cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
¡¡Revolución!!
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Sociedad Obrera de Cultura de Pontevedra y portavoz del proletariado organizado, apareceu o 7 de novembro de 1931. Periódico semanal que aparecía os sábados editado polo Centro Obrero de Pontevedra. Na Sociedad Obrera de Cultura coexistían socialistas, comunistas e libertarios, pero dende decembro o periódico só reflicte as posicións comunistas. Nun comezo foron redactores os anarcosindicalistas Desiderio Comesaña Prado e Francisco Iturralde Cabeza de Vaca, pero a partir do número 4 xa so colaboran militantes obreiros e agrarios do PCE como Manuel García Filgueira, Domingo Costas Baamonde e Manuel Gama Casalderrey. Contiña abundante información sindical.
As Pontigas, Régoa, Cedeira
As Pontigas é un lugar da parroquia de Régoa no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 43 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 24 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 54 habitantes.
Keko Vilariño
Alberto Vilariño Sobrado, nado na Pobra de San Xiao (Láncara) o 20 de abril de 1996, é un futbolista galego, máis coñecido como Keko Vilariño, formado na canteira do Club Deportivo Lugo. Xoga de centrocampista. É irmán do tamén futbolista Jacobo Vilariño Sobrado.
Traxectoria
Nado na Pobra de San Xiao, Láncara, foi formado nas categorías inferiores do Club Deportivo Lugo. Debuta co primeiro equipo o 16 de outubro de 2013, saíndo como titular na derrota do club galego por 1-0 ante o Recreativo de Huelva nun encontro de Copa do Rei no Nuevo Colombino. O 18 de xullo de 2014 Keko asina polo Levante UD, sendo inicialmente asignado ao equipo xuvenil. Porén, o 1 de setembro do ano seguinte rescinde o seu contrato e regresa ao Lugo cun contrato por cinco temporadas. O 27 de xaneiro de 2016 foi cedido até final de temporada ao Somozas da Segunda División B.
Lino Novás Calvo
Lino Novás Calvo, nado en Pesegueiro (As Grañas do Sor, Mañón) o 24 de setembro de 1903 e finado en Nova York o 24 de marzo de 1983, foi un xornalista e escritor galego-cubano.
Traxectoria
Fillo natural de María Calvo Rego, foi recoñecido polo pai, Lorenzo Novás, en 1909. As dificultades económicas da familia fan que emigre en 1912 a Cuba, país no que residía un tío materno. Alí desempeñou unha gran variedade de oficios ao mesmo tempo que foi aumentando a súa formación. Estudou inglés nunha escola nocturna. En 1926 marchou a Nova York, cidade na que permanecería oito meses. As súas colaboracións literarias comezaron en 1927 na Revista de Avance, órgano da vangarda artística cubana. Tamén colaborou coa Revista de La Habana e coa Revista Social. Comezou a traballar na libraría Minerva.
En 1931 o semanario Orbe, enviouno como correspondente a Madrid. Antes visitou a súa aldea natal, desde onde enviou varias crónicas a Orbe en agosto de 1931. De Madrid enviou reportaxes sobre a vida cultural e social e colaborou en publicacións como Revista de Occidente, La Gaceta Literaria, El Sol e La Voz. Iniciouse no mundo da tradución e en 1933 publicou a súa primeira novela Pedro Blanco, el negrero. Nese ano cesou como correspondente de Orbe e dedicouse en exclusiva á tradución.
Co comezo da Guerra Civil situouse coa República e colaborou co semanario Ayuda, voceiro do Socorro Vermello Internacional. En 1940 retornou a Cuba dende Francia. En 1940 integrouse na redacción de Hoy, xornal vencellado ao Partido Socialista Popular. Despois colaborou coas revistas Ultra e Bohemia (da que foi xefe de información entre 1954 e 1960). En 1940 casou coa xornalista e poeta Herminia del Portal. Na Habana exerceu como xornalista e profesor de francés. Continuou o seu labor de tradutor, vertendo ao castelán a Hemingway, Huxley, Steinbeck, Lawrence ou Faulkner.
A mediados de 1960 solicitou asilo na embaixada de Colombia na Habana. Viaxou a Miami e máis tarde a Nova York. En 1967 foi nomeado profesor de Literatura Hispanoamericana na Universidade de Syracuse. En 1973 sufriu un ataque cerebral do cal se recuperou en parte, aínda que non puido seguir dedicándose á docencia.
Ifimedia
Ifimedia namorouse de Poseidón e para achegarse a el acudía á beira do mar para botarse auga do mar no colo, ata que conseguiu quedar embarazada. Tamén se di que foi Poseidón quen, mesturándose coas augas do río Enipeo, embarazouna.
Oto e Efialtes, chamados os Alóadas polo nome do home de Ifimedia, Aloeo, crecían de forma extraordinaria e, só con nove anos, intentaron asaltar o Olimpo colocando o monte Pelión sobre o monte Osa para chegar ata o ceo. Foron mortos por Apolo (segundo Hixino) ou ben acabaron matándose un ó outro ó ser enganados por Artemisa (segundo Pseudo-Apolodoro).
Tamén se di que intentaron violar a Artemisa sen que esta puidese defenderse ante a súa fortaleza. Entón Apolo puxo unha cerva entre ambos. Por atacar a Artemisa, foron castigados a permanecer atados eternamente cunhas serpes a unha columna, sobre a que está pousada unha curuxa.
Noutra tradición, racionalizada, Ifimedia e Páncratis estaban celebrando as festas do deus Dioniso e foron raptadas por dous piratas de Naxos que as levaron ata a illa. Os piratas rifaron por elas e, no enfrontamento, matáronse un ó outro. Entón, o rei de Naxos, Agasámeno, quedou con Páncratis e cedeu Ifimedia a un dos seus favoritos. Pero Aloeo, cando o soubo, mandou ós seus fillos Oto e Efialtes a rescatar a Ifimedia e á filla. Os xigantes atacaron a illa, expulsaron a Agasámeno, destruíron a cidade e reinaron sobre o país. Pero finalmente loitaron entre eles e matáronse.
Tales from the Punchbowl
Tales from the Punchbowl é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de funk metal Primus, publicado o 6 de xuño de 1995 a través dos selos Interscope Records e Prawn Song. Foi o último disco do grupo con Tim Alexander antes de que volvese a unir á banda sete anos despois, e novamente en setembro de 2013. Foi certificado ouro o 20 de xullo de 1995.
Fredrik Eklund
Fredrik Eklund, nado o 26 de abril de 1977 en Estocolmo, é un axente inmobiliario, empresario, actor pornográfico, escritor e personalidade da televisión sueco establecido en Nova York.
Traxectoria
Fillo do economista Kas Eklund e irmán do escritor Sigge Eklund, estudou na Escola de Economía de Estocolmo, traballou algún tempo no xornal financeiro Finanstidningen e en 1999 fundou a empresa Humany, dedicada ao desenvolvemento de software.
Eklund trasladouse a Nova York en 2002 e participou en filmes pornográficos gais baixo pseudónimo Tag Eriksson. En 2003 protagonizou The Hole, unha parodia cómica porno do filme The Ring co que logrou o premio GayVN á mellor escena en solitario' En 2005, publicou o libro autobiográfico Bananflugornas herre  sobre esa época.
Axente inmobiliario
Eklund entrou a formar parte da firma inmobiliaria J C DeNiro, onde no primeiro ano ao vender inmobles por valor de 50 millóns de dólares recibiu o nomeamento de vendedor revelación do ano polo Real Estate Board of New York. Foi director de operacións de Core Group Marketing e de Prudential Douglas Elliman, a maior empresa inmobiliaria da costa leste dos Estados Unidos. En febreiro de 2008, vendeu un apartamento para Cameron Diaz, en agosto de 2009 a John Legend e en xullo de 2010 a Daniel Craig. En 2009 fundou Eklund Stockholm New York, con oficinas en Estocolmo.
Telerrealidade
Desde 2010 apareceu como un dos protagonista do programa de telerrealidade Million Dollar Listing New York da canle Bravo,
La Tribuna (Calo)
La Tribuna foi un periódico editado en Calo (Teo) en 1934.
Pieter Brueghel o Vello
Pieter Brueghel "o Vello", nado en Breda entre 1525 e 1530 e finado en Bruxelas o 9 de setembro de 1569, foi un pintor flamengo, célebre polos seus cadros retratando paisaxes e escenas campestres.
Traxectoria
Pieter Brueghel, coñecido como Pieter Brueghel "o Vello" (para distinguilo de seu fillo máis vello), foi o primeiro dunha familia de pintores flamengos. Asinou como Brueghel ata 1559, despois de que os seus fillos retiraron o "h" do apelido.
Pieter Brueghel o Vello, considerado como un dos mellores pintores flamengos do século XVI é o membro mais importante da familia. Probabelmente naceu en Breda (Países Baixos). Foi admitido como mestre na Guilda de San Lucas con 26 anos, en 1551. Foi aprendiz de Coecke Van Aelst, artista de Antuerpen, escultor, arquitecto, deseñador de tapicerías e vitrais. Foi nesa altura que Brueghel viaxa a Italia, onde produce unha serie de pinturas, a maior parte das cales representan paisaxes. A súa primeira obra asinada e datada foi producida en Roma, no 1553.
En 1553 estableceuse en Antuerpen e dez anos despois mudouse para Bruxelas, de xeito permanente. Dez anos despois casou con Mayken, filla de Van Aelst, o seu antigo mestre.
Os seus cadros, que realzan o absurdo na vulgaridade, están no entanto plenos de animación e pequenos detalles, expondo as fraquezas e loucuras humanas. A súa fama creceu a través dos gravados publicados por Cock, mais a súa paixón pola figura humana tornouno o máis representativo pintor flamengo do século XVI.
Obra
miniatura|[[A torre de Babel (Brueghel)|A torre de Babel (1563).]] miniatura|[[O triunfo da Morte (1562)]] miniatura|A Colleita (1565). Existen aínda 45 pinturas sobreviventes que se dan por auténticas, e outras que se coñecen mais están perdidas. Unha terceira parte destas obras áchase no Kunsthistorisches Museum de Viena. Existe tamén un grande número de debuxos e gravados.
miniatura|Voda campesiña (1568)
Granollers
300px|miniatura|Igrexa de Sant Esteve Granollers é un municipio e cidade española, pertencente á provincia de Barcelona, en Cataluña. É a capital e localidade máis poboada da comarca do Vallès Oriental.
Granollers vive do comercio e das industrias, pero na parte sur do termo, a paraxe de Palou aínda conserva zonas agrícolas.
Lugares de interese
250px|miniatura|esquerda|A Porxada A Porxada, edificio renacentista que servía de lonxa de gran, é o edificio máis emblemático de Granollers. Terminouse de construír entre os anos 1586 e 1587 a partir dun proxecto que encargara o Consello da Vila ao mestre Bartomeu Brufalt. O edificio ten unhas dimensións de 24 metros de longo por 15,65 de ancho e está formado por 15 columnas de orde toscano que soportan un tellado de catro vertentes. foi restaurado en varias ocasións.
Na rúa do Corró atopamos o antigo hospital de San Domingo, agora sala Francesc Tarafa, un exemplo de arquitectura gótica restaurada.
Destacan tamén a igrexa de Sant Esteve e a casa do concello.
Festividades
A Festa Maior de Granollers empeza o último xoves do mes de agosto e celébrase ao longo dunha semana. Baséase na recuperación dunha antiga aposta feita na cidade no ano 1897, onde dous artesáns do ladrillo, os señores Rayo e o herdeiro de Maynou dividiron a cidade competindo para ver quen era capaz de facer máis ladrillos nunha hora. Esta anécdota converteuse, anos despois na Festa Maior Branca e Azul, onde os protagonistas son os cidadáns divididos en dous grupos: os blancs (brancos) e os blaus (azuis). Estas agrupacións organizan actividades e competicións para animar a festa de Granollers e despedir o verán. Actualmente, na festa maior de Granollers fanse varias probas de todo tipo: gastronómicas, competitivas e anecdóticas para que todos, grandes e pequenos, gocen dunha semana chea de aventuras.
Ribeira da Toeleira, Santa María de Neda, Neda
Ribeira da Toeleira é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 30 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 14 mulleres.
Raedwald de Anglia Oriental
Raedwald, finado en 624, fillo de Tyttla, foi rei dos Anglos do Leste desde o 600 até o ano da súa morte.
Traxectoria
Aproximadamente a partir do 616, converteuse no gobernante inglés máis poderoso ao sur do río Humber, colocando mediante a acción militar a unha persoa da súa confianza no trono de Northumbria. Foi o primeiro gobernante de Anglia Oriental en recibir unha educación cristiá e o bautismo (da misión de Canterbury), asegurando a súa pervivencia durante a apostasía de Essex e Kent. A finais do século IX, nas Crónicas Anglosaxoas aparece designado como Bretwalda.
Cronoloxía
A primeira e máis completa fonte de información sobre Raedwald é Beda na súa Historia ecclesiastica gentis anglorum, que sitúa o seu reinado entre a chegada a Kent da misión agostiña e o matrimonio e conversión de Edwin de Northumbria (625-26). Unha serie de anais pertencentes a posteriores compilacións rexistraron dúas veces a súa morte: no 599 e o 624. De todos os xeitos, é probábel que o anal que se refire ao ano 599 indicase a morte do seu pai Tyttla e a ascensión ao trono de Raedwald.
Contexto do reino de Raedwald
Durante a mocidade de Raedwald, as casas gobernantes noutros reinos consolidáronse. Aethelberht de Kent (que gobernou entre o 560 ao 616), casou con Berta, filla do gobernante franco Cariberto de París. Ceawlin de Wessex, o máis poderoso gobernante ao sur do Humber, rexeitou as incursións de Aethelberht de Kent até o 584 cando, tras pelexar contra os britanos, o seu poder minguou e subiu a autoridade do rei de Kent. En Mercia, a borrosa figura de Creoda, descendente de Icel, deu comezo ao poderío da súa familia.
Ao norte do Humber, os reinos de Deira (con capital en York), e Bernicia (con capital en Bamburgh), eran dirixidos por dinastías rivais. Aella de Deira estivo no trono até a súa morte no 588, deixando como herdeiros a unha filla, Acha, un fillo, Edwin, e posibelmente algún outro fillo. A dinastía berniciana, emparentada coa de Wessex, foi gañando superioridade. Por iso, Edwin pasou a súa mocidade na corte de Cadfan ap Iago de Gwynedd. O Rei de Bernicia, Aethelfrith, conseguiu, ao longo de varias guerras, consolidar o estado de Northumbria, conseguindo para si, preto do ano 604, o dominio de Deira.
A familia de Raedwald
Segundo Beda, Raedwald descende de Wuffa, o fundador epónimo da dinastía dos Wuffingas. Nado preto do 560 ou do 580, foi o irmán, probabelmente maior, de Eni. Na década de 590 casou cunha muller de costumes pagáns e altos valores morais cuxo nome se descoñece. Con ela tivo dous fillos, Raegenhere (o máis vello?) e Eorpwald. Ademais, Raedwald tivo outro fillo ou fillastro chamado Sigeberht.
Non se atopa o nome "Sigeberht" na dinastía Wuffinga, pero é moi común na dinastía dos Saxóns do Leste. Sledda de Essex, que gobernou desde preto do 587 ao 604, casou con Ricula, irmá de Aethelberht de Kent. Este apoiou a ascensión ao trono de Essex do seu sobriño Saeberht, fillo de Sledda. Ambos os reis, Aethelberht e Saeberht, converteríanse ao cristianismo pouco despois. Nos textos de Guillerme de Malmesbury suxírese que a muller de Raedwald puido estar casada nun principio con alguén desta familia e, por tanto, como se indica máis arriba, Saeberht sería fillastro de Raedwald. Saeberht, quen creceu educado por costumes pagáns, gañouse a inimizade de Raedwald e exiliouse ás Galias, probablemente para protexer a súa propia liñaxe.
Os comezos do reinado de Raedwald
Se esta suposición é correcta, o matrimonio de Raedwald introduciríao dentro da esfera de Kent e Essex, pero conservando a súa independencia. Nesta época, o feito máis importante foi a chegada de Agostiño de Canterbury, enviado polo Papa Gregorio Magno, e a conversión, a principios do século VII, de Aethelberht de Kent e de Saeberht de Essex, ademais do establecemento de bispados en Kent e Essex.
Raedwald recibiría o seu sacramento cristián en Kent, seguramente ante a invitación de Aethelberht. A data exacta desta iniciación descoñécese. Deste xeito, Raedwald aliñábase co sistema de autoridade de Aethelberht. Beda afirma que, mesmo durante a vida de Aethelberht, Raedwald afianzaba o liderado no sur de Inglaterra da súa nación dos Anglos do Leste.
En Anglia oriental, o seu conversión non foi aceptada nin pola súa familia, nin tampouco pola súa esposa. Ela e os seus mestres pagáns, persuadírono para que o seu compromiso cara á súa nova fe non fóra tan estrito. Por tanto, no seu templo existirían dous altares: un dedicado a Cristo, e outro para as deidades adoradas polos seus antepasados.
O exilio de Edwin
Aethelfrith, o construtor do reino de Northumbria, casou con Acha, filla de Aella de Deira, e perseguía ao seu cuñado Edwin, que nese momento se atopaba no exilio, para matalo, xa que era un rival directo como pretendente ao trono de Deira. Edwin atopábase baixo a protección de Cearl, gobernante de Mercia. Casou coa súa filla e tivo con ela dous fillos. O primo de Edwin, Hereric, exiliado no reino de Elmet, foi asasinado en dito lugar. Edwin, véndose en perigo, deambulou por varios reinos como fuxitivo, ata que atopou a protección de Raedwald en Anglia Oriental.
Raedwald recibiuno cos brazos abertos e prometeu protexelo, permitíndolle unha estancia agradábel no seu reino. Esta noticia chegou a oídos de Aethelfrith, quen ofreceu moito diñeiro a Raedwald para acabar coa vida de Edwin. O rei de Anglia Oriental rexeitou a oferta. Aethelfrith insistiu unha segunda e unha terceira vez, prometendo grandes cantidades de prata e ameazando coa guerra de non cumprirse os seus desexos.
A deliberación sobre a guerra
A Edwin ofrecéuselle a oportunidade de escapar, pero rexeitouna. Entón recibiu a visita dun descoñecido que coñecía os plans de Raedwald de ir á guerra. Un documento escrito en Whitby, afirma que este personaxe era Paulino de York. Ofreceulle a Edwin a esperanza, mediante o apoio de Raedwald, de que algún día chegaría a sentar nun trono.
A batalla do río Idle (616)
Rapidamente, Raedwald formou un grande exército e marchou ao norte para enfrontarse a Aethelfrith antes de que este lograse reunir todas as súas forzas. A influencia de Raedwald en Lindsey percíbese no feito de que se atopase con Aethelfrith xusto ao cruzar o río Trent, a fronteira oeste de Lindsey, na beira leste do río Idle, entre Gainsborough e Bawtry. Nesta batalla faleceron o propio Aethelfrith e o fillo de Raedwald, Raegenhere. Por conseguinte, Edwin sucedeu a Aethelfrith no trono de Northumbria e os fillos deste tiveron que partir ao exilio entre pictos e escotos.
Nun relato sobre a batalla realizado por Henrique de Huntingdon, afírmase que o exército de Raedwald estaba, como nunha lexión romana, formado por tres formacións, liderada cada unha por Raedwald, Raegenhere e Edwin. Xa que o exército de Nortumbria contaba con máis soldados experimentados, Aethelfrith decidiu atacar en formación aberta. Ao ver a Raegenhere, quizais pensando que se trataba de Edwin, atacaron a súa formación, matándoo. Un Raedwald furioso logrou romper as filas northumbrias e asasinar a Aethelfrith, ademais de inflixir un gran número de baixas ao exército do seu inimigo.
O Imperium de Raedwald
Aproximadamente na época desta batalla ou un pouco despois, Aerhelberht de Kent morría sendo sucedido polo seu fillo Eadbald, que non era cristián. Saeberht de Essex tamén morrera e o seu tres fillos repartíronse o reino baixo un goberno pagán, expulsando ao bispo Melito de Canterbury. A totalidade da misión de Canterbury trasladouse ás Galias para maior seguridade. Por conseguinte, o único altar real cristián neste período era o de Raedwald. Xa na época da morte deste, a misión en Kent estaba totalmente restablecida.
Beda recoñeceu a Raedwald como o sucesor do imperium de Ceawlin e Aethelberht de Kent. Tamén o chamou Rex Anglorum ou "Rei dos Anglos". Grazas á débeda que Edwin tiña con el, Raedwald converteuse nunha persoa con influencia no reino de Northumbria e, moi probabelmente, apoiou a Edwin no seu desexo de controlar Bernicia. A autoridade de Raedwald en Kent non foi conseguida posteriormente por Edwin. Este conseguiría o imperium tras a morte de Raedwald, cumprindo a súa promesa de se converter ao cristianismo e casándo coa irmá de Eadbald de Kent.
Gipeswic
Ao redor do primeiro cuarto do século VII, as zonas portuarias de Gipeswic (Ipswich) comezaron a converterse en importantes centros comerciais, recibindo importacións de cerámica e, probabelmente, outras mercadorías provenientes de Renania e da Galia merovinxia. É de supor que este importante desenvolvemento tivo lugar baixo supervisión real. Aínda que levou a Gipeswic uns cen anos o conseguir desenvolverse e conseguir o status de vila, os seus comezos como asentamento reflicten a importancia de Raedwald durante a súa supremacía.
Coa excepción dunha tumba na que se atoparon bastantes obxectos probabelmente pertencentes a un visitante de Renania, os obxectos extraídos das demais tumbas atopadas no seu cemiterio, incluíndo pequenos túmulos funerarios, non son particularmente ricos ou elaborados e carecen da forte caracterización dos obxectos de finais do século sexto achados no veciño cemiterio de Hadleigh Road.
Raedwald e Sutton Hoo
dereita|miniatura|223x223px|Casco do tipo spangenhelm achado en [[Sutton Hoo, similar aos usados na era de Vendel en Suecia. Sutton Hoo podería marcar o lugar de enterramento de Raedwald.]] Non se pode probar que o monumento funerario en forma de barco de Sutton Hoo fose en honra a Raedwald. Con todo, Raedwald é o candidato máis probábel, aínda que se suxiran outros.
As probas realizadas demostran que o personaxe que está alí enterrado, viviu na época de Raedwald. O equipamento corporal de cor dourada e granate, foi producido por un ourive cunha técnica igual ou mellor a calquera usada en Europa, e foi deseñado para proxectar unha imaxe de poder imperial. Os obxectos de prata achados na tumba son únicos para ese período en Europa e a inclusión de cuncas e culleres, que foron interpretados como agasallos bautismais, non entra en conflito coa historia da conversión de Raedwald.
O propio ritual funerario en forma de barco e as fortes conexións da armadura con obxectos similares da era de Vendel, suxiren conexións xenealóxicas do tipo que se describen no poema Beowulf. Beda relátanos como, tras pasar trinta anos desde o funeral, Sutton Hoo, e en especial Rendlesham, foi obxecto do patrocinio por parte de familiares herdeiros de Raedwald.
A interpretación do reino e da autoridade de Raedwald a través dos obxectos e do funeral, require dunha opinión persoal que non debe ser dada en absoluto. Aínda así, a ensamblaxe reflicte máis aló de toda dúbida a espectacular riqueza, os contactos e a cultura do personaxe de Anglia Oriental máis poderoso da súa época. Neste período e no contexto inglés non existe testemuño comparable.
Shikoku
Shikoku (四国, しこく, "catro provincias") é a máis pequena e menos poboada das catro illas principais (hondo) do Xapón. Ehime, Kagawa, Kochi e Tokushima son as catro prefecturas nas que se dividen os 18.298 km² da illa e na que viven 4.154.039 habitantes. Matsuyama é a cidade con maior poboación e o Monte Ishizuchi, con 1982 metros, é o punto máis elevado da illa.
O nome xaponés fai referencia ás antigas catro provincias de Shikoku (Awa, Iyo, Sanuki e Tosa).
esquerda|miniatura|300px|Illa de Shikoku dende o espazo
Carolina de Mónaco
Caroline Louise Marguerite Grimaldi, nada en Mónaco o 23 de xaneiro de 1957, é a filla máis vella dos príncipes Rainiero III e Grace de Mónaco. Está casada co Príncipe Ernsto Augusto de Hanover, herdeiro do desaparecido reino de Hanover.
Familia e primeiros anos
Cando era nena, Carolina pasou tempo na casa dos seus avós maternos, John B. Kelly, Sr. e Margaret Kelly (nada Major), en Filadelfia, Pensilvania. Ademais de visitar a familia da súa nai nos Estados Unidos, pasou o verán de 1971 no campamento Oneka, no Poconos, aos 14 anos. Mentres estaba alí, sen sabelo os seus pais, Carolina foi protexida polo servizo secreto dos Estados Unidos. A súa nai morreu o 14 de setembro de 1982.
Educación
A princesa recibiu o seu bacharelato francés en 1974 con honores. Tamén foi educada na St Mary's School Ascot. Carolina continuou os seus estudos na Universidade da Sorbona, onde se diplomou en filosofía e estudou psicoloxía e bioloxía. Fala francés, inglés, castelán, alemán e italiano.
Actividades
Despois da morte da súa nai en 1982, Carolina exerceu de facto como primeira dama de Mónaco ata que o seu irmán casou con Charlene Wittstock en 2011. Asiste regularmente a eventos sociais importantes en Mónaco relacionados coa familia principesca monegasca, como as celebracións do Día Nacional, o Rose Ball anual, o Cross Red Ball e o Gran Premio de Mónaco de Fórmula Un.
Debido ao seu compromiso coa filantropía e as artes, Caroline foi nomeada embaixadora de boa vontade da UNESCO o 2 de decembro de 2003. A UNICEF honrouna co Children's Champion Award o 20 de maio de 2006.
Vida persoal
138px|miniatura|Monograma real Carolina estivo relacionada romanticamente con varios homes coñecidos, como Mark Shand (irmán de Camila de Cornualla), Guillermo Vilas, Henri Giscard d'Estaing (fillo de Valéry Giscard d'Estaing) ou o cantante francés Philippe Lavil. Tralo seu primeiro divorcio estivo comprometida por un tempo breve con Robertino Rossellini, fillo de Roberto Rossellini e Ingrid Bergman e entre o seu segundo e terceiro matrimonio mantivo unha relación co actor francés Vincent Lindon.
O primeiro marido de Carolina foi o banqueiro parisiense Philippe Junot (nado o 19 de abril de 1940). Casaron polo civil en Mónaco o 28 de xuño de 1978 e polo relixioso o día seguinte. Á cerimonia acudiron 65 convidados, incluídas estrelas de Hollywood como Ava Gardner, Cary Grant e Frank Sinatra. A parella non tivo fillos e divorciouse o 9 de outubro de 1980. En 1992, a igrexa católica concedeu á princesa a nulidade matrimonial.
O seu segundo marido foi o deportista e herdeiro dunha fortuna industrial Stefano Casiraghi (8 de setembro de 1960 – 3 de outubro de 1990). Casaron polo civil en Mónaco o 29 de decembro de 1983. Stefano Casiraghi faleceu nun accidente nun bote de velocidade en 1990. O matrimonio tivo tres fillos:
Aínda que os seus pais non casaron pola igrexa, os nenos foron lexitimados polo papa Xoán Paulo II en febreiro de 1993, oito meses despois da anulación do matrimonio entre Carolina e Junot.
O terceiro matrimonio da princesa foi co príncipe Ernesto Augusto de Hanover, duque de Brunswick. A parella casou o 23 de xaneiro de 1999 e tiveron unha filla:
Villapedre, Navia
Lingua
Toda a parroquia é de fala de transición entre o galego e o asturiano.
Calandra real
miniatura|Ovos de  Melanocorypha calandra  no [[MHNT]]
A calandra real ou calandra (Melanocorypha calandra) é unha ave paseriforme da familia dos aláudidos, que se reproduce en países de clima temperado cálido do Mediterráneo e polo leste a través de Turquía ata o norte de Irán e sur de Rusia. Máis ao leste é substituída polo seu parente a Melanocorypha bimaculata.
Taxonomía e sistemática
A calandra real foi situada orixinalmente no xénero Alauda. O nome do xénero actual, Melanocorypha procede do grego antigo melas, 'negro' e koruphos, un termo usado polos escritores antigos para referirse a un paxaro descoñecido, pero que aquí foi conundido con korudos, 'calandra'. "Calandra"' deriva en última instancia de kalandros, o nome en grego antigo deste paxaro.
Subespecies
Recoñécense catro subespecies:
Descrición
En voo mostra ter unhas ás curtas e anchas, que son escuras por debaixo, e unha curta cola con beiras brancas. Os padróns da á e a cola son distincións que o separan dos seus parentes de máis ao leste.
A canción é como unha versión lenta da das lavercas.
Distribución e hábitat
É principalmente residente no oeste do seu rango, pero as poboacións rusas deste paseriforme son máis migratorias, movéndose máis ao sur en inverno, chegando ata a península de Arabia e Exipto. Está presente no sur de Europa. Abunda en Andalucía e en toda a España cerealista, pero non no norte e en Galicia xa non aniña e é unha ave accidental. En Portugal ten unha densidade baixa e parece máis abondosa na provincia de Trás-os-Montes. Tamén vive no sur de Francia, Sardeña, sur de Italia e Balcáns. É unha ave errante moi rara no oeste de Europa.
É un paxaro de campos de cultivo abertos e estepas. Fai o niño no chan, e pon 4 ou 5 ovos. O seu alimento son sementes suplementadas con insectos na estación reprodutora. É unha ave gregaria fóra da estación reprodutora.
Comportamento e ecoloxía
Posúe unha enorme facilidade para imitar o canto doutras aves. Os machos presentan unha destreza maior no canto que as femias. Durante a época do apareamento, os machos cantan durante a maior parte do día co obxectivo de atraer as femias. Cando unha delas se achega, adoitan executar unha danza nupcial, planando lentamente coas ás en posición oblicua e a cola ben aberta á vez que cantan e van elevándose e descendendo. Constrúen os niños en arbustos pequenos ou en campos de cereais e illados empregando pólas e herbas e raramente en espazos abertos.
Ten algúns parasitos característicos como o piollo mastigador Ricinus vaderi, descrito a partir de espécimes recollidos en Acerbaixán.
Na cultura
A súa canción é considerada tan musical para os oídos hmanos que antes era moi popular como paxaro doméstico para gaiolas nas zonas onde vivía. É mencionado, por exemplo, nun proverbio ou frase da Toscana que di "Canta come una calandra" (canta como unha calandra), e en castelán menciónase no famoso "Romance del prisionero" (Romance do prisioneiro), na que a canción da calandra é a única maneira que ten o prisioneiro de saber o paso dos días e laméntase de que máis tarde lla maten.
Santo Paio de Arriba, Reboreda, Redondela
Santo Paio de Arriba é un lugar da parroquia de Reboreda, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 330 habitantes (164 homes e 166 mulleres).
Rede sen fíos
Unha rede sen fíos é unha rede informática estruturada a través de ondas electromagnéticas, sen necesidade dunha conexión física por cables. A transmisión e a recepción teñen lugar a través de portos de rede. A expresión é unha tradución do inglés Wireless network. Tamén é coñecida popularmente como rede wi-fi, malia que este nome só se refire a un tipo de rede sen fíos.
Unha das súas vantaxes principais é o menor custo económico (ao eliminar toda a instalación de cables e as conexións físicas entre nodos), pero é menos segura ao ser máis accesible aos intrusos.
Tipos
miniatura|250px|Cobertura e estándares. Segundo a cobertura, poden clasificarse en diferentes tipos:
Wireless Personal Area Network
Neste tipo de rede de cobertura persoal existen tecnoloxías baseadas en HomeRF (estándar para conectar todos os teléfonos móbiles dun domicilio e os computadores mediante un aparato central); Bluetooth (protocolo que segue a especificación IEEE 802.15.1); ZigBee (baseado na especificación IEEE 802.15.4 e utilizado en aplicacións como a domótica, que requiren comunicacións seguras con taxas baixas de transmisión de datos e maximización da vida útil das baterías e baixo consumo); RFID (sistema remoto de amoreamento e recuperación de datos co propósito de transmitir a identidade dun obxecto (similar a un número de serie único) mediante ondas de radio.
Wireless Local Area Network
Nas redes de área local é posible atopar tecnoloxías sen fíos baseadas en HiperLAN (do inglés, High Performance Radio LAN un estándar do grupo ETSI), ou tecnoloxías baseadas en Wi-Fi, que seguen o estándar IEEE 802.11 con diferentes variantes.
Wireless Metropolitan Area Network
Para as redes de área metropolitana existen tecnoloxías baseadas en WiMAX (Worldwide Interoperability for Microwave Access, Interoperabilidade Mundial para Acceso con Microondas), un estándar de comunicación sen fíos baseado na norma IEEE 802.16. WiMAX é un protocolo parecido a Wi-Fi, pero con máis cobertura e ancho de banda. Tamén se poden atopar outros sistemas de comunicación como LMDS (Local Multipoint Distribution Service).
Wireless Wide Area Network
Nestas redes existen tecnoloxías como UMTS (Universal Mobile Telecommunications System), utilizada cos teléfonos móbiles de terceira xeración (3G) e sucesora da tecnoloxía GSM (para móbiles 2G), ou tamén a tecnoloxía dixital para móbiles GPRS (General Packet Radio Service).
Características
Segundo o rango de frecuencias utilizado para transmitir, a rede sen fíos terá unhas características ou outras:
Aplicacións
As bandas máis importantes con aplicacións inalámbricas, do rango de frecuencias que abarcan as ondas de radio, son a VLF (comunicacións en navegación e submarinos), LF (radio AM de onda longa), MF (radio AM de onda media), HF (radio AM de onda curta), VHF (radio FM e TV), UHF (TV).
Mediante as microondas terrestres, existen diferentes aplicacións baseadas en protocolos como Bluetooth ou ZigBee para interconectar computadoras portátiles, PDAs, teléfonos ou outros aparatos. Tamén se utilizan as microondas para comunicacións con radares (detección de velocidade ou outras características de obxectos remotos) e para a televisión dixital terrestre.
As microondas por satélite úsanse para a difusión de televisión por satélite, transmisión telefónica a longa distancia e en redes privadas.
Overhear
Overhear, tamén coñecidos coma OH!, é unha banda galega de pop-rock alternativo. Algúns dos seu referentes musicais son Paramore e Anarbor. Foi formada en Vigo no ano 2010. No ano 2011 foron gañadores do premio Eisv Music Live, e
Adrián Ríos
Adrián Ríos Rúa, nado en Moaña o 14 de novembro de 1990, é un actor de teatro e televisión galego.
Traxectoria
Comezou no teatro afeccionado coa compañía Teatro Aurín, e formouse na Escola Municipal de Artes Escénicas de Cangas, con Casilda Alfaro e Pea Barreiro. Participou en numerosas obras teatrais en Galicia e varias series de televisión tanto en galego como en castelán, como Auga seca e Fariña.
Lingua yavapai
O yavapai é unha lingua indíxena falada polo pobo yavapai, que habita no oeste e o centro de Arizona. Ten catro variedades dialectais: kwevkepaya, wipukpaya, tolkepaya e yavepe. Téñense publicado estudos lingüísticos dos dialectos kwevkepaya (sur), tolkepaya (oeste), wipukepa (Verde Valley) e yavepe (Prescott).
O yavapai foi falado outrora ó longo do norte e oeste do estado de Arizona, pero no presente só se fala nas reservas yavapai de Fort McDowell, Verde Valley e Prescott.
Reboutas, Belesar, Vilalba
Reboutas é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña un habitante (unha muller).
Mar das Laquedivas
O Mar das Laquedivas ou o Mar de Lakshadweep é un corpo de auga que limita coa India, (incluíndo as illas Laquedivas), as Maldivas, e Sri Lanka. Está situado ao suroeste de Karnataka, ao oeste de Kerala e ao sur de Tamil Nadu. Este mar quente ten unha temperatura estable de auga ao longo do ano e é rica en vida mariña. Só o Golfo de Mannar alberga preto de 3.600 especies. Trivandrum, Kochi, Colombo, Quilon, Alappuzha e Malé son as principais cidades á beira do mar das Laquedivas. Kanyakumari, a punta máis meridional da India peninsular, tamén bordea este mar.
Extensión
dereita |miniatura| Unha vista do mar das Laquedivas desde [[Villingili (Malé)|Villingili]] A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do Mar das Laquedivas como segue: right|miniatura|Costa do mar das Laquedivas en [[Kollam Beach]]
Hidroloxía
A temperatura da auga é bastante constante ao longo do ano, cuhan media de 26-28° С no verán e 25° С no inverno. A salinidade é de 34‰ (partes por mil) no centro e norte e ata 35, ‰ no sur. As costas son de area, pero as partes máis profundas están cubertas de limo. Hai numerosos arrecifes de coral no mar, como as illas Laquedivas, que están formadas por atois e conteñen 105 especies de coral.
Penavella, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
Penavella é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 51 habitantes (22 homes e 29 mulleres).
Interleucina 6
A interleucina 6 (IL-6 ou IL6) é unha proteína interleucina que actúa como citocina proinflamatoria e como miocina antiinflamatoria. Nos humanos, está codificada no xene IL6 do cromosoma 7.
Segregan IL-6 as células T e os macrófagos para estimular as respostas inmunitarias, por exemplo durante unha infección e despois dun trauma, especialmente en casos de queimaduras ou outras lesións nos tecidos que orixinen inflamación. A IL-6 tamén desempeña un papel na loita contra a infección, xa que a IL-6 en ratos é necesaria para a resistencia contra a bacteria Streptococcus pneumoniae.
Ademais, os osteoblastos segregan IL-6 para estimular a formación de osteoclastos. As células do músculo liso da túnica media da parede de moitos vasos sanguíneos producen tamén IL-6 como citocina proinflamatoria. O papel da IL-6 como citocina antiinflamatoria é mediado polos seus efectos inhibidores sobre o TNF-alfa e IL1A, e a activación do IL-1ra e a IL-10.
Función
A IL-6 é un importante mediador da febre e da resposta de fase aguda. Ten a capacidade de cruzar a barreira hematoencefálica e iniciar a síntese de PGE2 no hipotálamo, cambiando dese xeito o punto de control da temperatura corporal. No músculo e tecido adiposo, a IL-6 estimula a mobilización de enerxía que leva a un incremento da temperatura do corpo. A IL-6 poden segregala os macrófagos en resposta a moléculas microbianas específicas, denominadas padróns moleculares asociados a patóxenos (PAMPs). Estes PAMPs únense a un importante grupo de moléculas de detección do sistema inmunitario innato, chamadas receptores de recoñecemento de padrón (PRRs), entre os que están os receptores de tipo Toll (TLRs). Estes están presentes na superficie celular e en compartimentos intracelulares e inducen fervenzas de sinalización intracelular que dan lugar á produción de citocinas inflamatorias.
A IL-6 é tamén esencial para o crecemento de hibridomas e encóntrase en moitos medios de clonación suplementarios como briclone. Os inhibidores da IL-6 (incluíndo os estróxenos) utilízanse para tratar a osteoporose posmenopáusica. A IL-6 prodúcena tamén os adipocitos e crese que é a razón de que os individuos obesos teñan niveis endóxenos máis altos de CRP. A IL-6 administrada por vía intranasal mellora a consolidación da memoria emocional asociada ao sono.
Papel como miocina
A IL-6 considérase tamén unha miocina, é dicir, unha citocina producida polo músculo, que aumenta en cantidade en resposta á contracción muscular. Elévase significativamente co exercicio, e aparece antes que outras citocinas na circulación. Durante o exercicio, crese que actúa de modo similar ao das hormonas para mobilizar os substratos extracelulares e/ou aumentar a entrega do substrato.
A IL-6 ten amplas funcións antiinflamatorias no seu papel como miocina. A IL-6 foi a primeira miocina que se descubriu que se segregaba ao torrente circulatorio en resposta ás contraccións musculares. O exercicio aeróbico provoca unha resposta de citocinas sistémica, entre as que están, por exemplo, a IL-6, o antagonista do receptor de IL-1 (IL-1ra), e a IL-10. O papel como miocina da IL-6 descubriuse por casualidade ao observarse que se incrementaba de modo expoñencial de xeito proporcional á duración do exercicio e á cantidade de masa muscular implicada. Demostrouse consistentemente que a concentración no plasma de IL-6 aumenta durante o exercicio muscular e este incremento vai seguido da aparición de IL-1ra e da citocina antiinflamatoria IL-10. En xeral, a resposta de citocinas ao exercicio e a sepse é distinta á do TNF-α. Así, a resposta de citocinas ao exercicio non vai precedida dun incremento no plasma de TNF-α. Despois do exercicio, a concentración basal en plasma de IL-6 pode multiplicarse por 100, pero son máis frecuentes incrementos menos drásticos. O incremento inducido polo exercico de IL-6 no plasma ocorre de maneira expoñencial e o pico do nivel de IL-6 alcánzase cando finaliza o exercicio ou pouco despois. A magnitude do incremento de IL-6 plasmática inducida polo exercicio está determinada por unha combinación do modo, intensidade e duración do exercicio.
A IL-6 fora clasificada previamente como citocina proinflamatoria. Por tanto, pensouse primeiramente que a resposta de IL-6 inducida polo exercicio estaba relacionada con danos musculares. Porén, despois fíxose evidente que o exercicio excéntrico non está asociado cun maior incremento no plasma de IL-6 en comparación con cando se realiza un exercicio concéntrico que implica contraccións musculares que non danan o músculo. Este descubrimento demostra claramente que non é necesario un dano muscular para provocar un incremento en plasma de IL-6 durante o exercicio. De feito, o exercicio excéntrico pode orixinar un pico retardado e unha diminución moito máis lenta da IL-6 plasmática durante a recuperación.
Traballos recentes demostraron que tanto as vías de sinalización de augas arriba coma as de augas abaixo para a IL-6 de miocitos e macrófagos difiren claramente. Parece que a diferenza do que ocorre na sinalización IL-6 en macrófagos, a cal é dependente da activación da vía de sinalización NF-κB, a expresión intramuscular de IL-6 é regulada por unha rede de fervenzas de sinalización, como as vías Ca2+/NFAT e glicóxeno/p38 MAPK. Así, cando a IL-6 está sinalizando en monocitos ou macrófagos, crea unha resposta proinflamatoria, mentres que a activación de IL-6 e a súa sinalizción no músculo é totalmente independente dunha resposta previa de TNF ou da activación de NF-κB, e é de tipo antiinflamatorio.
A IL-6, entre un crecente número doutras miocinas recentemente identificadas, segue sendo un importante asunto na investigación sobre miocinas. Crese que ten un impacto beneficioso sobre a saúde e o funcionamento do corpo cando aumenta en resposta ao exercicio físico.
Receptor
A IL-6 sinaliza por medio dun complexo receptor de citocinas de tipo I da superficie celular, que consta dunha cadea IL-6Rα para a unión ao ligando (CD126), e o compoñente transdutor do sinal gp130 (tamén chamado CD130). O CD130 é o transdutor de sinais común de varias citodinas como o factor inhibidor da leucemia (LIF), factor neurotrópico ciliar, oncostatina M, IL-11 e cardiotrofina-1, e exprésase case ubicuamente na maioría dos tecidos. Ao contrario, a expresión de CD126 está restrinxida a certos tecidos. A medida que IL-6 interacciona co seu receptor, desencadéase a unión das proteínas gp130 e IL-6R para formar un complexo, o que activa o receptor. Estes complexos xuntan as rexións intracelulares da gp130 para iniciar unha fervenza de transdución de sinais por medio de certos factores de transcrición, as quinases Janus (JAKs) e Transdutores de Sinais e Activadores de Transcrición (Signal Transducers and Activators of Transcription ou STATs).
A IL-6 é probablemente a mellor estudada das citocinas que utiliza nos seus complexos de sinalización a gp130, que tamén se chama transdutor de sinais de IL-6 (IL6ST). Outras citocinas que sinalizan a través de receptores que conteñen gp130 son a interleucina 11 (IL-11), a interleucina 27 (IL-27), o factor neurotrófico ciliar (CNTF), a cardiotrofina-1 (CT-1), a citocina similar á cardiotrofina (CLC), o factor inhibidor da leucemia (LIF), a oncostatina M (OSM), e a proteína similar á interleucina 6 do herpesvirus asociado ao sarcoma de Kaposi (KSHV-IL6). Estas citocinas denomínanse comunmente citocinas similares a IL-6 ou que utilizan gp130.
Ademais do receptor unido a membranas, foi purificada unha forma solublle do IL-6R (chamado sIL-6R) do soro sanguíneo humano e da urina. Moitas células neuronais non responden á estimulación pola IL-6 soa, pero a diferenciación e supervivencia de células neuronais pode estar mediada pola acción do sIL-6R. O complexo sIL-6R/IL-6 pode estimular o crecemento das neuritas e promover a supervivencia das neuronas e, deste modo, pode ser importante na rexeneración dos nervios por remielinación.
Interaccións
A interleucina 6 presenta interaccións co receptor da interleucina 6. e coa glicoproteína 130.
Papel en enfermidades
A IL-6 estimula os procesos inflamatorios e autoinmunes en moitas doenzas, como por exemplo a diabetes, aterosclerose, depresión, enfermidade de Alzheimer, lupus eritematoso sistémico, mieloma múltiple, cancro de próstata, enfermidade de Behçet, e artrite reumatoide.
Cancro
Recentemente, Anestakis et al. delinearon os mecanismos utilizados polas interleucinas na progresión do cancro e as súas posibilidades de aplicación para a inmunoterapia do cancro. A IL-6 desempeña algúns papeis na regulación do microambiente do tumor, na produción no cancro de mama de células similares ás células nai, nas metástases por medio da regulación á baixa da E-cadherina, e a alteración da metilación do ADN no cancro oral.
Os pacientes con cancro metastático/avanzado teñen altos niveis de IL-6 no sangue. Un exemplo disto é o cancro pancreático, no que a elevación de IL-6 nos pacientes está correlacionada con malas taxas de supervivencia. Por todo isto, hai un interese en desenvolver axentes anti-IL-6 como terapia contra moitas destas doenzas. O primeiro destes axentes é o tocilizumab, que xa se está a utilizar para tratar a artrite reumatoide, a enfermidade de Castleman e a artrite idiopática xuvenil sistémica. Outros axentes están na fase de probas clínicas.
Enterovirus 71
Uns altos niveis de IL-6 están asociados co desenvolvemento de encefalite en nenos e modelos de ratos inmunodeficientes infectados polo Enterovirus 71 (EV71). Este virus altamente contaxioso causa normalmente unha enfermidade máis suave chamada enfermidade de boca, pés e mans, pero pode causar unha encefalite mortal nalgúns casos. Os pacientes con infección por EV71 que teñen un certo polimorfismo xenético na IL-6 tamén parecen ser máis susceptibles de desenvolver encefalite.
Modificacións epixenéticas
A IL-6 pode orixinar varias doenzas neurolóxicas debido ao seu impacto sobre as modificacións epixenéticas no cerebro. A IL-6 activa a vía da fosfoinosítido 3-quinase (PI3K), e unha diana situada augas abaixo é a proteína quinase B (PKB) (Hodge et al., 2007). A PKB activada pola IL-6 pode fosforilar o sinal de localización nuclear da ADN metiltransferase-1(DNMT1). Esta fosforilación causa o desprazamento da DNMT1 ao núcleo. A DNMT1 recruta outras DNMTs, como a DNMT3A e DNMT3B, as cales, formando un complexo, recrutan HDAC1. Este complexo engade grupos metilo a illas CpG situadas nos promotores xénicos, afectando á estrutura da cromatina que rodea a secuencia de DNA e inhibindo o acceso ao xene da maquinaria transcricional, polo que non hai transcrición. O incremento da IL-6, por tanto, pode hipermetilar as secuencias de ADN e seguidamente diminuír a expresión xénica por medio dos seus efectos sobre a expresión de DNMT1.