cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da ciencia
O século XIX
O abandono definitivo do vitalismo, despois da (accidental) síntese da urea, en 1828, a partir de amoníaco e dióxido de carbono, polo alemán Friedrich Wölher (1800 - 1882), que demostra que os compostos orgánicos obedecen ás mesmas leis fisicoquímicas que os compostos inorgánicos, favorece o desenvolvemento da fisioloxía. Nesta disciplina destacou o francés Claude Bernard (1813 - 1878), que pode ser considerado o pai desta ciencia.
A mediados do século XIX apareceu por primeira vez o termo ecoloxía para designar unha nova rama das ciencias biolóxicas. O alemán Ernst Haeckel (1834 - 1919) foi o introdutor desta palabra e talvez o primeiro que definiu a nova ciencia. Nun traballo publicado en 1870 dicía:
"Entendemos por ecoloxía o conxunto dos coñecementos referentes á economía da natureza, a investigación de todas as relacións do animal tanto co seu medio orgánico coma inorgánico".
Tamén a mediados deste século o zoólogo francés Étiennne Geoffroy Saint-Hilaire (1772 - 1844) propuxo a denominación de etoloxía para o estudo das relacións dos organismos dentro da familia, da sociedade no seu conxunto e da comunidade.
A Revolución industrial
miniatura|dereita|160px|Un dos primeiros [[microscopios do século XIX.]]
A Primeira e a Segunda Revolucións Industriais estiveron marcadas por profundos cambios económicos e sociais, derivados das innovacións e descubrimentos científicos e técnicos.
O vapor e, despois, a electricidade contan entre os progresos notábeis que permitiron a mellora dos transportes e da produción.
A física adquire as súas principais leis, especialmente con Maxwell (1831 - 1979, que enuncia os principios da teoría cinética dos gases, así como a ecuación de onda fundando o electromagnetismo.
Estes dous descubrimentos permiten importantes traballos ulteriores especialmente en relatividade restrinxida e en mecánica cuántica.
Establécense así os fundamentos das ciencias do século XX, sobre todo os principios da física de partículas, a propósito da natureza da luz.
Unha ciencia postindustrial
A historia recente da ciencia está marcada polo continuo refinamento do coñecemento adquirido e o desenvolvemento tecnolóxico, acelerado xa desde a aparición do método científico. Se ben as revolucións científicas de principios do século XX déronse sobre todo no campo da física a través do desenvolvemento da mecánica cuántica e a relatividade xeral, no século XXI a ciencia enfróntase á revolución biotecnolóxica.
miniatura|200px|A [[informática, a maior innovación do século XX, representa unha enorme axuda para a investigación.]] No século XX produciuse unha aceleración sen precedentes do progreso científico. Esta revolución científica débese tanto á aparición de novos instrumentos, como o microscopio electrónico, que permitiu, xunto co progreso que experimentaron outras ciencias, como a química orgánica, grandes avances en citoloxía e histoloxía, como á gran cantidade de persoas e grupos de investigación que se dedican á ciencia en todo o mundo. A mera enumeración das personalidades científicas que dun xeito ou outro contribuíron ao auxe actual da ciencia desbordaría os límites deste artigo.
En ''La Société post-industrielle. Naissance d'une société'' de Alain Touraine, o sociólogo presenta as características dunha ciencia ao servizo da economía e da prosperidade material.
Complexidade crecente das ciencias
De revolucións científicas en revolucións científicas, a ciencia viu como as súas disciplinas se especializaban. A complexificación das ciencias estoura no século XX, conxuntamente coa multiplicación dos campos de estudo. O caso da bioloxía é un exemplo. Divídese, en efecto, en numerosas ramas: bioloxía molecular, bioquímica, bioloxía xenética, agrobioloxía etc.
Paralelamente, as ciencias aproxímanse para traballaren xuntas. Así, por exemplo, a bioloxía busca axuda na química e na física, mentres que esta última utiliza a astronomía para confirmar ou rexeitar as súas teorías (é a astrofísica). Por outra parte, as matemáticas convértense na "linguaxe" común das ciencias; as súas aplicacións son múltiplas.
A suma dos coñecementos chega a ser tan grande que resulta imposíbel para un científico coñecer perfectamente varias ramas da ciencia. Especialízanse cada vez máis e, para contrabalancear iso, o traballo en equipo converteuse en norma.
Esta complexificación fai á ciencia cada vez máis abstracta para os que non participan nos descubrimentos científicos, a pesar de programas nacionais e internacionais, baixo o impulso da ONU, coa UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization), de vulgarización dos saberes.
Ética e ciencia: o porvir da ciencia no século XXI
O século XXI caracterízase por unha aceleración dos descubrimentos "punta", como a nanotecnoloxía.
Ademais, no seo das ciencias naturais, a xenética promete cambios sociais ou biolóxicos sen precedentes. A informática é á vez unha ciencia e un instrumento de investigación xa que a simulación informática permite experimentar modelos cada vez máis complexos e gorentosos en termos de potencia de cálculo.
A ciencia democratízase. Por unha parte, importantes proxectos internacionais ven a luz (loita contra a SIDA e o cancro, programa SETI, astronomía, detectores de partículas etc.). E por outra, a vulgarización científica permite acceder a cada vez máis persoas ao razoamento e á curiosidade científica.
A ética, nestes tempos, representa unha noción concomitante á da ciencia. As nanotecnoloxías e a xenética sobre todo presentan os problemas da sociedade futura, a saber, respectivamente, os perigos das innovacións para a saúde e a manipulación do patrimonio hereditario do home.
Os países avanzados tecnoloxicamente crean así órganos institucionais encargados de examinar o bo uso das aplicacións científicas. Por exemplo, leis bioéticas establécense a través do mundo, aínda que non en todos os lugares da mesma maneira, porque están moi ligadas aos dereitos locais.
Liña temporal dalgúns descubrimentos científicos destacados
Nalgúns casos, a relevancia dos descubrimentos científicos non foi apreciada na propia época.
Banato, Bačka e Baranja
miniatura|300px|Banato, Bačka e Baranja en 1918–1919.
Mosteiro de las Huelgas
miniatura|250px|Las Claustrillas, no mosteiro de Las Huelgas O mosteiro de Las Huelgas é un mosteiro cisterciense feminino, fundado en 1189 polo rei Afonso VIII de Castela e a súa esposa, a princesa de Inglaterra Leonor Plantagenet, filla de Leonor de Aquitania e de Henrique II de Inglaterra.
Banato, Bačka e Baranja
O Banato, Bačka e Baranja (en serbio Banat, Bačka me Baranja / Банат, Бачка и Барања) foi unha provincia de facto do Reino de Serbia e do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos entre outubro de 1918 e marzo de 1919.
Incluía as regións xeográficas do Banato, Bačka e Baranja, e a súa capital era a cidade de Novi Sad.
Mosteiro de las Huelgas
Situación
Está situado ao occidente da cidade de Burgos (España), algo retirado do río Arlanzón, nun terreo chan que antigamente estaba ocupado por hortas e prados e que era coñecido como "Las Huelgas", debido a que as xentes do lugar acudían alí para folgar, isto é, distraerse e pasar o seu tempo de lecer.
Historia
Na Idade Media, foi o máis importante mosteiro feminino de Castela, albergando raparigas pertencentes á alta nobreza e da familia real castelá. Está composto por unha biblioteca, onde as freiras gardaban libros de diferentes e numerosos temas, algúns até prohibidos pola Igrexa católica.
Banato, Bačka e Baranja
Nome
O nome oficial da provincia era Banato, Bačka e Baranja, pero era coñecida usualmente como Voivodina.
Historia
miniatura|300px|Partes do Banato, Bačka e Baranja recoñecidas como territorio do [[Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos na Conferencia de Paz de París (Tratado de Trianon), (1919-1920).]]
Tras o colapso do Imperio Austrohúngaro en outubro de 1918 as rexións do Banato, Bačka e Baranja estaban baixo control do exército serbio. A poboación serbia destas rexiónes formou a súa propia administración baixo a autoridade suprema do Consello Nacional Serbio en Novi Sad.
Mosteiro de las Huelgas
Historia
O mosteiro tivo numerosas abadesas (todas pertencentes á familia real castelá), entre os cales a infanta Constanza de Castela, filla de Leonor e de Afonso VIII, que foi abadesa de Las Huelgas de 1219 a 1243 e a infanta Berengaria, filla de Beatriz da Suavia e de Fernando III de León e Castela (1201-1252) e, por tanto, irmá de Afonso X o Sabio, rei de Castela e León.
Banato, Bačka e Baranja
Historia
O 25 de novembro de 1918, a Grande Asemblea dos serbios, bunjevci e outros eslavos ( Velika narodna Skupstina Srba, Bunjevaca me ostalih Slovena / Велика народна скупштина Срба, Буњеваца и осталих Словена) do Banato, Bačka e Baranja, votaron a favor de que estas rexiónes se uniran ao Reino de Serbia.
A Asemblea runiu a 757 deputados, dos cales 578 eran serbios, 84 bunjevci, 62 eslovacos, 21 rutenos, 6 alemáns, 3 šokci, 2 croatas e 1 húngaro.
A Grande Asemblea do Pobo decidiu unir ao Banato, Bačka e Baranja a Serbia e formou unha nova administración local (Goberno) nestas rexións, conñecida como a Administración popular do Banato, Bačka e Baranja (Narodna uprava za Banat, Bačku me Baranju / Народна управа за Банат, Бачку и Барању).
O Presidente da administración popular foi o Dr. Jovan Lalošević. O Consello do Pobo formouse como órgano lexislativo da provincia.
O 1 de decembro, o Reino de Serbia, xunto co Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios formou un novo país chamado Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos.
Aínda que o Goberno de Belgrado aceptou a decisión de que se sumaran a Serbia o Banato, Bačka e Baranja, non recoñeceu a administración la popular. Esta sdministración estivo en activo até o 11 de marzo de 1919, cando celebrou a súa última sesión.
Antes, a Conferencia de Paz de París (Tratado de Trianon definiu as fronteiras exactas do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos. Algunhas zonas que formaron parte da administración popular do Banato, Bačka e Baranja foron adxudicadas a Romanía e Hungría.
Poboación
A poboación do Banato, Bačka e Baranja (dentro dos límites definidos pola Conferencia de Paz) era de 1 365 596 habitantes, dos que o 29,1 % eran serbios, o 27,71 % húngaros, o 23,10 % alemáns, e o resto pequen as minorías. Os serbios e croatas xuntos representaban o 36,80 % da poboación da rexión.
Ascite
200px|right|miniatura|Abdome cheo de líquido por acumulación deste na cavidade peritoneal En medicina, ascite é o termo empregado para designar á acumulación de fluídos na cavidade do peritoneo, situada na parte abdominal do corpo. É común debido á cirrose hepática e doenzas graves do fígado, e a súa presenza pode esconder outros problemas médicos. O diagnóstico é usualmente feito mediante análises de sangue, unha ecografía do abdome e extracción directa do fluído axudándose dunha agulla (técnica denominada parecentese), que tamén pode ser terapéutica, é dicir, axudar ao baleirado da cavidade do peritoneo. O tratamento pode ser feito con fármacos (diuréticos), paracentese ou outros tratamentos dirixidos á eliminación ou redución no líquido peritoneal en exceso.
Horace Andy
thumb|right|O cantante en 2013. Horace Andy, nado en Kingston o 19 de febreiro de 1951, é un cantante xamaicano de reggae.
Traxectoria
Tivo destacado éxitos como "Government Land", "You Are My Angel" ou "Skylarking". Andy comezou a gravar discos a finais da década de 1960. Rastafari devoto como moitos outros cantantes do reggae, en moitas das letras das súas cancións falan sobre a relixión e xustiza social. Desde mediados os anos 90 Andy atopou unha nova xeración de fans grazas aos seus traballos con Massive Attack, un dos grupos pioneiros do trip-hop.
Joe Dassin
Joseph Ira Dassin, máis coñecido como Joe Dassin, nado en Nova York o 5 de novembro de 1938 e finado en Papeete (Tahití) o 20 de agosto de 1980, foi un músico estadounidense e francés particularmente coñecido nos países francófonos.
Traxectoria
Dassin foi fillo de Jules Dassin, actor e director norteamericano xudeu, autor de obras do chamado "cine negro", e de Beatrice Launer, virtuosa violinista de orixe húngara. Pasou a súa infancia en Nova York e Os Ánxeles, (California) e, sendo aínda neno, acompañóu aos séus pais ao exilio en Europa vítimas da política anticomunista do senador Joseph McCarthy.
Na década de 1960 acadou os seus primeiros éxitos grazas a temas como "Les Dalton", "Guantanamera", "Siffler sur la colline" ou "Les Champs-Élysées". Na década de 1970 as cancións de Dassin alcanzaron a cúspide das listas de éxito en Francia e levárono definitivamente á fama. É a época de "L'Amérique", "Le Moustique", "Si tu t'appelles mélancolie", "Le café des trois colombes" e especialmente "L'été indien".
Probablemente como un recoñecemento aos seus pais de ideoloxía de esquerda, as gravacións de Dassin foron permitidas na Unión Soviética. Foi tamén un talentoso políglota, gravando cancións en alemán, castelán, italiano e grego, ademais por suposto en francés e en inglés.
Ao longo dos anos tamén actuou como compositor, escribindo cancións para outros cantantes da época, como Carlos, Mélina Mercouri (esposa do seu pai), France Gall ou Marie Laforêt.
Trala morte do seu primeiro fillo (Joshua), separouse de Maryse e casou con Christine Delvaux, con quen tivo dous fillos: Jonathan e Julien.
Morreu aos 41 anos dun ataque cardíaco, durante as súas vacacións en Tahití, o 20 de agosto de 1980. Foi sepultado no Hollywood Forever Cemetery en Hollywood, California.
De entre os compositores xa falecidos, Joe Dassin é o que xera máis ingresos por dereitos de autor en Francia.
Bonifacio I, papa
O Papa Bonifacio I foi elixido o 29 de decembro de 418 cando era un home xa vello e moi enfermo. Mentres tanto, un grupo de diáconos que estaban descontentos xa desde tempos do Papa Zósimo, elixiron a Olallo, quen se instalou no Palacio Laterano como antipapa. Eventualmente foi o emperador Honorio quen resolveu a cuestión a favor de Bonifacio, o papa lexítimo.
Bonifacio deulle o seu apoio a Santo Agostiño e os bispos africanos na súa campaña contra o pelaxianismo.
Bonifacio morreu o 4 de setembro de 422.
Itapúa
Itapúa é un departamento de Paraguai. A súa capital é a cidade de Encarnación.
O nome provén do guaraní e alude ao lugar onde se fundou a capital departamental, Encarnación. Ese sitio era coñecido como itá (rocha, pedra) e puá (punta): "Punta de Pedra".
Limita polo norte cos departamentos de Caazapá e Alto Paraná, polo sur coa República Arxentina (Provincia de Misiones e Provincia de Corrientes), polo leste coa Provincia de Misiones e polo oeste co Departamento de Misiones.
Os Ánxeles, Brantuas, Ponteceso
Os Ánxeles é un lugar da parroquia de Brantuas no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 28 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 17 mulleres.
Laiantes de Arriba, Armeses, Maside
Laiantes de Arriba é un lugar da parroquia de Armeses no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 12 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
Giacomo Leopardi
Giacomo Leopardi, nado en Recanati o 29 de xuño de 1798 e finado en Nápoles o 14 de xuño de 1837, foi un importante escritor, poeta e filósofo Italiano. É considerado por gran parte dos italianos como o seu poeta maior do Romanticismo.
Traxectoria
Leopardi viviu durante a súa infancia en Recanati, Provincia de Macerata. É famoso, principalmente, polo seu pesimismo.
Zósimo, papa
Traxectoria
Sábese pouco sobre a súa vida se non é que é grego, que o seu pai se chamaría Abram e que a súa familia sería de orixe xudía, convertida ao cristianismo.
O pontificado deste papa foi breve, accidentado e marcado por dificultades e contratempos. Foi elixido o 18 de marzo do 417. Houbo dous acontecementos importantes durante o seu goberno. O primeiro é que nomeou a Patroclo como bispo metropolitano de Arlés en contra da opinión de todos os bispos da rexión. O segundo foi que Paio e Celestio, condenados por dous concilios polas súas herexías, apelaron a Zósimo, quen os absolveu. Estes xa foran condenados polo papa anterior, Inocencio I. Parece ser que Zósimo se mostraba demasiado compracente, quizais por ser moi impulsivo nas súas decisións.
Quedan de santo Zósimo trece cartas, escritas con moito vigor e autoridade. Os antigos gabaron moito a constitución de Zósimo contra Paio, da cal non seguimos tendo máis que algúns fragmentos; é coñecida baixo o nome de Tractoria Zosimi, nome xenérico dado ás cartas e decretos levados nas provincias polos correos públicos e que algunhas críticas cren que debía chamarse Tractatoria.
Orde militar
A maioría dos membros das ordes militares eran homes laicos que facían votos relixiosos, como a pobreza, a castidade e a obediencia, segundo os ideais monásticos. As ordes posuían casas chamadas comendas en toda Europa e tiñan unha estrutura xerárquica liderada polo gran mestre.
Os cabaleiros templarios, a maior e máis influente das ordes militares, foron suprimidos a principios do século XIV; só un puñado de ordes foron establecidas e recoñecidas despois. Porén, algúns persistiron máis tempo nas súas funcións orixinais, como a Orde Soberana Militar de Malta e a Orde de San Xoán, os respectivos sucesores católicos e protestantes dos Cabaleiros Hospitalarios. Aquelas ordes militares que sobreviven hoxe en día evolucionaron en ordes puramente honoríficas ou cerimoniais ou ben, en fundacións benéficas.
Historia
En 1053, para a batalla de Civitate, os Cabaleiros de San Pedro (Milites Sancti Petri) foron fundados como milicia polo Papa León IX para facer fronte aos normandos.
En resposta ás conquistas islámicas do antigo Imperio Bizantino, numerosas ordes militares católicas foron creadas tras a Primeira Cruzada. A fundación de tales ordes axeitábase ao plan da Igrexa católica de canalizar a devoción da nobreza europea cara á consecución dos obxectivos temporais da Igrexa, e tamén complementaba a Paz e Tregua de Deus. A fundación dos Templarios en 1118 proporcionou a primeira dunha serie de forzas militares estreitamente organizadas co propósito de opoñerse ás conquistas islámicas en Terra Santa e na Península Ibérica (reconquista) así como aos invasores islámicos e as tribos pagás do leste de Europa que foron percibidas como ameazas para a supremacía da Igrexa.
A primeira orde militar secularizada foi a Orde de San Xurxo, fundada en 1326 polo rei Carlos I de Hungría, mediante a cal fixo que toda a nobreza húngara lle xurase lealdade. Pouco despois, a Orde dos "Cabaleiros da Banda" foi fundada en 1332 polo rei Afonso XI de Castela. Ambas as ordes existiron só durante aproximadamente un século.
Finalidade
As características orixinais das ordes militares eran a combinación de modos de vida relixiosos e militares. Algúns deles, como os Cabaleiros Hospitalarios, os Cabaleiros de Santo Tomé e a Orde dos Santos Mauricio e Lázaro tamén tiñan fins benéficos e coidaban aos enfermos e pobres. Porén, non eran institucións puramente masculinas, xa que as monxas podían unirse aos conventos das ordes. Unha característica significativa das ordes militares era que os irmáns clericais podían estar subordinados aos irmáns non pertencentes á orde.
En 1818, o orientalista Joseph von Hammer comparou as ordes militares católicas, en particular os Cabaleiros Templarios, con certos modelos islámicos como a seita musulmá dos Asasinos. En 1820, José Antonio Conde suxeriu que á orixe destes grupos viña relacionada co ribat, unha institución relixiosa fortificada que unía unha forma de vida relixiosa ou hospitalaria coa loita contra os inimigos do islam. Outros criticaron este punto de vista, suxerindo que non houbo tales fortificacións arredor de Outremer ata despois de que as ordes militares foran fundadas.
O papel e a función das ordes militares estendéronse máis aló da Terra Santa, Prusia e o Báltico. De feito, tiñan ampla participación e persoal en toda Europa Occidental. A maioría eran laicos. Proporcionaron un conduto para a innovación cultural e técnica, como a introdución do folón en Inglaterra polos Cabaleiros Hospitalarios e as instalacións bancarias dos Cabaleiros Templarios.
Lista de ordes militares
Lístanse aquí as ordes militares en orde cronolóxica segundo as súas datas de fundación e extinción, ás veces aproximadas debido a escasas fontes, e/ou reiteradas supresións por parte das autoridades papais ou reais. Divídense en internacionais e nacionais segundo a súa adhesión e misión, sen ter en conta o alcance da distribución xeográfica fóra da súa rexión de interese.miniatura|Bandeira da Orde dos Cabaleiros templarios.
Internacionais
miniatura|A [[cruz de Santiago como foi usada pola Orde.]]
Ara (xornal)
Ara (en galego "agora") é un xornal de información xeral escrito en lingua catalá que se edita en Barcelona para Cataluña, Illas Baleares e Andorra. A súa directora é Esther Vera.
Historia e características
O seu lanzamento realizouse o 28 de novembro de 2010, data que coincidiu coas eleccións ó parlamento de Cataluña. O seu orzamento inicial eran 70 millóns de euros, e agardaba vender 11.000 exemplares diarios no seu primeiro ano, cunha distribución aproximada de 50.000 copias. O principal impulsor de Ara é a Asociación Cultural 03, que posúe varias editoriais en lingua catalá, e foi apoiada por importantes industriais cataláns, que participan como accionistas. Entre eles participan a título persoal Artur Carulla, propietario do grupo alimenticio Agrolimen, e Fernando Rodés, director executivo de Havas.
O diario tense marcado como obxectivo a difusión da lingua e cultura propias de Cataluña, e axudar ó debate social. Neste sentido, busca un hoco no mercado da prensa catalá, no que xa se atopa Avui, El Punt e unha edición nesa lingua de El Periódico de Catalunya. A mediados de 2011 está previsto que o outro gran xornal catalán, La Vanguardia, saque tamén unha edición en catalán. Coa compra de Avui por parte de El Punt, comezou a xestación do novo diario, que se nutriu de xornalistas e columnistas cataláns procedentes dos principais medios de comunicación. Aínda que nun principio se lle relacionou con teses próximas a Convergencia i Unió, o diario defínese como transversalista e non se vincula a ningunha ideoloxía.
Ó proxecto sumáronse Antoni Bassas, Toni Soler e Albert Om, que forman parte dun consello asesor e contan con participacións no diario. Tamén mostraron o seu apoio Rosa Regás, Carme Riera, Jaume Cabré, Paul Preston e Albert Sánchez Piñol entre outros. Ademais, a publicación conta con reportaxes e artigos traducidos ó catalán do International Herald Tribune.
Míchel
José Miguel González Martín del Campo, coñecido como Míchel, nado en Madrid o 23 de marzo de 1963, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española. Actualmente adestra o Olympiakos FC.
Adestrador
O 14 de xaneiro de 2013 anunciouse a súa destitución como adestrador do Sevilla FC, sendo substituído por Unai Emery.
Brantuas de Abaixo, Brantuas, Ponteceso
Brantuas de Abaixo é un lugar da parroquia de Brantuas no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 49 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 29 eran homes e 20 mulleres.
Guam nos Xogos Olímpicos
Guam competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1988, e dende entón participou en tódalas edicións dos Xogos Olímpicos de Verán. Ademais, tamén participou nunha única edición dos Xogos de Inverno, en 1988.
Ningún atleta de Guam conseguiu gañar unha medalla olímpica.
Negaigoto
Negaigoto (ねがいごと) é o single número 18 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 17 de agosto do ano 2005 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
Este foi o primeiro single balada de Ami Suzuki en avex. O principal que chamou a atención foi o seu vídeo musical, que entre fanáticos e foros de discusión a nivel internacional causou algo de conmoción por algunhas comparacións co vídeo musical de "alterna" de Ayumi Hamasaki. Para o vídeo musical foron usados máis recursos que quizais ningún outro traballo visual da artista, onde por primeira vez se vían efectos especiais como o feito de facer a Ami voar polas rúas da cidade.
O igual que os singles anteriores, foi lanzado en formatos CD e CD+DVD. Ambas versión do disco contiñan as mesmas cancións, e o material audiovisual é o vídeo do tema e tamén imaxes de detrás da cámara da gravación deste. O lado B do single, "Times", foi utilizado no comercial para produtos do fogar da empresa N’STREET. Este se converteu na primeira oferta de realizar un comercial para Ami dende o grande éxito que posuía entre 1999 e 2000. Unha versión remesturada desta mesma canción sería incluída dentro do single "Around the World".
Catablefáridos
Principais xéneros de catablefáridos
En 2009, só foran descritos formalmente cinco xéneros e dez especies. Coñécense ducias de secuencias de ADN (obtidas de augas doces e mariñas) que parecen representar outras especies de catablefáridos aínda non descritas formalmente nin cultivadas. Os xéneros principais son:
Departamento de Misiones
Misiones é un departamento de Paraguai. A capital é a cidade de San Juan Bautista.
Distritos
O departamento divídese en 10 distritos:
Xoxoba
A xoxoba, Simmonsdia chinensis é unha planta oleaxinosa arbustiva orixinaria de zonas áridas de América do Norte, coñecida polo aceite esencial que dela se extrae.
Distribución e hábitat
A xoxoba medra no deserto de Sonora, (entre a fronteira de México e dos Estados Unidos) e mais no deserto de Moxave (California, Arizona, Utah e Nevada nos Estados Unidos).
Descrición
É un arbusto dioico xa que existen plantas macho, produtoras de pole, e plantas femias, que son as que producen os froitos.
Usos
É o único vexetal que produce cera líquida (éster), con propiedades físicas e químicas de grande utilidade para unha ampla variedade de industrias básicas, entre elas cosmética, lubrificantes, carburantes, ceras, plásticos, ordenadores e biodiesel (para a cal prevese un aumento aos poucos nas cantidades demandadas).
O aceite de xoxoba extráese polo prensado das súas sementes (froitos secos) e utilízase principalmente en produtos cosméticos sen ningún tipo de refinado mestuado con outras substancias ou simplemente so.
Produción
Os principais países produtores son a Arxentina (7.000 ha) Israel (700 ha), os Estados Unidos (2.000 ha), Australia (500 ha), o Perú (300 ha), México, Exipto e a India.
Traballos recentes de selección realizados na Arxentina, Colombia e Madagascar, permitirin dispor hoxe en día de xenotipos capaces de florear e producir en zonas tropicais e subtropicais, onde a inmensa maioría dos xenotipos de xoxoba dispoñíbeis comercialmente non logran satisfacer os seus requirimentos mínimos de vernalización. Por exemplo, no caso de Colombia, nunha zona completamente cálida ecuatorial no territorio rural de Neiva, a 450 msnm, as plantas e clons seleccionados florean e abren a causa das choivas en inverno, proceso oposto ao cambio de estación e gran baixa de temperatura doutros hemisferios, polo que se pode facer a colleita dúas veces ao ano, característica produtiva única no mundo. Na súa localización orixinaria e demais latitudes onde se produce comercialmente, colléitase só unha vez ao ano, polo que podrla cultivar a escala nestas latitudes ecuatoriais sería unha vantaxe competitiva.
En Colombia xa están domesticadas as primeiras plantas coas mellores características de produción e adaptación ao medio tropical cálido e seleccionados os seus primeiros clons, obtidos mediante o enraizamento de esgallo. Sábese que ao contrario doutras especies foráneas, a xoxoba ten demostrado ser moi adaptábel e produtiva fóra do seu hábitat natural, como xa aconteceu na Arxentina, Perú, Chile, Australia, Israel, Colombia, Madagascar, India, Exipto, Irán etc. Segundo unha autoridade técnica e científica mundial na materia, Ricardo Ayerza da Arxentina, se se poidese producir xoxoba nas latitudes tropicais sería un éxito agroindustrial enorme por obvias razóns.
Nunca houbo problema para a súa comercialización. A demanda está moi por riba da oferta dunhas 300.000 toneladas anuais e non houbo nunca problema para pór a xoxoba no mercado, é unha das especies que se poden cultivar baixo a modalidade de cultivo por contrato. Actualmente existen comercializadoras de aceite de xoxoba en todo o mundo dispostas a asinar contratos de compra de sementes a futuro cos produtores, no momento mesmo no que estes realicen a plantación.
Economía na Antiga Grecia
A economía na Antiga Grecia caracterizábase pola grande importancia da agricultura, acrecentada aínda máis pola pobreza relativa dos campos de cultivo da xeografía de Grecia. A comezos do século VI a.C., desenvolvéronse a artesanía e o comercio (principalmente marítimo), que foron sendo cada vez máis importantes no período clásico.
Personaxes de O detective Conan
Esta é unha lista dos personaxes que aparecen no manga e mais o anime O detective Conan de Gosho Aoyama.
Economía na Antiga Grecia
Debe terse en conta que a idea dunha economía desde o punto de vista actual é relativamente anacrónica cando se emprega facendo referencia á Antiga Grecia. A palabra grega oikonomia (οἰκονομία) fai referencia aos oikos (οἶκος), que significan a casa ou o forno. Polo tanto, o diálogo de Xenofonte titulado Oeconomicus está dedicado á xestión do fogar e da agricultura. Os gregos non tiñan un termo exacto para facer referencia aos procesos de elaboración de produtos e intercambio.
Personaxes de O detective Conan
Conan Edogawa
Conan Edogawa é Shinichi encollido por mor da droga experimental dos Homes de Negro. Coa aparencia dun cativo segue a resolver os casos máis complicados aínda que moitas das veces todo o creto lévao o señor Mouri. O profesor Agasa fabrícalle unha morea de aparellos coma os tenis de forza, a paxariña imitadora de voces, o reloxo de dardos narcóticos ou os lentes radar.
Ran Mouri
Ran Mouri é a amiga da infancia de Shinichi, do que está namorada. Vai o mesmo instituto ca el e é a capitá do equipo de karate, ten bastante carácter pero é moi boa persoa. Os seus pais son Kogoro Mouri, un detective de pouca monta e Eri Kisaki, unha prestixiosa avogada. Ran non sabe que Conan é Shinichi, aínda que o sospeita nalgúns capítulos ao longo da historia. A súa mellor amiga é Sonoko Suzuki.
Historia da organización
A Organización dos Homes de Negro comezou os seus tratos xa hai 50 anos. O seu membro coñecido máis antigo era Pisco (Kenzo Matsuyama) quen realizaba investigacións do campo. A Organización está presidida por un misterioso xefe, descoñecido, quen envía ordes aos integrantes por medio do teléfono móbil. Ademais os pais de Ai Haibara, tamén eran membros da Organización.
Cargos dentro da organización
A Organización ten varios cargos asignados dentro dela.
Economía na Antiga Grecia
A moeda
As primeiras moedas estaban compostas de electrum (unha aliaxe de ouro e prata) e logo apareceron as de prata pura, que era o metal valioso máis común da rexión. Tracia e Macedonia extraían o metal das minas do monte Pangaion, mentres que Atenas extraíao das minas de Laurio. Máis adiante, a partir do século -V, comezarían tamén a acuñarse moedas menos valiosas, realizadas en bronce.
As moedas máis famosas da antigüidade grega foron os "bufos atenienses", que aínda hoxe se utilizan para ilustrar a moeda de euro que é acuñada en Grecia.
As moedas tiñan varios usos no mundo grego:
Personaxes de O detective Conan
Akemi Miyano
Akemi Miyano era a irmá de Shiho Miyano e formaba parte dos últimos chanzos da organización. Traballaba para eles co trato futuro de que deixasen ceibe a súa irmá. Pero os Homes de Negro non cumpriron a súa palabra e acabaron por desfacerse dela.
Tequila
Tequila é un dos membros da Organización dos Homes de Negro. Morre a causa dunha explosión estando nunha presentación dunha compañía de videoxogos.
Pisco
Kenzo Matsuyama é un home de 71 anos, magnate do mundo empresarial. Co nome en clave de Pisco é un dos membros da Organización dos Homes de Negro con máis idade. Tiña como cometido matar a un concelleiro no Hotel Cidade de Haido. Ó final asasínao Gin por orde de Vermouth pola súa incompetencia ó deixarse fotografar pola prensa.
Juuzou Megure
Juuzou Megure é o inspector xefe da policía da xefatura de Toquio. Encóntrase a miúdo con Kogoro e Conan e adoita ir acompañado polo axente Takagi. É un home corpulento e ten un carácter autoritario. En ocasións moléstalle ver que Kogoro estea involucrado en tantos asasinatos e acaba por crer que o señor Mouri é gafe. Ten unha cicatriz na testa e por iso leva sempre o sombreiro posto.
Wataru Takagi
Inocente e despistado, Wataru Takagi é inspector da policía de Toquio e acompaña normalmente a Megure. Está namorado de Sato.
Miwako Sato
Miwako Sato é inspectora da policía de Toquio esperta en artes marciais. Admira ó inspector Megure coma se fose un verdadeiro pai para ela, xa que o seu morreu sendo ela unha cativa.
Belecón, Nieva, Avión
Belecón é un lugar da parroquia de Nieva no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 65 habitantes (30 homes e 35 mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Personaxes de O detective Conan
Axente Chiba
O axente Chiba é un policía de Toquio que ás veces axuda a resolver algún caso.
Ninzaburo Shiratori
Ninzaburo Shiratori é o recentemente ascendido a inspector xefe; a forma de ser deste policía é un tanto fachendosa xa que non admite nunca que Conan ten certa capacidade para encamiñar os casos. Está, ao igual que Takagi, namorado de Sato.
Yumi Miyamoto
Yumi Miyamoto é unha axente de tráfico da policía de Toquio. En moitas ocasións axuda a Takagi a conquistar a Sato.
Axente Tome
O axente Tome é o xefe da policía científica encargado de encontrar indicios e pegadas que poidan aclarar a autoría dos asasinatos.
Heizo Hattori
Heizo Hattori é o comisario xefe da policía de Osaca. O seu fillo é Heiji Hattori e a súa muller, Shizuka Hattori.
Comisario
O Sr. Toyama é o comisario da policía de Osaca, que traballa sempre con Heizo Hattori ao seu carón. É o pai de Kazuha Toyama.
Sango Yokomizo
Ó comezo, Sango Yokomizo fora o inspector xefe da prefectura de Saitama. Tempo despois é destinado a prefectura de Shizuoka para ocupar ese mesmo posto nesa comisaría. Yokomizo admira moito o señor Mouri e a súa faceta de Kogoro Dormente.
Inspector Yamamura
O inspector Yamamura é oficial novato da policía da prefectura de Gunma. É un entusiasta do seu traballo pero a súa forma de levar as pescudas é bastante inxenua e inepta. Admira a Kogoro Mouri.
Jodie Saintemillion
Jodie Saintemillion é a profesora de inglés do instituto Teitan. Chegou ó Xapón dende os Estados Unidos. Faise pasar por profesora pero en realidade é axente do FBI e está perseguindo a Vermouth.
Shuichi Akai
Shuichi Akai é un misterioso axente do FBI que sempre leva posto un pucho negro de la.
James Black
James Black tamén forma parte do FBI. Vivía en Chicago pero agora atópase no Xapón xunto a Jodie e Akai e é o que ten o maior rango de todos eles. É un home moi intelixente e ata Shinichi móstrase abraiado pola súa perspicacia.
Genta Kojima
Genta Kojima é un neno amigo de Conan e que forma parte da Asociación de Detectives Xuvenís. É o máis mangallón do grupo e zóscalle a todo aquel que lle leva a contra a Ayumi. Gústalle papar a todas horas e onde sexa, e devece sempre por un prato de anguías á prancha.
Ayumi Yoshida
Ayumi Yoshida é unha nena amiga de Conan e que tamén forma parte da Asociación de Detectives Xuvenís. Doce e moi amigable, Ayumi está namorada de Conan.
Mitsuhiko Tsuburaya
Mitsuhiko Tsuburaya tamén é membro da Asociación de Detectives Xuvenís e amigo de Conan. Intenta ter sempre un razoamento científico.
Ai Haibara
Shiho Miyano pertenceu á Organización dos Homes de Negro co nome en clave de "Sherry" e foi ela a creadora da droga que encolleu a Shinichi, a apoptoxina 4869 (APTX 4869), pero non soportou que Gin e Vodka asasinaran a Akemi Miyano, a súa irmá, e decidiu deixar na estacada á organización. Cando Gin e Vodka souberon dos seus verdadeiros propósitos, apreixárona. Shiho decidiu entón suicidarse tomando a súa propia droga pero os seus insólitos efectos secundarios convertérona na nena Ai Haibara. Ai faise amiga de Shinichi e vai vivir para a casa do profesor Agasa.
Hiroshi Agasa
Hiroshi Agasa é o veciño e amigo de Shinichi. Ten 52 anos e é un científico ó que todo lle sae mal, pero de cando en vez fai algo de xeito e dállo a Conan para axudarlle nos seus casos. É, ademais, o primeiro en coñecer a verdadeira identidade de Conan. Gústanlle moito os nenos e por iso non dubida en levar sempre de excursión os nenos da Asociación de Detectives Xuvenís. Ó final acaba acollendo de bo grao na súa casa a Ai Haibara.
Sonoko Suzuki
Sonoko Suzuki é a mellor amiga de Ran e compañeira de instituto. Pertence a unha familia adiñeirada. Sempre anda á procura dalgún mozo co que saír.
Heiji Hattori
Se ben Shinichi é o detective xuvenil máis coñecido en Toquio, Heiji Hattori é o detective xuvenil máis coñecido en Osaka. A rivalidade que nun primeiro intre xorde entre os dous detectives vaise convertendo co paso do tempo nunha verdadeira amizade. Heiji ten 17 anos e descubriu a verdadeira identidade de Conan a partir das súas deducións. É un bo loitador de kendo. Os seus pais son Heizo Hattori, comisario xefe da policía de Osaka e Shizuka Hattori.
Kazuha Toyama
Kazuha Toyama é a mellor amiga de Heiji desde que eran cativos. O seu pai traballa con Heizo na comisaría de Osaka.
Makoto Kyougoku
Makoto Kyougoku é o mozo de Sonoko. É karateka e aparece moi pouco na historia.
Yusaku Kudo
Yusaku Kudo é o pai de Shinichi e actualmente reside nos Ánxeles. Sabe que Conan é Shinichi. Yusaku é un célebre escritor de novelas de misterio, famoso pola súa obra "O Misterioso Barón Nocturno". É bastante infantil e sempre que pode gástalle (coa axuda de Yukiko) unha broma de mal gusto ó pobre de Shinichi.
Yukiko Kudo
Yukiko Kudo é a nai de Shinichi e actualmente reside nos Ánxeles. Sabe que Conan é Shinichi. Yukiko é unha famosa actriz que deixou a súa carreira no mundo do espectáculo ó casar, cando tiña 20 anos. É bastante infantil e sempre que pode gástalle (coa axuda de Yusaku) unha broma de mal gusto ó pobre de Shinichi.
Shizuka Hattori
Shizuka Hattori é a muller do comisario Heizo e nai de Heiji Hattori. É unha experta das artes marciais.
Caco Kid
Caco Kid, antes coñecido como 1412 é un ladrón moi sobranceiro que non utiliza a violencia para maquinar os seus roubos. Ten un gran talento para o disfrace, é un bo imitador de voces e ten unha aparencia física moi parecida á de Shinichi. Unha americana branca cunha capa de seda, unha camisa azul, unha gravata vermella, un sombreiro de copa e un monóculo constitúen a súa mítica indumentaria. A súa verdadeira identidade é Kaito Kurobane (Kaito Kuroba no orixinal), un estudante de instituto de 17 anos afeccionado á maxia.
Seiko Nakamori
Seiko Nakamori (Aoko Nakamori no orixinal) é a mellor amiga de Kaito, aínda que ela sente algo máis por el. Ten 17 anos e tamén estuda no mesmo instituto. Odia a Caco Kid porque sempre lle está a crear problemas ó seu pai Ginzo Nakamori. Non sabe que Kaito e Caco Kid son a mesma persoa.
Ginzo Nakamori
Ginzo Nakamori é o pai de Aoko. Ginzo é inspector da policía e o seu maior desafío é conseguir atrapar dunha vez por todas ó famoso ladrón Caco Kid aínda que este sempre consegue escaparlle no último momento. É unha persoa cun carácter moi autoritario e sempre está a rifar e a zoscarlle ós seus axentes.
Saguru Hakuba
Saguru Hakuba é un detective londiniense da idade de Shinichi e de Kaito. Desprázase o Xapón para intentar atrapar a Caco Kid. Ten como mascota unha ave rapaz chamada Watson.
Beniko Koizume
Beniko Koizume (Akako Koizume no orixinal) é unha compañeira de clase de Kaito e Aoko. É practicante de bruxería e adoita ter visión do que acontecerá. Akako sabe que Kaito e Caco Kid son a mesma persoa.
Keiko Momoi
Keiko Momoi é a mellor amiga de Aoko. Leva lentes e ten unha faciana que recorda moito á de Conan.
Tomoaki Araide
Tomoaki Araide é o médico que se encarga de facer as revisións ós estudantes no instituto Teitan. Ran parece levarse moi ben con el, cousa que en ocasións esperta un certo desacougo en Shinichi. O seu pai, que tamén era médico, morreu asasinado, electrocutado na bañeira da súa casa.
Azusa Enomoto
Azusa Enomoto é a camareira do bar chamado Poirot, que está embaixo da Axencia de Detectives Mouri.
Midori Megure
Midori Megure a muller do Inspector Megure. Coñecéronse traballando xuntos nun caso no que un tipo atropelaba a raparigas de instituto. Os dous acabaron feridos, pero finalmente todo rematou ben e acabaron casando.
1909
1909 foi Ano Santo Xacobeo.
Nacementos
miniatura|100px| Yannis Ritsos.
Outros
Historia ano a ano
Presente (tempo)
333px|miniatura|O presente é un momento no tempo discernible como intermedio entre o [[pasado e o futuro.]]
En xeral utilízase o termo presente para referirse ao conxunto de sucesos que están a ter lugar no momento de falalo ou a acción presentada no momento.
Ás veces represéntase como un hiperplano de espazo-tempo, adóitase chamar agora, a pesar de que a física moderna demostra que tal hiperplano non pode ser definido de maneira única para observadores en movemento relativo. O presente tamén pode ser visto como unha duración.
Sociedade e relixión
O presente ponse en contraste co pasado e o futuro. A física moderna aínda non foi capaz de explicar o aspecto da percepción de "o presente" como "eliminador de posibilidades de que o futuro se converta en pasado". Un factor que o complica é que mentres que un observador dado que describe "o presente" como unha estrutura espacial cun lapso de tempo de lonxitude cero, outros observadores asocian tanto tempo e espazo a esta estrutura e por tanto non están de acordo sobre o que constitúe «o presente».
A experiencia directa da presenza de cada ser humano é que é o que está aquí, agora. A experiencia directa é, por suposto subxectiva por definición, con todo, neste caso, esta experiencia directa mesmo é certa para todos os seres humanos. Para todos nós, "aquí" significa "onde estou" e "agora" quere dicir "cando eu son". Así, a experiencia repetible común é que o presente está inexorablemente ligada a un mesmo.
No aspecto do tempo, o concepto convencional de "agora" é que é un punto minúsculo nunha liña de tempo continuo que separa o pasado do futuro. Non está claro, no entanto, que hai unha liña de tempo universal ou si, como parece indicar a relatividad, a liña de tempo está indisolublemente ligada ao observador. Por tanto, é "agora" para min ao mesmo tempo que "agora" para vostede nunha escala de tempo universal, asumindo unha escala de tempo universal existe? Agregándose á confusión, na vista da física, non hai ningunha razón demostrable de por que o tempo debe moverse en calquera dirección en particular.
Ao comparar o tempo en lugares separados por grandes distancias, a noción de actual pasa a ser máis subxectiva. Por exemplo, percibimos visualmente estrelas onde estaban cando a luz que chega aos nosos ollos emitiuse, porque a pesar de que a luz viaxa a aproximadamente 300.000.000 m/s, necesita moitos anos para chegar até nós desde fontes afastadas. Por tanto, o tempo de viaxe da luz debe ser tido en conta nas comparacións de tempo tales.
Cando se usa na expresión "antes do presente" (BP), como se usa na expresión das idades ou datas determinadas pola datación por radiocarbono, "Presente" defínese como o ano 1950.
O presente no budismo
O budismo e moitos dos seus paradigmas asociados, fan fincapé na importancia de vivir no momento presente - é plenamente consciente do que está a suceder, e non deterse no pasado ou preocuparse polo futuro. Isto non significa que alentan o hedonismo, senón simplemente que un enfoque constante na posición actual no espazo e o tempo (en lugar de consideracións futuras, ou reminiscencias do pasado) axudarao a un no alivio de sufrimento. Eles ensinan que os que viven no momento actual son os máis felices. Unha serie de técnicas de meditación budista teñen por obxecto axudar ao practicante a vivir o momento presente.
O cristianismo e a eternidade
Para algún cristiáns Deus vese coma se estivese fóra de tempo e, desde a perspectiva divina, pasado, presente e futuro actualízanse no momento da eternidade. Esta concepción trans-temporal de Deus propúxose como unha solución ao problema da presciencia divina (é dicir, como pode Deus saber o que imos facer no futuro sen nós ter decidido facelo), polo menos desde Boecio. Tomé de Aquino ofrece a metáfora dun vixilante, que representa a Deus, de pé sobre unha altura mirando cara abaixo nun val a unha estrada onde pasado, presente e futuro, representados polos individuos e as súas accións que despregan ao longo da súa lonxitude, son visibles ao mesmo tempo a Deus. Por tanto, o coñecemento de Deus non está atado a unha data determinada.