cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Alonso Alonso
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica e Inglesa, doutorouse no 2014 pola Universidade de Vigo. Ten publicado colaboracións en Madrygal, Elipse e Contos Estraños.
Articulación esferoidal
miniatura|1: articulación esferoidal; 2: [[articulación condiloide (elipsoide); 3: articulación en sela; 4 xinglimo; 5: articulación trocoide]] miniatura|Cápsula da articulación do ombro (distendida). Aspecto anterior. Unha articulación esferoidal (case equivalente a enartrose) ou articulación en rótula, é un tipo de articulación sinovial, na cal unha superficie con forma de bóla dun óso arredondado encaixa nunha depresión con forma de copa doutro óso. O óso distal pode moverse na articulación nun número indefinido de eixes, que teñen un centro común, o que permite que o óso se mova en case todas as direccións.
Unha enartrose é un tipo especial de articulación esferoidal na cal a copa cobre a esfera alén do seu ecuador.
Exemplos
Un exemplo desta forma de articulación encóntranse na cadeira, onde a cabeza arredondada do fémur articúlase no acetábulo con forma de copa da pelve. Outro exemplo é a articulación glenohumeral do ombro, onde a cabeza arredondada do úmero articúlase na fosa glenoidea con forma de copa da omoplata. A articulación do ombro inclúe tamén unha articulación esternoclavicular.
Xosé Mosquera Pérez
Xosé Mosquera Pérez, nado no Carballal (antigo concello da Enfesta) o 18 de setembro de 1895 e finado en Santiago de Compostela o 30 de decembro de 1965, foi un profesor galeguista.
Traxectoria
Dirixiu o grupo de teatro Cativezas (1923-1925). Popularizou o personaxe "O vello dos contos" na emisora santiaguesa Unión Radio Galicia (1932-1936), co que fixo campaña a favor do Estatuto de Galicia de 1936. Militante do Partido Galeguista, en febreiro de 1936 abandona o Partido con Manuel Beiras para unirse á Dereita Galeguista. Foi un dos promotores da Misa de Rosalía. miniatura|Busto de Mosquera, en Santiago. Na posguerra foi redactor de La Noche. En 1946 saíu á venda a Casa da Matanza por 100.000 pesetas. Mosquera coñeceu a noticia por medio de Xesús Rey-Alvite e, xunto con Manuel Beiras e Camilo Agrasar foron a Padrón para negociar coa dona da casa. Ao darse conta de que non tiñan medios suficientes para comprala, Mosquera decidiu pedirlle axuda económica ao seu amigo José Villar Granjel e contoulle a intención que tiña de adquirir a casa para convertela nun símbolo de galeguidade e para fundar un Padroado composto por galegos ilustres que conservasen a casa e a memoria de Rosalía. miniatura|Placa na vivenda de Mosquera na rúa do Franco de Santiago. O 15 de novembro de 1947 Mosquera convocou en Santiago un grupo de antigos galeguistas (Ramón Otero Pedrayo, Manuel Gómez Román, Luís Iglesias Iglesias, Fermín Bouza-Brey, Paulino Pedret Casado, Felipe Cordero Carrete, Aquilino Iglesia Alvariño, Manuel Beiras García, Xaime Illa Couto, Antonio Fraguas Fraguas e Xesús Ferro Couselo) e constituíron o Padroado Rosalía de Castro co propósito de facerse cargo do inmoble e de transformar a casa nun verdadeiro museo rosaliano, con biblioteca especializada, aberto ao público. Dúas semanas despois faleceu José Villar Granjel e legou a súa metade da casa ao Padroado. Mosquera estaba gravemente endebedado co pago da súa metade da casa, débeda que pagou o Centro Galego de Bos Aires, conseguindo así que toda a casa fose propiedade do Padroado. Como agradecemento colocóuselle unha placa ao lado do Mausoleo de Rosalía no Panteón de Galegos Ilustres. Foi presidente do Padroado. Foi elixido membro correspondente da Real Academia Galega en 1952.
Vida persoal
Casou con Dolores Souto e foi pai de Dolores Mosquera Souto.
Fruxil, A Cervela, O Incio
Fruxil é un lugar da parroquia da Cervela no concello do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o INE en 2016 e 2017 tiña 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres), sete menos ca en 2010 (19 mulleres e 17 homes). En 2018 eran 27 (16 mulleres e 11 homes). miniatura|Prado con vacas en Fruxil
Árbitro asistente
dereita|miniatura|300px Os árbitros asistentes, anteriormente chamados xuíces de liña son os axudantes do árbitro, encargados de asistilo desde fóra do terreo de xogo. A función principal deste tipo de árbitro é, entre outras, xulgar desde a súa posición na liña de banda as posibles accións antiregulamentarias dos equipos atacantes; comunmente o lance fóra de xogo, que é considerado como falta.
Fela Kuti
Olufela Olusegun Oludotun Ransome-Kuti, nado en Abeokuta o 15 de outubro de 1938, e finado en Lagos o 2 de agosto de 1997, coñecido profesionalmente como Fela Kuti, Fela Anikulapo Kuti, ou sinxelamente Fela, foi un músico, compositor e instrumentalista nixeriano, pioneiro da música afrobeat, activista dos dereitos humanos e político. Foi chamado "superestrela, cantante, músico, panafricanista, polígamo, místico, lenda." Durante o cumio da súa popularidade, foi considerado como un dos "artistas máis carismáticos e retadores" de África.
Amor estúpido e tolo
Amor estúpido e tolo (en Crazy, Stupid, Love) é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Glenn Ficarra e John Requa, escrito por Dan Fogelman, e protagonizado por Steve Carell, Ryan Gosling, Julianne Moore, Emma Stone, Marisa Tomei e Kevin Bacon. Conta a historia dun home recentemente divorciado que tenta redescubrir a súa masculinidade e é ensinado a ter citas con mulleres nos bares.
Estreouse en galego o 11 de setembro de 2014 a través da TVG.
Louriñó, Torroso, Mos
Louriñó é un lugar da parroquia de Torroso no concello pontevedrés de Mos na comarca de Vigo.
1767
Outros
Historia ano a ano
Cariño
Cariño é un concello da provincia da Coruña, pertence á comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2014 tiña 4.241 habitantes (4.590 no 2009, 4.700 no 2006, 4.788 no 2005, 4.798 no 2004, 4.812 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
250px|dereita|miniatura|Cariño.
O punto xeográfico máis importante do Concello é a Punta dos Aguillóns (Cabo Ortegal).
A serra da Capelada elévase na parte occidental do Concello e descende cara ó Océano Atlántico con elevados cantís, un dos cales, o de Herbeira, xa no concello de Cedeira, é considerado o máis alto da Europa continental. Os montes máis destacados da Capelada son o monte Herbeira (613 m), monte Limo (558 m) e Monte Miranda.
Os cinco ríos máis importantes do concello son o río Soutullo, Maguleiro, Sagrón, Lourido, Seixo e río de Barreiros. Todos eles nacen na Serra da Capelada e descenden cara ó leste. Trátase de ríos de augas polo xeral rápidas, e moi curtos.
Clima
Dentro do concello, hai dúas áreas ben diferenciadas. Na cima dos montes da Serra da Capelada, as precipitacións son elevadas todo o ano (2000 mm); debido á protección destes mesmos montes, as chuvias redúcense lixeiramente na zona oriental do Concello (aproximadamente uns 1000 mm). A temperatura media anual sitúase entre os 13º e os 14º.
Comunicacións
A principal estrada de Cariño (CP-6121) conéctao con Ponte de Mera, en Ortigueira, e transcorre case a carón da costa, a través das parroquias de Feás, Landoi, Sismundi, A Pedra e, finalmente, Cariño. Dende aquí, pódese continuar cara ó Cabo Ortegal por unha estrada local; de igual forma pódese subir á Serra da Capelada mediante dous ramais, un que parte de Feás e o outro, de A Pedra.
Historia
Os restos atopados na Serra da Capelada evidencian que o concello estaba xa poboado na época prehistórica: no monte do Limo acháronse lascas de sílex, e hai cinco dolmens (no Coto de Lodeiro, na Cova da Fornela, no Coto da Zarza e dous no monte de Herbeira).
O concello continuou a ser poboado varios milenios máis tarde, a xulgar polos castros da Moura, da Punta do Castro e da Cancela. En San Xiao de Trebo, un pequeno núcleo de poboación situado ó norte de Cariño, atopáronse restos dunha vila romana baixo unha capela.
Da Alta Idade Media coñécense varias construcións, entre elas A Pena do Castelo de Cariño (na parroquia da Pedra), do que só se conservan algúns restos.
O papel pesqueiro de Cariño reforzouse durante o século XIX e o principios do XX coa implantación de fábricas de salazón, e posteriromente de conserva, por parte de inmigrantes procedentes de Cataluña, unha nova burguesía local á que se sumaron familias da comarca e doutros puntos de Galicia.
As mudanzas económicas proletarizaron o sector mariñeiro, supuxeron o acceso das mulleres ao traballo asalariado e propiciaron o crecemento dunha pequena burguesía local. O nome de Cariño non tardou en sumarse, baixo as siglas da CNT e outras, á emerxencia do sindicalismo mariñeiro ao ritmo dos outros enclaves pesqueiros do país.
Florencia Peña
Teatro
Los monólogos de la vagina, Grease, Blancanieves, Confesiones de mujeres de 30, Mamá es una estrella, Shakespereando, De carne somos, Desangradas en glamour, Sweet Charity etc…
Cariño
Historia
A represión comandada pola Falange (asasinatos, prisión, exilio...) ensañouse cruelmente na comarca do Ortegal contra a militancia anarquista e socialista tras o golpe de Estado do 36.
A industria pesqueira e conserveira conseguiron recuperarse unha vez pasada a posguerra e as fortes correntes migratorias entre os anos 40-60. Unha nova xeración de mariñeiros con vocación empresarial explorou novos caladoiros. A frota medrou e modernizouse e o rendemento vinculado ás especies de altura (pescada, bonito etc.) permitiu notorios avances sociais. A pesar de todas as conserveiras iren pechando paulatinamente, nesa mesma época chegou un período de prosperidade para Cariño que se acentuou coa extracción e exportación de dunita a partir da década dos oitenta.
Xurdiron tamén daquela iniciativas culturais e incrementouse o asociacionismo. Organizouse o Festival de Teatro de Cariño -que acabou sendo dos de maior renome no circuíto nacional- e logrouse o consenso social e político para conseguir dous centros de ensino oficiais e, máis tarde, a proclamación do Concello independente o 21 de xaneiro de 1988 tras aprobarse oficialmente a súa segregación de Ortigueira. Cariño é o Concello número 313 de Galicia.
Economía
O Concello de Cariño é economicamente activo. O sector de maior importancia é o da pesca, se ben na actualidade baixou a súa actividade. As industrias conserveiras eran outra fonte de emprego e de riqueza no concello, que nos anos 60 contabilizaba dúas ducias de empresas. Desde os anos 70 foron cerrando case todas, na actualidade so permanece aberta unha, conservas La Pureza. Na parroquia de Landoi hai unha mina de dunita.
Cultura
Cariño, como outras vilas, ten posto o foco nalgunha manifestación cultural. Neste caso é o teatro, sen dúbida, o evento anual máis destacado. En 1978 ponse en marcha a primeira edición do Festival de Teatro Galego-Portugués, levada a cabo pola Agrupación Cultural Malveira, fundada en 1975 para dinamizar a vida cultural do porto. Dentro desta agrupación naceu o grupo de teatro Malveira, que durou ata 1983,e que organizou o festival ata 1990. Posteriormente foi asumido polo acabado de crear concello de Cariño, cambiando a denominación a Mostra de Teatro, que en 2018 celebrou a súa XL edición.
Goberno municipal
Trala segregación de Ortigueira das parroquias que constituirían o concello de Cariño, en 1988, o socialista José Luis Armada pasou a ser o seu alcalde, un posto que revalidaría nos comicios locais de 1991. Abriríanse despois dous mandados (de 1995 a 2003) con Fernando Tallón (PPdG) como novo alcalde. Porén, en 2003 e 2007 Armada volvería ser alcalde, nunha corporación que, en ámbalas dúas citas, estivo composta por 5 edís do PSdeG-PSOE, 4 do PP e 2 do BNG. Situación que abocou a senllos gobernos de coalición entre socialistas e nacionalistas.
En 2011 é elixida alcaldesa Mª Purificación Seixido Gómez, do Bloque Nacionalista Galego (BNG). A corporación municipal completábase con 3 concelleiros do BNG,4 do PP e 3 do PSdeG-PSOE. En 2015, José Miguel Alonso Pumar (PSdeG-PSOE), é elixido novo alcalde, ao contar os socialistas con 4 concelleiros por 3 do PP, outros 3 de BNG, e 1 de AECA. Nas eleccións municipais no 2019 revalidaría cunha maioría absoluta de 7 concelleiros, por 3 do PP e un do BNG.
Lugares de Cariño
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cariño vexa: Lugares de Cariño.
Plumaxe
miniatura|dereita|230px|[[Pavón durante o cortexo.]] A plumaxe nas aves refírese ó conxunto de plumas que recobre o corpo destes animais. As plumas, ademais de formar a superficie sustentadora das ás e protexer o animal da auga e do frío, presentan outras funcións. Cando falamos de plumaxe en ornitoloxía, falamos dunha determinada característica nas distintas especies; de feito, cada especie e subespecie de ave presenta unha plumaxe diferente, atendendo a patróns tan concretos como o modelo de plumas, a disposición das mesmas sobre o animal e a cor destas. A plumaxe emprégase polo tanto para identificar, distinguir e estudar os paxaros, achegando moita información específica sobre cada individuo, xa que dentro de cada especie e subespecie a plumaxe tamén adoita variar entre as diferentes idades, sexos e estacións do ano, e mesmo pode ser indicador de doenzas.
Ra verde
miniatura|250px|Ra verde. A ra verde, Pelophylax perezi, é unha especie de anfibio anuro da familia dos ránidos.
Características
A coloración do dorso é moi variábel, pero adoita ser verde, máis ou menos clara, con tendencia á parda conforme se avanza cara a parte posterior do corpo, e cunhas manchas de cor verde máis escura, ás veces negras, na cabeza, tronco e patas, e unha liña vertebral verde máis clara e sen a característica mancha temporal das ras pardas. O ventre é de cor agrisada.
Variacións
Hai unha grande variación individual na cor e no deseño das manchas dorsais. Porén, non se coñecen tendenxiaas xeográficas concretas. Até hai poucos anos todas as ras verdes ibéricas considerábanse como unha subespecie da especie europea Rana ridibunda, que fora descrita por Víctor López Seoane en 1885 como Rana esculenta perezi, a partir de individuos da Coruña. Porén, baseándose nalgunhas diferenzas morfolóxicas e, sobre todo, bioquímicas e xenéticas, foi elevada hai pouco ao rango de especie, Rana perezi López-Seaoane, 1885.
E moi recentemente foi reclasificada no xénero Pelophylax, como Pelophylax perezi (López-Seoane, 1885), que é o nome científico válido na acualidade, conservando a primacía do célebre naturalista galego que a describiu por primeira vez.
Dimorfismo sexual
Os machos posúen dous sacos vocais externos nas comisuras bucais; son de cor branca agrisada ou gris, e vense como dobras cutáneas cando están desinchados. Como ocorre noutros anuros, os machos teñen os membros anteriores moito máis fortes e musculosos que as femias, e cunhas rugosidades de cor escura na cara interna do primeiro dedo, para facilitar o amplexo. As femias, en cambio, son máis voluminosas e alcanzan xeralmente maior tamaño.
Distribución
miniatura|240px|Distribución da ra verde. A ra verde é unha especie endémica, e bastante abundante, da península Ibérica e do sur de Francia, aparecendo até case os 2 400 m de altitude.
O límite de distribución setentrional non está claro. Constatouse a súa presenza até as proximidades de Lión polo leste e até o departamento de Vendée, polo oeste.
Tampouco se coñece o límite na parte central da distribución francesa, onde é posíbel que se encontre ao sur da conca do río Loira. Cara ao sur, a especie non supera o estreito de Xibraltar, non aparecendo, por tanto, na África continental.
Foi introducida nas illas Baleares (Mallorca, Menorca, Ibiza e Formentera), Canarias (agás en El Hierro e Lanzarote), Azores e Madeira.
En Galicia pode verse en todo o país, aínda que é máis abundante nas zonas cálidas do centro e o sur. Encóntrase desde o nivel do mar até os cumios das montañas, chegando aos 1800 m de Pena Trevinca.
Nas provincias da Coruña e Lugo é menos montana, e non e doado vela por riba dos 700 m de altitude.
Hábitat
É unha especie moi ligada á auga, podéndose encontrar tanto en pequenas charcas, estanques, pozas, lagos, lagoas e marismas como nos ríos, grandes e pequenos, sempre que sexan de augas estancadas ou de curso moi lento. Os adultos prefiren particularmente as augas permanentes, tranquilas, de certa profundidade e con moita vexetación nas beiras. Os xuvenís e subadultos adoitan aparecer tamén en zonas marxinais como brañas, prados húmidos, arroios, regos de prados e charcos temporais.
Comportamento
miniatura|250px|A ra verde é unha especie estritamente acuática.
A ra verde é un animal moi áxil, excepcional saltadora (pode dar brincos de até 2 m de lonxitude), nadadora e mergulladora. É unha especie gregaria, e adoita vivir en grandes e ruidosas colonias. É moi asustadiza, e salta rapidamente á auga cando advirte o máis lixeiro perigo. Despois de saltar á auga adoita afastarse moito da beira, e tentan agocharse entre a vexetación somerxida ou enterrada na lama do fondo; este comportamento difire notabelmente do das outras ras galegas, que regresan rapidamente á terra despois de saltaren á auga. Moi competitiva, cano un insecto voa sobre a auga moitas ras acoden ao lugar, molestándose entre si e saltando unhas sobre as outras até que unha delas consegue a captura. Pode cazar insectos en voo saltando a considerábel altura (até medio metro). Cando se aproxima un depredador, por exemplo unha cobra, ínchase de aire e baixa a cabeza para dificultar a trabada do agresor, sobre todo cando se trata dunha ra de bo tamaño. Outra estratexia defensiva que practica con relativa frecuencia é a expulsión dun chorro de urina pola cloaca que desconcerta ao predador.
Alimentación
miniatura|250px|[[Cágado de ra verde.]] miniatura|250px|Cágado de ra verde na fase tetrápoda.
Moi voraces, comen practicamente calquera animal máis pequeno que elas que se lles achegue. A maior parte da súa dieta compóñena os artrópodos, seguidos de moluscos e vermes, aínda que tamén se coñecen capturas de pequenos vertebrados, como peixes, roedores e outras ras (mesmo da súa mesma especie).
Os cágados aliméntanse de algas, detritos orgánicos, plantas fanerógamas, fungos e, ás veces, de pequenos artrópodos e vermes nematodos.
Reprodución
As ras verdes galegas adoitan entrar en celo ao saíren do letargo invernal no mes de marzo. Durante este mes e até comezos de xuño os machos cantan ruidosamente e perseguen ás femias cos sacos vocais inchados. O amplexo é axilar e as femias poñen os ovos (cada unha entre 800 e 10 000, segundo o seu tamaño) que son depositados en masas globosas nas charcas ou nos remansos dos ríos nos que viven. Os ovos miden de 1 a 2 mm de diámetro, pero están recubertos dunha cápsula xelatinosa de 7 a 8 mm. A eclosión ten lugar ao cabo de 5 ou 6 días.
No momento da eclosión, as larvas miden de 5 a 6 mm, aínda que os cágados máis desenvolvidos acadan 60 ou 70 mm (cítanse larvas de até 90 mm de lonxitude total, cabeza-cola). O espiráculo sitúase no lado esquerdo da cabeza, e o ano ábrese máis atrás. A coloración é apardazada ou verdosa na rexión dorsal, con ou sen manchas, e branca nacarada na ventral. O desenvolvemento larvario é bastante lento (de 2 a 4 meses). Cando acaba a metamorfose as pequenas ras miden entre 1,8 e 2,45 cm (cunha media de 2 cm). A coloración dos xuvenís é moi semellante á dos adultos, pero os seus costumes son máis terrestres, e pódense ver con frecuencia bastante lonxe da auga, en herbazais húmidos.
Depredación
A ra verde ten unha ampla lista de depredadores debido á súa abundancia. Entre eles están moias aves (miñatos, garzas, cegoñas, mouchos, curuxas etc.), pequenos carnívoros (teixugos, furóns, xenetas, londras etc.) e réptiles como as cobras acuáticas (Natrix natrix e N. maura. Os individuos xuvenís son tamén presa frecuente das ras adultas. Así mesmo, o home pode considerarse un depredador desta especie, pois as ancas de ra son moi apreciadas en moitos lugares de Galicia.
Estado actual
A nivel global, a especie aparece no anexo III do Convenio de Berna e no anexo V da Directiva Europea de hábitats naturais. Está rexistrada no Libro vermello de especies ameazadas de España e en varios libros vermellos autonómicos. Porén está presente en moitas áreas protexidas, como nos Parques Nacionais de Cabañeros e de Doñana en España e, en Portugal no de Peneda-Gerês. A UICN cualfiucou en 2009 a situación da especie como "LC" (pouco preocupante).
E3 Harelbeke 2018
A 61ª edición da E3 Harelbeke foi unha cláisca ciclista que se disputou o venres 23 de marzo de 2018 con saída e chegada na cidade de Harelbake, logo de percorrer 206,1 km entre os que habían 15 "muros", algúns deles de pavé.
Esta foi a primeira das Clásicas do pavé da tempada e a décima carreira do UCI WorldTour 2018.
O gañador foi o polaco do neerlandés Niki Terpstra que se adiantou a un grupo de selectos corredores como, o seu compañeiro Philippe Gilbert, segundo, ou ao tamén belga Greg Van Avermaet, terceiro, en 20 segundos.
Equipos
Na competición participaron 25 equipos. Os 18 do UCI WorldTour que estaban automaticamente convidados e obrigados a participar. 7 de categoría Profesional Continental completaron o número de formacións.
Curitiba
Curitiba é unha cidade brasileira, capital do estado do Paraná. Sitúase a 934,6 metros por riba do nivel do mar, na primeira altiplano paranaense. A súa poboación é de 1 587 315 habitantes, segundo o censo de 2000, sendo a máis grande cidade da Rexión Sur do Brasil.
Considerada por moitos a metrópole brasileira que ofrece a mellor calidade de vida e unha das mellores cidades brasileiras para facer negocios, Curitiba fundouse en 1654 e elevouse á categoría de vila e de municipio o 29 de marzo de 1693, co nome de Nosa Señora da Luz dos Pinhais. Pasou en 1721 a chamarse Curitiba (en lingua guaraní, Kurit = piñeiro, e Ybá = gran cantidade) que debe o seu nome aos milleiros de piñeiros que cubrían o seu territorio. Nas mediadas do século XIX, a entón Provincia do Paraná sepárase do entón Provincia de São Paulo e Curitiba convértese na súa capital. Durante a súa histaria, Curitiba recibiu un gran fluxo de inmigrantes europeos, especialmente italianos, polacos, alemáns e ucraínos.
Características
miniatura|esquerda|[[Xardín Botánico de Curitiba.]] miniatura|dereita|Praza Anita Garibaldi. A cidade de Curitiba é especialmente coñecida, non só no Brasil mais tamén noutros países, polas súas solucións urbanas innovadoras, tales como os ómnibus bi-articulados que se converten en vías exclusivas no medio das grandes avenidas, modelo adoitado por cidades doutros países, inclusive dos Estados Unidos. Xa as áreas verdes da cidade dan 51 metros cadrados por habitante, case tres veces máis que o mínimo recomendado pola Unesco.
Espalladas pola cidade, están as Rúas da Cidadanía, que son establecementos municipais onde se encontran puntos de comercio, bibliotecas, servizos de acceso a internet gratuítos, entre outros, e lecer, e tamén os órganos de servizos dos gobernos municipal, estatal e do goberno federal. Son os únicos lugares na cidade onde o comercio de rúa (ambulante) está permitido.
Uombat
O uombat (Vombatus ursinus), é unha especie de mamífero marsupial da orde dos diprotodontes e familia dos vombátidos.
É o único representante vivo do xénero Vombatus, endémico do sueste de Australia, onde ten unha área de dispersión descontinua e fragmentada do sueste de Queensland ao sueste de Australia do Sur no continente, e nas illas de Flinders e Tasmania. Encóntrase desde o nivel do mar até altitudes dos 1 800 m.
Características
A coloración da súa pel pode ser beigue, parda, negra ou gris. Mide até 1,20 m de longo e 70 cm de alto, e pesa entre os 20 e os 35 kg.
Como todos os marsupiais, ten unha bolsa ventral ou marsupio, que contén un só par de mamas. Este marsupio ten a vantaxe, para un escavador de tobos, que se pode pechar para que a terra non entre nel. Ademais ten un escudo, unha placa ósea nas nádegas, debaixo da pel; cando un depredador o persegue, pecha a entrada do seu tobo con este escudo.
A súa fórmula dentaria é 1.0.1.4 / 1.0.1.4.
Nutrición
miniatura|esquerda|190px|Dentición, ilustración en Sketches in Natural History, de Knight. miniatura|esquerda|190px|Bosta de Vombatus ursinus. O uombat é fitófago, alimentándose de herbas, raíces, fungos e cascas de árbore e arbustos. Os seus dentes incisivos (similares aos dos roedores), son de crecemento continuo, característica que só se dá entre os vomátidos, a diferenza do que ocorre nos outros marsupiais.
Ten un metabolismo extraordinariamente lento: tarda ao redor de dúas semanas en facer a dixestión, o que o axuda a vivir nos seus ambientes áridos.
Reprodución
O período de xestación adoita durar uns 20 ou 21 días. Despois do parto, as crías viven no ben desenvolvido marsupio seis ou sete meses; aos 15 meses de idade son destetados. Alcanzan a idade reprodutiva aos 18 meses.
Costumes
Os uombats escavan extensos tobos cos seus dentes incisivos e as súas poderosas garras. Ocupan territorios ao redor dos seus tobos, que defenden contra os intrusos. Este territorio pode cubrir até 23 hectáreas.
A súa principal defensa contra un depredador baixo terra é esmagalo contra o teito do túnel até que o invasor deixa de respirar.
Non se deixan ver tan facilmente como outros animais, pero si adoitan deixaren pegadas visíbeis do seu paso, como as súas típicas bostas cúbicas.
Taxonomía
miniatura|250px|Esqueleto do uombat. miniatura|250px|Vombatus ursinus na neve. miniatura|250px|Femia de Vombatus ursinus coa súa cría na bolsa marsupial abríndose cara a atrás. miniatura|250px|Boca dun tobo de uombat, e bosta, no Parque Nacional de Narawntapu, Tasmania. miniatura|250px|Lámina de 1807 do uombat da [[Illa King, Australia|illa King, hoxe extinto.]]
Descrición
O xénero Vombatus foi descrito por primeira vez en 1803 polo naturalista francés Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, nun traballo publicado no ''Bull. Sci. Soc. Philom. Paris'', 72: 185.
En canto á súa única especie, Vombatus ursinus, descrbíraa en 1800 o botánico e zoólogo británico George Kearsley Shaw, en ''Gen. Zool. Syst. Nat. Hist., 01 (2, Mammalia): 504, co nome 	Didelphis ursina''.
Posteriormente reclasificouse dentro do xénero Vombatus.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Vomabatus é a adptación ao latín científico do termo inglés wombat, que provén da lingua eora falada pola comunidade aborixe que vivía na rexión de Sydney.
O epíteto específico, ursinus, deriva do latín ursus -i, 'oso'.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero tamén se coñece polos sinónimos seguintes:
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse ao longo da historia polos sinónimos:
Subespecies
Na especie Vombatus ursinus distínguense tres subespecies, aínda que a súa distinción é algo incerta:
Un (homónimos)
Un pode ser:
Hiodóntidos
miniatura|300px|Hiodon tergisus Os Hiodóntidos (Hiodontidae) son a única familia da orde Hiodontiformes, peixes teleósteos pertencentes á superorden Osteoglosomorfos (Osteoglossomorpha). Contan unicamente con dúas especies vivas e numerosas fósiles. Son peixes de augas doces distribuídos nos ríos de Norteamérica.
Clasificación
Divídense en catro xéneros, tres deles extinguidos:
FishBase non dá ós Hiodontiformes categoría de orde senón que coloca a familia Hiodontidae dentro da orde Osteoglossiformes.
Medalla Timoshenko
A Medalla Timoshenko é un recoñecemento que se lles concede aos investigadores que destaquen polas súas salientables contribucións á mecánica aplicada, instituído en 1957 pola Sociedade Norteamericana de Enxeñeiros Mecánicos (ASME).
Precedemento
O comité da Medalla Timoshenko está composto por quice persoas: os cinco últimos agraciados co recoñecemento, os cinco membros do comité executivo da ASME e os cinco membros anteriores do devandito comité. Tras o nomeamento dos candidatos, o comité delibera acerca de quen será finalmente o agraciado e este pasa a ser recoñecido pola ASME.
Agraciados
Esta é a listaxe completa dos científicos aos que se lles concedeu a Medalla Timoshenko:
Penouta, Berselos, Baralla
Penouta é un lugar da parroquia de Berselos no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE,, dos cales 18 eran homes e 10 eran mulleres.
Amber Heard
Amber Laura Heard, nada en Austin (Texas) o 22 de abril de 1986, é unha actriz estadounidense. Protagonizou All The Boys Love Mandy Lane, unha película que se estreou no Festival Internacional de Cinema de Toronto en 2006.
Traxectoria persoal
Criouse na súa cidade natal. O seu pai, David, é contratista, e súa nai, Paige, traballa para o estado recompilando información en Internet.
Heard estudou na Academia católica St. Michael en Austin ata que se trasladou Hollywood. Na adolescencia participou activamente na escola de teatro escolar e apareceu en anuncios e campañas locales. Cando tiña 16 anos morreu o seu mellor amigo nun accidente de coche. Aínda que foi criada no catolicismo, este suceso e a influencia das obras de Ayn Rand puideron influír en que se declarase atea posteriormente.
Heard fixo pública a súa condición de bisexual en 2010, no acto público que conmemoraba o 25 aniversario de GLAAD, e mantivo unha relación coa fotógrafa Tasya van Ree dende 2008.
Dende o 3 de febreiro de 2015 estivo casada co actor Johnny Depp, a quen coñeceu namentres rodaban The Rum Diary, e divorciouse en maio de 2016. Posteriormente, mantivo unha relación con Elon Musk, o fundador de Tesla, que durou un ano.
Carreira profesional
miniatura|dereita|Heard no [[Festival Internacional de Cinema de Toronto.]]
O seu debut como conductora de televisión chegoulle en 2007 no programa de televisión Hidden Palms da CW. Os seus grandes éxitos chegan en 2008 con actuacións en Never Back Down e Pineapple Express. En 2009 protagonizou The Stepfather e tamén tivo un pequeno papel na comedia de terror Zombieland. Tamén participou en The Joneses (2010), e ten papeles en The Ward de John Carpenter, xunto a Nicolas Cage en Furia cega e con Johnny Depp en The Rum Diary''.
Praia de Fonforrón
A praia de Fonforrón é unha praia galega situada na parroquia de Noal, en Porto do Son. Ten unha lonxitude de 100 metros e unha anchura de 7 metros. Praia de ámbito semiurbana, ventosa e de ondada moderada.
Pobo matsés
Os matsés (tamén chamados mayoruna) son un pobo indíxena que habita na selva amazónica, na fronteira entre o Brasil e o Perú. Estímase que a súa poboación rolda as 3 300 persone (censo do 2006 e do 2007). As súas terras atópanse entre o río Javari e o Galvez.
Aproximadamente a totalidade da poboación matsés fala a lingua matsés, que pertence á familia lingüística pano.
miniatura|250px|Territorio dos matsés sinalado.
Eopsetta
Eopsetta é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia do pleuronectinos, propios do océano Pacífico norte.
Porén, algúns autores, como no ITIS, consideran que este xénero constitúe, por si só, a subfamilia dos eopsetinos (Eopsettinae).
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1885 polos naturalistas David Starr Jordan (estadounidense) e Philip Henry Gosse (inglés).
Villanueva del Trabuco
miniatura|Localización na provincia de Málaga Villanueva del Trabuco é un municipio andaluz da provincia de Málaga, España. Está integrado no partido xudicial de Archidona. Ten unha extensión de 59 km² e unha poboación no 2008 de 5385 habitantes.
Eopsetta
Etimoloxía
O nome Eospsetta está formado pola raíz do latín científico eo- derivada do termo do grego antigo ἠώς eós, "alba", unido ao nome do xénero Psetta, derivado do grego antigo ψῆττα psḗtta, un peixe plano, quizais a solla ou o rodaballo (Psetta é un sinónimo de Scophthalmus, ao que pertence o rodaballo (Scophthalmus maximus = Psetta maxima). Literalmente: "os primeiros peixes planos".
Villanueva del Trabuco
Está situado entre o Mediterráneo e a depresión do Guadalquivir dentro do sistema Bético, nas faldras das serras Gorda, de San Jorgue e Gibalto. Áchase a 51 km de Málaga.
Eopsetta
Especies
Porén, algúns autores admiten unha terceira, Eopsetta exilis (Jordan & Gilbert, 1880), que a maioría dos autores non consideran válida, e a identifican con Lyopsetta exilis (Jordan & Gilbert, 1880).
Connacht
Connacht (en inglés) ou Connachta (en irlandés), "(terra dos) descendentes de Conn", é a provincia occidental de Irlanda, que comprende os condados de Galway, Leitrim, Mayo, Roscommon e Sligo. En irlandés á provincia chámaselle a miúdo Cúige Chonnacht. Os seus centros urbanos principais son Galway no sur, e Sligo no norte. Ten unha poboación de 503.083 habitantes, a máis pequena das catro provincias irlandesas.
O irlandés fálase nas áreas Gaeltacht do oeste de Mhaigh Eo e o oeste de Gaillimhe, sendo a máis grande Connemara.
O pico máis alto é o Mweelrea (814 metros), en Mhaigh Eo. A súa illa máis grande é Achill, a máis grande de Irlanda. O lago máis grande é Lough Corrib.
A República de Connaught tivo unha breve existencia en 1798 co apoio militar de Francia.
A cidade máis grande de Connacht é Galway, cunha poboación de 71.983 habitantes (2006).
Chipre nos Xogos Europeos de 2015
Chipre participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 23 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olímpico de Chipre, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico da República de Chipre obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Bochica
Bochica (tamén chamado Nemquetaha, Nemqueteba e Sadigua) é unha figura da relixión dos muiscas, un pobo que habitou o Altiplano Cundiboyacense no momento da chegada dos conquistadores españois nas terras altas dos Andes de Colombia. Era o heroe fundador da súa civilización, que segundo a lenda trouxo as leis e a moral ás persoas e ensinoulles agricultura e outras artesanías.
Lenda
Segundo as lendas muiscas, Bochica era un home barbudo que veu do leste. El trouxo ós primitivos muiscas normas morais e éticas para organizar os seus estados, cun líder espiritual e outro líder secular. Bochica ensinoulle á xente agricultura, o traballo do metal e outras artesanías. Despois marchou cara ó oeste para vivir como un asceta. Cando os muiscas desenvolveron as ensinanzas de Bochica e comezaron unha vida de excesos, produciuse un gran asulagamento na sabana de Bogotá, onde vivían. Para axudar ó pobo, Bochica regresou nun arco da vella e cun golpe do seu bastón, creou a fervenza do Tequendama para drenar as augas do asulagamento.
Bochica apareceu en Pasca en Cundinamarca e despois en Gámeza, Boyacá, onde o pobo lle amosou hospitalidade. Despois retirouse á cova de Toya, onde foi visitado por moitos caciques pola súa sabedoría. Os caciques de Tópaga, Tota, Pesca, Firavitoba e outros consultaron a Bochica. Despois, a deidade suprema dos muiscas, Chiminigagua, enviouno a Sugamuxi, a cidade sagrada onde se atopaba o Templo do Sol e onde se fixeron festivais na honra da súa chegada.
O Outeiro, Torroso, Mos
O Outeiro é un lugar da parroquia de Torroso no concello pontevedrés de Mos na comarca de Vigo.
Miren Ibarguren
Miren Ibarguren, nada en Donostia o 10 de decembro de 1980, é unha actriz vasca.
Comezou co programa Goenkale de Euskal Telebista. Participou en varias series de televisión e é moi coñecida polo seu papel de Sonia en Escenas de Matrimonio.
Tsui Hark
miniatura|dereita|Tsui Hark Tsui Hark (徐克 | cantonés: Chui Hak | mandarín: Xú Kè ), nado en Vietnam o 15 de febreiro de 1950, é un produtor, guionista e director chinés.
Biografía
En 1966, aos dezaseis anos Tsui Man Kong (徐文光) trasladouse a Hong Kong para completar a súa educación secundaria, e posteriormente a Texas (Estados Unidos) a estudar cinematografía. En Nova York traballou como editor dun periódico local e director de documentais para televisión. Con esta experiencia volveu a Hong Kong para traballar como produtor e director televisivo, destacando na serie de TV de 1978 Gold Dagger Romance, baseada na novela de Ku Lung. Ao ano seguinte debutou como director cinematográfico con The Butterfly Murders. O seu primeiro éxito internacional foi Zu, guerreiros da montaña máxica (1983), que lle proporcionará o apoio necesario para fundar xunto coa súa esposa Nanshun Shi a súa propia compañía produtora, Film Workshop, para financiar as súas propias películas e proxectos doutros directores como John Woo ou Tony Ching, que terán un grande éxito comercial. Sempre atraído polo xénero fantástico, en 1986 creou o seu propio estudio de efectos visuais, Cinefex Workshop. En 1991 obtivo o Hong Kong Film Award ao mellor director por Era unha vez en China, que xerará varias secuelas e unha serie de TV até 1996; en 2000 foi galardoada no Festival de Venecia O tempo non espera e en 2006 a Asociación de Críticos de Cine de Hong Kong premiou Sete espadas como película de mérito.
1835
Outros
Historia ano a ano
Cerdedelo, Torroso, Mos
Cerdedelo é un lugar da parroquia de Torroso no concello pontevedrés de Mos na comarca de Vigo.
The Mammoth Hunters
Os cazadores de mamuts (na versión orixinal The Mammoth Hunters) é unha novela histórica escrita pola autora estadounidense Jean M. Auel en 1985. É o terceiro libro da serie Os fillos da terra.
Sinopse
O libro comeza cando as personaxes principais, unha moza chamada Ayla e un home chamado Jondalar, atópanse cun grupo coñecido como os Mamutoi, ou cazadores de mamuts, cos cales deciden vivir durante varias estacións. Os Mamutoi non só cazan mamuts para se alimentaren, senón tamén para obteren peles, marfil e materiais para construción. Ademais, hónranos e adóranos espiritualmente.
Ayla e Jondalar quedan a vivir no Campamento do León dos Mamutoi, onde vive un bo número de respectados membros dese pobo. O sabio máis grande entre os Mamutoi é Mamut, o xamán máis vello e o líder de tódolos Mamuts, quen se converte no mentor de Ayla, ademais de colega nos campos do esoterismo e do pensamento. Ó observar a afinidade de Ayla cos cabalos e os lobos, Mamut comeza a preparala para que se converta nunha Mamut.
Castrelos
O topónimo Castrelos pode referirse a:
Outros artigos
'''
FarmVille
FarmVille é un videoxogo de simulación de granxa desenvolvido por Zynga no 2009. É semellante a Happy Farm, Farm Town, e videoxogos como a serie Story of Seasons. O xogo inclúe diversos aspectos do manexo dunha granxa como son arar a terra, sementar e colleitar os cultivos, a talla de árbores e o crecemento do gando.
Cuberta axilar
200px|miniatura|Cuberta fibrosa axilar A cuberta axilar é unha cuberta fibrosa da axila, que protexe o primeiro tramo da arteria axilar, da vea axilar e do plexo braquial. Continúase a través da fascia cervical fonda.
Nos procedementos anestésicos esta zona pode servir para un bloqueo farmacolóxico.
Pedro de Mezonzo
Pedro Martínez Exióniz, máis coñecido como Pedro de Mezonzo, nado no lugar de Chacente no condado de Présaras, actual Curtis, contra o ano 930, foi un relixioso galego católico, bispo de Iria Flavia-Santiago de Compostela. Morreu o 10 de setembro de 1003. Nomeado santo, foi líder espiritual do país en momentos de gran tribulación.
Traxectoria
Era fillo de Martiño Placencio, agricultor, e de Mustacia, antiga criada dos condes de Présaras, Hermenexildo e Paterna. Os seus irmáns foron Adelfio, tamén monxe, Vimara, pai do bispo de Ourense do mesmo nome, Aragonta e Mustacia.
Abade
En 965 é elixido abade. Tal foi o prestixio deste gran mosteiro que o bispo Sisnando e os seus irmáns Rodrigo e Elvira doáronlle todos os seus bens. O rei Ramiro III de León dooulle importantes regalías de xeito que se converteu nun dos centros relixiosos máis importantes da cristiandade hispana.
As terras de Sobrado sufriron o Horrorum normandorum, espanto da poboación polas sanguinolentas incursións dos invasores viquingos. Isto obrigou a Pedro a manter a esperanza e a confianza nun pobo estarrecido e en continuo desacougo. Rosendo de Celanova e o conde Gundisalvo puxeron en fuga aos invasores, nun momento en que a monarquía leonesa non era quen de defender o país galego, abandonado á súa sorte fronte á ameaza normanda.
Dinamarca nos Xogos Europeos de 2015
Dinamarca participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 65 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Danmarks Idrætsforbund, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Pedro de Mezonzo
Abade
Tras esta treboada, Pedro esforzouse en reconstruír o asolado mosteiro de Santa Eulalia, en reorganizar as terras e xentes dependentes de Sobrado, e en consolar os aflixidos e socorrer os feridos e magoados.
Dinamarca nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico de Dinamarca obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Pedro de Mezonzo
Abade
Neste intervalo pasou a reinar en Galicia Bermudo II apoiado pola nobreza galega e que desexaba gobernar tamén en terras leonesas. Pedro, cando menos, non debeu amosar oposición ao monarca galego enfrontado a Ramiro III de León, pois tras facerse aquel con todo o reino de León, non sufriu menoscabo da súa autoridade eclesiástica, antes ben recibiu doazóns do Conde Tello Alvite no 985 coa beizón dos bispos San Viliulfo de Tui, Hermenexildo de Lugo, Armentario de Dumio, Gonzalo de Ourense e Paio de Iria Flavia-Santiago.
Bispo
Se cadra removido polo novo rei galego, Paio Rodríguez renuncia á Mitra e todos os votos converxen en Pedro. Este asina un documento no 16 de novembro do ano 985 como bispo de Iria e da Sé Apostólica. Reafirmou Pedro este último título que tantos receos inspirarían en Roma e que lle causarían, décadas despois, a Cresconio a pena de excomuñón.
Nese ano, participa nas Cortes convocadas por Bermudo II para reafirmar o seu dominio pacífico sobre todo o reino de León. En xaneiro de 986, confirma un diploma do rei galego ao mosteiro de San Salvador de Celanova, e o 7 de febreiro, recibe daquel un privilexio para a súa Igrexa onde se lle doan terras de cabaleiros apreixados e martirizados por Almanzor tras a devastación da cidade de Simancas. Máis adiante, doaralle os dominios de Salvaterra no sur de Galicia, e Portomarín, no centro. Algúns destes bens concédenselle en usufruto incluso para o caso de que renuncie a mitra compostelá, o que é unha mostra clara do afecto e veneración que o rei profesaba polo carismático e reverenciado bispo.
A nobreza galega que aupara a Bermudo non ficara satisfeita coas prebendas do novo status quo e empezaron a negociar alianzas co vitorioso Almanzor, xa por temor, xa por desexar a protección e o impulso do dono de Hispania.
Os magnates Suero Gundemariz, Gonzalo Menéndez, Galindo e Osorio Díaz chegaron a sublevarse, pero Pedro mantívose fiel ao rei galego e non foi factor de división nin turbulencia. Neses momentos de anguria e incerteza, tanto o rei como o bispo favorecen aos anacoretas do monte Ilicino (o Pico Sacro) para que asistan as súas xentes coas oracións e pregarias. Por aquel entón tamén resolveu pacificamente certas disputas entre Sobrado e o bispado de Lugo. Asinou tamén concordias co mosteiro de Samos e restaurou os predios e edificacións do mosteiro de Santo Estevo de Boiro estragado polos normandos, anexionándoo ao de Antealtares. No mosteiro de San Martiño Pinario favoreceu os Oficios do Culto construíndo para os monxes unha igrexa axeitada nun momento no que o devandito convento estaba fóra dos muros da cidade e era arriscado acudir á Catedral.
A destrución de Almanzor
No 997, Almanzor emprendía outra das súas temibles e vitoriosas campañas. A súa impoñente infantaría embarcaba en Córdoba e entraba polo Douro para unirse á súa eficaz cabalaría á que se agregaran condes galegos e leoneses que apostaban pola indiscutible superioridade do caudillo musulmán de España. Seguidamente, cruzaron o Miño e arrasaron as terras de Salvaterra, destruían a cidade de Tui, saqueaban o mosteiro de San Cosme e San Damián mentres os fuxitivos se refuxiaban nas montañas ou na illa de San Simón. Tras o asalto ao castelo de Ponte Sampaio que lle pechaba o paso, caíron implacables sobre as terras de Santiago.
Pedro encargou a evacuación da cidade buscando salvar as reliquias do Apóstolo, que levou consigo, así como as vidas da xente a quen non quixo expoñer nunha loita claramente inútil. A cidade, silenciosa e deserta, quedou abandonada ao caudillo islámico. A lenda conta que este encontrou axeonllado perante o sartego de Santiago un monxe ancián que lle inspirou tal respecto que mandou que ninguén o incomodase, mentres ordenaba a completa destrución e incendio da cidade e as vilas e mosteiros dos arredores.
Durante oito días todo foi saqueo e destrución. Acadado o obxectivo de deixar reducida a cinsas a capital espiritual do occidente cristián, retornou con catro mil cativos. Como humillación final, fixo cargar nos ombreiros dalgúns deles as campás e as portas do santuario apostólico, que se colocaron na magnífica mesquita de Córdoba.
Aplicouse Pedro, tras esta terrible enxurrada de destrución, a un intenso e rápido labor de restauración das súas cidades, vilas e mosteiros, entre eles o mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro, así como a renovar o ánimo abatido e desconsolado dos seus fieis.
No 999 morría o rei galego Bermudo II, deixando varios bastardos e un fillo lexítimo, un pequeno de cinco anos. Co fin de evitar novas axitacións nos reinos cristiáns, o seu titor, o conde galego Menendo González, e o propio Pedro apresuráronse a facelo unxir en León. No mesmo momento da coroación, o rei neno Afonso V, da man do conde galego, asina un privilexio que confirma, como o primeiro entre os bispos dos seus reinos, Pedro de Mezonzo.
Vida persoal
Nos documentos da época, particularmente os rexios, aparecen testemuños do prestixio moral de Pedro a quen chaman amado de Deus, e titor no material e no espiritual da súa grea. A raíña Elvira, xa viúva, denomínao o seu pai e pontífice. Sobre a base destes documentos e outras tradicións, Antonio López Ferreiro descríbeo como pai dos probes, titor dos desvalidos, defensor dos febles contra as continuas demasías e atropelos dos poderosos; e todos os que a el acudían obtiñan del benigna e paternal acollida. El, simplemente, autocalificábase como pecador.
O papa Bieito XIV recolle a tradición que lle atribúe o celebre canticum do pobo cristián en momentos de tribulación e anguria, a Salve Regina, onde se implora á nai de Xesús como vida e dozura esperanza nosa, de ollos misericordiosos. Recolle o papa o que se le nos Anais Beneditinos de Mabillón, no ano 986: ''Petrus Episcopus, cognomento de Moson, qui ante episcopatum monasterii Sancti Petri de ante Altaria in eadem Urbe (Compostella) abbas extiterat. Hic piam antiphonam de Beata Virgine, nempe 'Salve Regina', composuisse dicitur (Pedro, bispo, chamado de Moson (Mezonzo?), que antes do seu episcopado foi abade do mosteiro de San Pedro de Antealtares da mesma cidade (Compostela). Dise que compuxo esta pía antífona sobre a Santa Virxe, chamada Salve Regina'').