cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
Historia
En 1146 Rui García de Caamaño habitaba unha torre na freguesía de Rubiáns (que dará orixe ao Pazo de Rubiáns).
En 1390 Rui Fernández de Caamaño recibe en feudo Santa María de Rubiáns, de mans do Arcebispo Xoán García Manrique (xunto a Santa Baia de Arealonga -actual Vilagarcía-, San Pedro de Cornazo, Santo Estevo de Saiar e Santa Baia de Nantes) reconstruíndo esta torre.
O seu fillo, García de Caamaño “O fermoso”, funda o 12 de maio de 1441 “Vila-García" (actualmente Vilagarcía de Arousa).
Patrimonio
Pazo de Rubiáns, en Rubiáns de Arriba.
Festas
As festas de Rubiáns son na honra de Santa Prácida e San Ramón, e celébranse conxuntamente na primeira fin de semana de setembro. No ano 2008 recuperouse unha tradición nas festas de Santa Prácida, patroa da parroquia, organizando a Festa do Carneiro, que se celebrou a comezos de setembro e, en anos posteriores, en agosto.
Estudo aleatorizado controlado
Un estudo aleatorizado controlado (en randomized controlled trial) é un tipo de estudo científico utilizado en medicina. Trátase do procedemento preferencial nos experimentos terapéuticos, sendo frecuentemente utilizado para examinar a eficacia dunha abordaxe terapéutica nunha poboación de pacientes, ou para recadar informacións sobre efectos secundarios dun dato tratamento.
O termo "aleatorizado" refírese ao feito de que os grupos utilizados no experimento teñen os seus integrantes escollidos de xeito aleatorio. O termo "controlado" refírese a determinadas variables que son controladas, buscándose identificar a relación entre variables.
Exemplo
Un estudo busca identificar a relación entre o uso de antidepresivos e a mellora da depresión. Dous grupos de pacientes son escollidos de forma aleatoria e divididos en A e B. O grupo A recibe antidepresivos, mentres o grupo B (grupo de control) recibe placebo (pílulas de fariña, por exemplo). Ao final de 2 meses avalíase a diferenza entre os dous grupos.
As Ermidas
O topónimo galego As Ermidas pode referirse a:
Castro de Viladonga
O castro de Viladonga é un castro galaico-romano pertencente á coñecida como cultura castrexa e situado en Viladonga, no concello de Castro de Rei, na provincia de Lugo. Localízase sobre unha elevación a 535 metros sobre o nivel do mar, lugar desde o que se domina visualmente gran parte da chaira da Terra Chá. O 11 de decembro de 2009 foi declarado Ben de Interese Cultural pola Xunta de Galicia.
Os traballos arqueolóxicos comezaron en 1971. Trátase dun castro dos máis coñecidos de Galicia, debido en gran medida a que desde o ano 1983 conta cun Museo Monográfico do castro.
Morfoloxía
miniatura|dereita|500px|Vista xeral do castro.
O recinto aparece mencionado na bibliografía de comezos do século XX, Manuel Amor Meilán xa o cita na súa obra Historia de la Provincia de Lugo (Lugo, 1918). Ocupa unha extensión aproximada de 4 ha intra murallas, das que 10.000 m² corresponden á croa de forma cuadrangular irregular (100x95 m) cos ángulos redondeados.
A muralla principal é de perpiaños de xisto, que chega a unha altura de 12 a 14 metros cara ao foxo. Predominan os materiais de época romana avanzada ou tardorromana.
Arqueoloxía
Grazas á iniciativa de Ramón Falcón Rodríguez realizáronse traballos arqueolóxicos desde 1971 a 1978.
Entre 1972 e 1975 as escavacións estiveron a cargo de Manuel Chamoso Lamas. Nas catro campañas exhumáronse a maioría das construcións da croa, de gran diversidade tipolóxica, e fixéronse catas noutros puntos do sitio (antecroas e sistemas defensivos).
Na campaña de 1983, a cargo de Felipe Arias Vilas, marcáronse os seguintes obxectivos:
Achados
miniatura|dereita|Delimitación do castro e da área de protección do BIC publicado no [[DOG. ]] No ano 1911 apareceu no castro un torque de ouro con remates en perilla, de 20 quilates e un peso de 180 gramos, e que se conserva no Museo Provincial de Lugo
Nas escavacións de 1972-1975 atopouse outro torque de tipoloxía similar ao aparecido en 1911, pero de ouro máis baixo. Tamén se atoparon un anel de ouro con chatón de esmeralda, e dous aúreos de Arcadio, así como apliques, broches, fíbulas, compases ou un pasarrendas de cabalo.
Outros achados salientables foron os de dous taboleiros de xogo "tabula latrunculata", un machado de talón de bronce de 4 argolas e un puñal de antenas de bronce. En xuño de 2020, descubriuse unha machada ritual de bronce que data do século -III. Esta peza foi atopada no alxibe monumental, nas escaleiras de acceso ó depósito xunto con restos de ósos, carbón e cerámicas, e é unha descuberta excepcional pola escaseza destas pezas e pola súa decoración, con motivos en forma de torque, touro, carneiro e xabaril.
Ángel Baltar
O nome Ángel Baltar pode referirse a dous padroneses:
Dalriada
dereita|miniatura|200px|Mapa de Dalriada no ano 590. As rexións pictas están marcadas en amarelo. Dalriada, ou Dál Riata foi o reino da tribo dos escotos existente no norte de Irlanda e na costa oeste de Escocia desde a fin do século V ata mediados do século IX. O derradeiro rei de Dalriada, Kenneth MacAlpin conseguiu unificar o seu reino co dos veciños pictos dando lugar ao reino que sería coñecido a partir de entón como Alba ou Escocia.
Historia
Tradicionalmente considérase que na fin do turbulento século V, mentres o Imperio Romano de Occidente sucumbía ante a presión dos pobos bárbaros, un extenso clan irlandés chamado Dalriada ocupaba a costa oeste da actual Escocia (onde actualmente está o Condado de Argyll) e establecía un reino. Os dalriadanos proviñan do norte da Irlanda, do Ulster e máis precisamente do Reino de Oriel. Os romanos chamaban escotos aos piratas e saqueadores de orixe irlandesa que falaban gaélico, de onde se explica porque os dalriadanos serían coñecidos posteriormente por este nome latino, que sería a orixe etimolóxica da denominación de Escocia.
Actualmente existen serias discusións sobre se os dalriadanos chegaran realmente de Irlanda na fin do século V ou comezo do VI. Extensos traballos arqueolóxicos fallaron en probar que durante esa época se produciu unha migración en grande escala do norte de Irlanda ata o oeste de Escocia. As evidencias arqueolóxicas parecen demostrar que, ao contrario, durante esa época houbo unha continuidade da poboación que habitaba a rexión. Por iso, algúns especialistas cren que os dalriadanos eran, en realidade, os habitantes nativos de Escocia occidental, e que quizais sexan os descendentes da tribo dos Epidii, mencionados polos romanos. Sexa ou non verdadeira a lenda sobre a invasión de Escocia, existe unha relación lingüística incuestionable entre os dalriadanos e os irlandeses, xa que o gaélico escocés, idioma derivado da lingua dos dalriadanos está estreitamente ligado ao gaélico irlandés.
O rei Aedan ou Áedán Mc Gabrián, que reinou entre 574 e 608 aproximadamente, construíu unha poderosa armada naval e puxo fin á política guerreira expansionista que levou ao saqueo da Illa de Man e das Órcadas. En terra tivo menos éxito, perdendo a batalla de Degsastan en 603 contra os anglos. En 637 o poder de Dalriada no Ulster diminuíu notablemente por mor dunha decisiva derrota diante dos O'Neill (Uí Néill) en 637 na batalla de Mag Rath.
Despois destas derrotas, os dalriadanos concentráronse nas súas terras da actual Escocia, aínda que conservaron unha porción do territorio irlandés. Os seus rivais eran os pictos ao nordeste e os anglos do reino de Bernicia ao leste. Polo sur, o seu reino era limítrofe co Reino de Strathclyde, un reino británico. O outeiro de Dunadd, en Argyll, foi probablemente a sede dos reis de Dalriada. Desde os seus dominios en Argyll, os dalriadanos estendéronse polo condado de Perth, despois por Lothian e, máis tarde, ata o norte por Mur e as Terras Altas. Esta expansión colocábaos en conflito coa poboación caledonia nativa, os pictos. As longas loitas e guerras entre ambos os pobos concluíron varios séculos máis tarde, cando os pictos e dalriadanos (escoceses) se uniron nunha única nación.
Dalriada estaba dividida en tres señoríos denominados “cenel” cun cuarto que se engadiu máis tarde: o Cenél nGabráin, en Kintyre, o Cenél Loairn, en Lorne, Cenél nEógan, en Islay e Jura e o Cenél Conaill en Cowal e Bute, engadido posteriormente.
A fin do reino é confusa. Parece que Dalriada foi conquistada polo reino picto e ambos os pobos, pictos e dalriadanos acabaron uníndose. Con todo e paradoxalmente, parece que os dalriadanos aculturaron aos pictos e non ao contrario, xa que o idioma gaélico escocés estendeuse polo antigo territorio picto, así como o cristianismo, xa que os dalriadanos foron os que introduciron esta relixión a partir de Irlanda, en Escocia. Kenneth MacAlpin, un dalriadano, foi o primeiro rei dos pictos e escotos, reinando de 840 a 857. O seu reino chamouse Alba (nome en gaélico utilizado para Gran Bretaña) ou Escocia, nome que, á súa vez, deriva dos escotos. Os ataques viquingos contra Escocia durante o século X cortaron as comunicacións mariñas entre Irlanda e Escocia, rachando definitivamente os vencellos entre os territorios irlandeses de Dalriada e os propiamente escoceses. Os territorios irlandeses de Dalriada formaron un novo reino chamado Ulidia.
Isidoro Martínez Casal
Isidoro Martínez Casal, finado en Pontevedra o 1 de decembro de 1902, foi un político galego.
Traxectoria
Propietario da parroquia de Salcedo. Foi fundador e pertenceu á primeira directiva da Sociedad Económica de Amigos del País de Pontevedra en 1887. Foi nomeado alcalde de Pontevedra en 1887, permanecendo no cargo até 1890. Casou con Antonia Carcassés.
Unión Polideportiva Plasencia
A Unión Polideportiva Plasencia é un club de fútbol español da cidade de Plasencia. Fundouse en 1974 e compite en Terceira División.
Epidídimo
miniatura|dereita|Testículo humano e epidídimo. A. Cabeza do epidídimo. B. Corpo do epidídimo. C. Cola do epidídimo. D. Conduto deferente. miniatura|dereita|Aparato reprodutor masculino. miniatura|dereita|Micrografía do epidídimo tinguido con hematoxilina-eosina.
O epidídimo é unha parte do aparato reprodutor masculino dos animais amniotas, que se encontra sobre o testículo. Trátase dun único tubo, estreito e enroscado, que nos homes adultos pode chegar ao estendelo aos seis ou sete metros de lonxitude, ) que conecta os condutos eferentes que saen da parte posterior dos testículos co conduto deferente que ascende en dirección á uretra.
Rexións
O epidídimo pode dividirse en tres rexións principais:
Nos réptiles, existe un canal adicional entre o testículo e a cabeza do epidídimo, que é doloroso cando se golpea e recibe os varios condutos eferentes que saen do testículo. Este canal está ausente en mamíferos e aves.
Histoloxía
O epidídimo está cuberto por un epitelio pseudoestratificado de dúas capas. O epitelio está separado por unha membrana basal da parede de tecido conectivo que contén células de músculo liso. Os principais tipos celulares que se encontran no epitelio son:
Papel no almacenamento do esperma
Os espermatozoides formados nos testículos entran na cabeza do epidídimo, avanzan ata o corpo, e chegan á rexión da cola, onde son almacenados. Os espermatozoides que chegan á cabeza do epidídimo non están totalmente maduros, xa que aínda non adquiriron a capacidade de nadar movendo o flaxelo (motilidade) e de poder fertilizar o óvulo. O epidídimo almacena o esperma durante 2-3 meses. Durante o seu tránsito polo epidídimo, os espermatozoides sofren un proceso de maduración, que é necesario para que adquiran estas dúas capacidades. A maduración final só se completa cando os espermatozoides chegan ao tracto reprodutor feminino (capacitación).
Durante a exaculación, o esperma flúe desde a porción inferior do epidídimo, que funciona como depósito de almacenamento, sobe polo conduto deferente e mestúrase coas secrecións da próstata e vesículas seminais, formando o seme. Non se moven utilizando o flaxelo, senón arrastrados polas contraccións peristálticas das capas musculares do conduto deferente. A motilidade dos espermatozoide é activada por produtos prostáticos.
Patoloxía
A inflamación do epidídimo denomínase epididimite, que é máis común ca a orquite testícular.
Embrioloxía e estruturas vestixiais
Nas femias pode atoparse o conduto de Gartner, que é un resto homólogo do epidídimo.
No embrión o epidídimo desenvólvese a partir do tecido que formaba o mesonefros ou ril primitivo, que se encontra no embrión e en moitos vertebrados acuáticos. A persistencia do extremo superior (cranial) do conduto mesonéfrico orixina un resto vestixial chamado apéndice do epidídimo. Ademais, algúns túbulos mesonéfricos poden persistir formando o paradídimo, un pequeno corpo caudal con respecto aos condutos eferentes testiculares.
Cantimpalos
Cantimpalos é un concello de España, na provincia de Segovia, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 26,41 km² cunha poboación de 1.401 habitantes e unha densidade de 53,05 hab/km². Pertence á subcomarca de Vales del Pirón e Polendos e El Llano.
Demografía
Dende o ano 2000 a poboación de Cantimpalos experimentou unha lenta recuperación como amosa o gráfico:
José Luis Larrea
José Luís Larrea Jiménez de Vicuña, nado en Elgoibar, Guipúscoa o 11 de marzo de 1956, é un economista vasco. Licenciado en Empresariais pola ESTE de Donostia, nos seguintes anos traballou como profesor na devandita facultade.
Traxectoria
En 1980 entrou no Goberno Vasco como xefe de gabinete da viceconsellería de Educación, e en 1984 pasou a ser director de estudos, orzamentos e administración educativa do mesmo departamento; en 1985 converteuse en viceconselleiro de planificación e administración educativa.
En 1987 pasou á consellería de Facenda e Finanzas, onde foi nomeado viceconselleiro; participou nas negociacións entre as administracións vascas (deputacións forais e Goberno Vasco) e o ministerio de Facenda do Goberno de España acerca das leis quinquenais da Cota do Concerto Económico, así como nas da Lei de Achegas. En 1991 foi investido conselleiro de devandito departamento, dentro do executivo do lehendakari José Antonio Ardanza, cargo que desempeñou até 1995. Durante a súa etapa como conselleiro promoveu as "vacacións fiscais vascas", implementadas polas deputacións forais (as competentes en materia fiscal) controladas tamén polo PNV. O litixio resolveuse anos despois, cando o Tribunal de Xustiza da Unión Europea deu a razón á Comisión Europea e declarounas ilegais ao consideralas "axudas estatais incompatibles co mercado común".
No seu paso ao mundo empresarial converteuse no presidente de Ibermática, compañía do sector do TIC. Nos seus primeiros anos compatiblizó ese cargo coa presidencia de Euskaltel (1996-1999), unha nova empresa telefónica participada polas institucións vascas; con cargo de presidente non executivo, formou tándem co conselleiro delegado Carlos Lambarri (quen fora viceconselleiro de Facenda) para a posta en marcha da operadora. En 1999 deixou o seu posto en Euskaltel para dar paso ao exlehendakari Ardanza, despois de que este deixase a xefatura do Goberno Vasco.
En decembro de 2013 deixou o seu cargo de presidente de Ibermática, despois de 18 anos no cargo (1995-2013); a súa saída produciuse dous meses despois de que o fondo de capital risco PROA Capital fíxose co 55% de Ibermática, mercé a unha reordenación accionarial protagonizada fundamentalmente pola desinversión do até entón accionista maioritario Kutxabank.
Na actualidade é asesor de empresas e institucións e presidente de Honra do Instituto Vasco de Competitividade (Orkestra), da Universidade de Deusto. Así mesmo, é membro da Xunta Directiva do Círculo de Empresarios Vascos, do Consello de Goberno da Universidade de Deusto, do Consello de Deusto Business School, do Padroado da Fundación Markets, Organizations and Votes in Economics (MOVE), do Consello Consultivo do SabadellGuipuzcoano e da Xunta Directiva de Innobasque. Amigo Numerario da Real Sociedade Bascongada dos Amigos do País/Euskalerriaren Adiskideen Elkartea e membro da Academia Vasca das Ciencias, as Artes e as Letras, Jakiunde.
Conferenciante habitual en importantes foros é, tamén, un articulista destacado que colabora con diversas publicacións. Entre os seus libros publicados atópanse: “El desafío de la innovación”, “Tiempo ¿muerto? para innovar”, “Teoría (imperfecta) de la innovación” e “Innovación abierta y alta cocina”.
Ulfe
Co topónimo Ulfe podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Galería de imaxes do río Fraga
Río Fraga
Chévere
O Grupo Chévere (Chévere Producciones S.L.U.) é unha compañía de teatro independente e produtora audiovisual galega, con sede en Teo.
Traxectoria
miniatura|300px|Chévere presentando o Music.gal en 2008.|esquerdaFoi creada en Santiago de Compostela ao redor de 1987 por Miguel de Lira, John Eastham, Vicente Mohedano Mira e Xesús Ron (en 1988 engadiuse Blanca Cendán e nos anos sucesivos Manuel Cortés). O grupo impulsou en 1992 a apertura da Sala Nasa (Nave de Servizos Artísticos), converténdose nunha das denominadas compañías residentes de teatro. Nela ficaron ata o 30 de setembro de 2011, ano en que a abandonaron pola falta de apoio do Concello de Santiago. O 9 de marzo do ano seguinte, comezaron cunha nova residencia estable no veciño concello de Teo.
Como produtores teatrais destacaron pola posta en marcha das denominadas Ultranoites, espectáculos teatrais de variedades e cabaret con grande importancia da participación do público, onde se deron a coñecer moitos artistas noveis como Luís Tosar ou Fran Narf, motivo polo que terminaron sendo "un catálogo vivo das xentes do teatro galego". A primeira Ultranoite tivo lugar o 30 de xaneiro de 1993, contando cunha actuación dos actores Miguel de Lira e Manuel Cortés cunha "homenaxe ás traballadoras do sexo" do compostelán barrio do Pombal. Co tempo foron incorporándose ao grupo novos artistas multidisciplinares como Patricia de Lorenzo, Mónica García, Arantza Villar ou César Goldi, actuais integrantes e protagonistas das últimas producións. Tras a mudanza a Teo, as Ultranoites celebradas neste concello cambiaron o nome para Ultranoiteo durante o ano 2012, recuperando posteriormente a denominación orixinal.
O 12 de novembro de 2014 estreouse no Salón Teatro de Santiago de Compostela o seu documental A viaxe dos Chévere do director compostelán Alfonso Zarauza, que narra e analiza o nacemento e percorrido da compañía nesta cidade e o seu éxodo cara Teo. A finais do mesmo ano editouse o disco-libro-DVD Máis alá da Ultranoite, onde se recolle a historia das dúas décadas de Ultranoites na Sala Nasa. Outra das súas obras audiovisuais foi a curtametraxe En Plan Galicia (2005), incluída no filme-documental colectivo Hai que botalos.
No ano 2016 estrea Eroski Paraíso, espectáculo cuxa adaptación cinematográfica levan á pantalla grande no 2019 da man da produtora OlloVivo. Tamén en 2016 dirixiu o espectáculo da edición dos Premios María Casares, mentres que en 2017 celebrou o seu 30 aniversario recuperando as súas obras mestras Río Bravo, Annus Horríbilis e Ultranoite no País dos Ananos, esta última representada nunha ateigada Praza da Quintana de Santiago de Compostela. Tamén nese ano publicou xunto coa editora Kalandraka a colección Biblioteca de Teatro, cos textos das obras máis representativas da compañía. En 2018 estrea a súa primeira coprodución co CDG Divinas Palabras Revolution, unha adaptación da obra de Valle-Inclán.
En 2022 Kalandraka editou Chévere (1987 – 2022), trinta e cinco anos de axitación cultural.
Montaxes
miniatura|300px|Presentación das actividades do 30 aniversario de Chévere en 2017.
Recoñecementos
Recibiu, entre outros, o Premio da Crítica de Barcelona ao mellor musical (decembro de 1996), o Premio de Honra da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia e o Premio Nacional de Teatro (2014). Tanto a compañía coma os seus integrantes foron galardoados con numerosos Premios María Casares ao longo da súa traxectoria, destacando os tres premios a mellor espectáculo por Citizen Total (2012), Eurozone (2014) e Eroski paraíso (2017). En 2018 recibiu o Premio Gala do Libro Galego na modalidade de Teatro polo texto de Rio Bravo, editado por Kalandraka.
En 2022, Premio da Crítica de Galicia por N.E.V.E.R.M.O.R.E.
Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
San Salvador de Sobradelo é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 3 412 habitantes (1 738 mulleres e 1 674 homes), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 3 569 habitantes, e 2005, cando eran 3 612.
Lugares de Sobradelo
O IGE recolle tamén o lugar de Miramar, con 117 habitantes, que non vén no Nomenclátor.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Vilagarcía, Sobradelo 01-07.jpg|Gárgola Ficheiro:Vilagarcía, Sobradelo 01-06.jpg|Inscrición na igrexa </Gallery>
Gabriel Medina
Carreira
Comezou a surfear aos nove anos de idade. Aos once, venceu o seu primeiro campionato a nivel nacional, a etapa Rip Curl Grom Search na categoría Sub-12, disputada en Búzios, Río de Xaneiro.
A partir de aí, gañou campionatos do Brasileiro Amador e foi campión dos circuítos Volcom Sub-14, Quiksilver King of Groms, Rip Curl Grom Search e tricampión Paulista. En California (Estados Unidos), foi subcampión do Volcom Internacional Sub-14 e en Ecuador, subcampión do Mundial Amador Sub-16.
Aos catorce anos xa participaba nas competencias do Paulista Profesional e participou de etapas do Mundial Profesional, cando, en Ubatuba, Estado de São Paulo, logrou derrotar ao seu ídolo Adriano Mineirinho.
Ingresou na elite do surf a nivel mundial (ASP World Tour) en 2011, con apenas 17 anos. En 2011 venceu en dúas etapas da ASP World Tour, nos eventos realizados en Francia e Estados Unidos de América. Nese ano conseguiu gran repercusión nos medios de comunicación por completar a manobra backflip.
Título
Consagrouse campión mundial na Pipeline Masters, en Hawai, tras lograr o segundo posto na última etapa do percorrido, o 19 de decembro de 2014, ao ser eliminados o australiano Mick Fanning e o norteamericano Kelly Slater, once veces campión mundial, os únicos que tiñan puntos acumulados para ter opción de gañarlle o título. Foi axudado por outro brasileiro, o catarinense Afasto Muniz, que derrotou tanto Slater como a Fanning en dúas baterías dos cuartos de final, mentres Medina venceu ao brasileiro Filipe Toledo e ao hawaiano Dusty Payne.
Narciso de Gabriel
Narciso de Gabriel Fernández, nado no Cádavo (Baleira) o 25 de maio de 1955, é un pedagogo e ensaísta galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo. É catedrático de Teoría e Historia da Educación na Universidade da Coruña, exerceu como decano da Facultade de Ciencias da Educación.
Liñas de investigación (Historia da Educación): Escolarización e alfabetización, cultura escolar popular, escolarización e práctica lingüística en Galicia.
Universitarios. Revista de la F.U.E.
'Universitarios. Revista de la F.U.E.' foi unha publicación que xurdiu e se desenvolveu durante os anos da II República (1932 e 1933) en Santiago de Compostela. Constou soamente de dous números e definíase coma unha revista de cultura, “revista universitaria, en el amplio y noble sentido de la palabra”.
Contexto histórico e social
En España, nos últimos anos da Ditadura de Primo de Rivera (1923-30), había descontento e oposición de moitos sectores sociais. Á par disto, os graves problemas económicos remataron por desencadear a crise e fin do réxime, e a instauración da Segunda República Española.
Neste contexto de axitación social e política, a comunidade estudantil era unha das que erguía a voz contra o réxime e comezaba a mobilizarse co fin de mellorar o eido académico. Os estudantes opoñíanse aos vellos modelos universitarios e demandaban a modernización e apertura da Universidade de Santiago de Compostela e a galeguización dos estudos superiores.
As diferentes iniciativas que os universitarios organizaron deron o seu froito:
A F.U.E.
miniatura|300px|Cunqueiro, Fernández del Riego e Carballo Calero. A Federación Universitaria Escolar (F.U.E.) fundouse en Madrid no ano 1927. Foi a protagonista no ensino universitario, pola organización de mobilizacións en contra do réxime, sobre todo nos últimos anos da ditadura de Primo de Rivera e nos primeiros da década dos 30. O seu obxectivo era renovar e modernizar os estudos superiores en España.
No ano 1929, a organización constituíuse en Santiago de Compostela co fin de unir aos estudantes que neses días participaban en protestas e mobilizacións. Algúns deses estudantes que acabaron por formar parte da F.U.E. foron Ricardo Carballo Calero, Luís Seoane ou Álvaro Cunqueiro.
A revista
A revista ''Universitarios. Revista de la F.U.E.'' foi unha publicación vinculada á Federación Universitaria Escolar e na que a presenza e colaboración de membros da USC –estudantes e profesores– foi moi importante. Universitarios, da editorial Nós, só publicou dous números e o prezo era de 50 ctms. de peseta.
O equipo directivo da revista non consta, mais Francisco Fernández del Riego afirmaba desempeñar a función de director da mesma.
As linguas empregadas eran o castelán e o galego, con predominio da primeira, e a temática era docente, cultural e académica, e a xuventude e a universidade eran un dos seus eixes. No interior destes dous números pódense atopar poesías, prosa narrativa ou artigos relacionados co folclore e figuras históricas de Galicia, entre outros temas.
Os números orixinais desta publicación atópanse no Museo do Pobo Galego.
Número 1
O primeiro número da revista publicouse en marzo de 1932. Constaba de 18 páxinas, máis 12 do suplemento e máis dúas de publicidade -sen paxinar-, que facían un total 32 páxinas. O formato de páxina deste primeiro número era de 25,5 x 17,5 cm.
A revista abría cunha ‘presentación’. ., onde se poñía de manifesto que Universitarios era “una revista de estudiantes y para estudiantes”. Os colaboradores eran estudantes e profesores da Universidade de Santiago, así como tamén membros da F.U.E.
Das oito colaboracións, dúas delas estaban escritas en galego. O Suplemento de 12 páxinas estaba ocupado por unha mostra anónima da literatura universal de todos os tempos, dividida por épocas e países. Por último, nas dúas páxinas de publicidade sen numerar anunciábanse profesionais do ámbito do dereito e da medicina así coma establecementos comerciais.
Cabe destacar deste número o predominio do castelán con respecto ao uso do galego. Tamén o reducido número de ilustracións, elementos característicos do selo editorial Nós.
A creación desta revista foi apoiada e recibida con entusiasmo por outras publicacións, coma El Pueblo Gallego, un xornal vigués que dicía que Universitarios era “una promesa juvenil de gente joven”.
Número 2
O segundo e derradeiro número da revista publicouse en xaneiro de 1933. Constaba de 26 páxinas e dúas de publicidade -sen paxinar-, que facían un total 28 páxinas. O formato de páxina deste segundo número era máis amplo que o anterior: 27,5 x 19,5 cm.
Este número 2 levaba na cuberta un debuxo de Luís Seoane e dá paso ao sumario e ‘limiar’, no que se explica o propósito desta publicación: “aprehender en sus páginas el esfuerzo común de todo cuanto signifique juventud y Universidad”. Segue a isto un texto escrito polo reitor da USC, Alejandro Rodríguez Cadarso, no que animaba os estudantes a colaborar na campaña cultural que a república desenvolve no medio rural.
Figuran 22 colaboracións -prosa e verso- das cales oito están en galego. A estes textos hai que engadir a sección ‘Archivo Bibliográfico’, onde aparecen recensionados varios libros, e tamén hai notas e comentarios de Resol, Cristal, Galiza, Nós e Yunque –revistas coetáneas–. Aparecen dúas novas seccións: ‘Vida universitaria’, dedicada a noticias e comentarios sobre a Universidade, e ‘Chinitas’, de carácter crítico e ton irónico-burleiro.
Por último, e como no primeiro número, nas dúas páxinas de publicidade anunciábanse profesionais de distintos ámbitos: doce anuncios, entre os que destaca o da Librería Cervantes.
Con respecto ao número anterior, o incremento do uso do galego é notable, coma tamén é acusado o aumento de ilustracións e pequenos debuxos, que identifican a revista da F.U.E. como unha máis das que saíron do prelo de Nós. Por isto, o segundo número considérase máis completo e coidado que o primeiro.
Porén, a vida de Universitarios foi efémera e a pesar de ter xa preparado o terceiro número, por razóns de financiamento, este nunca saíu á luz. .
Colaboradores e ilustradores
Os colaboradores desta publicación apoiaban o movemento do galeguismo universitario e pertencían ao ámbito académico da USC, ben sendo estudantes ou ben profesores. Participaban tamén membros da F.U.E. e incluso figuras que escribían noutras publicacións da época. Universitarios deu voz á xuventude e foi un medio de difusión de cultura e ideas.
Os artigos e autores que colaboraron na revista foron:
Na revista número 2:
No que ten que a ver coas ilustracións, tres foron os autores que adornaron estes dous números:
Gran Premio de Hungría de 1992
O Gran Premio de Hungría de 1992 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 16 de agosto de 1992, no circuíto de Hungaroring. Foi a undécima carreira da tempada de 1992. A carreira foi o oitavo Gran Premio de Hungría e a sétima en Hungaroring. A carreira, disputouse sobre 77 voltas do circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 305 quilómetros. Nigel Mansell asegurou o Campionato de Pilotos ao terminar a carreira en segunda posición, detrás do McLaren de Ayrton Senna.
Quintana
Quintana é un topónimo de orixe latina que denomina o recinto próximo a unha igrexa usado como camposanto.
Como topónimo pode referirse a:
Tamén pode ser o nome dunha publicación periódica:
Ademais, como apelido pode referirse a:
Punto Radio
200px|miniatura|Logotipo de Punto Radio Punto Radio foi unha cadea xeralista de radio española pertencente ao grupo Vocento. No seu accionariado ademais participou o xornalista Luis del Olmo e Televisión Castilla y León. Foi fundada en 2004 co obxectivo de facerse un oco xunto ás grandes cadeas do país (SER, COPE, Onda Cero e RNE) e logo de algo máis dun ano de vida o Estudo Xeral de Medios cifrou a súa audiencia por encima dos 500.000 oíntes. As súas emisións regulares empezaron o 6 de setembro de 2004 coa emisión de Protagonistas desde a histórica biblioteca do diario ABC. No EGM de novembro de 2010 tiña 488.000 oíntes.
Emitiu a través da radio dixital DAB polo múltiplex MF-II, en TDT, FM e AM.
Nalgunhas provincias emitiu ademais unha segunda cadea baixo o nome Punto Radio Música y Deporte Regional.
Ligazóns externas
Punto Radio
Ayumi Hamasaki
Ayumi Hamasaki (浜崎あゆみ, Hamasaki Ayumi), nada en Fukuoka o 2 de outubro de 1978, é unha cantante e compositora xaponesa de J-Pop. O seu nome real en kanji é 濱崎 歩(Hamasaki Ayumi). Entre os seus álbums e singles, Ayu (あゆ), como é coñecida entre os seus fans o redor do mundo, logrou vender máis de 50 millóns de copias, consolidándose así como a terceira muller solista que máis discos vendeu na historia do Xapón, que é o segundo maior mercado musical, tras Estados Unidos.
No ano 2006, co lanzamento do seu single nº39, "Startin'/Born to be...”, Ayumi Hamasaki converteuse na cantante feminina con máis números un dentro do Xapón en toda a súa historia, e tamén na artista con máis singles dentro do Top 10 das listas, superando a Seiko Matsuda, que antes tivo este trono. Tamén é a artista con máis singles vendidos na historia do Xapón (aproximadamente 20 millóns de copias vendidas dende o seu debut en 1998).
Orixes
Aínda que Hamasaki viviu toda a súa infancia e adolescencia xunto a súa nai, a súa avoa foi a que nun principio a criou. Ayumi ten vagos recordos acerca de quen era o seu pai, que supostamente divorciouse da súa nai e deixou a familia cando ela tiña o redor de cinco anos, e non o veu nunca máis dende entón. Creceu nun ambiente liberal, onde se esperaba que fixera o correcto para ela mesma sen que a súa nai intervira moito nos seus asuntos, xa que tiña que estar constantemente traballando para poder manter a familia.
Cando cursaba a secundaria decidiu comezar unha carreira de modelaxe e de actriz. A rapaza dirixiuse a unha oficina de modelos da prefectura de Fukuoka, e conseguiu un traballo para promocionar un banco local da súa cidade. Tratando de postular a unha escola de arte en Toquio xunto cuns amigos, conseguiu ser transferida dende a súa axencia anterior SOS – que albergaba principalmente modelos xoves- a unha axencia de talentos máis grande, Sun Music, xa que viron talentos que tamén porían explotar en televisión. Co pseudónimo de Kurumi Hamasaki, Ayumi debutou como actriz na produción Twins Kyoshi ("Profesores Xemelgos"), película de adolescentes onde interpretou a unha moza chamada Momo Tachibana. Posteriormente comezou a utilizar o seu verdadeiro nome para traballar –ou parcialmente, cambiando o kanji de Hamasaki (浜﨑). A súa carreira como actriz foi en ascenso dende 1992 a 1997, participando en varias producións como os dramas Miseinen e a película serie B Sumo Momo Momo. Inclusive traballou como seiyū para a animación Art of Fighting, onde prestou a súa voz para o personaxe Lily Sanazaki (aínda que as súas gravacións foron remplazadas por outra seiyū posteriormente debido a problemas legais internos entre a compañía). Hamasaki recorda estes tempos de traballo no espectáculo como tempos terribles. Sentía que simplemente non podía renunciar aínda que o quixera mentres vivía nun dormitorio da axencia nese tempo, xa que necesitaba o seu traballo para poder axudar a súa familia. Recorda constantemente a confusión que lle causou o comezar a actuar con persoas que elas antes vía na televisión de Fukuoka cando era máis pequena, e tamén comezou a levarse mellor cos homes que coas mulleres, xa que sentía que estas últimas eran moito máis egoístas e aproveitadas.
Un día, mentres cantaba nun destes bares, a rapaza coñece a Max Matsuura, un recoñecido produtor que se atopaba neses momentos buscando novos talentos. El preguntoulle se quería seguir unha carreira de cantante, e ela, tras dudar por algún tempo, finalmente aceptou a proposición. Entón Hamasaki viaxou a cidade de Nova York para recibir clases de canto, e tamén preparación visual para converterse nunha artista. Matsuura puño a proba as habilidades como escritora de Ayumi, entregandolle melodías e desafiándoa a insertarlle letras do que ela quixera falar nas súas canción. O resultado foi practicamente instantáneo.
1998 – 1999, de A Song for ×× a LOVEppears
O primeiro single de Ayumi Hamasaki, titulado "Poker Face", saíu á venda o día 4 de abril de 1998. O single obtivo unha promoción regular, e debutou no posto nº20 das listas de Oricon. Pouco a pouco, Ayumi comezou a facerse máis coñecida, e o que máis chamaba a atención eran as súas letras. En agosto do mesmo ano, xa conseguira entrar o Top 10 dos máis vendidos co seu terceiro single, "Trust".
O grado de atención en torno a esta nova artista comezou a aumentar pouco a pouco, e foi contratada para promocionar distintos produtos, factor que a acompañaría –e axudaría- practicamente o resto da súa carreira. Xurdiron críticas positivas en torno a súa música e letras, aínda que tamén negativas, apuntando a forma nasal de cantar da rapaza, así como a súa forma de ser, e moitos incluso a consideraban parva pola súa forma de falar tan lenta, como quen pensa cada palabra que di. Toda á atención sostívose ata o lanzamento do primeiro álbum da artista, A Song for ××, có que chegou o primeiro lugar do máis vendido por primeira vez, vendendo máis dun millón de copias.
O popular que se estaba facendo a música Dance nese momento en toda Asia, tamñen comezou a facerse unha tendencia para Ayumi Hamasaki. Xa pasada a promoción do seu primeiro álbum lanzaba "Whatever", o seu primeiro single lanzado en versión remix, e pouco despois lanzou tamén ayu-mi-x, álbum que contía versións alternativas das cancións de A Song for ××, tanto bailables como acústicas.
O seu sétimo single, lanzado o 14 de abril de 1999, titulado "Love ~Destiny~", foi o primeiro en alcanzar o nº1 en vendas das listas de Oricon. Comezando coa publicación "Boys & Girls", o formato en que publicaba os seus álbums trocou de forma drástica. O equipo da produción de Hamasaki, seguindo a tendencia da industria, cambiou os singles de 8 cm ó formato de 12 cm chamados maxi-singles. Ademais, os novos lanzamentos contiñan moitas remezclas. O tema competeu por primeira vez coa rival dese momento, Ami Suzuki, e o seu tema "Be Together". A primeira semana Ami vendeu máis que Ayumi, ambas en primeiro e segundo lugar respectivamente, pero xa na segunda semana Hamasaki logrou subir ata o primeiro posto. Consecuentemente, "Boys & Girls" converteuse no primeiro single que conseguiu o platino certificado. En agosto publicou "A". Nun movemento sen precedentes por avex trax, "A" ofreceu 4 temas novos e 10 remixes. Só ó single vendeu o redor dun millón 6000 mil copias e segue a ser o seu single mellor vendido.
En novembro dese ano, aínda cando aínda non transcorrera un ano desde o seu primeiro álbum, lanzou o segundo traballo, "LOVEppears", do cal se venderon máis de dous millóns de copias. Tivo moi boa acollida por parte dos seus fans e o feito de que na portada do álbum aparecera facendo topless e cubrindo os seus peitos co seu pelo causou tamén algo de polémica.
2000, Duty
Coa chegada do novo milenio, Ayumi xa era considerada unha das cantantes con máis potencial dentro da industria musical xaponesa, e tamén dentro da cultura Pop. A cantante comezou a aparecer constantemente en numerosas revistas de Moda, e a compañía de cosméticos KOSÉ contratouna como modelo e imaxe da súa firma, para a cal traballou durante máis de catro anos. O primeiro produto para a liña de cosméticos da cal Ayumi foi rostro vendeu a cifra récord de 500 mil unidades en só dous días. "Vogue", a canción que se usou como fondo musical da promoción, tamén saíu beneficiada, vendendo o redor de 700 mil copias.
Dende abril do ano 2000 ata xuño do mesmo ano, Ayu lanzou single por mes: "Vogue", "Far away" e "Seasons", os cales coñécense entre os fan como a triloxía, dada a conexión nas letras dos tres temas, e os seus respectivos videoclips. Xa no mes de setembro dese ano produciuse o lanzamento do seu terceiro álbum, "Duty", e do single "Surreal". Este álbum, seguindo a liña dos seus antecesores, alcanzou os postos máis altos nas listas de vendas, vendendo case 3 millóns de copias. "Surreal" tamén chegou ao primeiro lugar do máis vendido en materia de sinxelos, o que converteu a Ayumi na cuarta artista en conseguir ter un single e un álbum no nº1 ó mesmo tempo nas listas de Oricon. Para facer esta situación aínda máis recoñecible, tamén foi lanzado o primeiro concerto masivo de Ayumi en DVD, o cal chegou ó número un nas listas de vendas de DVD, o que concede a artista o récord de ser a única artista que alcanza estas posicións nas tres listas a mesma semana.
2001, de A BEST a I am...
Cerca do fin do milenio, Ayumi lanzou o seu single "M". O single converteuse no maior éxito da temporada de Nadal, conseguindo rapidamente catro discos de platino. Este tema tamén marca o comezo dunha nova etapa na carreira artística da nova cantante, o ser a súa primeira composición propia, usando o pseudónimo de CREA, o cal tamén é o nome dunha das súas mascotas.
miniatura|esquerda|Posta en escena de Hamasaki para a canción "[[Mirrorcle World" na súa xira Asia Tour 2008: 10th Anniversary.]]
O ano 2001 foi o ano da controversia para Ayumi, xa que pouco antes do lanzamento do seu single "Evolution", iniciouse o seu primeiro xira masiva a grande escala chamado DOME TOUR, dentro do cal cada espectáculo custaba cifras millonarias. O show comezou pouco a pouco a esgotar fisicamente á artista, e incluso comezou a danar o seu oído medio esquerdo. Esta doenza foise facendo máis forte, o que terminou cun esvaecemento en plenos ensaios para un dos seus concertos. O desmaio da cantante foi unha gran noticia, pero non só polo feito de que terminase no hospital, senón porque esa mesma noite tiña un espectáculo, o cal, ela, como boa profesional, acabou realizando. Este feito deixou a Ayumi case sen audición nun dos seus oídos, pero despois dalgún tempo de descanso, finalmente logrou repoñerse para seguir traballando. Dentro deste mesmo ano xurdiu unha nova controversia, esta vez co álbum de grandes éxitos que Avex tiña preparado para Ayumi sen o seu consentimento, o cal foi titulado "A BEST". Ayumi estivo totalmente en contra do lanzamento, pero igualmente foi lanzado ó mercado. Incluso cambiouse a data do lanzamento para poñerse en competencia directa co segundo disco de Hikaru Utada (a súa rival directa trala desaparición da industria de Ami Suzuki, e que é considerada ata o día de hoxe a súa máis directa competidora), titulado "Distance". Os dous álbums loitaron arduamente polo primeiro lugar das listas do máis vendido durante semanas, e finalmente na lista anual realizada por Oricon, Utada quedou no primeiro lugar e Hamasaki no segundo.
O seu segundo disco de remixes Eurobeat, o cal foi titulado ayu-ro mix, converteuse no segundo álbum de remixes na historia da música do Xapón en encabezar as listas de vendas, seguindo a "Little Tokyo" da cantante de Warner MISIA. Cando o lanzamento do seu cuarto álbum foi retratado, os prezos na bolsa de Avex Trax baixaron, feito que demostrou os grandes ingresos que representaba Ayumi nese momento para Avex. Estimouse que, neses momentos, ela era a responsable do 40% dos ingresos do xigante musical. En decembro realizou un dueto con Keiko Komuro, integrante da banda Globe. Este single formou parte de Song Nation, un proxecto de Avex sen ánimo de lucro que reuniu diñeiro para as vítimas dos atentados terroristas do 11 de setembro en Nova York. O primeiro día de 2002, foi presentado o seu cuarto álbum "I am...", e o igual que os seus predecesores foi certificado dobre disco de platino.
2002 – 2003, de RAINBOW a A BALLADS
Algúns meses máis tarde, mentres Ayumi Hamasaki traballaba en xiras promocionais o redor do Xapón, foi lanzado o seu single "Free & Easy", co cal cambiou completamente a maneira na que a artista publicaba os seus singles. Dende o lanzamento deste single, todos deixaron de incluír gran cantidade de remixes e versións alternativas, e o seu contido baixou da media de 10 cancións a 4 o 5 aproximadamente. A canción inicialmente creuse que non chegaría o primeiro lugar nas listas de Oricon, xa que o single "Feel fine!" de Mai Kuraki estivo os primeiros días no alto da lista dos máis vendidos. Porén, "Free & Easy" levou a Hamasaki o número un das listas semanais.
Outro grande éxito foi o single "H", lanzado en xuño de 2002. O igual que "A" de 1999, este single estaba composto por varias cancións orixinais (as tres cancións dese single son consideradas como “cara A” do mesmo) pero a diferenza do anterior, “H” non contiña remixes ou versións alternativas. A pesar de non alcanzar vendas explosivas (principalmente debido a que as vendas de sinxelos baixaron considerablemente dende comezos do novo milenio, debido a influencia de internet), o single converteuse no máis vendido dese ano, e ó superar o millón de copias vendidas foi conmemorado relanzandose ó mercado, en formato digipack. O seu seguinte single, "Voyage", foi o tema principal da primeira curtametraxe serie A protagonizado por Ayumi, chamada Tsuki ni Shizumu (ou "Afundíndose na Lúa"), dirixida por Isao Yukisada. A produción mostrou as dotes de Ayumi Hamasaki como actriz por primeira vez dende os seus días de actriz, e “Voyage” outorgoulle a finais de ano un Japan Record Award.
2003 – 2004, de Memorial Address a MY STORY
miniatura|dereita|Posta en escena de Hamasaki da canción "Part of Me" na súa primeira xira asiática
O ano 2004 foi un ano de revolución para Ayumi, tanto musical como tamén internamente. Foi o ano da incursión en novos estilos musicais, principalmente Pop/Rock e Rock acústico, así como tamén a gran polémica interna de avex na que foi un dos principais eixes. O seu sinxelo "Moments" converteuse no seu primeiro single en ser lanzado en formatos CD e DVD. Os sinxelos que virían despois deste serían lanzados nestes dous formatos. Todo ía normalmente ata que pouco tempo despois de lanzar o seu sinxelo "Inspire" ocorreu algo inesperadamente: a prensa anunciou que Max Matsuura, produtor e amigo de Ayumi dende o seu debut en 1998, renunciaba a Avex Group Holdings xunto a outro produtor, Ryuhei Chiba. Estes dous personaxes eran considerados unha das principais influencias da discográfica, e coa súa partida incluso se presaxiou a decadencia desta, coñecida como unha das máis populares dentro da cultura Pop xaponesa e asiática. Especulábase sobre cal sería o futuro de Ayumi como artista, porque Matsuura fora o seu gran soporte, e xa non estarían máis xuntos. A especulación fíxose insostible ata que a mesma Ayumi escribiu un mensaxe no blog persoal da súa páxina web, dicindo que non abandonaría a Matsuura, e se el decidira deixar o selo, o máis probable era que ela se iría ó seu lado. Tras dous días de cobertura nos medios sobre o desmorone de Avex (xa que se Ayumi íase, as súas ganancias caerían a nivel catastrófico) todo volveu a normalidade unha vez Matsuura e chiba decidiron regresar a Avex, só dous días despois da súa renuncia oficial. A finais do axitado 2004 para Ayumi e o seu selo, tivo saída o seu esperado álbum "MY STORY", o seu primeiro full álbum dende o 2002. O igual que tódolos seus álbums de estudio, converteuse rapidamente nun éxito, vendendo máis dun millón de copias. No ano 2005 lanzáronse ó mercado reedicións do álbum "MY STORY" en versión SACD, DVD-Son e un novo álbum chamado "MY STORY Classical" que continúa algunhas das cancións do álbum interpretadas con instrumentos de Música clásica.