cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hubert Védrine
Posicións políticas
Arredor das eleccións de 2017, os medios de comunicación informaron que Emmanuel Macron buscou regularmente o asesoramento de Védrine en temas de política exterior.
En 2020, foi nomeado polo Secretario Xeral da OTAN, Jens Stoltenberg, para unirse a un grupo de expertos para apoiar o seu traballo nun proceso de reflexión para fortalecer a dimensión política da OTAN.
En febreiro de 2020, Védrine uniuse a uns cincuenta ex primeiros ministros europeos e ministros de Relacións Exteriores para asinar unha carta aberta publicada polo xornal británico The Guardian para condenar o plan de paz para Oriente Medio do presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, dicindo que crearía unha situación similar ao apartheid no territorio palestino ocupado.
Obra publicada
Védrine é autor de 20 libros.
Manuel Amor Deus
Manuel Amor Deus, nado en Ferrol o 16 de febreiro de 1941 e finado na mesma cidade o 26 de xuño de 2007, foi un dirixente sindicalista comunista galego.
Traxectoria
Criouse no barrio de Esteiro, o seu pai e o seu tío eran militantes do PCE. Con 14 anos entrou de aprendiz na Bazán. A mediados dos sesenta era oficial de segunda e converteuse en activista das Comisións Obreiras e do PCE. Dirixente de CCOO, como consecuencia das mobilizacións obreiras de 1972, xunto cos outros membros do xurado de empresa de Bazán Rafael Pillado e José María Riobó, foi encausado e sometido a consello de guerra. Pasou á clandestinidade e foi detido dous meses despois e encarcerado, permanecendo en prisión ata a morte de Franco.
Relacións Bangladesh-Bután
As relacións entre Bangladesh e Bután refírense ás relacións bilaterais entre Bangladesh e Bután. O rei de Bután foi o primeiro líder mundial en anunciar un recoñecemento oficial da independencia de Bangladesh o 6 de decembro de 1971. Dende entón, os líderes de ámbolos países intercambiaron moitas visitas estatais. En 2016, o Presidente de Bangladesh dirixiuse ao Parlamento de Bután. O 6 de decembro de 2020, ambos os países asinaron un Acordo de comercio preferencial (PTA) con disposicións para o libre comercio de determinadas mercadorías. A sinatura do acordo foi presenciada polo Primeiro Ministro de Bangladesh e o Primeiro Ministro de Bután.
Ámbolos dous países son membros fundadores da Asociación Surasiática para a Cooperación Rexional. Os dous estados cooperan no marco da ONU e da BIMSTEC. Ambos países forman parte do Foro de Vulnerabilidade Climática. A cámara alta do parlamento de Bután votou a favor de non ratificar un pacto de transporte rexional que involucre á India, o Nepal e Bangladesh.
miniatura|Os primeiros ministros de Bangladesh e Bután con outros líderes do sur de Asia durante o XVI Cumio da SAARC en [[Thimphu.]]
Cambio climático e
Bután e Bangladesh forman parte do Foro de Vulnerabilidade Climática e do Grupo V20 de Ministros de Facenda. O derretemento dos glaciares e o aumento do nivel do mar son as principais preocupacións en ámbolos dous países.
Rosario Pi
Rosario Pi Brujas, nada en Barcelona en 1899 e finada en Madrid o 22 de marzo de 1967, foi unha directora, produtora e guionista de cinema catalá.
Tiro nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do tiro. O tiro é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os primeiros Xogos modernos de 1896, sendo un dos deportes presentes en cada edición dende entón, agás nos Xogos de 1904 e 1928.
Rosario Pi
Con Helena Cortesina, Ana Mariscal e Margarita Alexandre conforma o cuarteto de mulleres fundadoras do cinema de España.
Tiro nos Xogos Olímpicos
Nas primeiras edicións dos Xogos Olímpicos da era moderna (1896-1900 e 1908-1924) realizáronse unha serie de probas en tiro olímpico que non seguían ningún criterio fixo. Coa volta á competición nos Xogos de 1932 nos Ánxeles (nos Estados Unidos de América) fixouse un criterio único, acadando os 17 eventos na edición de 2004. Ao longo da historia da competición abriuse a presenza, nalgunhas probas, á competición feminina convertendo as probas en mixtas, conseguindo dúas mulleres medallas nesta competición: a prata para Margaret Murdock na edición de 1976 na proba de rifle en tres posicións, e o ouro de Zhan Shan na edición de skeet no ano 1992.
Rosario Pi
Traxectoria
Rosario Pi naceu en Barcelona no seo dunha familia adiñeirada que posuía unha fábrica téxtil en Sabadell. Durante toda a vida sufriu as secuelas dunha parálise infantil (posiblemente poliomielite ) que a obrigou a levar un bastón e zapatos ortopédicos. Aínda así foi unha muller activa e intelectualizada.
Tiro nos Xogos Olímpicos
Os grandes dominadores deste deporte son os Estados Unidos de América e a República Popular da China.
Rosario Pi
Traxectoria
Abriu unha tenda de moda, ou unha corsetaría, en Barcelona na década de 1920, que non prosperou e acabou pechando en 1929 na procura doutros horizontes. Marchou a Madrid e, a partir de entón, centrou a súa actividade no cinema. Creou a produtora Star Films co mexicano Emilio Gutiérrez Bringas e co español Pedro Ladrón de Guevara, na que figuraba como presidenta. Entre 1931 e 1935 produciu o primeiro filme sonoro de Edgar Neville, así como dos directores Benito Perojo e Fernando Delgado.
En 1933 produciu curtas e longametraxes e comezou a súa carreira cinematográfica detrás da cámara. Dirixiu o seu primeiro filme, El gato montés (1935), que se considerou o primeiro filme sonoro dirixido por unha muller en España ata que en 2020 se descubriu nos arquivos da Filmoteca Española o filme Mallorca, de María Forteza, cunha data que non se puido establecer con precisión. Cómpre salientar que xa en 1921, outra muller, a bailarina e actriz Helena Cortesina (1904-1984) dirixira o filme mudo Flor de España o leyenda de un torero.
Scream Queens (serie de televisión)
Scream Queens é unha serie de televisión estadounidense de comedia negra e satírica que se estreou en Fox dende o 22 de setembro de 2015 até o 20 de decembro de 2016. A serie foi creada por Ryan Murphy, Brad Falchuk e Ian Brennan, e foi producida por Murphy, Falchuk, Brennan e Alexis Martin Woodall, e por 20th Century Fox Television, Ryan Murphy Productions, Brad Falchuk Teley-vision e Prospect Films. A primeira tempada está protagonizada por Emma Roberts, Skyler Samuels, Lea Michele, Glen Powell, Diego Boneta, Abigail Breslin, Keke Palmer, Oliver Hudson, Nasim Pedrad, Billie Lourd e Jamie Lee Curtis, xunto con Niecy Nash, Ariana Grande e Nick Jonas nos papeis secundarios. A acción ten lugar na universidade ficticia de Wallace, e foi filmada na universidade de Tulane en Nova Orleáns, Luisiana. Conta a historia dunha irmandade, Kappa Kappa Tau (KKT), que é o obxectivo dun asasino en serie que usa como disfrace a mascota da universidade, un demo vermello.
Rosario Pi
Traxectoria
Foi amiga de Perico Chicote e Ricardo Urgoiti, que lle deixaron os locais para os seus filmes, xa que non tiña recursos económicos suficientes.
Os filmes de Pi, a pesar de seren folletíns típicos dos anos 30, tiñan trazos surrealistas e vangardistas que Luis Buñuel repetiu en Abismos de pasión (1953). En plena guerra civil, comezou a rodar Molinos de viento (1937) que rematou en París, onde fuxiu coa protagonista, Maria Mercader. O filme, producido por Internacional Films, de Barcelona, estreouse en 1938, mais a súa proxección foi censurada na zona republicana porque Pi foi acusada de filofascista.
Recibiu unha oferta da Fox, mais tras desbotar a posibilidade de traballar en Hollywood, Pi e Mercader marcharon a Roma, aos estudos de Cinecittà, onde coñeceron a Vittorio de Sica, que casou con Maria Mercader. Algúns críticos cren que Pi continuou a traballar no cinema en Roma e que foi a directora se acreditar do filme Forza bruta (1940).
Na posguerra regresou a Madrid, despois de buscar un traballo en Barcelona, ​​onde o réxime franquista —co que simpatizara— non a acolleu por ser unha muller de cinema e vangardista. Resultoulle imposible traballar na súa profesión nun mundo de homes en que só lle daba importancia ás mulleres como actrices. Escribiu algúns artigos co pseudónimo de Rizpay e nos últimos anos da súa vida abriu un restaurante en Madrid, onde morreu en 1967.
Casa da Moeda de Sydney
A Casa da Moeda de Sydney (en inglés: Sydney Mint), é o edificio público máis antigo dos conservados no distrito central de Sydney, en Nova Gales do Sur, Australia, que serviu inicialmente como hospital e posteriormente como casa de moeda e tamén para outros usos.
O edificio construíuse entre 1811 e 1816 como a á sur do Hospital de Sydney, e daquela coñecíase como Rum Hospital. En 1854 estableceuse alí unha ceca sucursal da Royal Mint e o propio edificio foi utilizado como residencia dos seus empregados, en tanto que para os talleres se construíu un anexo na parte traseira.
O complexo sitúase no distrito central de negocios de Sydney, no número 10 de Macquarie Street, preto de moitos outros edificios históricos australianos, como Hyde Park Barracks, a igrexa de St James e o a sede do Parlamento do estado. O conxunto arquitectónico está inscrito no Rexistro de Patrimonio do Estado de Nova Gales do Sur. Desde 1998 é propiedade do Historic Houses Trust, e nel ten a súa sede esta institución.
Hospital Xeral, dispensario e outros usos (1811-1854)
En 1842 abriuse un dispensario que substituíu a á sur, logo do cal o resto do edificio se utilizou como hospital militar ata 1854.
Aínda que se descoñece quen foi o arquitecto, pénsase que a inspiración para a forma dos edificios procede da época de Macquarie na India, especialmente da Casa do Goberno de Madrás. O propio gobernador Macquarie e a súa muller, Elizabeth, poderían ter participado no seu deseño. No entanto, o hospital está construído segundo o plan institucional do exército habitual da época, do mesmo xeito que o acuartelamento coñecido como Victoria Barracks. O hospital construíuse orixinalmente con tres ás: a do norte pasou a formar parte máis tarde do edificio do Parlamento, a central foi demolida e a sur converteuse en 1855 en fábrica de moeda.
A primeira pedra colocouse en outubro de 1811, mais o hospital non estivo preparado para recibir pacientes ata marzo de 1816. Isto debeuse en gran parte ás constantes investigacións sobre as reclamacións pola mala calidade dos materiais e da construción. O arquitecto Henry Kitchen escribiu ao comisario Bigge que "un podería imaxinar que se construíra co propósito de exhibir o efecto rechamante que unha estrutura así produciría cando estivese en ruínas". O arquitecto Francis Greenway tamén criticou os edificios, e elaborou plans para reforzar o seu tellado. O informe oficial de Greenway sobre a fabricación concluíu que as xuntas das trabes estruturais eran débiles, que os alicerces eran pobres, que se cortaran esquinas durante a construción, que había pedra corrompida e podremia seca tamén nas madeiras. Aínda que Macquarie ordenou aos contratistas que arranxasen estas deficiencias, outras moitas non saíron á luz ata as obras de restauración da década de 1980. Malia todo isto, trátase do edificio máis antigo dos existentes no centro de Sydney.
As vacilacións iniciais acerca da titularidade dos edificios afectou o crecemento da Enfermaría e Dispensario de Sydney, como se coñeceu desde 1844 ata 1881, cando se converteu no Sydney Hospital. A á sur utilizouse primeiro para o tratamento de pacientes convictos e tamén albergou os cirurxiáns auxiliares e o almacén médico. Desde finais de 1843 ata 1848 o edificio foi utilizado polo Dispensario, que fora creado en 1826 e ocupara ata entón diversos edificios da cidade. A finalidade do servizo era tratar, como pacientes ambulatorios, os pobres libres que non podían pagar a súa atención médica. En 1848, a Enfermaría e Dispensario de Sydney renunciou á súa localización na á sur.
Casa da Moeda (1855-1926)
miniatura|330x330px|[[Soberano (moeda)|Soberano de ouro de 1885, cuñado no primeiro ano de produción da Casa da Moeda. Peso: 7,99 g. Diámetro: 22 mm. ]] O Consello Lexislativo de Nova Gales do Sur comezara a solicitar ao Goberno británico o establecemento dunha casa de moeda en 1851, xa que a febre do ouro puxera en circulación grandes cantidades deste metal sen refinar que ameazaba a moeda oficial. O secretario de Estado británico transmitiu en 1853 a aceptación do Goberno colonial para establecer unha ceca en Sydney, que ía ser a primeira sucursal da Royal Mint fóra de Inglaterra, e para iso enviou equipamentos e unha vintena de empregados.
O capitán F. C. Ward foi nomeado como máximo responsable executivo (Deputy Mint Master) da futura ceca. El mesmo encargouse do deseño dos edificios necesarios e permaneceu en Inglaterra para seleccionar o equipamento que cumpría. C. Trickett, como superintendente de cuñaxe, foi enviado a Sydney en 1853 para dirixir a construción dos edificios e instalar a maquinaria da fábrica, e para garantir unha seguridade axeitada. Ward, que traballara con Joseph Paxton no Crystal Palace de Londres, empregou técnicas similares na construción da Casa da Moeda: columnas e tesoiras da cubrición prefabricadas en ferro fundido. Foi Trickett quen seleccionou a localización e modificou os planos de Ward para incorporar a á sur do hospital como aloxamento e oficinas, cos restantes edificios da fábrica ocupando os outros tres lados dun cuadrilátero. A curta extensión meridional estaba formada polos talleres de carpintaría e axuste. Ao leste achábanse as salas de cuñaxe e laminación e a oficina do superintendente. Acaroado a este bloque, máis ao leste, atopábanse as salas de máquinas e de caldeiras. O bloque norte estaba formado pola casa de fundición, unha oficina e un almacén. O patio creado estaba axardinado xeometricamente en torno a un elemento central. Os edificios da fábrica obrigaron a demoler a cociña e as dependencias do hospital. A construción dos edificios prefabricados correu a cargo dun continxente de zapadores e mineiros formados, membro dos Royal Engineers. miniatura|150x150px|Medio [[Soberano (moeda)|soberano de 1914 co deseño do reverso de Benedetto Pistucci, coa marca de ceca "S" (Sydney) baixo o pezuño traseiro do cabalo. Peso: 3,96 g. Diámetro: 19,3 mm.]] En 1854 produciuse unha serie de nomeamentos para os principais cargos da Casa da Moeda: o capitán Edward Wolstenholme Ward, dos Royal Engineers, como novo responsable máximo; William Stanley Jevons e Francis Bowyer Miller como ensaiadores; Charles Elonis como superintendente da oficina de metais preciosos; Joseph Trickett como superintendente do departamento de cuñaxe e Elliott Knipe como rexistrador e contador.
A nova ceca comezou as súas cuñaxes o 14 de maio de 1855, como unha ceca sucursal da Royal Mint. O 18 de xullo de 1855 entrou en vigor unha lei que regulaba a moeda de Nova Gales do Sur e nela estipulábase que as moedas de ouro debían chamarse "soberano" e "medio soberano", e debían ter o mesmo peso e valor que as cuñadas na ceca londiniense.
Durante os seus primeiros cinco anos de funcionamento, as exportacións de ouro diminuíron drasticamente, xa que cada ano se convertía máis dun millón de libras de ouro en moedas dun soberano e de medio soberano. En 1868 as moedas da Ceca de Sydney foron recoñecidas como moedas de curso legal en todas as colonias do Imperio Británico, mais non foi ata febreiro de 1886 cando foron aceptadas en Gran Bretaña. Os soberanos e medios soberanos cuñados na Ceca de Sydney en 1855 e 1856 teñen o anverso practicamente igual ao dos emitidos pola Royal Mint en Inglaterra, coa única diferenza de que o busto da raíña Vitoria portaba unha coroa aborixe típica de Australia. Pola súa banda, o reverso era propio e consistía na palabra AUSTRALIA coroada dentro dunha coroa vexetal, xunto coa inscrición SYDNEY MINT a modo de marca de ceca e a mención ao valor facial da moeda. A partir desa data os modelos pasaron a ser idénticos aos da metrópole e unicamente se diferencian pola presenza dun pequeno S no reverso como marca de ceca de Sydney.
A ceca sucursal de Sydney comezou a distribuír —mais non cuñar— moedas de bronce británicas en 1868, e en 1879 empezou tamén a distribuír moedas de prata imperiais. Despois da federación das colonias en 1901, foi unha das tres cecas que cuñaron as novas moedas da Commonwealth de Australia, xunto coa Ceca de Perth e a Ceca de Melbourne. miniatura|330x330px|[[Gravado do edificio da Casa da Moeda de Sydney en 1888.]] Durante todo o período de actividade da Casa da Moeda producíronse pequenas modificacións nos edificios. A principios da década de 1860 engadíronse unha nova oficina de ensaio e unha sala de trituración. Entre 1870 e 1875 construíuse tamén unha serie de residencias que daban a Hospital Road, e a cheminea foi renovada en 1889. Malia as actuacións contra a deterioración dos edificios, en 1909 a Comisión Real para a Mellora da Cidade de Sydney recomendou a súa demolición, xa que a rúa Macquarie estaba a converterse progresivamente en sede de edificios gobernamentais. Ademais, en tanto que as encargas de Rusia estaban a consolidar as actividades de cuñaxe en Melbourne e en Perth, as instalacións de Sydney deterioráronse ata o punto de que a súa actividade se detivo definitivamente a finais de 1926, por mor do avellentamento dos seus equipamentos e da súa falta de rendibilidade, mentres que as outras dúas seguiron a cuñar soberanos ata 1931.
Na súa época de actividade, a Casa da Moeda de Sydney foi tamén a sede, aínda que non con carácter oficial, da Sociedade Filosófica de Nova Gales do Sur. A maioría dos directivos da Casa da Moeda eran membros fundadores da Sociedade. Coa aquiescencia do presidente da Sociedade, William Denison, e tamén do gobernador de Nova Gales do Sur, o edificio e os equipos da ceca foron utilizados para unha serie de experimentos e a ceca converteuse no corazón da comunidade científica de Sydney. Entre outros experimentos, investigouse a resistencia e a elasticidade das madeiras autóctonas e a combustibilidade do carbón de Tasmania. A Sociedade Filosófica tamén fomentou outras importantes investigacións sobre padróns meteorolóxicos e sísmicos.
Oficinas gobernamentais, tribunais de xustiza e museo (desde 1927)
Logo do cesamento das actividades da Casa da Moeda e o conseguinte abandono das instalacións, unha serie de departamentos gobernamentais procuraron espazo para oficinas nos edificios. Do mesmo xeito que o cuartel contiguo, as dúbidas en torno á titularidade dos edificios supuñan unha eiva para o seu mantemento e, no seu lugar, os espazos fóronse enchendo con novas construcións de fibrocemento para albergar institucións como o Departamento de Dotación Familiar (1927-1940), o Servizo Nacional de Emerxencias (1940-1950), a Comisión de Vivendas de Nova Gales do Sur (década de 1940) e a Oficina de Impostos Catastrais (mediados dos 1940). Durante a década de 1950 mudáronse tamén alí o Servizo de Información Xudicial, os Tribunais de Distrito e a Biblioteca do Parlamento. Dentro da antiga fábrica de moedas creáronse salas de vistas, revestidas de fibra para o seu uso.
A construción dun novo Tribunal de Distrito en 1956 supuxo o maior impacto nos edificios da fábrica. As novas oficinas substituíron o que antes eran as residencias de Hospital Road, a oficina de ensaio e os almacéns, así como o muro perimetral oriental. En 1968 tamén se derrubaron a sala de trituración de cuarzo e o pendello anexo, a sala de fundición e a sala de laminación da ceca, para crear un novo aparcadoiro.
A restauración dos edificios que quedaban, anunciada en 1975, levouse a cabo entre 1977 e 1979, co propósito de utilizar polo menos a antiga Casa da Moeda como museo. De feito, en 1982 abriuse a Casa da Moeda como unha sucursal do Museo de Artes e Ciencias Aplicadas, que se mantivo activo ata que finalmente pechou en 1997, un ano antes de que o edificio pasase á propiedade do Historic Houses Trust.
A antiga Casa da Moeda foi incluída entre os 30 proxectos que remodelaron a contorna a partir de 1978. Na década de 1930 retiráranse e vendéranselle a un colexio os portalóns da Casa da Moeda cara á rúa Macquarie para favorecer a creación de prazas de aparcamento, e nos anos 1980 intentouse a súa recompra, mais isto non foi posible e fundiuse en ferro unha copia das orixinais para as instalar novamente, dentro do proceso de restauración do edificio. miniatura|330x330px|Placa de Historic Houses Trust no edificio da antiga Casa da Moeda, que indica os usos actuais do edificio. Logo da adquisición das instalacións da Casa da Moeda en 1998 por parte de Historic Houses Trust, esta institución mantivo nas instalacións un pequeno museo e unha cafetaría. En 2004 leváronse a cabo novas obras de restauración para permitir que o Historic Houses Trust puidese instalar alí as oficinas da súa sede central. O edificio da ceca pasou a estar ocupado por oficinas e na antiga casa do superintendente instalouse a Biblioteca e Colección de Investigación Caroline Simpson. Dentro das obras de remodelación engadíronse tamén unha sala de teatro e un vestíbulo.
José María Riobó
José María Riobó Millán, nado en Ferrol en 1945 e finado na mesma cidade o 21 de maio de 2003, foi un dirixente sindicalista galego.
Traxectoria
Criouse no barrio de Esteiro. Traballador da Bazán. Converteuse en activista das Comisións Obreiras. Como consecuencia das mobilizacións obreiras de 1972, xunto cos outros membros do xurado de empresa de Bazán Rafael Pillado e Manuel Amor Deus, foi encausado e sometido a consello de guerra. Permaneceu en prisión ata a amnistía de 1976. Logo da legalización dos sindicatos foi elixido secretario xeral de CCOO de Ferrol. Finou no Hospital Novoa Santos de Ferrol o 21 de maio de 2003 vítima dun cancro producido polo amianto.
Mitoloxía aborixe australiana
miniatura|350px|O ser mitolóxico do pobo djabugay, o Damarri, transformado nunha serra, pode verse nesta imaxe deitada de costas enriba da creba do río Barron, mirando cara aos ceos, dentro da rexión de bosques tropicais húmidos do nordés australiano. Os mitos aborixes australianos (tamén coñecidos como as historias do Tempo do Soño, Songlines ou literatura oral aborixe) son as historias ritualísticas contadas polos pobos aborixes australianos dentro de cada un dos grupos lingüísticos aos que pertencen ao longo do continente australiano.
Todos estes mitos contan, en diversas medidas, certas verdades dentro da cultura de cada grupo aborixe particular. Estes mitos poden atoparse en todo o continente australiano, cunha importancia cultural e significado profundo, e permiten a certos grupos contar un nivel de coñecemento e sabedoría acumulada sobre os devanceiros dos aborixes australianos desde tempos inmemoriais.
A Encyclopaedia of Aboriginal Australia de David Horton contén un artigo sobre a mitoloxía aborixe en que indica:
Os mitos aborixes australianos caracterizáronse como "fragmentos dun catecismo, un manual litúrxico, unha historia da civilización, un texto de xeografía, e en moita menor medida, un manual de cosmografía... todo á vez".
Antigüidade
Ao rexistrar os mitos aborixes australianos nas súas linguas orixinais, o lingüista australiano R. M. W. Dixon atopou coincidencias entre algunhas das pasaxes descritas dentro dos diversos mitos e os descubrimentos científicos que estaban a ser realizados sobre estes mesmos lugares. No caso da mesesta de Atherton, os mitos contan as orixes dos Eacham, Barrine e Euramo. Investigacións xeolóxicas concluíron que as explosións volcánicas formativas descritas polos contadores de mitos aborixes ocorreron máis de 10 000 anos atrás. Mostras de pole fósil do limo que se asentara ao fondo dos cráteres confirmaron a historia aborixe. Cando se formaron os cráteres, os eucaliptos eran dominantes, a diferenza das actuais xunglas húmidas do lugar.
Dixon observou a partir da evidencia dispoñible que os mitos aborixes en relación á orixe dos lagos do cráter poden confirmarse ata hai 10 000 anos. Posteriores investigacións do material por parte da Australian Heritage Commission fixo que o mito dos lagos dos cráteres sexan listados nacionalmente no Rexistro Nacional, e incluídos na candidatura dos trópicos húmidos de Queensland como Patrimonio da Humanidade, por ser un "rexistro sen igual de eventos humanos que datan da era do Plistoceno".
Desde entón, Dixon reuniu un número similar de exemplos de mitos aborixes australianos que describen paisaxes dun pasado antigo con precisión. Observou con particularidade os numerosos mitos que falan sobre os niveis do mar en tempos pasados, entre eles:
Faiais primarios dos Cárpatos e outras rexións de Europa
Faiais primarios dos Cárpatos e outras rexións de Europa constitúen unha propiedade natural patrimonio da Humanidade de carácter transnacional composto por máis de 94 bosques (bosques de faia europea, Fagus sylvatica) en 18 países de Europa.
Rexión dos Cárpatos
Os bosques primitivos de faias dos Cárpatos inclúen dez macizos separados situados ao longo do eixo longo de 185 km. das montañas desde Rakhiv e Chornohora en Ucraína pasando sobre a crista Poloniny (Eslovaquia) ata as montañas Vihorlat en Eslovaquia. Os antigos bosques de faias de Alemaña inclúen cinco lugares, abarcan 4.391 hectáreas e engadíronse en 2011.
O sitio dos Cárpatos abrangue unha superficie total de 77 971,6 ha, dos cales só 29 278,9 ha forman parte da área actual preservada, mentres que o resto considérase unha "zona colchón". Os bosques primitivos de faias dos Cárpatos abarcan áreas de Zakarpattia e Rexión de Prešovs. Máis do 70% do sitio está situado en Ucraína. A área inclúe dous parques nacionais, e algunhas áreas de hábitat controlado, principalmente en Eslovaquia. Ambos parques nacionais, xunto cunha zona veciña de Polonia, compoñen unha reserva da biosfera separada, a Reserva da Biosfera dos Cárpatos Orientais. Ademais de Havešová, Rožok e Stužica (todos eles situados en Bukovské vrchy), hai un cuarto compoñente situado en Eslovaquia, chamado Kyjovský prales of Vihorlat. Entre as localizacións ucraínas inclúense Chornohora, Kuziy-Trybushany, Maramarosh, Stuzhytsia – Uzhok, Svydovets e Uholka-Shyrikyi Luh. Só algúns dos dez compoñentes son accesibles aos visitantes. Stužica é o único dos tres lugares en Bukovské vrchy (Eslovaquia) con rutas de sendeirismo dispoñibles. En 2017, a UNESCO ampliou o sitio, engadindo bosques en Albania, Austria, Bélxica, Bulgaria, Croacia, Italia, Romanía, Eslovenia e España.
Mdou Moctar
Mahamadou Souleymane, nado arredor do 16 de agosto de 1984 ou 1986, coñecido profesionalmente como Mdou Moctar (ou M.dou Mouktar), é un músico e cantautor tuareg en lingua tamasheq asentado en Agadez (Níxer). O seu estilo musical é o rock moderno con influencias da música tuareg, principalmente na guitarra, a cal toca nos estilos takamba e assouf. A súa música foi coñecida inicialmente por unha empresa de telefonía móbil e tarxetas de memoria de África Occidental.
Traxectoria
miniatura|Mdou Moctar no festival de Jazz de Pori ([[Finlandia) en 2022]] Mdou Moctar naceu na aldea de Tchintabaraden (Nixeria) e criouse en Arlit, unha cidade mineira. Tras escoitar a artistas como Abdallah Oumbadougou quixo aprender a tocar a guitarra, mais a súa familia era contraria á música eléctrica. Tivo que construír a súa propia guitarra utilizando cables de freo de bicicleta como cordas.
En 2008 gravou o seu primeiro álbum, Anar, en Sokoto (Nixeria), en que destacaban o Auto-Tune e as influencias da música da etnia Hausa. O álbum non foi publicado de xeito oficial nese momento, mais as cancións fixéronse populares nos países do Sahel. Moitas das primeiras cancións de Moctar foron compartidas por Bluetooth como arquivos de MP3 de persoa a persoa por todo Níxer sen a implicación de Moctar.
Algúns das cancións acadaron sona mundial cando Sahel Sounds as publicou no recompilatorio Music from Saharan Cellphones: Volume 1. Everclear, unha banda de Portland (Oregón, EUA), versionou dúas das cancións en inglés. En 2014 publicouse Anar en vinilo a un prezo alto, debido ás «prácticas empresariais depredadoras» de Sixt na primeira xira europea de Moctar.
O seu seguinte álbum, Afelan, foi gravado en directo en Tchintabaraden e presenta «improvisacións obsoletas e baladas cálidas». A canción que lle dá o nome ao título fai referencia a un célebre heroe tuareg do Azawagh, no oeste de Níxer. Contén unha versión do tema «Chet Boghassa», do grupo Tinariwen. En 2014 Moctar descubriu que a súa música adquirira interese a nivel internacional:
En 2019 Moctar publicou o seu quinto álbum de estudio, Ilana (The Creator), o primeiro que gravou cunha banda completa. Bob Boilen, da radio pública estadounidense NPR, cualificou o álbum como «quizais o máis intenso de rock psicodélico do século XXI». Happy Mag situouno no posto 13 da súa lista de «Os 25 mellores álbums de rock psicodélic o da década de 2010», e considerouno «música seria por unha causa seria». O seu sexto álbum, Afrique Victime, foi publicado por Matador Records o 21 de maio de 2021. O álbum recibiu críticas positivas de publicacións internacionais como Rolling Stone, Paste, Pitchfork e The Guardian.
Xiras internacionais
Durante febreiro e marzo de 2022, Mdou Moctar fixo unha xira de dezaseis datas como abreconcertos do grupo de Brooklyn de indie rock Parquet Courts durante a xira norteamericana deste. Moctar deu ademais oito concertos en solitario ao comezo e ao fin desta xira. Na primavera dese ano realizou unha xira por Europa. Porén, os concertos previstos en Irlanda tiveron que ser cancelados por cuestións de visado.
Filmes
En 2013 Moctar apareceu na curtametraxe I Sing the Desert Electric. En 2015 protagonizou o filme Akounak Tedalat Taha Tazoughai (Choiva de Cor Azul cun Pouco de Vermello Nela). A banda sonora inclúe música interpretada no set de rodaxe e na sala L'Embobineuse de Marsella. En 2022 apareceu nun vídeo de Sesións de Fender e interpretou tres cancións do seu álbum Afrique Victime: "Afrique Victime", "Ya Habibti" e "Chismiten". Moctar gravou un NPR Tiny Desk Concert no inverno de 2020 dende unha casa en Niamey (Níxer), publicado no sitio web da NPR o 24 de maio de 2021.
Rawon
O rawon (en ꦫꦮꦺꦴꦤ꧀) é unha sopa indonesia de carne de vitela. Orixinaria do leste da illa de Xava, o rawon conta con noz keluak negra como condimento principal, o cal dá unha cor escura e un sabor a noces á sopa.
Ingredientes
miniatura|esquerda|Especias, herbas e condimentos que se usan habitualmente para facer rawon: [[azucre, allo, chalotas, keluak/pucung, Aleurites moluccanus, coandro, pementa, Cymbopogon, xenxibre, kencur, galangal, azucre de palma, follas de lima e follas de loureiro.]] A sopa está composta por unha mestura moída de allo, chalotas, keluak, xenxibre, Aleurites moluccanus, cúrcuma, pementa vermella e sal salteada con aceite. Despois bótase a mestura salteada no caldo de vitela cocido con talladas de vitela en dados.
A continuación engádense como condimento as follas de limón, galanga, loureiro, lima kaffir e azucre. A cor escura ou negra especial do rawon provén do keluak como especia principal. A sopa adoita ser adornada con cebola verde e chalota fritida, e sérvese con arroz. Outras coberturas inclúen brotes de soba, ovo de pato en salgadura, krupuk e feixóns fritidos.
Historia
O Rawon é un dos pratos máis antigos da cociña antiga de Xava. Mencionouse como rarawwan nunha antiga inscrición xavanesa Taji (ano 901) da época do Reino de Mataram.
Canción de cuna
Canción de cuna é un filme español de 1994 dirixido por José Luis Garci. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fernando Fulgosio Carasa
Fernando Fulgosio Carasa, nado en Madrid en 1831 e finado en Ourense o 22 de outubro de 1873, foi un arqueólogo, historiador, xeógrafo, escritor e xornalista español.
Traxectoria
Fillo do militar ferrolán Francisco Javier Fulgosio Villavicencio e sobriño dos militares Fernando, José e Dámaso Fulgosio, de neno tivo que exiliarse coa súa avoa María del Carmen Villavicencio, no País Vasco e en Francia pola militancia carlista da súa familia. Pertenceu ao Corpo de Arquiveiros e Bibliotecarios. A súa novela Alfonso (1866) foi premiada pola Real Academia Española. Colaborou en La Época, Escenas Contemporáneas, El Museo Universal, La Ilustración Española e Americana, El Bazar, Los Niños, El arte en España e outras publicacións. Morreu por mor dunha apoplexía.
Cuartos de dólar America the Beautiful
Os cuartos de dólar America the Beautiful (coñecidos tamén como cuartos de dólar dos parques nacionais) son unha serie de 56 moedas con valor facial dun cuarto de dólar emitidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 2010 e 2021.
O deseño común do anverso desta serie correspóndese co coñecido como cuarto de dólar Washington, creado por John Flanagan en 1923 e adaptado nesta ocasión polo gravador da US Mint William Cousins, en tanto que anualmente se cuñaron cinco reversos diferentes, cada un dos cales conmemora un sitio natural ou histórico dos Estados Unidos coa consideración de parque nacional, lugar histórico nacional ou bosque nacional. A orde en que foron emitidos correspóndese coa da data en que cada lugar acadou a declaración de sitio nacional.
O programa dos cuartos de dólar America the Beautiful foi autorizado pola Lei Pública 110-456, do 23 de decembro de 2008, asinada polo presidente George W. Bush.
Cecas
Ao longo da existencia desta serie, ocupáronse da súa produción catro cecas da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cada unha das cales imprimiu a súa particular marca de ceca no anverso das moedas, á dereita do busto de Washington, debaixo do lema IN GOD WE TRUST.
En 2010 e en 2011, a Ceca de San Francisco ("S") produciu moedas co acabamento especial proof —fondo espello e relevo mate— non destinadas á circulación senón ao coleccionismo numismático, e todas elas pasaron a formar parte dos estoxos de presentación anuais. A partir de 2012, a Ceca de San Francisco continuou coa cuñaxe das mesmas moedas que se producían en Filadelfia e en Denver, xa co acabamento estándar mais igualmente destinadas á venda aos coleccionistas e non á súa posta en circulación. miniatura|170x170px|Marca V75 no [[anverso da moeda de 2020 da Ceca de West Point. ]] O 2 de abril de 2019, a Casa da Moeda dos estados Unidos anunciou que a Ceca de West Point produciría dez millóns de cuartos de dólar desta serie (dous millóns de cada un dos cinco deseños anuais) coa súa marca de ceca "W", tanto en 2019 como en 2020. Era a primeira vez que esta marca de ceca aparecía sobre unha moeda posta en circulación.
En 2020 o anverso común da serie viuse alterado nas moedas cuñadas na Ceca de West Point, co engadido da marca V75 á esquerda do busto de Washington, con motivo de conmemorar o 75º aniversario da vitoria dos aliados e a fin da segunda guerra mundial. Esta marca aparece inscrita dentro dunha cartela que reproduce o contorno da Rainbow Pool ("Piscina do Arco da Vella") do Memorial Nacional á Segunda Guerra Mundial, en Washington.
Reversos específicos
A escolla dos deseños dos reversos de cada cuarto de dólar desenvolveuse mediante a cooperación entre a Casa da Moeda dos Estados Unidos e a entidade federal responsable da supervisión, a xestión ou conservación de cada lugar nacional.
As propostas de deseño foron revisadas pola Comisión de Belas Artes, polo Comité Consultivo Cidadán sobre a Moeda, polo gobernador de cada estado ou territorio e polo secretario do Interior. Finalmente, os deseños dos 56 parques e sitios nacionais foron seleccionados polo secretario do Tesouro dos Estados Unidos, tendo en conta a recomendación da US Mint e as opinións recibidas ao longo do proceso.
Para a decisión final, o secretario do Tesouro dispuña dun prazo de 270 días a partir da promulgación da lei que autorizara o programa. O 9 de setembro de 2009 deuse a coñecer a listaxe de lugares que se incluirían no programa. Tamén se estableceu a orde de emisión, con base na orde en que os sitios escollidos foran designados polo Goberno federal como "sitios nacionais".
Na seguinte táboa reflíctense os reversos específicos de cada un dos cuartos de dólar da serie America the Beautiful, así como os datos máis salientables de cada moeda:
Fin da serie
miniatura|145x145px|Anverso da nova emisión de [[2021. ]]
A lei de 2008 pola que se creaba o programa dos cuartos de dólar America the Beautiful dáballe ao secretario do Tesouro a posibilidade de continuar cunha segunda rolda con outras 56 modas dedicadas aos parques nacionais, mais Steven Mnuchin rexeitou esa opción. Consonte a lei, logo da finalización do programa en 2021, o anverso da moeda dun cuarto de dólar volvería a ser exactamente o deseñado por Flanagan e utilizado desde 1932 ata o inicio da serie de cuartos de dólar dos 50 estados en 1999. O 30 de marzo de 2001 anunciouse o cesamento das cuñaxes da serie America the Beautiful e de inmediato comezou a cuñarse o novo cuarto de dólar, co xa citado anverso e cun reverso redeseñado que amosa a Washington cruzando o río Delaware.
miniatura|145x145px|[[Cuartos de dólar Mulleres Americanas|Moeda da serie Mulleres Americanas (2022). ]]
Finalmente, coa aprobación da Lei de Redeseño de Moedas Circulantes de Colección en 2021 (Lei Pública 116-330, do 13 de xaneiro), estableceuse un novo calendario de programas de moedas dun cuarto de dólar circulantes conmemorativas, que comeza coa serie American Women (2022-2025), a dedicada ao 250º aniversario dos Estados Unidos (2026) e outra serie dedicada aos deportes xuvenís (2027-2030).
Mapa das emisións anuais
No seguinte mapa amósanse os anos nos que a moeda dun cuarto de dólar conmemorou cada parque nacional ou sitio nacional, así como o estado ou territorio ao que este pertence:
A táboa seguinte reflicte os cuartos de dólar agrupados por ano de emisión e, dentro de cada ano, a orde do seu lanzamento. As cores correspóndense coas do mapa anterior, para facilitar a localización dos grupos por estados ou territorios
Faldra (monte)
miniatura|250px|Contrafortes das Montañas Rochosas preto de [[Denver, Colorado]]
As fadras, abas ou pés, son xeograficamente definidas como aumentos graduaies da elevación na base dunha cordilleira, un outeiro máis alto, ou unha zona de terreo alto.
Frecuentemente os contrafortes consisten en abanos aluviaiss e mesetas diseccionadas.
Son unha zona de transición entre as chairas e os outeiros de relevos baixos e as [montaña]]s, outeiros e terras altas máis altas adxacentes.
Descrición
Os montes bordean principalmente montañas, especialmente as que se chegan a través de dorsais baixas que aumentan de tamaño cada vez máis preto da montaña, pero tamén pode bordear terras altas e outeiros máis altos.
Sinónimos
Outra palabra para unha rexión de faldras e contrafortes é, como quedou dito, "pé do monte" en linguas románicas. A rexión italiana de Piemonte ("pé de monte") atópase nos contrafortes dos Alpes, e varios outros contrafortes noutras partes do mundo son chamadas "piemonte".
Dobre florín británico
O dobre florín é unha moeda británica de prata con valor de 2 floríns ou 4 xilins cuñada pola Royal Mint entre 1887 e 1890.
O seu anverso, deseñado por Joseph Boehm e gravado por Leonard Charles Wyon, representa un busto da raíña Vitoria, en tanto que o reverso, cos símbolos nacionais do Reino Unido, foi deseñado e gravado por Wyon baseándose nun modelo anterior das moedas de Carlos II.
O dobre florín introduciuse no marco dun redeseño xeral da moeda británica que tivo lugar en 1887, ano do Xubileu de Ouro da raíña Vitoria. Un dos propósitos do redeseño era substituír os retratos da raíña presentes nas moedas, que apenas cambiaran desde a súa xuventude e que xa non reflectían a aparencia real da monarca, que se achegaba ao seu septuaxésimo aniversario. Os responsables da Casa da Moeda e os políticos tamén intentaron reducir con esta moeda e coa dunha coroa a dependencia do medio soberano, unha moeda de ouro de dez xilins que resultaba cara de cuñar. Do mesmo xeito, é probable que pretendesen un achegamento á decimalización da moeda logo da introdución do florín (dous xilins, ou a décima parte dunha libra) en 1849.
Cando se emitiu por vez primeira en xuño de 1887, a moeda da serie do Xubileu provocou unha gran controversia. A pequena coroa real que Boehm colocara sobre a cabeza de Vitoria provocou burlas xeneralizadas. O dobre florín, en particular, foi criticado tamén polo seu tamaño, próximo ao da coroa (de 5 xilins), o que deu lugar a confusión, sobre todo porque ningunha das moedas levaba inscrita a indicación do seu valor facial. Esta moeda deixou de cuñarse despois de 1890, aínda que se mantivo na circulación ata entrado o século XX.
Antecedentes e contexto
Durante o século XIX, o Reino Unido mantivo o seu antigo sistema monetario, segundo o cal 12 peniques equivalían a un xilin e 20 xilins a unha libra. Houbo un certo interese na decimalización deste sistema e, en 1849, emitiuse o florín, co valor de 2 xilins ou unha décima parte da libra, como primeiro paso nesa idea. O florín estaba destinado a substituír a media coroa, que valía 2 xilins e 6 peniques, e de feito a produción da media coroa interrompeuse inicialmente en 1850, aínda que se retomou en 1874, e ambas as moedas se seguiron cuñando ata a plena decimalización do sistema na década de 1970. A coroa, ou peza de 5 xilins, non se cuñou para a circulación entre 1847 e 1887, e a moeda de 1847 cuñouse só en cantidades moi limitadas. Cando un director do Banco de Inglaterra propuxo un dobre florín en 1874, o máximo dirixente da Royal Mint, Charles Fremantle, opúxose.
A seguinte moeda de maior valor facial era o medio soberano de ouro, equivalente a dez xilins. Tratábase dunha moeda pequena, igual en tamaño aos seis peniques de prata, o que facía que fose habitual bañar en ouro estes últimos para os facer pasar por medios soberanos. O Goberno desalentou o uso dos medios soberanos: de xeito diferente ás moedas de prata, o soberano e o medio soberano debían conter todo o seu valor en metal precioso, segundo unha exixente norma establecida pola Lei da Moeda de 1870. Estes límites eran tan estritos que o 45 % dos medios soberanos acabados de cuñar eran rexeitados polas balanzas automáticas da Real Casa da Moeda, o que obrigaba a cuñalos de novo. O Goberno beneficiábase da señoreaxe —é dicir, a diferenza entre o valor nominal das moedas e o custo da súa produción— sobre as moedas de prata nun 20 por cento aproximadamente, dependendo do prezo da prata. Así as cousas, o medio soberano era caro tanto polo valor do seu metal como polos seus custos de produción, especialmente en comparación coa cuñaxe de prata. Estes problemas eran menos graves co soberano, cuxa demanda seguía a ser alta como moeda de comercio mundial, en tanto que o medio soberano tendía a ficar en Gran Bretaña. En 1884, o Goberno de William Ewart Gladstone propuxo reducir a cantidade de ouro do medio soberano nunha décima parte, converténdoo nunha moeda fiduciaria, pero o cambio foi abandonado. As moedas de ouro británicas tiñan curso legal para pagamentos de calquera cantidade, pero as moedas de prata só tiñan curso legal ata corenta xilins.
Inicio
En setembro de 1886, o ministro de Facenda, Randolph Churchill, amosouse favorable a unha proposta da Cámara dos Comúns para abolir o medio soberano e substituílo por moedas de prata. Aínda que Churchill non se comprometeu, o seu fillo e biógrafo, Winston Churchil, escribiu que "albergaba un designio mortal contra o medio soberano —"esa cativa moeda desbaldidora"—, que consideraba que era un elemento caro e innecesario na moeda británica". Randolph Churchill amosouse partidario de retirar o medio soberano e substituílo por grandes moedas de prata, e de que a amortización dos medios soberanos pendentes se pagase en parte con moedas de prata e en parte con billetes dunha libra. Como isto significaría que a moeda de maior valor facial coa que se podería dar cambio dunha libra sería a media coroa. miniatura|James George Currie, gobernador do [[Banco de Inglaterra, partidario da creación do dobre florín.]] James Currie, gobernador do Banco de Inglaterra, suxeriu un dobre florín para axudar na devolución do cambio. Antes de que estes asuntos puidesen decidirse, Lord Randolph dimitiu como chanceler a finais de decembro de 1886, e o seu sucesor, George Goschen, tardou en decidir se suprimir o medio soberano, aínda que finalmente decidiuse en contra. Non obstante, Goschen non era partidario desa moeda e non ordenou cuñar ningunha nas instalacións da Royal Mint entre xuño de 1887 e febreiro de 1890.
Entre os que avogaban pola emisión de grandes moedas de prata achábanse os partidarios do bimetalismo, que convertía en moeda de curso legal tanto o ouro como a prata. A proposta dunha peza de 4 xilins xa fora bastante común para unha cuñaxe totalmente bimetálica desde polo menos 1868. Aumentar a cantidade de prata utilizada na cuñaxe sería un paso cara ao bimetalismo. A cuestión do bimetalismo foi especialmente aguda en Gran Bretaña a mediados da década de 1880 por mor dos problemas na India británica, onde o Goberno recibía ingresos en prata, pero logo tiña que facer pagamentos a Gran Bretaña en ouro, nun momento en que o valor da prata en relación co do ouro estaba a diminuír. O aumento da señoreaxe das grandes moedas de prata podería permitirlle a Gran Bretaña conceder á India un alivio financeiro.
Non se achou documento ningún que explique claramente a decisión de emitir un dobre florín. O numismático G. P. Dyer, no seu artigo sobre as influencias que propiciaron esta moeda, escribiu:
John Clapham, na súa historia do Banco de Inglaterra, de 1944, describiu o dobre florín como "unha concesión pouco entusiasta aos admiradores do sistema decimal". A emisión do dobre florín tamén se xustificou coa esperanza de que, ao ser unha moeda de prata do tamaño dun dólar, competiría co peso mexicano como moeda comercial no Extremo Oriente, e Fremantle sentiuse alentado cando se distribuíron 1.000 libras das novas moedas a un banco relacionado co comercio oriental en 1887. No entanto, o valor intrínseco do florín dobre era duns seis peniques menos que a moeda mexicana, e só se enviou ao estranxeiro algo menos do cinco por cento dos dobres floríns.