cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tubular Bells
Inicialmente o álbum vendeu pouco, pero fíxose coñecido en todo o mundo en decembro de 1973 cando o seu tema de apertura foi usado na banda sonora do filme de terror O exorcista. Isto levou a un aumento nas vendas que aumentou o perfil de Oldfield e desempeñou un papel importante no crecemento do grupo Virgin. O disco estivo no top 10 de álbums británico durante un an dende marzo de 1974, chegando ao número 1 durante unha semana. Chegou ao númeo 3 da lista estadounidense Billboard 200, e ao número 1 no Canadá e Australia. O álbum vendeu máis de 2,7 millóns de copias tan só no Reino Unido e uns 18 millóns en todo o mundo.
Unha versión orquestral producida por David Bedford foi editada en 1975 como The Orchestral Tubular Bells. Oldfield gravou tres secuelas: Tubular Bells II (1992), Tubular Bells III (1998), e The Millennium Bell (1999). Polo 30 aniversario do disco Oldfield regravou o álbum como Tubular Bells 2003. En 2009 lanzouse unha edición remasterizada. Recoñeceuse a súa contribución á música británica cando Oldfield tocoi extractos na cerimonia de inauguración dos Xogos Olímpicos de 2012 en Londres. En 2010 a de Tubular Bells foi unha das portadas de dez álbums clásicos de artistas británicos conmemoradas nunha serie de selos por Royal Mail.
Listaxe de cancións
Toda a música por Mike Oldfield, agás "Tubular Bells, Part Two" que inclúe "The Sailor's Hornpipe".
Cara 1
Cara 2
Landry Shamet
Landry Michael Shamet, nado o 13 de marzo de 1997 en Kansas City, Missouri, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Shamet foi escollido na 26ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Philadelphia 76ers. Ó remate da tempada 2018-19, Shamet foi incluído no segundo mellor quinteto de rookies da tempada da NBA.
O 6 de febreiro de 2019, Shamet foi traspasado xunto a Mike Muscala, Wilson Chandler e unha futura elección do Draft ós Los Angeles Clippers, a cambio de Boban Marjanović, Mike Scott e Tobias Harris.
O 19 de novembro de 2020, Shamet foi traspasado ós Brooklyn Nets nun traspaso entre tres equipos.
O 6 de agosto de 2021, Shamet foi traspasado ós Phoenix Suns, a cambio de Jevon Carter e os dereitos do Draft de Day'Ron Sharpe.
Forza Aérea de Rusia
A Forza Aérea de Rusia (ruso: Военно-воздушные силы России, tr. Voyenno-vozdushnye sily Rossii, VVS) é un brazo das Forzas Aeroespaciais de Rusia, sendo esta última formada o 1 de agosto de 2015 tras fusionarse a Forza Aérea de Rusia e as Forzas de Defensa Aeroespacial Rusas. A Forza Aérea de Rusia moderna estableceuse orixinalmente o 7 de maio de 1992 tras a creación do Ministerio de Defensa por parte de Boris Eltsin. Porén, poden trazarse a liñaxe e as tradicións da forza aérea da Federación Rusa no Servizo Aéreo do Imperio Ruso (1912-1917) e no Forza Aérea Soviética (1918-1991). A Armada de Rusia ten o seu propio brazo aéreo independente, a Aviación Naval de Rusia.
Wikipedia en atikamekw
A Wikipedia en atikamekw (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua atikamekw. Foi creada o 15 de xuño de 2017.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Traffic
Traffic foi unha banda inglesa formada en Birmingham en abril de 1967 por Steve Winwood, Jim Capaldi, Chris Wood e Dave Mason. Comezou como un grupo de rock psicodélico e diversificou o seu son usando instrumentos como teclados (como Mellotron e clavicémbalo), sitar, e various instrumentos de palleta, e por incorporar jazz e técnicas de improvisación á súa música.
A banda tivo un éxito temperán no Reino Unido co seu álbum de estrea Mr. Fantasy e os sinxelos "Paper Sun", "Hole in My Shoe", e "Here We Go Round the Mulberry Bush", non incluídos en álbums. O seu álbum autotitulado de 1968 foi o máis exitoso no Reino Unido e contaba cunha das súas cancións máis populares, aamplamente versionada "Feelin' Alright?". Dave Mason deixou a banda pouco despois do lanzamento do disco, e Steve Winwood fixo o mesmo no seguinte ano para unirse ao supergrupo Blind Faith, disolvéndose Traffic. En 1969 publicouse un álbum recompilatorio con gravacións de estudio e ao vivo chamado Last Exit.
En 1970 Blind Faith tamén foi disolta e Winwood reuniuse con Chris Wood e Jim Capaldi no proceso de gravar un álbum en solitario, o que levou a Traffic a reformarse editando o disco John Barleycorn Must Die como álbum de regreso. O disco converteuse no maior éxito da banda nos Estados Unidos ata ese momento, chegando ao número 5. O seu seguinte traballo, The Low Spark of High Heeled Boys (1971), foi platino nos Estados Unidos e fíxose popular na radio FM, situando a Traffic como unha banda líder do rock progresivo. Shoot Out at the Fantasy Factory de 1973 e When the Eagle Flies de 1974 estiveron entre os 10 mellores álbums do grupo nos Estados Unidos, e foron discos de ouro, aínda que ningún deles vendeu ben no Reino Unido. En 1974 a banda separouse novamente.
Unha reunión parcial, con Winwood e Capaldi xunto con varios músicos novos, tivo lugar e 1994. Nos anos intermedios Steve Winwood tivo unha exitosa carreira en solitario, con varios sinxelos e álbums exitosos durante os anos 80. Dave Mason tivo a súa propia carreira en solitario conseguindo algúns éxitos menores nos 70, tocando como músico de sesión con varias bandas, e sendo brevemente membro de Fleetwood Mac en 1995 e Ringo Starr & His All Starr Band en 1997. Jim Capaldi tamén tivo algúns éxitos menores nos 70 no Reino Unido pero non tivo tanto éxito no estranxeiro. Noas anos 90 Capaldi traballou principalmente como compositor, traballando con Santana e The Eagles. Chris Wood fixo algún traballo esporádico como músico de sesión tras a separación de Traffic en 1974 e morreu en 1983. Traffic foi incluída no Rock and Roll Hall of Fame en 2004.
Dil Se..
Dil Se.. (en दिल से) é un filme indio de 1998 dirixido e escrito por Mani Ratnam, e producido por Ratnam, Ram Gopal Varma e Shekhar Kapur. Foi rodada simultaneamente en linguas hindi e támil, sendo o título desta última Uyire. Está ambientado durante a insurxencia en Assam, e está protagonizado por Shah Rukh Khan e Manisha Koirala, e Preity Zinta fai o seu debut no cinema cun papel secundario. Foi escrito por Ratnam e Tigmanshu Dhulia, e é un exemplo de cinema paralelo, sendo a última entrega da triloxía de Mani Ratnam que consiste en Roja (1992) e Bombay (1995). A banda sonora, composta por A. R. Rahman, vendeu seis millóns de unidades na India.
Heriberto López Bello
Heriberto López Bello, nado en Ourense cara a 1906 e finado en Guadalaxara (México) o 10 de maio de 1959, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Amadeo López Vázquez e da mestra Amparo Bello Carballo. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Ourense. Mestre de Cornoces (Amoeiro) durante cinco anos. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 estivo detido durante vinte e cinco días. Militante da UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 21 de xullo e condenado á pena de morte en consello de guerra o 23 de abril de 1937. Foille conmutada a pena e cambiado en Luarca o 4 de outubro de 1938. Na zona leal foi Miliciano da Cultura e serviu na Artillería de Costa da Comandancia de Barcelona, onde ingresou no PSOE. Coa derrota da República pasou a Francia por Port Bou o 10 de febreiro de 1939 e foi internado nos campos de concentración de Saint Cyprien e Barcarès ata que o 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia rumbo a México arribando a Veracruz o 13 de xuño. Pertenceu ao sector negrinista do PSOE en México. Finou en México en 1959.
Vida persoal
Casou en Colima con Laura Arreola Chávez en 1947.
Mate de coca
O mate de coca ou té de coca (do quechua kuka mat'i) é unha infusión de follas de coca das rexións andinas de Bolivia e do Perú. A súa presenza abrangue tamén outros países andinos, como Ecuador, o norte de Chile, algunhas zonas de Colombia e todo o norte da Arxentina.
É unha bebida consumida como estimulante e tamén para curar o soroche ou mal de montaña. Posúe, amais, un valor simbólico. A bebida ten efectos enerxizantes similares aos do café.
A venda e consumo das follas de coca é legal no Perú, Colombia e Bolivia, e tamén é moi común no norte da Arxentina. Nos restaurantes, ao finalizar a comida, é común ofrecer mate de coca en bolsas filtrantes para estimular a dixestión. Pode ser endulzado con azucre ou mel.
Plantas utilizadas
Polo xeral, utilízanse catro variedades de plantas da familia das Erythroxylaceae:
Características
A infusión conserva algunhas propiedades farmacolóxicas da folla de coca. A comercialización en bolsas filtrantes é legal no Perú e Bolivia, do mesmo xeito que a fariña de coca.
É de cor verde amarelenta. Ten un lixeiro sabor amargo, parecido ao té verde, mais lixeiramente máis doce.
Uso medicinal
O consumo de mate de coca é común en varios países de Suramérica. Os pobos indíxenas das montañas dos Andes emprégano con fins medicinais e relixiosos.
O consumo de mate de coca e o mascado das follas de coca incrementan a absorción do osíxeno no sangue. En consecuencia, axudan a combater o mal de montaña e favorecen a dixestión. Ademais, ten un efecto carminativo, é dicir, favorece a expulsión de gases do tubo dixestivo.
A fariña de coca consiste en follas de coca moídas finamente. Pode empregarse como o café nunha máquina de café, para obter unha bebida máis forte e concentrada.
Turismo
Nos "Camiños do Inca" a Machu Picchu os guías ofrecen mate de coca frecuentemente en cada comida, para aliviar o mal de montaña.
Bandeira dos sículos
A bandeira dos sículos (en Székely zászló; en Drapelul secuilor) é unha bandeira étnica do pobo sículo de Transilvania. Componse dun fondo de cor azul cunha faixa en ouro e un "sol-estrela" e lúa crecente, ámbolos dous considerados símbolos antigos dos sículos. Foi deseñada por Ádám Kónya, o Consello Nacional Sículo adoptouna en 2004. Dende entón é un símbolo para o pobo sículo. As autoridades romanesas impuxeron algunhas restricións sobre as condicións en que se pode mostrar a bandeira, o que supostamente fomentou a súa popularidade.
O deseño da bandeira susténtase en que tanto os símbolos da bandeira como as súas cores son tradicionais dos sículos. Respecto deste último, non hai probas fixas, pero a lúa crecente e o sol utilízanse polo menos desde o século XV en Transilvania. Porén, o uso dunha "estrela do sol" como a definiu Kónya é controvertido xa que non cumpre coas regras heráldicas. Ademais da azul e dourada, existe outra versión non oficial da bandeira sícula, unha vermella e negra utilizada por algúns grupos e organizacións sículas.
miniatura|A bandeira dos sículos ondeando no [[Gran Kurultáj de 2014 en Bugac, Hungría.]]
Polyomaviridae
Polyomaviridae é unha familia de virus cuxos hóspedes naturais son principalmente mamíferos e aves, que se adoitan denominar poliomavirus. En 2019 recoñecíanse nesta familia catro xéneros e 102 especies, nove das cales non están asignadas a ningún xénero. Catorce destas especies poden infectar seres humanos, mentres que outras, como o SV40 (Simian Virus 40), foron identificados en humanos en menor medida. A maioría destes virus son moi comúns e tipicamente asintomáticos na maioría das poboacións humanas estudadas. O virus BK está asociado con nefropatías en pacientes de transplantes renais e en transplantes de órganos sólidos non renais, o virus JC con leucoencefalopatía multifocal progresiva, e o virus de célula de Merkel con cancro de célula de Merkel.
Estrutura e xenoma
miniatura|Representación dunha cápside viral icosaédrica de 72 pentámeros do [[poliomavirus murino VP1, coloreada de maneira que as áreas da superficie máis próximas ao centro interior aparecen azuis e as áreas máis distantes en vermello. Procedente de .]] Os poliomavirus son virus de ADN bicatenario con envoltura cun xenoma circular de aproximadamente 5 000 pares de bases. O xenoma está empaquetado dentro dunha cápside viral duns 40-50 nanómetros de diámetro, que ten forma icosaédcrica (simetría T=7). A cápside está composta por 72 capsómeros pentaméricos dunha proteína chamada VP1, que pode autoensamblarse formando un icosaedro pechado; de modo que cada pentámero de VP1 está asociado cunha molécula dunha soa das outras dúas proteínas da cápside, chamadas VP2 e VP3. miniatura|Estrutura do xenoma do [[virus WU, un poliomavirus humano. A rexión temperá móstrase á esquerda e contén as proteínas TAg (antíxeno tumoral); a rexión tardía está á dereita e contén as proteínas da cápside. ]] O xenoma dun poliomavirus típico codifica entre 5 e 9 proteínas, e está dividido en dúas rexións transcricionais chamadas rexións temperá e tardía debido ao momento durante a infección en que se transcriben. Cada rexión é transcrita pola ARN polimerase II da célula hóspede como un só pre-ARNm que contén múltiples xenes. A rexión temperá xeralmente codifica dúas proteínas, os antíxenos tumorais pequeno e grande, producidos por empalme alternativo. A rexión tardía contén as tres proteínas estruturais da cápside, VP1, VP2 e VP3, producidas utilizando sitios alternativos de comezo da tradución. Outros xenes adicionais e outras variacións deste esquema poden verse nalgúns virus: por exemplo, os poliomavirus de roedores teñen unha terceira proteína chamada antíxeno tumoral mediano na rexión temperá, que é extremadamente eficiente en inducir a transformación celular; o SV40 ten unha proteína da cápside adicional, a VP4; nalgúns exemplos os virus teñen proteínas regulatorias adicionais chamadas agnoproteínas expresadas a partir da rexión tardía. O xenoma tamén contén unha rexión regulatoria ou de control non codificante que contén os promotores das rexións temperás e tardías, sitios de comezo da transcrición e a orixe de replicación.
Replicación e ciclo vital
miniatura|esquerda|A VP1 do poliomavirus murino en complexo co [[glicano GT1a. O GT1a móstrase en amarelo e o monómero VP1 con superficie branca e un esqueleto proteico azul. Móstrase unha complexa rede de enlaces de hidróxeno, moitos deles mediados pola auga, na superficie de unión or medio en liñas laranxas, cos residuos proteicos participantes indicados con barras. As mutacións dos dous residuos mostrados en ciano na parte inferior da figura poden afectar significativamene á patoxenicidade. Procedente de . ]]
O ciclo vital dos poliomavirus empeza coa súa entrada na célula hóspede. Os receptores celulares para os poliomavirus son residuos de ácidos siálicos de glicanos, normalmente gangliósidos. A adhesión dos poliomavirus ás células hóspede depende da unión da VP1 a glicanos sialilados da superficie celular. En certos virus ocorren interaccións adicionais na superficie celular; por exemplo, o virus JC crese que debe interaccionar co receptor 5HT2A e o virus de célula de Merkel co heparán sulfato. Porén, en xeral as interaccións virus-célula están mediadas por moléculas comúns da superficie celular, e, por tanto, probablemente non son un contribuínte importante do tropismo de tipo celular observado en cada virus. Despois de unirse a moléculas da superficie celular, o virión é endocitado e entra no retículo endoplásmico (un comportamento único entre os virus non envoltos coñecidos), onde a estrutura da cápside viral probablemente se ve alterada pola acción dos encimas disulfuro isomerases da célula hóspede.
Os detalles do tránsito ao núcleo non están claros e poden variar entre distintos poliomavirus. Informouse frecuentemente que unha parcula de virión intacta, aínda que distorsionada, pasa desde o retículo endoplasmático ao citoplasma, onde o xenoma se libera da cápside, posiblemente debido á concentración baixa de calcio no citoplasma. Tanto a expresión dos xenes virais coma a replicación do xenoma viral teñen lugar no núcleo da célula usando a maquinaria do hóspede. Os xenes tenperáns (que comprenden como mínimo o antíxeno tumoral pequeno (ST) e o antíxeno tumoral grande (LT)) exprésanse primeiro, a partir dunha febra monocatenaria de ARN mensaxeiro orixinada por empalme alternativo. Estas proteínas serven para manipular o ciclo celular da célula hóspede, o que desregula a transición da fase G1 á fase S, cando se replica o xenoma da célula hóspede, porque a maquinaria de replicación do ADN da célula hóspede é necesaria para a replicación do xenoma viral. O mecanismo preciso desta desregulación depende do virus; por exemplo, o antíxeno tumoral grande (LT) do SV40 pode unirse directamente ao p53 da célula hóspede, pero o LT do poliomavirus murino non. O LT induce a replicación do ADN a partir da rexión de control non codificante (NCR) do xenoma viral, despois do cal redúcese a expresión do ARNm temperán e empeza a expresión do ARNm tardío, que codifica as proteínas da cápside viral. A medida que empezan estas interaccións, os LTs pertencentes a varios poliomavirus, incluíndo o poliomavirus de célula de Merkel, presentan un potencial oncoxénico. Describíronse varios mecanismos para regular a transición desde a expresión de xenes temperáns á dos tardíos, como a implicación da proteína LT na represión do promotor temperán, a expresión duns ARNm tardíos non terminados con extensións complementarias aos ARNm temperáns, e a expresión de microARNs regulatorios. A expresión de xenes tardíos ten como resultado a acumulación de proteínas da cápside viral no citoplasma da célula hóspede. Os compoñentes da cápside entran no núcleo para encapsidar novo ADN xenómico viral. Os novos virións poden ensamblarse en factorías virais. O mecanismo da liberación viral da célula hóspede varía segundo o poliomavirus; algúns expresan proteínas que facilitan a saída da célula, como a agnoproteína ou a VP4. Nalgúns casos, os altos niveis de virus encapsulados causan a lise da célula, liberándose os virións.
Antíxenos tumorais (T)
O antíxeno tumoral grande xoga un papel clave na regulación do ciclo de vida viral ao unirse á orixe viral da replicación do ADN, onde promove a síntese de ADN. Ademais, como os poliomavirus dependen da maquinaria da célula hóspede para replicarse, a célula hóspede debe estar en fase S para que esta empece. Debido a isto, o antíxeno T grande tamén modula vías de sinalización celular para estimular a progresión do ciclo celular ao unirse a varias proteínas de control celulares. Isto conséguese por un ataque a dúas bandas ao inhibir os xenes p53 supresores de tumores e a membros da familia do retinoblastoma (pRB), e estimular as vías de crecemento ao unirse ao ADN celular, á ATPase-helicase, á asociación da ADN polimerase α, e unirse a factores do complexo de preiniciación da transcrición. Esta estimulación anormal do ciclo celular é unha forza poderosa para a transformación oncoxénica.
A proteína do antíxeno tumoral pequeno tamén pode activar varias vías celulares que estimulan a proliferación celular. Os antíxenos T pequenos dos poliomavirus teñen como diana a proteína fosfatase 2A (PP2A), un regulador de multisubunidades clave de moitas vías como a Akt, a vía da proteín quinase activada por mitóxeno (MAPK), e a vía da proteína quinase activada polo estrés (SAPK). O antíxeno T pequeno do poliomavirus de célula de Merkel codifica un dominio único, chamado dominio de estabilización do LT (LSD), que se une e inhibe a ligase E3 FBXW7 regulando oncoproteínas celulares e virais. A diferenza do SV40, o antíxeno T pequeno do MCV transforma directamente células de roedores in vitro.
O antíxeno tumoral mediano utilízase en organismos modelo desenvolvidos para estudar o cancro, como o sistema MMTV-PyMT, no que o T mediano está acoplado ao promotor de MMTV. Alí, funciona como un oncoxene, mentres que o tecido no que se desenvolve o tumor está determinado polo promotor de MMTV.
Proteínas da cápside
A cápside dos poliomavirus consta dun compoñente principal, a proteína da cápside maior VP1, e un ou dous compoñentes menores, proteínas da cápside menores VP2 e VP3. Os pentámeros de VP1 forman a cápside viral icosaédrica pechada e no interior da cápside cada pentámero está asociado cunha molécula ou ben de VP2 ou ben de VP3. Algúns poliomavirus, como o poliomavirus de célula de Merkel, non codifican ou expresan a VP3. As proteínas da cápside exprésanse a partir da rexión tardía do xenoma.
Agnoproteína
A agnoproteína é unha pequena fosfoproteína multifuncional que se encontra na parte codificante tardía do xenoma dalgúns poliomavirus, especialmente no virus BK, virus JC e SV40. É esencial para a proliferación nos virus que a expresan e pénsase que está implicada na regulación do ciclo vital do virus, concretamente na replicación e saída dos virus da célula hóspede, mais non se coñece o mecanismo exacto.
Taxonomía
Os poliomavirus son membros do tradicional grupo I de virus (virus de ADN bicatenario). Na clasificación dos poliomavirus fixéronse varias propostas de revisións conforme se descubrían novos membros do grupo. Anteriormente, os poliomavirus e papilomavirus, que comparten moitas características estruturais pero teñen organizacións xenómicas moi diferentes, estaban clasificados xuntos na familia, agora obsoleta, dos Papovaviridae. (O nome Papovaviridae deriva de tres abreviaturas: Pa por Papillomavirus, Po por Polyomavirus e Va por "vacuolantes.") Os poliomaviruses foron divididos en tres grandes clados (é dicir, grupos relacionados xeneticamente): o clado SV40, o clado aviario e o clado do poliomavirus murino. Unha posterior reclasificación proposta polo Comité Internacional de Taxonomía de Virus (ICTV) recomendou dividir a familia Polyomaviridae en tres xéneros:
Non obstante, o actual sistema de clasificación do ICTV recoñece catro xénenros e 102 especies, das cales nove non puideron asignarse a ningún xénero. Este sistema mantén a distinción entre os virus aviarios e os mamalianos, agrupando o subconxunto aviario no xénero Gammapolyomavirus.
As seguintes especies non foron asignadas a ningún xéenro:
Poliomavirus humanos
A maioría dos poliomavirus non infectan a humanos. Dos poliomavirus que estaban catalogados en 2017, só se coñecía un total de 14 que tivesen como hóspede o ser humano. Porén, algúns poliomavirus están asociados con enfermidades humanas, especialmente en individuos inmunocomprometidos. O MCV é moi diverxente respecto doutros poliomavirus humanos e está máis estreitamente relacionado co poliomavirus murino. O poliomavirus asociado a Trichodysplasia spinulosa (TSV) está distantemente relacionado co MCV. Dous virus, o HPyV6 e o HPyV7, están máis estreitamente relacionados cos virus KI e WU, mentres que o HPyV9 está máis próximo ao poliomavirus linfotrópico derivado do mono verde africano (LPV).
Describíronse catorce destes virus patóxenos humanos. O poliomavirus Lyon IARC está relacionado co poliomavirus de mapache.
Lista dos poliomavirus humanos
En 2017 identificáranse os seguintes 14 poliomavirus que teñen como hóspede os humanos e o seu xenoma foi secuenciado:
O Deltapolyomavirus contén só os catro virus humanos mostrados na táboa, dos que o poliomavirus humano 6 é a especie tipo. Os grupos Alfa e Beta conteñen virus que infectan diversos mamíferos. O grupo Gamma comprende os virus aviarios. Clinicamente as asociacións con enfermidades significativas só se mostran onde se espera causalidade.
En humanos detectáronse anticorpos para o poliomavirus linfotrópico de mono, o que suxire que este virus (ou un virus estreitamente relacionado) podería infectar humanos.
Importancia clínica
Todos os poliomavirus causan infeccións moi comúns na infancia e mocidade. A maioría destas infeccións parecen causar poucos ou ningúns síntomas. Estes virus probablemente persisten durante toda a vida en case todos os adultos. As enfermidades causadas polas infeccións por poliomavirus humanos son máis comúns en persoas inmunocomprometidas; entre as asociacións con enfermidades están o virus BK coa nefropatía en pacientes de transplante renal e de transplante de órgano sólido non renal, o virus JC coa leucoencefalopatía multifocal progresiva, e o virus de célula de Merkel (MCV) co cancro de célula de Merkel.
SV40
O SV40 replícase nos riles de monos sen causar enfermidade, pero pode causar cancro en roedaores en condicións de laboratorio. Nas décadas de 1950 e inicios da de 1960, unhas 100 millóns de persoas puideron ser expostas ao SV40 debido a unha contaminación non detectada previamente por SV40 da vacina da polio, o que creou preocupación sobre se este virus podería causar enfermidade en humanos. Aínda que se informou que estaba presente nalgúns cancros humanos, como en tumors cerebrais, tumores óseos, mesoteliomas e linfomas non de Hodgkin, a súa detección precisa é a miúdo confundida cos altos niveis de reactividade cruzada entre o SV40 e poliomavirus humanos moi espallados. A maioría dos virólogos descartan o SV40 como causa de cancros humanos.
Diagnose
A diagnose dos poliomavirus case sempre ocorre despois da infección primaria, xa que é asintomática ou subclínica. As probas de anticorpos son as que se utilizan comunemente para detectar a presenza de anticorpos contra algúns destes virus. Frecuentemente cómpre facer ensaios de competición para distinguir entre poliomavirus moi semellantes.
En casos de leucoencefalopatía multifocal progresiva, utilízase un anticorpo para o antíxeno T de SV40 con reactividade cruzada (normalemnte o Pab419) para marcar os tecidos directamente para a presenza do antíxeno T do virus JC. Pode usarse a PCR en biopsias de tecidos ou de líquido cefalorraquídeo para amplificar o ADN de poliomavirus. Isto non só permite a detección de poliomavirus senón tamén dicir que subtipo é.
Hai tres técnicas de diagnóstico principais que se usan para a diagnose da reactivación de poliomavirus na nefropatía por poliomavirus: a citoloxía de urina, a cuantificación da carga viral en urina e sangue, e a biopsia renal. A reactivación de poliomavirus nos riles e tracto urinario causa o vertido de células infectads, virións e proteínas virais na urina. Isto permite nas citoloxías de urina examinar estas células, que se teñen inclusións de poliomavirus no núcleo, serven como diagnóstico de infección. Ademais, como a urina das persoas infectadas contén virións ou ADN viral, pode facerse a cuantificación da carga viral por PCR. Isto tamén é válido para o sangue.
Pode utilizarse tamén a biopsia renal se os dous métodos anteriores non son concluíntes ou se se quere estimar a carga viral específica no tecido renal. Igual que na citoloxía de urina, as células renais son examinadas con microscopio óptico para buscar inclusións de poliomavirus no núcleo, así como a lise e partes virais no fluído extracelular. A carga viral mídese, igual que antes, por PCR.
A tinguidura de tecidos usando un anticorpo monoclonal contra o antíxeno T do MCV é útil para diferenciar o carcinoma de célula de Merkel doutros tumores de células pequenas redondas. Desenvolvéronse tests sanguíneos para detectar anticorpos para o MCV e mostran que a infección polo virus está moi espallada aínda que os pacientes con carcinoma de célula de Merkel teñen respostas de anticorpos excepcionalmente máis altas que as persoas infectadas asintomaticamente.
Uso para rastrear as migracións humanas
O virus JC parece ser un prometedor marcador xenético para estudar as migracións e evolución humanas. Este virus pórtano entre o 70 e o 90 % dos humanos e xeralmente é transmitido de pais a fillos. Porén, este método non parece ser fiable para rastrear a orixe africana recente dos humanos modernos.
Historia
O poliomavirus murino foi o primeiro poliomavirus que se descubriu, grazas a Ludwik Gross en 1953, que informou del como un extracto de leucemia de rato con capacidade de inducir tumores de glándula parótide. O axente causante foi identificado como virus por Sarah Stewart e Bernice Eddy, e en honra delas foi denominado durante un tempo "polioma SE", coas súas iniciais. O termo "polioma" refírese á capacidade do virus de producir múltiples (poli-) tumores (-oma) en certas condicións. O nome foi despois criticado por ser como un "sándwich lingüístico sen carne" ("sen carne" porque anbos os morfemas no termo "polioma" son afixos e non hai lexemas) que daba pouca información sobre a bioloxía do virus; de feito, investigacións posteriores atoparon que a maioría dos poliomaviruses raramente causan enfermidades clinicamente significativas nos seus organismos hóspedces en condicións naturais.
En 2017 identificáranse e secuenciáranse ducias de poliomavirus, que infectan principalmente aves e mamíferos. Coñécense dous poliomavirus que infectan peixes das especies Centropristis striata (un serránido) e Sparus aurata (a dourada). Coñécense un total de 14 poliomavirus que infectan humanos.
A Madanela, Arante, Ribadeo
A Madanela é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Nervio ciático
Patoloxía
A dor causada pola compresión ou irritación do nervio ciático por mor dun problema nas costas chámase ciática. As causas máis comúns da ciática inclúen problemas na parte baixa das costas: hernia discal/hernia discal, enfermidade dexenerativa discal, estenose da columna vertebral e espondilolistesis.
As Pereiriñas, Arante, Ribadeo
As Pereiriñas é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Iria Ribadomar
Iria Ribadomar Molina, nada en Cambados en 1984, é unha pintora e ilustradora galega.
Traxectoria
Iria Ribadomar medrou nun fogar onde as manualidades, a artesanía e o debuxo estaban presentes sobre todo nas mans da súa nai e a súa tía. Ela desde nena tivo o pasatempo de debuxar que nunca deixou de facer, e foi explorando e descubrindo a súa vocación. miniatura|Edificio de Correos (Santiago de Compostela) Marchou a Santiago de Compostela no ano 2003 para estudar artes plásticas e arquitectura éfemera na Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo (EASDE). Anos despois solicitou un permiso de actividades artísticas na rúa e no ano 2009 comezou a pintar, expoñer e vender a súa obra no centro histórico de Santiago. Para ela ese tempo foi coma un máster de arte ao aire libre e unha experiencia clave na que puido mostrar o seu traballo a persoas de todo o mundo, desde os soportais do edificio de Correos da cidade.
Obra
No seu traballo emprega a combinación do debuxo e a pintura. Os proxectos que fai abranguen un abano variado, desde deseños de carteis, ilustracións decorativas, portadas de publicacións, escenografías, embalaxes, etc. No ano 2013 creou Deica! Creacións, un proxecto arredor da cultura galega no que sintetiza o que para ela representa a identidade galega. O recoñecemento social da súa obra parte do diálogo orixinal que a artista mantén cos símbolos da matría galega, sendo a súa obra máis recoñecida a bandeira da Serea.
Ribadomar está convencida do poder da arte como ferramenta de cambio social, por iso participa en actividades feministas e de fomento da arte como o Delas Fest, o primeiro festival feminista de arte urbana e conceptual de Europa, na ou iniciativas con motivo de Día de Rosalía, sumándose a campaña #euquedonacasa orixinada en 2020 pola situacíón de pandemia do COVID-19, ou no Día da Ilustración. Neste último caso, no ano 2021, Ribadomar fixo un cartel de homenaxe a figura de Lolita Díaz Baliño, precursora da ilustración en Galicia e referente para ilustradoras galegas.
Tamén colaborou na creación de imaxes para datas sinaladas coma o 8 de marzo, o 25 de xullo ou o 25 de novembro... así como no cartel para as Festas da Ascensión no ano 2018 rendéndolle unha homenaxe ás mulleres, ás persoas que traballan durante as festas e ós carteis de principios do século XX.
No ano 2019 presentou o Rueiro de Cambados, do que fixo o deseño. Foi o primeiro, nese momento, trilingüe con elementos en tres dimensións e poñendo en valor os principais recursos turísticos da súa localidade natal.
Publicou dous libros de actividades para colorear e pintar, Un libro para pintar en galego. (2017) e II Libro para pintar en galego (2018), editados por Sacaúntos, en castelán e galego.
Eufemia de Ourense
Eufemia de Ourense, coñecida simplemente como Eufemia (nada en 119 ou 120 e finada o 10 de xullo de 138 ou anterior), é unha santa que morreu martirizada en tempos do emperador Hadriano. Por mor da escaseza e orixe dubidosa dos datos haxiográficos, Santa Eufemia non figura entre os santos oficiais que aparecen no martiroloxio, sendo en ocasións confundida con Eufemia de Calcedonia.
Haxiografía
Segundo o bispo Juan Muñoz de la Cueva, Eufemia, nada supostamente en Baiona ou Braga no ano 119 ou 120, foi unha das nove fillas que Calsia, esposa do entón gobernador romano de Gallaecia e Lusitania Lucio Castelio Severo, deu a luz nun único parto. Asustada polo múltiple alumbramento e temendo ser repudiada por infidelidade, Calsia decidiu desfacerse das nenas, polo que lle encomendou á serva Sila afogalas en segredo no río Este (segundo outras fontes o río Miñor). Sila, que era cristiá, optou por deixar as meniñas en casa de varias familias coñecidas, que as educaron na fe católica, sendo todas elas bautizadas por San Ovidio, bispo de Braga. Tras comparecer anos despois ante o seu propio pai acusadas de ser cristiás e sabendo este que eran as súas fillas, Eufemia e as súas irmás (Liberata, Mariña, Vitoria, Xermana, Quiteria, Marciana, Xenibera e Basilia) rexeitaron a súa oferta de vivir arrodeadas de luxos e comodidades a cambio de renegar de Cristo. Lucio tomou a decisión de encarcelalas co fin de atemorizalas, se ben as irmás lograron escapar, véndose na obriga de fuxir a diferentes lugares e sendo finalmente todas elas martirizadas. Outra versión afirma, non obstante, que Lucio descubriu a súa paternidade durante o proceso após advertir o parecido das irmás coa súa esposa Calsia, quen acabaría por confesar a verdade a verdade, concedendo o gobernador as súas fillas un día de prazo para elixir entre renunciar ao cristianismo ou morrer, momento en que todas elas fuxiron.
De acordo coa tradición, Eufemia evanxelizou na área da serra do Xurés, na comarca de Baixa Limia, polo que sufriu martirio, sendo soterrada nun lugar actualmente coñecido co nome de serra de Santa Eufemia tras ser guindada polos precipicios do norte da zona, preto da antiga cidade romana de Obróbiga, actual Manín, Lobios. Segundo unhas placas do século XV da catedral de Ourense, Eufemia foi sometida ao tormento da roda, aínda que o máis probábel é que este feito se tomase da haxiografía de Santa Eufemia de Calcedonia.
Reliquias
miniatura|esquerda|Altar de Santa Eufemia na catedral de Ourense. As súas reliquias custódianse nunha furna situada detrás da estatua. Séculos despois da súa morte, no ano 1060 (segundo algunhas fontes no 1090), unha pastora que se atopaba gardando as ovellas do seu pai descubriu en Campelo, preto de Manín, unha tumba da que saía unha man que levaba un anel de ouro nun dos seus dedos. A muller tomouno, e por consecuencia, perdeu a fala, recobrándoa só tras devolver a xoias á man do cadáver en compaña do seu pai, a quen acudira en busca de auxilio e explicándolle por acenos o acontecido. Segundo a lenda, escoitouse unha voz que afirmou que alí se atopaba a tumba de santa Eufemia:
Cumprindo co cometido, os restos mortais foron trasladados e soterrados baixo o altar da ermida de Santa Mariña, entre as dioceses de Braga e Ourense. En 1159 o bispo de Ourense, Pedro Seguín, coa axuda dunha veciña de Manín de nome Estefanía, intentou trasladar o corpo da santa á catedral da cidade, o que contou coa firme oposición dos fregueses de Braga, orixinándose unha disputa entre ambas as dioceses. Co fin de resolver o dilema, tomouse a decisión de colocar a furna co corpo da santa nun carro tirado por bois e sepultar os seus restos no lugar onde os animais se dirixisen. Os bois encamiñáronse cara a Ourense, deténdose nas inmediacións da cidade, na zona da parroquia de Seixalbo, lugar onde se erixiu un cruceiro e dende o cal os restos foron trasladados até a capital, explicando este feito o protagonismo que alí recibe a santa, onde ten dúas parroquias e unha praza dedicadas a ela, así como un altar colateral situado na capela maior da catedral de Ourense, lugar onde se veneran as súas reliquias, unha das cales, a saba de liño que cubría o seu corpo cando foi trasladado (datada no século XII), era empregada antigamente para envolver nela aos doentes baixo a crenza das súas propiedades curativas.
O anel atopado na súa tumba, outra das súas reliquias, foi custodiado na catedral até a súa desaparición no século XVI. Segundo Ambrosio de Morales, o culto a Santa Eufemia estendeuse a outros lugares fóra de Galicia, como o antigo Reino de León, chegando o propio Fernando II de León e Galicia a ser curado dunha grave doenza supostamente por intercesión da santa e de Martiño de Tours en 1160. O 23 de xuño de 1720, Muñoz de la Cueva colocou o corpo de Santa Eufemia de modo solemne xunto as reliquias dos mártires Facundo e Primitivo na capela maior da catedral, moi preto do seu anterior sepulcro.
Apropiación
Debido ao escaso rexistro documental e á dubidosa veracidade dos datos haxiográficos, existe a posibilidade de que aínda que Eufemia de Ourense e Eufemia de Calcedonia sexan dúas santas distintas, unha delas tome datos e feitos haxiográficos da outra, coñecéndose isto como "apropiación" (fenómeno mediante o que se produce a adaptación dos elementos que conforman a concepción dun santo dun determinado lugar a outro). Xa que o culto a Eufemia de Calcedonia é anterior, o autor José Ramón Hernández Figueiredo chegou á conclusión de que a haxiografía de Eufemia de Ourense foi construída, por un lado, a partir dalgúns dos datos coñecidos sobre Eufemia de Calcedonia, e por outro, mediante lendas propias dos relatos haxiográficos.
Wikipedia en eslovaco
A Wikipedia en eslovaco (en Slovenská Wikipédia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua eslovaca. Foi creada o 23 de setembro de 2003, mais non estivo activa até o verán de 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Marae de Taputapuatea
O Marae Taputapuatea é un gran complexo de marae en Opoa en Taputapuatea, na costa sueste de Raiatea. O sitio presenta unha serie de maraes e outras estruturas de pedra e anteriormente considerouse o templo central e centro relixioso da Polinesia Oriental. En 2017, a zona de Taputapuatea e o complexo marae foron inscritos na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO debido á súa importancia política e relixiosa e ao seu testemuño da cultura tradicional da Polinesia oriental.
Historia
A zona sagrada do cabo Matahira-i-te-ra'i chámase Te Po, onde residen os deuses. O marae orixinal estaba dedicado a Ta'aroa (o creador supremo), aínda que finalmente prevaleceu o culto a 'Oro (o deus da vida e da morte). Segundo a lenda, 'Oro descendente de Hiro, construíu o marae, dándolle o nome de Taputapuatea, 'Sacrificios de lonxe'. O tambor Ta'imoana utilizábase durante os sacrificios humanos. A rocha branca Te Papatea-o-Ru'ea na praia próxima (actualmente parte do marae Hauviri) usouse para investir aos xefes de Ra'iatea co cinto de plumas vermellas maro 'ura. A imaxe do deus de 91´5 cm. de altura chamábase 'Oro-maro-'ura, 'Oro do cinto de plumas vermellas. Taputapuatea converteuse no centro dunha rede de viaxeiros a medida que se estendeu o culto ao 'Oro.
Unha alianza coñecida como Ti'ahuauatea estableceuse nos séculos XVII e XVIII coas illas circundantes demarcando as ao oeste de Ra'iatea, Te Aotea, e as ao leste, Te Aouri. Esta alianza incluía as Illas Cook, as Austrais, Kapukapuakea en Hawai e Taputapuatea en Nova Zelandia. Establecéronse novos marae en cada unha destas illas elixiuse unha rocha de Taputapuatea, Raiatea, para actuar como vínculo espiritual. Sacerdotes, xefes e guerreiros das outras illas reuníanse en Raiatea periodicamente para manter a alianza, participando en sacrificios humanos a 'Oro. Con todo, a alianza finalmente rompeuse, cando estalou unha disputa nunha reunión e os dous principais sumos sacerdotes que representaban á alianza foron asasinados. A xente de Ao-tea fuxiu da illa, saíndo polo paso do arrecife de Te Ava-rua en lugar do paso sagrado de Te Ava-mo'a, que era considerado un mal presaxio. En 1995 intentouse curar este mal.
Ao redor de 1763, os guerreiros de Bora Bora atacaron a illa, derrotando a Tupaia e saquearon a illa. Isto incluíu destruír as casas dos deuses en Taputapuatea, destruír a plataforma e cortar as árbores que abrigaban. James Cook, Joseph Banks, Daniel Solander e Tupaia chegaron a bordo do Endeavour o 20 de xullo de 1769, para tomar posesión de Raiatea, Taha'a, Huahine e Bora Bora en nome de Rei Xurxo III do Reino Unido. Esta parecía ser a culminación dunha profecía feita polo sacerdote mago Vaita de que un pobo novo chegaría a bordo dunha canoa sen un balancíns e tomaría posesión das illas. A principios do século XIX, os misioneiros chegaron á illa, e o complexo de marae abandonouse pouco despois
Investigación e restauración
thumb|upright=1.2|Vista dun marae no complexo arqueolóxico de Taputapuatea, restaurado en 1994 Cando Te Rangi Hīroa visitou Taputapuatea en 1929 quedou espantado polo estado de desolación no que atopou este gran marae e escribiu:
Peregrinei a Taputapu-atea, pero os mortos non podían falar comigo. Foi triste ata o bordo das bágoas. Sentín un profundo arrepentimento, un arrepentimento por... non sabía que. ¿Foi polo bater dos tambores do templo ou polo berro do pobo mentres elavaban ao rei en alto? Foi polos sacrificios humanos dos tempos antigos? Non era por ningún destes individualmente, senón por algo detrás de todos, algún espírito vivente e coraxe divina que existían nos tempos antigos dos que Taputapu-atea era un símbolo mudo. Era algo que os polinesios perdemos e non atopamos, algo que anhelamos e non podemos recrear. O trasfondo no que se enxendrou ese espírito cambiou máis alá da recuperación. O vento sombrío do esquecemento varrera sobre Opoa. A herba estranxeira creceu sobre o patio sen coidado, e as pedras caeran do altar sagrado de Taputapu-atea. Os deuses marcharan hai moito tempo.
Os restos arqueolóxicos de Marae Taputapuatea restauraronse en 1994 e continúan os traballos para preservar o sitio.
A Asociación Na Papa E Va'u Raiatea é unha asociación cultural formada polo pobo de Opoa que actúa pola preservación do Marae Taputapuatea. Grazas ao seu traballo, o Marae Taputapuatea figura na lista na Lista do Patrimonio Mundial desde o 9 de xullo de 2017. A asociación está a crear e revivir conexións entre as comunidades do triángulo polinesio e en toda a rexión do Pacífico.
Hippolyte Cloquet
Hippolyte Cloquet, nado en París o 10 de marzo de 1787, e finado na mesma cidade o 3 de marzo de 1840 foi un médico, anatomista e zoólogo francés.
Traxectoria
Joseph-Hippolyte Cloquet era fillo do deseñador Jean-Baptiste-Antoine Cloquet e Claude Lajude. Era o irmán máis vello do tamén médico e anatomista Jules Cloquet.
Recibido no internado dos Hospitais de París en 1809, foi premiado en 1810 cun premio de anatomía e fisioloxía. Tivo como profesor de anatomía a André Marie Constant Duméril, quen o empregou como secretario nas súas quendas de xurados médicos de 1812 a 1816, e que lle pediu que tratara aos seus fillos nas súas doenzas.
Obtivo o título de doutor en Medicina na Facultade de Medicina da Universidade de París en febreiro de 1815 tras a lectura da súa tese sobre os olores, e os sentido e os órganos do olfacto.
Despois pasou a ser asistente clínico interno, logo profesor na Facultade e, finalmente, profesor titular de anatomía.
En 1823, foi nomeado membro da Académie national de médecine.
Cloquet foi un pioneiro no campo da rinoloxía (parte da medicina que se ocupa do estudo do nariz, as súas doenzas e o tratamento delas) e, en 1821, publicou Osphrésiologie, ou traité des odeurs, que era un amplo tratado que sobre o olfacto, as enfermidades do nariz, as desviacións do tabique nasal, a rinoplastia, etc.
Tamén foi autor do Traité d'anatomie descriptive, un influente texto sobre anatomía en seis volumes. A cuarta edición desta obra foi traducida ao inglés polo anatomista Robert Knox (1791-1862).
Ademais da medicina, Cloquet foi un estudoso da Historia Natural, sobre todo da zooloxía, especialmente da ictioloxía e da entomoloxía.
Morreu o 3 de marzo de 1840 por complicacións relacionadas co seu alcoholismo.
Tijuana No!
Traxectoria
Tijuana No! formouse a finais dos anos 80 co nome de Radio Chantaje e logo cambiaron o seu nome a No. Daquela, na Cidade de México xa había un grupo de relevancia local con ese nome, polo que logo de actuaren nesa cidade en 1990 decidiron chamarse Tijuana No!. A súa popularidade creceu cun disco gravado na discográfica Rock and Roll Circus en 1991, material regrabado polo selo alternativo Culebra Marcas en 1992. Con iso, o seu sinxelo «Pobre de ti» alcanzou fama no mercado hispanofalante e converteuse nun dos clásicos do rock de México.
Lingua kott
A lingua kott (kot) (en Коттский язык) é unha lingua ieniseiana extinta que era empregada na Siberia central a beiras do río Mana, un afluente do río Ienisei, no sur do krai de Krasnoiarsk. Extinguiuse nos anos 1850s. Esta lingua está estreitamente relacionada coa ket, aínda falada ao longo do norte do río Yenisei. O assan, outra lingua próxima, é ás veces considerada un dialecto do kott.
Sidónio Pais
Sidónio Bernardino Cardoso da Silva Pais, nado o 1 de maio de 1872 e finado o 14 de decembro de 1918, foi un político, oficial militar e diplomático portugués, e cuarto presidente da Primeira República Portuguesa en 1918. Unha das figuras máis divisivas da historia moderna portuguesa, foi referida polo escritor Fernando Pessoa como o "Presidente-Rei", unha descrición que quedou nos anos posteriores e simboliza o seu réxime.
Primeiros anos
Pais naceu en Caminha en 1872, primoxénito de Sidónio Alberto Marrocos Pais, notario de orixe xudía, e de Rita Júlia Cardoso da Silva, ambos naturais de Caminha.
Realizou os seus estudos primarios en Sertã, onde residiu entre os 7 e os 11 anos, e completou os seus estudos secundarios no Liceo Santa Maria Maior de Viana do Castelo, tras o que marchou a Coímbra para cursar os estudos preparatorios de matemáticas e filosofía na Universidade de Coímbra. En 1888, decidiu unha carreira militar e ingresou na Escola do Exército, asistindo a cursos de artillería. Era un estudante destacado, completou os seus cursos con distinción, e foi ascendido a subtenente (alferes) en 1892, tenente en 1895, capitán en 1906 e maior en 1916.
Política
Nos anos de decadencia da Monarquía Portuguesa, Pais dera saída aos seus ideais republicanos. Neste período tamén pertenceu durante un breve período a unha loxa masónica de Coímbra, aínda que non parece que fose moi activo.
Considerado xa como un distinguido matemático, foi nomeado profesor na Facultade de Cálculo Diferencial e Integral de Coímbra. Tamén exerceu como catedrático na Escola Industrial Brotero, da que tamén foi director de 1905 a 1909. O 23 de outubro de 1910 foi nomeado vicerreitor, baixo o reitor Manuel de Arriaga.