cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección de fútbol de Alemaña
Historia
A Selección de Alemaña Oriental, máis feble, clasificouse só para unha Copa do Mundo, xustamente a de 1974, realizada na Alemaña Occidental. Ambas se enfrontaron na primeira fase e os orientais conseguiron unha histórica vitoria, tras vencer por 1 a 0. Acostumaban facer boas fases eliminatorias, deixando de clasificarse normalmente no última partido. Non conseguiron clasificarse para ningunha Eurocopa. Por outro lado, gañaron ouro nos Xogos Olímpicos (nas Olimpíadas de 1976), o que as Alemañas pre-guerra, Occidental e reunificada non conseguiron. A selección oriental usaba tamén camisola e medias de cor branca, mais adoptou o azul ao contrario do negro na cor dos pantalóns. O azul era a cor da xuventude do Partido Comunista do país. O uniforme reserva consistía na combinación inversa ao do principal, sendo consagrado ao ser o utilizado na vitoria sobre a Alemaña Occidental en 1974.
A Alemaña reunificada, que continuou usando os uniformes tradicionais da Occidental, chamou en maior parte xogadores nacidos no antigo país, aínda que os mellores xogadores de despois da reunificación viñesen do lado oriental: Matthias Sammer e Michael Ballack. O primeiro título dende a reunificación foi a Eurocopa 1996.
Palmarés Copa do Mundo
Alemaña
República Federal Alemá
Alemaña reunificada
Palmarés Eurocopa
República Federal Alemá
Alemaña reunificada
Cadro actual
Os seguintes xogadores foron chamados para xogar o Mundial de Fútbol Rusia 2018.
Partidos e goles actualizados a 2 de xuño de 2018.
Máis partidos xogados
Actualizado a 22 de marzo de 2017.
Os xogadores en letra grosa seguen en activo coa selección.
miniatura|right|Lothar Matthäus é o xogador que máis partidos xogou coa selección alemá (150).
Máximos goleadores
Actualizado a 23 de marzo de 2018.
Os xogadores en letra grosa seguen en activo coa selección.
Segunda Internacional
A Segunda Internacional foi unha organización formada en 1889 polos partidos socialistas e laboristas que desexaban coordinar a actividade internacional dos movementos obreiros que se formaran en gran parte dos países europeos amparados pola extensión do sufraxio universal. Continou o traballo da Primeira Internacional, inda que cunha estrutura máis descentralizada, ata a súa disolución en 1916.
O centro permanente que dirixía a II Internacional tivo sede en Bruxelas. Esta experiencia mostrou moi pronto as súas limitacións históricas, sobre todo a causa das diverxencias entre as posicións dos distintos países, que se alinearon cos intereses nacionais con frecuencia. Co estoupido da primeira guerra mundial a contradición entre as aspiracións revolucionarias das clases oprimidas e a política da II Internacional chegou ó punto de que se fixo necesaria a creación dunha Terceira Internacional, en 1919, que adoptou o nome de Internacional Comunista (abreviadamente, Komintern), para distinguirse do apego da segunda ós medios electorais.
A Segunda Internacional reorganizouse en 1920, pero moitos partidos se negaron a unirse a ela, formando a Unión Internacional de Partidos Socialistas Obreiros como alternativa. A UIPSO tivo unha curta vida, non obstante, e en 1923 volveu integrarse á Segunda Internacional. A segunda guerra mundial acabou de disolver as forzas que a integraban, e precipitou a súa desaparición en 1940.
Entre as accións máis famosas da Segunda Internacional está a declaración do 1° de maio como Día Internacional do Traballo en 1889 e o 8 de marzo como Día Internacional da Muller Traballadora en 1910.
Congresos da Segunda Internacional
A máxima instancia de reunión eran os Congresos, baixo diferentes denominacións: Estaba programado un Congreso en Viena a realizarse en agosto de 1914, posposto ata 1920 ó iniciarse a I Guerra Mundial.
Conferencias da Segunda Internacional
Entre 1915-1919 realizáronse unha serie de conferencias convocadas por grupos de partidos integrantes da Segunda Internacional. Nestas reunións prodúcese a separación definitiva entre a dereita, o centro e esquerda da Segunda Internacional e a constitución futura dos seus respectivos organismos e partidos. Estas conferencias foron:
Ademais efectuouse unha reunión dos comités executivos das tres internacionais en Berlín entre o 2 e 5 de abril de 1922.
Adán Bargielski
O beato Adán Bargielski, nado como Adam Bargielski en Kalinów, Polonia o 7 de xaneiro de 1903 e finado en Dachau o 8 de setembro de 1942, foi un sacerdote polaco e mártir durante a segunda guerra mundial. É un dos cento oito mártires de Polonia beatificados por Xoán Paulo II o 13 de xuño de 1999.
Vida
Naceu en Kalinów o 7 de xaneiro de 1903. Entregouse en troques do seu párroco, para que este non fose arrestado polos nazis. Levárono ao campo de concentración de Dachau, onde morreu o 8 de setembro de 1942.
Foi beatificado como un dos Cento oito mártires de Polonia da Segunda Guerra Mundial por Xoán Paulo II o 13 de xuño de 1999 en Varsovia, Polonia. A súa festa individual celébrase o día da súa morte.
Número dual
En morfoloxía lingüística, o número dual (ou simplemente dual) é unha das posíbeis formas do número gramatical, que expresa a cantidade dúas; contrasta case sempre co singular e o plural, e ás veces con outras variantes como o trial. Semanticamente fai referencia ou ben a dous elementos en xeral, ou ben a un par de elementos, dúas entidades que constitúen unha parella natural (os ollos, as mans...), cultural ("as dúas deusas" en grego clásico fan referencia a Core e Deméter) ou circunstancial ("ambos ían da man"). [cita  Para facer coherentes as oracións nas que se usa, o dual pode afectar á flexión de substantivos, pronomes, adxectivos e/ou verbos, segundo as regras de cada lingua.
O número dual existía en protoindoeuropeo, e conservouse nalgúns dos idiomas indoeuropeos agora extintos como o sánscrito, o grego antigo e o gótico entre outros. Aínda se pode atopar nalgunhas linguas indoeuropeas modernas como o frisón, croata, o esloveno e o serbio. Existen algúns exemplos modernos máis que amosan trazas residuais de dual, como a distinción entre ambos e todos, ou, en inglés entre either (un dos dous) e any (algún) ou neither (ningún dos dous) e none (ningún) etc.
Características comparativas
Moitas linguas fan distinción entre o singular e o plural. Noutros idiomas ademais destas dúas, atopamos unha forma de dual, que é usada cando exactamente dúas persoas ou dúas cousas son mencionadas. Nalgúns deles o seu uso está esixido pola gramática, e o plural só se usa para mencionar grupos de máis de dúas persoas ou obxectos.
Con todo, noutras linguas o uso do dual é opcional, como en varios dos modernos dialectos do árabe, por exemplo, no árabe exipcio. Noutros idiomas, como o hebreo, só se usa para espazos de tempo (días, semanas...), algunhas palabras de medida e para palabras que naturalmente son unha parella, mais non se usa para referirse a máis de dous excepto en retórica: os ollos, as orellas... En esloveno, o seu uso é obrigatorio, agás en nomes que son parellas naturais como os pantalóns ou os ollos, nese caso pódese usar o plural.
Aínda que relativamente poucas linguas teñen a forma de número dual e a maioría non teñen número ou só singular e plural, o uso de palabras diferentes para grupos de dous, ou grupos de máis de dous non é estraño. Un exemplo é a palabra «ambos» en galego ou no idioma xaponés, que non ten número gramatical, tamén existen as palabras dochira (cal dos dous) e doure (cal de todos) etc.
Uso en linguas modernas
Entre as linguas modernas, o árabe estándar moderno exixe o uso do número dual marcado en nomes, verbos, adxectivos e pronombres (a primeira persoa das formas de dual non existen, compárese esta falta coa da terceira persoa do dual coas linguas do xermánico antigo). Moitos dos dialectos árabes falados teñen unha marca de dual para nomes (e só para nomes), mais o seu uso non é obrigatorio. De calquera forma, no acadio existía un dual, aínda que o seu uso estaba restrinxido a formas feitas como "as dúas mans", "os ollos" ou "os brazos". O dual no hebreo está tamén atrofiado, e xeralmente só se utiliza para o tempo, números e parellas naturais xa mesmo en hebreo antigo.
O mapudungun, lingua dos mapuches, marca o número dual na conxugación verbal e nos pronombres, mais non en substantivos ou adxectivos. Por exemplo, "Nós temos dúas casas" dise "(Iñchiw) Nieyu epu ruka" de os posuidores seren dous e "(Iñchiñ) Nieiñ epu ruka" de os posuidores seren máis de dous.
Estadio de San Mamés (2013)
San Mamés é un estadio de fútbol situado no barrio de Basurtu da cidade de Bilbao, no País Vasco. Foi inaugurado na súa primeira fase de construción o 16 de setembro de 2013 e é o sucesor do antigo San Mamés. É utilizado principalmente polo Athletic Club para a práctica do fútbol, aínda que terá outros usos complementarios nos que se inclúe un centro de innovación deportiva e outro de medicina deportiva, unha pista de atletismo subterránea e un polideportivo municipal. Ademais, será utilizado como recinto para concertos de grande envergadura, do mesmo xeito que o seu antecesor.
A primeira pedra colocouse o 26 de maio de 2010 e o inicio das obras foiu, oficialmente, o 25 de xuño do mesmo ano. O estadio estase realizando en dúas fases: na primeira, xa concluída, levouse a cabo a construción dos dous laterais e un dos fondos, mentres que na segunda construirase o último fondo e habilitaranse os palcos VIP. Estímase que o estadio estará totalmente construído na primavera de 2015, aínda que o Athletic Club comezou a xogar nel a partir da tempada 2013/14, a falta da construción dun dos fondos. O estadio foi inaugurado na súa primeira fase de construción, o luns 16 de setembro de 2013, nun partido de liga fronte ao Celta de Vigo que gañou o equipo local por 3-2.
O novo campo ten capacidade para 53 289 localidades (ampliable en 2000 máis, segundo o arquitecto César Azcárate), e conta co rango de estadio de Categoría 4 (o máximo outorgado pola UEFA), co que poderá albergar finais organizadas pola UEFA.
Anteproxectos
O Athletic Club, xogou durante a maior parte da súa historia no antigo campo de San Mamés, o cal foi remodelado en varias ocasións desde a súa construción en 1913. A súa última gran remodelación tivo lugar en 1982, con motivo da celebración da Copa Mundial de Fútbol de 1982. Con todo, durante a década de 1990 empezouse a suscitar a construción dun novo estadio, debido a que o antigo estábase quedando obsoleto e as medidas de seguridade e acceso ao mesmo non eran o suficientemente eficientes que deberan ser. A iso sumábaselle que a UEFA cada vez esixía unhas medidas máis estritas, como a supresión das bancadas de pé ou melloras na seguridade e accesibilidade para persoas con discapacidades.
Durante a década de 1990, o concello de Bilbao comezou os primeiros proxectos para modernizar a cidade, entre eles creouse o metro de Bilbao, o museo Guggenheim en 1997 ou o Palacio Euskalduna en 1999. Nesa época buscábase un proxecto para Abandoibarra, barrio situado na ribeira da ría de Bilbao. Aproveitando isto, o arquitecto español Santiago Calatrava propuxo crear un novo estadio de fútbol nese mesmo lugar, aportando un deseño preliminar do mesmo. Pero a proposta foi descartada debido a que o concello non quería construír un campo nesa zona.
Outra das propostas veu da man de Norman Foster. O afamado arquitecto británico propuxo crear o novo campo no lugar onde se situaba a antiga feira de mostras, o proxecto de Foster incluía un estadio de 55.000 espectadores de aforamento con dous centros comerciais e un edificio de oficinas baixo as tribunas. Pero a proposta tampouco frutificou debido ás dificultades arquitectónicas.
Durante os primeiros anos da década de 2000, o por entón presidente do club, Javier Uria, comezou a tratar en serio a posibilidade de crear un novo estadio nos terreos da feira de mostras e iniciáronse os estudos pertinentes para atopar a forma de construír un estadio nesa zona. A idea do futuro proxecto foi presentada aos socios compromisarios na asemblea ordinaria anual, que deron o visto e prace á construción dun futuro campo. Desta forma comezábase a dar forma a un proxecto que anos máis tarde se convertería en realidade.
Construción
A partir de 2004, a xunta directiva presidida por Fernando Lamikiz, emprendeu as xestións para que o proxecto botase a andar, o sitio elixido para construír o novo estadio foi o lugar que ocupaba a antiga feira de mostras, que perdera a súa utilidade debido á construción do Bilbao Exhibition Centre. O 7 de abril de 2006 o concello de Bilbao presentou o acordo institucional polo que se modificaba o plan para a zona de Basurto-San Mamés, de forma que se reservaba un espazo para a construción do novo campo. O 28 de novembro do mesmo ano, o concello de Bilbao culminou a redacción do plan especial de renovación urbanística de San Mamés. O plan posibilitaba a creación dun novo campo de fútbol para o Athletic, cunha capacidade de entre 50.000 e 55.000 espectadores, que ocuparía unha superficie do chan de 29.634 m², fronte aos 21.500 m² do antigo estadio. Acordouse que o novo estadio sería construído sen suprimir o funcionamento do existente, e que compartiría o espazo herdado da antiga feira de mostras co novo campus da Universidade do País Vasco.
O 28 de decembro de 2006 comezouse coa derriba da antiga feira de mostras, o proceso demorouse ata outubro de 2007, debido a que se fixo unha minuciosa separación dos materiais para a súa posterior reciclaxe. O 19 de xaneiro de 2007 fundouse a sociedade San Mamés Barria; composta polo Athletic Club, a BBK e a Deputación Foral de Biscaia, que serían os propietarios do novo estadio. O Athletic e a Deputación Foral proporcionarían o terreo e unha parte do custo do novo estadio mentres a BBK correría coa outra parte e as fórmulas de financiamento.
O 7 de marzo de 2007 presentouse o proxecto básico do novo estadio e realizouse o acto de firma da constitución de San Mamés Barría S.L. O arquitecto de ACXT-IDOM, César Azkarate, explicou as características do novo estadio: a pel externa do estadio sería unha cuberta de escamas de cristal, suxeita por unha estrutura metálica a modo de rede. Esta cuberta estaría permanentemente iluminada, grazas a un complexo código de iluminación que, ao estilo do Allianz Arena de Múnic, variará en catro estados distintos. Durante o día sería transparente; de noite estaría iluminado como un faro no medio da cidade; os días de partido a iluminación sería en vermello e branco, e cando houbese un gol do Athletic uns focos situados na fachada acenderanse a modo de flashes. Ademais, o estadio contaría cunha capacidade para 56.000 espectadores, repartidos en 3 aneis e un cuarto máis pequeno, que albergaría máis de 100 palcos V.I.P. O 23 de marzo do mesmo ano, convocouse unha asemblea xeral extraordinaria por parte dos socios compromisarios do Athletic, para levar a cabo a aprobación da construción do novo estadio. Realizada a votación, o proxecto foi aprobado polo 70% dos socios compromisarios.
A partir de 2008 e debido á crise, o proxecto atrasouse, e finalmente tivo que modificarse por completo para que a construción do estadio non resultase tan custosa. Tras varios meses sen noticias sobre o novo campo, ao fin en 2009 presentouse o novo proxecto, no que se suprimiron varios elementos importantes como a terceira bancada, a fachada de escamas de vidro e algunhas cousas máis. Isto suscitou malestar entre os socios, que vían como o proxecto inicial que se lles presentou na asemblea cambiara de forma considerable. Malia iso a xunta directiva, nesta ocasión presidida por Fernando García Macua, proseguiu coas xestións pertinentes para levar a cabo a construción do campo. De novo pasou longo tempo ata que se concretou de forma definitiva o inicio das obras; así, o 26 de maio de 2010 realizouse o acto de colocación da primeira pedra, e un mes máis tarde, o 25 de xuño, deron comezo os primeiros traballos, que consistiron principalmente na adecuación do terreo e movemento de terras. Logo houbo un pequeno paro de varios meses, e non foi ata marzo de 2011 cando por fin deu comezo a primeira fase da construción, que culminou no verán de 2013, como estaba programado.
Inauguración
O estadio inaugurouse o luns 16 de setembro de 2013, ás 22:00 horas, nun partido correspondente á 4ª xornada de liga da tempada 2013/14. Naquel partido o Athletic Club enfrontouse ao Celta de Vigo e o resultado final foi de 3-2 para os locais. O brasileiro Charles Dias foi o autor do primeiro gol da historia de San Mamés, adiantando ao Celta no marcador, pero só uns minutos despois Mikel San José logrou empatar para os bilbaínos. No segundo tempo o Athletic púxose por diante cun gol de Andoni Iraola e posteriormente aumentou distancias con outro de Beñat Etxebarria. Daquela Santi Mina recortou distancias para o Celta e puxo o definitivo 3-2 no marcador.
Instalacións
300px|right|miniatura|Bancadas.
O estadio foi construído para conservar e mellorar a actual atmosfera de son envolvente producida polos cánticos dos afeccionados locais. Exteriormente será un estadio de fútbol. Como resultado da condición do Goberno Vasco para a súa entrada na sociedade San Mamés Barria, e xa que logo na achega económica, acordouse que nos sotos do estadio sitúense ademais as seguintes instalacións ocupando un total de 5.434 m². Estas instalacións non afectan ao proxecto xeral do estadio, apenas supoñen un lixeiro aumento do custo e exteriormente non son apreciables.
Outras instalacións:
Modo de construción
miniatura|300px|O novo San Mamés en construción. San Mamés está construído sobre o soar da antiga feira de mostras e do antigo estadio de San Mamés, que se derribou unha vez construíronse 3/4 do novo estadio. Primeiro, levantáronse as bancadas laterais e un dos fondos. Unha vez construídas, o Athletic puido mudarse xa ao novo campo e comezar a xogar nel, a falta da construción dun dos fondos. Simultaneamente, procedeuse á derriba do antigo San Mamés (durante 2013, de forma que o histórico San Mamés logrou cumprir 100 anos de historia). Unha vez retirados os cascallos, construíuse o último fondo no lugar que ocupaba a tribuna principal do antigo San Mamés. Cando se rematou de construír este fondo, o estadio xa se atopa totalmente acabado dende principios de 2015. O resto do terreo é reutilizado para levantar varios edificios da UPV-EHU.
Fases e cronoloxía das obras
A continuación móstrase unha táboa coas fases e a cronolóxica oficial das obras, confirmadas polo directivo do club Juan Antonio Zarate na asemblea de socios compromisarios de 2010.
Financiamento da construción
O financiamento para a construción do estadio levarase a cabo pola sociedade San Mamés Barria, composta por cinco socios, a achega económica de cada socio é a seguinte:
Anemómetro
miniatura|dereita|Anemómetro Un anemómetro é un instrumento para medi-la velocidade do vento. Tradicionalmente consta de varias pas a modo de muíño que van xirando segundo a forza do vento, e dunha cinta de transmisión do movemento a un medidor de velocidade liñal. A velocidade do vento utilízase para facer predicións do clima, polo que as estacións meteorolóxicas contan con anemómetros, así como de higrómetros e termómetros.
Nas aeronaves o anemómetro mide en nós a velocidade da aeronave respecto ó aire.
Tal, Muros
Santiago de Tal é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) tiña 461 habitantes (236 mulleres e 225 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 529 habitantes.
Estanza
Unha estanza é unha estrofa de orixe italiana propia da canción e cuxa estrutura foi fixada por Dante e Petrarca. Está formada por un número variable de versos heptasílabos e hendecasílabos e presenta rima consonante. Moitas estanzas axústanse ao esquema seguinte: capo ou fronte (dous conxuntos de tres versos cada un unidos pola rima), corpo (verso heptasílabo que rima co último da fronte e no que está o verso de volta), sirima (conxunto de varios versos que inclúe o verso de volta a modo de enlace e introducen rimas novas), e coda (pareado final). Algúns dos introdutores da estanza na métrica castelá son Garcilaso de la Vega e Juan Boscán.
Exemplos
(Estanza 1 da "Canción IV" de Garcilaso de la Vega)
R-SMAD
As R-SMADs son un tipo de proteína SMAD reguladas por receptores. As SMAD son factores de transcrición que transducen sinais da superfamilia de ligandos extracelulares TGF-β que inician nos receptores de TGF-beta a nivel da membrana celular e chegan ao núcleo, onde activan xenes diana que transcriben o TGF-β. A activación das R-SMAD ocorre por fosforilación directa do seu extremo C-terminal polo dominio quinase intracelular do receptor de TGF-beta 1. Entre as R-SMAD inclúense SMAD2 e SMAD3 da vía TGF-β/Activina/Nodal, e SMAD1, SMAD5 e SMAD8 da vía de sinalización da proteína morfoxénica ósea (BMP).
Estrutura
As R-Smad conteñen dous dominios conservados entre os seus membros, que son o dominio de Homoloxía Mad1 (MH1) situado no extremo N-terminal da proteína e o dominio de Homoloxía Mad2 (MH2) no extremo C-terminal. Os dous dominios de homoloxía están separados por zonas reguladoras ricas no aminoácido prolina, cuxo tamaño e proporción varían entre os diferentes membros da familia Smad. No dominio MH1 reside a actividade da proteína de localización cara ao núcleo, unión ao ADN e unión a factores de transcrición, mentres que o dominio MH2 permite a unión da proteína ao seu receptor e, augas abaixo na vía de sinalización, a actividade transcricional.
Entre os dominios MH1 e MH2 existen motivos que lle confiren á proteína importantes puntos de regulación que inclúen sitios de fosforilación para as vías das quinases MAP (MAPK), a familia de quinases reguladas por sinais extracelulares (Erk), a quinase II dependente de Ca2+/calmodulina (CamKII) e a proteína quinase C (PKC).
O extremo C-terminal das R-SMAD posúe un dominio rico no motivo xenético «SSXS» que é o lugar onde a proteína é fosforilada como resposta a sinais drivados dalgún dos ligandos da superfamilia TGF-β previamente unidos a proteínas quinases. Unha vez fosforiladas, as R-SMAD únense tipicamente ao mediador común Smad (co-SMAD), SMAD4.
Funcións
Os complexos Smad acumúlanse no núcleo celular onde regulan a transcrición de xenes diana, en concreto:
SMURF2
A proteína SMURF2 (do inglés Smad ubiquitination regulatory factor, factor regulador de ubiquitinación das proteínas Smad), a miúdo chamada simplemente ligase de ubiquitina 2), é unha enzima que nos humanos está codificada polo xene SMURF2 do cromosoma 17 humano. Forma parte da familia de enzimas «C2-WW-Hect» que controlan a ensamblaxe das adhesións requiridas para a migración celular.
Función
A SMURF2 é unha ligase de ubiquitina específica para Smad reguladas por receptores, proteínas presentes na vía de sinalización celular da proteína morfoxénica ósea (BMP). A súa acción é inhibitoria sobre as diversas enzimas da familia Smad. Unha proteína similar presente no xénero de ras Xenopus está asociada coa formación do padrón corporal embrionario. Especificamente, SMURF2 participa na coordinación da elongación axonal e a polaridade en embrioxénese. SMURF2 é atraída por Smad7, localizada nas balsas lipídicas das membranas celulares, coa subseguinte internalización, ubiquitinación e degradación do receptor de TGF-beta polo proteasoma.
Rap1B
Na súa función de ubiquitina, SMURF2 dirixe a reciclaxe de proteínas ao asociarse a elas e marcalas para a súa destrución. SMURF2 atópase situada no extremo nacente do axón xunto a outra proteína, Rap1B, cuxa sobreexpresión conduce a que as neuronas do hipocampo sexan multi-axonais. En contraste, a perda da función de Rap1b, mediada polo uso de ARN de silenciamento, prevén a formación de axóns, un fenotipo recuperado pola expresión dunha forma constitutivamente activa de Cdc42. Unha mutación en Cdc42 conduce á perda desta función que non pode ser rescatada por formas constitutivamente activas de Rap1b, polo que este debe situarse "augas arriba" do Cdc42. Rap1b concéntrase nunha soa das neuritas por acción da degradación selectiva da proteína inactiva naquelas neuritas que darán lugar ás respectivas dendritas. Esta degradación é mediada pola actividade de ubiquitina de SMURF2. SMURF2 está dirixida cara ao cono de crecemento axonal por medio da interacción do seu dominio HECT xunto co dominio PDZ da proteína de polaridade Par3, o que permite o seu transporte mediante o axuste da subunidade KIF3A da cinesina-2.
Interaccións
A proteína SMURF2 presenta interaccións con:
Bette Nesmith Graham
Bette Clair McMurray, nada en Dallas o 23 de marzo de 1924 e finada en Richardson o 12 de maio de 1980, foi unha mecanógrafa e artista comercial estadounidense inventora do corrector líquido, coñecida como Bette Nesmith Graham. Foi a nai do músico e produtor Michael Nesmith de The Monkees.
Traxectoria
Graham naceu en Dallas, Texas, filla de Jesse McMurray, xerente dunha compañía de repostos de automoción, e Christine Duval. Creceu en San Antonio e graduouse no Alamo Heights High School. Casou con Warren Audrey Nesmith (1919–1984) antes de que el marchase para loitar na segunda guerra mundial. Mentres estaba en ultramar tivo un fillo, Robert Michael Nesmith, que naceu o 30 de decembro de 1942. Despois de que Warren Nesmith volvese á casa, divorciáronse (1946). O pai de Graham morreu a principios da década de 1950, deixándolle varias propiedades en Dallas. Ela, a súa nai, Michael e a súa irmá Yvonne mudáronse alí. Para apoiarse como nai solteira, traballou como secretarias no Texas Bank and Trust. Posteriormente obtivo o posto de secretaria executiva, o posto máis alto aberto nesa época para unha muller na industrai.
Era difícil borrar erros feitos coas primeiras máquinas de escribir eléctricas, o que provocaba problemas. Para lograr cartos extra, empregaba a súa habilidade para pintar fiestras en vacacións. Deuse de conta, como dixo, de que "coa caligrafía, un artista nunca corrixe borrando, senón que sempre pinta sobre o erro. Así que decidín empregar o que usan os artistas. Puxen algo de témpera baseada en auga nun bote e levei o meu cepillo para acuarela ao despacho. Useino para corrixir os meus erros".
Graham empregou a súa pintura correctora branca en segredo durante cinco anos, facendo algunhas melloras coa axuda do profesor de química do seu fillo no Thomas Jefferson High School de Dallas. Algúns xefes amoestárona por usalo, pero os seus compañeiros buscaban con frecuencia a súa pintura. Finalmente comezou a vender o seu líquido corrector para escritura a máquina como "Mistake Out" en 1956. O nome foi cambiado posteriormente a Liquid Paper cando creou a súa propia empresa.
Mistake Out comezou na década de 1960 cunha pequena perda, co fogar de Nesmith actuando como sede da compañía. Cando o produto se converteu nunha ferramenta indispensable para o secretariado, Nesmith moveu a produción e distribución da súa cociña á unha estrutura metálica portátil de 10 por 26 pés no seu patio, onde estaban centradas a embalabaxe, a distribución e a produción.
Vendeu Liquid Paper a Gillette Corporation por 47,5 millóns de dólares en 1979. Nesa época, a súa empresa empregaba duascentas persoas e fabricaba 25 millóns de botes de líquido corrector cada ano.
Bette Nesmith faleceu o 12 de maio de 1980, con 56 anos, en Richardson, Texas.
Estilo de mando
Dende o principio, Graham dirixiu a súa empresa cunha combinación única de espiritualidade, igualitarismo e pragmatismo. Criada como metodista, converteuse á Ciencia Cristiá en 1942, e esta fe inspirou o desenvolvemento da súa "declaración de política" corporativa. En parte código ético, en parte filosofía de negocios, cubría todo pola súa crenza nun "ser supremo" nun foco de decisión descentralizado e na énfase na calidade do produto sobre a procura de beneficio. Tamén cría que as mulleres podían achegar máis calidade de educación e humanista ao masculino mundo dos negocios, e proporcionou un cinto verde cun estanque de peixes, unha biblioteca e un centro de coidado infantil na sede da súa nova empresa en 1975.
Legado
O seu único fillo, o músico Michael Nesmith (coñecido como membro de The Monkees), herdou a metade da propiedade da súa nai de máis de cincuenta millóns de dólares. Unha porción financiou a Gihon Foundation que estableceu o Council on Ideas, un think tank cun centro de retiro situado ao norte de Santa Fe, Novo México activo entre 1990 e 2000 e dedicado a explorar os problemas do mundo. En 2018 The New York Times publicou un obituario tardío por ela.
Juan Antonio Saco y Arce (homónimos)
O nome de Juan Antonio Saco y Arce pode referirse a:
David Ferrer Garrido
David Ferrer Garrido, nado en Ourense o 24 de abril de 1926 e finado na mesma cidade o 7 de outubro de 1998, foi un político e dirixente ourensán.
Traxectoria
Fillo do comerciante e dirixente ourensán David Ferrer Quirós, Ferrer Garrido licenciouse en Químicas. Ingresou no consello de administración da Caixa de Aforros Provincial de Ourense en 1959. Catro anos despois, o 28 de setembro de 1963, foi nomeado alcalde de Ourense logo da dimisión do xeneral Enrique Alonso Cuevillas, e ocupou a alcaldía ata abril de 1970. Deixou a alcaldía para pasar a ser presidente da Deputación de Ourense, primeiro ata 1973, e posteriormente de novo entre 1976 e 1978. Nesta última época tamén foi presidente do consello de administración da Caixa de Aforros, cargo ao que regresou na década dos noventa e no que permaneceu ata o seu falecemento.
Como alcalde e como presidente da Deputación foi procurador en Cortes entre 1963 e 1974.
Naypyidaw
Naypyidaw ou Nay Pyi Taw (en birmano: 70px) é a capital de Myanmar. Situada na vila de Kyatpyae, no municipio de Pyinmana, na división de Mandalay. O seu nome significa "Cidade real" ou "Asento de reis" e o seu nome foi anunciado durante o transcurso do Día das Forzas Armadas celebrado en marzo de 2006, data considerada como a inaugural da cidade. A capital administrativa de Birmania foi oficialmente trasladada a Naypyidaw o día 6 de novembro de 2005 por decisión da xunta militar. cando se inaugurou contaba apenas 100.000 habitantes, cunha maioría de birmanos, e con minorías de chineses e indios, viven nunha área de 2.700 quilómetros cadrados, deixando unha densidade de 2,7 habitantes por km2. Ten estradas de ata 20 carrís e o seu orzamento roldaba os 4.000 millóns de euros. O que máis destaca na cidade é o distrito administrativo, con máis de 30 edificios oficiais. A relixión maioritaria dos habitantes é o budismo cunha minoría de cristiáns.
Localización
A súa localización, nun campo a uns 3 quilómetros ao oeste da cidade de Pyinmana e a uns 320 quilómetros ao norte da antiga capital, Rangún, foi debido a que alí se atopaba un importante campo de adestramento para os soldados e oficiais do Exército Independente Birmano que se enfrontou primeiro aos británicos, e onde logo instalou o xeneral Aung San o seu cuartel xeral, que logrou a vitoria fronte ás tropas xaponesas durante a súa ocupación do país durante a segunda guerra mundial. Pyinmana converteuse nunha icona para o exército birmano, xa que foi o lugar onde os birmanos lograron derrotar a exércitos invasores superiores.
A cidade atópase aproximadamente no centro do país, nun nó ferroviario e centro de comunicacións próximo aos estados de Shan, Chin e Karen, asegurando unha presenza militar continua preto das rexións máis conflitivas. Outra das vantaxes que presenta a nova localización é a súa situación afastada de Rangún, cidade conxestionada debido á súa gran poboación e que facía imposible a ampliación dos edificios gobernamentais. Segundo manifestou a oposición birmana ao réxime militar do país, a razón principal foi afastar a cidade da costa para protexela dunha posible invasión estranxeira liderada polos Estados Unidos.
Historia
O actual goberno militar do país empezou o traslado dos ministerios desde Rangún a Naypyidaw o 6 de novembro de 2005. Cinco días máis tarde, o 11 de novembro, ás once da mañá, un segundo convoi de 1100 camións militares, que transportaban once batallóns e once ministerios deixaban Rangún en dirección á nova capital. A repetición do número 11 é debido ás observacións dos astros do astrólogo persoal de Than Shwe. Esperábase que a maioría dos ministerios estivesen na cidade cara ao final de febreiro de 2006. Con todo, debido á falta de escolas e outras infraestruturas, os funcionarios foron trasladados á cidade e separados das súas familias ata que a cidade dispuxese das infraestruturas necesarias. Ao leste da cidade atópase un complexo fortificado, onde reside o líder de Birmania, o xeneral Than Shwe. Os cuarteis xerais do exército están situados nun recinto separado dos ministerios, e os cidadáns teñen prohibido o entrar na zona militar. Os comerciantes e vendedores teñen restrinxida a súa área de traballo a unha zona próxima ás oficinas gobernamentais.
O 27 de marzo de 2006, máis de 12000 soldados desfilaron na nova capital no que foi o seu primeiro acontecemento público; un desfile multitudinario o Día das Forzas Armadas no día que se conmemoraba o aniversario da liberación do país da ocupación xaponesa. A toma de imaxes foi restrinxida ao lugar do desfile, tras o que se puido apreciar a silueta de tres enormes estatuas que representan aos reis birmanos Anawrahta, Bayinnaung e Alaungpaya U Aung Zeya, os tres reis máis importantes da historia do país.
O xornalista indio, Siddharth Varadarajan, quen visitou a cidade en xaneiro de 2007, describiu a inmensidade da nova capital como "o máximo seguro contra un cambio de réxime, unha obra mestra do urbanismo deseñado para derrotar calquera suposta revolución colorista - non mediante tanques e canóns de auga, senón por medio da xeometría e a cartografía".
Debido ás protestas antigobernamentais en Birmania de 2007, a ONU enviou a un enviado especial para avaliar a situación. O 30 de setembro de 2007 o enviado reuniuse co xefe da xunta militar birmana en Naypyidaw e posteriormente trasladouse a Rangún, onde se reuniu coa líder opositora Aung San Suu Kyi.
O 23 de maio de 2008 o secretario xeral da ONU, Ban Ki-moon converteuse no primeiro dignitario estranxeiro que visito a nova capital da Birmania no escenario da crise humana desatada tras o paso do ciclón Nargis no país, conseguindo por parte do número un da Xunta militar, o xeneralísimo Than Swe, "o compromiso de permitir a entrada de todos os traballadores humanitarios, sexa cal for a súa nacionalidade", así como a aceptación por parte do réxime de que o aeroporto de Rangún fose utilizado como plataforma internacional para a distribución da axuda.
Nefrotoxicidade
A nefrotoxicidade é a toxicidade exercida sobre os riles, órganos cuxa integridade funcional é esencial para o mantemento da homeostase corporal dos seres humanos. Isto é debido o seu papel primordial en funcións tan esenciais coma a excreción dos desfeitos metabólicos, a regulación do volume de líquido extracelular, a composición de electrólitos e o equilibrio ácido-base. Ademais, os riles sintetizan hormonas, tales como renina e eritropoetina, e metabolizan a vitamina D3.
Os riles son, con frecuencia, órganos diana de moitos axentes tóxicos que provocan perturbacións no seu comportamento fisiolóxico, que nalgunhas ocasións tradúcense en lesións graves... Porén, estes órganos dispón de diversos mecanismos de desintoxicación e teñen reserva funcional e capacidade de rexeneración considerables.
Causas da sensibilidade do ril aos axentes tóxicos
Polas súas características, os riles entran en contacto cunha gran cantidade de fármacos e substancias químicas que circulan polo sangue. Os procesos que interveñen na concentración dos ouriños serven tamén para concentrar os tóxicos, que chegan finalmente ó líquido tubular, pois favorecen a súa penetración por difusión pasiva nas células tubulares. Polo tanto, pode ocorrer que un axente químico cuxa concentración non chega a ser tóxica no plasma alcance concentracións tóxicas nos riles. Finalmente o transporte, o depósito e o metabolismo dos xenobióticos contribúen notablemente á predisposición do ril para sufrir lesións tóxicas.
Axentes nefrotóxicos específicos
Un axente nefrotóxico é toda estrutura química que, situada no sistema renal, é capaz de producir perturbacións e desequilibrios nos seus aspectos morfolóxicos e fisiolóxicos que conducen a lesión do órgano.
Existen moitos fármacos, substancias químicas ambientais e metais que poden causar nefrotoxicidade e lesións de localización específica, podendo causar insuficiencia renal aguda (IRA) ou outros tipos de patoloxía, con consecuencias moi variables, que van dende a recuperación completa ata a aparición de lesións renais permanentes que poden obrigar a tratamentos de diálise ou de transplante renal.
Fármacos
Entre os fármacos nefrotóxicos figuran :
Compostos medioambientais
Entre eles destacan :
Valoración de nefrotoxicidade
Os estudos de avaliación da nefrotoxicidade que se efectúan en animais de experimentación consisten na valoración fisiopatolóxica dos riles despois do tratamento e son cruciais para identificar o sitio da lesión nefrotóxica, así como da natureza e gravidade da mesma. Estes estudos, que deben incluír o exame xeral de ouriños, a bioquímica sérica clínica, o estudo histopatolóxico, permitirán coñecer os efectos funcionais e morfolóxicos que produciu a substancia química sobre os riles.
Torea, Muros
San Xián de Torea é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 356 habitantes (189 mulleres e 167 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 462 habitantes.
Louro, Muros
Santiago de Louro é unha parroquia situada ao sur do concello de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 1.267 habitantes (641 homes e 626 mulleres), o que supón unha diminución respecto ao ano anterior.
Situación
Esta parroquia representa o límite natural entre a máis setentrional das rías Baixas, a ría de Muros e Noia, e a costa aberta que dá paso ao cabo Fisterra e á costa da Morte, límite que ven marcado polo monte Louro.
Patrimonio
O primeiro vestixio humano atopado na parroquia é o petróglifo da Laxe das Rodas, en fase de recuperación e consolidación.
O convento de San Francisco de Louro, tamén coñecido como de San Francisco do Rial, sitúase ao pé do monte Oroso. Foi fundado como crematorio en 1223, e sobre el levantouse unha capela románica dedicada a Santa Mónica do Rial, pasando a ser convento en 1432. En 1835 foi abandonado trala desamortización de Mendizábal, pero en 1873 foi ocupado de novo e restaurado por frades franciscanos.
A igrexa do mesmo é de estilo gótico. O claustro, segundo unha inscrición dun dos seus lenzos, data de 1646. O atrio do conxunto está cercado por un muro no que se acaroa unha fonte e está centrado por un cruceiro. Desde o mosteiro ascende polo monte Calvario un Via Crucis con quince estacións, nas que se relatan escenas da Paixón de Cristo, construído en 1877 cos donativos dos fieis.
Economía
Historicamente foi unha parroquia rural, na que as actividades produtivas mais relevantes foron a pesca e o agro, dentro do que destacaba unha importante cabana ovina. Restos deste pasado son os muíños do río Longarela, algúns deles en bo estado de conservación, ou algunhas agrupacións de cabaceiras (os hórreos, construídos co estilo particular da comarca) de grande interese. Tamén contou cunha florecente industria conserveira, da que quedan varios edificios ao longo do seu litoral, algúns deles admirábeis pezas, aínda en bo estado, da historia industrial galega. Algúns destes vellos edificios foron reconvertidos en locais de hostalería, o que permite gozar da súa grande beleza e interese arquitectónicos.
Hoxe en día perdeuse unha gran parte desta actividade aínda que perdura a extracción marisqueira e o mergullo con certa relevancia, así como a agricultura de carácter doméstico.
A economía louradán xira na actualidade arredor do turismo estival principalmente, e tamén ten varios restaurantes e bares de copas que manteñen a actividade durante todo o ano.
A riqueza paisaxística é un dos seus grandes activos, xa que combina ría, mar aberto, monte e praia. Ademais, para quen guste da ornitoloxía, conta coa lagoa de Xalfas, ao pé de Monte Louro, na que se poden contemplar diversas especies durante gran parte do ano. Adxacente á lagoa e separada desta por unha barreira de dunas, está a praia de Area Maior, enorme areal apto para a práctica do nudismo en harmonía co resto de visitantes, debido á súa grande extensión que permanece case que deserta, incluso durante o verán.
Padrão
miniatura|150px|Padrão de Diogo Cão no cabo Negro (Angola).
Un padrão é unha columna ou piar de pedra coas armas portuguesas e unha inscrición, tendo no alto as quinas portuguesas (o grupo dos cinco escudos que figuran no escudo de Portugal), que os navegantes portugueses erguían nas terras que ían descubrindo, na era dos descubrimentos, destinado a afirmar a soberanía de Portugal no lugar onde era situado.
Padrões da era dos descubrimentos
Diogo Cão colocou o Padrão de Santo Agostinho, e o de São Jorge, respectivamente, no cabo de Santa María, Angola, na foz do río Congo, en 1482.
Bardullas, Muxía
San Xoán de Bardullas é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o IGE en 2013 tiña 109 habitantes (63 mulleres e 46 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación aos anos 2004, cando tiña 147 habitantes, e 1999 cando tiña 150 habitantes.
Padrão
Padrões da era dos descubrimentos
Na inscrición destes padrões podía lerse:
O Naranxo
O Naranxo pode referirse a:
Padrão
Padrões da era dos descubrimentos
Colocou tamén un padrão no cabo Negro, e outro no por el denominado cabo da Cruz en Namibia, a onde chegou en 1485.
Co mesmo obxectivo de sinalar a prioridade do descubrimento, tamén foron colocados padrões por Bartolomeu Dias no suroeste de África (Punta Dias), no sueste (False Island), e tamén no Cabo da Boa Esperanza.
Así mesmo, Vasco da Gama colocou padrões na África austral (Angra de São Brás), e na costa oriental (en Quelimane, Mozambique, na illa de Mozambique e en Melinde), e nas illas Laquedivas (illote de Santa María).
A Sociedade de Geografia de Lisboa conseguiu recuperar, no século pasado, tres padrões de Diogo Cão e un de Bartolomeu Dias, parecendo que están perdidos os de Vasco da Gama.
Un marco de pedra deixado polos portugueses en 1501, considerado o máis antigo monumento preservado do Brasil, bautizado oficialmente como Marco de Touros, é un padrão de 1,62 m de altura e 32,5 cm de largura, e ten nunha das súas caras a cruz da Orde de Cristo e o escudo portugués esculpidos en relevo. O monumento é obxecto de culto por estar considerado, pola poboación local, como unha "pedra santa" capaz de facer curaciónss milagrosas.
O Museo Nacional de Iacarta, en Indonesia, ten un padrão erixido por Federico de Leme en 1522 no porto de Kalapa, ao norte da actual Iacarta, para conmemorar un tratado de alianza luso-sondanesa.
Catavento
miniatura|Catavento en [[Fornelos de Montes.]] Un catavento ou viraventos é unha bandeiriña, manga de tea ou lámina que sinala a dirección do vento. Utilízase nas estradas para indicar o sentido e forza do vento e nas estacións meteorolóxicas.
Pataca (homónimos)
Pataca pode facer referencia a:
Francisco Abelaira
Francisco Abelaira Ayán, nado c. 1891 e finado na Coruña o 30 de xullo de 1967, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Profesor mercantil. Membro (tesoureiro) das Irmandade da Fala da Coruña, colaborou en A Nosa Terra e noutros periódicos do primeiro terzo do século XX. Foi membro do Partido Galeguista. Coleccionou fichas bibliográficas sobre léxico galego. Participou na fundación da Editorial de los Bibliófilos Gallegos.
Alcaldes de Ourense
Neste artigo recóllese unha listaxe incompleta dos alcaldes de Ourense. Ata o ano 2012 nunca unha muller fora alcaldesa de Ourense.
Alcaldes anteriores á Restauración
Trienio liberal: Isabel II: Sexenio revolucionario:
Socialismo utópico
A expresión socialismo utópico designa ás doutrinas dos primeiros socialistas europeos a comezos do século XIX (que precederon a Karl Marx e Friedrich Engels) como Robert Owen en Gran Bretaña ou Saint-Simon e Charles Fourier en Francia. Esta corrente nacida da Ilustración e do pensamento filosófico de Hegel, estivo principalmente influenciada polo humanismo. Nun principio inscribiuse nunha perspectiva de progreso e de fe no home e na tecnoloxía. Viviu o seu apoxeo ata 1870, cando foi eclipsado, no seo do movemento socialista, polo éxito do marxismo. O concepto de socialismo utópico foi concibido por Friedrich Engels e recollido polos marxistas (que o opuxeron á noción de socialismo científico). As doutrinas que engloban o socialismo utópico non son, para os contrarios a estas ideas, máis utópicas que calquera outra doutrina que busque á creación dunha sociedade ideal non existida anteriormente (incluíndo as doutrinas marxistas que anuncian a chegada dunha sociedade sen clases).
O socialismo utópico caracterízase polo desexo de establecer comunidades ideais segundo diversos modelos, algúns rexidos por normas estritas e outros máis libertarios; algúns comunistas, por outro lado, permiten unha maior propiedade individual. O socialismo utópico caracterízase sobre todo polo seu método de transformación da sociedade, que, no seu conxunto, non se basea nunha revolución política, nin nunha acción reformista impulsada polo Estado, senón na creación, por iniciativa cidadá, dunha sociedade socialista, incluso dentro dun sistema capitalista. Segundo este modelo, sería a acumulación de comunidades socialistas as que substituirían progresivamente á sociedade capitalista.