cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto Internacional dos Ánxeles
O Aeroporto Internacional dos Ánxeles (IATA: LAX, ICAO: KLAX, FAA LID: LAX) é o aeroporto máis grande e concorrido da área Gran Os Ánxeles e do estado de California, ademais de ser un dos aeroportos internacionais máis grandes dos Estados Unidos. Adoita a ser coñecido polo seu código IATA LAX, pronunciando as letras individualmente. LAX iatópase no suroeste da área dos Ánxeles ao lado do océano Pacífico, entre o barrio de Westchester no norte e a cidade de El Segundo no sur. É propiedade e está operado por Los Angeles World Airports, unha axencia do goberno dos Ánxeles, antigamente coñecida como Departmento de Aeroportos.
En 2015 por LAX pasaron 74 936 256 pasaxeiros, un incremento do 6% con respecto ao ano anterior, facéndoo o sétimo aeroporto con máis pasaxeiros do mundo. LAX tamén foi o terceiro aeroporto do mundo en movemento de aeronaves. Aínda que LAX é o aeroporto máis concorrido da zona, outros, como o Aeroporto Bob Hope, o Aeroporto John Wayne, o Aeroporto de Long Beach e o Aeroporto Internacional LA/Ontario, tamén serven á rexión. Destaca tamén por ser un dos poucos aeroportos estadounidenses con catro pistas paralelas.
LAX funciona como centro de conexións para Alaska Airlines, American Airlines, Delta Air Lines, United Airlines e Virgin America. Tamén é unha cidade prioritaria para Allegiant Air, Air New Zealand, Qantas, Southwest Airlines, Spirit Airlines e Volaris.
Como o aeroporto internacional máis grande da costa oeste dos Estados Unidos, LA é unha gran porta de entrada dende e cara Europa, Latinoamérica, Asia e Oceanía.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Beniamino Stella
Beniamino Stella, nado en Pieve di Soligo o 18 de agosto de 1941, é un cardeal e arcebispo católico italiano, dende o 21 de setembro de 2013 prefecto da Congregación para o Clero.
Formación
Naceu en Pieve di Soligo, na provincia de Treviso e na diocese de Vittorio Veneto o 18 de agosto de 1941. En 1960 trasladouse a Roma, onde estivo aloxado no Pontificio Seminario Maior Romano e estudou na Facultade de Teoloxía e Filosofía da Pontificia Universidade Lateranense.
O 19 de marzo de 1966 foi ordenado sacerdote polo entón bispo de Vittorio Veneto Albino Luciani, futuro papa co nome de Xoán Paulo I. Despois de se formar en Dereito Canónico en Latrán, Luciani destinouno á Pontificia Academia Eclesiástica.
Carreira diplomática
O 21 de agosto de 1987 foi nomeado arcebispo titular de Midila, e consagrado na Basílica de San Pedro polo papa Xoán Paulo II, sendo os co-consagrantes Eduardo Martínez Somalo e Jean Pierre Marie Orchampt.
O seguinte 7 de novembro foi nomeado pro-nuncio apostólico para a República Democrática do Congo, e posteriormente foi tranferido ás nunciaturas de Cuba (en 1992) e Colombia (1999).
Curia Romana
O 21 de setembro de 2013 foi nomeado prefecto da Congregación para o Clero.
O 12 de xaneiro de 2014 o papa Francisco anunciou a súa creación como cardeal no consistorio do 22 de febreiro seguinte.
Ángel del Real
Miguel Ángel del Real Abella, nado en Madrid en 1956, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Cursou estudos de Náutica na Coruña, é capitán da mariña civil e capitán de corveta en reserva da militar. No Desastre do Prestige era Capitán marítimo da Coruña. Foi presidente da autoridade portuaria de Ferrol (2002-2005). Presidente do PPdeG de Valdoviño, foi concelleiro de Obras, Industria e Comercio no goberno tripartito encabezado por Terra Galega. En 2009 volveu ser nomeado presidente da autoridade portuaria de Ferrol, e cesou o 24 de abril de 2013. Foi substituído por José Manuel Vilariño.
José Luis López Sors
José Luis López-Sors González, nado en Ferrol en outubro de 1941, é un enxeñeiro e político español.
Traxectoria
En 2000 foi nomeado Director xeral da Mariña Mercante por Francisco Álvarez-Cascos, ministro de Fomento. No Desastre do Prestige era o enlace entre o Ministerio de Fomento e os mandos marítimos en Galicia, foi fiel ao seu xefe e asumiu a responsabilidade de dar as ordes necesarias para afastar o barco e en ningún momento descargou responsabilidades cara arriba. Desde aquel momento desapareceu da vida pública. En 2012 estaba xubilado e non ocupaba ningún cargo. Foi o único alto cargo imputado no xuízo do Prestige, do que foi finalmente absolto por sentenza do Tribunal Supremo no 2016. .
Desde o 14 de febreiro de 2017 é membro de número da Real Academia do Mar.
Jordi Sànchez
Licenciado en Ciencias Políticas en 1991 pola Universidade Autónoma de Barcelona, é profesor asociado de Ciencia Política na Universidade de Barcelona pero exerceu a docencia noutras universidades. É un dos impulsores do movemento político Crida Nacional per la República.
Dende o 16 de outubro de 2017 estivo en prisión preventiva, acusado dun delito de rebelión en relación co seu rol durante a manifestació diante da Consellería de Economía de Cataluña o 20 de setembro de 2017, no transcurso da operación Anubis. No seu xuízo foi condenado polo Tribunal Supremo de España, en outubro de 2019, a 9 anos de prisión e inhabilitación polo delito de sedición.
Shlomo Ben Ami
Shlomo Ben-Ami (שלמה בן עמי), nado en Tánxer en 1943, é un diplomático, político e escritor israelí.
Traxectoria
Membro do Partido Laborista Nado en Marrocos nunha familia de xudeus sefardís, a súa familia emigrou a Israel. Foi embaixador en España entre 1987 e 1991. Elixido membro do Knesset en 1996, foi ministro de seguridade pública no goberno de Ehud Barak (1999-2001) e ministro de asuntos exteriores (2000-2001).
Boeing AH-64 Apache
O Boeing AH-64 Apache é un helicóptero de ataque estadounidense con dous motores turboeixo, un tren de aterraxe convencional e unha cabina en tándem para dous tripulantes. Conta cun conxunto de sensores montados no nariz para os sistemas de adquisición de obxectivos e de visión nocturna. Está armado cun canón M230 de 30 mm situado entre o tren de aterraxe principal, baixo a parte dianteira da fuselaxe, e conta con catro puntos de ancoraxe en píos para armamento, normalmente cunha mestura de mísiles AGM-114 Hellfire e foguetes Hydra 70. O AH-64 ten unha gran cantidade de redundancia de sistemas para mellorar a súa supervivencia en combate.
O Apache orixinalmente comezou como o Model 77 desenvolvido por Hughes Helicopters para o programa "Advanced Attack Helicopter" do Exército dos Estados Unidos para substituír o AH-1 Cobra. O prototipo YAH-64 voou por primeira vez o 30 de setembro de 1975. O Exército estadounidense seleccionou o YAH-64 sobre o Bell YAH-63 en 1976, e aprobouse a súa produción en 1982. Tras mercar Hughes Helicopters en 1984, McDonnell Douglas continuou a produción e o desenvolvemento do AH-64. O helicóptero foi introducido no servizo en abril de 1986. O primeiro AH-64D Apache Longbow de produción, unha variante mellorada do Apache, foi entregado ao Exército en marzo de 1997. Boeing Defense, Space & Security continuou a produción, chegando a uns 2 000 AH-64 fabricados no ano 2013.
O Exército estadounidense é o principal operador do AH-64; tamén se converteu no principal helicóptero de ataque de múltiples nacións, como Grecia, Xapón, Israel, Países Baixos, Singapur e Emiratos Árabes Unidos; ademais de ser producido baixo licenza no Reino Unido como o AgustaWestland Apache. Os AH-64 estadounidenses serviron en conflitos en Panamá, o golfo Pérsico, Kosovo, Afganistán e Iraq. Israel usou o Apache nos seus conflitos militares no Líbano e na franxa de Gaza; Apaches británicos e neerlandeses tamén foron despregados nas guerras de Afganistán e Iraq.
Helicóptero de Ataque Avanzado
Tras a cancelación do AH-56 Cheyenne en 1972, en favor de proxectos como o A-10 Thunderbolt II da USAF e o Harrier do Corpo de Marines, o Exército dos Estados Unidos buscou unha aeronave para encher o rol de ataque contra unidades blindadas. O Acordo de Key West de 1948 prohibía ao Exército ter aparellos de combate de á fixa. O Exército quería unha aeronave mellor en potencia de fogo, rendemento e alcance que o AH-1 Cobra. Debería ter manioblabilidade para poder voar adaptado ao terreo. Para este fin o Exército publicou unha solicitude de propostas para un Helicóptero de Ataque Avanzado (AAH) o 15 de novembro de 1972. Como sinal da importancia deste proxecto, en setembro de 1973 o Exército designou os seus cinco proxectos máis importantes como os "Cinco Grandes", onde estaba incluído o AAH.
Bell, o equipo Boeing Vertol/Grumman, Hughes, Lockheed e Sikorsky enviaron propostas. En xullo de 1973 o Departamento de Defensa estadounidense seleccionou a Bell e a Hughes Aircraft's Toolco Aircraft Division (posteriormente Hughes Helicopters) como finalistas. Isto comezou a fase 1 da competición. Cada compañía fabricou prototipos que pasaron por un programa de probas. O prototipo do Model 77/YAH-64A de Hughes voou por vez primeira o 30 de setembro de 1975, mentres que o prototipo do Model 409/YAH-63A de Bell voou o 1 de outubro de 1975. Despois de avaliar os resultados das probas o Exército seleccionou ao YAH-64A en 1976. Entre as razóns para escoller o YAH-64A estaban a maior tolerancia do seu rotor de catro palas aos danos e a inestabilidade do tren triciclo do YAH-63.
Produción
En 1981 tres AH-64A de preprodución foron entregados ao Exército estadounidense para probas operacionais. As probas do Exército foron exitosas, pero despois delas decidiuse actualizar os motores á súa versión máis potente T700-GE-701, de 1 690 CV. O AH-64 foi chamado Apache a finais de 1981, mantendo a tradición do Exército de nomear aos seus helicópteros como tribos nativas americanas, e a súa produción a grande escala foi aprobada en 1982. En 1983 o primeiro helicóptero de produción foi presentado nas instalacións de Hughes Helicopters en Mesa, Arizona. Hughes Helicopters foi mercada por McDonnell Douglas en 1984 por 470 millóns de dólares. Posteriormente o helicóptero pasaría a mans de The Boeing Company coa fusión de Boeing e McDonnell Douglas en agosto de 1997. En 1986 o incremento do custo do AH-64A era de 7 millóns de dólares e o prezo medio de cada aparello era duns 13,9 millóns.
Durante os anos 80 McDonnell Douglas estudou un AH-64B, cunha cabina de mando actualizada, un novo sistema de control de fogo e outras melloras. En 1988 aprobouse o financiamento para un programa de actualización de varias fases para mellorar os sistemas de sensores e armas. Avances tecnolóxicos levaron á cancelación do programa en favor de cambios máis ambiciosos. En agosto de 1990 aprobouse o desenvolvemento do AH-64D Apache Longbow pola Xunta de Adquisición de Defensa. O primeiro prototipo do AH-64D voou o 15 de abril de 1992, e as probas remataron en abril de 1995. Durante as mesmas seis AH-64D enfrontáronse contra un grupo superior de AH-64A; os resultados demostraron que o AH-64D tiña sete veces máis posibilidades de supervivencia e era catro veces máis letal que o AH-64A. O 13 de outubro de 1995 aprobouse a fabricación a grande escala; en agosto de 1996 asinouse un contrato por 1 900 millóns de dólares por cinco anos para converter 232 AH-64A ao AH-64D stándar. O 17 de marzo de 1997 o primeiro AH-64D de produción realizou o seu voo de estrea, sendo entregado o 31 de marzo.
Partes do Apache son fabricadas por distintas compañías aeroespaciais. AgustaWestland fabricou varios compoñentes para o Apache, tanto para o mercado internacional como para o AgustaWestland Apache do Exército británico. Dende o ano 2004 Korea Aerospace Industries ven sendo o único fabricante da fuselaxe do Apache. A produción da fuselaxe anteriormente era realizada por Teledyne Ryan Aeronautical; a transferencia da produción levou a unha prolongada disputa legal entre Teledyne Ryan e Boeing.
O programa AH-64D custou un total de 11 000 millóns de dólares ata 2007. En abril de 2006 Boeing foi premiado cun contrato de 67,6 millóns de dólares para converter varios AH-64A en AH-64D; entre maio de 2009 e xullo de 2011 asináronse cinco contratos máis para reconfigurar grupos de AH-64A na variante actualizada D. Dende 2008 ás nacións que operan o máis vello AH-64A pedíuselles que realizasen programas de modernización para conver os seus helicópteros en AH-64D, xa que Boeing e o Exército estadounidense planean deixar de apoiar a variante A nun futuro próximo.
Acoirazado
miniatura|HMS Dreadnought O acoirazado é un buque de guerra blindado e de grandes dimensións.
Aínda que dende a antigüidade xa se empregara bindaxe para os navíos de guerra e os viquingos no século XI chegaran a empregar pranchas metálicas, o primeiro verdadeiro acoirazado foi La Gloire, da mariña francesa, construído en 1859 e deseñado por Dupuy de Lome.
O combate entre o Merrimac e o Monitor, 9 de marzo de 1862, na guerra civil estadounidense demostrou a importancia da blindaxe e de aí en diante adoptáronno todas as potencias navais. En Estados Unidos perfeccionouno Harvey (1880) e en Alemaña, Krupp (1894).
O Dreadnought, acoirazado británico, construído en 1906 converteuse no navío tipo para os acoirazados. O acoirazado encarnou a máxima potencia naval entre 1860 e 1930, pero xa na primeira guerra mundial, coa aparición dos primeiros submarinos comezou o seu devalo, e sobre todo coa aparición do avión e do portaavións.
Alejandro Pérez Lugín
Alejandro Pérez Lugín, nado en Madrid o 22 de febreiro de 1870 e finado en Acea de Ama (O Burgo, Culleredo) o 5 de setembro de 1926, foi un xornalista, escritor e cineasta español. En Madrid destacou como crítico taurino baixo o pseudónimo de Don Pío. A súa produción novelística localízase en dous ámbitos preferentes: Galicia e Andalucía. As súas obras máis coñecidas son as novelas La casa de la Troya e Currito de la Cruz. Estaba emparentado con Rosalía de Castro, xa que a súa avoa era irmá da nai de Rosalía.
Traxectoria
O seu nome completo era Alejandro María de las Mercedes Pedro Pérez García Lugín. Foi fillo de Antonio Pérez Serrano, natural de Cabra (Provincia de Córdoba), e de Maña Josefa del Carmen García Lugín y Castro, natural de Santiago de Compostela. Dende 1883, a familia viviu en Santiago, onde os pais instalaron unha camisería, e a cuxa universidade asistiu para facer a carreira de Dereito. En 1888, tendo Alejandro dezaoito anos de idade, morreulle a nai. Durante a súa etapa universitaria comezou a colaborar en diversos diarios da cidade como El Pensamiento Gallego. Licenciouse en 1891. miniatura|Pérez Lugín co rei [[Afonso XIII de España|Afonso XIII. ]] En 1893 regresou a Madrid, onde comezou a traballar para a Dirección Xeral dos Rexistros e o Notariado, en varios ministerios, e como representante dunha empresa de explosivos, que lle obrigou a percorrer España. Nunha destas viaxes, durante unha estancia en Valencia, coñeceu casualmente a Elvira Consuelo Sanz y Gómez, coa que contraeu matrimonio.
É coñecido sobre todo polos seus artigos periodísticos sobre o mundo taurino e pola súa novela Currito de la Cruz (1921) que tamén reflicte os seus coñecementos sobre o mundo da tauromaquia e foi moi popular nos anos seguintes á súa publicación. A novela foi levada ó cine en catro ocasións (1926, 1936, 1949 e 1965), a primeira destas dirixida polo mesmo Pérez Lugín e a segunda por Fernando Delgado de Lara.
Dúas obras súas foron publicadas tras a súa morte: Arminda Moscoso, novela que se sitúa en Galicia e foi ordenada e ampliada polo xurista Alfredo García Ramos e publicada en Madrid en 1928, ordenada e rematada polo seu amigo Alfredo García Ramos. Lugín deixou tamén sen rematar La virgen del Rocio ya entró en Triana, que foi continuada por Manuel Siurot, baixo o pseudónimo de José Andrés Vázquez, e publicada en 1929.
Foi declarado fillo adoptivo de Santiago de Compostela e de Sevilla. Está soterrado no Cemiterio de Santo Amaro da Coruña, baixo unha escultura feita por Bonome. Deixou un pequeno legado para que a Asociación da Prensa da Coruña creara un premio de xornalismo que debía concederse anualmente. A cidade da Coruña dedicoulle o nome dunha rúa.
Obras
miniatura|Adaptación teatral de La casa de la Troya e Currito de la Cruz.
45ª edición dos Óscar
A 45ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 27 de marzo de 1973 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Carol Burnett, Michael Caine, Charlton Heston e Rock Hudson.
A cerimonia estivo marcada polo boicot de Marlon Brando aos premios, que enviou a Sacheen Littlefeather para explicar por que non se presentou a recoller o seu premio ao mellor actor por O padriño, e pola única vitoria competitiva de Charlie Chaplin, na categoría de mellor banda sonora dramática orixinal polo seu filme Limelight, que con vinte anos de antigüidade era elixible porque non se estreou nos Ánxeles ata 1972. Chaplin recibira premios honoríficos da Academia en 1929 e 1972.
Cabaret, a adaptación de Bob Fosse do musical de Broadway, estableceu o récord de máis Óscar gañados sen recibir o de mellor película. O padriño, gañador do mellor filme, recibiu só tres premios da Academia.
Premios
miniatura|upright=0.68|[[Bob Fosse, mellor director]] miniatura|upright=0.68|[[Liza Minnelli, mellor actriz]] miniatura|upright=0.68|[[Joel Grey, mellor actor secundario]] miniatura|upright=0.68|[[Eileen Heckart, mellor actriz secundaria]] miniatura|upright=0.68|[[Francis Ford Coppola, mellor guión adaptado]] miniatura|upright=0.68|[[Richard Williams, mellor curtametraxe animada]] miniatura|upright=0.68|[[Charlie Chaplin, mellor banda sonora]] miniatura|upright=0.68|[[Ralph Burns, mellor banda sonora adaptada]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Controversias sobre elixibilidade
Inicialmente anunciouse, o 12 de febreiro de 1973, que O padriño recibira 11 candidaturas, máis que calquera outra película ese ano. Porén, reduciuse a 10 (empatando con Cabaret) tras unha nova votación da rama musical da Academia, tras unha polémica sobre se a partitura de Nino Rota para O padriño era elixible para a candidatura. Nesa nova votación, os membros da sección elixiron entre seis filme: O padriño e os cinco filmes que figuraran na listaxe de finalistas á mellor banda sonora dramática orixinal pero que non foran nomeadas. A música de John Addison para A pegada gañou esta nova votación, e así substituíu a Rota na lista oficial de candidatos.[13] A polémica xurdiu, segundo o presidente da Academia Daniel Taradash, porque o tema de amor de O Padriño fora usado previamente por Rota en Fortunella, un filme italiano varios anos anterior.
As candidaturas na categoría de Mellor Canción Orixinal non foron anunciadas en febreiro co resto das candidaturas, segundo se informou por "unha confusión nas votacións". Máis tarde indicouse que a Academia estivera considerando se a canción de Curtis Mayfield "Freddie's Dead" do filme Super Fly debería considerarse elixible. A canción foi declarada inelixible para unha candidatura porque a súa letra non se cantaba na película. A canción foi lanzada como un sinxelo con letra, mais a versión do filme era instrumental. O gobernador da Academia, John Green, dixo: "Os tempos cambiaron. Nos vellos tempos, Hollywood facía 30 ou 40 musicais ao ano e había moitas cancións para escoller. Agora case non hai, e a maioría das cancións elixibles son temas. Tanto a letra como a música deben escoitarse na banda sonora para seren elixibles".
Río Sar
O río Sar é un afluente do río Ulla pola súa banda dereita.
Poliadenilación
O proceso de poliadenilación empeza cando finaliza a transcrición dun xene. O segmento situado máis ao extremo 3' do ARN acabado de sintetizar é primeiro cortado por un conxunto de proteínas; despois estas proteínas sintetizan a cola poli(A) en dito extremo 3'. Nalgúns xenes, estas proteínas poden engadir unha cola poli(A) en calquera dunha serie de sitios posibles. Por tanto, a poliadenilación pode producir máis dun transcrito para un só xene (poliadenilación alternativa), o que é similar ao splicing alternativo.
Río Sar
Etimoloxía
Sar (e o seu diminutivo, o río Sarela) virían dun antigo Sars documentado xa no século I por Mela, que o menciona dúas veces, unha co Tamaris (Tambre) e outra co Ulla augas abaixo de Padrón. Segundo Krahe a forma Sars remóntase a un masculino Saros, raíz hidronímica indoeuropea ser- ou sor- fluír, vivas no sánscrito actual (sara río, sarit regueiro). Comparten toponimia o galego río Sor e outros ríos franceses (Serre, Sarre), alemáns (Saar), galeses (Cwm Sorgwm) e ingleses (Soar, Sor).
Poliadenilación
A cola poli(A) é importante para a exportación nuclear, tradución, e estabilidade do ARNm. A cola vaise acurtando co tempo, e, cando xa é demasiado curta, o ARNm é degradado encimaticamente. Porén, nuns poucos tipos celulares, os ARNm con colas poli(A) curtas almacénanse para unha posterior activación por repoliadenilación no citosol. Polo contrario, cando a poliadenilación ocorre en bacterias, o que fai é promover a degradación do ARN. Isto tamén ocorre algunhas veces nos ARN non codificantes eucarióticos.
Río Sar
Curso
Nace na parroquia de Bando (Santiago de Compostela), e discorre polas parroquias tamén compostelás de Sar, Conxo, Vidán (onde desemboca nel o seu afluente o Sarela) e Laraño. De seguido, no concello de Ames atravesa a parroquia de Bugallido e baixa rapidamente ata os 30 metros sobre o nivel do mar, atravesando a parroquia de Ortoño e internándose no val da Amaía a partir de Bertamiráns, onde recibe a auga do rego dos Pasos. No concello de Brión atravesa as parroquias dos Ánxeles, onde desemboca o seu afluente río Pego, e Bastavales, onde tamén recolle augas doutros pequenos afluentes. Chega ó concello de Rois na parroquia de Ribasar ó tempo que fai límite co concello de Padrón. Preto do lugar de Seira (Rois) recibe as augas do río Rois, no cal existe unha pequena praia fluvial, para xusto despois internarse no concello padronés. Posteriormente, tras pasar por Iria Flavia e a propia vila de Padrón, desemboca no río Ulla augas abaixo de Pontecesures, facendo fronteira entre os concellos de Padrón e Dodro e recibindo xa o influxo da marea da ría de Arousa. Neste último tramo, á altura de Padrón, existe un canal de derivación que conduce parte da auga ó Ulla por riba de Pontecesures. A súa construción rematouse no ano 1994, co obxecto de evitar os graves asolagamentos que viña sufrindo a vila producidos polas frecuentes crecidas do río.
Un tramo do río Sar está incluído na Rede Natura 2000, dentro do Sistema Fluvial Ulla-Deza.
Poliadenilación
Función
Na poliadenilación nuclear, engádese unha cola poli(A) a un ARN ao finalizar a transcrición. A cola poli(A) protexe a molécula de ARNm da degradación encimática no citoplasma e axuda á terminación da transcrición, exportación do ARNm desde o núcleo, e a tradución. Case todos os ARNm eucarióticos se poliadenilan, coa excepción dos ARNm de histonas dependentes da replicación animais. Estes son os únicos ARNm eucarióticos que carecen de cola poli(A), e no seu lugar acaban nunha estrutura en talo-bucle seguida dunha secuencia rica en purinas, denominada elemento corrente abaixo de histona, que dirixe onde se cortará o ARN para que se forme o extremo 3' do ARNm de histonas.
Club Deportivo El Nacional
O Club Deportivo El Nacional é unha entidade deportiva ecuatoriana da cidade de Quito, fundada o 1 de xuño de 1964, máis coñecida pola súa sección de fútbol, unha das máis importantes do país con 13 títulos da Liga ecuatoriana. Trátase dun club vinculado ás Forzas Armadas, que patrocinan ó club, cuxos socios son maioritariamente membros activos ou retirados de dita institución. O club caracterízase por ter só xogadores de nacionalidade ecuatoriana.
Río Sar
Ecoloxía
No ano 2005 houbo mobilizacións en oposición á minicentral da Silvouta no río Sar, co apoio da asociación ecoloxista ADEGA.
Dende o punto de vista ecolóxico, o máis grave problema que padece o río Sar vén dado pola grave contaminación das súas augas, motivada tanto pola insuficiente depuración das augas residuais de Santiago de Compostela coma polos numerosos vertidos incontrolados que frecuentemente se producen ó longo do seu leito. Pese a existir unha depuradora no lugar de Silvouta (Santiago de Compostela), a súa capacidade resulta insuficiente para sanear unha boa parte das augas residuais que produce a cidade. Malia estar prevista a súa ampliación, esta vense demorando por diversos motivos dende hai anos, o que segue a provocar sucidade na auga, aparición de lixo nas súas beiras, cheiros que se agravan na época estival, cando o nivel do río é máis baixo, así como a frecuente mortandade de peixes.
Non obstante, ó longo das súas ribeiras aínda se pode atopar unha gran cantidade de fauna: lontras, garzas, parrulos de distintas especies, anfibios e réptiles variados e gaivotas. Entre os peixes figuran a troita, a anguía e, xa preto da desembocadura, onde as augas se tornan salobres, reos e muxos. Tamén é frecuente ver crías de especies propias da auga salgada, como as sollas, xa que esta especie sobe a desovar río arriba. Outros como o salmón e a lamprea, abundantes en tempos pasados e que chegaban a remontar e ser capturadas á altura da Ponte da Condomiña (Bertamiráns), acabaron por desaparecer a causa da contaminación.
Na cultura popular
O 17 de decembro de 2019, o planeta anteriormente coñecido como HD 149143 b foi bautizado como "Riosar" como parte dun proxecto internacional impulsado pola Unión Astronómica Internacional (IAU). O nome foi proposto pola Agrupación Astronómica Coruñesa IO e foi elixido a través dunha votación en liña, conseguindo 13.413 votos, ou máis dun 39% do total. A súa estrela, HD 149143, foi bautizada como "Rosalíadecastro" (en referencia a Rosalía de Castro).
Club Deportivo El Nacional
Outras seccións deportivas do club adícanse ó baloncesto, á ximnasia e ó tenis de mesa.
Poliadenilación
Función
Moitos ARN non codificantes eucarióticos son sempre poliadenilados ao final da transcrición. Hai pequenos ARN nos que a cola poli(A) só se ve en formas intermediarias e non nos ARNs maduros, xa que os extremos son eliminados durante o procesamento, e os máis notables deles son os microARNs. Pero, en moitos ARN non codificantes longos (un grupo aparentemente grande de ARNs regulatorios que, por exemplo, inclúe o ARN Xist, que media a inactivación do cromosoma X ) a cola poli(A) é parte do ARN maduro.
Mecanismo
A maquinaria de poliadenilación no núcleo de eucariotas actúa sobre os produtos orixinados pola ARN polimerase II, como son os ARNm precursores. Aquí, un complexo multiproteico (cuxos compoñentes poden verse na táboa da dereita) clivan a parte final do extremo 3' do ARN que se acaba de formar, e poliadenila o extremo que se orixina por esta clivaxe. A clivaxe está catalizada polo encima CPSF e ten lugar 10–30 nucleótidos "corrente abaixo" do seu sitio de unión. Este sitio é xeralmente a secuencia AAUAAA do ARN, pero hai variantes del aos que tamén se une máis debilmente o CPSF. Outras dúas proteínas que engaden especificidade á unión a un ARN son CstF e CFI. O CstF únese a unha rexión rica en GU situada máis "corrente abaixo" do sitio do CPSF. O CFI recoñece un terceiro sitio no ARN (un conxunto de secuencias UGUAA en mamíferos ) e pode recrutar o CPSF mesmo se se perde a secuencia AAUAAA. O sinal de poliadenilación (a secuencia motivo recoñecida polo complexo de clivaxe do ARN) varía entre grupos de eucariotas. A maioría dos sitios de poliadenilación humanos conteñen a secuencia AAUAAA, pero esta secuencia é menos común en plantas e fungos.
Club Deportivo El Nacional
A maior rivalidade deportiva do CD El Nacional é a que mantén co LDU Quito, xa que ámbolos dous equipos son os máis laureados e seguidos da capital do país, aínda que tamén mantén moita rivalidade co Barcelona SC, co CS Emelec e co Deportivo Quito.
Sufraxio feminino
miniatura|Sufraxio feminino miniatura|Manifestación de sufraxistas na cidade de [[Nova York, 1912.]] miniatura|300px|dereita|Antisufraxistas nos [[Estados Unidos de América|Estados Unidos.]]
Poliadenilación
Mecanismo
O ARN clívase inmediatamente despois da súa transcrición, xa que o CstF tamén se une á ARN polimerase II. A clivaxe tamén implica á proteína CFII, aínda que non se sabe como. O sitio de clivaxe asociado co sinal de poliadenilación pode variar ata nuns 50 nucleótidos.
Sufraxio feminino
O movemento internacional polo sufraxio feminino, levado a cabo polas sufraxistas, foi un movemento reformista social, económico e político que promovía a extensión do sufraxio (isto é, o dereito a votar) ás mulleres, avogando polo «sufraxio igual» (abolición da diferenza de capacidade de votación por xénero) en lugar do «sufraxio universal» (abolición da discriminación debida principalmente á raza), xa que este último era considerado demasiado revolucionario.
Stipe
Stipe é un antropónimo croata que pode referirse a:
Sufraxio feminino
Liña temporal
O sufraxio feminino foi aprobado (e revogado) varias veces en distintos países do mundo. Nalgúns países como Estados Unidos ou Suráfrica o sufraxio feminino autorizouse antes que o sufraxio universal; así, unha vez concedido este ós homes e mulleres brancos, aínda se lles seguía negando o dereito a votar a homes e mulleres doutras razas. Porén, na maioría de países o sufraxio feminino foi o que levou ao universal. En 1776 en Nova Jersey autorizouse accidentalmente o primeiro sufraxio feminino (empregouse accidentalmente a palabra «persoas» no canto de «homes»), aínda que se aboliu en 1807.
En 1838 aprobouse o sufraxio feminino (coa mesmas características propias que o masculino) nas illas Pitcairn.
En 1853 aprobouse o sufraxio feminino na provincia de Vélez (no actual departamento colombiano de Santander). Foi o primeiro caso nun país independente; non obstante foi revogado no ano 1857 e restablecido o 25 de agosto de 1954 pero, como o país vivía a ditadura de Gustavo Rojas Pinilla, só puido poñerse en práctica a partir de 1957.
En 1869, o Territorio de Wyoming converteuse no primeiro estado dos EUA onde se instaurou o «sufraxio igual» (sen diferenzas de xénero) aínda que non era sufraxio universal, xa que non podían votar os homes e mulleres de pel negra.
En 1893 aprobouse en Nova Zelandia o primeiro sufraxio feminino sen restrinxir, grazas ao movemento liderado por Kate Sheppard. De tódolos xeitos, ás mulleres só se lles permitía votar sen poder presentarse ás eleccións. Só puideron presentarse a partir de 1919 a ser elixidas para un cargo político.
O primeiro país en ofrecer o sufraxio universal (e tamén permitir ás mulleres presentarse ás eleccións para o parlamento) foi Australia do Sur en 1902 (segundo outros en 1894) e Tasmania en 1903.
Sufraxistas
Os e as sufraxistas foron a miúdo membros de diferentes asociacións co mesmo obxectivo, aínda que usando diferentes tácticas. Por exemplo, as sufraxistas británicas caracterizábanse por un tipo de defensa máis combativa. Noutros países o sufraxio feminino logrouse dende as institucións do estado mediante leis que foron impulsadas directamente por mulleres na política como o caso de España con Clara Campoamor ou Arxentina con Eva Perón.
Os primeiros obxectivos do movemento feminista seguiron sendo os mesmos: a incorporación da muller ao traballo durante a I Guerra Mundial, o dereito de voto, a mellora da educación, a capacitación profesional, a apertura de novos horizontes laborais, a equiparación de sexos na familia como medio de evitar a subordinación da muller e a dobre moral sexual. A gran novidade viu da ampla mobilización colectiva que soubo dirixir o movemento sufraxista en determinados países.
Club Deportivo El Nacional
O equipo de fútbol disputa os seus encontros como local no Estadio Olímpico Atahualpa, recinto que comparte co Deportivo Quito e coa selección de Ecuador, e que foi construído polo consistorio de Quito. Foi inaugurado o 25 de novembro de 1951, e actualmente conta con capacidade para acoller a 40.000 seareiros. Ademais de ter o terreo de xogo para os encontros de fútbol, conta cunha pista de atletismo sintética.
Sanguñedo, Verea
San Salvador de Sanguñedo é unha parroquia do concello de Verea na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2020 tiña noventa e sete habitantes, deles cincuenta eran homes e corenta e sete eran mulleres, o que supón unha diminución de 84 habitantes en relación ao ano 2000. A parroquia engloba os lugares de Abeleda, Balín, Casal de Abade, Os Casares, Outeiro e Sanguñedo.
Benjamin Guggenheim
Benjamin Guggenheim, nado en Filadelfia (no estado de Pensilvania) o 25 de outubro de 1865 e finado o 15 de abril de 1912 no océano Atlántico no afundimento do RMS Titanic, foi un empresario estadounidense, o quinto dos sete fillos do magnate adicado á minaría e metalurxia Meyer Guggenheim.
Club Deportivo El Nacional
Nas 23 participacións do club na Copa Libertadores, o seu mellor resultado foi a semifinal no ano 1985. En 1970 foi finalista da Recopa Suramericana. Esa final foi a primeira dun equipo ecuatoriano nunha competición continental da Conmebol.
Xogadores
300px|miniatura|dereita|Estadio Olímpico Atahualpa.
Sanguñedo, Verea
Toponimia
San Salvador é un dos nomes que recibe Xesús como "salvador do xénero humano". Salvador empregouse en substitución de Xesús, xa que se consideraba grave irreverencia empregar este último como nome de persoa. O étimo vén do latín salvator/-oris (salvador, liberador, redentor). Con este nome é tamén coñecido San Salvador de Horta. Por outra banda, Sanguñedo é un fitotopónimo, ven do arbusto sangomiño, sanguino, sanguvino ou sanguineto (Rhamnus sanguineus) (Cornus sanguinea).
Guitarra
A guitarra, un instrumento musical de corda pulsada, evolución da vihuela, é un invento español, desenvolto nos séculos XVI a XVIII e perfeccionada polo lendario Antonio de Torres que lle deu a forma e estrutura que aínda ten hoxe. A guitarra clásica, de concerto ou española, está feita de madeira (normalmente nobres) e ten seis cordas, os tres bordóns graves metálicas e as agudas de nailon ou carbono; antigamente as cordas eran de tripa. No século XX apareceron outros tipos de guitarra nos Estados Unidos, primeiro a chamada acústica, con cordas de aceiro, e despois a guitarra eléctrica, que ten unha pastilla ou imán bobinado que transforma as vibracións nun sinal eléctrico que se pode amplificar.
Benjamin Guggenheim
Carreira empresarial
Aínda que Benjamin Guggenheim herdara unha considerable fortuna do seu pai, non tiña habilidade para os negocios, polo que a súa herdanza diminuíu considerablemente debido a un gran número de desastrosos investimentos.
Sanguñedo, Verea
Igrexa de San Salvador de Sanguñedo
dereita|miniatura|[[Igrexa de San Salvador de Sanguñedo.]] A igrexa de San Salvador foi construída a principios do século XVIII, conta con algúns elementos complementados no século XIX. Segundo a inscrición do canteiro que se atopa na fachada posterior, a obra foi rematada no ano 1707. A fachada ten unha porta de lintel sinxela e remata cunha cornixa curva. Nos extremos da cornixa érguense dous pináculos puntiagudos rematados en esfera. O campanario está conformado por dous arcos romanos, nos cales se atopan dúas campás, unha por arco. Por riba deste corpo hai outros dous pináculos, similares aos situados na cornixa, e máis unha estrutura triangular sobre a cal está un pararaios ornamental con forma de cruz grega. A igrexa conta con tres altares; o altar maior ten un retablo construído en 1713 polo escultor Gregorio Álvarez, veciño de Quintela de Leirado e dourado por Agustín Vázquez; nel atópanse as imaxes da Inmaculada, San Francisco, Santo Antón e San Xosé. Os altares colaterais do Evanxeo da Nosa Señora do Carme e da Epístola da Nosa Señora das Dores, albergan as tallas da Virxe do Carme, Santa Tereixa, Santo Antón e San Bieito.
Guitarra
A guitarra está afinada por tres cuartas, unha terceira e unha cuarta máis (dende o bordón grave ó agudo): Mi, La, Re, Sol, Si, Mi.
Benjamin Guggenheim
Carreira empresarial
Casou con Floretta Seligman, filla de James Seligman, un socio principal na firma J & W Seligman, e de Rosa Seligman, con quen tivo tres fillas unha delas, a mecenas Peggy Guggenheim. Porén, tiña unha coñecida fama de mullereiro, vivía habitualmente no seu apartamento de París lonxe da súa dona e as súas fillas, aparentemente por mor dos seus negocios, pero na realidade vivía con algunha das súas amantes.
Poliadenilación
Mecanismo
Cando o ARN está clivado, comeza a poliadenilación, catalizada pola poliadenilato polimerase. A poliadenilato polimerase fabrica a cola poli(A) engadindo ao ARNm unidades de adenosina monofosfato a partir de moléculas de adenosina trifosfato das que se libera un pirofosfato. Outra proteína, a PAB2, únese á nova cola poli(A) curta e incrementa a afinidade da poliadenilato polimerase polo ARN. Cando a cola poli(A) é de aproximadamente dunha lonxitude de 250 nucleótidos o encima xa non pode unirse ao CPSF e a poliadenilación detense, determinando así a lonxitude da cola poli(A). O CPSF está en contacto coa ARN polimerase II, o que lle permite sinalar á polimerase para rematar a transcrición. Cando a ARN polimerase II chega a unha "secuencia de terminación" (TTATT no molde de ADN e AAUAAA no transcrito primario), quede sinalado o final da transcrición. A maquinaria de poliadenilación está tamén ligada fisicamente ao espliceosoma, un complexo que elimina os intróns dos ARNs.
Guitarra
Orixes
As orixes e evolución da guitarra no son demasiado claros, xa que numerosos instrumentos semellantes eran utilizados na antigüidade, polo que é normal seguir xa traxectoria deste instrumento a través das representacións pictóricas e escultóricas atopadas ao longo da historia. Existen evidencias arqueolóxicas en baixorrelevos atopados en Alaça Hüyük (norte da actual Turquía) de que en torno ao ano 1000 a. C. os hititas e asirios crearon instrumentos de corda parecidos á lira (o instrumento de varias cordas máis sinxelo e antigo do mundo) pero con o agregado dunha caixa de resonancia, polo que serían antecesores da guitarra. Tamén se atoparon representacións en debuxos do antigo Exipto que se asemellan a un instrumento parecido á guitarra.
Poliadenilación
Efectos "corrente abaixo"
A cola poli(A) actúa como sitio de unión para a proteína de unión á poli(A). A proteína de unión á poli(A) promove a exportación desde o núcleo celular e a tradución, e inhibe a degradación. Esta proteína únese á cola poli(A) antes da exportación do ARNm desde o núcleo e nos lévedos tamén recruta a poli(A) nuclease, un encima que acurta a cola poli(A) e permite a exportación do ARNm. A proteína de unión á poli(A) é exportada ao citoplasma co ARN. Os ARNm que non se exportan son degradados polo complexo exosoma. A proteína de unión ao poli(A) tamén pode unirse (e recrutar) a varias proteínas que afectan á tradución, unha delas é o factor de iniciación-4G, que á súa vez recruta a subunidade ribosómica do 40S. Porén, a cola poli(A) non se require para a tradución de todos os ARNm.
Desadenilación
Nas células eucarióticas somáticas a cola poli(A) da maioría dos ARNm do citoplasma vaise acurtando gradualmente, e os ARNm con colas poli(A) máis curtas son traducidos menos e degradados antes. Porén, poden pasar moitas horas antes de que se degrade o ARNm. Este proceso de desadenilación e degradación pode ser acelerado por microARNs complementarios da rexión non traducida 3' (3'UTR) dun ARNm. Nas células ovo inmaturas, os ARNm con colas poli(A) acurtadas non son degradados, senón que son almacenados sen que sexan traducidos. Serán despois activados por poliadenilación citoplasmática despois da fertilización, durante a activación do ovo.
En animais, a poli(A) ribonuclease (PARN) pode unirse ao extremo 5' cap e eliminar nucleótidos da cola poli(A). O nivel de acceso ao 5' cap e á cola poli(A) é importante no control da rapidez en que se degrada o ARNm. A PARN desadenila menos se o ARN se uniu aos factores de iniciación 4E (no 5' cap) e 4G (na cola poli(A)), o cal explica por que a tradución reduce a desadenilación. O grao de desadenilación pode tamén regularse por proteínas que se unen ao ARN. Unha vez que se elimina a cola poli(A), o complexo que elimina o cap corta este, o que levará á degradación do ARN. Nos lévedos ideníficáronse outros encimas que parecen estar implicados na desadenilación.
Poliadenilación alternativa
miniatura|350px|Resultados de usar diferentes sitios de poliadenilación no mesmo xene. Moitos xenes que codifican proteínas teñen máis dun sitio de poliadenilación, de modo que un xene pode codificar varios ARNm distintos que difiren nos seus extremos 3'. Como a poliadenilación alternativa cambia a lonxitude das rexións non traducidas 3', pode cambiar os sitios de unión para os microARNs que contén a rexión non traducida 3'. Os microARNs tenden a reprimir a tradución e promover a degradación dos ARNm aos que se unen, aínda que hai exemplos de microARNs que estabilizan os transcritos. A poliadenilación alternativa pode tamén acurtar a rexión codificante, facendo así que o ARNm codifique para unha proteína diferente, pero isto é moito menos común que simplemente acurtar a rexión non traducida 3'.
A elección do sitio da poli(A) pode estar influenciada por estímulos extracelulares e depende da expresión das proteínas que toman parte na poliadenilación. Por exemplo, a expresión de CstF-64, unha subunidade do factor estimulatorio da clivaxe (CstF), increméntase nos macrófagos en resposta aos lipopolisacáridos (un grupo de compostos bacterianos que desencadea respostas inmunitarias). Isto dá lugar á selección dos sitios poli(A) débiles e, por tanto, de transcritos máis curtos. Isto elimina os elementos regulatorios nas rexións non traducidas 3' dos ARNm para produtos relacionados coa defensa do organismo como o encima lisozima e o TNF-α. Estes ARNm despois teñen unha vida media máis longa e producen maior cantidade desas proteínas. Outras proteínas de unión ao ARN diferentes ás da maquinaria de poliadenilación poden tamén afectar a se un sitio de poliadenilación vai ser usado ou non,   xa que poden metilar o ADN preto do sinal de poliadenilación.
Guitarra
Orixes
Existen dúas hipóteses sobre as súas orixes. Unha delas dálle unha orixe greco-romana e afirma que é un descendente da fidícula; e a outra considera que a guitarra é un instrumento introducido polos árabes durante a invasión musulmá da Península Ibérica, e que posteriormente evolucionou en España. Segundo a primeira hipótese, estes instrumentos chegaron ata os gregos, que deformaron lixeiramente o seu nome, kizára ou kettarah, que en galego converteuse en cítara. Este feito deu lugar a supoñer que a guitarra deriva da cítara grega e romana, ás que se le engadiu un mango ao comezo da nosa era. Moitos estudosos e musicólogos atribúen a chegada da guitarra á Península Ibérica por medio do Imperio Romano no ano 400. A outra hipótese sostén que o primeiro instrumento con mastro foi a ud árabe, cuxo nome os españois terminaron fundindo erroneamente co seu artigo. Foron precisamente os árabes que introduciron o instrumento na península, onde evolucionou de acordo aos gustos musicais da plebe baixo dominación musulmá.
Na India estes instrumentos eran coñecidos en idioma sánscrito como sitar (instrumento descendente da vina), palabra que provén de dúas palabras indoeuropeas que darían orixe á palabra "guitarra": a raíz guīt (que produciu as palabras sánscritas guitá: "canción", ou sangīt: ‘música’) e a raíz tar, que significa "corda" ou "acorde".
Barcelona. Calidoscopio callejero, marítimo y campestre de Camilo José Cela para el Reino y Ultramar
'Barcelona. Calidoscopio callejero, marítimo y campestre de Camilo José Cela para el Reino y Ultramar ' é un libro de viaxes de Camilo José Cela, publicado en 1970 pola editorial barcelonesa Noguer, con acuarelas de Federico Lloveras.
Trama
O libro fala de diversos lugares destacados da vila de Barcelona, como o Monte Tàber, a plaça del Rei, a Catedral, a Plaça Nova, o Palau de la Generalitat, a Igrexa de Santa Maria del Pi, o porto, La Barceloneta, a Ciutadella, Santa Maria del Mar, o museo de Pablo Picasso, o Palau de la Música Catalana, Montjuïc, El Poble-sec, San Pau del Camp, La Rambla, o Hospital de la Santa Creu, a Plaça de Catalunya, La Pedrera, a Sagrada Familia, Pedralbes ou o parque Güell. Remata falando do baile tradicional catalán, a sardana.
Narración
A obra está narrada en terceira persoa polo autor, que se fai chamar amanuense, ao entender que o texto lle é ditado. Usa un vocabulario moi rico, con numerosas referencias á lingua catalá e con citas en galego, italiano (un verso de Petrarca).
Fala da historia de Barcelona, e adoito en vez de indicar directamente a cando aconteceron os sucesos, refírese a efemérides que tiveron lugar no mesmo ano. Refírese a numerosos capítulos violentos da historia da cidade, como a Semana Tráxica, mais evitando referirse a que foron conflitos xurdidos por loitas obreiras. Ao tempo, evita referirse ao acontecido na cidade durante a guerra civil. Con todo, malia ser un libro editado durante o Franquismo, cando aínda estaba vixente a censura, hai críticas a feitos acontecidos durante esa época, como certas mudanzas nos nomes de rúas e avenidas.
Sanguñedo, Verea
Cruceiro do Campo de Outeiro
O cruceiro de Sanguñedo está situado no Campo do Outeiro, diante da igrexa de San Salvador de Sanguñedo a medio camiño entre o lugar de Sanguñedo e Outeiro. Data do mesmo século que a igrexa (s. XVIII). O pedestal consta de tres chanzos, sobre el atópase un varal, primeiro cuadrangular e logo octogonal, que engarza cun capitel dórico e remata nunha cruz florenzada ocupada, no anverso, por un Cristo de expresividade dramática con pano de pureza e, no reverso, por unha Virxe orante sobre anxo.
Ruta do Briñal
Ruta sendeirista que trascorre por camiños agropecuarios que conectan diversos lugares das parroquias de Sanguñedo, Ourille e Pitelos. Une Casal de Abade coa aldea de Sabucedo. Por este sendeiro os gandeiros conducían o gando entre os prados da zona. O nome da ruta vén dado polo miradoiro do Briñal.
Eira dos canastros de Casal de Abade
Na aldea hai unha eira comunal con canastros (denominación da zona) do século XIX.
Poliadenilación
Poliadenilación citoplasmática
Prodúcese poliadenilación no citosol dalgúns tipos de células animais, principalmente da liña xerminal, durante as primeiras fases da embrioxénese e nos sitios postsinápticos das neuronas. Esta poliadenilación alonga as colas poli(A) dos ARNm que teñen unha cola poli(A) curta, para que o ARNm poida ser traducido a proteínas. Estas colas poli(A) acurtadas dos ARNm teñen xeralmente menos de 20 nucleótidos, e sofren un alongamento ata os 80–150 nucleótidos.
Benjamin Guggenheim
RMS Titanic
Ao comprobar o difícil da situación, cando Guggenheim se decatou de que o Titanic afundía sen remedio, baixou ao seu camarote e cambiou o salvavidas e o xersei por un frac. Cando regresou a cuberta anunciou que "xa que vou morrer, quero facelo como un cabaleiro". Engadindo que "ningunha muller quedará a bordo deste barco porque Benjamin Guggenheim se acovardou".
Poliadenilación
Poliadenilación citoplasmática
A poliadenilación citoplasmática require as proteínas de unión ao ARN CPSF e CPEB, e pode implicar a outras proteínas de unión ao ARN como a Pumilio. Dependendo do tipo celular, a polimerse pode ser do mesmo tipo da poliadenilato polimerase (PAP) utilizada no proceso nuclear, ou ben a polimerase citoplasmática GLD-2.