cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billetes do dólar estadounidense
Billetes dos bancos nacionais de ouro
As súas emisións producíronse entre 1870 e 1875, cos valores faciais de 5, de 10, de 20, de 50, de 100 e de 500 dólares. Dentro da gran rareza destes billetes, o máis común é o de 5 dólares, do que só se coñecen hoxe 427 exemplares, e o máis escaso é o de 50 dólares, con só sete exemplares coñecidos. Pola súa parte, do billete de 500 dólares só hai referencias documentais, aínda que non se coñece exemplar impreso ningún.
Certificados de prata
dereita|miniatura|240x240px|Certificado de prata de 50 dólares ([[1891). ]]
Ata 1929 imprimíronse en tamaño grande e a partir desa data reduciuse o seu tamaño. Os valores faciais das series orixinais foron de 10, de 20, de 50, de 100, de 500 e de 1.000 dólares. En 1882 engadíronse os billetes de 1, de 2 e de 5 dólares. En formato pequeno, despois de 1929, só se emitiron cos valores de 1, de 5 e de 10 dólares. Os de menor valor imprimíronse cun selo de cor azul, con algunhas excepcións: este selo é amarelo nos billetes de emerxencia emitidos para os soldados estadounidenses destinados no Norte de África e en Sicilia; pola súa banda, o billete dun dólar emitido para a súa circulación en Hawai durante a mesma contenda loce o seu selo en cor marrón.
Certificados de reembolso
dereita|miniatura|266x266px|Certificado de reembolso de 10 dólares ([[1879). ]]
Os certificados de reembolso (Refunding Certificates) foron obxecto dunha única emisión, en 1879 e soamente cun valor facial, de 10 dólares.
A característica principal destes billetes consistía en que estaban dotados duns xuros anuais a un tipo do 4 %, que se acumulaba indefinidamente. Con esta medida, pretendíase persuadir a poboación para que os adquirise.
No entanto, redimíronse moi poucos destes billetes, o que levou o Congreso dos Estados Unidos a aprobar unha lexislación específica en 1907 mediante a que se detiña a devindicación deses xuros e se fixaba o valor dos billetes en 21,30 dólares por unidade.
Billetes postais
dereita|miniatura|240x240px|Billete postal de [[1883]] Esta curiosa modalidade de papel moeda, o billete postal (Postal Note) tratábase dun billete concibido para enviar por correo dentro dos Estados Unidos. O remitente marcaba nel a cantidade de diñeiro que desexaba enviar, que podía ser calquera suma que non excedese os cinco dólares.
A tarifa polo envío destes billetes fixábase no seu valor nominal mais tres centavos, e o envío non precisaba selo postal. Logo da súa recepción, o destinatario podía trocalos na oficina de correos indicada polo remitente. A partir de 1887, os billetes puideron trocarse por moedas indistintamente en calquera oficina de correos.
Imprimíronse cinco tipos diferentes destes billetes, entre 1883 e 1894.
Billetes do Tesouro ou "billetes-moeda"
miniatura|240x240px|Billete-moeda de 2 dólares ([[1890). ]]
En 1890 e 1891 o Tesouro dos Estados Unidos emitiu os "billetes-moeda" (Coin Notes), chamados así por seren trocables por moedas. En cada caso, era o secretario do Tesouro quen decidía se esas moedas serían de prata ou de ouro.
Na primeira emisión, de 1890, emitíronse con valores faciais de 1, de 2, de 5, de 10, de 20, de 100 e de 1.000 dólares. Pola súa banda, os billetes de 50 e de 500 foron introducidos na serie en 1891.
Billetes do Federal Reserve Bank
miniatura|240x240px|Billete de 2 dólares do Federal Reserve Bank ([[1918). ]]
Logo da creación do sistema da Reserva Federal en decembro de 1913, paralelamente aos propios billetes da Reserva Federal emitíronse tamén estes billetes do Banco da Reserva Federal (Federal Reserve Bank).
Ata 1929 imprimíanse en gran tamaño e a partir dese ano pasaron a producirse nun tamaño máis reducido. A súa emisión cancelouse en 1934 e deixou de ser posible adquirilos nos bancos en 1945.
Os actuais billetes da Reserva Federal dos EEUU
dereita|miniatura|240x240px| Diversos [[Valor facial|valores faciais de billetes da Reserva dos estados Unidos. ]]
As emisións dos billetes da Reserva Federal (Federal Reserve Notes) comezaron en 1914 baixo a autoridade outorgada pola Lei da Reserva Federal de 1913.
A diferenza fundamental con respecto aos billetes do Banco da Reserva Federal radica en que, en tanto que estes últimos tiñan a condición de pasivos do banco emisor, os billetes da Reserva Federal son considerados pasivos da Propia reserva Federal. Este papel moeda emítese a discreción da Xunta de Gobernadores do Sistema da Reserva Federal e o organismo encargado da súa produción é a Oficina de Gravado e Impresión dos Estados Unidos. Os Bancos da Reserva Federal son os que poñen en circulación os billetes; nese momento, convértense en pasivos dos Bancos da Reserva e obrigas dos Estados Unidos.
Do mesmo xeito que o resto dos billetes coexistentes naqueles momentos, en 1929 produciuse unha redución do seu tamaño. Na súa serie orixinaria, imprimíronse billetes con valores faciais de 5, de 10, de 20, de 50, de 100, de 500, de 1.000, de 5.000 e de 10.000 dólares. En 1963 engadiuse á serie o billete dun dólar, en substitución do certificado de prata vixente ata ese momento co mesmo valor, e en 1976 sumouse o billete de dous dólares, dez anos despois de que se suspendera oficialmente o "billete dos Estados unidos" con ese valor, aínda que este billete non chegou a gozar de boa aceptación popular a apenas se ve na circulación. Os billetes cos valores de 500 dólares e superiores imprimíronse por derradeira vez en 1945 e suprimíronse en 1969, polo que desde aquela o máis alto en circulación é o de 100 dólares, situación que se mantén en 2022.
Desde que os "billetes dos Estados Unidos" se deixaron de emitir en 1971, os billetes da Reserva Federal son a única manifestación do papel moeda que circula nos Estados Unidos de América. A partir de 2004, estes billetes —coa excepción dos de un e de dous dólares— foron obxecto dun proceso de modernización mediante o que se melloraron as súas medidas de seguridade e se dotaron de cores diferentes para favorecer a súa identificación; este proceso culminouse en 2013 coa actualización do billete de 100 dólares.
Dólar de prata do centenario de Eisenhower
O dólar de prata do centenario de Eisenhower é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1990 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de West Point.
Esta moeda foi autorizada pola Lei 100-467, do 3 de outubro de 1988, pola que se creaba unha moeda conmemorativa do centenario do nacemento de Dwight D. Eisenhower (1890-1969), o 34º presidente dos Estados Unidos de América (1953-1961).
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado polo gravador da US Mint John Mercanti, reprodúcense dous retratos de perfil superpostos de Dwight D. Eisenhower, orientados cara a lados opostos: en primeiro termo e cara á dereita como presidente, e detrás del e cara á esquerda como xeneral de cinco estrelas. A dobre data da moeda, 1890-1990, alude ao mesmo tempo á celebración do centenario e ao ano de emisión.
Pola súa banda, o reverso, obra de Marcel Jovine, representa unha vista exterior da casa de Eisenhower no Sitio Histórico Nacional de Gettysburg, Pensilvania.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de catro millóns de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de West Point na súa versión estándar e na Casa da Moeda de Filadelfia cun ababamento especial (proof), e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir do 16 de xaneiro de 1990.
A súa produción foi de 241.669 moedas na súa condición estándar e 1.144.461 en versión proof, o que fai un total de 1.386.130 exemplares, lonxe da tiraxe máxima autorizada.
Robert Scot
A Scot débeselle o deseño dos primeiros dólares do tipo Flowing Hair, a moeda de medio centavo tipo Liberty Cap e a serie de moedas de cobre e de prata coñecida como Draped Bust. Ademais, foi o gravador máis prolífico da iconografía patriótica dos primeiros anos de independencia dos EEUU.
Primeiros anos
Robert Scott naceu o día 2 de outubro de 1745 na zona de Canongate, en Edimburgo, e foi bautizado o 8 de outubro. Formouse como reloxeiro e tamén como gravador de liñas en Inglaterra, da man de Richard Cooper, na Trustees Academy, e asistiu tamén a algunhas clases na Universidade de Edimburgo.
Etapa de Virxinia
miniatura|267x267px| [[Papel moeda|Billete de 3 libras (17 de xullo de 1775), obra de Robert Scot e William Waddill. ]] miniatura|224x224px| [[Medalla emitida polo Estado de Virxinia en 1780, obra de Robert Scot. ]]
Robert Scott cambiou o seu apelido a Scot (cun só "t") cando se trasladou a Fredericksburg, en Virxinia, nos Estados Unidos, en 1775. Ese mesmo ano comezou gravando pranchas para os billetes que circulaban na colonia de Virxinia, ao principio utilizando aínda as armas británicas. Logo da histórica V Convención de Virxinia de maio de 1776 pasou a gravar no diñeiro deste territorio o Selo de Virxinia, que representaba o derrocamento da tiranía. En 1778, Scot engadiulle á moeda de Virxinia o lema SIC SEMPER TYRANNIS ("Así sempre aos tiranos").
Scot trasladouse desde Fredericksburg ata o novo Capitolio de Virxinia en Richmond en 1780, co cargo de gravador da Commonwealth of Virginia. Baixo a dirección do daquela Gobernador de Virxinia, Thomas Jefferson, en 1780 Scot gravou a medalla co lema VIRGINIA HAPPY WHILE UNITED, como agasallo aos xefes das poboacións nativas.
O 4 de xaneiro de 1781, Richmond foi incendiado e destruído polas tropas británicas ao mando do xeneral Benedict Arnold, quen traizoara a causa dos independentistas e pasara a servir o exército británico a partir de 1780. Logo do incendio da cidade, Robert Scot planificou o seu traslado a Filadelfia na primavera de 1781.
Etapa de Filadelfia
Scot anunciou en maio de 1781 mediante avisos na prensa da súa chegada a Pensilvania e o seu novo establecemento de gravado en Filadelfia, na confluencia entre as rúas Vine e Front. Xa en xullo dese mesmo ano comezou a facer traballos para Robert Morris, daquela superintendente da Oficina de Finanzas dos Estados Unidos.
miniatura|269x269px| Plan of the Investment of York and Gloucester ([[1781), gravado por Robert Scot. ]]
O papel moeda que Scot gravou para Morris contribuíu a financiar o asedio de Yorktown (1781), a batalla decisiva da Revolución Americana. Pouco despois desa batalla, o comandante Sebastian Bauman encargáralle a Robert Scot a gravación dun mapa que ilustrase a vitoria estadounidense, titulado Plan of the Investment of York and Gloucester.
Scot continuou gravando encargas para oficiais estadounidenses e para entidades como a Society of the Cincinnati. En 1784 gravou un mapa preciso dos Estados Unidos para o capitán William McMurray, baseado no Tratado de París de 1783. Como francmasón, Robert Scot gravou tamén a portada da obra Ahiman Rezon, dedicada ao xeneral George Washington, para a Gran Loxa de Filadelfia. Así mesmo, reproduciu o retrato de Washington realizado por Charles Willson Peale en 1772 mediante un gravado de liñas.
Durante a súa estadía en Filadelfia, Robert Scot e a súa familia eran membros da Sociedade Relixiosa de Cuáqueros Libres, unha seita radical de patriotas que foran repudiados polos cuáqueros pacíficos de Filadelfia polo seu apoio expreso á Revolución Americana.
Ilustrador de libros
miniatura|248x248px| Primeira páxina do volume I da Encyclopaedia de Thomas Dobson, que conta con [[gravados de Robert Scot. ]]
Robert Scot gravou 25 pranchas de cobre con ilustracións científicas para a reimpresión estadounidense que Thomas Dobson fixo en 1788 da obra Natural Philosophy, de William Nicholson. Estes gravados, de gran calidade, constituían a maior cantidade de ilustracións científicas para un libro impreso nos Estados Unidos ata aquel momento. O mesmo editor, Dobson, logo dun esforzo de catorce anos, decidiuse a comezar en 1790 unha versión americana da Encyclopaedia Britannica, protexida pola Lei estadounidense de dereitos de autoría de 1790. Scot encargouse do gravado da maioría das ilustracións desta enciclopedia e, posteriormente, contratou catro aprendices gravadores: Samuel Allardice, Francis Shallus, Benjamin Jones e John Draper. O gravado de ilustracións científicas de calidade contribuíu á rápida expansión dos libros ilustrados nos Estados Unidos durante a década de 1790.
Gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU
O 23 de novembro de 1793, Robert Scot foi nomeado gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, logo do falecemento do gravador Joseph Wright (que non ocupaba formalmente o cargo), como consecuencia do andazo de febre amarela dese mesmo ano. Para continuar coas súas obrigas coa Encyclopaedia de Dobson, Scot asociouse con Samuel Allardice, con quen creo a compañía Scot & Allardice, que tivo que contratar máis colaboradores para completar a gran cantidade de ilustracións, ata que a sociedade se disolveu en 1796.
A Lei da Moeda de 1792 fixaba os requisitos para o deseño das primeiras moedas da nova nación, entre os que estaban un anverso "emblemático da liberdade" e un reverso coa "figura ou a representación dunha aguia". Entre os primeiros deseños de Robert Scot están os coñecidos como Liberty Cap ("Liberdade con gorro"), para a moeda de medio centavo, e o Flowing Hair ("cabelo solto"), para a serie de moedas de prata. En 1795, Scot gravou tamén deseños para as primeiras moedas de ouro cuñadas pola US Mint, co busto drapeado da Liberdade (Draped Bust). Este busto drapeado foi aproveitado tamén para unha nova serie de prata que comezou a cuñarse en 1795. No relativo aos reversos, logo de sucesivos axustes nas aguias presentes nas moedas de prata e de ouro, Scot introduciu a aguia heráldica en 1796, como unha modificación do Gran Selo dos Estados Unidos.
A partir dunha solicitude de Congreso, Robert Scot escribiu un informe de catro páxinas en 1795 no que describía as súas responsabilidades como gravador xefe. Ese ano, Scot recibiu un salario de 1.200 dólares. Entre os anos 1807 e 1817, foi o seu gravador axudante, John Reich, quen se dedicou ao gravado dos cuños para as moedas producidas nese período, mais logo da xubilación de Reich, foi Scot quen asumiu persoalmente todo o labor de gravado na Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Creador de selos federais
En 1798, Robert Scot gravou selos fiscais para taxas de cada Estado, para o seu uso en papel timbrado, nun esforzo por recadar diñeiro para sufragar a quasi-guerra, non declarada, contra Francia. Baixo a presidencia de John Adams, a Armada dos Estados Unidos expandiuse rapidamente, o que requiriu un financiamento considerable. En 1800, Scot gravou unha segunda tiraxe de selos fiscais, coñecida como a Segunda Emisión Federal, para apoiar financeiramente non só o devandito conflito, senón tamén a primeira Guerra Berberisca. Scot gravou tamén, en 1789, o selo para o Departamento de Mariña dos EEUU, e os cuños para os selos do Departamento de Estado en 1802 e en 1817.
Falecemento
Robert Scot faleceu no exercicio do seu cargo como gravador xefe da US Mint o 3 de novembro de 1823, un mes despois de facer os 78 anos. Ese mesmo día, o daquela director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Robert Patterson, escribiulle unha carta ao presidente James Monroe, na que dicía "agora converteuse no meu doloroso deber comunicarlle o repentino pasamento do noso gravador Robert Soct, que sucedeu esta noite, logo de que onte á noite se retirara a descansar en aparente bo estado de saúde".
En 1783 contraera matrimonio con Eunice Beal, con quen tivo un fillo e dúas fillas.
Scot foi sucedido no seu posto na casa da moeda por William Kneass o 29 de xaneiro de 1824.
A Paxareira, Pontecesures, Pontecesures
A Paxareira é un lugar da parroquia de Pontecesures no concello pontevedrés de Pontecesures, na comarca de Caldas.
Rodolfo López Veiga
Rodolfo J. López-Veiga Ponte, nado na Habana en 1923 e finado en Santiago de Compostela o 6 de marzo de 1999, foi un autor e director teatral galego.
Traxectoria
Fillo de Vicente López-Veiga Ramos e Manuela Ponte Martínez. Cando tiña seis anos veu cos seus pais que regresaron a Santiago de Compostela. Estudou no Instituto da Estrada. Formou parte do cadro artístico de La Salle e colaborou en Radio Galicia como actor de teatro radiofónico. Estudou dereito e incorporouse ao Teatro Universitario como actor e despois como director durante nove anos. En 1958 estreou a versión en galego de Antígona de Jean Anouilh, traducida por Xosé Manuel Beiras e Xosé Luís Franco Grande, con grande éxito, o que o animou a dedicarse ao teatro galego. En 1960 creou o grupo de teatro de Cantigas e Agarimos, co que estreou na praza da Quintana Os vellos non deben de namorarse de Castelao nas Festas do Apóstolo Santiago de 1961. En 1970 creou o grupo de teatro Rosalía de Castro e en 1979 encargouse da dirección do Seminario de Teatro das Aulas da Terceira Idade. Foi secretario do Patronato Rosalía de Castro. Rexentaba unha camisería na praza de Cervantes. Finou en Santiago de Compostela o 6 de marzo de 1999.
Obras
Traduciu ao galego obras de Alejandro Casona, Valle Inclán e John Millington Synge.
A Guillerma, Borraxeiros, Agolada
A Guillerma é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Vladimir Soloviov
Vladimir Alekseievich Soloviov, nado en Moscova (Rusia) o 11 de novembro de 1946, é un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz T-10, Soiuz T-15 e Soiuz T-11.
Traxectoria
Soloviov graduouse como enxeñeiro civil e comezou a traballar para NPO Energia. Foi seleccionado como cosmonauta en decembro de 1978, participando nas misións Soiuz T-10, Soiuz T-15 e Soiuz T-11 e pasando un total de 361,95 días no espazo.
A Ponte do Muíño, Borraxeiros, Agolada
A Ponte do Muíño é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Anatoli Soloviev
Anatoli Iakovlevich Soloviev, nado en Riga (Letonia) o 16 de xaneiro de 1948, é un cosmonauta soviético e ruso que formou parte das misións Soiuz TM-4, Soiuz TM-5, Soiuz TM-9, Soiuz TM-15, Soiuz TM-21, Soiuz TM-26 e STS-71.
Traxectoria
Soloviev graduouse na Escola Militar Superior de Aviación Lenin Komsomol Chernigov en 1972. Foi seleccionado como cosmonauta en agosto de 1976, participando nas misións Soiuz TM-4, Soiuz TM-5, Soiuz TM-9, Soiuz TM-15, Soiuz TM-21, Soiuz TM-26 e STS-71 e pasando un total de 651,0 días no espazo.
O Penedo, Borraxeiros, Agolada
O Penedo é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
José Luis Escrivá
José Luís Escrivá Belmonte, nado en Albacete o 5 de decembro de 1960, é un economista español, ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións do Goberno de España dende 2020.
Experto en econometría, foi presidente da Autoridade Independente de Responsabilidade Fiscal (AIReF) dende 2014 até 2020. Tamén desempeñou a presidencia da Rede de Institucións Fiscais Independentes da Unión Europea entre 2015 e 2019. Tamén ocupou entre outros cargos os de xefe da División de Política Monetaria do Banco Central Europeo entre 1999 e 2004 e director para as Américas do Banco Internacional de Pagos.
Primeiros anos e formación
Dende Albacete, onde naceu, con 18 anos trasladouse a Madrid para continuar coa súa formación universitaria, onde se licenciou con premio extraordinario en Ciencias Económicas pola Universidade Complutense de Madrid (UCM).
Traxectoria como economista
José Luís Escrivá iniciou a súa traxectoria no Banco de España, onde desempeñou diferentes postos no Servizo de Estudos, e continuou posteriormente en Europa, onde participou activamente no proceso de integración monetaria desde 1993 como asesor do Instituto Monetario Europeo. Coa creación da Unión monetaria foi nomeado xefe da División de Política Monetaria do Banco Central Europeo en Frankfurt dende 1999 até 2004. Entre 2004 e 2012 traballou no grupo BBVA, primeiro como economista-xefe e director do Servizo de Estudos e, a partir de 2010, como director xerente da área de Finanzas Públicas.
Do 2012 e 2014 foi director para as Américas do Banco Internacional de Pagos de Basilea.
Presidente da AIReF e de EUIFIS
En febreiro de 2014, foi nomeado o primeiro presidente da Autoridade Independente de Responsabilidade Fiscal (AIReF), órgano creado polo Goberno de España presidido por Mariano Rajoy a instancias da Unión Europea para a fiscalización das contas públicas, o cal presidiu até xaneiro de 2020 tralo seu nomeamento como ministro.
Ademais, en novembro de 2015, pasou a desempeñar a presidencia da Rede de Institucións Fiscais Independentes da Unión Europea (EUIFIS) con sede en Bratislava desde a súa creación en 2015. Foi reelixido para o cargo en 2017 e, tras finalizar o seu mandato en novembro de 2019, o cargo pasou a Seamus Coffey, presidente da autoridade irlandesa.
Ministro do Goberno de España
En xaneiro de 2020, o presidente do Goberno Pedro Sánchez elixiuno para estar á fronte do novo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, un departamento de nova creación que asumiu as funcións do anterior Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social en todo o relativo á administración da Seguridade Social e as políticas gobernamentais sobre migracións e inclusión social, e do Ministerio de Facenda, no relativo a clases pasivas. Foi nomeado polo Rei de España e xurou ante este o 13 de xaneiro de 2020. Ao mesmo tempo, cesou como presidente da AIReF.
O ministro compareceu por primeira vez na Comisión de Traballo, Inclusión, Seguridade Social e Migracións do Congreso dos Deputados o 27 de febreiro de 2020, onde explicou as liñas xerais da política do seu departamento. Nela, explicou, que a xestión do seu ministerio rotaría ao redor de tres grandes áreas: pensións —garantir un sistema de pensións suficiente e sustentable—, políticas de inclusión —establecer novas políticas inclusivas que reduzan a desigualdade, a incerteza e a exclusión social— e migracións —novo marco legal que ordene e de seguridade ao migrante—, todas elas, afirmou o ministro, buscando un amplo consenso. miniatura|José Luís Escrivá nunha reunión de traballo coa alcaldesa de Madrid [[Manuela Carmena na súa etapa de presidente da AIReF]] Unha das medidas que o ministro propuxo na devandita comisión no relativo á inclusión, foi o deseño dun Ingreso Mínimo Vital (IMV). Esta é, dixo o ministro na súa comparecencia, a política máis relevante que levará a cabo a nova Secretaría Xeral de Obxectivos e Políticas de Inclusión e Previsión Social.
Portarraxoi, Pontecesures, Pontecesures
Portarraxoi é un lugar da parroquia de Pontecesures no concello pontevedrés de Pontecesures, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 516 habitantes (239 homes e 277 mulleres).
José Luis Escrivá
Ingreso Mínimo Vital
O ministro Escrivá, líder do proxecto do ingreso mínimo vital, afirmou en abril de 2020 que se estaban ultimando os últimos flocos, e que o ingreso mínimo —que terá carácter permanente—, ía ser aprobado en maio e beneficiaría a, aproximadamente, 3 millóns de persoas. O IMV, deseñado polo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións a través do Instituto Nacional da Seguridade Social e a Secretaría Xeral de Obxectivos e Políticas de Inclusión e Previsión Social, coa colaboración da Axencia Estatal de Administración Tributaria e do Ministerio de Dereitos Sociais e Axenda 2030, foi finalmente aprobado polo Consello de Ministros o 29 de maio.
Crise de Afganistán
Trala caída de Cabul en mans dos talibán, que supuxo a creación de facto do Emirato Islámico de Afganistán, encargóuselle ao Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións establecer un refuxio temporal na Base Aérea de Torrejón de Ardoz para tódolos colaboradores afgáns das Forzas Armadas Españolas durante os case vinte anos de despregamento no devandito país. Neste refuxio, con capacidade para 800 persoas, pasarían como máximo 72 horas, ata que o Ministerio os recolocase en centros de acollida. Ademais, o Presidente do Goberno ofreceu a España como un centro de operacións para xestionar a chegada dos colaboradores da Unión Europea, tamén na mencionada base aérea. As bases de Morón e Rota tamén se estableceron como centros de refuxiados, principalmente para os rescatados por Estados Unidos.
Vida persoal
Está casado e ten dous fillos.
Porto de Abaixo, Pontecesures, Pontecesures
Porto de Abaixo é un lugar da parroquia de Pontecesures no concello pontevedrés de Pontecesures, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 58 habitantes (31 homes e 27 mulleres).
Speicherstadt
thumb|Aerial view of the Speicherstadt seen from the east.|alt= Vista aérea de almacéns invadidos por canles de carga e rúas O Speicherstadt (literalmente: 'Cidade dos almacéns', significa distrito dos almacéns) en Hamburgo, Alemaña, é o maior distrito de almacéns do mundo onde os edificios están sobre cimentacións de pilas de madeira, troncos de carballo, neste caso particular. Está situado no porto de Hamburgo dentro do barrio HafenCity e foi construído entre 1883 e 1927.
Historia
Desde 1815, a cidade independente e soberana de Hamburgo foi membro da Confederación Alemá—a asociación de estados de Europa Central creada polo Congreso de Viena—pero non membro da Unión Aduaneira Alemá.
Despois da Guerra Austro-Prusiana que estableceu a hexemonía prusiana no norte de Alemaña, Hamburgo viuse obrigado a unirse á Federación Alemá do Norte. Non obstante, obtivo unha exclusión voluntaria en forma do artigo 34 da constitución de Alemaña do Norte, que afirmou que Hamburgo e as outras cidades hanseáticas permanecerían como portos libres fóra da fronteira aduaneira comunitaria ata que solicitasen a súa inclusión. O artigo 34 trasladouse á constitución imperial de 1871, cando os estados do sur de Alemaña uníronse á federación. Porén, Hamburgo sufriu unha gran presión por parte de Berlín para unirse á Unión Aduaneira despois de 1879, cando a tarifa externa desta última aumentou moito. En 1881 asinouse un acordo entre o ministro de Finanzas prusiano Karl Hermann Bitter e o secretario de Estado do Tesouro imperial, por unha banda, os senadores plenipotenciarios de Hamburgo Versmann e O'Swald, e o enviado dos estados hanseáticos en Berlín. O doutor Krüger, pola outra. Hamburgo unirase á Unión Aduaneira con todo o seu territorio, excepto un distrito portuario franco permanente que especificaba o acordo. Para este distrito, aínda se aplicaría o artigo 34, polo que as liberdades dese distrito non poderían ser abolidas ou restrinxidas sen a aprobación de Hamburgo.
En 1883, para despexar espazo para a nova zona portuaria, comezou a demolición da zona de Kehrwieder e Wandrahm e foi preciso trasladar máis de 20.000 persoas. A construción completouse antes do inicio da Primeira Guerra Mundial, xestionada pola Freihafen-Lagerhaus-Gesellschaft (a predecesora da Hamburger Hafen und Logistik AG), que tamén foi responsable. para a operación posterior.
Despois da destrución de preto da metade dos edificios na Operación Gomorra polos bombardeos durante a segunda guerra mundial, a reconstrución conservadora rematou en 1967, mentres que o Centro de Comercio Hanseático agora ocupa os sitios das estruturas completamente destruídas. En 1991 foi catalogado como patrimonio protexido de Hamburgo. Desde 2008, forma parte do  Barrio de HafenCity. Nun intento de revitalizar o centro da cidade, o Goberno de Hamburgo iniciou o desenvolvemento da área de HafenCity, para exemplo coa construción da Elba Philharmonic Hall.
Xeografía
O Speicherstadt está situado no porto de Hamburgo. Ten 1,5 km. de lonxitude e está entrelazado por canles de carga (baixo alemán: Fleets).
Arquitectura
thumb|Fachada dun almacén|alt=Unha casa de varios pisos de ladrillo vermello de estilo neogótico con pequenas torres e outros elementos ornamentais. thumb|'Wasserschloss' en Holländischbrookfleet
Os almacéns construíronse con diferentes estruturas de apoio, pero Franz Andreas Meyer creou unha capa exterior Neogótica de ladrillo vermello con pequenas torres, alcobas e adornos de terracota esmaltada. Os almacéns son edificios de varios pisos con entradas desde a auga e terra. Un dos almacéns máis antigos é o Kaispeicher B do Museo Marítimo Internacional.
thumb|Hafenrathaus ('concello do porto') en Speicherstadt
Uso
O Speicherstadt é unha importante atracción turística de Hamburgo e é o foco da maioría das visitas ao porto. Hai varios museos como o Deutsches Zollmuseum (Museo Alemán de Aduanas), Miniatur Wunderland (unha maqueta de ferrocarril) e Hamburg Dungeon. O Museo Afgán tamén estivo aquí, pero pechou en 2012.
Os edificios tamén se utilizan como almacéns. A partir de 2005, as compañías da Speicherstadt xestionaban un terzo da produción mundial de alfombras e outros produtos, como cacao, café, té, especias, equipos marítimos e produtos electrónicos.
Dólar de prata do presidente do Tribunal Supremo John Marshall
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 108-290, do 6 de agosto de 2004, pola que se creaba unha moeda conmemorativa do 250º aniversario do nacemento de John Marshall (1755-1835), que foi presidente do Tribunal Supremo dos Estados Unidos (Chief Justice), e coa que tamén se pretendía recoñecer a importancia do Poder Xudicial nese país.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado por John Mercanti, reprodúcese o retrato de perfil de John Marshall, baseado nun cadro realizado en 1808 polo retratista francés Charles Balthazar Julien Févret de Saint-Mémin, con lendas lendas alusivas ao seu período como cuarto presidente do Tribunal supremo dos Estados Unidos: 1801-1835.
miniatura|160x160px|[[Gravado de Charles Balthazar Julien Févret de Saint-Mémin, que J. Mercanti tomou como modelo para o anverso. ]]
Pola súa banda, o reverso representa unha vista interior da antiga sala do Tribunal Supremo dos Estados Unidos, no Capitolio, en Washington.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 400.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde partir do 25 de abril de 2005.
A súa produción foi de 67.096 dólares na súa condición estándar e 196.753 con acabamento especial (proof), o que fai un total de 263.849 exemplares, lonxe da tiraxe máxima autorizada.
A moeda comercializouse aos prezos de 35 dólares en condición estándar e 39 en condición proof, e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse á Sociedade Histórica do Tribunal Supremo (Supreme Court Historical Society).
Dragón (Terra Media)
miniatura|250px|[[Smaug nunha ilustración realizada por fans.]] Os dragóns da Terra Media, que forman parte do legendarium de J. R. R. Tolkien, están estreitamente relacionados cos dragóns da mitoloxía europea.
Ademais do termo dragón (derivado do francés), Tolkien tamén utilizou os termos drake (termo orixinal en inglés, a partir do inglés antigo draca, á súa vez do latín draco e do grego δράκων) e worm (verme, a partir do inglés antigo wyrm, "serpe", "dragón").
Inspiración
Os dragóns das historias de Tolkien están inspirados en Fafnir da mitoloxía xermánica, o dragón de Beowulf, e o dragón da lenda de San Xurxo.
Tolkien admitiu que se sentiu fascinado cos dragóns dende que era neno.
Smaug
Smaug foi o derradeiro dragón con nome da Terra Media. Foi derrotado por Bardo, un descendente de Girion, señor de Dale. Un dragón alado mortal que botaba lume, foi descrito como de cor vermella-dourada e a súa barriga estaba incrustada con moitas pedras preciosas da morea de tesouros, sobre a que normalmente durmía, unha vez que tomaou o control de Erebor (a Montaña Solitaria). A Pedra da Arca estaba enterrada xusto na pila na que durmiu, mais Smaug nunca se decatou diso. Smaug só tiña unha única debilidade: había un burato na súa xoia incrustado na zona do peito esquerdo. Este é o resultado de que unha das súas escamas caese por Girion durante o ataque inicial de Smaug contra Dale no seu camiño para facerse con Erebor. Bilbo Bulseiro descubriu esta debilidade, o que provocou a morte do dragón Smaug en Esgaroth.
Xunta Central de Galicia
Xunta Central de Galiza pódese referir a:
Vilanova, Borraxeiros, Agolada
Vilanova é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Rally da Coruña de 2021
O Rally da Coruña de 2021 foi a 25ª edición de dito rally e a primeira proba da tempada 2021 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 29 de maio e os vencedores foron Víctor Senra e David Vázquez, que lograron o seu terceiro triunfo, o segundo consecutivo.
Inscritos
Inscribíronse 153 pilotos, entre eles os catro primeiros clasificados da edición anterior, así como 13 vehículos do grupo R5 e cinco do N5.
Itinerario
O rally constou de dez treitos, cun total de 84,62 km, (392, 18 contando os enlaces). Estaba previsto que o parque pechado e a cerimonia de saída se situasen no Parrote, pero a organización e as autoridades sanitarias acordaron a súa suspensión, no marco das medias contra a pandemia de COVID-19. Os treitos cronometrados foron cinco (Aranga, Coirós, A Coruña e Arteixo-Culleredo), con dúas pasadas a cada un deles.
AMOS 4
Características
AMOS 4 ten unha masa de 4250 kg (3400 kg baleiro de propelente) e leva a bordo 8 transpondedores en banda Ku e 4 en banda Ka. Usa o bus AMOS-HP.
Sara Plaza
Sara Plaza Moreno, nado en Bustarviejo (comunidade de Madrid) en 1972, é unha escritora, tradutora e ilustradora española en lingua galega.
Traxectoria
Entrou en contacto coa lingua galega a través de xornais dixitais, programas culturais da TVG e portais na rede. Participou nos cursos de verán de lingua e cultura galegas "Galego sen fronteiras", organizados polo Instituto da Lingua Galega da USC e a Real Academia Galega. En 2019 instalouse en Lugo e matriculouse na USC no Mestrado en Dirección de Actividades Educativas da Natureza. En 2020 gañou a XXXIII edición do premio de poesía Pérez Parallé coa obra Todos os pasos fan ruído.
Porto de Arriba, Pontecesures, Pontecesures
Porto de Arriba é un lugar da parroquia de Pontecesures no concello pontevedrés de Pontecesures, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 291 habitantes (143 homes e 148 mulleres).
Jon Andoni Goikoetxea
Jon Andoni Goikoetxea Lasa, nado en Pamplona o 21 de outubro de 1965, é un exfutbolista español, que xogaba como extremo e lateral dereito. Considerado un dos mellores extremos españois da súa época, destacou nas filas de Osasuna, Real Sociedad, FC Barcelona e Athletic Club. Foi 36 veces internacional coa selección española, coa que disputou o Mundial de 1994.
Traxectoria
Formado na canteira de Osasuna, debutou co primeiro equipo na Copa do Rei na tempada 1984/85, tres días despois do seu 19º aniversario.
Subiu definitivamente ao primeiro equipo na tempada 1985/86 e durante os seguintes tres anos acadou os 119 partidos e 25 goles co club navarro. O seu gran rendemento, sobre todo durante a campaña 1987/88, na que Osasuna rematou o campionato de liga na quinta posición, sendo o máximo goleador do equipo con 11 goles, valeulle a súa fichaxe polo Barcelona en 1988. O club catalán cedeuno á Real Sociedad por dúas tempadas como parte do pago ao club vasco das fichaxes de Bakero, Begiristain e López Rekarte. Xogou un total de 94 partidos oficiais co equipo txuriurdin, co que marcou 13 goles.
Regresou ao Barcelona para a tempada 1990/91 e foi un xogador clave no primeiro título de liga do chamado "Dream Team", sendo elixido nalgunhas votacións como o mellor xogador do campionato. Militou durante catro tempadas no Camp Nou, gañando catro ligas, e xogou a histórica final da Copa de Europa 1991-92, que o seu equipo conquistou diante da Sampdoria.
Ao final da tempada 1993/94 e, despois de que a súa participación no equipo se vira reducida, foi traspasado ao Athletic Club, nun troco por Eskurza. Rendeu a bo nivel durante tres tempadas no club bilbaíno, pero quedou sen apenas minutos na tempada 1996/97. Xogou un total de 112 partidos coa camiseta branca e vermella, coa que marcou un gol.
En marzo de 1998, despois de case seis meses sen actuar co equipo vasco, trasladouse ao Xapón para xogar no Yokohama Marinos da J. League, adestrado por Xabier Azkargorta e onde coincidiu co seu excompañeiro Julio Salinas. Militou no equipo nipón ata decembro de 1998, cando regresou á súa Navarra natal. Pouco despois, en xaneiro de 1999, volveu ao seu primeiro club, Osasuna, desta vez na Segunda División, onde pechou a súa carreira deportiva ao remate desa mesma tempada.
Uns anos despois da súa retirada como futbolista pasou a formar parte do equipo técnico de Osasuna, como segundo adestrador do Kuko Ziganda no equipo xuvenil primeiro, e máis tarde no filial e no primeiro equipo. Tamén xogou no equipo de fútbol indoor do FC Barcelona..
Na tempada 2009/10 foi segundo adestrador de Ziganda no Xerez. Entre xaneiro e xuño de 2017 ocupou o cargo de director deportivo de Osasuna.
Selección nacional
Debutou coa selección española absoluta en 1990, nun amigable contra o Brasil en Xixón. Foi convocado por Javier Clemente para o Mundial de 1994, nos Estados Unidos, onde tivo unha boa actuación, marcando dous goles, un contra Corea do Sur e outro contra Alemaña. Xogou o seu último encontro internacional en febreiro de 1996, nun amigable ante Noruega.
Antoaneta Stefanova
Antoaneta Stefanova (en búlgaro: Антоанета Стефанова), nada en Sofía (Bulgaria) o 19 de abril de 1979, é unha xogadora de xadrez búlgara.
Posúe o grao de Gran Mestra Feminina de xadrez e foi campioa mundial feminina. Foi a duodécima muller en conseguir a coroa mundial, nun torneo por eliminatorias disputado en 2004 por 64 xogadoras en Elistá (Kalmukia, Rusia) e recoñecido pola FIDE.
En xaneiro de 2003 logrou unha puntuación ELO de 2.560, só superada por catro mulleres na historia (Judit Polgár, Zsuzsa Polgár, Xie Jun e Konery Humpy) e igualada por Maia Chiburdanidze e Alisa Galliamova. En novembro de 2022 a súa puntuación é de 2442.
Traxectoria
Stefanova empezou a xogar ao xadrez con 4 anos e recibiu as primeiras leccións do seu pai, Andon Stefanov. Coa súa irmá máis vella, Liana, foi perfeccionando a técnica e con sete anos logrou o título de campioa de Sofía.
En 1992, con 13 anos, participou na súa primeira olimpíada co equipo de Bulgaria en Manila (Filipinas). Gañou dúas partidas, perdeu outras dúas e en dúas obtivo táboas. En 1997 Stefanova situouse entre as 10 mellores mulleres do mundo por primeira vez. Logrou o título de Gran Mestra en 2002.
Xogou co equipo de Bulgaria en cinco ocasións. En 2000 participou na olimpíada de Istambul (Turquía) co equipo masculino de Bulgaria. En 2002 logrou en Varna (Bulgaria) o Campionato de Europa feminino. Na edición de 2007, en Dresden (Alemaña) finalizou en segundo lugar tras Tatiana Kosintseva. En 2012 venceu no Mundial Feminino de Xadrez Rápido, con 8,5 puntos en 11 roldas.
Dende 2015 é FIDE Senior Trainer.
The Pretenders
The Pretenders é unha banda inglesa de rock formada en marzo do ano 1978. A banda orixinal estaba formada polo fundador e principal compositor Chrissie Hynde (voces principais, guitarra rítmica), James Honeyman-Scott (guitarra solista, coros, teclados), Pete Farndon (baixo, coros), e Martin Chambers (batería, coros, percusión). Tras as mortes realacionadas coas drogas de Honeyman-Scott e Farndon en 1982-83, a banda experimentou moitos cambios na súa formación. Hynde é o único membro constante do banda.
Entre os éxitos de The Pretenders están "Brass in Pocket" (1979), "Talk of the Town" (1980), "Message of Love" (1981), "Back on the Chain Gang" (1982), "Middle of the Road" (1983), "2000 Miles" (1983[2]), "Don't Get Me Wrong" (1986), "My Baby" (1986), e "I'll Stand by You" (1994). A banda foi incluída no Rock and Roll Hall of Fame no ano 2005.
A Carballa, Brántega, Agolada
A Carballa é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
O Vilar, Brántega, Agolada
O Vilar é un lugar da parroquia de Brántega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
La mitad del cielo
La mitad del cielo é un filme español de 1986 dirixido por Manuel Gutiérrez Aragón. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
AMOS 5
AMOS 5 é un satélite de comunicacións israelí lanzado o 11 de decembro de 2011 mediante un foguete Proton M Briz-M desde o cosmódromo de Baikonur xunto co satélite Luch 5A.
Características
AMOS 5 ten unha masa de 1972 kg e leva a bordo 16 transpondedores en banda Ku e 18 en banda C. Usa o bus Ekspress-1000N. Despois do lanzamento o satélite sufriu un problema no seu sistema de enerxía, afectando tamén ao sistema de propulsión. O 21 de novembro de 2015 perdeuse contacto co satélite por razóns descoñecidas, sen que se chegase a retomar o contacto e dándose por perdido. Foi substituído por AMOS 17.
Pablo Carnero
Pablo Alberto Carnero Llauger, nado en Vigo o 3 de xaneiro de 1988, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro no Verín CF. É fillo do exfutbolista e adestrador Félix Carnero.
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do Real Club Celta de Vigo, no 2007 entrou na canteira do Real Madrid. Xogou co Real Madrid C na Terceira División e no 2010 fichou polo Real Oviedo B, da mesma categoría. Foi dianteiro titular ese ano no filial oviedista, co que marcou 12 goles, e debutou co primeiro equipo na Segunda B.
No verán de 2011 fichou polo Marino de Luanco, de Segunda B, onde xogou durante unha tempada. Na 2012/13 regresou a Galicia para xogar no Rápido de Bouzas, club no que tamén xogara seu pai Félix. Despois dun ano fichou polo Salamanca Athletic, club herdeiro da desaparecida Unión Deportiva Salamanca. Con todo, o novo club non conseguiu praza na Segunda División B, e acabou por disolverse antes de xogar ningún partido oficial.
Pablo Carnero fichou entón polo Pontevedra, adestrado por Nando, onde foi titular durante case todos os partidos da tempada. Anotou 17 goles, o que o colocou como o segundo máximo goleador do Grupo I da Terceira, só por detrás dos 23 de Jorge Cano, do Cerceda. Na tempada 2014/15 o seu equipo logrou o ascenso á Segunda B con Luisito no banco, contribuíndo Carnero con 19 goles, máximo goleador do Grupo I. Na tempada 2015/16 na categoría de bronce as súas cifras reducíronse, debido en parte a perder numerosos partidos por lesión. Ao remate da campaña deixou o equipo e regresou ao Rápido de Bouzas.
O equipo vigués logrou esa tempada o ascenso á Segunda B con Patxi Salinas no banco e con Carnero como máximo goleador do equipo, con 16 tantos. A tempada 2017/18, con Borja Jiménez como adestrador, foi a mellor da historia do Rápido de Bouzas, rematando qinto a só dous puntos dos postos da promoción de ascenso. Con todo, Carnero tivo pouca participación no equipo, tanto nesa tempada como nas seguintes.
En 2020 fichou polo Cultural Areas, co que xogou un ano en Preferente, antes de pasar ao Verín CF.
Athena (sonda espacial)
miniatura|Unha imaxe ultravioleta de [[2 Pallas que amosa a súa forma esférica, tomada polo telescopio espacial Hubble no ano 2007.]] Athena é unha misión espacial que orbitará arredor do asteroide 2 Pallas, o terceiro asteroide máis grande do Sistema Solar.
Se se consegue o financiamento necesario, Athena compartiría foguete coa sonda espacial Psyche, describindo unha traxectoria que a leve ó cinto de asteroides coa asistencia gravitacional de Marte. Tardará arredor de dous anos en alcanzar 2 Pallas. O investigador principal da misión é Joseph O'Rourke, da Universidade Estatal de Arizona.
Obxectivos
Os obxectivos científicos da misión inclúen:
Athena realizará imaxes da xeoloxía de 2 Pallas cunha cámara de cor (RGB) en miniatura. Ademais dun experimento científico de radio, apuntando unha antena de xeito continuo cara á Terra para facer un seguimento bidireccional Doppler de tal xeito que se poida determinar da masa de 2 Pallas cunha precisión de <0.05%.
Casa Rodríguez Fernández
A casa Rodríguez Fernández é un edificio de estilo modernista situado na cidade de Ferrol, deseñado polo arquitecto galego Rodolfo Ucha Piñeiro en 1912.
Características
A edificación pertence ao conxunto histórico-artístico do barrio da Madalena e á ruta modernista de Ferrol. Atópase emprazada en plena ruta do camiño inglés.
A Toxa, Pontecesures, Pontecesures
A Toxa é un lugar da parroquia de Pontecesures no concello pontevedrés de Pontecesures, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 93 habitantes (44 homes e 49 mulleres).
Hodge M. Malek
Hodge Mehdi Malek, nado en Londres o 11 de xullo de 1959, é un xurista e numismático británico.
Traxectoria
Hodge Malek cursou estudos de Dereito, dos que se diplomou na Universidade Sorbona de París en 1978. En 1981 acadou o mestrado en Xurisprudencia na Universidade de Oxford e un ano máis tarde o trítulo de Bachelor en Dereito Civil na mesma universidade.
Paralelamente ao seu labor como xurista, Malek é un estudoso da numismática do mundo islámico, e centra as súas investigacións e as súas publicacións na economía monetaria e na moeda dos Abásidas e dos árabe-sasánidas.
Vida persoal
En 1986, Malek casou con Inez Dies Vegelin Van Claebergen, con quen tivo tres fillos.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Hodge Malek en materia numismática.