cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amets prefabrikatuak
Amets prefabrikatuak é o cuarto álbum de estudio do grupo musical vasco Hertzainak.
Lloret de Mar
300px|miniatura|Igrexa de Sant Romà - Lloret de Mar 300px|miniatura|A Muller Mariñeira Lloret de Mar é unha cidade e concello costeiro da comarca da Selva, no sur da provincia de Xirona, en Cataluña. Pioneira do turismo europeo na década de 1950, converteuse nun dos destinos turísticos mediterráneos máis importantes e coñecidos de España.
Está dotada dunhas praias excelentes de area granulada. Posúe tamén unhas magníficas vistas ao castelo nun extremo e ao outro o monumento a "A Muller Mariñeira" que representa o sufrimento das mulleres esperando a volta dos seus maridos pescadores.
Historia
Hai vestixios das épocas ibérica e romana en varios xacementos arqueolóxicos. Na Idade Media, aparece documentado por primeira vez en 966 coa forma Lauredo, unha versión da palabra latina "lauretum" (loureiro). Como moitas poboacións costeiras do Mediterráneo, Lloret padeceu frecuentes incursións dos sarracenos durante a Idade Media. Dise que a tradición do baile de "Ses Almorratxes" orixinouse naquela época.
O núcleo actual da poboación formouse no s. XV ao redor da praia (Anteriormente, achábase a 1 km terra a dentro, para evitar ou se fose necesario para prepararse aos ataques dos piratas, e xunto á Ermida de Les Alegries, que foi a igrexa principal da Vila antes de que se edificase a actual Igrexa de Sant Romà). A partir do s. XVIII o porto de Lloret (actualmente sen vestixios) foi tomando cada vez maior importancia grazas ao comercio, do que son recordo as casas edificadas polos indianos.
Hamilton, Nova Zelandia
Hamilton é unha cidade da Illa Norte de Nova Zelandia, cunha poboación estimada duns 169.300 habitantes (2018), o que fai dela a cuarta cidade máis grande do país, por detrás de Auckland, Wellington e Christchurch. A cidade está situada na rexión de Waikato, na beira do Lago Rotorua, a uns 130 quilómetros ó sur de Auckland.
Historia
Os primeiros misioneiros que visitaron a zona fixérono polo ano 1830. Unhas décadas despois, en 1863, cando os primeiros colonos occidentais se asentaron na zona, a maioría dos 3.400 maorís que vivían alí deixaron os seus fogares para loitar fronte ós británicos nas liortas que tiñan lugar mais ó oeste. Unha vez rematas as Guerras Maorís (1845-1872), comezou a construción do ferrocarril que xuntaba Hamilton con Auckland, inaugurado en 1877. Dous anos despois estreouse a primeira ponte sobre o río Hamilton, para unir Hamilton East con Hamilton West.
Aínda que a cidade naceu no seu tempo como un centro de servizos para unha rexión agrícola, co tempo acabou converténdose nunha cidade universitaria cuns 40.000 estudantes, na que ten moita importancia a investigación científica e tecnolóxica.
Demografía
Os 203.400 habitantes da cidade son o 65'3% descendentes de europeos, o 19'9% maorís, o 10'6% descendentes de asiáticos orientais, e o resto son descendentes de diversas etnias do Pacífico, África, Oriente Medio, India etc.
Lente
A palabra lente pode aludir a:
Aurelio Núñez Prieto
Aurelio Núñez Prieto, nado en Vilamartín de Valdeorras cara a 1895 e finado na Rúa nos anos corenta, foi un ferreiro e político galego.
Traxectoria
Ferreiro, instalouse na Rúa. Afiliado á Sociedad de la Tierra de Fontei da UGT e militante do PSOE. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi designado concelleiro e nomeado despois alcalde da Rúa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado na casa da súa nai e na doutros veciños. Foi detido o 10 de febreiro de 1938 cando estaba agochado no faiado da súa casa no barrio da Estación da Rúa. Non foi procesado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938, do que resultou unha multa de 200 pesetas en 1941. Morreu de leucemia nos anos corenta.
Diofanto de Alexandría
Traxectoria
Pouco se sabe da vida de Diofanto. Viviu en Alexandría no século III e a maior parte do coñecemento sobre a súa vida deriva dunha antoloxía grega de xogos e crebacabezas creada por Metrodorus e no que se inclúe un problema (ás veces chamado "o seu epitafio") que di:
Esta adiviña implica que a idade de Diofanto x pode expresarse como
o que dá a x o valor de 84 anos. Porén, a exactitude da información non se pode confirmar.
Arithmetica
A Arithmetica é o principal traballo de Diofanto e a principal obra sobre álxebra na matemática grega. É unha colección de problemas que dan solucións de ecuacións deteminadas ou indeterminadas. Dos orixinarios trece libros que compuñan Arithmetica só sobreviviron seis, aínda que hai quen cre que catro libros árabes descubertos en 1968 son tamén de Diofanto. Algúns problemas diofantianos da Arithmetica foron atopados en fontes arábigas.
Diofanto nunca empregou métodos xerais nas súas solucións. O recoñecido matemático alemán Hermann Hankel dixo "no noso autor (Diofanto) non é discernible a máis mínima traza dun método xeral e comprensible; cada problema chama a un método especial que evita traballar mesmo cos problemas máis achegados. Por este motivo resulta difícil aos estudosos modernos resolver os 101 problemas mesmo tras estudar 100 das solucións de Diofanto".
Historia
Como moitos outros tratados matemáticos gregos, os de Diofanto foron esquecidos en Europa occidental durante a idade escura. Porén, a parte que sobreviviu foi copiada e transmitida ao mundo moderno, como outros textos gregos, por estudosos bizantinos medievais. Consérvanse estudos sobre Diofanto polo grego bizantino John Chortasmenos (1370–1437) xunto cun comentario comprensible escrito por Maximos Planudes (1260 – 1305), que produciu unha edición para a biblioteca do mosteiro de Chora, en Constantinopla. Ademais, algúns fragmentos probablemente sobreviviron na tradición áraba.
En 1463 o matemático alemán Regiomontanus escribiu "ningún traduciu aínda do grego ao latín os trece libros de Diofanto, nos que xace escondida a flor de toda a aritmética". A primeira tradución ao latín realizouna Rafael Bombelli en 1570, pero non foi publicada. Con todo, Bombelli tomou emprestados dela moitos dos problemas para o seu libro Algebra. A editio princeps de Arithmetica publicouna en 1575 Guilielmus Xylander. A tradución máis coñecida ao latín foi a de Bachet en 1621, que foi a primeira edición latina amplamente dispoñible.
Anotación de Fermat e Chortasmenos
miniatura|200px|Problema II.8 en Arithmetica (edición de 1670), anotada co comentario de Fermat que se convertería no [[Último Teorema de Fermat|último teorema de Fermat]] A edición de 1621 da Arithmetica conseguiu sona despois de que Pierre de Fermat escribise o seu famoso "último teorema" na marxe da súa copia:
A proba de Fermat nunca se atopou e o teorema permaneceu sen resolver durante séculos ata que foi atopada en 1994 por Andrew Wiles tras sete anos de traballo.
O estudoso bizantino John Chortasmenos (1370–1437) tamén escribiu nunha marxe preto do mesmo teorema "a túa alma, Diofanto, sexa con Satán a causa da dificultade dos teus outros teoremas e particularmente deste".
Outras obras
Diofanto escribiu varios libros ademais de Arithmetica, pero poucos sobreviviron:
Influencia
A obra de Diofanto tivo unha grande importancia na historia. As edicións de Arithmetica influíron grandemente no desenvolvemento da álxebra en Europa dende finais do século XVI. Tamén influíu nas matemáticas árabes, nas que a súa obra estaba moi recoñecida.
Diofanto adoita ser chamado "o pai da álxebra" porque contribuíu enormemente á teoría dos números e á notación matemática, xa que Arithmetica contén o primeiro uso coñecido de notación sincopada.
Ventura Ruiz Aguilera
Ventura Ruiz Aguilera, nado en Salamanca en 1820 e finado en Madrid o 1 de xullo de 1881, foi un poeta, novelista, dramaturgo e xornalista español, director do Museo Arqueolóxico Nacional de España.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Salamanca. En 1843 trasladouse a Madrid. Foi liberal e coolaborou en El Tío Vivo, El Nuevo Espectador, La Reforma, Semanario Pintoresco Español, La Europa…
Refingoi, Codesido, Vilalba
Refingoi é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 45 habitantes (21 homes e 24 mulleres).
Ventura Ruiz Aguilera
Traxectoria
Tivo relación co matrimonio formado polos galegos Manuel Murguía e Rosalía de Castro. Ruiz Aguilera dedicou a Murguía a poesía "La gaita gallega", publicada nos Cantares gallegos de Rosalía en 1863. Pola súa banda, ela traduciu á lingua galega versículos de Ruiz Aguilera, incluídos en Armonías y cantares (1865), un poemario con textos en castelán e traducións parciais en italiano, galego, portugués, alemán e catalán.
Traveseiro (homónimos)
O termo traveseiro refírese a calquera cousa colocada de través:
Ventura Ruiz Aguilera
Obras
page=149|miniatura|200px|"La gaita gallega", incluída en [[Cantares gallegos, de Rosalía]] Publicou, entre outras, as seguintes:
Vizoño, Abegondo
San Pedro de Vizoño é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2016 tiña 185 habitantes (95 homes e 90 mulleres) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 247 habitantes.
Mámoas
En Vizoño hai localizadas dezaoito mámoas de finais do neolítico e comezos da idade de bronce.
Doce delas na Malata, pertencen á necrópole do Abelar. A número 1 ten planta circular e non se aprecian restos de estruturas pétreas nin cono de violación. Conservase regularmente, con degradación por traballos agrícolas e plantacións. A número 2 mide 14 m². A esta mámoa non se lle aprecian restos de estruturas pétreas e presenta a masa tumularia moi espallada como consecuencia dos traballos agrícolas, así como da construción dunha liña de alta tensión, que provocaron a colmatación do cono de violación. As números 3, 4, 5, 6, 7 e 9, esta última de 29 m², teñen a masa tumularia moi espallada como consecuencia dos traballos agrícolas, o que fai que o cono de violación se colmatara. Non se aprecian nin estruturas pétreas. A número 10 ten unha base de 20 por 20 metros, con planta circular no que non se aprecian nin restos de estruturas pétreas nin conos de violación. Atópase nun estado medio de conservación, en parte degradado polos traballos agrícolas e a plantación de montes de eucalipto. A número 11 mide 14 por 12 metros cadrados. A esta mámoa non se lle aprecian restos de estruturas pétreas e non presenta cono de violación. A número 12 ten planta circular. Non se aprecian nel nin estruturas pétreas nin conos de violación. Atópase nun estado medio de conservación, fundamentalmente modificado polos traballos da agricultura e a plantación de eucaliptos.
A mámoa da Brea, no lugar de Ribela, é tamén do neolítico-bronce, e está en mala conservación. Foi descuberta pola instalación do oleoduto no 1993. Está formado por unha coiraza pétrea que foi feita antes antes de ser construído o túmulo, cunha pequena capa de xabre e pequenas pedras de seixo. Nela recuperouse material lítico do calcolítico.
A mámoa de Vorducedo Pequeno ten 15 m². Este túmulo veuse afectado polas obras de construción do oleoduto, no 1993, circunstancia que se empregou para facer unha limpeza no perfil do mesmo, xa que tan só se conservaba a metade sur, constatando a existencia dunha coiraza pétrea e a preparación do chan previa á construción do túmulo cunha pequena capa de xabre e pequenas pedras de seixo. Tamén se recuperou algún material lítico e cerámico que semella pertencer ó calcolítico. Actualmente este xacemento está totalmente destruído.
A mámoa do Campo, no lugar de Campo, é do neolítico-bronce e de 25 por 25 metros. Non se lle aprecian restos de estruturas pétreas nin cono de violación colmatado. As plantacións forestais e a agricultura téñeno degradado parcialmente.
A mámoa 1 de Carpeáns está no lugar da Travesa, cunhas dimensións de 28 por 23 metros. Este enterramento ten unha planta circular no que se aprecian restos de estruturas pétreas e un cono de violación central duns 4 metros de diámetro e medio metro de profundidade. Consérvase pesimamente polo camiño que lle pasa por riba e un valo de leiras cavado sobre deste. A mámoa 2 de Carpeáns está en Braña, e ten uns 25 m². Son unhas grandes dimensións nas que non se aprecian restos visíbeis de compoñentes pétreos. Aínda así, no arredor atópanse pedras de seixo de tamaño medio que poderían pertencer a unha coiraza. No seu interior aparece un gran cono de violación central de case 5 metros de diámetro e 1 metro de fondo. O estado de conservación non é bo por mor das construcións de valados próximos feitos con terras da mámoa.
A mámoa do Coruxeo está en Adrán. De planta circular, non se aprecian restos de estruturas pétreas nin cono de violación. Atópase nun estado medio de conservación, fundamentalmente modificado polos traballos da agricultura e a plantación de eucaliptos.
En Vorducedo Pequeno atopáronse, próximo a unha das mámoas de Vorducedo Pequeno e vinculadas a este, varios materiais líticos e cerámicos da industria lítica, do neolítico (III milenio). Debido á construción do oleoduto atopáronse dous puntos nos que se recolleron catro fragmentos de cerámica lisa e catro líticos da prehistoria recente, inda que dunha idade indeterminada. O máis destacable é unha punta de frecha de base triangular con aletas feita en cuarzo de baixa calidade e con restos de córtex.
Minas de Titín
En Castromaior atopouse unha explotación mineira que non se pode determinar a que idade corresponde. Sería unha prospección mineira formada por un pozo e unha galería alienados, xa cegados arestora. Tense constancia da desaparición dunha cova nese lugar despois da construción da AP-9. .
Castros
O Castro Maior, tamén chamado Coto da Cerca, está no lugar de Torreira. Creado na idade de ferro, foi romanizado, e mide uns 150 metros por 160 metros. É unha croa circular, defendida por un parapeto dun amplo tamaño, duns 8 metros de alto por 20 de longo. Agás polo sueste abrindo un acceso a un antecastro, un foxo rodea a todo o recinto. Este foxo está defendido por un parapeto, agora xa deteriorado. Os dous recintos están aínda defendidos por outro parapeto, maior, que os rodea completamente, inda que só ten agora unha altura de medio metro pola degradación de traballos forestais. Aínda que case completamente destruído, apreciouse que restan partes doutro parapeto maior que completaría o sistema defensivo. A conservación do castro é media, degradándose en 1974 por mor dunha pa mecánica que achanzou a croa.
O Castro de Vizoño, no lugar de Castro, foi un asentamento fortificado construído na idade ferro-romana. É un pequeno recinto, de 120 por 120 metros, de planta circular, e que está definido por un parapeto reforzado por un foxo cara ao norte e nordés. Ao leste o xacemento presenta algunhas modificacións por se ter construído casas recentemente. Cara a outros lados, o castro viuse alterado polo camiño e a estrada.
O Castro grande de Alcaiana, ou castro da eira do Coto, na Malata, é un asentamento fortificado de planta circular, duns 120 por 140 metros, da idade ferro-romana. Ten un alto parapeto e unha plataforma exterior acaroada polo sueste, que se defende cunha dobre liña de muros e un foxo polo medio destes. No norte e oeste a caída natural do terreo xa o delimita.
Calzada Alcaiana
No lugar de Alcaiana, na Malata, atopáronse 216 metros de restos de calzada romana, de catro a seis metros de ancho, e que conectan como un ramal a oppida das Travesas (Carral) coa rede viaria xeral, a Vía XX.
A Torre
No Abelar identificouse un posible asentamento fortificado da idade media e do que se sospeitou da súa existencia polo topónimo, rexistrado nos catastros do concello.
Igrexa de San Pedro de Vizoño
miniatura|dereita|200px|Igrexa de San Pedro de Vizoño. miniatura|dereita|200px|Cemiterio e nova igrexa aberta. A Igrexa de San Pedro está na Fraga. É dunha soa planta rectangular e cunha soa nave. O espazo do presbiterio está delimitado por un arco triunfal, e aos seus pés ten un coro. A decoración interior é sinxela, e igualmente a exterior é mínima e sobria. Na porta da entrada hai un oco pequeno, rachando a cornixa, e unha pequena espadana dobre, que acaba en pináculos con bolas.
Cruceiro de San Pedro de Vizoño
Na Fraga, diante da igrexa no adro, está este cruceiro de lousa. Aséntase nunha plataforma de formigón con varal de sección octogonal irregular de lousa. A cruz é do mesmo material e non ten capitel nin imaxinería.
Ermida da Quinta Angustia
miniatura|dereita|200px|Ermida da Quinta Angustia. No Fondo da aldea está esta pequena capela. É de planta rectangular e cunha soa nave con cuberta de dúas augas. Os muros son revocados e pintados en cor branca. A espadana é dun só oco. A porta ten un lintel e a fiestra é semicircular.
O Cruceiro da Quinta Angustia
O cruceiro da Quinta Angustia está no Fondo da aldea. Ten unha plataforma cuadrangular de dous grados de formigón. O pedestal é de granito e ten unha forma trontopiramidal un tanto irregular. O varal é de sección cadrada e con chafráns e o capitel é cuadrangular con molduras. A inscrición que ten o cruceiro é do ano 1952. A cruz que loce é de sección octogonal e de tipoloxía celta.
Casa reitoral de San Pedro de Vizoño
En praderías dos Currás áchanse restos do que foi a reitoral. Só se conservan muros que mostran que tivo unha planta irregular. Arestora está abandonada.
Painted Ruins
Painted Ruins é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Grizzly Bear, publicado o 18 de agosto de 2017 a través do selo RCA Records. Xunto co anuncio do disco a banda tamén anunciou unha xira de outono por Europa e América do Norte.
Apostle (filme)
Apostle é filme británico-estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Gareth Evans e protagonizado por Dan Stevens, Lucy Boynton, Mark Lewis Jones, Bill Milner, Kristine Froseth e Michael Sheen. A súa estrea foi no Fantastic Fest en setembro de 2018 e dende o 12 de outubro de 2018 principiou a distribuírse pola plataforma Netflix. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica polo seu estilo visual, fotografía, interpretacións e mestura única de xéneros de terror.
Ramoncín
José Ramón Julio Martínez Márquez, coñecido como Ramoncín ou como El rey del pollo frito, nado en Madrid o 25 de novembro de 1955, é un cantante de rock, actor, escritor, presentador e polemista televisivo español. Foi membro da xunta directiva da Sociedade Xeral de Autores e Editores, realizando unha cruzada en favor do canon dixital e contra as descargas gratuítas de música en Internet.
Maruri-Jatabe
Maruri-Jatabe é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 916 habitantes (2011).
A Vila, A Xesta, Lalín
A Vila é un lugar da parroquia da Xesta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 10 habitantes (6 mulleres e 4 homes), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes.
Idoia Etxeberria
Co nome de Idoia Etxeberria podemos referirnos a:
Sebastian Kurz
Sebastian Kurz, nado en Viena o 27 de agosto de 1986, é un político austríaco, que foi ministro de Asuntos Exteriores e Integración dende 2013 até 2017 e chanceler de Austria dende 2017 ata 2019 e, de novo, entre 2020 e 2021. É militante do Partido Popular Austríaco (ÖVP).
Mocidade e inicios da carreira política
Kurz naceu en Viena e medrou no barrio de Meidling, no que aínda reside. Estudou no Bundesgymnasium und Bundesrealgymnasium Erlgasse dende o ano 1996 e despois do exame final que realizou en 2004 completou o servizo militar. En 2009 foi elixido presidente da sección xuvenil do Partido Popular Austríaco. Entre 2010 e 2011 foi membro do consello da cidade de Viena. En abril de 2011 foi nomeado secretario de Estado de Integración, cargo recentemente creado e que formaba parte do Ministerio de Asuntos Exteriores. Nas eleccións xerais de Austria de 2013 resultou elixido membro do Consello Nacional (cámara baixa). En decembro de 2013 converteuse en ministro de Asuntos Exteriores de Austria, cuxa carteira incluíu tamén por petición propia as competencias de integración social. No momento de asumir o cargo de ministro, Kurz converteuse no ministro máis novo da historia de Austria e o ministro máis novo de toda a Unión Europea.
En 2017, o vicechenceler do país, Reinhold Mitterlehner, abandonou o liderado do ÖVP, e Kurz foi apuntado como sucesor. A retirada de Mitterlehner de todos os cargos políticos precipitou o adianto das eleccións lexislativas de 2017, nas que Kurz foi cabeza de lista, gañando gran popularidade co seu discurso centrado na inmigración e nas políticas sociais. Finalmente o seu partido foi o máis votados co 31,5% dos votos.
Primeiro goberno: 2017-2019
Como líder do partido máis votado o presidente Van der Bellen encargoulle a formación dun novo goberno. Conseguiu un acordo de coalición co ultradereitista Partido da Liberdade e xurou o cargo de chanceler xunto ao seu goberno o 18 de decembro de 2017. Durante o seu goberno ampliou a xornada laboral a un máximo de 12 horas, iniciou a fusión de todos os seguros sociais austríacos, aboliu a prohibición de fumar en sitios públicos, prohibiu levar a cara tapada en público, reformou os subsidios familiares para estranxeiros europeos e rexeitou o Pacto Mundial sobre Migración. Doutra parte, algúns analistas destacaron a proximidade do seu goberno coa Rusia de Vladimir Putin.
Durante o seu mandato era o xefe de goberno de menor idade do mundo.
En 2019 saíu á luz un vídeo no que se vía a membros do goberno de coalición de Kurz, pertencentes ao Partido da Liberdade, falando cunha suposta sobriña dun oligarca ruso sobre posibles contratos a cambio de favores. O Caso Ibiza, como foi chamado o escándalo provocou a dimisión do vicechanceler (que aparecía no vídeo) e a destitución do Ministro de Interior, Herbert Kickl. Tras isto, dimitiron todos os ministros do partido ultradereitista e o 27 de maio realizouse unha moción de censura no Parlamento, que saíu adiante e forzou a destitución de Kurz ao día seguinte. Tratouse da primeira moción de censura exitosa en Austria dende a Segunda guerra mundial. Foi substituído por Hartwig Löger quen logo sería relevado por Brigitte Bierlein.
Segundo goberno: 2020-2021
As eleccións do 29 de setembro de 2019 déronlle un novo triunfo: o ÖVP logrou máis do 37% dos votos e 71 deputados. Co albo de retornar á chancelaría negociou un pacto cos Verdes, que conseguiran 26 escanos. O novo goberno integrado por populares e verdes comprometíase a levar a cabo un programa con importantes compromisos na política medioambiental como acadar que a totalidade da produción eléctrica sexa de orixe renovable en 2030 e a descarbonización para 2040, e tamén a redución de impostos. Nomeado polo presidente federal, Alexander Van der Bellen en xaneiro de 2020, os primeiros meses do novo executivo estiveron marcados pola resposta á pandemia derivada do virus covid-19. Logo de detectar os primeiros positivos o 25 de febreiro no Tirol, o 10 de marzo o seu goberno ditou as primeiras medidas restritivas e o peche das actividades educativas. Ao longo da pandemia, Sebastian Kurz decretou tres confinamentos en Austria entre 2020 e 2021.
Con todo, ao longo do ano 2021 varias sospeitas de corrupción foron arrodeando a Kurz e aos seus colaboradores máis próximos. En maio de 2021 fíxose público que Sebastian Kurz estaba sendo investigando por nepotismo por promover a unha persoa moi próxima ao seu partido á dirección de ÖBAG, unha sociedade que xestiona as participacións industriais do Estado e que funciona como fondo soberano. Malia a que Kurz desmentiu as acusacións baixo xuramento en sede parlamentaria, a aparición de novos posibles indicios fixeron que a fiscalía intervise. Ademais, en setembro de 2021 tivo que declarar no xulgado por presunto falso testemuño na comisión do Parlamento que investigaba o Caso Ibiza. Por outra parte, o 6 de outubro de 2021 a policía rexistrou a Chancelaría federal e a sede do ÖVP para obter documentación que demostrase o pago, con cartos públicos, a medios de comunicación para publicar enquisas e novas que favoreceran a imaxe pública de Kurz. A fiscalía sospeita de Sebastian Kurz por incitación ao suborno.
A oposición anunciou que sometería ao goberno de Kurz a unha moción de non confianza no parlamento para o 12 de outubro de 2021. Nos días previos, os Verdes dubidaron da idoneidade de Kurz e pediron aos seus socios unha persoa de "conduta irreprochable". Ante esta situación Sebastian Kurz dimitiu do cargo de chanceler o 9 de outubro. No discurso de dimisión tamén propuxo que o relevase o ministro de asuntos exteriores, Alexander Schallenberg. Ademais rexeitou novamente as acusacións e comunicou que pasaría a ser o xefe do grupo parlamentario do ÖVP, mantendo deste xeito a inmunidade parlamentaria. O presidente federal, Alexander Van der Bellen, desginou novo chanceler a Alexander Schallenberg o 11 de outubro de 2021, rematando deste xeito a segunda xeira de Sebastian Kurz á fronte do goberno.
A súa renuncia salvou o acordo de goberno entre o Partido Popular de Austria (ÖVP) e os Verdes, mais algúns xornalistas destacaron que Kurz retén grande influencia política pois como xefe do grupo parlamentario mantería a inmunidade parlamentaria e podería actuar como unha sorte de "chanceler na sombra" controlando ao goberno. Mais, finalmente, o 2 de decembro de 2021, tamén comunicou a súa retirada da vida política presentántose como vítima dunha persecución e reafirmando a súa inocencia. Horas máis tarde, o chanceler Schallenberg, alegando que a dirección do goberno e do partido debían recaer na mesma persoa, anunciou a súa dimisión. A prensa austríaca considera que na reunión do comité executivo do ÖVP do día 3 de decembro anunciarase que Karl Nehammer, ata entón ministro do Interior, asumirá a dirección do partido e, por tanto, proposto futuro chanceler.
Terceira división española 2001/02
A tempada 2001–02 da Terceira División de España foi a 68º edición deste torneo.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Peón
O termo peón pode referirse a:
Como topónimo Peón pode referirse a:
Mairena del Aljarafe
Mairena del Aljarafe é unha localidade andaluza, localizada na provincia de Sevilla. No ano 2008 contaba con 39.831 habitantes. A súa extensión superficial é de 17 km² e ten unha densidade de 2.250,34 hab/km².
Xeografía
As súas coordenadas xeográficas son 37º 20' N, 6º 04' O. Atópase situada a unha altitude de 85 metros e a 9 km da capital de provincia, Sevilla.
Conta con vivendas de calidade media e barrios residenciais como Ciudad Aljarafe e Ciudad Expo e algunhas urbanizacións con perfís socioeconómicos alto como Simón Verde, o que a converten nun grande atractivo para a poboación da veciña capital. O principal problema, presente en toda a área metropolitana, segue sendo a escasa rede viaria para acceder tanto á capital como a outras poboacións da contorna. Unha próxima liña de metro con saída na urbanización Ciudad Expo comunicaraa en poucos minutos cos barrios sevillanos dos Remedios, Puerta Jerez e Nervión, podendo dar orixe a unha nova engalaxe desta zona.
O 20 de novembro de 2006 abriuse o centro comercial Metromar.
Kiowa Gordon
Kiowa Joseph Gordon, nado en Berlín o 25 de marzo de 1990, é un actor estadounidense. É coñecido por interpretar o papel de Embry Call na saga de The Twilight.
Jeanne Daubenton
Jeanne (ou Pieroime) Daubenton, Daubentonne o Dabentonne, nada en París no século XIV, foi unha predicadora que foi queimada viva por herexía en 1372.
Está considerada como unha das mártires da liberdade de expresión.
Contexto
Como nos seus primeiros días, entre os séculos XII e XV, a Igrexa Católica Romana enfrontouse a unha multitude de movementos de protesta, algúns dos cales parecían seren puramente heréticos. Máis alá do marco relixioso, estes movementos tamén desafiaron a orde establecida (política e social). Así mesmo, os poderes en cada lugar, tanto relixiosos coma civís, optaron por unha represión "total", sen ningún discernimento, usando, entre outros métodos, a tortura, até o exterminio dos albixenses.
Traxectoria
Jeanne Daubenton uniuse a un grupo de turlupinos (nome duna seita dos Irmáns do Libre Espírito ou Freires do Libre Espírito, unha comunidade sectaria surxida nas rexións de Flandres e Renania que durou desde 1250 até 1525, e que tiña orixe na herexía do Adamismo do século II, e que estivo activa desde o século XII até o século XIV) que chegara recentemente a París, e entre os cales tivo un papel activo.
Convertida nunha elocuente intérprete da súa doutrina, entregouse á predicación, anunciando que:
Formalizou o modo de vida dos turlupinos na doutrina de que se propagaba activamente e esta doutrina estaba relacionada visibelmente máis cos Cínicos e os Adamitas que cos Valdenses (movemento dos Pobres de Lión, no século XII, a partir da predicación de Pedro Valdo).
De feito este movemento puxo en práctica:
De feito, esta vida en comunidade podería hoxe ser comparada co naturismo, co nudismo, co comunismo ou incluso co comunitarismo.
Os turlupinos quizais estiveron relacionados cos Valdenses e cos Begardos. Chamábanse "Sociedade dos Pobres", ensinaban que o home pode chegar a esta vida con impecabilidade e foron acusados de entregarse ás máis vergonzosas desordes. Excomungados por Gregorio XI en 1372, foron destruídos por orde do rei de Francia Carlos V.
De feito, algúns foron realmente queimados (en número incerto, pero pequeno), pero a maioría foi capaz de escapar e dispersárense.
Condenada por herexía, Jeanne Daubenton foi queimada viva en 1372 en París, na praza de Grève (hoxe denominada place de l'Hôtel-de-Ville - Esplanade de la Libération, ou simplemente place de l'Hôtel-de-Ville (en galego praza do Concello).
Mamoela, Ribadumia, Ribadumia
Mamoela é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 88 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 42 eran mulleres e 46 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010 e 2005, cando tiña 91 veciños en ámbolos censos.
Yip Man
Yip Man (tamén coñecido como Yip Kai-Man), nado o 1 de outubro de 1893 en Foshan e finado o 2 de decembro de 1972 en Hong Kong, foi un mestre chinés das artes marciais. Tivo un gran número de discípulos que máis tarde se converterían tamén en mestres, como o famoso Bruce Lee.
Biografía
miniatura|esquerda|200px|Sepultura de Yip Man Iniciou a súa aprendizaxe do Wing Chun con Chan Wah-shun e rematou o seu adestramento con Sibak Leung Bik. Yip Man foi o primeiro mestre en ensinar abertamente a arte marcial do Wing Chun. Fíxoo cando tiña 55 anos como unha forma de gañar a vida na cidade de Hong Kong, onde tivo múltiples alumnos que, á súa vez, difundiron a arte por todo o mundo. É famoso entre outras cousas porque foi o mestre de Bruce Lee e estivo considerado como o mellor mestre de artes marciais do mundo. Da súa morte sábese que Lun Kai, un dos seus discípulos que o fora visitar, atopouno morto na súa residencia. O seu corpo descansa nun antigo cemiterio de Hong Kong, onde practicantes de todo o mundo o visitan para prestarlle homenaxe.
Carta Magna
miniatura|Magna Carta Libertatum de [[1215]] A Carta Magna ("Gran Carta" en latín), tamén coñecida como Magna Carta Libertatum, é un documento inglés de 1215 que limitou o poder dos monarcas de Inglaterra, especialmente o do rei Xoán sen Terra, quen a asinou, impidindo así o exercicio do poder absoluto. Foi o resultado dos desencontros entre Xoán, o Papa e os nobres ingleses sobre as prerrogativas do soberano. De acordo ós termos da Carta Magna, Xoán debía renunciar a certos dereitos e respectar determinados procedementos legais, recoñecendo que a vontade do rei estaría suxeita á lei. Considérase á Carta Magna coma o primeiro capítulo dun longo proceso histórico que levaría ao xurdimento do constitucionalismo.
Eumetazoos
Os eumetazoos (ou eumetazoa) son os animais que presentan tecidos propiamente ditos; comprenden a totalidade dos metazoa, coa única excepción dos Parazoa (as esponxas, nas que en lugar de tecidos existe unha organización similar a unha colonia), os extintos Archaeocyatha, os Phagocytellozoa ou Placozoos, e os Mesozoos.
Carta Magna
Por extensión, tamén se denomina Carta Magna á Constitución dun Estado, que é a norma suprema que forma todo o seu ordenamento xurídico.
Mendata
Mendata é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 381 habitantes (2011).
Eumetazoos
Características
Dentro dos eumetazoa, a maioría pertence á rama dos Bilateria. Fóra deste só contan dous filos que presentan simetría radial, carecen de órganos propiamente ditos e teñen cavidades dixestivas cunha soa abertura, que cumpre funcións tanto de inxestión como de excreción. Estes son os Cnidaria, (que abarca as Anemones, os corais e as medusas) e os Ctenophora.
Os Bilateria, pola súa banda, presentan simetría bilateral, órganos diferenciados e un corpo triploblástico, coas tres capas xerminativas ben diferenciadas.
Arpexo
miniatura|dereita|Notación dun acorde en arpexo
Un arpexo, ou arpexio , é un acorde interpretado tocando as notas que o forman en sucesión, no canto de simultaneamente. A palabra provén do italiano arpeggio, que significa "á maneira da arpa". As formas máis estendidas de executalos son:
Castro da Punta de Santa Mariña
Castro da Punta de Santa Mariña ou Castro de Santa Mariña é un poboado fortificado nunha península en Ares.
Descrición
É un castro costeiro coas defensas no istmo da península e adaptado á forma da rocha. A entrada sería por un pequeno camiño situado entre as defensas e o cantil. Está protexido por dúas murallas monumentais con forma de arco, unha situada no itsmo e outra maior dus 100 metros no propio castro, entre elas hai un foxo cortado entre cantís. No interior do recinto vense varias construcións en ruínas que pertenceron a unha batería militar que desfixo o castro. Ao leste do castro hai unha galería coñecida como Cova dos Mouros ou de Santa Mariña, duns 120 metros de lonxitude e 1,5 metros de altura escavada na rocha e que se supón relacionada co castro.
-507
Arte e cultura
+
Outros
Historia ano a ano
Dinamarca no Festival de Eurovisión
Dinamarca competeu no Festival de Eurovisión desde 1957 ata 1966 e desde 1978 ata o día de hoxe cun bo récord e bastantes fans do concurso no país. Nos primeiros anos, Dinamarca obtivo case sempre bos resultados e a súa primeira vitoria en 1963 coa canción "Dansevise". A través das últimas partes da década de 1960 e 1970 ata 1978, Dinamarca Non participou no festival. En 1984, 1986, 1987, 1988 e 1989, Dinamarca mantivo o seu racha de bos resultados despois do regreso ao concurso. Os anos noventa foron máis ben malos para o país, que se perdeu tres edicións (1994, 1996, 1998) debido á suma de malos resultados. As excepcións producíronse en 1990, 1995 e 1999. A segunda vitoria danesa foi no 2000, cando os Olsen Brothers, que desafiando aos prognósticos (non eran tan novos como o resto dos competidores e só un dueto masculino gañara antes) venceron con "Fly on the Wings of Love". A vitoria dos Olsen foi a mellor puntuación obtida por Dinamarca ata ese momento, 195 puntos. O festival de 2001 organizouse no seu país e ademais de causar expectación contou coas colaboracións de Aqua e Safri Duo nas actuacións intermedias de apertura e durante o período de votaciones. Ese ano Dinamarca quedou segunda, só por detrás de Estoniana.
Desde entón os daneses competeron con distinción e recentemente lograron un terceiro lugar na semifinal do 2005 con Jakob Sveistrup e "Talking To You". O mesmo ano, Copenhague recibiu o evento Congratulations, o especial polo 50 aniversario do festival. Cada ano desenvólvese un festival musical chamado Dansk Melodi Grand Prix, cuxo vencedor é o representante en Eurovisión. Tommy Seebach e os Hot Eyes venceron en tres ocasiones o concurso e representaron tantas veces ao país.
No festival do 2007 Dinamarca apostaba por un travestido denominado DQ, era a primeira vez que o país apostaba por unha canción cuns cánons totalmente distintos aos que xeralmente presentara no festival, con todo non conseguiron pasar á final, e conseguir un non moi bo resultado na semifinal ocupando a décimo sétima posición. Finalmente no 2008 os daneses apostaron por unha canción moi marchosa, estilo anos 20 que conseguiu unha grande aceptación dentro do público, na semifinal ocupou a terceira posición por detrás das favoritas Ucraína e Portugal, empatada en puntos con Croacia, con todo na final non foi afortunada quedando na 15º posición por detrás de Islandia e Letonia, países nórdicos que na semifinal quedaron nunha peor posición que Dinamarca. Pese a ser unha gran canción e un baile moi bo (o cantante estaba todo o intre bailando) e non conseguir unha boa posición na final, moitos comentaristas do mesmo xeito que cantantes e demais indicaron que si esa canción mandouse nos anos 90, posiblemente estaría nas primeiras posicións do festival, si non houbese probablemente gando. En 2010 conseguiu un meritorio 4º posto coa canción "In a moment like this" de Chanée e N'evergreen e en 2011 seguiu no top 5 pero esta vez nun 5º posto co grupo A Friend in London e a canción "New tomorrow". A última vitoria danesa foi en 2013, coa canción "Only teardrops", interpretada por Emmelie de Forest, con 281 puntos cunha marxe de 53 puntos respecto de Acerbaixán, país que terminou en 2ª posición, sendo a maior marxe e maior puntuación de Dinamarca de toda a historia do certame.
Participacións
miniatura|dereita|250px|[[Basim en Copenhague (2014)]] miniatura|dereita|250px|[[Emmelie de Forest en Malmö (2013)]] miniatura|dereita|250px|[[A Friend in London en Düsseldorf (2011)]]
Terra vermella
miniatura|250px|Típico camiño de terra vermella, na [[provincia de Misiones.]]A terra vermella—yvy pytã en guaraní—é un tipo de solo considerado como un dos máis fértiles do mundo polo seu alto contido en nutrientes para plantas e árbores, A súa orixe está na descomposición durante millóns de anos de rochas basálticas. A súa principal característica é a súa cor vermella inconfundible, por mor da presenza de minerais de laterita, especialmente o ferro; é ademais rica en nitróxeno, potasio e fósforo.
José María Pemán
José María Pemán Pemartín, nado en Cádiz o 8 de maio de 1897 e finado na mesma cidade o 19 de xullo de 1981, foi un escritor español que se significou polo seu conservadorismo católico e polo seu apoio á ditadura de Miguel Primo de Rivera, ao Golpe de Estado militar de 1936 contra a Segunda República Española, ao réxime ditatorial subseguinte, e finalmente á opción monárquica de Juan de Borbón, pai de Xoán Carlos I.
Terra vermella
Na Arxentina e Paraguai coñécese como tierra colorada e abrangue a totalidade da provincia de Misiones, e a rexión nordés da provincia de Corrientes no primeiro caso e todo o Departamento do Alto Paraná e parte dos departamentos de Caagauzú, Canindeyú e Itapúa no segundo
José María Pemán
Formación
miniatura|200px|Casa na que naceu Pemán en Cádiz, na rúa Isabel la Católica. Xunto co seu irmán César, procedía dunha familia da boa sociedade de Cádiz. O seu pai foi o avogado e deputado conservador Juan Gualberto Pemán y Maestrepadre, pertencente á familia política da Restauración, e a súa nai María Pemartín y Carrera Laborde Aramburu, de entronque xerezano.
Terra vermella
No Brasil, coñécese como terra roxa, forma que procede dun equívoco, xa que os inmigrantes italianos que traballaban nas facendas de café dábanlle o nome de terra rossa, e os brasileiros aportuguesaron o termo italiano, no canto de traducilo. Este tipo de solo aparece no interior do estado de São Paulo, sur de Minas Gerais e ao norte de Paraná. .
José María Pemán
Formación
Na fachada da casa en que naceu en Cádiz (rúa Isabel la Católica nº 12) existe unha gran lápida, cunha figura alegórica coa estética da época, e a súa busto en baixorrelevo en bronce, obra do escultor Juan Luís Vassallo. Pemán creceu durante a Restauración no seo dunha orde social burgués, parlamentario pero non democrático, e case patriarcal (cacicato estable) considerado "natural" e, por tanto, inmutable e lexítimo:
A vida do obreiro gaditano era o lado escuro dunha sociedade na que as mulleres enloitadas, nenos descalzos e farrapentos, mendigos que durmían nos foxos das murallas, familias enteiras que vivían nunha habitación, en patios de veciños, azoteas ou en accesorias, grupos de parados nas prazas e emigración do campo na época invernal, formaban parte da súa paisaxe habitual. José María recibiu unha esmerada educación católica no colexio do Oratorio de San Felipe Neri de Cádiz (marianistas), orde que viña escapando das leis laicistas francesas e asentada en Cádiz desde 1892 propiciada polo bispo Vicente Calvo y Valero.
Os marianistas non dispoñían aínda de centros asociativos postescolares (antigos alumnos). Así facía a súa puberdade Pemán tivo un contacto decisivo cos xesuítas da Residencia de Cádiz a través da Congregación mariana da Inmaculada e San Luis Gonzaga, coñecida como Los Luises. O pai Ángel Ayala, desde Madrid, insistía na elocuencia: A impronta que os fillos de Loyola deixaron na conciencia do mozo Pemán pervivíu para sempre na súa vida e na súa obra literaria. Fixo un servizo militar laxo en Cádiz, no cuartel de artillería da Bomba, xunto ao parque Genovés. A Sevilla irá a estudar Dereito, carreira necesaria para todo moza con aspiracións, doutorándose en Madrid coa tese Ensaio sobre as ideas filosófico-xurídicas da República de Platón (1921). Esta é a única referencia curricular coñecida na súa formación intelectual. Durante dous anos traballou como penalista pero como auténtico fidalgo, humanista e cidadán libre, o seu habitus social permitiulle decidir por si mesmo que facer, como e cando, sen obedecer máis que ás leis civís. Pemán elixira seguir os pasos do seu pai: a política. Como tantos mozos da súa época protexidos da necesidade, Pemán dispuxo de tempo sobrado para cultivas as amizades, ler, escribir, meditar ou remexer na cosa pública. A literatura, e sobre todo a poesía, eran divertimentos de bo ton se se estaba dotado. Pronto decidiu con que intereses debía identificarse.
A ditadura de Primo de Rivera
Aos 28 anos, Pemán decidiu facerse membro da Asociación Católica Nacional de Propagandistas (ACNdeP), obra do P. Ayala S.J., na sección de Cádiz,, trala realización duns Exercicios espirituais. En 1925, foi nomeado secretario do centro de Cádiz, polo entón laico Ángel Herrera Oria, máis tarde cardeal da Igrexa católica. O seu celo proselitista eclosionou vivamente: viu o ceo aberto. A súa militancia relixiosa parecía superar nun principio ao seu interese político. Sempre dicía que non se consideraba un político aínda que realmente, aínda expresándose como adoitaba na versátil "linguaxe da alma", se aprestase a un apoio apaixonado ao regeneracionismo pretendido pola Ditadura de Miguel Primo de Rivera (1923-1929) e ao seu réxime autoritario.
José María Pemán e o seu primo José Pemartín estaban emparentados co ditador e constituíronse entre os principais propulsores da doutrina oficial da Ditadura. Inspirados nas lecturas fascinantes da época, elaboraron todo un canon patriótico, católico ortodoxo e antiliberal que foi propagado con profusión a través das páxinas de 'La Nación', o diario oficioso do réxime, Unión Patriótica, a revista quincenal do partido único creado por Primo de Rivera, e dos seus propios libros apoloxéticos. Pemán cría que a Unión Patriótica (UP) era unha fachada democrática necesaria para que a ditadura monárquica non se convertese en despotismo. Aquel avisado mozo deixou sentado o seu paradigma do contubernio, que angustiaría en diante a el e a toda a dereita española: aquel mundo dividíase en "alianzas nacionais e alianzas estranxeiras (soviéticas)".
Segunda República
Coa caída de Primo de Rivera Pemán mostrouse enormemente inquedo polo seu futuro político. Naquel ano 1930, de derrube inmediato, non se sabía ata que punto pediríanse responsabilidades aos colaboracionistas do antigo réxime. Tras unha primeira desorientación dos que colaboraran veu o seu reagrupamento en Unión Monárquica Nacional, baixo a xefatura do conde de Guadalhorce, na que se integraron Ramiro de Maeztu, os exministros José Calvo Sotelo e Antonio Goicoechea Coscolluela, José Antonio Primo de Rivera e José Mª Pemán entre outros. De feito Calvo Sotelo e Guadalhorce permaneceron no exilio ata 1934. O prestixio de Pemán decaeu en Cádiz. Durante a etapa anterior fora designado presidente do Ateneo Gaditano desde 1927, pero en 1930 foi cesado como reacción antiprimorriverista. A principios de 1931 chegou a ser expulsado do salón polo público novo nunha lectura poética de Rafael Alberti no Ateneo de Cádiz. Aos poucos días proclamouse a República. Desde o xornal gaditano La Información defendera a súa paradigma ideolóxico antiliberal e antiigualitario, construído sobre o tetralema «Familia, Patria, Relixión e Monarquía». Posteriormente empezou a cultivar o xornalismo político a maior escala, escribindo primeiro en El Debate e logo no ABC. Pemán incorpórase ao partido dereitista gaditano Acción Ciudadana (AC). A Lei de Defensa da República, vixente desde o 21 de outubro de 1931 vixiaba e castigaba "a difusión de noticias que poidan quebrantar o crédito ou perturbar a paz ou a orde pública; toda acción ou expresión que redunde en menosprezo das Institucións ou organismos do Estado; e tamén a apoloxía do réxime monárquico ou das persoas en que se pretenda vincular a súa representación". No seu artigo "Cuando quemaron la República" publicado en La Información o día 12 de maio de 1933 Pemán infrinxiu esta lei e foi multado con 500 ptas. polo Gobernador Civil de Cádiz.
Pemán sentía que o seu investimento en política arruinábase; a caída da Monarquía supoñíalle o primeiro paso na temida prospectiva de conxúraa estranxeira xudeu-masónica-bolxevique deseñada para apoderarse de España.
Os anos de ferro (1936-1945)
Pemán contivo a súa cólera ata a violenta morte de Calvo Sotelo: "España ten desde onte un mártir [...]. Disto non hai nada que dicir. ¡Hai moito que facer! ¡E por Deus e por Santiago que se fará!" Sobrevido pouco despois o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Pemán, que se sabía resgardado no campo, púxose desde un primeiro momento ás ordes do comandante insurrecto marqués de Casa Arizón, que sería coñecido máis tarde como "o salvador de Xerez".
Responsabilidades políticas
Xa como presidente do grupo de Acción Nacional Pemán declarara a súa ansia de exterminio dun ámbito que consideraba culposo: