cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eridan
Características
O Eridan estaba formado por dúas etapas consistentes en foguetes Stromboli. Era capaz de subir unha carga útil de 130 kg a 425 km de altura. Foi lanzado 15 veces, cun único fallo.
Galaxia de Andrómeda
A existencia da galaxia Androméda xa se relata no ano 905, mais foi coa invención do telescopio cando o astrónomo alemán Simon Marius puido observala e redescubrila en 1612.
Totó (Oz)
right|150px Totó é nome do canciño da rapariga Dorothy, na obra do escritor norteamericano L. Frank Baum: O mago de Oz, que acompaña a nena na súa primeira aventura na Terra de Oz. Tamén aparece nos filmes feitos a partir da novela, como The Wizard of Oz, musical de 1939.
Príncipe, princesa
Un príncipe, que no feminino pasa a princesa, é un membro dunha aristocracia gobernante ou nobreza. Adoita ser un título asociado á realeza, sendo usado polos fillos do rei. Tradicionalmente, na maioría das dinastías europeas, tiña o título de príncipe o fillo home e herdeiro dun monarca. Tamén é o título dalgúns soberanos, cuxos países non teñen a consideración de seren reinos. Nalgúns países é tamén un dos máis altos títulos de nobreza (aínda que adoita ser reservado para familias con sangue real). O título de príncipe tamén se usa para referirse ao esposo dunha raíña.
As Campelas
O topónimo galego As Campelas pode referirse a:
Roman Kosecki
Roman Jacek Kosecki, nado en Piaseczno o 15 de febreiro de 1966 é un exfutbolista polonés que xogaba na posición de dianteiro, entre outros equipos para o Atlético de Madrid ou o Osasuna.
As viaxes de Gulliver
As viaxes de Gulliver é unha novela de Jonathan Swift, publicada en 1726 co título orixinal en inglés de Gulliver's Travels. Aínda que é considerada con frecuencia unha obra infantil, en realidade é unha sátira feroz da sociedade e a condición humana, camuflada como un libro de viaxes por países pintorescos (un xénero bastante común na época).
O relato das dúas primeiras viaxes foi traducido ao galego por Carme Monteagudo Romero e Manuel García Sendón, e publicada por Edicións Xerais en 1987 co título de As viaxes de Gulliver, I.
Argumento e características
O protagonista, o capitán Lemuel Gulliver, atópase en situacións paradoxais: é un xigante entre ananos, un anano entre xigantes e un ser humano avergoñado da súa condición nunha terra poboada por cabalos sabios que son máis humanos que os propios homes e desconfían, con razón, destes.
A obra considérase un clásico da literatura universal e inspirou numerosas adaptacións e versións. O libro colleu sona axiña que foi publicado; John Gay dixo nunha carta en 1726 a Swift que «é universalmente lido, dende o Gabinete do Consello até a gardaría» e desde entón, nunca deixou de imprimirse.
As viaxes
Gulliver é un cirurxián inglés do século XVIII que pasou gran parte da súa adultez viaxando por todo o mundo debido a que naquela época non tiña demasiada demanda.
Pouco despois de regresar das súas viaxes Liliput e Brobdingnag, Gulliver acepta o traballo como médico nun barco, o Hope Well. Durante a súa travesía son abordados por dous barcos piratas os cales deixan a Gulliver abandonado no medio do mar nun bote. Días despois é rescatado polos habitantes dunha illa flotante. A cidade voadora chamase Laputa e pertencía a un reino onde habitaba o seu rei, os seus habitantes eran os liliputianos de carácter descortés e que se caracterizaban pola súa gran vocación á música e as matemáticas, e pola súa gran sabedoría sobre a astronomía. Durante a súa estancia Gulliver pasou a maior parte do tempo conversando co rei co que chegou a acadar unha boa amizade.
Uns meses despois Gulliver abandona a illa e chega a Balnibarbi onde se instala na casa dun amigo do rei e visita a Academia de Artes, que consistía nunha especie de taller onde se intentaba inventar novas formas e técnicas para facer as cousas, diferentes ás cotiás e tradicionais. No seu regreso a Inglaterra, Gulliver pasa por Glubbdabdrib onde coñece a existencia dunha especie de persoas inmortais, Luggnagg onde é encarcerado e o Xapón dende onde colle un barco ata Inglaterra.
O 7 de setembro de 1710 Gulliver volve abandonar Inglaterra como capitán dun barco mercantil. Unhas semanas máis tarde son sorprendidos por unha gran tempestade na que parte da tripulación se perde pola borda, polo que Gulliver ten que recrutar persoal. Os mariñeiros que contratara resultaron ser corsarios e un día, tras subornar o resto da tripulación, tomaron o poder do barco e encerraron a Gulliver no seu camarote durante unha longa tempada ata que finalmente o abandonan nunha terra remota e descoñecida.
Por motivos de supervivencia Gulliver introdúcese no interior da terra descoñecida en busca de comida e refuxio, pero en vez de encontrar o que buscaba encontrouse cunha especia de cabalos que falan, chamados houyhnhnms, cos que se relacionou e viviu. Os houyhnhnms eran uns cabalos cunha gran capacidade de razoamento superior a humana e bondade, e non coñecían a guerra nin a mentira, podían realizar calquera actividade coma os humanos. Durante a súa estancia Gulliver aprendeu o seu dificultosos idioma e inculcáronlle unha grande capacidade de razoamento e un gran desprezo cara a raza humana xa que seu de conta do ruín e deprimente que era esta. Un día debido a decisión do consello de houyhnhnms Gulliver ten que abandonar para que non o maten. Fabrica unha balsa e vótase ao mar chegando ata Australia onde é ferido por unha frecha e rescatado por un barco portugués o cal o leva de volta a Inglaterra.
Resumo
Incorporouse ao buque Antílope, rumbo aos Mares do sur. Mais unha tormenta desviou o barco cara a Tasmania, atoparon un escollo e naufragaron. Soamente seis tripulantes conseguiron salvarse, pero un forte vento envorcou o bote salvavidas. O noso protagonista nadou ata facer pé nunha costa plana e cando alcanzou terra rendeuse ó sono. Cando espertou xa era de día, estaba de costas, tumbado, pero ao querer levantarse estaba amarrado por centos de cordas. Atopábase na illa de Liliput a cal estaba habitada por persoas dun tamaño moito menor ao considerado normal. Os nativos, ao ver que o seu xigantesco intruso se quería levantar tentaron atacalo, mais as súas armas resultaban case inofensivas. Gulliver fíxolles sinais aos habitantes de que tiña fame e alimentárono. Trasladárono a un edificio no cal cabía e ao cal encadearon para que non fuxise. Tivo que aprender o idioma, xa que estivo alí unha longa temporada na cal lle axudou ao emperador a gañar a guerra á illa veciña de Blefuscu. A cambio recibiu unha das maiores condecoracións do pobo, ademais de que o vestían e o alimentaban coma se fose un liliputiano máis.
Volveuse embarcar nun mercante chamado o Aventura. Fixeron escala no cabo de Boa Esperanza pero descubriron unha vía de auga e o capitán enfermou, polo que pasaron o inverno no porto. Levaron áncoras a finais de marzo, cruzaron o estreito de Madagascar e internáronse no océano Índico. O vento comezou a soprar forte durante días, aínda que cesou de golpe. Logo atoparon outra tormenta e desviáronse de tal xeito que non sabían onde estaban. Quedaron sen auga, pero pronto viron terra e decidiron parar. Coa sorte que corre Gulliver, esquecéronse na illa xa que fuxiron asustados ao ver un xigante. Lemuell tentou agacharse, mais logo dun anaco, outro xigante atopouno, colleuno entre as mans e levoullo ao que parecía o xefe, que o levou para a súa casa e lle deu de comer. A filla pequena, á que Gulliver chamaba Glumdalchicht, facía as función de coidadora. O home decidiu usar ao seu pequeno visitante para montar espectáculos por todo o país, que se chamaba Brobdingnag. Finalmente fíxolle unha exhibición á raíña, a cal se encaprichou de Gulliver, e quedou a vivir no palacio acompañado pola súa coidadora. Tiña unha pequena caixa na cal viaxaba, pero un día unha aguia apresouno e soltouno no medio do mar, onde un barco de xente da súa estatura o rescatou. Volveu á súa casa, pero non puido evitar embarcarse de novo.
William Robinson, con que xa navegara, ía partir cara as Indias Orientais e ofreceulle traballo a bordo. Ao cabo duns días de arribar en Tonkín tiveron que mercar unha barcaza, para vender mercancías pola zona, da cal estaba encargado Gulliver. Arrastrounos unha tormenta cara o nordeste e logo cara o leste. Sufriron o ataque duns piratas holandeses e xaponeses. O holandés decidiu abandonar a Lemuell á deriva. Chegou a unha illa flotante chamada Laputa, onde os seus habitantes podían mover a illa ó seu antollo e estaban obsesionados coas matemáticas. Gulliver decidiu que quería ir ao Xapón para volver á súa casa, así que tivo que baixar a terra firme onde Lord Mumodi lle ensinou a cidade de Balnibarbi na cal había unha escola de inventores que parecía un manicomio. Decidiu ir ao porto e partir cara Luggnagg xa que estaba preto do Xapón e desde onde podería volver a Inglaterra. Para chegar alí tivo que pasar unha temporada nunha casa chea de pantasmas ata que saíra un barco cara o seu destino. Finalmente tardou un mes en chegar a Chumegnig. Finxiu ser holandés para ser aceptado no Xapón. Aos quince días marchou para Traldragdubh. O rei decidiu que quedase uns días alí xa que desfrutaba da súa compañía. Alí descubriu a existencia duns seres inmortais chamados Struldbruggs, que eran repudiados pola sociedade, e o nacemento dun era considerado de mal augurio para a súa familia. Finalmente abandonou Luggnagg e chegou a Redriff cinco anos e medio despois da súa partida.
Logo de cinco meses volveu embarcar, esta vez como capitán, deixando embarazada á súa muller. Tivo que recrutar a máis homes xa que algúns morreran de febre. Resultou que os mariñeiros eran bucaneiros e amotináronse. Decidiron abandonalo no primeiro lugar que atoparon: a illa de Houynhnhms onde se deu conta de que os seres humanos, ou yahoos, como os chamaban os cabalos que habitaban na illa, eran considerados os seres máis repugnantes que existían no planeta. Alí aprendeu a comportarse coma os magníficos cabalos que vivían naquel lugar. Mais decidiron que ao fin e ao cabo seguía sendo un yahoo e obrigárono a marchar de alí. Ao volver á casa negouse a tratar cos seres humanos xa que lle seguían parecendo repugnantes. Falaba tódolos días cos seus cabalos e comía solo, non soportaba o cheiro das persoas.
As súas viaxes duraron 16 anos e 7 meses nos cales observou perfectamente o xeito grotesco e primitivo no que se comportaban os humanos, raza que detestou ata a morte desde a súa última viaxe.
Llocnou de la Corona
Llocnou de la Corona ou Poblenou de la Corona (en valenciano e oficialmente Llocnou de la Corona) é un concello do País Valenciano que se atopa na bisbarra da Horta Sud.
Xeografía
Situado ao sur da cidade de Valencia, en terreo chairo, é o segundo termo municipal máis pequeno da provincia, despois de Emperador. Llocnou de la Corona está totalmente rodeado por Alfafar, aínda que ten especiais vínculos de veciñanza con outras cidades como Benetússer ou Sedaví, todas da Horta Sud.
Demografía
Conta cunha poboación de 105 habitantes en 2008.
Servizo de Correos
Servizo de Correos (en Post Office) é unha novela en inglés escrita por Charles Bukowski e publicada en 1971 por Black Sparrow Books co título orixinal de ou Post Office. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar, publicada en 2011 pola editorial Hugin e Munin. Do mesmo modo que Pan con xamón está considerada unha obra autobiográfica da súa infancia, esta novela é unha autobiografía dos seus anos posteriores. Está protagonizada por Henry Chinaski, o alter ego de Bukowski.
Trama
Chinaski consegue traballo nos Ánxeles como carteiro substituto do Servizo Postal dos Estados Unidos. Na primeira etapa, repartindo sen rutas fixas, adoita tardar máis do establecido, o que lle supón rifas dos xefes. Despois consegue unha ruta fixa, pero ao pouco decide deixalo. Casa e marcha a Texas, pero regresa na procura doutros traballos. Pouco despois, divórciase e regresa ás estafetas.
Logo dun período de dous anos, convértese en fixo, e o traballo na oficina vólvese rutineiro e aburrido. Sobrelévao con borracheiras, mulleres (e cunha filla) e apostando nos hipódromos.
Narración
Esta é a primeira novela de Bukowski, e está "dedicada a ninguén". Nela, o autor ten unha cínica visión do mundo. Cobre o período en que traballou de carteiro, desde 1952 aproximadamente até 3 anos despois, e desde o seu regreso en 1958 até 1969.
Segundo o documental Born into This, o fundador e propietario de Black Sparrow Press, John Martin, ofreceu a Bukowski 100 $ ao mes para o resto da vida se deixaba de traballar de carteiro e se dedicaba a escribir a tempo completo. Aceptou, e escribiu esta obra en "vinte e unha noites", segundo di ao comezo de Women.
Economía de Eritrea
Tras a súa independencia de Etiopía en 1993, Eritrea enfrontou os problemas dunha economía pequena e moi pobre, agravados pola implementación recente de políticas restritivas recentes. Como outras nacións africanas, gran parte da súa poboación - o 80% - vive da agricultura de subsistencia, (cereais, patacas, garavanzos), a gandaría (ovellas, cabras, camelos), agravada polas sucesivas guerras con Etiopía. Tras a ofensiva de 2000, Eritrea tivo perdas por valor superior aos 825 millóns de dólares, con graves danos no sector agrícola, mantendo un crecemento negativo da súa economía durante tres anos.
Massaua e Assab son dous importantes portos pesqueiros.
Tras o conflito, as actuacións públicas han conseguido melloras importantes en portos, aeroportos e comunicacións por estrada, aínda que se está moi lonxe de conseguir o descenso significativo da taxa de desemprego e estabilizar a economía para que sexa apetecible aos investimentos estranxeiros.
O déficit alimentario causado polas guerras e as catástrofes naturais cóbrese con axudas internacionais.
Marco Antonio
miniatura|Busto de Marco Antonio. Marco Antonio, en latín Marcus Antonius, foi un militar e político romano da época final da República (Roma, circa 83 a.C. - Alexandría, 30 a.C.). Foi un importante colaborador de Xulio César, como comandante militar e administrador. Tralo asasinato de César, coligouse con Octavio e Lépido para formar o Segundo Triunvirato (43 - 33 a.C.). O triunvirato disolveuse no ano 33 a.C. e, apartado Lépido da escena, as disensións entre Octaviano e Marco Antonio mudaron en aberta guerra civil no ano 31 a.C.; Marco Antonio, aliado coa raíña Cleopatra VII de Exipto, foi finalmente derrotado na batalla de Accio no ano 30 a.C., trala cal, ao seu regreso a Alexandría, suicidouse.
Mocidade
Pertencente á familia de orixe plebea dos Antonios (gens Antonia), Marco Antonio naceu en Roma en torno ao ano 83 a.C. O seu pai foi o seu homónimo Marco Antonio Crético (Marcus Antonius Creticus), fillo á súa vez do orador Marco Antonio o Orador (Marcus Antonius Orator), quen foi executado polos partidarios de Caio Mario no 87 a.C.
Marco Antonio era sobriño afastado de Xulio César por parte da súa nai, Iulia Caesaris. O seu pai morreu a unha idade temperá, deixando a Marco Antonio, xunto cos seus irmáns Lucio e Caio, ao coidado da súa nai. Xulia Antonia (mencionada así nas fontes polo seu nome de casada, para distinguila doutras homónimas da familia) casou despois con Publio Cornelio Léntulo Sura, un político involucrado na conspiración de Catilina (63 a.C.), e executado por iso.
A xuventude de Marco Antonio caracterizouse pola falta dunha adecuada orientación paterna. De acordo con historiadores como Plutarco, pasou os seus anos de adolescencia vagando por Roma cos seus irmáns e amigos. Xuntos embarcáronse nunha clase de vida rebelde e despreocupada, frecuentando casas de apostas, dándose á bebida e véndose involucrados en escándalos amorosos. Plutarco menciona o rumor de que antes de cumprir os vinte anos de idade Antonio xa estaba endebedado, debendo uns 250 talentos (o equivalente de varios millóns de euros).
Logo deste período de imprudencias, Antonio fuxiu a Grecia para escapar dos seus acredores e estudar retórica. Tras un breve período investido en asistir ás clases dos filósofos en Atenas foi convocado por Aulo Gabinio, procónsul de Siria, para participar na campaña contra Aristóbulo de Xudea, apoiando a Tolomeo Auletes de Exipto. Nesta campaña Antonio demostrou o seu talento como comandante da cabalería, destacando pola súa valentía e coraxe. Foi nesta campaña cando visitou Exipto e Alexandría por primeira vez.
Colaborador de Xulio César
No ano 54 a.C. Marco Antonio entrou a formar parte do mando do exército de Xulio César nas Galias, probando de novo o seu competente liderado militar na guerra das Galias, aínda que a súa personalidade provocaba conflitos continuamente, onde queira que fose; César mesmo chegou a dicir que a súa conduta facíao irritar frecuentemente.
Así a todo, ascendido pola influencia de César aos cargos de cuestor, augur e tribuno da plebe (50 a.C.), sempre apoiou a causa do seu protector con grande enerxía. Cando os dous mandatos proconsulares de César expiraron (ao cabo de 10 anos), o xeneral quixo retornar a Roma para as eleccións consulares. Pero a facción conservadora do Senado romano, liderada por Pompeio, esixiu a César que renunciase previamente ao seu proconsulado e á dirección do seu exército antes de obter o permiso para solicitar o súa reelección no consulado. César non podía permitir isto, xa que pretendía continuar as accións que iniciara no seu mandato de procónsul; ademais, nese caso, pasaría a ser (entre o final do seu proconsulado e o seu segundo consulado) un cidadán privado, o cal podería deixarlle a mercé das tropas de Pompeio.
Antonio suxeriu entón que todos os comandantes que compartían o mesmo imperium entregasen o mando, pero a idea foi rexeitada, e cando Antonio recorreu ás ameazas e a sementar o descontento, polo que foi finalmente expulsado do Senado. Desta forma, Antonio abandonou Roma, uníndose a César, que deixara o seu exército acampado a beiras do Rubicón, o regato que marcaba o límite meridional da súa autoridade proconsular. Con todas as esperanzas de achar unha solución pacífica esvaecidas trala saída de Antonio do Senado, César ordenou o cruzamento do río e a marcha do seu exército cara a Roma, comezando así a guerra civil. Durante esta guerra civil, Antonio foi o segundo ao mando de César; en todas as batallas contra os pompeianos Antonio dirixiu á esquerda do exército, proba evidente da confianza de César nel.
A ditadura de César
Con César como ditador, Antonio foi nomeado magister equitum, sendo a man dereita do ditador e permanecendo como administrador de Italia (47 a.C.), mentres César loitaba contra os últimos pompeianos, que se refuxiaran en África. Pero as habilidades de Antonio como administrador foron un pobre reflexo das que posuía como xeral, aferrándose á oportunidade de satisfacer os seus máis extravagantes excesos, que quedaron reflectidos por Cicerón nas súas Filípicas. No ano 46 a.C. Antonio ofendeuse cando César lle insistiu en que pagase as propiedades de Pompeio que Antonio simulara mercar, pero que na realidade simplemente se apropiara delas. Os problemas axiña xurdiron e, como noutras ocasións anteriores, Antonio recorreu de novo á violencia: centos de cidadáns foron asasinados, mentres a cidade de Roma caía nun estado de anarquía. César mostrou o seu gran desgusto por todo este asunto, e relevou a Antonio de todas as súas responsabilidades políticas. Ambos deixaron de verse durante dous anos, aínda que o distanciamento non durou moito, Antonio reuniuse co ditador en Narbona en 45 a.C., rexeitando a proposta de Trebonio para que se unise á conspiración que xa estaba en marcha. A reconciliación definitiva chegou no 44 a.C., cando Antonio foi elixido colega de César durante o quinto consulado do ditador.
Os últimos días de César
Calquera que fosen os problemas xurdidos entre eles, Antonio permaneceu fiel a César en todo momento. En febreiro do 44 a.C., durante as festas lupercais (15 de febreiro), Antonio ofreceu publicamente un diadema a César. Este feito posuía un significado preciso: o diadema era un símbolo propio dun rei, e César, ao rexeitala, demostraba que non estaba interesado en asumir o trono de Roma.
Cando chegou o día do funeral de César, Antonio, como o seu fiel segundo no mando, compañeiro, colega consular e parente, foi o lóxico elixido para recitar a elixía do funeral. Durante o seu discurso comezou a verter as súas acusacións respecto ao asasinato de César, afirmando así o seu distanciamento cos conxurados. Mostrando un gran talento para a retórica e a interpretación dramática, Antonio asiu a toga do corpo de César para mostrar ao xentío as marcas das súas feridas. Desta forma, esa mesma noite o pobo romano atacou as casas dos conxurados, obrigándoos a fuxir para salvar as súas vidas.
Octavio e a guerra de Módena
miniatura|Marco Antonio e Octavia, irmá de Augusto, [[-39|39 a.C.]] A morte de César deixara un gran baleiro na vida política de Roma. A República estaba agonizando, e de novo outra guerra civil comezara. Foi entón cando Caio Octavio Turino, sobriño-neto e á vez fillo adoptivo de César, chegou en marzo a Brundisium desde Iliria, reclamando a herdanza do seu pai adoptivo, que consistía en tres cuartas partes dos bens do César, segundo estipulaba no seu testamento. Tras rexeitar os consellos da súa nai e o seu padrasto Marcio Filipo para que rexeitase a adopción e a herdanza, Octavio obtivo o apoio do Senado romano e de Cicerón, á vez que as tropas veteranas do ditador reuníronse en torno á súa bandeira. Octavio mostrábase así moi disposto a loitar polo poder cos outros principais aspirantes: Lépido e o propio Antonio.
O xurdimento do Segundo Triunvirato
miniatura|Denario coa figura de Marco Antonio, 42 d.C. Ante o avance do exército de Antonio, Octaviano traizoou finalmente ao partido senatorial, chegando a un acordo con Antonio e Lépido. Os tres líderes atopáronse en Bononia, adoptando o título de Triumviri reipublicae constituendae como gobernantes aliados. A Galia Cisalpina foi adxudicada a Antonio, Hispania e a Galia Narbonense a Lépido, e África, Sardeña e Sicilia, a Octaviano.
Os Triunviros para a organización do pobo obtiveron recoñecemento oficial mediante a Lex Titia, aprobada pola Asemblea o 11 de novembro do 43 a.C., a cal outorgaba virtualmente todos os poderes aos triunviros durante un período de cinco anos. Para fortalecer a alianza, Octaviano casou con Clodia, a fillastra de Antonio. Necesitados de fondos para sufragar a guerra contra os conxurados, os triunviros comezaron entón a perseguir á facción dos asasinos de César, que fuxiran cara ao Leste, así como a executar aos partidarios de conxura que aínda permanecían en Roma, desencadeando unha onda de terror na cidade o 1 de xaneiro do ano 42 a.C.: proscricións, confiscacións e execucións convertéronse na norma xeral daqueles días, sendo asasinados ata algúns dos máis nobres cidadáns. Uns 2.000 cabaleiros e 160 senadores foron executados, sendo Cicerón a vítima máis destacada neste vórtice, pese ao apoio brindado a Octaviano, quen consentiu a súa execución tras ser capturado ao tratar de escapar. Antonio e a súa esposa Fulvia non perdoaron as acusacións pasadas de Cicerón, vingándose co seu corpo: as súas mans e cabeza foron enviadas á Rostra, coa súa lingua atravesada polas forquillas douradas de Fulvia. Finalmente, trala dobre batalla de Filipos (libradas o 3 e o 23 de outubro do 42 a.C.) e o suicidio de Casio e Bruto, os partidos senatorial e republicano foron aniquilados: ninguén máis debía desafiar o poder do Triunvirato.
A repartición do mundo romano e a guerra de Perugia
Co panorama militar e político aclarado, os triunviros dividiron o mundo romano entre eles. Lépido tomou o control das provincias occidentais, mentres Octaviano permaneceu en Italia coa responsabilidade de asentar aos veteranos de guerra e proporcionarlles terras, unha tarefa fundamental xa que a lealdade das lexións pasaba por cumprir este compromiso. Marco Antonio dirixiuse ás provincias orientais, para pacificar outra revolta acaecida en Xudea, e coa idea de atacar ao imperio parto, un plan ideado previamente por César. Durante a súa viaxe a Oriente, atopouse coa raíña Cleopatra VII de Exipto en Tarsos (41 a.C.), tras o cal ambos se converteron en amantes. Antonio pasou o inverno dese ano na súa compañía, en Alexandría.
Mentres tanto, en Italia a situación non estaba resolta de todo. A administración de Octaviano non era satisfactoria, co risco que existía de producirse unha revolta. Doutra banda, Octaviano divorciouse de Clodia, a fillastra de Antonio, dándolle a curiosa escusa de que lle resultaba molesta. A líder da revolta en cernes foi Fulvia, a esposa de Antonio, unha muller que figura na Historia como de tempestuoso carácter e de grande ambición política. Temendo pola posición política do seu marido e desgustada polo tratamento recibido pola súa filla, foi axudada polo seu cuñado Lucio Antonio para recrutar oito lexións co seu propio patrimonio. O seu exército invadiu Roma, chegando a ser un verdadeiro problema para Octaviano. Así a todo, no inverno do 41-40 a.C., Fulvia foi asediada en Perusia, sendo obrigada a renderse por fame. Foi entón exiliada a Sición, onde morreu agardando a volta de Antonio.
A morte de Fulvia foi providencial, xa que a nova reconciliación entre os triunviros foi en gran parte cimentada no matrimonio de Antonio con Octavia, a irmá de Octaviano, en outubro do 40 a.C. O mundo romano foi novamente dividido, asignando esta vez África a Lépido, as provincias occidentais a Octaviano, e o Oriente a Antonio. Este pacto, coñecido como o Tratado de Brundisium, reforzou o triunvirato, e permitiu a Antonio empezar a preparar a súa tan ansiada campaña contra os partos.
Marco Antonio e Cleopatra
miniatura|250px|Marco Antonio e [[Cleopatra por Agostino Carracci]]
O tratado de Taranto e a campaña parta
Con este obxectivo militar en mente, Antonio navegou cara a Grecia coa súa nova esposa, onde alí se comportou do xeito máis extravagante, asumindo os atributos do deus Dioniso (39 a.C.). Pero a rebelión en Sicilia de Sexto Pompeio, fillo de Pompeio e último defensor da causa do seu pai, fixo que o exército prometido a Antonio na súa campaña oriental tivese que permanecer en Italia. Cos seus plans de novo frustrados, Antonio e Octaviano distanciáronse de novo. Esta vez foi necesaria a axuda de Octavia para asinar un novo tratado en Tarentum (38 a.C.), polo cal o triunvirato foi renovado de novo por un período de cinco anos (finalizando así no 33 a.C.), volvendo prometer Octaviano o envío de novas lexións a Oriente.
Pero Antonio era escéptico en canto ao apoio de Octaviano na súa campaña parta, de maneira que, deixando a Octavia en Roma, embarazada da súa segunda filla (Antonia Menor), navegou cara a Alexandría. Alí reuniuse coa súa antiga amante Cleopatra, nai dos seus dous fillos xemelgos, quen lle prestou o diñeiro necesario para reunir un exército co que emprender a campaña parta.
O cisma entre os triunviros
Mentres tanto, en Roma, o triunvirato estaba a piques de chegar ao seu fin. Lépido foi obrigado a renunciar ao cargo tras unha manobra política desafortunada, e Octaviano, só agora no poder en Roma, ocupouse de poñer á tradicional aristocracia romana da súa parte, contraendo matrimonio con Livia.
Ante a petición de Antonio (recorrendo ao tratado de Taranto) para que lle fornecese veteranos das lexións establecidas na Galia tralas importantes baixas sufridas na campaña parta, Octaviano viu por fin a oportunidade de deixar ao seu rival político nunha difícil situación: accedeu a devolverlle a metade da frota que precisara para vencer aos piratas de Sexto Pompeio (unha frota inútil para a campaña parta), e envioulle tan só 2.000 veteranos, xunto con Octavia. Ao ver o escaso continxente enviado por Octaviano, Antonio comprendeu que as súas intencións pasaban por iniciar un novo conflito civil, polo que aceptou as escasas tropas recibidas e repudiou á súa esposa, enviándoa de volta a Roma.
Desta forma, Octaviano obtivo a escusa que buscaba e que provocara, e empezou a acusar a Antonio para así afastalo cada vez máis do poder político, argumentando que Antonio era un home de moral baixa, e que abandonara á súa fiel esposa e ó seu fillo para estar coa promiscua raíña de Exipto. Entre todas estas acusacións, quizabes a máis grave aos ollos do pobo fose a de que Antonio afastábase dos costumes romanos e inclinábase cara aos gustos orientais, un grave crime para o orgulloso pobo romano.
A campaña armenia e as doazóns de Alexandría
Para Octaviano, o feito de que Antonio distribuíse territorios entre os seus propios descendentes (aínda que fosen insignificantes ou non conquistados aínda) non fora unha manobra que puidese considerar precisamente como pacífica, pero o que máis lle inquietaba era o feito de que Cesarión fose anunciado como o fillo lexítimo de César e o seu herdeiro. O poder de Octaviano descansaba fundamentalmente no feito de ser considerado o herdeiro de César por adopción, o cal lle garantía o necesario apoio do pobo romano e a lealdade das lexións. O feito de que a súa vantaxosa posición á fronte de Roma fose posta en perigo por un simple neno procreado pola muller máis rica do mundo era algo que Octaviano non podía permitir. Desta forma, cando o triunvirato expirou o último día do ano 33 a.C., non foi renovado. Outra guerra civil estaba a piques de producirse.
O enfrontamento definitivo
A guerra deu comezo finalmente no 31 a.C. O hábil Marco Vipsanio Agripa, leal comandante ás ordes de Octaviano, conseguiu tomar a importante cidade e porto grego de Methone, fiel a Antonio, asegurándose así un importante porto no Peloponeso que ameazara as intencións de Antonio por controlar a importante Vía Egnatia. A gran popularidade de Octaviano e as súas lexións causou a defección de Cirenaica e Grecia cara ao seu bando. Finalmente, tras unha serie de operacións terrestres, Octaviano bloqueou a Antonio e obrigouno a trabar combate no mar. O 2 de setembro librouse a batalla naval de Accio, na cal a frota de Antonio e Cleopatra foi vencida pola de Octaviano, retirándose ambos cos seus navíos restantes de volta a Alexandría.
Octaviano, agora xa próximo a obter o poder absoluto, non tiña intención de deixarlle un momento de paz, e a finais de xullo do ano 30 a.C., asistido por Agripa, invadiu Exipto. Sen outro lugar onde poder refuxiarse, Antonio tratou inutilmente de facer fronte á invasión coas súas once lexións, que desertaron o día 1 de agosto tras tan só un día de resistencia. Obrigado polas circunstancias, e na crenza de que Cleopatra suicidouse previamente, Antonio optou polo suicidio, guindándose sobre a súa propia espada, aínda que sería levado aínda con vida á súa amante, morrendo nos seus brazos. Poucos días máis tarde, ante a deshonra de desfilar encadeada no triunfo de Octaviano, Cleopatra suicidouse mediante a morte ritual por mordedura de áspide.
Long Island, Papua Nova Guinea
Long Island é unha illa volcánica ao norte de Papúa Nova Guinea. Está separada da illa de Nova Guinea polo Estreito de Vitiaz.
Marco Antonio
Consecuencias e legado
Coa morte de Antonio, Octaviano converteuse no gobernante incuestionable de Roma, e ninguén máis se atreveu a alzarse na súa contra. Nos anos seguintes Octaviano, coñecido como Caesar Augustus desde o ano 27 a.C., procedeu a acumular na súa persoa todos os cargos administrativos, políticos e militares. Cando Augusto morreu no ano 14, todos os seus poderes políticos pasaron ao seu fillo adoptivo, Tiberio, comezando así o Principado romano.
Long Island, Papua Nova Guinea
Xeografía
Dous stratovolcáns atópanse na illa: Mount Reaumur e Cerisy Peak. O cume do complexo volcánico colapsou durante polo menos tres grandes erupcións explosivas, hai respectivamente uns 16.000, 4.000 e 300 anos. Estas produciron unha gran caldeira de 10 x 12´5 km de tamaño, agora un lago de cráter cheo de auga doce, o Lago Wisdom. En 1953-1954 e 1968, a actividade volcánica creou a Illa Motmot no lago do cráter, de 200 x 200 m de tamaño. A última erupción foi unha das máis grandes na historia recente de Papúa Nova Guinea cun volume estimado de caída de aire de máis de 11 cu km, comparable á erupción de 1991 do Monte Pinatubo, pero o Programa Global de Vulcanismo dá unha estimación moito máis alta de 30 cu km. Este evento cataclísmico provocou lendas dun "Tempo de escuridade". A erupción máis recente (e a máis pequena) ocorreu en 1993.
Marco Antonio
Consecuencias e legado
O ascenso de César e a subseguinte guerra civil entre os seus dous partidarios máis poderosos acabou eficazmente coa credibilidade na oligarquía romana como forma de goberno, e afirmou o feito de que tódalas futuras disputas polo poder centraríanse máis sobre dous (ou poucos máis) individuos que lograrían o control supremo do goberno, que sobre un individuo en conflito co Senado. Deste xeito, Antonio, como partidario clave de César e como un dos dous homes sobre os cales o poder recaeu tralo asasinato de César, foi un dos tres homes directamente responsables do final da República romana.
Marqués
miniatura|A coroa dun marqués. Un marqués é aquela persoa cun dos títulos nobiliarios europeos cos que os monarcas mostran o seu recoñecemento e gratitude a certas persoas e liñaxes. Foron chamados ao principio marqueses os magnates que tiñan ao seu cargo a defensa e a administración dunha marca dentro do Imperio carolinxio. Á súa vez, as marcas eran territorios fronteirizos.
Marco Antonio
Matrimonios e descendentes
1. Matrimonio con Fadia.
Long Island, Papua Nova Guinea
Historia
O primeiro avistamento de europeos de Long Island realizouse polo navegante español Iñigo Órtiz de Retes o 12 de agosto de 1545 cando a bordo da carraca San Juan trataba de regresar de Tidore a Nova España.
Marco Antonio
Matrimonios e descendentes
2. Matrimonio con Antonia Híbrida (prima carnal). De acordo con Plutarco, Antonio expulsou a súa curmá fóra da súa casa por ser a amante do seu amigo, o tribuno Dolabella. Con todo, non é coñecido se se divorciaron ou ela morreu, antes do seguinte matrimonio de Antonio con Fulvia.
Long Island, Papua Nova Guinea
Historia
Long Island foi trazado en 1643 por Abel Tasman pero confundiuna con parte do territorio continental de Nova Guinea.
Long Island utilizouse como unha área de estacionamento de barcazas polo Imperio Xaponés durante a segunda guerra mundial. O 26 de decembro de 1943, a compañía D do 592º Engineer Boat e Shore Regiment, 2º Engineer Special Brigade, US Army, desembarcou en Long Island para instalar unha estación de radar como parte da Batalla de Cabo Gloucester. A Royal Australian Air Force Nº 338 Radar Station instalouse en Matfum Point e entrou en funcionamento o 6 de abril de 1944 e debía permanecer ata marzo de 1945.
Marco Antonio
Matrimonios e descendentes
4. Matrimonio con Octavia: Antonia Maior, casada con Lucio Domicio Ahenobarbo. Antonia Menor, casada con Druso, fillo de Livia.
5. Fillos con Cleopatra: Os xemelgos Alexandro Helios (o Sol) e Cleopatra Selene (a Lúa), casada con Xuba II de Numidia. Tolomeo Filadelfo.
Notas
1.- Marcus Antonius Marci Filius Marci Nepos, "Marco Antonio, fillo de Marco, neto de Marco" segundo o sistema de filiación (praenomen, nomen e patronimicus) da nomen
Baltasar Genme Fuentes
Baltasar Genme Fuentes foi un xornalista e político español.
As Acernadas
O topónimo As Acernadas pode referirse a dous lugares de Galicia:
Baltasar Genme Fuentes
Traxectoria
No Sexenio Democrático foi concelleiro en Madrid. Foi nomeado gobernador civil da provincia de Pontevedra e o 25 de xullo de 1869 presidente da Deputación de Pontevedra. Despois foi gobernador civil de Badaxoz e Salamanca (1870).
Pedreiro cincento
miniatura|Exemplar xove
O pedreiro cincento (Oenanthe oenanthe) é un pequeno paseriforme que antes estaba clasificado na familia dos tordos e merlos Turdidae, pero hoxe xeralmente é considerado un membro de Muscicapidae. É a especie máis espallada do xénero Oenanthe en Europa e Asia, e en Galicia é unha ave estival de paso. .
É unha ave migratoria insectívora que se reproduce en campos abertos pedregosos de Europa e Asia con postos avanzados no nordeste do Canadá e Groenlandia e tamén no noroeste do Canadá e Alasca. Fai o niño en ocos entre as rochas e toqueiras de coellos. Todas estas aves pasan a maior parte do inverno en África.
Taxonomía e sistemática
Foi descrito cientificamente polo naturalista sueco Carl Linnaeus en 1758 na 10ª edición de Systema Naturae como Motacilla oenanthe. O xénero Oenanthe foi introducido polo ornitólogo francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1816. O nome xenérico (e específico), Oenanthe, é tamén o nome dun xénero de plantas apiáceas, e deriva do grego ainos 'viño' e anthos 'flor', polo cheiro a viño das flores desta planta. No caso do paxaro, refírese a que estas aves regresan a Grecia en primavera, xusto cando florecen as viñas.
As catro subespecies na súa área de reprodución son as seguintes:
Descrición
miniatura|Ovos da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden]] O pedreiro cincento é máis grande que o paporrubio cunha lonxitude de 14,5 a 16 cm. Ambos os sexos teñen unha mitra e cola brancas, cun debuxo con forma de T negro invertido ao final da cola.
A plumaxe do macho en verán ten partes superiores grises, gorxa beixe e ás negras e máscara facial. En outono lembra a femia menos nas ás negras. A femia é marón clara por arriba e beixe por abaixo con ás marróns máis escuras. O macho ten un canto asubiante renxente. A súa chamada é un ruído tipo chac e a chamada de voo é igual.
Migración
O pedreiro cincento fai unha das viaxes máis longas de todos os paxaros do seu tamaño, cruzando o océano, os xeos e o deserto. Migra desde a África subsahariana en primavera sobre unha vasta área do hemisferio norte que inclúe o norte e centro de Asia, Europa, Groenlandia, Alasca e partes do Canadá. En outono todos regresan a África, onde os seus antepasados invernaron. Pode argumentarse que algunhas das aves que se reproducen no norte de Asia poderían tomar unha ruta máis curta e invernar no sur de Asia; porén, non o fan, xa que a súa inclinación herdada a migrar lévaos de volta a África.
Os exemplares da raza grande e vistosa de Groenlandia, leucorhoa, fan unha das viaxes transoceánicas máis logas dun paseriforme. En primavera a maioría migran ao longo dunha ruta (usada habitualmente polos limícolas e aves acuáticas) desde África a través de Europa e Islandia ata Groenlandia. Porén, os avistamentos en outono desde barcos suxiren que algunhas cruzan o Atlántico norte directamente desde o Canadá e Groenlandia ao suroeste de Europa, o que supón unha distancia de 2 500 km. As aves que se reproducen no leste do Canadá pénsase que voan desde a illa de Baffin e Terra Nova vía Groenlandia, Irlanda e Portugal ata os Azores, cruzando 3 500 km de augas do Atlántico norte) antes de seguiren viaxe ata África. Outras poboacións do oeste do Canadá e Alasca migran voando sobre gran parte de Eurasia ata chegaren a África.
O uso de aparatos de rastreo en miniatura mostrou recentemente que fan unha ruta migratoria das máis longas coñecidas de 30 000 km, desde a África subsahariana ata os seus terreos de reprodución do Ártico. "«As aves de Alasca viaxaron case 15 000&nsbp;km (9 000 millas) en cada ruta - cruzando Siberia e o deserto de Arabia, e viaxando, como media, 290 km ao día. 'Esta é a migración máis longa rexistrada para un paxaro cantor coñecida ata agora,' dixo o Dr. Schmaljohann.»"
Reprodución
Os pedreiros cincentos empezan a reproducirse cando teñen un ano de idade. A femia constrúe o niño ela soa, mentres que o macho espera pousado nas proximidades, canta e ás veces realiza voos cantando. Sitúan o niño nunha cavidade como unha toqueira de coello, ocos entre as rochas ou en obxectos feitos polo home como paredes ou tubaxes. O niño normalmente ten unha base formada por material vexetal desordenado, pero a copa do niño constrúese con herbas finas, follas, musgos e lique. A femia pon os ovos con intervalos dun día. A posta é de 4 a 7 ovos lisos pero non brillantes, de arredor de 21,0 x 15,8 mm cun peso medio de 2,83 g. Os ovos son de cor azul moi clara e ás veces teñen algunhas marcas marróns avermelladas no extremo máis longo. Son incubados case enteiramente pola femia empezando despois da posta do penúltimo ou do derradeiro ovo. Os ovos fan eclosión despois de aproximadamente 13 días. Os polos son alimentados pola nai e o pai e son abrigados pola femia durante os primeiros cinco ou seis días. Empluman 15 días despois e fanse independentes dos seus pais cando teñen de 28 a 32 días de vida. Normalmente só fan unha posta cada ano, pero cando perden a súa posta de ovos, a femia pon unha segunda.
Status e conservación
A especie ten unha ampla área de distribución, calculada en 2,3 millóns de quilómetros cadrados e unha gran poboación estimada en 2,9 millóns de individuos no Vello Mundo e as Américas en conxunto. As poboacións non están en declive segundo os criterios da Lista vermella da IUCN, polo que é avaliada co status de "especie pouco preocupante".
Relacións cos humanos
Nos séculos XVIII e XIX os pedreiros eran considerados un manxar en Inglaterra, e os pastores de Sussex complementaban os seus ingresos vendendo as aves que atrapaban.
Suso Mosquera
Jesús Mosquera Sueiro, nado en Vila de Cruces o 1 de outubro de 1943 e finado na Coruña o 13 de febreiro de 2018, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
En 1967 comezou a colaborar na organización dos primeiros núcleos da Unión Sindical Obrera (USO) en Vigo, Ferrol e A Coruña. En 1977, ao fusionarse USO coa UXT, integrouse no sindicato socialista na Coruña e afiliouse ao PSOE. Foi secretario xeral da UXT en Galicia desde 1980 e ata o 2005. Foi elixido parlamentario pola provincia da Coruña nas eleccións autonómicas de 1985 polo PSdeG pero deixou o escano o 2 de decembro de 1988 ante a folga xeral do 14 de decembro. Participou na creación e constitución do Consello Sindical Interrexional Galicia-Norte de Portugal e da Fundación para a defensa do Consumidor (FUNDECO). Impulsou a formación da Fundación Luís Tilve (1989), da cal foi presidente.
O Pazo de Vilarullo, Curtis, Curtis
O Pazo de Vilarullo é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
Willow
Willow é un filme de fantasía dirixido por Ron Howard e producido e coescrito por George Lucas. Está protagonizado por Warwick Davis no papel de Willow.
Sinopse
Conto medieval con meigas, criaturas e poderes máxicos. Nos alxubes do castelo da feiticeira e malvada raíña Bavmorda, unha prisioneira da a luz a unha nena que, segundo unha antiga profecía, porá fin ó reinado da feiticeira. A comadroa intenta salvar á meniña da ira de Bavmorda, pero, alcanzada polos cans de presa do castelo, non ten máis escolla que lanzar ó bebé nun cesto ó río. Grazas a isto, o cesto chega a un pobo de nelwyns (xente pequena), onde a nena é adoptada polo valente Willow.
O Penedo de Rendal, Curtis, Curtis
O Penedo de Rendal é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 39 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 20 eran homes e 19 eran mulleres.
Keaton Nankivil
Keaton Nankivil, nado o 18 de xaneiro de 1989 en Madison, Wisconsin, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para o Orlandina Basket da Serie A2. Cunha estatura de 2,03 metros xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria
O 13 de agosto de 2014, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Liga de Honra 2011/12
A tempada 2011–12 da Liga de Honra (por motivos de patrocinio Liga Orangina) foi a 22ª edición da segunda competición ligueira de fútbol en Portugal. Iniciouse o 21 de agosto de 2011 e finalizou o 13 de maio de 2012. O campión foi o Estoril-Praia.
Cambios na tempada 2011–12
Equipos descendidos da Primeira Liga 2010–11
Equipos ascendidos á Primeira Liga 2011–12
Equipos ascendidos da Segunda Divisão 2010–11
Ayame 1
Ayame 1, tamén coñecido como ECS 1 (Experimental Communication Satellite 1) foi un satélite de comunicacións construído por Mitsubishi Electric para a axencia espacial xaponesa NASDA e lanzado o 6 de febreiro de 1979 mediante un foguete N-1 desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
A misión de Ayame 1 consistía en facer experimentos de comunicacións e de propagación desde órbita, seguindo a misión do satélite ETS 2. Tiña forma de cilindro de 1,9 m de altura e 1,4 m de diámetro e estabilizábase mediante xiro. Dun dos extremos sobresaían catro antenas para VHF, mentres que do outro dúas antenas de prato, cun mecanismo para non rotar co resto do satélite, usaríans para comunicacións en banda C e banda K.
Despois do lanzamento, Ayame 1 foi posto nunha órbita de transferencia cara a órbita xeoestacionaria. O 9 de febreiro, dez segundos despois de acender o seu motor de apoxeo para chegar á órbita final, o satélite deixou de transmitir.
Lugares de Baleira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Baleira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Baleira
Linguas austronesias
As linguas austronesias son unha familia de linguas amplamente dispersos a través das illas do sueste de Asia e do Pacífico, con algunhas linguas faladas en Asia continental. O malgaxe é unha excepción, sendo falado en Madagascar. É un dos grupos de linguas maior do mundo, tanto en canto a número de linguas (1244 de acordo con Ethnologue) como en canto a extensión xeográfica (desde Madagascar ata a Illa de Pascua. O nome provén do grego austronesia que significa "illas do sur".
O descubrimento da familia precede ao das linguas indoeuropeas (establecida a partir do século XIX de forma certa). Desde 1706, o lingüista Hadrian Reland xa subliñara o parecido entre a lingua falada en Futuna, o malaio e o malgaxe, a partir do glosario recollido por Jacob Lle Maire en Futuna. A existencia dunha familia de linguas, que máis tarde será denominada austronesia, recoñécese definitivamente en Catalogo delle Lingue de Lorenzo Hervas y Panduro en 1784. En 1834, a familia, estendida ata a illa de Pascua, é bautizada como malaio-polinesia polo lingüista Wilhelm von Humboldt en Über die Kawi-Sprache auf der Insel Java (1836-1839). As linguas melanesias foron tratadas a parte durante longo tempo, en parte por prexuízos raciais, a pesar dos traballos do lingüista Otto Dempwolff (1920).
As linguas austronesias divídense en 10 ramas, nove das cales fálanse en Taiwán e algunhas illas próximas e que se agrupan dentro das linguas formosanas, sen relación co chinés. As ramas que permaneceron en Taiwán mostran grandes diferenzas entre si. A rama restante é a chamada malaio-polinesia que engloba a todas as demais linguas da familia. Esta rama subdivídese en dous grandes subgrupos: o grupo occidental cuns 300 millóns de falantes e o oriental con aproximadamente un millón de falantes.
A lingüística comparativa, apoiada por achados arqueolóxicos, localiza a orixe dos devanceiros lingüísticos da familia no suroeste da actual China desde onde emigraron cara a Taiwán.