Monica_Vitti
Traxectoria
A súa primeira participación no cinema foi en 1954, nun papel non acreditado no filme de Edoardo Anton Ridere Ridere Ridere (1954). Seguírona outras aparacións en Adriana Lecouvreur (1955), a serie de televisión L'alfiere (1956) e os telefilmes Questi ragazzi (1956) e Il tunnel (1958). Actuou nun episodio de Mont-Oriol (1958) e dobrou a voz de Rosanna Rory en I soliti ignoti (1958). A súa primeira interpretación fílmica importante foi en 1958 en Le dritte de Mario Amendola con Franco Fabrizi. miniatura|esquerda|Vitti con [[Marcello Mastroianni|Mastroianni como xurados de Miss Italia en 1960]] En 1957 durante a posprodución de Il grido, no que traballaba como dobradora de Dorian Gray, coñeceu ao seu director Michelangelo Antonioni e uniuse ao grupo teatral que estaba organizando con actores novos, como Giancarlo Sbragia ou Virna Lisi, e participou na posta en escena no Teatro Eliseo de Milán da comedia escrita por Antonioni e Elio Bartolini Scandali segreti. A colaboración de Vitti e Antonioni continuou no cinema e Vitti encarnou a atormentada Claudia, un dos personaxes principais de L'Avventura, un éxito internacional que Antonioni dirixiu en 1960, e que converteu a Vitti nunha estrela internacional. O filme derivou nunha tetraloxía na que Vitti interpretou a tentadora Valentina en A noite (1961), a misteriosa e insatisfeita Vittoria en L'eclisse (1962) e a neurótica Giuliana en O deserto vermello (1964). miniatura|esquerda|Monica Vitti en 1970 En 1965 actuou por primeira volta nun filme rodado en inglés, Modesty Blaise de Joseph Losey, unha comedia de espionaxe que protagonizou con Terence Stamp e Dirk Bogarde, e que tivo a súa estrea o ano seguinte con moderado éxito e con críticas adversas. Apareceu na película antolóxica La fate (1966), protagonizou Fai in fretta ad uccidermi... ho freddo! (1967) con Jean Sorel e Ti ho sposato per allegria (1967). Tamén en 1967 protagonizou La cintura di castità (1967) con Tony Curtis, La ragazza con la pistola (1968) con Stanley Baker, La femme écarlate (1969) con Maurice Ronet e Amor meu, axúdame (1969) con Alberto Sordi. Todos estes filmes mudaron a imaxe de Vitti, e ao longo da década de 1970 protagonizou numerosos filmes da denominada Commedia all'italiana. Desta época salientan as películas Dramma della gelosia - Tutti i particolari in cronaca (1970) de Ettore Scola, Ninì Tirabusciò, la donna che inventò la mossa (1970), Le coppie (1970) con Sordi, Noi donne siamo fatte così (1971) Gli ordini sono ordini (1972), La Tosca (1973) de Luigi Magni, Riz la ladra (1973) e con Polvere di stelle (1973) de Alberto Sordi gañou o David di Donatello á mellor actriz. miniatura|Vitti nunha escena de L'anatra all'arancia (1975) Con Luis Buñuel protagonizou un dos episodios de A pantasma da liberdade (1974). En 1975 estreou dous filmes con Claudia Cardinale, A mezzanotte va la ronda del piacere (1975) e Qui comincia l'avventura (1975). Gañou o seu cuarto Donatello con L'anatra all'arancia (1975), e entre outros filmes da segunda metado dos 70 protagonizou Mimì Bluette... fiore del mio giardino (1976), Basta che non si sappia in giro!.. (1977), L'altra metà del cielo (1977), o filme francés de André Cayatte La raison d'État (1978), Il cilindro (1978), Per vivere meglio, divertitevi con noi (1978), Amori miei (1978) e Letti selvaggi (1979) (con Ursula Andress). O seu segundo filme en inglés foi An Almost Perfect Affair (1979) de Michael Ritchie que contaba tamén con Keith Carradine.