cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Portugal de 1989
Carreira
Berger tivo un gran comezo e logrou superar a Senna. Mansell era terceiro seguido por Prost, Martini e Patrese. Berger rapidamente abriu unha vantaxe mentres Senna estaba tratando de manter a Mansell atrás. Entón Mansell finalmente logrou adiantar a Senna e comezou a acosar a Berger. Cando os dous Ferrari chegaron aos coches máis lentos e empezaron a dobralos, Mansell logrou adiantar a Berger. As posicións na volta 24 eran: Mansell, Berger, Senna e Prost. Prost foi o primeiro dos líderes en poñer pneumáticos novos desde a cuarta posición. Berger seguiuno rapidamente na volta 35 e despois por Senna. Logo chegou o momento crucial da carreira. Mansell entrou nos boxes demasiado rápido, bloqueou os seus pneumáticos e perdeu o seu pit box por uns poucos metros. Aínda que o seu equipo de boxes moveuse polo carril de boxes para intentar cambiar os seus pneumáticos onde parara, Mansell metou marcha atrás e conduciu cara a atrás unha distancia curta para situarse no lugar correcto. Despois de que os líderes entraran a cambiar os pneumáticos, Pierluigi Martini liderou unha volta no Minardi, a única vez na historia da F1 que un coche de Minardi estaba diante liderando. Mansell estaba en cuarta posición. Berger, Senna e Mansell superaron rapidamente a Martini e Mansell pechou a Senna. Con todo, como conducir un coche marcha atrás no pit lane estaba expresamente prohibido (o equipo de boxes podía empuxar legalmente un coche cara a atrás), Mansell viu a bandeira negra. Ao comezo da volta 48 Mansell tratou de adiantar a Senna, os coches colisionaron e ambos pilotos quedaron fóra. Isto danou as oportunidades de acadar o título de Senna, especialmente porque o seu rival Alain Prost chegou en segundo lugar. A carreira gañouna Berger diante de Prost e Johansson nun sorprendente terceiro lugar no Onyx.
Cousas da vida
Castelao comezou a publicar estes debuxos na portada do diario vigués Galicia, entre 1924 e 1925, período no que chegaron a editarse máis de seiscentos debuxos. En 1925 pechou o periódico e Castelao seguiu publicándoas, mantendo a mesma liña e estrutura, no Faro de Vigo.
Gran Premio de Portugal de 1989
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
Cousas da vida
Superada a censura franquista, a editorial Galaxia publicou unha escolma destes debuxos reunidos en seis libros temáticos baixo o mesmo título. En 1961 publicou o tomo I, en 1962 o tomo II, e en 1971 os tomos III, IV, V e VI.
O alquimista (novela)
O alquimista é un libro publicado no Brasil en 1988 por Paulo Coelho. Traducido a máis de 88 linguas e publicado en máis de 150 países, o autor vendeu con esta obra máis de 135 millóns de exemplares no mundo. En 2002, o Jornal de Letras de Portugal atribúelle o título de libro en lingua portuguesa máis vendido de tódolos tempos. Así mesmo, O alquimista é o título máis vendido na historia do Brasil, ademais, estivo nas listas dos libros máis vendidos en países como España, Portugal, Australia, Italia, Rusia e Alemaña, neste último incluso bateu o récord no ano 2002 con máis de 306 semanas de permanencia nas listas dos máis vendidos de Der Spiegel. O autor recibiu numerosos premios por esta obra, entre eles o premio BAMBI 2001, o Premio internacional Corine 2002 á mellor obra de ficción (Múnic) e o Nielsen Gold Book Award (Inglaterra, 2004).
Paulo Coelho accedeu ao Libro Guinness dos Récords despois de asinar 53 exemplares diferentes d' O alquimista en distintas linguas o 10 de outubro de 2003 durante a Feira do Libro de Frankfurt, converténdose así no autor que máis traducións da súa obra asina nun mesmo lugar.
Vostok 8A92
Vostok 8A92, tamén coñecido como Vostok-2 foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 adicado exclusivamente a lanzar satélites de recoñecemento Zenit 2. Usaba tanto os cosmódromos de Baikonur como o de Plesetsk.
O alquimista (novela)
Características
A obra trata da vida e aventuras de Santiago, un rapaz de dezaoito anos aproximadamente (estivo estudando nun seminario até os dezaseis anos e dous anos pastoreando ata que comeza a historia) que dende pequeno sempre vivira en España. O seu pai convenceuno de entrar nun seminario e ser sacerdote, mais o seu desexo de viaxar levouno a ser pastor.
O libro versa sobre os soños e os medios que empregamos para acadalos, sobre os azares da vida e os sinais que se presentan ao longo da mesma (saber comprender, observar ditos sinais etc.).
Homenaxes
No Teatro Palacio Valdés de Áviles celebrouse unha homenaxe polos vinte anos da novela, coa presenza do escritor.
Dimitris Koutsoumpas
Dimitris Koutsoumpas (Grego:Δημήτρης Κουτσούμπας), nado o 10 de agosto de 1955 en Lamia, é un político grego, secretario xeral do Partido Comunista de Grecia desde o 14 de abril de 2013.
Traxectoria
Fillo dun miilitante comunista e membro da resistencia contra os nazis que estivera exiliado durante oito anos. Koutsoumpas estudou dereito na Universidade de Atenas e foi membro das Xuventudes Comunistas de Grecia. Participou na sublevación de Escola Politécnica da Atenas contra o Réxime dos Coroneis en novembro de 1973. En 1987 entrou por primeira volta no Comité Central do Partido Comunista de Grecia e en 1996 no seu politburo. No mesmo ano converteuse en director de Rizospastis, o diario oficial do PCG. Foi candidato nas eleccións parlamentarias de 2000 e 2007 sen resultar elixido.
No XIX Congreso do Partido Comunista, o 14 de abril de 2013, resultou elixido secretario xeral do partido, sucedento a Aleka Papariga. Nas eleccións parlamentarias de xaneiro de 2015 entrou no Parlamento como deputado.
José Ramón García
José Ramón García González, nado en Santiago de Compostela en 1971, é un empresario galego.
Traxectoria empresarial
É licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola USC, e fixo un máster en Auditoría de Contas e outro en Economía Aplicada.
En 2002 fundou a empresa actualmente en fase de liquidación Blusens Global Corporation, xunto co seu amigo Miguel Silva, cun capital inicial de 3.000 €.
O 1 de marzo de 2018 foi detido en Compostela por axentes da Policía Nacional, e posteriormente posto en liberdade acusado de organización criminal á espera de xuízo.
Corrente
Unha corrente defínese nun senso xeral como un movemento ou desprazamento dunha serie de elementos.
José Ramón García
Vida privada
Está casado e ten dúas fillas.
No ano 2010 participou no programa El Secreto, emitido por Antena 3.
Les Luthiers
miniatura|Les Luthiers en 2008 Les Luthiers é un grupo cómico-musical arxentino moi popular tamén noutros países de lingua castelá. O grupo foi fundado en 1967 por Gerardo Masana, nunha época de grande intensidade da música coral nas universidades arxentinas. A súa principal característica son os instrumentos deseñados para o grupo, de onde lle vén o nome luthiers, que empregan nos seus concertos para producir música e textos de humor refinado. Dende 1977 e ata a súa morte en 2007 traballaron con Roberto Fontanarrosa, coñecido escritor arxentino.
En 2011 recibiron o premio Grammy Latino especial á Excelencia Musical e en 2017 foilles concedido o Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Estilo musical
Les Luthiers comezaron escribindo pezas humorísticas en estilo barroco, imitando xéneros vocais como as cantatas, os madrigais e as serenatas. Máis adiante diversificaron os xéneros, ampliándoos dende os lieder e a ópera ao pop, a música mariachi e mesmo o rap. As súas actuacións adoitan estar mesturadas con fragmentos de humor, frecuentemente relacionadas con situacións absurdas da vida do músico ficticio Johann Sebastian Mastropiero.
Les Luthiers recoñeceron a influencia de Gerard Hoffnung e Peter Schikele na súa obra. O "Profesor" Schikele inventou en 1965 a personaxe ficticia de P.D.Q. Bach, fillo de Johann Sebastian Bach e tamén inventou moitos instrumentos inusuales baseados noutros reais. Hoffnung publicou debuxos con instrumentos imaxinarios para orquestra. Malcolm Arnold probablemente fose a primeira persoa en escribir unha parodia usando estes instrumentos estraños cando compuxo A Grand, Grand Overture, peza para orquestra e aspiradoras dedicada ao presidente Herbert Hoover.
Instrumentos informais
Les Luthiers son coñecidos por empregar instrumentos inventados creados a partir de materiais cotiáns. O primeiro instrumento, o bass-pipe a vara (especie de trombón), foi creado por Gerardo Masana unindo tubos de cartón atopados na lixo con outros obxectos. Corenta anos despois, o instrumento aínda se emprega nas actuacións.
O inventor e construtor de instrumentos Carlos Iraldi (1920–1995), "luthier Les Luthiers", foi o responsable de inventar algúns dos instrumentos máis sofisticados. Trala súa morte tomou o seu lugar Hugo Domínguez.
O veciño do xoves
O veciño do xoves foi un programa de tertulias e entrevistas presentado e dirixido por Xosé Ramón Gayoso que se emitiu na Televisión de Galicia na tempada 1987-1988.
Características
O programa presentábase como se fose un salón dunha casa onde o presentador recibía a xente anónima e personalidades coñecidas da sociedade galega para falar de temas de actualidade nun ambiente relaxado. Tamén había actuacións musicais e humorísticas, como a habitual de Xosé Manuel Olveira "Pico". Foi o programa co que quedou máis satisfeito Xosé Ramón Gayoso comezando como guionista a súa actividade na televisión, Xosé Manuel Pereiro.
IBM RS64
A familia de procesadores IBM RS64 usouse nos servidores e estacións de traballo RS/6000 e AS/400. É unha póla da familia PowerPC pero inclúe características que non están nela e tivo 64 bit desde o principio.
RS64 (Apache) apareceu en 1997 no RS/6000 e AS/400. Desenvolveuse a partir dun anterior procesador Power PC designado especificamente para o AS/400. Tiña 128 KB de memoria caché, 4 MB de memoria e un bus de 128 bit, e un reloxio de 125 MHz.
RS64-II (Northstar) data de 1998, tiña 8 MB de memoria e un bus de 256 bit
RS64-IV (Istar, Sstar) data de 2000. Ten 16 MB DDR L2.
Konqi
miniatura|250px|Konqui mascota de KDE
Konqi, a mascota do proxecto KDE, é un dragón e o personaxe que aparece no software de KDE así como en varias páxinas web, incluíndo a páxina de KDE. O seu nome provén de Konqueror, o navegador de dito proxecto. Foi creado por Stefan Spatz.
Konqi apareceu nas versións 3.x de KDE, substituíndo á antiga mascota de KDE 2.x, un mago chamado Kandalf.
Kajaanin Hokki
O Kajaanin Hokki ou simplemente Hokki é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Kajaani (Finlandia). Dende a tempada 2002-03 compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a liga Mestis, competición que gañou nunha ocasión (2007) e conseguiu unha medalla de prata (2008), e a de bronce noutra ocasión (2009). Foi fundado en 1968 e xoga os seus partidos como local no Kajaanin jäähalli, un pavillón con capacidade para 2.372 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 1968 e na tempada 2001-02 conseguiu o ascenso da Suomi-sarja á Mestis tras derrotar na cualificación ao Diskos de Jyväskylä, conseguindo ese mesmo ano o seu primeiro título, o do campión da Suomi-sarja. Na tempada 2006-07 conseguiu o seu segundo título da Mestis, conseguindo a medalla de prata da competición ao ano seguinte, e o bronce no 2009.
Números retirados
Hokki ten retirado os seguintes números ao longo da súa historia:
Editorial Céltiga
Céltiga foi unha editorial creada polas Irmandades da Fala de Ferrol en 1921 co obxectivo de publicar obras galegas en prosa, cubrindo así o baleiro que se observaba respecto á relativamente ampla produción poética. Pechou durante a ditadura de Primo de Rivera en 1923.
Historia
O equipo directivo estaba formado polo fundador e director Xaime Quintanilla Martínez, o secretario Fiz Álvarez do Castelo, o administrador Manoel Morgado e o xerente Ramón Villar Ponte.
Contou como colaboradores cos personaxes máis representativos e máis comprometidos do momento coa defensa do galego como lingua de cultura: Vicente Risco, Castelao, Antón Villar Ponte, Antón Losada Diéguez, Ramón Otero Pedrayo, Valentín Paz-Andrade, Eladio Rodríguez González etc. miniatura|Almas mortas, de [[Antón Villar Ponte, ilustrado por Camilo Díaz Baliño.]] As primeiras obras publicadas foron Alén do propio Quintanilla; Trebón de Armando Cotarelo Valledor; Mal de moitos e Trato a cegas de Euxenio Charlón e Manuel Sánchez Hermida. A partir de marzo de 1922 co subtítulo de "Novela mensual ilustrada" publicáronse 13 títulos, entre eles Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete de Castelao; Saudade de Quintanilla; A i-alma de Mingos de Francisca Herrera Garrido; A Santa Compaña, de Roberto Nóvoa; ou Almas mortas de Antón Villar Ponte. Os libros que editaba levaban portadas debuxadas por artistas do talle de Castelao, Camilo Díaz Baliño, Imeldo Corral ou Álvaro Cebreiro. Tamén se publicaron nesta editorial libros de contos de Eugenio Montes e de Evaristo Correa Calderón.
A ditadura de Miguel Primo de Rivera acabou coa editorial ordenando o seu peche en 1923. Nese momento estaba preparando a publicación de A trabe d'ouro e a trabe d'alquitrán, de Vicente Risco, que finalmente foi editado por Lar, sucesora de Céltiga. En total publicou 16 títulos cunha tiraxe media de 3000 exemplares.
Marie-Christine Koundja
Traxectoria
Despois de rematar a educación secundaria estudou Dereito durante un ano na Universidade de N'Djamena, pero deixouno e comezou na escola de secretariado de Yaoundé (Camerún). Traballou para varias axencias estatais do Chad no Camerún, incluído o servizo civil, e despois foi nomeada encargada de asuntos exteriores na embaixada do Chad. Despois foi nomeada primeira secretaria da embaixada do Chad en Abuja (Nixeria).
O seu primeiro libro, Al-Istifakh ou l'idylle de mes amis, editado en Yaoundé en 2001 por Editions Clé, foi a primeira obra publicada dunha muller do Chad. A novela conta a historia dunha parella nova que decide casar sen o consentimento das súas familias polas diferenzas relixiosas e tribais. A novela remata cun final feliz, coa parella vivindo en Francia. Koundja usa o matrimonio para simbolizar os temas sociais da sociedade do seu país desde 1979, e para avogar pola cultura do perdón. A súa segunda novela, Kam-Ndjaha, la dévoreuse, foi publicada en 2009 en París por Éditions Menaibuc. O libro inclúe temas como a pobreza, a infidelidade e a amizade.
Koundja é nai de catro rapaces.
Acrantophis dumerili
Acrantophis dumerili é unha especie non velenosa de boa  orixinaria de Madagascar. No presente non se recoñece ningunha subespecie.
Esporocarpo
miniatura|[[Basidiocarpos de Amanita muscaria.]] miniatura|Ascocarpo de [[Sarcoscypha austriaca]]
O esporocarpo é o corpo frutífero dos fungos. É unha estrutura pluricelular onde se orixinan estruturas que producen esporas coma os basidios e os ascos. O corpo frutífero é parte da fase sexual do ciclo vital dun fungo, mentres o resto do seu ciclo está caracterizado polo crecemento dun micelio vexetativo e mais pola produción asexual de esporas.
O esporocarpo dun basidiomiceto coñécese co nome de basidiocarpo, mentres que o corpo frutífero dun ascomiceto recibe o nome de ascocarpo. Hai un rango significativo de formas e morfoloxías tanto nos basidiocarpos coma nos ascocarpos; estas características son importantes para a identificación e taxonomía dos fungos. Os corpos frutíferos chámanse epixeos (epigeus) se medran no chan, como fan os cogomelos correntes, mentres que o grupo chamado hipoxeos (hypogeus) medran por baixo do chan, no solo, coma as trufas.
O corpo frutífero máis grande coñecido era un espécime de Fomitiporia ellipsoidea atopado na illa Hainan. Medía 1.085 cm de longo e pesaba uns 400–500 kg.
Arisaig
miniatura|dereita|350px|Pequena praia nas proximidades de Arisaig Arisaig (Arasaig en gaélico escocés) é unha pequena viliña escocesa, na costa occidental da Terra Alta.
Pertencente ao concello de Lochaber, é unha pequena vila de carácter turístico, con 253 habitantes (2000) e situada no camiño de dúas importantes rotas de visitantes: a estrada das Illas (A830) e o tren, que unen Fort William con Mallaig. Ten unhas pequenas praias e liñas de ferri que levan ás illas de Eigg, Muck e Rùm. Tamén é importante a pesca.
Emigrantes de Arisaig fundaron outra cidade de nome Arisaig no Canadá.
Bendollo de Feais, Bendollo, Quiroga
Bendollo de Feais é un lugar da parroquia de Bendollo, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 71 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 37 eran homes e 34 eran mulleres.
Tupolev Tu-4
O Tupolev Tu-4 (designación OTAN: Bull) foi un bombardeiro estratéxico soviético que serviu dende finais dos anos 40 ata mediados do anos 60 na Forza Aérea Soviética. Foi unha copia de enxeñería inversa do avión estadounidense Boeing B-29 Superfortress.
Cando rematou a súa produción na Unión Soviética en 1952, fabricáranse un total de 847 exemplares. Construíronse moitas variantes experimentais e a valiosa experiencia puxo en marcha o programa soviético para producir bombardeiros estratéxicos. Os Tu-4 foron retirados nos anos 60, sendo substituídos por avións máis avanzados: o Tupolev Tu-16 e o Tupolev Tu-95. A comezos da década dos 60 o único Tu-4 aínda operado poos soviéticos foi usado para o transporte ou laboratorio aéreo.
Gonadotropina coriónica humana
Estrutura
As dúas subunidades crean un pequeno núcleo hidrofóbico rodeado por unha alta razón de superficie/volume: 2,8 veces a dunha esfera. A maioría dos aminoácidos exteriores son hidrofílicos.
Funcións
A gonadotropina coriónica humana tamén xoga un papel na diferenciación celular/proliferación e podería activar a apoptose.
Produción
Igual que outras gonadotropinas, a hCG pode obterse da súa extracción da urina ou por modificación xenética. Os produtos Pregnyl, Follutein, Profasi, Choragon e Novarel utilizan o método anterior, derivado da urina de mulleres preñadas. O Ovidrel é un produto obtido usando a tecnoloxía ADN recombinante. A hCG é producida no corpo humano nas células do sincitiotrofoblasto.
Probas
Os niveis de hCG poden medirse no sangue ou na urina. Isto faise comunmente nas probas de embarazo, coa intención de indicar a presenza ou ausencia dun embrión implantado. Tamén se poden facer probas de hCG cando se diagnostican ou monitorean tumores de células xerminais e a enfermidade trofoblástica xestacional.
A maioría das probas empregan un anticorpo monoclonal, que é específico da subunidade β da hCG (β-hCG). Este procedemento emprégase para asegurar que as probas dean falsos positivos ao confundir a hCG coa LH e FSH (as dúas últimas están sempre presentes no corpo, entanto que a presenza da hCG case sempre indica un embarazo).
As enfermidades trofoblásticas xestacionales como as molas hidatiformes ("embarazo molar") ou coriocarcinomas poden producir altos niveis de β-hCG (debido á presenza de sincitiotrofoblastos, parte das pilosidades que compoñen a placenta) malia a ausencia dun embrión. Isto, igual que outras condicións, pode levar a resultados elevados de hCG en ausencia de embarazo.
Niveis de referencia
A seguinte é unha lista dos niveis séricos de hCG. (UPM significa último período menstrual). Os niveis crecen de forma expoñencial despois da concepción e implantación.
Marcador tumoral
A gonadotropina coriónica humana pode ser usada como un marcador tumoral, xa que a súa subunidade β é secretada por algúns cánceres incluíndo, o seminoma, coriocarcinoma, tumores de células xerminais, a formación de molas hidatiformes, teratoma con elementos de coriocarcinoma, e tumor de células dos illotes de Langerhans. Por esta razón, un resultado positivo en homes podería ser un sinal de cáncer testicular. O rango normal para un home é 0-5 MIU/ml.
Bobby Kimball
Robert Troy "Bobby" Kimball, nado en Orange (Texas) o 29 de marzo de 1947, é un cantante americano, coñecido por ser durante moito tempo o cantante principal da banda americana Toto.
Gonadotropina coriónica humana
Fertilidade
A gonadotropina coriónica humana utilízase moito por vía parenteral como un indutor da ovulación en vez da hormona luteinizante (LH). En presenza dun ou máis folículos ováricos maduros, a ovulación pode ser provocada por medio da administración de hCG. Como a ovulación ocorre entre 38 e 40 horas despois dunha soa inxección de hCG, pódense programar algúns procedementos para tomar vantaxe deste período de tempo, tal como a inseminación artificial ou relacións sexuais. Tamén, as pacientes nas que se fai un tratamento de fecundación in vitro (FIV), en xeral, adminístraselles hCG para provocar o proceso de ovulación, pero realízase unha extracción de ovocitos arredor de 34 a 36 horas despois da inxección, unhas horas antes de que os óvulos sexan liberados polo ovario.
Como a hCG mantén o corpo lúteo, a administración de hCG é usada en certas circunstancias para incrementar a produción de proxesterona.
Perda de peso
O uso polémico da hCG forma parte da dieta ultra-baixa en calorías (menos de 500 calorías) do endocrinólogo británico Albert T. W. Simeons. Simeons, mentres estudaba mulleres embarazadas na India con dietas deficientes en calorías, e "nenos gordos" con problemas hipofisarios (síndrome de Frölich), tratados con doses baixas de hCG, afirmou que ambos os grupos estudados perderon graxa en vez de tecido magro (masa muscular). Simeons pensou que a hCG debía estar programando o hipotálamo para facer isto coa fin de protexer ao feto en desenvolvemento ao fomentar a mobilización e consumo de tecidos adiposos anormais, e excesivos. Simeons, no Hospital Internacional Salvator Mundi de Roma, Italia, recomendaba inxeccións diarias de doses baixas de hCG (125 UI) en combinación cunha dieta personalizada ultra baixa en calorías (500cal/día, alta en proteínas, baixa en carbohidratos/graxas) para perder tecido graxo sen perda de tecido magro. Despois da morte de Simeons, a dieta comezou a estenderse a centros especializados e divulgouse e popularizouse.
A controversia empezou a partir das advertencias do Journal of the American Medical Association (Revista da Asociación Médica Americana) e a American Journal of Clinical Nutrition (Revista Americana de Nutrición Clínica) de que a hCG non é segura nin eficaz para baixar de peso. Porén, estudos recentes no Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism (Revista de Endocrinología Clínica e Metabolismo) indican que a hCG pode ter efectos na masa magra en homes de idade avanzada con deficiencia androxénica.
Unha metaanálise encontrou que os estudos que apoian que a hCG é un axente redutor de peso eran de mala calidade metodolóxica e concluíu que "non hai evidencia científica de que a hCG sexa eficaz no tratamento da obesidade; non fai perder peso nin redistribúe a graxa, nin tampouco reduce a fame ou induce unha sensación de benestar".
Uso homeopático da hCG para o control de peso
A controversia e a falta de dispoñibilidade de hCG inxectable para a perda de peso levou a unha importante promoción en Internet do que denominaron "hCG homeopática" para o control de peso. Os ingredientes destes produtos a miúdo non están ben definidos, pero se se preparan a partir de verdadeira hCG polo método tradicional homeopático de sucesivas dilucións, os produtos acaban por non conter hCG en absoluto ou só trazas (debido ao número de Avogadro).
A FDA dos Estados Unidos declarou que este medicamento é fraudulento e ineficaz para a perda de peso. Tampouco é un medicamento protexido como homeopático e foi considerado unha substancia ilegal.
De acordo cos estudos indicados anteriormente, a perda de peso nos individuos que seguen a "dieta hCG" pode ser atribuída enteiramente ao feito de que tales dietas prescriben un consumo de 500 a 550 calorías por día, ou aproximadamente un cuarto do que comunmente se acepta como o valor diario recomendado para un home adulto de tamaño e actividade de media. Ademais, os estudos de dobre cego non encontraron ningunha diminución no apetito dos participantes que tomaban hCG en comparación cos individuos que tomaban placebos, e non ofrecen evidencia algunha de que as persoas que toman hCG sexan máis propensas a perderen graxa en vez de tecido magro. Estudos a longo prazo de dietas menos radicais, tales como unha de 1.100 calorías en vez dunha de 500 (como a hCG), suxire que as persoas coa dieta hCG non desenvolven os hábitos alimenticios necesarios e aumentan de peso máis rapidamente ca as persoas cunha dieta a máis longo prazo unha vez que a dieta remata.
Advertencias sobre o Pregnyl HCG
As pacientes que desexan ser tratadas con Pregnyl HCG deben ter en conta o seguinte: a) Dado que as pacientes infértiles que se someten a técnicas de reprodución asistida (especialmente as que precisan fecundación in vitro), poden presentar con frecuencia anomalías tubáricas, pode ocorrer que despois do tratamento con este medicamento teñan máis embarazos ectópicos. Por esta razón é crucial unha confirmación temperá ecográfica ao inicio dun embarazo (para ver se o embarazo é intrauterino ou non). Os embarazos que se produciron despois do tratamento con este medicamento están sometidos a un maior risco de multipletes. As pacientes que teñen trombose, obesidade grave ou trombofilia non se lles debe prescribir este medicamento, xa que teñen un maior risco de eventos tromboembólicos venosos ou arteriais durante ou despois dun tratamento con Pregnyl HCG. b) As pacientes que foron tratadas con este medicamento adoitan ser máis propensas a abortos espontáneos. Nos pacientes masculinos un tratamento prolongado con Pregnyl HCG pode orixinar unha maior produción de andróxenos. Os pacientes que sufran de insuficiencia cardíaca evidente ou latente, hipertensión, disfunción renal, migrañas ou epilepsia non deben recibir tratamento con este medicamento ou debería prescribírselles unha dose máis baixa de Pregnyl HCG. Ademais, este medicamento debe usarse con cautela extrema no caso de adolescentes prepúberes coa fin de reducir o risco dun desenvolvemento sexual precoz ou un peche prematuro das epífises dos ósos. A maduración esquelética deste tipo de pacientes debería ser monitoreada estreitamente.
Tanto os pacientes homes coma mulleres non deben comezar un tratamento con Pregnyl HCG se é que teñen as seguintes condicións médicas: 1) Hipersensibilidade a este medicamento ou a calquera dos seus ingredientes principais. 2) Posibles tumores dependentes de andróxenos, como por exemplo, o carcinoma de mama masculino ou o carcinoma prostático.
Adxuvante de esteroides anabólicos
Entre os medicamentos adxuvantes que melloran o rendemento, a hCG é cada vez máis utilizada en combinación con varios ciclos de esteroides anabólicos androxénicos. En consecuencia, a hCG foi incluída nas listas de medicamentos ilegais dalgúns deportes por considerarse dopaxe.
Cando se introducen esteroides exóxenos no corpo masculino, a retroalimentación negativa causa que o corpo deteña a súa propia produción de testosterona debido á inhibidción do eixe hipotalámico-hipofisario-gonadal. Isto a longo prazo podería causar atrofia testicular, entre outras cousas. A hCG é comunmente usada durante e despois dun ciclo de esteroides para manter e recuperar o tamaño testicular e tamén a produción natural de testosterona.
Os niveis altos de esteroides anabolicos androxénicos, que imitan a testosterona natural do corpo, provocan que o hipotálamo pare a súa produción de hormona liberadora da gonadotropina (GnRH). Sen GnRH, a hipófise deixa de liberar hormona luteinizante (LH). A LH normalmente viaxa desde a hipófise a través da corrente sanguínea ata os testículos, onde provoca a produción e liberación de testosterona. Sen LH, os testículos deteñen a súa produción de testosterona. Nos homes, a hCG axuda a recuperar e manter a produción de testosterona nos testículos ao imitar á LH, provocando a produción e liberación de testosterona.
Se a hCG se utiliza durante demasiado tempo e a unha dose demasiado alta, o conseguinte aumento de testosterona natural finalmente inhibirá a súa propia produción por medio da retroalimentación negativa no hipotálamo e hipófise.
Como o uso da hCG no deporte se considera dopaxe, varios atletas foron suspendidos estes últimos anos por usar esta substancia.
Sedimentoloxía
A sedimentoloxía se refire ao estudo de sedimentos modernos e á comprensión dos procesos que os depositan. Tamén contrasta estas observacións aos estudos de antigas rochas sedimentarias. Os sedimentologos aplican o seu coñecemento dos procesos modernos ás rochas sedimentarias formadas historicamente, permitíndolles entender como foron formadas.
Principios básicos
O obxectivo da sedimentoloxía, o estudo dos sedimentos, é a extracción de información sobre as condicións deposicionais que actuaron para depositar a unidade de rocha, e a relación das unidades individuais de rocha nunha cunca nun marco coherente da evolución das secuencias e cuncas sedimentarias, e polo tanto, da historia xeolóxica da Terra no seu conxunto.
A base científica disto é o uniformismo, que di que os sedimentos dentro das rochas sedimentarias antigas foron depositados da mesma maneira que os sedimentos que se están a depositar hoxe na superficie da Terra.
As condicións sedimentolóxicas son rexistradas nos sedimentos a medidas que se van depositando, e a forma dos sedimentos na actualidade reflicte os eventos do pasado, e todos os eventos que afectan ao sedimento, dende a fonte do material sedimentario até os esforzos que actuaron sobre eles despois da diaxénese poden ser estudados.
Almedinilla
Almedinilla é un municipio andaluz situado no extremo oriental da comarca da Subbética Cordobesa na provincia de Córdoba. Limita cos municipios de Priego de Córdoba, na súa provincia; con Alcalá la Real, en Xaén; e con Montefrío, en Granada. O seu termo municipal é o máis oriental de toda Córdoba.
No ano 2007 tiña 2.510 habitantes. A súa extensión superficial é de 56 km² e tiña unha densidade de 44,8 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 26' N, 4º 05' O. Atópase a unha altitude sobre o nivel do mar de 622 metros e a 114 quilómetros da capital de provincia, Córdoba, estando máis próximo a Xaén ou Granada que á propia Córdoba.
Coñecido pola calidade do seu aceite de oliva, e polo extenso e rico patrimonio arqueolóxico que atesoura, no que destaca a vila romana de El Ruedo e o poboado ibérico sobre o Cerro de La Cruz.
Castelán santandereano
miniatura|250px|Dialectos do castelán en [[Colombia. O santandereano aparece en azul claro.]] O castelán santandereano (nome que recibe en Colombia) tamén coñecido como tachirense ou castelán gocho (nomes que recibe en Venezuela), é o dialecto ou xeolecto do castelán falado entre a rexión dos Santanderes, situada no nordeste de Colombia, e no Estado Táchira e gran parte da rexión dos Andes, no oeste de Venezuela.
Orixe
O castelán santandereano forma parte da influencia sociocultural histórica de europeos e indíxenas na rexión; principalmente de españois (na súa maioría orixinarios do norte e centro de España, que habitaron o territorio durante séculos). Os pobos indíxenas da rexión, como os guanes, os yariguís, os agataes, os chitareros, os chipataes, os laches e os yukpa, tamén definiron a maneira de falar, o carácter xenérico e a idiosincrasia do pobo santandereano.
Emulxente
Denomínanse así os aditivos alimentarios encargados de facilitar o proceso de emulsión.
Estes mesmos emulxentes tamén son empregados en cosmética, pero neste campo denomínanse de maneira diferente, seguindo a Nomenclatura Internacional de Ingredientes Cosméticos (INCI).
Crenzas sobre vampiros
Ao longo da historia e en numerosas culturas apareceron diversas crenzas sobre vampiros, tanto na mitoloxía como no folclore de pobos moi diferentes entre si. Culturas como a mesopotámica, a xudía, a grega e a romana inclúen dentro das súas mitoloxías contos acerca de entidades demoníacas e espíritos sedentos de sangue que se consideran precursores dos vampiros modernos.
Con todo, a pesar da existencia de mitos acerca destas criaturas na antigüidade, o folclore da entidade que hoxe coñecemos como vampiro se orixina case exclusivamente a partir de principios do século XVIII no sueste de Europa.
A universalidade do mito do vampiro levou a algúns autores a relacionar os elementos comúns destas crenzas cos arquetipos universais, especialmente a morte, e é considerado un dos elementos ancestrais constituíntes do inconsciente colectivo, no cal conflúen diversos medos, como á escuridade ou a enfermidade. Desde unha perspectiva psicanalítica, o vampiro é considerado unha sublimación do narcisismo e o complexo de castración, cunha forte carga sexual.
Partindo normalmente do centro e o leste de Europa, durante os séculos XVIII e XIX circularon libremente numerosas lendas sobre estas criaturas mitolóxicas, conformando mitos tan completos e numerosos que influíron definitivamente no resto de tradicións europeas, sobre todo grazas á literatura gótica e os relatos de Bram Stoker e Sheridan Le Fanu. Estas tradicións seguen sendo reinterpretadas na literatura e o cine actuais.
Outras tradicións alleas á influencia europea, como as propias de Asia, África ou a América precolombiana, combináronse co vampiro europeo, facendo difícil a distinción entre as crenzas autóctonas e as derivadas do intercambio cultural. O folclore propio de poboacións dispersas en numerosos países, como os romaníes ou os xudeus, que inclúen tradicións sobre espíritos malvados similares aos vampiros, axudaron a expandir o mito ata conformar un conxunto firme de tradicións ao que se dedicaron moitos estudos desde as máis diversas disciplinas.
Carmela Arias
Traxectoria
miniatura|Tumba de Carmela Arias e do seu marido no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Era filla de Vicente Arias de la Maza e de Carmela Díaz de Rábago y Aguiar, e irmá de Joaquín Arias Díaz de Rábago. Estudou no Sagrado Corazón de Barcelona, onde seu pai era secretario da Xunta de Obras do Porto. Entrou na Escola de Arquitectura da cidade. Porén, non puido rematar os estudos por problemas de saúde, xa que con 15 anos detectáronlle unha doenza nos bronquios. En 1953 foi operada en Estocolmo polo profesor Kraffort.
En decembro de 1966 casou con Pedro Barrié de la Maza y Pastor, curmán carnal do seu pai e Conde de Fenosa. Antes da voda, o 5 de novembro, constituíron a Fundación Barrié de la Maza. Nese momento o capital estaba integrado pola achega do conde de Fenosa de 3.300 millóns de pesetas, máis o 25% das rendas líquidas dos bens da Fundación, destinados ao aumento de capital.
O 14 de marzo de 1971 morreu o conde de Fenosa e deixou a súa muller como única herdeira. Carmela converteuse na presidenta da Fundación e doutras empresas das que a entidade era accionista maioritaria. Entre elas estaba o Banco Pastor, Gas Madrid, Alúmina ou ASTANO e tamén se converteu en vicepresidenta de Fenosa, compañía creada polo seu marido en 1943. Desta maneira, Carmela foi a primeira muller en España que accedeu á presidencia do consello de administración dun banco. O 11 de decembro de 1981 doou 7.000 millóns de pesetas á Fundación, a práctica totalidade da súa fortuna persoal.
O 13 de febreiro de 1994 anunciou a remodelación da cúpula do Pastor. Creou dúas vicepresidencias con poderes executivos para os seus sobriños Vicente e Xosé María Arias Mosquera. Guillermo de la Dehesa deixou o posto de conselleiro delegado e pasou a asesor da presidencia.
In Utero
In Utero é o terceiro e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de grunge Nirvana, editado o 13 de setembro de 1993 a través do selo DGC Records. Nirvana procurou que o disco fose significativamente distinto á puída produción do seu anterior traballo, Nevermind. Para conseguir un son máis abrasivo e natural a banda contratou ao produtor Steve Albini para gravar In Utero.
Carmela Arias
Traxectoria
Presidenta de honra de Unión Fenosa, en xaneiro de 1992 foi nomeada vicepresidenta e membro da comisión delegada da empresa. Presentou a súa dimisión o 23 de xaneiro de 1996 e foi substituída polo seu sobriño, Vicente Arias Mosquera.
In Utero
Despois do seu lanzamento In Utero no número 1 da lista Billboard 200 recibindo moi boas críticas polo seu distanciamento con respecto a Nevermind. O disco foi certificado platino cinco veces pola RIAA e vendeu uns catro millóns de copias só nos Estados Unidos. O traballo foi elixido quinto mellor álbum do ano 1993 pola publicación Alternative Press e sétimo por Kerrang!. Tamén entrou na lista dos 40 mellores álbums do ano para os críticos de Melody Maker, que o situaron no número 26. A publicación en liña Pitchfork Media situouno no número 13 da súa lista dos mellores álbums dos 90.
Carmela Arias
Traxectoria
O 27 de setembro de 2001 foi nomeada presidenta de honra do Banco Pastor, logo de renunciar á dirección deste. Os cargos vacantes foron ocupados polos seus sobriños Xosé María e Vicente Arias Mosquera. Ese mesmo ano, recibiu de Xoán Carlos I o título de condesa de Fenosa, dado que o que recibira o seu marido co mesmo nome extinguiuse ao non ter descendencia directa.
Galería de imaxes de peliqueiros
Galería de imaxes de peliqueiros.
Chámase peliqueiro a máscara característica do entroido de Laza.
Melito de Canterbury
Melito de Canterbury, tamén chamado Melitón, ou Mellito, finado o 24 de abril de 624, foi o primeiro bispo de Londres, o terceiro arcebispo de Canterbury e un dos membros da misión gregoriana enviada a Inglaterra para converter aos anglosaxóns. Chegou en 601 cun grupo de clérigos enviados para aumentar a misión, e foi consagrado como bispo de Londres en 604. Melito foi o destinatario dunha famosa carta do papa Gregorio Magno coñecida como Epistola ad Mellitum, preservada nunha obra posterior do cronista medieval Beda, que suxire que a conversión dos anglosaxóns debía emprenderse gradualmente e integrar os costumes e rituais pagáns. En 610, Melito regresou a Italia para asistir a un consello de bispos, e volveu a Inglaterra cun cargamento de cartas papais para algúns dos misioneiros.
Primeiros anos
O cronista Beda describe a Melito como alguén de nobres orixes. Nas súas cartas, o papa Gregorio Magno referíase a el como abade, pero non está claro se no pasado Melito fora abade dun mosteiro romano, ou se se trataba dun rango que lle foi outorgado para facilitar a súa viaxe a Inglaterra ao convertelo en líder da expedición. O rexistro papal, unha listaxe das cartas enviadas polos papas, descríbeo como un "abade en Francia" no resumo da correspondencia, pero a propia carta só di "abade". A primeira vez que se menciona a Melito historicamente falando é nas cartas de Gregorio, polo que non se coñece nada máis sobre o seu pasado. Parece probábel que fose nativo de Italia, como todos os demais bispos consagrados por Agostiño.
Viaxe a Inglaterra
O papa Gregorio enviou a Melito a Inglaterra en xuño de 601, en resposta a unha petición de Agostiño, o primeiro arcebispo de Canterbury. Agostiño necesitaba que máis clérigos se unisen á misión gregoriana, que estaba a realizar conversións no reino de Kent, entón gobernado por Aethelberht. Os novos misioneiros trouxeron consigo un agasallo en forma de libros e "todas as cousas necesarias para a adoración e o ministerio da Igrexa". Un cronista de Canterbury, Thomas de Elmham, asegurou no século XV que en Canterbury se conservaban aínda libros dos traídos a Inglaterra por ese segundo grupo, aínda que non sinalou cales. Unha investigación dos manuscritos existentes de Canterbury mostra que un dos libros que posibelmente perdurou a través dos anos foron os evanxeos de San Agostiño, agora en Cambridge, Corpus Christi College, Manuscrito (MS) 286. Xunto á carta para Agostiño, os misioneiros trouxeron unha carta para Aethelberht, instando o rei a se comportar como o emperador romano Constantino I o Grande e forzar a conversión dos seus súbditos ao cristianismo. Tamén se lle animaba a destruír todos os santuarios pagáns.
O historiador Ian Wood suxeriu que a viaxe de Melito a través da Galia puido incluír os bispados de Vienne, Arlés, Lión, Tolón, Marsella, Metz, París e Ruan, como evidencian as cartas que Gregorio mandou a eses bispos solicitando o seu apoio para a compañía de Melito. Gregorio tamén escribiu aos reis francos Clotario II, Teoderico II e Teodeberto II, e tamén a Brunegilda, avoa rexente de Teodeberto e Teoderico. Wood cre que ese chamamento xeral á realeza e o episcopado francos foi un intento de asegurar un maior apoio á misión gregoriana. Durante a súa viaxe a Inglaterra, Melito recibiu unha carta de Gregorio autorizando a Agostiño a converter os templos pagáns en igrexas cristiás, e a converter os sacrificios de animais pagáns en festexos cristiáns para facilitar a transición ao cristianismo. A carta de Gregorio marca un cambio na estratexia misioneira, e foi posteriormente incluída na Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda. Coñecida como a Epistola ad Mellitum, entra en conflito coa carta enviada a Aethelberht, o que o historiador R. A. Markus interpreta como un punto decisivo na historia misioneira, xa que a conversión forzosa dá paso á persuasión. Esta perspectiva tradicional, que a Epístola representa unha contradición coa carta a Aethelberht, foi cuestionada polo historiador e teólogo George Demacopoulos, quen argumenta que a carta a Aethelberht buscaba principalmente animar ao rei en temas espirituais, mentres que a Epístola foi enviada para dar conta de asuntos puramente materiais, polo que ningunha das dúas entra en contradición coa outra.
Bispo de Londres
A data exacta da chegada de Melito e o seu grupo a Inglaterra descoñécese, pero sen dúbida xa se atopaba no país en 604, cando Agostiño o consagrou como bispo, na provincia dos saxóns orientais, converténdoo no primeiro bispo de Londres (Londres era a capital dos saxóns orientais). A cidade era unha elección lóxica para un novo bispado, xa que era o centro da rede de camiños do sur. Era tamén unha antiga cidade romana, e moitos dos esforzos da misión gregoriana centrábanse en lugares como leste. Antes da súa consagración, Melito bautizou a Saeberht, sobriño de Aethelberht, quen posteriormente autorizou o establecemento do bispado. A igrexa episcopal construída en Londres probabelmente foi fundada por Aethelberht, en lugar de Saeberht. Aínda que Beda rexistrou que Aethelberht outorgou terras para apoiar ao novo episcopado, unha carta que tentaba facerse pasar por unha concesión de terras de Aethelberht a Melito é unha falsificación posterior. miniatura|343x343px|Escenas da Paixón dos evanxeos de San Agostiño (c. século VI), posibelmente traídos por Melito a Inglaterra. Aínda que Gregorio dispuxera que Londres se convertese no arcebispado meridional da illa, Agostiño xamais trasladou a sede episcopal a Londres, e no seu lugar consagrou a Melito como un bispo corrente alí. Tras a morte de Agostiño en 604, Canterbury continuou sendo a sede do arcebispado meridional, e Londres permaneceu como bispado. É posíbel que o rei de Kent non desexase que se exercese unha maior autoridade episcopal fóra do seu propio reino
Melito asistiu a un consello de bispos en Italia en febreiro de 610, convocado polo papa Bonifacio IV. O historiador N. J. Higham cre que unha das razóns da súa presenza podería ser o tentar establecer a independencia da igrexa inglesa da francesa. Bonifacio fixo que Melito levase dúas cartas papais de volta a Inglaterra, unha para Aethelberht e a súa xente, e outra para Lourenzo, o arcebispo de Canterbury. Tamén trouxo os decretos do sínodo a Inglaterra. Non sobreviviron as cartas ou documentos orixinais deste sínodo, aínda que algúns foron falsificados nas décadas de 1060 e 1070 aproximadamente, en Canterbury. Durante o seu período como bispo, Melito asinou xunto a Xusto, o bispo de Rochester, unha carta escrita por Lourenzo aos bispos celtas alentando á igrexa celta a adoptar o método romano para calcular a data da Pascua.
Tanto Aethelberht como Saeberht morreron cara a 616 ou 618, provocando unha crise na misión. Ningún do tres fillos de Saeberht converteuse ao cristianismo, e obrigaron a Melito a irse de Londres. Beda di que Melito foi obrigado a se  exiliar porque rexeitou a petición dos irmáns de probar o pan sacramental. É imposíbel determinar a partir da cronoloxía de Beda se isto sucedeu inmediatamente tras a morte de Saeberht ou máis tarde, xa que Beda narra ambos os sucesos no mesmo capítulo pero non proporciona un marco de tempo exacto nin o lapso de tempo pasado entre os dous sucesos. O historiador N. J. Higham conecta este feito cun cambio na "supervisión real", do cristián celta Aethelberht ao pagán anglo-oriental Raedwald; Higham cre que isto sucedeu tras a morte de Aethelberht. Sostén que os fillos de Saeberht afastaron a Melito de Londres porque pasaran dunha supervisión celta a un anglo-oriental e, por tanto, xa non necesitaban manter a Melito, quen estaba relacionado co reino de Kent, no seu cargo.
Melito fuxiu primeiro a Canterbury, pero Eadbald, sucesor de Aethelberht, tamén era pagán, polo que Melito, acompañado de Xusto, se refuxiou na Galia. Tras conseguir converter a Eadbald, Lorenzo ordenou que Melito regresase a Gran Bretaña. Descoñécese o tempo total do exilio de Melito. Segundo Beda, foi un ano, pero puido ser máis tempo. Con todo, Melito non regresou a Londres, porque os saxóns orientais seguían sendo pagáns. Aínda que Melito fuxiu, non parece haber ningunha persecución seria dos cristiáns do reino saxóns oriental. As terras dos saxóns orientais non foron ocupadas de novo ata que Cedd foi consagrado como bispo en 654 aproximadamente.
Arcebispado e morte
Melito sucedeu a Lourenzo como o terceiro arcebispo de Canterbury tras a morte deste último en 619. Durante o seu exercicio como arcebispo, Melito presuntamente realizou un milagre en 623 ao desviar un incendio iniciado en Canterbury que ameazaba á igrexa. Ordenou que os seus serventes o levasen cara ás chamas, e a pesar de que se atopaba moi débil, rezou para que se detivese o perigo; o vento cambiou de dirección, salvando así ao edificio. Beda encomiou a mente clara de Melito, pero á parte do suposto milagre, apenas ocorreu nada digno de mención durante o seu tempo como arcebispo. Beda tamén menciona que Melito padecía gota. Bonifacio escribiu a Melito animándoo na súa misión, quizais impulsado polo matrimonio de Ethelburga de Kent co rei Edwin de Northumbria. Ignórase se Melito recibiu o palio, símbolo da autoridade do arcebispo, por parte do papa.