cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irving Berlin
Vida privada
O patriotismo de Berlin foi real e profundo. Demasiado vello para o servizo militar cando o seu país entrou na Segunda Guerra Mundial en 1941, dedicou o seu tempo e enerxía a escribir novas cancións patrióticas, como "Any Bonds Today?", doando o beneficio de This Is the Army ao propio exército, e entretendo as tropas cunha compañía itinerante dese espectáculo, na que el era un membro máis. Tralas actuacións nos Estados Unidos, o espectáculo foi a Londres en 1943, nun momento en que a cidade estaba aínda baixo os ataques alemáns. Tras unha xira polas Illas Británicas, o espectáculo desprazouse ao norte de África e despois a Italia, tocando en Roma só semanas despois de que a cidade fose liberada. Logo foron a Oriente Medio e o Pacífico, onde as actuacións se realizaron a miúdo preto de zonas de combate. En recoñecemento a esta importante e valente contribución á moral das tropas, ao final da guerra Berlin foi recoñecido coa Medalla ao Mérito polo presidente Truman.
Politicamente conservador, Berlin apoiou a candidatura presidencial do xeneral Dwight Eisenhower, e a súa canción "I Like Ike" tivo unha ampla presenza na campaña de Eisenhower. Nos seus últimos anos fíxose tamén conservador nas súas apreciacións musicais; non fixo uso dos novos estilos emerxentes nos Estados Unidos durante os anos cincuenta e sesenta, como o rock and roll e practicamente abandonou a composición tras o fracaso do seu musical Mr. President en 1962. En 1968, Berlin foi galardoado co Premio Grammy aos logros de toda unha carreira.
Convertido virtualmente nun recluso nos seus últimos anos de vida, Berlin non asistiu á festa polo seu 100 aniversario. Con todo, si asistiu ás celebracións polo centenario da Estatua da Liberdade en 1986.
Berlin morreu dun ataque ao corazón en Nova York aos 101 anos e foi enterrado no Woodlawn Cemetery no Bronx, Nova York.
Movemento gravitacional de ladeira
Os movementos gravitacionais de ladeira son desprazamentos dos materiais dunha ladeira a favor da gravidade. Afectan á capa superficial do terreo. Existen 6 tipos de movementos de ladeira:
Gangrena de Fournier
miniatura
A gangrena de Fournier é unha doenza infecciosa sinérxica polimicrobiana, caracterizada por unha fascitis necrotizante da rexión perineal, xenital ou perianal, que pode chegar a afectar á parede abdominal. A gangrena de Fournier constitúe unha emerxencia cirúrxica potencialmente letal que presenta unha gran variabilidade nas manifestacións clínicas. A súa cura precisa un tratamento agresivo, oportuno e multidisciplinario.
Historia
A gangrena de Fournier é coñecida dende tempos antigos. Sospéitase que o rei Herodes de Xudea a padeceu asociada á diabetes mellitus. O médico persa Avicena identificouna no ano 877. A primeira descrición formal da doenza foi realizada en 1764 por Baurienne. O seu epónimo provén do dermatólogo e venereólogo francés Jean Alfred Fournier, quen en 1883 describiu cinco casos. Ó longo do tempo foron empregadas tamén outras denominacións para a mesma doenza: gangrena estreptocócica, fascite necrotizante, flegmón periuretral, celulite sinérxica necrotizante, síndrome idiopático do pene e escroto, ou erisipela gangrenosa perineal.
Descrición
A gangrena de Fournier ten sido descrita nos dous xéneros e en todas as idades. Foron publicados arredor de setenta casos na literatura médica de pacientes pediátricos afectados. En mulleres esta doenza tense asociado á infección das Glándulas de Bartholin, aborto séptico e infección de episiotomía, entre outros. Os homes padecen esta doenza cunha frecuencia dez veces maior que as mulleres.
Entre as súas causas máis comúns atópanse as infeccións anorrectais (30-50%), infeccións xenitourinarias (20-40%) e infeccións cutáneas (20%). Os microorganismos causantes son variados, e van dende xérmenes aerobios e anaerobios como Streptococcus, Staphylococcus aureus, Bacteroides, E. coli, Klesiella sp., Enterococcus e Pseudomonas, cun termo medio de tres bacterias nos cultivos de cada paciente diagnosticado. Estes microorganismos, que adoitan formar parte da flora intestinal e perineal, tórnanse extremadamente destrutivos en presenza dalgunha lesión local asociada a patoloxías sistémicas, como a diabetes, o alcoholismo, o VIH, a insuficiencia renal etc.
Despotado de Morea
Orixe
Durante a Cuarta Cruzada, os cruzados conquistaron Constantinopla no ano 1204 e o imperio Bizantino foi derrubado. No antigo territorio bizantino de Morea, os cruzados fundaron o Principado de Acaia, gobernando Guillerme II de Acaia. Pero o ano 1259, o bizantino Miguel VIII Paleólogo derrotouno e capturouno na Batalla de Pelagonia. A resultas desta batalla, os bizantinos recuperaron o control de parte sur da Península de Morea, que se converteu no núcleo do Despotado bizantino de Morea e estivo permanentemente en loita contra o Principado cruzado de Acaia. Pouco despois, o emperador Miguel VIII Paleólogo recapturaba Constantinopla e declaraba restaurado o imperio Bizantino.
Constitución e expansión do Despotado
O emperador bizantino Xoán VI Cantacuzeno (1347-1355) reorganizou politicamente a provincia bizantina e constituír como un despotado para que fose gobernado polo seu fillo e sucesor Manuel Cantacuzeno. Teodoro I Paleólogo, un irmán máis novo do emperador Andrónico IV Paleólogo, apoderouse do despotado en 1383, onde gobernou ata 1407, consolidando a hexemonía bizantina na península e levando á destrución ao Principado de Acaia en 1432, cando caeu o último reduto do poder cruzado, a cidade de Patrás.
Déspotas de Morea
right|300px|thumb|Mapa da [[Provincia de Mistra, predecesora do Despotado de Morea, en 1265 (William R. Shepherd, Historical Atlas, 1911).]]
Meta
Meta pode ter varios significados:
Prefixo
meta- é un prefixo que provén do grego μετά (metá) e que se utiliza en galego nos seguintes sentidos:
San Salvador
San Salvador pode referirse a:
Andrei Tarkovskii
Andrei Arsenevich Tarkovskii (en Андрей Арсеньевич Тарковский), nado en Zavrazhie o 4 de abril de 1932 e finado en París o 29 de decembro de 1986, foi un cineasta ruso da segunda metade do século XX considerado un dos máis significativos na historia do cinema.
Traxectoria
Andrei Tarkovskii, de nacionalidade rusa, nace en Zavrazhie, unha vila moi preto de Yurievets, ás beiras do río Volga. Esta cidade sitúase a uns 300 km ao nordeste de Moscova. O pai de Andrei foi o prominente poeta de orixe ucraína Arsenii Aleksandrovich Tarkovskii, súa nai era Maria Ivanovna Vishnakova. Os pais coñecéronse en Moscova, casaron e tiveron dous fillos, o maior foi Andrei e despois veu Marina, nacida dous anos despois do primoxénito. No ano 1935 a familia estableceuse en Moscova onde Arsenii traballaba escribindo e como tradutor e a nai era editora da casa mais importante da cidade. Pero no 1937 o pai deixou a familia para vivir con outra muller, cando Andrei tiña só catro anos, aínda que seguiu aportando diñeiro á súa primeira familia.
Tarkovskii medrou nun ambiente matriarcal, sendo criado pola súa avoa, a nai e a irmá. Durante a invasión nazi de Rusia a familia volveu a Yurievets, e durante dous anos estiveron alí recluídos, o que atrasou os seus estudos. No 1951 terminou o colexio e entrou no Instituto de Estudos Orientais, e tamén continuou coa música que estudaría durante sete anos. Traballou asemade como xeólogo en Siberia. Finalmente debido a numerosas razóns desistiu de todas esas vías; sempre tivera unha grande inclinación pola arte e a literatura alimentada pola súa familia, e decidiu ingresar na Escola de Cine VGIK (Instituto de Cinematografía de todos os estados da Unión Soviética) no que ensinou Eisenstein. Alí estudou durante 5 anos e coñeceu moitos dos actores cos que colaborou ao longo da súa carreira, así como o director de cine e profesor seu Mikhail Romm, que foi un grande apoio e influencia para Tarkovskii durante moitos anos.
Andrei abandonou a súa primeira muller Irma, e o fillo Arsenii, para casar con Larisa en 1970 coa que tivo o seu segundo fillo Andriuskha.
A súa primeira longametraxe oficial foi Ivanovo detstvo (1962) gañadora do León de Ouro dese ano no Festival de Venecia, o que reportou o recoñecemento e fama internacional xa co seu primeiro traballo. O segundo filme foi Andrei Rublev (1966), un filme épico acerca do máis famoso pintor de iconas medievais de Rusia. Este filme causou moita controversia co réxime comunista ao non estar moi claros os ideais plasmados; pese a que conseguiu a aprobación do guión, o resultado final non foi do agrado das autoridades rusas. A película foi enviada ao Festival de Cannes do 1967, pero non puido ser exhibida, xa que as autoridades rusas mandaron retirar a cinta. Esta foi devolta, pero conseguiuse facer unha copia. Porén, non era tan fácil exhibila coa URSS en contra. Tentouse negociar con Mosfilm, a produtora rusa, mais os soviéticos alegaban as inexactitudes cronolóxicas da cinta, e máis tarde a necesidade de acurtar certas escenas de contido violento. Os organizadores ameazaron con non acoller nunca máis unha película soviética nos festivais.
Non obstante, os principios de Tarkovskii eran moi sólidos e tiña formulada unha extensa teorización a partir deste filme, que despois foi limando e recompoñendo, pero que xa sentaba as bases do seu cine. Ao fin, no 1969, a película foi mostrada en Cannes, aínda que fóra de concurso. Comezaban con esta cinta todas as tensións do cineasta co goberno do seu país, que influíron moito na súa traxectoria.
A seguinte película que viu a luz foi unha adaptación da obra do filósofo e escritor polaco Stanisław Lem: Solaris. Era unha obra de ciencia ficción algo posterior ó éxito de Stanley Kubrick, 2001: Unha odisea do espazo, baseada nunha obra de Arthur C. Clarke. O mesmo que o do tándem Kubrick - Clarke, aquel filme suscitou moitos debates filosóficos tanto na URSS como noutros países onde foi proxectada.
Zerkalo (1975) foi a película a seguir, tamén realizada na Unión Soviética, e que marcaba claramente o carácter cinematográfico de Tarkovskii e os seus ideais estéticos. De novo foi obxecto de boicot do seu goberno, chegando case á desesperación. O filme foi tachado e relegado. Aínda así realizou outra longametraxe na URSS, titulada Stalker (1978).
Por suposto toda a tensión acumulada, unida á imposibilidade de realizar a súa arte libremente e de ver como os seus filmes eran menosprezados, fixeron estalar o cineasta. Andrei marchou a Italia no 1982. Finalmente tiña a liberdade que desexaba. Alí realizou un documental para a RAI chamado Tempo di Viaggio e, no 1983, o seu único filme rodado en italiano, Nostalghia. Tarkovskii anunciou, tras a súa estancia en Italia, que nunca regresaría a Rusia.
A súa última longametraxe, Offret (1986), foi realizada en Suecia, e nela interviñeron moitos técnicos axudantes de Ingmar Bergman, cineasta moi admirado por Tarkovskii. É o caso do director de fotografía do filme, Sven Nykvist. Este filme leva a sombra da enfermidade de Tarkovskii que o levou á tumba, un cancro de pulmón; quizais por esas circunstancias, Offret é considerado pola crítica como un dos filmes máis completos do autor. O último proceso de montaxe da película foi realizado practicamente desde a cama, e finalmente, despois de intensa loita, morreu Andrei Tarkovskii en París, o 29 de decembro de 1986.
Sobre a súa obra
Tarkovskii era un apaixonado teórico, con ideas moi sólidas, formadas a través da súa experiencia nas diversas películas que realizou, así como a súa dura experiencia vital. Moitas destas ideas están recollidas en artigos diversos, entrevistas e, como non, no libro que escribiu, Запечатлённое время ("Esculpindo no tempo"). Consideraba que a función da arte é ofrecer unha visión espiritual e sempre xoga con termos como a memoria e o tempo. Visualmente sempre foi considerado un director excepcional. A súa fotografía é moi coidada, así como os encadramentos dos planos, a luz, os tons e as súas famosas coreografías en planos longuísimos.
O director ruso xamais aceptou falar dun simbolismo na súa obra, ou en calquera outra obra dun director. Non falaba dunha simboloxía cerrada, ou de símbolos preestablecidos pola cultura. O que el pretendía era abrir o seu mundo interno nun sentido mais junguiano. Os símbolos, que nos seus filmes aparecen, chaman moito a atención do espectador e dos teóricos, e son elementos que se repiten ao longo da súa filmografía. Pero todos estes elementos proveñen do subconsciente do artista, que xeralmente é manifestado a través de símbolos. Tódalas imaxes que aparecen nas películas están abertas a interpretacións máis alá do que el podía prever.
Interesante é enumerar certo tipo de símbolos constantes na súa obra:
Chinés
Chinés pode facer referencia a:
Harley Harris Bartlett
Harley Harris Bartlett, nado en Anaconda, Montana o e finado en Ann Arbor, Míchigan o, foi un bioquímico e botánico estadounidense.
Traxectoria
Estudou Química en Harvard, recibindo o seu A.B. (Bachelor of Arts) en 1908. Despois ingresou como bioquímico na USDA (Oficina estadounidense de vexetais para a industria), traballando na xenética do xénero Oenothera, e participou en expedicións gobernamentais de busca de recursos forestais tropicais.
Realizou numerosas exploracións botánicas neste período en Ann Arbor, recolectando flora de rexións tropicais de Asia e América, incluíndo dúas viaxes a Asahan, no nordeste de Sumatra en 1918 e 1927, cando foi contratado pola U.S. Rubber Company. Durante a segunda guerra mundial traballou na Oficina de Investigacións do Caucho da USDA, explorando fontes de caucho en Centro e Suramérica. No ano académico 1934-1935 foi profesor de intercambio na Universidade de Filipinas.
Foi Presidente da Botanical Society of America (Sociedad botánica de América) en 1927, e da Michigan Academy of Science, Arts, and Letters (Academia de Míchigan de Ciencias, Artes e Letras) en 1924-1925.
Despois da súa xubilación permaneceu en Ann Arbor, onde faleceu dun ataque cardíaco o 21 de febreiro de 1960.
Abreviatura
A abreviatura Bartlett emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Paderne, Paderne, Castroverde
Paderne é un lugar da parroquia de Paderne no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 50 habitantes (26 homes e 24 mulleres).
Iqaluit
Iqaluit (en ᐃᖃᓗᐃᑦ) é a capital, meirande localidade e única cidade do territorio canadense de Nunavut. Denominouse oficialmente Frobisher Bay até 1987, pola baía na que se encontra. Iqaluit está na costa sur da Illa de Baffin. Segundo o censo de 2016 tiña unha poboación de 7 740, o que supón un incremento con respecto ó censo de 2011. É a menos poboada das capitais do Canadá.
1647
Outros
Historia ano a ano
71
Outros
70er
O Quinteiro, Cabeiras, Arbo
O Quinteiro é un lugar da parroquia de Cabeiras, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (13 homes e 3 mulleres).
-464
Outros
Historia ano a ano
Carraveda, Pexegueiro, Tui
Carraveda é un lugar da parroquia de Pexegueiro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), un descenso de 5 habitantes respecto ao ano 1999.
A Pedrachán, Noia, Noia
A Pedrachán é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Lama Má, Baños de Molgas
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Escultura de San Cibrao na igrexa parroquial.
Robert Downey, Jr.
Vida persoal
O actor tivo unha longa relación de sete anos con Sarah Jessica Parker, á quen coñeceu en 1984, pero a relación terminou por mor de problemas coas drogas de Downey. Máis tarde casou dúas veces. O seu primeiro matrimonio durou doce anos (1992-2004) e foi con Deborah Falconer, con quen tivo un fillo, Indio Downey. Mentres filmaba Gothika, en 2003, coñeceu a muller que se converteu na súa segunda esposa, a produtora executiva Susan Levin, con quen casou o 27 de agosto de 2005. Ela é vicepresidenta executiva de produción Joel Silver, en Silver Pictures e directora de desenvolvemento da Dark Castle Entertainment, unha división de Silver Pictures. A parella tivo o seu primeiro fillo, Exton Elias Downey, o 7 de febreiro de 2012. O 4 de novembro de 2014, Downey converteuse en pai por terceira vez, cando a súa muller deu a luz á súa filla Avri Roel Downey.
Traxectoria
Downey principiou a súa carreira no cinema en 1970, á idade de cinco anos, cando apareceu no filme de seu pai, Pound, e desde aquela non deixou de traballar no cinema e na televisión. Durante a década de 1980 traballou en filmes para adolescentes e mozos asociados cos Brat Pack. Less Than Zero (1987) foi o primeiro no que a súa actuación foi recoñecida pola crítica, e logo comezou a interpretar papeis protagonistas en filmes de máis presuposto como Air America (1990), Soapdish (1991) ou Asasinos natos (1994), polo seu papel de Charlie Chaplin en Chaplin (1992) foi nomeado para o Oscar ao mellor actor.
Entre 1996 e 2001, Downey foi frecuentemente arrestado por consumo e posesión de drogas e estivo en varios programas para o tratamento da súa dependencia. Despois de saír de prisión en 2000, Downey uniuse ao elenco da serie Ally McBeal, interpretando ao novo amor da protagonista, e gañou un Globo de Ouro pero o seu personaxe retirouse da serie logo de dous arrestos por drogas a finais de 2000 e comezos de 2001. Downey pasou unha vez máis por un programa de desintoxicación que resultou exitoso e volveu á súa carreira profesional, aparecendo en filmes semiindependentes como O detective cantante (2003), Kiss Kiss Bang Bang (2005), e A Scanner Darkly (2006), e papeis secundarios en filmes dos grandes estudios como Gothika (2003) e Zodiac (2007). En 2004, Downey lanzou o seu primeiro álbum, The Futurist.
Premios e nomeamentos
Premios Óscar : Premios BAFTA: Premios do Sindicato de Actores: Premio Satellite: Premios Emmy: Premios People's Choice: Teen Choice Awards:
Mathis Bolly
Mathis Bolly, nado en Oslo o 14 de novembro de 1990, é un futbolista noruegués–marfilés que xoga como centrocampista co Greuther Fürth.
Traxectoria
Debutou na Bundesliga nun enconro contra o Mainz 05 como substituto. No seguinte partido, contra o FC Bayern München o 9 de marzo de 2013, puntuou para o Fortuna Düsseldorf nunha derrota 3–2. E na semana seguinte deulle outro gol ao equipo nun empate 1–1 contra o VfL Wolfsburg. O Fortuna Düsseldorf baixou de categoría na tempada 2012–13 mais Bolly permaneceu co equipo na 2. Bundesliga
Tallón, Macendo, Castrelo de Miño
Tallón é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
A Ferreira, Paderne, Castroverde
A Ferreira é un lugar da parroquia de Paderne no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
-454
Outros
Historia ano a ano
Panxermanismo
O panxermanismo foi un obxectivo político pannacionalista do káiser Guillerme II. Pretendía establecer a hexemonía europea do Segundo Reich, e para levalo a cabo prescindiu do vello chanceler Von Bismarck.
Bitinia e Ponto (provincia romana)
Bitinia e Ponto (Provincia Bithynia et Pontus) foi o nome dunha provincia romana do Imperio romano na costa do Mar Negro de Anatolia (Turquía). Formouse a finais da República romana pola amálgama dos antigos reinos de Bitinia (convertida nunha provincia por Roma no 74 a.C.) e Ponto (anexionado a Bitinia no 63 a.C.) ). A fusión formou parte dunha conquista máis ampla de Anatolia e da súa redución ás provincias romanas.
No 74 a.C., Bitinia foi entregada a Roma por Nicomedes IV de Bitinia, coa esperanza de que Roma a defendese contra o seu vello inimigo, Ponto. Debido á influencia dun amigo de Nicomedes, Xulio César, aínda mozo e un discurso apaixonado da irmá do falecido rei, Nysa ante o Senado, Roma aceptou o agasallo. Roma dividiuse en dous bandos, os populares, o partido das "persoas" e os optimates, partido dos "mellores". Nysa ofreceu a súa hospitalidade a César, un popular, para salvarlle a vida manténdoo lonxe de Roma durante unha proscrición (unha especie de caza de bruxas) por parte de Sulla, un optimate no poder. Por sempre César tivo que soportar as calumnias difamatorias dos optimates sobre a súa relación con Nicomedes, pero Bitinia converteuse no proxecto favorito dos populares.
Os populares celebraron ambos consulados en Roma. Marcus Aurelius Cotta foi enviado para asegurar a provincia como gobernador. Era tío materno de Xulio César. Mitrídates VI de Ponto, un hábil guerreiro, ao ver unha futura invasión do seu reino, atacou Bitinia antes de que chegase o cónsul. Cotta mandou chamar ao seu co-cónsul, Lucius Licinius Lucullus. A Terceira Guerra Mitridática seguiu e prolongouse. Ao final dos seus consulados, os dous comandantes quedaron como procónsules. Mitrídates conseguiu mobilizar case todo o resto de Anatolia contra eles. Os dous populares non tiñan a capacidade suficiente para enfrontarse a Mitrídates. O Senado finalmente destituíu a Cotta cunha acusación de corrupción. Os homes de Lucullus se amotinaron. Na confusión perdeu case toda Anatolia e quedou fóra dela. O Senado perdeu a súa paciencia, e escolleu o mellor comandante que tiñan. No 66 a.C Roma aprobou a Lex Manilia nomeando a Pompeio, un popular, como Summus Imperator, un termo que sería máis util despois da Guerra Civil. Tivo o apoio total de César. tivo as mans totalmente libres para someter Asia. No 64 a.C. todos os aliados de Mitrídates foran derrotados ou forzados a cambiar de bando. Expulsado de Ponto, perseguido a través de Anatolia, foi asasinado por antigos amigos esperando gañar o favor romano.
A riqueza de Anatolia quedou baixo dominio de Roma. A tarefa de Pompeio foi dividila en provincias. Mantivo as rexións máis grandes e combinou as cidades estado. Ponto nunca se converteu nunha provincia propia, simplemente engadiuse ao seu antigo inimigo, Bitinia, mentres que o seu nome adxuntouse ao final de Bitinia. Este non era un matrimonio de diferentes culturas. A costa do Mar Negro fora helenizada, a pesar das diferenzas das poboacións ancestrais. A nova provincia comezou a funcionar no 63 a.C. Tiña unha riqueza lendaria e importante para a República. Pompeio estivo no Primeiro Triunvirato cos seus compañeiros populares. Foi a cima da súa carreira, pero tiveron unha liorta e loitaron na Guerra Civil Romana. O último líder popular, Octavio César, asumiu o título de imperator de forma permanente e foille concedido outro polo Senado, Augusto. Bitinia e Ponto continuaron desde esa data, o 27 a.C., como unha provincia imperial, un nome que permaneceu.
Xeografía
A provincia romana de Bitinia e Ponto comprende unha franxa costeira dun país montañoso que contiña extensos terreos cultivables, moi fértiles, nun clima suave e húmido na costa sur do Mar Negro desde o Bósforo ata aproximadamente a cidade de Trabzon. Xusto ao sur da franxa costeira atopábase unha cordilleira leste-oeste, as Montañas Pónticas, que illan a costa da rexión da Anatolia Central, unha meseta tépeda de pastos e bosques baixos. A provincia estendíase polas abas da cordilleira. No seu reverso atopábanse vales e mesetas nos que se atopaban cidades que estaban ao bordo da provincia costeira pero que non formaban parte dela.
Aliado romano
Baixo o rei Prusias I de Bitinia, Bitinia púxose en contacto primeiro coa República Romana. Bitinia permaneceu neutral durante a guerra de Roma contra o Imperio Seléucida e o seu rei Antíoco III o Grande entre o 192-188 a.C., a pesar de que o Imperio seléucida era o inimigo do reino desde tempo atrás.
O fillo e sucesor de Prusias I, Prusias II de Bitinia, abriu por primeira vez relacións con Roma. Trala fracasada invasión de Prusias II ao Reino de Pérgamo no 154 a.C. aliado de roma, Bitinia viuse obrigada a pagar grandes compensación de guerra. Prusias II enviou ao seu fillo (o futuro Nicomedes II de Bitinia) a Roma a negociar unha redución dos pagamentos anuais. Unha vez en Roma, Nicomedes II gañouse o favor do Senado romano e, tras un infrutuoso intento de asasinato de Nicomedes II polo seu pai Prusias II, o Senado apoiou a Nicomedes II na súa revolta contra seu pai. Apoiado por Roma e o rei de Pérgamo Atalo II Filadelfo, Nicomedes II derrocou ao seu pai e converteuse en rei no 149 a.C. e firmou unha alianza con Roma.
Nicomedes II foi un aliado leal, apoiando activamente os intereses de Roma no Mar Exeo e no Mar Negro. No 133 a.C., o rei Atalo III de Pérgamo morreu, legando o seu reino a Roma. Con todo, Eumenes III, reclamando ser fillo ilexítimo dun ex rei de Pérgamo, reclamou o trono e fixo a guerra contra os romanos. Aínda que os romanos enviaron ao cónsul romano Publius Licinius Crassus Dives Mucianus para facer cumprir as súas reclamacións no 130 a.C., Eumenes III os derrotou e matou a Crassus. Roma enviou un segundo exército no 129 a.C baixo Marcus Perperna para enfrontarse ao pretendente de Pérgamo. Apoiado polas forzas de Nicomedes II, Perperna conseguiu derrotar a Eumenes III e asegurou as reivindicacións de Roma no oeste de Anatolia, permitindo a Roma anexionar Pérgamo directamente como a provincia de Asia.
Primeira Guerra Mitridática (89-85 a..C)
450px |miniatura| Un mapa de [[Asia Menor no 89 a.C. no inicio da Primeira Guerra Mitridática. Bitinia, vermello claro, móstrase como un reino cliente de Roma, vermello escuro. Ponto móstrase en verde escuro.]]
As relacións entre Bitinia e Roma agriáronse durante o reinado do fillo e sucesor de Nicomedes II Nicomedes III de Bitinia debido a influencia sobre o reino central de Anatolia de Capadocia.
Coronouse rei no 127 a.C., Nicomedes III asolou Paflagonia ao longo do Mar Negro e comezou a expandir a súa influencia sobre Capadocia, o aliado romano. No 116 a.C., o rei capadocio Ariarates VI foi asasinado polo nobre capadociano Gordius por ordes do rei Mitrídates VI de Ponto. Mitrídates VI instalou entón a súa irmá Laodice de Capadocia, viúva de Ariarates VI, como rexente do infante Ariarates VII, asegurando o control de Ponto sobre Capadocia no proceso.
Nicomedes III buscou aproveitar o baleiro político en Capadocia, invadiu o reino e negouse a recoñecer ao neno Ariarates VII como gobernante lexítimo de Capadocia. Laodice, nai da falecida esposa de Nicomedes III Nysa, casou con Nicomedes III para asegurar o seu control sobre o reino. Mitrídates VI invadiu rapidamente Capadocia para impedir que Nicomedes III reclamase o trono, expulsou a Nicomedes III, restaurou ao seu sobriño Ariarates VII no trono Capadocio e devolveu Capadocia a area de influencia de Ponto.
Tras unha rebelión dos nobres capadocianos no 97 a.C. contra o control de Ponto, Nicomedes III e Mitrídates VI enviaron emisarios a Roma no 95 a.C. pedindo á República que interviñese na súa loita polo dominio do reino. O Senado romano non se uniu a ningunha das partes, porén, pediu que ambos se retirasen de Capadocia e garantizaran a súa independencia.
O ano seguinte, no 94 a.C, Nicomedes III morreu e foi sucedido polo seu fillo, o pro-romano Nicomedes IV de Bitinia, como rei. No 93 a.C, ignorando o mandato de Roma de non interferir na independencia de Capadocia, os soldados do Reino de Armenia baixo Tigranes II o Grande, xenro de Mitrídates VI, invadiron e conquistaron Capadocia por orde do rei de Ponto. Con Capadocia asegurada, Mitrídates VI invadiu Bitinia, derrotando a Nicomedes IV no 90 a.C., anexionando o seu reino.
Nicomedes IV buscou a protección de Roma. Ao chegar a Italia, o Senado enviou unha delegación a Ponto, esixindo a Mitrídates que restaurase a Nicomedes IV ao seu trono. Aínda que a Guerra Social aínda estaba en pleno apoxeo en Italia, Roma conseguiu restaurar con éxito a ambos reis debido á crecente influencia da República na rexión.
Unha vez restaurado no seu trono, o Senado animou a Nicomedes IV a atacar os territorios de Mitrídates VI. Mitrídates VI invadiu Bitinia no 88 a.C., obrigando de novo a Nicomedes IV a fuxir a Roma. En resposta ao derrocamento de Nicomedes IV e o crecente poder de Mitrídates VI, o Senado declarou a guerra contra Ponto e enviou ao cónsul romano Lucius Cornelius Sulla ao leste para derrotar a Mitrídates VI. A vitoria de Roma sobre Mitrídates VI no 85 a.C. e o posterior Tratado de Dárdanos aseguraron a Roma como a principal potencia de Anatolia, restaurou a Nicomedes IV ao seu trono e levou a Bitinia a estreitar a relacións coa República.
Terceira Guerra Mitridática (73–63 aC)
miniatura|450px| Anatolia oriental e rexión do Cáucaso ao redor do 50 d.C. Os límites mostrados corresponden aproximadamente aos do 64 a.C. despois da [[Terceira Guerra Mitridática.]]
Debido á loita política interna entre Lucio Cornelio Sila, Caio Mario e Lucio Cornelio Cina, Roma non puido derrotar definitivamente ao rei de Ponto Mitrídates VI. No 74 a.C., o rei Nicomedes IV de Bitinia morreu e, esperando asegurar o seu reino da posterior agresión de Ponto, legou o seu reino a Roma. O Senado votou inmediatamente anexionar o reino como unha provincia dirixida directamente pola República.
A morte de Nicomedes IV causou un baleiro de poder en Asia Menor, permitindo a Mitrídates VI invadir e conquistar o reino sen líder. Con Mitrídates VI novamente con ideas sobre protectorados romanos en Asia Menor, incluída Bitinia, Roma lanzou unha terceira guerra contra Ponto. Ao enviar ao cónsul Lucullo a Asia, Roma expulsou a Ponto e ao seu aliado Armenia fóra de Asia, reafirmando o dominio romano sobre Anatolia no ano 71 a.C. e conquistou o Reino do Ponto.
Volvendo á Anatolia propiamente dita no ano 64 a.C., Pompeio anexionou oficialmente Bitinia e a metade occidental de Ponto (incluíndo as cidades gregas ao longo do Mar Negro) á República como provincia gobernada directamente de "Bitinia e Ponto". En canto á metade oriental de Ponto ("Armenia Menor"), Pompeio engadiu o seu territorio ao do Reino de Galacia baixo o rei cliente de Roma Deiotarus como recompensa pola súa lealdade a Roma.
Guerras civís republicanas
Bitinia e Ponto convertéronse nun importante xogador durante as guerras civís republicanas romanas. Cando Xulio César cruzou o río Rubicón no 49 a.C. e comezou a guerra civil de César, moitos dos membros do Senado romano baixo o liderados por Pompeio fuxiron a oriente. O rei dos Gálatas, Deiotarus, gobernante do estado minoritario de Ponto oriental (Armenia Menor), púxose do lado do seu antigo patrón, Pompeio, contra César. Non obstante, trala derrota de Pompeio na Batalla de Farsalia e posterior morte no 48 a.C., Deiotarus enfrontouse á execución das forzas de César ata que o orador romano Marcus Tullius Cicero avogou polo seu caso e obtivo o seu perdón de César. César posteriormente nomeou a Gnaeus Domitius Calvinus como o seu tenente xefe en Asia Menor mentres César viaxou a Reino Tolemaico.
Co César en Exipto, Farnaces II do Ponto, o rei cliente de roma do Reino do Bósforo e o fillo máis novo de Mitrídates VI, aproveitaron a oportunidade e conquistaron Colchis e Armenia menor. Os gobernantes de apadocia e Galacia, Ariobarzanes III e Deiotarus respectivamente, apelaron a Calvino por protección e pronto as forzas romanas buscaron a batalla con Pharnaces II. Atopáronse na batalla de Nicópolis (48 a.C.) no leste de Anatolia no 48 a.C., onde Pharnaces II derrotou ao exército romano e invadiu gran parte de Capadocia, Ponto e Bitinia.
Antonio Rodríguez Pérez
O nome de Antonio Rodríguez Pérez pode referirse a:
Bitinia e Ponto (provincia romana)
Guerras civís republicanas
Despois de derrotar ás forzas Ptolomeicas na Batalla do Nilo, César abandonou Exipto no 47 a.C. e viaxou a través de Siria, Cilicia e Capadocia para enfrontarse a Farnaces II. Cando Pharnaces II decatousese da proximidade de César co seu veterano exército, enviou emisarios a buscar unha paz que César rexeitou. César enfrontouse a Farnaces II na Batalla de Zela, derrotando definitivamente ao rei de Ponto e reafirmando o dominio romano sobre Asia Menor. Ao seu regreso ao reino do Bósforo, Farnaces II foi asasinado polo seu xenro Asandro. A cambio, César nomeou a Asandro novo rei cliente de Roma. César incorporou entón á Armenia Menor ao reino cliente de Roma da Capadocia para servir como amortecedor entre os intereses de Roma en Asia Menor contra as futuras agresións dos reinos orientais.
No 45 a.C., César, agora ditador romano, nomeou a Quintus Marcius Crispus como gobernador de Bitinia e Ponto. Despois do asasinato de César o 15 de marzo do 44 a.C., polos membros do Senado romano, Marcus Junius Brutus e Caio Casio Longino fuxiron de Italia e asumiron o mando das provincias orientais da República, incluíndo Bitinia e Ponto no 43 a.C. Cando Crispus negouse a servir ao asasino do seu mecenas, Casio fixo que o destituisen do seu cargo e forzarono a retirarse. Trala derrota de Bruto e Casio polo Segundo Triunvirato na Batalla de Filipos no 42 a.C., Marco Antonio asumiu o mando das provincias orientais da República.
O segundo triunvirato expirou no 33 a.C., acabando co dereito legal de Antonio para gobernar a metade oriental da República. Co triunvirato vencido, a loita polo dominio entre Antonio e Octavio intensificouse. Mentres Octavio construíu o seu apoio en Occidente, Antonio achegouse cada vez máis á raíña exipcia Cleopatra. Cando a Octavio declarou a guerra a Exipto, Antonio, apoiado polas provincias orientais (incluíndo Bitinia e Ponto) acudiu en axuda de Exipto contra Octavio. A vitoria de Octavio sobre Antonio na Batalla de Accio no 31 a.C asegurou a posición de Octavio como indiscutible amo do mundo romano. No 27 a.C, Octavio converteuse en "Augusto", o primeiro emperador romano.
Estado residual
300px|miniatura| Anatolia no inicio do século I con Ponto como un estado cliente de Roma No 39 a.C., Antonio arrebatou o control do estado residual (os restos do antigo Reino de Ponto) do goberno do rei capadocio Ariarates X de Capadocia e fixo a Darío do Ponto, fillo de Farnaces II do Ponto, rei cliente de Roma de Ponto. Antonio tamén concedeu a Darío a dirección do reino cliente romano de Cilicia. O seu reinado durou ata a súa morte no 37 a.C., tras o cal Antonio nomea a Polemón I do Ponto como rei cliente de Cilicia e Arsaces do Ponto como rei cliente de Armenia Menor.
Trala morte prematura de Arsaces o ano seguinte no ano 36 a.C., Antonio nomeou a Polemon I como rei cliente de Ponto. Anos máis tarde, no 16 a.C., Polemon I, a petición de Marco Vipsanio Agripa e coa aprobación do emperador Augusto, casou coa raíña do Bósforo, converténdose no gobernante dese reino, ademais de Ponto e Cilicia. Polemone máis tarde engadiría a Colchis romana ao seu reino de reinos clientes que gobernou en nome de Roma.
Trala morte de Polemon I o 8 a.C., foi sucedido polo seu fillastro Tiberio Julio Aspurgo como rei do reino do Bósforo e pola súa segunda esposa Pitodoris do Ponto que converteuse na raíña cliente de Ponto, Cilicia e Colchis. Pitodoris casaría entón co rei Arquelao de Capadocia, o rei romano de Capadocia, no 8 a.C., uníndo así varios reinos clientes orientais baixo unha soa familia. Trala morte de Arquelao no 14 d.C. e a subseguinte transformación de Capadocia nunha provincia gobernada directamente no ano 18 a.C., Pitodoris perdeu o seu título de raíña de Capadocia.
Pitodoris foi sucedido polo seu fillastro Polemón II do Ponto logo da súa morte no ano 38 Polemon II gobernou como rei cliente romano sobre Ponto e Cilicia ata que o emperador romano Nerón o destituíu no ano 62. Cilicia foi entón anexada a unha provincia romana gobernada directamente e Ponto foi re-incorporada a Capadocia, entón unha provincia romana gobernada directamente.
Principado
miniatura|300px|As provincias romanas de Asia Menor baixo [[Traxano, incluíndo a provincia senatorial de Asia Menor de "Bitinia e Ponto".]]
Como parte das reformas constitucionais de Augusto, que transformaron a República romana no Imperio romano todas as provincias romanas se dividiron en provincias imperiais e provincias senatoriais. As provincias imperiais eran esas provincias fronterizas que requirían unha presenza militar permanente para protexer ao Imperio das invasións. Como tal, só o Emperador (como comandante supremo do exército) tiña o dereito de nomear aos gobernadores desas provincias.
O escritor romano Plinio o Novo foi gobernador da provincia no ano 110-113. As súas Epistulae ("Cartas") ao emperador Traxano (mandato 98-117) son unha fonte importante da administración provincial romana.
Dominio
Baixo as reformas administrativas do emperador Diocleciano, Bitinia e Ponto dividiuse en tres provincias máis pequenas: Bitinia, Honorias e Paflagonia, diocese de Pontica, á súa vez, parte da prefectura de Oriente.
Imperio bizantino
Despois das invasións musulmás do século IX, o Imperio Bizantino reorganizou a súa estrutura provincial en themas bizantinos. A provincia de Bitinia e Ponto reorganizáronse nos temas de Bucelario, Opsiciano e Optimates.
Charles Camarda
Charles Joseph Camarda é un astronauta estadounidense que participou na misión STS-114. Pasou un total de 13,90 días no espazo.
Traxectoria
Camarda naceu o 8 de maio de 1952 en Queens, Nova York. É graduado en enxeñería aeroespacial polo Instituto Politécnico de Brooklyn en 1974, tendo un máster en enxeñería Universidade George Washington en 1980 e un doutoramento en enxeñería aeroespacial pola Universidade do Estado e Instituto Politécnico de Virxinia en 1990. Entre as súas afeccións está a práctica do raquetbol, correr e facer pesas.
Foi seleccionado como candidato pola NASA en abril de 1996 e tras dous anos de adestramento pasou a ser astronauta oficialmente. Formou parte da tripulación da misión STS-114.
1646
Outros
Historia ano a ano
72
Outros
Historia ano a ano
70er
Restauración Francesa
A Restauración Francesa é o nome que se lle da a un período da historia de Francia que comeza coa volta dos Borbóns ao trono francés e remata coa Revolución de 1830.
John Salmons
John Rashall Salmons, nado o 12 de decembro de 1979 en Filadelfia, Pensilvania, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto. Xogaba nas posicións de escolta ou ala.
Restauración Francesa
A Primeira Restauración
A restauración de Luís XVIII ao trono en 1814 se puido levar a cabo grazas a axuda do ministro de exterior de Napoleón, Talleyrand quen convenceu as forzas aliadas do desexo de restaurar aos Borbón no trono. Os aliados que habían apoiado a diferentes candidatos nun principio: Gran Bretaña aos Borbóns, Austria considerou a rexencia do fillo de Napoleón, François Bonaparte, e os Rusos dubidaban entre o duque de Orleáns Luís Filipe ou Jean-Baptiste Bernadotte (antigo Mariscal de Francia baixo o goberno de Napoleón que era ademais herdeiro ao trono de Suecia). Ofrecéuselle a Napoleón conservar o trono ata febreiro de 1814, coa condición de que as fronteiras de Francia volveran as de 1792, pero este negouse.
Luís, en acordo coa Declaración de Saint-Ouen aceptou a constitución escrita, a Carta de 1814, que garantía unha lexislatura bicameral. O sufraxio estaba limitado aos homes con propiedades considerables, e só un 1% da poboación podía votar.
John Salmons
NBA
Salmons foi seleccionado no posto número 26 do Draft da NBA de 2002 polos San Antonio Spurs. Foi enviado aos Philadelphia 76ers, onde estivo bastante discreto promediando tan só 4,1 puntos por xogo, e máis tarde aos Kings, onde asinou un contrato multianual, pasando tres anos nos que tivo boas tempadas, especialmente na última, onde unha inusitada mellora do seu lanzamento de tres puntos converteuno nun anotador moi solvente. En decembro de 2006 conseguiu o seu primeiro triplo-dobre ante Denver Nuggets, con 21 puntos, 11 rebotes e 10 asistencias.
Restauración Francesa
A Primeira Restauración
miniatura|esquerda|Caricatura na que se mostra a Familia Real e os Aliados preocupados pola felicidade de Europa
Logo da popularidade inicial, Luís XVIII de Francia tratou de desfacer os avances logrados trala revolución o que fixo que perdera os seus apoios maioritarios. Actos como o de trocar a bandeira tricolor pola bandeira dos Borbóns, nomearse Luís XVIII, como sucesor de Luís XVII quen nunca gobernou, o de adoptar o título de Rei de Francia en lugar de Rei dos Franceses e o recoñecemento dos aniversarios das mortes de Luís XVI e de María Antonieta foron significantes para o descontento popular.
John Salmons
NBA
O 26 de agosto de 2014, Salmons asinou cos New Orleans Pelicans. O 19 de febreiro de 2015, Salmons foi traspasado ós Phoenix Suns nun traspaso entre os Pelicans, os Suns e os Miami Heat. Dous días despois, foi cortado polos Suns.
A Fonte Seca, Pexegueiro, Tui
A Fonte Seca é un lugar da parroquia de Pexegueiro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 84 habitantes (40 homes e 44 mulleres), un descenso de 19 habitantes respecto ao ano 1999.
Restauración Francesa
A caída da Primeira Restauración
Napoleón que estaba na illa de Elba aproveitou un descoido dos seus vixilantes para poder escapar e chega a Antibes o 1 de marzo de 1815, a súa chegada é acollida con clamor en toda Francia excepto en Provenza onde sempre apoiaron aos Borbóns. Sen disparar nin un só tiro, a pequena tropa de Napoleón pasou a converterse nun grande exército que cinco días máis tarde da súa chegada a Francia, chega a París de onde Luís XVIII fuxira con celeridade. Comezan así os Cen Días que rematarán coa Batalla de Waterloo e a caída definitiva de Napoleón.
A Segunda Restauración
Trala caída definitiva de Napoleón en 1815, Luís XVIII regresa a Francia. Entre 1816 e 1817, Luís XVIII rebaixa os impostos durante unhas fames causando a baixada dos prezos e provocando a ira dos terratenentes, fonte de lexitimidade dos Borbóns. Coa morte deste en 1824, sobe ao trono de Francia, Carlos X. Aínda hoxe existe un grande debate entre os historiadores sobre cales foron as causas reais que levaron á caída de Carlos X. Considerase, porén, que é desde 1827 ata 1830 cando unha serie de crises económicas, combinadas co auxe da oposición liberal na Cámara dos Deputados a que fixo caer aos conservadores pro-borbónicos. En 1830, o goberno de Carlos X se atopaba con problemas por todas partes. A nova maioría liberal, o auxe da prensa liberal en París, que superaba ao oficial do goberno, indicaban un xiro ata a esquerda dos parisienses. A situación pronto chegou ao extremo a revolución que estalou ese mesmo ano e que rematou con Luís-Filipe de Orleáns como novo Rei dos Franceses. Poñíase inicio á Monarquía de Xullo.
Vilar, Cabeiras, Arbo
Vilar é un lugar da parroquia de Cabeiras, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
A Perouta, Noia, Noia
A Perouta é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 1 habitante (1 home e ningunha muller).
Ponte Ambía, Baños de Molgas
Santa María de Ponte Ambía é unha parroquia do concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2022 tiña 70 habitantes (33 mulleres e 37 homes).
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Hórreos no lugar de Vilar, Ponte Ambía.
Mike Farrell
miniatura|Mike Farrel en 2007 durante un acto de protesta contra a [[Guerra de Iraq.]]
Traxectoria
Como actor Farrell é coñecido como o capitán B.J. Hunnicutt da serie de televisión M*A*S*H (1975-83), foi produtor de Patch Adams (1998) protagonizado por Robin Williams, actuou na serie Providence (1999-2002) e apareceu en tres episodios de Desperate Housewives (2007-2008) e nun episodio de Law & Order: Special Victims Unit (2008).
Activismo
Como activista colaborou con Human Rights Watch, foi un dos dirixentes da organización antiseitas Cult Awareness Network durante a súa primeira, é presidente de Death Penalty Focus, que se opón á pena de morte. Tamén activo no sindicalismo, foi vicepresidente primeiro da sección dos Ánxeles do Screen Actors Guild.
Bath Iron Works
Dende 1995, Bath Iron Works pasou a ser subsidiaria de General Dynamics, o maior contratista de defensa no mundo dende 2008.
Navantia e a Armada Española son socios tecnolóxicos e deseño con BIW. Nos anos 80 a FFG Oliver Hazard Perry foi usada como base para o deseño das fragatas da clase Santa María da Armada Española. A serie Álvaro de Bazán (F-100) tamén empregan deseños de BIW. En 2017 Navantia e General Dynamics Bath Iron Works asinaron un acordo conxunto para colaborar no programa FFG (X), novo deseño das fragatas americanas.
Osamu Tezuka
Osamu Tezuka (手塚 治虫), nado en Toyonaka o 3 de novembro de 1928 e finado o 9 de febreiro de 1989, foi un debuxante de manga, animador, produtor, activista e doutor xaponés. É coñecido por ser o creador de Astro Boy, Kimba the White Lion e Black Jack. É a miúdo considerado o "Padriño do Anime" e o equivalente xaponés de Walt Disney, o cal foi a súa maior inspiración durante os seus anos de formación. A súa prolífica obra, as súas técnicas pioneiras e as innovadoras definicións dos xéneros valéronlle os títulos de "o pai do manga", "o deus da BD" e "kamisama do manga". O seu corpo repousa no cemiterio do templo Souzen-ji de Kiryū, Gunma.
Traxectoria
Osamu Tezuka era o irmán máis vello dos tres fillos que tiña a familia Tezuka en Toyonaka. O seu alcume era gashagasha-atama (gashagasha é un termo popular para sucio, e atama significa cabeza). As historias que a súa nai lle contaba de pequeno foron as que inspiraron a súa creatividade. Tezuka medrou en Takarazuka, Hyōgo e a súa nai levábao acotío ó teatro Takarazuka. A Takarazuka Revue, unha obra teatral interpretada integramente por mulleres, incluíndo os papeis masculinos, tamén tivo un grande impacto nos traballos posteriores de Tezuka, como no deseño dos vestidos dos seus personaxes. El dixo que sentía un profundo "sentimento de nostalxia" pola Takarazuka.