cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Premio AELG de Tradución
O Premio AELG de Tradución foi un galardón entregado pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega ás mellores obras traducidas de cada ano. Os vencedores eran elixidos por medio das votacións dos socios da entidade. Se ben os premios da AELG se crearan xa en 1999 (sen distinción por xénero nin modalidade, senón só como recoñecemento ao mellor libro publicado no ano anterior ), esta modalidade concreta estableceuse en 2005 (con entrega a ano vencido en 2006) e mantívose até 2015, ano no que deixou de celebrarse tras a unión dos respectivos premios da Asociación Galega de Editoras, a AELG e a Federación de Librarías de Galicia, o que deu como resultado a Gala do Libro Galego, cuxa primeira edición aconteceu en 2016.
1603
Ciencia e tecnoloxía
miniatura|esquerda|A constelación de [[Orión (Constelación)|Orion na Uranometria de Bayer.]]
Outros
Historia ano a ano
Augusto César Lendoiro
dereita|miniatura|Escultura en Sada.
Joaquín Augusto César Lendoiro, nado en Corcubión o 6 de xuño de 1945, é un dirixente deportivo e político galego, presidente do Deportivo da Coruña entre 1988 e 2014.
Ámbito deportivo
A súa relación co mundo do deporte comezou moi cedo. Cando tiña 15 anos xa foi presidente de Ural CF, un club de fútbol afeccionado da Coruña, e cofundou o Hockey Club Liceo da Coruña, co que gañou varios campionatos de España, de Europa e do Mundo.
Posteriormente foi presidente do Español de Santa Lucía, e en 1988 asumiu a presidencia do Deportivo da Coruña nun momento de fonda crise, tanto deportiva (co equipo coqueteando co descenso a Segunda División B) coma económica, cunha débeda próxima aos 500 millóns de pesetas. Nese ano o club salvou a categoría e iniciaría un ascenso deportivo que tería o seu momento cumio nos anos 2000.
Na temporada 1991-92 o Deportivo volvía á Primeira División, categoría na que se mantivo ininterrompidamente 20 anos consecutivos con Lendoiro como presidente. A súa presidencia, aínda que moi discutida por certos sectores, estivo chea de éxitos deportivos conseguindo non só os primeiros títulos do equipo: unha liga, dúas Copas do Rei, tres Supercopas de España e unha Copa Intertoto; senón tamén grandes actuacións na Liga de Campións da UEFA (chegando as semifinais nunha ocasión) e gozando do xogo dalgúns dos mellores xogadores do mundo (Bebeto, Mauro Silva, Rivaldo, Valerón).
Porén, a forte débeda acumulada polo club durante os seus máis de vinte anos de mandato, unido ás malas relacións cos poderes económicos e políticos da cidade da Coruña provocaron que houbera un forte sector crítico con Lendoiro que tentaba facer presión para que abandonara o seu posto.
O 22 de decembro de 2013 os accionistas non aprobaron as contas presentadas por Lendoiro por primeira vez nos seus 25 anos de mandato. Dous días máis tarde anunciou que retiraba a súa candidatura ás eleccións da presidencia e o 21 de xaneiro de 2014 foi relevado no cargo por Tino Fernández.
En maio de 2014 foi nomeado embaixador da Liga de Fútbol Profesional polo seu presidente, Javier Tebas.
Política
Licenciado en Dereito, Lendoiro tamén se sentiu atraído pola actividade política compatibilizando durante moitos anos a xestión deportiva con diferentes cargos públicos e dentro do Partido Popular. En 1987 saíu elixido concelleiro da Coruña polo partido antes mencionado, foi senador (1989−1990), secretario xeral para o deporte da Xunta de Galicia, deputado no Congreso dos Deputados (1993−1995), candidato á alcaldía da Coruña en 1991 e 1995 e presidente da Deputación da Coruña (1995−1999). Na actualidade encóntrase retirado da vida política.
Serra da Moura
A máxima altitude é o Coto da Moura con 950m entre Quintela de Leirado e Ramirás, aínda que tamén destacan outros cumios como O Castelo(819m), a Pena das Verrugas(883m) ou O Cimón(801m).
A vexetación de matogueira xunto coas amplas pasteiras fan que esta zona se aproveite para a cría de gando vacún e equino. Na cima tamén se sitúan dúas antenas de telecomunicacións.
The Storms of Early Summer: Semantics of Song
The Storms of Early Summer: Semantics of Song é o segundo álbum da banda estadounidense de indie rock Cursive, editado en 1998 polo selo Saddle Creek Records.
Domantas Sabonis
Domantas Sabonis, nado o 3 de maio de 1996 en Portland, Oregón, é un xogador Lituano de baloncesto profesional que xoga nos Sacramento Kings da National Basketball Association (NBA). É o fillo de Arvydas Sabonis, membro do Basketball Hall of Fame.
Traxectoria profesional
O 6 de xullo de 2017, Sabonis foi traspasado xunto a Victor Oladipo ós Indiana Pacers, a cambio de Paul George.
O 8 de febreiro de 2022, Sabonis foi traspasado xunto a Justin Holiday, Jeremy Lamb e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 ós Sacramento Kings, a cambio de Tyrese Haliburton, Buddy Hield e Tristan Thompson. O día seguinte, Sabonis debutou cos Kings na vitoria por 132–119 sobre os Minnesota Timberwolves, facendo 22 puntos, 14 rebotes e 5 asistencias.
Corredoira
Unha corredoira é un camiño para carros. Como hodónimo, Corredoira pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
E tamén a:
Cox
O topónimo Cox pode referirse a:
Fernando Bujones
Fernando Bujones Calleiro, nado en Miami (Florida) o 9 de marzo de 1955, e finado na mesma cidade o 10 de novembro de 2005, foi un bailarín clásico estadounidense de ascendencia cubana. Un dos máis notables bailaríns da súa xeración, que gañou a famosa competición internacional de Ballet de Varna, onde recibiu a medalla de ouro, considerada o galardón máis prestixioso da danza.
Traxectoria
dereita|miniatura|Sepultura do bailarín Fernando Bujones en Caballero Rivero Woodlawn Park North Cemetery and Mausoleum.
Fillo de pais cubanos, e descendente do militar galego Ramón Pumpido Puga. Regresou coa súa nai a Cuba en 1957, pouco despois de nacer, e foi en Cuba onde se iniciou na danza os sete anos con Alicia Alonso,  do Ballet Nacional de Cuba, na Habana. En 1964, cando tiña nove anos, a súa familia exiliouse, primeiro no Canadá, logo en Praga e París onde o esperaba a súa curmá Zeida Cecilia Menéndez, ex bailarina e mestra de baile. Aos 10 anos estableceuse en Miami, debutando coa obra Schelkúnchik. Aos 12 foi recomendado a Jacques D'Amboise quen lle deu unha audición, gañando unha bolsa para o American Ballet Theatre, onde completou a súa educación con Stanley Williams, André Eglevsky e Zeida Cecilia Méndez.
O American Ballet Theatre
En 1972 uniuse ao American Ballet Theatre e en 1974 foi Principal Dancer ao gañar a competición de Varna con medalla de ouro. Destacouse no Corsario, Don Quixote, Os Patinadores e como James na Sylphide, Albrecht en Giselle, Solor na Bayadere, Colas na Fille Mal Gardée e en coreografías de George Balanchine, Jerome Robbins, Antony Tudor e Frederick Ashton.
Foi eclipsado pola aparición de Mikhail Baryshnikov, marido de Jessica Lange, quen se uniu ao ABT o mesmo ano en que Bujones gañou en Varna. Ambos foron os solistas máis notables da súa era no ABT, pasando Bujones a actuar baixo a dirección do ruso, con quen tivo serias desavinzas que culmiron na súa renuncia en 1985. A agre disputa chegou aos diarios cando Bujones proclamou "Baryshnikov ten a publicidade, pero Bujones ten o talento". Cando Baryshnikov abandonou a compañía, Bujones regresou permanecendo nela até a súa retiro en 1995.
Actuacións Internacionais
Actuou en 34 países, incluíndo compañías como o American Ballet Theatre, Royal Ballet, Stuttgart Ballet, Ballet da Ópera de París, Royal Danish Ballet, A Scala, Wiener Staastoper Ballet, Boston Ballet entre outros e con solistas como Dáme Margot Fonteyn, Natalia Makarova, Carla Fracci, Cynthia Gregory, Marcia Haydee, Gelsey Kirkland, e Marianna Tcherkassky.
Ao retirarse dirixiu o Ballet de Monterrey, de Mississippi e o de Orlando.
Vida familiar
Fillo de Fernando Emiliano Bujones e Mary Calleiro Pumpido, filla de Pura Pumpido Manresa. Casou en 1980 con Marcia Kubitschek - filla do expresidente do Brasil Juscelino Kubitschek- e logo con María Arnillas, bailarina peruana a quen coñeceu en Stuttgart. Coa primeira tivo á súa filla, Alejandra Patricia Bujones Kubitscheck.
No ano 2009 estreouse un documental de Israel Rodríguez en homenaxe: The extraordinary life of Fernando Bujones.
85ª edición dos Óscar
A 85ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2012 dos Estados Unidos de América e celebrouse o 24 de febreiro de 2013. Durante a cerimonia, a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como Oscars) en 24 categorías. A cerimonia celebrouse no Dolby Theatre en Hollywood, California. Seth MacFarlane foi o encargado de presentalos.
Life of Pi gañou catro premios (o máis premiado da noite), incluíndo Mellor director para Ang Lee, e Argo gañou tres premios, incluíndo Mellor filme. Les Misérables tamén gañou tres premios; Django Unchained, Lincoln e Skyfall gañaron dous cada un. Outros gañadores da noite foron Silver Linings Playbook, Brave, Zero Dark Thirty, Anna Karenina, Searching for Sugar Man, Inocente, Curfew e Paperman con cadanseu premio. Jennifer Lawrence gañou o premio á Mellor actriz polo seu papel en Silver Linings Playbook,converténdose na segunda máis nova gañadora desta categoría. Daniel Day-Lewis gañou o seu terceiro Oscar ó Mellor actor (máis do que conseguiu ninguén nunca) por interpretar a Abraham Lincoln en Lincoln.
Gañadores e nomeados
dereita|miniatura|150px|[[Ang Lee, Mellor director]] dereita|miniatura|150px|[[Daniel Day-Lewis, Mellor actor]]
dereita|miniatura|150px|[[Jennifer Lawrence, Mellor actriz]] dereita|miniatura|150px|[[Christoph Waltz, Mellor secundario.]] dereita|miniatura|150px|[[Anne Hathaway, Mellor actriz secundaria.]]
dereita|miniatura|150px|[[Michael Haneke, Mellor filme en lingua non inglesa]] dereita|miniatura|150px|[[Quentin Tarantino, Mellor guión orixinal]] dereita|miniatura|150px|[[Adele, Mellor canción orixinal]]
Os nomeados da 85ª edición dos Óscar foron anunciados o 10 de xaneiro de 2013 no Samuel Goldwyn Theater en Beverly Hills (California) por Seth MacFarlane, presentador da cerimonia, e pola actriz Emma Stone. Esta foi a primeira vez dende 1973 (cando presentou Charlton Heston) que o presentador da cerimonia anunciou tamén ós nomeados.
O filme que recibiu máis nomeamentos foi Lincoln con doce, seguido por Life of Pi con once.
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letras grosas.
Mawtini
Mawtini (árabe: موطني “Miña patria”) é o título dunha coñecida canción patriótica palestina, creada sobre o ano 1934 polo poeta palestino Ibrahim Touqan, de facto himno de Palestina e dende o 2003 o himno oficial de Iraq. Letra de Ibrahim Touqan e música de Muhammad Fuliefil.
Parque nacional de Khao Sam Roi Yot
O Parque nacional mariño de Khao Sam Roi Yot (en tailandés, เขาสามร้อยยอด) é unha área protexida do centro de Tailandia, na provincia de Prachuap Khiri Khan. Ten 98,08 km2 de extensión, dos cales 20,88 km2 son zonas mariñas. Foi declarado parque nacional en 1966, sendo o cuarto do país e o primeiro de carácter mariño.
Fauna
Entre os animais que habitan no parque se inclúen o serau chinés (Nemorhaedus sumatraensis), o langur de anteollos (Trachypithecus obscurus), así como moitas especies de aves. No mar, aparece ocasionalmente o golfiño do río Irawadi (Orcaella brevirostris).
Xeografía
Atópase na costa occidental do golfo de Tailandia. Presenta variedade de paisaxes, desde montañas de calcaria con máxima altitude de 605 msnm, a marismas de auga doce, chairas costeiras, praias e illa fronte á costa.
Municipio Páez, Apure
miniatura|280px|Situación do municipio de Páez dentro do estado Apure
Páez  é un dos sete municipios que conforman o estado Apure de Venezuela.
De acordo coa estimación de 2007 do Instituto Nacional de Estatística de Venezuela, o municipio tiña unha pòboación de 111.059 habitantes, o que representa o 23,4 % da poboación do estado. No ano 2000 era de 93.010 habitantes.
A capital do municipio é a cidade fronteiriza de Guasdualito que, en 2011, tiña unha poboación de 100.068 habitantes, sendo a segunda cidade en pobboación do estado, despois da súa capital, San Fernando de Apure.
Este municipio é un dos varios concellos venezolanos que levan o nome de "Pérez", na honra do heroe da independencia José Antonio Páez.
O alcalde do municipio Páez é José del Carmen Alvarado, reelixido o 23 de novembro de 2008 co 76 % dos votos
O municipio está dividido en cinco parroquias: Urbana Guasdualito, Aramendi, El Amparo, San Camilo e Urdaneta.
Ortiga (homónimos)
O termo ortiga pódese referir a: Amais, o topónimo A Ortiga pode referirse a :
Funcións trigonométricas inversas
miniatura|200px|Arco tanxente. miniatura|200px|Arco secante e arco cosecante. En matemáticas, as funcións trigonométricas inversas son as inversas de restricións apropiadas (restricións principais) das funcións trigonométricas. Usualmente, chámanse función de arco, pois retornan o arco correspondente a certa función trigonométrica.
Gran Premio do Reino Unido de 1997
Dous líderes previos retiráronse da carreira debido a fallos mecánicos. Michael Schumacher lideraba por máis de 40 segundos antes de que un fallo na roda causase a súa retirada. Mika Häkkinen parecía encamiñarse a súa primeira vitoria, pero o seu motor explotou mentres mantía a raia a Villeneuve.
Funcións trigonométricas inversas
Identidades
Algunhas ecuacións que inclúen funcións trigonométricas inversas son importantes nunha serie de aplicacións e, por iso, reciben o nome de identidades. Algunhas delas son:
Estas identidades poden ser obtidas usando relacións trigonométricas fundamentais en triángulos rectángulos.
Gran Premio do Reino Unido de 1997
Alexander Wurz logrou o seu primeiro podio no seu terceiro Gran Premio, tamén liderou a carreira durante os pitstops. David Coulthard correu 3º no inicio, pero desapareceu con problemas de freada. O compañeiro de equipo de Schumacher, Eddie Irvine, estaba preto de Villeneuve cando ambos fixeron o seu segundo pitstop, pero o seu coche fallou cando saíu dos pits. A carreira foi un desastre para Heinz-Harald Frentzen. Calou na grella coa carreira a piques de comezar, forzando a abortar o inicio da carreira para comezar na reanudación na parte traseira da grella. Entón, na primeira volta, Jos Verstappen bateu coa parte traseira do seu Williams na curva Becketts e a carreira do alemá rematou inmediatamente.
Damon Hill finalmente logrou os seus primeiros puntos para o equipo Arrows tras unha retirada tardía de Shinji Nakano.
Clasificación
miniatura|right|200px|Damon Hill pilotando o Arrows A18 durante o Gran Premio miniatura|250px|right|[[Alexander Wurz pasando unha badeira amarela durante a carreira.]]
Tom McGrath
Thomas "Tom" McGrath, nado en 1964, é un actor estadounidense.
Anthony Giddens
Anthony Giddens nado en Londres o 18 de xaneiro de 1938, é un sociólogo inglés. É o teórico social contemporáneo máis importante de Gran Bretaña e un dos máis influentes do mundo, Recoñecido pola súa teoría da estruturación e a súa mirada holística das sociedades modernas. Tamén adquiriu gran recoñecemento debido ao seu intento de renovación da socialdemocracia a través da súa teoría da terceira vía. É considerado como un dos máis prominentes contribuíntes modernos no campo da socioloxía, e autor de polo menos 34 libros publicados en non menos de 29 idiomas (de media máis dun libro por ano). Tamén foi descrito como o científico social inglés máis coñecido dende John Maynard Keynes.
Traxectoria
Giddens naceu en Edmonton, Londres, procedente dunha familia de clase media. Fillo dun empregado do London Passenger Transport Board (empresa encargada do transporte en todo Londres entre 1933 e 1948). Foi o primeiro membro da súa familia que acudiu á universidade e obtivo o seu primeiro título académico na Universidade de Hull en 1959. Máis tarde logrou un mestrado na London School of Economics and Political Science, e, finalmente, un doutoramento pola Universidade de Cambridge en 1974. En 1961 comezou a traballar na Universidade de Leicester dando clases de psicoloxía social. En Leicester, onde é considerado un dos precursores da socioloxía británica, coñeceu a Norbert Elias e comezou a traballar nos seus propios desenvolvementos teóricos. En 1969 obtivo un cargo na Universidade de Cambridge, dende onde máis tarde axudou a crear o Comité de Ciencias Políticas e Sociais, unha subunidade da Facultade de Economía. Giddens traballou moitos anos en Cambridge onde eventualmente foi nomeado profesor titutar en 1987. Foi cofundador da editorial Polity Press en 1985.
Dende 1997 a 2003 foi director da London School of Economics and Political Science e membro do Consello Académico do Instituto de Investigacións de Políticas Públicas (IPPR, Institute of Public Policy Research).
Ademais, foi asesor do ex-primeiro ministro británico Tony Blair. Xustamente, foron os postulados do que Giddens denominou "terceira vía" o que inspirou as ideas políticas de Blair. Participou nos debates políticos británicos defendendo o Partido Laborista (de tendencia centro-esquerda) con aparicións nos medios masivos de comunicación e escribindo artigos (moitos deles publicados no xornal New Statesman). Así mesmo contribuíu regularmente durante os anos 90 nas investigacións e actividades do think-tank Policy Network.
Foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais no ano 2002 e en xuño do 2004 foille concedido o título de Barón Giddens de Southgate, no London Borough de Enfield.
Pensamento
Pódense identificar tres estados na súa vida académica:
O primeiro redefine unha nova visión sobre que é a socioloxía, presentando unha abordaxe teórica e metodolóxica dese campo, baseado nunha reinterpretación crítica dos clásicos da disciplina. En certa medida, pode sinalarse que Giddens é un dos autores que ofrece achegas á constitución do "panteón clásico" da socioloxía de finais do século XX: Marx, Durkheim e Weber. As súas publicacións principais desa etapa inclúen Capitalism and Modern Social Theory (1971) e New Rules of Sociological Method (1976).
Na segunda etapa, Giddens desenvolve a teoría da estruturación. Os seus traballos durante ese período, como Central problems in Social Theory (1979) e The Constitution of Society (1984) valéronlle fama internacional no campo da socioloxía.
O último estado abrangue os seus traballos máis recentes, estes referidos ás seguintes cuestións: modernidade, globalización e política. Especialmente o impacto da modernidade sobre o social e a vida persoal. Esta etapa está reflectida pola súa crítica á postmodernidade, e as súas discusións sobre unha terceira vía "utópica-realista" na política, que se fan visibles en The Consequences of Modernity (1990), Modernity and Self-Identity (1991), The Transformation of Intimacy (1992), Beyond Left and Right (1994) e ''The Third Way. The Renewal of Social Democracy'' (1998). Os esforzos de Giddens diríxense tanto a refundar a teoría social (nun primeiro momento), como a reexaminar a comprensión do desenvolvemento e traxectoria da modernidade.
A constitución da sociedade
Giddens contribuíu nos máis diversos campos das ciencias sociais, talvez exceptuando unicamente a metodoloxía da investigación. Reflexionou ao redor das máis diversas figuras e escolas de pensamento, servíndose das achegas teóricas tanto da micro como da macrosocioloxía.
En The Constitution of Society, referíndose á teoría da investigación empírica e crítica social, formula o que chama reiteración de conceptos, os cales se resumen da seguinte maneira.
Estes puntos suxiren unha cantidade de guías para a orientación xeral da investigación. Finalmente, cómpre destacar que Giddens é recoñecido polas súas abordaxes interdisciplinarias.
A natureza da socioloxía
Desde o punto de vista académico, os intereses de Giddens céntranse en reformular a teoría social e reavaliar a nosa visión do desenvolvemento e a modernidade. Entre as súas achegas neses ámbitos atópanse: a teoría da estruturación e o estudo dos cambios que a nivel social leva o disociamiento do espazo e o tempo, produto dos avances tecnolóxicos contemporáneos.
Giddens define o movemento social como un "intento colectivo de loitar por un interese común, ou de alcanzar un obxectivo á marxe da esfera das institucións establecidas".
Hai catro tipos de movementos sociais segundo Giddens:
Conexións entre o micro e o macro
Pódese ver claramente esta tendencia na unificación entre acción-estrutura que Giddens leva a cabo nos seus estudos. Na súa teoría da estruturación explica que “a acción xera estrutura e a estrutura xera acción”, sendo isto unha realidade indisoluble. Para Giddens os sistemas non son senón relacións sociais que se organizan como prácticas sociais ordenadas, regulares. Polo que a acción, como práctica social de grupos ou colectividades, proporcionan as condicións que determina continuidade das estruturas que forman o sistema. Giddens non nega a influencia estrutural na acción individual, con todo, tampouco cre que sexa determinante, é dicir, a última palabra tena o individuo.
Giddens ten unha particular noción de estrutura, a cal fai xuízo á súa postura crítica fronte ao funcionalismo. Para este sociólogo os sistemas non posúen estruturas, senón propiedades estruturais, que son elementos que afectan, inflúen na práctica social ou os individuos. Estas propiedades poden representarse de dúas formas: de recursos ou de regras. As propiedades estruturais cristalizadas en regras son aquelas prácticas e coñecementos que comparten os actores, e poden ser á súa vez semánticas (significadas), e normativas (costumes, usos, normas etc). En cambio, os recursos refírense ás bases de poder coas que contan os actores para influír na acción dos demais. Esta maniféstase de dúas formas: autoritativa (non material) e distributiva (diñeiro, bens etc). Ambas as propiedades estruturais permiten a existencia de prácticas sociais regulares que permiten a existencia do sistema ao longo do tempo.
Terceira vía
Na área da socioloxía política, Giddens precisou os postulados da terceira vía, entre o capitalismo liberal e o socialismo.
Obra
Anthony Giddens é autor de máis de 34 libros e 200 artigos. Entre eles destacan:
Ecurie Nationale Belge
Ecurie Nationale Belge (tamén coñecido como Equipe Nationale Belge ou ENB) foi un equipo de carreiras de Fórmula 1 nos anos 1950 e 1960, que se formou mediante a fusión do Ecurie Francorchamps de Jacques Swaters e o Ecurie Belge de Johnny Claes.
Na Fórmula Un, o equipo utilizou unha gran variedade de chasis a través dos anos: Ferrari, Cooper, Lotus, Emeryson como así como un auto construción propia, o ENB, que participou nun único Gran Premio do Campionato Mundial, o Gran Premio de Alemaña de 1962.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Arigna
miniatura|Salto de auga na entrada á mina de Arigna Arigna (en irlandés: An Airnigh) é unha poboación no condado de Roscommon, Irlanda que se atopa preto de Lough Allen, nunha ruta designada panorámica entre Keadue e Sliabh an Iarainn, que significa "Montaña de ferro". Arigna tivo unha estación ferroviaria que operou desde o 2 de maio de 1888 ata que finalmente pechou o 1 de abril de 1959. Esta formaba parte da estreita vía férrea coñecida por Cavan and Leitrim. miniatura|244x244px|Condado de Roscommon onde se sitúa Arigna.
Economía
Hai máis de dúas décadas Arigna tivo unha mina de carbón que empregaba máis de catrocentas persoas. Arigna conta cun pequeno museo que garda artefactos daquela experiencia mineira. Os visitantes teñen a oportunidade de baixar á área onde se situaba a mina e experimentar as difíciles condicións nas que traballaba a xente da localidade.
Unión Ornitolóxica Internacional
A Unión Ornitolóxica Internacional (en inglés International Ornithologists' Union), anteriormente coñecida como Comité Ornitolóxico Internacional (International Ornithological Committee), é un grupo que reúne a uns 200 ornitólogos de todo o mundo que é o responsábel de organizar os Congresos Ornitolóxicos Internacionais e outras importantes actividades ornitolóxicas, como a de fixar a clasificación das aves.
Esta organización é membro da da Unión Internacional de Ciencias Biolóxicas (International Union of Biological Sciences).
Congreso Ornitolóxico Internacional
O Congreso Ornitolóxico Internacional é a maior e máis antiga reunión de ornitólogos. O primeiro congreso realizouse en 1884, e seguiuse celebrando de forma irregular até 1926, desde cando se reúne periodicamente cada catro anos, coa excepción dos dous correspondentes ao período da segunda guerra mundial e á súa inmediata posguerra.
Natividad González Laso
Natividad González Laso, nada en Xinzo de Limia o 24 de decembro de 1953, é unha política galega.
Traxectoria
miniatura|Papeleta das [[Xerais de abril de 2019.]] Licenciada en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, máster en Desenvolvemento Territorial pola Universidade Autónoma de Madrid e posgrao en Planificación e Desenvolvemento Local pola Universidade da Coruña. Traballou como coordinadora técnico-didáctica de programas de inserción e emprego no Centro de Formación en Novas Tecnologías de Ferrol e foi xerente do Grupo de Desenvolvemento Rural Costa Noroeste nos concellos da comarca de Ferrol e Ortegal. Militante do PSdeG-PSOE dende 1989, formou parte das executivas locais de Narón e Ferrol, da Executiva Nacional Galega, do Comité Nacional Galego e da Executiva Provincial da Coruña. Nas eleccións autonómicas de 2001 foi elixida deputada do Parlamento de Galicia. Incorporouse ao gabinete da Consellería de Sanidade en 2005 e en 2008 foi nomeada comisionada para a Seguridade Vial de Galicia. Foi concelleira e portavoz do Grupo Municipal do PSdeG no Concello de Ferrol en 2011. Dende setembro de 2017 é asesora do alcalde de Ortigueira.
Merindad de Montija
Merindad de Montija é un concello español da Provincia de Burgos, na Comunidade Autónoma de Castela e León. Conta cunha poboación de 866 habitantes (2008). Era un dos históricos sete meiriñados de Castela.
Gadoi, Castro, Narón
Gadoi é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 72 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 36 homes e 36 mulleres.
Merindad de Montija
Situación administrativa
O concello fórmano quince entidades locais menores
Localidades
O concello comprende ademais as sete localidades seguintes:
Plaça de la Mare de Déu
miniatura|300 px|dereita|Vista da Praza dende o [[Micalet.]] A plaça de la Mare de Déu, plaça de la Verge ou plaça de la Seu (como se chamaba antigamente) é a praza máis singular da cidade de Valencia polo seu simbolismo. Foi o foro en tempos da Valentia romana; a praza da catedral na Valentia visigoda; a praza da mesquita maior en tempos da Balansiya musulmá, e a praza da Seu ou catedral na Valencia cristiá. Hoxe en día continua sendo o centro espiritual e administrativo máis importante da cidade e do País Valenciano e alberga tres dos principais monumentos da cidade:
Até o século XIX tamén albergaba o Ajuntament ou Casa da Cidade, até que foi trasladada á súa actual situación na plaça de l'Ajuntament.
Descrición
Ten unha forma irregular, co Palau da Generalitat ao oeste, a Basílica ao leste e a Catedral ao sur. A praza está totalmente libre de tránsito, e o centro da mesma atópase uns centímetros máis baixo que arredores, habendo entre os dous niveis chanzos. En medio hai unha grande fonte, e ao abrigo da Catedral hai unha praciña pechada a tres bandas con saíntes, dende a cal se pode observar o resto da praza. Na outra beira hai un pequeno xardín de laranxeiras diante do Palau de la Generalitat.
Fallas
Durante as Fallas este é o lugar escollido para facer a ofrenda, en que procesións de falleiras cobren con flores un cadafalso xigante de madeira, en forma de Virxe. Entre a Basílica e un edificio na outra beira da praza disponse dun gran tendal azul e branco para cubrir á Virxe de posíbeis choivas. Arredor da fonte, déixanse aínda máis flores e tamén unha especie de presebe feito por cada falla.
Nomes
Durante a Segunda República (1936-1939) chamábaselle Plaça Vinatea.
Eduardo Gómez
Eduardo Gómez Manzano, nado en Madrid o 27 de xullo de 1951 e finado na mesma cidade o 28 de xullo de 2019, foi un actor español, coñecido especialmente polos seus papeis de Mariano Delgado en Aquí no hay quien viva e Máximo Angulo en La que se avecina.
Traxectoria
A súa carreira como actor comezou cando tivo que acompañar un amigo á gravación da serie ¡Ay, Señor, Señor!, na segunda metade da década de 1990. Fixo entón unha pequena intervención, que supuxo o inicio da súa traxectoria. Antes traballara en diversos empregos, como vendedor de enciclopedias a domicilio, camareiro nun bar, dependente de grandes almacéns, albanel etc.
En 2005, aparece na película Torrente 3: El protector. Desde 2007 formou parte da repartición da serie española emitida por Telecinco La que se avecina, onde interpreta a Máximo Angulo, primeiro como porteiro do edificio Mirador de Montepinar, e logo camareiro do bar Max & Henry. En 2009 participa na primeira spoof movie española (Spanish Movie), facendo unha parodia de Diego Alatriste.
Televisión
Ademaiss participou nalgunhas das series españolas máis coñecidas como:
Estación de París-Lyon
miniatura|Fachada principal e torre do reloxo A Estación de París-Lyon (Gare de Paris-Lyon) é unha das sete grandes estacións terminais da rede da SNCF na cidade de París, e tamén forma parte da rede RER. Localízase no 12º distrito, principalmente no barrio des Quinze-Vingts, agás unha pequena parte que está no de Bercy. Polo seu tránsito é a terceira estación da cidade, con arredor de 83 millóns de viaxeiros en 2002 ), e a segunda das liñas de longa distancia, con 31,8 millóns, tan só por detrás da estación do Norte). miniatura|Vista panorámica do interior da estación É unha estación principal que asegura o servizo ás liñas de longa e media distancia co sueste de Francia, en especial con Belfort e Montbéliard, Besançon, Dijon, Lión, Grenoble, Valence, Annecy, Chambéry, Modane, Bourg-Saint-Maurice, Saint-Gervais-les-Bains, Évian-les-Bains, Aviñón, Saint-Étienne, Marsella, Toulon, Niza, Montpellier e Mulhouse, así tamén como o servizo internacional con Xenebra, Lausana, Neuchâtel, Berna, Basilea e Zürich en Suíza, con Turín, Milán, Venecia en Italia, con Friburgo en Alemaña, e desde o 15 de decembro de 2013 con Barcelona en España. A estación de Lión tamén é a principal liña de alta velocidade con destino ao sueste de Francia, en sobre todo á Ródano-Alpes e á fachada mediterránea, e mais tamén ás rexións intermedias.
A entrada principal, na praza Louis-Armand, dá á rúa de Lyon, que leva á praza da Bastilla. No subsolo atópase a estación de metro de Lyon, e na superficie hai plataformas de autobuses polo que forma un gran intercambiador multimodal no seu conxunto. A estación caracterízase polo seu beffroi ou torre con campanil, unha torre cuadrangular de 67 m cun reloxo en cada unha das súas catro caras. Conta con 6,5 m de diámetro e as súas agullas teñen 2,8 m e 4m.
Historia
miniatura|Estación de París-Lyon ca. 1910
A orixe da estación é un unha pequena estrutura provisional, coñecida como Embarcadère de chemin de fer de Paris à Montereau realizada en 1847 e que se abriu ao público en 1849. En 1855 realizouse o edificio definitivo, obra do arquitecto François-Alexis Cendrier e que servía como terminal das liñas da compañía de ferrocarís de París a Lión. Edificouse sobre unha plataforma de terra elevada uns 6–8 m sobre o nivel do río para protexela das súas cheas. Compúñase de 5 vías cubertas por unha edificación cun vestíbulo de 220 m de longo e 42 de largo. Un pórtico que delimitaba a zona de chegadas unía a estación propiamente dita cunha oficina administrativa na beira da estación, e que daba ao Bulevar Mazas.
Un lume destruíu parte da estación en 1871 reconstruíndose de forma case idéntica. En 1900 con motivo da Exposición Internacional de París procedeuse á construción dunha nova estación, obra de Marius Toudoire, con trece vías e a característica torre.
Holografía
A holografía é unha técnica de formación de imaxes tridimensionais a partir dun soporte plano, que poden ser vistas sen necesidade de ningún accesorio para o observador, e onde este pode moverse ó redor do soporte vendo o obxecto, sen descontinuidades, dentro dun ángulo por onde se lle ofrecen todas as perspectivas. A etimoloxía do termo "holografía" provén do grego antigo ὁλος ou ὅλος,  holos , "todo", e γραφή,  graphè , do verbo γράφω grapho, literalmente "escribir todo" ou "debuxar todo" e holograma de ὁλος e γράμμα (grama = mensaxe escrito ou debuxado).
Funcionamento
A  'holografía'  é unha tecnoloxía de memorización óptica dunha información visual en forma de entrelazado moi fino de franxas de interferencia co uso de luz láser coherente, adecuadamente proxectada; a imaxe creada polas franxas de interferencia caracterízase por unha ilusión de tridimensional. É máis propiamente o efecto da paralaxe na percepción da imaxe, é dicir, a imaxe percíbese de forma diferente segundo o punto de visión; no caso dos dous ollos, cada un deles percibe a imaxe desde unha posición lixeiramente diferente á do outro. Esta diferenza, chamada paralaxe, na visión normal determina a percepción tridimensional.
Historia
A holografía foi oficialmente descrita en 1947 polo seu inventor, o húngaro Dennis Gabor, quen seguindo unha idea anterior chegou á solución dun problema interesante: tratábase de que, iluminando unha fenda con luz dunha cor única (luz verde dunha lámpada de mercurio) obténse unha figura de franxas que permite coñecer a forma e dimensións da fenda. Gabor, enxeñeiro eléctrico, recibiu o premio Nobel de Física en 1971.
Recibiu a patente GB685286 pola súa invención. Porén, perfeccionouse anos máis tarde co desenvolvemento do láser, xa que os hologramas de Gabor eran moi primitivos debido a que non perfeccionaron suficientemente os seus dispositivos. Propúxose un problema interesante: cando se ilumina unha fenda con luz dunha soa cor, obtense unha figura de franxas que permite coñecer a forma e dimensións da fenda. Gabor describiu o proceso de decodificación da información fotografada, foi necesario buscar un xeito de rexistrar a inclinación dos raios de luz que chegaban á película fotográfica. Chamou a este proceso "holografía", do grego "holos" (completo), xa que os hologramas mostraban un obxecto completamente e non só unha perspectiva.
Os primeiros hologramas que representaban verdadeiramente un obxecto tridimensional ben definido foron feitos por Emmett Leith e Juris Upatnieks nos Estados Unidos en 1963, e por Yuri Denisyuk na Unión Soviética.
Usos
Orixinalmente, Gabor só quería atopar un xeito de mellorar a resolución e a nitidez das imaxes do microscopio electrónico. Un dos desenvolvementos da holografía foi o seu uso para reprodutores de DVD e outras aplicacións. Tamén se usa en tarxetas de crédito, billetes bancarios, etiquetas de seguridade, envases, certificados, pasaportes e documentos de identidade, así como en discos compactos e outros produtos, ademais do seu uso como símbolo de orixinalidade e seguridade.
Na cultura popular
Os hologramas apareceron desde a década de 1950 en multitude de filmes e franquías audiovisuais de fantasía e ciencia ficción como Star Trek, A guerra das galaxias ou Regreso ó futuro.
Vadim Demidov
Vadim Sergeievich Demidov (En ruso: Вади́м Сергеевич Деми́дов, en Letón: Vadims Demidovs), nado en Riga o 10 de outubro de 1986, é un futbolista letón nacionalizado noruegués que xoga na demarcación de defensa.
Traxectoria
Nado en Letonia cando esta aínda formaba parte da Unión Soviética, forma parte da minoría rusa do país. O seu pai Segei Demidov fora internacional coa Selección soviética de Balonman. Tras o desplome da Unión Soviética emigra coa familia a Noruega ao ser contratado seu pai como adestrador de balonmán.
Comezou a xogar no Sandefjord BK da Adeccoligaen, onde sufriu unha importante lesión. Tras recuperarse marchou cedido ao Manglerud Star, onde chamou a atención do Hønefoss BK, tamén da Segunda División de Noruega.
A súa boa tempada no Hønefoss fixo que se fixaran nel os principais equipos de Noruega, fichando finalmente polo Rosenborg BK na tempada 2008/10
En xaneiro de 2011 queda libre no equipo noruegués e ficha pola Real Sociedad. Debuta en Primeira División o 29 de xaneiro de 2011. Pese a ser titular a maior parte da tempada, a consolidación doutros defensas fano perder a titularidade, polo que é traspasado ao Eintracht Frankfurt, recentemente ascendido á Primeira División Alemá.
No mercado de inverno da tempada 2012/13 é cedido ao Celta de Vigo
Cabreira, Trasanquelos, Oza-Cesuras
Cabreira é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Victim in Pain
Victim in Pain é o álbum de estrea da banda estadounidense de hardcore punk Agnostic Front, publicado no ano 1984 a través do selo Rat Cage Records. O disco conta con Rob Kabula e Dave Jones, que substituíron a Adam Moochie e Raybeez no baixo e na batería respectivamente. Aínda se atopa dispoñible nun álbum compartido co seu seguinte traballo, Cause for Alarm (1986).
Souleymane Doukara
Traxectoria
Comezou a súa carreira profesional na tempada 2008-2009, xogando para Rovigo Calcio na Lega Pro Seconda Divisione. Facendo o seu debut no primeiro equipo aos 16 anos de idade, xogou 7 partidos esa tempada, sen anotar goles. O seu club participou na tempada 2009-10 na Serie D, e Doukara tivo a súa primeira oportunidade de xogar como titular sempre; ao final do campionato logrou 36 aparicións.
Na tempada 2011-2012, Doukara foi transferido ao U.S. Vibonese Calcio, co que xogou 37 dos 42 partidos de liga, convertendo 13 goles.
Despois de impresionar aos cazatalentos da cuarta división italiana, Doukara asinou oficialmente co Catania da Serie A. Fixo o seu debut na Serie A o 16 de setembro de 2012, cando entrou como substituto de Alejandro Gómez contra a Fiorentina na derrota por 2-0 tras os goles de Luca Toni e Stevan Jovetic. Na súa tempada inaugural na máxima categoría, fixo 12 aparicións.
Na tempada 2013-2014, é cedido ao S.S. Juve Stabia da Serie B. Xogou en 20 ocasións e marcou 6 goles.
Selección nacional
O 5 de abril de 2014 decidiu xogar coa selección de fútbol do Senegal, debido a que os seus dous pais son dese país.
Amy Winehouse
Amy Jade Winehouse, nada en Londres, Inglaterra o 14 de setembro de 1983 e finada na mesma cidade o 23 de xullo de 2011, máis coñecida simplemente como Amy Winehouse, foi unha cantante e compositora inglesa recoñecida polo seu alcance vocal contralto, descrito como "acusticamente poderoso" e capaz de expresar "profunda emoción", destacando pola mestura ecléctica de xéneros musicais, incluíndo soul  (ás veces denominado como blue-eyed soul e neo soul)  , rhythm and blues   , jazz e reggae.
O seu álbum de debut do ano 2003 Frank foi valorado positivamente pola crítica especializada e foi comercialmente un éxito no seu país natal, o Reino Unido, e foi candidato ó premio Mercury Prize. O seguinte álbum de Winehouse do ano 2006, Back to Black, levou cinco premios Grammy, igualando naquel entón a marca de maior número de triunfos nunha única noite para unha artista feminina, e foi a primeira muller británica en gañar cinco premios Grammy, incluíndo a Mellor Artista Revelación, Gravación do Ano e Canción do Ano. Gañou ademais un World Music Award e tres premios Ivor Novello; no 2004 á Mellor Canción Contemporánea por Stronger Than Me, no 2007 de novo Mellor Canción Contemporánea, esta vez por Rehab e no 2008 Mellor Canción Lírica e Musicalmente por Love Is a Losing Game, tamén gañou o premio Brit á Mellor Artista Feminina Británica de 2007, sendo tamén candidata ó Mellor Álbum Británico con Back to Black, entre outros premios de prestixio.
Recibiu a atención dos medios de comunicación por causas alleas ó seu talento musical, fixándose na súa polémica vida persoal. O seu estilo distintivo, as tatuaxes e o peiteado beehive, os seus problemas xurídicos constantes, dependencia das drogas e mais do alcohol e as complicacións médicas polo seu comportamento autodestrutivo foron fonte de titulares dende o 2007. Morreu por intoxicación etílica o 23 de xullo de 2011 á idade de 27 anos, revelándose o motivo meses despois da súa morte, que nun principio fora asociada ás súas múltiples adiccións. O seu álbum Back to Black converteuse, postumamente e durante un tempo, no álbum máis vendido do Reino Unido no século XXI. No 2012, Amy Winehouse colocouse no posto 26 na lista das "100 mellores mulleres da música" elaborada pola VH1. A BBC denominouna como "o talento vocal preeminente da súa xeración".
1983-1998: A infancia
Amy Winehouse naceu o 14 de setembro de 1983 en Southgate, ó norte de Londres. Criouse no seo dunha familia humilde de ascendencia xudía, os devanceiros de Amy Winehouse eran xudeus de orixe rusa e polaca chegados a Londres ó longo do século XIX. O seu pai, Mitchell "Mitch" Winehouse, traballou como cristaleiro e despois como taxista. Súa nai, Janis (nada Seaton ), era farmacéutica. Amy tiña un irmán 4 anos máis vello, Alex (nado no 1979), e seus pais traballaron arreo para manter a familia. De nena acudiu a escola primaria de Osidge. Os pais separáronse en 1993, cando ela tiña 9 anos. Trala separación, Janis trasladouse a North Finchey, Barnet, os fillos vivían con ela e pasaban as fins de semana con seu pai e mais a moza deste en Hatfield Heath, Essex. Amy adquiriu o característico acento arrabaldeiro cockney durante a infancia.
Seus pais gustaban da música. Amy medrou escoitando jazz, blues, R&B ou soul; na súa casa ouvíase a Etta James, Sarah Vaughan, Dinah Washington, Ella Fitzgerald ou Frank Sinatra, creceu nela o espírito da música. Seu pai Mitch cantaba a miúdo cancións de Frank Sinatra para ela. Os irmáns de súa nai eran músicos de jazz profesional. Súa avoa paterna, Cynthia Winehouse (nada Gordon; 21 de outubro de 1927 – 5 de maio de 2006 ), fora cantante, Ronnie Scott, a lenda do jazz británica, fora seu mozo. Con todo, a Winehouse de nena tamén lle gustaban, igual que ós seus amigos, Kylie Minogue e Madonna, "con seis ou sete escoitaba The Immaculate Collection cada día", logo descubriu Salt-N-Pepa e TLC.
Cando Amy tiña 8, súa avoa Cynthia suxeriu a Escola de Teatro Susi Earnshaw, asistiu os sábados para continuar a súa educación vocal e aprender a bailar. Acudiu á Escola de Teatro Susi Earnshaw durante catro anos. Ós dez anos Winehouse fundou un efémero grupo de rap chamado Sweet 'n' Sour coa súa amiga da infancia Juliette Ashby, inspirado en Salt-N-Pepa, "por suposto eu era Sour (en inglés: amargo)", dixo nunha entrevista anos máis tarde.
A primeira tatuaxe de Amy Winehouse, unha pequena Betty Boop no cadril dereito, fíxoa con 15 anos. Sobre o parecer de seus pais acerca da tatuaxe, Winehouse comentou: "os meus pais decatáronse que eu faría sempre o que quixera, iso foi todo, en verdade".
1998-2003: Inicio na música profesional
Winehouse adquiriu a súa propia guitarra con 14 anos, após ter enredado coa de seu irmán. Empezou a escribir música un ano despois. Foi daquela cando descubriu a marihuana e abandonou definitivamente a escola. Tentou facer por vida, presentouse nos pubs de Londres e axiña empezou a dar concertos cunha banda de jazz, a Bolsha Band, compaxinando esta actividade con outros traballos esporádicos. Pouco a pouco foi abríndose camiño nos pequenos pubs de Londres. Comezou a padecer bulimia con 17 anos, xunto con algunha das súas amigas, nunca se recuperou e padeceu este trastorno toda a súa vida.
Cando tiña 16, un amigo íntimo, o cantante de soul Tyler James, coñecido seu dende a Escola de Teatro Sylvia Young, após asistir a un dos seus concertos propúxolle gravar unha demo. A gravación desa sesión axudoulle a progresar na súa carreira profesional. Tyler James presentouse coa cinta diante de Nick Shymansky, da axencia de relacións públicas Brilliant!, con quen Tyler James acababa de asinar un contrato. Impresionado, Nick Shymansky mostroulle a cinta ó seu xefe en Brilliant!, Nick Godwyn, a canción chamábase Estrogenius, un poema de 6 minutos mal interpretado coa guitarra mais a súa voz destacaba. Convocou a Amy Winehouse para facer unha audición e ficou sorprendido ó escoitala cantar. Andaban na procura dunha cantante de jazz e asinou con ela un contrato de representación artística. As influencias de Winehouse nesa época eran Dinah Washington, Billie Holiday, Frank Sinatra, o álbum Tapestry de Carole King, James Taylor, non era o que unha adolescente adoitaba escoitar.
Porén, Brilliant!, foi adquirida ó pouco por 19 Entertainment de Simon Fuller. A cantante asinou entón un contrato de representación con Simon Fuller, que a remunerou con 250 libras semanais (cifra que sería descontada de futuros beneficios) para que que se concentrase en desenvolver as súas calidades musicais e non precisase traballar durante este período. Con todo, continuaba a dar concertos nalgúns pubs londinienses, no Club Cobden ou no Bush Hall. Mudouse a vivir a Candem coa súa amiga da infancia Juliette Ashby. Espertou ademais o interese doutros representantes musicais, como os da Virgin Records ou da EMI Music Publising. En consecuencia, acabou asinando un contrato de administración dos dereitos de autor con Guy Moot, representante encargado da división de artistas e repertorio da EMI Music Publising, que a destinou a traballar cos produtores Salaam Remi e Gordon Williams, pero decidiu, nun principio, mantela en segredo para a industria discográfica. Viaxou daquela a Miami para coñecer ó produtor Salaam Remi, naquel intre Winehouse compuxera un bo fato de cancións mais só unhas poucas foran gravadas realmente.