquía de castas con reverencia incondicional, dáse un pouco de alivio ao dogma da antigüidade e pódense realizar as máis marabillosas manifestacións creativas dos pobos do India.
Outra característica da cultura indíxena da época, e outras épocas, é unha relación profunda coa relixión. A relixión pasa a primeiro plano en todas partes: en casa, no sistema político, nas relacións sociais. A cultura da India está impregnada de mitoloxía tanto como o seu sistema social o está da división de castas. Enormes masas de persoas que viven en condicións da sociedade case primitiva, como unha fonte constante de visión arcaica do mundo, que non se levantaban a un nivel superior, que non poderían afastarse destas raíces. A era de Kālidāsa contempla a formación da hinduísmo, que substituíu o brahmanismo. O hinduísmo nútrese das crenzas populares, transforma os antigos cultos, destrúe o mundo pechado do brahmanismo, pero trata de preservar intactas influencias inferiores.
Un dos principais motivos que chegou ao hinduísmo desde a antigüidade é o ascetismo. Habitual na literatura da época, fala da adquisición dunhas poderosas forzas místicas por aqueles que elixiron o camiño do auto-mortificación. Os deuses envían belas doncelas para seducir os xustos - convértese nun dos temas máis populares da literatura sánscrita clásica. O ascetismo e o erotismo, fáciles de mostrar xuntos na cosmovisión da India, estiveron bastante xeneralizados.
Tamén recibiu unha serie de ideas no desenvolvemento da relixión e, respectivamente, nas artes inclúe o concepto de "Bhakti" (o amor de Deus, como unha forma de conseguir a felicidade), universo cíclico e Karma. Nas obras de Kālidāsa, o fin do mundo xa está presente no fin do kalpa, pero a idea dos nacementos e as mortes recorrentes aínda tería pleno desenvolvemento no futuro.
Como culminación da "idade de ouro" da literatura clásica da India, a arte de Kālidāsa foi ao mesmo tempo o seu fin. O Imperio Gupta non duraría moito tempo. As incursións das tribos guerreiras e os conflitos internos conduciron bastante rápido á súa caída. Despois chegarían tempos escuros de feudalismo, e a guerra e a conquista do país polos estranxeiros. Todo isto reflíctese plenamente na literatura posterior a Kālidāsa en sánscrito, hai sinais de decadencia, e nunca se lograrán os antigos fitos. En lugar da literatura sánscrita virá a literatura nas novas linguas.
Obra
Na época de Kālidāsa, a literatura é cada vez máis secular. As epopeas monumentais do pasado están dando a obras que se aproximan máis á realidade. Os seus autores non son anónimos, como antes. A literatura mesma é obxecto de revisión e estudo. O símbolo do renacemento das forzas creativas da xente é o desenvolvemento do xénero do drama, que é posíbel só nunha civilización que chegou á súa fase superior do progreso histórico. O xénero dramático nace das tradicións rituais do pobo, das lecturas públicas populares de poemas épicos da India.
Na época en que viviu Kālidāsa, o drama chega a unha etapa seria de crecemento. A India desenvolveu teatro clásico a mediados do I milenio antes da nosa era, e o poeta podería aproveitarse da experiencia dos seus predecesores. Presumibelmente, Kālidāsa podería estar familiarizado co Natya Śastra, tratado antigo nas artes teatrais. Da época en que viviu Kālidāsa é Bhamaha, o primeiro teórico da literatura india, coñecido polo seu tratado, Kavyalankara.
Kālidāsa deixou sete obras que chegaron ata nós: tres dramas, dúas epopeas, un poema elexíaco, e un poema descritivo. Atribuíronselle outras moitas obras, incluíndo mesmo un tratado astronómico, aínda que certamente non son súas. Quizais houbo máis dun autor que levaba o nome de Kālidāsa: quizais algúns escritores posteriores estaban máis preocupados polo seu traballo que pola fama persoal. Doutra banda, non hai razón ningunha para dubidar que as sete obras son recoñecidas como escritas pola man de Kālidāsa. O único sobre o cal hai marxe razoábel de sospeita é o breve poema descritivo das estacións do ano, e este é, afortunadamente, o menos importante dos sete. Tampouco hai probas de que se perdese ningún poema considerábel, salvo que sexa certo que non nos chegaron os cantos finais dunha das epopeas. Estamos polo tanto nunha posición afortunada na lectura de Kālidāsa: temos practicamente todo o que el escribiu, e non corremos risco ningún de atribuír a el unha obra considerábel escrita por outra persoa.
As súas obras de teatro e a súa poesía baséanse principalmente na mitoloxía e a filosofía hindú. Son de temática predominantemente amorosa, e destacan A nube mensaxeira (Meghadūta, en sánscrito), Mālavikāgnimitram, Kumārasambhava, Raghuvaṃśa ('A liñaxe de Raghu'), Abhijñānaśākuntalam, coñecida polo nome da heroína Śakuntalā , e o drama Vikramōrvaśīyam.
Teatro
miniatura|175px|Śakuntalā párase a mirar cara atrás a Duśyanta, Raja Ravi Varma (1848-1906). Kālidāsa escribiu tres obras de teatro. Entre elas, Śakuntalā é xeralmente considerada como unha obra mestra. Foi unha das primeiras obras que se traduciron do sánscrito ao inglés e posteriormente a outras linguas.
Poesía
Kālidāsa é o autor de dous poemas épicos: Raghuvaṃśa ('A dinastía de Raghu') e Kumārasambhava (O nacemento de 'Kumara' ou Subrahmanya).
Tamén escribiu dous Khanda Kayvas:
Influencia e legado
Moitos eruditos occidentais e orientais escribiron comentarios sobre as obras de Kālidāsa (sobre todo sobre os seus dous poemas épicos e a Meghadūta). Os máis estudados son os de Kolāchala Mallinātha Suri, escrito no século XV, durante o reinado do rei Vijayanagar Deva Raia II. Os primeiros comentarios que sobreviviron e chegaron ata nós parecen ser de Vallabhadeva, un estudoso da Caxemira do século X. Eminentes poetas sánscritos como Bāṇabhaṭṭa, Jayadeva e Rajasekharan prodigaron eloxios sobre Kālidāsa nun tipo de homenaxe. Un coñecido poema sánscrito (Upamā Kālidāsasya ...) encomia a súa habilidade nos upamā, ou símiles. Anandavardhana, un crítico moi venerado, consideraba a Kālidāsa como un dos máis grandes poetas en sánscrito que existiron. Só se teñen publicado ata agora un pequeno puñado dos centenares de antigos informes en sánscrito sobre Kālidāsa e as súas obras. Estes informes aportan probas dunha revisión progresiva da súa poesía ao longo dos séculos.
Śakuntalā de Kālidāsa foi unha das primeiras obras da literatura india que se deu a coñecer en Europa. En primeiro lugar, William Jones traduciuna ao inglés en 1789 e do inglés ao alemán. Foi recibido con sorpresa e fascinación por eminentes poetas como Herder e Goethe. O efecto que esta obra evocou nos círculos literarios alemáns descríbese mellor nas palabras de Goethe:
No século XIX estreouse o célebre ballet La Bayadère, de Marius Petipa, inspirado en dous dramas de Kālidāsa e ambientado na India. Este ballet continúa a ser representado polas meirandes compañías de danza no século XXI.
Polígono industrial de Sabón
O polígono industrial de Sabón é unha zona industrial situada na parroquia de Oseiro, no concello de Arteixo. Leva o nome da aldea de Sabón e foi posto en funcionamento en 1965, aínda que as primeiras empresas non se instalaron até a década de 1970.
Historia e descrición
Foi promovido polo Deputación Provincial da Coruña. Conta cunha superficie de 3.287.910 metros cadrados, sendo a destinada a parcelas de 2.403.580. Sobre o seu solo teñen a súa sede ou delegación empresas como Inditex, Ferroatlántica, Bonilla a la Vista, Dielectro, Leyma, Teais, Horta Coslada ou o Grupo Voz.
Conta ademais con servizo de ITV e un encoro que dá servizo á central de ciclo combinado que Gas Natural Fenosa ten instalada para fornecer de enerxía eléctrica á zona.
Ao norte do mesmo comezouse a construír, logo da catástrofe ecolóxica provocada polo afundimento do Prestige, o Porto Exterior da Coruña, que -ademais de servir como porto refuxio para grandes embarcacións- se espera que se complemente coa actividade industrial desenvolvida neste polígono.
En 1990 constituíuse a Asociación de Empresarios do Polígono de Sabón-Arteixo.