cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leguminosas
2. Cesalpinióideas
As flores son cigomorfas, de cando en cando actinomorfas. A prefloración é imbricada, de cando en cando valvar; dise "ascendente": o estandarte é interno, cuberto nos seus bordos polos pétalos veciños. A corola é variada, grande, mediana ou pequena, ten pétalos libres (é dialipétala) polo menos na base. O androceo está formado polo xeral por 10 estames, libres ou soldados en grupos, igualando a altura do pétalos ou cubertos por eles. O pole é libre e o tegumento seminal non presenta "liña fisural". O óvulo é anátropo. As sementes teñen embrión recto, fío apical ou subapical, pequeno. A estrutura floral é moito máis variada que nas mimosóideas. As flores dispóñense en acios, en xeral medianas a grandes, de cando en cando pequenas e en espiga densa. O froito é dehiscente ou indehiscente, moi variable. Habitan preferentemente nas rexións cálidas, e están moi ben representadas nas rexións tropicais de África e América, son especies a miúdo xigantescas. A subfamilia está composta por 160 xéneros e aproximadamente 1900 especies. Os xéneros máis representados son Senna (con 350 especies), Chamaechrista (265) e Caesalpinia (100).
Forman parte desta subfamilia plantas coñecidas como cassias, cina-cina, a acacia negra ou Gleditsia... Varias especies de cesalpinióideas cultívanse con fins decorativos, forestais, industriais ou medicinais.
As Cesalpinióideas, de acordo ás últimas investigacións filoxenéticas (APW), comprenden catro tribos: Cassieae, Caesalpinieae, Cercideae e Detarieae.
3. Mimosóideas
miniatura|esquerda|260px| [[Albizia julibrissin.]] miniatura|dereita|220px|[[Albizia julibrissin folla.]]
Son árbores ou arbustos, de cando en cando herbas, de follaxe grácil polas súas follas bipinnuladas, raramente pinnuladas ou reducidas a filodios. En moitos casos son espiñentos e de aspecto moi particular polas pequenas flores agregadas en espigas que, á súa vez, adoitan formar acios espiciformes densos.
As flores son actinomorfas. A corola ten prefloración valvar, a miúdo é gamopétala e tubulosa. O cáliz é valvar ou, nalgúns grupos, imbricado, sempre gamosépalo. O androceo está formado por 4, 8, 10 ou numerosos estames, os cales superan a altura da corola. Os filamentos estaminais están libres ou soldados entre si. O pole é xeralmente composto. O óvulo é anátropo. A semente presenta embrión recto e o tegumento presenta unha "liña fisural" con forma de anel ou ferradura. O fío é apical ou subapical, pequeno. A subfamilia comprende 4 tribos: Acacieae, Ingeae, Mimoseae, Mimozygantheae e Parkieae.
É un grupo moi ben representado por numerosos xéneros e especies en rexións tropicais ou subtropicais, de todos os continentes, pero están particularmente distribuídas en África e América. Comprenden 82 xéneros e ao redor de 3300 especies. Os xéneros con maior número de especies son Acacia sensu stricto (960, comprende soamente ás especies antes incluídas no subxénero Phyllodinae), Mimosa (480), Inga (350), Calliandra (200), Vachellia (161, previamente coñecido como Acacia subgenus Acacia), Senegalia (85, previamente incluídas dentro de Acacia subgenus Aculeiferum), Prosopis (45), Pithecellobium (40). Especies moi coñecidas pertencen ás mimosóideas, tales como as verdadeiras acacias, as mimosas ou sensitivas, os aromos, tuscas, garabatos... Abundan entre as grandes árbores dos bosques tropicais, dominan en moitas sabanas e son sempre frecuentes nas rexións semidesérticas cálidas. Moitas mimosóideas cultívanse como árbores para sombra, plantas ornamentais, de protección ou con fins forestais. A subfamilia comprende 4 tribos: Acacieae, Ingeae, Mimoseae, Mimozygantheae e Parkieae.
4. Fabóideas ou papilionóideas
miniatura|esquerda| A. [[Vicia faba. B. Laburnum vulgare. C. Amorpha fruticosa. D. Chorizema cordatum.]] miniatura|dereita|190px|[[Vicia faba flor.]] Son árbores, arbustos, trepadoras leñosas ou herbáceas perennes ou anuais. As follas son, polo xeral, pinnuladas ou dixitadas, frecuentemente trifoliadas, algunhas veces unifolidas e até nulas, mais nunca bipinnuladas. As flores dispóñense en acios, capítulos ou espigas. As flores son cigomorfas, de cando en cando actinomorfas. A prefloración é imbricada, de cando en cando valvar; a prefloración da corola dise descendente: o estandarte é externo, cubrindo os pétalos veciños. A corola é xeralmente con forma de bolboreta ou "papilionoidea", cos dous pétalos inferiores unidos no ápice, formando a quilla, os dous laterais estendidos como ás e o superior ergueito ou reflexo, de maior tamaño, chamado estandarte. O cáliz está formado por 5 sépalos soldados entre si e ten forma de campá ou tubuloso. O androceo está formado por 10 estames, de cando en cando menos, xeralmente escondidos dentro da quilla e áchanse máis ou menos soldados entre si, típicamente son diadelfos (9 1), mais tamén poliadelfos ou libres. Os óvulos son campilótropos. As sementes presentan un embrión curvado, raramente recto; o fío é de tamaño mediano a grande.
Con 476 xéneros e 13.860 especies, é a división máis grande e diversa da familia. Esténdese por todos os continentes excepto as rexións árticas e inclúe a maioría das leguminosas máis populares como alimento ou forraxe, como así tamén varias especies modelo para investigacións xenómicas. Os xéneros con maior número de especies son Astragalus (2400-3270), Indigofera (700), Crotalaria (700), Mirbelia sensu latexo (450), Tephrosia (350), Desmodium (300), Aspalanthus (300), Oxytropis (300), Adesmia (240), Trifolium (240), Rhynchosia (230), Lupinus (200), Aeschyomene (160), Hedysarum (160), Lathyrus (160), Vicia (160), Dalea (150), Eriosema (150), Lotononis (150), Millettia (150), Vigna (150), Swartzia (140), Daviesia (135), Lonchocarpus (135), Machaerium (130), Onobrychis (130), Ormosia (130), Lotus (inc. Coronilla, 125), Lonchocarpus (120), Erythrina (110), Gastrolobium (110), Mucuna (105) e Pultenaea (100). As especies leñosas son preferiblemente termófilas, moitas herbáceas son de rexións tépedas e frías, aínda que están tamén representadas nos trópicos. Comprende moitas plantas útiles e moi coñecidas, tales como garavanzo, trevos, faba, alfalfa, soia, robinia, entre outras. A subfamilia das fabóideas subdividiuse nas seguintes tribos, de acordo ás últimas investigacións filoxenéticas (APW): Abreae - Adesmieae - Aeschynomeneae - Amorpheae - Bossiaeeae - Brongniartieae - Carmichaelieae - Cicereae - Crotalarieae - Dalbergieae - Desmodieae - Dipteryxeae - Euchresteae - Fabeae - Galegeae - Genisteae - Hedysareae - Hypocalypteae - Indigofereae - Loteae - Millettieae - Mirbelieae - Phaseoleae - Podalyrieae - Psoraleeae - Robinieae - Sophoreae - Swartzieae - Thermopsideae - Trifolieae
Importancia
Interese moi grande pola súa extraordinaria diversidade e abundancia de representantes en diversas formacións vexetais e polas súas aplicacións: xardinaría e ornamentación, como alimento, obtención de principios con interese medicinal e en drogaría, extracción de aceites e graxas.
Alimenticias
Consómense polas súas vaíñas tenras ou polos seus grans: faballóns (Vicia faba), lentellas (Lens culinaris), garavanzos (Cicer arietinum), chícharos (Pisum sativum) fabas ou feixóns (Phaseolus vulgaris, Ph. lunatus, Ph. coccineus  e Ph. acutifolius), urd (Ph. mungo), soia (Glycine max), poroto xaponés (Dolichos lablab), cacahuete (Arachis hypogaea)... Outras especies utilízanse na alimentación polo seu froito pulposo. Aínda que non é frecuente entre as leguminosas, hai especies cuxa raíz carnosa ou tubérculo utilízase como alimento.
Finalmente, hai leguminosas que se utilizan para elaborar bebidas alcohólicas, grans de millo tostado e varias especias.
Forraxeiras
Algunhas das especies de leguminosas utilizadas como forraxeiras son: Medicago sativa, Medicago lupulina, Medicago hispida, Medicago arabica e Medicago minima, Melilotus alba, Melilotus officinalis, o trevo branco Trifolium repens, o trevo vermello ou dos prados Trifolium pratense, Trifolium fragiferum, Lotus tenuis, Lotus corniculatus, Desmodium discolor, Hedysarum coronarium, Lespedeza striata e Lespedeza stipulacea''... Unha das principais limitantes para o establecemento e produción das pradarías de leguminosas anuais é a baixa fertilidade dos chans e en particular o baixo contido de fósforo dos mesmos.
Melíferas
As plantas melíferas son aquelas que ofrecen néctar ás abellas e avespas como recompensa por carrexar pole desde as flores dunha planta a outra e, dese modo, asegurar a polinización. Por extensión, tamén se inclúen todas as especies que estes insectos utilizan para recoller pole. O factor de maior importancia en canto á atracción das flores polas abellas é o néctar que secretan. A secreción acada o seu máximo durante o primeiro día da apertura floral e vai decrecendo paulatinamente. O néctar é unha solución azucarada, con pequenas cantidades doutras substancias (aminoácidos, minerais, vitaminas, ácidos orgánicos, encimas e aceites esenciais) que é segregado por órganos especializados da planta chamados nectarios que xeralmente adoitan estar situados na base da corola (nectarios florais) e que se distinguen pola súa forma e cor; nalgúns casos están situados nas follas ou nos pedúnculos das flores (nectarios extraflorais). En xeral, as abellas manifestan preferencia polo néctar que contén máis do 20% de azucre.. Varias especies de leguminosas son boas especies melíferas, tales como a alfalfa, o trevo branco...
Gomas
As gomas son líquidos que a planta bota como resultado da agresión ao vexetal por unha picadura de insecto ou unha incisión natural ou artificial. Estes conteñen polisacáridos heteroxéneos, formados por diferentes azucres e en xeral levan ácidos urónicos. Caracterízanse por formar disolucións coloidales viscosas. Hai diferentes especies produtoras de gomas. As máis importantes están na familia das leguminosas. Utilízanse amplamente na industria farmacéutica, cosmética, alimentaria e téxtil. Tamén son interesantes polas súas propiedades terapéuticas, por exemplo a goma arábiga é antitusíxena e antiinflamatoria. As máis coñecidas son a goma de tragacanto (Astragalus gummifer), a goma arábiga (Acacia senegal) e a goma guar (Cyamopsis tetragonoloba).
Tintóreas
miniatura|dereita|Colorante [[índigo.]] Entre as especies tintóreas atópanse as seguintes. O pau de campeche Haematoxylon campechianum; árbore grande e espiñenta que pode alcanzar até os 15 m de altura. A cortiza é delgada e branda e o corazón da madeira é sólido e duro. O corazón do talo utilízase para tinguir e lógranse vermellos e morados. Desta especie extráese o colorante histolóxico denominado hematoxilina. O pau do Brasil ( Caesalpinia echinata) é unha árbore moi parecida ao anterior pero de menos altura e con flores avermelladas ou moradas. A madeira utilízase para tinguir, tamén de vermello e morado. O guamuchil (Pithecallobium doce) é outra árbore espiñenta, que mide 4 m ou máis e presenta flores amareladas ou verdosas, dispostas en cabezuelas. O froito é avermellado e é o que se utiliza para tinguir de cor amarela. O colorante índigo extráese do índigo verdadeiro Indigofera tinctoria, de Asia. En Centro e Suramérica extráense colorantes de dúas especies afíns á anterior, o anil (Indigofera suffruticosa) e o índigo de Natal (Indigofera arrecta).
Evolución
As leguminosas semella que se diversificaron durante o terciario temperán para converterse nun integrante ubícuo dos biotas terrestres modernos, do mesmo xeito que moitas outras familias de anxiospermas.
O rexistro fósil das leguminosas é abundante e diverso, particularmente no terciario, con fósiles de flores, froitos, folíolos, madeira e pole coñecidos de numerosas localidades (ver, por exemplo, os traballos de W. Crepet, D. Taylor e P. Herendeen) Os primeiros fósiles que se poden asignar definitivamente ás leguminosas aparecen no Paleoceno tardío (preto de 56 millóns de anos. Representantes das 3 subfamilias tradicionalmente recoñecidas das leguminosas, cesalpinióideas, papilionóideas e cesalpinióideas, como así tamén de grandes clados dentro desas subfamilias (por exemplo, as genistóides) acháronse no rexistro fósil en períodos un pouco máis tardíos, comezando entre 50 a 55 millóns de anos atrás. De feito, o achado de diversos grupos de taxones que representan as principais liñaxes das leguminosas durante o Eoceno medio e o Eoceno tardío suxire que a maioría dos grupos modernos de Fabáceas xa estaban presentes e que nese período ocorreu unha extensa diversificación. As Fabáceas, entón, iniciaron a súa diversificación fai aproximadamente 60 millóns de anos e os clados máis importantes separáronse hai uns 50 millóns de anos. A idade dos principais clados das Cesalpinióideas estimouse entre 56 a 34 millóns de anos e a do grupo basal das mimosóideas en 44 ± 2.6 millóns de anos. A diferenciación entre mimosóideas e fabóideas está datada en 59 a 34 millóns de anos antes do presente e a idade do grupo basal das fabóideas en 58,6 ± 0,2 millóns de anos antes do presente. Dentro das fabóideas, a diverxencia dalgúns grupos puido ser datada. Así, Astragalus separouse de Oxytropsis hai uns 16 a 12 millóns de anos, a pesar que a diversificación dentro de cada xénero foi relativamente recente. Por exemplo, a radiación das especies aneuploides de Neoastragalus comezou fai 4 millóns de anos. Inga, outro xénero de papilionóidea, con aproximadamente 350 especies parece haber divergido dentro dos últimos 2 millóns de anos..
Robin Hood, príncipe dos ladróns
Robin Hood, príncipe dos ladróns (en Robin Hood: Prince of Thieves) é un filme estadounidense dirixido por Kevin Reynolds que foi estreado en 1991.
Sinopse
Robin Hood (Kevin Costner) é un nobre inglés que, unido ó rei Ricardo Corazón de León na Terceira Cruzada, é encarcerado nunha prisión de Xerusalén. Na súa fuxida, coñecerá ó tamén preso Azeen (Morgan Freeman), que agradecido porque Hood lle salvara a vida, decide quedar con el ata devolverlle o favor.
Cando Robin e Azeem chegan a Inglaterra, gobernada agora polo déspota sheriff de Nottingham (Alan Rickman), axudado polo seu primo Guy de Gisborne (Michael Wincott) e a meiga Morgana (Geraldine McEwan), descobren que o pai de Robin, lord Locksley (Brian Blessed), fóra asasinado polo shériff. Para vingarse, Robin, axudado por Azeem, comeza a roubar á nobreza e á igrexa para alimentar ós máis necesitados. Por iso, o shériff valora a cabeza de Hood en cen pezas de ouro.
Agochados no bosque de Sherwood, Robin e Azeem coñecen a persoas que, por un motivo ou outro, tamén se agochan do poder do shériff de Nottingham. Unidos por unha mesma causa, o grupo liderado por Robin Hood artellan a súa vinganza. Co que non conta ninguén é que lady Marian (Mary Elizabeth Mastrantonio), con quen o shériff quere casar e ter descendencia, e Hood están namorados o un do outro.
Finalmente, cando lady Marian é obrigada, será o grupo de Hood quen a salve da fortaleza real e libere o país do Shériff de Nottingham.
Pop punk
Non está claro cando o termo pop punk foi usado por vez primeira, pero as bandas de punk rock influenciadas polo pop veñen existindo dende mediados a finais dos anos 70. Un dos primeiros usos do termo apareceu nun artigo de 1977 do New York Times, "Cabaret: Tom Petty's Pop Punk Rock Evokes Sounds of 60s". A mediados dos 90, as bandas pop punk californianas Green Day e The Offspring, que foron seguidas posteriormente por blink-182, acadarían o éxito comercial en todo o mundo. Dos 90 en diante, moitas bandas asociadas ao xénero foron descritas como "happy punk", "faux-punk", "mall punk", "pseudo-punk" ou "bubblegum punk".
Río Barbantiño
O río Barbantiño é un afluente do río Miño que discorre pola comarca do Carballiño, na provincia de Ourense.
Percorrido
Nace nos montes de Orbán no concello de Vilamarín e discorre do nordeste a suroeste, atravesando os concellos de San Cristovo de Cea, Amoeiro, Maside e Punxín para desembocar no Miño en Barbantes.
Os seus afluentes son pola esquerda o regato do Orbán, o río Formigueiro e o regato Casardemato, e pola dereita o regato Alontos, o regato da Cabana, o río Pequeno, o río de Louredo, o regato Listanco e o regato do Faro.
A Aldea, Baldomar, Begonte
A Aldea é un lugar da parroquia de Baldomar no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 58 habitantes (31 homes e 27 mulleres).
Agustín Iglesias Caunedo
Agustín Iglesias Caunedo, nado en Oviedo o 10 de febreiro de 1971, é un político asturiano do Partido Popular. Desde xaneiro de 2012 é o alcalde de Oviedo, cargo no que sucedeu a Gabino de Lorenzo, ademais de secretario xeral do Partido Popular de Oviedo. Tamén ten o cargo de director de Ibermutuamur en Oviedo desde 1999, aínda que actualmente está en excedencia. É ademais vicepresidente segundo de Cajastur.
Estudou nas escolas de San Pedro de los Arcos primeiro e no colexio Parque Infantil a continuación, antes de terminar o bacharelato no Colexio Loyola, onde estudaba cando se afiliou ás Novas Xeracións do Partido Popular con 16 anos. Matricoulse en Dereito na Universidade de Oviedo, pero aínda non se licenciou.
Obtivo a súa primeira acta de concelleiro na primeira lexislatura de Gabino de Lorenzo. Entre os anos 1991 e 1995 foi concelleiro delegado de Xuventude, Emprego, Promoción Social e Mercados. Logo foi deputado da Xunta Xeral do Principado de Asturias, onde foi portavoz do Grupo Parlamentario Popular. En 2003 regresou ao Concello como edil de Orzamentos e Coordinación.
Brazo (homónimos)
Brazo pode referirse a:
Casaquistán nos Xogos Olímpicos
Casaquistán participou por vez primeiro nos Xogos Olímpicos como unha nación independente en 1994, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos. Antes da disolución da Unión Soviética, os deportistas casacos competiron como parte da Unión Soviética, e tamén formaron parte do Equipo Unificado en 1992.
O Comité Olímpico Nacional de Casaquistán foi creado en 1990 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1993.
A Granxa, Carreira, Ribeira
A Granxa é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Historia ano a ano
Eras Xeolóxicas
Inclúense neste apartado as Eras de Formación do noso Planeta; as datas aquí espostas son de carácter orientativo.
Millóns de anos
4.600-M - 3.800-M - 2.500-M - 560-M - 510-M - 438-M - 408-M - 360-M - 286-M - 248-M - 213-M - 144-M - 65-M
Miles de anos
56.500-m 35.400-m 24.000-m 5.200-m 1.600-m 10-m
(Calendario da era cristiá); anos.
d.C.
2225 2226 2227 2228 2229 2230 2231 2232 2233 2234 2235 2236 2237 2238
Porin Ässät
O Porin Ässät, ou simplemente Ässät, é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Pori (Finlandia). Actualmente compite na SM-liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, competición que gañou en tres ocasións (1971, 1978 e 2013), se ben só o segundo título foi coa actual denominación. Xoga os seus partidos como local no Isomäki Areena, un pavillón con capacidade para 6.350 espectadores.
Antecedentes
miniatura|Camisola do [[RU-38 (hóckey sobre xeo)|RU-38 no Museo finlandés do hóckey sobre xeo.]] miniatura|O xogador dos Karhut [[Erkki Harju (esquerda) e o xogador do Ilves Jarmo Wasama (dereita).]] A principios da década de 1960 dous equipos da cidade de Pori uníronse á SM-sarja, o RU-38 e os Porin Karhut. Axiña ambos equipos situáronse nos primeiros postos da liga ee conseguiron éxitos. Os Karhut gañaron a liga en 1965 e RU-38 dous anos despois, en 1967. Había unha forte competencia entre os dous equipos, tanto no xeo como fora del. A cidade estaba dividida entre os seareiros dos Karhut e do RU-38, se ben os Karhut eran máis populares porque a xente considerábaos o club da cidade. Por outra banda, o RU-38 era considerado un club da fábrica Rosenlew, financiado pola empresa, mais contaba cos seus propios seareiros. As relacións entre ambos clubs non eran moi boas.
Cando Rosenlew abandonou o club deportivo, suxeriuse que o RU-38 simplemente se fusionara cos Karhut, o que non foi cuestionado por parte de Rosenlew. O club precisaba dun novo nome. Cando finalmente se chegou a un acordo, Rosenlew fíxose cargo de boa parte da débeda dos Karhut e prometeu axudar financeiramente o novo club durante os seus primeiros anos. O novo club chamouse Porin Ässät. O nacemento do novo club anunciouse en 1967. Vilho Santala, que actuou como negociador na unión dos dous equipos e foi elixido primeiro presidente do novo club, foi quen lie deu o nome ao equipo. O logotipo do equipo foi deseñado por Vesa Antikainen, mentres que a cor elixida para representalo foi o vermello, que quedaba ben co negro e o branco do logotipo.
Primeiras tempadas (1967–1970)
Os primeiros días dos Ässät logo da fusión non foron tranquilos. Mover os xogadores dos Karhut e o RU-38 ao mesmo equipo non foi posible sen que os directivos de ambos clubs se reuniran para arrefriar a atmosfera acalorada. A fusión dos dous clubs máis importantes produciu entre os seareiros de Pori a expectativa de que se instalara un superequipo na cidade The early days of Ässät did not go smoothly after the merger. Moving Karhut, o que non chegou a producirse, xa que varios xogadores de nivel de equipo nacional procurou un novo equipo. Os xogadores que marcharon moron principalmente os pertencentes ao daquela vixente campión finlandés, o RU-38, polo que o primeiro equipo dos Ässät estaba integrado principalmente pr xogadores dos Karhut. miniatura|Ässät e [[Savonlinnan Pallokerho|SaPKo na final Suomen Cup de 1967. Ässät venceu a SaPKo 7–0 para facerse co seu primeiro título.]] Os primeiros partidos dos Ässät no outono de 1967 foron be e mesmo antes de iniciar a SM-sarja chegou o primeiro título do club tras proclamouse campión da Suomen Cup logo de impoñerse na final ao SaPKo de Savonlinna por sete goles a cero. Ademais, grazas ao campionato de RU-38 na tempada precedente, os Ässät xogaron a edición de 1968 da Copa de Europa, na que a pesar de gañar as dúas primeiras roldas caeu fronte o SC Dynamo Berlin nos cuartos de final.
Na súa primeira tempada na SM-sarja, a 1967–68, os Ässät dirixidos por Rauli Virtanen finalizaron na cuarta posición. O novo club non recibiu o apoio incondicional da xente de Pori, xa que a asistencia aos seus partidos como local diminuíu un pouco. A audiencia total na súa primeira tempada foi de 10 000 espectadores menos que a derradeira tempada dos Karhut. Na segunda tempada dos Ässät as cifras de asistencia comezaron a aumentar, chegando ao mesmo nivel que tiveran os Karhut. Lasse Heikkilä, o antigo adestrador dos Karhut, converteuse no adestrador do equipo na súa segunda tempada e permaneceu no cargo ata 1974, e posteriormente entre 1976 e 1981. Na tempada 1968–69 Ässät finalizou de novo na cuarta posición. Para a seguinte tempada, a 1969–70, os Ässät sufriron dúas importantes baixas cando Veli-Pekka Ketola e Alpo Suhonen marcharon aos Jokerit de Helsinqui durante un ano, o equipo acabou notando a perda e finalizou a liga na sexta posición.
Primeiro campionato (1970–1971)
miniatura|Foto de equipo dos Ässät na [[SM-sarja 1970–71|tempada 1970–71, cando o equipo conseguiu o seu primeiro campionato.]] Na tempada 1970–71, os Ässät conseguiron un retorno de primeira clase cando Veli-Pekka Ketola regresou a Pori dende Helsinqui, onde xogara durante unha tempada nas filas dos Jokerit. Alpo Suhonen tamén regresou aos Ässät despois de Ketola. O regreso de Ketola ao seu club de orixe provocou un grande entusiasmo polo adestramento tamén noutros xogadores, e o adestrador Lasse Heikkilä levou o equipo nunha viaxe de adestramento a Moscova antes do inicio da tempada. A viaxe á Unión Soviética fixo comezar o adestramento moi cedo para os estándares da época, xa que non había xeo en Pori a principios de outono. Na tempada 1970–71 os Ässät finalizaron na terceira posición a liiga regular por detrás dos Jokerit e de HIFK. Nas series finais os Ässät perderon tan só un dos seus dez partidos e superaron os equipos da capital que estaban por diante. O equipo asegurou a medalla de ouro por unha diferenza de cinco puntos respecto dos Jokerit, que finalizaron segundos. O primeiro campionato chegou baixo o liderado do trío de atacantes formado por Erkki Väkiparta - Veli-Pekka Ketola - Tapio Koskinen. Outras liñas detrás do nº 1 tamén puideron aportar ao equipo. Houbo tamén grandes nomes en defensa, como Antti Heikkilä e Pekka Rautakallio. Veli-pekka Ketola foi o máximo puntuador na SM-sarja durante a tempada 1970–71 con 42 puntos, dos cales 25 foron goles e 17 foron asistencias. O capitán dos Ässät durante a tempada foi Raimo Kilpiö. O primeiro porteiro dos Ässät foi Jorma Valtonen que played xogou todos os partidos da tempada e finalizou cun 92,2 % de paradas.
Segundo campionato (1977–78)
A tempada 1977–78 superou de novo as expectativas de éxito cando Pekka Rautakallio e Veli-Pekka Ketola regresaron de América do Norte aos Ässät, que se uniron xogadores novos prometedores do club como Arto Javanainen, Kari Makkonen, Tapio Levo e Harry Nikander. Os ases finalizaron a liga regular na segunda posición por detrás de Tappara e derrotaron o TPS de Turku nas semifinais (3–2). As series finais fronte o Tappara non comezaron ben, xa que o equipo de Tampere impúxose no primeiro partido da serie en Tampere 8–0. Con todo, os Ässät gañaron o resto de partidos, e o club conseguiuu o seu segundo campionato Finlandés. O último partido disputado no Porin jäähalli (na actualidade denominado Isomäki Areena) tivo unha audiencia estimada de máis de 14 000 persoas nas bancadas, aínda cando tan só se debería ter permitido a entrada a 8 600 persoas na época. Houbo máis persoas nas bancadas de Pori que en ningún outro partido previo de hóckey sobre xeo celebrado en Finlandia. Nos primeiros anos da SM-liiga na segunda metade da década de 1970, os Ässät eran un dos equipos máis fortes da competición. O xogador máis importante do equipo foi o capitán, o centro Veli-Pekka Ketola, que regresara da WHA norteamericana. Ketola bateu o récord de puntos nos play-offs no momento.
2012–13: o campionato sorpresa
miniatura|242px|Stephen Dixon coa camisola dos Ässät. A tempada 2012–13 foi diferente para os Ässät. O equipo comezou forte a liga, mais co cambio de ano caeu por debaixo da liña dos play-offs. O equipo vendeu o seu centro número 1, Stephen Dixon, ao Lokomotiv Yaroslavl da Kontinental Hockey League (KHL). Ao final de xaneiro os Ässät comezaron a maior racha gañadora da spa historia, que só finalizou cunha derrota na prórroga fronte aos Kärpät de Oulu ao final da liga regular. Na clasificación ascendeu dende o posto 14 ata a cuarta posición. Nos cuartos de final, os Ässät derrotaron ao KalPa de Kuopio por 4–1 na serie disputada ao mellor de sete encontros. Nas semifinais fronte o JyP Ässät comezou cunha na prórroga cando Michael Ryan anotou o gol gañador no minuto 92:51. Os Ässät gañaron o segundo partido en Pori 2–0 e o terceiro en Jyväskylä (1–4). O JyP reduciu distancias coa súa vitoria a domicilio (1–2), mais o equipo de Pori gañou o quinto partido por 0-1 e clasificouse para as finais, onde se enfrontou ao Tappara. O equipo de Tampere gañou o primeiro partido da final por 2–1 logo de que Jukka Peltola marcara cinco segundos antes de que finalizara o tempo regulamentario. No segundo partido das finais, disputado en Pori, os Ässät impuxéronse por 5–1, mentres que no terceiro, Tappara foi mellor cun resultado de 3-2, e o gol gañador foi anotado por Niclas Lucenius tan só un segundo antes de finalizar o tempo regulamentario. Ässät gañou o cuarto partido 4–0 no seu estadio. No quinto partido das finais, os Ässät conseguiron a vitoria a domicilio por 2-1. Veli-Matti Savinainen anotou o gol gañador logo dun pase de Ville Uusitalo na terceira prórroga no minuto 108:59. O partido foi o máis longo dunhas finais na historia da SM-liiga, e o terceiro máis longo en todos os play-offs. Finalmente os Ässät gañaron o campionato finlandés logo de derrotar o Tappara no sexto partido por 3–2 cun gol de Jyri Marttinen, finalizando a serie cun resultado de 4–2 e conseguindo o seu primeiro título dende 1978. Viuse un auténtico cambio xeracional despois do partido, cando o capitán do equipo campión de 1978, Veli-Pekka Ketola, saltou ao xeo para entregar a Kanada-malja ao capitán Ville Uusitalo.
O nome completo da compañía que xestiona o club na actualidade é HC Ässät Pori Oy.
Logotipo
O logotipo principal dos Ässät é unha pica (♠️) dentro dun anel negro. Foi deseñado por Vesa Antikainen e os Ässät o teñen empregado este dende 1967.
Música
miniatura|A banda [[Nuoret Vihaiset Miehet, autora do tema "Patasydän".]] A canción de apoio das seareiras e seareiros de Ässät é "Patasydän" (en galego "Corazón de pica"), da banda de rock local Nuoret Vihaiset Miehet. En 2011 realizouse un vídeo no que participaron fans do equipo.
Mascota
A mascota dos Ässät dende 2017 é Rysty Mesikämmen. Rysty Mesikämmen é un oso pardo que leva un casco de hóckey sobre xeo e unha camisola dos Ässät co número 67.
Pavillón
thumb|A pista de xeo de Isomäki en 1964. Os Ässät xogan os seus partidos como local no Isomäki Areena, pavillón que comparte co Karhu HT da Suomi-sarja, o terceiro nivel do hóckey sobre xeo finlandés. O estadio foi inaugurado en 1964 como unha pista de xeo artificial esterior. En 1971 completouse o pavillón cuberto con capacidade para 8 000 persoas.
Na actualidade o Isomäki Areena ée coñecido polo seu ambiente próximo e ten reputación de pista complicada para os equipos visitantes. O pavillón está situado no Centro Deportivo de Pori, no distrito de Isomäki. Foi renovado entre os anos 2014 e 2016, e o seu nome mudou oficialmente polo de Isomäki Areena. En 2022 a capacidade do pavillón era de entre as 6 350 e as 6 500 persoas. Na tempada 2022-23 o nome do pavillón pasou a ser West Areena.
Capitáns do equipo
miniatura|250px|O xogador nado en Pori [[Jesse Joensuu é o capitán dos Ässät dende a tempoda 2022-23.]] Dende a súa primeira tempada, os Ässät tiveron 18 capitáns distintos. O primeiro xogador da historia do equipo de Pori que foi nomeado capitán foi Raimo Kilpiö na primeira tempada do equipo. Dende 2022 o posto de capitán é ocupado por Jesse Joensuu. Todos os capitáns do equipo ata 2022 foron de nacionalidade finlandesa, e moitos deles naceron na cidade de Pori. Os xogadores que máis tempadas exerceron de capitán do equipo foron Raimo Kilpiö e Tapio Levo. A continuación todos os capitáns dos Ässät ao longo da súa historia:
{|
Líderes históricos
miniatura|[[Pasi Peltonen é o xogador que máis veces vestiu a camisola do equipo con 827 partidos. Peltonen, nado en Pori, xogou ao longo de toda a súa carreira profesional nos Ässät. ]] Ao longo da súa historia tres xogadores dos Ässät superaron a barreira dos 500 puntos: Arto Javanainen, Kari Makkonen e Tapio Levo. Nas estatísticas de xogo salientan, amais dos tres xogadores anteriormente citados, Veli-Pekka Ketola e Jari Korpisalo. O máximo goleador da historia do equipo e Arto Javanainen, con 472 goles en 678 encontros disputados. Javanainen é ademais o líder histórico en puntos, cun total de 814, e o segundo xogador na clasificación de asistencias, con 342, só superado por Kari Makkonen (365). Pola súa banda Pasi Peltonen é o xogadora que máis partidos vestiu a camisola dos Ässät con 827 partidos. A continuación os rexistros dos xogadores máis destacados do equipo en puntos, goles, asistencias e partidos disputados:
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Adestradores
miniatura|[[Karri Kivi levou ao equipo de Pori á consecución do seu terceiro título en 2013 e volveu ao equipo en 2021.]] {|
Equipo feminino
miniatura|Camisola de xogo do equipo feminino de Porin Ässät pertencente a Tiina Paasikunnas, 1980-87. Ässät contou cun equipo que estivo activo en dóus períodos. A pesar de que polo equipo pasaron xogadoras como Anne Haanpää ou a xogadora nada na cidade Sari Fisk, o equipo non conseguiu ningún logro colectivo.
En 1982 Ässät converteuse nun dos equipos fundadores da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten SM-sarja, e competiu nela ata que cesou temporalmente a súa actividade en 1995. Se ben o equipo feminino retomou a súa actividade entre aș tempadas 1998-99 e 2002-03, non conseguiu volver á elite do hóckey feminino finlandés.
En 2022 a actividade do equipo limitábase ao traballo con nenas cun equipo, as Red Stars Tyttökiekko, e unha escola de patinaxe.
Trofeos colectivos
thumb|Os Ässät celebrando o seu primeiro campionato en 1971.
Trofeos individuais
miniatura|250px|O Trofeo Aarne Honkavaara no [[Museo finlandés do hóckey sobre xeo (Tampere).]]
miniatura|O [[Kultainen kypärä (casco dourado), entregado ao mellor xogador porvotación da Asociación de Xogadores.]]
Gabino de Lorenzo
Gabino de Lorenzo Ferrera, nado o 14 de febreiro de 1943 en Oviedo, é un político asturiano que milita no Partido Popular. É o actual delegado do goberno en Asturias, cargo para o que foi nomeado no Consello de Ministros de España o día 5 de xaneiro de 2012.
Ostrobotnia do Norte
Ostrobotnia do Norte (en finés: Pohjois-Pohjanmaa; en sueco: Norra Österbotten) é unha das 19 rexións de Finlandia. A provincia é a cuarta máis habitada de Finlandia, con 384.900 habitantes, dos cales ao redor dun terzo viven na súa capital, Oulu. É a segunda rexión en extensión despois de Laponia. Limita coas rexións de Laponia, Kainuu, Savonia do Norte, Finlandia Central e Ostrobotnia Central.
Gabino de Lorenzo
Biografía
Está casado e ten dous fillos. Estudou no Colexio dos Irmáns Maristas e máis tarde obtivo o título de enxeñeiro na Escola de Minas de Oviedo e posteriormente o de doutor na Universidade de Oviedo.
Ostrobotnia do Norte
Municipios
Ostrobotnia do Norte conta con 30 municipios, dos cales 11 son cidades (en letra grosa):
Gabino de Lorenzo
Biografía
A súa vida laboral empezou en Uninsa na Fábrica de Moreda de Xixón, e posteriormente, en Ensidesa (Veriña) e, tanto en Moreda como en Ensidesa, traballou nas oficinas do alto forno.
Afiliouse a Alianza Popular en 1983. No ano 1987 abandonou o exercicio da súa profesión cando foi elixido Concelleiro de Oviedo como cabeza de lista do PP, grupo maioritario da oposición neses momentos. Desde entón até o 2 de marzo de 2013 presidiu a Xunta Local do PP en Oviedo.
Catro anos máis tarde, en 1991, obtivo a alcaldía de Oviedo, cargo que repetiu con maiorías absolutas nas eleccións de 1995, 1999, 2003 e de 2007.
Desde 1995 é membro da Xunta Directiva Nacional do Partido Popular e tamén forma parte do Comité Executivo Rexional e da Xunta Directiva Rexional en Asturias.
Durante os anos da súa alcaldía Oviedo experimentou unha renovación do contorno urbano: foi pioneiro na peatonalización das rúas da cidade e no soterramento das vías férreas no centro. Durante a década dos noventa, a cidade fue remodelada na súa maior parte, dándolle un aspecto uniforme. Estas melloras permitiron que Oviedo se consolidara como un dos destinos turísticos principais da zona central de Asturias, á vez que se consolida como un importante centro de turismo de congresos (sobre todo a raíz da apertura do Auditorio-Palacio de Congresos Príncipe Felipe). Realizou grandes investimentos en limpeza, conseguindo varios premios para a cidade: en 1994 gañou a Vasoira de Prata á cidade máis limpa de España, en 1996 a Vasoira de Ouro, en 2002 e en 2004 a Vasoira de Platino (no 2004 foi pola recollida selectiva de lixo).
En xaneiro de 2008 foi designado cabeza de lista nas eleccións xerais por Asturias ao Congreso dos Deputados. O 9 de marzo de 2008 o PP perdeu as eleccións en número de votos en Asturias e Gabino renunciou á súa acta de deputado «por non ter alcanzado os obxectivos que se propuxeran».
Tras vinte anos ostentando de forma ininterrompida a alcaldía de Oviedo con maioría absoluta, o 22 de maio de 2011 de Lorenzo perde dita maioría no concello a causa da irrupción de Foro Asturias no panorama político asturiano: o Partido Popular baixou de 17 a 11 edís, e Arturo González de Mesa, candidato por FAC á alcaldía, conseguiu 7 edís, converténdose na segunda forza política no Consistorio, por diante do PSOE e de IU. Non obstante, Gabino de Lorenzo foi ratificado como alcalde por sexta vez, nesta ocasión para gobernar en minoría.
O 5 de xaneiro de 2012 foi nomeado delegado do goberno en Asturias, tendo que renunciar á súa acta de concelleiro e á alcaldía de Oviedo para asumir as súas novas responsabilidades o día 9 de xaneiro de 2012.
As Neves, A Capela, A Capela
As Neves é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 230 persoas (117 homes e 113 mulleres).
As Neves é a capital do concello da Capela.
María Cruz Seoane
María Cruz Seoane Couceiro, nada na Coruña en 1935 e finada en Madrid o 24 de xuño de 2014, foi unha historiadora galega, especializada no estudo da prensa e o xornalismo.
Traxectoria
Nada na cidade da Coruña en 1935, residiu dende 1953 en Madrid, en cuxa universidade se doutorou. Exerceu a docencia na Universidade Carlos III. Chegou a ser descrita como «unha das maiores especialistas na evolución do xornalismo español» e «a máis salientable historiadora da prensa española», segundo Salvador Giner. Casada co escritor Daniel Sueiro dende 1957 até a morte deste en 1986, Cruz Seoane finou de cancro en Madrid o 24 de xuño de 2014.
Foi autora de obras como El primer lenguaje constitucional (Las Cortes de Cádiz) (1968), Oratoria y periodismo en la España del siglo XIX (1977), Historia del periodismo en España, obra de tres tomos escrita xunto a María Dolores Sáiz, Una historia de El País e del Grupo Prisa (2004), xunto a Susana Sueiro, e ''Cuatro siglos de periodismo en España. De los avisos a los periódicos digitales'' (2007), de novo xunto a Sáiz, entre outras.
Maat Mons
Maat Mons é un xigantesco volcán de escudo e o volcán máis grande do planeta Venus. Elevase uns 8 km por riba do radio medio do planeta, e fica nas coordenadas [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Maat_Mons&params=0.5_N_194.6_E_globe:Venus_type:mountain 0.5°N 194.6°E]. O seu nome provén da antiga mitoloxía exipcia, na que Ma'at era o deus da verdade e a xustiza.
Estrutura
Maat Mons posúe unha gran caldeira no cumio, cunhas dimensións de 28×31 km. Dentro da propia caldeira hai polo menos cinco pequenos cráteres, formados polo colapso da propia caldeira, este cráteres rondan os 10 km de diámetro. Unha cadea de cráteres de entre 3–5 km estendese ó longo de máis de 40 km no flanco suroeste do volcán, pero máis que indicar que son parte dunha longa fisura eruptiva, semellan terse formado polo colapso das capas superiores: as imaxes de alta resolución tomadas pola sonda Magallanes non revelan evidencias da existencia de regueiros de lava que nazan deses cráteres. Polo menos ocorreron dous destes eventos de colapso a grande escala no pasado de Maat Mons.
Actividade
A sonda Magallanes sondeou por radar o volcán para buscar evidencias dunha relativamente recente actividade volcánica, estas evidencias foron atopadas en forma de cinzas volcánicas preto do cumio e da ladeira norte do volcán.
Algo que intriga ós xeólogos planetarios son os estudos atmosféricos levados a cabo polas sondas Pioneer Venus 1 e Pioneer Venus 2 na década dos 1980s, que revelaron unhas considerables variacións nas concentracións de dióxido de sulfuro (SO2) e metano (CH4) nas capas medias e altas da atmosfera de Venus. Unha das posibles explicacións foi a inxección na atmosfera de gases volcánicos por parte das erupcións plinianas do Maat Mons.
Existen varias liñas de evidencias que indican que Venus é volcanicamente activo, pero aínda non foi confirmada a existencia de erupcións no presente en Maat Mons.
Astro
miniatura|Astro.
Un astro é un obxecto astronómico con forma definida que se move no ceo.
Lingua lahnda
O lahnda ou punjabi occidental é unha "macrolingua" composta por unha serie de dialectos falados no Punjab paquistaní, e partes de Azad Kashmir e Khyber Pakhtunkhwa. Estes termos exónimos e non son empregados polo propios falantes. As linguas emerxentes desta área dialectal son o saraiki, o hindko e o pothohari.
Yukihiro Matsumoto
miniatura|dereita|Yukihiro Matsumoto Yukihiro Matsumoto, chamado Matz, nado o 14 de abril de 1965, en Tottori, en Honshu occidental, é un científico da computación e programador de software libre, principalmente coñecido por ser o principal deseñador da linguaxe de programación Ruby.
Foi un programador autodidacta ata o final da secundaria. Graduouse en ciencias da información na universidade de Tsukuba, onde se meteu no departamento de investigación sobre linguaxes de programación e compiladores. Dende 2006 Matsumoto é o xefe do departamento de investigación e desenvolvemento no Network Applied Communication Laboratory, e nunha compañía de integración de sistemas de código aberto na prefectura de Shimane.
Está casado, ten catro fillos, e durante algúns anos moi misionero mormón.
Eirís de Abaixo, Oza, A Coruña
miniatura|Situación de Eirís de Abaixo no "barrio-territorio" de Eirís. Eirís de Abaixo é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 144 habitantes (69 homes e 75 mulleres), o que supón un aumento nun habitante en relación ao ano anterior.
As obras de urbanización do novo barrio de Xuxán (antes Parque Ofimático) arrodean o núcleo rural.
Eduardo Quintela Bóveda
Eduardo Quintela Bóveda, nado en San Cristovo de Cea o 13 de outubro de 1891 e finado en Barcelona en agosto de 1968, foi un policía e represor galego.
Traxectoria
Fillo da mestra de Oseira Purificación Bóveda González. Inspector do Corpo Xeral de Policía dende 1917, foi destinado a Barcelona. Durante a Segunda República Española traballou para Miquel Badia Capell. Na guerra civil española era comisario xefe da Sección de Servizos Especiais de Valladolid, onde foi felicitado publicamente en 1937 pola súa tarefa de consolidar a paz pública.
Xa xubilado en Galícia, en 1960 volveu co seu can "bloodhound" para participar na captura de Quico Sabaté.
Bombardeiro
miniatura|[[Northrop Grumman B-2 Spirit|US B-2 Spirit en voo sobre o Océano Pacífico.]] Un bombardeiro é un avión ideado, en principio, para atacar obxectivos que quedaban fóra do alcance da artillería.
Historia e características
Durante a I Guerra Mundial, franceses e alemáns comezaron a usalos. Os franceses co modelo "Vaison" e os xermanos co cuadrimotor "Lizonz".
No período de entreguerras, Italia e Alemaña conseguiron poderosos bombardeiros, que usaron con moita efectividade na guerra civil española.
Durante a segunda guerra mundial os bombardeiros acadaron o seu punto álxido, conseguindo velocidades duns 500 km/h. e cargas de 8 toneladas.
A partir da década dos 60 do século XX, comezou a decadencia deste tipo de avións. Os últimos foron o B-52 Stratofortress" estadounidense e o Tur-20 "Bear" Unión Soviética1soviético os dous construídos a partir de 1956.
Orzán (revista)
Orzán foi unha publicación editada en Buenos Aires entre 1948 e 1957.
Historia e características
Subtitulada Revista del Centro Coruñés de Buenos Aires, apareceu en 1948, aínda que se descoñece a data concreta. Tiña unha periodicidade anual e nela apareceronn artigos vencellados ao Centro Coruñés, traballos sobre Galicia e a súa historia e fragmentos literarios. Dirixida por Bieito Cupeiro, entre os colaboradores estaban Ramón Suárez Picallo, Castelao, Fernández Longueira, Xulio Sigüenza, Antón Alonso Ríos, Faustino Rey Romero e Leandro Carré Alvarellos. O último número coñecido é o 9, publicado en 1957.
Félix Malloum
Félix Malloum, nado en Fort Archambault, hoxe Sarh, o 10 de setembro de 1932 e finado en París o 12 de xuño de 2009, foi un político do Chad, presidente do seu país entre 1975 e 1979.
Traxectoria
Malloum retirouse da política e instalouse en Nixeria. Retornou á capital chadiana, Xamena, o 31 de maio de 2002, tras 23 anos no exilio.
Logo, morreu no ano 2009.
Inés Rivadeneira
Traxectoria
Naceu en Lugo, pero cando tiña dous anos, a familia trasladouse a Valladolid, onde Inés viviu ata os dezaoito anos. Alí comezou a cantar; formou parte do coro das Dominicas de San Paulo. Recibiu as primeiras clases de música do director deste coro, don Heraclio García Sánchez. Foi este sacerdote quen descubriu as súas facultades canoras e quen a animou para que estudase solfexo. Pensionada cunha bolsa da Deputación de Valladolid, en 1946 mudouse a vivir en Madrid para estudar canto no Conservatorio de Música coa mestra Lola Rodríguez Aragón. Mas tarde estudou tamén coa mestra Ángeles Ottein. Despois dunha brillante carreira académica, coroada en 1951 co Premio Fin de carreira e o extraordinario "Lucrecia Arana", Inés desenvolveu unha impresionante traxectoria internacional, que se iniciara en 1950 cun concerto en Valladolid. En 1947 interpretou o seu primeiro papel operístico: a Maddalena do Rigoletto de Verdi xunto a María de los Ángeles Morales no Teatro Madrid.
Dous fitos marcaron a súa carreira en 1952: a estrea da ópera Don Perlimplín de Vittorio Rieti no Théâtre des Champs-Élysées de París; ese mesmo ano estreou a ópera Soledad de Joan Manén no Gran Teatre del Liceu de Barcelona baixo a dirección do compositor. En 1957 recibiu o Premio Nacional de Interpretación Lírica na súa modalidade femenina, galardón que foi outorgado nese mesmo ano ao ilustre tenor Alfredo Kraus na súa modalidade masculina.
En 1960 foi o compositor Jesús Guridi, director do conservatorio, que a recomendou para que solicitase unha bolsa da Fundación Juan March. A concesión desta bolsa permitiulle a Inés continuar os seus estudos no estranxeiro. Trasladouse a Viena, onde estudou co mestre Erik Werba na Academia de Música e Artes Interpretativas. Con el perfeccionouse no repertorio de lied (canción de concerto) e oratorio, labor que xa iniciara en Madrid con Lola Rodríguez Aragón.
O 23 de outubro de 1956 participou na histórica representación da zarzuela Doña Francisquita de Amadeo VIves co gallo da reinauguración do Teatro de la Zarzuela de Madrid. No elenco daquela función participaron Ana María Olaria (Francisquita) e Alfredo Kraus (Fernando), entre outros cantantes, baixo a dirección escénica de José Tamayo e musical de Odón Alonso.