cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Latino
Biografía
Foi asignado ao fillo dos seus señores Gonzalo, algo máis novo que el e con quen desenvolvería unha forte relación. En 1524, faleceu a duquesa en Italia, e dous anos despois faríao o conde, instalándose Gonzalo e as súas irmás en Granada ao coidado da súa avoa materna, onde Gonzalo foi educado e instruído nas artes liberais. Durante eses anos, Juan aproveitou a educación que impartían ao novo duque ao participar con el nas leccións. Máis tarde, ao ter que acompañalo ás súas clases na Universidade de Granada, logrou seguilas tamén, todo un reto, "pois non lle estaba permitido entrar nas aulas e tiña que escoitar desde fóra".
Foi manumitido en 1538 e continuou os seus estudos en Granada. Alí estiveron tamén, e talvez chegaríaos a coñecer, Juan Boscán, Garcilaso de la Vega e Juan Rufo; con este último adoitábase confundir a Juan Latino, xa que compuxo un poema de igual título que el, Austriada. O asunto desa composición épica en hexámetros latinos tiña que ver coa estancia de Juan de Austria en Granada, o que suxeriu a Deza encargarlle a Juan Latino a tarefa de escribir un gran poema que cantase a gran fazaña da vitoria de Lepanto en versos latinos; é de supor que para solicitar información de primeira man entrevistouno por entón.
O 2 de febreiro de 1546 obtivo o título de Bacharel en Filosofía. Namorou dunha das alumnas á que daba clases de música, a nova nobre Ana de Carleval, filla dun administrador do Ducado de Sessa. O caso é que a infrecuente relación frutificou, o casamento tivo lugar entre 1547 e 1548, seica impulsado por algún feito consumado, e o matrimonio tivo catro fillos.
En 1556 alcanzou o grao de licenciado universitario e o 31 de decembro de 1556 recibiu na Universidade para rexela, de Pedro Guerrero, arcebispo de Granada, a cátedra de Gramática e de Lingua Latina da Catedral, cargo que desempeñou durante vinte anos.
O 3 de decembro de 1578, morreu o seu amigo da infancia e protector Gonzalo Fernández de Córdoba, e Juan Latino comentáballe ao novo arcebispo, Juan Méndez de Salvatierra, tamén de humilde berce, o seu agarimo ao seu amigo da infancia nunha sentida elixía: "Tanto pueden las letras -le-, que al faltarnos éstas, ni vos saliéredes del campo tras de un arado, ni yo de una caballeriza almohazando caballos".
Retirado da docencia en 1586, falecido entre 1594 e 1597, foi enterrado na igrexa de Santa Ana, onde tamén o serían a súa esposa e descendentes. thumb|Catedral de Granada
Obras
A produción poética conservada de Juan Latino resúmese en tres volumes:
Concello de Hylte
Hylte é un municipio sueco (kommun) do condado de Halland. A súa capital é Hyltebruk. Hylte repártese entre os landskaps de Småland, onde se atopa a súa capital, e Halland. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 10 559 habitantes.
O municipio, que é o único interior do condado de Halland, está sobre o límite entre os landskaps de Halland e Småland. A parte leste do concello atópase en Finnveden, unha das tradicionais "terras pequenas" de Småland. A través do municipio flúe o río Nissan.
O concello de Hylte limita ao oeste co de Falkenberg e ao sur co de Halmstad, no condado de Halland. Ao sur tamén limita co de Ljungby, no condado de Kronoberg, e ao norte co municipio de Gislaved, no condado de Jönköping.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Drängsered, Femsjö, Färgaryd, Jälluntofta, Kinnared, Långaryd, Södra Unnaryd e Torup, así como unha pequena parte de Lidhult.
Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862. Drängsered, Kinnared e Torup están no landskap de Halland que entón pertencía (ao igual que hoxe) ao condado de Halland, mentres que Femsjö, Färgaryd, Jälluntofta, Långaryd e Södra Unnaryd están no landskap de Småland e pertencía entón (a diferenza de hoxe) ao condado de Jönköping.
Coa reforma municipal de 1952 fundáronse na zona tres grandes concellos: Hylte (pola fusión dos cncellos de Femsjö, Färgaryd e Långaryd) e Unnaryd (de Bolmsö, Jälluntofta e Södra Unnaryd) en Småland, e Torup (pola fusión de Drängsered, Kinnared e Torup) en Halland.
O concello de Hylte naceu coa reforma municipal de 1971 a través da reorganización co concello rural de Hylte. Ao mesmo tempo a meirande parte da parroquia de Bolmsö (a área ao redor de Bolmsö), entón no concello de Unnaryd, transferíuse ao municipo de Ljungby no condado de Kronoberg, e unha parte máis pequena da parroquia (ao norte de Bolmen) pasou a formar parte do municipio de Värnamo.
En 1974 naceu o actual concello de Hylte a través da fusión de Hylte co concello de Torup e a meirande parte do concello de Unnaryd (as parroquias de Jälluntofta e Södra Unnaryd) e un pequena de Ljungby (un anaco da parroquia de Lidhult). Un concello non pode pertencer a máis dun condado, polo que se decidiu que Hylte pertencería a Halland.
Dende a súa fundación ata o ano 1974 o concello formou parte do partido xudicial de Värnamo e a partir de entón ao de Halmstad.
As defraudadas
Estreouse en galego o 6 de maio de 1989 a través da TVG.
Universidade de Kingston
A Universidade de Kingston (anteriormente Kingston University London) é unha universidade pública situada en Kingston upon Thames, Londres, Reino Unido. Foi fundada en 1899, porén, só se converteu en universidade en 1992 despois de ser o Kingston Polytechnic.
Historia
Kingston foi fundada como Kingston Technical Institute en 1899. En 1930, a Kingston School of Art separouse, para converterse máis tarde en Kingston College of Art. Kingston foi recoñecido como Colexio Rexional de Tecnoloxía polo Ministerio de Educación en 1957. En 1970, fusionouse co College of Art para converterse en Kingston Polytechnic, ofrecendo 34 títulos de licenciatura, dos cales 17 eran graos académicos. En 1975, Kingston fusionouse co Gipsy Hill College of Education, fundado en 1917, incorporando o colexio ao College in Kingston Division of Educational Studies.
A Universidade de Kingston gañou o status universitario a través da Lei de Educación Superior de 1992. En 1993, Kingston abriu o campus de Roehampton Vale e en 1995, Kingston adquiriu o museo Dorich House.
Kingston Hill
miniatura|Campus Kingston Hill Cos seus propios salóns e numerosos aparcadoiros (incluído o aparcadoiro de sete pisos) Kingston Hill atende principalmente a cursos de Enfermería, Dereito, Educación, Negocios, Música, Saúde e Ciencias Sociais. Antes de 1989 o campus era coñecido como Gipsy Hill.
Knights Park
miniatura|Knights Park campus O campus está situado en Grange Road, preto de Penrhyn Road, alberga a Facultade de Arte, Deseño e Arquitectura e ofrece cursos de grao en Arquitectura, Historia da Arte e Deseño, Deseño de interiores, Deseño de produtos e mobles, Deseño Gráfico, Produción de películas, Fotografía, Ilustración e Animación, Belas Artes e Moda.
Roehampton Vale
O campus de Roehampton Vale está situado na avenida Friars, nos arredores de Kingston. Abarca a maioría dos cursos de Enxeñaría (excepto Enxeñaría Civil). As instalacións do lugar inclúen un túnel de vento, talleres de enxeñería, simulador de voo, capacidade para voar o avión de negocios Learjet-200, así como recursos de aprendizaxe de automoción e aeronáutica.
Facultades
A Universidade de Kingston é dividida en cinco facultades:
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; column-count: 2; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Histerectomía
miniatura|230px|Extracción do útero mediante unha histerectomía laparoscópica total
Unha histerectomía é a extirpación cirúrxica, total ou parcial, do útero.
Etimoloxía
O termo está formado polos elementos hister- e -ectomía, tirados da voz do grego antigo ὑστέρα hystéra "útero", e do latín científico -ectomia, derivado do grego antigo ἐκτομή ektomḗ "amputación " e do latín científico -ia "-ía", respectivamente.
Xeneralidades
A histerectomía é a resección cirúrxica do útero (ou matriz) dunha muller. Pode incluír a extirpación completa do corpo, o fondo e o colo uterino, aínda que se pode deixar o colo nalgúns casos.
A perda do útero provoca unha futura imposibilidade absoluta de aniñar o ovocito ou ovo fecundado, o que impide o desenvolvemento do embrión e, posteriormente, do feto.
Aínda perdéndose o útero poden chegar a subsistir os ovarios, o cal fai posíbel a fecundación asistida de óvulos e o aniñamento no útero doutra muller. En países como o Canadá, México, Israel, a India, Rusia, Nova Zelandia ou Suráfrica, así como nalguns estados dos Estados Unidos, é legal.
Esta intervención tamén se realiza como parte dunha cirurxía de reasignación xenital en homes trans.
Indicacións clínicas
Polo xeral esta cirurxía lévase a cabo en pacientes de máis de trinta anos.
Enfermidades que poden requirir unha histerectomía:
Procedemento cirúrxico
miniatura|250px|Representación esquemática da medida dos diferentes tipos de histerectomía. Existen tres técnicas de histerectomía:
Procedementos alternativos
Son outros tipos de tratamentos que en determinadas situacions poden evitar unha histerectomía:
Concello de Höganäs
Höganäs é un municipio sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Höganäs. No ano 2022 a poboación do concello era de 27 984 habitantes.
O municipio de Höganäs está situado no noroeste do landskap de Escania. Ao norte atópase Skälderviken e Kattegatt e ao oeste Öresund. O concello limita ao sur co municipio de Helsingborg.
As Fontelas, Pezós, Pezós
As Fontelas é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 615 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 4,5 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 1 habitante.
Juan Rivas Fernández
Formación
Licenciado pola Facultade de Belas Artes de Pontevedra, na Universidade de Vigo, en 1999. Estudou na Universidade de Kingston en Londres, cunha bolsa Erasmus no curso 1996-97). Obtivo tamén a bolsa de pintura do Concello de Mojácar (Almería, 1999). Bolsa Novos Valores (Deputación de Pontevedra, 2005) e Artist in Residence – Krems an der Donau (Austria, 2009).
Traballos
Rivas realiza obras consistentes en debuxar a paisaxe en soportes que formen á súa vez parte da paisaxe, como un poste, farola, pedra, etc. de maneira que unha vez rematado o debuxo, dende ese punto, se poidan ver a paisaxe e o seu debuxo, con técnicas rápidas como pastel, xices, lapis de cores, rotuladores, etc. para captar a luz do momento. Logo ese debuxo é recollido nunha fotografía que á súa vez constitúe a obra que se presenta nas salas de exposición.
Exposicións
Entre outras, ten realizado exposicións como: Luz que nunca se apaga Galería Estampa, Madrid e Pazo Torrado de Cambados ; Álbum Buzzati Espacio Valverde, Madrid (2015). Paisajes Tuneados Galería Estampa, Madrid (2012). Nö Dokumentationszentrum für Moderne Kunst, St. Pölten, Austria; Share your dreams, Junge kunst aus der EU, Suppan Contemporary, Viena, Austria (2009). Diálogos pictóricos (con Juan Moreno Badía). 2015 e 2020 no Pazo de Cultura de Pontevedra.
Conturiz, Santo André de Castro, Lugo
Conturiz é un lugar da parroquia de Santo André de Castro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Camiño do Santo, Santo André de Castro, Lugo
Camiño do Santo é un lugar da parroquia de Santo André de Castro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Flashdance
Flashdance é un filme estadounidense de 1983 dirixido por Adrian Lyne e protagonizado por Jennifer Beals e Michael Nouri. Foi a primeira colaboración de Don Simpson e Jerry Bruckheimer, e a presentación das secuencias de danza e de vídeos musicais influíron noutros filmes dos 80 como Footloose, Purple Rain e Top Gun, as producións máis famosas de Simpson e Bruckheimer. Tamén foi un dos primeiros filmes de Lyne, que traballaba facendo anuncios de televisión. As elaboradas secuencias de baile de Alex foron rodadas usando dobres de corpo (a dobre de corpo de Beal foi a actriz francesa Marine Jahan mentres que os movementos de breakdance foron realizados polo bailarín Crazy Legs).
Estreouse en galego o 5 de maio de 2021 a través da TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro e o director de dobraxe foi Antón Rubal.
Anguieiro, Santo André de Castro, Lugo
Anguieiro é un lugar da parroquia de Santo André de Castro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Scientific American
Scientific American (informalmente abreviado, SciAm) é unha revista de divulgación científica dos Estados Unidos. É notábel pola súa longa historia ao presentar información científica mensualmente para o público educado xeral, a través da súa atención coidadosa en canto á calidade dos seus gráficos. Moitos científicos famosos, incluído Albert Einstein, contribuíron con artigos. É a revista mensual publicada continuamente máis antiga dos Estados Unidos.
Historia
Scientific American foi fundada polo inventor e editor Rufus Porter en 1845 como un xornal semanal de catro páxinas. Ao longo dos seus primeiros anos, púxose moita énfase nos relatorios do que estaba a acontecer na U.S. Patent Office. Contábanse tamén unha ampla gama de invencións que incluían máquinas de movemento continuo, un dispositivo de 1860 para recipientes flutuantes deseñado por Abraham Lincoln, e a xunta universal que agora se pode atopar practicamente en cada automóbil que se produce. As edicións actuais inclúen unha sección "esta data na historia", que presenta extractos de artigos publicados orixinalmente 50, 100 e 150 anos atrás. Os tópicos inclúen incidentes humorísticos, teorías teimosas e avances dignos de nota na historia da ciencia e da tecnoloxía.
Porter vendeu a publicación a Alfred Ely Beach e Orson Desaix Munn I só 10 meses despois de fundala. Ata 1948, permaneceu na propiedade de Munn & Company. Baixo Orson Desaix Munn III, neto de Orson I, evolucionou nunha publicación de "bancada", similar a unha encarnación do século XX de Popular Science.
Nos anos seguintes á segunda guerra mundial, a revista entrou en decadencia. En 1948, tres socios que planeaban comezar unha nova revista popular que se ía chamar The Sciences, compraron pola contra os dereitos de Scientific American e puxeron o nome no proxecto que crearan para a nova revista. Polo tano, o editor Gerard Piel, o editor Dennis Flanagan e o administrador xeral Donald H. Miller, Jr. esencialmente crearon unha nova revista. Miller xubilouse en 1979 e Flanagan e Piel en 1984, cando Jonathan, o fillo de Gerard Piel se converteu en presidente e editor; a circulación crecera quince veces desde 1948. En 1986, vendeuse ao grupo Holtzbrinck de Alemaña, que conserva os dereitos desde entón.
Donald Miller morreu en decembro de 1998, Gerard Piel en setembro de 2004 e Dennis Flanagan en xaneiro de 2005.
Edicións internacionais
Scientific American publicou súa primeira edición estranxeira en 1890, a La America Cientifica en lingua castelá. A publicación suspendeuse en 1905 e pasaron 63 anos antes de que aparecese unha nova edición estranxeira. En 1968 lanzouse unha edición italiana, Le Scienze, e unha xaponesa, Nikkei Science (日経サイエンス) tres anos despois. En 1976 lanzouse en España unha edición en castelán, Investigación y Ciencia, seguida dunah edición francesa, Pour la Science, en Francia en 1977 e unha alemá, Spektrum der Wissenschaft, en Alemaña en 1978. Na Unión Soviética lanzouse unha edición rusa, V Mire Nauki, en 1983 que continuou en Rusia.
Kexue (科学, "Ciencia" en chinés), edición en chinés simplificado, apareceu en 1979, sendo a primeira revista occidental publicada na República Popular da China. Fundada en Chongqing, a revista foi transferida a Pequín en 2001. En 2005, publicouse unha nova edición, Ciencia Global (环球科学), en lugar de Kexue, que foi cancelada por mor de problemas financeiros. Unha edición en chinés tradicional, coñecida como 科學人 ("científico") introduciuse en Taiwán en 2002, e converteuse na mellor revista científica popular de Taiwán.
A edición húngara Tudomány existiu entre 1984 e 1992. En 1986 publicouse unha edición árabe, Oloom magazine (العلوم (مجلة)). En 2002, lanzouse no Brasil unha edición en portugués por parte da Editora Duetto, unha joint-venture entre a Editora Segmento e Ediouro Publicações.
De 1902 a 1911, Scientific American supervisou a publicación da Encyclopedia Americana, que durou parte do período coñecido como The Americana.
Vilar, Santalla de Bóveda de Mera, Lugo
Vilar é un lugar da parroquia de Santalla de Bóveda de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Cuco, Santo André de Castro, Lugo
O Cuco é un lugar da parroquia de Santo André de Castro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Isomería de enlace
A isomería de enlace é un tipo de isomería na que compostos de coordinación que teñen a mesma composición difiren na conectividade do metal cun ligando.
Ligandos típicos que dan lugar a este tipo de isómeros de enlace son:
Exemplos de isómeros de enlace son o [(NH3)5Co-SCN]2+ de cor violeta e o [(NH3)5Co-NCS]2+ de cor laranxa. A isomerización do isómero enlazado ao S ao isómero enlazado ao N ocorre intramolecularmente. No complexo diclorotetraquis(dimetil sulfóxido)rutenio(II), pode observarse a isomería de enlace dos ligandos de dimetil sulfóxido (DMSO) no espectro de resonancia magnética nuclear (RMN) debido ao efecto do enlace do S fronte ao enlace ao O nos grupos metilo do DMSO.
A notación apropiada para a isomería de enlace é a notación kappa, na cal o átomo enlazado directamente ao metal é seguido pola letra grega minúscula kappa; κ. Por exemplo, NO2− represéntase como nitrito-κ-N e nitrito-κ-O, o que substitúe o vello sistema de nomes triviais como nitro e nitroso.
Historia
O primeiro exemplo do que se informou de isomería de enlace foi o dun composto que tiña a fórmula [Co(NH3)5(NO2)]Cl2. O complexo de cobalto catiónico pode existir en forma de dous isómeros de enlace separables. No isómero de cor amarela, o ligando nitro enlázase co nitróxeno. No isómero de enlace vermella, o nitrito únese por medio dun átomo de oxíxeno. O isómero unido a O escríbese a miúdo [Co(NH3)5(ONO)]2+. Aínda que a existencia de isómeros se coñece desde o século XIX, non se explicaron ata 1907 as súas diferenzas estruturais. Posteriormente demostrouse que o isómero vermello convertíase no amarelo ao sometelo a irradiación UV. Neste exemplo concreto, a formación do isomero nitro (Co-NO2) a partir do isómero nitrito (Co-ONO) ocorre por un rearranxo intramolecular. miniatura|300px|center|Estruturas de dous isómeros de enlace do [Co(NH3)5(NO2)]2+.
Fontao, Santo André de Castro, Lugo
Fontao é un lugar da parroquia de Santo André de Castro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Cometa Hale-Bopp
O Cometa Hale–Bopp (C/1995 O1) é un cometa dos máis amplamente observados no século XX, un dos máis brilantes vistos en moito tempo e o de maior tamaño ata a descuberta do cometa C/2014 UN271 Bernardinelli-Bernstein.alt=Animación da órbita dende fóra do plano da eclíptica.|miniatura|Animación da órbita dende fóra do plano da eclíptica. (A Terra, en azul; Xúpiter en verde) alt=Animación da órbita. Vista ecuatorial.|miniatura|Animación da órbita. Vista ecuatorial. (A Terra, en azul; Xúpiter en verde) Alan Hale e Thomas Bopp fixeron a descuberta de xeito separado o 23 de xullo de 1995, antes de que fora visible a ollo nu. Pasou polo perihelio o 1 de abril de 1997, acadando unha magnitude -1,8. Foi visible sen instrumental durante 18 meses, o dobre que o gran cometa de 1811, marca previa.
San Amaro, Santo André de Castro, Lugo
San Amaro é un lugar da parroquia de Santo André de Castro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Demetrio Fernández Franjo
Demetrio Fernández Franjo, finado en Monforte de Lemos en novembro de 1900, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi alcalde de Monforte de Lemos en 1890. Cesou no cargo en xullo de 1891. Foi nomeado xuíz municipal de Monforte para o período 1891-1893. . Novamente foi nomeado alcalde de Monforte en maio de 1895. Cesou no cargo en xullo de 1899. Finou en Monforte de Lemos en novembro de 1900.
Tyler Kalinoski
Tyler Kalinoski, nado o 19 de decembro de 1992 en Cincinnati, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 1,88 m xoga na posición de escolta. Formado no instituto Olathe East, onde foi nomeado All-American, e na Universidade Davidson, onde foi seleccionado como mellor xogador da Conferencia Atlantic 10, actualmente xoga para o Unicaja da Liga ACB.
Traxectoria
Nado en Cincinnati, Ohio, Kalinoski formouse como xogador no Instituto Olathe East baixo a dirección do adestrador Jim Super. Alí foi nomeado no primeiro equipo da Sunflower League en 2010 e 2011. Como sénior fixo unha media de 17,1 puntos, 5,8 rebotes, 5,7 asistencias e 2,2 roubos por encontro, liderando ao equipo en todas as categorías estatísticas. Isto serviulle para ser nomeado McDonald's All-American. Após finalizar a súa etapa no instituto, foi recrutado pola Universidade Davidson para xogar nos Wildcats. No seu ano freshman fixo unha media de 4,7 puntos, 2,2 rebotes e 1,2 asistencias in 17,4 minutos de xogo por encontro. No seu segundo ano mellorou as súas estatísticas a 7,6 puntos, 2,8 rebotes e 1,6 asistencias in 22,6 minutos de xogo, conseguindo dobres figuras en trece ocasións. Na temporada 2014−15, como sénior, liderou ao equipo a conseguir un rexistro de 23-6 na Atlantic 10, conseguindo 16,9 puntos e 5,7 rebotes por partido, sendo nomeado mellor xogador da conferencia.
Após non ser seleccionado no Draft da NBA, xogou na liga de verán para os Miami Heat. Cando finalizou o torneo, tando o equipo de Miami como os Charlotte Hornets amosaron interese na súa contratación como xogador de rotación, tendo que pasar a maior parte da temporada na NBA D-League. Ao non estar de acordo coas condicións ofrecidas, Kalinoski decidiou mudar de continente e asinar co Élan Chalon da LNB Pro A, máxima categoría do baloncesto francés, e da FIBA Europe Cup. Tras finalizar a camapaña no equipo galo, asinou co Apollon Patras da A1 Ethniki grega, onde conseguiu 10,8	puntos e 4,9 rebotes por encontro na máxima categoría do país heleno. As dúas seguintes temporadas xogou para os Antwerp Giants da Pro Basketball League e a Basketball Champions League. Tras un paso polo baloncesto turco co Bandırma e italiano co Pallacanestro Brescia, o 20 de xullo de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo Río Breogán da Liga ACB. No club lucense fixo unha media de 11,3 puntos e 3,3 rebotes por partido, axudando ao equipo a disputar a Copa do Rei e a disputar a fase previa da Basketball Champions League. Ao finalizar a temporada, anúnciase a súa fichaxe polo Unicaja.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Kalinoski ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
The Economist
The Economist é unha publicación semanal en lingua inglesa con sede en Londres, que aborda a actualidade das relacións internacionais e da economía desde un marco global. O seu primeiro número foi publicado o 2 de setembro de 1843 baixo a dirección de James Wilson. Aínda que por razóns históricas se define a si mesma como un xornal, o seu formato actual aseméllao ao dunha revista.
A publicación pertence a The Economist Group, unha sociedade editorial controlada no 50 % polas familias Rothschild e Agnelli. O outro 50 % das accións son propiedade de investidores privados, incluíndo os traballadores da revista. O cadro está formado por máis de 75 xornalistas procedentes de todo o mundo. Un consello editorial encárgase de elixir o redactor xefe, que non pode ser cesado sen o seu consentimento.
The Economist segue unha liña editorial liberal que apoia a liberdade económica, o libre comercio, a globalización, a inmigración e o liberalismo cultural, e que foi definida por eles mesmos como "un produto do liberalismo de Adam Smith e David Hume". Entre outros obxectivos, busca influír nos cargos de responsabilidade política e económica, polo que o seu público destinatario é de clase alta familiarizado coa linguaxe económica. A publicación foi recoñecida no ámbito do xornalismo polo rigor e a excelencia dos seus artigos, que adoitan non ir asinados, facéndose responsable da información presentada o consello editorial.
Historia
miniatura|Smithson Plaza, antigamente coñecido como The Economist Building,   que serviu como sede da revista ata 2017 The Economist foi fundado por James Wilson, banqueiro e empresario escocés, co obxectivo de esixir a derrogación do arancel á importación de grans (Corn Laws) e defender o libre comercio.
O 5 de agosto de 1843, Wilson publicou un prospecto en que se rexistraba o nome da cabeceira, o formato de semanario publicado cada domingo e unha liña editorial liberal que cubriría a actualidade informativa, non só no ámbito económico senón tamén en asuntos de interese xeral. Como lema propuña defender a existencia dese medio "para facer parte na contenda entre a intelixencia, que fai presión cara a adiante, e a indigna e tímida ignorancia que obstrúe o progreso".
The Economist non adquiriu un papel relevante no estranxeiro ata a segunda guerra mundial. Geoffrey Crowther, redactor xefe entre 1938 e 1956, apostou entón pola actualidade internacional e estableceu unha sección exclusiva sobre os Estados Unidos. Desde eses anos, a publicación reforzou a difusión e cobertura informativa nos cinco continentes; así, a circulación de exemplares creceu dos 100 000 semanais en 1970 a máis de 500 000 en 1992, e superou o millón na década de 2000.
Liña editorial
Cando se fundou The Economist no século XIX, a palabra "economista" era empregada para definir o liberalismo económico. Hoxe en día, considérase unha publicación de filosofía liberal que apoia o libre comercio, a globalización, a libre circulación de persoas, o liberalismo cultural e a liberdade individual. Ademais, propón que o goberno deba manterse o máis afastado posible dos individuos e da empresa privada. De acordo con Bill Emmott, editor entre 1993 e 2006, "The Economist sempre foi liberal e non conservador", e non está adscrito a ningunha corrente política, o que lle permite unha liña editorial flexible; nalgunhas ocasións defendeu políticas keynesianas, sempre e cando as mesmas sexan "razoables" para o contexto en que se aplican, e mesmo avogaron por un imposto sobre o carbono para combater o quecemento global.
Karl Marx era lector da cabeceira, que definía como "o órgano da aristocracia financeira".
En certos casos, The Economist criticou personaxes públicas por corrupción e falta de honradez. Entre os cargos públicos así denunciados estiveron o expresidente do Banco Mundial Paul Wolfowitz; o primeiro ministro italiano Silvio Berlusconi, que os alcumou "The Ecommunist"; o presidente de Zimbabue Robert Mugabe; a expresidenta arxentina Cristina Fernández de Kirchner, o presidente venezolano Nicolás Maduro, e o candidato republicano á presidencia dos Estados Unidos Donald Trump. The Economist tamén defendeu o xuízo político a Bill Clinton polo escándalo Lewinsky, así como a dimisión de Donald Rumsfeld tras desvelarse as torturas en Abu Ghraib.
Contidos
The Economist dedica a maioría das súas páxinas a cubrir a actualidade política, económica e internacional. As cinco seccións principais son Countries and Regions (Países e rexións), Business (Negocios), Finance and Economics (Finanzas e economía), Science and Technology (Ciencia e tecnoloxía) e Other (Outros), en que se inclúen recensións de libros e necrolóxicas. Ademais, dentro de cada sección hai columnas de opinión.
Skibbereen
Skibbereen (en irlandés: An Sciobairín) é unha localidade situada no condado de Cork da provincia de Munster (República de Irlanda), cunha poboación no 2016 de 2778 habitantes. Skibbereen está situada no suroeste do país, a pouca distancia da cidade de Cork e da costa do océano Atlántico.
The Economist
Contidos
Existe unha sección de cartas ao director, téndose en conta as opinións de personalidades influentes ou afectadas por un artigo de números anteriores. Por exemplo, un informe sobre a responsabilidade social corporativa publicado en 2005 provocou a protesta de diversas organizacións, entre elas Oxfam, o Programa Mundial de Alimentos e o presidente de BT Group, que atoparon nesta sección o seu dereito a réplica. De igual modo, Amnistía Internacional contestou en 2007 unha reportaxe da publicación en que criticaban o seu labor. As cartas ao director sempre van asinadas.
Estilo
Por tradición, The Economist non asina os seus artigos, xa que o consello editorial se fai responsable colectivamente da información. Se unha reportaxe foi elaborada por máis dun autor, aclárase en que cidades se recolleron datos.
Skibbereen
A Fame
A vila de Skibeeren foi duramente golpeada pola Gran Fame (en irlandés: an Gorta Mór) entre os anos 1845 e 1852, como relata o maxistrado Nicholas Cummins nunha carta dirixida a Arthur Wellesley, duque de Wellington, e publicada no xornal The Times de Londres na Noiteboa de 1846. O Skibbereen Heritage Centre estima que entre 8,000 e 10,000 vítimas da Gran Fame están enterradas nas fosas do cemiterio de Abbeystrewery, preto da vila. A pesar de que a exactitude dos datos da época da fame é cuestionada, os rexistros indican un descenso da poboación de 58,335 habitantes en 1841 a 32,412 en 1861.
The Economist
Estilo
A publicación presupón que os seus lectores están familiarizados cos conceptos básicos da economía e cos seus actores máis coñecidos a nivel internacional. Moitos dos seus artigos están escritos cun estilo agudo e sentido do humor, especialmente notable nas portadas (con fotomontaxes e xogos de palabras) e nos pés de foto das imaxes.
Skibbereen
A Fame
Skibbereen tamén é o nome dunha canción sobre a Gran Fame, e o impacto que esta mais o goberno británico tiveron nas xentes de Irlanda. A canción, coñecida coma Dear Old Skibbereen, adopta a forma de conversación entre un pai e o seu fillo. Nela, o fillo pregunta ao pai por que emigrou da terra que el quería tanto.
No Skibbereen Heritage Centre hai unha exhibición permanente para conmemorar a memoria das vítimas da Gran Fame. O pobo tamén foi o punto central do primeiro National Famine Memorial Day de Irlanda, o 17 de maio do 2009. Skibbereen foi seleccionada por ser unha das zonas máis gravemente afectadas pola Gran Fame. O comité da conmemoración acordou que a peza central do día da memoria rotase entre as catro provincias irlandesas cunha frecuencia anual.
Rutenia (homónimos)
O topónimo Rutenia pode referirse a:
Arxemil, Teixeiro, Lugo
Arxemil é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Toponimia
O topónimo pode significar as terras de, antropónimo gótico.
María Teresa Pérez
María Teresa Pérez Guerra, coñecida como Tara, nada na Coruña o 23 de agosto de 1950, é un excantante galega. Pioneira en Galicia do rhythm and blues e o soul, acadou fama a comezos da década de 1970, cunha breve carreira que incluíu a publicación dun disco e varios sinxelos.
Traxectoria
En febreiro de 1971 presentouse ao concurso de preselección para o Festival de Eurovisión, participando co tema "Palabras" de Juan Pardo. A continuación puxo fin a súa carreira musical, á que só regresou brevemente en 1974 coa publicación dun novo sinxelo con dous temas (“Sálvame" e "Algo o alguien como yo”). En 1993 Polydor lanzou un disco que recollía tódalas súas gravacións anteriores, así como unha versión do "Never, never leave me" de Mary Wells e un tema inédito: "Mis pensamientos".
Porfirinóxeno
Os porfirinóxenos son intermediarios na biosíntese de porfirinas, cofactores cun núcleo de porfina que se encontran en moitos encimas e outras proteínas, como a mioglobina, hemoglobina, citocromos e nas clorofilas.
As porfirinas son distintas dos porfirinóxenos porque teñen os catro aneis pirrólicos unidos por pontes de metino \dCH\s en vez de pontes metileno \sCH2\s, e por careceren de átomos de hidróxeno en dous dos catro grupos amina \sNH\s, converténdoos en iminas \dN\s. Na biosíntese das porfirinas, o porfirinóxeno parental é deshidroxenado pola protoporfirinóxeno oxidase.
Debido á súa limitada deslocalización, os porfirinóxenos son incoloros. A perda dos catro átomos de hidróxeno centrais no núcleo da molécula produce un anión tetravalente que pode actuar como un ligando de catións metálicos, creando un composto de coordinación. Os seguintes intermediarios biosintéticos na ruta das porfirinas son moi coloreados e a miúdo fitotóxicos.
Porfirinóxenos non naturais
Producíronse e estudáronse en laboratorios diversos porfirinóxenos sintéticos. Adoitan ter grupos laterais que non aparecen nos porfirinóxenos naturais e posiblemente en carbonos das pontes de metileno (posicións meso) en vez de nos aneis pirrólicos. Os porfirinóxenos meso-substituídos son intermediarios na denominada síntese de Lindsey de porfirinas meso-substituídas. A oxidación converte o núcleo central de hexahidroporfina nun núcleo de porfina, rendendo a porfirina desexada.
En catálise ácida, o pirrol e as cetonas R\s(C\dO)\sR' ou aldehidos R\s(C\dO)\sH condensan para dar moitos oligómeros, incluíndo os cíclicos [\s(CRR')\s(C4H2NH)\s]_{n}\. Os porfirinóxenos buscados (n = 4) poden separarse despois. Os porfirinóxenos meso-substituídos con oito cadeas laterais non de hidróxeno chámanse calix[4]pirrois. Estes produtos resisten a deshidroxenación do anel externo mellor que os porfirinóxneos naturais.
O Cotillón, Teixeiro, Lugo
O Cotillón é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Porfirinóxeno
Porfirinóxenos non naturais
Por exemplo, a condensación con benzaldehido C6H5\s(C\dO)\sH rende meso-tetrafenilporfirinóxeno, o cal pode ser oxidado a meso-tetrafenilporfirina. A condensación con acetona H3C\s(C\dO)\sCH3 rende meso-octametiporfirinóxeno, composto parental da meso-octametilporfirina.
Alternativamente, o pirrol con cadeas laterais substituídas nos carbónos 3 e 4 (os que non están ao lado do nitróxeno) poden ser condensados con formaldehido H\s(C\dO)\sH para dar porfirinóxenos que lembran moito máis aos naturais. Por exemplo, con 3,4-dietilpirrol obtense octaetilporfirinóxeno, composto parental da octaetilporfirina.
Tomás Somoza Caamaño
Tomás Somoza Caamaño, finado en Monforte de Lemos en abril de 1913, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Membro do Partido Liberal, do que foi secretario do comité de Monforte en 1887, foi depositario de fondos municipais e recadador de Monforte de Lemos. En 1890 foi alcalde de Monforte de Lemos. Volveu ser nomeado alcalde por Real Orde en novembro de 1909, cesando no cargo en xaneiro do ano seguinte. Finou en Monforte de Lemos en abril de 1913.
Vida persoal
Casou con Josefa Rodríguez Saavedra, que finou en 1895.
O Ratoeiro, Teixeiro, Lugo
O Ratoeiro é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Reximil, Teixeiro, Lugo
Reximil é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Black Knight (foguete)
miniatura|Un Black Knight en exposición Black Knight foi un foguete suborbital de probas británico usado entre 1959 e 1965.
Características
Black Knight foi creado para probar oxivas de reentrada atmosférica para o mísil de alcance medio Blue Streak. Posteriormente foi usado para probas patrocinadas polos Estados Unidos relacionadas coa identificación de firmas de radar.
Os motores Gamma que propulsaban os Black Knight, alimentados por queroseno e peróxido de hidróxeno, foron usados para o lanzador orbital Black Arrow, que funcionou entre 1969 e 1971.
Lanzáronse 22 Black Knight, todos desde o Centro de Lanzamento de Woomera, en Australia, con tres fallos.
Marquinhos Trad
Marcos Marcello Trad, mellor coñecido como Marquinhos Trad, nado en Campo Grande o 28 de agosto de 1964, é un avogado e político brasileiro. É o actual alcalde da cidade de Campo Grande, un posto que xa ocupaba o seu irmán Nelson Trad Filho.
Traxectoria
Fillo do exdeputado federal Nelson Trad e de Therezinha Mandetta, irmán do exalcalde de Campo Grande, Nelson Trad Filho e do exdeputado federal Fábio Trad; licenciouse en Dereito pola Universidade Federal de Río de Xaneiro (UFRJ). Como avogado, ingresou na sección Mato Grosso do Sul da Asociación de Avogados do Brasil como asesor, presidindo entón o Comité de Ética e Disciplina. Formou parte e presidiu o Tribunal Estatal de Xustiza Deportiva (TJD-MS).
A Estación, Canaval, Sober
A Estación é un lugar da parroquia de Canaval no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Juan Baena
Juan Baena Ruiz, nado en Ceuta o 18 de maio de 1950 e finado en Alacant o 28 de setembro de 2012, foi un futbolista español. Integrante histórico do Hércules, é o futbolista con máis partidos oficiais disputados co club, un total de 362 en 12 tempadas. Comezou xogando de dianteiro, ata que o seu adestrador no equipo alacantino, Arsenio Iglesias, atrasou a súa posición ata a defensa.
Traxectoria
Formouse como futbolista na canteira do Betis, pasando polo seu filial, o Triana, antes de subir ao primeiro equipo na tempada 1969/70. Debutou na Segunda División o 8 de decembro de 1969, nun partido contra o Bilbao Athletic. Na seguinte tempada, con Antonio Barrios como adestrador, o Betis logrou o ascenso, pero Baena saíu cedido ao Logroñés, tamén de Segunda.
Na tempada seguinte volveu saír cedido, desta vez ao Hércules, que estaba adestrado por Ignacio Eizaguirre. Debutou co equipo alacantino nun encontro de Segunda fronte ao Pontevedra, facendo o gol do empate (1-1). Marcou outros 8 goles ata o final da tempada, acabando o Hércules en postos de promoción de permanencia. O equipo xogou entón unha eliminatoria fronte ao Cartagena a ida e volta, marcando Baena un gol en cada un dos encontros e contribuíndo dese xeito á salvación.
O seu bo rendemento fixo que ao remate da cesión, a directiva do club alacantino o fichase en propiedade. Continuou xogando de dianteiro co adestrador Jenő Kalmár, pero trala chegada ao banco de Arsenio Iglesias, este decidiu atrasar a súa posición, primeiro ao centro do campo e logo ata a defensa. Con Arsenio como técnico o Hércules ascendeu a Primeira e obtivo os mellores resultados da súa historia, obtendo un quinto e un sexto posto na liga. A estrea de Baena na máxima categoría produciuse o 7 de setembro de 1974, nun encontro ante o Murcia, mentres que o seu primeiro gol chegou un mes e medio despois fronte ao Málaga.
Militou no Hércules ata a súa retirada en 1983, sumando 362 partidos oficiais e 57 goles, sendo o futbolista con máis partidos da historia do club. Trala súa retirada dedicouse á Medicina e foi médico do Hércules durante 7 anos. Faleceu o 28 de setembro de 2012, ao non poder superar unha operación cirúrxica cerebral á que foi sometido.
Roade, Teixeiro, Lugo
Roade é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
HaiYang 1
Haiyang 1 (significando Océano 1) ou HY-1, é unha serie de satélites de observación terrestre chineses.
Características
Os satélites HY-1 usan o bus CAST968B, teñen unha masa duns 360 kg e están deseñados para facer observacións oceánicas e costeiras co fin de medir a concentración de clorofila, a temperatura superficial, a matería orgánica en disolución e a contaminación. Estabilízanse nos tres eixos e teñen forma de caixa, cun par de paneis solares a cada lado. Entre os instrumentos de a bordo contan cunha cámara en color para observar o océano en dez bandas espectrais e outra cámara CCD de catro bandas. Os satélites HY-1 son lanzados mediante foguetes CZ-4B ou CZ-2C desde o Centro de Lanzamento de Taiyuan.
Turbo, Colombia
Turbo é un concello de Colombia localizado na subrexión de Urabá no departamento de Antioquia. Foi declarado por lei da república 1883 de 2018 distrito especial portuario, loxístico, industrial, turístico e comercial.
Limita ao norte co mar Caribe e os municipios de Necoclí e Arboletes; ao leste cos municipios de San Pedro de Urabá e Apartadó e co departamento de Córdoba; ao sur cos municipios de Carepa, Chigorodó e Mutatá e ao oeste co departamento do Chocó.
Historia
Turbo recibiu o seu nome polo turbio da auga do mar. Coñeceuse tamén como Pisisi e como Bodega Pisisi. Recibe o apelativo da Terra do cangrexo e o banano, pola abundancia destes dous recursos.
A historia de Turbo comezou coa chegada dos conquistadores españois ao golfo de Urabá en 1501. Formaron parte destas expedicións Rodrigo de Bastidas e Juan de la Cosa. Despois dunha importante secuencia de enfrontamentos indíxenas, a zona foi abandonada á súa sorte durante varios séculos.
A finais do século XVIII a zona gañou prosperidade ante a reactivación do comercio. O 28 de agosto de 1840 o entón presidente, José Ignacio de Márquez aprobou a creación de Turbo. Sete anos despois, baixo a administración de Tomás Cipriano de Mosquera, foi elevado á categoría de distrito parroquial. En (1848), o municipio quedou baixo a xurisdición da Provincia de Antioquia aínda que en 1850 pasou ao Chocó e, seis anos máis tarde, á xurisdición do Estado Soberano do Cauca. Finalmente, en 1910, reintegrouse en Antioquia.
En xaneiro de 2018 o municipio de Turbo nivelouse a Distrito Portuario, Loxístico, Industrial, Turístico e Comercial de Colombia mediante a lei 1883 de 2018.
Demografía
Poboación Total: 124 552 (2018)
Alfabetismo: 81,0 % (2005)
Grupos étnicos
Segundo as cifras presentadas polo DANE do censo 2005, a composición étnica do municipio é:
Xeografía
esquerda|miniatura|333x333px|A área urbana de Turbo, mostrada aquí como unha pequena mancha gris na parte dereita da imaxe, atópase na costa oriental do [[Golfo de Urabá, fronte ás foces do río Atrato.]] O municipio de Turbo atópase localizado ao norte do departamento de Antioquia, na chamada zona do Urabá antioqueño. O municipio atópase bañado polo mar Caribe e o río Atrato. Ten unha extensión de 3.055 km², ademais conta cun aeródromo, Gonzalo Mejía (non está en funcionamento), un proxecto de porto internacional e unha estrada que o comunica coa capital departamental, Medellín.
Economía
O municipio vive principalmente da explotación agrícola; as plantacións de banano e plátano son a actividade principal, a que máis persoas ocupa e a que máis divisas xera; nos últimos catro anos, a actividade viuse desfavorecida pola revaluación do peso colombiano fronte ao dólar, o que diminúe fortemente os ingresos da zona. Algunhas outras actividades primarias son a explotación da selva chocoana, a pesca e a gandaría extensiva.
Desde o ano 1997, ano en que se fixo un estudo de factibilidade para construír un porto no municipio de Turbo, están a buscarse os recursos necesarios para a súa realización. Este foi incluído como un dos proxectos estratéxicos de desenvolvemento do departamento de Antioquia e de toda Colombia, o cal cambiará e impulsará enormemente a economía do municipio.
Juana Doña
Juana Doña Jiménez, nada en Madrid o 17 de decembro de 1918 e finada en Barcelona o 18 de outubro de 2003, foi unha dirixente comunista, feminista, sindicalista e escritora española.
Traxectoria
En 1936 marchou vivir con Eugenio Mesón, dirixente das Juventudes Socialistas Unificadas, quen sería o seu compañeiro até que foi fusilado en 1941.
Ao comezo da Guerra Civil, Juana colaborou en labores de retagarda. En xaneiro de 1937 naceu Lina, a súa primeira filla. Púxolle dito nome en memoria da súa amiga Lina Ódena, militante comunista e miliciana, quen se suicidou en 1936 para evitar caer en mans das forzas falanxistas. A nena morreu de meninxite aos 7 meses, cando estaba en Valencia coa súa avoa. En febreiro de 1938 naceu Alexis, o seu segundo fillo. No entanto, Juana seguiu a compaxinar os seus labores no Comité Provincial da Unión de Mulleres Antifascistas.
Tras o golpe de Casado, o seu marido Eugenio foi detido e encarcerado no mosteiro de Sant Miquel dels Reis, en Valencia. Juana marchou a Alacant co seu fillo e a súa irmá para tentaren saír do país. Porén, foron apresados e trasladados ao campo de concentración dos Almendros. A finais de maio de 1939 foron trasladados a Madrid nun tren de mercadorías con outras presas nunha viaxe de 7 días. Durante o traxecto presencian como varios nenos falecen no interior do tren e as nais han de deixar os cadáveres na plataforma de Valencia.
Xa en Madrid entrou en contacto coa organización clandestina do PCE. Permaneceu agochada en varias casas de camaradas e en xuño de 1939 foi visitar o seu marido ao cárcere de Yeserías con documentación falsificada. O 5 de decembro de 1939 foi detida xunto á súa nai e irmá, acusadas de pertenceren á reorganización do PCE e de estaren implicadas no asasinato do Comandante Gabaldón. Dito feito ocasionou unha terríbel represión que acabou cos fusilamentos, entre outros, das mozas coñecidas como As Trece Rosas. Juana foi levada a Gobernación e torturada con correntes eléctricas. O 24 de decembro ingresou no cárcere de Ventas, onde foi torturada. A súa nai, Paca Jiménez, e a súa irmá, saíron en liberdade tras seren torturadas con correntes nos oídos e nunha bañeira con auga.
Juana púxose a traballar servindo e vendendo pan no madrileño mercado de San Miguel. En 1944 volveu á loita clandestina como membro da guerrilla urbana madrileña, dentro da Agrupación Madrid. Realizou varias viaxes a Valdemanco, onde uns compañeiros presos que traballaban nun destacamento penal conseguíronlle sacos de dinamita que ela leva a Madrid nun coche de liña. Dirixiu os atentados contra a Brigada Político-Social e a embaixada arxentina, que conseguen gran relevancia sen causar feridos.
En 1947 foi detida xunto á súa nai e levada á Dirección Xeral de Seguridade, onde de novo foi torturada e obrigada a presenciar a morte dun compañeiro. En maio de 1947 foi xulgada e condenada a pena de morte. O PCE iniciou unha campaña internacional para tentar salvar a súa vida e a doutros compañeiros con igual condena. Evita Perón, de viaxe en España e por petición do fillo de Juana, intercedeu en favor dela e conseguiu que a pena fose conmutada por 30 anos de prisión. Os seus compañeiros de xuízo foron fusilados o 28 de agosto no cemiterio de Carabanchel.
Juana ingresou no cárcere de Ventas e pasou tamén polos penais de Málaga, Segovia, Guadalaxara e Alcalá de Henares durante os 14 anos que pasa en prisión. Participou en folgas de fame nos de Málaga e Segovia. En Guadalaxara mostrouse crítica coa condena de expulsión do partido e separación de calquera actividade conxunta aplicada a dúas compañeiras comunistas por seren supostamente lesbianas.
En 1961 saíu en liberdade e marchou para Francia. Alí entrou en contacto co PCE exterior e comezou unha nova etapa vencellada ao movemento feminista. Anos despois fundou o Movemento pola Liberación e Igualdade da Muller.