cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda de 20 dólares Saint-Gaudens
Fin da serie: a dobre aguia de 1933
O destacado comerciante de moedas e escritor numismático Q. David Bowers apunta a que, malia a prohibición de desembolsar ouro, poderían obterse legalmente exemplares da sobre aguia de 1933 a través do caixeiro da Casa da Moeda, Powell, a cambio de moedas cuñadas en anos anteriores. Bowers sinala tamén que o secretario do Tesouro, William Woodin, era un numismático que, ademais de coleccionar moedas, escribira varios libros sobre o tema. O comerciante William Nagy lembrou máis tarde que no seu día visitara o secretario Woodin e este lle ensinara cinco exemplares da moeda de 1933, e mesmo lle confesara que tiña máis.
O litixio da familia Langbord
En 2004, os herdeiros dun xoieiro de Filadelfia que puido estar involucrado na súa obtención na Casa da Moeda en 1933, presentaron dez exemplares da dobre aguia dese ano para a súa autenticación. A Casa da Moeda, en efecto, autentificounas, pero se negou a devolvelas. Consecuentemente, os herdeiros presentaron unha demanda contra o Goberno en 2006 e un xuíz federal ordenou ao Goberno que presentase unha acción de confiscación en relación coas moedas. O Goberno presentouna en 2009 e foi tramitada no Tribunal de Distrito dos Estados Unidos para o Distrito de Pensilvania Oriental a partir do 7 de xullo de 2011. O 21 de xullo, un xurado decidiu que as moedas foran confiscadas correctamente polo Goberno federal. O xuíz Legrome D. Davis confirmou o veredicto do xurado o 29 de agosto de 2012. O 17 de abril de 2015, un xurado do Tribunal de Apelacións dos Estados Unidos determinou que o Goberno non presentara a súa acción de confiscación en prazo e que, en consecuencia, os herdeiros tiñan dereito á posesión das moedas. Este fallo foi anulado polo pleno do mesmo tribunal o 28 de xullo de 2015 e o caso fixouse para unha nova argumentación. O 1 de agosto de 2016, o pleno do tribunal fallou novamente a favor do Goberno, confirmando o veredicto do xurado. Os herdeiros pedíronlle ao Tribunal Supremo que revisase o caso o 4 de novembro dese mesmo ano, mais a solicitude non foi admitida, o que puxo fin a este complicado caso xudicial.
Reutilización do deseño
miniatura|177x177px|Reedición dos 20 dólares Saint-Gaudens de [[2009, en tamaño reducido (27 mm). ]] O anverso da dobre aguia Saint-Gaudens apareceu tamén en todas as moedas de investimento emitidas en ouro pola Casa da Moeda dos Estados Unidos a partir de 1986, con dúas estrelas engadidas ao lado das dúas xa sumadas en 1912, esta vez en referencia á incorporación á Unión dos estados de Alasca e Hawai. Nestas emisións non se utilizou o reverso de Saint-Gaudens, que deixou lugar ao deseño dunha familia de aguias creado polo escultor Miley Busiek.
En 2009, a Casa da Moeda dos Estados Unidos cuñou unha peza similar á de 20 dólares aínda que en ouro de 999 milésimas, utilizando os deseños orixinais de Saint-Gaudens para ambas as faces, aínda que cun anverso dotado de 50 estrelas. Esta reedición foi cuñada cun diámetro sensiblemente inferior ao da moeda orixinal. O seu contido de ouro puro é dunha onza troy, lixeiramente por debaixo da dobre aguia Saint-Gaudens orixinal. Aínda que carece de marca de ceca, esta moeda foi producida pola Ceca de West Point.
Tiraxes e rareza
Na moeda de 20 dólares Saint Gaudens, a marca de ceca aparece como unha inicial en tamaño pequeno, encima da data e entre o segundo e o terceiro díxito desta, na parte inferior dereita do anverso.
As tiraxes non son, en moitas ocasións, unha indicación fidedigna da rareza relativa das moedas de cada ano, debido a que moitas das moedas cuñadas e que permanecían nas bóvedas dos bancos dos Estados Unidos foron fundidas despois de 1933 —non así as que se atopaban almacenadas nos bancos estranxeiros—.
Millóns de dobres aguias, tanto do modelo anterior, Liberty Head, como do deseñado por Saint-Gaudens, foron repatriadas con fins numismáticos e de investimento a partir de que foi legal facelo. A modo de exemplo, a dobre aguia Saint-Gaudens de 1924 sen marca de ceca (Filadelfia) considerouse no seu día como unha moeda rara, a pesar de que se cuñaran 4.323.500 de exemplares; cando a Casa da Moeda ofreceu unha listaxe de moedas dispoñibles ao seu valor facial mais o envío en 1932, a moeda de 1924 non figuraba nela. Posteriormente atopáronse grandes cantidades da dobre aguia de 1924 nas cámaras acoirazadas de bancos, o que trouxo como consecuencia que hoxe esta moeda se considere como unha das máis comúns da serie.
Por outra banda e en sentido inverso, a moeda de 20 dólares Saint-Gaudens con marca de ceca S (San Francisco) tivo unha tiraxe de 3.776.500 exemplares, dos que moi poucos foron exportados, senón que permaneceron nas bóvedas do Tesouro e en bancos estadounidenses, polo que a maioría acabaron refundidos. Sábese que sobreviviron algo menos dun millar destas moedas, unha das cales, en condicións case perfectas, foi adxudicada nunha poxa celebrada en 2005, en 287.500 dólares.
O tesouro Hackney
miniatura|300x300px|As moedas achadas no tesouro Hackey estaban depositadas neste tarro de [[cristal.]] En xuño de 2007, dous veciños de Stoke Newington, un barrio do municipio londiniense de Hackney, atoparon un tarro de cristal cando escavaban no seu xardín para construír un estanque. Este tarro, cuberto por unha tapa de rosca, contiña 80 moedas de ouro de 20 dólares, cuñadas entre 1854 e 1913, polo que pertencían tanto ao modelo Liberty Head como ao de Saint-Gaudens. Realmente tratábase da segunda parte dun tesouro, xa que en 1952 se descubrira outro frasco con outras 82 moedas.
Ao decatárense da relevancia do achado, os descubridores puxéronse en contacto coa institución responsable, Portable Antiquities Scheme, e as moedas foron levadas ao Museo de Londres, onde se catalogaron.
Ao parecer, a orixe do soterramento está no banqueiro xudeu alemán Martin Sulzbacher, que emigrou coa súa familia no Reino Unido. Alí foi considerado como estranxeiro inimigo e expulsado do país xunto coa súa familia. Un irmán de Martin, residente en Londres, sacou dun banco as moedas por temor a que os nazis invadisen o Reino Unido e as requisasen, e soterrounas no xardín da casa familiar. Ao seu regreso ao Reino Unido en 1942, Martin Sulzbacher soubo o que sucedera e fixo grandes esforzos por recuperar as moedas, tendo en conta que os seus familiares que permaneceran no Reino Unido faleceran nun bombardeo e non foi posible coñecer o lugar exacto do soterramento.
O 14 de outubro de 2010 abriuse unha investigación por parte do Tesouro británico sobre a titularidade destas moedas, e en 2011 un xuíz recoñeceu a propiedade do achado para Max, o fillo de Martin Sulzbacher, que fora localizado en Israel. As moedas vendéronse en poxa pública o 29 de novembro de 2011 por máis de 150.000 dólares, e os beneficios repartíronse entre a familia, excepto un dos exemplares e o frasco do tesouro, que lle foron doados ao Museo de Hackney.
CEB Llíria
O Club Esportiu Bàsquet Llíria é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Llíria, Comunidade Valenciana. Actualmente compite na Liga EBA, cuarta categoría do baloncesto español. O maior éxito do club produciuse entre 1991 e 1993, cando o club xogou na Liga ACB. Durante esa etapa na máxima categoría, o club recibía o nome de Ferrys Llíria por motivos de patrocinio.
Historia
O baloncesto chegou a Llíria en 1945, importado desde Madrid por Pep Jordan, quen realizaba alí o servizo militar, calando moi rapidamente entre a poboación local.
Desde o ascenso na temporada 1967−68 á 2.ª División, o club viviu épocas de grandes éxitos, xogando varias tempadas seguidas dacabalo entre a 2ª e a 1ª División Nacional. Na temporada 1990−91, o Llíria coróase como subcampión da 1ª División é consegue o ascenso á máxima cateogoría do baloncesto español, a Liga ACB, sendo o técnico do club Andreu Casadevall. Alí permanece durante dúas temporadas, tendo que xogar debido ás limitacións do seu pavillón no Pavelló Font de Sant Lluís de Valencia durante a primeira delas. En 1994 o club tenta inscribirse de novo na ACB, máis a asociación rexeita a petición. O caso foi aos tribunais, fallando a xustiza en 2002 a favor da ACB.
Após o descenso, o club permance catro temporadas na segunda categoría, a Liga EBA. A partir de 1997 o club tan só compite en categorías inferiores. En 2001 o club é refundado como Club Esportiu Bàsquet Llíria e regresa á Liga EBA. Na temporada 2005−06 o club ascende á terceira cateogría, a LEB-2, até que en 2007 volve competir tan só en cateogrías inferiores. Desde aquela o club compite entre a Primeira Nacional e a Liga EBA, quinta e cuarta categoría do baloncesto espeañol respectivamente.
Historial
O seguinte é o historial do club na máxima categoría.
Linfocina
As linfocinas ou linfoquinas son un subgrupo de citocinas (ou citoquinas) producido polos linfocitos, un dos tipos de leucocitos do sistema inmunitario. Son proteínas mediadoras producidas polas células T para dirixir a resposta do sistema inmunitario realizando sinalizacións entre as súas células. As linfoquinas poden ter moitas funcións, como a atracción doutas células inmunitarias, como os macrófagos e outros linfocitos, a un sitio onde hai unha infección e a súa activación para preparalos para realizar a resposta inmune. Os linfocitos circulantes poden detectar unha concentración moi pequena de linfoquinas e despois moverse seguindo o gradiente de concentración ata onde é necesario desenvolver a resposta inmune. As linfoquinas axudan ás células B a producir anticorpos.
Importantes linfocinas segregadas polas células T axudantes son:
Onoda, 10.000 noites na xungla
Onoda, 10.000 noites na xungla (ONODA 一万夜を越えて); en Onoda, 10 000 nuits dans la jungle, é un filme de 2021 dirixido por Arthur Harari e escrito por Vincent Poymiro, coa colaboración de Bernard Cendron. Está libremente inspirado no libro sobre a vida de Hiroo Onoda. É unha coprodución internacional entre Francia, o Xapón, Alemaña, Bélxica, Italia e Camboxa.
O filme está protagonizado por Yuya Endo no papel de Onoda, un soldado xaponés que se negou a crer que a segunda guerra mundial rematara e continuou loitando nunha remota illa de Filipinas até o ano 1974. Está particularmente inspirado na biografía de 1974 de Cendron e Gérard Chenu Onoda, seul en guerre dans la jungle, nos arquivos de Cendron e nas conversas de Harari con el. Non está baseado nas propias memorias de Onoda, e Harari considera o filme como unha ficción máis ca un filme biográfico.
Estrea
O filme estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes o 7 de xullo de 2021.
Robert W. Julian
Robert W. Julian, nado o 8 de decembro de 1938, é un numismático estadounidense.
Nacionalismo grego
dereita|miniatura|200x200px|[[Bandeira de Grecia.]] O nacionalismo grego (ou nacionalismo helénico) é un movemento nacionalista que defende a unidade dos gregos e da súa cultura. Como ideoloxía, o nacionalismo grego xurdiu e evolucionou en tempos premodernos. Converteuse nun importante movemento a comezos do século XVIII, o cal culminou coa guerra de independencia de Grecia (1821–1829) contra o Imperio Otomán. Pouco despois, converteuse nunha importante ideoloxía en Grecia durante a primeira guerra mundial, cando os gregos, inspirados pola Megali Idea, conseguiron liberar partes de Grecia nas guerras balcánicas, e despois da primeira guerra mundial, ocuparon brevemente a rexión de Smyrna antes de ser recuperada de novo por Turquía.
Robert W. Julian
Traxectoria
Julian acadou un mestrado en Historia dos Estados Unidos e posteriormente, en 1963, unha especialización en Matemáticas na Universidade Purdue, en West Lafayette, Indiana. Desenvolveu a súa carreira profesional como profesor de Matemáticas no ensino decundario en Logansport, no mesmo estado, ata 1994. A partir dese ano pasou a exercer a tempo completo como escritor numismático.
Nacionalismo grego
O nacionalismo grego tamén foi a principal ideoloxía dos dous réximes ditatoriais en Grecia durante o século XX: o Réxime do 4 de agosto (1936-41) e a Ditadura dos coroneis (1967-74).
No presente, o nacionalismo grego segue a ser importante na disputa greco-turca sobre Chipre entre outras disputas (véxase nacionalismo grego en Chipre).
Robert W. Julian
Traxectoria
A súa afección pola numismática comezara xa na súa infancia; aos 11 anos comezou a súa colección de moedas. De formación autodidacta, converteuse nun colaborador habitual con artigos sobre numismática en revistas e xornais especializados como Coin World, Legacy, The Numismatist, Numismatic News, Whitman Numismatic Journal ou Numismatic Scrapbook Magazine.
Tamén foi editor do Journal of the Russian Numismatic Society entre 1999 e 2011.
Entre outras entidades asociativas, Julian é membro da American Numismatic Society, da Central States Numismatic Society, da Royal Numismatic Society e da British Numismatic Society.
Publicacións
Ademais dunha importante cantidade de artigos e colaboracións en diversos xornais e revistas especiaclizados, Julian publicou varios traballos monográficos, entre os que cabe salientar os seguintes:
Parada, Portela, Barro
Parada é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
María Lago Lestón
María Lago Lestón, nada en Muros en 1987, é unha farmacéutica e política galega do BNG.
Traxectoria
Licenciada en Farmacia. Nas eleccións municipais de 2015 ocupou o quinto posto na candidatura do BNG en Muros. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do BNG e foi elixida concelleira. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do BNG e foi elixida alcaldesa grazas a un acordo co PSdeG.
Parada, Perdecanai, Barro
Parada é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Porto Romeu, Perdecanai, Barro
Porto Romeu é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Cristina Calderón
Cristina Calderón Harbán, nada en Róbalo, Illa Navarino, Chile o 24 de maio de 1928 e finada en Punta Arenas o 16 de febreiro de 2022, foi a derradeira falante nativa da lingua yámana, representante de devandita etnia e a única integrante desa cultura que alcanzou a vivir segundo os seus costumes, logo do falecemento da súa irmá Úrsula en 2003, e de Emelinda Acuña o 12 de outubro de 2005 por un ataque ao corazón.
Cristina Calderón foi oficialmente declarada Filla Ilustre da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena. Tamén foi recoñecida polo Consello Nacional da Cultura e as Artes como «tesouro humano vivo» do seu país, no marco da Convención para a Salvagarda do Patrimonio Inmaterial, adoptada pola UNESCO en 2003. Así mesmo, foi nomeada entre as 50 mulleres protagonistas do Bicentenario da República de Chile.
Traxectoria
250px|miniatura|Cesto yámana tecido por Cristina Calderón. Nada en Róbalo o 24 de maio de 1928, nunha choza tradicional mentres acontecía un gran temporal de neve con ventos do sur. O nome de Cristina asignoullo a súa avoa Gertie, quen ademais de ser a parteira "dos antigos" foi a súa madriña. Os seus pais foron Juan Calderón e Carmen Harbán. A liñaxe Calderón é unha familia distinguida na rexión austral, por formar parte dos últimos clans do pobo yámana que practicou as cerimonias iniciáticas desta cultura ancestral.
Cristina Calderón e a súa irmá máis vella Úrsula quedaron orfas de moi nenas. O seu pai Juan Calderón faleceu en 1931. Tres anos máis tarde (en 1934), tamén morreu a súa nai cando Cristina tan só tiña cinco anos.
Tras a orfandade, a educación de ambas as nenas foi asumida por familiares do seu clan: os avós maternos. Porén, ese mesmo ano (1934), apenas pasados uns meses, morreu o avó William Harbán. Trala perda do seu avó, Cristina mudouse a vivir coa súa curmá maior Clara, onde foi feliz os seguintes anos da nenez. Durante esta etapa asimilou paulatinamente a lingua castelá, termos en inglés e a lingua yámana da súa avoa Julia, coa que se comunicaba até os nove anos de idade.
Aos quince anos formou parella con Felipe Garay con quen tivo tres fillos: Miguel, Juan e Eugenio, a quen Garay non chegou a coñecer pois faleceu un mes antes do seu nacemento en 1948. Trala morte do pai dos seus fillos, Cristina quedou na ruína ata que en 1949, decidiu formar novamente parella con "Lucho", un home de ascendencia selk'nam por parte de nai. Lucho levouna a vivir en Estancia Harberton cos seus tres primeiros fillos e o recentemente chegado Mauricio, que naceu no mesmo tempo en que o seu pai morreu dunha enfermidade pulmonar en 1962. En 1964, Cristina decidiu formar parella con Teodosio González ata que faleceu no 2009. Con Teodosio tivo en 1967 a súa filla Lidia.
Nos seus últimos anos, Cristina traballou en cestaría, con xunqueiras que ela mesma colleitaba. Chegou a Vila Ukika e foi a primeira poboadora a dous quilómetros de Puerto Williams. Tivo 9 fillos (7 deles vivos), 14 netos e numerosos bisnetos. Algúns poboadores locais chamábana «Avoa».
Legado familiar
A súa filla Lidia González traballou como monitora no Xardín Étnico de Vila Ukika ensinándolles aos nenos a falar en lingua yámana para que conserven as súas tradicións. Ela foi electa como convencional constituínte en 2021, sendo parte das 155 persoas que escribían a proposta de nova constitución de Chile.
Reprografía
A reprografía (unha combinación das palabras reprodución e fotografía) é a reprodución de imaxes gráficas en soportes físicos (como o papel) mediante métodos eléctricos, electrónicos ou mecánicos, como fotografía e xerografía. Pódese definir como un conxunto de medios e/ou procesos como a fotocopia, a microfilmación, a heliografía, etc.
Tecnoloxía
miniatura|Infografía sobre o funcionamento dunha fotocopiadora.
Unha das tecnoloxías da reprografía é a xerografía, un proceso que utiliza a luz e unha carga eléctrica para transferir imaxes a papel. Este proceso é a base do funcionamento da maioría das fotocopiadoras e impresoras láser.
Importancia
O desenvolvemento da reprografía permitiu un progreso significativo en moitos campos, particularmente na educación, a ciencia e a industria. A posibilidade de facer copias fieis de documentos, diagramas, deseños técnicos, e outros materiais gráficos facilitou enormemente a comunicación e a difusión de información.
Ademais, a reprografía tamén inclúe a dixitalización de documentos físicos, facilitando a súa almacenaxe, busca, e distribución.
Na actualidade, a dixitalización é unha ferramenta esencial para a conservación de documentos históricos e arquivos dixitais.
En relación á súa importancia legal, a reprografía tamén está sometida ás leis de dereito de autoría, e a reprodución de certos materiais pode requirir permiso, a menos que se atope dentro das excepcións permitidas, como o uso educativo.
Os departamentos de reprografía que se atopan en centros educativos e empresas públicas e privadas dispoñen en xeral de equipos de alta tecnoloxía e velocidade para realizar servizos de reprografía en distintos formatos e tipos de papel e en diferentes modalidades de impresión (inxección de tinta, láser, impresión térmica, etc.).
A Boy Called Christmas
A Boy Called Christmas é un filme británico de 2021 dirixido por Gil Kenan a partir dun guión de Ol Parker e Kenan, á súa vez baseado no libro homónimo de 2015 escrito por Matt Haig. O filme estreouse o 26 de novembro de 2021 no Reino Unido, Australia, Nova Zelandia, Francia, Alemaña e a China a través de StudioCanal, mentres que en Netflix estreouse no resto de lugares o 24 de novembro de 2021. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica.
Gran Premio do Reino Unido de 2020
O Gran Premio do Reino Unido de 2020 (coñecido oficialmente como o  Formula 1 Pirelli British Grand Prix 2020) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 2 de agosto de 2020, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a cuarta rolda da tempada de Fórmula 1, a septuaxésima quinta (75ª) edición do Gran Premio do Reino Unido, e a quincuaxésimo sexta (56ª) vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Q1 e Q2
Aínda que había unha 60% de probabilidades de choiva antes da carreira, as tres sesións de cualificación disputáronse en seco. Na primeira quenda, Nicholas Latifi trompeou na súa última volta lanzada, saíndo da lenta da curva 7 (Luffield); o seu tempo anterior só foi suficiente para quedar no último lugar. O seu compañeiro de equipo Williams [George Russell]] está investigado polos comisarios por non desacelerar baixo as bandeiras amarelas. Ao final, os cinco pilotos eliminados na Q1 foron Kevin Magnussen, Antonio Giovinazzi, Kimi Raikkonen, Romain Grosjean e Latifi - como Giovinazzi e Raikkonen non conseguiron pasar da Q1, Alfa Romeo seguiu sendo o único equipo que non alcanzou a Q2 ata ese momento no.
Na Q2 empregáronse dúas estratexias diferentes, cos equipos superiores de Mercedes,  Red Bull, Racing Point e un  Ferrari, o de Charles Leclerc intentando entrar na Q3 co pneumático de composto medio máis adecuado para a carreira, e os outros equipos usando o composto brando. A principios da sesión, o líder do campionato do mundo Lewis Hamilton trompeou* no mesmo lugar que Latifi uns minutos antes. As bandeiras vermellas foron ondeadas, xa que Hamilton deixara de novo cantidades importantes de grava na pista. Despois de reanudarse a sesión, Hamilton e o seu compañeiro de equipo de Mercedes Valtteri Bottas estableceron tempos un segundo mellos que o resto dos participantes. Non todos os que usaron os pneumáticos medios conseguiron chegar á Q3, Alexander Albon de Red Bull e o piloto de substitución de Racing Point Nico Hülkenberg non o lograron. Lance Stroll no décimo lugar e Pierre Gasly no 11º estableceu o mesmo tempo, pero como Stroll o estableceu primeiro, este último no seu AlphaTauri pasou a Q2. Ao final da sesión, os pilotos eliminados foron Gasly, Albon, Hulkenberg, Daniil Kvyat e Russell.
Q3
Foi a 91ª pole position de Hamilton e a súa sétima no circuíto de Silverstone.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Francisca Linconao
Francisca Linconao Huircapán, nada en Padre Las Casas o 18 de setembro de 1958, tamén coñecida como Machi Linconao, é unha machi, xamán da cultura mapuche, defensora dos dereitos humanos e política chilena. Dende 2021, representa ao pobo mapuche da Macrozona Sur nos escanos reservados da Convención Constitucional.
Caso Machi Linconao versus Palermo
En 2008, presentou un recurso de protección á Sociedade Palermo Limitada, de propiedade da familia Taladriz, pola talla ilegal de árbores e arbustos do bosque nativo existente nas ladeiras do Rahue para a plantación de piñeiros. As árbores e arbustos situábanse dentro do Fundo Palermo Mozo, lindeiro coa comunidade de Linconao. A talla afectaba non só o ecosistema senón tamén un menoko, unha zona húmida considerada sagrada. En 2009, a Corte de Apelacións de Temuco sentenciou ao seu favor, a cal foi ratificado pola Corte Suprema. Foi a primeira sentenza en Chile que considerou as disposicións do Convenio 169 da OIT sobre pobos indíxenas.
Caso Luchsinger – Mackay
No ano 2013, foi unha dos mapuche vinculadas ao crime do matrimonio Luchsinger Mackay, polo que foi detida na tarde do mesmo día do incendio onde faleceron Werner Luchsinger e Vivianne Mackay. Foi acusada por terrorismo e tenencia ilegal de armas. Supostamente, unha escopeta foi atopada na súa casa pola policía no medio dunha violación ao seu domicilio. Durante o xuízo, o funcionario que atopou a escopeta no domicilio da Machi nunca declarou no xuízo e non se puido lembrar o seu nome. O Tribunal desestimou os cargos, absolveu á Machi e ordenouse o pago dunha indemnización.
O 1 de marzo de 2016 foi encarcerada e iniciouse un novo proceso xudicial na súa contra polos mesmos cargos. Iniciou unha folga de fame o 22 de decembro de 2016 logo de estar nove meses en prisión preventiva. Catorce días despois, depuxo a súa folga de fame logo de que a Corte de Apelacións de Temuco rebaixase a súa medida cautelar de prisión preventiva a arresto domiciliario.
O 22 de agosto de 2017, o Observatorio para a protección dos Defensores de Dereitos Humanos da Organización Mundial Contra a Tortura (OMCT) e a Federación Internacional de Dereitos Humanos (FIDH), e o Observatorio Cidadán de Chile manifiestaron a súa preocupación por utilizar a Lei Antiterrorista contra os dez comuneiros mapuches e a Machi Francisca Linconao.
O Tribunal de Xuízo Oral no Penal de Temuco absolveu a Linconao o 18 de outubro de 2017. Logo, o 29 de decembro de 2017, a Corte de Apelacións de Temuco anulou esta decisión, ordenando a reapertura do caso. O 10 de maio de 2018 foi absolta por terceira vez de todos os cargos na súa contra.
Postulación á Convención Constitucional
Nas eleccións constituíntes realizada en Chile o 15 e o 16 de maio de 2021, Francisca Linconao obtivo o 7,15% dos sufraxios onde había votos do pobo mapuche, converténdose na candidata con máis votos entre os pobos orixinarios. Desta forma, sería unha das 7 representantes mapuches da Convención Constitucional.
Fuga mortal
Fuga mortal (en Joshua Tree, ou tamén co título Army of One) é un filme estadounidense de 1993 dirixido por Vic Armstrong, escrito por Steven Pressfield e protagonizado por Dolph Lundgren, Kristian Alfonso e George Segal. A maior parte do filme foi rodado nos Ánxeles, Lone Pine, Agua Dulce e no Parque Nacional de Joshua Tree, en California.
Sinopse
O expiloto de carreiras Santee gaña cartos traficando con coches de luxo roubados. Cando el e o seu compañeiro Eddie son detidos nunha das operacións de transporte, a situación escapa do seu control. Prodúcese un tiroteo, no cal tanto Eddie como o policía son asasinados.
Rande, Perdecanai, Barro
Rande é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Ftia
Ftia ou Ftía (en grego, Φθία ou Φθίη ) é unha antiga rexión de Tesalia, no norte de Grecia.
Historia
É a terra natal dos Mirmidóns, que participaron na guerra de Troia baixo Aquiles. Foi fundada por Éaco, avó de Aquiles, e foi a casa de Peleo e a súa muller Tetis, pais de Aquiles e Artemisa.
Menciónao Platón en Critón, quen conta un soño que tivo Sócrates no que unha muller vestida de branco predixo que despois de tres días o vería nos campos de Ftia, o que significa que Sócrates sería executado en dous días (os gregos contaban o día de hoxe como primeiro día, mañá como segundo e o día seguinte como terceiro).
O texto de Platón, á súa vez, é unha referencia ao Canto IX da Ilíada, no que Aquiles, irritado por Agamenón, ameaza con abandonar o campo de batalla e regresar á "Ftia fértil" o terceiro día.
Triabá, Perdecanai, Barro
Triabá é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Nacionalismo grego en Chipre
miniatura|Bandeira dos gregos de Chipre. miniatura|250px|O arcebispo [[Makarios III de Chipre, primeiro presidente do país e considerado o "pai da nación".]] O nacionalismo grego chipriota, tamén coñecido como helenismo chipriota, é un nacionalismo étnico que enfatiza a identidade grega de Chipre, o cal contrasta co nacionalismo grego que aspira a integrar Chipre en Grecia como o seu principal obxectivo. Abandonada a idea da Enosis (unificación de Chipre con Grecia), os nacionalistas grego-chipriotas teñen agora o obxectivo dun estado controlado por chipriotas gregos con estreitas relacións con Grecia, a "nai patria". As diferentes variantes do nacionalismo foron defendidas polo Partido Democrático de centro dereita (DIKO), os Novos Horizontes, os socialistas (EDEK), a igrexa ortodoxa grega de Chipre e elementos nacionalistas dentro do Reagrupamento Democrático de centro dereita (DISY).
A invasión turca de Chipre en 1974 levou a unha inicial marxinación do nacionalismo grego-chipriota e ao conseguinte ascenso do chipriotismo, en oposición ao nacionalismo grego tradicional; porén, a elección de Andreas Papandreou como Primeiro Ministro de Grecia coa súa política de "nacionalizar" o problema de Chipre e a súa visita a Chipre en febreiro de 1982 levou a unha renovación do nacionalismo grego-chipriota. En novembro de 1993, Andreas Papandreu e o presidente de Chipre Glafcos Clerides anunciaron a fusión das políticas exteriores e de defensa gregas e chipriotas, baixo unha nova "Doutrina Espacial Conxunta de Defensa", e en 2004 Chipre converteuse nun membro da Unión Europea, que se consideraba como a mellor alternativa posible a Enosis (o líder turcochipriota Rauf Denktaş chamouno "Enosis pola porta traseira").
Naftali Bennett
Servizo militar
Mobilizado en 1990, integrouse nas forzas de elite das Forzas de Defensa de Israel. Ascendido a comandante, participou en 1996 na ofensiva israelí contra Hezbolá no Líbano. O 18 de abril, mentres a súa unidade estaba sometida a lume de morteiro, ordenou bombardear a aldea de Qana, que albergaba un edificio das Nacións Unidas e numerosos refuxiados, causando a morte de 106 persoas, dos cales 102 eran civís e 4, eran cascos azuis.
Carreira profesional
Licenciado en Dereito pola Universidade Hebrea de Xerusalén, en 1999 trasladouse a Nova York para fundar unha startup, Cyotta. Esta empresa, que estaba especializada na loita contra a fraude en Internet, vendeuna en 2005 por 145 millóns de dólares converténdoo en multimillonario. A súa experiencia empresarial continuou con éxito e a venda da compañía informática israelí Soluto 2013 reportoulle uns 600 000 dólares por ser directivo da mesma.
Traxectoria política
Comezou o seu vieiro político dentro da formación conservadora Likud, sendo xefe de gabinete do entón líder da oposición, Benjamin Netanyahu entre 2006 e 2008. Moi ligado a este dirixente, colaborou na súa campaña nas eleccións internas para a xefatura do partido en 2007 e coordinou a proposta de reforma educativa de Netanyahu. Entre 2010 e 2012 presidou o Consello de Yesha, unha organización que defende os intereses dos colonos israelitas nos territorios ocupados de Cisxordania.
En 2010, xunto con Ayelet Shaked, creou a organización O Meu Israel para o activismo sionista en internet. Entre as iniciativas patrocinadas estaba a de revisar artigos da Wikipedia que presentasen o que consideraban nesgos pro palestinos.
Logo de disputas coa muller de Netanyahu rompeu co Likud e fundou o partido Fogar Xudeu. Este partido idenfícase co xudaísmo ortodoxo e o sionismo conservador. Con el participou por primeira vez nas eleccións de 2013, conseguindo 12 deputados sobre 120. Nas negociacións para formar un goberno, Bennett e o seu grupo apoiaron a Netanyahu como Primeiro Ministro, razón pola que se incorporou como ministro de Industria ao executivo. Aínda que nas eleccións de 2015 o partido tivo un pequeno retroceso, pasando a 8 escanos, Bennett continuou no goberno de Netanyahu, desta volta como responsable de Educación e Diáspora. Baixo a súa orde restrinxíronse as actividades dalgunhas organizacións non gobernamentais nos centros escolares como Breaking the Silence que critican a política do Estado de Israel con respecto os palestinos. miniatura|300x300px|Fotografía do 36º goberno de Israel (xuño de 2021) Sentados, de esquerda a dereita: o primeiro ministro Bennett, o presidente [[Reuven Rivlin e Yair Lapid, ministro de asuntos exteriores. ]]Aínda que logo renunciou a súa esixencia, en 2018 provocou unha crise interna no goberno por pedir a carteira de Defensa. Finalmente, Bennett abandonou Fogar Xudeu e, de novo xunto con Ayelet Shaked, fundou unha nova formación, Yamina (Nova Dereita). Con todo, nas eleccións lexislativas de 2019 erran no seu obxectivo de acadar representación parlamentaria, mais na repetición electoral de xaneiro de 2020 consegue ser escollido dentro dos seis membros da Knesset do seu partido. Como ministro dun novo goberno de Netanyahu meteu presión para ser o responsable de Defensa, sendo nomeado en novembro de 2019 manténdose ata a forma maio de 2020. Nesta xeira destacouse pola implicación das Forzas de Defensa de Israel na xestión da pandemia de covid-19 gañando sona na opinión pública. Cómpre indicar que neses anos, Israel atravesaba unha crise política derivada das investigacións xudiciais sobre casos de corrupción que afectaban a Netanyahu. As revelacións polarizaron á sociedade israelí, unha división que se mostrou nos resultados electorais: os bloqueos parlamentarios dificultaron a formación de gobernos, que, de habelos, eran moi flebles. Isto provocou na repitición de eleccións dúas veces en 2019, en 2020 e 2021. Nese último ano, tras un novo fracaso de Netanyahu, o Presidente de Israel, Rivlin, a quen lle corresponde delegar a un político a formación de goberno, propuxo ao opositor Yair Lapid a exploración dunha maioría parlamentaria. Lapid logrou un pacto que incorporará ao goberno a unha coalición diversa de partidos (dende a extrema dereita ata representantes da minoría árabe) e que fará que o cargo de Primeiro Ministro rote entre Bennett e Lapid.
Primeiro Ministro
O 13 de xuño de 2021 a Knesset, logo dunha sesión con varios altercados verbais, deulle a confianza a Bennett como Primeiro Ministro de Israel, poñendo fin a 12 anos de goberno continuo de Benjamin Netanyahu. Na votación, Bennett logrou o apoio de 60 deputados fronte os 59 que votaron contra el e unha abstención.
Nos primeiros días como xefe do goberno tivo unha polémica co seu precedecesor, Benjamin Netanyahu, quen demorou, por semanas, a súa saída da residencia oficial do Primeiro Ministro na rúa Balfour de Xerusalén. Ademais, nun dos seus primeiros consellos de ministros alertou á comunidade internacional de retomar as negociacións sobre o programa iraniano de enerxía nuclear, tachando á República Islámica de Irán de "réxime de verdugos".
A difusión da variante delta de covid-19 obrigou a que se tomaran novas medidas restritivas en Israel, deste xeito o goberno de Bennett reforzou o control no aeroporto internacional Ben Gurión, a supervisión das corentenas e potenciar a vacinación dos adolescentes para atallar os gromos nos centros educativos. Ademais, o goberno anunciou a doazón de, polo menos, un millón de doses da vacina desenvolvida por Pfizer contra o coronavirus a Palestina, se ben as autoridades palestinas rexeitaron o ofrecemento alegando que estaban prontas a caducar, establecéronse negociacións para retomar o acordo.
Paco Casal
Francisco "Paco" Casal, nado en São Paulo o 7 de agosto de 1954, é un empresario uruguaio, de ascendencia galega, vencellado ao mundo do fútbol. Tras unha discreta carreira como futbolista, gañou fama na representación de xogadores, chegando a ser un dos maiores representantes de toda América do Sur e unha das figuras máis influentes do fútbol uruguaio. É propietario da empresa Tenfield e da canle de televisión GolTV.
Traxectoria
Naceu na cidade brasileira de São Paulo, sendo fillo de emigrantes galegos. Con sete meses a súa familia instalouse en Montevideo, onde seu pai traballou como almaceneiro.
Naftali Bennett
Primeiro Ministro
Logo da invasión rusa a Ucraína, Israel mostrou moito tino inicialmente nas súas posicións. O primeiro ministro Bennett, nun primeiro momento, evitou declaracións e asegurou asistencia humanitaria a Ucraína. Esta actitude foi criticada nas mobilizacións cidadás contra a ofensiva e o goberno de Bennett condenou na ONU a invasión. Ofrecéndose a mediar no conflito, o 5 de marzo de 2022, Bennett, trasladouse en viaxes oficiais a Moscova e a Berlín para tratar con Vladimir Putin e Olaf Scholz, e mantivo conversas telefónicas con Volodymyr Zelenskyi e Emmanuel Macron. Algúns medios de comunicación de Israel afirmaron que Bennett nas súas conversas con Zelenskyi aconsellou aceptar os termos de Rusia, algo posteriomente negado por ambas partes.
Paco Casal
Como futbolista
Formouse na canteira do Defensor e foi recolledor de balóns no estadio Centenario, onde realizou os seus primeiros negocios no fútbol sendo aínda un neno. Nunha final da Copa Libertadores entre o Estudiantes e o Palmeiras, aceptou diñeiro de Carlos Bilardo para atrasar a reposición dos balóns que saían fóra se o equipo arxentino ía gañando. Máis tarde, despois dun partido entre Peñarol e Santos, conseguiu un autógrafo de Pelé e replicou a sinatura da estrela brasileira para vender medio cento de copias como se fosen a verdadeira.
Naftali Bennett
Primeiro Ministro
Doutra parte, durante o seu mandato, Europa procurou chegar a un acordo con Israel para reducir a súa dependencia enerxética de Rusia. Así, Naftali Bennett asinou un memorando de entendemento con Ursula von der Leyen para que Israel subministrase gas natural a Unión Europea a través de Exipto.
Paco Casal
Como futbolista
Chegou ao primeiro equipo de Defensor, co que debutou na Primeira División. Disputou só catorce partidos co primeiro equipo, e en xuño de 1975, con 19 anos, foi traspasado ao Atlético Madrid, co que non chegou a debutar en partido oficial, sendo cedido ao Racing de Santander.
A continuación regresou ao Uruguai, fichando polo Nacional de Montevideo, co que tampouco chegou a xogar oficialmente. Pasou logo polo Vasco da Gama do Brasil, onde tampouco xogou, e polo Fénix da capital uruguaia, antes de poñer fin á súa carreira en 1981.
Naftali Bennett
Vida privada
Vive coa súa dona e os seus catro fillos en Ra'anana (a uns 20 quilómetros ao norte de Tel Aviv). Ela era secular, mais agora observa o shabat xudeu e cumpre coas leis relixiosas con respecto á comida kosher. Como os seus irmáns, Naftali é practicante do xudaísmo ortodoxo moderno. Por este motivo é o primeiro Primeiro Ministro de Israel que leva de xeito cotián a kipá. Logo da súa elección como Primeiro Ministro, a familia Bennett manifestou a súa vontade de seguir a vivir en Ra'anana trasladándose co pai só nos actos protocolarios e na fin de semana
Paco Casal
Empresario
En 1980, militando aínda no Vasco da Gama, tivo a oportunidade de negociar o pase do seu amigo Juan Ramón Carrasco. Posteriormente vendeu a Rodolfo Rodríguez aos Santos do Brasil, comezando da súa carreira como representante de xogadores de fútbol.
A fins da década do oitenta negociou xa os traspasos de importantes xogadores como Carlos “Pato” Aguilera, Antonio Alzamendi, Rubén Sosa, Enzo Francescoli, Hugo De León ou Nelson Gutiérrez, e nas seguintes décadas fixo o mesmo con futbolistas como Sebastián Abreu, "Manteca" Martínez, Fabián Canobbio, Álvaro Recoba, Gastón Pereiro ou Cristian Rodríguez.
Dereitos televisivos
En 1998 co obxectivo de competir polos dereitos televisivos do fútbol uruguaio, creou xunto cos seus exrepresentados Enzo Francescoli e Nelson Gutiérrez a empresa Tenfield. Deste xeito realizou a súa primeira incursión na industria do entretemento, xerando un cambio no mundo do fútbol uruguaio e unha nova fonte de ingresos para os clubs do país.
Tamén obtivo os dereitos da selección uruguaia por medio dun precontrato asinado pola Asociación Uruguaia de Fútbol, a mercadotecnia (incluíndo indumentaria), e mesmo participou da organización de amigables da selección celeste. A partir de 1999, a canle VTV de Tenfield empezou a transmitir os encontros de cada xornada do fútbol uruguaio e os partidos de eliminatoria.
GolTV
En 2002 fundou GolTV, unha canle concibida para transmitir programas e eventos de fútbol a nivel local. Con todo, dende 2005 a cadea expandiuse por Latinoamérica e conseguiu os dereitos para transmitir numerosos eventos.
En 2013 GolTV comprou os dereitos do fútbol peruano, explotándoos nun consorcio coa multinacional española Telefónica. Tres anos despois fixo o mesmo en Venezuela e en 2017, tamén accedeu á televisación do fútbol ecuatoriano. Desta forma constituíuse na primeira empresa de medios do Uruguai con presenza en varios países de América.
Nacionalismo han
miniatura|241x241px|Os territorios reivindicados polo nacionalismo han. O nacionalismo han é unha ideoloxía política que defende os intereses dos han, o grupo étnico dominante na China, Taiwán, Hong Kong, Singapur e Macau, así como grupo minoritario en numerosos países de todo o mundo. O nacionalismo han, como ideoloxía política, é usado para glorificar ao pobo han e a súa unicidade durante historia. A miúdo é relacionado co nacionalismo chinés.
Os nacionalistas han coidan que a influencia actual de occidente rebaixou o desenvolvemento dos costumes culturais propios da China e, como tal, converteuse en fundamental para liderar o crecente movemento tradicionalista, que comezou en 2001. Os participantes reúnense tanto en liña como en persoa en cidades de toda a China para revitalizar a súa visión utópica do auténtico "Gran Han" e a correspondente "China real" a través do vestido étnico pseudotradicional, o ritual confuciano reinventado e o sentimento anti-estranxeiro. A miúdo séguese coa idea de que os han son o centro da humanidade e reavivou a idea do machismo cultural e racial. Este fenómeno foi chamado han centrismo por Thayer e Friend.
Esferas de pedra de Costa Rica
As esferas de pedra de Costa Rica son unha variedade de máis de 300 petroesferas en Costa Rica, no delta do Diquís e na Illa do Caño. Localmente, tamén se coñecen como bólas de piedra (literalmente bólas de pedra). As esferas son comunmente atribuídas á extinta cultura Diquís, e ás veces denomínanse Esferas do Diquís. Son as esculturas de pedra máis coñecidas da zona istmocolombiana.
Pénsase que foron colocados en liñas ao longo do achegamento ás casas dos xefes, pero o seu significado exacto segue sendo incerto.
As Escavacións Arqueolóxicas de Palma Sur son unha serie de escavacións dun xacemento situado na parte sur do país, coñecido como o Delta do Diquís, e centráronse nun xacemento coñecido como "Finca 6". Os achados arqueolóxicos remóntanse ao período de Aguas Buenas (300–800 EC) e ao período Chiriquí (800–1550 d.C.).
En xuño de 2014, os asentamentos do cacicado precolombiano con esferas de pedra do Diquís foron engadidos á lista da UNESCO do Patrimonio da Humanidade. En xullo de 2014, aprobouse un proxecto, que fora proposto en 2011, para declarar as esferas un símbolo nacional do país.
Segundo a hipótese dalgúns arqueólogos, as esferas poderían representar sistemas solares ou simplemente estar inspiradas en varias etapas do sol e da lúa vista a simple vista, incluídos o nacemento e posta do sol e medias lúas.
Descrición
thumb|Varias esferas de pedra do Diquís expostas no Museo Nacional de Costa Rica. Para efectos de comparación, a imaxe da parede mostra o diámetro da esfera de pedra máis grande rexistrada, 2,66 m.
As esferas varían de tamaño desde uns poucos centímetros ata máis de 2 m. de diámetro e pesan ata 15 toneladas. A maioría está esculpida a partir de gabro, o equivalente en gran groso do basalto. Hai unha ducia máis ou menos feitas con pedra calcárea rica en cunchas e outra ducia feita con arenisca.
Parece que es fixeron martelando pedras naturais con outras rochas e despois pulíndoas con area. O grao de acabado e precisión de traballo varía considerablemente. O gabro procedía de sitios nos outeiros, a varios quilómetros de distancia de onde se atopan as esferas rematadas, aínda que algunhas esferas inacabadas quedan nos outeiros. Úsanse para decoración.
Configuración xeográfica e localización
O sitio arqueolóxico de Palmar Sur atópase na parte sur de Costa Rica, coñecida como Delta do Diquís, e na parte máis meridional da provincia de Puntarenas. O Delta do Diquís defínese como a chaira aluvial cos límites xeográficos da Fila Grisera ao norte e ao leste, o Océano Pacífico ao oeste e as montañas de Osa que comprenden o límite sur.
O sitio está situado en Palmar Sur, ao sur de Costa Rica. O xacemento está situado nunhas 10 hectáreas de propiedade que antes era propiedade da United Fruit Company na chaira aluvial do río Térraba.
Descrición do sitio
thumb|Esfera de pedra in situ no xacemento arqueolóxico Leira 6
O xacemento arqueolóxico da Leira 6 datouse no período Aguas Buenas (300-800 d.C.) e no período Chiriquí (800-1550 d.C.). Era un recinto multifuncional que albergaba un asentamento e un cemiterio, e no lugar tamén se atopan restos de arquitectura e escultura monumentais. A arquitectura monumental consta de dous túmulos construídos con muros de contención feitos de pelouras e recheos de terra. O xacemento contén varios lugares onde se atopan grandes esferas de pedra in situ. Ademais, dado que moitas das esferas de pedra da rexión retiráronse dos seus lugares orixinais e serven de decoración paisaxística, o sitio converteuse nun lugar de almacenamento para as esferas que foron devoltas ao Museo Nacional. Un dos pobos limítrofes á leira 6 tamén tiña esferas. Chamábanse "zanahoriagas", pola súa forma máis ovalada.
Historia precolombiana
Crese que as pedras creáronse por primeira vez ao redor do ano 600, a maioría datan despois do ano 1000, pero antes da conquista española. O único método dispoñible para datar as pedras esculpidas é a estratigrafía, pero a maioría das pedras xa non están nos seus lugares orixinais. A cultura das persoas que as fixo desapareceu despois da conquista española.
Historia posterior ao contacto
thumb|Vista do sitio arqueolóxico Leira 6. As esferas descubríronse na década de 1930 cando a United Fruit Company estaba despexando a selva para as plantacións de plátanos. Os obreiros apartáronas con excavadoras e equipos pesados, danando algunhas esferas. Ademais, inspirados en historias de ouro escondido, os obreiros comezaron a perforar buratos nas esferas e abrirlas con cartuchos de dinamita. Varias das esferas foron destruídas antes de que interviñesen as autoridades. Algunhas das esferas dinamitadas foron reensambladas e actualmente están expostas no Museo Nacional de Costa Rica en San José. A colección do Museo Nacional de Costa Rica está formada por seis das esferas. Moitas esferas tamén acabaron como decoración do céspede para moitos cidadáns ticos.
A primeira investigación científica das esferas levouse a cabo pouco despois do seu descubrimento por Doris Stone, filla dun executivo de United Fruit. Esta publicouse en 1943 en American Antiquity, atraendo a atención de Samuel Kirkland Lothrop do Museo Peabody na Universidade de Harvard. En 1948, el e a súa muller intentaron escavar un xacemento arqueolóxico non relacionado na rexión norte de Costa Rica. En San José coñeceu a Doris Stone, que dirixía o grupo cara á rexión do Delta do Diquís, no suroeste ("Val do Diquís" refírese ao val do baixo Río Grande de Térraba, incluíndo as cidades do Cantón de Osa de Porto Cortés, Palmar Norte, e Sierpe ) e proporcionoulles valiosos sitios de escavación e contactos persoais. Os achados de Lothrop publicáronse en Arqueoloxía do Delta do Diquís, Costa Rica 1963.