cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billete de 500 euros
Crime organizado
En concreto, unha cuarta parte destes billetes de alto valor estaba dentro das fronteiras de España en 2006. Esta concentración de billetes de 500 euros resulta moito maior do esperado para unha economía do tamaño da española, xa que antes da conversión ao euro, o billete de maior valor era de 10.000 pesetas, por valor de 60 euros. Estes billetes rara vez se ven no comercio cotián, e a poboación púxolles o alcume de "Bin Laden", xa que a súa existencia é ben coñecida pero son difíciles de atopar. O analista financeiro Jeffrey Robinson xa advertira en 1998, antes da súa emisión, que cría que o billete de 500 euros se utilizaría sobre todo para o tráfico de drogas e o branqueo de diñeiro; de feito, as policías británica e española están a utilizar os billetes para rastrexar o branqueo de diñeiro.
miniatura|280x280px|Queima simbólica de copias de billetes de 500 euros nunha [[manifestación en Liubiana, Eslovenia, en contra da corrupción, en xaneiro de 2014.]]
A partir do 20 de abril de 2010, prohibiuse ás casas de cambio do Reino Unido vender billetes de 500 euros por mor do seu uso no branqueo de cartos. A Axencia contra o Crime Organizado Grave (SOCA) declarou que "o 90 % de todos os billetes de 500 euros vendidos no Reino Unido están en mans do crime organizado", segundo se revelou logo dunha análise de oito meses. En maio de 2023, a cantidade de 500 euros equivalía a unhas 440 libras esterlinas, dependendo dos tipos de cambio —unhas oito veces o valor do maior billete de circulación pública do Banco de Inglaterra—, e o billete de 500 euros convertérase, segundo a SOCA, na ferramenta elixida polas bandas criminais para ocultaren os seus beneficios.
A directiva 2005/06/CE da UE, relativa á "prevención da utilización do sistema financeiro para o branqueo de capitais e para o financiamento do terrorismo", trata de previr estes delitos exixindo a bancos, axentes inmobiliarios, asesores ou axentes fiscais e empresariais, casinos e outras empresas que investiguen e notifiquen o uso de efectivo superior a 15.000 euros.
En Dinamarca, país membro da UE mais que non pertence á Eurozona, todas as transaccións con billetes de 500 euros están prohibidas desde xaneiro de 2020.
Falsificación
Segundo o BCE, os billetes en euros son moi difíciles de falsificar por mor do gran número de elementos de seguridade. Así e todo, a calidade dos pregos que saen dos talleres clandestinos é cada vez maior e as novas tecnoloxías facilitan a fabricación de billetes falsos de boa calidade.
O billete de 500 euros é o menos falsificado, xunto co billete de 5 euros. Representou o 0,5 % do papel moeda falso do euro no segundo semestre de 2011; é dicir, 1.550 billetes de 500 euros falsos. O BCE e os bancos centrais nacionais recomendan estar alerta e recoñecer os billetes falsos mediante o sinxelo método "tocar-ollar-inclinar ". Segundo o experto forense Gilles Duteil, estas estimacións non son realistas e é "moi difícil determinar unha cifra verdadeiramente significativa". miniatura|Cartel nun [[restaurante español, que indica o rexeitamento dos billetes de 200 euros e de 500 euros, por temor á falsificación.]]Para combater a falsificación, o BCE utiliza técnicas de impresión de última xeración e unha serie de elementos de seguridade para disuadir os falsificadores. Dispón, así mesmo, do Centro de Análise de Falsificacións, que coopera estreitamente con Europol. Este centro analiza os billetes falsos recuperados pola policía, co fin de previr con máis efectividade futuras falsificacións. O BCE conta tamén co Grupo de Bancos Centrais para a Disuasión das Falsificacións (CBCDG), que ten a misión de disuadir da falsificación dixital e, mediante a prevención da produción de billetes falsos, reducir o dano causado aos particulares e ás empresas que poidan recibir billetes falsos. O Grupo utiliza tecnoloxías de loita contra a falsificación que impiden a adquisición ou a reprodución, mediante computadores persoais ou ferramentas de imaxe dixital, da imaxe dun billete protexido. O CBDG tamén pretende impedir a reprodución non autorizada de billetes.
Impacto ambiental
Dado que a Unión Europea aplica unha política ambiental moi estrita, considera importante minimizar o impacto ambiental derivado da produción de billetes en euros. O Banco Central Europeo declara que se compromete a facer un uso racional dos recursos naturais na subministración de billetes, preservando a calidade do ambiente e garantindo a saúde das persoas.
Segundo os resultados de auditorías independentes, os billetes en euros considéranse equilibrados desde o punto de vista da saúde e están deseñados para cumpriren todos os criterios impostos pola Unión Europea, incluídos os relativos ás substancias químicas utilizadas. Todas as substancias reguladas utilizadas nos billetes se achan en concentracións inferiores ao límite regulamentario.
Irmáns Montgolfier
Os Irmáns Montgolfier, Joseph-Michel (nado en Annonay, o 26 de agosto de 1740 e finado en Balaruc-les-Bains o 26 de xuño de 1810) e Jacques-Étienne (nado en Annonay o 6 de xaneiro de 1745 e finado en Serrières o 2 de agosto de 1799), foron dous irmáns inventores franceses, que construíron o primeiro globo tripulado do mundo, que elevou a Étienne ao ceo en 5 de xuño de 1783.
Debido a ese feito, en decembro de 1783, o pai deles, Pierre, foi elevado á nobreza con brasón propio e o sobrenome de Montgolfier pasou a ser hereditario, por decreto do rei Luís XVI.
Traxectoria
Os irmáns eran fillos dun fabricante de papel (a fábrica Canson, que continúa a ser unha das compañías máis tradicionais e modernas do mundo) de Annonay, ao sur de Lión, Francia. Segundo consta, cando os irmáns xogaban cun saco de papel aberto invertido sobre o lume, repararon que o saco frotaba. En 1777 iniciaron a construción de modelos, que foron evolucionando ata o ano 1782, cando Joseph fixo un experimento definitivo; mentres residía na cidade de Aviñón e contemplaba unha fogueira, imaxinou un asalto á fortaleza de Xibraltar (inexpugnábel por terra e polo mar), con tropas erguidas pola mesma forza que elevaban as brasas da fogueira. Todos aqueles experimentos e observacións reforzaron a idea de que poderían finalmente realizar o gran soño da humanidade, o de voar. Pasaron entón a facer diversos experimentos con varios materiais ata construíren un globo práctico.
Como resultado desas pescudas iniciais, Joseph iniciou a construción dunha cámara en formato de caixa cunha estrutura de madeira fina recoberta de tafetán que medía 1×1×1,3 m. Amasou e queimou algúns papeis baixo o modelo, que inmediatamente alzou o voo e chegou ao teito. Despois diso, Joseph e Jacques iniciaron o proxecto de construción dun modelo máis grande (27 veces maior en termos de volume). No primeiro voo dese modelo maior, realizado o 14 de decembro de 1782, a forza de sustentación foi tan grande que perderon o control do dispositivo, que voou preto de dous quilómetros e foi destruído despois de pousarse.
En colaboración co fabricante de papel de parede, Jean-Baptiste Réveillon, Étienne construíu un globo aínda maior, con 1060 m³ de capacidade de aire, feito de tafetán vernizado con alume (que ten propiedades antichamas). O globo era azul, decorado con flores douradas, signos do zodíaco e soles. A proba seguinte tivo lugar en 11 de setembro de 1783 en terras próximas á casa de Réveillon. A semana seguinte, o 19 de setembro de 1783, fronte ao Palacio de Versalles perante un público en que estaban o rei Luís XVI e a raíña María Antonieta, o Aérostat Réveillon voou cos primeiros seres vivos a bordo: unha ovella, un pato e un galo (a pesar de que o rei propuxese enviar dous criminais). Este voo durou preto de oito minutos, estendeuse por 3 km chegando a case 460 m de altitude e pousándose en terra con seguranza.
Despois da demostración con éxito en Versailles, e novamente coa axuda de Réveillon, Étienne iniciou a construción doutro globo, desta vez con 1700 m³ de capacidade de aire, co obxectivo de transportar seres humanos. Este novo globo tiña preto de 23 m de altura e 15 m de diámetro, e estaba ricamente decorado con temas e cores fornecidos por Réveillon, que incluían o rostro de Luís XVI entrelazado co monograma real. Polo que se sabe, Étienne Montgolfier foi o primeiro ser humano que levantou o voo do solo, facendo como mínimo un voo asegurado por cordas no patio do taller de Réveillon en Faubourg Saint-Antoine, suburbio de París, probabelmente o 15 de outubro de 1783. Máis tarde aquel mesmo día, Pilâtre de Rozier converteuse no segundo ser humano que voou nun globo atinxindo preto de 24 m de altitude, que era a lonxitude da corda.
En 21 de novembro de 1783, ocorreu o primeiro voo libre con seres humanos nun globo, executado por Pilâtre xuntamente co oficial do exército, marqués d'Arlandes. O voo partiu das terras do castelo de la Muette, preto Bois de Boulogne, ao oeste de París. Voaron por 9 km a preto de 910 m por riba da cidade; despois de 25 minutos, o aparello pousouse entre os muíños de Butte-aux-Cailles, despois de que o voo fose abreviado por un principio de incendio no tecido que recubría o globo.
No inicio de 1784, un globo, entón bautizado como Flesselles, en homenaxe á Jacques de Flesselles fixo unha aterraxe forzada coa súa tripulación. En xuño de 1784, o globo bautizado de La Gustave levou como pasaxeira a aeronauta cantante, Élisabeth Thible.
Legado
En 1799, Etienne de Montgolfier faleceu de camiño entre Lión e Annonay. O seu xenro, Barthélémy Barou de la Lombardière de Canson (1774–1859), sucedeuno como xefe da empresa polo seu matrimonio con Alexandrine de Montgolfier. A compañía converteuse en "Montgolfier et Canson" en 1801, e en "Canson-Montgolfier" en 1807. A compañía aínda existe en Annonay co nome Canson. Produce papel para belas artes e escolar e papel fotográfico que vende en 150 países.
En 1983, os irmáns Montgolfier foron incluídos no International Air & Space Hall of Fame do San Diego Air & Space Museum.
Duvidha
Duvidha é un filme indio de 1973 dirixido por Mani Kaul, baseado nunha historia rajasthani homónima escrita por Vijaydan Detha. Está protagonizado por Ravi Menon e Raisa Padamsee. O filme foi aclamado pola crítica e valeulle ó director o Premio Nacional de Cinema á mellor dirección e o Premio da Crítica ó mellor filme nos Premios Filmfare de 1974. Foi refeito no ano 2005 baixo o título Paheli, protagonizado por Shahrukh Khan e Rani Mukherjee.
Produción
O filme foi rodado na vila de Borunda, en Tehsil Bilara, no distrito de Jodhpur, a vila natal do autor Vijay Dan Detha' Bijji.
Jerry M. Linenger
Jerry Michael Linenger, nado en Eastpointe, Míchigan, o 16 de xaneiro de 1955, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-64, STS-84 e STS-81.
Traxectoria
Linenger graduouse en biociencias pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1977 e ten un doutoramento en medicina pola Universidade do Estado de Wayne en 1981. É máster en xestión de sistemas pola Universidad do Sur de California en 1988 e en políticas de saúde pública pola Universidade de Carolina do Norte en 1989, así como doutor en epidemioloxía por esta última universidade nese mesmo ano.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1992, participando nas misións STS-64, STS-84 e STS-81 e pasando un total de 143,12 días no espazo.
Peite
miniatura|240x240px|Peite de ouro escita do [[Século -IV|século IV a. C., exposto no Museo do Ermitage, en San Petersburgo, Rusia.]] O peite, pente ou pieite é un utensilio plano con púas que serve para arranxar, desenredar e limpar o cabelo ou compor outras fibras. Existen diferentes modelos, que varían no número e grosor das púas, segundo o tipo de cabelo ou fibra que se desexe arranxar. Os peites fabricábanse outrora en cuncha de tartaruga carei pero ao estar prohibida a caza da tartaruga, agora os materiais máis habituais son o plástico e a madeira.
Existen os seguintes tipos de peites:
Xosé Miguel Pérez Blecua
Xosé Miguel Pérez Blecua, nado en San Xoán de Río en 1985, é un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
Enxeñeiro de telecomunicacións pola Universidade de Vigo. Militou en AMI. Foi fundador e presidente da Asociación Cultural RíoMola, e da Asociación Xuvenil Río. Foi elixido concelleiro de San Xoán de Río polo BNG nas eleccións municipais de 2007 e foi concelleiro de Cultura, Deporte e Benestar Social. Despois pasou a militar en Anova-Irmandade Nacionalista. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura da Agrupación de Electores de San Xoán de Río (RIO) e foi elixido alcalde con maioría absoluta. O 25 de agosto de 2020 afiliouse ao PPdeG pero manténdose como alcalde da Agrupación de Electores RIO. En 2023 pasou a formar parte do goberno da Deputación de Ourense.
Phffft
Phffft é un filme estadounidense de 1954 dirixido por Mark Robson. Está protagonizado por Judy Holliday, Jack Lemmon e Jack Carson, e conta con Kim Novak entre o elenco secundario. Foi escrito por George Axelrod, sendo o segundo filme protagonizado por Holliday e Lemmon dese ano, logo de It Should Happen to You.
Dhrupad (filme)
Dhrupad é un filme documental indio de 1982 dirixido por Mani Kaul. É un documental dedicado a dhrupad, un estilo de música da India.
Phffft
Estreouse en galego o 8 de abril de 1992 na TVG.
Dhrupad (filme)
Estreouse subtitulado en galego o 6 de abril de 2021, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Condado de Yates, Nova York
miniatura|250px|Xulgado do condado de Yates
Botkyrka
Botkyrka é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. A súa capital é Tumba. O concello está situado na peníncula de Södertörn en Södermanland co lago Mälaren ao norte e o mar Báltico (as baías de Mörkarfjärden, Himmerfjärden e Järnafjärden) ao suroeste. O municipio de Botkyrka limita ao norte co concello de Ekerö, ao nordés co de Huddinge, ao sueste co de Haninge, ao sur co de Nynäshamn e ao oeste cos de Södertälje e Salem, todos eles no condado de Estocolmo.
Condado de Yates, Nova York
O condado de Yates (en inglés Yates County) é un condado do estado de Nova York, Estados Unidos.
Botkyrka
A meirande parte da poboación activa traballa fóra do municipio, pero a poboación que traballa no concello faino principalmente no sector servizos. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 95 184 habitantes.
Condado de Yates, Nova York
Xeografía
miniatura|250px|Localización  do condadoi de Yates no [[estado de Nova York]]
En 2020 tiña unha poboación de 24 774 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 28,3 hab./km².
No ano 2000​ a renda per cápita media do condado era de $34,640, e o ingreso medio duunha familia era de $40,681. Nese ano os homes tiñan un ingreso per cápita de $29,671, contra $21,566 das mulleres. O ingreso per cápita do condado era de $16,781, e o 20,90 % da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional.
A capital do condado é Penn Yan.
Alejandra Guzmán
Traxectoria
Guzmán é filla da actriz Silvia Pinal e do cantante Enrique Guzmán, terceiro marido de Pinal. É irmá do empresario Luis Enrique Guzmán Pinal. Ademais, ten dous irmáns por parte do seu pai, Daniela e Enrique Jr., e dúas máis por parte da súa nai, as actrices Sylvia Pasquel e Viridiana Alatriste. Alejandra Guzmán creceu no mundo do espectáculo por mor da sona dos seus pais.
O 25 de outubro de 1982, cando Guzmán tiña catorce anos, faleceu a súa irmá Viridiana Alatriste nun accidente de automóbil, o que foi un dos momentos máis tristes da súa vida. Tras isto volveuse máis rebelde e decidiu vivir a vida a máxima. Con frecuencia marchaba da casa para gozar da vibrante vida nocturna da Cidade de México. Nesta época, coñeceu a Kenny Avilés, da banda Kenny y Los Eléctricos, que se converteu na súa nai/mentora no rock. Entón foi cando decidiu dedicarse ao espectáculo.
A súa canción Bye Mamá supuxo o inicio da súa carreira en 1988. A canción, un grito de independencia, provocou o distanciamento coa súa nai, coa que non falou durante seis meses. Na década de 1990 publicou varios dos seus discos de maior éxito, como Eternamente Bella, Flor de Piel e Libre, que se lanzou cun contrato asinado con BMG Ariola. O seu éxito valeulle ser candidata aos Grammy e os Latin Grammy, e conseguiu discos de ouro e platino. Por todo isto foi chamada "raíña do rock" de México.
Ao longo da súa carreira tivo éxitos en México e nos Estados Unidos e realizou dúos con Franco De Vita, Mario Domm, Fonseca e Gloria Trevi. Con Trevi ademais levou a cabo unha xira (Versus Tour) en 2017-2018.
Foi xurado na segunda temporada de Va Por Ti e coach en La Voz...México. O 5 de xullo de 2018, Telemundo anunciou que Guzmán sería coach de La Voz (U.S.), uníndose a Luis Fonsi, Carlos Vives e Wisin como coaches da versión en castelán. En 2020, Amazon anunciou que era unha das protagonistas da serie de Amazon Prime El juego de las llaves.
Vida persoal
Alejandra Guzmán tivo unha relación con Erik Rubin que non durou por mor dur conflito sobre el coa cantante Paulina Rubio. Posteriormente comezou unha relación co empresario Pablo Moctezuma, con quen tivo unha filla, Frida Sofía, nada en marzo de 1992. Posteriormente a parella separouse.
Guzmán casou co empresario estadounidense Farrell Goodman en 1998. O matrimonio rompeu cando Goodman foi arrestado nun aeroporto alemán con narcóticos. Posteriormente mantivo unha relación con Gerardo Gómez de la Borbolla, que empeorou despois de que Guzmán sufrise un aborto e caese nunha depresión profunda e no alcoholismo, nun momento en que el quería formar parte do seu equipo de traballo e lanzarse como cantante. Guzmán revelou anos despois que tivo un segundo aborto. Tempo despois conseguiu recuperarse.
En 2007 diagnosticáronlle cancro de mama, que foi detectado de xeito temperán. En 2009 sufriu un procedemento estético erróneo que a deixou en estado grave de saúde. Tras atoparse unha cura aos polímeros que lle inxectaron nos glúteos, realizáronlle arredor de vinte e dúas cirurxías que a tiveron no hospital durante seis meses.
Gálata Ludovisi
miniatura|dereita|O Gálata Ludovisi, unha copia [[Escultura da Roma antiga|romana dun orixinal helenístico.]] O Gálata Ludovisi é escultura helenística de mármore que está exposta no Palazzo Massimo alle Terme, e está estilisticamente dentro da Escola de Pérgamo, unha escola helenística que se inclinou cara a sentimentos patéticos e violentos.
Historia
A súa orixe reside na decisión do rei Átalo I de Pérgamo, que decidiu conmemorar a importante vitoria sobre os gálatas no 233 a.C. cun conxunto formado por seis esculturas. No centro estaba o gálata Ludovisi, que acababa de matar á súa muller; mentres sostén o cadáver volve a cabeza cara ao seu inimigo ao mesmo tempo que se suicida; ao seu arredor hai outros catro gálatas tendidos no chan, incluído o Gálata moribundo.
É probablemente unha copia romana do século I a.C. en mármore dunha estatua grega xa desaparecida, aínda que a orixinal foi feita en bronce. A comisión fíxose entre o 230 a.C. e 220 a.C. Descoñécese a identidade do escultor, pero algúns suxiren que Epígono, o escultor da corte da dinastía atálida de Pérgamo, puido ser o autor.
Departamento do Istmo
O departamento foi creado en 1822, tras a Independencia do Istmo de Panamá de España, o 28 de novembro de 1821, e perdurou até a disolución do país en 1830.
A capital do departamento foi a cidade de Panamá.
Historia
O 28 de novembro de 1821, Panamá proclamouse independente de España. A independencia logrouse sen derramamento de sangue e coa participación dos homes máis prominentes do país, quen a través das súas achegas pecuniarias neutralizaron o exército español que custodiaba o Istmo. O movemento de Independencia de Panamá iníciase o 10 de novembro de 1821 coa Independencia da Villa de Los Santos, dirixida por Segundo Villarreal; dezaoito días máis tarde, o 28 de novembro, proclamouse oficialmente a emancipación do Imperio Español e a decisión de Panamá de unirse de maneira voluntaria á Gran Colombia.
Varios foron os factores que influíron na decisión final de unir a Panamá á Gran Colombia, no canto de facelo ao Perú (o seu principal socio comercial durante a época colonial española). Destes, o máis importante foi a figura de Simón Bolívar, que nese momento estaba en pleno apoxeo da súa gloria e popularidade.
O Istmo caracterizouse por unha forte tendencia ao autonomismo, como antecedente tense xa unha oposición tenaz por parte da súa clase política á adopción da constitución boliviana que se pretendía implantar na Gran Colombia, a pesar de todas as xestións do enviado especial por Simón Bolívar e da presión que exerceron o intendente e xefe militar no Istmo.
En 1826, o mesmo ano no que o Istmo rexeitou a constitución boliviana, celebrouse na capital do departamento o Congreso Anfictiónico de Panamá. Mais este notable acontecemento non foi obstáculo para que nese ano se producise a primeira tentativa de separación de Colombia. Sucedeu que o congreso colombiano facía caso omiso das solicitudes de franquías comerciais para o Istmo, o que frustraba as aspiracións panameñas. En consecuencia, xurdiu un movemento separatista para converter a Panamá nun país hanséatico, baixo a protección de Gran Bretaña e os Estados Unidos. O movemento foi, con todo, reprimido polos militares colombianos destacados no Istmo.
No que respecta a separacións concretizadas, a primeira foi realizada baixo o liderado do Xeneral José Domingo Espinar, que separou o Istmo o 26 de setembro de 1830. Con todo, volveu reintegralo á Gran Colombia o 11 de decembro dese mesmo ano. O segundo intento efectuouno o Coronel Juan Eligio Alzuru o 9 de xullo de 1831, seguindo o exemplo de Venezuela e Ecuador. Pero o movemento foi sufocado e os seus líderes axustizados o 29 de agosto dese ano por ordes do Xeneral Tomás Herrera.
Divisións administrativas
O departamento do Istmo foi constituído co territorio da actual República de Panamá, o norte do actual departamento do Chocó, na República de Colombia e o Pacífico sur costarriqueño (desde punta Burica até o golfo Dulce). En 1824, por medio da Lei de División Territorial da República de Colombia, o departamento subdividíase en provincias. De acordo ás leis da Gran Colombia, á cabeza do goberno civil do departamento achábase un intendente e a autoridade militar estaba representada polo Comandante Xeral do departamento.
De acordo ao disposto na Lei de División de Colombia do 25 de xuño de 1824, o departamento estaba constituído por dúas provincias e 10 cantóns:
PSGL-1
O PSGL-1 (do inglés P-selectin glycoprotein ligand-1, ligando-1 glicoproteína da P-selectina), tamén coñecido como ligando da selectina P, SELPLG ou CD162, é unha proteína codificada en humanos no xene SELPLG do cromosoma 12.
École spéciale de mécanique et d'électricité
miniatura|ESME Sudria A École spéciale de mécanique et d'électricité, tamén coñecida como ESME ou ESME-Sudria, é unha das escolas de enxeñería máis históricas de Francia. Situado en Ivry-sur-Seine, na rexión de París, Bordeos, Lille e Lión, ten o status de "Grande Ecole". Tamén é membro da Conférence des Grandes Écoles, e do Grupo de Educación IONIS, e forma principalmente enxeñeiros xerais de moi alto nivel, destinados principalmente ao emprego en empresas.
Paco Olmos
Francisco Olmos Hernández, máis coñecido como Paco Olmos, nado en Valencia, é un adestrador de baloncesto español. No seu palmarés conta cunha ULEB Cup, un subcampionato da Liga ACB, un título de LEB Ouro, dúas Copas Princesa, tres títulos de campión da liga mexicana, así como o recoñecemento ao mellor adestrador da ACB da campaña 2003. A nivel internacional posúe unha medalla de prata no Torneo das Américas de 2013 e un bronce no Centrobasket de 2014, ambas co selección de Porto Rico.
PSGL-1
O SELPLG codifica o PSGL-1, o contra-receptor de alta afinidade para a P-selectina en células mieloides e linfocitos T estimulados. Exerce un papel fundamental no amarre destas células a plaquetas activadas ou endotelios que expresen P-selectina.
Estrutura das biomoléculas
A estrutura das biomoléculas é a forma tridimensional con intricados pregamentos que adopta unha molécula de proteína, ADN, ARN ou outras biomoléculas, e que é importante para a súa función. A estrutura destas moléculas pode considerarse a calquera escala, desde o nivel de átomos individuais ata as relacións entre subunidades proteicas completas. Esta útil distinción entre escalas adoita expresarse descompoñendo a estrutura molecular en catro niveis: estrutura primaria, secundaria, terciaria e cuaternaria. O armazón de toda esta organización a multiescalas da molécula orixínase no nivel da estrutura secundaria, onde os elementos estruturais fundamentais son os diveros enlaces de hidróxeno que establece a molécula. Isto orixina varios dominios recoñecibles na estrutura das proteínas e dos ácidos nucleicos, incluíndo características da estrutura secundaria como as hélices alfa e láminas beta das proteínas e os bucles en forquita, protuberancias e bucles internos dos ácidos nucleicos. Os termos estrutura primaria, secundaria, terciaria e cuaternaria foron introducidos por Kaj Ulrik Linderstrøm-Lang na súa obra de 1951 Lane Medical Lectures na Universidade Stanford.
PSGL-1
A organización do xene SELPLG lembra moito a do CD43 e a glicoproteína de plaquetas GpIb-alfa, que teñen ambas un intrón na rexión non codificante 5', así como un segundo exón longo que contén a rexión codificante completa, e promotores sen TATA.
Estrutura das biomoléculas
Estrutura primaria
A estrutura primaria dun biopolímero é a especificación exacta da súa composición atómica e dos enlaces químicos que conectan eses átomos (incluíndo a estereoquímica). Para un biopolímero típico non ramificado e sen enlaces cruzados (como unha molécula dunha proteína intracelular típica ou de ADN ou ARN), a estrutura primaria é equivalente á secuencia das súas subunidades monómeras, como son os aminoácidos ou os nucleótidos, respectivamente.
PSGL-1
O PSGL-1 é unha glicoproteína que se encontra nos leucocitos e células endoteliais que se une á P-selectina (P aquí refírese a plaquetas), que é un dos membros da familia das selectinas, que tamén inclúe a E-selectina (endotelial) e a L-selectina (leucocitaria). As selectinas, á súa vez, forman parte da familia máis ampla das moléculas de adhesión celular. A PSGL-1 pode unirse a calquera dos tres membros da familia, pero únese con maior afinidade á P-selectina.
Estrutura das biomoléculas
Estrutura primaria
A estrutura primaria dunha proteína indícase empezando polo amino N-terminal e rematando no carboxilo C-terminal da súa secuencia de aminoácidos, mentres que a estrutura primaria dunha molécula de ADN ou ARN indícase empezando polo extremo 5' da súa secuencia de nucleótidos e rematando polo extremo 3'. A secuencia dun ácido nucleico comprende os nucleótidos de toda a molécula, pero a miúdo dentro da estrutura primaria hai motivos de secuencia que teñen importancia funcional. Algúns exemplos de tales motivos son: as caixas C/D e H/ACA dos ARN nucleolares pequenos, o sitio de unión LSm que se encontra nos ARNs do espliceosoma como U1, U2, U4, U5, U6, U12 e U3, a secuencia Shine-Dalgarno, a secuencia consenso Kozak e o trerminador da ARN polimerase III.
PSGL-1
Modificación postraducional
A proteína PSGL-1 necesita sufrir dúas modificacións postraducionais para adquirir a actividade de unión á selectina, que son:
Función
O PSGL-1 exprésase en todos os glóbulos brancos (leucocitos) e xoga un importante papel no recrutamento de glóbulos brancos nos tecidos inflamados: Os glóbulos brancos normalmente non interaccionan co endotelio dos vasos sanguíneos. Porén, a inflamación causa a expresión de moléculas de adhesión celular (CAM) como a P-selectina na superficie das células da parede dos vasos sanguíneos. Os glóbulos brancos presentes no sangue circulante poden interaccionar coas CAM. O primeiro paso deste proceso de interacción lévao a cabo o PSGL-1 ao interaccionar coa P-selectina e/ou E-selectina nas células endoteliais e plaquetas adherentes. Esta interacción ten como resultado a "rodadura" do glóbulo branco sobre a superficie da célula endotelial, seguida da adhesión estable e a transmigración do glóbulo branco ao tecido inflamado (ver diapédese).
Estrutura das biomoléculas
Estrutura secundaria
A estrutura secundaria das proteínas é o padrón de enlaces de hidróxeno das proteínas. Estes determinan a forma tridimensional xeral de segmentos locais da proteína, pero non describen a estrutura global da posición de átomos específicos no espazo tridimensional, que é o que se considera estrutura terciaria. A estrutura secundaria defínese formalmente como o padrón de enlaces de hidróxeno do biopolímero tal como se observa na estrutura a resolución atómica. Nas proteínas a estrutura secundaria defínese como os padróns de enlaces de hidróxeno entre os grupos amino e carboxilo do esqueleto da molécula (ao contrario, os enlaces de hidróxeno que se formen entre as cadeas laterais e a cadea principal ou entre dúas cadeas laterais son irrelevantes aquí), para o cal se utiliza a definición DSSP de enlace de hidróxeno.
PSGL-1
Función
En ratos parece ser un factor inmunitario que regula os checkpoints da célula T e podería ser unha diana para futuros fármacos anticancro inhibidores do checkpoint.
Estrutura das biomoléculas
Estrutura secundaria
A estrutura secundaria dos ácidos nucleicos está definida polos enlaces de hidróxeno que se establecen entre as bases nitroxenadas.
Porén, nas proteínas o padrón de enlaces de hidróxeno está correlacionado con outras características estruturais, que deron lugar a definicións menos formais pero moi utilizadas de estrutura secundaria. Por exemplo, as hélices poden adoptar ángulos diedros no seu esqueleto molecular nalgunhas rexións do gráfico de Ramachandran; deste modo, un segmento de residuos de aminoácidos con ditos ángulos diedros denomínase hélice, sen importar se ten o padrón correcto de enlaces de hidróxeno. Propuxéronse outras definicións menos formais, xeralmente aplicando conceptos de xeometría diferencial das curvas, como curvatura e torsión. Os biólogos estruturais que teñen que resolver unha nova estrutura con resolución atómica asígnanlle ás veces a súa estrutura secundaria a ollo e rexistran as súas asignacións no arquivo correspondente de Protein Data Bank (formato PDB).
A estrutura secundaria dun ácido nucleico refírese ás interaccións de apareamento de bases nunha molécula ou conxunto de moléculas que interaccionan. A estrutura secundaria dos ARNs biolóxicos pode a miúdo ser descomposta en soamente talos e bucles. A miúdo estes elementos ou combinacións deles poden ser clasificados en tipos, como tetrabucles, pseudonós e talos bucles. Hai moitos elementos de estrutura secundaria de importancia funcional nos ARNs biolóxicos. Exemplos famosos son os talos-bucles do terminador independente de rho e a folla de trevo do ARN de transferencia. Entre as estratexias usadas para determinar as estruturas secundarias dos ARNs están os métodos experimental e computacional.
Estrutura terciaria
A estrutura terciaria dunha proteína ou calquera outra macromolécula é a súa estrutura tridimensional, definida polas súas coordenadas atómicas. As proteínas e ácidos nucleicos préganse en complexas estruturas tridimensionais que son necesarias para o funcionamento das moléculas. Aínda que estas estruturas son diversas e complexas, a miúdo están compostas de motivos de estrutura terciaria e dominios recoñecibles que serven como bloques de construción molecular. A estrutura terciaria considérase que está determinada fundamentalmente pola sús estrutura primaria (a súa secuencia de aminoácidos ou nucleótidos).
Estrutura cuaternaria
A estrutura cuaternaria das proteínas é a disposición de múltiples moléculas proteicas que forman un complexo de multisubunidades.
O uso do termo é menos común en ácidos nucleicos, pero pode utilizarse para referirse á organización de alto nivel do ADN na cromatina, incluíndo a súa interacción coas proteínas histonas, ou a interacción de unidades de ARN individuais no ribosoma ou no espliceosoma.
Determinación da estrutura
A estrutura exploratoria é o proceso no cal se utilizan técnicas bioquímicas para determinar a estrutura biomolecular. Esta análise pode utilizarse para definir os padróns que se poden usar para inferir a estrutura molecular, a análise exprerimental da estrutura molecular e a función, e comprender mellor o desenvolvemento de moléculas máis pequenas para futuras investigacións biolóxicas. A análise exploratoria de estruturas pode facerse usando diferentes métodos, entre os que están o tenteo químico, o tenteo de radicais hidroxilo, o mapado de interferencia de análogos de nucleótidos (NAIM) e o tenteo en liña.
As estruturas das proteínas e os ácidos nucleicos poden determinarse usando espectroscopia RMN ou cristalografía de raios X ou microscopia crioelectrónica dunha soa partícula (cryoEM). Os primeiros informes publicados para o ADN (feitos por Rosalind Franklin e Raymond Gosling en 1953) de padróns de difracción de raios X do ADN A (e tamén do B) usaron análises baseados nas transformadas da función de Patterson que proporcionaron soamente unha cantidade limitada de información estrutural para fibras orientadas do ADN illadas de timo de tenreiras. Wilkins et al. en 1953 propuxeron despois unha análise alternativa para a difracción de raios X do ADN B e os padróns de difracción de febras de ADN hidratadas orientadas bacterianas e de espermatozoides de troita en termos de cadrados das funcións de Bessel. Aínda que a forma B do ADN é a máis común baixo as condicións reinantes nas células, non é unha conformación ben definida senón unha familia ou conxunto difuso de conformacións de ADN que aparecen aos altos niveis de hidratación presentes nunha ampla variedade de células vivas. As súas correspondentes difraccións e dispersións de raios X son característicos dos paracristais moleculares cun grao significativo de desorde (dun 20%), e a estrutura non se pode tratar usando só as análises estándar.
En contraste, a análise estándar, que implica só as transformadas de Fourier das funcións de Bessel e os modelos moleculares do ADN, aínda se usa rutineiramente para analizar os padróns de difraccións dos ADNs A e Z.
Predición da estrutura
miniatura|Espazo de estrutura do ARNtPhe de [[Saccharomyces cerevisiae: as enerxías e estruturas foron calculadas usando RNAsubopt e as distancias da estrutura foron computadas usasndo RNAdistance.]]
A predición da estrutura biomolecular é a predición da estrutura tridimensional dunha proteína a partir dos seus aminoácidos, ou dun ácido nucleico a partir da súa secuencia de nucleobases. Noutras palabras, é a predición da estrutura secundaria e terciaria a partir da estrutura primaria. A predición de estruturas é o inverso do deseño biomolecular, como no deseño racional, deseño de proteínas, deseño de ácidos nucleicos e enxeñaría biomolecular.
A predición da estrutura das proteínas é un dos obxectivos máis importantes procurados pola bioinformática e a química teórica. A predición da estrutura das proteínas é de grande importancia en medicina (por exemplo, en deseño de fármacos) e biotecnoloxía (por exemplo, no deseño de novos encimas). Cada dous anos, avalíase o rendemento dos métodos actuais no experimento de Avaliación Crítica da Predición da Estrutura de Proteínas (ou CASP, do inglés Critical Assessment of protein Structure Prediction).
Houbo tamén un número significativo de investigacións bioinformáticas dirixida ao problema da predición da estrutura do ARN. Un problema común para os investigadores é determinar a estrutura tridimensional dun ácido nucleico sabendo só a súa secuencia de bases. Porén, no caso do ARN, gran parte da estrutura final está determinada pola estrutura secundaria ou as interaccións de apareamento de bases intramoleculares da molécula. Isto móstrase pola alta conservación do apareamento de bases entre distintas especies.
A estrutura secundaria de pequenas moléculas de ácidos nucleicos está determinada en gran parte por interaccións locais fortes como os enlaces de hidróxeno e o empillamento de bases. Sumando a enerxía libre desas interaccións, xeralmente usando un método do veciño máis próximo, proporciona unha aproximación para a estabilidade da estrutura dada. O xeito máis directo de encontrar a estrutura de enerxía libre máis baixa sería xerar todas as estruturas posibles e calcular a enerxía libre para eles, pero o número de estruturas posibles para a secuencia increméntase exponencialmente coa lonxitude da molécula. Para moléculas máis longas, o número de estruturas secundarias posibles é enorme.
Os métodos de covariación da secuencia dependen da existencia dun conxunto de datos composto de múltiples secuencias de ARNs homólogos con secuencias relacionadas pero non semellantes. Estes métodos analizan a covariación dos sitios de bases individuais na evolución; o mantemento en dous sitios moi separados dun par de nucleótidos que se aparean indica a presenza dun enlace de hidróxeno requirido estruturalmente entre esas posicións. O problema xeral da predición de pseudonós mostrou ser NP-completo.
Deseño
O deseño biomolecular pode considerarse como o inverso da predición da estrutura. Na predición da estrutura esta determínase a partir dunha secuencia coñecida, mentres que no deseño de proteínas ou ácidos nucleicos xérase unha secuencia que formará unha estrutura desexada.
Outras biomoléculas
Outras biomoléculas, como polisacáridos, polifenois e lípidos poden tamén ter estruturas de orde superior con consecuencias biolóxicas.
O príncipe valente (filme de 1954)
O príncipe valente (en Prince Valiant) é un filme estadounidense de 1954 dirixido por Henry Hathaway. Producido por Robert L. Jacks, está protagonizado por James Mason, Janet Leigh, Robert Wagner, Debra Paget e Sterling Hayden. Está baseado na serie de banda deseñada homónima creada por Hal Foster.
Estreouse en galego o 8 de abril de 1998 na TVG.
Waiting for Love
«Waiting for Love» é unha canción realizada polo disc jockey e produtor sueco Avicii. Conta coa colaboración, aínda que sen acreditar, do produtor neerlandés Martin Garrix, e de Simon Aldred, o cantante da banda inglesa de rock alternativo Cherry Ghost. Incluída en Stories, o segundo álbum de Avicii, foi lanzada como sinxelo o 22 de maio de 2015 en formato dixital a través da discográfica Universal Music. Liderou as listas de Suecia, Noruega e Austria, e situouse no primeiros vinte postos de varias listas europeas e en Australia.
Historia
A canción soou por primeira vez no Ultra Music Festival de 2015. Antes da súa publicación críase que era unha colaboración entre Avicii e Garrix coa voz de John Legend. Despois de varios vídeos e publicacións en Twitter, ambos produtores admitiron a colaboración mais desmentiron a participación de Legend. Máis tarde desvelouse que a voz era de Simon Aldred, o vocalista da banda Cherry Ghost.
Vídeo musical
O vídeo musical está dirixido por Sebastian Ringler. O protagonista, un ancián (Sten Elfström), vai buscar a súa dona (Ingrid Wallin), quen marchara da casa. Viaxa no seu scooter e pasa por moitas aventuras, até que acaba por atopala nunha aldea.
O 28 de maio de 2015 publicouse un vídeo en 360° dirixido por Kurt Hugo Schneider, no que aparecen bailaríns executando unha coreografía.
Célticos
Os célticos (en latín: Celctici, que quere dicir celta) é o nome dado aos celtas que habitaban na zona do Alentejo occidental, no sur de Portugal, o sur da provincia de Badaxoz e o norte da provincia de Huelva formando a zona occidental da Beturia: a Beturia Céltica.
Segundo Jorge de Alarção, "a designación Celtici" sería un colectivo que abarcaría a diversos pobos, como os saefes e os cempsii e se cadra tamén os lusitanos. De feito propúxose unha orixe céltica para o etnónimo dos Cempsii que sería unha adaptación grega do orixinal Cimbii así recollido nunha estla do Algarbe para un tal kimbaitis 'dos Cimbios', e que se relaciona co antigo irlandés cimb 'tributo' e cimbid 'dador de tributos - vencido' < *kimbiatis.
As poboacións dos célticos en Lusitania eran Lacóbriga, Caepiana, Braetolaeum, Miróbriga, Arcóbriga, Meribriga, Catraleucus e Arandis..
Os célticos eran veciños dos turdetanos cos que compartían as chairas do Alentejo, ocupando os célticos a parte occidental. É Tolomeo (c. 90 - c. 168), baseado en autores máis antigos como Posidonio e Artemidoro o que distingue entre os dous pobos no século II. Segundo relata Plinio na súa obra, Historia Naturalis os Celticii ocuparon territorio até a Huelva andaluza, como pobo cadete dos Lusitanos, cos cales Plinio identificaba as leis, fala, o seu culto e nomes de oppidas. Os pobos célticos ensinaron a metalurxia do ferro aos habitantes da zona mediterránea.
Alianza Nazonal Galega
A Alianza Nazonal Galega foi un organismo unitario do exilio galego creado en México en 1943.
Historia e características
Creouse o 6 de decembro de 1943 en Cidade de México. Estaba integrada por representantes da UXT e CNT, republicanos, galeguistas e socialistas. Fundada por Ramón Troncoso Fernández, xunto con Marcial Fernández Vázquez, Uxío Souto e outros exiliados. Ramón Troncoso foi o secretario de solidariedade e finanzas e director do periódico Galicia que editaba a institución. Celso Vila Rodríguez foi o secretario de mocidades.
A Alianza defendía a restauración republicana e o estatuto de autonomía. Porén, a división entre as distintas faccións era patente e foi agravada coa constitución do Consello de Galiza en 1944. Tanto a ANG como a CRG de México rexeitaban a constitución do Consello e do pacto de Galeuzca, ao mesmo tempo que non recoñecían a representatividade de Castelao, Antón Alonso Ríos, Elpidio Villaverde e Ramón Suárez Picallo.
Nokia Arena (Tampere)
En 2022 foi a sede principal do Campionato do mundo de hóckey sobre xeo 2022, e é candidata para acoller o evento de novo xunto coa cidade de Riga (Letonia) en 2023.
Ling Qiao
Ling Qiao ou LQ é un satélite artificial chinés lanzado o 4 de setembro de 2014 mediante un foguete Longa Marcha 2 desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
Ling Qiao é un satélite experimental para comunicacións multimedia en órbita baixa desenvolvido pola Universidade de Tsinghua e a empresa Beijing Xinwei Telecom Technology Co.. Ten unha masa de 135 kg e funciona alimentado por paneis solares.
Leocadio Lobo
Leocadio Lobo Canónigo, nado en Batres (Madrid) o 9 de decembro de 1887 e finado en Nova York o 11 de xullo de 1959, foi un sacerdote, xornalista e político español.
Traxectoria
Fillo de familia humilde, doutorouse en Teoloxía e fixo un labor pastoral que lle gañou moitos eloxios. Foi abade de San Xinés en Madrid. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fixo unha xira propagandística por Europa en favor da República e despois foi nomeado Delegado de la Junta de Protección del Tesoro Artístico. Recibiu axuda de Juan Negrín e dos comunistas e foi nomeado xefe da Sección Técnica de las Confesiones y Congregaciones Religiosas en 1937. Exiliouse en Nova York en 1939. Foi acollido pola Frente Popular Antifascista Gallego e foi redactor de La Voz. Traballou facendo dobraxes de cine de Hollywood e participou en 1942 nunha representación de El Alcalde de Zalameana sala de teatro das Sociedades Hispanas Confederadas, coas que colaboraba. Rehabilitado como sacerdote en 1947, fixo un labor evanxélico entre os máis necesitados da comunidade portorriqueña.
Ácido graxo omega-6
miniatura|upright=2|Numeración dos carbonos dos [[ácido graxo|ácidos graxos; neste caso nun ácido graxo de 18 carbonos. Os números sistemáticos (IUPAC) C-x están en azul. A notación omega "ω−x" está en vermello. A notación con letras gregas está en verde. ]] Os ácidos graxos omega-6 (tamén chamados ácidos graxos ω−6 ou ácidos graxos n−6) son unha familia de ácidos graxos poliinsaturados que teñen en común posuír un dobre enlace entre carbonos na posición n−6, é dicir, o sesto enlace contando desde o metilo final da cadea do ácido graxo. A denominación omega (ω) indica que se empeza a contar desde o final da cadea, xa que é a última letra do alfabeto grego (ver Ácido graxo).
Os principais ácidos graxos omega-6 son o ácido linoleico, o ácido gamma-linolénico e o ácido araquidónico. A fonte principal de ácidos graxos omega-6 son os aceites vexetais. Considéranse bos para a saúde, xa que reducen o colesterol total.
Efectos sobre a saúde
Unha revisión atopou que un incremento da inxesta de ácidos graxos omega-6 reduce o colesterol sérico total e pode reducir o risco de infarto de miocardio (ataque ao corazón). Nesa revisión non se atopou un cambio significativo no colesterol LDL nin de triglicéridos. Outra revisión de 2021 atopou que os suplementos de omega-6 non afectan o risco de ter morbilidade ou mortalidade por enfermidade cardiovascular.
Lista de ácidos graxos omega-6
375px|miniatura|[[Estrutura química do ácido linoleico, un ácido graxo omega-6 común atopado en moitos froitos secos, sementes e aceites vexetais.]] miniatura|375px|dereita|300px|[[Ácido gamma-linolénico, un ácido graxo omega-6.]]
O punto de fusión dos ácidos graxos increméntase confoirme aumenta o número de carbonos da súa cadea.
Aceites vexetais con omega-6
Os aceites vexetais son a principal fonte de ácido gamma-linolénico omega-6. En todo o mundo extráense máis de 100 millóns de toneladas métricas de aceites vexetais ao ano procedentes dos froitos da palma, sementes de soia, sementes de colza e sementes de xirasol, que proporcionan máis de 32 millóns de toneladas métricas de ácido linoleico omega-6 e 4 millóns de toneladas métricas de ácido alfa-linolénico omega-3. O aceite de oliva virxe extra ten un 9,8% de ácido linoleico (omega-6).
VCAM-1
A molécula de adhesión de célula vascular 1, abreviada como VCAM-1 ou VCAM1 (do inglés vascular cell adhesion molecule 1), tamén chamada proteína de adhesión de célula vascular 1 ou CD106, é unha proteína que nos humanos está codificada no xene VCAM1 do cromosoma 1 (símbolo aprobado polo HGNC). Esta proteína funciona como unha molécula de adhesión celular.
Estrutura
A VCAM-1 é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas, a superfamilia de proteínas que inclúe os anticorpos e os receptores de célula T (TCR). O xene VCAM1 contén seis ou sete dominios de inmunoglobulina e exprésase en vasos sanguíneos grandes e pequenos unha vez que as células endoteliais son estimuladas polas citocinas. O seu ARN é empalmado alternativamente en dous transcritos de ARN que codifican diferentes isoformas en humanos. O produto xénico é unha sialoglicoproteína da superficie celular, unha proteína de membrana tipo I.