cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Accidente da Lavacolla
O accidente
A pericia do piloto e a rápida actuación dos bombeiros e dos demais servizos de emerxencia evitaron un accidente máis grave.
Vítimas
O accidente saldouse con setenta feridos, dez graves e sesenta leves, que foron atendidos no hospital Xeral de Galicia, no policlínico da Rosaleda e nos sanatorios dos doutores Álvarez e Señarís.
No Españoleto viaxaban persoeiros relacionados coa política, como o ministro de Cultura Pío Cabanillas e destacados centristas coruñeses como José Luis Meilán Gil, Antonio Vázquez Guillén e Nona Inés Vilariño. Tamén viaxaban personalidades da cultura e do ensino como o filósofo José Luis López Aranguren e o catedrático de Medicina da USC e doutor Alfonso Varela Núñez.
Notas
No vó tamén viaxaban os membros do comité de empresa do xornal coruñés "El Ideal Gallego", resultando todos ilesos no dito siniestro.
Copa Naismith
A Copa Naismith é o trofeo que a Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) outorga á selección masculina que se proclama Campioa do Mundo de baloncesto dende 1967.
O trofeo nomeouse en honra do inventor do baloncesto, o Dr. James Naismith, de nacionalidade estadounidense.
O trofeo foi outorgado por primeira vez no Mundobasket de 1967, no Uruguai, á Unión Soviética.
Posuidores da Copa Naismith
Debaixo, os países que foron algunha vez posuidores da Copa Naismith, xunto o ano no que a gañaron.
* Países que xa non existen.
Leptodactílidos
Varios dos xéneros de Leptodactylidae poñen os seus ovos en niños de escuma, que se poden depositar en gretas, na superficie da auga ou no chan do bosque. Estes niños de escuma son os máis variados entre as ras. Cando os ovos eclosionan en niños depositados no chan do bosque, os cágados permanecen dentro do niño, e non comen ata que experimentan a metamorfose.
Clasificación
A mediados de 2015, Amphibian Species of the World usaba esta clasificación:
Hawks & Doves
Hawks & Doves é o décimo álbum de estudio do músico canadense Neil Young. O álbum, á vez acústico e eléctrico conta con dúas partes ben definidas, os temas da primeira cara fixéronse en gravacións que datan de 1974 a 1977 e a segunda cara leva sesións realizadas especificamente para o álbum a comezos do ano 1980. O álbum chegou ao número #30 da lista Billboard de álbums de pop en decembro de 1980 nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Neil Young.
Binaural
Binaural é o sexto álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense Pearl Jam, editado o 16 de maio de 2000 a través do selo Epic Records. Tras unha gran xira de promoción do seu anterior disco, Yield, o grupo tomouse un pequeno descanso antes de reunirse novamente cara finais de 1999 para comezar a traballar nun novo álbum. Durante a produción do disco, a banda atopouse con obstáculos como o bloqueo de escritor do vocalista Eddie Vedder e o inicio dun proceso de rehabilitación do guitarrista Mike McCready debido á súa adicción a medicamentos. Binaural estreouse no número 2 da lista Billboard 200.
Abdera
miniatura|Ruínas da Porta Oeste.
Abdera (en grego antigo Ἄϐδηρα), foi unha cidade grega da antiga Tracia, na foz do río Nestos, no mar Exeo. Na actualidade está en ruínas.
A súa fundación mítica atribúese a Heracles, aínda se ben en orixe foi unha colonia de Clazomenas fundada no 656 a. C.. Esta primeira colonización entra en devalo axiña ata que no 544 a. C. a maioría da poboación de Teos migrou aquí para escapar dos persas.
A cidade comeza a declinar a partir de mediados do século IV a.c. e foi abandonada na época do Imperio Otomán.
Boston
Boston é a capital do estado de Massachusetts, nos Estados Unidos e sede do condado de Suffolk. Ten 620.535 habitantes, que chegan ata os case 7,1 millóns de habitantes na súa área metropolitana. Fundada polos ingleses en 1630, converteuse no principal centro cultural da América do Norte Británica. Os ingleses retiráronse en 1776 despois de varias revoltas, como a famosa "Boston Tea Party". Durante os séculos XIX e XX tornouse un centro industrial de grande importancia, atraendo inmigrantes de todo o mundo, en especial de Irlanda. Boston e a súa área metropolitana son un dos principais puntos educativos dos Estados Unidos, onde destacan institucións de educación superior tales como a universidade de Harvard e o MIT (Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts). Nesta cidade naceu o coñecido escritor Edgar Allan Poe.
Historia
miniatura|esquerda|A Casa do Antigo Estado (Old State House) do [[século XVIII en Boston, rodeada de edificacións dos séculos XIX e XX.]] Nun país cunha historia tan recente, Boston é unha das cidades máis antigas e que, con Nova York e San Francisco, poden considerarse como as máis europeas. Boston foi fundada o 17 de novembro de 1630 por colonizadores puritanos provenientes de Inglaterra, chamados os peregrinos patriarcas, na península de Shawmut, así nomeada polos amerindios que a habitaban. Esta península conectábase co continente por un estreito istmo, bordeado por augas da baía de Massachusetts e a Back Bay, esteiro do río Charles. Os primeiros poboadores europeos bautizaron esta área co nome de Trimountaine (tres montañas), pero logo foi rebautizada en homenaxe ao pobo inglés de Boston (Lincolnshire), do cal moitos dos colonizadores eran orixinarios. A maioría dos seus primeiros habitantes foron puritanos. O primeiro gobernador da Colonia da baía de Massachusetts, chamado John Winthrop, proclamou un famoso discurso titulado "A cidade sobre o outeiro" (en inglés: City upon a Hill) que, inspirado no libro bíblico do Éxodo expresaba a súa convicción de que Boston gozaba dunha especial relación con Deus, e que influiría na posterior consciencia de que os Estados Unidos ten unha especial misión histórica encomendada polo mesmo Deus. Winthrop tamén promoveu e asinou cos habitantes orixinais o Acordo de Cambridge que foi determinante para a creación da cidade.
A ética puritana moldeou unha sociedade estable e estruturada en Boston. Por exemplo, pouco despois do seu poboamento, os puritanos fundaron en 1635 a primeira escola pública dos Estados Unidos, a "Boston Latin School" e a primeira universidade en 1636, a famosa Harvard. O traballo, a correcta moralidade e a énfase na educación continúan facendo parte da cultura bostoniana. Boston foi até a década dos 1760s a cidade máis grande, rica e influente dos Estados Unidos.
Esta paixón pola cultura e a educación convertérona nunha das cidades co maior índice de emprego do país, así como un dos niveis de vida máis altos do mundo. Con todos estes precedentes é un dos lugares máis interesantes dos E.U.A. lonxe dos tópicos sobre este país. En Boston pódense atopar todo tipo de lugares de interese, como o Fine Arts Museum ou o Boston Common. Este último é o parque máis antigo dos E.U.A.
Durante os primeiros anos da década dos 1770, a intención de Gran Bretaña de manter o control sobre as Trece Colonias por medio de impostos deu inicio á Guerra da Independencia dos Estados Unidos. Batallas como o masacre de Boston, o Motín do té en Boston e moitas outras, ocorreron nos arredores da cidade ou na súa veciñanza, como a batalla de Lexington e Concord, a batalla de Bunker Hill e o Sitio de Boston. Foi durante este período cando Paul Revere facía as súas famosas "percorridas nocturnas".
Pasada a revolución, Boston converteuse rapidamente nun dos portos internacionais máis ricos do mundo, debido a que era o porto estadounidense máis grande e próximo a Europa. Nas exportacións predominaba o ron, o peixe, a sal e o tabaco. Durante este tempo, as familias tradicionais de Boston empezaron a ser catalogadas como a elite social e cultural dos Estados Unidos e chegarían a seren coñecidas como os Brahmáns de Boston. Para mediados dos anos 1800 a manufactura industrial da cidade excede ao comercio internacional en importancia económica. Até os primeiros anos da década de 1900, Boston permaneceu como un dos máis importantes centros manufactureiros da nación americana, en particular pola súa produción de teas, produtos en coiro e maquinaria industrial. A rede de pequenos ríos arredor da cidade, que a conecta co resto da rexión, facilitou o transporte de mercadorías e permitiu a proliferación de fábricas. Logo creouse unha vasta infraestrutura para ferrocarril, que impulsou aínda máis a industria e o comercio. De mediados a finais do século XIX, Boston floreceu culturalmente e chegou ser coñecida pola súa cultura literaria e artística. Tamén foi pioneira no movemento abolicionista da escravitude.
Xeografía
miniatura|esquerda|Boston vista dende o espazo. 240px|miniatura|O parque Boston Commons visto dende o Prudential Skywalk Observatory, no 50ª andar da Prudential Tower.. Debido á súa temperá fundación, a cidade de Boston é moi compacta. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha superficie total de 232,1 km², sendo 125,4 km² de terra firme (54,0%) e 106,7 km² (46,0%) de auga. Boston é a cuarta cidade máis densamente poboada do país entre aquelas que son cabeceiras dalgunha grande área metropolitana. Das cidades estadounidenses con máis de 600.000 habitantes, só San Francisco é menor en área terrestre. Boston está rodeada pola rexión do "Greater Boston" (Gran Boston) e polas cidades de Winthrop, Revere, Chelsea, Everett, Somerville, Cambridge, Watertown, Newton, Brookline, Needham, Dedham, Canton, Milton e Quincy. O río Charles separa a cidade propiamente dita de Boston das cidades de Cambridge e Watertown, e do barrio de Charlestown, que si pertence a Boston. Ao leste atópase o porto de Boston e a área de Lecer Nacional das Illas do porto de Boston. O río Neponset forma os límites entre os barrios do sur de Boston e as cidades de Quincy e Milton. O río Mystic separa Charlestown de Chelsea e Everett; Chelsea Creek e o porto de Boston fan o propio entre o leste da cidade e o seu centro. A altura oficial de Boston, medida no Aeroporto Internacional Logan, é de 5,8 metros sobre o nivel do mar. O punto máis alto é Bellevue Hill, a 101 metros sobre o nivel do mar.
Gran parte da Back Bay e os barrios do South End están construídos sobre terreos gañados ao mar utilizando material de recheo para crear a nova terra. Só o outeiro Beacon Hill, o máis pequeno dos tres outeiros orixinais en Boston, conserva aínda boa parte do seu feitío orixinal. A área do centro e os seus arredores inmediatos consisten en edificios de baixa altura de ladrillo ou pedra e edificios antigos de estilo federal. Varios deses edificios mestúranse con outros modernos, especialmente nas zonas do distrito financeiro, Government Center, South Boston e Back Bay, que inclúe varios edificios notables como a Biblioteca Pública de Boston, o Centro de Ciencia Cristiá, Copley Square, Newbury Street e os dous edificios máis altos de Nova Ingleterra: a torre John Hancock e o Prudential Center. miniatura|240px|Boston, vista da chamada Back Bay, a baía traseira, na desembocadura do río Charles co centro de Boston detrás. A torre azul á esquerda é o rañaceos John Hancock e o rañaceos á dereita é a Prudential Tower. Preto da torre John Hancock atópase o antigo edificio John Hancock co seu destacado faro meteorolóxico que indica coas súas cores o tempo que se aproxima á cidade. As pequenas áreas comerciais están intercaladas con vivendas para unha ou varias familias, de madeira ou pedra. Actualmente, o distrito Histórico do sur (South End Historic District) segue sendo o barrio sobrevivente máis grande da época vitoriana en todo Estados Unidos. Xunto co centro, na xeografía do sur de Boston salienta especialmente un gran túnel proxectado coñecido como "Big Dig". A inestable terra recuperada no sur de Boston expón problemas especiais para proxectos de túneles. No centro da cidade, o proxecto permitiu a eliminación da antiestética arteria central elevada e a incorporación de novos espazos verdes e zonas abertas.
Boston Common, situado preto do distrito financeiro e Beacon Hill, é o parque público máis antigo dos Estados Unidos. Xunto cos Xardíns Públicos de Boston adxacentes, forma parte da Emerald Necklace, que é unha serie de parques deseñados por Frederick Law Olmsted para rodear a cidade. Jamaica Pond, en Emerald Necklace, é a maior concentración de auga doce na cidade. Outro parque notable é Esplanade, situado entre as beiras do río Charles. O Hatch Shell, unha sala de concertos ao aire libre, atópase xunto ao Esplanade. Outros parques localízanse dispersos por toda a cidade, cos principais parques e praias situados preto de Castle Island; en Charlestown; e ao longo das costas de Dorchester, South Boston e East Boston.
Barrios
Boston é tamén coñecida como a "cidade dos barrios" debido á gran cantidade de barrios que a compoñen. En total hai vinte e un barrios oficiais na cidade: Allston/Brighton, Back Bay, Bay Village, Beacon Hill, Charlestown, Chinatown/Leather District, Dorchester, Downtown/Financial District, East Boston, Fenway/Kenmore, Hyde Park, Jamaica Plain, Mattapan, Mission Hill, North End, Roslindale, Roxbury, South Boston, South End, West End e West Roxbury.
Estes son os máis importantes:
Back Bay:Cheo dunha grande arquitectura, con casas vitorianas, clásicas ou góticas. Posúe grandes avenidas arboradas con edificios elegantes e unha gran variedade de tendas de moda, de antigüidades e galerías de arte.
Beacon Hill: É o barrio residencial máis elegante de Boston. Reflicte o encanto vitoriano dos séculos XVIII e XIX, e coas súas árbores, as súas beirarrúas de ladrillo e as súas lámpadas de gas. Aquí atópanse as mellores tendas de antigüidades, ao longo de rúas como Chestnut, Pinckney ou Beacon.
Charlestown: É un barrio principalmente irlandés. Pódese percorrer nun tranvía ou nun barco dende Long Wharf. Situado alén do porto.
Downtown Crossing: Zona peonil. É o paraíso dos afeccionados ás compras, con grandes almacéns como Filene´s y Macy´s. Preto atópanse zonas como Financial District ou Chinatown, terceira comunidade chinesa en importancia no país.
Newbury Street: Zona residencial moi elegante. Auténtica arquitectura do século XIX, con tellados de época, pequenos patios, miradoiros, xardíns. Abundan as residencias de tres ou catro andares. Tamén numerosos talleres de famosos deseñadores e xoieiros.
Faneuil Hall: Coñecido como o “berce da liberdade”. Posúe un conxunto arquitectónico formado por tres edificios do século XIX, restaurados e cheos de restaurantes e tendas. Ten moitos pubs, clubs nocturnos e artistas de rúa.
North End: Barrio residencial máis antigo de Boston. Combina o Vello Mundo co Novo Mundo. Edificios emblemáticos como a igrexa Old North Church ou a casa de Paul Revere. Cheo de pequenos restaurantes moi caseiros.
Waterfront: Situado na beira do río Charles. Ten infinidade de tendas, restaurantes e museos, como o Acuario de Nova Inglaterra ou o barco do Boston Tea Party. Zona principalmente irlandesa. Famoso tamén polas súas praias de City Point e Carson.
Cambridge: En realidade, Cambridge é unha cidade alén do río, aínda que moitos o consideran parte da cidade de Boston. Aquí sitúase a famosa Universidade de Harvard.
Clima
260px|miniatura|A praza Copley Square de Boston nun día asollado. Boston ten un clima continental húmido con temperaturas variables durante todo o ano e cambios de temperatura en cuestión de días, así como nevaradas fóra de temporada, é dicir, é un clima situado entre o continental húmido e o subtropical húmido, moi común na costa sur de Nova Inglaterra. Os veráns nesta cidade son xeralmente cálidos e húmidos con temperaturas que oscilan arredor dos 33 °C, mentres que os invernos son fríos, con vento e neve, nesta estación do ano os termómetros oscilan sobre os 5 °C baixo cero ou máis baixas, predominan os ventos que sopran no alto mar que afectan a Boston, minimizando a influencia do océano Atlántico. A primavera en Boston pode ser cálida, con temperaturas que exceden os 30 °C cos ventos da costa, aínda que é posible que un día de finais de maio non exceda os 5 °C debido aos fríos ventos do océano. O mes máis caloroso é xullo, cunha temperatura media máxima de 28 °C e mínima de 18 °C, con condicións húmidas. O mes máis frío, pola súa banda, é xaneiro, con temperaturas medias máximas de 2 °C e mínimas de -6 °C. Os períodos de temperaturas que en verán exceden os 32 °C e en inverno os -12 °C non son comúns e de cando en vez ocorren temporadas prolongadas. A temperatura máis alta rexistrada en Boston foi de 40 °C o 4 de xullo de 1911. A temperatura máis baixa foi de -18 °C e foi rexistrada o 9 de febreiro de 1934. O mes de febreiro en Boston viu 21 °C só unha vez na historia desde que se rexistran as temperaturas e tivo lugar o 24 de febreiro de 1985. A temperatura máis alta do mes de marzo ocorreu o 31 de marzo de 1998.
Inverno (decembro a marzo): nesta estación do ano os días en Boston xeralmente son fríos con vento e neve. O mes de decembro é o máis frío cunha temperatura mínima de 3 °C e un máximo de 14 mm de neve. A temperatura media é de 4 °C.
Arquidiocese católica latina do Río de Xaneiro
A arquidiocese do Río de Xaneiro é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina no Brasil. En 2010 tiña 3 737 000 bautizados sobre unha poboación total de 6 158 000 habitantes. Actualmente o seu ordinario é Orani João Tempesta.
Lago Roca, Tierra del Fuego
miniatura|Lago Roca O Lago Roca é un corpo de auga binacional, situado no sur da Illa Grande de Tierra de Fuego dividido entre as repúblicas da Arxentina e Chile. O lago, de orixe glaciar, atópase en sentido lonxitudinal noroeste-sueste, entre as cadeas montañosas do Guanaco e as Pirámides da Cordilleira dos Andes. A súa lonxitude é de aproximadamente 11 km., cunha largura media de 1.5 km., situándose na súa meirande parte en territorio chileno. O lago é o resultado dun embalsamento natural do río Lapataia, produto dunha morena glaciaria. A parte arxentina da súa cunca atoóase totalmente protexida polo parque nacional de Tierra del Fuego.
Arquidiocese católica latina do Río de Xaneiro
Territorio
A arquidiocese inclúe a cidade do Río de Xaneiro, onde está a catedral de San Sebastián. O territorio está dividido en 252 parroquias.
Historia
O 19 de xullo de 1575 foi erixida a prelatura territorial de San Sebastián do Río de Xaneiro, coa bula In supereminenti militantis Ecclesiae do papa Gregorio XIII, en territorios da diocese de San Salvador. Orixinalmente era sufragánea do patriarcado de Lisboa.
O 6 de decembro de 1745 cedeu porcións do seu territorio para erixir as prelaturas territoriais de Cuiabá e Goiás e as dioceses de Mariana e São Paulo.
O Picoto
O topónimo O Picoto pode facer referencia a varios lugares de Galicia:
Arquidiocese católica latina do Río de Xaneiro
Historia
O 7 de maio de 1848 cedeu outra parte do seu territorio para erixir a diocese de Porto Alegre.
O 27 de abril de 1892 cedeu outra parte do seu territorio para erixir a diocese de Niterói e, á vez, foi elevada á categoría de arquidiocese metropolitana, coa bula Ad universas orbis Ecclesias de León XIII.
O 15 de agosto de 1907 cedeu novamente territorio para a creación da abadía territorial de Nosa Señora de Monserrat do Río de Xaneiro. O 6 de maio de 2003 a abadía territorial foi suprimida, e os seus territorios foron integrados novamente na arquidiocese.
Boston
Clima
Primavera (abril a maio): nestes meses, a temperatura en Boston é morna, cun máximo de 19 °C e un mínimo de 4 °C.
Verán (xuño e setembro): o verán en Boston e xeralmente soleado, caloroso e húmido. Os meses de máis calor son xullo e agosto cunha temperatura máxima de 28 °C.
Outono (outubro e novembro): o outono en Boston tamén é temperado con días de vento. A temperatura media é de 12 °C cunha precipitación máxima de 84 mm.
A localización de Boston na costa do Atlántico Norte, aínda que modera as temperaturas, tamén fai que a cidade sexa moi propensa aos sistemas meteorolóxicos do nordeste e que poden producir moita neve e chuvia. A cidade recibe unha media de 108 cm de precipitacións e 104 cm de neve por ano. A maioría da neve prodúcese desde decembro até marzo. Normalmente hai pouca ou ningunha nevarada en abril e novembro, e a neve é moi pouco común entre maio e outubro. A néboa é frecuente, especialmente na primavera e a comezos do verán, e as ocasionais tormentas tropicais ou furacáns poden ameazar a rexión, especialmente a comezos do outono. Debido á súa situación ao longo do Atlántico Norte, a cidade é a miúdo sometida á brisa do mar, especialmente na recta final da primavera, cando a temperatura da auga aínda é bastante fría e as temperaturas na costa poden ser de dez a vinte graos máis frías que a poucos quilómetros do interior preto do mediodía.
Demografía
Segundo o censo estadounidense de 2000, na cidade de Boston residían 589.141 habitantes, había 239.528 fogares e 115.212 familias. A densidade de poboación era de 4.697 por km². Das grandes cidades estadounidenses, só Nova York, San Francisco e Chicago tiñan unha densidade de poboación maior que Boston. Había 251.935 unidades de vivenda cunha densidade media de 2.009 km². O censo elaborado en 2008 revelou que a poboación da cidade era de 609.023 habitantes; é dicir, un 3,4% máis que no censo de 2000. Durante os días da semana, a poboación de Boston pode aumentar durante o día a preto de 1,2 millóns. Esta flutuación da poboación é provocada por centos de miles de residentes suburbanos que viaxan á cidade en relación co traballo, educación, saúde e eventos especiais. miniatura|220px|Newbury Street, unha das principais vías cara ao distrito financeiro. Na cidade, a poboación repartiuse por idades da seguinte maneira: cun 19,8% menores de 18 anos; o 16,2% de 18 a 24; o 35,8% de 25 a 44; o 17,8% de 45 a 64; e o 10,4% tiña 65 anos de idade ou máis. A media de idade foi de 31 anos. Por cada 100 mulleres, había 92,8 homes. Por cada 100 mulleres maiores de 18 anos, había 90,2 homes. O Censo revelou, tamén, que había 239.528 fogares, dos cales o 22,7% tiñan fillos menores de 18 anos que vivían con eles; o 27,4% eran parellas casadas que viven xuntas; o 16,4% contaba cunha muller de familia sen marido presente; e o 51,9% eran non-familias. O 37,1% de todas as familias compúñanse de individuos e no 9,1% había alguén que vivía só e que tiña 65 anos de idade ou máis. O tamaño medio do fogar era de 2,31 persoas e o tamaño medio da familia era de 3,17 persoas.
A media dos ingresos dun fogar en Boston era de 39.629 dólares ($), e a renda media para unha familia era de 44.151$. Os homes tiñan un ingreso medio de 37.435$ fronte aos 32.421$ das mulleres. A renda per cápita para a cidade foi de 23.353$. O 19,5% da poboación e o 15,3% das familias atopábanse por baixo do limiar de pobreza. Da poboación total, o 25,6% dos menores de 18 anos e o 18,2% das persoas maiores de 65 anos vivían por baixo do devandito limiar.
Segundo o Estudo sobre a Comunidade Estadounidense de 2007, a cidade tiña unha poboación na que o 58,4% eran brancos (50,0% de brancos non hispanos); o 25,3% afroamericanos (22,2% negros non hispanos ou só afroamericanos); o 0,8% eran indios americanos e nativos de Alasca; o 8,7% eran asiáticos; o 0,1% hawaianos e outros insulares do Pacífico; o 9,4% doutra raza, e o 2,6% de dúas ou máis razas. O 15,6% do total da poboación eran hispanos ou latinos de calquera raza. Segundo unha estimación en 2006, a poboación branca comprende o 53,5% da poboación e os hispanos representan o 15,5%.
Na data do censo de 2000, había 589.141 persoas, 239.528 fogares e 115.212 familias que residían na cidade. A densidade demográfica era 4.697 habitantes por km². Había 3.122 unidades de cuberta nunha densidade media de 33,6/quilómetro de (87,1/milla²). A distribución por razas da cidade era 98,91% brancos, 0,14% americanos africanos, 0,14% americanos nativos, 0,20% asiáticos, 0,01% de illas do Pacífico, 0,10% doutras razas, e 0,49% a partir de dúas ou máis razas. Os hispanos ou latinos de calquera raza eran o 0,72% da poboación.
Había 2.997 casas das cales 33,3% tiñan rapaces menores de 18 anos que vivían con eles, 64,6% era parellas casadas vivindo xuntas, 7,0% tiñan un cabeza de familia feminino sen presenza do marido e o 25,1% non eran familias. O 20,6% de todas as casas estaban compostos de individuos sós e o 8,8% teñen a algunha persoa anciá maior de 65 anos. O tamaño medio da casa era 2,63 persoas e o tamaño medio de la familia era 3.06 persoas.
Na cidade a distribución da poboación por idades era: o 25,2% baixo a idade dos 18, 6,3% a partir 18 a 24, 28,7% a partir 25 a 44, 27,1% a partir 45 a 64, e 12,7% eran maiores de 65 anos. A idade mediana era 40 anos. Por cada 100 mulleres había 100,8 homes. Por cada 100 mulleres maiores de 18 anos había 98,2 homes.
Os habitantes de ascendencia irlandesa forman o maior grupo étnico na cidade, o que representa o 15,8% da poboación, seguidos polos italianos, que representan o 8,3% da poboación. As persoas de ascendencia india occidental son outro grupo importante, representando o 6,4% da poboación, preto da metade dos cales son de ascendencia haitiana. Algúns barrios, como Dorchester, recibiron unha notable afluencia de persoas de ascendencia vietnamita nas últimas décadas. Barrios como Jamaica Plain e Roslindale experimentaron un crecente número de dominicanos-estadounidenses. A cidade de Boston tamén ten unha das maiores poboacións LGBT per cápita. Ocupa o 5º lugar de todas as principais cidades do país (detrás de San Francisco, e lixeiramente por detrás de Seattle, Atlanta, e Minneapolis, respectivamente). En Boston, o 12,3% da cidade recoñécese a si mesma como gai, lesbiana ou bisexual
Dialecto
O "acento de Boston" é un dos acentos máis prestixiosos e coñecidos do inglés americano e tamén é amplamente parodiado nos Estados Unidos como o discurso dos Kennedy e os graduados de Harvard. É un acento do tipo non-rhotic (é dicir, cae o son "r" ao final de sílabas a menos que a seguinte sílaba comece cunha vogal) e utiliza "broad a" para palabras como "bath" de son como "baath". O inglés de Boston ten moitas palabras dialectais como "wicked" (malvado), que significa "very" (moi); e "frappe", que significa "milkshake made with ice cream" (batido feito con xeado).
Este dialecto está baseado no inglés do sur de Inglaterra, levado a América coa colonización británica de 1630. Os bostonianos reteñen un importante número de arcaísmos e as expresións orixinais. Con todo, tamén presenta algunhas innovacións e ultracorreccións curiosas que non permiten soster que o bostoniano sexa fiel reflexo do inglés dos colonos.
Delincuencia
miniatura|220px|Sede do Departamento de Policía de Boston. A cidade viu unha gran redución dos delitos violentos desde comezos dos 90. A baixa taxa de delincuencia de Boston nos últimos anos do século XX e comezos do século XXI foi atribuída á colaboración do Departamento de Policía de Boston con grupos de veciños e aos esforzos das igrexas parroquiais por evitar que os mozos se unisen a cuadrillas, así como á intervención do Fiscal Federal dos Estados Unidos e das oficinas do fiscal de distrito. Isto axudou a conducir, en parte, ao que se promoveu como o "Milagre de Boston". Os asasinatos na cidade reducíronse de 152 en 1990 (unha taxa de homicidios de 26,5 por cada 100.000 habitantes) a 31 en 1999 (unha taxa de 5,26 asasinatos por cada 100.000).
En 2000, con todo, o reconto anual de asasinatos flutuou nun 50% en comparación co ano anterior, con 60 asasinatos en 2002, seguido por tan só 39 en 2003, 64 en 2004 e 75 en 2005. Aínda que as cifras están moi lonxe da marca de 1990, as aberracións na taxa de homicidios foron inquietantes para moitos bostonianos e impulsaron o debate sobre se o Departamento de Policía de Boston debería revisar o seu enfoque da loita contra a delincuencia.
O "Milagre de Boston" fai referencia á baixa taxa da delincuencia. Isto non sería posible sen o forte compromiso dos grupos de veciños e igrexas parroquiais, xa que desenvolvían programas de actividades para que os mozos evitasen o mundo das cuadrillas.
Ademais das cuadrillas das rúas, en Boston destaca a venda de droga, e por iso a policía quere reducir a delincuencia de calquera maneira posible.
Economía
miniatura|210px|O Distrito Financeiro visto desde o Porto de Boston. Os institutos e universidades de Boston teñen un grande impacto na economía da cidade e da rexión. Non só son unha das principais fontes de emprego, senón que tamén atraen industrias de alta tecnoloxía á cidade e á rexión circundante. A área de Boston é a sede de empresas de tecnoloxía como EMC Corporation e Analog Devices, e de empresas de comercio electrónico como Vistaprint e CSN Stores. Boston é tamén un importante centro de empresas de biotecnoloxía, entre as que se inclúen Millennium Pharmaceuticals, Merck & Co., Millipore, Genzyme e Biogen Idec. Segundo un informe de 2003 pola Autoridade de Reurbanización de Boston, os estudantes matriculados nos institutos e universidades de Boston contribúen con 4,8 mil millóns de dólares anuais á economía da cidade. Boston tamén recibe a maior cantidade absoluta do financiamento anual dos Institutos Nacionais da Saúde de todas as cidades nos Estados Unidos.
Algunhas das principais empresas con sede na cidade son a compañía de seguros Liberty Mutual, Gillette (agora propiedade de Procter & Gamble), New Balance, The Boston Consulting Group, Bain Capital, Bain & Company e Teradyne, un dos principais fabricantes mundiais de semicondutores e outros equipos electrónicos de proba. Outras grandes empresas atópanse fóra da cidade, especialmente ao longo da Ruta 128. Esta é o centro da industria de alta tecnoloxía da rexión. En 2006, Boston e a súa área metropolitana foi clasificada como a cuarta “cibercidade” máis grande nos Estados Unidos con 191.700 empregos de alta tecnoloxía. Só as áreas metropolitanas de Nova York e Washington D. C., e Silicon Valley teñen maiores sectores de alta tecnoloxía. O Porto de Boston é un dos principais portos marítimos ao longo da costa leste dos Estados Unidos. Boston é clasificada como unha "incipiente cidade global" por un grupo de estudo de 2004 na Universidade de Loughborough en Inglaterra. Un estudo de 2008 clasificou a Boston entre as 10 principais cidades do mundo para unha carreira de finanzas.
Danny Lewis
Danny Cornell Lewis, nado o 21 de xuño de 1970 en Kalamazoo, Míchigan, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte británico. Cunha altura de 1,84 xogaba na posición de base.
Partido do Pobo Corso
O Partido do Pobo Corso (en corso: Partitu u Populu Corsu) foi un partido político nacionalista corso, autonomista e marxista fundado en 1973. Tiña uns 200 militantes.
Historia
Foi fundado por Dominique Alfonsi en 1973, a partir da Fronte Rexionalista Corsa (FRC), de tendencia marxista e que reclamaba para a Córsega un estatuto de autonomía dentro de Francia. O 17 de xaneiro de 1973 lanzou a chamada "Chjama di Castellare", xunto cos dirixentes de Acción Rexionalista Corsa (ARC). A principios de 1982 absorveu dous grupúsculos: o Partido Communista Corso (PCC) e a Fronte di u Populu Corsu (FPC). Nas eleccións á Asemblea de Córsega de 1982 obtivo o 2'12% dos votos e un escano. O partido desapareceu a mediados dos anos 80.
Zoe Saldaña
Zoe Yadira Saldaña Nazario, tamén coñecida como Zoë Saldana ou Zoe Saldana, nada o 19 de xuño de 1978 en Passaic, Nova Jersey, é unha actriz e bailarina estadounidense. É principalmente coñecida polas súas actuacións como Anamaria no filme Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003), Nyota Uhura en Star Trek (2009) e a súa secuela Star Trek Into Darkness (2013), Neytiri no filme de James Cameron Avatar (2009) e Gamora en Guardians of the Galaxy (2014).
Matilde González Palau
Matilde González Palau, chamada Matilde Llòria, nada en Almansa (Albacete) o 1 de xaneiro de 1912 e finada en Valencia o 16 de maio de 2002, foi unha escritora en castelán, catalán e galego.
Vida persoal
Estaba casada co médico Federico Llòria, que exerceu na Merca e Ourense e foi médico do Instituto de Previsión de Ourense até 1969.
Pasaxeiros do RMS Titanic
O RMS Titanic transportaba un total de 2224 persoas a bordo na súa viaxe cara Nova York, dos cales só 710 lograron sobrevivir ao naufraxio.
Os superviventes foron rescatados dos botes salvavidas polo RMS Carpathia. Dos 711 pasaxeiros e a tripulación rescatada do RMS Titanic, un, William F. Hoyt, morreu nun bote salvavidas durante a noite, e outros cinco morreron a bordo do Carpathia e foron sepultados no mar. Varios barcos navegaron á zona do desastre onde se achaban as vítimas para recuperar os corpos. Os números 324 e 325 non foron usados, e os seis pasaxeiros enterrados no mar polo Carpathia tampouco foron numerados. Os tres corpos recuperados polo RMS Oceanic, números 331, 332 e 333, foron os ocupantes dun pregable, que se inundou nos últimos momentos do desastre. Varias persoas lograron chegar ao barco, aínda que algúns morreron durante a noite. Cando o quinto oficial Harold Lowe rescatou aos superviventes do pregable, deixou tres corpos no bote: Thomas Beattie, un pasaxeiro de primeira clase, e dous membros da tripulación (un bombeiro e un mariñeiro). O pregable, cos tres cadáveres aínda dentro, foi descuberto aproximadamente un mes máis tarde a máis de 200 millas do lugar do afundimento.
Estatísticas
Estas son as estatísticas do total de pasaxeiros a bordo do RMS Titanic, e total de pasaxeiros que finaron e se salvaron, de acordo co total de pasaxeiros da lista e ao libro de Judith Geller, Titanic: Women and Children First. Os datos son estimacións próximas.
Finados
Só finaron 4 mulleres e unha nena de primeira clase: Edith Corse Evans, Anne Isham, Ida Strauss, Bess Allison e a súa filla, Lorraine.
Españois no Titanic
No RMS Titanic viaxaban dez españois dos cales só sete lograron saír con vida do naufraxio Os dez españois que viaxaban no barco foron:
Terrorismo
O terrorismo é unha sucesión de actos de violencia que se caracteriza por inducir terror na poboación civil de forma premeditada. Dentro dos comportamentos forzados pola ameaza do terrorismo en devandita poboación civil inclúense a aceptación de condicións de moi diversa índole: políticas, económicas, lingüísticas, de soberanía, relixiosas etc. Cando este tipo de estratexias é utilizado por gobernos oficialmente constituídos, denomínase terrorismo de Estado.
A aplicación do termo terrorismo a un acto, persoa ou organización, adoita variar considerabelmente en razón da maior ou menor adhesión que se teña pola causa que o inspira, e foi reiteradamente utilizado polos gobernos ditatoriais para cualificar os actos fundados no dereito á resistencia co fin de xustificar a utilización de métodos de represión ilexítimos.
Definición
O Código Penal Español de 1995 no artigo 571, onde tipifica o delito de terrorismo, define terrorista como:
O Código Penal Arxentino establece no seu artigo 213 ter. sancionado en 2007 que só poderá considerarse autor do delito de terrorismo ao que:
Os EUA desde 1983, con propósitos estatísticos e analíticos, utilizaron as seguintes definicións referentes ao terrorismo que se recollen no Título 22 do Código dos Estados Unidos, sección 2656f(d)
Pola súa banda defínese terrorismo internacional de forma xenérica como o que:
Definición do termo realizada por elementos das ditaduras militares de Latinoamérica
Chile na súa Constitución, mantén un artigo onde establece sancións particulares contra o terrorismo ditadas durante o goberno de facto de Augusto Pinochet. Sinala o artigo 9º:
Na Arxentina, o por entón ditador Xeral Jorge Rafael Videla definía en 1978 os alcances do termo terrorismo ao declarar ao Times de Londres o seguinte:
Evolución do termo
Para acceder a unha maior comprensión da natureza do terrorismo, é conveniente unha análise máis detallada, da evolución no uso do termo.
Xa Maquiavelo recomendaba que para o Príncipe «é máis seguro ser temido que amado».
A palabra «terrorismo» (así como «terrorista» e «aterrorizar») apareceu por primeira vez en Francia durante a Revolución Francesa (1789-1799), cando o goberno xacobino encabezado por Robespierre executaba ou encarceraba aos opositores, sen respectar as garantías do debido proceso. O termo comezou a ser utilizado entón como propaganda contra o goberno revolucionario, polas súas accións na liña do terrorismo de Estado; o período mesmo foi coñecido como Reinado do Terror (1793-1794).
A expresión terrorismo (proveniente da palabra francesa do século XVIII terrorisme, "baixo o terror") significou entón o uso calculado de violencia ou a ameaza da mesma por parte do Estado contra a poboación civil, normalmente co propósito de obter algún fin político ou relixioso.
O terror, como arma política, foi retomado en Rusia na segunda metade do século XIX, entre algúns grupos opositores ao réxime tsarista. En 1862, o Piotr Zaichnevski redactou o manifesto titulado Novo Rusia proclamando:
No seu sentido actual, o termo foi acuñado extensivamente pola propaganda nazi para facer referencia aos movementos de Resistencia dos países ocupados polo exército alemán.
Un estudo de 2003 realizado polo exército estadounidense afirma que existen máis de 100 definicións de terrorismo.
Por todos estes factores, moitos especialistas consideran a palabra terrorismo un termo que no seu uso derivou nun concepto só propagandístico para descualificar ao inimigo máis que definir un situación de forma obxectiva.
Nacións Unidas
A pesar do recoñecemento da súa conveniencia, non foi nunca posíbel alcanzar un consenso sobre a definición de terrorismo, basicamente pola imposibilidade de conseguir unha definición rigorosa que non inclúa as accións terroristas dos estados. O primeiro intento de definición produciuse en 1937 en tempos aínda da Sociedade de Nacións:
A resolución 51/210, «Medidas para eliminar o terrorismo internacional», adoptada na 88 Asemblea Plenaria, de 17 de decembro de 1996, proclama no punto I.2 que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas:
Nun informe á ONU o especialista A.P. Schmid propuxo tomar como punto de partida o concepto de crime de guerra, considerando que se a súa definición esténdese ao tempo de paz alcánzase unha moi funcional definición dos actos de terrorismo como os «equivalentes en tempo de paz aos crimes de guerra».
Dentro da serie de definicións exploradas unha das máis recentes foi a formulada o 1 de decembro de 2004 incluída no Informe final do Grupo de expertos de Alto Nivel sobre as Ameazas, os Desafíos e os Cambios, nomeado polo Secretario Xeral de Nacións Unidas:
Existe ademais o que se describiu como un consenso académico, un acordo entre os especialistas, que segundo a formulación de Schmid (1988) pódese expresar así:
As institucións internacionais logo do 11-S
miniatura|dereita|200px|Os atentados do 11-S supuxeron un cambio nas políticas das democracias fronte ao terrorismo O día despois dos atentados do 11 de setembro de 2001, o Consello de Seguridade da ONU aprobaba unha resolución na que, ademais de condenalos inequivocamente, exhortaba á comunidade internacional a redobrar os seus esforzos por previr e reprimir os actos de terrorismo cumprindo plenamente os convenios internacionais.
O 21 de setembro de 2001 era o Consello de Europa quen aprobaba as "Conclusións e plan de acción do Consello Europeo extraordinario de 21 de setembro de 2001" nas que se marcaba o plan de acción da política europea de loita contra o terrorismo. Os seus principais puntos eran:
O 28 de setembro de 2001 o Consello de Seguridade das Nacións Unidas aprobaba a súa resolución 1373 decidía que todos os estados membros debían conxelar os fondos e os demais recursos financeiros das persoas e grupos terroristas, así como que debían absterse de proporcionarlles todo tipo de apoio, activo ou pasivo e denegarles refuxio. Tamén obrigaba a asegurar o enxuiciamento de toda persoa que participe no financiamento, planificación ou comisión de actos de terrorismo ou preste apoio a estes actos. Creouse un Comité específico no seo do Consello para o seguimento do cumprimento desta resolución.
Esta resolución do Consello inspirou moitas das políticas que se tomaron nas máis diversas institucións públicas de cara a combater todos os tipos de terrorismo. Moitos países membros, así como organismos supranacionais como a Unión Europea, tomaron nota desta resolución para endurecer as medidas da loita antiterrorista, especialmente no que ao financiamento se refire.
Deste xeito, o 27 de decembro de 2001 o Consello Europeo modificou a anterior lista de medidas específicas coa fin de loitar contra o terrorismo. Na posición común do Consello definíase ás persoas ou grupos terroristas de tal forma que se entendía por acto terrorista "o acto intencionado que, pola súa natureza ou o seu contexto, poida prexudicar gravemente a un país ou a unha organización internacional tipificado como delito segundo o Dereito nacional", e cometido coa fin de, entre outras cousas, intimidar gravemente a unha poboación, obrigar a Gobernos a realizar un acto ou absterse de facelo, desestabilizar gravemente ou destruír as estruturas políticas fundamentais, atentados contra a vida ou a integridade física, a toma de reféns, causar destrucións masivas a instalacións públicas, a dirección ou financiamento de grupos terroristas etc.
Instrumentos do terrorismo
Dentro dos instrumentos utilizados para implementar devandito mecanismo, ou actos terroristas, inclúense diversas formas de violencia física contra as persoas, como o secuestro, a tortura ou a execución extraxudicial; diversas formas de violencia moral, como a ameaza das anteriores ou a presión social; diversas formas de violencia contra os bens privados e públicos, como a destrución dos mesmos con materiais explosivos ou incendiarios. Finalmente, un dos instrumentos máis utilizados polos grupos terroristas é o atentado con explosivos contra brancos militares ou civís para provocar mortes indiscriminadas ou non.
No caso do terrorismo de estado, poden citarse como exemplo os bombardeos aéreos de cidades. O Código Aéreo da Haia de 1923 estableceu que «está prohibido o bombardeo aéreo co obxecto de aterrorizar á poboación civil...». Con todo esta regra e outras similares nunca foron ratificadas polos países de maior poder militar. Nese marco algúns autores citaron como ataques terroristas o bombardeo de Guernica en 1936, ou o que realizase Estados Unidos con bombas atómicas en Hiroshima e Nagasaki en 1945.
Análise do termo terrorismo
Terrorismo é un termo que sufriu un abuso da linguaxe por parte dos estados que intencionadamente pretenden desacreditar aos seus inimigos. Así os nazis chamaban terroristas aos xudeus que se rebelaron en Varsovia; na Suráfrica do apartheid dicíase que moitos negros facían actividades terroristas; os franceses dixeron o mesmo dos alxerianos que se opuxeron á dominación de Francia (e que nalgúns casos utilizaron métodos terroristas). Durante o século XX acusouse indiscriminadamente de terroristas a múltiples guerrillas suramericanas. Na situación de ocupación de Iraq, iniciada polos Estados Unidos en 2003, é difícil trazar a liña divisoria entre terrorismo e resistencia.
Se terrorista é aquel que utiliza o terror para conseguir fins políticos, hai quen consideran que moitos exércitos recentes cometeron tales actos; por exemplo os sirios en Líbano, os serbios en Bosnia e Hercegovina, os israelís nos Territorios palestinos, os rusos en Chechenia e os estadounidenses en numerosos lugares do mundo. Estes últimos actos deberían englobarse no chamado terrorismo de Estado, o cal é exercido cunha relación de forzas favorable. O terrorismo ao que se fai referencia, usualmente é moito máis difícil de determinar, xa que é o que se exerce cunha relación de forzas desfavorable. Resulta difícil separar "terrorismo" de "resistencia". Un criterio sería analizar os grupos ou organizacións baixo dous aspectos:
Métodos dos grupos terroristas
Baixo o punto de vista metodolóxico, pódese considerar terrorista ao grupo que perpetre secuestros, atentados con bombas, asasinatos, ameazas e coaccións de xeito sistemático. Tecnicamente, eses actos están destinados a producir terror na poboación inimiga e defínense sen dúbida como terroristas. En sentido neutro, o termo é empregado a miúdo pola prensa para designar aos grupos que executan esa metodoloxía.
Armas terroristas
Aínda que practicamente calquera cousa pode ser considerada unha arma, os terroristas utilizaron habitualmente armas curtas ou semiautomáticas. Algúns grupos integristas como Hezbolá chegaron a ter mísiles antiaéreos. Tamén é moi común o uso de bombas caseiras de potencia variable, chegando a usar nalgúns casos o propio corpo dos terroristas como vector de aproximación da bomba. Cando o que se pretendeu é un magnicidio a unha distancia segura do seu dispositivo de seguridade adóitanse utilizar rifles con mira telescópica.
En xeral, os grupos terroristas tenden a utilizar calquera elemento que lles permita lograr os seus obxectivos coa maior resonancia nos medios de comunicación posible, xa sexan eses elementos armas procedentes dos exércitos regulares ou adquiridas no mercado internacional de tráfico de armas ou se trate de medios improvisados. Especial relevancia ten o atentado do World Trade Center do 11 de setembro de 2001, no que se utilizaron avións de pasaxeiros secuestrados.
Os tipos de bomba máis comúns adoitan ser:
Armas de destrución masiva que foron utilizadas ou poderían utilizar algún día os terroristas:
Concurso-reality musical
O concurso-reality musical é un xénero de programas de televisión que ten como finalidade seleccionar a un intérprete musical (especialmente cantantes) a través dunha longa serie de emisións e que se centra ao mesmo tempo nos aspectos artísticos e persoais dos concursantes.
Baixo este xénero atópase o formato de Star Academy e tamén o de Son de estrelas, por exemplo.
Dylan
Dylan é unha linguaxe de programación funcional e orientada a obxectos.
Vén sendo unha versión depurada e simplificada de CLOS, un sistema de programación orientada a obxectos desenvolto en Common Lisp. En Dylan, a maioría das entidades (incluíndo os tipos de datos primitivos, métodos e clases) son obxectos de primeira “clase”. Os programas poden ser escritos desde unha forma fortemente tipeada a unha forma debilmente tipeada. Dylan soporta herdanza múltiple, polimorfismo, palabras clave, macros, e moitas outras características avanzadas.
A meta de Dylan é ser unha linguaxe apropiada para o desenvolvemento de software comercial.
Historia
Dylan foi creado a principios dos anos 90 por iniciativa de Apple Computer. Durante o desenvolvemento, intentouse usalo cos computadores de Apple Newton, pero a implementación da linguaxe non estivo listo a tempo, e Newton usou unha combinación de C e a linguaxe de programación NewtonScript (desenvolvido por Walter Smith) no seu lugar. Apple concluíu o seu desenvolvemento de Dylan en 1995.
A linguaxe Dylan tivo como nome en clave ‘Ralph'. James Joaquin elixiu o nome Dylan por DYnamic “LANguage” (linguaxe dinámica).