cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chauncey Billups
Inicios
Chauncey Billups naceu e criouse en Denver. Os seus pais, Ray e Faye Billups, tiveron outros dous fillos máis tarde, un neno, Rodney, e unha nena, Maria. Chauncey e Rodney desde moi pequenos amaron o deporte e foron excelentes deportistas. Chauncey, con todo, posuía un manexo innato do xogo, tanto en baloncesto como en fútbol americano que o seu irmán Rodney non tiña. No entanto, Chauncey preocupábase moito polo seu irmán máis novo. Rodney era un mozo moi preguiceiro, un defecto que non sucedía con Chauncey e que este trataba de corrixirlle. Sempre tiña que levalo a rastro a adestrar. Como moitos fans da NBA nos 80, o mozo Billups era un fan de Magic Johnson, pero con quen máis se identificaba era con Joe Dumars.
En quinto grao, Chauncey estaba dotado dunha combinación de habilidade e instinto que lle definiu como un xogador especial. Un novo adestrador de baloncesto alcumouno "Smooth" (tranquilo, sen complicacións) porque o facía todo ben sen aparente esforzo. Chauncey tamén destacou fóra das canchas como un disciplinado estudante e un líder por natureza.
Instituto
Cando Billups matriculouse en George Washington High School, en 1991, xa era popular na zona de Denver. En menos dun ano, converteuse no deportista de Colorado máis recoñecido. Billups foi designado co galardón de Mr. Basketball en Colorado trala súa tempada de sophomore. Tamén gañou o premio nos seus anos júnior e sénior. Na tempada 1993/94, liderou aos Patriots ao título estatal Class 5A, superando a Horizon High School cunha grande actuación na final.
Billups converteuse nunha das grandes promesas do país e a NCAA esperábao cos brazos abertos. Roy Williams, adestrador da Universidade de Kansas, nomeou a Billups como o xogador de instituto con máis talento que ollara dende que recrutase a Michael Jordan para North Carolina.
Á hora de decidir que camiño tomar, Billups recibiu consello sobre que escoller. Algúns lle recomendaron saltarse a Universidade e pasar directamente á NBA, outros lle recomendaron pasar das grandes universidades. O ano para Billups fora difícil debido ao falecemento dun avó e unha avoa, polo que Chauncey pensou que non era o momento de deixar á súa familia e optou por xogar na Universidade de Colorado, onde estaría preto dos seus.
Universidade
A única cousa que os Buffaloes non podían ofrecer a Chauncey era un equipo con tradición baloncestística. Colorado levaba sen aparecer nun torneo da NCAA desde finais da década dos 60. Na súa primeira tempada en Colorado, a 1995-96, Billups fixo 17,9 puntos, 6,3 rebotes, 5,5 asistencias e 1,6 roubos. Pero os Buffaloes acabaron cun balance de 9-18, polo que non alcanzaron o torneo da NCAA. Harrington dimitiu a final de tempada tras verse envolvido en varios problemas cos xogadores, e a súa praza foi substituída polo seu asistente Ricardo Patton.
Na tempada 1996/97, Colorado, da man de Chauncey, alcanzou o torneo NCAA 28 anos despois. North Carolina eliminou os Buffaloes en segunda rolda. O equipo engadira ás súas filas a Martice Moore, Rookie do ano na ACC en 1993 e un dos mellores xogadores do equipo, Mack Tuck, marchou a Central Oklahoma da División II da NCAA. Billups consagrouse como o líder do equipo con 19.1 puntos, 4.9 rebotes, 4.8 asistencias e 2.1 roubos. En xaneiro asinou un dos seus mellores momentos como universitario. O 28 de xaneiro acabou con Missouri tras anotar 28 puntos. Catro noites despois fíxoo con Texas Tech, pondo fin, cunha canastra baixo a bucina, ao refacho de 35 vitorias consecutivas en casa da Rede Raiders. Colorado terminou a campaña cun balance de 22 vitorias, récord da universidade, e Billups conseguiu que Colorado se convertese nun destino relativamente atractivo para xogar. Foi incluído no Primeiro quinteto da Big 12 e no Segundo quinteto All-America. Billups decidiu dar o salto á NBA en vistas de que habían poucos bases que poderían facerlle competencia co fin de conseguir un contrato multianual.
Boston Celtics
Billups chegaba ao Draft de 1997 como un dos mellores bases do draft. Foi elixido por Boston Celtics no posto número 3, detrás de Tim Duncan e Keith Van Horn. Chauncey chegaba a uns Celtics en plena reconstrución o cal lle podería favorecer para conseguir minutos. Ademais, nos bancos estaba Rick Pitino, un adestrador cun sistema no que Billups podería encaixar. E así foi, Billups gozou de minutos en Boston. No seu debut anotou 15 puntos na vitoria ante Chicago Bulls. Con todo, nunha decisión sorprendente, o 18 de febreiro de 1998 a franquía decidiu traspasalo xunto con Dee Brown, Roy Rogers e John Thomas, a Toronto Raptors, a cambio de Kenny Anderson, Zan Tabak e Popeye Jones. Chauncey asinou 11,1 puntos, 2,2 rebotes e 4,3 asistencias nos 51 partidos que xogou cos Celtics.
Toronto Raptors
Billups chegou a un equipo recentemente fundado que por entón marchaba 11-40. Toronto desde entón só venceu cinco partidos máis para acabar cun balance de 16-66. No período que estivo alí, Chauncey fixo números semellantes aos que asinou en Boston, 11,3 puntos, 2,7 rebotes e 3,3 asistencias. O 21 de xaneiro de 1999, antes de que comezase a tempada do lockout, a 1998/99, Billups foi enviado nun trade a tres bandas a Denver Nuggets.
Denver Nuggets
Chauncey regresaba á súa casa, motivo para recuperar o sorriso na súa segunda tempada na NBA. Chauncey conformou xunto a Nick Van Exel un bo xogo exterior, pero aos Nuggets quedaba camiño para converterse nun equipo a ter en conta. En Denver, Chauncey mellorou as súas prestacións, 13.9 puntos (cun 91.3% en tiros libres), 2.1 rebotes e 3.8 asistencias.
En decembro de 1999, Billups sufriu unha dislocación de ombreiro que lle apartou do resto detempada 1999-00. Despois da operación, Chauncey recibiu a noticia de que fora traspasado a Orlando Magic xunto con Ron Mercer e Johnny Taylor a cambio de Tariq Abdul-Wahad, Chris Gatling e unha primeira rolda. Con Orlando, o máis que fixo Billups foi recuperarse da súa lesión, xa que non chegou a debutar.
Minnesota Timberwolves
O 8 de agosto de 2000 asinou con Minnesota Timberwolves como axente libre. Chauncey chegou a un equipo que na anterior tempada obtivo 50 vitorias pero que chegaba tocado a esta tempada 2000-01 debido á morte de Malik Sealy. Billups comezou a tempada como titular no backcourt xunto a Terrell Brandon. Con todo, mediada a tempada, Flip Saunders decidiu que Billups ofrecía unha alternativa mellor ao equipo saíndo desde o banco. Despois de facer dobres díxitos durante os primeiros dous meses de tempada, Billups caeu aos 9.3 puntos, 2.1 rebotes e 3.4 asistencias de media. Pero con Minnesota xogando ben, el aceptou o seu rol. Os Wolves acabaron cun balance de 47-35, incluíndo un récord de 30 vitorias no Target Center. Pero en playoffs caeron en 1ª rolda fronte a San Antonio Spurs.
Para a tempada 2001-02 o "general manager" Kevin McHale completou o persoal cos veteranos Joe Smith e Gary Trent, e o rookie Loren Woods. Os Wolves tiveron un grande inicio con 30 vitorias nos primeiros 40 encontros. Fronte a Memphis Grizzlies asinou o seu primeiro triplo-dobre con 26 puntos, 11 rebotes e 10 asistencias. O equipo volveu alcanzar as 50 vitorias, pero en playoffs volveron naufragar sen explicación. 3-0 sen opción ante Dallas Mavericks. Billups mellorou considerablemente os seus números, 12,5 puntos, 2,8 rebotes e 5,5 asistencias. Unha das medidas que McHale tomou foi a de cortar a Billups, a pesar de que os seus números naquela serie foron de 22 puntos, 5 rebotes e 5,7 asistencias.
Detroit Pistons
miniatura|190px|Billups, coa camiseta de [[Detroit Pistons.]] O 17 de xullo de 2002 Billups asinou con Detroit Pistons como axente libre. En Detroit, Chauncey atopou o que non tivo en ningún equipo, regularidade. Joe Dumars, o representante xeral da franquía, sabía que Billups era o que necesitaban, un base anotador e aplicado en defensa. Encaixaba perfectamente co sistema de Rick Carlisle. Os Pistons viñan de gañar 50 partidos en liga regular e de alcanzar as Semifinais de Conferencia a tempada pasada, de maneira que as expectativas, agora con Billups, eran aínda máis altas.
Na tempada 2002/03, Billups, Richard Hamilton e Ben Wallace, conduciron ao equipo ás Finais de Conferencia. Alí caeron con contundencia ante New Jersey Nets, 4-0. Billups non chegou a plenitude de condicións tras perderse tres encontros de Semifinais de Conferencia ante Philadelphia 76ers. En 1ª rolda, superaron un 1-3 adverso para sobreporse por 4-3 a Orlando Magic. No 6º partido, Billups asinou 40 puntos. Os Pistons convertéronse no sétimo equipo en remontar un 3-1. Chauncey experimentou un gran crecemento na liga. En febreiro foi nomeado Xogador da Semana tras facer máis de 22 puntos e un 44% en triplos. Billups acabou a tempada con medias de 16,2 puntos, 3,7 rebotes e 3,9 asistencias. En seis ocasións, Billups anotou a canastra do triunfo para Detroit.
O equipo alcanzou as Finais da NBA fronte a Los Angeles Lakers. Contra todo prognóstico, superaron aos Lakers con gran facilidade por 4-1. Chauncey alzouse co MVP das Finais tras facer 21 puntos, 3,2 rebotes, 5,2 asistencias e 1,2 roubos. Ademais, Billups converteuse no mellor anotador de tres da historia da franquía en playoffs. Billups participou no Concurso de Triplas do All-Star da NBA, onde finalizou sexto. Un ano despois, na tempada 2004-05, os Pistons repetiron na final. Esta vez enfrontáronse a San Antonio Spurs e non puideron revalidar o anel tras caer en sete partidos. Naquela final os seus números foron de 20.4 puntos, 5 rebotes e 6.3 asistencias. En tempada regular fixo 16,5 puntos, 3,4 rebotes e 5,8 asistencias. Foi incluído no segundo quinteto defensivo da NBA.
Na tempada 2005-06 Billups fixo a súa primeira aparición nun All-Star. Foi en Houston e Chauncey asinou 15 puntos, 4 rebotes e 7 asistencias. Ademais, converteuse xunto a Joe Dumars no único xogador en ser elixido MVP das Finais antes de ser All-Star. Flip Saunders substituíu no banco a Larry Brown e o equipo obtivo un balance de 64-18. Billups fixo 18,5 puntos, 3,1 rebotes e 8,6 asistencias, finalizando quinto na votación para o MVP. Foi elixido no segundo quinteto da NBA e no segundo quinteto defensivo da NBA. En xaneiro de 2006 foi elixido Xogador do Mes. En playoffs caeron na Final de Conferencia fronte a Miami Heat por 4-2.
Durante a tempada 2006-07 Billups promedió 17 puntos, 3,4 rebotes, 7,2 asistencias e 1,2 roubos. Volveu ser elixido para disputar o All-Star Game 2007. Asinou 8 puntos, 4 rebotes e 6 asistencias. Xunto con Richard Hamilton converteuse no primeiro dúo de base-escolta que lideraban en anotación ao seu equipo durante cinco campañas consecutivas. Foi elixido no terceiro quinteto da NBA e en febreiro de 2007 foi elixido Xogador do Mes. En playoffs volvéronse a topar coas Finais de Conferencia, aínda que esta vez o verdugo foron Cleveland Cavaliers, que derrotaron a Detroit por 4-2. No verán participou coa Selección de baloncesto de Estados Unidos no Torneo das Américas 2007 en Las Vegas, onde se proclamaron campións sen perder ningún encontro.
Na tempada 2007-08 caeron por terceiro ano consecutivo nas Finais de Conferencia e de novo con idéntico resultado, 4-2, ante Boston Celtics. A fórmula de Detroit dera o seu máximo rendemento e parecía esgotada. Billups fixo 17 puntos, 2.7 rebotes, 6.8 asistencias e 1.29 roubos. Disputou o All-Star por terceiro ano consecutivo. O 13 de novembro de 2007 alcanzou os 10.000 puntos ante Portland Trail Blazers. Durante a súa etapa nos Pistons acabou como o 2º en triplos anotados tras Joe Dumars e o 4º en asistencias tras Isiah Thomas, Dumars e Dave Bing. É un dos dous xogadores da historia da NBA (xunto a Reggie Miller) en anotar 1.000 triplos en tempada regular e 200 en playoffs.
Denver Nuggets
O 3 de novembro de 2008 foi traspasado a Denver Nuggets xunto con Antonio McDyess e Cheikh Samb a cambio de Allen Iverson. No seu retorno a Denver, Billups volveu mostrar o nivel dos seus mellores anos en Detroit e asinou unha das súas campañas máis prolíficas en anotación. A boa marcha que imprimiu aos Nuggets valeulle para estar presente no seu cuarto e quintos All-Star.
Homeopatía
200px|miniatura|[[Samuel Hahnemann|Hahnemann, o fundador da homeopatía]] A homeopatía é un sistema pseudocientífico   de medicina alternativa. Foi concibida en 1796 polo médico alemán Samuel Hahnemann. Os seus practicantes, chamados homeópatas, cren que unha substancia que causa síntomas iguais aos dunha enfermidade en persoas sas pode curar síntomas similares en persoas doentes; esta doutrina, nunca demostrada de modo xeral, denomínase similia similibus curentur, ou "o similar cura o similar". As preparacións homeopáticas denomínanse remedios e elabóranse utilizando as dilucións homeopáticas. Neste proceso, a substancia seleccionada é diluída repetidamente ata que a miúdo o produto final é quimicamente indistinguible do disolvente. Con moitas desas grandes dilucións non se pode esperar que quede nin unha soa molécula da substancia orixinal no produto final. Entre cada dilución os homeópatas poden golpear ou sacudir o produto, afirmando que o disolvente lembra a substancia orixinal despois da súa eliminación (ver memoria da auga). Os practicantes desta medicina afirman que ditas preparacións, tomadas por vía oral, poden tratar ou curar doenzas.
Todos os coñecementos científicos relevantes sobre física, química, bioquímica e bioloxía   adquiridos desde polo menos a metade do século XIX contradín a homeopatía. Os remedios homeopáticos son bioquimicamente inertes e non teñen efecto sobre ningunha enfermidade coñecida. A teoría da enfermidade de Hahnemann, construída sobre principios que el denominaba miasmas, é inconsistente coa identificación en tempos posteriores dos virus e bacterias como frecuente causa das enfermidades. Os ensaios clínicos realizados demostraron de forma xeral que as preparacións homeopáticas non teñen ningún efecto obxectivo. A inverosimilitude fundamental da homeopatía, así como a súa falta de efectividade demostrada fixo que fose considerada dentro das comunidades médica e científica como un curandeirismo e fraude.
Na década de 1970, a homeopatía regresou de forma significativa, e as vendas de produtos homeopáticos multiplicáronse por 10. Esta tendencia correspóndese co movemento da Nova Era, e pode en parte deberse a unha preferencia ás veces pouco crítica polos produtos "naturais", e tamén ao longo tempo de consulta cos pacientes que realizan os médicos homeopáticos, que psicoloxicamente fan sentirse ao paciente mellor atendido e máis escoitado.
No século XXI realizáronse unha serie de metaanálises que indicaban que as afirmacións da homeopatía carecen de xustificación científica. Como resultado, corpos e institucións nacionais e internacionais recomendaron a retirada de financiamento gobernamental para a homeopatía no campo sanitario. Os corpos nacionais de Australia, Reino Unido, Suíza e Francia, e o Consello Asesor Científico das Academias Europeas e a Academia de Ciencias de Rusia chegaron á conclusión de que a homeopatía non é efectiva e fixeron recomendacións en contra de que esta práctica recibise ningún financiacmento público futuro. O Servizo Nacional de Saúde de Inglaterra xa non proporciona financiamento para os remedios homeopáticos e pediu ao Departamento e Saúde e Seguridade Social que engada os remedios homeopáticos á lista de medicinas de prescrición prohibida. Francia modificou e retirou o seu anterior financiamento en 2021, mentres que en España anunciáronse iniciativas para prohibir a homeopatía e outras pseudoterapias nos centros de saúde.
Historia
A homeopatía, a medicina alternativa establecida por máis longo tempo que apareceu en Europa, foi creada en 1796 por Samuel Hahnemann. Hahnemann rexeitaba a corrente maioritaria que había na medicina do final do século XVIII como irracional e desaconsellable porque era moi pouco efectiva e a miúdo daniña. Avogaba polo uso dunha soa droga a doses moi baixas e promocionaba unha visión vitalista inmaterial para explicar o funcionamento dos seres vivos. O termo homeopatía foi acuñado polo propio Hahnemann e apareceu impreso por primeira vez en 1807. Tamén foi el quen acuñou a expresión "medicina alopática", que era utilizada pexorativamente para referirse á medicina tradicional de Occidente.
Concepto
miniatura|[[Monumento a Samuel Hahnemann, Washington, D.C., coa inscrición Similia Similibus Curentur – "o similar cura o similar"]] Hahnemann concibíu os fundamentos da homeopatía cando traducía ao alemán un tratado de Medicina do médico e químico escocés William Cullen. Como era escéptico sobre a doutrina de Cullen de que a planta Cinchona officinalis (a quina produtora de quinina) curaba a malaria porque era amarga, Hahnemann inxeriu algo de codia desa planta especificamente para investigar o que ocorrería. Causoulle febre, calafríos e dores articulares: síntomas similares aos da propia malaria. Por esta razón, Hahnemann empezou a crer que todas as drogas que eran efectivas producían síntomas en individuos sans similares aos das doenzas coas que se trataban, de acordo coa "lei dos similares" que fora proposta por algúns médicos antigos. Disto derivou o nome "homeopatía", que vén do grego ὅμοιος hómoios, 'similar' e πάθος páthos, 'sufrimento'.
A lei dos similares é unha doutrina chamada similia similibus curentur ou "o similar cura o similar". A lei de Hahnemann dos similares non foi probada e non deriva do uso do método científico. Un informe dos efectos de comer codia de quina feito por Oliver Wendell Holmes, publicada en 1861, non conseguiu reproducir os síntomas dos que informaba Hahnemann. Os traballos científicos subseguintes mostratron que a quina cura a malaria debido a que contén quinina, a cal mata o parasito Plasmodium falciparum, causante da doenza; o mecanismo de acción non está relacionado coas ideas de Hahnemann.
Comprobacións
Hahnemann empezou a testar que efectos producían diversas substancias nos seres humanos, un procedemento que máis tarde se chamaría "comprobación hiomeopática". Estes tests tiñan que facerse en suxeitos para comprobar os efectos de inxerir substancias e rexistrar todos os síntomas e tamén as condicións secundarias nas que aparecían. Publicou unha colección destas comprobacións en 1805 e unha segunda colección de 65 preparacións apareceu no seu libro, Materia Medica Pura (1810).
Luisiana (Nova Francia)
325px|dereita|miniatura|Vista (marcado en verde) do Territorio de Luisiana, en [[1803.]] Luisiana (en francés: La Louisiane) foi o nome dun distrito administrativo de Nova Francia. Baixo o control francés do século XVII ao século XVIII, a área denominóuse así en honra a Luís XIV de Francia polo explorador francés Cavelier de La Salle. Orixinalmente cubría un extenso territorio que incluíu a maior parte da conca hidrográfica do Río Mississippi e estendíase desde os Grandes Lagos ao Golfo de México e das Montañas Apalaches ás Montañas Rochosas. Luisiana foi dividida en dúas rexións, coñecidas como Alta Luisiana, que empezaba ao norte do Río Arcansas, e Baixa Luisiana. O actual estado norteamericano de Luisiana denomínase así por esta rexión histórica, aínda que ocupe só unha pequena porción do territorio ocupado polos franceses.
Homeopatía
Miasmas e enfermidades
No Órganon, Hahnemann introduciu o concepto de "miasmas" como os "principios infecciosos" que eran subxacentes nas enfermidades crónicas e un(s) "desarranxo(s) mórbido(s) peculiar(es) da forza vital". Hahnemann asociou cada miasma cunha doenza específica e así a exposición inicial aos miasmas causa os síntomas locais, como nas enfermidades da pel ou as venéreas. Afirmaba que se estes síntomas se suprimían pola medicación, a causa faríase máis profunda e empezaría a manifestarse como enfermidade dos órganos internos. A homeopatía sostén que tratar as enfermidades directamente aliviando os seus síntomas, como ás veces fai a medicina convencional, non é eficaz porque todas as "doenzas poden xeralmente ser rastreadas ata algunha tendencia latente, arraigada, subxacente crónica ou herdada". Os miasmas subxacentes imputados aínda permanecerán e as doenzas moi arraigadas só poden corrixirse eliminando o trastorno máis profundo da forza vital. As hipóteses sobre os miasmas presentaban orixinalmente só tres síntomas locais: psora (o proído), sífilis (enfermidade venérea) ou sycosis (verrugas). Delas a máis importante era a psora, descrita como relacionada con calquera doenza que produce proído na pel e considerábase que era a base para o desenvolvemento doutras doenzas. Hahnemann cría que era a causa de enfermidades como a epilepsia, cancro, ictericia, xordeira e as cataratas. Desde os tempos de Hahnemann, propuxéronse outros miasmas, algúns das cales asociáronse a enfermidades previamente atribuídas á psora, como os miasmas da tuberculose e o cancro.
A teoría dos miasmas de Hahnemann segue sendo discutida e controvertida entre os homeópatas incluso nos tempos modernos. A teoría dos miasmas foi criticada por ser unha explicación desenvolvida para protexer o sistema da homeopatía cando se enfrontaba a fallos no tratamento, e por ser inadecuada para abranguer os centenares de tipos de enfermidades que existen, así como por fracasar á hora de explicar as predisposicións a enfermidades, como os factores xenéticos e ambientais e a historia médica específica de cada paciente.
Luisiana (Nova Francia)
Luisiana non se desenvolveu moito debido a unha falta de recursos humanos e financeiros. A derrota francesa na Guerra dos Sete Anos terminou co Tratado de París que forzaba a Francia a ceder a parte oriental do territorio aos ingleses, e a parte occidental a España como compensación pola perda de Florida. Francia recobrou a soberanía do territorio occidental no Tratado secreto de San Ildefonso de 1800. Con todo, Napoleón Bonaparte decidiu vender o territorio aos Estados Unidos en 1803, terminando a presenza de Francia en Luisiana.
Parte desta posesión foi cedida posteriormente a Gran Bretaña no Tratado de 1818. Esta sección está situada encima do paralelo 49 nunha porción do que son na actualidade as provincias canadenses de Alberta e Saskatchewan.
Homeopatía
O século XIX: aumento da popularidade e primeiras críticas
Como a práctica médica daquel tempo baseábase en tratamentos que a miúdo eran ineficaces e daniños, os pacientes dos homeópatas con frecuencia tiñan mellores resultados que os que eran tratados polos médicos convencionais. Aínda que non son efectivas, as preparacións homeopáticas raramente son prexudiciais, así que os que as usaban tiñan unha menor probabilidade de sufrir un dano polo tratamento que se supón que os tiña que axudar. O éxito relativo da homeopatía no século XIX puido ter conducido ao abandono de tratamentos ineficaces e nocivos como a sangría e as purgas e empezouse a substituílos por outros mais efectivos da medicina baseada na ciencia. Unha razón para o aumento de popularidade da homeopatía foi o seu aparente éxito ao tratar os pacientes que padecían enfermidades infecciosas epidémicas. Durante as epidemias do século XIX de enfermidades como o cólera, as taxas de mortalidade nos hospitais homeopáticos adoitaban ser menores que nos hospitais convencionais, onde os tratamentos usados naquela época adoitaban ser daniños e facían pouco ou nada por combater as enfermidades.
Incluso durante este aumento de popularidade, a homeopatía era criticada polos científicos e doutores. Sir John Forbes, médico da raíña Vitoria do Reino Unido, dixo en 1843 que as doses extremadamente pequenas usadas pola homeopatía eran habitualmente ridiculizadas como inútiles e consideradas como unha "ultraxe á razón humana". James Young Simpson dixo en 1853 sobre estas drogas altamente diluídas: "De ningún veleno, por forte ou poderoso que sexa, a milmillonésima ou dezmilmillonésima del afectaría nin no menor grao a un home ou danaría unha mosca". O médico americano do século XIX e autor Oliver Wendell Holmes foi tamén un crítico franco da homeopatía e publicou un ensaio en 1842 titulado Homœopathy and Its Kindred Delusions (Homeopatía e os seus enganos similares). Os membros da Sociedade Homeopatica Francesa salientaron en 1867 que algúns homeópatas destacados de Europa non só estaban abandonando a práctica de administrar doses infinitesimais senón que ademais xa non as defendían. A última escola dos Estados Unidos que ensinaba exclusivamente homeopatía pechou en 1920.
Luisiana (Nova Francia)
Natureza e xeografía
No século XVIII, Luisiana incluíu a maior parte do que agora é o Medio Oeste dos Estados Unidos. Demarcar o territorio exacto é difícil posto que non tiña fronteiras formais, definidas no sentido moderno; as únicas áreas fortificadas con algún centro importante de poboación eran o Val de Mississippi e a rexión dos Grandes Lagos, coas outras áreas dominadas por tribos indíxenas. Falando en xeral, Luisiana lindaba cos Grandes Lagos, en particular co Lago Michigan e o Lago Erie polo norte. No leste, a colonia francesa estaba separada polas Montañas Apalaches das Trece Colonias británicas. A rexión das Montañas Rochosas marcaban a extensión occidental da reclamación francesa. A fronteira do sur de Luisiana estaba formada polo Golfo de México, que serviu como o porto para a colonia.
Homeopatía
Rexurdimento no século XX
Segundo os académicos Paul U. Unschuld e Edzard Ernst, o réxime nazi alemán gustaba da homeopatía e gastou grandes sumas de diñeiro en investigar os seus mecanismos, pero sen obter un resultado positivo. Unschuld tamén declarou que a homeopatía posteriormente nunca conseguiría enraizar nos Estados Unidos, pero que permaneceu instalada máis profundamente no pensamento europeo. Nos Estados Unidos, a Lei Federal de Alimentos, Medicinas e Cosmeticos de 1938 (promovida por Royal Copeland, un senador dos Estados Unidos polo estado de Nova York e médico homeópata) recoñecía as preparacións homeopáticas como medicinas. Na década de 1950, só había 75 médicos que fosen exclusivamente homeopáticos en todos os Estados Unidos. De metade ao final da década de 1970, a homeopatía experimentou un significativo florecemento e as vendas das compañías homeopáticas multiplicáronse por 10.
Algúns homeópatas atribúen este rexurdimento ao homeópata grego George Vithoulkas, que realizou unha "gran cantidade de investigacións para poñer ao día os escenarios e refinar as teorías e práctica da homeopatía" na década de 1970, pero Ernst e Simon Singh consideran que estivo ligado ao auxe do movemento da Nova Era. Bruce Hood argumentou que o incremento da popularidade da homeopatía en tempos recentes pode deberse ao tempo relativamente longo que os homeópatas dedican ás consultas cos pacientes, e a unha preferencia polos produtos "naturais", que a xente pensa son a base das preparacións homeopáticas.
Contra o final do século a oposición á homeopatía empezou a incrementarse de novo, e William T. Jarvis, o presidente do Consello Nacional contra a Fraude na Saúde, dixo que "a homeopatía é unha fraude perpetrada ao público coa bendición do goberno, grazas ao abuso político do senador Royal S. Copeland."
Luisiana (Nova Francia)
Natureza e xeografía
A colonia era sobre todo chaira, o que axudou ao movemento europeo polo territorio. A súa elevación media é de menos de 1.000 metros. O territorio faise máis montañoso cara ao oeste, coa notable excepción das Montañas Ozark, que están localizadas no medio-sur.
Homeopatía
Século XXI
Desde o inicio do século XXI, unha serie de metaanálises mostraron que as afirmacións terapéuticas da homeopatía carecen de xustificación científica. Isto levou a unha diminución ou suspensión do financiamento por moitos gobernos. Nun informe de 2010, o Comité de Ciencia e Tecnoloxía da Cámara dos Comúns do Reino Unido recomendou que a homeopatía non recibise fondos do Servizo Nacional de Saúde (NHS, National Health Service) debido á súa falta de credibilidade científica. O financiamento do NHS da homeopatía cesou en 2017. Tamén lle pediron ao Departamento de Saúde do Reino Unido que engadise os remedios homeopáticos á lista de produtos de prescrición prohibida no Sistema Nacional de Saúde.
Ubaldo González González
Ubaldo González González, nado en Entrimo, foi un político galego.
Homeopatía
Século XXI
En 2015, o Consello de Investigación Médica e Sanidade Nacional de Australia atopou que "non hai ningunha condición de saúde para a cal haxa probas fiables de que a homeopatía é eficaz". O goberno federal acabou aceptando só tres das 45 recomendacións feitas pola revisión de 2018 da Remuneración e Regulación de Farmacia. Ese mesmo ano a FDA (Food and Drug Administration, Administración de Alimentos e Medicinas) estadounidense fixo un comentario público de solicitude de audiencia sobre a regulación das drogas homeopáticas. En 2017 a FDA anunciou que reforzaría a regulación de produtos homeopáticos.
Luisiana (Nova Francia)
Baixa Luisiana
A parte inferior de Luisiana (francés: Basse-Louisiane), ten un clima tépedo que está marcado por furacáns nas rexións ao longo da costa do Golfo de México que xeralmente ocorren entre finais de verán e principios de outono. As xeadas de inverno son escasas nesta rexión, permitindo o cultivo de arroz, tabaco, e anil. A paisaxe deste área está caracterizado polos seus moitos pantanos, con pantanos grandes no Delta do Río Mississippi e pantanos de acompañamento, que comezaron cando os regatos e as correntes separáronse do Mississippi para formar canles longas, lentos, formando unha rede navegable de miles de quilómetros de auga.
Ubaldo González González
Traxectoria
Durante a II República foi alcalde de Entrimo. En novembro de 1934 foi suspendido do cargo e multado con 1000 pesetas por asistir a unha comida na honra a un detido. Co triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi reposto no cargo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu á aldea de Ribeiro na freguesía de Castro Laboreiro cunha ducia de seguidores, entre eles o seu irmán Ricardo, para eludir a orde de detención que por negarse á recoñecer á autoridade militar cando lle foi comunicado o bando de declaración do estado de guerra. Ao pouco tempo marchou para Francia. Foi xulgado en Ourense por desobediencia e declarado en rebeldía.
Homeopatía
Século XXI
O CFI (Center for Inquiry, Centro de Investigacións) americano, unha institución sen ánimo de lucro, presentou unha demanda xudicial en 2018 contra a empresa CVS Pharmacy por fraude ao consumidor pola súa venda de medicinas homeopáticas. Sostiñan que CVS estaba vendendo produtos homeopáticos baseándose en que eran máis fáciles de obter que as medicinas estándar. En 2019, o CFI puxo unha demanda similar contra Walmart por "cometer unha fraude a grande escala ao consmidor e poñer en perigo a saúde dos seus clientes pola súa venda e comercialización de medicinas homeopáticas". Tamén realizaron unha enquisa na cal atoparon que os consumidaores se sentían estafados cando eran informados da falta de evidencia dos remedios homeopáticos, como os vendidos por Walmart e CVS.
En 2021, o ministro de sanidade francés reduciu progesivamente as devolucións de pagos da seguridade social para os remedios homeopáticos. Francia levaba tendo desde había longo tempo unha crenza máis forte nas virtudes das medicinas homeopáticas que moitos outros países, e o maior fabricante mundial de drogas de medicinas alternativas, a empresa Boiron, está localizada en Francia. España anunciou tamén iniciativas para prohibir a homeopatía e outras pseudoterapias nos centros de saúde. En 2016, a Universidade de Barcelona cancelou o seu máster en homeopatía citando a súa "falta de base científica", seguindo o consello do Ministerio de Sanidade español. Pouco despois a Universidade de Valencia anunciou a eliminación do seu máster en homeopatía.
Luisiana (Nova Francia)
Alta Luisiana
A parte superior de Luisiana (francés: Haute-Louisiane), consiste sobre todo en chairas grandes, fértiles. O clima é quente durante o verán, e baixo a influencia da corrente de aire polar no inverno. No século XVII, grandes partes da área estaban cubertas de bosques, que eran útiles para resgardar a animais valiosos para o comercio de pel. Os bosques foron no seu maior parte tallados nos 150 anos seguintes.
Homeopatía
Preparacións homeopáticas e tratamentos
miniatura|Repertorio homeopático de [[James Tyler Kent]]
As preparacións homeopáticas denomínase "remedios homeopáticos". Os homeópatas utilizan dous tipos de referencias á hora de prescribir: materia medica e repertorios. Unha materia médica homeopática é unha colección de "descricións de drogas", organizadas alfabeticamente. Un repertorio homeopático é unha versión de referencia rápida da materia médica que ten un índice cos síntomas xunto cos remedios asociados con cada un. En ambos os casos os diferentes compiladores poden discutir determinadas inclusións nas referencias. A primeira materia medica homeopática sintomática foi elaborada por Hahnemann. O primeiro repertorio homeopático foi o Symptomenkodex de Georg Jahr, publicado en alemán en 1835, e despois traducido a outros idiomas. A primeira versión estaba menos enfocada ás clases de enfermidades e foi o antecedente de traballos posteriores como os de James Tyler Kent. Por exemplo, en inglés publicáronse uns 118 repertorios, e o de Kent é un dos máis usados.
Consultas
Os homeópatas xeralmente empezan o seu labor cunha consulta ao paciente, que pode ser unha cita de 10 a 15 minutos ou durar unha hora, na cal o paciente describe a súa historia médica. O paciente describe as "modalidades", ou se os seus síntomas cambian dependendo do tempo climatolóxico ou outros factores externos. O practicante da homeopatía tamén solicita información sobre o estado de ánimo, cousas que lle gustan ou desgustan, estado físico, mental e emocional, circunstancias da vida e calquera doenza física ou emocional. Esta información (tamén chamada a "descrición de síntomas") emparéllase coa "descrición de drogas" na materia médica ou repertorio e é utilizada para determinar o remedio homeopático máis apropiado que se debe aplicar. Na homeopatía clásica, o homeópata intenta buscar a correspondencia dunha soa preparación coa totalidade de síntomas (o simlilum), mentres que a "homeopatía clínica" utiliza combinacións de preparacións baseadas nos síntomas da enfermidade.
Preparacións
miniatura|esquerda|upright|[[Oscillococcinum, un remedio homeopático en forma de pílulas]] A homeopatía utiliza para realizar as súas preparacións substancias de orixe animal, vexetal e mineral, xeralmente denominándoas cos seus nomes en latín. Exemplos son: arsenicum album (óxido de arsénico), natrum muriaticum (cloruro de sodio ou sal común de mesa), Lachesis muta (o veleno da serpe de dita especie), opium (opio) e thyroidinum (hormona tiroide). Os homeópatas din que isto asegura unha maior exactitude, e non utilizan os nomes químicos da IUPAC pensados para ser inequívocos. Nalgúns países, como nos Estados Unidos o nome común debe figurar nas preparacións, pero tamén pode estar ademais o nome en latín. As pílulas homeopaticas están feitas de substancias inertes (a miúdo azucres, xeralmente lactosa), sobre as cales se verte unha porción da preparación homeopática e déixase que se evapore.
A isopatía é unha terapia derivada da homeopatía na cal as preparacións proceden de produtos orixinados en enfermidades ou patolóxicos, como descargas fecais, urinarias, respiratorias, sangue ou tecidos. Denomínanse "nosodes" (do grego nosos, 'doenza') e as preparacións feitas a partir de espécimes en estado "saudable" denomínanse "sarcodes". Moitas das denominadas en terminoloxía homeopática "vacinas homeopáticas" son unha forma de isopatía. A tautopatía é unha forma de isopatía onde as preparacións están compostas de medicinas ou vacinas que unha persoa tomou no pasado, na crenza de que isto pode reverter os supostos danos persistentes causados polo seu uso inicial. Non hai evidencias científicas convincentes de que a isopatía sexa un método efectivo de tratamento.
Algúns homeópatas modernos usan preparacións que eles denominan "imponderables" porque non se orixinan a partir dunha substancia senón dalgún outro fenómeno que se presupón que foi "capturado" polo alcohol ou lactosa (nas seguintes dúas referencias pode consultarse máis información). Exemplos son os raios X e a luz solar. Outra derivación ou póla da homeopatía é a electrohomeopatía, na cal se supón que se extrae das plantas unha hipotética "bioenerxía" de valor terapéutico. A electrohomeopatía foi popular no século XIX e é totalmente pseudocientífica. En 2012, o Tribunal Superior de Allahabad en Uttar Pradesh, India, ditou un fallo no que se declaraba que a electrohomeopatía era curandeirismo e xa non se recoñecía como un sistema de medicina.
Outras prácticas minoritarias inclúen preparacións en papel, nas que a substancia e a dilución son vertidas en cachos de papel e despois colgadas cun alfinete na roupa dos pacientes ou situadas baixo os vasos de auga que se lle dan aos pacientes. A radiónica, o uso de radiación electromagnética como as ondas de radio, pode ser tamén utilizada para elaborar preparacións. Tales prácticas foron fortemente criticadas mesmo polos homeópatas clásicos por consideralas sen fundamento, especulativas e estar lindando coa maxia e a superstición. As preparacións de flores prodúcense poñendo flores en auga e expoñéndoas á luz solar. As máis famosas delas son os remedios de flores de Bach, que foron desenvolvidos por Edward Bach.
Dilucións
miniatura|Frasco de remedio homeopático etiquetado como "Arnica D6", é dicir, [[Arnica montana D6, o que quere dicir que a dilución nominal é dunha parte por millón (10-6).]] Hahnemann afirmaba que as doses non diluídas de medicamentos causaban reaccións, ás veces perigosas e así as preparacións debían ter a dose máis pequena posible. Unha solución que é máis diluída dise en homeopatía que ten unha maior "potencia" e, por tanto, considérase que vai ter unha acción máis forte e profunda. O método xeral de dilución homeopática é a dilución en serie, na cal ao solvente se lle engade unha parte da mestura previa, pero tamén se pode usar o método "korsakoviano". No método korsakoviano, o recipiente no cal se fabrican as preparacións é baleirado, rechéase co solvente, co volume de fluído que queda adherido ás paredes do recipiente estimado suficiente para o novo lote. O método korsakoviano ás veces desígnase cunha letra K na etiqueta da preparación homeopática. Outro método é a fluxión, na cal se dilúe a substancia facendo pasar continuamente auga a través do vial. Os sólidos insolubles como o granito, diamante e platino, dilúense triturándoos xunto con lactosa.
En homeopatía utilízanse regularmente tres tipos de escalas de dilución logarítmicas. Hahnemann creou a escala "centesimal" ou "escala C" (ou CH), diluíndo a substancia nun factor de 100 en cada etapa. Existe tamén a escala de dilución decimal (notada con "X" ou "D") na cal a preparación se dilúe nun factor de 10 en cada etapa. A escala centesimal foi a preferida por Hahnemann durante a maior parte da súa vida, aínda que nos últimos dez anos da súa vida Hahnemann desenvolveu a escala quintamilesimal (Q) que diluía a droga ata 1 parte en 50 000. Unha dilución 2C contén unha parte da substancia orixinal en 10 000 partes da solución. Unha dilución 6C orixina que a substancia orixinal quede diluída nun factor de 100−6 (unha parte nun billón). O produto final das preparacións adoita quedar tan diluído que é indistinguible do disolvente (auga pura, azucre ou alcohol). A maior dilución na que razoablemente é probable esperar que quede polo menos unha soa molécula da substancia orixinal é de aproximadamente 12C.
Hahnemann avogaba por dilucións de 1 parte en 1060 ou 30C. Hahnemann utilizaba regularmente dilucións de ata 300C pero opinaba que "debe haber un límite na materia". Para contrarrestar a redución de potencia a altas dilucións elaborou a idea de que era necesario darlle á preparación sacudidas vigorosas (sucusión) golpeando sobre unha superficie elástica. Os homeópatas non se poñen de acordo sobre o número e forza dos golpes que hai que dar e non hai ningún xeito de comprobar os resultados que se afirma que teñen estas sacudidas. Esta elaboración das preparacións por dilucións repetidas e sacudidas denomínana "potenciación" e "dinamización".
Os críticos da homeopatía xeralmente salientan o absurdas que son as dilucións utilizadas en homeopatía utilizando analoxías. Un exemplo matematicamente correcto é que unha solución 12C é equivalente a botar "unhas areíñas de sal no océano do Atlántico norte e sur". Máis concretamente, unha solución 12C de cloruro de sodio (é dicir, sal, chamada en homeopatía natrum muriaticum) equivale a disolver 0,77 g de sal nun volme de auga do tamaño do océano Atlántico, xa que o volme do Atlántico e os seus mares adxacentes é de 3,55×108 km3 ou 3,55×1020 L. Un terzo dunha pinga dalgunha substancia orixinal diluída en toda a auga da Terra produciría unha preparación cunha concentración de aproximadamente 13C. Unha disolución 200C de fígado de pato, comercializada co nome Oscillococcinum e prescrita frecuentemente en homeopatía contra a gripe, necesitaría o equivalente a 10320 universos de moléculas para poder conter unha soa molécula orixinal na preparación final. Isto tendo en conta que o Universo visible contén en total uns 1080 átomos e que unha disolución dunha soa molécula en todo o Universo sería de arredor de 40C. As altas dilucións usadas caracteristicamente na homeopatía e que son a base da homeopatía de Hahnemann adoitan considerarse o aspecto máis controvertido e inverosímil da homeopatía.
Comprobacións
Os homeópatas afirman que poden determinar as propiedades das súas preparacións seguindo un método que eles chaman "comprobación" (na literatura inglesa, proving). Tal como as realizaba Hahnemann, as comprobacións consisten en administrar varias preparacións a voluntarios con boa saúde. Despois obsérvase a evolución dos voluntarios a miúdo durante meses. Deben levar un detallado diario onde describan todos os síntomas en momentos específicos do día. Teñen prohibido consumir café, té, especies ou viño en toda a duración do experimento; xogaren ao xadrez tamén o teñen prohibido porque Hahnemann consideraba que era "demasiado excitante", pero permitíaselles beber cervexa e eran animados a facer exercicio moderado. Ao principio Hahnemann usaba doses non diluídas para as comprobacións, pero despois era partidario de facer as comprobacións con dilucións de 30C, e a maioría das comprobacións modernas lévanse a cabo con preparacións ultradiluídas.
Afírmase que estas comprobacións foron importantes no desenvolvemento do ensaio clínico médico, debido ao seu uso temperán de grupos de control simples, procedementos sistemáticos e cuantitativos e algunhas das primeiras aplicacións da estatística en medicina. Os extensos rexistros de autoexperimentación feitos por homeópatas demostraron ocasionalmente ser útiles no desenvolvemento dalgunhas medicinas modernas: Por exemplo, as evidencias de que a nitroglicerina podería ser útil para o tratamento da anxina de peito descubríronse examinando as comprobacións homeopáticas, aínda que, curiosamente, os homeópatas nunca a utilizaron para tratar esa doenza naquel momento. As primeiras comprobacións rexistradas publicounas Hahnemann na súa obra de 1796 Essay on a New Principle (Ensaio sobre un novo principio). A súa obra Fragmenta de Viribus (1805) contiña os resultados de 27 comprobacións e a súa Materia Medica Pura (1810) incluía 65. No libro de 1905 de James Tyler Kent Lectures on Homoeopathic Materia Medica (Conferencias sobre Materia médica homeopática), había 217 preparacións que foran sometidas a comprobacións e engádense continuamente novas sunbstancias nas versións contemporáneas.
Aínda que o proceso das comprobacións ten uns parecidos superficiais cos ensaios clínicos da medicina científica, é fundamentalmente diferente porque é subxectivo, non é un test de dobre cego e as comprobacións modernas é improbable que estean usando niveis farmacoloxicamente activos da substancia que se quere comprobar. Xa en 1842, Oliver Holmes fixo notar que as comprobacións eran enormemente vagas, e o presunto efecto non era repetible en diferentes suxeitos.
Evidencias e eficacia
Fóra da comunidade da medicina alternativa, os científicos desde hai longo tempo consideraron que a homeopatía é unha farsa ou unha pseudosciencia,  e a comunidade médica considéraa curandeirismo. Hai unha ausencia xeral de evidencias estatísticas sólidas da súa eficacia terapéutica, o cal é consistente coa falta total dun axente ou mecanismo farmacolóxico bioloxicamente verosímil. Os propoñentes argumentan que as medicinas homeopáticas deben funcionar por algún mecanismo biofísico aínda non definido. Ningunha preparación homeopática mostrou ter resultados diferentes aos do placebo.
Falta de evidencias científicas
A falta de evidencias científicas convincentes que apoien a súa eficacia e o seu uso de preparacións sen ingredientes activos levou a que se calificase a homeopatía como unha pseudociencia e curandeirismo,  ou, en palabras dunha revisión médica de 1998, unha  "terapia de placebo no mellor dos casos e curandeirismo no peor". A Academai de Ciencias d Rusia considea a homeopatía "unha 'pseudociencia' perigosa que non funciona" e "insta á xente a tratar a homeopatía á par da maxia' ". A Oficial Médica Xefa de Inglaterra, Dame Sally Davies, declarou que as preparacións homeopáticas son "lixo" e non serven máis que como placebos. En 2013, Mark Walport, o Conselleiro Científico Xefe do Goberno do Reino Unido que encabeza a Oficina Gobernamental para a Ciencia dixo que "a homeopatía é unha parvada, non é ciencia". O seu predecesor, John Beddington, tamén dixo que a homeopatia "non ten o fundamento dunha base científica" e é "basicamente ignorada" polo goberno.
Jack Killen, actuando como director do Centro Nacional para a Medicina Complementaria e Alternativa, dixo que a homeopatía "vai alén do coñecemento actual da química e a física". Engadiu: "Non hai, que eu coñeza, ningunha condición para a cal se probase que a homeopatía sexa un tratamento efectivo." Ben Goldacre di que os homeópatas que presentan incorrectamente as evidencias científicas a un público cientificamente analfabeto, "... illáronse eles mesmos da medicina académica, e a crítica atopouse con demasiada frecuencia coa evasión en vez de coa discusión". Os homeópatas a miúdo prefiren ignorar as metaanálises en favor de resultados aparentemente positivos seleccionados por conveniencia, tal como promover un estudo observacional particular (o cal Goldacre describe como "pouco máis que unha enquisa sobre a satisfacción dos clientes") como se fose máis informativa que unha serie de ensaios controlados aleatorizados. Outras veces son os homeópatas os que acusan aos seus críticos de non ter unha actitude científica ao non aceptar os estudos ao seu favor, xeralmente discutidos, feitos sobre grupos pequenos ou nun estado inicial ou que non se puideron replicar e moitas veces publicados en revistas de medicina alternativa ás veces pouco esixentes, mentres que descalifican as grandes metaanálises que están en contra súa ou mencionan os países onde a homeopatía non está prohibida ou que a usa moita xente como un argumento de validez.
Nun artigo titulado "Should We Maintain an Open Mind about Homeopathy?" (Deberiamos manter a mente aberta sobre a homeopatía?) publicado no American Journal of Medicine, Michael Baum e Edzard Ernst (escribindo a outros médicos) escribiron que a "homeopatía está entre os peores exemplos de medicina baseada na fe... Estes axiomas [da homeopatía] non só non se ateñen aos feitos científicos senón que directamente se opoñen a eles. Se a homeopatía é corecta, gran parte da física, química e farmacoloxía debe ser incorecta...".