cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patrimonio da Humanidade en Saint Kitts e Nevis
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Saint Kitts e Nevis, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Saint Kitts e Nevis ratificou a convención o 10 de xullo de 1986, convertendo os seus lugares elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Guillaume-Antoine Olivier
miniatura|260px|Lámina de [[Lucanus cervus, en Entomologie, ou histoire naturelle des Insectes (1808)]] Guillaume-Antoine Olivier, nado o 19 de xaneiro de 1756 en Les Arcs, preto de Toulon (Provenza), e finado o 1 de outubro de 1814 en Lión, foi un médico e naturalista francés.
Traxectoria
Olivier estudou medicina na Facultade de Medicina de Montpellier. Descubriu a historia natural a través do contacto con Pierre Marie Auguste Broussonet. Practicou a medicina na súa vila natal, pero creeu que este traballo non era interesante e non se pagaba ben. Jean-Baptiste Gigot D'Orcy, posuidor dunha rica colección mineralóxica e entomolóxica, contratouno para ir recoller insectos aos Países Baixos, Gran Bretaña e outros países.
Foi este traballo o que lle permitiu escribir os artigos sobre insectos e arañas da Encyclopédie e, máis tarde, o seu gran traballo sobre os escaravellos (Entomologie ou Histoire naturelle des insectes, avec leurs caractères génériques et spécifiques, leur description, leur synonymie et leur figure enluminée, 1789-1808, 6 volumes, 363 láminas).
As súas coleccións reunidas nesta viaxe consérvase no Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París (agás unha pequena parte, que está no Museo de Edimburgo). Publicou en 1807 o relato da súa viaxe baixo o título de Voyage dans l'Empire Ottoman, l'Égypte et la Perse (París, 3 volumes).
Foi elixido membro da Academia de Ciencias de París o 5 de germinal do ano VIII (26 de marzo de 1800) e pouco despois foi profesor de zooloxía na Escola de Veterinaria de Maisons-Alfort.
Olivier foi amigo de Johan Christian Fabricius, así como o patrón e protector de Pierre André Latreille, especialmente durante o atormentado período da Revolución Francesa.
Describiu numerosas especies, entre elas Xylocopa frontalis, Epicharis rustica, Centris dimidiata, Anthophora femorata, Oplostomus fuligineus, Trigona amalthea e Polistes versicolor.
A Reguenga, Mourelos, O Saviñao
A Reguenga é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Patrimonio da Humanidade en Santa Lucía
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Santa Lucía, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Santa Lucía ratificou a convención o 14 de outubro de 1991, convertendo os seus lugares elixíbeis para a súa inclusión na lista.
A Senra, Mourelos, O Saviñao
A Senra é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Adelaide Football Club
O Adelaide Football Club, alcumado Crows (do inglés: Corvos), é un club de fútbol australiano con sede na cidade de Adelaida, Australia Meridional. O club foi fundado en 1990, contanto cun equipo masculino na Australian Football League (AFL) desde a temporada 1991 e feminino na AFL Women's (AFLW) desde 2017. O equipo masculino xoga os seus encontros como local no Adelaide Oval, estadio con capacidade para 55 317 espectadores situado moi preto do centro da cidade. A canción do club é "The Pride of South Australia", a cal utiliza a melodía do himno da mariña dos Estados Unidos.
Os Crows foron fundados como o representante de facto de Australia Meridional na AFL. Orixinalmente, os propietarios do equipo eran a South Australian National Football League (SANFL), corpo que goberna este deporte no estado meridional, aínda que en 2014 conseguiron a súa independencia administrativa do ente. Na primeira temporada do club, en 1991, o equipo finalizou e noveno lugar, sendo este o mellor posto acadado por un equipo de expansión no seu primeiro ano na AFL. A nivel masculino o equipo conseguiu dous títulos de campión, o de 1997 e o de 1998. Por outra banda, o equipo feminino é o único da AFLW que posúe máis dun título do campionato após vencer nas edicións de 2017 e 2019. O club conta tamén cun equipo de reservas na SANFL.
Adut Akech
Adut Akech Bior, nada o 25 de decembro de 1999, é unha modelo sudanesa do sur e australiana. Akech fixo o seu debut de pasarela na semana da moda de Yves Saint Laurent S/S 17. En 2018, foi escollida como "Modelo do Ano" por modelos.com, unha honra que acadou de novo ao ano seguinte.
Arsenio Hall
Arsenio Hall, nado en Cleveland, Ohio, no 12 de febreiro de 1956, é un actor, humorista e presentador de programas de talk shows e humor estadounidense. É coñecido polo seu programa de entrevistas The Arsenio Hall Show, que se desenvolveu entre 1989 e 1994, e retomou en 2014, e os seus papeis nas películas Coming to America e Harlem Nights.
Carreira
Máis tarde trasladouse a Os Ánxeles, California para seguir unha carreira como comediante. Foi a voz orixinal de Winston Zeddemore no debuxo animado The Real Ghostbusters de 1986 a 1987. En 1988, coprotagonizou a película de comedia Coming to America con Eddie Murphy, e a secuela Coming 2 América. En 1984, tamén foi o locutor e compañeiro de Alan Thicke durante Thicke of the Night.
Patrimonio da Humanidade en San Marino
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en San Marino, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. San Marino ratificou a convención o 18 de outubro de 1991, convertendo os seus lugares elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Lipocalina
As lipocalinas constitúen unha familia de proteínas que transportan moléculas hidrófobas pequenas como os esteroides, bilinas, retinoides, así como lípidos, e a maioría das lipocalinas poden unirse ao ferro en complexos (por medio de sideróforos ou flavonoides ) e ao hemo. As lipocalinas comparten o feito de ter rexións limitadas con homoloxía de secuencias e unha arquitectura da estrutura terciaria común. Esta é un barril beta antiparalelo de oito febras cunha topoloxía + 1 repetida que encerra un sitio de unión a ligando interno.
Estas proteínas encóntranse en bacterias gramnegativas, células de vertebrados e de invertebrados e en plantas. As lipocalinas foron asociadas con moitos procesos biolóxicos, entre eles a resposta inmunitaria, o transporte de feromonas, a síntese biolóxica de prostaglandinas, a unión de retinoides e as interaccións das células cancerosas.
Resposta inmunitaria
As proteínas lipocalinas están implicadas en procesos de inflamación e detoxificación causados pola activación do sistema inmunitario en mamíferos. Son alérxenos respiratorios para ratos, gatos, cabalos e outros animais. Exemplos de proteínas lipocalinas implicadas nas respostas do sistema inmunitario son a alfa-1-microglobulina, a orosomucoide (ou glicoproteína alfa-1-ácida) e a C8gamma. Disponse de información estrutural de moitas lipocalinas que inflúen en sistemas inmunitarios, pero o seu papel exacto nos sistemas biolóxicos aínda non está de todo claro. Os alérxenos de tipo lipocalina provocan unha resposta inmune desviada de células Th2, importante para a sensibilización alérxica, cando se aplican na súa forma apo (cun cálice baleiro desprovisto de ligandos), mentres que a forma holo parece ter propiedades inmunosupresoras in vitro.
Transporte de feromonas
A familia das lipocalinas foi vinculada co transporte de feromonas de mamíferos debido ás interaccións facilmente observables proteína-feromona. As lipocalinas son comparativamene pequenas en tamaño e así é menos complicado estudalas. Poden unirse tamén a varios ligandos con diferentes propósitos. Foron detectadas como proteínas transportadores de importantes feromonas no moco nasal de roedores. As proteínas urinarias maiores, unha subfamilia de lipocalinas, encóntranse na urina de ratos e ratas e elas mesmas poden actuar como feromonas proteicas.
Síntese de prostaglandinas
Est familia de proteínas desempeña un papel na síntese biolóxica de prostaglandinas.
Unión do retinoide
O retinol, (vitamina A), é un importante micronutriente que afecta a vista, diferenciación celular, funcionamento do sistema inmunitario, crecemento óseo e supresión de tumores. A absorción e metabolismo do retinol depende de lipocalinas que actúan como proteínas de unión. Os retinil ésteres (presentes na carne) e os beta-carotenos (presentes en plantas) son as dúas fontes principais de retinoides da dieta. Despois da súa inxestión, son convertidos en retinol, son metabolizados sucesivamente, e finalmente unidos a proteínas de unión ao retinol (lipocalinas) no plasma sanguíneo.
Interaccións en células cancerosas
Como as lipocalinas son proteínas extracelulares, os seus efectos intracelulares non son obvios e necesítanse maiores estudos. Porén, os ligandos lipófilos, presentes como substituíntes das lipocalinas, teñen a capacidade de entrar na célula, onde poden actuar como inhibidores das proteases dos tumores. Esta investigación suxire outra posible ruta nas investigacións proteína-tumor.
Torno, Mourelos, O Saviñao
Torno é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Lipocalina
Alérxenos
Algunhas das proteínas desta familia son alérxenos. As alerxias son reaccións de hipersensibilidade do sistema inmunitario a substancias específicas chamadas alérxenos (como o pole, veleno de picadas, drogas ou alimentos) que, na maioría das persoas, non producen síntomas. Estableceuse un sistema de nomenclatura para os antíxenos (alérxenos) que causan alerxias atópicas mediadas por IgE en humanos. Este sistema de nomenclatura é unha designación composta das tres primeiras letras do xénero, un espazo, a primeira letra do nome da especie, un espazo e un número arábigo. No caso de que dous nomes de especies teñan designacións idénticas, son diferenciadas engadindo unha letra ou máis á designación de cada unha das especies.
Os alérxenos nesta familia inclúen alérxenos coas seguintes designacións: Bla g 4, Bos d 2, Bos d 5, Can f 1, Can f 2, Fel d 4, Equ c 1, e Equ c 2.
Hormona
A LCN2 (Lipocalina 2) actúa como unha hormona derivada do óso que pode cruzar a barreira hematoencefálica e actúa sobre o núcleo paraventricular do hipotálamo do cerebro.
Estrutura
Aínda que as lipocalinas son unha ampla familia de proteínas moi variadas, as súas estruturas tridimensionais son unha característica que as unifica. As lipocalinas teñen un pregamento de barril β de oito febras antiparalelas e simétricas, que é, en esencia, unha folla beta que se enrolou orixinando unha forma cilíndrica. Dentro deste barril localízase un sitio de unión a ligando, que xoga un importante papel na clasificación das lipocalinas como proteínas de transporte. Se as lipocalinas son alteradas por enxeñaría xenética intentando modificar as súas propiedades de unión, denomínanse anticalinas.
Membros da familia
O nome "lipocalina" foi o proposto para esta familia proteica, mais as proteínas que se unen a ácidos graxos citosólicas tamén están incluídas nela. As secuencias da maioría dos membros da familia, as lipocalinas centrais que forman o núcleo da familia, caracterízanse por ter tres tramos curtos conservados, mentres que outras, o grupo das lipocalinas adicionais, comparten só un ou dous deles. Proteínas que pertencen a esta familia inclúen a alfa-1-microglobulina (proteína HC); proteínas urinarias maiores; a glicoproteína alfa-1-ácida (orosomucoide); a afrodisina; a apolipoproteína D; a beta-lactoglobulina; a cadea gamma do compoñente C8 do complemento; a crustacianina; a proteína de unión ao ácido retinoico epididimal (E-RABP); a insectacianina; a proteína de unión odorante (OBP); a alfa-2 globulina asociada o embarazo humana (PAEP); a probasina (PB), unha proteína prostática; a prostaglandina D sintase; a purpurina; a proteína da glándula de Von Ebner (VEGP); e a proteína IV secretoria epididimal de lagarto (LESP IV).
Entre as proteínas humanas que conteñen o dominio de lipocalina están:
Torno, Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao
Torno é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Nuno Crato
Nuno Paulo de Sousa Arrobas Crato, nado o 9 de marzo de 1952, é un profesor universitario, investigador, matemático aplicado, economista e escritor portugués. Durante moitos anos, Crato foi investigador e profesor nos Estados Unidos. De regreso a Portugal, ensinou matemáticas e estatística no ISEG/ Universidade Técnica de Lisboa, hoxe Universidade de Lisboa, mentres continuaba a súa investigación en modelos estocásticos e series temporais. Tamén publicou moitos artigos e participou en eventos de divulgación científica e para a historia da ciencia. En xuño de 2011, foi nomeado ministro de Educación, Ensino Superior e Ciencia, no gabinete do Goberno portugués dirixido por Pedro Passos Coelho, que exerceu ata o final do goberno de Coelho en 2015. Recibiu tres veces unha medalla nacional do presidente da República, como comandante (2008) e coa Gran cruz (2016) da Ordem do Infante Dom Henrique o Navegante, que é a máxima condecoración que se lle outorga a unha figura nacional; por último, como gran cruz da Ordem da Instrução Pública (2022. Viviu e traballou en Lisboa, nos Azores, nos Estados Unidos e Italia.
Primeiros anos
Nuno Crato estudou un tempo na Faculdade de Ciências da antiga Universidade de Lisboa antes de cambiar de opinión e licenciarse en economía no Instituto Superior de Economia e Xestão / Universidade Técnica de Lisboa (ISEG/UTL). Ademais, fixo un máster en métodos matemáticos polo ISEG/UTL. Rematou o seu doutoramento en matemáticas aplicadas na Universidade de Delaware.
Carreira académica
esquerda|miniatura| Os ministros de Ciencia de [[Austria e Portugal visitan o observatorio da AEE ]] Crato ensinou na Universidade dos Azores, no Stevens Institute of Technology e no New Jersey Institute of Technology. Desde o ano 2000 Crato é profesor de matemáticas e estatística no ISEG. Tamén foi nomeado pro-Reitor da Universidade Técnica de Lisboa.
Ten varios traballos xerais publicados nos campos da divulgación científica e da historia da ciencia, e infinidade de traballos académicos e traballos en subcampos relacionados coas matemáticas. Foi elixido tres veces presidente da Sociedade Portuguesa de Matemáticas (2004-2010) e nomeado presidente do parque científico Taguspark no concello de Oeiras, na rexión de Lisboa. Ten presenza habitual en varios programas de televisión entre os que destacan 4 vezes ciência para RTP e Plano Inclinado de Mário Crespo para SIC Notícias.
Crato gañou algúns premios científicos, a saber, o premio Public Awareness of Mathematics da Sociedade Europea de Matemáticas en 2003 e un Premio Europeo de Ciencia en 2008.
Actualmente profesor titular de matemáticas e estatística na Escola de Economía e Xestión de Lisboa, Crato publicou sobre os campos da análise de series temporais e modelos probabilísticos, con aplicacións en econometría, algoritmos informáticos, comportamento humano e outros temas.
Carreira política
En xuño de 2011, foi nomeado Ministro de Educación, Educación Superior e Ciencia, no gabinete do Goberno portugués dirixido por Pedro Passos Coelho. Durante o seu mandato, as taxas de abandono escolar reducíronse substancialmente (do 23-27% ao 13,7%), a retención diminuíu a niveis históricos baixos, o inglés foi introducido como materia obrigatoria e os resultados académicos melloraron. As avaliacións internacionais TIMSS e PISA mostraron unha mellora significativa: de 2011/2012 a 2015, os resultados dos estudantes portugueses aumentaron por riba das medias da OCDE e da AIE, acadando os mellores resultados de Portugal.
Algúns analistas explican estes avances por algunhas das medidas educativas postas en marcha durante o seu mandato: a elaboración de currículos máis esixentes, a avaliación externa de alumnado, profesorado e centros, e a creación de itinerarios vocacionais. Tamén salientou a necesidade de mellorar a formación inicial do profesorado.
Non ten filiación partidaria.
Despois do seu mandato no goberno volveu á Universidade de Lisboa.
Bibliografía
Ademais das súas contribucións de investigación científica, publicou amplamente nos campos da divulgación científica e da educación. Algúns dos seus libros foron publicados en varios idiomas e países, como Portugal, Brasil, Estados Unidos, Reino Unido e Italia.
Os seus libros recentes inclúen:
Kūkai
Kūkai (en 空海), tamén coñecido postumamente como Kōbō-Daishi (弘法大師, "o gran mestre que propagou a ensinanza budista"), nado en Zentsūji en 774 e finado no monte Kōya en 835, foi un monxe budista, estudoso, poeta e artista xaponés, que fundou o budismo shingon ou escola "mantra" do budismo. Os seguidores do shingon adoitan referirse a el polo título honorífico de Odaishisama (お大師様) e o nome relixioso Henjō-Kongō (遍照金剛).
Kūkai é célebre como calígrafo e enxeñeiro. Unha lenda atribúelle a invención do silabario kana, en que se escribe a lingua xaponesa, ademais de escribir o poema Iroha, que axudou a estandarizar e popularizar o kana.
Traxectoria
miniatura|250px|Estatua de Kūkai no templo Zaigaji. Kūkai naceu en Zentsūji (Shikoku) no seo dunha familia aristocrática xaponesa, e dende novo estudou budismo, confucianismo e taoísmo, estudos que dominou amplamente, o que lle permitiu desenvolver no ano 798 un traballo coñecido como Shiki sango ("Principio das tres ensinanzas").
No ano 804 viaxou á China xunto co monxe Saichō, para estudar o budismo esotérico (Vajrayāna) en Chang'an, a gran capital da dinastía Tang. Fíxose discípulo de Hui Kuo, un dos mestres máis importantes do budismo na China.
Co tempo, Kūkai desenvolveu a súa propia síntese da práctica e da doutrina esotérica centrada no Buda cósmico Vairocana.
Regresou ao Xapón en 806 e fíxose abade nun templo de Kioto.
Foi o fundador da seita shingon, unha forma esotérica do budismo xaponés.
Na cultura popular
Kūkai (空海) é un filme de 1984 dirixido por Junya Sato. Kūkai é interpretado por Kin'ya Kitaōji e Saichō por Go Kato.
O filme de 1991 Mandala (en chinés: 曼荼羅; en xaponés: 若き日の弘法大師・空海), coprodución chinesa-xaponesa, está baseado nas viaxes de Kūkai pola China. Está protagonizado por Toshiyuki Nagashima como Kūkai.
O filme de 2017 Yāo Māo Zhuàn inclúe a Shōta Sometani como Kūkai.
Hynobius
Hynobius é un xénero de anfibios da orde dos caudados, que é o tipo da familia dos hinobíidos.
Comprende salamántigas de pequeno tamaño endémicas do Xapón, Corea, a China, Siberia e, probabelmente, tamén habiten na Asia Central.
O seu hábitat natural son os ríos, regatos, lagos e lagoas de bosques temperados.
Descrición
O xénero foi descrito en 1838 polo naturalista e explorador suízo Johann Jakob von Tschudi.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Na actualidade (2021) recoñécense as seguientes 36 especies:
Bonnie Prince Charlie
Charles Edward Stuart, nado en Roma o 31 de decembro de 1720 e finado na Cidade do Vaticano o 31 de xaneiro de 1788 foi un rexente xacobino exiliado dos tronos británico e irlandés. Era máis coñecido polo seu alcume de Bonnie Prince Charlie en inglés e en lingua scots; Teàrlach Eideard Stiùbhairt en gaélico escocés e Séarlas Éadbhard Stiúbhart en irlandés.
Biografía
O seu pai era James Francis Edward Stuart, fillo de Xacobe II e VII, que foron derrocados na Revolución Gloriosa en 1688.
Acompañado de Flora MacDonald marchou de Skye a Francia Totalmente perdido na política, refuxiouse no alcohol. Tivo unha única filla: Charlotte Stuart. Ao morrer sen fillos varóns, a casa de Estuardo rematou con el. A súa lenda perdurou en Escocia coa canción The Skye Boat Song e Mo Ghile Mear en Irlanda, que narra a súa fuxida á illa de Skye coa axuda de Flora MacDonald.
Na cultura popular
Bonnie Prince Charlie apareceu en varias películas e series de TV:
Tamén apareceu na literatura:
Medio dólar do Centenario de Alabama
A moeda foi deseñada por Laura Gardin Fraser, a primeira muller á que se lle atribuíu o deseño dunha moeda.
O congresista de Alabama Lilius Bratton Rainey introduciu na Cámara de Representantes o proxecto de lei para a creación dunha moeda conmemorativa por petición da Comisión do Centenario do Estado. O proxecto prevía inicialmente a cuñaxe de moedas dun cuarto de dólar, pero logo modificouse en favor das moedas de medio dólar. O 10 de maio de 1920 aprobouse a lei para a emisión da moeda, que foi asinada polo presidente Woodrow Wilson.
O medio dólar do Centenario de Alabama non se emitiu ata outubro de 1921, aparentemente porque a decisión inicial de representar no anverso o presidente Wilson podería inverterse en función dos resultados das eleccións presidenciais de 1920. Logo da vitoria na presidencia do republicano Warren G. Harding, os patrocinadores da emisión optaron por representar na moeda a William Bibb, o primeiro gobernador do Estado de Alabama, e a Thomas Kilby, o seu gobernador no momento do centenario, convertendo así a Kilby na primeira persoa viva que aparecía nunha moeda dos EEUU.
Para impulsar as vendas, incluíuse no deseño dalgunhas moedas o símbolo " 2 X 2 ", en alusión a Alabama como o vixésimo segundo estado en se incorporar á unión.
Inicio
Alabama ingresou na Unión en 1819 e celebrou o seu centenario en 1919. A Comisión do Centenario de Alabama patrocinou celebracións locais no estado en 1919 e en 1920, e estaba empezando a concluír as súas operacións antes de que se iniciase a campaña para cuñar unha moeda conmemorativa do centenario. Os numismáticos Anthony Swiatek e Walter Breen especularon máis tarde con que os membros da comisión oíran falar doutros estados que recibiran ou polo menos solicitaran a concesión dunha moeda conmemorativa e, por orgullo local, querían o mesmo para Alabama. A moeda tamén axudaría a recadar fondos, e os beneficios destinaríanse a fins "históricos e monumentais". Xa que logo, os membros da Comisión convenceron o congresista local Lilius Bratton Rainey para que impulsase a aprobación dun proxecto de lei que autorizase a cuñaxe dunha moeda.
En 1920, as moedas conmemorativas non eran vendidas polo Goberno, senón que o Congreso, na lei pola que se autorizaba a emisión, adoitaba designar unha entidade á que lle atribuía o dereito exclusivo de comprar a tiraxe completa ao seu valor nominal e vendelas logo ao público cunha prima, para o financiamento de causas que o Congreso consideraba oportunas. Aínda que non se menciona na lei, no caso do medio dólar do Centenario de Alabama, a Comisión do Centenario foi o grupo autorizado para a comercialización.
Proceso lexislativo
miniatura|O [[Cámara de Representantes dos Estados Unidos|representante demócrata por Alabama Lilius Bratton Rainey presentou non Congreso o proxecto de lei para a aprobación da moeda.]] O 28 de febreiro de 1920, Rainey presentou na Cámara de Representantes un proxecto de lei para cuñar unha moeda de medio dólar do Centenario de Alabama. O proxecto foi remitido á Comisión de Moeda, Pesos e Medidas desa Cámara, presidida polo congresista de Indiana Albert Vestal. A Comisión celebrou o 26 de marzo de 1920 sesións sobre o proxecto de lei do medio dólar de Alabama e tamén sobre a proposta de cuñaxe do medio dólar do Tricentenario do Peregrino. O congresista Rainey, no seu proxecto de lei, solicitara a cuñaxe de 100.000 moedas dun cuarto de dólar e, dirixíndose á comisión, declarou que a única crítica á súa proposta na prensa de Alabama fora un artigo que suxería que debería ter pedido o dobre de esa cantidade. A elección do valor facial dun cuarto de dólar sorprendeu o membro da comisión William A. Ashbrook, de Ohio, coleccionista numismático, que preguntou por que Rainey non pedía medios dólares, como fora e estaba a ser habitual noutros estados e Rainey amosouse disposto a considerar tal posibilidade. A Comisión votou a favor de recomendar o proxecto de Rainey, cunha emenda para establecer o valor de medio dólar no canto do cuarto de dólar.
O congresista Vestal escribíralle dous días antes ao secretario do Tesouro, David F. Houston, acerca da moeda do Tricentenario do Peregrino, e Houston respondeu que, aínda que o seu departamento non se opuxera aos proxectos de lei do medio dólar do Centenario de Maine —aprobado previamente polo comité— nin da moeda do Centenario de Alabama, ao Tesouro preocupáballe que a emisión dun gran número de deseños diferentes axudase aos defraudadores. Vestal emitiu un informe en nome da súa comisión o 27 de marzo de 1920, no que amosaba o apoio ao proxecto de lei de Alabama logo de emendado, e xuntaba a nota do secretario Houston.
O día seguinte, o 22 de abril de 1920, a Cámara notificou ao Senado a súa aprobación do proxecto de lei de Alabama, que foi remitido ao Comité do Senado sobre Banca e Moeda. O 28 de abril, George P. McLean, de Connecticut, remitiuno coa recomendación de que fora aprobado.
O 3 de maio, McLean pediu que os proxectos de lei sobre as tres moedas —Maine, Alabama e Peregrino— fosen considerados polo Senado inmediatamente, no canto de esperar a súa vez, pero o senador de Utah Reed Smoot opúxose, xa que o intento de Smoot de presentar un proxecto de lei comercial antidumping acababa de ser obxectado por Charles S. Thomas, de Colorado. Smoot, porén, declarou que se non se chegaba aos proxectos de lei arredor das 14:00 horas, era probable que non houbese ningunha obxección. Cando McLean intentou de novo sacar adiante os proxectos de lei sobre moedas, Charles Curtis, de Kansas, preguntou se había algunha urxencia. McLean respondeu que, dado que as tres moedas ían conmemorar aniversarios en curso, era necesario autorizalas e pór en marcha o proceso de produción. Os tres proxectos de lei foron aprobados polo Senado sen oposición, e o de Alabama foi promulgado como lei coa sinatura do presidente Woodrow Wilson o 10 de maio de 1920.
Preparación
miniatura|[[Laura Gardin Fraser (1889-1966), deseñadora de ambas as faces da moeda.]] O gobernador de Alabama, Thomas Kilby, encargou a unha comisión de tres membros encabezada por Marie Bankheade Owen para decidir o deseño que debía recomendar o Estado para as moedas. O 1 de xuño de 1920, Owen propúxolle a Kilby que nunha cara se representase o edificio do Capitolio de Alabama e na outra as cabezas acaroadas de James Monroe —presidente no momento da admisión de Alabama en 1819— e de Woodrow Wilson —presidente en 1919—. Kilby enviou a proposta, que incluía esbozos, ao director da Casa da Moeda dos EEUU, Raymond T. Baker, quen pola súa vez a remitiu á Comisión de Belas Artes para que dese a súa opinión. O membro escultor desta Comisión, James Earle Fraser, deseñador da moeda de cinco centavos Buffalo, non estaba de acordo co tema do Capitolio, xa que consideraba que os edificios nunca acababan ben representados nas moedas. Cando esta opinión lle chegou a Owen, a súa comisión reconsiderou o edificio, e o 24 de xuño escribiu a Baker para lle dicir que o substituían por un deseño alternativo baseado no selo de Alabama, centrado na aguia que daquela formaba parte del, e, se non era aceptable, Owen suxeriu o deseño do medio dólar vixente en 1819. Aí quedou o asunto durante todo un ano.
Swiatek e Breen describiron o medio dólar de Alabama como atrapado nas eleccións presidenciais de 1920, xa que unha Administración republicana podería non estar disposta a pór o demócrata Wilson nunha moeda, ou podería insistir en que aparecese o novo titular, algo que probablemente frearía as vendas en Alabama, parte do Sur Sólido demócrata. O republicano Warren G. Harding, senador por Ohio, gañou as eleccións e tomou posesión en marzo de 1921. O 29 de xuño de 1921, Owen escribiu a Baker e suxeriulle unha nova parella de homenaxeados para a moeda: Kilby, xefe do executivo do Estado no momento do centenario de 1919, e o primeiro gobernador de Alabama, William Bibb. O debuxante Frank Spangler, do Montgomery Advertiser, preparou os esbozos do novo deseño. Por suxestión de James Fraser, os modelos de xeso foron creados pola súa esposa, Laura Gardin Fraser, que era unha destacada escultora por dereito propio. O 22 de setembro de 1921 enviou a súa obra terminada á Comisión de Belas Artes e acadou a aprobación dos membros. Logo os modelos enviáronse á Ceca de Filadelfia para o seu uso na fabricación dos cuños. Laura Gardin Fraser converteuse así na primeira muller en deseñar unha moeda, non só dos EEUU, senón de calquera país.
Deseño
No anverso da moeda apareceron finalmente os bustos acaroados de Bibb, o primeiro gobernador de Alabama como Estado, e do titular en 1919, Thomas Kilby. Ao aparecer así, Kilby converteuse na primeira persoa viva representada nunha moeda dos Estados Unidos. Anthony Swiatek, no seu traballo sobre as moedas conmemorativas estadounidenses, afirmou que a emisión non foi controvertida no seu momento, xa que se considerou que a Lei do 16 de maio de 1866, que prohibe a representación de persoas vivas na moeda, se refería unicamente ao papel moeda, pero o autor numismático Q. David Bowers escribiu que a representación causou comentarios contemporáneos, xa que a postura do Goberno federal —exceptuando algunhas emisións de papel moeda do século XIX— era que as persoas vivas non debían aparecer no diñeiro emitido nese país.
esquerda|miniatura|Ampliación da marca " 2 X 2 ".
Un total de 22 estrelas —12 na esquerda e 10 na dereita— flanquean os bustos, como símbolo de que Alabama é o vixésimo segundo estado en incorporarse á unión; unha mensaxe reforzada nalgunhas pezas desta emisión, que levan ademais a inscrición " 2 X 2 " no campo do anverso, sobre as estrelas do lado dereito. O X desta inscrición alude á cruz de Santo André da bandeira de Alabama. No exergo do anverso, baixo os bustos, aparecen a data da emisión e pos apelidos de ambos os persoeiros.
miniatura|220x220px|O selo do Estado de Alabama no período [[1868-1939.]]
O reverso está caracterizado pola presenza dunha aguia con frechas e un escudo, pero sen unha póla de oliveira que simbolice os instrumentos de guerra; as pólas e as frechas emparelladas adoitan estar presentes nas representacións heráldicas das aguias nas moedas. O peteiro da aguia suxeita o extremo dunha fita na que está inscrito o lema do estado de Alabama, HERE WE REST ("Aquí descansamos"),  sobre o que Swiatek e Breen, no seu libro de 1988, consideraron ironicamente que non era "un xogo de palabras sobre o adormecido Sur profundo".
Bowers foi crítico co feito de que as datas do centenario no reverso mais a de 1921 para o ano de cuñaxe daban lugar a "unha desconcertante confusión de datas para o observador casual". O historiador numismático Don Taxay considerou o medio dólar como "unha das moedas con retrato máis logradas da serie conmemorativa. As cabezas de Bibb e Kilby son auténticas e, así e todo, conteñen algo máis que un toque ideal. Están fermosamente relacionadas entre si. A aguia é igualmente fermosa".
O historiador da arte Cornelius Vermeule considerou a moeda de Alabama "un bo exemplo dos motivos manidos, en parte reais e en parte simbólicos, que se inclúen nunha destas conmemoracións dos Estados", e lembra que o uso clásico dos retratos acaroados "xa se reviviu por primeira vez na cuñaxe estadounidense no dólar de prata Washington-Lafayette de 1900". Vermeule conclúe que "a vigorosa rotulaxe evitou que retratos pouco interesantes debiliten o reverso, e a aguia desafiante do anverso está tratada cun espírito digno de Saint-Gaudens".
Produción, variantes e coleccionismo
James Fraser suxeríralle ao presidente da Comisión de Belas Artes, Moore, que informase o comité de Alabama de que os emisores do medio dólar do Centenario de Missouri estaban a colocar a marca "2★4" nalgunhas das súas moedas, a modo de símbolo de que Missouri era o 24º estado, creando así unha variante da moeda na que os coleccionistas se poderían interesar. Owen xa o sabía e colocou " 2 X 2 " no anverso. En outubro de 1921 cuñouse unha tiraxe total de 6.006 medios dólares, dos que seis se reservaron na Ceca de Filadelfia para a súa inspección e comprobación na reunión anual de 1922 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. miniatura|300x300px|A moeda púxose á venda en [[Birmingham, Alabama, o 21 de outubro de 1921 no marco da visita do presidente Warren G. Harding á cidade. Na foto, Harding diríxese ás masas cun discurso no parque Woodrow Wilson sobre a segregación racial. ]] Os medios dólares de Alabama puxéronse á venda por primeira vez o 26 de outubro de 1921, o día da visita do presidente Harding a Birmingham, Alabama. Alí, como masón, colocou a primeira pedra do novo templo masónico da cidade, e como presidente, dirixiuse a unha multitude segregada en senllos grupos de negros e brancos, instando á mellora das relacións raciais. As moedas vendíanse en postos especialmente construídos nas beirarrúas da cidade. Non se sabe con certeza se estas moedas levaban o " 2 X 2 " ou non. Os rexistros oficiais amosan que todas as moedas cuñadas en outubro eran da variedade " 2 X 2 ", e isto foi aceptado durante moito tempo polos historiadores numismáticos. Porén, un coleccionista de moedas lembraba ter adquirido dous espécimes do medio dólar de Alabama ese día, e máis de cincuenta despois, todos eles da variedade sen " 2 X 2 ", e afirmaba que ningunha que levase esa marca podería terse vendido en Birmingham o primeiro día. Como Owen escribiou que os primeiros 5.000 recibidos levaban a marca, Swiatek concluíu que 1.000 da cuñaxe de outubro eran da variedade sen marca, todos os que estaban á venda en Birmingham. En decembro cuñáronse 64.038 pezxas máis, das que 38 se reservaron para a Comisión de Ensaio. Nos rexistros consta que eran da variedade sen " 2 X 2 ". Tanto as moedas coa marca como as carentes dela foron cuñadas co mesmo cuño; a marca foi engadida nos exemplares que a portan sobre moedas xa cuñadas.
Mary Celeste
O Mary Celeste foi un bergantín mercante norteamericano que se encontrou ao garete e sen tripulación no océano Atlántico a 400 millas náuticas dos Azores o 4 de decembro de 1872. Atopouno o bergantín canadense Dei Gratia en condicións de navegar, aínda que desantendido, coas velas parcialmente izadas e sen o seu bote salvavidas. A derradeira anotación do seu caderno de bitácora era de dez días antes. O navío deixara Nova York en rumbo a Xénova o 7 de novembro e ao atopalo aínda tiña provisións de abondo. A súa carga de alcol desnaturalizado estaba intacta e as pertenzas do capitán e tripulación inalteradas. Endexamais se volveu saber nada dos que ían no navío. O caso constitúe un dos casos máis coñecidos de navío pantasma.
Amazon
miniatura|Spencer's Island en 2011. A embarcación que se había coñecer nun futuro como Mary Celeste construíuse en 1860 no estaleiro de Joshua Dewis na localidade de Spencer's Island, situada na costa da baía de Fundy en Nova Escocia. O navío realizouse con madeira tallada nas proximidades, con dous mastros, e so a forma dun bergantín. O casco era de costados lisos, co entaboado beira con beira máis que sobreposto. A súa botadura foi o 18 de maio de 1861 co nome Amazon, e quedou rexistrado na veciña Parrsboro o 10 de xuño de 1861. Segundo os documentos de rexistro tiña 30,3 metros de longo e 7,8 de largo, o seu calado era de 3.8 m e tiña 198,42 toneladas de arqueo bruto. O propietario do bergantín era un consorcio local de nove persoas, dirixido por Dewis, e entre os propietarios estaba Robert McLellan, o seu primeiro capitán.
Medio dólar do Centenario de Alabama
Produción, variantes e coleccionismo
Ambas as variantes foron vendidas pola comisión do centenario ao prezo dun dólar e destináronse principalmente á poboación de Alabama, distribuídas maioritariamente polos bancos de todo o Estado. Como non se puido vender toda a tiraxe, 5.000 da variedade sen marca foron devoltas á Casa da Moeda para a súa refundición.
Mary Celeste
Amazon
A súa primeira travesía realizouna en xuño de 1861 con derrota ao porto de Windsor para recoller un cargamento de xeso con destino a Nova York. Logo foi a Five Island para recoller un cargamento de madeira con destino a Londres e tras inspeccionar os labores de carga e pouco despois de iniciar viaxe ao destino, o capitán McLellan enfermou e ao se agravar o seu estado o navío deu volta a Spencer's Island e alí McLellan morreu o 19 de xuño. Substituíuno John Nutting Parker para cruzar o Atlántico ata Londres pero colidiu cun caneiro en Eastport, o que atrasou a viaxe algúns días, e despois de deixar Londres chocou e afundiu un navío no canal da Mancha.
Medio dólar do Centenario de Alabama
Produción, variantes e coleccionismo
Aínda que as moedas coa marca " 2 X 2 " son só unha décima parte da tiraxe total, a súa presenza no mercado numismático é considerablemente máis común do que cabería pensar, xa que a poboación, consciente da súa escaseza, tendeu a mantelas gardadas en tempos de dificultade económica, en tanto que se desfacía das non marcadas. Ademais disto, Bowers suxeriu que as cifras oficiais de cuñaxe poden ser incorrectas, e que a variante " 2 X 2 " é case tan común como a que carece da marca.
Segundo a edición de luxo da obra de Richard S. Yeoman A Guide Book of United States Coins, publicada en 2015, o medio dólar de Alabama ten un prezo no mercado do coleccionismo de entre 85 e 650 dólares sen " 2 X 2 ", e entre 170 e 850 dólares con " 2 X 2 ", dependendo do seu estado de conservación. Un exemplar da variante sen marca en condicións excepcionais de aspecto e de conservación acadou os 7.344 dólares nunha poxa que tivo lugar en 2014.
Mary Celeste
Amazon
Parker comandou a nave por dous anos, durante os que o Amazon traballou principalmente no comercio coas Indias Occidentais. Cruzou o Atlántico cara a Francia en novembro de 1861 e en Marsella realizouse a única pintura contemporánea do bergantín, quizais obra de Honoré de Pellegrin, un recoñecido pintor de temas marítimos da escola de Marsella. En 1863 un novo capitán fíxose co mando, William Thompson, que mantería esa posición ata 1867. Eses foron anos tranquilos, dedicados ao comercio internacional coas Indias Occidentais, Inglaterra e o Mediterráneo. En outubro de 1867 unha tormenta arrastrou ao Amazon ata a costa da illa de Cabo Bretón e quedou tan danado que os propietarios o abandonaron e o 15 de outubro Alexander McBena, de Glace Bay, mercouno como un depósito de naufraxio.
Valeria Mazza
Valeria Raquel Mazza, nada en Rosario o 17 de febreiro de 1972, é unha supermodelo e empresaria arxentina. Mazza acadou o éxito na década de 1990 e converteuse nun nome coñecido despois de aparecer na portada do número de baño de Sports Illustrated de 1996 xunto con Tyra Banks. Mazza traballou con deseñadores como Gianni Versace e Roberto Cavalli.
Mary Celeste
Mary Celeste
miniatura|O capitán do Mary Celeste, [[Benjamin Briggs.]] miniatura|Sarah Elizabet Cobb, esposa do capitán do Mary Celeste e súa filla Sophia-Matilda. miniatura|Albert Richardson, primeiro oficial do Mary Celeste. Nese mesmo mes, McBean vendeu os restos a un empresario local, que á súa vez vendeuno en novembro de 1868 a Richard W. Haines, un mariñeiro norteamericano de Nova York. Haines pagou 1 750 dólares e gastou na súa restauración outros 8 825. O propio Haines converteuse no seu capitán e rexistrouno en decembro en Nova York como navío estadounidense, cun novo nome, Mary Celeste. Os acredores de Heines incautáronlle o barco en outubro de 1869, e vendérono a un consorcio neoiorquino dirixido por James H. Winchester. Nos seguintes tres anos a composición dese consorcio cambiou varias veces, aínda que Winchester logrou manter cando menos a metade da propiedade. Non hai rexistros sobre a actividade do Mary Celeste neste período. Ao principiar 1872 someteuse a reparacións, por valor de 10 000 dólares, o que agrandou considerablemente o navío, pasando a 31 metros de longo, e 4,9 de calado. Entre os cambios estruturais salientou o engadido dunha segunda cuberta, aínda que tamén se ampliou a cuberta de popa, púxose un novo espello de popa e substituíronse moitas táboas. Os traballos levaron a aumentar a tonelaxe a 282,28. A 29 de outubro de 1872 Winchester posuía a metade do valor do consorcio, dous pequenos investidores tiñan un 8% cada un e o novo capitán, Benjamin Spooner Briggs, o resto. . Briggs nacera en Wareham en 1835, no seo dunha familia mariñeira, seu pai era o tamén capitán Nathan Briggs, e tres dos seus catro irmáns eran tamén mariños ; Benjamin era cristián practicante que lía a Biblia e asistía a xuntanzas para orar. Casara en 1862 coa súa prima Sarah Elizabeth Cobb e tiña dous fillos: Arthur, nado en setembro de 1865 e Sophia Matilda, nada en outubro de 1870 Malia pensar en se retirar do mundo do mar e dedicarse aos negocios co seu irmán Oliver ao final decidiron investir os seus aforros en senllos barcos, Oliver no Julia A. Hallock e Benjamin no Mary Celeste. En outubro de 1872 comandou por primeira volta ao Mary Celeste, na primeira viaxe do navío despois da súa reforma e que tiña como destino Xénova en Italia. Acompañábano na travesía a súa dona e súa filla, mentres seu fillo quedaba na casa coa avoa.
Briggs elixiu a tripulación para a travesía coidadosamente. O primeiro oficial de cuberta, Albert G. Richardson estaba casado cunha sobriña de Winchester e xa navegara con Briggs con anterioridade. O segundo oficial, Andrew Gilling, tiña arredor de 25 anos, nacera en Nova York e era de orixe danesa O sobrecargo, o acabado de casar Edward William Head, fora contratado por recomendación persoal do propio Winchester. Os catro mariñeiros eran todos alemáns das illas Frisias: os irmáns Volkert e mais Boz Lorenzen, Arian Martens e Gottlieb Goudschaal. Nunha carta a súa nai pouco antes de levantar áncoras, Briggs declárase satisfeito co barco e a tripulación.
Valeria Mazza
Traxectoria
Mazza naceu en Rosario, na provincia de Santa Fe, filla de Raúl Mariano Mazza Ceriani e Mónica Ferreira, e foi criada en Paraná, Entre Ríos. A súa carreira comezou aos catorce anos cando foi descuberta por Roberto Giordano e aos dezaseta anos marchou a Buenos Aires para estudar terapia ocupacional. Ao longo da súa carreira desfilou para as marcas internacionais máis importantes: Valentino, Armani, Fendi, Dolce & Gabbana, Versace, Victoria's Secret, Christian Dior, Tommy Hilfiger, Ralph Lauren, Gianfranco Ferré, Donna Karan ou Cavalli entre outras.
Mary Celeste
Saída de Nova York
miniatura|O porto de Nova York no comezo da década de 1870. O 20 de outubro de 1872, Briggs chegou ao peirao 50 do East River da cidade de Nova York para supervisar o frete do navío que consistía en 1701 barrís de alcol desnaturalizado ; súa dona e filla chegaron unha semana despois.
Valeria Mazza
Traxectoria
Mazza traballou tamén como actriz, presentadora de televisión e embaixadora de marca. Como empresaria creou a liña de perfumes VM Beauty, a súa propia revista Valeria Mag e creou unha compañía de lentes (Valeria Mazza Eyewear) e unha produtora. Ademais promoveu causas humanitarias, destacando o seu traballo con Special Olympics, UNICEF e a unidade de pediatría do Hospital Universitario Austral de Pilar, Buenos Aires.
Hinobíidos
A dos hinobíidos (Hynobiidae), coñecidos vulgarmente na bibliografía internacional como salamántigas asiáticas, é unha familia de anfibios caudados.
Valeria Mazza
Traxectoria
Mazza continuou a ser unha figura da moda latinoamericana, e foi considerada a modelo máis importante da historia da Arxentina.
Vilar, Mourelos, O Saviñao
Vilar é un lugar da parroquia de Mourelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Valeria Mazza
Vida persoal
O 9 de maio de 1998, Mazza casou co empresario Alejandro Gravier na Basílica do Santísimo Sacramento en Retiro, Buenos Aires; a recepción da voda tivo lugar no Hipódromo Argentino de Palermo con 1500 convidados. A parella tivo catro fillos: Balthazar (n. 1999), Tiziano (n. 2002), Benicio (n. 2005), e Taína (n. 2008). Residen en Buenos Aires. A parella é a dona de Finca Valeria, unha propiedade de vacacións en La Barra, preto de Punta del Este, Uruguai, onde cada verán celebran unha importante festa con convidados famosos.
En 2008, ela e o seu marido estiveron baixo investigación pola Administración Federal de Ingresos Públicos por suposta evasión de impostos por valor de dous millóns de dólares.
Hinobíidos
As súas especies están estreitamente relacionadas coas salamandras xigantes (familia dos criptobránquidos), coas que forman a suborde dos criptobrancoideos.
Presentan dentes angulosos, fecundación externa (sendo os ovos depositados en bolsas) e unha metamorfose completa.