cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herbert James Draper
Primeiros anos e formación
Fillo dun xoieiro, estudou arte na Real Academia de Londres e realizou varias viaxes educativas a Roma e París entre 1888 e 1892. En 1890 mesmo traballou como ilustrador.
Funny Girl (filme)
Producido por Ray Stark, con música e letras de Jule Styne e Bob Merrill, está protagonizado por Barbra Streisand (no seu debut cinematográfico) como Brice e Omar Sharif como Arnstein, xunto con Kay Medford, Anne Francis, Walter Pidgeon, Lee Allen e Mae Questel. É o primeiro filme da compañía de Stark, Rastar.
Herbert James Draper
Madurez
En 1891 casou con Ida (de solteira Williams) coa que tivo unha filla, Yvonne. En 1894 comezou o seu período máis produtivo, centrándose principalmente en temas mitolóxicos da antiga Grecia.
Pasamento
Morreu de arteriosclerose en 1920.
Recoñecemento
O seu Lamento por Ícaro de 1898 gañou a medalla de ouro na Exposición Universal de 1900 en París.
En vida foi moi coñecido e os seus retratos apreciados, pero nos seus últimos anos a súa fama esmoreceu. Só a principios do século XXI rexurdiu o interese pola súa obra no mercado da arte.
Faíscas do Xiabre
Traxectoria
O grupo estaba composto na percusión por Moncho García Rei e Serafín Vicente Lorenzo e polos gaiteiros Xosé Vicente Ferreirós e Nando Casal.
En xullo de 1978 participaron na primeira edición do Festival de Ortigueira e a comezos de 1979 publicaron o seu primeiro e único disco, titulado In memoriam. Este traballo contou coa participación de Antón Seoane e Rodrigo Romaní, músicos aos que Nando Casal, Xosé Ferreirós e Moncho García, se uniron a continuación para formaren o grupo Milladoiro.
A Lagoa, O Campo, Campo Lameiro
A Lagoa é un lugar da parroquia do Campo, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Santa Mariña Dozo, Cambados, Cambados
Santa Mariña Dozo é un lugar da parroquia de Cambados, no concello pontevedrés de Cambados, na comarca do Salnés.
No lugar levántase a Igrexa de Santa Mariña Dozo.
Vsevolod M. Potin
Vsevolod Mikhaylovich Potin, nado o 28 de marzo de 1918 en Riazan e finado o 12 de setembro de 2005 en San Petersburgo, foi un numismático ruso vinculado ao departamento de moeda do museo Ermitage.
Traxectoria
Posteriormente matriculouse na entón chamada Universidade de Leningrado, onde se graduou na especialidade Historia Medieval de Europa. Durante a segunda guerra mundial fixo unha interinaxe no Museo Nacional Ermitage supervisado polos máis eminentes numismáticos rusos do momento: N. Bauer, A. Ilyin, A. Bykov, A. Zograf e A. Markova. En 1956 comezou os seus estudos de posgrao e en 1961 acadou o seu doutoramento cunha tese sobre as relacións comerciais de antiga Rusia cos incipientes estados da Europa Occidental a partir dos achados numismáticos.
Acabada a guerra, en 1959 foi contratado polo Ermitage como conservador de moedas e medallas europeas no seu departamento numismático, e entre 1974 e 1998 foi o conservador xefe do departamento.
Ademais da súa dedicación ao Hermitage, Potin exerceu a docencia de Numismática de Europa Occidental na Universidade Estatal de San Petersburgo entre 1962 e 1992, e tamén foi profesor na Universidade de Letonia, en Riga.
O seu labor como investigador centrouse fundamentalmente na historia monetaria e na circulación de moeda na Europa medieval, aínda que tamén son abundantes os seus estudos sobre grandes coleccións numismáticas, principalmente a do Ermitage. Cabe destacar tamén a súa participación no proxecto editorial Sylloge of Coins of the British Isles.
Entre outras sociedades e entidades numismáticas internacionais, Potin foi membro da Sociedade Numismática Polaca (1970), da American Numismatic Society (1973), da Sociedade Numismática Sueca (1973), da Sociedade Numismática de Renania do Norte-Westfalia (1990), da Sociedade Numismática de San Petersburgo (1993) e da Sociedade Numismática Finlandesa (1993), e foi nomeado membro de honra da Comisión Internacional de Numismática en 1997.
Rodrigo Cuevas
Rodrigo Cuevas González, nado en Oviedo en 1985, é un artista multidisciplinar, cantante, compositor, acordeonista, DJ e presentador de televisión asturiano. Na súa música e espectáculos, incorpora bases electrónicas á música tradicional, e viste vestimenta rural mesturada cun estilo cabaré e pin-up.
Traxectoria
Naceu en Oviedo, e estudou piano e tuba no Conservatorio Superior de Música Eduardo Martínez Torner (CONSMUPA) da súa cidade. Posteriormente estudou sonoloxía na Escola Superior de Música de Catalunya (Esmuc) de Barcelona. Abandonou os estudos e trasladouse a vivir a Galiza, primeiro en Santiago e posteriormente na aldea de Barbeira, no concello da Lama, onde pasou oito anos. Alí, da man dos veciños iniciouse na música e no baile tradicional galego. Nesta etapa formou xunto con Lúa Gándara un dúo musical de cabaré e "verbena psicodélica", La Dolorosa Compañía, co que publicou no ano 2012 o disco Yo soy la maga, no que repasaba as cancións tradicionais galegas. Neste dúo Rodrigo Cuevas tocaba o acordeón, e os dous intérpretes presentábanse como Jimena Fernández e Fernando Jiménez, respectivamente.
Espectáculos
En 2017 presentou no Teatro de la Laboral de Xixón o seu segundo espectáculo, El Mundo per Montera, no que combinou o mundo tradicional e rural co urbano, excéntrico, crítico e tecnolóxico.
En 2019 publicou o disco Manual de Cortejo en colaboración con Raül Refree no que incluíu a canción Rambal en homenaxe ao transformista xixonés asasinado en 1976, Alberto Alonso Blanco ( Rambal). Tamén inclúe unha versión da canción de copla andaluza, El día que nací yo, orixinal de 1936 cantada por Imperio Argentina na película Morena Clara. Tamén estreou o seu terceiro espectáculo, Trópico de Covadonga, do que é protagonista e director. Aborda o concepto de tempo e os ciclos do ano en formato de cancioneiro popular contemporáneo. Engade códigos musicais actuais ás historias e cancións populares, ademais de humor, performance e electrónica. Este espectáculo está producido por Raül Refree.
Outros proxectos e colaboracións
En 2016 foi embaixador da sidra asturiana con Denominación de Orixe Protexida.
Durante a Semana do Audiovisual Contemporáneo de Oviedo (SACO) de 2017 presentouse o documental sobre a súa vida, Rodrigo Cuevas. Campo e tablas, dirixida por Manuel García Postigo e Ojos de Hojalata, e producida por Álex Zapico. En 2017, Rodrigo Cuevas foi o mestre de cerimonias do Festival Internacional de Cine de Xixón e do Oh! das Artes Escénicas de Asturias.
En 2018 creou a música da obra Sidra en Vena de Montgomery Entertainment, escrita e dirixida polo dramaturgo Juanma Pina. Tamén protagonizou o musical Horror, o espectáculo que nunca debería ter feito, no que interpretou o papel de Frank-N-Furter. Este musical foi unha homenaxe á serie de televisión estadounidense American Horror Story. En 2018 presentou o programa El Camí para el canal autonómico de Asturias, TPA, no que percorreu as etapas do Camiño de Santiago no Principado de Asturias.
Discografía
miniatura|Rodrigo Cuevas El mundo por montera
Discos de estudio
Sinxelos
Recoñecementos
En 2017 recibiu o Premio AMAS ao Mellor Artista Revelación. En marzo dese mesmo ano foi nomeado asturiano do mes pola Nova España. Un ano despois foi galardoado co popular personaxe Urogallo polo Centro Asturiano de Madrid.
Arroto
Arrotos de "xofre"
Estes arrotos, polo xeral, adoitan producirse por un alto contido de ácido sulfúrico, sulfuro de hidróxeno ou de xofre obtido do estómago e intestinos pola proliferación de microorganismos como Helicobacter pylori, ou Giardia lamblia, entre outros, causados por mala dixestión, por consumir alimentos danados ou cun alto contido de dietas ricas de proteínas. Outras causas poden ser por prescricións médicas.
Rodrigo Cuevas
Recoñecementos
En 2020, xunto co grupo musical "Muyeres", o grupo de teatro "Nova" e o xeólogo Luis Miguel Rodríguez Terente, foi galardoado co Premio Yumper aos valores humanos. Ao ano seguinte foi recoñecido co Premio Ojo Crítico de Música Moderna que concede Radio Nacional de España. E tamén gañou o Premio Serondaya 2021 á Innovación Cultural na categoría de Artes.
Alende, O Campo, Campo Lameiro
Alende é un lugar da parroquia do Campo, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Miguel Ángel Fernández
Miguel Ángel Fernández Vázquez, nado o 16 de outubro de 1967 en Guadalaxara, Castela-A Mancha, é un ex-xogador profesional de baloncesto español.
Traxectoria
Xogaba na posición de pivote cunha altura de 2,03 m. En 1989, o mesmo ano no que o seu excompañeiro Fernando Martín falecía en accidente de tráfico, tamén sofre un grave accidente onde perdeu unha orella e se fracturou unha vértebra. Porén, conseguiu recuperarse e debutar en Liga ACB da man do DYC Breogán.
O Piloto (documental)
O Piloto é un documental de 2015, dirixido e realizado por Xosé Reigosa e con guión de Afonso Eiré.
Está centrado na figura de Xosé Castro Veiga "O Piloto"
Características
Recréase a figura do Piloto no ano 2015 cando se cumprían os 50 anos da súa morte.
Recóllense os testemuños dunhas 50 persoas que tiveron algún tipo de relación co Piloto ou co estudo da súa figura: compañeiros, enlaces, apoios e xentes que tiveron relación con el, para ben ou para mal. Tamén se dan a coñecer documentos inéditos como as relacións co PCE, as principais accións, por que sobreviviu tanto tempo, as causas de continuar a loita, que facía nos últimos anos, os nomes dos gardas que o abateron... E unha entrevista realizada no 1979 á súa compañeira Mirelle.
Segundo Xosé Reigosa “Foi un traballo bastante intenso, xa que fixemos máis de medio centro de entrevistas e contabilizamos 100 horas de rodaxe, completando máis de 8.000 quilómetros entre os dous. Comezamos a traballar a finais do verán de 2013 e ocupounos todo o 2014; en total, preto dun ano e medio de documentación, gravación e edición”.
O actor chantadino Ramón Rodríguez Porto interpreta ao Piloto nestre traballo audiovisual. Xosé Reigosa e Luís Figueiras fixeron de gardas civís.
Promovido pola Deputación Provincial de Lugo proxectouse en varias localidades da provincia. E tamén noutros lugares de Galicia.
Foi patrocinado por Cultura e Turismo-Deputación de Lugo, coa colaboración de Concello de Chantada, Concello de Monforte de Lemos, Concello de Pobra do Brollón e Adegas Amedo.
Bugatti Type 8
thumb|dereita|Bugatti Type 8 O Tipo 8 e máis tarde o Tipo 9 foron automóbiles deseñados por Ettore Bugatti para a Deutz Gasmotoren Fabrik en 1907. Estes utilizaban motores de catro cilindros de carreira longa.
Jorge Cadaval
Jorge Alejandro Cadaval Pérez, nado en Sevilla o 8 de outubro de 1960, é un humorista español, membro do dúo Los Morancos, xunto co seu irmán César.
Traxectoria
miniatura|Actuación de «Antonia» Fillo de Juan Cadaval López (representante nas xiras de Antonio Machín) e da súa esposa, María Pérez Montané (falecida o 16 de xaneiro de 2015 aos 83 anos). Ten ascendencia galega por parte paterna, xa que seu bisavó era natural de Santa María de Tebra, en Tomiño. Foi o cuarto de seis irmáns, sendo os outros Juan, Diego, Carlos, César e Maite.
A súa carreira artística está vencellada á do seu irmán César, desde que decidiron formar o dúo cómico Los Morancos. Tras percorrer os pobos de Andalucía, alcanzaron a popularidade a través de televisión desde mediados dos anos oitenta. Especial repercusión tiveron as súas parodias que tentaban reflectir -desde unha visión humorística- a realidade social das clases máis desfavorecidas da súa Andalucía natal. As personaxes interpretadas por Cadaval como a solteirona esaxerada Antonia ou Belén Esteban, xunto con outros recreados polo seu irmán César, fixéronse especialmente populares.
Apareceron por primeira vez en televisión no programa Un, dos, tres... do 17 de febreiro de 1984, dedicado ás revistas do corazón, como personaxes secundarios nun sketch protagonizado por Analía Gadé e Forges. Mais o seu salto definitivo á fama non chegou ata uns meses despois, na gala de fin de ano de TVE, Viva 85, onde realizaron unha parodia do flamenco en inglés que lles serviu de impulso nacional.
Fixéronse fixos no concurso televisivo Un, dos, tres... no ano 1985. As súas caricaturas de personaxes famosos sumáronse ás que elaboraban da súa propia colleita e que se fixeron famosas en pouco tempo. En 1989 e 1990 pasaron polo programa de entretemento Pero ¿esto qué es? onde participaban como cómicos parodiando personaxes famosos cunha duración aproximada de 10 a 15 minutos.
En 1992 adentráronse no cine, participando no filme Sevilla Connection turvina's, onde tamén exerceron como guionistas. En 1993 asinaron un contrato con Televisión Española para producir algúns programas e especiais que sempre tiveron un grande éxito de audiencia. As súas actuacións en teatros tamén foron numerosas. Nas festas de Nadal de 1999 e 2000 realizaron varias funcións no Teatro Imperial de Sevilla, enchendo a capacidade na súa totalidade.
A parodia de Antonia e Omaíta chegou ao seu apoxeo na serie El Retorno de Omaíta de Televisión Española, onde se estrearon novos personaxes dirixidos ao público infantil como Kiki (Santiago de los Reyes), Juanillo (Nicolás López), e Saray (Azahara María Urbano).
Os seus programas semanais estiveron sempre en horario de máxima audiencia, facéndose familiares, repetitivos e diarios nas televisións de España.
En 2020 presentou a cuarta tempada de El paisano, en TVE.
Recoñecementos
En 2021 recibiu xunto co seu irmán César, a Medalla de Andalucía.
Marcos González
Marcos González, alcumado Buli, nado en Lugo o 1 de decembro de 1970 e finado o 27 de decembro de 2017, é un ex-xogador e profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,90 m, xogaba na posición de escolta. Chegou a xogar na Liga ACB da man do club da súa cidade natal, o Club Baloncesto Breogán.
Liñariños, O Campo, Campo Lameiro
Liñariños é un lugar da parroquia do Campo, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Lameiro, O Campo, Campo Lameiro
Lameiro é un lugar da parroquia do Campo, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Morañó, O Campo, Campo Lameiro
Morañó é un lugar da parroquia do Campo, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Ácido glioxílico
O ácido glioxílico ou ácido oxoacético é un composto orgánico. O seu anión (base conxugada) denomínase glioxilato. O ácido glioxílico, xunto cos ácidos acético, glicólico e oxálico, é un dos ácidos carboxílicos de dous carbonos (C2). É un sólido incoloro que aparece de forma natural no metabolismo de moitos organismos e ten útiles aplicacións industriais.
Estrutura e nomenclatura
Aínda que a estrutura do ácido glioxílico descríbese como a dun composto que ten un grupo funcional aldehido, o aldehido é só un compoñente menor da forma máis frecuente nalgunhas situacións. En vez de como aldehido, a miúdo encóntrase en forma de hidrato ou dímero cíclico. Por exemplo, en presenza de auga, o carbonilo convértese rapidamente nun diol xeminal (descrito como "monohidrato"). A constante de equilibrio (K) é 300 para a formación do ácido dihidroxiacético a temperatura dunha habitación:
En solución, o monohidrato está en equilibrio cunha forma dímera hemiacetal:
Illado, a estrutura de aldehido ten un confórmero principal cunha estrutura cíclica con enlaces de hidróxeno co carbonilo do aldehido moi próximo ao hidróxeno do carboxilo:
A constante da lei de Henry do ácido glioxílico é KH = 1,09 × 104 × exp[(40,0 × 103/R) × (1/T − 1/298)].
Preparacións
A base conxugada do ácido glioxílico é o glioxilato e esta é a forma en que se encontra o composto en solucion a pH neutro. O glioxilato é o subproduto do proceso de amidación na biosíntese de varios péptidos amidados.
No rexistro histórico, o ácido glioxílico foi preparado a partir do ácido oxálico electrosinteticamente: en sínstese orgánica, aplicáronse cátodos de dióxido de chumbo para a preparación do ácido glioxílkico a partir de ácido oxálico nun electrólito de ácido sulfúrico.
Ademais, a ozonólise do ácido maleico é tamén efectiva.
Función biolóxica
O glioxilato é un intermediario do ciclo do glioxilato, que permite a organismos como as bacterias, fungos e plantas converter ácidos graxos en carbohidratos. O ciclo do glioxilato é tamén importante para a indución dos mecanismos de defensa das plantas en resposta aos fungos. O ciclo do glioxilato iníciase pola actividade da isocitrato liase, que converte o isocitrato en glioxilato e succinato. Estase a investigar para aproveitar a vía para diversos usos como a biosíntese de succinato.
En humanos
O glioxilato prodúcese por dúas vías: pola oxidación do glicolato en peroxisomas ou polo catabolismo da hidroxiprolina nas mitocondrias. Nos peroxisomas, o glioxilato convértrese en glicina por acción do encima AGT1 (alanina:glioxilato aminotransferase 1) ou en oxalato pola glicolato oxidase. Nas mitocondrias, o glioxilato convértese en glicina pola AGT2 ou en glicolato pola glicolato redutase. Unha pequena cantidade de glioxilato é convertido en oxalato pola lactato deshidroxenase citoplásmica. center|miniatura|600x600px|Metabolismo do oxalato e o glioxilato en [[hepatocitos. As AGT1 e 2 = alanina:glioxilato aminotransferase 1 e 2; GO = glicolato oxidase; GR = glioxilato redutase; HKGA = 4-hidroxi-2-cetoglutarato liase; LDH = lactato deshidroxenase.]]
En plantas
Ademais de ser un intermediario no ciclo do glioxilato, o glioxilato é tamén un intermediario importante na fotorrespiración. A fotorrespiración é o resultado dunha reacción lateral do encima Rubisco co O2 en lugar de co CO2 (o seu substrato común). Aínda que ao principio se consideraba só un desperdicio de enerxía e recursos, parecde ser que a fotorrespiración é tamén un importante método de rexenerar corbonos e CO2, eliminando o fosfoglicolato tóxico, e iniciando mecanismos de defensa. Na fotorrespiración o glioxilato é formado a partir do glicolato pola actividade da glicolato oxidase nos peroxisomas. Despois convértese en glicina polas accións paralelas dos encimas SGAT (serina:glioxilato aminotransferase) e GGAT (glioxilato:glutamato aminotransferase), a cal é despois transportada ás mitocondrias. Tamén se informou que o complexo da piruvato deshidroxenase pode xogar un papel no metabolismo do glicolato e glioxilato. center|miniatura|600x600px|Resume básico da fotorrespiración en Arabidopsis. GGAT = glioxilato:glutamato aminotransferase; GLYK = glicerato quinase; GO = glicolato oxidase; HPR = hidroxipiruvato redutase; PGLP = fosfoglicolato fosfatase; Rubisco = ribulosa-bisfosfato carboxilase/oxixenase; SGAT = serina:glioxilato aminotransferase; SHM = serina hidroximetiltransferase
Diabetes
O glioxilato pénsase que pode ser un bo marcador temperán da diabetes tipo II.
Nefrolitíase
O glioxilato está implicado no desenvolvemento da hiperoxaluria, unha causa clave da nefrolitíase (cálculos renais), xa que indirectamente favorece a formación de cristais de oxalato de calcio na urina.
Reaccións e usos
O ácido glioxílico é un ácido unhas dez veces máis fortre que o ácido acético, cunha constante de disociación de ácido de 4,7 × 10−4 (pKa = 3,32):
Con bases, o ácido glioxílico desproporciónase, formando ácido hidroxiacético e ácido oxálico:
O ácido glioxílico dá lugar a heterociclos por condensación coa urea e 1,2-diaminobenceno.
Derivados fenólicos
En xeral, o ácido glioxílico sofre unha reacción de substitución aromática electrofílica con fenois, un paso versátil na síntese doutros compostos.
O produto inmediato co propio fenol é o ácido 4-hidroximandélico. Esta especie reacciona co amoníaco dando hidroxifenilglicina, un precursor do fármaco amoxicilina. A redución do ácido 4-hidroximandélico dá ácido 4-hidroxifenilacético, un precurswor do fármaco atenolol.
A secuencia de reaccións, nas cales o ácido glioxílico reacciona con guaiacol, o compoñente fenólico, seguido de oxidación e descarboxilación, proporciona unha ruta para a vanillina como un proceso de formilación neta.
Reacción de Hopkins Cole
O ácido glicólico é un compoñente da reacción de Hopkins–Cole, usada para comprobar a presenza de triptófano en proteínas.
Química ambiental
O ácido glioxílico é unha dos varios ácidos carboxílicos que conteñen cetonas e aldehidos, que xuntos son abondosos en aerosois orgánicos secundarios. En presenza de auga e luz solar, o ácido glioxílico pode sufrir unha oxidación fotoquímica. Varias rutas de reaccións levan á formación como produtos doutros ácidos carboxílicos e aldehidos.
Resident Evil: Vendetta
Resident Evil: Vendetta, coñecido no Xapón como Biohazard: Vendetta (バイオハザード ヴェンデッタ) é un filme xaponés de 2017 ambientado no universo de terror dos videoxogos Resident Evil. Producido por Marza Animation Planet e Takashi Shimizu. É o terceiro filme de animación da franquía, precedido por Resident Evil: Degeneration (2008) e Resident Evil: Damnation (2012), e tamén o terceiro con Leon Kennedy como personaxe principal, así como Chris Redfield e Rebecca Chambers (quen regresa despois dunha longa ausencia da saga). Estreouse no Xapón o 27 de maio de 2017.
Julio Sanjurjo López
Julio Sanjurjo López, nado na Coruña cara a 1894, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
miniatura|Monumento en [[Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.]] Fogueiro. Membro do SIP da Coruña. Foi procesado en maio de 1927 con Gumersindo Alonso Vale por coacción e roubo dunha embarcación. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse na casa de Manuel Montes Don e logrou fuxir da Coruña nunha pequena embarcación a vela que chegou a Brest en setembro de 1937. Foi xulgado en Ferrol por traizón na causa pola fuxida do "Conchita", e declarado en rebeldía. Cando chegou a Barcelona enrolouse nun petroleiro da CAMPSA co que puido marchar cara ao porto de Marsella, despois de que as tropas franquistas entraran na cidade. Rematada a guerra ficou en Marsella até mediados de 1941, que decidiu retornar á Coruña onde foi detido e procesado. Preso na Prisión Provincial da Coruña, saíu en liberdade provisional en abril de 1943.
O seu irmán Santiago Sanjurjo López foi asasinado en agosto de 1937. En abril de 1938 Galicia Libre recolleu a nova do asasinato de Manuel Montes Don e o seu fillo Carlos Montes Babío nun artigo no que Julio Sanjurjo (que asinaba co pseudónimo Anatalio) lembraba os catorce meses de persecución constante nos que conviviu cos falecidos.
Vida persoal
Casou con Josefa Rilo Pérez e foi pai de Josefa, Manuela, Julio e Fernando Sanjurjo Rilo.
Bugatti Type 5
De Dietrich Bugatti refírese coloquialmente a unha serie de deseños de automóbiles de Ettore Bugatti, coñecidos como os Tipos 2 ao 7. É importante destacar que o vehículo coñecido como Tipo 2 de 1901 foi deseñado por Bugatti antes de unirse ao fabricante de automóbiles Lorraine-Dietrich en Niederbronn, Alsacia, Alemaña despois da súa exitosa acollida. Os tipos 3-7 producíronse para De Dietrich entre 1902 e 1904.
Tipo 2
O Tipo 2 foi un prototipo de automóbil deseñado e construído por Ettore Bugatti en 1901 co apoio financeiro do conde Gulinelli. Gañou un premio na Feira de Milán ese ano, e gañou a atención do barón Adrien de Turckheim, director xerente da fábrica de automóbiles Lorraine-Dietrich en Niederbronn na entón alemá Alsacia.
thumb|Réplica dun De Dietrich-Bugatti 5 de 1903
Tipo 3 e 4
Os tipos 3-4 foron os traballos iniciais de Bugatti para De Dietrich.
Tipo 5, 6 e 7
Os tipos 5-7 tamén foron deseñados por Bugatti mentres estivo con De Dietrich ata 1904. Aproximadamente producíronse 100 tipos 1-7 entre 1902 e 1904.
Giovanni Ballico
Giovanni Ballico, nado en Lonigo, Vicenza, o 28 de novembro de 1924, é un exfutbolista e exadestrador italiano, que xogaba como centrocampista.
Como xogador
Formouse como futbolista no Schio, co que debutou na Serie C en 1942. Ao remate da primeira tempada trala Segunda Guerra Mundial, pasou a xogar no SPAL, da Serie B. Con todo, unha serie de lesións impedíronlle disputar máis de 8 partidos.
En 1947 fichou pola Sampdoria, coa que debutou na Serie A o 14 de setembro de 1947. Militou durante sete tempadas no club xenovés, xogando 160 partidos de liga. En 1954, fichou polo Palermo, co que xogou durante catro tempadas antes da súa retirada, participando no ascenso do equipo á Serie A na 1955/56.
Leyendas de Bécquer
miniatura|page=79|Obras de Bécquer, t. I, 4ª ed., 1885, en [[DjVu.]] As Leyendas son un conxunto de narracións de estilo posromántico, escritas por Gustavo Adolfo Bécquer e publicadas entre 1858 e 1865. Estes relatos, cun carácter íntimo que evoca o pasado histórico, caracterízanse por unha acción verosímil, cunha introdución de elementos fantásticos ou insólitos. Foron publicadas en xornais madrileños da época como El Contemporáneo ou La América.
Giovanni Ballico
Como xogador
Disputou un total de 172 partidos na Serie A e 82 na Serie B.
Leyendas de Bécquer
Bécquer e o Posromanticismo
O Posromanticismo sitúase na segunda metade do século XIX, na transición entre o Romanticismo e o Realismo. Caracterízase por ser máis sentimental e intimista que o Romanticismo, co que o histórico e o lendario fican, así, nun segundo plano. Canto ao aspecto formal, créanse novas rimas e formas métricas.
Giovanni Ballico
Selección italiana
Foi internacional coa selección italiana xuvenil nunha ocasión, o 11 de novembro de 1951, nun partido contra Exipto.
Adestrador
Trala súa retirada como futbolista iniciou unha carreira como adestrador, comezando nos bancos do Schio e o Entella. En 1962 debutou na Serie A, á fronte do Palermo, e en 1976 substituíu a Guido Capello á fronte do Palermo, sendo pouco despois el mesmo substituído por Ottavio Bugatti. Ademais actuou como director deportivo de varios equipos, como o Lanerossi Vicenza ou o Pescara.
Leyendas de Bécquer
Bécquer e o Posromanticismo
Gustavo Adolfo Bécquer é un autor de lirismo intimista, sinxelo e refinado na forma para que transluza mellor o sentir profundo da súa obra.
A temática das lendas pódese dividir en tres:
Caracterízanse pola violación dun tabú para satisfacer o desexo propio, o que provoca o desencadeamento da traxedia.
Ao inicio de cada obra obsérvase que o narrador é un personaxe, que nalgunhas ocasións lle conta a historia a outro. Os personaxes están brevemente descritos, aínda que son principalmente homes valentes e namorados e mulleres fermosas e perversas. Caracterízanse polo amor á soidade e por dar prioridade ao espiritual fronte ao material, é dicir, os principios do espírito romántico. O lugar e o tempo son detallados a través dunha minuciosa descrición dos lugares. Para iso, bota man de adxectivos, recursos literarios e influencias do folclore europeo: estatuas que cobran vida, espíritos que regresan do alén e seres fantásticos. A influencia do sentimento nacionalista está, xa que logo, moi presente nas obras románticas.
A estrutura do argumento é común nas Leyendas. Divídese nunha introdución, que describe exhaustivamente a situación previa á traxedia; o corpo central, ou nó, cun narrador omnisciente, e un epílogo -desenlace-, en que se resolve a atmosfera de misterio e terror.
As Leyendas
Maese Pérez era un coñecido organista que tocaba cada día durante a misa. Porén, en Noiteboa, o maese non aparecía para a Misa do Galo. Como tardaba tanto, un inimigo seu quixo ocupar o seu posto. Nese intre apareceu o maese enfermo nunha cadeira de brazos alegando que, xa que sentía que non lle quedaba moito tempo de vida, gustaría de tocar o órgano. A misa transcorreu con normalidade e o órgano soou coma sempre. Porén, foise apagando aos poucos até que ficou en silencio. O home estaba morto sobre el.
Ao ano seguinte, o sucesor de Maese Pérez xurou, ao rematar a misa, que non o ía volver tocar. Pedíuselle á filla do maese que o tocase, malia que ela non quería, dicindo que vira sombras. No momento da consagración, a muller deu un berro dicindo que o seu pai estaba a tocar o órgano. E, en efecto, o órgano estaba soando só.
Esta Leyenda, publicada o 15 de decembro de 1861 en El Contemporáneo, está vencellada ás historias sobre os espíritos femininos demoníacos que habitaban no Moncayo. Un nobre, Fernando, que estaba de cacería, abateu un cervo que se coara na Fuente de los Álamos, un lugar da fraga que disque estaba maldito. Fernando acaba por entrar na procura do animal e no reflexo da auga viu uns ollos verdes que lle fixeron perder a razón. Dende entón, ía cazar todos os días, esperando descubrir a dona dos ollos.
Pedro, un mozo namorado, rouba o brazalete de ouro das mans da Virxe na catedral, xa que a súa moza estaba moi desgustada por non o poder ter. Malia negarse ao principio, Pedro acabou por acceder, e pechou os ollos para non ver o que estaba a facer. Cando os abriu, as figuras do redor estaban a achegárselle, co que se desmaiou polo sobresalto. Cando foi atopado no chan coa xoia nas mans, só soubo dicir que a xoia era da Virxe. Pedro toleara tras cometer un delito por amor.
Esta Leyenda trasládanos á Reconquista. En Toledo, o rei de Castela manda celebrar un gran festín en honor aos cabaleiros que marchan loitar contra os mouros. Á festa asisten dona Inés de Tordesillas, unha dama moi fermosa, e mais Alonso de Carrillo e Lope Sandoval, dous cabaleiros namorados dela. Estes aproveitan que a ela lle cae unha luva para achegárense, e cada un termina colléndoa por un extremo. O seu enfrontamento resólvese grazas ao rei, quen, vendo a situación, decide ser el quen lle entregue a luva á dama.
Esa mesma noite, Alonso e Lope quedan para batérense. Camiñando por Toledo na procura dun lugar axeitado atopan un pendello cun Cristo e unha caveira iluminados por unha luz. Cando se dispoñían a comezar o duelo, apágase a luz. Volve acenderse cando baixan as espadas, e apágase outra vez cando as levantan. Os cabaleiros decátanse de que o seu duelo é contrario á vontade de Deus, co que se reconcilian. Ao volveren ao palacio, ven un home descolgarse furtivamente do balcón de dona Inés, e a esta despedíndose del inclinada sobre a varanda. A Alonso e a Lope escápaselles unha gargallada desde a sombra, o que fai fuxir ao amante de dona Inés. Ao día seguinte, ao despedir os cabaleiros que marchan á guerra, Inés decátase de que foi descuberta, xa que viu as miradas de burla da xente, especialmente de Alonso e de Lope.
Daniel Leví, xudeu, descobre que a súa filla Sara está namorada dun cristián. Ante isto, a comunidade xudía comeza a conspirar, xa que os cristiáns son inimigos. Daniel, rancoroso e vingativo, reúne no día seguinte a comunidade xudía nunha igrexa abandonada, onde preparan unha cruz. Sara decátase e acode alí, onde, enfadada ao ver o que pretende o seu padre, dille que agora ten un novo pai, pois é cristiá. Ante isto, o pai, aínda máis anoxado, amarra a Sara á cruz e déixaa a mercé da comunidade, pois xa non a considera filla súa. Disque un día un arcebispo atopou unha flor fermosa nunca vista, recollida do muro da igrexa. Cavando na zona, atoparon os ósos dunha muller. A flor, que foi conservada, foi coñecida como a Rosa da Paixón.
En Soria contan unha lenda situada no chamado Monte das Ánimas o día de Todos os Santos. Entre os Templarios e a nobreza de Castela, quen contribuíron a reconquistar a cidade aos árabes, deuse un conflito de intereses. Os Templarios tiñan coutado o monte onde reservaban caza e a nobreza realizou unha batida nese couto. Ante isto, houbo unha batalla entre ambos os bandos naquel monte, que pronto se encheu de cadáveres. Dende entón, seica a noite dos defuntos óese a campá da capela e espertan os espíritos daqueles mortos.
Beatriz e Alonso, curmáns, estaban a conversar. De socate, ela botou en falta unha banda azul que lle ía regalar a el, e decatouse de que a esquecera no Monte das Ánimas. Alonso, tentando mostrar valentía, malia o terror de ir alí nesa data, foi na procura da banda. Aquela noite, Beatriz rezou polo seu primo e pasou unha noite chea de pensamentos horríbeis. Ao amencer, a banda azul estaba ensanguentada na súa cama. Alonso fora devorado polos lobos. Beatriz, asustada, caeu morta cando viu a banda. Un cazador que pasou unha noite nese monte asegurou ver como os espíritos dos Templarios e os nobres sorianos perseguían a unha moza que daba voltas arredor da tumba de Alonso.
Para arranxar os seus erros pasados, un músico decidiu crear o himno da dor do Rei Profeta, polo que foi escoitando distintos misereres. Cando cría que xa escoitara todo, contáronlle nunha abadía a historia dun mosteiro. Nel houbo un asalto en que morreron todos os monxes mentres cantaban o Miserere. Disque todos os anos as ruínas do mosteiro se alumeaban na noite dos acontecementos e escoitábase o canto lúgubre dos monxes mortos.
O músico decidiu ir e comprobalo na noite en que disque ocorrería. Atopou o mosteiro iluminado e os monxes cantando o Miserere, a quen se lles uniron os arcanxos. Finalizado o canto, o músico desmaiouse. Ao día seguinte regresou á abadía e pediu aloxamento durante o tempo que lle levase transcribir o Miserere. Cando o tiña case todo transcrito, finalmente foi incapaz de rematalo, o que o fixo tolear e morrer. Na actualidade, os freires aínda conservan o Miserere inacabado.
Pulo era un caudillo namorado de Siannah, a dona do seu irmán Tippot-Dheli, rei de Orisa. Unha noite, Pulo e Siannah foron descubertos e Pulo matou o seu irmán. Así, converteuse en rei e caeu sobre el a maldición dos amantes. Pulo tentou sen éxito liberarse da maldición, polo que lle pediu axuda a un sacerdote. Este díxolle que sería libre cando subise pola beira do Ganxes até chegar ao Tíbet. Alí lavaría as mans manchadas de sangue nun manancial. Durante toda a viaxe iría acompañado de Siannah e non poderían coñecerse.
Case no final do camiño, Siannah desapareceu misteriosamente e Pulo tivo que loitar contra a morte, Schimen. Vichenú, antagonista de Schimen, salvouno, e encargoulle outra tarefa, que unha vez cumprida liberarao e Siannah volverá. Pulo, impaciente, non logrou cumprir dita tarefa e decide suicidarse. Nese momento volve Siannah, quen será a primeira viúva india en botarse ao lume co cadáver do seu home.
A lenda di que, antano, o señor do Segre, tras loitar nas Cruzadas, sementara o pánico na aldea até a súa morte. Uns anos despois, ocuparon o castelo uns bandidos. Estes tomaron a armadura do señor e fixeron un pacto co demo para teren máis poder. Tras morreren estes bandidos, o demo tomou a armadura e causou o pánico en Bellver. Coa axuda dun ermitán, despoxaron o demo da armadura, e xunto con algúns perpiaños do castelo construíron a Cruz do Demo.
Manrique, un nobre de Soria, amaba a soidade e a poesía. Os cabaleiros da corte pensaban que estaba tolo, xa que pasaba moito tempo observando abraiado a natureza e falando só. Unha noite viu no bosque un espectro, que deduciu que era unha bela dama. Botou dous meses buscando a súa amada polas rúas de Soria, mais nunca a atopou. Unha noite volveuna ver no mesmo lugar, mais ficou atónito cando se decatou de que a amada non era máis ca un raio de lúa.
Esta Leyenda foi publicada o 12 de xaneiro de 1863 en La América. Unhas mozas viñan de recoller auga da fonte cando se atoparon co tío Gregorio, o máis vello do lugar. Estas pedíronlle que lles contase un conto, e el faloulles dun home que desaparecera ao meterse nalgún dos tobos dos gnomos. Estes vivían preto dos ríos e acumulaban grandes tesouros roubados.
Ningunha das rapazas creu na historia, agás dúas irmás orfas, Marta e Magdalena, que vían o tesouro como un xeito de resolver os seus problemas. Ambas decidiron ir esa noite na procura do tesouro e separáronse para buscalo. As forzas da natureza comezaron a cobrar vida. Marta falou co río, que lle contou que vira o tesouro dentro das montañas. Magdalena falou co vento, que non sabía del e pediulle que marchase de alí. Magdalena puido regresar á aldea, mais de Marta non se volveu saber.
Na época da Reconquista, un cabaleiro cristián fora feito preso nunha batalla e pechado no alxube dun castelo en condicións lamentábeis. Cando foi rescatado, decidiu volver ao castelo a pola filla do alcaide deste, de quen namorara. Os mouros botárono dun muro abaixo, e alí xacía moribundo cando a moura o foi salvar. Logrou arrastralo até o patio de armas e agochalo nunha cova. A moura foi ao río buscar auga para el, mais os mouros disparáronlle ao confundila cun cristián. Dende entón, dicíase que as súas almas vagaban por esa cova.
Margarita choraba, pois Pedro, o seu amante, marchaba a Sevilla loitar polo conde de Gómara. Estaba preocupada por que Pedro non regresase da batalla. O conde falaba na súa tenda co seu escudeiro sobre un suceso sobrenatural de había xa tempo. Nunha batalla, estando a piques de morrer, apareceu unha man misteriosa do nada que lle salvou a vida.
Foi publicada o 27 de xuño de 1863 no diario La América. Dionis, un cabaleiro retirado, ía de caza coa súa filla Constanza e os seus monteiros. Atopáronse cun pastor que lles contou a historia dunhas corzas que se burlaron del. Garcés, un dos monteiros, namorado de Constanza, decidiu ir cazar para ela a corza branca, a máis bonita. Malia que ela se rira das súas intencións, Garcés pasou a noite no bosque. Alí viu como un grupo de corzas se convertían en mulleres, entre elas, Constanza.
O deus Brahma, canso de estar só e de verse sempre a si mesmo, fecundou a Maia, a creadora que o envolvía. Dela agromaron miles de puntos de luz, os gandharvas. Brahma practicaba a alquimia e os pequenos observaban en segredo ao seu pai. Abraiados polo que este facía, entraron no laboratorio cando Brahma non estaba. Alí mesturaron todos os elementos até crearen o planeta Terra, un mundo deforme, escuro, con polos, montañas e outros accidentes xeográficos. O deus descubriunos e dispúxose a destruír aquilo co Dioivo Universal. Porén, acabou por ceder e deulles a súa creación horrorosa, pois sabía que non duraría moito nas mans duns nenos.
Andrés, un mozo orfo de nacemento, buscaba ansioso algún elemento en que verter todo o seu amor. Un día atopou un cadeliño, ao que acolleu e criou coma un fillo, mais seguía a sentirse baleiro. Tempo despois, decidiu ir a unha corrida de touros. Xa na praza, visitou os cabalos dos picadores e acabou por mercar un. O can e o cabalo fixéronse grandes amigos. Andrés sentíase moi feliz, mais aínda se sentía baleiro. Necesitaba o amor dunha muller.
Un día no bosque atopou unha moza coa que falou, e meses despois acordou coa nai dela o casamento. Entón si se sentía completo, mais a felicidade non duraría demasiado. Un día escoitou ruídos estraños na casa. Pensando que eran ladróns, marchou á aldea buscar axuda. Ao volver á casa, atopou o can morto, e a muller e o cabalo desapareceran. Tras horas na busca deles, soubo que o ladrón e a muller fuxiran e deixaran atrás o cabalo, exhausto. Ante todo o sucedido, Andrés morreu de mágoa.
Bécquer narra unha historia que lle contou un amigo. Unha noite, camiñando sen rumbo, parou diante dunha tenda de xoias, e pensou nun agasallo para algunha das súas amigas. O home decidiu mercar unhas fermosas esmeraldas, mais tiña que conseguir o diñeiro. Escribiu un libro, mais só conseguiu 3 000 reais, polo que decidiu apostalos para conseguir o que lle faltaba. Cando mercou a xoia, acordou cunha doncela da dama que lla colocase sen ela darse de conta. Unha noite, nun baile, viu a dama coa súa xoia, e alegrouse tanto que esa noite soñou con ela.
Días despois atopábase nunha conversa en que se falaba da dama e a xoia. Nun momento, alguén comezou a aldraxala, o que derivou nunha liorta. Isto provocou que o protagonista quedase doente na cama. De súpeto, abríronse as cortinas e apareceu a dama. Nese momento, o amigo de Bécquer coméntalle a este que acaba de inventar toda a historia.
O propio Bécquer narra esta Leyenda. Un día, paseando polo barrio sevillano de San Jerónimo, parou nunha fonda chea de ledicia e de xente. Mentres bebía, retratou a cantante dun coro feminino. Cando rematou, un mozo do coro masculino pediulle o retrato que fixera da que era a súa amada. Tras isto, o autor marchou da cidade. Dez anos despois, volveu a Sevilla e achegouse ao barrio de San Jerónimo. Dirixiuse á fonda, mais todo cambiara naquel tempo.
A moza que retratara, Amparo, comprometeuse con aquel mozo e estaban a piques de casar. Un día, achegáronse alí preguntando por Amparo. Ao parecer, ela fora separada pola forza do pai, un home poderoso que a quería recuperar, e marcharon con ela. Amparo acabou morrendo de mágoa, e no seu funeral, o cortexo pasou por diante da fonda. O mozo co que se comprometera saíu, seguiuna até o cemiterio e toleou.
Rimas y Leyendas
Bécquer publicou as Leyendas por entregas, entre 1858 e 1864, en xornais madrileños da época, como El Contemporáneo, no que exerceu como redactor, ou a Crónica de Ambos Mundos e La América. Ese tipo de difusión condicionou a temática e o momento de publicación de cada unha. El Monte de las Ánimas publicouse pouco antes do día de Todos os Santos, Maese Pérez, el organista, no Nadal, e El miserere, en Semana Santa. Amais, a publicación dalgunhas delas en varias entregas, como Rayo de Luna, fixo variar a estrutura para manter a intriga durante o relato.
Trala súa morte, publicáronse de maneira conxunta coas Rimas, que nun principio ían ser financiadas polo ministro Luis González Bravo, de Unión Liberal. A obra editouse en dous volumes co título de Obras, en 1871, para axudar a viúva e os fillos economicamente. En sucesivas edicións iríase ampliando a selección. A partir da quinta, a obra xa constaría de tres volumes.
A obra de Bécquer e as súas repercusións posteriores
A literatura romántica foi inspiración para a pintura. Un exemplo é o retrato de Gustavo Adolfo Bécquer realizado polo seu irmán Valeriano, que se atopa no Museo de Belas Artes de Sevilla. Tamén algunhas Leyendas foron plasmadas na pintura, como El Monte de las Ánimas.
No cinema, o director John Gilling realizou en 1975 a película La cruz del diablo. Baséase en tres das Leyendas: El Monte de las Ánimas, La cruz del diablo e El Miserere. Un novelista inglés, quen sofre un pesadelo recorrente, decide viaxar a España visitar a súa irmá, mais descobre que foi asasinada. Desconforme coas explicacións policiais, decide pescudar pola súa conta. Isto lévao a un misterioso lugar do que se contan moitas lendas: La Cruz del Diablo.
Stanley Lane-Poole
Stanley Edward Lane-Poole, nado en Londres o 18 de decembro de 1854 e finado na mesma cidade o 29 de decembro de 1931, foi un orientalista, arqueólogo e numismático británico, especializado na moeda do mundo islámico.
A súa vida profesional estivo vinculada ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Traxectoria
esquerda|miniatura| A vila [[Alxeria|alxeriana de Jijel en 1664, nun gravado de The Story of the Barbary Corsairs (1890), obra de Stanley Lane-Poole. ]]
Stanley Eduard Lane Poole naceu no distrito londiniense de Bayswater, fillo de Edward Stanley Poole e de Roberta Elizabeth Louisa Reddelien. Tratábase dunha familia cunha longa tradición de orientalistas, sinaladamente a súa avoa paterna, Sophia Lane Poole, o seu tío, Reginald Stuart Poole , e o seu avó, Edward William Lane. Outro dos seus tíos foi o litógrafo e gravador vitoriano Richard James Lane.
Entre 1874 e 1892 traballou no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. Posteriormente desprazouse a Rusia e tamén a Exipto, en misións de investigación arqueolóxica.
De 1897 a 1904 exerceu como profesor no Trinity College da Universidade de Dublín, onde ocupou a cátedra de Estudos Arábigos.
En 1879 casou con Charlotte Bell Wilson, quen finou en 1905. A parella tivo tres fillos e unha filla.
Finou en Londres o 20 de decembro de 1931, aos 77 anos.
Manuel García Portela
Manuel García Portela, nado nas Vendas da Barreira (Riós) o 6 de xuño de 1905 e finado en Guadarrama o 11 de maio de 1966, foi un médico galego.
Traxectoria
Rematou a carreira de Medicina en Madrid en 1928, e foi axudante de cirurxía de Laureano Olivares Sexmilo. Bolseiro da JAE, perfeccionou coñecementos en Heidelberg e Tubinga. Estaba alí cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e ofreceuse ao bando sublevado en Verín, aínda que foi rexeitado ao non existir praza de cirurxián. Insistiu en Burgos e foi destinado ao Hospital Militar de Griñón (Madrid), alcanzando o grao de capitán. Logo duns anos en Madrid, foi cirurxián nas institucións de Beneficencia da Deputación de Lleida. O 30 de xaneiro de 1942 foi nomeado cirurxián-xefe do Hospital provincial de Palencia. Dende o 20 de outubro de 1943 foi cirurxián-xefe do Hospital provincial Santa María de Lugo. Foi director do Hospital Provincial e decano da Beneficencia, numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, da Sociedade de Cirurxía de Galicia é da Sociedade Internacional de Cirurxía. Foi presidente da xestora do aeroclub de Lugo. Finou nun accidente de tráfico en Guadarrama o 11 de maio de 1966 xunto co seu sobriño político Dositeo Bal Piñeiro.
Recoñecementos
Unha rúa de Lugo leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Esther Díaz López, e foi pai de Francisco Javier, María e Esther García Díaz.
Salmodia exclusiva
miniatura| Salmo 1 da edición de 1562 do Salterio de Xenebra A salmodia exclusiva é unha posición teolóxica adoptada por un grupo minoritario de protestantes, especialmente reformadas calvinistas, segundo a cal só se pode usar o canto congregacional dos salmos metificados e ningún outro tipo de cántico.
Orixe
Os himnos ademais dos salmos foron compostos polos cristiáns dende os primeiros tempos da igrexa, pero os salmos foron preferidos pola igrexa primitiva e usáronse case exclusivamente até finais do século IV. Durante a Reforma Protestante, Martín Lutero e moitos outros reformadores, incluídos os asociados á tradición reformada, usaron himnos e salmos, pero Jean Calvino prefería os Salmos e foron a única música permitida para o culto en Xenebra. Iso converteuse na norma para os seguintes 200 anos de culto reformado.