cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pirelli
Historia
Na década de 1990, en particular, 1992 e 1993, logo dun esixente programa de reestruturación iniciado en 1990, tralo errado intento de adquisición de Continental de Alemaña, que avoga pola venda de actividades non estratéxicas no sector, o novo CEO Marco Tronchetti Provera, consolída unha fase de internacionalización, con novas tecnoloxías, novos produtos e, sobre todo, a entrada en mercados emerxentes como o Afastado Oriente e África. No sector dos pneumáticos, ponse en marcha a liña P Zero, destinada aos máis prestixiosos coches tope da gama. En 1998, fortalece o seu liderado no sector enerxético de cables e sistemas coa adquisición de diferentes empresas no sector e no ano 2000 vende os sistemas de óptica terrestre a Cisco e o negocio dos compoñentes ópticos véndese a Corning, por un total de máis de 5 billóns euro. Coa liquidez que se deriva destas operacións, en 2001 Pirelli, a través de Olimpia SPA, a compañía formada co Grupo Benetton, Banca Intesa e Unicredit, convértese no accionista de referencia en Telecom Italia, o máis grande grupo de telecomunicacións de Italia, do que posteriormente sae en 2007.
O novo milenio ve unha nova revolución no sector dos pneumáticos: a realización do proceso de produción MIRS para a produción automatizada de pneumáticos de alto rendemento. Durante eses mesmos anos, na planta piloto de Milán Bicocca entra en funcionamento o sistema automatizado de compostos futuristas. O sistema CCM-composto continuo mesturado instalarase posteriormente nas principais plantas do grupo en todo o mundo. No sector inmobiliario, Pirelli RE cotiza na bolsa de valores e desenvolve o seu negocio ata o punto de converterse nun líder no mercado italiano.
En 2005, Pirelli vende as súas actividades de Cables e Sistemas de Enerxía e Telecomunicacións a Goldman Sachs e a nova empresa toma o nome de Prysmian. O mesmo ano, a expansión internacional de Pirelli continúa coa inauguración da primeira planta de produción de pneumáticos do grupo na China, na provincia de Shandong. Un ano logo da apertura do centro da China, segue unha planta en Romanía, na área de Slatina. En 2007, Pirelli reforza a súa presenza na China.
Unha nova etapa para o grupo comeza en 2009 coa presentación do plan industrial 2009-2011, centrado na racionalización das actividades dos pneumáticos, e o inicio das negociacións con socios locais para entrar no mercado ruso e da construción en Italia dun nova planta en Settimo Torinese. En 2010, Pirelli céntrase no negocio dos pneumáticos, en particular no segmento Premium, os pneumáticos para a gama ultra-alta na que o grupo xa é un líder, e na transformación nunha "empresa de pneumáticos pura", conclúe o ano coa eliminación das actividades na área de banda larga, Pirelli Broadband Solutions, e a separación das actividades inmobiliarias de Pirelli Re, hoxe Prelios. Tamén se anuncia a construción dunha nova planta en México, onde a produción espérase que comece no ano 2012 para atender os mercados da zona Nafta.
Expansión no estranxeiro
Pirelli & C SpA e PT Astra Autoparts Tbk accedeu a facer unha nova fábrica de pneumáticos en Indonesia cunha composición accionaria de 60 por cento e 40 por cento, respectivamente. A planta de 90 $ millóns iniciarase en 2012, esperase a primeira produción en 2013 e funcionará a plena capacidade, con 7 millóns de unidades en 2016. En 2010, as vendas de motocicletas en Indonesia foi de 7,3 millóns e espérase rexistrar un máximo histórico de 8 millóns de unidades en 2011.
Estrutura accionarial
Do capital social ordinario de Pirelli, o 45,5% está vinculado por un acordo de accionistas entre os seguintes accionistas: Preto do 48´6% do capital cotiza en bolsa.
Mercadotecnia
O Calendario Pirelli publícase anualmente, e ofrece regularmente actrices e modelos famosas. O calendario tamén conta co traballo de moitos dos fotógrafos de moda máis respectados no mundo, incluíndo a Herb Ritz, Richard Avedon, Mert & Marcus, Peter Lindbergh, Annie Leibovitz e Patrick Demarchelier.
O Premio PirelliInternetional outórgase anualmente á mellor multimedia internacional para traballos de Comunicación de Ciencia e Tecnoloxía realizada na súa totalidade no Internet.
Power is nothing without control (o poder non é nada sen control) é o lema ben coñecido da empresa Pirelli Tyre, e aparece en numerosos anuncios de televisión e impresos.
Pirelli é o patrocinador principal desde hai moitos anos do club de fútbol italiano FC Inter de Milán.
Fútbol
Pirelli ten unha historia como patrocinador de equipos de fútbol. Pirelli é ben coñecido polo seu patrocinio a longo prazo do principal equipo de fútbol italiano o Inter. Pirelli apareceu previamente como patrocinador nas camisetas dos clubs de fútbol de Malta Valletta por un curto tempo. O patrocinio de Pirelli de equipos de fútbol non só se dá en Europa, América do Sur é un mercado clave e como resultado os clubs máis exitosos de América do Sur foron patrocinados pola compañía de pneumáticos. No Brasil o equipo do Palmeiras, no Uruguai o equipo do Peñarol e na Arxentina o Vélez Sársfield tiñan a Pirelli como patrocinador da camiseta. Cando o Burton Albion Football Club da Football League Two (cuarta división) inglesa construíu o seu novo estadio en 2005, Pirelli converteuse no patrocinador principal do novo campo. Isto debeuse a que o novo estadio, chamado Pirelli Stadium atópase xunto á fábrica de Pirelli en Burton-upon-Trent, Staffordshire, en Inglaterra. En 2009, Pirelli converteuse no patrocinador principal da China Super League (CSL), a liga da China de fútbol.
Rally
Pirelli tamén patrocina rally co seu programa Pirelli Star Driver como unha iniciativa de apoio a novos pilotos de rally, organizado por Pirelli e a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Deportes de motor
Pirelli é a única marca de pneumáticos permitida pola FIM no Campionato Mundial de Superbike desde 2007 (xunto coas súas carreiras de apoio, como o Campionato do Mundo de Supersport). Pirelli tamén gañou o contrato para a subministración de pneumáticos no British Superbike Championship a partir de 2008 ata polo menos 2010. Pirelli tamén é o provedor oficial de pneumáticos da World Rally Championship substituíndo a BF Goodrich para a tempada 2008, con todos os coches usando pneumáticos Pirelli e calcamonias de Pirelli ata que a empresa retirouse para centrarse nos seus compromisos coa Fórmula 1 ao final da tempada 2010.
Pirelli é o único provedor de pneumáticos en Fórmula Un, despois da decisión de Bridgestone de retirarse da competición ao final de. Pirelli xa competiu na Fórmula Un de -, -, - e -presente.
VII dinastía exipcia
A Sétima Dinastía de Exipto marcaría o comezo do Primeiro Período Intermedio a principios do século XXII a.C., pero debátese sobre a súa existencia real. O único relato histórico sobre a Sétima Dinastía atopábase na Aegyptiaca de Manetón, unha historia de Exipto escrita no século III a.C., onde a Sétima Dinastía aparece esencialmente como unha metáfora do caos. Como non se sabe case nada desta dinastía máis aló do relato de Manetón, exiptólogos como Jürgen von Beckerath e Toby Wilkinson normalmente considerarona ficticia. Nunha revisión de 2015 da caída do Antigo Reino, o exiptólogo Hracht Papazian propuxo que a Sétima Dinastía foi real e que consiste en faraóns normalmente atribuídos á Oitava Dinastía.
Fontes históricas
Baseándose nos escritos agora perdidos de Africanus (ca. 160–240) e Eusebio (c. 260-340), eles mesmos baseados na obra agora perdida do sacerdote exipcio Manetón (século III a.C.), o erudito bizantino George Syncellus (morto despois do 810) asigna varias veces ao período posterior á sexta dinastía (a Sétima Dinastía), 70 faraóns en 70 días (Africanus) ou 5 faraóns en 75 días (Eusebio). Segundo Manetón, estes faraóns gobernarían desde Menfis. En lugar dunha realidade histórica, esta rápida sucesión de faraóns interprétase desde hai tempo como unha metáfora do caos.
Gobernantes da VII dinastía
A Sétima Dinastía é normalmente considerada ficticia e é polo tanto ignorada por estudosos modernos ou combinada coa Oitava Dinastía. O exiptólogo Hracht Papazian propuxo en 2015 que varios gobernantes normalmente vistos como pertencentes á primeira metade da oitava dinastía identificados pola lista de faraóns de Abidos deberían ser atribuídos á sétima dinastía:
Titulatura dos mandatarios
As únicas fontes que dispoñemos son a Lista Real de Abidos e algúns datos arqueolóxicos.
Outras hipóteses
A Historia do Antigo Exipto de Oxford, inclúe á sétima e oitava dinastías como parte do Imperio Antigo de Exipto.
Galería de imaxes do Incio
Galería de imaxes do concello do Incio na provincia de Lugo.
Ñandú
Ñandú é o nome vulgar galego das dúas especies do xénero: Rhea. Son aves paleognatas endémicas de América do Sur. A verba galega ñandú (en portugués: nandu) é un termo de orixe guaraní que significa araña Porén, algúns autores clasifican o ñandú de Darwin (Rhea pennata) como Pterocnemia pennata.
Descrición
Son semellantes á avestruz, porén posúen marcadas diferenzas como un menor tamaño, entre 1,50 e 1,80 metros de altura (a femia é un pouco máis miúda), a presenza de tres dedas en cada pé, mentres que a avestruz só posúe dos. Hai dimorfismo sexual entre machos e femias, mais non é moi acentuado.
Bioloxía
O ñandú non é quen de voar, porén todo o seu corpo está adaptado para correr a gran velocidade se se ve en perigo, é inhábil para saltar mais é bo nadador se necesita cruzar algún regato ou curso de auga. Son animais gregarios, durante o outono e o inverno conforman grandes grupos desde 20 a 30 individuos, aínda que se teñen visualizado até 50 individuos xuntos, estes grupos vanse espallando, en grupos menos numerosos á entrada da época reprodutiva, por mor a que os machos comeza a se disputar entre si, polo dereito do apareamento, estes animais son netamente polígamos, practicando a polixinia e maila poliandria. Logo nas épocas reprodutivas atopamos grupos dun macho con varias femias e grupos non reprodutivos formados por exemplares novos e machos que non puideron obter femias para se aparear. Son grandes corredoras e un dos animais máis veloces do mundo, podendo chegar en rectas a superar os 80 quilómetros por hora.
A súa dieta consiste en herba, sementes, froitos, insectos, réptiles e até pequenos mamíferos. A súa afección polas serpes e cobras faino especialmente útil. Ten un estómago con encimas moi poderosas, polo que a súa voracidade é moi sonada.
Entran en celo entre xullo e agosto. Para a nidificación escollen terreos abertos con pouca vexetación; a femia pon máis de 40 ovos nun intervalo de 6 días, en pequenas depresións do terreo. Os ovos son grandes (9 x 13 cm) de cor amarelada, aínda que co tempo se tornan abrancazados. O macho é o único encarregado da incubación, que dura arredor de 37 a 38 días, mais con picos mínimos de 30 a 45 días.
Sistemática e evolución
As relacións filoxenéticas dos ñandús respecto do resto dos paleognatos é incierta, variando segundo os estudos moleculares e morfolóxicos. As últimas pescudas moleculares colocan aos ñandús como o grupo irmán dunn clado conformado polos kiwis, os casuarios e os emús. Por outra banda, o estudo de datos morfolóxicos de Livezey & Zusi (2007) agrupa aos ñandús coma o grupo irmán das avestruces, estándo este clado emparentado cos casuarios e mailos emús.
Cladograma baseado en Baker et al. (2014).
Metrópole ortodoxa grega de Galicia
A metrópole de Galicia ou de Halych (en Галицька митрополія, "Halychka mytropoliia") foi unha metrópole da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla, constituída arredor de 1302, que existiu durante certos intervalos até 1347, cando foi integrada na metrópole de Kíiv e que foi restaurada en 1371, para subordinarse novamente á Kíiv en 1401.
Durante o principado de Galicia-Volinia
A finais do século XIII, logo da morte do metropolita de Kíiv Cirilo III de Kíiv, o seu sucesor Máximo moveu a sé ao principado de Vladimir-Suzdal, principal rival do principado de Galicia-Volinia na reclamación como estado sucesor do Rus de Kíiv. Foi por iso que o príncipe León I de Galicia e o seu sucesor Xurxo I de Galicia pedíronlle ao Patriarca Ecuménico de Constantinopla a formación dunha nova metrópole para os principados do sur do Rus, incluíndo o de Galicia-Volinia.
Durante o Nadal de 1302 - 1303 o patriarca de Constantinopla Atanasio I e o emperador bizantino Andrónico II emitiron unha carta pola que a diocese de Galicia foi elevada ao rango de metrópole; incluíndo ás dioceses de Galicia, Przemyśl, Volodymyr, Chełm, Lutsk e Turov. O primeiro metropolita foi o grego Nifont, quen finou en 1305.
miniatura|dereita|200px|O metropolita [[Pedro de Kíiv.]] O príncipe Xurxo I de Galicia propuxo entón como metropolitano ao abade dun mosteiro preto do río Rata, Petro, quen aceptou, e foi enviado a Constantinopla para a aprobación do patriarca. Ao mesmo tempo, finou o metropolita de Kíiv Máximo, que na realidade tiña a sé na cidade de Vladimir, e o Grande Duque de Vladimir Miguel enviou como candidato a sé ao abade Gerontius. Logo de moitas deliberacións, que se prolongaron até 1308, o patriarca decidiu combinar as dúas sés, elixindo a Petro como Metropolita de Kíiv e toda a Rus, quen estabeleceu como primeira residencia Vladimir e Moscova.
Grazas aos esforzos do príncipe de Galicia-Volinia Bodeslao Xurxo II e do seu sogro o Grande Duque de Lituania Xediminas, o patriarca de Constantinopla Isaías restabeleceu a metrópole de Galicia, nomeando metropolitano a Havryil. En 1332 o metropolitano de Kíiv Teognosto conseguiu do patriarca unha nova unificación das sés de Kíiv e Galicia.
Entre os anos 1337 e 1338 o bispo de Galicia Fedir obtivo do patriarca de Constantinopla o restabelecemento da metrópole de Galicia, que á súa morte en 1347 foi novamente suprimida.
A etapa polaca
Logo da caída do principado de Galicia-Volinia na década de 1340 por mor da guerra sucesoria de Galicia-Volinia, o territorio da diocese de Galicia quedou baixo a autoridade do Reino de Polonia, gobernado por Casimiro III o Grnade. O rei non quería que os seus súbditos dependeran do metropolita no territorio do Gran Ducado de Moscova, e pediu ao patriarca Filoteo a restauración da metrópole de Galicia.
Episcopoloxio
Os metropolitas de Galicia foron os seguintes: Os metropolitas de Galicia, Volinia e Lituania foron os seguintes:
A Cabalgada, Vilar de Ordelles, Esgos
A Cabalgada é un lugar da parroquia de Vilar de Ordelles no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 9 mulleres.
Jean Lucienbonnet
Jean Lucienbonnet, nado co nome de Lucien Jean Bonnet en Niza o 7 de xaneiro de 1923 e finado en Enna-Pergusa (Sicilia) o 19 de agosto de 1962, foi un piloto de automobilismo francés.
Traxectoria
Foi piloto de circuíto e de rallies. A súa única participación no Campionato do Mundo de Fórmula Un foi o Gran Premio de Mónaco de 1959 co seu Cooper T45, pero non conseguiu cualificar. Faleceu nunha carreira de Fórmula Júnior en Sicilia en 1962.
San Pedro, Vilaquinte, Carballedo
Toponimia
O topónimo é un nome de santo, en latín.
Rebecca Posner
Rebecca Posner, nada o 17 agosto de 1929 e finada o 19 xullo de 2018, foi unha filóloga, lingüista e académica británica especializada en linguas románicas.
Oviedo (homónimos)
Oviedo pode referirse a:
Rebecca Posner
Traxectoria
Rebecca Posner comezou os seus estudos universitarios no Somerville College da Universidade de Oxford en 1949. En 1958, na mesma universidade, defendeu a súa tese de doutoramento sobre fonética histórica baixo o título Consonantal Dissimilation in the Romance Languages e dirección do profesor Alfred Ewert. No curso 1956-1957 trasladouse a París, onde coñeceu a André Martinet e André-Georges Haudricourt, e dous anos despois á universidade de Yale, onde completou a súa formación universitaria.
Formada en filoloxía e lingüística, especializouse no estudo e investigación das variedades románicas. Foi no ámbito académico da Universidade de Oxford onde desenvolveu como catedrática a parte máis importante da súa carreira académica. Profesora, editora dos 5 volumes de "Trends in Romance Linguistics and Philology", recensionista de máis dun cento de títulos, e animadora dos estudos lingüísticos e sociolingüísticos de corte estrutural, fíxose merecedora dunha distinguida posición dentro do campo da Romanística.
Os inicios da súa carreira estiveron ligados a varias outras institucións universitarias. Posner foi profesora asociada no Girton College, Cambridge, (1960–1963), na Universidade de Ghana (1963–1965), e na Universidade de York (1965–1978). En 1978, con 49 anos, gañou a cátedra de Linguas Románicas da Universidade de Oxford, desempeñándose como 'fellow' do St Hugh's College, Oxford, desde ese ano ata 1996. Durante todo este tempo foi investigadora do Oxford University Centre for Linguistics & Philology e dirixiu o Seminario de Lingüística Románica. Realizou estadías como profesora visitante na Columbia University (1971-1972); e na Princeton University, (1983-1984). Tras a xubilación en 1997, pasou a ser profesora emérita da Universidade de Oxford e honoraria do St Hugh's College.
Foi homenaxeada cun volume de contribucións académicas editado por dous dos seus antigos colegas, John N. Green e Wendy Ayres-Bennett: Variation and Change in French: essays presented to Rebecca Posner on the occasion of her sixtieth birthday (London, Routledge, 1990) e ocupou o cargo de presidenta da Philological Society de 1996 a 2000.
Vida persoal
Reynolds é o apelido de solteira de Rebecca Posner. Casou en 1953 co economista Michael Posner (morto en 2006). Xuntos tiveron dous nenos: un fillo, Christopher, e unha filla, Barbara.
Xacobe Casal
Xacobe Casal Rey, finado na Coruña o 20 de abril de 1955, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|De como claudicou Xaquín Quiroga. Foi profesor de cálculo mercantil. Foi director-xerente da revista Vida (1920-1921), colaborou en El Pueblo Gallego e escribiu algunhas pezas teatrais e o libro de contos De como claudicou Xaquín Quiroga, publicado en Lar. Empregado da Caixa de Aforros da Coruña, durante a Segunda República foi secretario xeral da Federación Galega de Caixas de Aforro.
Vida persoal
miniatura|Tumba de Xacobe Casal no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Casou en 1915 con María Pardo Pernas e foi pai de Xohán Casal.
Artigas, Uruguai
Artigas é unha cidade uruguaia, capital do departamento de Artigas. Está localizada ao norte do territorio e fai conurbación coa cidade brasileira de Quaraí, á cal se encontra unida pola Ponte da Concordia construída sobre o Río Cuareim.
A súa poboación ronda os 40.000 habitantes.
Foi fundada o 12 de setembro de 1852 por Don Carlos Catalá co nome de San Eugenio del Cuareim, en homenaxe a Eugenio Garzón. A súa actual denominación ten como epónimo a José Gervasio Artigas, o heroe nacional.
Julieta Gómez Paz
Julieta Gómez Paz, nada en Buenos Aires en 1909 e finada na mesma cidade en 1995, foi unha escritora e tradutora arxentina filla de galegos.
Traxectoria
Filla da escritora María de los Ángeles Vázquez, emigrada á Arxentina, onde casou cun dos fundadores do Centro Galego de Buenos Aires. Foi profesora de Filosofía na Universidade de Buenos Aires. Como investigadora e crítica literaria estudou a obra de Alfonsina Storni, María Elena Walsh, Olga Orozco, Alejandra Pizarnik, Rosalía de Castro e Elizabeth Barrett Browning. Foi colaboradora de La Prensa de Buenos Aires, Ínsula de Madrid, e diversos periódicos e revistas de América. Ditou conferencias en Bélxica, Holanda, Suíza e España.
Falou sobre poesía galega e ditou cursos no Centro Galego de Buenos Aires, Centro Galicia, Centro Orensano, Ateneo Cultural de la Casa de Ribadumia, Instituto Argentino de Cultura Hispánica, Club Español, Asociación Patriótica española e outras institucións. Participou no acto académico na Facultade de Filosofía e Letras de Buenos Aires, en ocasión de celebrarse o Primeiro Congreso da Emigración galega en 1956 e en diversos homenaxes a Castelao en 1986.
O Outeiro, Taboexa, As Neves
O Outeiro é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 3 habitantes (2 homes e 1 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Guataquí
Guataquí é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Alto Magdalena, a 176 km ó suroeste de Bogotá. A temperatura media anual é de 27.7 °C. Suponse que antigamente debeu chamarse Guate.
Toponimia
O topónimo Guataquí quere dicir, en muysc cubun (lingua muisca), «Labranza do Cerro Longo».
Historia
Na época precolombiana, o territorio de Guataquí estivo habitado polo pobo panche. Era un dos sitios por onde os indíxenas cruzaban o río Magdalena.
Vilaboa, Vilaúxe, Chantada
Vilaboa é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 2 habitantes segundo datos do INE e do IGE eran 2 homes.
Aquilla Smith
Aquilla Smith, nado o 28 de abril de 1806 en Nenagh, condado de Tipperary, e finado o 23 de marzo de 1890 en Dublín, foi un médico, numismático e arqueólogo irlandés.
Como numismático, foi unha autoridade en moeda irlandesa.
Vida familiar
Smith naceu en Nenagh, Co. Tipperary, en 1806 fillo máis novo de Aquilla e de Catherine Doolan.
En 1831 casou coa súa curmá Esther Faucett, con quen tivo trece fillos, un deles o destacado historiador e indoloxista Vincent Arthur Smith (1843-1920).
Carreira médica
Logo dalgúns anos de educación en institucións privadas, en 1823 ingresou no Trinity College, da Universidade de Dublín, na capital irlandesa, e en 1825 pasou a ser alumno do Real Colexio de Cirurxiáns de Irlanda (Royal College of Surgeons), aínda que unha doenza o obrigou a deter os seus estudos e, finalmente, en 1827 optou por abandonar a cirurxía en favor da medicina. Así foi que en 1833 acadou a súa graduación en Medicina e en 1839 recibiu o doutoramentio con honras pola Universidade de Dublín, e ese mesmo ano foi elixido membro do King and Queen's College of Physicians.
Aquilla Smith Foi o representante do Colexio Irlandés de Médicos (Irish College of Physicians) no Consello Médico Xeral de Irlanda de 1851 a 1890. Ademais, foi o editor da publicación periódica Dublin Pharmacopaeia (1850).
Carreira numismática
Smith amosou desde ben cedo o seu interese pola numismática, alentado polo seu amigo Richard Sainthill –arredor de 500 ilustracións da obra deste último titulada An Olla podrida (1853) eran obra de Smith, e o seu segundo volume está dedicado a el–.
Os traballos de mellora das infraestruturas en Irlanda na primeira metade do século XIX deixou ao descuberto unha importante cantidade de achados arqueolóxicos e Aquilla Smith, xunto con numismáticos como John Lindsay (1789-1870) e filólogos como J. H. Todd (1805-1869), trataron de facer un estudo crítico dese material. Paralelamente ao estudo, Smith foi xuntando unha das mellores coleccións de moedas e fichas comerciais irlandesas, que posteriormente foron adquiridas pola Real Academia de Irlanda, en 1872.
Aquilla Smith foi elixido membro da Real Academia de Irlanda en 1835 e entrou a formar parte do seu consello directivo en 1838. Ademais, foi tamén membro da Royal Numismatic Society, de Londres, durante máis de tres décadas.
Premio Aquilla Smith
Na memoria de Aquilla Smith, o Trinity College de Dublín instituíu en 1932 o Premio Aquilla Smith, dotado duns fondos legados por un dos seus fillos, Walter G.Smith. Con el, prémiase anualmente o estudante con mellores resultados académicos en Patoloxía e Microbioloxía, no terceiro ano dos estudos de Medicina.
Provincias da República Dominicana
A República Dominicana divídese en 31 provincias e o Distrito Nacional, onde se encontra a capital, Santo Domingo de Guzmán.
Provincias
centro|Provincias da República Dominicana. A seguinte táboa mostra as cantidades de habitantes de ditas provincias así como as súas actuais capitais ou municipios cabeceras; tamén mostra a súa superficie.
Sebastian Haffner
Raimund Pretzel, que empregou o pseudónimo Sebastian Haffner, nado o 27 de decembro de 1907 en Berlín e finado o 2 de xaneiro de 1999, foi un xornalista e escritor alemán que centrou os seus escritos na historia recente do seu país.
Traxexctoria
Haffner viuse obrigado a emigrar da Alemaña nazi coa súa compañeira xudía cara Londres, onde comezou a súa carreira como xornalista e na capital británica foi tamén onde primeiro utilizou o nome de Sebastian Haffner para evitar que a súa familia, que permanecía en Alemaña, fora perseguida polos seus escritos, chegou a ser xefe de redacción de The Observer. Volveu a Alemaña en 1954 como correspondente de The Observer e colaborou decotío como columnista na prensa alemá. O seu primeiro libro foi Germany: Jekyll & Hyde que publicou en 1940 e que pretendía explicar aos ingleses o que pasaba na Alemaña nazi.
Rexión de Ñuble
Ñuble é unha das 16 rexións do Chile. A súa capital é a cidade de Chillán.
Limita polo oeste co Océano Pacífico, polo leste coa Arxentina, polo norte coa Rexión de Maule e polo sur coa Rexión de Biobío.
División Político-Administrativa da Rexión de Ñuble
A rexión Ñuble, para os propósitos da administración do goberno e das administracións interiores, divídese en tres provincias:
Curuxeiras
O topónimo galego Curuxeiras pode referirse a:
Tamén pode referirse ao gaiteiro de Mondoñedo, de principios do século XX, O Curuxeiras.
A Granxa, Vilar de Ordelles, Esgos
A Granxa é un lugar da parroquia de Vilar de Ordelles no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 12 mulleres.
Guerra do Pacífico (1879-1883)
miniatura|dereita|Mapa coas fronteiras previas a 1879 A Guerra do Pacífico foi un conflito armado acontecido entre os anos 1879 e 1883 no cal se enfrontaron a República de Chile contra as repúblicas do Perú e mais de Bolivia.
Pulí
Pulí é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Magdalena Centro, a 143 km de Bogotá.
Toponimia
O sitio onde hoxe se atopa a cabeceira municipal orixinalmente era chamado polos indíxenas Chaquitulo, o cal traducía «Loma seca cultivada de pasto pequeno». O actual topónimo de Pulí posiblemente provén da lingua panche, pois así chamaban ó cerro máis alto da rexión, o cal é hoxe coñecido como Cerro do Tabor.
Historia
Os primeiros habitantes do que hoxe é o actual concello de Pulí, segundo algunhas referencias, pertencían ó grupo dos lucenas, da nación indíxena panche, que á súa vez pertencían á familia caribe.
En 1795 Puín pasou a pertencer ó concello de La Mesa; en 1798 solicitouse a fundación da parroquia para comodidade dos veciños, sendo aprobado o auto de creación da nova Parroquia de Pulí, o 12 de xullo de 1800, polo vicerrei Pedro Mendinueta y Múzquiz.
Mommy (filme de 2014)
Mommy é un filme canadense de 2014 escrito e dirixido por Xavier Dolan e protagonizado por Anne Dorval, Antoine Olivier Pilon e Suzanne Clément. A historia céntrase nunha nai cun fillo adolescente violento que loita para controlar o seu comportamento nun futuro hipotético no que os pais teñen a opción legal de ingresar fillos problemáticos en hospitais públicos.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2014, onde gañou o Premio do Xurado. Converteuse nun éxito de recadación e da crítica, conseguindo máis de 13 de millóns de dólares en todo o mundo. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
No Canadá, promúlgase unha lei a partir de 2014 (Lei 14 S), que permite que os pais de nenos e adolescentes con dificultades, doenza ou problemas de comportamento, poidan levalos a un hospital psiquiátrico.
Diane, unha viúva de corenta anos que vive nos suburbios de Montreal, faise cargo do seu fillo Steve, que estaba ingresado nunha institución polo seu comportamento. Steve é un adolescente que sofre un trastorno de déficit de atención con hiperactividade (TDAH11). A súa violenta e perigosa conduta lévao a graves consecuencias.
Praza dos Duques da Conquista, San Sadurniño, San Sadurniño
Praza dos Duques da Conquista é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (11 homes e 18 mulleres).
Vilar do Mato, Vilaúxe, Chantada
Vilar do Mato é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
María Lourdes Albertos Firmat
María Lourdes Albertos Firmat, nada en León o 20 de novembro de 1927 e finada en Valladolid en 1986, foi unha filóloga española especializada en paleohispanística.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Clásica na Universidade de Salamanca, doutorándose en 1958 coa tese La onomástica primitiva de España: Tarraconense y Bética. Foi discípula de Antonio Tovar Llorente. Realizou traballos sobre antroponimia da Hispania prerromana.
As Campinas, Vilar de Ordelles, Esgos
As Campinas é un lugar da parroquia de Vilar de Ordelles no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres.
Aníbal Pinto
Aníbal Pinto Garmendia, nado en Santiago de Chile o 15 de marzo de 1825 e finado en Valparaíso o 9 de xuño de 1884, foi un político e presidente de Chile entre 1876 e 1881. Fillo do presidente Francisco Antonio Pinto Díaz e de Luisa Garmendia Alurralde, casou en 1855 con Delfina de la Cruz Zañartu, filla do xeneral José María de la Cruz.
Voo 253 de Aeropostal (novembro de 1956)
O voo 253 de Aeropostal era un servizo regular internacional de pasaxeiros entre o aeroporto internacional Idlewild e o aeroporto internacional de Caracas operado por un Lockheed L-749 Constellation, con rexistro YV-C-AMA o día 27 de novembro de 1956. O avión, pilotado polo capitán francés Marcel Combalbert, esnafrouse contra unha montaña preto de Caracas. Os 25 pasaxeiros e tribupantes a bordo morreron.
Accidente
O voo 253 estaba voando cara a unha tormenta de chuvia cando se aproximaba ao aeroporto de Caracas. Estaba a uns 18 quilómetros da pista cando o aparello chocou contra a crista sur do Cerro El Ávila a 6 700 pés de altitude.
Dez estadounidenses morreron no accidente. O xogador de béisbol dos St. Louis Cardinals Charlie Peete, a súa muller Nettie, e os seus tres fillos pequenos estaban entre as vítimas. Peete estaba viaxando a Venezuela para xogar en inverno alí.
Para recuperar os corpos usáronse teleféricos.
Causa
A causa probable do accidente foi determinada como: "Os manuais de adestramento de voo instrumental amosaban que Línea Aeropostal Venezolana aprobara un procedemento para entrar a Maiquetia en condicións semi-IFR. Este procedemento consiste en manter un nivel de voo mínimo de 10 000 pés ata a estación (Miq 292.5), despois xirar ao norte sobre este punto e continuar nunha dirección de 360º durante 4 minutos seguido dun descenso estándar ata os 1 200 pés sobre o nivel do mar ata establecer contacto, e un regreso ao aeródromo baixo regras VFR. É obvio que o piloto ao mando non cumpriu totalmente este procedemento e, despois de acumular erros na estimación da súa velocidade, esforzouse en facer unha aproximación directa que demostrou ser fatal debido á súa altura no momento do último informe non era suficiente para cruzar o Cerro El Ávila contra o que chocou".
Igrexa de Nosa Señora de Týn
miniatura|A Igrexa de Nosa Señora de Týn.
A Igrexa de Nosa Señora de Týn (en Kostel Matky Boží před Týnem, Týnský chrám ou sinxelamente Týn) foi a igrexa máis importante do Staré Město (Barrio Vello) de Praga, República Checa. A igrexa foi construída en 1256 sobre a antiga igrexa románica.
Historia
No século XI, esta zona foi ocupada por unha igrexa románica que se construíu para os comerciantes estranxeiros que ían ao próximo Patio de Týn. Máis tarde foi substituída primixenia igrexa gótica de Nosa Señora de Týn en 1256. A construción da igrexa actual comezou no século XIV en estilo gótico tardío baixo a influencia de Mathieu de Arras e máis tarde Peter Parler. A principios do século XV, a construción estaba case completa, e só quedaban por construír as torres. A igrexa estivo controlada polos husitas durante algún tempo, como Jan of Rokycany, futuro arcebispo de Praga, que se converteu en vicario da igrexa en 1427.
O teito completouse na década de 1450, mentres que a torre norte completouse pouco despois, durante o reinado de Xurxo de Poděbrady. A súa escultura foi colocada no frontón, baixo un enorme cáliz de ouro, símbolo dos husitas. A torre sur non se completou ata 1511, con Matěj Rejsek. En 1626, logo da Batalla da Montaña Branca, as esculturas de Xurxo de Poděbrady e o cáliz foron retiradas e substituídas por unha escultura da Virxe María, cun halo xigante. En 1679 a igrexa foi alcanzada por un raio e o posterior incendio deixou moi danada a bóveda, que foi substituída máis tarde por unha bóveda inferior barroca.
Sergude, Vilaquinte, Carballedo
Sergude é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 7 habitantes, 3 mulleres e 4 homes.
Toponimia
O topónimo fai referencia ás terras ou casa de, antropónimo gótico.
Osgiliath
Osgiliath é unha cidade fortaleza ficticia creada polo escritor británico J. R. R. Tolkien para ambientar parte das historias do seu legendarium que se desenvolven na Terra Media. Osgiliath é a antiga capital do reino de Gondor.
Etimoloxía
Osgiliath significa en sindarin ‘fortaleza das estrelas’, pois fórmase coas raíces os- ou ost-, que significa ‘fortaleza’ e giliath, o plural de ‘estrela’.
Localización
Osgiliath atópase ó leste de Minas Tirith, ó oeste de Minas Morgul, ó sur da illa fluvial de Cair Andros e ó norte dos outeiros de Emyn Arnen. Estaba dividida polo río Anduin e as dúas partes da cidade estaban unidas por unha ponte de pedra cuberta de casas. Por el pasaba a calzada de Osgiliath, que a comunicaba con Minas Tirith e con Minas Morgul. Como cidade fluvial dispoñía de varios portos.
Historia
Osgiliath foi fundada entre o ano 3320 e 3429 da Segunda Idade do Sol segundo o calendario da Terra Media polos homes de Númenor, habitantes dunha lendaria illa afundida.
Era un punto central entre Minas Anor, - que acabaría sendo capital de Gondor co nome de Minas Tirith - e Minas Ithil, que sería conquistada por Sauron e rebautizada como Minas Morgul.
En Osgiliath atopábase o trono compartido polos reis Isildur e Anárion, no pazo coñecido como Torre da Bóveda, situado no centro da cidade. En dito recinto gardábase a Árbore Branca de Númenor, símbolo sagrado para o reino de Gondor, e a principal das pedras videntes Palantír.
General Electric LM2500
Uso naval
Existen tres versións da General Electric LM2500 que están en uso en máis de mil buques militares de 29 armadas do mundo dende 2004. LM2500 está licenciada para ser construída no Xapón por Ishikawajima-Harima, na India por HAL, e en Italia por Avio.
Osgiliath
Historia
Foi atacada varias veces no transcurso da Terceira Idade. A ponte sobre o río foi destruída e reconstruída en varias ocasións, ata que no ano 2984, o mordomo Denethor II reconquista a praza, estabelecendo unha forte gornición que reconstrúe a ponte.
General Electric LM2500
Uso naval
Portaavións
Osgiliath
Historia
Na época da Guerra do Anel, Gondor conservaba un posto nas ruínas de Osgiliath para defendela como posición estratéxica que era. Boromir e Faramir loitaron na súa defensa. Trala incorporación de Boromir á Irmandade do Anel, Faramir foi o encargado de defender Osgiliath. Aínda despois dun longo período de defensa exitosa contra as incursións de orcos que atacaban dende Minas Morgul, unha emboscada por parte das forzas de Mordor varreu case por completo ós soldados de Gondor que defendían a cidade.
General Electric LM2500
Uso naval
Buques Anfibios de asalto
Osgiliath
Historia
Un infrutuoso intento de retomar a cidade foi levado a cabo por Faramir, capitaneando unha escuadra de soldados. Esta acción, froito da tolemia de Denethor II, custou a vida de toda a forza de ataque que levou a cabo a acción e case lle custa tamén a do seu fillo Faramir.
General Electric LM2500
Uso naval
Cruiceiros
Osgiliath
Historia
As hostes de Sauron cruzan o Anduin durante tres días con dirección a Minas Tirith, dando lugar á coñecida como Batalla dos Campos de Pelennor. Os exércitos da sombra, capitaneados polo Rei Bruxo de Angmar, son derrotados finalmente, sendo Osgiliath paso para as tropas derrotadas de Mordor que esnaquizan as pontes na súa retirada. O 18 de marzo, unha vez reconstruídos os pasos, os exércitos de Gondor, Rohan e os pobos libres da Terra Media cruzan Osgiliath con destino á Porta Negra de Mordor.
General Electric LM2500
Uso naval
Destrutores
Osgiliath
Historia
Trala coroación de Aragorn en maio de 3019, a cidade é repoboada de novo.
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Minor places in Middle-earth Geographia Legendarii Tolkien Middle-earth locations
General Electric LM2500
Uso naval
Fragatas
Buque Rápido de Auxiliar de Combate
Maritime Prepositioning Force
Buque de Combate Litoral
Corvetas
Buques Patrulla
Especificacións
Especificacións para os tres modelos de LM2500 series de motores de turbina a gas:
As Campinas
O topónimo galego As Campinas pode referirse a:
Ferriños
miniatura|Triángulo Os ferriños ou triángulo é un instrumento musical de percusión idiófono. É unha barra cilíndrica de metal (normalmente aceiro) dobrada en dous puntos para darlle forma triangular, e está aberto por un dos seus vértices. A súa orixe está no século XVI.
Está suspendido dunha cordiña, de xeito que vibra o bater nel cunha variña de aceiro ou de ferro. O son é de frecuencia indefinida, moi claro, agudo e penetrante. O músico pode facer que o son do triángulo sexa aberto ou pechado dependendo de como o sosteña, podendo apagalo se o toca coa man.
Aínda que a forma é a dun triángulo equilátero, os primeiros ferriños eran triángulos isósceles. No lado máis curto, ademais, tiñan pequenos aneis.
Uso
Na música clásica emprégase dende o século XVII, posto que a súa gran sonoridade que permite que sexa oído por riba da orquestra. Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Hayden o Ludwig van Beethoven o usaron, aínda que poucas veces, normalmente imitando as bandas Janissary. A primeira peza composta onde os ferriños teñen unha presenza importante foi o Concerto para piano Nº1 de Franz Liszt, onde aparece como instrumento solista no terceiro movemento, o que fai que a peza sexa coñecida como "Concerto para triángulo". Xa no século XIX os ferriños foron empregados en algunhas composicións de Richard Wagner, como na ópera Lohengin.
Na música folk, a samba e no rock é sostido normalmente coa man, de xeito que o son amortíguase para varia-lo ton. Na música cajún (onde se coñece co nome de tit-fer) úsase como instrumento para marcar o ritmo principal se non se empregan tambores.
miniatura|[[Angelika Kauffmann: L'Allegra]] Salvando a modulación de ton e o apagado, parece que os ferriños non precisan de ningunha habilidade musical especial para. Isto fai que en ocasións os cómicos o empreguen en contos e bromas onde é o típico instrumento que non esixe habilidade ningunha. A pesar diso o papel do triángulo nunha obra clásica pode chegar a ser moi esixente e en mans dun experto o instrumento pode ser sorprendentemente sutil e expresivo.
A meirande parte da dificultade está na complexidade rítmica que en ocasións se esixe, e tamén na dificultade de controlar o volume. As notas máis silenciosas poden conseguirse batendo nel con ferros lixeiros, chegando a empregar agullas de calceta para as notas máis caladas. Os compositores indican indicar que se debe tocar cun pau de madeira. Cando se trata de ritmos rápidos e complexos pode incluso colgarse nun soporte para poder tocalo a dúas mans, inda que fai máis difícil o control
Intérpretes
Un intérprete de triángulo notable de John Deacon, do grupo Queen, que tocaba o triángulo nos concertos de Killer Queen, colgándoo do micrófono. O percusionista dos Foo Fighters tocou un solo de 20 segundos durante os concertos que deu o grupo diante de 85 000 persoas no Estadio Wembley, o 6 e 7 de xuño de 2008.
Tamén resulta moi identificable o triángulo no inicio do tema da Pantera Rosa, de Henry Mancini.
Batalla de Casal do Eirigo
A batalla de Casal do Eirigo foi un enfrontamento na guerra da Independencia española en Galicia que tivo lugar o 27 de abril de 1809, no lugar de Casal do Eirigo, parroquia de Setecoros, hoxe no concello de Valga, entre o exército galego e os campesiños do lugar contra o exército napoleónico.
A batalla
Baixo os outeiros do monte Xesteira, nas inmediacións da Capela da Saúde, o exército galego, auxiliado polos campesiños do lugar, armados coas súas rudimentarias armas e con máis ganas que posibilidades, libraron unha cruel batalla, corpo a corpo coas tropas napoleónicas invasoras. "Chuzos" e "galletas" contra sabres e fusís; David contra Goliat; labradores contra soldados franceses profesionais. Esta foi a esencia da batalla de Casal do Eirigo. Malia non alcanzar a vitoria completa, os campesiños si lograron facer recuar aos franceses, o que soubo a triunfo.
A de Casal do Eirigo foi unha batalla sanguenta. Ante a presenza dunha avanzada de franceses en Padrón, as tropas galegas puxeron rumbo ás terras de Iria. A metade de camiño entre Caldas e Valga, xusto no outeiro de Casal do Eirigo, situouse o batallón da Vitoria, capitaneado por Colombo, avanzando tamén até a zona a compañía de Tiradores do Miño e o 1ª e o 2º batallón de Lobeira, integrado por uns catrocentos recrutas mal adestrados e peor armados, xa que apenas dispoñían de cen fusís. Os soldados franceses, ­uns mil homes,­ lanzaron un ataque, pero os destacamentos dos labregos locais lograron rodealos e atacáronos pola retagarda, á vez que os solados abrían fogo desde o cume de Casal do Eirigo. Os franceses tiveron que retirarse e ocultarse en zonas como Xanza, A Tarroeira e San Xulián de Requeixo (Pontecesures).
A loita tivo un segundo acto. Por cada soldado ou paisano galego —­máis que soldados eran campesiños mal armados—­ había cinco franceses armados "até os dentes", e contaban con pezas de artillaría e seccións de cabalaría. O ataque dos franceses foi inminente. Despregáronse polo camiño real (actual estrada N-550) atacando con tres columnas de artillaría. O segundo batallón de Lobera entrou en pánico e os seus integrantes fuxiron, polo que os Tiradores do Miño ocuparon o seu lugar e fixeron retroceder ao inimigo, causándolle moitas baixas. Outros tres batallóns franceses e trescentos xinetes atacaron ao batallón da Vitoria, que loitou heroicamente até o límite das súas posibilidades, até que Colombo ordenou unha retirada que soubo a vitoria xa que as tropas inimigas sufriron 400 mortos e un millar de feridos, por 60 mortos e 120 feridos nos batallóns locais. Pero os franceses non aproveitaron esta retirada, xa que se dedicaron a saquear e queimar casas polas zonas de Setecoros e San Clemente. Ao día seguinte fixéronlles crer que ían cortarlles o paso no viaduto de Pontecesures e que en Padrón se organizaba unha sublevación na súa contra, polo que abandonaron as terras altas de Valga dirixíndose ao val, onde foron acuartelados.
Air Cairo
Frota
En decembro de 2017 a frota de Air Cairo estaba formada polos seguuintes avións:
Tuenti
Tuenti é unha rede social virtual dirixida á poboación nova española a cal so se podía acceder por invitación ata o 14 de novembro de 2011. En outubro de 2011 tiña 12 millóns de usuarios. Permite ao usuario crear o seu propio perfil, subir fotografías e vídeos e contactar con amigos. Ten outras posibilidades como crear eventos ou etiquetar amigos en fotos. Caracterízase tamén polo seu potente buscador.
Inaugurado en xaneiro de 2006, Tuenti é un dos sitios web máis visitados en España, de acordo con Alexa Internet. Dende o 3 de decembro do 2009 conta cunha versión en galego.
O sitio estaba enfocado principalmente á poboación española, ata que o 11 de xullo de 2012 anunciouse unha renovación da rede social na cal o novo Tuenti estaría aberto a toda Europa, Estados Unidos e Latinoamérica, e cunha maior oferta de idiomas.
Historia
Tuenti é unha rede social española creada en xaneiro de 2006 por Zaryn Dentzel, un estudante estadounidense da Universidade de Deusto, actualmente residente en Madrid (España). Ao principio ía dirixido para universitarios e só algúns coñecidos puideron probalo. Máis tarde, en vista do seu éxito, permitiron a entrada a máis usuarios, mais só se tiñan invitación. Actualmente calcúlase máis de 7 millóns de usuarios, sobre todo en España, a inmensa maioría deles universitarios e escolares.
Equipo
Para atopar programadores fíxose unha selección por internet, incluído Tuenti. De aí fíxose un casting e escolleuse ao equipo actual, que está formado por xente de todo o mundo (norteamericanos, polacos, británicos e españois).
Nome
O nome de Tuenti deriva da pronunciación do número 20 en inglés que é twenty, que sona parecido a tuenty, pero co i|i latino. Segundo unha reportaxe xornalística ao equipo de Tuenti, dixeron que o seu nome viña da pronunciación de 20, xa que esta páxina ía estar dedicada aos mozos de devandita idade.
Segundo Zaryn Denzel, o nome "Tuenti" xurdiu da necesidade de atopar un que incluíse "tú" e "ti". Para poñerlle nome os membros barallaron moitos nomes e ao final decidíronse por Tuenti porque se parece a "tu entidad" e porque soaba ben.
Funcionamento
Tuenti é unha rede social de acceso restrinxido á que só se entra mediante a invitación dun membro anteriormente rexistrado. Este mecanismo, segundo a empresa, garante en principio que todo usuario recentemente chegado xa teña unha ligazón con outro membro da rede a partir do cal poida comezar a establecer relacións co resto dos usuarios. Crese que o éxito de Tuenti radica na garantía de privacidade que ofrece.