cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basilio Álvarez
Traxectoria
Basilio Álvarez morreu no Hospital do Centro Español de Tampa.
Carreira xornalística
El libro del periodista, aparecido en 1912, serviu a Basilio Álvarez como tribuna onde expoñer o seu xeito de entender o xornalismo. Defendía un periodismo combativo e enérxico, feito desde a rúa e con afán de apostolado, no que prevalecese a inmediatez e a síntese.
Xa moi determinado na defensa do movemento agrario, emprende en 1913 a edición do xornal El Heraldo Gallego, editado en Ourense e dirixido por Manuel Lustres Rivas. As autoridades eclesiásticas reaccionaron de xeito irado contra a publicación e denunciaron a participación do crego en mitins políticos. Finalmente o bispo suspendeu a divinis a Basilio Álvarez que así abandonaba a parroquia para licenciarse logo en Dereito. A partir deste momento só se dedicou á avogacía, ó xornalismo e á política. En febreiro de 1918 dirixiu o efémero xornal La Raza, editado en Ourense por Luis Antón del Olmet como propaganda da súa candidatura para deputado a Cortes polo distrito de Verín.
La zarpa
En xullo de 1921 iniciou a máis destacada das súas aventuras xornalísticas coa publicación do xornal ourensán La Zarpa, que foi o gran diario agrario da época. Colaboraron nel non só os principais líderes agrarios senón tamén a maioría dos escritores galeguistas como Castelao, Vicente Risco, Ben-Cho-Shey, Arturo Noguerol, os irmáns Antón e Ramón Villar Ponte etc. Acolleu ademais nas súas páxinas a un moi amplo abano de tendencias ideolóxicas dentro do progresismo. Durante a Segunda república (1931-1936), o xornal perdeu esa amplitude ideolóxica e converteuse en portavoz do propio Basilio Álvarez, deputado polo Partido Radical, e en defensor dos intereses desta formación política.
Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foron intervidos os talleres e a redacción do xornal, que se seguiu publicando durante uns días pero cos novos símbolos falanxistas e con fins propagandísticas a favor dos golpistas. Ao mesmo tempo foi intervido o Círculo Basilista, sociedade que reunía aos seus adeptos, e o seu retrato máis famoso, feito por Francisco Lloréns, foi arrastrado polas rúas ourensás a xeito de escarnio público. A rúa que levaba o seu nome foi logo chamada de Capitán Eloy, ata o ano 2008 en que foi rebautizada coma Rúa da Concordia.
Secuencia reguladora
No ADN, a regulación da expresión xénica prodúcese normalmente a nivel da síntese do ARN (transcrición), e realízase por medio de proteínas que se unen a secuencias específicas (factores de transcrición) que activan ou inhiben a transcrición. Os factores de transcrición poden actuar como activadores, represores, ou como ambos. Os represores a miúdo actúan impedindo que a ARN polimerase forme un complexo produtivo coa rexión de iniciación da transcrición (promotor), mentres que os activadores facilitan a formación dun complexo produtivo. Ademais, os motivos presentes no ADN son preditivos para indicar as modificacións epixenómicas, o que suxire que os factores de transcrición xogan un papel na regulación do epixenoma.
No ARN, pode haber regulación a nivel da síntese de proteínas (tradución), clivaxe do ARN, splicing do ARN, ou terminación da transcrición. As secuencias reguladoras están asociadas frecuentemente con moléculas de ARN mensaxeiro (ARNm), onde se utilizan para controlar a bioxénese do ARNm ou a tradución. Para realizar esta regulación poden unirse ao ARN unha variedade de moléculas biolóxicas, como proteínas (por exemplo represores traducionais e factores de splicing), outras moléculas de ARN (por exemplo microARN) e pequenas moléculas no caso dos riboswitches.
Están a realizarse investigacións para atopar todas as rexións reguladoras dos xenomas de todo tipo de organismos. As secuencias non codificantes conservadas a miúdo conteñen rexións reguladoras, polo que son sometidas a estas análises.
Iraqi Airways
Iraqi Airways Company, operando como Iraqi Airways (árabe: الخطوط الجوية العراقية‎ Al-Khuṭūṭ al-Jawwiyyah al-`Irāqiyyah; e tamén coñecida como Air Iraq, sorani: ھێڵە ئاسمانیەکانی عێراق), é a aeroliña nacional de Iraq. Ten a súa sede no aeroporto internacional de Baghdad e trátase dunha das aeroliñas máis antigas de Oriente Medio. Iraqi Airways realiza servizos domésticos e internacionais e é membro da Arab Air Carriers Organization.
Falla
O movemento causante da dislocación pode ter diversas direccións: vertical, horizontal ou unha combinación de ámbalas dúas. Nas masas montañosas que se alzaron por movemento de fallas, o desprazamento pode ser de miles de metros e mostra o efecto acumulado, durante longos períodos, de pequenos e imperceptibles desprazamentos, no canto dun gran levantamento único. Con todo, cando a actividade nunha falla é repentina e brusca, pódese producir un gran terremoto, e ata unha ruptura da superficie terrestre, xerando unha forma topográfica chamada escarpa de falla.
Características dunha falla
As seguintes características permítennos describir fallas:
Fallas activas e inactivas
dereita|200px|miniatura|Falla de Santo André (California). esquerda|200px|miniatura|Falla de Santo André (California). Topografía da rexión a partir de datos da [[NASA Shuttle Radar Topography Mission.]] Unha falla é activa cando deforma sedimentos cuaternarios, é dicir cando mostra evidencias de movementos durante os últimos 1,8 millóns de anos. Algunhas fallas activas adoitan ter terremotos asociados o que demostra que seguen funcionando. O esvarado pode ser repentino, en forma de saltos ando lugar a sismos, e seguido de períodos de inactividade. Os sismos máis grandes orixináronse por saltos de 8 a 12 m. O esvarado tamén pode darse de xeito lento e continuo, só perceptible con instrumentos tales como estacións GPS logo de varios anos de observacións.
O primeiro tipo son fallas sísmicas mentres que o segundo son asísmicas ou reptantes. Con todo, ao considerar intervalos grandes de tempo da orde de miles de anos, ambos tipos desprázanse a velocidades medias duns cantos milímetros a uns cantos centímetros por ano.
Un exemplo é o sistema de fallas de Santo André no sur e centro de California nos EUA, o cal xerou os terremotos de San Francisco (M=8,2, na escala de Richter) en 1906, Los Angeles (M=6,5) en 1993 e recentemente Hector Mine (M=7) en 1999 e San Luis Obispo (M=6,2) en 2004. Falla da parte central do sistema San Andrés, por outra banda, deslízanse asismicamente.
Clasificación das fallas segundo o seu movemento
miniatura|Tipos fundamentais de fallas: a) Falla inversa b) Falla normal c) Falla de desgarre d) Rotacional (non ilustrada). miniatura|Falla de desprazamento horizontal. As fallas clasifícanse en tres tipos en función dos esforzos que as orixinan e dos movementos relativos dos bloques:
Asociacións de fallas
As fallas pódense presentar asociadas nunha serie de estruturas:
TD Garden
O TD Garden é un pavillón deportivo localizado no barrio North End, Boston, Massachusetts. O nome actual ven dado polo seu patrocinador, o banco TD Banknorth, pero a miúdo é chamado simplemente polo seu nome coloquial ou tradicional The Garden ou Boston Garden, sendo anteriormente coñecido como FleetCenter e Shawmut Center. É o pavillón de xogo dos Boston Celtics da NBA, dos Boston Bruins da liga de hóckey sobre xeo NHL e a partir de 2008 dunha franquía da liga de Lacrosse NLL, os Boston Blazers.
Historia
esquerda|200px|miniatura|TD Banknorth Garden O pavillón foi construído para substituír o mítico Boston Garden. O 5 de xaneiro de 2005, o dono do Fleet Center, Delaware North Companies, anunciou un acordo que deixou á Delaware North libre de mercar os dereitos do nome a outro patrocinador. E o 3 de marzo de 2005, o banco TD Banknorth, filial do Toronto-Dominion Bank, anunciou a merca dos dereitos do nome. A compañía nomeou o pavillón TD Banknorth Garden, en honor ao histórico Boston Garden.
Como dato curioso, o FleetCenter realizou a poxa dos dereitos do nome á eBay, e dende o 10 de febreiro ata o 13 de marzo de 2005, Fleet Center vendeu os dereitos ata en 30 ocasións. Incluíndo o actual nome de TD Banknorth Garden, o pavillón chegou a ter 33 nomes distintos. Durante a etapa do Fleet Center, o pavillón foi coñecido polos periodistas deportivos como "The Vault" (A Bóveda). O TD Banknorth Garden tamén alberga a Estación Norte de trens e ao metro de Boston.
Eventos
Neste pavillón tamén se celebra o Beanpot, un torneo de hóckey que acolle ás universidades de Boston, e do campionato da Hockey East, unha das conferencias do hockey universitario. O pavillón tamén acolleu eventos deportivos a nivel nacional tales como o All-Star Game da NHL en 1996, a 1ª e 2ª ronda da División I da NCAA en 1999 e 2003, ademais da Final Four da NCAA feminina en 2006, e outros de menor seguimento como os campionatos de Skate de 2001, os torneos de selección (trials) de ximnasia en 1996 e 2000, a Frozen Four de Hockey en 2004 e 1998 ou torneos da World Wrestling Entertainment como a WrestleMania XIV de 1998, King of the Ring 2000, Royal Rumble 2003 e SummerSlam 2006. Fora do deportivo, destaca a Convención do Partido Demócrata de 2004.
Cancha de xogo
O TD Garden comparte a honra de ser, xunto co Target Center dos Minnesota Timberwolves e o Amway Arena de Orlando Magic, os únicos pavillóns con superficie de parqué en pezas pequenas. O de Boston é o máis característico, xa que os Celtics son coñecidos pola tradición de ter ese parqué tan clásico na cancha. Esa tradición ven dende que rematou a segunda guerra mundial, onde tiveron que recorrer ao parqué debido ao custo e escaseza da tarima de madeira naquela época. Con todo, a Final Four da NCAA feminina de 2006 celebrouse en pista convencional.
Óscar á mellor banda sonora
O Oscar á mellor banda sonora é un dos premios entregados anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas á mellor creación musical feita especificamente para un filme.
Gañadores e nomeados
A seguinte lista amosa os compositores e filmes nomeados organizados cronoloxicamente.
1980
Música orixinal
1990
Nota: De 1995 a 1998, os cantautores e letristas xunto cos compositores de orquestra podían ser elixidos como nomeados na categoría "Banda sonora comedia ou musical".
Familia nuclear
A familia nuclear é a familia convivente formada polos membros dun único núcleo familiar, o grupo formado polos membros dunha parella e/ou os seus fillos. As definicións máis amplas consideran nun núcleo familiar tanto aos grupos formados por dous adultos emparellados, con ou sen fillos, como aos formados por un adulto cun ou varios fillos. Algunhas definicións máis restritivas redúcena aos casos nos que están presentes os dous proxenitores.
Unha persoa non pode pertencer a dous núcleos familiares á vez. Se os fillos forman parte doutro núcleo (se están casados ou se teñen fillos) non forman parte do núcleo inicial, con independencia de que convivan ou non.
De acordo co Dicionario Cambrigde, o termo data de 1947, e por tanto é relativamente novo, aínda que as estruturas sociais que designa non o sexan. O cambio das estruturas familiares extensas ás nucleares en moitas sociedades non occidentais obedece en moitas ocasións á difusión dos valores e civilización occidentais.
Variacións no emprego do termo
Na súa acepción máis común, o termo familia nuclear refírese a un grupo doméstico conformado por un pai, unha nai e os seus fillos biolóxicos. George Murdock ben describía a familia nestes termos:
Nalgunhas ocasións, emprégase o termo para describir os fogares monoparentais e aquelas familias nas cales os pais non constitúen unha parella conxugal.
Diferenzas coa familia extensa
Ao redor do mundo, as normas sobre a estrutura familiar son diferentes. As representacións acerca do que constitúe unha familia cambian de acordo coa cultura, a mobilidade, a saúde, a tradición. En moitas sociedades, a necesidade de ser apoiado socialmente é un feito moi común, especialmente naqueles sitios onde os custos económicos para a formación dun patrimonio son moi elevados. Neses contextos, a familia nuclear vólvese un obstáculo máis que unha oportunidade, e por iso xorden formas familiares distintas, como aquela que en Occidente se chama familia estendida.
Cambios na formación da familia nuclear
A antropoloxía e a socioloxía estudan as familias e a súa conformación, tentando definir as diferenzas entre os tipos delas. Con todo, mentres que a antropoloxía historicamente foi máis receptiva á análise de todos os tipos de familia existentes, a socioloxía poucas veces contempla á familia nuclear como unha estrutura. Bittman pregúntase por que os sociólogos promoven a idea de familia nuclear cando "moi poucas sociedades mostran un apego a ese tipo de familia".
O descenso da familia nuclear é orixinado, segundo a hipótese do mesmo Bittman, por: A pesar diso, en países como Estados Unidos, a familia nuclear aparece como a estrutura máis estendida con respecto a outras alternativas. Nese país, as familias nucleares representan o 73% dos fogares con nenos, de acordo co censo do ano 2000.
Divorcio temporal
O aumento no número de familias monoparentais nas sociedades occidentais representa un desafío para os defensores da familia nuclear. O divorcio deu lugar a novas formas de estabelecer relacións parentais entre cónxuxes, así como entre estes e os seus fillos. Whitehead (1996) describe estas familias pos nucleares como estruturas "rotas na medida en que o lazo marital foi roto."
As rupturas de parella, así como as familias monoparentais, aumentan o risco de pobreza. O aumento da ocupación feminina e a maior inmigración tamén inciden no risco de exclusión social, segundo a comparecencia da conselleira de Benestar Social i Familia da Xeneralidade de Cataluña no Parlamento de Cataluña.
Basófilo (tinguidura)
miniatura|dereita|[[Granulocito basófilo do sangue rodeado de eritrocitos eosinófilos con tinguidura HE.]] miniatura|dereita|Basófilo.
O termo basófilo aplícase en histoloxía a calquera célula ou compoñente celular que se tinga nas preparacións con colorantes básicos, como a hematoxilina. Estes compoñentes dise que teñen basofilia. Por exemplo, falamos de citoplasma basófilo, gránulo basófilo, célula basófila etc. Ás veces utilízase alternativamente o adxectivo basofílico. Os colorantes básicos teñen afinidade polas partes ácidas con cargas negativas da célula, como os fosfatos do esqueleto do ADN ou os ribosomas. A hematoxilina é un dos colorantes básicos máis usados, e tingue de azul as células que teñen afinidade por el. Normalmente utilízase en combinación coa eosina (que é ácido) na tinguidura de hematoxilina-eosina ou tinguidura HE.
A célula branca do sangue chamada granulocito basófilo ou, simplemente, basófilo, ten o seu núcleo e gránulos citoplasmáticos tinguidos dun ton púrpura escuro ou azulado coa tinguidura HE. Tamén existen unhas células denominadas basófilos na adenohipófise, pero non son glóbulos brancos sanguíneos.
Camilo Riveiro
Juan Camilo Riveiro Lebrato, nado o 5 de marzo de 1977 en Montevideo, é un ex xogador profesional de baloncesto uruguaio con ascendencia galega. Xogaba na posición de ala-pivote cunha alzada de 1,99 metros.
UCI WorldTour
O UCI World Tour (en 2009 e 2010: UCI World Ranking) é o principal circuíto de carreiras ciclistas elite masculinas disputadas por todo o mundo, que se creou en xaneiro 2009 tras o acordo entre a Unión Ciclista Internacional e as Grandes Voltas. Dende a súa creación en 2009 ata o 2016, o calendario do UCI WorldTour contaba con 28 carreiras e tiña tres clasificacións anuais (unha individual, unha por países e outra por equipos). Dende a edición do 2017,
Eventos (dende 2017)
O UCI WorlTour consiste en 28 carreiras. Eses eventos son:
Baremo de puntuación UCI WorldTour ata 2016
Dende a tempada 2016, ademais da clasificación do UCI WorldTour (só para os ciclistas dos equipos desta categoría) creouse unha nova clasificación que inclúe tamén os resultados dos ciclistas e equipos en probas dos Circuítos Continentais UCI e en Campionatos Mundiais, Continentais, Nacionais e Xogos Olímpicos. A continuación, móstrase só o baremo de puntuación das clasificacións do UCI WorldTour.
Individual
A categoría de cada carreira é:
Estes puntos son sumados o último día da proba, cando se actualizan os puntos de toda a carreira. As contrarreloxos por equipos non suman puntos á clasificación.
Por equipos e por países
Nestas clasificacións súmase a puntuación dos 5 mellores corredores de cada equipo ou país con puntuación en caso de habelos.
Baremo de puntuación UCI WorldTour dende 2017
Aínda que dentro desta categoría só existen dous tipos de catalogación para as carreiras, 1.UWT para as carreiras dun día e 2.UWT para as probas por tiradas, hai 8 tipos de puntuación diferentes. Ademais, a diferenza do baremo anterior, neste non existe a clasificación por países e a clasificación por equipos suma os puntos conseguidos por todos os ciclistas do equipo, non só o dos 5 mellores.
Puntos pola clasificación xeral
Puntos pola clasificación das etapas
Normativa oficial do galego
Este artigo trata sobre as normas para a escrita do galego da Real Academia Galega, quen ostenta a autoridade legal en materia de normativización. Ao seren estas normas as usadas e promovidas polas institucións oficiais, os medios de comunicación públicos e o ensino público, son consideradas de maneira amplamente maioritaria como a normativa oficial do galego. No entanto, este concepto de oficialidade ten xerado controversia, con sectores que defenden que non existe ningunha normativa oficial.
O Estatuto de autonomía de Galicia dotou os poderes públicos galegos da competencia con respecto á lingua galega. O 17 de novembro de 1982 a Xunta de Galicia estableceu que existiría unha norma de uso oficial para o ensino e que excluiría das axudas económicas os textos non publicados na normativa oficial. Esta medida supuña a marxinalización da normativa reintegracionista do galego, usada polo sector partidario do reintegracionismo.
Coa publicación da Lei de normalización lingüística o 15 de xuño de 1983, estableceuse que o criterio de autoridade para a normativización do galego sería o da Real Academia Galega (RAG), relegando o Instituto da Lingua Galega (ILG), como referencia legal.
A variedade estándar ou padrón, fixada a medias entre o ILG e a RAG, inicialmente constaba só de indicacións morfolóxicas e ortográficas, as Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego (NOMIG), publicadas en 1983 e aplicadas no dicionario da RAG de 1997 (unhas trinta mil palabras) e reformadas en 2003, pero coa publicación do Vocabulario ortográfico da lingua galega (VOLG) en 2004 definíronse de facto tamén coma normas léxicas. Isto non implica que o que non apareza no VOLG non sexa normativo, posto que non é amplo dabondo para recoller todo o léxico galego.
As normas non foron publicadas nunca no Diario Oficial de Galicia; en 2007 unha proposición non de lei do BNG, defendida por Bieito Lobeira, para a súa publicación non foi aprobada pola Comisión de Xustiza do Parlamento de Galicia ao votar en contra o PPdeG e se abster o PSdeG.
A primeira normativa oficial
O 3 de xullo de 1982, a Real Academia Galega e o Instituto da Lingua Galega aprobaron en sesión conxunta as Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego, seguindo como criterio principal a procura da pureza do idioma, eliminando castelanismos innecesarios e evitando a hiperidentificación, rexenerándoo con préstamos internos o que supuxo unha aproximación ao portugués. En abril de 1983, a Xunta publicou o Decreto de Normativización da Lingua Galega (coñecido como "Decreto Filgueira"), que consagraba estas normas como modelo para a escrita da lingua galega.
En 1990 a RAG e o ILG publicaron o Diccionario da Lingua Galega, con 12.000 entradas, que constituía así a normativa sobre o léxico (as Normas só tratan da ortografía e a morfoloxía).
En 1995 modificáronse parcialmente as NOMIG: a proposta do Consello Científico do ILG (11 de novembro de 1994), o Plenario da RAG ratificou estas lixeiras modificacións o 25 de febreiro de 1995. O novo texto publicouse en maio, e tivo valor inmediato, sen precisar de aprobación por parte do goberno galego, que foi simplemente informado.
A nova edición do Diccionario da RAG de 1997 contiña 25.000 entradas.
A reforma de 2003
En 2001 iniciouse un proceso de negociación entre os departamentos de galego das tres universidades galegas, o Instituto da Lingua Galega e diferentes asociacións. O obxectivo era a unificación de dúas das tres diferentes normativas –e posturas– sobre o galego existentes: a normativa “oficial”, aprobada polo Instituto da Lingua Galega, o reintegracionismo –partidario da unificación ortográfica co portugués–, e o reintegracionismo de mínimos, unha fórmula intermedia entre as dúas defendida por varias outras asociacións. Este grupo de entidades presentoulle unha proposta á Academia.
A Academia discutiuna en novembro do 2001, aínda baixo a presidencia de Francisco Fernández del Riego. Foi un debate difícil que rematou cunha votación con resultado de once votos en contra da mudanza, dúas abstencións e sete votos a favor, aínda que ninguén nese momento deu o asunto por pechado. A decisión foi polémica no seu momento e transcendeu ao ámbito dos investigadores e filólogos. O 30 de setembro do 2002, a Real Academia decidiu reabrir o debate, aínda que desde o interior da institución. O novo presidente era Xosé Ramón Barreiro, que se comprometera a conducir a reforma ao ocupar o cargo. A proposta finalmente aprobada pola RAG non coincide ao cento por cento coa presentada dous anos antes, xa que algúns dos puntos non se aceptaron na súa integridade, baixo a acusación máis ou menos velada dunha certa deriva lusista.
Criterios
Os principais criterios para a escolla das alternativas que entran dentro da normativa foron:
Facundo Perezagua
Facundo Perezagua Suárez, nado en Toledo o 27 de novembro de 1860, e finado en Bilbao o 29 de abril de 1935, foi un político socialista, comunista e sindicalista español. Foi o organizador do PSOE e a Unión Xeral de Traballadores en Biscaia, un do tres núcleos (xunto con Asturias e Madrid) dos que xurdiu o socialismo español e posteriormente do PCE. Foi un dos principais líderes obreiros de Biscaia que sentaron as bases da fundación do histórico Partido Comunista de Euskadi.
O seu celebre figura deu nome a un dos principais batallóns comunistas do Euzko Gudarostea, "Batallón Facundo Perezagua".
Ennis
Ennis (Inis) é unha cidade do Condado de Clare, na costa oeste de Irlanda, á beira do río Fergus e a 241 km de Dublín e 67 km de Galway. O seu nome é unha abreviación do orixinal Inis Cluain Ramh Fhada. A vila de Ennis está situada a apenas 19 km do Aeroporto de Shannon, e a relativa pouca distancia de atraccións turísticas coma os Cantís de Moher ou o castelo de Bunratty.
En 2006, Ennis tiña unha poboación de 24.253 habitantes, o que o converte no 11º centro urbano máis grande de Irlanda.
Historia
O nome Ennis ven da palabra irlandesa Inis, que significa unha antiga illa entre os cursos do Río Fergus e onde estaba construída unha abadía franciscana. O pasado de Ennis está asociado á familia O'Brien, que eran descendentes de Brian Boru. Durante o século XII, os O'Brien, que eran Reis de Thomond, deixaron o seu poder en Limerick e construíron unha residencia real en Clonroad, na illa. Durante 1240, o rei Donnchadh O'Brien ordenou a construción dunha extensión dos dominios da igrexa que logo donaría aos recentemente formados seguidores de S. Francisco. Os séculos que seguiron foron dunha grande actividade.
A vila contén moitas edificacións militares británicas que foron construídos ao longo dos séculos. As áreas de Clare Road e Clonroad conteñen casas acaroadas construídas a principios do século XX para vivendas de soldados. En Station Road, houbo unha cadea. Moitos homes de Ennis combateron co Exército Británico durante a primeira guerra mundial.
Monte, Covas, Ames
Monte é un lugar da parroquia de Covas no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 7 mulleres.
Irish Baroque Orchestra
A Irish Baroque Orchestra (en galego Orquestra Barroca Irlandesa) é unha orquestra adicada á música antiga que emprega instrumentos de época, sendo amais a única orquestra profesional destas características na República de Irlanda. Foi fundada en 1996 polo organista neozelandés Mark Duley e Thérèse Timoney. Actualmente o seu director artístico é Monica Huggett.
A orquestra presenta catro concertos por tempada con varias interpretacións de cada programa. Cada tempada inclúe unha semada de formación, en colaboración co Conservatory of Music and Drama do Dublin Institute of Technology. O seu repertorio céntrase na música dos séculos XVII e SVIII.
As súas interpretacións esténdense por toda a xeografía irlandesa, sendo orquestra residente do Ardee Baroque Festival cada mes de novembro en Ardee, Condado de Louth. No 2009, a orquestra participou no Dublin Handel Festival.
Está patrocinada pola RTÉ lyric fm e o Arts Council of Ireland.
Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Obxectivos
Os obxectivos da AAAG son o de articular, desenvolver e promocionar o sector do teatro en Galicia, en especial a través da elevación técnica e a mellora laboral dos seus profesionais, acorde coas máis modernas políticas culturais.
O colectivo asume tamén o obxectivo de fomentar a demanda cultural e a captación de público.
Xunta directiva
A Asociación está representada por unha xunta directiva elixida por votación entre os socios reunidos en Asemblea, por un período de dous anos.
En maio de 2012 era a seguinte:
Neste cadro directivo, como pode observarse, non figura o nome do Presidente, que era Antonio Durán "Morris".
No ano 2015 a directiva estaba conformada deste xeito :
Premios María Casares
A asociación creou en 1997 os Premios María Casares de teatro, de periodicidade anual, co fin de servir de estímulo e recoñecemento ao labor desenvolvido pola profesión teatral galega, enchendo un oco baleiro até o momento.
Os galardóns constan de trece categorías ou apartados representativos do traballo realizado, tanto diante como detrás do pano, ademais do Premio de Honra Marisa Soto, que recoñece a traxectoria dun profesional, que que é outorgado pola a Xunta Directiva da AAAG.
As persoas e entidades galardoadas son as seguintes:
Revista Escaramuza
Escaramuza: revista da Asociación de Actores, Directores e Técnicos de Escena de Galicia foi unha publicación en papel ilustrada editada pola asociación que se publicou entre 1997 e 2008. Con periodicidade trimestral, a colección consta de 26 números. Inclúe artigos de actualidade e política cultural, divulgación e cuestións profesionais.
Arnold Bax
Arnold Edward Trevor Bax (1883 – 1953) foi un compositor inglés.
Traxectoria
Naceu en Pendennis Road, Streatham, Londres no seo dunha familia de clase media alta. Estudou na Royal Academy of Music con Frederic Corder.
A súa primeira influencia foi a dos compositores rusos, tras unha viaxe na súa mocidade a ese país, pero máis tarde, tras a lectura de Yeats desenvolveu unha forte paixón por Irlanda, no que adoitaba pasar temporadas todos os anos, e mesmo escribiu poemas para revistas irlandesas co pseudónimo literario de Dermot O'Byrne. Tamén lle gustaba as terras remotas do oeste de Escocia, pasando algúns invernos compoñendo en Morar, preto de Mallaig.
Entre 1922 e 1939 compuxo sete sinfonías, nun estilo infrecuente de tres movementos no canto dos catro tradicionais.
María Acosta
María Acosta Díaz, nada en 1959 na Coruña, é unha socióloga e escritora galega.
Espacio Coruña
Características
O centro comercial foi inaugurado o 20 de outubro de 2009 despois de tres anos de obras e cun orzamento de 120 millóns de euros. Ten 41.000 metros cadrados, un supermercado de Mercadona, praza con zona de ocio infantil e 8 salas de cine, unha delas con pantalla tridimensional e efectos especiais. O Centro comercial ten prazas de aparcadoiro para 2.000 carros.
En maio de 2013 o centro comercial foi mercado por Eneas Real Estate. En outubro de 2013 o centro pasou a estar xestionado por Blackstone. En agosto de 2017 volveu mudar de donos tras ser mercado polo grupo vasco Inbisa.
CC Espacio Coruña ten Certificado Medioambiental, Certificado Final Breeam e Certificado de accesibilidade.
O mesón dos ermos
O mesón dos ermos é unha novela en lingua galega de Ramón Otero Pedrayo, publicada en 1936.
Trama
Xepe "O Martuxo" é un rapaz que vive na aldea das Lamas do Ermo. É fillo de solteira, e vive coas súas tías Catuxa e Adelaira e co seu avó, o señor Cilistro, que ten un mesón. Pagan foro ao fidalgo da casa do Pombeiro, situada cara ao interior. Xepe saca o gando a pastar, e non ten moita relación co resto da rapazada da aldea, agás con Bibiana, unha rapaza que o quere. Unha noite chega ao mesón Paio, un arrieiro de Moraña que leva viño do Ribeiro, e cóntalles o que pasou no pazo do Pombeiro. O fidalgo, don Ventura, tivo que deixar a casa despois de que chegase un home novo cun testamento dicindo que era o herdeiro lexítimo.
Unha mañá Xepe informa de que marcha da casa, e que ha volver cun pelexo de viño e unha onza de ouro para o avó. Ofrécese de criado no Pombeiro, e o fidalgo acéptao. O fidalgo, don Pedro da Agra, é un mal cristián que vive cos seus acólitos: o albeite de Rozamonde, alcumado "O Bocareu", o tasqueiro da Cruz e o crego da Pena Moura, Macías "O Teixugo". Amais don Pedro ten por amante a dona Florinda, que estivera vivindo na Habana. Un día un xuíz chega ao pazo preguntando por don Pedro, que ten contas pendentes coa xustiza e escapa. Xepe, que fora gañando a confianza do fidalgo, amígase con dona Florinda. O fidalgo págalle polos servizos prestados ao axudalo a escapar, e toda a súa corte marcha con el desde A Coruña cara a América.
Tras a morte da tía Adelaira, a súa irmá Catuxa comeza a coidar do vello señor Cilistro. Bibiana, o amor de infancia de Xepe, asume que non o volverá ver e casa co ferreiro de Bouzas por acordo dos seus pais. Son os tempos da primeira guerra carlista, con asaltos dos militares de ambos os dous bandos. Un día arde o mesón con Cilistro dentro, e Catuxa dá en tola. Polo Nadal Paio de Moraña regresa pola zona, e conta o que lle pasou nos pendellos da feira de Agolada cos militares e os carlistas. Ao non poder parar no mesón continúa cara á Couricada para levar viño, pero nun accidente cae da mula e morre.
esquerda|miniatura|Queima dunha aldea en África, e captura dos seus habitantes, práctica habitual no [[tráfico negreiro.]] Rematada a guerra, oito anos despois de que marchase da aldea, Xepe desembarca na Coruña con cartos e con Florinda como parella. Nas Lamas do Ermo non o recoñecen. Encárgalle a Bieito o Reboleiro, un canteiro de Valongo, que lle constrúa un novo mesón na aldea, pois se falaba de transformar o antigo camiño de arrieiros nunha estrada. Xepe conseguira cartos traballando co tráfico negreiro desde Luanda até Nova Orleáns. Quere romper con esa época, e na Coruña mata un home que se lembra del daqueles tempos. O mesón que constrúe é farturento, con estanco de sal e tabaco e unha carnizaría preto. Xepe faise prestamista, e cun escribán de confianza merca bens desamortizados e vai conseguindo propiedades, especialmente as que debían foro á casa do Pombeiro. Alí seguen vivindo os acólitos de don Pedro, que mentres vive en América segue a recibir cartos das rendas. Tras a súa morte herda o pazo Xacobe, que estudaba en Santiago de Compostela, onde leu a Vicente Manuel Cociña. Melancólico, despreocúpase do goberno da casa e dedícase a escribir.
Xacobe decide marchar a Pontevedra xunto cun frade bernardo exclaustrado. O frade, maior, é humanista, absolutista e carlista. Xacobe, máis novo, coñecera en Compostela a Antonio Neira de Mosquera e Antolín Faraldo, cos que falaba de Chateaubriand e outros escritores. De camiño a Pontevedra paran en Fonte Azoreira a falar cun abade, e fan noite no mesón das Lamas. Alí alóxase unha cuadrilla de ladróns ao mando do Bocareu, o albeite de don Pedro. Florinda recoñece a Xacobe, que era un rapaz cando marchara do pazo, e este dorme intranquilo. Ao amencer a partida de maleantes secuestra o frade e o fidalgo.
O Bocareu botouse ao monte como bandido tras a morte de don Pedro. Dicíase del que matara un quincalleiro da ponte das Poldras, e ofreceuse a traballar con outro ladrón, o Volante de Codeseda. Ao cabo, cando ten cuadrilla propia, O Bocareu entra en tratos co Xepe. Este é buscado en América por tratante de escravos e dise del que matou a Pedro, se cadra en defensa propia polo odio que o fidalgo lle tiña. Os homes do Bocareu levan ao monte o frade e a Xacobe e róubanlles. Métenos nunha ermida abandonada, e O Bocareu dille ao frade que ou consegue 50 onzas de ouro antes de dous días ou mata a Xacobe. O frade vai á reitoral de san Lourenzo, e o abade dille de iren á casa do Pombeiro. Un escribán de confianza de Xacobe consegue os cartos a cambio de vender propiedades. O frade leva as moedas ao peto de ánimas e marcha ao mesón. Ao cabo, Xacobe aparece morto.
Xepe acumula cartos, poder e vaidade. Catuxa, que vaga pola aldea e a contorna, sabe que é fillo dun bandido e que el ha rematar igual, e insúltao. O día de Defuntos Xepe quere matala no camposanto, pero o resto do pobo deféndea. Xepe quere desfacerse tamén do albeite e do tendeiro da Cruz, pois saben do seu pasado de traficante de escravos, e convence o primeiro para que asalte a tasca do segundo. Cando están nunha taberna, O Bocareu é apresado e condenado a morte, e dous dos seus homes tamén acaban mortos. Ao cabo de pouco tempo tamén morre o tendeiro, e Xepe acouga. Métese no negocio da minaría cun enxeñeiro inglés, mister Murchison, que matara dragóns franceses no Porto e que tamén estivera no mar. Chegan tempos de fartura e industria á aldea. Unha noite chega á taberna a señorita de Vilarpunteiro.
No pazo de Vilarpunteiro vive don Félix, que viviu en Madrid e chegou a deputado a Cortes. Ten dúas fillas, a maior delas Xulia, afeccionada á lectura. O pai quere casala cun rapaz, pero ela marcha cun militar culto a Francia, onde le a George Sand. Dous anos despois, tras a morte do militar, regresa ao pazo. Na taberna do Ermo arma un bo baile, e todos os homes devecen por ela agás o Mingos. Co paso dos días comeza a mocear co enxeñeiro inglés, que tamén é lido. O propio Xepe atrévese a botarlle as mans aos peitos, e ela respóndelle cunha labazada. Os achegados do pazo de Vilarpunteiro preocúpanse por ela, e un familiar, fidalgo de Penarubra, vai ao mesón. O inglés pídea en matrimonio e marchan a Nova Escocia, no Canadá.
Nas festas do san Breixo das Estivadas Xepe ve a Bibiana. Esta ten dous fillos e un matrimonio calmo pero infeliz, pois o ferreiro é taciturno e borrachón. Aínda desexa a Xepe, agora chamado don Xosé. Marcha con el á Coruña, onde pasan uns días xuntos. El mércalle roupas novas, pero abandónaa, e ela acaba por morrer no hospital. O ferreiro sae na súa procura, e Catuxa dille que nas Lamas do Ermo non a vai atopar, pois naquela casa grande habita o pecado. Finalmente o ferreiro chega á Coruña e ao hospital no que morreu Bibiana. De regreso á casa, para no mesón, onde Xepe discute con Florinda, que o ameaza cunha pistola. Ao amencer a casa arde, e o ferreiro detense a carón de Catuxa a observar o lume. Xepe e a muller morren calcinados.
Narración
A obra está estruturada en nove capítulos. Ten un narrador omnisciente en terceira persoa. A obra ten un léxico moi rico, mesmo con frases en inglés. Hai tamén mencións literarias e filosóficas de diversas épocas.
O espazo no que se ambienta é a aldea do Paraño, concello do Irixo, ao pé da actual estrada N-541 de Ourense a Pontevedra. A acción desenvólvese na contorna, pero tamén hai analepses en Madrid, Santiago de Compostela e A Coruña. A obra está ambientada na primeira metade do século XIX, aproximadamente entre 1831 e 1842, con diversas referencias aos momentos históricos vividos.
Nesa mesma época tamén está ambientada a primeira parte da novela Os camiños da vida. Di Ricardo Carballo Calero:
O tema da desaparición das casas fidalgas polo mal goberno e o desapego da vila labrega aparece tamén na obra Os camiños da vida, así como na novela Os pazos de Ulloa de Emilia Pardo Bazán.
Edicións
A obra está datada en Ourense o 30 de xaneiro de 1936. Foi reeditada por Editorial Galaxia en xuño de 1984, con revisión ortográfica e un apéndice léxico. En 1992 foi reeditada na colección Biblioteca de autores galegos de Diario 16 de Galicia, e en 1997 foi editado por AS-PG / A Nosa Terra nun volume conxunto cunha antoloxía de contos.
Os secuestradores de burros
Os secuestradores de burros é unha novela en lingua inglesa de Gerald Durrell, publicada en 1968 por HarperCollins co título orixinal de The Donkey Rustlers.
Trama
A familia Finchberry-White marcha de Inglaterra á illa grega de Melisa, á aldea de Kalanero, onde todos os habitantes os estiman. Os protagonistas son Amanda e David (os rapaces da familia) e o seu amigo Yani, un rapaz orfo da illa. O alcalde da aldea reclámalle a Yani uns cartos que lle prestara ao seu pai, baixo a ameaza de quedar coas terras que herdara. Coa colaboración de Coocos, un rapaz tatexo da illa, planean secuestrar os burros da aldea, que supoñen o único medio de transporte para a poboación.
Tras comprobar que os burros nadaban, levan de noite a unha pequena illa deserta os 19 burros da aldea. Nesa mesma noite, de lúa chea, deixan carteis que deixan ao pobo desconcertado. O alcalde di que o secuestro foi obra dos comunistas, e decide ir á vila da illa para pedir axuda á policía. O inspector chega con dous cans para buscar pistas, pero non atopan nada. O alcalde pídelle axuda ao pai de Amanda e David (coñecedor do secuestro de man de Coocos), e o inglés recoméndalle que pida unha recompensa a cambio de información (recompensa superior á cantidade debida por Yani ao alcalde). Os rapaces dinlle ao alcalde onde están os burros, e logo de que Amanda lle reclamase os cartos, o alcalde viuse obrigado a dárllelo.
Traducións
Foi traducido ao galego por Moisés Barcia, e editado por Sushi Books en 2019.
Alfonso Piñón
Alfonso Piñón Teijido, nado en Ferrol, foi un comerciante e xornalista galego.
Vida persoal
Casou en Vigo con Rosa Vázquez López en 1941.
Juan José Pujana
Juan José Pujana Arza, nado en Bilbao o 13 de xaneiro de 1943 e finado na mesma cidade o 2 de febreiro de 2022, foi un político do País Vasco, que foi Presidente do Parlamento Vasco na súa primeira e segunda lexislatura tras a transición política (1980-1987). Foi candidato a alcalde polo PNV no municipio de Elorrio nas eleccións de 2011.
Biografía
Licenciado en Dereito, membro primeiro do Partido Nacionalista Vasco e, máis tarde, un dos fundadores de Eusko Alkartasuna, foi Conselleiro de Ordenación Territorial, Urbanismo e Medio Ambiente do Consello Xeral Vasco durante o período preautonómico (1978-1980) en substitución de Juan Ajuriaguerra e sendo Lehendakari Ramón Rubial. Foi elixido deputado ó Parlamento Vasco nas tres primeiras lexislaturas (1980-1990), e Presidente do mesmo até 1987. Na terceira e cuarta lexislatura de España foi designado senador pola comunidade autónoma do País Vasco (1987-1991).
Dende que abandonou a actividade política institucional foi coordinador xeneral de Musikene, o Centro Superior de Música do País Vasco, tradutor de obras clásicas ó éuscaro e membro da Real Sociedade Bascongada de Amigos do País.
Christopher Nolan (escritor)
Christopher Nolan, nado o 6 de setembro de 1965 en Mullingar e finado o 20 de febreiro de 2009 en Dublín, foi un escritor irlandés.
Traxectoria
Por mor de complicacións durante o parto Nolan naceu con distonía e cunha parálise cerebral coa mobilidade reducida á cabeza e aos ollos, movemento que era a súa única forma de comunicación cos outros, a partir dos once anos tras aplicarlle unha medicina que lle relaxaba os músculos do pescozo puido comezar a escribir e para iso utilizaba un ordenador cun teclado especial que accionaba cun punteiro colocado na súa cabeza. Tras pasar a súa infancia na súa cidade natal a familia mudouse a Dublín para que Nolan puidese estudar. Aos quince anos publicou o seu primeiro libro, unha colección de poemas titulado Dam-Burst of Dreams. Tras rematar secundaria entrou no Trinity College e en 1987 publicou Under the Eye of the Clock, unhas memorias da súa infancia polas que gañou o Premio Whitbread Book. En 1999 publicou a novela The Banyan Tree.
Ventosa, Covas, Ames
Ventosa é un lugar da parroquia de Covas no concello coruñés de Ames na Comarca de Santiago. Tiña 192 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 98 eran homes e 94 mulleres.
Illa Grande
A illa Grande  Isola Grande tamén coñecida como illa longa é unha illa situada no territorio de Marsala, comuna italiana da provincia de Trapani, en Sicilia.
É a illa máis grande do pequeno arquipélago das Illas do Grande Estanque de Marsala (isole dello Stagnone) que ás veces se consideran á súa vez parte, das illas Égadi. Estaba formada por dous illotes rochosos, que se uniron para formar a illa longa, probablemente, unida para a ampliación dos depósitos de sal explotados polos fenicios.
Feminidade
miniatura|180px|Venus Anadyomène (O Nacemento de [[Venus (mitoloxía)|Venus) de Jean Auguste Dominique Ingres (1848).]] A feminidade é o conxunto de cualidades pechadas no estereotipo de muller dunha cultura particular. É un concepto que fai referencia a valores, características e comportamentos tanto aprendidos, como a características biolóxicas. O seu complemento é o concepto de masculinidade. O concepto de feminidade tamén desenvolveu o "ideal de feminidade" no senso dun patrón ou modelo desexable de muller.
Enténdese por feminidade un conxunto de atributos asociados ó rol tradicional da categoría muller. Algúns exemplos deses atributos son a comprensión, a delicadeza e a mostra de afecto, a educación e os coidados da descendencia etc. Deste xeito, ó longo da historia dos países occidentais, e aínda hoxe, as mulleres sufriron unha gran presión social para responder diante da sociedade con comportamentos asociados a eses atributos.
Antipapa
Antipapa é aquela persoa que, en oposición á cabeza da Igrexa católica vista como lexítimo reclama para si o título de Papa de xeito non oficial ou non suxeito ás normas da Igrexa que rexían en cada momento a elección de papa.
Características
Non indica unha postura contraria á doutrina católica, senón simplemente un intento de usurpación ou un pór de manifesto o descontento co liderado papal conxuntural. Os antipapas aparecen sobre todo en períodos de turbulencia, coma no Cisma de Occidente.
Listaxe de antipapas
Traslado a Aviñón, Francia
Lens, Lens, Ames
Lens é un lugar da parroquia de Lens no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 84 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 36 eran homes e 48 mulleres.
Paspallás chinés
Excalfactoria chinensis é unha especie de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, unha das dúas que integran hoxe en día o xénero Excalfactoria.
Está amplamente distribuída na India, China, Malaisia e illas próximas. Algúns espécimes tamén viven en Australia.
Descrición
A especie foi definida en 1766 por Linneo, co nome de Tetrao chinensis.
Xénero
Para o do xénero, véxase Excalfactoria.
Variacións taxonómicas
O xénero foi transferido a Coturnix despois de que ete fora descrito por en 1764 polo botánico e zoólogo francés François Alexandre Pierre de Garsault, ou en 1791 polo naturalista, tamén francés, Pierre Joseph Bonnaterre (segundo os autores).
Neste xénero mantívose durante moitos anos, até que recentemento foi recasificado, por algúns autores, no xénero Synoicus e, polo grupo de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional, no actualmente válido Excalfactoria.
Subespecies
Na actualidad recoñécense nove subespecies, coas distibucións que se indican a continuación:
Arciprestado de Bezoucos
miniatura|Igrexa de Santa Baia de Lubre. O Arciprestado de Bezoucos é un dos 33 arciprestados da arquidiocese de Santiago de Compostela. Pertence á vigairía da Coruña e abrangue 32 parroquias de seis concellos coruñeses. A súa existencia xa está constatada no parroquial suevo do século VI.
Parroquias
miniatura|Arciprestado de Bezoucos no mapa do arcebispado de Santiago de [[1825.]] As 32 parroquias do arciprestado son:
Cataluña do Norte
[[Ficheiro:Comarques Catalunya Nord Nomenclator.svg|miniatura|300px|
]] A Cataluña do Norte ou Cataluña Norte (en catalán: Catalunya Nord; en francés: Catalogne Nord) é a zona do sur de Francia histórica e culturalmente catalá e separada do resto de Cataluña en virtude do tratado dos Pireneos (o 7 de novembro de 1659). O inventor do termo Cataluña do Norte foi Alfons Mias nos anos 1930.
O 10 de decembro do 2007 o Consello Xeral dos Pireneos Orientais aprobou a oficialidade do catalán, xunto co francés.
Xeografía
A denominación comprende as comarcas históricas de Rosselló, Conflent, Vallespir, Capcir e o norte da Cerdanya, coñecida como Alta Cerdanya para diferenciala da comarca catalá. A Fenolleda, a pesar de ser maioritariamente occitana, inclúese habitualmente na definición de Cataluña do Norte polas súas relacións xeográficas e administrativas co Rosselló. Con 426.000 habitantes, representa un 3,1% da poboación total dos Países Cataláns.
Actualmente estas comarcas constitúen o departamento francés dos Pireneos Orientais (Pyrénées Orientales en francés), o cal se engloba dentro da rexión do Languedoc-Rosellón.
Historia
A orixe da Casa de Barcelona, que tras entroncar coa casa real aragonesa chegaría a reinar sobre toda a Coroa de Aragón, iniciouse nesta zona. Guilfredo o Velloso (Guilfredo I de Barcelona), o primeiro conde de Barcelona que obtivo o dereito de legar lexitimamente os condados aos seus fillos, era natural da aldea de Rià (antigamente Arrià), situado na vila de Prades (Prada de Conflent en catalán), capital histórica do condado do Conflent.