cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eufausiáceos
A dos eufausiáceos (Euphausiacea) é unha orde de crustáceos malacostráceos coñecidos xenericamente como krill.
Encóntranse en todos os océanos do mundo. O nome krill vén do noruegués krill, que significa "peixiños fritidos", que tamén adoito se atribúe a algunhas especies de peixes.
Son parecidos externamente aos camaróns, duns de 3 a 5 cm de lonxitude, e moi abundantes en todas as augas que circundan as zonas polares. Aliméntanse fundamentalmente con algas do fitoplancton. Á súa vez son o alimento fundamental de numerosas especies de peixes e tamén dos misticetos. Unha rotura na cadea alimenticia, da cal o krill forma parte, podería ter consecuencias catastróficas en termos ecolóxicos. O krill é, pois, un elemento estratéxico na bioloxía dos mares fríos, constituíndo quizais un dos elos máis importantes da rede trófica.
Clasificación: familias e xéneros
Segundo o WoRMS, a orde está constituída por dúas familias, cos xéneros que se indican a continuación:
Fussa
Fussa (福生市, ふっさし, Fussa-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 10,24 km² e a poboación de 60.190 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 5.880 h/km².
O concello de Fussa limita co concello de Hamura, de Akiruno, de Hachiōji, de Akishima, de Tachikawa, de Musashimurayama e de Mizuho.
Base militar dos Estados Unidos
Unha terza parte de territorio da cidade Fussa ocúpase a Base Aérea de Yokota das Forzas Armadas dos Estados Unidos.
French Bee
French Bee, anteriormente French Blue,[3] é unha aeroliña de baixo custo francesa baseada no aeroporto de París-Orly. Opera unha rede de rutas de longo alcance entre París e Punta Cana, San Francisco, Papeete e Reunión. A súa sede atópase na comuna de Belleville-sur-Vie, no departamento de Vendée.
Historia
A aeroliña fundouse no ano 2016 como French Blue, creada polo Groupe Dubreuil. Groupe Dubreuil tamén é o propietario de Air Caraïbes. O primeiro voo a Punta Cana foi o día 10 de setembro dese mesmo ano. French Blue tamén opera algúns voos no nome de Air Caraïbes dende o 1 de xullo de 2016.
Frota
thumb|[[Airbus A350]] En abril de 2018 a frota de French Bee estaba formada polos seguintes avións:
Kolmanskop
Kolmanskop (Afrikaans, Kolmannskuppe) é unha cidade pantasma no Deserto do Namib no sur de Namibia, a dez quilómetros no interior da cidade portuaria de Lüderitz. Leva o nome dun condutor de transporte chamado Johnny Coleman que, durante unha tormenta de area, abandonou o seu carro de bois nunha pequena inclinación fronte ao asentamento. Foi nunha época unha pequena pero moi rica vila mineira, agora é un destino turístico dirixido pola empresa conxunta Namibia - De Beers.
Historia
A cidade comezou a declinar despois da segunda guerra mundial cando os diamantes comezaron a esgotarse lentamente. A principios dos anos 50, a zona estaba en declive. O descubrimento en 1928 dos depósitos máis ricos de diamantes nunca coñecidos, nas terrazas da praia a 270 km ao sur de Kolmanskop, preto do río Orange acelerou a desaparición da cidade. Moitos dos habitantes da cidade marcharon, cara ao sur, ao novo descubrimento, deixando as súas casas e posesións atrás. No novo xacemento de diamantes unicamente era necesario explorar as praias, fronte a unha explotación máis difícil en Kolmaskop. A cidade abandonouse en 1956. A forza xeolóxica do deserto provocou que a día de hoxe os turistas camiñen a través de casas enterradas na area. Kolmanskop é moi popular entre os fotógrafos polos seus escenarios nos que a area do deserto reclama esta cidade que unha vez foi próspera e no que o clima árido conserva a arquitectura eduardiana tradicional da zona. Debido á súa situación dentro da área restrinxida (Sperrgebiet) do deserto de Namib, os turistas necesitan un permiso para entrar na cidade.
Tribunal Penal Internacional para a exIugoslavia
O Tribunal Penal Internacional para a exIugoslavia foi establecido en cumprimento da resolución 827 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas de 25 de maio de 1993.
O Consello de Seguridade considerou que dende 1991 viñan producindo en territorio da antiga Iugoslavia graves violacións dos dereitos humanos, así como unha ameaza real e seria para a paz e seguridade da zona balcánica en particular e europea en xeral.
Xurisdición e tipoloxía
Ao Tribunal outorgóuselle xurisdición internacional para perseguir e procesar ás persoas naturais (non organizacións públicas ou privadas) culpables polos seguintes delitos:
A eles uniuse, seguindo o criterio do propio Tribunal, os delitos sexuais, a tortura como instrumento ilegal da guerra e a non exculpación por orde superior da comisión de varios delitos.
Todas as funcións realízanse seguindo o criterio do dereito internacional recoñecido pola ONU e baixo o principio de garantías procesuais habituais das lexislacións máis prestixiosas do mundo.
Organización do Tribunal
O Tribunal está formado por 16 xuíces nomeados pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas, que son renovados cada 4 anos, podendo ser reelixidos. Conta ao mesmo tempo cunha Cámara ou Sala de Apelacións, que comparte co Tribunal Penal Internacional para Ruanda.
Xunto ao Tribunal, actúa a OTP (Oficina de Fiscalía) cuxa misión é cumprir as funcións de acusación pública, recollida de información e proba e, en xeral, todos os labores de investigación.
Actuacións
Ata 2004, o Tribunal recibira 3.500 testemuños e ten procesadas a data de marzo de 2005 a 124 persoas, entre elas Slobodan Milošević, expresidente de Iugoslavia, quen foi entregado en 2001 pero faleceu nas dependencias do Tribunal pendente de xuízo o 11 de marzo de 2006.
O día xoves 8 de decembro de 2005 o xeneral croata Ante Gotovina foi detido por forzas policiais españolas nas Canarias, cumprindo un requirimento da Corte na súa contra.
Viuda Gómez e hijos
"Viuda Gómez e Hijos" é unha banda coruñesa. O seu son, puramente punk coma uns Dead Kennedys atlánticos, pouco a pouco comezaron a facerse un nome dentro da escena galega. O nome está extraído da revista El Víbora, e concretamente de Una Historia de Max.
Traxectoria
Formouse en 1982 con Manuel Carreja "Puchón" voz, Jorge Fernández á guitarra, Ricardo Ramos á batería e Roberto González -Rigo- ao baixo. Puchón e Rigo abandonaron o grupo a finais de 1984, entra Andrés (baixo) e redúcese a un trío. en 1984 os seus compoñentes eran Jorge Fernández (voz e guitarra), Alberto (guitarra solista), José (baixo e coros) e Dani Punta (batería e coros) que se gañou o alcume de El Puntas polo seu costume de cravar a batería no chan, a súa presenza axudou a consolidar o son da banda. Pola banda pasaron outros músicos como Carlos Clerins, Benito ou José Viñas "Men".
Pódese considerar como un dos mellores grupos que saíron da canteira coruñesa. Comezaron sendo eminentemente punk para despois coller máis influencias.
Continúan as actuacións en 1986, como o Festival Nuevo Pop de Vigo, o Northwest Pop-Rock Meeting (Pavillón da Coruña), de novo no Club Náutico da Coruña e en locais coruñeses como a "Calle 42" ou o pub "Via Crucis".
Tardaron moitos anos en xestionar os seus esforzos, pero antes rexistraran polo menos un par de maquetas, o primeiro deles na mesma sala de ensaios cun Revox de dúas pista. Dani nunha entrevista en La Voz de Galicia comentaba.
O director e produtor Xavier Villaverde toma as súas cancións como punto de partida para o seu curto "Viuda Gómez" (1985), unha historia de incesto e parricidio de oito minutos na que incluso algúns dos membros da banda participan como actores. O curto gaña importantes premios nacionais e internacionais e formou parte da súa segunda maqueta.
Entre os concertos notables de 1987 inclúese o que ofreceron na sala Hipódromo de Santiago de Compostela.
Os constantes cambios que sofre a formación, unha tendencia na historia do grupo, xeran unha gran inestabilidade que reduce considerablemente a súa proxección. No 87 foron rescatados por Rocky, o manager de Polansky y el Ardor, e lanzaron o mini-LP "Completamente" (La General / Fonomusic, 1987), cun son suavizado, achegándose ao pop, alcanzando o seu maior éxito co corte "Solución suicida". Nesta ocasión coñecemos unha banda composta por Alberto Ramos (guitarra principal), Jorge Perdender (guitarra e voz), José Corral (baixo) e Dani Punta (batería). Jorge Fernández só asina catro cancións do disco, a metade con Dani Punta e o resto é de todo o grupo ao unísono. A canción "Solución Suicida", incluída no álbum, é un pequeno himno local.
O son de "Completamente" dista moito do que atopamos nas súas actuacións iniciais. Cun son moito máis relaxado e limpo; o punk de ritmo rápido dá paso a desenvolvementos máis próximos ao pop nos que a súa esencia "punk" se perde na procura dunha alta calidade de son e unha produción de luxo.
Asinan un contrato de cinco anos coa independente La General, pero os continuos desacordos con ela acaban provocando a rescisión do contrato e precipitan dalgún xeito o final da banda. En 1990 a banda separouse. Como ocorreu cos seus veciños de Radio Océano, a banda non tivo un gran impacto e acabaría sendo esquecida. Sempre á sombra de "Solución suicida", ese corte que supuxo o seu ascenso e caída, ese himno vampirizante.
Pouco despois Jorge Fernández téntao de novo cun novo e breve grupo, Clan 69.
Co paso dos anos, Viuda Gómez e Hijos reapareceu no 2008, co lanzamento da que foi a súa primeira maqueta nun disco que titularon 'La Viuda esta de vuelta'. Todo isto a través do selo El Beasto Recordings, mantendo a esencia da gravación orixinal, ruído e suciedade en doses elevadas.
En 2011, o grupo autoproduciu unha recompilación con practicamente todo o material gravado ao longo da súa historia, concretamente as sesións que o grupo gravou antes de asinar polo selo Fonomusic e lanzar “Completamente” (La General / Fonomusic, 1987). Vinte cancións recollidas no CD "No somos viudas pobres, sino pobres viudas" (Viuda Gómez e Hijos, 2011).
Houbo tres sesións de gravación: unha no 82 producida por Dani Punta e Julián Hernández (Siniestro Total), outra no 84 producida por Alberto Torrado (Siniestro Total, Os Resentidos) e a última no 85 producida por Dani Punta.
Batalla de Ancara
A batalla de Ancara ou batalla de Angora aconteceu o 20 de xullo de 1402, nos arredores de Çubuk (preto de Ancara) enfrontando as forzas do sultán Otomán Bayezid I e a Tamerlán, gobernante do Imperio Timúrida. A batalla foi unha importante vitoria para Tamerlán, e levou o Imperio Otomán a un período de crise, coñecido como Interregno Otomán. Así e todo tras a morte de Tamerlán tres anos despois o Imperio Timúrida entrou no ocaso mentres o Imperio Otomán recuperouse totalmente e continuou incrementando o seu poder.
O contexto
Tamerlán era o máis poderoso gobernante de Asia Central desde a época de Xenxis Kan, e pasara as dúas décadas anteriores reconstruíndo o Imperio Mongol dos seus antepasados. Tamerlán conquistara Xeorxia e Acerbaixán estendendo o seu imperio ata as fronteiras do Imperio Otomán. Bayezid I pola súa parte pasara a maior parte do seu reinado en guerras conquistando territorios cara ao leste e oeste abranguendo case todo o territorio que unha vez pertencera ao Imperio Romano de Oriente. Os dous poderes axiña entraron en conflito directo polo control do territorio e das rutas comerciais, facendo a confrontación inevitable xa a finais da década de 1390. Bayezid esixiulle tributo a un bey de Anatolia que xurara lealdade a Tamerlán e tratou de invadir o seu territorio. Tamerlán interpretouno como un insulto persoal e en 1400 saqueou a cidade otomá de Sebaste, ao que seguiu a invasión de polo leste Anatolia para lle facer fronte, Bayezid convocou as súas forzas e enfrontouse a Tamerlán preto de Ancara. O conflito foi a culminación de anos de intercambio de misivas ofensivas entre Tamerlán e Bayezid.
As consecuencias
Bayezid I, humillado polo desastre, morre ao ano seguinte. Tamerlán continuou a súa compaña en Asia Menor, e arrasou a principal cidade otomá, Bursa e o enclave cristián dos Cabaleiros de Rodas en Esmirna. O territorio otomán quedou reducido a pouco máis que o norte de Frixia, Bitinia e Misis, entrando nunha guerra civil e esta febleza otomá fará que o Imperio Bizantino puidera manterse algo máis de tempo. Pero a decisión de Tamerlán de embarcar nunha expedición á China, onde vai morrer e que vai conducir á fin do seu imperio e da ameaza que supuña para os otománs.
Rafael Sánchez Ferlosio
Rafael Sánchez Ferlosio, nado en Roma (Italia) o 4 de decembro de 1927 e finado en Madrid o 1 de abril de 2019, foi un escritor español, Premio Cervantes no 2004 e Premio Nacional das Letras Españolas no 2009. A súa obra máis coñecida é El Jarama (1955), manifestación eminente da estética do realismo.
Traxectoria
Fillo do tamén escritor e correspondente do xornal ABC en Roma Rafael Sánchez Mazas (coñecido falanxista cuxo frustrado fusilamento na Guerra Civil española foi novelado por Javier Cercas en Soldados de Salamina), doutorouse en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid. Neses anos universitarios conformou xunto con outros escritores novos coma Ignacio Aldecoa ou Carmen Martín Gaite (con quen casou no 1954, divorciándose no 1970), a chamada Xeración do 50 ou Xeración dos nenos da guerra, unidos pola amizade e por unha actitude fortemente politizada.
Desenvolveu tamén unha intensa actividade xornalística, colaborando cos xornais Arriba, ABC, El País e Diario 16.
CANX 2
CANX 2 ou CanX 2, acrónimo de Canadian Advanced Nanospace eXperiments 2, é un satélite artificial canadense lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete indio PSLV desde o centro de lanzamento de Sriharikota.
Características
A misión de CanX 2, de 7 kg de masa e construído polo Instituto de Estudos Aeroespaciais da Universidade de Toronto, é servir de demostrador de novas tecnoloxías espaciais. Entre outras tecnoloxías, leva a bordo tecnoloxías relacionadas co sistema de propulsión, radiocomunicación, sensores de actitude innovadores e un receptor GPS comercial.
Rafael Sánchez Ferlosio
Traxectoria
Sempre salientou polas súas posturas críticas, expresadas con toda claridade, en temas sociais e políticos. Opúxose publicamente á guerra do Golfo e a guerra de Iraq e cualificou as celebracións do quinto centenario do descubrimento de América como "indigno festival".
O 1 de abril de 2019 faleceu en Madrid aos 91 anos de idade.
Javier Ortiz
Javier Ortiz, nado en Donostia o 24 de xaneiro de 1948 e finado en Aigües (Alacant) o 28 de abril de 2009, foi un xornalista vasco.
Traxectoria
Neto dun emigrante ourensán, estudou nos xesuítas en Donostia. Comezou a súa actividade xornalística aos dezaoito anos, en publicacións clandestinas na ditadura franquista, polo que foi arrestado en varias ocasións. Militante do Partido Comunista, estivo exiliado en Bordeos e en París durante varios anos, ao tempo que comezaban as súas diverxencias coa organización comunista, por exemplo, cando o partido non se manifestou contra as execucións de Salvador Puig Antich e Heinz Chez. Regresou a España á morte de Francisco Franco, formou parte da Platajunta e fundou Saida, revista de liña republicana que foi varias veces secuestrada, así como os seus membros arrestados.
En 1985 comezou a traballar como redactor xefe da revista Mar, do Instituto Social da Mariña.
Pedro J. Ramírez ofreceulle colaborar na fundación do xornal El Mundo. Nel foi redactor-xefe, fundou a redacción da edición do País Vasco e foi subdirector e xefe de Opinión na edición central. En 2000 deixou os seus cargos directivos e a partir de entón colaborou de forma externa con dúas columnas semanais. Posteriormente compaxinou o seu labor como comentarista en Radio Euskadi e ETB coa dirección de Foca, colección de ensaios políticos da editorial Akal. En setembro de 2007 incorporouse como columnista no diario Público.
Montauban (homónimos)
O topónimo Montauban pode referirse a:
Javier Ortiz
Obra
Foi tamén editor e coautor de diversas obras, como "¡Palestina existe!" (Foca, 2002) e "Washington contra el mundo" (Foca, 2003).
Van der Waals
Van der Waals pode referirse a:
Petrona de la Cruz
Petrona de la Cruz, nada en Zinacantán (Estado de Chiapas) o 23 de setembro de 1965, é unha escritora mexicana en lingua tzotzil e lingua castelá.
Traxectoria
Fixo os estudos primarios e secundarios na súa vila natal, e comezou o Bacharelato en San Cristóbal de las Casas. Entre 1989 e 1992 estudou teatro en San Jtz’ibajom con Francisco Álvarez e Ralph Lee, e fixo cursos de produción radiofónica. De 1992 a 1994 promoveu a lectura en lingua tzotzil en bibliotecas de escolas rurais. En 1994 xunto con Isabel Juárez Espinosa formou o centro para mulleres indíxenas FOMMA (Fortaleza de la Mujer Maya), en San Cristóbal de las Casas. En 2002 foi bolseira do Consello Nacional para a Cultura e as Artes en 2002.
Algunhas das súas obras dramáticas foron representadas en Australia, Canadá, Estados Unidos, México e diversos países de Latinoamérica.
Cambio de clase das inmunoglobulinas
O cambio de clase das inmunoglobulinas, tamén chamado cambio de isotipo, conmutación de isotipo ou recombinación de cambio de clase é un mecanismo biolóxico que cambia os anticorpos que produce un linfocito B dunha clase a outra, por exemplo, dun isotipo IgM a un isotipo IgG. Durante este proceso, a porción correspondente á rexión constante da cadea pesada do anticorpo cambia, pero a rexión variable da cadea pesada (e da lixeira) permanecen igual, polo que non cambia a unión aos epítopos dos antíxenos, é dicir, non cambia a especificidade para o antíxeno. Por tanto, o anticorpo retén a súa afinidade polos mesmos antíxenos, pero cambian algunhas das súas propiedades, como a posibilidade de interacción con diferentes moléculas efectoras.
Mecanismo
O cambio de clase ocorre despois da activación de células B maduras por medio do seu anticorpo unido á membrana chamado receptor de células B, e nel xéranse diferentes clases de anticorpos, todos eles cos mesmos dominios variables iguais aos do anticorpo orixinal xerado na célula B madura durante o proceso da recombinación V(D)J, pero con distintos dominios constantes na cadea pesada.
As células B virxes producen IgM e IgD, que levan cadeas pesadas correspondentes aos primeiros dous segmentos de cadea pesada no locus da inmunoglobulina. Estas primeiras Ig permanecen incluídas na membrana como receptores. Despois de que se produce a activación da célula polo antíxeno, estas células B empezan a proliferar. Se estas células B activadas se encontran con moléculas específicas de sinalización nos seus receptores CD40 e nos receptores de citocinas (ambos os dous modulados por células T axudantes), sofren un cambio de clase do anticorpo e pasan a producir outras clases de anticorpos como IgG, IgA ou IgE, que son anticorpos segregados extracelularmente. Este fenómeno permite que diferentes células fillas descendentes da mesma célula B activada produzan anticorpos de diferentes isotipos ou subtipos, como IgG1, IgG2. etc.
A orde dos exóns do xene da cadea pesada é o seguinte:
O cambio de clase ten lugar por un mecanismo chamado unión por recombinación de cambio de clase. Durante a recombinación de cambio de clase, elimínanse do ADN porcións do locus da cadea pesada do anticorpo, e os segmentos xénicos que estaban flanqueando a porción delecionada volven a unirse para manter a funcionalidade do xene do anticorpo, que agora producirá un anticorpo de diferente isotipo. Xéranse roturas de dobre cadea no ADN en secuencias de nucleótidos conservadas, chamadas rexións de conmutación ou cambio ou rexións S (switch), que están situadas "corrente arriba" dos segmentos xénicos que codifican as rexións constantes da cadea pesada do anticorpo; estas son adxacentes a todos os xenes das rexións constantes das cadeas pesadas coa excepción do da cadea δ. Un encima faille unha amosega ao ADN, que o rompe en dúas rexións S seleccionadas. Neste corte interveñen encimas como, a (citidina) desaminase inducida por activación (AID), uracil ADN glicosilase e AP endonucleases (endonucleases apirimídicas/apurínicas). O ADN que queda no medio entre as rexións S é seguidamente eliminado do cromosoma, polo que desaparecen os exóns das rexións constantes das cadeas μ ou δ, e no seu lugar quedan os segmentos xénicos das rexións constantes γ, α ou ε. Os extremos libres do ADN volven a unirse por un proceso chamado unión de extremos non homólogos para enlazar o exón do dominio variable ao exón do dominio constante desexado situado "corrente abaixo" da cadea pesada do anticorpo. Se non se produce a unión de extremos non homólogos, os extremos libres do ADN poden volverse a unir por unha vía alternativa tendente a unións de microhomoloxía. Coa excepción dos xenes μ e δ, unha célula B expresa só unha clase de anticorpos nun momento dado.
Citocinas responsables do cambio de clase
As citocinas das células T son responsables do cambio de clase no rato (Táboa 1) e nos humanos (Táboa 2). Estas citocinas poden ter un efecto supresor sobre a produción de IgM.
Mouriz, Río, Rodeiro
Mouriz é un lugar da parroquia de Río, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Holargos B.C.
O Athlitiki Enosi Holargou (en grego: Αθλητική Ένωση Χολαργού), usualmente coñecido como Holargos, é un club de baloncesto profesional grego con sede en Colargos, Atenas (Ática). Fundado en 1982, actualmente xoga na A1 Ethniki, máxima categoría do baloncesto heleno. O seu pavillón como local é Kleisto Gimnastirio Holargou Antonis Tritsis, recinto con capacidade para 1.665 espectadores.
Historia
O Holargos foi fundado en 1982 en Colargos, un barrio de 45.000 habitantes ao nordeste da cidade de Atenas, famoso por ser o lugar de nacemento de Pericles. No momento da súa fundación era o único club de baloncesto masculino da zona. O seu nacemento foi como club afeccionado, dependendo o seu funcionamento de subvencións e das cotas dos abonados. No ano 2009 o club consegue o ascenso á cuarta división do baloncesto heleno (G Ethniki). Nesta categoría permanece até que consegue ascender á terceira cateogría (B Ethniki). Despois de tres anos, en 2016 o club fusionouse co Livadeia para poder competir na A2 Ethniki, a segunda categoría do baloncesto. Para preparar o seu primeiro ano na A2 o club fichou xogadores de nivel para a categoría como Nikos Angelopoulos, Georgios Apostolidis, Georgios Tsiakos, Igkor Milosevits e Kevin Bleeker. Este último foi, ademais, o primeiro xogador non grego en xogar no club. Dous anos despois, en 2018, o equipo consegue o ascenso á A1 Ethniki, máxima categoría helena, tras vencer na final dos play-offs de promoción ao Apollon Patras.
A Fraga, Cumbraos, Sobrado
A Fraga é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Tempada 2009-10 da KHL
A tempada 2009-2010 da Kontinental Hockey League foi a segunda tempada desta competición euroasiática de hóckey sobre xeo. A liga comezou o 10 de setembro de 2009 e finalizou o 27 de abril de 2010, cunha paréntese debida aos Xogos Olímpicos disputados en Vancouver entre o 8 de febreiro e o 3 de marzo de 2010. O campión desta edición foi o equipo ruso Ak Bars Kazan, que conseguiu revalidar o título obtido na tempada inaugural logo de vencer na final disputada ao mellor de sete encontro ao tamén ruso HC MVD por catro vitorias a tres.
Trocos na liga
O 16 de xuño de 2009, a xunta directiva da KHL aprobou algúns trocos para a liga na tempada 009–10.
A liga admitiu un novo equipo, o Avtomobilist Ekaterinburg. O Khimik Voskresensk non xogou na tempada 2009-2010 por problemas financeiros, mais continúa a ser membro da KHL e poderá retornar á competición no futuro, mentres tanto xogará na Vysshaya hokkeinaya liga. O número de equipos mantívose polo tanto en 24 para a tempada 2009-2010.
El Eco de Pontevedra (1878)
El Eco de Pontevedra foi un periódico editado en Pontevedra en 1878.
Tempada 2009-10 da KHL
Trocos na liga
Os equipos agrupáronse xeograficamente para facilitar os desprazamentos. A liga dividiuse na Conferencia Oeste e na Conferencia Leste, estas dúas conferencias divídense á vez en dúas divisións de seis equipos. Cada equipo xoga contra os equipos da súa mesma división catro veces (un total de 20 partidos) e cada equipo xoga contra os outros equipos das outras divisións 2 veces (para un total de 36 partidos). Cada equipo xoga 56 partidos ao longo da liga regular.
El Eco de Pontevedra (1878)
Traxectoria
Semanario subtitulado Periódico de intereses morales y materiales, apareceu o 17 de febreiro de 1878. Publicábase os domingos. Estaba dirixido por Augusto de la Peña.
Tempada 2009-10 da KHL
Trocos na liga
En cada conferencia xóganse cuartos de final, semifinais e finais, os campións de cada conferencia se enfrontan na final da liga para facerse coa Gagarin Cup. Os cuartos de final de conferencia xóganse ao mellor de cinco partidos, mentres que o resto das series son ao mellor de sete encontros. Os períodos de prórroga duran 20 minutos ou ata que un dos dous equipos anote un gol de ouro.
O salario máximo para tódolos xogadores dun equipo limitouse a 620 millóns de rublos. O salario mínimo total para os xogadores estableceuse nos 200 millóns de rublos. A cada equipo da liga se lle concedeu un "xogador franquía" que non conta para o tope salarial.
Os equipos sénior podían contar con 25 xogadores, ao igual que os equipos júnior. O número de xogadores estranxeiros foi restrinxido a 5, e como moito un deles como porteiro.
A liga puxo en funcionamento unha maior e máis avanzada categoría inferior júnior para centrarse no desenvolvemento. Esta liga conta con xogadores de entre 17 e 21 anos.
O 1 de xuño de 2009 tivo lugar o primeiro draft da KHL. O instituto de cada equipo de hóckey puido protexer 25 xogadores do grupo de idade 17-21 antes do draft.
Equipos participantes (2009-10)
A KHL divídese en catro divisións configuradas en base á proximidade das poboacións entre si. Nesta edición tomaron parte un total de 24 equipos, sendo a meirande parte deles rusos (21), mentres que Belarús, Casaquistán e Letonia achegaron un cada un.
Xogadores
Na segunda edición da KHL tomaron parte un total de 718 xogadores repartidos nos 24 equipos que participaron. A meirande parte dos xogadores foron de nacionalidade rusa (529), mentres que tan só 189 xogadores non eran rusos.
Liga regular
A liga regular comezou o 10 de setembro de 2009 coa "Opening Cup" e finalizou o 7 de marzo de 2010. Producíronse pequenos paróns a causa das convocatorias das seleccións nacionais e o All-Star game, así como un largo parón polos Xogos Olímpicos celebrados na cidade canadense de Vancouver entre o 8 de febreiro e o 3 de marzo de 2010. Cada un dos equipos xogou un total de 56 partidos (4 veces fronte aos equipos da súa división e 2 fronte os outros equipos da competición). O campión da liga regular recibiu por primeira vez a Continental Cup.
Eventos salientables
Opening Cup O primeiro partido da KHL é a "Opening Cup", xogada entre os dous finalistas da edición anterior. No 2009, o partido disputouse no Tatneft Arena de Kazan e resultando gañador o equipo local do Ak Bars Kazan, que gañou ao Lokomotiv Yaroslavl por 3 goles a 2 no tempo extra. Os dous equipos vestiron uniformes especiais co logo da "Opening Cup".
Regreso de Fetisov O 11 de decembro de 2009, a lenda do hóckey sobre xeo ruso Viacheslav Fetisov realizou un partido de retorno ao hóckey sobre xeo profesional á idade de 51 anos. Neste partido no que xogou co CSKA Moscova xogou oito minutos sen disparar á portería, mais creando un grande interese dos medios, non só para el senón tamén para o CSKA de Moscova e a propia KHL.
Pelexa multitudinaria en Chekhov O 9 de xaneiro de 2010, no partido entre o Vityaz Chekhov e o Avangard Omsk, estalou unha multitudinaria pelexa no minuto catro do primeiro período que obrigou aos árbitros a suspender o partido, xa que só quedaban catro xogadores sen amoestar que puideran xogar. 33 xogadores e os adestradores dos dous equipos foron expulsados e produciuse un récord de 707 penalty minutes. A KHL impuxo unha multa de 5.7 millñóns de rublos, suspendey a sete xogadores, e contou o partido como unha derrota por 5-0 para os dous equipos, sen repartir puntos a ningún dos dous equipos.
All-Star Game O 2º All-Star Game da KHL disputouse o 30 de xaneiro de 2010 no Minsk-Arena de Minsk (Belarús). Ao igual que no ano anterior, o Equipo Jágr gañou fronte ao Equipo Yashin, desta vez por un marcador de 11 a 8.
Continental Cup O 5 de marzo de 2010 o Salavat Yulaev Ufa gañou a primeira Continental Cup da historia da KHL logo de proclamarse campións de xeito matemático un partido antes de que finalizara a liga regular.
Lenda
Fonte: khl.ru
Os puntos repártense do seguinte xeito:
Clasificación das divisións
Conferencia Oeste
Conferencia Leste
Clasificación das conferencias
As clasificacións das conferencias determinarán os enfrontamentos do play-off. As dúas primeiras prazas de cada conferencia están reservadas para os campións de división.
1 A KHL decidiu que, como resultado do partido entre Vityaz Chekhov e Avangard Omsk o 9 de xaneiro de 2010 que se suspendeu a causa dunha liorta que deixou aos dous equipos sen un número suficiente de xogadores para continuar, o xogo podería considerarse unha derrota por 5-0 para os dous equipos sen puntos que adxudicar.
Líderes da liga
Fonte: khl.ru
Porteiros: mínimo de 20 partidos xogados.
Máximos anotadores
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Mellores porteiros
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; V = Vitorias; D = Derrotas; SOL = Shootout perdidos; GC = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Media de goles en contra
Play-offs
O campión da edición 2009-2010 da KHL foi o Ak Bars Kazan.
Líderes do playoff
Fonte: khl.ru
Porteiros: mínimo 5 partidos xogados
Mellores porteiros
PX = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; V = Vitorias; D = Derrotas; GC = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Medias de goles en contra
Xogadores do mes
Mellores xogadores da KHL por mes.
Recoñecementos da KHL
O 25 de maio de 2010, a KHL celebrou a súa cerimonia anual de recoñecementos. Concedéronse un total de 20 premios diferentes aos equipos, xogadores, árbitros e medios de comunicación. A continuación os premios máis importantes e os seus gañadores:
A liga concedeu tamén seis "Cascos de Ouro" aos compoñentes do sexteto ideal:
Polgar
Na anatomía humana, o polgar ou matapiollos é o primeiro dedo ou deda a contar dende o interior. O polgar da man humana (a diferenza dos primates en xeral) é completamente opoñible aos outros catro dedos, pode tocar os demais dedos dende a súa punta até a súa base e mesmo a parte superior da palma da man. Esta calidade dálle á man dos primates unha vantaxe evolutiva moi notable xa que mediante esta función anatómica, o polgar pode manipular obxectos grandes apoiándose coa palma da man e obxectos medianos ou pequenos apoiándose cun ou máis dedos dos outros dedos.
Suxeición
Unha suxeición típica entre os dedos inclúe ao polgar e ao segundo dedo (índice), cando se suxeita un alfinete ou algo pequeno. Se o obxecto é máis grande ou se requiren funcións adicionais, como virar o obxecto, empréganse máis dedos.
Orixe do polgar
A evolución do polgar opoñible ou prensible normalmente asóciase co Homo habilis, o predecesor do Homo sapiens. Isto, con todo, é un resultado da evolución do Homo erectus (preto dun millón de anos atrás) mediante unha serie de etapas antropomórficas intermedias, polo que resulta dun proceso evolutivo moito máis complicado.
O factor máis importante relacionado á habilidade da man e o seu polgar é a liberación da súa función na marcha, que aínda hoxe é crucial para os simios. No seu momento foi unha das consecuencias da gradual adopción de pitecantropoide e antropoide da erección do andar bípede e o desenvolvemento simultáneo dun gran cerebro en etapas posteriores.
Significado
Nas culturas occidentais, se unha persoa, levanta ese dedo e pono cara arriba, significa que aproba unha acción; e se o pon boca abaixo, significa que desaproba algo.
Outros animais con dedo polgar opoñible
Moitos animais, como os primates e outros, teñen algún tipo de dedo opoñible:
Vila de Gràcia
200px|miniatura|dereita|Torre do reloxo, coñecida co nome de Campanar de Gràcia, na Plaça da Vila de Gràcia. A Vila de Gràcia, por antonomasia Gràcia, é un dos barrios máis populares e activos da cidade de Barcelona. Tamén é o nome do distrito municipal que inclúe, ademais de Gràcia, os barrios de Vallcarca i els Penitents, El Coll, La Salut e o Camp d'en Grassot i Gràcia Nova. En 2005 tiña 120.087 habitantes.
O seu monumento máis identificativo é a torre do reloxo que se alza no medio da plaça da Vila, onde se atopa o antigo concello, hoxe sede do distrito.
Fernando Villamarín Rodríguez
Fernando Villamarín Rodríguez, finado en Vigo o 16 de xaneiro de 1957, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado en Vigo, foi xuíz municipal de Gondomar (1909). Foi proclamado deputado provincial polo distrito de Vigo-Tui en 1917. En 1932 foi un dos fundadores e primeiro presidente da Asociación Profesional e despois Colexio Oficial de Avogados de Vigo. Foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra polo Partido Republicano Conservador nas eleccións xerais de 1933.
Vida persoal
miniatura|125px|Fernando Villamarín, Vida Gallega, 1934.
Casou en Vigo con Sara Bobillo Soutelo, filla de Juan Bobillo Gándara, en 1912, e foi pai de Modesto, Fernando, María del Pilar, María de la Concepción e María de la Asunción Villamarín Bobillo.
Conor McGregor
Conor Anthony McGregor (en Conchúr Antóin Mac Gréagóir), nado en Dublín o 14 de xullo de 1988, é un loitador irlandés de artes marciais mixtas, que compite na Ultimate Fightning Championship (UFC). É o campión do peso lixeiro e do peso pluma da UFC. Durante a súa carreira, McGregor competiu como peso lixeiro, pluma e wélter. O peso de McGregor anda polos 77 kg. McGregor comezou a súa carreira no boxeo profesional no 2017. No seu primeiro encontro, foi derrotado por Floyd Mayweather Jr. por KO técnico.
Traxectoria
Medrou no suburbio de Crumlin, no sur de Dublín onda se escolarizou nun Gaelscoil e Gaelcholáiste no nivel primario e secundario en Coláiste de híde en Tallaght, onde tamén desenvolveu a súa paixón xogadora no fútbol. Na súa xuventude, xogou para o Lourdes Club de Fútbol, e apoiou ó Manchester United F.C..
En 2006, McGregor mudouse coa súa familia a Lucan no oeste de Dublín, atendendo na Gaelcholáiste Coláiste Cois Life. Comezou como aprendiz nun curso de fontanaría. Mentres estaba en Lucan, comezou a boxear co futuro loitador da UFC, Tom Egan, que ensinou a McGregor como atacar e lle contaxiou a súa paixón por este tipo de loita.
Fosfocolina
A fosfocolina ou fosforilcolina é unha molécula intermediaria na síntese dos fosfolípidos fosfatidilcolina e esfingomielina nas células animais. A fosfocolina está formada pola colina unida a un fosfato.
Orixínase nunha reacción catalizada polo encima colina quinase, que converte ATP + colina en fosfocolina e ADP. Despois a fosfocolina reaccióna co CTP orixinando CDP-colina, e noutra reacción encimática transfírese a fosfocolina a un diacilglicérido formando a fosfatidilcolina e CMP libre.
A fosfocolina pode transferirse dunha fosfatidilcolina a unha ceramida, orixinando unha esfingomielina.
Nos nematodos e na placenta humana a fosfocolina pode utilizarse como unha modificación postraducional para suprimir a resposta inmune no hospedador.
A fosfocolina é tamén unha das dianas á que se unen as proteínas C-reactivas (CRP). Cando as células están danadas, as proteínas C-reactivas únense á fosfocolina dando inicio ao recoñecemento celular e á resposta inmunolóxica fagocítica.
A fosfocolina como grupo funcional forma parte de diversos produtos aplicados en doenzas cardíacas tratadas con stents.
PDF/E
PDF/E é unha subclasificación do estándar PDF.
Descrición
PDF/E é un formato definido a través de variacións do estándar PDF, deseñado para ser un formato de intercambio aberto e neutral para a enxeñería e a documentación técnica. Este estándar emprégase para documentos específicos do sector xeospacial, inmobiliario e para as industrias de manufactura. Ademais emprégase para o seguimento e control dos fluxos de traballo e proceso, coñecidos en inglés coma workflows. A especificación ademais soporta contido interactivo, incluíndo animacións e 3D.
Os beneficios principais do PDF/E abranguen:
O estándar non define un método para a creación ou conversión do papel ou documentos electrónicos ó formato PDF/E.
A ISO 24517 (PDF/E) foi creada para satisfacer as necesidades das organizacións que necesitan crear, intercambiar e revisar de maneira fiable documentos de enxeñería, porén, a primeira parte do estándar non ten en conta o 3D, o vídeo ou outro contido dinámico, como tampouco se ocupa de integrar os datos de orixe.
Reino de Aquitania
miniatura|Territorio franco o 628. O reino de Aquitania foi un reino franco establecido na rexión de Aquitania na idade media en dous períodos diferentes non sucesivos, compostos por un breve período en época merovinxia (628-632) e posteriormente en época carolinxia (781 - 884). Antes e despois a rexión converteuse nominalmente en Ducado de Aquitania baixo vasalaxe do rei dos francos e posteriormente do Reino de Francia.
Período carolinxio
O 781 foi erixido outra vez en reino para o fillo de Carlomagno, Luís o Piadoso. O 814, á morte de Carlomagno, Luís foi proclamado emperador (Luís I de Francia) e o 816 separou Septimania e deulla ao seu fillo Pipino I de Aquitania que xa gobernaba o territorio e que foi coroado en Aquisgrán o 30 de xullo do 817); Pipino o 824 enviou unha expedición máis alá dos Pireneos para intentar restablecer a influencia carolinxia en Pamplona e Xaca. O 833 foi destituído polo seu pai Luís o Piadoso, e o reino foi dado a outro fillo (de diferente nai) chamado Carlos o Calvo, pero Pipino I sublevouse e aliouse aos seus irmáns Lotario I, rei de Italia, e Luís de Baviera, conseguindo a vitoria en Lugenfeld (Campo da Mentira) o 24 de xuño do 833. Luís I foi deposto, Lotario proclamado emperador, e Pipino recoñecido como rei de Aquitania. O ano seguinte reconciliouse co seu pai e apoiouno para recobrar o imperio na asemblea de Saint Denis (1 de marzo). O 837 deu tamén apoio ao pai cando este creou o reino de Neustria para Carlos o Calvo. Morreu o 838 e deixou o reino ao seu fillo Pipino II de Aquitania, pero Luís o Piadoso desautorizou a sucesión e excluíu a Pipino II da repartición, dando Aquitania a Carlos o Calvo de Neustria, incluíndo a Septimania. Pipino, coa axuda da nobreza de Aquitania e co seu irmán Carlos como colaborador, opúxose á decisión do emperador; Luís e Carlos puideron ocupar unha parte de Aquitania (Poitou e Septimania). Ao morrer Luís I o 20 de xuño do 840 sucedeuno Lotario, rei de Italia, pero non quixo recoñecer a Pipino II, nin as peticións de Carlos o Calvo e Luís de Baviera (o xermánico), e a guerra estalou entre os irmáns. Lotario tívose que aliar con Pipino II, pero ambos foron derrotados en Fontenoy-en-Puysaye o 25 de xuño do 841.
A asemblea de Mâcon do 842 repartiu o imperio en Occidente para Carlos e Oriente para Luís, con Italia para Lotario, pero este rexeitou o acordo, e tamén Pipino II, que estaba totalmente excluído, pero conservaba o dominio dunha parte de Aquitania. Pipino II apoderouse por sorpresa de Tolosa o 842 e dominaba boa parte da rexión aquitana. O 843 os normandos, como outros anos antes, saquearon o ducado, sobre todo Bordeos. O 10 de agosto do 843, a proposta dos bispos asinouse o Tratado de Verdún, que repartía o imperio: Lotario I obtiña Lotarinxia -con capital en Aquisgrán-, e Italia; Carlos, Francia (Reino Franco Occidental, capital Soissons); Luís a parte oriental (Reino Franco oriental, capital Frankfurt). Pipino II, excluído, opúxose.
O 844 Carlos o Calvo asinou con Pipino II o tratado de Saint Bênoit-sur-Loire polo cal recoñecíao como rei de Aquitania (con capital en Tolosa) pero con exclusión do Poitou, Angumois e Saintonge, que xa estaban en poder de Carlos e quedaron integradas de pleno dereito no reino Franco occidental (tampouco a Septimania formaría parte do ducado). Os condes de Tolosa e de Poitou poderían usar o título de duques.
Pipino II, abandonado pola nobreza, foise á costa e aliouse cos normandos. O ano seguinte Pipino II, á fronte dun grupo de normandos, desembarcou en Aquitania e chegou a Tolosa, que ocupou, pero os normandos era indisciplinados e dedicáronse á pillaxe; o exército enviado por Carlos o Calvo foi pois moi recibido pola poboación. Acampados ante Tolosa, os normandos non querían combater sen esperanzas de botín, e a cidade foi recuperada facilmente. Só Pipino e os seus máis fieis combateron ata o final, e Pipino foi capturado e levado a Soissons, onde unha asemblea de nobres e bispos o xulgou e o condenou a ser pechado para sempre ao mosteiro de San Medard (852).
Carlos o Calvo (Carlos II de Francia) morreu o 6 de outubro do 877 e sucedeuno Luís o Tatexo (Luís II de Francia) que morreu prematuramente o 10 de abril do 879. Sucedérono os seus dous fillos Luís III de Francia e Carlomán, quen en 880 acordaron repartirse os seus dominios: Luís II quedou con Francia e Carlomán con Aquitania.
Á morte de Luís, o 5 de agosto do 882, o seu irmán Carlomán de Aquitania foi proclamado rei de Francia, pero morreu o 6 de decembro de 884 e o seu fillo e sucesor, Carlos IV de Francia o simple, non foi recoñecido polos nobres, que chamaron a Carlos o Gordo de Alemaña e Italia. Os duques de Aquitania asumiron as funcións reais e do reino xa non se volve a falar.
Guillerme de Champlitte
Guillerme I de Champlitte (en francés: Guillaume de Champlitte), nado sobre 1160 e finado en 1209, foi un cabaleiro francés que se uniu á Cuarta Cruzada e se converteu no primeiro príncipe de Acaia (1205–1209).
Primeiros anos e a Cuarta Cruzada
Guillerme era o segundo fillo de Odón de Champlitte, vizconde de Dijon e da súa esposa, Sibila da Ferté. Guillerme casou primeiro con Alais, a señora de Meursault. Co consentimento da súa esposa, doou propiedades aos cistercienses da abadía de Auberive pola alma do seu irmán máis novo Hugo en 1196. Despois casou con Isabel de Monte-Saint-Jean, pero se divorciaron en 1199. Finalmente casou en 1199 con Eustaquia de Courtenay, viúva de Guillerme de Brienne.
Os cruzados tomaron Constantinopla o 13 de abril de 1204 e deron o trono imperial a Balduíno IX de Flandres, que foi coroado cerimoniosamente o 16 de maio de 1204, pero Guillerme de Champlitte uniuse a Bonifacio de Montferrato que se converteu en rei de Tesalónica baixo o novo emperador .Segundo a Partitio terrarum imperii Romaniae (Partición do Imperio bizantino), un tratado concluído por todos os dirixentes da Cuarta Cruzada, a República de Venecia recibía o dereito de ocupar, entre outros territorios, a maioría do Peloponeso (Grecia).
Fundación do Principado de Acaia
A principios de 1205 Godofredo de Villehardouin, un dos vellos amigos de Guillerme de Champlitte chegou ao campamento de Bonifacio I de Tesalónica en Nauplia. Godofredo ocupara anteriormente algunhas partes de Mesenia e persuadiu ao rei de que, aínda que a parte nordés do Peloponeso estaba a ofrecer resistencia, no resto da península esta podería ser facilmente conquistada. Godofredo tamén ofreceu compartir o territorio con Guillerme. Bonifacio nomeou a Guillerme para que mantivese o Peloponeso como feudo. Godofredo de Villehardouin logo rendeu homenaxe a Guillerme e os dous, cun centenar de cabaleiros que lles deu o rei ademais do séquito persoal de cada líder, lanzáronse a conquistar o resto da península.