cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FC Dinamo București
Historia
Na tempada 1983/84 o equipo rexistrou a súa mellor participación na Copa de Europa. Comezou eliminando o Kuusysi Lahti finés, ao que derrotou por 1–0 e 3–0. Na segunda rolda o seu rival foi o vixente campión, o Hamburgo de Ernst Happel. En Bucarest, Augustin, Mulțescu e Orac deixaron o marcador en 3-0, mentres que o emocionante partido de volta rematou 3–2, con goles de Țălnar e Mulțescu. Para acceder ás semifinais, o Dinamo tivo que derrotar a outro destacado equipo: o Dinamo de Minsk soviético. O partido de ida acabou con empate a un gol, grazas ao gol anotado por Rednic no minuto 87, e no partido de volta venceu o equipo romanés por 1-0 con gol de Augustin. Deste xeito, o Dinamo converteuse no primeiro equipo romanés en chegar ás semifinais da competición, onde se enfrontou ao Liverpool. O Dinamo caeu finalmente eliminado ao perder 1-0 en Anfield e 1-2 en Bucarest. dereita|miniatura|270x270px| Equipo Dinamo București en 1953. No verán de 1990, e con Mircea Lucescu como adestrador, o Dinamo conquistou un novo título de liga, o seu décimo terceiro, e gañou tamén a final da Copa por 6–4, ante o Steaua. A continuación gañou o título de liga nos anos 1992, 2000, 2002, 2004 e 2007, pero non logrou alcanzar as fases finais das competicións europeas durante eses anos.
En 2013, o equipo cambiou de propietario, cando o empresario Ionuț Negoiță comprou o club. Pouco despois a entidade foi declarada insolvente e comezou un período de malos resultados. Mesmo despois de que o club saíse da insolvencia, os resultados non melloraron e durante catro anos o Dinamo non logrou clasificarse para o play-off da Liga I. En agosto de 2020, Negoiță vendeu o club a unha empresa española, Benel International SA, representada por Pablo Cortacero.
O 26 de xuño de 2021, o club declarouse insolvente por segunda vez na súa historia. O 29 de maio de 2022, o Dinamo descendeu por primeira vez nos seus 74 anos de historia á Liga II, tras perder no play-off de descenso contra o Universitatea Cluj cun resultado global de 3-1.
Escudo e cores
As cores do Dinamo son o vermello e o branco. O escudo actual inclúe o perfil de dous cans vermellos e tamén unha estrela dourada encima deles, que representan o décimo título de liga do club.
Estadio
dereita|miniatura|230x230px| Estadio Dinamo O Dinamo xoga os seus partidos como local no Stadionul Dinamo. O estadio foi construído en 1951 e inaugurado oficialmente cun encontro fronte ao Locomotiva Timișoara. A súa capacidade inicial era de 16.000 espectadores, pero coa instalación de asentos reduciuse a 15.032. O estadio forma parte dun complexo máis grande que contén un estadio máis pequeno, o Stadionul Florea Dumitrache, onde o segundo equipo, o Dinamo II, xogou os seus partidos. Actualmente é usado polo equipo de rugby CS Dinamo București. Tamén conta cun pavillón polideportivo e unha piscina.
O estadio é coñecido como "Groapa" (O Pozo), xa que foi cavado en lugar de levantar bancadas.
O Dinamo xoga os partidos máis importantes, como o derbi contra o FCSB, no Arena Națională.
Frances E. Allen
Premios e honras
En 2007 Allen estivo recoñecida polo seu traballo en informática de alto rendemento cando recibiu o Premio Turing en 2006. Por isto converteuse na primeira muller en gañar o premio de corenta anos de historia, o cal está considerado o equivalente do Premio Nobel para a computación e é outorgado pola Asociación dos Sistemas Informáticos. Foi galardoada cun Doutoramento de Honra en Ciencia na Gala de Inverno da Universidade SUNY de Albania. Na entrevista tras obter devandito premio, Allen esperaba que daría máis "oportunidades ás mulleres na ciencia, na informática e na enxeñaría". En 2009 foille outorgado un Doutoramento de Honra en Ciencia da Universidade McGill polas súas "contribucións pioneiras á teoría e práctica de optimizar técnicas de compilación que forxou a base para optimizar compiladores modernos e a execución paralela automática". Na súa conferencia presentada a ACM, Allen describiu o seu traballo.
A Barreira, Lodoso, Monterroso
A Barreira é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
FC Dinamo București
Afección
Estímase que o 13% dos afeccionados ao fútbol de Romanía son seareiros do Dinamo, o que o converte no segundo club romanés máis popular, só por detrás do FCSB. A maior concentración de afeccionados atópase en Bucarest, principalmente no nordeste e no centro da cidade.
Maisons-Alfort
miniatura|300px|Mairie ou Hotel de ville (Casa do concello).
FC Dinamo București
Rivalidades
A maior rivalidade do Dinamo é co FCSB, e os partidos entre eles reciben o nome de derbi eterno. Son os dous clubs máis populares de Romanía e non son raros os enfrontamentos entre ambas afeccións, tanto dentro como fóra dos estadios. En 1997, os afeccionados do Dinamo incendiaron un sector do Stadionul Ghencea.
Maisons-Alfort
Maisons-Alfort é unha localidade e comuna de Francia, na rexión da Illa de Francia, departamento de Val do Marne, e no distrito de Créteil.
Cardiomya cadiziana
Cardiomya cadiziana é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por M. Huber en 2010.
Portacartas, Guimarei, A Estrada
Portacartas é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Batalla, Lagartóns, A Estrada
A Batalla é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Maisons-Alfort
A comuna está formada por dous cantóns: o cantón de Maisons-Alfort-Nord e o cantón de Maisons-Alfort-Sud.
Óscar Catacora
Óscar Quispe Catacora, nado en Ácora o 18 de agosto de 1987, e finado en Conduriri o 26 de novembro de 2021, foi un director de cinema e guionista peruano.
Maisons-Alfort
Xeografía
miniatura|300px|Situación de Maisons-Alfort en [[París.]] Está situada no banlieu (arredores) de París, a tres quilómetros ao sueste da capital, na marxe sur do río Marne.
O seu posicionamento permítelle un acceso rápido a varios grandes eixes de comunicación na Illa de Francia, como a A4 no norte ou a A86 no sur.
Óscar Catacora
Traxectoria
En 2011, comezou estudos de Ciencias da Comunicación Social na UNA co obxectivo de especializarse en produción audiovisual. Dous anos máis tarde, en 2013, escribiu e dirixiu La venganza del Súper Cholo (2013). Ese mesmo ano, Catacora gañou unha subvención de catrocentos mil soles outorgados polo Ministerio de Cultura do Perú no Concurso Nacional de Cinematografía para poder realizar o seu proxecto Wiñaypacha. O filme, que é a primeira longametraxe peruana rodada integramente en lingua aimará, foi a súa ópera prima e foi presentada polo Perú como candidata nacional aos premios Óscar na categoría do Óscar ó mellor filme internacional, aspirando tamén como candidata a mellor filme iberoamericano na 33ª edición dos premios Goya en España. Foi gañadora do premio a mellor longametraxe peruana de 2018 outorgado pola Asociación Peruana de Prensa Cinematográfica (APRECI).
Maisons-Alfort
Xeografía
A súa poboación actual convértea na sexta cidade máis grande do departamento, detrás de Créteil, Vitry-sur-Seine, Champigny-sur-Marne, Saint-Maur-des-Fossés e Ivry-sur-Seine.
Óscar Catacora
Traxectoria
En 2018, volveu obter fondos do Ministerio de Cultura para realizar a súa segunda longametraxe, un filme histórico sobre a rebelión indíxena que se produciu no sur do Perú en 1780 e cuxa presentación estaba prevista coa celebración del bicentenario do país.
Maisons-Alfort
Xeografía
Os seus habitantes chámanse maisonnais.
Alexander Carlisle
Alexander Carlisle, nado en Ballymena (condado de Antrim) o 8 de xullo de 1854 e finado en Londres o 5 de marzo de 1926, foi un enxeñeiro naval británico, e un dos homes involucrados no deseño dos transatlánticos clase Olympic.
FC Dinamo București
Rivalidades
A segunda rivalidade máis importante do club é contra o Rapid București. Na década de 1990, houbo unha dura competencia entre ambos para gañar o título de liga.
Maisons-Alfort
Xeografía
O municipio ocupa unha superficie de 5,35 km², e o 1 de xaneiro de 2007 a súa poboación era de 55 655 habitantes, polo que a densidade de poboación nese ano era de 10 402,8 hab./km².
Óscar Catacora
Pasamento
O 26 de novembro de 2021, a produtora Cine Aymara anunciou o pasamento de Catacora durante a gravación do filme Yana-wara nas partes altas do distrito de Conduriri, na provincia de El Collao por mor dunha apendicite.
FC Dinamo București
Estatísticas
Estatísticas na liga:
Maisons-Alfort
Xeografía
No está integrada en ningunha Communauté de communes ou similar. Antigamente era máis extensa, xa que perdeu parte do seu territorio cando se creou a cidade de Alfortville en 1885.
FC Dinamo București
Estatísticas
Estatísticas en competición europea:
Maisons-Alfort
Xeografía
Maisons-Alfort é unha das 47 cidades do Val de Marne, cuxa cidade principal é Créteil. O seu territorio ten forma triangular (ver mapa adxunto)
Os seus límites son:
Alexander Carlisle
Traxectoria
Casou en San Francisco en 1884 con Edith Wooster, unha estadounidense doce anos máis nova ca el. O matrimonio tivo un fillo e dúas fillas, e acabou mudándose a unha casa grande en Belfast.
Carlisle foi un dos homes que deseñaron os tres buques da clase Olympic: o Olympic, o Titanic e o Britannic. No deseño do Olympic e o Titanic, ocupouse das decoracións, os equipamentos e tódolos arranxos xerais, e tamén de implementar o sistema de pescantes para os botes salvavidas. Tras 40 anos en Harland and Wolff, Carlisle retirouse en 1910, e fíxose accionista en Welin Davit & Engineering Company Ltd, a empresa que fabricaba os pescantes.
En 1912, testificou ante a investigación británica que se iniciou tralo naufraxio do Titanic.
Carlisle, quen fora nomeado membro do Consello Privado de Irlanda en 1907 polo rei Eduardo VII, formou parte da cámara dos lords con Pirrie. Finalmente, foi expulsado en 1920 durante un intenso debate sobre o goberno propio de Irlanda.
Alexander Carlisle tamén era un grande interesado e entusiasta da cultura xermánica, tendo realizado varias travesías transatlánticas a bordo de buques alemáns, e raramente utilizando embarcacións británicas ou mesmo aquelas que el mesmo deseñara (por exemplo, Carlisle nunca viaxou a bordo do Olympic). As súas opinións pro-xermánicas moitas veces lle fixeron entrar en conflito co seu cuñado William Pirrie e outros membros da sociedade; Carlisle coñeceu ao emperador Guillerme II de Alemaña e mantivo unha relación con el, casou a unha das súas fillas cun nobre xermánico e varias veces afirmou que a enxeñaría naval alemá era tan boa coma a británica.
A súa saúde empeorou cada vez máis na década de 1920, sufrindo de problemas pulmonares e cardíacos. Permaneceu no leito a finais de 1925 na súa casa de Londres, mellorando un pouco nos vindeiros meses. Porén, morreu o 5 de marzo de 1926, e o seu funeral tivo lugar no crematorio de Golders Green (Gran Londres).
A Frouxeira, Lodoso, Monterroso
A Frouxeira é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Ulrich E. G. Schrock
Ulrich E. G. Schrock, nado o 4 de setembro de 1956 en Hannover, é un numismático e prolífico escritor alemán, autor de máis de medio milleiro de publicacións.
Traxectoria
Nacido en Hannover o 4 de setembro de 1956, U. E. G. Schrock pasou a súa infancia nas localidades de Bad Münder e Hamelin, na Baixa Saxonia. Logo da súa graduación en educación secundaria cursou estudos superiores de Alemán, Historia, Ciencias Políticas, Pedagoxía e Filosofía na Universidade de Gotinga, e en 1981 aprobou o exame estatal para o acceso á docencia de Alemán e de Ciencia Política.
A partir dese momento, residindo en Weserbergland e en Cataluña, exerceu como escritor autónomo, alternando esta dedicación coa de profesor, numismático, axudante de investigación e empregado da Oficina Literaria da Baixa Saxonia, da que se converteu en director xeral en 1994, o que lle deu ocasión de se relacionar cos escritores alemáns máis destacados do momento.
Como autor literario destacan os seus volumes de posesía baseada nos xogos de palabras, as súas escenas dramáticas e a súa prosa sarcástica, así como as súas novelas que entrelazan as historias persoais coa política.
Como numismático, levou a cabo varias investigacións acerca da historia da moeda no norte de Alemaña, que deron lugar a un bo número de publicacións, e en 1979 foi galardoado co premio máis relevante dos outorgados pola Sociedade Numismática Alemá.
Publicacións
Esta é unha escolma da ampla obra publicada por U. E. G. Schrock ao longo da súa traxectoria:
A Barreira, Marzán, Monterroso
A Barreira é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Senén Eulogio Rosón Pérez
Senén Eulogio Rosón Pérez, coñecido como Loxo, nado en Becerreá e finado na mesma vila o 10 de febreiro de 1956, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Eulogio Rosón López. Combateu na guerra civil no bando sublevado. Estudante da Facultade de Farmacia da Universidade de Santiago de Compostela. Foi nomeado alcalde de Becerreá o 23 de outubro de 1942. Permaneceu no cargo ata 1954. Foi deputado provincial. Finou en Becerreá o 10 de febreiro de 1956.
Levuka
Levuka é unha cidade na costa oriental da illa de Ovalau, na Provincia de Lomaiviti, na División Oriental de Fidxi. Antes de 1877, era a capital de Fidxi. No censo de 2007, o último ata o momento, a cidade de Levuka tiña unha poboación de 1.131 habitantes (máis 3.266 que vivían na área periurbana segundo a definición da Oficina de Estatística), aproximadamente a metade dos 8.360 habitantes de Ovalau. É o centro económico e o maior dos 24 asentamentos da illa. Tras ser nomeada décadas antes, Levuka foi designada como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xuño de 2013, en recoñecemento ao excepcional testemuño da cidade portuaria sobre as cidades portuarias coloniais tardías no Pacífico.
Historia
É o maior centro comercial e económico da illa. A moderna cidade de Levuka fundouse ao redor de 1820 por colonos e comerciantes europeos como a primeira cidade moderna das illas Fidxi, constituíndo a primeira cidade moderna e o primeiro porto e centro comercial da rexión. A poboación de Levuka formaba unha banda dispar de colonos: comerciantes, misioneiros, carpinteiros de ribeira, especuladores e vagabundos, así como homes de negocios respectables. A Expedición exploradora dos Estados Unidos visitouna en 1840..
Durante mediados do século XIX, a cidade converteuse rapidamente nun centro comercial para o comercio de cogombros de mar. Sacerdotes maristas, dirixidos polo pai Jean-Baptiste Bréhéret, estableceron unha misión en Levuka en 1858, e as misións wesleyanas foron construídas ao mesmo tempo. A Igrexa do Sagrado Corazón, a escola do convento marista e dúas igrexas metodistas aínda sobreviven na actualidade. En 1870, a cidade tiña unha poboación de máis de 2000 habitantes. Cando se fundou o primeiro estado-nación moderno de Fidxi, o Reino de Fidxi, en 1871, Seru Epenisa Cakobau foi coroado Rei en Levuka. Despois de que Fidxi fose anexionada como colonia británica do Imperio Británico en 1874, Levuka permaneceu como capital ata 1877, cando a administración trasladouse a Suva, aínda que a mudanza non se fixo oficial ata 1882, motivado pola preocupación de que os outeiros de 600 metros de altura, moitos con cantís, que rodean Levuka non lle deixaran espazo para a expansión. thumb|left|Beach Street, Levuka, Fidxi Levuka é famosa por moitos dos "primeiros" de Fidxi. Foi o lugar do primeiro banco, oficina de correos, escola, club privado, hospital, concello e goberno municipal de Fidxi. O primeiro xornal de Fidxi, o Fiji Times, que aínda está en funcionamento na actualidade, fundouse en Levuka en 1869. O Royal Hotel de Levuka é o hotel máis antigo do Pacífico Sur aínda funcionando. Os historiadores non determinaron a súa idade exacta, pero os rexistros mostran que existía a principios da década de 1860. A Levuka Public School, inaugurada en 1879, foi a primeira escola pública de Fidxi e moitos dos líderes de Fidxi nos anos previos e posteriores á independencia en 1970 educáronse alí. A Loxa masónica máis antiga do Pacífico Sur, Lodge Polynesia 562 SC, tamén se atopa en Levuka. Estableceuse en 1875. Levuka tamén foi o lugar do primeiro sistema eléctrico público de Fidxi, que comezou en 1927, tres días antes de que a capital Suva fose electrificada.
Patrimonio da UNESCO
A UNESCO inscribiu Levuka como Patrimonio da Humanidade por "ser un raro exemplo de cidade portuaria colonial que foi influenciada polos veciños que continuaron a construción iniciada polos colonos europeos". É o primeiro sitio de Fidxi en ser inscrito como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Lodoso, Lodoso, Monterroso
Lodoso é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Al-Arish
Situada na costa mediterránea, a 344 quilómetros ao nordeste do Cairo, limita coa franxa de Gaza e con Israel.
Al-Arīsh distínguese polo mar de augas azuis claras, as frondosas formacións de palmeiras datileiras na súa costa e as súas suaves praia de areas brancas. Ten un porto deportivo e moitos hoteis de luxo. A cidade tamén ten algunhas das facultades da Universidade do Canal de Suez.
Al-Arīsh está xunto a un gran leito fluvial, o Wādī al-ʻArīsh, que recibe augas de gran parte do norte e do centro do Sinaí.
Historia
miniatura|250px|Palmeiras na praia de Al-Arish miniatura|250px|Soldados da [[ONU que marcan a nova liña de retirada entre Al-Arish e Rafah]] A cidade xurdiu en torno a un asentamento beduíno próximo ao antigo posto avanzado de Rinocolura, durante a dinastía tolemaica. Localizada a medio camiño entre Israel e Exipto, Al-Arish ten grande interese arqueolóxico pero, asombrosamente, non se realizaou ningún proxecto arqueolóxico importante nela ou na súa veciñanza. Na Idade Media, os peregrinos interpretaron mal o lugar como o Sukkot da Biblia. Arish significa "chozas de palma", que corresponde en árabe ao Sukkot hebreo.
Nesta época, en 1117 o primeiro rei de Xerusalén Balduíno I, visitando a costa da península do Sinaí, enfermou. Convencido de que o seu mal era debido ao seu matrimonio bígamo, enviou á súa esposa Adelaida de volta ao reino de Sicilia.
En palabras de Thomas Fuller, un historiador do século XVII, Balduíno «capturou moitos peixes, así como a súa morte ao comelos».
Balduíno foi levado de volta a Xerusalén nunha padiola, pero morreu no camiño, na aldea de Al-Arish, o 2 de abril de 1118. Fulquerio de Chartres di: «os francos chorárono, os sirios e incluso os sarracenos que o viron tamén o lamentaron».
No Imperio otomán construíronse novas fortalezas no lugar, en 1560.
Durante as Guerras napoleónicas, os franceses sitiaron a fortaleza, que caeu despois de once días, o 19 de febreiro de 1799.
A fortaleza foi destruída polos bombarderos británicos durante a Primeira guerra mundial.
Despois da creación do Estado de Israel en 1956 Al-Arish estivo un tempo baixo administración israelí nese ano, e o outra vez desde 1967 até 1979, cando se asinou o tratado de Paz entre Israel e Exipto de 1979. Despois de volver a soberanía exipcia converteuse nun centro para o comercio e de tránsito entre os dous países. É un destino turístico cada vez máis popular.
Despois de 1967, Israel destruíu a liña de Al-Arish ao Canal de Suez por razóns de seguridade.
Traslama dos Ferreiros, Os Ferreiros, Monterroso
Traslama dos Ferreiros é un lugar da parroquia dos Ferreiros no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
O Cancelo, Lodoso, Monterroso
O Cancelo é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Boáns, Lagartóns, A Estrada
Boáns é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Os Ferreiros, Os Ferreiros, Monterroso
Os Ferreiros é un lugar da parroquia dos Ferreiros no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2022 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Niners Chemnitz
O Niners Chemnitz e.V., anteriomente coñecido como BV Chemnitz 99, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Chemnitz, Saxonia. Fundado en 1999, actualmente compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano. O equipo xoga os seus partidos como local no Chemnitz Arena, pavillón con capacidade para 5 200 espectadores.
Historia
O club foi fundado no ano 1999 co nome de "BV Chemnitz 99", xurdindo da fusión do BG Chemnitz e do Lok Chemnitz. No ano 2001, o Chemnitz 99 comezou a cooperar coa Universidade Politécnica de Chemnitz (en alemán: Technische Universität Chemnitz), polo cal o club engadiu ao seu nome as siglas "TU", pasando o equipo masculino a denominarse BV TU Chemnitz 99 e o feminino Chemcats Chemnitz. No caso do equipo masculino, recibiu o alcume de Niners (do inglés: Noves) debido ao ano de fundación do equipo. Após varios anos na segunda categoría do baloncesto xermano, a ProA, no ano 2015 chega ao equipo o adestrador Rodrigo Pastore, o que levou ao equipo a finalizar regularmente entre os primeiros postos da táboa de clasificación. No ano 2017 o club adoptou o seu alcume como nome oficial, pasando a denominarse "Niners Chemnitz". Na temporada 2019−20, marcada pola pandemia de COVID-19, o equipo consegue o por vez primeira ascenso á máxima categoría do baloncesto alemán, a Basketball Bundesliga.
Xogadores
thumb|180px|Takumi Ishizaki.
Sendín, Os Ferreiros, Monterroso
Sendín é un lugar da parroquia dos Ferreiros no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Administrativamente, Sendín tamén pertence á parroquia de Olveda no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Concello de Hässleholm
Hässleholm ké un concello sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Hässleholm. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 52 470 habitantes.
O municipio limita cos concellos de Perstorp, Örkelljunga, Markaryd, Osby, Östra Göinge, Kristianstad, Hörby, Höör e Klippan. Hässleholm é o concello máis grande de Escania en termos de superficie.
Administración histórica
A área do concello correspóndese á das parroquias de Brönnestad, Farstorp, Finja, Gumlösa, Häglinge, Hästveda, Hörja, Ignaberga, Matteröd, Norra Mellby, Norra Sandby, Norra Åkarp, Nävlinge, Röke, Stoby, Sörby, Vankiva, Verum, Vinslöv, Vittsjö e Västra Torup. Nelas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862.
A localidade municipal de Hässleholm estableceuse o 22 de xaneiro de 1887, disolvéndose cando en 1901 transformouse no köping de Hässleholm, que á súa vez transformouse en 1914 na cidade de Hässleholm. A localidade municipal de Vinslöv estableceuse o 30 de decembro de 1898 e disolveuse a finais de 1933, transformándose no köping de Vinslöv. Na zona tamén existiron as localidades municipais de Hästveda dende o 11 de marzo de 1887 ata finais de 1959, de Sösdala dende o 17 de febreiro de 1893 ata finais de 1966, de Bjärnum dende o 16 de agosto de 1918 ata finais de 1958, e Tyringe dende o 2 de novembro de 1928 ata finais de 1970.
Coa reforma municipal de 1952 fundáronse os grandes concellos de Bjärnum (a partir dos concellos de Norra Åkarp e Vankiva) Hästveda (de Farstorp e Hästveda), Stoby (de Norra Sandby, Ignaberga e Stoby), Sösdala (de Brönnestad, Häglinge, Norra Mellby e Tjörnarp), Tyringe (de Finja, Hörja, Matteröd, Röke e Västra Torup, Vinslöv (de Gumlösa, Nävlinge, Sörby e Vinslöv), e Vittsjö (de Verum, Vittsjö e Visseltofta),mentres que a cidade de Hässleholm e o köping de Vinslöv permaneceron sen cambios.
O concello de Hässleholm fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Hässleholm e do concello rural de Stoby. Ao mesmo tempo naceu o concello central de Vinslöv a partir do köping de Vinlöv. Este, xunto cos concellos de Bjärnum, Hästveda, Sösdala, Tyringe, Vinslöv e Vittsjö, incorporouse en 1974 ao concello de Hässleholm sen a parroquia de Visseltofta, en Vittsjö, que pasou a formar parte do concello de Osby.
O municipio pertence dende a súa fundación ao partido xudicial de Hässleholm.
Pluvialis
miniatura|230px|[[Pluvialis apricaria, a especie tipo]]
Pluvialis é un xénero de aves da orde dos caradriformes, suborde dos caradrios e familia dos carádridos.
Etimoloxía
O nome científico Pluvialis Brisson tirouno do adxectivo latino pluviālis, -e, "pluvial", "da chuvia", derivado de pluvia, -æ, "chuvia", porque naquela época (século XVIII) críase que as aves da especie tipo, Pluvialis apricaria, reuníanse en grupos cando a chuvia era inminente.
Sinóninos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
O xénero comprende tan só as seguintes catro especies:
Características
A catro especies reprodúcense no hemisferio norte temperado ou no Ártico.
Cántico das criaturas
miniatura|[[Francisco de Asís dándolles un sermón ás aves. Fresco de Giotto na basílica en Asís]] miniatura|San Francisco en meditación, obra de [[Francisco de Zurbarán (1639). A caveira, que Zurbarán incluíu en varias das súas representacións do santo, simboliza «a nosa irmá morte corporal» (sora nostra Morte corporale), tal e como Francisco a chamou no  Cántico das criaturas]] O Cántico das criaturas (en italiano: Cantico delle creature; en latín: Laudes Creaturarum), tamén coñecido como Cántico do irmán sol, é un cántico relixioso cristián composto por San Francisco de Asís en dialecto umbro a finais de 1224 ou inicios de 1225, pouco antes da súa morte.
Pluvialis
Características
Na plumaxe reprodutora todas teñen as partes inferiores en gran parte negras, e as partes superiores douradas ou prateadas. Teñen o pico relativamente curto e aliméntanse principalmente de insectos, vermes ou outros invertebrados, dependendo do hábitat no que se encontren, que se obteñen mediante unha técnica de carreiras e pausas, en lugar da sondaxe constante dalgúns outros grupos de limícolas. Cazan localizando á súas presas pola vista, máis que pola sensibilisade do pico, como as limícolas de pico máis longo.
Cántico das criaturas
Francisco, enfermo e case cego, estaba fortemente decepcionado pola marcha da orde que fundara. Nunha noite de tormento espiritual, saíu da súa casoupa e elaborou o cántico como expresión de gabanza a todas as criaturas da tehttps://www.bugattipage.com/jacob/type/68.htmlrra e ás forzas da natureza. O texto, amais, contén elementos da lingua latina, toscana e italiana. É considerada unha das primeiras obras en lingua italiana.
Pluvialis
Nome vulgar en galego
En Galicia coñécense co nome de píllaras.
As catro especies poden verse en Galicia, dúas comúns como invernates ou de paso, e as outras dúas, raras, como divagantes (Ver Lista das aves de Galicia).
Cántico das criaturas
Ao contrario ca outros cánticos relixiosos da época, non se enfoca unicamente a Deus, a Virxe ou a outros santos, senón que lle agradece ao Creador por criaturas como o “Irmán Lume”, a “Irmá Auga”, a “Irmá Terra” e todas as criaturas do mundo. Mostraba así a súa crenza de que todo o creado era obra divina e que todos os seres debían ser tratados como “irmáns” e “irmás”. Amais, San Francisco advirte do grave risco de marchar deste mundo en pecado mortal.
Historicamente, o Cántico das criaturas foi mencionado por primeira vez en Vita Prima de Tommaso dá Celano, en 1228.
Este cántico inspirou ao papa Francisco para redactar a súa encíclica Laudato si' sobre o coidado da casa común, tamén coñecida como «a encíclica ecolóxica».
Concello de Högsby
Högsby é un municipio sueco (kommun) do condado de Kalmar. A súa capital é Högsby. O municipio limita ao sur co de Nybro, ao leste co de Mönsterås e ao norte co de Hultsfred. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 5 643 habitantes.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Fagerhult, Högsby e Långemåla. Nesas parroquias fundáronse municipios rurais co mesmo nome durante a reforma muncipal de 1862. En 1889 naceu o concello rural de Fågelfors ao separarse do de Högsby.
A localidade municipal de Ruda estableceuse o 24 de setembro de 1948 e disolveuse a finais de 1959.
Coa reforma municipal de 1952 Fågelfors e Långemåla uníronse ao municipio rural de Högsby.
En 1969 o municipio rural de Fagerhult incorporouse ao de Högsby. O concello de Högsby nacería coa reforma muncipal de 1971 a través dunha reorganzación.
Teyeo, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Igrexa de Teyeo. miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Teyeo é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Ocupa boa parte (37,26 km² ) da parte máis meridional do concello e linda ao sur con terras da provincia de León, ao oeste coa parroquia de Tuíza, ao norte coas de Piñera e Xomezana e ao leste coas de Chanos de Somerón e Samiguel del Río. Ten unha poboación de 105 habitantes (segundo datos de 2018) que se reparten entre a vila homónima e os lugares de Armá, Arnón, La Cortina, La Cruz, Ḷḷandicuandia, Los Pontones, Reconcos, Rospaso e Traslacruz.
Kabuki
miniatura|O [[Kabukiza en Ginza é un dos principais teatros kabuki en Toquio]] O kabuki (en 歌舞伎) é unha forma de teatro xaponés tradicional que se caracteriza polo seu drama estilizado e o uso de maquillaxes elaboradas nos actores.
Etimoloxía
Os caracteres kanji individuais significan «cantar» (歌 ka), «bailar» (舞 bu) e «habilidade» (伎 ki). Confrecuencia tradúcese kabuki como "a arte de cantar e bailar". Porén, existen caracteres ateji que non reflicten a etimoloxía actual, e pode ser que a palabra kabuki en realidade estea derivada do verbo kabuku, que significa "inclinarse" ou "estar fóra do ordinario", de xeito que o significado de kabuki pode interpretarse tamén como teatro "experimental" ou "estraño".
Historia
miniatura|esquerda|220px|A fundadora do kabuki [[Izumo no Okuni, levando unha katana e unha cruz cristiá]]
1603-1629: Kabuki feminino
A historia do kabuki comezou en 1603, cando Izumo no Okuni, unha miko do Santuario Izumo, comezou a realizar un novo estilo de danza dramática nas ribeiras secas do río Kamo en Quioto. As executantes femininas interpretaban tanto os papeis femininos como os masculinos en situacións cómicas da vida cotiá. Este estilo fíxose popular de xeito case instantáneo, tanto que mesmo se lle pediu a Okuni que fixese unha interpretación fronte á Corte Imperial. Dado o rotundo éxito, non tardaron en aparecer rivais, e o kabuki naceu como un conxunto de drama e danza executado por mulleres, unha forma moi diferente da súa encarnación moderna. Moitas das execucións neste período foron de carácter indecente e moitas imitadoras realizaban execucións suxerentes; estas actrices comunmente estaban dispoñibles para a prostitución, e os homes do público podían requirir libremente dos servizos destas mulleres. Por esta razón, o kabuki tamén se escribía como 歌舞妓 (prostituta, cantante e bailarina) a partir do período Edo.
1629-1652: Mozos masculinos kabuki
A atmosfera escandalosa e en ocasións violenta das executantes de kabuki atraeu a atención do shogunato Tokugawa, e en 1629 as mulleres foron expulsadas dos escenarios co suposto propósito de protexer a moral pública. Algúns historiadores suxiren que o goberno estaba preocupado dado que a popularidade do kabuki dramatizaba a vida cotiá en lugar do pasado heroico e daba a coñecer escándalos recentes, algúns deles en que estaban involucrados oficiais do goberno. miniatura|300px|Romance entre un home e unha moza, probabelmente un actor kabuki Posto que o kabuki xa era moi popular, os actores novos masculinos tomaron o lugar das mulleres. Xunto co cambio dos intérpretes, o xénero cambiou á súa vez a énfase da execución: a tensión crecente púxose máis no drama que na danza. Estas actuacións resultaron igualmente obscenas, e moitos actores estaban tamén dispoñíbeis para a prostitución, incluíndo clientes homosexuais. O público alborotábase frecuentemente e de cando en vez estoupaban as liortas, en ocasións para requirir os favores dun mozo actor particularmente atractivo, o que levou o shogunato a prohibir tamén as actuacións de actores novos en 1652.
Despois de 1653: Homes kabuki
Desde 1653, só podían realizar kabuki homes adultos, o que fixo que se convertese nunha forma sofisticada e altamente estilizada chamada yarō kabuki (野郎歌舞伎, "kabuki de homes"). Esta metamorfose de estilo estaba altamente influenciada polo teatro cómico kyōgen (狂言), que foi extremadamente popular nese tempo. Hoxe, o yarō decaeu, mais ata non hai moito tempo, todos os roles interpretados no kabuki eran executados só por homes. Os actores que se especializaban en interpretar mulleres eran coñecidos como onnagata ou oyama (ambos escríbense 女形). Os onnagata adoitaban provir de familias especializadas neste estilo. Outros dous roles principais eran aragoto (荒事, estilo áspero) e wagoto (和事, estilo suave). miniatura|esquerda|Actor Kabuki, por [[Katsukawa Shunsho (1726-1792)]]
1688-1704: Período Genroku
Durante a era Genroku o kabuki prosperou. As estruturas onde se levaban a cabo as funcións kabuki foron formalizadas durante este período, así como moitos outros elementos de estilización. Determináronse os diferentes tipos de personaxes convencionais. Durante este período estiveron asociados os teatros kabuki e ningyō jōruri (人形浄瑠璃, a forma elaborada do teatro de monicreques que despois de coñeceu como bunraku), e cada un influenciou o desenvolvemento do outro. Chikamatsu Monzaemon, un dos primeiros dramaturgos profesionais do kabuki, produciu varios traballos influentes, aínda que a súa peza máis coñecida e significativa, Sonezaki Shinjū (曾根崎心中, "Os amantes suicidas de Sonezaki"), foi escrita para executarse no bunraku. Con todo, como moitas obras bunraku foi adaptada ao kabuki e atopou moitos imitadores. Esta e outras obras causaron suicidios por imitación na vida real polo que o goberno prohibiu os shinju mono (obras sobre suicidios dobres de amantes) en 1723. Ichikawa Danjūrō I, que tamén viviu neste período, está recoñecido polo desenvolvemento da postura mie e a maquillaxe kumadori que semella unha máscara.
A mediados do século XVIII, o kabuki deixou de ser o favorito e o bunraku tomou o seu lugar como a principal forma de entretemento entre as clases sociais baixas. Isto debeuse en gran medida ao xurdimento de varios dramaturgos bunraku de éxito nese período. Déronse poucos desenvolvementos no kabuki ata finais dese século, cando comezou a rexurdir.
O kabuki despois da Restauración Meiji
miniatura|200px|Unha función kabuki contra 1860 O enorme cambio cultural que comezou en 1868 trala caída do shogunato Tokugawa, a eliminación da clase samurai, e a apertura do Xapón aos produtos e ideas de occidente, contribuíron a prender a chispa que marcou o rexurdimento do kabuki. Mentres a cultura loitaba para adaptarse á súa nova carencia de illamento, os actores esforzáronse por aumentar a reputación do zkialo entre as clases altas e adaptar os estilos tradicionais aos gustos modernos. Os intentos neste sentido renderon froitos e nunha ocasión ofreceuse unha función ao Emperador Meiji en 1887.
Moitas casas kabuki foron destruídas por bombardeos durante a segunda guerra mundial, e as forzas de ocupación prohibiron esporadicamente as execucións de kabuki despois da guerra. Porén, en 1947 levantouse a prohibición e as funcións comezaron unha vez máis.
O kabuki na actualidade
No Xapón contemporáneo, o kabuki continúa a ser relativamente popular; é o máis popular dos estilos tradicionais de drama xaponeses e os seus actores aparecen con frecunecia en papeis no cinema e na televisión. Por exemplo, o coñecido onnagata Bandō Tamasaburō V apareceu en varios papeis en diferentes obras non kabuki e filmes, en ocasións en papeis femininos.
Algunhas compañías teatrais empregan na actualidade actrices nos papeis onnagata, e formouse por exemplo Ichikawa Shōjo Kabuki Gekidan, unha compañía de só actrices, en 1953. Porén, a maioría das compañías continúan a ser exclusivamente masculinas. En 2003 erixiuse unha estatua de Okuni preto do distrito de Ponto-chō de Kioto. miniatura|Kabuki segundo [[Yakovlev Shalyapin]] O kabuki entrou na listaxe de Obras Mestras do Patrimonio Oral e Intanxíbel da Humanidade da UNESCO desde o 24 de novembro de 2005.
Elementos
O kabuki emprega unha extensión adicional do escenario coñecida como hanamichi (花道; literalmente "camiño florido"), unha calzada que se estende cara ao público onde se fan as entradas e saídas dramáticas. Os teatros e escenarios kabuki foron sofisticándose tecnoloxicamente de xeito constante, e entre as innovacións atópanse as portas e os escenarios xiratorios, introducidos no século XVIII, mellorando en gran medida a escenografía das obras.
No kabuki, así como noutras execucións da arte xaponesa, os cambios de escenografía realízanse en ocasións a metade das escenas, mentres os actores continúan no escenario e os panos se manteñen abertos. Os encargados de engadir e quitar obxectos coñécense como kuroko (黒子), van sempre vestidos completamente de negro e tradicionalmente se consideran "invisíbeis".
Existen tres categorías principais de obras kabuki: jidaimono (時代物, "histórica", ou prehistorias do período Sengoku), sewamono (世話物, "doméstico", ou poshistorias do período Sengoku), e shosagoto (所作事, pezas de danza).
Algunhas características importantes do teatro kabuki inclúen o moye (見得), en que o actor adopta unha postura pintoresca para establecer o seu papel. O keshō, ou maquillaxe, proporciona un elemento de estilo facilmente recoñecíbel mesmo por aqueles que non están familiarizados con esta forma de arte. O po de arroz se emprega para crear a base branca coñecida como oshiroi, e o kumadori realza ou esaxera as liñas faciais para producir máscaras sobrenaturais ou de animais para os intérpretes.
Os Chapurros, Lagartóns, A Estrada
Os Chapurros é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
António Manuel Pires Cabral
António Manuel Pires Cabral, coñecido como A. M. Pires Cabral, nado en Chacim (Macedo de Cavaleiros, Trás-os-Montes) o 13 de agosto de 1941, é un escritor e poeta portugués.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Xermánica en 1965 e en Ciencias Pedagóxicas en 1969 pola Universidade de Coímbra, A. M. Pires Cabral comezou a carreira de profesor no Porto onde realizou a preparación pedagóxica e o Exame de Estado para o Ensino secundario entre 1970-71. Foi despois director das Escolas Preparatoria e Industrial de Torre de Moncorvo entre 1971-74, fixándose de seguida en Vila Real onde foi profesor efectivo da Escola Secundaria de Camilo Castelo Branco até 2002.
A. M. Pires Cabral foi un escritor serodio, publicando a súa primeira obra de poesía, Algures a Nordeste, o ano de 1974, xa con 33 anos, mais desde esa data que ten mantido unha produción literaria constante, primeiramente alicerzada na poesía, mais pasando despois para os dominios da ficción, alcanzando o Premio Literario Círculo de Lectores coa súa novela de estrea, Sancirilo, en 1983.
Cunha obra a roldar as catro decenas de títulos (excluíndo as sete antoloxías escolares para o ensino do Portugués das que é co-autor, con Hirondino da Paixón Fernandes, máis concretamente: Verde Pino, Seara Hoje e A Hora), nesta é posíbel encontrar os xéneros de poesía, novela, conto, teatro, narrativas de viaxes, crónica e tamén antoloxías temáticas, gran parte das cales dedicada á realidade rural transmontana, coas cales o autor se asume e identifica. Un dos libros que merece especial atención deste punto de vista é O Diabo Veio ao Enterro, unha obra cuxos textos reúnen en si características de conto, crónica, e recolla da tradición oral transmontana.
A pesar dunha produción ficcional continua, A. M. Pires Cabral é sobre todo identificado como poeta. Por toda a extensa obra e, máis concretamente, pola tónica que coloca na temática rural do Nordeste Portugués, Pires Cabral é considerado un dos maiores poetas e escritores transmontanos do XX, á marxe de "movementos", "escolas" ou "circuítos promocionais", representando desta forma (con merecida lexitimidade) a literatura transmontana xunto da elite cultural da capital portuguesa.
É socio da Asociación Portuguesa de Escritores e da Sociedade Portuguesa de Autores, sendo membro habitual do Xurado do Premio de Poesía Cidade de Ourense, desde 1982.
Casado con Alda da Conceição Oliveira Cabral, é pai de tres fillos, un dos cales é o poeta Rui Pires Cabral.
Actividade cultural
Como animador cultural, Pires Cabral ten desenvolvido unha vasta actividade desde o final da década de 1970, sendo asesor dos Servizos de Cultura do Concello de Vila Real desde 1978 e sendo Director da Casa da Cultura da Xuventude, entre 1982 e 1984. Dado o amor incondicional que presta á rexión transmontana, A. M. Pires Cabral é un membro fortemente activo desa mesma comunidade, tanto ao nivel da intervención cívica, da etnografia, da historia local, da crítica literaria ou dos costumes, tendo estado desde cedo envolto en proxectos de grande importancia local, tales como: a participación de Vila Real no Proxecto 5.2 do Consello da Europa (Políticas Culturais nas Cidades); a organización das Xornadas Camilianas (7 edicións) e dos Passos de Camilo, ambas as accións de estudo e divulgación da obra de Camilo Castelo Branco, sendo membro, en 1980, da Comisión Nacional das Conmemoracións do Centenario da Morte de Camilo Castelo Branco; a responsabilidade na organización dos Encontros de Etnografia «Saber Tras-os-Montes» dos Encontros de Cantadores de Janeiras e do Salón Luso-Galaico de Caricatura, organizados polo Concello de Vila Real.
Foi tamén responsábel pola organización das antoloxías temáticas Douro Lecturas, A Emigração na Literatura Portuguesa e Páginas de caça na literatura de Tras-os-Montes e Presidente da Comisión Instaladora do Círculo Cultural Miguel Torga.
É director de Tellus - Revista de Cultura Transmontana e Duriense, publicación semestral con 50 números editados, dirixindo o Grémio literario Vila-Realense desde a súa inauguración o 11 de novembro de 2006, organismo que aposta e promove diversas accións e ciclos temáticos en torno á literatura transmontana e alto-duriense.
Ten abondosa colaboración dispersa en publicacións periódicas e/ou temáticas e, para alén de prologuista, dedícase ocasionalmente á tradución.
Para alén destas actividades, A. M. Pires Cabral revelou hai media ducia de anos a vea de pintor aguarelista, tendo xa realizado 4 exposicións individuais, a última das cales titulada Com o Douro a Sul, 2009, en Macedo de Cabaleiros.
O autor está traducido en alemán, castelán e italiano.
Mantivo unha boa relación con Galicia.
Publicacións nas que aparece
Está tamén representado en decenas de obras colectivas, entre as cales destacan:
Premios literarios
Finalista do Premio aRi[t]mar 2020.
Härryda
Härryda é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. A súa capital é Mölnlycke. Unha pequena parte do oeste do municipio (Helenedal) pertence á área urbana de Gotemburgo. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 39 457 habitantes.
O municipio está situado no oeste do landskap de Västergötland e está incluído na área metropolitana de Gotemburgo (Storgöteborg). Ao sur limita cos concellos de Mölndal e Mark, ao leste co de Bollebygd, ao norte cos de Lerum e Partille, e ao oeste co de Gotemburgo. A través do municipio flúe o río Mölndalsån.
Etimoloxía
Härryda atópase por vez primeira nas fontes cos nomes Herryda e Herrida en 1540. Posteriormente aparece tamén como Härrydt en 1567, Herrödha en 1583, Härrya en 1679 e Härryda en 1881. A primeira parte contén o nome do regato Hära, referíndose á granxa Härryda que estaba rodeada polo Härån (no presente chamado Lillån ou Härsjöbäcken), onde o significado de Här se convierte no nórdico antigo ccidental hárr ou hærr, gris ou canoso. A segunda parte é unha forma flexiva do sueco antigo rydh, claro, lugar aberto. A forma básica do nome foi Hærā-rydha.
Administración histórica
A área do municipio correspóndese coa das parroquias de Björketorp, Härryda, Landvetter e Råda. A partir destas fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.
Coa reforma municipal de 1952 o concello rural Härryda incluíuse no de Landvetter.
O municipio de Härryda fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir dos municipios rurais de Björketorp, Landvetter e Råda, onde a área de Björketorp pasou ao mesmo tempo do condado de Älvsborg ao condado de Göteborgs och Bohus. Como capital elixiuse a maior área urbana, Mölnlycke, que anteriormente fora capital do municipio rural de Råda. Alí inaugurouse unha nova casa do concello no ano 1983.
Dende o seu nacemento ata 2009 o concello pertenceu ao partido xudicial de Mölndal, e dende ese ano ao de Gotemburgo.
Ober-Ramstadt
dereita|miniatura|275x275px| Igrexa en Rohrbach, co lema valdense "Lux lucet in tenebris" sobre a entrada Ober-Ramstadt é unha cidade do distrito de Darmstadt-Dieburg, en Hessen, Alemaña. Está situada 9 km ao sueste de Darmstadt. En 2020, a súa poboación era de 15.127 habitantes. É a vila natal de científicos como Georg Christoph Lichtenberg e Friedrich Alefeld.
Localización
Ober-Ramstadt está situado na Bundesstrasse 426 ao pé do Odenwald. O pequeno río Modau atravesa Ober-Ramstadt, formando un pequeno lago ao sur da cidade.
Comunidades e zonas veciñas
Ober-Ramstadt limita con Roßdorf ao norte, ao leste coa cidade de Reinheim, Groß-Bieberau ao sueste, coa comunidade de Modautal ao sur, ao oeste con Mühltal e ao noroeste coa cidade de Darmstadt.
Divisións e distritos
Desde 1977, Ober-Ramstadt está formada pola propia cidade máis tres Stadtteile máis: Modau, ( 2.877 cidadáns o 30 de xuño de 2005 ), Wembach-Hahn, ( 1.004 cidadáns o 30 de xuño de 2005 ) e Rohrbach, (1.534 de xuño), 200530 cidadáns. que se incorporou voluntariamente en 1972.
Historia
Atopáronse vestixios dos primeiros asentamentos que datan da Idade de Pedra tardía. As probas escritas proceden de 1310, cando Eberhardt, conde de Katzenelnbogen, recibiu as mesmas liberdades e dereitos que a cidade de Frankfurt para a súa cidade Ramstadt. Isto incluía o dereito a celebrar un mercado e construír fortificacións arredor da cidade. Durante e despois da guerra dos Trinta Anos, a maior parte da poboación morreu, principalmente por mor da peste.
En 1699, Ernest Louis, Landgrave de Hesse-Darmstadt permitiu que os valdenses do Piamonte se asentasen nas súas propiedades en Rohrbach, Wembach e Hahn, desertas como consecuencia da guerra e pestes anteriores. Os valdenses tiveron que fuxir das súas cidades natais por motivos relixiosos. Até finais do século XIX, as clases impartíanse en lingua francesa.