cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rachel Abbott
Traxectoria
Abbott seguiu despois de Only the Innocent en 2013 con The Back Road e en 2014 con Sleep Tight. A súa cuarta novela, Stranger Child, foi publicada en febreiro de 2015. Máis tarde ese mesmo ano, publicou Nowhere Child, que ten  os mesmos personaxes  de Stranger Child. Os cincos libros céntranse nas relacións e a delincuencia, e todos presentan ao mesmo detective, o inspector xefe Tom Douglas. Abbott describiu o personaxe como «un bo tipo realmente honesto, que unicamente parece ser atraído polas mulleres incorrectas».
Never Trust a Happy Song
Never Trust a Happy Song é o primeiro álbum do grupo de música de indie rock Grouplove. Foi lanzado o 13 de setembro de 2011 por Canvasback/Atlantic Records.
Gloria Begué
Gloria Begué Cantón, nada en La Bañeza o 23 de xaneiro de 1931, é unha xurista española.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito e en Economía na Universidade Complutense de Madrid, onde tamén se doutorou en Dereito. Realizou ademais estudos de posgrao en Economía na Universidade de Chicago entre 1958 e 1961, ano en que regresou a España para dar clase na Universidade Complutense. En 1964 saca por oposición a cátedra de Economía Política e Facenda Pública a facultade de Dereito da Universidade de Salamanca, converténdose na primeira muller en España catedrática de Dereito. Cinco anos máis tarde accede ao decanato da súa facultade, cargo no que volve ser a primeira muller española. Reelixida en 1971 presenta a súa dimisión en 1972.
En 1977 é designada senadora polo rei Xoán Carlos I. En 1979 non se presentou ás eleccións e abandonou o Senado. Ao ano seguinte, 1980, a proposta da UCD e co apoio do PSOE resulta escollida maxistrada do Tribunal Constitucional. Considerada un dos membros máis conservadores do Tribunal, en marzo de 1986 foi elixida a súa vicepresidenta, co que pasou a presidir a súa sala segunda. En febreiro de 1989, ao rematar o seu período máximo de nove anos, cesou no seu cargo de maxistrada e reincorporouse á súa en Salamanca ata a súa xubilación en 2001.
Partícula alfa
thumb|Partícula alfa. As partículas (α) son núcleos completamente ionizados, é dicir, sen a súa envoltura de electróns correspondente, de helio-4 (4He). Estes núcleos están formados por dous protóns e dous neutróns. Ao carecer de electróns, a súa carga eléctrica é positiva (+2qe), mentres que a súa masa é de 4 uma.
Xenéranse habitualmente en reaccións nucleares ou desintegración radioactiva doutros nucleidos que se transmutan en elementos máis lixeiros mediante a emisión de ditas partículas. A súa capacidade de penetración é pequena; na atmosfera perden rapidamente a súa enerxía cinética, porque interaccionan fortemente con outras moléculas debido á súa gran masa e carga eléctrica, xerando unha cantidade considerable de ións por centímetro de lonxitude percorrida. En xeral non poden atravesar espesores de varias follas de papel.
Silvio Fernández y Rodríguez-Bastos
Silvio Fernández y Rodríguez-Bastos, nado en Ribadavia en 1859 e finado en Ourense o 10 de novembro de 1937, foi un pintor galego.
Traxectoria
miniatura|300px|A las fieras, 1887. En depósito en Granada. Iniciou a súa formación no Colexio dos Escolapios de Celanova. Foi discípulo en Valladolid daquela Escola de Belas Artes e de José Martí y Monsó. En 1875 foi premiado en dita Academia polo seu cadro Mozo de cuerda, que se conservaba na mesma. Posteriormente seguiu os seus estudos na Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, en París, onde tomou clases durante tres anos con Léon Bonnat, e en Roma de 1882 a 1886, cunha bolsa da Deputación de Ourense. miniatura|300px|O xantar, 1890, [[Museo Provincial de Pontevedra|Museo de Pontevedra. ]] En 1881 concorreu á Exposición Nacional co seu cadro Torquemada ante los Reyes Católicos, que eloxiou a prensa periódica. Na de 1887 obtivo medalla de 3ª clase coa obra ¡A las fieras! (300x500cm), que representa o sacrificio dos primeiros cristiáns. Á de 1890 acudiu co lenzo O xantar, de temática costumista.
En 1897 casou en Ourense con Antonia Méndez.
Colaborou co movemento agrarista Acción Gallega, intervindo nalgúns mitins.
Hai obra súa no Museo Provincial de Pontevedra, na Academia de Valladolid, na Colección Caixa Galicia, no Carmen de los Mártires de Granada e en coleccións particulares.
Distrito de Sarandë
O Distrito de Sarandë (en albanés: Rrethi i Sarandës, en grego: Αγιοι Σαραντα/Aghioi Saranta) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Vlorë, no sur do país. A súa capital é a Sarandë.
Opio
right|miniatura|200px|Bóla de 200 gramos de opio producido en [[España, cos envases para a recollida e un euro de escala]]
O opio preséntas en pans ovais, apalanados, usualmente duns 8 a 15 centímetros de diámetro e de 300 a 500 gramos de peso, aínda que os hai de até dous quilos. Os pans de opio son dunha cor acastañada clara que se escurece co tempo, moles, cubertos con follas de durmideira e froitos de Rumex.
Os alcaloides do opio atópanse combinados cos ácidos mecónicos, láctico e sulfúrico. Contén tamén tres principios neutros: meconina, meconisina e opionina, como tamén pectina, glicosa, mucilaxe, cera, graxas e colorants. A actividade farmacolóxica do opio é moi variada: é analxésico e narcóticos (morfina), antiperistáltico (antidiarreico), antiespasmódico (papaverina), antitusíxeno (codeína, papaverina), entre outros.
Orixe
Dioscórides falou del no século II, Paracelso empregouno no século XV e Van Helmonth no século XVII. Sydenham, ao final do mesmo século, empregouna na preparación do extracto chamado de láudano.
Extracción e preparación
O opio extráese realizando incisións superficiais no pericarpo dos casulos da durmideira. Os talos exsudan un látex branco e leitoso, que en secándose é transformado nunha resina pegañenta de cor marrón. Esta resina rélase dos casulos obténdose así o opio en bruto.
Maneiras de uso
right|miniatura|300px|Un fumador de opio do East End de Londres, [[1874.]] Pode utilizarse directamente fumado en pipa, bebido en infusión ou inxerido.
Se se inxerir, acostúmase envolver en papel de fumar para protexer do desagradábel sabor que ten se se traga, tárdase arredor de media hora, unha hora en comezar a notar os efectos, que poden durar até 6 ou 8 horas, acostuma ir acompañado de vómitos. Para protexerse das náuseas moitas persoas optan por introducir a bóla de opio con papel de fumar polo ano, cousa que produce o mesmo efecto mais reducindo os efectos nocivos que aparecen cando se fai polo estómago.
O máis normal é fumalo en papel de prata, deixando que o opio se transforme en gota ao queimar e corra polo papell, absorbendo o fume con máis papel a xeito de palliña para non se queimar.
Fumando sobe axiña, pódese vomitar e non dura tanto.
Tamén se poden apañar os casulos de durmideira esmagados e facer unha infusión durante máis de media hora; os mesmos casulos poden servir para máis dunha ronda. O sabor é desagradábel, de xeito que se acostuma a pór un pouco mel, outras opinións falan dun sabor fantástico, sempre dependendo dos gustos.
Tamén pode ser utilizado para a elaboración de diferentes preparados coma o láudano.
Safari
O termo safari pode referirse a:
Le Montellier
Le Montellier é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Faxilde, Mezonzo, Vilasantar
Faxilde é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña nove habitantes (seis homes e tres mulleres).
Espectro de frecuencia
O espectro de frecuencia dun fenómeno ondulatorio é unha medida da distribución das amplitudes de cada frecuencia. O gráfico de intensidade fronte á frecuencia dunha onda particular tamén recibe o nome de espectro de frecuencia. O espectro de frecuencia pode aplicarse a calquera concepto asociado coa frecuencia ou a movementos ondulatorios, como son as cores, as notas musicais, as ondas electromagnéticas da radio ou da televisión.
Espectro radioeléctrico
As nosas radios sintonizan distintas bandas de frecuencias, que xeralmente denominamos Onda Media, Onda Curta, FM (VHF) etc. Ditas bandas son divisións do espectro radioeléctrico que, por convención, se fixeron para distribuír os distintos servizos de comunicacións. Cada unha das gamas de frecuencias posúen características particulares que permiten diferentes posibilidades de recepción para o *diexista.
Denomínase espectro radioeléctrico a porción do espectro electromagnético ocupado polas ondas de radio, ou sexa, as que se usan para comunicacións. O espectro electromagnético esta composto polas ondas de radio, as infravermellas, a luz visible, a luz ultravioleta, os raios X e os raios gamma. Todas estas son formas de enerxía similares, pero diferéncianse na frecuencia e na lonxitude da súa onda.
As frecuencias mídense en hertzs (ciclos por segundo) ou nos seus múltiplos. A lonxitude de onda mídese en metros (nas ondas de radio úsanse metros, centímetros e milímetros). A relación entre frecuencia e amplitude é inversa é a relación entre ambas.
A seguinte táboa amosa o espectro electromagnético, coas súas lonxitudes de onda, frecuencias e enerxías de fotón:
Espectro atómico
O espectro de emisión atómica dun elemento é un conxunto de frecuencias das ondas electromagnéticas emitidas polos átomos deste elemento. Cada espectro de emisión atómico dun átomo é único e pode ser usado para determinar se ese elemento forma parte dun composto descoñecido.
As características do espectro de emisión dalgúns elementos son claramente visibles a ollo descuberto cando se quentan estes elementos. Por exemplo, cando un arame de platino se baña nunha solución de nitrato de estroncio é despois se introduce nunha chama, os átomos de estroncio emiten cor vermella. De maneira similar, cando o cobre se introduce nunha chama, a súa luz tórnase azul. Estas caracterizacións determinadas permiten identificar os elementos mediante o seu espectro de emisión atómica.
miniatura|700px|centro|Emisión electromagnética do [[ferro na rexión visible.]]
Espectro lumínico
Chámase espectro lumínico o conxunto de luces que aparecen dispersadas e o que nós vemos chamase espectro visible. As cores dos corpos dependen do tipo de luz que os ilumina e da natureza da súa superficie. Se son opacos, a súa cor debese a luz reflectida, se son transparentes a luz que transmiten. Por exemplo, un vidro é verde porque absorbe total ou parcialmente as luces que non o son e transmite só a verde. Un traxe e vermello porque absorbe total ou parcialmente as luces que non son vermellas e reflicte só a vermella.
Unha superficie que absorbe toda a luz que lle chega verase de cor negro. Se reflicte toda a luz que incide sobre ela, a súa cor será a mesma cá da luz utilizada.
700px|centro|miniatura|Espectro electromagnético.
Alabarda
miniatura|Alabarda do emperador Matías de Habsburgo, século XVII. miniatura|Alabardas alemás do século XVI. A alabarda é unha arma antiga formada por unha hasta de madeira flanqueada por unha folla de machado nun lado e unha punta polo outro lado. Foi inventada na Idade de Bronce ao colocar a folla dun puñal perpendicularmente a un mango, e o seu uso estendeuse coa cultura do vaso campaniforme.
Espectro de frecuencia
A análise espectral
A análise refírese a acción de descompor algo complexo en partes mais simples ou identificar neste algo complexo as partes máis simples co forman. Hai unha base física para modelar a luz, o son ou as ondas de radio en superposición das diferentes frecuencias. Un proceso que cuantifique as diversas intensidades de cada frecuencia chamase análise espectral.
Distrito de Shkodër
O Distrito de Shkodër (en albanés: Rrethi i Shkodrës) é un dos 36 distritos da Albania localizado no norte do país, na prefectura de Shkodër. A súa capital é Shkodër.
Alabarda
Prominente nos séculos XV e XVI, barata de producir, era moi versátil na batalla. Hoxe só se emprega para usos cerimoniais, como os da Garda Suíza do Vaticano, así como "fósil director" nas escavacións arqueolóxicas.
Espectro de frecuencia
A análise espectral
A transformada de Fourier dunha onda aleatoria e tamén aleatoria (ou estocásticas). Un exemplo deste tipo de onda e o ruído ambiental. Polo tanto, para representar unha onda dese tipo requírese certo tipo de promediado para representar axeitadamente a distribución frecuencial. Para sinais estocásticas dixitalizadas dese tipo empréganse con frecuencia a transformada de Fourier discreta. Cando o resultado dese análise espectral e unha liña plana, o sinal que xerou o espectro denomínase ruído branco.
Alabarda
Alabardas antigas
As primeiras alabardas datan da Idade de Bronce; a súa orixe é discutida e repártense entre Irlanda (o país onde apareceron máis follas desta arma) e a civilización de "Los Millares" (Almería), así como sospeitas dunha orixe centroeuropea. Teñen aparecido algunhas follas delas en contextos funerarios formando parte dun enxoval mortuorio, entre outras armas e vasos campaniformes. Na Península Ibérica os científicos destacan tres grupos: Argárico, norteportugués ou Carrapatas e Montejícar. As de tipo Carrapatas son da rexión de Tras-os-Montes (aínda que moi semellantes ás alabardas irlandesas do mesmo período ) feitas en cobre cunha gran folla triangular e forte nervio central, en Galicia aparecen representadas en seis grupos de petróglifos (Laxe da Chan, Cangas; Castriño de Conxo ; Primadorno en Breixa, Silleda; Conles, Laxe, Moraña; Poza da lagoa en Monte Penide) xunto a outras armas e combinacións circulares. Malia ser a arma máis representada nos petróglifos, só se atopou unha mostra física no chamado "depósito de Leiro", en Leiro, Rianxo.
667
Véxase tamén
Historia ano a ano
Alabarda
Alabardas medievais e modernas
miniatura|Garda suízo do [[Vaticano armado cunha alabarda.]] Contra finais da Idade Media a alabarda rexorde con outro deseño e, a partir do machado de guerra, xorde para facer fronte ás cotas de mallas e aos arneses de placas, xa que nestes séculos é cando se fai máis necesario engadir máis armas secundarias (picos) a unha arma principal como as follas dos machados. A finais da Idade Media converteuse na arma de infantería máis eficaz contra a cabalaría pesada e para repeler ataques nas fortificacións. Iso fixo que se convertesen nas armas por excelencia dos gardas dos castelos e palacios, formando parte do canon estético militar das unidades militares históricas, mantidas para fins decorativos, coas súas fardas e armaduras de época. miniatura|centro|upright=1.4|Batalla entre lanceiros e alabardeiros. Debuxo de Hans Holbein, O Mozo. Esta arma usouse logo na Idade Moderna nos exército europeos coa forma que coñecemos agora, dun lado un machado e do outro un pico, que se podía acompañar dunha pequena lanza en vertical ao corpo do mango. Serviu como protección aos arcabuceiros ; así, cando estes estaban indefensos cargando as armas de fogo, os alabardeiros cubríanos. O seu uso prolongouse con éxito nos séculos XVI a XVIII, aínda que era inservible no corpo a corpo; nestes casos o alabardeiro levaba unha daga ou espada curta.
Actualmente só se usa como arma decorativa en corpos especiais para rituais de gran boato das monarquías europeas, como a española, e no Vaticano.
Vilachá, O Corgo
San Xiao de Vilachá (do latín Villam Planam, 'vila situada nun lugar plano') é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 55 habitantes (27 homes e 28 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano 2000.
Finnair
En 2006, a aeroliña transportou 8.8 millóns de pasaxeiros nunha rede de 15 destinos domésticos e 55 internacionais.
Destinos
Dende a súa base de Helsinqui-Vantaa, Finnair voa a Asia e Norteamérica, e está ampliando as súas operacións en Europa coa introdución dos avións Embraer. Os servizos domésticos son realizados en parte en cooperación coa subsidiaria baseada en Estonia Aero and Finncomm Airlines, operando unhas frotas de ATR e ATR/Embraer respectivamente.
Actual
miniatura|[[Airbus A319-100]] miniatura|[[Airbus A320-200]] En decembro de 2020 a frota de Finnair estaba formada polos seguintes avións:
Histórica
Anteriormente Finnair operou os seguintes aparellos:
Estitxu Fernandez
Estitxu Fernandez Maritxalar, nada en Lesaka, o 2 de novembro de 1975 é unha psicóloga, bertsolari e presentadora de televisión navarra.
Traxectoria
Estudou psicoloxía e traballou algún como psicóloga. Porén en 1998 comezou a colaborar como presentadora da televisión local do norte de Navarra, Ttipi-Ttapa e a partir de 1999 coa ETB. En 2000 e 2001 presentou o programa de TV Su Festa en ETB 1; e en 2001 Sorginen laratza, canda Xabier Euzkitze e Klaudio Landa, e nese ano presentou tamén Bertatik Bertara en substitución de Andoni Aizpuru. En 2002 presentou Bexamela e en 2003 Bizizaleak. Despois pasou a presentar o programa matinal dos domingos dedicado ao deporte Kirolez Kirol e á sección de deportes do informativo Gaur egun. Na radio presentou en Euskadi Irratia o programa Tartaria. En 2006, 2007, 2008, 2010 presentou o programa natalicio Euskal Kantuen Gaua
Tras deixar a televisión publicou en 2013 o libro Gure erditzearen jabe, sobre o parto consciente, e pasou a exercer como psicóloga perinatal.
Arcangelo Scacchi
Formación e carreira
Iniciou os seus estudos frecuentando os seminarios de Bari e de Gravina: o 1 de outubro de 1827 iniciou en Nápoles os estudos de medicina, que terminou, obtendo a licenciatura en 1831. Pouco despois da licenciatura dedicouse a outros intereses e aplicouse ás ciencias naturais. Foi alumno de Matteo Tondi e de Teodoro Monticelli, secretario perpetuo da Real Academia das Ciencias de Nápoles, que lle mostrou especial benevolencia, poñendo a súa disposición a súa propia colección de minerais e de fósiles. En setembro de 1841 foi nomeado axudante para a demostración dos obxectos na cátedra de mineraloxía da Universidade Rexia de Nápoles e o 1 de agosto de 1844 foi nomeado profesor de mineraloxía e director do Museo de mineraloxía de Nápoles, cargo que desempeñou ata 1891, cando foi nomeado profesor emérito.
Foi reitor da Universidade de Nápoles de 1865 a 1867 e de 1875 a 1877.
Estudos e investigacións
Os primeiros traballos de Scacchi foron sobre conquioloxía coa redacción do Catalogus Conchyliorum Regni neapolitani (Catálogo das cunchas do Reino napolitano) de 1836, e de  Notizie geologiche sulle conchiglie che si trovan fossili nell’isola d’Ischia e lungo la spiaggia tra Pozzuoli e Monte Nuovo (Noticias sobre as cunchas que se atopan na illa de Ischia e ao longo da praia entre Pozzuoli e Monte Nuovo) de 1841.
Seguidamente, ocupouse case exclusivamente en investigacións no campo da cristalografía, da mineraloxía e da vulcanoloxía, con particular referencia á descrición da morfoloxía e da xénese dos minerais presentes no Vesuvio.
No campo da cristalografía foi o descubridor da clase pedial e da poliedría das caras.
Foi o descubridor dalgunhas novas rochas e minerais, como a scacchita ou a nocerita. Durante os seus estudos sobre cunchas describiu algunhas especies de moluscos.
Obra
O catálogo completo das obras de Scacchi foi compilado en 1891 polo mesmo autor. Está reproducido na necrolóxica publicada en 1894 en Giornale di mineralogia, cristallografia e petrografia.
Libreville
Libreville é a capital do Gabón e o principal centro urbano do país. A súa poboación calculábase nuns 578.156 habitantes (2005). E tamén a capital do distrito do Estuaire.
Clima
O clima de Libreville é de tipo ecuatorial. A temperatura media anual é de 26 °C (a oscilación das maiores está entre 26 e 30 °C, mentres as máis baixas móvense entre os 22 e os 24 °C), e as precipitación alcanzan os 2.509,5 mm como media. A temporada seca comeza en maio e remata en setembro. O mes máis chuvioso é novembro con 373,4 mm, e o máis seco xullo cun 2,5 mm, como media.
Historia
Foi fundada no ano 1843 como posto avanzado comercial nunha zona área naquela altura próxima dos Mpongwè. Os escravos liberados eran enviados á nacente cidade, polo que en 1848 a foi nomeada Libreville (en francés cidade libre).
Entre 1934 e 1946 foi o porto principal da África Ecuatorial Francesa.
Economía
Libreville é un dos máis importantes centros do comercio de madeira (okumé especialmente) da África central. A zona industrial e portuaria atópase na periferia sur da cidade, no concello de Owendo. Acolle infraestruturas para minerais, portuarias e industriais. O porto de minerais exporta a produción de manganeso do Alto-Ogooué (Haut-Ogooué), que chegan a través do ferrocarril do Transgabonais. Para alén dos servizos centrais do Estado, a capital gabonesa agrupa numerosas actividades terciarias. En Mont-Bouët áchase o maior mercado do país con centenares de tendas de venda ao detall. Hai aínda dous grandes hipermercados, un denominado Mbolo ("bo día" nalgunhas linguas indíxenas) e o xigante Ceca.
Institucións educativas
A Universidade Omar Bongo é o centro educativo superior máis importante do país. Libreville é tamén a sede da Escola de Administración e da Escola de Leis do Gabón.
Comunicacións
Nas súas proximidades sitúase o Aeroporto internacional de Libreville, que acolle a sede da compañía aérea do país: Air Gabon.
Walter Scott
miniatura|dereita|200px|Walter Scott Walter Scott, nado en Edimburgo o 15 de agosto de 1771 e finado en Abbotsford o 21 de setembro de 1832, foi un prolífico escritor escocés.
Traxectoria
Encádrase dentro do período romantico británico, e cómpre salientar a súa destreza para as novelas históricas, xénero que creou el tal e como o coñecemos hoxe. Ademais, foi poeta e editor de gran sona na Europa de xacando. En certo sentido, Scott foi o primeiro autor que tivo unha verdadeira carreira internacional no seu tempo, con moitos lectores contemporáneos en Europa, Australia e Norteamérica. Obras súas son Ivanhoe ou Rob Roy.
En Galicia o esquema novelístico fixado por Scott influíu de maneira notable en autores como Antonio López Ferreiro.
Franco Cerri
Franco Cerri nado en Milán o 29 de xaneiro de 1926, e finado o 18 de outubro de 2021, foi un guitarrista de jazz de renome europeo, presentador da RAI e autor de cursos sobre metodoloxías da guitarra.
Gran Premio de México de 1991
O Gran Premio de México de 1991 de Fórmula 1 celebrouse na Cidade de México o 16 de xuño de 1991. A carreira, foi a sexta da Fórmula Un de. Foi o 15º Gran Premio de México e o sexto desde o regreso ao calendario do Mundial do Autódromo Irmáns Rodríguez, logo da súa renovación. Celebrouse sobre 69 voltas ao circuíto de catro quilómetros por unha distancia de carreira de 305 quilómetros. Ata é a carreira de F1 máis recente en ofrecer un vehículo propulsado por Porsche.
Franco Cerri
Traxectoria
Franco Cerri comezou a súa carreira no jazz no ano 1945 asociado ao músico e autor, tamén italiano, Gorni Kramer. No 1949 acadou a posibilidade de colaborar co aclamado guitarrista belga Django Reinhardt e o violinista Stéphane Grappelli. Desde o comezo da súa carreira traballou para a televisión italiana sumando un total de 750 colaboracións para a RAI dentro de programas como Fine serata da Franco Cerri, Jazz in Italia, Jazz in Europa, di Jazz in Jazz e Jazz Primo Amore. Cerri dirixiu os seus propios cuartetos e quintetos onde dirixiu outros coñecidos músicos de jazz como Gianluigi Trovesi ou Tullio De Piscopo. Nas décadas posteriores acadou sona internacional chegando a traballar con Chet Baker, Billie Holiday, Tony Scott ou Bud Shank.
Gran Premio de México de 1991
Informe
No período previo á carreira, Tyrrell perdera ao talentoso deseñador Harvey Postlethwaite que marchara para o equipo deportivo de Mercedes-Benz. Mentres tanto, Ayrton Senna resultara ferido nun incidente de moto acuática, pero tamén sufriu un grande accidente na curva de alta velocidade Peraltada durante a cualificación (na que o auto envorcou e aterrou boca abaixo) pero afortunadamente saíu indemne.
Franco Cerri
Traxectoria
No ano 2006 recibiu a condecoración de "Commendatore della Repubblica" por parte do presidente do país na honra da súa extensa carreira nacional e internacional.
Discografía
miniatura|Franco Cerri en televisión
Gran Premio de México de 1991
Informe
Por segunda carreira consecutiva, o equipo Williams encheu a primeira fila con Riccardo Patrese diante de Nigel Mansell. Senna recuperouse do seu dramático accidente o venres para tomar o terceiro lugar o sábado, con Jean Alesi en cuarto lugar para Ferrari. O compañeiro de equipo de Senna en McLaren Gerhard Berger foi quinto por diante do Benetton de Nelson Piquet, o gañador da carreira anterior en Canadá. O top ten completouse con Alain Prost no segundo Ferrari, Stefano Modena no Tyrrell, Roberto Moreno no segundo Benetton e un notable, Olivier Grouillard no Fondmetal. Os últimos sete condutores estaban separados por pouco máis de 0´3 segundos.
A carreira real necesitou tres intentos para poñerse en marcha: a primeira saída abortouse cando un xefe de bombeiros pensou que ollara un incendio na parte posterior do Dallara de JJ Lehto e saltou á pista, mentres Grouillard calou o coche na segunda saída e foi relegado á parte posterior da grella.
No terceiro comezo, Patrese fixo unha mala saída e caeu ao cuarto lugar detrás de Mansell, Alesi e Senna. Senna rapidamente superou a Alesi, mentres que máis atrás, Piquet e Prost caeron detrás de Modena e Prost tamén quedou detrás do Jordan de Andrea de Cesaris. Mentres tanto, Berger sufriu a súa terceira retirada anticipada consecutiva cando o seu motor estalou na volta 5, e o aceite resultante provocou que Pierluigi Martini trompease no seu Minardi. Patrese comezou a súa recuperación superando a Alesi e logo superando a Senna na curva 1, poñéndoo en segundo lugar detrás de Mansell. Na volta 15, Patrese superou ao seu compañeiro de equipo, que estaba tendo problemas de sobrequecemento do motor, polo liderado. Mansell caeu cara a Senna, Piquet, de Cesaris, Moreno e Alesi (que trompeara), pero finalmente as preocupacións desvanecéronse e o inglés afastouse novamente. Alesi superou a Moreno e de Cesaris polo quinto, só porque o seu embrague fallou na volta 43, o seu compañeiro de equipo Prost retirouse na volta 17 cunha falla do alternador. A carreira de Piquet terminou na volta 45 cunha roda rota, e cando Moreno tivo unha parada en boxes, Bertrand Gachot atopouse quinto no segundo Jordan, antes de trompear.
Patrese finalmente terminou 1.3 segundos por diante de Mansell, con Senna case un minuto máis atrás. De Cesaris mantívose no cuarto lugar despois de que o seu acelerador fallou na última volta e empuxou o seu auto á meta, os comisarios decidiron que non rompera as regras ao comezar a empuxar despois de que a carreira terminara. Moreno recuperouse da súa errada parada en pits para tomar o quinto lugar, mentres que o Larrousse de Éric Bernard finalizou sexto, o último punto anotado por un chasis fabricado por Lola Cars.
Pobo francés
Os franceses (en français) son un grupo étnico e nación que habita no estado de Francia. Esta conexión pode ser legal, histórica ou cultural. O pobo francés descende principalmente de pobos de orixe latina (romanos, occitanos e ligures), celta (galos, bretóns), e xermánica (francos, que son unha minoría pola súa pegada xenética pero cuxo etnónimo sobrevive para ser aplicado ós modernos franceses).
Albaricoque
dereita|miniatura|230px|Froitos na árbore. dereita|miniatura|230px|Albaricoques secos nunha vila da [[Capadocia (Turquía).]]
O albaricoque é o froito do albaricoqueiro (Prunus armeniaca). É unha drupa arrendondeada e aveludada, co óso liso e duro, a súa cor varía do amarelo ao laranxa.
Distribución
Orixinaria do nordés da China, preto da fronteira con Rusia e non de Armenia como indica o nome científico. Os romanos levárono a Europa por Anatolia ó redor do ano 70 antes de Cristo denominándoo a preaecox pois florecía temperán na primavera. A comezos do século XXI o 85 % dos albaricoques secos prodúcense en Turquía. Na Península Ibérica valóranse especialmente os producidos na vila de Bornos (provincia de Cádiz).
Véxase tamén
miniatura|Albaricoques Galta Roja
O Mistério da Estrada de Sintra
O Mistério da Estrada de Sintra é unha obra literaria de Eça de Queirós, e Ramalho Ortigão, publicada no Diário de Notícias, entre 24 de xullo e o 27 de setembro de 1870 en formato de cartas anónimas. Foi editado en libro en 1884. É a primeira obra narrativa de cariz policial da literatura portuguesa.
Foi levada ao cine en 2007 por Jorge Paixão da Costa co título d' O Mistério da Estrada de Sintra.
Trama
A historia comeza co secuestro dun médico (Dr. TTT) e do seu amigo escritor F. O rapto, realizado por catro enmascarados, ocorre na estrada de Sintra. O Dr. TTT e o seu compañeiro son levados para unha misteriosa casa, onde se encontraba o cadáver do inglés Rytmel. Sabendo que un deles era médico, os raptores pretendían verificar se, de facto, o home estaba morto. Entre tanto, son sorprendidos pola entrada dun mozo, A. M. C., que viría a esclarecer todo o misterio.
Rytmel era un oficial británico que morreu vítima dunha dose excesiva de opio que lle dera a amante (Luísa, condesa de W.), curmá do enmascarado alto. Esta simplemente quería adormecelo para confirmar nos seus papeis se estaba casado cunha irlandesa.
Suínos (subfamilia)
A dos suínos (Suinae) é unha subfamilia de mamíferos artiodáctilos que inclúe a algúns dos membros vivos da familia dos súidos e os seus parentes máis achegados, o porco doméstico e especies afíns, tales como as babirusas.
O Mistério da Estrada de Sintra
Trama
Luísa estaba casada cun home rico que non a facía feliz. Coñecera Rytmel nunha viaxe que fixera co marido e co curmán a Malta. Carmen disputara a Rytmel con Luísa. Cando Rytmel anuncia a Luísa a súa chegada, ao sospeitar da súa voda con outra muller, Miss Shorn, fica celosa e mátao involuntariamente.
Suínos (subfamilia)
Taxonomía
Varias especies extintas dos súidos clasifícanse noutras subfamilias diferentes. Porén, a clasificación dos membros extintos dos suoideos —grupo máis amplo (superfamilia) que inclúe os súidos, a familia dos pecarís (Tayassuidae) e outras especies relacionadas extintas— é controvertida e diferentes clasificacións varían no número de subfamilias dentro dos súidos e nas especids que inclúen. Algunhas clasificacións, como a proposta polo paleontólogo Jan van der Made en 2010, incluso exclúen dos Suinae algúns taxons existentes doos súidos, colocando estes taxa excluídos noutras subfamilias.
Clasificación
Na terceira edición (2005) de Mammals Species of the World, que trata só de formas recentes, Peter Grubb segue esta clasificación:
O Mistério da Estrada de Sintra
Trama
A.M.C., estudante de Coímbra, honesto e provinciano, ouviu as confidencias da condesa e disponse a axudala na noite da morte de Rytmel, en que a encontrara entolecida e nerviosa. Cando volta ao lugar do crime, a pedimento de Luísa, atopa os bandidos, o médico e o seu amigo.
Todos xuntos xulgarían a actitude de Luísa e fan o enterro do pobre inglés. Luísa acaba por se illar nun convento.
Aer Lingus
miniatura|[[Airbus A320 de Aer Lingus aterrando no aeroporto de Santiago]] miniatura|Aer Lingus head office
Aer Lingus é a compañía aérea nacional da República de Irlanda. Baseada en Dublín, a compañía aérea opera cunha frota de máis de 30 aeronaves, todas Airbus, voando aos Estados Unidos e a Europa, e recentemente a Dubai, nos Emiratos Árabes Unidos. Trátase da compañía en activo máis antiga de Irlanda, e a segunda en tamaño despois da low-cost Ryanair.
Aer Lingus foi membro da alianza Oneworld, pero abandonouna o 31 de marzo de 2007. Na actualidade, a pesar de non pertencer a ningunha alianza de aeroliñas, comparte código con membros de Oneworld, Star Alliance e SkyTeam. Tamén ten acordos con Aer Arann, JetBlue Airways e United Airlines.
Primeiros anos
Aer Lingus Teoranta foi rexistrada como aeroliña o 22 de maio de 1936. O nome Aer Lingus provén do termo irlandés Aer Loingeas que significa frota aérea. Cinco días despois de ser fundada, a aeroliña abriu a súa primeira ruta entre o aeroporto Baldonnel en Dublín e Bristol, Inglaterra, usando un biplano de Havilland 84 Dragon de seis asentos, que foi bautizado como Iolar (aguia). Ese mesmo ano, a compañía adquiriu o seu segundo avión, un de Havilland 84B Dragon Express, unha variante de catro motores cunha capacidade para 14 pasaxeiros.
En 1937 o goberno irlandés creou Aer Rianta (agora chamado Dublin Airport Authority), unha compañía para asumir as responsabilidades financeiras da nova aeroliña e todas as infraestruturas de aviación civil do país. En 1938 Iolar foi substituído por un de Havilland DH.89 Dragon Rapide e foi adquirido tamén un segundo DH.84B. Dous Lockheed L-14 chegaron en 1939, o primeiro avión totalmente metálico de Aer Lingus.
En xaneiro de 1940 rematouse un novo aeroporto no suburbio dublinés de Collinstown e Aer Lingus trasladou as súas operacións ás novas instalacións. Á parte dun novo servizo a Liverpool, cuberto con DC-3, e unha ruta interna a Shannon, os servizos da aeroliña foron recortados durante a segunda guerra mundial.
Expansión despois da guerra
O 9 de novembro de 1945, pasada a guerra, os servizos regulares foron restaurados cun voo inaugural a Londres. A partir deste momento os avións de Aer Lingus foron pintados cunha librea prateada e verde, e as primeiras asistentas de voo comezaron a traballar na aeroliña. En 1946 un novo acordo anglo-irlandés deulle a Aer Lingus dereitos exclusivos de tráfico cara o Reino Unido. Debido a isto, a aeroliña mercou sete novos avións Vickers Viking en 1947, porén, estes demostraron ser pouco rendibles e foron vendidos pronto.
En 1947 Aerlínte Éireann naceu co propósito de facer voos transatlánticos entre Irlanda e Nova York. Pedíronse tres novos Lockheed Constellation, pero unha crise financeira evitou que comezase o servizo. Os Lockheed Constellation foron entón vendidos á BOAC e o servizo transatlántico tivo que agardar. Durante os últimos anos da década dos 40 e os primeiros dos 50, Aer Lingus introduciu novas rutas a Bruxelas, Amsterdam e Roma. Debido á expansión de rutas, a aeroliña introduciu o Vickers Viscount 707 en 1951.
Primeiro servizo transatlántico
O 28 de abril de 1958 Aerlínte Éireann operou o primeiro voo transatlántico dende Shannon a Nova York. Empregáronse tres Lockheed Constellation para os tres voos semanais da ruta. Os avións foron alugados á aeroliña Seaboard and Western. Este alugueiro durou ata o 1 de xaneiro de 1960, cando Aerlínte Éireann foi rebautizada como Aer Lingus - Irish International Airlines. Aer Lingus tivo o seu primeiro reactor o 14 de decembro de 1960, cando lle foron entregados tres Boeing 720 para usar na ruta a Nova York, así como ao novo destino da aeroliña, Boston.
En 1963, Aer Lingus mercou Carvairs para a súa frota. Neste avión podíanse cargar cinco coches polo seu morro. Pero o Carvair demostrou ser un desastre económico para a aeroliña, en parte debido á subida dos servizos de transporte de coches. O Boeing 720 foi un éxito nas rutas transatlánticas e en 1964 Aer Lingus tivo os máis grandes Boeing 707.
Reactores
A conversión da súa frota europea a avións a reacción comezou en 1965 cando o BAC 1-11 entrou en servizo nas rutas entre Dublín e Cork a París. Unha nova librea foi adoptada ese mesmo ano, cun grande trevo branco na cola e o nome Aer Lingus-International xusto enriba das fiestras do avión. En 1966 o resto das empresas sostidas por Aer Rianta foron transferidas ó Ministerio de Economía irlandés.
En 1966 foi inaugurada a ruta entre Shannon e Montreal e Chicago. En 1968 a aeroliña comezou a voar de Belfast a Nova York. O servizo suspendeuse ao pouco tempo debido ao conflito de Irlanda do Norte. En 1969 introduciuse o Boeing 737 á frota de Aer Lingus para facerse cargo da alta demanda nos voos entre Dublín e Londres. Aer Lingus posteriormente estendeu o uso deses avións a todas as súas conexións europeas.
Dos anos 70 aos 90
En 1970 comeza a operar dous Boeing 747 en rutas transatlánticas. Un terceiro 747 foi engadido posteriormente, pero un tivo que ser alugado, xa que non era beneficiosa para a compañía os voos dos 747 a través do océano Atlántico. En 1974 os avións da aeroliña luciron unha nova librea, desaparecendo a palabra International da súa fuselaxe. A librea incluía dous diferentes tons de azul e un de verde, así como o trevo branco na cola.
En setembro de 1979 Aer Lingus converteuse na primeira aeroliña á parte de Alitalia en ser usada polo papa Xoán Paulo II. O pontífice voou nun 747 especialmente modificado de Roma a Dublín e posteriormente de Shannon a Boston. A principios dos anos 80, os Boeing 707 foron retirados progresivamente.
En 1984 fundouse Aer Lingus Commuter, unha empresa subsidiaria, e Aer Lingus puido voar a máis cidades en Irlanda e Gran Bretaña, xa que estes voos dende Dublín non requirían reactores. Eses servizos foron operados nun principio por cinco Shorts 360 despois de probar durante un tempo cos Shorts 330. Por ese tempo Aer Lingus mercou unha boa parte da aeroliña de carga Aer Turas, propietaria dalgúns DC-8 de carga.
Entre 1987 e 1989, novos Boeing 737 chegaron para substituír os vellos, e seis Fokker F50 foron engadidos á frota de Commuter. Os BAC 1-11 foron retirados e cinco novos 737 chegaron. En 1991, mercáronse catro Saab 340B para a división rexional da aeroliña co obxectivo de substituír os Shorts 360. En 1992 toda a frota de 737-200 foi substituída e foi o primeiro operador mundial das tres versións da segunda xeración do 737, os modelos -300, -400 e -500, aínda que os primeiros non estiveron moito tempo en servizo.
Operacións con Airbus
En 1994 Aer Lingus comezou a usar o Airbus A330 nos seus voos directos entre Dublín e os Estados Unidos, e en maio dese ano a aeroliña realizou o seu primeiro voo de longo alcance cun A330-300 sobre o Atlántico Norte. Isto levou á eliminación gradual dos Boeing 747, mentres que operou brevemente co Boeing 767-300ER. O 2 de outubro de 1995 Aer Lingus realizou o seu derradeiro servizo co 747 despois de 25 anos. Para esas datas, ao redor de oito millóns de pasaxeiros viaxaran a través do Atlántico nos 747 da compañía. A finais dos 90 Aer Lingus regresou a Belfast, cun servizo a Nova York vía Shannon. O aeroporto internacional de Newark foi tamén engadido como destino, pero eses voos remataron no ano 2001.
Actual
En novembro de 2020 Aer Lingus operaba unha frota formada totalmente por avións Airbus:
Asia (provincia romana)
thumb|400px|As provincias romanas de Anatolia baixo Traxano, incluíndo Asia. thumb|400px|O imperio romano na época de [[Hadriano (emperador)|Hadriano (reinado 117-138 d C.), amosando, na rexión occidental de Anatolia, a provincia senatorial de Asia (suroeste de Turquía).]] thumb|350px|A conquista romana de [[Anatolia|Asia menor.]] miniatura|350px|A provincia romana de Asia.
A provincia romana de Asia ou Asiana (Ἀσία ou Ἀσιανή), nos tempos de Bizancio ás veces chamada Frixia, foi unha unidade administrativa engadida ao final da República. Era unha provincia senatorial gobernada por un procónsul. O acordo mantívose sen cambios na reorganización do Imperio romano no 211.
Antecedentes
A palabra "Asia" provén da palabra grega, Ἀσία, orixinalmente só se aplicou á costa oriental do mar Exeo, coñecido polos lidios que a ocuparon como Assuwa. Foi usado polos gregos para toda Lidia (a parte noroeste do que hoxe é Turquía), sendo esta costa a parte máis próxima de Lidia a Grecia. A provincia romana de Asia ocupou case exactamente a área do reino lidio. A medida que pasaba o tempo, o extremo oeste usou a palabra para referirse a unha zona cada vez máis vaga ao leste deles, ata que se usou xenericamente para todo o continente.
Antíoco III o Grande tivo que abandonar Asia cando os romanos esmagaron ao seu exército na histórica batalla de Magnesia, no 190 a.C. Despois do Tratado de Apamea (188 a.C.), todo o territorio foi entregado a Roma e posto baixo o control dun rei cliente en Pérgamo.
Xeografía
A provincia romana de Asia comprendía orixinalmente Caria, a Lidia, Misia, Frixia, a Tróade e o corredor terrestre a través de Pisidia a Pamfilia. As cidades eran numerosas : Pérgamo, Esmirna, Éfeso, Mileto. As Illas do Exeo, agás Creta, formaban parte da Insulae (provincia) de Asiana. Parte de Frixia foi dada a Mitrídates V Euergetes antes de que fose recuperado como parte da provincia no 116 a.C. A Licaonia engadiuse antes do 100 a.C, mentres que a área ao redor de Cibira engadiuse no 82 a.C. A provincia sueste de Asia foi posteriormente reasignada á provincia de Cilícia. Durante o imperio a provincia de Asia estaba limitada por Bitinia ao norte, Licia ao sur e Galacia cara ao leste.
Anexión
Sen un herdeiro aparente, Atalo III de Pérgamo logo de ser un leal aliado de Roma, decidiu legar o seu reino a Roma. Tras a morte de Atalo no 133 a.C., o pretendiente atálido Eumenes III provocou unha rebelión. Derrotou a un dos cónsules no 131 a.C., Craso Muciano. O seguinte cónsul, Marco Perperna, acabou pronto coa guerra. Derrotou a Eumenes no primeiro combate, e seguiu a súa vitoria asediando Estratonicea, onde fuxiu Eumenes. A cidade viuse obrigada a renderse pola fame, polo que o rei caeu nas mans do cónsul. Manio Aquilio estableceu oficialmente a rexión como provincia de Asia. O legado do reino atálido a Roma presentou serias implicacións para os territorios veciños. Foi neste período cando Ponto estivo baixo o dominio de Mitrídates VI. Sería un inimigo formidable para o éxito de Roma na provincia de Asia e máis aló.
Tributación
Roma sempre fora moi renuente a involucrarse en asuntos do leste. Normalmente contaba cos aliados para arbitrar no caso dun conflito. Moi raramente Roma enviaría delegacións ao leste, e moito menos tería unha forte presenza gobernamental. Esta apatía non cambiou moito nin sequera despois do agasallo de Atalo no 133 a.C. De feito, partes do reino de Pérgamo foron abandonadas voluntariamente a diferentes nacións. Por exemplo, a Frixia Maior foi dada a Mitrídates V do Ponto.
Mitrídates e Sila
Tres anos despois, Sila derrotou a Mitrídates na Primeira Guerra Mitridática e no 85 a.C. reorganizou a provincia en once distritos do penal, cada un dos cales era o centro dunha serie de cidades menores e subordinadas. Estes centros, que se desenvolveron nas dioceses romanas, incluían Éfeso, Pérgamo, a antiga capital atálida, Esmirna, Adramyttium, Cyzicus, Synnada, Apamea, Mileto e Halicarnaso. As tres primeiras cidades, Éfeso, Pérgamo e Esmirna, competiron para ser a cidade-estado dominante na provincia de Asia. A vella rivalidade entre as cidades continuou inhibindo calquera progreso cara á unidade provincial.
Presenza militar
A parte de reprimir as revoltas ocasionais, houbo unha presenza militar mínima na provincia de Asia, ata que as forzas dirixidas por Sila fixeron campaña contra Mitrídates VI. De feito, a provincia de Asia era única porque era unha das poucas provincias non protexidas do imperio. Se ben nunca ningunha lexión completa estivo estacionada dentro da provincia, isto non quere dicir que non existise ningunha presenza militar.
Os destacamentos lexionarios estaban presentes nas cidades frixianas de Apamea e Amorium. Cohortes auxiliares romanas estiveron estacionadas en Frixia Eumeneia mentres que grupos máis pequenos de soldados patrullaban regularmente as rexións montañosas. A alta presenza militar nas rexións rurais ao redor do século III a.C. causou grandes disturbios civís na provincia.
Augusto
Despois de que Augusto chegou ao poder, estableceu un proconsulado para a provincia de Asia, abarcando as rexións de Misia, Lidia, Caria e Frixia. Ao leste estableceuse a provincia de Galacia. O procónsul pasou gran parte do seu período dun ano viaxando por toda a provincia atendendo casos e dirixindo outros asuntos xudiciais en cada un dos centros de asistencia. A transición de Roma da República ao comezo do Imperio viu un cambio importante no papel das cidades provinciais existentes, que evolucionaron desde cidades-estado autónomos ata centros administrativos imperiais.
O comezo do principado de Augusto tamén marcou o ascenso de novas cidades en Misia, Lidia e Frixia. A provincia converteuse nun elaborado sistema de cidades autónomas, cada unha delas responsable da súa economía, impostos e leis no seu territorio. O reinado de Augusto marcou aínda máis o inicio da urbanización da provincia de Asia, xa que os edificios públicos convertéronse na característica definidora dunha cidade.
Adoración ao emperador
O culto ao emperador era predominante nas comunidades provinciais durante o imperio romano. Pouco despois de que Augusto chegase ao poder, os templos levantados no seu honor xurdiron en toda a provincia de Asia. O establecemento de centros provinciais de culto ao emperador xerou cultos locais. Estes sitios serviron como modelo seguido por outras provincias de todo o imperio.
O culto ao emperador serviu como unha forma para que os subditos da provincia de Asia chegaran a un acordo co goberno imperial no marco das súas comunidades. As prácticas relixiosas eran un asunto público e os cidadáns implicados en todos os seus aspectos, incluíndo a oración, o sacrificio e as procesións. Os rituais en honra dun emperador particular frecuentemente superaron en número aos doutros deuses. Ningún outro culto coincidía co culto imperial en termos de dispersión e similitude.
Declive
O século III d.C. marcou un grave declive na provincia de Asia, derivado en parte dunha enfermidade epidémica, comezando coa peste antonina, a indisciplina dos soldados locais e tamén a diminución dos casos de xenerosidade cívica voluntaria. As invasións góticas dos anos 250 e 260, parte da crise do terceiro século, contribuíron aos sentimentos de seguridade errados. Ademais, a medida que a énfase política e estratéxica afastouse da provincia de Asia, perdeu gran parte do seu antigo protagonismo.
No século IV, Diocleciano dividiu a provincia de Asia en sete provincias máis pequenas. Asia, Illas, Helesponto, Lidia, Caria, Frixia Iª e IIª todas baixo a autoridade dun único procónsul.
Constantino e os seus sucesores, forma tres dioceses :