cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trasar de Carballo, Cartelos, Carballedo
Microtoponimia
O Areal (pol. 22, par. 566), O Arransallo (pol. 6, par. 380, 382, 383), Augaboa (pol. 23, par. 201), As Batocas (pol. 6, par. 297), A Bubaíña (pol. 6, par. 554, 557, 558), As Bouzas (pol. 6, par. 369 e pol. 22, par. 520), Os Buratos do Zorro (pol. 22, par. 507), Casouril (pol. 22, par. 490), Cazabois (pol. 6, par. 222), O Cazarrete (pol. 23, par. 287), A Cerrada do Pataqueiro (pol. 6, par. 579), O Chao do Carballo (pol. 6, par. 352), Os Chaos (pol. 22, par. 558), Os Chousos (pol. 23, par. 238), Coiras (pol. 22, par. 29), Cortiñas (pol. 22, par. 530, 531, 527), A Costa (pol. 6, par. 562), O Coto (pol. 22, par. 546), As Cubelas (pol. 6, par. 371), Os Currás (pol. 6, par. 317), Debaixo da Uceira (pol. 22, par. 545), A Devesa (pol. 22, par. 546), A Devesa Vella (pol. 22, par. 512), Ferradás (pol. 22, par. 627), O Fondo do Agro (pol. 22, par. 452), A Fonte Dominga (pol. 6, par. 309), A Forca (pol. 6, par. 144), A Horta de Riba (pol. 22, par. 684), As Hortas (pol. 22, par. 727), A Lama da Pireira (pol. 22, par. 611), Lama Cova (pol. 22, par. 552), A Lama do Zorro (pol. 22, par. 551), Lama Redonda (pol. 22, par. 550), Lama Travesa (pol. 22, par. 537), As Lamas (pol. 7, par. 481), O Lameiro (pol. 22, par. 701), A Lamela (pol. 22, par. 726), O Lavadoiro (pol. 22, par. 625), A Leira da Cruz (pol. 22, par. 716), Libureiras (pol. 23, par. 19), Os Lobos (pol. 6, par. 244), O Monte Arrieiro (pol. 6, par. 270), O Monte Calvo (pol. 6, par. 247), O Muíño (pol. 22, par. 502, 505), A Nabeira Nova (pol. 22, par. 602), O Outeiro (pol. 22, par. 606), A Paradela (pol. 6, par. 292), Paramios (pol. 6, par. 359), As Pistelas (pol. 22, par. 21), Portacales (pol. 22, par. 547), O Pradiño (pol. 22, par. 710), O Prado de Riba (pol. 22, par. 634), O Prado de Baixo (pol. 22, par. 537), A Purreira (pol. 6, par. 283), A Rebouza (pol. 23, par. 243), A Regaña (pol. 6 par. 240), Os Regos (pol. 6, par. 127), A Revolta (pol. 22, par. 651, 652, 654), O Rexidor (pol. 6, par. 383), As Rigueiras (pol. 22, par. 660, 665), O Rolleiro/Rulleiro (pol. 22, par. 643, 638), Os Salgueiriños (pol. 6, par. 320), Suashortas (pol. 22, par. 700), Tras das Airas (pol. 22, par. 601, 592), O Val (pol. 22, par. 663), Valderredes (pol. 22, par. 315), A Villerma (pol. 22, par. 670), A Voutureira, A Zanca (pol. 6, par. 721, 189), Os Zorros (pol. 22, par. 539).
Patrimonio
Peto de ánimas de Trasar de Carballo : Peto que presenta un fornelo rectangular e arqueado. O retablo está tallado en pedra sen policromía e representa as ánimas no purgatorio. O tellado presenta unha cúpula coroada por unha cruz e a ámbolos lados da cúpula dous pináculos coroados por sendas bolas. Pertence ao século XVII.
En Trasar de Carballo naceron os escritores Emilio Álvarez González e Anxo González Guerra; tamén o cura galeguista do Incio Anxo González González.
Buenafuente (programa de televisión)
Buenafuente (abreviado BFN dende setembro de 2007; anteriormente, BF) foi un programa de televisión español pertencente ao xénero coñecido como "late show", conducido polo humorista catalán Andreu Buenafuente e producido por El Terrat.
Emitíase nas noites dos martes, mércores e xoves na canle privada Antena 3, desde o 11 de xaneiro de 2005 ata o 28 de xullo de 2007. Despois emitiuse en laSexta dende o 17 de setembro do 2007 ata o 30 de xuño do 2011 nas noites de luns a xoves. E durante o 2011 emitíase primeiro en laSexta2 e despois en laSexta.
Continuou a liña doutros programas de Andreu Buenafuente como La Cosa Nostra e Una altra cosa.
Gravábase, emitíndose parcialmente en directo, nun plató con público na provincia de Barcelona. A súa primeira tempada finalizou o 30 de xuño de 2005 e a segunda comezou o 13 de setembro dese mesmo ano.
Río Matarraña
O Matarraña (en aragonés e catalán: Matarranya) é un río de España, afluente da marxe dereita do río Ebro. Nace en El Parrisal, paraxe natural nos Portos de Beceite (Teruel). O curso alto do río discorre entre espectaculares desfiladeiros e cortados e entre frondosos bosques. Ten unha lonxitude de 97 km e discorre en dirección Sur a Norte.
Xeografía
O río nace no termo municipal de Beceite (Teruel), na confluencia de dous barrancos, aínda que as súas fontes e mananciais están no corazón dos Portos de Beceite a 1.300 msnm. No seu curso final, durante un cortísimo tramo, case na desembocadura na cola do encoro de Riba-roja no Ebro, forma a fronteira natural entre as provincias de Tarragona e Teruel.
É un río típico mediterráneo, cun caudal bastante irregular e escaso, con grandes crecidas na primavera e outono e estiajes no verán.
Debido á proximidade do mar Mediterráneo, a conca padece, periodicamente, fortes temporais que fixeron alcanzar impresionantes caudais superiores aos 2.000 m³/s na desembocadura do río Ebro.
Na cabeceira do río está o encoro de Pena situado no seu afluente do mesmo nome.
É o río mediterráneo mellor conservado do planeta. Non conta en todo o seu curso con ningunha presa artificial de importancia, a pureza das súas augas foi sempre única e a diversidade de hábitats e especies fan deste río unha auténtica xoia, aínda que estes últimos anos están aparecendo problemas (antes descoñecidos) de contaminación que repercuten seriamente na poboación de troitas e outros peixes.
Cimóxeno
Un cimóxeno (ou zimóxeno) é un proencima ou precursor encimático inactivo que necesita ser activado por medio dun corte proteolítico que separa unha parte da molécula para orixinar o encima activo.
Un exemplo é o cimóxeno pepsinóxeno (inactivo) segregado no estómago. O pH ácido creado polo ácido clorhídrico estomacal fai que a proteína sufra un pregamento e realice autocataliticamente un corte proteolítico no que se elimina un péptido de 44 aminoácidos no extremo N-terminal. O resto que queda do cimóxeno, agora máis pequeno, é o encima pepsina (activo), que fai a dixestión das proteínas. A propia pepsina pode axudar a activar máis pepsinóxeno, cortándolle ese péptido de 44 aminoacidos. Noutros casos os que fan o corte son outros encimas.
miniatura|300px|Cimóxeno E.
Reaccións de activación
Son as reaccións ás que deben ser sometidos os cimóxenos para converterse en encimas activos. Esta reacción require a rotura catalítica dun ou máis enlaces peptídicos por medio dunha proteólise limitada. Este proceso é unha reacción exergónica en condicións fisiolóxicas normais e é irreversible, e non existen reaccións opostas que que rexeneren o mesmo enlace peptídico que foi hidrolizado ou que reintegren o péptido que foi liberado do cimóxeno. Neste sentido, a activación dos cimóxenos é un mecanismo de control que é moi diferente das transicións alostéricas que se producen nalgúns encimas ou das modificacións covalentes reversibles doutros encimas (por exemplo, a glicóxeno fosforilase).
Deste xeito, cando se corta unha parte do cimóxeno (un número variable de aminoácidos) este queda máis pequeno e fórmase un centro catalítico ou centro activo, converténdose nun encima activo que pode actuar sobre substratos concretos. Así, dado que estes cambios se producen en último extremo pola modificación da súa configuración espacial, os cimóxenos poden activarse quimicamente por cambios no pH (caso do pepsinóxeno) ou pola acción de encimas proteolíticos.
Durante a proteólise, os cimóxenos perden un ou varios péptidos. Na natureza téndese a minimizar a perda de grandes rexións proteicas porque a súa síntese é custosa. Aínda así, nalgúns casos os péptidos ou fragmentos de activación eliminados poden superar en tamaño, á propia proteína activa. Un exemplo deste proceso é a activación do plasminóxeno, proteína sanguínea que perde 560 aminoácidos dos seus 791 iniciais.
Nalgúns casos, o proceso de activación consta dunha soa reacción; noutras situacións implica unha serie de reaccións consecutivas ou en cascada, que serven para amplificar un estímulo e obter unha maior resposta fisiolóxica. Desta maneira, en forma de cascada de activación, que é un fenómeno característico dos sistemas regulados por proteólise limitada, diversos precursores inactivos das proteases actívanse consecutivamente e de forma específica, multiplicando así a acción inicial dun número limitado de moléculas.
Un exemplo desta cascada de sinais é a activación do quimotripsinóxeno. A formación da estrutura final da quimotripsina ten lugar nunha serie de fases: na primeira, a tripsina corta o enlace entre os residuos de arxinina 15 e de isoleucina 16, dando como resultado unha forma activa da quimotripsina denominada π-quimotripsina. A continuación, uns cortes proteolíticos autocatalizados pola quimotripsina conducen á formación da Ϩ-quimotripsina, que sofre certos cambios conformacionais sucesivos, dando lugar primeiro á К-quimotripsina e despois á α-quimotripsina, forma activa final do encima.
Procesos autocatalíticos
A activación dos cimóxenos por rotura proteolítica dun ou varios enlaces peptídicos é un proceso encimático que require a presenza dun encima que o active. Xeralmente, o encima activador é un encima distinto do encima resultante da activación, dando lugar a un proceso de activación intermolecular sobre o precursor ou cimóxeno. Poden darse casos de activación recíproca, como pasa cando a calicreína activa o factor XII, acoplado á activación da precalicreína polo factor XIIa.
Tripsinóxeno + tripsina → 2 tripsina + péptido
Nestas reaccións, o mesmo encima activo pode actuar nunha reacción de autocatálise sobre o seu precursor ou cimóxeno. De todos modos, noutros casos os cimóxenos mostran baixos niveis de capacidade proteolítica que poden contribuír á activación doutras moléculas diferentes do propio cimóxeno. O proceso de autoactivación que se acaba de describir ten un carácter intermolecular. Aínda que a eficacia catalítica da autoactivación é baixa, a natureza expoñencial da autocatálise favorece que poida chegar a representar un factor importante nos procesos de activación dos diferentes cimóxenos.
Exemplos de cimóxenos do organismo
miniatura|300px|Estrutura tridimensional dunha hidrolase ácida.
Cimóxenos de proteases reguladoras
Outro exemplo son os cambios estruturais dos cimóxenos de proteases reguladoras implicadas na transformación proteolítica da acetilcolinesterase, encima que hidroliza a acetilcolina despois de que esta realizase a súa acción neurotransmisora. A acetilcolinesterase sofre unha proteólise limitada que a escinde en dous fragmentos con actividade de tripsina e carboxipeptidase, respectivamente. Ata agora, non se coñece a función das proteases xeradas, aínda que se suxeriu a súa participación en procesos de proliferación e crecemento neuronal.
Na coagulación do sangue
A protrombina pode unirse ao calcio, e esta unión ancora o cimóxeno nas membranas fosfolipídicas das plaquetas sanguíneas que se forman cando se produce unha ferida. A unión da protrombina á superficie dos fosfolípidos é fundamental, porque une moito a protrombina a dúas proteínas que catalizan a súa conversión a trombina. A activación proteolítica da protrombina elimina o dominio de unión ao calcio liberando a trombina da membrana, de maneira que agora xa pode escindir o fibrinóxeno e outras proteínas diana.
No sistema inmunitario
Os cimóxenos interveñen tamén no sistema inmunitario; o denominado sistema do complemento é un complexo grupo de encimas do soro sanguíneo que en situacións fisiolóxicas normais colaboran cos anticorpos e outros factores e interveñen dunha maneira salientable como mediadores de reaccións inmunes ou alérxicas.
As reaccións nas que participa o complemento prodúcense no soro sanguíneo ou noutros líquidos corporais, razón pola cal se consideran reaccións humorais. Hai 11 proteínas no sistema do complemento, e desígnanse por medio da letra C e un número: C1, C2, C3 e así succesivamente ata a C9. A proteína C1 é en realidade un conxunto de subunidades designadas por C1q, C1r e C1s. No sistema do complemento a cascada consecutiva de activación de cimóxenos produce a lise de células bacterianas e tumorais.
Outros procesos biolóxicos
Outros procesos biolóxicos onde tamén está implicada a activación de cimóxenos son: a conversión de proinsulina en insulina e a de protirosinase en tirosinase. A activación de cimóxenos presenta tamén aplicacións na terapia farmacolóxica; así por exemplo, a administración do activador do plasminóxeno tisular (t-PA) a un doente despois da formación dun trombo sanguíneo nunha arteria coronaria aumenta a probabilidade de sobrevivir a un ataque cardíaco.
A existencia de cimóxenos evita que encimas potencialmente prerxudiciais para a maioría dos compoñentes celulares se encontren activos na célula, xa que só serán activados en lugares específicos, como o tracto gastrointestinal, onde, por razóns de tipo estrutural, non poden causar danos.
Efectos do alcohol nos cimóxenos pancreáticos
O consumo prolongado de alcohol pode levar a unha activación prematura dos encimas dixestivos na célula pancreática acinar, incrementando a fraxilidade dos gránulos de cimóxeno. Ademais, o alcohol incrementa a fraxilidade dos lisosomas, que segregan encimas lisómicos nas células acinares. O encima lisosómico catepsina-B pode activar o tripsinóxeno e convertelo en tripsina.
A fraxilidade dos lisosomas depende, aparentemente, de dous compoñentes que se acumulan durante a inxesta prolongada de alcohol: os ésteres de alcohol e os ésteres etílicos de ácidos graxos. O mecanismo polo cal se explica a fraxilidade nos orgánulos de cimóxeno, inducida polo alcohol descoñécese. Unha posibilidade é unha redución do contido de GP2 nos gránulos de cimóxeno, inducida polo alcohol, recentmente demostrada en ratas (Apte e col.).
Lamas, Carballedo, Carballedo
Lamas é un lugar da parroquia de Santa María de Carballedo, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 3 habitantes (1 muller e 2 homes).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Sybil Wettasinghe
Sybil Wettasinghe (සිබිල් වෙත්තසිංහ), nada en Ginthota o 31 de outubro de 1927 e finada en Sri Jayawardenapura-Kotte o 1 de xullo de 2020, foi unha ilustradora e escritora infantil srilankesa, considerada a decana da literatura infantil en Sri Lanka, escribiu máis de 200 libros para nenos que se traduciron a diversas linguas.
Traxectoria
A segunda de cinco irmáns, seu pai era contratista e seu avó fora escultor. Pasou os primeiros seis anos da súa infancia na vila de Ginthota, nos arredores de Galle, e realizou a educación primaria na escola busdista local. Tras mudarse a súa familia a Colombo cando tiña seis anos ingresou na escola do Convento da Sagrada Familia de Bambalapitiya.
En 1942 seu pai enviou algúns debuxos de Sybil para unha exposición nunha galería de arte, e alí viunos o director do Royal Primary, H. D. Sugathapala, e ofreulle ilustrar un libro de texto para primaria. Con 17 entrou no xornal Lankadeepa e en 1952 cambiou para traballar no grupo Lakehouse para se converter na ilustrador principal do xornal Janatha, e foi a primeira muller en Sri Lanka en traballar a tempo completo como xornalista. Escribiu, ademais de ilustrar, en diversas publicacións do grupo como Sunday Observer, Silumina, Daily News e Sarasaviya. En 1955 casou con Dharmapala Wettasinghe, o editor xefe de Lakehouse News; a parella tivo catro fillos e cinco netos. En 1952 mentres traballaba en Janatha realizou o seu primeiro intento de escribir ficción, foi co conto Kuda Hora na páxina infantil do xornal e que acabou desenvolvendo nun libro que se publicou en 1956 co mesmo título e foi o primeiro libro infantil que se publicou no país e que se acabou por converter no máis famoso da autora, gañador do premio ao mellor libro estranxeiro en 1986 e ao libro máis popular en 1987 da Asociación de Bibliotecas do Xapón. Inspirada polo seu éxito do seu primeiro libro continuou a escribir ata realizar máis de 200 libros infantís no decurso da súa vida. Por Meti Gedara Lamai gañou o premio Literario Estatal de 1992.
RAG2
A RAG2 (ou Recombination activating 2, activador da recombinación 2 ), tamén chamada RAG-2, é unha proteína que nos humanos está codificada no xene RAG2 (xene activador da recombinación 2) situado no cromosoma 11.
Función
Este xene codifica unha proteína que está implicada na iniciación da recombinación V(D)J durante o desenvolvemento das células B e T. Esta proteína forma un complexo co produto do xene activador da recombinación 1 (RAG1) adxacente, e este complexo pode causar roturas de dobre febra ao cortar o ADN en secuencias sinal de recombinación conservadas. O compoñente RAG1 crese que contén a maioría da actividade catalítica, mentres que o extremo N-terminal do compoñente RAG2 crese que forma unha hélice de seis follas no núcleo activo que serve como armazón para a unión ao ADN na estreita asociación que establece o complexo co ADN. Un motivo de tipo dedo homeodominio de planta C-terminal desta proteína é necesario para as interaccións con compoñentes da cromatina, especificamente coa histona H3 que é trimetilada na lisina 4.
Importancia clínica
As mutacións neste xene causan a síndrome de Omenn, unha forma de inmunodeficiencia combinada grave asociada con síntomas de tipo autoinmune.
Outros artigos
''
Teatro Avresno
A compañía Teatro Avresno é un grupo de teatro afeccionado con sede en Moaña.
Historia do grupo
Despois desta primeira experiencia representan a obra As árbores morren en pé, do español Alejandro Casona, cun elenco que aumenta ata os doce actores, ao longo dos anos 2001 e 2002. Participan no Ciclo de Teatro Afeccionado de Cangas ou na Semana Cultural das Letras Galegas da Universidade de Vigo. A finais do 2002 Teatro Avresno convértese en asociación sen fin de lucro.
O seguinte proxecto foi A súa maxestade a moda, do valenciano Eduardo Quiles, estreada en maio de 2004 e que foi representada en Portugal dentro do II Festival de Teatro Amador de Benedita (Alcobaça) en abril de 2005. En inverno de 2006 recuperan a comedia Historias íntimas do Paraíso de Jaime Salom, estreada a principios de xaneiro de 2008.
Os traballos de dirección, tradución dos textos ao galego e creación de vestiarios e decorados son propios.
Consello da Avogacía Galega
O Consello da Avogacía Galega (CAG) é o órgano que aglutina e coordina os colexios da avogacía de Galicia. A el pertencen os colexios da avogacía da Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, Ferrol, Santiago e Vigo. Ten as mesmas competencias ca o Consello Xeral da Avogacía Española en tanto se refiran unicamente á Comunidade Autónoma de Galicia. Entre elas, a representación da profesión, o exercicio da potestade disciplinaria e o control deontolóxico dos membros da profesión e a formación continua dos profesionais da avogacía.
Creación e traxectoria
Esta Corporación de Dereito Público foi creada por Decreto 30/1993, de 3 de xuño de 1993, da Xunta de Galicia, pola que se aprobaron os seus estatutos. Aglutina, polo tanto, uns 13 500 profesionais, dos que case que 7000 son avogados/as en exercicio.
A sede do Consello da Avogacía Galega está situada na cidade da Coruña, por ser o lugar onde ten á súa sede o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.
Organización e estrutura
O Consello está dirixido por un pleno, ao que pertencen os decanos e decanas dos sete colexios da avogacía galegos. De entre eles, designan a un Presidente. Conta ademais cunha secretaría técnica e diversas comisións para o desenvolvemento dos seus fins.
Foron Presidentes do CAG:
Actividades
Ademais das funcións tradicionais de natureza administrativa, como a tramitación e resolución de recursos en materia deontolóxica e as relacións con outras institucións e administracións, o Consello da Avogacía Galega na actualidade dedica esforzos no ámbito da formación dos avogados e avogadas de Galicia, mediante o establecemento dun programa en materias do exercicio profesional coma mediación, dereito de estranxeiría, procedemento penal do menor, violencia sobre a muller e deontoloxía profesional.
Anna Lindh
Anna Lindh, nada o 19 de xuño de 1957 e finada o 11 de setembro de 2003, foi unha destacada política socialdemócrata en Suecia, onde chegou a ocupar o cargo de Ministro ata a súa tráxica morte no outono de 2003.
Traxectoria
Por respecto á súa memoria, tódolos partidos do país acordaron suspender temporalmente a campaña do referendo que finalmente tivo lugar días máis tarde e deu a vitoria ó campo do non. A súa morte conmoveu o país e trouxo recordos do asasinato de Olof Palme, o primeiro ministro sueco asasinado en 1986 e quen tamén se opoñía a ser escoltado por gardacostas.
Santo Domingo de Silos
Santo Domingo de Silos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 310 habitantes (INE 2012).
Xene activador da recombinación
Os xenes activadores da recombinación (RAG, do inglés Recombination-activating genes) codifican encimas que desempeñan un importante papel no rearranxo e recombinación dos xenes das inmunoglobulinas e as moléculas dos receptores de célula T, aínda que non hai probas que indiquen que na célula T inmunitaria en desenvolvemento se poida producir unha edición do receptor do mesmo tipo que nas células B. Existen dous produtos xénicos do xene activador da recombinación, chamados proteínas RAG, que son RAG1 e RAG2, cuxa expresión celular está restrinxida aos linfocitos durante diversos estados do seu desenvolvemento. Tanto RAG1 coma RAG2 son esenciais para a xeración de linfocitos B e T maduros, dous tipos celulares que son compoñentes esenciais do sistema inmunitario adaptativo.
Función
No sistema inmunitario de vertebrados, cada anticorpo é preparado para atacar un determinado antíxeno (proteínas e carbohidratos alleos) sen atacar ao propio corpo. O xenoma humano contén como moito 30 000 xenes, e aínda así ten a capacidade de xerar millóns de anticorpos diferentes, grazas ao cal pode responder á invasión de millóns de antíxenos distintos. O sistema inmunitario xera esta diversidade de anticorpos cortando, intercambiando e recombinando uns poucos centos de xenes (os xenes ou fragmentos xénicos VDJ) creando con eles millóns de permutacións, nun proceso chamado recombinación V(D)J. RAG1 e RAG2 son proteínas que se sitúan ao final dos xenes VDJ cuxa acción é separar, combinar e volver a unir ditos xenes. Esta combinación de xenes ten lugar dentro das células B e T durante a súa maduración.
Os encimas RAG funcionan como un complexo de varias subunidades que inducen a clivaxe dunha molécula de ADN bicatenaria (dsDNA) entre o segmento codificante do receptor do antíxeno e unha secuencia sinal de recombinación (RSS) que o flanquea. Isto fano en dúas etapas. Inicialmente introducen unha ‘amosega’ no extremo 5' (augas arriba) do heptámero RSS (unha rexión conservada de 7 nucleótidos) que está adxacente á secuencia codificante, deixando detrás unha estrutura bioquímica específica nesta rexión do ADN consistente nun grupo 3'-hidroxilo (OH) no extremo codificante e un grupo 5'-fosfato (PO4) no extremo da RSS. Na seguinte etapa acoplan estes grupos químicos, unindo o grupo OH (no extremo codificante) ao grupo PO4 (que está entre a RSS e o segmento xénico da febra oposta). Isto produce unha rotura de dobre febra fosforilada no 5' na RSS e unha forquita pechada covalentemente no extremo codificante. As proteínas RAG permanecen nestas unións ata que outros encimas (especialmente, TDT) reparan as roturas no ADN.
As proteínas RAG inician a recombinación V(D)J, que é esencial para a maduración das células pre-B e pre-T. As células B activadas maduras tamén posúen outros dous modos destacables de manipular o seu propio ADN, que son independentes das RAG: a denominada recombinación de cambio de clase (ou cambio de isotipo) e a hipermutación somática (ou maduración da afinidade). Os estudos actuais indican que RAG1 e RAG2 deben traballar de maneira sinérxica para activar a recombinación V(D)J. A RAG1 induce de forma ineficaz a actividade de recombinación dos xenes VDJ cando é illada e transfectada en mostras de fibroblastos. Cando RAG1 é cotransfectada con RAG2, a frecuencia de recombinación increméntase multiplicándose por mil. Este descubrimento promoveu a nova teoría revisada de que os xenes RAG pode que non só axuden á recombinación V(D)J, senón que tamén induzan directamente as recombinacións de xenes VDJ.
Estrutura
Como ocorre con moitos encimas, as proteínas RAG son bastante grandes. Por exemplo, a RAG-1 de rato consta de 1 040 aminoácidos e a RAG-2 de rato, de 527 aminoácidos. A actividae encimática das proteínas RAG está concentrada en gran medida na rexión central; nos residuoss 384–1008 da RAG-1 e os 1–387 da RAG-2 reside a maior parte da actividade de clivaxe do ADN. O núcleo de RAG-1 contén tres residuos ácidos (D600, D708 e E962) no que se chama o motivo DDE, o sitio activo principal para a clivaxe do ADN. Estes residuos son esenciais para facer amosegas na febra de ADN e para formar a forquita de ADN. Os residuos 384–454 da RAG-1 comprenden unha rexión de unión ao nonámero (NBR), que especificamente se une ao nonámero conservado (de 9 nucleótidos) da RSS e o dominio central (aminoácidos 528–760) da RAG-1, que se une especificamente ao heptámero RSS. Prfedíxose que a rexión nuclear da RAG-2 forma unha estrutura en propulsor beta de seis follas que parece menos específica para a súa diana que a RAG-1.
Un estudo publicado recentemente na revista Cell, que apareceu en Global Medical Discovery resolveu as estruturas de microscopia electrónica crioxénica da RAG sináptica en complexo con varias formas de intermediarios de ADN e produtos, a resolucións case atómicas (3,4 Å de resolución). As estruturas dos complexos RAG sinápticos revelan unha conformación dímera pechada na que se xeran novas interaccións intermoleculares entre dous monómeors RAG1-RAG2 ao unirse ao ADN, en comparación co complexo Apo-RAG, que orixina unha conformación aberta. Ambas as moléculas de RAG1 no dímero pechado están implicadas na unión cooperativa dos intermediarios 12-RSS e 23-RSS con interaccións específicas de base no heptámero do extremo sinal. A primeira base do heptámero no extremo sinal está volteada para evitar o choque no centro activo. Cada extremo codificante do intermediario RSS con amosega é estabilizado exclusivamente por un monómero RAG1-RAG2 con interaccións proteína-ADN non específicas. O extremo codificante está moi distorsionado e unha das bases está volteada con respecto á dobre hélice do ADN no centro activo, o cal facilita a formación da forquita por un potencial mecanismo catalítico de ión bimetálico. Os intermediarios 12-RSS e 23-RSS están moi dobrados e unidos asimetricamente ao complexo RAG sináptico co dímero do dominio nonámero de unión inclinado cara ao nonámero da 12-RSS, pero lonxe do nonámero da 23-RSS, o cal pon de relevo a regra do 12/23. Dúas moléculas HMGB1 únense a cada lado das 12-RSS e 23-RSS para estabilizar as altamente pregadas RSS. Estas estruturas elaboran os mecanismos moleculares para o recoñecemento do ADN, a catálise e a singular sinapse baseada na regra do 12/23, e proporcionan novas ideas sobre as enfermidades humanas asociadas coa RAG, e representa un conxunto moi completo de complexos nas vías catalíticas de calquera familia DDE de recombinases, transposases ou integrases.
Evolución
Baseándose na homoloxía da secuencia central, crese que unha proteína RAG-1 evolucionou a partir dun transposón da superfamilia Transib. Aínda que as orixes do transposón destes xenes están ben establecidas, polo momento non hai un consenso sobre cando a RAG1/2 ancestral empezou a estar presente no xenoma dos vertebrados. Como os ágnatos (peixes sen mandíbula) carecen do elemento RAG1 central, asumíase tradicionalmente que a RAG1 invadiu os xenomas despois da separación ágnatos/gnatóstomos hai entre 1 001 e 590 millóns de anos. Porén, a secuencia central da RAG1 foi identificada no equinodermo Strongylocentrotus purpuratus (un ourizo de mar), e no anfioxo Branchiostoma floridae. Secuencias con homoloxía coa RAG1 foron tamén identificadas no ourizo de mar Lytechinus veriegatus, a estrela de mar Patiria minata, e o molusco Aplysia californica.
Guieral, Camanzo, Vila de Cruces
Freande é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 68 habitantes (33 homes e 35 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Xene activador da recombinación
Evolución
Estes descubrimentos indican que os transposóns da familia Transib invadiron os xenomas múltiples veces en especies de invertebrados, e invadiron tamén o xenoma do vertebrado mandibulado ancestral hai uns 500 millóns de anos. Debería tamén sinalarse que RAG1/2 só se atopa en gnatóstomos e non en ágnatos. Actualmente hipotetízase que a invasión de RAG1/2 é o evento evolutivo máis importante en canto a dar forma ao sistema inmunitario adaptativo dos gnatóstomos fronte ao sistema de receptores linfocíticos variables dos ágnatos.
Presión selectiva
Aínda non está claro cales son as forzas que levaron ao desenvolvemento dun sistema inmunitario mediado por RAG1/2 exclusivamente en vertebrados mandibulados e non en todas as especies de invertebrados que tamén adquiriron o transposón que contiña RAG1/2. Entre as hipóteses actuais está a que implica dous eventos de duplicación do xenoma completo en vertebrados, que proporcionarían o material xenético necesario para o desenvolvemento do sistema inmunitario adaptativo, así como o desenvolvemento do tecido endotelial, maior actividade metabólica e unha diminución da razón volume/peso corporal, todo o cal está máis especializado en vertebrados que en invertebrados e facilita as respostas inmunitarias adaptativas.
Atlantis: The Lost Empire
Atlantis: The Lost Empire é un filme estadounidense de animación creado por Walt Disney Feature Animation. Escrito por Tab Murphy, dirixido por Gary Trousdale e Kirk Wise, e producido por Don Hahn, ten as voces de Michael J. Fox, Cree Summer, James Garner, Leonard Nimoy, Don Novello e Jim Varney.
Sinopse
Un mozo aventureiro chamado Milo herda un antigo diario que contén chaves de como chegar a Atlantis, o mítico reino asulagado. Xunto a outros intrépidos personaxes, Milo decide embarcarse no Ulises, un abraiante submarino, nunha arriscada expedición ó fondo do mar.
Videoxogos
Hai varios videoxogos baseados no filme. Atlantis: The Lost Empire – Search for the Journal foi desenvolvido por Zombie Studios e publicado por Disney Interactive. Lanzouse para Microsoft Windows. Atlantis: The Lost Empire – Trial by Fire foi desenvolvido por Zombie Studios e publicado por Disney Interactive. Lanzouse para Microsoft Windows.
Atlantis: The Lost Empire é un videoxogo de acción e aventura desenvolvido por Eurocom Entertainment Software e publicado por Sony Computer Entertainment para a consola PlayStation. O xogador controla a Milo, Audrey, Molière, Kida e Vinny mentres atravesan a Atlántida descubrindo os seus segredos. Algunhas funcións do xogo desbloquean outras (como un filme) ao atopar elementos agochados durante o xogo. THQ lanzou Atlantis: The Lost Empire para Game Boy Advance e Game Boy Color. En Game Boy Color, é un videoxogo de plataformas desenvolvido por Eurocom Entertainment Software no cal o xogador controla a Milo, Audrey, Molière e Vinny nunha misión para descubrir a Atlántida. En Game Boy Advance, é un xogo de plataformas desenvolvido por 3d6 Games que se basea en buscar e recoller cristais.
Marcos Rodríguez Pantoja
Marcos Rodríguez Pantoja, nado en Añora (provincia de Córdoba) o 7 de xuño de 1946, é coñecido por ser un dos poucos casos documentados de nenos salvaxes españois.
Traxectoria
Emigrou cos seus pais a Madrid, onde a súa nai morreu dando a luz ao seu cuarto fillo, que morreu pouco despois, tendo Marcos 3 anos. O seu pai volveu casar con outra muller, que xa tiña un fillo dun matrimonio anterior. A súa madrasta someteuno a maltrato crueis, mentres estaba ao mando, probablemente, dar en gran parte motivos da súa decisión posterior de non volver á sociedade. Nos anos cincuenta instaláronse en Fuencaliente (Cidade Real), na Serra Morena, onde se dedicaron á fabricación de carbón.
En 1954, con Marcos Rodríguez sete anos, e despois dunha vida de abusos, foi vendido ou entregado a un facendeiro local que o deu a un pastor, para servir como un relé e foi á morte daquel, que vivira con el nunha cova, cando o neno foi abandonado no medio da natureza. En 1965, tras once anos vivindo en completo illamento dos seres humanos e a única compañía dos lobos, foi atopado pola Garda Civil, que o trasladou a Fuencaliente amordazado, mentres ouveaba e parecía un lobo. A policía non presentou cargos contra o pai, que na época aínda estaba vivo, e recoñecendo o seu único fillo reprendido por perder o seu abrigo.
Posteriormente, as monxas do hospital e un cura ensinoulle, unha vez máis, o uso da fala, como vestirse, camiñar erecto, comer con cubertos e foi internado no Hospital Convalescent Fundación Vallejo en Madrid, para ser reintroducida como adulto na vida na sociedade. Foi enviado a Mallorca onde viviu nun albergue pagando co seu traballo.
Fixo o servizo militar e dedicouse a traballar como pastor e na industria da hostalaría. El sufriu numerosos golpes e decepcións, cando ignorou o funcionamento da sociedade e o significado dos cartos. Despois de vivir en Fuengirola (Málaga) e mesmo empeza a vivir nunha cova, trasladouse a unha aldea do interior de Ourense, Rante, onde foi recibido por Manuel Barandela Losada, un xubilado policial, a quen chamou de "xefe" e considerou a súa familia, ata a súa morte
Actualmente, é patrocinado por unha familia holandesa, sendo normalmente invitado polos concellos, asociacións e diversas organizacións para dar charlas nas que narra a súa experiencia extraordinaria. Ademais, foi entrevistado en numerosos programas de televisión.
Traballos sobre a súa vida
O dramaturgo Kevin Lewis escribiu un xogo infantil inspirado na vida de Marcos Rodríguez, titulado Marcos. O seu caso foi obxecto da tese de doutoramento do antropólogo que o entrevistou e foi filmada en 2010, titulada Entrelobos e dirixida por Gerardo Olivares.
O mencionado escritor Gabriel Janer Manila escribiu un traballo clasificado como un mozo adulto titulado Yo jugué con lobos, na editorial La Galera.
Sophie Calle
Sophie Calle, nada en París, o 9 de outubro de 1953, é unha artista conceptual francesa, ademais de escritora, fotógrafa e directora de cine. O principal obxecto da súa obra é a intimidade e de modo particular a súa propia, para iso utiliza gran diversidade de medios de rexistro como libros, fotografías, vídeos, películas ou performances.
Traxectoria
É filla do prestixioso oncólogo Robert Calle. A través da amizade do seu pai con artistas como Martial Raysse, Arman, e Christian Boltanski, recibe inspiración e influencia para decidirse ela mesma por unha carreira artística.
Despois de viaxar por boa parte do mundo regresou a París en 1979. É profesora na European Graduate School (EGS) desde 2005.
Obra
A finais dos anos 70 presenta a súa primeira serie de fotografías. Ela mesma describiu o proxecto Les dormeurs (Os dormentes) da seguinte forma:
De 1980 é o seu proxecto Suite Vénitienne (Suite veneciana), onde a partir dunha festa celebrada en Venecia, dedícase a perseguir sutilmente a un invitado, co fin de tomar parte da súa intimidade. Dese mesmo ano tamén é o seu proxecto Detective, onde lle encarga á súa nai que contrate a un detective para que a siga e realice un pormenorizado detalle da súa vida diaria incluíndo un soporte gráfico. Desta forma posúe a información recibida do detective e a información que ela recollera no seu diario persoal, e compáraas. A artista afirma:
En 1986 realiza a serie Les aveugles (Os cegos). Nela recolle os testemuños de varias persoas cegas de nacemento conforme ao que elas cren que é a beleza. Cada unha das pezas (un total de 23) está integrada por unha foto-retrato da persoa, xunto a outro cadro co seu testemuño escrito, e debaixo de todo iso unha fotografía daquilo que a persoa nomeou como a súa impresión subxectiva da beleza. Ela describiuno así:
Está obsesionada pola mirada, tanto a dos outros como a súa. "Que miran os outros cando me miran mirar", ademais dunha necesidade de saber do outro, como o demostra en Suite Vénitienne.
O escritor estadounidense Paul Auster na súa novela Leviatán inspira a personaxe de María Turner en Sophie Calle.
Zinedine Zidane
Zinedine Yazid Zidane, nado o 23 de xuño de 1972 en Marsella, é un exfutbolista francés e actual adestrador de fútbol, de familia orixinaria da Cabilia alxeriana. É considerado por algúns medios o máximo expoñente do fútbol mundial de mediados dos anos 90 e principios do 2000 así como un dos mellores xogadores de fútbol de tódolos tempos. Está incluído na lista dos 125 máis grandes xogadores vivos realizada por Pelé, en asociación coa FIFA. Dita organización distinguiuno como Mellor xogador Mundial en 1998, 2000, 2003. En 2004 foi elixido nunha enquisa por Internet promovida pola UEFA como O Mellor futbolista europeo dos últimos 50 anos.
Desenvolvíase na posición de mediapunta. Zidane era un mediocampista de gran técnica, preciosista, cunha gran visión de xogo e con toques xeniais. Pese á súa calidade pasaba por longos períodos de irregularidade, non obstante terminaba as tempadas como un dos máis destacados do equipo.
Traxectoria
O 7 de maio de 2006 xogou o seu penúltimo partido na liga, e último no Estadio Santiago Bernabéu, partido no que marcou un dos tres goles do seu equipo contra o Villarreal CF (3-3) e foi ovacionado pola afección. O seu último partido foi contra o Sevilla FC no Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, no que tamén marcou un gol, aínda que o equipo perdeu (4-3).
Selección nacional
A súa grande actuación na Copa Mundial de Fútbol de 1998, que culmina na final fronte a Brasil (na que marcou 2 dos 3 goles de Francia), valeulle o título mundial e axudoulle a conseguir o Balón de Ouro como mellor futbolista do ano. Tamén foi campión na Eurocopa de 2000. Para a Copa do Mundo de 2002 sufriu unha lesión e tivo pouca participación, sendo Francia eliminada en primeira fase. En 2004 Zidane anunciou o seu retiro da selección pero logo dos malos resultados na clasificatoria para o Mundial de 2006 foi necesario o seu retorno. Francia tivo unha regular primeira fase, mais nos oitavos de final recuperou o seu nivel de inicios da década, eliminando a España, a vixente campioa Brasil e Portugal, perdendo na final contra Italia.
Copas internacionais
(*) Incluíndo a Selección
Gran Premio de Austria de 1987
O Gran Premio de Austria de 1987 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 16 de agosto de 1987. Foi a décima carreira da tempada de Fórmula Un de, o 20º Gran Premio de Austria e o décimo oitavo que se celebrou en Österreichring. A carreira levouse a cabo sobre 52 voltas ao circuíto de 5´942 quilómetros para unha distancia total de carreira de 309 quilómetros.
Resumo da carreira
A carreira estivo inzada de accidentes. O primeiro incidente importante produciuse cando Stefan Johansson golpeou un cervo co seu McLaren MP4 / 3 despois de que entrara no circuíto durante a práctica do venres. O cervo aterrado cruzou a pista para buscar refuxio do ruído dos coches cando foi golpeado por Johansson a preto de 225 km/h, matándoo ao instante. O impacto rompeu a suspensión dianteira do McLaren provocando que saíra da pista golpeando contra a varanda quedando o coche destruído. Johansson tivo a sorte de escapar con pouco máis dunha dor de cabeza, aínda que máis tarde foi trasladado en helicóptero a un hospital de Klagenfurt para as radiografías logo de queixarse de dores de cabeza e no pescozo. O seu accidente provocou que McLaren trouxera un coche de reserva durante a noite desde a base do equipo en Woking. Nelson Piquet co Williams - Honda chocou co AGS de Pascal Fabre, terminando o Williams impactando na parede.
A primeira saída da carreira terminou rapidamente logo de que o Zakspeed de Martin Brundle estrelouse, a continuación, os dous Tyrrells de Jonathan Palmer e Philippe Streiff chocaron no medio do caos, Piercarlo Ghinzani tamén chocou o seu Ligier. O segundo intento de saída foi máis grave. Mansell na primeira fila tivo problemas co embrague e a grella compactouse detrás de el. A estreita recta de Österreichring fixo o resto cando Eddie Cheever (Arrows) e Riccardo Patrese (Brabham) chocaron e a metade da grella de saída, Johansson, Alex Caffi (Osella), Ivan Capelli (March), Pascal Fabre, Philippe Alliot (Larrousse - Lola), e ambos Zakspeeds de Brundle e Christian Danner víronse involucrados no subseguinte choque en cadea.
Afortunadamente todos os coches accidentados foron capaces de tomar parte na terceira apertura, agás Streiff obrigado a retirarse. Danner, Brundle, Caffi e Fabre empezaron desde o pitlane. Na volta de recoñecemento, con todo, o coche Prost apagouse, e os mecánicos non foron capaces de poñelo de novo en marcha. Debido a isto, os franceses tiveron que tomar o "muletto" e unirse á cola na rúa de boxes. Ao final da volta de formación, o francés tamén foi acompañado por Albereto, que entrou en boxes para reparar o volante, polo que había seis coches que comezaron desde o pitlane.
Historia do Río de Xaneiro
O sitio actual da cidade de Río de Xaneiro foi descuberto o 1 de xaneiro de 1502 polo explorador portugués Gaspar de Lemos acompañado por Amerigo Vespucci. Antes do século XVI, os amerindios foron os primeiros habitantes da baía de Guanabara. Despois das rivalidades entre franceses e portugueses, coa vitoria destes o 1 de xaneiro de 1565, fúndase a cidade de São Sebastião do Río de Xaneiro. De 1763 ata 1960 Río de Xaneiro foi a capital do Brasil, despois quedou sendo a capital do Estado do Río de Xaneiro.
Colonia portuguesa: São Sebastião
Pronto o monte revélase insuficiente para a expansión e ineficiente para a vida diaria, e a poboación comeza a estenderse pola aba norte, pola beira da pequena baía entre este e o Morro de São Bento. Para fins do século XVI a coroa portuguesa concede á colonia unha importancia estratéxica no tráfico transatlántico, polo que se erixen defensas por toda a baía de Guanabara e nos outeiros da cidade. Finalmente, no comezo do século XVIII arrodéase dunha muralla polo lado de terra, algo moi infrecuente no novo mundo. A cidade estrutúrase ao longo da Vía Direita (hoxe 1º de Março) que une o Morro do Castelo e o de Sao Bento, abríndose nun punto medio pola actual Praza 15 de Novembro, onde se situaban os edificios cívicos máis representativos (Casa da Moeda, despois Pazo Real; convento do Carmo coma catedral, mercado do peixe).
Debido o descubrimento de ouro en Minas Gerais, a cidade experimenta un gran crecemento pola súa proximidade. Obra importante desta época foi a traída de augas ata o Morro de Santo Antonio mediante un acueduto (Arcos da Lapa). En 1763 convértese en capital da colonia en detrimento de Salvador e planifícase un novo cinto amurallado que non chegará a facerse. Para esa e as sucesivas expansións foi preciso o desecamento e recheo do terreo inundable de lagoas que limitaban a cidade polo oeste. Esta é unha das constantes da conformación urbana de Río: a modelaxe da paisaxe. Así os característicos "morros" serán un a un desmontados. O primeiro foi o de Mangeiras cuxa terra foi usada para encher o Boqueirao, unha pequena entrada de auga ao sur do Castelo, e que deu espazo para o primeiro parque público da cidade en 1785, o Passeio Público.
Capital Imperial
miniatura|320 px|Planta da cidade do Río de Xaneiro en [[1867.]] En 1808, coma consecuencia da expansión napoleónica pola Península Ibérica, a corte portuguesa trasládase a Río de Xaneiro e fana a súa capital. Son 15.000 os novos habitantes que trae consigo. A cidade crecerá non demasiado rápido ao primeiro: ábrense novos espazos públicos, o Largo do Rocío (hoxe Praza Tiradentes) e no límite do casarío o Campo de Santana (hoxe Praza da República), que xorde de terras pantanosas drenadas e aterradas para se converter na futura charnela central entre a cidade vella e a chamada Cidade Nova ao oeste.
A independencia coma Imperio do Brasil en 1822 e a proclamación da República no 1889 acelerarán a expansión da capital cara aló, pero tamén cara ao sur seguindo o bordo da baía. Así Flamengo e a enseada de Botafogo ata o mesmo Pao de Azucre verán as primeiras notas urbanas.
Tamén é o tempo no que o ferrocarril chega a Río, sendo o contorno do Campo de Santana o que acollerá as estacións (ata a actual Estación Central do Brasil). Esa será a vía de expansión da cidade ao noroeste.
Coa abolición da escravitude pola república chegan continxentes de nova man de obra do interior e de Europa. Río duplicará a súa poboación (de 274.000 en 1872 a 522.000 habitantes en 1890) co comezo dos problemas sociais que serán endémicos na cidade ata hoxe. Botafogo convértese nun barrio plenamente urbanizado e mesmo en Copacabana iníciase unha tímida rede viaria.
A época das grandes obras
Inda que perdendo influencia en beneficio da ascendente São Paulo, a por entón capital da república comeza o século XX cunha serie de importantes reformas, precisaba de amplas avenidas como as das metrópoles da época e deseguido proxéctanse algúns eixos, o da Avenida Rio Branco (Avenida Central) será un dos fundamentais para a configuración da cidade. Discorre de norte a sur entre os catro outeiros da cidade vella hixienizando unhas rúas que provocaran xa varias epidemias. Nos seus extremos anchéase para conformar dúas prazas importantes: no sur, a Praza Floriano (Cinelandia), salón urbano onde se construíran ampulosos edificios representativos da gran burguesía (Teatro Municipal); no límite norte xunto ao porto, a Praza Mauá.
Outro eixo importante será a Avenida Mem de Sá, que en diagonal discorre entre o Passeio Público (de onde parte tamén Rio Branco) e o Morro do Senado, que será desmontado, urbanizándose o seu soar. Cos seus entullos comezará o recheo do novo porto no costado norte da cidade, obra que garante o futuro do músculo económico da urbe.
Os primeiros anos do século son tamén os da escavación do túnel que está baixo os arredores do Pao de Azucre que permitirá un fácil acceso a Copacabana e máis aló a Ipanema e a Lagoa de Rodrigo Freitas. Progresivamente, iranse constituíndo en barrios completamente urbanos (Leblón, Xardín Botánico, hipódromo).