cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fago lambda
Ciclo lisoxénico
O profago duplícase con cada división celular do hóspede. Os xenes do fago expresados neste estado dormente codifican proteínas que reprimen a expresión doutros xenes de fagos (como os xenes estruturais e líticos) para impedir a entrada no ciclo lítico. Estas proteínas represivas son degradadas cando a célula hóspede está baixo estrés, o que orixina a expresión dos xenes do fago reprimidos. Este estrés pode ser a falta de nutrientes, velenos (como antibióticos), ou outros factores que poden danar ou destruír ao hóspede. En resposta ao estrés, o profago activado é excindido do ADN da célula hóspede por un dos produtos dos xenes agora expresados e entra na súa vía lítica.
Integración do profago
A integración do fago λ ten lugar nun sitio de adhesión att especial situado nos xenomas da bacteria e do fago, chamado attλ. A secuencia das partes bacterianas do sitio att denomínanse attB, que están situadas entre os operóns bacterianos gal e bio, e consta das partes B-O-B', mentres que a secuencia complementaria no xenoma circularizado do fago denomínase attP, e consta das partes P-O-P'. A propia integración é un intercambio secuencial (ver recombinación xenética) por medio da formación dunha unión de Holliday e require tanto a proteína Int do fago (unha integrase) coma a proteína bacteriana IHF (integration host factor, factor do hóspede de integración). Tanto Int coma IHF únense a attP e forman un intasoma, que é un complexo ADN-proteína deseñado para a recombinación específica de sitio dos ADNs do fago e do hóspede. A secuencia orixinal B-O-B' é cambiada pola integración a B-O-P'-ADN do fago-P-O-B'. Como resultado, o ADN do fago forma agora parte do xenoma do hóspede.
Mantemento da lisoxenia
miniatura|dereita|upright=1.75|Representación simplificada do paradigma integración/excisión e dos principais xenes implicados. miniatura|Represores do lisóxeno e polimerase unidos a OR1 e recruta de OR2, que activará PRM e apaga PR.
Indución
miniatura|200px|upright=1.5|Estado transcricional das rexións promotoras PRM e PR durante un estado lisoxénico comparado cun estado lítico temperán inducido. A indución clásica do lisóxeno implicado (a bacteria) facíase irradiando as células infectadas con luz ultravioleta (UV). En calquera situación na que o lisóxeno sofre danos no ADN ou na que a resposta SOS do hóspede se estimula dalgún outro xeito, prodúcese a indución. miniatura|dereita|200px|Función de LexA na resposta SOS. A expresión de LexA leva á inhibición de varios xenes incluíndo LexA.
Reactivación de multiplicidade e reactivación do profago
A reactivación de multiplicidade (MR) é o proceso polo cal múltiples xenomas virais, todos os cales conteñen danos no seu xenoma inactivantes, interaccionan cunha célula infectada para formar un xenoma viral viable. A reactivación de multiplicidade foi descuberta orixinalmente no fago T4, pero despois atopouse no fago λ (e en numerosos virus de bacterias e mamíferos ). A reactivación de multiplicidade do fago λ inactivado por luz UV depende da función de recombinación do hóspede ou do fago infectante. A ausencia de ambos os sistemas de recombinación leva á perda da reactivación de multiplicidade.
A supervivencia do fago λ irradiado con luz UV increméntase cando o hóspede E. coli é lisoxénico para un profago homólogo, un fenómeno denominado reactivación de profago. A reactivación de profago no fago λ parece ocorrer por un proceso de reparación recombinacional similar ao da reparación de multiplicidade.
Represor
miniatura|dereita|Interaccións proteicas que levan ao ciclo lítico ou ao ciclo lisoxénico no fago lambda. O represor que se encontra no fago lambda é un exemplo notable do nivel de control posible sobre a expresión xénica por un sistema moi simple. Forma un "interruptor binario" con dous xenes que están baixo expresión mutuamente excluínte, como descubriu Barbara J. Meyer.
O sistema xénico do represor de lambda consta dos seguintes elementos (de esquerda a dereita no cromosoma): miniatura|esquerda|upright=1.75|Representación visual da unión do tetrámero/octámero represor aos sitios operadores L e R do fago lambda (estado lisoxénico estable). O represor de lambda é un dímero que se autoensambla tamén chamado proteína cI. Únese ao ADN no motivo de unión hélice-xiro-hélice. Regula a transcrición da proteína cI e a proteína Cro.
María Dolores Norte Gómez
María Dolores Norte Gómez é a primeira muller que obtivo o título de Enxeñeira de Minas en España.
Fago lambda
Represor
O ciclo vital dos fagos lambda é controlado polas proteínas cI e Cro. O fago lambda permanecerá no estado lisoxénico se as proteínas cI predominan, pero pasará ao ciclo lítico se as que predominan son as proteínas Cro.
O dímero cI pode unirse a calquera dos tres operadores, OR1, OR2, e OR3, na seguinte orde: OR1 = OR2 > OR3. A unión dun dímero de cI a OR1 potencia a unión dun segundo dímero cI a OR2, un efecto chamado cooperatividade. Así, OR1 e OR2 están case sempre simultanemente ocupados por cI. Porén, isto non incrementa a afinidade entre cI e OR3, o cal estará ocupado só cando a concentración de cI é alta.
A altas concentracións de cI, os dímeros tamén se unirán aos operadores OL1 e OL2 (os cales están a uns 2 kb augas abaixo dos operadores R). Cando os dímeros cI están unidos a OL1, OL2, OR1, e OR2 indúcese a formación dun bucle no ADN, o que permite que estes dímeros se unan para formar un octámero. Este é un fenómeno chamado cooperatividade de longo rango. Despois da formación do octámero, os dímeros de cI poden unirse cooperativamente a OL3 e OR3, reprimindo a transcrición de cI. Esta regulación autonegativa asegura unha concentración mínima estable da molécula represora e, en caso de orixinárense sinais SOS, permite unha indución máis eficiente do profago.
Lise ou lisoxenia?
miniatura|Diagrama do ciclo vital dun fago temperado, no que se mostran os ciclos lítico e lisoxénico. Unha importante distinción que debemos establecer é entre as dúas decisións que o fago debe tomar no seu ciclo vital: por un lado lisoxenia ou lise durante a infección, e por outro continuar en estado lisoxénico ou pasar ao ciclo lítico durante a fase de profago. Isto último está determinado soamente pola activación de RecA na respoosta SOS da célula, como se dixo no capítulo sobre indución. A primeira das decisións está tamén afectada por esta; unha célula que está realizando a resposta SOS sempre será lisada, xa que non se poderá acumular a proteína cI. Porén, a decisión inicial lítica/lisoxénica na infección tamén depende da proteínas cII e cIII.
En células que dispoñen de suficientes nutrientes, a actividade da protease é alta, co cal se degrada cII. Isto leva a un ciclo lítico. Nas células con limitación de nutrientes, a actividade da protease é baixa, facendo que cII sexa estable. Isto leva a un ciclo lisoxénico. cIII parece estabilizar cII, tanto directamente coma ao actuar como inhibidor competitivo de proteases relevantes. Isto significa que unha célula que está nunha situación difícil, por exemplo por falta de nutrientes e nun estado máis dormente, é máis probablemente lisoxenizada. Isto sería seleccionado porque o fago pode agora permanecer dormente na bacteria ata que cheguen mellores tempos, e o fago pode crear así máis copias do seu xenoma cos recursos adicionais dispoñibles e coa probable proximidade de máis células infectables.
Un modelo biofísico completo da decisión de lambda de lise ou lisoxenia aínda ten que ser desenvolvido. Os modelos e simulacións por computadora suxiren que os procesos aleatorios durante a infección dirixen a selección entre lise ou lisoxenia en cada célula individual. Porén, experimentos recentes suxiren que as diferenzas físicas ente células, que existen xa antes da infección, predeterminan se unha célula se lisará ou se converterá nun lisóxeno.
Ferramenta xenética
O fago lambda foi moi utilizado como organismo modelo, e foi unha rica fonte de útiles ferramentas en xenética microbiana, e posteriormente en xenética molecular. Entre os seus usos están a súa aplicación como vector para a clonación de ADN recombinante; o uso da súa recombinase específica de sitio (int) para a mestura de ADNs clonados polo método gateway; e a aplicación do seu operón Red, incluíndo as proteínas Red alfa (tamén chamada 'exo'), beta e gamma no método de enxeñaría do ADN chamado recombinería. O fago lambda tamén foi de grande importancia no estudo da transdución especializada.
Provincia de Florencia
Florencia (en italiano Firenze) é unha provincia da rexión da Toscana, en Italia. A súa capital é a cidade de Florencia.
Ivan Quintans
Ivan Quintans, nado o 15 de outubro de 1989 en Schaan, é un futbolista de Liechtenstein que xoga de lateral esquerdo no FC Buchs de Suíza.
María Dolores Norte Gómez
Traxectoria
María Dolores Norte Gómez pertence ao grupo de universitarias que iniciaron estudos en enxeñarías no curso 1968-69 e foi a primeira que conseguiu titularse como Enxeñeira de Minas pola Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Minas de Madrid, Universidade Politécnica de Madrid no ano 1974, especializándose en Enerxía e Combustibles.
Gilles Villeneuve
Joseph Gilles Henri Villeneuve, coñecido como Gilles Villeneuve, nado en Richelieu (Quebec) o 18 de xaneiro de 1950 e finado en Zolder (Bélxica) o 8 de maio de 1982, foi un piloto canadense. Un entusiasta dos coches e a condución rápida desde moi nova idade, comezou a súa carreira profesional correndo en motos de neve na súa provincia natal do Quebec. Mudouse aos monoprazas, gañando os campionatos dos Estados Unidos e o Canadá da Formula Atlantic en 1976, antes de que lle ofreceran unha unidade na Fórmula 1 co equipo McLaren no Gran Premio do Reino Unido de 1977. Foi contratado por Ferrari ó final da tempada, e desde ata a súa morte en  pilotou para o equipo italiano. Gañou seis Grandes Premios nunha curta carreira ao máis alto nivel. En, terminou segundo a catro puntos do campión, o seu compañeiro de equipo Jody Scheckter.
Ivan Quintans
Traxectoria
Naceu en Schaan, localidade de Liechtenstein, sendo fillo dun galego de Olveiroa, Dumbría, e dunha croata.
María Dolores Norte Gómez
Traxectoria
O feito de ser a primeira muller enxeñeira de minas tivo un gran balbordo no seu momento, chegando a aparecer en diversos medios de comunicación e recibindo o título de mans da entón Princesa Sofía. Tras a súa licenciatura continuou os seus estudos cursando un mestrado en “Seguridade de Reactores Nucleares“ no Massachusetts Institute of Technology (M.I.T.), Boston, (USA), durante o ano 1982. Máis tarde iniciou os seus estudos de doutoramento na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Minas de Madrid.
Ivan Quintans
Traxectoria
Criouse futbolisticamente na canteira do FC Vaduz, pasando logo ao FC Schaan, co que debutou como sénior. Despois de tres anos nese equipo pasou polo USV Eschen/Mauren, antes de chegar en 2011 ao FC Balzers, onde militou ata 2016. Despois dun breve período xogando no Chur 97 regresou nese mesmo 2016 ao USV Eschen/Mauren, onde xogou ata 2020, cando fichou polo FC Buchs.
María Dolores Norte Gómez
Traxectoria
Na década dos noventa inicia un mestrado sobre Avaliación e Corrección de Impactos Ambientais, no Instituto Tecnolóxico Geominero de España. E máis tarde fórmase como Auditora Interna de Sistemas de Calidade Certificada pola Empresa Lloyds Register.Antes de finalizar os seus estudos entrou como bolseira na empresa Técnicas Reunidas S.A dentro da Agrupación de Interese Económico de Empresarios Agrupados. (A. I. E.), onde chegou a desempeñar os cargos de Xerente e Directora de Proxectos Enerxéticos tanto nacionais como internacionais.
Ivan Quintans
Selección nacional
Foi internacional coa selección de fútbol de Liechtenstein en 31 ocasións. Fixo o seu debut co equipo nacional nun amigábel contra Hungría o 11 de novembro de 2011 e disputou o seu último encontro internacional sete anos e oito días despois, nun partido da Liga das Nacións da UEFA contra Armenia.
Gilles Villeneuve
Villeneuve morreu nun accidente a 225 km/h causado por unha colisión co March de Jochen Mass durante a cualificación para o Gran Premio de Bélxica de 1982 en Zolder. O accidente produciuse pouco menos de dúas semanas despois dunha gran discusión co seu compañeiro de equipo, Didier Pironi, sobre o adiantamento de Pironi a Villeneuve no anterior Gran Premio de San Marino. No momento da súa morte, Villeneuve era moi popular entre os afeccionados e converteuse nunha figura icónica na historia deste deporte. O seu fillo, Jacques Villeneuve, converteuse en campión do mundo de Fórmula Un en 1997 e, ata a data, o único canadense en gañar o Campionato do Mundo de Fórmula Un. E tamén era irmán máis vello de Jacques Villeneuve, que é pai do anterior Jacques.
Vida Persoal e principios
Niki Lauda dixo del: "Era o diaño máis tolo que xamais atopei na Fórmula 1 ... O feito era que, malia isto, era un personaxe sensible e amable un consumado esmorgueiro que o fíxo un ser humano tan especial".
O seu irmán máis novo Jacques tamén tivo unha exitosa carreira como piloto na Fórmula Atlántica, Can Am e CART. O fillo de Gilles, tamén chamado Jacques, gañou o Indianapolis 500, o campionato da CART en 1995 e converteuse en campión do mundo de Fórmula Un en.
Inicios
miniatura|right|1973 coche [[Magnum Cars|Magnum MkIII Formula Ford de Villeneuve, co cal gañou o campionato de Formula Ford do Quebec.]]
O diñeiro era moi escaso nos principios da súa carreira. Era piloto de carreiras profesional desde a súa adolescencia, sen outros ingresos. Nos primeiros anos a maior parte dos seus ingresos en realidade procedían de competicións en motos de neve, onde tivo un grande éxito, especialmente logo de gañar o Derby do Campionato do Mundo de motos de neve de 1974. Na súa segunda tempada na Fórmula Atlántic o seu patrocinador era o fabricante de motos de neve, Skiroule. Atribúese parte do seu éxito nas carreiras aos seus días como piloto de motos de neve: "Cada inverno, debías contar con tres ou catro grandes envorcamentos, e eu estou falando de ser lanzado no xeo a máis de 100 quilómetros por hora. As motos que se usan escorregan moito, e iso foi o que me ensinou moito sobre o control. E a visibilidade era terrible! A menos que foras de primeiro, non se podía ver nada, con toda a neve voando a teu redor. Isto foi bo para as reaccións, nunca me detivo calquera preocupación nas carreiras baixo a choiva."
Fórmula Un
miniatura|esquerda|250px|Gilles Villeneuve en [[Imola.]] Durante finais dos anos 70 e principios dos 80, Villeneuve era un piloto valente, que pilotaba ao límite e que non temía á morte. Debido a esta pilotaxe foi testemuña de moitos trompos e accidentes. A maior parte da súa carreira realizouna no equipo de Maranello, Ferrari, sendo considerado como un heroe polos tiffosi. Home de equipo, aceptou sen problemas ser o "escudeiro" de Jody Scheckter para que este puidese acadar o título en.
Morte
O 8 de maio de 1982, Villeneuve morreu logo dun accidente durante a sesión final de clasificación para o Gran Premio de Bélxica en Zolder. Houbo varias circunstancias que propiciaron ese accidente. Na anterior carreira sentiuse traizoado polo seu compañeiro de equipo (Pironi) que lle adiantou nos últimos compases da carreira, arrebatándolle a vitoria e o ambiente era tenso, os pneumáticos de clasificación só duraban unha volta e quería bater a seu compañeiro. No momento do accidente, Pironi fixara un tempo de 0´1 segundos máis rápido que Villeneuve no sexto lugar. Villeneuve usaba a súa última serie de pneumáticos de cualificación, e algúns din que estaba tratando de mellorar o seu tempo na súa última volta. Algúns suxiren que apuntaba especificamente a bater a Pironi. Con todo, o biógrafo Gerald Donaldson cita ao enxeñeiro de carreira de Villeneuve en Ferrari Mauro Forghieri dicindo que o canadense, aínda que premendo ao seu xeito habitual, volvía a boxes cando ocorreu o accidente. Si é así, non se estableceu un tempo nesa volta.
A falta de oito minutos, Villeneuve achegouse, logo da primeira chicane, e atrapou Jochen Mass que viaxa máis lentamente. Mass viu Villeneuve achegándose a gran velocidade e moveuse cara á dereita para deixarlle pasar. No mesmo instante Villeneuve tamén se moveu á dereita para pasar ó coche máis lento. O Ferrari golpeou a parte traseira do coche de Mass "e saíu lanzado polo aire a unha velocidade estimada en 200 a 225 km/h. Foi polo aire máis de 100 m antes de tocar co morro no chan e se desintegrou dando un salto mortal ao longo do bordo da pista. Villeneuve, aínda atado ao seu asento, pero sen o seu casco, foi lanzado outros 50 metros contra a s barreiras de captura no bordo exterior da curva Terlamenbocht esquina.
Varios pilotos detivéronse e apresuráronse á escena. John Watson e Derek Warwick retiraron a Villeneuve, da barreira. O primeiro médico chegou en 35 segundos para atopar que Villeneuve non respiraba, aínda que o seu pulso continuaba, foi entubado e ventilado antes de ser trasladado ao centro médico do circuíto e logo en helicóptero ao Hospital Universitario de San Rafael, onde lle foi diagnosticada unha fatal fractura do pescozo. Villeneuve mantívose vivo artificialmente, mentres que a súa esposa viaxou ao hospital e os médicos consultaban con especialistas de todo o mundo. Morreu ás 9:12 da noite.
Provincia de Florencia
Ten unha área de 3.514 km2, e unha poboación de 933.860 habitantes (2001). Hai 44 municipios na provincia.
Gilles Villeneuve
Morte
Non chegou a coroarse nunca como campión do mundo, pero a súa espectacular forma de pilotaxe convertérono nunha lenda da Fórmula 1. A incrible loita que mantivo co francés René Arnoux no circuíto de Dijon-Prenois no Gran Premio de Francia de 1979 (rodando emparellados e sacando o seu monopraza fóra da pista si era necesario), é parte xa da historia da Fórmula 1.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Alistair Te Ariki Campbell
Alistair Te Ariki Campbell, nado o 25 de xuño de 1925 en Rarotonga e finado o 16 de agosto de 2009, foi un escritor neozelandés, orixinario das Illas Cook.
Traxectoria
En 1943 comezou a estudar na Universidade de Otago, despois ingresou no "Wellington Teachers College", non rematou os seus estudos e comezou a traballar como xardineiro do hospital da Cruz Vermella de Wellington, dedicándose ao tempo a ler e escribir, publicando o seu primeiro poema en 1950, "Elegy", na revista literaria "Mine Eyes Dazzle". Nese mesmo ano casou coa escritora Fleur Adcock, antes de divorciarse en 1958 para se unir a unha actriz nova, Meg Anderson. En 1961 publicou unha novela infantil, "The Happy Summer". Os seus primeiros escritos reflicten apenas reflicten as súas orixes polinésicas, será a partir da década de 1960, cando comeza a se interesar pola historia dos maorís de Nova Zelandia, en 1963 publicou "Sanctuary of Spirits", unha historia dos Ngati Toa, tribo instalada preto de Pukurua Bay; nos anos seguintes compuxo unha serie de poemas sobre o mesmo tema, finalmente publicados en 1972 nunha escolma titulada "Kapiti". En 1974, unha das súas pezas "When the Bough Breaks" púxose en escena en Wellington. Entre 1976 e 1979 foi presidente do PEN Club de Nova Zelandia.
En 1979 retorna por primeira vez ás Illas Cook, visitando Rarotonga e Penrhyn, inspirándolle unha das súas composicións máis célebres, "The Dark Lord of Savaiki" aparecida en 1980 e tamén "Stone Rain: The Polynesian Strain" (1992). En 1984 publicou as súas memorias co título de "Island to Island".
En 2005, Alistair Te Ariki Campbell recibiu pola súa obra o "Prime Minister’s Awards for Literary Achievement"
Comité Olímpico de Bahrain
O Comité Olímpico de Bahrain (en اللجنة الأولمبية البحرينية) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Bahrain como membro do Comité Olímpico Internacional. Foi formado en 1978 e foi recoñecido oficialmente en 1979. É o organismo responsábel da participación de Bahrain nos Xogos Olímpicos.
.mq
.mq é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Martinica.
Nespereira, Pazos de Borbén
Localización
miniatura|150px|[[Cruceiro de 1861.]] Localízase ó suroeste do concello, entre Redondela e Mos. Por esta parroquia pasa o río Louro, con lugares habilitados para a pesca que conta cun pequeno encoro no que se baña a xente en verán.
Entre o patrimonio está a igrexa parroquial de San Martiño e a Capela do Carme.
Festividades
Celebra varias festas, a da Virxe do Carme (o 15 de xullo), a de Santa Tareixa (outubro) e dúas festas gastronómicas: A festa do ovo en maio e a da carne ó caldeiro en outubro.
Amaia Montero
Amaia Montero Saldías, nada en Irún (Guipúscoa) o 26 de agosto de 1976, é unha cantante española de pop e baladas. Deuse a coñecer como vocalista do grupo donostiarra La Oreja de Van Gogh en decembro de 1996. O 19 de novembro de 2007 anunciou a súa retirada do grupo para iniciar unha carreira en solitario.
O Igrexario, Lestón, A Laracha
O Igrexario é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 25 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 15 homes e 10 mulleres.
Prado de Miño, Castrelo de Miño
Santa María de Prado de Miño é unha parroquia do concello de Castrelo de Miño, na provincia de Ourense. No ano 2017 tiña 198 habitantes (100 homes e 98 mulleres).
{ "version": 2,"width": 600,"height": 200,"data": [{"name": "table","values": [ {"x": 2002,"y": 261}, {"x": 2003,"y": 265}, {"x": 2004,"y": 256}, {"x": 2005,"y": 267}, {"x": 2006,"y": 268}, {"x": 2007,"y": 269}, {"x": 2008,"y": 269}, {"x": 2009,"y": 268}, {"x": 2010,"y": 266}, {"x": 2011,"y": 245}, {"x": 2012,"y": 235}, {"x": 2013,"y": 224}, {"x": 2014,"y": 217}, {"x": 2015,"y": 211}, {"x": 2016,"y": 207}, {"x": 2017,"y": 198} ]}], "scales": [{"name": "x","type": "ordinal","range": "width","zero": false,"domain": {"data": "table","field": "x"}}, {"name": "y","type": "linear","range": "height","nice": true,"domain": {"data": "table","field": "y"}}], "axes": [{"type": "x","scale": "x"},{"type": "y","scale": "y"}], "marks": [{"type": "rect","from": {"data": "table"}, "properties": {"enter": {"x": {"scale": "x","field": "x"},"y": {"scale": "y","field": "y"}, "y2": {"scale": "y","value": 0}, "fill": {"value": "steelblue"}, "width": {"scale": "x","band": "true","offset": -1}}}}], "padding": {"top": 30,"bottom": 30,"left": 30,"right": 30} }
Lestón, Lestón, A Laracha
Lestón é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 70 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 33 homes e 37 mulleres.
Immortal (álbum)
Immortal é un álbum remix do artista estadounidense Michael Jackson, e con material de The Jackson 5/The Jacksons, que foi lanzado o 21 de novembro de 2011 de Epic Records. O álbum é a banda sonora do espectáculo do Cirque du Soleil Michael Jackson: The Immortal World Tour, que se estreou o 21 de novembro de 2011 en Montreal.
Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald
Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald, nado en 1902 e finado en 1982, foi un paleontólogo e xeólogo que investigou sobre os homínidos, incluíndo o Homo erectus. Descubriu e estudou fósiles de homínido en Xava e estudou outros importantes fósiles no sueste de Asia.
Traxectoria
Natural de Berlín, paleontólogo por vocación, grazas aos contactos do seu mestre consegue entrar no Servizo Xeolóxico das Indias Orientais Holandesas e de 1931 a 1933 traballou no mesmo sitio, Trinil, que Eugène Dubois descubrira o Home de Xava e alí exhumou restos de 11 cranios diferentes que atribuíu a un tipo neandertaloide. Subvencionado pola Fundación Carnegie trasladouse a 75 km de Trinil, en Sangiran, o seu primeiro descubrimento foi unha mandívula inferior con catro dentes intactos e en 1937 atopou un cranio humano, dun Pitecántropo, entre 1939 e 1941 atopou máis restos, os restos foron atribuídos a un Pithecanthropus erectus e hoxe clasificados como Homo erectus.
Pink Panther: Pinkadelic Pursuit
Pink Panther: Pinkadelic Pursuit é un videoxogo producido pola compañía española Wanadoo xunto coa compañía francesa Étranges Libelules. Está baseado na personaxe da Pantera Rosa.
Mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil
miniatura|dereita|250px|O mosteiro na aba do [[monte Varona]]
O mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil é unha construción cristiá medieval, situada a carón do río Sil.
Situación
Atópase no souto de Merilán, na aba do monte Varona, no lugar de Castro, pertencente á parroquia de Caxide (Parada de Sil).
Historia
As orixes da comunidade monástica de Santa Cristina son imprecisas. As primeiras mencións están documentadas cara a finais do século X, malia que non se conservan restos arquitectónicos ou epigráficos do edificio orixinal prerrománico. Como noutros centros monásticos fundados ao abeiro das ribeiras do curso final do río Sil, zona na que se conservan restos de antigos asentamentos relixiosos de carácter ascético, posiblemente foi inicialmente unha ermida, transformándose posteriormente nun cenobio.
O couto xurisdicional do mosteiro chegaba até o cumio de Cabeza de Meda, con dominio sobre un amplo tramo do río Sil. As características propias do espazo xeográfico do dominio condicionaron as bases económicas e os fundamentos da vida material do mosteiro. O terreo é escarpado e sitúase a certa altitude, o que impide a agricultura, se ben permite a explotación de produtos como os castiñeiros ou a vide, así como o aproveitamento dos recursos fluviais. A mención na documentación medieval da existencia de numerosas granxas e centros de recolección das colleitas, onde se recibían as rendas e décimos, evidencian a bonanza económica do mosteiro, iniciada no século XII coas cartas de aforamento de cesión de terras e propiedades ao campesiñado a cambio do pago de rendas, ao tempo que o mosteiro recibe a concesión de importantes privilexios reais e a protección papal.
Logo de varios séculos de decadencia, en 1508 pasou a depender en calidade de priorado do mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil. O seu declive culminou en 1835 coa desamortización, pasando a ser destinado a granxa de labor.
Descrición
Está formado polo templo románico e unha serie de dependencias distribuídas en torno ao patio claustral.
A igrexa é representativa da evolución das tendencias e cambios estilísticos de finais do século XII e principios do XIII, sendo un bo expoñente do esplendor arquitectónico do románico galego e da importancia da labor escultórica dos mestres medievais que nel traballaron. Ten unha única nave, con cruceiro destacado e tres ábsidas semicirculares no testeiro. O primitivo corpo románico da nave (probablemente destruído) foi substituído por unha nave máis estreita no primeiro terzo do século XIII, co cambio de estilo cara ao gótico.
A alta torre do campanario conforma un elemento arquitectónico protogótico singular, integrada na cuberta norte do claustro e rematada en forma piramidal.
Consérvase unha talla manierista de San Pedro feita por Xoán de Anxés a finais do século XVI, e retablos barrocos. A retirada destes barrocos en 1990 durante a restauración do templo destapou pinturas murais de mediados do século XVI.
O resto das dependencias do mosteiro conforman coa igrexa a típica disposición da orde de San Bieito, en ángulo recto, pervivindo a primitiva portada románica que dá entrada ao claustro.
Os espazos medievales do mosteiro, constituídos polas distintas estancias comúns comunicadas polo claustro, desapareceron en época moderna, como parte da reforma do edificio emprendida no século XVI trala incorporación a Santo Estevo, e foron substituídos por dous funcionais corredores cubertos e dispostos en ángulos sen pechar. Na dependencia anexa á igrexa, habilitada para sancristía, consérvanse pinturas murais do século XVIII, coa representación dos escudos da orde de Calatrava e de Santo Estevo, que se suman ás do interior da igrexa, de notorio sabor popular.
División Noroeste da NBA
A División Noroeste é unha división da Conferencia Oeste da NBA. Creouse na tempada 2004-05 á raíz da entrada dos Charlotte Bobcats na liga. Os Denver Nuggets, Minnesota Timberwolves, e Utah Jazz chegaron dende a División Medio-Oeste, que xa non existe, e os Portland Trail Blazers e os Oklahoma City Thunder (entón Seattle Supersonics) chegaron da antiga División Pacífico.
Provincia de Grosseto
Grosseto é unha provincia da rexión da Toscana, en Italia. A súa capital é a cidade de Grosseto.
Ten unha área de 1.504 km2, e unha poboación de 223.427 habitantes (2007). Hai 28 municipios na provincia.
Rick Carlisle
Richard Preston Carlisle (27 de outubro de 1959, en Ogdensburg, Nova York) é un ex xogador de baloncesto e actual adestrador de Dallas Mavericks da NBA.
Traxectoria
Debutou como adestrador no banco de Detroit Pistons, na tempada 2001-02. No seu debut, levou o premio ao Amellor adestrador do ano e colocou a uns Pistons que viñan de callar unhas tempadas cunha bagaxe moi escasa nas posicións máis altas da Conferencia Leste. Nas dúas campañas que pasou en Míchigan, conseguiu o mesmo balance, 50-32. No verán de 2003 ocupou a posición que deixara vacante Isiah Thomas ao aceptar o cargo de adestrador dos Pacers. Tras os playoffs de 2008, fichou como adestrador por Dallas Mavericks.
Pazos, Pazos de Borbén
Santa María de Pazos é unha parroquia que se localiza no concello de Pazos de Borbén. Segundo o IGE, en 2022 tiña 344 habitantes (165 homes e 179 mulleres). Ten dúas entidades de poboación.
Deandre Ayton
Deandre Edoneille Ayton, nado o 23 de xullo de 1998 en Nassau, é un xogador bahamés de baloncesto profesional que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Ayton foi seleccionado na primeira posición do Draft da NBA de 2018 polos Phoenix Suns, converténdose na primeira elección do Draft na historia dos Suns. O 6 de xullo de 2018, asinou o seu contrato de rookie cos Suns. Ó remate da súa primeira tempada na NBA, foi escollido entre os tres finalistas ó Rookie do Ano, e incluído no mellor quinteto de rookies do ano.
Día de San Xurxo
miniatura|250px|Día de San Xurxo, nas [[La Rambla|Ramblas de Barcelona.]] O Día de San Xurxo (en Diada de Sant Jordi) en Cataluña é unha festa que se celebra o 23 de abril co Día do Libro e a Feira das Rosas, símbolos da cultura e do amor, e é tamén unha xornada que reivindica a cultura catalá. É o día dos namorados, e por iso dende o século XV é costume regalar unha rosa vermella «como o sangue» á amada. Na década de 1930 engadíuselle o costume de agasallar un libro ó mozo, por mor do día do libro. O mesmo día tamén é o Día Nacional de Aragón. San Xurxo é tamén o patrón de importantes cidades como Alcoi e Cáceres (desta última desde nada menos que no século XIII)
.cd
.cd é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a República Democrática do Congo.
Ligazón externa
Toppdomän
Fernando Martínez Vilanova
Fernando Martínez Vilanova, en ocasións coñecido como Fernando Vilanova, nado o 30 de outubro de 1949 en Vilarchán (parroquia de Tourón, no concello de Ponte Caldelas), é un pintor, historiador da arte e crítico galego.
Traxectoria
Estudou Belas Artes na Universidade Autónoma de Barcelona, fixo os cursos de doutoramento na Universidade de Salamanca e leu a tese de doutoramento na Universidade de Vigo. Foi catedrático de debuxo no IES A Xunqueira II de Pontevedra. Crítico de arte, ten colaborado en xornais, revistas especializadas e catálogos con traballos como "As fontes artísticas de Castealo"; "Meu Pontevedra" (1986); "Luís Seoane, a arte como significado" (1994); "Arquitectura, escultura, pintura, 25 anos de creatividade" (1988); "Unha aportación peculiar ao urbanismo tradicional, San Sebastián de Covelo" (1992); "O escultor Uxío Souto" (1993); "Camilo Nogueira, escultor" (1996). Como pintor ten realizado diversas exposicións individuais e colectivas.
O Mesón, Lestón, A Laracha
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Ceftriaxona
A ceftriaxona é un antibiótico do grupo das cefalosporinas, activo fronte a unha gran cantidade de bacterias, tanto grampositivas coma gramnegativas. Pódese administrar por vía intravenosa e intramuscular.
Mecanismo de acción
A ceftriaxona é un antibiótico beta-lactámico, polo que altera a produción da parede bacteriana, uníndose ás proteínas ligandos da penicilina ou PBPs.
Usos
Emprégase habitualmente en diversos tipos de infección: pneumonía, infección do tracto urinario, meninxite, endocardite (por patóxenos do grupo HACEK), peritonite bacteriana espontánea e outros.
Dosificación
A dose máis habitual é de 2 gramos diarios, agás na meninxite, onde se administran 2 gramos cada 12 horas. Nos casos de insuficiencia renal moi grave (taxa de filtrado glomerular inferior a 10), a dose debe reducirse a 1 gramo diario.
Roberto A. Rodrigues
Roberto Alonso Rodríguez, máis coñecido como Roberto A. Rodrigues, nado en Vigo en 1977, é un escritor galego.
Traxectoria
É licenciado en Dereito pola Universidade de Vigo. Instalouse en Canarias nos anos dez do século XXI.
Peter Stuyvesant
Peter Stuyvesant, nado en Weststellingwerf (Peperga) posibelmente en 1602 e finado en agosto de 1672, serviu como o último director xeral neerlandés da colonia dos Novos Países Baixos desde 1647 ata a súa cesión provisional aos ingleses en 1664. Foi unha figura senlleira da historia temperá da cidade de Nova York.
Os éxitos de Stuyvesant como director xeral incluíron unha grande expansión do asentamento de Nova Ámsterdan (posteriormente chamada Nova York) máis aló da punta sur de Manhattan. Entre os proxectos construídos pola administración foron unha muralla de protección en Wall Street, a canle que posteriormente pasou a ser Broad Street, e Broadway.
Traxectoria
Naceu no sur de Frisia, sendo o seu pai Balthazar Johannes Stuyvesant, un pastor relixioso, e a súa nai Margaretha Hardenstein. Non se coñece con exactitude o seu ano de nacemento, pero se apunta a 1592, 1602, ou 1612. Estudou en Franeker, e entrou no servizo militar, que cumpriu nas Antillas ao redor de 1625, e foi director da colonia de Curaçao, pertencente á Compañía Holandesa das Indias Occidentais de 1634 a 1644.
En abril de 1644, atacou a illa portuguesa de San Martiño, resultando ferido. Volveu aos Países Baixos, onde foi necesario amputar a súa perna dereita, que substituíron cunha prótese de madeira. En maio de 1645 foi seleccionado pola Compañía Holandesa das Indias Occidentais para substituír a William Kieft como Director Xeral dos Novos Países Baixos. Chegou a Nova Ámsterdan o 11 de maio de 1647. En setembro do mesmo ano designou un consello de representantes.
Casou con Judith Bayard (1610?-1687) en 1645. Ela nacera en Holanda, era irmá de Samuel Bayard de Ámsterdan, que estaba casado con Anna Stuyvesant. Peter e Judith tiveron un fillo, Nicholas William Stuyvesant (1648-1698), o cal casou con Maria Beckman, filla de William Beckman.
Stuyvesant viuse involucrado nunha disputa con Theophilus Eaton, Gobernador de Connecticut, por mor da fronteira entre as dúas colonias. En 1648, produciuse un conflito entre el e Brant Arent Van Slechtenhorst, comisario do forte de Rensselaerwyck. Stuyvesant reclamaba ter poder sobre Rensselaerwyck a pesar dos privilexios especiais garantidos a Van Slechtenhorst nos estatutos de 1629.
En 1649, Stuyvesant marchou a Fort Orange cunha escolta militar e ordenou arrasar casas para facilitar a defensa do lugar en caso de ataque por parte dos nativos. Cando Van Slechtenhorst negouse, Peter enviou un grupo de soldados para cumprir as súas ordes. A controversia acabou co resultado de que o comisario mantivo os seus dereitos e o director perdeu popularidade. Debido á controversia con Van Slechtenhorst, o Parlamento Holandés mandou volver a Stuyvesant. Con todo, Stuyvesant non obedeceu, dicindo: "Fareino como eu queira".
En setembro de 1650, en Hartford, Connecticut tivo lugar unha reunión dos comisarios para tratar sobre as fronteiras. A fronteira organizouse co descontento do consello, que declarou que "o gobernador cedera bastante territorio para fundar cincuenta colonias por cada cincuenta millas cadradas". Stuyvesant ameazou entón con disolver o consello. Un novo plan de goberno municipal organizouse en Holanda, e o nome "Nova Ámsterdan" declarouse oficialmente o 2 de febreiro de 1653. Stuyvesant deu un discurso para a ocasión, dicindo que a súa autoridade permanecería sen tocar.
Stuyvesant recibiu novamente a orde de volver a Holanda, pero devandita orde foi pronto revogada coa declaración da guerra con Inglaterra. Stuyvesant preparouse contra un ataque ordenando aos cidadáns cavar unha trincheira desde North River ao East River e construíndo unha fortificación.
En 1665, navegou polo Río Delaware cunha frota de sete barcos e uns 700 homes, e tomou posesión da colonia de Nova Suecia, á cal chamou "New Amstel". Durante a súa ausencia, Nova Ámsterdan foi atacada polos nativos.
En 1653, unha convención de dous deputados por cada poboación de Novos Países Baixos solicitou reformas, e Stuyvesant ordenou que esta asemblea se dispersase, dicindo: "A nosa autoridade provén de Deus e da compañía, non duns poucos ignorantes."
En 1664, Carlos II de Inglaterra cedeu ao seu irmán, Xacobo II de Inglaterra, unha gran porción de terra que incluía os Novos Países Baixos. Catro barcos ingleses trasladando 450 homes, comandados por Richard Nicolls, tomaron a colonia holandesa. O 30 de agosto de 1664, George Cartwright mandou ao gobernador unha carta solicitando a rendición. Prometía respectar a "vida, os bens e a liberdade a todos aqueles que se sometesen á autoridade do rei." Stuyvesant asinou un tratado na súa casa en Bouwerie o 9 de setembro de 1664. Nicolls foi declarado gobernador, e a cidade pasou a chamarse Nova York.
En 1665, Stuyvesant foi a Holanda para informar sobre o seu mandato como gobernador. Á súa volta, pasou o resto da súa vida na súa granxa de sesenta e dous acres, chamada Great Bouwerie, nos arredores da cidade. Unha pereira que trouxo de Holanda en 1647 permaneceu na esquina de Thirteenth Street coa Terceira Avenida ata 1867, dando froito practicamente ata a súa desaparición. A casa resultou destruída por un incendio en 1777. Tamén construíu unha mansión de pedra chamada Whitehall.
Faleceu en agosto de 1672 e foi enterrado en St Mark's Church in-the-Bowery, en Manhattan.
Relixión en Nova Ámsterdan
Convencido de que o rápido crecemento das relixións non cristiás, así como o dos cristiáns non reformistas excedería á igrexa predominante e inestabilizaría á nova sociedade colonial, o director xeral e o consello reforzaron a posición da Igrexa Reformista Holandesa intentando reducir a competición relixiosa por parte dos xudeus, luteráns, católicos e cuáqueros. Con todo, a pluralidade relixiosa xa era unha tradición legal e cultural en Novos Países Baixos, do mesmo xeito que ocorría na terra nai. Os directores da Compañía das Indias Occidentais en Ámsterdan, superiores de Stuyvesant, desautorizáronlle pola súa intolerancia, reprendéndolle e requirindo que revogase as medidas tomadas por el e polo seu consello, particularmente as dirixidas contra os cuáqueros, quen foran considerados axitadores anarquistas e unha ameaza para a orde pública debido á súa proselitismo e o seu non conformismo.
Aos xudeus permitíuselles ser residentes legais en base á "razón e igualdade" en 1655 baixo mandato de Stuyvesant, a pesar das obxeccións iniciais dalgúns membros da Igrexa Reformista Holandesa, da cal Stuyvesant era membro.
Alfredo García Rodríguez
Alfredo Laudelino García Rodríguez, nado en Oblanca de Luna (Sena de Luna, na provincia de León) en 1953, é un político leonés do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É profesor. Nas eleccións municipais de 1999 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía do Barco de Valdeorras e foi elixido alcalde grazas a un pacto de goberno, sucedendo a Julio Gurriarán Canalejas. Nas municipais de 2003 volveu ser elixido alcalde, agora con maioría absoluta. Volveu ser elixido nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial na Deputación de Ourense.
Ademais, en novembro de 2015 foi elixido presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias, co apoio do BNG, cargo que ocupou ata 2019.
Vida persoal
É viúvo e ten dúas fillas.
.pk
Ligazón externa
Toppdomän
Atol Kayangel
Kayangel é un pequeno atol de Palau, 24 km ao norte de Koror. Ten unha extensión de 2,6 km de longo e 1,3 km de ancho; deste atol forma un dos dezaseis estados do país. A superficie terrestre é duns 1,4 km². Existe unha lagoa no centro e está conformado por tres illas; a illa principal, unha pequena illa cun campamento e un pequeno illote. É habitado por aproximadamente 138 persoas (en 2000).
Ao redor de 25 grandes columnas de coral poden ser identificados nas fotografías aéreas. No lado oeste do atol esta unha pequena apertura a través da cal os barcos poden pasar a través da lagoa.
As únicas fontes de enerxía veñen de paneis solares e de xeradores persoais. Existe unha pequena escola e un almacén xeral. O acceso á illa é por lancha rápida e toma dúas horas o traxecto.
O estado consta de tres atois: Kayangel, Ngaruangel e Velasco Reef.
.gd
.gd é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Granada.
As Rañeiras, Lestón, A Laracha
As Rañeiras é un lugar da parroquia de Lestón no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 39 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 20 homes e 19 mulleres.
Construcciones Aeronáuticas SA
Historia
Construcciones Aeronáuticas SA (CASA) foi fundada por José Ortiz-Echagüe en 1923 e comezou a traballar nunha fábrica en Xetafe en maio de 1924 fabricando avións Breguet baixo licenza. O primeiro pedido estivo formado por 26 19 A.2; a produción total deste modelo chegou ás 400 unidades..
CASA construíu unha segunda fábrica en Cádiz en 1926 para fabricar unha copia baixo licenza do hidroavión alemán Dornier Do. J Wal. CASA fabricou 17 unidades para o Exército do Aire de España, 12 para a Aviación Naval da Armada Española e dous para uso comercial. CASA tamén operou distintas instalacións en España para a reparación e o mantemento de aeronaves. En 1929 voou o CASA-1, o primeiro avión deseñado pola compañía. O rei Afonso XIII de España visitou a principal fábrica da compañía no ano 1930. CASA tamén fabricou o Breguet 19 francés, dous dos cales se fixeron especialmente famosos. Un foi o Breguet XIX GR (Grand Raid) bautizado Jesus del Gran Poder, no presente conservado no Museo del Aire de Cuatro Vientos (Madrid), que voou entre Sevilla e Baía, Brasil, en 1929. Este avión estivo pilotado polos capitáns Ignacio Jiménez e Francisco Iglesias e cubríu unha distancia de 6 746 km en 43 horas e 50 minutos. O outro foi o Breguet XIX Super Bidon, bautizado Cuatro Vientos; foi voado por Mariano Barberán e Joaquín Collar Serra ata A Habana en 1933. En 1932 CASA obtivo a licenza da compañía británica Vickers para fabricar 25 torpedeiros baseados en terra Vickers Vildebeest, que foron equipados con motores Hispano de 600 CV.
Durante a guerra civil española a fábrica de CASA en Xetafe estaba situada na zona republicana. Foi trasladada a Alacant e abriuse outra en Sabadell. Ao final da guerra a produción regresou a Xetafe. CASA fabricou o caza biplano ruso Polikarpov I-15, producindo 287 unidades antes do fin do conflito.
Despois da guerra civil CASA abriu unha nova planta en Tablada, Sevilla, despois de obter varias licenzas de avións de Alemaña e fabricou 25 Gotha Go 145A como o CASA 1145, 25 Bücker Bü 133 como o CASA 1133 e 555 Bücker Bü 131 como o CASA 1131. A produción do Bü 131 continuou ata finais dos anso 50, e a partir do exemplar 201 usouse o motor español ENMASA VAT Tigre G-125. En 1940 CASA comezou a fabricación baixo licenza de 200 bombardeiros Heinkel He 111 con motores Rolls Royce Merlin importados, co nome de CASA 2111.
Comezando en 1943, o goberno español comezou a investir en CASA, primeiro obtendo un 33% das accións da compañía, chegando no ano 1992 a controlar o 99,2%. En 1945 CASA abriu unha fábrica en Madrid dedicada a fabricar as partes e subpartes dos seus distintos avións e facendo revisións e mantemento. En 1946 CASA volveu a establecer a oficina de proxectos e continuou co deseño de avións baseados na súa propia tecnoloxía. En 1957 CASA gañou un contrato da USAF para o mantemento dos seus F-100 Super Sabres baseados en Europa e Turquía e un contrato para o Exército do Aire español para revisar os seus T-33. A compañía comezou a fabricar o cazabombardeiro Northrop F-5A baixo licenza en 1962. En 1971 CASA fusionouse con Hispano Aviación.
CASA foi un dos membros orixinais do consorcio Airbus con Francia, Alemaña e o Reino Unido en 1972. En 1977 CASA obtivo un contrato para deseñar e construír o C-101, un adestrador e avión de ataque para o Exército do Aire español. CASA uniuse ao proxecto Eurofighter 2000 no ano 1996.
CASA foi parte de EADS con Aérospatiale-Matra de Francia, Dornier GmbH e DASA de Alemaña e despois de 1999 convértese en EADS CASA.
Rafael Almagro Martínez
Rafael Almagro Martínez, nado en Granada o 29 de marzo de 1945, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Debutou profesionalmente co Granada CF, porén rematando a tempada 1968/69 da Segunda División ficha polo Celta de Vigo, que co ascenso acadado buscaba reforzarse para a tempada seguinte en Primeira División, porén non puido enrolarse no equipo esa tempada ao atoparse realizando o servizo militar en Cádiz, polo que foi cedido ao equipo desa cidade.
Finalmente debuta co Celta de Vigo o 21 de setembro de 1969, e pouco despois marcaba o seu primeiro tanto.
Formou parte do equipo que rematou a competición na sexta posición e conseguiu a primeira clasificación para a Copa da UEFA da historia do club, competición na que debutou contra o Aberdeen escocés.
A tempada de debut europeo foi a última no Celta, tras so disputar sete encontros fichou polo Elche CF.
Tras lograr o ascenso a Primeira co Elche tamén competiu en Segunda División co RCD Mallorca.
Aerials (canción)
"Aerials" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo System of a Down, publicada como sinxelo do álbum Toxicity o 11 de xuño de 2002. O tema foi número 1 nas listas da Billboard Hot Mainstream Rock Tracks e Hot Modern Rock Tracks.