cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Darwin
As respostas á publicación
Incluso os moi achegados amigos de Darwin, Gray, Hooker, Huxley e Lyell lle mostraban varios reparos aínda que lle daban un forte apoio, como outros tantos, moi especialmente os naturalistas máis mozos. Grey e Lyell buscaron a reconciliación entre a ciencia e a relixión, mais Huxley retrataba unha polarización entre a relixión a ciencia. Fixo campaña contra a autoridade dos cregos na educación, co obxectivo de derrubar o dominio dos cregos e afeccionados aristocráticos e coa axuda de Owen en favor dunha nova xeración de científicos profesionais. As afirmacións de Owen de que a anatomía cerebral dos humanos era unha evidencia de que a orde biolóxica dos humanos estaba separada do resto dos primates foron desbotadas por Huxley nunha longa e forte disputa, que chegaría a ser parodiada como a Gran cuestión do hipocampo, e desacreditou a Owen.
O darwinismo chegou a ser un movemento que cubría un amplo rango de ideas evolutivas. No 1863 a teoría das Evidencias Xeolóxicas da Antigüidade do Home de Lyell fixo que a prehistoria acadase popularidade, aínda que as súas cautelas na evolución desanimaban a Darwin. Semanas despois o libro de Evidencias do home como parte da natureza de Huxley demostraba que anatomicamente os humanos son primates e pouco máis tarde O naturalista no Río Amazonas de Henry Walter Bates ofrecía datos empíricos da selección natural. Os movementos persoais de xente de alto rango fixo que a Darwin se lle outorgase o maior rango honorífico científico en Gran Bretaña: a Copley Medal da Royal Society que lle foi asignada o 3 de novembro do 1864. Ese mesmo día Huxley celebrou a primeira reunión do que se converteu no influente X Club, dedicado á "ciencia, pura e libre, libre de dogmas relixiosos". Ao final desa década a meirande parte dos científicos mostrábanse convencidos de que a evolución ocorría, mais só unha minoría apoiaba a postura de Darwin de que acontecía polo mecanismo de selección natural.
A orixe das especies foi traducida a multitude de linguas, chegando a se converter nun libro básico da ciencia que atraeu con atención a multitude de xente de diferentes eidos, mesmo homes traballadores que desfrutaban das lecturas de Huxley. A teoría de Darwin tamén resoou grazas a varios movementos desa época chegando a se converter nunha figura da cultura popular. As parodias de caricaturistas seguían, como era tradición, a se mofar debuxando xente con corpos de animais, algo que na Gran Bretaña lle permitiu á teoría de Darwin marcarse como a raíña da popularidade. Estando enfermo Darwin deixou medrar a barba e cando no 1866 apareceu de novo en público as caricaturas fixéronse eco del e caricaturizárono como un primate, algo que fixo sucumbir todos os conceptos de evolucionismo e que desde aquela este se entendera como a posición do darwinismo.
A orixe do home, a selección sexual e a botánica
miniatura|esquerda|No 1878, un cada día máis famoso Darwin e con anos de enfermidade sobre das súas costas
Malia os repetidos andazos de enfermidades dos seus anteriores vinte anos de vida, o traballo de Darwin seguiu en pé. Xa tendo publicado A orixe das especies como un resumo da súa teoría, enfocouse na experimentación, a investigación e na edición do seu "gran libro". Fixo unha exploración da ascendencia humana desde os animais predecesores incluíndo a evolución da sociedade e das capacidades mentais e ademais fixo estudos para explicar a beleza decorativa na vida salvaxe e na diversificación en plantas innovadoras.
As súas pescudas sobre da polinización de insectos deu froito en que no 1861 publicase estudos novidosos sobre orquídeas salvaxes, que mostrarían a atracción de avelaíñas concretas e o mantemento da fertilización cruzada. No 1862 en A fertilización das orquídeas publicou a súa primeira demostración detallada da capacidade de selección natural que explicaría as relacións ecolóxicas complexas, facendo afirmacións comprobables. Cando a súa saúde empeorou, coidábase descansando na cama nun dormitorio cheo de experimentos innovadores destinados á busca dos movementos das planta rubideiras. Entre os visitantes que máis apreciaban o encontro atopábase Ernst Haeckel, un fervoroso propoñente do Darwinismo incorporando o lamarckismo e o idealismo de Goethe. Wallace seguiu apoiándoo, malia que aumentaba a súa orientación ao espiritualismo.
A variación dos animais e as plantas pola domesticación do 1868 foi a súa primeira parte do planificado "gran libro" de Darwin. Nese ía detallada a súa infrutífera hipótese da panxénese intentando explicar a herdanza. Vendeuse nun chiscar de ollos, malia ao seu amplo volume, e foi traducido tamén a unha chea de linguas. Escribiu case o total dunha segunda parte, sobre da selección natural, mais non chegou a ser publicada en vida.
miniatura|upright|Almanaque Punch do [[1882, que saíu pouco antes da morte de Darwin e que o esboza entre unha lea xurdida do caos da burguesía vitoriana cunha lenda que di Un home non é máis ca un verme.]]
Lyell xa fixera coñecida a prehistoria humana e Huxley revelara que os humanos son anatomicamente primates. Coa publicación de A orixe do home, a selección en relación ao sexo no 1871, Darwin expuxo multitude de probas que mostran que os humanos son animais, cunha continuidade de atributos físicos e mentais, mostrou que a selección sexual explica as características anatómicas nada prácticas como o é a plumaxe nos pavos reais, como nos humanos evoluciona a cultura, as diferenzas entre sexos, e as características raciais; mais sempre suliñando que os humanos son só unha única especie. A súa investigación ampliouse usando imaxes no 1872 co seu libro A expresión das emocións nos humanos e nos animais converténdose nun dos primeiros libros con fotografías impresas. Nese libro discute a evolución da psicoloxía humana e a súa continuidade co comportamento animal. Ambos os dous libros fixéronse populares e fixeron que Darwin quedase impresionado por como as súas percepcións se acolleran por parte da sociedade, mesmo facendo fincapé en que "todos están a falar sobre iso sen quedar pasmados". A súa conclusión foi "que a xente con todas as súas nobres cualidades, coa simpatía que sente polos máis depravados, coa benevolencia que vai máis aló da xente e chega as máis entrañables criaturas viventes, co seu intelecto propio de deuses que lles permite entrar nos movementos e na constitución do sistema solar - con semellante soñado poder - o Home aínda leva na armazón do seu corpo a indeleble estampa da súa humilde orixe".
Os seus experimentos relacionados coa evolución e as investigacións levaron á publicaciónsdos libros de Plantas insectívoras e Os efectos da fertilización cruzada e autofertilización no Reino Vexetal, sobre diferentes formas nas flores en plantas das mesmas especies, e O poder do movemento nas plantas. No seu derradeiro libro retornou a A formación de mofo de vexetais pola acción das lombrigas.
Morte
miniatura|dereita|250px|A Down House, o fogar de Darwin e onde traballou nas teorías da evolución e a selección natural. miniatura|esquerda|250px|A publicación en The Graphics o [[6 de maio de 1882 mostrando o funeral de Charles Darwin na Abadía de Westminster.]]
Esperaba ser enterrado no adro da igrexa de Santa María en Downe, mais por petición de colegas de Darwin despois de peticións ante o parlamento, William Spottiswoode, presidente da Royal Society foi quen de que se levara a cabo o enterro de Darwin na Abadía de Westminster, ao lado de John Herschel e Isaac Newton. O funeral celebrouse o mércores 26 de abril e a el acudiron miles de persoas: familiares, amigos, científicos, filósofos e representantes do estado.
Legado
Nese período de comezo do século XX, ao que se lle chamou a eclipse do Darwinismo, propuxéronse varias alternativas de mecanismos evolutivos mais nunca chegaron a se asentar con probas. Ronald Fisher, un estadista británico, foi quen deu ligado a xenética mendeliana coa selección natural no período entre 1918 e 1930, cando publica o libro de A teoría xenética da selección natural. Estableceu un marco matemático teórico sobre do que se deu un amplo consenso científico de que a selección natural era o mecanismo esencial para +a evolución. Con iso, asentou as bases para a xenética de poboacións e a síntese evolutiva moderna. J.B.S. Haldane e Sewall Wright foron os que puliron ese marco para os actuais debates da teoría evolutiva.
Fillos
A parella dos Darwin tivo dez fillos. Dous morreron na súa infancia e Annie á idade de só dez anos, o que lle causou unha moi notable angustia aos seus pais. Charles fíxose un devoto pai e máis que atento cos seus fillos. Sempre que os vía enfermos preocupábase por ter casado cunha curmá e que iso sucedese por endogamia. Mesmo chegou a avaliar nos seus escritos as vantaxes de cruzamento entre moitos organismos. E aínda que o tivese preocupado, a meirande parte dos seus fillos que viviron chegaron a ter carreiras destacables.
De entre os fillos que lle viviron, George, Francis e Horace chegaron a académicos da Royal Society, distinguidos astrónomos, botánicos e enxeñeiros civís, respectivamente. Os tres foron nomeados cabaleiros. O outro fillo, Leonard, chegou a soldado, político, economista e euxenicista; e foi mentor do estadista e biólogo evolutivo Ronald Fisher.
Obra bibliográfica
Darwin foi un prolífico escritor. Incluso sen ter publicado o seu traballo acerca da evolución xa se tería convertido nun científico con alta reputación como autor de A viaxe do Beagle, como xeólogo que publicou un extenso traballo de Suramérica e descifrou a formación dos atois de corais e como biólogo que redactou a máis extensa obra sobre cirrípedes. Porén, a obra sobranceira na súa bibliografía é A orixe das especies. A esta séguelle A orixe do home, que na práctica é a continuación da anterior. Tamén destacan os seus libros de botánica. Así, O poder do movemento nas plantas foi un estudo que fixo achegas innovadoras nesa disciplina. Rematou a súa obra coa publicación da A formación de terra vexetal pola acción das miñocas. Cinco anos trala morte de seu pai, o seu fillo France editou e publicou a Autobiografía de Charles Darwin, unha obra best-séller baseada nas Recompilacións do desenvolvemento da mente e o carácter que Charles escribira no 1876 para a súa familia.
A referencia bibliográfica que se fará aquí é só unha listaxe parcial dos escritos de Charles Darwin, mais na que se citan os seus traballos fundamentais. Os textos da súa bibliografía están dispoñibles baixo dominio público no Proxecto Gutenberg e na páxina web Darwin-Online.
Recoñecementos
A comunidade científica, e no seu nome a Sociedade Linneana de Londres, premia as achegas científicas de importancia todos os anos dende 1908 coa Medalla Darwin-Wallace.
O "día de Darwin" celébrase cada ano, e con ocasión do bicentenario do seu nacemento e o 150 aniversario da publicación da súa obra máis importante, anunciáronse actos e publicacións por todo o mundo. A exposición sobre Darwin coa que se inaugurou o Museo Americano de Historia Natural en 2006, exhibiuse no Museo da Ciencia de Boston, o Museo do Campo de Chicago e o Museo Real de Ontario en Toronto, antes da súa exposición no Museo de Historia Natural de Londres (14 de novembro de 2008-19 de abril de 2009), como parte do programa conmemorativo "Darwin200". A universidade de Cambridge preparou un festival especial en xullo de 2009, Na súa cidade natal celébrase o "Festival de Shrewsbury de 2009" con importantes actores durante todo o ano.
No Reino Unido, unha edición especial da moeda de dúas libras mostra o retrato de Darwin en fronte dun simio, rodeados pola inscrición "DARWIN 2009", cun texto ao bordo que reza "A orixe das especies 1859". Xa se anunciaron as edicións de colección, aínda que durante todo o ano estas moedas estiveron dispoñibles en bancos e oficinas postais ao seu valor de cambio.
En setembro de 2008, a igrexa anglicana publicou un artigo que aproveitaba a ocasión do seu 200 aniversario para desculparse ante Darwin "por interpretalo mal" e "por decatarnos desa primeira reacción equivocada, animar a outros que seguen sen entendelo".
Jesús García Conde
Jesús García Conde foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante de Arzúa. Concelleiro de Arzúa, foi nomeado alcalde de Arzúa por Real Orden en 1909. Volveu ser nomeado alcalde de Arzúa por Real Orde en abril de 1910. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Arzúa. Na República militou no Partido Radical e foi elixido alcalde de Arzúa o 31 de maio de 1931. Na asemblea provincial do Partido Radical de outubro de 1931. foi elixido subconselleiro. Permaneceu como alcalde ata o ano seguinte, abandonándoo por motivos de saúde.
Maira, Camoira, Lugo
Maira é un lugar da parroquia de Camoira no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
San Pedro, San Pedro de Froián, Sarria
San Pedro é un lugar da parroquia de San Pedro de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Chernigov
Chernigov, Cherniguiv, Czernihów ou Czernicov, (en Чернігів transcrito <span lang="uk-Latn" class="Unicode" style="white-space:normal; text-decoration: none" title="Ukrainian transliteration">Chernihiv ou Cherniguiv ; en Чернигов  trans. <span lang="ru-Latn" class="Unicode" style="white-space:normal; text-decoration: none" title="Russian transliteration">Chernigov ; en Czernihów), é unha cidade histórica do norte de Ucraína. É o centro administrativo do oblast de Chernigov, así como o distrito de Chernigovsky (raion) dentro do óblast. A poboación estimada da cidade, en xaneiro de 2006, roldaba os 300000 habitantes. En 2022 a cidade sufriu ataques durante invasión de Ucraína e as autoridades de Kíiv instaron aos residentes a evacuar a cidade e outras zonas fronteirizas cara o interior.
Historia
esquerda|miniatura| A Catedral de Xesucristo, Salvador de Chernigov ([[década de 1030) é a máis antiga de Ucraína]] Chernigov mencionouse por primeira vez no Tratado Rus'-bizantino de 907 (como Черниговъ), pero considérase que existiu polo menos desde o século IX, como demostran os artefactos descubertos nas escavacións arqueolóxicas locais orixinadas no Gran Khanato Xázaro. A finais do século X, a cidade probablemente tiña os seus propios gobernantes. Foi alí onde se escavou no século XIX o Túmulo Negro, unha das tumbas prehistóricas máis grandes e antigas de Europa do Leste.
Na parte sur da Rus de Kíiv a cidade foi a segunda en importancia e riqueza. Desde principios do século XI foi a sé do poderoso Principado de Chernigov, cuxos gobernantes rivalizaban ás veces cos príncipes de Kíiv no poder e moitas veces os destronaban e ocupaban os seus lugares. O principado era o máis grande da Rus de Kíiv e incluía non só as cidades de Severia, senón tamén rexións tan remotas como Murom, Rihazan e Tamatharcha. A época dourada de Chernigov, foi cando a súa poboación alcanzou a marca dos 25 mil habitantes e durou até 1239, cando a cidade foi saqueada pola horda mongol de Batu Khan e a partir de entón comezou un longo período de decadencia económica e política. esquerda|miniatura| O río Desna en Chernigov A zona pasou a estar baixo o control do Gran Ducado de Lituania en 1353. A cidade foi de novo incendiada polo khan de Crimea Meñli I Giray en 1482 e en 1497. Desde o século XV ao XVII a cidade formou parte dos territorios de Lituania, do Gran Ducado de Moscova (1408–1420 e desde 1503) e da República das Dúas Nacións (1618–1648) en varias épocas, cando recibiu privilexios de cidade en 1623 e en 1635 converteuse na sede do Voivodato de Czernihów. A importancia da zona aumentou de novo a mediados do século XVII durante e despois da Revolta Chmielnicki, cando a cidade se converteu na sede dos rexementos cosacos.
Segundo o Tratado de Andrusovo de 1667, a soberanía legal da zona foi concedida á Rusia moscovita, sendo Chernigov un importante centro do autónomo Hetmanato cosaco. Coa disolución do Hetmanato, a cidade converteuse nun centro administrativo común do Imperio Ruso e na capital das unidades administrativas locais. A zona, en xeral, estaba rexida polo gobernador xeral designado por San Petersburgo, a capital imperial, e Chernigov era a capital da namestnichestvo (provincia) local (desde 1782), Malorosiyskaia ou Pequena Rusia (desde 1797) e Chernigovskaya guberniya (a partir de 1808).
Centro da cidade
esquerda|miniatura| Igrexa de San Paraskevi ([[ca. 1201, restaurada despois da Segunda guerra mundial)]] Os monumentos arquitectónicos de Chernigov representan dous dos momentos máis florecentes da historia da cidade: o da Rus (séculos XI-XII) e o do Hetmanato (finais do século XVII e principios do XVIII).
A igrexa máis antiga da cidade e de toda Ucraína é a Catedral de Xesucristo Salvador, cuxa construción comezou a principios da década de 1030 por Mstislav o Temerario e rematada varias décadas despois polo seu irmán, Jaroslav I o Sabio. A catedral dos Santos Boris e Glebo, que data de mediados século XII, foi reconstruída varias veces en diferentes períodos, antes de ser restaurada ao seu deseño orixinal no século XX. Construída en ladrillo, ten unha soa cúpula e seis piares. A obra principal dos mestres de Chernigov foi a igrexa de Santa Paraskeba (Pyatnitskaya), construída entre século XII e XIII. O edificio foi moi danado na Segunda guerra mundial; o seu aspecto medieval orixinal foi reconstruído segundo o deseño do arquitecto e restaurador ruso Peter Baranovsky.
Durante a guerra contra Rusia, en 2022, Cherniguive foi atacada e bombardeada durante semanas. Os edificios residenciais máis antigos do centro da cidade remóntanse a finais século XVII, o período de existencia do rexemento de cosacos na cidade. As dúas residencias máis representativas son as do Polkovnyk Lyzohub (1690) e o Polkovnyk Polubutok (1700). A antiga mansión, coñecida popularmente como a Casa de Iván Mazepa, adoitaba albergar a chancelería do rexemento. Unha das estruturas cosacas máis ricamente decoradas é, sen dúbida, o colexio eclesiástico, rematado por un campanario (1702). Ao seu carón construíuse a residencia arcebispal na década de 1780. A Igrexa de Santa Catalina (1715), coas súas cinco cúpulas douradas na tradición arquitectónica ucraína, parece ser deseñada para conmemorar as fazañas do rexemento durante as campañas de Azov de 1696.
Mosteiros
miniatura|300x300px|Catedral e Mosteiro da Santísima Trindade, [[Barroco|estilo barroco século XVII]] Mesmo nos períodos máis difíciles da súa historia, Cherniguive mantivo a súa importancia eclesiástica como sede dun bispado ou arcebispado. Nos arredores da cidade moderna atópanse dous mosteiros construídos en covas, antigamente utilizados como residencia dos bispos.
As covas do mosteiro de Eletsky son anteriores ás do mosteiro das covas de Kíiv. A súa magnífica catedral de seis piares foi construída a século XI e principios do XII; no seu interior aínda se poden ver algunhas ruínas dos seus muros de 750 anos. Despois do derrubamento das súas cúpulas en 1611, foron ampliadas e reconstruídas ao estilo barroco ucraíno. As murallas, as celas monásticas e o campanario son todos século XVII. A casa da irmá superior, xunto ao edificio, considérase o edificio residencial máis antigo de toda a rexión da marxe esquerda do río Dniéper. A icona máis sagrada do mosteiro é a da Theotokos, que fixo a súa epifanía a Esvetoslau II o 6 de febreiro de 1060. A icona, chamada Eletskaya pintada sobre madeira de abies, foi traída de Moscova polos descendentes de Sviatoslav en 1579.
Stella McCartney
Stella Nina McCartney, nada en Camberwell (Londres) o 13 de setembro de 1971, é unha deseñadora de moda británica. Como os seus pais, Paul e Linda McCartney, é unha firme defensora dos dereitos dos animais e é coñecida particularmente polo seu uso de alternativas vexetarianas e libres de animais no seu traballo.
Chernigov
Mosteiros
A cova preto do mosteiro de San Elías e da Santísima Trindade ten unha pequena igrexa, que foi construída hai oitocentos anos. A ampla catedral da Trindade, un dos monumentos máis impoñentes do barroco cosaco, foi erixida entre 1679 e 1689. O seu refectorio, contiguo á Igrexa da Presentación ao Templo, foi rematado en 1679. Tamén están os muros fortificados, as celas monásticas e a atalaia de cinco pisos da década de 1780.
Outras abadías históricas pódense visitar arredor de Chernigov; como Kozelets e Hustynya que conteñen magníficos exemplos da arquitectura nacional ucraína. A rexión está servida polo aeroporto de Chernigov Shestovitsa, que durante a Guerra fría serviu como base aérea.
Stella McCartney
Primeiros anos
Stella McCartney naceu en Londres, onde creceu. O seu nacemento foi crítico porque tanto a súa nai como ela sufriron moitos problemas. Este traumático momento levou ao seu pai a pregar para que nacese "nas ás dun anxo", e esta expresión inspirou o nome da banda dos seus pais nos anos 70, Wings ("ás"). De nena, viaxou por moitos lugares nas xiras dos seus pais, xunto cos seus irmáns, a súa medio irmá máis vella Heather (adoptada legalmente por Paul), a súa irmá máis vella Mary, e o seu irmán máis novo James.
Stella admite que tivo unha infancia rutineira a pesar de que os seus pais eran famosos. Asistiu á escola pública de Sussex, onde foi vítima de acoso escolar, a pesar de ser ela mema unha acosadora.
Dende pequena estivo en contacto co mundo da moda. Aos trece anos xa confeccionaba a súa propia roupa e aos quince tivo o seu primeiro traballo relacionado coa moda facendo prácticas na casa Lacroix de París. Logo completou a súa formación nunha fundación de arte no Ravensbourne College of Design and Communication.
Graduouse na Central Saint Martins College of Art and Design. Aos dezaoito anos comezou a traballar para a deseñadora Betty Jackson, que nunca permitía conceder favores ás elites. Stella foi a excepción. Nunca chegou tarde e era a última en marchar. Facía café, cosía botóns, levaba pedidos á oficina de correos e pasaba o ferro.
Dende o comezo, nas súas tres primeiras coleccións, percibíronse grandes conceptos de xastre e un grande espírito na natureza e nunha feminidade atractiva. A súa primeira colección de graduación xa foi noticia e estivo na portada dos xornais. Toda a colección vendeuse a "Tokyo", unha tenda de Londres. Acto seguido, abriu o seu propio taller na moderna zona de Notting Hill Gate. Os deseños foron licenciados a Browns, Joseph, Bergdorf Goodman e Neiman Marcus. A colección mostrouse xunto cunha canción escrita polo seu pai chamada "Stella May Day". En 1998 deseñou o vestido de noiva da súa irmá Mary para a súa voda co produtor de televisión Alistair Donald.
Despois de graduarse, entrou en Savile Row xunto ao xastre Edward Sexton para aprender máis.
Carreira
miniatura|[[Alicia Keys vestida por Stella McCartney nos Aria Awards 2013 en Sydney]] Pouco despois, en 1997, foi nomeada directora creativa da marca parisiense Chloé en París, sucedendo a Karl Lagerfeld e pasou catro anos á fronte. Cando deixou Chloé, a súa base de clientes volveuse máis nova e moderna e as vendas disparáronse. Finalmente, deixou a marca en 2001.
Ser filla do membro da banda dos Beatles Paul McCartney e da fotógrafa activista polos dereitos dos animais Linda Eastman reflectiuse plenamente en moitos factores. De feito Stella foi vexetariana ao longo da súa vida. Tampouco usa ningún coiro nin peles nos seus deseños porque non quere renunciar aos seus principios, onde creceu, o campo e a granxa. Este feito tivo consecuencias porque ten menos opcións en canto a texturas e cores. As súas coleccións inclúen roupa de muller prêt-à-porter, accesorios, lencería, lentes, fragrancias e, finalmente, unha liña para nenos.
As 33 tendas independentes que ten atópanse en lugares como o Soho de Manhattan, o Mayfair e Brompton Cross de Londres, o West Hollywood dos Ánxeles, o Palais Royal de París, Milán, Tokio, Shanghai e Pequín. As súas coleccións tamén se distribúen en máis de 70 países a través de 600 contas por xunto, incluíndo tendas especializadas e grandes almacéns, así como o envío a cen países en liña.
McCartney tamén deseñou para o cinema e para moitas celebridades de Hollywood. O primeiro perfume que lanzou no 2003 chamouno "Stella". Foi nomeada doutora honoris causa pola Universidade de Dundee en marzo dese mesmo ano. En setembro de 2004, ademais da súa colección principal, tamén fixo unha asociación a longo prazo con Adidas, coa que fundou Adidas by Stella McCartney. A colección creceu ata expandir as distintas liñas de carreira, ximnasio, ioga, tenis, natación, deportes de inverno e ciclismo.
En 2008 lanzou unha colección de lencería que reflectía as necesidades das mulleres modernas. No inverno de 2010 presentou o bolso "Falabella", un dos artigos máis vendidos da marca. Distinguiuse axiña polo detalle da cadea trenzada nos acabados. Tamén no mesmo ano presentouse a primeira colección Stella McCartney-Kids, que captaba o espírito e a enerxía dos máis pequenos. Esta liña de nenos, nenas e bebés, ía dende o nacemento ata os 14 anos.
Ao ano seguinte, en 2011, deu a coñecer a liña de lentes de sol que complementaban os seus desfiles. Tamén en 2011 foi incluída na lista do Daily Telegraph das mulleres máis poderosas do ano en Gran Bretaña.
O compromiso da deseñadora coa sustentabilidade das coleccións cunha filosofía de responsabilidade, honestidade e modernidade agradeceuse constantemente. É ecoloxista, vexetariana e participou en moitas campañas contra o uso de peles de coiro e animais na fabricación de roupa. Por iso, os seus zapatos son de vinilo ou plástico e os cintos e bolsas de rafia e téxtiles. Como ecoloxista, apoia ás organizacións Lynx e PETA para apoiar os dereitos dos animais e non usar materiais como coiro, pel, la ou seda. Algúns dos seus deseños teñen frases que reflicten o seu respecto pola natureza, como unha das súas chaquetas para Adidas onde pon "apto para vexetarianos deportivos" nunha das mangas. Un par das súas botas de vinilo e Ultrasuede foron vendidas especificamente como "vegan-friendly", aínda que o seu uso de materiais sintéticos derivados do petróleo provocou críticas entre os ecoloxistas. Foi mecenas da Vegetarian Society, organización dedicada a difundir os beneficios dunha dieta sen carne.
Vida persoal
McCartney casou co editor británico Alasdhair Willis o 30 de agosto de 2003 na Mount Stuart House da illa de Bute. O seu vestido de noiva era unha versión actualizada do vestido da súa nai de 1969. McCartney e Willis teñen catro fillos.
McCartney ten unha medio irmá máis nova, Beatrice Milly McCartney, nada o 28 de outubro de 2003 do seu pai e a súa segunda esposa, Heather Mills.
O Barreiro, San Sadurniño de Froián, Sarria
O Barreiro é un lugar da parroquia de San Sadurniño de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Teilonxe, San Pedro de Froián, Sarria
Teilonxe é un lugar da parroquia de San Pedro de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
A Valiña, San Pedro de Froián, Sarria
A Valiña é un lugar da parroquia de San Pedro de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Pinar, San Sadurniño de Froián, Sarria
Pinar é un lugar da parroquia de San Sadurniño de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Vilaesteva, San Pedro de Froián, Sarria
Vilaesteva é un lugar da parroquia de San Pedro de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Polistinos
A dos polistinos (Polistinae) é unha subfamilia de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, unha das integradas na familia dos véspidos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1836 polo entomólogo francés, especialista en himenópteros, Amédée Louis Michel Lepeletier.
Etimoloxía
O nome científico Polistinae está formado polos elementos Polist e -inae. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Polistes (que deriva do grego antigo πολιστής polistḗs, "fundador dunha cidade", de πολίζειν polízein, "construír a cidade"), de πόλις pólis, "cidade"), e o segundo é o sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
A subfamilia comprende as seguintes tribos:
Características
Os polistinos son avespas eusocias, é dicir, que viven en colonias.
O seu abdome é moi estreito na base, e as antenas des machos están curvadas na punta. As raíñas (femias reprodutoras) son de aspecto similar ao das obreiras (femias estériles), aínda que ás veces son algo máis grandes ou teñen diferente cor. Nalgunhas especies hai máis de unha raíña, pero existe a tendencia a que unha soa teña supremacía.
Os niños da maioría das especies son de papel, pero nunhas poucas excepcións son de barro (por exemplo, en Polybia emaciata). Os dalgunhas especies son abertos, outros son similares aos niños dos vespinos, cubertos de numerosas capas de papel.
Moitos polistinos, como Polistes fuscatus, Polistes annularis e Polistes exclamans, fan os seus niños con papel. Polistes annularis suspende os seus niños de papel de saíntes de penedos a través dun pedicelo, cuxos ácidos graxos libres inducen a resposta necrofórica nas formigas e fan que eviten o pedicelo en lugar de depredar aos habitantes do niño. As obreiras de Polistes metricus despegan dos seus niños coma se xa souberan a duración da súa viaxe. En voos curtos, saen do niño voando horizontalmente, mentres que en voos longos saen do niño voando cara a grandes altitudes antes de seguir a súa dirección. As celas dos favos son de forma hexagonal, semellantes á estrutura dun niño de abellas.
Algunhas especies neotropicais da tribo dos epiponinos, dos xéneros Polybia e Brachygastra, producen mel, sendo dos poucos insectos que non sexan as abellas que a producen.
Distribución xeográfica
A subfamilia comprende unhas 1 100 especies, principalmente tropicais e subtropicalis. En Europa só viven nove, todas elas do xénero Polistes.
Concello de Motala
Motala é un concelllo sueco no condado de Östergötland. A súa capital é a localidade de Motala. En setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 43 746 habitantes.
O concello atópase na ribeira leste do lago Vättern no noroeste do landskap de Östergötland. En dirección leste-oeste esténdense o río Motala e a canle Göta través do lago Boren. Limita ao norte cos municipios de Askersund e Hallsberg, ao oeste cos de Finspång e Linköping, ao sur co de Mjölby e ao suroeste co de Vadstena. No oeste o concello tamén ten unha fronteira marítima co municipio de Karlsborg.
Daniel Lago Leirós
Daniel Lago Leirós, nado en Vigo o 20 de abril de 1979, é un empresario e político galego, membro do Consello do Partido Demócrata Europeo e Secretario de Organización de Compromiso por Galicia.
Traxectoria
Comezou a súa actividade política no mundo estudantil onde participou nos Comités Abertos de Faculdade. Posteriormente entraría a formar parte de Esquerda Nacionalista e do BNG ata o ano 2006, ano no que abandona a práctica política. No 2012, tornaría de novo á actividade política sumándose ao proxecto galeguista de Compromiso por Galicia.
Foi cabeza de lista nas Eleccións xerais de abril de 2019 para o Senado pola circunscrición de Pontevedra, obtendo 2.769 votos con Compromiso por Galicia.
Partilla a través de varios medios de comunicación social opinión, xeralmente, sobre temas de análise internacional e xeopolítico.
É licenciado en Ciencias Políticas, especialidade en relacións internacionais e estudos políticos pola Universidade de Santiago de Compostela. Cursou tamén Estudos Europeos a través dunha bolsa Erasmus na Universidade Moderna de Porto.
Ligado de sempre ao mundo da lusofonía é vice-presidente do Centro Portugués de Vigo axudando nun novo rexurdimento da entidade. Desde o 2021 é membro fundador da Associação Impulsora Casa da Lusofonia que ten por obxectivo a creación da "Casa da Lusofonia" dentro da rede de casas do Ministerio de Asuntos Exteriores.
No mundo da empresa desenvolve o seu negocio na industria aseguradora e na consultoría de internacionalización e aceleración de empresas.
Talvisota
Talvisota é un filme finlandés de 1989 dirixido por Pekka Parikka. Está baseado na novela Talvisota de Antti Tuuri. Está ambientado na guerra de Inverno e conta a historia dun rexemento de infantaría finés de Ostrobotnia do Sur que loita no istmo de Carelia, centrándose nun grupo de reservistas de Kauhava. O filme estreouse orixinalmente en Finlandia e Suecia o 30 de novembro de 1989, cadrando co 50 aniversario do comezo da guerra de Inverno.
Apolipoproteína D
A apolipoproteína D (ApoD) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene APOD do cromosoma 3. A diferenza doutras lipoproteínas, que se producen principalmente no fígado, a apolipoproteína D prodúcese maiormente no cerebro e testículos. É unha glicoproteína de 29 kDa descuberta en 1963 como compoñente da fracción de lipoproteína de alta densidade (HDL) do plasma humano. É o principal compoñente do fluído do quiste mamario humano. O xene humano que a codifica foi clonado en 1986 e a secuencia proteica deducida revelou que ApoD é membro da familia da lipocalina, transportadores de moléculas hidrófobas pequenas. A ApoD ten unha lonxitude de 169 aminoácidos, incluíndo un péptido sinal de secreción de 20 aminoácidos. Contén dous sitios de glicosilación (as asparaxinas 45 e 78) e o peso molecular da proteína madura varía de 20 a 32 kDa (ver figura 1). A estrutura terciaria resolta mostra que a ApoD está composta por 8 febras β antiparalelas formando unha cavidade hidrófoba capaz de recibir diferentes ligandos. A ApoD tamén contén 5 residuos de cisteína, 4 dos cales establecen pontes disulfuro intramoleculares. miniatura|Figura 1
Función
A apolipoproteína D é un compoñente das lipoproteínas de alta densidade que non ten unha marcada semellanza coas secuencias doutras apolipoproteínas. Ten un algo grao de homoloxía coa proteína de unión ao retinol do plasma e outros membros da superfamilia da alfa 2 microglobulina de proteínas transportadoras, tamén coñecidas como lipocalinas. É unha glicoproteína dun peso molecular estimado de 33 KDa. Está estreitamente asociada co encima lecitina:colesterol aciltransferase, un encima implicado no metabolismo das lipoproteínas. A apolipoproteína D ten unha importante implicación na interacción transitoria entre as partículas HDL e LDL e entre as HDL e as células.
Importancia clínica
A ApoD é un biomarcador da síndrome de insensibilidade a andróxenos. A ApoD é un xene regulado á alza por andróxenos en células fibroblásticas escrotais normais en comparación coas células dos labios maiores de síndrome de insensibilidade a andróxenos completa (CAIS). A ApoD está asociada con trastornos neurolóxicos e lesións en nervios, especialmente relacionados coa vaíña de mielina. A ApoD está elevada en modelos de ictus de rata. Está tamén elevada en pacientes con esquizofrenia, trastorno bipolar e enfermidade de Alzheimer.
Expresión da ApoD en células e tecidos
A análise da rexión promotora do xene APOD identificou un gran número de elementos regulatorios, entre os cales estaban elementos de resposta a esteroides, estróxeno, proxesterona e glicocorticoides. Tamén se observaron elementos de resposta a ácidos graxos, fase aguda, soro e ao factor inmunitario NF-kB. A presenza de tanta cantidade de secuencias regulatorias suxire que a regulación da súa expresión é moi complexa.
A apolipoproteína D identificouse en 6 especies de mamíferos e tamén en polos, mosca do vinagre, plantas e bacterias. En humanos, monos, coellos e cobaias, a ApoD exprésase intensamente no sistema nervioso (cerebro, cerebelo e nervios periféricos). Non obstante, o nivel de expresión da ApoD varía moito de órgano a órgano e entre especies, e os humanos son os que mostran unha expresión da ApoD máis diversa, mentres que os ratos e ratas exprésana case exclusivamente no sistema nervioso (ver Figura 2). A concentración de ApoD no plasma humano varía entre 5 e 23 mg/100 mL. No sistema nervioso o ARNm da ApoD exprésase en fibroblastos, astrocitos e oligodendrocitos  Como glicocoproteína con péptido sinal que é, a ApoD é unha proteína que é segregada. Porén, pode tamén ser activamente reintroducida na célula. A glicoproteína transmembrana basixina (basigin; BSG; CD147) foi identificada como o receptor da ApoD. A BSG pertence á familia das inmunoglobulinas, e está implicada en varias patoloxías como o cancro e a enfermidade de Alzheimer. miniatura|Figura 2
Modulación da expresión de ApoD
Estudos realizados en varios tipos celulares mostraron que a expresión da ApoD pode ser inducida por varias situacións estresantes, como a detención do crecemento, senescencia e estreses oxidativos e inflamatorios. A expresión da ApoD tamén se incrementa en varias neuropatoloxías. A expresión de ApoD está modulada en certas patoloxías como a deficiencia de HDL familiar, a enfermidade de Tangier, o déficit LCAT familiar (que afecta a lecitin-colesterol aciltransferase) e a diabetes tipo 2. Sobreexprésase en numerosos cancros, incluíndo os de mama, ovario, próstata, pel  e no cancro do sistema nervioso central. En moitos casos a súa expresión está correlacionada cun estado do cancro moi diferenciado, non invasivo e non metastático.
Identificouse un papel desta proteína no metabolismo de lípidos nun estudo en ratos transxénicos que sobreexpresaban a ApoD humana no sistema nervioso central. Estes ratos desenvolvían unha esteatose hepática e muscular acompañada de resistencia á insulina. Porén, ningún dos ratos transxénicos desenvolvía obesidade nin diabetes. A acumulación de lípidos inducida pola ApoD non se debe a unha lipoxénese de novo senón a un incremento da captación de lípidos en resposta á sobreprodución de prostaglandinas.
Os niveis no plasma de ApoD diminúen significativamente durante un embarazo normal sen complicacións. A ApoD diminúe aínda máis en mulleres cun exceso de aumento de peso xestacional e nos seus bebés. Nestas mulleres a concentración de ApoD está estreitamente asociada con parámetros lipídicos. En tecidos adiposos de mulleres con obesidade mórbida (IMC por riba de 40), a expresión da ApoD está correlacionada positivamente con parámetros de saúde metabólica. Os ratos femias ApoD-nulos (ratos nos que o xene da ApoD foi inactivado) presentan unha redución progresiva do volume óseo (de ata o 50%) coa idade.
Regueiro, San Sadurniño de Froián, Sarria
Regueiro é un lugar da parroquia de San Sadurniño de Froián, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Apolipoproteína D
A ApoD e o sistema nervioso
Tanto os niveis da proteína ApoD coma os de apolipoproteína E (ApoE) increméntanse drasticamente no sitio da rexeneración despois dunha lesión por esmagamento dun nervio nas ratas. Fixéronse observacións similares en coellos, monos calitríquidos e ratos. Observáronse niveis elevados de ApoD no líquido cefalorraquídeo, hipocampo e córtex cerebral de pacientes humanos da enfermidade de Alzheimer, enfermidade cerebrovascular, enfermidade das motoneuronas, miningoencefalite e ictus. A expresión da ApoD está alterada no plasma e cerebros post-mortem de pacientes esquizofrénicos. En pacientes de párkinson ou de esclerose múltiple a expresión da ApoD increméntase fortemente nas células gliais da substancia negra.
A enfermidade de Niemann-Pick tipo C (NPC) é un trastorno xenético que afecta o transporte de colesterol que vai acompañada por unha neurodexeneración progresiva crónica. En modelos animais de enfermidade de Niemann-Pick tipo C a expresión de ApoD aumenta no plasma e cerebro. En ratas, a expresión de ApoD increméntase no hipocampo despois dunha lesión do córtex entorrinal. O ARNm da proteína ApoD increméntase na rexión ipsolateral do hipocampo xa aos 2 días despois da lesión, permanece alta durante 10 días e volve ao normal despois de 14 desde a lesión, un período considerado necesario para completar a reinervación. Obtéñense resultados similares despois da inxección de ácido kaínico, un análogo do ácido glutámico que causa un grave dano neurodexenerativo no hipocampo ou despois dun ictus inducido experimentalmente. A expresión de ApoD tamén está aumentada no cerebro de persoas anciás. En conxunto, estes datos suxiren que a ApoD xoga un importante papel na preservación e protección neural.
Os ratos transxénicos (Tg) son menos sensibles ao estrés oxidativo inducido polo paraquat, un xerador de radicais libres do oxíxeno, e reducían o nivel de peroxidación de lípidos. En contraste, os ratos apoD-nulos mostran un aumento da sensibilidade ao estrés oxidativo, unha elevación da peroxidación de lípidos no cerebro e un trastorno das capacidades locomotoras e de aprendizaxe. Resultados similares observáronse en modelos de mosca drosófila. Os ratos infectados polo coronavirus humano OC43 desenvolven encefalite e desmielinación inflamatoria do sistema nervioso central, unha doenza moi similar á esclerose múltiple. Ratos transxénicos infectados co coronavirus OC43 mostran un aumento da supervivencia comparados cos animais control. Os ratos transxénicos tratados con ácido kaínico mostran unha redución significativa das respostas inflamatorias e unha protección moito maior contra a apoptose no hipocampo que os animais control. Os ratos ApoD-nulos cruzados con ratos APP-PS1, un modelo de rato da enfermidade de Alzheimer, presentaban un incremento do dobre da carga de placa amiloide no hipocampo. En contraste, a proxenia de ratos transxénicos cruzados con ratos APP-PS1 mostraban unha carga de placas amiloides no hipocampo reducida nun 35%, e un 35% a 65% de redución dos niveis de péptidos amiloides.
Nota
''A versión de 2020 deste artigo foi actualizada por un experto externo baixo o modelo de publicación dual. O correspondente artigo académico revisado por pares foi publicado en Gene e pode citarse como: Eric Rassart; Frederik Desmarais; Ouafa Najyb; Karl-F Bergeron; Catherine Mounier (15 de xuño de 2020). "Apolipoprotein D". Gene. Gene Wiki Review Series: 144874. doi:10.1016/J.GENE.2020.144874. ISSN 0378-1119. PMC 8011330. PMID 32554047. Wikidata Q96587699.''
Antonio Suárez Casal
Antonio Suárez Casal foi un político galego.
As Casas da Viña, Carballido, Lugo
As Casas da Viña é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Concello de Munkfors
Munkfors é un concello sueco no condado de Värmland. A súa capital é Munkfors. No mes de setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 3 700 habitantes, sendo o 9º máis pequeno de Suecia en termos de poboación.
Carlos III de Provenza
Carlos III de Provenza e IV ou V de Anjou, nado en 1436 e finado en Marsella en 1481, foi conde de Guisa, Maine e Mortain (1472 - 1481) e duque de Anjou e conde de Provenza (1480 - 1481).
Traxectoria
Fillo de Carlos de Anjou e Isabel de Luxemburgo, e polo tanto neto de Luís II de Anjou, conde de Provenza e rei de Nápoles, e de Iolanda de Aragón. Á morte do seu pai en 1472, herdou os títulos adxacentes ao título principal de Conde-Duque de Anjou. Na numeración do ducado de Anjou a miúdo preséntase como Carlos V fronre ao correcto Carlos IV. En 1480, á morte do seu tío, Renato I, sucedeuno como quinto duque de Anjou, así como conde de Provenza. A sucesión recaeu en Carlos, xa que naquel ano Renato de Anjou só tiña unha filla sobrevivente, Iolanda, que xa recibira o condado de Bar e o Ducado de Lorena. En 1474 casou con Xoana de Lorena, filla de Iolanda de Anjou e, polo tanto, neta de Renato. Non houbo descendencia deste matrimonio. Á súa morte, o condado de Provenza, así como o título de duque de Anjou, pasaron ao seu curmán o rei de Francia Luís XI e integráronse á coroa francesa.
Catharina Svanborg
Catharina Svanborg, nada en 1949, é unha microbióloga sueca que é máis coñecida polos seus traballos sobre as proteínas do leite humano.
Traxectoria
Svanborg fixo o seu exame de matrícula na escola mixta superior de Gotemburgo. En 1978, defendeu o seu doutoramento en medicina na Universidade de Gotemburgo e é profesora de microbioloxía - inmunoloxía clínica - na Universidade de Lund e médica xefa no Hospital Universitario de Skåne, así como membro da Real Academia Sueca de Ciencias.
A investigación de Svanborg xirou arredor das proteínas do leite materno humano, sobre todo da alfa-lactoalbúmina e dunha forma especial dobrada desta chamada HAMLET.
En 2006–2008, foi inspectora na Göteborgs nation en Lund.
En 2006, compartiu co profesor Lars Björck o premio de medicina da Torsten och Ragnar Söderbergs stiftelses (fundación Torsten e Ragnar Söderberg).
En 2008, foi nomeada Profesora Visitante na Universidade de Tennessee en Memphis, así como no Imperial College de Londres.
Bruno de Colonia
miniatura|San Bruno nos montes de Calabria. Obra de [[Juan Sánchez Cotán, O. Cart, de principios do século XVII.]] Bruno de Colonia, nado en Colonia (actual Alemaña) c. 1030 e finado en Serra San Bruno (Italia) o 6 de outubro de 1101, foi un relixioso católico fundador da Orde dos Cartuxos. É considerado santo pola Igrexa católica.
Mocidade
Descoñecendo a data exacta do seu nacemento, admítese que naceu entre o 1024 e o 1030 en Colonia, naquela altura unha cidade-estado integrante do Sacro Imperio Romano Xermánico. Nado no seo dunha familia senlleira e formouse academicamente na escola de San Cuniberto na súa cidade natal, ata que con 15 anos trasladouse a Reims (Francia) para cursar os estudos superiores na escola catedralicia. Alí fíxose sacerdote e foi nomeado cóengo da catedral e cara 1056 mestrescola, é dicir superior, da escola da catedral de Reims, unha das principais institucións intelectuais da época e onde tería como alumno ao futuro papa Urbano II.