cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protágoras de Abdera
Agnosticismo
No terreo das crenzas relixiosas, Protágoras mantivo unha postura agnóstica e escéptica. Nunha obra súa, titulada Sobre os deuses, negaba a posibilidade dun coñecemento da realidade que vaia alén das aparencias sensíbeis. Segundo Dióxenes Laercio, este escrito comezaba coas seguintes palabras:
Polas opinións que expresa nese libro, Protágoras foi acusado de impiedade e obrigado a deixar Atenas. Morreu afogado nun naufraxio cando se dirixía a Sicilia camiño do desterro.
Obras
Entre as obras desaparecidas de Protágoras pódense citar as seguintes:
Meroles
miniatura|150px|Meroles knoxii. Meroles é un xénero de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos escincomorfos, familia dos lacértidos, subfamilia dos lacertinos e tribo dos eremiadininos.
O xénero comprende oito especies, que habitan no suroeste de África, especialmente no deserto do Namib.
Clasificación
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes oito especies:
Características
Estas lagartas do deserto teñen escamas dorsais finas e granulares. Os dedos das patas posteriores son alongados.
Praia de Traba
A praia de Traba é un areal situado no lugar de Boaño, na parroquia de Traba, no concello coruñés de Laxe; atópase delimitada pola Punta Arnao (sur) e pola Punta Traba (norte). Conta cunha lonxitude de 2.650 m. A Lagoa de Traba atópase na parte posterior do sistema dunar.
Por esta praia pasa a 4ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Ecoloxía
O lugar onde se atopa a praia é de grande interese ecolóxico e atópase catalogado como espazo natural protexido por resolución 10/01/1990 da Consellería de Ordenación do Territorio e Obras Públicas da Xunta de Galicia co nome de Espazo natural da Lagoa e Dunas de Traba.
A lagoa formouse pola formación dunha barreira de dunas entre o mar e os regatos que nel abocaban. Entre a fauna da lagoa salientan garzas, parrulos, gaivotas. A mesma atópase arrodeada dun mesto canival, mais posúe un observatorio de aves.
Os fortes ventos da zona fan avanzar o sistema dunar cara a lagoa, polo que esta vaise reducindo.
Historia
Existiu no lugar unha poderosa familia nobre, os Traba, que tomou o nome dun castelo, hoxe non localizado, na parroquia homónima. Desta familia descenden moitas das sonadas liñaxes da nobreza galega, coma os Moscoso, os Andrade, os Mariñas ou os Montaos.
Os Condes de Traba, con Froila Vermúdez coma primeiro membro da liñaxe, controlaron parte da costa de Galiza na Alta Idade Media. Pedro Froilaz, seu fillo, foi o primeiro personaxe en asinar coma Conde de Galiza.
A orixe do topónimo podería estar no substantivo latino tabula (táboa, referido neste caso á chaira cadrada onde se atopa a vila).
No ano 2000 ocorreu en Galicia a catástrofe do Prestige, onde se verteron ao mar toneladas de combustíbel. A praia de Traba foi unha das máis afectadas polo chapapote.
Lendas
Unha lenda di que cando Santiago Apóstolo estaba a predicar por estas terra, os moradores dunha vila chamada de Vilaverde desouviron as palabras deste, polo que a aldea se afundiu na lagoa para sempre.
O val onde se atopa a praia e mais a lagoa cércase por varios outeiros coma o da Torre da Moa (241 m.), onde hai un castro e restos romanos e medievais. Coma ocorre en practicamente todos os castros galegos, abundan as lendas dos mouros.
Trofeo Teresa Herrera 1946
A 1º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 30 de xuño de 1946 a partido único. O campión foi o Sevilla FC.
O Campodanta, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
O Campodanta é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE do 2007 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres), un menos ca no 2007.
Neste lugar atópase a foxa funeraria do Campodanta. Dita anta é a que dá nome ó lugar.
Detlef Kappeler
Detlef Kappeler, nado en Szczecin en 1938, é un arquitecto, catedrático e pintor alemán. O seu traballo artístico fai del un representante contemporáneo do expresionismo.
Traxectoria
Detlef Kappeler naceu na cidade de Stettin, en Mecklemburgo-Pomerania Occidental en Alemaña en 1938. En 1945, durante a Segunda Guerra Mundial a súa familia deixou a cidade fuxindo da ofensiva bélica, trasladándose a Schwerin para pasar, pouco tempo despois, ao campo de refuxiados de Schleswig - Holstein onde permanecería dous anos, tras os cales chegarían, finalmente, a Hamburgo. Esta experiencia influíu en toda a traxectoria artística de Kappeler.
En 1953, Kappeler comeza os seus estudos de Arquitectura na Universidade de Hannover, que finaliza en 1965. Nesta etapa, vese influenciado polo Pop Art, creando con iso algo diferente que definiría o que sería como artista nestes anos. No ano 1966, obtén o  premio da arte para arquitectura e pintura do Estado de Baixa Saxonia e comeza os seus estudos de Arte e Pintura na Escola Superior de Belas Artes de Hamburgo. En 1972 e 1973 concédenselle dúas bolsas: a primeira para unha estadía na Citén internationale das arts en París eo a Premio de Lichtwark, da cidade de Hamburgo.
En 1974, Kappeler é nomeado catedrático de Pintura e Gráfica na Universidade de Hannover. Ademais da docencia, é partícipe activo en círculos políticos onde se discuten temas como o rearmamento militar, a enerxía nuclear ou a ecoloxía. Produce ciclos de pinturas relacionados como "Projekt Nordholz" e "Eismeerzyklos". Máis tarde, Kappeler centrará as súas obras en persoas que, polas súas posturas democráticas en canto a dereitos humanos e liberdade de expresión, foron vítimas da inxustiza. Nacen, así, ciclos referidos a Theodor Lessing e Carl von Ossietzky.
Trala exposición Auf der Suche na Sala Gaspar de Barcelona en 1994, Detlef Kappeler establece o seu taller nesta cidade e segue parte dos seus traballos desde alí. Coa súa obra pictórica, en especial coas súas “Plásticas para o Espazo,” reacciona a correntes posmodernas da mesma maneira que a ideas deconstrutivistas. É aquí onde se realizan ciclos como “Raum” ou “Transparencias.” Así mesmo, o cambio que se produce cando deixa a súa cátedra e percibe a súa potencial mobilidade espacial e persoal, pivotando finalmente entre a súa propiedade no Mar do Norte en Alemaña e a Ciutat Vella en Barcelona e, máis tarde, a costa galega, fan de motor para impulsar a creación nesta que para outros críticos é vista como unha nova etapa da súa vida tamén como artista. Usándose da abstracción e redución ou simplificación, do mesmo xeito que de efectos máis lixeiros de estrutura e cor nas súas composicións, fai delas creacións dunha calidade aumentada.
Actualmente vive e traballa en Chorente, Muxía (A Coruña) e centra os seus traballos en preguntas sobre o sentido da existencia.
Antón Castro, escribiría para o catálogo da exposición El fin del camino (2010): “A súa obra emblematiza un sentimento agónico da vida, talvez a imaxe singular do romanticismo mariño”. Así mesmo, Castro recoñece nas súas obras a influencia pollockiana pero, máis notablemente, do expresionismo alemán.
Brasicáceas
As brasicáceas (Brassicaceae) ou crucíferas (Cruciferae) son unha familia de anxiospermas dicotiledóneas que se inclúen na orde Brassicales. Constitúen un grupo monofilético con arredor de 338 xéneros e 3.709 especies de plantas principalmente herbáceas distribuídas en todo o globo, porén se achan particularmente concentradas en áreas temperadas e frías. Inclúen cultivos de importancia económica, tanto hortícolas, como ornamentais, oleaxinosos, forraxeiros e como condimentos. Así mesmo, inclúen a unha especie que se considera un organismo modelo en investigacións biolóxicas: Arabidopsis thaliana
Descrición
Herbas anuais, bianuais ou perennes, con zume acuoso e frecuentemente picante, raras veces sufruticosas.
Plantas de follas alternas ou en roseta, simples ou divididas, sen estípulas.
Flores en cruz, hermafroditas, xeralmente actinomorfas, sen brácteas; cáliz con 4 sépalos libres dispostos en dous verticilos dímeros, ás veces co baseamento lixeiramente xiboso (polo xeral, só dous deles); corola cun verticilo de catro pétalos alternos cos sépalos, ás veces en dous grupos, C 2 + 2; androceo normalmente con 6 estames, dispostos en dous verticilos: un externo con dous estames curtos, e un interno con catro estames longos, con nectarios basais; xineceo súpero, sincárpico, bicarpelar, co ovario xeralmente dividido en dous lóculos mediante un septo (tamén chamado de disepimento) orixinado por crecemento das placentas. Inflorescencias en acios, corimbos ou umbelas.
Froitos de tipo capsular dehiscentes mediante dúas valvas, chamados sílicuas (poden ser latiseptas ou angustiseptas), ou excepcionalmente en lomentos, ás veces rematados nun bico estéril.
Usos
Nesta familia atópanse boa parte das verduras de inverno, Brassica e os seus cultivares, que se encontra distribuída por todo o mundo e consta de especies de crecemento anual, bienal ou perenne. Aínda que algúns membros teñen un alto contido de ácido erúcico, o que as converte en pouco axeitadas para consumir en grandes doses, todos os membros son comestíbeis; porén, uns saben mellor ca outros.
Evolución, filoxenia e taxonomía
O botanista austríaco August von Hayek, a seguir polo botanista alemán Otto Eugen Schulz e o austríaco Erwin Emil Alfred Janchen forneceron a primeira teoría arredor da orixe da familia. Eles crían que se orixinara nas Américas a partir da subfamilia Cleomoideae de Caparidaceae a través da tribo Theylopodieae (Stanleyeae) das brasicáceas. Tal visión da escola xermana foi partillada por outros autores como o taxónomo iraquí, nacionalizado estadounidense, Ihsan Ali Al-Shehbaz e o armenio Armén Tajtadzhián. De feito, o americano Thomas Nuttall xa tiña proposto contra o 1834 o nome Stanleyeae como unha familia distinta e intermedia entre as caparáceas e mailas crucíferas, que incluía os xéneros Stanleya e Warea.
Os estudos moleculares das brasicáceas, que se empezaron a publicar a partir do comezo do século XXI, demostraron claramente que —pola contra— as brasicáceas se orixinaran no Vello Mundo e que constitúen un clado irmán ás cleomáceas.
Lei de Jante
A Lei de Jante, chamada en dinamarqués e en noruegués Janteloven, é un decálogo de normas creado polo autor Aksel Sandemose na súa novela En flyktning krysser sitt spor (literalmente, Un refuxiado atravesa a súa faixa), de 1933, onde describe a pequena cidade de Jante, cuxo modelo foi tomado directamente da súa propia cidade natal, Nykøbing Mors, baseado no modo como era no inicio do século XX. O modelo, até certo punto, describe a vida da provincia escandinava e presenta moitas das caractarerísticas da sociedade nórdica.
Regras
As normas son as seguintes:
Orizón, Santa Comba de Orizón, Castro de Rei
Orizón é un lugar da parroquia de Santa Comba de Orizón no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (3 homes).
Raúl Morodo
Raúl Morodo Leoncio, nado en Ferrol en 1935, é un xurista, embaixador e político galego.
Traxectoria
Estudou ata o bacharelato no Colexio Tirso de Molina de Ferrol, e en 1952 marcha a Salamanca para estudar dereito. Na capital salmantina licenciouse en 1958 e doutorouse posteriormente.
En 1968, con outras persoas entre as que se contaba Enrique Tierno Galván, funda en Madrid o Partido Socialista del Interior (PSI), e será o seu primeiro secretario xeral. Pola súa actividade política durante o franquismo será detido e desterrado a aldeas da provincia de Albacete. En 1974 o PSI muda o seu nome polo de Partido Socialista Popular (PSP). En 1977 obtén un dos cinco escanos desta formación nas eleccións a Cortes Constituíntes, pola circunscrición de Madrid. En 1978 o seu partido fusiónase co PSOE, e el abandona a política de primeira fila e tamén loxicamente a secretaría xeral do PSP. Trala vitoria do PSOE, en 1983 é nomeado embaixador-representante permanente de España na Unesco, posto que ocuparía durante dous anos.
Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1987 sae elixido na candidatura do Centro Democrático y Social, encabezada por Eduard Punset, e en 1989 revalida de novo ese escano, malia o retroceso xeral da súa formación. Dende ese 1989 e ata 1992 foi vicepresidente da Internacional Liberal y Progresista. En 1991 presentouse ás eleccións a presidente do CDS, nunha candidatura conxunta con Rosa Posada como secretaria xeral, pero foron derrotados polo tándem que compuñan Rafael Calvo Ortega (presidente) e Antoni Fernández Teixidó (secretario xeral) por 445 votos a 339.
Afastado de novo da política, reincorporouse ao ensino universitario, pois desde que se doutorara en Salamanca fora sucesivamente profesor de dereito político nas universidades de Oviedo, Alcalá de Henares, UNED e Complutense, nesta última dende 1976. En 1995, baixo o último goberno de Felipe González, regresa á vida diplomática, e resulta nomeado embaixador en Portugal, cargo que proseguirá ata 1999, xa baixo o goberno de José María Aznar. En 2004 José Luis Rodríguez Zapatero noméao embaixador en Venezuela e a partir de 2005 faise cargo tamén da legación da Guïana. En 2007 é relevado dos dous cargos, e pasa a un segundo plano da vida política.
Ademais, Morodo foi reitor da Universidade Internacional Menéndez Pelayo dende 1980 ata 1983.
Higashiōmi
Higashiōmi (東近江市, ひがしおうみし, Higashiōmi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Shiga. Está situado ao sur da prefectura e ao leste da rexión de Kinki e no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 388,58 km² e a poboación de 116.853 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 301 hab./km².
O concello de Higashiōmi limita cos concellos de Ōmihachiman, Azuchi, Ryūō, Kōka, Hino, Taga, Aishō, Hikone (pertencentes á prefectura de Shiga); Inabe e Komono (prefectura de Mie).
A Laxa, Temes, Carballedo
A Laxa é un lugar da parroquia de Temes, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 5 habitantes, 3 mulleres e 2 homes.
Toponimia
O topónimo vén de que ten orixe nunha voz hispano-latina  (pena ou pedra aplanada e delgada) de probable ascendencia céltica.
Jamal Joseph
Jamal Joseph, escritor, director, produtor, poeta, activista e educador estadounidense.
Traxectoria
Encarcerado pola súa pertenza ao Partido Pantera Negra, aproveita a súa estadía na prisión para sacar dous títulos universitarios, escribir cinco obras teatrais e dous libros de poesía. Actualmente é profesor de cinema da Universidade de Columbia e director artístico do teatro New Heritage de Harlem. É autor da biografía interactiva de Tupac Shakur, Tupac Shakur Legacy.
Pilar García Rego
Pilar García Rego, nada en Cacheiras (Teo) o 29 de agosto de 1966, é unha xornalista, presentadora e escritora galega.
Xornalista
Comezou a súa carreira profesional en Radio Galicia, na cadena SER a finais dos anos oitenta onde presentou e dirixiu varios programas como El últmo desván. No ano 1989 comou a traballar como locutora na Televisión de Galicia. En 1990 copresentou Crocante con Alberto Avendaño,. Foi redactora de Cousas da Lingua. A partir de aquí fixo labores de redacción e presentación en Esto é noticia en 1995, programa que dirixiu na súa edición de fin de semana; De todo corazón (dende o 23 de setembro de 1996) con Iolanda Vázquez. Estivo na redacción dos primeiros talk shows da TVG como Bis a Vis ou Tardes con Ana. Dende o 18 de maio de 1998 o concurso cultural Todos a bordo e, estreado o 20 de xaneiro de 2003, dirixiu O sabichón, un microespazo feito en colaboración coa UE e outros programas especiais.
Entre 2006 e 2013 presentou máis de douscentos programas de Alalá. , un dos espazos máis premiados desta canle: gañou o Premio da Comunicación 2007, o Premio da Crítica de Galicia en 2007, Premio da Aula Gómes Mouro, Premio Recuncho da Palleta, Premio da Academia Española de TV, Premio Constantino Bellón. Foi redactora do programa de música No bico un cantar dende o 23 de setembro de 2013.
Desde 2013 presenta Zigzag diario. , espazo cultural gañador de cinco Premios Mestre Mateo consecutivos, o premio da Gala do Libro Galego ou o Martín Códax a mellor programa de música.
Escritora
Como escritora de ficción, realizou o guión de A casa do barqueiro (2002), proxecto de longametraxe. E goi guionista e/ou editora de series coma Avenida de América, Rías Baixas, Libro de Familia e O Faro.
Publicou en 2019 o seu primeiro poemario, Sandalias verdes zapatou azuis e cans negros editado por Xerais. No 2021 participou no Manifesto 25-N 30 voces pola eliminación da violencia contra a muller e no número 229 da revista Grial. O mesmo ano publicou Humanario coa Editorial Galaxia.
Recoñecementos
Recibiu a Medalla do Gaiteiro en Forcarei 2011 e o premio As Nosas Músicas 2017 da Asociación A Xesteira pola súa traxectoria profesional.
El Eco Compostelano
El Eco Compostelano foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1863.
Historia e características
El Eco Escolar, que se viña publicando dende principios de 1863, cambiou a súa cabeceira a partir do número 52 do 11 de abril, pasando a denominarse El Eco Compostelano, continuando coa numeración e subtítulo Periódico de intereses morales y materiales, noticias y anuncios de El Eco Escolar, que no número 54, de 16 de abril, transformou en Periódico de intereses generales y crónica. Publicábase os martes, xoves e sábados. Fundado e dirixido por Ramón Otero Acuña e editado por José Rodríguez Ruibal. Entre os seus redactores figurou José Domínguez Izquierdo. Cesou a súa publicación en outubro dese ano.
O Casal, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
O Casal é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres), tres máis ca en 2007.
O topónimo fai mención a o pequeno grupo de casas que conforma a aldea.
Navallón
O navallón (Pharus legumen, Linnaeus 1758) é un molusco bivalvo da familia dos Fáridos (Pharidae), orde Eutherodonta.
Morfoloxía
Semella unha navalla pero ten as marxes anterior e posterior redondeadas e entreabertas. Normalmente non supera os 12 cm.
A cuncha é fráxil e equivalva, tomando unha forma oblonga e cilíndrica. A superficie presenta finas liñas concéntricas. A valva dereita ten un dente cardinal prominente, e a esquerda dous moi prominentes; ademais, nas dúas valvas aparece na cara interior unha costela redondeada que chega ata un terzo da distancia entre o bordo superior e a marxe inferior.
Hábitat e bioloxía
Vive na zona infralitoral, en bancos de area fina.
Distribúese polo Atlántico, desde as Illas Británicas ata Marrocos.
Resulta pouco abundante e as escasas capturas veñen mesturadas con navallas e longueiróns.
Ríos Panisse recolleu o nome de navallón aplicado tamén a outros moluscos, como a arola ou a propia navalla.
Manuel Brea Abades
Manuel Brea Abades, nado en Cereixo (A Estrada) en 1891 e finado o 8 de novembro de 1931, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina en 1909, foi celador dun hospital en Buenos Aires. Amigo persoal e colaborador do presidente arxentino Hipólito Yrigoyen, colaborou no periódico La Nación. Retornou a Galicia en 1920, foi presidente da Federación Agraria da Estrada e tomou parte na fundación de El Emigrado en representación dos emigrados da Arxentina. En 1921, desconforme coa liña de El Emigrado ao que quería darlle un rumbo político máis neutral para contribuír á reunificación do agrarismo local, fundou o periódico La Estrada. Volveu marchar a Buenos Aires en decembro de 1926, asociouse á Unión Estradense, traballou no diario La Acción e dirixiu o semanario El Ideal Argentino. Novamente retornado á Estrada, na Segunda República foi director de Estrada Republicana e La República de Silleda, e correspondente de diversos xornais da emigración como La Libertad e Galicia de Buenos Aires. Foi tiroteado polo cura de Rubín, Manuel López García, o 1 de novembro de 1931, finando días despois.
Vida persoal
Casou en Buenos Aires con Dolores Fernández e foi pai de José Amor, María Angélica, Higinio, Francisco, Carmen e Elida Brea Fernández.
Ático
Esta consideración sufriu, coa instalación de ascensores nos edificios, un cambio histórico, pois nos antigos edificios, o ático era a parte menos nobre dada a súa penosa accesibilidade, a súa temperatura máis extrema e variábel e a posíbel humidade derivada da súa proximidade ao tellado.
Algúns áticos son reutilizados como dormitorios e oficinas, perfeccionados con escaleiras e xanelas, aínda que a maior parte permanece con difícil acceso e son usualmente utilizados como almacéns.
Así mesmo, axuda ao control da temperatura, ao prover dunha gran masa de aire inmóbil. O aire quente ascendente desde os niveis inferiores do edificio a miúdo queda atrapado no ático, creándolles a reputación de sitios inhóspitos. Con todo, en anos recentes, algúns foron illados para axudar a diminuír os custos da calefacción.
En moitos países de Latinoamérica, o ático significa o espazo que queda entre o teito interior do último piso e o tellado ou azotea. Este é usado igualmente para vivendas de varios pisos ou vivendas dun só piso. Ten un significado similar a faiado.
José María García de la Villa
José María García de la Villa Merchán, nado en 1945 en Vigo e finado o 2 de agosto de 2014, foi un psiquiatra e arqueólogo afeccionado galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Salamanca, especializouse en Psiquiatría e Neuroloxía no Hospital psiquiátrico de Toén traballando cun dos eminentes psiquiatras galegos Manuel Cabaleiro Goás.
Como psiquiatra traballou en tres hospitais en Galicia, o xa mencionado de Toén, pero tamén en Conxo e no Rebullón, onde chegou a ser subdirector. Tamén dirixiu durante uns anos o Hospital Provincial de Pontevedra. Tamén foi presidente fundador da Asociación Galega de Saúde Mental.
Ao longo da súa traxectoria persoal e profesional, en Salamanca, Toén e no Baixo Miño foi apañando e catalogando restos arqueolóxicos, ata un conxunto de 594 pezas procedentes de xacementos paleolíticos e mesolíticos tan importantes como Cerro del Berrueco, Castro de Trelle ou o xacemento da Piteira. En 2017, tres anos despois do falecemento de García de la Villa, este tesouro foi atopado nuns colectores de cascallo e doados ao Museo Quiñones de León de Vigo.
Trasestrada, Riós
Santo Estevo de Trasestrada é unha parroquia do concello de Riós. Segundo o INE en 2020 tiña 251 habitantes (129 homes e 122 mulleres), 64 menos ca en 2010 (166 homes e 149 homes) e 143 menos ca en 2000. Ten dez entidades de poboación.
Xeografía
Trasestrada sitúase no fondo dun val fluvial formado polo río Lamas e os seus afluentes (principalmente o río da Veiguiña).
Topónimo
O nome de Trasestrada parece facer referencia á proximidade do Camiño Real entre Castela e as Rías Baixas. Tamén se especula que poida gardar relación coa vía romana que pasaba por este territorio.
Economía
As actividades económicas principais son o cultivo da pataca, do millo, antigamente do trigo e da cebada, os castiñeiros e as touzas. Tamén se practica a gandaría, especialmente a bovina (en tempos houbo unha extensa gandaría lanar). O cultivo do liño, frecuente aínda a principios do século XX, está desaparecido.
Patrimonio
A igrexa de Santo Estevo de Trasestrada posúe un gran retablo barroco, realizado, segundo consta nunha inscrición do ano 1746, sendo abade o licenciado Luis Cobelas. Destacan as tallas de anxos e motivos vexetais, ademais das imaxes de Santo Estevo e Santa Tareixa, á que tiñan gran devoción os membros da casa nobre de Alba, da que dependía a igrexa.
Segundo Pérez Costanti, o escultor Alonso Martínez realizou en 1602 un retablo para esta parroquia, e unha imaxe da Virxe, hoxe desaparecidos. No museo do bispado de Ourense pódese admirar unha imaxe da Virxe con neno Xesús procedente desta parroquia. Proba da riqueza que recibiu é a abundante ourivaría, na que destaca a cruz procesional, feita no ano 1807 polo prateiro Ortiz.
Translación da Terra
miniatura|300x300px|Esquema da translación da Terra e características orbitais. Denomínase translación ao movemento da Terra ao redor do Sol, a cal describe á súa ao redor unha órbita elíptica na que o Sol está nun dos focos.
Se se toma como referencia a posición dunha estrela, a Terra cumpre unha volta nun ano sideral (ou sidéreo) cuxa duración é de 365 días, 6 horas, 9 minutos e 10 segundos. O ano sideral é de pouca importancia práctica. Para as actividades terrestres ten maior importancia a medición do tempo segundo as estacións, divisións do ano que se definen de xeito astronómico pero que teñen sentido non só en relación ós cambios na posición do Sol no ceo, senón tamén na temperie.
Tomando como referencia o lapso transcorrido entre un inicio da primavera e outro, cando o Sol atópase no punto vernal, o ano trópico dura 365 días 4 horas 48 minutos e 46 segundos. Este é o ano utilizado para realizar os calendarios.
A órbita ten un perímetro de preto de 930 millóns de quilómetros, cunha distancia media ao Sol de preto de 150 000 000 km, distancia que se coñece como Unidade Astronómica (U.A.). Disto dedúcese que a Terra desprázase no espazo a unha velocidade de 106 000 km cada hora ou 29,5 km cada segundo.
O feito de que a órbita sexa elíptica fai que a Terra nalgún momento estea no lugar da órbita máis afastado do Sol, denominado afelio, feito que se pruduce en xullo. Nese punto a distancia do centro da Terra ao centro do Sol é de 152 097 701 km. De xeito análogo, o punto da órbita máis próximo ao Sol denomínase perihelio e ocorre en xaneiro, cunha distancia de 147 098 074 km entre centros. A situación da Terra no afelio e no perihelio correspóndese de xeito aproximado cos solsticios de verán e inverno (xa que non coinciden os puntos de máximo afastamento e máximo achegamento cos puntos de máixma inclinación do eixe da Terra coa liña Terra-Sol).
No ano 2017 o punto da órbita da Terra máis próximo ó Sol prodúxose o día 4 de xaneiro, ás 11:59 hora peninsular (10:59 Tempo Universal Coordinado), momento no que a Terra se achegou máis ó Sol
Beck
Bek David Campbell, nado nos Ánxeles (California) o 8 de xullo de 1970, é un músico, compositor, cantante, multiinstrumentista e produtor musical estadounidense, máis coñecido como Beck Hansen. Fíxose famoso a principios dos anos 90 co seu estilo experimental e lo-fi, dándose a coñecer por crear colleges musicias de xéneros moi variados. Musicalmente abarcou folk, funk, soul, hip hop, electrónica, rock alternativo, country, e psicodelia. Beck publicou 14 álbums de estudio (tres deles a través de selos independentes), ademais de varios sinxelos non aparecidos en discos e un libro de partituras.
Beck medrou nos Ánxeles facendo hip-hop e folk na súa adolescencia e comezou a actual a nivel local en cafeterías e clubs. Mudouse a Nova York en 1989 e involucrouse no movemento anti-folk da cidade. Regresou aos Ánxeles a principios dos 90 e gravou o seu sinxelo "Loser", que se converteu nun éxito en todo o mundo en 1994, e publicou o seu primeiro gran álbum, Mellow Gold, ese mesmo ano. Odelay, editado en 1996, encabezou as enquisas dos críticos e gañou varios premios. En 1998 publicou Mutations, influenciado polo country, e en 1999 o influenciado polo funk Midnite Vultures. O acústico Sea Change de 2002 amosaba un Beck máis serio, e o de 2005 Guero regresaba á produción baseada en samplers de Odelay. The Information de 2006 estaba inspirado no electro-funk, hip hop, e psicodelia; Modern Guilt de 2008 inspirábase na música pop dos 60; e o influenciado polo folk Morning Phase de 2014 gañou o Grammy ao álbum do ano. O seu álbum de 2017, Colors, gañou os premios Grammy de mellor álbum alternativo e ao mellor álbum gravado. O seu décimocuarto álbum de estudio, Hyperspace, foi editado o 22 de novembro de 2019.
Heterópteros
Os heterópteros (Heteroptera) son un grupo de insectos que comprende unhas 40.000 especies pertencentes á orde Hemiptera. O termo "Heteroptera" procede do grego e significa "ás diferentes", xa que a maioría das especies teñen un par de ás anteriores con porcións membranosas e porcións endurecidas, chamadas hemélitros; os membros do grupo máis primitivo dos Enicocephalomorpha teñen ás completamente membranosas.
Beck
Co seu collage pop de estilos musicais, irónicas letras e posmodernos arranxos usando samples, caixas de ritmos e efectos de sons, Beck foi aclamado pola crítica e polo público ao longo de toda a súa carreira e é considerado un dos músicos máis peculiares do rock alternativo dos anos 90 e 2000. Dous dos discos máis populares e aclamados de Beck son Odelay (1996) e Sea Change (2002). Odelay foi nomeado Álbum do Ano pola revista estadounidense Rolling Stone e pola británicas NME e Mojo. Odelay tamén foi nomeada ao premio Grammy ao Álbum do Ano. Os dous álbum aparecen na lista dos 500 mellores álbums de todos os tepos da Rolling Stone. Beck tamén colaborou con distintos artistas e fixo contribucións a varias bandas sonoras.
Heterópteros
Os Gerromorpha e Nepomorpha comprenden a maioría dos membros acuáticos e semiacuáticos dos heterópteros, mentres que case todos os grupos restantes que son comúns e popularmente coñecidos están dentro dos Cimicomorpha e Pentatomomorpha.
Clasificación
esquerda|miniatura|Anatomía dun [[Pentatomoidea. A: cabeza; B: tórax; C: abdome. 1: garras; 2: tarso; 3: tibia; 4: fémur; 8: ollo composto; 9: antena; 10: clípeo; 23: lateroterxitos; 25: pronoto; 26: escutelo; 27: clavus; 28: corium; 29: embolium; 30: membrana.]]
O nome "Heteroptera" tivo antes a categoría de orde, e o seu uso remóntase a 1810, autoría de Latreille. Só recentemente foi relegado a unha categoría subsidiaria dentro dunha definición máis ampla de Hemiptera, polo que moitos libros de referencia aínda o inclúen como unha orde. Se debe seguir ou non tratándose como unha suborde é aínda un asunto debatido, como tamén o é se o propio nome debería ser utilizado. Hai tres enfoques básicos que van desde abolir o nome completamente a manter a taxonomía cun lixeiro cambio na sistemática, e dúas das propostas (pero non a tradicional) concordan coa filoxenia. As clasificacións en competencia requiren ter preferencia por usar dúas subordes fronte a unha cando se ten en consideración a familia de "fósiles viventes" Peloridiidae.
Nunha clasificación revisada proposta en 1995, o nome da suborde é Prosorrhyncha, e Heteroptera é un grupo non categorizado que está dentro dela. A única diferenza entre Heteroptera e Prosorrhyncha é que este último inclúe a familia Peloridiidae, a cal é un pequeno grupo relictual que é de seu unha superfamilia e infraorde monotípicas. Noutras palabras, os Heteroptera e Prosorrhyncha sensu Sorensen et al. son idénticos excepto en que os Prosorrhyncha conteñen unha infraorde adicional, chamada Peloridiomorpha (que comprende só 13 pequenos xéneros). O conflito actual entre as clasificacións linneanas tradicionais e as clasificacións non tradicionais exemplifícase polo problema inherente a continuar usando o nome Heteroptera cando xa non pode axustarse a ningunha categoría linneana estándar (xa que queda por debaixo da suborde pero por encima da infraorde). Se esta clasificación ten éxito, entón o grupo dos "Heteroptera" deberá desbotarse, pero nese caso é probable que non se use ningunha categoría en absoluto segundo os estándares da nomenclatura filoxenética.
Na clasificación tradicional, os Peloridiidae mantéñense como unha suborde propia, chamada Coleorrhyncha; "Heteroptera" é tratado igual. Funcionalmente, a única diferenza entre esta clasificación e a precedente é que a anterior usa o nome Prosorrhyncha para referirse a un determinado clado, mentres que o enfoque tradicional divide este nos Heteroptera parafiléticos e os Coleorrhyncha monofiléticos. Moitos opinan que é preferible usar só un nome porque as características das dúas subordes tradicionais están demasiado emparentadas como para ser tratadas por separado. miniatura|[[Ninfa (bioloxía)|Ninfa de Zelus sp.]]
Alternativamente, pode utilizarse o enfoque modificado de situar Coleorrhyncha 'dentro' de Heteroptera. De feito, como esta solución conserva os ben coñecidos Heteroptera como categoría taxonómica mantense tradicionalmente, mentres que facelo un grupo consistentemente monofilético parece preferible ao grupo "Heteroptera" parafilético usado en obras máis vellas. Neste caso, o grupo Heteroptera "nuclear" ("core") podería considerarse unha sección, aínda que polo momento non se lle deu nome, principalmente porque os Prosorrhyncha foron propostos antes, dentro dos Heteroptera "expandidos", ou este último podería simplemente describirse constando só dunha liñaxe basal de "fósiles viventes" e unha radiación principal máis apomórfica. Se o nome "Coleorrhyncha" se mantén para a liñaxe basal ou se se usa o máis consistente "Peloridiomorpha" no seu lugar é cuestión de gustos, como se describe máis abaixo.
Á parte da cuestión da "proximidade" de Heteroptera e Coleorrhyncha está tamén a potencial alteración do modo de construción tradicional dos nomes; parece haber reticencias entre os hemipterólogos a abnadonar o uso de "Heteroptera". Isto pode entenderse pola propia forma do nome, xa que é unha violación da convención de usar a terminación "-ptera" para calquera categoría por riba do xénero distinta da orde, aínda que como é unha convención e non unha regra obrigatoria da nomenclatura linneana, os taxónomos teñen tecnicamente a liberdade de poder violala (o cal explica por que, por exemplo non todas as ordes de insectos acaban en "-ptera", como no caso de Odonata). Porén, na maioría dos casos cando se violan tales convencións, non se crea un conflito interno como no presente caso (é dicir, a orde Hemiptera ten unha suborde chamada Heteroptera, o cal é un conflito interno). Polo menos algúns hemipterólogos argumentan que o nome Heteroptera debería descartarse por completo para eliminar este conflito interno, aínda que a terceira posibilidade ofrece un rodeo alternativo da cuestión. Nese caso, para conseguir unha total consistencia dos nomes, "Coleorrhyncha" sería probablemente descartado en favor de "Peloridiomorpha".
Escuela del Trabajo
Escuela del Trabajo foi unha revista pedagóxica mensual publicada en Ourense pola Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (A.T.E.O.) entre 1932 e 1934.
Heterópteros
Clasificación
Como se explicou anteriormente, a partir deste cladograma, propuxéronse dúas clasificacións distintas:
Beck
Traxectoria
Beck é fillo do director, compositor e arranxador canadense David Campbell, e da artista visual e antifa "estrela" de Andy Warhol, Bibbe Hansen. A súa avoa materna era xudía, mentres que o seu pai, o artista Al Hansen, era noruegués e pioneiro do movemento artístico de vangarda Fluxus. O avó paterno de Beck era un ministro presbiteriano, mentres que por parte de nai a súa avoa era xudía; a súa nai tamén era de ascendencia norueguesa e sueca. Cando os seus pais se separaron cando tiña 10 anos, Beck estivo coa súa nai e o seu irmán nos Ánxeles, onde foi influenciado pola diversidade musical da cidade.
Escuela del Trabajo
Historia e características
Subtitulada Revista mensual de educación de la ATEO, apareceu en xaneiro de 1932. O seu primeiro director foi Albino Núñez Domínguez, tamén presidente da A.T.E.O. De tendencia socialista, pretendía aglutinar aos mestres ourensáns para tratar «todos aqueles temas de acento profesional que non quebranten a cordialidade da clase, nin ataquen as últimas conquistas do espírito liberal levadas a cabo nos territorios laicos do ensino». O entrecomillado corresponde ao editorial do primeiro número da publicación, onde se engade: «Os nosos colaboradores poden traer a ela, atentos ás anteriores limitacións, aqueles problemas de ámbito científico que, sen estar directamente ligados aos foros da Pedagoxía, sinalen unha posición solvente e unha inquietude en trámite». Como pode apreciarse, o propósito inicial caracterízase pola moderación e a profesionalidade. Incluíu artigos de carácter político e educativo, denunciou o auxe do fascismo, realizou unha defensa da paz e da escola campesiña e criticou as relacións entre política e relixión.
Desenvolvemento da revista
O 17 de xullo de 1932, nunha Asemblea da A.T.E.O., o membro do Consello de Redacción Eligio Núñez "tacha a actuación do Director de «Escuela del Trabajo» de moderada, respectuosa e personalista. Intervén Albino Núñez Domínguez para rectificar o devandito, negando a verdade de tales acusacións". Presenta a súa dimisión cando o número de agosto estaba en prensa. A partir de aquí, a revista pasou a denominarse Escuela de Trabajo, dirixida por Baltasar Vázquez. Os contidos radicalízanse e iso xera certo desacougo nalgúns sectores da docencia. Así mesmo prodúcense alternancias na Dirección e no Consello de Redacción. Coa dimisión de Baltasar Vázquez, pasaron a coordinar a publicación Luis Soto, Eligio Núñez e Manuel Luis Acuña. En maio de 1934, anunciouse que Albino Núñez Domínguez volvería facerse cargo da dirección da revista, pero esta non volveu editarse debido aos problemas políticos do momento.
Cesou a súa publicación co número 26, en marzo de 1934.
Colaboradores
Nela colaboraron, entre outros:
Beck
Primeiras actuación e edicións
miniatura|Beck nun concerto segredo en 2005 Despos de deixar o instituto a mediados dos anos 80, Beck viaxou por Europa e desenvolveu o seu talento como músico da rúa. En Alemaña pasou un tempo co seu avó Al Hansen. A finais da década chegou a Nova York, onde se relacionou co movemento anti-folk, influenciado polo polo punk.
No ano 1988 Beck gravou un casete titulado Banjo Story, que dende entón está dispoñible como bootleg. Regresou aos Ánxeles co cambio da década e viviu nun pendello traballando en empregos pouco cualificados mentres seguía desenvolvendo o seu estilo musical. Beck tamén tocou en varios locais dos Ánxeles, dende clubs de punk ata cafeterías, e incluso nas rúas. Durante ese tempo coñeceu a Chris Ballew, fundador de The Presidents of the United States of America, e ámbolos dous actuaron na rúa como dúo durante un tempo. Algunhas das súas primeiras gravacións conseguíunas traballando con Tom Grimley nos Poop Alley Studios, unha parte de WIN Records.
En 1993 Beck editou o seu primeiro álbum de estudio, Golden Feelings, a través do selo de Peter Hughes Sonic Enemy. Inicialmente foi lanzado só en casete (aínda que máis parte apareceu unha edición limitada en CD). Estímase que só se fabricaron entre 500 e 700 copias, sendo un traballo moi difícil de conseguir. AllMusic.com describiría posteriormente ao álbum como "un extremadamente interesante, entretido, e humorístico documento que demostra que dende un principio, o truco de Beck baseábase na experimentación".
Álbums independentes
En 1993 Beck asinou un contrato con Bong Load Custom Records (propiedade deTom Rothrock, Rob Schnapf e Bradshaw Lambert). A súa primeira edición para a discográfica foi "Loser", unha colaboración entre o produtor de hip hop Carl Stephenson e Beck. A canción foi toda unha sensación cando o presentador de radio Chris Douridas púxoa en Morning Becomes Eclectic, o principal programa musical da radio universitaria de Santa Monica (California), KCRW. Esta exposición na radio e a posterior actuación ao vivo o 23 de xullo de 1993, levou a unha guerra entre selos para asinar con Beck. Finalmente, o artista elixiu Geffen Records, que lle daba permiso para a edición de dous álbums independentes mentres durase o contrato. De todas as discográficas que lle ofreceron a Beck asinar con el, Geffen foi a que menos cartos lle daba, pero a que lle deixaba maior liberdade creativa.
O 22 de febreiro de 1994 Flipside Records editou Stereopathetic Soulmanure. Era un disco extenso con 25 temas, que contiña os favoritos dos seareiros "Satan Gave Me a Taco", "Rowboat" e "Thunderpeel", así como pistas faladas sen sentido, ruído e gravacións ao vivo. Johnny Cash gravaría posteriormente "Rowboat" e incluiríaa no seu álbum de 1996 Unchained. Cash diría que a canción "soaba como algo que podería ter escrito ou feito nos 60, cando estaba pasando por unha época estraña".
En marzo de 1994, Geffen editou a estrea de Beck cun grande selo, Mellow Gold. O álbum converteu a Beck nun éxito entre o grande público, recibindo as mellores puntuacións posibles nas revistas Spin e Rolling Stone e en AllMusic.
O 27 de xuño, o selo de Olympia K Records editou o álbum One Foot in the Grave, o terceiro disco de Beck en 1994. O traballo contaba cun bo número de destacados músicos da escena independente como Calvin Johnson de Beat Happening, Chris Ballew de The Presidents of the United States of America ou os membros de Built to Spill Scott Plouf e James Bertram.
Beck comezou nese ano unha xira por todo o mundo, facendo unha aparición no escenario principal do festival Lollapalooza de 1995. Algúns críticos da época calificárono como un one-hit wonder polo éxito de "Loser".
Odelay
miniatura|Beck en 2006 Cando chegou o momento de gravar o sucesor de Mellow Gold, Beck aliouse con Tom Rothrock e Rob Schnapfen como produtores. O resultado foi Odelay, editado en 1996, que contiña unha gran variedade de estilos, dende o indie rock ata o funk, blues ou country. O seu principal sinxelo, "Where It's At", foi moi escoitado nas radios, e o seu videoclip programado habitualmente na MTV. Odelay recibiu eloxios da Rolling Stone e gañou varios premios da industria musical, incluídos dous Grammys. Ademais de "Where It's At", foron lanzados outros tres sinxelos do álbum: "Devils Haircut", "Jack-Ass" e "The New Pollution".
Beck contribuíu ao proxecto de trip hop experimental Forest for the Trees, do seu colaborador Carl Stephenson e que empezara en 1993. O proxecto editou un álbum autotitulado no ano 1997, ao que lle seguiu un EP en 1999. Beck colaborou con voces faladas, harmónicas e outros instrumentos.
Mutations e Midnite Vultures
No ano 1998 Beck editou o álbum Mutations. Aínda que o disco foi orixinelmente programado para ser lanzado polo selo Bong Load Records, Geffen interveu e publicouno en contra dos desexos de Beck. O artista tratou entón de anular os contratos con ambas discográficas, e estas demandárono por incumplimento de contrato. O litixio prolongouse durante anos, e ata o día de hoxe aínda non se sabe se está completamente resolto.
Mutations foi producido por Beck e Nigel Godrich (frecuente produtor e colaborador de Radiohead) e foi gravado en dúas semanas, durante as cales Beck gravou un tema cada día, producíndose 14 cancións. Mutations alonxouse da desidade electrónica de Odelay e amosa unhas maiores influencias do folk e do blues. O álbum está formado por temas vellos, algúns deles do ano 1994.No ano 1999, Beck gañou o Grammy á mellor interpretación de rock alternativo por Mutations.
En novembro, Geffen editou editou o agardado Midnite Vultures, que foi promocionado por unha extensa xira mundial. Para beck foi o regreso ás enerxéticas actuacións que foran a súa marca rexistrada anos atrás. O escenario incluía unha cama vermella que descendía do teito para a canción "Debra", e a banda de xira estaba complementada por unha sección de metais. Midnite Vultures foi nomeado ao Grammy ao mellor álbum, premio que finalmente levaría Two Against Nature de Steely Dan.
Sea Change
No 2001 o EP Beck, formado por caras-b da època de Midnite Vultures, foi editado. O EP estivo só dispoñible a través da páxina web do artista, é só foron fabricadas 10 000 copias.
No ano 2002 Beck lanzou o álbum Sea Change, que, ao igual que Mutations, foi producido po Nigel Godrich. Este converteuse no primeiro álbum de Beck en entrar no top 10 estadounidense, acadando o número 8. O disco tivo moi boas críticas, levándose 5 estrelas da Rolling Stone e quedando no segundo posto na enquisa de críticos do ano 2002 de Pazz & Jop.
Heterópteros
Taxonomía
Infraorde Enicocephalomorpha
Extramuros
Extramuros foi un programa cultural da Televisión de Galicia que se emitiu en 1988 dirixido e presentado por Luis Álvarez Pousa dedicado ás novas correntes artísticas e de pensamento en Galicia e no mundo.
Heterópteros
Taxonomía
Infraorde Dipsocomorpha
Motivación
A motivación é unha das áreas de estudo da psicoloxía. As súas aplicacións céntranse nas esferas produtivas da vida, a educación e o traballo, onde o individuo ten que render e ten que estar motivado para facelo. O interese mellora a atención, aumenta o esforzo e a produtividade, amaña os erros máis axiña e permite dedicar máis tempo a unha tarefa sen fatiga.
Heterópteros
Taxonomía
Infraorde Gerromorpha
Infraorde Nepomorpha
Infraorde Leptopomorpha
Motivación
Graos de motivación
A motivación é sempre unha escaleira, unha persoa está máis ou menos motivada para facer algo. O grao máis baixo é o rexeitamento activo, que xorde do anoxo ou descontento cabe aquela actividade ou situación. Despois segue a amotivación ou apatía. A continuación vén a motivación externa (por medo ao castigo ou para querer unha recompensa), a identificación progresiva coas metas propostas e o grao máis alto corresponde á motivación interna, cando os motivos xorden do propio eu. A motivación pode ser intrínseca se é pola propia tarefa e extrínseca ou instrumental se se ve aquilo como un medio para conseguir un estado propicio ou outra cousa. O proceso de desmotivación implica perder o valor da tarefa.
Heterópteros
Taxonomía
Infraorde Pentatomomorpha
Motivación
Teorías sobre a motivación
A motivación xorde para satisfacer necesidades (se unha persoa ten ganas de ser estimada, fará o posible para gañar afecto dos outros e por tanto estará motivada para conseguilo, por exemplo). Abraham Maslow dividía as necesidades nunha pirámide para explicar como ao mudar as metas cambia a motivación. Unha persoa non está motivada para conseguir aquilo que xa ten ou que dá por suposto.
Beck
Sea Change
Sea Change foi concibido ao redor dun único tema: o fin dunha relación. O álbum conta con arranxos de cordas feitos polo pai de Beck, David Campbell, e a unha densa mestura sónica que lembra a Mutations. A pesar de que se editaron algúns sinxelos para a radio, nungún deles estivo dispoñible para o público comercialmente. En agosto do 2002, antes da edición do disco, Beck comezou unha xira acústica en solitario en pequenos teatros e salas, durante a cal tocou varias cancións do álbum a piques de saír. A xira realizada tras o lanzamento contou con The Flaming Lips como abreconcertos e banda de acompañamento de Beck.
Motivación
Teorías sobre a motivación
Ford, pola súa banda, agrúpaas en seis áreas: afectivas (conseguir o benestar, buscar a felicidade, entreterse, estar tranquilo....), cognitivas (comprender a contorna, curiosidade....), de organización subxectiva (necesidade de coherencia interna, afán de transcendencia...), autoasertives (sentirse único, exercer a liberdade, obter aprobación...), integradoras (responsabilidade social, sentirse parte dun grupo....) e de tarefa (dominar un exercicio complicado, gañar algo material...) Afirma que cada persoa establece unha xerarquía entre os tipos de metas e necesidades e que se motiva por unhas máis que polas outras.