cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Odón I de Blois
Traxectoria
Despois do conflito entre o seu pai e o arcebispo de Reims polo castelo de Coucy, recibiu este castelo en 965 pero "en precario" do arcebispo. Na década de 970, nos conflitos polo ducado da Bretaña, apoiou ao conde de Rennes, Conan, e consolidou a influencia da súa familia nese territorio.
Recibiu do rei carolinxio Lotario I de Francia o título de conde palatino que permanecerá na súa familia. Non pasou moito tempo para que, cos seus curmáns herbertianos, se convertese en leal aos carolinxios contra os robertianos. En 988, axudou a Carlos de Baixa Lorena na súa toma de Laon, que pertencera ao seu pai Teobaldo o Tramposo.
En 991, deixou o partido lorenés contra a cidade de Dreux. Pero a mediados de 991 intentou apoderarse de Melun que pertencía a Bucardo o Venerable, o fiel entre os fieis de Hugo Capeto, e viu como se formaba unha alianza contra el que comprendía a Hugo Capeto, Ricardo I de Normandía e o conde de Anjou, Folque III Nerra, xenro de Bucardo.
Recibiu de Hugo Capeto o título de abade laico de Saint-Martin de Tours e Marmoutier que se converteu na necrópole dinástica dos condes de Blois. Non obstante, na primavera de 993, o conde Odón I de Blois, decepcionado de que Hugo Capeto e o seu fillo se negaran a lle conceder o título de duque dos francos, imaxinou, en alianza con Adalberón de Laon, un plan para facelos capturar no momento dunha reunión proxectada en Metz entre os Capetos e o emperador Odón III e para colocar no trono a Luís de Baixa Lotarinxia, fillo do duque Carlos de Baixa Lotarinxia. Odón I de Blois sería entón proclamado duque dos francos e Adalberón bispo de Reims. Hogo Capeto e o seu fillo, avisados, frustraron este intento.
Arredor do 995 entrou en guerra contra o conde de Anjou, Folque III Nerra, que xa estaba en conflito pola súa fronteira en Chartres con Conan I da Bretaña.
Odón I creou unha alianza que reuniu ao seu cuñado, o duque de Aquitania, Guillerme II de Poitiers (IV de Aquitania), o conde de Flandres Balduíno IV o Barbudo e incluso o seu antigo inimigo, o duque de Normandía, Ricardo I. No transcurso do inverno de 995-996, cercaron o castelo de Langeais onde se refuxiara Folque III, pero a chegada do rei Hugo Capeto en axuda dos anxevinos puxo fin á súa empresa.
Enfermo pouco despois, Odón I de Blois entrou na abadía de Marmoutier de Tours onde morreu o xoves 12 de marzo de 996. A súa viúva, Berta de Borgoña volveu casar co rei de Francia, Roberto, fillo de Hugo Capeto, cuxa morte o 24 de outubro de 996 permitiu este matrimonio ao que o defunto rei se opuña radicalmente.
Familia e descendencia
En 978/980, casou con Berta de Borgoña que lle deu:
Hormona concentradora da melanina
A hormona concentradora da melanina (MCH) é unha hormona peptídica cíclica de 19 aminoácidos producida polo hipotálamo, que regula o apetito (función orexixénica). Orixinalmente foi illada na hipófise ou pituitaria dos peixes teleósteos, nos cales controla a pigmentación da pel, favorecendo a concentración da melanina, do cal provén o seu nome. Existe tamén noutros animais, incluído o home.
As neuronas que expresan a MCH están localizadas predominantemente no hipotálamo lateral, pero tamén se detecta MCH noutras partes do sistema nervioso central e periférico. Malia a súa distribución restrinxida as neuronas produtoras de MCH envían proxeccións a moitas partes do cerebro.
Está codificada polo xene PMCH do cromosoma 12 humano (locus 12q23.2) en forma dun precursor longo (pro-MCH), que se corta en tres péptidos: neuropéptido-glicina-ácido glutámico (NGE), neuropéptido-ácido glutámico-isoleucina (NEI), e hormona concentradora da melanina (MCH)  A MCH únese a receptores específicos MCHR.
Nos mamíferos a MCH está implicada na regulación do comportamento alimenticio, estado de ánimo e balance enerxético. Os ratos knockout para o xene da MCH son hipofáxicos (comen pouco) e delgados, o que indica a implicación da hormona no control da alimentación. Cando se administra centralmente incrementa o consumo do alimento e a ganancia de peso, e nos ratos transxénicos con sobreexpresión de MCH produce obesidade.
A MCH ten efectos opostos aos da alfa-MSH en canto ao comportamento alimenticio e a resposta ao estrés.
Sagunto
Co nome de Sagunto podemos facer referencia a:
Consoante implosiva
Unha consoante implosiva é un tipo de oclusiva (marxinalmente pode ser unha africada) cun mecanismo mixto de corrente, glotálico ingresivo e pulmonar egresivo. É dicir, a corrente de aire contrólase por movementos arriba e abaixo da glote combinado cun fluxo saínte dos pulmóns. Por tanto, a diferenza das consoantes exectivas, cuxo mecanismo é glotálico puro, as implosivas poden ser modificadas mediante fonación. As implosivas case de maneira universal presentan fonación sonora. As consoantes implosivas atópanse en aproximadamente o 13% das linguas do mundo.
No AFI, as consoantes implosivas indícanse modificando a correspondente oclusiva sonora mediante un gancho á dereita na parte superior:.
El Magisterio de Galicia
El Magisterio de Galicia foi un periódico editado na Coruña entre 1880 e 1930.
Historia e características
Titulado inicialmente El Boletín del Magisterio de segunda enseñanza, apareceu o 10 de xaneiro de 1880, aínda que xa viña publicándose con outro título dende 1877. Estaba dirixido por José de Viazcochea e tiña como redactor e administrador a Eduardo Villardefrancos. Aparecía tres veces ao mes. Cambiou o seu título por El Magisterio de Galicia co subtitulado Semanario profesional en xaneiro de 1901. Estivo dirixido por Carlos Arias Andreu. Aínda se publicaba en 1930.
Fakaleiti
Os fakaleiti (tamén chamados leiti, fakafefine ou lady) son homes tonganos que se comportan de xeito efeminado ao contrario co resto dos homes do arquipélago, que tenden a comportarse dunha maneira moi masculina.
Rosario Porto Ortega
Primeiros anos, estudos e vida familiar
Foi filla da catedrática de Historia da Arte María do Socorro Ortega Romero e do seu esposo o recoñecido avogado Francisco Porto Mella, que exercera durante varias décadas como Cónsul honorario de Francia en Santiago.
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, e cun mestrado en Dereito Comparado, colexiouse como avogada non exercente, e nunca exerceu a profesión. Foi Cónsul honoraria de Francia entre 1997 e 2006. Casou en febreiro de 1996 co xornalista Alfonso Basterra, do que posteriormente se divorciou. Ambos os esposos, sen fillos, adoptaron unha nena chinesa dun ano de idade, de nome Fang Yong, orixinaria da cidade de Yongzhou (Hunan), á que lle puxeron o nome de Asunta Fang Yong, máis coñecida como Asunta.
Desaparición de Asunta
O 21 de setembro de 2013, cando a nena tiña 12 anos, desapareceu. Os seus pais adoptivos denunciaron a súa desaparición na tarde-noite dese mesmo día. Na madrugada do día seguinte, dúas persoas descubriron un cadáver nunha pista forestal da parroquia de San Simón de Ons de Cacheiras, no municipio de Teo (a só 5 km da casa de campo de Rosario Porto en Montouto, tamén en Teo), alertando aos Servizos de Emerxencia, que identificaron o corpo da nena desaparecida. O día 24 de setembro a nai, Rosario Porto, foi detida e investigada por un presunto delito de homicidio. Un día despois tamén o pai, Alfonso Basterra, foi detido e investigado.
O xuíz que se encargou do caso foi José Antonio Vázquez Taín, coñecido pola súa actuación anterior e recente na recuperación do Códice Calixtino (2012) e no caso do accidente ferroviario de Angrois (2013). O caso motivou grande interese e foi obxecto de numerosos reportaxes nos principais medios televisivos españois. De acordo cos datos recollidos durante a investigación, a mesma xirou en torno a unha serie de pistas, entre as que se encontran:
En xuño de 2014 o xuíz Vázquez Taín puxo fin á instrución do caso, dando paso ao proceso de apertura de xuízo oral. En outubro, a Sección Sexta da Audiencia provincial da Coruña con sede en Santiago terminou cos últimos trámites xudiciais. A selección do xurado popular iniciouse en maio de 2015, estando previsto o comezo do xuízo para entre o 23 de xuño e o 17 de xullo do mesmo ano, pero producíronse algúns atrasos, e foi finalmente a principios de outubro de 2015 cando se iniciou o xuízo na Audiencia Provincial da Coruña, con 84 testemuñas e 60 peritos. O 30 de outubro de 2015 o xurado popular designado polo Xulgado de Santiago de Compostela determinou, por unanimidade, como culpábeis tanto a Alfonso Basterra como a Rosario Porto do asasinato de Asunta Basterra. En novembro de 2015, apenas dúas semanas despois de coñecerse o veredito, coñécese a sentenza contra os pais de Asunta Basterra: 18 anos de cárcere para cada un por un delito de asasinato coa concorrencia da agravante de parentesco.
Morte de Rosario Porto
Os últimos en vela con vida foron os funcionarios de prisións que pasaron revista ás oito da mañá, cando as presas teñen que levantarse. Porén, non a encontraron no comedor para o almorzo, polo que foron buscala á cela, e foi alí onde a encontraron aforcada. Deron aviso inmediato ao 112 e os sanitarios intentaron reanimala. Institucións Penitenciarias abriron unha investigación para esclarecer os feitos, aínda que na cela que ocupaba Rosario Porto non apareceu ningún obxecto sospeitoso nin prohibido. Estaba todo recollido e, segundo as primeiras informacións, non había ningunha carta nin mensaxe. A autopsia deberá confirmar a causa do falecemento.
The Scorpion King
The Scorpion King é un filme de acción dirixido por Chuck Russell, que foi estreado no 2002. É un spin-off da saga de The Mummy, e conta a historia de Mathayus, o Rei Escorpión, un personaxe que aparece en The Mummy Returns.
Os sucesos de The Scorpion King teñen lugar 5.000 anos antes de The Mummy Returns, e revela a orixe de Mathayus origins e o seu ascenso ó poder como Rei Escorpión. Ese título é unha referencia a un faraón real do Período protodinástico do Antigo Exipto, o Rei Escorpión.
Sinopse
A historia sitúase fai 5000 anos na cidade de Gomorra, na cal un malvado gobernador decide arrasar con tódalas tribos nómades do deserto. As poucas tribos que sobreviven, que por natureza nunca foran aliadas, deben unirse ou morrer. Sabendo que o seu inimigo confía nas predicións dun bruxo, contratan a un afamado asasino, Mathayus, para que liquide ó vidente. Tras infiltrarse no campamento inimigo, Mathayus descobre que o bruxo é unha fermosa muller. No canto de matala condúcea ós páramos do deserto profundo, sabendo que os homes do gobernador farán calquera cousa con tal de rescatala e levala de novo ó seu campamento. Gravemente ferido trala batalla, Mathayus debe atopar a forza para conducir ós seus aliados de volta a Gomorra para loitar na batalla final.
Eva Cantarella
Eva Cantarella, nada en Roma en 1936, é unha clasicista italiana coñecida polas súas análises de dereito antigo en comparanza cos marcos legais actuais, a través dunha perspectiva tanto legal como social.
Freixeiro, Vilarrube, Valdoviño
Freixeiro é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 20 habitantes.
Giuseppe Tomasi di Lampedusa
dereita
Príncipe de Lampedusa e Duque de Palma dei Montechiaro, foi autor dunha única novela, O gatopardo (Il gattopardo), editada de forma póstuma en 1958, ambientada na Unificación italiana, e levada ao cinema en 1963 por Luchino Visconti.
Confederación do Rin
Formación
miniatura|esquerda|140px|Xerónimo Bonaparte, Rei de [[Reino de Westfalia|Westfalia]] Con anterioridade ao rei de Baviera impuxéraselle como xenro ao fillastro de Napoleón e as casas de Württemberg e Baden recibiron tamén familiares do emperador. Estes tres antigos estados transformáronse en reinos absolutistas, a pesar de que o código Napoleónico se implantou en tódolos Estados creados polo Emperador, abolíronse o feudalismo e a servidume e estabeleceuse a liberdade de culto. Foille outorgada a cada Estado unha constitución na que se concedía o sufraxio universal masculino e unha declaración de dereitos e a creación dun parlamento; foi instaurado o sistema administrativo e xudicial francés; as escolas quedaron supeditadas a unha administración centralizada e ampliouse o sistema educativo libre. Cada Estado dispuña dunha academia ou instituto destinado á promoción das artes e as ciencias, á vez que se financiaba o traballo dos investigadores.
Napoleón outorgouse a si mesmo o título de Protector da Confederación do Rin co que tivo á súa disposición un exército adicional de 60 000 soldados. A capital da Confederación estableceuse en Frankfurt am Main.
A finais de 1806 e despois da derrota de Prusia a mans de Napoleón, este creou o Reino de Westfalia, co que levou a fronteira occidental do Imperio Francés até o río Elba. Consecuencia da derrota Prusiana foi tamén a creación do Gran Ducado de Varsovia.
No seu período de máxima extensión (1808-1809), a confederación comprendía 38 estados, 360 000 km² e 15 millóns de habitantes. Ben acollida polo pobo nun principio e interpretada como un paso cara á unificación, a súa popularidade diminuíu a medida que a integración no Sistema Continental se traduciu na implantación de duras medidas económicas.
Disolución
A Confederación disolveuse despois da derrota de Napoleón na Batalla de Leipzig en 1813; cada un dos estados alemáns asinou a paz e apoiou a Alianza entre Prusia, Rusia, Austria e Gran Bretaña. O Congreso de Viena (1814-1815) acordou a creación da Confederación Xermánica, que substituíu á do Rin.
NASCAR
miniatura|As carreiras de Nascar están cheas de acción e de incidentes, como este que sufriu Mark McFarland na disputada en Bristol, 2006
Orixes da NASCAR
Tense coñecemento de que os traficantes de alcol nos Estados Unidos durante a época das prohibicións e altos impostos utilizaban a expertos condutores que modificaban automóbiles comúns para soportar gran peso nos seus maleteiros. Estes condutores tiveron que desenvolver destreza na condución para evadir á policía sobre todo cando os seus automóbiles ían totalmente cargados. Esta serie é das mellores actualmente no mundo automobilístico.
Os condutores e mecánicos destes automóbiles comezaron a reunirse en óvalos de terracería e así mostraban a súa destreza competindo contra outros pilotos. Pronto estas competicións atraeron a atención de máis xente e a popularidade subiu.
O principio da NASCAR
Cara ao ano 1947, cando EEUU se recuperaba dos efectos da Segunda Guerra Mundial e a normalidade regresaba ao país, as carreiras de automóbiles de serie empezaron a rexurdir como eventos que chamaban poderosamente a atención do público.
A popularidade logrou que co correr dos anos levasen a cabo competicións deste tipo ao longo e ancho dos EEUU, para entón, cada organizador ou pista (chamados tamén promotores) levaba a competición o máis xusto posible acorde á súa propia regulamentación. Os eventos entre si eran illados e os pilotos dunha rexión de cando en cando corrían noutra baixo un regulamento similar.
A pauta histórica para este deporte tomouna Bill France Sr., promotor da carreira de Daytona (o primeiro óvalo asfaltado e Super Speedway nos Estados Unidos) ao unir aos involucrados principais na primeira asociación de automóbiles stock, a NASCAR, nacida en decembro de 1947. Dous meses despois, o 15 de febreiro de 1948 disputouse a primeira carreira na historia de NASCAR, esta foi celebrada en Daytona e foi gañada por Rede Byron nun Ford modificado. Con todo, houbo grandes problemas pola falta de gasolina dispoñible nos Estados Unidos durante as guerras mundiais
Principais circuítos
Tradicionalmente desde o ano de 1949 Daytona destácase como unha das pistas máis importantes de NASCAR coas súas famosas 500 millas (só a súa importancia vese superada coas 500 millas de Indianapolis), constituída nas fangosas praias de Daytona este ovalo substitúe á carreiras que se corrían alí fronte ás praias do mesmo nome; a súa importancia destaca polo seu impoñente trazado de 4 km, onde todas as súas curvas teñen un peralte superior aos 30°, e ás altas velocidades que desenvolven.
Co paso do tempo agregáronse a esta as pistas de Charlotte, en Carolina do norte, onde se corre a proba máis longa da tempada. En ela córrense as 600 millas Coca cola(dado o seu nome actual)desde 1963. Máis adiante anéxase a pista de Talladega, en Alabama, a cal constitúe o ovalo mais longo da tempada con máis de 4,1 km. En devandita pista, como en Daytona, as velocidades son moi altas debido ao seu tamaño como aos seus peraltes; xa que logo en todas as categorías colócanselle 2 placas restrictoras de velocidade que se colocan sobre todo na boca do carburador impedindo que o motor desenvolva máis cabalos deixando aos vehículos coa metade da potencia dos motores.
A de Bristol, en Tennesse, constitúe unha das mais curiosas carreiras da tempada, sendo unha das mais curtas do ano. A esta pista coñéceselle como "Thunder Valley". Outra particularidade deste circuíto é que se trata dun óvalo moi peraltado con 36°. Nos anos 70 tamén entra na escena o óvalo de Pocono (que en realidade é un triángulo). Conta cun dos trazados máis difíciles e longos da tempada, e é semellante en tamaño a Daytona. A última gran incorporación é Indianapolis, que acolle a NASCAR dende 1996, logo do rompemento da IndyCar, permitindo unha relación máis estreita entre a IRL e a NASCAR; en devandita pista percórrense as chamadas 400 millas Brickyard, chamadas así porque o circuíto estaba feito orixinalmente de ladrillos, algúns dos cales consérvanse na liña de meta.
Outras divisións
Tamén existen outras categorías de monoprazas que corren en circuítos moi diferentes aos tradicionais circuítos pavimentados como Daytona.
Ademais existen as Series Busch (moi diferente á Busch Series) do leste e o oeste, que son divisionales nacionais de Nascar que se compón de pistas multivariadas con óvalos e circuítos e é a antesala á Craftman Truck Series.
Pilotos de Nextel Cup
Como na NEXTEL CUP, non hai pilotos fixos, pois clasifican máis ou menos 50 e os primeiros 43 corren, e non sempre son os mesmos 50. Algúns pilotos compiten tamén pola Busch Series.
Hispania Nova Citerior Antoniniana
thumb|300px|División de Hispania en provincias e conventus. Hispania Nova Citerior Antoniana é o nome dunha suposta provincia romana creada polo emperador Caracalla e que ocuparía o territorio que posteriormente converteríase na provincia de Gallaecia na reforma de Diocleciano incluíndo nela os conventos Lucense, Bracarense e Asturicense.
Historia
A existencia desta provincia foi proposta a partir do descubrimento de dúas inscricións atopadas en León a mediados do século XIX, cuxa interpretación suxire a existencia da mesma e cuxa duración foi reducíndose conforme foron aparecendo máis probas epigráficas desde o postulado inicial de que existiu durante todo o século III ata considerar que este nome é en realidade unha denominación alternativa da provincia Citerior Tarraconense.
Recentemente, o descubrimento doutra inscrición en Italia reavivou o debate sobre esta provincia, pero esta vez chamándoa Provincia Hispania Superior e cun ámbito territorial máis reducido, agrupando os conventos lucense e bracarense mais excluíndo ao conventus asturicense, que anteriormente considerábase incluído nela como o estivo posteriormente a Gallaecia de Diocleciano.
Hai dúbidas sobre o momento final da provincia pois mentres Ozcáriz Gil opina que tivo que ser contra o 235 con Maximino o Tracio outros, cren que esta provincia volveu ser parte da Citerio até o goberno de Diocleciano (284-305), quen levou a cabo unha gran reorganización do Imperio, co criterio de multiplicar as provincias e agrupalas baixo a dependencia de unidades máis amplas chamadas diocese.
Epigrafía
As dúas inscricións aparecidas en León no século XIX nas que se cita a un gobernador chamado Caio Xulio Cerealis, quen estaría ao mando dunha, aparentemente, nova provincia esgazada da Citerior e que sería unha provincia consular, son as seguintes:
Nesta primeira, Hübner e Diego Santos len "post divissionem" mentres que Alföndy le "post divisam".
O tempo é ouro
O tempo é ouro é unha expresión metafórica coa que se expresa o enorme valor do tempo. A súa comparación co ouro, o metal máis valioso en tempos, indica unha asignación do seu valor e utilízase tamén para indicar a preferencia pola eficacia: dende esta perspectiva, as actividades levadas a cabo en menor tempo (indistintamente do esforzo maior ou menor) son preferibles. Por iso, esta sentenza é paralela a "non era sen tempo" ou "o bo, se breve, dúas veces bo".
Na actualidade, esta filosofía aplícase na xestión empresarial (sobre todo a produción) e na loxística occidentais, pero non é admitido universalmente: no Xapón considérase que as negociacións apresuradas son mal agoiro e no mundo musulmán prefírese o pracer da tertulia ou o desfrute do camiño antes có resultado final.
Thorvald Stauning
Thorvald August Marinus Stauning, coñecido como Thorvald Stauning, nado o 26 de outubro de 1873 e finado o 3 de maio de 1942, foi un político dinamarqués. Ocupou o cargo de primeiro ministro de Dinamarca en dúas ocasións, a primeira entre 1924 e 1926 e a segunda entre 1929 e 1942, no momento do seu pasamento. Pertenceu ao partido dos socialdemócratas.
Spyridon Madalenas
Spyridon Madalenas (en Σπυριδων Μαδαλένας), nado en Corfú o 3 de novembro de 1824 e finado na mesma illa o 1 de agosto de 1884, foi un bispo católico latino grego, arcebispo de Corfú dende 1860 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu en Corfú o 3 de novembro de 1824. Logo de rematar os estudos básicos na súa vila natal, en 1844 trasladouse a Roma para estudar Retórica, Filosofía e Teoloxía no Pontificio Collegio Urbano "De Propaganda Fide". Despois de doutorarse en teoloxía, foi ordenado sacerdote o 30 de marzo de 1850 polo cardeal Costantino Patrizi Naro.
Ao seu regreso a Corfú, en 1851, foi nomeado teólogo da arquidiocese, e entre 1853 e 1856 foi tamén chanceler do arcebispado. A partir de 1855 exerceu tamén de capelán para o Exército Británico, e en 1858 foi tamén nomeado cura da catedral.
Co pasamento do arcebispo Carlo Rivelli en 1858 foi elixido vigairo capitular, e posteriormente preconizado como arcebispo da sé vacante o 23/25 de setembro de 1860. Recibiu a consagración episcopal o 9 de decembro en Roma, de mans do cardeal Karl August von Reisach; foi nomeado tamén administrador apostólico da diocese de Zante e Cefalonia, ao ser o seu bispo, Luigi Lastaria, de avanzada idade.
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Finou no cargo en Corfú, o 1 de agosto de 1884, e foi sucedido por Evangelista Boni, até entón bispo de Zante e Cefalonia.
Emir de Granada
O cargo de emir de Granada foi tomado polos monarcas do Reino de Granada da dinastía nazarí. A partir do século XIV os monarcas nazaríes adoptaron o título de sultán, rompendo coa tradición xa que ata entón ostentaran o título de emir.
centre|200px
Árbore xenealóxica
Emires de Granada centro|1200px
Trabant
250px|miniatura|Trabant 1.1 de cor branca. O Trabant é un automóbil de baixo custo producido polo fabricante VEB Sachsenring Automobilwerke Zwickau, en Saxonia, dende 1957 até 1991. Foi, no seu tempo, o vehículo máis común na República Democrática Alemá, sendo tamén exportado a outros países, mesmo fóra do bloque comunista.
A súa carrocería era de fenoplast (resina fenólica) e o seu motor, de dous cilindros a dous tempos. Contaba con espazo para catro adultos e equipaxe; era compacto, lixeiro e duradeiro.
Dos poucos modelos de automóbiles aos que os alemáns do leste tiñan acceso, o Trabant era o máis barato (uns 10.000 marcos orientais). Para adquirir legalmente un Trabant había que apuntarse nunha lista e esperar até 10 anos, senón, acudir ao mercado negro.
O nome Trabant significa en alemán "satélite"; popularmente chamábaselle Trabbi.
Deixou de fabricarse en 1991, despois de que a súa produción se volvese insostible e dependese de subsidios do goberno alemán.
Braquigrafía
A Braquigrafía é a técnica da escrita que consiste en reducir o número de caracteres ou grafemas en comparación coas normas ortográficas habituais. Debido a isto, unha mesma palabra escrita braquigraficamente ten menos trazos e polo tanto escríbese máis rápido. Inda que é típico da sociedade contemporánea onde o tempo é ouro, non é exclusivo: xa na época medieval se reducían letras e mesmo palabras. Xa daquela non se escribía completamente a conxunción que, substituíndose con q, e en realidade a letra ñ ou as nasais escritas coma en portugués (ã e õ), proceden da simplificación das dúas letras de nn ou an e on nunha soa, localizando o segundo n enriba da outra letra. Moito máis anteriores, existen acrónimos mesmo na época romana, como poden ser INRI ou SPQR. Outros coñecidos na época medieval e sobre todo despois son AMDG para os xesuítas, QED nos textos de ciencia ou a mesma arroba, signo utilizado para representar a unidade de medida homónima.
Scott Weiland
Scott Weiland, nado en San Jose (California) o 27 de outubro de 1967 e finado o 3 de decembro de 2015 en Bloomington (Minnesota), foi un músico estadounidense coñecido sobre todo polo seu traballo coma vocalista e letrista na banda de rock alternativo Stone Temple Pilots. Weiland tamén formou parte durante cinco anos do supergrupo Velvet Revolver.
Braquigrafía
Os seus tipos principais son abreviatura, sigla e acrónimo. Nesta idea baseouse o que se deu en chamar taquigrafía
Scott Weiland
A personalidade de Weiland no escenario foi coñecida por ser extravagante e caótica; tamén foi coñecido polos seus constantes cambios de aparencia e o seu estilo vocal, ademais do seu uso do megáfono para os efectos de voz. Amplamente visto como un vocalista con talento e versátil, Weiland foi incluído na lista dos 100 mellores cantantes de heavy metal da revista Hit Parader.
Traxectoria
Weiland naceu no Hospital Kaiser de San Jose, California, fillo de Sharon (Williams) e Kent Kline. O seu apelido cambiou despois de ser adoptado polo seu padrastro, David Weiland, cando tiña cinco anos. Nese tempo Weiland mudouse a Bainbridge Township, Ohio, onde foi á Kenston High School. Volveu a mudarse a California na adolescencia onde foi ao Edison High School en Huntington Beach e ao Orange Coast College en Costa Mesa.
Stone Temple Pilots
En 1986 Weiland coñeceu o baixista Robert DeLeo nun concerto de Black Flag en Long Beach (California). Os dous estiveron discutindo sobre os seus intereses amorosos, cando se decataron de que un deles era a mesma rapaza. A partir dese incidente conectaron e acabaron mudándose ao seu apartamento. Os amigos da infania de Weiland Corey Hicock e David Allin completaron o grupo, e ámbolos dous serían substituídos ao pouco tempo por Eric Kretz e o irmán de Robert, Dean DeLeo. Escolleron o nome Stone Temple Pilots debido ao seu cariño polas iniciais "STP". Nunha das súas primeiras actuacións baixo o nome Mighty Joe Young, foron abreconcertos de Electric Love Hogs, cuxo batería Dave Kushner sería anos máis tarde cofundador xunto con Weiland de Velvet Revolver. En 1992 publicarían o seu álbum de estrea, Core, xerando catro hits, "Sex Type Thing", "Wicked Garden", "Creep" e "Plush".
En 1994 STP publicou o seu segundo disco, Purple, onde se puido ver o desenvolvemento dunha identidade máis distintiva da banda Ao igual que Core, Purple foi un grande éxito, xerando tres exitosos sinxelos, "Big Empty", "Vasoline" e "Interstate Love Song", e vendendo máis de 6 millóns de copias. A resposta da crítica foi máis favorable, dicindo a revista Spin que era un "salto cuántico" con respecto ao seu anterior traballo.
En 1995 Weiland formou a banda de rock alternativo The Magnificent Bastards co batería de estudio Victor Indrizzo en San Diego. O grupo incluía a Zander Schloss e Jeff Nolan nas guitarras e a Bob Thompson no baixo. Só chegarían a gravar dúas cancións, "Mockingbird Girl", composta por Nolan, Schloss e Weiland e incluída na banda sonora da película Tank Girl, e unha versión do tema de John Lennon "How Do You Sleep?" que foi gravada para o álbum tributo Working Class Hero: A Tribute to John Lennon. Weiland reuniuse con Stone Temple Pilots no outono dese ano, pero a banda viuse forzada a cancelar a meirande parte da súa xira de promoción do seu terceiro álbum, Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop, que vendeu ao redor de 2 millóns de copias. Ademais nesa época Weiland tivo problemas co abuso de drogas, que inspiraron algunhas das súas cancións de finais dos 90, e como resultado pasou algún tempo na cadea.
Stone Temple Pilots estivo en hiato tras o lanzamento de Tiny Music..., e Weiland publicou un álbum en solitario en 1998 chamado 12 Bar Blues. Weiland compuxo a meirande parte dos temas do disco e colaborou con varios artistas, destacando entre eles Daniel Lanois, Sheryl Crow, Brad Mehldau e Jeff Nolan. En 1999, STP reuniuse novamente e editou No. 4. Este traballo contiña o exitoso sinxelo "Sour Girl" que tiña un surrealista videoclip con Sarah Michelle Gellar. Ese mesmo ano Weiland tamén gravou dúas cancións co supergrupo de curta vida The Wondergirls. Durante ese período Weiland pasou cino meses na cadea por posesión de drogas.
En novembro de 2000 Weiland foi convidado a actuar no programa VH1 Storytellers cos membros superviventes de The Doors. Scott fixo as voces en dous temas da banda, "Break on Through (To the Other Side)" e "Five to One". Ese mesmo mes Stone Temple Pilots apapeceu no CD tributo a The Doors Stoned Immaculate, coa súa propia versión de "Break on Through" como tema principal. O 19 de xuño de 2001 STP publicou o seu quinto álbum, Shangri-La Dee Da. Ese mesmo ano o grupo realizou a xira Family Values Tour xunto con Linkin Park e Staind. A finais de 2002 Stone Temple Pilots separouse despois de que Weiland e os irmáns DeLeo tivesen importantes enfrontamentos.
Velvet Revolver
En 2002 os antigos membros de Guns N' Roses Slash, Duff McKagan e Matt Sorum, ademais do antigo guitarrista de Wasted Youth Dave Kushner, buscaron un vocalista para formar unha nova banda. Ao longo da súa carreira Weiland coñecera aos catro músicos; fixérase amigo de McKagan tras asistir ao mesmo ximnasio, estivo en rehabilitación ao mesmo tempo que Sorum e unha vez tocara no mesmo proxecto con Kushner. Enviáronlle dous discos de material para que traballase con el, pero sentiu que o primeiro deles "soaba como Bad Company pero mal". Cando lle enviaron o segundo Weiland foi máis positivo, comparándoo coa época do Core de Stone Temple Pilots, aínda que os rexeitou porque STP aínda non se separara.
Cando Stone Temple Pilots disolveuse en 2003, a banda envioulle a Weiland música nova, que levou ao seu estudio para engadirlle voces. Esta música finalmente converteuse na canción "Set Me Free". Aínda que entregou a música persoalmente ao grupo, Weiland aínda non estaba seguro de querer unirse a eles. Xuntos gravaron dous temas co produtor Nick Raskulinecz, "Set Me Free" e unha versión do "Money" de Pink Floyd, para as bandas sonoras das películas The Hulk e The Italian Job respectivamente. Weiland uniríase á banda pouco despois, e "Set Me Free" chegaría ao número 17 da lista Mainstream Rock sen ningún tipo de promoción na radio ou dun selo. Foi antes dunha proxección de The Hulk en Universal Studios cando o grupo escolleu nome.
Likbez
O likbez (en ruso: ликбез = ликвидация безграмотности, likvidátsiya bezgrámotnosti; literalmente liquidación do analfabetismo) foi unha campaña de erradicación do analfabetismo na Unión Soviética iniciada logo após a revolución, nas décadas de 1920 e 1930. A campaña foi lanzada o 26 de decembro de 1919, cando Lenin asinou o decreto "Sobre a erradicación do analfabetismo entre a populación da RSFSR" ("О ликвидации безграмотности среди населения РСФСР"). De acordo con este decreto, todas as persoas entre 8 e 50 anos de idade eran obrigadas a se alfabetizar en súa lingua materna.
A campaña foi, no xeral, ben sucedida. En 1917, soamente 32% de todos os adultos da Rusia sabían ler e escribir. Xa en 1926, a porcentaxe de alfabetizados saltou para 60,9%. De acordo co censo de 1939, os alfabetizados xa eran 89,7% (RSFSR, idades de 9 a 49 anos). Desde a década de 1950, a Unión Soviética xa se tíña tornado un país con índice de alfabetización de case 100%.
Paul Claude Silva
Paul Claude Silva, nado o 31 de outubro de 1922 en San Diego, California, e finado o 12 de xuño de 2014 en Berkeley, California, foi un biólogo mariño e ficólogo estadounidense especializado na taxonomía das algas.
Traxectoria
Silva completou o seu grao na Universidade do Sur de California, aínda que a súa educación foi interrompida pola segunda guerra mundial, na que serviu na Mariña estadounidense no USS Darby, participando na batalla do golfo de Leyte.
Asistiu á Universidade Stanford para o seu máster, estudando con Gilbert Morgan Smith, e á Universidade de California en Berkeley (UCB) para o seu doutoramento. Máis tarde Silva traballou como botánico de investigación e conservador de algas no herbario da UCB.
Silva foi un experto en nomenclatura botánica, e está considerado como o principal experto mundial no xénero Codium das clorófitas (algas verdes).
Foi un dos editores desde o oitavo ao décimo sexto Congreso Internacional de Botánica, congresos que establecen o Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas. En 1958 foi elixido presidente da Phycological Society of America.
Abreviatura
A abreviatura P.C.Silva emprégase pare recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía e botánica.
Hereford (homónimos)
Co topónimo Hereford podemos facer referencia a:
Teobaldo VI de Blois
Teobaldo VI de Blois, finado en 1218, foi conde de Blois e Clermont-en-Beauvaisis entre 1205 e 1218.
Orixes familiares
Era fillo de Luís I de Blois e Catarina de Clermont.
Matrimonio e descendencia
Teobaldo casou dúas veces: con Maud de Alençon e con Clemencia de Roches, pero non tivo fillos.
Biografía
Teobaldo loitou contra os sarracenos en Castela. Durante a campaña contraeu a lepra e volveu á casa. Despois viviu retirado no seu castelo de La Ferté-Villeneuil durante uns anos ata a súa morte en 1218, deixando os seus bens ás súas tías Margarida de Blois e Isabel de Blois. A parte norte de Blois foi erixida no condado de Chartres para Isabel, mentres Margarida recibiu o resto do condado de Blois e vendeu o condado de Clermont á coroa antes de morrer.
Santo Estevo
O nome de santo Estevo pode referirse a varias persoas veneradas polo cristianismo:
Mosteiros e igrexas
Coa advocación de santo Estevo hai varios mosteiros e igrexas:
Ianes, Vilarrube, Valdoviño
Ianes é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Neus Català
Neus Català i Pallejà, nada en Els Guiamets (provincia de Tarragona) o 6 de outubro de 1915 e finada na mesma vila o 13 de abril de 2019, foi unha política catalá, membro das Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña do PSUC durante a guerra civil española. Era a última supervivente española do campo de concentración de Ravensbrück.
Traxectoria
Naceu o 6 de outubro de 1915 en Els Guiamets (Tarragona), aínda que a súa madriña rexistrouna o 15 de xuño dese mesmo ano debido á desaparición da documentación do Concello de Barcelona despois da Guerra Civil Española. Esta segunda data, considerada de carácter oficial, foi a tomada para celebrar o centenario do seu nacemento. Diplomouse en enfermaría en 1937 e ao principio da Guerra Civil Española trasladouse a Barcelona. En 1939 cruzou a fronteira francesa con 180 nenos orfos da colonia Las Acacias de Premià de Dalt, onde se atopaban os denominados Niños de Negrín que estaban ao seu cargo. Tanto ela coma o seu marido Albert Roger colaboraron en actividades da Resistencia francesa; centralizaron na súa casa a recepción e transmisión de mensaxes, armas e documentación, e nela deron acubillo tamén a refuxiados políticos. Foi denunciada ás autoridades nazis por un farmacéutico de Sarlat e detida xunto co seu marido en 1943. Recluída e maltratada en Limoges, en 1944 deportárona a Ravensbrück, no norte de Alemaña, onde traballou por obriga na industria do armamento. Alí formou parte do chamado Comando de las gandulas, un grupo de mulleres que boicoteaba a elaboración das armas que se fabricaban en Holleischen, unha fábrica que dependía do campo de concentración de Flossenbürg. Grazas á sabotaxe, moitas mulleres forzadas a traballar naquela fábrica inutilizaron uns dez millóns de cartuchos e derramaron numerosas máquinas de fabricación de armamento. Tras ser liberada, regresou a Francia, onde continuou a súa loita clandestina contra o franquismo. Viviu en Sarcelles, preto de París, e presidiu o Amical de Ravensbrück. Seguiu sendo militante do Partido Comunista de Cataluña (PCC), Esquerra Unida i Alternativa (EUiA), e a Fundació Pere Ardiaca, da cal era socia de honor.
O seu fondo persoal atópase depositado no CRAI Biblioteca Pabellón de la República da Universidade de Barcelona. Consta de documentos sobre a Guerra Civil, a Alemaña nazi, a segunda guerra mundial en Polonia e Francia, documentos sobre mulleres españolas na resistencia e ademais, sobre os campos de concentración.
Recoñecementos
miniatura|Neus Català en 2015, o ano do seu centenario, cando recibiu a Medalla de Ouro da Generalitat de Catalunya A Generalitat de Cataluña outorgoulle a Cruz de Sant Jordi no ano 2005. No ano seguinte foi escollida Catalá do Ano pola súa defensa da memoria das máis de 92.000 mulleres falecidas no campo de concentración de Ravensbrück. Nese mesmo ano 2006 recibiu o Premio La Alternativa, outorgado por Esquerra Unida i Alternativa.
O 29 de outubro de 2014, aos noventa e nove anos, o Concello de Barcelona concedeulle a Medalla de Ouro ao Mérito Cívico como recoñecemento polo seu labor de preservación da memoria histórica, a loita antifascista e a defensa dos dereitos das mulleres. En 2015 recibiu a Medalla de Ouro da Generalitat de Catalunya pola súa loita en prol da xustiza e as liberdades democráticas, a memoria das persoas deportadas aos campos de exterminio nazi e a defensa dos dereitos humanos.​
En febreiro de 2019, a cidade de París concedeulle a Medalla 'Grand Vermeil', a máxima distinción da capital francesa.
Ano Neus Català
miniatura|Stolperstein en honor de Neus Català. Els Guiamets, 2018 Cataluña dedicou o ano 2015 a Neus Català, a última persoa de España que sobrevivira ao campo de concentración de Ravensbrück, no centenario do seu nacemento. Con esta conmemoración rendéuselle homenaxe, por extensión, a todas as persoas que padeceron as consecuencias da guerra, a ditadura franquista e o internamento en campos de prisioneiros e de exterminio. Sobre ela, no acto de presentación, a Conselleira de Benestar e Familia Neus Munté, afirmou: "Neus Català é unha muller forte e solidaria, unha loitadora antifascista, unha supervivente dos campos de exterminio nazis e un referente e un testemuño de todas as mulleres que loitaron na Guerra Civil Española e na Segunda Guerra Mundial".
A celebración do Ano Neus Català estivo coordinada polo Instituto Catalán das Mulleres e colaboraron os concellos de Barcelona e de Guiamets, o Amical de Ravensbrück, a Asociación Arte Plural, as Bibliotecas da Generalitat de Cataluña, as Comunidades Catalás no Exterior, o Consello Comarcal do Priorat, o Consorcio para a Normalización Lingüística, a Corporación Catalá de Medios Audiovisuais, o Departamento de Educación, a Filmoteca de Cataluña, a Fundación Alternativa, a Fundación Cassià, a Fundación Pere Ardiaca, a Institución de Letras Catalás, o Memorial Democrático, o Museo de Historia de Cataluña, Sàpiens Publicacións, a Secretaría Xeral do Departamento da Presidencia e VicDones-SIAD de Osona.
Os Budiases, Saiáns, Vigo
Os Budiases é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Roberto II de Escocia
Roberto II, chamado Estuardo (Stewart, que significa o Senescal ou o Administrador, un título que deu nome á Casa Estuardo), nado a comezos de 1316 e finado o 19 de abril de 1390, foi rei de Escocia, gobernando dende 1371 ata a súa morte.
Roberto era fillo único de Walter Estuardo, 6o Alto Administrador de Escocia (morto en 1326) e María Bruce, filla do rei Roberto I Bruce e da súa primeira esposa Isabella de Mar. Naceu por cesárea, sobrevindo a súa nai poucas horas ao seu nacemento.
En 1318 o parlamento escocés decretou que se o rei Roberto I morría sen fillos a coroa debería pasar ao fillo de María, pero o nacemento dun fillo varón (que despois sería David II) de Roberto I de Escocia en 1324 pospuxo o acceso de Roberto durante case corenta e dous anos. O Rei David II chegou ao trono en 1329, e a partir de entón, Estudardo comezaría a tomar parte máis activa da política do Reino de Escocia. Foi un dos comandantes que lideraron ao exército escocés na batalla de Halidon en xullo de 1333; e tras algúns éxitos dos partidarios do pretendente ao trono escocés, Eduardo Balliol, no oeste de Escocia, el e John Randolph, 3º Conde de Moray (m. 1346), foron escollidos como os rexentes do reino, mentres David buscaba a seguridade en Francia.
Casado en primeiras nupcias con Isabel Mure Rowallan, filla do señor Adán Mure Rowallan, en 1336. pero como o matrimonio fora cualificado coma non canónico, volveu casar con ela en 1349. Tiveron polo menos dez fillos:
De unións extramatrimoniais naceron:
Eudes I de Francia
Eudes, tamén coñecido coma Odón ou Odo, nado en 860 e finado o 1 de xaneiro de 898 foi Duque de Francia, Conde de París (886-888) e Rei de Francia Occidental dende 888 ata a súa morte.
Emilio Martínez Garrido
Emilio Martínez Garrido, nado en Lavadores o 17 de decembro de 1886 e fusilado no cemiterio de Pereiró de Vigo o 27 de agosto de 1936, foi un industrial e alcalde de Vigo.
Eudes I de Francia
Traxectoria
Fillo do Conde Roberto de Anjou e irmán do tamén Rei de Francia Roberto I. Coma Conde de París resistiu ao asedio viquingo en 885, incluso despois de que o emperador Carlos III o Gordo chegara a un acordo cos asaltantes de salvar a cidade a cambio dun tributo e deixar pasar á frota para que saquearan Borgoña, hostíl ao emperador. Eudes estaba ao cargo das defensas da cidade e a pesar do acordo non permitiu pasar á frota e fixo que esta se retirara, o que lle fixo gañar un gran peso político e que no momento da renuncia forzada de Carlos III o axudou a postularse e finalmente ser coroado como Eudes I de Francia, rei de Francia occidental, en 888.
Emilio Martínez Garrido
Traxectoria
Membro da UGT asistiu ao Congreso de 1905 como delegado dos canteiros de Ourense, Moaña e Vigo e da Federación de Traballadores de Vigo.
Foi elixido alcalde de Vigo polo PSOE durante o período da Segunda República Española e presidiu Vigo nun momento de desenvolvemento económico. Foi candidato do PSOE por Pontevedra nas eleccións de 1933, sen resultar elixido. O 9 de marzo de 1934 foi destituído como alcalde polo Gobernador civil, Diego Fernández Gómez. Ese ano foi procesado por delito de imprenta e durante a folga xeral revolucionaria de 1934 pertenceu ao Comité Revolucionario de Vigo, polo que foi encarcerado. Co triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi novamente elixido alcalde de Vigo. Formou parte da Comisión de alcaldes de Galicia, que viaxou a Madrid o 13 de xullo de 1936 para facer entrega do Estatuto de Galicia ás Cortes da República, regresando a Vigo o día 18. miniatura|275px|[[Heraclio Botana (de pé) e Martínez Garrido nun acto socialista en Vigo.]] Coa sublevación do 18 de xullo de 1936, en Vigo formouse un Comité del Frente Popular, coa participación de concelleiros, alcalde e deputados, cando o goberno republicano central chamou á formación de comités permanentes para facer fronte á crise.
Eudes I de Francia
Traxectoria
Xa coma rei enfrontou de novo aos viquingos, aos que derrotou en Montfaucon-d'Argonne. Porén ante o apoio da maior parte da nobreza franca, incluído Arnulfo de Carintia, ás pretensións do futuro rei Carlos III o Simple tivo que recoñecelo coma sucesor.
Emilio Martínez Garrido
Traxectoria
Reunidos no concello de Vigo, o Comité tentou manter a estabilidade na cidade. Cando o oficial ó mando da Garda de Asalto ofreceu ós seus homes para defender o concello e armar voluntarios, o alcalde negouse rotundamente, aducindo que o comandante militar déralles a súa palabra de lealdade; cando os responsables da Confederación Nacional do Traballo en Vigo (un importante núcleo obreiro naquela época) ofrecéronse ó Comité para defender a cidade ante o golpe militar inminente e pediron armas, o alcalde expulsounos do concello e ameazounos con facelos deter pola policía dado que seguía confiando na palabra do comandante militar.
Ó día seguinte, 20 de xullo, os oficiais militares sublevaron e na Porta do Sol de Vigo dispararon contra a multitude que se manifestaba a favor da Segunda República. O alcalde e o Comité da Fronte Popular por el dirixido foron detidos e, tras un xuízo militar, Emilio Martínez foi fusilado no cemiterio de Pereiró o 27 de agosto de 1936.
Recoñecementos
Dende o ano 1986, a avenida coñecida como "Avenida da Ronda" pasou a levar o seu nome
José Caballero Rubio
José Caballero Rubio, nado en Córdoba o 22 de marzo de 1909 e finado no Confurco (Xinzo, Ponteareas) en outubro de 1936, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Foi mestre interino en Peñarroya-Pueblonuevo (1927), El Viso (1928) e Sileras (1929). En 1930 aprobou as oposicións. Destinado na escola de Triñáns (Abanqueiro), secretario da agrupación boirense de Unión Republicana, foi concelleiro en Boiro e tenente de alcalde logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e, posteriormente, detido co tamén mestre Rodrigo Álvarez Gantes. Trasladado ao cárcere de Santiago de Compostela, foi sacado da cadea unha noite de outubro de 1936 e asasinado. O seu cadáver apareceu no Confurco (Xinzo, Ponteareas).
Synaptura
Synaptura é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, que comprende varias especies de linguados que viven en augas da rexión Indo-Pacífica e no Atlántico tropical oriental, excepto unha que habita nas augas doces de Australia.
Descrición
O xénero foi creado en 1849 polo naturalista danés Theodore Edward Cantor.
Sinónimo
Ademais de por este nome, coñécese polo sinónimo Achlyopa Whitley, 1947.