cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bangalore
Baixo o reino de Mysore
miniatura|Bastións do Forte do Sur, ou de Tipu Sultán, en 1860. Despois de 1638 Bangalore caeu en poder dos marathas e do Imperio mogol que vendeuna (1686) ao rey de Mysore Chikkadevaraja Wodeyar quen, en 1689, construíu un pequeno forte ovalado ao sur de Pete (inda que algúns estudosos sosteñen que tamén data do tempo do fundador).
Big Trouble in Little China
Big Trouble en Little China (tamén coñecido como John Carpenter's Big Trouble in Little China) é un filme estadounidense dirixido por John Carpenter que foi estreado en 1986.
Bangalore
Baixo o reino de Mysore
En 1759 foi refeito en granito polo rei de facto Haider Alí que converteu así á cidade nun bastión militar. A Porta de Delhi ao norte (único vestixio hoxe en día) servía de unión co de Pete. O seu fillo e sucesor, Tipu Sultán, construíu no interior un pazo e o templo Srinivasa. Entrámbolos dous levaron a Bangalore a un período de prosperidade con grande actividade comercial. Embelecérona con xardíns dos que o máis destacado é o Lal Bagh (modelo nos xardíns mogoles de Lahore e Delhi).
Bangalore Cantonment
miniatura|Mapa de Bangalore en 1924; a zona de Pete e a do Cantonment claramente diferenciadas.
Big Trouble in Little China
Sinopse
Jack Burton (Kurt Russell) é un camioneiro do barrio chinés de San Francisco, que gaña unha gran cantidade de cartos a Wang Chi (Dennis Dun). Este convénceo para que, antes de cobrar o diñeiro, o leve ó aeroporto a recoller á súa prometida Miao Yin. Cando a rapaza é secuestrada por uns gánsteres chineses, Jack, entrará no tenebroso mundo de Lo Pan, un mago que ten 2000 anos e que goberna sen piedade o mundo dos espíritos. Evadindo demos e facendo fronte a grandes perigos, Jack loita ó seu xeito nos escuros dominios de Lo Pan.
Bangalore
Bangalore Cantonment
Tipu Sultan (o Tigre de Mysore) guerreou contra os británicos que, en 1799, conquistaron o reino e a cidade. No 1806 decidiron trasladar alí a súa guarnición militar e administrativa, ou Cantonment, o que ocasionou un grande incremento de poboación (moitos inmigrantes támiles) e que en 1831 levou a capital do reino a Bangalore. Pete e o Cantonment creceron coma cidades xemelgas pero independentes. A segunda ao leste, de corte europea e máis de 30km2, espallábase arredor do Parade Ground, o campo de manobras.
O South Parade converteuse na arteria central con bares e restaurantes, clubs, cines, tendas e igrexas (e actualmente é o centro da metrópole co nome de Mahatma Gandhi Road ou MG Road). Na súa contorna, as zonas residenciais de baixa densidade dos europeos (tipo cidade-xardín, que tamén é o alcume de Bangalore). Ao norte creceu o complexo núcleo dos traballadores támiles, o Bazar Blackpally. Entre as dúas cidades, Pete e Cantonment, o Parque Cubbon (creado en 1864) actuaba de charnela. No mesmo ano chegou o ferrocarril de Madrás, que tiña a súa estación a carón do Bazar.
Pronto precisáronse novos asentamentos. Na década final do século (continuando nas dúas primeiras do século XX) apareceron entre outros, ao norte do bazar, Cleveland Town (1883), Fraser Town e Richards Town; ao sur do Parade, Richmond Town (1883). Tamén na vella Bangalore houbo extensións, ao sur do forte (que coma o vello muro de Pete foi caendo na ruína ata desaparecer): Chamarajpet (1892), Sankarapuram, Basavanagudi (1894 ); ao norte, Malleswaram (1898, durante a peste que desaloxou a moitos habitantes do centro). Nelas, o contraste entre a súa planificación reticular de rúas amplas e alboradas con prazas e zonas verdes, e a adxacente vella cidade india era absoluto.
En 1927, con motivo do Xubileu de Prata do maraxá Krishna Raja Wadiyar IV, comezou unha campaña de obras de embelecemento (parques, edificios públicos, hospitais) para facer valer o alcume de Bangalore coma Cidade Xardín.
Independencia e centro das Tecnoloxías da Información
Trala independencia da India en 1947, a cidade binuclear (case que polinuclear) uniuse nunha soa administración, co custo arrastrado ata hoxe de carecer dunha estrutura urbana xerárquica cun centro ben caracterizado.
Ernesto Martínez Fernández
Ernesto Martínez Fernández, finado en 2006, foi un político galego do PPdeG.
Vivadixiesubmarinetransmissionplot
Vivadixiesubmarinetransmissionplot é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sparklehorse, publicado en agosto de 1995 a través do selo Capitol Records.
O álbum foi gravado en gran parte por músicos de Cracker, para os cales traballaba Mark Linkous como técnico de guitarras, roadie e colaborador. A meirande parte do traballo foi gravado e producido por David Lowery de Cracker, que usou o pseudónimo de David Charles.
Antecedentes
Tras chegar a Richmond, Linkous comezou a tocar co seu irmán Matt, que vivía na cidade, e outros músicos locais, incluído un grupo irlandés tradicional. Sentiuse atraído polos sons puros da música do pasado e inspirouse o suficiente pola súa honestidade como para comezar a reinventar a súa forma de compoñer. Como lle dixo a Rolling Stone en 1999, "Ese período trataba de abandonar moitas cousas e sinxelamente comezar dende cero e aprender novamente como compoñer".
A paixón de Linkous por facer música avivouse tamén ao escoitar a música de Tom Waits; dixo que os álbums de WaitsSwordfishtrombones, Rain Dogs e Bone Machine foran a "folla de ruta" para Vivadixie. Nunha entrevista en 2006 incluso destacou unha gravación de Waits cantando o tema de Gavin Bryars "Jesus' Blood Never Failed Me Yet" como a única canción que "me salvou cando deixei de facer música".
No seu local de ensaio en Richmond, situado dentro dun vello club de música chamado The Mosque, Linkous coñeceu ao antigo líder de Camper Van Beethoven David Lowery. Ao igual que Linkous, Lowery mudárase recentemente a Richmond. Lowery estaba formando unha ova banda chamada Cracker e abrindo o seu estudio Sound of Music, onde posteriormente se gravaría Vivadixie.
O pouco común título do álbum procede dun soño que tivo Linkous "sobre o xeneral Lee nun basto submarino na Guerra Civil, e podía escoitar a unha vella banda tocando dentro, todo distorsionado pola auga".
Bigornia
miniatura|Bigornia nun museo en [[Gales.]] miniatura|Un [[ferreiro traballando o ferro roxo cun martelo na bigornia.]] Unha bigornia é unha peza de ferro ou aceiro alongada sobre a que se machuca outro obxecto. A súa utilidade está determinada polo seu tamaño, xa que canto máis inerte sexa a bigornia, máis eficientemente será transmitida a enerxía da ferramenta golpeadora á peza de traballo. A bigornia empregada como unha ferramenta de forxa coñécese como engra, incre ou zafra. Antes do descubrimento da tecnoloxía moderna de soldadura, foi un instrumento fundamental para os ferreiros.
A meirande parte das bigornias modernas están feitas de aceiro, de ferro fundido ou dunha mestura de ferro e aceiro. Debido a que o uso das bigornias é moi antigo e foron outrora moi cotiás, teñen hoxe en día un significado simbólico por riba do seu uso como obxectos útiles.
Tomisato
Tomisato (富里市, とみさとし, Tomisato-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e no centro-norte da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 53,91 km² e a poboación de 51.544 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 956 h/km².
O concello de Tomisato limita cos concellos de Shisui, de Yachimata, de Sanmu, de Shibayama e de Narita.
Bóveda, Bóveda, Begonte
Bóveda é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres).
O Val
O topónimo O Val pode referirse a:
Antonio Durán Loriga
Antonio Durán-Loriga Salgado, finado na Coruña o 4 de marzo de 1933, foi un militar galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Jacobo Durán Loriga. Coronel de Artillería, foi director da Academia Preparatoria. En 1925 ascendeu a xeneral e foi destinado a Pamplona. Morreu na Coruña aos 67 anos.
Vida persoal
Casou con Luisa Marquina Illá en 1894 e foi pai de María Luisa Durán Marquina.
Tratado de Zaragoza
Antecedentes
200px|dereita|miniatura|O Tratado de Tordesillas. En 1494, España e Portugal firmaran o Tratado de Tordesillas (e o Tratado de Alcáçovas en 1479), que dividira o Novo Mundo en zonas de influencia española e portuguesa. O tratado definía un meridiano no medio do Océano Atlántico, concedéndolle a parte occidental a España e a oriental a Portugal.
Durante o século XVI, os portugueses chegaban ás Indias Orientais rodeando África e cruzando o Océano Índico (Malaca en 1509). Pouco tempo despois, Portugal fundou o forte de Ternate, nas "Illas da Especieiría" (actualmente Molucas). Estas illas eran o principal produtor de especias (cravo, pementa, canela e noz moscada), que foron un dos principais motivos dos viaxes oceánicos modernos.
Despois da expedición na que de Magalláns (1519-1522) chegara ás illas Molucas navegando cara o oeste, o Emperador Carlos I decidiu mandar unha expedición para establecer os seus dereitos, comandada por García Jofre de Loaisa. Dita expedición chegou ás Molucas, fundando o forte de Tidore. O conflito cós Portugueses xa establecidos na illa foi inevitábel, co resultado da derrota das forzas españolas.
En 1524 celebrouse a Xunta de Badaxoz-Elvas entre os reinos para solucionar esta cuestión. Tras unha serie de reunións de expertos de ambos países nas cidades de Badaxoz e Elvas, non se chegou a acordo.
O 11 de marzo de 1526, o Emperador Carlos I casou con Isabel de Portugal, o que reforzou as relacións entre os dous países, e permitiu un acordo sobre as Molucas. A isto engadiuse o interese do emperador en evitar problemas con Portugal para poder centrarse na política centroeuropea, ademais do feito de que aínda non se coñecía como levar as especias dende as Molucas a Europa navegando cara Oriente (a primeira viaxe deste tipo realizouna Andrés de Urdaneta en 1565).
O acordo
O tratado fixaba as esferas de influencia de Portugal e España a 297,5 leguas ao este das Molucas. Esta liña de demarcación atopábase, polo tanto, preto do meridiano 135 oeste.
Polo acordo de Zaragoza, as Molucas quedaron en mans portuguesas. En realidade, Portugal comprou os dereitos españois sobre as illas, incluíndo os de propiedade, dereito de navegación e dereito de comercio. Ademais, o pacto incluía unha cláusula pola cal o rei de España podía invalidalo a cambio de devolver o pago portugués.
Cleph
Cleph é un rei longobardo de Italia elixido en agosto de 572 despois do asasinato do rei Alboíno.
Traxectoria
Persegue violentamente á aristocracia romana e bizantina e intenta estender o dominio longobardo sobre a península. Apenas 18 meses despois da súa elección, foi asasinado coa súa muller Masane por un xove gardacostas. Foi pai do rei Autario, que o ha suceder dez anos máis tarde, ao final do chamado Período dos duques.
Galería de imaxes de Baños de Molgas
Galería de imaxes do concello de Baños de Molgas na provincia de Ourense.
José Abascal y Carredano
Biografía
esquerda|miniatura|245x245px|Retrato de José Abascal Estudou humanidades e filosofía no colexio de Vicente Masarnau en Madrid, e despois medicina no colexio de San Carlos. En 1848, tras a morte do seu pai, Abascal fíxose cargo do taller de cantaría que aquel rexentaba.
Durante a súa vida política, formou parte da xunta revolucionaria de Madrid de 1868, foi deputado por Alacante e Alcalá de Henares en 1869, e novamente por Alacante en 1871, senador por Alacante en 1872, por Guadalaxara en 1877 e vitalicio en 1881 e alcalde de Madrid entre 1881-83 e 1885-89.
Autario
Traxectoria
Fillo do rei Cleph, non pode sucedelo á súa morte (574) e acede ao poder dez anos máis tarde, restablecendo a realeza longobarda despois dun período de anarquía no tanto que os longobardos deben facer fronte a incursións francas dirixidas polo rei Khildeberto II de Austrasia en resposta da chamada dos bizantinos. Authari adopta o nome tipicamente romano de Flavius, combate aos francos e aos bizantinos, somete ao ducado longobardo de Benevento e casa cunha princesa baiuvaria católica, Teodelinda de Baviera, en 589. Morre en setembro de 590, mentres está a buscar a paz cos francos.
Anca
O termo anca pode referirse a:
O Mesón do Caldeiro, Castrillón, O Corgo
O Mesón do Caldeiro é un lugar da parroquia de Castrillón no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
A Cruz, Bóveda, Begonte
A Cruz é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
As Casetas, Maceda, O Corgo
As Casetas é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Igón
O topónimo galego Igón pode referirse a:
Vapor Vell
miniatura|250px|Entrada principal da actual biblioteca de Vapor Vell. O Vapor Vell foi a primeira gran fábrica téxtil moderna que se instalou no antigo concello de Sants, e unha das primeiras de Cataluña. As obras de construción comezaron no ano 1844 e empezou a producir en 1846. Pertenceu á compañía Güell, Ramis i Cia, con Joan Güell i Ferrer como socio capitalista e presidente e con Domènec Ramis, socio fabricante que obtivera un monopolio per producir teares mecánicos ó xeito francés. Joan Güell e Domènec Ramis fundaron unha empresa téxtil e a fábrica instalada no barri de Sants era coñecida inicialmente como "El Vapor Güell". Poucos anos despois, instalouse en Sants outra fábrica téxtil con máquinas de vapor, L'Espanya Industrial, popularmente referíanse á fábrica de Gúell e Ramis coma o "vapor vell" e á de Espanya Industrial como "vapor nou".
As Filgueiras Grandes, O Val de Xestoso, Monfero
As Filgueiras Grandes é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueiras provén do latín filicariam, derivado de filicem, e refírese a un lugar abondoso en fentos.
Aeroporto de Colonia/Bonn
O aeroporto de Colonia Bonn (IATA: CGN, ICAO: EDDK) é o aeroporto internacional da cuarta cidade máis grande de Alemaña, Colonia, e serve tamén a Bonn, a capital da antiga Alemaña Occidental. Con 11,9 millóns de pasaxeiros no ano 2016 é o sexto aeroporto máis concorrido de Alemaña en termos de pasaxe e o terceiro en termos de carga. En marzo de 2015 tiña servizos a 115 destinos de pasaxeiros en 35 países. O aeroporto está localizado no distrito de Porz e está rodeado pola reserva natural ‘’Wahner Heide’’. Atópase no medio da rexión de Colonia/Bonn, a 14,8 km ao sueste do centro de Colonia e a 16 km ao nordés de Bonn. É un dos poucos aeroportos do país que está aberto as 24 horas do día e serve como centro de conexións para Eurowings, Germanwings, FedEx Express e UPS Airlines. Tamén é unha sede das axencias espaciais alemás e europeas DLR e EAC, parte de ESA, que adestran astronautas alí para exploracións espaciais.
Primeiros anos
En 1913 engalou o primeiro avión dende a área de adestramento militar de Wahner Heide nun voo de recoñecemento de artillería. En 1939 construíuse un aeródromo para a ‘’Luftwaffe’’ alemá.
Despois da segunda guerra mundial os militares británicos fixéronse co control do aeroporto e expandírono. Nese tempo construíuse unha pista de 1 866 metros. En 1951 abríronse as súas instalacións ao tráfico civil, substituíndo ao antigo aeroporto de Colonia-Butzweilerhof.
Durande os anos 50 e 60 construíronse dúas pistas máis e unha nova terminal de pasaxeiros. O 1 de novembro de 1970 engalou por vez primeira do aeroporto un Boeing 747 con destino a Nova York.
O aeroporto de Colonia/Bonn foi elixido por United Parcel Service (UPS) en 1986 para situar o seu centro de conexións europeo.
A finais dos 90 o aeroporto iniciou un programa de expansión. Construíronse varios aparcadoiros e unha segunda terminal, e no ano 2004 inaugurouse unha nova estación de tren de longa distancia. O aeroporto é propiedade da cidade de Colonia (31.12%), a República Federal Alemá (30.94%), o estado de Renania do Norte-Westfalia (30.94%), a cidade de Bonn (6.06%) e dous condados (0.94%).
Desenvolvemento nos anos 2000
Coincidindo coa aparición de varias aeroliñas de baixo custo en Alemaña, Colonia/Bonn abriu novas competencias. Isto permitíulle facer ofertas competitivas ás aeroliñas. Grazas a iso Germanwings e TUIfly iniciaron as súas operacións no aeroporto como o seu centro de conexións no outono de 2002. Como resultado, o número de pasaxeiros en 2003 aumentou un 43% con respecto ao ano anterior. A estas aeroliñas uníronselles easyJet a finais de 2003 e Wizz Air en xuño de 2006.
Tamén as Forzas Armadas do Canadá comezaron a usar o aeroporto como unha zona de espera para mover tropas e subministracións en apoio de misións humanitarias e en posibles roles anti-terroristas.
En 2006 a aeroliña brasileira BRA comezou a conectar Colonia co aeroporto de Río de Janeiro-Galeão dúas veces por semana, pero esta ruta desapareceu en abril de 2007 debido a problemas coa aeroliña. Tamén en 2006 iniciouse un voo transatlántico diárico ao aeroporto de Newark Liberty por parte de Continental Airlines operado cun Boeing 757-200. Esta ruta cesou o 4 de setembro de 2008 debido á redución do número de pasaxeiros.
En decembro de 2014 Lufthansa anunciou que basearía as operacións de longo alcance de Eurowings en Colonia/Bonn, con voos cara Florida, Suráfrica e o océano Índico que comezarían cara o final de 2015. Mentres tanto, Condor cancelou o seu servizo cara Varadero despois dunha única estación debido á competencia.
En xuño de 2015 recibiu o premio ACI EUROPE ao mellor aeroporto entre 5 e 10 millóns de pasaxeiros.
Carga
A aeroporto de Colonia/Bonn é un gran centro de conexións mundial para o transporte de carga principalmente debido a que é un centro de conexións para FedEx Express e UPS Airlines.
The Simpsons (temporada 16)
Esta é unha lista dos episodios que compoñen a décimo sexta temporada da serie de animación The Simpsons.
O Illó
O topónimo galego O Illó pode referirse a:
Estevo de Ripon
miniatura|Páxina dun manuscrito do século XI da Vita Sancti Wilfrithi describindo a fundación de Hexham Abbey Estevo de Ripon foi o autor do texto haxiográfico Vita Sancti Wilfrithi ("a Vida de San Wilfrid"). Outros nomes que tradicionalmente se lle atribuíron son Eddius Estéphanus ou Æddi Stephanus, pero os historiadores actuais tenden a favorecer o de "Estevo".
Traxectoria
Sábese moi pouco sobre a vida de Estevo de Ripon. O autor da Vita Sancti Wilfrithi identifícase a si mesmo como "Estevo, un sacerdote". Beda menciona que Wilfrid trouxo un mestre de canto de Kent, Ædde Stephanus, a Ripon en 669 para ensinar canto, e tradicionalmente pensouse que este era a mesma persoa que o "Estevo" mencionado. Con todo, non hai evidencia sólida de que os dous nomes describan a mesma persoa. Se os dous fosen, de feito, o mesmo, Estevo tería polo menos vinte anos de idade cando chegou ao norte, colocándoo en sesenta anos de idade ou máis á morte de Wilfrid no ano 709.
Artoño
O topónimo Artoño pode referirse a:
Estevo de Ripon
A vida de San Wilfrid
Non se sabe exactamente o obxectivo de Estevo ao escribir a Vida de San Wilfrid, pero os eruditos teñen varias teorías. Argumentouse que un dos propósitos era desmontar o culto baseado en Cuthbert e substituílo polo de Wilfrid. Con todo, os préstamos tomados por Estevo só constitúen unha pequena porcentaxe do total, e áchanse completamente localizados na primeira parte da obra, facendo esta teoría improbábel.
O traballo está moi sesgado en favor de Wilfrid e inclúe explícitas comparacións de Wilfrid con personaxes do Antigo Testamento e o Apóstolo Paulo. Ao principio, Estevo explica que a comunidade o instou a escribir a Vida. O obxectivo de Estevo podería ser simplemente describir os sentimentos da comunidade acerca da santidade e a bondade da vida de Wilfrid, a quen coñeceran persoalmente.
Significado
A obra de Estevo, Vida de San Wilfrid, foi unha das primeiras historias anglosaxoas, e a máis antiga que sobreviviu. Beda evidentemente utilizouna como fonte para as seccións da súa Historia Ecclesiastica, aínda que el non recoñece.
As Casetas
O topónimo galego As Casetas pode referirse a:
O Fro, Bóveda, Begonte
O Fro é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
A Eirexe, Pedroso, Rodeiro
A Eirexe é un lugar da parroquia de Pedroso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Cocheiriza, Olveira, Ribeira
A Cocheiriza é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Linteo
Ediciones Linteo S.L. é unha editorial ourensá, recoñecida pola súa colección de poesía.
Descrición
Botou a andar co libro ''O fillo da florista. 34 retratos de Eduardo Blanco Amor'', publicado a finais de 1998.
As súas coleccións son: Narrativa (en castelán), Poesía (en castelán), Colección Aberta (en galego), Font de la Cometa, Gravados, Lintei Libri (en castelán) e Linteo Infantil e Xuvenil.
Premios
Obtivo o Segundo Premio Nacional en 2006 ao libro mellor editado na modalidade de libros de bibliofilia outorgado polo Ministerio de Cultura.
Rally da Coruña de 1995
O Rally da Coruña de 1995 foi a 13ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1995 do Campionato de Galicia de Rally, así como para o Campionato de España de Rallys e foi proba reserva do Campionato de Europa de Rally. Celebrouse entre o 17 e o 18 de setembro de 1995 e o vencedor foi Miguel Martínez-Conde.
Itinerario
Constou de 18 treitos que sumaban 229.28 km. O día 17 disputáronse os tramos de Aranga, Monfero e Campolongo, con dúas pasadas a cada un e o domingo os demais: Rus, Couso, Santo Adrián, A Tablilla, Meirama e Soandres, tamén con dúas pasadas por cada un deles.
Piúgos, Lugo
A nivel eclesiástico, a parroquia pertence ao arciprestado dos Coutos de Lugo.
Toponimia
Piúgos é un topónimo único en Galicia. A presenza na documentación medieval dunha uilla Pelucus en 964, fai pensar nunha orixe baseada na forma PILŪCUS, posiblemente un alcume derivado do termo latino PILUS (pelo ou cabelo), ao que se agrega o sufixo pexorativo -ŪCUS. Pilus foi, así mesmo, un antropónimo prelatino rexistrado por Holder na antiga Lusitania.
Poutomillos, Lugo
San Martiño de Poutomillos é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 34 habitantes, deles 19 eran homes e 15 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Coiro de Pita
O premio Coiro de Pita é un premio de artes escénicas que se outorga anualmente no Porriño. É un premio do público, que entrega a Sala Ingrávida ao mellor espectáculo da tempada. Vótao o público da propia sala entre as compañías de teatro profesionais que participaron da tempada de programación.
Patrick Depailler
Patrick André Eugène Joseph Depailler, nado en Clermont-Ferrand (Puy-de-Dôme) o 9 de agosto de 1944 e finado en Hockenheim (Alemaña) o 1 de agosto de 1980, foi un piloto de carreiras francés. Participou en 95 grandes premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 2 de xullo de 1972. Tamén participou en varias carreiras fóra do campionato de Fórmula Un.
Traxectoria
Desde neno, inspirouse en Jean Behra. Talentoso e carismático, Depailler nunca pilotou o tipo de coche que o seu talento merecía, uniuse a un equipo Tyrrell que comezaba un longo e lento declive, logo pasou ao equipo Ligier antes de terminar finalmente co revivido equipo Alfa Romeo en 1980. Depailler estaba axudando a prosperar este equipo na grella cando morreu nun accidente en Hockenheim o 1 de agosto de 1980, durante unha sesión de probas privadas.
Gañou dúas carreiras, logrou unha pole position, 19 podios, e anotou un total de 141 puntos nos campionatos.
Automóbiles deportivos e Fórmula Dúas
Depailler terminou 0´9 segundos detrás de Peter Gethin no Gran Premio de Pau de Fórmula 2 de 1972. Loitou con Gethin estreitamente cun March 922 ao longo de 70 voltas. Depailler foi terceiro cun tempo de 1:31:40.5 na carreira de Fórmula 2 de abril de 1973 en Nürburgring. Pilotaba un Ford Alpine. En maio de 1974 Depailler cualificou o seu March na primeira posición na cualificación para o Gran Premio de Pau de fórmula 2. Rexistrou un tempo de 1 minuto 16´17 segundos cunha velocidade media de 128´75 quilómetros por hora. En xuño estrelou o seu March 742a contra a barreira de seguridade durante as probas para a carreira de Fórmula Dúas en Salzburgring. Depailler resultou ileso, pero a cualificación detívose para que os traballadores substituiran unha sección de barreira que foi arrincada no accidente.
En abril de 1976, o equipo Renault de Depailler suspendeu a súa presenza durante tres carreiras despois de que estivera involucrado nun accidente que deixouno sen coche tanto a el como a seu compañeiro de equipo Jean-Pierre Jabouille. O incidente produciuse na segunda volta. Depailler perdeu o control e esnaquizou o coche, logo Jabouille estrelouse ao intentar evitar ao seu compañeiro de equipo. Os pilotos recibiran instrucións de non disputar o liderado entre si. Depailler foi segundo no Gran Premio de 1976 de Fórmula Júnior. Quedou 19 segundos detrás do gañador Jody Scheckter.
Tyrrell ( - )
En Tyrrell proporcionou un coche a Depailler en Francia e Watkins Glen. Utilizando un dos coches máis vellos, Depailler pilotou habilmente, e logrou un impresionante sétimo lugar na segunda carreira. Así que en decembro de 1973 Depailler foi elixido xunto a Scheckter como piloto oficial de Tyrrell, en substitución do falecido François Cevert e o retirado Jackie Stewart. Depailler logrou a pole no Gran Premio de Suecia de 1974, a súa novena carreira como piloto de Fórmula Un. Fixo os 4´01 km. de Anderstorp nun tempo de 1 minuto, 24´758 segundos, cunha velocidade media de 169 km/h. Depailler terminaría segundo na carreira por detrás do seu compañeiro Jody Scheckter, resultou ser o seu único podio do ano.
En xaneiro de 1975 Depailler tiña 25-1 probabilidades de converterse no campión do mundo de Fórmula Un de. Terminou quinto no Gran Premio da Arxentina de 1975 en Bos Aires. Foi terceiro en Kyalami no Gran Premio de Suráfrica de 1975. Na primeira xornada de clasificación para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1975, Depailler estrelou o seu Tyrrell contra unha valla en Watkins Glen. Non houbo feridos.
Depailler entrou segundo no Gran Premio do Brasil de 1976 en Interlagos. Cunha velocidade de 139´5 km/h. na clasificación para o Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1976. O seu Tyrrell fixo un tempo no circuíto urbano de Long Beach (California) de 1:23.884. Depailler obtivo a 3ª praza, pero provocou a ira do seu rival James Hunt, que abandonou na cuarta volta. Hunt afirmou que Depailler obrigouno a saír da pista e axitaba o puño cada volta que pasaba por diante del. Depailler, que loitaba con problemas de freos, afirmou que non vira ao piloto inglés nos seus espellos. Depailler colocou o seu Tyrrell de seis rodas en 3ª posición na grella de saída do Gran Premio de Mónaco de 1976 cun tempo de 1:30.33., os Tyrrells de Scheckter e Depailler foron os únicos vehículos capaces de manterse na mesma volta que Lauda co Ferrari, que gañou desde a pole position. Depailler foi segundo detrás de Hunt no Gran Premio de Francia de 1976 en Le Castellet. Fixo un tempo de 1:41:11.30. Hunt mantivo baixo control a Depailler en Mosport Park no Gran Premio do Canadá de 1976. Ambos pilotos estaban enfermos ao final do evento, Depailler por ter inhalado fume durante o último terzo da carreira. Perdeu o coñecemento logo de aparcar o seu auto na primeira curva logo da meta. Depailler terminou segundo por diante de Hunt (quen con todo asegurou o campionato de pilotos de 1976 ao terminar terceiro) no Gran Premio do Xapón de 1976, malia que afrontaban problemas de pneumáticos na mollada pista do Fuji Speedway. Este ano logrou o 4º posto no campionato do mundo de pilotos, a mellor posición da súa carreira.
Depailler foi terceiro no Gran Premio da Arxentina de 1978 nun Elf-Tyrrell. Cubriu as 52 voltas en 1:37:18.11. Peterson pasou a Depailler na última curva da última volta en Kyalami, para gañar o Gran Premio de Suráfrica de 1978. O coche de Depailler foi quedando sen combustible, o que permitiu a Peterson eliminar a brecha que os separaba para gañar. Depailler fixo unha gran remontada para subir desde a 12ª posición de partida para terminar en terceira posición no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1978. Depailler obtivo a súa primeira vitoria de Fórmula Un ao gañar o Gran Premio de Mónaco de 1978.
Pilotando un Tyrrell-Ford 008, Depailler asegurou o 36º Gran Premio de Mónaco, cun tempo de 1:55:14.66 nas 75 voltas, cunha velocidade media de 129´325 km/h. Foi a súa primeira vitoria logo de 69 carreiras no campionato, malia ser segundo en oito ocasións.
Voltas rápidas - Mónaco 1979, Suecia 1974, Canadá 1976
Ligier
Depailler cambiou ao equipo Ligier en 1979. A marca comezou o campionato con motores Ford Cosworth V - 8, en lugar dos motores de fabricación francesa Matra V-12 de 1978. Depailler liderou as primeiras 10 voltas antes de que o seu motor experimentara problemas no Gran Premio da Arxentina de 1979. Viuse obrigado a facer unha parada en boxes, pero logrou o 4º posto. Depailler chegou segundo detrás do seu compañeiro de equipo, Jacques Laffite, no Gran Premio do Brasil de 1979. Laffite sacoulle máis de 5 segundos de vantaxe ao final da carreira. Depailler abandonou debido a un accidente no Gran Premio de Suráfrica de 1979.
Depailler logrou o triunfo no Jarama no Gran Premio de España de 1979. A vitoria permitiulle empatar con Gilles Villeneuve na clasificación para o campionato do mundo de Fórmula Un a finais de abril, con 20 puntos cada un. Depailler foi substituído por Ligier en xuño de 1979, logo de romper ambas pernas nun accidente de á delta. O equipo de carreiras estaba recibindo o apoio financeiro do goberno francés, que obrigou a que o novo piloto fora francés. O 29 de agosto Depailler dixo que estaba "resignado a non volver a correr de novo ata o próximo ano". Esperba deixar pronto o hospital de París. Fora sometido a unha serie de operacións nas pernas, que rompera mentres voaba en á delta, o 3 de xuño de preto da súa cidade natal de Clermont-Ferrand. O seu calcañar tamén resultou gravemente ferido. Tiña esperanzas de asistir tanto ao Gran Premio do Canadá de 1979 e ao Gran Premio dos Estados Unidos de 1979 como espectador.
Legado
Un circuíto de carreiras para coches de radio control chámase así en honor a el na súa cidade natal. Depailler, foi interpretado por Daniel Christodolou, na película de 2013  Rush, dirixida por Ron Howard.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pazos, Pedroso, Rodeiro
Pazos é un lugar da parroquia de Pedroso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cristal, Olveira, Ribeira
Cristal é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
As Filgueiras Pequenas, O Val de Xestoso, Monfero
As Filgueiras Pequenas é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueiras provén do latín filicariam, derivado de filicem, e refírese a un lugar abondoso en fentos.
Mima
O concello de Mima limita cos concellos de Miyoshi, de Tsurugi, de Naka, de Kamiyama, de Yoshinogawa, de Awa (son da prefectura de Tokushima); de Sanuki, de Miki, de Takamatsu e de Mannō (son da prefectura de Kagawa).
Historia
A cidade de Mima foi fundado pola fusión de 3 concellos de vila e un concello de aldea do distrito de Mima (Waki-machi, Mima-chou, Anabuki-chou e Koyadaira-son) no ano 2005.
Gran Premio de Mónaco de 2012
O Gran Premio de Mónaco de 2012 (formalmente o Formula 1 Grand Prix de Monaco 2012) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrara o 27 de maio de 2012 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. É a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2012.
Cambios no circuíto
O circuíto sufriu algúns cambios importantes despois do accidente de Sergio Pérez durante a clasificación para o Gran Premio de Mónaco de 2011. Pérez estrelouse con forza na chicane Nouvelle, sufrindo unha conmoción cerebral e unha coxa lesionada. Foi incapaz de tomar parte na carreira. A consecuencia disto, os organizadores da carreira suavizaron a aproximación á chicane mediante a redución da pista en 20 centímetros, e a barreira coa que se golpeou Pérez foi trasladada quince metros. Outros cambios inclúen a ampliación da saída de boxes e a eliminación das árbores próximas para permitir que os pilotos poidan volver á carreira cunha maior visibilidade. Engadíronse barreiras TecPro tamén en Santa Devota e na Piscina.
Illa Meighen
A illa Meighen é unha illa deshabitada do arquipélago das Illas da Raíña Isabel que forman parte das Illas Árticas do Canadá, na rexión de Qikiqtaaluk de Nunavut, Canadá.
Características e historia
Situado nas coordenadas, ten unha superficie de 955 km² e remata nunha capa de xeo. A illa está continuamente cuberta de xeo, e a súa costa noroeste fai fronte ao Océano Ártico aberto.
A diferenza de moitas illas do Ártico canadense, non se atoparon rastros dos pobos Inuit ou Thule, o que suxire que a illa nunca foi habitada, probablemente debido á súa extrema latitude norte.
A primeira observación coñecida da illa foi en 1916, durante a Expedición do Ártico Canadense por Vilhjalmur Stefansson ou quizais por Frederick Cook en 1909.
Nome
A illa foi bautizada máis tarde na honra de Arthur Meighen, primeiro ministro canadense 1920-21 e 1926.
Illas veciñas
A illa Meighen ten poucas veciñas. A 40 km ao oeste da illa principal máis próxima, a Illa Axel Heiberg. A 4 km ao norte de Meighen, ao outro lado do Estreito de Hose, atópase a pequena illa Perley en forma de media lúa. As Illas Fay atópanse entre a Illa Meighen e a Illa Axel Heiberg dentro da canle Sverdrup.
Fundación Barrié
A Fundación Pedro Barrié de la Maza é unha fundación patrimonial privada, coa finalidade de promover o desenvolvemento e a cultura en Galicia.
Historia
A organización foi creada o 5 de novembro de 1966 por Pedro Barrié de la Maza, quen a declarou herdeira universal da súa fortuna. Posteriormente, a súa irmá Gertrudis e a súa viúva Carmela Arias achegaron tamén parte do seu patrimonio. A fundación foi declarada de interese galego pola Xunta de Galicia o 13 de xuño de 1986.
Foi accionista maioritaria de Banco Pastor, ata a súa fusión co Banco Popular en 2013, obtendo dos rendementos das accións nesta empresa a maior parte dos seus ingresos.
Casper
Casper pode referirse a:
Fundación Barrié
Sedes
miniatura|275px|[[Edificio Banco de Vigo, rúa Policarpo Sanz.]] A sede da Coruña sitúase no número 9 do Cantón Grande. Foi inaugurada en 1995 pola Raíña Sofía. A sede de Vigo está radicada no número 31 da rúa de Policarpo Sanz, no Edificio Banco de Vigo. Foi aberta en 2005 e recibiu diversos premios pola súa restauración, asinada polos arquitectos Emilio Tuñón e Luis Mansilla.
Actividade
A fundación contribuíu de diversas formas á cultura, educación, sanidade etc. de Galicia. Colaborou na creación das escolas universitarias de Arquitectura e Arquitectura Técnica na Coruña e a de Enxeñería Industrial en Vigo e do Instituto da Lingua Galega.
Organiza anualmente o Ciclo de Jazz da Fundación Barrié e entrega bolsas a estudantes universitarios.
Prógalo, Lugo
Santiago de Prógalo é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 23 habitantes, deles 14 eran homes e 9 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
A igrexa de Santiago de Prógalo é de estilo románico rural, de planta rectangular dunha soa nave. A ábsida é de época posterior. Ten un retablo maior do século XVIII pintado segundo inscrición en 1787, con imaxes de María e San Pedro do XIV de estilo románico tardío, e un retablo lateral esquerdo do XVII.
Borraxeiros
O topónimo galego Borraxeiros pode referirse a:
Casper (filme)
Casper é un filme estadounidense dirixido por Brad Silberling que foi estrado en 1995. Protagonizado por Bill Pullman e Christina Ricci, está baseado na serie de animación Casper the Friendly Ghost e os libros de banda deseñada.
Sinopse
A señora Crittenden (Cathy Moriarty) contrata ó doutor Harvey (Bill Pullman), para que exorcice a mansión de Whipstaff, na que habitan catro pantasmas. Tres deles; Látego, Tufo e Gordy non toleran ós mortais dentro da casa e teñen un sentido do humor tan negro que espantan ata ós máis atrevidos. Con eles vive o seu sobriño Casper, xove, amigable e farto dos seus tíos. Crittenden quere atopar un tesouro agochado no edificio. Algo que oculta ó doutor Harvey, que se presenta na mansión coa súa filla Kat (Christina Ricci), unha adolescente soñadora. A filla de Harvey e Casper coñécense e comezan a levarse estupendamente dende moi cedo. Ambos son adolescentes e teñen problemas para relacionarse. De Casper foxe todo o mundo porque é unha pantasma e de Kat, en canto se decatan da profesión do seu pai.
Gran Premio de Alemaña de 1987
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 26 de xullo de 1987. Foi a oitava rolda da tempada de, o 49º Gran Premio de Alemaña e o undécimo que se celebrou no circuíto de Hockenheim. Disputouse sobre 44 voltas ao circuíto de sete quilómetro nunha distancia de carreira de 298´760 km.
Antes da carreira
Na semana previa ao Gran Premio de Alemaña unha serie de equipos probaron no circuíto de Hockenheim. Durante as probas Ayrton Senna tivo unha saída de pista moi afortunada cando falloulle un pneumático traseiro a máis de 300 km/h na longa recta que conduce á Bremsschikane. A esquina traseira do seu Lotus 99T quedou destruída, as partes foron difíciles de atopar, xa que a maioría terminaron voando cara ao bosque. Como resultado do accidente Goodyear tomou a precaución de traer de inmediato vía aérea, novos pneumáticos con outros compostos desde a súa planta en Akron nos Estados Unidos a tempo para o Gran Premio da fin de semana.
Determinouse que o fallo dos pneumáticos era o resultado dunha picada na volta anterior. Con todo o sistema de suspensión activa do Lotus compensouno e mantivo o coche na súa altura correcta, enmascarando o problema de Senna. Isto causou que moitos cuestionaran o sistema na crenza xeral de que nun coche con suspensión pasiva Senna sabería que tiña unha picada na roda e non continuaría pilotando a alta velocidade.
Carreira
A carreira foi gañada polo eventual campión do mundo de 1987, Nelson Piquet pilotando o Williams FW11B. Foi a súa primeira vitoria da tempada e a súa terceira vitoria no Gran Premio de Alemaña, previamente gañara con Brabham en 1981 e con Williams no ano anterior. Piquet gañou por máis dun minuto e medio sobre o piloto sueco Stefan Johansson pilotando un McLaren MP4 / 3, que se entrou na liña de meta en tres rodas debido a unha picada sufrida pouco máis aló dos boxes na súa Última volta. O segundo lugar do sueco foi o podio número 50 do motor turbo de Porsche deseñado por TAG. Piquet herdou a vitoria logo dos fallos nos motores do seu compañeiro de equipo, o británico Nigel Mansell, e do actual campión, o francés Alain Prost no (McLaren MP4/3). Ayrton Senna terminou terceiro no seu Lotus 99T.
Só seis coches terminaron a carreira, as longas rectas tiveron o seu efecto na fiabilidade dos motores. Os coches de aspiración natural terminaron tan alto como o cuarto lugar do francés Philippe Streiff levando ao equipo Tyrrell ao primeiro e segundo lugar na clasificación dos trofeos Jim Clark e Colin Chapman. O sexto posto o foi piloto francés Philippe Alliot pilotando un Lola LC87 no novo equipo Larrousse. Foi o segundo resultado entre os primeiros seis de Alliot na Fórmula Un e o primeiro punto no campionato mundial de Larrousse, aínda que o punto no Campionato de Construtores foi para os deseñadores do chasis, Lola Cars.
A vitoria de Piquet o catapultouno ao primeiro lugar do campionato por primeira vez en 1987, catro puntos por diante de Senna e nove por diante de Mansell.
Hamaca paraguaya
Hamaca paraguaya é un filme paraguaio dramático de 2006 escrito e dirixido por Paz Encina. Gañou o Premio Fipresci na sección Un certain regard do Festival de Cannes de 2006. Esta coproducida por Paraguai, xunto con Francia, os Países Baixos, Austria, Alemaña, a Arxentina, e foi rodada integramente en Paraguai. Completamente falada en guaraní, o filme transcorre durante as últimas horas da guerra do Chaco, que se librou entre Paraguai e Bolivia. Foi estreado o 2 de novembro de 2006.
Sinopse
A historia, contada cinematograficamente cuns poucos planos fixos e con diálogos en off, desenvólvese durante un único día, o 14 de xuño de 1935. O lugar, unha paraxe selvática illada en terras paraguaias. Os protagonistas: Cándida e Ramón, un matrimonio ancián de campesiños. O seu fillo, Maximiliano Ramón Caballero, marchou para combater na guerra do Chaco, e ambos os pais esperan o seu regreso. O pai faino con optimismo, confiando en que volverá ver o seu fillo con vida; a nai, porén, vese embargada polos máis funestos presentimentos.
Ámbolos dous agardan baixo un ceo encapotado que non acaba de romper en choiva, entre unha calor e o molesto ladrar da cadela que o seu fillo lles deixou para que coidasen durante a súa ausencia. Finalmente, un carteiro chega coa resposta esperada referente ó fillo.
Lasca
miniatura|300px|Elementos fundamentais dunha lasca Unha lasca, en sentido amplo, é calquera produto da talla intencionada realizada polo ser humano nunha rocha, que se desprende da masa pétrea (que, en sentido xeral, se denomina núcleo lítico, pero que pode ser un bloque de pedra, un coio ou un utensilio en proceso), e que adquire forma de estela afiada. A labra pode realizarse golpeando directamente cun percusor (de pedra, de hasta, de madeira ou, ata, de metal), ou golpeando indirectamente cun cicel (que, tamén pode ser de hasta ou de metal), ou ao someter a peza-núcleo a unha forte presión cunha puga ou compresor. As lascas teñen formas e tamaños moi diversos, desde os microscópicos, ata os que superan os 30 centímetros; pero, en xeral, comparten unha serie de caracteres comúns que permiten recoñecelas.
Doutra banda, as lascas poden ser un obxectivo buscado polo tallador ou, pola contra o refugallo resultante de fabricar unha peza nuclear (por exemplo, un biface). Así mesmo, as lascas poden ser útiles de seu, sen modificación ningunha, en bruto (pois teñen, xeralmente, un gume natural moi agudo e efectivo), ou poden recibir unha transformación ata converterse nun utensilio concreto (unha raedeira ou unha raspadeira, por exemplo), entón fálase do retoque das lascas. É dicir, a miúdo, as lascas son soportes para fabricar unha enorme variedade de utensilios.
Traballo da lasca
Como materia prima para a lasca elíxense rochas duras criptocristalinas de rotura concoide. Isto é, rochas cunha estrutura amorfa, pero homoxénea, o que permite que durante a talla se produzan ondas vibratorias que se transmiten de igual modo en todas direccións. A talla orixina diferentes tipos de ondas, pero as máis importantes son as lonxitudinais (a onda de choque e a onda de fractura). Estas ondas adoitan seguir unha pauta moi común, deixando, ao se propagaren, unhas marcas características na zona de esgazadura que conforman as arestas extremadamente afiadas da propia lasca, que son a razón de se fabricar desde a Prehistoria máis remota.
O «concoide» é a parte máis notoria da cara inferior (ou ventral) da lasca, que é a superficie ao longo da cal se produce a fractura que separa a lasca do núcleo. O punto de impacto, unha pequena superficie case circular na que o percusor entra en contacto coa rocha, é a orixe desde o que se desenvolve un tronco de cono ou cono de percusión, que se vai cambando ata adquirir unha forma similar á cuncha dun molusco bivalvo, de aí o nome de concoide. Despois, a curva da cara inferior suavízase ata case desaparecer. Pola contra, no núcleo queda o sinal da lasca, o chamado negativo de lascado (ou, simplemente, lascado), que ten a mesma morfoloxía pero inversa: un contraconcoide máis ou menos pronunciado e, a continuación, unha superficie sutilmente cóncava.
Dado que as rochas raramente carecen de impurezas ou fisuras, a onda de fractura adoita sufrir alteracións que permiten estudar mellor a talla ao xeito prehistórico. Así, aparecen diversos sinais moi útiles no estudo dos artefactos prehistóricos labrados. En liñas xerais os elementos máis comúns son:
Estrutura
Considérase que unha lasca completa ten tres caras:
Clases
As lascas pódense clasificar segundo a súa morfoloxía, François Bordes diferenza as lascas das follas a través da proporción entre o longo e o largo, así se a lonxitude da peza, medida segundo o seu eixo técnico, é o dobre ou máis ao seu largo é unha folla, caso contrario é unha lasca. Leroi Gourhan, quizais por mor da súa maior inclinación pola cultura magdaleniana, é máis esixente, propondo os seguintes «módulos de talla» para as lascas:
Desde o punto de vista da tecnoloxía lítica sepáranse as lascas denominadas vulgares (aquelas nas que se descoñece a súa posición na cadea operativa pero que poden ser utensilios funcionais), as lascas características (as que si teñen un lugar coñecido dentro da cadea operativa) e os refugallos e accidentes de talla; algúns son tamén refugallos característicos, polo que son coidadosamente clasificados. Ademais, estarían os materiais residuais da talla sen máis, comunmente, lascas excesivamente pequenas, estelas ou anacos sen forma concreta (ás veces coñecidos coa palabra francesa débris). Con todo hai que ter en conta que calquera lasca ordinaria é un útil potencial.
Rede de Municipios Galegos pola Abolición
[[Ficheiro:Rede de Municipios Galegos pola Abolicion.png|330px|thumbnail|
{{legend|#6495ED|Concellos onde se aboliron as subencións a actividades taurinas (Deputacións de Pontevedra e Coruña). }}
{{legend|#FF0000|Concellos onde aínda se celebran touradas. }}