cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander von Keyserling
Alexander Friedrich Michael Lebrecht Nikolaus Arthur Graf von Keyserling, coñecido como Alexander von Keyserling, nado o 15 de agosto de 1815 na Casa Señorial de Kabile, Kuldīga, Curlandia, que máis tarde pasou a ser unha provincia do imperio Ruso (hoxe Letonia), e finado o 8 de maio de 1891 na Casa Señorial de Rayküla, Condado de Rapla, Estonia, foi un aristócrata, paleontólogo, naturalista, xeólogo, botánico, e zoólogo alemán, que traballou no imperio Ruso.
Traxectoria
Fillo do conde Heinrich Dietrich Wilhelm von Keyserling e da súa esposa Anne Amélie Bénigne von Nolde, formaba parte dunha destacada familia aristocrática xermano-báltica, os Keyserling.
Está considerado como un dos fundadores da xeoloxía rusa.
Realizou numerosas expedicións finaciadas polo seu amigo, o tsar Nicolao I.
Ademais dos seus traballos en xeoloxía, realizou numerosas investigacións en botánica e en zooloxía.
Casou en 1844 coa condesa Zénaide Cancrin (1821-1885), filla do célebre ministro de Finanzas de Nicolao I Georg Cancrin.
Ocupou varios cargos, entre eles curador da Universidade de Tartu (1862-1869).
En 1847 retirouse da súa carreira académica, establecéndose na mansión Rayküll, que adquirira como dote para o seu matrimonio coa fija do ministro de Finanzas ruso George Cancrin.
Abreviatura (botánica)
A abreviatura Keyserl. emprégase para indicar a Alexander von Keyserling como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Abreviatura (zooloxía)
A abreviatura Keyserling emprégase para recoñecer a Alexander von Keyserling como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Dólar fidxiano
O dólar fidxiano (en inglés Fijian dollar ou, sinxelamente, dollar) é a moeda oficial de Fidxi. Normalmente é abrebiado $, ou FJ$ para diferencialo do dólar estadounidense e doutros tipos de dólares. O código ISO 4217 é FJD. Subdivídese en 100 cents ou céntimos.
O dólar circula nas illas Fidxi dende 1969, a pesar de que xa circulara anteriormente por primeira vez entre 1867 e 1873, cando foi substituído pola libra esterlina a raíz da colonización británica. Estes primeiros dólares equivalían a un dólar de prata dos Estados Unidos. O dólar de 1969 substituíu á libra fidxiana (continuadora da libra esterlina) a razón de 2 dólares por libra.
Esta moeda é emitida polo Banco de Reserva de Fidxi (Reserve Bank of Fiji), e circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e de 1 dólar, e billetes de 2, 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.
San Paio, Parada, Outeiro de Rei
San Paio é un lugar da parroquia de Parada no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña un habitante (un home).
Emilio García Gallego
Emilio García Gallego, nado en Cabreiroá (Verín) en 1947, é un político galego.
Traxectoria
Enxeñeiro de Camiños, Canles e Portos pola Escola de Enxeñaría de Madrid (1971) e licenciado en Dereito (Barcelona, 1982), cursou materias de doutoramento na Universitat Politécnica de Catalunya e foi profesor de Mecánica do solo e cimentacións especiais na ETSA de Barcelona de 1974 a 1982 e de Consolidación de terreos brandos e frouxos no curso 1979-1980.
Foi enxeñeiro na Comisaría de Aigues do Pireneo Oriental, delegado para Cataluña da empresa Grandes Redes Eléctricas e xefe do Servizo de Portos da Generalitat, ademais de secretario da Comisión de Portos de Cataluña e codirector do Plan de Portos de Cataluña. Tamén foi director xeral de transportes da Generalitat, subdirector da Xunta de Saneamento e subdirector da Xunta de Augas da Generalitat. Director Xeral de Infraestrutura e Transportes da Xunta de Galicia, foi o primeiro presidente do ente público Gestor de Infraestructuras Ferroviarias (GIF), que presidiu entre 1998 e 2000. Foi o número dous da Consellería de Ordenación do Territorio e Obras Públicas ata 2003, director xeral de Obras Públicas da Xunta de Galicia e presidente de Augas de Galicia e de Portos de Galicia.
Presidiu o Ente Xestor de Infraestruturas Ferroviarias adscrito ao Ministerio de Fomento e encargado da execución da infraestrutura de alta velocidade.
Premios
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1999.
O Monte, Sergude, Carral
O Monte (ou O Monte de Sergude ) é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 33 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 17 eran homes e 16 eran mulleres.
Vítor Aguiar e Silva
Vítor Manuel Pires de Aguiar e Silva, coñecido como Vítor Aguiar e Silva, nado en Real (Penalva do Castelo) o 15 de setembro de 1939 e finado o 12 de setembro de 2022, foi un profesor, escritor e poeta portugués.
Traxectoria
Iniciou os seus estudos no Liceu Nacional de Viseu. Xa na Universidade de Coímbra, concluíu a carreira de Letras, licenciándose en Filoloxía Románica. Tras obter o seu doutoramento en Literatura Portuguesa, entrou de profesor na Facultade de Letras da mesma universidade en 1969, sendo trasladado para a Universidade do Miño en 1989, onde ocupou o cargo de vicerreitor durante 12 anos. Foi fundador e director da revista Diacrítica e do Centro de Estudos Humanísticos. Participou da proposta de creación do Instituto Camões, como coordinador do grupo de traballo. Tamén coordinou a Comisión Nacional de Lingua Portuguesa (CNALP), tendo aínda sido membro do Consello Nacional de Cultura.
Foi un dos eminentes profesores asinantes da Petição em defesa da Língua Portuguesa Contra o Acordo Ortográfico, que desde o 2 de maio de 2008 recolleu máis de 128 000 sinaturas.
Dedicouse ao estudo da Teoría da Literatura —área en que a súa investigación foi internacionalmente recoñecida— e da Literatura Portuguesa do Maneirismo, do Barroco e do Modernismo.
Foi Premio Camões en 2020.
Corallus caninus
Corallus caninus é unha especie de boa arborícola non velenosa de cor esmeralda que vive nas selvas de Suramérica. Desde 2009 a especie Corallus batesii distínguese de C. caninus.
Descrición
esquerda|miniatura|240px|C. caninus O adulto medra ata acadar os 1,8 m de lonxitude. Teñen uns dentes dianteiros moi desenvolvidos que proporcionalmente son maiores que os das doutras serpes non velenosas.
Algúns herpetólogos consideraron se sería conveniente crear algunha nova especie separándoa de C.caninus baseándose na localidade e diferenzas morfolóxicas. Un nome que se propuxo recentemente para a variante morfolóxica que vive na cunca amazónica sur e ao oeste do río Negro foi o de Corallus batesii [Henderson], nome que se lle deu en honra do naturalista e explorador inglés Henry Walter Bates, descubridor do mimetismo batesiano, pero que para outros é unha subespecie. Deste modo a denominación C. caninus quedaría reservada aos espécimes do escudo güianés no norte da cunca amazónica e ao leste do río Negro.
Os espécimes da cunca do río Amazonas tenden a crecer máis e son moito máis dóciles que os seus parentes do norte e chegan a lonxitudes de 2,1–2,7 m, mentres que o tamaño medio global é duns 1,8 m. Os que viven na parte sur da área de distribución deste animal no Perú adoitan ter unha cor máis escura. Os espécimes da cunca do Amazonas teñen xeralmente unha liña dorsal branca ininterrompida, mentres que as marcas brancas dos espécimes de Güiana e Suriname son bastante variables. As escamas do fociño dos espécimes da cunca do Amazonas son tamén moito menores que as dos espécimes do norte, sur e oeste, que se encontran, por exemplo, en Suriname, Venezuela, Bolivia e Güiana Francesa. Sábese que existen formas híbridas entre as Corallus caninus do norte (do escudo das Güianas) e as da cunca do Amazonas.
C. caninus parece moi similar á pitón verde Morelia viridis do sueste asiático e Australia. Como só están moi distantemente emparentadas, este é un exemplo de evolución converxente. As diferenzas físicas entre elas inclúen as escamas da cabeza e a localización das fosetas termorreceptoras arredor da boca. esquerda|miniatura|Un exemplar de C. caninus no zoo de San Diego, California
Distribución xeográfica
Encóntrase en Suramérica na rexión norte de Colombia, Brasil e desde Venezuela a Suriname e nas Güianas no chamado escudo das Güianas. A localidade tipo que se lle deu é "Americae." A especie da 'Cunca', como suxire o seu nome encóntrase na cunca do Amazonas, no sur de Suriname, sur da Güiana, sur de Venezuela a Colombia, o Perú e o Brasil e nas selvas que rodean o río Amazonas.
Dieta
miniatura|Exemplar nas coleccións vivas do [[Museo de Ciencias Naturais de Carolina do Norte en Raleigh, Carolina do Norte, forografada pouco despoiis de alimentarse.]]
A síua dieta consiste principalmente en pequenos mamíferos, pero tamén comen pequenos paxaros e lagartos e ras. Debido ao seu metabolismo extremadamente lento, aliméntase moito menos a miúdo que as especies que viven no chan e as súas comidas poden estar distanciadas varios meses.
Previamente, pensábase que a súa dieta principal eran os paxaros, mais os estudos do seu contido estomacal indicaron que a maioría da súa dieta eran os pequenos mamíferos. Os xuvenís e neonatos tamén se alimentan de pequenos lagartos e ras, especialmente de ras de cristal da familia Centrolenidae (observación feita por Henderson et al.).
Reprodución
C. caninus é ovovivípara. As femias producen normalmente entre 6 e 14 crías cada vez, ás veces máis. As camadas que exceden estas cifras son extremadamente raras. As crías recentemente paridas teñen unha distintiva coloración de vermello ladrillo a laranxa e gradualmente cambian aá súa dor ontoxenética nun período de 12 meses, tornando esmeraldas.
Ramón Pardo Montenegro
Ramón Pardo de Montenegro y Sanjurjo, nado en Santo Adrao de Ousón en 1758 e finado en Becerreá, foi un fidalgo galego, fillo Xosé María Pardo Montenegro, natural da vila de Ribadeo, ministro togado, cesante, da Real Audiencia de Galicia, dono e señor do lugar patrucial dos Montenegro, e de Isabel María do Carme Montenegro de Yebra, natural de San Pedro de Begonte.
Ramón Pardo Montenegro, Señor de varias xurisdicións, foi rexedor de Mondoñedo e representante desta cidade na Xunta Suprema do Reino de Galicia en 1808.
Banda da preprofase
miniatura|A banda da preprofase predí onde vai estar situado o plano da división celular nas plantas: 1) Formación da banda da preprofase durante a preprofase mitótica. 2) O [[fuso acromático|fuso da metafase oriéntase no ecuador da célula ao longo do plano marcado pola banda da preprofase. 3) Fórmanse o fragmoplasto e a placa celular ao longo do plano marcado pola banda da preprofase. 4) A nova parede celular das células fillas conecta coa parede da célula parental na liña onde estaba anteriormente situada a banda da preprofase.]]
A banda da preprofase é un conxunto de microtúbulos que se encontra nas células das plantas que están preparándose para realizar a división celular e así iniciar a preprofase do ciclo celular das plantas. Xunto co fragmosoma, esta banda é o primeiro signo microscopicamente visible de que unha célula de planta está a piques de entrar na mitose. A banda da preprofase foi observada e descrita por primeira vez por Jeremy Pickett-Heaps e Donald Northcote na Universidade de Cambridge en 1966.
Xusto antes de que empece a mitose, fórmase a banda da preprofase como unha densa banda de microtúbulos situada arredor do fragmosoma e do futuro plano de división xusto por debaixo da membrana plasmática. Rodea o núcleo no plano ecuatorial do futuro fuso mitótico cando as células en división entran na fase G2 da interfase do ciclo celular unha vez que se completou a replicación do ADN. A banda da preprofase consta principalmente de microtúbulos e microfilamentos de actina e xeralmente ten unha amplitude de 2-3 µm. Cando se tingue con marcadores fluorescentes, pode verse como dous puntos brillantes pegados á parede celular a ambos os lados do núcleo.
As células das plantas carecen de centrosomas que funcionen como centro organizador de microtúbulos. No seu lugar, os microtúbulos do fuso mitótico agréganse sobre a superficie nuclear e reoriéntanse para formar o fuso ao final da profase. A banda da preprofase tamén funciona orientando axeitadamente o fuso mitótico, e contribúe á formación correcta do fuso durante a prometafase.
A banda da preprofase desaparece axiña que se disgrega a envoltura nuclear e se forma o fuso, deixando alí unha zona sen actina. Porén, a súa posición marca os sitios futuros de fusión da placa celular en formación coa parede celular da célula parental durante a telofase. Cando a mitose está completada, a placa celular crece desde o centro orixinando a nova parede celular divisoria das células fillas ao longo do plano ocupado polo fragmosoma e fusiónase coa parede nos puntos preditos pola posición que tiña a banda da preprofase.
Real Academia das Ciencias de Suecia
A Real Academia das Ciencias de Suecia (en sueco: Kungliga Vetenskapsakademien), foi fundada en 1739 polo rei Federico I, é unha das Academias Reais en Suecia. A Academia é unha organización independente, cuxas actuacións están encamiñadas a promover as ciencias, especialmente Ciencias naturais e as Matemáticas. Os comités da Academia tamén actúan como tribunal de selección para o Premio Nobel de Física, Química e o de Ciencias Económicas.
O Cotiño, Santa Cruz do Salto, Cabanas
O Cotiño é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Luhanka
Luhanka (en sueco Luhango) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 723 habitantes. A superficie do termo municipal é de 313,25 km2, dos cales 98,75 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 29,23 hab./km².
Limita cos concellos de Joutsa, Jyväskylä, Jämsä, Kuhmoinen, Hartola e Sysmä, estes dous últimos na rexión veciña de Päijänne Tavastia.
O concello é unilingüe en finés.
Theodore Schultz
Theodore William Schultz, nado o 30 de abril de 1902 en Arlington (Dakota do Sur) e finado o 26 de febreiro de 1998, foi un economista estadounidense, gañador do Premio Nobel de Economía en 1979. Foi galardoado con este premio debido ás súas investigacións sobre economía agrícola. Escribiu, entre outros libros, Economic growth and agriculture e Economic crises in world agriculture
Oleiros, Oleiros, Silleda
Oleiros é un lugar da parroquia de Oleiros no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 21 habitantes, 10 homes e 11 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
BM Altea
O Club Balonmano Altea foi un equipo de balonmán da localidade de Altea, Alacant (España). Logo de 34 anos de historia desapareceu en agosto do 2008 debido á imposibilidade de atopar unha xunta directiva que afrontara a débeda económica acumulada polo club.
A última tempada da súa existencia militou no Grupo C da Primeira División Estatal ocupando a praza que conseguira a tempada 2006-07 o seu filial, tras ter renunciado á súa praza na liga ASOBAL por motivos económicos.
Trala súa desaparición acordouse a creación dun novo club como solución para integrar aos equipos alteanos, o Handbol Esportiu Altea presidido por Toni Fuster, que comezaría a competir na categoría provincial.
Ignacio Fernández
O nome de Ignacio Fernández pode referirse a:
Novy Mir
Novy Mir (en ruso Но́вый Ми́р; traducido como Novo Mundo) é unha revista literaria en ruso que se leva publicando en Moscova desde xaneiro de 1925 e que nun tempo foi órgano oficial da Unión de Escritores da URSS.
Historia
Fundouse a suxestión de Yuri Mikhailovich Steklov, o editor de Izvestia. Durante os primeiros anos publicaba principalmente prosa que seguía as liñas do Partido Comunista, porén unha pequena controversia aconteceu en 1945 cando publicou un ensaio de Aleksandr Bek que mencionaba seis termos populares para designar o "perineo".
A principios da década de 1960s Novy Mir mudou as súas posicións, abríndose á disidencia, así no número de novembro de 1962 publicou Odin den' Ivana Denisovicha (Un día na vida de Ivana Denisovicha) de Aleksandr Solzhenitsyn no que trata sobre a vida nun Gulag e continuou a publicar artigos e historias controvertidas sobre varios aspectos da historia rusa e soviética ata a marcha do seu editor en xefe Aleksandr Tvardovski en febreiro de 1970. De novo coa chegada de Sergey Zalygin á dirección en 1986 e o comezo da perestroika a revista volveu ás críticas cara ao réxime soviético e publicou ficción e poesía de autores anteriormente prohibidos como George Orwell, Joseph Brodsky e Vladimir Nabokov.
Cutina
A cutina é un polímero ceroso que é un dos principais compoñentes da cutícula da epiderme das plantas, que cobre todas as superficies aéreas da planta. Outro compoñente parecido da cutícula de moitas plantas de ambientes secos é o cután, que se preserva máis facilmente no rexistro fósil.
A cutina está formada por omega hidroxiácidos e os seus derivados, que están unidos entre si por enlaces éster, formando un polímero de poliésteres de tamaño indeterminado.
Hai dúas familias principais de monómeros da cutina, as familias C16 e C18. A familia C16 consiste principalmente en ácido 16-hidroxipalmítico e ácido 9,16- ou 10,16-dihidroxipalmítico. A familia C18 consiste principalmente en ácido 18-hidroxioleico, ácido 9,10-epoxi-18-hidroxiesteárico, e 9,10,18-trihidroxiestearato.
Mariam Ferreiro
Traxectoria
Profesionalmente, traballa no Centro de Planificación Familiar da Coruña, cidade na que viviu as últimas décadas.
En 1999 figurou na lista do PSdeG-PSOE aos comicios locais na cidade da Coruña, lista que encabezaba Francisco Vázquez, e resultou elixida. Foi concelleira de Infraestruturas na Coruña no equipo de Vázquez ata que foi destituída.
Despois dun tempo apartada da primeira fila política, en 2012 figurou de número sete na candidatura do PSdeG-PSOE ás eleccións galegas, e aínda que non resultou elixida, as sucesivas dimisións de persoas que a precedían na lista fixeron que a finais de 2015, con menos dun ano de lexislatura por diante, se convertese en deputada no Hórreo en substitución de Beatriz Sestayo.
En 2012 tamén foi elixida secretaria de Emigración e Inmigración na Comisión Executiva do PSdeG, no seu congreso de Santiago de Compostela, pero non continuou no posto en subseguintes executivas.
Seivane, Parada, Outeiro de Rei
Seivane é un lugar da parroquia de Parada no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Jesús Hermida Cebreiro
Jesús Hermida Cebreiro, nado en Santiago de Compostela ou Marín o 10 de setembro de 1933, é un antigo atleta, político e dirixente deportivo galego, que chegou a presidir o Comité Olímpico Español.
Traxectoria
Enxeñeiro pola Universidade Politécnica de Madrid, e licenciado en Dereito, completou a súa formación no campo do turismo. Practicou o atletismo coa Sociedad Gimnástica de Pontevedra, e chegou a campión de España.
Corallus batesii
Corallus batesii é unha especie de boa arborícola das selvas tropicais de América do Sur. Esta especie foi revalidada a partir da sinonimia de Corallus caninus, da cal foi separada, por Henderson e colegas en 2009.
Casa Señorial de Kabile
miniatura|230px|A Casa Señorial de Kabile A Casa Señorial de Kabile (en letón: Kabiles muižas pils) é unha casa señorial situada na rexión histórica de Curlandia, no municipio de Kuldīga, ao oeste da actual Letonia.
Jesús Hermida Cebreiro
Traxectoria
Cando se retirou da práctica deportiva activa comezou a súa carreira como dirixente deportivo, primeiro a nivel local e logo a nivel español. Foi presidente do Consello Superior de Deportes e posteriormente (1979) foi escollido secretario de estado para o deporte polo goberno de Adolfo Suárez, posto que mantivo no primeiro goberno de Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo e ata a vitoria electoral do Partido Socialista en 1982. Paralelamente, proseguiu a súa carreira no movemento olímpico, e foi secretario técnico do Comité Olímpico Español e entre 1980 e 1983 presidente desta entidade, posto que simultaneou co de máxima autoridade deportiva no plano político.
Casa Señorial de Kabile
Construída en estilo barroco entre 1734 e 1740 por Eleonora von Behr, foi remodelada na década de 1860.
Jesús Hermida Cebreiro
Traxectoria
Dentro do deporte universitario, foi asesor do Comité executivo da Federación Internacional de Deporte Universitario nos anos setenta, e o encargo de dirixir a Universíada celebrada en México DF en 1977.
Casa Señorial de Kabile
Nesta mansión naceu en 1815 o aristócrata, paleontólogo, naturalista, xeólogo, botánico e zoólogo Alexander von Keyserling.
Riovello
Co topónimo Riovello podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Jesús Hermida Cebreiro
No Partido Popular
Nos anos noventa, xa como militante do Partido Popular, foi designado polo goberno de José María Aznar gobernador civil en Cádiz, posto que ocupou entre 1996 e 1997, e posteriormente en Toledo (1997-2003), baixo a nova denominación de subdelegado do goberno. Na actualidade segue a ser membro do Comité Olímpico Español en calidade de expresidente.
Riovello
Na provincia da Coruña
Terra brava
Terra brava, subtitulado Contos da solaina, é unha obra narrativa de Ánxel Fole, publicada en 1955 pola Editorial Galaxia.
Corallus batesii
Taxonomía e etimoloxía
Esta especie describiuna orixinalmente o naturalista inglés John Edward Gray co nome Chrysenis batesii en 1860. O nome específico batesii púxoselle en honra de Henry Walter Bates, naturalista e explorador inglés, descubridor do mimetismo batesiano. Despois a especie considerábase que formaba parte da especie Corallus caninus, da que foi separada por Henderson en 2009 baseándose nas súas diferenzas morfolóxicas.
Terra brava
Características
miniatura|Terras do Incio onde se desenvolve a narración A obra figura como rematada en Santiago de Compostela no outono de 1955. Comeza cun longo limiar de Domingo García Sabell, datado en Santiago no outono de 1955 e que consta dos seguintes capítulos: A Galicia entrampada, a Galicia contemplada, a humildade de escribir, a arte da leria, o idioma, necesidade invisíbel e vida e literatura.
Corallus batesii
Descrición
Esta especie da cunca amazónica ten un ventre amarelo e un dorso verde escuro con liñas vertebrais brancas, que teñen barras cruzadas parciais confluentes, a miúdo beireadas por algunhas manchas negras. Corallus batesii difire de C. caninus pola forma e o número das súas escamas do fociño. C. batesii é maior que C. caninus, e medra ata unha lonxitude total (incluíndo a cola) de aproximadamente 2,7 m.
Distribución e hábitat
Esta especie da "Cunca" (a diferenza da especie do escudo güianés, C. caninus), como indica o seu nome, encóntrase na cunca do Amazonas, sur de Suriname, sur de Venezuela ata Colombia, o Perú e o Brasil e nas selvas que rodean o río Amazonas.
Terra brava
Características
Na lapela da 2ª edición sinálase:
Neste libro o lector participa e transfórmase en cómplice das historias imaxinadas que aparecen e desaparecen diante nosa. Cousas que acontecen na zona do Incio, escritos nun galego que "é o falado alí", que Fole comezou a deseñar arredor de 1952 e con edición de 1955.
A solaina
O mozo Gasparo recibe carta do padriño, o médico don Gasparo. Irá pasar con el unha tempada ao Incio. Marcha e vaino buscar o tío. Van de Sarria cara ao Incio. O tío é un médico dedicado á súa xente, que ama as paisaxes da contorna e vaille explicando as terras de Sarria, do Courel e do Incio.
Coñecemos os criados, a comida e a paisaxe. Cóntase o caso de María Rosa: o pai é un aforrador arrastrado que non lle quere pagar nin a penicilina.
Gasparo vai co tío visitar o Hospital, a Ferrería, o Val do Incio.
Os protagonista son Cilistro (médico en Vigo), Gumersindo (boticario en Monforte) e Ramón (fidalgo da Engroba). Na conversa danlle un longo repaso á idiosincrasia da xente, á caza, á literatura galega, á emigración, don Ramón del Valle-Inclán, á normativización do galego. (moi extenso, da páx. 52 á 86 na 2ª ed).
O mozo descansa, e  atopa un manuscrito con contos do seu padriño: Os contos da solaina. Eses contos seráns os seguintes capítulos.
O arreguizo
Na taberna fálase de lobos. Como de cando dous mozos pretendían unha moza, un moi bo e outro moi malo. O malo dicía que sería súa ou de ninguén. Estando o bo de conversa cuns amigos ve pola fiestra asomar unha man de muller e tamén se escoitaron tiros. Fora o malo que matara a moza.
As trasnadas do Toño
O narrador coñece o Toño desde cativo. Atópanse nunha feira e cóntalle as súas trasnadas. O rapaz vivía na Ferrería case coma un becho, malcriado, arreo no monte. Tiña unha tía rica en Pacios, a tía Trécola, que o leva con ela para que aprenda o catecismo e a comportarse a xeito. Mais el non deixa de ser un trasfego.
Faille crer que está enmeigado porque lle foxe á cruz e ás xaculatorias, polo que acaban matándoo.
Fuma, fai trapalladas e ata lle bota ao caldo unha centola, cousa nunca vista.
Pinta un ovo de azul que fai tolear á criada; ao fin a tía dille estar ao corrente de todo e rille as grazas.
Tres historias do pazo de Lucencia
Longa descrición do pazo na ribeira do río Cabe. Visítao don Ramón, o administrador, que lle fala da decadencia do pazo. Cóntalle tres historias.
Trata da morte do señor Enrique-María. O señor saíra nunha noite de neve e frío. Chega á casa o seu can laiándose. Ségueno un grupo de homes con fachóns de palla acesos. Atoparán o corpo do señor xa morto na neve. Volven tal que unha Santa Compaña. A señora Mercedes, que nada sabía, xa o sospeita e agarda polo cadáver.
Son os protagonistas os tres fillos do señor Enrique-María  e a muller. Sidro é o morgado que vai estudar e non consegue acabar nada. Cousa que si fai o pequeno, o Fernando. O do medio é José María, guapo, esmorgante e con fillos de solteira. Sidro ten un soño no que ve mortes. Escríbeo, méteo nun sobre e lácrao. Unha noite de treboada chega o outro fillo pedindo cartos. O irmán ponlle a pistola no peito. Sidro morre na cama e cúmprese o soño escrito por el mesmo.
Seguen as historias do administrador. Agora no cuarto do cabaleiro que segue pechado no pazo da Lucencia. Foi educado no estranxeiro e volve xa un home feito. Case non fala o galego e pasa o tempo cazando. Desde alí vese o río cun negro e fermoso relanzo e mesmo hai quen fala dunha fada que vive nel. Un día desaparece o cabaleiro. Na súa procura o can leva o rastro cara ao relanzo do río e logo de moito buscar atopan o cadáver coas pesas do reloxo no peto: marchar vivir coa súa namorada.
Por uns pelos
Vai visitar ao médico don Froilán, xa vello e retirado, que lle vai contar unha historia. Esta é dun día que o van buscar, vai alá e atopa a muller do Galo morta. Ve que foi afogada, pregunta e investiga. Observa que ten na man dous cabelos longos e negros, e un botón tirado. Como o Galo foxe a xente desconfía del. O doutor cálmaos falándolles o castelán. Despois esquece o caso.
A segunda parte da historia podería titularse “O monstro” ou “A cova das Choas”. Despois duns días de caza o médico xanta na casa do Senín. Cóntase que hai medo na xente polos asaltos e violacións. Ata a sobriña do Senín, a Estrela, foi asaltada por un home moi raro. Cando don Froilán vai de caza descansa nunha cova e nota algo estraño. Escoita berrar a Estrela, o monstro está a forzala. Loitan e o médico mátao. Logo volve á cova con dous homes e descobren o tobo, os pelos e o botón do inicio eran del. Así o Galo queda libre de culpa. O médico casa coa Estrela e os dous homes quedan co ouro que tiña escondido o home-monstro.
O corpo do delito.
Don Crisanto fora xuíz de paz en Sarria e cóntalle un caso ao doutor. Resulta que apareceu morto o señor da casa, que vivía coa fillastra, o marido desta e mais a criada. Parece ser que escorregou pola escaleira despois de beber moito viño. Mais ao xuíz non lle cheira ben o asunto e non sabe por que é. Pasado un tempo a mesma criada acaba servindo na casa do xuíz. Cando sabe que os que foron os seus amos acabaron mal conta todo e aclara o crime. Mentres o marido viaxaba a Lugo a fillastra lavou ben as escaleiras e untounas con xabón La Toja. Deste xeito morrería o vello e non tería tempo a facer testamento para unha filla natural que tiña alá polas terras de Chantada.
En cada vila, o seu misterio
Nunha noite de inverno don Gasparo ten que ir desde o Incio a Laiosa visitar un vello doente. Alí atopa o señor cura e o médico de Rubián. Quedarán a durmir os tres: cea, partida de cartas, habanos, coñac... Cada un deles conta un conto.
Foi alá por Sober onde unha marquesa lle regalou á igrexa parroquial un viril. O cura soña como lle rouban o viril, máis ben veo na parede despois de comer forte e abundante. E resultou certo o do roubo. Pasaron os anos e nada se soubo do ladrón. Chegou a Guerra de África. Volve soñar, agora que aparece o viril. E tamén se cumpre, alí está xa. O cura desconfía dun criado que foi a Marrocos á guerra e mesmo ten unha ferida na man, igualiño que no seu soño.
O médico de Rubián ten un irmán máis novo que estivo na batalla de Teruel na Guerra Civil. Un día esperta el cunha forte dor nunha coxa, mais axiña lle pasa. Vólvelle máis tarde e tamén lle pasa de novo. E recibe unha carta do irmán contando como o feriron nunha coxa e lle tiraron a bala sen anestesia, coinciden os días e as horas coas súas dores.
Alá polo ano 1942 está de médico en Becerreá. Soña que está nos Estados Unidos de América, que é un famoso doutor e ata recibe un agasallo do mesmo presidente Truman. Ao acordar ve que alguén lle trouxo un agasallo: unha caixa de habanos Partagás con moedas e dólares; que é regalo duns amigos americanos. E lembra como unha noite acolleu a dous homes estraños que fuxían da Gestapo alemá. Eran espías americanos.
A Estadea e o Urco
miniatura|Terra brava foi incluída na [[Biblioteca Galega 120.]] O día da feira na Cruz do Incio aparece pola consulta o Breixo de Gomesende acompañado da nai e mais da sogra. Elas din que toleou, di cousas raras, non come, non mira pola familia... El pon fóra as dúas vellas igualiñas e pídelle ao doente que lle conte todo. Fala Breixo que escoitou como homes armados rodeaban a súa casa para matalo (seguro que culpa das vellas), tivo que fuxir e perseguírono con bengalas (o doutor cre que son figuracións: era unha partida de cazadores e as luces os foguetes dunha festa próxima á aldea). Logo Breixo viu unha estraña figura como de néboa branca e un can moi grande e negro (o doutor ve que está describindo a Estadea e o Urco tal e como contan as lendas, talvez porque as escoitou de rapaz). Don Gasparo dille que se quere curar ten que contarlle o seu segredo, iso que leva metido dentro tanto tempo. Breixo acaba abrindo o corazón: sendo mozo violou unha rapaza, pensaba casar con ela pero a nai e a sogra amañaron outro matrimonio que lles conviña a elas e a rapaza marchou para as Américas. E en poucos meses o Breixo curou de todo.
Narración
A técnica narrativa bota man das estratexias realistas como o narrador omnisciente que o sabe e controla todo e a estrutura clásica das historias –presentación, nó e desenlace-. . A obra é un longo conto de contos entrelazados, o que Claudio Rodríguez Fer chama “narración en espiral” : un encadeamento constante de narracións que remite ao espazo popular, aos contos contados diante do lume da lareira.
Cután
O cután é un polímero que forma parte da cutícula de moitas plantas, xunto coa cutina. O cután crese que é un polímero hidrocarbonado, mentres que a cutina é un poliéster, pero a estrutura e a síntese do cután non se comprenden aínda ben.
O cután foi detectado primeiramente como un compoñente insaponificable, resistente á desesterificación por hidrólise alcalina, que aumenta en cantidade nas cutículas dalgunhas especies como Clivia miniata cando chegan á madurez, aparentemente substituíndo á cutina segregada nas fases iniciais do desenvolvemento. As probas de que o cután é un polímero hidrocarbonado veñen de que os produtos da súa pirólise son unha serie homóloga característica de pares de alquenos e alcanos.
Terra brava
Narración
En xeral e baixo os mesmos presupostos que n´A lus do candil, insiste na descrición e recreación de historias propias  do mundo rural aínda que agora se adopte unha modulación que por veces poida amosarse cun verniz un tanto máis reivindicativo.
Cután
A súa preservación potencial é moito mellor ca a da cutina, polo que se preserva mellor no rexistro fósil.
Terra brava
Paisaxe, música e fala
“Os contos de TERRA BRAVA suceden na bisbarra do Incio. O galego usado polo autor é o falado alí.” (Nota no final do libro).
Cután
O cután foi detectado inicialmente en Clivia miniata e en Agave americana, pero despois illouse de moitas plantas de ambientes secos con follas suculentas e case todas con fotosíntese CAM.
Terra brava
Paisaxe, música e fala
Tres vencellos nos lean fortemente á terra: o sentimento da paisaxe, a fala i a música, asevera un dos personaxes de “O grande parladoiro”. Armando Requeixo sinalou a importancia da paisaxe como elemento temático e argumental e fala de etnopaisaxe, paleopaisaxe, sociopaisaxe, videopaisaxe, audiopaisaxe e metapaisaxe. En canto á lingua, recolle moitas palabras e fraseoloxía do Courel, Quiroga, O Incio, constituíndo un dos máis ricos galegos que da narrativa galega. Poucos escritores galegos tiveron unha sensibilidade para a fala como Ánxel Fole.
Edicións
Á primeira edición de 1955 seguíronlle en Galaxia unha segunda en 1976 (349 páxs. con gravados da cuberta de Carlos Maside e do libro de Xohán Ledo), unha terceira e unha cuarta en 2001.
Pazos, Oleiros, Silleda
Pazos é un lugar da parroquia de Oleiros no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 32 habitantes, 15 homes e 17 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
A Revolta, Sergude, Carral
A Revolta é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, e que eran todas mulleres.
Suberina
A suberina é un polímero natural (biopolímero) que se atopa nas paredes celulares dalgunas células das plantas e que se comprende pobremente. É unha substancia cerosa, hidrófoba e impermeable. Igual que a cutina, a suberina está formada por ácidos graxos hidróxidos e epóxidos unidos por enlaces éster. A diferenza é que a suberina contén ácidos dicarboxílicos, unha maior cantidade de compoñentes de cadea longa e unha cantidade significativa de compostos fenólicos como parte da súa estrutura.
Os Martices, Santa Cruz do Salto, Cabanas
Os Martices é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 37 habitantes.
Suberina
A suberina é un biopolímero que actúa como barreira entre as plantas e o ambiente. Supón ata o 50% da composición química das paredes das células suberizadas. Algunhas plantas teñen cantidades sigificativas de células suberizadas; como en certas peridermes especializadas que dan lugar á cortiza dalgunhas especies de árbores (sobreira), formada por células mortas suberizadas. Ademais, as células suberizadas poden encontrarse noutros tecidos vexetais como a epiderme e hipoderme da raíz, o tecido de abscisión (a parte onde se desprenden as follas), nas cicatrices, na banda de Caspary da endoderme da raíz (onde forma a barreira impermeable entre o apoplasto do córtex e o da estela) e noutras partes.
Composición dos monómeros
A suberina é un polímero insoluble e a súa obtención a partir de tecidos suberizados conséguese por medio de reaccións de despolimerización. Dita despolimerización realízase por calquera reacción que rompa enlaces éster (hidrólise, hidroxenólise etc.) e a mestura resultante pode analizarse por cromatografía de gas combinada con espectometría de masas (GC-MS). O glicerol é un dos principais monómeros da suberina (nalgunas especies), e pode chegar a representar ata o 26% do total da mestura dos monómeros; porén, os α-ω diácidos de cadea longa e os α-ω hidroxiácidos de cadea longa son importantes tamén. Ademais a suberina presenta pequenas cantidades de 1-alcanois e 1-ácidos alcanoicos.
Cos coñecementos actuais que temos sobre a suberina propúxose un modelo tentativo sobre a súa composición macromolecular. Neste modelo o poliéster alifático de suberina corresponde á lamela das paredes celulares de células suberizadas. Os monómeros de cadea longa estarían orientados cara ao plano da lamela coas súas cadeas estendidas. Os monómeros de suberina de cadea longa teñen lonxitudes de cadea de 16, 18 e 22 carbonos. Os 1-alcanois e os 1-ácidos alcanoicos, os cales non poden contribuír ao crecemento do biopolímero debido a que só teñen un só grupo funcional, están presentes en pequenas cantidades.
Biosíntese e deposición
Coñécese pouco da súa biosíntese e deposición. Propúxose un modelo baseado na planta Arabidopsis para estes dous fenómenos fisiolóxicos.
Carmen Viance
Carmen Hernández Álvarez, artisticamente coñecida como Carmen Viance, nada en Madrid o 21 de xuño de 1905 e finada na mesma cidade o 25 de xullo de 1985, foi unha actriz española.
Traxectoria
Unha das máis destacadas actrices da época do cine mudo español e por algúns considerada como a primeira estrela que apareceu na Historia do cine español. Cando traballaba como mecanógrafa foi descuberta polo director de cine José Buchs, que lle ofrece o papel protagonista na película Mancha que limpia (1924).
Entre 1924 e 1930 roda preto de vinte películas con algúns dos máis destacados cineastas da época como Fernando Delgado ou Florián Rey. Entre os títulos que protagoniza figuran La casa de la Troya (1925), Gigantes y cabezudos (1925), El lazarillo de Tormes (1925), Viva Madrid, que es mi pueblo (1928) ou La aldea maldita (1929/1930).
Mathesis
Mathesis pode referirse a:
LCD Soundsystem
LCD Soundsystem é unha banda estadounidense de dance-punk formada en Nova York no ano 2001. Estivo liderada polo compositor, cantante e produtor estadounidense James Murphy, co-fundador do selo discográfico DFA Records. O grupo publicou tres álbums aclamados pola crítica, LCD Soundsystem, Sound of Silver e This Is Happening, entrando os dous últimos no top 10 das listas da Billboard.
O 5 de febreiro do 2011 publicouse unha declaración na páxina web da banda que anunciaba a discolución tras un concerto de despedida, que tería lugar o día 2 de abril no Madison Square Garden. A derradeira actuación de LCD Soundsystem quedou documentada no vídeo Shut Up and Play the Hits.
Tras unha serie de rumores insinuando unha posible reunión da banda, LCD Soundsystem publicou o sinxelo "Christmas Will Break Your Heart" en decembro de 2015, sendo o seu primeiro sinxelo dende "Throw", lanzado en 2010. LCD Soundsystem posteriormente confirmou o seu regreso e anunciou unha longa xira, incluíndo aparicións nos festivais de Coachella, Lollapalooza, Outside Lands e Glastonbury. A banda tamén confirmou a gravación dun novo álbum de estudio que será publicado ao longo do ano 2016.
Discografía
miniatura|right|LCD Soundsystem, 2016
Urbano I, papa
Vida e pontificado
Pouco se sabe da vida de Urbano I, fóra de que durante o seu pontificado continuou a herexía de Hipólito, pero o clima de paz nos tempos do emperador Alexandre Severo fixo aumentar as cifras de fieis, o que se percibe no crecemento de extensión das catacumbas. Conforme o Liber pontificalis Urbano I estableceu que os vasos sagrados fosen de prata e que as esmolas recibidas pola Igrexa se destinasen exclusivamente aos pobres e ao culto.
Morte e santidade
Como todos os papas anteriores ao edicto de Milán, foi considerado santo. Tamén se ten sinalado que foi mártir, se ben non está demostrado en absoluto. A súa festa é o 25 de maio. No 862, Nicolao I enviou parte das reliquias a Carlos II de Francia, a Auxerre, onde foi venerado como patrón das viñas. Durante tempo foi considerado avogoso contra as treboadas, a gota e a embriaguez.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia galega baixo a avogación de santo Urbano.
Iconografía
A miúdo, Urbano I é representado sentado, coa tiara papal e cunha espada apuntada cara ao chan. Noutros casos leva unha mitra bispal, unha biblia e un acio de uvas na man, como lle corresponde por ser nalgunhas zonas de Europa central patrón das viñas.
Yves Montand
miniatura|dereita|Yves Montand, á esquerda, en 1982 Ivo Livi, coñecido como Yves Montand, nado o 13 de outubro de 1921 en Monsummano Termo (na Toscana) e finado o 9 de novembro de 1991 en Senlis (Francia), foi un actor de cinema e cantante de nacionalidade francesa e orixe italiana.
Comité Olímpico Español
O Comité Olímpico Español (COE) é o comité olímpico nacional de España.
Membros
A asemblea do Comité Olímpico Español ten aproximadamente entre 150 e 200 membros. Algúns teñen carácter vitalicio, como aqueles que foron presidentes ou secretarios do propio Comité, ou membros do Comité Olímpico Internacional (antigos e actuais). Ademais, son membros os presidentes de todas as federacións olímpicas (as federacións españolas dos deportes olímpicos), e tamén as dalgunhas federacións non olímpicas, así como algúns membros (elixidos ou representativos) que ocupan as cotas dos xornalistas deportivos, os deportistas, os adestradores, as institucións políticas implicadas (deporte e Asuntos Exteriores) etc.
Festas do Apóstolo Santiago
miniatura|250px|dereita|Fogos artificiais.
As festas do Apóstolo Santiago teñen lugar en Santiago de Compostela durante a segunda quincena do mes de xullo. Xiran arredor do 25 de xullo, festividade católica de Santiago o Maior, e Día Nacional de Galicia. Nelas celébranse actos relixiosos e o 24 de xullo pola noite lánzanse fogos artificiais desde a catedral. Están declaradas festas de interese turístico internacional.
Rafael Louzán
Rafael Louzán Abal, nado en Ribadumia o 21 de novembro de 1967, é un político e empresario galego.
Traxectoria
En 1998 foi elixido secretario de organización do Partido Popular na provincia de Pontevedra e en maio de 2000 pasou a ser presidente provincial, cargo para o que foi reelixido dous anos despois. Dous meses despois logrou un posto no comité executivo galego do partido.
O 19 de decembro de 2014 foi elixido presidente da Real Federación Galega de Fútbol, sendo reelixido sen votación en 2018 ao non presentarse ningún outro candidato.
Tralas eleccións municipais de 2015 saíu elixido de novo concelleiro en Ribadumia. Deixou a Presidencia da Deputación, ao perder o PP a maioría absoluta nesta cámara.
En 2015 foi investigado por un suposto delito de suborno por un xulgado de Cambados. En xaneiro de 2016 anunciou o abandono da presidencia provincial do PP. A investigación pechouse en 2018, cando a Fiscalía renunciou a seguir co caso despois de que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulara as probas obtidas en dita investigación.
En febreiro de 2021 foi condenado a dous anos de cárcere e oito de inhabilitación para cargos públicos por un delito de prevaricación e outro de fraude por conceder unha axuda de 86.311€ ao concello de Moraña para que realizase unhas obras no campo de fútbol que xa estaban executadas.
David Beckham
Manchester United FC
En 1991 asina un contrato co Manchester United para as categorías inferiores. En 1995 debuta na Premier League. Cando na tempada 1995-1996 Eric Cantona foi suspendido por agredir a un espectador, Beckham converteuse no novo fenómeno dos medios e do club, co que conquistou o título da Premier League e a Copa FA.
Na temporada 1998–1999 conseguiu a Premier League, a copa FA e a Liga de Campións da UEFA co Manchester, un logro sen precedentes no fútbol inglés. Na temporada 2002–2003 deterióranse as relacións co adestrador, Alex Ferguson, polo baixo rendemento do xogador.
En total, Beckham marcou 86 goles en 397 partidos co Manchester United.
Real Madrid
O 17 de xuño de 2003 Beckham asinou un contrato co Real Madrid por catro anos por 35 millóns de euros.
Pena do Camiño, Oleiros, Silleda
Pena do Camiño é un lugar da parroquia de Oleiros no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 12 habitantes, 5 homes e 7 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
.uk
Texto en negra.uk é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Reino Unido.
División de Honra B de Rugby 2005-2006
A tempada 2005-2006 da División de Honra B foi a oitava edición da segunda división da liga de rugby de España, creada en 1998 pola Federación Española de Rugby.
Formato de competición
Nesta edición o número de participantes mantívose en dezaseis, e o formato de competición non tivo trocos. O torneo contou con dous grupos de oito equipos cada un. O "Grupo 1" estivo formado por oito equipos da metade norte de España, mentres que o "Grupo 2" estivo formado por oito equipos da metade sur de España, cos equipos de Madrid e Valencia repartidos entre os dous grupos.
Cada grupo funcionou como unha competición independente cunha única fase de liga regular, trala cal os dous primeiros equipos da táboa acadaron o dereito a disputar unha fase de ascenso á División de Honra cos dous primeiros equipos do outro grupo. Por outra banda, o peor equipo de cada grupo perdeu a categoría de xeito directo, e o penúltimo tivo que disputar unha eliminatoria de promoción pola permanencia contra equipos da Primeira Nacional.
A liga regular contou con 14 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival do seu grupo, unha vez como local e outra como visitante, usando por vez primeira o novo sistema de puntuación: catro puntos por vitoria, dous por empate, e puntos "bonus" adicionais no caso de anotar catro ensaios ou máis e no caso de perder por sete puntos ou menos.
Grupo 2
Posicións de promoción de ascenso (1º e 2º). Posición de promoción de permanencia (7º). Posición de descenso directo (8º).
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra B - Puntos bonus
Fase de ascenso
O campión da categoría foi o C.R.C. Pozuelo, que acadou o ascenso á División de Honra co finalista C.R. Cisneros. O CAR e o Oviedo perderon a categoría na promoción pola permanencia fronte ó CDU Granada e o Gaztedi respectivamente.
As Lamas, Moimenta, Lalín
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Cereixedo
O topónimo galego Cereixedo pode referirse a: