cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juventudes Socialistas Unificadas
Antecedentes
O que achegou á FJS e á UJCE a partir do verán de 1934 foron as accións colectivas nas que participaron conxuntamente para facer fronte á «ameaza fascista» pero sobre todo foi o asasinato de dous membros das súas organizacións en enfrontamentos con falanxistas: Juanita Rico, membro da FJS, o 10 de xuño de 1934; e Joaquín de Grado, dirixente da UJCE, o 29 de agosto. O asasinato de Joaquín de Grado produciuse un día despois de que o goberno radical-cedista de Ricardo Samper aprobara un decreto no que se prohibía a militancia política aos menores de 16 anos e aos de menos de 23 sen o consentimento dos seus pais. Dous meses antes, logo do asasinato de Juanita Rico, aprobara outro decreto que prohibía «os grupos en formación con insignias, bandeiras, emblemas» en Madrid e arredores.
O enterro de Gago o 31 de agosto constituíu un punto de inflexión no achegamento entre a FJS e a UJCE. Ambas organizacións, xunto coas Juventudes Libertarias, fixeron un chamamento conxunto para que se asistise ao seu enterro como «homenaxe a todos os militantes obreiros asasinados». Durante o acto desfilaron conxuntamente as xuventudes socialistas e comunistas uniformadas e encabezaron o cortexo dirixentes de ambas organizacións (os discursos os pronunciaron membros da UJCE pero tamén interviu un militante das xuventudes socialistas de Madrid). Despois desa data foron aumentando os actos convocados conxuntamente polas dúas organizacións. O 14 de setembro celebraron un en protesta polo decreto do goberno que limitaba a militancia xuvenil, no que tamén interviron dirixentes do PSOE e do PCE.
Na folga xeral revolucionaria de 1934 as dúa organizacións xuvenis tiveron unha participación moi importante (chegouse a dicir que a xuventude fora «a vangarda do proletariado en Octubro»). Logo do seu fracaso representantes da FJS e da UJCE reuníronse en Madrid o 1 de novembro. A FJS informou dun manifesto que elaborara no que se facía un chamamento a reconstituír a unidade do movemento xuvenil internacional sobre novas bases e a que todas as organizacións xuvenís obreiras políticas (é dicir as do PCE, da ICE y do BOC) ingresaran na FJS para lograr así unha única organización xuvenil. Xustificábao dicindo que a FJS estaba «en mellores condicións que calquera outra forza para realizar a unidade no noso seo» e que nela «non queda nin unha fracción reformista». Pero no se chegou a ningún acordo, excepto o de potenciar as Alianzas Obreiras que se formaran en Outubro.
En 1935 a radicalización da FJS continuou e apoiou incondicionalmente á esquerda socialista revolucionaria encabezada por Francisco Largo Caballero fronte ao sector "centrista" reformista liderado por Indalecio Prieto (só un sector minoritario da FJS apoiaba as posicións de este último e opúñase á «bolchevización» del PSOE). En marzo fixo público un manifesto no que ratificaba «o seu fervente desxeo de seguir loitando polo triunfo da ditadura do proletariado, levando a súa combatividada ata aniquilar a fracción reformista dentro das Juventudes e do Partido», á que facía responsable do fracaso de Octubre. Chegou a propoñer a «depuración» do PSOE coa «expulsión do reformismo e a eliminación do centrismo na dirección». Así mesmo opúxose a formar unha coalición electoral cos republicanos de esquerda e defendeu, ao igual que o sector caballerista, as Alianzas Obreiras como «organismos que preparasen a insurrección». A FJS consideraba ao PSOE como «o partido bolchevique do noso país» (polo que o PCE debía integrarse nel) e, por tanto, o único co que tiña que tratar a Internacional Comunista.
O proceso de confluencia víuse facilitado pola resolución do VII Congreso da Internacional Comunista (ou III Internacional) celebrado en Moscú en agosto de 1935 que poñía fin á doutrina do «socialfascismo» e que avogaba pola formación de Fronte Populares antifascistas integrados por comunistas, socialistas e forzas «burguesas» democráticas. Só un mes despois as Juventudes Socialistas de Valencia xa pedían que se activaran «as conversas para chegar a unha intelixencia coa III Internacional» e que a FJS «se dirixa aos camaradas comunistas expoñéndolles a conveniencia de reunir ou fundir nun so organismo nacional xuvenil os actuais», aunque siguieron oponiéndose a la coalición con los republicanos de izquierda (Santiago Carrillo en una carta a Margarita Nelken escrita desde la cárcel le había dicho que sin «el frente previo de la clase obrera» no podía «haber una alianza con la burguesía»). A finales de septiembre y principios de octubre se celebró el VI Congreso de la Internacional Juvenil Comunista (IJC) al que asistió como delegado de la FJS José Laín, que estaba exiliado en Moscú desde la Revolución de Octubre. En noviembre era la Juventud Socialista Madrileña la que defendía la entrada en la Internacional Comunista, lo que implicaba la ruptura con la IOS, que no se había solidarizado con los socialistas españoles a diferencia de la ayuda prestada por la URSS a los unitarios Comités de Ayuda a los Presos. Según los jóvenes socialistas madrileños habían «desaparecido las causas que dificultaban nuestro ingreso» —la subordinación de las secciones nacionales a Moscú— y era «el único medio de consecución de la unidad política [obrera] en nuestro país». Añadían que aceptaban plenamente «la organización de la conquista del Estado sobre las bases de la Revolución Rusa» (es decir, la dictadura del proletariado).
Fronte Popular
O 15 de xaneiro de 1936 se constituíse a Fronte Popular. O PSOE asinou o pacto tamén en nome da FJS que ata decembro do ano anterior no aceptara a coalición cos republicanos de esquerda. Logo de ser presionada pola a caballerista do PSOE, xustificou o seu cambio de posición pola «obligación de intentar salir a través de ella [la victoria en las elecciones] de esta dolorosa situación» (en referencia a la amnistía de los presos de Octubre), pero especificando que non renunciaba aos seus obxectivos: «revolución e ditadura do proletariado». O presidente da FSJ dende o congreso celebrado en abril de 1934 Carlos Hernández Zancajo e o vogal da súa executiva Leoncio Pérez foron os que máis resistencia opuxeron. O secretario xeral Santiago Carrillo foi máis flexible. Nas eleccións xerais de febreiro, e tras una dura y enconada campaña, la coalición de izquierdas obtuvo la mayoría de diputados en las Cortes, y empezó a aplicar su programa político. Desde hacía tiempo se venía urgiendo a la unificación de los movimientos juveniles del Partido Socialista Obrero Español (PSOE) y del Partido Comunista de España (PCE), una idea especialmente acariciada por el líder socialista Francisco Largo Caballero. Lo que Largo Caballero pretendía era incorporar a las juventudes comunistas en las juventudes socialistas (que contaban con muchos más militantes), como ya lo había hecho con el pequeño sindicato comunista integrado en la Unión General de Trabajadores (UGT) cuya dirección ostentaba. En marzo de 1936 delegaciones de ambas organizaciones juveniles celebraron una reunión en la que acordaron las bases para la unificación, y a comienzos de abril finalmente se fusionaban la Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE) y las Federación de Juventudes Socialistas (FJS), dando lugar a las nuevas "Juventudes Socialistas Unificadas" (JSU). Las bases de unificación aprobadas por la FJS y la UJCE en marzo no contenían ninguna referencia al Frente Popular. De hecho durante el proceso de unificación a nivel local y regional surgieron tensiones en ocasiones porque los jóvenes socialistas, como los de Valencia, atacaban al gobierno y rechazaban el mantenimiento del Frente Popular (seguían insistiendo en la formación de las Alianzas Obreras para la toma del poder), de lo que se quejaron los jóvenes comunistas a la Comisión Nacional de Unificación.
O domingo 5 de abril de 1936 tivo lugar o «mitin de unificación proletaria», o primeiro acto público da renovada organización xuvenil, na praza de toros de Las Ventas de Madrid. Máis de 6 000 mozos uniformados desfilaron ordenadamente polo redondel da praza. A continuación tomou a palabra Largo Caballero, que presidiu o acto. Tamén falou un representante comunista e o secretario xeral da nova organización. Entre as palabras que Largo Caballero pronunciou, destacaron as seguintes (ao final do seu discurso recomendou serenidade á saída do acto, para evitar -dixo- as provocacións):
Porén, coa JSU ocorreu xusto o contrario do que pretendía Largo Caballero —que era absorber ás xuventudes comunistas coa vista posta na integración do PCE para formar o "partido único do proletariado" baixo dirección socialista— pois a JSU caeu na órbita comunista debido a que o grupo que dirixía as Juventudes Socialistas, e en primeiro lugar o seu secretario xeral, Santiago Carrillo, estábanse pasando ao PCE, o que formalizaron nada máis iniciada a guerra civil española. Tiñan asumido a estratexia formulada pola Internacional Comunista de formar un "único partido do proletariado" pero baixo dirección comunista. Así o manifestou Santiago Carrillo nun discurso pronunciado aos mozos da nova organización no momento da unificación:
As bases acordadas polas dúas delegacións coa dirección da Internacional Juvenil Comunista (IJC) en Moscú eran no esencial: Defensa diaria dos intereses da xuventude traballadora; educación no marxismo-leninismo e o internacionalismo proletario; e capacitación dos mozos obreiros para fortalecer e desenvolver a organización e loitar na vangarda da xuventude, agrupándoa contra o fascismo e pola vitoria do socialismo.
Pouco despois de que se fundara a JSU, en Barcelona fundáronse as Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña (JSUC), que con tempo se convertiu na sección catalá das JSU. Uns meses despois as JSUC pasaron a estar emparentadas co Partido Socialista Unificado de Cataluña (PSUC), creado en xullo de 1936.
No ámbito exterior, a JSU ingresou na Internacional da Xuventude Socialista (IXS) cunhas condicións previas encamiñadas ao achegamento entre a Internacional Juvenil Comunista (IJC) e a IJS. Pero a pesar do ingreso da JSU na IXS, as relacións coa IJC, lonxe de diminuir, intensificáronse. Para a Internacional Comunista, a experiencia unitaria da JSU en España convertiuse nunha referencia para as perspectivas de absorción da IJS pola IJC.
As Juventudes Socialistas Unificadas en Galicia
En Galicia contaron co periódico de Ferrol ¡Alerta!'' como órgano de propaganda.
Guerra civil
Durante o período previo ao golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 moitos membros das JSU estiveron adscritos á Milicias Antifascistas Obreras y Campesinas (MAOC), la milicia paramilitar creada por el PCE, en la cual recibieron entrenamiento militar básico. Ya en la contienda, muchos antiguos militantes de las JSU formarían los cuadros militares del Ejército Popular de la República.
Tras el comienzo de la guerra, las JSU iniciaron un período de fuerte crecimiento (llegando a agrupar a cerca de 250.000 afiliados pocos meses después de iniciada la guerra) que se combinó con una actividad política y en una importancia crecientes en la organización militar del Gobierno republicano: llegaron a formar sus propios batallones entre las fuerzas leales a la República, que posteriormente se distinguieron particularmente en la defensa de Madrid. Las aportaciones de la JSU también fueron claves en la conformación del Ejército Regular Popular y en la coordinación juvenil. Un número significativo de sus miembros llegaron a integrarse en el llamado "Quinto Regimiento". Antiguos militantes del JSU, como fue el caso de Manuel Tagüeña, posteriormente se convertirían en destacados oficiales del Ejército Popular de la República (Tagüeña llegó a mandar el XV Cuerpo de Ejército).
Por otro lado, a influencia comunista sobre a organización foi cada vez maior. Varios meses despois da fundación da JSU e despois do comezo da guerra, boa parte da dirección das xuventudes, incluíndo ao seu entón Secretario Xeral, Santiago Carrillo, afiliáronse ao PCE. Que as JSU se habían convertido en realidad en las juventudes del PCE se pudo comprobar en la «Conferencia Nacional de la Juventud» que se celebró en Valencia en enero de 1937, y que vino a sustituir al Congreso Nacional de Unificación previsto en los acuerdos de marzo de 1936 y que nunca llegaría a celebrarse debido a la guerra. En esa Conferencia se «fijó la política y forma de organización que, con escasas variaciones, la JSU mantendría durante toda la guerra» y que coincidía con la política defendida por el PCE. Así se aprobó continuar con la estrategia frentepopulista de defensa de la república democrática y de abandono del objetivo inmediato de establecer una república socialista («la revolución se hace en estos momentos acatando la autoridad única del goberno del Frente Popular», se acordó) y la JSU se definió como «juventud gubernamental», «la juventud que lucha por sostener al gobierno», «que está dispuesta a hacer todos los sacrificios para que el Gobierno obtenga rápidamente la victoria», «porque mientras antes en el gobierno estaban los enemigos de la libertad del pueblo», ahora estaban «los auténticos, los verdaderos representantes de las masas populares españolas». «Los que combaten al gobierno del Frente Popular son nuestros enemigos».
As teses aprobadas na Conferencia de Valencia non foron aceptadas polo sector socialista caballerista de la organización, con Carlos Hernández Zancajo al frente, que acusou á dirección da JSU de acabar con el «espíritu marxista» y con el carácter obrero de la organización y reclamó la vuelta a la estrategia revolucionaria de la FJS anterior a la unificación. Los caballeristas consideraban que lo aprobado en Valencia suponía que la JSU «deja de ser marxista, deja de ser revolucionaria, deja de luchar contra la burguesía y deja arrinconada la dictadura del proletariado». Zancajo, para quien «la revolución es carne de la guerra» y «la guerra está fundida con el proceso revolucionario», llegó a afirmar que si se hubiera formado un «frente obrero», en lugar de un Frente Popular, «se hubieran dado las cosas en nuestro país de otra manera».
En agosto de 1937 creouse a Alianza Juvenil Antifascista, formada pola xuventude de Unión Republicana (UR), a xuventude de Izquierda Republicana (IR), a xuventude de Izquierda Federal, a UFEH, a Juventud Sindicalista, as Juventudes Libertarias (JJLL) e as JSU. No otono de 1938, distintos sectores socialistas, disconformes coa influencia cada vez maior que exercían os comunistas sobre a JSU, cuestionaron o carácter unitario da organización e intentaron atraela ao campo de influencia do PSOE.
Posguerra
Trala derrota na guerra, en 1939, a JSU se vio sometida, como el resto de organizaciones republicanas, a la persecución, el encarcelamiento y el fusilamiento de sus militantes e cadros por parte de las nuevas autoridades franquistas. Miles de jóvenes españoles, muchos de la JSU, pasaron a los campos de concentración del norte de África y de Francia: en estos años la organización se planteó como objetivo prioritario salvar de la represión a los jóvenes, además de participar activamente en la lucha guerrillera en España a través, por ejemplo, de sus dos divisiones del maquis.
Desintegración
Desde los últimos meses de la guerra, na rama máis próxima ao PSOE empezaron a plantearse a necesidade de desvincularse da JSU, cada vez más influenciada por el PCE. Xa o 10 de marzo de 1939, vinte días antes da fin oficial da contenda, formouse en Madrid un embrión de recuperación da Juventud Socialista de España. A celebración en Francia do I Congreso da Juventud Socialista de España (JSE) trala guerra supuxo o inicio do abandono socialista das JSU, que se iría consolidando durante a década de 1950 mediante o restablecemiento e fortalecemiento por parte do PSOE da súa propia organización juvenil, la JSE.
Ao abandono socialista habría que sumar la progresiva integración de cuadros de la JSU en el Partido Comunista de España, aumentando más aún la influencia y dominio de este sobre la organización.
Andrew M. Allen
Andrew Michael "Andy" Allen, nado en Filadelfia (Pensilvania), o 4 de agosto de 1955, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-46, STS-75 e STS-62.
Traxectoria
Allen graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Villanova en 1977 e é máster en administración de empresas pola Universidade de Florida en 2004.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1987, participando nas misións STS-46, STS-75 e STS-62 e pasando un total de 37,68 días no espazo. Allen retirouse da NASA en outubro de 1997.
Marta Soliño
Marta Soliño Rodríguez, nada en Vigo en 1998, coñecida polo seu nome poético de Male di Miele, é unha instagrameira e poeta galega.
Traxectoria
Licenciada en Publicidade e Relacións Públicas pola Universidade Complutense de Madrid (realizou un erasmus na Universidade Libre de Bruxelas), na Universidade da Coruña realizou un mestrado de xornalismo avanzado multiplataforma. Empezou a escribir con 17 anos poesía nun blog, xa co pseudónimo de Male di Miele. En 2019 muda de medio e pasa ao Instagram, onde consegue acadar un importante éxito. A repercusión dos poemas que publica en Instagram (650 000 seguidores en 2021 ) fai que lle publiquen en 2020 o seu primeiro libro en papel.
Selección de fútbol de Serbia e Montenegro
A selección de fútbol de Serbia e Montenegro (Фудбалска репрезентација Србије и Црне Горе, Fudbalska reprezentacija Srbije i Crne Gore) foi a selección nacional de fútbol da unión política que representaba Serbia e Montenegro. Estaba controlada pola Asociación de Fútbol de Serbia e Montenegro (Фудбалски савез Србије и Црне Горе, Fudbalski savez Srbije i Crne Gore). Durante once anos, emtros o estado se chamou República Federal de Iugoslavia, o equipo foi coñecido como selección de fútbol da FR Iugoslavia (Фудбалска репрезентација СР Југославије, Fudbalska reprezentacija SR Jugoslavije). O nome mudou en febreiro de 2003 cando o nome do estado pasou a ser Serbia e Montenegro.
En 2006, Montenegro declarou a súa independencia de Serbia, polo que o equipo pasou a ser a o 28 de xuño de 2006. Para representar ao novo estado, foi creada a. Así, a selección de Serbia mantivo o historial e rexitros da selección anterior. Aínda que politicamente Serbia e Montenegro non estaba considerado como o estado sucesor da antiga Iugoslavia, a FIFA e á UEFA consideran que Serbia e Montenegro (e por tanto Serbia) é a única sucesora directa da, polo que reteñen os seus logros e títulos.
A Pontepedra, Cabaleiros, Tordoia
A Pontepedra é un lugar da parroquia de Cabaleiros no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 400 habitantes (199 homes e 201 mulleres).
É a capital do concello.
Antonio Lage Méndez
José Antonio Lage Méndez, nado en Celeiro (Viveiro) en 1928 e finado na mesma vila en maio de 2020, máis coñecido como Antón da Amora, foi un patrón de pesca galego, pioneiro en ir á pescada do Gran Sol.
Traxectoria
Fillo do republicano Manuel Lage Vieiro e Carmen Méndez Vizoso. A súa labor como descubridor de caladoiros foi un fito para a frota galega e o porto de Celeiro. Coñecido pola defensa dos navíos galegos na guerra das 200 millas capitaneando o barco Nemesia Santos, polas incursión nos mares do Sur co Acacio Vale e co Catalina nos caladoiros do norte. Naufragou ata en tres ocasións. Tivo un papel heroico mandando o Colindres no rescate de embarcacións e mariñeiros na galerna de 1961, que describen os historiadores coma Hixinio Puentes. Con forte compromiso social local, loitando polos dereitos dos mariñeiros, a protección da Ría de Viveiro ou estivo vencellado á creación da Asociación de Veciños de Celeiro.
Pigface
Pigface é un supergrupo estadounidense de rock industrial formado no ano 1990 por Martin Atkins e William Rieflin.
Historia
Pigface formouse a partir da xira de Ministry The Mind is a Terrible Thing to Taste, da cal saíu o álbum e vídeo ao vivo In Case You Didn't Feel Like Showing Up. Para a xira Al Jourgensen trouxo a Atkins, Nivek Ogre e Chris Connelly. Na xira tamñén participou Rieflin, batería habitual de Ministry na época. Aínda que Atkins gozou coa dinámica de tocar cun segundo batería, sentía que a formación era capaz de facer algo máis do que estaba a facendo, sendo chamados fercuentemente "unha banda de versións de Ministry". Unha vez rematada a xira, Atkins e Rieflin decidiron continuar traballando xuntos e recrutaron a varios dos seus compañeiros. Pigface naceu coa intención de manter un tipo de colaboración onde músicos con mente experimental puidesen participal, moitos dos cales, sobre todo ao pincipio, gravaran para o influente selo industrial Wax Trax! Records.
Trent Reznor foi tamén un dos primeiros colaboradores, antes de que Nine Inch Nails se convertese nun nome familiar. "Suck", co-escrita e cantada por Reznor, foi un éxito no underground, e Reznor posteriormente regravou o tema para o EP Broken.
En 2009 Full Effect Records, un selo baseado en Detroit, anunciou a fichaxe de Pigface. O seu álbum 6, unha colección de cancións gravadas durante os cinco anos anteriores, publicouse pouco despois do anuncio. A diferenza dos seus anteriores lanzamentos, a banda non realizou ningunha xira para promocionar o álbum.
Tras unha pausa de sete anos, Pigface regresou para dous concertos en Chicago en novembro de 2016. O primeiro foi un concerto de ensaio en Reggie o día 24 de novembro, e no día seguinte a banda tocou no House of Blues. Nas dúas actuacións actuaron varios dos primeiros membros da banda, ademais de tocar Lesley Rankine, En Esch, Mary Byker, Curse Mackey, Dirk Flannigan e Fallon Bowman.
Varias bandas relacionadas con Pigface, todas elas con Martin Atkins como membro común, publicaron álbums durante o tempo no que o grupo estivo activo. Entre esas bandas atópanse Murder, Inc., The Damage Manual, Ritalin, Martin Atkins And The Chicago Industrial League, Spasm, e The Love Interest.
En marzo de 2019 Atkins anunciou que Pigface xiraría novamente tras 14 anos realizando trece concertos nos Estados Unidos no mes de novembro dese ano. O 12 de febreiro de 2020 anunciouse unha xira nacional máis extensa que tería lugar entre maio e xullo dese ano. Porén, o 2 de abril Atkins anunciou que a xira quedaba cancelada por mor da pandemia por coronavirus.
Northrop Grumman B-21 Raider
O Northrop Grumman B-21 Raider é un bombardeiro pesado estadounidense que está sendo desenvolvido para a Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF) por Northrop Grumman. Como parte do programa Long Range Strike Bomber (LRS-B), será un gran bombardeiro intercontinental estratéxico, de longo alcance, con armament pesado e furtivo para a USAF, capaz delanzar armas convencionais e termonucleares.
En 2021 agardábase que o bombardeiro entrase en servizo cara 2026-2027. Vai complementar as frotas de bombardeiros Rockwell B-1 Lancer, Northrop Grumman B-2 Spirit, e Boeing B-52 Stratofortress en servizo cos Estados Unidos, e finalmente substituirá a eses modelos.
Joseph P. Allen
Joseph Percival "Joe" Allen IV, nado en Crawfordsville, Indiana, o 27 de xuño de 1937, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-5 e STS-51-A.
Traxectoria
Allen graduouse en física matemática pola Universidade DePauw en 1959 e é máster e doutor en física pola Universidade Yale en 1961 e 1965 respectivamente.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1967, completando o seu adestramento Base Vance da Forza Aérea. Traballou como científico de misión ao mesmo tempo que foi membro do grupo de soporte aos astronautas da misión Apollo 15. Foi tamén consultor en ciencia e tecnoloxía do Consello en Política Económica Internacional do Presidente. Participou nas misións STS-5 e STS-51-A e pasando un total de 13,08 días no espazo. Deixou a NASA en 1985.
San Miguel, O Salvador
San Miguel é unha cidade e municipio do departamento de San Miguel, O Salvador. É tamén a capital departamental do departamento homónimo. Historicamente é a cidade máis importante da zona oriental do país. Ten unha poboación estimada de 247 119 habitantes no ano 2013, o que a converte na cuarta cidade máis poboada do país, e a terceira máis importante pola súa influencia económica. Está situada a 138 km ao leste da capital, San Salvador.
San Miguel foi fundada o 8 de maio de 1530 polo Capitán Luis de Moscoso baixo o nome completo de San Miguel de La Frontera, como baluarte para a conquista do reino lenca de Chaparrastique, convirténdose así na segunda cidade colonial española dos territorios hoxe salvadoreños, aínda que se trasladou á súa actual localización en 1586. Desde entón, San Miguel converteuse en émula e rival de San Salvador como segunda cidade en importancia dentro da Alcaldía Maior de San Salvador e, posteriormente, da Intendencia de San Salvador durante toda a época da colonización española. San Miguel viu fenecido o seu liderado político dentro da nación a finais do século XIX e comezos do XX debido ao ascenso económico de Santa Ana coa agricultura do café, conxuntamente co feito de que o goberno salvadoreño dividiu toda a zona oriental en catro departamentos disminuíndo a influencia política da elite migueleña.
Cara a mediados do século XX tivo un importante desenvolvemento económico debido á agricultura de algodón e henequén, pero a guerra civil salvadoreña alterou a súa economía e sociedade. Na actualidade, xa a finais do século XX e comezos do XXI, San Miguel foi recuperando pouco a pouco o seu liderado económico e político, en gran medida polas achegas dos salvadoreños nos Estados Unidos que reposicionaron a cidade como o principal centro de comercio de toda a Zona Oriental do Salvador.
Por outra parte, outra das razóns polas que San Miguel é popularmente coñecida entre a sociedade salvadoreña é porque nesta localidade ten lugar o Carnaval de San Miguel, a festa popular máis importante do Salvador que se celebra no mes de novembro no transcurso das festas patronais.
Departamento de Ahuachapán
O departamento de Ahuachapán (do náhuat ajwechapan, "río de resío") é o máis occidental dos 14 departamentos nos que está dividida a República do Salvador. A súa cabeceira, a cidade de Ahuachapán, atópase a 100 km de San Salvador (capital da república). O departamento ten unha extensión de 1.239,60 km². Limita ao norte co departamento de Santa Ana, ao nordeste e ao leste co departamento de Jutiapa, de Guatemala, ao sur co Océano Pacífico e ao leste co departamento de Sonsonate.
Historia
Foi creado polo Decreto Lexislativo do 9 de febreiro de 1869 durante a administración de Francisco Dueñas.
O 9 de febreiro, a Cámara de Deputados, considerando que os Distritos de Ahuachapán e Atiquizaya tiñan a suficiente poboación para formar un Departamento e que a súa separación do Departamento de Santa Ana "reflúe en beneficio da máis eficaz administración", decretou a creación do Departamento a partir dos distritos. O decreto foi aprobado na Cámara de Senadores o 12 de febreiro e executado polo presidente Francisco Dueñas o 13 de febreiro de 1869.
O 18 de febreiro, a Municipalidade de Ahuachapán propúxolle ao goberno o nomeamento do seu Deputado Fabio Morán para o posto de Gobernador departamental. O 14 de marzo verificouse a inauguración do novo Departamento e o acto de toma de posesión de Fabio Morán da Gobernación en Ahuachapán.
A súa cabeceira é a cidade de Ahuachapán e consta de dous distritos ou partidos: o de Ahuachapán e o de Atiquizaya, instituídos polas leis de 4 de xullo de 1832 e 26 de febreiro de 1869, respectivamente.
O actual gobernador departamental é Salvador Antonio Gómez Góchez nomeado en maio de 2011, por Mauricio Funes (expresidente salvadoreño).
Xeografía
A Cordilleira Costeira atravesa o departamento paralelamente á costa. Dentro das súas principais elevacións atópase o Cerro Apaneca, Volcán Apaneca ou Chichicastepeque 1,831 m s. n. m., o cerro Ataco, Cerro de Oro e Los Alpes.
O principal río é o río Paz, que serve de fronteira con Guatemala, outros ríos curtos e torrenciais baixan da Cordilleira Costeira. Algunhas das súas praias son: a Barra de Santiago e a Garita Palmera
En Ahuachapán sitúase a reserva nacional Bosque El Imposible, de grande interese ecolóxico.
No departamento existen varias lagoas, como El Espino, e lagoas de orixe volcánica como a lagoa Verde, un cráter volcánico a 1,609 m s. n. m.; e a lagoa Las Ninfas que tamén é un cráter volcánico a 1,704 m s. n. m..
A economía do departamento baséase no sector agropecuario. Cultívase café nas zonas altas e mornas e algodón nas zonas baixas e cálidas. Considérase unha zona de grande afluencia de comercio tanto local como internacional por estar preto de puntos fronteirizos.
Escudo
O símbolo departamental é semirectangular. Na parte superior, sobre dúas ás en forma de papiro lese “Ahuachapán febrero 22 Primer Centenario”, que ten relación co reloxo de area que mostra os anos do aniversario “1862-1962”. Dentro do rectángulo, no extremo esquerdo, atópase un libro aberto e unha pluma, que representan a sabedoría dos escritores e homes que plasmaron a historia da cidade. No lado dereito, as ramas de café simbolizan unha das principais riquezas e producións agrícolas das que gozaron os aldeáns. No extremo esquerdo inferior sitúase a maior particularidade do departamento: as solfataras, chamadas ausoles, e despois obsérvase a cordilleira Amatepec que serve de fronteira con Guatemala. Así mesmo, no costado dereito, obsérvase o Arco Durán que está á entrada da cidade; a lagoa El Espino e ao fondo as montañas do cantón El Tigre. Ao pé do escudo nunha cinta lese “Ciudad de los ausoles”.
Demografía
O departamento de Ahuachapán de acordo co censo de poboación de 2007, en termos de raza o departamento tiña:
División administrativa
miniatura|558x558px|Mapa da división municipal do Departamento de Ahuachapán, indicando os nomes dos municipios.
Vilarchán, Cabaleiros, Tordoia
Vilarchán é un lugar da parroquia de Cabaleiros no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 72 habitantes (35 homes e 37 mulleres).
Arado Ar 232
O Arado Ar 232 Tausendfüßler (alemán: "milpés"), ás veces chamado Tatzelwurm, foi un avión de carga deseñado e fabricado en pequenas cantidades pola firma alemá Arado Flugzeugwerke durante a segunda guerra mundial. O deseño introduciu, ou reuniu, case todas as características agora consideradas estándar nos avións de transporte de carga modernos, como unha fuselaxe en forma de caixa baixo unha á alta, unha rampla de carga traseira (que aparecera por primeira vez en decembro de 1939 no quinto prototipo do catrimotor de transporte Junkers Ju 90 V5), unha cola dobre montada en alto para facilitar o acceso á bodega, e varias características para operar dende pistas pouco preparadas. Aínda que a Luftwaffe estaba interesada en substituír ou suplementar a súa frota de desfasados transportes Junkers Ju 52/3m, tiña moitos modelos en produción na época e non mercou moitos Ar 232.
Desenvolvemento
Incluso antes de que os prototipos estivesen completos en 1941, o proxecto Focke-Wulf Fw 190 fora destinado a usar o BMW 801A/B, e estaba demostrando ser un deseño capaz, con cada motor radial BMW 801 pesando uns 1 012 kg. A produción do BMW 801 era insuficiente para cubrir esta nova demanda, polo que o Ar 232 viuse forzado a usar outro motor. Finalmente foi escollido o BMW Bramo 323 Fafnir radial de nove cilindros, cun peso de 550 kg, usado polo avión de patrulla marítima Focke-Wulf Fw 200, xa que estaba en produción e podería cumprir os requisitos se o Ar 232 se este substituiría realmente ao Ju 52/3m. Os prototipos estaban o suficientemente avanzados como para que un cambio de motores atrasase seriamente o programa, polo que os dous primeiros serían completados como Ar 232A, e o terceiro e un cuarto recentemente pedido como Ar 232B. Os terceiro e cuarto prototipos (e todos os avións de produción) usaron catro motores (en lugar dos dous especificados polo Ministerio de Aviación) para conseguir o rendemento desexado.
O programa Ar 232B desenvolveuse ao mesmo tempo. Cos catro Bramo 323 de 1 200 cabalos substituíndo aos dous BMW 801, a potencia incrementouse de 3 200 a 4,800 cabalos, solucionando o problema do modelo A de pouca potencia extra no caso dun fallo de motor. Este cambio tamén requiría ampliar lixeiramente as ás, aumentando a envergadura 3 metros. O peso extra dos motores Bramo tamén moveu o centro de gravidade cara diante, o que se compensou alongando a zona de carga outro metro cara atrás, aumentando a capacidade de carga interna.
Pedíronse dous prototipos catrimotores, os V3 e V4, voando o V3 por primeira vez en maio de 1942. Pedíronse 10 máis como Ar 232B-0 que foron usados amplamente. Porén, este foi o único pedido para o deseño, xa que a Luftwaffe deulle unha moi baixa prioridade á fabricación de avións de transporte. Algúns dos fabricados foron usados por Arado para transportar partes de avións entre as súas factorías e non operaron en primeira liña.
Tamén se planeou substituír os tramos exteriores das ás e as superficies de control por versións de madeira para conservar o aluminio. Orixinalmente ían coñecerse como Ar 232C, pero o deseño alongouse e renomeouse Ar 432. Finalmente puxéronse en marcha os plans para comezar a fabricalo en outubro de 1945, pero a guerra rematou sen que se chegase a producir nin sequera un prototipo. Dúas versións planeadas incluso máis grandes, o Ar 532 e o Ar 632, poderían ter case dobrado a envergadura ata os 60 m, tan grande como o hidroavión de seis motores alemán Blohm & Voss BV 238, e engadido outros dous motores.
Dous dos B-0 foron capturados por forzas británicas ao final da guerra. Tras os voos de proba realizados por Eric "Winkle" Brown, que loubou o seu deseño, foron usados pola Royal Air Force en voos entre Inglaterra e Alemaña despois da guerra.
Deseño
O deseño do Ar 232 resultou dun concurso ofrecido polo Reichsluftfahrtministerium (Ministerio de Aviación alemán, RLM) a finais de 1939 para un substituto do transporte Ju 52/3m. Solicitouse tanto a Arado como a Henschel deseños de avións de carga traseira impulsados por dous motores radiais BMW 801A/B de 1 193 kW (1 600 hp), que acababa de entrar en produción de prototipos e nese momento non se usaba en ningún deseño de primeira liña. O deseño de Arado superou ao de Henschel despois de examinar os planos e realizouse un pedido por tres prototipos en 1940.
Wilhelm van Nes liderou o deseño do Ar 232. Comezou coa zona de carga, cunha baía directamente detrás da "cabina continua" que tiña 6,6 metros de longo, 2,3 m de ancho e 2 m de alto. Os deseños típicos da época usaban unha porta lateral para o acceso, pero o Ar 232 usaba portas tipo "clamshell" accionadas hidráulicamente na parte traseira da baía cunha rampla para permitir que a carga puidese introducirse na bodega. As superficies de cola de configuración de cola dobre foron montadas no extremo dun longo brazo para manter a zona detrás das portas despexada para que os camións puidesen conducir ata a rampla, moi parecido ao estadounidense Fairchild C-82 Packet de 1944 cunha configuración de fuselaxe de doble pluma diferente. A cola alta na súa configuración de fuselaxe "pod-and-boom" permitiu que o Ar 232 se cargase e descargase máis rápido que outros deseños.
Para operar en aeródromos con pistas curtas, o Ar 232 incorporaba o propio deseño de Arado de "travelling flap" para toda a superficie traseira da á. Incluso cargado con 16 000 kg (35,270 lb), o avión podía engalar en tan só 200 m. Esta distancia podía acurtarse aínda máis co uso de unidades Starthilfe de asistencia na engalaxe de foguetes monopropelente de combustible líquido (RATO).
Hiawatha
dereita|miniatura|Hiawatha por [[Thomas Eakins, c. 1874. ]] Hiawatha (Haiëñ'wa'tha), tamén coñecido como Ayenwathaaa ou Aiionwatha, foi un líder indíxena e cofundador da Confederación Iroquesa. Era un dirixente do pobo onondaga, ou do pobo mohawk, ou de ambos. Segundo algunhas teorías, naceu entre os onondaga mais foi adoptado polos mohawk.
A Confederación Iroquesa
Dentro da Confederación Iroquesa, que contaba orixinalmente con cinco tribos (mohawk, onondaga, oneida, cayuga e seneca), Hiawatha foi o líder da tribo mohawk. Alí era moi coñecido por todas as tribos. Era un grande orador, e eventualmente converteríase no representante do Gran Pacificador. O Gran Pacificador era un home que esperaba estender a paz por todo o Territorio Haudenosaunee (Iroqués). Debido ao feito de que tiña un grave impedimento para a fala, o Gran Pacificador necesitaba un voceiro. Hiawatha estaba disposto a falar en nome de Dekanawidah porque a violencia se desenvolvía en todo o territorio iroqués. Durante estes tempos de caos, un líder chamado Tadodaho, que desprezaba a idea da paz, matou á muller e ás fillas de Hiawatha. Despois, Hiawatha converteuse no orador do Pacificador, para que puidese deter a violencia. Dewanawidah e Hiawatha finalmente conseguiron a paz en todos os iroqueses prometendo a Tadodaho que Onondaga se convertería na capital do Gran Consello, o principal órgano de goberno dos iroqueses. Hiawatha e Dekanawidah crearon a Gran Lei da Paz, rexistrada nos cintos wampum, para solidificar o vínculo entre as cinco nacións orixinais dos iroqueses.
Entre os nomes dos cincuenta Hoyenah (sachems) tradicionais dos Haudenosaunee, Hiawatha (entre outros) é un representante dos Mohawk, e Tadodaho dos Onondaga.
Salgueiroas, Cabaleiros, Tordoia
Salgueiroas é un lugar da parroquia de Cabaleiros no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Bouzamerelle, Castenda da Torre, Tordoia
Bouzamerelle é un lugar da parroquia de Castenda da Torre no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Georg Alexander Pick
Georg Alexander Pick nado en Viena o 10 de agosto de 1859 e finado o 26 de xullo de 1942 foi un matemático de orixe xudía. Morreu durante a Segunda Guerra Mundial no campo de concentración de Theresienstadt, onde fora internado tras a invasión alemá.
É coñecido polo Teorema de Pick, unha elegante fórmula matemática que permite determinar a área de polígonos cuxos vértices están nos puntos dunha cuadrícula regular. Publicado nun artigo en 1899, popularizouse cando Hugo Steinhaus o incluíu na edición de 1969 de Mathematical Snapshots.
Traxectoria
Pick naceu no seo dunha familia xudía, fillo de Josefa Schleisinger e Adolf Josef Pick, quen dirixía un instituto privado. Até que fixo once anos, Georg foi educado no fogar. Estudou na Universidade de Viena e defendeu a súa tese doutoral en 1880 baixo a dirección de Leo Königsberger e de Emil Weyr. Despois de obter o seu doutoramento, foi nomeado asistente de Ernst Mach na Universidade Carolina de Praga, onde se converteu en docente en 1881. Despediuse da universidade en 1884, pasando a traballar con Felix Klein na Universidade de Leipzig. Salvo ese ano, permaneceu en Praga até o seu retiro en 1927, cando regresou a Viena.
Pick encabezou o comité na (entón) Universidade Carolina, que designou a Albert Einstein presidente de física matemática en 1911. Mostrou a Einstein o traballo dos matemáticos italianos Gregorio Ricci-Curbastro e Tullio Levi-Civita no campo do cálculo diferencial absoluto, que máis tarde en 1915 o axudou a formular con éxito a relatividade xeral. Pick, que tamén era violinista e tocaba nun cuarteto de corda de profesores universitarios, mantivo con Einstein unha relación de amizade e introduciuno nos círculos musicais de Viena.
Charles Loewner foi un dos seus alumnos en Praga. Tamén dirixiu as teses doutorais de Josef Grünwald, Walter Fröhlich e Saly Struik. Despois de retirarse en 1927, regresou a Viena, a cidade onde naceu. Tras o Anschluss, cando os nazis marcharon sobre Austria o 12 de marzo de 1938, Pick regresou a Praga. Foi expulsado da Academia Checa de Ciencias e Artes tras o pacto de Múnic que levou á ocupación alemá de Checoslovaquia en 1939. Enviado ao campo de concentración de Theresienstadt o 13 de xullo de 1942, morreu alí dúas semanas despois.
Manuel Jato
Manuel Jato Núñez, nado en Lugo o 13 de setembro de 1969, é un ex-xogador profesional de baloncesto galego. Xogou dúas temporadas no Club Baloncesto Breogán, unha delas na máxima categoría do baloncesto estatal. Foi internacional xuvenil coa selección española. É fillo do exadestrador do Breogán Manolo Jato e irmán da presentadora de televisión e modelo Silvia Jato.
Vilaescuro, Castenda da Torre, Tordoia
Vilaescuro (á espera da oficialización da forma Vilarescuro ) é un lugar da parroquia de Castenda da Torre no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 34 habitantes (14 homes e 20 mulleres).
Altair 1
O motor foguete Altair 1, tamén coñecido como Caleb-2 e X-248, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 256 segundos (233 s a nivel do mar), cun pulo de 12,40 KN e unha masa de 30 kg baleiro. Medía 0,46 m de diámetro e 1,83 m de altura, funcionando durante 38 segundos. Foi usado como última etapa dos foguetes Atlas-Able, Blue Scout II, Delta A, Delta B e Delta C.
Vilar, Castenda da Torre, Tordoia
Vilar é un lugar da parroquia de Castenda da Torre no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 55 habitantes (24 homes e 31 mulleres).
Sarisa
miniatura| Falanxe macedonia A sarisa (en grego σάρισα) era unha lanza moi longa, entre 4 e 7 m, empregada nas falanxes macedonias. Era unha arma moi pesada (uns 5 kg) cun ferro aceirado na punta e unha traba de bronce puntiaguda que permitía que se fixase no chan para deter os ataques do inimigo.
Fóra do seu uso en formación pechada na falanxe, a sarisa era unha arma inútil e difícil de transportar. Nas marchas desmontábase en dúas pezas que se unían para o combate.
A invención da sarisa atribúese a Filipe II de Macedonia, pai de Alexandre Magno.
Descrición e uso
A sarissa construíuse con cornus mas (arbusto ou árbore similar ao sangomiño) que proporcionaba unha madeira moi densa, forte e resistente aos golpes. Constaba de dúas partes unidas nun tubo central de bronce. A punta era de ferro, curta e en forma de folla de loureiro. O aristol de bronce empregábase para contrapesar a lanza e facilitar o seu manexo. O traba tiña un punto para ancorala ao chan cando era necesario e iso permitía un uso ofensivo no caso de que rompese a lanza.
Voleibol praia nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do voleibol praia. O voleibol praia é un deporte que forma parte do programa oficial dos Xogos Olímpicos de Verán dende a edición de 1996 disputada en Atlanta (nos Estados Unidos de América), tanto en categoría masculina como feminina.
Anteriormente, estivo presente nos Xogos Olímpicos de 1992 celebrados na cidade de Barcelona (España) como deporte de exhibición, coa vitoria dos estadounidenses Sinjin Smith e Randy Stoklos en categoría masculina e Karolyn Kirby e Nancy Reno en categoría feminina.
Os grandes dominadores deste deporte son os Estados Unidos de América e o Brasil.
Arcai de Abaixo, Gorgullos, Tordoia
Arcai de Abaixo é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Altair 1A
O motor foguete Altair 1A, tamén coñecido como X-248A, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 255 segundos (232 s a nivel do mar), cun pulo de 13,80 KN e unha masa de 181 kg baleiro. Medía 0,46 m de diámetro e 2,50 m de altura, funcionando durante 40 segundos. Foi usado como última etapa dos foguetes Scout X-1, Scout X-2 e Scout X-3.
Parque nacional Iguazú
Historia
A zona do parque estaba habitada hai 10.000 anos polos cazadores-recolectores da cultura Eldoradense. Foron desprazados ao redor de 1.000 CE polos  guaraní, que trouxeron novas tecnoloxias  agrícolas, e foron desprazados á súa vez polos conquistadores españois e portuguéses no século XVI, aínda que o seu legado segue vivo nesta zona (o nome do parque e do río é Guaraní y guasu, "auga grande"). O primeiro europeo en visitar a zona foi Álvar Núñez Cabeza de Vaca, en 1542, as misións Xesuítas  seguirono en 1609.
O parque creouse en 1934 para protexer unha das maiores belezas naturais da Arxentina, as Cataratas do Iguazú, rodeadas pola selva subtropical.
O parque formaría parte do Corredor Trinacional de Biodiversidade proposto, que ten como obxectivo proporcionar conexións forestais entre unidades de conservación do Brasil, Paraguai e a Arxentina na ecorrexión do Alto Paraná. O sueste do parque linda as co Parque provincial Uruguaí, creado en 1990.
Ju-On: Origins
Ju-On: Origins é unha serie de televisión xaponesa de terror baseada na franquía cinematográfica de Ju-On. A serie estreouse a través de Netflix o 3 de xullo de 2020.
Buño, Gorgullos, Tordoia
Buño é un lugar da parroquia de Gorgullos no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Altair 2
O motor foguete Altair 1A, tamén coñecido como Star 25, TE-M-184-3 e X-258, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 266 segundos (242 s a nivel do mar), cun pulo de 22,20 KN e unha masa de 37 kg baleiro. Medía 0,64 m de diámetro e 2,53 m de altura, funcionando durante 28 segundos. Foi usado como última etapa dos foguetes Delta D, Scout A e Scout X-4.
Román Carbajo
Román Carbajo Alonso, nado o 9 de decembro de 1967 en Bilbao, Biscaia, e falecido o 22 de xuño de 2023, foi un xogador profesional de baloncesto español que xogou en varios equipos da Liga ACB, como o Cajabilbao, o Taugrés Baskonia ou o Coren Ourense. Cunha altura de 2,04 m xogaba na posición de pivote.
Clubs
Román Carbajo xogou nos seguintes equipos durante a súa carreira profesional:
Nadia de Santiago
Nadia de Santiago Capell, nada en Madrid o 3 de xaneiro de 1990, é unha actriz española coñecida tanto polo seu papel en Las trece rosas como polo de Asunción Muñoz en Amar en tiempos revueltos, a súa secuela Amar es para siempre e polo seu papel de Marga Suárez na exitosa serie de Netflix Las chicas del cable.
Traxectoria
Empezou a súa carreira como actriz moi nova participando en películas coma Clara y Elena, La soledad era esto e El florido pensil. Tamén nos seus comezos, presentou programas infantís tales coma Aquatrix (1999) e El submarino Azul (2000).