cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lubián, Zamora
O camiño
Esta vila é o última do Camiño Mozárabe-xabrés ao seu paso por Castela e León. Nesta poboación o peregrino atopa a primeira das máis dun cento de "pedras", todas diferentes, realizadas polo escultor ourensán Carballo e dispostas ao longo do trazado pola provincia de Ourense.
Concello
A alcaldía leva varias lexislaturas en mans do Partido Socialista de Castela e León, sendo clave para iso a figura de Felipe Lubián, alcalde do concello desde 1979 ata a actualidade.
Catálogo de selos
miniatura|Catálogo Scott de 1868 Un catálogo de selos é un catálogo que compila emisións de selos postais. Aínda que basicamente é unha lista ordenada e numerada de descricións e prezos de selos, na práctica un catálogo é un elemento esencial do coleccionismo de selos.
Xeralmente séguese a cronoloxía das emisións, numerándose correlativamente os selos de cada serie segundo a orde crecente do seu valor facial.
O catálogo sérvelle ó coleccionista para controlar os selos que lle falta, a orientación dos prezos, o número de referencia para comprar, vender e intercambiar. Pero non hai que esquecer que o prezo de catálogo é orientativo, o prezo real pode variar e de feito xeralmente varía grandemente xa que o valor indicado polos catálogos fan referencia a selos en bo estado que se corresponde co prezo de venda polo miúdo dos comerciantes, do que se deduce que o prezo de compra é menor
Historia
Orixinalmente os catálogos eran listas de prezos de comerciantes ós que co paso do tempo se lles foi engadindo informacións sobre as emisións. Aínda hoxe os catálogos seguen a ser publicados por comerciantes filatélicos ou firmas agrupadas ou asociacións deles.
Catálogos
Existen diferentes tipos de catálogos: Os catálogos temáticos máis coñecidos son os de Domfil con catálogos temáticos que van dende os automóbiles ata o xadrez
O Xestal, Ferreira, San Sadurniño
O Xestal é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Bandar Seri Begawan
Bandar Seri Begawan, é a capital de Brunei, situada no Mar da China Continental. No ano 2010 tiña 140 000 habitantes. Antigamente coñecida como Brunei Town cambiou o seu nome o 3 de outubro de 1970.
miniatura|[[Mesquita de Omar Ali Saifuddien|Mesquita do Sultán Omar Ali.]]
Provincia de Balkan
miniatura|dereita|Mapa de [[Turkmenistán mostrado a situación da provincia de Balkan.]]
Bandar Seri Begawan
Etimoloxía
A primeira parte do nome da cidade, Bandar provén do persa بندر e significa "porto" ou "refuxio". A segunda parte do nome, Seri Begawan ten orixe nas palabras Sri e Bhagwan do sánscrito, que significa a bendita.
Provincia de Balkan
A Provincia de Balkan (en turcomán Balkan welaýaty) é unha das cinco provincias (welayat) de Turkmenistán.
Bandar Seri Begawan
Historia
A historia da capital de Brunei remóntase ó século VI. Inicialmente era unha aldea da auga (Kampong Ayer), preto da actual localización de Kampong Kota Batu e o edificio nacional do museo. Dende entón, o crecemento e o desenvolvemento da capital ligou varias poboacións en Sungai Brunei que proporcionou unha base cidadá que potenciou diversas actividades económicas, especialmente as relacionadas co mar.
Patrimonio
Entre os seus edificios destacan o Palacio Real do Sultán, un dos máis grandes do mundo, e a mesquita de Omar Ali Saifuddien, o Royal Cerimonial Hall, o Royal Regalia Building, e o Brunei History Center. A mesquita de Omar Alí Saifuddin, construída en 1958, destaca pola súa enorme cúpula dourada e un luxoso interior de mármore italiano.
Manuel da Fonseca (escritor)
Traxectoria
Tras terminar o ensino básico, Manuel da Fonseca proseguiu os seus estudos en Lisboa. Estudou no Colexio Vasco da Gama, Liceu Camões, Escola Lusitânia e Escola de Belas-Artes. A pesar de non ter sobressaído na área das Belas-Artes, deixou algúns rexistros do seu trazo, sobre todo nos retratos que facía dalgúns dos seus compañeiros de conversas lisboetas, como é o caso do de José Cardoso Pires. Durante os períodos de interregno escolar, aproveitaba para regresar ao seu Alentejo de orixe. De aí que o espazo de elección dos seus primeiros textos sexa o Alentejo. Só máis tarde e a partir de Um Anjo no Trapézio é que o espazo das súas obras pasa a ser a cidade de Lisboa.
Provincia de Balkan
Situada no oeste do país, limita con Uzbekistán, Casaquistán, o mar Caspio e Irán. A súa capital é Balkanabat, antigamente coñecida como Nebit Dag.
Ten unha superficie de 139 270 km2 e unha poboación duns 553 500 habitantes (estimación de 2005). A densidade de poboación é de 3,3 hab./km 2, a máis baixa de Turkmenistán.
Cerca das súas costas do Caspio a provincia está a illa de Ogurja Ada, a máis importante de Turkmenistán e unha das máis grandes do mar Caspio.
Distritos
A provincia de Balkan divídese admistrativamente en 6 distritos (etraplar; singular, etrap) e 7 cidades (il). Moitos cambiaron de nome en 95.
Manuel da Fonseca (escritor)
Traxectoria
Membro do Partido Comunista Portugués (PCP), Manuel da Fonseca formou parte do grupo do Novo Cancioneiro e é considerado por moitos como un dos mellores escritores do Neorrealismo portugués. Nas súas obras, cargadas de intervención social e política, relata como poucos a vida dura do Alentejo e dos alentejanos. Tda a súa obra é atravesada polo Alentejo e o seu pobo. Ligado ao neorrealismo, evolucionou no sentido dun rexionalismo crecente, ligado ao seu Alentejo natal, retratando o pobo desta rexión e a miseria que sufriu.
Mariano Mores
Mariano Martínez, coñecido polo nome artístico Mariano Mores, nado o 18 de febreiro de 1918 e finado o 13 de abril de 2016, foi un famoso compositor e pianista arxentino relacionado co xénero musical do tango.
Manuel da Fonseca (escritor)
Traxectoria
A súa vida profesional foi moi díspar, exercendo nos máis distintos sectores: comercio, industria, revistas, axencias publicitarias, entre outras.
Era membro da Sociedade Portuguesa de Escritores cando esta atribuíu o gran Premio da Novelística a José Luandino Vieira pola súa obra Luuanda, o que levou ao peche desta institución e á detención dalgúns dos seus membros na prisión de Caxias, entre os cales estaba Manuel da Fonseca. A súa escrita era seguida de cerca pola Censura. Vixiado e perseguido pola PIDE, tanto polo que escribía como pola militancia política, coñeceu a brutalidade dos interrogatorios e dos cárceres fascistas.
A 25 de outubro de 1983, foi agraciado co grao de Comendador da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.
Na súa homenaxe, a Escola Secundaria de Santiago do Cacém denomínase Escola Secundária Manuel da Fonseca e as bibliotecas municipais de Castro Verde e Santiago do Cacém, Biblioteca Municipal Manuel da Fonseca.
Colaborou nas revistas Árvore, Vértice, O Diabo, Seara Nova, A Capital, Atlántico.
Algunhas das súas obras foron traducidas a varios idiomas e levadas ao cinema.
O Fogo e as cinzas
Publicado en 1951, é un dos máis significativos libros de contos da moderna literatura portuguesa, onde a arte de Manuel da Fonseca atinxe a perfecta madureza, revelándose entón un escritor de tendencia rexionalista e de fonda preocupación humana, que retrata a vida pobre dos traballadores rurais das chairas alentejanas, dando especial realce á súa loita contra a inxustiza. Os contos son acerca dun Alentejo dos anos 40 e 50, rústico e en decomposición. Fálannos das xentes dunha terra marabillosa mais pobre: ese Alentejo de hai moitas décadas, que asistía aos primeiros pasos dun progreso lento.
Un dos contos alegórico e simbólico é O Largo.
Xuventude Socialista Unificada de Cataluña
A Xuventude Socialista Unificada de Cataluña - Xuventude Comunista (en catalán: Joventut Socialista Unificada de Catalunya - Joventut Comunista), é unha organización política de ideoloxía marxista-leninista, rama xuvenil do Partido Socialista Unificado de Cataluña Viu e refundado tras a súa separación da Xuventude Comunista de Cataluña (JCC). Serve de referencia catalá para a Xuventude Comunista (UJCE), representada no seu comité central.
Schlagenheim
Schlagenheim é o primeiro álbum de estudio da banda inglesa de rock Black Midi, publicado o 21 de xuño de 2019 a través do selo Rough Trade Records. O grupo gravou a meirande parte do traballo en cinco días co produtor Dan Carey no seu estudio no sur de Londres. Durante a súa gravación, a banda tomou a decisión consciente de non replicar o seu son en directo, embelecendo a súa configuración de cuarteto con sintetizadores, secuenciadores, caixas de ritmos, banjos e órganos, mentres que a música foi desenvolvida de forma orgánica a través de extensas sesións de improvisación.
Schlagenheim foi loubado polos críticos musicais e posteriormente foi nomeado ao Mercury Prize de 2019. O disco tamén chegou ao número 43 da lista británica de álbums.
O Basteiro, Santa María de Neda, Neda
O Basteiro é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres.
Jordan Pickford
Jordan Lee Pickford, nado en Washington o 7 de marzo de 1994, é un futbolista inglés que xoga como porteiro do Everton e mais da selección inglesa.
Traxectoria
Procedente da academia do Sunderland, chegou á selección de reservas do Suderland en 2011 e xogou cedido co Darlington, Alfreton Town, Burton Albion, Carlisle United, Bradford City e Preston North End. Asinou co Everton por 25 millóns de libras en xuño de 2017.
Química analítica
miniatura|Estudante facendo análises químicas mediante un [[fluorímetro.]] A química analítica é a parte da química que ten como finalidade o estudo da composición química dun material ou mostra, mediante instrumentos e métodos para separar, identificar e cuantificar a materia. Pretende o recoñecemento e a caracterización de produtos coñecidos ou descoñecidos. Atende ó seguimento da produción (verificar que unha cadea de produción está fabricando un produto conforme as especificacións) até a pescuda policial.
A palabra "análise" ten o sufixo "-lise" que significa "decompor" (ver pirólise, hidrólise, electrólise). En efecto, unha das primeiras preocupacións da química desde Antoine Lavoisier foi de illar e determinar os elementos, os produtos dos cales se compoñen tódolos corpos. A química analítica precisou achar métodos para dividir os corpos complexos e despois caracterizar os corpos elementais.
Até o inicio do século XX, a química analítica facía reaccionar o produto descoñecido cun produto coñecido para obter un outro produto coñecido e, dese xeito, determinar a súa natureza.
Hoxe, utilízanse métodos que permiten determinar e cuantificar moitos elementos dunha soa vez.
Historia
miniatura|[[Polarografía|Polarógrafo de Heyrovsky]] As características xerais da química analítica foron establecidas a mediados do século XX. Os métodos gravimétricos adoitaban ser preferidos aos volumétricos e o emprego do soplete era común nos laboratorios. Autores como Heinrich Rose (1795-1864) e Karl R. Fresenius (1818-1897) publicaron influentes obras durante eses anos que estableceron as características xerais da disciplina. O segundo foi ademais o editor da primeira revista dedicada exclusivamente á química analítica, Zeitschrift für analytische Chemie (Revista de Química analítica), que comezou a aparecer en 1862. Karl R. Fresenius creou tamén un importante laboratorio dedicado ao ensino da química analítica e á realización de análises químicas para diversas institucións estatais e industrias químicas.
O desenvolvemento dos métodos instrumentais da análise química produciuse no último cuarto do século XIX, grazas ao establecemento dunha serie de correlacións entre as propiedades físicas da espectroscopia e fixeron posible o descubrimento de numerosos elementos. O primeiro método de análise instrumental foi desenvolvido por Robert Bunsen e Gustav Kirchhoff e baseouse na espectroscopia de absorción atómica de chama. Utilizando esta técnica, descubriron en 1860 elementos como o rubidio (Rb) e o cesio (Cs) en 1860. Os novos instrumentos ópticos, como o colorímetro ou o polarímetro, simplificaron e fixeron moito máis rápidas unha gran cantidade de análises de importancia industrial. As leis electroquímicas establecidas por Michael Faraday (1791-1867) e os medicamentos baséanse nas investigacións de autores como Oliver Wolcott Gibbs (1822-1908) e a creación de laboratorios de investigación como o de Alexander Classen (1843-1934) que permitiron que as técnicas de análise electroquímica gañasen importancia nos últimos anos do século XIX.
Na década de 1920, o polaco Jaroslav Heyrovsky (1890-1967) estableceu as bases da polarografía que, máis adiante, se converteu nunha técnica de análise moi importante de determinados ións e foi tamén empregada para o estudo da natureza dos solutos e os mecanismos de reacción en disolución. Outra das técnicas importantes que iniciaron a súa andaina neses primeiros anos do século XX foron a cromatografía que se desenvolveu enormemente nas décadas posteriores. O século XX estivo tamén caracterizado pola chegada de instrumentos como o pH-metro e o gran desenvolvemento dos métodos espectrocópicos, particularmente a espectroscopia infravermella e a resonancia magnética nuclear, que tiveron unha grande aplicación en moitas áreas da química, especialmente na química orgánica.
O final do século XX tamén foi testemuña dunha expansión da aplicación da química analítica nas ciencias forenses, ambientais, histoloxía, cuestións médicas e industriais. A química analítica moderna está dominada pola análise instrumental e moitos analistas químicos especialízanse nun único tipo de instrumento.
Métodos analíticos
Segundo o tipo: análise cualitativa ou análise cuantitativa. Unha análise cualitativa determina a presenza ou ausencia dun composto en particular, mais non a masa ou a concentración. Por definición, as análises cualitativas non miden a cantidade. A análise cuantitativa é a medida das cantidades de constituíntes químicos particulares presentes nunha substancia.
A mostra é sometida a análise ben para coñecer a identidade dos seus compoñentes ben para determinar a cantidade dos compoñentes presentes. Perante unha mostra descoñecida, é necesario determinar a súa composición cualitativa e a súa composición cuantitativa. Os procedementos experimentais a seguir dependen da información previamente adquirida. Por este motivo a análise cualitativa debe preceder á cuantitativa.
Segundo a maneira de executar a análise: análise clásica ou análise instrumental. As técnicas de análise clásicas (ou non instrumentais) utilizan, en xeral, reaccións cuantitativas en fase acuosa ou medición de volume en fase gasosa. Os instrumentos son simples como balanzas, pHmetros... En xeral son destrutivas.
As técnicas de análise instrumental utilizan uns aparellos que permitem as determinacións baseadas nas propiedades físicas dos elementos a determinar. Estas análises son executadas ben sobre a amostra tal cal, ben sobre sólidos preparados ou sobre solucións das mostras.
Segundo o produto procurado: análise mineral ou orgánica A análise mineral aplícase ós produtos non orgánicos mais tamén ós minerais contidos nos produtos orgánicos como, por exemplo, o chumbo na gasolina.
Segundo a cantidade de mostras utilizadas: macro ou microanálise. Dependendo da técnica utilizada, esta cantidade pode ser da orde da fracción de miligramos até dalgúns gramos. As técnicas de microanálise foron desenvolvidas en análise cualitativa (reaccións con gotas de solución).
Segundo a conservación posterior da mostra: análises destrutivas ou non. En xeral, a análise clásica é destrutiva e a análise instrumental non o é.
Segundo a automaticidade: análise manual ou automática. A análise automática é aplicada na industria para seguir e orientar os parámetros dun proceso. Tamén se aplica en laboratorios que reciben numerosas mostras do mesmo tipo: o seguimento dos parámetros da calidade das augas, por exemplo.
Os métodos que emprega a análise química poden ser:
Os métodos químicos foron utilizados tradicionalmente, xa que non requiren intrumentos moi complexos (tan só pipetas, buretas, matraces, balanzas entre outros) Os métodos fisicoquímicos, porén, requiren un intrumental máis sofisticado, tal como equipos de cromatografía, cristalografía etc.
O estudo dos métodos químicos está baseado no equilibrio químico, que pode ser dos seguintes tipos:
Erros
O erro pode definirse como unha diferenza numérica entre o valor observado e o valor verdadeiro. O erro experimental pode dividirse en dous tipos, o erro sistémico e o erro aleatorio. O erro sistémico resulta dun defecto no equipo ou no deseño dun experimento, mentres que o erro aleatorio resulta de variables non controladas ou incontrolables no experimento.
O valor verdadeiro e o valor observado na análise química poden relacionarse entre si mediante a ecuación onde é o erro absoluto, x o valor verdadeiro e \bar{x} o valor observado.
O erro dunha medición é unha medida inversa dunha medición precisa, é dicir, canto menor sexa o erro, maior será a precisión da medición.
Os erros poden expresarse relativamente. Dado o erro relativo :
A porcentaxe de erro é:
Se se queren usar estes valores nunha función, tamén se pode querer calcular o erro da función. Sexa f unha función con Nvariables. Entón debe calcularse a propagación da incerteza para coñecer o erro en f:
Patrick Hutchinson
Biografía
Hutch naceu e medrou en Halifax, Nova Scotia e traballou con varias bandas de punk rock durante os anos 80, antes de ser contratado para sonorizar a Kyuss. Despois da desaparición da banda, o guitarrista Josh Homme levouno para o seu novo proxecto, Queens of the Stone Age. Hutch foi o responsable de recrutar ao seu amigo Dave Catching para a banda como guitarrista de xira en 1998, e comezando así a relación profesional con Homme que culminaría posteriormente con The Desert Sessions e continúa con Eagles of Death Metal.
A banda debe gran parte do seu son en directo a Hutch, que tamén contribúe co piano e coas voces ao seu repertorio. Á vez que traballa con Queens of the Stone Age, tamén é técnico de son doutros grupos, coma Eagles of Death Metal, The Raconteurs e Them Crooked Vultures.
Randa Siniora
Traxectoria
Randa Siniora estudou na Universidade de Essex no Reino Unido, obtendo un LLM en Dereito Internacional dos Dereitos Humanos, e na Universidade americana no Cairo, obtendo un doutoramento en Socioloxía-Antropoloxía. A súa tese de doutoramento, un estudo das mulleres traballadoras téxtiles na Cisxordania que producen bens para empresas israelís, foi publicado máis tarde pola Universidade Americana. Na súa tese Siniora aplicou a teoría da dependencia de Arghiri Emmanuel e Samir Amin á situación palestina. Para explicar os niveis relativamente baixos de organización política e laboral entre mulleres, resaltou as continuidades sociais das estruturas patriarcais que controlaban ás mulleres no fogar e no traballo:
De 1987 a 1997 Siniora foi Investigadora Xurídica e Coordinadora do Programa de Dereitos da Muller na organización dos dereitos humanos Al-Haq. Os seus esforzos por conseguir un consenso sobre a necesidade de cambios legais para protexer as mulleres foron interrompidas pola Primeira Intifada:
De 1997 a 2001 Siniora foi Xefa de Redes e Avogacía no Centro de Mulleres para a Asistencia Xurídica e o Asesoramento. De 2001 a 2005 foi Directora Xeral de Al-Haq.
Desde setembro de 2007 até xuño de 2015, Siniora foi Directora Executiva Sénior da Comisión Independente de Dereitos Humanos (ICHR) en Palestina. En 2015 converteuse en Directora Xeral do Centro de Mulleres para a Asistencia Xurídica e o Asesoramento.
En outubro de 2018 Siniora converteuse na primeira activista palestina en dirixise ó Consello de Seguridade das Nacións Unidas. Siniora expuxo a cuestión da alta taxa de violencia doméstica, e a crecente taxa de femicidios nos territorios ocupados. Tamén expuxo o problema máis amplo da exclusión política das mulleres:
O Toural, O Araño, Rianxo
O Toural é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Randa Siniora
Traxectoria
"A ocupación israelí e a crise humanitaria resultante están profundamente marcadas polo xénero e exacerban as desigualdades de xénero existentes. As mulleres soportan de maneira desproporcionada a violencia da ocupación que soportan todos os palestinos e, moias veces, con consecuencias específicas de xénero [...] Deixouse pouco espazo para integrar as preocupacións das mulleres palestinas en procesos políticos clave, incluso para lograr a condición de Estado palestino ou para a reconciliación nacional. A representación de mulleres en postos clave de toma de decisións, incluso en institucións da Autoridade Palestina, é apenas do 5 por cento."
O Toural, O Araño, Rianxo
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
A Escorrentada, Nebra, Porto do Son
A Escorrentada é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) non ten habitantes.
Bernés, Santa María de Neda, Neda
Bernés é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 34 habitantes no ano 2045 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 16 mulleres.
Rachel Bilson
Rachel Sarah Bilson, nada nos Ánxeles (California) o 25 de agosto de 1981, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Bilson é filla do guionista de televisión Danny Bilson e por influxo seu comezou a aparecer en anuncios para a televisión, a partir de 2003 comezou a aparecer en episodios de Buffy the Vampire Slayer e 8 Simple Rules for Dating My Teenage Daughter, facéndose coñecida pola súa interpretación de Summer Roberts na serie The O.C. (2003-2007). Bilson fixo a súa primeira aparición no cinema en 2006 con The Last Kiss, actuando tamén no filme de 2008 Jumper.
Vilar Corvelle, Muimenta, Cospeito
Vilar Corvelle é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Machuco (música)
Machuco, expresión galega para o concepto mash-up ou mashup do inglés. Emprégase para referirse a unha canción composta por partes doutras cancións. Púxose de moda co xurdimento e mellora dos programas informáticos de edición de son. A maior parte das veces consiste en combinar estrofas e melodías de dúas cancións diferentes para crear un produto novo.
Xehová
Xehová é unha latinización da palabra hebrea, unha vocalización do Tetragrámaton (YHWH) e as vogais de Adonai, que se cre é o nome propio de Deus no cristianismo e xudaísmo da Biblia hebrea, o cal tamén foi transliterado como "Yehowah" ou "Yahweh".
Os signos יְהֹוָה aparece 6518 veces no texto masorético tradicional, ademais de 305 instancias do (Jehovih). O texto latino máis antigo que usa unha vocalización similar a Xehová data do século XIII, o Pugio fidei de Ramon Martí, escrito por volta de 1270.
Pronuncia
miniatura|O nome Iehova na igrexa norueguesa. A maioría cre que "Xehová" é de finais do ano 1100 d.C., a forma híbrida derivada da combinación das letras latinas JHVH coas vogais de ''Adonai. Porén algúns sosteñen que hai evidencia que a forma Jehovah'' do Tetragrámaton sería usada nos textos fonéticos en semítico e grego e artefactos da antigüidade tardía. Outros din que a pronuncia Yahweh é testificada en ambos, textos cristiáns e pagáns da era do cristianismo primitivo.
Os caraítas xudeus, que propoñen a lectura Xehová, estabelecen que aínda que a pronuncia orixinal de foi escurecida polo desuso da pronuncia do nome de acordo á Torá oral, aceptan o establecemento de transliteracións a outras linguas de nomes persoais hebreos en uso normal, como Xosué, Isaías ou Xesús, porque a pronuncia orixinal podería ser descoñecida. Eles tamén apuntan que "a forma en inglés Jehovah é, sinxelamente unha forma anglosaxoa de pronuncia figurada para Yehovah," e preserva as catro consonantes "YHVH" (coa introdución do son da "J" en inglés). Algúns argumentan que Jehovah é preferible que Yahweh, basean a súa conclusión en que o Tetragrámaton era máis ben orixinalmente trisílabo, e que a forma moderna debería ser tamén trisílaba.
Xosé A. Fernández Salgado
Xosé Antonio Fernández Salgado, nado en Ferreiravella (Riotorto) en 1966, é un filólogo e escritor galego.
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Hispánica (1989) e doutor en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela, coa tese ''Marcial Valladares (1821-1903). Lingua, literatura e folclore'' (2002). Foi bolseiro do Instituto da Lingua Galega (1987-1992), editor da Editorial Santillana - Obradoiro (1993-1998) e a partir de 1998 é profesor do Departamento de Filoloxía Galega e Latina da Universidade de Vigo.
Purificación Pazó Prado
Purificación Pazó Prado, nada en Ferrol o 11 de agosto de 1871, foi unha mestra e política galega, a primeira muller concelleira de Galicia.
São Sebastião da Pedreira
São Sebastião da Pedreira foi unha freguesía portuguesa do concello de Lisboa, con 1,08 km² de área e 6 342 habitantes (2011), do que se deduce unha densidade de 5.872,2 hab/km². Foi fundada en 1608, por escisión da freguesía de Santa Justa. En 1959, viu o seu territorio diminuír, debido á creación da freguesía de Nossa Senhora de Fátima.
Purificación Pazó Prado
Traxectoria
Filla de Antonia Prado Calo. Mestra de profesión. Aprobou as oposicións ao Maxisterio en 1891 e elixiu destino en Allariz. En 1906 foi destinada á escola completa de nenas de Moaña, ocupando este posto até 1941. Logo da morte do concelleiro de Moaña Antonio Vázquez Parada en xuño de 1925, o Gobernador civil nomeou a Purificación Pazó para substituílo. Tomou posesión o 14 de xuño de 1925. O seu paso pola corporación municipal foi efémero, pois en decembro de 1925 quedou suspendido o goberno municipal pola oposición veciñal ao arbitrio polo tránsito do gando.
O 19 de abril de 1942 rendéuselle unha homenaxe en Moaña coa entrega dun pergameo en recoñecemento polo seu labor como mestra.
São Sebastião da Pedreira
Como consecuencia da nova reorganización administrativa, oficializada a 8 de novembro de 2012 e que entrou en vigor após as eleccións autárticas de 2013, foi determinada a extinción da freguesía, pasando o seu territorio integramente para a nova freguesía das Avenidas Novas, correspondendo esta última, con moi poucas diferenzas, á configuración da freguesía de São Sebastião da Pedreira anterior a 1959.
Borja Alonso
Borja Alonso González, nado en Vigo o 1 de outubro de 1981, é un modelo galego.
Traxectoria profesional
Estudante de ciencias económicas, árbitro de fútbol e opositor a bombeiro, foi candidato pola provincia da Coruña ao certame de Míster España celebrado en Marina D'Or o 19 de marzo de 2003. Nel obtivo o título máximo de Míster España.
Vida persoal
A noite do 10 de abril de 2008 resultou ferido dun disparo na súa casa de Coia. O 5 de xaneiro de 2009 sufriu outro ataque que lle provocou diversas lesións.
Foloña, Nebra, Porto do Son
Foloña é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Flow International Corporation
Flow International Corporation é unha empresa norteamericana adicada ao deseño e fabricación de maquinaria de corte con chorro de auga.
As orixes da empresa son de principios de 1970. Varios investigadores de Boeing fundaron Flow Research. Inventaron, patentaron e perfeccionaron o primeiro sistema de corte por chorro de agua con abrasivo do mundo o que permite cortar practicamente calquera material. Dende 1974 ten vendido máis de 13 000 máquinas en 100 países. Ten o 60% do mercado mundial da maquinaria de corte con chorro de auga.
Galería de mapas das rías de Galicia
Galería de mapas das rías de Galicia
San Andrés del Rabanedo
San Andrés del Rabanedo é un é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 30.160 habitantes (INE, 2021). É o terceiro municipio máis poboado da provincia tras León e Ponferrada.
Localización e características
O municipio de San Andrés del Rabanedo atópase xeograficamente situado sobre o val do Bernesga, na subcomarca de Terras de León, quedando as súas entidades de poboación como auréola de residencia e pulmón de expansión da capital leonesa.
Limita ao norte cos municipios de Cuadros, Sariegos e Rioseco de Tapia; ao oeste con Rioseco de Tapia e Cimanes del Tejar, discorrendo o bordo do límite, en gran parte, polo canellón medieval da transhumancia merinera entre as áreas da meseta e a montaña; ao sur con Valverde de la Virgen e as pedanías da capital Oteruelo, Armunia e Trobajo do Cerecedo; ao leste con León e a contorna das súas terras.
Linares, España
Linares é unha localidade e municipio situada na provincia de Xaén (Andalucía). Segundo o INE, en 2008 tiña 61.340 habitantes.
Localízase nos contrafortes de Serra Morena e ten unha situación privilexiada por ser encrucillada de camiños e pola súa riqueza agrícola, pecuaria e mineira.
Actualmente Linares é unha cidade moderna, vangardista e ben comunicada en pleno proceso de crecemento que se caracterizou por ser un dos municipios máis importantes de Andalucía debido á súa pioneira e florecente industria. Cos seus 61.340 habitantes é a segunda cidade máis poboada da provincia logo de Xaén capital.
Historia
miniatura|Ruínas do pozo San Vicente na mina de San Miguel. O asentamento existía desde moitos séculos antes da reconquista co nome de Cástulo, se ben foi no século XI cando unha emigración masiva de poboación para asentarse nos arredores do castelo deu lugar á poboación actual.
O poboado naceu coma un lugar estratéxico de Cástulo sobre unha elevación do terreo para vixiar os arredores. Cando a zona foi conquistada polos musulmáns, asentáronse sobre o lugar estratéxico romano.
En 1227 Fernando III de Castela conquistou o castelo de Linares, sitio utilizado polos cristiáns durante a conquista de Andalucía, séndolle concedidos durante este tempo privilexios ao poboado respectados polos sucesivos reis de Castela, quedando incluída Linares dentro do territorio de reguengo que formaba a vila de Baeza.
No século XVI Linares pasou por unha etapa de gran crecemento demográfico e económico debido ao pulo agrícola e gandeiro, o que se materializou na obtención de título de Vila de mans de Filipe II.
Nos séculos XVII e XVIII, paralelamente á agricultura e á gandería, comezou a desenvolverse con forza a explotación de miñas de chumbo no municipio. Non obstante, consérvanse no arquivo de Simancas datos sobre a achega de chumbo de Linares xa na construción de El Escorial no século XVI. Dito pulo na minería traduciuse nunha produción de duascentas mil a trescentas mil arrobas anuais, con destino principal como material bélico. Esta bonanza e o seu consecuente crecemento demográfico converten a Linares nun importante núcleo económico en Andalucía durante o século XIX e inicios do XX.
En 1875 o rei Afonso XII, mediante Real Decreto, concede a Linares o título de Cidade.
O desenvolvemento de Linares durante o século XIX e XX non tería lugar sen a existencia do ferrocarril, que permitiu a unión do municipio coa práctica totalidade do territorio nacional, e o investimento de capital estranxeiro, principalmente desde o Reino Unido, o cal modernizou a extracción e deu lugar á existencia de consulados na cidade.
Xa mediado o século XX, compróbase que o chumbo é un material tóxico para algúns dos seus principais usos, coma a fabricación de tubaxes, o que provoca unha caída moi importante do seu valor no mercado, e o paulatino peche das minas en Linares, sendo a mina de La Cruz a última en pechar en 1991, o que puxo punto final a unha importante etapa da cidade e a necesaria conversión da súa economía.
8ª edición dos Premios Mestre Mateo
miniatura|250px|[[Pazo da Cultura de Narón.]] A 8ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou ás producións audiovisuais de Galicia de 2009 e celebrouse o 15 de abril de 2010. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 27 categorías. A cerimonia celebrouse no Pazo da Cultura de Narón. O presentador foi Xosé Antonio Touriñán. Xosé Ramón Gayoso participou como copresentador da cerimonia, primeiro intervindo dun xeito virtual a través dunha gran pantalla e achegando a voz en off que deu continuidade á velada, e máis tarde xa coa súa presenza real no escenario.
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa. miniatura|150px|[[Daniel Monzón, mellor director]] miniatura|dereita|150px|[[Luís Tosar, Mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[María Vázquez, Mellor actriz.]] miniatura|150px|[[Luis Zahera, Mellor actor secundario.]]
Antidorcas marsupialis
miniatura|270px|Femia de Antidorcas marsupialis. Nótese que os seus cornos son máis rectose máis finos que os dos machos. (Compárese coa imaxe inferior).
Antidorcas marsupialis é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos.
É unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero, na que se recoñecen tres subespecies.
Propia da África do Sur (é a única gacela que se en contra ao sur do río Zambeze), é un dos animais máis característicos da República surafricana, onde é o seu emblema nacional e o fetiche do seu equipo de rugby.
Ademais de en Suráfrica, a especie tamén está presente en Namibia, Botsuana e no sur de Angola.
Xénero
O xénero Antidorcas foi creado en 1845 polo zoólogo sueco Carl Jakob Sundevall, nun traballo publicado en ''Kongl. Svenska Vet.-Akad. Handl. Stockholm'', 1845: 271.
Especie
A especie fora descrita moitos anos antes, en 1780, polo xeógrafo e zoólogo alemán Eberhard August Wilhelm von Zimmermann, nun traballo publicado na revista ''Geogr. Gesch. Mensch. Vierf. Thiere'', 2: 427.
Xénero
O nome do xénero, Antidorcas está formado pola unión dos elementos do latín científico Anti- e -dorcas, derivados do prefixo latino anti-, adaptación do corresponente do grego antigo ἁντι-, derivado da preposición ἁντί antí que, entre outros significados, pode traducirse por 'á maneira de' (é dicir, 'semellante', 'parecido'), e o substantivo δορκάς dorkás, 'gacela'. Isto é, 'parecido ás gacelas que coñecían os antigos gregos').
Especie
En canto ao nome específico, marsupialis, 'marsupial', é un adxectivo do latín científico derivada de marsūpium, voz tirada do latín clásico marsuppium ou marsīpium 'bolsa' (especiamete referida á abdominal dos marsupiais), adaptación dos termos do grego antigo μαρσίππιον marsíppion ou μαρσύππιον marsýppion, derivados de μάρσιππος mársippos, 'bolsa', en alusión á dobra de pel que este antilope te n na rexión dorsal, da que máis adelante se fala.
Subespecies
Na actualidade, os autores recoñecen, dentro desta especie, as tres subespecies seguintes:
Status
Segundo constata o Grupo de especialistas en antílopes da Unión Internacional para a Conservación da Natureza, a especie está moi estendida, sendo un dos antílopes máis abundantes da rexión de África do Sur. Ademais, non hai ameazas importantes para a súa supervivencia a longo prazo, e é pouco probábel que o estado de conservación da especie cambie mentres se continúe co bo manexo das súas poboacións tanto en terras privadas como nas zonas protexidas, polo que cualifican o seu status como LC (pouco preocupante).
O Cal, Santa María de Neda, Neda
O Cal é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 18 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
1 de outubro
O 1 de outubro é o 274º día do ano do calendario gregoriano (275ºnos anos bisestos). Quedan 91 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Vicente Risco
Mortes
miniatura|100px|Pierre Corneille
Outros
Os 366 días do ano
Traba, O Araño, Rianxo
Traba é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 129 habitantes (63 homes e 66 mulleres).
Vilariño, Muimenta, Cospeito
Vilariño é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
Lapa
O termo lapa pode referirse a:
O topónimo galego Lapa pode referirse a:
Xosé Ramón Villar
Xosé Ramón Gutiérrez Villar, nado o 28 de febreiro de 1974 en Ferrol, é un modelo galego.
Traxectoria
Criado na Coruña, comezou a traballar de modelo no ámbito galego ata que se presenta como representante da provincia da Coruña á primeira edición do concurso de beleza Míster España, en 1996. O certame celebrouse na vila levantina de Santa Pola, e nel obtivo a vitoria.
Despois do concurso proseguiu a súa carreira no mundo da moda e da televisión, como presentador secundario de programas de variedades como Noche de fiesta (TVE), Humor se escribe con hache (TVE), Verano noche (Antena 3) etc. Tamén participou como concursante no reality La selva de los famosos e en distintos parladoiros e concursos de diversas cadeas, entre elas a Televisión de Galicia: Tequelexou, Supermartes, ou As tardes de Ana.
Tamén ten traballado ocasionalmente no teatro, como actor en series de televisión, ou como contertulio en programas de radio.
Nadia: The Secret of Blue Water
Nadia: The Secret of Blue Water (ふしぎの海のナディア, Fushigi no Umi no Nadia) é unha serie de anime dos estudos Gainax inspirada nas novelas de Jules Verne, particularmente Vinte mil leguas baixo dos mares. A serie dirixiuna Hideaki Anno, os personaxes deseñounos Yoshiyuki Sadamoto e a música é de Shirō Sagisu.
Os protagonistas son un rapaz orfo, Jean, que vive cos seus tíos e Nadia, unha rapaza de 14 anos que traballa nun circo e que desexa volver ó seu fogar en África. A serie emitiuna orixinalmente no Xapón entre 1989 e 1991 a NHK, constituíu un enorme éxito e no canto dos 30 episodios previstos emitíronse 39 pero os episodios suplementarios, do 23 ao 34, realizados por pequenos estudos do Xapón e Corea do Sur amosan unha menor calidade nas imaxes.
Fender
A Fender Musical Instruments Corporation é o primeiro fabricante mundial de instrumentos de corda, e en Estados Unidos é o principal fabricante de guitarras eléctricas de corpo sólido, con deseños que inclúen as famosas Stratocaster e Telecaster. Fender tamén se considera a inventora dos baixos eléctricos de corpo sólido, que agora son fundamentais no rock, jazz, country, funk, e moitos outros tipos de música popular. Ten a súa sede en Scottsdale (Arizona, nos Estados Unidos).
A compañía fabrica instrumentos como guitarras acústicas, baixos eléctricos, mandolinas, banjos e violíns, así como amplificadores de guitarra e baixo e equipos de directo. Tamén fabrican pianos eléctricos, os famosos Fender Rhodes. Outras marcas de Fender son: Guild (guitarras acústicas e eléctricas), Rodriguez (guitarras clásicas), Benedetto (guitarras de jazz), SWR (amplificación de baixos) e Squier (modelos económicos).
Orixes
A compañía comezou a funcionar co nome 'Fender's Radio Service a finais de 1938 en Fullerton (California). Como técnico de electrónica cualificado, a Leo Fender non só lle encargaron arranxar radios, tamén reparou fonógrafos, amplificadores de son domésticos, sistemas de PA e amplificadores de instrumentos musicais (nese tempo a meirande parte destes aparellos eran só variacións dun sinxelo circuíto de válvulas). Todos os deseños estaban baseados nas investigacións da compañía Western Electric nos anos 30, e usaban válvulas para a amplificación. O negocio de Fender tamén alugaba sistemas de PA deseñadas e construídas poe el mesmo. Leo empezou a interesarse polos fallos de deseño dos amplificadores de instrumentos e comezou construíndo un feixe de amplificadores baseados nos seus propios deseños ou en modificacións súas de modelos existentes.
A primeira gran serie de amplificadores fabricouse en 1948. Estes foron coñecidos como "tweed amps", debido a que estaban cubertos do mesmo tipo de tea usados nas maletas nese tempo, e ese tipo de tea chámase tweed. Eses amplificadores tiñan unha gama de potencia de saída que ía dos 3 aos 75 watts. Ese período foi un dos que tiveron máis innovacións e cambios. Leo fixo o Tweed Princeton en 1948 para a súa guitarra lap steel Professional de 8 cordas (cunha vida moi curta, xa que posteriormente se centraría nos modelos de 6 cordas para estudantes), e máis tarde o Princeton converteríase nun amplificador de válvulas push-pull de clase AB. Ese mesmo ano tamén construíu un amplificador single-ended clase A semellante ao Fender Champ, co transformador de saída montado no bastidor do altofalante e sen ningún tipo de retroalimentación negativa.
Primeiros instrumentos de corpo sólido
No ano 1949 Fender comezou a sentir interese sobre as vantaxes dos corpos sólidos para os instrumentos eléctricos, e en 1950 comezou a desenvolver unha guitarra eléctrica de corpo sólido. Os primeiros exemplares vendidos, cunha pastilla sinxela, foron coñecidos como Esquire, e despois de menos de 50 exemplares construídos foron substituídos debido a problemas de fabricación. A Esquire deixou de fabricarse e deu paso a un modelo con dúas pastillas bautizado como Broadcaster. Ese nome era usado por unha gama de baterías de Gretch e Fender decidiu cambialo nacendo así a Fender Telecaster, a primeira guitarra de corpo sólido fabricada en serie e un dos modelos máis populares de Fender. 225px|miniatura|Esquema da patente do [[Fender Precision Bass|Precision Bass]] Tamén en 1950 Leo Fender comezou a traballar no prototipo do Precision Bass. Aparecido ao ano seguinte, o Precision Bass converteuse no primeiro baixo eléctrico en ser amplamente utilizado. Foi un instrumento revolucionario para a súa época e tivo un grande impacto na música popular.
En 1954, despois do éxito da Telecaster, Leo Fender, xunto con Freddie Tavares e George Fullerton, deseñou a Fender Stratocaster. Moitos dos primeiros guitarristas en usar o seu anterior modelo desexaban unha guitarra máis elaborada que puidese usarse no jazz e na música folk, e seguindo as súas recomendacións nacería a Stratocaster, converténdose na guitarra eléctrica máis popular ata a actualidade e unha referencia no deseño e construción deste tipo de instrumentos a partir de entón.
A mediados da década apareceron as guitarras para estudantes Fender Musicmaster e Fender Duo-Sonic, basicamente o mesmo modelo pero cunha e dúas pastillas respectivamente. En 1958 lanzaría ao mercado a Fender Jazzmaster, unha guitarra máis cara que a Startocaster destinada ao mercado dos guitarristas de jazz. Pero Fender non conseguiu chegar ao seu público obxectivo e a comezos dos 60 acabaría sendo usada por músicos de surf rock. Deixou de estar de moda nos 70, rematando a súa produción en 1976. Nos anos 80 os músicos indie popularizarían a Jazzmaster e volvería a fabricarse novamente.
Venda á CBS
A comezos de 1965, debido á súa delicada saúde, Leo Fender vendeu as súas compañías á Columbia Broadcasting System (CBS) por 13 millóns de dólares. CBS entraba así no campo da fabricación de instrumentos ao adquirir todas as compañía de Fender (Fender Sales, Inc., Fender Electric Instrument Company, Inc., Fender Acoustic Instrument Company, Inc., Fender-Rhodes, Inc., Terrafen, Inc., Clef-Tronix, Inc., Randall Publishing Co., Inc., e V.C. Squier Company), ademais de Electro-Music Inc., baterías Rogers, pianos Steinway, frautas Gemeinhardt, arpas Lyon & Healy, órganos Rodgers e órganos Gulbransen.
A venda foi considerada positiva, pero significou unha redución na calidade dos produtos de Fender. Realizáronse cambios estéticos nos instrumentos, como un caravilleiro máis grande despois de 1965/1966 en certos instrumentos, ou marcadores de trastes en forma de bloque en 1966. Un logo negro nos caravilleiros ou placas de aluminio con etiquetas de cor azul ou vermello nos amplificadores convertéronse en estándares a partir de 1968. Nas guitarras, a unión do mastro e o corpo de catro parafusos pasou a tres.
Durante a época con CBS a compañía presentou novos modelos de instrumentos e amplificadores. A Fender Starcaster foi particularmente infrecuente debido ao seu corpo semi-sólido e ao seu caravilleiro completamente distinto ao do resto dos modelos de Fender. A Starcaster tamén incorporaba unha pastilla humbucking deseñada por Seth Lover. Esta pastilla tamén deu lugar a aparición de 3 novas encarnacións da Telecaster. Aínda que recentemente o uso por parte de Jonny Greenwood de Radiohead aumentou o status da Starcaster, os instrumentos da era da CBS son polo xeral menos codiciados que os modelos anteriores creados por Leo Fender antes de 1965.
Na actualidade
En 1985, nunha campaña iniciada polo entón presidente da división CBS Musical Instruments, William Schultz, os empregados da Fender Electric Instrument Manufacturing Company mercaron a compañía á CBS e renomeárona como Fender Musical Instruments Corporation.
Na venda non estaban incluídas as instalacións e a maquinaria, polo que a compañía tivo que empezar case de cero. O trato incluía só o nome, a propiedade intelectual e algunhas pezas sobrantes, polo que nun principio importou as guitarras a fabricantes estranxeiros. Co obxectivo de ter un maior control sobre a calidade dos instrumentos abriuse unha fábrica en Corona (California) ese mesmo ano, e outra en Ensenada, México en 1987.
En 1991 a empresa trasladou as súas oficinas centrais de Corona a Scottsdale, Estados Unidos1Scottsdale (Arizona), aínda que ten oficinas tamén en Inglaterra, Francia, Alemaña, Xapón, México, os Países Baixos, España e Suecia.
Fender fabrica as súas guitarras de mellor calidade na súa factoría de Corona, e outros instrumentos de calidade media-alta en Ensenada. Fender tamén contrata a fabricantes asiáticos para que realicen as guitarras da marca máis económicas Squier. As guitarras antigas e as fabricadas nos Estados Unidos son as mellor consideradas, pero as feitas no Xapón antes dos anos 90 tamén se consideran boas guitarras. As Fender construídas en Ensenada destínanse principalmente para a exportación, un rol que antes tiñan as Fender xaponesas. Estas últimas na actualidade fabrícanse especificamente para o mercado xaponés, con só un pequeno número para a exportación.