cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Alemaña de 2019
Inicio da carreira
Xa que no tempo da carreira as condicións da pista consideráronse inadecuadas debido ás fortes choivas, os 20 coches estaban obrigados a comezar cos pneumáticos de chuvia. Siaron desde a grella, parados, tras catro voltas de formación. Os Red Bulls pilotados por Max Verstappen e Pierre Gasly foron moi lentos na grella e perderon varios postos cada un. Kimi Räikkönen aproveitou, e estaba na terceira posición ao final da primeira volta. Os dous Ferrari, que sufriron fallos mecánicos na cualificación, tiveron unha primeira volta que os viu mellorar, LeClerc, que comezou no 10º posto, progresou ata o sexto posto, e Vettel mellorou do 20 ao 14. Verstappen, que caeu debido ao seu inicio, pasou a Räikkönen no terceiro inmediatamente antes de que Sergio Pérez trompeara na curva 11. Isto causou a saída do primeiro coche de seguridade da carreira na segunda volta, neutralizando a carreira. Mentres a pista comezou a secarse, Sebastian Vettel e Alexander Albon inmediatamente entraron en boxes para poñer os pneumáticos intermedios, e a maioría dos outros coches da carreira fixérono na súa seguinte volta. O período do coche de seguridade terminou na volta 5.
Os coches de Magnussen, Stroll, Norris, Russel e Kubica, todos os cales quedaron fóra mantendo dos seus pneumáticos de chuvia, rapidamente atopáronse adiantados por aqueles que montaron ppneumáticos intermedios máis rápidos debido ao secado da pista. Finalmente todso cambiaron a intermedios, pero perderon varias posicións por non ter feito isto antes. O motor Renault de Daniel Ricciardo rompeu na volta 14, provocando un coche de seguridade virtual. Na volta 18, Carlos Sainz trompeou co seu McLaren na curva 17 (no último tramo da pista), provocando unha bandeira amarela local antes de que puidese saír polos seus propios medios. O trompo de Sainz sería o primeiro de varios, moitos finalizando a carreira, nesta curva durante o transcurso da carreira.
Volta 22
Na volta 22, a pista secouse suficientemente para que os equipos de máis abaixo decidisen arriscarcon pneumáticos de seco. O primeiro en intentalo foi Kevin Magnussen, montando no Haas pneumáticos brandos, seguido pouco despois por Sebastian Vettel. Max Verstappen entrou en boxes cnado estaba na 3ª posición para montar pneumáticos medios. Valtteri Bottas entrou na volta 27 cando era segundo e tamén montou medios. Case inmediatamente despois do pit de Bottas, Verstappen perdeu o control do seu coche e realizou un trompo de 360 ​​graos na pista, pero conseguiu recuperarse.
O coche de Lando Norris perdeu o potenciar na pista na volta 26, provocando un segundo despregamento do coche de seguridade virtual. Moitos equipos aproveitaron a oportunidade para montar pneumáticos de seco, incluíndo Charles LeClerc e Lewis Hamilton. Unha excepción notable foi Carlos Sainz, McLaren colocou un novo conxunto de pneumáticos intermedios no seu coche. Como Hamilton deixaba os boxes con pneumáticos brandos, esperábase que perdería o liderado ante Ferrari e Charles LeClerc. LeClerc neste momento trompeou na barreira de grava e pneumáticos na curva 17 pouco antes da liña de chegada. Isto provocou o seu abnadono e o segundo coche de seguridade do día. Ao final da volta, Hamilton, agora á cabeza detrás do coche de seguridade, tamén perdeu o control na curva 17, pero recuperouse para entrar co seu coche (agora co alerón dianteiro danado) no pit lane. O seu equipo non estaba preparado, e Hamilton soportou unha parada en boxes de 50,3 segundos na que substituíuse o seu alerón dianteiro e finalmente saíu con pneumáticos intermedios. Para todos os equipos quedou claro que os pneumáticos de seco non eran viables e todos os equipos volveron aos pneumáticos intermedios cando o segundo período do coche de seguridade terminou na volta 34.
Carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Alemaña de 2019.
Luís Celeiro
Luís Celeiro Álvarez, nado en Samos o 25 de decembro de 1955, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Desenvolveu a súa actividade como xornalista en A Nosa Terra, o semanario Tempo Galego, correspondente de Diario 16 en Galicia, colaborador de La Voz de Galicia, El Progreso, La Región, El Correo Gallego e O Correo Galego, xunto con outra serie de publicacións diarias e semanais. Entre 1991 e 1996 foi xefe do Gabinete do Conselleiro, primeiro, de Relacións Institucionais e, despois, de Cultura. En xuño de 1996 retomou a súa actividade como director de Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela. No ano 1997 encargáronlle a dirección da súa publicación xornalística e, en novembro de 1999, a do diario dixital ''USC. Xornal electrónico'', o primeiro xornal diario electrónico das universidades do Estado Español. Actualmente é xefe do Gabinete de Comunicación e profesor Asociado na Facultade de Ciencias da Comunicación nesta mesma Universidade.
Parada, Ponte Castrelo, Castrelo de Miño
Parada é un lugar da parroquia de Ponte Castrelo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 27 habitantes (16 homes e 12 mulleres).
Rebordelo, Cuntis, Cuntis
Rebordelo é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 48 habitantes deles 18 eran homes e 30 mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Édouard Manet
Édouard Manet, nado en París o 23 de xaneiro de 1832 e finado na mesma cidade o 30 de abril de 1883, foi un pintor francés. Foi un dos primeiros artistas do século XIX a presentar temas cotiáns. A súa arte fixo de ponte entre o Realismo e o Impresionismo.
Orixinario dunha familia burguesa, Manet, quen se sentía fondamente un artista, rexeitou estudar Dereito, como estaba predestinado polo seu pai que era xuíz, fracasou na súa admisión na Mariña e, en troques, viuse moi influído polo seu tío, Charles Fournier, que o apoiou para ser pintor e que, de neno, o levaba sempre a visitar o Louvre.
Infancia
Édouard Manet naceu o 23 de xaneiro de 1832 no número 5 da rúa Bonaparte, no barrio parisiense de Saint-Germain-des-Prés. O seu pai, Auguste, un fervente republicano, era un alto funcionario do ministerio de xustiza francés, descendente dunha ilustre familia burguesa da capital. miniatura|esquerda|[[Portrait de M. et Mme Auguste Manet 1860 (111,5 x 91 cm) Museo de Orsay, París]] A súa nai, Mme Manet (nada Eugénie-Desirée Fournier), era a filla dun diplomático destinado en Estocolmo, que lograra conseguir a confianza do rei de Suecia, ata o punto de ser este o padriño da nai de Manet. Malia os austeros costumes da súa familia, o mozo Édouard axiña descubriu o mundo da arte grazas á influencia dun tío un pouco excéntrico, o capitán Edouard Fournier, quen levou dende xa moi novos a Edouard e máis o seu irmán Eugène ás galerías de arte do Museo do Louvre.
Á idade de doce anos, Édouard Manet foi enviado ao collège Rollin (hoxe en día lycée Jacques Decour), ao pé de Montmartre. Xa no liceo, tería como profesor de historia ao xove Henri Wallon, quen chegaría a ser a pedra angular da Terceira república francesa. O rendemento escolar de Manet semella ter sido moi decepcionante: o rapaz adoitaba distraerse, non se aplicaba demasiado e daba mostras de insolencia. Manet adoitaba adornar os seus cadernos con historietas, sobre os asasinatos dos seus mestres e compañeiros de clase, chegando a ser coñecido por iso entre os seus compañeiros.
A viaxe a Brasil
Os malos resultados obtidos por Édouard fixeron que os seus pais revisasen á baixa as ambicións que tiñan postas no seu fillo máis vello. Tendo desbotado a posible carreira no mundo xurídico, os país de Manet decidiron que entrara na Mariña a pesar da súa negativa. Un primeiro fracaso na entrada á Escola Naval impediría que o xove comezase con éxito a súa carreira como marine, séndolle imposto un programa de formación, polo que sería embarcado como aprendiz de piloto no barco-escola Havre et Guadeloupe con destino Río de Xaneiro (1848). A súa estadía no Brasil daríalle un gusto polo exótico e as mulleres, ademais de achegarlle unha brutal confrontación coa realidade da escravitude. Todas estas influencias seguirían sendo evidentes en moitas das súas obras, especialmente na súa  Olympia . Na súa viaxe, o xove Manet viviría un fondo e espiritual reencontro co mar que se mantería ao longo da súa vida, véndose reflectida nunha serie de mariñas como L'Évasion de Rochefort, polemista homeaxe a Henri Rochefort e a súa fuxida da colonia penal de Nova Caledonia.
Aprendizaxe no estudio de Thomas Couture
miniatura|Portrait du Tintoret par lui-même, copia da tea do [[Musée du Louvre|Louvre 1854 (61 x 51 cm) Musée des Beaux-Arts de Dijon]]
Édouard Manet volveu de América do sur o mes de xuño de 1849. A experiencia adquirida durante a longa viaxe, porén, non sería de abondo para entrar na Escola Naval, volvendo a ser rexeitado. Despois de fracasar na proba para o ingreso na mariña, lonxe de aflixirse, este contratempo axudaría a Manet a decidirse por unha carreira artística pois decidiu comezar unha carreira de artes e, no outono do mesmo ano, o mozo obtería o permiso dos seus país para entrar no estudio do pintor académico Thomas Couture,.
O pintor Thomas Couture é considerado como unha das figuras máis senlleiras da arte académica da segunda metade do século XIX, caracterizada polo gusto case exclusivo pola arte antiga e os suxeitos marcados pola gravidade. Couture e coñecido pola súa obra mestra Les Romains de la décadence, exposta no Salon de Paris de 1847. Porén, o seu estilo pasaría por anovador, comparado cos estilos doutros academicistas, moito máis apagados, monótonos e cargados. Isto explica a decisión de Manet de escoller a Couture como o seu mestre.
Manet adicouse durante os seis anos de formación, á aprendizaxe das técnicas básicas de pintura ademais da copia das grandes obras mestras expostas no Museo do Louvre como Autoportrait du Tintoret, Jupiter et Antiope de Tiziano o Hélène Fourment et ses enfants, de Rubens. O seu atractivo polo moderno xa era apreciable na época, conseguindo o permiso de Delacroix para reproducir a súa obra La Barque de Dante, daquela exposta no Musée du Luxembourg. Nesta época o xove pintor realizou algunhas obras orixinais, aínda que probablemente as destruiría debido á falta de aprobación.
Ademais de formarse no estudo, Manet levaría a cabo unha seríe de viaxes culturais por Europa, visitando por exemplo o Rijksmuseum de Ámsterdam no mes de xullo de 1852. Ademais dos Países Baixos, Manet tamén visitaría Italia durante dúas ocasións: a primeira, en 1853, co seu irmán Eugène na que tería a oportunidade de copiar a famosa Venus de Urbino de Tiziano, na Galería Uffizi de Florencia, obra que o influiría para pintar posteriormente a súa Olympia.
A independencia manifestada por Manet contribuiría paseniñamente a tensar a relación entre o xove pintor e o seu mestre. Couture, desconcertado pola obstinación do seu pupilo a elixir suxeitos simples e realistas ademais de modelos vestidos, faría que o seu mestre manifestase que Manet non sería máis que o «Daumier do seu tempo», dito doutro xeito, un caricaturista con gustos ordinarios. A grande diverxencia artística entre Manet e o seu mestre faría que, en 1856, o xove Manet abandonase o estudo establecéndose co seu amigo Balleroy nun estudo de seu.
Durante a segunda viaxe, en 1857, Manet volvería á cidade dos Medici para admirar os murais de Andrea del Sarto no claustro da Annunziata. Ademais dos Países Baixos e Italia, o artista visitaría durante a súa viaxe do ano 1853, Alemaña e a Europa central, visitando especialmente os museos das cidades de Praga, Viena, Múnic ou Dresden.
Tralos seis anos de aprendizaxe, ante as reprimendas do seu mestre e o fracaso das súas pinturas, decidiu romper con el para desenvolver un estilo de seu. Manet formouse dun xeito autodidacta copiando as obras mestras de todos os grandes museos europeos (Francia, Italia, Alemaña, Países Baixos e España). Nestas visitas, el absorbeu influencias do pintor holandés Frans Hals, e dos pintores españois Diego Velázquez e Francisco José de Goya.
O home de Velázquez
miniatura|[[Le Buveur d'absinthe 1858-1859 (180,5 x 105,6 cm) Ny Carlsberg Glyptotek, Copenhaguen.]]
Despois de pasar anos copiando e aprendendo dos grandes mestres, foi no Salón de 1859 onde Manet se decidiu a expor por primeira vez unha das súas obras, titulada Le Buveur d'absinthe. A tea, de factura netamente realista, denota a influencia innegable de Gustave Courbet, contituíndo sobre todo unha brillante homeaxe ao pintor que Manet sempre considerou coma un modelo a seguir e coma «o pintor dos pintores», Diego Velázquez. De feito existe unha grande semellanza entre a obra do pintor francés e o Menipo do mestre español.
Moitas das pinturas de Édouard Manet inclúen referencias máis evidentes ou sutís do seu ilustre devanceiro. O personaxe do cadro, dun xeito cómico dabondo, fará unha reaparición incongruente nunha tea posterior, Le Vieux Musicien, tea senlleira por ser a maior feita polo pintor no que a dimensións se refire.
En 1861, creu atopar o éxito coa súa pintura Portrait de M. et Mme Auguste Manet (Retrato do Señor Auguste Manet e Señora). Mais un ano despois, as cores e o erotismo de Lola de Valencia (Lola de Valence, en francés) levaríano ao escándalo.
En 1863, o célebre Déjeuner sur l'herbe (O almorzo sobre a herba) e a provocativa Olympia contribuirían á súa clasificación na categoría de "pintores intratables", séndolles negada aos seus traballos a entrada no Salón de París. Participando entón no Salon des Refusés, salón onde participaban outros pintores que, coma el, non podía expoñer no salón parisiense. Algúns destes pintores eran Degas, Millet, Monet, Pissarro, Renoir, Sisley.
A partir de 1869, adicaríase a pintar sobre motivos mariños.
En 1873, expón no salón "Le Bon Bock", cadro "naturalista" caracterizado pola influencia de Zola, co que recibe o recoñecemento do mercado da arte, vendendo moitos dos seus traballos, en parte grazas ao seu amigo Durand-Ruel.
En 1874, non se sente o suficientemente preto ao estilo dos impresionistas, polo que decide non expor xunto eles no estudo de Nadar. A pesar da súa amizade cos pintores desta escola, quen lle reclamaban lealdade, como Degas, Monet, Pissarro, Renoir, Sisley... e, sobre todo, Berthe Morisot a súa mentora, quen ademais casara co seu irmán o mesmo ano. O verán de 1874 traballaría no taller do seu iate entre as vilas interiores de Argenteuil e Gennevilliers, en compaña dos seus amigos Monet, Renoir e o poeta Stéphane Mallarmé. Baixo a súa influencia, desenvolvería un estilo ao "aire libre" moito máis claro e achegado aos impresionistas.
A partir de 1876 e durante os seus derradeiros anos, sentíndose sen folgos, e a pesar dunha grave doenza (que causa a amputación da súa perna esquerda), continúa pintando e expondo no Salón, adicándose a pintar obras de bodegóns, retratos e composicións florais. Entre os anos 1881 e 1882, exporía a súa derradeira obra mestra, Un bar aux Folies Bergère.
O 30 de abril de 1883 produciríase a súa morte, días despois da amputación da súa perna esquerda o 19 de abril. Trala súa morte en París, deixaría tras del, o Grupo dos Batignolles (véxase o cadro), ademais dumha colección de máis de catrocentos cadros sen contar un sennúmero de pasteis, bosquexos etc.
As súas pinturas, incomprendidas na época, axudaron a preparar o camiño da pintura moderna, sendo Manet o líder da "vangarda" (avant-garde). O pintor é a miúdo considerado como un dos pais do impresionismo. A súa pintura considerouse, dentro do impresionismo, máis realista ás dos seus compañeiros Claude Monet e Camille Pissarro.
Hydra (lúa)
miniatura|dereita|Hidra fotografada polo New Horizons.
Hydra é un satélite natural de Plutón, das catro lúas que posúe Plutón, Hydra é a máis externa e a que orbita máis afastada de Plutón. Foi descuberta xunto con Nix en xuño do 2005 polo Equipo de Busca de Compañeiros de Plutón do Telescopio Espacial Hubble, composto por Hal A. Weaver, S. Alan Stern, Max J. Mutchler, Andrew J. Steffl, Marc W. Buie, William J. Merline, John R. Spencer, Eliot F. Young, e Leslie A. Young.
O nome formal de Hydra provén da Hidra de Lerna, a serpe de nove cabezas que vixiaba as augas do inframundo grego na mitoloxía grega, este nomeamento foi anunciado o 21 de xuño do 2006, na circular da UAI 8723, onde tamén se lle outorga a designación de Plutón III.
Hydra será visitada (xunto con Plutón) pola sonda espacial New Horizons no ano 2015.
Descubrimento, órbita, tamaño e albedo
O satélite orbita o centro de masas do sistema no mesmo plano que Caronte e Nix, a unha distancia de aproximadamente 65.000 km. A diferenza dos outros satélites de Plutón -exceptuando a cuarta lúa de Plutón recentemente descuberta, que ten o nome provisional de S/2011 P 1- a súa orbita é practicamente circular, cunha excentricidade de só 0.0052, aínda que pequena esta excentricidade existe. O seu período orbital é de 38,2 días e está moi preto de estar en resonancia orbital de 1:6 con Caronte, cunha discrepancia temporal de só 0,3%. A confirmación de que esta resonancia é real agarda por máis detalles da súa órbita, en particular pola taxa de precisión. Se esta resonancia non é confirmada coma real, unha hipótese para explicar esta quasi-resonancia é que esta foi orixinada antes da migración cara ó exterior de Caronte -seguida esta migración polas catro lúas conxuntamente-, e mantida esta resonancia pola flutuación periódica local do 5% da forza do campo gravitacional de Plutón-Caronte. Subliñar que o valor desta flutuación está en función do satélite sobre o cal actúa esta flutuación, 5% para Hydra e un 9% para Nix que está máis preto de Plutón-Caronte.
O seu tamaño non puido ser medido directamente, calcúlase que o seu tamaño estaría comprendido entre 61 km, se o seu albedo é semellante ó 35% que ten Caronte, e 167 km, se o seu albedo é do 4%, coma os obxectos máis escuros do cinto de Kuiper. No momento do seu descubrimento, Hydra era un 25% máis brillante ca Nix, o cal leva a asumir que o diámetro de Hydra é un 10% máis grande có de Nix. Datos previos ó descubrimento procedentes do Hubble do 2002-3 implicaban que Nix era máis brillante ca Hydra. Porén, observacións do Hubble feitas no 2005-6 especificamente para lúas pequenas e difusas, volveron amosar a Hydra un pouco máis brillante cá súa lúa irmá Nix. Nestes mesmos datos previos do 2002-3 amosaban que Nix era tirando a vermello coma Plutón, a diferenza dos outros satélites de Plutón, pero as observacións do Hubble do 2005-6 outórganlle a Nix unha tonalidade gris coma ó resto de satélites de Plutón.
Posible orixe do sistema de satélites de Plutón
O sistema de lúas ó redor de Plutón é inesperadamente complexo e podería se-lo resultado dunha colisión no pasado distante entre Plutón e outro obxecto de tamaño considerable do cinto de Kuiper. As lúas formaríanse a partir dos restos espallados trala colisión, moi posiblemente un evento destas características terían conducido ós obxectos que colisionaron, a unha perda da meirande parte dos xeos volátiles, tales coma os do nitróxeno ou do metano. As lúas de Plutón poderían se-la fusión dos cascallos xurdidos a partir dun evento destas características, semellante á teoría do Big Splash, esta teoría fórmula que a creación da lúa terrestre foi a partir dunha gran colisión. As resonancias orbitais podería actuar coma fendas para recolle-los materiais espallados dentro do sistema de Plutón.
Comité Olímpico de Panamá
O Comité Olímpico de Panamá é o Comité Olímpico Nacional que representa a Panamá. É tamén o organismo responsable da representación de Panamá nos Xogos Olímpicos.
Historia
O Comité Olímpico de Panamá foi fundado en 1934 e foi recoñecido oficilmente polo Comité Olímpico Internacional en 1947.
Édouard Manet
O home de Velázquez
En 1893, ironicamente o seu cadro Olympia, rexeitado en 1863, foi aceptado finalmente no Museo do Louvre.
Manet, en imitación do entón estilo predominante, o Realismo, iniciado por Gustave Courbet, pintaba temas cotiáns, como pedintes, cafés, touradas, e outros eventos e escenarios. El produciu poucas obras relixiosas, mitolóxicas ou históricas.
Hatti
Hatti era un pobo da antigüidade que habitaba o centro da Anatolia. O nome está documentado polo menos dende o imperio de Sargón de Acad (2.300 a.C.).
Terminoloxía
O termo hititas chegou ata nós a través da Biblia e as fontes do Antigo oriente en xeral, e serve para designarmos un pobo indoeuropeo de Anatolia. Os hititas chamaban á súa lingua nesili (nesita), en relación coa cidade de Nesa (Kanesh). O que eles chamaban hattili (lingua hatti) era de feito a lingua do pobo que habitaba na rexión de Hatti (capital Hattusha), en Anatolia central (preto da actual Ancara), na que os hititas se instalaron e desde onde fundaron un poderoso reino, seguindo a chamar "Hatti" ao país, e que lles deu o seu nome.
Quen eran os hatti?
miniatura|300px|Localización dos principais sitios arqueolóxicos da Anatolia hitita O pobo hatti fica mal coñecido. Considérase xeralmente que ocupan a Anatolia desde moito antes das poboacións indoeuropeas, en primeiro lugar os hititas pero tamén os Palaítas, pois estes tomaron prestado unha parte do seu vocabulario, dos seus deuses e da súa relixión. Con todo é imposíbel determinar claramente trazos propiamente hatti nos descubrimentos arqueolóxicos da Anatolia Central protohistórica (milenio -III), ata tal punto é homoxénea a cultura material deste período, mesmo se se efectuaron algunhas tentativas interesantes.
As primeiras fontes históricas para a rexión son as dos arquivos dos comerciantes asirios que estableceran colonias en Capadocia (séculos -XIX a -XVIII), nun país dominado polos hititas-nesitas, pero onde os elementos hatti están aínda ben presentes. Con todo é máis lóxico buscarmos o hábitat dos Hatti na rexión que deu o seu nome, onde existe nesta época un "reino de Hatti", cuxa capital está situada en Hattusha, a futura capital dos hititas. Este reino aparece aliado a outra entidade política situada máis ao norte, o reino de Zalpa. Este primeiro reino de Hatti cae sobre -1900 baixo o pulo do rei Anittas de Kussar, que abate ao seu rei Huzziyas e destrúe Hattusha. Aínda que se intentou ver no nome de Huzziyas un nome hatti, e se quixo facer deste reino unha entidade política dominada por este pobo, chegando ata facer da loita contra os hititas-nesitas unha loita étnica, nada permite confirmar estas hipóteses, e se cadra Hattusha estaba xa dirixida por unha dinastía hitita, como a que funda no século -XVII o primeiro reino hitita.
A relixión hatti
Os hititas conservaron vellos rituais relixiosos hatti retranscribindo esta lingua en escritura cuneiforme, e traducindo estes textos á súa lingua para comprendérenas mellor. Estes rituais, que facían referencia a mitos hatti (como o d'A Lúa caída do Ceo) están nun estado demasiado lacunario como para seren ben comprendidos, e o vocabulario relixioso fica engorroso.
Coñécense ben, en cambio, os nomes dos deuses hatti, retomados polos hititas. A Deusa-sol de Arinna, divindade do mundo subterráneo, correspóndese coa deusa hatti Wurushemu, o seu compañeiro o deus-sol do Ceo é Eshtan. O deus da Tempestade, asociado de maneira xeral á auga, elemento fertilizdor chámase Taru (se cadra un derivado do hitita Tarhunta), e ten dous importantes santuarios en país Hatti, en Nerik e Zippalanda. O deus agrario hitita Telebinu, fillo de Wurushemu e de Eshtan, é sen dúbida de orixe hatti. Os outros deuses principais hatti son Wurunkatte, deus da guerra, Inara, o "Xenio de Hattusha", Halmasuit, a "deusa-trono" e Kunzanisu, deusa lunar.
A lingua hatti
A lingua hatti é unha lingua aglutinante que non está emparentada con ningunha familia lingüística coñecida. É pois unha lingua illada. Falouse en Anatolia ata o principio do IIº milenio antes da nosa era.
Á chegada dos hititas, sobre -2000, extinguiuse a beneficio das linguas anatolias faladas polos recentemente chegados. Con todo foi utilizada como lingua litúrxica ata a caída do Imperio Hitita sobre o -1200. Converteuse nun importante substrato do hitita, que colleu moitos préstamos do hatti.
Os hititas escribiron o hatti por medio da escritura cuneiforme, facendo preceder as pasaxes nesa lingua co adverbio hattili en hatti.
Se ben esta lingua é considerada unha lingua illada, algúns investigadores poñen en relación o hatti coas linguas caucásicas como o abkhazo ou as do grupo kartvélico. En efecto, o hatti comparte con estas linguas a ausencia de xénero gramatical e o uso de prefixos.
La Muiñeira
La Muiñeira foi un semanario editado na Coruña en 1875.
Historia e características
Periódico semanal que apareceu en novembro de 1875. Estaba dirixido por José M. Astray.
Òrrius
Òrrius é un municipio de Cataluña, España, pertencente á provincia de Barcelona, na comarca do Maresme. Limita con la Roca del Vallès e Argentona ao norte, Cabrils ao suroeste e con Vilassar de Dalt ao sueste.
Historia
Aparece citado por primeira vez como vila de hórreos en documentos de 974. Formou parte dos territorios dos señores do castelo de Burriac ata que en 1357 o rei Pedro IV de Aragón concedeu a xurisdición do lugar aos señores de La Roca del Vallès.
Cultura
miniatura|esquerda|200px|Igrexa de Sant Andreu, en Orrius. O pobo está organizado ao redor da Igrexa de Sant Andreu. Trátase dun edificio do século XVI de estilo gótico tardío. É de nave única con planta de cruz latina e ten capelas encostadas que foron engadidas con posterioridade. Consérvase unha pequena ermida románica na zona do baptisterio. O campanario da igrexa é de construción posterior e data de 1826. En 1981 atopáronse dentro da igrexa un tesouro de moedas da época de Berenguer Ramon II.
Òrrius celebra a súa festa maior o 30 de novembro, festividade de San Andrés. Durante esta festa repártense os peixos, un pastelito en forma de peixe típico da poboación. Tamén é coñecida a Festa da Plantada do Maig, o segundo sábado de maio, onde se planta unha árbore moi alto transportado pola xente do pobo ata a praza do pobo.
Economía
Tradicionalmente, a principal actividade económica foi a agricultura, especialmente os cultivos de secaño. Con todo, a proximidade da poboación con Mataró provocou que desde a década de 1970 o pobo convertésese en lugar de residencia de habitantes desta cidade. Por iso, a maioría dos residentes traballa fóra do termo municipal.
Hai pouca actividade industrial. Unha pequena canteira de granito séguese explotando.
Voo 801 de Korean Air
Avión e tripulación
O voo 801 era realizado normalmente cun Airbus A300, pero como Korean Air programara o voo do 5-6 de agosto para transportar a atletas de Guam aos Mini Xogos do Pacífico na Samoa Americana, a aeroliña designou ao HL7468, un Boeing 747-300 de 12 anos de idade entregado a Korean Air o 12 de decembro de 1984, para realizar a ruta esa noite.
O voo estaba baixo o mando do capitán de 42 anos Park Yong-chul, que tiña preto de 9 000 horas de experiencia de voo e acababa de recibir un premio de seguridade aérea por xestionar un fallo de motor a baixa altitude nun 747. Park inicialmente tiña programado voar a Dubai, pero como non descansara o suficiente para esa viaxe foi reasignado ao voo 801. O primeiro oficial era Song Kyung-ho, de 40 anos, que tiña máis de 4 000 horas de voo. O enxeñeiro de voo era Nam Suk-hoon, de 57 anos, un veterano piloto con máis de 13 000 horas de experiencia.
Accidente
O voo 801 saíu do aeroporto de Seúl-Kimpo (agora aeroporto de Gimpo) ás 8:53 p.m. (9:53 p.m. hora de Guam) do 5 de agosto de camiño a Guam. Levaba tres tripulantes de voo (os dous pilotos e o enxeñeiro de voo), 14 asistentes de voo e 237 pasaxeiros. Seis dos pasaxeiros eran asistentes de voo de Korean Air que viaxaban gratis.
O voo esperimentou algunhas turbulencias pero foi normal ata pouco antes das 1:00 a.m. do 6 de agosto, cando o avión estaba prparándose para aterrar. Había chuvia forte en Guam polo que a visibilidade era significativamente reducida e a tripulación intentou unha aterraxe instrumental. A pendente de planeo ILS para a pista 6L estaba fóra de servizo; porén, o capitán Park cría que estaba activa e ás 1:35 am logrou captar un sinal posteriormente identificado como un dispositivo electrónico irrelevante no chan. A tripulación decatouse de que o avión estaba descendendo moi abruptamente, e destacou varias veces que o aeroporto non estaba á vista. A pesar das protestas do enxeñeiro de voo Nam de que o sinal detectado non era o indicador da pendente de planeo, Park premeu. A tripulación baixou o tren de aterraxe econtinuou preparando o avión para a aterraxe. 12 segundos antes do impacto, o sistema de alerta de proximidade a terra activouse, advertindo á tripulación da súa altura real. O primeiro oficial Song declaro unha aproximación infrutuosa e o capitán Park declarou un go-around, pero era demasiado tarde. Ás 1:42 am o tren de aterraxe principal golpeou un tubo de combustible e esnafrouse en Nimitz Hill. O lugar do accidente estaba a uns 6,6 km do inicio da pista, a unha altura de 200 metros.
Florence Nightingale
Florence Nightingale, nada o 12 de maio de 1820 en Florencia e finada o 13 de agosto de 1910 en Londres, foi unha enfermeira británica famosa por ser a pioneira no tratamento a feridos de guerra, durante a Guerra de Crimea. Tamén contribuíu no campo da estatística, especialmente na creación de sistemas de representación gráfica como o gráfico sectorial (comunmente coñecido como diagrama polar ou Rosa Nightingale).
Traxectoria
A súa familia, rica e ben relacionada, vivía en Florencia, en Italia. Por iso, Florence recibiu o nome en inglés da cidade en que naceu, como a súa irmá máis vella Parthenope nacida en Partenope. Recibiu unha importante formación en humanidades e tamén en matemáticas, aritmética, álxebra, xeometría (o que non resultaba usual no seu tempo) nun primeiro momento dedicase a ensinar estas disciplinas a nenos. Moza brillante e impetuosa, rebelouse contra o papel convencional para as mulleres do seu status, que sería o dunha esposa exemplar, e decidiu dedicarse á enfermaría.
Enfermería
Tradicionalmente, o papel de enfermeira era exercido por mulleres axudantes en hospitais ou acompañando exércitos. Florence Nightingale estaba particularmente preocupada coas condicións de tratamento médico dos máis pobres e indixentes. Ela anunciou a súa decisión á súa familia en 1845, provocando rabia e ruptura, particularmente da súa nai.
Aparentemente, Florence sufría de esquizofrenia. En decembro de 1844, en resposta á morte dun mendigo nunha enfermaría en Londres, que rematou nun escándalo público, ela foi a principal defensora de mellorías no tratamento médico. Inmediatamente, obtivo o apoio de Charles Villiers, presidente do Poor Law Board (Comité de Lei para os Pobres). Isto a levou a ter un papel activo na reforma das Leis dos Pobres, estendendo o papel do Estado máis alén do fornecemento dos tratamentos médicos.
En 1850, visitou en Kaiserwerth ( Düsseldorf) un hospital pioneiro, fundado e dirixido polo pastor Theodor Fliedner, no que prestaban os coidados de enfermaría as Diaconisas de Kaiserwerth, formadas na propia escola do hospital. Nightingale quedou impresionada pola calidade do tratamento médico e polo compromiso e prácticas das diaconisas.
En 1853, asume o cargo de Superintendente no Instituto para o Coidado de Señoras Enfermas en Londres.
Teórica
Conseguiu que se reformasen os coidados médicos militares británicos. No ano 1860 funda a primeira Escola de Enfermaría laica, no Saint Thomas Hospital de Londres.
Considerada coma unha das pioneiras da enfermaría moderna, acadou o nivel de profesional. Loitou por fundamentar os coidados en evidencias científicas e por afianzar o corpo de coñecementos dos profesionais da saúde. Creadora do primeiro modelo conceptual da enfermaría. Modelo naturista. Considerase a primeira teórica a partir da que se fundamenta a enfermaría como disciplina académica.
Escritora
Ditou conferencias e realizou diversos escritos, os máis coñecidos: ''Notas sobre enfermería. Que é e que non é?'' en 1859. Notas sobre Hospital. 1859. Notas en cuestións que afectan a Saúde, a Eficiencia e a Administración Hospitalaria do Exército Británico. Suxestións para pensar para os buscadores das verdades relixiosas. 1860.
Literatura e feminismo
Máis coñecida polas súas contribucións nos campos da enfermería e das matemáticas, a obra de Nightingale tamén é importante no estudo do feminismo inglés. A fins da primeira metade do século XIX, loitou pola súa autodeterminación e en contra das expectativas familiares dun matrimonio de conveniencia con algún membro da clase alta. Pouco tempo despois, dirixiuse a  Kaiserswerth para o seu adestramento no Instituto para  diaconesas.
En 1860 expuxo o seu pensamento nunha edición privada de Suggestions  for  Thought  to  Searchers  after  Religious  Truth, unha obra de 829 páxinas en tres volumes. ​ En 2008, a universidade canadense Wilfrid  Laurier  University publicou esta obra no volume 11 dun proxecto de 16 volumes que reúne a obra completa de  Nightingale:  The  Collected  Works  of Florence  Nightingale. O máis coñecido destes ensaios, Cassandra, foi publicado en 1928 por Ray  Strachey, quen o incluíu en  The Cause (A Causa), unha historia do movemento feminista.
Guerra de Crimea
A contribución máis famosa de Florence foi durante a Guerra de Crimea, que se tornou o seu principal foco cando os relatos da guerra comezaran a chegar a Inglaterra contando sobre as condicións horríbeis para os feridos. En outubro de 1854, Florence cun equipo de 38 enfermeiras voluntarias educadas por ela, inclusive a súa tía Mai Smith, partiron para Crimea. Faise cargo da organización do hospital de Scutari, mellorando as condicións das instalacións, no que se refire ó amoreamento dos soldados feridos, falta de ventilación, deficientes desaugadoiros e outras cuestións de hixiene e máis da deficiente alimentación que se estaban a dar.
Regreso a Inglaterra
Florence Nightingale volveu para Inglaterra como unha heroína en agosto de 1857 e, de acordo coa BBC, era probabelmente a persoa máis famosa da Era Vitoriana alén da propia Raíña Vitoria.
En 1883, a Raíña Vitoria concedeu a Florence Nightingale a Cruz Vermella Real e en 1907 converteuse na primeira muller en acadar a Orde do Mérito.
Estatística
Diagrama polar ou Rosa de Nightingale.|miniatura Dende moi nova salienta en matemáticas. Aplicou os seus coñecementos estatísticos á epidemioloxía e á estatística sanitaria. Foi innovadora na recolleita, tabulación, interpretación e representación das estatísticas descritivas. Demostrou de xeito práctico que a estatística ofrece un marco de organización para controlar e aprender coa finalidade última de mellorar a praxe médica e maila cirúrxica. Desenvolveu unha Fórmula Modelo de Estatística Hospitalaria, coa finalidade de que nos hospitais se xerasen e recollesen datos e se elaborasen estatísticas consistentes. Idea unha representación gráfica coñecida como diagrama de área polar o Rosa de Nightingale.
O diagrama de área polar empregouno para representar o número de mortes durante a Guerra de Crimea (1853-1856). Consiste nun círculo dividido en sectores co mesmo ángulo.
Cada sector ten diferente radio en función da casuística. Dentro dun mesmo sector pódense representar varios datos. No gráfico que vemos a dereita da imaxe representa o número de éxitus: nas áreas azuis, os finados por enfermidade infecciosas; nas vermellas, os mortos por feridas; nas negras, os que pasaron por outras causas.
Recoñecemento científico
O mundo científico realizoulle varios recoñecementos entre os máis salientables encontramos os seguintes: Primeira muller admitida na Royal Statistical Society Británica en 1860. Membro honorario da American Statistical Association 1874. Recibiu a Cruz vermella do Mérito. A Orde do Mérito Británico.
Dende o ano 1974 celébrase o Día Internacional da Enfermería, promovido polo Consello Internacional de Enfermaría, celébrase cada 12 de maio, para conmemorar o seu nacemento.
A súa memoria continuaba viva cen anos despois do seu pasamento.
Loitadora nata
Se ben é certo que non é unha feminista, temos que enmarcala dentro do contexto social no que se desenvolveu, xa que contribuíu á causa da emancipación da muller.
Non inventa a enfermaría como profesión, pero o seu traballo, si resulta ser un punto de inflexión na profesionalización da enfermaría moderna e mesmo coloca os primeiros alicerces na consideración dos coidados como unha disciplina.
Rogadío, Cuntis, Cuntis
Rogadío é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 46 habitantes deles 20 homes e 26 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Thujopsis dolabrata
miniatura|250px|Lámina de Thujopsis dolabrata na obra Flora Japonica, Sectio Prima, de [[Philipp Franz von Siebold e Joseph Gerhard Zuccarini (1870).]]
Thujopsis dolabrata é unha especie da familia das cupresáceas, subfamilia das cupresoideas, a única do xénero Thujopsis.
Endémica do Xapón, onde se chama asunaro (あすなろ) ou hiba (ひば), é moi parecida ás do xénero Thuja, estreitamente emparentado, das que se diferencia porque ten as follas escuamiformes máis anchas, duras e coriáceas, e os conos máis grosos.
Características
As principais características desta especie son:
Xénero
O xénero foi descrito en 1844 polo médico e botánico alemán Philipp Franz von Siebold e polo botánico, así mesmo alemán, Joseph Gerhard Zuccarini, na súa obra conxunta ''Flora japonica, sive plantae quas in imperio japonico. Volumen secundum, citados por Stephan Endlicher en [https://www.biodiversitylibrary.org/page/645600#page/27/mode/1up Genera plantarum secundum ordines naturales disposita. Supplementum secundus, p. 24], coñecida coabreviadamente como Gen Pl.''
Especie
A especie fora descrita en 1782 por Carolus Linnaeus (fillo) na páxina 430 da súa obra Supplementum Plnatarum, co nome de Thuja dolabrata, e reclasificada en 1844 como Thujopsis dolabrata polo autores citados anteriormente.
Xénero
O nome científico do xénero, Thujopsis, está formado polos elementos do latín científico Thuj- e -opsis. O primeiro é a raíz do nome do xénero Thuja, e o segundo está calcado do elemento de grego antigo –ωψσις "aparencia", de ὢψ, ὠπός ṓps, ōpós, "ollo", "semblante", "cara", debido a semellanza entre os dous xéneros.
Especie
O específcio, dolabrata, derivada do termo latino dolābra, -ae, nome dunha ferramenta que podía servir como pá ou como pico, polo parecido que as follas desta especie tiñan con esta ferramenta.
Nomes vulgares
Na bibliografía internacional a especie coñécese, entre outros nomes, co xaponés hiba (castelán, inglés, esperanto, etc.).
Nome galego
Para o galego, Castro et al. propoñen tuia pintada, en alusión ás manchas abrancazadas do revés das follas.
Variedades
Recoñécense nesta especie dúas variedades:
En Galicia
Esta especie é rara en Galicia. Castro et al. só a observaron no xardín do balneario do Carballiño, no parque de Carballo e no Campus Sur da Universidade de Santiago. Pero nos últimos tempos estase a plantar para formar sebes, debido a que acepta moi ben as podas.
El Varapalo de Picaños
El Varapalo de Picaños foi un semanario editado no Carril (Vilagarcía de Arousa) en 1884.
Historia e características
Periódico joco-serio, apareceu en setembro de 1884. Fundado por Francisco Suárez Salgado. Só hai novas da publicación dun segundo número.
La Integridad Muradana
La Integridad Muradana foi un periódico editado en Muros entre 1908 e 1911.
Historia e características
Subtitulado ''Periódico católico bimensual. Defensor de los intereses del partido judicial'', apareceu o 11 de agosto de 1908. Buenaventura Martínez Louro era o seu redactor e administrador. Saía os días 11 e 26 de cada mes. Mantivo polémicas con La Liga de Amigos. Aínda se publicaba en 1911.
Prefectura de Ishikawa
A Prefectura de Ishikawa (石川県, いしかわけん, Ishikawa-ken) é unha prefectura do Xapón, atópase na rexión de Chūbu ou rexión de Hokuriku, parte centro da illa de Honshu, no Xapón. A súa capital é Kanazawa-shi.
A prefectura cobre 4.185,54 km² de superficie e habítana 1.168.084 persoas.
Kazuno
O concello de Kazuno limita cos concellos de Kosaka, de Ōdate, de Kitaakita, de Senboku (son da prefectura de Akita); de Towada, de Shingō, de Sannohe, de Takko (son da prefectura de Aomori); e de Hachimantai (da prefectura de Iwate).
Prefectura de Ishikawa
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Fukui, a prefectura de Gifu e a prefectura de Toyama.
Kazuno
Historia
A cidade de Kazuno foi fundada pola fusión de 4 concellos do distrito de Kazuno en 1 de abril de 1972.
Prefectura de Ishikawa
Antes da Revolución Meiji coñecíase como as provincias de Kaga (加賀国) e Noto (能登国), o dominio de Clan Maeda, tamén se di "Kaga hyakuman-goku" (加賀百万石).
Xeografía
dereita|250px|miniatura
Evolución molecular
A evolución molecular é o proceso de cambio na composición das secuencias de moléculas celulares como o ADN, ARN e proteínas co paso das xeracións. O campo da evolución molecular usa principios da bioloxía evolutiva e xenética de poboacións para explicar os patróns que hai nestes cambios. Temas importantes en evolución molecular son as taxas e impactos dos cambios dun só nucleótido, a contraposición entre a evolución neutralista fronte á selección natural, as orixes de novos xenes, a natureza xenética de trazos complexos, a base xenética da especiación, a evolución do desenvolvemento, e as vías polas que as forzas evolutivas inflúen nos cambios no xenoma e no fenotipo.
Forzas na evolución molecular
O contido e estrutura dun xenoma é o produto das forzas da xenética de poboacións e molecular que actúan sobre o xenoma. As novas variantes xenéticas orixínanse por medio de mutacións e espállanse e son mantidas nas poboacións debido á deriva xenética ou á selección natural.
Mutación
miniatura|upright = 2.0|Este [[ourizo cacho non ten pigmentación debido a unha mutación xenética.]]
As mutacións son cambios transmisibles permanentes do material xenético (ADN ou ARN) dunha célula ou virus. As mutacións orixínanse por erros na replicación do ADN durante a división celular e pola exposición á radiación, compostos químicos, e outros estresantes ambientais, ou virus e elementos transpoñibles. A maioría das mutacións que ocorren son polimorfismos dun só nucleótido, que modifican unha base da secuencia de ADN, o que ten como resultado mutacións puntuais. Outros tipos de mutacións modifican maiores segmentos de ADN e poden causar duplicacións, insercións, delecións, inversións, e translocacións.
A maioría dos organismos mostran un forte nesgo nos tipos de mutacións que ocorren con forte influencia en contido GC. As transicións (A ↔ G ou C ↔ T) son máis comúns que as transversións (purina (adenina ou guanina) ↔ pirimidina (citosina ou timina, ou no ARN, uracilo)) e é menos probable que alteren as secuencias de aminoácidos das proteínas.
As mutacións son estocásticas e ocorren aleatoriamente nos xenes. As taxas de mutación para sitios dun só nucleótido para a maioría dos organismos son m oi baixas, aproximadamente de 10−9 a 10−8 por sitio e por xeración, aínda que algúns virus teñen maiores taxas de mutación da orde de 10−6 por sitio e por xeración. Entre estas mutacións, algunhas serán neutras ou beneficiosas e permanecerán no xenoma a non ser que se perdan por deriva xenética, e outras serán prexudiciais e serán eliminadas do xenoma por selección natural.
Keira Knightley
Keira Christina Knightley, nada en Teddington, Londres, Reino Unido, o 26 de marzo de 1985, é unha actriz e modelo británica.
Traxectoria
É a filla do actor de teatro Will Knightley e da escritora Sharman MacDonald. Sufriu dislexia de nena, que superou relativamente pronto. Ten un irmán máis vello músico, chamado Caleb. Keira apareceu en programas de televisión desde que tiña 6 anos, dando o salto ao cine co personaxe de Natasha Jordan na película A Village Affair de Moira Armstrong.
Evolución molecular
Recombinación
miniatura|250px|esquerda|A recombinación implica a rotura e reunión de dous [[cromosomas (M e F) para producir dous cromosomas rearranxados (C1 e C2).]]
A recombinación é un proceso que ten como resultado o intercambio de material xenético entre cromosomas ou rexións cromosómicas. A recombinación contrarresta a ligazón física entre xenes adxacentes, reducindo así o autostop xenético. A herdanza independente dos xenes resultante dá lugar a unha selección máis eficiente, o que significa que as rexións con maior recombinación albergarán menos mutacións prexudiciais, máís variantes favorecidas selectivamente, e menos erros de replicación e reparación. A recombinación pode tamén xerar tipos particulares de mutacións se o aliñamento dos cromosomas é incorrecto.
Keira Knightley
Traxectoria
A súa primeira aparición en Hollywood foi interpretando a Sabé, a encargada de suplantar á raíña Padmé Naberrie Amidala en Star Wars: Episode I - The Phantom Menace de George Lucas. Knightley deuse a coñecer grazas ó seu papel coprotagonista na exitosa comedia social británica Bend It Like Beckham, no ano 2002 e saltou definitivamente á fama ó participar en 2003 en Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl de Gore Verbinski, no papel de Elizabeth Swann. Recibiu un nomeamento ó Oscar á Mellor Actriz en 2006 polo seu papel de Elizabeth Bennett na adaptación cinematográfica da novela do século XVIII de Jane Austen Pride & Prejudice (Orgullo e prexuízo).
Participou e protagonizado películas como Love Actually (2003), King Arthur (2004), Domino (2005) ou The Jacket (2005), ademais da exitosa saga de Disney, Pirates of the Caribbean.
Evolución molecular
Conversión xénica
A conversión xénica é un tipo de recombinación que é o produto da reparación do ADN no que os danos nos nucleótidos son corrixidos usando rexións xenómicas ortólogas como molde. Primeiramente, extírpanse as bases danadas, a febra danada é despois aliñada cun homólogo sen danos, e a síntese de ADN repara a rexión extirpada usando a febra non danada como guía. A conversión xénica é a miúdo responsable de homoxeneizar secuencias de xenes duplicados en longos períodos de tempo, reducindo a diverxencia de nucleótidos.