cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Concello de Solna
Solna é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo, situado xusto ao norte do centro da cidade de Estocolmo. A súa capital é Solna e a meirande parte das densamente poboadas áreas do concello forman parte da área urbana de Estocolmo, coa excepción de Sörentorp (coa antiga academia de policía) que no ano 2015 separouse de Estocolmo e incluíuse na agolomeración urbana de Upplands Väsby e Sollentuna.
Solna é o terceiro concello máis pequeno de Suecia en extensión, cunha superficie de tan só 20 km². En termos de poboación Solna é o 27º municipio máis grande do país, con 84 620 habitantes en 2022.
O municipio de Solna está no sur do landskap de Uppland. Ao sueste, sur e suroeste limita co concello de Estocolmo, ao oeste co de Sundbyberg, ao noroeste co de Sollentuna e ao nordés co municipio de Danderyd, todos eles no condado de Estocolmo.
HIFK Fotboll
O HIFK Fotboll (Idrottsföreningen Kamraterna, Helsingfors) é un equipo de fútbol da cidade de Helsinqui, Uusimaa (Finlandia). É a sección de fútbol do club polideportivo HIFK, fundado en 1897, mentres que a sección foi fundada en 1907. En 2020 compite na Veikkausliiga, a máxima categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no Telia 5G -areena, un estadio con capacidade para 10 770 persoas situado no distrito de Töölö. O seu uniforme titular é camiseta vermella e pantalón branco, mentres que a reserva é completamente branca.
O HIFK gañou o campionato finlandés en sete ocasións (1930, 1931, 1933, 1937, 1947, 1959 e 1961) e foi subcampión da Suomen Cup unha vez (1959). En 2019 equipo ocupaba a décimo primeira posición na clasificación histórica da liga.
Cela, Seixón, Friol
Cela é un lugar da parroquia de Seixón no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
LE-5A
LE-5A foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi derivado do LE-5 e usado como motor da segunda etapa nos foguete H-II. Foi sucedido polo motor LE-5B, con varias melloras.
Seixón de Abaixo, Seixón, Friol
Seixón de Abaixo é un lugar da parroquia de Seixón no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Pedranegra, Seixón, Friol
A Pedranegra é un lugar da parroquia de Seixón no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
LE-5B
LE-5B foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi derivado do LE-5 e o LE-5A e usado como motor da segunda etapa nos foguete H-II e H-IIA. Usaba o hidróxeno para arrefriar a cámara de combustión e o gas resultante usábase para impulsar a turbina.
Eohippus
Eohippus é un xénero extinto fósil de mamíferos ungulados da familia dos équidos. A única especie recoñecida é E. angustidens, a cal tradicionalmente fora considerada unha especie do xénero Hyracotherium. Os seus restos atopáronse en América do Norte e datan do Eoceno temperán, piso Ypresiano.
Descubrimento e clasificación
miniatura|esquerda|Reconstrución feita por [[Heinrich Harder]] miniatura|esquerda|Reconstrución feita por [[Charles R. Knight]] En 1876, Othniel C. Marsh describiu un esqueleto atopado como Eohippus validus, a partir do grego ηώς (eōs, 'mencer') e ιππος (hippos, 'cabalo'), polo que significaría 'cabalo do mencer'. As súas semellanzas co fósil Hyracotherium leporinum descrito previamente por Richard Owen foron sinaladas formalmente nun artigo de 1932 de sir Clive Forster Cooper. Como consecuencia, E. validus foi reclasificado no xénero Hyracotherium, o cal tiña prioridade como nome de xénero, así que Eohippus se considerou sinónimo júnior deste xénero durante bastante tempo. Máis recentemente encontrouse que Hyracotherium era un grupo parafilético de especies, polo que foi dividido e agora este xénero só inclúe a especie H. leporinum de Owen (distinta de Eohippus). Por outra parte, determinouse que E. validus era idéntico a unha especie que xa fora nomeada antes, Hyracotherium angustidens (Cope, 1875), e o nome binomial resultante aceptado é entón Eohippus angustidens.
Tamaño
En moitos libros é común que Eohippus sexa descrito como un animal "do tamaño dun pequeno Fox Terrier". Esta antiga analoxía era tan curiosa que mesmo Stephen Jay Gould escribiu un ensaio sobre ela (The Case of the Creeping Fox Terrier Clone, O caso do clon do fox terrier que se arrastraba, recompilado no seu libro Bully for Brontosaurus, ~Afortunado brontosauro), na cal concluíu que Henry Fairfield Osborn, de quen procede a frase, que o describira nun folleto amplamente distribuído, e que era un entusiasta cazador de raposos, fixo unha asociación natural entre os cabalos e os cans que os acompañan. Eohippus mide aproximadamente 30,5 cm de alto ata a cruz, polo que é comparable a un Fox Terrier, que mide uns 33 cm ata a cruz.
Bandeira dos hopi
A bandeira dos hopi é utilizada polo pobo hopi de Arizona que vive na reserva Hopi, nos Estados Unidos de América, a cal está rodeada pola Nación Navajo. A bandeira é unha tricolor vertical coas cores turquesa, branco e amarelo, e co símbolo dos hopi no medio. A bandeira vai acompañada dunha franxa vermella.
María Cabezudo Chalons
Traxectoria
A familia da súa nai era de orixe francesa que residía en Badaxoz desde o século XVIII e o seu pai de orixe palentina. Foi membro da sección literaria do Liceo de Badaxoz xunto a Carolina Coronado. Este Liceo creouse en 1844, sendo unha das súas principais promotoras Coronado. Xurdiu tamén un xornal, primeiro chamado Liceo de Badajoz (1844) e con posterioridade ''El Pensamiento. Periódico de Literatura, ciencias y artes'' (1844-1845). Nel colaborou Cabezudo xunto á tamén poetisa Vicenta García Miranda.
Prosopographia Imperii Romani
A Prosopographia Imperii Romani, abreviado PIR, é unha obra histórica colectiva usada para establecer a prosopografía de personaxes destacados do Imperio romano. O período de tempo cuberto esténdese desde a batalla de Accio, no 31 a. C., até o reinado de Diocleciano. O volume final da segunda edición, coñecida como PIR2, apareceu en novembro de 2015. Para períodos posteriores ao século III que a PIR non cobre, existe a Prosopography of the Later Roman Empire de Arnold Hugh Martin Jones, J. R. Martindale e John Morris.
María Cabezudo Chalons
Traxectoria
En 1845, un poema seu formou parte do Pensil del bello sexo, considerada a primeira antoloxía de poetisas de España. Tamén foi publicado un poema seu en ''Los hijos de Eva. Semanario de literatura, ciencias y artes'', revista que comezou a publicarse en Alacant o 14 de xaneiro de 1849 e despois continuou en Madrid o 14 de outubro durante catro meses. Outras colaboradoras de devandita revista foron Carolina Coronado, Amalia Fenollosa, Dolores Cabrera, Robustiana Armiño e Gertrudis Gómez de Avellaneda. Este poema foi publicado a instancias de Coronado e nel, Cabezudo, evocaba lugares, personaxes e experiencias dunha vida non vivida reflectindo as súas ansias de liberdade.
Prosopographia Imperii Romani
Os persoeiros están dispostos a partir dos nomes da gens. Igualmente, aparecen enumerados e citados nas partes máis significativas das fontes coñecidas (especialmente inscricións, papiros e moedas), a partir das cales recompílase un esquema biográfico. Aparecen enumeradas as funcións, os cargos, as relacións de parentesco (tamén en forma de Stemmata) e as posibles actividades literarias. As entradas están escritas en latín.
María Cabezudo Chalons
Traxectoria
Ademais outros poemas conserváronse nun manuscrito autógrafo. Está formado por 32 composicións, aínda que a dedicada ao xornalista e escritor Gabino Tejado foi copiada por duplicado (“Acento sonoro de tierna poesía”). A maior parte dos poemas foron compostos durante a época da súa colaboración co Liceo, entre 1845 e 1849. Dous deles están datados en 1850 en Badaxoz; algúns de 1851 e 1852 foron escritos durante as súas estancias en agosto no Balneario de Baños de Montemayor; un conxunto datado en 1867 e un par de décadas despois, de 1890 e 1898. Dous deles foron publicados en El Pensamiento. Tamén se conserva un diario dedicado a Coronado no que se pon manifesto a influencia desta nas poetisas que formaban esa irmandade lírica.
Prosopographia Imperii Romani
Primeira edición
Do mesmo xeito que outros proxectos en estudos clásicos, o PIR foi ideado no século XIX por iniciativa de Theodor Mommsen na Academia de Berlín. A primeira edición publicouse en Berlín na liña dos traballos académicos da escola historicista de economía, que lograra o proxecto dun corpus de tódalas inscricións latinas, o Corpus Inscriptionum Latinarum. Dirixida por Elimar Klebs, Hermann Dessau e Paul von Rohden, a primeira edición do PIR editouse en tres volumes desde 1897 até 1898.
Bandeira dos hopi
Historia
En 2002, Leigh Kuwanwisiwma propuxo un deseño de bandeira para o pobo. As conversas sobre a adopción dunha bandeira xurdiron en 1993, mais a bandeira actual só se adoptou na primavera de 2002. O deseño foi impreso no xornal tribal e fomentáronse os comentarios sobre a bandeira. A bandeira representa o modo de vida hopi e chámase Naatoyla en lingua hopi.
Prosopographia Imperii Romani
Segunda edición
A partir das novas e abondosas achegas arqueolóxicas, a obra quedou obsoleta e a Academia de Berlín, en 1915, decidiu a súa actualización. O primeiro volume desta segunda edición estivo a cargo de Edmund Groag e Arthur Stein quen reuniron nel as letras A e B e foi publicado en Berlín en 1933. A seguir, o segundo volume (letra C) foi publicado en 1936.
A súa continuidade foi interrompida pola Segunda guerra mundial mentres se traballaba no terceiro volume, letras D-F (1943). Trala guerra retomáronse os traballos, baixo a dirección de A. Stein e, posteriormente a partir de 1951, de Leiva Petersen na Academia Alemá de Ciencias (máis tarde Academia de Ciencias da RDA), mais dun xeito moi limitado. Non foi até despois da unificación alemá que o proxecto colleu novos pulos, na Academia de Ciencias e Humanidades de Berlín-Brandeburgo, fundada en 1992. Dende ese momento, estivo dirixido por K. Wachtel e cando se xubilou en 2002, foi substituído por Matthäus Heil. Mantívose como proxecto da Academia até 2006 e, daquela, estaba impreso o fascículo até a letra S. A partir de aí, continuaron a Academia de Berlín-Brandeburgo e a Fundación Fritz Thyssen. En novembro de 2015, apareceu o derradeiro fascículo coas letras restantes, U/V-Z, o que marcou o remate da segunda edición despois de 82 anos.
Bandeira dos hopi
Símbolo hopi
O Tuuwaqatsi ou símbolo da terra é o principal símbolo do pobo hopi. Donald Healy fala del no seu libro "Native American Flags":
Prosopographia Imperii Romani
Segunda edición
Esta segunda edición do PIR inclúe notas para tódolos senadores romanos coñecidos, os équites e algúns funcionarios públicos que non son de rango ecuestre, como os libertos imperiais manumitidos que están testemuñados na tradición literaria. Tamén se inclúen os emperadores romanos, as súas familias e príncipes estranxeiros relacionados co Imperio.
As entradas no PIR están indexadas pola letra inicial do nome, logo polo número da entrada. Por exemplo, Claudio Pompeiano corresponde á entrada PIR C 0970; é dicir, a entrada 970 baixo a letra C.
En Internet
Por outra banda, dende 1998, as entradas se foron creando coa axuda dunha base de datos que non se actualizou dende outubro de 2004 e está marcada como completa. En Internet, está dispoñoble unha listaxe de palabras clave das persoas incñuídas na lista e unha base de datos con suplementos (engadidos) ao volumes xa publicados.
Elxokas
Elxokas, de nome Joaquín Domínguez Portela, nado en Lugo o 13 de abril de 1991, é un influenciador, streamer, youtuber e creador de contido en Twitch e YouTube. Comezou como streamer en 2018 en Twitch creando contido do videoxogo Warcraft. En 2019 era xa o creador de contido máis grande da comunidade hispanofalante nesta categoría. Durante a súa traxectoria xuntouse con outros personaxes famosos e influenciadores actuais como Ibai Llanos.
En 2021 presentou EL XOKAST, un podcast onde trata de persoas e grupos de música urbana, entre os cales Natos y Waor, Prok e SFDK. Elxokas confirmou que nun futuro realizaría máis entrevistas da mesma temática, asegurando que o proxecto seguía activo.
Actualmente ten 1,63 millóns de suscritores na canle principal de YouTube e está situado como streamer número 58 do mundo e como número 12 con máis subscritores de Twitch no ámbito hispanofalante con arredor de tres millóns, por riba de celebridades como Auronplay e Ibai Llanos.
Traxectoria
Elxokas naceu en Lugo fillo de pai da Coruña e nai de Abadín, que levan un salón de peiteado no centro de Lugo. Cando neno cursou os estudos básicos no Colexio Rosalía de Castro en Lugo e a secundaria no Colexio Fingoi. Para cursar a súa carreira universitaria de Publicidade e Mercadotecnia trasladouse a Salamanca, e a Madrid para un máster de posprodución audiovisual.
O 8 de xaneiro de 2018 comezou en Twitch especializándose na primeira versión de Word of Warcraft de 2004, converténdose no maior streamer de España neste xogo e un dos máis destacados de Europa, cun promedio de 2500 espectadores por retransmisión en directo.
Ó longo da súa carreira de streamer, os seguidores de Elxokas creceron en tódalas súas plataformas, o que levou a que outros creadores de contido como Elrubius o invitasen a eventos nacionais como o do 9 de xaneiro de 2021, un dos maiores acontecementos creados na comunidade de streamers e youtubers, onde Elxokas tivo a oportunidade de aproveitar a súa capacidade comunicativa e converterse nun dos creadores de contido máis relevantes de Twitch.
Sucampo, Seixón, Friol
Sucampo é un lugar da parroquia de Seixón no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Elxokas
Traxectoria
Despois desta aparición en Rust, o seu impacto e a viralización dos seus vídeos tiveron tanta repercusión que o invitaron a participar en La Resistencia de Movistar Plus ou en podcasts como The Wild Project de Jordi Wild ou Charlando tranquilamente de Ibai Llanos.
Durante o ano 2021 foi nominado e gañador do premio ESLAND na categoría de "streamer revelación do ano".
Seixón de Arriba, Seixón, Friol
Seixón de Arriba é un lugar da parroquia de Seixón no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Elxokas
Traxectoria
A comezos do 2022 consegiu o máximo na plataforma Twitch por conseguir 1.2 millóns de espectadores simultáneos mentres participaba no evento Squid Games para o videoxogo Minecraft, inspirado na serie de Netflix, chegando a ser a terceira transmisión máis vista ata daquela, só por baixo de Ibai Llanos con 3.35 millóns (durante a "Velada del año") e TheGrefg con 2.47 millóns.
Palacio Real de Exposicións
O Edificio Real de Exposicións é un edificio Patrimonio da Humanidade en Melbourne, Victoria, Australia, construído entre 1879 e 1880 como parte do movemento expositivo, que presentou máis de 50 exposicións entre 1851 e 1915 en todo o mundo. O edificio ocupa aproximadamente 26 ha., ten unha lonxitude de 150 m. e está rodeado por catro rúas da cidade. Atópase no 9 Nicholson Street nos Xardíns Carlton, flanqueado polas rúas Victoria, Carlton e Rathdowne, no extremo nordés do distrito central de negocios. Construíuse para albergar a Exposición Internacional de Melbourne en 1880–81, despois acolleu a Exposición Internacional do Centenario aínda máis grande en 1888, e a inauguración formal do primeiro Parlamento de Australia en 1901. O edificio é representativo do diñeiro e do orgullo que tiña Victoria na década de 1870. Ao longo do século XX, seccións e ás máis pequenas do edificio foron obxecto de demolición e incendio, con todo, o edificio principal, coñecido como o Gran Salón, sobreviviu.
Elxokas
Controversias
Ó longo da súa carreira e especialmente en 2021 Elxokas se atopou con varias polémicas xeneradas a partir de comentarios fóra de contexto e erros que el mesmo recoñeceu cometer. Una das polémicas máis importantes foi en relación coas súas contas monicreque, onde se descubriu que usaba contas en Twitter para defenderse, insultar os seus detractores e desprestixiar outros creadores.
Outra polémica tivo lugar cando retransmitiu un directo onde lía os comentarios que os seus espectadores deixaban na leria sobre o consumo de alcohol e drogas ó saír de festa, e un dos seus seguidores recoñecía que lle gustaba ir ás discotecas sen beber nada para "amizarse coas camareiras", o cal lle lembraba o xeito de ligar dun dos seus amigos. Estas palabras xeraron comentarios e críticas cara a Elxokas nas redes sociais e houbo quen resaltou a pouca ética deste xeito de actuar e quen defendía que estes discursos fomentaban a "cultura da violación". Nunha entrevista con Rocío Vidal (coñecida como La gata de Schrödinger) respondeu as críticas comentando que as súas palabras se malinterpretaran e sacaran de contexto, aclarando que el tiña a pretensión de falar sobre os problemas e as avantaxes de beber ó saír pola noite e non dun trato abusivo ás mulleres, mentres defendía o seu amigo.
Palacio Real de Exposicións
Historia
thumb|right|250px|Vista aérea dos Xardíns Carlton, onde se atopa o edificio. left|thumb|200px|Litografía do edificio en 1880. Observe as ás traseiras que xa non existen. O Palacio Real de Exposicións deseñouno o arquitecto Joseph Reed do estudo de arquitectura Reed & Barnes, que tamén deseñou o Melbourne Town Hall, a Biblioteca Estatal de Victoria, e os xardíns de estilo barroco. Foi o deseño máis grande realizado por Reed e Barnes. Segundo Reed, o deseño ecléctico inspirouse en moitas fontes. Composto por ladrillo, madeira, aceiro e lousa, o palacio de exposicións é representativo dos estilos bizantino, románico, lombardo e renacentista italiano. A cúpula inspiróuse na Catedral de Florencia, mentres que os pavillóns principais foron influenciados polo estilo de Rundbogenstil e varios edificios de Normandía, Caen e París.
O edificio ten a escala da Beaux Arts francesa, cunha planta cruciforme en forma de cruz latina, con longas ás en forma de nave colocadas simétricamente de leste a oeste sobre a cúpula central, e unha á máis curta cara ao norte. O Gran Salón aínda está en fermosas condicións, coroado por un tambor octogonal e unha cúpula que se levanta a 68 metros e con 18,3 metros de diámetro. A cúpula edificouse con estrutura de ferro fundido e madeira e ten unha dobre cuncha.left|thumb|200px|[[The Big Picture (painting)|The Big Picture, inauguración do Parlamento de Australia, 9 de maio de 1901, por Tom Roberts]]
Na cruz, as fiestras do tambor da cúpula traen a luz solar para un espazo aberto luminoso. O interior está pintado coa combinación de cores de 1901, con murais e as palabras "Victoria Welcomes All Nations" baixo a cúpula que sobrevive desde 1888. En 1888 instalouse a iluminación eléctrica para a Exposición Internacional do Centenario, converténdoa nunha das primeiras do mundo accesibles durante a noite. A decoración interior cambiou entre as dúas exposicións de 1880 e 1888. En 1880, os muros quedaron espidos e as carpinterias das fiestras e das portas pintáronse de cor verde. En 1888, as paredes pintáronse por primeira vez. A decoración foi do deseñador de interiores John Ross Anderson.
Construído por David Mitchell, quen tamén construíu a Igrexa dos Escoceses e a Catedral de San Patricio. Tamén foi o pai da famosa soprano Dona Nellie Melba, que cantou na inauguración da Provisional Parliament House en Camberra en 1927. Mitchell era membro do Consello da Real Sociedade Agraria e tamén da Asociación de Construtores e Contratistas.
Lee Remick
Lee Ann Remick, nada en Quincy (Massachusetts) o 14 de decembro de 1935 e finada nos Ánxeles (California) o 2 de xullo de 1991, foi unha actriz estadounidense.
Palacio Real de Exposicións
Historia
A primeira pedra púxoa o gobernador de Victoria George Bowen o 19 de febreiro de 1879 e completouse en só 18 meses, inaugurandose o 1 de outubro de 1880, para a Exposición Internacional de Melbourne. O edificio consistía nun Gran Salón de máis de 12.000 metros cadrados, flanqueando anexos inferiores ao norte nos lados leste e oeste, e moitas galerías temporais entre eles.
Lee Remick
Traxectoria
En 1957 casou co produtor e director Bill Colleran con quen tivo dous fillos. Divorciáronse once anos despois.
Na década de 1960 demostrou o seu talento na interpretación con filmes como Río salvaxe (1960) con Montgomery Clift e dirixido por Elia Kazan, Días de viño e rosas (1962), unha filme sobre o alcoholismo coprotagonizado por Jack Lemmon e dirixido por Blake Edwards que lle valeu unha candidatura ao Óscar; Experiment in Terror (1962) tamén de Edwards e con Glenn Ford, The Running Man (1963) de Carol Reed, Wheeler Dealers (1963) de Arthur Hiller, Baby the Rain Must Fall (1965) de Robert Mulligan, The Detective (1968) de Gordon Douglas, ou No Way to Treat a Lady (1968) de Jack Smight.
Palacio Real de Exposicións
1880–1901
Na década de 1880, o edificio acolleu dúas grandes exposicións internacionais: a Exposición Universal de Melbourne en 1880 e a Exposición do centenario de Melbourne en 1888, que celebraba un século de asentamento europeo en Australia. O evento máis significativo que ocorreu no edificio de exposicións foi a apertura do primeiro Parlamento de Australia o 9 de maio de 1901, despois da inauguración da Commonwealth de Australia o 1 de xaneiro. Despois da inauguración oficial, o Parlamento Federal trasladouse á Victorian State Parliament House, mentres que o Parlamento Victoriano trasladouse ao palacio de exposicións durante os seguintes 26 anos.
O 3 de setembro de 1901, a Condesa de Hopetoun, esposa do Gobernador Xeral, anunciou os gañadores dun concurso para deseñar a Bandeira Nacional Australiana. Unha bandeira grande, de 5,5 metros por 11 metros, despregouse e ondeouse sobre a cúpula do Palacio Real de Exposicións.
1901–1979
thumb|dereita|O edificio dende a piscina left|thumb|O edificio de exposicións usado como hospital durante a pandemia de gripe de [[Gripe de 1918|1919.]] En 1902, o edificio acolleu a Exposición Internacional Federal Australiana. O período posterior a esta época viu o edificio utilizado para moitos fins. Durante a epidemia de gripe de 1919, o edificio usouse como hospital. thumb|left|200px|Palacio Real de Exposicións desde a avenida principal dos [[Xardíns Carlton, Melbourne|Xardíns Carlton ]] A medida que decaeu, coñeceuse despectivamente polos veciños como O elefante branco na década de 1940 e na década de 1950, como moitos edificios de Melbourne daquela época, estaba destinado a ser substituído por bloques de oficinas. En 1948, os membros do Concello de Melbourne someteron isto a votación e decidiuse por pouco non demoler o edificio. A á do edificio que antes albergaba o Melbourne Aquarium ardeu en 1953. Foi sede dos Xogos Olímpicos de 1956, onde se disputaron as competicións de baloncesto, halterofilia, loita e a parte de esgrima do péntatlon moderno. Durante as décadas de 1940 e 1950, o edificio un salón de baile no que se celebraban bailes regulares semanais. Durante algunhas décadas deste período tamén realizou exposicións náuticas, mostras de automóbiles e outras mostras habituais do fogar e da industria da construción. Tamén se utilizou durante as décadas de 1950, 1960 e 1970 para a matrícula na escola secundaria estatal e para os exames do certificado de educación do estado de Victoria, entre os seus diversos propósitos. O anexo occidental demoliuse na década de 1970. O último anexo orixinal restante, o gran salón de baile, demolíuse en medio da controversia en 1979. Foi substituído por un novo edificio na mesma pegada que proporcionaba máis espazo de exposición, revestido de espellos, en 1980. O 1 de outubro de 1980, durante unha visita a Victoria, a Princesa Alexandra descubriu unha placa que conmemoraba tanto a inauguración do novo "Salón do Centenario" de espello de cristal, como o centenario do edificio. Tamén descubriu unha segunda placa que conmemora a entrega do título "Real" ao edificio pola súa Maxestade a Raíña.
1980-presente
thumb|220px|Palacio Real de Exposicións [[Melbourne Royal Exhibition Building (lado leste)]] Tras o clamor pola demolición do salón de baile e o nomeamento de novos Padroados e unha nova Cátedra en 1983, o patrimonio do edificio comezou a verse tan importante como proporcionar un espazo moderno para exposicións.
LE-7
LE-7 foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi usado como motor da primeira etapa nos foguete H-II. O motor non podía regularse en potencia e voou por primeira vez en 1994. Foi sucedido polo motor LE-7A.
Palacio Real de Exposicións
1980-presente
A primeira avaliación de conservación do edificio realizouna Alan Willingham en 1987, e durante as décadas seguintes o Gran Salón renovouse e restaurouse progresivamente. En 1996, o entón primeiro ministro de Victoria, Jeff Kennett, propuxo o localización e construción do Museo Estatal de Melbourne no aparcadoiro do norte, que implicou a demolición dos anexos dos anos 60 en 1997–98.thumb|left|150px|A sala principal dentro do edificioA bienal Melbourne Art Fair celebrouse no Palacio Real de Exposicións de 1988 a 2014. O Partido Laborista, o Concello de Melbourne e algúns da comunidade local opuxéronse duramente á localización do Museo de Melbourne preto do recinto do palacio de exposicións. Debido á campaña comunitaria que se opuxo ao desenvolvemento do museo, John Brumby, entón líder da oposición estatal, co apoio do Concello de Melbourne, propuxo o nomeamento do Palacio Real de Exposicións para a lista de Patrimonio Mundial. O nomeamento ao patrimonio mundial non avanzou ata a elección do Partido Laborista do Estado de Victoria como novo goberno en 1999. right|thumb|220px|Fonte do Royal Exhibition Building O 1 de xullo de 2004, o Palacio Real de Exposicións e os Xardíns Carlton catalogáronse como Patrimonio da Humanidade, o primeiro edificio de Australia ao que se lle concedeu este status. A lista do patrimonio indica que "O Palacio Real de Exposicións é o único gran edificio de exposicións do século XIX existente en Australia. É un dos poucos grandes edificios de exposicións do século XIX que sobreviviron en todo o mundo". En outubro de 2009, o Museo Victoria embarcouse nun importante proxecto para restaurar o antigo xardín alemán do patio occidental. A zona fora cuberta por asfalto na década de 1950 para aparcar coches.
Lee Remick
Traxectoria
Nesa década tamén volveu á pequena pantalla e aos escenarios de Broadway, onde brillou e foi recompensada cunha candidatura ao Premio Tony pola súa interpretación na obra Wait until Dark.
A alternancia entre os medios continuou nos anos setenta, cando Lee aumentou as súas aparicións televisivas. No cine destacaron títulos como Ás veces unha grande noción (1971) de Paul Newman, The Omen (1976) de Richard Donner, Telefon (1977) de Don Siegel ou The Europeans (1979) de James Ivory.
Durante os anos 80 e 90 continuou a traballar case exclusivamente en producións de televisión e ela mesma, xunto con Peter Duchow e James Garner, fundou a súa propia produtora en 1988.
Despois de divorciarse de Colleran en 1968, casou con William Rory Gowans en 1970, que quedou viúvo o 2 de xullo de 1991 cando a actriz de Massachusetts morreu de cancro nos Ánxeles. Só tiña 55 anos.
Concello de Gotemburgo
Gotemburgo é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. A súa capital é a cidade de Gotemburgo.
A zona oriental do concello ten un leito rochoso moi agrietado que forma unha paisaxe de fisuras con con alturas en forma de zócolo con vales entre elas. Cara a costa os vales fanse máis anchos e nalgunha partes fórmanse chairas. Gotemburgo é a segunda cidade industria máis de Suecia tras Estocolmo. Ademais, o municipio é tamén unha importante área comercial e navieira, e hai un amplo sector de educación e investigación.
Tras a fundación do concello no ano 1971 a poboación disminuíu fortemente durante o seguinte decenio. Posteriormente a tendencia ten sido positiva.
Destinolibro
miniatura|Detalle da portada do n.º 226. Destinolibro é unha colección literaria en lingua castelá de Ediciones Destino, Barcelona, de libros en edición de peto, publicados de 1975 a 2009.
O deseño das cubiertas correu a cargo inicialmente do impresor e pintor alemán Erwin Bechtold.
O Pedroso, Seoane da Pregación, Friol
O Pedroso é un lugar da parroquia de Seoane da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
LE-7A
LE-7A foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi usado como motor da primeira etapa nos foguete H-IIA e H-IIB que tivo como predecesor ao LE-7. O motor ten un ciclo de combustión en dúas etapa e voou por primeira vez en 2001.
Concello de Dorotea
Dorotea (saami meridional: Kraapohken tjïelte e ás veces Döörten tjïelte) é un municipio sueco (kommun) do condado de Västerbotten. Atópase no landskap de Lappland, con pequenas partes nos de Ångermanland e Jämtland. A súa capital é Dorotea con 1 706 habitantes, sendo o seu único núcleo urbano e onde en 2015 vivía o 54,4% da poboación do concello.
As partes occidentais do municipio están formadas por montañas, mentres que as partes do sueste están formadas principalmente por marismas. A economía baséase principalmente na industria manufactureira, nas actividades públicas e na agricultura e silvicultura, aínda que o turismo está aumentando considerablemente.
Xeografía
O municipio limita ao norte co concello de Vilhelmina e ao leste co de Åsele, os dous no condado de Västerbotten, e ao sur co de Sollefteå no condado de Västernorrland e o de Strömsund no condado de Jämtland.
O concello é un dos máis meridionais do condado de Västerbottens e do landskap de Lappland. Debido a iso á veces o concello é coñecido como a porta sur de Lappland.
Topografía e hidrografía
Os contrafortes máis orientais dos Alpes Escandinavos, así como o pico de Norra Borgafjällen, que acada os 1 477 metros sobre o nivel do mar, conforman a zona occidental do municipio. Alí o leito rochoso está formado de amfibolita, o que significa que a vexetación das rexións alpinas componse principalmente de queiroas secas. Ao leste de Borgafjället, no límite con Vilhelmina, atópase a meseta de Blaikfjället que chega aos 724 metros de altura. Na área o leito rochoso é pobre en cal e está cuberto con grandes áreas de bosque primitivo. Unha vexetación máis rica existe por exemplo na reserva natural de Månsberget e cara o lago Ormsjön. A área de morena en Rogenmorän, así como outeiros máis pequenos, atópanse entre as zonas alpinas. As partes do sueste do concello están formadas principalmente por marismas e son parte do lappmark de Åsele e tamén é unha ruta de migración para os renos en Blaikfjäll.
Conservación natural
No ano 2021 había 11 reservas naturais no municipio, das cales Blaikfjället e Gitsfjället eran as máis grandes e que ademais compartía co concello de Vilhelmina. A reserva de Stenbitshöjden esténdese ata o municipio de Åsele. Tamén a reserva de Gäddsjömyran, que a xunta administrativa do condado de Västerbotten describe como "a paisaxe natural máis magnífico do condado", é compartida co municipio de Vilhelmina. Na reserva de Arksjöberget pode atoparse unha flora moi variada.
Áreas urbanas
No concello de Dorotea só existe unha área urbana, Dorotea, que no ano 2020 tiña 1 320 habitantes segundo o Instituto de Estadística de Suecia.
Economía e infraestruturas
A meirandeparte dos empregos atópanse na capital e a economía baséase principalmente na industria manufactureira, os servizos públicos, e a agricultura e silvicultura. Unha das empresas máis grandes dentro da industria manufactureira é o fabricante de caravanas SoliferPolar, que con 75 traballadores era o principal empregador privado do concello en 2020.
O número de persoas empregadas na industria manufactureira e na industria do turismo aumentou considerablemente, mentres que o número deempregados na agricultura e na silvicultura disminuíu.
A estrada 45 cruza o leste do concello. A liña férrea Inlandsbanan tamén atravesa o municipio. Durante o verán o tren ten unha estación no concello.
A Escaravella, Seoane da Pregación, Friol
A Escaravella é un lugar da parroquia de Seoane da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Irmandade Lírica
miniatura|Carolina Coronado
Co nome de Irmandade Lírica adóitase designar a un grupo de mulleres poetas pertencentes ao Romanticismo que se relacionaron e déronse apoio mutuo a través da literatura e do relato das súas inquietudes vitais en España no século XIX. As súas primeiras publicacións están ao redor de 1840. A figura central foi o poeta Carolina Coronado. Crearon un corpus compacto de versos de amor dirixidos primordialmente a outras mulleres, a miúdo poetas. Dúas décadas despois, desapareceu esta solidariedade e ademais o seu corpus literario e a súa autoría feminina empezaron a ser desacreditados e ignorados.
Mantiñan una correspondencia intensa sendo a súa principal promotora Coroado. Así formarían parte deste grupo ademais dela, Vicenta García Miranda, Teresa Verdejo e Durán, Amalia Fenollosa, Rogelia León, Pilar Sinués, Ángela Grassi, Manuela Cambronero, Dolores Cabrera Heredia e Robustiana Armiño, entre outras.
Trazos comúns
O Romanticismo proporcionou ás mulleres, mesmo ás de ideoloxía máis conservadora, a convicción do seu dereito a expresarse liricamente, a pesar de que a palabra poetisa utilizábase paira ridiculizar ás mulleres que puñan en práctica esta convicción, como expresou Rosario de Acuña no seu poema Poetisa. Necesitaban desafogarse pola asfixia que producía en moitas delas o peche obrigado no ámbito doméstico.
As mulleres que se atreveron a escribir e tentaron ser escritoras recoñecidas tiveron que enfrontarse ás adversidades culturais e históricas que as relegaban a un segundo plano. Por iso, desenvolveron estratexias que lles axudaron a sobrevivir como autoras. Tres foron as pioneiras: Josefa Massanés, Gertrudis Gómez de Avellaneda e Carolina Coronado, que publicaron libros entre 1841 e 1843. O que facían primeiro era publicar nunha revista e, despois, pasaban as súas creacións a un libro de poesía, para o que foi importante a axuda de escritoras xa consagradas.
Publicaron en innumerables revistas especializadas para mulleres. Varias escritoras chegaron a ser directoras destas revistas: Angela Grassi do correo da Moda de Madrid e Faustina Sáez de Melgar da Violeta. A maioría comezou a escribir en pobos ou cidades de provincias aínda que cando chegaron a ser escritoras profesionais trasladáronse a Madrid ou Barcelona.
Temas
miniatura|Dores Cabrera e Heredia Carolina Coroado escribiu una serie titulada Cantos de Safo, con ela quixo recuperar a memoria do poeta grega Safo de Mitilene e pór en xogo o seu desexo de liberdade e genealogía feminina buscando referentes na conquista da autoría literaria.
Uno dos temas principais era o amor e a amizade, que se materializa en poemas de recoñecemento nun cruzamento entre sentimentos e regras poéticas. Tomaron dos seus colegas masculinos o vocabulario e as fórmulas da poesía erótica, que lles axudou a expresar nos seus poemas una irmandade espiritual de axuda mutua. Sendo Coroado o centro desta rede de sororidade, foi quen recibiu máis dedicatorias. Algún destes poemas poden ser equívocos xa que hai una indefinición do obxecto erótico e da relación entre a voz lírica e o destinatario do poema. Un claro exemplo é Dores Cabrera e Heredia.
Outro tema que abunda nos seus escritos é o tema do destino dolorosos da muller que vai desde a melancolía de Fenollosa até a exhortación de García Miranda no seu poema A las españolas publicado en 1851.
Tamén defenderon o valor da intelixencia da muller, tan deostado polos seus colegas masculinos. Destaca o poema de Cabrera e Heredia, El hastío. Non reivindicaban dereitos políticos, senón o acceso das mulleres á cultura impresa, á actividade intelectual e á expresión literaria.
Concello de Östersund
Östersund é un municipio sueco (kommun) do condado de Jämtland. A súa capital é Östersund, que tamén é a capital do condado. O concello é o máis grande de Jämtland en número de habitantes, o sexto máis grande de Norrland e o 37º de Suecia. No ano 2022 tiña unha poboación de 64 368 habitantes.
Thomas Nuttall
miniatura|dereita|Thomas Nuttalle entre 1894 e 1895. miniatura|dereita|Memorial de Thomas Nuttall no Missouri Botanical Garden. Thomas Nuttall, nado en Long Preston, condado de Yorkshire (hoxe Yorkshire Norte) o 5 de xaneiro de 1786, e finado en St Helens, condado de Lancashire (hoxe Merseyside) o 10 de setembro de 1859, foi un botánico (pteridólogo e micólogo) e zoólogo inglés, que viviu e traballou nos Estados Unidos desde 1808 até 1841.
Primeiros anos
Nuttall naceu na vila de Long Preston, no condado de Yorkshire (actualmente Yorkshire Norte). Era fillo de Jonas Nuttall, impresor de Blackburn, Lancashire, e naceu en Long Preston, Settle, Yorkshire, o 5 de xaneiro de 1786, mentres a súa nai estaba alí de visita. Educouse en Blackburn e pasou varios anos como aprendiz de impresor. Iniciouse no estudo da botánica, en particular da flora dos seus outeiros nativos.
O seu labor nos Estados Unidos
En marzo de 1807 marchou aos Estados Unidos, onde dedicou a súa vida a actividades científicas. Asa Gray, escribindo en 1844, dixo que "desde ese momento [1808] até a actualidade ningún botánico visitou unha parte tan grande dos Estados Unidos, nin fixo tantas observacións no campo e no bosque".
Pouco despois de chegra aos Estados Unidos encontrouse co profesor Benjamín Smith Barton en Filadelfia. Barton animouno a que se dedicara ao estudo da historia natural, e Nuttall comezou a recolectar plantas.
En 1810 viaxou á rexión dos Grandes Lagos e en 1811 acompañou no seu primeiro treito á Expedición de Astor dirixida por William Price Hunt e patrocinada por John Jacob Astor para emprazar postos comerciais de peles no territorio de caza do río Columbia. Nuttall foi acompañado polo botánico inglés John Bradbury, que era coleccionista de plantas dos Xardíns Botánicos de Liverpool.
Tras remontar o río Missouri ambos os dous deixaron a expedición de Astor no posto comercial dos indios arikara en Dakota do Sur, e continuaron remontando o río co trampeiro Ramsay Crooks. En agosto regresaron ao posto dos arikara e uníronse ao grupo de Manuel Lisa que retornaba a San Luis, Missouri.
Aínda que a Expedición de Lewis e Clark viaxara pola rexión en 1803-1806, moitos dos espécimes de plantas que encontraron e foron recollidas aínda eran descoñecidos para a ciencia. A inminente guerra entre Inglaterra e os Estados Unidos de América obrigouno a regresar a Londres, vía Nova Orleáns. En Londres organizou con tempo a súa colección de plantas, discutindo as súas experiencias con outros científicos.
En 1815 regresou aos EE. UU. e despois de recolectar máis plantas publicu en 1818 The Genera of North American Plants (Os xéneros das plantas de Norteamérica). De 1818 a 1820 viaxou ao longo do río Arkansas e do río Vermello do Norte e, tras regresar a Filadelfia, publicou o seu Journal of Travels into the Arkansas Territory during the year 1819 (Diario da viaxe no Territorio de Arkansas durante o ano 1819).
En 1825 foi nomeado conservador dos Xardíns Botánicos da Universidade Harvard. E publicou a seu Manual of the Ornithology of the United States and of Canada (Mabnal da ornitoloxía dos Estados Unidos e do Canadá) entre 1832 e 1834.
En 1834 renunciou ao seu posto e partiu cara ao oeste nunha expedición organizada por Nathaniel Jarvis Wyeth, acompañado esta vez polo naturalista John Kirk Townsend. Viaxaron a través dos actuais estados de Kansas, Wyoming e Utah, e descenderon augas abaixo do río Snake até chegar ao río Columbia a á costa oeste. Nuttall navegou despois polo océano Pacífico até as illas Hawaianas en decembro.
Regresou na primavera de 1835 e estivo recollendo plantas pola rexión do Noroeste do Pacífico, unha área xa cuberta polo naturalista escocés David Douglas. Na súa viaxe de retorno detívose en San Diego, onde se encontrou co escritor Richard Henry Dana, Jr. O personaxe do vello curioso do libro de Dana Two Years Before the Mast está baseado en Nuttall.
Desde 1836 até 1841 Nuttall traballou na Academia de Ciencias Naturais en Filadelfia. Durante ese tempo fixo algunhas achegas á Flora of North America (Flora de Norteamérica) que estaba sendo preparada por Asa Gray e John Torrey.
Últimos días
O falecemento dun seu tío en 1841 obrigouno a regresar a Inglaterra, xa que herdaría as súas propiedades se permanecía seis meses ao ano nese país.
Entre 1842 e 1849 publicou seu The North American Sylva: Trees not described by F. A. Michaux (Silva norteamericana: árbores non descritos por F. A. Michaux) que foi o primeiro libro que incluíu todas as árbores de América do Norte, xusto antes de abandonar os EUA en decembro de 1841.
Desde 1842 e até a súa morte en 1859 viviu en Nutgrove Hall, en St Helens, Lancashire (actualmente en Merseyside), mansión que construíra seu pai en 1810. Morreu alí o 10 de setembro de 1859, e está enterrado na Christ Church da vila próxima de Eccleston (Merseyside).
Eponimia
Nomeáronse varias especies de plantas e de aves na súa honra, como Picoides nuttallii, nomeado polo seu amigo William Gambel, Pica nuttalli e Phalaenoptilus nuttallii, nomeadas ambas por John James Audubon.
Tamén é conmemorado no que os anglofalantes chaman Nuttall's oak (carballo de Nuttall), Quercus texana, e na Mimosa nuttallii.
No World Register of Marine Species rexístranse 44 xéneros e especies co epónimo nuttalli.
E no IPNI, 523 de especies e variedades botánicas.
Abreviaturas
A abreviatura Nutt. emprégase para recoñecer a Thomas Nuttall como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
A abreviatura Nuttall emprégase para recoñecer a Thomas Nuttall como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Mundín, Seoane da Pregación, Friol
Mundín é un lugar da parroquia de Seoane da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Higinio Peón Varela
Higinio Peón Varela, nado en Santiso, foi un político galego.
Traxectoria
Militante de Falange. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Santiso en agosto. En xullo de 1939, ao tomar posesión a nova Comisión xestora, foi confirmado como alcalde de Santiso. En 1949 era 1º tenente-alcalde do concello de Santiso.
Recoñecementos
Unha praza da Ponte Arcediago leva o seu nome.
Tralacorda, Seoane da Pregación, Friol
Tralacorda é un lugar da parroquia de Seoane da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Valentin Lebedev
Valentin Vitalievich Lebedev, nado en Moscova o 14 de abril de 1942, é un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 13, Soiuz T-5 e Soiuz T-7.
Traxectoria
Lebedev graduouse na Escola Superior da Forza Aérea en Oremburgo como enxeñeiro en 1960 e doutorouse en ciencias técnicas en 1985. Entrou no corpo de cosmonautas en 1972 e participou nas misión Soiuz 13, Soiuz T-5 e Soiuz T-7. Pasou un total de 219,25 días no espazo.
A Ferreira, Serén, Friol
A Ferreira é un lugar da parroquia de Serén no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Seoane, Seoane da Pregación, Friol
Seoane é un lugar da parroquia de Seoane da Pregación no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Susana Rodríguez Gacio
Susana Rodríguez Gacio, nada en Vigo o 4 de marzo de 1988, é unha médica e atleta galega, especializada en tríatlon. Foi cinco veces campioa mundial de paratríatlon, catro veces campioa de Europa e medalla de ouro nos Xogos Paralímpicos de 2020 en Toquio.
Na medicina
Rodríguez naceu con albinismo e unha grave deficiencia visual do 90%. Compaxinou desde a infancia a súa dedicación ao deporte coa paixón pola medicina. Estudou fisioterapia en Pontevedra, no Campus de Pontevedra e despois medicina na Universidade de Santiago de Compostela onde obtivo a súa licenciatura en 2015, ano no que comezou a preparar o MIR (Médico Interno Residente). Iniciou a súa residencia no ano 2016 como médico residente no Hospital Clínico de Santiago de Compostela, onde traballa como médica interna residente de Medicina física e rehabilitación. Ao regresar dos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro en 2016 iniciou o seu traballo de primeiro ano de residente en consultas a pacientes. Traballou en consultas externas ata abril do 2020, cando con motivo da pandemia da COVID-19 foi asignada a un programa de asistencia a pacientes por teléfono.
Como deportista
Desde 1998 practicou atletismo cunha profesora da Organización Nacional de Cegos Españois (ONCE) no Centro de Tecnificación de Pontevedra. Participou en competicións de atletismo ata 2008, cando ao non conseguir praza no mundial paralímpico, decidiu cambiar a actividade deportiva polo tríatlon. En outubro de 2012, en Auckland, proclamouse por primeira vez campioa do mundo de paratríatlon, na categoría TRI 6, con Mayalen Noriega como guía, título ao que sumou un bronce mundial en ácuatlon. Ao ano seguinte foi bronce no Europeo de paratríatlon e subcampioa mundial en Londres, tanto de paratríatlon como de ácuatlon.
En 2014 proclamouse campioa de Europa de paratríatlon PT5 en Kitzbühel, mentres que no mundial celebrado en Edmonton, foi prata en ácuatlon e bronce en tríatlon. En 2015 foi bronce mundial de tríatlon en Chicago, e en marzo do ano seguinte conseguiu praza para os Xogos Paralímpicos de 2016 en Río de Xaneiro. Pouco antes dos Xogos foi bronce no Europeo de tríatlon e proclamouse por cuarta vez campioa do mundo de dúatlon en Avilés. Xa na cita olímpica, competiu en tríatlon con Mabel Gallardo como guía, acabando na quinta posición.
Despois de ser prata no Mundial de paratríatlon en 2017 en Rotterdam, logrou o seu segundo título en 2018 na cidade australiana de Gold Coast, e revalidouno ao ano seguinte en Lausana. En canto ao campionato europeo, despois de dous subcampionatos consecutivos en 2017 e 2018, coroouse por segunda vez en 2019 en Valencia.
En novembro de 2021 logrou o seu cuarto título mundial de paratríatlon en Abu Zabi, superando de novo a Anna Barbaro por máis de 3 minutos. En maio de 2022 gañou o seu terceiro título europeo, ao lograr a vitoria na cidade polaca de Olsztyn, dominando a proba de principio a fin e sacándolle máis de dous minutos á segunda clasificada, a británica Alison Peasgood. Seis meses despois conquistou o seu quinto campionato do mundo, de novo en Abu Zabi, onde gañou a proba por diante da italiana Francesca Tarantello. En xuño de 2023 agrandou o seu palmarés cun novo título europeo, o cuarto, levando o ouro por diante da francesa Annouck Curzillat e de Tarantello.
Tríatlon
miniatura|300px|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Recoñecementos
En 2023 recibiu a Medalla Castelao.
Francisco Maseda García
Francisco Maseda García, coñecido como Pancho Maseda, nado na Habana o 1 de setembro de 1914 e finado en Ribadeo o 5 de novembro de 2007, foi un empresario e político galego.