cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Alemaña de 2000
Carreira
O coche de seguridade retirouse ao final da volta 31 e a carreira comezou de novo con Häkkinen á cabeza. Mentres tanto, Wurz retirouse cunha falla na caixa de cambios e Salo case chocou co Benetton. Unha lixeira chuvia comezou a caer na volta 33. Button entrou a boxes na volta seguinte e o seu equipo Williams cambioulle de pneumáticos secos a mollados. Gené converteuse na sétima retirada da carreira cun fallo no motor. Todos os pilotos, ademais de Barrichello, Coulthard, Frentzen e Zonta, optaron por pneumáticos de mollado. Villeneuve trompeou despois dun pequeno contacto co seu compañeiro de equipo Zonta, pero conseguiu continuar. Trulli recibiu unha penalización de dez segundos na volta 37 porque adiantou a Barrichello baixo bandeiras amarelas. Fixo a penalización inmediatamente e reincorporouse no 11º posto. Zonta tamén recibiu unha penalización pero trompeou contra o muro de pneumáticos na curva 12 e retirouse. Coulthard converteuse no piloto último piloto enentrar a boxes na 38ª volta e reincorporouse quinto. Button logo pasou de la Rosa polo sexto lugar.
Ao finalizar a volta 39, coas paradas en boxes completadas, a orde de carreira era Barrichello, Häkkinen, Frentzen, Salo, Coulthard, Button, de la Rosa, Verstappen, Ralf Schumacher, Villeneuve, Trulli, Heidfeld, Mazzacane e Irvine. Frentzen retirouse cunha falla na caixa de cambios na volta 40 cando Coulthard situouse terceiro despois de pasar a Salo. Heidfeld converteuse no derradeiro retirado da carreira cunha falla do alternador na volta 40. Tres voltas despois Button colleu a Salo e superouno para alcanzar a cuarta posición. Comezou a chover máis forte na volta 44 mentres que Barrichello abriu un oco a 11,5 segundos, e gañou a carreira tras 45 voltas para conseguir a primeira vitoria da súa carreira de Fórmula Un cun tempo de 1'25:34.418, a unha velocidade media de. Häkkinen terminou segundo no seu McLaren a 7,4 segundos de Barrichello, co compañeiro de equipo Coulthard terceiro. Button logrou o seu mellor resultado da tempada 2000 cun cuarto posto, por diante de Salo en quinto lugar e de la Rosa redondeou os postos de puntuación en sexto lugar. Ralf Schumacher, Villeneuve, Trulli, Irvine e Mazzacane ocuparon as seguintes cinco posicións, con Heidfeld sendo o último dos corredores clasificados a pesar do seu fallo no alternador.
Nicolas Klotz
Nicolas Klotz, nado en Neuilly-sur-Seine o 22 de xuño de 1954, é un director de cine francés.
Traxectoria
Nos últimos anos do ensino secundario fundou un cine-club e un club-teatro, partillando a programación de películas e postas en escena de obras de autores como Ingmar Bergman, Pier Paolo Pasolini, August Strindberg ou Jean-Luc Godard. En 1975 coñece a Klaus Michael Gruber, que prepara a adaptación ao teatro de Faust Salpétrière, de Goethe. Coñece á actriz Elisabeth Perceval, que fundara xunto a Bruno Bayen a Fabrique de Théâtre. Con ela ten dous fillos: Héléna e Ulysse.
Comezou a traballar de asistente de montaxe e como montador, e coñeceu a Robert Bresson nos Studios de Boulogne, onde montaba a súa obra l'Argent. Despois da lectura dunha reportaxe de Serge Daney no bar dos Studios de Billancourt sobre a viaxe a Calcuta para coñecer o cineasta bengalí Satyajit Ray, Nicolas Klotz marcha á India a realizar o seu primeiro documental, Pandit Ravi Shankar, retrato do célebre tocador de sitar a través das súas viaxes polo país. Filma a Satyajit Ray na súa propia casa, e este axúdalle a organizar a rodaxe da súa primeira longametraxe (La nuit bengali, 1988), nas rúas e no seu estudio de Calcuta. A película está producida por Philippe Diaz, o mozo que xa producira Mauvais Sang e Amants du Pont-Neuf de Leos Carax. Os actores son ingleses, franceses e bengalís.
En 1991 Jean-Luc Ormières propúxolle gravar La Nuit sacrée a partir de dúas obras de Tahar Ben Jelloun: o libro epónimo et L'Enfant de sable. A adaptación foi escrita por Elisabeth Perceval. Durante a rodaxe Nicolas Klotz decidiu romper co cinema de ficción.
Co propósito de reconducir o seu traballo, en 1995 funda xunto con Elisabeth Perceval a compañía l'Asile, cunha adaptación feita por ela de Belle du Seigneur, de Albert Cohen, na que amais ela fai o papel de Ariane. A obra foi representada máis dun cento de veces no festival d'Avignon e a través de Europa. Despois fixeron Roberto Zucco e Quai Ouest de Bernard-Marie Koltès, onde Nicolas Klotz e Elisabeth Perceval se volven xuntar cos membros do Grupo T'ChanG - a compañía de Didier-Georges Gabily que morrera pouco antes. O reencontro con T'Chang e os textos de Didier-Georges Gabily son un novo choque estético para Nicolas Klotz, que decide radicalizar a súa obra de cine.
Bandeira da Illa de Pascua
A bandeira da Illa de Pascua (en Te Reva Reimiro) foi adoptado en 9 de maio de 2006. É unha bandeira branca cun reimiro vermello (un ornamento pectoral de madeira que outrora era empregado polo pobo rapanui) no centro.
Nicolas Klotz
Traxectoria
Ao mesmo tempo, renovou o seu traballo como documentalista para o canal Arte unha película sobre os cantos da música tradicional xudía, Chants de sable et d'étoiles (1996), e dous filmes adicados ao jazz, un sobre James Carter en 1998 e outro sobre Brad Mehldau en 1999.
Bandeira da Illa de Pascua
Características
miniatura|Bandeira da Illa de Pascua no cemiterio de [[Hanga Roa.]] O reimiro é un adorno pectoral feito en madeira de toromiro, símbolo de consanguinidade e autoridade, que empregaban os xefes tribais ou arikis durante cerimonias relixiosas. Consiste nunha figura en forma de cuarto crecente en cuxos extremos sobresaen dúas facianas humanas que se miran fronte a fronte.
Nicolas Klotz
Traxectoria
Paralelamente aos documentais, Klotz e Perceval traballan de coa súa compañía de teatro con textos de Heiner Müller, Didier-Georges Gabily, Sarah Kane, do historiador da arte Georges Didi-Huberman e do filósofo Jean-Luc Nancy, de quen adaptan L'Intrus.
Carbeta, Lousada, Xermade
Carbeta é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá.
Bandeira da Illa de Pascua
Historia
Unha primeira versión da bandeira empregouse entre 1876 e 1888. Sobre fondo branco, figuraban o adorno reimiro en vermello, símbolo do mana ou poder, e catro figuras antropomorfas en negro que representaban cada unha a un tangata manu (‘hombre-paxaro’), símbolo dun antigo cerimonial insular, nos costados.
Nicolas Klotz
Traxectoria
En 2002, Nicolas Klotz e Pedro Costa ofrecen a Pierre Chevalier un proxecto titulado "Deux films frères", gravando Klotz e Perceval unha película en París e Pedro Costa outra en Lisboa. Nicolas e Elisabeth comezaron entón a preparación de La blessure e Pedro Costa comezou Juventude em marcha. Como cumpría unha mesma produtora para as dúas películas, Pedro Costa propuxo Capricci Films, pero algunhas semanas despois de chegar a un acordo a relación complicouse. Logo dun ano para resolver os problemas xurídicos creados por Capricci Films, que puxeron en perigo os dous filmes, Capricci Films foi expulsada do proxecto. Nicolas Klotz e Elisabeth Perceval crearon a produtora Petits et Grands Oiseaux, para coproducir La Blessure co fin de completar a versión de 163 minutos que chegou aos cines. Pedro Costa retomou Juventude em marcha con Unité Fiction e un produtor portugués. Finalmente La Blessure foi presentada no Festival de Cannes en 2004, na Quinzaine des réalisateurs, antes de ser levada por todo o mundo en festivais internacionais.
Bandeira da Illa de Pascua
Historia
Logo da anexión da illa a Chile en 1888, instaurouse o uso da bandeira de Chile como o único oficial. Porén, os insulares continuaron a empregar o emblema local, o que foi recoñecido pola autoridade nacional trala «Lei Indíxena» en 1993.
Nicolas Klotz
Traxectoria
Patrocinados polo canal Arte de Francia, experimentaron con dúas páxinas web: "Asile de nuit" e "Asile de jour". Elisabeth Perceval escribiu o ensaio La Blessure (editado por Les Petits Matins), sobre os dous anos de reunións con persoas chegadas de África de forma clandestina para escribir a película.
Ao tempo, a súa filla Helena Klotz dirixiu a película Les Amants Cinéma, un filme de 60 minutos sobre a parella no traballo.
En 2012 Nicolas Klotz e Elisabeth Perceval fixeron Low Life, un filme sobre a mocidade confrontada cun mundo enfeitizado polo control. O seu fillo Ulysse Klotz compuxo xunto a Roman Turzi a banda sonora da película, de estilo witchhouse. Foi presentada en competición no Festival de Cine de Locarno en 2011 e posteriormente en Toronto, Vancouver, Londres, São Paulo, Xixón, na Semana do Cinema Francés en Nova York no 2012, no BAFICI de Bos Aires e no Festival de Jeonju. Low Life foi distribuñida en Francia poe Les Films du Losange o 4 de abril de 2012. Despois de rematar a película, Nicolas Klotz e Elisabeth seguiron co seu traballo sobre de Low Life desenvolvendo unha páxina web xunto coa revista Lumière, publicando unha serie de vídeos feitos pola parella e entrevistas co filósofo Jean-Luc Nancy, ademais de textos e montaxes feitas polos críticos de Lumière.
Tamén en colaboración con Elisabeth Perceval, houbo diversas instalacións -incluíndo as do CCCB de Barcelona, na Ferme du Buisson e en escolas de arte. No 2012 estaban a traballar en dous filmes sobre a Revolución Francesa: Ceremony, filmada en Barcelona, e Les Talons Rouges, con guión de Yannick Haenel.
Nicolas Klotz preparou Mademoiselle Julie de Strindberg para France Télévisions e o Festival d'Avignon, con Juliette Binoche.
Filmografía
Triloxía dos Tempos Modernos:
Porto de Borriana
thumb|300px|Vista aérea do Porto de Borriana. O Porto de Borriana é un porto pesqueiro, comercial e deportivo, situado na zona dos Poblats Marítims pertencente ao municipio de Borriana, na provincia de Castelló.
O porto de Borriana conta cunha superficie total adscrita aprobada de 895.454 m², dos cales 203.527 m² corresponden á zona de servizo en terra. O calado na bocana do porto é de 7 metros e distínguense 3 usos principais: o pesqueiro, o náutico-deportivo e a área de usos complementarios, esta última ocupada por unha zona técnica de reparación naval (estaleiros) e por actividades vinculadas á acuicultura.
O acceso natural ao porto realízase a través da estrada CV-185 que une Vila-real con Borriana e cos seus Poblats Marítims (do que dista 2 km).
O porto de Borriana foi transferido polo Estado á Generalitat mediante o Real Decreto 3059/1982, do 24 de xullo, de 1982.
15 isodicéntrico
miniatura|283px|Un exemplo de 15 isodicéntrico. Pódense ver os pasos entre 4x, 3x e 2x. Cromosoma 15 isodicéntrico ou idic (15) é unha alteración cromosómica ou do cariotipo humano no cromosoma 15. Está dentro das chamadas doenzas raras. As persoas con idic (15) tipicamente posúen 47 cromosomas nas súas células somáticas, no canto dos 46 cromosomas que aparecen normalmente no cariotipo humano (23 cromosomas de cada proxenitor). O cromosoma extra componse dunha sección do cromosoma 15, concretamente a rexión 15q11q13 máis a porción correspondente ó centrómero. Esta rexión é, pola súa gran cantidade de ADN repetitivo, moi susceptible a roturas durante o proceso de gametoxénese, motivo polo cal a gran maioría de individuos inician a súa rexión en 15q11 (rexión proximal ó centrómero) e pode chegar mesmo até 15q14 (rexión máis arredada ó mesmo).
Circuíto Prince George
O Circuíto Prince George é un circuíto de carreiras de 2,436 km. en East London na provincia do Cabo Oriental, Suráfrica.
Inaugurado na década de 1930, acolleu a Gran Premio de Suráfrica en 1934, e 1936 a 1939, detívose debido á segunda guerra mundial. Modificado para axustarse ós regulamentos da Fórmula 1 en 1959. Organizáronse tres carreiras do Gran Premio de Suráfrica de F1 no decenio de 1960. Estimouse que era demasiado pequeno para coches de Fórmula 1, e a carreira trasladouse a Kyalami.
Priego
dereita|miniatura|Convento del Rosal.
Priego é un municipio de España, na provincia de Cuenca, en Castela-A Mancha. Segundo o INE en 2009 tiña 1138 habitantes. Ten unha área de 80,91 km², cunha densidade de 14,47 hab./km².
Historia
Priego fundouse na Idade Media, conta cun castelo, unha fonte e unha ponte romana. En Priego trabállase sobre todo o vimbio.
Borys Gudziak
Traxectoria
Naceu nunha familia de inmigrantes ucraínos en Syracuse. Graduouse pola Universidade de Syracuse en Filosofía e Bioloxía en 1980, e posteriormente continuou os seus estudos na Pontificia Universidade Urbaniana de Roma, graduándose en Teoloxía en 1983. No mesmo ano comezou os estudos de doutoramento nun programa interdepartamental de Historia cultural bizantina e eslava na Universidade Harvard, doutorándose en 1992 coa tese "Crisis and Reform: The Kyivan Metropolitanate, the Patriarchate of Constantinople, and the Genesis of the Union of Brest", publicada polo Harvard Ukrainian Research Institute en 1998.
En 1992 trasladouse a Lviv, onde fundou o Instituto de Historia Eclesiástica, do que foi o primeiro director até outubro de 2002. En 1993 foi nomeado presidente da Comisión para a Renovación da Academia Teolóxica de Lviv polo arcebispo maior Myroslav Ivan Liubachivskyi, e entre 1995 e 2000 foi reitor da devandita Academia, e posteriormente reitor até 2002. En 2002 pasou a ser reitor da Universidade Católica Ucraína, e posteriormente o seu presidente. Foi ordenado sacerdote o 26 de novembro de 1998 na catedral de San Xurxo de Lviv polo bispo Sofron Mudryi e incardinado na arquieparquía de Lviv. É autor de máis de 50 estudos sobre historia eclesiástica, formación teolóxica, e diferentes aspectos culturais.
O 21 de xullo de 2012 foi nomeado polo papa Bieito XVI exarca apostólico de Francia e bispo titular de Carcabia. Recibiu a consagración episcopal o 26 de agosto de mans do arcebispo maior Sviatoslav Shevchuk, e tivo como co-consagrantes principais ao arcebispo de Lviv Ihor Vozniak e ao exarca apostólico de Gran Bretaña Hlib Lonchyna. Tomou posesión da sé nunha divina liturxia o 2 de decembro do mesmo ano. Coa elevación da sé ao rango de eparquía, Gudziak pasou a ser o bispo de San Vladimiro Magno de París, con xurisdición sobre os fieis da Igrexa católica ucraína de Francia, Bélxica, os Países Baixos, Luxemburgo e Suíza.
O 18 de febreiro de 2019 foi nomeado arcebispo metropolita de Filadelfia. Como administrador apostólico da eparquía de San Vladimiro Magno de París foi nomeado no mesmo día Hlib Lonchyna.
Premios e distincións
En 2006 recibiu o Premio Antonovych. En maio de 2018 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Syracuse. En agosto de 2018 recibiu o premio Vasyl Stus.
Hal B. Wallis
Harold Brent Wallis, nado en Chicago (Illinois) o 14 de setembro de 1898 e finado en Rancho Mirage (California) o 5 de outubro de 1986, foi un produtor cinematográfico estadounidense.
Traxectoria
Nado en Chicago, a súa familia mudouse en 1922 aos Ánxeles, onde atopou traballo no departamento de publicidade de Warner Bros. en 1923. Tras poucos anos, Wallis encargábase de tarefas de produción, converténdose en xefe de produción de Warner. Durante os seus cincuenta anos de carreira interveu na realización de máis de 400 longametraxes, entre as que destacou Casablanca.
Wallis deixou Warner Bros. en 1944 tras xurdir diferenzas con Jack Warner sobre a aceptación do Óscar ao mellor filme para Casablanca. A partir de entón traballou como produtor independente, gozando dun éxito considerable, tanto dende o punto de vista comercial como artístico. Entre os seus éxitos financeiros figuran as comedias de Dean Martin e Jerry Lewis, así como varios filmes de Elvis Presley. Ademais, produciu Valor de lei, polo que John Wayne gañou o Óscar ao mellor actor en 1969.
Wallis casou en dúas ocasións, coas actrices Louise Fazenda (1927–1962) e Martha Hyer (1966–1986).
O Tellado do Campo, Campo, O Irixo
O Tellado do Campo é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE en 2017 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), un menos ca en 2011.
Do outro lado do río Viñao está a aldea do Tellado, da parroquia de San Cosmede de Cusanca.
Condado de Berat
miniatura|Qark de Berat O Condado de Berat (en albanés Qarku i Beratit) é un condado da Albania. Segundo o censo do 2001 tiña unha poboación de 193.020 habitantes, cunha previsión para o 2010 de 170.845 habitantes. Ten unha área de 1.818,09 km2. A súa capital é a cidade de Berat.
Distritos e concellos
O condado de Berat está divido administrativamente en tres distritos, que á súa vez se subdividen en 25 concellos, sendo 5 concellos bashkia, indicados con (*) na lista abaixo, e 20 concellos komuna:
Consello de Estado de España
O Consello de Estado é un órgano consultivo do reino de España, creado en 1526 e aínda existente hoxe en día.
Historia
Presente xa durante o reinado dos Reis Católicos baixo os nomes de Consello de Aragón e Consello de Castela, constituíu un instrumento do rei das Españas co fin de debater sobre a política exterior da monarquía. O rei Carlos I de España decidiu crear un consello propio para os asuntos externos da monarquía debido ao grande peso da política exterior durante o seu reinado. O Consello de Estado de España empezou a funcionar en 1526, cando Solimán o Magnífico ameazaba Austria. Foi o único Consello que non tiña presidente, pois era o propio Rei quen asumía esa función.
Os seus conselleiros non eran especialistas en leis senón expertos en relacións internacionais, como o Duque de Alba ou Nicolás Perrenot. Os conselleiros eran, por tanto, membros da alta nobreza e do alto clero. En tempos de Filipe II en ocasións o monarca non presidía os consellos e, no seu lugar, enviaba o seu secretario Antonio Pérez. A súa misión era asesorar o rei sobre a política exterior e tiña o control das embaixadas de Viena (dinastía familiar dos Austrias), Roma, Venecia, Xénova, e das principais potencias de Europa: Francia, Inglaterra e Portugal. A diferenza do Consello de Castela, onde o rei escoitaba os conselleiros e executaba as conclusións que lle presentaban, no Consello de Estado era o propio rei quen expuña os puntos a debater, escoitaba os seus conselleiros e, posteriormente, tomaba as decisións.
Coa Constitución de 1812 recuperouse o Consello de Estado como órgano de control do poder do monarca, e fixaba que o monarca precisaba a aprobación do Consello para algunhas tomas de decisións. Despois de 1904 converteuse en órgano consultivo do poder executivo, función que segue mantendo na actualidade, logo da definición xurídica operada durante a democracia.
Composición e funcións
A estrutura e funcións do Consello de Estado recóllense no artigo 107 da Constitución Española de 1978. É o supremo órgano consultivo do Goberno de España e está formado na súa maior parte por políticos retirados dos dous principais partidos de España.
Está formado polo Presidente, o pleno, a comisión Permanente, a comisión de Estudos e as Seccións.
A función do Consello de Estado é exclusivamente consultiva, e limítase a dar a súa opinión fundada sobre o obxecto da consulta ou a propor outra solución máis adecuada. No exercicio desta función, debe velar pola observancia da Constitución e do resto do ordenamento xurídico (ver Lei Orgánica 3/1980, de 22 de abril). Ademais, debe procurar a harmonía do sistema, o rigor da técnica normativa e o bo facer da Administración, para reducir ao mínimo a conflitividade cos cidadáns. Tres dos seus conselleiros permanentes son designados cada ano para formar parte do Tribunal de Conflitos de Xurisdición.
Composición
A composición actual do Consello de Estado do Reino de España en decembro de 2018 é:
Presidencia: María Teresa Fernández de la Vega, exvicepresidenta do Goberno de España, exministra da Presidencia, exportavoz do Goberno, exsecretaria de Estado de Xustiza e exdeputada por varias provincias.
Secretaría xeral: Guadalupe Hernández-Gil y Álvarez-Cienfuegos, letrada do Consello de Estado.
Conselleiros permanentes:
Conselleiros electivos:
Todos teñen tratamento de Excelentísimo/a Señor/a, excepto o Xefe do Gabinete, que recibe tratamento de Ilustrísimo/a Señor/a
Palacio de Velázquez
300px|miniatura|Palacio de Velázquez O Palacio de Velázquez atópase situado no Parque do Retiro de Madrid (España). Foi construído entre os anos 1881 e 1883 con motivo da celebración da Exposición Nacional de Minería levada a cabo na cidade entre os meses de maio e novembro de 1883. O arquitecto Ricardo Velázquez Bosco, de quen toma o nome o palacio, dirixiu o proxecto entre os que participaron Alberto de Palacio, enxeñeiro, e Daniel Zuloaga, ceramista.
Características
miniatura|Entrada principal do Palacio de Velázquez. Foto [[Paolo Monti.]]
En 2005 pechouse para acometer obras de restauración e conservación. En 2010 reabriu as súas portas cunha exposición dedicada a Antoni Miralda.
Lorenzo Bereciartua
Lorenzo Bereciartua Balerdi, nado en Bidania (Guipúscoa) o 28 de febreiro de 1895 e finado o 23 de outubro de 1968, foi un eclesiástico católico vasco, bispo diocesano de Donostia entre 1963 e 1968.
Traxectoria
Naceu en Bidania (hoxe parte do concello de Bidania-Goiatz, Guipúscoa) o 28 de febreiro de 1895, sendo descendente de san Martiño da Ascensión. Foi ordenado sacerdote o 19 de decembro de 1919.
O 22 de febreiro de 1946 foi nomeado bispo auxiliar de Zaragoza e bispo titular de Andeda. Recibiu a ordenación episcopal de mans do arcebispo de Zaragoza Rigoberto Doménech Valls o 11 de agosto do mesmo ano.
O 19 de decembro de 1955 foi nomeado bispo de Sigüenza-Guadalaxara. Permaneceu en dita diocese até que foi nomeado bispo de Donostia o 6 de agosto de 1963. Finou no cargo, o 23 de outubro de 1968.
Alternativa por Arzúa
Alternativa por Arzúa é un partido político local creado no concello de Arzúa polo alcalde e exmembro do Bloque Nacionalista Galego Xosé Luís García López. Nas eleccións locais de 2015 obtivo o 47,42% do voto e 7 de 13 concelleiros na corporación municipal, tendo así a maioría absoluta.
Manuel Romero Castro
Manuel Romero Castro, nado en Fisterra en 1864, foi un fotógrafo e político galego.
Traxectoria
Asentouse como fotógrafo en Corcubión en 1902. En 1910 marchou a Cee e retornou en 1921 a Corcubión para abrir estudio no campo da igrexa. Coa II República foi alcalde de Corcubión desde o 17 de abril de 1931 ao 5 de xaneiro de 1933. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi expedientado e multado con 2.500 pesetas.
Vida persoal
Casou en Corcubión con Dolores Abella Recamán. Foi pai de Mercedes Romero Abella, asasinada polos franquistas en novembro de 1936.
Penarrubia, Penarrubia, Baralla
Penarrubia é un lugar da parroquia de Penarrubia no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres).
A Veiga, Lousada, Xermade
A Veiga é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
Cachamuíña, A Lamela, O Pereiro de Aguiar
Cachamuíña é un lugar da parroquia da Lamela no concello ourensán do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2021 contaba con 187 habitantes, dos que 92 eran homes e 95 eran mulleres.
A Veiga, Breamo, Pontedeume
A Veiga é un lugar da parroquia de Breamo no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 49 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 29 eran mulleres.
Vila, Campo, O Irixo
Vila é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 3 mulleres.
Outlast
Outlast é un videoxogo de terror psicolóxico desenvolvido e publicado por Red Barrels Games, unha compañía fundada polos creadores de videoxogos como Prince of Persia, Assassin's Creed, Splinter Cell e Uncharted. Foi estreado o 4 de setembro de 2013 por Microsoft Windows e espérase que sexa lanzado para PlayStation 4 no 2014.
Recepción
O xogo foi recibido con valoracións positivas por parte dos críticos. En Metacritic, o 25 de outubro de 2013, o xogo acadou unha puntuación de 80/100 baseada na valoración de 55 críticos. En GameRankings, conseguiu un 79,66% baseado en opinións de 35 críticos. Ademais recibiu un bo número de recoñecementos e premios do E3 2013, incluíndo o título de "Máis propenso a facerche esvaecer", e un dos "Best of E3".
Xuíz Dredd
Xuíz Dredd (en Judge Dredd) é un filme estadounidense de 1995 dirixido por Danny Cannon. Está baseado na personaxe homónima de banda deseñada. Foi producido por Edward R. Pressman, Charles Lippincott e Beau E. L. Marks, e escrito por William Wisher Jr. e Steven E. de Souza. Está protagonizado por Sylvester Stallone, Diane Lane, Rob Schneider, Armand Assante e Max von Sydow. A historia está ambientada no ano 2080 e representa un mundo distópico e metrópole superpoboada Mega-City 1.
Estreouse en galego o 27 de maio de 2000 a través da TVG.
Connaught Engineering
Connaught Engineering, coñecido simplemente como Connaught, foi un equipo e construtor de Fórmula 1 e autos deportivos do Reino Unido. Os seus coches participaron en 18 Grandes Premios, participando nun total de 52 carreiras cos seus Tipos A, B e C de Fórmula 2 e coches de Fórmula 1. Lograron 1 "podio" e anotaron 17 puntos no campionato. O nome Connaught é un xogo de palabras de Continental Autos, o garaxe en Send, Surrey, especialista na venda e reparación de automóbiles deportivos europeos como Bugatti, e no que foron construídos os coches.
Andaina
Connaught deseñou un novo coche de Fórmula 1 de 2½ litros para, que ía ter un motor Coventry Climax V8 montado atrás (o "Godiva"), pero o motor non se desenvolveu, e finalmente montouse un motor Alta desenvolvido de 2½ litros. Os primeiros coches foron construídos con cunha carrozaría aerodinámica envolvente, pero máis tarde redeseñouse cunha carrozaría convencional (como mostran as fotos de abaixo). En 1955, pilotando un Connaught, Tony Brooks logrou a primeira vitoria nun Gran Premio dun piloto británico nun coche británico desde 1923, nunha carreira non puntuable para o Campionato Mundial en Syracuse. A partir de entón o tipo "B" foi coñecido como o Connaught "Syracuse" e o nome foi utilizado para o coche presentado no reestreo en 2004.
En 1962, Jack Fairman intentou clasificarse para a 500 Millas de Indianápolis nun coche de carreiras Connaught, pero non logrou atopar a velocidade necesaria para clasificarse.
Automóbiles deportivos
Antes dos coches de competición dun só asento, Connaught construíu unha pequena cantidade de coches deportivos de estrada desenvolvidos sobre un chasis deportivo Lea-Francis, que logrou un éxito considerable na competición. Eran os tipo L2 e L3. Dous coches deportivos, baseados nos coches tipo A de Fórmula 2, os ALSR tamén foron construídos para correr en competición.
En 2004, o nome de Connaught foi revivido por Connaught Motor Company para o seu tipo D Siracusa e o superdeportivo híbrido tipo DH.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* O Campionato de onstrutore non se celebrou ata
± = Indican coche compartido
Píllara pequena
A píllara pequena ou píllara areeira (Charadrius dubius) é unha pequena especie de píllara.
Ooooooohhh... On the TLC Tip
Ooooooohhh... On the TLC Tip foi o álbum, lanzado o 25 de febreiro de 1992, que serviu como debut do cantante de rap TLC.
Píllara pequena
Etimoloxía
O nome do xénero Charadrius procede dunha palabra latina referida unha ave amarelada mencionada na Vulgata do século IV. Deriva do grego kharadrios, un paxaro que vivía nos vales fluviais (kharadra, 'barranco'). O nome específico dubius significa en latín 'dubidoso', xa que Sonnerat, en 1776, pensaba que este paxaro podería ser simplemente unha variante da píllara real (Charadrius hiaticula).
Description
miniatura|esquerda|Poliño de píllara pequena miniatura|esquerda|Ovo de  Charadrius dubius – [[MHNT]]
Os adultos teñen un dorso e ás de cor marrón agrisado, un ventre branco e un peito tamén branco e cunha banda negra. Teñen a parte superior da cabeza marrón, unha fronte branca, unha máscara negra arredor dos ollos con branco por riba e un peteiro escuro e curto. As patas son de cor carne e os dedos están palmados.
Esta especie difire da especie máis grande píllara real na cor das patas, o padrón da cabeza e a presenza dun anel ocular amarelo.
Son aves migratorias e pasan o inverno en África. Estas aves buscan alimento en áreas lamacentas, xeralmente usando a vista. Comen insectos e vermes.
miniatura|Apareamento, o macho golpea a cloaca da femia miniatura|En [[Kannur, Kerala]] miniatura|Individuo novo na lago Pulicat, India
Hábitats e área de distribución
O seu hábitat reprodutor son áreas de grava preto de auga doce, como pozos de grava, illas e ribeiras de ríos de Eurasia e norte de África. Aniñan en terra sobre pedras con pouca ou ningunha vexetación arredor. Tanto os machos coma as femias fan quendas para chocar os ovos.
Subespecies
Ten tres subespecies recoñecidas:
Salman bin Hamad bin Isa Al Khalifa
Salman bin Hamad bin Isa Al Khalifa (en سلمان بن حمد آل خليفة, nado o 21 de outubro de 1969, é o príncipe herdeiro da dinastía Al Khalifa e do emirato de Bahrain, así como o primeiro ministro de Bahrain dende 2020.. Ocupará o décimo terceiro lugar na lista de emires de Bahrain.
Traxectoria
É fillo de Hamad ibn Isa Al Khalifa e da súa esposa Sabika bint Ibrahim Al Khalifa.
É licenciado en ciencias políticas pola American University, nos Estados Unidos, en 1992 e ten un máster en Historia e Filosofía pola Universidade de Cambridge, Inglaterra, en 1994. Fala correctamente árabe e inglés.
Foi nomeado vicepresidente do consello de administración do Centro Bahrainí de Estudos e Desenvolvemento (BCSR) en 1992, logo ocupou o cargo de presidente a partir de 1995. Nese mesmo ano, foi tamén nomeado subsecretario de Defensa. En 1999 foi coroado príncipe.
O 11 de novembro de 2020 foi nomeado primeiro ministro de Bahrain despois da morte do anterior primeiro ministro, o seu tío avó Khalifa bin Salman, que levaba preto de medio século no cargo.
A Revolta, Penarrubia, Baralla
A Revolta é un lugar da parroquia de Penarrubia no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Emmanuel Joseph Sieyès
Emmanuel-Joseph Sieyès, Conde Sieyès, nado en Fréjus o 3 de maio de 1748 e finado en París o 20 de xuño de 1836, foi un político, revolucionario, ensaísta e académico francés, un dos teóricos da Revolución Francesa e da era napoleónica.
Distrito de Berat
Berat (en albanés: Rrethi i Beratit) é un dos distritos da Albania, localizado no centro-sur do país, no condado de Berat. A súa capital é a mesma cidade de Berat.
Municipalidades
Berat está subdividido en 12 municipalidades, sendo 10 rurais e 2 urbanas (marcadas con *):
Juan Antonio Canta
Juan Antonio Canta, nado en Córdoba en 1966 e finado o 22 de decembro de 1996 en Córdoba, nome artístico de Juan Antonio Castillo Madico, e tamén coñecido como El Patuchas, foi un cantautor, poeta e escritor de relatos español dos anos 90. Formou parte do grupo "Pabellón Psiquiátrico". En solitario, saltou á fama en 1996 coa súa canción "El Rap de los 40 limones". Matouse con 30 anos por problemas de depresión.
O Casal, Lousada, Xermade
O Casal é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Ángeles Liboreiro
Ángeles Liboreiro Ramos, nada o 8 de novembro de 1956 en Vigo, é unha xogadora de baloncesto galega retirada.
Traxectoria
Foi 15 veces internacional júnior e unha vez campioa de España júnior. Gañou tres títulos da Copa da Raíña (1980, 1981 e 1983) e tres ligas (76-77, 78-79 e 81-82) co Real Club Celta de Vigo. Foi 51 veces internacional absoluta.
Lingua hausa
A lingua hausa é un membro das linguas afroasiáticas. É falada por unhas 24 millóns de persoas, os hausas, como lingua nativa, e por outras 15 millóns de persoas como segunda lingua.
Distribución xeográfica
Os falantes nativos encóntranse no Níxer e no norte de Nixeria, pero úsase como lingua franca nunha área maior na África occidental, especialmente entre os musulmáns, considerándose unha lingua importante do continente.
Mazinho
Iomar do Nascimento, coñecido como Mazinho, nado o 8 de abril de 1966 en Santa Rita (Paraíba), é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección brasileira.
Traxectoria
Iniciouse no Santa Cruz Futebol Clube. Despois xogou noutro equipo do seu país natal, o Vasco da Gama para logo estar dous anos en Italia e chegar a España fichado polo Valencia CF.
O seu seguinte equipo foi Real Club Celta de Vigo, no que xogou durante varias temporadas converténdose nun dos xogadores máis queridos pola afección celeste.
Aínda que tras deixar o Celta pasou por outros dous equipos españois (Elche CF e Deportivo Alavés) antes de decidir retirarse, seguiu vivindo en Vigo tras colgar as botas e mesmo chegou a crear unha escola de fútbol.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol do Brasil 35 veces (Xogadores con máis partidos na Selección de fútbol do Brasil
Carreira de adestrador
En xaneiro de 2009 foi presentado como novo adestrador do Aris Salónica FC, substituíndo ao español Quique Hernández. Foi substituído polo ex-adestrador do Valencia CF Héctor Cúper en novembro de 2009.
Persoal
É o pai de Thiago Alcântara e Rafa Alcântara, xogadores do Liverpool FC e do Paris Saint-Germain respectivamente
Distrito de Skrapar
Skrapar (en albanés, Rrethi i Skraparit) é un dos 36 distritos da Albania localizado no condado de Berat. A súa capital é a cidade de Corovodë.
Ganso de cabeza listada
O ganso de cabeza listada (Anser indicus) é unha especie de ave anseriforme da familia das Anatidae. É nativo do centro de Asia onde forma colonias de miles de individuos en lagos montañosos, e hiberna nos países de Asia Meridional.
Val, Penarrubia, Baralla
Val é un lugar da parroquia de Penarrubia no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Mauro Varela Pérez
Mauro Varela Pérez, nado en Lugo en 1941 e finado na mesma cidade o 30 de xaneiro de 2020, foi un avogado e político galego, que chegou a presidir Caixa Galicia, daquela a primeira entidade bancaria de Galicia.
Traxectoria
Foi fillo de Mauro Varela Fernández, avogado represaliado polo franquismo. Fillo e neto tamén de avogado, licenciouse en Dereito e en 1965 empezou a traballar como avogado no seu despacho de Lugo.
Nas eleccións xerais de 1989 foi elixido deputado pola provincia de Lugo polo Partido Popular. Volveu ser elixido deputado por Lugo nas xerais de 1993 e 1996. Renunciou ao escano en 1997, para dar o salto á política galega: no Congreso foi substituído por Manuel González Fernández. Foi elixido parlamentario pola provincia de Lugo nas eleccións autonómicas de 1997.
A súa vinculación política levouno a ser vicepresidente do consello de administración e presidente da Comisión de Control de Caixa Galicia, daquela a maior entidade financeira galega e que tiña representantes das administracións públicas no seu consello de administración. Cando Caixa Galicia se fusionou con Caixanova, foi elixido co-presidente de Novacaixagalicia e posteriormente conselleiro de Novagalicia Banco, cando a bancarización da entidade no marco da crise financeira de 2008. Dimitiu do cargo o 25 de xuño de 2012 logo dunha polémica por unhas declaracións, durante o escándalo das preferentes, produtos financeiros de difícil venda que as entidades bancarias estiveran colocando a pequenos accionistas privados. Varela afirmara que os clientes das entidades bancarias eran conscientes do que mercaban e que estiveran obtendo unha alta rendibilidade.
Foi membro da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación, e do Círculo das Artes de Lugo. Tamén foi membro do Consello Social da Universidade de Santiago de Compostela.
Árbore da vida (Bahrain)
250px|miniatura|Árbore da vida. A árbore da vida (Shajarat-al-Hayat) de Bahrain é unha Prosopis cineraria de 9,75 metros de alto de máis de 400 anos de idade. Está nun outeiro dunha zona árida do deserto de Arabia, a 2 quilómetros de Jebel Dukhan, o punto máis alto de Bahrain, e a 40 quilómetros de Manama, a cidade máis achegada.
A árbore está cuberta de abondosas follas verdes. Por mor da súa idade e polo feito de ser a única árbore que medra na área converteuse nunha atracción turística local e é visitada cada ano por unhas 65 000 persoas. A súa resina é usada para facer candeas, aromáticas e goma; os seus grans son procesados ​​en comida, mermelada e viño. Non se coñece con certeza como é que sobrevive a árbore. Bahrain ten pouca ou ningunha precipitación. As súas raíces miden 50 metros de profundidade, o cal podería ser abondo para acadar unha fonte de auga.
Existe a lenda de que a árbore está protexida por Enki, un deus da auga dos babilonios segundo a mitoloxía sumeria. Existe outra lenda que di que a árbore se atopa no que outrora foi o xardín do Edén.
A Lamela, A Lamela, O Pereiro de Aguiar
A Lamela é un lugar da parroquia da Lamela no concello ourensán do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 130 habitantes (66 homes e 64 mulleres).
Neste lugar está a torre da Lamela.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Pobo pijao
Lingua
A lingua pijao está moi mal documentada, e só se coñece un feixe de palabras. A lingua está extinta dende a década de 1950. Gran parte da información sobre ela procede de frei Pedro Simón e outros cronistas españois e de "listas de vocabulario" recollidas en 1943 no concello de Ortega por Alicia e Gerardo Reichel-Dolmatoff, así como por Roberto Pineda Giraldo e Milcíades Chaves. Segundo Simón, os panches falaban a mesma lingua que os pijaos.
A lingua pijao foi incluída dentro da familia lingüística caribe por Paul Rivet, porén, o exame do escaso vocabulario coñecido permite rexeitar que a lingua dos pijaos fora caribe. A evidencia lingüística non permite até o momento estabelecer parentescos filoxenéticos, pois é insuficiente. A lingua pijao permanece sen clasificar ou é caracterizada como lingua illada.
Juan Menéndez Pidal
Juan Menéndez Pidal, nado en Madrid o 31 de maio de 1858 e finado na mesma cidade o 28 de decembro de 1915, foi un historiador, poeta, xornalista e político español.
Traxectoria
Irmán de Luís e Ramón Menéndez Pidal. Avogado de carreira, logo de recibir o título de licenciado en Dereito dedicouse ao xornalismo. Dirixiu La Unión Católica, diario de Madrid, foi redactor de El Universo e colaborou en La Ilustración Gallega y Asturiana. Afiliado ao Partido Conservador, nas eleccións de 1891 foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Ribadeo. Foi gobernador civil de Pontevedra (1899-1901) e Guadalajara (1902). Pertenceu ao Corpo de Bibliotecarios e Arquiveiros. Foi director do Archivo Histórico Nacional de Madrid e director da Revista de Archivos, Bibliotecas, y Museos. Escribiu lendas e biografías históricas, e destacou como poeta lírico. Algúns dos seus poemas fixéronse moi populares en Asturias. A súa obra máis importante foi Dios y César, un estudo desde o punto de vista xurídico da relación entre igrexa e estado. En 1914 foi elixido membro da Real Academia de la Lengua Española ocupando a cadeira coa letra A.
O Uzal, Lousada, Xermade
O Uzal é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Veiga, Penarrubia, Baralla
Veiga é un lugar da parroquia de Penarrubia no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Guelta
miniatura|Unha guelta, preto de [[Oubankort en Adrar des Ifoghas.]] miniatura|Camelos na [[Guelta d'Archei, no nordés do Chad.]]
Unha guelta, pronunciado ['gelta], (ou noutros idiomas locais qalta, galta, agelmim ou agelmam), é un termo árabe (قلتة) do norte de África que significa depresión no terreo entre rochas que contén auga, que pode ser desde unha poza a un lago. É unha bolsa de auga que se forma nas canles de drenaxe ou uadis do Sáhara, en cuncas sen saída ou en cisternas nas rochas. O seu tamaño e duración dependerá da súa localización e condicións, polo que poden ser temporais, estacionais ou permanentes. Poden acabar secándose ou durar todo o ano incluso na estación seca se son alimentadas por algunha fonte como augas subterráneas. Cando os ríos non permanentes (uadis) secan poden quedar bolsas de auga nalgúns lugares do seu curso, orixinándose gueltas. No Sáhara occidental as gueltas correspóndense con oasis. Moitas están en zonas montañosas protexidas da forte exposición ao sol.
Algúns exemplos son a Guelta d'Archei no Chad e Timia en Níxer.
Lingua pijao
A lingua pijao (tamén coñecida como piajao ou pinao) é unha lingua indíxena americana sen clasificar que foi falada polo pobo pijao até a década de 1950, momento no que se extinguiu. Era falada nas vilas de Orrega, Coyaima (Koyai, Tupe) e Natagaima, no val do río Magdalena.
En 1943, recolleuse unha pequena lista de vocabulario, composto de 30 palabras e expresións, que son as únicas que se coñecen da lingua. Algunhas das palabras que semellan ser caribes semellan ser préstamos, e os topónimos do territorio pijao tamén son caribes.
Augas grises
miniatura|dereita|Augas residuais non tratadas As augas grises ou augas usadas son as augas xeradas polos procesos dun fogar, tales como o lavado de trebellos de limpeza e de roupa así como o aseo das persoas.
Características
As augas grises distínguense das augas cloacais contaminada con escouras do retrete, chamadas augas negras, porque non conteñen bacterias Escherichia coli. As augas grises son de vital importancia, porque poden ser de moita utilidade no campo do regadío ecolóxico.
As augas grises xeralmente descompóñense máis rápido que as augas negras e teñen moito menos nitróxeno e fósforo. Non obstante, as augas grises conteñen algunha porcentaxe de augas negras, incluíndo patóxenos de varias clases.
As augas grises recicladas da bañeira ou lavabo poden ser utilizadas nos retretes, o que aforra grandes cantidades de auga. Os pioneiros na creación de depuradoras de augas grises foron os traballadores dunha empresa española chamada Ecoaigua, que levan dende 1994 investigando as posibilidades dos distintos sistemas de reaproveitamento de augas usadas. Non obstante, as augas grises sen tratar non poden ser utilizadas para a descarga do escusado xa que xeran cheiros e manchas se se deixan máis dun día.
Linguas caribes
As linguas caribes son unha familia lingüística indíxena de América do Sur. Espállanse pola zona norte do continente, dende a desembocadura do río Amazonas até os Andes de Colombia, pero tamén están presentes no centro do Brasil. As linguas caribes están relativamente emparentadas entre elas, e o seu número varía entre as dúas e as tres ducias de linguas, dependendo das diferentes consideracións entre lingua e dialecto. A maioría delas aínda son faladas, malia que que adoitan contar cun poucos centos de falantes. A única que conta conta cun bo número de falantes é a lingua macushi, con 30 000. A familia caribe é coñecida no mundo da lingüística por mor da lingua hixkaryana e a súa orde de obxecto-verbo-suxeito, que se cría que non existía na linguaxe humana.
Algúns anos antes da chegada dos primeiros conquistadores españois, os caribes invadiron e ocuparon as Antillas Menores, matando, desprazando ou asimilando ós pobos arauacos que habitaban as illas. A lingua resultante era caribe de nome pero arauaca en esencia. Isto débese a que os invasores caribes mataban ós homes arauacos e tomaban esposas arauacas, que logo pasaban a súa propia lingua ós seus fillos. Durante un tempo, o arauaco era falado polas mulleres e os nenos, e o caribe polos homes adultos, mais a situación era inestable. Con cada nova xeración de caribes-arauacos, menos elementos do caribe mantiñan, até que só quedaron uns poucos elementos de vocabulario e aspectos gramaticais básicos. Esta "lingua caribe das illas" extinguiuse nas Antillas Menores na década de 1920, mais sobreviviu na forma de garífuna, ou "caribe negro", en América Central. Dominica é a única illa do Caribe que conserva poboación precolombiana —os indios caribes —arredor de 3 000 que viven na costa leste do país.
Illas Lobeiras
As illas Lobeiras son un pequeno arquipélago galego pertencente á provincia da Coruña, en fronte da costa de Carnota, en plena ría de Corcubión. Está formado por dous grupos de illas separadas entre elas por un quilómetro e medio.
Xeografía
O grupo coas maiores illas é o chamado Lobeira Grande, o outro é Lobeira Chica. A maior das illas do grupo da Lobeira Grande (3 hectáreas de superficie) estivo habitada por fareiros; aínda hoxe consérvase o faro, pero automatizado. O total do arquipélago non excede as 7 hectáreas de superficie.
Etimoloxía
A orixe do nome destas illas non está moi claro. Por unha banda crese que en épocas anteriores estivesen habitadas por lobos mariños. Mentres que por outra banda, os mariñeiros consideraban estas illas un perigo para a navegación, esperaban agachadas como un lobo a que un barco chocase contra elas.
TKM-Ebola
O TKM-Ebola é un fármaco experimental para o tratamento da enfermidade do virus Ébola, que actúa contra certas proteínas do virus.
O TKM-Ebola está sendo desenvolvido por Tekmira Pharmaceuticals Corp., unha compañía localizada en Vancouver, Canadá. Inicialmente o fármaco chamouse Ebola-SNALP.
O fármaco é unha combinación de ARNs interferentes pequenos que silencian tres das sete proteínas que ten o virus Ébola, que son a polimerase L, a proteína asociada a membrana VP24, e a proteína do complexo polimerase VP35, e foi formulado coa tecnoloxía de nanopartículas lipídicas de Tekmira.
O fármaco foi primeiramente probado en monos con resultados prometedores. En xaneiro de 2014, Tekmira comezou os ensaios clínicos en fase I do TKM-Ebola para avaliar a súa seguridade en persoas sas. A FDA puxo o ensaio en retención clínica (clinical hold ) en xullo de 2014 para avaliar os resultados, despois de que algúns suxeitos tivesen respostas similares ás dunha gripe. Non obstante, en agosto de 2014, a FDA cambiou o status do medicamento a "retención parcial" ("partial hold"), o que permitía que a droga fose usada baixo o programa de acceso expandido en persoas infectadas polo virus Ébola pero cos ensaios en fase I aínda suspendidos.