cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Rudolf Glauber
Obra
Glauber foi un dos precursores da química contemporánea. Os seus traballos e os seus experimentos permitíronlle descubrir varios métodos analíticos. Centrouse desde os seus inicios nos sales ácidos e mellorou a elaboración e a concentración do ácido nítrico; da mesma forma logrou unhas concentracións máis puras de ácido sulfúrico (Oleum), e foi o primeiro científico moderno en fabricar ácido clorhídrico.
Entre outros compostos químicos, Glauber descubriu o permanganato sódico e o sulfato de sodio 1655), este último bautizado co seu nome, en principio como sal de Glauber, e actualmente coñecido como glauberita.
Foi capaz de realizar unha receita para obter cloruro sódico altamente refinado. Tamén desenvolveu receitas para preparar azul ultramarino e sulfito de sodio. Fixo posíbel a deshidratación do sulfato de sodio, así como o desenvolvemento de diferentes cloruros metálicos como, por exemplo, tricloruro de antimonio, tetracloruro de zinc, cloruro de zinc e tricloruro de arsénico).
Glauber tivo unha grande actividade na produción de libros relativos á química dos sales (publicou cerca de 40 obras sobre este tema) así como na descrición de receitas de produtos químicos e farmacéuticos, chegando a alcanzar unha gran reputación neste campo.
Desenvolveu melloras en importantes procesos de destilación. Pode dicirse que Glauber foi o primeiro químico industrial, sendo desde logo o primeiro químico coñecido na historia que puido vivir co simple froito dos seus coñecementos de química.
Isar
O topónimo Isar pode referirse a:
Neopilínidos
A dos neopilínidos (Neopilinidae) é unha familia de moluscos da orde dos triblidíidos, a única da clase dos monoplacóforos,
Clasificación
Segundo o WoRMS, a orde comprende os seguintes xéneros e especies:
Familia Neopilinidae Knight & Yochelson, 1958
Florentino Pérez Rivas
Florentino Pérez Rivas, nado en Llaviana o 14 de decembro de 1916 e finado no mesmo concello en 2007, foi un guerrilleiro antifranquista asturiano.
Traxectoria
Albanel veciño de Canzana. Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Canzana dende 1934. O seu irmán Jesús morreu aos 22 anos na folga xeral revolucionaria de 1934. Logo da caída de Asturias en outubro de 1937 foi detido. Xulgado consello de guerra o 21 de xuño de 1938, foi condenado a 30 anos de reclusión. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1938. Estivo internado no campo de concentración de Camposancos, na prisión de Figueirido dende o 12 de agosto de 1938 ata o 16 de xaneiro de 1942, en que foi trasladado ao Destacamento Penal das Minas de Silleda, do que saíu en liberdade condicional en 1942, incorporándose á guerrilla. Escapou da salvaxe represión do Pozo Funeres en 1948.
Formou parte do grupo de 29 guerrilleiros socialistas que o 23 de outubro de 1948 foron evacuados desde o porto de Luanco (Gozón) a Francia nun barco fretado por Indalecio Prieto desde Saint-Jean-de-Luz. Estableceuse en Belfort (Territorio de Belfort). Traballou como albanel e pertenceu ás seccións da UGT e do PSOE de Belfort. Foi tesoureiro do Grupo Departamental do PSOE de Territorio de Belfort onde residiu ata finais da década dos noventa. Regresou a Llaviana, onde morreu en 2007.
Sick 'Em
Sick 'Em é un álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock 7 Year Bitch, publicado o 1 de outubro de 1992 a través do selo C/Z Records. O traballo recolle todos os lanzamentos anteriores do grupo nun único disco. O álbum estaba programado para editarse orixinalmente antes, pero atrasouse debido á morte da guitarrista Stefanie Sargent en xuño de 1992.
O Chao, Naraío, San Sadurniño
O Chao é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres).
Uz das vasoiras
A uz das vasoiras (Erica scoparia) é un tipo de uz ( familia das ericáceas) orixinario de Europa central e occidental. Aparece nos montes galegos máis temperados. miniatura|240px|Ilustración da uz
Descrición
É un arbusto medio cuxa altura varía entre 1 e 3 m, con follas miúdas de cor verdosa clara de forma lineal. As flores son miúdas, verdosas amarelentas, máis ou menos espalladas polas pólas superiores, florea a comezos da primavera. Acostuma coincidir no mesmo hábitat que a uz branca (Erica arborea), diferenciándose porque as flores desta última son abrancazadas e agrupadas na parte superior das pólas, ademais nos talos novos cubertos de vilosidade, mentres que a uz das vasoiras tenas glabras. O froitoé unha cápsula miúda.
Hábitat e distribución
Matogueiras e clareiros de formacións boscosas con influencia mediterránea (Quercus coccifera, Quercus faginea) e solos areentos e non excesivamente acedos do piso supramediterráneo, máis raramente mesomediterráneo e colino, con ombrotipo de seco superior a húmido. Tamén en matogueiras, uceiras e bosques en terreos soltos e frescos, silíceos, en areais subcosteiros. Distribúese por Europa occidental, especialmente na Península Ibérica e illas Baleares.
Usos
O ramallo serve de alimento para o gado. Tamén se emprega a madeira para leña e para a fabricación de vasoiras.
Taxonomía
Erica scoparia foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species plantarum 353 1753.
O bárbaro e a gueixa
O bárbaro e a gueixa (en The Barbarian and the Geisha) é un filme estadounidense de 1958 dirixido por John Huston. Foi producido por Eugene Frenke, e está protagonizado por John Wayne, Sam Jaffe, e a actriz xaponesa Eiko Ando. O filme foi rodado principalmente no Xapón.
Campo, Arzúa
Santo Estevo de Campo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2013 tiña 104 habitantes (61 homes e 43 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 127 habitantes.
O bárbaro e a gueixa
Estreouse en galego o 12 de setembro de 1987 a través da TVG.
Nasser Al-Attiyah
Nasser Saleh Al Attiyah (en ناصر صالح ناصر عبدالله العطية) nado en Doha o 21 de decembro de 1970, é un deportista olímpico de tiro ao prato, piloto de rally e membro dunha das principais familias de Qatar. Al Attiyah é primo irmán do actual Emir de Qatar.
Al-Attiyah gañou o Campionato Mundial de Rally de Produción de 2006 e o Campionato Mundial de Rally-2 de 2014 e 2015. Tamén obtivo o Campionato Mundial de Rally Cros Country 2008 e 2015, e obtivo dez veces o Campionato de Oriente Medio de Rally. No Rally Dakar, obtivo o triunfo en 2011, 2015 e 2019, o segundo posto en 2010 e 2016, e o terceiro en 2014, logrando en total 25 vitorias de etapa.
Desde marzo de 2013 é encargado da Categoría de Rally da Comisión de Pilotos da FIA xunto a Daniel Elena e Marcus Gronholm.
Traxectoria
Debutou en 1989 nas competencias de rally pero durante sete anos non puido competir debido a que o presidente da Federación do seu país pertencía a unha familia rival dos Al Attiyah e promocionou a outros pilotos. Esta situación fíxolle optar polo tiro olímpico, que lle levou aos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, Sydney 2000 (onde ocupou o sexto lugar) e Atenas 2004, onde quedou ás portas da medalla, que perdeu no desempate contra un atleta cubano e quedando no cuarto lugar. Cando un primo seu asumiu a presidencia do automobilismo do seu país volveu ás competicións de rally. dereita|miniatura|200x200px|Al-Attiyah en 2011 en practica de tiro olímpico.
PWRC
Nas competicións de rally disputou o Campionato Mundial de Rally de Automóbiles de Produción desde 2004 até 2009, sempre pilotando un Subaru Impreza. Foi campión en 2006, subcampión en 2005 e terceiro en 2009. Logrou cinco vitorias de clase no Rally da Arxentina 2005, 2006 e 2009, o Rally Acrópole 2006 e o Rally de Sardeña 2009.
O seu mellor resultado absoluto foi un oitavo posto no Rally da Arxentina 2009, que lle outorgaron dous puntos e un 18º posto na clasificación xeral de 2009.
SWRC
No 2010, Al-Attiyah pasou a disputar o Campionato Mundial de Rally Super 2000 co equipo Barwa. Disputou tres datas cun Škoda Fabia e dous cun Ford Fiesta. O seu mellor resultado foi cuarto en Xordania, e colocouse sétimo no campionato de pilotos.
O piloto seguiu correndo no SWRC 2011 cun Ford Fiesta de Barwa. Acabou segundo en Alemaña e España, en tanto que resultou cuarto en Sardeña e sexto en Grecia. Por tanto, repetiu o sétimo posto de campionato.
WRC
Al-Attiyah fichou pola marca Citroën para competir na tempada 2012 do Campionato Mundial de Rally a bordo dun Citroën DS3 WRC do equipo semioficial Qatar World Rally Team. Resultou cuarto en Portugal, sexto en México, oitavo en Alemaña, noveno na Arxentina e décimo en Gran Bretaña, de modo que se colocou 12º no campionato de pilotos.
WRC 2
En 2014, Al-Attiyah pasou a disputar o WRC 2 cun Ford Festa RRC. Coroouse campión con catro vitorias en Portugal, Arxentina, Australia e España. En 2015 repetiu título, logo de obter tres triunfos en México, Portugal e Australia, un terceiro posto en Cataluña, un cuarto en Alemaña e un quinto en Sardeña.
Rally Dakar
No 2012 alugoulle unha Hummer a Robby Gordon, tivo innumerables irregularidades coa mesma, e finalmente tivo que abandonar o Rally, sendo o campión vixente. En 2013 decidiu crearse o seu propio equipo e o seu propio vehículo, sendo leste un Buggy de Demon Jefferies. No seu equipo tamén contaba con Carlos Sainz o seu excompañeiro de equipo no Dakar con Volkswagen. Tras gañar 3 etapas tivo que abandonar na 10ª ao estrelarse contra unha árbore, pero demostrou que o buggy ten un gran potencial.
Al-Attiyah pasou a pilotar un Mini privado preparado por X-Raid en 2014, onde gañou tres etapas para acabar terceiro. O qatarí foi gañador do Rally Dakar de 2015 con Mini, mantendo o liderado na xeral desde a segunda etapa até o final da proba. En 2016 obtivo dúas vitorias de etapa e terminou segundo a 35 minutos de Stéphane Peterhansel.
No Rally Dakar de 2017 pasou ao equipo Toyota tendo como compañeiro ao ex-campión Nani Roma. Ao comezo do Dakar, gañou a primeira etapa despois de executar os últimos 10km do especial co motor case en lapas. O equipo conseguiu reparar o problema e Nasser puido seguir correndo. Na etapa 4 tivo que retirarse logo de sufrir un accidente e perder a roda traseira esquerda. En 2018 tivo un bo comezo gañando a primeira etapa, pero non foi suficiente para gañar o campionato, rematando segundo a 44 minutos do seu antigo compañeiro de equipo Carlos Sainz con 4 etapas gañadas. No 2019 gañou o seu terceiro Dakar, sacándolle 46 minutos na clasificación final a Nani Roma.
Campionato Mundial de Rally Cros Country
Al-Attiyah gañou o Campionato Mundial de Rally Cros Country 2008 cun BMW de X-Raid, logrando vitorias en Emiratos Árabes e o Baixo Aragón xunto á copiloto Tina Thörner.
En 2014, correu cun Mini no Campionato Mundial de Rally Cros Country. Triunfou en Catar, Marrocos, Libia e a Baixa Hungría, e foi segundo no Rally dos Faraóns e Portugal, polo que resultou subcampión por detrás de Vladimir Vasilyev.
En 2015, triunfou con Mini no Rally dos Faraóns, Catar, Baixa Italia, Baixa Hungría e Marrocos, polo que logrou o seu segundo campionato mundial.
Campionato de Oriente Medio de Rally
Al-Attiyah obtivo dez títulos no Campionato de Oriente Medio de Rally de 2003, 2005-2009 e 2011-2015. Correu cun Subaru Impreza até 2009, e un Ford Fiesta a partir de 2010.
Logrou 60 vitorias no certame, incluíndo catro no Rally de Chipre, oito no Rally de Xordania, doce en Catar, once en Dubái e oito en Troödos.
Xogos Olímpicos de Londres 2012
Competición de tiro: medalla de bronce na modalidade de skeet. O 31 de xullo de 2012 nos Xogos Olímpicos de Londres de 2012 logrou a medalla de bronce ao sumar 144 puntos en skeet, modalidade que consiste en tiro ao prato.
Resultados Campionato Mundial de Rally
dereita|miniatura|Al-Attiyah no Rally de Finlandia de 2010.
Participacións en Rally Dakar
dereita|miniatura|300x300px|Al-Attiyah en 2014.
El Obrero (1910)
El Obrero foi un periódico editado en Ferrol entre 1910 e 1936.
Historia e características
As súas páxinas fomentaron a polémica entre os partidarios galegos das teses esquerdistas de Largo Caballero e os defensores da liña moderada adoptada polo PSOE durante o primeiro bienio republicano. Entre os seus colaboradores figurou Tomás López da Torre e incluíu colaboracións de prestixiosas sinaturas do socialismo español como Luis Araquistain, Andrés Saborit, Sócrates Gómez e Francisco Largo Caballero.
Adelard de Bath
Adelard de Bath ou Athelhard, segundo o inglés antigo, ou Adelardus Bathoniensis conforme ao nome latino, nado en Bath en 1075 e finado en Bristol en 1160, foi un escolar e filósofo inglés.
A Enciñeira
O topónimo galego A Enciñeira pode referirse a:
Ville-sous-la-Ferté
miniatura|Evolución da poboación. Ville-sous-la-Ferté é unha comuna francesa na rexión administrativa da Champaña-Ardenas, no departamento de Aube. Esténdese por unha área de 19,77 km². miniatura|esquerda|Eglise Saint-Bernard, resturada en 1980. No ano 2012 contaba con 1.098 habitantes censados.
Nesta localidade atópase a famosa abadía cistersiense de Claraval (Abbaye de Clairvaux) fundada por San Bernardo no séc. XII, actualmente convertida nunha prisión.
Premio Cecil B. DeMille
O Premio Cecil B. DeMille entrégase anualmente, dende 1952, na cerimonia dos Globos de Ouro, en Hollywood, para recoñecer a traxectoria cinematográfica dun personaxe. Este personaxe é escolleito pola HFPA (Hollywood Foreign Press Association).
O nome do premio está adicado na honra de Cecil B. DeMille (1881-1959), un produtor moi exitoso durante a primeira metade do século XX.
Os galardoados con este premio foron:
Glam metal
O glam metal (tamén coñecido como hair metal e a miúdo usado como sinónimo de pop metal) é un subxénero do hard rock e o heavy metal. Combina elementos destes xéneros con punk rock e pop, engadindo partes pegadizas e riffs de guitarra, mentres que tomaba prestada a estética do glam rock dos anos 70.
Xurdiu a finais dos 70 e principios dos 80 nos Estados Unidos, particularmente na escena musical de Sunset Strip, na cidade dos Ánxeles, iniciada por bandas como Kix, Hanoi Rocks, Mötley Crüe e Quiet Riot. Foi popular ao longo dos anos 80 e a comezos dos 90, levando á fama a grupos como Poison, Cinderella e Bon Jovi.
O xénero rapidamente foi perdendo interese entre o gran público dende 1991 ata 1994 debido ao ascenso do grunge e a publicación de álbums como o Nevermind de Nirvana, pero ten gozado dalgún rexurdimento dende o comezo do novo milenio coas reunións de bandas populares dos 80, ademais da aparición de novos grupos como The Darkness e Steel Panther.
Straatdeuntje
«Straatdeuntje» (en galego: «Melodía rueira») é unha canción composta por Harry Frekin e interpretada en neerlandés por Bobbejaan Schoepen. Lanzouse como sinxelo en 1994 mediante Bertelsmann Music Group. Foi elixida para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión de 1957 tras gaña-la final nacional belga, De T.V. Maakt Muziek 1957.
Selección
«Straatdeuntje» cualificouse para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión 1957 tras gaña-la final nacional belga, De T.V. Maakt Muziek 1957.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks de Frankfurt o 3 de marzo de 1957, sendo interpretada polo cantante belga Bobbejaan Schoepen. A orquestra foi dirixida por Willy Berking.
Adenet le Roi
Adenet le Roi, nado en 1240 e finado en 1310, foi un trobador brabanzón medieval. Autor de libros de cabalerías. Menestrel de Henrique III de Brabante, en Lovaina e de Gui de Dampierre, conde de Flandres.
ASL Airlines Belgium
ASL Airlines Belgium, anteriormente TNT Airways, é unha aeroliña belga de carga que opera voos chárter principalmente a destinos europeos. Ten a súa sede e principal centro de conexións no aeroporto de Liexa. A aeroliña era unha subsidiaria de TNT Express pero foi vendida a ASL Airlines Ireland no ano 2016 e posteriormente foi rebautizada.
Frota
miniatura|300px|[[Boeing 737|Boeing 737-400F no aeroporto de Talín]] En outubro de 2017 a frota de ASL Airlines Belgium estaba formada polos seguintes avións:
Provincia de Semnán
A provincia de Semnán (en persa: استان سمنان) é unha das 30 provincias de Irán. Está ao norte do estado e a súa capital é a cidade que comparte o mesmo nome que a provincia, Semnán. A provincia posúe unha superficie de 96.816 km² e esténdese ao longo dos montes Alborz e linda co deserto de Dasht-e Kavir polo sur.
Vila Verde da Raia
Vila Verde da Raia é unha freguesía portuguesa do concello de Chaves. Ten unha superficie de 9,7 km², e en 2001 tiña 855 habitantes (88,1 hab./km²).
Eclesiasticamente está integrada na freguesía de Santo Estêvão pertencente ó arciprestado do Alto Tâmega na diocese de Vila Real.
Xeografía
Está situada ao norte do concello de Chaves, xusto no límite co concello ourensán de Verín, separándose da freguesía de Feces de Abaixo a través do río de Feces. Ao oeste está limitada polo río Támega.
Está atravesada pola estrada N-103-5 e pola autoestrada de peaxe A24, continuación da autovía A-75.
Asociación de Técnicos de Informática
A Asociación de Técnicos de Informática (ATI) é unha asociación sen ánimo de lucro que agrupa a profesionais e estudantes do sector das Tecnoloxías da Información e da Comunicación (TIC). O seu ámbito é España, e nel a súa implantación está desenvolvida a través dos seus Capítulos Territoriais, entre eles o de Galicia. Fundada en 1967, é a asociación profesional española máis antiga adicada á informática, con sedes en Barcelona (sede xeral) e Madrid.
ATI publica en español a revista Novática, decana da prensa informática española, así como Revista Española de Innovación, Calidad e Ingeniería del Software. Dende 2000 a 2011 publica tamén a revista dixital en inglés UPGRADE: The European Journal for the Informatics Professional, por delegación doConsello de Sociedades Informáticas Profesionais Europeas (CEPIS).
ATI conta con dezaséis grupos de traballo cubrindo diversas áreas do sector das TIC e participa, como entidade organizadora ou colaboradora, en eventos do sector.
ATI é a representante da profesión informática española na Federación Internacional para o Procesado da Información (IFIP) e CEPIS, organización da que é membro fundador. Tamén conta cun acordo de colaboración coa Asociación para a Maquinaria de Cómputo (ACM).
A nivel estatal estableceu acordos de colaboración ou vinculación con Ada Spain, ASTIC, Hispalinux, AI2 e a Asociación Nacional de Estudantes de Enxeñerías e Enxeñerías Técnicas en Informática (RITSI).
ATI expresa a súa posición sobre diversos temas (Software libre, estudos universitarios de Informática, Canon por copia privada, etc.) a través de comunicados, notas de prensa e editoriais da revista Novática.
A Castañeda, Arzúa
Santa Mariña da Castañeda é unha parroquia que se localiza no nordeste do concello de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2013 tiña 157 habitantes (78 homes e 79 mulleres), 22 menos ca en 1999. Ten oito entidades de poboación.
Elfo (Terra Media)
miniatura|225px|Un señor dos elfos, tal e como os imaxinaba Tolkien. Os Elfos son seres fantásticos que nas obras de J. R. R. Tolkien aparecen como seres inmortais, ó menos para o tempo de Arda. Entre todos os Fillos de Ilúvatar son os máis fermosos, os máis valentes e os de maior sabedoría e poder. Chámanse a si mesmos os Quendi, que significa os que falan (chamados así polos Noldor).
Historia
Os chamados primeiros Fillos de Eru, ou Primeiros Nados, espertaron xunto á lagoa de Cuiviénen cando a Valië Varda, a Señora dos Ceos, acendeu novas e brillantes estrelas no firmamento para estorbar as tebras de Melkor. Como o primeiro que viron foron as estrelas, estas son o que máis aman sobre tódalas cousas, e veneran a Varda, chamándoa Elbereth, "señora das estrelas".
Algúns foron capturados, neses primitivos días, polos escuros cazadores de Melkor, e mediante a tortura foron transformados e corrompidos. Así criou Melkor a raza dos orcos. Logo chegou o Vala Oromë, quen case por accidente se topou con eles nunha das súas acostumadas viaxes pola Terra Media. Conscientes os Valar do espertar dos Quendi, tan longamente esperado, acordaron (a pesar dos reparos de Ulmo) traelos a Valinor, pois desexaban da súa compaña. Así, Oromë volveu a Cuiviénen e instounos a acudir á chamada dos Valar. Ó principio, os elfos negáronse, pois temían ós Valar (facía pouco que ocorrera a cataclísmica Batalla dos Poderes, na que se destruíu Utumno), pero, tras enviar de embaixadores a Ingwë, Finwë e Elwë, convencéronse. Uns poucos negáronse a emprender a viaxe ó Oeste, e estes foron os Avari ("renuentes"). Os que emprenderon a Gran Viaje foron chamados por Oromë Eldar ("o pobo das estrelas", nome orixinalmente aplicado a tódolos elfos).
Aeroporto de Changsha-Huanghua
O aeroporto internacional de Changsha-Huanghua é un aeroporto que serve á cidade chinesa de Changsha, na provincia de Hunan, ademais de cidades próximas como Zhuzhou e Xiangtan. No ano 2016 foi o 13º aeroporto máis concorrido do país. Está situado a uha 25 quilómetros do centro de Changsha. Está operado pola Hunan Airport Authority, unha corporación de propiedade pública que operaos cinco aeroportos da provincia de Hunan Province. O aeroporto de Changsha-Datuopu é o segundo aeroporto que serve a Changsha e é usado principalmente para propósitos militares.
O Eirixado, Naraío, San Sadurniño
O Eirixado é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 48 habitantes (25 homes e 23 mulleres).
Celia Suñol i Pla
Celia Suñol i Pla, nada en Barcelona o 5 de maio de 1899 e finada na mesma cidade o 8 de xuño de 1986, foi unha escritora española en lingua catalá.
Cundinamarca
Cundinamarca é un departamento de Colombia. Ten como capital a Bogotá. Atópase no centro do país, na rexión andina, limitando polo norte con Boyacá, polo leste con Casanare, polo sur con Meta e Huila, polo oeste con Tolima e Caldas, e co distrito capital de Bogotá ó que engloba agás pola fronteira sur deste. Cobre 23.960 km² e ten 2 800 000 habitantes (2018), sendo o terceiro departamento máis poboado, por detrás de Antioquia e Valle del Cauca. Con 111 hab/km², é o sétimo máis densamente poboado, por detrás de San Andrés e Providencia, Atlántico, Quindío, Risaralda, Valle del Cauca e Caldas.
Celia Suñol i Pla
Traxectoria
Filla de Antonia Pla i Manent e do político Antonio Suñol i Pla, despois duns anos de infancia e adolescencia de formación e estabilidade, a morte dos seus pais marcaron un punto de inflexión na súa vida. En 1921 enfermou de tuberculose e foi a Suíza para curarse. Alí coñeceu a Kaj Hansen, con quen casou en Dinamarca en 1922. Un ano despois volven xuntos a Cataluña, onde teñen ao seu fillo Antoni. En 1929, Hansen morreu. Posteriormente Celia Suñol casou con Joaquim Figuerola, con quen tivo, en 1931, á súa filla Rosa. En 1932 incorporouse como secretaria ao Departamento de Cultura da Generalitat de Cataluña. En 1945 morreu Joaquim Figuerola. Dous anos despois, gañou o Premio Joanot Martorell, actual Premio Sant Jordi, coa súa novela Primera part. En 1950 publicou L'home de les fires i altres contes. Ao sesenta e cinco anos perdeu a vista.
Celia Suñol morreu en 1986, á idade de 87 anos.
Cundinamarca
Divídese en 116 municipios distribuídos en 15 provincias e o distrito da capital. Foi creado o 5 de agosto de 1886 baixo a constitución de dito ano.
Billy Joel
William Martin "Billy" Joel, nado o 9 de maio de 1949, é un pianista, cantautor e compositor estadounidense. Dende a edición da súa primeira canción exitosa, "Piano Man" en 1973, Joel converteuse no sexto artista con maior número de discos vendidos e o terceiro en solitario nos Estados Unidos, segundo a RIAA. O seu álbum recompilatorio Greatest Hits Vol. 1 & 2 é o terceiro álbum máis vendido nos Estados Unidos.
Joel tivo éxitos top 40 nos 70, 80 e 90, conseguindo 33 deles nos Estados Unidos, todos compostos por el. Foi tamén gañador de 6 premios Grammy, e estivo nomeado en 23 ocasións a estes galardóns. Trátase dun dos artistas con máis vendas de todos os tempos, chegando a vender ao redor de 150 millóns de discos en todo o mundo. Entrou no Songwriter's Hall of Fame (1992), o Rock and Roll Hall of Fame (1999), e o Long Island Music Hall of Fame (2006). No ano 2008 a revista Billboard publicou unha lista dos principais artistas que acadaron o Hot 100 ao longo da súa historia para celebrar o seu 50 aniversario, e Billy Joel foi situado no número 23. Coas excepcións das cancións de 2007 "All My Life" e "Christmas in Fallujah", Joel deixou de compoñer e gravar música popular tras o álbum River of Dreams de 1993, pero continuu xirando ata 2010.
Johann Cristoph Adelung
Johann Cristoph Adelung, nado en Spantekow bei Anklam o 8 de agosto de 1732 e finado en Dresden o 10 de setembro de 1806, foi un filólogo alemán.
Traxectoria
Fixo estudos de Teoloxía, e en 1759 comeza a dar clases de teoloxía en Erfurt, pero os seus traballos centráronse no estudo da lingua alemá. As súas obras gozaron de gran difusión e foron declaradas obrigatorias nas escolas de case todos os estados alemáns. Autor do primeiro dicionario exhaustivo e académico do alemán (Grammatisch-kritischen Wörterbuch der hochdeutschen Mundart), empregado como obra de referencia por grandes autores como Goethe e Schiller, contribuíndo considerablemente á estandarización do alemán.
O Eirixado
O topónimo galego O Eirixado pode referirse a:
Proba de alento da urea
miniatura|Kit para a proba de alento da urea para a detección de H. pylori. A proba de alento da urea (ou con urea ou da urease) é un procedemento médico de diagnóstico rápido utilizado para identificar as infeccións por Helicobacter pylori, unha bacteria implicada na gastrite, úlcera gástrica, e úlcera péptica. A proba require analizar o aire exhalado e está baseada na capacidade de H. pylori de converter a urea en amoníaco e dióxido de carbono. Esta proba prefírese como método de análise non invasivo para a detección de H. pylori antes e despois do tratamento, xa que non require a realización dunha biopsia para obter unha mostra (como na proba rápida de urease ou exames histopatolóxicos).
Principios e mecanismos
Para realizar a proba, primeiro os pacientes deben tragar unha solución de urea marcada cun isótopo pouco común do carbono, que pode ser o carbono-14 radioactivo ou o carbono-13 non radioactivo. Despois de agardar 10–30 minutos, a detección do isótopo de marcaxe pode facerse no dióxido de carbono exhalado no alento, xa que o encima urease bacteriano descompón a urea e os seus átomos de carbono marcados van parar ao dióxido de carbono que se forma. Se o encima urease (e por tanto a bacteria H. pylori) non está presente non se produce esta descomposición da urea e non hai formación de dióxido de carbono marcado. Unha proba con resultado positivo indica que H. pylori está presente no estómago.
Cando se utiliza carbono-14, este normalmente mídese por escintilación; mentres que cando se usa carbono-13 a detección faise por espectrometría de masas de radioisótopo ou por espectrometría de correlación de masas. En cada un destes métodos, requírese unha mostra de alento que sirva de liña base recollida antes de tomar a urea marcada co isótopo, para despois comparala coa mostra recollida despois de tomar a urea, deixando sempre un tempo duns 20 ao 30 minutos entre elas. As mostras deben de enviarse a un laboratorio de referencia para a súa análise. Alternativamente, a espectrometría de correlación de masas pode realizarse con aparellos que permiten unha toma de alento continuada e análise on line, e os resultados poden estar dispoñibles inmediatamente en cuestión de minutos.
Para medir a infección utilízase a diferenza entre as medidas pre e post toma da urea. Este valor compárase co valor de corte. Os resultados que queden por debaixo dese valor considéranse que son un resultado negativo, e os que están por riba considéranse positivos. O valor de corte determínase comparando os resultados de pacientes con dous ou máis métodos de detección diferentes. O valor elíxese para que dea a mellor combinación de sensibilidade e especificidade.
A proba mide a infección activa por H. pylori. Se o uso de antibióticos está facendo decrecer a cantidade de células de H. pylori presentes, ou as condicións do estómago son menos ácidas do normal, a cantidade de urease presente estará diminuída.
A proba só debería realizarse 14 días despois de parar de tomar unha medicación redutora de ácidos (inhibidores da bomba de protóns, PPI) ou 28 días despois de parar un tratamento con antibióticos. Algúns médicos cren que o reservorio de H. pylori que hai na placa dental pode afectar ao resultado.
New Crown
New Crown é o terceiro álbum de estudio da banda australiana de hard rock Wolfmother, autoeditado o 23 de marzo de 2014. Gravado no Mates Rehearsal Studio dos Ánxeles, e en The Shed en Byron Bay, Nova Gales do Sur, foi producido polo líder do grupo, Andrew Stockdale.
Proletarios de todos os países, xuntádevos!
Proletarios de todos os países, xuntádevos! (en alemán: Proletarier aller Länder, vereinigt euch!) é un slogan político creado por Karl Marx e Friedrich Engels ao redactar O manifesto comunista.
Foi o lema da URSS, en ruso: Пролетарии всех стран, соединяйтесь!, que o tiña inscrito no seu escudo.
Club de Mar Ría de Aldán
O Club de Mar Ría de Aldán é un club de piragüismo creado en 1978 por Manuel Marcelino Iglesias.
Historia
As primeiras piraguas foron dúas K-2 e dúas K-1, que foron compradas ao Alondras CF de Cangas por 60.000 pesetas, sendo os primeiros regatistas un grupo de amigos de quince anos, entre eles Modesto Valladares, Pablo Vaqueiro, José Manuel González, Luís A. Valladares e Ramón Marcelino. Estes foron quen comezaron a inculcar a afección entre os rapaces da vila, sumándose axiña un bo número de voluntarios que comezaron a practicar este deporte. Ao ano seguinte o club foi inscrito para competir na Gran Premio Provincial.
Axiña foi necesario facerse cunha K-4, sendo sufragada ó cincuenta por cento entre a Federación Provincial e Marcelino Iglesias. O día 17 de xaneiro de 1981 manteñen unha xuntanza no Tele-Club parroquial os poucos socios cos que contaba o club e de aí sae constituída a primeira directiva.
O día 3 de maio de 1982 pola tarde asinábanse perante notario, en Cangas, os Estatutos de Constitución do Club de Mar Ría de Aldán. Tamén ese mesmo ano foi creada a sección de remo.
A primeira regata: "I Trofeo de piragüismo K4"
A Regata de Aldán naceu pouco despois da creación do Club a principios dos 80. A directiva creu que a realización dunha competición en Aldán sería unha boa maneira de dar a coñecer o Club e o piragüismo na zona.
Pola situación xeográfica e polas características da ría de Aldán, pensouse en crear unha competición deportiva de alto nivel, celebrándose a 1ª regata organizada por este Club, o 29 de xuño de 1983 en horario de maña, puntuable para a Copa Deputación Provincial de Pontevedra: I Trofeo de Piragüismo K4 Memorial Manuel Marcelino Iglesias.
As categorías foron masculina e feminina absoluta. Como clubs convidados estaban os de 1ª e 2ª división das 4 provincias galegas ademais do Universitario de Porto e o Vila do Conde, ambos de Portugal. Como trofeos repartíronse ás tres primeiras embarcacións e clubs un obsequio conmemorativo do evento.
A Regata tivo como saída e chegada a praia de Vilariño, tendo a ciaboga nas rochas da praia de Menduíña (Niño do Corvo)
O Comité Organizador estaba formado por Alfonso Dacosta Canosa, Avelino Gandón Menduiña, Serafín Docampo Menduiña, Maximino A. Portas Fernández, José Cordeiro Bacelar, Jesús Dacosta Rial e Eugenio Docampo Martínez.
William Penn
William Penn (* 14 de outubro de 1644 – † 30 de xullo de 1718), fundador da colonia británica da Provincia de Pensilvania, que posteriormente se dividiu en dous estados Pensilvania e Delaware. Os seus principios democráticos serviron como unha fonte importante na inspiración da constitución estadounidense e é un dos pioneiros da tradición radical norteamericana.
Militancia relixiosa
Aínda que naceu nunha familia influente anglicana, á idade de 22 afiliouse á congregación relixiosa da Sociedade Relixiosa dos Amigos, ou os cuáqueros (Tembladores), unha decisión que lle causou a sufrir a persecución e estar varias veces preso. Como consecuencia da hostilidade que experimentou, decidiu tratar de fundar unha colonia americana. En 1677, un grupo de cuáqueros conseguiu permiso para emigrar, e en 1681 (grazas á influencia da súa familia), o rei Carlos II de Inglaterra encargoúlle dunha rexión grande ao oeste e sur de Nova Jersey. A coroa inglesa tiña unha débeda co pai de William Penn, este fora almirante e polos seus servizos prestados a coroa estaba en débeda. Como medio de pago concedéuselle ao fillo deste -William Penn- un vasto territorio en Norteamérica, ademais dunha cédula real que indicaba que tería poder case ilimitado na nova colonia.
William Penn enviou primeiro ao seu primo William Markham á colonia americana en representación súa, para asegurarlle a lealdade dos habitantes do territorio, ademais de comprar terras aos indíxenas. No ano 1682, despois de que o seu curmán efectuase xestiónelas pertinentes, viaxou á súa colonia, unha vez alí, celebrou un tratado equitativo cos pobos indíxenas en Shackamaxon (actual barrio de Kensington en Filadelfia), ademais fundou un poboado que lle chamou Filadelfia (que significa amor fraternal), pouco despois marcharíase cara a Inglaterra. En Inglaterra faría propaganda da súa colonia; cousa que fixo que moitos marchasen cara a alá, chegaron cuáqueros, menonitas e outras persoas afíns ao movemento procedentes de Inglaterra, tamén de Irlanda e de zonas de Alemaña.
"Santo Experimento"
Penn nomeou a rexión Sylvania (bosque en latín), e creou un goberno que, a diferenza da Europa deste tempo, garantiu dereitos como a separación e limitación dos poderes políticos e a liberdade de culto, a procura da igualdade social e equidade material e o maior respecto posible ás liberdades civís, a reivindicación da dignidade da muller e a súa participación activa na vida pública, a ausencia de exército, a convivencia pacífica cos indíxenas americanos e o seu libre ingreso aos territorios colonos, con grande influencia da ética antiautoritaria do cuaquerismo.
Na colonia tamén existían problemas de orde público, ás veces era necesario recorrer á forza para pór orde. O pacifismo dos cuáqueros algunhas veces era un lastre para isto e que ás veces se facía máis pesado. William Penn nun principio eludiu o asunto, nomeando comisarios non cuáqueros para que como dixo el: "aplicasen man dura cando a situación requiríao". En 1689, a posibilidade dunha guerra con Francia, supuxo un desafío aos principios do cuaquerismo, ademais os novos colonos que chegaban á colonia non eran cuáqueros e estes moitas veces roubaban e pisoteaban os dereitos dos indíxenas.
As relacións co pobo indíxena cada vez ía a menos e eran máis tensas, ata que se lle declarou a guerra, ás tribos de Delaware e Shawhee no ano 1756. A reacción dos cuáqueros foi inmediata, retirándose do goberno da colonia, polo que puxo fin ao seu réxime. O "Experimento Sacro de William Penn" fracasara despois de 75 anos, ademais a decadencia cuáquera fíxose evidente, pois a medida que se gañaba prosperidade material o celo relixioso cuáquero diminuía (excepción duns poucos) e outro problema agravábase co surdimiento de seitas dentro do mesmo movemento.
É común nomear a este tempo como o "Santo Experimento de Filadelfia" e dicir que este foi un dos primeiros proxectos de reforma social en Norteamérica enmarcados dentro do protestantismo inconformista, no seu intento de rescatar o cristianismo primitivo. É ademais un referente tradicional para o radicalismo político de sectores estadounidenses.
Final dos seus días
A pesar de fundar a colonia, Penn viviu a maior parte da súa vida despois en Gran Bretaña, volvendo a Pensilvania soamente unha vez no ano 1699. Aínda que pensaba en establecerse en Filadelfia, problemas financeiros obrigáronlle a volver a Inglaterra. Morreu no ano 1718, seis anos logo de sufrir un caso de apoplexía.
Borja Quiza
Borja Quiza, nado en Ladrido (Ortigueira) en 1982, é un tirador de esgrima e barítono galego.
Traxectoria
Aínda que nado en Ortigueira trasladouse á Coruña onde se licenciou en Informática na Universidade coruñesa. Alí tamén empezou a cantar de xeito afeccionado, primeiro no coro municipal da cidade, logo na coral Follas Novas e posteriormente no coro da Orquestra Sinfónica de Galicia. Practicante de esgrima, foi subampión de España júnior de florete.
A partir de aí dá o salto ao eido profesional como intérprete tanto de ópera como de zarzuela. Ten interpretado importantes papeis protagonistas, coma o Fígaro do Il Barbiere de Siviglia, Guglielmo de Così fan tutte o Papageno da Die Zauberflöte ou Marcello de La Bohème. En 2009 gañou o premio español Ópera Actual como o mellor cantante lírico daquel ano e en 2010 o Premio Lírico Teatro Campoamor de Oviedo como mellor intérprete de zarzuela. Na tempada 2011/12 foi o 8º no ránking galego na modalidade de florete
Vida persoal
Está casado e ten dúas fillas. Vive na Coruña.
Eduardo Vilariño Magdalena
Eduardo Vilariño Magdalena, nado en Soñeiro (Sada) o 18 de febreiro de 1868 e finado en Santiago de Compostela o 4 de outubro de 1916, foi un xurista, notario, catedrático de universidade e político galego.
Formación
O 18 de xuño de 1891 obtivo o grao de Licenciado en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e o 5 de xuño de 1896 acadou o grao de Doutor, na Universidad Central de Madrid.
Carreira académica
Desde xaneiro de 1895 a xuño de 1896 foi profesor auxiliar extraordinario da Universidade de Santiago. O 19 de maio de 1896 obtivo, por concurso, o cargo de profesor auxiliar extraordinario da Facultade de Dereito de Santiago, cargo que desempeñou até o 19 de decembro de 1898, data na que obtivo, por oposición, a cátedra de Elementos de Derecho Natural da Universidade de Santiago. En 1899 foi nomeado Secretario da Facultade de Dereito.
En 1909 leu o discurso de apertura do curso académico 1909-1910 desta universidade, co título de Enseñanza del Derecho en las Universidades.
Actividade política
Desde 1897 a 1899 foi segundo tenente de alcalde do Concello de Santiago e no bienio 1899-1901, primeiro tenente de alcalde. Foi presidente da Comisión Municipal de Instrución Pública de Santiago desde o 5 de xullo de 1897 ao 31 de decembro de 1901. Desde 1904 a 1906 foi alcalde do Concello de Santiago.
Outras actividades
Foi avogado do Colexio de avogados da cidade de Santiago desde o 25 de abril de 1892. En 1894 obtivo por oposición praza de notario, e foi nomeado para exercer en Baltar. Foi socio de mérito da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago entre 1906 e 1911, e presidente da Comisión Curadora das Escolas desta Sociedade e vicerreitor da corporación. Así mesmo foi socio correspondente da Real Sociedad Económica Montillana de Amigos del País.
En 1898 foi presidente da Sección de Ciencias Morais e Políticas do Ateneo León XII, e vicepresidente do mesmo centro en 1899, socio numerario da Liga Protectora da Educación Nacional e socio de mérito da Sociedade Unión-Obreira Benéfica e Instrutiva Rexional de Santiago.
Durante o bienio 1895-1897 foi xuíz municipal suplente de Santiago.
Legado
En setembro de 2010 a Biblioteca Concepción Arenal da Universidade de Santiago de Compostela arrequeceu os seus fondos ao recibir un importante donativo do profesor Eduardo Vilariño Pintos, neto de Eduardo Vilariño Magdalena. Trátase da biblioteca que foi do seu avó, completada polo seu pai José Vilariño de Andrés-Moreno até 1935. Consta de algo máis de 400 exemplares entre libros, discursos, folletos e algún manuscrito que, en conxunto, constitúe unha colección de indubidábel valor histórico, testemuñal e bibliográfico con obras que se remontan ao século XVI.
En realidade, a doazón de Eduardo Vilariño Pintos comezara hai xa anos cunha primeira entrega á antiga biblioteca da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de exemplares do século XIX da Gaceta de Madrid, entre outros. Máis recentemente, en 2005, continuou coa achega da Jurisprudencia Civil, o que posibilitou cubrir bastantes lagoas na colección que xa tiña a Biblioteca Concepción Arenal e, sobre todo, a Jurisprudencia Criminal, da que a biblioteca tiña unha colección moi cativa, que foi  substituída por esta, ao estar completa desde o Tomo 1 (1871) ao Tomo 135 (1935). Este segundo legado quedou aceptado formalmente no Consello de Goberno da USC do 22 de xuño de 2004, no que se acordou por asentimento propoñer ao Consello Social da Universidade «a aceptación da doazón de 334 volumes de xurisprudencia civil e criminal editada pola Revista de Legislación y Jurisprudencia, doados por don Eduardo Vilariño Pintos de conformidade co contrato que se anexa. O secretario xeral, no nome da USC, agradeceulle ao profesor Vilariño a súa doazón, que pasa a formar parte da Biblioteca Concepción Arenal». Aínda que o legado doado en 2010 comprende fundamentalmente obras dos séculos XIX e XX, hai que destacar outras como o Corpus Iuris Canonici emendatum et notis illustratum, en tres volumes, publicado en Lión en 1591 e en moi bo estado, ou os volumes da Novísima Recopilación de las leyes de España, ou El Fuero Viejo de Castilla, en preciosa edición da imprenta de Joachin Ibarra. Figuran nos volumes algúns ex libris que quizais merecesen un estudo pormenorizado e que nos falan das súas amizades, compañeiros e relacións. Como académico que foi, de Eduardo Vilariño Magdalena consérvanse algúns discursos ou contestacións súas. Algúns exemplares son manuais de autores italianos ou franceses, e non faltan obras de autores españois dunha época importante do dereito español.
Coagulación do sangue
dereita|miniatura|350px|Vías da coagulación do sangue in vivo nas que se mostra o papel central da trombina. A coagulación do sangue é o proceso polo cal o sangue forma unha masa sólida chamada coágulo. É unha parte importante da hemostase, é dicir, da detención da perda de sangue polos vasos sanguíneos lesionados, na cal a zona da parede do vaso danada se cobre de plaquetas e material coagulado que contén fibrina para parar a hemorraxia e empezar a reparar a parede do vaso. Os trastornos na coagulación do sangue poden causar un aumento do risco de hemorraxias ou a formación de coágulos obstrutivos (trombose). Os coágulos formados dentro dun vaso sanguíneo denomínanse trombos.
O proceso de coagulación sanguínea está moi conservado entre os seres vivos; en todos os mamíferos a coagulación implica a dous compoñentes: células (plaquetas) e proteínas (factores de coagulación). Nos humanos o sistema investigouse intensamente e é o mellor coñecido.
A coagulación empeza case inmediatamente despois de que se produce unha lesión nun vaso sanguíneo que afectou ao endotelio que o reviste internamente. Cando o sangue se expón a proteínas chamadas factores tisulares prodúcense cambios nas plaquetas e na proteína do plasma sanguíneo fibrinóxeno, que é un factor de coagulación. As plaquetas forman inmediatamente un tapón no sitio da lesión, o que se chama hemostase primaria. A hemostase secundaria ocorre simultaneamente: As proteínas do plasma, chamadas factores de coagulación, responden nunha complexa fervenza de activacións formando filamentos de fibrina, que reforzan o tapón plaquetario.
Activación das plaquetas
As plaquetas activadas liberan ao plasma o contido de certos gránulos almacenados no seu interior. Os gránulos conteñen ADP, serotonina, factor activador das plaquetas (PAF), factor de von Willebrand, factor plaquetario 4, e tromboxano A2 (TXA2), os cales, á súa vez, activan a máis plaquetas. O contido dos gránulos activa a cascada do receptor acoplado á proteína Gq, o que causa un incremento na concentración de calcio no citosol da plaqueta. O calcio activa a proteína quinase C, a cal, á súa vez, activa a fosfolipase A2 (PLA2). A PLA2 despois modifica a integrina de membrana glicoproteína IIb/IIIa, incrementando a súa afinidade para unirse ao fibrinóxeno. As plaquetas activadas cambian de forma e pasan de ser esféricas a estreladas, e os enlaces cruzados do fibrinóxeno coas glicoproteínas IIb/IIIa axudan á agregación das plaquetas adxacentes (completando a hemostase primaria).
Fervenza de coagulación
Os factores de coagulación son normalmente encimas serina proteases, pero hai algunhas excepcións. Por exemplo, FVIII e FV son glicoproteínas, e o factor XIII é unha transglutaminase. As serina proteases actúan cortando outras proteínas en residuos de serina específicos. Os factores de coagulación circulan como cimóxenos inactivos. A fervenza de coagulación está dividida clasicamente en tres vías. As vías do factor tisular e da activación por contacto activan ambas as dúas a "vía común final" do factor X, trombina e fibrina.
Vía do factor tisular (extrínseca)
A principal misión da vía do factor tisular é xerar a "explosión de trombina", un proceso no que a trombina, o constituínte máis importante da fervenza de coagulación en canto ao seu papel de activación por retroalimentación, libérase instantaneamente. O FVIIa circula en cantidades maiores ca calquera outro factor de coagulación activado.
Vía de activación por contacto (intrínseca)
A vía de activación por contacto empeza coa formación dun complexo primario no coláxeno polo cininóxeno de alto peso molecular (HMWK), a precalicreína, e o FXII (factor de Hageman). A precalicreína convértese en calicreína e o FXII convértese en FXIIa. O FXIIa converte o FXI en FXIa. O factor XIa activa o FIX, o cal co seu cofactor FVIIIa forma o complexo tenase, que activa FX a FXa. O papel menor que exerce a vía de activación por contacto no inicio da formación do coágulo pode poñerse de manifesto polo feito de que os pacientes con deficiencias severas de FXII, HMWK, e precalicreína non presentan trastornos hemorráxicos. Polo contrario, o sistema de activación por contacto parece estar máis implicado nos procesos inflamatorios.