cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Raposo común
Pelaxe
A pelaxe de inverno é densa, suave, sedosa e relativamente longa. Nos raposos comúns do norte, a pelaxe é moi longa, densa e esponxosa, pero é máis curta, máis escasa e grosa nas formas do sur. Entre os raposos do norte, as variedades americanas teñen o pelo protector máis sedoso, mentres que a maioría dos raposos comúns de Eurasia teñen pelaxe grosa. Existen tres tipos de cores principais; vermello, prata/negro e cruzamentos (véxase Mutacións). No característico tipo vermello, as súas pelaxes son polo xeral de or avermellado brillante con tinturas amarelentas. Ó longo da columna vertebral ten unha franxa de patróns débiles e difusos de pelos castaños e avermellados. Dúas franxas adicionais pasan polas omóplatas, que, xunto coa franxa espiñal, forman unha cruz. A parte inferior do lombo adoita ser dunha cor prateada moteada. Os flancos son máis claros que a parte traseira, mentres que o queixo, os beizos inferiores, a gorxa e o peito son brancos. A superficie inferior restante do corpo é escura, marrón ou avermellada. Durante a lactación, a pelaxe do ventre das femias pode volverse vermello ladrillo. As partes superiores das extremidades son vermellas enferruxadas, mentres que as patas son negras. A parte frontal da faciana e a parte superior do pescozo é de cor vermello pardo ou avermellado brillante, mentres que os beizos superiores son brancos. A parte posterior das orellas é de cor negra o avermellada, mentres que a superficie interna es esbrancuxada. A parte superior da cola é de cor marrón avermellada, pero de tonalidade máis clara cá parte posterior e os flancos. A parte inferior da cola é de cor gris pálida cunha tintura de cor palla. Un punto negro, onde se atopa a glándula supracaudal, adoita estar presente na base do rabo. A punta da cola é branca.
Mutacións
miniatura|Diversas mutacións de cor de raposos comúns. miniatura|Os exemplares brancos de raposo común poden distinguirse dos [[raposo ártico|raposos árticos polo seu tamaño un 25% maior, boca e orellas máis longas e puntiagudas. Este exemplar en catividade amosa pigmentación negra nos ollos, nariz e beizos que non se aprecian nos albinos. O albinismo completo nos raposos comúns é raro e ocorre principalmente en zonas boscosas do sur. Normalmente, o albinismo está acompañado por deformacións e desenvólvese por anos de alimentación insuficiente. ]] As coloracións atípicas dos raposos comúns representan diferentes etapas cara ó melanismo completo, e adoitan ocorrer en rexións frías.
Sentidos
Os raposos comúns teñen visión binocular, mais a súa visión reacciona principalmente ó movemento. A súa percepción auditiva é aguda, sendo quen de escoitar un Lyrurus tetrix cambiando de poleiro a 600 pasos, o voo dos corvos a 0,25–0,5 km e o chío dun rato a 100 m. Son quen de situar sons dentro dun grao de 700–3 000 Hz, aínda que con menos precisión nas frecuencias máis altas. O seu olfacto é bo, pero peor có dos cans adestrados.
Glándulas de olor
Os raposos comúns teñen un par de sacos anais cubertos por glándulas sebáceas, ámbolos dous abertos a través dun só conduto. Os sacos anais actúan como cámaras de fermentación nas que organismos aerobios e anaerobios converten o sebo en compostos olorosos, incluíndo ácidos alifáticos. A glándula odorífera de forma ovalada ten 25 mm de longo e 13 mm de ancho, e supostamente cheira a violetas. A presenza de glándulas do pé é errada. As cavidades interdixitais son profundas, cunha tintura avermellada e un forte cheiro. As glándulas sebáceas atópanse no ángulo das mandíbulas.
Comportamento
miniatura|Unha parella de raposos comúns europeos en Surrey, Inglaterra.
Comportamento social e territorial
Os raposos comúns estabelecen territorios de hábitat estables dentro de áreas particulares ou ben son itinerantes sen unha morada fixa. Empregan os seus ouriños para marcar os seus territorios. Un raposo macho ergue unha pata traseira e os seus ouriños réganse cara a adiante fronte a el, mentres que unha raposa femia abáixase para que os ouriños se reguen no chan entre as patas traseiras. Os ouriños tamén se usan para sinalar sitios de caché baleiros, usados para amorear alimentos atopados, como recordatorios para non perder o tempo investigándoos. O emprego de até 12 posturas de micción diferentes permítelles controlar con precisión a posición da marca de olor. Os raposos comúns viven en grupos familiares que comparten un territorio conxunto. En hábitats favorables e/ou áreas con baixa presión de caza, varios raposos subordinados poden estar presentes nun mesmo lugar. Os raposos subordinados adoitan ser un ou dous, pero ás veces poden atoparse até oito nun só territorio. Estes subordinados poderían ser anteriormente animais dominantes, mais na súa maioría son exemplares novos da camada anterior, que actúan como axudantes no coidado das crías. Alternativamente, explicouse a súa presenza como reposta ós excedentes temporais de alimentos non relacionados co éxito reprodutivo. As raposas non reprodutoras gardarán, xogarán, prepararán, proveerán e velarán polas crías, un exemplo de selección de parentesco. Os raposos comúns poden deixar as súas familias unha vez que acadan a adultez se teñen oportunidade de conseguir un territorio de seu. Se non, permanecerán cos seus pais, aínda que teñan que pospoñer a súa propia reprodución.
Reprodución e desenvolvemento
miniatura|esquerda|Unha parella de raposos comúns das Cascadas (V. v. cascadensis) copulando. miniatura|Cría de raposo común europeo en [[Oxfordshire.]] miniatura|Crías saíndo do tobo. Os raposos comúns reprodúcense unha vez ó ano na primavera. Dous meses antes do ciclo estral (normalmente en decembro), os órganos reprodutores das femias cambian de forma e tamaño. Cando comezan o seu período estral, os seus cornos uterinos duplican o seu tamaño, e os seus ovarios medran até ser 1,5 a 2 veces máis grandes. A formación de esperma dos machos comeza en agosto-setembro, e os testículos acadan o seu maior peso en decembro-febreiro. O período estral das femias dura tres semanas, durante as cales os machos se aparean coas femias durante varios días, a miúdo nas súas tobeiras. O bulbus glandis dos machos medra durante a copulación, formando un vínculo que pode durar máis dunha hora. O período de xestación dura de 49 a 58 días. Malia que os raposos son principalmente monógamos, probas de ADN feitas sobre unha poboación indicaron grandes niveis de polixinia, incesto e camadas de paternidade mixta. As raposas subordinadas poden quedar embarazadas, pero polo xeral o parto non ten éxito, ou os seus cachorros son eliminados despois do parto pola femia dominante ou por outros subordinados.
O tamaño medio da camada consiste en catro a seis crías, aínda que tamén se teñen rexistrado camadas de até 13 crías. As camadas grandes son máis frecuentes en áreas onde a mortalidade dos raposos é alta. As crías nacen cegas, xordas e sen dentes, cunha pelaxe esponxosa de cor marrón escura. Cando nacen, pesan de 56 a 110 g e miden 14,5 cm de longo cunha cola de 7,5 cm. Teñen as patas curtas, as cabezas grandes e o peito amplo. As nais permanecen coas crías dúas ou tres semanas, cando xa son quen de termorregularse. Durante este período, os pais ou femias estériles alimentan ás nais. As femias son moi protectoras coas súas crías, e sábese que mesmo loitan contra terriers na súa defensa. Se a nai morre antes de que as crías sexan independentes, o pai asume o papel de provedor. As crías abren os ollos despois de 13–15 días, tempo durante o cal os canais auditivos tamén abren e os seus dentes superiores comezan a saír. Os dentes inferiores asoman 3 ou 4 días despois. Os seus ollos son nun principio de cor azul, mais cambian a ámbar ás 4 ou 5 semanas. A súa pelaxe comeza a cambiar ás tres semanas de idade, cando aparece a raia negra dos ollos. Cando cumpren un mes, aparecen manchas vermellas e brancas nas facianas. Durante este tempo, as súas orellas enderéitanse e os seus fociños alónganse. As crías comezan a abandonar as tobeiras e experimentar con alimentos sólidos traídos polos seus pais con 3 ou 4 semanas de idade. O período de lactación dura unhas 6 ou 7 semanas. A súa primeira pelaxe comeza a cubrirse de pelos brillantes despois de 8 semanas. Con 3 ou 4 meses, as crías teñen as patas longas, e o peito estreito e musculoso. Acadan as proporcións adultas con 6 a 7 meses. Algunhas femias poden chegar á madureza sexual con 9–10 meses, tendo as súas primeiras camadas cun ano de idade. En catividade, a súa lonxevidade pode chegar a 15 anos, aínda que en liberdade non adoitan sobrevivir máis 5 anos.
Comportamento na tobeira
miniatura|Vista lateral e superior da tobeira dun raposo común. Agás na época de cría, a maioría dos raposos comúns prefiren vivir en espazos abertos, en áreas con moita vexetación, aínda que poden entrar en tobeiras para gorecerse do mal tempo. As súas tobeiras adoitan estar en outeiros ou ladeiras de montañas, cavorcos, cantís, beiras empinadas de corpos de auga, gabias, depresións, calexas, en fendas de rocha e ambientes humanos descoidados. Os raposos comúns prefiren cavar as súas tobeiras en chans ben drenados. As tobeiras escavadas nas raíces das árbores poden durar décadas, mentres que as escavadas nas estepas duran só uns poucos anos. Poden abandonar os seus agochos durante os gromos de sarna, posiblemente como mecanismo de defensa contra a propagación de doenzas. Nas rexións desérticas de Eurasia, poden usar as tobeiras dos lobos, porco espiños e outros mamíferos grandes, así como as cavadas por colonias de xerbos. Comparadas coas tobeiras construídas polos raposos árticos, teixugos, marmotas e raposos de corsac, as dos raposos comúns non son demasiado complexas. As tobeiras do raposo común divídense en goridas e tobos temporais, que consisten nunha pequena pasaxe ou cova para agocharse. A entrada principal da tobeira conduce cara abaixo (40–45 °) e ensancha nunha gorida, dende onde se ramifican numerosos túneles laterais. A súa profundidade varía entre os 0,5 e os 2,5 m, raramente chegando a auga subterránea. A pasaxe principal pode chegar a medir 17 m de longo, mais a media rolda entre os 5 e os 7 m. En primavera, os raposos comúns limpan os seus acubillos do exceso de terra a través de movementos rápidos, primeiro coas patas dianteiras e despois con movementos de patadas coas patas traseiras, sacando a terra desbotada a máis de 2m da tobeira. Cando nacen as crías, a terra desbotada é pisada para formar un lugar de xogo para eles e onde tamén poden recibir a comida. Poden compartir as súas goridas con marmotas ou teixugos. Ó contrario que os teixugos, que limpan coidadosamente as súas terras e defecan en latrinas, os raposos comúns adoitan abandonar as pezas de presa arredor das súas cavidades. O tempo medio que dorme un raposo vermello en catividade é de 9,8 horas ó día.
Vocalizacións
miniatura|dereita|Ladridos de raposo no Reino Unido, en xaneiro de 1977. Os raposos comúns teñen un amplo rexistro vocal, e producen diferentes sons que abranguen até cinco oitavas, os cales varían dun exemplar a outro. Análises recentes identifican 12 sons diferentes producidos polos adultos e 8 polas crías. A maioría dos sons poden dividirse entre chamadas de "contacto" e "interacción". As primeiras varían de acordo coa distancia entre os individuos, mentres que as últimas dependen do nivel de agresión.
Outra chamada, que non encaixa nas dúas categorías, é un son longo e monosilábico "waaaaah". Como é comunmente escoitado durante a época de reprodución, pénsase que é realizado por femias para atraer ós machos. Cando detectan perigo, os raposos emiten un ladrido monosilábico. A curta distancia, é como unha tose apagada, mentres que a longas distancias é máis agudo. As crías fan xemidos resoantes cando son aleitadas, e estas chamadas son especialmente ruidosas cando non están satisfeitas.
Alimentación e caza
miniatura|Raposo común cun [[coipú.]] Os raposos comúns son omnívoros e a súa dieta é moi variada. Unha investigación realizada na antiga Unión Soviética demostrou que os raposos comúns consomen máis de 300 especies animais e unha ducia de especies de plantas. Aliméntanse principalmente de pequenos roedores como ratos de campo, esquíos de terra, hámsteres, xerbos ou marmotas. Entre as súas presas secundarias inclúense paxaros (como paseriformes, galiformes e anseriformes), lepóridos, porco espiños, mapaches, didélfidos, réptiles, insectos e outros invertebrados, alén de mamíferos mariños, peixes e equinodermos. En raras ocasións, os raposos poden atacar exemplares novos ou pequenos de ungulados. Normalmente depredan animais mamíferos de ata 3,5kg de peso, e precisan 500g de comida diarios. Os raposos comúns tamén adoitan comer plantas, e nalgunhas áreas a froita pode representar até o 100% da súa dieta durante o outono. O seu consumo de froitas inclúe arandos, amoras, framboesas, cereixas, caquis, moreiras, mazás, ameixas, uvas e landras. Outras plantas que consomen son gramíneas, Cyperaceae e tubérculos.
Os raposos comúns tamén depredan galiformes e paxaros cantores, lebre, coellos, ratas de almiscre, particularmente en reservas de caza e granxas onde as aves de criadeiro son protexidas e coidadas, así como granxas avícolas.
A estrela misteriosa
A estrela misteriosa (L'Étoile mystérieuse) é o décimo álbum de aventuras de As aventuras de Tintín, o famoso personaxe do debuxante e guionista de cómics belga Hergé, e o primeiro en ser publicado directamente en cor. A versión inicial da historieta serializouse a diario en Le Soir, o principal xornal francófono de Bélxica, de outubro de 1941 a maio de 1942 no medio da ocupación alemá de Bélxica durante a Segunda Guerra Mundial, cando Bélxica estaba baixo a ocupación nazi, o que se reflicte no argumento. Como outros álbums da serie ten dúas versións, a primeira realizada en 1942 e a segunda en 1952.
Raposo común
Alimentación e caza
Malia que existe un consenso popular de que o seu olfacto é moi importante na caza, dous estudos que investigaron experimentalmente o papel do olfacto, o oído e a vista chegaron á conclusión de que a vista e o sentido máis importante na caza para os raposos comúns e os coiotes.
Os raposos comúns prefiren cazar nas primeiras horas da mañá antes do amencer e durante a noite. Aínda que normalmente prefiren alimentarse sós, poden ser máis sociables en ambientes ricos en recursos. Cando depredan presas como ratos, primeiro identifican o lugar exacto cun son, despois saltan por enriba do agocho da presa, dirixíndose no aire coas súas colas, antes de aterrar no seu obxectivo até 5 metros de distancia. Polo xeral só se alimentan de prea na última hora da tarde e pola noite. Son extremadamente posesivos coa súa comida e defenderán as súas capturas mesmo de animais dominantes. En ocasións, os raposos comúns poden cometer actos de matanzas excesivas; durante a tempada de cría, rexistrouse un caso no que catro raposos mataron unhas 200 gaivotas choronas cada un, en especial durante as horas escuras e ventosas cando as condicións de voo eran desfavorables. As perdas de aves de curral e de caza poden ser importantes debido a isto. Semella que ós raposos comúns non lles gusta o sabor das toupas, mais atrápanas vivas e danllas ás crías para que xoguen con elas.
A estrela misteriosa
As modificacións introducidas en 1952 suavizan un tanto o aire pronazi do argumento, aínda que tampouco son substanciais: Bohlwinkel segue sendo un apelido xudeu (aínda que menos recoñecible que Blumenstein) e o personaxe segue tendo os trazos que se atribúen aos xudeus na propaganda antisemita: gran nariz, grosos beizos... A historia cónta como o mozo xornalista belga Tintín, viaxa co seu can Milú e o seu amigo o Capitán Haddock a bordo dunha expedición científica ao Océano Ártico nunha carreira internacional para atopar un meteorito que caeu á Terra.
Raposo común
Alimentación e caza
Un estudo de 2008–2010 con 84 raposos realizado na República Checa e Alemaña demostrou con éxito que a caza en vexetación alta ou baixo a neve podería implicar unha conexión dos raposos co campo magnético da Terra.
A estrela misteriosa
Neste álbum o capitán Haddock fai a súa segunda aparición. Se no anterior (O caranguexo das tenaces de ouro) era un alcohólico sen remedio, neste é o presidente da Liga de Mariños Antialcohólicos, aínda que sen moita convicción.
Raposo común
Inimigos e competidores
miniatura|esquerda|250px|Un raposo común enfrontándose a un [[raposo gris.]] miniatura|250px|Unha [[aguia real alimentándose dun raposo común.]] miniatura|250px|Un raposo enfrontándose a dous teixugos. Os raposos comúns, polo xeral, dominan outras especies de raposos. Os raposos árticos normalmente evitan as competencias con raposos comúns que viven máis ó norte, onde a comida é demasiado escasa para manter o corpo meirande dos raposos común. Aínda que o límite norte da especie común está relacionado coa presenza de comida, o límite sur da especie ártica está limitada pola presenza do primeiro. Tanto os raposos comúns como os árticos foron introducidos en case cada illa entre as illas Aleutianas e o arquipélago Alexander durante as décadas de 1830 e 1930 pola industria da pel. Os raposo comúns desprazaron invariablemente ós raposos árticos, rexistrándose o caso dun único macho que matou a tódolos raposos árticos residentes nunha pequena illa en 1866. Cando son poboacións simpátricas, os raposos árticos evitan a confrontación alimentándose de lemmings e refugallos, no canto dos toupellos que prefiren os raposos comúns. Ámbalas dúas especies matan ás crías da outra cando teñen oportunidade. Os raposos comúns son serios competidores dos raposos corsac, xa que cazan as mesmas presas durante todo o ano. Ademais, a especie común é máis forte, está mellor adaptada a cazar na neve a máis de 10 cm de profundidade e é máis efectiva na caza e captura de roedores de tamaño medio e grande. Semella que os raposos corsac só superan ós comúns en áreas semidesérticas e esteparias. En Israel, os raposos de Blanford evitan a competición cos raposos comúns restrixíndose a si mesmos en cantís rochosos e evitando as chairas abertas habitadas polos comúns. Os raposos comúns tamén dominan sobre as especies Vulpes macrotis e Vulpes velox. Os primeiros evitan a competición vivindo en ambientes áridos, ó tempo que os común incrementaron a súa presenza en áreas antigamente ocupadas por eles por mor dos cambios medioambientais inducidos polos humanos. Os raposos comúns matan a ambas especies e compiten tanto pola súa comida como polas súas tobeiras. Os raposos grises son a excepción, xa que dominan ós raposos comúns onde os seus hábitats coiciden. Historicamente, a interacción entre as dúas especies é rara, xa que os gries prefiren as áreas densamente boscosas ou semiáridas, en oposición ós comúns, que prefiren áreas abertas e moderadas. Porén, as interaccións convertéronse en algo máis frecuente por mor da deforestación, o cal permite ós raposos comúns colonizar os hábitats dos grises.
A estrela misteriosa
A primeira edición en galego foi en 1988 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Raposo común
Inimigos e competidores
Os lobos poden matar e comer raposos en disputas por cadáveres. Nas áreas de América do Norte onde as poboacións de raposo común e de coiote son simpátricas, os raposos tenden a evitar os territorios dos coiotes. A causa principal desta separación pode ser a evasión activa por parte dos raposos. As interaccións entre ámbalas dúas especies varían na súa natureza, dende o antagonismo activo até a indiferenza. A maioría dos encontros agresivos son iniciados por coiotes, e hai poucos casos rexistrados de raposos vermellos que actúan agresivamente cara ós coiotes, agás cando son atacados ou cando se achegan ás súas crías. Por outra banda, téñense observado raposos e coiotes alimentándose xuntos. En Israel, os raposos comúns comparten o seu hábitat con chacais dourados. Cando os seus hábitats cadran, os dous cánidos compiten por mor das súas dietas idénticas. Os raposos ignoran os cheiros ou pegadas de chacais nos seus territorios e evitan a proximidade física cos propios chacais. Nas áreas onde os chacais son moi abondosos, a poboación de raposos decrece significativamente, aparentemente polo principio da exclusión competitiva.
Os raposos comúns dominan os mapaches, ás veces acabando coas crías ou trabando ós adultos até a morte. Coñécense casos de raposos que acabaron con cans mapache que entraron nas súas tobeiras. Esta competencia alcanza o seu máximo durante a comezos da primavera, cando a comida aínda é escasa. En Tartaria, a depredación dos raposos comúns representa arredor do 11,1% das mortes de cans mapache, e esta cifra elévase até o 14,3% no noroeste de Rusia.
A estrela misteriosa
A estrela misteriosa foi un éxito comercial e publicouse en forma de libro por Casterman pouco despois da súa conclusión; o primeiro volume de Tintín que se publicou orixinalmente no formato a toda cor de 62 páxinas. Hergé continuou As aventuras de Tintín con O segredo do alicornio, mentres que a serie pasou a ser unha parte definidora da tradición do cómic franco-belga. A estrela misteriosa recibiu unha crítica mixta e foi unha das entregas máis polémicas da serie debido ao retrato antisemita do seu vilán. A historia adaptouse tanto á serie de animación de 1957 Belvision como a serie de animación de 1991, como As aventuras de Tintín de Ellipse e Nelvana.
Raposo común
Inimigos e competidores
Os raposos comúns tamén poden matar pequenos mustélidos como donicelas, garduñas, martas, armiños, donicelas siberianas, furóns e martas cibelinas. Os teixugos poden vivir a carón dos raposos comúns en sección illadas de grandes tobeiras. É posible que as dúas especies se toleren a unha á outra debido ó mutualismo; os raposos achegan restos de comida ós teixugos, mentres que os teixugos manteñen limpas as tobeiras compartidas. Porén, coñécense casos de teixugos que expulsan ás femias das tobeiras e destrúen as camadas sen comelas. Os glutóns poden matar ós raposos comúns, a miúdo cando estes dormen ou están preto de prea. Pola contra, os raposos poden matar crías non atendidas de glutóns.
A estrela misteriosa
Sinopse
Tintín observa unha estrela que parece achegarse cada vez máis á Terra. No observatorio, coñece ao profesor Calys, que lle di que se trata dun meteorito que en poucas horas impactará contra o planeta provocando a fin do mundo. Tamén un autoproclamado profeta, Philippulus, predí a fin do mundo. Afortunadamente, os científicos equivocáronse nos cálculos e o meteorito pasa de longo aínda que un fragmento cae no Mar do Norte. Algunhas análises revelan que o meteorito contén un metal descoñecido con estrañas propiedades, que o profesor Calys bautiza como calisteno. Organízase unha expedición para recuperar o fragmento que caeu no mar, cunha tripulación de científicos europeos.
Raposo común
Inimigos e competidores
Os raposos comúns poden competir con hienas riscadas por cadáveres grandes. Os raposos comúns poden ceder a súa quenda ás hienas en corpos sen abrir, xa que as mandíbulas máis fortes destas últimas poden esgazar doadamente a carne que é dura de máis para os raposos. Os raposos poden acosar as hienas, usando o seu pequeno tamaño e maior velocidade para evitar os ataques das hienas. En ocasións, parece que os raposos atormentan deliberadamente ás hienas mesmo cando non hai comida pola que competir. En ocasións, os raposos non poden eludir os seus ataques e son asasinados. A miúdo atópanse restos de raposo nas goridas de hienas, e as tamén poden cobrarse os raposos que caen nas trampas.
A estrela misteriosa
Sinopse
Acompañado por Tintin e Milú, no barco de expedición polar, o Aurora, capitaneado polo amigo de Tintín o capitán Haddock participan un grupo de prestixiosos científicos de todo o mundo. Mentres tanto, tamén partiu outro equipo a bordo da nave de expedición polar Peary, apoiado polo financeiro Mr. Bohlwinkel, por iso, a expedición convértese nunha carreira para desembarcar no meteorito. O día da saída, Bohlwinkel manda un secuaz a poñer un cartucho de dinamita no Aurora, pero Milú logra desactivalo. No Mar do Norte, o Aurora case é abordado por outro dos barcos de Bohlwinkel, pero Haddock logra esquivalo. Outros contratempos prodúcense no porto islandés de Akureyri, cando se lle informa a Haddock que non hai combustible dispoñible. El e Tintín atopan entón un vello amigo seu, o capitán Chester, que revela que hai moito combustible e que a Golden Oil Company (que ten o monopolio do combustible) é propiedade de Bohlwinkel. Os tres derivan entón unha mangueira desde o barco de Chester, o "Sirius", ata o "Aurora", e conseguen enganar a Golden Oil para conseguir o combustible que necesitan.
Preto do Peary, o Aurora recibe unha chamada de socorro doutro barco e altera o seu rumbo para axudalo, pero as indagacións de Tintín dan como resultado que o sinal de socorro é unha tentativa para atrasalos. Retomando a viaxe, interceptan un cable anunciando que a expedición Peary chegou ao meteorito pero aínda non desembarcou. Mentres a tripulación Peary desembarca cara ó meteorito, Tintín usa o hidroavión do Aurora para tirarse en paracaídas sobre o meteorito e plantar a bandeira da expedición. Tintín e Milú acampan no meteorito mentres se reparan os motores do Aurora despois de ter problemas. Ao día seguinte ve ao calisteno creando inmensos cogomelos explosivos, e descobre que o calisteno acelera o crecemento e fai que as cousas sexan moito máis grandes, dun carozo de mazá crece unha grande árbore mentres que un verme se converte nunha enorme bolboreta, Tintín e Milú son ameazados por unha araña xigante que fuxiu da súa caixa de xantar, antes de que chegue o rescate. Un repentino tremor sacode o meteorito ao seu núcleo e afúndese no mar, Tintín e Milú escapan no hidroavión do Aurora cun anaco de calisteno. Entón Bohlwinkel decátase de que se espera que sexa xulgado polos seus delitos. Mentres que o 'Aurora' volve a casa, o capitán Haddock dirixe a nave cara á terra para abastecer non con combustible, senón con whisky.
Raposo común
Inimigos e competidores
En Eurasia, os raposos poden ser depredados por leopardos, caracais e linces europeos. Os linces perseguen ós raposos na neve profunda, onde as súas patas máis longas e gadoupas máis grandes lles dan vantaxe sobre os raposos, especialmente cando a profundidade da neve excede o metro. No distrito de Velikoluki, en Rusia, os raposos comúns están ausentes ou son vistos só ocasionalmente naquelas zonas onde os linces teñen os seus territorios permanentes Os investigadores coidan que os linces representan unha ameaza considerablemente menor cós lobos. En América do Norte, os depredadores felinos dos raposos inclúen o puma, o lince canadense e o lince vermello. Ocasionalmente, grandes rapaces como o bufo real poden depredar raposos comúns, e tamén se sabe de aguias reais que cazaron exemplares adultos.
A estrela misteriosa
Antecedentes
miniatura|alt=Foto en branco e negro dun hidroavión rodeado de xente | Un hidroavión alemán [[Arado Ar 196|Arado 196 usado por Hergé como inspiración para o tipo empregado por Tintín no libro]]
Raposo común
Distribución
miniatura|dereita|Raposo con varias cores de pelaxe en América do Norte. Os raposos comúns son animais cunha ampla distribución, cuxa área abrangue case 70 millóns km2. Distribúense ó longo de todo o hemisferio norte dende o círculo polar ártico até África do Norte, América Central e Asia. Están ausentes en Islandia, nas illas do Ártico, nalgunhas partes de Siberia e nos desertos extremos.
A estrela misteriosa
Antecedentes
No medio da Ocupación alemá de Bélxica durante a Segunda Guerra Mundial, Hergé converteuse no editor fundador de Le Soir Jeunesse, suplemento infantil do principal xornal de Bélxica, Le Soir.  O anterior empresario de Hergé, o xornal católico Le Vingtième Siècle (no que tiña a súa orixe As aventuras de Tintín a través do suplemento infantil propio Le Petit Vingtième) recibiu a prohibición das autoridades alemás de continuar publicando, a Le Soir en cambio, se lle permitiu permanecer aberto baixo o control administrativo do goberno militar. Le Soir Jeunesse serializou a maior parte de a illa misteriosa o inmediato antecesor, O caranguexo das tenaces de ouro, pero deixou de publicarse por escaseza de papel en 1941. As aventuras de Tintín trasladouse ao propio Le Soir, onde se concluíu O caranguexo das tenaces de ouro e as catro seguintes aventuras (incluída A estrela misteriosa) serializáronse.
Raposo común
Distribución
Non están presentes en Nova Zelandia e están clasificados como "novos organismos prohibidos" baixo a lei de substancias perigosas e novos organismos de 1996, que prohibe a súa importación.
A estrela misteriosa
Antecedentes
Durante a súa serialización inicial, 'a estrela misteriosa' presenta aos Estados Unidos como antagonistas primarios. Ao explicar isto, Hergé afirmou que a historia xiraba arredor do tema da "rivalidade para o progreso entre Europa e Estados Unidos". Aínda que non lle desagradaban os estadounidenses, sentía un forte desprezo polas grandes corporacións americanas, e exhibira temas antiamericanos en obras anteriores, especialmente en Tintin en América. Durante a serialización de a estrela misteriosa, en decembro de 1941, os Estados Unidos entraron na guerra do lado dos aliados, entrando así en conflito directo con Alemaña. Todos os científicos destacados procedían do Eixe, neutrais, ou países ocupados que poidan ser un reflexo da inclinación política dos anti-aliados. A biografía de Hergé de Harry Thompson afirmou que isto non se debería interpretar como un forte prexuízo anti-aliado, porque os únicos dous estados en Europa que formaron parte dos aliados nese momento eran a Unión Soviética e o Reino Unido, e que os personaxes de Haddock e Chester eran británicos.
Raposo común
Australia
En Australia, as estimacións de 2012 declararon que había máis de 7,2 millóns de exemplares nunha área que se estende a través da maioría das terras continentais. A especie estabeleceuse en Australia a través de sucesivas introducións dos colonizadores na década de 1830 na Terra de Van Diemen (arredor de 1833) e no distrito de Port Phillip de Nova Gales do Sur (arredor de 1845) co obxectivo de practicar o deporte tradición inglés da caza do raposo. Non se estabeleceu unha poboación permanente na illa de Tasmania e considérase que foi por mor da presenza do diaño de Tasmania. Porén, no continente a especie tivo moito éxito como superdepredador. É menos comúns nas áreas onde o dingo é máis prevalente, mais polo seu comportamento de tobeiras, conseguiu diferenciación de nicho sobre o can e o gato silvestres. Por todo isto, converteuse nunha das especies máis invasoras do continente. O raposo común provocou a extinción e o esmorecemento de varias especies nativas australianas, entre elas as da familia Potoroidae como o canguro rata do deserto. A distribución dos raposos común na parte sur do continente cadrou co espallamento de coellos en Australia e o correspondente esmorecemento de varios mamíferos de tamaño medio, como o Bettongia penicillata, o Bettongia lesueur, o Aepyprymnus rufescens, o bilbí, o Myrmecobius fasciatus, o Onychogalea fraenata e o quokka. Moitas destas especies están moi limitadas en áreas (como illas) onde os raposos comúns están ausentes ou son raros. Existen programas de erradicación local, malia que a idea da erradicación considérase moi difícil por mor do comportamento de tobeira e a caza nocturna desta especie, polo que o foco está posto na xestión coa introdución de recompensas estatais. Segundo o goberno de Tasmania, os raposos foron introducidos na anteriormente libre de raposos illa de Tasmania en 1999 ou 2000, supoñendo unha ameaza significativa para a fauna salvaxe como o Bettongia gaimardi. Estabeleceuse un programa de erradicación polo departamento de Industria e Auga tasmaniano.
Ramón Blanco Rodríguez
Ramón Blanco Rodríguez, nado en Vimianzo o 20 de febreiro de 1952 e finado en Cádiz o 9 de maio de 2013, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista e foi unha das grandes figuras da historia do Cádiz, tanto na súa etapa como futbolista, como nas diferentes etapas nas que adestrou o club andaluz.
Raposo común
Sardeña
A orixe da subespecie sarda ichnusae é incerta, xa que non existen rexistros do Plistoceno. É posible que a súa orixe se producise durante o Neolítico por mor da introdución na illa polo home. Dedúcese entón que as poboacións sardas de raposo derivasen das repetidas introducións de animais dende diferentes localidades do Mediterráneo. Esta última teoría pode explicar a diversidade fenotípica da subespecie.
Ramón Blanco Rodríguez
Como futbolista
Naceu no lugar de Cures, no concello de Vimianzo, de onde era súa nai, mentres que seu pai era natural das Barrosas, en Camariñas. Aos catro anos emigrou cos seus pais á Arxentina, instalándose en Buenos Aires. Comezou a xogar ao fútbol no barrio de La Boca, e aos 12 anos ingresou na canteira do Sportivo Italiano.
Con 17 anos debutou co primeiro equipo na Primeira B Nacional, a segunda máxima categoría do fútbol arxentino. Dous anos despois probou por primeira vez no fútbol español, no Real Oviedo, sen moita sorte, polo que regresou á Arxentina. Alí fichou polo Independiente, aínda que non chegou a debutar co primeiro equipo, xogando no canto diso co equipo filial.
En 1973 regresou a España xunto ao tamén galego José Cuiñas, fichando os dous polo Mallorca, da Segunda División. Alí foi centrocampista titular xunto a Frigols e Niz, e chamou a atención do Betis, que o fichou para a tempada 1974/75 xunto a Cuiñas. Aínda que debutou co equipo sevillano en agosto de 1974 no Trofeo Ciudad de Tarrasa, o seu debut oficial na Primeira División, categoría á que o club acababa de ascender, non se proudiu ata varios meses despois, na xornada 15 fronte ao Hércules no Benito Villamarín. Permaneceu dúas campañas no club verde e branco, disputando 20 partidos oficiais.
Raposo común
Doenzas e parasitos
Os raposos non son propensos á infestación con pulgas. Especies como Spilopsyllus cuniculi son transmitidas probablemente a través das presas capturadas polos raposos, mentres que outras como Archaeopsylla erinacei son transmitidas mentres viaxan. As pulgas que se alimentan de raposos comúns inclúen Pulex irritans, Ctenocephalides canis e Paraceras melis. Carrachas como Ixodes ricinus e I. hexagonus non son infrecuentes nos raposos, e pódense atopar en femias coidadoras e crías aínda nas súas tobeiras. O piollo Trichodectes vulpis diríxese especificamente a raposos, mais é relativamente infrecuente. O ácaro Sarcoptes scabiei é a causa máis importante de sarna en raposos comúns. Provoca caída extensiva de pelo, comezando pola base da cola e as patas traseiras, despois polo lombo antes de estenderse polo resto do corpo. Nas fases finais desta doenza, os raposos poden perder máis da metade da súa pelaxe, o 50% do seu peso corporal e poden roer as extremidades infectadas. Na fase epizoótica da doenza, polo xeral os raposos tardan catro meses en morrer despois da infección. Outros endoparasitos inclúen Demodex folliculorum, Notoderes, Otodectes cynotis (que pode ser atopado con frecuencia no conduto auditivo externo), Linguatula serrata (que infecta as pasaxes nasais) e dermatofitoses.
Coñécense unhas 60 especies de vermes parasitos que infectan ós raposos nas granxas peleteiras, mentres que esta cifra se reduce a 20 en liberdade. Varias especies de coccídios dos xéneros Isospora e Eimeria infectan os raposos. As especies de nematodos que se atopan na flora dos raposos son Toxocara canis e Uncinaria stenocephala, Capillaria aerophila e Crenosoma vulpis, infectando os dous últimos os seus pulmóns. Capillaria plica infecta a vexiga dos raposos. Trichinella spiralis aféctaos moi raramente. As especies de Eucestoda máis comúns nos raposos son Taenia spiralis e T. pisiformis. Outros son Echinococcus granulosus e E. multilocularis. Sábense de once especies de trematodos que infectan ós raposos, incluíndo ''Metorchis conjunctus.
Ramón Blanco Rodríguez
Como futbolista
En 1976 fichou polo Cádiz, que militaba en Segunda, acompañado de novo por Cuiñas. Xogou a maioría de partidos do club adestrado esa tempada por Enrique Mateos, sendo unha importante peza do equipo que logrou ese ano o primeiro ascenso da súa historia á Primeira División. O paso do Cádiz pola máxima categoría durou só un ano, mentres que Ramón Blanco continuou no club ata 1980, disputando 117 partidos oficiais e anotando 20 goles.
Raposo común
No folclore, na relixión e na mitoloxía
miniatura|esquerda|Roman de Renart nun libro infantil de 1869. dereita|miniatura|Un raposo de nove colas, tomado do libro [[Shan Hai Jing da Dinastía Qing. O espírito do raposo ou huli jing do folclore chinés é similar ao kitsune.]] Os raposos comúns salientan prominentemente no folclore e na mitoloxía das culturas humanas coas que son simpátricas. Na mitoloxía grega, a raposa teumesia ou raposa cadmea, foi un raposo xigante que estaba destinado a non ser atrapado nunca. O raposo foi un dos fillos de Equidna.
A estrela misteriosa
Antecedentes
Como fixera noutras aventuras de Tintín, que contaban con viaxes marítimas, Hergé tivo coidado de obter o maior número de datos sobre barcos posibles para facer os seus retratos máis realistas. O deseño do Aurora baseouse no RRS William Scoresby, mentres que o do Peary probablemente se basease noutro barco de exploración antártica, o RRS Discovery. O hidroavión no que viaxa a expedición baseouse no alemán Arado 196-A. Hergé, con todo, máis tarde criticou os seus propios esforzos nesta área, dicindo que se o Aurora fora un barco real, probablemente non sería apto para navegar.
Raposo común
No folclore, na relixión e na mitoloxía
Na mitoloxía celta, o raposo é un animal simbólico. Nos montes Cotswolds, críase que as bruxas tomaban a forma de raposos para roubar manteiga dos veciños. No folclore europeo, a figura de Roman de Renart simbolizaba o engano e a argucia. Apareceu orixinalmente (baixo o nome de "Reinardus") como unha personaxe secundaria no poema de 1150 "Ysengrimus". Reapareceu en 1175 na obra de Pierre Saint Cloud Le Roman de Renart, e fixo o seu debut en Inglaterra O conto do sacerdote da monxa de Geoffrey Chaucer. Moitas das aventuras de Roman de Renart proveñen das observacións do comportamento real dos raposos; é inimigo do lobo e ten afección polas amoras e as uvas.
Moitos contos populares chineses falan sobre espíritos raposo chamados huli jing que poden ter até nove colas, igual cós kumiho, como son coñecidos en Corea. Na mitoloxía xaponesa, os kitsune son espíritos raposo que posúen habilidades máxicas que medran coa idade e sabedoría. A máis coñecida entre estas habilidades é a de adoptar forma humana. Mentres que algúns contos populares falan de kitsune que empregan esta habilidade para enganar outros, outras historias retrátannos como fieis gardiáns, amigos, amantes e esposas. No folclore árabe, o raposo é considerado un animal covarde, feble, enganoso e ladino, e del dise que simula a morte enchendo o seu abdome con aire para semellar inchado, logo déitase de lado, agardando o achegamento dunha presa involuntaria. A astucia do animal foi recollida por autores da Biblia, e aplicaron a palabra "raposo" a falsos profetas (Ezequiel 13:4) e á hipocresia de Herod Antipas (Lucas 13:32).
O raposo asteiro aparece na mitoloxía dos nativos americanos, onde é representado como un compañeiro do Coiote. Porén, o raposo é compañeiro enganoso que adoita roubar a comida do Coiote. No mito da creación achomawi, o raposo e o coiote son os creadores do mundo que marchan xusto antes da chegada do ser humano. O pobo yurok cre que o raposo, anoxado, capturou o Sol e atouno nun outeiro, o cal fixo que queimara un gran burato no chan. Unha historia inuit conta como o raposo, retratado como unha muller fermosa, engana un cazador para que case con ela, só para logo recuperar a súa verdadeira forma e marchar por mor das ofensas del. Unha historia menominee conta que o raposo é un amigo pouco fiable do lobo.
Caza do raposo
miniatura|dereita|Beagle e raposo (1885) de [[Bruno Liljefors.]]
O rexistro histórico máis antigo da caza do raposo provén do século -IV; sábese que Alexandre o Grande cazou raposos e un selo datado do -350 representa un cabaleiro persa no proceso de caza dun raposo. Xenofonte de Atenas, quen vía a caza como parte da educación dun home culto, defendía a matanza de raposos como pragas, xa que distraían ós cans do rastro das lebres. Os romanos cazaron raposos arredor do ano 80. Durante os Anos escuros en Europa, os raposos eran considerados presas secundarias, pero a súa importancia foi medrando co tempo. Canuto o Grande clasificou os raposos como "bestas de persecución", unha categoría de presa máis baixo cá de "bestas de cazaría". Os raposos foron cazados cada vez menos como alimañas e máis como "bestas de persecución", até o punto que a finais da década de 1200, Eduardo I de Inglaterra tiña unha caninea de sabuxos e un cazador especializado en raposos. Durante este período, os raposos foron cazados cada vez na superficie coa axuda de sabuxos, máis que baixo terra cos terriers. Eduardo de York axudou ó ascenso dos raposos como presas máis prestixiosas no seu The Master of Game. No Renacemento, a caza do raposo converteuse nun deporte tradicional da nobreza. Despois de que a guerra civil inglesa causase unha caída nas poboacións de cervos, a caza de raposos popularizouse aínda máis. A mediados do século XVII, Gran Bretaña estaba dividida en territorios de caza de raposo e comezaron a formarse os primeiros clubs de caza (sendo o primeiro o "Charlton Hunt Club" en 1737). A popularidade da caza do raposo acadou o seu cumio en Gran Bretaña a partir de 1700. Malia que xa era nativo de América do Norte, o raposo común de Inglaterra foi importado con fins deportivos en Virxinia e Maryland en 1730 por tabaqueiros prósperos. Os cazadores americanos consideraron a especie común máis "deportiva" cá gris.
Os raposos comúns aínda son amplamente perseguidos como unha praga, sendo unha das especies do mundo con maior mortalidade causada polo ser humano. As mortes anuais de raposo representan 21 500–25 000 no Reino Unido (2000); 600 000 en Alemaña (2000–2001); 58 000 en Austria (2000–2001); 58 000 en Suecia (1999–2000); 56 000 en Finlandia (2000–2001); 50,000 en Dinamarca (1976–1977); 34 832 en Suíza (2001); 17 000 en Noruega (2000–2001); 2 000 só en Saskatchewan, no Canadá (2000–2001); 4 000–8 000 en Minnesota (media anual dos trampeiros entre 2002–2009).
Caza do raposo en Galicia
O raposo é unha especie cinexética e cada ano realízanse en Galicia varias competicións de caza, entre elas a "Copa de España de Caza do Raposo", organizada pola Federación Galega de Caza e subvencionadas pola Xunta de Galicia. Esta competición conta co rexeitamento de asociacións animalistas e ecoloxistas que denuncian que a tempada de caza en Galicia deixa anualmente un balance de 12 000 raposos mortos.
Uso da pel
miniatura|Peles de raposo común. Os raposos comúns son uns dos animais máis importantes para a industria peleteira. As súas peles son empregadas para adornos, bufandas, manguitos, chaquetas e abrigos. Utilízanse principalmente como adornos para abrigos de tea e prendas de piel, incluíndo pezas de roupa de noite. As peles dos raposos comúns de capa prateada son populares como capas, mentres que os raposos cruzados úsanse principalmente para bufandas e rara vez para adornos. O número de bufandas de raposo vendidas supera o número total de bufandas feitas con peles doutros animis. Porén, esta cantidade vese ensombrecida polo número total de peles de raposo empregadas para fins de adorno. As variedades prateadas son as máis cobizadas polos peleteiros, seguidas polas variedades en cruz e vermella respectivamente. > A comezos de 1900, máis de 1 000 peles de raposos americanos foron importadas ó Reino Unido anualmente, mentres que 500 000 peles eran exportadas anualmente dende Alemaña e Rusia. O comercio mundial de raposos comúns salvaxes en 1985–86 era de 1 543 995 peles. Os raposos representaron até o 45% das peles capturadas nos Estados Unidos, cun valor de 50 millóns de dólares. Os prezos das peles están a medrar, cunha media en poxa ó por maior en América do Norte de 39 dólares en 2012, e de 65,78 dólares en 2013.
Predación de gando e mascotas
miniatura|Restos dun cordeiro preto dunha tobeira de raposo. miniatura|Raposo nun xardín de [[Birmingham roldando unha gaiola de coello.]] En ocasións, os raposos depredan años. Polo xeral, os años obxectivo dos raposos tenden a ser espécimes fisicamente febles, mais non é algo invariable. As ovellas que pertencen a razas pequenas, como a cabecinegra escocesa, son máis vulnerables ca razas meirandes como a meiriña. Os años xemelgos poden ser máis vulnerables ós raposos cás crías únicas, xa que as ovellas non poden defender ós dous simultaneamente. O cruzamento de ovellas pequenas de terras altas con carneiros meirandes de terras baixas pode causar un parto difícil e prolongado para as ovellas, o cal fai que corran un maior risco de depredación de raposos. Os años nados de ovellas que se reproducen por vez primeira son asasinados máis a miúdo por raposos en comparación coas nais experimentadas, que se manteñen máis preto da súa cría.
Os raposos comúns tamén depredan coellos domésticos e cobaias se están en espazos abertos ou se lles permite ir libremente polos xardíns. Normalmente, este problema evítase aloxándoos en gaiolas robustas e recintos pechados. Os raposos urbanos atopan frecuentemente gatos e poden alimentarse xunto a eles. En confrontacións físicas, os gatos adoitan ter vantaxe sobre eles. Os casos rexistrados nos que os raposos matan gatos teñen que ver coas crías de gato. Malia que a maioría de raposos non comen gatos, algúns si o fan, mais en xeral considéranos un competidor e non unha presa.
Domesticación
miniatura|esquerda|240px|Raposo doméstico ruso coa coloración característica da especie. No seu estado salvaxe, os raposos vermellos son xeralmente inadecuados como mascotas. Moitas crías supostamente abandonados son adoptados por persoas ben intencionadas durante o período de primavera, aínda que é improbable que as femias abandonen ás súas crías. Os orfos reais son raros, e os que son adoptados adoitan ser crías que simplemente se desviaron da súa tobeira. As crías requiren atención case constante; cando aínda son aleitados, requiren leite a intervalos de catro horas de día e de noite. Unha vez desleitados, poden chegar a ser destrutivos para obxectos de coiro, mobles e cables eléctricos. Aínda que xeralmente son amigables coas persoas cando son novos, vólvense temerosos dos humanos unha vez chegan ás 10 semanas de idade, agás cos seus coidadores. Manteñen un forte instinto de ocultación, como os exemplares salvaxes, e poden representar unha ameaza para as aves domésticas, mesmo cando están ben alimentados. Aínda que sospeitan dos estraños, poden formar vínculos con gatos e cans, mesmo cos criados para a caza de raposos.
Unha estirpe de raposos domésticos foi creada polo xenetista ruso Dmitry Belyayev, quen durante un período de 40 anos criou varias xeracións de raposos comúns prateados en granxas de peletaría, escollendo só aqueles exemplares que amosaban menos medo cara ós humanos. Co tempo, o equipo de Belyayev escolleu soamente aqueles que amosaban as respostas máis positivas, o que deu como resultado unha poboación de raposos cuxo comportamento e aparencia cambiaron significativamente. Despois de dez xeracións de cría controlada, estes raposos xa non amosaron medo ós humanos, engurrando as colas e lamendo ós seus coidadores humanos para mostrar afecto. Estes cambios de comportamento viñeron acompañados de cambios físico, como gadoupas acolchadas, orellas colgantes en crías e colas enroladas, semellantes ós trazos que distinguen os cans domésticos dos lobos.