cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matogueira
Características
Son logo as matogueiras ecosistemas cunha vexetación máis fechada que a da sabana, o que dificulta a circulación de animais maiores. Diferénciase do bosque ou foresta por non posuír árbores en número suficiente para que as copas destas se fechen, o que impediría normalmente o crecemento dos arbustos por insuficiencia de luz solar. Por outra banda é un ecosistema que a miúdo adoita conter plantas de porte herbáceo, e plantas xeófitas. Atopamos matogueiras en zonas de solos pobres ou degradados como bicos dos montes, dunas, turbeiras etc. miniatura|Vexetación de mato no "Texas Hill Country". A matogueira pode tamén xurdir coma consecuencia da actividade humana. Pode ser a vexetación madura nunha rexión particular e seguir dun xeito estábel durante un período de tempo, ou unha comunidade transitoria que se desenvolva temporalmente como resultado dun disturbio, tal como o lume. A matogueira pode ser inadecuada para a habitación humana por mor do perigo de catástrofes como os incendios. En inglés, o termo correspondente a matogueira, "shrubland", foi impreso por vez primeira en 1903.
Concepto
En botánica e ecoloxía, un mato ou arbusto está definido como unha planta máis ramificada ca unha árbore, con menos de 8 m de altura e usualmente con moitos talos. Considérase mato alto se ten entre 2 e 8 m, baixo de 1 a 2 m e un subarbusto (coñecido normalmente como gamallo en galego) se é menor de 1 m. Por outra banda considérase que se a follaxe é mesta cunha cobertura maior do 70%, será unha matogueira fechada, e se é menor de 70% unha matogueira aberta.
Juan Magán
Juan Manuel Magán González, máis coñecido como Juan Magán, nado en Badalona o 30 de setembro de 1978, é un produtor, cantante, remixer e DJ español de música electrónica, especialmente house, dancehall e hip hop, recoñecido internacionalmente polas súas contribucións na categoría de música "Electro Latino".
Como remixer, traballou con artistas como Paulina Rubio, Juanes, Nelly Furtado, Pitbull, Bob Sinclar ou Inna, entre outros.
Matogueira
Matogueiras mediterráneas
miniatura|right|Fynbos en [[Suráfrica.]] As matogueiras atópanse dun xeito natural no bioma do bosque mediterráneo, localizado nas cinco ecorrexións do mundo de clima mediterráneo. As matogueiras son máis comúns preto da beiramar, e téñense adaptado a miúdo ao vento e ao ar cargado de sal do mar. As matogueiras baixas, con follas macías que se atopan derredor da conca mediterránea coñécense como:
Juan Magán
Traxectoria
O último éxito de Juan Magán foi o tema "Bailando por ahí", un dos maiores éxitos do verán 2011, que ocupou os postos máis altos da lista das cancións máis vendidas en España e foi Disco de Ouro e nº1 en 40 Principales e na lista Spotify España (onde acaparou tres dos dez primeiros postos) con máis de seis millóns de visitas ao seu vídeo en YouTube.
Matogueira
Páramo
miniatura|right|Páramo no [[Kilimanjaro]] O páramo é un ecosistema tropical de montaña de mato baixo que se desenvolve por riba da foresta montana e ten o seu límite nas neves perpetuas. Nos Andes, os páramos atópanse dende o cordal de Mérida (Venezuela), atravesando as cadeas montañosas de Colombia e Ecuador, ata os páramos do Cordal Central no Perú. Atópanse tamén en Costa Rica, África, Asia e Nova Guinea.
Matogueiras de interior
As matogueiras de interior encóntranse dun xeito natural en zonas semiáridas onde os solos son pobres en nutrientes, tales como nos matos de Portugal que están determinados polos xistos cámbricos e silúricos. O breñal de Florida, en Estados Unidos de América, é outro exemplo de matogueira de interior.
Pedro III de Rusia
Pedro III de Rusia (en ruso Пётр III Фëдорович Pyotr III Fyodorovitch) (21 de febreiro de 1728 - 17 de xullo de 1762) Tsar do Imperio Ruso, fillo de Carlos Frederico de Holstein-Gottorp e de Ana Petrovna, filla de Pedro o Grande.
Naceu en Kiel en 1728 e accedeu ao trono en 1762 ao falecer a emperatriz Sabela I. Militar formado en Prusia, desprezaba a cultura rusa. Por decisión da súa tía, casou coa princesa Sofía de Anhalt-Zerbst (1745), que se converteu á fe ortodoxa co nome de Catarina e que anos despois foi coñecida como Catarina II.
Deste matrimonio naceron dous fillos, o futuro Paulo I e a gran duquesa Ana Petrovna, que morreu na súa infancia. Especúlase, que os fillos tiveran outros pais biolóxicos, circunstancia que é case segura no caso da nena.
Unha conspiración encabezada polo amante da súa dona, que se convertería en Catarina II, obrigouno a abdicar aos seis meses de ser elixido Tsar. Poucos días despois foi asasinado en Ropscha, aínda que o suceso atribuíuse a causas naturais. Foi sepultado con deshonra, pero o seu fillo Paulo exhumou o cadáver e brindoulle cerimonia fúnebre con honores en 1796, tras a morte de Catalina.
Coruxo Fútbol Club
O Coruxo Fútbol Club é o equipo de fútbol galego da parroquia de Coruxo, pertencente ao concello de Vigo. Fundado en 1930, xoga no grupo I da Segunda RFEF sendo un vello coñecido do nivel futbolístico levando nel antes da reestruturación da categoría e cambio de nome oficial, o ascenso do Coruxo a antiga 2B sería na tempada 2009-10. O seu campo de fútbol é o campo do Vao, cunha capacidade para 1.500 espectadores. miniatura|Campo do Vao.
Historia
O club naceu en 1930 tras fusionarse con outro equipo da zona, o Mirambel, para formar un conxunto que disputase varios torneos locais en Vigo e arredores, sendo o primeiro presidente do novo equipo Eduardo Costas Costas. A partir da fusión o equipo nútrese de xogadores da parroquia de Coruxo e arredores, e establécese un estadio para o Coruxo na Xunqueira do Vao. A súa primeira competición foi un torneo rexional, a Liga do Val Miñor.
O club sufriu unha parada durante a guerra civil española e non regresará ata 1945, cando todos os membros da xunta directiva con Eduardo Costas como presidente reúnen os medios para renovar a actividade do club. En 1947, o equipo pasa a estar federado pola Federación Española de Fútbol e comeza a competir de forma profesional. Posteriormente iría inscribindo a outros equipos de categorías inferiores.
Na súa longa historia xogou en numerosas ocasións en Terceira división, pero tamén viviu épocas máis escuras nas categorías inferiores do fútbol pontevedrés (Rexional Preferente Sur e Primeira Rexional). Destaca en especial a súa década dos anos sesenta, onde estivo en Terceira división durante oito tempadas consecutivas, dende 1959 ata 1967, e cando esa categoría era en realidade a terceira e non a cuarta, como na actualidade. Tamén estivo en Terceira entre 1984 e 1990, nas tempadas 1991-92 e 1995-96 e dende 2003 ata 2009. O seu mellor resultado foi na tempada 2006-07, cando quedou subcampión da categoría.
Disputou sen éxito a promoción de ascenso a Segunda B en tres ocasións:
Finalmente, na tempada 2009-10 logra o seu primeiro ascenso a Segunda División B tras gañar a AD Parla, SD Oyonesa e La Roda CF nas respectivas eliminatorias. Na súa primeira tempada na nova categoría consegue a permanencia na última xornada acabando na 14ª posición, logo dunha tempada regular na que só ocupou posicións de descenso na 2ª xornada. Na tempada 2011-12 acaba en 11ª posición. Nas seguintes tempadas mantívose na zona media da táboa sendo as súas mellores clasificacións os dous oitavos postos logrados na 2014/15 e na 2016/17. Con todo, na tempada 2017/18 rematou en 16º lugar, o que obrigou ao equipo a xogar a promoción de permanencia contra o Mérida AD, logrando superar a eliminatoria pola regra do gol en campo contrario tras empatar 2-2 no Estadio Romano e 0-0 no Vao.
En novembro de 2019, con Míchel Alonso como adestrador, o Coruxo conseguiu unha histórica clasificación por primeira vez para a Copa do Rei, ao lograr meterse nas semifinais da Copa Federación, tras eliminar no Estadio Helmántico ao Salamanca na quenda de penaltis cunha actuación estelar do porteiro xuvenil de 18 anos Pablo Brea, que parou tres dos lanzamentos dende os nove metros. A eliminatoria da Copa do Rei, correspondente á primeira rolda, xogouse a partido único o 17 de decembro no Campo do Vao, fronte ao CD Mirándés, de Segunda División. No minuto 92 o Coruxo gañaba por 4-3, cando o árbitro sinalou un polémico penalti a favor do Mirandés, co que estes empataron o partido e forzaron a prórroga. Acto seguido o colexiado expulsou a José Barril e Borja Yebra, polo que o equipo local tivo que afrontar o tempo extra con 9 xogadores. Finalmente o Mirandés marcou o 4-5 no minuto 118 e apeou ao Coruxo da competición. A actuación arbitral foi duramente criticada tanto polo adestrador como polo propio club.
A tempada 2019/2020 sería parada indefinidamente dadas as circunstancias da pandemia do Covid19. O Coruxo acadaría nesta competición deixada a medias o mellor resultado da súa historia na categoría quedando na 5° posición a 4 puntos da Peña Deportiva. Sería a incerteza de tantos encontros por xogar pola pugna da cuarta posición o que levaría o Coruxo a apelación da conclusión forzada da tempada co obxectivo de que a súa posición na táboa da liga fose avalada e de que o equipo puidera disputar o play off a Segunda do mesmo ano.
Coa entrada da tempada 2020/21 tamén marcada pola Covid o que levou por conseguinte a reforma competición, o Coruxo xogaría nun dos 2 subgrupos nos que se dividía a Segunda División B Grupo 1, concretamente no Subgrupo A formado por 10 conxuntos galegos e castelán leoneses.
Dado os bos resultados da anterior tempada, o Coruxo acadou unha clasificación automática ás fases previas da Copa do Rei de fútbol está sendo a súa terceira participación na competición, a proba de lume produciría o 16 de decembro do 2020 ante o Málaga no campo do Vao no cal os locais serían superados polos andaluces nun contundente 0-4, sendo para o conxunto vigués o punto final no seu camiño na copa.
A pesar do mal comezo atribuído tanto polo corpo técnico coma os xogadores ao rápido formato de competición, esta liga de rachas tamén levaría a ledicia as bocas dos seareiros cando os de Míchel Alonso acadaron o 7 de febreiro unha vitoria histórica ante o xigante galego acabado de descender, o Deportivo da Coruña no campo do Vao por 2-0.
Quedando fóra tanto da clasificación para o play off a Segunda División coma a certificación á nova Primeira División RFEF, cos 20 puntos acadados ó Coruxo non lle quedou outra que buscar a permanencia na nova Segunda División RFEF na que entraba como o terceiro conxunto con mellores datos de competición por detrás do Pontevedra Club de Fútbol e o Real Oviedo B ademais de estar empatado a puntos co Lealtad Villaviciosa, a vista por abaixo non era moito mellor só levando un punto de dianteira do Salamanca.
Aínda así, o Coruxo soubo sacar todo o seu potencial cando máis facíalle falta, acumulando un total de 16 puntos nesta fase rendas resultado de 4 empates e 4 vitorias, saíndo invicto da fase, clasificándose como primeiros de grupo con 36 puntos asegurando a continuidade na 2 División RFEF xunto co Pontevedra Club de Fútbol e o Salamanca.
Na última rolda de prensa da tempada o adestrador Míchel Alonso faría oficial ante os medios despois de que especulacións sobre o seu futuro estiveran presentes na actualidade informativa, que ese sería o seu último ano no club, recadando na conseguinte tempada na SD Formentera. miniatura|Centro Deportivo Municipal de Pardellas. A imposibilidade de xogar no campo do Vao dadas as obras comezadas no verán, renovacións do céspede de herba natural e sistema de alumeado, que marcarían profundamente toda a tempada 2021/2022, xa que os encontros pasarían a disputarse no campo de Pardellas en Ponteareas e despois en Fragoselo.
O sucesor de Míchel Alonso sería Gonzalo Fernández Álvarez "Gonza" que lideraría o Coruxo por un total de 13 xornadas colleitando resultados moi dispares (11 puntos dos 39 posibles por aquel entón) e por debaixo das ambicións que a entidade tiña para esta tempada, moitos efectos condicionarían está mala racha como o cambio de xogo a un sistema máis ofensivo descoidando a defensa ou o desterro a Ponteareas para cada partido coma locais.Isto trataríase de corrixir coa mudanza a Fragoselo pero sen moito éxito, un dobre empate ante o filial do Leganés e co Bergantiños Fútbol Club nas Eiroas sen unha melloría real marcarían o remate da xestión do técnico.
Ata o final da tempada volverían a dirixir o Coruxo uns vellos coñecidos coma os irmáns Montes, Jacobo Montes establecería cambios na forma de xogo esa consistencia ademais de facer Fragoselo algo máis ca un lugar de adestramento serían os maiores revulsivos para unha revolución total do Coruxo na segunda volta da competición. Recadando 19 puntos no seu segundo campo, o Coruxo chegaría a ser recoñecido coma o mellor conxunto do que ía de segunda volta. O derbi ante o Pontevedra Club de Fútbol do 22 de marzo sendo a volta definitiva ao Vao rematando cun 2-2.
Pese a estar de volta no Vao con 38 puntos no marcador os tropezos chegarían coas visitas a campos rivais xa que aínda quedaba moito que ollar por arriba e por abaixo, empates e derrotas ante rivais directos coma o SD Compostela, Leganés B ou sorpresas coma o debutante Clube Deportivo Arenteiro, deixaron ao Coruxo con moito que facer sendo nas derradeiras xornadas da competición onde acadando 9 puntos podería ratificar a súa presenza tanto na seguinte tempada coma no Playoff a Primeira RFEF.
Coma confirmaría o capitán Antón de Vicente, o esforzo colectivo do conxunto permitiu darlle un xiro total a tempada, saír dunha situación dramática e recobrar aqueles obxectivos e ideas descartados por moitos.
Todas as cartas estaban na mesa para a fase de promoción de ascenso, o sorteo en Las Rozas coa ominosa caída ao chan da bóla do Coruxo confirmaría o reencontro coa Peña Deportiva adestrada polo técnico de Folgoso do Courel Manolo González.
O partido tomaría lugar en terras alacantinas exactamente no campo da Nucía Club de Fútbol sendo terreo neutral a horario unificado, o Coruxo dominou o encontro chegando a dar dúas veces cos paus da Peña Deportiva, o encontro decidiuse de forma rigorosa coa expulsión no minuto 88 dun xogador chave para o Coruxo o dianteiro marroquí Youssef Al Watani, a estratexia dos verdes desamparada polo colexiado derivando nos dous goles da Peña Deportiva na prórroga rematando o periplo da promoción.
Uniforme
dereita|miniatura|Xogadores do Coruxo FC nun encontro fronte ao [[CCD Cerceda, 2018.]]
dereita|miniatura|Xogadores do Coruxo celebrando un gol no campo do [[Rápido de Bouzas.]]
Alvidrón, Alvidrón, Antas de Ulla
Alvidrón é un lugar da parroquia de Alvidrón no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitante (7 homes e 6 mulleres).
Philippe Montanier
Philippe Montanier, nado en Vernon o 15 de novembro de 1964, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol francés. Xogaba de porteiro e actualmente adestra o Rennes.
Adestrador
O 21 de maio de 2013 anunciou que abandonaba a Real Sociedad e firmaba polo Rennes. O seu substituto foi Jagoba Arrasate.
Iván Ares
Rubén Iván Ares Roel, nado en Cambre o 5 de marzo de 1985, máis coñecido como Iván Ares é un piloto de rally galego, que foi campión de España en 2017 e campión de Galicia en 2011 e 2014.
Ademais foi subcampión de España en tres ocasións (2015, 2018 e 2019) e tres veces campión galego de autocross (2004, 2005 e 2011).
Inicios
Pertence a unha familia con tradición no automobilismo galego. Seu pai, Santiago Ares, foi catro veces campión galego de autocross, seu irmán Santiago tamén competiu en dito campionato, ao igual que os seus curmáns Jorge Roel e Miguel Suárez, este último tamén piloto de rallys de asfalto.
Debutou como piloto de carcross no 2001, acadando o campionato galego da modalidade en 2004, 2005 e 2011 e foi subcampión de España en 2005 e 2006. Neses anos participou en dous eventos en Galicia e Asturias como copiloto e logo saltou ao rally como piloto gañando o Volante RACC Galicia Júnior no 2007.
Campionato galego (2006-2014)
esquerda|miniatura|Iván Ares (dereita), xunto ao seu copiloto no [[Rally Botafumeiro de 2007]] Debutou como piloto de rally no Rally Cidade de Narón no 2006 a bordo dun Fiat Punto HGT e con José Ramón Seoane como copiloto, con resultado de abandono. Despois participou no Rally Botafumeiro cun Peugeot 206 XS. Ao ano seguinte completou a tempada completa do campionato galego co 206, logrando como mellor resultado un segundo posto no Rally Ourense-Baixa Limia, o seu primeiro podio no certame. Esa tempada rematou en 6ª posición final e gañou o Volante RACC Galicia. Ao ano seguinte debutou no campionato de España disputando case todas as citas do calendario. O seu mellor resultado foi un décimo quinto no Rally de Sierra Morena. Ao ano seguinte só participou no Rally Sur do Condado cun Mitsubishi Lancer Evo VIII e no Rally de Ferrol do nacional acadando o cuarto lugar. En 2010 afrontou de novo o campionato galego pero sumou varios abandonos e só logrou rematar no Rally do Cocido cun terceiro posto e no Rally San Froilán cun segundo.
Na tempada 2011 logrou a súa primeira vitoria no Campionato de Galicia de Rally cunha vitoria no Rally do Cocido. Repetiu en Noia e despois de tres podios (Ulloa, Narón e San Froilán), cambiou de cara ao Rally Serra da Groba onde se inscribiu cun Porsche 997 GT3 RS 3.6 logrando a vitoria. Na última cita, o Rally Botafumeiro, logrou un novo podio, quedando segundo por detrás de Víctor Senra. Estes resultados permitíronlle proclamarse campión galego por primeira vez, xunto ao seu copiloto José Antonio Pintor. Na tempada 2012, con Álvaro Bañobre de copiloto, afrontou de novo o campionato co Porsche acadando resultados máis modestos, sendo os seus mellores postos os tres segundos postos en Narón, Sur do Condado e Ribeira Sacra. Rematou o ano en cuarta posición no campionato. Participou en tres probas nacionais sumando dous abandonos (Canarias e Rías Baixas) e repetiu o cuarto lugar en Ferrol.miniatura|Ivan Ares en 2011 co [[Porsche 997|Porsche 997 GT3.]]
Na tempada 2013 mantivo unha pelexa con Luis Vilariño polo título galego. Ares gañou en Serra da Groba, Ulloa e Sur do Condado, e sumou outros catro segundos postos. Non obstante o abandono na Ribeira Sacra, onde Vilariño foi segundo, e a posterior cancelación do Botafumeiro impedíronlle loitar polo título ata o final, quedando finalmente segundo. A tempada seguinte foi case redonda, sendo primeiro en todas as probas nas que participou (Cocido, Noia, Cidade de Narón, Sur do Condado, San Froilán e Ribeira Sacra) excepto no Botafumeiro, onde foi segundo. Deste xeito conseguiu o seu segundo título galego case sen oposición. A principios de outubro correu en Portugal o Rally Fafe Montelongo, terceira proba do Campionato de Europa de Rally, logrando subir ao podio en terceira posición, a catro segundos do gañador, o ruso Alexei Lukianuk e a unha décima do segundo, o francés Yoann Bonato.
Porsche (2015-2016)
esquerda|miniatura|Ares no [[Rally do Cocido de 2014.]] En 2015 deu o salto ao Campionato de España cun programa completo, mentres que ao campionato galego só acudiu a catro citas, gañando as catro. No nacional logrou o seu primeiro podio cun terceiro posto na Vila de Adeje. Subiu ao podio en Sierra Morena e nas Rías Baixas, e en Ourense conseguiu a súa primeira vitoria. Uns días despois en Ferrol repetiu a fazaña sumando o seu segundo triunfo nacional. Un terceiro e un cuarto posto nos dous eventos asturianos e de novo a vitoria na última cita, o Rally Comunidade de Madrid, permitíronlle acadar o subcampionato de España.
En 2016 correu os dous primeiros eventos do campionato galego, Noia e o Cocido, con dúas vitorias, pero abandonou o campionato despois de que a Federación Galega de Automobilismo decidise limitar a potencia dos Porsche coa colocación dunha brida no turbo. No campionato nacional disputou varias probas con diferentes monturas: Canarias e Adeje cun Ford Fiesta R5, Ferrol e Ourense co Porsche, Princesa de Asturias cun Škoda Fabia R5, e Llanes cun Subaru BRZ. Acadou a vitoria no Rally Princesa de Asturias, sendo o segundo galego en logralo 44 anos despois da vitoria de Estanislao Reverter co Alpinche, e finalizou a tempada en 9º lugar. miniatura|Iván Ares co [[Porsche 997|Porsche 997 GT3 no Rally de Ourense de 2016.]]
Hyundai (2017-actualidade)
En 2017 adquiriu un Hyundai i20 R5 co que se enfrontou ao campionato de España ao completo, con José Antonio Pintor como copiloto. Subiu ao podio nas catro primeiras probas do ano e logo gañou as cinco seguintes: Ferrol, Princesa de Asturias, Llanes, Cantabria (onde se asegurou matematicamente o título) e o Mediterráneo para rematar o ano cun terceiro posto en Madrid que lle permitiu gañar por primeira vez o campionato de España, así como darlle o primeiro título no certame a Hyundai, na súa primeira participación.
En 2018, outra vez con Hyundai, enfrontouse de novo ao nacional, logrando a vitoria na primeira cita, o Rally do Cocido. Foi cuarto en Serra Morena tras unha mala elección de pneumáticos, rompendo unha racha de 11 podios consecutivos (e establecendo un novo récord no campionato) e regresou ao podio nas Canarias, onde foi terceiro. Foi segundo en Villa Adeje por diante de Miguel Ángel Fuster, con quen estaba en loita por liderar o campionato. En Ourense e Alacant gañou pero logo fallou en Ferrol e Oviedo, onde Ares conseguiu o terceiro e segundo posto respectivamente. O podio no Rally Princesa de Asturias permitiulle ao de Hyundai poñerse máis líder no campionato e proclamouse campión por segundo ano da FIA Iberian Rally Trophy. Nas seguintes catro probas conseguiu catro segundos postos, polo que o título foi parar a Fuster, con 16 puntos máis que Ares. esquerda|miniatura|Iván Ares co [[Hyundai i20|Hyundai i20 R5 no Rally do Cocido de 2018.]] En 2019 afrontou de novo o campionato de asfalto co apoio de Hyundai. A súa primeira cita do ano foi o Rally da Coruña onde repetiu o triunfo acadado o ano anterior. A primeira carreira do nacional foi a de Serra Morena, proba onde gañou Pepe López mentres Ares rematou na segunda posición. En Canarias substituíu ao seu habitual copiloto José Antonio Pintor por David Vázquez, co que logrou outro segundo posto. En Adeje, coa ausencia de Pepe López, conseguiu a primeira vitoria e situouse líder do campionato. En Ourense sufriu unha avaría que o obrigou a se retirar, mais volveu gañar no Cocido, recuperando o primeiro posto tras o abandono de Pepe por unha saída de pista. En setembro acudiu á localidade italiana de Maggiora para participar na última cita do Campionato de Europa de Kart Cross. Logrou a vitoria aos mandos dun Semog Bravo co que partira dende a segunda fila da grella de saída.
En xullo disputouse a 50ª edición do Rally de Ferrol, onde Ares non puido con Pepe López, que gañou a proba por diante do de Cambre. No Rally Princesa de Asturias, tanto Iván Ares como Pepe López tiveron que abandonar por accidente, mentres que na outra proba asturiana, en Llanes, o triunfo foi para Pepe, seguido por Ares, que levou a cabo unha gran remontada tras picar unha roda. A mediados de outubro, Ares rematou en segunda posición o Rally de Cantabria, por detrás de Surhayen Pernía e por diante de Pepe López, colocándose así con 26 puntos de vantaxe sobre López, a falta de dous rallys. Con todo, unha avaría mecánica no Rally de La Nucía-Mediterráneo e a vitoria de Pepe López deixouno sen posibilidades de gañar o campionato, que foi parar ao madrileño. Xa sen opcións, gañou o último rally da tempada, o da Comunidade de Madrid, asegurando así o subcampionato e dándolle a Hyundai a vitoria no campionato de construtores.
En 2020 non competiu ata xullo, por mor da pandemia por coronavirus que paralizou todos os campionatos. Volveu á competición no Rally de Zamudio, o primeiro rally disputado na Península Ibérica despois da interrupción e a primeira proba do campionato vasco. Alí estreou un novo Hyundai i20 R5, que adquirira uns meses antes para substituír o coche co que correra os tres anos anteriores. O dominio de Ares foi absoluto sendo o máis rápido en todos os treitos e sacándolle máis dun minuto ao segundo clasificado, Iván Muñoz. Dúas semanas despois deu comezo o campionato de España, coa disputa do 53º Rally de Ourense. O coche de Ares mantívose case toda a carreira en terceiro lugar, pero lonxe dos tempos de Pepe López e José Antonio "Cohete" Suárez. Con todo, unha roda picada deste último fixo que Ares rematase na segunda posición final a case un minuto de López. En agosto, no 51º Rally de Ferrol, tampouco foi quen de seguir o ritmo de López e Suárez, acabando en terceira posición, resultado que repetiu nos tres seguintes rallys nos que participou: o Rally Fafe Montelongo, do Campionato de Europa de Rally, e os rallys Princesa de Asturias e La Nucía-Mediterráneo, do nacional de asfalto. A continuación gañou o Rally Illas Canarias e quedou segundo no Rally Comunidade de Madrid, finalizando o campionato na terceira posición.
CD Guadalajara
O Club Deportivo Guadalajara, coñecido como Chivas ou Chivas Rayadas é un club de fútbol mexicano da cidade de Guadalaxara. Fundouse o 8 de maio de 1906 e compite na Primeira División de México.
Xogadores
Categoría principal: Xogadores do CD Guadalajara.
Meira (homónimos)
O topónimo galego Meira pode referirse a:
Amais, como antropónimo ou apelido pode referirse a:
King Kong (filme de 2005)
King Kong é un filme de aventuras dirixido por Peter Jackson que foi estreado no 2005. É un remake do filme de 1933 King Kong.
Claudia Schiffer
Claudia Schiffer, nada en Rheinberg (Renania do Norte-Westfalia) o 25 de agosto de 1970, é unha modelo alemá de pasarela, fotografía e publicidade.
King Kong (filme de 2005)
Sinopse
Ann Darrow (Naomi Watts) é unha actriz de vodevil que queda sen traballo durante a Gran Depresión. A súa sorte cambia cando coñece a Carl Denham (Jack Black), un empresario que loita para abrirse camiño no mundo do espectáculo. A eles únese Jack Driscoll (Adrien Brody), un autor de teatro neoiorquino. Os tres emprenden unha viaxe que os levará a unha remota illa, onde Denham ten previsto dirixir unha película. Alí descobren un ser incrible, un gorila xigante, King Kong, que habita na frondosa selva onde criaturas prehistóricas viviron ocultas durante millóns de anos. Denham, cun apetito insaciable de grandeza, enseguida ve a fama que pode reportarlle a captura do gorila e a súa exhibición en Nova York.
Claudia Schiffer
Traxectoria
Filla de Gudrun e Heinz Schiffer, avogado de profesión, Claudia Schiffer ten dous irmáns, Stefan e Andreas, e unha irmá, Ann Carolin.
Claudia dixo que na escola foi moi popular, pero que se sentía eclipsada por outras rapazas da súa clase, que tiña complexos por ser tan alta e que era obxectivo de burlas, xa que proviña dunha familia economicamente acomodada.
María de Villota
María de Villota Comba, nada en Madrid o 13 de xaneiro de 1980 e finada en Sevilla o 11 de outubro de 2013, foi unha piloto española de coches de carreiras. Era filla do expiloto de Fórmula 1 Emilio de Villota e irmá de Emilio de Villota Jr., quen do mesmo xeito que a súa irmá competiu na Formula Palmer Audi.
Carreira
De Villota competiu na World Touring Car Championship e nas ADAC Procar Series. En agosto de 2009, asinou un contrato co Atlético de Madrid polo resto da tempada na Superleague Formula.
O 18 de agosto de 2011, o equipo Lotus Renault GP confirmou que De Villota fixera unha proba de debut na Fórmula 1 nun Renault R29 no circuíto Paul Ricard, e estaban en conversacións para conseguir un asento como piloto de probas na F1,. En decembro reiterou o seu desexo de traballar co equipo en 2011, engadindo que estaba en conversacións avanzadas para o papel de terceiro piloto. O 7 de marzo de 2012, anunciouse que María de Villota uniuse a Marussia F1 Team como piloto de probas, coa oportunidade de probar o coche de F1 a finais de ano.
O 3 de xullo de 2012 sufriu un grave accidente no aeródromo de Duxford (Cambridgeshire, Reino Unido) mentres realizaba unhas probas de aerodinámica para o seu equipo. A súa vida chegou a correr serio perigo, pero tras unha rápida intervención dos servizos de urxencia estabilizóuselle. Desafortunadamente, a causa do accidente, María perdeu o ollo dereito. O accidente tivo lugar por un sistema que teñen os coches de F1. Cando o motor alcanza un nivel de revolucións baixo, o sistema aumenta as revolucións ao 50% da potencia actual. O accidente ocorreu cando o coche de María estaba ao ralentí e chocou contra un tráiler aparcado a pé de pista e coa rampla a media altura o que fixo que o accidente fóra de maior gravidade. Pouco máis dun ano despois do accidente é atopada morta nun hotel de Sevilla, días antes de pronunciar unha conferencia e de presentar o seu libro La vida es un regalo.
Claudia Schiffer
Traxectoria
Entre 1994 e 1999 mantivo unha relación co ilusionista David Copperfield. Coñecéronse nun dos espectáculos de Copperfield, cando el a convidou ó escenario para participar no seu número artístico.
O 25 de maio de 2002, casou co produtor de películas inglés Matthew Vaughn en Suffolk (Inglaterra). Claudia segue casada con el e xuntos teñen tres fillos, Caspar Matthew (nado o 30 de xaneiro de 2003 en Londres), Clementine (nada 11 de novembro de 2004 tamén en Londres) e Cosima Violet (nada o 14 de maio de 2010). A familia vive en Londres.
Traxectoria profesional
Despois de completar a súa educación, comezou a traballar como modelo en 1987, despois de ser descuberta polo axente Michel Levaton (xefe da axencia de modelos Metropolitan) nun pub de Düsseldorf.
En París fixo unha sesión fotográfica de proba, e pouco despois apareceu na portada francesa da revista Elle. Tras varias aparicións na revista, foi elixida por Karl Lagerfeld para converterse na nova faciana de Chanel.
Schiffer converteuse nunha modelo famosa a nival mundial, recoñecible polos seus ollos azuis, cabelo rubio e estatura de 1,80 metros. A comezos dos anos 90 posou para anuncios de pantalóns Guess en Estados Unidos, o cal foi unha publicidade moi importante na súa carreira. Neses anos camiñou pola pasarela para deseñadores como Versace, Dolce & Gabbana, Ralph Lauren e Valentino.
Schiffer foi a primeira modelo para as portadas de Vanity Fair, Rolling Stone e The New York Times. Tamén apareceu varias veces nas portadas de Vogue, Harpers Bazaar, Tank magazine, Cosmopolitan e Time.
Mais adiante, Schiffer apareceu nos anuncios de Pepsi, e bailou cunha versión de debuxos animados de Mickey Mouse nos anuncios de promoción de Fanta. En 1998 comezou a protagonizar anuncios de Citroën, cos que Schiffer gañou 3 millóns de libras. Karl Lagerfeld vestiuna nunha campaña publicitaria de Dom Perignon, uns dez anos despois das súas primeiras aparicións nos anuncios de Chanel.
Schiffer tamén apareceu en varias películas e vídeos musicais. A súa primeira aparición no cine tivo lugar en 1994, na película Richie Rich, nun papel de instrutora de aeróbic. Logo protagonizou o filme Blackout, de 1997, con Dennis Hopper e Matthew Modine. Schiffer fixo mais aparicións en varias películas, como Zoolander de Ben Stiller no ano 2001, e Love Actually en 2003.
Schiffer ten feito tamén moitas aparicións en televisión, en varios programas de entrevistas e comedias, como Larry King Live, The Late Show con David Letterman, Late Night with Conan O'Brien etc. Tamén fixo un cameo no vídeo de Bon Jovi "Say It Isn't So" do ano 2000.
King Kong (filme de 2005)
Banda sonora
A banda sonora de King Kong foi composta e dirixida por James Newton Howard. O álbum do filme foi nomeado para os Globo de Ouro á mellor banda sonora orixinal.
Rockin' Robin (canción)
"Rockin' Robin" é unha canción escrita por Leon René baixo o alcume de Jimmie Thomas e gravada por Bobby Day en 1958. Foi o único gran éxtio de Day, converténdose no número dous da Billboard Hot 100 e manténdose durante unha semana no máis alto das listas de R&B.
Sigeric
Sigeric é un antropónimo anglosaxón que pode referise a:
Rockin' Robin (canción)
Versión de Michael Jackson
Michael Jackson gravou e estreou unha versión de "Rockin' Robin" en 1972, que foi incluída no seu álbum en solitario Got to Be There. Foi o maior éxito do álbum, conseguindo o número un da lista musical de Cash Box, e o número dous na Billboard Hot 100.
Keith Windshuttle
Keith Windschuttle, nado en 1942 é un escritor e historiador australiano, e antigo membro da ABC.
Entre as súas principais publicacións están Unemployment (1979), que analiza as casas e as consecuencias sociais do desemprego en Australia e urxe a unha resposta socialista; The Media: a New Analysis of the Press, Television, Radio and Advertising in Australia (1984), sobre o contido político e económico das novas e do entretemento dos medios de comunicación; The Killing of History (1994), unha crítica ó posmodernismo na historia; The Fabrication of Aboriginal History: Volume One: Van Diemen's Land 1803–1847 (2002), que acusa a un bo número de historiadores australianos de falsificar e inventar o grao de violencia contra os aborixes no pasado; The White Australia Policy (2004), unha historia desa política que argumenta que os historiadores e académicos esaxeraron o grao de racismo na historia de Australia; e The Fabrication of Aboriginal History, Volume Three: The Stolen Generations 1881–2008, no que explica que as "xeracións roubadas" dos nenos aborixes son un mito.
Aeroporto de Doncaster Sheffield
O aeroporto de Doncaster Sheffield (IATA: DSA, ICAO: EGCN), anteriormente chamado aeroporto Robin Hood Doncaster Sheffield, é un aeroporto internacional situado na antiga estación RAF Finningley, no municipio metropolitano de Doncaster, en South Yorkshire. O aeroporto atópase a 5 quilómetros do sueste de Doncaster e a 29 ao leste de Sheffield. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións 1 255 907 pasaxeiros. É o máis pequeno dos dous grandes aeroportos comerciais de Yorkshire, sendo o outro o aeroporto de Leeds Bradford.
Óso ganchudo
O ganchudo artéllase por enriba co piramidal e co semilunar. Por fóra artéllase co óso grande. Por debaixo artéllase co cuarto e quinto metacarpianos.
Nissan Stadium
O Nissan Stadium é un estadio situado na cidade de Nashville, Tennessee (Estados Unidos). Inaugurado en 1999, é propiedade do Goberno Metropolitano de Nashville e Condado de Davidson. O seu uso principal é o fútbol americano, sendo o estadio local dos Tennessee Titans da National Football League (NFL) e dos Tennessee State Tigers da liga universitaria (NCAA). Alén do fútbol americano, tamén é utilizado para albergar grandes concertos, como por exemplo os do CMA Music Festival durante catro días de xuño. O Nissan Stadium está situado na beira leste do río Cumberland, e ten capacidade para 69.143 espectadores. O seu primeiro evento foi un partido de pretemporada entre os Titans e os Atlanta Falcons o 27 de agosto de 1999. Desde a súa apertura en 1999 foi coñecido por diferentes nomes, incluído Adelphia Coliseum desde 1999 até 2002, The Coliseum desde 2002 até 2006 e LP Field desde 2006 até 2015.
Walter Baldwin Spencer
Walter Baldwin Spencer, nado en Stretford o 23 de xuño de 1860 e finado o 14 de xullo de 1929, foi un biólogo e antropólogo anglo-australiano.
Traxectoria
Spencer foi recrutado como escritor de ciencia para o Australasian polo seu editor, David Watterston. El fora nomeado administrador da biblioteca pública en 1895. Cando Sir Frederick McCoy morreu en maio de 1899, converteuse en director honorario do museo nacional. Os anos seguintes, presentou ó museo moitas valiosas coleccións de obxectos sagrados e cerimoniais aborixes recollidos durante as súas viaxes. Foi elixido membro da Royal Society, en Londres, en 1900 e en 1901 pasou 12 meses no campo con Gillen indo de Oodnadatta para Powell Creek e despois para o leste a Borraloola no Golfo de Carpentaria. As súas experiencias e estudos formaron a base do libro seguinte, The Northern Tribes of Central Australia, que foi lanzado en 1904, dedicado a David Syme, que dera £ 1.000 para o custo da expedición. Este ano Spencer converteuse en presidente do consello de profesores, cargo que mantivo durante sete anos.
Vea basílica
A vea basílica é unha vea superficial do membro superior, pertencente ao antebrazo. Recolle o sangue procedente da rede venosa dorsal da man e percorre todo o antebrazo, por debaixo da pel, entre a graxa e diversas fascias de tecido conxuntivo. A altura da fosa do cóbado adoita conectarse coa vea cefálica, a través da vea mediana. A vea mediana non é constante e pode non existir nalgunhas persoas. A conexión entre a vea basílica e a cefálica non é polo tanto constante nin indispensable.
Tras pasar polo bordo interno do cóbado, entra no brazo. Á altura do terzo medio, fura a aponeurose e faise máis fonda, pasando por debaixo do músculo redondo maior. Finalmente conecta coa vea braquial ou umeral, e esta conectará coa vea axilar.
Norwegian Air International
Norwegian Air International é unha aeroliña de baixo custo irlandesa, e unha subsidiaria totalmente integrada de Norwegian Air Shuttle, usando a súa mesma identidade corporativa. Opera voos a destinos europeos dende varias bases en Finlandia, España, Italia e o Reino Unido. A súa sede atópase no aeroporto de Dublín.
Frota
En setembro de 2017 a frota de Norwegian Air International estaba formada polos seguintes avións:
Estadio Mbombela
O Estadio Mbombela é un estadio de fútbol situado en Mbombela (Suráfrica), construído con motivo da disputa da Copa Mundial de Fútbol de 2010. Atópase 6 km ao oeste de Nelspruit, sendo a pedra angular dun proxecto de recinto deportivo con instalacións de crícket e atletismo, así como outras disciplinas deportivas. A construción comezou en febreiro de 2007, sendo rematado finalmente en outubro de 2009. O seu nome significa literalmente, en lingua swazi, "moitas persoas xuntas nun lugar pequeno".
Situación
O Estadio Mbombela sitúase a uns 7 km do centro de Nelspruit, na provincia de Mpumalanga, a 12 km do Aeroporto Internacional Kruger-Mpumalanga. Nas súas proximidades hai varios parques naturais, incluíndo o Parque Nacional Kruger, o coto de caza máis grande do país.
Outeiro, Alvidrón, Antas de Ulla
Outeiro é un lugar da parroquia de Alvidrón no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Estadio Mbombela
Características
Este estadio supuxo un importante impulso ás actividades deportivas da provincia de Mpumalanga, que non dispuña de ningunha instalación de categoría internacional. Mbombela Stadium está deseñado cunha forma rectangular lixeiramente curvada. Do seu deseño encargouse a compañía R&L Architects. A súa característica principal son os 18 apoios do teito que se asemellan a xirafas. O estadio está preto do Parque Nacional Kruger, polo que se considerou oportuno reflectir esta relación.
Illa Old Jerusalem
Illa Broken Jerusalem (Xerusalén derruída ''(ás veces chamada Old Jerusalem Island, antiga Xerusalem) é unha serie de illotes deshabitados entre Illa Fallen Jerusalem e Round Rock nas Illas Virxes Británicas no Caribe.
Outeiro, Alvidrón, Antas de Ulla
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Estadio Mbombela
Características
A bancada está dividida en tres niveis, contando con aproximadamente 20.000 localidades o nivel inferior e o superior e unhas 5.000 o nivel medio. O teito, de 1.450 toneladas, abarca unha superficie de 22.500 m², e cubrirá o 95% das localidades. É dun material transparente para facilitar a iluminación e frota (suxeito polos soportes-"xirafa") sen ancoraxe á parte superior do estadio, cun oco de 6 m. para proporcionar ventilación.
Illa Old Jerusalem
Atópanse ao sur de Virgin Gorda.
Estadio Mbombela
Partidos
O Estadio Mbombela albergou durante o campionato catro encontros, todos correspondentes á fase de grupos. Os partidos disputados foron os seguintes:
28 de xuño
O 28 de xuño é o 179º día do ano do calendario gregoriano e o 180º nos anos bisestos. Quedan 186 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|300px|
Nacementos
miniatura|100px| Jean-Jacques Rousseau. miniatura|100px| Maria Goeppert-Mayer.
Mortes
miniatura|100px| Maria Mitchell. miniatura|100px| Jaume Vicens i Vives.
Outros
Os 366 días do ano
Velocity of Sound
Velocity of Sound é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The Apples in Stereo, publicado o 8 de outubro de 2002 a través dos selos SpinART Records e Elephant 6. A edición estadounidense tiña unha portada laranxa, mentres que a europea é verde e a xaponesa azul. A canción extra tamén é diferente en cada versión.
O álbum é algo máis ruidoso e agresivo que os anteriores traballos da banda, con máis énfase nos instrumentos eléctricos, como oas guitarras eléctricas e os sons distorsionados.
Aeroporto de Praga
O Aeroporto Internacional de Praga Václav Havel (en checo: Mezinárodní Letiště Václava Havla Praha), coñecido anteriormente como Aeroporto Internacional de Ruzyně, é o maior aeroporto da República Checa e un dos máis importantes de Europa Central, con 16,8 pasaxeiros en 2018. Atópase a 10 km ao oeste do centro da cidade, e é a sede de Czech Airlines. Foi inaugurado o 5 de abril de 1937.
No 2004, o aeroporto serviu a 9,7 millóns de pasaxeiros, no 2005 preto de 10,8 millóns e no 2006 aproximadamente 11,6 millóns. En 2010 serviu a 11,55 millóns de pasaxeiros.
O aeroporto ten dous pistas en servizos: 06/24 e 13/31. O que foi a pista 04/22 deixouse de utilizar. A pista máis utilizada é a 24 dado que os ventos que prevalecen son os do oeste. A pista 31 tamén é utilizada con frecuencia. A pista 06 é raramente utilizada e a pista 13 é utilizada só excepcionalmente.
Historia
Checoslovaquia foi pioneira en Europa en materia de aviación civil e converteuse co tempo, nunha parte do máis importante sistema de transporte continental. O aeroporto iniciou as súas operacións o 5 de abril de 1937, pero a historia da aviación civil checoslovaca comezou no aeroporto militar Kbely de Praga en 1919.
Dado á insuficiente capacidade do Aeroporto de Kbely a mediados de 1930, o Goberno decidiu desenvolver un novo Aeroporto Civil Estatal en Ruzyně. Un dos premios máis importantes que recibiu o Aeroporto Internacional de Ruzyně inclúe o Diploma e Medalla de Ouro recibidos en 1937 en ocasión da Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne (Exposición Internacional de Artes e Técnicas) realizada en París no ano 1937 pola cencepción técnica do aeroporto central, especialmente a arquitectura do seu edificio para o check-in (actual Terminal Sur 1) deseñado polo arquitecto Enxeñeiro A. Beneš. Outros premios foron outorgados pola modernización durante as fases de desenvolvemento do aeroporto.
O aeroporto ten unha excelente localización, moi preto do centro de Praga e do centro de Europa. Ademais, os terreos de Ruzyně ofrecen oportunidades para maiores expansións do aeroporto conforme aumenta a demanda. É aeroporto serve como centro de conexión para a rede aeroportuaria transeuropea.
Claramente, os cambios políticos e económicos afectaron os 70 anos de existencia do Aeroporto Internacional de Ruzyně. Algunhas compañías de transporte aéreo e institucións foron creadas e outras deixaron de operar. Dez organismos foron responsables da administración do aeroporto ao longo do tempo, incluíndo as novas obras e o desenvolvemento. Ata a década de 1990, houbo unha brecha de dúas ou tres décadas, antes de que se levasen a cabo importantes obras de modernización para responder aos actuais requirimentos de capacidade. Desde entón, o aeroporto empezou a modernización a un ritmo progresivo e gradualmente está converténdose nun dos mellores dez aeroportos de Europa.
Posterior desenvolvemento
miniatura|220px|Sala de facturación do Aeroporto Internacional de Ruzyně. miniatura|Aeroporto Internacional de Praga nunha mañá de inverno miniatura|[[Airbus A319 de Czech Airlines no Aeropuerto Internacional de Praga, República Checa]] A medida que a capacidade do aeroporto empezou a alcanzar o seu límite durante os últimos anos (a 2005), desenvolvementos adicionais do aeroporto están sendo considerados. Ademais das habituais refraccións das pistas, Letiště Praha s.p. (concesionaria do aeroporto) iniciou os plans para a construción dunha nova pista, paralela á 06/24. A construción ten un custo estimado de 5 a 7 billóns de coroas checas e o inicio das obras estímase que será durante o 2007 e a nova pista 06R/24L (tamén denominada pista BIS) será posta en funcionamento no 2010. Terá un longo de 3,500 e estará situada a uns 1,500 metros ao sueste da actual pista principal. A pista 24L estará equipada cun ILS de categoría III, o que lle permitirá operar aterraxes e engalaxes en condicións de mal tempo.
A concesionaria asegura que ademais de incrementar a capacidade do aeroporto, o novo sistema da pista reducirá de xeito significativo o nivel de ruído nalgunhas zonas densamente habitadas de Praga. Isto lograrase reorganizando o espazo de tráfico aéreo do aeroporto e desprazando os corredores de tráfico trala entrada en servizo das dúas pistas paralelas. Porén, moitos habitantes das zonas contiguas ao aeroporto creen que o tráfico aumentará, o que provocou varias protestas. O 6 de novembro de 2004, tivo lugar un referendo local en dous barrios de Praga (Nebušice e Přední Kopanina), resultando no apoio oficial ás autoridades locais para promover unha activa oposición ante a construción da pista paralela.
Terminal Norte 1
Todos os voos fora da área Schengen, e voos intercontinentais (incluíndo voos ao Reino Unido, Canadá, Estados Unidos, Oriente Medio, África e Asia.
Terminal Norte 2
Voos dentro da área Schengen.
Terminal Sur 1
Voos especiais e privados. Visitas oficiais de Estado o acontecementos importantes. Voos chárter. É unha terminal histórica, que iniciou as súas operacións o 5 de abril de 1937.
Terminal Sur 2
Voos especiais e privados. Visitas oficiais de Estado o acontecementos importantes. Voos chárter.
Lactoferrina
A lactoferrina (LF), tamén chamada lactotransferrina (LTF), é unha proteína funcional da familia da transferrina. A lactoferrina é unha glicoproteína globular cunha masa molecular de aproximadamente 80 kDa que está presente en varios fluídos secretados, como o leite, saliva, bágoas, e secrecións nasais. A lactoferrina está tamén presente nos gránulos secundarios de leucocitos PMN e segrégana certas células acinares. A lactoferrina pode purificarse do leite ou obterse pola tecnoloxía do ADN recombinante. O primeiro leite humano ou costro ten a maior concentración de lactoferrina, seguido do leite humano posterior, e despois polo leite de vaca.
A lactoferrina é un dos compoñentes do sistema inmunitario do corpo; ten actividade (bactericida, funxicida) e forma parte das defensas innatas, principalmente nas mucosas. En particular, a lactoferrina proporciona protección antibacteriana aos meniños. A lactoferrina interacciona co ADN e ARN, polisacáridos e heparina, e desempeña algunhas das súas funcións biolóxicas formando complexos con eses ligandos.