cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antiaglutinante
Farmacia / Medicina
Algunhas doenzas relacionadas co sangue e a súa fluidez a través das arterias como pode ser a aparición de trombos pode ser evitada coa aplicación de fármacos con capacidades antiaglutinantes ou anticoagulantes que melloren a viscosidade sanguínea.
Giro de Italia
Historia
miniatura|esquerda|Un dos portos do Giro O Giro iniciouse o 13 de maio de 1909 na cidade de Milán. Este primeiro Giro contou con oito etapas, que sumaban 2448 quilómetros; foi gañado por Luigi Ganna.
Dende entón, vénse celebrando de forma case continua (agás as interrupcións por eventos como a primeira guerra mundial e a segunda guerra mundial. Adoita ter lugar a principios da temporada ciclista, en maio-xuño, converténdose polo tanto na primeira das Grandes Voltas (Tour, Giro e Vuelta) en ter lugar.
Podios
150px|miniatura|dereita|[[Fausto Coppi.]] 150px|miniatura|dereita|[[Alfredo Binda.]] 150px|miniatura|dereita|[[Eddy Merckx.]]
Zarracós
O topónimo Zarracós pode referirse a:
St Martin-in-the-Fields
St Martin-in-the-Fields é unha igrexa anglicana situada na esquina nordeste da Trafalgar Square, na cidad de Westminster, Londres. Está dedicada a san Martiño de Tours.
Historia
O edificio actual foi construído entre 1721 e 1726, en estilo neoclásico, polo arquitecto James Gibbs. O seu deseño foi bastante criticado na súa época, pero posteriormente fíxose famoso e foi copiado frecuentemente nos Estados Unidos.
E, na India, St Andrew's Church, no barrio Egmore de Chennai (Madrás), é unha copia desta igrexa.
Pola súa situación destacada, St Martin-in-the-Fields é unha das igrexas máis famosas de Londres. Tamén é coñecida polo seu traballo en favor das persoas sen fogar, a través do seu centro The Connection at St Martin-in-the-Fields.
Nesta igrexa sir Neville Marriner deu en 1956 ps seus primeiros concertos de música barroca coa súa Academy of St Martin in the Fields.
Michael Oliver
Michael Oliver, nado nos Ánxeles (California) o 10 de outubro de 1981, é un actor estadounidense. Coñecido por interpretar a Junior nos filmes cómicos Problem Child e Problem Child 2.
Euristeo
miniatura|300px|Heracles entrega o xabaril de Erimanto a Euristeo, que se esconde aterrado nunha cántara baixo terra (cerámica de figuras vermellas, c. 510 aC, Museo do Louvre) |miniatura|Relevo na fachada occidental de San Marcos de Venecia
Na mitoloxía grega, Euristeo foi o fillo de Esténelo (fillo de Perseo) e de Nícipe (filla de Pélope). Foi rei da Argólida (rexión que comprendía Micenas, Argos, Midea e Tirinto). Casou con Antímaca, filla de Anfidamante.
Á vez que Nícipe estaba xestante, tamén o estaba Alcmena, embarazada de Zeus. Durante o embarazo, Zeus prometeu o trono de Micenas ó primoxénito da estirpe de Perseo, dando por suposto que sería o seu fillo, Heracles. Pero Hera, a esposa de Zeus, atrasou o momento do parto ordenando á súa filla Ilitía (deusa dos partos) que o detivese, e Ilitía así o fixo, sentando no limiar da porta de Alcmena (do pazo ou da súa habitación) coas pernas pechadas e as mans entrelazadas diante dos xeonllos; á vez que aceleraba o parto de Euristeo. A serva de Alcmena, Galantis (ou Galántide), frustrou o intento e díxolle a Ilitía que Alcmena xa parira, polo que a deusa soltou as mans e se levantou, e así puido por fin producirse o parto. Pero Euristeo xa nacera, setemesiño, e puido facerse co trono de Micenas.
Euristeo, rei de Micenas
Xa adultos os dous, Hera, celosa das múltiples aventuras do seu marido Zeus, mandou un ramo de loucura contra Heracles, que lanzou ó lume ós seus propios fillos, que tivera con Mégara, e mais dous fillos de Ificles.
Recuperada a cordura, Heracles exiliouse e foi ata o oráculo de Delfos para saber qué facer para expiar o pecado cometido. A Pitia mandoulle poñerse ó servizo do seu primo Euristeo, durante un prazo de doce anos, e realizar os dez traballos que este tivera a ben ordenarlle.
Na lenda, Heracles aparece sempre como home forte, fermoso, xeneroso, valente, etc., mentres que Euristeo é un personaxe imperfecto, física e moralmente, pusilánime e covarde. Deste xeito, Euristeo agóchase ante Heracles cando trae á súa presenza os animais monstruosos que lle ordena cazar, ata rematar comunicándose con el mediante un servente, Copreo, e mandar construír un cántaro de bronce, enterrado, no que poder esconderse no caso dunha posible agresión por parte de Heracles. Foron estes traballos os que forxaron a sona de heroe de Heracles e lle fixeron merecente da apoteose e divinización.
Rematado o tempo de servizo e cumpridos á súa satisfacción os traballos encomendados, Euristeo ofreceu un sacrificio, ó que invitou ó propio Heracles, pero os fillos do rei ofrecéronlle unha ración de carne menor que ós demais invitados, polo que Heracles se sentiu ultraxado e matou a tres deles.
Euristeo prohibiu a Heracles asentarse en Tirinto e incluso, trala morte do heroe, prohibiu tamén o regreso de Alcmena, e a de Ificles e mais Iolao. Euristeo seguiu persiguindo a Alcmena e ós heráclidas e obrigou ós reis respectivos que os expulsaran de Corinto e de Traquis. Puideron fuxir e acollerse en Atenas aínda que Euristeo esixiu que a botasen da cidade, aínda que os atenienses se negaron, polo que lles declarou a guerra. Perdendo a contenda, Euristeo fuxiu e foi perseguido por Hilo, o fillo máis vello de Heracles, que lle deu alcance e o matou. Cortoulle a cabeza e entregouna a Alcmena, que lle sacou os ollos.
Existe unha tradición, recollida en tempos de Alexandre, que di que Heracles e Euristeo foran amantes, e que aquel realizou os traballos por amor.
Recinto Feiral de Pontevedra
O Recinto Feiral de Pontevedra é un complexo para a celebración de eventos como exposicións, feiras e convencións. Atópase no Parque Rosalía de Castro, xunto á ribeira do río Lérez en Pontevedra.
Historia
O recinto feiral foi construído en 1997, por iniciativa da Xunta de Galicia, cunha arquitectura moderna. É obra do arquitecto Manuel de las Casas, a quen se lle encargou o proxecto como anexo ao Auditorio e Pazo de Congresos de Pontevedra. Presentou o proxecto que mellor integraba os dous edificios, conseguindo unha harmonía entre todo o conxunto e os espazos da ribeira do Lérez.
O Recinto Feiral inaugurouse o 17 de decembro de 1998 e abriu ao público e entrou en funcionamento coa Feira do Automóbil Pomóvil inaugurada polo presidente da Xunta de Galicia.
Descrición
O Recinto Feiral de Pontevedra conta cun aparcadoiro ao aire libre con capacidade para 230 vehículos. O edificio, de forma tetraédrica, está construído en aceiro con acabados de aluminio e cristal e ten unha superficie total de aproximadamente 6.000 m2. Este edificio polivalente conta cunha zona de exposición totalmente cuberta, preparada para acoller todo tipo de feiras e exposicións, así como unha zona de acreditación para conferencias no vestíbulo. Ofrece un amplo abano de posibilidades de distribución para adaptarse e personalizar ao máximo os eventos.
Este amplo complexo compleméntase co auditorio adxacente, cunha capacidade total de 1.118 prazas e unha superficie total de 10.000 m2. O edificio do recinto feiral ten unha forma tetraédrica rematada cunha textura dura e fría de aceiro, paredes de aluminio e grandes ventás, que contrasta coas laxas de lousa verde do anexo, o Pazo de Congresos de Pontevedra, ao que se accede directamente desde o interior. Isto permite unha grande versatilidade no uso conxunto de todas as súas estancias, de maneira que os servizos de restaurante, cafetería e terraza son de uso compartido.
As dimensións dos espazos do Recinto Feiral de Pontevedra son as seguintes:
É unha harmoniosa combinación de espacialidade, versatilidade e luminosidade; un espazo polivalente, rodeado de dez mil metros cadrados de xardíns e zonas verdes.
Eventos
O recinto feiral acolle cada ano diversos eventos profesionais e públicos, como a feira Culturgal, a feira Etiqueta Negra (feira de produtos gourmet galegos),  a feira Pont Up Store, a feira Stock ou a feira de vodas Sí, quero, a feira do automóbil Móvete e a feira familiar e infantil Mundonenos entre outros.
Ademais, o Recinto Feiral de Pontevedra utilízase para unha ampla gama de actividades de lecer como a instalación dunha pista de xeo en Nadal ou a celebración de concertos ao aire libre nas explanadas exteriores.
No pasado, o recinto feiral acolleu importantes feiras como Ferpalia (feira de turismo de Galicia) ou eventos como a feira de moda galega Pontus Veteris.
Batalla do Monte Blair
miniatura|Foto da batalla do Monte Blair. A Batalla do Monte Blair (en inglés: Blair Mountain Battle) foi unha das maiores revoltas da historia do Estados Unidos de América e a maior rebelión armada que houbo nese país desde a Guerra Civil Americana.
Durante cinco días, a finais do verán de 1921, preto de 10 000 mineiros do carbón e 3.000 Logan Defenders (policías e fura-folgas) apoiados pola patronal das minas enfrontáronse no condado de Logan en Virxinia Occidental. A insurrección tiña a súa orixe no intento dos traballadores de crear sindicatos en tódalas minas do suroeste do estado.
A Batalla rematou cando entrou en acción o exército dos Estados Unidos, enviado por orde presidencial, e non antes de que se disparasen en torno a un millón de balas.
Como resultado das protestas os mineiros viron reducidos os seus dereitos laborais ata a década de 1930, cando o Goberno Federal dos Estados Unidos recoñeceu o dereito de sindicación.
Girl with a Pearl Earring
Girl with a Pearl Earring é un filme dramático dirixido por Peter Webber que foi estreado no 2003. O guión foi adaptado por Olivia Hetreed, e está baseado na novela homónima de Tracy Chevalier. Scarlett Johansson interpreta a Griet, unha moza servente do século XVII que traballa na casa do pintor neerlandés Johannes Vermeer (interpretado por Colin Firth) no intre que se pintou A rapaza da perla (1665) na cidade de Delft en Holanda. Os actores secundarios foron Tom Wilkinson, Cillian Murphy e Judy Parfitt.
Lidia Liss
Lida Encarnación Avilés, nada en Porto do Son o 1 de maio de 1898 e finada en Avellaneda o 27 de xuño de 1976, foi unha actriz arxentina de ascendencia galega, coñecida como Lida Liss. Foi pioneira do cine mudo no seu país.
Traxectoria
Sen experiencia previa debutou como actriz en 1919 co filme Campo ajuera, dirixido por José Agustín Ferreyra e protagonizado por Nelo Cosimi e Diego Figueroa, desempeñándose segundo Leopoldo Torres Ríos "cunha sobriedade e unha firmeza de xesto pouco común". Liss iniciou a súa carreira logo de ser presentada por Fanny Loy a Ferreyra, co cal traballou en oito dos seus filmes.
Xa para o ano 1925 e logo do filme, Y era una noche de carnaval, a súa fama foi minguando, e ó non ter xa relación con Ferreyra, a súa imaxe foise diluíndo do mundo artístico
Vida privada
Tivo un romance co director arxentino José Agustín Ferreyra. Morreu aos 78 anos por causas naturais o domingo 27 de xuño de 1976.
T'Boli
miniatura|190px|Rexión XII. miniatura|190px|Situación de T'Boli na provincia de Cotabato do Sur.
T'Boli é un municipio filipino de primeira categoría, situado ao sur da illa de Mindanao. Forma parte da provincia de Cotabato do Sur situada na Rexión Administrativa de Soccsksargen, tamén denominada Rexión XII.
Para as eleccións está encadrado no Segundo Distrito Electoral desta provincia.
Ocupa unha superficie de 895,83 km2 e tiña o 1 de maio de 2010 unha poboación de 79.175 habitantes.
Barrios
O municipio de T'Boli divídese, a efectos administrativos, nos 25 barangayes ou barrios seguintes:
Poboación local
A etnia t'boli, tamén coñecida como tiboli ou tagabili é un pobo indíxena que habita nos muniicpios de T'Boli, Surala, Kiamba e Polomolok.
Época colonial española
miniatura|250px|Goberno de Mindanao: os 5 Distritos creados por Real Decreto de 30 de xullo de 1860. O Distrito 4º de Dávao, chamado antes Nova Guipúscoa, cuxa capital era o pobo de Dávao e incluía a Comandancia de Mati, formaba parte do Imperio español en Asia e Oceanía (1520-1898).
Despois da independencia
O 18 de xullo de 1966 o presidente Ferdinand E. Marcos susbcribe a lei Republic Act No. 4849 pola que os municipios de Norala, Surala, Banga, Tantangán, Koronadal, Tupi, Polomolok, Kiamba, Maitum, Maasim, Tampacán e Glan, así como a cidade do Rajah Buayan, hoxe General Santos, segregábanse da provincia de Cotabato para formaren unha nova denominada provincia de Cotabato do Sur sendo a súa capital o municipio de Koronadal. A actual provincia de Cotabato, menos o territorio que comprende os municipios antes mencionados, continuaría sendo coñecido como Cotabato.
O municipio foi creado o 5 de marzo de 1974, establecéndose a casa do conccello no barrio de Kematu, sendo Mai Tuan o seu primeiro alcalde.
O 11 de novembro de 1982 os barrios de Lago de Sebú (Lake Sebu), Bulong, Talisay, Lake Lahit, Luhib, Hanoon, Maculan, Halilan, Lam Dalag, Lam Lahak, Te Kumil, Datal Lawa, Tafal e os sitios de Anko, Tansa, Ned, Kalaong, a Reserva de Tasaday Manobo Blit (amparada na Presidential Proclamation No. 995), até ese momento pertencentes aos municipios de T'Boli e de Surallah, pasaron a formar o novo municipio de Lago de Sebú.
Takaishi
Takaishi (高石市, たかいしし, Takaishi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situada no centro-sur da prefectura, na zona Senboku (signífica norte da provincia histórica de Izumi), no centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 11,35 km² e a poboación de 59.945 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 5.280 hab./km².
O concello de Takaishi limita cos concellos de Izumiōtsu, Izumi e Sakai.
Clínica (diagnóstico)
miniatura|200px|Tomando a [[presión arterial.]] miniatura|200px|[[Exame médico dun doente.]]
A clínica, (do grego antigo κλινική klinikḗ, "clínico", e este de ϰλίνη klínē, "leito", "cama"), é a parte da medicina que ten por obxecto a aplicación dos coñecementos médicos ao coidado da persoa enferma.
Seguindo os pasos da semioloxía clínica, a ciencia e arte da medicina, é o proceso indagatorio orientado ao diagnóstico dunha situación patolóxica (enfermidade, síndrome, trastorno etc.), baseado na integración e interpretación dos síntomas e outros datos achegados pola anamnese (información de datos subxectivos: antecedentes familiares e persoais, signos e síntomas do problema de saúde, experiencias, recordos) durante a entrevista clínica co doente, os signos da exploración física e a axuda de exploracións complementarias de laboratorio e de probas de imaxe. Co diagnóstico da enfermidade páutase un tratamento.
Tradicionalmente, a clínica é o diagnóstico realizado ao pé da cama do enfermo a través do relato da súa sintomatoloxía e dos signos obtidos na exploración física.
O clínico é o médico que diagnostica e trata os seus doentes. A historia clínica é onde se recollen todos os datos clínicos.
Historia
O concepto de clínica é moi antigo, sufrindo un proceso evolutivo que continuou ao longo da historia, recibindo un importante impulso no seu desenvolvemento inicial na Antigüidade clásica cos médicos gregos como Hipócrates no século V a.C., e despois na Idade Media e no Renacemento, fundamentalmente nos asilos ou hostarías, despois hospitais, para desposuídos, enfermos e anciáns abandonados, nos Países Baixos, en Francia e en Italia.
O referente histórico sobre movementos de creación de cátedras e institutos clínicos data dos séculos XVII e XVIII en toda Europa, onde ''a enfermidade preséntase ao observador de acordo con síntomas e signos. Os uns e os outros distínguense polo seu valor semántico, así como pola súa morfoloxía''. Nesta etapa, a relación entre o clínico e o doente era directa, polo que as habilidades do explorador, a súa intelixencia, as súas destrezas motoras e sensitivas e uns poucos instrumentos, cos que se obtiñan os resultados finais para a elaboración do diagnóstico a carón do leito do doente.
Esta situación mantívose case inalterada até despois da segunda guerra mundial, cambio relacionado co rápido desenvolvemento tecnolóxico da segunda metade do século pasado. Este desenvolvemento tecnolóxico favoreceu unha maior sensibilidade e especificidade no diagnóstico, dando lugar ao descubrimento dun gran número de novas enfermidades, unicamente identificábeis grazas a equipos e probas de laboratorio sofisticados.
Método clínico
O método clínico é o conxunto de pasos que se seguen para a elaboración do diagnóstico dunha enfermidade. Forma parte da construción do coñecemento médico que percorre a semioloxía clínica. Tamén podería dicirse que é o estudo profundo dun caso en particular; porén pode que se atenda a un grupo, familia etc. Á súa vez cómpre aclarar que hai outras ciencias que utilizan este método, que non é exclusivo da medicina.
Fases do proceso
Unha vez diagnosticada a enfermidade, procederase ao seu prognóstico, tratamento e profilaxe.
Hevea
Hevea é un xénero botánico que comporta seis especies, a maioría da conca do Amazonas e do Orinoco, sendo as máis importantes a árbore do caucho (Hevea brasiliensis) e a    Hevea benthamiana, as cales deron orixe a algunhas variedades que posúen un látex de maior calidade e son resistentes ao ataque de insectos nas follas. Das seis especies descritas só catro son aceptadas.
Descrición
Son árbores monoicas que acadan un tamaño de até 20 m ou máis altos, os talos posúen látex. As follas son alternas, palmaticompostas, con tres folíolo s elípticos a obovados, de 5–60 cm de longo e 3–16 cm de largo, acuminados no ápice, cuneados na base, marxes enteiras; pecíolo s tan longos coma os folíolos, glandulosos no ápice, estípulas deltoideo-subuladas, 2 mm de longo. Inflorescencias paniculadas, terminais ou axilares, flores apétalas; xemas das flores estaminadas acuminadas, cáliz ca 5 mm de longo, amarelo-crema, lobos 5, valvados, acuminados, disco pequeno, 5-lobado, dez estames, filamentos connados, anteras ca 0.5 mm de longo, sésiles, dispostas nos lados da columna puntiaguda, pistilodio ausente; flores pistiladas con pedicelos até 12 cm de longo cando en froito, cáliz de 7 mm de longo, disco rudimentario, ovario 3-locular, seríceo, 1 óvulo por lóculo, estigmas sésiles. Froito capsular; sementes elipsoidales, 2–3.5 cm de longo, carunculadas.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet e publicado en Histoire des Plantes da Guiane Françoise 2: 871, pl. 335. 1775. A especie tipo é: Hevea guianensis Aubl.
Especies aceptadas
A seguir bríndase unha listaxe das especies do xénero Hevea aceptadas até marzo de 2014, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos.
Galería de imaxes da igrexa de San Xulián de Ventosa
A igrexa de San Xulián de Ventosa é a igrexa parroquial de Ventosa, no concello de Agolada.
982
Outros artigos
Historia ano a ano
Casa dos Toubes
miniatura|200px|Detalle do escudo A casa dos Toubes é un pazo situado na parroquia de Osmo, no concello de Cenlle. Atópase illada e foi obxecto de moitas reformas posteriores á súa construción. Tamén é coñecida como a Casa de Outeiro. Sitúase na parte alta da aba do monte que domina as viñas no val do río Avia.
Descrición
A casa atópase moi cambiada polas reformas realizadas ao longo do tempo. Conserva porén elementos testemuña da súa pasada grandeza.
Posúe planta rectangular con patio posterior ó redor do cal se xuntan as dependencias agrícolas: un alpendre de grandes dimensións sostido por piares poligonais e o cabaceiro.
A súa fábrica é de perpiaño rico e ben labrado e presenta dúas plantas. A fachada principal oriéntase a ao poñente, ten as dúas plantas divididas por unha imposta e todo o seu lenzo rematado por unha cornixa moldurada.
Na planta principal ábresen catro portas de aire con balaustrada de ferro e no centro, entre as xanelas, unha pedra de armas timbrada con helmo e cimeira e lambrequíns moi decorativos. No piso baixo ábrese unha gran porta alintelada cunha pequena ménsula decorada cunha cruz sobre o seu lintel. A fachada sur posúe as mesmas características.
A cuberta, a catro augas, leva tellado de tella e destaca unha cheminea de corte transversal trapezoidal con remates apiramidados con bola.
Historia
Esta casa foi coñecida como Casa do Outeiro e foi propiedade dos Toubes. No Catastro de Ensenada, don Félix de Toubes y Somoza posúe "una casa que auita de un alto con su cozina, caualleriza y bodega terrena en el lugar de Outeiro"
Gliceraldehido 3-fosfato
O gliceraldehido 3-fosfato , tamén chamado gliceraldehido-3-fosfato ou 3-fosfogliceraldehido (G3P, GAP, PGAL) é un composto fosfatado de tres carbonos coa fórmula C3H7O6P moi importante no metabolismo. É un éster fosfórico do azucre de 3 carbonos gliceraldehido, que, xunto coa dihidroxiacetona fosfato, forma parte do grupo das triosas fosfato. Intervén na glicólise, gliconeoxénese e no ciclo de Calvin da fotosíntese entre outras rutas metabólicas, onde actúa o estereoisómero D.
Glicólise e gliconeoxénese
Na glicólise o D-gliceraldehido 3-fosfato fórmase pola rotura encimática da frutosa 1,6-difosfato catalizada polo encima frutosa-bisfosfato aldolase. Nesta reacción, que é reversible, orixínase dihidroxiacetona fosfato e gliceraldehido 3-fosfato.
Despois, a dihidroxiacetona fosfato formada vaise isomerizar reversiblemente a gliceraldehido 3-fosfato pola acción do encima triosa fosfato isomerase. Debido a isto, fórmanse dúas moléculas de gliceraldehido 3-fosfato por cada glicosa que inicia a glicólise, as cales continúan na ruta glicolítica.
Na seguinte reacción da glicólise, o gliceraldehido 3-fosfato dá lugar a 1,3-difosfoglicerato en reacción reversible catalizada pola D-gliceraldehido 3-fosfato deshidroxenase, na que se forma NADH e se consome un fosfato do medio, que proporciona o segundo fosfato do produto e orixina un enlace de alta enerxía.
Na gliconeoxénese o gliceraldehido 3 fosfato realiza as tres reaccións anteriores, pero en sentido inverso, xa que son reversibles.
Ruta da pentosa fosfato
O gliceraldehido 3-fosfato participa tamén na fase non oxidativa da ruta da pentosa fosfato. Na reacción desta ruta, catalizada pola transcetolase, entre a ribosa 5-fosfato e a xilulosa 5-fosfato orixínase gliceraldehido 3-fosfato e sedoheptulosa 7-fosfato. Despois, o gliceraldehido 3-fosfato e a sedoheptulosa 7-fosfato formados reaccionan, en reacción catalizada pola transaldolase, para dar frutosa 6-fosfato e eritrosa 4-fosfato. Por último, a transcetolase cataliza a reacción entre a eritrosa 4-fosfato e a xilulosa 5-fosfato, que volve a orixinar gliceraldehido 3-fosfato e frutosa 6-fosfato.
Fotosíntese
Despois, parte das moléculas de gliceraldehido 3-fosfato isomerízanse a dihidroxiacetona fosfato e o resto reaccionan como tales nas seguintes reaccións do ciclo. Prodúcense as seguintes reaccións:
Castro, Trasmonte, Oroso
Castro é un lugar da parroquia de Trasmonte, no concello de Oroso. Conta con 53 habitantes repartidos en 14 casas
Gliceraldehido 3-fosfato
Fotosíntese
Se en 6 voltas do ciclo de Calvin se orixinan 12 moléculas de gliceraldehido 3-fosfato, os carbonos de dúas delas vanse utilizar para formar o produto final que sae do ciclo, a glicosa, que é o azucre obtido pola planta. Os carbonos das outras 10 moléculas de gliceraldehido 3 fosfato utilízanse para rexenerar a ribulosa 1,5-difosfato, que é a molécula que inicia o ciclo de Calvin, "fixando" o CO2 atmosférico.
Biosíntese de triptófano
O gliceraldehido 3-fosfato fórmase como un subproduto na vía de síntese do aminoácido esencial triptófano.
Biosíntese de tiamina
O gliceraldehido 3-fosfato participa como un reactivo na vía de biosíntese de tiamina (vitamina B1).
Canaval, Serantes, Oleiros
Canaval é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 40 habitantes (22 homes e 18 mulleres).
Topónimo
O topónimo galego Canaval fai referencia a un lugar poboado de canas.
Morea serpente
miniatura|250px|Enchelycore anatina.
A morea serpente, Enchelycore anatina, é unha peixe da orde dos angüiliformes e familia dos murénidos, subfamilia dos mureninos.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1838 polo naturalista británio Richard Thomas Lowe (1802-1874) como Muraena anatina. Tras pasar por varios xéneros, hoxe está clasificada no xénero Enchelycore, que fora creado en 1788 polo naturalista alemán de orixe escocesa Johann Reinhold Forster (1729–1798).
Características
Con forma típica de morea, os machos poden alcanzar unha lonxitude máxima de 120 cm.
Largo de vía
250px|thumb|Esquema do largo de vía thumb|250px|Largos de vía no mundo O largo de vía ou ancho de vía é a distancia entre as caras internas dos raís dunha vía férrea, medida 14 mm por debaixo do plano de rodadura en aliñación recta.
Morea serpente
Hábitat e distribución
Distribúese polo Atlántico oriental en augas subtropicais, entre os 40 °N e os 17 ºS, e entro os 32 °W e os 35 °E, nas illas Azores, Madeira, Canarias, Cabo Verde, Ascensión e Santa Helena, téndose rexistrado unha única cita no mar Mediterráneo, na costa de Israel.
Bioloxía
A morea serpente é unha especie depredadora activa, que se alimentan de crustáceos e peixes. Adoita habitar agochada entre as rochas, a menos de 10 m de profundidade, esperando a que cheguen posíbeis presas.
Relación cos humanos
Posibelmente é obxecto de pesca de subsistencia e consumida localmente.
Phil Spector
Phillip Harvey "Phil" Spector, nado como Harvey Phillip Spector o 26 de decembro de 1939 no Bronx en Nova York e finado o 16 de xaneiro de 2021, foi un produtor e compositor estadounidense.
Creador da técnica de produción "Wall of Sound" (en galego, "muro de son") Spector foi o pioneiro no son dos grupos de rapazas dos anos 60 e produciu ao redor de 25 éxitos top 40 entre 1960 e 1965. Algúns dos seus grupos femininos máis famosos son The Ronettes e The Crystals. Despois do seu éxito inicial, Spector traballou con artistas como Ike e Tina Turner, John Lennon, George Harrison e Ramones con semellante aclamación. Produciu o álbum dos Beatles Let It Be, e o directo de George Harrison The Concert for Bangladesh. En 1989 Spector entrou no Rock and Roll Hall of Fame. A canción de 1965 "You've Lost That Lovin' Feelin'", producida e co-composta por Spector para The Righteous Brothers, está listada pola organización BMI como o tema máis emitido pola radio estadounidense no século XX. O derradeiro gran disco producido por el foi The End of Century de Ramones en 1979.
No ano 2009 Spector foi declarado culpable de asasinato en segundo grao pola morte a tiros no 2003 da actriz Lana Clarkson na súa casa de Alhambra (California). Foi condenado a botar 19 anos no cárcere, pero uns meses antes de saír apañou a COVID-19 na prisión e faleceu unhas semanas máis tarde.
Pileus
miniatura|200px|Cumulonimbus con pileus na súa parte superior O pileus ou píleo é un trazo suplementario das nubes, consistente nunha nube accesoria en forma de pucha, situada na parte superior doutra nube. A miúdo se observan varios pileus superpostos.
A súa formación débese ao rápido ascenso das fortes correntes convectivas en días particularmente inestables, que atravesan as finas capas húmidas e estables que atopan ao seu paso intercaladas na zona superior da troposfera. Estas son literalmente atropeladas polas que soben, arrefriándose e condensándose a xeito de pucha, capuchón ou bonete.
Son exclusivos dos xéneros cumulus e cumulonimbus.
Sranan tongo
O sranan tongo é unha lingua crioula con base léxica inglesa falada en como lingua franca por arredor de 500 000 persoas en Suriname. É unha lingua compartida para o entendemento entre as comunidades falantes de neerlandés, xavanés, hindustaní e chinés.
Carla Del Ponte
Carla Del Ponte, nada en Lugano (Suíza) o 9 de febreiro de 1947, é unha xurista suíza actualmenta xa xubilada. Despois de ser fiscal do cantón de Ticino, e máis tarde fiscal xeral da Confederación Helvética, foi nomeada, en agosto de 1999, fiscal xefa do Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia (TPII) e do Tribunal Penal Internacional para Ruanda (ICTR), en substitución de Louise Arbour. En 2003, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas substituíuna como fiscal do TPIR por Hassan Bubacar Jallow nun esforzo, segundo se declarou, para axilizar os procedementos nese Tribunal. Seguiu, porén, sendo fiscal do TPII até o 1 de xaneiro de 2008, ano en que foi sucedida por Serge Brammertz, e nomeada Embaixadora de Suíza na Arxentina e Paraguai, con sede en Buenos Aires, cargo no que cesou en 2011.
Fala con fluidez os italiano, francés alemán, inglés e español.
Dúas veces casada e divorciada, ten un fillo.
Lista de mangas de Dragon Ball
Dragon Ball é un manga e anime, creado por Akira Toriyama. A seguir lístanse tódolos tomos, 42 na primeira edición (tankōbon) e 34 na segunda (kanzenban), que se publicaron no Xapón; cos capítulos, a data de edición xaponesa e o título de cada un deles.
Dez anos despois (517-519)
fr:Référence:Dragon Ball, éditions japonaises (Akira Toriyama)
Carla Del Ponte
Infancia e educación
Carla Del Ponte naceu en 1947 no seo dunha familia suíza italófona en Lugano. Pasou a súa infancia en Bignasco, no Val Maggia, no que seu pai tiña un negocio de hostalaría. Na súa primeira xuventude quería ser médica, coma dúas das súas irmás. Anhelaba ser cirurxiá, e en 2007 dixo nunha entrevista: "A miña irmá levábame frecuentemente, ás noits, a ver operacións, cando ela era médica interna"
Pero o seu pai desexaba para ela unha vida tradicional de muller casada e nai de familia, e non que perdera o tempo con longos estudos universitarios. Pero xa daquela o seu temperamento ben temperado levouna a negociar co pai, acordando que seguría estudos de dereito, menos longos cós de medicina, pero estudos universitarios, ao cabo.
Estudos
Realizou estudos de dereito na universidade de Berna, e despois na de Xenebra. Despois, interesada polo dereito penal e na criminoloxía, fixo cursos destas materias que a marcaron profundamente e lle fixeron ver o papel fundamental do dereito na sociedade, e o lugar eminente que nela ocupa a xustiza. Estes cursos déronlle unha vocación pola maxistratura e, especialmente, pola función de fiscal.
Actividades en Suíza
Para cumprir os seus desexos, Carla Del Ponte debeu esperar dez anos antes de ser nomeada maxistrada, a pesar do seu curriculum e dos brillantes resultados acadados nas probas de acceso á maxistratura.
Así, despois de acabar os seus estudos en 1972, exerceu de avogada nun bufete en Lugano e, en 1975 abre o seu propio. A función de avogada permitiulle comprender as particularidades da defensa, pero iso non se correspondía coas súas aspiracións.
En 1981 foi nomeada xuíza de instrución, función que exercería tres anos antes de ser nomeada fiscal do cantón de Tesino, en Lugano.
Alí ocupouse especialmente dos casos de branqueo de diñero, fraude, narcotráfico, contrabando de armas, terrorismo crime organizado e espionaxe, adquirindo nestas materias unha considerábel experiencia. A súa tenacidade, a súa carraxe, a súa capacidade de traballo, unidas ao seu coñecemento do dereito, fixeron dela unha fiscal reputada e temíbel. A súa actividade contra o branqueo de diñeiro valeulle o primeiro dos varios sobrenomes que se lle adxudiucarían: Carlita la pesta.
Así, colaborou co xuíz italiano Giovanni Falcone. Eles demostraron a ligazón entre os branqueadores de diñeiro suízos e a mafia siciliana, no cadro da célebre rede de tráfico de drogas coñecida como a Pizza connection.
No verán de 1988, no curso das súas investigacións, escapou a un atentado en Sicilia, cando visitaba ao xuíz italiano na súa casa de vacancións de Palermo. A policía descubriu a tempo media tonelada de explosivos escondidos no edificio. O xuíz Falcone non puido escapar, porén, unha vez máis ás ameazas que pesaban sobre el, e foi asasinado o 23 de maio de 1992 pola mafia, que accionou unha carga explosiva ao paso do seu automóbil. A morte de Falcone non fixo máis que reforzar a determinación de Carla Del Ponte na súa teima contra o crime organizado, e a súa reputación non tardou en traspasar as frontieiras. Os seus inimigos da "Cosa Nostra" aplicáronlle o alcume de La Puttana. Aínda escaparía posteriormente a dúas novas tentativas de asasinato.
O 1 de abril de 1994, Carla Del Ponte foi nomeada fiscal xeral da Confederación Helvética e membro da Comisión Federal de delitos económicos. Desde a súa toma de posesión fixou como prioridade dirixir unha guerra sen cuartel contra o crime organizado e contra as mafias de todas as orixes que encontraban en Suíza un refuxio compracente.
Este programa provocou, naturalmente, a resistencia do "medio", pero tamén dos bancos helvéticos. No mundo das finanzas suízas, a acción da nova fiscal xeral suscitou inquietudes, desconfianza e unha certa hostilidade. Por outro lado, esquivou, unha vez máis, a morte cando, en 1996, o helicóptero no que sobrevoaba plantacións de coca en Colombia foi cribado a balazos.
É certo que o medio bancario suízo tiña daquela unha lexislación excesivamente protectora, e Del Ponte implicouse de forma enérxica co fin de cambiar a mentalidade dos banqueiros. E tamén co fin de procurar máis transparencia na investigación e na persecución do branqueo de diñeiro, insistindo ante os parlamentarios que debían modificar a lexislación ao respecto.
Despois de anos de esforzos, as súas accións foron coroadas polo éxito. Suíza dotouse dun novo dispositivo legal que implicaba aos bancos na colaboración coa xustiza. Desde aquela, Suíza xa non figura nas listas negras das instancias policiais internacionais.
Actividades internacionais
O 11 de agosto de 1999 o Consello de Seguridade das Nacións Unidas nomeou a Carla Del Ponte fiscal xeral do Tribunal Penal Internacional para Ruanda (TPIR) e do Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia (TPIY), cuxas sedes están, respectivamente, en Arusha (Tanzania) e na Haia (Países Baixos).
Nesta nova función, instruiu e promoveu a acusación contra os presuntos autores de delitos tan odiosos como os crimes de guerra, os xenocidios e os crimes contra a humanidade. Entre os asuntos tratados están as foxas de Ruanda e os masacres perpetrados na ex Iugoslavia durante os anos 1990 (Bosnia e Hercegovina, Croacia, Kosovo).
Actividade como fiscal do TPIR
As súas acusacións dirixíronse contra antigos señores da guerra, como Anatole Nsegiyumya (hutu ruandés) e Théoneste Bagosora (hutu ruandés), e tamén contra personalidades políticas tales como o primeiro ministro (hutu) Jean Kambanda e o alcalde da cidade ruandesa de Taba, Jean-Paul Akayesu.
A partir de decembro de 1999, Carla del Ponte anunciou por primeira vez a súa intención de perseguir personalidades ds Frone Patriótica Ruandesa (FPR) (de etnia tutsi), e abre unha investigación oficial. Del Ponte foi, desde entón, obxecto de presións por parte de Paul Kagame, que tratou por todos os medios de impedir os procedementos.
O 4 de setembro de 2003, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas non renovou o mandato de Carla Del Ponte como fiscal xeral do TPIR. Por iso, debeu abandonar o Tribunal, sen que ninguha inculpación de calquera responsábel do FPR proseguira. Foi substituída por un maxistrado gambiano, Hassan Bubacar Jallow, que fora Ministro de Xustiza de Gambia desde 1984 a 1994. Algúns viron no descarte de Carla del Ponte unha proba da orientación política pro FPR do Tribunal.
Actividade como fiscal do TPII
As súas acusacións foron dirixidas contra antigos xefes de guerra tales como Ratko Mladić (serbobosníaco), Radislav Krstić (serbobosníaco), Ante Gotovina (croata), Tihomir Blaškić (croata de Bosnia e Hercegovina). E tamén contra antigos dirixentes políticos como o expresidente da República Federal de Iugoslavia Slobodan Milošević, o dirixente serbobosníaco Radovan Karadžić, ou o presidente da República Serbia de Krajina, Milan Babić. En vista da súa tenacidade e obstinación, Milošević e os seus compañeiros alcumárona da Nova Gestapo.
Fin do mandato e banlance das súas funcións no TPII
Despois de 8 anos de leais e dedicados servizos destinados a deter e xulgar aos criminais de guerra, o seu mandato de fiscal do TPII rematou o 31 de decembro de 2007, sedo sucedida por Serge Brammertz o 1 de xaneiro de 2008.
Xa o 30 de xaneiro de 2007 Del Ponte anunciara a súa intención de dimitir como fiscal xefe do Tribunal a finais do ano, dicindo que "xa eran horas de volver a unha vida normal."
O Ministerio de Asuntlos Exteriores Federal suízo nomeouna para novas función, e así, ocupou, desde o o posto de embaixadora da Confederación Helvética na Arxentina e Paraguai, con residencia en Buenos Aires, até a súa retirada, en marzo de 2011.
O seu mandato de maxistrada suíza na Haia debería terminar en setembro, pero o Secretario Xeral da ONU, Ban Ki-moon, pregaría á xuíza que permanecera tres meses máis. Nunha carta feita pública o 13 de novembro de 2007, o Secretario Xeral anunciolu a fin do mandato de Del Ponte e nomeou como novo fiscal ao maxistrado belga Serge Brammertz, antigo xefe da Comisión de investigación internacional para o Líbano.
Matías Emanuel Lequi
Matías Emanuel Lequi, nado en Rosario o 13 de maio de 1981, é un futbolista arxentino. Xoga de defensa e o seu club actual é o CA Rosario Central.
Présaras, Vilasantar
San Pedro de Présaras é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Vilasantar. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 239 habitantes (118 homes e 121 mulleres).
Carla Del Ponte
Fin do mandato e banlance das súas funcións no TPII
No último discurso ante o Consello de Seguridade das Nacións Unidas, a ex fiscal do Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia, denunciou o luns 10 de decembro de 2007, "a obstrución deliberada" de Serbia para a detención dos políticos e militares serbios de Bosnia, Radovan Karaždić e Ratko Mladić, acusados de xenocidio.
A maxistrada suíza criticou a inacción das autoridades serbias, que "elixiran non deter" a Ratko Mladić cando se encontraba, e se semprre se encontrou, en Serbia. En 2004, Radovan Karadždić tamén pasara un tempo en Belgrado, baixo o seu verdadeiro nome.
Carla Del Ponte reprochou ás forzas internacionais presentes en Bosnia e Hercegovina, despois da guerra de Bosnia (1992-1995), que non intentaran arrestar aos criminais de guerra pretextando o "interese dunha paz fráxil". O inmobilismo das institucións e a fuxida, segundo Carla Del Ponte, dos autores dos peores crimes cometidos en Europa desde a Segunda Guerra Mundial pon en causa, segundo ela, a idea mesma dunha xustiza internacional.
Présaras, Vilasantar
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
Matías Emanuel Lequi
Traxectoria
En 2001 aparece a grande ocasión de fichar co River Plate.
Manifesto de Sandhurst
miniatura|249x249px|Fotografía do rei Afonso XII. O Manifesto de Sandhurst foi un manifesto de carácter político redactado, en realidade, por Antonio Cánovas del Castillo, pero asinado o 1 de decembro de 1874 polo entón príncipe Afonso de Borbón (futuro rei Afonso XII de España), mentres se atopaba no exilio, e publicado na prensa española o 27 de decembro. No documento, o príncipe, mostraba a súa disposición para se converter en rei dunha monarquía parlamentaria.
Matías Emanuel Lequi
Traxectoria
En 2003 ateriza en Europa coa camiseta do Atlético de Madrid (34 partidos, 2 goles) en préstamo, onde segue mostrando o seu poder. Pero non lle basta para que o Atlético o fiche ó ano seguinte, porque César Ferrando, o adestrador daquel período, pide á directiva branquivermella a contratación do defensa do Albacete e máis adiante da selección Pablo Ibáñez.
Moi doído por esta decisión, Lequi ficha polo Calcio italiano coa camiseta da Lazio (6 partidos, 0 goles). Aquí o seu progreso atrásase decisivamente, non obstante, o xornal da capital italiana o día da súa fichaxe titula : Por fin, Lequi. Nin Caso nin Papadopulo, os dous adestradores do ano na Lazio, fano xogar con frecuencia.
En xaneiro xorde a posibilidade de irse óo Levante UD pero Matias non acepta. No último día para realizar contratacións de xogadores da tempada 2005/2006 o Celta fíchao cedido con opción de compra. En dous meses merece o posto de titular en parede con Sergio da zaga do Celta.
Durante a tempada 2006/2007 foi adquirido polo Celta de Vigo converténdose nunha das resonantes contratacións do club galego para a tempada antes mencionada, asinando así un contrato por 4 anos co club; converténdose nun dos mellores centrais e peza indiscutible na aliñación do Celta. A súa carreira segue en constante ascenso, podendo en calquera momento ser convocado polo seleccionador de Arxentina. O 7 de agosto de 2008, rescinde o seu contrato co Celta de Vigo.
Alex von Falkenhausen Motorenbau
Alex von Falkenhausen Motorenbau (AFM) (aínda que algunhas fontes afirman que o M púxose por Múnic, ) foi un construtor de coches de carreiras alemán. O equipo foi fundado por Alexander von Falkenhausen, que era na década de 1930 un importante enxeñeiro no desenvolvemento do modelo 328 de BMW, xunto con Alfred Boning, Ernst Loof e Fritz Fiedler. O 328 era o coche deportivo dominante a finais da década de 1930 en Europa e gañador en 1940 da carreira da Mille Miglia en Brescia, Italia.
Présaras, Vilasantar
miniatura|Présaras no [[Catastro de Ensenada (1753).]] miniatura|Présaras no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1849). ]]
Situación
Présaras está situado no sur do concello de Vilasantar. Limita ao norte coas parroquias de Vilasantar e Armental, ao oeste coa de Vilariño, ao leste con Mezonzo e Arceo (Boimorto), e ao sur con Andavao (Boimorto) e Folgoso (Sobrado). Ten unha superficie de 5,2 km² e o núcleo de poboación principal é o Foro.
Hidrografía
O territorio de Présaras está delimitado case por completo polos ríos Cabalar e Tambre. Tamén o río Ceños, afluente do Tambre, discorre pola parroquia.
Clima
O clima é temperado con temperaturas frías no inverno e suaves no verán. Son abondosas as precipitacións dende o outono á primavera, e no inverno son moi frecuentes as xeadas e ocasionais as nevaradas.
Século XX
Dende a segunda metade do século XX sofreu un gran descenso de poboación, debido ao peche de industrias, á emigración ás cidades e ao avellentamento da poboación.
Século XXI
{	"version": 2, "width": 600, "height": 200, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 2000, "y": 315 },				{					"x": 2001, "y": 312 },				{					"x": 2002, "y": 311 },				{					"x": 2003, "y": 296 },				{					"x": 2004, "y": 292 },				{					"x": 2005, "y": 301 },				{					"x": 2006, "y": 290 },				{					"x": 2007, "y": 283 },				{					"x": 2008, "y": 283 },				{					"x": 2009, "y": 280 },				{					"x": 2010, "y": 274 },				{					"x": 2011, "y": 264 },				{					"x": 2012, "y": 268 },				{					"x": 2013, "y": 265 },				{					"x": 2014, "y": 257 },				{					"x": 2015, "y": 250 },				{					"x": 2016, "y": 241 },				{					"x": 2017, "y": 236 },				{					"x": 2018, "y": 239 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] }
Cunha poboación de 239 habitantes (118 homes e 121 mulleres), é a segunda parroquia máis poboada do concello, só por detrás de Barbeito.
Historia
esquerda|miniatura|300x300px|Pazo de Présaras
Prehistoria
Da época megalítica consérvase a mámoa da Ponte do Sapo.
Idade Media
Na Idade Media foi de gran relevancia o condado de Présaras, que abranguía ademais, terras dos hoxe concellos veciños de Curtis e Sobrado. No ano 920, Hermenexildo Aloitez, foi nomeado conde Présaras polo rei Ramiro II de León. No ano 958, Hermenexildo e a súa muller, Paterna, fundaron o mosteiro de Sobrado dos Monxes. Un dos fillos deste matrimonio foi Sisnando II, bispo de Iria Flavia, que liderou a loita contra os viquingos na batalla de Fornelos.
Idade Moderna
Nesta parroquia naceu, en 1565, Miguel Ares Canaval, bispo de Ourense.
Manifesto de Sandhurst
Antecedentes históricos
Afonso XII, era fillo da raíña Isabel II de España e cumprira 17 anos o 28 de novembro de 1874. Atopábase exiliado trala revolución de 1868 que destronou a súa nai. Estudara en varios países e rematara a súa formación na Academia Militar británica de Sandhurst.
En España, tras a revolución de 1868, sucedéronse distintos réximes nun período coñecido como Sexenio Democrático. En 1874 caera a Primeira República, tralo golpe do xeneral Pavía e o poder atopábase en mans do xeneral Serrano.
Antonio Cánovas del Castillo, colaborara na redacción do Manifesto de Manzanares (1854) e ocupara varios cargos cos gobernos da Unión Liberal. Durante o Sexenio Democrático, creou un partido afonsino que debe ser entendido máis coma un grupo de partidarios que coma un partido político estruturado, e a partir de 1873 tratou de artellar o retorno dos Borbóns ao trono español, converténdose no verdadeiro artífice da Restauración borbónica. miniatura|Retrato de Antonio Cánovas del Castillo (1828-1897), realizado por [[Ricardo Madrazo|Madrazo.|241x241px]]