cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teruel
Historia
A cidade a finais do século XIX gozou dunha certa prosperidade, aburada pola pequena Burguesía que a habitaba, froito diso son as fermosas obras modernistas que salpican o centro urbano, datadas a principios do século XX.
Guerra Civil
Teruel adquiriu triste fama durante a Guerra Civil ao ser o escenario da Batalla de Teruel. Triunfando o alzamento ao comezo da contenda, foi a única capital de provincia reconquistada pola República no transcurso da guerra e posteriormente recuperada polas tropas de Francisco Franco (o 22 de febreiro de 1938).
A tropas Republicanas, ao mando supremo do xeneral Vicente Rojo, comezaron a súa ofensiva o 15 de decembro de 1937, pola zona de Corbalán, con bombardeos aéreos a nós de comunicacións e ao centro urbano turolense, ata a ocupación de posicións próximas á capital; doutra banda, o coronel do exército sublevado, Domingo Rei d'Harcourt, preparaba a defensa cos seus escasos efectivos, que non alcanzaban os 5.000 homes, concentrándose en puntos fortes como o edifico da Comandancia, na praza de San Juan, e no seminario. Numerosos veciños acudiron a gorecerse nel. Chegaron a máis de 1.500 os civís e 1.759 militares, con outros 1.059 que chegaron de reforzo, se aprestaron á defensa.
Ao chegar aos arredores da capital, a forzas da República iniciaron unha preparación artilleira sobre o centro da cidade, reducíndoa a cascallos nas zonas de maior resistencia. Isto unido a combátelos corpo a corpo dentro do centro urbano, nas que bastantes civís víronse implicados. Unha das prácticas habituais do Exército Popular era abrir brechas en paredes de casas contiguas, lanzando selectas e exterminando aos seus ocupantes, ante a imposibilidade de avanzar polas rúas, cubertas por francotiradores inimigos.
Debido á incapacidade do exército rebelde para socorrer aos asediados, as baixas temperaturas que dificultaban as operacións, e sen que as forzas do Xeral Aranda puidesen romper o cerco Republicano, os defensores renden a cidade o 8 de xaneiro de 1938. Nesta capitulación as forzas Republicanas toman como prisioneiros a Rei d´Harcourt e ao Bispo da Diocese de Teruel-Albarracín, Anselmo Polanco. Polanco foi fusilado un ano máis tarde, case ao final da contenda, o 7 de febreiro de 1939, na localidade de Pont de Molins (Xirona).
A resposta das forzas nacionais comezara o 31 de decembro, con bombardeos aéreos por orde do xeneral García Valiño. O 2 de xaneiro os Nacionais tomaron posicións nos arredores da cidade, aínda que ata o 7 de febreiro non conseguen internarse nela. Cunha forte ofensiva artilleira e apoio aéreo por parte da Lexión Cóndor, pechan o sitio cara ao día 20. A pesar dos esforzos republicanos, o 22 a rendición é total, coa toma de case 15.000 prisioneiros e numeroso material bélico. Deste xeito vólvese a un estado na fronte similar ao anterior á operación, con Teruel recuperada para os rebeldes e unhas perdas moi acusadas en homes e material para a República, que non conseguiu os seus obxectivos iniciais, soamente atrasou a expedición final de Franco sobre Madrid.
Finalmente coa nova ofensiva nacional en Aragón cara ao Mediterráneo, en marzo de 1938, aproveitando a acumulación de forzas en Teruel, a fronte afastarase da capital de España e aos poucos irase normalizando a vida na castigada cidade, a cal quedou practicamente destruída logo de dous severos sitios. Un dato curioso é que na batalla de Teruel utilizouse por primeira vez, e como preludio do que ocorrería na segunda guerra mundial, o avión alemán Ju-87 Stuka
Recentemente terminada a contenda, comezaranse os traballos de reconstrución a cargo da Dirección Xeral de Rexións Devastadas. A súa actividade durou ata mediados dos anos 50, nos que se aproveitou para dotar a Teruel de maiores espazos abertos e racionalización de rúas. As súas principais actuacións plásmanse no Seminario e contiguos, a rúa e praza de San Juan e o conxunto do Óvalo.
Demografía
miniatura|250px|Evolución demográfica Entre as capitais de provincia españolas, Teruel é a capital menos poboada, cunha poboación en 2008 de 35.037 habitantes, a que ten a menor porcentaxe de poboación entre os 15 e os 29 anos e, pola contra, a capital co índice máis alto de vellez (persoas maiores de 65 anos).
No período 1900-1991 os datos refírense a poboación de feito. A partir de 1996 séguese o novo sistema de xestión continua e informatizada dos Padróns municipais, baseado na coordinación de todos eles por parte do INE.
Clima
As marcas de temperatura rexistrados no Observatorio de Teruel son os 39,3º do 4 de agosto de 2007 e os -19,0º do 26 de decembro de 2001.
Lugares de interese
220px|miniatura|Catedral mudéxar de Teruel Teruel conserva algúns monumentos que forman parte do Lugar Patrimonio da Humanidade «Arquitectura mudéxar de Aragón,» en concreto:
Ademais a cidade conserva algúns restos góticos, especialmente nas súas murallas ou alxibes, varios edificios do século XVI, como o Palacio da Comunidade de Aldeas de Teruel, actualmente Museo Provincial, dentro do chamado Estilo Aragonés (Renacemento), ou o Acueduto dos Arcos, que dá paso ao abastecemento de auga na cidade.
Festas locais
miniatura|esquerda|200px|Vodas de Isabel de Segura As súas festas Patronais celébranse na primeira quincena de xullo, duran unha semana pero os días fortes son o segundo fin de semana, as Festas do Anxo, coñecidas popularmente como A Vaquilla, caracterizadas polo seu pasacalles musicais (charangas), bailes nocturnos, touros ensogados polas rúas do centro da cidade e todas as súas penas onde a xente come e cea.
Como unha alternativa máis familiar cada ano celébranse as Vodas de Isabel de Segura, o terceiro fin de semana de febreiro. Trátase dunha festa homenaxe a Os Amantes de Teruel, Juan Martínez de Marcilla, chamado popularmente Diego de Marcilla e Isabel de Segura. Miles de turolenses vístense con vestimentas altomedievais, tamén se instala un variado mercado e engalánanse as rúas trasladando a atmosfera da cidade ao Século XIII.
O martes de Pascua celébrase o Sermón das Tortillas. Ten a súa orixe na fundación cristiá da cidade, cando o martes de Pascua de cada ano os turolenses elixían os cargos do Concello de Teruel. A celebración consiste en gozar dunha comida ao aire libre nos arredores da cidade, quedando o caso urbano practicamente baleiro.
Economía
Na actualidade, a economía da cidade de Teruel baséase principalmente en sector servizos onde destaca o sector público e un desenvolvido sector turístico, ao haberse convertido desde os anos 90 nun dos principais destinos turísticos de interior ou cultural, xunto a localidades como Ávila, Segovia ou Salamanca.
Existen varias explotacións gandeiras e industrias cárnicas, dedicadas principalmente ao gando porcino, para abastecer o mercado de produtos cárnicos con denominación de orixe, así como penso e fertilizantes derivados. Outro tipo de industrias asentadas en Teruel son, por exemplo, as relacionadas con derivados do automóbil.
Música
En Teruel hai moitos e grandes músicos. Entre eles destacan os compositores Antón García Abril e Javier Navarrete, o cantante pop David Civera, o tenor Andrés Marín etc.
Recentemente o Pai Muneta, musicólogo, recuperou varias pezas de música barroca do compositor calandino Gaspar Sanz.
Deportes
Destaca o CAI Voleibol Teruel, que se proclamou campión da superliga española en 2009. En fútbol, o Club Deportivo Teruel xoga na terceira división española.
The Body
The Body é un dúo estadounidense de sludge metal formado en 1999 en Providence, Rhode Island. Está composto por Chip King (guitarra, voces) e Lee Buford (batería, programación). Ata a data levan publicados cinco álbums de estudio e seis EPs, además de tres álbums compartidos e de ter colaborado e distintos discos.
-959
Outros
Historia ano a ano
Arres
250px|miniatura|Bassa d'Arres. Arres é un concello do Val de Arán, na provincia de Lleida. Está situado no terçon de Irissa.
Beckett (cráter)
Beckett é un cráter do planeta Mercurio, que foi descuberto en xaneiro de 2008, durante o primeiro sobrevoo do planeta feito pola sonda MESSENGER. A particularidade que fai especial a este cráter é que o seu chan non é liso e exhibe unha gran fosa con forma de arco ou dun auricular de teléfono, a cal é tamén chamada fosa central. O tamaño desta depresión é de 35 × 7,5 km. Esta característica xeolóxica podería se-lo resultado do colapso dunha cámara de magma subxacente á parte central do cráter. Este fenómeno é moi semellante ás caldeiras volcánicas da Terra, cando estas se colapsan.
Arres
Tiña en 2014 unha poboación de 73 habitantes, repartidos en 3 entidades de poboación: Arres de Jos (capital), Arres de Sus e Era Bordeta.
No municipio atópase a Mina Victòria, un antigo xacemento de blenda e chumbo.
Afonso V de Portugal
Afonso V, nado en Sintra o 15 de xaneiro de 1432 e finado na mesma vila a 28 de agosto de 1481, foi o décimo segundo Rei de Portugal (terceiro da dinastía de Avis). Alcumado o Africano polas conquistas que fixo no norte de África, era fillo do rei Duarte de Portugal e da súa muller, a princesa Leonor de Aragón. Afonso V sucedeu a seu pai en 1438, con apenas seis anos.
Traxectoria
Durante a súa menoridade, Portugal foi rexido pola súa mai, Leonor de Aragón, de acordo co desexo expreso en testamento polo rei Duarte de Portugal. No entanto, por ser muller e estranxeira, Leonor de Aragón non era unha escolla popular e a oposición creceu. O único aliado da raíña mai era Afonso, irmán ilexítimo de Duarte e Conde de Barcelos. En 1439, as Cortes deciden retirar a rexencia a Leonor e entregala a Pedro, duque de Coímbra, o tío máis vello de Afonso. Como rexente, Pedro procurou limitar o desenvolvemento de grandes casas aristocráticas, verdadeiros reinos dentro do reino, e concentrar o poder na persoa do rei. O país prosperou baixo a súa xurisdición, mais o ambiente político non era o máis saudábel unha vez que Pedro interfería coa ambición dos nobres. O Conde de Barcelos, inimigo persoal de Pedro, a pesar de seren medios-irmáns, tornouse no tío favorito de Afonso V e comezou a conspirar polo poder. En 1442, Afonso nomea este tío como primeiro Duque de Braganza. Con este título e terras adxacentes, Afonso tórnase no home máis poderoso de Portugal e nun dos máis ricos de Europa. Para asegurar a súa influencia xunto de Afonso, Pedro organiza o casamento do novo rei coa súa filla Isabel de Coímbra.
A 9 de xuño de 1448, Afonso V atinxe a maioridade e asume o control do reino. A 15 de setembro do mesmo ano, desexoso de mostrar independencia política, anula todos os editais aprobados durante a rexencia. A situación tórnase inestábel e, no ano seguinte, levado por informacións que máis tarde virían a probarse falsas, Afonso declara o tío e sogro Pedro rebelde e inimigo do reino. Xuntamente con Afonso de Braganza, derrota o Duque de Coímbra na batalla de Alfarrobeira, onde este é morto en combate. Despois desta batalla e da perda do máis notábel príncipe da Ínclita xeración, Afonso V pasa a ser totalmente controlado polo Duque de Braganza.
Coas campañas africanas terminadas, Afonso V atopou novas batallas, desta vez políticas, na Península Ibérica e na veciña Castela, onde un escándalo de consecuencias dinásticas acababa de comezar. O rei Henrique IV de Castela morreu en 1474, tendo como única herdeira Dona Xoana, princesa de Castela. Mais a paternidade da princesa era contestada con base na suposta homosexualidade do rei e na relación da raíña, Xoana de Portugal irmá de Afonso, cun nobre chamado Beltrán de la Cueva. A nobreza e o clero estaban divididos, e unha parte apoiou a irmá de Henrique e tía de Xoana, coroada como raíña Isabel I. É neste punto que Afonso V interfire, casando en 1475 coa sobriña e asumindo as súas pretensións ao trono. Afonso V declárase rei de Castela e invade o país veciño. A campaña resulta en fracaso, cando Afonso abandona o campo da batalla de Toro, onde as tropas de Castela liderounas o rei Fernando II de Aragón, recentemente casado con Isabel. Afonso procurou aínda o apoio de Luís XI de Francia, mais ao verse traizoado regresa a Portugal en 1477. Desilusionado e con síntomas de depresión, Afonso retírase para un mosteiro en Sintra e abdica para o fillo Xoán. Téndose retirado da vida política, morre en 1481.
As Teixoeiras
Co topónimo As Teixoeiras podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Truman (filme)
Truman é un filme hispano-arxentino de 2015 dirixido por Cesc Gay. No 2015, no 63 Festival Internacional de Cine de Donostia, recibe a Cuncha de Prata ao mellor actor, os protagonistas: Ricardo Darín e Javier Cámara. En febreiro de 2016 recibe cinco premios Goya, entre eles o de Mellor filme, mellor dirección (Cesc Gay), mellor interpretación masculina protagonista (Ricardo Darín) e secundaria (Javier Cámara), mellor guión orixinal (Cesc Gay e Tomás Aragay) e mellor montaxe (Pablo Barbieri).
Enredo
O filme trata sobre as vivencias que comparten dous amigos que se atopan cando un deles (Tomás) visita inesperadamente ao outro (Julián). Ambos os dous, mediante o fío condutor do can de Julián ("Truman"), compartirán momentos emotivos e sorprendentes relacionados coa situación complicada que vive este último.
Recepción
No estranxeiro tamén recibiu críticas positivas. Gran parte da crítica loa tamén as interpretacións de ambos os dous protagonistas. Boyero describiu a interpretación de Darín como «un recital inesquecíbel». Beatriz Martínez, de El Periódico, constata que «Ricardo Darín e Javier Cámara bordan o seu traballo nunha película sutil e afastada do sentimentalismo doado».
Palmarés
O filme ten recibido numerosos premios e nomeamentos, nos que salientan:
Igrexa de Santo Ildefonso
Igrexa de Santo Ildefonso pode referirse á:
Carlos IV
O título de Carlos IV pode referirse a:
As Chás, San Simón da Costa, Vilalba
As Chás é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Estríxidos
Os estríxidos (Strigidae) son un dos dous clados de rapaces nocturnas do grupo Strigiformes, o cal inclúe os bufos, mouchos, avelaionas, caburés, tecolotes etc. Son aves adaptadas á noite, aínda que non tanto como as curuxas da familia Tytonidae. Teñen hábitos nocturnos, pero algunhas especies, como Glaucidium brasilianum, cazan tamén durante o día. Aliméntanse xeralmente de invertebrados e de pequenos vertebrados. O clado está composto por case duascentas especies.
En Galicia
En Galicia existen 6 especies pertencentes á familia dos estríxidos (Strigidae), delas, 4 pódense atopar en Galicia durante todo o ano, 1 é hivernante no país añiñando localmente e outra é estival.
Negramaro (álbum)
Negramaro foi o primeiro álbum autoproducido polo grupo italiano Negramaro, sacado ao mercado no ano 2003.
Este disco, no que participan os integrantes da banda Giuliano Sangiorgi (voz e guitarra), Emanuele Spedicato "Lele" (guitarra eléctrica), Ermanno Carlà (baixo), Danilo Tasco (batería), Andrea Mariano "Andro" (teclados e sintetizadores), e Andrea De Rocco "Pupillo"(sampler).
Está composto por doce cancións:
Estás cancións aparecerán tamén no seu seguinte disco, 000577, publicado no ano 2004 e que contén como novidade a canción Scusa se non piango.
Hotel Ruanda
Hotel Ruanda (en Hotel Rwanda) é un filme dirixido Terry George baseado no xenocidio de Ruanda, centrándose no que fixo Paul Rusesabagina. Estreouse en galego na TVG o 27 de abril de 2008. A película foi nomeada para varios premios, entre eles o Óscar ao mellor actor (Don Cheadle), Óscar á mellor actriz secundaria (Sophie Okonedo) e Óscar ao mellor guión orixina l.
Sinopse
Pouco despois de que os hutus e tutsis asinasen un acordo de paz no Hotel Des Mille Collines en Kigali, hotel que rexenta Paul Rusesabagina (Don Cheadle) e que é propiedade duns empresarios belgas, os soldados hutus comezan a instigar os seus para que erradiquen os tutsis.
Paul Rusesabagina é hutu, mais a súa muller Tatiana (Sophie Okonedo) é tutsi, como moito dos seus veciños, e vainos intentar salvar meténdoos no hotel do que é encargado.
Tralo asasinato do presidente ruandés, comezan as matanzas indiscriminadas de tutsis a mans dos soldados e cidadáns hutus. Mediante subornos, Paul logrará asegurar máis dun millar de tutsis no hotel, esperando a que chegue axuda internacional, mais só contará coa axuda do coronel Oliver (Nick Nolte). A única intervención internacional que existiu foi para evacuar persoas que tiñan nacionalidade europea.
Aturuxo (Boiro)
Traxectoria
No ano 2007, un grupo de mozos e mozas de Boiro, decidiron asociarse para desenvolver na súa comarca un labor de defensa da lingua e dos dereitos que Galiza ten como nación. O primeiro acto que organizaron foi o Día das Letras Galegas do 2007, que ese ano se dedicou a María Mariño Carou.
Constituíronse legalmente como "Asociación Cultural Aturuxo" o 1 de xaneiro do 2008, e o 16 de febreiro dese mesmo ano, inauguraron o seu local social situado no número 118 da rúa Principal de Boiro. En 2014 recibiron o Premio Martín Códax da Música na categoría de sala.
Galería de imaxes da igrexa de Vilar de Donas
A igrexa de Vilar de Donas é a igrexa parroquial de Vilar de Donas, parroquia do concello lugués de Palas de Rei.
Galería de imaxes do Parque natural das Fragas do Eume
O parque natural das Fragas do Eume abrangue 9.126 hectáreas nas beiras do río Eume, concretamente nos concellos de Cabanas, A Capela, Monfero, Pontedeume e As Pontes de García Rodríguez, todos eles da provincia da Coruña.
Helénicas
Moitos consideran as 'Helénicas' como un traballo persoal de Xenofonte levado a cabo durante o retiro na súa vila doada polos espartanos, e escrito sobre todo para os seus amigos, para xente que coñecía os principais protagonistas e as principais batallas, a miúdo porque participaran nelas.
Didier Pironi
Didier Pironi Joseph Louis, nado en Villecresnes, Val do Marne, o 26 de marzo de 1952 e finado na Illa de Wight o 23 de agosto de 1987, foi un piloto de carreiras de Francia. Durante a súa carreira, competiu en 72 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, pilotando para Tyrrell (-), Ligier e Ferrari (-). Gañou as 24 Horas de Le Mans en 1978 pilotando un Renault Alpine A442B.
Carreira como piloto profesional (1972-1982)
Pironi comezou a estudar como enxeñeiro e obtivo unha licenciatura en ciencias, pero a participación no negocio de construción da familia quedou no camiño logo da súa inscrición na escola de pilotos de Paul Ricard.
Foi premiado co patrocinio de Pilot Elf en 1972, un programa deseñado para promover os novos talentos do automobilismo francés, que anteriormente gañaran Patrick Tambay e Alain Prost na Fórmula Un. Pironi fixo o seu debut o 15 de xaneiro de 1978. Foi co equipo de Ken Tyrrell que malia ser Británico, tiña unha forte relación de traballo con Elf, que data de finais do 1960. No mesmo ano, Pironi formou parte da selección Renault na tarefa de gañar as 24 Horas de Le Mans. Compartindo o segundo coche do equipo con Jean-Pierre Jaussaud, no infrecuente  teito de burbulla do A442B, gañou a carreira por catro voltas sobre o rival Porsche 936.
miniatura|left|Pironi como piloto de [[Fórmula 2 en 1977.]]
Dúas tempadas co equipo Tyrrell foron suficientemente prometedores para que Guy Ligier asinara con Pironi para o seu equipo francés do mesmo nome por unha tempada,, unha tempada na que Pironi logrou a súa primeira vitoria, no Gran Premio de Bélxica en Zolder, así como varios podios. O rendemento de Pironi espertou o interese de Enzo Ferrari polos servizos do francés, que firmou para a tempada. Ferrari recordou máis tarde, "Segundo chegou Pironi a Maranello, gañou a admiración e o afecto de todos, non só polas súas dotes como deportista, senón tamén pola súa forma de facer as cousas, era reservado, e ao mesmo tempo extravertido."
En comparación co seu compañeiro Gilles Villeneuve, quen deu a benvida ao francés e tratouno como a un igual, Pironi era máis lento na cualificación, pero máis consistente nas carreiras na súa primeira tempada con Ferrari. Estableceu unha boa relación cos altos cargos do equipo, e Pironi posiblemente aproveitase esta boa relación na polémica carreira de San Marino, onde é amplamente crido que enganaron a Villeneuve para que gañara Pironi dando a impresión de que este ía manterse detrás do seu compañeiro canadense de equipo na última volta, só para adiantalo inesperadamente na forquita Tosa, malia que o equipo mandou aos dous pilotos reducir a velocidade. Villeneuve estaba furioso con Pironi e xurou que non volvería de dirixirlle a palabra. O canadense morreu na clasificación do seguinte Gran Premio de Bélxica en Zolder tratando de mellorar o tempo de volta de Pironi, e o estado de ánimo de Villeneuve considérase a miúdo unha causa que contribuíu ao seu accidente mortal.
Harvey Postlethwaite (o deseñador do 126C2) cre que o "drama" seguinte a Imola foi esaxerado pola prensa", Villeneuve estaba moi molesto porque sentía que debería serlle entregada a carreira nun prato .... Eles eran competitivos e calquera deles podería gañar ".
Tamén mencionou un punto técnico de por que os dous Ferrari foron intercambiando lugares con tanta frecuencia durante a carreira de San Marino. "A presión do turbo do Ferrari 126C era moi, moi difícil de controlar. Non foi tan espectacular como parecía nese momento ".
Cun coche rápido e fiable, Pironi parecía estar en camiño de ser Campión do Mundo de, pero o estado mental do francés someteuse a un grande estrés debido a varios factores. A antipatía xeneralizada do mundo da F1 na súa contra a raíz da traxedia de Zolder. A rápida ruptura do seu matrimonio con Catalina Beynie as poucas semanas de casar. A morte de Riccardo Paletti no Gran Premio do Canadá de 1982, o mozo italiano estrelouse contra o Ferrari de Pironi na grella de saída. Estes tráxicos acontecementos deron lugar a que Pironi estivera de mal humor, o que foi mal interpretado no seu momento como un exceso de confianza e arrogancia.
Os membros do equipo Ferrari, observaron cambios no comportamento de Pironi durante todo ese verán. (Pironi comentou antes da Gran Premio do Reino Unido de 1982: "Sento que estou empezando a tocar o Campionato do Mundo.")
Gran Premio de Alemaña de 1982
Logo de gañar a pole position para o Gran Premio de Alemaña, Pironi tamén estaba ocupado probando unha nova composición de pneumáticos Goodyear de choiva (baixo a dirección de Mauro Forghieri) nunha práctica sen límite de tempo. Os pneumáticos de choiva Goodyears "new-spec" resultaron ser un grande éxito, con Pironi rebaixando ata 2´5 segundos sobre o seu novo compañeiro de equipo Patrick Tambay pilotando un Ferrari similar. (Pironi: 2 min 10´9 s, Tambay: 2 min 13´4 seg)
Os xornalistas deportivos do circuíto apresuráronse a dicir Pironi estaba pilotando "como un tolo". Na defensa de Pironi, Forghieri dixo que as diferenzas substanciais nos tempos de volta entre os dous conxuntos de Goodyears non eran ningunha sorpresa para o equipo. As condicións meteorolóxicas en Hockenheim ese fin de semana eran moi incertas: alternaban rapidamente entre mollado e seco.
Baixo a choiva, un dos moitos problemas causados polos coches de F1 con "efecto solo" era que o aerosol provocado víase obrigado a saír por de debaixo dos pontóns laterais como unha fina rosada e practicamente creaba unha néboa. Isto facía que os coches de diante foran case invisible para os que corrían detrás.
Cando Pironi intentou pasar ao Williams de Derek Daly, o Ferrari 126C2 estrelouse contra a invisible parte traseira do Renault de Alain Prost, o que provocou un violento accidente que garda certa similitude co sufrido por Villeneuve. Pironi sobreviviu, pero as lesións en ambas pernas significaron que nunca volvería ás carreiras na Fórmula 1. Inmediatamente despois do accidente, dixo que non sentiu dor. "Foi igual que os meus accidentes anteriores, cando eu non sufría lesións. Todo o que podía pensar era no coche, que o de reposto non funcionaba tan ben como este, e que ía ter que usalo (o reposto) para a carreira. Entón vin ás miñas pernas e pensei que talvez non correría esta carreira, despois de todo. No helicóptero, comezáronme a doer moi en serio. Pero postos a ter un accidente, foi unha sorte para min estar en Alemaña e non nun lugar máis primitivo ".
Neste momento, era líder con 39 puntos no campionato, por diante de Watson (30) e Rosberg (27), pero Pironi finalmente foi relegado ao subcampionato cando Rosberg pasoulle a converteuse en Campión do Mundo con 44 puntos.
Na súa carreira na Fórmula Un Didier Pironi gañou 3 carreiras, logrou 13 podios, e anotou un total de 101 puntos. Tamén logrou 4 pole positions.
Morte
En 1986, despois de ser capaz de camiñar coas dúas pernas sen axuda, parecía coma se Pironi faría a súa reaparición cando probou para o equipo francés AGS no Circuíto Paul Ricard e, posteriormente, o Ligier JS27 en Dijon-Prenois. Demostrou que aínda era o suficientemente rápido para ser competitivo, pero non o suficiente para volver á F1.
O seu seguro pagara unha chea de cartos con base ao feito de que as pernas de Pironi quedaron feridas tan gravemente que el nunca podería volver á F1. De volver, sería obrigado legalmente a devolver todo o diñeiro.
Trala morte de Pironi, a súa noiva Catalina Goux deu a luz a xemelgos. Ela chamounos Didier e Gilles, en honor a Pironi e Gilles Villeneuve, que morreu no Gran Premio de Bélxica de 1982 cinco anos antes.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
-2050
Outros
Historia ano a ano
Emmett Reid Dunn
Emmett Reid Dunn, nado o 21 de novembro de 1894 en Alexandria (Virxinia) e finado o 13 de febreiro de 1956 en Bryn Mawr (Pensilvania), foi un herpetólogo estadounidense.
Kristin Gierisch
Kristin Gierisch, nada en Zwickau, Saxonia (Alemaña) o 20 de agosto de 1990, é unha atleta alemá especializada na proba de triplo salto.
Gañou a medalla de prata no Campionato mundial en pista cuberta de 2016, no Campionato de Europa de 2018 e a de ouro no Campionato de Europa en pista cuberta de 2017. Ademais, foi cuarta no Campionato de Europa en pista cuberta de 2015 e novena no Campionato de Europa de 2014.
As súas mellores marcas personais na competición de triplo salto son 14,45 m ao aire libre (-0,5 m/s, Berlín 2018) e 14,46 m en pista cuberta (Praga 2015).
Principais eventos
No Campionato do mundo de atletismo en pista cuberta de 2016 gañou a medalla de prata no triplo salto, cun salto de 14,30 m, sendo superada pola venezolana Yulimar Rojas (ouro con 14,41 m) e por diante da atleta grega Paraskeví Papachristou (bronce con 14,15 m).
O 10 de agosto de 2018, no Campionato de Europa de atletismo, no Estadio Olímpico de Berlín, Gierisch gañou a medallla de prata cun salto de 14,45 m, detrás da grega Paraskeví Papachristou (ouro, cun salto de 14,60 m), e por diante da española (galega) Ana Peleteiro (bronce, cun salto de 14,44 m).
Peshawar
miniatura|Peshawar Peshawar é unha cidade de Paquistán, capital da provincia da Fronteira Noroeste. Situada no extremo setentrional do país, no val do río Cabul ao pé do Hindu Kush ao norte e do Paso do Khiber no oeste que a separa de Afganistán, é o centro comercial da rexión, histórica entrada no subcontinente indio dende occidente. Conta con máis de tres millóns de habitantes (estimacións de 2010; gran número de refuxiados afgáns).
A súa situación estratéxica remonta as orixes da cidade a varios séculos antes da nosa era (época do reino budista de Gandhara que viu a chegada de Alexandre Magno) aínda baixo estudo arqueolóxico. Coñecida, porén, é a existencia de Purushapura, unha fundación khushana de arredor de dous mil anos de antigüidade, que converteuse na súa capital e á que o emperador mongol Akbar deulle o seu nome actual que significa "o lugar na fronteira". No século XIX foi obxecto de disputa entre sijs e británicos en cuxo poder mantívose ata a independencia da India.
A Brea, A Pinza, Sarria
Camiño de Santiago
A Brea é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Erros do tipo I e do tipo II
Nun contraste de hipóteses chámanse erros do tipo I e do tipo II ás probabilidades de rexeitar a hipótese nula sendo esta verdadeira e a de aceptala sendo esta falsa.
-1567
Outros
Historia ano a ano
Erros do tipo I e do tipo II
Definicións
miniatura|250px|Representación dos valores posibles da probabilidade dun erro do tipo II (vermello) no exemplo dun test de [[significación estatística para o parámetro μ. O erro do tipo II dependo do parámetro μ . Canto máis preto estea do valor suposto baixo a hipótese nula maior é a probabilidade de ocorrencia do erro tipo II. Debido a que o verdadeiro valor de μ é descoñecido cando se fai a presunción da hipótese alternativa, a probabilidade do erro tipo II, en contraste co erro tipo I (azul) non se pode calcular.]] A hipótese da que se parte H_0 é o suposto de que a situación experimental presentaría un «estado normal». Se non se advirte este «estado normal», aínda que na realidade existe, trátase dun erro estatístico do tipo I. Algúns exemplos:
Nun estudo de investigación, o error do tipo II ou error beta (β) (β é a probabilidade de que exista este erro) cométese cando o investigador non rexeita a hipótese nula, que realmente é falsa na poboación. É equivalente á probabilidade dun resultado falso negativo, xa que o investigador chega á conclusión de que foi incapaz de atopar unha diferenza que exista na realidade. Acéptase que nun estudo o erro beta estea entre o 5 e o 20 %.
Contrariamente ao error do tipo I, na maioría dos casos non é posible calcular a probabilidade do erro tipo II. A razón atópase no xeito no que se formulan as hipóteses nunha proba estatística. Mentres que a hipótese nula se representa sempre nunha afirmación enérxica (por exemplo, H_0: μ = 0) a hipótese alternativa, que engloba todas as outras posibilidades, é xeralmente de natureza global (por exemplo, H_1: μ ≠ 0).
A potencia do estudo representa a probabilidade de observar na mostra unha determinada diferenza, se existe na poboación. É o complementario do erro do tipo II (1-β).
Erros no contraste
Unha vez realizado o contraste de hipóteses, optarase por unha das dúas hipóteses, a hipótese nula ou H_0\, ou a hipótese alternativa ou H_1\,, e a decisión escollida coincidirá ou non coa que na realidade é certa. Pódense dar os catro casos que se expoñen no seguinte cadro:
Se a probabilidade de cometer un erro do tipo I está univocamente determinada, o seu valor adoita denotarse coa letra grega α e nas mesmas condicións denótase por β a probabilidade de cometer o erro do tipo II, é dicir:
Cando se deseña un contraste de hipóteses, é desexable facelo de xeito que as probabilidades de ambos os erros fosen tan pequenas como for posible. Porén, cunha mostra de tamaño fixo, diminuír a probabilidade do erro alfa leva a incrementar a probabilidade do erro beta.
Habitualmente deséñanse os contrastes de maneira que a probabilidade α sexa o 5% (0,05), aínda que ás veces se empregan o 10% (0,1) ou o 1% (0,01) para adoptar condicións máis relaxadas ou máis estritas. O recurso para aumentar a potencia do contraste, é dicir, para diminuír β é aumentar o tamaño da mostra, o que na práctica leva a un incremento dos custos do estudo.
Bausen
Tiña en 2014 unha poboación de 49 habitantes, repartidos en 3 entidades de poboación: Bausen, Pontaut e Eth Pònt de Rei (deshabitado).
Pé grande
300px|miniatura|O número de informes de avistamentos de pés grandes é relativamente maior nas zonas onde as culturas indíxenas tiñan lendas sobre estes seres.
O Pé grande (do inglés Bigfoot) ou sasquatch, é unha criatura mitolóxica de aspecto simiesco que habita nos bosques, principalmente no noroeste de América do Norte.
A comunidade científica di que as probas existentes non son o suficientemente convincentes, e xeralmente as considera como o resultado da mitoloxía, o folclore ou identificacións erróneas.
Moitos profesionais e académicos afirman que calquera estudo adicional que se poida facer sería unha perda de tempo, pero os partidarios da súa existencia pensan que as evidencias actuais pode que sexan escasas, pero que terán que avaliarse obxectivamente novas evidencias a medida que se vaian presentando.
Outros, incluíndo os integrantes dunha subcultura composta en xeral por afeccionados, continúan investigando e actualmente consideran a existencia do sasquatch como certa, e que sería un posíbel descendente dos Gigantopithecus.
Descrición
miniatura|Debuxo do (suposto) Pé grande.
As testemuñas xeralmente indican características similares: unha gran criatura simiesca bípede, normalmente dunha altura de 1,83 a 2,13 m e dun peso de aproximadamente 160 kg, con amplos ombros e estrutura robusta. A cabeza é pequena, puntiaguda e baixa; en ocasións fálase dunha crista na parte superior do cranio. Os ollos descríbense xeralmente como pequenos e ocultos baixo unha fronte pronunciada. A excepción da cara, mans e pés, unha fina capa de pelo cobre o seu corpo; a pelaxe é de cor normalmente parda ou negra, aínda que algúns din que é rubia, de cor crema ou con brillos prateados.
As enormes pegadas, similares na forma ás dun pé humano, déronlle o seu nome en inglés. O ecoloxista Robert Michael Pyle descríbeas así: "As pegadas normalmente miden de 38 a 45 cm de lonxitude e de 18 a 21 cm de largo. Teñen cinco dedos".
Asóciaselle un forte e desagradábel cheiro, semellante ao das feces fecais, á das augas residuais (cloacas) ou ao da suor humana, segundo versións.
Os sons que emite descríbense como agudos chíos ou asubíos, ou ben gruñidos graves, ao igual que o Ieti, polo que algúns criptozoólogos sosteñen que podería ser unha especie emparentada con el, que quizais chegou a América a través do Estreito de Bering durante a última glaciación, tal e como fixeron os antepasados dos pobos amerindios e diversas especies de animais.
A maioría dos avistamentos son nocturnos, o cal fai pensar que se trata dunha criatura de hábitos nocturnos. Algunhas testemuñas mencionan algo que Pyle denomina como "brillo avermellado ocular", similar ao brillo dalgúns animais nocturnos. Normalmente avístanse individuos solitarios, raramente en pares ou en grupos familiares, e son máis comúns os avistamentos de machos que os de femias.
Influencia na cultura popular
Xa sexa unha criatura verdadeira ou non, o pé grande ten un grande impacto como fenómeno cultural. A maioría da xente en América asimila rapidamente os significados das palabras "pé grande" ou "sasquatch", que se empregan para designar moitos produtos, como monos, monopatíns, esquís, un motor de busca de Mononet e os monster truck.
Turismo
Existen convencións anuais relacionadas co Bigfoot. Esta criatura desempeña un papel importante no turismo no noroeste dos Estados Unidos e do Canadá; por exemplo, existe unha festividade chamada Sasquatch Daze, en Harrison Hot Springs (Columbia Británica). O Bigfoot converteuse nun gran negocio nalgunhas partes de Norteamérica.
Organización de Aviación Civil Internacional
miniatura|Bandeira da OACI A Organización de Aviación Civil Internacional (OACI ou ICAO, correspondente ás siglas en inglés) é unha axencia da Organización das Nacións Unidas creada en 1944 pola Convención de Chicago para estudar os problemas da aviación civil internacional e promover os regulamentos e normas únicos na aeronáutica mundial. Diríxea un consello permanente con sede en Montreal.
Ligue Magnus
A Ligue Magnus é a máxima categoría do hóckey sobre xeo en Francia, creada na tempada 1906-07. Os campións do campionato reciben a Coupe Magnus. O nivel da liga é considerado xeralmente como intermedio, clasificado no posto 14 dos campionatos europeos pola Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo (IIHF).
Equipos
''As posicións corresponden ao final da fase regular da tempada 2012-13. Entre paréntese sinálase a posición final ou a rolda de play-off.''
Elvira Clain-Stefanelli
Elvira Eliza Clain-Stefanelli (de solteira Elvira Eliza Olinescu) nada en 1914 en Bucarest (Romanía) e finada en Arlington (Virxinia) o 1 de outubro de 2001, foi unha numismática norteamericano-romanesa. Xunto co seu marido, Vladimir Clain-Stefalli (1914-1982), caracterizouse por ser a organizadora da Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos, con sede no Instituto Smithsoniano.
Traxectoria
Elvira Eliza Olinescu graduouse en Historia en 1936 na Universidade Franz Josef e máis tarde completou estudos de posgrao en Historia na súa institución académica herdeira, a Universidade de Chernivtsí, onde se especializou en moeda antiga.
O 3 de xaneiro de 1939 casou con Vladimir Clain-Stefanelli, de quen a partir de entón tomou o apelido polo que é coñecida. Durante a II guerra mundial, cando ambos comezaban a facer investigación numismática, foron detidos pola Gestapo en 1942. Vladimir foi enviado ao campo de concentración en Buchenwald e Elvira, embarazada, ingresou inicialmente nun hospital, aínda que logo conseguiu reunirse co seu esposo no campo de concentración, xunto cun continxente de refuxiados romaneses. O fillo que esperaba naceu o 29 de marzo do ano seguinte e chegou a ser tamén un afamado numismático, Alexander Clain-Stefanelli, finado en 2014. Acabada a guerra, a parella trasladouse inicialmente a Italia, onde traballaron para a compañía P&P Santamaria, e final mente aos Estados Unidos en 1951, onde continuaron ata a fin das súas vidas, os primeiros anos en Nova York e a partir da metade da década na zona de Washington. En 1954 Elvira empezou a traballar xunto co seu marido cando este foi nomeado xerente dunha sucursal da compañía Stack's Coin Galleries, de comercio numismático; alí redactou o seu primeiro catálogo de venda de moedas.
Elvira Clain-Stefanelli acadou a cidadanía estadounidense en 1956. Ese mesmo ano, Vladimir foi nomeado conservador do Gabinete Numismático do Instituto Smithsoniano e o ano seguinte a súa esposa Elvira uniuse ao seu equipo como conservadora axudante. Logo do falecemento de Vladimir en 1982, Elvira Clain-Stefanelli asumiu en solitario a dirección executiva da colección, que continuou a súa expansión e o seu crecemento, ata a súa xubilación en 2000. Foi baixo a súa dirección cando a colección do Gabinete Numismático do Instituto Smithsoniano chegou a ser unha das máis importantes do mundo no seu xénero, pasando de ter aproximadamente 60.000 pezas en 1956 a máis de 960.000 en 1982.
Entre 1962 e 1983 foi a delegada dos Estados Unidos na Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM), con sede en París, e nesa condición participou en diversas exposicións de medallística arredor do mundo. Nos anos 60 e 70 formou parte de diversos comités e comisións. En 1975 e 1976, por exemplo, participou na comisión encargada de elixir os deseños das moedas conmemorativas do Bicentenario dos Estados Unidos.
Ao longo da súa carreira destacou tamén o seu labor como asesora da Casa da Moeda dos Estados Unidos (US Mint) e do Departamento do Tesouro, e foi un membro significativo da American Numismatic Society, na que ingresou en 1963, e membro de honra da American Numismatic Association. Tamén formou parte doutras institucións estranxeiras, como a Royal Numismatic Society, de Londres, a Real Sociedade Numismática dos Países Baixos, a Sociedade Real de Numismática de Bélxica, a Sociedade Numismática Italiana e o Consello Internacional de Numismática.
No ámbito académico foi unha investigadora prolífica e publicou numerosos artigos e monografías sobre os máis diversos temas relacionados coa numismática, que foron traducidos a varios idiomas. O seu interese centrouse na moeda antiga da rexión do Mar Negro e tamén nas medallas dos Estados Unidos. A súa derradeira publicación, de 1999, foi Life in Republican Rome on its Coinage ("A vida na República Romana nas súas moedas").
Elvira Clain-Stefanelli faleceu o 1 de outubro de 2001 por causa dunha parada cardíaca e pulmonar no Virginia Hospital Center, en Arlington. Na American Numismatic Society gárdanse os arquivos tanto de Elvira como do seu marido, Vladimir Clain-Stefanelli.
Recoñecementos
En 1996, a Asociación Profesor Marcel Hoc, de promoción da investigación numismática, e o Departamento de Arqueoloxía e Historia da Arte da Universidade Católica de Lovaina promoveron a publicación dun libro de estudos numismáticos en homenaxe a Elvira Clain-Stefanelli e ao seu marido Vladimir.
Premio Elvira Clain-Stefanelli
En 2013, a American Numismatic Association instituíu o Premio Conmemorativo Elvira Clain-Stefanelli para os Logros en Numismática (Elvira Clain-Stefanelli Memorial Award for Achievement in Numismatics), na honra das mulleres que fixeran contribucións significativas á numismática en calquera dos seus ámbitos. Estas son as súas perceptoras:
Escolma de monografías
Á parte dos moitos artigos numismáticos de Elvira Clain-Stefanelli, tamén foi autora de diversas monografías, varias delas en colaboración co seu marido, Vladimir. Estas son as máis representativas da súa traxectoria:
Franz Ferdinand
Franz Ferdinand é unha banda escocesa de rock alternativo formada en Glasgow no ano 2002. O grupo está composto por Alex Kapranos (voces, guitarra e teclados), Bob Hardy (baixo), Nick McCarthy (guitarra, tecados e coros) e Paul Thomson (batería, percusión e coros). Ata a data leva publicados catro álbums de estudio: Franz Ferdinand (2004), You Could Have It So Much Better (2005), Tonight: Franz Ferdinand (2009) e Right Thoughts, Right Words, Right Action (2013) ademais de varios EPs, numerosos sinxelos, un álbum de remesturas e un DVD.
O seu nome inspirouse orixinalmente nun cabalo de carreiras chamado Archduke Ferdinand. Despois de ver que o cabalo gañara a carreira Northumberland Plate en 2001 a banda comezou a barallar chamarse Archduke Franz Ferdinand debido á aliteración do nome e ás implicacións da morte do arquiduque (o seu asasinato foi un factor moi importante para o inicio da primeira guerra mundial).
Biografía
Os membros do grupo tocaron en distintas bandas ao longo dos nos 90, como The Karelia, Yummy Fur, 10p Invaders ou Embryo. A finais de 2001, o cantante e guitarrista Alex Kapranos e o baixista Robert Hardy comezaron a tocar xuntos en Glasgow. Despois de coñecer a Nicholas McCarthy nunha festa, eles comezaron a ensaiar xuntos na casa deste. McCarthy tiña unha formación clásica de piano e de contrabaixo, pero inicialmente ocupou o posto de batería da banda. O trío entón coñeceu a Paul Thomson, o cal tocara a batería en Yummy Fur. Thomson orixinalmete guitarrista, xa que quería probar con outro instrumento, pero, unha vez que Nicholas comezou a tocar a batería, déronse conta de que non sabía facelo, polo cal Thomson colleu as baquetas e Nicholas pasou a ser a guitarra solista.
A banda comezou a tocar nunha casa abandonada das aforas de Glasgow chamada The Château. Alí facían concertos mesturando música e arte, xa que Hardy estudaba pintura na Glasgow School of Art nesa época. Cando a policía lles prohibiu seguir facendo estes eventos eles atoparon unha casa vitoriana abandonada para seguir tocando.
A banda gravou un EP coa intención de editalo eles mesmos, pero a súa reputación estaba medrando rapidamente e Domino Records ofreceulles un contrato para editar o EP Darts of Pleasure a finais do 2003. A banda fixo medrar a súa reputación tocando con Hot Hot Heat e Interpol, así como gañando o premio "Phillip Hall Radar Award" da revista NME en 2004. Epic Records asinou un contrato coa banda en 2004 para os Estados Unidos, aínda que o selo principal para o resto do mundo é Domino.
O grupo trasladouse aos Gula Studios en Malmö, Suecia, co produtor de The Cardigans Tore Johansson para gravar o seu álbum de estrea. En xaneiro de 2004 o sinxelo "Take Me Out" acadou o número 3 nas listas británicas. O disco, Franz Ferdinand, publicouse a principios dese ano, estreándose no 3 da lista británica de álbums no mes de febreiro, e no 12 da lista australiana en abril. Nos Estados Unidos non tivo tanta repercusión na Billboard 200 a principios de 2004, pero acadou o top 5 das listas de indie rock e da Heatseeker para artistas noveis. Despois dun par de xiras por Norteamérica e de que o vídeo de "Take Me Out" tivese unha alta rotación na MTV, o disco finalmente chegou ao número 32 da Billboard 200 posteriormente nese ano, vendendo ao redor dun millón de copias nos Estados Unidos. En xeral Franz Ferdinand tivo unha resposta moi positiva entre a crítica.
Soiuz TM-24
Soiuz TM-24 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 18 de agosto de 1996 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Durante a misión recibiu a visita da misión STS-79, da Progress M-33, da STS-81 e da Soiuz TM-25.
A Soiuz TM-24 regresou á Terra o 2 de marzo de 1997 ás 6:44 GMT preto de Arkaylk (Casaquistán).
A Eirexe, Santalla de Agrón, Melide
A Eirexe é un lugar da parroquia de Santalla de Agrón no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Xosé Silva Martínez
Xosé Silva Martínez nado en Santiago de Compostela o 20 de abril de 1894 e finado no exilio venezolano en xuño de 1949, foi un dirixente do Partido Comunista. O seu pensamento, aínda que de ideoloxía claramente comunista, con fortes crenzas na utopía soviética, estaba fortemente conectado co galeguismo e a ansia de servir fundamentalmente ao pobo galego.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Xosé Silva, no centro da imaxe.
Na súa cidade natal comezou a traballar como canteiro, e chegou a ocupar o posto de Secretario do Gremio de Canteiros de Santiago de Compostela. Realizou o servizo militar en África, onde pasa cinco anos. Esta experiencia inflúe na súa concepción do mundo; da inxustiza social, a diferenza de clases...
O 23 de xullo de 1920 casou con Severina Araújo Ríos, con quen tivo cinco fillos. Entre 1925 e 1928 foi secretario xeral do Comité Rexional do Partido Comunista de Galiza.
Nas eleccións de 1933 o Partido Comunista presentou 188 candidatos en 40 provincias. Só logrou acta Cayetano Bolívar Escribano por Málaga. Xosé Silva Martínez preséntase nas catro provincias galegas sendo o máis votado pola provincia da Coruña (6733), o segundo máis votado na provincia de Lugo (296), e o cuarto máis votado por Ourense (1461). Tamén se presentou pola provincia de Pontevedra, pero descoñécense os resultados.