cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Policétido
miniatura|dereita|O antibiótico [[tetraciclina é un exemplo de policétido.]] Os policétidos son metabolitos secundarios de bacterias, fungos, plantas, e animais de estrutura química variada, moitos dos cales son antibióticos. A IUPAC defíneos como compostos naturais que conteñen alternadamente grupos carbonilo e metileno (beta-policetonas) bioxeneticamente derivados de repetidas condensacións de acetil-CoA (vía malonil-CoA) ou derivados deles, tamén chamados ás veces acetoxeninas e cétidos.
Os policétidos teñen unha estrutura moi diversa e variadas actividades biolóxicas e propiedades farmacolóxicas. En xeral, poden dividirse en tres grandes grupos: policétidos tipo I (a miúdo macrólidos producidos por megasíntese multimodular), policétidos tipo II (a miúdo moléculas aromáticas producidas pola acción reiterada de encimas disociados), e policétidos tipo III (a miúdo pequenas moléculas aromáticas producidas por certas especies de fungos).
Moitos policétidos teñen un uso comercial como antibióticos, antifúnxicos, citostáticos, anticolesterémicos, antiparasíticos, coccidiostáticos, factores de crecemento de animais e insecticidas naturais.
Os policétidos sintetízanse pola acción dun ou máis encimas especializados e moi complexos denominados policétido sintases.
Selección de fútbol de Belarús
A Selección de fútbol de Belarús (en baleruso: Нацыянальная зборная Беларусі па футболе, Nacyjanalnaja zbornaja Biełarusi pa futbole) é o equipo representativo do Belarús nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Belarusa de Fútbol (Беларуская Федэрацыя Футбола, Biełaruskaja Fiederacyja Futboła), pertencente á UEFA. A selección naceu en 1992 tras a independencia deste ao crebarse a Unión Soviética. Previo a ese ano, os xogadores de orixe belaruso xogaban na.
Belarús nos Mundiais
Belarús nunca participou na fase final dun mundial de fútbol.
Eurocopa
Nunca participou na fase final dunha Eurocopa.
Complexo inmune
Os propios inmunocomplexos poden causar doenzas cando se depositan nos órganos do corpo, por exemplo, en certas formas de vasculite (nas que se inflaman e destrúen os vasos sanguíneos). Esta é a terceira forma de hipersensibilidade na clasificación de Gell-Coombs, chamada hipersensibilidade de tipo III.
A deposición de complexos inmunes é unha característica importante de varias enfermidades autoinmunes, como o lupus eritematoso sistémico, crioglobulinemia , artrite reumatoide, escleroderma e a síndrome de Sjögren.
Fisiopatoloxía
Os complexos inmunes poden causar doenzas, en particular os circulantes. A formación de complexos inmunes circulantes é normal nas reaccións inmunitarias, pero a amplificación deste fenómeno normal pode producir certas patoloxías. Estes complexos inmunes únense a compoñentes do complemento. Despois os inmunocomplexos son eliminados polas células fagocíticas.
Disfuncións orixinadas polos inmunocomplexos
O descrito é o funcionamento normal, pero na realidade, o complexo inmune pode encontrarse en tres situacións diferentes, o que dá lugar a diferentes consecuencias.
Estes tres casos posibles son:
Lista das principais patoloxías ligadas a disfuncións causadas por complexos inmunes
Os inmunocomplexos poden estar asociados tamén a procesos autoinmunes.
Remain in Light
Remain in Light é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de New Wave Talking Heads, editado o 8 de outubro de 1980 a través de Sire Records. Foi gravado entre as Bahamas e os Estados Unidos nos meses de xullo e agosto de 1980, baixo a produción do colaborador do grupo Brian Eno. O álbum chegou ao posto 19 da Billboard 200 nos Estados Unidos e ao 21 na lista británica de álbums. Foron lanzados dous sinxelos do disco: "Once in a Lifetime" e "Houses in Motion". O traballo foi certificado ouro nos Estados Unidos e o Canadá durante os anos 80.
En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 4 da súa lista dos 50 mellores álbums de postpunk. A revista Rolling Stone elixíuno o cuarto mellor álbum dos anos 80.
Galotxetes
dereita|miniatura|Galotxeta de [[Monòver.]]
Os galotxetes, ou galotxes, son a modalidade da pelota valenciana cunha cancha máis pequena, e xogada cunha pelota particular.
Historia
As canchas para esta modalidade de pelota, antes habituais en todo o Vinalopó Mitjà, só se atopan hoxe en día no Centro Deportivo de Monòver, El Pinós e La Romana, mais estas últimas son descubertas, e, por tanto, dependen das inclemencias do clima. Isto facía pensar nunha orixe autóctona, pero a rehabilitación no 2006 do Trinquet de l'Abdet, de 1772, cuns sorprendentes parecidos, leva a pensar que, de feito, antes a Pelota grossa tería unha maior extensión.
Instalacións de xogo
A cancha de xogo, do mesmo nome, é un recinto pechado de forma rectangular, duns tres metros de ancho por vinte de longo. Á metade hai unha rede destensada dun metro de altura nos extremos e un tanto menos no centro. Na banda dereita da rede, no campo da rest, hai un caixón para sacar nas partidas de parellas. Ademais, en cada frontón hai un tamborí (un bisel duns 45º de inclinación) que permite levantar pelotas mortas e rebotes rápidos e espectaculares.
Un elemento diferenciador das galotxetes son os caixonets, unha especie de portas abertas nas tódalas catro esquinas. Permiten a comunicación das diversas canchas e son, á vez, un recuncho para enviar a pelota e conseguir o quinze.
Reglulamento
Pódese xogar man a man ou en equipos de dous contra dous. A única diferenza é a ferida (o saque). Nas partidas individuais débese botar a pelota nun círculo pintado na terra ao fondo esquerdo do dau, mentres que nas partidas por parellas bótase a pelota ao caixón do rest para tirala nun rectángulo arrimado á parede esquerda do dauer.
O xeito de contar é o mesmo que noutros xogos da pelota valenciana (un punto dividido en catro quinzes: 15, 30, val e joc), cada xogo é un punto, e gana quen chega antes aos 12 puntos. Os quinzes conséguense se o rival é incapaz de enviar a pelota ao campo contrario por riba da corda coa man, ou cun bote como máximo (os tamborins contan como aire). Os caixonets son recunchos desde onde é moi difícil volver a pelota. Se a pelota toca a rede pérdese o quinze.
Pelota
As pelotas das galotxetes son diferentes de tódalas outras da pelota valenciana e, decotío, feitas manualmente polos mesmos xogadores. Son feitas con roupa e recubertas con esparadrapos, dun peso aproximado de 60 gramos e duns 7 cm de diámetro. O bote é escaso ou nulo.
Baryonyx
Baryonyx ("garra pesada") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo espinosáurido, que viviu a mediados do cretáceo, hai aproximadamente 125 millóns de anos durante o Aptiano, no que é hoxe Europa e posiblemente África. O primeiro exemplar foi atopado en Inglaterra, e posteriormente reportado no norte de España e Portugal. A única especie coñecida é Baryonyx walkeri. Baryonyx é un dos poucos dinosauros piscívoros coñecidos, con adaptacións para o caso, un longo e baixo fociño, coas mandíbulas estreitas cheas de dentes finamente aserrados e garras coma ganchos para axudarlle a buscar a súa presa principal.
Ligue 1 2011-2012
110px|miniatura|dereita|[[Ligue 1.]] A tempada 2011–12 da Ligue 1 foi a 74ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Francia. O torneo comezou o 6 de agosto de 2011 e finalizou o 20 de maio de 2012, despois de 38 xornadas. O campión foi o Montpellier HSC, por primeira vez na súa historia.
Baryonyx
Descrición
esquerda|miniatura|Reconstrución dun Baryonyx, representado erroneamente con mans en pronación. miniatura|Restauración dun Baryonyx espertando. O Baryonyx medía uns 9,5 metros de longo e entre 2.6 e 2.75 m de alto, e pesaba entre 1,7 e 2,7 toneladas.
Little Women (filme de 2019)
Little Women é un filme estadounidense de 2019 escrito e dirixido por Greta Gerwig. É a sétima adaptación ó cinema da novela homónima de 1868 escrita por Louisa May Alcott. Está protagonizado por Saoirse Ronan, Emma Watson, Florencia Pugh, Eliza Scanlen, Laura Dern, Timothée Chalamet, Meryl Streep, Tracy Letts, Bob Odenkirk, James Norton, Louis Garrel e Chris Cooper.
Little Women tivo a súa estrea internacional no Museo de Arte Moderna de Nova York o 7 de decembro de 2019, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos de América o 25 de decembro de 2019 a través de Sony Pictures Releasing. O filme recibiu a aclamación da crítica e recadou máis de 205 millóns de dólares en todo o mundo. Entre os seus numerosos premios, o filme recibiu seis nomeamentos na 92ª edición dos Óscar, incluíndo as categorías de mellor filme, mellor actriz (Ronan), mellor actriz secundaria (Pugh) e mellor guión adaptado, gañando o Óscar ó mellor deseño de vestiario.
Ligue 1 2011-2012
Clasificación
O Montpellier HSC proclamouse campión da Ligue 1 2011–12 con 82 puntos, tres máis que o París Saint-Germain, segundo clasificado con 79 puntos.
Baryonyx
Descrición
O Baryonyx é un terópodo moi infrecuente. A estrutura da súa pelve suxire que era bípede cando se desprazaba dun lugar a outro. Do mesmo xeito ca os dromeosáuridos, o Baryonyx tiña un par de grandes garras curvas, de ao redor de 35 centímetros, pero ao contrario que estes, non se situaba nos pés, senón nas mans. A estrutura ósea suxire a existencia dunha poderosa musculatura nas extremidades anteriores, moito maior que na maioría dos terópodos.
O longo pescozo era moi pouco flexible e non tiña a forma en S de moitos outros terópodos. O cranio inseríase nun ángulo agudo e non recto, como é común en dinosauros semellantes. As grandes mandíbulas eran singularmente crocodilianas en aspecto e tiñan 96 dentes, o dobre ca a maioría dos seus parentes. 64 destes dentes situábanse na mandíbula inferior e 32, máis longos, na superior. É posible que o fociño presentase unha pequena crista. A mandíbula superior tiña un ángulo agudo preto do fociño, unha característica vista en crocodilos que axuda a evitar que a presa escape. Unha característica similar tamén se ve nos picanzos.
Historia
esquerda|miniatura|Esqueleto de Baryonyx no [[Natural History Museum|Museo de Historia Natural de Londres.]] Durante o cretáceo temperán, o primitivo Lago Wealden cubría a maior parte do que agora é o norte de Europa. As chairas aluviais e os deltas dos ríos que discorrían polas terras máis altas do que agora é Londres desembocaban aquí. O Baryonyx foi descuberto nestes antigos deltas. En 1983, un "cazador de fósiles" afeccionado, William Walker, atopou unha enorme garra que sobresaía dun pozo de arxila en Surrey. Coa axuda doutras persoas, procedeu a extraer o resto do espécime, que se atopaba practicamente intacto. O esqueleto foi cedido para que realizasen a escavación a Alan J. Charig e Angela C. Milner, doutores do Museo de Historia Natural de Londres. Estes publicaron a súa descrición do espécime-tipo en 1986 e déronlle o nome de Baryonyx walkeri á nova especie en honra de Walker. Recuperouse ao redor do 70% do esqueleto, incluído o cranio. Isto permitiu aos paleontólogos realizar numerosas deducións sobre Baryonyx a partir deste exemplar. O esqueleto atópase en exhibición no Museo de Historia Natural de Londres.
Algúns anos despois do descubrimento inglés atopouse un cranio parcial e varios dentes e ósos do pulso do Baryonyx no xacemento de Salas de los Infantes, situado na provincia de Burgos, ao norte de España. Tamén se identificaron algunhas das famosas pegadas fósiles da Rioxa, provincia veciña de Burgos, como pertencentes a este xénero ou ao doutro terópodo moi similar. En abril de 2006 o Centro de Interpretación Paleontológica da Rioxa, en Igea fixo público un achado único a nivel mundial: os restos dunha pata de Baryonyx, podéndose observar a cabeza do fémur, falanxe distal, metatarsos, fémur, tibia, peroné (fíbula) e falanxe ungual do dedo IV (esporón) dunha pata esquerda e unha cabeza de fémur dunha pata dereita (peza de 2,2m de altura e cunha lesión traumática, curada en vida do dinosauro). Tamén no mesmo centro, cóntase desde 1986 cun resto mandibular do mesmo exemplar, primeiro de España en ser catalogado. Dúas garras máis atopáronse na República de Níxer en África occidental, e outra en 1996 na Illa de Wight. En decembro de 1997, un almacén de fósiles vellos no museo da Illa de Wight rendeu un antebrazo dun Baryonyx. Estes restos foran desenterrados ao parecer nas décadas anteriores na costa do suroeste da illa, e estiveran sen clasificar nunha caixa no castelo de Carisbrooke dende entón. Os fragmentos e dentes atopados en Portugal, pensouse orixinalmente que pertencían a Suchosaurus girardi. Foron identificados máis adiante como Baryonyx walkeri polo paleontólogo Eric Buffetaut.
Clasificación
miniatura|Reconstrución esquelética do espécime holotipo de Baryonyx. Outro piscívoro parecido a un crocodilo, o Suchomimus, foi descrito en 1998 e clasificado na mesma subfamilia ca o Baryonyx, Baryonychinae. En 2004, o paleontólogo Hutt e outros suxeriron que o Suchomimus tenerensis debería redefinirse como Baryonyx tenerensis. Novos descubrimentos demostraron que as vértebras de Baryonyx eran máis semellantes ás de Suchomimus do que se pensara previamente. A subfamilia Baryonychinae é á súa vez unha subdivisión da familia Spinosauridae, que contén outras formas xigantes do Cretáceo de Suramérica e África como o Spinosaurus e o Irritator. Probablemente, os primeiros espinosáuridos apareceron no antigo continente austral de Gondwana e tiveron a súa maior diversificación en África, colonizando daquela Europa Occidental a través da Península Ibérica. Existe un pequeno debate sobre a clasificación deste dinosauro. Hai certas similitudes con respecto ao Becklespinax, aínda que non existen evidencias de que o Baryonyx tivese unhas espiñas dorsais como as deste xénero.
Ademais, a semellanza entre o Baryonyx e o Suchosaurus foi observada e estudada por Buffetaut en 2007. Restos que se atribuíran a Suchosaurus agora asígnanse a Baryonyx, e é difícil distinguir entre os restos destes dous dinosauros. Algunhas diferenzas de menor importancia existen, por exemplo as cristas nos dentes de Suchosaurus. Con todo, unha gama de variacións similares existe entre os espécimes de Baryonyx, e mesmo entre os varios dentes asignados ao relacionado Spinosaurus. Buffetaut suxeriu que isto podería significar que calquera variación nos espécimes débese clasificar en taxóns separados, ou Suchosaurus podía ser un sinónimo maior de Baryonyx. Buffetaut observou que nese caso, o nome Baryonyx sexa substituído por Suchosaurus, que poderían ser problemática dado que o espécime holotipo de Suchosaurus é soamente un dente.
Paleoecoloxía
esquerda|miniatura|Un modelo animatrónico de Baryonyx cazando a un [[Lepidotes.]] miniatura|Un Baryonyx walkeri establecendo unha relación [[Simbiose|simbiótica, tomando o sol mentres que o pterosaurio Europejara e a ave Iberomesornis lle axudan eliminando parasitos e anacos de carne.]] As mandíbulas semellantes ás dun crocodilo e o grande número de dentes aserrados indican que o Baryonyx foi un animal principalmente piscívoro. Isto queda confirmado polo grande número de escamas e espiñas do peixe prehistórico Scheenstia (un xénero cuxas especies previamente foron asignadas a Lepidotes) que foron achadas na cavidade abdominal dun espécime inglés. Especulouse que o Baryonyx podería permanecer nas beiras, apoiado sobre as súas poderosas patas dianteiras, e golpeando entón os peixes coa rechamante e potente garra curva que tiña en cada man para logo capturalos ao voo coas súas longas mandíbulas. Esta técnica de pesca é similar á que emprega o oso grizzly americano na actualidade. A forma alongada pero baixa do corpo e a cabeza disposta en ángulo apoian esta teoría. Até o descubrimento do Suchomimus, un parente próximo, o Baryonyx foi o único dinosauro piscívoro coñecido. Por outra banda, tamén se atoparon ósos de iguanodonte asociados con restos de Baryonyx. A falta de probas definitivas, é posible que o Baryonyx conseguise alimento extra mediante o consumo de prea. Un estudo publicado en 2013 observou que as mandíbulas de Baryonyx tiñan unha maior resistencia á torsión e a flexión ca as de Spinosaurus.
Teo Uriarte
Eduardo Uriarte Romero, nado en Sevilla en 1945, máis coñecido como Teo Uriarte, é un político vasco de orixe andaluza. En 1953, trasladouse coa súa familia ó País Vasco e en 1964 intégrase en ETA. Foi detido pola policía en 1969 e implicado no macroproceso coñecido como o Proceso de Burgos, no que foi condenado a pena de morte. A pena foi conmutada por mor da presión internacional, e xunto con Mario Onaindia Natxiondo foi trasladado de cárcere en cárcere para Córdoba e Cáceres ata que chegou a amnistía de 1977. Foi un dos fundadores de Euskadiko Ezkerra (EE), o partido polo que foi elixido para o parlamento nas eleccións para o Parlamento Vasco, en 1980. Máis tarde, en 1993, foi un dos promotores da fusión de EE co Partido Socialista de Euskadi, co que foi vice-alcalde de Bilbao. Foi nomeado como o director da Fundación para a Liberdade con Nicolás Redondo Terreros e Edurne Uriarte, algo que levou a enfrontamentos dialéctica coa Asociación de Vítimas do Terrorismo e a amosarse crítico coa política antiterrorista de José Luís Rodríguez Zapatero.
Katharine Graham
Katharine Meyer Graham, nada en Nova York o 16 de xuño de 1917 e finada en Boise (Idaho) o 17 de xullo de 2001, foi unha xornalista e editora estadounidense do diario The Washington Post dende 1963 até o seu falecemento.
Bugatti Royale
O Bugatti Tipo 41, máis coñecido como Royale, é un coche de gran luxo con 4,3 metros de distancia entre eixes e 6,4 metros de lonxitude total. O seu peso é de aproximadamente 3.175 quilogramos e utiliza un motor 8 en liña de 12,7 L (12.763 cc). En comparación co moderno Rolls-Royce Phantom (producido a partir de 2003), o Royale é aproximadamente un 20% máis longo, e un 25% máis pesado. Isto fai do Royale un dos coches máis grandes do mundo.
Katharine Graham
Orixes
Katharine Meyer naceu en 1917 nunha familia adiñeirada de Nova York, filla de Agnes Elizabeth (de solteira Ernst) e Eugene Meyer. O seu pai era un banqueiro experto en análise de investimentos e logo, director da Reserva Federal. A súa nai era unha intelectual bohemia, amante da arte e activa politicamente no Partido Republicano, que mantiña amizade con persoeiros tan diferentes como Auguste Rodin, Marie Curie, Thomas Mann, Albert Einstein, Eleanor Roosevelt, John Dewey e Saul Alinsky. Traballou como reporteira nun momento en que o xornalismo non era unha profesión común entre as mulleres. O pai de Katharine era descendente de xudeus alsacianos e a súa nai era luterana filla de inmigrantes alemáns. Igual que os seus catro irmáns, foi bautizada como luterana, mais asistiu á igrexa episcopal.
Primeiros anos
Estudou xornalismo na Universidade de Chicago, licenciándose en 1938, e incorporouse ao xornal San Francisco News, cubrindo a sección de traballo e sindicalismo laboral. Un ano despois, ingresou en The Washington Post, periódico que o seu pai adquirira nunha poxa en 1933 cando o rotativo se atopaba en bancarrota.
En 1940 casou con Philip Graham, un novo avogado licenciado pola Universidade Harvard que axiña obtivo a confianza do seu sogro, que lle ofreceu o posto de director do xornal. Esta elección foi realizada en detrimento da súa filla ao considerar que o cargo non era o adecuado para unha muller. Katharine Graham pasou así a un segundo plano.
Bugatti Royale
Deseño
miniatura|right|150px|Tapa do radiador do Tipo 41. Elaborado por Ettore Bugatti, dise que o Tipo 41 fabricouno porque ofendeuse polos comentarios dunha dama inglesa que dixo que os seus coches eran peores que os Rolls-Royce.
Katharine Graham
Primeiros anos
O matrimonio tivo catro fillos e fixéronse donos de The Washington Post en 1948, sendo xa ese rotativo unha empresa viable. Philip, ademais, adquiriu máis xornais e dúas cadeas de televisión. Tamén entrou en política dentro do equipo de John F. Kennedy. Con todo, a súa vida familiar deteriorouse cando Philip comezou a sufrir un trastorno maníaco-depresivo, con períodos alternantes de lucidez e de agresividade. Empezou a afeccionarse á bebida e a establecer relacións extraconxugais. Foi internado en hospitais varias veces, mais a súa saúde non mellorou e en 1963 suicidouse na súa casa de campo.
Bugatti Royale
Deseño
O prototipo tiña un motor cunha capacidade de preto de 15 litros. Na versión de serie, o seu percorrido reduciuse de 150 mm a 130 mm quedando unha cilindrada de 12,7 litros. O motor foi construído ao redor dun único gran bloque (aprox. 1,4 metros de longo por 1,1 metros de alto), sendo un dos motores de automóbil máis grandes que se fixeron, cunha potencia de 205 a 223 kW (275 a 300 CV). O motor baséase nun deseño de motores de aviación que fora deseñado polo Ministerio do Aire francés, pero nunca se produciu nesa configuración.
Katharine Graham
Presidencia de The Washington Post
Katharine Graham asumiu a presidencia da empresa The Washington Post Company, calando os comentarios sexistas sobre a súa capacidade de xestión e liderado. Axiña deu mostras de fortaleza tomando decisións que converteron este xornal nun rotativo de prestixio.
Bugatti Royale
Deseño
O chasis era comprensiblemente robusto, cunha suspensión convencional semi-elíptica de bésta na parte dianteira. Na parte traseira se complementou cun segundo xogo de béstas. Unhas grandes zapatas eran operadas mecanicamente a través de cables: os freos eran eficaces pero, sen servofreo, necesitábase un piloto con gran forza muscular para accionalos. As rodas do coche "Roue Royale" miden 610 mm de diámetro.
Katharine Graham
Presidencia de The Washington Post
En 1971, Graham decidiu publicar o estudo secreto sobre a guerra de Vietnam que elaborara o goberno. A administración Nixon fixo presión sobre a cabeceira para evitar a súa saída á luz, ameazando con retirarlles as licenzas de televisión. Con todo, Graham alegou que estes documentos non puñan en perigo a seguridade do estado e publicounos.
Bugatti Royale
Deseño
Como reflexo dalgunhas modas da época, o condutor tiña diante unha serie de botóns de barba de balea, mentres que o volante estaba cuberto de madeira de nogueira.
A proba de estrada realizada en 1926 por W. F. Bradley a solicitude de Ettore Bugatti para a revista Autocar demostrou como a construción exquisita do chasis permitía un moi bo e equilibrado manexo a velocidade, similar ao dos pequenos coches deportivos de Bugatti, malia o peso e tamaño do coche.
Katharine Graham
Presidencia de The Washington Post
Un ano despois, en 1972, Katharine Graham apoiou os xornalistas Carl Bernstein e Bob Woodward no caso Watergate. Durante máis de dous anos, a empresa e ela mesma volveron enfrontarse con ameazas e presións por parte da administración Nixon. Volveron pórse as licenzas de televisión en xogo e as accións da compañía baixaron á metade do seu prezo. Non obstante, Graham resistiu e defendeu a independencia dos seus dous empregados ata que o presidente Richard Nixon dimitiu. Foi entón cando o diario foi aclamado publicamente.
A súa dedicación polo xornalismo foi completa. En 1974, a revista Ms. Magazine considerouna como a muller máis poderosa do país. Durante a folga sindical de prensa que durou 140 días en 1975, The Washington Post só deixou de imprimir unha edición. Richard Nixon comentou:
Bugatti Royale
Deseño
Todos os Royales foron carrozados individualmente. A tapa do radiador representaba un elefante, unha escultura do irmán de Ettore Rembrandt Bugatti.
Katharine Graham
Presidencia de The Washington Post
A partir de 1979, o seu fillo Donald Graham foi ocupando aos poucos o posto da súa nai na dirección do xornal.
Bugatti Royale
Produción
En 1928 Ettore Bugatti afirmou que "este ano o rei Afonso de España recibirá o seu Royale", pero após a proclamación da república, o rei español exiliouse sen recibir o Royale. O primeiro dos coches foi entregado a un cliente en 1932. O Royale cun prezo de chasis básico de 30.000 dólares, púxose en marcha xusto cando a economía mundial comezaba a deteriorarse na década de 1930, a Gran Depresión. Foron construídos seis Royales entre 1927 e 1933, pero só tres foron vendidos a clientes. Destinado á realeza, non foi finalmente vendido a membros da realeza, Bugatti ata se negou a vender un de deles ó rei Zog de Albania, afirmando que os modais na mesa dese home están máis aló do admisible!.
Aínda existen os seis Royales fabricados de serie (o prototipo resultou destruído nun accidente en 1931), e cada un ten unha carrozaría diferente, algúns foron carrozados varias veces.
41.110 - Cupé Napoleón
miniatura|right|250px|Chasis nº41.110, coñecido como o Cupé Napoleón, no [[Musée National de l'Automobile de Mulhouse.]]
Chelsea Manning
Chelsea Elizabeth Manning, nada co nome de Bradley Edward Manning en Oklahoma o 17 de decembro de 1987, é unha exsoldado do Exército dos Estados Unidos de América.
Bugatti Royale
41.131 - Limusina Park-Ward
miniatura|right|250px|Chasis nº41.131, coñecido como  Limousine Park-Ward, atópase no Museo Nacional do Automóbil de Mulhouse.
Chelsea Manning
Traxectoria
Foi detida e procesada por acceso e difusión de informacións secretas, incluídas probas apuntando a crimes de guerra dos Estados Unidos. A detención fíxose en maio de 2010, mentres servía ás tropas estadounidenses en Iraq. Foi condenada en xullo de 2013 por violacións da Lei de Espionaxe e outros delitos, despois de filtrar documentos restrinxidos ao público. Manning foi condenada a 35 anos de prisión e unha dispensa deshonrosa, porén, con crédito para o tempo de servizo e bo comportamento podería ser posta en liberdade condicional tras oito anos. Foi posta en liberdade o 17 de maio de 2017. Na súa posta en liberdade interveu un indulto parcial de Barack Obama. A súa filtración parece ser a clave para o mandato de detención de Julian Assange en 2019.
É activista contra o estado de vixilancia dos Estados Unidos e polos dereitos trans.
Bugatti Royale
41.150 - Berline de Voyage
miniatura|right|250px|Type 41 Royale Berline de Voyage 1929 (41150).
miniatura|A maioría dos motores destinados ó Royale foron descatalogados e atoparon saída nunha serie de vagóns Bugatti de alta velocidade.
Tren Nacional Francés SNCF
Para utilizar os 23 motores restantes logo do remate da construción dos Royale, Bugatti construíu un ferrobús accionado por dúas ou catro das unidades de oito cilindros. Foron construídos setenta e nove para o Tren Nacional de Francia SNCF, utilizando o novo motor 186, o último deles permaneceu en uso regular ata 1956 ou 1958 (as fontes difiren). O vagón converteu o fracaso económico do Royale nun éxito comercial para Bugatti. Os motores reduciron a potencia para producir só uns 200 cabalos de forza, pero ata nesta forma proporcionaron un excelente rendemento. Un dos vagóns logrou unha marca de velocidade media mundial de 196 km/h.
Katharine Graham
Presidencia de The Washington Post
En 1998, publicou a súa autobiografía titulada Personal History, coa que obtivo o Premio Pulitzer.
Falecemento
O 14 de xullo de 2001, Graham caeu e golpeou a cabeza mentres visitaba Sun Valley, Idaho por unha celebración dunha conferencia de altos cargos directivos de medios de comunicación. Faleceu tres días máis tarde. O seu funeral celebrouse na Catedral Nacional de Washington o 23 de xullo de 2001, con asistencia de numerosos políticos e personalidades coñecidas do mundo da cultura e a comunicación estadounidense. Graham está enterrada no histórico Oak Hill Cemetery.
Vida social
A casa de Katharine Graham en Martha's Vineyard converteuse en punto de referencia da vida social estadounidense e internacional. Sempre acudiron presidentes, políticos, senadores, empresarios, intelectuais, artistas e actores, entre outros.
Bugatti Royale
Réplicas
miniatura|Réplica do Royale Esders Coupe dos irmáns Schlumpf, en exhibición no [[Salón do automóbil de París de 2006|Salón de París de 2006.]] miniatura|Replica do Coupe Napoleón, feito para a película francesa [[Rebus (filme)|Rebus cun motor V8 americano, que actualmente está no Sinsheim Auto e Technik Museum.]] En vista da escaseza do tipo 41 e o seu prezo asociado, non é sorprendente que se fixeran algunhas réplicas.
Aos irmáns Schlumpf gustáballes a carrozaría cupé orixinal do chasis 41.111 do Dr. Armand Esders, e usando pezas orixinais de Bugatti fixeron unha réplica do coche. Agora gárdase cos dous orixinais no Museo Nacional do Automóbil de Mulhouse.
O defunto Tom Wheatcroft encargou a Ashton Keynes Restauracións vintage construír unha réplica exacta do coche persoal de Bugatti, o Cupé Napoleón (chasis número 41.110), para súa Donington Grand Prix Collection de Inglaterra. Desde entón vendeuse e saíu da colección. Tan boa foi a réplica, que cando o coche Kellner necesitou un pistón de reposto, os seus propietarios xaponeses encargaron a South Cerney Engineering a peza de reposto.
O máis pequeno Panther De Ville (producido entre 1974 e 1985) conscientemente parecíase ao tipo 41.
80 aniversario
En 2007, para celebrar o octoxésimo aniversario do Royale, cinco dos seis coches atopábanse en exhibición no Festival Goodwood de Velocidade.
Grace
Grace é o único álbum de estudio completo do músico estadounidense Jeff Buckley, publicado o 23 de agosto de 1994 a través do selo Columbia Records. A pesar de que o disco inicialmente tivo vendas moi pobres, acadando o núemro 149 das listas nos Estados Unidos, e tivo críticas variadas, pouco a pouco foi gañando a aclamación da crítica e do público chegando a vender uns 2 millóns de copias en todo o mundo. Unha versión estendida do álbum (subtitulada "Legacy Edition") foi lanzada o 23 de agosto do 2004 para celebrar o seu décimo aniversario, e acadou o posto 44 no Reino Unido.
Masacre de Wounded Knee
O 29 de decembro de 1890, cincocentos soldados do Sétimo de Cabalería apoiados por algunhas forzas auxiliares e unha metralladora rodearon o campamento lakota de Minneconjou coa orde de escoltar ós seus habitantes ata un tren que os deportaría a Omaha, Nebrasca. O comandante do sétimo levaba ordes de desarmar ós lakota antes de deportalos polo que posicionou as súas tropas moi preto deles. Na última fase do desarme iniciouse un tiroteo, cuxo inicio nunca foi aclarado, tivo como resultado vinte cinco soldados e cento trinta e cinco lakota mortos, (entre eles, sesenta e dous nenos e mulleres).
Memoria nos séculos XX e XXI
En 1973, Marlon Brando decidiu posicionarse sobre o masacre ocorrido en Wounded Knee e contactou ó AIM para conseguir un membro que aceptase o Oscar no seu nome; a través deles contactou a Sacheen Littlefeather, que representou a Brando e o seu boicot ó premio Oscar de Mellor actor pola súa actuación de Don Vito Corleone en O padriño (1972) como protesta polos actos ocorridos en Wounded Knee e pola pouca representación por parte de Hollywood e da televisión do pobo indíxena norteamericano. Brando escribiu un discurso de 15 páxinas para que Littlefeather lese durante a cerimonia, pero cando o produtor a coñeceu no backstage, amenazouna con retirala fisicamente ou con ser arrestada se estaba en escena máis de 60 segundos. Case 50 anos despois do incidente, a Academia condenou o abuso que sufriu a actriz no pasado e eloxiouna por ser valente.
En 2007 foi realizado un filme para HBO sobre o masacre, Enterrádeme o corazón en Wounded Knee, que está baseado na novela Bury My Heart at Wounded Knee de Dee Brown, que tivo como precursora a obra de Helen Hunt Jackson pioneira en varios masacres de indíxenas.
miniatura|Os soldados de Casey volvendo de Wounded Knee.
Navas de Bureba
Navas de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 41 habitantes (INE 2012).
Never Breathe What You Can't See
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Buzz Osborne e as letras por Jello Biafra, agás onde se indique.
República de Lakota
Republic of Lakotah ou Lakotah é un estado autoproclamado dentro das fronteiras dos Estados Unidos que reclama parte dos estados de Dacota do Norte, Dacota do Sur, Nebrasca, Wyoming e Montana como o fogar do pobo lakota.
As fronteiras propostas son as establecidas no Tratado de Fort Laramie (1851) entre o goberno dos Estados Unidos e os lakota.
Historia
Un grupo de amerindios norteamericanos, denominados Delegación de Liberdade Lakota, argumenta que a afirmación recente de independencia non é unha secesión dos Estados Unidos, senón unha reiteración de soberanía.
Ata data actual, o país non é recoñecido e certos membros dos lakota argumentan que non foron representados nas decisións. O verdadeiro grado de apoio á Delegación de Liberdade Lakota ou para a renuncia lakota dos Estados Unidos é descoñecido.
A Delegación de Liberdade Lakota non recoñece nin a ós presidentes nin ós gobernos tribais recoñecidos pola Oficina de Asuntos Indíxenas estadounidense, acusándoos de «colaboracionistas».
Lei de Curie-Weiss
Onde µ0 é a permeabilidade magnética do baleiro; M a magnetización (momento magnético por unidade de volume),
o campo magnético, e C a constante de Curie específica do material.
a lei de Curie-Weiis describe a susceptibilidade magnética dun material ferromagnético na rexión paramagnética sobre o punto de Curie, ou, en xeral, nun material case idealmente paramagnético no que as interaccións entre momentos magnéticos fan que se desvíe da lei de Curie:
onde
Deste xeito, unha forma alternativa de escribir a lei de Curie-Weiss é:
A susceptibilidade ten un punto singular en T = Tc. A esta temperatura e por baixo dela existe magnetización espontánea.
Todas aquelas familias de compostos magnéticos nas que a descrición como espín illado sexa fundamentalmente errónea non poden ser ben descritas pola lei de Curie-Weiss en ningún rango de temperaturas. Mesmo cando o material responde as condicións da definición, en moitos sistemas a lei de Curie-Weiss non describe de xeito adecuado a susceptibilidade na veciñanza inmediata do punto de Curie, porque está baseada nunha aproximación de campo medio. Unha descrición mellor do comportamento no caso crítico pódea dar:
co expoñente crítico \gamma\,. Con todo, a temperaturas T \gg T_c a expresión da lei de Curie-Weiss é aplicable, se T_c\, representa unha temperatura algo maior que a temperatura de Curie real. Algúns autores chaman a esta T_c\, efectiva a constante de Weiss.
A lei de Curie-Weiss é tamén aplicable a materiais que presentan antiferromagnetismo a temperaturas maiores á temperatura de Néel. Nese caso, a constante T_c na fórmula anterior é negativa e o seu módulo é da orde próxima á temperatura de Néel.
A relación entre a polarizabilidade dun material ferroeléctrico e a súa temperatura T na veciñanza da temperatura de Curie pode á súa vez ser descrita pola fórmula semellante á lei de Curie-Weiss:
onde C e T_{0} dependen do tipo de material ferroeléctrico do que se trate. T_{0} recibe o nome de Temperatura de Curie-Weiss e ten un valor moi próximo á temperatura de Curie. No caso de que existan dous puntos de Curie, entón na proximidade de cada un deles na fase non polar aplícase esta mesma lei. Cerca do punto de Curie maior a lei aplícase da maneira antes mencionada e cerca do punto menor a lei aplícase da forma:
Arturo Duperier e Blas Cabrera afinaron esta lei para algúns casos coa chamada Lei de Cabrera - Duperier.
Complexo da alfa-cetoglutarato deshidroxenase
O complexo da α-cetoglutarato deshidroxenase ou complexo da oxoglutarato deshidroxenase é un complexo encimático formado por tres encimas, que intervén no ciclo do ácido cítrico ou de Krebs entre outras rutas. No ciclo do ácido cítrico converte o α-cetoglutarato (ou 2-oxoglutarato) en succinil-CoA e CO2, con produción de NADH.
Unidades
O complexo está formado por tres compoñentes:
Na célula existen tres complexos multiencimáticos con TPP e ácido lipoico, un específico para o piruvato, outro para o alfa-cetoglutarato (ou 2-oxoglutarato), e un terceiro para os α-cetoácidos de cadea ramificada.
Vías metabólicas
Este encima participa en tres vías diferentes:
Propiedades cinéticas
Os seguintes valores refírense ao complexo encimático da bacteria Azotobacter vinelandii (1):
Reacción
A reacción catalizada por este encima no ciclo do ácido cítrico é:
thumb|500px|center|Mecanismo de reacción da α-cetoglutarato deshidrogenase (ou oxoglutarato deshidroxenase).
A reacción procede en tres pasos:
A ΔG°' desta reacción é -7.2 kcal mol−1. A enerxía necesaria par esta oxidación consérvase na formación do enlace tioéster do succinil-CoA.
Regulación
A alfa-cetoglutarato deshidroxenase é un punto de control fundamental no ciclo do ácido cítrico. O complexo é inhibido polos seus produtos, o succinil-CoA e o NADH. Unha carga de alta enerxía na célula tamén é inhibitoria. O ADP e os ións calcio son activadores alostéricos.
Patoloxía
A alfa-cetoglutarato deshidroxenase é un autoantíxeno recoñecido autoinmunitariamente na cirrose biliar primaria, unha forma de insuficiencia hepática grave. A actividade do complexo da alfa-cetoglutarato deshidroxenase diminúe en moitas enfermidades neurodexenerativas.
Trofeo Teresa Herrera 2004
A 59º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 2004. O campión foi o Deportivo da Coruña, que logrou o seu duodécimo título, o quinto consecutivo.
Bion 6
Características
Bion 6 foi o sexto satélite da serie de satélites Bion. Foi lanzado nunha órbita inicial de 226 km de perixeo, 288 km de apoxeo e 82,3 graos de inclinación orbital, cun período de 89,3 minutos.
Bion 6 levaba a bordo dous macacos Rhesus con sensores implantados para monitoriza-lo fluxo de sangue da arteria corótide e 18 ratas preñadas para o estudo do efecto da radiación e a microgravedade no embarazo. As ratas deron a luz camadas normais.
A cápsula regresou o 19 de decembro de 1983, tras 5 días de voo.
Storyboard
miniatura|350px|Storyboard Os storyboards son ilustracións mostradas en secuencia co obxectivo de servir de guía para entender unha historia, previsualizar unha animación ou seguir a estrutura dunha película antes de realizarse ou filmarse. Consiste esencialmente nunha serie grande de viñetas da película ou algunha sección da película producida de antemán para axudar aos directores e os cineastas a visualizar as escenas e atopar problemas potenciais antes de que estes ocorran. Os storyboards inclúen instrucións ou apuntamentos necesarios que servirán ao equipo de traballo para que este se desenvolva dentro dun plan preestablecido. Grazas a este elemento, o director pode fraccionar a súa filmación sen seguir estritamente a orde lóxica da trama.
O proceso de creación do storyboard, na súa forma actual, foi desenvolvido no estudo de Walt Disney durante principios dos anos 1930, logo de varios anos de procesos similares que foron empregados en Disney e outros estudos de animación. O storyboard fíxose popular na produción de películas de acción viva durante principios dos anos 1940. Na creación dunha película con calquera grao de fidelidade a unha escritura, un storyboard proporciona unha disposición visual de acontecementos tal como deben ser vistos polo obxectivo da cámara. No proceso de creación do storyboard, os detalles máis técnicos complicados no traballo dunha película poden ser descritos de xeito eficiente no cadro (a imaxe), ou na anotación ao pé do mesmo.
Publicidade
O storyboard emprégase tamén de forma intensiva na publicidade como un instrumento útil para presentar o proxecto de anuncio de televisión ou spot ao cliente por parte da axencia. Neste caso o storyboard ten unha definición menor que o equivalente cinematográfico. Unha vez aprobada a idea polo anunciante, o realizador e o director de fotografía aportarán o seu talento na elaboración dun shooting, unha versión máis técnica do nivel do story board cinematográfico) que reflicte polo miúdo cada plano, de cara a planificación da produción.
No proceso de presentación ao cliente do spot emprégase tamén o animatic, unha animación en vídeo das viñetas do story board con música e diálogos. Ao integrar a banda sonora e representarse en movemento permite unha valoración máis intuitiva do futuro spot e facilitar tanto a comprensión do proxecto polo anunciante como a valoración do proceso antes de comezar a produción.
AEGA
As siglas AEGA poden referirse a:
KK Zlatorog Laško
O Košarkarski klub Zlatorog Laško é un club profesional de baloncesto da cidade de Laško, Eslovenia. Actualmente compite na Liga Telemach, a máxima competición do baloncesto esloveno. Disputa os seus partidos como local no Dvorana Tri lilije, cunha capacidade para 3.000 espectadores.
Mimetismo batesiano
miniatura|200px|Placa fotográfica tomada por Bates 1861, ilustrando o mimetismo batesiano entre especies de [[Dismorphia (ringleira superior e terceira) e varios Ithomiini (Nymphalidae) (ringleiras segunda e inferior). No centro, unha especie non batesiana, Pseudopieris nehemia.]]
Asociación de Empresas Galegas do Audiovisual
A Asociación de empresas galegas do audiovisual (AEGA) é unha asolciación, constituída en xullo de 2001 por 9 empresas do sector audiovisual galego, que ten como principais oxectivos fomentar a relación entre os seus asociados, velar polos seus intereses nos foros pertinentes e promover e impulsar o desenvolvemento e internacionalización dun sector estratéxico como é o audiovisual.
Mimetismo batesiano
O mimetismo batesiano é un tipo de mimetismo no que unha especie inofensiva evolucionou para imitar os sinais de advertencia dunha especie perigosa dirixidos a un predador de ambas. Denomínase así polo naturalista inglés Henry Walter Bates, polo seu traballo sobre as bolboretas das selvas do Brasil.
Gerardo Sofovich
Gerardo Sofovich nado na cidade de Buenos Aires o 18 de marzo de 1937 e finado na mesma cidade o 8 de marzo de 2015, foi un actor, produtor, presentador, guionista, director e un realizador de cinema arxentino. Desenvolveu a súa carreira en televisión e teatro, tamén incursiona como actor de cinema. Ademais, foi un funcionario do presidente Carlos Menem por cuxa actuación foi obxecto de procesos xudiciais.
Mimetismo batesiano
O mimetismo batesiano é o máis coñecido e estudado dos complexos de mimetismo, ata o punto que ás veces os termos mimetismo e mimetismo batesiano trátanse como se fosen sinónimos. Porén, hai moitas outras formas, algunhas moi similares nos seus principios, outras moi diferentes. A miúdo contrástase co mimetismo mülleriano, unha forma de converxencia con beneficio mutuo entre dúas ou máis especies nocivas. Porén, como o mimetismo pode supoñer en si mesmo un grao de protección, a distinción non é absoluta. Pode tamén compararse con formas funcionalmente diferentes de mimetismo. Quizais a diferenza maior é co mimetismo agresivo, no que un predador ou parasito imita unha especie inofensiva, evitando a detección e mellorando o seu éxito na busca de alimento.
Asociación de Empresas Galegas do Audiovisual
Na actualidade, AEGA conta con 8 empresas asociadas, que abarcan todos os ámbitos do sector audiovisual e que están presentes tanto en Galicia como noutros mercados.
Mimetismo batesiano
A especie imitadora denomínase mimética ou imitadora, mentres que a especie imitada (protexida pola súa toxicidade, mal sabor ou outras defensas) denomínase modelo. A especie predadora que ten interaccións indirectas entre o imitador e o modelo pode denominarse receptora [do sinal], inxenua ou operadora. Ao parasitar o sinal de advertencia honesto do modelo, o imitador no mimetismo batesiano obtén vantaxe, sen ter que cargar co gasto de armarse ela mesma. Para o modelo é unha desvantaxe e tamén para o predador "inxenuo". Se aparecen os impostores en grandes cantidades, as experiencias positivas co imitador poden ter como resultado que o modelo sexa tratado como inofensivo. Cunha alta frecuencia hai unha forte vantaxe selectiva para o predador de distinguir o imitador do modelo. Por eta razón, os imitadores son normalmente menos numerosos que os modelos, o que é un exemplo de selección dependente da frecuencia. Algunhas poboacións imitadoras evolucionaron para presentar múltiples formas de (polimorfismo), permitíndolles imitar varios modelos diferentes e, por tanto, obter maior protección. O mimetismo batesiano non sempre é perfecto. Propuxéronse varias explicacións para isto, incluíndo as limitacións nas capacidades cognitivas dos predadores.
Asociación de Empresas Galegas do Audiovisual
As empresas de AEGA contan con 11 platós de entre 200 e 1.100 m2 dotados cos máis modernos equipos, dos que saíron filmes para o cine e a televisión, documentais, series e formatos e programas para televisión.
Mimetismo batesiano
Aínda que os sinais visuais foron moi estudados, o mimetismo batesiano pode empregarse para enganos que afecten a calquera sentido; por exemplo, algunhas avelaíñas imitan os sinais de advertencia de ultrasóns enviados por avelaíñas incomestibles a morcegos predadores, o que é un mimetismo batesiano auditivo.
Asociación de Empresas Galegas do Audiovisual
Xunta directiva
En maio de 2012, a xunta directiva da asociación estaba formada por:
Mimetismo batesiano
Contexto histórico
miniatura|upright|[[Henry Walter Bates describiu a forma de mimetismo que leva o seu nome en 1861.]]
Henry Walter Bates (1825–1892) foi un explorador e naturalista inglés que estudou a selva amazónica xunto con Alfred Russel Wallace en 1848. Wallace volveu a Inglaterra en 1852, pero Bates permaneceu alí unha década. O seu traballo de campo consistiu en recoller case un cento de especies de bolboretas das familias Ithomiinae e Heliconiinae e outros miles de espécimes doutros insectos. Ao ordenar estas bolboretas en grupos similares baseados na aparencia, empezaron a aparecer inconsistencias. Algunhas parecían superficialmente similares a outras, ás veces tanto que Bates non podía diferenciar as dúas especies só pola aparencia das ás. Porén, un exame máis minucioso de caracteres morfolóxicos menos obvios parecían mostrar que nin sequera tiñan un parentesco estreito. Pouco despois regresou a Inglaterra e fixo unha intervención lendo un artigo sobre a súa teoría do mimetismo na xuntanza da Sociedade Linneana de Londres do 21 de novembro de 1861, que se publicou despois en 1862 co título 'Contributions to an Insect Fauna of the Amazon Valley' (Contribucións á fauna de insectos do val do Amazonas) na revista Transactions. Presentou de forma máis elaborada as súas experiencias en The Naturalist on the River Amazons (O naturalista no río Amazonas).
Bates presentou a hipótese de que a estreita semellanza entre especies non relacionadas foi unha adaptación antipredator. Sinalou que algunhas especies tiñan unha coloración moi rechamante, e voaban dunha maneira pausada, case como se tentasen os predadores para que as comesen. Razoou que estas bolboretas eran incomestibles para as aves e outros insectívoros, e eran evitadas por eles. Ampliou esta lóxica a formas que lembraban fielmente esas especies con protección, imitando a súa coloración de advertencia pero non a súa toxicidade.