cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Freire Castrillón
Traxectoria
Comerciante en quincalla. Foi socio de Jacobo Pérez Villamarín na fábrica da Ponte Vella de Vidán, e en 1803 pasou a ser o único propietario da fábrica de curtidos. Cursou parte dos estudos na Facultade de Teoloxía. Liberal nun principio, transformouse en acérrimo defensor do absolutismo. Deputado da provincia de Mondoñedo nas Cortes de Cádiz. Foi un dos máis destacados xornalistas reaccionarios do período doceañista en Santiago de Compostela. Colaborou en El Sensato e fundou e dirixiu Estafeta de Santiago (1813-1814). Utilizou os pseudónimos Agustín Verísimo Vilabella, Reytengo e El estafetero. Despois foi nomeado por Fernando VII secretario da Inquisición galega e chegou a ser amoestado pola persecución sen piedade que levou a cabo contra os liberais. Foi procesado e recluído no convento de San Domingos de onde fuxiu en 1820. Morreu na emigración.
Radagast
Radagast o Pardo é un personaxe ficticio pertencente ao legendarium de J. R. R. Tolkien. É un dos cinco Magos, e aparece nas obras O Señor dos Aneis, O Hobbit e O Silmarillion. N'O Hobbit, Gandalf descríbeo como o seu curmán, aínda que non se sabe se o é realmente. A Radagast gústanlle moito os animais salvaxes, os paxaros en especial, tanto que o seu nome en Aman era Aiwendil, que contén a palabra quenya Aiwen (paxaro), que significa Amigo dos Paxaros.
O seu papel na Historia
Como os outros magos, chegou á Terra Media desde Valinor ao redor do ano 1000 da Terceira Idade, e orixinariamente era un dos Maiar de Yavanna. Seica Yavanna obrigou a Saruman a aceptar a Radagast como compañeiro, o que pode ser unha das razóns polas que o trata con certo desprezo.
En asuntos de plantas e animais, era máis sabio que calquera home, e dise que falaba a lingua dos paxaros, alén de ser mencionado con respecto polos Beórnidas e mailos Ents.
No Señor dos Aneis, no verán do ano 3018 da Terceira Idade, Saruman pídelle a Radagast que busque a Gandalf, e que lle diga que os Nove Nazgûl están a buscar noticias da Comarca e que lle pida que vaia a Isengarda. Desta forma, aínda que inconscientemente, Radagast convértese nunha ferramenta de Saruman axudándolle a capturar a Gandalf.
Cando se atopan preto de Prebe, Gandalf pídelle que mande mensaxes ás bestas e paxaros para que lle avisen de calquera novidade. Desta forma Gwaihir, o Señor dos Ventos, chega a Isengarda e pode rescatar a Gandalf do pináculo da Torre de Isengarda, Orthanc.
Non se sabe cando deixou a Terra Media, mais os escritos de Tolkien revelan que abandonou a súa misión ao se tornar obcecado polos animais e plantas. Tolkien tamén escribiu que o fracaso de Radagast non foi tan grande coma o de Saruman, e que consecuentemente lle foi permitida a volta ás Terras Inperecedoiras. As referencias de Gandalf a el no libro son positivas, describíndoo como un "Mago Valoroso" e "Honesto". Radagast non aparece nos filmes.
Moncalvo, Quende, Abadín
Moncalvo é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes en 2015 (1 home e 3 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Redondo, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Redondo é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Das weiße Band
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2009 no mes de maio e gañou a Palma de Ouro, e tamén recibiu moitos outros galardóns e recoñecementos, como o Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa. Obtivo dous nomeamentos na 82ª edición dos Óscar en 2009, nas categorías de mellor filme en lingua non inglesa (en representación de Alemaña) e mellor fotografía (Christian Berger).
Igrexa de Sundre
A igrexa de Sundre (sueco: Sundre kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Sundre, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A primeira igrexa foi derrubada a comezos do século XIII e substituída polo presente edificio de pedra de estilo románico. Antes diso, porén, construíuse unha torre defensiva preto da igrexa das cales aínda están as ruínas. Probablemente serviu de refuxio para a congregación en tempos de perigo ou guerra. A torre da igrexa engadíuse a mediados do XIII.
Dende a idade media non houbo grandes alteracións na súa estrutura agás polo engadido da sancristía. No ano 1931 levouse a cabo unha restauración, e entre 1969 e 1970 o edificio foi novamente restaurado.
Durante un longo período da súa historia a igrexa funcionou como unha axuda á navegación para os mariñeiros, xa que está situada nunha altura non moi lonxe do mar. Aparece como tal nun libro de navegación neerlandés de 1627.
Arquitectura
A igrexa está construída con arenita local, agás polos portais de entrada que foron executados con calcaria máis resistente. É unha igrexa románica relativamente homoxénea. O seu interior está decorado cunha serie de frescos medievais que representan a Paixón de Cristo. Tamén se conservan algunhas esculturas medievais de madeira, incluída unha cruz triunfal do século XV. Quizais a peza máis pouco común da igrexa é un órgano que data de 1370 e que no presente se atopa no Museo de Gotland en Visby. Segundo unha inscrición en latín, foi realizado por un mestre chamado Verner de Brandenburgo. Representa os escudos de armas que se interpretaron como os de dez granxas da parroquia.
Río Deel
miniatura|260px|Vista do río Deel. O río Deel (en irlandés An Daoil) é un río de Irlanda que flúe a través dos condados de Cork e Limerick.
Nace preto de Dromina, ó norte do Condado de Cork e flúe en dirección norte internándose no Condado de Limerick uns sesenta quilómetros ata que verte as súas augas no río Shannon, que desemboca no Océano Atlántico.
Alessandro Pesenti-Rossi
Alessandro Pesenti-Rossi, nado en Bergamo o 31 de agosto de 1942 é un expiloto de carreiras italiano. Participou en catro Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un cun Tyrrell privado, debutou o 1 de agosto de 1976. Non anotou ningún punto de campionato, pero logrou terminar todas as carreiras que comezou.
Antes da súa breve estadía na Fórmula Un, Pesenti-Rossi era un vencedor habitual das carreiras de Fórmula 3 italiana, quedando a piques de lograr o título de 1975 cando a última carreira foi cancelada debido á choiva cando a lideraba. Perdeu o título con Luciano Pavesi por un só punto. Tamén participou cun March 742 privado na Fórmula 2 pero só cun éxito moderado, volveu á fórmula dúas en 1977.
Resultados completos no Campionato Europeo de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
O Ribado, San Martiño de Lanzós, Vilalba
O Adro é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Wes Unseld
Westley Sissel "Wes" Unseld foi un xogador de baloncesto estadounidense que desenvolveu a súa carreira profesional nos anos 70. Naceu o 14 de marzo de 1946 en Louisville, Kentucky e faleceu o 2 de xuño de 2020. Unha vez retirado, foi adestrador dos Washington Bullets durante sete tempadas.
Universidade
Unseld cursou os seus estudos na Universidade de Louisville, e en tres tempadas, conseguiu unhas medias de 20,4 puntos e de 18,9 rebotes por encontro, sendo no tres anos o máximo reboteador da súa conferencia.
NBA
Foi elixido na segunda posición da primeira rolda do Draft da NBA de 1968 polos Baltimore Bullets, e na súa primeira tempada conseguiu un fito que até ese momento só Wilt Chamberlain lograra: ser Rookie do Ano e MVP da liga na mesma tempada, despois de conseguir 18,2 rebotes por partido.
Xogou durante o seu trece anos de profesional no mesmo equipo, aínda que sufriu os cambios de denominación e de cidade do mesmo, xa que en 1973 trasladáronse a Washington, onde na súa primeira tempada denomináronse os Capital Bullets, para ser, finalmente, os Washington Bullets. Non foi un gran anotador, finalizou a súa carreira con 10,8 puntos por partido, mais si un excelente reboteador, conseguindo 14 capturas por encontro. Formou un tándem perfecto con Elvin Hayes, e xuntos levaron aos Bullets a catro finais da NBA, gañando o anel de campión en 1978, sendo ademais nomeado MVP das finais. Retirouse en 1981, con 34 anos de idade, e despois de disputar 984 partidos de liga regular.
Adestrador
Na tempada 83-84 fíxose co cargo de adestrador asistente dos Bullets, e en metade desa tempada ocupou o de adestrador principal, estando á fronte do equipo durante sete tempadas. Gañou nese tempo 202 partidos, e perdeu 345, cunha porcentaxe do 36,9%.
La Defensa de Teo
La Defensa de Teo foi un periódico editado en Teo entre 1912 e 1916.
Historia e características
Periódico quincenal de tendencia lerrouxista, apareceu en maio de 1912. Dirixido por Manuel Lueiro Edreira. Presentábase como órgano da Sociedade de Agricultores. Entre os seus redactores figurou José Iglesias Boullón. Foi denunciado por inxurias a políticos de Padrón en decembro de 1913. Cesou a súa publicación coa marcha do seu director en 1916.
Al Harrington
Albert Harrington, nado o 17 de febreiro de 1980 en Orange, Nova Jersey, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional que xogou durante 16 tempadas na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Harrington foi elixido na 25ª posición do Draft da NBA de 1998 polos Indiana Pacers, onde xogou durante seis tempadas. O 15 de xullo de 2004, Harrington foi traspasado ós Atlanta Hawks a cambio de Stephen Jackson. O 22 de agosto de 2006, Harrington foi traspasado de novo ós Pacers xunto a John Edwards.
O 17 de xaneiro de 2007, Harrington foi traspasado ós Golden State Warriors xunto a Stephen Jackson, Šarūnas Jasikevičius e Josh Powell, a cambio de Troy Murphy, Mike Dunleavy, Ike Diogu, e Keith McLeod.
O 21 de novembro de 2008, Harrington foi traspasado ós New York Knicks a cambio de Jamal Crawford. Nas dúas tempadas cos Knicks xogou o mellor baloncesto da súa carreira, onde acadou 19.2 puntos, 5.9 rebotes, 1.4 asistencias e 1.0 roubos de balón en 32.7 minutos de xogo por encontro, nun total de 140 partidos disputados.
O 15 de xullo de 2010, Harrington asinou cos Denver Nuggets.
O 14 de agosto de 2013, Harrington asinou cos Washington Wizards.
Os Péreces, Quende, Abadín
Os Péreces é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 27 habitantes en 2015 (14 homes e 13 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Beatriz Comendador Rey
Beatriz Comendador Rey, nada en Vilagarcía de Arousa o 13 de outubro de 1967, é unha arqueóloga e profesora universitaria galega.
Traxectoria
Titulada pola Universidade de Vigo en 1997, é Profesora Contratada Doutora da Área de Prehistoria da Universidade de Vigo. Traballou no Museo Arqueolóxico da Coruña e no proxecto do castro de Elviña.
Posidipo de Pela
miniatura|Representación de Posidipo de 1912 debida a John Pentland Mahaffy (1839 - 1919). Posidipo de Pela (Ποσείδιππος Poséidippos), nado en Pela, Macedonia, ca. -310 e finado ca. -240, foi un poeta e comediógrafo grego.
Traxectoria
Traballou en Exipto durante o século -III. Como poeta é coñecido sobre todo por un moi coñecido epigrama dialogado sobre a deusa Fortuna e a estatua de Lisipo na Anthologia Graeca, XVI, 275, impregnado de desengano, que serviu de tema aos poetas europeos a través da refundición emblemática de Alciato.
Nizami Ganjavi
Nizami Ganjavi (en, literalmente Niẓāmī de Ganja, transliterado Niẓāmī Ganjavī), Nizami Ganje'i, Nizami, ou Nezāmi, de nome formal Jamal ad-Dīn Abū Muḥammad Ilyās ibn-Yūsuf ibn-Zakkī, nado en Ganja en 1141 e finado na mesma cidade en 1209, foi un poeta persa sunnita, considerado o maior poeta épico romántico da literatura persa, á que levou o estilo coloquial e realista. O seu legado é amplamente apreciado e compartido por Afganistán, Acerbaixán, Irán, o Kurdistán  e Taxiquistán.
Traxectoria
miniatura|Nizami Ganjavi na recepción do xa. Miniatura, 1570. [[Museo de Historia de Acerbaixán]] O seu nome persoal era Ilyas e o seu pseudónimo era Nizami e Neẓāmi. Naceu nunha área urbana de Ganja (Imperio Selxúcida, actualmente en Acerbaixán) e crese que pasou toda a súa vida no sur do Cáucaso. Segundo De Blois, Gəncə era unha cidade que nesa época tiña unha poboación predominantemente iraniana. O historiador armenio Kirakos Gandzaketsi (c. 1200 – 1271) menciona que "a cidade estaba densamente poboada con iranianos e un pequeno número de cristiáns". Como Nizami non era un poeta da corte, non aparece nos anais das dinastías. Os tazkerehs, recompilacións de memorias literarias que inclúen máximas de grandes poetas con información biográfica e comentarios do seu estilo refírense a el brevemente. Gran parte do material nos tazkerehs está baseado en lendas, anécdotas e rumores, polo que só se coñecen poucos feitos da vida de Nizami, e a única fonte é a súa obra, que non achega moita información persoal.
Pais
Nizami quedou orfo moi novo e foi criado polo seu tío materno Khwaja Umar, que se responsabilizou del e lle deu unha excelente educación. A súa nai, chamada Ra'isa, era de orixe kurda. O seu pai, de nome Yusuf, aparece mencionado unha vez na poesía de Nizami. Nos mesmos versos indica que o nome do seu avó era Zakki. En parte da mesma obra tense considerado a palabra Mu'ayyad como un título de Zakki, mentres outros estudosos o interpretan como o nome do seu bisavó. Algunhas fontes afirman que o seu pai puidera ser de Qom. Nizami aparece mencionado tanto como persa coma iraniano.
Familia
Nizami casou tres veces. A súa primeira esposa era unha moza escrava kipchak que lle foi enviada por Fakhr al-Din Bahramshah, gobernador de Darband, como parte dun agasallo. Segundo Iraj Bashiri, ela foi a esposa "máis amada" de Nizami. Con ela tivo o seu único fillo, Mohammad. Ela faleceu pouco despois de que completase a obra Khusraw o Shīrīn, cando Mohammad tiña sete anos. Nizami volve mencionar o seu fillo en Leili o Majnun engadindo que tiña catorce anos e é a "mazá dos meus ollos". En Haft Peykar tamén o menciona e aconséllalle que adquira máis responsabilidades porque o seu pai está debilitándose.
Algúns autores de finais do século XX consideran que esta esposa se chamaba Afaq. Vahid Dastgerdi parece que foi o primeiro que propuxo este nome, mais ao mesmo tempo Said Nafisi e outras fontes discuten esta interpretación procedente dun verso de Nizami, asumindo que nese verso Afaq simplemente significa "horizonte". As outras dúas esposas de Nizami faleceron prematuramente, coincidindo coa finalización dunha obra épica, o que fixo dicir ao poeta: "Deus, por que cada para cada masnavi teño que sacrificar unha esposa!".
Robin Llwyd ab Owain
Robin Llwyd ab Owain, nado en xuño de 1958, é un autor, poeta e wikipedista galés. Gañou a cadeira no Eisteddfod Genedlaethol Cymru en 1991, en Mold por un poema titulado "Merch Ein Amserau" (A rapaza do noso tempo). En 2013, foi nomeado primeiro administrador de Gales de Wikimedia UK. É fillo do poeta e autor Owain Owain.
Traxectoria
En 1991, Owain gañou a cadeira no Eisteddfod Genedlaethol Cymru en Mold por un poema titulado "Merch Ein Amserau". Un dos xuíces describiu o poema como un novo terreo. En decembro de 1996, converteuse no primeiro escritor galés en publicar os seus poemas na rede: Rhedeg ar Wydr: publicados en edición impresa en decembro de 1997. Os seus poemas foron lidos na televisión polo actor Rhys Ifans. Owain ten escrito para contidos de televisión e radio.
Ademais de poesía, Owain tamén ten escrito e publicado máis de 100 cancións, incluíndo unha cantada por Bryn Terfel: 'Brenin y Ser' e 'Pedair Oed' que foi cantada por Rhys Meirion.
Hellboy (filme)
Hellboy é un filme dirixido por Guillermo del Toro que foi estreado no 2004. Filme baseado na banda deseñada Hellboy. Estreouse en galego na TVG o 5 de marzo de 2009.
Sinopse
Finais da segunda guerra mundial. Por medio da maxia negra, os nazis conxuran ó demo Hellboy (Ron Perlman), pero son detidos polos aliados. O pequeno demo Hellboy medra ata converterse en adulto, actuando como axente da oficina de defensa e investigación paranormal.
Terra Gallega
Terra Gallega foi o título de varias publicacións:
Os Titos, Quende, Abadín
Os Titos é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes en 2015 (1 home e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Baía de Guantánamo
miniatura|250px|Mapa da Baía de Guantánamo amosando os límites aproximados da base naval estadounidense. A Baía de Guantánamo é un enclave na illa de Cuba controlado polos Estados Unidos de América. Localízase ó extremo sueste de Cuba, na provincia de Guantánamo nas coordenadas 19.54.42.95 N 75.09.11.75 O e contén unha base naval estadounidense de aproximadamente 116 km², ben coñecida na actualidade polo seu campo de detención militar para prisioneiros supostamente vencellados ó grupo terrorismo Al Qaida.
Historia
A Estación Naval na Baía de Guantánamo estableceuse en 1898, cando Estados Unidos obtivo o control de Cuba por parte de España ó final da guerra hispano-estadounidense, seguindo coa invasión da Baía de Guantánamo en 1898. O goberno dos Estados Unidos obtivo unha concesión perpetua que comezou o 23 de febreiro de 1903, outorgada por Tomás Estrada Palma, primeiro presidente da República de Cuba.
O recentemente formado protectorado estadounidense incorporou a emenda Platt na Constitución cubana. O tratado cubano-estadounidense establecía, entre outras cousas, que Estados Unidos tería completo control e xurisdición sobre a baía de Guantánamo, con propósitos de operar estacións navais e de embarque, mentres que recoñecía que a República de Cuba mantiña a súa soberanía.
En 1905 houbo un requirimento de ocupación de Cuba durante 3 anos debido en parte á emenda Platt. Un tratado de 1934 reafirmou o dereito de paso a Cuba e os seus socios comerciais a través da baía, modificando o pago anual dunha renda de 2000 dólares en moedas de ouro, ó valor equivalente en 1934 de 4085 dólares estadounidenses do Tesouro (U.S. Treasury Dollars), e agregou o requirimento de que a terminación desta renda requiriría o consentimento de ambos gobernos, ou o abandono da propiedade polos Estados Unidos. En 1961, remata a relación entre os Estados Unidos e Cuba, tras a Revolución Cubana.
O control deste territorio cubano nunca foi popular entre os cubanos. O goberno de Cuba denunciou constantemente que o artigo 52 da Convención de Viena de 1969, declara unha abolición dun tratado se se conclúe que se empregara a forza ou intervención, neste caso a inclusión da Emenda Platt na constitución cubana. Estados Unidos advertiu á Convención Constitucional de Cuba sobre non modificar a emenda, e ordenou ás tropas estadounidenses non abandonar Cuba ata que os termos sexan adoptados como unha condición para garantir independencia aos Estados Unidos
O goberno cubano deixou de prover o abastecemento de auga para a base, causando que os Estados Unidos importase a auga desde Xamaica e a construción de plantas de desalinización. Na actualidade a base é autosuficiente e produce a súa propia auga de consumo e electricidade. Só dous cubanos, ambos os dous de idade avanzada, cruzan aínda a Porta Nordeste diariamente para traballaren dentro da base; pero o goberno cubano prohibe máis recrutamento de persoal. Conta ademais con centro comercial, 8 bares, restaurantes, estación de bombeiros, gasolineira, unha capela, piscina, dous cines ó aire libre, un hospital, unha casa de cambios, unha estación de radio e dous colexios.
Madeleine Delbrêl
Madeleine Delbrêl, nada o 24 de outubro de 1904 en Mussidan (Dordoña) e finada o 13 de outubro de 1964, foi unha mística cristiá, asistente social, e escritora.
Baía de Guantánamo
Detención de prisioneiros
No último cuarto do século XX, a base foi empregada como centro de reclusión para refuxiados cubanos e haitianos interceptados en mar aberto. Porén, comezando en 2002, unha pequena porción da base foi empregada para acoller dentro dos campos X-Ray, Delta e Echo (Eco), a prisioneiros sospeitosos de nexos con Al-Qaeda e o exército talibán que foron capturados en Afganistán. A publicidade máis recente divulgou a transferencia de prisioneiros o 22 de setembro de 2004, cando 10 prisioneiros foron traídos dende Afganistán. Finalmente, foron encarcerados na base sen ningún cargo. miniatura|300px|Baía de Guantánamo. O status legal tan peculiar da Baía de Guantánamo foi un factor para elixila como centro de detención. Debido a que a soberanía da Baía de Guantánamo reside con Cuba, o goberno estadounidense argumentou que a xente detida en Guantánamo se atopaba legalmente fóra do seu país e non tiñan os dereitos constitucionais que terían se estivesen detidos nel. Durante 2004, a corte suprema rexeitou este argumento no caso Rasul contra Bush coa decisión maioritaria, e estableceuse que os prisioneiros en Guantánamo teñan acceso a cortes estadounidenses, citando o feito de que os Estados Unidos ten o control exclusivo sobre a Baía de Guantánamo.
Madeleine Delbrêl
Traxectoria
Naceu nunha familia irrelixiosa. Aos doce anos coñeceu a algúns sacerdotes que lle achegaron á fe, mais aos quince anos contactou con intelectuais que a afastaron novamente dela, até a súa conversión definitiva aos vinte anos. Foi unha asistente social moi activa, e traballou nos barrios obreiros da periferia de Ivry-sur-Seine, onde tivo confrontacións coas correntes ateas marxistas, anunciando o Evanxeo. Escribiu ensaio e poesía, cunha forte pegada mística.
Veneración
En 1993 comezou a súa causa de canonización na diocese de Créteil, e a fase diocesana do proceso rematou ao ano seguinte, en outubro de 1994. O 26 de xaneiro de 2018 o papa Francisco proclamouna venerable.
Aelfwynn
Ælfwynn, nada sobre o 888 e finada despois de 919, foi a única filla de Æthelred II e de Æthelflæd.
Traxectoria
Herdou o título de Señora dos mercios á morte da súa nai en 918.
O reino de Mercia foi reclamado polo seu tío materno Eduardo o Vello quen a depuxo tras uns poucos meses de reinado e a sucedeu en 919. Mercia resultou anexionada ao reino de Wessex.
Baía de Guantánamo
Detención de prisioneiros
Estados Unidos clasifica os prisioneiros encarcerados nos campos Delta e Echo como combatentes inimigos ilegais, pero non contempla o artigo 5 do tribunal que se require pola Lei Internacional para avalalos. Isto outorga ós prisioneiros os dereitos da Cuarta Convención de Xenebra (GCIV), en oposición á Terceira Convención de Xenebra (GCIII) que trata exclusivamente sobre prisioneiros de guerra. O 9 de novembro de 2004 o xuíz James Robertson da Corte de Distrito dos Estados Unidos estableceu que a administración de George W. Bush superou a súa autoridade ó tratar os devanditos prisioneiros como combatentes inimigos nun tribunal militar e negarlles o acceso ás probas usadas contra eles. miniatura|200px|esquerda|Unha soldado observa un grupo de presos na Base de Guantánamo. O 30 de novembro de 2004, o xornal New York Times publicou extractos dun memorando interno da administración de Bush, 2, no que se refire a un informe do Comité Internacional da Cruz Vermella (CICR). O informe indica varias actividades nas que, se di, eran "equivalentes a tortura": exposición de ruídos ou música molesta, temperaturas extremas por tempo prolongado ou malleiras. Tamén se informou da existencia dun equipo científico de comportamento (BSCT), tamén chamado Biscuit, e a comunicación de información médica confidencial ós equipos de interrogación por parte dos médicos da base (debilidades, fobias etc.), dando por resultado a perda da confianza ós médicos por parte dos presos na base.
O 31 de maio de 2005, o presidente dos Estados Unidos, George W. Bush denunciou un novo informe sobre dereitos humanos que reflectían a situación sobre as acusacións de abuso de prisioneiros en Gitmo e outras prisións militares, etiquetando ó informe de "absurdo", segundo un informe de Associated Press. No mesmo día dos comentarios de Bush, apareceron novas alegacións de prisioneiros en Guantánamo, nunha reportaxe alén das mesmas axencias, onde se afirmaba que membros de tribos afgás tiñan motivos ocultos para testemuñaren contra presuntos terroristas.
O 14 de febreiro de 2006 un borrador do informe de cinco expertos da ONU solicita o peche das instalacións de detidos tras concluír que as prácticas de alimentación forzada e diversas técnicas de interrogatorios equivalían a actos de tortura. Mentres que en Washington, o portavoz do Departamento de Estado, Sean McCormack, criticou o borrador do informe da ONU catalogándoo de rumores.
Paterna de Rivera
Paterna de Rivera (ata 1877 Paterna de la Ribera) é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca de La Janda e tiña en 2014 unha poboación de 5.609 habitantes.
Forma parte da Ruta do Touro. É unha localidade eminentemente agrícola e gandeira, popular por ser un dos lugares onde se cría o touro de lida. Deu orixe ao estilo de flamenco chamado petenera.
Igrexa de Tingstäde
A igrexa de Tingstäde (sueco: Tingstäde kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Tingstäde, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
No mesmo lugar onde se atopa a presente igrexa construíuse unha de madeira a comezos do século XII a máis tardar. Posteriormente foi substituída primeiro por unha igrexa románica, da cal sobreviven os portais, e posteriormente foi reconstruída en estilo gótico durante os séculos XIII e XIV. Dende entón a igrexa permaneceu case inalterada.
A igrexa foi unha das tres chamadas igrexas de asilo en Gotland durante a idade media, un lugar onde presuntos criminais podían atopar refuxio en espera de xuízo. O nome Tingstäde tamén se traduce como "situación dun thing", indicando que o lugar ten antigas tradicións xudiciais.
Arquitectura
A igrexa ten unha alta torre (55 metros) adornada con galerías góticas en varios pisos. No seu interior restos de pedras pintaras foron usados como material de construción. A nave está abovedada e o teito está apoiado nunha única columna central con capiteis ricamente decorados, realizados no século XIII polo escultor anónimo coñecido co nome de Calcarius. O coro carece de ábsida. Externamente os portais románicos están tamén decorados con esculturas de pedra. O portal interior que vai do coro á sancristía é máis antigo, do século XII, e está decorado co Año de Deus, que tamén é o símbolo heráldico de Gotland. Dada a situación da igrexa nun antigo lugar de importancia política, os académicos especulan sobre se xa era un símbolo para a illa durante o século XII.
A igrexa de Tingstäde ten unha pía bautismal probablemente feita polo artista coñecido como Master Majestatis, e posiblemente procedente da primeira igrexa de madeira. Tamén ten unha notable cruz triunfal do século XIV. O retablo é considerablemente posterior, do século XVIII, mentres que os bancos son probablemente do XVII.
Taurotragus
Taurotragus é un xénero de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos estrepsicerotinos que comprende dúas especies de antílopes da sabana africana, coñecidos xeralmente por eláns.
Características
Son os antílopes africanos máis grandes, co volume dun boi e aparencia "bovina". Os machos teñen unha lonxitude de cabeza a tronco de 2,40 a 3,45 m (e de 60 a 90 cm de cola), e as femias de 2,10 a 2,70 m (e de 50 a 80 cm de cola). A altura na cruz é de 1,40 a 1,80 m nos machos, e de 1,30 a 1,60 m nas femias. O seu peso oscila entre os 400 e os 1.000 kg nos machos e entre os 300 e os 600 nas femias.
A coloración xeral é parda amarelada ou parda avermellada pálida, que se vai facendo agrisada coa idade, agás na parte inferior das patas. Os flancos do corpo son de cor uniforme, ou claramente marcados por raias verticais, segundo as especies e subespecies. Unha liña negra percorre o longo do dorso. Presentan un copete de pelos ensarillados de cor parda chocolate que adorna a fronte dos adultos, que tamén presentan unha curta crina escura nos ombros e nas agullas.
Teñen unha papada prominente. Os cornos son moi grandes (de 73 a 121 cm), macizos, lixeiramente diverxentes desde a base, e rectos e dirixidos cara a atrás, en liña co perfil da cara, e retortos en espiral apertada, como nun parafuso.
Bioloxía
miniatura|250px|Parella de [[Taurotragus derbianus.]] Son animais gregarios que viven en mandas de entre 20 e 60 cabezas, aínda que se puideron observar congregacións de máis de 600 animais. Os machos vellos adoitan seren solitarios.
Os machos adultos establecen unha xerarquía que determina o dereito ao apareamento.
Tamén as femias desenvolven un sistema xerárquico que determina factores como posición na manda e o acceso aos pasteiros.
Son activos tanto de noite como de día; ademais, a pesar do seu enorme tamaño son uns magníficos saltadores. Ao andar fan un ruído que se cre que está producido polo choque dos pezuños ou polo movemento da articulación do xeonllo.
Teñen unha soa cría por parto, despois duns 270 días de xestación; a cría nace cun peso duns 30 kg.
Descrición
O xénero Taurotragus foi descrito en 1855 polo zoólogo alemán Johann Andreas Wagner in Schreber, Die Säugethiere, Suppl., 5: 438.
Etimoloxía
O termo do latín científico Taurotragus é un composto híbrido latín-grego (híbridos liguísticamente incorrectos, que usaban ás veces antigamente os taxonomistas), xa que deriva do latín taurus, "touro", e o grego antigo τράγος trágos, "bode", "cabrón", aludindo á aparencia destes animais.
Especies e subespecies
Segundo Wilson & Reeder, o xénero comprende dúas especies, coas subespecies que se indican a continuación:
Porén, para algúns autores ambas as especies son conespecíficas, ou outros, ademais, consideran ao xénero Taurotragus como un subxénero de Tragelaphus, Tragelaphus (Taurotragus) oryx Pallas, 1766, coas cinco subespecies citadas:
Relacións cos humanos
A carne dos eláns contén máis proteínas que a carne do gando bovino, e menos graxa, e o seu leite ten un nivel moi alto de calcio. Por esta razón, os eláns sometéronse a selección para aumentar a cantidade de leite producido e a calidade da carne, no parque zoolóxico de Askaniya-Nova en Ucraína.
Porén, os intentos de domesticación destes animais en Europa para aproveitar o seu valor nutritivo non tiveron éxito.
Oso das cavernas
O oso das cavernas (Ursus spelaeus) é unha especie extinta de oso que viviu na Europa durante o Plistoceno e que desapareceu hai cerca de 10.000 anos, no fin da última Idade do xeo. O nome deriva do feito de moitos dos fósiles deste carnívoro teren sido encontrados en cavernas.
O oso das cavernas era bastante semellante en forma ao oso pardo moderno, coa diferenza principal no tamaño, cerca de 30% maior cunha estatura que chegaba preto dos 4 metros cando estaba de pé e 2,2 m de cernella e un peso estimado de 1,5 toneladas. A morfoloxía do cranio é tamén lixeiramente diferente, tendo o oso das cavernas unha testa máis inclinada. Este animal era omnívoro e alimentábase de pequenos mamíferos, herbas e froitos. Dado o clima bastante máis frío do Plistoceno, suponse que este animal hibernase durante máis tempo que os osos modernos. Esta hipótese xustifica a presenza frecuente do animal en cavernas.
As causas para a extinción do oso das cavernas non se coñecen con seguridade. Suponse que desapareceu debido a unha redución do seu hábitat no fin da Idade do Xeo e/ou a mudanzas contemporáneas da flora europea. Non é de excluír a interferencia do ser humano, unha vez que as comunidades primitivas partillaban o mesmo espazo que este oso. Hai evidencias de que algunhas tribos idolatraban o oso das cavernas a través de pinturas e esculturas. miniatura|dereita|Cranio dun oso das cavernas|250px
Rigoberto Doménech Valls
Rigoberto Doménech Valls, nado en Alcoi (provincia de Alacant) o 15 de novembro de 1870 e finado o 30 de maio de 1955, foi un eclesiástico católico español, arcebispo metropolitano de Zaragoza entre 1924 e 1955.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 19 de maio de 1894.
O 5 de maio de 1916 foi nomeado bispo diocesano de Mallorca e Eivisa. Recibiu a ordenación episcopal o 1 de outubro de 1916, de mans do cardeal e arcebispo de Toledo Victoriano Guisasola Menéndez.
Monte Olimpo, Chipre
O monte Olimpo é a montaña de maior elevación na illa mediterránea de Chipre, cunha altura de 1.953 metros sobre o nivel do mar.
Ascensión
É posíbel ascender seguindo a estrada que sobe polo monte, ou ben a pé a través dun val no que se poden observar algunhas fervenzas. Nas proximidades do monte radica o famoso mosteiro de Kykkos.
Instalacións de esquí
No inverno, entre o mes de xaneiro e o de marzo, con algunhas precipitacións é posíbel esquiar nas catro pistas do Olimpo, ás que se chega desde a estrada que sae desde a aldea de Troodos.
Nota
O Olimpo mitolóxico da Grecia Antiga está inspirado por outro monte homónimo, o Olimpo de Grecia, sito entre as rexións da Macedonia helena e a Tesalia.
62ª edición dos Óscar
A 62.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 26 de marzo de 1990 no Dorothy Chandler Pavillion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.
Premios
miniatura|150px|[[Richard D. Zanuck, mellor filme]] miniatura|150px|[[Oliver Stone, mellor director]] miniatura|150px|[[Daniel Day-Lewis, mellor actor]] miniatura|150px|[[Jessica Tandy, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Denzel Washington, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Brenda Fricker, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Alfred Uhry, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[Giuseppe Tornatore, director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|150px|[[Alan Menken, mellor banda sonora e mellor canción]] miniatura|150px|[[Ben Burtt, mellores efectos sonoros]] miniatura|150px|[[Dennis Muren, mellores efectos visuais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Atol Amanu
Amanu é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Forma unha comuna asociada á comuna de Hao. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 15 km ao norte de Hao.
Xeografía
O atol ten unha forma ovalada, de 29 km de longo e 10 km de ancho. A superficie total é de 28 km². A lagoa dispón de tres pasos ao oeste. Ao leste hai uns perigosos escollos para a navegación. A vila principal é Ikitake e a poboación total era de 163 habitantes no censo de 2007. Non dispón de infraestruturas significativas.
Historia
Amanu foi descuberto a vixilia de Todos Santos de 1774, por José Andía y Varela que o chamou Illa das Ánimas. Foi cartografado por Bellinghausen en 1820, baixo o nome de Moller Island. Tamén se coñeceu co nome de Freycinet.
En 1929 atopáronse os canóns da carabela española San Lesmes, perdida en 1526. Era a segunda expedición española ás Molucas comandada por García Jofre de Loaisa. Ao saír do estreito de Magalláns, a carabela San Lesmes perdeuse no Pacífico. O investigador australiano Robert Langdon mantén que encallou en Amanu, os tripulantes sobreviviron e influíron na cultura das illas veciñas. No ano 2000 atopáronse os restos do HMS Hercules, perdido en 1821.
Wigmund de Mercia
Wigmund podería ter reinado brevemente en Mercia sobre o 840, sucedendo ao seu pai, Wiglaf de Mercia.
Traxectoria
Pode, doutra banda, non ter sido máis que un co-gobernante con seu pai. Tamén foi o pai de Wigstan, que máis tarde rexeitou reinar, casou con Ælfflæd, filla de Ceolwulf I quen levou á xente a crer que Ceolwulf II era un descendente de Wigmund e o último da dinastía mercia orixinal.
Víctor Basterra
Víctor Melchor Basterra, nado en 1945 e finado en La Plata o 7 de novembro de 2020, foi un obreiro gráfico arxentino que permaneceu detido-desaparecido durante a guerra sucia na Arxentina e destacou por sacar clandestinamente durante o seu cativerio, fotografías de detidos desaparecidos e represores dentro do centro clandestino de detención situado na Escola de Mecánica da Armada (ESMA) para logo ocultalas e dalas a coñecer unha vez terminada a ditadura militar.
Traxectoria
Víctor Basterra era de profesión obreiro gráfico. Na década de 1970 foi militante da agrupación Peronismo de Base. Colaboraba na confección de documentación apócrifa, que lle permitiria aos cadros guerrilleiros moverse sen ser identificados. Esa capacidade foi valorada e logo explotada polos seus captadores.
En agosto de 1979 foi secuestrado xunto coa súa esposa e a súa filla recentemente nada e conducido á Escola de Mecánica da Armada (ESMA) onde permaneceu detido-desaparecido ata decembro de 1983, cando asumiu o goberno democrático de Raúl Alfonsín, aínda que permaneceu vixiado e controlado ata agosto de 1984.
Basterra foi unha das testemuñas que declararon no histórico Xuízo ás Xuntas onde presentou as fotos que tomou clandestinamente dentro da ESMA. Desde entón o seu testemuño foi importante en varias causas para individualizar a responsabilidade dos represores. No ano 2002, o senador santafecino Horacio Usandizaga enfrontouse con Basterra debido a que este sostivo que un dos mariños cuxo ascenso estaba tratando a Cámara de Senadores actuara como represor na ESMA.
As fotografías de Víctor Basterra
Víctor Basterra tomou relevancia por sacar unha serie de fotos de detidos-desaparecidos e represores durante o seu cativerio dentro da Escola de Mecánica da Armada.
Durante a súa detención na ESMA Basterra debeu realizar tarefas de falsificación de documentos de identidade que logo eran utilizados polas Forzas Armadas en accións ilegais. Para iso debía sacar fotografías.
Basterra entón comezou a sacar fotografías de detidos-desaparecidos e represores e a ocultalas nas caixas de papel fotosensible. Nos últimos anos da ditadura, Basterra estivo sometido a un réxime de liberdade vixiada que aproveitou para sacar as fotos da ESMA e ocultalas na súa casa.
Berzosilla
Berzosilla é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 51 habitantes (INE 2012).
Xeografía
Trátase dun enclave da provincia de Palencia entre as de Cantabria e Burgos.
Control do centro (xadrez)
O control do centro é unha posición importante na estratexia do xadrez e nalgúns outros xogos.
Concepto e importancia
Esta estratexia consiste en situar peóns ou outras pezas de forma que estas controlen directamente (co uso de peóns) ou á distancia (co uso de pezas) as catro celas centrais do taboleiro (d4, e4, d5 e e5, en notación alxébrica).
Que unha peza estea colocada nunha cela central non significa necesariamente que controle o centro: por exemplo, un cabalo situado nunha das celas centrais non controla ningunha cela central, dado que só pode atacar as que se sitúan ao redor do centro. O control do centro é importante porque as batallas tácticas frecuentemente ocorren nas casas centrais, onde as pezas poden acceder a maioría das outras rexións do taboleiro eficientemente.
As aperturas e defensas xadrecísticas tentan controlar o centro ao mesmo tempo que procuran desenvolver as súas pezas. As aperturas e defensas hipermodernas procuran controlar o centro a distancia con bispos e cabalos, en canto que as aperturas e defensas ortodoxas procuran controlar o centro directamente co uso de peóns.
Prado del Rey
Prado del Rey é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 5.885 habitantes.
O príncipe das mareas
O príncipe das mareas (en The Prince of Tides) é un filme estadounidense de 1991 producido e dirixido por Barbra Streisand. Está baseado na novela homónima de Pat Conroy, e está protagonizado por Streisand e Nick Nolte. Conroy e Becky Johnston adaptaron o guión do filme. O filme estivo nomeado a sete Premios Óscar na 64ª edición dos premios, incluíndo o de mellor filme, mais finalmente non recibiu ningún.
Prado del Rey
Sitúase na Ruta de los Pueblos Blancos entre as poboacións de Arcos de la Frontera e El Bosque. A zona na que se atopa, formada por outeiros, regueiros e mananciais, é propicia para diferentes actividades como o sendeirismo, rutas a cabalo ou bicicleta. Existen diversos sendeiros que parten da localidade.
Miguel Pajares
Miguel Pajares, nado en La Iglesuela (provincia de Toledo) en 1939 e finado en Madrid o 12 de agosto de 2014, foi un relixioso e misioneiro español.
Traxectoria
Foi o terceiro dunha familia de cinco irmáns. Con 16 anos, en 1955, ingresou na Orde Hospitalaria de San Xoán de Deus. En 1963 realizou a profesión solemne na súa orde.
A súa primeira estancia en África foi na década de 1960, en Koforidua (Gana), onde pasou cinco anos. Tamén estivo destinado en Irlanda. Dende 2007, Pajares vivía en Liberia, no Hospital San Xosé da súa orde, onde era director espiritual e responsable da pastoral cos enfermos. Alí, durante a epidemia de ébola de 2014, contraíu dito virus ao tratar aos enfermos.
O 7 de agosto foi repatriado para ser tratado da doenza. Logo de días recibindo o ZMapp, Pajares finou o 12 de agosto de 2014, con 75 anos, converténdose no primeiro español falecido por ébola e na primeira vítima do ébola en Europa.
Gran Premio de Italia de 1979
O Gran Premio de Italia de 1979 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 9 de setembro de 1979. A carreira, que se disputou sobre 50 voltas, foi a décimo terceira proba da tempada de. Gañouna o surafricano Jody Scheckter pilotando un Ferrari. Scheckter logrou o actual campionato de pilotos, mentres que Ferrari asegurou o Campionato de Construtores.
Antecedentes
Monza foi renovado para o ano 1979, a pista asfaltouse de novo e agregáronse zonas de seguridade na Curva Grande e na curva Lesmo.
Eliminatorias
Os motores turbo de Renault foron rápidos na cualificación e encheron a primeira fila da grella, con Jean-Pierre Jabouille por diante de René Arnoux. Foi a cuarta pole de Jabouille da tempada, e a sexta de Renault. Scheckter e Alan Jones no Williams formaron a segunda fila, mentres que na terceira estaban os seus respectivos compañeiros de equipo, Gilles Villeneuve e Clay Regazzoni. O top ten completouse con Jacques Laffite no Ligier, os Brabhams de Nelson Piquet e Niki Lauda e Mario Andretti no Lotus.
Carreira
Os Renault eran lentos na liña de saída e así Scheckter conseguiu adiantarse, con Arnoux segundo. Jones tamén fixo unha mala saída e caeu á parte traseira da pista, quedando Villeneuve terceiro e Laffite cuarto logo dunha rápida saída. Na 2ª volta, Arnoux pasou a Scheckter no liderado, mentres que Piquet estrelouse despois de engancharse con Regazzoni.
Durante as seguintes once voltas Arnoux, Scheckter, Villeneuve, Laffite e Jabouille correron pegados, con Regazzoni sexto algo mais distante. Logo, na volta 13, o motor de Arnoux comezou a fallar, dando lugar a súa retirada. Así Scheckter recuperou o liderado, con Villeneuve tras el. Máis adiante, Laffite e Jabouille tamén sufriron fallos de motor, ascendendo Regazzoni a terceiro.
Eduard Buchner
Eduard Buchner, nado o 20 de maio de 1860 en Múnic e finado o 12 de agosto de 1917 en Focsani (Romanía), foi un químico alemán, galardoado co premio Nobel de Química en 1907.
Traxectoria
Fillo dun médico e profesor de medicamento forense, comezou os seus estudos de química en 1884 con Adolf von Baeyer e botánica con Karl Wilhelm von Nägeli no Instituto de Botánica de Múnic. Tras un período en que traballou con Otto Fischer en Erlangen, obtivo o doutoramento pola Universidade de Múnic en 1888. Desde 1893 foi sucesivamente profesor das de Kiel, Tubinga, Berlín, Breslau e Würzburg.
Casou con Lotte Stahl en 1900.
Durante a I Guerra Mundial serviu nun hospital de campaña en primeira liña. Foi ferido o 3 de agosto de 1917 e morreu a consecuencia de ditas feridas nove días despois.
Investigacións científicas
En 1907 recibiu o premio Nobel de Química polo seu descubrimento da fermentación (en concreto sobre a fermentación alcohólica) en ausencia de células vivas. Con este experimento demostrou que a fermentación alcohólica débese á acción dunhas encimas chamadas cimasas e non á simple acción fisiológica das células do fermento.
Escribiu sobre os seus descubrimentos acerca da fermentación na obra Die Zymasegährung (1903), escrita en colaboración co seu irmán Hans.
Boada de Campos
Boada de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 20 habitantes (INE 2012).
Atol Hao
Hao é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 920 km ao leste de Tahití.
Xeografía
É un atol de forma alargada, de 50 km de longo e 14 km de ancho. A superficie total é de 47 km², e a altitude máxima é de 3 m. A lagoa é unha das máis grandes da Polinesia Francesa, con 720 km², que só se abre ao océano por un único paso onde se producen fortes correntes.
O clima é marítimo, onde unha temperatura que oscila entre 23 e 32 °C ao longo do ano. A ausencia de relevo fai que os ventos alisios afasten as nubes e, polo tanto, as precipitacións son relativamente moderadas.
A vila principal é Otepa, e a poboación, cun forte incremento demográfico (de 194 habitantes en 1962 a 1.582 habitantes no censo do 1996) desde que se estableceu a base do Centro de Experimentación do Pacífico (CEP) para as probas nucleares. As infraestruturas construídas nos últimos anos son importantes: un aeroporto cunha pista de 3.380 m, un porto de carga, unha estrada de 15 km, desalinizadoras, xeradores eléctricos e un hospital militar.
Como curiosidade, dispón dun campo de golf cun dos percorridos máis duros do mundo. A saída atópase nun illote e a chegada noutro. Unha barca co fondo de cristal axuda aos xogadores a atopar as pelotas perdidas. O par do percorrido de 18 buracos, é de 312.
Historia
En Hao estableceuse a base avanzada do Centro de Experimentación do Pacífico (CEP) para os ensaios nucleares. Entre 1963 e 1965 construíronse grandes infraestruturas que servían de ponte aérea e marítimo para desembarcar material nos atois de Mururoa e Fangataufa. En xuño de 2000 retiráronse as forzas armadas do atol. As infraestruturas pasaron ao goberno territorial que pretende aproveitalas para desenvolver o turismo ante a incerteza do futuro económico do atol.
A Xesta, Quende, Abadín
A Xesta é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 19 habitantes en 2015 (8 homes e 11 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).