Festival_de_Bayreuth
A "idade de Ouro" de Bayreuth
Tralo éxito artístico e financeiro de 1951, o festival recobrou a súa periodicidade anual. O de 1952 repiteu o repertorio do ano anterior, pero engadindo unha nova produción de Tristán e Isolda, que abriu o festival. Na nova montaxe, dirixida musicalmente por Karajan, Wieland Wagner insistía no seu concepto escénico simplificado e simbólico, que tanto balbordo causara no primeiro festival, e deixaba clara a súa intención de renovar escenicamente todo o repertorio wagneriano. Ao ano seguinte, Wolfgang Wagner debutou como director escénico con Lohengrin, cultivando críticas que o comparaban desfavorablemente coas montaxes do seu irmán. Acusábaselle de pouca experiencia nas decoracións, e de mala dirección de actores. Nos anos sucesivos, Wolfgang montou O holandés, mentres que Wieland puña en escena Tannhäuser e Meistersinger. A produción desta última obra, en 1956, provocou o primeiro apupo do público á dirección de escena no Festival de Bayreuth. Wieland chegou ao extremo do seu concepto escénico, ao eliminar toda referencia visual á cidade de Nürnberg en escena, o que resultou sorprendente, despois de tantos anos de escenografías naturalistas, especialmente nesta obra, asumida como propia pola propaganda do réxime nazi. Así mesmo, estes mestres (coñecidos como "Os Mestres Cantores sen Nürnberg") víronse como unha provocación, xa que, de feito, a cidade de Nürnberg permanecía, nese momento, practicamente destruída polos bombardeos da Guerra. Wieland defendía os cambios como un intento de crear un «escenario invisible» que permitiría á audiencia experimentar todos os aspectos psicosociais do drama sen as distraccións dos elaborados decorados. Tamén se especulou con que espindo as obras de Wagner dos seus elementos históricos e xermánicos, Wieland tentaba distanciar o festival do seu pasado nacionalista e crear novas producións cun atractivo universal. Co tempo, moitos críticos chegaron a apreciar a beleza única das reinterpretacións que Wieland fixo das obras do seu avó. Os dous irmáns fóronse repartindo as novas producións dos títulos do festival, exceptuando Parsifal, que mantivo, con retoques, a emblemática produción de Wieland de 1951 (chegou a representarse 101 veces). miniatura|[[Hans Hotter, lendario Wotan en Bayreuth.]] Precisamente a produción de Parsifal foi o detonante das diferenzas entre Wieland e Knappertsbusch, o que provocou que o director saíse do programa do festival de 1953, sendo substituído por Clemens Krauss. Este feito, xunto coa saída de Karajan, tamén con diferenzas artísticas, fixo que Wieland Wagner buscase novos directores que lle axudasen a levar a cabo a súa "renovación" tamén desde o punto de vista musical. Foi así como foron chegando a Bayreuth directores como Joseph Keilberth, Eugen Jochum, André Cluytens, Wolfgang Sawallisch, Erich Leinsdorf ou Rudolf Kempe. O propio Knappertsbusch reconciliouse con Wieland Wagner tralo repentino falecemento de Clemens Krauss, e asumiu a dirección de Parsifal desde 1954 até 1964 (así como algunhas funcións do Anel, Meistersinger e O Holandés errante). Nesta etapa, a orquestra, e sobre todo o coro do festival (baixo a dirección de Pitz) alcanzaron niveis de calidade case lendarios. En canto aos cantantes, á base do primeiro festival fóronse engadindo os nomes que fixeron merecer a esta época o apelativo de "idade de ouro" do festival: Hans Hotter, Jon Vickers, Hans Beirer, Ramón Vinay, Sandor Konya, Birgit Nilsson, Leonie Rysanek, Régine Crespin, Anja Silja, Jerome Hines, Gustav Neidlinger, Josef Greindl...