cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Célula de Paneth
Outras secrecións
Ademais das defensinas, as células de Paneth secretan lisozima, factor de necrose tumoral alfa, e fosfolipase A2. A lisozima e a fosfolipase A2 teñen ambas as dúas unha clara actividade antimicrobiana. Esta batería de moléculas secretoras dá ás células de Paneth un potente arsenal contra un amplo espectro de microbios, como bacterias, fungos e mesmo algúns virus con envoltura.
Ligazóns externas
Panethova buňka Paneth-Zelle Paneth cell パネート細胞 Клетка Панета Panethova celica Panethceller 潘氏细胞
San Martín de Elines
miniatura|Colexiata de San Martín de ElinesSan Martín de Elines é unha aldea de 71 habitantes (2004) localizado no leste do concello de Valderredible en Cantabria data da Alta Idade Media pero será a partir do século XI grazas ao Camiño de Santiago e á Colexiata cando comezará a desenvolverse.
Pascual Aenlle
Pascual Aenlle Aguiar, nado en Trabada e finado en Madrid en setembro de 1925, foi un avogado e xornalista galego.
Garage Olimpo
Garage Olimpo é unha película arxentina, protagonizada por Antonella Costa e Carlos Echevarría. Estreouse o 2 de setembro de 1999 e foi gañadora de moitos premios nacionais e internacionais, entre eles no Festival Internacional de Cannes (Selección Oficial "Un Certain Regard"), o de Mellor Filme no Festival de Cartaxena, o Primeiro Premio do Festival de Cine da Habana, o Colón de Ouro no Festival de Huelva, o Premio Fénix no Festival de Santa Bárbara.
Baliza de Carrumeiro Chico
A baliza de Carrumeiro Chico está situada nun penedo ao sur do cabo de Cee, no concello de Corcubión.
Garage Olimpo
Argumento
Trata da historia da detención clandestina, tortura e morte lanzada desde un avión de María, unha activista política e alfabetizadora, levada a un centro clandestino de detención coñecido como Garage Olimpo, que estivo localizado na cidade de Buenos Aires. A historia está ambientada durante a ditadura militar que gobernou a Arxentina entre 1976-1983.
Baliza de Carrumeiro Chico
Características
Data de 1861, cando se lle dotou dunha boia con campá, substituída en 1917 por unha baliza sobre unha torre de pedra de sete metros de altura, que emite un fulgor de luz vermella cada cinco segundos. A súa luz actual é a dunha placa solar de 1000 voltios cunha grande esfera que, xunto coas franxas negras e vermellas pintadas na torre, é o sinal de perigo.
Pascual Aenlle
Traxectoria
Emigrou coa familia aos Estados Unidos de América. Despois pasou a Cuba. Notario público e oficial do Centro Gallego, do que foi secretario e vicepresidente executivo. Foi fundador de Unión Rinlega, presidente de honra de Hijos de Trabada e vicepresidente de Hijos de Lorenzana en Cuba. En 1905 fundou e dirixiu Juventud Gallega. Tamén dirixiu durante unha tempada a revista Follas Novas e colaborou en A Terriña. Ideou e participou na comisión de homenaxe a Pascual Veiga que organizou a estrea do Himno Galego na Habana en 1907. Foi presidente de Centro Gallego de La Habana. En 1925 veu a España para repoñerse dunha enfermidade, pasou un tempo no Balneario de Mondariz, e logo marchou a Madrid onde finou en setembro de 1925.
Garage Olimpo
Argumento
Ten algo de autobiográfico, posto que o director estivo el mesmo detido-desaparecido nos centros clandestinos de detención do goberno militar que gobernou na Arxentina entre 1976-1983.
Baliza de Carrumeiro Chico
Características
O funcionamento dese sinal depende, coma o do faro de cabo de Cee e a luz das Lobeiras, do faro de Fisterra.
Pascual Aenlle
Vida persoal
Casou con María Isabel de Vega Flores en 1916, e foi pai de Carmen Luisa e Marieta Aenlle Vega.
O Outeiro de Bordelle, Santaballa, Vilalba
O Outeiro de Bordelle é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
División de Honra B de Rugby 1998-1999
En 1998 a Federación Española de Rugby creou o Campionato de Liga Nacional Primeira Especial, unha nova categoría inserida entre a División de Honra e a Primeira División Nacional, que eran dende os anos 70 as dúas máximas categorías do rugby nacional. Este novo torneo pasou a ser denominado División de Honra B trala súa primeira edición, ocupando o segundo chanzo nas ligas nacionais de rugby en España, e desprazando á Primeira Nacional ó terceiro nivel.
Formato de competición
O formato do torneo contou con dúas fases:
O campión do torneo acadou o ascenso á División de Honra 1999-2000, mentres que os dous últimos perderon a categoría.
Fase de liga regular
Posicións que clasifican para as semifinais polo ascenso (1º, 2º, 3º e 4º). Posicións que clasifican para as semifinais polo descenso (5º, 6º, 7º e 8º).
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
Eliminatorias polo ascenso
Equipo campión e ascendido á División de Honra: Club Deportivo Arquitectura
Lingüística
A lingüística é o estudo científico tanto da estrutura das linguas naturais  como do coñecemento que os falantes posúen delas.
O eido da lingüística pode dividirse, na práctica, en termos de tres dicotomías: lingüística sincrónica versus lingüística diacrónica, lingüística teórica versus lingüística aplicada, microlingüística versus macrolingüística. Unha descrición sincrónica dunha lingua describe a lingua tal e como é nun determinado intre; unha descrición diacrónica ocúpase do desenvolvemento histórico desa lingua e dos cambios estruturais que tiveron lugar nela. Aínda que nos seus inicios científicos da lingüística do século XIX interesouse ante todo no cambio lingüístico e a evolución das linguas ao longo do tempo, o enfoque moderno céntrase en explicar como funcionan as linguas nun punto dado no tempo e como os falantes son capaces de entendelas e procesalas mentalmente.
Os termos microlingüística e macrolingüística aínda non están ben establecidos. O primeiro refírese a un máis estreito e o segundo a un máis amplo punto de vista no eido da lingüística. Dende o punto de vista microlingüístico, as linguas deben analizarse por proveito propio e sen referencia á súa función social, nin ao xeito no que son adquiridas polos cativos, nin aos mecanismos psicolóxicos que subxacen á produción e á recepción do fala, nin á función estética ou comunicativa da linguaxe etc. En contraste, a macrolinguística abrangue todos estes aspectos da lingua. Varias áreas da macrolingüística tiveron un recoñecemento terminolóxico por exemplo a psicolingüística, a sociolingüística, a lingüística antropolóxica, a dialectoloxía, a lingüística matemática, a lingüística computacional e maila estilística.
Historia da ciencia lingüística
A lingüística como estudo sistemático da lingua, naceu na India coa análise do sánscrito. Formáronse moitas escolas a partir do século VIII, que tiveron unha gran actividade durante moitos séculos e, así, a gramática de Pāṇini converteuse en prescritiva.
No Oriente Medio, o lingüista persa Sibawayh fixo unha descrición detallada e profesional da lingua árabe o 760, na súa obra colosal Al-kitab fi al-nahw (الكتاب في النحو, O libro da gramática).
En Europa, pódense destacar figuras como Marco Terencio Varrón ou, ao final da latinidade, Isidoro de Sevilla. Pero a lingüística moderna iníciase ao paso do século XVIII ao XIX co comparatismo e o descubrimento da orixe común de moitas linguas (as indoeuropeas). O lingüista máis importante foi o teórico Wilhelm von Humboldt, que estableceu a tipoloxía lingüística, é dicir, os tipos de linguas, e destacou o carácter propio que ten cada lingua e a influencia desta no pensamento. En canto ao comparatismo, autores importantes do século XIX foron Franz Bopp ou Jacob Grimm, que formulou a que se coñece como lei de Grimm  que explica certos cambios consonánticos das linguas xermánicas a partir da súa orixe indoeuropea; tamén Karl Verner, que en 1822 formulou a lei que se chamará despois a lei de Verner e que completa a lei de Grimm. Nese momento redactáronse as primeiras gramáticas históricas científicas de moitas linguas. August Schleicher, que creou a Stammbaumtheorie, e Johannes Schmidt, que desenvolveu a Wellentheorie (modelo de onda) en 1872. Estes autores seguían o modelo positivista das ciencias naturais.
No último terzo do século XIX, aparecen os neogramáticos, que achegan unha concepción moito máis rigorosa, desvinculan a lingüística das ciencias naturais e sitúana na psicoloxía e na socioloxía. Destacan o lingüista Hermann Paul, o psicólogo Wundt, Gabelentz etc.
Cara ao final do século XIX tamén aparecen os estudos de dialectoloxía e xeografía lingüística que fixeron valer as formas dialectais do momento, ata entón menosprezadas, xa que se valoraban as linguas literarias e antigas. Froito da xeografía lingüística foron obras importantes como os grandes atlas lingüísticos que se continuaron elaborando ata o século XX e XXI (aínda que actualmente, loxicamente, con medios modernos). Son obras emblemáticas o Atlas Lingüístico de Francia de Jules Gilliéron ou o de Italia e Suíza de Karl Jaberg e Jakob Jud.
Aínda se inician no século XIX e desenvólvense no século XX moitas grandes obras lexicográficas de orientación etimológica: o Deutsches Wörterbuch dos irmáns Grimm polas linguas germánicas, o Romanisches Etymologisches Wörterbuch (1935) de Wilhelm Meyer-Lübke (que había ido precedido do Etymologisches Wörterbuch der romanischen Sprachen (Bonn 1853) de Fried máis modernos Französisches Etymologisches Wörterbuch de [[Walther von Wartburg polo galorománico ou as obras lexicográficas de Joan Coromines.
Ferdinand de Saussure é o principal fundador da lingüística estrutural moderna; considera a lingua como un sistema de signos, e establece as famosas dicotomías lingua/fala, sincronía/diacronía, relacións paradigmáticas/sintagmáticas, crea o concepto de sintagma etc. A partir del, xorden as diferentes escolas estruturais europeas: os diferentes funcionalismos: Jakobson e a escola de Praga, Martinet, Coseriu; e o caso particular da glosemática de Hjelmslev. miniatura|upright|Edward Sapir En América, destacan dúas correntes: o culturalista, con Edward Sapir, líder da lingüística estrutural americana, que foi un dos principais que exploraron as relacións entre a linguaxe e a antropoloxía. A súa metodoloxía exerceu unha influencia capital sobre os seus sucesores. E a corrente formalista iniciada por Leonard Bloomfield, fiel ao positivismo, continuada polos distribucionalistas, e posteriormente pola gramática xenerativa de Noam Chomsky, desenvolvida baixo a dirección do seu profesor Zellig Harris, inspirada na informática, e que se converteu no modelo dominante a partir dos anos 60 ata os 80. A partir dos 90, imponse a lingüista cognitiva, con autores como Lakoff e Langacker.
Lingüística precientífica
A ciencia que se constituíu en torno dos feitos do linguaxe pasou por tres fases sucesivas antes de adoptar o enfoque moderno actual.
Comezouse por organizar o que se chamaba a gramática. Este estudo, inaugurado polos gregos e continuado especialmente polos franceses, estaba fundado na lóxica e desprovisto de toda visión científica, e non se interesaba pola lingua mesma. O que a gramática se propoñía era unicamente dar regras para distinguir as formas correctas das formas incorrectas; tratábase dunha disciplina normativa, moi afastada da pura observación, e o seu punto de vista era, por tanto, necesariamente reducido.
Despois apareceu a filoloxía. Xa en Alexandría existía unha escola filolóxica, pero este termo asóciase sobre todo co movemento científico creado por Friedrich August Wolf, a partir de 1777, que continúa ata os nosos días. A lingua non é o único obxecto da filoloxía, que quere sobre todo fixar, interpretar e comentar os textos. Este primeiro estudo leva tamén á historia literaria, dos costumes, das institucións etc.; en todas partes usa o método que lle é propio, que é a crítica. Se aborda cuestións lingüísticas, é sobre todo para comparar textos de diferentes épocas, para determinar a lingua particular de cada autor, para descifrar e explicar inscricións redactadas nunha lingua arcaica ou escura. Sen dúbida estas investigacións son as que prepararon a lingüística histórica: os traballos de Ritschl sobre Plauto poden xa chamarse lingüísticos, pero, nese terreo, a crítica filolóxica falla nun punto: en que se aten demasiado servilmente á lingua escrita, e esquece a lingua viva. Polo demais, a antigüidade grecolatina é a que a absorbe case de maneira total.
O terceiro período comezou cando se descubriu que as linguas podían compararse entre si. Este foi a orixe da filoloxía comparada ou gramática comparativa. En 1816, nunha obra titulada Sistema da conxugación do sánscrito, Franz Bopp estudou as relacións que unen o sánscrito co xermánico, o grego, o latín, etc. e comprendeu que as relacións entre linguas parentes podían converterse nunha ciencia autónoma. Pero esta escola, con ter o mérito indisputable de abrir un campo novo e fecundo, non chegou a constituír a verdadeira ciencia lingüística. Nunca se preocupou por determinar a natureza do seu obxecto de estudo. E, sen tal operación elemental, unha ciencia é incapaz de procurarse un método.
O Penedo, Santaballa, Vilalba
O Penedo é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Lingüística
Obxectivo
O obxectivo da lingüística teórica é a construción dunha teoría xeral da estrutura das linguas naturais e do sistema cognitivo que a fai posible, é dicir, as representacións mentais abstractas que fai un falante e que lle permiten facer uso da linguaxe.
O obxectivo é describir as linguas caracterizando o coñecemento tácito que os falantes teñen delas e determinar como as adquiren estes. Existiu certa discusión sobre se a lingüística debe considerarse unha ciencia social ou máis ben parte da psicoloxía. Nas ciencias sociais a conciencia dos participantes é parte esencial no proceso; con todo, a conciencia dos falantes non parece desempeñar ningún papel relevante nin no cambio lingüístico, nin na estrutura das linguas. Aínda que certamente a conciencia do falante si ten un papel en áreas incluídas normalmente dentro da lingüística, como a sociolingüística ou a psicolingüística, esas dúas áreas non son o núcleo principal da lingüística teórica senón disciplinas que estudan aspectos colaterais do uso da linguaxe. thumb|220px|Compoñentes e proceso da fala segundo os conceptos de [[Ferdinand de Saussure.]]
O obxectivo da lingüística aplicada é o estudo da adquisición da linguaxe e a aplicación do estudo científico da lingua a unha variedade de tarefas básicas como a elaboración de métodos mellorados de ensino de idiomas. Existe un considerable debate sobre se a lingüística é unha ciencia social, xa que só os seres humanos usan as linguas, ou unha ciencia natural porque, aínda que é usada polos seres humanos, a intención dos falantes non desempeña un papel importante na evolución histórica das linguas xa que usan as estruturas lingüísticas de maneira inconsciente. Isto foi estudado por F. de Saussure, quen chegou á conclusión de que os cambios dunha lingua prodúcense arbitrariamente por variacións involuntarias que realiza o suxeito, e que a lingua varía na historia. Por iso expón que o estudo da lingua debe realizarse diacrónica e sincrónicamente. En consecuencia, Saussure deixa ao carón a historia das linguas e estúdaas sincrónicamente, nun momento dado do tempo. En particular, Noam Chomsky sinala que a lingüística debe ser considerada parte do ámbito da ciencia cognitiva ou a psicoloxía humana, xa que a lingüística ten máis que ver co funcionamento do cerebro humano e o seu desenvolvemento evolutivo que coa organización social ou as institucións, que son o obxecto de estudo das ciencias sociais.
Para situar o ámbito ou o obxectivo dunha investigación lingüística, o campo pode dividirse na práctica segundo tres dicotomías importantes:
Palabras relacionadas
miniatura|dereita|Mapa das linguas do mundo. As chamadas partes da oración (sintaxe): adverbio, verbo, substantivo, adxectivo, preposición, conxunción, interxección e locucións (adverbiais, preposicionais e conxuntivas); núcleo, modificador, adxacente, xustaposición, aposición, posposición, preposición, coordinación, subordinación; palabra, verba, locución, frase, sintagma, oración, enunciado, sentenza, secuencia;
Tamén en morfoloxía: diminutivo, aumentativo; analoxía; tempo, modo, aspecto, voz, xénero, número, caso, grao;
Covelas
O topónimo Covelas pode referirse a:
Lingüística
Palabras relacionadas
Ademais en léxico e semántica: onomástica, toponimia, topónimo, antroponimia, antropónimo, xentilicio, etimoloxía, étimo; polisemia, homonimia, sinonimia, cohiponimia, hiponimia, hiperonimia (homónimo, sinónimo, cohipónimo, hipónimo, hiperónimo)
Lingüistas e escolas lingüísticas
miniatura|200px|[[Noam Chomsky, lingüista estadounidense, iniciador da gramática xenerativa, paradigma dominante na lingüística moderna na segunda metade do século XX.]]
En Europa houbo un desenvolvemento paralelo da lingüística estrutural, influenciada moi fortemente por Ferdinand de Saussure, (1857 -1913), un estudoso suízo cuxas aulas de lingüística xeral, publicadas postumamente polos seus alumnos, deron a dirección da análise lingüística europea da década de 1920 en diante; ese enfoque foi amplamente adoptado noutros campos baixo o termo "estruturalismo" ou análise estruturalista. Ferdinand de Saussure tamén é considerado o fundador da semioloxía.
Durante a segunda guerra mundial, Leonard Bloomfield e varios dos seus alumnos e colegas desenvolveron material de ensino para unha variedade de linguas cuxo coñecemento era necesario para o esforzo de guerra. Este traballo levou ao aumento da prominencia do campo da lingüística, que se tornou unha disciplina recoñecida na maioría das universidades americanas soamente despois da guerra.
Noam Chomsky desenvolveu o seu modelo formal de linguaxe, coñecida como gramática transformacional, baixo a influencia do seu profesor Zellig Harris, quen foi fortemente influenciado por Bloomfield. O modelo de Chomsky foi recoñecidamente dominante desde a década de 1960 ata a de 1980 e goza aínda de elevada consideración nalgúns círculos de lingüistas. Steven Pinker tense ocupado de clarificar e simplificar as ideas de Chomsky con moito máis significancia para o estudo da linguaxe en xeral.
Da década de 1980 en diante, os enfoques pragmáticos, funcionais e cognitivos veñen gañando terreo nos Estados Unidos e en Europa. Unhas poucas figuras importantes nese movemento son Michael Halliday, cuxa gramática sistémica-funcional é moi estudada no Reino Unido, Canadá, Australia, China e Xapón; Dell Hymes, que desenvolveu o enfoque pragmático "A Etnografía do Falar"; George Lakoff, Len Talmy, e Ronald Langacker, que foron os pioneiros da lingüística cognitiva; Charles Fillmore e Adele Goldberg, que están asociados coa gramática da construción; e entre os lingüistas que desenvolven varios tipos da chamada gramática funcional están Simon Dik, Talmy Givon e Robert Van Valin, Jr.
Outros importantes ou notables lingüistas e semióticos son:
Transformacionalismo ou xerativismo e Noam Chomsky
Gramática Transformacional é un amplo termo usado para describir gramáticas, case exclusivamente aquelas que se refiren a linguas naturais que foron desenvolvidas na tradición chomskiana
Lingüística cognitiva e Langacker
A perspectiva cognitiva xorde recentemente na década da década de 1980 como resposta ao descontento dalgúns xerativistas que defendían a necesidade dunha semántica que tivese presente o individuo e as súas habilidades cognitivas.
Subdisciplinas da lingüística e da Gramática
Inicialmente, o estudo da linguas centrábase filoloxía propiamente dita (o estudo dos textos antigos, actual paleografía) na gramática (parte do trivium), especialmente coa grega e latina como referencia, cuxas partes eran especialmente as dúas ou tres primeiras desta lista, que co tempo se foi transformando ampliando :
Celtic League 2004-2005
Formato da competición
O torneo estivo composto por 11 equipos (4 irlandeses, 4 galeses e 3 escoceses), e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 10 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
Lingüística
Subdisciplinas da lingüística e da Gramática
E co tempo algúns autores comezaron a incluír a fonoloxía (que estuda os fonemas de cada lingua) e a fonética (o estudo da capacidade de pronunciación do ser humano) -as dúas herdeiras de oratoria e prosodia- ou a semántica (que estuda o significado), e coa perspectiva dalgunhas das escolas mencionadas (o estruturalismo entre as máis significativas) naceron a pragmática.
Celtic League 2004-2005
Formato da competición
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 3 de setembro de 2004, e rematou o 16 de abril de 2005.
Henri Michaux
Henri Michaux, nado en Namur (Bélxica) o 24 de maio de 1899 e finado en París o 19 de outubro de 1984, foi un escritor, poeta e pintor de orixe belga de expresión francófona.
Traxectoria
En 1955 adoptou a nacionalidade francesa. A súa obra considérase do movemento artístico e literario chamado Surrealismo, mais non fixo parte deste movemento.
Lingüística
Subdisciplinas da lingüística e da Gramática
A evolución doutras ciencias sociais ou médicas colaborou a atopar campos comúns de estudo. En realidade xa había debates ou aplicacións dende moi antigo pero sen que tivesen un nome de seu, por exemplo a Tradutoloxía e a Paleoantropolingüística (que busca as orixes da linguaxe), pero foi durante o século XX no que a lingüística coñeceu un incremento importante da súa actividade e transcendencia, e implementáronse novos aspectos nos que a lingüística podía axudar a entender outros campos do coñecemento e do ser humano: moitas destas subseccións agrúpanse na chamada lingüística aplicada e poderíanse apuntar as seguintes disciplinas:
Premio Modesto R. Figueiredo
Posteriormente serviu para dar a coñecer a autores que contribuíron á renovación da literatura galega como Suso de Toro, Tucho Calvo, Carlos G. Reigosa, Antón Cortizas ou Ramiro Fonte.
A Gandarela, Lamela, Silleda
A Gandarela é un lugar dentro da parroquia de Lamela no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2007 estaba deshabitado.
Tyttla de Anglia Oriental
Tyttla, finado c. 593, foi rei de Anglia Oriental (578-593).
Traxectoria
Fillo do rei Wuffa, foi pai do seu sucesor, Raedwald, a quen, sen probas concluíntes se quixo identificar co personaxe para o que foi realizado, a principios do século VII, o barco funerario de Sutton Hoo (Woodbridge, Suffolk).
Tyttla foi tamén foi pai de Eni, ao que algúns autores —como Beda o Venerable— fan ser rei de Anglia Oriental.
O seu nome é a forma anglosaxoa do Tótila godo.
Soto, Nogueira de Miño, Chantada
Soto é un lugar na parroquia de Nogueira de Miño, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 18 habitantes (sete homes e once mulleres).
Isenhart – Die Jagd nach dem Seelenfänger
Isenhart – Die Jagd nach dem Seelenfänger é un telefilme dirixido por Hansjörg Thurn que foi estreado no 2011.
Sinopse
A mediados do século XII gran parte do territorio europeo estaba gobernado polo Sacro Imperio Romano e a violencia e a crueldade estaban á orde do día. Varias comarcas alemás viven aterrorizadas por un perigoso asasino que se dedica a matar a mozas virxes. Isanhart e Konrad von Laurin pescudarán para intentar dar caza ó criminal.
San Lourenzo, Nogueira de Miño, Chantada
San Lourenzo é un lugar na parroquia de Nogueira de Miño, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Álbum da Ciencia
dereita|228px O Álbum da Ciencia é un centro de documentación dixital en liña do Consello da Cultura Galega, que botou a andar no ano 2012.
Colaboradores
Carlos Álvarez Lebredo, María Mercedes Álvarez Lires, Miguel Álvarez Soaje, Margarita Barral, Manuel Bermejo Patiño, Ánxela Bugallo, Ascensión Cambrón Infante, Javier Cremades Ugarte, Francisco Díaz-Fierros, José Ángel Docobo, Francisco Javier Dosil Mancilla, Xosé Ramón Fandiño Veiga, Lourenzo Fernández Prieto, Xosé Antón Fraga, Fausto Galdo, Sonia González Castroaguaín, Carlos González Guitián, Martín González Fernández, Ricardo Gurriarán, Jesús Izco Sevillano, Enrique Jiménez Gómez, Salvador Nava Fernández, Alfonso Mato, Ricardo Moreno Castillo, J. Santiago Sanmartín Míguez, David Simón Lorda, Rafael Sisto e Fernando Ponte Hernando
A Poza, Quembre, Carral
A Poza é un lugar da parroquia de Quembre no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.
Resende, Brasil
Resende é unha cidade do estado brasileiro de Río de Xaneiro. En 2006 tiña 119 729 habitantes. É sede da Academía Militar das Agulhas Negras.
A Portacabana, Santaballa, Vilalba
A Portacabana é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Marrakech
Marrakech ou Marraquex (Murakush en tamazight; مراكش, Marrākuš ou Marrākiš, en lingua árabe), é unha cidade de Marrocos coñecida co alcume da Cidade Vermella e que foi capital de diversas dinastías islámicas, o que lle valeu o recoñecemento de Cidade Imperial de Marrocos, distinción que tamén posúen Meknes, Fez e Rabat. Segundo datos do ano 2004 ten 1 070 838 habitantes distribuídos nunha área de 6'2 quilómetros cadrados.
A cidade vella, coñecida como Medina de Marrakech, foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no 1985.
Historia
Mais no 1276, unha tribo do deserto, os merínidas, derrocaron ao derradeiro sultán almohade, privando a Marrakech do rango de capital durante tres séculos, concretamente ata o 1549, ano no que os sauditas derrotaron aos merínidas e converteron á cidade na súa nova capital. Sucedeu logo outro período de enriquecemento da urbe, coa construción de palacios coma o de Badi.
No século XVII desatouse unha guerra civil, que deu coma resultado a caída da dinastía saudita e a súa substitución pola actual dinastía alauíta, co conseguinte traslado da sede da capital. Porén, os alauítas non se esqueceron dela, e un monarca da dinastía, o sultán Moulay Ismail, creou o festival dos sete santos, trasladando as tumbas de sete persoeiros de renome a Marrakech, co obxectivo de atraer peregrinos cara ela.
Diversos conflitos internos foron debilitando o poder dos sultáns, ata que no 1912 a cidade foi incorporada ao estado francés como parte integrante do Protectorado marroquí. Porén, axiña estouparon revoltas contra o dominio colonial dos franceses, sendo Marrakech un punto especialmente virulento, polo que estes víronse na obriga de pactar co líder dun dos grupos rebeldes, Thami El Glaoui, señor do Atlas, nomeándoo Pachá de Marrakech.
Non obstante, as arelas de independencia non deixaron de medrar, constituíndose politicamente no nacionalista Partido da Independencia, reprimido por Francia coa axuda de Thami El Glaoui. Mais o falecemento deste e a guerra que Francia sostiña en Alxeria permitiron a Marrocos acadar a súa independencia no 1956, co que Marrakech pasou a ser unha cidade do Estado independente de Marrocos, conservando a capitalidade Rabat.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 33ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Ingmar Bergman, director do filme gañador.]] Os seguintes 12 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 33ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Italia, México Suecia e Iugoslavia. O filme gañador desa edición foi Jungfrukällan, en representación de Suecia.
Marrakech
Lugares de interese
miniatura|dereita|Praza de Jamaa El Fna.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 33ª edición dos Óscar
O Brasil presentou un filme a competición por vez primeira.
Baida
miniatura|Localización de Al-Baida dentro de Libia. Al-Baida (en البيضاء "Al-Bayḑā) é a cuarta cidade máis grande de Libia, e as principais cidades de Al Jabal al Akhdar. Tamén é a sede da Universidade Omar Al-Mukhtar.
Polaroid
O termo Polaroid pode facer referencia a:
Queixeiro
O topónimo galego Queixeiro pode referirse a:
Interestatal 26
A Interestatal 26 (abreviada I-26) é unha autoestrada interestatal de trazado este-oeste situada nos Estados Unidos, cruza os estados de Tennessee, Carolina do Norte e Carolina do Sur. A autoestrada inicia no Oeste no cruzamento da US 11W e a US 23 en Kingsport, TN, segue cara ao sueste e finaliza na US 17 en Charleston, SC. A parte entre Mars Hill e Asheville en Carolina do Norte está sinalada como "FUTURE I-26" xa que a autoestrada aínda non cumpre con todos os estándares esixidos nunha estrada interestatal. Ten unha lonxitude de 562 km (349mi).
Cruces principais
A I-26 cruza principalmente as seguintes autoestradas:
Uniforme
miniatura|Policía federal de Austria Un uniforme é a vestimenta específica e distintiva dos membros dunha entidade ou organización mentres participan nas actividades dese colectivo levándoo segundo unha serie de regras establecidas. Os uniformes poden incluír insignias ou distintivos co nome. Adoitan levar uniformes os militares e membros das forzas de seguridade, servizos de emerxencia, gardas de seguridade, os reclusos, os alumnos de determinados colexios, pilotos, carteiros e moitos outros colectivos.
Historia
A orixe do uniforme é militar, na antigüídade os exércitos distinguíanse pola roupa tradicional do pobo de cada banda, aínda así houbo casos de unidades militares que tiñan un alto grao de estandarización na súa aparencia, como o caso das lexións romanas, pero coa caída do Imperio Romano desapareceron esas primeiras formas de uniforme. A Guerra dos Trinta Anos (1618-1648), unha guerra longa, que se desenvolveu en boa parte de Europa e que mobilizou unha gran cantidade de soldados destinados en unidades militares durante moito tempo, supuxo o comezo da adopción de signos distintivos, como é o caso do uniforme, aínda así durante a guerra só unha pequena parte das unidades vestían uniforme fronte a 1660 cando xa era algo xeral en exércitos como o francés , adoptando uniformes a maioría dos exércitos europeos entre 1650 e 1720 aínda que as normas e directrices sobre os uniformes non sempre se cumprían, mesmo xa avanzado o século XVIII , Contribuíu a este desenvolvemento dos uniformes o establecemento de exércitos permanentes e o desenvolvemento da industria téxtil que se produciu entre mediados do século XVII e o XVIII. No século XVIII as cortes europeas, agás a francesa, adoptaron os uniformes, sendo costume ou obrigatorio levalo cando se acudía a ela, creándose uniformes civís para os diplomáticos e altos funcionarios e para o comezos do século XIX as cortes europeas adoptaron uniformes para os funcionarios ao seu servizo espallándose tamén para todos ou parte dos funcionarios públicos.
Tipos
Un uniforme militar indica que quen o leva é un combatente legal e polo tanto protexido pola tratados internacionais sobre leis de guerra. Os uniformes civís indican a capacidade para exercer autoridade pública de quen os leva, e os uniformes de traballo identifican a quen o leva como membros dunha determinada profesión ou mesmo empresa. Ademais existen uniformes para actos específicos, como os uniformes de gala e etiqueta para a asistencia a determinas actividades ou cerimonias, para alén da existencia de uniformes de diario, de traballo, de campaña, de voo e especiais para determinados climas ou labores.
Cores dos uniformes nacionais no século XVIII
En contraste coa cabalería, a infantería de cada país adoitaba utilizar unha cor predominante nas casacas dos seus uniformes.
Uniformes navais
Os uniformes das unidades navais desenvolvéronse máis tarde que a das forzas de terra, moitas mariñas empregaban uniformes azuis por mor da superioridade naval británica. Os uniformes dos oficiais navais convertéronse na base dos uniformes civís da mariña mercante.
Mariñeiros
O uniforme dos mariñeiros caracterízase polo gorro de mariñeiro, xeralmente branco que pode presentar abas cara arriba, o pescozo azul e camisa de mariñeiro, nalgúns países como Francia tamén é característico unha camiseta de raias
Oficiais
É caracerístico do uniforme do oficial naval a gorra con viseira, chaqueta cruzada e as insignias nas mangas; no uniforme de verán a insignia vai no ombreiro. Os suboficiais adoitan levar un uniforme do mesmo tipo que os oficiais.
Uniformes das forzas aéreas
As forzas aéreas establecéronse logo da primeira guerra mundial como unha organización militar permanente e independente. A primeira en establecerse foi, en 1918, a Royal Air Force no Reino Unido, e o seu uniforme converteuse nun modelo para outras forzas aéreas, aínda que en menor medida que o fora o da súa mariña. O primeiro uniforme adoptado foi de cor azul clara para uso dos oficiais pero axiña foi substituído polo desde entón característico azul gris adoptado en setembro de 1919 con gravata e como na mariña as insignias nas mangas. Os recrutas levaron uniformes caqui ata 1924 cando tamén se substituíron por uniformes da mesma cor que os dos oficiais.
Uniformes civís
Os primeiros uniformes civís foron os empregados nas cortes reais europeas e aínda que houbo casos illados de introdución nalgúns órganos da administración, como a aprobación en 1785 dun regulamento para a adopción do uniforme para os empregados do correo prusiano, a súa difusión aos funcionarios e empregados da administración débese á Revolución Francesa, ao adoptaren as autoridades revolucionarias uniformes civís en 1795 para diferenciar os funcionarios públicos do resto da poboación e que o pobo honrase e respectase o que representaban. Cos cambios que se introduciron nos países europeos como reacción á Revolución Francesa, outros países adoptaron o costume, así Prusia en 1804 publicou un regulamento de uniformes civís, onde distinguía os uniformes de gala e os uniformes de traballo diario
Uniformes diplomáticos
Os uniformes diplomáticos introducíronse en Europa a comezos do século XIX deseñados seguindo o modelo dos uniformes cortesáns, no decurso do século XX a maioría dos países abolíronnos, aínda que algúns países mantéñenos para algunhas cerimonias, como a presentación de credenciais
Uniformes policiais
En Europa coexisten dúas tradicións, a anglosaxoa onde a policía era eminentemente local, aínda que co tempo se foi nacionalizando e a tradición continental que creou organizacións policiais centralizadas. Case todos os países de fóra de Europa seguiron algunha desas dúas tradicións, que se reflicte tamén nos uniformes, as policías que seguen a tradición continental adoitan ter uniformes que lembras aos dos militares mentres que a da tradición anglosaxoa seguen os uniformes azuis da policía londiniense. A primeira policía puramente civil en uniforme xorde en 1829, os sarxentos da vila en París, aínda que unidades militares xa exercían funcións de policía en uniforme, a Xendarmería de Francia, da que xurdiu a Maréchaussée en 1720, antecesora da Xendarmería Nacional creada en 1791 tamén con uniforme e principalmente con funcións de policía civil pero cun status militar.
Uniformes políticos
Non é habitual que os membros das organizacións políticas leven uniformes mesmo é común que os militares ou policías teñan prohibido levar o seu uniforme en actos de organizacións políticas e nalgúns países existe a prohibición absoluta para os militares de formar parte de partidos políticos. Historicamente o seu uso foi habitual nas organizacións paramilitares, Freikorps, que formaron os ex-combatentes alemáns tras a redución do exército polo Tratado de Versalles, a súa ideoloxía era protofascista e nacionalista, logo da prohibición aos ex-combatentes de participaren en organizacións paramilitares, moitos ingresaron en organizacións políticas extremistas, nese caldo xurdiu o Partido Nazi, e as súas organizacións paramilitares uniformadas, en toda Europa multitude de grupos políticos ou paramilitares adoptaron ese gusto polos uniformes. Co acceso ao poder dos nazis, os uniformes xeneralizáronse masivamente entre a poboación, como boa parte formaba parte por obriga ou por vontade, de organizacións vencelladas aos nazis. Na Italia fascista ou na España do primeiro franquismo déronse situacións parecidas, logo da Segunda Guerra Mundial, nalgúns países como foi o caso de Alemaña prohibíronse ás organizacións políticas levar uniformes.
Uniformes escolares
miniatura|Estudantes de Corea do Norte co uniforme obrigatorio Nalgúns países é habitual que os alumnos das escolas vistan uniformes, como é o caso do Reino Unido, noutros países como España úsanse principalmente en colexios privados. Nos Estados Unidos tradicionalmente os uniformes estaban asociados coas escolas privadas pero desde que en 1987 a primeira escola pública adoptou unha política de uniformes obrigatorios, a situación está mudando e segundo unha enquisa do ano 2000 o 21% das escolas públicas tiñan unha política de uniformes Os uniformes escolares poden ir desde unha simple camisa estándar a un rigoroso equipamento de roupa formal en colexios privados, nalgúns países o tipo de uniforme varía de escola a escola e noutros, como no Reino Unido, é común para todas as escolas.
Uniformes de grupos xuvenís
Organizacións xuvenís como o sokol ou os scouts, dedicados á realización de actividades deportivas os primeiros ou a actividades ao aire libre os segundos tamén adoptaron uniformes para reducir as diferenzas entre os membros e sentirse membros da mesma irmandade.
Tráfico aéreo
No tráfico aéreo é habitual que o piloto e outros membros da cabina mais os auxiliares de voo vaia en uniforme.
Restauración
Na maioría dos hoteis e boa parte dos restaurantes é habitual que o persoal atenda ao público con uniforme.
Servizo doméstico
En moitos países o servizo doméstico das grandes casas aristocráticas e burguesas levaban uniforme sendo común que asistentas, axudas de cámara e aias os levasen, espallándose o costume tamén ao servizo doméstico dos fogares da clase media, aínda que o uso de uniformes desde as últimas décadas do século XX tendeu a diminuír. No caso das mulleres era habitual o mandil.
Transporte de viaxeiros terrestre
É habitual o seu uso nos condutores de autobús, metro e maquinistas, mais nalgúns países, como é o caso de Australia, tamén os taxistas han de levar uniforme
Uniformes deportivos
A maioría, senón todos, dos deportes profesionais por equipos requiren uniformes, coas cores distintivas do equipo, club ou selección. En Gran Bretaña, en rugby arredor de 1840 empregánbase roupas ou complementos peculiares como as gorras de veludo ou xerseis pero que non constituían uniformes estandarizados, os uniformes estándar desenvoléronse ao longo da década década de 1870, ao igual que no fútbol. Nos Estados Unidos, o uso de uniforme no béisbol comezou en 1849.
NCIS
NCIS, previamente chamada NCIS: Naval Criminal Investigative Service e tamén Navy NCIS durante a primeira tempada, é unha serie de televisión estadounidense que trata dun equipo de axentes especiais do Naval Criminal Investigative Service, que realizan investigacións criminais na Armada dos Estados Unidos e nos Marines.
O concepto, creado por Don McGill e Donald Bellisario, e personaxes da serie interpretados por Mark Harmon, Michael Weatherly, Cote de Pablo, Pauley Perrette, Sean Murray, Rocky Carroll e David McCallum, desenvolvéronse inicialmente como un episodio en dúas partes da serie da CBS JAG que se emitiu en abril de 2003, como serie propia comezou a emitirse o 23 de setembro de 2003 tamén na CBS. Na sexta tempada (2008-2009) conseguiu ser o quinto programa máis visto dos Estados Unidos e dela derivou outra serie, NCIS: Los Angeles, protagonizada por Chris O'Donnell e LL Cool J e que comezou a emitirse en setembro de 2009.
A Goleta, Lamela, Silleda
O lugar quizais se chame así en relación á batalla da Goulette (actual Tunisia), como apunta Gonzalo Navaza.
A Ribeira, Quembre, Carral
A Ribeira é un lugar da parroquia de Quembre no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 22 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 11 eran homes e 11 eran mulleres.
Golán
O topónimo Golán pode referirse a:
Francisco de Cárdenas Espejo
Francisco de Cárdenas y Espejo, nado en Sevilla o 4 de febreiro de 1817 e finado en Madrid, o 3 de xullo de 1898, foi  un avogado, xornalista e político español, ministro de Graza e Xustiza durante o reinado de Afonso XII.
Traxectoria
Seu pai foi Francisco de Cár­denas Vallesteros, avogado e notario sevillano. Tras estudar leis na universidade da súa cidade natal obtería a cátedra de Lóxica, Gramática xeral e Ética da mesma universidade en 1837, que abandonou o ano seguinte, xa licenciado en leis, cando publicou Lecciones de Filosofía Moral, que provocou unha gran controversia entre a maioría tomista das facultades de Dereito.
En 1839, abre despacho de avogado en Sevilla e encárgase da dirección do semanario liberal conservador El Conservador. Abandonou Sevilla por problemas derivados dun artigo escrito no semanario e no ano seguinte, de novo en Sevilla, fundou a Revista Andaluza (1839).
En 1841, marcha a Madrid e restablece El conservador, xunto con Antonio de los Ríos Rosas, Nicomedes Pastor Díaz e Francisco Santa Cruz Pacheco. En 1844, dirixiu La Revista de Madrid, que abandonou para se facer cargo de El Globo, que fundou con Ale­jandro Llorente y Augusto Amblard e dirixiu até 1846. Tamén foi director de El Derecho Moderno: revista de Jurisprudencia y Administración (1847) da que publicou doce tomos entre 1847 e 1853 e que foi a publicación máis prestixiosa na materia até a súa desaparición.
Foi membro da Academia da Historia (maio de 1871) e da Academia de Ciencias Morais e Políticas (dende o 26 de novembro de 1857). Tamén tivo outros cargos como gobernador do Banco Hipotecario. Participou desde 1851 nas tarefas da Comisión Xeral de Codificación, da que resumiu os traballos nunha importante Memoria en 1871 na que se queixaba de que o excesivo número de participantes impediu a correcta realización do traballo ; e na redacción do Código Civil de 1889.
Traxectoria política
En 1851, comeza a súa carreira política cando o ministro de Gracia y Justicia o nomea para formar parte da Comisión de Codificación. En 1853, cando consegue a subsecretaría en propiedade no Ministerio de Gobernación, ten que abandona-la revista que pasa a chamarse Revista de Jurisprudencia y Administración . Foi deputado por Zaragoza nas eleccións de 1853 e 1857. En 1858, foi nomeado asesor do ministro de Facenda, e se encargou da primeira Dirección Xeral do Rexistro dende a que organizou o Rexistro da Propiedade.
Foi nomeado Conselleiro de Estado en 1863, e en 1864, pasou ao Senado como senador vitalicio. Coa Revolución de 1868 retírase da política activa, renunciando ao cargo de Conselleiro, e desterrándose voluntariamente a París. Non retornou á política até a Restauración na foi ministro de Graza e Xustiza entre o 31 de decembro de 1874 e 9 de xaneiro de 1875 e dende esa data até o 12 de setembro de 1875 en dous gobernos sucesivos que presidiu Cánovas. Durante eles, aboliu leis como a do Matrimonio Civil e da redención de censos que se aprobaran durante o Sexenio Revolucionario. Dimitiu do cargo xunto con ministros de Estado e de Fomento, por estar en contra do criterio de eleccións por sufraxio universal. Foi embaixador de España perante a Santa Sé ante Pío IX entre 1876 e 1881. De novo, foi elixido senador por Córdoba en 1876 e senador vitalicio en 1877. En xaneiro de 1884, co novo goberno conservador, foi nomeado Gobernador do Banco de España, cargo que abandonou en febreiro de 1885 cando foi nomeado embaixador en París.
Nos seus últimos anos, alternou o traballo no Senado coa atención aos estudos históricos e á presidencia da Academia das Ciencias Morais e Políticas, da que foi presidente dende 1892.
Leopoldina Fortunati
Leopoldina Fortunati, nada o 18 de xullo de 1949 en Dolo (provincia de Venecia, Italia), é unha feminista, teórica e autora italiana. Entre as súas influencias están Mariarosa Dalla Costa, Antonio Negri, e Karl Marx.
Traxectoria
É a autora de L'arcano della riproduzione: Casalinghe, prostitute, operai e capitale, unha crítica feminista de Marx.
Leopoldina Fortunati ensina Socioloxía da Comunicación e Socioloxía dos Procesos Culturais na Facultade de Educación da Universidade de Udine, Italia. Realizou unha ampla investigación nos estudos de xénero, os procesos culturais e as tecnoloxías de comunicación e información.
A Ribeira, Santaballa, Vilalba
A Ribeira é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Atol Toke
Toke (tamén coñecido como Taka) é un pequeno atol deshabitado na rexión da cadea Ratik nas Illas Marshall. É un dos atois máis pequenos das Illas Marshall. Esta conformado por seis illas cunha superficie de terra firme de 0´57 km² e unha lagoa que posúe unha área de 93´1 quilómetros cadrados.
Aínda que o Atol Toke estea totalmente deshabitado, con regularidade é visitado polos habitantes do próximo atol Utirik, situado a 9 quilómetros ao sur.
Xeografía
O atol está a 160´93 km. ao norte do atol Majuro, a Capital das Illas Marshall, e a 10 km. ao suroeste de Utirik.
Características físicas
O atol é aproximadamente de forma triangular, a súa lonxitude e anchura de aproximadamente 9 km. O punto máis alto é de 15 pés. É o segundo máis pequeno das Illas Marshall, superando soamente ao atol Bikar. Entre os seus illotes, só Toke, Eluk e Lojrong son o suficientemente grandes como para ter vexetación permanente. Os outros illotes de area mostraron cambios considerables no tamaño e a localización a través dos anos. A auga subterránea do illote Toke é salobre, con niveis de cloruro de 440 a 840 ppm (fronte a 19.400 ppm para a auga de mar). Ten unha lagoa de pouca profundidade e un paso estreito a través do oeste do arrecife, Toke e o seu veciño Utirik son un tipo intermedio entre os atois de pouca profundidade, das lagoas de Bokak e Bikar, e as profundas lagoas e arrecifes de moitos dos atois centrais das Marshall.
Prehistoria
Aínda que os humanos emigraron ás Illas Marshall ao redor de fai 2000 anos, non parece que exista presenza humana permanente no atol. A falta de auga potable, e a pouca terra cultivable en comparación co próximo Utirik desalentou a ocupación. O atol foi tradicionalmente ocupado por breves períodos para a recolección de copra, peixes, tartarugas, cangrexos dos cocos, e outros recursos.
século 20 ao presente
As Illas Marshall engadíronse ao protectorado da Nova Guinea Alemá en 1906. Coa xustificación de que os atois deshabitados foron reclamados, os alemáns confiscaron Toke como propiedade do goberno, a pesar das protestas dos Iroji.