cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitelo (ovo)
Diferenzas entre as especies
Algúns tipos de ovos non conteñen vitelo, por exemplo, porque se producen en situacións nas que a subministración de alimentos é suficiente (como no corpo do hospedador dun parasito) ou porque o embrión se desenvolve no corpo da nai, que subministra o alimento, normalmente a través da placenta. Dise que os sistemas reprodutivos nos que o corpo da nai subministra directamente o alimento ao embrión son matrotróficos, e que aqueles nos que o embrión é subministrado polo vitelo son lecitotróficos. En moitas especies, como todas as aves, e na maioría dos réptiles e insectos, o vitelo adopta a forma dun órgano especial de almacenamento construído no tracto reprodutivo da nai. En moitos outros animais, especialmente especies moi pequenas, como algúns peixes e invertebrados, o material do vitelo non se encontraa nun órgano especial, senón no interior do ovo.
A cantidade de vitelo está relacionada coa historia evolutiva das especies. Así, os pequenos animais que producen grandes cantidades de ovos para aseguraren a súa supervivencia presentan ovos oligolecitos ou mesolecitos, polo que o embrión debe desenvolverse rapidamente antes de esgotar as súas reservas nutritivas. As aves e os réptiles necesitan ovos polilecitos para aseguraren a nutrición de embrións complexos que se desenvolven fóra da nai. Os mamíferos producen ovos pequenos desprovistos case de vitelo, debido ao desenvolvemento da placentación, a pesar da súa orixe evolutiva a partir de especies de ovos polilecitos. Porén, durante a gastrulación dos mamíferos séguese un esquema moi similar ao dos ovos polilecitos a pesar de ser máis complexo.
Varianza
Na teoría da probabilidade e na estatística a varianza é un estimador da diverxencia dunha variable aleatoria X do seu valor esperado E[X]. Tamén se utiliza o desvío estándar, a raíz da varianza.
Vitelo (ovo)
Vitelo nas aves
Nas aves o vitelo está formado por dous compoñentes:
Varianza
A varianza V[X] dunha variable aleatoria X defínese como
Tamén se expresa coma a diferenza entre o momento de orde 2 e o cadrado do valor esperado:
Mentres que o desvío estándar é a media da distancia de cada punto respecto do termo medio; a varianza é coma unha área.
Soiuz TM-6
Soiuz TM-6 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 29 de agosto de 1988 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-6, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Vladimir Lyakhov, Valeri Poliakov e Abdul Ahad Mohmand (o primeiro cosmonauta afgán) a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.
A tripulación da Soiuz TM-6 regresou a terra na Soiuz TM-5 o 7 de setembro de 1988 ás 00:50 GMT, aterrando a uns 160 km ao sueste de Dzhezkazgan (Casquistán), deixando a súa nave como substituto máis novo. A propia Soiuz TM-6 regresou o 21 de decembro de 1988, con outra tripulación a bordo.
Departamento de Soriano
miniatura|Localización do departamento no Uruguai
Soriano é un departamento uruguaio. A súa capital é Mercedes.
Atópase no litoral oeste do territorio, limitando polo norte co departamento de Río Negro, polo leste co de Flores, polo sur co de Colonia, e polo oeste coa República arxentina, da cal está separado polo río Uruguai. Ten ademais unha pequena fronteira con San José no sueste.
A Graña, O Castro, Begonte
A Graña é un lugar da parroquia do Castro, no concello lugués de Begonte.
O Moucho, Oseiro, Arteixo
O Moucho é un lugar da parroquia de Oseiro no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 estaba despoboado.
A Graña, O Castro, Begonte
Historia
Na Graña houbo un convento de frades beneditinos, da orde do Císter, do que aínda quedan restos. A súa existencia está documentada no ano 1019, xunto coa doutro convento de monxas situado no lugar de Senande, na parroquia de Virís, hoxe desaparecido. Atopouse un sartego antropomorfo. No ano 1184 sábese que había 12 monxes máis o abade.
Paraconger
Paraconger é un xénero de peixes da orde dos angüiliformes pertencente á familia dos cóngridos, subfamilia dos batimirinos.
Edelmiro Bascuas
Edelmiro Bascuas López, nado na Meda (Castroverde) o 15 de abril de 1931 e finado na Coruña o 10 de febreiro de 2011, foi un teólogo e lingüista galego.
A Graña, O Castro, Begonte
Historia
En 1187 o rei Fernando II fixo doazón ó mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes da granxa de Constantín, que tiña xurisdición sobre as parroquias de Bóveda, Vilariño e O Castro, entre outras.
Edelmiro Bascuas
Traxectoria
Estudou no seminario de Mondoñedo, e pasou a ser mestre de grego e francés no propio centro. En 1957 graduouse en Teoloxía na Universidade de Salamanca, e en 1968 licenciouse en linguas clásicas na Universidade de Madrid. Aprobou oposicións a cátedra, e exerceu como profesor de grego no ensino medio en Valencia e no IES Ramón Menéndez Pidal da Coruña.
Colaborou en publicacións como Veleia, Estudios Mindonienses, Studi Celtici, Paleohispánica ou Verba.
Paraconger
Características
As principais cartacterísticas das especies do xénero son:
Distribución xeográfica
As especies deste xénero encóntranse en todos os océanos e mares de clima tropical e temperado cálido do mundo.
Putumayo
Putumayo (en Putumayu) é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase ó suroeste do país, ó norte das fronteiras con Ecuador e o Perú. Polo norte atópanse os departamentos de Cauca e Caquetá, polo oeste o departamento de Nariño e polo leste o departamento do Amazonas. O territorio do departamento é parte ademais da rexión amazónica colombiana. Ten unha superficie de 24 885 km². A capital é a cidade de Mocoa.
Xbox
200px|miniatura|dereita|Videoconsola Xbox miniatura|dereita|Controlador da Xbox Xbox é un sistema de videoxogos de 128 bits baseado na arquitectura x86, deseñado e desenvolvido pola empresa multinacional Microsoft. Foi anunciada por primeira vez a principios de 2000, e lanzada ao mercado o 15 de novembro de 2001. Emprega unha versión recortada do sistema operativo Windows 2000, tamén desenvolvido por Microsoft. Entre as características principais da consola, pódese recalcar que foi a primeira en estar equipada cun disco duro para o almacenamento de xogos salvados, memoria caché durante o xogo e descarga de contido adicional a través de Xbox Live.
Situación de mercado
Desde a súa saída tivo un grande éxito en América e Europa, pero foi superada por PlayStation 2 no Xapón.
Xbox foi primeira en vendas no Reino Unido e outros países como México, Australia e Nova Zelandia. Foi segunda en vendas no mercado de Estados Unidos e Porto Rico. No resto dos países europeos foi terceira en vendas, moi preto da Nintendo GameCube.
Dise que a estratexia de Microsoft non era o beneficio senón a penetración no mercado das videoconsolas, principalmente o mercado estadounidense, entón dominado por Sony e Nintendo.
Migración
Denomínase migración a todo desprazamento dunha poboación, ben sexan microorganismos, animais ou humanos, que se produce desde un lugar de orixe a outro de destino e leva consigo un cambio de hábitat, ou de residencia no caso dos humanos.
As migracións de seres humanos estúdanse en demografía e xeografía da poboación. E migración das especies estúdanse na disciplina de bioxeografía da ecoloxía. Os artigos que se poden consultar ao respecto son:
Distribución uniforme discreta
En teoría da probabilidade, a distribución uniforme discreta é unha distribución de probabilidade que asume un número finito de valores coa mesma probabilidade. Adoita denotarse por  ou.
Propiedades
Se a distribución asume os valores reais, a súa función de probabilidade é
e a súa función de distribución a función en esqueira
e a súa varianza
Mongke
Mongke Khan, (ᠮᠥᠩᠬᠡ ᠬᠠᠭᠠᠨ / Möngke qaγan /Мөнх хаан) nado o 10 de xaneiro de 1209 e finado o 11 de agosto de 1259, sucedeu a Güyük como Gran Khan. Expandiu o Imperio Mongol cara ao sur, aliviando a presión sobre Europa.
Comezos
Comezou a súa experiencia militar seguindo ao seu tío Ögödei nas súas campañas contra a dinastía Chin. Logo foi enviado co exército que asolou Rusia, o Cáucaso e Crimea onde se distinguiu en varios episodios bélicos, como a captura de Bachman o máis formidable xefe de Kipchac, o sitio de Kíiv e a batalla de Mohi.
Tras o breve reinado de Güyük, Batu, o dominador de Rusia e fillo do primoxénito de Xenxis Kan, convocou un kurultai en Ala Qamaq, onde proclamou a Mongke Gran Khan. Este kurultai non foi recoñecido pola liña de Ögödei, que alegou terse celebrado fora das terras sagradas de Mongolia. Daquela Batu enviou a Mongke, protexido polo seu irmán Berke e o seu fillo Sartaq, a Kodoe Aral en Mongolia onde foi definitivamente entronizado o 1 de xullo de 1251.
Goberno
A presión fiscal sobre os seus vasalos provocou diversas rebelións. Alexandre Nevski forzou a Novgorod ao pagamento de impostos, importantes exércitos mongois esmagaron os levantamentos do rei Davide Narin en Xeorxia, do sultán selxúcida Kaikaus II, e dos súbditos de Caxemira.
Practicou a tolerancia relixiosa. Trala conquista do Tíbet, os monxes budistas foron eximidos de pagar impostos equiparándoos a todos os clérigos do imperio. Mediou entre taoístas e budistas, inclinándose por estes últimos. Recibiu ao embaixador de Luis IX de Francia William Rubruk quen lle animou a converterse ao cristianismo. Igualmente o fixo na súa visita de pleitesía o rei da pequena Armenia (Cilicia) Hethum I, pero el contestou que non quería obrigar aos seus súbditos a cambiar de relixión. Prometeulle entregar Xerusalén aos cristiáns, o que propiciou que Bohemundo VI, príncipe de Antioquía e Conde de Trípoli, lle rendera vasalaxe. Estes estados cristiáns axudarían aos mongois na conquista de Siria.
Operacións militares
Tras derrotar a Corea, as súas operacións militares concentráronse no sur onde realizou importantes avances no sur da China, na interminable guerra contra a dinastía Song. Ordenou ao seu irmán Khublai Khan conquistar o reino de Dali, ao Leste e tentou abrir unha rota a través de Vietnam co fin de atacar a China tamén polo flanco sur. A negativa do emperador vietnamita supuxo a devastación do seu país ata a súa rendición. Vietnam ficou como un Estado tributario e vasalo. Fíxose tamén co Tíbet que foi repartido entre os príncipes mongois. Enviou tamén exércitos á India onde terzou entre familias reais rivais do Sultanato de Deli, impoñendo pola forza a Jalal al-Din como un monarca cliente.
Pola súa parte, o seu irmán Hulagu Khan movíase por Persia con grande autonomía. Mongke, autorizoulle a destrución da seita guerreira dos asasinos, e ordenoulle que se o Califa do Imperio Abásida non ía en persoa a lle render homenaxe, atacase Bagdad. A negativa provocou unha das accións de guerra máis espectaculares dos exércitos mongois. Mongke ordenou que un de cada dez soldados do imperio acudisen a engrosar as tropas de Hulagu, quen destruíu Bagdad e todo o Califato Abasida, tomou Damasco e Alepo e acadou as costas do Mediterráneo.
Entrementres, no sur da China a guerra cos Song continuaba. Mongke deixou ao seu irmán Ariq Böke a administración do Karakorum e, imitando a Xenxis Kan, púxose persoalmente á fronte do seu exército tomando multitude de cidades e fortificacións. No sitio de Chongqing encontraría a morte. Unhas crónicas din que morreu de cólera, outras que de disentería e finalmente algunhas afirman que foi alcanzado por unha frecha.
Vilde Frang
Vilde Frang Bjærke ou Vilde Frang, nada o 19 de agosto de 1986 en Oslo (Noruega), é unha violinista norueguesa. Desenvolve unha intensa actividade concertística con algunhas das mellores orquestras do mundo, así como concertos de música de cámara con artistas como Martha Argerich, Yuri Bashmet, Renaud Capuçon, Gautier Capuçon, Gidon Kremer, Julian Rachlin, e os noruegueses Leif Ove Andsnes, Lars Anders Tomter e Truls Mørk. Tamén ten tocado como solista co director, violinista e viola ruso Maxim Vengerov.
Traxectoria
Vilde Frang naceu en Oslo o 19 de agosto de 1986. Aos catro anos comezou os seus estudos de violín, e posteriormente estudou, entre outros, con Alf Richard Kraggerud, Henning Kraggerud e Stephan Barratt-Due no Barratt Due Musikkinstitutt da capital norueguesa, con Kolja Blacher na Musikhochschule Hamburg, e con Ana Chumachenco na Kronberg Academy. Realizou o seu debut aos 10 anos coa Kringkastingsorkestret (Orquestra da Radio de Noruega) tocando a Fantasía sobre Carmen de Pablo Sarasate. En 1999 foi convidada polo director letón Mariss Jansons para tocar coa Oslo-Filharmonien. Tamén tocou nunha xira por Europa e os Estados Unidos con Anne-Sophie Mutter interpretando o concerto para dous violíns de Bach. Frang declarou que todo o que fixo na súa infancia estivo "de algún xeito acompañado da música. Era unha especie de mestura na miña vida. Estaba sempre baixo a miña pel", e dixo que mesmo ese primeiro concerto con Jansons o sentiu como unha "evolución natural". En 2004 foi finalista do concurso Eurovision Young Musicians celebrado en Lucerna, Suíza.
Logo do seu debut coa London Philharmonic Orchestra en 2007 foi invitada de novo para un concerto coa orquestra británica e Vladimir Jurowski no Royal Festival Hall na tempada 2009, seguido dun recital no Wigmore Hall.
Frang conseguiu o premio ao Artista Novo de Credit Suisse en 2012, debutando ese mesmo ano coa Wiener Philharmoniker baixo a dirección de Bernard Haitink no Lucerne Festival.
Instrumento
Frang toca o Stradivarius "Engleman" de 1709, instrumento cedido pola Nippon Music Foundation.
Premios
Vilde Frang ten gañado numerosos concursos e premios polas súas interpretacións:
Discografía
Vilde Frang ten gravado os seguintes discos, todos eles co selo EMI Classics:
Partido xudicial de Cangas
[[Ficheiro:Pontevedra - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
miniatura|Predio dos xulgados de Cangas O Partido xudicial de Cangas é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 7 da provincia de Pontevedra.
Comprende os concellos de Cangas, Moaña e Vilaboa. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Cangas. A dirección do partido sitúase na Avenida de Galicia da localidade. Cangas conta con tres Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Caserta
Xeografía
A cidade de Caserta inclúe, ademais da capital, até 23 aldeas, cubrindo unha superficie total de 56 km². Entre elas podemos citar Leucio, miradoiro famoso das fábricas reais de seda, e Casertavecchia, co seu castelo medieval e a catedral, de estilo mouro-románico.
Está situado no medio da rúa Samnita, o camiño construído polos Borbóns.
Pietra romana (Casertavecchia)
A cidade de Caserta ten orixes antigas e incertas. A área na que foi construído o pazo forma parte dunha área natural de importancia arqueolóxica, onde os etruscos, os samnitas e os romanos deixaron vestixios da súa presenza.
Os achados que se atoparon, incluso nos barrios periféricos da cidade, testemuñan un pasado moi remoto. Crese que a vila medieval naceu sobre as ruínas do antigo Saticulae.
Era unha necrópole do século V a.C., e sobre o 423 a.C. foi conquistada polos samnitas baixo o nome de Calátia. No 211 d.C. estaba en contra dos romanos e a favor de Aníbal. Este foi condenado pola expropiación, o que significou a fragmentación da terra en grandes parcelas. No século VIII, foi destruída polos lombardos de Capua Pando para traballar en Raptor onde no 863 foi construída unha torre como símbolo de conquista.
Orixes de Longobardi
O centro xa existía no período lombardo, e formárase en torno a unha torre de vixía e defensa agora integrada no edificio do Concello, que xa fora palacio dos Condes de Caserta e residencia real. De feito, o centro actual situado en torno á Praza Vanvitelli, daquela o mercado, foi chamado a Torre por mor da presenza do edificio lombardo que está situado no noroeste do mesmo.
Así, case repetindo a estrutura das cidades romanas e vilas típicas da concepción iluminista da actual cidade, Caserta xa era cidade natal e sede dun bispado. O núcleo urbano foi trasladado aquí no século XVI, no que foi chamado a Torre.
A cidade era coñecida polo seu mercado e polo pazo de Acquaviva, que os condes de Caserta herdaron no 1511 a partir das contas de Ratta, e ampliaron o edificio renacentista cunha torre fortificada e cun xardín que impresionara a moitos viaxeiros do século XVI e do século XVII.
Torre do campanario de Casertavecchia
Na época medieval o centro de Caserta era a Casertavecchia actual, situada a 401 metros de altura. Importante centro episcopal, co Pazo do Bispo, unha catedral e un campanario con cúpula adxunta de estilo románico da Sicilia-árabe. O pazo foi construído ao redor do ano 1100, mentres que data de 1200 a construción da igrexa. Casertavecchia, coa construción do Pazo, perdeu cada vez máis importancia, xa que se trasladaron á nova cidade, primeiro todas as actividades comerciais, e finalmente o bispado, encontrando aloxamento nun edificio situado preto de Falciano e logo nun edificio no actual Corso Trieste. Os lombardos exercían o poder a través dos Ducados, un dos máis influentes, foi o ducado de Benevento. Ata o século IX, Casertavecchia rexistrou un aumento significativo da súa poboación. Xunto con isto produciuse un maior auxe da vida urbana e levantáronse a Catedral, construída polo bispo Ranulfo, o Palacio Episcopal e outros edificios públicos importantes. Durante este período comezouse a traballar na torre e engadiuse o castelo e a torre cilíndrica, chamada "Maschio". En 1294 a cidade tiña un novo señor, Goffredo Caetani, irmán do Papa Bonifacio VIII. Logo, en 1310 pasou a mans de Diego de Catalán Lahart, mencionado no sexto día no Decamerón de Boccaccio.
Clima
Na zona de Caserta hai unha zona chaira moi grande que afecta directamente ao clima. Esta chaira esténdese dende a costa ata as montañas que a rodean, beneficiándose das influencias mariñas que contribúen a crear un clima suave durante todo o ano.
Reggia di Caserta
A Reggia di Caserta, ou Palacio Real de Caserta, é unha mansión histórica que pertenceu á familia real da dinastía Borbón de Nápoles, e foi proclamada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997.
O complexo do palacio real, cos seus xardíns de 3,5 km de lonxitude, é un dos edificios máis grandes da Europa do século XVIII, cando foi reconstruído polo entón rei de Nápoles e futuro rei de España, Carlos III.
Ademais, en 2009, o parque do Palacio Real gañou o premio como o máis fermoso de Italia. O Palacio Real de Caserta é o maior palacio real do mundo. Ten unha superficie de 47 000 metros cadrados, 1 200 cuartos, 1 742 fiestras, 34 escaleiras e un parque de 12 000 000 de metros cadrados. En 1997 foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. O Palacio Real de Caserta e Versalles teñen moito en común. A residencia real francesa estaba rematada case 70 anos antes cando Carlos de Borbón, rei de Nápoles, decidiu construír o Palacio Real de Caserta. Corría 1751 e o soberano que despois sería Carlos III de España pensou na zona de Caserta como o lugar máis axeitado, situado a 20 km da capital Nápoles (igual que Versalles de París). O Palacio Real de Caserta foi a última grande obra barroca en Italia. O proxecto foi confiado ao talentoso arquitecto napolitano de orixes holandesas Luigi Vanvitelli. Foi el quen deseñou o maxestoso proxecto do pazo que foi aceptado de inmediato polo rei Carlos. Vanvitelli morreu en 1773 e non puido ver rematada a súa grandiosa obra, que serán rematado polo seu fillo Carlo. As primeiras obras de construción do pazo real comezaron o 20 de xaneiro de 1752, o aniversario do rei. Remataron varias décadas despois. Os interiores do Palacio Real son luxosos e elegantes. O mobiliario e os frescos foron realizados polos mellores artistas do reino. Un dos interiores máis fermosos do Palacio Real de Caserta, a Capela Palatina, foi creado e decorado persoalmente por Vanvitelli. O Court Theatre está considerado unha auténtica xoia da arquitectura do século XVIII que inspirou os mellores teatros europeos.
miniatura|Der bourbonische Königspalast in Caserta.
Duomo di Casertavecchia
A Catedral de Casertavecchia é o edificio relixioso máis bonito e importante da cidade de Caserta. Está situado na vila medieval de Casertavecchia, hoxe un suburbio de Caserta construído a partir de 1113 polo Bispo Ranulf e rematado en 1153.
Ten un gran valor artístico e histórico por mor dos diferentes estilos cos que foi construído: o estilo siciliano, o normando, o árabe e, finalmente, o románico.
Gastronomía
É famosa a suave mozzarella de búfala, producida artesanalmente. Pódese encontrar nas formas máis orixinais, dende redonda ata trenzada. O seu nome deriva do termo italiano “mozzare”, pola característica forma redondeada que lle daban os queixeiros. É un queixo fresco, suave e lixeiramente salgado.
Notas
Mozzarella de búfala|thumbnail
Meixomín, Moimenta, Lalín
Meixomín é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 20 habitantes con respecto ao ano 2000.
La Sagrera
250px|thumb|Situación do barrio en [[Barcelona.]] La Sagrera é un barrio da cidade de Barcelona, situado no distrito de Sant Andreu. Limita ao norte con Vilapicina i la Torre Llobeta e Sant Andreu de Palomar, ao leste co barrio de La Verneda i la Pau, ao sur con El Clot e Sant Martí de Provençals, e polo oeste con El Congrés i els Indians e Navas.
O barrio de La Sagrera está integrado administrativamente no distrito de Sant Andreu, aínda que nunca pertenceu ao antigo municipio de Sant Andreu de Palomar, senón ao de Sant Martí de Provençals; con todo a realidade político-administrativa e urbanística fixo que La Sagrera manteña máis relacións con Sant Andreu que co resto de barrios de Sant Martí de Provençals.
A orixe deste nome remóntase ao século XI, cando os campesiños de Cataluña viven baixo as ameazas e as agresións dos nobres. O Abade Oliba, vendo a necesidade de protexelos, pacta cos nobres a creación das sagreres, un espazo de 30 pasos ao redor das igrexas en que persoas e bens estarían a resgardo de calquera agresión. Nestes espazos os campesiños construían uns pequenos edificios chamados sagrers, que se utilizaban para gardar as colleitas do párroco e a xente do contorno. Deste xeito nace o barrio da Sagrera, como a zona protexida do pobo de Sant Martí de Provençals.
Distribución uniforme
A distribución uniforme pode referirse a:
Final Fantasy XV
Final Fantasy XV é un videoxogo de rol de acción desenvolvido e publicado por Square Enix como parte da serie de Final Fantasy. Foi estreado para a PlayStation 4 e a Xbox One no 2016, e para Microsoft Windows no 2018. O xogo desenvólvese nun mundo aberto cun sistema de batalla orientado cara á acción en tempo real, incorporando un sistema de cambio de armas rápido, así como maxias elementais e outras características como a utilización de vehículos para o transporte e acampada. A historia principal foi expandida con contidos descargables (DLC), engadindo mais opcións de xogo como a posibilidade de xogar con outras personaxes ou un modo multi-xogador cooperativo. O título foi anunciado inicialmente para a PlayStation 3 como Final Fantasy Versus XIII no ano 2006, como parte do arco temático Fabula Nova Crystallis Final Fantasy, unha serie de xogos unidos por un mito común entre os que atopamos Final Fantasy XIII ou Final Fantasy Type-0; non obstante durante o desenvolvemento acabou afastándose dese arco, creando o seu propio mito independente e converténdose nun título da liña principal da saga no 2013. Nese momento, o título pasou a ser desenvolvido para as consolas de oitava xeración.
Durante o seu longo e tortuoso desenvolvemento o xogo pasou por varios directores. Tetsuya Nomura foi o director orixinal e deseñador de personaxes. Pouco despois de converterse nun título da liña principal Nomura foi substituído como director por Hajime Tabata. Nas etapas finais do desenvolvemento do xogo creouse unha serie de material multimedia adicional que se denominou Final Fantasy XV Universe, no que se inclúen varios xogos spin-offs, unha serie anime e un filme de animación a modo de precuela, transformando a entrega da saga nun proxecto transmedia. O xogo foi recibido con críticas moderadamente positivas, louvando principalmente o seu modo de xogo, o apartado artístico e a carga emocional. En setembro do 2018 o xogo xa vendera 8 millóns de copias arredor do mundo.
Argumento
Final Fantasy XV ten lugar nun mundo ficticio similar á Terra chamado Eos, que está dividido en catro nacións: Lucis, Accordo, Tenebrae and Niflheim. Lucis, que ocupa a maior parte do terreo, posúe un artefacto máxico coñecido como o cristal, agasallado á dinastía reinante dos Caelum polas deidades dese mundo na antigüidade e controlado grazas ao anel do Lucii, pasado de xeración en xeración. Accordo, situado na parte sur de Eos, é unha illa-nación formada pola unión de tres cidades comerciantes. O continente occidental é o fogar do imperio de Nifleheim, moi avanzado tecnoloxicamente. Por último atopamos a nación de Tenebrae, gobernada pola oráculo, unha sacerdotisa que se pode comunicar coas deidades. A principal tarefa do Oráculo é a de curar a Praga das Estrelas, unha praga que absorbe toda a luz natural e permite a proliferación dos monstros nocturnos coñecidos como cadentes.
A historia de Eos xira arredor dos Astrais —seis seres divinos que serven como os gardiáns do mundo natural e están baseados en seres traídos da serie Final Fantasy— e o "Rei Verdadeiro", unha figura lendaria que foi profetizada para aparecer cando a Praga das Estrelas ameaza levar a Eos a noite eterna. Unha parte importante do trasfondo Eos é a Gran Guerra dos Antigos, un conflito nacido cando a civilización humana antiga de Solheim abandonou os Astrais e mais o xefe destes, Ifrit. O intento de Ifrit de destruír a humanidade desafiou o deber dos Astrais de protexer Eos, forzándoos para matar Ifrit. A Gran Guerra dos Antigos é a causa da expasión da Praga das Estrelas a través do planeta, provocando a caída de Solheim.
Durante séculos, Lucis mantívose en guerra co imperio de Niflheim, quen busca emular a gloria de Solhein. Para ese fin Niflheim xa someteu a maioría de Eos, incluíndo Accordo e Tenebrae; Tenebrae retén autonomía política limitada debido á influencia do Oráculo. A única parte de Lucis que se mantén sen conquistar é a capital, Insomnia, grazas ao poder do cristal, o cal está minguando as forzas do rei. O xogo comeza cando se anuncia un armisticio entre as dúas nacións debido á saúde debilitada do rei; como parte dos acordos de paz, Niflheim gañará control de todos os territorios de Lucis menos Insomnia, e un matrimonio é amañado entre os herdeiros aparentes das familias reais de Lucis e Tenebrae. Durante a firma dos tratados do armisticio, Niflheim ataca a Insomnia e consegue roubar o cristal. Noctis Lucis Caelum, o principe herdeiro ao trono de Lucis, e mais os seus compañeiros embárcanse nunha aventura para recuperar o cristal e derrotar ao imperio de Niflheim.
Personaxes
Por outra banda outras personaxes que aparecen son :
Anne McClain
Anne Charlotte McClain, nada en Spokane, Washington, o 7 de xuño de 1979, é unha astronauta estadounidense que formou parte da misión Soiuz MS-11 e foi membro das expedicións 57, 58 e 59 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en xuño de 2013, participando na misión Soiuz MS-11 e sendo membro das expedicións Expedición 57|57, Expedición 58|58 e Expedición 59|59 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 94,48 días no espazo.
Augusto Assía
Felipe Fernández Armesto, coñecido tamén como Augusto Assía, nado na Mezquita o 1 de maio de 1904 e finado en Xanceda (Mesía) o 2 de febreiro de 2002, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Ricarda García Armesto e Fermín Fernández Gómez. Estudou o bacharelato en Ourense e en 1924 ingresou na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela. Nese mesmo ano viron a luz os seus primeiros artigos en El Pueblo Gallego, no que dirixiu a páxina universitaria deste xornal.
En 1927 abandonou a cidade compostelá, e marchou a París. No ano seguinte conseguiu unha bolsa de estudos na universidade de Berlín. Desde alí escribiu en diversos xornais españois, especialmente en La Vanguardia de Barcelona, utilizando desde entón a sinatura de Augusto Assía. Desde o mes de outubro de 1929 foi redactor fixo do citado diario catalán. En abril de 1933 foi expulsado de Alemaña polo Goberno nazi e La Vanguardia enviouno a Londres como correspondente.
En agosto de 1936 viaxou á España nacional, quedando adscrito á sección de Prensa do Goberno de Burgos. Estivo na fronte de Asturias e, máis tarde, foi redactor-xefe do diario ourensán Arco, así como xefe da sección de Internacional de La Voz de España.
En 1939 foi enviado de novo a Londres como correspondente, e alí pasou toda a Segunda guerra mundial, enviando unhas crónicas que se fixeron famosas, pois sempre confiou na derrota das potencias do Eixe. Tras a vitoria aliada na guerra, cubriu a información sobre os Xuízos de Núremberg.
En agosto de 1950 contraeu matrimonio coa periodista María Victoria Fernández-España, de quen tivo un fillo, Juan Fernández-Armesto Fernández-España, avogado e economista que foi o primeiro presidente da Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV). Ese mesmo ano trasladouse aos Estados Unidos de América, onde continuou como correspondente de La Vanguardia.
No ano 1964 comprou en Xanceda (Mesía) unha grande extensión de terreo, onde montou unha explotación agrícola-gandeira.
En xullo de 1967 asinou en La Voz de Galicia un artigo no que reclamaba a equiparación de dereitos para a lingua galega no seu país.
O ministro de Información y Turismo, Manuel Fraga impúxolle unha multa de 50.000 pesetas ao director do xornal, Francisco Pillado Rivadulla, pola publicación do citado artigo de Fernández Armesto.
En 1982, como columnista de La Voz de Galicia, acusou ao Bloque Nacional Popular Galego e mais ao Sindicato Labrego Galego-Comisións Labregas de colaboración con grupos terroristas, polo cal foi cursada unha demanda contra o xornalista por parte de ambas as dúas plataformas.
En 1986 deixou de escribir en La Vanguardia, tras 58 anos.
Obra
Pero a maioría das súas obras (recompilacións de artigos) escribiunas e publicounas en castelán, agás unha das últimas, que se publicou en tradución catalá. Entre elas destacan:
Premios e distincións
dereita|miniatura|CPI Augusto Assía na Mezquita.
Josef Alois Kessler
Traxectoria
Josef Kessler naceu o 12 de agosto de 1862 na colonia alemá de Louis, no distrito de Novouzensk, na gobernación de Samara. Logo de rematar os seus estudos no seminario de Saratov, graduouse en Teoloxía pola Academia Teolóxica Católica de San Petersburgo en 1889, ano no que foi ordenado sacerdote.
Augusto Assía
Premios e distincións
Recibiu diversos premios e condecoracións de relevancia como:
Josef Alois Kessler
Traxectoria
En 1889 foi nomeado vigairo parroquial na catedral de Saratov, o que compaxinou co ensino de latín no seminario diocesano. Posteriormente, en 1891, foi nomeado vigairo parroquial en Simferopol, párroco de Sulz en 1895, en 1899 párroco en Chişinău, en 1903 inspector do seminario de Saratov, e en 1904 lexislador canónico. O 7 de abril de 1904 foi nomeado bispo de Tiraspol, recibindo a consagración episcopal o 28 de outubro de 1904 de mans de Jerzy Józef Szembek. Como bispo, Kessler ampliou o seminario, fundou unha imprenta, apoiou os apostolados dos relixiosos, visitou todas as parroquias da súa diocese, levou a cabo arredor de 75.000 confirmacións, e consagrou 31 igrexas, entre as que destaca a igrexa de San Clemente de Odesa.
O 14 de agosto de 1918, antes da entrada dos bolxeviques en Saratov, Kessler fuxiu a pé da cidade, e trasladouse a Odesa. Cando os bolxeviques entraron no seminario, encontraron unha mensaxe do bispo na que dicía que o poder deles era o do Anticristo, e advertía aos fieis que a cooperación con eles levaba á excomuñón. Os bolxeviques buscárono por toda Rusia, e Kessler fuxiu a Besarabia. En febreiro de 1922 visitou Kansas, nunha viaxe para recoller fondos para as vítimas da fame nas colonias de alemáns do Volga e do mar Negro. Pasou o resto da súa vida en Zinnowitz, en Alemaña, onde escribiu unha historia da diocese de Tiraspol. Por mor da imposibilidade de volver á súa diocese, a Santa Sé nomeou varios administradores apostólicos para atender aos seus fieis: Alexander Frison na Rusia meridional, Johannes Roth no Cáucaso norte, Augustin Baumtrog na Rusia central e Stepan Demurov en Xeorxia; todos eles foron arrestados e executados polas autoridades soviéticas.
Josef Kessler finou o 10 de decembro de 1933 e foi enterrado en Ornbau (Baviera) canda o tamén bispo de Tiraspol Franz Zottmann.
Departamento de San José
San José e un departamento uruguaio situado na zona sur do país. A capital departamental é a cidade de San José de Mayo.
Limita polo norte con Flores, polo leste con Florida, Canelones e Montevideo, polo oeste con Colonia e Soriano (nunha pequena franxa), e polo sur co Río da Prata.
A súa superficie é de 4.992 km² e ten unha poboación estimada de 103.104 habitantes segundo o censo de 2004.
Corvo mariño pigmeo
O corvo mariño pigmeo ou corvo mariño pequeno (Microcarbo pygmaeus, antes Phalacrocorax pygmaeus) é unha ave mariña da familia dos corvos mariños, Phalacrocoracidae. A súa área de distribución esténdese desde o sueste de Europa ata o suroeste de Asia. É unha ave parcialmente migratoria: as poboacións do norte migran durante o inverno cara ao sur, sen saíren da súa área de reprodución. Ademais, é unha ave accidental nalgúns países de Europa occidental.
Paul Balban
Paul John Balban é un político xibraltareño, dietista rexistrado e ex-taxista. Foi elixido por primeira vez ao Parlamento de Xibraltar nas eleccións xerais de 2011 e agora é un ministro do Goberno de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Está casado e ten tres fillas.
Corvo mariño pigmeo
Morfoloxía
E unha ave de tamaño mediano, de plumaxe de cor verde escura e negra. Mide entre 45 e 55 cm de longo e de 70 a 90 cm de envergadura alar. Ten unha cola longa e un peteiro curto e groso. Os adultos presentan pequenas plumas brancas no pescozo e preto das patas durante a tempada de reprodución; o resto do ano, o pescozo é completamente branco. Ambos os sexos son similares, pero as crías teñen unha plumaxe máis clara e amarronada.
Paul Balban
Traxectoria
Paul Balban está casado con Gina e ten tres fillas. Durante moitos anos, traballou como taxista en Xibraltar, e foi tesoureiro do Comité da Asociación de Taxis de Xibraltar. Estudou Nutrición e Ciencia dos alimentos na Oxford Brookes University e tamén ten un posgrao en Dietética do King's College de Londres. Máis tarde tornouse un nutricionista, practicando na Central Clinic, en Horse Barrack Lane, Xibraltar.
Carreira política
Balban foi nomeado para a Executiva do GSLP en febreiro de 2007, e foi un dos 10 candidatos da alianza GSLP-Liberais para participar nas eleccións xerais dese ano, pero non foi escollido como un dos dezasete membros do Parlamento. Foi elixido ao goberno nas eleccións xerais de 2011 co 8.281 votos. O ministro xefe acabado de elixir, Fabian Picardo, nomeou Balban como Ministro de Tráfico, Saúde e Seguridade e Servizos Técnicos.
Corvo mariño pigmeo
Reprodución e alimentación
A súa principal fonte de alimento son os peixes. Estas aves pescan en grupos e descansan sobre as árbores durante as súas expedicións para conseguir alimento.
Ameazas
Estas aves sofren varias ameazas: a drenaxe e a degradación das zonas húmidas e dos bosques anexos onde viven, a contaminación da auga, as molestias que causan os humanos e a pesca ilegal, que leva a que moitos exemplares queden atrapados en redes de pesca e afoguen.
A súa zona de distribución, que anos atrás era moito máis extensa, redúcese cada vez máis: en Europa considérase que quedan soamente de 6 400 a 7 300 parellas. A colonia máis grande vive preto do delta do río Danubio e está formada por catro mil parellas, mais o número parece estar decrecendo debido a unha serie de plans para construír canles na zona que comenzou en maio de 2004, malia que a área está protexida.
O corvo mariño pigmeo é unha das especies protexidas polo Acordo para a conservación de aves acuáticas migratorias africano-eurasiáticas.
Taxonomía
Esta especie foi clasificada inicialmente dentro do xénero Phalacrocorax, pero, de acordo coas análises de ADN realizadas, foi trasladada ao xénero Microcarbo.
O Caeiro, Vilar, Mondariz
O Caeiro é un lugar da parroquia de Vilar, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 35 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 16 homes e 19 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 39 habitantes.
Juan Martínez Buján
Juan Rafael Martínez Buján, nado en Santiago de Compostela o 15 de setembro de 1897 e finado tamén en Santiago de Compostela o 13 de xullo de 1993, foi un pintor galego, ilustrador, escenógrafo, mestre nacional e profesor de debuxo.
Familia e primeiros anos
Juan foi fillo de Ramón Martínez del Río e Ramona Buján Pacheco. Ramón era perito agrimensor a finais do século XIX, e a súa familia paterna (probablemente de orixe luguesa ) era dona dunha tenda de ultramarinos no número 5 da Rúa Carretas, en Compostela, que anos despois se transformou nun estanco e papelería e, no segundo terzo do século XX, nunha tasca. Pola súa banda, Ramona (que era compostelá) estaba emparentada co profesor do Seminario Conciliar Bernardo Aller e, dos seus irmáns, un foi freire no Colexio de Misioneiros Franciscanos de Santiago e a outra, mestra nacional. Tiveron seis fillos: Jesús, José, Luis, Eliseo, Ramón e Juan.
Juan naceu a finais de 1897, pouco antes da morte do seu pai. Ao enviuvar, Ramona toma ao pouco a decisión de vender algunha propiedade e mercar unhas pasaxes para a Arxentina, para probar fortuna. Alí permaneceu pouco tempo, decidindo volver a Galicia, pero os tres fillos maiores non o fixeron, ficando na América Jesús, José e Luis. Ramona acabou por abrir un estanco na Rúa da Senra, á imaxe do que existía na Rúa Carretas da familia do seu home. Unha das tías de Juan, Elisa Martínez, casou co escritor e xornalista Enrique Labarta Pose, que convertería a casa de Carretas na sede da súa primeira revista, Galicia Humorística (1888).
Tendo en conta o carácter loitador de Ramona (quen procurou unha boa formación para todos os seus fillos), que a familia tiña pequenos negocios (por tanto, tiñan unha posición económica algo superior á media) e que varios dos seus membros exercían profesións intelectuais (médico, xornalista, mestra...), non é de estrañar que o ambiente no que Juan creceu fose positivo para desenvolver as súas inquedanzas artísticas. Así pois, entre 1910 e 1915 estivo estudando na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela, destacando extraordinariamente nas materias impartidas polo pintor José María Fenollera (Debuxo Artístico), o escultor Francisco Mariño Peñalver (Modelaxe e Vaciado) e o tamén pintor Teodoro Andreu Sentamans (Artes Decorativas), recibindo diversos premios.
Formación pictórica e primeiras exposicións
Destacado debuxante, finalmente optou pola pintura como medio de expresión artística. A súa primeira obra coñecida foi "O retrato d'o fillo" (1914). Ao redor de 1916 deu comezo a súa formación no estudio do pintor Mariano Tito Vázquez, do que foi discípulo, o que o levou con seguridade a especializarse na pintura costumista e o retrato. Frecuentaba o obradoiro que aquel tiña na Rúa das Rodas, xunto a outros artistas en formación como Lino Villafínez, Roberto González del Blanco, Ernesto Carrero Garazo, Juan Luis e outros. Tamén estivo estudando en Madrid.
En abril de 1918 convocouse unha grande exposición de arte galega que íase celebrar entre o 1 de xuño e o 31 de agosto de 1919 na cidade arxentina de Buenos Aires, certame ao que se inscribiu Martínez Buján. Entrementres, formou parte dunha comisión do Círculo Mercantil de Santiago que tiña intención de por en marcha unha "Exposición de Arte Compostelano" para o ano 1920, xunto a outros notables artistas santiagueses, a semellanza do celebrado dous anos antes na Coruña, aínda que non acadou as adhesións esperadas e non se materializou. A mediados de xuño de 1919, Juan enviou á exposición de Buenos Aires catro cadros (o xa coñecido de "Os Gaiteiros do Corpus", "Carmela", "O Retrato d'o Fillo" e "Rapazas d'a Mahía" ). Ao remate da exposición, Juan vendeu, cando menos, o cadro "Rapazas d'a Mahía" ao Centro Gallego de Buenos Aires, pero entre as vendas non estaba a súa primeira obra, "Os gaiteiros do Corpus", porque a atopamos novamente en exposición no escaparate dunha tenda da compostelá Rúa das Orfas á fins de 1921.
Ao longo do mes de agosto de 1919 procedeu a decorar o interior do Santuario de Santa María da Franqueira (A Cañiza). Pouco a pouco, da man de Tito Vázquez, foi comezando a ser recoñecido nos círculos artísticos de Santiago e en abril de 1920 é un dos expertos en arte consultados a propósito do descubrimento de dúas táboas do século XV cos retratos dos Reis Católicos no Hospital Real.
A Escola Normal, formación política e actividade excursionista
miniatura|300px|Escola Normal de Mestres (actual [[Colexio de San Xerome|Pazo de San Xerome), en Santiago de Compostela.]] No curso 1918-19 ingresou na Escola Normal de Santiago de Compostela, quizais por influencia da súa tía Gertrudis Buján (mestra en Coristanco). Alí trabou amizade con Gonzalo Martín March, militante da ORGA e, posteriormente, de Izquierda Republicana, que acadaría a alcaldía de Marín, co que con seguridade avanzou nas súas conviccións políticas republicanas e galeguistas. Tamén coñeceu nesta época a Ramiro Sabell Mosquera (alcalde de Ponteareas durante a Ditadura de Primo de Rivera) e ao poeta e xornalista Manuel Ortiz Novo, entre outros.
O 1 de febreiro de 1920 fundouse a "Asociación de Maestros y Estudiantes Normalistas de Santiago", no que se integrou coma vogal da Xunta Directiva, baixo a presidencia de Leonardo Marras Ferreiro. Martín March acadaría ao pouco a presidencia da asociación e Juan viría a selo vice-presidente no mes de outubro do mesmo ano, posto que desenvolvería ata o mes de abril do ano seguinte. Dentro desta asociación, que tiña un labor pedagóxico-cultural e organizaba conferencias nas que tomaban parte profesores e alumnos da Escola, Martínez Buján participou como poñente nunhas xornadas, no 1 de maio, na que, co título "Importancia da arte espontánea do neno e a súa evolución" , «''nun concienciudo traballo de psicoloxía experimental, estudou as diversas manifestacións da Arte nos nenos. Para isto estuda, clasifica e describe, os resultados obtidos con nenos menores de dez anos nuns 'test' de Debuxo. Compara os debuxos exipcios cos que fan os nenos, alí pintábase con sombras e de perfil, igual que o fan os nenos que descoñecen a perspectiva. Con man mestra soubo impresionar no encerado algúns debuxos de nenos, sendo moi aplaudido polo numeroso auditorio''». A xornada rematou con outra conferencia de Martín March, o que revela a proximidade de ámbolos dous amigos neste tempo.
No curso 1920-21 rematou os seus estudos e en xuño de 1922 obtivo o título de Mestre Nacional. O seu primeiro destino foille dado en decembro de 1921, como mestre interino na escola de Portas (Chantada). Alí levou a ensinanza de nenos e de adultos ata a fin do semestre. Para o curso 1922-23, foi destinado como mestre interino á escola de Vigo (Boqueixón). Coa vida profesional xa encamiñada, Juan decidiu comprometerse en xaneiro de 1923 coa moza Ermitas de Arriba Eiriz, coa que casou na igrexa de San Fiz de Asma, Chantada, parroquia na que no ano anterior estivo traballando como mestre e deixoulle unha fonda impresión.
Os anos de matrimonio ata a Guerra Civil
Neste ano de 1923 vai compaxinar a súa nova vida matrimonial co traballo na ensinanza, a participación nunhas oposicións e o incremento da produción pictórica, participando en dúas exposicións rexionais senlleiras: a Exposición Rexional de Belas Artes de Santiago e a Terceira Exposición de Arte Galega da Coruña. A sociedade do Casino de Santiago organizou unha exposición para os días 15 a 31 de xullo, a referida Exposición Rexional de Belas Artes de Santiago, na que Juan Martínez se inscribiu anunciando que levaría "o último e o mellor da súa produción". Acudiu con dous óleos : "Retrato de D. José Lois" e "A Fidalga". O certo é que a crítica foi un tanto contemplativa coas obras ao afirmar que "estes dous [retratos] que presenta na Exposición non son quizais a súa mellor obra, pero son a súa fiel promesa". Non obstante así, tamén se apunta que "Martínez Buján nesta hora é o primeiro artista compostelán que merece as preferencias da nosa Exposición" (Bernal de Bonaval).
Na Coruña presentou catro cadros na "Tercera Exposición de Arte Gallego de La Coruña", inaugurada o 26 de agosto e que se estendeu ata principios de outubro. Deste certame non hai referencias xornalísticas a propósito dos títulos das obras presentadas nin da crítica ás mesmas, e a maior atención concitárona as obras de Fernando Álvarez de Sotomayor, Francisco Lloréns e Francisco Asorey.
Ao final do ano, Juan presentouse ás oposicións á Escolas nacionais, acadando un discreto 94º posto trala primeira proba e mellorando no exame práctico de xaneiro de 1924, que valeulle ascender ao 62º posto na cualificación final , o que lle permitiu aprobar pero non acadar o posto definitivo inmediatamente. O seu destino provisional foi a escola de Oleiros (Carballedo). Entrementres, tivo o seu primeiro fillo, Fernando, nacido en 1925, e, probablemente, ao ano seguinte a Beatriz. Obtivo o seu destino definitivo en novembro de 1926 na escola de Deiro (Vilanova de Arousa). Xa nesta localidade naceron Josefa (1927), Juan José (maio de 1928) e Gonzalo.