cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Donne
Traxectoria
A obra do mozo Donne é notable polo seu estilo realista e sensual, e inclúe moitos poemas e cancións, así como versos satíricos; a linguaxe vibrante e o complicado das súas metáforas distíngueo dos seus predecesores e a maioría dos seus coetáneos. Izaak Walton, o seu primeiro biógrafo, descríbeo como un mozo libertino. Con todo, os eruditos cren que esta pode ser máis ben a imaxe dada por un Donne xa vello e eclesiástico; unha maneira de separar o mellor posible o mozo impúdico do sacerdote serio e maduro. Despois de estudar teoloxía, converteuse ao anglicanismo na década de 1590.
Obtivo o posto de secretario de Sir Thomas Egerton, un destacado membro da corte, pero namorouse de Anne More, a sobriña de Egerton, casando con ela en segredo en 1601. Tiveron doce fillos, dos cales só sete chegaron á idade adulta. O matrimonio secreto sen contar co consentimento do pai de Anne More significou que Donne tivo que esquecer calquera esperanza de progreso na súa carreira profesional: cando o seu sogro se decatou do que pasara, usou a súa influencia para meter no cárcere a Donne e dous dos seus amigos, dos cales un oficiara a cerimonia e o outro servira de testemuña. Con todo, non permaneceron presos por moito tempo. Egerton despediu a Donne, quen se converteu en membro do parlamento polo distrito de Brackley ese mesmo ano. Durante esta época escribiu os seus dous “Aniversarios”: An Anatomy of the World (1611) e Of the Progress of the Soul (1612). Ambos os poemas revelan a súa confianza na orde das cousas de tradición medieval e do primeiro Renacemento, en contraste coa incerteza política, científica e filosófica que trouxo a segunda metade do Renacemento e o comezo do s. XVII.
Ao saír do cárcere Donne reuniuse co seu sogro e a súa esposa e establecéronse nun terreo do primo desta no condado de Surrey. A parella pasou moitas dificultades económicas ata que en 1609 Donne recibiu o dote da súa esposa ao reconciliarse co seu sogro. A súa crecente familia obrigouno a buscar os favores do rei, polo que, entre 1610 e 1611, escribiu dúas pezas en contra do catolicismo, Pseudo-Martyr e Ignatius his Conclave, a pesar de que moitos membros da súa familia, entre eles a súa nai, aínda eran católicos. No segundo título faise referencia a Galileo e parece ser a primeira vez que o seu nome aparece nun texto literario inglés. Ao rei Xacobe compracérono ambos os textos, pero negouse a ofrecerlle outra cousa que non fosen cargos eclesiásticos. Donne resistiuse a aceptalos mais, despois dun longo período de penurias económicas e de loita consigo mesmo, durante o cal foi dúas veces membro de parlamento (en 1601 e 1614), finalmente cedeu aos desexos do rei e foi ordenado sacerdote anglicano en 1615. A súa poesía adquiriu un ton máis profundo tras morrer a súa esposa Anne o 15 de agosto de 1617; especialmente os que se consideran como os seus "sonetos sacros" (Holy Sonnets). miniatura|Monumento a John Donne na [[catedral de San Paulo de Londres.]] Despois de asumir o seu cargo, Donne escribiu un gran número de traballos relixiosos, como Devotions Upon Emergent Occasions (1624) e varios sermóns, moitos dos cales foron publicados en vida e dos que se conservan 160. Considerábaselle un mestre da elocuencia e o seu estilo único axudouno a converterse nun dos máis grandes predicadores dos seus tempos. En 1621, Donne foi nomeado deán da catedral de San Paulo, a antiga catedral gótica de Londres destruída no incendio de 1666, cargo que ocupou até a súa morte. Contraeu unha grave enfermidade en 1623, durante a cal escribiu a súa obra Devotions Upon Emergent Occasions. É moi coñecida a historia da súa morte: ao parecer o día antes de morrer deu un sermón que moitos dixeron foi o sermón do seu propio funeral. O sermón interrompeuno para recitar un discurso chamado Death's Duell, unha obra mestra da prosa inglesa do Século XVII. Logo retirouse á súa cámara e mandou facer un retrato seu para o que posou envolvido na mortalla coa que o enterraron trala súa morte acontecida unhas semanas despois, o 31 de marzo de 1631,
Foi sepultado na catedral de San Paulo. O monumento orixinal, escoltado por Nicholas Stone, salvouse do incendio e está hoxe na nova catedral.
Estilo
miniatura|Retrato anónimo de arredor de 1595. [[National Portrait Gallery]] A John Donne considéraselle un mestre do "concepto" (conceit), que combina un obxecto (a imaxe) e unha idea (o significado) formando así unha metáfora, xeralmente establecendo unha relación sorprendente polo estraña e ás veces peregrina entre ambos os elementos. En moitos dos seus textos, os conceptos están encadeados uns cos outros dando lugar así ao que normalmente se denomina "concepto estendido" (extended conceit) Ao contrario das metáforas doutros poetas isabelinos, atados ao estilo de Petrarca, que de forma monótona repiten as metáforas petrarquistas (como a rosa polo rubor das fazulas, as perlas polos dentes, os lirios ou a neve pola blancura da pel ou os fíos de ouro polos cabelos), as metáforas usadas polos poetas metafísicos logran unha maior profundidade ao relacionar obxectos completamente distintos con ideas tamén novas. Un exemplo famoso pode sacarse de A Valediction: Forbidding Mourning, onde Donne expresa a separación de dous amantes coa imaxe das patas dun compás. A súa poesía tamén mostra unha gran predisposición pola experimentación métrica.
A poesía de Donne caracterízase polo seu notable enxeño, o responsable dos conceptos novos, os paradoxos, xogos de palabras e sutís e brillantes analoxías. Os seus poemas adoitan ser irónicos e cínicos, sobre todo cando trata os motivos do home e o amor nos poemas presuntamente escritos nos seus anos de mocidade. Temas comúns nos seus poemas son o amor verdadeiro que une os amantes fieis, a morte (especialmente na súa mocidade e tras morrer a súa esposa) e a relixión.
Poesía
miniatura|[[Martin Droeshout, Retrato póstumo de John Donne envolvido na súa mortalla. Gravado, talla doce, 1632.]]
Veneración
É venerado como santo pola Igrexa evanxélica luterana nos Estados Unidos e a Igrexa anglicana. A súa festividade conmemórase o 31 de marzo.
Francisco de Asís Cabrero
miniatura|200px|Casa Sindical (actual Ministerio de Sanidade e Consumo), Madrid. miniatura|200px|Vista da Casa Sindical de Madrid. miniatura|200px|Sede do antigo periódico Arriba. Francisco de Asís Cabrero Torres-Quevedo nado o 4 de outubro de 1912 en Santander e finado o 26 de febreiro de 2005 en Madrid foi un arquitecto español.
Traxectoria
Ingresou en 1932 na Academia de Belas Artes de San Fernando e dous anos despois na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Durante os seus anos de estudante, viviu en Madrid na casa do seu avó materno o inventor Leonardo Torres-Quevedo. A Guerra Civil supuxo un parón na súa formación e non obtivo o título de arquitecto ata 1942. A principios da década de 1940 comeza a traballar cos arquitectos Germán Álvarez de Sotomayor, Luis Gámir, Eduardo Olasagasti e José Antonio Coderch, viaxando a Italia, onde conoceu a Giorgio de Chirico e a Adalberto Libera, tomando contacto coa arquitectura de Giuseppe Terragni. En 1949, xunto con Rafael Aburto, ganou o primeiro premio do concurso para a Casa Sindical en Madrid, considerado o primeiro edificio moderno construído a instancias do goberno franquista trala Guerra Civil, que se converteu na súa obra máis coñecida.
Obras destacadas
En 1992 publicou a súa obra sobre Arquitectura titulada "Cuatro Libros de Arquitectura".
Mazaira
O topónimo galego Mazaira, variante para referirse á maceira (árbore caducifolia cuxo froito é a mazá), pode referirse a:
Apisai Ielemia
Apisai Ielemia, nado o 19 de agosto de 1955 e finado o 19 de novembro de 2018, foi primeiro ministro de Tuvalu entre os anos 2006 e 2010.
Andrei Platonov
miniatura|dereita|Sepultura de Andrei Platonov no cemiteiro Armenio de Moscova. Andrei Platonovich Platonov (en ruso Андрей Платонович Платонов), nado en Yamskaia Sloboda (preto de Voronezh) o 1 de setembro de 1899 e finado en Moscova o 5 de xaneiro de 1951, foi un escritor ruso da época soviética. Platonov foi un dos primeiros escritores que emerxeron despois da Revolución Rusa de 1917. Ben que comunista, os seus traballos foron prohibidos pola súa posición escéptica perante a colectivización. A súa obra máis coñecida e a novela antiutópica Chevengur.
Traxectoria
Fillo dun traballador metalúrxico empregado dos ferrocarrís rusos, foi o máis vello de 10 irmáns. Estudou na escola parroquial e a partir dos trece anos empezou a traballar en diversos oficios para manter á familia. Serviu no Exército Vermello durante a guerra civil rusa como correspondente de guerra.En 1919 empezou a colaborar como poeta, publicista e crítico literario en varios xornais. Nos anos 1920 trocou o seu apelido orixinal Klimentov polo de Platonov, pseudónimo baseado no nome do pai do escritor. En 1924 acabou a escola politécnica e comezou a traballar como enxeñeiro electro-técnico en diversos proxectos na Rusia central, onde foi testemuña dos excesos e os levantamentos campesiños causados pola colectivización forzada.En 1927 marchou a Moscova coa idea de se dedicar exclusivamente á literatura. Foi membro, aínda que periférico, do grupo Pereval de escritores campesiños.
O seu fillo de 15 anos foi arrestado e enviado a un campo de concentración durante a Gran Purga estalinista dos anos 30. Liberado, pero enfermo de tuberculose o fillo volveu á casa e durante a convalecencia contaxiou a enfermidade ó escritor. Ó comezo da segunda guerra mundial foille permitido publicar por un permiso especial de Stalin. Foi correspondente de guerra de 1942 a 1945 e seguiu escribindo no periódico Estrela Vermella ata 1946.
A finais de 1946 imprimiuse o seu conto O regreso (Vozvrashchenye) polo que foi novamente censurado e acusado de calumnia. Como consecuencia, a posibilidade de seguir publicando desapareceu por completo. A finais dos anos 40, imposibilitado de seguir gañando a vida como narrador, dedicouse a preparar contos rusos e bashkirios para ser imprimidos en revistas para nenos.
Morreu o 5 de xaneiro de 1951 en Moscova. Ten unha rúa e un monumento dedicados en Vóronezh.
Aínda que relativamente descoñecido no seu tempo, a influencia de Platonov na literatura rusa e considerable. Algúns dos seus traballos foron publicados ou reimpresos nos anos 60 na época do Desxeo de Khrushchev.
Estilo
A escrita de Platonov esta fortemente relacionada con autores clásicos rusos coma Fiódor Dostoievski. Fai un uso extenso de simbolismo cristián e das obras de filósofos antigos e contemporáneos seus, entre eles o filósofo cristián Nickolai Fedorov.
O seu relato O foxo usa unha combinación de linguaxe rural e términos políticos e ideolóxicos que crean unha atmosfera de irrealidade á que colaboran os sorprendentes e, ás veces fantásticos feitos da narración. Esta exploración do sensentido e unha característica do existencialismo e a literatura do absurdo.
Malia a postura materialista da súa obra que nega a importancia e a existencia da alma, o seu estilo, moi persoal e o seu uso idiosincrático do léxico afástano dos escritores do Realismo Socialista.
Dorothea Tanning
Dorothea Tanning, nada en Galesburg o 25 de agosto de 1910 e finada en Nova York o 31 de xaneiro de 2012, foi unha pintora, escultora e escritora norteamericana. Tamén deseñou escenarios e figurinos para balé e teatro.
Biografía
Dorothea naceu en 1910, no estado de Illinois, filla de inmigrantes suecos. A paixón pola literatura e pola pintura comezaron na mocidade. Aos 15 anos, pintou o seu primeiro cadro, no cal ilustraba unha muller núa con follas no lugar de cabelos, o que tería horrorizado a toda a súa familia. Estudou no Knox College, en Galesburg, Illinois, durante dous anos (1928-30), e aos 20, mudouse para Chicago, capital do estado. Alí, traballou como modelo para pintores mentres tamén comezaba na carreira como ilustradora.
Despois, mudouse para Nova York, en 1936. Na mesma época, a exposición, Fantastic Art, Dada and Surrealism, no Museo de Arte Moderna (MoMA), axitaba a escena cultural da cidade e nela descubriu o movemento Surrealista. Inspirada, vai a París, cidade central do surrealismo, cando descobre que a maior parte dos artistas fuxiran para outros países para escapar da Segunda Guerra Mundial (1939-1945). Ao final de 1941, retorna a Nova York e pasa de novo a traballar como ilustradora freelance. Un dos seus clientes, director de arte da tenda de departamentos Macy's, para a cal producía carteis de propaganda de moda, presentouna a Julien Levy, dono dunha das poucas galerías de arte da cidade. Aínda que so presentou dúas pezas, el comprometeuse a expor o traballo de Tanning na súa galería. Foi por medio del que coñeceu os surrealistas da cidade, entre eles, o pintor alemán Max Ernst.
Arizona Wildcats
Arizona Wildcats é o equipo deportivo da Universidade de Arizona en Tucson, Arizona. Os equipos dos Wildcats participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forman parte da Pacific Ten Conference.
Programa deportivo
Os Wildcats participan nas seguintes modalidades deportivas:
Dorothea Tanning
Biografía
Pouco tempo despois do encontro, Ernst visitouna no seu estudo e marabillouse con Birthday (1942, Museo de Arte da Filadélfia), e resolveu incluílo na exposición que estaba montando coa súa esposa, Peggy Guggenheim, dedicada a artistas mulleres surrealistas. Especúlase que o relacionamento de Ernst e Guggenheim terminou só tres semanas despois da visita, cando o alemán pasa a morar con Tanning. Os dous casaron en 1946, nunha dupla cerimonia co tamén pintor americano Man Ray e a danzarina Juliet Browner, cando visitaban a parella en Os Ánxeles.
Co fin da guerra, a parella decide se mudar para Sedona, no estado do Arizona, e en 1952, múdanse definitivamente para a Francia, onde dividían o tempo entre París e a provincia de Touraine. O relacionamento durou até a morte de Ernst en 1976, debido a un infarto que sufriu o ano anterior. Soamente en 1980 Tanning completa a súa mudanza de volta a Nova York, onde continuou a desenvolver a súa arte, principalmente a escrita, e onde viviu até a súa morte, aos 101 anos.
Arizona Wildcats
Baloncesto
O programa de baloncesto é un dos máis exitosos da universidade, dende que Lute Olson fíxose cargo do equipo en 1983. Até 2007, o equipo logrou unha xeira de 20 tempadas con 20 ou máis vitorias, aparecendo no Torneo da NCAA en 23 ocasións, e na Final Four en 1988, 1994, 1997 e 2001. En 1997, conseguiu o campionato ante os Kentucky Wildcats, os vixentes campións.
Un total de 35 wildcats chegaron a xogar na NBA, 11 dos cales compiten na actualidade, salientando entre eles a Steve Kerr, Damon Stoudamire, Mike Bibby, Andre Iguodala ou Gilbert Arenas.
Béisbol e sóftbol
En béisbol, os Wildcats lograron o título nacional en 1976, 1980 e 1986, e en softbol na categoría feminina en sete ocasións.
Brett Gurewitz
Brett W. Gurewitz, nado o 12 de maio de 1962, alcumado Mr. Brett, é o guitarrista e compositor de Bad Religion. Tamén é o dono do selo discográfico Epitaph Records e de varias etiquetas irmás. Produciu álbums para Bad Religion, ademais de para artistas de Epitaph como NOFX, Rancid ou Pennywise. Gurewitz tamén ten un proxecto chamado Error, que tamén conta con Atticus Ross, Leopold Ross e Greg Puciato. Ademais é o cofundador da editorial de cómics e novelas gráficas Black Mask Studios.
Dorothea Tanning
Carreira artística
A pesar de estudar na Academia de Belas Artes de Chicago durante tres semanas en 1930, Tanning pode ser considerada unha artista autodidacta. A artista é frecuentemente descrita como unha pintora surrealista, principalmente pola temática surreal das súas obras dos anos 1940 e a amizade con artistas e escritores do movemento. Con todo, desenvolveu estilo propio no curso dos 60 anos de carreira artística.
As primeiras obras de Tanning – pinturas como Birthday e Eine kleine Nachtmusic (1943, Tate Modern, Londres) – simulaban experiencias oníricas. Así como outros pintores surrealistas, a súa atención nos detalles e a construción do escenario era meticulosa, con pinceladas case imperceptíbeis. En 1943, Tanning foi incluída na exposición de Peggy Guggenheim Exhibition by 31 Women na galería Art of This Century en Nova York. Durante a década, continuou a pintar representacións doutras escenas irreais, a algunhas das cales incorporáballes temáticas eróticas a simboloxía enigmática e un escenario desolador. Durante este período formou amizades como o pintor Marcel Duchamp, o cineasta Joseph Cornell e o compositor John Cage, entre outros. Tamén deseñou os escenarios e figurinos dalgunhas pezas de balé do coreógrafo George Balanchine, incluíndo The Night Shadow (1945), que foi presentada na antiga Metropolitan Opera House, en Nova York, da peza Judith, de Jean Giradoux, presentada en 1961, alén de aparecer en dous filmes de Hans Richter, Dreams that money can buy (1943) e 8x8 (1957).
Brett Gurewitz
Gurewitz fundou Bad Religion en 1980 con Greg Graffin, Jay Bentley e Jay Ziskrout. Tras publicar dous álbums e un EP, Gurewitz deixou a banda en 1983, pero regresou tres anos despois e gravou cinco álbums máis coa banda antes de asinar con Atlantic Records en 1993. O éxito do seu selo levou a Gurewitz a deixar Bad Religion novamente en 1994, dirixindo Epitaph a tempo completo. Durante ese tempo fóra de Bad Religion editou o sinxelo "Hate You" en 1996 co seu proxecto Daredevils e entrou nun período de adición ás drogas. En 1999 Gurewitz completou con éxito o seu proceso de rehabilitación e finalmente volveu a unirse a Bad Religion en 2001 para compoñer e gravar o álbum The Process of Belief (2002).
Dorothea Tanning
Carreira artística
Xa ao final dos anos 1960, as pinturas de Tanning eran completamente abstratas, aínda que sempre suxerían a forma feminina. De 1969 a 1973, Tanning dedicouse a un traballo tridimensional de esculturas feitas con tecido, cinco das cales compoñen a instalación Hôtel du Pavot, Chambre 202 (1970-73), que agora pertence á colección permanente do Museo Nacional de Arte Moderna do Centro Georges Pompidou, en París. Durante o período en que viviu en Francia, nas décadas de 1950 e 70, Tanning tamén experimentou producir estampas. Traballou nos taller de Georges Visat e Pierre Chave e colaborou nunha serie de edicións limitadas de libros dos poetas Alain Bosquet, René Crevel, Lena Leclerq e André Pieyre de Mandiargues. Despois da morte do marido, en 1976, Tanning permaneceu en Francia por algúns anos máis, con dedicación á pintura renovada. Estes anos incluíron unha experimentación de cinco anos máis facendo esculturas con tecido. Ao redor de 1980, trasladara casa e estudo de volta a Nova York. O período significou máis unha guinada creativa, na cal produciu pinturas, deseños, colaxes e impresións.
O traballo de Tanning foi recoñecido en decenas de exposicións nos Estados Unidos e na Europa, incluíndo retrospectivas en 1974 no Centre National d'Art Contemporain en París (que se tornou o Centre Georges Pompidou en 1977), e en 1993 na Malmö Konsthall, en Malmö, na Suecia, e no Camden Art Center en Londres, Inglaterra. A Biblioteca Pública de Nova York presentou unha retrospectiva das súas impresións en 1992, e o Museo de Arte da Filadelfia organizou, en 2000, unha pequena exposición, Birthday and Beyond, para marcar a adquisición da máis celebrada pintura de Tanning, Birthday.
O centenario de Tanning, en 2010, estivo marcado por unha serie de exposicións dedicadas á súa obra no The Drawing Center, en Nova York, no Museo Max Ernst, en Brühl, Alemaña, na Galería Bel'Art, en Estocolmo, Suecia, e na Maison Waldberg, en Seillans, e l'Espace d'Art, en Rennes les Bains, ambas en Francia.
Carreira literaria
Tanning escribiu historias e poemas durante toda a vida, tendo o seu primeiro conto publicado na revista VVV en 1943. Algúns poemas orixinais acompañaban gravados, como na edición limitada dos libros Demain (1964) e En chair et en or (1973). Con todo, foi no seu retorno a Nova York os anos 1980 que comezou a centarse na escrita. En 1986, publicou a primeira autobiografía, Birthday. O libro foi traducido a catro idiomas. En 2001, publicou unha versión expandida da obra, chamada Between Lives: An Artist and Her World.
Co incentivo do seu amigo e mentor James Merrill, que formaba parte da Academia de Poetas Americanos, Tanning comezou a escribir poesía autoral. Os seus poemas eran frecuentemente publicados en revistas literarias e de crítica como The Yale Review, Poetry, The París Review e The New Yorker, até o final da súa vida. Unha colección de poemas, A Table of Content, e unha novela, Chasm: A Weekend, foron publicados en 2004. Unha segunda colección de poemas, Coming to That, foi publicada pola Graywolf Press en 2011.
En 1994, Tanning contribuíu na creación do premio Wallace Stevens da Academia de Poetas Americanos. A súa convocatoria é anual e selecciona un/ha poeta americana/o, está dotado con 100000 dólares en recoñecemento á súa contribución á arte.
Aberdare
Aberdare (en galés Aberdâr) é unha cidade industrial de 31 705 habitantes (2001) no distrito de Rhondda Cynon Taff en Glamorgan, sur de Gales, na confluencia dos ríos Dar e Cynon. Segundo o censo de 2001 o 14% da poboación pode falar galés.
A comezos do XIX era unha vila nun distrito agrícola, medrando rapidamente en poboación grazas á abundancia de carbón e ferro.
Partido Socialista del Pueblo de Ceuta
O Partido Socialista del Pueblo de Ceuta (PSPC) é un partido político español co ámbito de actuación na cidade autónoma de Ceuta. Foi inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio de Interior o 31 de xaneiro de 1986, culminando o traballo da xestora creada en 1985. O seu secretario xeral actual é Iván Chaves Bermejo.
Historia
O PSPC nace tras a moción de censura ao alcalde de Ceuta, Francisco Fraiz (PSOE), en 1985. Varios membros do PSOE xunto a ex-militantes do PCE, que pechara a súa sede en Ceuta a principios dos oitenta, deciden crear un proxecto localista baixo postulados progresistas. O PSPC concorreu a todas as eleccións municipais e autonómicas, tendo representación no concello e posterior Asemblea de Ceuta entre 1986 e 1999. Entre o 2000 e 2007 quedou sempre a menos dun punto de obter representación. Tamén se presentou a todas as eleccións xerais a excepción das de 1991 nas que apoiou ao PSOE. Entre 1988 e 1991 formou parte do Goberno de Ceuta no tripartito PSOE-CDS-PSPC.
A principios de 2009 iniciáronse negociacións con Unión Demócrata Ceutí (UDCE), partido co que viña colaborando desde anos atrás. UDCE permitiu que membros do PSPC se integraran en distintos consellos de administración de sociedades municipais. As negociacións deron un paso cara adiante tras a celebración da V asemblea da UDCE na que o PSPC foi presentado de forma oficial ás bases. O 19 de marzo foi presentada a coalición de ambas formacións políticas baixo a denominación de Caballas
A Capela, Seixas, As Somozas
A Capela é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Os anos mozos dunha raíña
Os anos mozos dunha raíña (en Mädchenjahre einer Königin) é un filme austríaco dirixido por Ernst Marischka que foi estreado en 1954. Está protagonizado por Romy Schneider, Adrian Hoven e Magda Schneider. É un remake do filme de 1936 de Erich Engel Mädchenjahre einer Königin, que á súa vez está baseado na obra de 1932 de Sil-Vara.
Estreouse en galego a través da TVG o 6 de xaneiro de 2000.
Cal (filme de 1984)
Cal é unha longametraxe británica de 1984 dirixida por Pat O'Connor. A película está baseada nunha novela de Bernard MacLaverty, de título homónimo, que foi quen lle escribiu o guión á película. Foi filmada entre Drogheda e Navan, no condado irlandés de Louth e a banda sonora está interpretada polo escocés Mark Knopfler.
Giancarlo Fisichella
Giancarlo Fisichella, nado en Roma o 14 de xaneiro de 1973, é un piloto de Fórmula 1
Cal (filme de 1984)
Argumento
Cal (John Lynch) é un mozo católico que pertence ao IRA na década dos 1970 en Irlanda do Norte. Durante o asasinato dun membro da Royal Ulster Constabulary (Policía Real do Ulster) participou pilotando o auto cara ao lugar dos feitos e fóra deles.
Giancarlo Fisichella
Persoal
No aspecto persoal, Fisicherlla é residente en Montecarlo, pesa 71 kg e mide 1'70 metros e está solteiro malia que ten un fillo.
Profesional
Dende o 1984 ata o 1988, o italiano, competiu en karts, pero xa no 1989 comezaba a despuntar, quedando 2º no karting de Europa e 4º no karting Internacional. Ao ano seguinte quedou en quinta posición no karting de 100 cc de Italia.
No 1991 debutou na Fórmula Alfa pero sen conseguir gran resultado. Do 1992 ao 1994 debutou na Fórmula 3000, dedicándose no ano 1995 á DTM.
miniatura|200px|Giancarlo Fisichella pilotando un Jordan en [[Indianápolis no 2002.]]
Comezou na Fórmula 1 no 1996 en Minardi, conseguiu unha 17ª praza e ningún punto, retirouse a media tempada e foi substituído por Giovanni Lavaggi. Ao ano seguinte debutou con Jordan logrando unha oitava praza no Mundial, onde se subiu por primeira vez ao podio.
No ano 1998 trasladuse a Benetton e nesa mesma escudería e ese mesmo ano conseguiu a súa primeira pole position. En Benetton permaneceu catro tempadas, as tres últimas bastantes distintas da primeira, pois non acadaba moi bos resultados. Logo Reanult comprou a Benetton e Fisichella non se conservou como piloto oficial.
A súa mellor tempada realizouna no ano 2000, onde, pese á pouca competitividade do seu monopraza, logrou tres podios, no Brasil, no Canadá e Mónaco, que o levaron a lograr a súa mellor clasificación, cun sexto posto final.
No Mundial do 2001 tivo unha discreta actuación cun podio, no Brasil, e outras dúas carreiras entre os puntos. Antes da temporada, Flavio Briatore, o xefe do equipo, xa anunciou que non continuaría en Benetton e no 2002 estreouse en Jordan despois duns anos sen estar nesa escudaría.
Estivo en Jordan até o 2004, ano no que se foi para a Sauber, conseguindo nela un 11º posto con 22 puntos. Este ano 2005 está en Renault, de novo baixo o mando de Flavio Briatore e ten de compañeiro ao español Fernando Alonso.
Dominio público
dereita|220px Por dominio público enténdese o conxunto de bens e dereitos de titularidade pública non posuídos de xeito privativo. Un exemplo é o consistente no espazo radioeléctrico, as augas terrestres, as continentais etc.
Outros ordenamentos xurídicos consideran que o dominio público está formado polos bens de titularidade comunitaria. Así, as comunidades de regantes, de pastos, de bosques etc.
Ademais, estase atopando dun tempo a esta parte que por Dominio Público enténdese aquilo que carece de dono. Esta acepción non é axeitada: o que non ten dono chámase Res nullius, 'cousa de ninguén', pero non dominio público porque se non ten dono pode ser apropiado por calquera.
Acepcións especiais
miniatura|Copia propia de [[Isaac Newton do seu Principia, con correccións á man para a segunda edición.]] Non obstante, o sentido que se lle dá a Dominio Público en relación a publicacións, escritos ou propiedade intelectual en xeral (por exemplo na Licenza de Documentación Libre GNU) é o de algo que calquera pode usar, sen poder converterse no dono, pois a propiedade corresponde á Humanidade de xeito incorporado.
Tamén neste senso, os textos son de dominio público pasados 50 anos da morte do autor, en concordancia coa convención de Berna, aínda que esta convención convenio recoñece o dereito ós países signatarios a ampliar o prazo da protección (en España é de 70 anos, 80 se o autor faleceu antes do 7 de decembro de 1987 ).
Dominio público nestes casos adoita abreviarse, en inglés, como PD ('Public Domain').
Valdis Zatlers
Traxectoria
O 31 de maio de 2007, gañou as eleccións presidenciais converténdose no sétimo presidente do seu país o 8 de xullo de 2007, sucedendo a Vaira Vīķe-Freiberga.
Zatlers iniciou un proceso de disolución do Parlamento no 2011, por problemas de corrupción e logo de superar unha crise económica na que o paro alcanzou o 20%. Como resultado desta decisión, e ao non revalidar a confianza do Parlamento, Zatlers foi substituído por Andris Bērziņš tras perder unha votación, en segunda volta, por un estreito marxe
Cadea lateral
miniatura|150px|dereita|Fórmula do aminoácido [[ácido glutámico ionizado (glutamato), coa súa cadea lateral enmarcada en verde.]] dereita|miniatura|Estrutura xeral dun alfa-aminoácido no que a súa cadea lateral xenérica se indica como R. miniatura|dereita|A cadea lateral hidrocarbonada do colesterol sae do C 17 da parte cíclica da molécula.
Na ciencia dos polímeros, a cadea lateral é unha rama oligomérica ou polimérica que se estende desde a cadea do esqueleto molecular do polímero. As cadeas laterais teñen unha grande influencia nas propiedades dos polímeros, principalmente na súa cristalinidade e densidade. Unha rama oligomérica pode denominarse rama de cadea curta, e unha rama polimérica pode ser denominada rama de cadea longa. Non obstante, os grupos laterais son distintos das cadeas laterais, xa que non son nin oligoméricos nin poliméricos.
Os aminoácidos proteicos clasifícanse polo tipo de cadea lateral, xa que o resto da molécula é igual en todos eles, e acadea lateral é o que determina moitas das súas propiedades e pode ter carga. Nas proteínas, como están compostas de residuos de aminoácidos, as cadeas laterais están unidas ao átomo de carbono alfa do esqueleto amida. As cadeas laterais dos aminoácidos son as responsables de moitas das interaccións da proteína e do correcto pregamento e funcionamento das proteínas. Algúns aminoácidos teñen cadeas laterais ramificadas con diversos grupos químicos, como ocorre por exemplo coa leucina.
Teñen cadeas laterais multitude de moléculas, como o colesterol, os grupos hemo, o coencima Q ten unha cadea lateral de isoprenos, os polisacáridos ramificados ou as proteínas con cadeas laterais palmitoíl, como a SNAP25, que serven para ancorar proteínas a membranas.
RS-68
RS-68 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Delta IV.
Características
Os motores RS-68 son fabricados por Rocketdyne e funcionan alimentados por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. Teñen un pulo de 3312 kN e úsanse na primeira etapa dos foguetes Delta IV.
No seu momento o RS-68 foi o primeiro gran motor de propelente líquido deseñado nos Estados Unidos en 25 anos. Deseñouse enfocándose na simplicidade para reducir custos, resultando nun motor con menos pezas que similares motores crioxénicos. Pode variar o seu pulo ata o 60% do pulo máximo.
George Everest
George Everest, nado o 4 de xullo de 1790 e finado o 1 de decembro de 1866, foi un xeógrafo e topógrafo galés, responsábel xeral da topografía da India dende o ano 1830 até 1843, concretamente de completar o estudo topográfico da sección trigonométrica ao longo do arco meridiano desde o sur da India estendéndose ao norte até Nepal, unha distancia aproximada de 2.400 quilómetros. O traballo comezárao William Lambton en 1802 e foi finalizado case a finais do século XIX.
Castro de Mouguías
O castro de Mouguías foi un poboado castrexo situado na parroquia de Mouguías, no concello asturiano de Coaña. Estivo habitado durante os séculos I-II.
Características
O recinto sitúase nun outeiro a 1 km da costa. Cara ao norte e o oeste está protexido polo rego de Jarrío. Cara ao leste e o sur ten unha muralla de 1,5 m de ancho e tres foxos escavados na rocha alternados con outros tantos parapetos.
O trazado do espazo é bastante regular. As vivendas, en boa medida de planta cuadrangular coas esquinas arredondeadas, dispóñense ao longo de rúas cun trazado de tendencia ortogonal. Algunhas delas presentan escaleiras de acceso, polo que o recinto quizais se articulaba en varias alturas, cos alicerces sobre un foxo recheo con diversos materiais filtrantes. As construcións son de fileiras de lousa.
Hai canles de escoamento, tramos pavimentados e contrafortes acaroados ás esquinas das casas para protexelas do tránsito dos carros.
Escavacións
As primeiras escavacións foron levadas a cabo entre 1968 e 1970 por Jesús Martínez e Juan Manuel Junceda, e continuadas por Emilio Olábarri durante 1971 e 1972. En 1982 Francico Jordá e J. González-Tablas realizaron algunhas sondaxes, e en 1989 Elías Carrocera levou a cabo outra escavación.
Puxéronse ao descuberto unhas 20 construcións no interior do recinto, e fíxose unha ampla sondaxe nun dos foxos.
Partido Regionalista Extremeño
O Partido Regionalista Extremeño (PREx) é un partido político rexionalista de Estremadura (España), fundado e dirixido por Estanislao Martín Martín. É un dos compoñentes da federación de partidos Coalición Extremeña.
O Partido Regionalista Extremeño foi inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio de Interior en xaneiro de 1990.
Nas eleccións autonómicas do ano seguinte obtivo 8.643 votos (1,50%), que non lle permitiron obter representación. Nas eleccións á Asemblea de Estremadura de 1995 uníronse a Convergencia Regionalista de Extremadura (CREx) e Extremadura Unida para formar unha coalición electoral, Coalición Extremeña, que obtivo o 3,86% e un escano. Extremadura Unida abandonou posteriormente a coalición, mais PREx e CREx mantiveron a súa alianza. En 2003, Coalición Extremeña pasou a definirse como unha federación de partidos, unificándose nunha única estrutura os dous partidos que a componen.
Arquitectura prehistórica de Galicia
Historia
As primeiras construcións de tamaño considerable atopadas en Galicia, datan da Idade de Pedra. Durante o Neolítico desenvolveuse a cultura do megalitismo cuxa construción máis destacada e a anta ou dolmen, estruturas funerarias sobre as que se construía un túmulo ou mámoa. Os planos destas cámaras funerarias adoitaban ser pseudocírculos ou trapezoides, formados por enormes pedras fitadas no chan e outras que as cubrían, formando un teito. Segundo ía evolucionando a tipoloxía, apareceu unha entrada en corredor chamada dromos, que gradualmente foi tomando importancia ata ser tan ampla coma a cámara. No estadio máis avanzado, eran comúns teitos abovedados e falsas cúpulas.
Os primeiros metais e a cerámica campaniforme chegaron a Galicia procedentes de Portugal cara ao ano 2.000 antes de Cristo, durante o Calcolítico ou Idade de Cobre. Da Idade de Bronce (1800-700 a.C.) consérvase unha gran cantidade de gravados en penedos ao aire libre, denominados petróglifos. A finais desta época aparece a cultura Castrexa cuxo maior expoñente é o castro, recinto fortificado característico da Idade de Ferro no noroeste peninsular.
Arquitectura megalítica
Durante a segunda fase ou "fase de apoxeo", desde comezos do IV milenio, apareceu o corredor de entrada, as cámaras fixéronse algo maiores e comezaron a gravarse ou pintarse as lousas. Prodúcese o espallamento deste fenómeno pola meirande parte do territorio galaico. Os enxovais inclúen os materiais da fase anterior, mais aumentan os instrumentos puídos, predominando a punta de frecha de base triangular. Éntrase no Neolítico final e o calcolítico inicial.
As mámoas do último período ou "fase final" (2200-2000 a.C.) son de tamaño reducido (entre 6 a 12 m de diámetro e menos de 1 m de altura). Son sartegos de forma cadrada ou rectangular e cunha única tampa como cuberta que salientan menos na paisaxe. Parece como se se abandonasen os enterramentos colectivos e se xeneralizasen os individuais. Os enxovais son distintos dos anteriores: dobres machadas, dobres aixolas, mazas, ciceis e aixadas grandes. A presenza de obxectos perforados tense interpretado como proba da existencia de contactos coas rexións atlánticas de Francia e da Bretaña e o sur da Península Ibérica. Este período antecede á aparición da cultura do vaso campaniforme.
Durante a década de 1920 apareceu a teoría "orientalista", segundo a cal os construtores de megálitos proviñan do leste mediterráneo. Posteriormente, Bosch Gimpera postulou a teoría "occidentalista", segundo a cal os primeiros construtores serían pastores descendentes dos grupos mesolíticos asentados no noroeste da Península Ibérica, de onde se difundiría cara ao sur. Actualmente pénsase que esta cultura puido ter a súa orixe no Alto Alentexo, onde se teñen atopado sepulcros sen corredor, coñecidos como "protodolmens". Destes xurdirían os dolmens de corredor con enterramentos colectivos que se expandirían cara ao norte. A teoría dos contactos e relacións marítimas con Bretaña e Irlanda están practicamente desbotadas para as etapas iniciais deste período.
Túmulos
Construción dun túmulo ou mámoa.|miniatura Dolmen de Meixoeiro, Mos.|miniatura|esquerda As antas estaban parcial ou totalmente cobertas de terra, formando unha mámoa. Coñécense tamén como medorras, medoñas ou túmulos. As mámoas teñen planta circular ou ovalada, vense na paisaxe como montes de terra suaves parecidos a mamas (de onde collen o nome) e son, polo xeral, visíbeis a longa distancia. A función destes túmulos é a de enterramento colectivo, xa que os mortos ían acompañados dun enxoval consistente en alimentos, armas, útiles, adornos e ídolos. Non se ten conservado ningún esqueleto debido á acidez do solo.
Estes túmulos distribúense uniformemente por todo o territorio e aparecen tanto a escasos metros da costa como nas altas montañas orientais. Son máis frecuentes na metade occidental e especialmente nos cumios das serras de superficies chas (como na Serra do Barbanza) e en chairas situadas a media altura, nunca en pendentes escarpadas. As mámoas adoitan aparecer en conxuntos, formando necrópoles tumularias.
Dolmens
[[Dolmen de Axeitos, Ribeira|miniatura]] As estruturas interiores das mámoas constitúen a cámara funeraria, que adoita ser de planta poligonal. Están construídos con pedras de gran tamaño (aínda que, en poucas ocasións, sexa simplemente cachotería). Os ortóstratos están fincados verticalmente e inclinados cara ao interior. Féchanse por riba con pedras de grande tamaño. Paviméntanse con terra batida ou mesmo lousas. En Galicia son de tamaño pequeno.
Os dolmens simples son os máis antigos. Durante o período de maior desenvolvemento da cultura megalítica apareceron os dolmens de corredor, nos que estes corredores, de tamaño pequeno, se unen á cámara e se van ampliando cara ao exterior. Parece que os corredores tiveron importancia ritual, xa que neles teñen aparecido elementos simbólicos, como estelas.
Os enxovais son pouco abondosos hoxe en día, en parte debido ao espolio secular ao que foron sometidas as mámoas.
Cistas
miniatura|esquerda|Casota de Freán, en [[Berdoias, Vimianzo - posíbel cista.]] No último período do megalitismo os enterramentos fanse máis pequenos e consisten en túmulos secundarios en masas tumularias, túmulos sen cámara diferenciada e cistas sen túmulo.
Menhires e círculos de pedras
Lapa de [[Gargantáns, Moraña|Gargantáns, Moraña.|miniatura]] Estas construcións parece que non están relacionadas cos ritos funerarios. Existen poucos se se compara con outras áreas como Gran Bretaña ou Bretaña. O máis coñecido é a Lapa de Gargantáns (Moraña), que mide 2,35 m de altura. Presenta un escote, como a dos ídolos dos dolmens con corredor, algunhas gravuras e decoración de cazoletas en todas as súas caras. O menhir de Cristal (Ribeira) mide 2,50 m, ten nove cazoletas nunha das caras e unha noutra. Coñécense outros menhires (tamén denominados pedrafitas), como o de Pedra Chantada (Vilalba), o da Pedra Alta de Cortegada e outros dous en Guntín.
Os menhires galegos rematan en punta, teñen os lados asimétricos e están decorados con cazoletas.
A maioría dos supostos círculos de pedras teñen desaparecido. Coñécense os da Eira das Meigas no monte Neme, na illa da Estrela (Corme), no monte Corzán (Negreira) e na chaira da Mourela (As Pontes).
Arquitectura da Idade de Bronce
Na Idade de Bronce (1800-700 a.C.), a metalurxia comezou a evidenciar cambios tanto na forma como na técnica coa aparición do bronce. A base económica foi a agricultura, a gandería e o aproveitamento dos recursos mariños; aínda que a metalurxia do bronce debeu xogar un importante papel, mesmo no crecemento dos intercambios destes bens coa Europa atlántica e co Mediterráneo peninsular. Petróglifos de [[Campo Lameiro.|esquerda|miniatura]]
Son numerosas as pezas de ourivería que conservamos: pulseiras, diademas, brazaletes etc; o que evidencia a xerarquización desta sociedade. Pola súa cantidade e calidade destaca o tesouro de Caldas de Reis (Caldas de Reis), hoxe no Museo Provincial de Pontevedra, así como o casco de Leiro (Leiro, Rianxo), no Museo Arqueolóxico do Castelo de San Antón, na Coruña.
A importancia da guerra para esta sociedade amósanola o numeroso armamento metálico que atopamos: puñais, machadas, punta de lanza, espadas,... Os lugares nos que apareceron os restos de maior importancia foron O Hío (Pontevedra), Roufeiro (Ourense) e Leiro.
Da Idade de Bronce consérvase unha gran cantidade de petróglifos, de gravados en penedos ao aire libre. As gravuras existentes en Galiza conforman o chamado Grupo Galaico de Arte Rupestre. Todas elas se realizaron sobre granito (agás no Incio onde están gravadas sobre lousa, e en Sarria e Samos sobre xisto), aínda que non se sabe se esta foi unha escolla intencional ou se é que se trata simplemente do material máis duradeiro, e por ese motivo chegaron ata os nosos días. O conxunto de petróglifos galegos é un dos máis ricos e peculiares dentro do marco europeo e incluso mundial.
Petróglifos de [[Mogor, Marín|Mogor, Marín.|miniatura]]
Estas gravuras son produto da sociedade da Idade de Bronce, coincidindo co desenvolvemento inicial da metalurxia. Porén en moitos casos aparecen gravados de datacións posteriores mesturados cos existentes anteriormente, nalgunhas ocasións perseguindo a finalidade de cristianizar os símbolos considerados pagáns, a imaxe do que sucedeu con moitos castros nos que se erixiron ermidas, igrexas ou cruceiros no lugar que ocupaban como proceso de cristianización de lugares que eran obxecto de lendas (cos mouros de protagonistas na súa maioría) e cultos pagáns por parte do pobo.
A maior parte dos petróglifos descubertos en Galicia atopáronse principalmente na franxa costeira que abrangue dende a ría de Muros ata a desembocadura do río Miño, e concretamente no val do río Lérez, onde se conservan a maior parte dos gravados. Canto máis nos afastamos deste lugar cara ao norte ou ás provincias de interior atopamos un número moi inferior e case sempre relacionados cos vales dos ríos.
Algúns dos xacementos máis destacados atopados no país son os do Parque arqueolóxico de Campo Lameiro, (conxunto considerado por moitos autores como a "Capela Sistina" dos petróglifos galegos), e os dos Labirintos de Mogor (Marín) entre outros.
Arquitectura castrexa
Da lenta fusión por aculturación entre os mundos castrexo e provincial romano xorde a cultura galaico-romana.
As casas castrexas tiñan uns 3,5 a 5 m de lonxitude e eran xeralmente circulares, existindo algunhas rectangulares, de pedra e con teitos de palla, cunha columna central. As súas rúas eran xeralmente regulares, xurdindo algún tipo de organización central.
No actual territorio de Galicia os castros predominantes son os de tamaño pequeno e mediano, porén hai un aumento no tamaño medio entre o norte, onde os castros non adoitan superar as 2 hectáreas: con exemplos como o Castro de Baroña de 2,26 Ha ou as máis de 3 Ha do Castro de Elviña, e o sur, onde mesmo existen castros de 20 ha, como o de Santa Trega, xa pertencente ao momento final da cultura castrexa, ou o Castro de San Cibrao de Las de 9,5 Ha. No norte de Portugal atópanse os castros ou citanías de maiores dimensións e dun proceso de romanización máis avanzado: a Citania de Briteiros, a de Sanfíns, ou Mozinho.
Pobo paxto
Os paxtos, noutras fontes tamén chamados pashtus ou pashtos (en پښتانه Pax̌tānə; singular masculino: پښتون Pax̌tūn, feminino: پښتنه Pax̌tana), son un grupo étnico iranio que viven principalmente en Paquistán e Afganistán. Falan a lingua paxta e practican o pashtunwali, que é o seu código de conduta ético e tradicional. A etnoxénese do grupo étnico paxto non está claro pero os historiadores teñen referencias de pobos antigos chamados pakthas (Pactyans) entre o II e I milenio a. C., que poden ser os seus devanceiros. A súa historia sempre se cinguíu ó territorio dos actuais estados de Paquistán e Afganistán.
Globalmente, estímase que os paxtos roldan os 50 millóns de persoas, pero non existe unha cifra máis exacta pola falta de censo oficial en Afganistán dende 1979. A maioría dos paxtos viven na rexión chamada Paxtonistán, que foi dividida en dous dende que os británicos impuxeron a liña Durand. Tamén existen significativas comunidades paxtas na diáspora, nas cidades de Sind e Punjab en Paquistán, en particular Karachi e Lahore. Unha recente diáspora paxta desenvolveuse nos estados árabes do Golfo Pérsico, principalmente nos Emiratos Árabes Unidos. Os paxtos son unha significativa minoría en Paquistán, onde forman o segundo meirande grupo étnico, ou o 15% da poboación. Como o principal grupo étnico de Afganistán (onde representan entre o 42% e o 60% da poboación), os paxtos foron o grupo etnolingüístico dminante durante máis de 300 anos. Durante a era do Sultanato de Delhi, a dinastía Lodi dos séculos XV e XVI substituíu brevemente os gobernantes do norte da India, até que Babur depuxo a dinastía Lodi. Outros paxtos loitaron contra a dinastía safávida e contra o Imperio mogol antes de obter un estado independente a comezos do século XVIII, que comezou coa exitosa revolución de Mirwais Hotak seguida da conquista de Ahmad Shah Durrani.
Cromosoma 16
125px|dereita|Cromosoma 16.
O cromosoma 16 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. Temos normalmente dúas copias deste cromosoma nas nosas células diploides (as somáticas) e só un nas células haploides (espermatozoides e óvulos). Pola posición do seu centrómero o cromosoma 16 é un cromosoma submetacéntrico. O cromosoma 16 comprende uns 89 millóns de pares de bases, o que representa un 3 % do total de ADN da célula.