cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mofeta
Domesticación
Mephitis mephitis é a máis social das mofetas e unha das que normalmente se domestican. Cando se ten unha mofeta como mascota, normalmente se lles extirpan as súas glándulas do olor. Porén, telas como mascotas é ilegal na maioría dos estados dos Estados Unidos. En cambio en países europeos como Reino Unido está permitida telas como mascotas, pero a Animal Welfare Act 2006 prohibe a extirpación das súas glándulas odoríferas.
Manteiga de Soria
A manteiga de Soria é un produto lácteo orixinal da provincia de Soria. Ostenta a categoría de Denominación de orixe (Mantequilla de Soria), e ten as variedades natural, salgada e doce.
Características
A manteiga elabórase a partir da materia graxa de leite de vaca das razas frisoa e pardo-alpina ou dos seus cruzamentos que proceden de explotacións leiteiras rexistradas na Asociación e dentro da zona de produción. A Denominación de Orixe Protexida Manteiga de Soria (Denominación de Origen Protegida Mantequilla de Soria) ampara as tres variedades de manteiga que, por tradición, se veñen elaborando na provincia soriana, nas tipoloxías de natural, salgada e doce.
As dúas primeiras conséguense tras un proceso de desnatado e pasteurización. Acada a acidez desexada trala nata e tralo arrefriamento, bátese, elimínase o soro e amásase lentamente ata lograr a textura final que require o produto. A manteiga doce é un xarope de auga e sacarosa que, despois de fervelo, se obtén un xarope que se mestura con manteiga natural. Permite a pigmentación coloreada, como é tradicional nesta categoría.
Calidade
En 2004, o esforzo e o compromiso conseguiron a aprobación do regulamento e a posterior posta en marcha do Consello Regulador da Denominación de Orixe Protexida. A Cooperativa Lechera Soriana, creada en 1955 por cen gandeiros (dos que quedan unicamente cinco) e as Manteigarías York foron os primeiros que apostaron polo proxecto.
As manteigas pasan por un filtro organoléptico en función das súas características físico-químicas que garanten a calidade ao que a consome. Dende 2007 comercialízanse coa contraetiqueta do Consello Regulador.
Kaoru Kobayashi (actor)
Kaoru Kobayashi (小林 薫), nado en Quioto o 4 de setembro de 1951, é un actor xaponés. Gañou o premio ó mellor actor no Festival de Cine de Iocoama de 2009 e como mellor actor secundario en 1987 pola súa actuación en Sorobanzuku.
Copa do Mundo de Rugby 2019
A Copa do Mundo de Rugby 2019 foi a 9ª edición da Copa do Mundo de Rugby. Nunha reunión celebrada en Dublín o 28 de xullo de 2009, a International Rugby Board anunciou que o Xapón sería o país organizador da competición, levando por primeira vez o mundial de rugby a Asia. Tamén foi a primeira vez que o anfitrión non era algunha das potencias tradicionais deste deporte.
Como organizador, a selección de rugby do Xapón estivo clasificada automaticamente para disputar o campionato. Outros 12 equipos acadaron a súa clasificación durante a Copa do Mundo de Rugby 2015. Os restantes 7 equipos participantes tiveron que acadar a súa participación nos torneos correspondentes a cada continente.
Sedes
Tralo anuncio de que o Xapón organizaría o mundial de rugby, Singapur e Hong Kong amosaron o seu interese en colaborar coa organización do torneo aportando cadanseu estadio para ser co-sede da Copa do Mundo, pero cando en 2014 foron publicados os nomes dos estadios que acollerían a competición, todos eles pertencían a territorio nipón.
A lista final das sedes escollidas foi anunciada polo comité organizador o 2 de marzo de 2015.
Fase de grupos
1º e 2º. Clasificados para os cuartos de final. Estarán na Copa do Mundo de Rugby 2023. 3º. Eliminados. Estarán na Copa do Mundo de Rugby 2023. 4º e 5º. Eliminados. * Tres encontros da fase de grupos foron suspendidos por mor do tifón Hagibis, determinando a organización do torneo que os encontros serían considerados como empates a cero, resultando que cada equipo afectado recibiu 2 puntos para a clasificación do seu grupo.
Fase final
Finalizada a fase de grupos os dous primeiros equipos de cada grupo pasaron aos cuartos de final do torneo, que consisten en partidos eliminatorios. Os equipos gañadores dos partidos de cuartos de final pasaron ás semifinais, e os equipos que perderon os partidos de cuartos de final quedaron eliminados do Mundial.
Os partidos de semifinais tamén consisten en partidos eliminatorios. Os gañadores dos partidos semifinais clasifícanse para a final da Copa do Mundo, e os perdedores das semifinais disputan a final polo terceiro e cuarto posto.
Durante a fase final do torneo, se os equipos houbesen terminado empatados á finalización do partido, o gañador determínase mediante os seguintes criterios secuenciais:
Präsident
O Präsident foi un automóbil fabricado por Nesselsdorfer Wagenbau - Fabriks-Gesellschaft AG (NW, agora coñecido como Tatra) en 1897. Foi o primeiro automóbil con motor de gasolina producido en Austria-Hungría, así como en Europa do Leste (agás o intento de Siegfried Marcus de Viena de construír un coche autopropulsado en 1875). Foi construído por Leopold Sviták e Hans Ledwinka. O automóbil era máis un carruaxe sen cabalos que un coche en sentido moderno. O coche era guiado a través dun guiador. A carrozaría de madeira asentábase sobre un marco de ferro. Tiña catro asentos e unha capota cabriolé que cubría soamente os asentos traseiros. Ambos eixes tiñan suspensión de béstas semielípticas. As rodas eran similares ás dun coche de cabalos, pero tiña uns pneumáticos de goma. O coche tiña un motor Benz de dous cilindros colocado no eixe traseiro.
Historia
Ignác Šustala, un experto carpinteiro, comezou a fabricar coches de cabalos na súa granxa. En 1853 pediu diñeiro prestado e estableceu unha pequena fábrica. Inicialmente alí fixéronse coches de cabalos, pero pronto comezou a fabricar tamén vagóns de ferrocarril. Pouco antes da súa morte Ignác Šustala estableceu a sociedade anónima Nesselsdorfer Wagenfabrik.
O director da empresa Hugo Fischer comprou a Carl Benz un automóbil Benz Phaeton, así como o último motor Benz; isto foi recomendado polo barón Theodor von Liebieg de Liberec, que co seu coche percorrera en 1894, 2500 km por Europa sen grandes dificultades dando fama ó Benz Viktoria e consecuentemente a gratitude de Carl Benz. O Phaeton foi utilizado como modelo para a construción do primeiro coche da fábrica en 1897, con todo non é unha copia do Phaeton, xa que aplicouse unha nova concepción enteira. Leopold Sviták, capataz da fábrica, foi o responsable da construción. O automóbil foi nomeado como Präsident, a construción foi terminada en maio de 1898. miniatura|250px | left | Präsident no Museo Técnico Nacional da República Checa.
Deseño
O coche tiña un motor Benz de dous cilindros de catro tempos aceso por faísca. Tiña dúas velocidades con tracción ao eixe traseiro a través dunha correa plana.
A carrozaría derivouse dun coche de cabalos tipo Mylord. Na época NW era coñecida entre as monarquías polos seus luxosos carruaxes, e o automóbil fíxose de acordo con este deseño.
Era capaz de alcanzar ata 30 km/h. Tiña catro asentos, os dous asentos traseiros podíanse cubrir cun teito convertible. O coche estaba guiado por un guiador. Inclinando o guiador cara a adiante ou cara atrás podíase cambiar de marcha (adiante - marcha máis baixa). As rodas eran de madeira con lamias de goma.
Nada máis rematalo o primeiro automóbil foi conducido desde Kopřivnice a Viena para tomar parte no Salón do automóbil. Os condutores foron Hugo Fischer e o barón Theodor Liebig. Levoulle 14,5 horas percorrer a distancia de 328 km a unha velocidade media de viaxe de 22´6 km/h e non houbo problemas nin avarías significativos efectos durante a primeira viaxe.
As características únicas do coche eran o diferencial e un parachoques funcional.
Orixinal
O primeiro coche atópase no Museo Técnico Nacional da República Checa e segue sendo manexable. Desafortunadamente, antes de que fose entregado ao Museo en 1918, foi utilizado en Austria e sufriu algunhas modificacións, que violaron o deseño orixinal (incluíndo o cambio de motor). O motor que está agora no Präsident é probablemente o primeiro que se fixo en Kopřivnice, logo de que se iniciase a fabricación de motores en 1900. miniatura|250px|right|Réplica do Präsident no museo de fábrica de Tatra. miniatura|250px|right|Réplica do motor Benz en 1977 na réplica do Präsident.
Replica
Un grupo de entusiastas da fábrica Tatra fixeron unha réplica exacta do Präsident orixinal de 1897 en 1977, que agora pódese ver no museo da fábrica Tatra en Kopřivnice.
Hai varias razóns polas que se construíu a réplica. En primeiro lugar, a empresa quería ter o Präsident para as celebracións do centenario, e en segundo lugar o orixinal sufriu modificacións do motor, accesorios, luces, capota, así como de cor, e polo tanto non podía representar o primeiro coche da fábrica. O traballo da réplica iniciouse en marzo de 1974.
Sobreviviron 60 planos orixinais da documentación do deseño, pero tiveron que ser feitos outros 1150, para o que se utilizou o Präsident orixinal. A produción levouse a cabo na fábrica de Tatra e estivo a cargo dos seus enxeñeiros, así como de traballadores xubilados do departamento técnico.
Legado
Os primeiros coches de Kopřivnice, que se fixeron artesanalmente, seguiron o deseño do Präsident e deriváronse del. Foron nomeados como Meteor, Nesselsdorf, Wien. Bergsteiger, Versucher, Adhof, Spitzbub, Balder e Metrans. Eles difiren en detalles de deseño; a correa de transmisión substitúese por unha caixa de engrenaxes de catro velocidades con engrenaxes de dentes rectos.
En 1899, os coches NW Wien e Nesselsdorf, lograron o seu primeiro éxito importante en competición, no curso dunha carreira no Parque Prater de Viena. Foi a primeira carreira en Austria, o 23 de outubro de 1899. O piloto gañador co coche NW Wien foi o barón Theodor von Liebig. O outro coche NW Nesselsdorf foi o segundo por diante dos catro automóbiles Benz e dos catro coches Dietrich-Bollee.
Para os modelos posteriores utilizouse o alfabeto (A, B, S, T, U ...), e desde ao redor de 1921 cando a compañía cambiou o nome polo de Tatra, usa números para nomear os modelos (11, 12, 20 ...). Un ano logo da fabricación do Präsident, foi construído o Primeiro camión. A fabricación de automóbiles continuou en Kopřivnice ata 1998 co último coche Tatra T700. A fabricación de camións pesados continúa ata hoxe.
Incluso os modelos de hoxe en día (por exemplo, Tatra 815) seguen as características de deseño únicas (por exemplo, o tubo de columna central con semieixos oscilantes), que foi ideado por Hans Ledwinka en 1920, quen participou na construción do Präsident. Ao longo do tempo, Tatra introduciu conceptos revolucionarios no mundo do automóbil como a aerodinámica do coche moderno a través do modelo Tatra T77, así como o deseño dun "coche popular" a través do Tatra V570 e o Tatra T97. Con todo, os 40 anos de economía planificada de Checoslovaquia fixeron que a empresa se especializara en camións pesados todo terreo, mentres que a fabricación de automóbiles foi secundaria. Os anos de axitación logo da Revolución de Veludo levaron a Tatra ao bordo da creba e polo tanto a fabricación de automóbiles foi abandonada, e só continua a produción de camións pesados.
A Última Cea
miniatura|350px|A Última Cea, por [[Juan de Juanes, terceiro cuarto do século XVI, Museo do Prado, Madrid]] Na fe cristiá, a Última Cea foi a derradeira ocasión na que Xesús de Nazaret se reuniu cos seus apóstolos para compartir o pan e o viño antes da súa morte.
Considérase, para a Igrexa católica, que é o momento en que se institúe a eucaristía.
A Última Cea, foi o tema de numerosas pinturas, sendo quizais a obra de Leonardo da Vinci máis coñecida de todas.
Cronoloxía
miniatura|250px|Escultura de A Última Cea, na procesión do [[Venres Santo en Qormi, Malta.]] A cea está considerada pola maioría dos teóricos como un Séder (ou Cena de Pascua xudía), celebrada na noite do Xoves Santo antes da crucifixión, o Venres Santo. Esta crenza baséase na cronoloxía dos Evanxeos.
Pero a cronoloxía do Evanxeo de Xoán indica que se celebrou antes da Pascua (Xoán 13:1, 18:28). As referencias no Evanxeo de Xoán que marcan o día da preparación para a Pascua (Xoán 19:14, 31, e 42), tómanse por moitos para indicar que a morte de Cristo ocorreu no tempo da matanza dos cordeiros da Pascua (esta cronoloxía posterior é a aceptada pola igrexa ortodoxa). Porén, aqueles que sitúan a última cea na tarde do xoves, xeralmente atribúen a Marcos 14:12 e Lucas 22:7 as únicas referencias explícitas nos evanxeos, e que no momento da crucifixión de Cristo é cando se dá a matanza de cordeiros, dando lugar o Día de la Preparación no evanxeo de Xoán como unha posíbel referencia ao Venres de Pascua, durante o cal se realizan as preparacións para o descanso do Shabat.
Ademais, moitos teóricos cuestionaron estas cronoloxías, e rexeitaron as súas afirmacións de que os evanxeos fan referencia á Pascua e sosteñen que coinciden con Xoán, xa que existen multitude de feitos que teñen lugar tras a Última Cea, como a traizón, o arresto, o interrogatorio e os posteriores xuízos, que dificilmente poderían ter lugar durante unha noite.
Algúns grupos minoritarios de cristiáns cren que un exhaustivo exame dos evanxeos indican que a Última Cena tivo lugar en martes, e que Xesús foi crucificado nun mércores.
A cea discútese a través dos catro evanxeos da Biblia canónica. Os evanxeos sinópticos afirman que na mañá do mesmo día o cordeiro pascual para cena sexa sacrificado. Porén, baixo o método xudeu de tempo de recollemento, o día considerábase que empeza xusto ao amencer, polo tanto a festividade da Pascua pénsase que ocorra no día posterior en que foi sacrificado. Isto implica que ou os sinópticos non están instruídos no coñecemento do recollemento xudeu, ou que usaron a técnica literaria de ver os eventos que pasaron en varios días nun só.
Os feitos segundo os evanxeos
miniatura|Talla da "Última Cea" no retablo da [[igrexa de Havdhem (Suecia)]] Tanto Lucas (capítulo 22, 7-13) coma Marcos (14, 12-16) coinciden en que os discípulos preguntaron a Xesús pola cea pascual e que este lles indica que vaian á cidade onde atoparán a un home cunha ola ou cunha sella de auga. El ensinaríalles unha grande sala no sobrado dunha casa para celebrala. O grupo de seguidores e Xesús reuníronse nela no solpor.
Durante a cea, segundo Xoán, Xesús procedeu a lavar os pés dos seus doce convidados, malia as reticencias iniciais de Pedro. Este xesto foi un exemplo de humildade e servizo aos seus discípulos. Este acto foi imitado durante as celebracións do Xoves Santo por algúns soberanos medievais de Europa, manténdose a tradición no Vaticano.
Durante a cea, segundo as narracións de Marcos, Mateo e Xoán, Xesús anunciou que un dos presentes íao delatar ás autoridades. Os discípulos, sorprendidos, preguntáronlle que por quen falaba. Segundo Mateo, Xesús revelou o culpable cando Xudas Iscariote lle preguntou se era por el e respondeu "ti o dixeches", mentres que Xoán sinala que o sinalou dándolle a Xudas pan mollado.
Os evanxeos sinópticos coinciden en situar o establecemento da eucaristía durante a derradeira cea: Os versículos do evanxeo de Lucas son repetidos polo sacerdote na consagración das especies na misa católica.
Logo de cantar uns salmos e antes de saír cara o Monte das Oliveiras, os catro evanxeos coinciden en que Xesús anunciou as tres negacións que cometería Pedro posteriormente. Logo, Xesús e os discípulos retiráronse a Xetsemaní onde sería prendido.
A Última Cea de Leonardo da Vinci
A Última Cea é unha pintura mural realizada por Leonardo da Vinci nos anos 1494-1497. Encóntrase na parede sobre a que se pintou orixinalmente: o refectorio de Santa Maria delle Grazie, en Milán. miniatura|centro|600px|A Última Cea, de [[Leonardo da Vinci]] Fronte á iconografía clásica que pode verse noutras obras renacentistas, Leonardo non representa a Xudas Iscariote, o traidor, diante da mesa, senón incluído entre os apóstolos. Leonardo optou por representar o momento posterior ao anuncio de Cristo de que un deles o traizoará e todos se preguntan "son eu, Señor?". En lugar de representar a Xesucristo como un máis co apóstolo Xoán en brazos, Leonardo opta por illar a figura de Xesucristo e agrupar aos apóstolos de tres en tres, caracterizando a cada un deles a través da súa actitude e movemento.
Exemplos clásicos
O tema foi tratado en numerosas ocasións pola arte cristiá, non sendo un tema novo que tratase por primeira vez Leonardo, cuxo cadro, porén, converteuse na quintaesencia do tema.
O nome Il Cenacolo é unha evidente referencia ao Simposio de Platón; por iso os apóstolos estruturáronse en catro tríades, das cales as dúas do extremo luminoso corresponden a tríades platónicas.
Nación Reixa
Nación Reixa foi un grupo vasco-galego da década dos 90.
O proxecto xurdiu da colaboración entre os músicos Kaki Arkarazo (M-ak, Negu Gorriak) e Antón Reixa (Os Resentidos). En 1997 incorporuse Mikel Abrego (Bap!!, Negu Gorriak, actualmente en Inoren Ero Ni, á batería. Publicaron dous discos: Alivio Rápido e Safari Mental.
Disolvéronse en 1997, pero a colaboración entre ámbolos músicos continuou na produción e colaboración activa por parte de Kaki no disco Escarnio de Antón.
Historia
Todo comezou en 1993, cando o músico vasco Kaki Arkarazo produce o disco Ya Están Aquí (Gasa) do grupo galego Os Resentidos, no que cantaba Antón Reixa. Kaki e Antón propóñense gravar algo xuntos. Ese mesmo ano disólvense Os Resentidos e os dous músicos comezan a intercambiar material (textos e bases programadas) en cintas. Antón marcha a Donostia a gravar ao estudio caseiro de Kaki. Así conseguen publicar o seu primeiro disco para a multinacional DRO (Alivio Rápido), que aparece no mercado nunha dobre edición en castelán e galego. Kaki encárgase de tocar tódolos instrumentos, e Antón pon os textos. Xuntos traballan nas programacións e samplers. No disco misturan rock, funk e acid jazz.
En 1997 aparece o segundo traballo de Nación Reixa, Safari Mental. Malia o bo trato recibido en DRO, deciden cambiar por unha compañía máis pequena para moverse máis cómodos. O disco termínao editando Esan Ozenki-Gora Herriak, discográfica que creou o grupo Negu Gorriak e da que, polo tanto, era socio Kaki. Coa incorporación de Mikel Abrego á batería, pasan de dúo a trío. O disco publicase exclusivamente en galego. Aparecen un puñado de colaboradores como Drake (baixista de Bap!!, tamén en Inoren Ero Ni), Javi P3Z (DJ, membro de Parafünk ou Instrümental), Izaskun Forkada e Mikel Kazalis, ambos no grupo de rock industrial 2 Kate, o segundo membro do grupo de thrash metal Anestesia, de Negu Gorriak e actualmente de Kuraia, e Mikel Azpiroz ao órgano. Os sons volven á mestura coa que gravaron o seu anterior álbum, profundizando no funk máis bailable. No disco aparece unha relectura do tema "Denok Gara Malcom X" que compuxeran Reixa e Arkarazo para Borreroak Baditu Milaka Aurpegi, de Negu Gorriak. Durante este ano dan máis de vinte concertos por España. Ademais, participan no recompilatorio pola oficialidade do idioma asturiano L'asturianu muévese, gravando o tema "Gripe" (de Safari Mental) nese idioma.
Mutsu
Mutsu (むつ市, むつし, Mutsu-shi) é un concello xaponés da prefectura de Aomori. Está situado ó norte da rexión de Tōhoku e ó nordés da prefectura, na península Shimokita, no norte da illa de Honshu. Ten 863,79 km² de superficie, unha poboación de 60.772 habitantes (2009)e ten unha densidade de poboación de 70,4 hab./km².
O concello de Mutsu limita cos concellos de Sai, de Ōma, de Kazamaura, de Higashidōri e de Yokohama.
Portal de la Valldigna
miniatura|300 px|dereita|Portal de la Valldigna.
O Portal de la Valldigna é unha construción civil da baixa idade media, que separaba a cidade cristiá da mouraría de Valencia. Atópase no barrio do Carme, dentro da Ciutat Vella. É un portal sen porta, que toma o nome do Mosteiro de Santa María da Valldigna (Simat de la Valldigna), a casa da cal se atopaba diante do portal.
Galería de imaxes de igrexas da Coruña
Igrexas da Coruña
Portal de la Valldigna
Aberta sobre a propia Muralla árabe de Valencia no ano 1400, era a porta de acceso á mouraría. É un arco de medio punto, de perpiaño, cun lixeiro avance nas impostas. Foi restaurado en 1965. No portal hai unha reprodución do retablo orixinal que alí existiu, dedicado á Virxe e que foi colocado no ano 1589. O retablo representa ao rei Jaume el Just no acto de fundación do mosteiro da Valldigna, que outorgou ao abade de Santes Creus, cunha inscrición que acompaña á imaxe e que di:
Aquesta vall per a la vostra causa (Este val para a vosa causa)
Na súa parte superior está a representación da Virxe cos escudos da cidade de Valencia e do mosteiro da Valldigna. Trátase dun retablo dos anos 60 do século XX, xunto a cal hai unha inscrición que di
Xunto ao portal instalouse a primeira imprenta do estado, por parte do mestre impresor Lambert Palmart, na cal no ano 1474 vaise imprimir o primeiro libro da Península Ibérica, escrito en valenciano: Les obres o trobes davall scrites les quals tracten de lahors de la sacratíssima Verge Maria (Trobes en Llaors de la Verge Maria). Unha placa conmemorativa nolo lembra.
Tamén, xunto co portal tivo lugar o suceso vivido por Fra Joan Gilabert Jofré, interpoñéndose ao acoso e apedramento dun demente, despois da cal e cambiando o seu sermón da coresma, propiciou que o 9 de abril de 1409 se puxeran os cimentos do primeiro manicomio do mundo, o Hospital dels Folls i dels Ignocents.
Ligazóns externas
Portal de la Valldigna
Juan Ramón Quintás
Juan Ramón Quintás Seoane, nado na Coruña o 14 de agosto de 1943, é un economista e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade de Bilbao, é doutor con premio extraordinario de doutoramento. Ampliou estudos na International School on Mathematical Systems Theory. Foi profesor de Teoría Económica na Facultade de Ciencias Económicas da USC. Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia da Coruña na I lexislatura (1979-1982). Foi presidente de SODIGA (1982-1983). En 1984 incorporouse a Caixa Galicia como Director Xeral Adxunto (1985-1994), en 1994 foi nomeado Director Xeral da Confederación Española de Caixas de Aforros e en 2002 foi elixido presidente.
Foi elixido membro do consello de administración de Endesa en abril de 2004.
Ángel Feijoo González
Ángel Feijoo González, nado en Tamaguelos (Verín) o 12 de xuño de 1914 e finado en Caracas o 22 de decembro de 1994, foi un político galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 conseguiu fuxir a Portugal o 10 de agosto. Foi detido pola policía e devolto a España, pero volveu escaparse novamente a Portugal, permaneceu agochado 13 meses. Conseguiu chegar a Venezuela con identidade falsa en decembro de 1938. Conseguiu documentación portuguesa, o que lle permitiu chegar a Francia. Traballou nunha fábrica de pólvora e nunha empresa da familia Cisneros en Maracaibo. Tamén se dedicou á agricultura e foi xerente dunha empresa construtora en Caracas. Finalmente dedicouse á pirotecnia nos vales do Tuy. Pertenceu a Acción Republicana Democrática Española. Integrante da Casa de Galicia de Caracas, foi un dos fundadores e o primeiro presidente da Hermandad Gallega de Venezuela (1960).
Vida perosal
Casou con Elia Pérez Terrado e foi pai de Elia del Carmen e Bernardo Feijoo Pérez.
Carmiña, flor de Galicia
Carmiña, flor de Galicia é un filme mudo español producida por Hispánica Film de Madrid, dirixido polo italiano Rino Lupo en 1926 e estreado en 1927. A estrea en Vigo foi no teatro Rosalía de Castro o xoves 17 de febreiro de 1927 en pase dobre. A música, baseada en aires galegos, foi arranxada para a ocasión polo compositor vigués Santos Rodríguez Gómez e interpretada baixo a súa dirección polo coro de Lavadores Queixume dos Pinos.
Pasaporte de Transnistria
O pasaporte de Transnistria é o pasaporte usado polos cidadáns de Transnistria para viaxar internacionalmente e a identificación legal dentro de Transnistria.
Carmiña, flor de Galicia
Os exteriores rodáronse en Vigo, Mondariz e noutras localidades da provincia de Pontevedra, e en Vila da Veira (Portugal) e os interiores nos estudos Invicta de Porto. Os rótulos escribiunos Antonio Rey Soto e a publicidade do filme en Galicia realizouse en parte en lingua galega.
É un melodrama de ambiente galego contemporáneo, protagonizada por Carmiña que se ve abandonada tras ir á cidade acompañando ao seu pretendente, un conde, a protagonista desesperada decide suicidarse pero válelle o seu antigo namorado que a salva de morrer e o conde finalmente arrepentido volverá con ela, nunha historia paralela por medio dun flashback conta unha lenda medieval, un mozo asasina ao seu señor para impedir que cumpra o dereito de pernada coa súa moza.
Pasaporte de Transnistria
Validez
Como Transnistria non é recoñecida pola maioría de nacións do mundo (coas excepcións de Abkhazia, Osetia do Sur e a República de Artsakh, ningún deles recoñecido tampouco), un pasaporte de Transnistria non é válido para viaxar.
Hassan Whiteside
Hassan Niam Whiteside, nado o 13 de xuño de 1989 en Gastonia, Carolina do Norte, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Profesional
O 24 de xuño de 2010, Whiteside foi elixido na 33ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Sacramento Kings. O 19 de xullo, asinou un contrato por 4 anos e 3.8 millóns de dólares cos Kings.
O 29 de novembro de 2010, Whiteside foi asignado ao equipo afiliado dos Kings na NBA D-League, os Reno Bighorns. Foi chamado de volta polos Kings o 9 de xaneiro de 2011.
Félix Roig Roura
Félix Roig Roura foi un avogado, escritor e político galego.
Hassan Whiteside
Profesional
En xaneiro de 2012, foi asignado de novo aos Bighorns da NBA D-League. O 4 de febreiro foi chamado de volta polos Kings. O 16 de xullo de 2012, Whiteside foi cortado polos Kings para ter espazo para fichar a Aaron Brooks.
Félix Roig Roura
Traxectoria
Publicou poemas en El Umia e Aires d'a Miña Terra. Foi elixido alcalde da Pobra do Caramiñal en abril de 1920. Dimitiu do cargo o 20 de xullo de 1921. Foi nomeado xuíz municipal da Pobra do Caramiñal en agosto de 1934. Colaborou na Guía del partido judicial de Noya (1934). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como xuíz municipal da Pobra do Caramiñal en setembro.
Hassan Whiteside
Profesional
O 24 de novembro de 2014, Whiteside asinou cos Miami Heat.
O 6 de xullo de 2019, Whiteside foi traspasado ós Portland Trail Blazers nun traspaso entre catro equipos.
O 27 de novembro de 2020, Whiteside asinou cos Sacramento Kings.
O 6 de agosto de 2021, Whiteside asinou cos Utah Jazz.
Carpo (artrópodos)
O carpo, tamén chamado carpopodito, é o nome que recibe o cuarto artello ou segmento das patas dos crustáceos, terceiro dos que forman o endopodito, situado entre o mero e o propodio.
Comac C919
O Comac C919 é un avión de pasaxeiros de fuselaxe estreita desenvolvido polo fabricante chinés Comac. O programa lanzouse no ano 2008 e a fabricación do prototipo comezou en decembro de 2011. Presentouse o 2 de novembro de 2015 e o seu primeiro voo foi o 5 de maio de 2017. A entrada en servizo do C919 está prevista para o ano 2021 con China Eastern Airlines. O avión, principalmente construído con aliaxes de aluminio, vai ser impulsado tanto por motores turboventilador CFM International LEAP como por ACAE CJ-1000A, e pode transportar entre 156 e 168 pasaxeiros nunha configuración normal ata os 5 555 km. Vai competir principalmente co Boeing 737 MAX e co Airbus A320neo. En febreiro de 2018 Comac tiña 815 pedidos, principalmente de compañías de arrendamento e aeroliñas chinesas.
Antón Reixa
Antonio Xavier Euloxio Rodríguez Reixa coñecido como Antón Reixa, nado en Vigo o 17 de abril de 1957, é un dos maiores representantes da cultura galega contemporánea. Renovador da poesía desde os anos 70, destaca tamén como intérprete musical, produtor e creador en varias das linguaxes audiovisuais. Desde os anos 90 Reixa converteuse ademais en figura popular comparecendo a través dos medios televisivo e radiofónico.
Traxectoria
Tras cursar o Bacharelato no instituto Labor de Vigo, Reixa estudou Filoloxía Galega na Universidade de Santiago e entrou en contacto coas vangardas literarias. En 1976 fundou, xunto con Alberto Avendaño e Manuel M. Romón o Grupo Rompente. A vertente literaria de Reixa iníciase logo a finais dos setenta, cando publica en colectivo con Rompente Silabario da turbina e dentro da editora do mesmo nome a obra individual As ladillas do travesti. Seguiron ata a actualidade numerosos títulos de poesía.
Nun breve período foi profesor de lingua e literatura galegas, mais abandonou o traballo docente para profesionalizarse nos eidos da música, da videocreación e do audiovisual, desenvolvendo diversos labores (director, guionista, produtor etc.) e asinando algún dos maiores éxitos do sector no noso idioma. Realizou tamén incursións na radio e nos xornais como editor de páxinas culturais ou columnista.
Teodoro o Ateo
Teodoro (en grego: Θεόδωρος) o Ateo, de Cirene, foi un filósofo da escola cirenaica que viviu en Grecia e Alexandría arredor do -300. Como membro da escola cirenaica, defendía que o obxectivo da vida era procurar o gozo e evitar a pena.
Antón Reixa
Traxectoria
O 8 de maio de 2012 foi elixido presidente da SGAE, posto que deixou o 16 de xullo de 2013.
Teodoro o Ateo
Biografía
Teodoro foi discípulo de Aristipo o Novo, neto do máis coñecido Aristipo. Asistiu ademais a lecturas doutros filósofos como Anniceris, e Dionisio o dialéctico, Zenón de Citio, e de Pirro.
Antón Reixa
Traxectoria
En 2021 o Goberno de España concedeulle a Medalla de Ouro ao Mérito das Belas Artes.
Teodoro o Ateo
Biografía
Foi expulsado de Cirene, por unha razón descoñecida; despois estivo en Atenas, de onde tamén foi expulsado. Volveu máis tarde a Cirene, onde morreu.
Antón Reixa
Poesía
A traxectoria poética de Antón Reixa reinscribe o xénero, primeiro desde Rompente (grupo do que foi verdadeiro aglutinador e mentor ) e despois en solitario, nun discurso de contemporaneidade que viña de actualizarse en Europa e nos EE.UU a través da cultura pop underground e do punk, con ecos obvios das vangardas (especialmente do dadaísmo e do surrealismo) e da oralidade espontánea presente no hip hop ou na regueifa. Son rastrexables ademais, tanto ao longo da súa obra coma en comparecencias públicas, as influencias de autores coma Xosé L. Méndez Ferrín, Edoardo Sanguineti, Julián Hernández, Bertolt Brecht, Daniel Salgado, Chus Pato ou Samuel Beckett.
Fortemente homoxénea e heterodoxa, moi recoñecible nas fórmulas expresivas (a retranca como filtro crítico é un dos sobranceiros sinais de autoría) en canto á temática a poesía de Reixa aborda diversas frontes: as cuestións da identidade nacional e da identidade de clase, o choque social entre a tradición e o capitalismo globalizado, a reformulación da vida e das relacións baixo o impacto constante da cultura posmoderna , o amor, o absurdo existencial etc. Son Galicia e Vigo os cronotopos referenciais da súa obra.
=== Música === A comezos dos oitenta, Vigo era un fervedoiro de bandas de rock and roll subversivo. O ambiente tamén calou en Antón Reixa, que regalou a súa batería ao seu amigo Julián Hernández, a condición de que formase un grupo. Desta forma, naceu Maricruz Soriano y los que afinan el piano, coñecidos máis tarde como Siniestro Total.
Dous membros de Siniestro, Alberto Torrado e Xavier F. Soto, acompañaron a Reixa no lanzamento do grupo Os Resentidos en 1982, no que Reixa era o cantante. "Fai un sol de carallo" converteuse no seu primeiro éxito masivo. Antón Reixa é considerado precursor do movemento bravú.
Panathinaikos B.C.
O Panathinaikos B.C. (en grego: Κ.Α.Ε. Παναθηναϊκός Α.Ο., transliterado en galego: K.A.E. Panathinaikos A.O.) é un equipo profesional de baloncesto grego con sede na cidade de Atenas. O club é tamén coñecido de xeito habitual como PAO, que son as siglas de "Panathinaikos Athlitikos Omilos" (en grego: Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος). Os donos do club son a familia Giannakopoulos, magnates da industria farmacéutica. O club deportivo Panathinaikos foi fundado no ano 1908, aínda que a súa sección de baloncesto non foi creada até uns anos despois, en 1919, sendo un dos equipos de baloncesto máis antigos do país. Xunto co Aris de Tesalónica, é un dos únicos equipos que nunca descenderon da Primeira División do baloncesto heleno. O equipo xoga os seus partidos como local no Palacio O.A.K.A., recinto con capacidade para 18.989 espectadores.
Teodoro o Ateo
Pensamento
Teodoro foi o fundador dunha corrente que levou o seu nome Theodorei (Θεοδώρειοι), "Teodorianos". As opinións de Teodoro, segundo se infire de Dióxenes Laercio, coincidían coas da escola cirenaica. Ensinaba que o obxectivo da vida era procurar o gozo, froito da prudencia, e evitar a pena, causada pola tolemia; que a prudencia e a xustiza son boas e os seus opostos malos, que o pracer e a pena son indiferentes. Non lle daba importancia á amizade ou ao patriotismo, e considerábase cidadán do mundo. Non vía nada incorrecto no roubo, no adulterio ou no sacrilexio, e pensaba que só estaban condenadas pola opinión pública para controlar aos parvos. Non está claro se era realmente ateo ou simplemente desprezaba as crenzas comúns nos deuses. "Apartouse de todas as opinións relativas aos deuses" di Dióxenes Laercio. A denominación de Ateo vén das opinións de Cicerón, Laercio, Plutarco, Sexto Empírico, e algúns escritores cristiáns; mentres que outros (como Clemente de Alexandría) di que só rexeitaba a teoloxía popular.
Antón Reixa
Audiovisual
Entre 1987 e 1996 realiza diversos videoclips (case sempre en colaboración con Antonio Segade) para Joaquín Sabina, Duncan Dhu, Rosendo, Los Enemigos, Mikel Erentxun, Luz Casal, Esclarecidos, Los Secretos, Siniestro Total, Os Resentidos, Nación Reixa etc.
Tras producir e presentar na TVG o programa Galicia, Sitio Distinto (1990-91), en 1998 Reixa estreou a serie Mareas vivas, ambientada na Galicia mariñeira contemporánea, que bateu récords de audiencia na canle autonómica ata o seu final en 2002.
Un ano máis tarde, con parte do equipo de Mareas vivas, Antón fundou Portozás Visión. O proxecto máis ambicioso da produtora foi El lápiz del carpintero (2003), adaptación ao cine da novela O lapis do carpinteiro de Manuel Rivas. Volveu dirixir unha longametraxe, Hotel Tívoli (2007).
Panathinaikos B.C.
O Panathinaikos é ademais un dos equipos con máis éxitos no baloncesto, tento grego como europeo. Con xogadores como Dominique Wilkins, Byron Scott, Nikos Galis, Dimitris Diamantidis, Dino Rađja, Šarūnas Jasikevičius, Dejan Bodiroga, Žarko Paspalj, Željko Rebrača, Vassilis Spanoulis, Apostolos Kontos ou Panagiotis Giannakis, teñen na súa vitrina de trofeos trinta e seis ligas gregas, dezaoito copas, seis Euroligas, un Campionato do Mundo FIBA e dúas triplas coroas. Así, o Panathinaikos é o único equipo europeo con seis títulos da Euroliga desde o seu formato actual de Final Four en 1988. O seu principal equipo rival é o Olympiacos do Pireo, sendo os seus partidos referidos como o "Derbi dos Inimigos Eternos".
Antón Reixa
Audiovisual
Moitos dos proxectos de Antón Reixa como produtor (citemos o programa de 2006 para a TVG Somos unha potenzia, conducido polo actor Carlos Blanco Vila) presentáronse baixo o selo de Filmanova. Ten producido tamén contidos de entretemento e ficción para televisión (entre outras obras, Camarón, No sós vós, soy yo, El año de la garrapata, Lena, Diario de un skin, Fútbol de alterne, Tres días de abril etc.).
Obra literaria
miniatura|Antón Reixa no ano 2008
Panathinaikos B.C.
Primeiros anos (1918–1970)
thumb|O Panathinaikos en 1940. O Panathinaikos foi fundado como club de fútbol no ano en 1908. Pouco máis dunha década despois o baloncesto aínda non era coñecido en Grecia. Durante ese período Giorgos Kalafatis, xunto a outros deportistas, participou nos Xogos Inter-Aliados de París, onde se celebraba unha competición de baloncesto entre representantes dos países aliados da primeira guerra mundial. Cando regresou a Grecio co equipamento necesario, fundou a sección de baloncesto do Panathinaikos, a cal sería dirixida nun primeiro momento por Apostolos Nikolaidis. En 1919, celebrouse no Estadio Panatenaico o primeiro partido do PAO, onde se enfrontou ao X.A.N. Thessaloniki (YMCA), outro club pioneiro do baloncesto no país heleno.
Antón Reixa
Narrativa breve
miniatura|dereita|Antón Reixa en 2009.
Panathinaikos B.C.
Primeiros anos (1918–1970)
En 1937, Kalafatis conseguiu crear un novo equipo equipo do Panathinaikos, que durante o seguinte ano xogou contra clubs xa estabelecidos como o X.A.N. Thessaloniki, o Ethnikos G.S. Athens, o Panionios, o Aris e o Iraklis. Angelos Fillipou, Nikos Mantzaroglou, Litsas e Dimitrakos foron os pioneiros do grupo, aos que posteriormente se uniron Telis Karagiorgos, Thymios Karadimos, Giorgos Bofilios, Philipos Papaikonomou, Petros Polycratis e Nikos Polycratis. Durante a ocupación de Grecia polo Eixo na segunda guerra mundial, Dimitris Giannatos, membro fundador do equipo de baloncesto, foi executado polos nazis pola súa participación na resistencia grega.
Tras a fin da guerra, en 1946 e 1947 o Panathinaikos conseguiu gañar dous campionatos con xogadores como Yiannis Lambrou, Missas Pantazopoulos, Stelios Arvanitis (que máis tarde gañaron a medalla de bronce no Eurobasket de 1949) ou Jack Nicolaidis (sobriño de Apostolos Nikolaidis). En 1950 e 1951 volveron repetir como campións coa axuda de grandes xogadores como Faidon Matthaiou (considerado o "Patriarca" do baloncesto grego) ou Nikos Milas. O seguinte título chegou en 1954, con todo, os seguintes cinco anos non deron ningún froito, polo que o club, a pesar da súa forza, tivo que ser completamente renovado. Chegaron entón ao club novo líderes como Georgios Vassilakopoulos, Stelios Tavoularis e Petros Panagiotarakos, que en 1961 e 1962 conseguiron levar de volta o título de liga ao club. Precisamente, en 1962 o Panathinaikos compite por vez primeira nunha competición europea, a Copa de Europa (actual Euroliga). Na primeira fase tiveron que enfrontarse ao Hapoel Tel Aviv israelí, mais non conseguiron pasar de rolda ao perder tanto no partido como no de volta (82-58 e 84-72). É destacábel a vitoria conseguida o 23 de novembro de 1963 ante Olympiacos por 90-48 na Copa Mantellos, un torneo que en 1976 foi substituído pola Copa de Grecia. O seguinte campionato de liga do Panathinaikos chegou en 1967 nun equipo no que destacaba Giorgos Kolokithas, un dos mellores xogadores da súa era. Dous anos despois, en 1969, o equipo consegue un novo título de liga, mais o ano é recordado polo primeiro éxito europeo do club, a clasificación ás semifinais da Recopa de Europa, onde foron eliminados polo Dinamo Tbilisi. No ano seguinete, 1970, o PAO foi o primeiro equipo en contar no seu elenco cun xogador estranxeiro (usado nun partido de competición europea), Craig Greenwood.
A idade dourada (1970–1984)
Durante a súa idade dourada, un período que abrangue deade 1970 até 1984, o Panathinaikos foi quen de gañar dez de catorce campionatos de Liga. A principal referencia e líder do equipo durante este período foi o escolta e ala Apostolos Kontos, máximo artilleiro da historia do club e cuarto da historia da liga grega (por detrás de Nikos Galis, Vassilis Goumas e Panagiotis Giannakis). Outro factor importante desta era de ouro do equipo, foi a presenza no banco do técnico Kostas Mourouzis, alcumado o "raposo", que adestrou a uns mozos coñecidos como os 4-K: Kontos, Koroneos, Kokolakis e Kefalos. Estes xogadores, xunto con Iordanidis, que funcionaba como elo entre os 4-K e os máis veteranos, conseguiron gañar cinco campionatos consecutivos, levando ademais ao equipo a participar nas semifinais da Copa de Europa en 1972 coa axuda do estadounidense Willy Kirkland. Porén, foron eliminados polos Ignis Varese, un dos xigantes do baloncesto europeo da época.
Antón Reixa
Obra audiovisual
miniatura|Antón Reixa en 2012.
Leave Home
Leave Home é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Ramones, publicado o 10 de xaneiro de 1977 a través do selo Sire Records. As cancións do disco foron escritas inmediatamente despois de rematar de compoñer os temas do seu anterior traballo. O álbum tivo un maior valor de produción que a súa estrea, e conta con tempos máis rápidos. A fotografía da portada foi tomada por Moshe Brakha, e a contraportada, que se convertería no logotipo do grupo, foi deseñada por Arturo Vega. Editáronse tres sinxelos do álbum, pero só un deles chegou a entrar nas listas. O disco tamén foi promocionado con varias xiras nos Estados Unidos e Europa.
As cancións de Leave Home concéntranse en varios temas, sendo o estilo musical tamén diverso. Algunhas cancións están máis orientadas cara o pop, mentres que outras, como "Gimme Gimme Shock Treatment" e "Pinhead", están cheas de guitarras distorsionadas e teñen unha sonoridade máis punk rock. A canción "Carbona Not Glue" foi quitada do álbum debido a que potencialmente violaba a marca rexistrada do quitamanchas Carbona. O tema foi substituído por "Babysitter" no Reino Unido e por "Sheena Is a Punk Rocker" nos Estados Unidos (antes de incluílo en Rocket to Russia); tanto "Carbona" como "Babysitter" aparecen na edición expandida de 2001.
A recepción da crítica foi en xeral favorable, con varios críticos sinalando que se asemellaba demasiado ao seu álbum de estrea. Os críticos tamén dixeron que o traballo era menos innovador que a súa estrea, pero tiña pezas humorísticas e amenas. O disco só chegou ao número 148 da lista Billboard 200 a pesar da aclamación da crítica e de que os membros da banda agardaban un maior éxito comercial.
Edición expandida en CD de 2001
Nota
Eslovenia
Eslovenia (en esloveno: Slovenija), oficialmente República de Eslovenia  (en esloveno: Republika Slovenija ), é un país do sur da Europa central que fai fronteira con Italia polo oeste, co mar Adriático polo suroeste, con Croacia polo sur e o leste, con Hungría polo nordeste e con Austria polo norte. A principal cidade eslovena e capital do estado é Liubliana.
Durante a súa historia Eslovenia formou parte do Imperio Romano, o Imperio Bizantino, a República de Venecia, o Ducado de Carantania (só o a parte norte do país), o Sacro Imperio Romano Xermánico, a monarquía dos Habsburgo, o Imperio Austríaco (máis tarde chamado Imperio Austrohúngaro), o efémero Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (chamado Reino de Iugoslavia a partir 1929) entre a primeira e a segunda guerra mundial, e a República Federal Socialista de Iugoslavia dende o ano 1945 até o ano 1991, cando o país obtivo a súa independencia.
Hoxe en día, Eslovenia é o único país do ex-bloque comunista que forma parte da Unión Europea, a Eurozona, a Zona Schengen, a Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa, o Consello de Europa e a OTAN.
Imperio Romano
miniatura|esquerda|Asentamento romano de Neviodunum, hoxe Krško En tempos antigos o territorio actual de Eslovenia foi abarcado pola Cultura dos Campos de Urnas, posteriormente, na idade de ferro desenvolveuse na rexión a Cultura de Hallstatt. No segundo século antes de Cristo as fontes históricas rexistran a existencia do Reino de Noricum nos Alpes Orientais. Este Reino mantiña relacións amigables cos romanos, a quen lles vendían ferro, o cal era moi importante para os romanos para poder producir armas eficaces, necesarias nas súas guerras contra os Celtas. No ano 16 a.C. Noricum asóciase definitivamente co Imperio Romano, mais preservando a súa autonomía nos termos do "ius gentium", o que lles permitía conservar a súa propia organización social. Porén a cultura romana e a romanización foi amplamente difundida.
As cidades máis importantes da época romana na zona eran: Celeia (actualmente Celje), Emona (Liubliana), Nauportus (Vrhnika) e Poetovio (Ptuj) e o actual territorio esloveno atopábase dividido entre as provincias romanas de Dalmatia, Italia, Noricum e Pannonia. No século IV Noricum foi dividida en dúas provincias romanas, Noricum Ripense e Noricum Mediterraneum, esta última tamén chamada Interiore Noricum. Mentres que a primeira destas provincias foi invadida por tribos xermánicas á caída do Imperio Romano, a segunda puido manter a súa estrutura social e tras a ocupación dos ostrogodos declarou a súa propia independencia. Algúns coidan que os devanceiros eslavos dos actuais eslovenos se estableceron nesta área ao redor do século VI. Con todo, outros sosteñen que descenden dos pobos autóctonos dos Alpes Orientais.
Idade Media
miniatura|esquerda|Igrexa de Maria Saal, onde se coroaba aos duques de Carantania No ano 595 rexístrase, por parte do historiador longobardo Paulus Diáconus, o primeiro estado estable eslavo e esloveno como "Provincia Sclaborum", que máis tarde sería coñecido como Carantania. No ano 623, os eslavos foron unidos polo Rei Samo na Alianza Eslava, coñecida nas fontes históricas como Marca Vinedorum, a cal incluía os territorios de Carantania. En 658, despois da morte de Samo, a Alianza desintegrouse, mais Carantania sobreviviu e mantivo a súa independencia.
Nas décadas seguintes á derrota dos ávaros o bispo de Salzburgo, San Virxilio, enviou a Carantania unha serie de monxes irlandeses, destacándose San Modesto como apóstolo dos carantanios. Tras a morte do Santo houbo unha breve restauración pagá debido a que o Tratado polo cal Carantania aceptara asumir o cristianismo fora violado. Así foi que o exército bávaro entrou no país e suprimiu o goberno pagán. A irrupción dos bávaros, con todo, provocou unha imaxe negativa ao cristianismo crecendo a desconfianza cara esta relixión. Porén, grazas á tarefa do duque Domicijan a conversión ao cristianismo foi total. Finalmente, na época de Carlomagno, no ano 802, o duque Domitian faleceu sendo recoñecido máis tarde como santo.
Contra o ano 828 o Ducado de Carantania ocupaba o actual territorio de Austria e Eslovenia. Mais Carantania uniuse ao reino dos francos coa súa propia lei (Consuetudo Sclavorum) e preservou o rito de proclamación do seu Knez (príncipe) en lingua eslovena sobre a Knezji Kamen (Pedra do Príncipe) até o ano 1414. Despois, até o ano 1651, a cerimonia de nomeamento do señor tiña lugar no Vojvodski Stol (trono do duque) e finalmente até o ano 1728 na mansión condal de Klagenfurt. O ritual de coroación do gobernante carintio descríbese no libro de Jean Bodin "Les six livres de la République".
Nesta época compre tamén destacar que foron escritos os manuscritos Freising, o que supoñían o primeiro documento escrito en esloveno, sendo o primeiro en dialecto eslavo en escritura latina (ao redor do ano 1000). Durante o século XIV, a maioría das rexións de Eslovenia pasaron á propiedade dos Habsburgo cuxas terras logo formarían o Imperio Austrohúngaro, os eslovenos habitaban totalmente ou maioritariamente as provincias de Carniola, Gorizia e Gradisca, ademais de partes das provincias de Istria e Estiria.