cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuela Serra Sabater
Manuela Serra Sabater, nada en Madrid en 1901 e finada en Madrid en  1988,  foi unha pioneira española no campo da neurociencia. Foi preparadora mecanógrafa no Laboratorio de Investigacións Biolóxicas de Santiago Ramón e Cajal na década de 1920, sendo unha das dúas mulleres mencionadas expresamente por Santiago Ramón y Cajal ao describir o Instituto Cajal ou Instituto de Madrid.
Traxectoria
Manuela Serra foi a segunda filla de José Serra e López de Sagredo, avogado e de Guadalupe Sabater, procedente dunha familia acomodada. A familia Serra Savater vivía na rúa do Prado, 26, sendo veciños de Ramón y Cajal. Foi colaboradora súa no Instituto Cajal de Madrid. onde ingresou en 1918. Pronto Ramón e Cajal advertiu nela motivación e aptitudes para o estudo, ofrecéndose a pagar os seus estudos de medicina, cousa que a súa nai rexeitou. Consta que ingresou no Instituto por oposición na categoría de "Preparadora mecanógrafa" en agosto de 1926 polo que recibía un soldo de 3000 pesetas anuais.
Lista dos discos máis vendidos
thumb| Disco de platino para [[Thriller (álbum)|Thriller (1982) de Michael Jackson, o álbum máis vendido de todos os tempos]] Esta é unha lista dos discos máis vendidos do mundo de música gravada. Para aparecer na lista, a cifra debe ser publicada por unha fonte fiable e o álbum debe vender polo menos 20 millóns de copias. Esta lista pode conter calquera tipo de álbum, incluíndo álbum de estudio, reprodución estendida, grandes éxitos, recompilacións, varios artistas,  bandas sonoras e  remixes. As cifras dadas non teñen en conta a revenda dos álbums usados.
Manuela Serra Sabater
Traxectoria
É sorprendente o feito de que durante moito tempo non se prestou atención á presenza e contribución de neurocientíficas tales como Serra, que completan a visión dunha das escolas científicas máis exitosas da Historia da Ciencia biomédica, xunto á de Louis Pasteur, como en 2017 recoñeceu a UNESCO.
Lista dos discos máis vendidos
Todos os álbums incluídos nesta lista teñen as súas cifras de reclamación dispoñibles soportadas polo menos nun 30% en copias certificadas. A cantidade porcentual de vendas certificadas necesarias aumenta canto máis novo é o álbum, polo que só se espera que os álbums editados antes de 1975 teñan as súas cifras reivindicadas apoiadas por ata polo menos o 30% en copias certificadas. Non obstante, espérase que os álbums máis novos, como  21 e Come Away with Me, apoien as súas cifras en polo menos un 70% en copias compulsadas. As copias certificadas proceden de bases de datos en liña dispoñibles de asociacións locais da industria musical. Esta é a razón pola que discos que doutro xeito formarían a lista, como The Sound of Music, In-A-Gadda-Da-Vida, Parallel Lines, Spirits Having Flown, Private Dancer, Janet, Believe, Bolo Ta Ra Ra.., Human Clay, Laundry Service e Back to Black, non se incluíron. <!- Non engada ningún álbum a esta sección cuxas cifras declaradas sexan inferiores a 20 millóns. Ademais, teña en conta que todas as cifras declaradass deben ser publicadas por fontes fiables. Para promover altos niveis de verificación de feitos e control editorial, esta lista debería achegar cifras de vendas a organizacións de noticias e organizacións relacionadas coa industria musical moi apreciadas como MTV, VH1, Billboard e Rolling Stone.
Manuela Serra Sabater
Obra
Serra foi a autora dun artigo publicado no Diario do Laboratorio en 1921, Notas sobre as gliofibrillas da neuroglía da ra (Artigo de Revista 1921).​ É probable que esta fose a razón pola cal Ramón e Cajal menciona a Manuela Serra entre os seus discípulos en 1922, sen mencionar en cambio á súa irmá Carmen. Manuela Serra aparece así mesmo como membro do Laboratorio de Investigacións Biolóxicas entre 1921 e 1925.
Lista dos discos máis vendidos
Como resultado da metodoloxía que utilizan os organismos que outorgan certificacións estadounidenses e canadenses (RIAA e Music Canada respectivamente), cada disco dun conxunto de varios discos cóntase como unha unidade para a certificación, líder a moitos álbums dobres da lista, como The Wall de Pink Floyd e The Beatles de The Beatles, estar certificado cun número dobre do número de exemplares vendidos alí. Estes álbums contan coas certificacións indicadas para o número de copias (non discos) enviadas. Pola contra, o nivel de certificación americano para discos dobres que caben nun disco compacto, como o  Saturday Night Fever banda sonora reflicten o número real de copias vendidas. En 2016, RIAA incluíu a transmisión ademais de vendas de pistas e vendas de álbums baseadas no concepto de unidade equivalente a álbum para fins de certificación e, polo tanto, a certificación xa non reflicte o envío só. Por exemplo, na actualización da certificación para Their Greatest Hits (1971–1975) de Eagles en agosto de 2018, o álbum foi ce certificado 38 × Platinum (aumentando da certificación 29 × Platinum anterior en 2006) en función dos novos criterios, converténdoo no álbum coa certificación máis alta dos Estados Unidos.
Manuela Serra Sabater
Obra
O artigo foi inicialmente concibido como continuación dun estudo de Claudio Sala i Pons, describía as gliofibrillas da neuroloxía da ra, e estaba ilustrado con sete figuras que incluían un total de10 debuxos. Serra descubriu a presenza de mesoglia/microglia7 na materia branca e, posiblemente, na materia gris.
Lista dos discos máis vendidos
Thriller de Michael Jackson, estímase que vendeu 66 millóns de copias en todo o mundo, é o álbum máis vendido. Aínda que as estimacións de vendas de Thriller foron de ata 120 millóns de copias, estas cifras de vendas non son fiables. Jackson tamén ten actualmente o maior número de álbums da lista con cinco, Celine Dion ten catro, mentres que Whitney Houston, The Beatles, Madonna e Pink Floyd teñen cada un tres.
Manuela Serra Sabater
Obra
Serra utilizaba a metodoloxía de Ramón e Cajal, que melloraba métodos previamente descritos por Max Bielschowsky. ​ As ilustracións orixinais de Manuela Serra eran de boa calidade, e diferentes das que realizaban Ramón y Cajal e outros científicos tales como Pío del Río Hortega ou Fernando de Castro.
Lista dos discos máis vendidos
As agrupacións baséanse en diferentes puntos de referencia de vendas, a máis alta para reclamacións de polo menos 40 millóns de copias e a máis baixa para reclamacións de 20 a 29 millóns de copias. Os álbums están listados por orde de número de copias vendidas e posteriormente polo nome do artista. A orde dos mercados na táboa baséase no número de discos compactos vendidos en cada mercado, o maior mercado na parte superior e o máis pequeno na parte inferior..
Manuela Serra Sabater
Recoñecementos
Ramón e Cajal cita unicamente a dúas mulleres como membros da súa escola: Laura E. Forster (1911) e Manuela Serra (1918-1927), que publicaron traballos na revista do Laboratorio de Investigacións Biolóxicas, a revista do despois denominado Instituto Cajal.
En 1921, publicou "Notas sobre las gliofibrillas de la neuroglía de la rana" (Artigo de Revista 1921).​
Lista dos discos máis vendidos
40 millóns de copias ou máis
*Todas as cifras de vendas móstranse en millóns
30–39 millóns de copias
*Todas as cifras de vendas amósanse en millóns
20–29 millóns de copias
*Todas as cifras de vendas amósanse en millóns
Álbum máis vendido por ano en todo o mundo
As listas dos álbums máis vendidos por ano no mundo son compiladas pola Federación Internacional da Industria Fonográfica anualmente desde 2001. Estas listas publícanse nos seus dous informes anuais, o Digital Music Report e a Industria discográfica en números. Tanto o Digital Music Report como o Recording Industry in Numbers foron substituídos en 2016 polo Global Music Report.
As unidades vendidas inclúen copias físicas e descargas dixitais.
Bolero (Ravel)
dereita|miniatura|450x450px| Repetidos cento sesenta e nove veces ao longo da [[Caixa (instrumento musical)|trampa, estes dous compases en ostinato dan ao Bolero de Ravel o seu ritmo uniforme e invariable.]] Bolero (Boléro, no título orixinal francés) é unha obra musical dun só movemento escrita para orquestra por Maurice Ravel. Composta orixinalmente para un ballet, a obra, estreada en 1928, está considerada a obra máis famosa de Ravel.
Trinovantes
dereita|miniatura|250x250px|Mapa dos pobos celtas. Os trinovantes ou trinobantes foron unha das tribos celtas que habitaron a Britania durante o período anterior á invasión romana. O seu territorio estendíase pola zona norte do río Támese, polas rexións de Essex e Suffolk, e incluía territorios que na actualidade localízanse no distrito de Gran Londres. O seu nome deriva dos prefixos celtras tri e novio, que nun sentido amplo, fai referencia ao vigor da tribo, polo que viría significar O pobo máis vigoroso. A súa capital foi a cidade de Camulodunum (a moderna Colchester), unha das localizacións propostas como a situación da lendaria cidade de Camelot.
Pleiotropía
A pleiotropía pode orixinarse por diversos mecanismos que aínda que son diferentes poden solaparse, como a pleiotropía de xenes, pleiotropía do desenvolvemento, e pleiotropía seleccional. A pleiotropía de xenes ocorre cando un produto xénico interacciona con outras múltiples proteínas ou cataliza moitas reaccións. A pleiotropía do desenvolvemento ocorre cando as mutacións teñen múltiples efectos sobre o fenotipo resultante. A pleiotropía seleccional ocorre cando o fenotipo resultante ten moitos efectos sobre a fitness (dependendo de factores como a idade e o xénero).
Trinovantes
Pouco antes da invasión da Britania por parte do exército romano dirixido polo xeneral Caio Xulio César (55 a. C. - 54 a. C.), os trinovantes eran considerados entre os pobos da Britania como a tribo máis poderosa da illa. Nesa época a capital desta tribo localizábase en Braughing (a moderna rexión de Hertfordshire). En moitos manuscritos que datan da época da guerra das Galias o seu rei menciónase co nome de Imanuentio, aínda que noutros omítese o nome. Nalgún momento antes de que se iniciase a segunda invasión de César á illa, este rei foi substituído por Casivellauno, que asumiu o mando da tribo dos catuvellaunos. O seu fillo, Mandubracio, fuxiu cara á protección que lle conferiría César na Galia. Durante esta segunda invasión, César derrotou a Casivellauno e restaurou a Mandubracio no trono. Casivellauno decidiu non volver oporse ao reinado de Mandubracio e permaneceu na sombra. O novo rei dos trinovantes aceptou a imposición de tributos.
Bolero (Ravel)
A música
Composto entre xullo e outubro de 1928 no Tempo di Bolero, moderato assai ("tempo de bolero, moi moderado"), o Bolero ten un ritmo invariable (escrito para 33x33px|nota de cuarto = 72, é dicir, cunha duración teórica de catorce minutos e dez segundos), e unha melodía uniforme e repetitiva. Deste xeito, a única sensación de cambio vén dada polos efectos de orquestración e dinámica, cun crescendo progresivo (a obra chámase en broma ás veces "o crescendo máis longo do mundo") e unha pequena modulación en mi maior preto do final, pero volve ao dó maior orixinal con só oito compases do final. Orixinalmente, na propia copia da partitura de Ravel, a marca do metrónomo é 33x33px|nota de cuarto = 76, pero este está tachado e 66 está a substituír a marca orixinal. Ravel sinala esta segunda marca na súa gravación coa Orquestra Lamoureux. Posteriormente, outras edicións do Bolero suxiren o 72. Na primeira gravación de Piero Coppola, na que Ravel estivo presente, o Bolero tivo unha duración similar de 15 minutos e 40 segundos. Ravel comentou máis tarde a un xornalista do Daily Telegraph que o traballo duraría 17 minutos. O director portugués Pedro de Freitas Branco, amigo de Ravel, dirixiu unha lenta interpretación da obra (33x33px|nota de cuarto = 54), que fixo que a obra durase 18m30s.
Constitúe unha obra singular, que Ravel consideraba un simple estudo de orquestración. A súa inmensa popularidade tende a facer secundaria a amplitude da súa orixinalidade e os verdadeiros obxectivos do seu autor, que pasou por un exercicio compositivo privilexiando as dinámicas nas que se pretendía unha redefinición e reinvención dos movementos da danza. O propio Ravel quedou sorprendido pola difusión e popularidade da obra, en gran parte debido ás variacións que numerosos directores, entre eles Willem Mengelberg e Arturo Toscanini, introduciron nas súas interpretacións.
Orixe
esquerda|miniatura| Ida Rubinstein, a inspiración de Bolero. Retrato pintado por Valentin Serov. A orixe do Bolero provén dunha petición da bailarina Ida Rubinstein, quen encargou a Ravel a creación dun ballet con carácter hispano. Ravel pensou que podería conseguir algúns extractos de Iberia, un conxunto de pezas para piano de Isaac Albéniz, pero non puido obter os dereitos para facer o que desexaba, xa que Albéniz cedera os dereitos de arranxo ao seu alumno Ferdinand Enrique Arbos.
En vez diso, Ravel compuxo unha nova obra.
UE Mataró
A Unió Esportiva Mataró, coñecido por motivos de patrocinio UE Mataró Germans Homs, é un equipo de baloncesto español con sede en Mataró, Cataluña. Actualmente compite no grupo C-1 da Liga EBA. A súa época máis destacada foron as décadas de 1960 e 1970, cando o club competiu durante doce temporadas na 1ª División.
Trinovantes
O próximo rei dos trinovantes do que se teñen rexistros grazas aos xacementos numismáticos da rexión foi Adedomaro. Este rei gobernou os trinovantes entre os anos 20 e 15 a. C., e a súa acción máis importante foi o traslado da capital a Camulodunum. Por un breve período, aproximadamente no ano 10 a. C., Tasciovano, rei dos catuvellaunos, acuñou moedas desde a capital trinovantiana, o que suxire que este pobo fora conquistado polos catuvellaunos, pero que non tardarían en expulsalos, quizais grazas á axuda de Roma. A inscrición Rex eliminouse das moedas e Adedomaro foi restaurado no trono. Á súa morte, Adedomaro foi sucedido polo seu fillo Dumnovellauno (10-5 a. C., mais uns poucos anos máis tarde a tribo foi conquistada de novo, esta vez polo fillo de Tasciovano, Cunobelino. Mandubracio, Adedomaro e Dumnovellauno aparecen en diversas ocasións nas lendas medievais britanas.
UE Mataró
Historia
A Unió Esportiva Mataró ten a súa orixe no ano 1930 cando se crea a sección de baloncesto do Iluro SC e da Agrupación Deportiva Mataró. Despois da Guerra Civil, o Iluro SC convértese no Club Deportivo Mataró, equipo que chega á 1ª División española na temporada 1963−64 con Antoni Serra de adestrador. Na máxima categoría permanece durante doce anos, incluíndo dous descensos e ascensos no camiño. Porén, o club sufriu numerosos problemas económicos que o alonxaron da elite definitivamente. A partir de 1991 o equipo de baloncesto adopta o nome de Club Bàsquet Mataró e, desde o 2011, Unión Deportiva Mataró.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o Mataró tivo os seguintes nomes ao longo da súa historia na 1ª División:
Trinovantes
O seu nome sobreviviu na lenda medieval británica como Trinovantum, o suposto nome orixinal de Londres, na obra de Godofredo de Monmouth Historia Regum Britanniae e noutras. Godofredo alega que o nome procede de Troi-novantum ou "Nova Troia", establecendo a relación coa lenda de que Britania foi fundada por Bruto de Inglaterra e outros refuxiados da guerra de Troia.
Pleiotropía
A acción dun xene pleiotrópico pode limitar a taxa de evolución multivariada cando a selección natural, selección sexual ou selección artificial nun carácter favorece un alelo, mentres que a selección noutros caracteres favorece outro alelo diferente. A evolución dalgúns xenes é daniña para o organismo. As correlacións xenéticas e as respostas á selección serven con frecuencia como exemplos de pleiotropía.
Bolero (Ravel)
Dereitos de autoría
A obra é de dominio público en toda Europa desde o 1 de maio de 2016. En 1988 acadou esa condición no Canadá, no Xapón e nos demais países nos que a duración da protección é de 50 anos post mortem auctoris (a partir da morte do autor). Na Unión Europea (excepto Francia), e nos demais países onde a duración da protección é de 70 anos pma, entrou no dominio público en 2008. En Francia, tras o fallo da Cour de cassation (Tribunal de casación) do 27 de febreiro de 2007, O Boléro estivo protexido até o 30 de marzo de 2016. Ao ser publicado en 1929, o Boléro será de dominio público nos EEUU en 2024.
Pleiotropía
Historia
Os caracteres pleiotrópicos foron recoñecidos desde hai tempo pola comunidade científica. Nos experimentos de Gregor Mendel de 1866, Mendel decatouse que algúns caracteres parecían herdarse xuntos; porén, as súas correlacións cun só xene nunca foran probadas. O termo "pleiotropie" foi acuñado por Ludwig Plate na súa obra Festschrift, que se publicou en 1910. Este autor definiu a pleiotropía como o feito de que se "varias características son dependentes da ... [herdanza]; entón estas cracterísticas aparecerán sempre xuntas e poden así parecer correlacionadas". Esta definición aínda pode utilizarse hoxe.
Bolero (Ravel)
Dereitos de autoría
Até 1993, o Boléro mantívose no primeiro lugar na listaxe de dereitos da Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique (SACEM) de Francia. En 2005, aínda era a quinta obra musical francesa non incluída no dominio público máis exportada, e reporta cada ano uns 1,5 millóns de euros de regalías. Como Ravel morreu sen fillos, a herdanza dos dereitos foi complexa. A xestión dos ingresos, que superou os 46 millóns de euros desde 1970, segue a ser motivo de polémica.
Manuscrito
thumb|manuscrito orixinal A reprodución da partitura, documento de máis de trinta páxinas, entrou no dominio público en 1992. O Estado francés utilizou o dereito de retracto para adquirir o orixinal por unha cantidade de 1,8 millóns de francos franceses. A Biblioteca Nacional de Francia é o depósito actual.
Controversias
Despois da morte de Ravel, en 1937, o seu irmán Edouard converteuse no único herdeiro. En 1954, Edouard Ravel e a súa muller sufriron un grave accidente de tráfico, que lles obrigou a contratar os servizos dunha enfermeira, Jeanne Taverne, de 48 anos. Tamén empregaron como chofer ao seu marido, Alexandre. Pouco despois morreu a muller de Edouard e os Taverne instáronse a vivir na casa do viúvo. En 1957 Edouard viaxou a París e prometeu publicamente que á súa morte o 80% dos ingresos por dereitos do autor do seu irmán pertencerían á cidade de París. A idea de Edouard era crear con estes cartos un premio anual para compositores ao estilo do Premio Nobel, unha promesa que nunca se cumpriu. No último momento, Edouard cambiou a súa vontade e deixou todo á súa enfermeira, Jeanne Taverne. O resto da familia Ravel non tomou ningunha medida até que se tomou a decisión e o caso foi levado aos xulgados. O xuízo durou unha década, Jeanne Taverne morreu en 1964 e o seu marido Alexandre continuou a disputa legal. Mentres, o Boléro seguía xerando millóns, pero o director xurídico da SACEM, Jean-Jacques Lemoine, decidiu conxelar os pagamentos até rematar o xuízo. En 1970, o último tribunal francés de apelación ditou sentenza: Alexandre Taverne, o marido da enfermeira do irmán do compositor, era o herdeiro lexítimo de Maurice Ravel. Durante os anos que durou o xulgado, os dereitos do autor xeraran unha fortuna, equivalente a uns 6 millóns de euros na actualidade. Poucos días despois de rematar o xulgado, Lemoine despediuse da SACEM, montou unha nova empresa e o seu primeiro cliente foi Alexandre Taverne.
Pleiotropía
Historia
En 1941 o xenetista estadounidense George Beadle e Edward Tatum contribuíron tamén a invalidar a definición de Gruneberg de pleiotropía "xenuína", avogando pola hipótese "un xene, un encima" que fora presentada orixinalmente polo biólogo francés Lucien Cuénot en 1903. Esta hipótese orientou as futuras investigacións sobre a pleiotropía a dilucidar como un só xene pode producir varios fenotipos.
Bolero (Ravel)
Controversias
Jean-Jacques Lemoine e Alexandre Taverne non se conformaron co botín millonario. Presentaron unha demanda contra o editor de Maurice Ravel e conseguiron renegociar os contratos anteriores. Ravel cedera as tres cuartas partes dos seus dereitos de autor á súa editorial, en lugar do terzo habitual. Gañoron Lemoine e Taverne. En 1972 Lemoine aumentou a súa participación no negocio. Creou unha empresa, ARIMA, á que, por razóns que non se explican, Alexandre Taverne e a nova esposa Georgette Taverne, cederon a maior parte da propiedade dos dereitos do autor de Ravel.
Outro dos grandes beneficiarios foi Jean-Manuel de Scarano, propietario de «Éditions Durand», editora de Ravel, de 1982 a 2000. Scarano, como presidente da Unión de Editores de Música de Francia, foi un dos que conseguiron convencer ao goberno francés de ampliar a duración dos dereitos de autor de cincuenta anos a setenta despois da morte do autor.
Pleiotropía
Historia
Na metade da década de 1950 Richard Goldschmidt e Ernst Hadorn, en investigacións diferentes, reforzaron a deficiencia do concepto de pleiotropía "xenuína". Uns poucos anos despois, Hadorn dividiu a pleiotropía nun modelo "mosaico" (no cal un locus afecta directamente dous caracteres fenotípicos) e nun modelo "relacional" (que é análogo á pleiotropía "espuria"). Estes termos xa non se usan, pero contribuíron á comprensión actual da pleiotropía.
Bolero (Ravel)
Extractos de son en MIDI
{| border="0" style="text-align:center;" width="100%"
Pleiotropía
Historia
Ao aceptarse na comunidade científica a hipótese "un xene, un encima", as investigacións centráronse en ver como caracteres fenotípicos non acoplados poden ser afectados pola recombinación xenética e as mutacións, aplicándoas á xenética de poboacións e á evolución. Esta visión da pleiotropía, a "pleiotropía universal", definida como o feito de que as mutacións en locus son capaces de afectar esencialmente a todos os caracteres, estaba implicita por primeira vez no modelo xeométrico de Ronald Fisher de 1930. Este modelo matemático ilustra como a fitness evolutiva depende da independencia da variación fenotípica a partir de cambios aleatorios (é dicir, mutacións). Teoriza que un incremento da independencia fenotípica se corresponde cun decrecemento da probabilidade de que unha mutación dada teña como resultado un aumento da fitness. Sewall Wright, ampliando os traballos de Fisher, proporcionou máis probas disto no seu libro de 1968 Evolution and the Genetics of Populations: Genetic and Biometric Foundations (A evolución e a xenética de poboacións: Fundamentos xenéticos e biométricos) usando a xenética molecular para apoiar a idea da "pleiotropía universal". O concepto destes diversos estudos sobre evolución sementaron o campo doutros moitos proxectos de investigación sobre a fitness individual.
En 1957 o biólogo evolutivo George C. Williams teorizou que se mostrarán efectos antagonistas durante o ciclo de vida dun organismo se estes están estreitamente ligado e son pleiotrópicos. A selección natural favorece os xenes que son máis beneficiosos antes da reprodución que os que o son despois (o que leva a un incremento no éxito reprodutivo). Sabendo isto, Williams aduciu que se só está presente un ligamento estreito, entón os caracteres beneficiosos aparecerán tanto antes coma despois da reprodución debido á selección natural. Porén, isto non se observa na natureza e así a pleiotropía antagonista contribúe a unha lenta deterioración do organismo coa idade (senescencia).
Mecanismo
A pleiotropía describe o efecto xenético dun só xene sobre múltiples caracteres fenotípicos. O mecanismo que subxace é que os xenes codifican un produto que é usado por varias células ou ten unha función de sinalización similar a un cadoiro que afecta a varias dianas.
Caracteres polixénicos
A maioría dos caracteres xenéticos na natureza son controlados por moitas variantes xenéticas, cada unha das cales ten un perqueno efecto. Estas variantes xenéticas poden ser xenes que codifican proteínas ou rexións non codificantes do xenoma. Neste contexto a pleiotropía refírese á influencia que unha variante xenética específica, por xemplo, un polimorfismo dun só nucleótido ou SNP, ten sobre dous ou máis caracteres distintos.
Os estudos de asociación en xenoma completo (GWAS, do inglés genome-wide association studies) e a análise de aprendizaxe de máquina de grandes bases de datos xenómicas levaron á construción de preditores polixénicos baseados en SNP para caracteres humanos como a altura, densidade ósea e moitos riscos de padecer certas enfermidades. Existen preditores similares para especies de plantas e animais e utilízanse en agricultura e gandaría.
Unha medida da pleiotropía é a fracción de varianza xenética que é común entre dous distintos caracteres humanos complexos: por exemplo, a altura fronte á densidade ósea, o risco de ter cancro de mama fronte ao de ter un ataque ao corazón, ou o risco de ter diabetes fronte ao de ter hipotiroidismo. Isto foi calculado para centos de pares de caracteres, cos resultados mostrados na táboa. Na maioría dos casos examinados as rexións xenómicas que controlan cada carácter están en gran medida disxuntas, con só un modesto grao de solapamento. miniatura|A pleiotropía parece limitada en moitos caracteres en humanos, xa que o solapamento de SNP, medido pola varianza contabilizada, entre moitos preditores polixénicos é pequena.
Así, polo menos para os caracteres humanos complexos ata agora examinados, a pleiotropía ten un alcance limitado.
Modelos para a orixe
Un modelo básico da orixe da pleiotropía describe un só locus xénico para a expresión dun determinado carácter. O locus afecta o carácter expresado só por medio do cambio da expresión doutros loci. Co tempo, ese locus afectaría os dous caracteres ao interaccionar cun segundo locus. A selección direccional para ambos os caracteres durante o mesmo período de tempo incrementaría a correlación positiva entre os caracteres, mentres que a selección sobre só un dos caracteres diminuiría a correlación positiva entre os dous caracteres. Finalmente, os caracteres que sufriron selección direccional simultaneamente estaban ligados por un só xene, o que ten como resultado pleiotropía.
Outros modelos máis complexos compensan algunhas das omisións do modelo básico, como os caracteres múltiples ou as asuncións sobre como os loci afectan os caracteres. Tamén propoñen a idea de que a pleiotropía incrementa a variación fenotípica de ambos os caracteres, xa que unha soa mutación nun xene tería dobre efecto.
Evolución
A pleiotropía pode ter un efecto sobre a taxa evolutiva dos xenes e as frecuencias alélicas. Tradicionalmente, os modelos de pleiotropía predicían que a taxa evolutiva dos xenes estaba relacionada negativamente coa pleotropía, xa que a medida que o número de caracteres dun organismo se incrementa, a taxa evolutiva dos xenes na poboación dese organismo decrece. Porén, esta relación non se atopou claramente nos estudos empíricos.
No emparellamento de moitos animais os sinais e receptores da comunicación sexual puideron ter evolucionado como a expresión dun só xene, en vez de ser o resultado da selección de dous xenes independentes, un que afecta ao carácter sinalizador e outro que afecta ao carácter receptor. En tal caso, a pleiotropía facilitaría o emparellamento e a supervivencia. Porén, a pleiotropía pode actuar tamén negativamente. Un estudo feito en escaravellos atopou que se orixina un conflito sexual intralocus cando a selección para certos alelos dun xene que son beneficiosos para un dos sexos causa a expresión polo mesmo xene de caracteres potencialmente daniños no outro sexo, especialmente se o xene está localizado nun cromosoma autosómico.
Os xenes pleiotrópicos actúan como unha forza arbitradora na especiación. William R. Rice e Ellen E. Hostert (1993) concluíron que o illamento precigótico observado nos seus estudos é un produto do papel do equilibrio pleiotrópico na selección indirecta. Ao imitaren os caracteres de especies hibridadas totalmente infértiles, déronse conta de que se impedía a fecundación dos ovos nos oito estudos distintos que fixeron, un probable efecto dos xenes pleiotrópicos sobre a especiación. Probablemente a selección estabilizante dos xenes pleiotrópicos permite que se altere a frecuencia do alelo.
Estudos de xenómica evolutiva en fungos mostraron trazos pleiotrópicos que simultaneamente afectan a adaptación e o illamento reprodutivo, convertendo as adaptacións directamente en especiación. Un caso moi comentado deste efecto é a especificidade de hóspede nos ascomicetos patóxenos e especificamente, en Venturia, o fungo causante da doenza sarna da maceira. Cada fungo parasito está adaptado ao seu hóspede e só poden emparellarse dentro dun hóspede compartido despois de obter recursos. Como un só xene de toxina ou alelo de virulencia pode garantir a capacidade de colonizar o hóspede, a adaptación e o illamento reprodutivo son facilitados instantaneamente, e, á súa vez, causa pleiotropicamente especiación adaptativa. Os estudos sobre xenómica evolutiva fúnxica servirán para dilucidar mellor as etapas máis iniciais da diverxencia como resultado do fluxo xénico e proporcionarán ideas sobre a diverxencia adaptativa inducida pleiotropicamente noutros eucariotas.
Pleiotropía antagonista
Ás veces, un xene pleiotrópico pode ser tanto prexudicial coma beneficioso para un organismo, o que se denomina pleiotropía antagonista. Isto pode ocorrer cando o carácter é beneficioso para a etapa inicial da vida do organismo (por exemplo, larva ou xove), pero non para a súa etapa posterior (adulto). Estas compensacións ou solucións intermedias son posibles porque a selección natural afecta máis aqueles caracteres expresados nas etapas iniciais da vida, cando a maioría dos organismos son moi fértiles, que aqueles expresados en etapas posteriores da vida.
Esta idea é básica na hipótese da pleiotropía antagonista, que empezou a desenvolver G. C. Williams en 1957. Williams suxeriu que algúns xenes responsables para o incremento da fitness nos individuos xoves e fértiles, contribúen a unha diminución da fitness en etapas posteriores da vida, o cal pode servir como explicación evolutiva da senescencia. Un exemplo é o xene p53, que suprime o cancro pero tamén suprime as células nai, que terían que renovar os tecidos desgastados.
Desafortunadamente, o proceso da pleiotropía antagonista pode ter como resultado ir por unha vía evolutiva alterada cunha adaptación atrasada, ademais de recurtar o beneficio global de calquera alelo a aproximadamente a metade. Porén, a pleiotropía antagonista tamén lle dá un maior "aguante" evolutivo aos xenes que controlan os caracteres beneficiosos, xa que un organismo cunha mutación neses xenes tería unha menor posibilidade de reproducirse con éxito, xa que serían afectados múltiples caracteres, potencialmente para empeorar.
A anemia falciforme é un exemplo clásico do beneficio mixto dado por este poder de aguante ou resistencia dos xenes pleiotrópicos, xa que a mutación que orixina a hemoglobina falciforma (Hb-S) proporciona o beneficio de fitness da resistencia á malaria aos heterocigotos, mentres que os homocigotos teñen unha esperanza de vida significativamente máis curta. Como ambos os estados están ligados ao mesmo xene mutado, hoxe grandes poboacións son susceptibles á anemia falciforme malia ser este un trastorno xenético que diminúe a fitness.
Exemplos
miniatura|300x300px|[[Pavón con albinismo.]]
Albinismo
O albinismo é a mutación do xene TYR, tamén chamado tirosinase. Esta mutación causa a forma máis común do albinismo. A mutación altera a produción de melanina, afectando así os caracteres relacionados coa melanina ou dependentes dela en todo o organismo. A melanina é unha substancia producida polo propio corpo que se utiliza para absorber a luz e proporcionar protección e coloración á pel. Indicios de albinismo son a ausencia de cor nos ollos, pelo e pel, debido á falta de melanina. Algunhas formas de albinismo producen tamén síntomas que se manifestan por movementos oculares rápidos, sensibilidade á luz e estrabismo.
Autismo e equizofrenia
A pleiotropía nos xenes foi ligada a certos trastornos psiquiátricos tamén. A deleción na rexión 22q11.2 do cromosoma 22 foi asociada coa esquizofrenia e o autismo. A esquizofrenia e o autismo están ligados á mesma deleción xénica, pero maniféstanse de forma moi diferente. O fenotipo resultante depende da etapa da vida na cal o individuo desenvolve o trastorno. A manifestación na infancia desta deleción xénica está asociada tipicamente ao autismo, mentres que a súa expresión na adolescencia ou posteriormente a miúdo maniféstase como esquizofrenia ou outros trastornos psicóticos. Aínda que estes trastornos están ligados pola xenética, non hai un aumento do risco de ter unha esquizofrenia de adulto en pacientes que son autistas na infancia.
Hay Day
Hay Day é un videoxogo para móbiles tipo freemium de agricultura desenvolvido e publicado por Supercell. Hay Day foi lanzado para iOS o 21 de xuño do 2012 e para Android o 20 de novembro do 2013. Segundo un informe de 2013, Supercell gañou 30 millóns de dólares ao mes grazas a Hay Day e a Clash of Clans, outro xogo creado por Supercell. No 2013, Hay Day foi o cuarto xogo máis alto en ingresos xerados.
Pleiotropía
Autismo e equizofrenia
Un estudo de 2013 tamén ligou xeneticamente cinco trastornos psiquiátricos, incluíndo a esquizofrenia e o autismo. A ligazón era a presenza dun polimorfismo dun só nucleótido (SNP) de dous xenes implicados na sinalización por canles de calcio nas neuronas. Un destes xenes, CACNA1C, atopouse que inflúe na cognición. Foi asociado co autismo e tamén coa esquizofrenia e o trastorno bipolar. Estes estudos mostran unha agrupación destas doenzas nos propios pacientes ou nas súas familias. A heredabilidade estimada da esquizofrenia é do 70% ao 90%, polo que a pleiotropía de xenes é crucial porque causa un incremento do risco de padecer certos trastornos psicóticos e pode axudar á diagnose psiquiátrica.
Fenilcetonuria (PKU)
miniatura|Recollida de sangue dun meniño de dúas semanas para facer un cribado para a fenilcetonuria.
Hay Day
Trama
Os xogadores poden agruparse en "veciñanzas", onde os membros poden axudarse mutuamente cando o necesiten, conversar entre eles ou doar artigos, entre outros. Só poderán doar 20 obxectos ao día e pedir cousas cada 12 horas.
Pleiotropía
Fenilcetonuria (PKU)
Un exemplo común de pleiotropía é a enfermidade humana da fenilcetonuria. Esta doenza causa atraso mental e reduce a cantidade de pelo e pigmentación da pel e pode ser causada por un gran número de mutacións nun só xene, o xene PAH do cromosoma 12, que codifica o encima fenilalanina hidroxilase, que converte o aminoácido fenilalanina (procedente da dieta) en tirosina. Dependendo da mutación implicada, esta conversión queda reducida ou cesa totalmente. A fenilalanina que non foi convertida acumúlase no torrente circulatorio e pode chegar a niveis que son tóxicos para o desenvolvemento do sistema nervioso do neonato e nenos pequenos. A forma máis perigosa da doenza é a chamada fenilcetonuria clásica, que é común en nenos. O bebé parece normal ao principio, pero vai ter unha discapacidade intelectual permanente. Isto pode causar síntomas como o atraso mental, forma de andar e postura anormais e atraso no crecemento. Como a tirosina se usa no corpo para producir melanina (un compoñente do pigmento que se encontra na pel e pelos), esta incapacidade de converter en niveis normais a fenilanina en tirosina pode orixinar pelo loiro e pel clara. A frecuencia desta doenza varía moito. Por exemplo, nos Estados Uidos, a fenilcetonuria aparece en case 1 de cada 10000 nacementos. Debido á realización de cribados nos neonatos, os doutores poden detectar rapidamente os casos de fenilcetonuria nos meniños. Isto permite iniciar o tratamento axiña, impedindo que o neno sufra os efectos graves da fenilcetonuria. A maneira de tratar a fenilcetonuria é controlando a dieta. A fenilalanina é inxerida ao comer, polo na dieta se deberían evitar todos os alimentos que teñan cantidades altas de fenilalanina. Os alimentos con moitas proteínas deberían evitarse, tales como leite materno, ovos, polo, carne de vaca ou porco, peixe, noces e outros alimentos. Unha fórmula especial para a fenilcetonuria pode servir para que o corpo do neno obteña as proteínas que necesita sen inxerir fenilalanina.
Anemia falciforme
miniatura|Fotomicrografía de [[glóbulo vermello|glóbulos vermellos de forma normal e falciformes nunha mostra tomada dun paciente de anemia falciforme.]]
Hay Day
Xogabilidade
Varios cultivos son desbloqueados nas diferentes etapas do xogo; cultivos como o trigo e os plátanos, e árbores froiteiras e arbustos. O xogador tamén pode comprar animais de granxa, pescar e capturar animais acuáticos como peixes, lagostas e patos; e comprar animais de compañía que deben ser alimentados para obter EXP. O xogador tamén pode aumentar os terreos da súa granxa noutras etapas.
Rudar
Rudar é un filme esloveno de 2017 dirixido por Hanna Antonina Wojcik Slak. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Conta a historia dun mineiro que descobre os corpos de milleiros de persoas que foron executadas no masacre do pozo de Barbara.
Sinopse
Alija descobre milleiros de corpos de persoas executadas durante a segunda guerra mundial nunha mina abandonada. O seu xefe, querendo vender a mina, presiónao para quede calado, mais Alija arrisca o seu traballo por alertar a policía.
Hay Day
Recepción
Pocket Gamer outorgoulle un premio de bronce. Na Google Play ten unha recepción de 4,5 sobre 5 e na App Store ten unha recepción de 4,5 sobre 5.
Pleiotropía
Anemia falciforme
A anemia falciforme é unha enfermidade xenética que causa a formación de glóbulos vermellos deformes cunha forma ríxida de lúa en crecente en vez da súa forma normal redondeada e flexible. É causada polo cambio dun só nucleótido nun xene, unha mutación puntual no xene HBB. O xene HBB codifica a información para producir a subunidade de beta-globina da proteína hemoglobina, que é a proteína que está no interior dos glóbulos vermellos e transporta o oxíxeno polo corpo. A hemoglobina é unha proteína tetrámera, formada por dúas unidades de cada unha das súas subunidades alfa e beta. A anemia de célula falciforme ocorre cando a mutación no xene HBB causa que ambas as subunidades de beta-globina da hemoglobina cambien orixinando a hemoglobinaS (HbS).
A anemia falciforme é unha doenza pleiotrópica porque a expresión dun só xene HBB mutado produce numerosas consecuencias no corpo. A hemoglobina mutada forma polímeros e agrúpase causando que o glóbulo vermello falciforme desoxixenado adopte a forma desfigurada de lúa crecente. Como resultado as células non son flexibles e non poden fluír doadamente polos vasos sanguíneos pequenos, incrementando o risco de que se produzan coágulos de sangue e posiblemente privando a órganos vitais dunha subministración normal de oxíxeno. Algunhas complicacións asociadas coa anemia falciforme son as seguintes: dores, danos nos órganos, ictus, hipertensión arterial e perda de visión. Os glóbulos vermellos falciformes tamén teñen unha vida máis curta e morren prematuramente.
Síndrome de Marfan
miniatura|Paciente con síndrome de Marfan. A síndrome de Marfan é unha doenza xenética autosómica dominante que afecta a 1 ou 2 de cada 10000 persoas. A síndrome de Marfan orixínase por unha mutación no xene FBN1, que codifica a glicoproteína fibrilina-1, un constituínte importante das microfibrilas extracelulares que forman parte do tecido conectivo. Atopáronse unhas 1000 mutacións diferentes no xene FBN1 que teñen como resultado o funcionamento anormal da fibrilina, o que ten como consecuencia un alongamento e debilitamento progresivo dos tecidos conectivos. Como estas fibras se atopan en tecidos por todo o corpo, as mutacións neste xene poden ter un amplo efecto sobre certos sistemas, como o esquelético, cardiovascular e nervioso, así como en ollos e pulmóns.
Sen tratamento médico, o prognóstico da síndrome de Marfan pode ir de moderado a potencialmente mortal, cunha elevada porcentaxe de mortes en pacientes diagnosticados relacionadas con complicacións cardiovasculares e insuficiencia cardíaca. Outras características da síndrome son un incremento do tamaño dos brazos e unha diminución da proporción entre a parte superior e inferior do corpo.
Alelo "mini-músculo"
Un xene que se descubriu recentemente en ratos de laboratorio, denominado "mini-músculo", causa, cando está mutado, un 50% de redución na masa dos músculos das patas posteriores como efecto primario (o efecto fenotípico polo cal foi identificado orixinalmente). Ademais desta menor masa muscular nas patas posteriores, os ratos mutantes mostran menor frecuencia cardíaca durante a actividade física e unha maior resistencia, así como riles e fígados agrandados. Todas estas desviacións morfolóxicas inflúen no comportamento e metabolismo do rato. Por exemplo, os ratos coa mutación mini-músculo teñen unha maior capacidade aeróbica por gramo. O alelo mini-músculo mostra un comportamento mendeliano recesivo. A mutación é un polimorfismo dun só nucleótido (SNP) nun intrón do polipéptido pesado do xene da miosina4.
Proteínas de reparación do ADN
As vías de reparación do ADN que reparan os danos sufridos polo ADN celular utilizan diversas proteínas. Estas proteínas a miúdo teñen outras funcións ademais da reparación do ADN. Nos humanos os defectos nalgunha destas proteínas multifuncionais poden causar fenotipos clínicos moi diferentes. Como exemplo, as mutacións no xene XPB que codifica a subunidade máis grande do factor de transcrición II H basal teñen varios efectos pleiotrópicos. As mutación no XPB causan deficiencias na reparación por escisión de nucleótidos do ADN e no proceso moi diferente da transcrición xenética. Nos humanos as mutacións no XPB poden dar lugar ao trastorno proclive ao cancro do xeroderma pigmentosum ou ao trastorno multisistémico non canceroso tricotiodistrofia. Outro exemplo en humanos é o xene ERCC6, que codifica unha proteína que media na reparación do ADN, a transcrición e outros procesos celulares en todo o corpo. As mutacións no ERCC6 están asociadas con trastornos no ollo (distrofia retinal), corazón (arritmias cardíacas) e sistema inmunitario (inmunodeficiencia linfocitaria).
En polos
miniatura|Polos co carácter de plumas rizas. Os polos mostran varios caracteres afectados por xenes pleiotrópicos. Algúns polos presentan o carácter chamado plumas rizas (frizzle feathers), no cal as plumas se enroscan cara a fóra e arriba en vez de ser planas e pegadas ao corpo. As plumas rizas orixínanse por unha deleción na rexión xenómica que codifica a α-queratina. Este xene parece orixinar pleiotropicamente outras anormalidades como un incremento no metabolismo, maior consumo de alimentos, frecuencia cardíaca acelerada e un atraso na madureza sexual.
Os polos domesticados sufriron un rápido proceso de selección que orixinou que fenotipos non relacionados tivesen altas correlacións, o que suxire efectos pleotrópicos, ou polo menos un estreito ligamento, como por exemplo entre a masa da crista e estruturas fisiolóxicas relacionadas con capacidades reprodutivas. Tanto os machos coma as femias con cristas máis grandes teñen unha maior densidade ósea e forza, o cal permite que as femias depositen máis calcio nas cascas dos ovos. Este ligamento tamén se evidencia polo feito de que dous dos xenes, o HAO1 e BMP2, que afectan ao óso medular (a parte do óso que transfire o calcio ás cascas de ovo en desenvolvemento) están localizadas no mesmo locus que o xene que afecta á masa da crista. O HAO1 e o BMP2 tamén mostran efectos pleiotrópicos no comportamento dos polos domésticos do tipo normalmente desexado; aqueles polos que expresan maiores niveis destes xenes no tecido óseo producen máis ovos e teñen un menor comportamento de incubación.
Floyd Allen
Floyd Dean Allen, nado o 3 de marzo de 1952 en Carthage, Arcansas, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade de Alabama, xogaba na posición de pivote cunha altura de 2,08 metros. Foi o máximo reboteador da Liga ACB 1986−87.
Axóuxere
O termo Axóuxere pode referirse a:
Franjo Tuđman
Franjo Tuđman, nado o 14 de maio de 1922 e finado o 10 de decembro de 1999 foi un historiador, escritor e político croata. Foi o primeiro presidente de Croacia tras a independencia do país desde 1990 até 1999, ano da súa morte. O presidente serbio Slobodan Milošević e Franjo Tudjman de Croacia foron os principais artífices da ruptura de Iugoslavia.
Na República Federal Socialista de Iugoslavia
Con 19 anos ingresou na guerrilla antifascista de Josip Broz Tito; despois da guerra foi o xeneral máis novo do Exército Popular de Iugoslavia con só 23 anos.
Defendeu posicións ultranacionalistas croatas tras a morte de Tito (1980).
Década de 1990
Nos anos 90 dirixiu un partido chamado Hrvatska Demokratska Zajednica - HDZ (Unión Democrática Croata) - que á súa vez foi a punta do movemento independentista de Croacia a finais do século XX. O HDZ conseguiu reunir á maioría do pobo croata de Croacia e Bosnia e Hercegovina, nas primeiras eleccións após a caída do comunismo na República Federal Socialista de Iugoslavia. O seu obxectivo cristaliza o 30 de maio de 1990 mediante un referendo nacional para a independencia de Croacia.
Antes de reaparecer na escena política da antiga Iugoslavia como líder do HDZ, foi un disidente político polas súas ideas nacionalistas. esquerda|miniatura|229x229px| Tumba de Tudjman, outubro de [[2005]] Coas súas posicións separatistas chegou á presidencia de Croacia e levou á independencia a ese país. Detivo o Exército Iugoslavo (JNA) en Croacia, aínda que era superior en armas, coa combinación de armisticio e defensa do territorio do país. Despois de que as forzas internacionais da UNPROFOR interviñesen finalmente entre o autoproclamado estado serbio en Croacia e as forzas croatas, Franjo Tudjman decidiu organizar e armar o Exército Croata (HV), preparándose para as operacións Tempestade de Bljesak e Oluja de 1995, coas que recuperou a integridade territorial do país.
En 1996 pediu facer "un monumento de reconciación como o Valle de los Caídos" para o caudillo nacionalcatólico croata Ante Pavelić enterrado en Madrid.
Crimes de guerra
Foi investigado por crimes de lesa humanidade polo Tribunal Penal Internacional para a antiga Iugoslavia acusado de limpeza étnica contra a poboación serbia de Krajina.
Morreu de cancro en 1999.
Polas súas contribucións á independencia de Croacia foi chamado "pai de Croacia". Coa súa morte producíronse posicións máis moderadas, beneficiosas para a integración étnica e celebradas polo resto dos estados balcánicos.
Ana Ortiz
O nome Ana Ortiz pode referirse a:
Meleagris ocellata
O pavo ocelado (Meleagris ocellata) é unha especie de ave que vive na península do Iucatán en México (estados de Quintana Roo, Campeche, Iucatán, Tabasco e Chiapas) e partes de Belize e Guatemala. A súa área de distribución abrangue uns 130.000 km2. Parente do pavo salvaxe (Meleagris gallopavo) é unha ave grande de entre 70 e 122 cm. de largo con marcado dimorfismo sexual: os machos pesan de media 5 quilogramos, mentres que as femias pesan arredor de 3 kg. A especie foi considerada en perigo de extinción polo goberno mexicano en 2002 e como case ameazada pola IUCN dende 2009 (Kampichler et al. 2010). Crese que as causas primordiais da redución dos seus números son a perda de hábitat e a excesiva presión cinexética.