cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hakeem Olajuwon
Anos de campionatos (1993-1995)
Olajuwon gañou a reputación de ser un gran xogador de equipo e xunto con David Robinson foi aclamado como o mellor pivote da súa xeración. Adoitaba superar a pivotes como Ewing, Dikembe Mutombo e O'Neal (nos seus primeiros anos), e outros grandes defensores como Dennis Rodman ou Malone. As súas batallas máis difíciles foron co seu rival David Robinson, onde normalmente Olajuwon superábao nas estatísticas individuais. Os dous xogaban para franquías texanas distintas, pero Olajuwon perdía 12-30 contra Robinson en liga regular, aínda que en playoffs superábao cunha marca de 4-2. miniatura|left|Olajuwon (34) ante os Knicks. Os Rockets de Olajuwon finalmente gañaron o título en 1994, nunha serie épica de sete partidos contra os New York Knicks, o equipo dun dos seus perennes rivais, Patrick Ewing. Tras cinco partidos, os Knicks tomaron vantaxe por 3-2. Os Rockets defendían unha vantaxe de 86-84 nos últimos segundos do sexto partido. No último segundo, o beirado tirador dos Knicks John Starks (quen anotara 27 puntos até entón) tiraba por un triplo que lles valese as finais, pero Olajuwon fixo unha das mellores xogadas defensivas de todos os tempos e taponou o disparo. No sétimo partido, Olajuwon dominou o xogo, o seu dobre-dobre con 25 puntos e 10 rebotes foron suficientes para vencer aos Knicks, traendo o primeiro título a Houston desde que os Houston Oilers gañasen a AFL en 1961.
Hakeem estaba no cume da súa carreira. Nese ano converteuse no único xogador da historia da NBA en gañar o MVP, MVP das Finais e o Xogador Defensivo do Ano na mesma tempada. A fama de Olajuwon foi ben merecida, xa que os Rockets foron probablemente o campión con menos posibilidades de todos os tempos. Ningún dos outros xogadores do equipo titular (Robert Horry, Otis Thorpe, Vernon Maxwell e Kenny Smith) nin o Sexto Home Sam Cassell eran considerados estrelas, feito que se comproba ao ver que Olajuwon foi o único All-Star dos Rockets dese ano.
Os Rockets gañaron o título de novo en 1995, outra vez con Olajuwon como estrela. Máis notoriamente en 1995, cando os Rockets enfrontáronse aos Spurs na serie, o candidato a MVP Robinson foi superado por Olajuwon nos puntos por 35-24. Nin sequera Rodman, un dos xogadores que mellor defendían e máis rebotes capturaba puido axudarlle. Robinson díxolle á revista Life Magazine "Hakeem? You don't solve Hakeem." ("Hakeem? Non podes facer nada contra Hakeem."). Os Rockets gañaron todos os partidos desa serie. Na final da NBA, os Rockets varreron aos Orlando Magic, liderados por un mozo Shaquille O'Neal. O mundo enteiro do baloncesto agardara polo enfrentamiendo entre os dous grandes pivotes, e foi Olajuwon quen superou a O'Neal por 33-28 puntos por partido, elevando a súa propia marca de puntos por partido da liga regular en cinco puntos, mentres que O'Neal baixou nun. Como nota, Hakeem foi de novo o único xogador All-Star dos Rockets dese ano.
É un do catro xogadores da historia da NBA que conseguiu un cuádruplo-dobre. Concretamente, o 29 de marzo de 1990, contra Milwaukee Bucks, tras anotar 18 puntos, 16 rebotes, 10 asistencias e meter 11 tapóns. De feito existiu unha histórica polémica respecto diso, xa que só vinte e seis días antes, noutra actuación antolóxica contra os Golden State Warriors logrou outro cuádruplo-dobre con 29 puntos, 18 rebotes, 9 asistencias e 11 tapóns, aínda que lle terminaron quitando unha asistencia das estatísticas (o elemento o baloncesto do que cabe máis interpretación subxectiva, a diferenza dos puntos, rebotes ou tapóns).
Período post-campionato (1995-2000)
A gloria dos Rockets acabou axiña que como Michael Jordan volveu da súa retirada, e as súas Chicago Bulls dominaron a liga durante o tres anos seguintes, aínda que os Rockets fixeron historia,non puideron bater aos Bulls liderados por Jordan. De todos os xeitos nunca se atoparon en playoffs porque os Rockets eran un equipo da Conferencia Oeste e os Bulls da Conferencia Este: a única forma de atoparse en post-tempada era nas finais da NBA, pero os Rockets fallaron no intento nos seguintes anos a pesar do esforzo de Olajuwon, Drexler, Barkley e Scottie Pippen, adquirido na campaña 98-99.
Toronto Raptors (2001-2002)
Houston comezouse a reconstruír mediante a adquisición de mozas os beirados Cuttino Mobley e Steve Francis, os Co-Rookies do Ano de 2000. O 8 de agosto de 2001 Hakeem foi traspasado aos Toronto Raptors, onde xogaría a súa última tempada na NBA, facendo unha media de 7,1 puntos e 6,0 rebotes por partido (as máis baixas da súa carreira) antes de retirarse como un dos mellores pivotes de todos os tempos. Pouco despois da súa retirada, o número 34 foi retirado dos Houston Rockets.
Premios
miniatura|O 34 de Olajuwon, retirado polos Cougars.
Marem Ladson (álbum)
Marem Ladson é o primeiro álbum de estudio da cantante ourensá Marem Ladson, publicado en 2018 a través do selo Mount Ventoux.
Castelo de Grajal de Campos
O Castelo de Grajal de Campos é unha construción militar do XVI situada en Grajal de Campos (provincia de León), sobre os restos doutro castelo anterior do século X. Considéraselle o primeiro castelo artilleiro de España. É un impresionante edificio deseñado polo arquitecto Lorenzo de Aldonza, levada a cabo entre os anos 1517 e 1521, por orde de Hernando de Vega, e finalizado polo seu fillo, Juan de Vega, sexto señor de Grajal de Campos. Ten planta cuadrangular con 4 torres grandes onde se emprazaban os canóns de maior calibre. Está construído sobre un pronunciado noiro. Foi declarado Monumento Nacional o 3 de xuño de 1931.
O castelo foi recheado de terra, e a pesar do seu excelente estado de conservación non foi restaurado.
Historia
Nun documento do ano 967 xa se menciona a existencia do castello de Graliare. A actual edificación é unha obra gótica tardía de comezos do século XVI, encargada polo poderoso señor de Grajal, Hernando de Vega Comendador Maior de Castela, Presidente do Consello de Ordes Militares e Conselleiro do Consello da India, cuxo fillo Juan sería Presidente do Consello de Castela e primeiro conde de Grajal. Hernando, temendo a inminente revolta de Castela e de León contra Carlos V, non esperou a aprobación real para levantar a defensa. Cando esta chegou en 1521, o castelo xa estaba concluído.
O castelo seguiu gornecido e artillado nos século XVI e XVII. Cando os condes deixaron de habitar en Grajal a comezos do século XVIII, comezou o declive do edificio.
Entre 1833 e 1900 instalouse un cemiterio ao carón do adarve setentrional.
Características
Trátase dun cadrado de 73 metros de lado (88 varas) con catro torres nas esquinas e tres plantas. Antano estaba illado por un foso con ponte levadiza e porterna de entrada, todo iso está actualmente enterrado, sen que se atope onde se achaba exactamente. Segundo un manuscrito do século XVIII, achábase no lado meridional do complexo.
A entrada realízase a través dun portelo que dá acceso a unha escaleira de caracol. O interior da fortaleza áchase enteiramente recheo de terra e está inutilizado. As escaleiras das outras tres torres tamén están inutilizadas.
Nemertinos
miniatura|220px|Parborlasia corrugatus.
Os nemertinos, en xeral, miden menos de 20 cm de longo, pero o seu tamaño pode oscilar entre os 5 mm e máis de 30 m de lonxitude, como é o caso do Lineus longissimus que se pode atopar, entre outros sitios, na costa galega. Pero existen especies de ata 50 m ou 60 m de lonxitude, o que faría destes exemplares os de maior lonxitude do mundo.
Son de vida libre, acuáticos, a maioría mariños, cun pequeno número de especies dulciacuícolas e outro aínda menor de hábitos terrestres. Outros xéneros ben coñecidos son Prostoma e Geonemerfes.
O tipo comprende máis de 1.400 especies vivas, distribuídas en dúas clases, Anopla e Enopla.
O grupo dos Nemertea tamén recibe outras denominacións sinónimas, que están sendo progresivamente abandonadas como son Nemertina, Nemertinea, Nemertini ou Rhynchocoela.
Sistema tegumentario
Toda a superficie do corpo esta cuberta por cilios. A parede do corpo está máis organizada que nos platihelmintos, con menos tecido parenquimático e con musculatura superior.
Sistema nervioso
Consiste nun cerebro de 4 ganglios que rodean o rincocele e dous pares de cadeas nerviosas principais que discorren ventralmente; poden presentar cordóns nerviosos lonxitudinais adicionais. A epiderme posúe receptores ciliados individuais, en grupos e invaxinados en sucos cefálicos; pénsase que funcionan na recepción táctil e química. Posúen ollos semellantes aos das planarias e en número de dous a centos deles. Son fototacticamente negativos.
Sistema circulatorio
O sistema circulatorio é pechado. Dous vasos lonxitudinais corren a cada lado do tubo dixestivo interconectados anterior e posteriormente por espazos expandidos. Os vasos maiores son contráctiles, aínda que de maneira irregular; e o fluxo sanguíneo a miúdo é invertido. O sangue contén amebocitos e pigmentos de función incerta.
Aparello dixestivo
O aparello dixestivo é completo, tubular, e consiste en boca, cavidade bucal, esófago, estómago glandular, intestino con divertículos laterais e ano.
Probóscide e alimentación
Probóscide con estilete do nemertino "armado" Amphiporus ochraceus.|240px|miniatura 240px|miniatura|Representación esquemática dunha [[célula flamíxera e outras estruturas asociadas.]] O órgano máis característico e peculiar dos nemertinos é a probóscide ou trompa, que presenta as seguintes características:
Son exclusivamente carnívoros e capturan as súas presas, outros invertebrados, pola noite, utilizando as súas longas probóscides. As especies con estilete velenoso, pinchan á presa e liberan unha neurotoxina que as paraliza; as especies sen estilete enrolan a súa trompa ao redor da presa. En ambos os casos tragan a presa enteira.
Excreción
A excreción realízase a través de protonefridios similares aos encontrados nos platihelmintos.
Desenvolvemento
O patrón de desenvolvemento varía. Algunhas especies mariñas producen unha larva libre nadadora planctónica (pilidum). Esta larva carece de ano e presenta algunhas semellanzas coa larva planctónica de certos políclados (turbelarios), así como coas larvas trocóforas.
Ecoloxía
Viven en augas pouco profundas, na costa. Algunhas especies son de auga doce ou terrestres en solo húmido.
Cando son molestados, como medio de defensa os nemertinos estalan, fragmentándose en numerosas partes, que por rexeneración e en condicións favorables producen novos individuos.
Filoxenia
As relacións dos nemertinos con outros invertebrados son aínda dubidosas. No cladograma A considérase que os nemertinos comparten un antepasado acelomado cos platihelmintos, co que o ano e o aparello circulatorio serían logros evolutivos propios dos nemertinos na liña acelomada. No cladograma B, platihelmintos e nemertinos non forman un clado monofilético; os nemertinos compartirían cos protóstomos celomados a posesión de ano e o desenvolvemento dun aparello circulatorio.
Indulxencia
Indulxencia, na doutrina católica, é a remisión da pena temporal correspondente a pecados xa perdoados, outorgada pola Igrexa a quen cumpra certas condicións. A diferenza do sacramento da reconciliación, a indulxencia non perdoa pecados senón que exime de penas de carácter espiritual que doutro xeito os fieis purgarían logo da morte. A indulxencia non é un sacramento e pode ser concedida polo Papa, os bispos e cardeais, a quen, por exemplo, logo de rematar unha oración dada, visiten determinado santuario, empreguen certos obxectos de culto etc.
Os abusos e tráfico de indulxencias foron un dos motivos que levou ao enfrontamento de Lutero coa Igrexa Católica.
National Center for Biotechnology Information
miniatura|170px|Logo do NCBI. miniatura
O National Center for Biotechnology Information (NCBI), en galego Centro Nacional para a Información Biotecnolóxica, forma parte da Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos (National Library of Medicine), unha rama dos Institutos Nacionais de Saúde (National Institutes of Health ou NIH). Está localizado en Bethesda, Maryland e foi fundado o 4 de novembro de 1988 coa misión de ser unha importante fonte de información de bioloxía molecular.
Bases de datos
O NCBI almacena e constantemente actualiza a información referente a secuencias xenómicas en GenBank, un índice de artigos científicos referentes a biomedicina, biotecnoloxía, bioquímica, xenética e xenómica en PubMed, unha recompilación de enfermidades xenéticas humanas en OMIM, ademais doutros datos biotecnolóxicos de relevancia en diversas bases de datos.
Todas as bases de datos do NCBI están dispoñíbeis en liña de maneira gratuíta, e son accesíbeis usando o buscador Entrez. .
NCBI alberga xenoma secuenciado en GenBank, e un índice dos artigos biomédicos de investigación en PubMed Central e PubMed, así como outra información relevante para a biotecnoloxía. Todas estas bases de datos son accesíbeis en liña co motor de busca de Entrez.
GenBank
O NCBI ten a responsabilidade de facer accesíbel a base de datos de secuencias de ADN de GenBank desde 1992. GenBank coordínase con laboratorios individuais e outras bases de datos de secuencias tales como as do European Molecular Biology Laboratory (EMBL) e a Base de Datos de ADN do Xapón (DDBJ).
En taxonomía
O NCBI asigna un identificador único (número de identificación da taxonomía) a cada especie.
Agora País Llionés
Agora País Llionés (literalmente en galego, Agora País Leonés) é unha organización política que avoga polo socialismo e a autodeterminación do chamado País Leonés. Foi fundada a finais de 2007 (se ben a súa presentación pública foi o 1 de maio de 2008) por mozos de esquerdas procedentes de círculos antifascistas e de colectivos culturais e xuvenís leonesistas. A súa meta máis próxima é a creación dun ente administrativo propio para as provincias de Salamanca, León e Zamora, separado da actual Castela e León, que abranguería parte do que se chama País Leonés. miniatura|Bandeira utilizada polo independentismo leonés de esquerdas.
A organización
É unha organización leonesa autónoma, con carácter de concello participativo composta sobre un abano de sensibilidades de esquerda que teñen como base formulacións comúns, como a crenza na democracia participativa, o laicismo, o ecoloxismo, o feminismo, o socialismo, o anticapitalismo, o leonesismo, o internacionalismo e o dereito de autodeterminación. Ten como fin último a busca e construción dun País Leonés libre e socialista.
Funcionamento
O funcionamento da organización é asembleario, sen que existan cargos nin xuntas directivas. Non está ligada a ningún partido político e organízase por asembleas territoriais, agrupadas no Alcuentru Nacional (Encontro Nacional).
O seu funcionamento sufrágase grazas ás achegas dos seus militantes e simpatizantes e mediante a venda de material, como a publicación periódica "O Pegollu", chapas, adhesivos, camisetas etc. Seguen principios de autoxestión e total independencia respecto ás institucións.
Relacións con outras organizacións
Esta organización mantén relacións con outros colectivos independentistas de España como os Fai!, en Asturias; Regüelta, en Cantabria; ou Maulets en Cataluña, Baleares e a Comunidade Valenciana.
The Client
The Client é un filme estadounidense dirixido por Joel Schumacher que foi estreado en 1994.
Sinopse
Mark Sway é un rapaz de once anos ameazado polo que sabe pero que nunca poderá contar. Foi testemuña dun asasinato da mafia, pero se revela o que sabe será eliminado por eles. Un ambicioso fiscal federal non deixará de acurralar ó rapaz para que diga a verdade. Sen querelo, Mark converteuse no instrumento dun xogo mortal. A súa única aliada é unha valente avogada que arriscará a súa carreira e mesmo a súa vida con tal de axudalo.
Luteranismo
miniatura O luteranismo é o movemento relixioso cristián que comezou coas ensinanzas teolóxicas de Martiño Lutero no século XVI que serviron de base á Reforma protestante que conduciu á súa separación da igrexa católica e a formación do protestantismo. A certeza bíblica que tivo de que Deus non xulga as persoas polas súas obras, boas ou malas, senón máis ben a causa da súa fe, proporciona a Lutero a raiz fundamental do seu pensamento. Así, o luteranismo inspírase en tres principios angulares: a xustificación pola fe, o sacerdocio universal e a autoridade da Biblia.
O ataque comezado por Lutero baséase no concepto de xustificación pola fe, que negaba toda teoría romana sobre os méritos da salvación e a mediación dos santos. Denunciou tamén as que consideraba falsas seguridades de salvación ofrecidas por Roma a través da venda de indulxencias e a obtención dos perdóns.
O luteranismo rexeita a primacía e autoridade romana do papado. Nega a tradición dogmática e a existencia do purgatorio. O movemento protestante iniciado por Lutero afirma o valor único das Escrituras, e a supremacía da fe en Xesucristo. Lutero desenvolve a doutrina do Sacerdocio Universal, onde afirma que as Escrituras son intelixibles para tódolos crentes e que cada un, libremente, pode examinalas. Lutero busca transformar a cada crente no seu propio sacerdote.
A data simbólica da reforma foi o 31 de outubro de 1517 e para 1555 o luteranismo estaba firmemente asentado no norte, centro e leste de Alemaña, en Escandinavia, Letonia, Bohemia e Transilvania e a contrarreforma católica impediu que se establecera ou expulsou o luteranismo de gran parte do leste e o sur de Europa.
No século XVII en paralelo no luteranismo apareceron dúas tendencias contrapostas, o sincretismo que se circunscribía á teoloxía e que avogaba por unha concordia entre as igrexas, distinguindo entre verdades fundamentais que eran patrimonio de todas as confesións e secundarias, a outra tendencia foi o pietismo que avogaba por un reavivamento da relixiosidade popular combinando a énfase luterana na doutrina bíblica coa énfase puritana na piedade individual e unha vida cristiá vigorosa.
Na actualidade hai setenta millóns de fieis membros de igrexas luteranas que se agrupan en tres asociacións de igrexas luteranas, a Federación Luterana Internacional (66 millóns de fieis), o Consello Luterano Internacional e a Conferencia Evanxélica de Confesión Luterana, asemade catrocentos millóns de protestantes teñen a súa orixe na doutrina de Lutero.
Laboratorio Oficial de Metroloxía de Galicia
O Laboratorio Oficial de Metroloxía de Galicia (LOMG) é un centro tecnolóxico cuxa principal actividade é dar servizo ao tecido industrial galego en materia de metroloxía e calibración. Está situado no Parque Tecnolóxico de Galicia (Tecnópole), en San Cibrao das Viñas.
Ademais de desempeñar a súa misión de centro de referencia de metroloxía e calidade dende hai máis dunha década, nos últimos anos comezou un intenso programa de desenvolvemento de proxectos de I+D+i.
O LOMG centra as súas actividades en tres grandes áreas:
Will Yun Lee
Will Yun Lee (hangul: 이상욱), nado como Lee Sang-wook en Arlington, Virxinia, o 22 de marzo de 1971, é un actor estadounidense. É coñecido polos seus papeis nas series de televisión Witchblade, onde interpreta a Danny Woo, e en Bionic Woman, onde fai de Jae Kim. Tamén apareceu en filmes como Die Another Day, Elektra e The Wolverine.
Calvos, Sacardebois, Parada de Sil
Calvos é un lugar da parroquia de Sacardebois, no concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas.
Arriano
Arriano pode referirse a:
A sardiña na cultura popular galega
miniatura|250px|A sardiña e o porco, se voaran, en moito máis se estimaran. A seguir recóllese a pegada que deixou a sardiña na cultura popular galega, na fraseoloxía e na tradición oral galega (refráns, cantigas e adiviñas).
Din os mariñeiros que os bancos de sardiña aparecen ó mencer e, sobre todo, ó solpor e de noite, á luzada, e que durante o día a sardiña descende e permanece acamada no fondo do mar, repousando semienterradas de cabeza no limo.
Refraneiro
miniatura|250px|En san Xoán, a sardiña molla o pan. miniatura|250px|Se ves [[mascatos voar, busca a sardiña no mar.]]
Cantigueiro
miniatura|250px|Unha vella se comeu/ cento e medio de sardiñas,/ e toda a noite andivo/ quitando do cu espiñas.
Airbus A321
O Airbus A321 é un avión civil de pasaxeiros de Airbus, o consorcio europeo de fabricación de aeronaves. É unha versión alongada do A320 con cambios mínimos. A superficie alar alongouse lixeiramente e o tren de aterraxe reforzouse. É propulsado por motores CFM56 ou V2500.
Algunhas compañías elixiron este avión en vez do Boeing 757, xa que ten a mesma capacidade e comparte comunalidade cos outros avións da familia: o A318, o A319 e o A320. Isto inclúe os avanzados mandos fly-by-wire, o que permite que os pilotos dun tipo de avión poidan pilotar os outros con só un par de horas de adestramento.
Desenvolvemento
O programa A321 comezou no ano 1989 a partir do Airbus A320, sendo o seu primeiro derivado e coñeceuse tamén como Stretched A320, A320-500 e A325. Foi lanzado o 24 de novembro de 1988 despois de que se asegurasen compromisos por 183 avións para 10 clientes.
O A321 realizou o primeiro voo o 11 de marzo de 1993 cun prototipo equipado con motores IAE V2500. O segundo prototipo, con turboventiladores CFM56-5B, voou en maio de 1993. O avión conseguiu a súa certificación europea en decembro dese ano. Lufthansa e Alitalia foron as primeiras aeroliñas en pedir o A321, con 20 e 40 avións pedidos respectivamente. O primeiro dos A321 de Lufthansa con motores V2500-A5 chegou o 27 de xaneiro de 1994, mentres que Alitalia recibiu o seu primeiro avión con motores CFM56-5B o 22 de marzo de 1994. O A321-100 entrou en servizo en xaneiro de 1994 con Lufthansa.
A montaxe final do A321 realízase en Alemaña, sendo o único Airbus que se monta alí. Isto debeuse a unha disputa entre os franceses, que afirmaban que a mudanza tería un custe innecesario de 135 millóns de euros en gastos asociados coa nova planta, e os alemán, que dicían que sería máis productivo para Airbus a longo prazo. A segunda liña de produción situouse en Hamburgo, que posteriormente produciu os máis pequenos Airbus A319 e A318. Por primeira vez, Airbus entrou no mercado de bonos, a través do cal recadou 475 millóns de euros para financiar custos de desenvolvemento. Airbus conseguiu 175 millóns adicionais prestados polo Banco Europeo de Investimento e investidores privados.
En comparación co A320, o cambio máis importante do A321 é a súa fuselaxe máis alongada, con novas seccións nas partes dianteira e traseira que lle dan 6,93 metros máis de longo. Outros cambios son o reforzo do tren de aterraxe para facer fronte un maior peso, motores máis potentes, un sistema de combustible simplificado e mellorado e pneumáticos máis grandes para mellores freadas. As súas ás lixeiramente modificadas danlle un comportamento moi semellante ao do A320 tendo un pilotaxe case idéntico ao deste modelo e ao A319.
O A321-100 básico ten un menor alcance que o A320 ao non engadírselle un tanque de combustible extra no deseño inicial para compensar o aumento de peso. Airbus desenvolveu o máis pesado A321-200 en 1995 para suplir esta redución de alcance, e conseguiu unha variante capaz de atravesar o océano Atlántico. Isto logrouse con motores con máis pulo (V2533-A5 ou CFM56-5B3), reforzos estruturais menores, e unha maior capacidade de combustible coa instalación dun depósito de 2 900 litros (coa opción de instalar un segundo).
A321-100
O derivado orixinal do A321, o A321-100, tiña menor alcance que o A320 debido a que non se lle engadiu ningún tanque extra de combustible para compensar o incremento de peso. O peso máximo de engalaxe (MTOW) do A321-100 é de 83 000 kg. O A321-100 entrou en servizo con Lufthansa en 1994. Só se fabricaron unhas 90 unidades, e unhas poucas delas foron posteriormente convertidas á variante A321-200.
A321-200
Airbus comezou a desenvolver o máis pesado e con maior alcance A321-200 en 1995 para darlle ao A321 un rango transcontintental completo nos Estados Unidos. Isto conseguíuse con motores máis potentes (V2533-A5 ou CFM56-5B3), un menor reforzo estrutural, e un incremento na capacidade de combustible coa instalación de un ou dous tanques opcionais de 2 990 litros na bodega traseira. Estes tanques incrementaban a capacidade total ata os 30 030 l. Estas modificacións tamén incrementaron o MTOW do A321-200 ata os 93 000 kg. Esta variante voou por vez primeira en decembro de 1996, e entrou en servizo con Monarch Airlines en abril de 1997. Os seus competidores directos son o 757-200 e o 737-900/900ER.
A321neo
miniatura|249x249px|A321neo de Arkia O 1 de decembro de 2010, Airbus lanzou a familia A320neo (neo de New Engine Option) cun alcance 930 km maior e un 15% máis de eficiencia no consumo de combustible, grazas aos novos motores CFM International LEAP-1A ou Pratt & Whitney PW1000G e aos seus sharklets máis grandes. O alongado prototipo do A321neo voou por vez primeira o 9 de febreiro de 2016. Conseguiu a súa certificación o 15 de decembro de 2016 e entrou en servizo en maio de 2017 con Virgin America.
A321LR
En outubro de 2014 Airbus comezou a comercializar unha variante de máis alcance cun peso máximo de engalaxe de 97 toneladas con tres tanques de combustible adicionais, dándolle 190 km máis de alcance que o Boeing 757-200. Airbus lanzou o A321LR (Long Range) o 13 de xaneiro de 2015; ten un alcance de 7 400 km con 206 asentos en dúas clases. O 31 de xaneiro de 2018 a variante realizou o seu primeiro voo. Airbus anunciou a súa certificación o 2 de outubro dese ano. O 13 de novembro de 2018 Arkia recibiu o primeiro A321LR.
A321XLR
En xaneiro de 2018 Airbus estaba estudando unha variante A321LR con aínda máis MTOW. O proposto A321XLR, cun alcance de 8 300 km, foi lanzado oficialmente o 17 de xuño de 2019 no Paris Air Show e agárdase que entre en servizo en 2023 para competir co Boeing NMA. O avión terá un tanque central traseiro permanente para almacenar máis combustible, permitíndolle 1 300 km máis de alcance que o A321LR, un tren de aterraxe reforzado para un MTOW de 101 toneladas, e unha configuración optimizada de flaps do bordo de arrastre para preserbar o rendemento nas engalaxes.
Operadores
Maiores operadores do A321 ordenados polo número de aeronaves operativas (outubro de 2022).
Bibliografía
Airbus A320 Airbus A320 family
Normandos
miniatura|300px|Territorios en posesión dos normandos no [[século XII, cara ao 1.130]] Os normandos (Normando: Normaunds; Normands; Normanni), literalmente "homes do Norte", en alemán, foron invasores escandinavos, viquingos na súa maioría daneses, pero tamén noruegueses e suecos (os varegos) que comezaron a ocupar o noroeste de Francia (o que se coñece como Normandía) na segunda metade do século IX. Eran descendentes dos pobos nórdicos ("Norman" provén de "Norseman" ) Viquingos (Inglés antigo wicingas—"piratas" ) de Dinamarca, Islandia e Noruega que, baixo o seu líder Rollón, acordaron xurar lealdade a Carlos o Simple de Francia occidental. A través de xeracións de asimilación e mestura coas poboacións nativas francas e Galo-Romanas, os seus descendentes adoptaron gradualmente a cultura de base carolinxia do oeste de Francia.
A identidade cultural e étnica dos normandos xurdiu inicialmente na primeira metade do século X, e continuou evolucionando ao longo dos séculos seguintes.
A dinastía normanda tivo un grande impacto político, cultural e militar na Europa medieval e Próximo Oriente. Os normandos eran famosos polo seu espírito marcial e eventualmente pola súa piedade Católica, converténdose en expoñentes da ortodoxia católica na que se asimilaron. Adoptaron a Lingua galorromana da terra franca na que se estableceron, e o seu dialecto coñeceuse como Norman, Normaund ou Francés Normando, unha importante linguaxe literaria. O Ducado de Normandía, que se formou polo tratado coa coroa francesa, foi un gran feudo da Francia medieval e baixo Ricardo I de Normandía forxouse nun principado unido e formidable na tenencia feudal.
Os normandos destácanse tanto pola súa cultura, como a súa singular arquitectura románica e as súas tradicións musicais, e polos seus significativos logros e innovacións militares. Os aventureiros normandos fundaron o Reino de Sicilia baixo Roxerio II logo de conquista do sur de Italia e Malta aos Sarracenos e bizantinos, e unha expedición en nome do seu duque, Guillermo o Conquistador, levou á conquista normanda de Inglaterra na Batalla de Hastings en 1066. A influencia cultural e militar normanda estendeuse desde estes novos centros europeos aos Estados cruzados do Próximo Leste, onde o seu príncipe Bohemundo I fundou o Principado de Antioquía en Levante, tamén en Escocia e País de Gales en Gran Bretaña, Irlanda ou nas costas do norte de África e as Illas Canarias.
O legado dos normandos persiste hoxe a través da linguas e dialectos rexionais de Francia, Inglaterra e Sicilia, así como tamén os diversos amaños culturais, xudiciais e políticos que introduciron nos seus territorios conquistados.
Joe Harris
Joe Malcolm Harris, nado o 7 de setembro de 1991 en Chelan, Washington, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Brooklyn Nets da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Harris foi seleccionado na 33ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Cleveland Cavaliers. O 24 de xullo asinou o seu contrato de rookie cos Cavaliers. Durante as súas dúas tempadas en Cleveland, foi asignado en varias ocasións ós Canton Charge, afiliado dos Cavs na NBA Development League. Na súa tempada coma rookie, os Cavaliers chegaron ás Finais da NBA de 2015, onde perderon contra os Golden State Warriors en seis partidos.
O 19 de xullo de 2016, Harris asinou cos Brooklyn Nets. O 23 de novembro de 2020, Harris asinou un novo contrato cos Nets por catro anos.
McDonnell Douglas F-15E Strike Eagle
O McDonnell Douglas (agora Boeing) F-15E Strike Eagle é un caza polivalente todotempo estadounidense derivado do McDonnell Douglas F-15 Eagle. O F-15E foi deseñado nos anos 80 como un interceptor de grande alcance e alta velocidade sen depender de avións de escolta ou de guerra electrónica. Os Strike Eagle da USAF poden distinguirse doutras variantes estadounidenses do Eagle pola súa camuflaxe máis escura e polos seus tanques de combustible comformables montados ao longo das entradas de aire do motor (aínfa que estes tanques de combustible tamén se montaron nas primeiras variantes do F-15).
O Strike Eagle despregouse en operacións militares en Iraq, Afganistán, Siria e Libia. Durante esas operacións o F-15E realizou ataques profundos contra obxectivos de gran valor e patrullas aéreas de combate, e proporcionou apoio aéreo próximo para tropas aliadas. Tamén foi exportado a varios países, como Israel e Arabia Saudita.
Real Audiencia de Galicia
A Real Audiencia de Galicia foi o órgano de administración de xustiza e corpo de goberno do reino de Galicia. Naceu en 1480 como un tribunal especial para o sometemento e pacificación definitiva do reino e a instauración da xustiza real sometendo os señores. Era presidida polo vicerrei ou gobernador de Galicia. Xudicialmente é o antecedente do actual Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.
Historia
Ata 1578 en que se instala definitivamente na Coruña, a Real Audiencia non tivo sede fixa, senón que se desprazaba aos lugares onde había problemas que resolver (Pontevedra, Mondoñedo etc.). A documentación xerada por este organismo constitúe o fondo fundamental do Arquivo do Reino de Galicia (A Coruña).
Yle
miniatura|dereita|Sede da Yleisradio en [[Helsinqui.]] Yleisradio (Yle) en finés ou Rundradion en sueco, a compañía pública finlandesa de radio e televisión fundouse en 1926, réxea unha fundación independente e opera cinco canles de televisión, 13 canles de radio nacionais e 25 rexionais. Os programas en sueco realízaos a Finlands Svenska Television e Finlands Svenska Radio.
Valentín Paz Andrade (barco)
O Valentín Paz Andrade é un buque escola do Servizo de Gardacostas de Galicia.
Yle
Ligazóns externas
Web oficial de Yle (en finés e sueco)
Valentín Paz Andrade (barco)
Descrición
Leva o nome en honra de Valentín Paz-Andrade, empresario galeguista pontevedrés.
Está dotado de equipo para actividades pesqueiras de arrastre por popa con aparello peláxico, semipeláxico e de fondo, arrastre por tangóns, corricán, cerco e palangre.
Parte da tripulación está subcontratada a empresa civil Remolcanosa.
Mario J. Molina
José Mario Molina-Pasquel Henríquez, nado o 19 de marzo de 1943 en Cidade de México e finado o 7 de outubro de 2020 no mesmo lugar, foi un enxeñeiro químico mexicano e un dos máis importantes precursores para o descubrimento do buraco de ozono antártico. Foi gañador (xunto con Paul J. Crutzen e Frank Sherwood Rowland) do Premio Nobel de Química de 1995 polo seu papel para a dilucidación da ameaza á capa de ozono da Terra por parte dos gases clorofluorocarbonos (CFC), converténdose no primeiro cidadán mexicano en recibir o Premio Nobel de Química.
Traxectoria
Os seus pais foron Roberto Félix Molina Pasquel (Veracruz, 1908) e Leonor Henríquez. O seu pai foi avogado, profesor na UNAM e embaixador de México en Etiopía, Australia e Filipinas.
Cursou a escola primaria na Cidade de México, e á idade de once anos—continuando a tradición familiar—os seus pais enviárono a estudar a Suíza.
En 1960 ingresou á Facultade de Química da UNAM para estudar enxeñería química. En 1965, logo de graduarse, proseguiu os seus estudos de posgrao na Universidade de Friburgo (Alemaña), onde pasou case dous anos investigando en cinética de polimerizacións. Entre 1967 e 1968, pasou algúns meses en París e outros na Cidade de México. Nese ano ingresou ao programa de doutoramento en fisicoquímica da Universidade de Berkeley (California).
En Berkeley, incorporouse ao grupo de investigación do Profesor George C. Pimentel. Molina obtivo o doutoramento en 1972, e permaneceu un ano máis en Berkeley, antes de converterse, en 1973, investigador asociado na Universidade de California en Irvine, co Profesor F. Sherwood Rowland.
Molina foi nomeado membro do profesorado de Irvine en 1975, liderando as súas propias investigacións a partir de entón. Logo de sete anos en Irvine, Molina decidiu explorar a vida profesional extraacadémica, e uniuse ao Jet Propulsion Laboratory, no grupo de Física e Química cuántica.
Molina volveu á academia en 1989, ao incorporarse ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) como Profesor, e adquiriu cidadanía estadounidense.
É membro de El Colegio Nacional (México) e é un membro notable da Academia Pontificia das Ciencias.
Molina foi electo asesor do equipo de transición do presidente estadounidense Barack Obama para cuestións de conservación e preservación do ambiente en novembro do 2008.
Molina foi Presidente de Honra da Asociación Mares de México, constituída no ano 2009 e dedicada á conservación dos mares
Investigacións científicas
Realizou diversas investigacións no ámbito da química ambiental sobre os problemas ambientientais. En 1974, Rowland e Molina daban conta dos resultados das súas investigacións nun artigo publicado na revista Nature. Nel advertían da crecente ameaza que o uso dos gases CFC supuñan para a capa de ozono, aviso que naquel momento foi criticado e considerado excesivo por un sector de investigadores. Con todo, a tenacidade e o convencemento que depositaron nas súas propias teorías conquistou as mentes máis incrédulas. Tras arduas deliberacións, Molina e Rowland conseguiron a aprobación ás súas teses en encontros científicos internacionais e estiveron presentes nas reunións nas que se fixaron os parámetros de control que debían facer cada país na emisión de CFCs. En 1989, Mario Molina pasou a traballar no Departamento de Ciencias Atmosféricas, Planetarias e da Terra do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) como investigador e profesor. E en 1994, o seu traballo brindoulle outro recoñecemento, neste caso do presidente dos Estados Unidos, que lle nomeou membro do comité que lle asesora sobre asuntos de ciencia e tecnoloxía, ao que pertencen 18 científicos.
O punto culminante da súa traxectoria de traballo e perseveranza en prol da súa preocupación por un problema que afecta a todo o planeta chegou o 11 de outubro de 1995. Mario Molina recibía, xunto con Rowland o Premio Nobel de Química por ser os pioneiros en establecer a relación entre o buraco de ozono e os compostos de cloro e bromuro na estratosfera. O galardón tamén se concedía ao holandés Crutzen, do Instituto Max-Planck de Química de Mainz (Alemaña) quen achou en 1970 que os gases contaminantes teñen un efecto destrutor nesa capa, sen descomporse.
O 4 de decembro de 1995, Molina, Rowland e Crutzen foron premiados ademais polo Programa da ONU para o Medio (UNED), pola súa contribución á protección da capa de ozono.
Molina posúe tamén os premios Tyler (1983) e Essekeb (1987) que concede a American Chemical Society, o Newcomb-Cleveland, da Asociación Americana para o Avance da Ciencia (1987), por un artigo publicado na revista Science que explicaba os seus traballos sobre a química do buraco de ozono na Antártida. E a medalla da NASA (1989) en recoñecemento aos seus logros científicos. Mario Molina sinalou nalgunha ocasión que cando elixiu o proxecto de investigar o destino dos CFCs na atmosfera, fíxoo simplemente por curiosidade científica. Non considerou as consecuencias que levarían os seus estudos. Pero cando se deu conta da envergadura do seu descubrimento, sentiuse sobrecollido, porque o seu achegue non só contribuíu á comprensión da química atmosférica, senón que ademais supuxo un profundo impacto na conciencia ecolóxica de todo o mundo.
Academia de Atenas
A escola de Platón primaba polo ensino dialéctico, onde o saber era encontrado mediante un proceso endóxeno, ou sexa, pola busca individual, a través dos constantes cuestionamentos. A escola rivalizaba coa súa contemporánea de Isócrates - onde o coñecemento consistía soamente na asimilación daquel saber que xa fora producido (algo un tanto semellante ás escolas actuais).
O termo "Academia" gañou, desde entón e até os días actuais, a acepción de local onde o saber non apenas é ensinado, mais producido.
Pode ser considerada coma un antecedente das Universidades de hoxe.
Historia
O amor ao saber - a filosofía - marchaba en Platón lado a lado á paixón pola política. Tentara emprender, na cidade-estado de Siracusa, algunhas das súas ideas, xunto ao ditador local, Dionisio. Alí procura aplicar algunhas das súas concepcións sobre o estado, mais logo vese forzado a desistir, coa sucesión operada por Dionisio II.
Entre as súas viaxes a Siracusa, comprou nos arredores de Atenas o sitio xa referido, por volta do ano -387, mandando que se inscribise no seu portal a frase, de nítida influencia pitagórica:
Durante todo o resto da súa vida, o mestre ensinou alí, até o -347 - ano da súa morte. A institución sobreviviulle aínda por centenas de anos: a Academia de Platón só foi fechada en 529, por imposición do emperador romano, Xustiniano.
miniatura|A moderna Academia de Atenas, deseñada por Theofil Hansen e completada no [[1887]] A historia da Academia tivo tres grandes fases: Hai quen admite unha 4ª e 5ª Academias, personalizadas por Filón de Lárisa e Antíoco de Ascalón, máis próximos ás doutrinas de Platón, a quen tentaron de conciliar co estoicismo.
Localización
miniatura|250px|Mapa da antiga Atenas. A Academia estaba situada ao norte da cidade. O lugar onde se asentou era un oliveiral sagrado adicado á deusa da sabedoría, Atenea, nos suburbios da cidade de Atenas. Xa desde a idade de bronce facíanse alí ritos relixiosos, e alí Academo, venerara aos Dióscuros Cástor e Pólux. Outras manifestacións relixiosas atenienses neste sitio estaban relacionadas co culto a Prometeo e a Dioniso.
Funcionamento
A idea da escola na "Academia"' difería da concepción moderna: era unha especie de irmandade, onde todos eran libres para expresar as súas ideas.
Os debates versaban sobre todos os temas do saber até entón coñecidos: matemática, xeometría, historia, música, astronomía - alén da propia filosofía.
Clausura
Damascio o Diacodo reorganizou a escola neoplatónica cando a morte de Proclo (485), adicando a súa vida ao estudo da obra de Platón e Aristóteles. Xustiniano, quen desexaba unha unidade relixiosa que garantise a hexemonía do Imperio Bizantino, ditou un edicto no 529 proscribindo o paganismo, xudaísmo e numerosas seitas, prohibindo o ensino da filosofía grega e obrigando o peche da escola de Atenas.
Eduardo Puente Carracedo
Eduardo Puente Carracedo, coñecido como O Nécoras, nado en Santiago de Compostela en 1887 e finado na mesma cidade o 28 de xuño de 1937, foi un sindicalista e librepensador galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Puente Arrochena, dunha familia de panadeiros. Foi un dos fundadores da Juventud Liberal e participou nun mitin en lembranza de Ferrer i Guardia en 1910. Emigrou a Arxentina e destacou en Tierra de Fuego como un dos alicerces da Federación Obrera de Magallanes, pasou un ano na prisión de Ushuaia e foi deportado en 1921. Retornou a Santiago de Compostela e foi asesor do Sindicato de Panaderos La Espiga da CNT. A mediados dos anos 20 dirixiu o negocio familiar afastándose da organización obreira. Na República fíxose célebre por rexentar unha taberna no Pombal denominada El Infierno e polas súas actitudes anticlericais. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 buscou refuxio nos restos do Castelo da Rocha Forte, pero foi capturado, estivo preso e foi asasinado na ponte da Rocha, no lugar da Amañecida, en Compostela.
A súa vida serviu de inspiración para a novela Home sen nome de Suso de Toro.
Festas de San Roque (Betanzos)
miniatura|dereita|[[Globo de Betanzos.]] No día máis importante das festas de San Roque de Betanzos, o 16 de agosto, lánzase un globo de papel, unha tradición da familia Pita dende 1875. Os irmáns Pita Varela en 1979 presentaron no Rexistro da Propiedade Industrial o seu deseño. Describindo a construción: a primeira capa de papel e a segunda de tea cun aro de madeira entre as dúas. Todo cosido cun cordel fino e forte. A patente describe tamén como facer toda a envolta, seguindo un patrón, realizando as pezas laminares ata ter os 16 pliegos de papel, dobrados ao largo e pegados xuntos.
Nestas festas tamén hai dúas xeiras fluviais ao campo dos Caneiros, uns quilómetros río arriba, no concello de Coirós. O costume e ir comendo o xantar nas embarcacións río arriba, pasar o día no campo dos Caneiros e volver ceando. Tamén hai xente que vai ao campo dos Caneiros a pé.
Mitsubishi Regional Jet
O Mitsubishi Regional Jet (MRJ) é un reactor de pasaxeiros rexional con capacidade para 70–90 pasaxeiros fabricado por Mitsubishi Aircraft Corporation, unha asociación entre Mitsubishi Heavy Industries (o propietario maioritario) e Toyota Motor Corporation, coa asistencia no deseño da afiliada de Toyota Fuji Heavy Industries (que xa é unha fabricante de avións). O proxecto está nas súas primeiras etapas de construción, e agárdase o primeiro voo para o ano 2015. Será o primeiro avión de pasaxeiros xaponés deseñado e fabricado no país dende o NAMC YS-11 dos anos 60.
Deseño
O MRJ será lanzado con motores turboventilador Pratt & Whitney's PW1000G. Inicialmente agárdabase que o avión fose o primeiro reactor rexional en adoptar materiais compostos de fibra de carbono para a súa fuselaxe nunha escala significativa. Porén, nun cambio de deseño en setembro do 2009, Mitsubishi anunciou que usaría aluminio para o caixón da á en vez de materiais compostos. As partes de compostos de carbono agora só serán o 10-15% do avión, principalmente ao redor da sección de cola. Este cambio incrementou a altura da cabina 3,81 cm, ata chegar aos 204,47 cm, e a altura da fuselaxe incrementouse ata os 295,91 cm. Isto dálle ao MRJ unha cabina máis redonda, que é máis alta e ancha que os seus competidores fabricados por Bombardier e Embraer.
Unha maqueta da cabina e un modelo a escala foron presentados no 47º Paris Air Show en xuño do ano 2007. A compañía decidiu ofrecer formalmente o avión á venda para consumidores potenciais. Agárdase que a produción comezase no ano 2012 e o primeiro voo tivese lugar despois de rematar o deseño na segunda metade dese ano, pero atrasouse para o ano 2015. A primeira estaba prevista para principios do 2016, pero tamén foi atrasada e agora agárdase para 2017.
All Nippon Airways é o seu primeiro cliente, cun pedido de 15 MRJ 90, e opcións por 10 máis.
Andrés Ares Díaz
Traxectoria
Cura párroco do Val de Xestoso dende 1931, coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi denunciado por negarse a entregarlle ao sublevados a recadación da colecta para a festa dos Remedios que se ía celebrar o primeiro domingo de setembro. Acusado de entregar cartos para o Socorro Vermello Internacional, foi arrestado por un grupo de falanxistas e gardas civís que o levaron a Pontedeume e despois Barallobre onde confesou co párroco Antonio Casas. Levárono ao cemiterio e executárono ás 11 da mañá do 3 de outubro de 1936, escarmentar ao seu cura de Barallobre, sospeitoso de colaborar cos republicanos. Na súa partida de defunción indica que foi eliminado pola Garda Civil, ao intentar fugarse cando era conducido a practicar unha dilixencia.
Moura
miniatura|Ilustración representando unha Moura, segundo unha intelixencia artificial. miniatura|Petróglifo da Moura na [[A Pena Furada|Pena Furada, Coirós.]] As mouras son espíritos, seres fantásticos con poderes sobrenaturais dos folclores portugués e galego. Son "seres obrigados por oculta forza sobrenatural a vivir en certo estado de sitio como limitados ou adormecidos, en canto determinada circunstancia non lles rompa o encantamento". Segundo antigos relatos populares, son as almas de doncelas que foron deixadas gardando os tesouros que os mouros esconderan antes de partir para a súa terra.
As lendas describen as mouras encantadas como doncelas novas de gran beleza ou encantadoras princesas e "perigosamente sedutoras". Aparecen frecuentemente cantando e peiteando os seus longos cabelos, louros como o ouro ou negros como a noite, cun peite de ouro, e prometen tesouros a quen as libere do encanto.
Orixe
Xúlgase que a lenda das mouras terá a súa orixe en tempos prerromanos. As mouras encantadas presentan varias características presentes na Banshee das lendas Irlandesas. Tamén na mitoloxía Vasca, os Mairu (mouros) son os xigantes que construíran os dolmens e os crómlechs. Na Sardeña podemos encontrar os domus das Xanas (casa das fadas).