cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Igrexa de Santiago de Peñalba
Arquitectura
Nas paredes do coro podemos observar distintos gravados en estuco de figuras humanas, xeométricas e mesmo de animais. Segundo recentes estudos corresponderían a probas realizadas polos monxes antes de transcribir os devanditos debuxos ao papel, xa que o papel era un ben moi prezado. Outras recentes versións atribúeno a simples debuxos realizados polos monxes para entreterse ou mesmo como reafirmación da identidade persoal. Un dos máis coñecidos é o elefante. Consiste nun debuxo, a pequena escala, dun paquidermo, que se data na época en que a Carlomagno lle foi regalado o devandito animal na corte de Aquisgrán, unha nova que causou gran balbordo na Europa da época e que, a teor do visto, chegou ata estes recónditos vales.
Outra característica desta igrexa actualmente, é que a torre coas campás, a espadana, que se atopa separada da nave da igrexa. A espadana está ao pé da planta en cruz, na cara oeste do edificio. Esta separación entre nave e espadana é común nas igrexas da zona ou deste estilo.
Meiriñado de Sangüesa
250px|miniatura|Meiriñado de Sangüesa 250px|miniatura|Mapa municipal O Meiriñado de Sangüesa (en castelán: Merindad de Sangüesa, en éuscaro: Zangozako merindadea) é un dos cinco meiriñados en que historicamente se dividiu a Comunidade Foral de Navarra (España) e que ten por capital a cidade de Sangüesa. O seu termo coincide co partido xudicial de Agoitz agás no caso do municipio de Burlata que dende 1988 pertence ao partido xudicial de Pamplona. O meiriñado engloba 65 municipios e 11 facerías tendo unha superficie total de 2070,8 km² (22,06 km² son facerías). A súa poboación en 2010 foi de 79.757 habitantes (INE).
1448
Outros
Historia ano a ano
Bolivia
Bolivia (coñecido oficialmente como Estado Plurinacional de Bolivia; en Puliwya Mamallaqta, Wuliwya Suyu, en Tetã Hetãvoregua Mborivia) é un país do oeste de América do Sur que limita polo norte e leste co Brasil, polo sur con Paraguai e a Arxentina, e polo oeste con Chile e o Perú. A súa capital oficial e xudicial é a cidade de Sucre, mentres que a capital gobernamental (dos poderes executivo e lexislativo) é A Paz. A meirande cidade e principal centro industrial é Santa Cruz de la Sierra, que se atopa en Llanos Orientales (as terras baixas tropicais), unha rexión principalmente chá do leste do país.
O estado soberano de Bolivia é un constitucionalmente un estado unitario dividido en nove departmentos. A súa xeografía varía dende os cumios dos Andes no oeste, ás terras baixas do leste, que se atopan dentro da bacía do río Amazonas. Un terzo do país atópase dentro da cadea montañosa dos Andes. Cunha área de 1,098,581 km2, Bolivia é o quinto maior país de América do Sur, despois do Brasil, a Arxentina, o Perú e Colombia (e xunto con Paraguai, é un dos dous únicos países sen costa de América), o 27º meirande do mundo, o meirande estado sen litoral do hemisferio sur e o sétimo maior país sen costa do mundo, despois de Casaquistán, Mongolia, o Chad, Níxer, Malí e Etiopía.
Etimoloxía
Bolivia recibe o seu nome na honra de Simón Bolívar, un líder venezolano das guerras de independencia hispanoamericanas. O líder de Venezuela, Antonio José de Sucre, tivo a opción ofrecida por Bolívar de unir Charcas (a actual Bolivia) coa acabada de crear República do Peru, para unirse nas Provincias Unidas do Río da Prata, ou declarar formalmente a súa independencia de España como un estado soberano. Sucre optou por crear un estado novo, e o 6 de agosto de 1825, co apoio local, nomeouno na honra de Simón Bolívar.
O nome orixinal do país foi República de Bolívar. Algúns días despois, o congresista Manuel Martín Cruz propuxo: "Se de Rómulo, Roma; de Bolívar, Bolivia". O nome foi aprobado pola República o 3 de outubro de 1825. En 2009, unha nova constitución cambiou o nome oficial do país para "Estado Plurinacional de Bolivia" en recoñecemento da natureza multiétnica da súa poboación e para mellorar a posición dos pobos indíxenas de Bolivia baixo a nova constitución.
Historia
En Bolivia desenvolvéronse grandes civilizacións, das que a máis importante foi a civilización de Tiahuanaco. Tornouse parte do imperio Inca no século XV.
A loita pola independencia comezou en 1809, mais permaneceu como parte da España ata 1825, cando foi liberada por Simón Bolívar, a quen o país debe o seu nome. Despois dunha breve unión co Perú, Bolivia tornouse totalmente independente. Nos anos seguintes, Bolivia perdeu parte do seu territorio debido a vendas e á guerra.
Bolivia enfronta problemas culturais e raciais, e sufriu ao longo dos anos múltiples revolucións e golpes militares. En 1980, a democracia foi restaurada despois da destitución dunha xunta militar.
2005-2019: Presidencia de Evo Morales e nacionalización do petróleo
Evo Morales gañou as eleccións presidenciais de 2005 co 53,7% dos votos, unha maioría absoluta pouco frecuente nas eleccións en Bolivia. O de maio de 2006, Morales xerou controversia cando anunciou o seu intento de nacionalizar os hidrocarburos do país. Cumprindo unha promesa de campaña, o 6 de agosto de 2006, Morales abriu unha aemblea constituínte para comezar a escribir unha nova constitución que lle outorgase máis poder á maioría indíxena.
En agosto de 2007, xurdiu un conflito en Sucre, xa que a cidade esixiu un debate sobre a sede do goberno dentro da asemblea, agardando que os poderes executivo e lexislativo puidesen regresar á cidade, mais a asemblea e o goberno dixeron que esta demanda era pouco práctica e politicamente non desexable. En maio de 2008, Evo Morales asinou o tratado constitutivo da Unión de Nacións Suramericanas. Nas eleccións xerais de 2009, Evo Morales foi reelixido co 64,22% dos votos. O seu partido, Movemento ó Socialismo, tamén gañou unha maioría de dous terzos en ámbalas cámaras da Asemblea Lexislativa Plurinacional de Bolivia. Despois de acusacións de fraude nas eleccións xerais de Bolivia de 2019 e protestas contra o goberno, Morales renunciou o 10 de novembro de 2019. Isto produciuse pouco despois de que os militares esixisen a súa renuncia despois de poñerse do lado dos manifestantes, e os ex funcionarios do goberno informasen que se estaba a buscar o seu arresto. Jeanine Áñez declarouse a si mesma como presidenta de Bolivia e asumiu o poder o 12 de novembro de 2019. Algúns dos partidarios de Morales percibiron o seu ascenso ó poder como un golpe de estado. As protestas contra o goberno de Áñez comezaron incitadas polos seguidores de Morales. Moitos manifestantes son indíxenas que se opoñen ás inclinacións evanxélicas cristiás do novo goberno.
Xeografía
O país actualmente non ten litoral, despois de o perder nunha guerra co Chile, a Guerra do Pacífico, que ocorreu de 1879 a 1884.
As cidades principais son A Paz, Sucre, Santa Cruz de la Sierra e Cochabamba.
Subdivisións
Bolivia está dividida en 9 departamentos:
Cada departamento está subdividido en provincias, que son responsábeis dalgúns asuntos locais.
Política e goberno
miniatura|O edificio gobernamental da [[Asemblea Lexislativa Plurinacional de Bolivia na Praza Murillo do centro da Paz.]] Bolivia foi gobernada por gobernos democraticamente elixidos dende 1982; antes diso, foi gobernada por varias ditaduras. Os presidentes Hernán Siles Zuazo (1982–85) e Víctor Paz Estenssoro (1985–89) comezaron un proceso de cesión de poderes pacificamente que continuou no tempo, aínda que tres presidentes renunciaron por mor das protestas populares: Gonzalo Sánchez de Lozada en 2003, Carlos Mesa en 2005 e Evo Morales en 2019.
A democracia multipartidista de Bolivia tivo unha ampla variedade de partidos na presidencia e no parlamento, aínda que o Movemento Nacionalista Revolucionario, a Acción Democrática Nacionalista e o Movemento de Esquerda Revolucionaria predominaron dende 1985 até 2005. O 11 de novembro de 2019, tódolos altos cargos gobernamentais foron desocupados despois da renuncia de Evo Morales e da súa executiva. O 13 de novembro de 2019, Jeanine Áñez, unha senadora en nome de Beni, declarouse a si mesma como presidenta de Bolivia. Ela é presidenta de Bolivia de facto.
A constitución, redactada en 2006–07 e aprobada en 2009, garante o equilibrio dos poderes executivo, lexislativo, xudicial e electoral, así como varios niveis de autonomía. O poder executivo tradicionalmente forte tende a eclipsar a Asemblea Plurinacional, cuxa función xeralmente se limita a debater e aprobar lexislación iniciada polo executivo. O xudicial, que consiste no Tribunal Supremo e os tribunais departamentais e menores, estivo pragado de corrupción e ineficacia. A través das revisións da constitución en 1994 e das leis posteriores, o goberno iniciou reformas potencialmente de grande alcance no sistema xudicial, así como o aumento dos poderes de descentralización nos departamentos, concellos e territorios indíxenas.
Capital
Bolivia ten a súa capital recoñecida constitucionalmente en Sucre, mentres que A Paz é a sede do goberno. La Plata (hoxe Sucre) foi proclamada capital provisional do independente Alto Perú (posteriormente Bolivia) o 1 de xullo de 1826. O 12 de xullo de 1839, o presidente José Miguel de Velasco proclamou unha lei na que nomeaba a cidade como capital de Bolivia, cambiándolle o nome na honra do líder revolucionario Antonio José de Sucre. A sede do goberno boliviano trasladouse á Paz en principios do século XX, por mor da relativa distancia da cidade respecto do centros económicos, despois do decline de Potosí e a súa industria da prata, e do Partido Liberal na guerra de 1899.
A constitución de 2009 asigna o papel de capital nacional a Sucre, sen facer referencia á Paz no texto. Ademais de ser a capital constitucional, o Tribunal Supremo de Bolivia atópase en Sucre, converténdoa na capital xudicial. Porén, o Palacio Quemado (o palacio presidencial e sde do poder executivo boliviano) atópase na Paz, así como a Asemblea Lexislativa e o Órgano Electoral Plurinacional. A Paz continúa a ser qa sede do goberno.
Economía
Bolivia, hai moito un dos máis pobres e menos desenvolvidos países da América Latina, fixo progresos considerábeis no sentido do desenvolvemento dunha economía de mercado. Durante a presidencia do presidente Gonzalo Sánchez de Lozada (1993-97) Bolivia asinou un tratado de comercio libre con México, tornouse membro asociado do Mercado Común do Cono Sur (Mercosul) e procedeu á privatización da liña aérea estatal, da compañía de teléfonos, dos ferrocarrís, da compañía eléctrica e da compañía petrolífera.
O crecemento económico minorou en 1999, en parte debido a políticas orzamentariais restritivas, que limitaron os fondos necesarios para programas de loita contra a pobreza, e ás consecuencias da crise financeira asiática. No ano 2000, serios disturbios públicos en abril e en setembro/outubro baixaron o crecemento a un 2,5%. O PIB boliviano non creceu en 2001 debido ao abrandamento global e á vagarosa actividade doméstica.
Escultura
A escultura boliviana remóntase ao período de Tiwanaku coas estelas antropomorfas como o Monólito Bennett ou as figuras esculpidas na Porta do sol. Máis adiante, no período colonial, destaca Tito Yupanqui, autor da Virxe de Copacabana, cuxa técnica entroncou a tradición indíxena coa escultura española da época. Posteriormente son salientables as esculturas talladas nas igrexas de Sucre e Potosí, que foran influenciadas pola Escola Sevillana e a Escuela Cuzqueña.
No período republicano a escultura recibe un pulo coa creación da Escola de Belas Artes da Paz e deste xeito co andar do século XX destacan as figuras de Emiliano Luján, Hugo Almaráz, Víctor Zapana e principalmente Marina Núñez del Prado. Na obra de Núñez del Prado son salientables as esculturas caracterizadas polas estilizadas curvas (traballadas en ónix, granito negro, alabastro etc.) que simbolizan a muller, un tema que ocupa un lugar central na súa arte. Logo da década de 1960 aparecen novas figuras como Ted Carrasco, Carlos Rodríguez e Marcelo Callaú, autores que na súa maioría toman a súa inspiración da sociedade boliviana e dos mitos andinos.
Emma Suárez
miniatura|dereita|Emma Suárez (á esquerda) con Ana Risueño no [[Festival Internacional de Cine de Donostia, 2006.]] Emma Suárez Bodelón, nada en Madrid o 25 de xuño de 1964, é unha actriz española.
Traxectoria
Intérprete de extensa traxectoria en cine e televisión, rodaría a súa primeira curtametraxe, Detrás de cada día, ás ordes de Carlos Taillefer en 1980. Nese mesmo ano, cando contaba quince, roda o seu debut cinematográfico, a película Memorias de Leticia Valle, de Miguel Ángel Rivas, adaptación ó cine da novela de Rosa Chacel.
A partir dese momento decide dedicarse profesionalmente á interpretación e nos anos seguintes aparecería con asiduidade en cine, teatro e televisión, confirmándose pouco a pouco como unha das actrices máis prometedoras do cine español.
O seu primeiro papel de adulta sería o de Rocío en La blanca paloma (1989), xunto con Mercedes Sampietro e Antonio Banderas e ás ordes de Juan Miñón.
As Quintas, Grou, Lobios
As Quintas é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Emma Suárez
Traxectoria
Un dos directores máis importantes da súa carreira é Julio Medem, co que rodou as películas Vacas (1992), La ardilla roja (1993) e Tierra (1996) e a curtametraxe Martín en 1988, así como Pilar Miró, coa que traballou nos dous últimos filmes da cineasta madrileña en 1996: Tu nombre envenena mis sueños e El perro del hortelano. Outros actores cos que repetiu en máis dunha ocasión son Imanol Uribe ou Manuel Gutiérrez Aragón.
Máis recentemente cabe destacar dentro da súa filmografía películas coma La ciudad de los prodigios (1999), de Mario Camus; Besos para todos (2000), de Jaime Chávarri ou Horas de luz (2004), de Manolo Matji.
En televisión destaca o seu papel protagonista en Querido Maestro (1997), xunto a Imanol Arias, unha serie que abandonou a principios da segunda das tres temporadas que se rodaron. Máis tarde rodaría sen éxito El Pantano (2003), con Natalia Verbeke e en 2004 colaboraría nalgúns capítulos de Cuéntame cómo pasó, onde de novo coincidiu con Imanol Arias. En 2007 comezou a serie Círculo Rojo, compartindo protagonismo canda a María Adánez, Carmen Maura e Emilio Gutiérrez Caba entre outros.
Vida persoal
En canto á súa vida persoal, estivo casada co realizador Juan Esterlich Jr., co que tuvo un fillo, e que a dirixiu nas súas longametraxes La vida láctea, en 1992 e Pintadas en (1996).
Hendrik Mäkeler
Hendrik Mäkeler, nado en 1979 en Rinteln, na Baixa Saxonia, é un numismático alemán.
Traxectoria
Hendrik Mäkeler cursou entre 1999 e 2004 os seus estudos superiores de Historia Medieval e Moderna, de Arqueoloxía Nórdica e de Filoloxía Nórdica na Universidade Christian Albrechts de Kiel. Entre 2002 e 2004 foi beneficiario dunha das bolsas á excelencia da fundación Studienstiftung des Deutschen Volkes.
O seu traballo de fin de mestrado en 2004 titulouse The accounting book of the Speyer printer Peter Drach (around 1450-1504)" e foi publicado en 2006. En 2008 acadou o seu doutoramento na mesma universidade coa tese Imperial coinage in the late middle ages, publicada en 2010.
Entre 2008 e 2017 foi director do Gabinete Numismático da Universidade de Uppsala. A partir de novembro de 2017 é o director de Numismática e Historia Monetaria do Deutsche Bundesbank.
Ademais, en 2012 foi profesor invitado no Instituto Histórico da Universidade de Mannheim.
Desde 2007 é membro correspondente da Sociedade Numismática Sueca.
Publicacións
Esta é unha escolma do máis salientable das publicacións de Hendrik Mäkeler:
Liga Hanseática
miniatura|Mapa de 1539 que ilustra as rexións bañadas polos mares [[Báltico e do Norte, zona de influencia da Liga Hanseática.]] miniatura|Escudo de armas da liga Hanseática A Liga Hanseática ou Hansa xermánica foi un dos fenómenos comerciais máis importantes da historia de Europa. Era unha alianza de cidades libres que comerciaban entre si principalmente no mar Báltico pero tamén no mar do Norte. A capital da Hansa estaba en Lübeck, Alemaña.
Ascensión
Creouse a mediados do século XIII como unha alianza entre Hamburgo e Lübeck, para protexer os seus intereses comerciais e compartir o control das rutas comerciais. Esta primitiva Hansa firmou, en 1252, uns acordos con Flandres, coa cidade de Bruxas, a maior deste país, e entraba a formar parte da unión de Hamburgo e Bremen.
Outras cidades, Rostock e Wismar tamén concluíron unha alianza con Lübeck en 1259, co obxecto de executaren accións comúns contra os bandidos e os piratas. Máis tarde, os mercadores de Lübeck e Hamburgo estableceron organizacións mercantís en Londres, cidade na que os mercadores da cidade de Colonia, os cales tamén tiña un gran peso comercial, gozaran dun réxime de monopolio.
Bremen e Danzig afiliáronse á asociación Lübeck-Hamburgo e foron seguidas por varias ligas, unha das cales agrupaba cidades de Westfalia, a zona do Rin e os Países Baixos, e outra constituíana cidades prusianas, lituanas e estonianas. A federación, denominada Hansa en 1343, pronto incluíu arredor de 90 cidades.
En 1362, a liga declara a guerra a Dinamarca en resposta pola ocupación de Visby, na illa de Gotland. Dinamarca foi forzada en 1370 a pagar indemnizacións e ceder territorios, o cal incrementou o poder da Liga.
Actividades da Liga
No século seguinte a Liga creou novos centros mercantís e de civilización na Europa do norte, desenvolveu a agricultura, as técnicas industriais e construíronse canles e estradas. A Liga era gobernada democraticamente por unha Dieta (a Hansetag), formada por delegados das cidades membros, pero o que non logrou crear foi un goberno centralizado, o que contribuíu ó colapso posterior de Liga.
A frota mercante da Liga Hanseática estaba formada por uns barcos chamados cocas hanseáticas (ou cocas, simplemente). Estes robustos barcos podían transportar unha gran cantidade de mercancías e eran moi manobrables.
A caída
A desintegración, iniciada a finais do século XV, acelerouse pola consolidación de Estados soberanos en Europa, o descubrimento de América e o desenvolvemento do poderío marítimo holandés e inglés. A confrontación entre a Liga e Inglaterra ocasionou a captura de 61 navíos hanseáticos por este país en 1589. A guerra dos Trinta Anos (que estalou en 1618), foi outro revés da organización.
Cara 1630 só Lübeck, Bremen e Hamburgo seguían integrando a Liga. Esta unión sobreviviu 39 anos, durante os cales as tres cidades conservaron unha independencia política nominal e a denominación de cidades hanseáticas.
Moito despois, co ascenso de Hitler ó poder en Alemaña, os privilexios destas tres cidades foron revogados en 1934.
Alcúdia
miniatura|Localización de Alcúdia. miniatura|Porta da muralla de Alcúdia. miniatura|Muralla de Alcúdia.
Alcúdia é un concello das Illas Baleares, situado ao norte da illa de Mallorca. En 2007 tiña 17 435 habitantes, e ten unha área de 59,89 km².
Demografía
Evolución da poboación de Alcúdia dende a década de 1950:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
VH1 Presents: The Corrs, Live in Dublin
VH1 Presents: The Corrs, Live in Dublin é un álbum musical ó vivo lanzado en 2002 pola banda irlandesa The Corrs. O concerto foi gravado o 25 de xaneiro de 2002 en Dublín, e o grupo contou coa colaboración da Irish Film Orchestra. O álbum só foi editado nos Estados Unidos de América e vendéronse unhas 500,000 copias. Os temas "When the stars go blue" e "Summer wine" foron interpretados con Bono de U2, e os temas "Little wing" e "Ruby Tuesday" tiveron á guitarra ó ex compoñente dos Rolling Stones, Ron Wood.
Galería de imaxes da comarca da Terra de Lemos
miniatura|dereita|250px|Comarca da Terra de Lemos Galería de imaxes da comarca da Terra de Lemos.
A comarca da Terra de Lemos comprende os concellos de Bóveda, Monforte de Lemos, Pantón, A Pobra do Brollón, O Saviñao e Sober
Círculos José Antonio
Os Círculos José Antonio (CJA) foi un partido falanxista español. Tiña como obxectivo mante-la ortodoxia falanxista, oporse ó capitalismo e reorganizar a FE de las JONS. Os CJS acusaron ó franquismo de terxiversar e deforma-lo nacionalsindicalismo.
Historia
Foron fundados en 1960 como asociación. Editou o boletín Es Así (1962) que foi secuestrado e prohibido polo réxime franquista, e os Círculos entraron nun período de represión e crise do que non se recuperaron ata que en 1965 Diego Horrillo foi elixido xefe do Círculo de Madrid e se procedeu á reorganización. En 1970 organizou as denominadas Juntas Promotoras da Falange Española por se se aprobaba a regulamentación das asociacións políticas. En abril de 1972 constituíuse en Madrid a Xunta Nacional de Mando dos Círculos José Antonio e a Junta Promotora Nacional de Falange Española de las JONS baixo a presidencia de Diego Márquez Horrillo para dar unha estrutura ós diversos círculos locais, que en 1974 eran 82.
En marzo de 1977 constituíuse como partido político, e concorreron ás eleccións xerais do 15 de xuño dese ano como Asociación Círculos de José Antonio. Obtiveron só 8.184 votos (0,04 %), e non presentaron candidaturas en ningunha provincia galega. Xa en abril de 1979 integrouse na Falange Española de las JONS.
Fuentecén
Fuentecén é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 237 habitantes (INE 2012).
Lugares de Laza
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Laza
Luis Alberto Romero Alconchel
Luis Alberto Romero Alconchel, nado en San José del Valle (Cádiz) o 28 de setembro de 1992, é un futbolista español. Pode ocupar as posicións tanto de mediapunta coma de extremo e o seu actual equipo é a Lazio da Serie A de Italia.
Formado na canteira do Sevilla, debutou co primeiro equipo en 2011, antes de ser cedido ao Barcelona B. En 2013 foi traspasado ao Liverpool, co que xogou durante unha tempada na Premier League, sendo cedido nas dúas seguintes ao Málaga e ao Deportivo da Coruña. Dende 2016 milita na Lazio, equipo co que gañou unha Copa Italia e dúas Supercopas de Italia. Foi internacional coa selección española nunha ocasión, en 2017.
Sevilla B
Nado en San José del Valle, na provincia de Cádiz, formouse como futbolista nas canteiras do Xerez e do Sevilla, ingresando neste último con 12 anos. Na tempada 2009/10 subiu ao Sevilla Atlético, da Segunda División B, co que disputou 15 partidos esa tempada, anotando tres goles. Na seguinte campaña elevou a súa conta goleadora ata os 15 tantos, sendo o terceiro máximo artilleiro do Grupo 4 de Segunda B, só por detrás do seu compañeiro Rodri Ríos e de Chando. Marcou outro gol na promoción de ascenso ante o Real Unión, pero o seu equipo caeu eliminado na seguinte rolda contra o Guadalajara.
Esa mesma tempada debutou co primeiro equipo da man do adestrador Gregorio Manzano. Foi nun partido da Copa do Rei, tamén contra o Real Unión, no que ingresou ao campo no minuto 69 como substituto de Alejandro Alfaro. O 16 de abril de 2011 disputou o seu primeiro partido na Primeira División, xogando a media hora final nunha derrota por 1-0 contra o Getafe no Coliseum Alfonso Pérez. Na tempada 2011/12 continuou compaxinando o filial con algúns partidos do primeiro equipo.
Barcelona B
Para a tempada 2012/13 foi cedido ao Barcelona B, da Segunda División. Foi titular en case tódolos partidos da tempada e acabou como o segundo máximo goleador do equipo de Eusebio, só por detrás de Deulofeu.miniatura|Luis Alberto co [[Fútbol Club Barcelona B|Barcelona B en 2012.]]
Liverpool
En xuño de 2013 foi traspasado ao Liverpool, que pagou por el algo máis de oito millóns de euros. No equipo vermello coincidiu co valenciano José Enrique e co galego Iago Aspas. Debutou na Premier League o 1 de setembro, nun partido ante o Manchester United en Anfield, disputando os últimos sete minutos tras substituír a Philippe Coutinho. A continuación xogou un partido nas filas do equipo sub-21, marcando un triplete diante do Sunderland sub-21, antes de volver ao equipo principal. Con todo, contou con pouco protagonismo no equipo dirixido por Brendan Rogers, contabilizando só 135 minutos en liga, repartidos en nove encontros, nos que tivo como momento máis destacado unha asistencia nun gol de Luis Suárez. Xogou ademais dous encontros da FA Cup e outro da EFL Cup, para un total de 12 partidos co Liverpool.
Málaga
Na tempada 2014/15 xogou cedido no Málaga, da Primeira División. Realizou un gran debut, marcando o único gol da vitoria por 1-0 sobre o Athletic Club, pero finalmente acabou sen apenas protagonismo e pasándoo mal no club andaluz. Disputou 15 partidos de liga, só 6 deles como titular, rematando o equipo na novena posición da táboa. Xogou tamén cinco partidos da Copa do Rei, acadando os cuartos de final.
Deportivo da Coruña
O 6 de xullo de 2015 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cedido por unha tempada polo Liverpool. Debutou coa camiseta branquiazul na segunda xornada de liga, actuando como titular ante o Valencia en Mestalla, aínda que tivo que ser substituído antes da media hora por un golpe nun nocello. Foi titular durante case toda a tempada ás ordes de Víctor Sánchez, xogando primeiro como extremo dereito e máis tarde de dianteiro centro xunto a Lucas, e as súas boas actuacións convertérono nun dos mellores xogadores do equipo esa tempada. O seu balance final no Deportivo foi de 31 partidos, 6 goles e 7 asistencias.
Lazio
Ao remate da súa cesión na Coruña, regresou a Liverpool, pero non conseguiu convencer ao adestrador Jürgen Klopp, polo que ese mesmo verán foi traspasado definitivamente á Lazio, da Serie A italiana. Na súa primeira tempada en Roma só contou con 361 minutos de xogo en liga, nos que tivo tempo a marcar un gol e repartir dúas asistencias. Xogou tamén os últimos minutos da final da Copa Italia que o seu equipo perdeu contra a Juventus no Olímpico de Roma. Con todo, xa no seu segundo ano, converteuse nun titular indiscutible para o técnico Simone Inzaghi, anotando 12 goles e dando 19 asistencias. Esa mesma tempada gañou o seu primeiro título, a Supercopa de Italia, marcando o primeiro dos goles ante a Juventus (1-3), e debutou en competición europea, disputando a Europa League, torneo no que participou varias veces nos seguintes anos.
Na tempada 2018/19 gañou a Copa Italia, ao vencer á Atalanta na final. Na seguinte campaña a Lazio rematou a liga na cuarta posición, polo que puido participar na seguinte edición dunha Liga de Campións que levaba 13 anos sen disputar. Luis Alberto foi incluído no Equipo do Ano da Serie A. Na tempada 2020/21 xogou seis encontros da máxima competición europea, perdendo dous por estar contaxiado de COVID-19, e repartiu dúas asistencias, caendo o seu equipo eliminado nos oitavos de final contra o Bayern de Múnic.
Selección española
Despois de ser internacional coas seleccións sub-18, sub-19 e sub-21, en 2017 debutou coa selección española absoluta, tras ser convocado polo adestrador Julen Lopetegui. Foi nun partido amigable contra Costa Rica na Rosaleda, no que entrou na segunda parte substituíndo a Andrés Iniesta.
Diocese de Chicago
Diocese de Chicago pode referirse a algunha das seguintes circunscricións eclesiásticas nos Estados Unidos:
Reguengo, Grou, Lobios
Reguengo é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Another Green World
Another Green World é o terceiro álbum de estudio do músico británico Brian Eno. Producido polo propio Eno e Rhett Davies, editouno orixinalmente Island Records en setembro de 1975, como fixera con outros álbums anteriores, Eno traballou con varios músicos invitados como Phil Collins, John Cale e Robert Fripp. O álbum marcou unha gran mudanza musical en relación cos álbums anteriores de Eno. Utilizando como guía as Estratexias Oblicuas que creara xunto ao artista Peter Schmidt, o álbum contiña poucas cancións rock con letra, poñendo a énfase nas producións instrumentais.
O álbum non entrou nas listas de éxito nin no Reino Unido nin nos Estados Unidos e a crítica da época foi discordante. Nos últimos anos a recepción do álbum tornouse positiva, con críticos e publicacións frecuentemente colocando o álbum nas listas dos mellores álbums de todos os tempos.
Galería de imaxes de Bóveda
Galería de imaxes do concello de Bóveda na provincia de Lugo.
Calicrátidas
Calicrátidas foi un comandante naval espartano durante a Guerra de Decelia, a última fase da Guerra do Peloponeso.
Traxectoria
No ano -406 foi enviado ao Exeo para tomar o mando da frota espartana de Lisandro, o primeiro navarca. O período de tempo en que Calicrátidas exerceu de navarca foi breve e tropezou con varias dificultades. Principalmente, as intrigas do seu predecesor, quen aparentemente devolvera o diñeiro co que a frota debía ser pagada polo príncipe persa Ciro. Calicrátidas necesitaba o diñeiro de Ciro para pagar aos seus homes, pero, como un espartano tradicionalista, era remiso a pedilo a un persa. Os seus intentos pouco entusiastas de conseguir o financiamento de Ciro non se concretaron, e foi forzado a atopar unha fonte alternativa de fondos, que a cidade de Mileto ao final proveu.
Despois de gañar unha vitoria inicial contra o almirante ateniense Conón, Calicrátidas enfrontouse cunha considerábel frota ateniense enviada para auxiliar a Conón. Enfrontouse a esta frota na batalla de Arxinusas. O seu continxente naval foi completamente derrotado, e Calicrátidas morreu. Tras a súa morte, Lisandro, regresou de Esparta para ocupar o posto de navarca outra vez.
Calicrátidas é lembrado como un espartano da vella escola. Desdeñou a política de alianza con Persia que fora aprobada baixo Lisandro, e declarou que se a elección fose súa, buscaría a paz con Atenas. O papel crecente do diñeiro na política e a diplomacia espartanas, ofendía a súa tradicionalista, antimaterialista sensibilidade. Aínda que fracasou no seu mando, gañou o respecto de moitos espartanos e aliados, e foi moi ben considerado despois da súa morte.
Fuentelcésped
Fuentelcésped é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 225 habitantes (INE 2012).
La Voz de Ortigueira
La Voz de Ortigueira é un semanario galego en castelán que se publica en Ortigueira dende o 4 de xuño de 1916.
Historia e características
O primeiro número saíu o 4 de xuño de 1916. O fundador e propietario foi o impresor David Fojo Díaz, propietario dunha imprenta en Ortigueira, e que xa imprimira outros periódicos. O director desde o primeiro número foi foi Jesús Fojo Díaz, fillo do propietario; nos anos 40 fíxose cargo do xornal David Fojo Salgueiro, neto do fundador.
No período que vai desde a súa fundación ata a Guerra Civil tivo un carácter agrarista, posicionándose en favor do político local Leandro Pita Romero.
No ano 2005 tiña unha tiraxe de 2.500 exemplares segundo o Consello da Cultura Galega.
Na actualidade, o semanario está dirixido por María Carmen Fojo Bouza e sae regularmente os venres con 4 páxinas. Inclúe tanto artigos de actualidade local como artigos de fondo referidos a temas alleos a Ortigueira e a súa comarca. Xa non se imprime na imprenta Fojo, pois está sen actividade, senón na imprenta Neira, de Viveiro, editora da publicación irmá El Heraldo de Vivero.
Varios dos seus colaboradores utilizan pseudónimos.
Thomas Demenga
Thomas Demenga, nado o 12 de xuño de 1954 en Berna, é un compositor e violoncellista suízo.
Traxectoria
Demenga estudou con Walter Grimmer, Antonio Janigro, Leonard Rose e Mstislav Rostropovich na Juilliard School de Nova York. A súa especialidade é a música de cámara e os recitais, desde 1980 é profesor da Escola de Música de Basilea. De 2001 a 2006 foi director do festival de música para xoves intérpretes de Davos. Ademais do repertorio clásico como o de Bachs, tamén interpreta a de compositores contemporáneos como Holliger, Carter, Veress, Zimmermann, Yun ou Hosokawa, estreando el algunhas das súas obras.
Sancha de Galicia e León
Sancha de Galicia e León ou Sancha II, tamén coñecida como Sancha Afonso, nada arredor de 1192 e finada en 1243, foi, de jure raíña de Galiza e León durante escaso período de tempo en 1230, en conxunto coa súa irmá máis nova Aldonza, aínda que de feito non exercese calquera función gobernativa.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Reinos de [[Reino de Galiza|Galiza e León e de Castela e Toledo.]]
Sancha era filla de Afonso VIII de Galiza e León e da súa primeira esposa, a princesa portuguesa Tareixa Sanches, filla do rei Sancho I de Portugal. Dese casamento resultou tamén o nacemento de máis unha filla, Aldonza, e dun rapaz, Fernando (falecido en 1214), príncipe de Galiza e León, e quen tería sido herdeiro de Afonso VIII. Con todo, o matrimonio foi declarado inválido polo Papa, en virtude da consanguinidade dos esposos. Afonso VIII volveu casar, pola segunda vez, con Berenguela de Castela, da cal tivo, entre outros fillos, o futuro Fernando III de Castela. Tamén este casamento sería anulado.
Porén, en Castela, por morte de Henrique I, sucedeuno no trono a súa irmá Berenguela, a cal pronto abdicou en favor do fillo, Fernando III (1217). Afonso VIII, como rei consorte de Castela polo casamento con Berenguela, esixiu os dereitos de rei que Berenguela unilateralmente lle concedera ao seu fillo, provocando isto unha conflito bélico que finalmente remataría o 26 de agosto de 1218, nun pacto asinado en Toro, e no que pai e fillo selaban as paces definitivamente. Por ese pacto, prevíase que ambos os soberanos renunciarían perpetua e mutuamente á coroa do outro reino, así Afonso VIII abandonaba os seus dereitos como rei consorte de Castela, e Fernando III non podería reclamar o goberno dos reinos de Galiza e León.
Efectivamente, ao morrer (1230), Afonso VIII legou os reinos en testamento ás súas fillas Sancha II e Aldonza I. Non obstante aproveitando a febleza política do momento, e rompendo o tratado de Toro, Fernando III, instigado pola súa nai así como polos sectores aristocráticos do reino de Castela, decidiuse a usurpar os reinos de Galiza e León ás súas irmás, coa fin de incorporar os seus dominios. Tras un convulso momento bélico entre os leais a Aldonza e Sancha, e os seguidores de Fernando III, a maioría da aristocracia leonesa así coma o clero galego-leonés decantouse pola unión con Castela a cambio de terras e favores.
Baixo a ameaza de guerra e con defensores do rei castelán no propio reino, Fernando III conseguiu facer presión para que as dúas herdeiras do primeiro casamento do pai renunciasen ao trono no seu favor, en troco dunha significativa contía en diñeiro, foi o que se chamou o «Tratado das Tercerias». Desta forma uníronse durante un tempo e por primeira vez os reinos de Galiza e León con Castela e Toledo na persoa de Fernando III, pasando Castela a deter a hexemonía no conxunto dos reinos, e máis tarde motivado pola súa grande extensión acadada, na Península Ibérica.
Sancha fíxose entón monxa no mosteiro de Vilaboa do Bierzo, onde permaneceu até a fin da súa vida.
Segunda mutación consonántica
miniatura|300px|O [[lingua altoalemá|alto alemán subdivídese en alemán superior (verde) e alemán central (azul), que xa se distinguía do baixo alemán (amarelo). As isoglosas principais, a de Benrath e a de Speyer, están marcadas en negro.]] A segunda mutación consonántica é un conxunto de modificacións fonéticas que afectaron ás consoantes do antigo alto alemán (actualmente coñecido simplemente como "alemán", ou "alemán estándar") separándoo do baixo alemán a través dunha isoglosa coñecida como liña Benrath. Apareceu tras as modificacións descritas polas leis de Grimm e de Verner (que se agrupan baixo o nome de "primeira mutación consonántica") entre os séculos IV e VIII. Afectou a case todo o léxico do momento, pero tamén a palabras posteriores.
O estudo destas modificacións é básico para a comprensión das especificidades fonéticas do alemán a respecto das outras linguas xermánicas.
Hindi de Fidxi
O hindi de Fidxi é unha lingua indoaria que é lingua materna de 313.000 persoas de orixe india en Fidxi. Esta linguaxe é moi diferente do estándar falado en hindi, na India e as relacións entre as dúas linguas son similares ás que hai entre holandés e africáner. A linguaxe está composta dos dialectos do Leste Hindi (bhojpuri e awadhi) con moitas palabras en inglés e Fidxi. É falado cun acento do Pacífico.
Caso Dreyfus
miniatura|dereita|''O traidor: Degradación de Alfred Dreyfus
Hindi de Fidxi
Nos últimos tempos, debido á axitación política en Fidxi, un gran número de indios de Fidxi teñen migrado a Australia, Nova Zelandia, os Estados Unidos e o Canadá, levando a lingua hindi de Fidxi con eles.
Caso Dreyfus
O caso Dreyfus foi orixinado a raíz dun erro xudicial, sobre un contexto de espionaxe e antisemitismo, no que a vítima foi o capitán e enxeñeiro politécnico Alfred Dreyfus (1859-1935), de orixe xudía-alsaciano, e que durante doce anos, de 1894 a 1906, conmocionou a sociedade francesa da época, marcando un fito na historia do antisemitismo.
A revelación do escándalo en J'accuse, un artigo de Émile Zola en 1898, provocou unha sucesión de crises políticas e sociais inéditas en Francia que, no momento do seu apoxeo en 1899, revelaron as fracturas profundas que subxacían na Terceira República Francesa. Dividiu os franceses en dous campos opostos, os dreyfusards (partidarios de Dreyfus) e os antidreyfusards (opositores a Dreyfus). Revelou tamén a existencia na sociedade francesa dun núcleo de violento nacionalismo e antisemitismo difundido por unha prensa sumamente influente. O caso converteuse en símbolo moderno e universal da iniquidade en nome da razón de Estado.
Galería de imaxes da comarca da Terra de Melide
miniatura|dereita|250px|Comarca da Terra de Melide
A comarca da Terra de Melide comprende os concellos de Melide, Santiso, Sobrado e Toques.
Neopaganismo celta
dereita|miniatura|200px|O [[tríscele é un dos símbolos principais do Reconstrucionismo celta ]]
En Galicia existen varios grupos de paganismo celta, entre eles a Irmandade Druídica Galaica e o grupo "Brigante".
Lugares de Leiro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Leiro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Leiro
Contrarreforma
A Contrarreforma, tamén denominada Reforma Católica, é o nome dado ao movemento creado no seo da Igrexa Católica en resposta á Reforma Protestante iniciada con Lutero a partir de 1517. En 1543, a Igrexa Católica convocou o Concilio de Trento establecendo, entre outras medidas, a continuación do Tribunal do Santo Oficio (Inquisición), a creación do Index Librorum Prohibitorum, cunha relación de libros prohibidos pola igrexa, e o incentivo á catequese dos pobos do Novo Mundo, coa formación de novas ordes relixiosas dedicadas a esa empresa, incluíndo a Compañía de Xesús. Outras medidas incorporaron a reafirmación da autoridade papal, o mantemento do celibato, a creación do catecismo e seminarios e a supresión de abusos mediante indulxencias.
Amoxicilina
miniatura|Amoxicillin BP. A amoxicilina é un antibiótico con anel beta-lactámico que impide ás bacterias a incorporación de peptidoglicano ás paredes bacterianas na fase de transpeptidación.
Coñécese comercial e popularmente (entre outros nomes) como Clamoxyl (R).
Contraindicacións
Parece ser que o alcol reacciona coa amoxicilina modificando a súa estrutura química, e deixa de actuar como análogo na transpeptidación, perdendo así o seu efecto.
Principado de Serbia (medieval)
O Principado de Serbia (en serbio Cрпска Кнежевина, Srpska Kneževina) foi un estado medieval dos serbios, gobernado pola dinastía Vlastimirović, que existiu desde ca. 768 a 969 no sueste de Europa. Foi establecido mediante a unificación de varios clans baixo o supremo goberno dun certo Višeslav, primeiro gobernante serbio de nome coñecido (ca. 768–814). miniatura|esquerda|Serbia en 850. miniatura|esquerda|Europa sudoriental en 950.
En 822 parece que os serbios gobernaban "a maior parte de Dalmacia" e que, ao mesmo tempo, os búlgaros tomaran as terras ao leste, preparándose para a conquista de Serbia. Vlastimir de Serbia derrotou ao exército búlgaro nunha guerra de tres anos (839-842), e os dous países viviron en paz durante algunhas décadas.
Tres fillos de Vlastimir gobernaron despois Serbia, aínda que non por moito tempo. Serbia convertérase en peza clave na loita polo poder entre os bizantinos e os búlgaros, o que deu lugar a guerras civís dinásticas en Sebia (aliada moitas veces ao Imperio bizantino) durante tres décadas.
Serbia foi anexionada polos búlgaros durante tres anos (924-927), ata o regreso do Príncipe Caslav, que uniu a varias provincias, converténdose no máis poderoso dos Vlastimirović.
Un acontecemento importante foi o establecemento do cristianismo como relixión do Estado no ano 869 e a fundación da primeira eparquía Serbia, a Eparquía de Ras. A última información sobre a dinastía Vlastimirović aparece en De Administrando Imperio (ca. 950-960). Serbia foi anexionada polos bizantinos en 969.
Salvador González Marco
Salvador González Marco, máis coñecido como Voro, nado en L'Alcúdia (Valencia) o 9 de outubro de 1963, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Traxectoria
Voro foi un central produto da fértil canteira valencianista. Como varios dos seus compañeiros de xeración como Giner, Arias ou Camarasa é recordado pola súa sobriedade e a contundencia do seu xogo. Con todo xunto a iso engadía unha notable calidade técnica que, xunto coa súa grande altura, se facía moi difícil de superar no xogo por alto.
Tras un período de formación na escola do Valencia CF, o xogador foi cedido durante a tempada 1984-85 ao Club Deportivo Tenerife, entón en segunda, xa que foi destinado á Illa para cumprir co servizo militar.
Tralo rápido retorno a Primeira e cun club plenamente consolidado de novo na elite do fútbol español converteuse nun xogador insubstituíble dentro da aliñación valencianista. Con todo ao acabar o seu contrato ao final da tempada 1992–93 recibiu unha grande oferta económica do Deportivo da Coruña que o Valencia CF non igualou debido á recente contratación do, por entón, considerado mellor defensa do mundo, o romanés Miodrag Belodedici, polo que Voro emigrou desde o seu club de toda a vida ao equipo galego.
Aí viviu o inicio da mellor época do conxunto coruñés co que conseguiu a Copa do Rei e a Supercopa de España de 1995 ademais de alcanzar a internacionalidade absoluta.
Tras tres tempadas triunfais no club galego e xa con trinta e tres anos firmou co CD Logroñés onde permaneceu unha tempada xa que as lesións cebáronse con el e obrigáronlle a retirarse.
Traballa actualmente como delegado do Valencia CF, aínda que en abril de 2008 houbo unha paréntese cando trala destitución de Ronald Koeman foi nomeado adestrador do equipo con José Manuel Ochotorena como o seu segundo ata a finalización da tempada.
O seu debut no banquiño valencianista foi o 27 de abril de 2008, no triunfo de 3-0 ante Osasuna.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en nove partidos. O seu debut produciuse o 13 de outubro de 1993 ante Irlanda en Dublín gañando o combinado español por 1:3.
Foi convocado por Javier Clemente para o Mundial 94 no que disputou un único partido ante Bolivia
Fuentelisendo
Fuentelisendo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 107 habitantes (INE 2012).
Parlamento de Irlanda
miniatura|dereita|200px|A Leinster House, en [[Dublín]] Oireachtas é o nome en irlandés (aínda que tamén se emprega o nome inglés) do "Parlamento Nacional" da República de Irlanda. Está composto polo Presidente de Irlanda e as dúas cámaras: Dáil Éireann (cámara baixa) e Seanad Éireann (Senado).
About a Girl
"About a Girl" é unha canción da banda estadounidense de grunge Nirvana. O tema apareceu no álbum, Bleach, o seu traballo de estrea, e tamén no disco acústico MTV Unplugged in New York, versión que sería lanzada como único sinxelo comercial o 24 de outubro de 1994.
Parlamento de Irlanda
É un caso de bicameralismo asimétrico, xa que a Dáil posúe máis atribucións có Senado. a sede de ambas as dúas cámaras atópase nun edificio chamado Leinster House, no centro de Dublín.
About a Girl
O sinxelo acadou o número 1 na lista da Billboard Modern Rock Tracks a finais de 1994. Unha edición de 5 000 copias numeradas foi publicada en Australia, ademais de 200 copias máis sen numerar para uso promocional. En Europa endeuse un sinxelo estándar con dúas cancións.
Diego Pezelho
Diego Pezelho Diego foi un xograr do século XIII, compositor de lírica galego-portuguesa. Activo contra a segunda metade do século XIII.
Traxectoria
Sábese que era un xograr pola rúbrica que contén un dos cancioneros. Estudiosos como Giuseppe Tavani creen que é de orixe portuguesa, con todo, a súa presenza en Portugal, entre 1245 e 1247, puido deberse a que formase parte do séquito de Afonso X que tomou parte a favor de Sancho II de Portugal.
Obra
Consérvase unha cantiga de escarnio e maldicir, recollida no Cancionero da Biblioteca Vaticana e no Cancionero da Biblioteca Nacional de Lisboa. É un sirventés político, en que simulando ser o comandante dunha fortaleza, ataca ao arcebispo por non ceder a praza a Afonso III, gardando fidelidade a Sancho II.
República Irlandesa
A República Irlandesa (en irlandés: Poblacht na hÉireann ou Saorstát Éireann) foi un estado revolucionario que declarou a súa independencia unilateral de Gran Bretaña no Levantamento de Pascua de 1916, estabelecéndose en xaneiro de 1919 polo Dáil Éireann. A declaración de independencia polo Dáil coincidiu co comezo da Guerra de Independencia irlandesa, que durou entre 1919 e 1922, enfrontando ao Reino Unido e ao Exército Republicano Irlandés.
Nome
En inglés o estado revolucionario foi coñecido como "Irish Republic" (en galego: República Irlandesa) e, ocasionalmente, como "Republic of Ireland" (República de Irlanda). Dous títulos diferentes en irlandés foron usados: Poblacht na hÉireann e Saorstát Éireann, baseados en dúas traducións Irlandesas da palabra república: Poblacht e Saorstát. Poblacht é unha derivación de pobail (xente) e do latín Res Publica. Saorstát, doutra banda, era unha palabra composta baseada en dúas palabras irlandesas xa existentes: saor ("libre") e stát ("estado"). A súa tradución literal, directa era "estado libre". Unha lixeira variante do título Saorstát era usada algunhas veces nos últimos días así en latín: Respublica Hibernica.