cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Relixión en Israel
Situación xeral
Ata 2010 non existía en Israel o matrimonio civil. Os matrimonios eran en todos os casos administrados polas comunidades relixiosas, do mesmo xeito que outros aspectos civís como herdanzas e administración dos lugares santos. As relixións recoñecidas por Israel para estes efectos (realizar matrimonios legais, regular os sitios das súas comunidades, etc.) son o xudaísmo ortodoxo, o islam, o druzismo e dez igrexas cristiás (oito ortodoxas máis a católica e a anglicana). Non obstante actualmente admítese o matrimonio civil entre persoas que logren probar a non pertenza a ningunha relixión. Esta división do dereito civil en comunidades relixiosas existía na rexión de Palestina desde antes da fundación de Israel e foi establecida polos otománs, coñecida como Millet.
Xudaísmo
En canto ás subdivisións do xudaísmo, segundo enquisa de Gallup de 2015 o 65% dos israelís considéranse xudeus seculares e o 30% considéranse observantes relixiosos. Segundo enquisa de 2013 de Haaretz un 26.5% considérase xudeu ortodoxo, seguida dos xudeus reformistas 3.9%, e 3.2% considéranse xudeus conservadores. Polo xeral faise unha subdivisión entre os xudeus ortodoxos moderados e os xudeus ultraortodoxos ou xaredíes. Israel é tamén a sede do Congreso Xudeu Mundial e do Gran Rabinato de Israel.
Caraítas
Israel ten a máis numerosa comunidade de xudeus caraítas do mundo. O seu número calcúlase entre 30 e 50.000 persoas e as súas principais comunidades están localizadas en Ramla, Ashdod e Beer-Sheva.
Samaritanos
alt=Sumo sacerdote encabezando procesión.|miniatura|240x240px|Sumo sacerdote encabeza [[procesión en Pascua.]] A comunidade samaritana de Holón, en Israel, corresponde a uns 700 individuos (a outra comunidade, conformada por uns 350 localízase en Naplusa, nos territorios palestinos), considéraselles xudeus polo goberno israelí e teñen o seu propio Sumo Sacerdote, o actual é Aabed-O ben Asher ben Matzliach.
Termos israelís para os diferentes graos relixiosos
1 Masorati ( tamén chamado Shomer Masoret, Observante das tradicións) non debe ser confundido con Masorti, que se refire á corrente do Xudaísmo conservador.
2 " Yom Jol " - un día común e corrente que non se observa algunha festa relixiosa (exemplo: nun día que non é Shabat ) 3 " Treme" - na presenza de Deus.
Islam
O islam é a primeira minoría relixiosa de Israel, supón o 16.5% da poboación (sen incluír aos habitantes de Cisxordania e a Franxa de Gaza), sendo maioritario na súa variante sunní. A maioría dos musulmáns son árabes, aínda que o islam é practicado tamén por algúns inmigrantes africanos e asiáticos. O Consello Supremo Musulmán creado en 1921 en tempos do Mandato Británico de Palestina é a máxima autoridade relixiosa do islam. right|miniatura|Cúpula da Roca Israel é sede da terceira cidade máis sacra do islam, Xerusalén, onde se localiza a Chaira das Mesquitas e a Cúpula da Roca, o terceiro lugar máis santo do islam tras A Meca e Medina, desde onde se cre foi que Abraham ía sacrificar ao seu fillo (Ismael segundo o islam) e desde onde os musulmáns creen que Mahoma subiu ao ceo.
En Israel hai uns 2200 ahmadíes, unha rama heterodoxa do islam que non é aceptada pola maioría de musulmáns quen lles consideran apóstatas. Debido a que en Israel é un dos poucos países da rexión onde os ahmadíes poden practicar abertamente a súa fe, Israel é a sede para Medio Oriente da Comunidade Ahmadía e teñen o seu propio barrio, Kababir, situado en Haifa.
Cristianismo
miniatura|Interior da Igrexa do Santo Sepulcro, sobre o monte Gólgota. Os cristiáns representan aproximadamente o 2% da poboación israelí, a maioría dos cales son árabes. Israel é o lugar onde se cre que Xesús viviu e morreu, e ten importantes lugares santos para o cristianismo entre eles a Basílica do Santo Sepulcro, quizais o sitio máis sacro do cristianismo, onde se cre que Xesús foi enterrado e resucitou, así como a Igrexa da Natividade en Belén onde se cre que Xesús naceu. O Estado de Israel recoñece 10 igrexas cristiás específicas para efectos de dereito civil (matrimonios, herdanzas, etc.) xunto ao xudaísmo e o islam, estas son:
Ademais destas igrexas existen outras igrexas, principalmente protestantes e evanxélicas, non recoñecidas polo Estado pero que practican libremente.
O 40% dos cristiáns son católicos melquitas, seguidos polo 32% que son ortodoxos gregos, 20% católicos latinos, 7% católicos maronitas e o resto pertence a outras igrexas.
Xudaísmo mesiánico
Unha comunidade de xudeus mesiánicos existe en Israel. Son considerados cristiáns polo goberno aínda que eles mesmos considéranse xudeus. Recentemente a Corte Suprema de Israel decretou que as sinagogas mesiánicas teñen o mesmo dereito a ser exentas de impostos que calquera outro edificio relixioso. O seu número é de aproximadamente 10.000 persoas con 12 congregacións en Xerusalén.
Druzos
Os druzos son unha rama heterodoxa do islam ou unha relixión gnóstica dependendo da quen se lle consulte. Actualmente representan ao redor 102000 persoas. Os druzos son etnicamente árabes, xuraron lealdade a Israel unha vez fundado e clasifícaselles como un grupo relixioso separado aos musulmáns ortodoxos. Son, xunto aos beduínos, unha das poucas comunidades minoritarias en servir no Exército de Israel.
Bahaíes
miniatura|Casa Universal de Xustiza en [[Haifa (Israel).]] Israel é tamén a sede mundial do bahaísmo, pois no seu territorio sitúase a Casa Universal de Xustiza e unha das máis nutridas comunidades bahaíes do Oriente Medio. O número de bahaíes calcúlase en 14.000 persoas para o ano 2000. O Israel moderno é onde está situada a tumba de Baha'ullah, fundador da relixión, quen faleceu na época en que Palestina pertencía ao Imperio otomán.
Budistas
En Israel conviven preto de 6400 budistas, a maioría pertencentes ao budismo tibetano. Moitos budistas israelís son activistas pola paz e non é estraño que haxan relacións maritais entre budistas árabes e hebreos.
Outros
Israel ten a súa propia sé da Sociedade Teosófica. Tamén é un dos poucos países do Medio Oriente en ter unha comunidade Hare Krishna, e tamén hai neopagáns, wiccanos, ásatrúar, mormóns, testemuñas de Xeová e cienciólogos.
NLGJA
A Asociación Estadounidense de Xornalistas Gais e Lesbianas (en inglés National Lesbian & Gay Journalists Association) (NLGJA) é unha asociación profesional estadounidense dedicada a monitorizar a cobertura das novas relacionadas coa comunidade LGTB. Ten a súa base na cidade de Washington, D.C. e entre os seus membros hai tanto xornalistas como estudantes en medios impresos, audiovisuais e dixitais.
Kiyose
Kiyose (清瀬市, きよせし, Kiyose-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro-norte da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 10,19 km² e a súa a poboación é de 73.791 habitantes (2009), polo que ten unha densidade de poboación de 7.240 h/km².
NLGJA
A NLGJA é unha organización de xornalistas, profesionais dos medios, educadores e estudantes que traballan nas industrias xornalísticas para fomentar unha axeitada cobertura dos acontecementos relacionados coa comunidade lésbica, gai, bisexual e transexual. A NLGJA tamén loita contra a discriminación laboral e fornece de cursos de formación aos seus membros.
Kiyose
O concello de Kiyose limita cos concellos de Higashimurayama, de Higashikurume (son da prefectura de Toquio); de Tokorozawa e de Niiza (da prefectura de Saitama).
NLGJA
Foi fundada en 1990 por Roy Aarons, e actualmente ten uns 1.500 membros. O seu director executivo é David Barre, e o seu presidente David Steinberg.
Lumbrigante
O lumbrigante (Homarus gammarus, Linné 1758), tamén chamado cereixo, é un crustáceo mariño decápodo macruro (de abdome ben desenvolvido), moi prezado pola calidade da súa carne. Caracterízase polo seu primeiro par de patas rematado en grandes pinzas.
Descrición
Casca de cor negra azulada, con manchas máis pálidas; de cor amarelada na cara inferior. O bordo lateral dos segmentos do abdome é brancuxa ou vermella. Na casca coexisten dous pigmentos, un azul escuro, dominante, soluble; e outro vermello, insoluble. A cor vermella viva coa que coñecémo-lo lumbrigante no prato, cociñado, aparece só trala cocción, por desaparición dos outros pigmentos da casca, solubles na auga.
miniatura|Cadro de Cornelis de Heem (1631-1695).
A casca do cefalotórax é de forma subcilíndrica, comprimida dorsoventalmente, coa superficie lisa, a diferenza do da lagosta, na que é espiñenta.
Eduardo da Pena Lis
Eduardo Dapena Lis, máis coñecido como Cholo, nado en Lourizán (Pontevedra) o 20 de novembro de 1933 e finado en Pontevedra o 27 de marzo de 2022, foi un futbolista galego. Xogaba de defensa e foi o capitán do Pontevedra nos anos de maior gloria do club, militando seis tempadas na Primeira División.
Traxectoria
Comezou xogando ao fútbol nos infantís do San Lorenzo de Pontevedra, pasando logo polos equipos modestos do San Pedro, Camino Nuevo e Nodales, antes de recalar no Vilagarcía. Na tempada 1955/56 pasou ao Arousa, co que logrou ese ano o ascenso á Terceira División con Manolé no banco, e na seguinte un cuarto posto na categoría de bronce.
Lumbrigante
Descrición
Primeiro par de antenas (anténulas) curtas e divididas en dous flaxelos. Segundo par de antenas longo, da mesma lonxitude có corpo, que nacen dunha base pequena e cunha espiña ben visible.
Eduardo da Pena Lis
Traxectoria
Para a tempada 1958/59 fichou xunto ao seu compañeiro Kaki polo Pontevedra, tamén da Terceira División. Disputou 60 partidos nas seguintes dúas tempadas, logrando na segunda delas, con Cuqui Bienzobas no banco, o ascenso á Segunda División. Xogou as seguintes tres tempadas na categoría de prata, sendo titular indiscutible na defensa, acompañado na maioría de partidos por Calleja e Pastor. Na tempada 1962/63, con Rafael Yunta como adestrador, o equipo logrou un histórico ascenso á Primeira División, ao proclamarse campión de Segunda.
Lumbrigante
Descrición
Posúe cinco pares de patas, coma tódolos crustáceos decápodos. O primeiro par é robusto e carácterístico, moito máis grandes cás outras, e remata nunha forte pinza formada por dúas pezas (quelas) desiguais e provistas de varios dentes romos na marxe interna. Estes avultamentos adoitan ser de cor castaña ou avermellada. Normalmente, unha das pinzas -as máis veces, a esquerda- é claramente maior cá outra, sendo a menor máis rápida e cos dentes máis agudos e aserrados. O lumbrigante utiliza a pinza maior para suxeita-las preas e a menor para esgazala en pequenos anacos.
O segundo e terceiro par de patas tamén rematan en pinzas, moito menores cás anteriores. O cuarto e quinto par de patas rematan nunha uña única.
O abdome está formado por seis segmentos ou aneis, que se sobrepoñen ó dobrarse baixo o cefalotórax. Cada segmento posúe dun par de pequenas patas (pleópodos) de función copuladora e ovíxena. Nos machos, os dous primeiros pelópodos están modificados para trasladar os espermatozoides á femia no momento da cópula.
O abdome remata nun último segmento, que forma o telson, plano e rematando nun peite de sedas amarelas ou castañas, tamén presentes nos urópodos que conforman a aleta caudal.
O tamaño medio do lumbrigante oscila entre os 35 e os 50 cm, chegando a talles superiores.
Hábitat
O lumbrigante, coma outros crustáceos superiores, é unisexual. O apareamento ten lugar a finais do verán. A femia garda os ovos pegados ó abdome durante 10-12 meses, ata que se produce a eclosión. As larvas pasan por unha primeira fase natatoria ata que alcanzan un talle duns 3 cm, momento no que pasan a unha vida bentónica, para chegar á madurez ó cabo duns 4 anos, cuns 20 cm de lonxitude. Durante o desenvolvemento sofre numerosas mudas da casca, varias ó ano ó principio, que se van reducindo a unha cada dous anos, cando adultas.
Aliméntase de noite, a base de moluscos, vermes e peixes mortos.
Vive en augas pouco profundas, entre fondos rochosos de 2 a 40 m de profundidade. Atópase no Atlántico oriental, desde a altura do norte de Noruega ata os Azores e Marrocos. Tamén está presente no Mediterráneo, ata o Mar Negro.
Pesca
Captúrase con nasas especiais, engadadas con peixes ou crustáceos mortos. Ocasionalmente tamén ven enleado nos trasmallos e raeiras.
O talle mínimo autorizado en Galicia é de 25 cm, medidos desde o extremo anterior da espiña infraorbitaria ata o extremo da aleta caudal ou telson.
Adoita comercializarse en fresco, vivo, pero tamén pode atoparse conxelado. Boa parte dos exemplares que se poñen á venda nos nosos mercados ou que se serven nos restaurantes galegos proceden do Reino Unido.
Consómese cocido e con diversas salsas, e tamén simplemente á prancha. Desde hai anos estase estendendo o "arroz con lumbrigante", prato que parece ser orixinal das illas Baleares.
Sinonimia
Nos distintos portos galegos recibe tamén os seguintes nomes:
Antón Santamarina supón que a denominación castelá bogavante é unha deformación popular de lobagante.
Especies semellantes
miniatura|Lagosta americana. No mercado pode atoparse outra especie semellante, o lumbrigante americano (Homarus americanus), máis comunmente denominado canadense, máis grande e de cor máis avermellada. Os gastrónomos aseguran que a súa carne é menos fina e saborosa cá da especie europea.
Estes lumbrigantes canadenses poden alcanzar talles enormes: segundo o Libro Guinness dos Récords, o exemplar máis grande foi capturado en Nova Escocia (Canadá), cun peso de 20,14 kg. Ás veces podemos atopar textos que describen esta especie baixo a denominación castelá de lagosta (ou lagosta americana). A razón da confusión pode deberse a unha tradución pouco rigorosa do inglés americano, lingua na que o lumbrigante se denomina lobster, palabra que os dicionarios traducen directamente por lagosta.
Philo Farnsworth
Traxectoria
Farnsworth é coñecido por inventar o primeiro aparello para a transmisión instantánea de imaxes, un tubo de cámara denominado diseccionador de imaxes, que foi o primeiro sistema de televisión enteiramente electrónico totalmente funcional que tivo unha demostración pública. o 7 de setembro de 1927
Queixo de Acehuche
O queixo de Acehuche é un queixo español orixinario da localidade de Acehuche, Cáceres. Elabórase co leite cru de cabra, e é un queixo moi graxo. O seu peso non chega ao quilogramo. A cortiza é de cor marrón e a textura algo rugosa. Non ten buracos. Prénsase en moldes de madeira de castiñeiro ou de folla de lata. A pasta compáctase a man e o seu sabor é picante, dependendo do proceso de elaboración.
Madeira
miniatura|Un [[tronco (árbore)|tronco de madeira]]
Devendra Banhart
Traxectoria
Criouse coa súa nai en Venezuela, ata que se mudou a California na súa adolescencia. Comezou a estudar no San Francisco Art Institute en 1998, pero deixouno para tocar música en Europa, San Francisco e Os Ánxeles. Banhart publicou o seu álbum de estrea no ano 2002, e continuou gravando o seu material nos selos Young God e XL, ademais de traballar tamén en recompilatorios ou facendo colaboracións.
Madeira
A madeira é un material sólido, orgánico, higroscópico (absorbe auga) e ortotrópico (crecemento diferente nas dimensións espaciais) obtido orixinalmente do tronco das plantas leñosas, especialmente das árbores, mais tamén dos arbustos. Esas plantas perennes caracterízanse polos caules, que crecen en diámetro ano tras ano, e tamén están compostas por celulosa, hemicelulosa e lignina entre os seus tecidos. As plantas que non producen madeira chámanse herbáceas; ese grupo de plantas inclúe todas as plantas anuais, moitas plantas perennes e tamén a maioría das plantas acuáticas.
Como partes da sección transversal dun toro de madeira, ademais do miolo (nervio ou eixo central), temos o cerna, parte da madeira máis dura, densa e de máis calidade como material, e o sámago mol e lixeiro.
Sendo un material naturalmente resistente e relativamente lixeiro, é frecuentemente utilizado para fins estruturais e de sustentación de construcións. Pola súa dispoñibilidade e características, a madeira foi un dos primeiros materiais en ser utilizados pola humanidade, mantendo, a pesar da existencia dos materiais sintéticos, unha inmensidade de usos directos e servindo de materia prima para múltiplos outros produtos. É tamén unha importante fonte de enerxía, sendo utilizada como leña para cociñar e outros usos domésticos nunha parte importante do mundo.
San Xurxo de Vea, A Estrada
San Xurxo de Vea é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2012 tiña 335 habitantes (172 mulleres e 163 homes), distribuídos en 15 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 446 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 398 persoas.
Madeira
Utilízase para a produción de polpa de celulosa, que se emprega na industria papeleira e nalgunhas industrias químicas nas cales é utilizada como fonte de diversos compostos orgánicos. A súa utilización na ebanistería para a fabricación de mobles é unha das máis expandidas, o mesmo que a súa utilización na carpintaría para construción de diversas estruturas, como navíos. A madeira é un material utilizado na arquitectura e enxeñaría civil. A explotación descontrolada de madeira en forestas naturais é unha das principais causas de deforestación e de perda de hábitat para múltiplas especies, ameazando a biodiversidade da Terra.
Quempallou (álbum)
222px|right Quempallou foi o primeiro cd editado polo grupo co mesmo nome (Quempallou), editado en maio de 2002, froito da vitoria da agrupación no II Concurso Folk Radio. Obradoiro, cuxo premio era unha gravación nos Estudios Phonos da Estrada e a disposición da discográfica Zouma Récords pra re-mesturalo e editalo.
Madeira
Características
As características da madeira varían segundo a especie da árbore, orixe e ata dentro da mesma especie polas condicións do lugar de crecemento. Aínda así hai algunhas características cualitativas comúns a case todas as madeiras.
Eduardo da Pena Lis
Traxectoria
Na tempada 1963/64 debutou na máxima categoría, ao mesmo tempo que o club, nun empate 1-1 contra o Zaragoza en Pasarón. Disputou case todos os encontros da tempada, sendo os seus compañeiros máis habituais na zaga Calleja, Batalla e Azcueta, pero o equipo acabou descendendo. Na seguinte tempada volvéronse proclamar campións de Segunda, regresando de novo á máxima categoría. Continuou cinco anos máis no club granate, sendo o capitán e un dos alicerces do "Hai que roelo", un equipo cunha forte solidez defensiva que fixo de Pasarón un fortín no que caeron derrotados os grandes equipos da liga, e que chegou a rematar oitavo na tempada 1967/68. Deixou o Pontevedra en decembro de 1969, despois dun total de 11 tempadas e media no club, nas que disputou 327 partidos oficiais e conseguiu un só gol, nun encontro fronte ao Las Palmas.
Madeira
Características
A madeira é un material anisótropo en moitas das súas características, por exemplo na súa resistencia ou elasticidade..
Se ao eixe coincidente coa lonxitude do tronco nomeamolo como axial e ao eixe que pasa polo centro do tronco (medula vexetal) e sae perpendicular á codia chamamolo transversal, podemos dicir que a resistencia da madeira no eixe axial é de 20 a 200 veces maior que no eixe transversal.
A madeira é un material ortótropo xa que a súa elasticidade depende da dirección de deformación.
Ten un comportamento higroscópico, podendo absorber humidade tanto do ambiente como en caso de inmersión en auga, aínda que de forma e en cantidades distintas.
Joutsa
Joutsa é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 4 542 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 066,42 km2, dos cales 199,40 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,24 hab./km².
Limita cos concellos de Jyväskylä, Luhanka e Toivakka na súa mesma rexión; Hartola, pertencente á rexión veciña de Päijänne Tavastia; Hirvensalmi, Kangasniemi e Pertunmaa, pertencente á rexión de Savonia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Vilarmaior, Erboedo, A Laracha
Vilarmaior é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 26 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 13 homes e 13 mulleres.
Madeira
Características
A polaridade da madeira faina afín con outros produtos polares como auga, vernices, pegamentos con base de auga etc.
A densidade da madeira varía notablemente entre especies. Unha vez secas, hai especies que apenas alcanzan os 300 kg/m3 (Cecropia adenopus) mentres que outras poden chegar a superar os 1200 kg/m3 (Schinopsis balansae). Non obstante a densidade habitual da maioría de especies atópase entre os 500 e os 800 kg/m3 (peso seco). A densidade tamén pode variar significativamente nunha mesma especie, ou ata nun mesmo árbore, en función da altura do fuste e da distancia ao centro do tronco.
Composición da madeira
A composición media da madeira é dun 50% de carbono (C), un 42% de osíxeno (O), un 6% de hidróxeno (H) e o 2% restante de nitróxeno (N) e outros elementos.
Os compoñentes principais da madeira son a celulosa, un polisacárido que constitúe ao redor da metade do material total, a lignina (aproximadamente un 25%), que é un polímero resultante da unión de varios ácidos e alcohois fenilpropílicos e que proporciona dureza e protección, e a hemicelulosa (ao redor dun 25%) cuxa función é actuar como unión das fibras. Existen outros compoñentes minoritarios como resinas, ceras, graxas e outras substancias.
Celulosa
A celulosa é un polisacárido estrutural formado por glicosa que forma parte da parede das células vexetais. A súa fórmula empírica é(C6H10O5)n, co valor mínimo de n = 200. As súas funcións son as de servir de esqueleto á planta e a de darlle unha protección vexetal. É moi resistente aos axentes químicos, insoluble en case todos os disolventes e ademais inalterable ao aire seco, a súa temperatura de astillado a presión dun bar é aproximadamente duns 232,2 °C.
miniatura|220px|Enlaces de hidróxeno entre cadeas contiguas de celulosa. A celulosa é un polisacárido estrutural nas plantas xa que forma parte dos tecidos de sostén. A parede dunha célula vexetal nova contén aproximadamente un 40% de celulosa; a madeira un 50%, mentres que o exemplo máis puro de celulosa é o algodón cunha porcentaxe maior a o 90%. Malia que está formada por glucosas, a maioría dos animais non poden utilizar a celulosa como fonte de enerxía, xa que non contan coa enzima necesaria para romper os enlaces β-1,4-glucosídicos; con todo, é importante incluíla na dieta humana (fibra dietética) porque ao mesturarse coas feces, facilita a dixestión e defecación, así como prevén os malos gases.
No intestino dos ruminantes, doutros herbívoros e de térmites existen microorganismos, moitos metanóxenos, que posúen un enzima chamado celulasa que rompe o enlace β-1,4-glucosídico e ao hidrolizarse a molécula de celulosa quedan dispoñibles as glicosas como fonte de enerxía.
Hai microorganismos (bacterias e fungos) que viven libres e tamén son capaces de hidrolizar a celulosa. Teñen unha grande importancia ecolóxica, pois reciclan materiais celulósicos como papel, cartón e madeira. De entre eles, é de destacar o fungo Trichoderma reesei, capaz de producir catro tipos de celulasas: as 1,4-β-D-glucancelobiohirolasas CBH i e CBH II e as endo-1,4-β-D-glucanasa EG I e EG II. Mediante técnicas biotecnolóxicas prodúcense esas enzimas que poden usarse no reciclado de papel, diminuíndo o custo económico e a contaminación.
Proceso de obtención de celulosa
A madeira chega e é descortizada e labrada, e botada á caldeira de provisión e de alí a unha clasificación de lavado onde se selecciona e blanquea, máis tarde sécase e embalase. Os sobrantes van a silos que despois se usarán para dar enerxía.
Segundo o fin do papel utilízanse distintos métodos de obtención da polpa para a súa fabricación: No proceso Kraft, ou pulpeo Kraft, trátase con solución de sulfuro sódico e hidróxido sódico en relación 1:3 durante 2 h a temperaturas de 160-170 °C. Despois, en ebulición, engádese sulfato sódico que posteriormente pasa a sulfuro sódico e elimínase.
Úsase hidróxido sódico para dixerir o material.
Dixírese con solución de bisulfito cálcico con dióxido de xofre libre, e as ligninas transfórmanse en lignosulfonatos solubles.
Lignina
A produción industrial global de lignina illada é de arredor de 1,1 millóns de toneladas ao ano e utilízase en forma de lignosulfonato hidrosoluble como dispersante, aglutinante e adherente na construción, minaría, alimentación animal ou agricultura. A lignina é ademais utilizada pola industria dos plásticos e no cultivo do fermento da cervexa.
Dureza da madeira
Segundo a súa dureza, a madeira clasifícase en:
Produción e transformación da madeira
miniatura|250px| Troncos para madeira amoreados, na [[illa de Xava.]] miniatura|250px|Secado da madeira.
Estruturas
miniatura|Hōryū-ji. O kondo é unha das edificacións de madeira máis antigas no mundo. O edificio máis antigo con edificacións de madeira en pé é o Hōryū-ji (Templo da Lei Florecente) no Xapón, que teñen uns 1400 anos de antigüidade. Aínda que tamén se atoparon estruturas de madeira por todo o globo desde o Neolítico.
Pavimentos
A madeira usouse como material en pavimentos de madeira desde tempos antigos, debido a súa ductilidade e illamento, pero non é ata o século XVII cando se estende a través de Europa. Exemplos de pavimentos inclúen a tarima, a tarima flotante e o parqué.
Aglomerados ou conglomerados
Obtense a partir de pequenas labras ou serraduras, encoladas a presión nunha proporción de 85% labras e 15% cola principalmente. Fabrícanse de diferentes tipos en función do tamaño das súas partículas, da súa distribución por todo o taboleiro, así como polo adherente empregado para a súa fabricación. Polo xeral empréganse madeiras brandas máis que duras por facilidade de traballar con elas, xa que é máis fácil prensar brando que duro.
Os aglomerados son materiais estabeles e de consistencia uniforme, teñen superficies totalmente lisas e resultan aptos como bases para enchapados. Existe unha ampla gama destes taboleiros que van desde os de base de madeira, papel ou laminados plásticos. A maioría dos taboleiros aglomerados son relativamente fráxiles e presentan menor resistencia á tracción que os contrachapados debido a que os outros teñen capas superpostas perpendicularmente de chapa que ofrecen máis aguante.
Aínda que se debe evitar o colocar parafusos polos cantos deste tipo de láminas, se fose necesario, o diámetro dos parafusos non debe ser maior á cuarta parte do grosor do taboleiro, para evitar agretamentos no enchapado das caras. Ademais hai diferentes tipos de aglomerado:
Aglomerados de fibras orientadas
Material de tres capas fabricado a base de labras de gran tamaño, colocadas en direccións transversales, simulando o efecto estrutural do contrachapado. É coñecido por un dos seus nome comerciais Aspenite.
Aglomerado decorativo
Fabrícase con caras de madeira seleccionada, laminados plásticos ou melamínicos. Para darlle acabado aos cantos destas láminas comercialízanse cubrecantos que veñen co mesmo acabado das caras.
Aglomerado de tres capas
Ten unha placa núcleo formada por partículas grandes que van dispostas entre dúas capas de partículas máis finas de alta densidade. A súa superficie é máis suave e recomendada para recibir pinturas.
Eduardo da Pena Lis
Traxectoria
Compaxinaba o fútbol coa súa profesión de chofer, conducindo o trolebús que enlazaba Pontevedra con Marín.
Festival de Eurovisión Júnior 2008
O VI Festival de Eurovisión Junior celebrouse en Chipre, na cidade de Limassol o 22 de novembro de 2008. O concurso celebrouse no Palais des Sports, e foi presentado por Axel Michael e Sophia Paraskeva. O país gañador foi Xeorxia, coa canción Bzz..., interpretada polo trío Bzikebi, que obtivo 154 puntos. Esta é a primeira vez, neste concurso, que gaña unha canción nun idioma inventado.
Chipre gañou o concurso previo para organizar o Festival ante outros tres países: Portugal, Suecia e Ucraína. A televisión chipriota CyBC foi a encargada de organizar o espectáculo.
En canto aos cambios no formato, a organización decidiu reducir de oito a seis o número máximo de persoas no escenario durante unha actuación. Outro cambio importante foi a implantación dun xurado que ten o 50% dos votos de cada país. A orde de participación decidiuse o 13 e 14 de outubro.
Slogan e escenario
O slogan desta edición foi Fun in the Sun, a pesar de que houbo tormentas o día do evento. O escenario foi deseñado por George Papadopoulos e foi dado a coñecer o 6 de xuño de 2008. Consistía en varios arcos situados a cada lado do escenario xunto a unha pequena canle de auga ao longo da parte dianteira deste.
Participantes
Dos 16 fundadores, nesta edición participan oito deles: Bélxica, Belarús, Chipre, Grecia, Macedonia, Malta, Países Baixos e Romanía.
Os países que participaron no festival foron un total de 15.
Acerbaixán ía debutar nesta edición (no mesmo ano que debutou no Festival da Canción de Eurovisión 2008). Con todo, un tempo despois de confirmar a súa participación, informou que se retiraba sen chegar a participar ao non atopar unha forma adecuada de realizar unha selección nacional de representante.
Bosnia e Herzegovina, Gales, Israel e San Mariño ían debutar nesta edición. Con todo, decidiron retirarse antes do concurso.
Houbo varios rumores sobre se Polonia e Reino Unido retornaban nesta edición, pero definitivamente non se cumpriron.
Máximas puntuacións
Tras a votación os países que recibiron 12 puntos (máxima puntuación que podía outorgar o xurado) foron:
Castración
A castración é a eliminación das gónadas nos seres humanos, animais ou plantas. O procedemento quirúrgico de extirpar ou inutilizar os testículos no macho denomínase orquiectomía, o dos ovarios na femia chámase ovariectomía. A castración tamén pode conseguírse mediante a administración de hormonas, de produtos químicos ou a través de irradiación con raios röntgen. 500px|miniatura|A castración de Urano Afresco de [[Giorgio Vasari e Cristofano Gherardi, c. 1560 (Sala di Cosimo I, Palazzo Vecchio) ]]
Castración para fins terapéuticos
A orquiectomía e a ovariectomía son realizadas exclusivamente con fins terapéuticos (eliminación de tumores), ou sempre mediante a expresión dun consentimento informado e cunha sentenza positiva do xuíz, tamén pode formar parte do processo de transición de persoas que optan por cambiar o sexo.
Philo Farnsworth
Traxectoria
Ao final da súa vida inventou un pequeno aparello de fisión nuclear o Farnsworth–Hirsch Fusor, ou simplemente "fusor", empregando confinamento electrostático de inercia (CEI), e aínda que non é práctico para xerar enerxía nuclear, serve como fonte viable de neutróns. . O seu deseño serviu de inspiración ao concepto de Polywell para o confinamento de plasma.
Patalliya
Patalliya foi unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa, que foi saqueada polos kaska despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I. O rei Suppiluliumas I marchou á cidade de Washaya, que estaba na terra (rexión) da montaña Illuriya onde estivo por un tempo e desde alí incendiou unha cidade cuxo nome é fragmentario nas fontes (Zina...); despois continuou e incendiou Ga...kilusa e Darukka.
Proteína transmembrana
Unha proteína transmembrana (PT) é unha proteína que atravesa unha membrana da célula dun lado a outro asomando polos dous lados da membrana. Moitas destas proteínas funcionan como portas de entrada ou "peiraos de carga" que permiten o transporte de substancias específicas (ou impiden o doutras) a través das membranas celulares, as cales entrarán na célula ou sairán (caso, por exemplo, de produtos residuais). Como resposta ao recoñecemento da forma de certas moléculas que se unen a elas, estas proteínas poden adoptar un modo especial de pregamento que leve a substancia que se vai transportar ao outro lado da membrana.
As proteínas transmembrana agréganse e precipitan en auga. Para extraelas da membrana requírense deterxentes ou solventes non polares, aínda que algúns deles (os barrís beta) poden extraerse utilizando axentes desnaturalizantes.
miniatura|dereita|400px|Representación esquemática de proteínas transmembrana: 1. proteína transmembrana en [[hélice alfa|hélice α simple (proteína de membrana bitópica) 2. proteína transmembrana en hélice α politópica 3. proteína transmembrana en folla β politópica
A membrana representouse en castaño claro.]]
Clasificación estrutural
Hai dous tipos básicos de proteínas transmembrana:
Clasificación topolóxica
Esta clasificación refírese á posición dos dominios N- e C-terminal. Os tipos I, II, e III son moléculas dun só paso da cadea polipeptídica a través da membrana, mentres que o tipo IV son moléculas de varios pasos. As proteínas transmembrana de tipo I están ancoradas á membrana lipídica cunha secuencia áncora e os seus dominios N-terminais están dirixidos ao lume do retículo endoplasmático (RE) durante a síntese (e ao espazo extracelular, se as proteínas maduras están localizadas no plasmalema). As de tipo II e III están ancoradas cunha secuencia áncora sinal, e as de tipo II están destinadas ao lume do RE polo seu dominio C-terminal, mentres que nas de tipo III é o seu dominio N-terminal o que as destina ao lume do RE. O tipo IV subdivídese en IV-A, co dominio N-terminal destinado ao citosol, e o IV-B, co dominio N-terminal destinado ao lume. As implicacións para a división nos catro tipos póñense de manifesto especialmente no momento da translocación e a tradución de proteínas en ribosomas unidos ao RE rugoso, cando as proteínas teñen que pasar a través da membrana do RE nunha dirección que depende do tipo.
Estabilidade das proteínas transmembrana en hélice α
As proteínas transmembrana en hélice alfa son infrecuentemente estables segundo os estudos de desnaturalización térmica realizados, porque non se despregan totalmente dentro das membranas (o despregamento completo requiriría a rotura do moitos enlaces de hidróxeno da hélice α no medio non polar). Por outra parte, estas proteínas préganse incorrectamente con facilidade, debido á agregación non nativa nas membranas, transición aos estados de glóbulo fundido, formación de pontes disulfuro non nativas, ou o despregamento de rexións periféricas e bucles non regulares que son localmente menos estables
Madeira
Aglomerado dunha capa
Realízase a partir de partículas de tamaño semellante distribuídas de xeito uniforme. A súa superficie é relativamente basta. É recomendable para enchapar pero non para pintar directamente sobre el.
Proteína transmembrana
Barrís β compostos por unha soa cadea polipeptídica
Nota: n e S son, respectivamente, o número de cadeas beta e o "número de cizalla" (shear number) do barril beta.
Barrís β compostos por varias cadeas polipeptídicas
Ver tamén gramicidina A, un péptido que forma unha hélice β transmenbrana dimérica. Tamén se segrega por bacterias grampositivas.
Madeira
Contrachapado
miniatura|Contrachapado de madeira branda realizado en [[abeto.]] Un taboleiro ou lámina de madeira maciza é relativamente inestable e experimentará movementos de contracción e dilatación, de maior xeito no sentido das fibras da madeira, por esta razón é probable que sufra distorsións. Para contrarrestar este efecto os contrachapados constrúense pegando as capas coas fibras transversalmente unha sobre a outra, alternamente. A maioría dos contrachapados están formados por un número impar de capas para formar unha construción equilibrada. As capas exteriores dun taboleiro denomínanse caras e a calidade destas cualifícase por un código de letras que utiliza a A como a de mellor calidade, a B como intermedia e a C como a de menor calidade. A cara de mellor calidade dun taboleiro coñécese como «cara anterior» e a de menor como «cara posterior» ou reverso. Por outra banda a capa central denomínase «alma». Isto faise para aumentar a resistencia do taboleiro ou da peza que se estea facendo.
Taboleiros de fibras
Os taboleiros de fibras constrúense a partir de madeiras que foron reducidas aos seus elementos fibrosos básicos e posteriormente reconstituídas para formar un material estable e homoxéneo. Fabrícanse de diferentes densidades en función da presión aplicada e o aglutinante empregado na súa fabricación.
Pódense dividir en dous tipos principais, os de alta densidade, que utilizan os aglutinantes presentes na mesma madeira, que á súa vez se dividen en duros e semiduros, e os de densidade media, que se serven de axentes químicos alleos á madeira como aglutinante das fibras.
Taboleiros semiduros
Atopamos dous tipos destes taboleiros, os de baixa densidad (DB) que oscilan entre 6 mm e 12 mm e utilízanse como recubrimentos e para paneis de control, e os de alta densidade (DÁ), que se utilizan para revestimentos de interiores.
Taboleiros de densidade media
Trátase dun taboleiro que ten ambas caras lisas e que se fabrica mediante un proceso seco. As fibras encolanse grazas a un adhesivo de resina sintética. Estes taboleiros poden traballarse coma se se tratase de madeira maciza. Constitúen unha base excelente para enchapados e reciben ben as pinturas. Fabrícanse en grosores entre 3 mm e 32 mm.
Chapas
Denomínase chapa precomposta a unha lámina delgada de madeira que se obtén mediante a laminación dun bloque de chapas a partir do bordo do bloque, é dicir, a través das capas de madeira prensadas xuntas. As tiras das chapas orixinais convértense no gran da chapa precomposta, obténdose un gran que é perfectamente recto ou homoxéneo.
Ao manipular o contorno das láminas que se han de prensar, pódense obter moi variadas configuracións e aspectos moi atractivos. Algunhas ou todas as láminas constituentes poden ser tinguidas antes de unilas, de maneira que se obteñan aspectos ou cores moi rechamantes.
Outros usos
De antigo, os usos da madeira son múltiples, a máis da construción. Tense usado na fabricación de utensilios ou armas, para queimar e producir enerxía etc. A investigación vai ademais desvelando novas posibilidades, como podería ser o seu uso como material téxtil.
Axentes nocivos para a madeira
A deterioración da madeira é un proceso que altera as características desta. En amplos termos, pode ser atribuída a dúas causas primarias:
Noa Presas
Noa Olalla Presas Bergantiños, nada en Ourense o 2 de outubro de 1987, é unha profesora e política galega do BNG.
Madeira
Axentes nocivos para a madeira
Na maioría dos casos, a deterioración da madeira é unha serie continua, onde as accións de degradación son un ou máis axentes que alteran as características da madeira ao grao requirido para que outros axentes a ataquen. A familiaridade do inspector cos axentes de deterioración é unha das axudas máis importantes para a inspección eficaz. Con este coñecemento, a inspección pódese achegar cunha visión coidadosa dos procesos implicados no dano e dos factores que favorecen ou inhiben o seu desenvolvemento.
Noa Presas
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Galega e Románica pola Universidade de Santiago de Compostela, ten o mestrado universitario de Profesorado. Aos 16 anos entrou nos CAE e comezou a militar no BNG. Traballou como lingüista, profesora no ensino, e teleoperadora nun servizo de atención ao cliente. Foi cabeza de lista da provincia de Ourense polo BNG nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016, sendo elixida deputada do Parlamento de Galicia.
En xullo do 2022 fixo público a través das súas redes sociais que aprobara as oposicións de ensino secundario. En 2023 preséntase como cabeza de lista por Ourense ao Congreso.
Madeira
Axentes nocivos para a madeira
miniatura|[[Térmite en acción.]]
Axentes bióticos da deterioración
A madeira é notablemente resistente ao dano biolóxico, pero existe un número de organismos que teñen a capacidade de utilizar a madeira dun xeito que altera as súas características. Os organismos que atacan a madeira inclúen: bacterias, fungos, insectos e perforadores mariños. Algúns destes organismos utilizan a madeira como fonte de alimento, mentres que outros a utilizan para o abrigo.
Requisitos bióticos
Os axentes bióticos requiren certas condicións para a supervivencia. Estes requisitos inclúen: humidade, osíxeno dispoñible, temperaturas convenientes, e unha fonte adecuada de alimento, que xeralmente é a madeira. Aínda que o grao de dependencia destes organismos varían entre diferentes requerimentos, cada un destes deben estar presente para que ocorra a deterioración. Cando se extrae calquera organismo da madeira, esta asegúrase dos ataques bióticos.
Xeralmente, a madeira baixo o punto de saturación da fibra non se dana, aínda que algúns fungos e insectos especializados poden atacar a madeira cos niveis de humidade moito máis baixos.
A humidade na madeira responde a varios propósitos no proceso da pudrición. Fungos e insectos requiren de moitos procesos metabólicos. Os fungos, tamén proporcionan un medio de difusión para que as encimas degraden a estrutura da madeira. Cando a auga entra na madeira, a microestrutura ínchase ata alcanzar o punto de saturación da fibra (sobre un 30% do contido de humidade na madeira). Neste punto, a auga separa nas cavidades as células da madeira, e deste xeito o fungo pode comezar a degradala. A inchazón asociada coa auga crese que fai á celulosa máis accesible ás encimas dos fungos, aumentando a velocidade de pudrición da madeira. Ademais, a repetida adherencia da auga, a sequidade ou a continua exposición coa humidade poden dar a lugar a unha lixiviación dos extractos tóxicos e dalgúns preservantes da madeira, reducindo a resistencia ao dano.
Coa excepción das bacterias anaeróbicas, todos os organismos requiren do osíxeno para a súa respiración. A privación de osíxeno pode parecer unha estratexia lóxica para o control da decadencia da madeira, posto que a maioría dos fungos poden sobrevivir en niveis moi baixos de osíxeno. Unha excepción está en mergullar totalmente a madeira en auga. En ambientes mariños, pódese envolver en plástico ou en formigón de modo que os perforadores mariños non poidan intercambiar os nutrientes coa auga de mar circundante. En moitos casos, a madeira non tratada decaerá en auga doce, pero permanece na implicación submarina onde está ausente o osíxeno.
A maioría dos organismos prospera nun rango óptimo de temperatura de 21 °C a 30 °C; con todo, son capaces de sobrevivir sobre unha considerable gama de temperatura. En temperaturas baixo 0 °C o metabolismo da maioría dos organismos se retarda. Mentres que cando a temperatura suba por encima de cero graos, eles comezan nuevamente a atacar a madeira, pero a actividade vese retarda rapidamente cando a temperatura se achega os 32 °C.
En temperaturas sobre 32 °C, o crecemento da maioría dos organismos declina, aínda que un certo número de especies continuán prosperando ata 40 °C.
Bacterias
As bacterias son pequenos organismos unicelulares que están entre os máis comúns da Terra. Demostrouse recentemente que teñen relación coa infección da madeira non tratada exposta en ambientes moi húmidos, causando aumento da permeabilidade e abrandamento na superficie da madeira.
A desintegración bacteriana é normalmente un proceso extremadamente lento, pero pode chegar a ser serio en situacións onde a madeira non tratada está mergullada por longos períodos. Moitas bacterias son, tamén, capaces de degradar os preservantes podendo modificar a madeira tratada dun xeito tal que esta chegue a ser máis susceptible quimicamente a organismos daniños. O decaemento bacteriano non parece ser un perigo significativo na madeira tratada a presión, usada tipicamente para a construción.
Fungos
Os fungos son organismos que utilizan a madeira como fonte de alimento. Crecen na madeira como unha rede microscópica a través dos buracos ou directamente penetrando na parede celular da madeira. As hifas producen os enzimas que degradan a celulosa, hemicelulosa, ou lignina que absorbe o material degradado para terminar o proceso de desintegración.
Linux Mint
Linux Mint é unha distribución de Linux para computadoras de mesa e usuarios do fogar baseada en Ubuntu, que ao mesmo tempo está baseada en Debian. Pode ser probada e instalada dende un Live CD.
Madeira
Fungos
Unha vez que o fungo obtén unha suficiente cantidade de enerxía da madeira, produce un corpo frutífero sexual ou asexual para distribuír as esporas reprodutivas que poden invadir outras madeira. Os corpos frutíferos varían das esporas unicelulares producidas ao final das hifas para elaborar corpos frutíferos perennes que producen millóns de esporas. Estas esporas son separadas extensamente polo vento, os insectos, e outros medios que poden ser atopados na maioría das superficies expostas. Consecuentemente, todas as estruturas de madeira están expostas ao ataque dos fungos cando a humidade e outros requisitos adecuados ao crecemento dos fungos estean presentes
Linux Mint
A distribución caracterízase pola facilidade de instalación, polo coidado escritorio e por estar adicada a usuarios novos en Linux. Linux Mint é o cuarto sistema operativo máis empregado despois de Windows, Mac OS e Ubuntu. Está dispoñible en galego.
Madeira
Mofo e fungo da mancha
O mofo e o fungo da mancha azul ou mancha de albura (blue stain) colonizan moi rápido a madeira unha vez que esta se corta e continua o seu crecemento mentres o contido de humidade segue sendo óptimo (sobre aproximadamente 25 por cento para as madeiras brandas). O efecto primario destes fungos é manchar ou descolorar a madeira. Considéranse fungos inofensivos e son de consecuencia práctica sobre todo onde a madeira se utiliza polas súas calidades estéticas. O mofo infecta a superficie da madeira, causando os defectos que se poden quitar xeralmente cepillando con cepillo, aplicando cloro diluído en auga, auga oxigenada ou woodbrite soamente a preocupación seria a decoloración producida na madeira pola aplicación dos produtos anteriormente mencionados. O mofo e o fungo da mancha utilizan o contido da célula da madeira para a súa alimentación e non degrada a parede celular polo cal a súa resistencia estrutural non se ve afectada.
Luís Correa Piñeiro
Luís Henrique Correa Piñeiro , nado en Vigo en 1971 , alcumado O Caruncho, é un músico e regueifeiro galego.
Madeira
Fungo da pudrición
A pudrición na madeira é causada normalmente polo fungo da pudrición. Este fungo agrúpase en tres amplas clases baseadas na forma do ataque e da aparencia do material podrecido. Os tres tipos de fungo da pudrición son: o fungo da pudrición parda, o fungo da pudrición branca, e o fungo da pudrición suave.
Insectos
Os insectos están entre os organismos máis comúns na Terra, e moitas das súas especies posúen a capacidade de utilizar a madeira para abrigo ou alimento. Das 26 ordes de insectos, 6 causan dano á madeira. Térmites (Isoptera), escaravellos (Coleoptera), abellas, avespas e as formigas (himenópteros) son as causas primarias da maioría da destrución na madeira.