cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Age of Empires II: The Age of Kings
Publicación
A versión para PC de Age of Empires II foi publicada o 17 de setembro do 1999 nos Estados Unidos, o 30 de setembro do 1999 en Europa e o 16 de novembro do 2006 en Australia. A versión desenvolvida para consola PlayStation 2 foi posta á venda o 2 de novembro do 2001 nos Estados Unidos e o 14 de febreiro do 2002 no Xapón. Pola súa parte, a versión para a consola portátil Nintendo DS foi estreada o 14 de febreiro do 2006 nos Estados Unidos, o 29 de setembro de 2006 en Europa e o 16 de novembro de 2006 en Australia.
Modos de xogo
O xogador toma o control dunha aldea ou cidade pertencente a unha determinada civilización e a guía a través de 4 idades: Alta Idade Media, Idade Feudal, Idade dos Castelos e Idade Imperial. Cada idade brinda melloras á civilización, xa que fai que diversas unidades, edificios e tecnoloxías estean dispoñibles para o seu uso. Para avanzar dunha idade á seguinte é necesario construír algúns edificios e pagar recursos económicos. Na idade Imperial, que é unha reminiscencia dos primeiros anos do Renacemento, toda a árbore de tecnoloxías está dispoñible para a civilización. . miniatura|[[Xoana de Arco no asedio a Orleans, un dos acontecementos representados no videoxogo.]] Con respecto ao seu predecesor, Age of Empires II: The Age of Kings inclúe algunhas innovacións. Ademais das novas civilizacións, unidades, tecnoloxías e edificios, destacan algunhas opcións para o control dos exércitos, como as formacións, que permiten manobralos de maneira máis ordenada. Outra novidade foron certas características de combate, coas cales pódese ordenar a unha unidade ou grupo militar patrullar unha área, protexer a outra unidade ou edificio ou seguir a outra unidade. Ademais disto están as posicións de combate, para decidir a forma que responde unha unidade ante certa situación. Así, pode establecerse que unha unidade ataca sempre ao inimigo ou que o faga sen moverse da súa posición, incluso non atacar baixo ningunha circunstancia. miniatura|220px|[[Frederico I Barbarroxa, Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico tamén protagoniza unha campaña.]]
Un xogador
É posible que un só xogador loite contra o ordenador, xa sexa nunha partida estándar ou nunha campaña. O xogo conta con 5 campañas que reflicten un acontecemento na historia, como Xoana de Arco liderando aos francos durante a Guerra dos cen anos ou Xenxis Kan como invasor de Eurasia.
Ademais das campañas provistas polo xogo, tamén é posible xogar escenarios ou campañas personalizados, creados co editor de escenarios provisto polo xogo, as cales soléense obter en diversas páxinas web.
Existe tamén o modo de partida estándar ou mapa aleatorio, que enfronta a un xogador en contra dun determinado número de xogadores de ordenador polo control do mapa. O obxectivo habitual neste tipo de xogos é derrotar aos inimigos e obrigalos a renderse, para o que se debe matar a todas as unidades inimigas e destruír todos os seus edificios, aínda que tamén hai outras condicións de vitoria, como a construción e posterior protección dunha Marabilla, ou guarecer todas as reliquias do mapa. Se un xogador conserva a súa marabilla durante un período determinado ou mantén reunidas todas as reliquias tamén durante un tempo, gañará a partida. Adicionalmente existe un tipo de xogo chamado "combate total" no que o xogador comeza con moitos recursos para poder crear grandes exércitos. Fóra dos recursos adicionais, as condicións de vitoria son as mesmas neste tipo de partidas. Outro tipo de partida é a rexicida, onde cada xogador comeza cun rei, e o obxectivo é matar ao rei do inimigo, así como evitar que o rei propio sexa eliminado.
Ademais das condicións de vitoria, o xogador pode establecer e elixir outros factores como o tamaño e tipo de mapa, o número de xogadores, a velocidade da partida, permitir ou non cambios de equipo, o límite de poboación, entre outros. Unha opción que ten é gravar a partida para podela ver posteriormente. Durante a partida, tamén ten a opción de gardala para continuala despois.
Multixogador
Existen catro maneiras de xogar no modo multixogador. A primeira é a conexión en serie, a cal é unha configuración de conexión en que as terminais dos dispositivos conéctanse de forma secuencial; a segunda é TCP/IP na rede de área local, cuxa extensión está limitada fisicamente a un edificio ou a un contorno de ata 100 metros aproximadamente; tamén pódese xogar por TCP/IP por Internet, na cal un xogador de calquera lugar do mundo crea a partida e os demais xogadores únense a ela de calquera outra parte a través da enderezo IP do xogador que creou a partida. Por último, existe a opción de conectarse a través dun módem, marcando o número de teléfono do creador e viceversa, para conectarse o creador e os que se unen. Para xogar en liña necesitase un módem de 56,6 Kbps, como mínimo, ou unha conexión de banda ancha para mellor desempeño. Para xogar en modo multixogador todos os xogadores deben inserir un cd do xogo na unidade cd rom do seu ordenador.
Anteriormente, Microsoft Zone foi unha páxina de web popular para as partidas de TCP/IP por Internet, pero este servizo foi retirado o 19 de xuño do 2006. Dende entón, hai outras páxinas (como GameSpy), que abdicáronse ao soporte multixogador de Age of Empires II.
Actualmente pódese xogar en liña a través de Steam co remaster Age of Empires II: HD Edition.
As partidas multixogador tamén poden ser gardadas, aínda que para restauralas é precisa a presenza de todos os xogadores orixinais involucrados nela.
Campañas
As campañas consisten nunha serie de escenarios de dificultade crecente, que representan os principais acontecementos na vida dun famoso personaxe histórico ou unha batalla transcendental. O obxectivo é cumprir cos obxectivos dos escenarios que se van presentando durante a campaña. As campañas, polo xeral, comezan cunha cantidade fixa de recursos existentes, edificios e unidades xa creadas, evitando así o laborioso proceso de construción dunha nación do nada. No xogo inclúense as seguintes campañas:
Civilizacións
En Age of Empires II: The Age of Kings, o xogador pode elixir entre 13 civilizacións. Cada unha ten un perfil diferente, con fortalezas e debilidades propias baseadas no modelo real das civilizacións. Cada civilización ten tamén unha unidade única e guerreiros con nomes máis ou menos historicamente precisos. As civilizacións, ordenadas segundo os seus estilos arquitectónicos, son as seguintes:
As civilizacións tamén poden ser clasificadas polo seu carácter militar e civil, cabe destacar que cada civilización é única no seu estilo de xogo e posúen unha árbore tecnolóxica diferente entre si. Na expansión Age of Empires II: The Conquerors a cada unha destas civilizacións engadíuselles unha tecnoloxía única as cales son as seguintes:
Unidades
En Age of Empires II: The Age of Kings, o xogador dispón dun amplo abanico de unidades, tanto terrestres como marítimas, que poden adestrarse e mellorarse en función do nivel de desenvolvemento alcanzado. Non obstante o xogador non pode adestrar unidades de maneira continua, xa que o xogo establece un límite poboacional que nunca pode ser superado.
As unidades clasifícanse en civís e militares principalmente, e pódense adquirir adestrándoas nos seus edificios correspondentes sempre a cambio dunha cantidade de recursos determinada.
Unidades civís
As unidades civís non loitan, e limítanse a manter a economía do imperio.
Unidades militares
As unidades militares encárganse da defensa do imperio e do ataque sobre imperios inimigos.
Outras unidades
En Age of Empires II tamén encontramos outro tipo de unidades, xeralmente neutrais ou que pertencen ao mundo natural ou gaia, como animais, árbores etc.
Edificios
miniatura|250px|A madeira dos bosques é moi usada no videoxogo para a construción de casas, centros urbanos, marabillas, granxas etc. En Age of Empires II constrúense edificios para adestrar unidades, acumular recursos, investigar tecnoloxías etc. A diferenza de Age of Empires, algúns edificios poden agora guarecer aldeáns, unidades militares e maquinaria de guerra.
Os aldeáns son os que se encargan de construír e reparar edificios pagando unhas cantidades específicas de recursos, ademais dos pesqueiros que poden construír trampas para peces.
A medida que aumenta o desenvolvemento do imperio, o xogador pode construír máis edificios para poder adestrar novas unidades, e investigar tecnoloxías que mellorarán o desenvolvemento da civilización.
Os monxes dalgunhas civilizacións poden converter edificios inimigos para facerse co seu control. No xogo non hai ningún límite con respecto ao número de edificacións. Ademais, o xogador pode destruír as súas propias construcións que non lle sexan útiles.
Marabillas
miniatura|350px|A [[Mesquita Azul en Istambul, unha das marabillas que aparecen no videoxogo.]] As marabillas son enormes estruturas que requiren grandes cantidades de recursos e tempo para construílas. Se un xogador constrúe unha marabilla e esta permanece en pé durante un tempo determinado, tanto el como os seus aliados gañan unha partida estándar.
Cada civilización ten a súa propia marabilla, que normalmente é unha obra arquitectónica famosa, en contraposición ao orixinal Age of Empires, onde a marabilla de cada civilización basease nunha arquitectura xenérica. As marabillas en Age of Empires II son as seguintes:
Tecnoloxías
miniatura|250px|right|O [[galeón é unha das unidades marítimas incluídas no videoxogo. Nos peiraos constrúense este e outros tipos de barcos.]] Age of Empires II: The Age of Kings ten unha árbore de tecnoloxías máis avanzado e variado que o orixinal Age of Empires. Para desenvolver unha determinada tecnoloxía, o xogador debe construír o edificio específico. Cada edificio ofrece unha gama de tecnoloxías que poden ser investigadas a cambio de recursos. A medida que o imperio avance, haberá novas tecnoloxías dispoñibles.
As tecnoloxías poden beneficiar ás unidades militares, ás unidades civís e incluso aos edificios facéndoos máis poderosos. As tecnoloxías varían enormemente nos beneficios e os custos.
O desenvolvemento das tecnoloxías é imprescindible para que o imperio sobreviva e avance no tempo. O desenvolvemento do imperio abre acceso a novas tecnoloxías, cada vez máis poderosas, e por iso, tamén máis caras.
Economía
miniatura|250px|O [[ouro é unha das materias primas importantes do videoxogo. Utilizase para avanzar de época, crear unidades ou desenvolver tecnoloxías.]] En Age of Empires II, os recursos naturais xogan un papel importante no xogo como o seu predecesor. As materias primas son a base para forxar o imperio que desenvolve o xogador. Hai catro materias fundamentais no xogo: ouro, alimentos, pedra e madeira.
Recursos
Outra materia prima importante no xogo é a madeira. Con ela constrúense todos os edificios e empregase para adestrar a algunhas unidades militares, barcos e armas de asedio. A madeira extraese da talla de árbores.
A terceira materia importante no xogo é a comida, que se emprega para adestrar aldeáns, unidades militares e para desenvolver certas tecnoloxías. O alimento obtense coa agricultura, collendo bagas, o pastoreo, a caza e a pesca.
E por último está a pedra, coa cal o xogador pode construír poderosos castelos, torres defensivas, murallas e marabillas. A pedra obtense das canteiras.
Comercio
Unha maneira de obter ouro é creando rutas comerciais con carretas de mercancías ou urcas mercantes, enviándoas a mercados ou peiraos aliados, ou incluso inimigos. A xeración de ouro será maior canto máis longa sexa a ruta comercial.
No mercado, pódense intercambiar ou comprar recursos por ouro.
Sally Morgan
Sally Jane Morgan, nada o 18 de xaneiro de 1951, é unha escritora, dramaturga e artista aborixe australiana. Os traballos de Morgan están publicados en coleccións públicas e privadas, tanto en Australia coma no resto do mundo.
Age of Empires II: The Age of Kings
Reliquias
As reliquias son pezas especiais que están dispersas polo mapa, e só poden ser recollidas polos monxes. Unha vez guarecida dentro dun mosteiro, a reliquia xera pequenas pero constantes cantidades de ouro para a civilización que a posúa.
Nāgārjuna
Nāgārjuna, nado no Reino de Andhra arredor do 150 e finado arredor do 250, foi un filósofo indio, fundador da escola madhyamaka (camiño medio) do budismo mahayana.
Rick Dangerous
Rick Dangerous é un videoxogo desenvolvido por Corel Design en 1989 para Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, ZX Spectrum e DOS. Baseado no personaxe de Indiana Jones é un arcade de habilidade no que Rick Dangerous ten que superar tres fases diferentes, no templo azteca terá que recoller as estatuas do deus Sol, na pirámide exipcia onde terá que rescatar a pedra Ankhal que caeu en poder duns fanáticos que pretenden destruíla e a última fase é unha fortaleza nazi na que terá que salvar a uns prisioneiros británicos.
Nāgārjuna
Probablemente é o pensador budista mahayana máis influente, tralo propio Siddhartha Gautama.
Age of Empires II: The Age of Kings
Reliquias
Cantas máis reliquias controle un xogador, máis ouro obterá delas.
Se un mosteiro é destruído, o xogador perde o control das reliquias que se guarecían no seu interior, e estas poden ser roubadas polo inimigo. Nunha partida estándar, se un xogador ou alianza de xogadores controlan todas a reliquias do mapa, xeralmente 5, durante un tempo determinado (400 anos), gañan a partida.
Mapas
En Age of Empires II hai unha gran variedade de mapas que o xogador ten a opción de escoller. O título conta cun motor que xera mapas aleatoriamente, polo que cada partida conta cun mapa totalmente distinto. Na configuración do xogo, os mapas dispoñibles son: deserto, bosque, selva negra, illas, Escandinavia, entre outras opcións. Tamén o usuario pode escoller o tamaño do mapa, ao igual que outras opcións.
A pesar de que a área de xogo inclúe acantilados e montañas, estas adicións en realidade non representan os cambios na altura da terra. En lugar diso, só representan un obstáculo en torno á cal as unidades deben moverse. Non obstante, as unidades verán diminuída a súa velocidade ao subir outeiros. Do mesmo modo, os edificios non son realmente construídos en terra cha, tratase simplemente dunha ilusión de altura.
Nāgārjuna
Outras escritas
Noutras linguas o seu nome escríbese da seguinte maneira:
Age of Empires II: The Age of Kings
Editor de escenarios
Age of Empires II: The Age of Kings inclúe un editor de escenarios. O programa é similar ao de Age of Empires, no que os xogadores poden crear misións personalizadas e campañas. A maior diferenza entre este novo editor co editor do Age of Empires é o uso dos "desencadeadores". Estes utilízanse para realizar accións unha vez que se cumpren as condicións.
Nāgārjuna
Outras escritas
miniatura|esquerda|240px|Estatua de Nāgārjuna nun monasterio tibetano próxima a Kullu (India).
Age of Empires II: The Age of Kings
Editor de escenarios
Por exemplo, un xogador pode crear un desencadeador para declarar a vitoria tan pronto como un edificio ou unidade sexa visible. Un xogador pode crear desencadeadores que requiran que se cumpran varias condicións e realicen múltiples accións. Por exemplo, que ao matar certos soldados cambie a pertenza dun edificio a outro xogador, así como aumentar os puntos de resistencia do edificio. Hai unha gran variedade de posibilidades. Para utilizar os factores causantes no editor, crease un novo desencadeador e asignase unha condición e un efecto da lista. De vez en cando hai variacións a cantos soldados poden ser asignados a factores causantes. Por exemplo, se un xogador quere enviar 6 soldados a patrullar, ás veces só se pode seleccionar un desencadeador para un soldado, tendo que crear, polo tanto, un desencadeador para cada un, mentres que outras veces os seis poden ser seleccionados ao mesmo tempo.
Sally Morgan
Traxectoria
Morgan naceu en Perth, Australia Occidental, sendo a maior de cinco nenos. Cando era nena, Morgan comezou a temer pola súa diferenza cos demais nenos da súa escola, xa que non tiña pel branca, e era frecuentemente cuestionada polos outros estudantes sobre os seus devanceiros. Tiña entendido pola súa nai que os seus devanceiros eran da India. Porén, cando Morgan tiña quince anos, descubriu que tanto ela como a súa irmá eran en realidade descendentes de aborixes, do pobo palku (ou bailgu) da rexión de Pilbara.
Nāgārjuna
Traxectoria
Sábese moi pouco acerca da vida real do Nāgārjuna histórico. Non existe consenso sobre a data nin o lugar de nacemento exactos de Nāgārjuna. Mesmo o século en que viviu son dubidosos. As dúas biografías máis extensas, unha en chinés e a outra en tibetano, escribíronse moitos séculos despois da súa morte, e incorporan moito material mítico. Propuxéronse datas tan temperás para o seu nacemento como o ano 100 a.C. e tan tardías como o 300 d.C. A tradición budista atribuíu a Nagarjuna unha relación coa dinastía Sátaváhana, que floreceu entre os séculos I a.C. e II d.C. Esta relación aparece testemuñada na carta Suhṛllekha, atribuída a Nāgārjuna e dirixida «ao rei Jantaka do sur da India, coñecido como Sátaváhana». Adicionalmente, os modernos estudos do texto do Ratnāvali, outra carta atribuída a Nāgārjuna, estableceron como data máis probable da súa escritura contra o último terzo do século II d.C. durante o reinado de Yajña Śrī Sātakarni, o que establecería o seu tempo de creación entre o 175 e o 204 d.C. Isto indicaría o período máis probable en que viviu Nāgārjuna, o século comprendido entre os anos 150 e 250.
Con respecto ao seu lugar de nacemento tampouco existe certeza. No capítulo Sagāthakam do Lankavatara Sutra (nunha interpolación tardía datada entre os anos 443 e 513) existe unha profecía apócrifa do Buda Gautama, que indica como lugar de nacemento de Nagarjuna unha rexión denominada Vedalī. Outras tradicións, entre elas a tibetana, sinalar como lugar de nacemento de Nāgārjuna a rexión de Vidarbha ou Vedahi. A análise toponímica e a relación xeográfica con outros puntos mencionados en textos antigos, aínda que non determinaron o lugar exacto, permitiron establecer con certo consenso que ese lugar estaría na rexión de Andhra (no sur da India).
A súa doutrina do baleiro (sunyata) sostén que todas as cousas son condicionadas, de modo que non é posible atopar nada no mundo que teña unha natureza propia (en sánscrito, suabhava). Esa falta de natureza propia é o que as converte en baleiras. Pero o máis sobresaínte desta doutrina é que as palabras que a pon de manifesto considéranse á súa vez baleiras. Así, o discurso da vacuidade é tan baleiro como as cousas mesmas. O mundo non é diferente da linguaxe.
Obra
miniatura|240px| Representación de Nāgārjuna. Existe unha certa cantidade de textos atribuídos a Nāgārjuna aínda que, como hai moita pseudoepigrafía que se lle atribúe, existe tamén moita controversia sobre os seus traballos auténticos.
Mūlamadhyamakakārikā
A obra máis célebre de Nāgārjuna é Mūlamadhyamakakārikā. É "non só un gran comentario sobre o discurso de Buda a Kaccayana, único discurso citado polo nome, senón tamén unha análise detallada e coidadosa de moitos dos importantes discursos incluídos nos Nikayas e nos agamas, especialmente aqueles da Atthakavagga da Sutta-nipata.
En Mūlamadhyamakakārikā, "todos os fenómenos experimentados son baleiros (sunya). Isto non significaba que non fosen experimentados e, polo tanto, non-existentes; só aqueles que están desprovistos dunha substancia permanente e eterna (svabhava) porque, como un soño, son simples proxeccións da conciencia humana. Posto que estas ficcións imaxinarias son experimentadas, non hai simples nomes (prajnapti)." miniatura|240px|Pintura do século XVIII que representa a Nāgārjuna con trinta dos oitenta e catro [[Mahasiddhas.]]
Batalla de Junín
miniatura|dereita A batalla de Junín foi o penúltimo enfrontamento armado que sostiveron os exércitos español e peruano, no proceso que conduciu á independencia efectiva do Perú de España, tras a proclamación de independencia do 28 de xullo de 1821.
Nāgārjuna
Outras obras atribuídas
Segundo a visión de Christian Lindtner, as obras escritas por Nāgārjuna son:
Batalla de Junín
Historia
A batalla desenvolveuse na pampa de Junín, departamento de Junín, o 6 de agosto de 1824; a vitoria dos independentistas serviu para aumentar a moral das súas tropas.
Sally Morgan
Traxectoria
Logo de rematar a escola, Morgan comezou a universidade. En 1972, casou con Paul Morgan, un compañeiro de estudos, e durante a década seguinte terminou a súa carreira e tivo tres fillos.
Nāgārjuna
Outras obras atribuídas
Buston considera que os seis primeiros constitúen os principais tratados de Nāgārjuna, mentres que segundo Taaranaatha só os cinco primeiros son obra de Nāgārjuna. TRV Murti considera que Ratnaavali, Pratitya Samutpaada Hridaya e Sutra Samuccaya son obra de Nāgārjuna porque os dous primeiros están citados profusamente por Chandrakirti e o terceiro por Shantideva.
Sally Morgan
Traballo como escritora
A historia do seu descubrimento sobre o pasado da súa familia nárrase en My Place (1987), o cal vendeu máis de medio millón de copias en Australia. Tamén foi publicado en Europa, Asia e os Estados Unidos. O seu segundo libro, Wanamurraganya, publicado en 1989, narra a biografía do seu avó, Jack McPhee. Ó longo da súa vida, escribiu cinco libros máis para os seus fillos.
Batalla de Junín
Historia
Os realistas ocupaban a serra central e o sur. O xeneral Simón Bolívar tras conseguir a independencia de Venezuela e Colombia participou tamén na consolidación da independencia peruana. Bolívar tiña un exército de 8 000 homes e as forzas realistas sumaban 18 000 entre o val do Mantaro e o Alto Perú, unha sublevación no Alto Perú obrigou ao vicerrei a mandar parte das forzas que tiña establecidas en Puno, Bolívar diante esta nova situación decidiu atacar ás forzas realistas máis próximas. En xuño de 1824, encamíñase coas as súas tropas cara ao sur do para enfrontarse co xeneral realista José de Canterac.
Nāgārjuna
Outras obras atribuídas
Ademais das obras mencionadas, atribúenselle outras, aínda que existe gran controversia sobre cales delas son auténticas. A investigación contemporánea suxire que estas obras pertencen a un período moi posterior, finais do século VIII ou principios do século IX, e polo tanto non son obras auténticas de Nāgārjuna.
Sally Morgan
Traballo como escritora
Morgan é directora (e profesora) no Centro para a Historia e a arte Indíxenas, na Escola de Estudos Indíxenas, situado na Universidade de Australia Occidental. Recibiu moitos premios: My Place gañou o premio humanitario Human Rights and Equal Opportunity Commission humanitarian en 1987, o premio literario da semana da universidade de Western Australia na categoría de non-ficción en 1988, e o premio Order of Australia Book de 1990. En 1993, historiadores de arte internacionais seleccionaron a pintura Outback, de Morgan, como unha das trinta pinturas e esculturas que estarían impresas en estampas, como celebración da Declaración Universal dos Dereitos Humanos.
Ferrolterra
Ferrolterra denomina a unidade territorial das terras do norte da provincia da Coruña que abrangue os vinte concellos das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal. En certos campos engádense algúns concellos do norte da comarca de Betanzos.
Batalla de Junín
Historia
A batalla durou uha hora, e no enfrontamento non se fixo uso de armas de fogo, foi un choque entre cabalerías con uso de sabres e espadas. Morreron 148 soldados do bando peruano e 248 do bando español.
Age of Empires II: The Age of Kings
Editor de escenarios
Outra característica distintiva do editor de mapas é a opción de agregar máis detalles ambientais no mapa, tales como agregar pontes, montañas, construcións, camiños de pedra, marabillas únicas (como pirámides de Exipto), estandartes de guerra ou algunhas bandeiras. Cando se crea un novo mapa personalizado, o xogador pode apoiarse co xerador de mapas aleatorio, co fin de aforrarse tempo na elaboración de recursos, animais e relevo.
Nāgārjuna
Outras obras atribuídas
Entre os seus abondosos comentaristas destacan Ariadeva, Bhava Viveka, Chandrakirti e  Shantideva.
Age of Empires II: The Age of Kings
Editor de escenarios
Microsoft organizou un concurso ao ano seguinte do lanzamento do xogo para premiar o mellor mapa ambientado na era de Carlomagno. Os 10 mapas finalistas foron escollidos cada un como os mellores na súas respectivas páxinas.
Intelixencia artificial e mapa aleatorio
O usuario pode personalizar o contido dos mapas aleatorios do xogo, incluso pode mellorar a intelixencia artificial do xogo, grazas á documentación técnica que prové o disco compacto.
Son
As seguintes pistas aparecen no CD-ROM do xogo, e encóntranse listadas segundo a orde de reprodución. Estas pistas non están separadas en si, se non que forman parte dunha pista única, con pequenas transicións. Os nomes e os tempos dados aquí son tomados dos CD Music From The Ages e More Music From The Ages, dous CD-DA coas pistas de son de Age of Empires II e da expansión. Estes CD usualmente só se poden obter como premios en competicións organizadas por Ensemble Studios.
En Age of Empires II houbo unha considerable mellora na animación das voces dos personaxes. Cada civilización dispón dunhas pequenas "palabras" que corresponden ao seu idioma, e que son pronunciadas polas súas unidades. Por exemplo, nos ingleses aprécianse algunhas palabras como hunter ("cazador") e yes? ("¿si?"), a diferenza de Age of Empires, onde non había ningunha diferenciación de voces en cada cultura. En Age of Empires II: HD Edition (remake do AOK) ten todas as pistas de son de Age of Empires II e da primeira expansión.
Ferrolterra
O seu uso é común no ámbito turístico, considerándoa coma unha rexión turística que integra tamén ao concello de Vilarmaior. Turismo de Galicia defínea coma un xeodestino.
Ás veces confúndese Ferrolterra coa Comarca de Ferrol.
A Aradiza, Xuño, Porto do Son
A Aradiza é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Vilagabe, San Pedro de Mor, Alfoz
Vilagabe é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Espazos naturais de interese local
miniatura|dereita|O espazo natural de interese local das [[Illas de San Pedro en Visma, A Coruña]] Os espazos naturais de interese local (ENIL) e os espazos privados de interese natural (EPIN) son figuras de protección de espazos naturais públicos e privados recoñecidos polo goberno galego. Son espazos naturais, que pola súa fauna ou flora, hábitats ou interese locais de conservación, os concellos, mancomunidades ou propietarios particulares lle propoñen ao goberno galego para a súa declaración acompañados dun plano de conservación. Se o goberno avalía como válido o plano de actuacións decláranse o ENILs ou EPINs. O goberno galego vela polo cumprimento dos compromisos de conservación que as entidades públicas ou privadas adquiriron. Porén, estes espazos non forman parte da rede galega de espazos naturais.
Espazos naturais de interese local
miniatura|Río dos Gafos miniatura|Xunqueira de Alba
Illas de San Pedro
As illas de San Pedro, en Visma, A Coruña foron declaradas como de interese local en 2020. Estas illas miden 10.40 ha e atópanse en fronte do monte de San Pedro, na cidade da Coruña.
Puzo do Lago
O Puzo do Lago está no Lago, Maside. Este espazo natural abrangue un lago e a súa contorna. Ocupa 30.6 ha. e foi declarado en 2014.
Río Gafos
O río dos Gafos están en Pontevedra, entre Cabanas e Lusquiños. Este ENIL ocupa 49,80 ha das ribeiras deste río pontevedrés. Foi declarado oficialmente en 2019.
Voutureira
Voutureira atópase en Soutopenedo, San Cibrao das Viñas. Este espazo natural ocupa 183,78 ha. e declarouse en 2008.
Xunqueira de Alba
Xunqueira de Alba acolle estas ribeiras da cidade de Pontevedra. Ocupa 67 ha. e foi declarado como ENIL en 2012.
Sobreiras do Faro
As sobreiras do Faro son un espazo privado que se atopa en Viladesuso, Oia. Este espazo é propiedade dunha mancomunidade local de Viladesuso que ten propiedades nos montes de Faro e Pousiño. É o único EPIN galego e foi declarado en 2011.
Marcia Langton
Marcia Lynne Langton, nada o 31 de outubro de 1951 en Brisbane, Australia, é a xefa da Fundación de Estudos Indíxenas australianos na Universidade de Melbourne na Facultade de Medicina. En 2016 deveu Profesora Distinguida e en 2017, reitora asociada.
Antropóloga e xeógrafa, é unha das escritoras aborixes australianas contemporáneas máis salientables. En 1993 converteuse en membro da Orde de Australia.
Campo de concentración de Dachau
miniatura|250px|Tropas americanas vixilan a entrada do campo despois da liberación O campo de concentración de Dachau (en alemán: Konzentrationslager (KZ) Dachau) foi o primeiro campo de concentración nazi aberto en Alemaña, localizado nos terreos dunha fábrica de municións abandonada preto da cidade medieval de Dachau, a 16 km ao noroeste de Múnic, no estado de Baviera. Funcionou entre 1933 e 1945.
Dachau tivo unha repercusión especial na memoria pública occidental debido a que foi o segundo campo de concentración nazi en ser liberado por forzas británicas ou estadounidenses, e foi dos primeiros lugares amosados a Occidente como proba da brutalidade nazi.
Historia
Dachau foi o primeiro campo de concentración nazi, aberto o 22 de marzo de 1933, e serviu como prototipo para os que foron construídos máis adiante. En Dachau foron recluídos especialmente aristócratas, intelectuais, políticos e relixiosos. De feito, a maioría das Testemuñas de Xehová foron recluídos neste campo. En total foron recluídos en torno a 3000 persoas con cargos relixiosos, a maioría cregos católicos polacos. Entre a aristocracia destacaron membros da realeza, como gran parte da familia real de Baviera (Wittelsbach), a familia dos duques de Hohenberg (fillos do arceduque Francisco Fernando de Austria), o príncipe Javier de Borbón-Parma (líder do carlismo español) e o príncipe Luis Fernando de Prusia.
A organización básica e os plans de construción foron desenvolvidos por Theodor Eicke, e foron aplicados en todos os campos posteriores. Eicke converteuse posteriormente en inspector xefe de todos os campos de concentración, responsable de moldear os outros de acordo ao seu modelo.
Máis de 200.000 prisioneiros de máis de 30 países foron recluídos no campo de concentración de Dachau. Desde 1941 o campo tamén foi empregado con propósitos de exterminio. As estatísticas falan de 30.000 persoas executadas no campo, ademais doutros milleiros que morreron vítimas das pésimas condicións de vida. A comezos de 1945 houbo un andazo de tifo no campo, tralo cal foi evacuado. Nesta acción morreu gran parte dos prisioneiros.
O campo foi liberado o 29 de abril de 1945 pola 20ª División Blindada e a 45ª División de Infantería do Sétimo Exército dos Estados Unidos de América. Anos despois, o campo de Dachau empregouse coma residencia para persoas refuxiadas.
Bistipoi, Xuño, Porto do Son
Bistipoi é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Vilaúde, San Pedro de Mor, Alfoz
Vilaúde é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 100 habitantes (48 homes e 52 mulleres).
Jesús Verdeal Maseda
Jesús Verdeal Maseda, nado en Mondoñedo en 1899 e finado en Ferrol o 16 de abril de 1937, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Veciño do Barqueiro. Membro do Sindicato da Industria Pesqueira do Barqueiro da CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ferrol por rebelión militar o 15 de marzo de 1937, foi condenado a pena de morte. Foi executado no castelo de San Felipe de Ferrol con Jesús Castaño Galdo, Germán Cervo Maseda, Jesús María Fernández Fernández, José Rivera Vieiro e Manuel Ventosinos Pereira.
Max Riemelt
Max Riemelt, nado o 7 de xaneiro de 1984 en Berlín, é un actor alemán.
Proxecto Galicia
O Proxecto Galicia é un proxecto editorial de Hércules de Edicións que comezou a publicarse en 1992, consistente nunha enciclopedia temática cuxo principal obxectivo é escolmar información referida á cultura galega e dispoñela dunha maneira útil para o lector medio. En 2007 foi recoñecido coa Medalla Castelao que outorga a Xunta de Galicia, pola súa consideración de "un empeño editorial sen precedentes".
Historia e características
Edítase tanto en galego (os volumes levan unha banda azul celeste no lombo) como en castelán (banda vermella). As súas seccións están coordinadas por distintos persoeiros vinculados coas universidades galegas. O 1 de xaneiro de 2015 o Proxecto Galicia constaba de 64 tomos, a falta dun para completar os 65 previstos.
Colaboradores
Xunto co Editor, Francisco Rodríguez Igrexas (presidente de Hércules de Edicións), e os membros do consello editorial: Xosé Filgueira Valverde, Xosé Ramón Barreiro Fernández, Fernando González Laxe, Francisco Javier Río Barja, Andrés Precedo Ledo, Armando Fernández-Xesta, Xulio Correa Corredoira e Francisco Verdía Rodríguez, os colaboradores da obra segundo a sección foron Xosé Ramón Barreiro en Historia; Xosé Antón Castro Fernández en Arte; Francisco Xavier Río Barja en Xeografía; Xosé Manuel González Reboredo en Antropoloxía; Darío Villanueva Prieto en Literatura; Francisco Díaz-Fierros en Natureza; Adolfo Cordeiro Rivera en Ecoloxía; José Antonio García Caridade en Dereito; Carlos Acuña Rubio en Heráldica, Xenealoxía e Nobiliaria; e Fernando González Laxe en Economía.
Suraj Sharma
Suraj Sharma, (en malayalam: സൂരജ് ശര്‍മ), nado en Nova Deli o 21 de marzo de 1993, é un actor indio principalmente coñecido por protagonizar o filme Life of Pi, dirixido no 2012 por Ang Lee e baseado na novela Life of Pi.
Francisco Camps
Francisco Enrique Camps Ortiz, nado en Valencia o 28 de agosto de 1962, é un político español do Partido Popular e, ata 2011, o Presidente da Generalitat Valenciana.
Converteuse no cuarto Presidente da Generalitat Valenciana tras a etapa autonómica iniciada despois da Transición Española. Leva no cargo dende as eleccións autonómicas de 2003, cando o seu partido, o PP, obtivo maioría absoluta nas Cortes Valencianas, foi tamén o presidente do Partido Popular da Comunidade Valenciana (PPCV).
A Carballeira, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
A Carballeira é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Gran Premio do Canadá de 1984
O Gran Premio do Canadá de 1984 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 17 de xuño de 1984. A carreira, foi a 7ª carreira da tempada de, o 23º Gran Premio do Canadá e o sétimo, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 308 quilómetros.
Resumo
O defensor do Campionato do Mundo Nelson Piquet con Brabham anotou a súa primeira vitoria e de feito os seus primeiros puntos da tempada. Foi o cuarto "Grand Slam" da súa carreira na Fórmula Un tamén anotou a súa terceira pole position e segunda volta rápida da tempada. Piquet logrou a vitoria por diante dos McLaren - TAG de Niki Lauda e Alain Prost demostrado que cando o motor turbo BMW do Brabham funcionaba no coche (coa pilotaxe de Piquet) tiña a velocidade para vencer aos McLaren.
Lauda, que comezou oitavo, terminou segundo aumentando as súas esperanzas de campionato, mentres que Prost tivo que facer fronte a un pequeno fallo no encendido do seu motor TAG para a carreira, pero aínda así terminou terceiro. Completaron os puntos o Lotus - Renault de Elio de Angelis e Nigel Mansell no cuarto e sexto posto, respectivamente, a parella estivo separada polo Ferrari do gañador da carreira de 1983 René Arnoux quen terminou quinto.
Logo da carreira Nelson Piquet "saíu do seu coche e esborrallouse no chan", debido a unha queimadura na perna dereita durante a carreira. Na seguinte carreira en Detroit, tivo unha bandexa especial de xeo para aliviar as ampolas no pé. Cando apareceu coa bandexa de xeo e o comentario foi que será "o vehículo refrixerado máis rápido do mundo".
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Bernardo López Suárez
Bernardo López Suárez-Cobián, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 9 de marzo de 1938, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de José López Pérez. Foi alcalde de Pontevedra en 1897, entre 1901 e 1902, e volveu selo de 1904 a 1905.
O Castro de Elviña, Elviña, A Coruña
O Castro de Elviña é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 487 habitantes, dos cales 243 eran homes e 244 eran mulleres.
Xordelo, San Pedro de Mor, Alfoz
Xordelo é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Nó (botánica)
miniatura|dereita|220px|Nó no tronco dunha [[árbore en Norfolk, Inglaterra.]] En botánica, o nó ou a broulla é a parte avultada no talo de certas plantas dende onde nacen as follas. A porción de talo que separa dous nós denomínase entrenó.
Internamente, a organización dos tecidos nun nó é diferente á dun entrenó, por mor a que nos nós existe a conexión do sistema vascular entre a folla e mailo talo. É común en vexetais coma a cana ou as gramíneas.
Explorer 55
Explorer 55, tamén denominado AE-E (Atmospheric Explorer E) e AE-5, foi un satélite científico da NASA pertencente á serie Atmosphere Explorer lanzado o 20 de novembro de 1975 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral a bordo dun foguete Delta 2910.
Características
A misión de Explorer 55 foi estudar os procesos procesos químicos e os mecanismos de transferencia de enerxía que controlan a estrutura e o comportamento da atmosfera terrestre e da ionosfera na rexión de máxima absorción de enerxía solar a latitudes próximas ó ecuador mentres que Explorer 54 (AE-D) estudaba as rexións polares e a latitudes altas. Explorer 54 fallou o 29 de xaneiro de 1976, sendo substituído por Explorer 51 para poder seguir facendo medidas simultáneas.
O satélite era do mesmo tipo que Explorer 51 e usaba os mesmos instrumentos salvo o medidor de electróns de baixa enerxía e o detector de óxido nítrico no ultravioleta, que eran máis apropiados para facer medicións a latitudes altas e que foron substituídos por un espectrómetro de raios ultravioleta retrodispersados para medi-lo contido de ozono na atmosfera.
Explorer 55 reentrou na atmosfera o 10 de xuño de 1981.
Jack Davis
Jack Davis, nado o 11 de marzo de 1917 e finado o 17 de marzo de 2000, foi un salientable dramaturgo e poeta aborixe australiano, así como activistas polos dereitos dos indíxenas. Naceu en Australia Occidental, na vila de Yarloop, e viviu en Fremantle até o final da súa vida. Pertencía ó pobo noongar, e a maioría da súa obra trata sobre a experiencia como aborixe australiano.
Malia que Davis compuxo moitos dos seus poemas mentres traballaba nunha facenda en Gascoyne durante a súa mocidade, o seu primeiro volume de poesía non foi publicado até 1970. Foi considerado como o poeta aborixe australiano do século XX e moitas das súas obras forman parte do programa escolar australiano.
Davis converteuse en membro da Order of the British Empire (MBE) en 1976, e membro da Orde de Australia (AM) en 1985.
Ivan Sekanina
Ivan Sekanina, nado en Nové Mêsto na Moravé o 31 de outubro de 1900 e finado en Oranienburg-Sachsenhausen o 21 de maio de 1940, foi un avogado, publicista e activista político checoslovaco.
Traxectoria
Estudou na Universidade Carolina en Praga e alí entrou nos círculos próximos ó Partido Comunista Checoslovaco no que acabaría militando desde 1925 e colaborando no seu xornal, Rudé Práva. Organizador de diversas organizacións no contorno do PCC como a Axuda Vermella, Fronte de Esquerdas e o Comité para a Axuda á España Democrática. Detido en 1939 polos nazis morreu en Oranienburg-Sachsenhausen o 21 de maio de 1940 logo de crueis torturas.
Real Casa da Moeda de Segovia
A Real Casa da Moeda de Segovia, tamén coñecida como o Enxeño de Segovia, é un edificio construído nesa cidade de Castela e León no século XVI para establecer nel a primeira casa de moeda mecanizada de España.
A ceca estivo en funcionamento ata 1869, cando pechou, xunto coa Real Casa da Moeda de Xuvia e as demais que operaban en España, agás a de Madrid, onde se centralizou a fabricación de moeda española.
A marca de ceca que identificou tradicionalmente as moedas cuñadas na Real Casa da Moeda de Segovia foi unha representación do acueduto, agás nas derradeiras emisións de Isabel II, de 1866 a 1868, cando foi substituída por unha estrela de tres puntas.
Historia
A orixe do Enxeño de Segovia remóntase a finais de 1580, cando Filipe II ordenou que se adoptase unha nova técnica de cuñaxe de moedas baseada no uso dun rolete. A Real Casa da Moeda de Segovia está recoñecida como un dos edificios de arquitectura industrial máis antigos de toda Europa. Foi a primeira casa da moeda mecanizada de España e tamén a primeira que pertenceu directamente á coroa. Coñecida tamén como Real Enxeño de Segovia, foi unha ceca moi innovadora no seu tempo, nun edificio deseñado para albergar unha moderna maquinaria, coñecida como "enxeño", así como os diversos departamentos do proceso industrial. O novo sistema de fabricación producía moedas en serie de xeito mecanizado, o que converteu a ceca en precursora con máis de douscentos anos de adianto ás modernas factorías da Revolución Industrial. miniatura|Maqueta da maquinaria de [[cuñaxe da ceca, exposta no Museo de Segovia]] Esta tecnoloxía renacentista consistía nun sistema de laminación e cuñaxe mediante enxeños movidos por rodas hidráulicas. A técnica fora inventada en Augsburgo en 1550 e antes da súa implantación en Segovia utilizárase xa noutras cidades europeas. A máquina construída en Burg Hasegg, Hall in Tirol (Austria) levouse cara a Segovia no maior convoi industrial que se coñecía ata aquel momento.
O deseño desta vangardista fábrica débese a Juan de Herrera, un dos arquitectos máis influentes da historia de España, quen o levou a cabo xunto con outros arquitectos austríacos. O edificio áchase na marxe esquerda do río Eresma, moi próximo ao mosteiro de Santa María del Parral.
Na actualidade é posible visitar o monumento e realízanse visitas guiadas.
O 8 de xuño de 2000 o conxunto arquitectónico foi declarado Ben de Interese Cultural, mediante un decreto publicado no Boletín Oficial de Castela e León o día 12 dese mesmo mes.
Museo
No edificio da antiga casa da moeda hai un museo no que se reflicte a propia traxectoria das instalacións, con diversas salas nas que se presenta a historia do diñeiro e as diferentes épocas de cuñaxe de moeda na cidade con anterioridade ao establecemento da Real Casa de Moeda, xa coas primeiras emisións de moeda romana, e as medievais da ceca vella de Segovia.
Pódese ver tamén a maquinaria utilizada na Real Casa nas diferentes etapas da cuñaxe e obxectos relacionados cos oficios que nela se exercían (tesoureiro, afinador, tallador, ensaiador etc.), así como unha mostra de moedas reais cuñadas na propia fábrica de moeda en diversas etapas.
Björn Borg
Björn Rune Borg, ([bjœːɳ bɔrj]), nado en Estocolmo o 6 de xuño de 1956 é un ex-tenista sueco que brillou na historia do deporte durante a súa época de xogador, entre 1973 e 1981, logrando 96 torneos (64 da ATP), entre eles 5 Wimbledon, 6 Roland Garros e 2 Masters antes de retirarse aos 26 anos de idade. Está considerado como un dos mellores tenistas masculinos da historia do tenis. En 2014 unha enquisa do xornal Dagens Nyheteher escolleuno como o mellor deportista sueco da historia por diante do futbolista Zlatan Ibrahimovic.
Cos seus once títulos de Grand Slam e 16 finais, ocupa o cuarto e quinto posto nos respectivos historiais da Era Open. Foi campión do Torneo de Roland Garros de 1974, 1975, 1978, 1979, 1980 e 1981, e do Campionato de Wimbledon de 1976, 1977, 1978, 1979 e 1980. Tamén foi finalista de catro edicións do Aberto dos Estados Unidos e unha vez do Aberto de Australia. Obtivo tamén 15 títulos de masters, o que o coloca oitavo no historial. Gañou o Masters Grand Prix de 1979 e 1980 e a final de WCT de 1976, acumulando un total de dez finais de temporada disputadas. En total, durante a súa carreira gañou 64 torneos ATP, (11 Grand Slam, 3 finais de temporada, 15 masters, 17 torneos medianos e 18 menores). Gañou ademais 45 partidos da Copa Davis coa selección sueca, e obtivo o título en 1975.
Borg ocupou o puesto número 1 da clasificación ATP en seis períodos diferentes entre 1977 e 1981, totalizando 109 semanas. Situouse primeiro na clasificación final de 1979 e 1980, segundo en 1976, 1978 e 1981, e terceiro en 1974, 1975 e 1977. Foi nomeado "Tenista do Ano" pola ATP en 1976, 1977, 1978, 1979 e 1980, e foi número un anual de "World Tennis" en 1978, 1979 e 1980.
Destaca por conquistar os torneos de Roland Garros e Wimbledon, considerada como "a dupla máis difícil de realizar no tenis", durante tres anos consecutivos, un récord sen superar.
En 1978 e en 1980 gañou o Torneo de Roland Garros sen perder ningún set en todo o torneo.