cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Días dos Caídos (Estados Unidos)
En 1971 o Congreso dos Estados Unidos aprobou a acta Nacional dos festivos. Foi o momento que se decidiu que o Día dos caídos se conmemoraría o derradeiro luns de maio, cun fin de semana con tres días de dó. É común que o presidente dos Estados Unidos dea un discurso nesta data no que se lembre o labor dos soldados caídos en combate.
Patricia Velásquez
Patricia Carola Velásquez Semprún, nada en Maracaibo o 21 de xaneiro de 1971, é unha actriz e modelo venezolana. Está considerada como a primeira supermodelo nativa americana.
Traxectoria
Velásquez naceu en Maracaibo, Venezuela, sendo a quinta de seis irmáns. O seu pai é mestizo e a súa nai é indíxena do pobo wayuu.
Xentamicina
A xentamicina é sintetizada por Micromonospora, un xénero de bacteria grampositiva moi común nas augas e solo. A xentamicina é un antibiótico bactericida que actúa uníndose á subunidade de 30 S do ribosoma bacteriano, interrompendo a síntese de proteínas.
Como ocorre con todos os aminoglicósidos, a xentamicina non é activa administrada oralmente. Isto débese a que non se absorbe en cantidades apreciables no intestino delgado. Adminístrase por vía intravenosa, intramuscular ou de modo tópico. Elimínase pola urina. Para recuperar totalmente unha dose de xentamicina que foi administrada, debe recollerse a urina durante moitos días, xa que o antibiótico se une avidamente a certos tecidos.
A bacteria E. coli, malia ser gramnegativa, mostra certa resistencia á xentamicina. A reticencia a usar terapeuticamente a xentamicina levou a aumentar o uso de antibióticos alternativos de amplo espectro, e algúns expertos consideran que fixo aumentar a frecuencia da resistencia bacteriana aos antibióticos nas infeccións por Staphylococcus aureus e outras especies denominadas "superbacterias".
A xentamicina é un dos poucos antibióticos estables á calor, xa que permanece activa mesmo despois de pasar por unha autoclave, o que a fai especialmente útil na preparación dalgúns medios de crecemento microbiolóxico. Utilízase en cirurxía ortopédica cando esta require altas temperaturas para fixar os cementos (na colocación de próteses de cadeira, por exemplo).
Espectro de acción e indicacións
É activa contra un amplo rango de infeccións bacterianas humanas, principalmente bacterias gramnegativas como Pseudomonas, Proteus, Serratia, e a grampositiva Staphylococcus. A xentamicina non se usa para tratar as infeccións por Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis ou Legionella pneumophila debido ao risco de que o paciente entre en shock causado pola endotoxina lípido A de certas bacterias gramnegativas como estas, que forma parte do lipopolisacárido da parede bacteriana. A xentamicina tamén e útil contra a Yersinia pestis e especies relacionadas.
O uso da xentamicina está indicado nalgunhas enfermidades oculares como: blefarite, conxuntivite, dacriocistite e queratite. Tamén se utiliza para a limpeza da membrana conxuntiva antes dunha cirurxía ocular.
Outras doenzas nas que se utiliza son: septicemia bacteriana, peritonite, pneumonía estafilocócica ou por Klebsiella, otite media aguda, meninxite, ventriculite, enfermidades óseas, sinusite, prevención de infeccións en queimaduras. Tamén se utiliza, por vía intratimpánica, para tratar a enfermidade de Ménière en casos resistentes a outros tratamentos, como alternativa á cirurxía.
A xentamicina segue a ser o aminoglicósido de elección para as infeccións intrahospitalarias por enterobacterias, e é frecuente usala en asociación con beta-lactámicos nestes casos.
En combinación con outros antibióticos utilízase para tratar as endocardites.
Efectos secundarios
A causa da nefrotoxicidade é a inhibición da síntese proteica nas células renais. Este mecanismo causa a necrose das células do túbulo proximal renal, o que pode orixinar un insuficiencia renal aguda.
Os efectos secundarios da xentamicina varían dun paciente a outro e poden aparecer pouco despois da administración do fármaco ou meses despois. Entre os síntomas da toxicidade da xentamicina inclúense:
Nalgúns casos poden aparecer síntomas psiquiátricos como: anorexia, confusión, depresión, desorientación e alucinacións.
Produción e uso en investigación
A xentamicina prodúcese por un proceso de fermentación industrial descuberto polo microbiólogo chinés Yue Wang. A maior parte da produción mundial de xentamicina ten lugar na China e Corea do Sur; en Europa prodúcea a compañía farmacéutica Lek, que forma parte do grupo Sandoz.
A xentamicina leva usándose na investigación microbiolóxica desde principios da década de 1980. O chamado ensaio de protección de xentamicina permite aos investigadores cuantificar a capacidade das bacterias patóxenas de invadir as células eucarióticas, aproveitando o feito de que non pode penetrar en ditas células.
Xulio Carballo Arceo
Traxectoria
Doutor da Universidade de Santiago de Compostela, onde foi profesor. Dirixiu escavacións arqueolóxicas no Castro de Forca, castros de Trasdeza e Lugo e participou en prospeccións e escavacións en Galicia, País Vasco, Portugal e Francia. Arqueólogo do Servizo de Patrimonio da Xefatura Territorial da Consellería de Cultura, Educación e O.U. de Pontevedra.
Cornucopia
miniatura|Monumento cunha cornucopia.Cornucopia é unha imaxe da mitoloxía grega e posteriormente incorporada á latina asociado á abundancia e fertilidade. Hogano fai referencia á agricultura e ao comercio.
Etimoloxía
Do latín cornu copiae ou "corno copioso", de cornu ou corno e copiae ou copioso, abondoso.
Orixe
A cornucopia foi un agasallo de Zeus á cabra (segundo outras tradicións ninfa) Amaltea, que segundo a tradición coidouno e o aleitou durante a súa infancia. Nunha escena de xogo de Zeus (ou Xúpiter na mitoloxía latina) na súa infancia rachoulle sen intención un corno a Amaltea e como compensación o corno que rachara pasou a ser máxico e concedería todo o que o posuidor quixese.
Representacións
As representacións orixinais eran o corno da cabra cheo de froitas e flores. Varias deidades, especialmente Fortuna, eran representadas co corno da abundancia. Pero é unha figura que aparece tamén en representacións máis modernas. Aparece frecuentemente nos murais do Día de Acción de Grazas onde aparece un cesto de vimbio con forma cornada cheo de froita e verduras. Noutras representacións é simplemente un cono curvo, oco e sen fondo aínda que tamén cheo de foitas. miniatura|Escudo de Colombia coas súas cornucopias na parte superior A imaxe aparece tamén nos escudos de Colombia (onde aparecen dúas a primeira rebosante de froitas e flores exóticas típicas do país e a outra estrada de moedas de ouro) e Venezuela (onde aparecen tamén dúas cornucopias). Asemade aparecen nos escudos de Panamá e Perú aínda que unha única e chea de moedas de ouro.
A relación das cornucopias coa simboloxía de Suramérica non se limita á aparición da súa figura nos escudos dalgúns países ou dalgunha provincia. Debido á forma do estado de México e ás súas similitudes coa cornucopia, varios foron os mapas que disimulaban a cartografía nun corno da abundancia rebosante de froitas.
Maria Teresa Horta
Traxectoria
miniatura|Vila Nova de Cerveira, Mulheres da Revoluçâo (Elton Hipolito, 2019). Licenciouse na facultade de letras da Universidade de Lisboa e acabou dedicándose ao xornalismo. Participou no movemento feminista de Portugal xunto con Maria Isabel Barreno e Maria Velho da Costa (chamadas as Três Marias) en torno ás Novas Cartas Portuguesas (1972), obra en que se manifesta unha aberta oposición aos valores femininos tradicionais. Esta publicación claramente antifascista e altamente provocadora para o réxime, levou as súas tres autoras ante un tribunal (proceso con grande impacto internacional ), tendo o 25 de Abril interrompido as sancións a que estaban suxeitas as denominadas Tres Marias: Maria Velho da Costa, Maria Teresa Horta e Maria Isabel Barreno. Tamén formou parte do grupo Poesia 61.
Publicou varios textos en xornais como Diário de Lisboa, A Capital, República, O Século, Diário de Notícias ou Xornal de Letras e Artes, e foi redactora xefe da revista Mulheres.
IES Pedro Floriani
O Instituto de Ensinanza Secundaria Pedro Floriani, tamén coñecido coma Floriani, é un centro de ensinanza secundaria e bacharelato pertencente á rede pública de institutos da Xunta de Galicia, situado en Redondela.
Oferta educativa
No IES Pedro Floriani impártense todos os cursos da Educación Secundaria Obrigatoria. Tamén oferta dúas liñas de bacharelato, en Ciencias e Tecnoloxía e en Humanidades e Ciencias Sociais.
En canto á formación profesional, oferta os seguintes ciclos formativos:
Música do Romanticismo
A música do Romanticismo é aquela composta segundo os principios da estética do Romanticismo, predominante durante o século XIX. Na historia da música, corresponde ao período que se seguiu ao clasicismo.
IES Pedro Floriani
Oferta educativa
No centro tamén se imparte a Educación Secundaria de Adultos (ESA).
Música do Romanticismo
Historia e características
A Sinfonía nº 3 (Eroica), de Beethoven, obra de 1804, é por veces considerada como o marco do fin do período clásico e do comezo da música romántica. Mais algúns musicólogos sitúan o inicio do romanticismo na música xa a finais do século XVIII, mentres outros consideran que o período romántico comezou arredor de 1810), ano en que o termo "romántico", antes só era aplicado ó movemento literario, foi usado para cualificar  Beethoven por E.T.A. Hoffmann (1776-1822), nos seus ensaios sobre a Sinfonía nº 5 . Xa o final do Romanticismo na música é situado entre 1880 e 1910, segundo o autor.
A época do Romanticismo musical coincide co Romanticismo na literatura, filosofía e artes plásticas. A idea xeral do Romanticismo é que a verdade non podería ser deducida a partir de axiomas. Certas realidades só poderían ser captadas a través da emoción, do sentimento e da intuición. Por esa razón, a música romántica é caracterizada pola maior flexibilidade das formas musicais e procurando enfocar máis o sentimento transmitido pola música do que propiamente a estética, ó contrario do clasicismo. Porén, os xéneros musicais clásicos, tales como a sinfonía e o concerto, continuaron sendo escritos.
Estética musical
No Romanticismo, estabelecéronse varios conceptos de tonalidades para describir os vocabularios harmónicos herdados do Barroco e do clasicismo. Os compositores románticos tentaron xuntar as grandes estruturas harmónicas desenvolvidas por Haydn e perfeccionadas por Mozart e Beethoven con súas propias innovacións, buscando maior fluidez de movemento, maior contraste, e cubrir as necesidades harmónicas de obras máis extensas. O cromatismo utilizou unha forma máis frecuente e variada, así como as disonancias. A mudanza de ton acontecía de maneira máis brusca que no Clasicismo, e as modulacións ocorrían entre tons cada vez máis distantes. As propiedades dos acordes de sétima menor, que permiten modular a practicamente calquera tonalidade, foron explotadas exhaustivamente.
Posromanticismo
Estabelecer a herdanza do romanticismo é unha tarefa tan complexa como estabelecer as orixes do movemento. Algúns compositores do século XX, como Sergei Rachmaninov (1873 —  1943), continuarán a ser románticos, sen porén declaralo. De certo modo, movementos como o impresionismo de Claude Debussy (1862 — 1918) e Maurice Ravel (1875 - 1937),  e o verismo  de Giacomo Puccini (1858 - 1924) tamén son herdeiros da tradición romántica.
Sud-Comoé
dereita|220px Sud-Comoé é unha das 19 rexións de Costa do Marfil. A súa capital é Aboisso. Ten unha área de 6 250 km² e no ano 2002 contaba con 536.500 habitantes.
Departamentos
A rexión de Sud-Comoé está dividida en tres departamentos:
Polo (indumentaria)
200px|miniatura|Un polo de [[Lacoste.]] Un polo é unha peza de vestir de punto, para o tronco, que chega até a cintura, e ten a mesma forma que unha camisa de manga curta.
Paralichthys
Paralichthys é unha xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, o xénero tipo da familia dos paralictíidos.
Polo (indumentaria)
Tipicamente ten unha abertura dianteira con dous ou tres botóns para axustar no colo, que ás veces se substitúen por unha cremalleira; pode ter tamén un pequeno bolso.
Paralichthys
O xénero comprende de 15 a 20 especies, segundo os autores, propias das costas atlánticas e pacíficas do continente americano e das asiáticas do Pacífico centrooriental, moitas delas de interese pesqueiro.
Polo (indumentaria)
É unha peza tanto do vestiario masculino como do feminino. Na moda actual, para os homes, este tipo de peza está considerada como máis informal que unha camisa, pero máis de vestir que unha camiseta.
Paralichthys
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1858 polo zoólogo estadounidense de orixe francesa Charles Frédéric Girard.
Etimoloxía
Paralichthys está formado polo elemento do latín científico paral-, derivado do termo do grego antigo παράλιος parálios, que significa "situado canda o mar", "costeiro" (como adxectivo), e "costa", "ribeira" (como substantivo), e o termo grego ἰχθύς ichthýs, "peixe". Literlamente: "os peixes que viven na beira do mar".
Polo (indumentaria)
Historia
O polo foi inventado polo tenista francés René Lacoste (1904–1996), alcumado O Crocodilo, como camisa para xogar a aquel deporte. Á súa retirada das competicións, en 1933, fundou, con André Gillier, a empresa de roupa La Chemise Lacoste (hoxe Lacoste). André Gillier foi realmente o inventor do polo e do tecido de punto que lle deu a fama a esta marca.
Paralichthys
Etimoloxía
miniatura|230px|Paralichthys brasiliensis. miniatura|230px|Paralichthys lethostigma. miniatura|230px|Paralichthys orbignyanus.
Polo (indumentaria)
Historia
Moi de moda nos anos 1990, séguese usando como camisa deportiva.
Paralichthys
Especies
Na actuadlidade, no xénero recoñécense as seguintes especies:
Kassel
Kassel (escrito Cassel até 1928) é unha cidade a carón do río Fulda, no norte do estado de Hessen, Alemaña. É a sede administrativa da rexión de Kassel e do distrito homónimo. No 2013 tiña unha poboación de 194 087 habitantes. É a antiga capital do estado de Hesse-Kassel e ten moitos pazos e xardíns, incluíndo o Bergpark Wilhelmshöhe, que Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Palmeira, Ribeira
San Pedro de Palmeira é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Ribeira. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.600 habitantes (1.311 mulleres e 1.289 homes) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.905 habitantes.
No lugar de Figueirido está a Pedra das Cabras, petróglifo da idade de bronce.
Jesús Olimpio Giráldez Fernández
Traxectoria
Fillo de Avelino Giráldez Pazó. Foi vicepresidente do Redondela F. C. (1924) e foi concelleiro en varias ocasións. Na Segunda República foi elixido presidente da Asociación de Beneficencia (1932) e do Casino (1934). Militou no Partido Galeguista, formando parte da última directiva do período republicano. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en setembro, xulgado en Vigo por rebelión militar e condenado a cadea perpetua. Estivo preso no cárcere de Vigo, na Illa de San Simón e no Castelo de San Cristóbal (Pamplona). Tamén foi condenado a pagar unha forte indemnización polo que lle foron embargados todos os bens. Durante o franquismo foi presidente da Hermandad Sindical de Labradores de Redondela.
Vida persoal
Casou con Carmen Lera Figueras.
Aristófanes
Aristófanes (448 a.C. - 380 a.C., en grego Ἀριστοφάνης) foi un cómico e dramaturgo grego. Escribiu máis de 40 comedias pero só se conservan once completas. Traducidas á lingua galega, publicáronse Nubes e Asemblearias, nun único volume, o número 7 da colección Clásicos en Galego, editado pola Xunta de Galicia e a Editorial Galaxia.
Traxectoria
miniatura|esquerda|[[Clásicos en Galego 7. Nubes e Asemblearias.]] Sonnos descoñecidos o lugar e a data do seu nacemento, mais posiblemente se educou en Atenas. Vivía no lugar de Kudathenaium. É famoso por ter escrito comedias como As aves para festas atenienses: as Grandes dionisíacas e a Lenea. En total escribiu corenta obras, once das cales chegaron ata nós, e que son os únicos exemplos superviventes da Comedia ática antiga. Moitas destas pezas tratan temas políticos. Adoitaban ser sátiras dos cidadáns máis famosos de Atenas ou a súa conduta na Guerra do Peloponeso. Foi acusado diversas veces de difamación. Unha comedia famosa, As ras, recibiu a honra insólita de ser repetida, e segundo un biógrafo posterior, foi premiada cunha coroa cívica.
Aristófanes aparece na obra O banquete de Platón, expondo unha explicación mitolóxica cómica da orixe do amor. Nubes, unha produción desastrosa que acabou nun humillante último posto nunha festa Dionisíaca, satiriza o novo ensino da sofística, tan de moda entre a aristocracia do momento; Sócrates será a vítima satirizada, aparecendo como un sofista. Lisístrata foi escrita durante a guerra con Esparta, e presenta o pacifismo de forma cómica: as mulleres de ambas as cidades deixan de ter sexo cos seus maridos ata que abandonen a loita.
Titónidos
miniatura|dereita|Na imaxe [[Phodilus badius. Phodilus é o outro xénero de titónidos, xunto con Tyto.]] miniatura|dereita|a curuxa australiana [[Tyto novaehollandiae.]] Os titónidos (Tytonidae) son unha das dúas familias de aves estrixiformes ou rapaces nocturnas (a outra é a familia dos estríxidos). Comprende as curuxas, das que unha especie vive en Galicia, Tyto alba. Son aves de tamaño medio a grande con grandes cabezas e faces cunha característica forma de corazón. Teñen patas fortes e longas con poderosas gadoupas. Tamén se diferencian dos estríxidos (bufos, avelaionas, mouchos) en detalles estruturais relacionados co esterno e os pés.
A familia comprende dúas subfamilias existentes: os Tytoninae e os Phodilinae. A taxonomía de Sibley-Ahlquist une os Caprimulgiformes coa orde dos bufos; onde curuxas (titónidos) son a subfamilia Tytoninae. Isto non se pode soster cos datos das investigacións máis recentes (ver Cypselomorphae), pero as relacións das curuxas en xeral aínda non están resoltas.
Os titónidos son unha familia moi estendida, aínda que están ausente do norte de Norteamérica, África sahariana, e grandes áreas de Asia. Viven en moi diversos hábitats desde os desertos aos bosques e desde latitudes temperadas aos trópicos. A maioría das 16 especies vivas de titónidos están pouco estudadas. Algunhas, como a Tyto soumagnei, apenas se volveron a ver ou estudar desde o seu descubrimento, a diferenza da curuxa común, que é unha das mellor coñecidas do mundo. Porén, algunhas subespecies da curuxa común posiblemente merecerían ser clasificadas como especies separadas, pero están pouco estudadas.
Cinco das especies de titónidos están ameazadas e algunhas especies de illas extinguíronse durante o Holoceno ou antes (por exemplo, Tyto pollens, coñecido polo fósil da illa Andros nas Bahamas. Os titónidos son principalmente nocturnos e xeralmente non migratorios, e viven en parellas ou sós.
Descrición
O rexistro fósil dos titónidos remóntase ao Eoceno, pero a familia perdeu terreo en favor dos estríxidos despois da radiación dos roedores e durante o Neoxeno. Dúas subfamilias coñécense só por fósiles, os Necrobyinae e os Selenornithinae. Describíronse numerosas especies extintas de Tyto.
Xénero Tyto miniatura|[[Tyto alba|Curuxa.]]
Xénero Phodilus
Xéneros fósiles
Situación sen determinar
A colocación nesta familia dos xéneros Palaeotyto e Palaeobyas do Eoceno tardío/Oligoceno temperán de Quercy (Francia) é provisional; poderían pertencer tamén aos Sophiornithidae.
A identidade da suposta "curuxa xigante" Basityto do Eoceno temperán de Grafenmühle (Alemaña) non está clara e podería ser unha grula (Balearica); a suposta "curuxa da illa de Pascua", baseada en ósos subfósiles atopados en Rapa Nui, era en realidade un procelárido
Mīrābāī
Mīrābāī ou Mirabai (en devanágari मीराबाई), nada en Kudki (Rajasthan) en 1498 e finada en Dwarka en 1546, foi unha poeta mística hindú do movemento Bhakti. Ela referíase a deus, a quen vía como o seu marido, con diferentes nomes como Satguru, Prabhu Ji, Girdhar Nagar ou Krishna. Debido aos celos, a súa familia política non aprobaba que cantase e bailase publicamente porque pertencía á familia real de Mewarh e era princesa, mais amaba demasiado ao seu deus e sacrificou todo, mesmo a súa familia, por el. É unha venerada santa Bhakti, especialmente na tradición hindú do norte da India.
Mīrābāī naceu na familia real de Merta, en Rajasthan. É mencionada en Bhaktamal, confirmando que era unha figura amplamente coñecida e valorada na cultura do século XVII. A maioría das lenda sobre Mīrābāī mencionan a desconsideración das convencións sociais e familiares, a súa devoción a Krishna e a súa persecución pola súa familia política a causa da súa devoción. Moitos contos e lendas haxiográficas tratan sobre ela, de forma que son inconsistentes entre elas ou moi diferentes nos detalles.
Templos hindús como o de Chittorgarh están dedicados á súa memoria e as lendas sobre a súa vida foron obxecto de filmes, bandas deseñadas e outras obras populares.
Traxectoria
Os seus pais casárona con Bhoj Raj, príncipe de Mewar, en 1516, mais o seu esposo foi ferido nunha das guerras entre hindús e musulmáns no sultanato de Delhi en 1518 e faleceu polas feridas da batalla en 1521. O seu pai e o seu sogro foron asasinados algúns anos despois do seu home, durante unha guerra contra o exército islámico de Babur, fundador do imperio Mughal no subcontinente indio.
Trala morte do seu sogro, Vikram Singh converteuse no gobernante de Mewar. Segundo unha lenda popular, a súa familia política intentara moitas veces executala, enviándolle un vaso de veleno que lle dicían que era néctar ou enviándolle unha cesta cunha serpe en lugar de flores. De acorda ás lendas haxiográficas, non foi ferida en ningún dos casos, coa serpe converténdose milagrosamente nunha imaxe de Krishna (ou nunha grilanda de flores dependendo da versión). Noutra versión da lenda, Vikram Singh pídelle que se afogue ela mesma, o que ela intenta, mais aparece aboiando na auga. Outra lenda afirma que o emperador mongol Akbar chegou con Tansen para visitala e agasallouna cun colar de perlas, mais os estudosos dubidan deste feito xa que Tansen entrou na corte de Akbar en 1562, quince anos despois da morte de Mīrābāī. Tamén hai historias que din que Ravidas foi o seu gurú (mestre), mais tampouco hai evidencia histórica e a diferenza de cen anos entre as súas datas de nacemento suxiren que foi imposible.
Outras historias afirman que Mīrābāī deixou o reino de Mewar e dedicouse á peregrinación. Nos seus últimos anos viviu en Dwarka ou Vrindavan, onde as lendas contan que desapareceu milagrosamente fundíndose cunha imaxe de Krishna en 1547. A pesar de que os milagres son discutidos polos estudosos pola falta de evidencia histórica, é recoñecido que Mīrābāīdedicou a súa vida a Krishna, compoñendo cánticos de devoción, unha ocupación pouco ortodoxa para unha viúva, que na India eran profundamente desprezadas, e foi unha das máis importantes santos poetas do movemento Bhakti.
Obra
Atribúense a Mīrābāī miles de poemas e loas apaixonadas a Krishna, mais os estudosos só cren que uns centos deles son auténticos, e os rexistros máis antigos suxiren que agás dous poemas, a maioría foron escritos no século XVIII. Moitos poemas atribuídos a ela foron posiblemente compostos máis tarde por admiradores seus. Coñécense popularmente como bhajans, e son populares na India.
Na cultura popular
O compositor John Harbison adaptou as traducións de Bly de Mirabai Songs. Existe un documental titulado A Few Things I Know About Her, dirixido por Anjali Panjabi, e dous coñecidos filmes realizados na India, Meera (1945), filme en lingua támil protagonizado por M. S. Subbulakshmi, e Meera (1979), filme en hindi de Gulzar. A serie Meera (2009–2010) tamén está baseado na súa vida.
A vida de Mīrābāī tamén se describe en Meera—The Lover…, álbum musical baseado en composicións orixinais para bhajans, estreado o 11 de outubro de 2009.
Vallée du Bandama
right|175px Vallée du Bandama é unha das 19 rexións de Costa do Marfil. A súa capital é Bouaké. Ten unha área de 28 530 km² e no ano 2002 contaba con 1.335.500 habitantes.
Departamentos
A rexión de Vallée du Bandama está dividida en cinco departamentos:
Yann Tiersen
Guillaume Yann Tiersen, nado en Brest o 23 de xuño de 1970, é un músico e compositor francés.
Traxectoria
Durante a súa infancia estudou en diversos conservatorios de Rennes, Nantes e Boulogne. Estudou violín, piano e máis tarde composición, pero sen limitarse a estes instrumentos, pois tamén posúe gran técnica co acordeón e co toy piano, converténdose nun multi-instrumentista virtuoso. Outro instrumento a destacar é a guitarra eléctrica, que converteu no instrumento principal dos seus concertos, malia non acadar con ela o virtuosismo do que fai gala cos outros instrumentos.
Pasou a súa mocidade influenciado polo rock e a chanson (chegando a ter un grupo de rock na adolescencia), e pola música clásica influenciado polos seus estudos no conservatorio. Esta característica mestura é base esencial para unha comprensión adecuada da súa música, chegando a compaxinar e incluso unir o rock instrumental con partituras máis clásicas durante toda a súa carreira.
Antes de publicar o seu novo disco realizou varias colaboracións con distintos músicos do seu país, sendo a máis destacable o álbum homónimo con Bästard, no que Tiersen xunto co grupo francés Bästard se afasta das súas normativas tradicionais adentrándose no nebuloso mundo do post-rock e a experimentación. A colaboración con Claire Pichet repetiuse en Le phare (1998), o seu terceiro disco, que contou ademais cun novo invitado: Dominique A, sendo este un dos discos máis completos e con mellores críticas no panorama independente europeo.
En 2001 publicou L’Absente, quizais o seu disco máis producido, tanto pola cantidade de invitados como pola cantidade de instrumentos que complementan cada canción. Máis próximo á nova canción francesa, entre os invitados están The Vienna Symphony Orchestra, Lisa Germano, Neil Hannon (de The Divine Comedy), Dominique A, Françoiz Breut, Les Têtes Raides, Sacha Toorop (de Zoop Hopop), Natacha Regnier, Christian Quermalet (de The Married Monk), Marc Sens, Christine Ott e un cuarteto de cordas. No mesmo ano publicou o disco que probablemente lle proporcionou a maior cantidade de ovacións por parte dos medios: a banda sonora de Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, que malia ter algúns temas novos, na maior parte é integrada por vellas composicións dos tres primeiros discos. Con esta banda sonora conseguiría o recoñecemento do público a nivel mundial.
En 2002, xunto a unha orquestra e unha serie de artistas invitados (entre eles Dominique A. e Christian Quermalet) publicou C'etait ici, que compila os seus mellores temas en directo nun dobre álbum.
Despois dunha multitudinaria xira en 2003, Yann Tiersen volveu ás colaboracións, esta vez coa rockeira americana Shannon Wright coa que compuxo en só 20 días un disco de título homónimo no que o rock independente de Shannon se funde coa instrumentación particular de Tiersen nun total de 10 temas.
Tras L'absente pasarían 5 anos sen publicar disco propio ata que en 2005 sae ó mercado Les Retrouvailles (Os reencontros), composto e gravado na illa de Ouessant, lugar de refuxio e inspiración de Tiersen. Neste disco conta coa colaboración novamente de Dominique A., ademais de Miossec, Stuart Staples (de Tindersticks), Liz Fraser (de Cocteau Twins) e Jane Birkin. A este disco compleméntao un DVD que saíu ó mercado oficialmente o 12 de xullo co título de La traversée, película realizada por Aurélie du Boys e na que se pode ver toda a realización deste último álbum, que presentaría en concerto durante 2005 e 2006 cun radical cambio na súa música en directo, con maior cantidade de arranxos e próximo ó post-rock que sempre admirou. Este novo son quedou recollido no seguinte álbum en directo de Yann Tiersen, titulado On Tour que se editou oficialmente o 13 de novembro de 2006, acompañado novamente dunha película musical realizada por Aurelié du Boys, que acompañou ó músico bretón durante a xira. Gran parte das gravacións, pertencentes tanto á película como ó álbum, son dos seus concertos en España e particularmente en Madrid, cidade onde tocou dúas veces nun ano durante a presentación de Les Retrouvailles.
A composición dos seus temas comprende a manipulación de variados instrumentos, entre os que cabe destacar o piano de xoguete (chamado toy-piano), o acordeón, o violonchelo, o banjo, o clavicordio e a melódica entre outros.
Películas como La Vie Rêvée des Anges (1998, de Erick Zonca), Alice et Martin (1998, de André Téchiné), Qui Plume la Lune? (1999, de Christine Carrière) e Good Bye, Lenin! (2003, de Wolfgang Becker), foron musicalizadas por Yann Tiersen, que anteriormente traballara na música dentro do mundo do teatro.
Smetana (lácteo)
miniatura|[[Blini con smetana e caviar vermello.]]
É unha variedade de nata agria moi semellante á crème fraîche da que se distingue pola textura e o sabor. Este alimento recibe nomes semellantes en varias linguas eslavas como a rusa, a ucranína сметана, polonesa śmietana, checa (za)kysaná smetana (smetana é en checo máis ben crema de leite, tamén chamada de sladká smetana (doce)), ou eslovaca smotana. Por estar achegado tamén existe un termo semellante, "smântână", na lingua romanesa.
Características
Obtense mediante fermentación bacteriana e caracterízase polo seu baixo grao de conservación. Cando se comparan diferentes marcas de elaboradores de smetana, pódese ver que conteñen unha gran variedade de contido graxo que adoita estar entre o 10% (magro ou lixeiro) até o 70% (gordo), os máis comúns que se poden atopar nos supermercados rusos son 20%, 30% e 42%. Adóitase encontrar a adición de espesantes (por exemplo xelatina) na composición da smetana.
Usos
É moi frecuente nas cociñas eslavas e se emprega frecuentemente no adubo dalgúns alimentos, un dos máis sonados é o caldo borsch (de verduras e beterraba) que acostuma servirse cun pequeno 'monte' de smetana no prato. Emprégase como recheo, como por exemplo nos blinis (filloas rusas). Un dos empregos como adubo pódese comprobar na ensalada Ovoschnoy que se elabora con tomates, cebolas e cogombros con smetana.
Adóitase confundir xeralmente co mollo que leva o seu nome: mollo smetana que se adoita empregar coma un sucedáneo e que se elabora con iogur (ou nata), e limón para simular a acidez.
Pobo qumandi
Os qumandis é un pobo turcófono que habita no Krai de Altai, na República de Altai e no oblast de Kemerovo en Rusia. Están recoñecidos como un pobo indíxena da Federación Rusa (decreto 255/2000 do goberno ruso). Falan o qumanda, oficialmente un dialecto da lingua altai.
Segundo o censo de 2002 os qumandis eran 3114, distribuídos en:
Marun Khuri Sadir
Marun Khuri Sadir (en مارون خوري صادر‎‎), nado en Ain Ibil (o Líbano) o 25 de decembro de 1926 e finado o 26 de agosto de 2015, foi un arcebispo católico maronita, entre 1992 e 2003 arcebispo de Tiro.
Pena Corveira, Pousada, A Pastoriza
Pena Corveira é un lugar da parroquia de Pousada no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Dasypus yepesi
Dasypus yepesi, coñecido vulgarmente na bibliografía internacional, entre outros, co nome de armadillo de fociño longo de Yepes, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados e da súa única familia, a dos dasipódidos, subfamilia dos dasipodinos, unha das sete integradas no seu único xénero, Dasypus.
É un endemismo dunha pequena rexión de bosques subtropicais secos situada no norte da Arxentina e nun recanto do sur de Bolivia.
O seu nome honra ao zoólogo arxentimo José Yepes.
Distribución e hábitat
A presenza de Dasypus yepesi na actualidae só se coñece nas provincias de Jujuy e alta, na Arxentina. Debido á falta de estudos de campo, non se coñecen máis de nove estacións da especie. Quizais a súa área de distribución poida ampliase a outras partes do Gran Chaco da Arxentina, Bolivia e Paraguai.
Habita en rexións de bosques subtropicais secos.
Probabelmente se encontra en altitudes de entre os 450 e os 1800 m.
Taxonomía
A especie foi descrita moi recentemente, en 1995, polo zoólogo, anatomista comparado e paleontólogo arxentino Sergio Fabián Vizcaíno, en ''Mastozool. Trop''., 2: 7, quen a dedicou ao seu compatriota José Yepes.
Controversia
Feijó e Cordeiro-Estrela (2014) presentaron evidencias morfolóxicas de que o holotipo de Dasypus mazzai Yepes, 1933 (sinónimo sénior de Dasypus yepesi Vizcaíno 1995. ), non é un xuvenil de Dasypus novemcinctus ou de calquera outra especie do xénero Dasypus. Pero as distintas especies endémicas do noroeste arxentino son indistinguíbeis de D. yepesi. Polo tanto, o nome correcto para o armadillo de fociño longo de tamaño intermedio que se encontra nas provincias arxentinas de Jujuy e Salta sería Dasypus mazzai 1933 Yepes, 1933.
O Couto, Goián, Tomiño
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Patrimonio
Nel existen restos do forte, chamado de Nosa Señora da Concepción, do século XVII. No sitio do patio de armas existe a capela de San Roque (1674). O seu torreiro ten unha vintena de sobreiras de máis de trescentos anos de idade (algunhas delas con máis dun metro de diámetro no cano e vinte de altura). Era un dos lugares preferidos dos pintores Antonio Fernández e Xavier Pousa.
No barrio do Pazo estaba a igrexa de Goián, no lugar chamado A Igrexa Vella. Esta no ano 1770 estaba moi deteriorada ameazando ruína. Nunha leira do dito lugar o arado levantou restos de enterramentos. As caveiras aparecían sobre un pedazo de lousa, polo que seguramente sería o cemiterio dos veciños do couto. No camiño que vai dende o pazo dos Correas á igrexa, no lugar da Lamela hai un cruceiro do ano 1598. Nel inda hoxe en día se fan rituais de bruxería, non sendo difícil atoparse de noite con grupos de persoas cruzando o lugar cara ao río na Atalaia e na súa beira faceren rituais de maxia. Os vellos do lugar contaban que nunha das súas casas moraba unha muller que era bruxa, e tiña consulta o público que facía por unha pequena fiestra que tiña na parede da casa que daba o camiño, cobrando por anticipado en moedas de prata.
No lugar chamado O Pombal, un arado levantou un mosaico de cores. Nas sondaxes feitas por patrimonio con motivo da construción da ponte internacional entre Goián e Vilanova de Cerveira, apareceron restos de cerámica e outros achados. Tamén o pintor Antonio Fernández atopou algún muíño de man e instrumentos tallados do paleolítico, e existe a hipótese de que puido ser noutrora un castro. Sobre el situouse un asentamento romano de bastante importancia; quizais no lugar do Pividal, lindante co río houbese un porto de amarre resgardado dos temporais do sur, pola cantidade de restos de cerámica, e pedra rota a man (non canto rodado).
Casa-pazo dos Correa
A casa-pazo dos Correa, coñecida como casa da torre de Goián, está situada dentro do barrio. É unha construción señorial do século XVII que nos últimos anos sufriu varios cambios arquitectónicos na súa estrutura.
Ten unha extensión de 13 hectáreas cerradas en muro de pedra. O pazo ten capela, coa entrada principal ao exterior e outra no seu interior. Dentro da propiedade rústica hai unha fonte para o abastecemento de auga. Linda polo sur e polo leste co lugar chamado a "Barca", no cal existiu unha capela dedicada a Nosa Señora da Barca no ano 1556.
Lugares
No barrio hai un lugar chamado O Baldío da Moura, do que existe unha fermosa lenda. Hoxe en día este baldío esta todo plantado de arbores, e baixo a súa sombra atópanse varios churrasqueiras, mesas e bancos en cantería, así como unha fonte de auga potable, todo iso feito pola comunidade de montes de man-común e dedicado a parque público.
O lugar coñecido como A Atalaia linda co río onde fai unha garganta duns douscentos metros, e ata hai poucos anos pertencía ao barrio do Pazo (o cal o concello fixo desaparecer do mapa de Goián, e para maior escarnio colocou un sinal de pedra labrada que di: "O Pazo Barrio do Couto"). Con anterioridade ao ano 1936 o barrio tiña 20 casas. Desde hai uns catro anos non vive ningunha persoa no barrio, e a última en abandonalo foi a "Sinda do Pazo". A Atalaia, tamén coñecida pola Torreta, é un outeiro en forma de cono, case todo en pedra de granito. Na súa parte máis alta, chamada Rilleira, había unha torreta de pedra chamada De los Ratones, propiedade da familia Correa, e da que existen fotografías das súas ruínas. Aqueles restos foron derrubados por un veciño de Goián nos anos 30, en busca dun tesouro do que fala unha das varias lendas sobre o lugar. Na ladeira que da cara ao leste existe un penedo chamado a Pedra dos Sacrificios duns oitenta por oitenta centímetros cunhas canles que dan a unha coviña, e os veciños dicían que era onde recollían o sangue.
Francisco García Montes
Francisco García Montes é un político e sindicalista galego.
Atlético Sanluqueño Club de Fútbol
O Atlético Sanluqueño Club de Fútbol é un club de fútbol de España, da cidade de Sanlúcar de Barrameda, na provincia de Cádiz. Foi fundado en 1948 e actualmente xoga no grupo IV da Segunda División B Española.
Historia
O Atlético Sanluqueño Club de Fútbol foi fundado en 1948, aínda que a súa inscrición en competicións oficiais produciuse en 1951.
O seu debut en categoría nacional, concretamente na Terceira División, produciuse na tempada 1958-59. A tempada 1986-87, sendo presidente Luis Merino e adestrador José Enrique Díaz, logrou ascender á Segunda División B. Descendeu a Terceira División a tempada 1991-92 e non logrou novamente o ascenso ata a tempada 2011–12.
Uniforme
O uniforme do Atlético Sanluqueño está baseado no do Real Betis Balompié. Parece ser que o equipo, nas súas orixes, recibiu un xogo destes equipamentos por mediación dun directivo que gozaba de boas relacións co mencionado club.
Pradolongo (filme)
Pradolongo é un filme galego dirixido por Ignacio Vilar que foi estreado no 2008. Rodado integramente en galego, a rodaxe fíxose na comarca de Valdeorras. Está protagonizado por Tamara Canosa, Rubén Riós, Mela Casal e Roberto Porto.
Sinopse
Pradolongo é a historia de tres amigos da infancia que ven como a súa amizade se deteriora a raíz das diferenzas de clase e dos conflitos amorosos que xorden nas súas vidas. Raquel, Martiño e Armando son tres amigos que acaban de cumprir a maioría de idade. O verán preséntase como todos os demais, con festas ou tardes no río, pero esta vez nada vai ser igual. O amor que os dous rapaces comezan a sentir por Raquel e a posible venda de Pradolongo (un prado de alta montaña pertencente á familia de Martiño) á empresa do pai de Armando, obrígaos a reconsiderar os soños e vencellos que os mantiveron unidos dende a infancia.
Recepción
Pradolongo estreouse nos cines galegos o 14 de marzo de 2008, cunha distribución limitada de 6 copias en salas comerciais, e no ano da estrea tivo 17.879 espectadores e recadou € 82.715,80. A súa recadación total dende a súa estrea ascende a €153.487,30. Ademais, saíu á venda cunha edición en DVD e Blu Ray, sendo o primeiro filme galego comercializado neste formato de alta definición.
Por outra banda, estreouse na TVG o 31 de marzo de 2009, sendo un dos filmes con maior audiencia da TVG, con 190.000 espectadores e un 20,0% de audiencia.
Galardóns e nomeamentos
A música do filme, obra de Zeltia Montes, gañou o premio Jerry Goldsmith en 2008, e en 2009 foi candidata aos premios Hollywood Music in Media Awards, na categoría de mellor composición novel. O filme recibiu en 2008 o IV premio cidade de San Sebastián Film Comission, galardón integrado na sección Made In Spain do Festival de San Sebastián.
Harry Potter and the Chamber of Secrets (videoxogo)
Harry Potter and the Chamber of Secrets é o nome do segundo videoxogo de Harry Potter, que foi posto á venda no 2002. O xogo foi publicado por Electronic Arts e desenvolto por Eurocom para PlayStation 2, Xbox e GameCube. Tamén foi simultaneamente desenvolto por Amaze Entertainment para o PC, Game Boy Advance e Game Boy Color. Ademais foi creada unha versión orixinal feita para a PlayStation. Este foi o último videoxogo que se fixo para a Game Boy Color.
Argumento
Harry Potter, Ron Weasley e Hermione Granger regresan á Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería para comezar co seu segundo ano. Pero non todo está tranquilo, pois algúns studantes aparecen petrificados e hai rumores de que o herdeiro de Slytherin está detrás de todo iso. As sospechas recaensobre Harry, pero cando Ginny Weasley é raptada e levada á Cámara dos Segredos, Harry e Ron vense forzados a ir ó interior da Cámara e así rescatala.
Acollida
O xogo recibiu maioritariamente críticas positivas. Entertainment Weekly deulle unha puntuación de B+.
Luís González Blasco
Luís González Blasco ou Luís Gonçales Blasco, tamén coñecido como Foz, nado en Foz o 18 de agosto de 1941, é un profesor e político galego.
Traxectoria
Formou parte do Consello da Mocedade (1962-1963) do que foi expulsado xunto cun grupo de mozos acusados de comunistas, que fundan ao ano seguinte a Unión do Pobo Galego (UPG). A estadía en Madrid e o contacto co grupo Brais Pinto déronlle á súa personalidade os trazos nacionalistas e marxistas. En 1968 tivo que exiliarse en Francia onde se licenciou e Lingüística Xeral na Universidade de París VIII. Ata 1974 foi o promotor principal da organización de núcleos da UPG en Francia, Holanda, Reino Unido, Italia, Suíza e Alemaña e participou na redacción da Carta de Brest. Viaxou a Portugal en 1975 para conectar coas forzas revolucionarias, os refuxiados galegos e a súa familia. Abandonou a UPG en 1978 integrándose no Partido Galego do Proletariado; despois militou noutras organizacións independentistas como Galiza Ceive, a primeira Frente Popular Galega (1987) e a Assembleia do Povo Unido. Despois integrouse en Cerna.
A comezos dos anos oitenta, adoptou o reintegracionismo lingüístico. É membro da AGAL e académico da AGLP.
Reinaldo Ventura
Reinaldo Miguel Silva Ventura, nado en Vila Nova de Gaia o 26 de maio de 1978 é un xogador de hóckey a patíns portugués. Xoga como defensa, medio e dianteiro e o seu club actual é o OC Barcelos.
Luís González Blasco
Traxectoria
Traballou como co-propietario en Livraria Páxina, como Auxiliar administrativo en Éditions Ruedo iberico. Tamén como profesor de lingua e literatura galegas no ensino secundario ata a súa xubilación no IES Arcebispo Xelmírez de Santiago.
Publicou en revistas e obras colectivas algúns traballos sobre lingua e literatura galegas e sobre a historia do nacionalismo galego contemporáneo.
Reinaldo Ventura
Traxectoria
Xogou durante 26 tempadas no FC Porto, club co que conseguiu 13 ligas portuguesas (10 delas consecutivas entre as tempadas 2001/02 e 2010/11), 8 Copas de Portugal e 10 Supercopas. En 2015 deixou o club de Porto para xogar no OC Barcelos, onde estivo dúas tempadas e onde gañou dúas Copas CERS. Logou marchou a Italia, país no que competiu durante tres anos, primeiro no CGC Viareggio (dúas tempadas) e logo no GSH Trissino (durante a tempada 2019/20). En abril de 2020 volveu ao OC Barcelos aos seus 41 anos.
Selección nacional
É un xogador habitual da selección portuguesa (coa que debutou en 1997). Co combinado luso gañou en 2003 o Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns. Capitaneou logo á selección que que quedou subcampioa nos Campionato de Europa de hóckey a patíns de 2008 e 2010, e terceira no de 2009 que se disputou nas cidades de Pontevedra e Vigo, e que conquistou as Copas das Nacións de 2009 e 2011. En 2012 deixou a selección, pero volveu en 2016, gañando ese ano o Campionato de Europa.
Augasantas, Rois
San Vicente de Augasantas é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 362 habitantes (184 homes e 178 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 499 habitantes.
Farmer Giles of Ham
Farmer Giles of Ham, en galego O granxeiro Giles de Ham, é unha novela de John Ronald Reuel Tolkien que foi publicada en 1949 e é a presunta tradución dun manuscrito en latín insular que conta as orixes do Pequeno Reino.
Portela, Pousada, A Pastoriza
Portela é un lugar da parroquia de Pousada no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Roberto Porto
Roberto Porto, nado no Barco de Valdeorras nos anos oitenta, é un actor galego.
Deuse a coñecer co filme Pradolongo, dirixido por Ignacio Vilar. Nunca tivo interese polo mundo cinematográfico pero un casting en Valdeorras e por probar unha nova experiencia fixo que saltase a este mundo e quedase abraiado. Agora, no 2008 remata os seus estudos de bacharelato en Ourense. Quérese dedicar a este mundo, e como proxectos destaca un papel principal na primeira curtametraxe de Bruno Nieto (director da primeira serie galega para internet, Oculta identidade).
Taragoña, Rianxo
Divino Salvador de Taragoña é unha parroquia situada ao norte do concello de Rianxo, na comarca da Barbanza. Linda ó norte co concello de Boiro e a parroquia de Araño, ó oeste co concello de Boiro, ó leste coas parroquias de Asados e Rianxo e ó sur coa ría de Arousa. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2.252 habitantes (1.174 mulleres e 1.078 homes) distribuídos en 30 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.673 habitantes.
O alcume que reciben as xentes de Taragoña é o de "Cangrexeiros". Este sobrenome é orixinario dunha peculiar historia dun veciño da parroquia chamado Felipe "O Delgado" que vivía no Burato, unha persoa de familia adiñeirada, que foi vendendo todo o seu capital e gastando os cartos ata que quedou sen un real, logo o home ía comer ás casas dos veciños e borralleiras. Asemade nos días de marea ía á ribeira á praia da Torre para mariscar e botar algo á boca, sendo naquela época moi abondosos os cangrexos na zona do río, e fixo unha empanada botándolle masa por riba dos crustáceos aínda vivos, escapando estes coa masa ó lombo cando lles chegou a quentura do lume.
Infraestruturas
A parroquia de Taragoña está comunicada principalmente pola estrada comarcal AC-305 Padrón-Ribeira (antiga C-550), existindo outra estrada que comunica Rianxo con Taragoña, que recibe o nome de AC-7203, e que percorre Taragoña dende Poste ata Té. Tamén está comunicada a través do corredor galego AG-11 (Padrón- Ribeira), con dúas saídas na parroquia, unha no lugar de Té e outra no lugar da Igrexa. Hai que citar tamén o enguedellado sistema viario interno da parroquia, formado por distintas pistas tanto alcatranadas coma de terra que serven ós veciños de Taragoña para desprazarse.