cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burgos
Arco de Santa María
200px|miniatura|O Arco de Santa María É un dos monumentos máis emblemáticos de Burgos. Trátase dunha das antigas doce portas de acceso á cidade na Idade Media, reconstruída como arco en honra de Carlos I de España. Comunica a ponte de Santa María, sobre o río Arlanzón, coa praza de San Fernando, onde se ergue a catedral.
Castelo
Atópase situado no cerro do seu nome elevado a 75 m sobre o nivel da cidade. Foi mandado levantar polo conde Diego Porcelos nos tempos da Reconquista, no ano 884, e baixo o mandato de Afonso III.
O edificio defensivo chegou a converterse en grande alcázar Real e lugar de prisión, e lugar de aloxamento de nobres. A construción final do castelo tivo lugar no final do século XV ou a principios do século XVI. En 1813, os soldados de Napoleón fixérono voar pouco antes de abandonar a cidade.
Economía de Uganda
Uganda ten importantes recursos naturais, que inclúen terras férteis, chuvias regulares e depósitos minerais de cobre e cobalto. A agricultura é o principal sector da economía e emprega uns 80% da forza de traballo. O café é o principal produto agrícola exportado.
O Silvao
Co topónimo O Silvao podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Castro de Mallou
O Castro de Mallou é un poboado castrexo situado no concello de Carnota, nun outeiro preto da praia de Carnota.
Descrición
miniatura|Vista dende o castro. O castro está situado nun outeiro duns 120 metros de altitude. O lugar está ligado co aproveitamento do agro e do mar. O cumio do outeiro foi feito chan para o mellor aproveitamento quedando unha planta rectangular. O castro ten unha soa croa percorrida por un só foxo e unha segunda muralla. Hai outra muralla no acceso a xeito de parapeto. Mide de norte a sur uns 110 metros por uns 60 de leste a oeste.
No acceso á croa hai dúas torres defensivas. Dentro da croa hai vivendas e/ou construcións auxiliares de dous tipos morfolóxicos:
Este castro foi escavado nos anos 2006 e 2007 nos campos de traballo organizados pola Dirección Xeral de Xuventude da Xunta de Galicia. Posteriormente no ano 2013 limpouse o castro e fixéronse máis escavacións nunha acción de arqueoloxía pública dirixida por Antón Malde e Manuel Gago Mariño.
Nacho Mastretta
Ignacio Mastretta Rodríguez coñecido artisticamente como Mastretta, nado en Barcelona o 9 de maio de 1964, é un músico, compositor e produtor discográfico catalán.
Primeiros anos
Aínda que nado en Barcelona, Nacho Mastretta considérase cántabro, pois trasladouse sendo moi novo a Santander, onde rematou a carreira de piano no Conservatorio Jesús de Monasterio de Santander.
O seu primeiro proxecto musical denominouse Las manos de Orlac, un grupo formado en 1987 que tocaba unha mestura de pop e música caribeña, onde cantaba e interpretaba infinidade de instrumentos. Con este grupo chegou a gravar dous álbums, La Furia (1988) e Salud y pesetas (1989).
Música instrumental en selo independente
A crítica musical acolleuno positivamente, e en decembro de 1998 publicou o seu primeiro álbum: Melodías de rayos X. Os sons instrumentais do álbum cobraban entidade coa colaboración vocal de Ana Belén. Se ben Melodías de rayos X non foi un álbum electrónico, foi escollido polos críticos de El País como Mejor álbum electrónico español de la década de los 90.
Desde 1998 é o compositor das músicas dos desfiles do deseñador español Jesús del Pozo, e en 1999 publicou o EP Música para el desfile de la colección de otoño-invierno 1999-2000 de Jesús del Pozo. Antes xa musicara anuncios publicitarios de marcas como Volkswagen Polo o Bitter Kas.
En febreiro de 2000 publicou a banda sonora de Asfalto, a cuarta película do realizador Daniel Calparsoro, que foi nomeada ese mesmo ano ó premios Goya na sección de mellor música orixinal. En maio publicou a banda sonora da curtametraxe Malas compañías, do malagueño Antonio Henz.
Co gallo da XI Semana de Cine Fantástico y de Terror de Donostia, en 2000 publicou Bascombe un CD sinxelo inspirado no cine fantástico, con versións de temas de Star Wars e Mars Attacks.
No 2001, ademais de tocar por toda América acompañando a Julieta Venegas, compuxo as bandas sonoras da longametraxe El sueño del caimán de Beto Gómez, e da curtametraxe Desaliñada de Gustavo Salmerón, e en novembro presentou Música de automóvil, un álbum instrumental que mantén o seu característico son, aínda que sempre cun punto agregado de estrañeza inédita.
Na produción
Na súa faceta de produtor traballou para Liquits, Tonino Carotone e Peret. Mesturou a Fangoria e ós mexicanos Titan, e colaborou con infinidade de bandas como o mítico cantante italiano Renato Carossone, Peret, Los Enemigos, Los Planetas, Mercromina ou Pauline en la Playa.
Julián Delgado
Julián Delgado, desaparecido o 4 de xuño de 1978, foi un xornalista e empresario arxentino fundador da revista Mercado, e director do xornal El Cronista Comercial. Foi secuestrado e asasinado pola ditadura militar denominada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983).
A súa vida
Na década de 1960 Julián Delgado traballou como Secretario de Redacción da Revista Primera Plana. Nesa función foi quen propuso publicar semanalmente Mafalda, a posteriormente famosa en todo o mundo historieta de Quino, a partir do 29 de setembro de 1964.
Foi fundador e dono da Revista Mercado, xunto con Raúl Sarmiento, Alberto Borrini e Mario Sekiguchi. Este grupo comprou en 1977 o xornal El Cronista Comercial, despois do secuestro do seu director Rafael Perrota, asumindo Delgado a dirección do mesmo.
O seu secuestro, tortura e asasinato
Julián Delgado foi detido-desaparecido o domingo 4 de xuño de 1978, en pleno Mundial de Fútbol. Eran as catro da tarde e lle dijo a súa muller María Ignacia Cercos de Delgado, que sairía na procura de "algo para o té". Nunca máis volveu a velo.
Os seus socios na revista Mercado, Alberto Borrini e Mario Sekigucchi, preocupados pola mala imaxe que para o goberno militar significaba o secuestro de Delgado, publicaron entón na revista a seguinte carta:
A súa muller, declarou moitos anos despois que o Nuncio Papal, Monseñor Pío Laghi lle comentou que o comandante en xefe da Armada Armando Labruschini lle dixera: Dixo tamén que:
Chamativamente, a desaparición do empresario xornalístico Julián Delgado é lembrada polo Sindicato de Prensa (UTPBA) mais non polos empresarios nin polas cámaras empresariais de medios de comunicación.
Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos
A Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos (en francés: Société d’Études Numismatiques et Archéologiques – SÉNA – ) é unha sociedade erudita francesa fundada en 1963 e destinada á promoción da investigación numismática e arqueolóxica.
A sociedade forma parte do Consello Internacional de Numismática. O seu presidente é Éric Vandenbossche.
Historia
A segunda guerra mundial provocou a desaparición de numerosas institucións e publicacións que desde había un século, favorecían o pluralismo no acceso dos numismáticos á información e á investigación. Nese contexto, dous antigos membros do consello de dirección da Sociedade Francesa de Numismática (SFN), Paul Lafolie e Max Le Roy, determinaron a creación da Société d’Études Numismatiques et Archéologiques (SÉNA), o 23 de novembro de 1963, baixo a presidencia de Max Le Roy. miniatura|264x264px| Documento de inscrición da Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos A constitución formal da SÉNA non se produciu ata o 22 de febreiro de 1964, mediante unha asemblea xeral constituínte na que se designou como membro de honra o académico Fernand Benoît e presidente de honra o patron honorario do Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, Jean Babelon, que xa era, pola súa vez, presidente honorífico da SFN.
Entre os 31 membros fundadores salientan as figuras do gravador e futuro académico Raymond Corbin, o membro do CNRS e ex vice-presidente da SFN Jean Baptiste Colbert de Beaulieu, e os numismáticos profesionais Serge Boutin, René Kampmann (Maison Platt), Nadia Kapamadji e Bernard Poindessault.
En xuño de 1964, a SÉNA creou os Cahiers numismatiques ("Cadernos numismáticos"), revista trimestral complementaria do Bulletin mensual e da Revue numismatique anual editados pola SFN, cos que se mantiña unha coordinación constante.
En 1965 Paul Lafolie, o entón presidente da SÉNA, foi o seu representante no centenario da SFN. Pola súa banda, en 2000 a SÉNA organizou en conxunto coa SFN as Xornadas Numismáticas que tiveron lugar na Monnaie de Paris.
Actividades
A sociedade organiza para os seus membros viaxes de estudo por toda Francia e por outros países, ademais de coloquios científicos, cuxas actas son publicadas con regularidade. Ademais, cada trimestre nos Cahiers numismatiques amósanse os resultados de traballos científicos levados a cabo por especialistas relacionados polas áreas de interese da sociedade. Con carácter mensual, a SÉNA celebra reunións mensuais na súa sede. Asemade, tamén mensualmente, organiza na Monnaie de Paris unha conferencia sobre un asunto numismático ou arqueolóxico, seguida dun debate entre os asistentes.
Cahiers numismatiques
miniatura|283x283px| Portada de Cahiers numismatiques (marzo de [[2020), revista da Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos ]] Os Cahiers numismatiques son, desde xuño de 1964, a revista trimestral da Société d’Études Numismatiques et Archéologiques. A SÉNA publica neles os resultados dos traballos científicos que promove. Eses artigos científicos abordan temas tan variados como os documentos premonetarios, estudos técnicos ou prácticos, moedas gregas e romanas, moedas galas, cecas e utensilios monetarios, moedas ibéricas, moedas bizantinas, moedas dos pobos bárbaros (longobardos, visigodos...), moedas orientais e asiáticas, moedas medievais, fichas comerciais e moedas de necesidade, pesos monetarios, moedas falsas ou achados monetarios, entre outros moitos.
Nos Cahiers numismatiques publícanse igualmente as novidades editoriais e algunhas recensións e notas críticas, así como novas da SÉNA e informacións de actualidade numismática e arqueolóxica.
Colección Recherches et Travaux
Desde 2006, a SÉNA edita as actas dos coloquios que organiza en colaboración con outras institucións (museos, universidades, institutos superiores...) na colección Recherches et travaux de la Société d'Études Numismatiques et Archéologiques (RTSÉNA):
Presidentes de honra
miniatura|200x200px| [[Medalla deseñada por Raymond Corbin (1993) co gallo do 30 aniversario da Sociedade de Estudos Numismáticos e Arqueolóxicos ]] A SÉNA conta entre os seus presidentes de honra coas seguintes personalidades:
Moussa Diagana
Moussa Diagana, nado en M'Bout en 1946, é un escritor mauritano en lingua francesa.
Traxectoria
Estudou en Nouakchott, Tunisia e a Sorbona.
Pedro Vázquez de Neira
Pedro Vazquez de Neira y Santiso, nado na segunda metade do século XVI en Lugo, foi un poeta galego. Era fillo de Pedro Santiso (Señor de casa de Covas) e Inés Díaz de Neira. Casou con Catalina de Aguiar y Baamonde. Licenciado en Medicina ao servizo da Real Audiencia da Coruña, pouco se sabe da súa vida. Habida conta de que a meirande parte dos autores da época eran relixiosos, o feito de que escribise en galego convérteo nun dos poucos homes de ciencia que escribiu na nosa lingua nos Séculos Escuros.
Traxectoria
miniatura|Relación de las Exequias que hico la real Audiencia del Reyno de Galiçia a la Magestad de la Reyna D. Margarita de Austria nra Señora descriptas y puestas en stilo por [[Juan Gómez Tonel|Ioan Gomez Tonel. ]] O soneto Respice Finem (1612) de Pedro Vázquez de Neira, é o primeiro texto impreso en galego, ademais de Unha illa no medio do océano. En 1612 publícase o cancioneiro Exequias da Raíña Margarida, o cal recolle unha serie de composicións elexíacas que supoñen un lamento pola morte desta raíña. A publicación deste cancioneiro correu ó cargo da Real Audiencia del Reyno de Galiçia. O libro foi composto polo impresor Juan Pacheco, e foi o seu coordinador un dos poetas que colaboraron nel en lingua galega, Juan Gómez Tonel. O outro poeta foi Pedro Vázquez de Neira.
Galaxia espiral
miniatura|300x300px|Imaxe da galaxia espiral [[M81 na que se pode observar po interestelar.]] Unha galaxia espiral é un tipo de galaxia da secuencia de Hubble que se caracteriza polas seguintes propiedades físicas: As galaxias espirais deben o seu nome ós brazos luminosos con formación estelar dentro do disco que se prolonga —máis ou menos logaritmicamente— dende o núcleo central. Aínda que ás veces son difíciles de percibir, estes brazos distínguenas das galaxias lenticulares que presentan unha estrutura de disco pero sen brazos espirais. Son as máis abundantes do universo constituíndo o 70%.
A nosa galaxia, a Vía Láctea, é espiral, cunha clasificación na secuencia de Hubble Sbc.
Lingua chipewyan
A lingua chipewyan (tamén nomeada Dënë Sųłinë́ Yatıé), é o idioma falado polo pobo chipewyan, tribo da parte central do Canadá. Forma parte da familia atapascana e está relacionada con linguas como o navaho. O chipewyan ten uns 12.000 parlantes canadenses, maioritariamente en Saskatchewan, Alberta e Territorios do Noroeste, mais só ten a condición de oficialidade nos Territorios do Noroeste, canda outras oito linguas indíxenas de América: cree, dogrib, gwich'in, inuktitut, inuinnaqtun, inuvialuktun, slave norte e slave sur.
Consoantes
O chipewyan posúe 39 consoantes:
A velar fricativa é actualmente uvular.
Vogais
O chipewyan ten 6 vogais distintas:
A maior parte das vogais poden dividirse en:
Como consecuencia, o chipewyan emprega 18 fonemas vocálicos:
O chipewyan tamén ten 9 ditongos orais e nasais da forma vogal +.
Weezer
Weezer é unha banda de rock alternativo estadounidense formada nos Ánxeles (California) en 1992. Está liderada polo seu vocalista e guitarrista Rivers Cuomo e completan a súa formación dende o ano 2001 Pat Wilson (batería, guitarra e coros), Brian Bell (guitarra, coros e teclados) e Scott Shriner (baixo, coros e teclados).
Daniel Oren
Daniel Oren (en דניאל אורן), nado en Iafa en 1955 é un director de orquestra israelí. Dende 2007 é director artístico do Teatro Verdi de Salerno (Italia).
Weezer
Tras asinar con Geffen Records en 1993, Weezer publicou o seu álbum de estrea autotitulado, tamén coñecido como Blue Album, en maio de 1994. Respaldado polos vídeos musicais dos sinxelos "Buddy Holly", "Undone - The Sweater Song", e "Say It Ain't So", o Blue Album converteuse nun grande éxito. O segundo álbum de Weezer, Pinkerton (1996), cun son máis escuro e abrasivo, foi un fracaso comercial e inicialmente recibiu recensións mesturadas ou negativas, aínda que acadou un status de culto a a aclamación da crítica anos máis tarde. Estes dous traballos adoitan a citarse entre os mellores álbums dos anos 90. Tras a xira de Pinkerton, o baixista Matt Sharp deixou a banda e Weezer entrou en hiato.
Daniel Oren
Traxectoria
Daniel Oren naceu en Israel, comezando os seus estudos de canto, harmonía, contrapunto e piano moi novo. Cando tiña 13 anos foi escollido por Leonard Bernstein para interpretar a parte solista de neno nos Chichester Psalms. Posteriormente perfeccionou os seus estudos de dirección en Alemaña, gañando en 1975 o primeiro premio na primeira edición da Herbert von Karajan Conducting Competition.
Weezer
En 2001 Weezer regresou co Green Album e co novo baixista Mikey Welsh. Cun son máis pop, e promocionado polos sinxelos "Hash Pipe" e "Island in the Sun", o álbum foi un éxito comercial e recibiu polo xeral críticas positivas. Tras a xira do Green Album Welsh foi substituído por Scott Shriner. O cuarto álbum de Weezer, Maladroit (2002), conseguiu boas críticas pero vendas pobres. Make Believe (2005) tivo recensións diversas, pero o seu sinxelo "Beverly Hills" foi o primeiro da banda en chegar ao número 1 da lista estadounidense Modern Rock Tracks e o primeiro en entrar no top 10 da lista Billboard Hot 100.
Daniel Oren
Traxectoria
Oren dirixiu producións operísticas en toda Europa e os Estados Unidos. Oren dirixiu na Royal Opera House Covent Garden, o Metropolitan de Nova York, o Arena de Verona, a Staatsoper de Viena, a Opéra Bastille de París e os teatros de ópera de Roma, Trieste, Xénova, Florencia, Parma, Turín, Venecia, Buenos Aires, San Francisco, Toquio, Houston, Washington, entre outros. Tamén dirixiu moitos concertos de música sinfónica con orquestras como a da Accademia Nazionale de Santa Cecilia en Roma, a Maggio Musicale Fiorentino de Florencia, e outras orquestras de Colonia, Stuttgart, Frankfurt e a Berliner Philharmoniker.
Weezer
No ano 2008 Weezer lanzou o Red Album; oseu sinxelo principal, "Pork and Beans", converteuse na terceira canción de Weezer en chegar ao número 1 da Modern Rock Tracks, respaldado por un video musical gañador dun Grammy. Raditude (2009) e Hurley (2010) contaban cunha "produción pop moderna" e con temas coescritos con outros artistas, conseguindo recensións diversas e vendas moderadas. Everything Will Be Alright in the End (2014) e o White Album (2016) regresaron a un estilo rock e conseguiron críticas máis positivas; Pacific Daydream (2017) tiña un son pop máis mainstream. En 2019 Weezer lanzou un álbum de versións, o Teal Album, seguido polo Black Album. En 2021 a banda publicou OK Human, cun son pop orquestral, seguido polo inspirado no hard rock Van Weezer. Weezer vendeu 35 millóns de álbums en todo o mundo, 10,2 deles nos Estados Unidos.
Formación
O vocalista e guitarrista Rivers Cuomo mudouse aos Ánxeles en 1989 coa súa banda de metal do instituto Avant Garde, despois chamada Zoom. Tras a disolución do grupo Cuomo coñeceu ao batería Patrick Wilson, e mudouse con el e co seu amigo Matt Sharp. Wilson e Cuomo formaron unha banda, Fuzz, e recrutaron a Scottie Chapman como baixista. Chapman marchou despois duns poucos concertos; a banda reformouse como Sixty Wrong Sausages, co amigo de Cuomo Pat Finn no baixo e Jason Cropper na guitarra, pero o grupo desfíxose ao pouco tempo. Cuomo mudouse a Santa Monica e gravou ducias de demos, incluídas as futuras cancións Weezer "The World Has Turned and Left Me Here" e "Undone - The Sweater Song". Sharp entusiasmouse coas demos, e converteuse no baixista do grupo e no seu representante de facto.
Daniel Oren
Repertorio
O seu repertorio operístico inclúe moitas óperas de Verdi, entre elas Aida, Simon Boccanegra, La traviata, Rigoletto e Nabucco; óperas de Puccini como Madama Butterfly, Tosca e Turandot; así como as óperas Andrea Chenier (Giordano), Norma (Bellini), La Juive'' (Halevy) e Carmen (Bizet).
Weezer
Formación
Weezer formouse nos Ánxeles o 14 de febreiro de 1992. A banda comezou a compoñer algunhas cancións e a tocar en pequenos clubs locais, sendo o seu primeiro concerto como teloneros da banda do actor Keanu Reeves, chamada Dogstar. A pesar de non destacar moito nos seus inicios, a banda seguiu tocando.
Daniel Oren
Repertorio
Coa Ópera de Israel dirixiu as óperas Nabucco (Verdi), La Bohème, Tosca (Puccini) e La Juive (Halevy).
Weezer
Formación
O 25 de xuño de 1993 asinaron un contrato coa discográfica Geffen Records. Na época había unha verdadeira carreira entre as discográficas para descubrir novas bandas, en gran parte debido ao éxito do Nirvana e o consecuente estoupido do rock alternativo. Weezer pasou un tempo en Nova York, co fin de gravar o seu primeiro álbum no famosos Electric Lady Studios, onde contaron coa produción de Ric Ocasek (ex-The Cars, banda pop de moito éxito nos anos 80). Durante as gravacións do álbum de estrea, titulado Weezer, Jason Cropper deixou a banda, e foi substituído polo baixista Brian Bell, que tocaba nun grupo chamado Carnival Art.
O son da banda, rotulado de powerpop, era unha mestura de melodías sinxelas, guitarras pesadas e letras inocentes, combinado con influencias do rock dos anos 70, de bandas como Cheap Trick ou Kiss e sonoridades de guitarra de conxuntos como Pixies.
Blue Album
O primeiro disco da banda foi lanzado o 10 de maio de 1994, e foi un éxito dende o principio. A pesar de que a discográfica non quería lanzar ningún sinxelo do álbum finalmente editáronse tres: "Undone - The Sweater Song", "Buddy Holly" e "Say It Ain't So". "Buddy Holly" gañou varios premios Grammy e MTV Awards naquel ano e o álbum chegou a vender dous millóns de copias nos Estados Unidos. Particularmente, os videoclips axudaron moito ao éxito de Weezer. Os vídeos de "Undone" e "Buddy Holly" foron dirixidos polo director Spike Jonze.
Despois de varios meses de xira, Weezer decidiu parar por un tempo. Rivers ingresou na Universidade de Harvard, Matt e Pat montaron un proxecto paralelo chamado The Rentals e Brian volveu a tocar na banda na que tocaba antes de Weezer, Space Twins.
Pinkerton
No fin de 1995, a banda tomouse un descando polo Nadal. Cuomo viaxou á súa casa de Connecticut, e usando un gravador de oito pistas comezou a traballar en demos para o novo traballo de Weezer. A súa idea era a de realizar unha space rock opera, e de aí saíu a demo Songs from the Black Hole. A banda comezou a traballar na idea de Cuomo en sesións de gravación intermitentes durante a primavera e o verán de 1995. Finalmente descartaron realizar un álbum conceptual e o disco quedou formado por temas compostos antes da edición do seu primeiro álbum e algún escrito por Cuomo mentres estaba en Harvard. miniatura|esquerda|250px|[[Rivers Cuomo, líder de Weezer]] En setembro de 1996, foi lanzado o tan esperado segundo álbum de Weezer, titulado Pinkerton. O disco ten un son un pouco máis pesado que o anterior, aínda que segue mantendo as melodías accesibles que son unha das marcas rexistradas do son da banda. Dese álbum foron lanzados tres sinxelos: "El Scorcho", "The Good Life" e "Pink Triangle".
Pinkerton non repetiu as vendas do álbum anterior, pero foi moi ben recibido pola crítica. A explicación pode estar no feito de que a banda non quixo gravar novos videoclips innovadores, unha especie de resposta do líder da banda, Rivers Cuomo, aos críticos que consideraban a Weezer unha banda dunha soa canción. Cando Geffen insistiu e lanzou un vídeo para a canción "The Good Life", o momento xa non era bo para o rock alternativo, e a MTV e os medios en xeral prestáronlle pouca atención á banda. O álbum chegou a vender 500.000 copias nos Estados Unidos.
Despois da finalización da promocióno de Pinkerton, a banda embarcouse nun longo período de inatividade, Rivers Cuomo retornou a Harvard e os outros integrantes pasaron a dedicarse a proxectos paralelos.
En 1998 Matt Sharp anunciou a súa saída definitiva de Weezer para dedicarse integralmente a The Rentals. No lugar de Matt foi chamado o baixista Mikey Welsh, que tocaba na banda de Juliana Hatfield.
Green Album
Así como o seu disco de estrea, o novo álbum foi autotitulado (enseguida apelidado como Green Album pola cor da súa capa), e foi recibido con frenesí tanto polo público como pola crítica por ser unha especie de retorno do son máis alegre, sinxelo e contaxiante (e por iso máis accesible) do inicio da carreira da banda. O disco estreouse entre os 10 máis vendidos da lista da Billboard (feito raro para un disco de rock hoxe en día).
Despis do lanzamento Weezer saíu novamente de xira polos Estados Unidos, onde se atoparon cunha nova xeración de seareiros grazas a emisión na MTV dos seus videoclips para os temas "Hash Pipe" e "Island in the Sun".
O día 16 de agosto do 2001 a MTV informou do ingreso de Mikey Welsh nun hospital psiquiátrico. Estivera en paradoiro descoñecido dende que desaparecera misteriosamente despois da rodaxe do vídeo de "Island in the Sun". Weezer tivo que buscar un baixista que o substituíse e, a través dun amigo común, Cuomo conseguiu o teléfono de Scott Shriner. Foi convidado a unirse á banda e aceptou.
Aínda no 2001 a banda volveu ao estudio para gravar o seu novo álbum. Foron sesións bastante prolíficas, onde compuxeron e gravaron varias cancións antes de que rematase o ano. A banda puxo a disposición dos seareiros algunhas versións e demos inéditas na súa páxina oficial en internet.
Maladroit
Para o seu seguinte traballo a banda adoptou un enfoque máis experimental, permitindo aos seus seguidores descargar mesturas en progreso de novas cancións para escoitar as súas opinións. O quinto álbum de Weezer, Maladroit, foi lanzado o 14 de maio de 2002, con boas críticas, pero menos vendas que o seu antecesor, aínda que chegou ao terceiro lugar da Billboard. Realizáronse dous vídeos de temas deste álbum, para "Dope Nose" e para "Keep Fishin'", obtendo este último gran rotación na MTV. No verán, a banda saíu de xira ao lado de The Strokes, e anunciou un novo disco en breve.
En marzo do 2004 lanzouse o DVD Video Capture Device, que incluía vídeos caseiros, actuacións en televisión, directos, videoclips, anuncios e comentarios da banda.
Make Believe
O sucesor de Maladroit non chegaría ata o ano 2005, despois de moitas sesións de estudio que foron dende decembro do 2003 ata o outono do ano seguinte. As primeiras demos foron subidas á páxina da banda e tiveron moito éxito, pero ningunha deñlas aparecería no álbum. Make Believe foi editado o 10 de maio do 2005 e tivo opinións divididas a pesar do éxito comercial: mentres que para algúns era o mellor disco da banda dende Pinkerton, para outros tratabase dun sinal de decadencia.
O primeiro sinxelo do novo álbum foi "Beverly Hills", unha das cancións de sonoridade máis diferenciada gravada polo grupo, e non foron poucas as críticas negativas. O sinxelo chegou a estar varios meses nas listas despois da súa edición. "Beverly Hills" foi nomeada ao premio Grammy á mellor canción de rock, o primeiro nomeamento de Weezer a estes premiso. O seu vídeo tamén sería nomeado ao premio dos MTV Vídeo Music Awards de mellor vídeo de rock.
O segundo sinxelo do álbum foi "We Are All on Drugs". A MTV rexeitou emitir a canción, polo que Weezer regravouna cambiando o "on drugs" por "in love", e chamándoa "We Are All in Love". O terceiro sinxelo sería "Perfect Situation", que pasou catro semanas no númeor 1 da lista Billboard Modern Rock. "This Is Such a Pity" converteríase no curto sinxelo, pero non se realizou ningún vídeo para o tema.
Na xira de divulgación do seu quinto disco, Weezer tocou polos Estados Unidos ao lado de nomes como Pixies e Red Hot Chili Peppers.
Rivers Cuomo estudou o seu derradeiro semestre en Harvard no ano 2005, para licenciarse definitivamente. Matt Sharp pola súa banda, anunciou o 24 de outubro que regresaba á súa banda The Rentals.
Durante o 2006 a banda tomouse un descanso xiras e promocións e xurdiron moitos rumores de separación. Pero en febreiro do 2007, Rick Rubin anunciaba nunha entrevista á MTV que Cuomo enviáralle unhas maquetas e que a banda aínda estaba unida.
A mediados do 2007 comezou a falarse da próxima aparición dun novo álbum da banda. No mes de xuño Cuomo confirmou na páxina oficial de Weezer que o seu sexto álbum sairía á venda a principios do ano seguinte.
Red Album
miniatura|250px|[[Rivers Cuomo e Brian Bell ao vivo en outubro do 2008]] En maio do 2008, Weezer editou o sinxelo "Pork and Beans", acompañado dun videoclip subido a YouTube, realizado con personaxes que se fixeron famosas en vídeos aparecidos nesta páxina. O álbum, titulado novamente Weezer e alcumado coma The Red Album, foi editado en xuño dese ano coa produción de Rick Rubin.
Segundo Cuomo o proceso de gravación foi moi "experimental", e nel incluíron temas máis longos en non tradicionais, usaron caixas de ritmos e sintetizadores, incorporaron rap sureño e contrapuntos barrocos, ademais de composicións dos outros membros da banda e cambios de instrumentos entre eles á hora de gravar.
"Pork and Beans" estivo na cima da lista Billboard Modern Rock Tracks durante 11 semanas, e o seu vídeo gañou o Grammy para o mellor vídeo curto. O segundo sinxelo, "Troublemaker", estreouse no número 39 da lista Billboard Hot Modern Rock Tracks e conseguiu acadar o posto 2. No mes de outubro do 2008 a banda anunciou que o terceiro sinxelo sería "The Greatest Man That Ever Lived (Variations on a Shaker Hymn)".
A banda realizou 5 concertos no Xapón a principios de setembro, e comezou a alcumada xira Troublemaker, formada por 21 datas en Norteamérica, incluíndo dúas no Canadá. Angels & Airwaves e Tokyo Police Club uníronse a eles como abreconcertos e a banda de Brian Bell The Relationship tamén actuou con estes nun feixe de datas.
Raditude
Weezer saíu de xira con Blink-182 no ano 2009, facendo unha parada o 30 de agosto no Virgin Festival no Merriweather Post Pavilion de Columbia, Maryland. O batería Josh Freese uniuse á banda temporalmente para tocar xa xira mentres Pat Wilson cambiouse á guitarra. Freese afirmou ser un seareiro de Weezer e non quería deixar pasar a oportunidade de tocar con eles.
A portada para o seu novo traballo, Raditude, foi revelada o 11 de setembro, sendo unha fotografía gañadora dun concurso do National Geographic onde aparece un can saltando. O álbum foi editado o día 3 de novembro, estreándose como o sétimo máis vendido desa semana na lista Billboard 200. A banda programou unha xira de promoción para decembro, que se estendería ata principios do ano 2010. O 6 de decembro Rivers Cuomo resultou ferido cando o autobús da xira sufriu un accidente debido a unha placa de xeo. Cuomo rompeu tres costelas e o seu asistente dúas. Weezer cancelou as datas da xira e reanudaríaa o 20 de xaneiro.
Tamén nese mes de decembro revelouse que a banda non continuaría co selo Geffen Records. O grupo afirmou que continuaría editando material novo, The band stated that they would still release new material, pero non tiñan claro como, se auto-editado, a través da rede, ou asinando con outra discográfica. Finalmente Weezer foi fichada polo selo independente Epitaph.
Hurley
No mes de agosto do 2010 a banda anunciou que o seu seguinte traballo levaría o nome de Hurley e que sería editado o 14 de setembro a través do selo Epitaph Records. O nome está collido da personaxe Hugo "Hurley" Reyes da serie televisiva Lost. Jorge Garcia, o actor que encarna a Hurley, declarou que aparecer na portada do álbum era "unha das maiores honras da súa carreira". Hurley editouse finalmente o día 10 de setembro.
En novembro de 2010 Weezer publicou un álbum recompilatorio formado por versións regrabadas de temas non usados durante varios anos, Death to False Metal. O mesmo día tamén apareceu unha versión deluxe de Pinkerton, que incluía 25 demos, descartes e temas ao vivo. O 12 de decembro de 2011 publicouse o terceiro volume da serie Alone, titulado Alone III: The Pinkerton Years, formado por demos e descartes das sesións do Pinkerton. A banda tamén contribuíu cunha versión do tema de The Cars "You Might Think" á banda sonora da película de Disney-Pixar Cars 2.
O 8 de outubro de 2011 o antigo baixista de Weezer Mikey Welsh foi atopado morto nunha habitación dun hotel de Chicago. A banda actuou na cidade o día seguinte e dedicoulle o concerto a Welsh, que ía asistir ao mesmo.
Weezer comezou a traballar no que noveno álbum de estudio en setembro de 2010 coa intención de publicalo en 2011, pero o ano rematou sen ningún lanzamento. A banda foi cabeza de cartel nun cruceiro de catro días con temática roqueira dende Miami ata Cozumel que partiu o 19 de xaneiro de 2012. No mes de xullo dese ano Weezer foi cabeza de cartel do primeiro Bunbury Music Festival en Cincinnati, Ohio.
A comezos de 2013 a banda levou a súa xira Memories a Australia, sendo a súa primeira xira por ese país dende 1996. O grupo tocou os seus primeiros dous álbums na súa totalidade en varios locais. Weezer tamén foi cabeza de cartel na xira Punkspring 2013 no Xapón e posteriormente nese mesmo ano tamén xirou polo Canadá e os Estados Unidos. A banda tocou varias noites en distintas cidades estadounidenses. Nos concertos das primeiras noites dedicáronse a tocar os seus éxitos, e despois o Blue album na súa totalidade, de principio a fin. Na segunda noite tocaron Pinkerton do mesmo xeito.
Campionato de Galicia de fútbol 1927/28
O Campionato de Galicia da Serie A 1927/28 foi a décimo cuarta edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en outubro de 1927 e rematou en decembro do mesmo ano. Os dous primeiros postos do torneo outorgaban a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol, o Emden FC Foot-ball Club e o Unión Sporting Club. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Proclamouse campión o Deportivo da Coruña e subcampión o Celta de Vigo.
Segunda volta
(1) O partido non se puido xogar o 6 de novembro por sufrir unha indisposición o árbitro designado, sendo adiado para o 25 de decembro.
Year Zero
Year Zero (tamén coñecido coma Halo 24) é o sexto álbum de estudio da banda de rock industrial estadounidense Nine Inch Nails. Foi editado o día 16 de abril do 2007 baixo o selo Interscope Records. O álbum foi producido polo líder da banda, Trent Reznor, e Atticus Ross, mesturado polo vello colaborador do grupo Alan Moulder e masterizado por Brian Gardner. O álbum foi composto por Trent Reznor durante a xira do seu anterior traballo, With Teeth. En contraste co estilo máis introvertido de composición que Reznor usou en traballos anteriores, Year Zero é un álbum conceptual que criticaba ás políticas contemporáneas do goberno dos Estados Unidos presentando unha visión distópica do ano 2022.
O álbum é parte dun proxecto máis grande que inclúe un álbum de remesturas, un xogo de realidade alternativa, e unha potencial película. O xogo de realidade alternativa Year Zero ampliou a historia ficticia do disco usando medios tales como páxinas web, mensaxes telefónicas pre-gravadas ou murais.
VK
miniatura|dereita|200px|Logotipo de VK. miniatura|dereita|200px|Pavel Durov, creador de VK, no seu 26 aniversario. VK (Vkontakte orixinalmente en ruso: ВКонтакте, 'en contacto'), é unha rede social creada por Pavel Durov e coñecido internacionalmente como VK.
Historia
Pavel, que estudou Filoloxía na Universidade Estatal de San Petersburgo, creou o sitio web da facultade e un foro sobre o tema coa axuda de seu irmán Nikolai. Orixinalmente era un sitio para estudantes rusos, pero agora pode rexistrar calquera persoa invitada por un dos seus membros. Debido ao seu deseño e funcionalidade, moitas veces dise que VK é un clon do Facebook, non só porque é un concepto semellante, senón tamén por ser un modelo de negocio semellante. Con todo, a incorporación doutras características fai que sexa un todo nun, semellante a outros sitios como YouTube, Pandora, cunha interface que lembra moito o Facebook, pero máis sinxela e intuitiva.
O VK 19 de marzo de 2009, (V Kontakte) clasificouse de 28º no Global Top 500 sitios Alexa Rank do tráfico cunha de 25. Desde novembro de 2009, a rede supera 49 millóns usuarios para converterse na rede social líder en Europa en número de visitas, páxinas vistas, transferencia de datos por día. A web está dispoñible en 38 idiomas.
En xaneiro de 2012, VKontakte, informou sobre unha posible solución para a oferta pública inicial (IPO) en 2012 ou 2013. Ademais, o fundador da rede social Pavel Durov anunciou en xaneiro de 2012 unha doazón de US $ 1 millón para o desenvolvemento da enciclopedia online libre, Wikipedia. Hoxe, nesta rede están rexistrados máis de 110 millóns usuarios.
O principal rival é Vkontakte Odnoklassniki, que ata xuño de 2011, alcanzou os 100 millóns de usuarios.
VK é a red social mais usada en Rusia, Ucraína, Casaquistán, Belarús e Moldavia. Mentres que Tuenti so é a máis usada en España. VK tamén ten unha pequena comunidade de españois rexistrados. No ano 2011, estendeuse a outros idiomas a parte do ruso e o ucraíno, con idiomas como o castelán ou o portugués.
Cigoto
200px|dereita|miniatura|Cigoto humano miniatura|Cigoto humano no 1º día de desenvolvemento cos pronúcleos masculino e feminino visibles e os corpos polares. O cigoto ou zigoto é a célula diploide resultante da unión dos núcleos haploides (cariogamia) de dúas células mutuamente compatibles. É o produto inicial da reprodución sexual.
Cigoto animal
Nos animais, o cigoto chámase ovo e resulta da unión de dous gametos: óvulo e espermatozoide. É unha célula totipotente, ou sexa, é capaz de gardar as características xenéticas dos proxenitores, podendo xerar todas as liñaxes celulares do organismo adulto.
A través de varias divisións mitóticas dá orixe a un novo individuo (embrión). A cantidade e a distribución do vitelo varían de acordo co organismo considerado e dependen, inclusive, do tipo de desenvolvemento do embrión.
A Pulgueira
Co topónimo A Pulgueira podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Cigoto
Cigoto vexetal
Nas plantas verdes, o cigoto vai dar orixe ao esporófito, a fase diploide que produce esporas; a xerminación desas esporas dá orixe ao gametófito, capaz de producir os gametos haploides. Nas espermatófitas, o cigoto primeiro transfórmase nun embrión que se atopa dentro da semente, pteridófitas, o cigoto desenvólvese directamente na planta adulta.
Mozia
Mozia (Μοτύη, Μοτύα; Mozia, Mothia; Mozzia; Motya), a día de hoxe San Pantaleo, é unha illa da lagoa de Marsala na provincia de Trapani. Na illa estaba situada a antiga cidade fenicia do mesmo nome. A illa está situada fronte á costa oeste de Sicilia, entre a Illa Grande e o continente, e pertence á Fundación Whitaker.
Xeografía
A illa esténdese por case corenta e cinco hectáreas e mostra unha forma case circular, está no centro do Grande Estanque de Marsala, que desde 1984 é reserva natural rexional das illas do Grande Estanque de Marsala. O nivel do mar incrementouse en preto de dous metros por encima da época fenicia, e polo que parte dos restos arqueolóxicos está mergullado. O subsolo componse de pedra calcaria branda, coroada por unha fina capa de dura pedra calcaria.
O acceso á illa só se permite en dous peiraos privados, que ademais de uniren a mesma coa parte continental permiten visitar as outras illas da lagoa. A illa pertence á Fundación Whitaker, o público pode visitala durante as horas de apertura, está en vigor a prohibición de desembarco non autorizada. Na antigüidade, unha estrada unía a parte continental coa illa, hoxe en día está mergullada, e xa non é viable debido á erosión das algas.
Historia
miniatura|left|Reconstrución aérea da illa, como se veía a finais do século V a.C.
Foi colonia fenicia, probablemente só un centro comercial que se converteu en cidade co tempo. Os gregos dicían que fundouna lendariamente por unha muller chamada Motia, e conectárona con Hercules.
Sobre o século VII a.C. pasou a depender de Cartago. A medida que os gregos establecían colonias, os cartaxineses concentráronse nas tres principais: Sos (Solus), Panormo (Panormus) e Mozia (Motya), esta última a máis próxima a Cartago, polo que se converteu en capital das posesións cartaxinesas na illa.
É mencionada como colonia cartaxinesa no 415 a.C. durante a expedición ateniense. No 409 a.C., cando o xeneral Aníbal Magón desembarcou en Sicilia deixou a súa frota en Mozia mentres avanzaba por terra para atacar Selinunte. Nesta época foi saqueada (como tamén Panormo) por Hermócrates, o exiliado siracusano establecido na zona. Durante a expedición cartaxinesa ao mando de Amílcar Barca (407 a.C.), os cartaxineses usárona como base da súa frota.
No 397 a.C., Dionisio I de Siracusa atacouna e a asediou. A resistencia foi épica; logo de gañaren as murallas e as torres, os habitantes resistiron rúa a rúa, casa por casa; os que sobreviviron e non puideron escapar, foron executados por Dionisio como castigo. Biton foi nomeado gobernador por Dionisio, e o seu irmán Leptines converteuna en base da frota siracusana.
No século XI a illa foi doada polos normandos á abadía de Santa Maria della Grotta di Marsala dos monxes Basilianos, e que logo deron a illa o mome de San Pantaleón (desde o século XI) en honra ao seu santo fundador da orde.
Na segunda metade do século XVI, xunto cos mosteiros de Palermo e Marsala, pasou aos Xesuítas, e o final do Settecento - coa expulsión da orde de Sicilia - pasou a mans de pequenos propietarios que cultivaban principalmente os viñedos, e de feito fano aínda hoxe en día. A comezos do século Século XX toda a illa foi comprada por Joseph Whitaker, arqueólogo e herdeiro dunha familia inglesa que se trasladou a Sicilia enriquecido coa produción de viño de Marsala. Foi o primeiro en promover a escavación arqueolóxica real. Pódense ver algunhas ruínas, fragmentos das murallas e das dúas portas, tamén se acharon algunhas moedas e cerámica.
Forseti
dereita|miniatura|300px|Forseti sentado nun xuízo (1881) de [[Carl Emil Doepler.]] Forseti (en nórdico antigo "o que preside", actualmente "presidente" en islandés moderno e feroés) é o Æsir (deus) da xustiza, a paz e a verdade na mitoloxía nórdica. É fillo de Baldr e Nanna. O seu fogar era Glitnir, significando brillante, referíndose ao teito prateado do vestíbulo e os seus dourados piares, dos cales irradiaban luz que podía ser vista dende unha gran distancia.
Forseti era considerado o máis sabio e elocuente dos deuses de Asgard. En contraste co seu deus compañeiro Tyr, quen presidía os sanguentos asuntos da lei carnal, Forseti presidía as disputas resolvéndoas mediante a mediación. Sentaba no seu vestíbulo, dispensando xustiza a aqueles que a buscaban, e dicíase que sempre podía prover unha solución que todas as partes consideraran xusta. Como o seu pai Balder, Forseti era un deus doce e favorecía a paz de modo que todos os xulgados por el podían vivir en seguridade en tanto cumprisen a súa sentenza. Forseti era tan respectado que só os máis solemnes xuramentos eran pronunciados no seu nome.
Carotenoide
miniatura|250px|Beta-caroteno miniatura|250px|A cor laranxa da cenoria está causada, en parte, polo [[beta-caroteno.]]
Características
Son substancias terpénicas clasificadas como tetraterpenoides. Os átomos de carbono nos carotenoides atópanse ordenados formando cadeas poliénicas conxugadas en ocasións terminadas en aneis de carbono. Aos carotenoides que conteñen átomos de osíxeno coñéceselles máis especificamente como xantofilas. Os restantes constitúen o grupo dos chamados carotenos.
A súa cor, que varía desde amarelo pálido, pasando por alaranxado, até vermello escuro, atópase directamente relacionado coa súa estrutura: os enlaces dobres carbono-carbono interaccionan entre si nun proceso chamado conxugación. Mentres o número de enlaces dobres conxugados aumenta, a lonxitude de onda da luz absorbida tamén o fai, dando ao composto unha aparencia máis avermellada. Por exemplo, o fitoeno, que posúe unicamente tres enlaces dobres conxugados, absorbe luz no rango ultravioleta, aparecendo, por tanto, sen cor á vista, o licopeno, composto que confire a súa cor vermella ao tomate contén 11 enlaces dobres conxugados. Existen tamén carotenoides de cor verde (dseta-caroteno), alaranxado (beta-caroteno), e amarelo (neurosporaxantina).
En organismos fotosintéticos os carotenoides desempeñan un papel vital nos centros de reacción, xa sexa participando no proceso de transferencia de enerxía, ou protexendo o centro de reacción contra a autooxidación. Nos organismos non fotosintéticos, os carotenoides foron vinculados aos mecanismos de prevención da oxidación.
Prudúcenos plantas, algas, bacterias e fungos. Os animais son incapaces de sintetizar carotenoides e deben obtelos a través da súa dieta, sendo estes compostos importantes pola súa función biolóxica como pro-vitamina A.
Como exemplo destes compostos na natureza, podemos citar ao carotenoide mellor coñecido, o que dá ao grupo o seu nome, o caroteno, atopado en cenorias é responsable da súa cor alaranxada brillante. A cor rosada do flamengo e o do salmón, e a coloración vermella das lagostas, tamén son producidos por carotenoides.
Espelta
A espelta ou trigo vermello (Triticum spelta), é unha especie común de cereal do xénero Triticum. Pertence aos trigos hexaploides pola presenza na súa conformación de 21 cromosomas. É un cereal adaptado a climas duros, húmidos e fríos.
A espelta provén da escanda brava (Triticum dicoccoides Kór.): cruzamento natural (hibridación) entre Triticum boeticum Boiss e, posibelmente, Aegilops speltoides Tausch, presentes no próximo Oriente e documentado dende hai 7 milenios - en xacementos arqueolóxicos do Iraq, Israel e Turquía (Harlan, 1976)-. Espallouse axiña polo Mediterráneo e na Península Ibérica foi explotada dende os mesmos inicios da agricultura, hai uns 5 milenios (Hopf, 1987).
Nos últimos anos a espelta aos poucos vai retomando o sona, en particular na sección biolóxica. Unha das razóns é que os alérxicos aprecian que conteña menos glute e tamén a presenza de ácidos graxos omega-3, omega-6 e omega-9, ademais de minerais. Hai moitos cruzamentos da espelta co trigo común, mais para utilizar a espelta como substituto do trigo esta ten que ser pura. O seu consumo orixina menos alerxias ca o trigo, porén ao conter tamén glute, de ningunha maneira é apta para celíacos.
Contido nutritivo
Valor enerxético: 1415 KJ/338 Kcal por 100 g
Penaboa
O topónimo galego Penaboa pode referirse a:
Illas Peláxicas
miniatura|dereita|300px|As Illas Peláxicas.miniatura|dereita|250px|Tartaruga cabezuda.O arquipélago das Peláxicas (Isole Pelagie en Italiano) sitúase no Mar Mediterráneo, a medio camiño entre a illa de Sicilia e a costa africana de Tunisia, ao oeste de Malta. Está formado por tres illas maiores, Lampedusa, Linosa e Lampione.
O nome Peláxico deriva da voz grega «pelaghia», que significa «alta mar». O arquipélago é a parte máis austral de Italia (Illa de lampedusa) e pertence á provincia de Agrigento, da rexión siciliana.
Xeografía
Son tres pequenas illas volcánicas, de baixa altura sendo a altitude máxima o monte Vulcano (186 m), na illa Linosa. As súas costas son especialmente altas e dentadas. Xeoloxicamente, pertencen ao continente africano, xa que son unha prolongación da súa plataforma continental. A poboación do arquipélago é duns 6.450 habitantes.
A illa máis grande é Lampedusa, con preto de 20 km² de superficie, e é tamén a máis poboada (6.025 habitantes). Está situada a 124 km de África (Punta de Chebba) e a 210 de Sicilia (Golfo de Gela). A segunda illa en superficie é Linosa, situada a uns 40 km ao nordés de Lampedusa, que ten 5´43 km² e contaba con 433 habitantes (2001). A máis pequena é Lampione (1´2 km²), situada a uns 20 km ao oeste de Lampedusa, e a 110 do continente africano, que permanece deshabitada.