cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anticorpo
Cadea pesada
As cadeas pesadas γ, α e δ teñen unha rexión constante composta de tres dominios estruturais Ig en tándem e unha rexión bisagra para proporcionarlle flexibilidade. As cadeas pesadas μ e ε teñen unha rexión constante composta por catro dominios de inmunoglobulina. A rexión variable da cadea pesada é distinta nos anticorpos producidos nos diferentes linfocitos B, mais é idéntica para todos os anticorpos producidos polo mesmo linfocito B ou pola súa liña clonal. A rexión variable de cada cadea pesada é de aproximadamente 110 aminoácidos e está composta por un único dominio Ig.
Recentemente puido determinarse a topoloxía in vivo do xene da cadea pesada, Igh, no que foi un dos primeiros estudos nese campo. O resultado é que a cromatina se dispón formando xiros sucesivos unidos por linkers, dando lugar a formas similares a unha flor. A posición relativa dos distintos segmentos varía drasticamente ao longo do desenvolvemento do linfocito B, permitindo así un maior rango de interaccións xenómicas.
Cadea lixeira
Nos mamíferos hai dous tipos de cadea lixeira, chamados lambda (λ) e kappa (κ). Unha cadea lixeira contén dous dominios sucesivos: un dominio constante e outro variable. A lonxitude aproximada da cadea lixeira é de 211 a 217 aminoácidos. Cada anticorpo contén dúas cadeas lixeiras que son sempre idénticas. Só un tipo de cadea lixeira, κ ou λ, está presente dentro do mesmo anticorpo en mamíferos. Outros tipos de cadeas lixeiras como a cadea iota (ι), encóntranse en vertebrados inferiores, como os peixes condrictios e teleósteos.
Función
miniatura|255px|Cada anticorpo únese a un antíxeno específico de forma similar a unha chave na súa pechadura. Como os anticorpos se encontran en forma libre no torrente sanguíneo, dise que forman parte do sistema inmunitario humoral. Os anticorpos circulantes son producidos por liñas clonais de linfocitos B que responden especificamente a un antíxeno, que pode ser un fragmento de proteína da cápside viral, por exemplo. Os anticorpos contribúen á inmunidade de tres formas: poden impedir que os patóxenos entren nas células ou as danen ao unirse a elas (neutralización). Poden estimular a eliminación dun patóxeno polos macrófagos e outras células recubrindo o patóxeno (opsonización) e poden desencadear a destrución directa do patóxeno estimulando outras respostas inmunes como a vía do complemento (lise).
Os principais tipos de acción dos anticorpos no sistema inmunitario poden resumirse nos seguintes:
Activación do complemento
Os anticorpos que se unen á superficie dos antíxenos, por exemplo nunha bacteria, atraen os primeiros compoñentes da fervenza do complemento por medio da súa rexión Fc e inician a activación do sistema "clásico" do complemento. Isto acaba coa morte da bacteria de dúas formas: Primeiro, a unión das moléculas do complemento co anticorpo marca o microbio para a inxestión polos fagocitos nun proceso chamado opsonización. Estes fagocitos son atraídos por certas moléculas do complemento. En segundo lugar, algúns compoñentes do sistema do complemento forman un complexo de ataque á membrana para axudar aos anticorpos a matar a bacteria por medio de lise. Os anticorpos máis efectivos na activación do sistema do complemento son os de tipo IgM e os IgG subclase 1 e 3 (IgG1 e IgG3).
Activación de células efectoras
Para combater os patóxenos que se replican no exterior das células, os anticorpos únense aos patóxenos para ensamblalos todos xuntos provocando a súa aglutinación. Como un anticorpo ten polo menos dous parátopos (os que son poliméricos teñen máis) pode unirse a máis dun antíxeno acoplándose a epítopos idénticos presentes nas superficies deses antíxenos. Ao cubriren o patóxeno, os anticorpos estimulan as funcións efectoras contra este nas células que recoñecen a rexión Fc.
Aquelas células que recoñecen os patóxenos recubertos de anticorpos teñen receptores do Fc que, como o seu nome indica, interaccionan coa rexión Fc dos anticorpos IgA, IgG, e IgE. O acoplamento dun anticorpo particular co receptor Fc dunha determinada célula desencadea nela unha función efectora: os fagocitos realizarán a fagocitose, as células cebadas e os neutrófilos sufrirán a desgranulación, as células asasinas naturais liberarán citocinas e moléculas citotóxicas que finalmente acabarán destruíndo o microbio invasor. Os receptores Fc son específicos do isotipo, o que dá unha maior flexibilidade ao sistema inmune, afectando só ao mecanismo inmune adecuado para os distintos patóxenos. miniatura|esquerda|As [[IgM segregadas de mamíferos teñen cinco unidades Ig. Cada unha delas (co número 1) ten dúas rexións Fab de unión ao epítopo, de modo que cada IgM pódese unir ata con 10 epítopos.]]
Anticorpos naturais
Os humanos e primates superiores producen tamén os chamados "anticorpos naturais" que están presentes no soro sanguíneo xa antes de que se producise a infección viral. Os anticorpos naturais foron definidos como anticorpos que se producen sen que exista unha infección previa, vacinación, exposición a outros antíxenos alleos ou inmunización pasiva. Estes anticorpos poden activar a vía do complemento clásica, o que orixina a lise de partículas víricas con envoltura moito antes de que se active a resposta inmunitaria adaptativa. Moitos anticorpos naturais son dirixidos contra o disacárido galactosa α(1,3)-galactosa (α-Gal), que se encontra como azucre terminal de proteínas da superficie celular glicosiladas, e xéranse en resposta á produción deste azucre polas bacterias que se encontran no tracto dixestivo humano. O rexeitamento de órganos xenotransplantados crese que se produce, en parte, como resultado de anticorpos naturais circulantes no soro do receptor que se unen a antíxenos α-Gal expresados no tecido do doante.
Interaccións antíxeno-anticorpo
O parátopo do anticorpo (situado nos extremos dos brazos do Y) interacciona co epítopo do antíxeno. Un antíxeno xeralmente contén diferentes epítopos ao longo da súa superficie, dispostos de forma descontinua, e os epítopos dominantes dun antíxeno denomínanse determinantes antixénicos.
O antíxeno e o anticorpo interaccionan por complementariedade espacial (como unha chave na súa pechadura). As forzas moleculares implicadas nas interaccións do extremo Fab do anticorpo co epítopo do antíxeno son débiles e non específicas, como forzas electrostáticas, enlaces de hidróxeno, interaccións hidrofóbicas, e forzas de van der Waals. Isto significa que a unión entre o anticorpo e o antíxeno é reversible, e a afinidade do anticorpo cara ao antíxeno é relativa en vez de absoluta. Unha unión relativamente feble tamén significa que é posible que un anticorpo estableza reaccións cruzadas con diferentes antíxenos que teñen distintas afinidades relativas.
Eraserhead
Sinopse
Spencer comeza a experimentar visións, volvendo a ver ó Home no Planeta, así como á Muller no Radiador (Laurel Near), que lle canta mentres machaca criaturas con forma de espermatozoide. Tras un encontro sexual coa Rapaza Fermosa Doutro Lado do Andar, Spencer ten unha visión na que unha criatura que se asemella ó neno decapítao, deixándolle un membro cicatrizado que se asemella á cara do neno. Pouco despois a cabeza de Spencer afúndese nunha poza de sangue e cae do ceo, aterrando nunha rúa. Un neno atópaa, levándoa a unha fábrica de lapis para transformala en gomas de borrar.
Los lobos del centeno
Los lobos del centeno é unha novela de terror en lingua castelá do autor friolés Francisco Narla, publicada en 2008 por Ediciones Ava.
Argumento
Trátase dunha novela de intriga ambientada na Galicia profunda de mediados do século XX, onde numerosos mitos e lendas galegas (Santa Compaña, lobishomes, meigas...) cobran vida.
Eraserhead
Sinopse
Spencer trata de atopar á Rapaza Fermosa Doutro Lado do Andar, pero atópaa xunto a outro home. Desolado, Spencer volve á súa habitación, onde o neno está a chorar. Colle unha tesoira e por primeira vez quítalle as vendas ó neno. Tras isto vese que o neno non ten pel, e as vendas mantiñan os órganos internos xuntos, espallándose no momento en que as corta. O neno emite un grito afogado de dor, e Spencer córtalle os órganos coa tesoira. Das feridas sae un líquido espeso que cobre ó neno. A electricidade na habitación sobrecárgase, e mentres as luces titilan o neno medra ata acadar unhas proporcións enormes. Cando se queiman as luces por completo, o Planeta está no lugar da cabeza do neno. Spencer aparece no medio dunha nube ondulada de restos de goma de borrar. Unha cara do planeta ráchase, e dentro del aparece o Home no Planeta manexando as pancas con dificultade, con chispas saíndo delas. A Muller no Radiador abraza a Spencer mentres unha luz branca e un ruído branco van aumentando en intensidade progresivamente ata que o filme remata de forma abrupta.
Pre-produción
Antes da produción do filme, o guionista e director David Lynch realizou estudos de arte, creando varias curtametraxes para animar as súas pinturas. Cara 1970 mudou a súa dedicación cara o cine, e ós 24 anos aceptou unha bolsa de estudos no Center for Advanced Film Studies da AFI. O curso non lle gustaba e Lynch chegou a considerar deixar o estudo, pero mudou de parecer cando lle ofreceron unha oportunidade de producir un guión propio. Déronlle permiso para usar o campus da escola como estudio de cine, e converteu as cortes sen uso da escola nunha serie de estudios, mudándose a vivir alí. A maiores usou Greystone Mansion, tamén propiedade da AFI, para moitas escenas.
Lynch tiña comezado un traballo nun guión titulado Gardenback, baseado nunha pintura súa dunha figura cunha chepa á que lle saía vexetación das costas. Gardenback era un guión surrealista sobre o adulterio, que incluía un insecto que medraba cada vez máis que representaba a luxuria dun home pola súa veciña. O guión tería sido un filme duns 45 minutos de duración, o que a AFI considerou que era demasiado para un guión tan figurativo e non lineal. No lugar deste primeiro guión, Lynch presentou Eraserhead, desenvolvido baseándose nun sono sobre a cabeza dun home levada por un neno a unha fábrica de lapis. Varios membros da xunta da AFI opuxéronse a producir unha obra tan surrealista, pero foron persuadidos cando o decano Frank Daniel ameazou coa súa renuncia se vetaban a súa produción. O guión de Lynch para Eraserhead estaba influenciado pola literatura da súa época de estudante, incluíndo obras como a novela de Franz Kafka de 1915 A metamorfose e a historia curta de Nikolai Gogol de 1836 "Нос".
O guión puido estar inspirado tamén no medo de Lynch á paternidade. A súa filla Jennifer nacera cunha condición "severa de pé equinovaro", requirindo cirurxía correctiva extensiva na súa infancia. Jennifer declararía posteriormente que a súa concepción non esperada e os seus defectos de nacemento foran a base da temática do filme. O ton do filme tamén se formou en base as experiencias de Lynch vividas nun barrio conflitivo de Filadelfia. Lynch e a súa familia pasaron cinco anos vivindo nun ambiente de "violencia, odio e sucidade". Os crimes na zona eran comúns, servindo de inspiración do fondo urbano de Eraserhead. Ó describir este período da súa vida Lynch afirmou: "Vin tantas cousas en Filadelfia que non podía crelas ... Vin unha muller adulta agarrarse os peitos e falar coma un bebé, queixándose de que lle doían as mamilas. Este tipo de cousas bótate cara atrás". O crítico de cine Greg Olson no seu libro David Lynch: Beautiful Dark argumenta de que este período foi un gran contraste coa infancia de Lynch no Pacífico Noroeste, dándolle ó director unha "visión bipolar ceo-inferno de América" que subsecuentemente deulle forma ós seus filmes.
A procura dos actores para o filme comezou en 1971, e Jack Nance foi seleccionado para o papel principal. Porén, os membros da AFI subestimaran a escala do proxecto, aprobando Eraserhead polo seu guión de 21 páxinas, asumindo que a proporción habitual dun minuto de filme por páxina reduciría a súa duración a uns 20 minutos aproximadamente. Este malentendido xunto a propia dirección meticulosa de Lynch provocaron que o filme permanecese en fase de produción durante varios anos. Nun exemplo extremo da súa intricada programación de rodaxe, unha das escenas do filme que comeza co personaxe de Nance abrindo unha porta, e ata un ano despois non se rodou a escena na que entra na habitación. Nance pola súa banda estaba moi implicado coa produción do filme, mantendo o peiteado pouco ortodoxo do seu personaxe durante todo o período de xestación da película.
Rodaxe
Apoiada por doazóns regulares do amigo da infancia de Lynch Jack Fisk e a muller deste, Sissy Spacek, a produción do filme continuou durante varios anos. A muller de Nance Catherine E. Coulson puxo fondos adicionais, doando os ingresos conseguidos no seu traballo de camareira, e polo propio Lynch que traballou repartindo xornais mentres durou a produción principal da fotografía do filme. Nunha das abundantes pausas do rodaxe, Lynch conseguiu producir a curtametraxe The Amputee, aproveitando o desexo da AFI de probar novas producións de filmes antes de comprometerse con adquisicións maiores. Esta curta tiña a Coulson de protagonista, quen continuou traballando xunto a Lynch en tarefas técnicas para Eraserhead. O equipo de produción de Eraserhead era moi pequeno, composto polo propio Lynch; o deseñador de son Alan Splet; o cinematógrafo Herb Cardwell, que faleceu durante a produción e foi substituído por Frederick Elmes; a directora de produción e técnico de decorados Doreen Small; e Coulson, que desempeñou varios traballos durante a produción.
Durante a produción do filme Lynch comezou a experimentar cunha técnica de gravación de diálogos falados foneticamente ó revés e revertendo posteriormente o son resultante. Aínda que finalmente non usou esta técnica no filme, volveu a probala en "Episode 2", o terceiro episodio da serie de televisión de 1990 Twin Peaks. Nesta época comezou tamén a interesarse na meditación transcendental, adoptando unha dieta vexetariana e deixando de fumar e consumir alcohol.
Edición
Lynch traballou xunto a Alan Splet no deseño do son para o filme. Fabricaron e empregaron un recubrimento de insonorización para illar o seu estudio, onde pasaron case un ano creando e editando os efectos de son da película. A banda sonora ten un gran número de capas de son, chegando a ter 15 sons ó mesmo tempo empregando varios carretes. A creación destes sons foi de varias formas. Para unha escena na que unha cama disólvese lentamente nunha poza de líquido, Lynch e Splet meteron un micrófono dentro dunha botella de plástico que deixaron flotando nunha bañeira, e gravaron o son do aire soprado a través da botella. Trala gravación, os sons foron aumentados por medio de alteracións de ton, reverberación e frecuencia.
Tras unha proxección de proba cunha pobre recepción, da que Lynch considerou que a banda sonora estaba mesturada nun volume moi alto, o director cortou uns vinte minutos de filme, acadando así os 89 minutos de duración. Entre as escenas eliminadas había unha na que Coulson actuaba como comadroa do neno, outra dun home torturando a dúas mulleres—con Coulson no papel dunha delas—cunha batería de automóbil, e outra na que Spencer xogaba cun gato morto.
Banda sonora
A banda sonora de Eraserhead foi publicada baixo o selo I.R.S. Records en 1982. As dúas pistas incluídas no álbum conteñen extractos de música de órgano de Fats Waller e a canción "In Heaven", escrita para o filme por Peter Ivers. A banda sonora publicouse de novo o 7 de agosto de 2012 baixo o selo Sacred Bones Records nunha edición limitada de 1500 copias. O álbum considérase un precedente do xénero dark ambient, e a súa presentación de ruído de fondo e pistas non musicais foi descrita por Mark Richardson como "unha banda sonora (dúas palabras) no sentido literal".
Temática
O deseño de son do filme está considerado un dos seus elementos definitorios. Malia que tamén inclúe varios efectos visuais moi marcados—o neno deformado e a ambientación urbana industrial—os sons que os acompañan igualan a súa importancia no filme, emparellando un "xemido incesante" e unha "paisaxe auricular evocativa" coa ambientación visual do mesmo. O filme inclúe varios sons industriais continuos, fornecendo un ruído de fondo a baixo nivel en cada escena. Isto dálle unha atmosfera "ameazadora" e "inquietante", imitada noutras obras como o filme de suspense de David Fincher de 1995 Seven e o drama dos Irmáns Coen de 1991 Barton Fink. Segundo James Wierzbicki no seu libro Music, Sound and Filmmakers: Sonic Style in Cinema este ruído constante sería probablemente un produto da imaxinación de Henry Spencer, ademais de describir a banda sonora como "desapiadadamente neglixente da diferenza entre soño e realidade". Eraserhead comezou unha tendencia na obra de Lynch na que relaciona música diexética cos soños, como por exemplo cando a Muller no Radiador canta "In Heaven" durante a secuencia estendida do soño de Spencer. Esta tendencia está presente tamén no "Episode 2" de Twin Peaks, na que a música diexética pasa do soño dunha personaxe ata os seus pensamentos mentres está desperto, e no filme de 1986 Blue Velvet no que se aprecia un enfoque semellante no tema de Roy Orbison "In Dreams".
Como personaxe, Spencer considérase a figura do "home calquera", un arquetipo simple coa súa falta de expresividade e vestimenta sinxela. Spencer amosa unha inactividade pacifista e fatalista durante todo o filme, deixando que os eventos transcorran ó seu arredor sen tomar o control dos mesmos. Este comportamento pasivo culmina no seu único acto de instigación no clímax do filme. O seu acto aparente de infanticidio está guiado pola súa experiencia vital de ser dominado e controlado. Os críticos de cine Colin Odell e Michelle Le Blanc describiron tamén a súa inactividade como un precedente da banda deseñada de Lynch de 1983–92 The Angriest Dog in the World.
Estrea
Eraserhead estreouse no festival de cine Filmex nos Ánxeles o 19 de marzo de 1977. Na súa noite de estrea tivo 25 espectadores, e na noite seguinte 24. Porén, Ben Barenholtz, xefe de distribución de Libra Films International, convenceu a sala local Cinema Village a que emitise a película como un filme de media noite, continuando a súa emisión desta forma durante un ano. Tras isto estivo en emisión durante 99 semanas no Waverly Cinema de Nova York, emitiuse como filme de media noite no Roxie Theater de San Francisco dende 1978 ata 1979 e estivo en emisión durante un período de tres anos no Nuart Theatre de Los Angeles entre 1978 e 1981. Foi un éxito comercial, conseguindo uns ingresos duns 7 millóns de dólares nos Estados Unidos. Eraserhead emitiuse tamén como parte do BFI London Film Festival de 1978, e do Telluride Film Festival de 1986.
Publicouse en formato VHS o 7 de agosto de 1982, distribuído por Columbia Pictures. Tamén se publicou en formato DVD e Blu-ray por medio de Umbrella Entertainment en Australia, o primeiro o 1 de agosto de 2009, e o segundo o 9 de maio de 2012. Estas publicacións de Umbrella Entertainment incluíron un reportaxe de 85 minutos sobre a produción do filme. Outras publicacións para o mercado doméstico incluíron as de formato DVD de Universal Pictures no 2001, Subversive Entertainment no 2006, Scanbox Entertainment no 2008, e unha en formato DVD e Blu-ray de The Criterion Collection en setembro de 2014.
Recepción
miniatura|dereita|[[David Lynch nos Premios Emmy de 1990]] Trala súa estrea a revista Variety deulle unha crítica negativa ó filme, cualificándoo de "exercicio nauseabundo de mal gusto". Esta crítica expresaba incredulidade pola longa xestación do filme e describiu o seu final como "imposible de ver". Comparando Eraserhead co seguinte filme de Lynch The Elephant Man, Tom Buckley do The New York Times considerou que mentres este último era un filme ben feito cun elenco de actores consumado, o primeiro era o contrario. Buckley cualificou o filme de "lugubremente pretensioso", e afirmou que os seus aspectos de horror partían unicamente da aparencia do neno deformado máis ca do seu guión ou dos actores. Pola súa banda, en 1984 Lloyd Rose do xornal The Atlantic afirmou que Eraserhead demostraba que Lynch era "un dos surrealistas máis xenuínos do cine". Rose describiu o filme como "intensamente persoal", indicando que ó contrario doutros filmes surrealistas previos a este, como as obras de Luis Buñuel Un chien andalou de 1929 ou L'âge d'or de 1930, a imaxinería de Lynch "non tenta chegarnos dende os seus filmes, afundímonos nos nela". Nunha crítica de 1993 para o Chicago Tribune, Michael Wilmington describiu Eraserhead como único, indicando que a intensidade e "claridade de pesadelo" do filme eran resultado da atención ó detalle por parte de Lynch ó involucrase en tantas tarefas durante a produción. No ensaio de 1995 titulado Bad Ideas: The Art and Politics of Twin Peaks, o crítico Jonathan Rosenbaum afirmou que Eraserhead representaba a mellor obra de Lynch. Rosenbaum sentiu que o talento artístico do director declinara ó aumentar a súa popularidade, e contrastou o filme con Wild at Heart—o filme máis recente de Lynch naquel momento—afirmando que "incluso a comparación máis trivial entre Eraserhead e Wild at Heart revela un declive artístico tan precipitado que é difícil imaxinar que a mesma persoa fixo os dous filmes".
As opinións sobre o filme da crítica do século XXI é xeralmente positiva. A data de outubro de 2016 Eraserhead mantiña unha cualificación media de 91% no agregador Rotten Tomatoes en 55 críticas, co consenso da crítica de que "A surrealista Eraserhead de David Lynch usa elementos visuais detallados e unha banda sonora de terror para crear unha visión estrafalaria e incómoda do medo dun home á paternidade". Nun artigo para a revista Empire, Steve Beard deulle unha cualificación de cinco estrelas sobre cinco, indicando que era "moito máis radical e gozoso que outros esforzos de Hollywood posteriores [de Lynch]", destacando a súa mestura de body horror surrealista e humor negro. Almar Haflidason da BBC deulle a Eraserhead tres estrelas dun total de cinco, describíndoo como "un feito pouco destacable en comparación cos estándares posteriores [de Lynch]". Haflidason indicou que sentía que o filme era unha amálgama de ideas vagamente relacionadas, engadindo que "está tan consumido pola imaxinería surrealista que hai posibilidades practicamente ilimitadas para ler teorías persoais dentro dela". Na súa interpretación das temáticas do filme indicou que representaban o medo ó compromiso persoal e contiñan "un contexto de forte carácter sexual". Unha crítica de Film4 outorgoulle cinco estrelas dun total de cinco, describindo o filme como "a ratos fermoso, molesto, divertido, exasperante e repelente, pero sempre brillando cunha enerxía nerviosa". Nesta crítica de Film4 o autor afirmou que Eraserhead era diferente da maioría de películas publicadas ata ese momento, agás pola colaboración entre Buñuel e Salvador Dalí. Non obstante, Lynch negou ter visto ningunha desas obras antes de Eraserhead. Escribindo para The Village Voice, Nathan Lee destacou positivamente o uso do son, dicindo que "ver o filme significa nada—un debe escoitalo tamén".
Peter Bradshaw, escribindo para The Guardian, tamén loou o filme, dándolle cinco estrelas dun total de cinco. Bradshaw considerouno un filme fermoso, describindo o seu deseño de son como "xemidos industriais, como se estivese filmado dentro dunha fábrica en ruínas ou dun organismo xigante moribundo". Destacou tamén os elementos de body horror, comparándoos co filme de Ridley Scott de 1979 Alien. Keith Phipps, nun artigo de AllRovi, tamén lle outorgou cinco estrelas sobre cinco, destacando o inquietante deseño de son do filme e describíndoo como "unha metáfora aberta". Tamén afirmou sentir que Eraserhead "da pé as obsesións que perseguirían a Lynch durante a súa carreira", engadindo que o surrealismo desta película mellora a comprensión dos filmes posteriores do director. Nun artigo para The Daily Telegraph, o cineasta Marc Evans eloxiou tanto o deseño de son como a capacidade de Lynch para "facer que o ordinario semelle tan estraño", indicando que o filme era unha inspiración para o seu propio traballo. Unha crítica do filme neste mesmo xornal comparaba a Eraserhead coas obras do autor irlandés Samuel Beckett, describíndoa como unha parodia caótica da vida familiar. Manohla Dargis, de The New York Times, dixo do filme que era "unha historia menos directa que unha recompilación surrealista". Dargis sentiu que a imaxinería do filme evocaba as obras de Francis Bacon e o documental de Georges Franju de 1949 titulado Blood of the Beasts. Phil Hall, de Film Threat, dixo de Eraserhead que era a mellor película de Lynch, considerando que as seguintes obras do director non conseguiran acadar as mesmas expectativas e destacando a banda sonora e a comedia física "chaplinesca" de Nance.
Legado
No 2004, a Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos seleccionou a Eraserhead para a súa preservación no National Film Registry, pola súa relevancia "cultural, histórica ou esteticamente significativa". O filme formou parte do documental de 2005 Midnight Movies: From the Margin to the Mainstream, que trata sobre o aumento da popularidade do fenómeno dos filmes de media noite nas décadas de 1960 e 1970, e Lynch participou neste documental por medio dunha serie de entrevistas. Nesta produción acredítanse seis filmes como os creadores e responsables da popularidade deste xénero, incluíndo ademais do filme de Lynch as películas Night of the Living Dead, El Topo, Pink Flamingos, The Harder They Come e The Rocky Horror Picture Show. En 2010 a Online Film Critics Society compilou unha lista das mellores 100 estreas como director, situando a Eraserhead no segundo lugar tras o filme de Orson Welles de 1941 Cidadán Kane.
Lynch colaborou coa maioría do elenco de actores e persoal de Eraserhead noutros filmes posteriores. Frederick Elmes foi o cinematógrafo de Blue Velvet, The Cowboy and the Frenchman e Wild at Heart. Alan Splet encargouse do deseño de son para The Elephant Man, Dune e Blue Velvet. Jack Fisk dirixiu varios episodios da serie de televisión de 1992 On the Air e traballou como deseñador de produción nos filmes The Straight Story e Mulholland Drive, mentres que Coulson e Nance participaron en Twin Peaks, Dune, Blue Velvet, Wild at Heart e Lost Highway.
Após a publicación de Eraserhead, Lynch tentou conseguir fondos para o seu seguinte proxecto, Ronnie Rocket, un filme "sobre electricidade e un home dun metro de altura co cabelo vermello". Lynch reuniuse co produtor Stuart Cornfeld nesta época. A Cornfeld gustáralle Eraserhead e estaba interesado en producir Ronnie Rocket. Naquel momento traballaba para Mel Brooks e Brooksfilms, e cando ámbolos dous percatáronse de que Ronnie Rocket tiña poucas posibilidades de conseguir financiamento, Lynch pediulle ver algúns dos guións que tiñan xa escritos na produtora para o seu seguinte proxecto. Cornfeld atopou catro guións que pensaba que interesarían a Lynch, que finalmente decantouse polo de The Elephant Man.
Mentres traballaba en The Elephant Man, Lynch coñeceu ó director Stanley Kubrick, quen lle dixo a Lynch que Eraserhead era o seu filme preferido, e o filme tamén foi influente para o filme de Kubrick de 1980 The Shining. Eraserhead tamén se acredita como influencia do filme xaponés cyberpunk de 1990 Tetsuo: The Iron Man, o filme de terror experimental de 1990 Begotten e a estrea como director de Darren Aronofsky en 1998 no filme Pi. O surrealista suízo H. R. Giger citou Eraserhead como "un dos mellores filmes que vira nunca", e dixo que se achegara á realización da súa visión máis que os seus propios filmes. Segundo Giger, Lynch rexeitara colaborar con el en Dune xa que cría que Giger "roubáralle as súas ideas".
Anticorpo
Interaccións antíxeno-anticorpo
Con frecuencia, unha vez que un anticorpo se une co seu antíxeno, estes forman un inmunocomplexo, que funciona como un obxecto unitario e mesmo pode actuar como un antíxeno de seu, que será contrarrestado por outros anticorpos. De xeito similar, os haptenos son pequenas moléculas que non provocan unha resposta inmune por si sós, pero que unha vez que se unen a proteínas, o complexo resultante aduto hapteno-portador é antixénico.
Diversidade das inmunoglobulinas
Practicamente todos os microorganismos poden desencadear a resposta dos anticorpos. O recoñecemento e a erradicación con éxito de tipos moi distintos de microbios require que os anticorpos posúan unha enorme diversidade. A súa composición de aminoácidos varía para permitirlles interaccionar con antíxenos moi diferentes. Estimouse que os seres humanos xeran uns 10 mil millóns de anticorpos diferentes, cada un deles con capacidade de unirse a un epítopo distinto. Aínda que se xera un enorme repertorio de diferentes anticorpos nun mesmo individuo, o número de xenes dispoñible para fabricar estas proteínas é limitado. Nos vertebrados evolucionaron diferentes mecanismos xenéticos complexos para permitir que os linfocitos B xeren esta diversidade a partir dun número relativamente pequeno de xenes de anticorpos.
Variabilidade de dominios
miniatura|350px|Móstranse en vermello as rexións hipervariables da cadea pesada,.
A rexión (locus) do cromosoma que codifica un anticorpo é grande e contén varios xenes diferentes para cada dominio do anticorpo, que se combinan entre si. O locus que contén os xenes para as cadeas pesadas (IGH@) encóntrase en humanos no cromosoma 14 e os loci que conteñen os xenes lambda e kappa da cadea lixeira (IGL@ e IGK@) encóntranse no 22 e no 2. Un destes dominios é coñecido como "dominio variable" está presente en todas as cadeas lixeiras e pesadas dos anticorpos, pero pode ser diferente entre os distintos anticorpos xerados polas diversas liñas de linfocitos B. As diferenzas entre os dominios variables localízanse en tres bucles coñecidos como rexións hipervariables (HV-1, HV-2 e HV-3) ou rexións determinantes da complementariedade (CDR1, CDR2 e CDR3). As CDR son mantidas dentro dos dominios variables por rexións armazón conservadas. O locus da cadea pesada contén uns 65 xenes de dominio variable distintos, que difiren nos seus CDR. Combinando estes xenes con varios xenes doutros dominios xérase un gran continxente de anticorpos cun alto grado de variabilidade. Esta combinación denomínase recombinación V(D)J.
Recombinación V(D)J
miniatura|350px|right|Esquema sinxelo da recombinación V(D)J das cadeas pesadas de inmunoglobulina. A recombinación somática das inmunoglobulinas, chamada recombinación V(D)J, consiste na xeración dunha rexión variable de inmunoglobulina exclusiva formada pola combinación de varios segmentos xénicos. A rexión variable de cada inmunoglobulina pesada está codificada por varias partes, denominadas segmentos, chamados segmento variable (V), de diversidade (D) e de acoplamento —joining, en inglés— (J). Os segmentos V, D e J encóntranse nas cadeas pesadas. Nas lixeiras só encontramos os segmentos V e J. Hai múltiples copias de todos estes segmentos organizadas en tándem no xenoma dos mamíferos. Na medula ósea cada linfocito B en desenvolvemento ensambla a rexión variable da súa inmunoglobulina seleccionando e combinando ao chou un segmento V cun D e outro J na cadea pesada e un V e outro J na cadea lixeira. Como existen múltiples copias lixeiramente distintas para cada secuencia xenética dos segmentos, vanse dar diferentes combinacións que por medio deste proceso xeran un elevado número de parátopos e tamén diferentes especificidades de antíxeno.
As proteínas RAG xogan un importante papel na recombinación V(D)J ao cortaren o ADN en determinadas rexións. Sen a presenza destas proteínas a recombinación V(D)J non pode ocorrer.
Trala produción dunha inmunoglobulina funcional por un linfocito B durante a recombinación V(D)J este non poderá expresar ningunha rexión variable diferente (este proceso chámase exclusión alélica). Por tanto, cada linfocito B só pode producir anticorpos que conteñen un só tipo de cadea variable.
Hipermutación somática e maduración da afinidade
Outro mecanismo que xera diversidade nos anticorpos ten lugar nos linfocitos B maduros. Trala activación por antíxeno, os linfocitos B comenzan a proliferar rapidamente. Nestas células en rápida división, os xenes que codifican os dominios variables das cadeas pesadas e lixeiras sofren unha gran taxa de mutación puntual mediante un proceso chamado hipermutación somática. Esta produce aproximadamente o cambio dun nucleótido por xene variable e célula en cada división celular. Como consecuencia, calquera célula filla dunha liña de linfocitos B adquire unha lixeira diferenza na secuencia de aminoácidos dos dominios variables das súas cadeas de anticorpos.
A hipermutación somática serve para incrementar a diversidade do reservorio de anticorpos e inflúe na afinidade da unión entre o antíxeno e o anticorpo. Algunhas mutacións puntuais terminarán por producir anticorpos que teñen interaccións máis febles (baixa afinidade) co seu antíxeno que o anticorpo orixinal, mentres que outras xerarán anticorpos cunha interacción máis forte (alta afinidade). Os linfocitos B que expresan anticorpos de elevada afinidade na súa superficie recibirán un forte sinal para que sobrevivan durante as interaccións con outras células, mentres que as que expresan anticorpos de baixa afinidade morrerán por apoptose. Así, os linfocitos B que expresan anticorpos cunha afinidade máis elevada polo seu antíxeno competirán con vantaxe contra aqueles de menor afinidade na súa función e supervivencia permitindo o incremento do nivel medio de afinidade dos anticorpos co paso do tempo. O proceso de xeración de anticorpos con afinidade aumentada progresivamente chámase maduración da afinidade. A maduración da afinidade ten lugar nos linfocitos B maduros trala recombinación V(D)J e é dependente do soporte que reciban dos linfocitos T colaboradores. miniatura|350px|Mecanismo de recombinación no cambio de clase que permite o cambio de isotipo nos linfocitos B activados.
Cambio de clase
O cambio de clase das inmunoglobulinas é un proceso biolóxico que ten lugar trala activación dos linfocitos B, o cal lle permite a produción de diferentes clases de anticorpos (IgA, IgE, ou IgG). Estas clases están definidas polas rexións constantes (C) da cadea pesada da inmunoglobulina. Inicialmente os linfocitos B virxes expresan só IgM e IgD na superficie celular (inseridas na membrana) con rexións de unión ao antíxeno idénticas. Cada isotipo está adaptado para unha función distinta e, por tanto, despois da activación, cómpre un anticorpo cun efector IgG, IgA ou IgE para a eliminación eficaz do antíxeno. O cambio de clase permite á descendencia dun só linfocito B producir anticorpos de diferentes isotipos. Soamente a rexión constante da cadea pesada do anticorpo cambia durante o cambio de clase. As rexións variables, e, por tanto, a especificidade de antíxeno, permanece invariable. Deste modo, prodúcense efectores coa función axeitada para cada ameaza do antíxeno. O cambio de clase iníciase por influencia de citocinas. O isotipo xerado depende das citocinas presentes no contorno do linfocito B.
O proceso ten lugar no xene da cadea pesada por un mecanismo chamado recombinación de cambio de clase (ou CSR, do inglés class switch recombination). Este mecanismo está baseado en secuencias de nucleótidos conservadas, chamadas rexións de cambio ou conmutación (rexións S ou switch), que se encontran nun punto da secuencia de ADN anterior aos xenes da rexión constante (agás na cadea δ). A febra de ADN escíndese pola actividade de certos encimas en dúas rexións S concretas. O exón do dominio variable volve empalmarse mediante un proceso chamado unión de extremos non homólogos (ou NHEJ, non-homologous end joining) á rexión constante elixida (γ, α ou ε). Este proceso conclúe formando un xene de inmunoglobulina que codifica un anticorpo dun isotipo diferente.
Conversión xénica
A conversión xénica é un intercambio non recíproco, no que a secuencia de ADN doante non se modifica, mentres que o xene aceptor adquiere un segmento do doante por recombinación homóloga. Aínda que este mecanismo para xerar diversidade nos anticorpos se coñecía desde hai tempo, non se lle dera relevancia dabondo ata agora. Sábese que é moi importante en aves, as cales usan nas súas cadeas lixeiras e pesadas un gran número de pseudoxenes semellantes ás secuencias D, situadas ao principio da secuencia do xene das cadeas de inmunoglobulina. Posteriormente, estes segmentos cambian somaticamente a única rexión V, e poden tamén estar sometidas a hipermutación. Este mecanismo, curiosamente, tamén está presente nalgúns outros mamíferos, como os coellos.
Fases finais da síntese de inmunoglobulinas
Unha vez reagrupados todos os segmentos, prodúcese un só ARN mensaxeiro, que se poliadenila. Este ARN abandona o núcleo, dirixíndose aos ribosomas do retículo endoplasmático rugoso, onde comeza a súa tradución. Posteriormente prodúcese a glicosilación dos anticorpos na parte luminal do retículo endoplasmático rugoso e a ensamblaxe, cuxo proceso é o seguinte: H+H → H2+L → H2L2. Constitúe unha excepción a IgM, na que se une primeiro unha cadea pesada cunha lixeira. O seu destino final, é servir como receptor ou ben ser segregado, e depende de se posúe ou non un fragmento engadido de 19 aminoácidos no extremo C-terminal. Este péptido incorpórase á síntese mediante un proceso de empalme ou splicing. A súa presenza determina a posesión dunha rexión hidrófoba que pode ancorarse á membrana plasmática.
Designacións de especificidade
Un anticorpo pode denominarse monoespecífico se ten especificidade polo mesmo antíxeno ou epitopo, ou biespecífico se ten afinidade por dous antíxenos diferentes ou dous epitopos distintos do mesmo antíxeno. Un grupo de anticorpos pode denominarse polivalente (ou inespecífico) se ten afinidade por varios antíxenos ou microorganismos. A chamada inmunoglobulina intravenosa, se non se indica o contrario, consiste nunha variedade de distintas IgG (IgG policlonal). En contraste, os anticorpos monoclonais son anticorpos idénticos producidos por unha soa célula B.
Anticorpos asimétricos
Os anticorpos heterodímeros, que son tamén asimétricos, posibilitan unha maior flexibilidade e novos formatos que permitan unir diversos fármacos aos brazos do anticorpo. Un dos formatos xerais para o anticorpo heterodímero é o formato "protuberancias-en-buratos" ("knobs-into-holes"). Este formato é específico da parte da cadea pesada da rexión constante dun anticorpo. A parte das "protuberancias" (“knobs”) é construída por enxeñaria substituíndo un aminoácido pequeno por outro máis grande. Este encaixa dentro do "burato" (“hole”), o cal se constrúe por enxeñaría substituíndo un aminoácido grande por poutro máis pequeno. O que conecta as “protuberancias” cos “buratos” son pontes disulfuro entre as cadeas. A forma “protuberancias-en-buratos” facilita a citotoxicidade mediada por células dependente de anticorpo. Os fragmentos variables de cadea sinxela (scFv) están conectados ao dominio variable das cadeas pesada e lixeira por medio dun curto péptido de unión ou linker. Este é rico en glicina, o cal lle dá máis flexibilidade, e en serina/treonina, o cal lle dá a súa especificidade. Poden conectarse dous fragmentos scFv distintos por medio da rexión bisagra ao dominio constante da cadea pesada ou o dominio constante da cadea lixeira. Isto orixina a biespecificidade do anticorpo, permitíndolle interaccionar coas especificidades de unión de dous antíxenos diferentes. O formato “protuberancias-en-buratos” potencia a formación de heterodímeros pero non suprime a formación de homodímeros.
Os anticorpos heterodímeros teñen unha maior variedade de formas que poden adoptar e os fármacos que están unidos aos brazos non teñen por que ser o mesmo en todos os brazos, o que permite facer distintas combinacións de fármacos para usalos no tratamento do cancro. Os farmacéuticos poden producir anticorpos altamente funcionais biespecíficos e incluso multiespecíficos. O grao no cal poden funcionar é impresionante dado que tal cambio de forma con respecto da forma natural debería, en principio, levar a unha diminución da funcionalidade.
Evolución das inmunoglobulinas
O desenvolvemento de organismos complexos, con tecidos e varias liñas celulares necesitou a aparición de novas moléculas para asegurar, por un lado, que as células se adherían a outras da mesma colonia e por outro, a defensa ante posibles intrusos parasitos ou patóxenos. Ao longo da evolución utilizáronse varios tipos de moléculas, como as lectinas e as inmunoglobulinas, foron utilizadas no desenvolvemento dos sistemas inmunitarios. Os seus padróns operativos mestúranse ás veces para combinar as súas propiedades, aínda que existen poucos casos que conteñan todas, como é o caso do xene da enfermidade poliquística renal (PKD1).
Moitos estudos achegan probas importantes de que a superfamilia das inmunoglobulinas ten representantes entre as bacterias e arqueas ou que polo menos as presentes neste grupo e as de eucariotas poderían ter un antepasado común, a partir do cal evolucionaron de forma diverxente. Así, atribuíronse a este grupo de proteínas bacterianas "semellantes a inmunoglobulinas" (BIg's) o receptor do Fc de Ig en Streptococcus agalactiae, e a endoglucanase C de Cellulomonas fimi. Tamén existen outros exemplos como a invasina de Yersinia pseudotuberculosis ou as Lig (Leptospiral Ig-like, similares a Ig de Leptospira) de diversas especies de Leptospira. Despois do seu achado en Streptococcus descubriuse unha proteína deste tipo no fago T4. Nesta ocasión destacouse que o seu papel estaba relacionado coa adhesividade celular.
As proteínas con dominios Ig son comúns en eucariotas unicelulares, e ata certo punto a súa estrutura é un carácter conservado. Un exemplo disto serían as alfa aglutininas de Saccharomyces cerevisiae. Trátase de moléculas que median na adhesión celular e que gardan grandes homoloxías co grupo CD2-CD4 de humanos, cuxo papel é en parte similar, intervindo neste último caso na adhesión dos linfocitos T coas células presentadoras de antíxenos e as células diana. miniatura|300px|Intermediarios postulados na evolución molecular dos loci das Ig e os [[TCR. Para unha explicación detallada ver nota. ]]
Animais pluricelulares
Porén, é nos grupos de animais pluricelulares máis primitivos, os Parazoa, onde os científicos intentan atopar respostas á orixe do sistema inmunitario adaptativo. Neste sentido, téñense feito varios traballos de investigación con este taxon, e en especial cunha esponxa considerada como fósil vivente, Geodia cydonium e tamén con Suberites domuncula. Na primeira pódense encontrar moitos dos tipos de proteínas que tamén están implicadas na inmunidade dos mamíferos. En especial, hai dous tipos da superfamilia das inmunoglobulinas, as unidas á receptor tirosina quinase, e as moléculas non encimáticas de adhesión das esponxas. Curiosamente, os dominios correspondentes xa demostran polimorfismo, e aínda que cumpren papeis que son simultaneamente de receptores e de moléculas de adhesión celular, sobrerregúlanse en experimentos de enxerto.
En resumo, a superfamilia das inmunoglobulinas interveu no xurdimento da multicelularidade ao manter a integridade estrutural dos organismos distinguindo o propio do alleo. Isto é debido a que grazas ás súas capacidades de xerar módulos, de unirse especificamente a outras proteínas e de formar bastóns, así como de oligomerizarse e xerar diversidade por empalme alternativo a partir de material xenético limitado, convértense en ideais para mediar a adherencia celular e como receptores de superficie de membrana.
Na busca de precedentes do sistema inmunitario adaptativo, encontramos varios exemplos de proteínas da superfamilia das Ig en protóstomos que cumpren un papel na defensa inmunitaria, como a hemolina en vermes da seda, ou a proteína Dscam en Drosophila melanogaster, así como proteínas relacionadas co fibrinóxeno con dominios Ig (FREP) en gasterópodos. Algunhas destas proteínas, que representan unha barreira de tipo innato, poden ter isoformas solubles e ancoradas a membrana, e xerar diversidade por empalme alternativo, e en zonas da molécula diferentes ás cadeas variables de vertebrados.
Deuteróstomos
Moitos dos elementos do sistema inmunitario adaptativo, incluídas as células especializadas, están xa preconfigurados nos organismos máis basais dos deuteróstomos. Realizáronse investigacións no ourizo de mar Strongylocentrotus purpuratus, encontrándose un rico sistema inmunitario con homólogos de importantes reguladores inmunitarios e hematopoéticos de vertebrados, algúns deles críticos. Especúlase por iso que a presión evolutiva clave para o desenvolvemento do complexo sistema inmunitario en deuteróstomos non foi tanto a ameaza de patóxenos coma a existencia dunha rica variedade de organismos simbiontes, dos cales é un bo exemplo a flora intestinal humana. Como ilustración deste punto, viuse que o 60 % das especies de equinodermos se asocian con simbiontes bacterianos. En tunicados continúa o aumento da complexidade do sistema inmune. Na ascidia Botryllus schlosseri, en experimentos con enxertos non compatibles, detectáronse moitas proteínas que revelan un complexo sistema inmunitario innato e algunhas proteínas con dominio de inmunoglobulina. e o que é máis sorprendente, tamén se pode encontrar un homólogo convincente de RAG1, contiguo a unha estrutura similar a RAG2. Porén, é en cefalocordados onde encontramos as primeiras pegadas das nosas actuais inmunoglobulinas. Realizáronse moitos estudos no anfioxo Branchiostoma floridae, no que se atoparon unhas curiosas proteínas, chamadas VCBP (por Proteínas tipo V que conteñen dominios que se unen á quitina) con grandes homoloxías coas rexións V (variables) das inmunoglobulinas, certamente implicadas na resposta inmunitaria, pero carentes da súa variabilidade. Estudos cristalográficos demostraron que probablemente se trata dunha molécula semellante ao antepasado molecular das actuais rexións variables de vertebrados.
Gnatóstomos
A aparición do moderno sistema inmunitario considérase que tivo que acontecer hai 500 millóns de anos, durante a explosión cámbrica. Probablemente ocorreu nun contexto no que existirían moitas formas e combinacións de módulos de proteínas das que moitas desaparecerían polas presións selectivas. Neste sentido, unha das cuestións que suscita o apartado anterior é que se a evidencia paleontolóxica indica que os peixes mandibulados actuais proceden dos ágnatos, e estes carecen do mesmo sistema de recombinación dos modernos sistemas inmunitarios, seguramente debeu existir un antepasado común, un ostracodermo ancestral que posuíse ambos os sistemas. De acordo con este punto de vista, o sistema de recombinación V(D)J probablemente representa un desenvolvemento evolutivo converxente nunha rama dos ostracodermos que precedeu á liña dos gnatóstomos.
En canto ás clases das inmunoglobulinas, en peixes encontramos análogos da clase IgM, así como da IgD, identificada en moitas especies de teleósteos; Tamén existen moitas clases exclusivas, como as que conteñen as cadeas pesadas ζ e τ. Posiblemente son isotipos anteriores á IgM na evolución. No caso dos condrictios tamén encontramos isotipos exclusivos, ademais de IgM. Trátase das IgW (IgX ou IgNARC) e as IgNAR.
O tipo IgG xorde en anfibios e continúa en réptiles, mentres que o tipo IgA aparentemente xorde nun antepasado común entre aves e mamíferos. O tipo IgE parece ser exclusivo de mamíferos.