cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Bagullo, As Seixadas, Cartelle
O Bagullo é un lugar da parroquia das Seixadas no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 44 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 22 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 46 habitantes (23 homes e 23 mulleres).
Aeroporto de Annaba-Rabah Bitat
O aeroporto de Annaba-Rabah Bitat, anteriormente coñecido como aeropoero Les Salines e popularmente chamado aeroporto de El Mellah, é un aeroporto internacional situado a 9 quilómetros ao sur da cidade de Annaba, en Alxeria. Foi bautizado na honra de Rabah Bitat, un antigo presidente do país.
Fulgencio Lira Rodríguez
Fulgencio Lira Rodríguez foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado concelleiro de Ribadavia en novembro de 1945. Foi nomeado alcalde de Ribadavia en setembro de 1946. permanecendo no cargo até 1949.
Vida persoal
Casou con Lucinda Pousa en decembro de 1926.
Trangan
A Illa Trangan (Pulau Trangan) é unha illa de Indonesia pertencente ao grupo das illas Aru, no mar de Arafura. Administrativamente pertence á provincia de Molucas, Indonesia.
Características
A súa superficie é de 2.149 km² e, por extensión, é a 197ª illa maior do mundo.
É a illa principal do grupo e a situada máis ao sur. As outras illas principais do arquipélago Aru son Tanahbesar (tamén chamado Wokam), Kobroor, Kola, Koba e Maikoor. O estreito chamado Maikoor River separa a illa de Trangan, polo seu lado norte, das illas de Maikoor e Koba.
Omohide Poro Poro
Omohide Poro Poro (おもひでぽろぽろ) é un filme de animación xaponés de 1991 escrito e dirixido por Isao Takahata. Está baseado no manga homónimo de 1982 creado por Hotaru Okamoto e Yuko Tone. Foi animado por Studio Ghibli para Tokuma Shoten, Nippon Television Network e Hakuhodo, e foi distribuído por Toho. Estreouse no Xapón o 20 de xullo de 1991. O tema de peche do filme, é unha tradución xaponesa do tema de Amanda McBroom "The Rose".
Omohide Poro Poro explora un xénero tradicionalmente considerado fóra dos temas comúns da animación: un drama realista escrito para adultos, particularmente mulleres. O filme foi un éxito de recadación, atraendo unha grande audiencia adulta e converténdose no filme con maior recadación no Xapón de 1991. Tamén foi moi ben acollido pola crítica, cunha aprobación do 100% en Rotten Tomatoes.
2021
2021 (MMXXI) foi un ano común do calendario gregoriano dentro do século XXI, comezado en venres.
En 2021 celebráronse algúns eventos orixinariamente previstos para 2020, incluídos o Festival de Eurovisión, a Eurocopa de Fútbol, os Xogos Olímpicos e a Expo 2020, que foron pospostos ou cancelados debido á pandemia da COVID-19.
As Nacións Unidas declararon o 2021 como Ano Internacional da Paz e da Confianza, Ano Internacional da Economía Creativa para o Desenvolvemento Sustentable, Ano Internacional das Froitas e as Verduras, e Ano Internacional para a Eliminación do Traballo Infantil.
Acontecementos
miniatura|250x250px|Manifestantes fronte ó [[Capitolio dos Estados Unidos o 6 de xaneiro.]]
España Nueva (Ferrol)
España Nueva foi un periódico editado en Ferrol en 1936.
Traxectoria
Órgano da Central Obrera Nacionalsindicalista de la F. E. Ferrol, apareceu o 23 de setembro de 1936.
Mirrorcle World
"Mirrorcle World" é o sinxelo en formato físico nº 43 (e o 44 en tódolos formatos) da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 8 de abril do ano 2008 so o selo avex trax.
Información
A canción que dá título ó sinxelo é unha versión estendida da canción "Mirror", unha canción introdutoria de dous minutos de duración do seu noveno álbum en estudio, Guilty. O sinxelo foi lanzado exactamente dez anos despois do seu sinxelo debut con Avex, "Poker Face". O sinxelo inclúe dúas novas gravacións do seu segundo e quinto sinxelo, ambos os dous lanzados o ano 1998, "You" e "Depend on you", respectivamente.
242px|dereita|miniatura|Carteis promocionais de "Mirrorcle World" en Toquio, Xapón.
A versión CD+DVD de "Mirrorcle World", de acordo coas declaración de Avex, foi lanzada nunha "presentación especial limitada" que vén nunha caixa vertical. Tamén, as primeira edicións para a prensa do CD+DVD viñan cun póster da imaxe da portada. A versión dun único CD, porén, veu nunha edición normal. Spoinichi Annex revelou que a portada de Mirrorcle World incluiría un topless de Hamasaki, na liña das portadas do seu álbum e do seu sinxelo "LOVEppears" e "Appears", respectivamente, así e todo, se ben o pelo de Hamasaki cobre o seu busto como nos mencionados produtos, na portada de "Mirrorcle World" Hamasaki tapa os seus peitos co seu brazo.
O 9 de xaneiro, comezan a circular rumores de que Kamasaki voara a Venecia para gravar un comercial para Panasonic. O vindeiro día, o rumor confirmouse e o 22 de febreiro, Panasonic lanzou o comercial, utilizando "Mirrorcle World". Ademais de gravar o comercial para Panasonic, Hamasaki voou ata París onde rodou o videoclip para a canción. O devandito vídeo lanzouse oficialmente o 19 de marzo de 2008.
Pedro Varela Olivera
Pedro José Varela Olivera (1837-1906) político, foi presidente do Uruguai entre 15 de febreiro e 1 de marzo de 1868, e entre 1875 e 1876.
Partidario do xeneral Venancio Flores, formou o seu goberno e, tras a finalización deste, exerceu o Poder Executivo como Presidente do Senado do 15 de febreiro ao 1 de marzo de 1868.
Durante o goberno de Latorre viviu exiliado en Buenos Aires, retornando logo ao Uruguai. Sen actividade política posterior, faleceu en Montevideo en 1906 na miseria.
Aleksandr Poleshchuk
Aleksandr Fiodorovich Poleshchuk, nado en Cheremkhovo, Irkutsk, o 30 de outubro de 1953, é un cosmonauta ruso que formou parte da misión Soiuz TM-16.
Traxectoria
Poleshchuk graduouse en enxeñaría mecánica polo Instituto de Aviación de Moscova en 1977. Foi seleccionado como cosmonauta en febreiro de 1989, participando na misión Soiuz TM-16 e pasando un total de 179,03 días no espazo.
O Carballal, As Seixadas, Cartelle
O Carballal é un lugar da parroquia das Seixadas no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 65 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 32 eran homes e 33 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 66 habitantes (32 homes e 34 mulleres).
Gran Premio da Arxentina
O Gran Premio da Arxentina foi unha carreira do campionato de Fórmula Un, que se celebrou de forma intermitente desde a. A pesar de que xa non está no calendario de Fórmula Un, a carreira ten unha historia longa e variada. O presidente arxentino Juan Domingo Perón foi o impulsor da creación do circuíto, logo de ver o éxito do seu compatriota Juan Manuel Fangio.
Construído nun pantano nos arredores de Buenos Aires en 1952, o "Autódromo", como era coñecido, ten un arco branco dedicado á memoria do Almirante Guillermo Brown (William Brown). O circuíto inaugurouse en marzo de 1952 cunha carreira da "Copa Perón", que foi gañada por Fangio. En, o Autódromo acolleu a primeira carreira de Fórmula Un celebrada fóra de Europa. A carreira viu a Fangio retirarse co seu Maserati logo de 36 voltas debido a un fallo na transmisión; a vitoria de Alberto Ascari para Ferrari viuse ensombrecida por un accidente no que morreron nove persoas.
Ao ano seguinte, Fangio puido chegar ao chanzo máis alto do podio, ao gañar o Gran Premio do seu país no seu segundo intento, ía a gañar tres dos próximos catro Grandes Premios da Arxentina. En, Stirling Moss acadou a vitoria, na que sería a penúltima carreira na distinguida carreira de Fangio. Co seu retiro, e co exilio de Perón (en 1955) que leva a varios gobernos inestables, o Gran Premio da Arxentina desapareceu do calendario da F1 en por máis dunha década.
Unha carreira non de campionato de Fórmula Un celebrouse en Bos Aires en 1971, gañou Chris Amon en dúas series. En o Gran Premio da Arxentina regresou ao Campionato Mundial, con Carlos Reutemann como novo heroe arxentino. Reutemann acadou a 'pole position' no seu debut no campionato do mundo, converténdose no segundo piloto en lograr esta fazaña. A carreira foi gañada polo campión do mundo Jackie Stewart. O Gran Premio permaneceu na Arxentina ata. Pero a carreira de foi cancelada debido á invasión da Arxentina das Illas Malvinas e o repentino retiro de Reutemann tras o Gran Premio do Brasil de 1982.
Un consorcio privado, comprou o circuíto en 1991 e comezou a melloralo. Conseguen entrar no calendario de. Pero a carreira (para outubro) foi abortada para continuar coa modernización. O Gran Premio da Arxentina regresou en, coa vitoria de Damon Hill. Hill, ía gañar de novo a carreira en, (a tempada do seu campionato), e en Jacques Villeneuve gañou a carreira tamén na tempada que gañou o seu campionato. Por desgraza, os organizadores do evento tropezaron con dificultades financeiras, e a carreira de foi a última edición do Gran Premio da Arxentina, coa vitoria de Michael Schumacher, no seu noveno triunfo para Ferrari.
A carreira celebrouse en 4 configuracións diferentes da mesma pista (que foi renomeada ao longo dos anos). De 1953 a 1960 a carreira correuse na configuración "Nº 2", cunha combinación de curvas rápidas e amplas seccións estreitas e reviradas na zona do estadio. En a carreira correuse en sentido antihorario, pero todas as carreiras posteriores leváronse a cabo no sentido das agullas do reloxo. De a  a carreira levouse a cabo na configuración "Nº 9", máis ou menos a mesma que a configuración "Nº 2", pero a "Horquilla" fíxose máis apertada e máis curta. De a  a carreira correuse na configuración "Nº 15", a configuración máis longa e rápida, cunha sección que combina dúas curvas rápidas sucesivas dereita esquerda con dúas longas rectas e unha terceira curva espectacularmente longa e ancha (chamada Curvon) combinada coa sección interior da última configuración "nº 9". E logo de 1995 ata 1998 a carreira levouse a cabo na revirada configuración "Nº 6" utilizando só a sección interior e unha chicane que aseméllase a unha "S" de Ayrton Senna.
A carreira prevista para, foi cancelada antes do inicio da tempada, deixando un espazo de 5 semanas entre as dúas primeiras carreiras do campionato de.
Gañadores múltiples (construtores)
En negra Construtores que seguen competindo no campionato de Fórmula Un.
Igrexa de Mästerby
A igrexa de Mästerby (sueco: Mästerby kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Mästerby, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
No mesmo lugar da presente igrexa existía un edificio anterior, polo menos en 1160-70, de onde procede a pía bautismal construída probablemente nesa década polo taller de Byzantios.
A igrexa ten tres portais, ademais de restos dun portal baixo a fiestra oeste no muro sur da nave. Ese portal trasladouse cando se levantou a torre ao muro norte e aseméllase a outros portais da illa, como os das naves das igrexas de Follingbo e Vall, ou ao do norte do transepto da catedral de Visby, pero está pobremente executado. Existe unha inscrición rúnica nel que di, "virxes, recen as súas oracións do xeito correcto", o que parece indicar que era a entrada destinada ás mulleres. O portal do coro é orixinal e o portal sur da torre é semellante aos das torres de Sanda e Eskelhem.
A igrexa está ricamente decorada internamente con frescos. Estes foron realizados entre o século XIII e o XVII. Na ábsida sobreviven algunhas pinturas románicas, destacando a representación de María, mentres que outras foron cubertas con outras pinturas no XVII. As bóvedas da nave están decoradas con frescos do século XIV, e as súas paredes teñen pinturas realizadas no século XV polo artista coñecido como Passionsmästaren. No coro hai outro conxunto probablemente do século XVI, mentres que na nave existe outro grupo pintado en 1633.
A pía bautismal é do século XII, de estilo románico e realizada polo escultor coñecido como Byzantios. A cruz triunfal está realizada na illa e data do século XIII. O resto do mobiliario e de despois da reforma protestante.
Merín
O topónimo galego Merín pode referirse a:
Didáctica da linguaxe
A didáctica da linguaxe é o estudo dos obxectivos instrutivo-formativos, contidos docentes e métodos didácticos inherentes ó proceso do ensino lingüístico, que ten como obxectivo incrementar e perfecciona-la aprendizaxe natural e espontánea do neno sobre a súa lingua materna no nivel de expresión (oral e escrita) e comprensión. A proposta principal da didáctica da linguaxe é atopar o xeito de converter os saberes sabios, propios das disciplinas centradas no obxecto do coñecemento, en saberes "ensinables" a uns alumnos particulares situados nun contexto particular. A esta transformación, o didacta francés Yves Chevallard chamouna transposición didáctica.
A principal acción que debe emprender calquera didacta, e por extensión calquera profesional do ensino que actúe didacticamente, é preguntarse que situación de aprendizaxe creará para conseguir que os seus alumnos se apropien do concepto, procedemento ou actitude que se teña por obxectivo. Nesta situación, un dos factores que intervirán de maneira decisiva é a reformulación do contido orixinal nun que sexa asumible polos alumnos.
No caso da didáctica da lingua, todo aquilo que estea relacionado coa análise, a reflexión e o uso do sistema lingüístico pode ser tratado e investigado. Como disciplina de investigación, a didáctica non pode deixar de banda en ningún momento a realidade das aulas. A descrición e as propostas de mellora dos procesos de ensino e aprendizaxe deben estar ancorados en contextos específicos.
Diego Armando Maradona
Diego Armando Maradona Franco, nado en Lanús (Buenos Aires) o 30 de outubro de 1960 e finado en Tigre o 25 de novembro de 2020, foi un futbolista e adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de centrocampista ou dianteiro e foi internacional coa selección arxentina. Alcumado "El Diez" e "El Pelusa", entre outros, está considerado como un dos mellores xogadores da historia deste deporte, sendo elixido o mellor xogador do século XX nunha votación realizada no sitio web da FIFA.
Ao longo da súa vida Maradona conseguiu importantes logros deportivos tanto coa selección Arxentina, coa que conseguiu a Copa Mundial de Fútbol de 1986, como con algúns dos clubs nos que xogou. Os seus logros deportivos víronse moitas veces contrastados pola súa adicción ás drogas e polos diversos feitos xudiciais nos que se viu involucrado.
Finou o 25 de novembro do 2020 na súa residencia particular por mor dun paro cardiorrespiratorio tras ser dado de alta nunha clínica de Buenos Aires, onde fora ingresado de urxencia ao serlle diagnosticado un hematoma subdural polo que foi operado.
Comezos
Criouse en Villa Fiorito, unha localidade sita no sur de Buenos Aires. O seu primeiro contacto co mundo do fútbol foi en 1969, cando realizou unha proba para entrar no club de fútbol Los Cebollitas.
Con 12 anos xogou algúns partidos coas divisións inferiores de Argentinos Juniors. Para que isto sucedera o adestrador debía mentir sobre a súa idade, xa que non alcanzaba a mínima disposta polo regulamento, e cando comezou a ser coñecido inscribiuno con outro nome. O seu paso polas categorías inferiores foi moi curto, xa que antes de cumprir os 16 anos debutou no primeiro equipo de Argentinos Juniors.
No fútbol arxentino
O seu debut na Primeira División Arxentina produciuse o 20 de outubro de 1976, nun partido do Campionato Metropolitano, oportunidade na que o seu equipo Argentinos Juniors perdeu ante Talleres de Córdoba por 1-0. Saíu ao campo substituíndo a Rubén Aníbal Giacobetti a poucos de comezar o segundo tempo, coa camiseta número 16. Na primeira xogada na que participou realizou un "cano" -pasar a pelota entre as pernas do contrario- que provocou o entusiamo dos seareiros locais. Lembrando esa tarde, Maradona, ten afirmado: "Ese día toquei o ceo coas mans".
O mes seguinte, o día 14 de novembro, converteu o seu primeiro gol contra San Lorenzo de Mar de Prata. Aos 16 anos foi convocado pola Selección arxentina, e en 1979 foi elixido como mellor xogador suramericano do ano, despois de gañar o Mundial Xuvenil do Xapón, onde anotou un tanto no partido definitorio fronte á Unión Soviética, que finalizou coa vitoria Arxentina por 3-1. Logo foi elixido como o mellor xogador do Mundial.
Paso polo F.C. Barcelona
O 26 de xuño gañou a Copa da Liga, tamén fronte ao Real Madrid, sendo Maradona o autor dun gol en cada un dos dous partidos da final. O gol anotado por Maradona no Estadio Santiago Bernabéu, e que supuxo a vitoria barcelonista, provocou a ovación do público madridista, que recoñeceu a beleza do gol pese a ser marcado polo conxunto rival. A temporada 1983-84 empezou moi mal para Maradona. O 24 de setembro de 1983 enfrontáronse no Camp Nou o FC Barcelona e o Athletic de Bilbao, e Maradouna mancouse rompendo o noelo da perna esquerda. Só puido xogar 16 partidos aquela temporada, nos que marcou un total de once goles. A final da Copa do Rei, disputada no Estadio Santiago Bernabéu de Madrid o 5 de maio de 1984, enfrontaba o Barcelona co Athletic de Bilbao, o vixente campión de Liga. Gañou o Athletic de Bilbao por 1 a 0, pero cando o árbitro pitou o final do partido, Maradona agrediu a un xogador do Athletic e os xogadores de ambos os equipos leáronse nunha liorta. Tralo escándalo orixinado, varios xogadores foron fortemente sancionados e a Federación Española de Fútbol impuxo a Maradona unha sanción de tres meses sen poder xogar nas competicións españolas.
Persoal
Os seus irmáns Hugo Hernán e Lalo tamén foron futbolistas.
Hipoteca de alto risco
220px|miniatura|dereita|Foto dun establecemento dos [[Estados Unidos de América|Estados Unidos onde se ofrecen créditos subprime]] Unha hipoteca de alto risco, tamén chamada hipoteca lixo ou polo termo inglés de hipoteca subprime, é unha modalidade crediticia nacida no mercado financeiro de Estados Unidos que se caracteriza por ter un nivel de risco de non pagamento superior á media do resto de créditos.
No 2002 o volume de créditos de alto risco das entidades financeiras nos Estados Unidos representaba o 7% do mercado hipotecario. No 2007, era do 12,5%.
Escultura etrusca
miniatura|300px|Frontón escultórico de [[Luni, conservado no Museo Arqueolóxico de Florencia.]] A escultura foi unha das expresións artísticas máis importantes do pobo etrusco, que habitou a rexión do norte e centro de Italia entre o século -IX e o século -II, aproximadamente. A súa arte era en gran parte unha derivación da arte grega, aínda que desenvolvido con moitas características propias. Por mor da falta case total de documentos escritos etruscos, problema agravado pola pouca información sobre a lingua etrusca, é na arte onde se atopan as chaves para a reconstrución da súa historia, aínda que as crónicas gregas e romanas sexan tamén de grande axuda. Coma a súa cultura en xeral, a escultura etrusca ten miotos aspectos escuros para os estudosos, sendo obxecto de controversia e que obrigan a propoñer as súas interpretacións sempre con carácter provisional, pero o consenso é que foi parte do legado máis importante e orixinal da arte italiana e mesmo contribuíu significativamente na formación inicial das tradicións artísticas da Roma antiga. A visión da escultura etrusca como un todo homoxéneo é errónea, tendo importantes variacións, ora rexionais ora temporais.
El Despertar Marítimo
El Despertar Marítimo foi un periódico editado en Vigo entre 1926 e 1927.
Historia e características
Apareceu o 15 de decembro de 1926. Quincenario anarcosindicalista voceiro da Federación Regional Marítima integrada na Confederación Rexional Galaica da CNT. Estivo dirixido por José Villaverde Velo até a súa suspensión polas autoridades. O último número apareceu o 1 de xullo de 1927. Foi substituído por ¡Despertad!.
Illa Margarita, Colombia
A illa Margarita ou Illa Mompox, localízase no Departamento de Bolívar sobre a rexión da depresión momposina. É a illa fluvial máis grande de Colombia, onde os brazos Mompox e de Loba fan que o río Cauca desemboque no río Magdalena.
Nos seus territorios atópanse os municipios de Santa Cruz de Mompox, Cicuco, Hatillo de Loba, Margarita, San Fernando e Talaigua Nuevo. A illa limita ao norte co municipio de Magangué, o centro financeiro máis grande do centro e sur de Bolívar, ao occidente co departamento de Sucre e ao oriente co de Magdalena.
Na illa atópanse especies de peixes, de anfibios, tortugas e lontras. A flora en tanto está composta por cantagallo, mangleiro, pemento, coquillo ou cocuelo e campano.
Demetrio e Polibio
Demetrio e Polibio é a primeira ópera lírica de Gioachino Rossini. Trátase dunha ópera seria en dous actos con música do compositor italiano sobre un libreto en italiano de Vincenzina Viganò Mombelli. Foi estreada no Teatro Valle de Roma o 18 de maio de 1812.
Historia
Esta foi a primeira ópera realizada por Rossini (aínda que non foi a primeira en ser representada), quen a compuxo en 1806, cando tan só contaba con 17 anos de idade, incentivado polo seu amigo Domenico Mombelli, aínda que a súa estrea non tivo lugar ata o 18 de maio de 1812, cando se puxo en escena no Teatro Valle de Roma. Foi escrita para os Mombelli, unha familia de cantantes, sendo completada por Rossini en 1806, durante o seu período de estudo na Accademia Filarmonica di Bologna. Esta ópera foi moi apreciada por Stendhal, que puido vela en Como. Pronto foi esquecida á sombra das outras óperas máis famosas posteriores, tendo moi pouco percorrido. Foi representada no Rossini Opera Festival unicamente en 2010, cun elenco de novos intérpretes.
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase cunha soa representación no período 2005-2010.
Acto I
Polibio, o rei de Partos, é o protector da súa filla Lisinga e o seu amante Siveno. Todo o mundo pensa que Siveno é fillo de Minteo, un ministro do rei de Siria Demetrio, mais realmente é o máis distanciado fillo de Demetrio. Demetrio, sostendo que Minteo é o responsable da desaparición do seu fillo, chega á corte de Partos baixo o nome de Eumeno, un mensaxeiro real, e demanda a volta de Siveno a Siria, o que Polibio rexeita. Siveno e Lisinga celebran o seu matrimonio. Polibio confésalle a Siveno que está preocupado polo ocorrido, mais Siveno tranquilízao. Mentres tanto, Eumene (Demetrio) trama como secuestrar a Siveno e levalo de volta a Siria. Eumene suborna aos criados e aos gardas e pola noite entra na corte de Partos. Porén, cando chega á alcoba da xove parella, atopa a Lisinga soa e secuéstraa no seu lugar. Polibio e Siveno tratan de detelo sen éxito.
Acto II
Polybius e Siveno abogan pola liberación de Lisinga. Como resposta, Eumene (Demetrio) ameaza con matala se Siveno non volta con el. Á súa vez, Polibio ameaza con matar a Siveno se Lisinga non é liberada. A situación comeza a resolverse cando Eumene (Demetrio), mirando a un vello medallón decátase de que Siveno é o seu fillo perdido. Mentres tanto, Polibio non quere perder a Lisinga, e Eumene (Polibio) só quere a Siveno. Desesperada ante a súa inminente separación, Lisinga trata de matar a Eumene, mais finalmente revela a súa verdadeira identidade como o rei Demetrio e anuncia que Siveno é o seu fillo. A paz é restaurada e a parella pode vivir feliz para sempre.
Orquestración
A partitura de Rossini require o emprego de:
Baddeleyita
A baddeleyita é un raro mineral de óxido de circonio (ZrO2) ou circonia. Atópase en diversos cristais monoclínicos prismáticos. Pode ser transparente ou translúcido, cun alto índice de refracción, e un rango de cores que van desde o incolor até o amarelo, o verde e o marrón escuro. É un material refractario, cun punto de fusión de 2700 °C. O hafnio, moi similar ao circonio, é unha impureza e preséntase sempre polo menos en pequenas porcentaxes de 0,1 %.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1945
As eleccións parlamentarias de Chile de 1945 celebráronse o 4 de marzo. Correspondentes ao período 1945-1949, escolléronse 147 deputados e renováronse 25 dos 45 postos de senador. A dereita, conformada por conservadores e liberais, logrou impoñerse esta vez á radical-socialista Alianza Democrática, por unha ampla marxe, recuperando o control do congreso. As eleccións xerais anteriores foran en 1941 e as posteriores foron en 1949.
Os partidos de goberno uníronse na Alianza Democrática, integrada por radicais, socialistas, democráticos e comunistas. A Falanxe Nacional integrou nalgunhas circunscricións listas comúns coa Alianza Democrática, pero noutras pactou coa dereita.
O Partido Socialista Auténtico, partido escindido do partido socialista por unha disputa entre as seccións de Marmaduque Grove e Salvador Allende, presentou listas propias na maioría do territorio, aliándose coa oposición noutras.
Baddeleyita
É atopada frecuentemente como grans detríticos en gravas. A súa principal aparición é en vetas a altas temperaturas e é un mineral accesorio da sienita, da diabase, do gabro, da anortosita, da carbonatita, da kimberlita e de intrusións de lamproíta. Tamén se ten atopado en tectitas, meteoritos e no basalto lunar. Minerais asociados son a ilmenita, a zirkelita, a apatita, a magnetita e a perovskita, na mina de Jacupiranga, Brasil; e a fluorita, a nefelina, o pirocloro e a allanita en Monte Somma, Italia.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1945
Durante estas eleccións o Partido Comunista de Chile atoparase fóra da legalidade polo decreto de Arturo Alessandri, chamado Lei de Seguridade Interior del Estado, que evitaba a existencia de partidos revolucionarios. O Partido Comunista presentouse baixo o nome de Partido Progresista Nacional.
Baddeleyita
Debido á súa natureza refractaria, como á súa estabilidade baixo certas condicións, os grans de baddeleyita, xunto co circón, úsase na datación radiométrica ao uranio-chumbo. miniatura|esquerda|150px|Estrutura cristalina da baddeleyita
Eleccións parlamentarias de Chile de 1945
Eleccións á Cámara de Deputados
Fonte: Jaime Etchepare Jensen, Surgimiento y evolución de los partidos políticos en Chile, 1857-2003, Concepción, Universidad Católica de la Santísima Concepción, 2006, p. 127.
(1) O 12 de febreiro de 1937, Arturo Alessandri Palma ditaminou a "Lei de Seguridade Interior do Estado", por medio da cal o Partido Comunista quedaba ilegalizado e en clandestinidade. Os seus líderes decidiron inscribir o partido baixo outro nome, primeiro Partido Nacional Democrático, e para as eleccións de 1941 ocupou o de Partido Progresista Nacional.
Lista de deputados 1945-1949
(1) Bernardo Ayala Zuleta foi desaforado por un oficio do Presidente da Corte de Apelacións de Concepción o 4 de xaneiro de 1949, para ser procesado por unha investigación de corrupción. Ao ser desaforado, a Constitución de 1925 determinaba a inhabilitación da cota, polo que non se ocupou a vacante.
(2) Fernando Cisterna Ortíz aceptou dirixir a misión diplomática en marzo de 1947. O 9 de setembro de 1947 incorporouse substituíndoo o deputado José Avilés Avilés (PR), tras vencer nas eleccións complementarias para a vacante ao radical Humberto Rojas, ao democrático Máximo Venegas Sepúlveda e ao agrario laborista Ismael Valdés Alfonso (7.377 votos contra 3.744, 1.196 e 839 respectivamente).
(4) Juan Escala Garnham faleceu o 28 de novembro de 1946. Levouse a cabo unha elección complementaria onde venceu Fernando Durán Villarreal (PC) ao candidato da Falanxe Nacional Raúl Oliva, incorporándose á Cámara de Deputados o 11 de febreiro de 1947.
(5) Ismael Carrasco Rábago faleceu o 5 de abril de 1946. Realizouse unha elección complementaria onde gañou o candidato conservador Enrique Wiegand Frödden (21.304 votos) contra os candidatos Rolando Rivas Fernández (PRDe, 7.177 votos), Esteban Delgadillo (PPN, 6.879 votos) e Francisco Vío (FN, 1.714 votos). Wiegand incorporouse á Cámara de Deputados o 25 de xuño de 1946.
(6) Manuel Cabezón Díaz incorporouse presuntivamente o 15 de maio de 1945. Mais Esteban Bedoya Hunsdoerff (PDo) incorpórase no seu lugar o 13 de xullo de 1945, tras un ditame do Tribunal Cualificador de Eleccións.
Consellería de Emprego e Igualdade
A consellería de Promoción do Emprego e Igualdade é unha consellería da Xunta de Galicia con competencias en promoción do emprego, que foi creada no ano 2020. As súas competencias foron asumidas por outras consellerías en gobernos anteriores. A súa titular é Elena Rivo López.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1945
Lista de deputados 1945-1949
(7) Enrique Madrid Osorio faleceu o 16 de agosto de 1945. O 17 de outubro do mesmo ano incorporouse como substituto o liberal Eduardo Pompeyo Moore Montero, tras vencer ao radical Rafael Vergara nas eleccións complementarias para encher a vacante (8.350 contra 6.446 votos).
Consellería de Emprego e Igualdade
Historia
A consellería de Traballo naceu xa en 1982, no primeiro goberno autonómico de Xerardo Fernández Albor. Durante estes anos mudou frecuentemente de nome e desapareceu sumíndose noutras áreas. Así, entre 1986 e 1987 incorpórase a Industria, entre 1993 e 1997 á consellería de Xustiza, entre 1997 e 2003 á de Familia e entre 2003 e 2005 á de Asuntos Sociais.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1945
Lista de deputados 1945-1949
(8) Rafael Cifuentes Latham faleceu o 14 de setembro de 1945. Héctor Zañartu Urrutia (PC) incorporouse no seu lugar o 18 de decembro do mesmo ano, tras vencer nas eleccións complementarias, con 8.439 votos, ao democrático Miguel Ángel Vega (2.413 votos) e ao socialista Pedro Poblete Vera (1.654 votos).
(9) Liolel Edwards Atherton faleceu o 24 de abril de 1948. Ao quedar menos de once meses para a seguinte elección parlamentaria, a Constitución de 1925 consagra que non se procede a ocupar a vacante.
(10) José Osorio Navarrete faleceu o 11 de setembro de 1948. Ao quedar menos de once meses para a seguinte elección parlamentaria, a Constitución de 1925 consagra que non se procede o posto libre.
(11) Juan Bautista Chesta Pastoureaud faleceu o 25 de marzo de 1948. Ao restar doce meses si se procede a ocupar a vacante por medio dunha elección complementaria. Na ocasión venceu o agrario laborista Braulio Sandoval Muñoz (11.341 votos) contra o radical Darío Cabrera (9.617 votos).
Lista de senadores 1945-1949
As agrupacións provinciais que escolleron senadores nesta elección para o período 1945-1953 foron: Tarapacá e Antofagasta; Aconcagua e Valparaíso; O'Higgins e Colchagua; Ñuble, Concepción e Arauco; Valdivia, Osorno, Llanquihue, Chiloé, Aysén e Magallanes.
No cadro de distribución amósanse marcados en amarelo aqueles escanos que se decidiron nesta elección. Aquelas provincias que se encontran en cor celeste na lista que a continuación se entrega, corresponden aos senadores do período 1941-1949.
(1) Gabriel González Videla foi electo Presidente da República o 24 de outubro de 1946. Asumiu a presidencia o 3 de novembro do mesmo ano, procedeuse a unha elección complementaria, onde se presentou como candidato único o radical Ángel Custodio Vásquez Galdames, quen se incorporou o 11 de febreiro de 1947.
(2) Diego Echenique Zegers faleceu o 6 de agosto de 1947. Procedeuse a unha elección complementaria onde triunfou o liberal Diego Francisco Bulnes Correa (19.648 votos) contra o conservador Miguel Concha Quezada (5.797 votos) e o socialista Eugenio González Rojas (2.449 votos). Incorporouse o 22 de outubro de 1947.
(3) Arturo Alessandri Palma foi electo o 8 de novembro de 1944 para substituír o senador Amador Pairoa Trujillo (PPN), falecido o 15 de xullo de 1944. Alessandri venceu na elección complementaria ao independente Guillermo del Pedregal Herrera e adxudicouse o período senatorial restante até 1949.
(4) Jaime Larraín García-Moreno foi electo para ocupar a vacante do falecido senador Darío Barrueto Molinet (PR), que morreu o 29 de decembro de 1944. Larraín foi electo o 10 de abril de 1945, tras vencer en elección complementaria ao radical Hernán Figueroa Anguita.
D
O D (de) é a cuarta letra do alfabeto galego, e representa os fonemas oclusivo dental sonoro /d/ e aproximante dental sonoro /ð/.
Historia
A letra D ten a súa orixe na escrita hierática exipcia. O seu ancestral máis antigo recibiu o nome de deret (man). Cando foi adoptado no alfabeto fenicio pasou a chamarse daleth (porta). No alfabeto grego recibiu o nome de ''Delta (Δ, δ). No alfabeto etrusco e o alfabeto latino usouse tamén o delta, dándolle o deseño actual.
Outras representacións
No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Delta. No código Morse é.
Véxase tamén
Entradas da enciclopedia que comezan por D
Aires da Terra
Nado en 1883, Aires da Terra foi un coro popular cuxo nome pode poñerse en relación con Aires da miña terra, de Curros Henríquez. Aires da Terra foi orixinalmente un grupo reducido de coñecidos, que se reunían na botica pontevedresa de Perfecto Feijóo, na praza da Peregrina. Lanzaron á sociedade do seu tempo a mensaxe de que a Galicia rural, non era debedora de condescendencia nin merecía o desdén co que se a trataba: confiaban nos seus valores e querían que fosen coñecidos e respectados.
Esta actitude obsérvase na escolla de música tradicional para o repertorio, así como pola vontade de mantelo intacto, sen harmonizacións tan frecuentes en obras anteriores como o Cancioneiro de Inzenga. No ámbito extramusical, o grupo asumiu como parte fundamental da súa actividade o traxe típico, concretamente un modelo dos arredores de Pontevedra composto por calzón de veludo azul, chaleco granate con botón dourado,camisa branca de liño e monteira picuda con borlas vermellas e azuis.
O descubrimento do folclore
Durante o século XIX esténdese por Europa a preocupación por atesourar o saber do pobo, ata o punto de que por primeira vez este concepto recibe nome: o folk-lore, o “saber do pobo”; termo acuñado por William Thoms en 1845. Respondendo ás dinámicas europeas, en Galicia inaugúrase a Sociedad del Folklore Gallego en 1884, presidida por Pardo Bazán. A importancia da música popular nas últimas décadas do século XIX e primeiras do XX pódese observar no renacemento literario que se produce na Galicia do XIX, que a toma como referencia habitual en obras tan senlleiras como Cantares Gallegos (1880) de Rosalía de Castro, Queixumes dos pinos (1886), de Eduardo Pondal ou A Gaita Gallega de Xoán M. Pintos.
Os primeiros coros
A primeira experiencia europea con coros levouse a cabo en Francia por Luis Guillermo Bocquillon (1781-1842) e estaba enfocado ó ensino da música entre a clase obreira. A idea esténdese rapidamente pola Europa industrial, e no 1835 aparecen os primeiros orfeóns. En Cataluña agroman os coros Clavé, baseados na redención musical do obreiro propoñendo o modelo dun traballador que desenvolve a súa capacidade artística. O primeiro orfeón en Galicia foi o Orfeón Coruñés (1875) do que foi director Pascual Veiga. Virían despois Orfeón Brigantino (1877), Orfeón Pacheco (1880), El Eco (1882), Unión Orensana (1879) ou Orfeón Republicano de Vigo (1905).
Traxectoria
miniatura|Fotografía de Aires da Terra.No medio, coa gaita, Perfecto Feijoo. En febreiro de 1901, o centro galego de Madrid nomea presidenta de honra a Pardo Bazán, e Aires da Terra participa nesta homenaxe na capital. Ó día seguinte o coro participa coa carroza do centro galego no desfile de carrozas madrileño. O éxito desta aparición celébrase cunha festa no centro galego e remata cunha representación no Teatro Español, a primeira actuación do coro sobre un escenario propiamente dito. Posteriormente, o coro leva a cabo unha serie de actuacións diante de públicos selectos e reducidos entre 1902 e 1908, compatibilizándoos con recitais máis populares.
Porto é o primeiro destino internacional do coro, onde en 1903 actúan no Palacio de Cristal e interpretan o programa máis longo da súa historia. En 1904 gravan o seu primeiro disco, o primeiro disco gravado en Galicia e o primeiro rexistro sonoro de instrumentos como a gaita e a zanfona.
No período que vai dos anos 1904 ao 1909 fan importantes actuacións nas que caben destacar a de Pontevedra ante o exministro de Facenda (1904), a do Teatro Rosalía de Castro (1906), a realizada para o ministro de Fomento González Besada en Caldas de Reis (1907. Destaca a actuación encargada pola Marquesa de Riestra no Teatro Principal de Pontevedra (1908) na que por primeira vez o coro presenta voces femininas sendo un auténtico éxito. No ano 1910 o coro non fai ningunha actuación: aínda que non hai razóns explícitas, poderían estar relacionadas co falecemento do pai de Perfecto Feijoo en novembro de 1909.
É a partir de 1912 cando o coro alcanza o cumio da súa carreira: en febreiro actúan diante dos reis Afonso XIII e María Vitoria no Teatro Jofre de Ferrol, recibindo as felicitacións dos monarcas e sendo a primeira vez que as autoridades galegas agasallan ós reis cun espectáculo representativo do folclore galego. En 1913 o coro é chamado para actuar no Teatro da Zarzuela co gallo da visita a Madrid do presidente da República Francesa, Poincaré.
O punto de inflexión é en 1914, cando cruzan o Atlántico para facer unha serie de actuacións en diversos puntos da Arxentina. Tralo rotundo éxito da xira arxentina, Aires da Terra remata a súa andadura no mesmo ano. Non hai datos firmes do por que, soamente hai unha carta entre Perfecto Feijoo e Nicolás de las Llanderas (quen lle propón unha xira por Chile, México, Brasil e Cuba), na que Perfecto Feijoo lle escribe o seguinte:
Karl Polanyi
Karl Polanyi (en Polányi Károly), nado en Viena o 25 de outubro de 1886 e finado en Pickering, Ontario, o 23 de abril de 1964, foi un antropólogo, economista e sociólogo húngaro. Entre as súas obras inclúese The Great Transformation (1944), onde analizou dende unha perspectiva antropolóxica as consecuencias da introdución do libre mercado e de Trade and Market in the Early Empires: Economies in History and Theory, centrado na historia económica.
Traxectoria
Karl Polanyi naceu en 1886 no seo dunha familia xudía en Viena, entón capital do Imperio Austrohúngaro. O seu pai, Mihaly Pollacsek, era un enxeñeiro e empresario que prosperou nos negocios grazas á expansión do ferrocarril. Converteu a súa familia ao calvinismo, aínda que continuou a ser xudeu e tamén fixo maxiar o apelido familiar converténdoo en Polanyi. A nai de Polanyi, Cecile Wohl, de orixe rusa, foi a impulsora dunha feira literaria á que asistiron intelectuais húngaros de elite como o filósofo e crítico literario György Lukács e o historiador Oszkár Jászi. O irmán máis novo de Polanyi, Michaël foi un recoñecido químico e posteriormente dedicouse ás ciencias sociais. A morte do pai en 1905 afectou gravemente a economía familiar e Karl Polanyi axudou a familia dando clases particulares. Polanyi estudou filosofía e dereito en Budapest e en Viena, obtendo o doutoramento na Universidade de Kolozsvar. En 1908 foi presidente dunha rama da Asociación Húngara de Pensadores Libres, Galilei Kör (Círculo Galileo), que reunía estudantes co obxectivo de difundir ideas progresistas e combater o analfabetismo. Aínda que Polanyi estaba máis dedicado ao pensamento que á actividade política, en xuño de 1914 foi elixido secretario xeral do Polgári Radikális Párt, un partido radical húngaro fundado por Jászi e que defendía o sufraxio universal, a reforma agraria e o control estatal da educación. A guerra e as graves feridas que sufriu alí truncaron o seu compromiso político.
Período vienés
En xuño de 1919 trasladouse a Viena. Comezou como xornalista no Becsi Magyar Ujsag ("Noticias húngaras en Viena"). En 1923 casou con Ilona Duczyńska, unha activa activista política. Dende 1924 Polanyi foi membro do consello editorial da revista Der Österreichische Volkswirt ("O economista austríaco"), publicación para a que escribiu artigos sobre teoría económica e política. Nese momento, Polanyi xa advertía do perigo que representaba o nazismo. Os anos vieneses de Polanyi marcaron a transición dun demócrata radical ás súas conviccións socialistas, fonte de inspiración para algunhas das súas contribucións teóricas.
Período inglés
A suspensión da constitución austríaca en 1933 que levou á censura das opinións socialistas na revista, así como dificultades económicas levaron a Polanyi, como tantos outros intelectuais de orixe xudía, a emigrar coa súa familia a Inglaterra fuxindo da corrente fascista. Traballou como profesor de extensión universitaria nas universidades de Oxford e Londres. As notas destes cursos serviron de base para as principais teses da súa obra The Great Transformation. Participou no libro colectivo Christianity and Social Revolution (1935), en que Polanyi, un dos teóricos da esquerda cristiá, publicou un artigo, The Essence of Fascism, que publicara orixinalmente en 1930 como Das Wesen des Faschismus. En 1937 publicou Europe To-Day, froito da súa actividade docente e do seu interese nas relacións internacionais. Neste traballo analizou os conflitos europeos e argumentou que eran de natureza social. Durante este período Polanyi viaxou con frecuencia aos Estados Unidos para dar conferencias.
Período estadounidense
De 1941 a 1943 estivo no Bennington College (Vermont) e unha bolsa da Fundación Rockefeller permitiulle dedicarse a escribir The Great Transformation, a súa grande obra, que se publicou en 1944. Non obstante, na guerra de 1943 Polanyi regresou a Londres retomando o seu traballo co Comité Sindical de Educación (WETUC) e ademais como profesor. En 1947 Karl Polanyi foi nomeado profesor visitante na Universidade de Columbia en Nova York. En pleno mccarthismo, non puido establecer a súa residencia nos Estados Unidos debido á actividade anterior do Partido Comunista da súa esposa Ilona Duczyńska en Hungría e Austria, e polo tanto establecéronse no Canadá, en Pickering, preto de Toronto. En 1957 diagnosticáronlle un cancro que non lle impediu traballar ata a súa morte o 23 de abril de 1964. As súas contribucións á historia e á antropoloxía económica do seu período posterior publicáronse postumamente, entre os que destaca The Livelihood of Man, que se centra nos seus cursos na Universidade de Columbia.
David (Donatello)
O David  de Donatello é unha escultura exenta en bronce de 158 cm, realizada contra o ano 1440 (ou no 1430 segundo algúns estudosos) por encarga de Cosme de Medici, que a quería para os xardíns do seu pazo de Florencia. Actualmente, atópase no Museo Nacional do Bargello. É unha escultura representativa do Quattrocento italiano, inspirada na época clásica e cunha composición claramente praxiteliana. Aínda que trata un tema bíblico, na escultura pódese ollar a gran semellanza que garda cun heroe da Antigüidade clásica. É a primeira estatua exenta da escultura renacentista que se fixo en bronce totalmente espida.
Contexto
A principios do século XV xurdiu en Europa unha sociedade mercantil, coa creación de bancos nas cidades máis prósperas, como París ou Florencia; nesta última, a prosperidade permitiu o ascenso ao poder da familia Médici coa súa conseguinte influencia política; e converteríanse nos grandes mecenas de todas as artes. A pesar de que os artistas continuaban sendo considerados como artesáns, melloraron a súa posición social grazas aos mecenados que procuraban elevar a posición dos seus artistas protexidos a oficios liberais. Seguindo as observacións de Leon Battista Alberti: "...o artista neste contexto social non debe ser un simple artesán, senón un intelectual preparado en todas as disciplinas e en todos os terreos".
Ao longo do século XV apareceu en Italia o período denominado coma o quattrocento ou o rinascimento dell'antichità, movemento artístico que evolucionou as técnicas da pintura, especialmente o debuxo. No quattrocento utilizouse a perspectiva como medio para conseguir unha maior exactitude na expresión da realidade dende un determinado punto de vista, e perfeccionouse a técnica ao óleo. A arquitectura inspirouse na arte grega, cunhas liñas máis puras e con canons dunha grande harmonía; igualmente, na escultura, observouse un retorno á imitación da figura clásica, coa anatomía como centro de atención e buscando a perfección do corpo humano. Grandes artistas, como os arquitectos Filippo Brunelleschi e Leon Battista Alberti, os pintores Masaccio, Sandro Botticelli, Filippo Lippi e Piero della Francesca, e os escultores Ghiberti ou Donatello, contribuíron ao esplendor da arte desta época.
No ano 1436, Brunelleschi rematou a cúpula de Santa María del Fiore, a catedral de Florencia, un dos proxectos arquitectónicos máis importantes da cidade. En 1426 a Adoración dos Magos de Masaccio representou a renovación da pintura da época; as súas figuras perden o xesto grácil da arte gótica e ocupan un espazo verdadeiro dentro das leis da perspectiva lineal e o contraste da cor. En Florencia, esta concepción da arte xa practicábase por Brunelleschi, vinte e catro anos máis novo que Masaccio, e Donatello, co que había unha diferenza de quince anos. .
En 1425, o escultor Ghiberti recibiu o encargo da realización da porta este ou Porta do Paraíso para o baptisterio de San Xoán (Florencia), conseguindo nesta obra unha gran perfección no baixorrelevo. O axudante de Ghiberti foi Donatello.
Detalles biográficos do autor
Donato dei Niccolò dei Betto Bardi, nado en Florencia (1386-1466), é o escultor máis representativo da escultura quattrocentista italiana. Discípulo de Ghiberti até que chegou a independendizarse, e protexido de Brunelleschi (con quen estudou as ruínas clásicas de Roma), é un renovador de toda a escultura europea, e sobre todo da técnica do fundido en bronce. Por outra parte, estudou profundamente o ser humano como centro e razón de ser do Universo ao cal trata en toda unha gama de caracteres e valores, intentando penetrar na súa psicoloxía. As súas obras máis sobresaíntes son a Cantoría da Catedral de Florencia, o San Xurxo de Orsanmichele (en Florencia), a estatua ecuestre do Condottiero Gattamelata (en Padua) e o David, encargada por Cosme de Médici que foi colocada no patio do pazo dos Médici ata o ano 1495, cando Piero de Médici foi expulsado da cidade, sendo a estatua trasladada ao patio do Palazzo Vecchio.
Dende o ano 2007 estase a facer unha restauración da obra para proceder á súa limpeza. Os traballos poden ser seguidos polos visitantes do Bargello mediante un ventanal que mostra a sala onde se efectúan os traballos de mellora.