cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra das Malvinas
A Pradeira do Ganso
Co apoio da unidade Milan antitanque, que destruíu numerosas posicións arxentinas, a compañía A do 2 PARA fíxose finalmente co outeiro Darwin Boca. Pero a resistencia é dura e o plano concibido orixinalmente polo finado comandante Jones, un fracaso. Tras unha severa reorganización en medio do combate, os paracaidistas británicos conseguen por fin supera-las alturas de Darwin a primeira hora da tarde do día 28 e descender cara a Goose Green. Pero o combate non se detén: mentres as compañías C e D están tomando a base aérea e escola da poboación, seguen os tiroteos. Pouco antes do luscofusco -ás 5 da tarde, tan avanzado está o inverno- e aproveitando un intre de bo tempo prodúcese un ataque aéreo arxentino e outro británico, que apenas causan danos en terra. Porén, un Pucará e un Aeromacchi arxentino caen abatidos.
Entre o luscofusco, Keeble ofrécelle a Piaggi que se renda en termos honorables. Ante a extrema violencia dos combate e a elevada perda de vidas, Piaggi accede. Goose Green caeu en mans británicas despois de 14 h de combate pero a un prezo moi alto. Cando amenceu xacían 15 paracaidistas, 1 Enxeñeiro Real e 1 piloto británico mortos, máis 64 feridos. Máis de mil arxentinos foron feitos prisioneiros. Serán repatriados vía Montevideo. A posición estratéxica británica en Isla Soledad está consolidada, e os seus inimigos embolsados. A partir de agora, xa é só unha cuestión de tempo que a gornición arxentina nas Malvinas colapse.
Goose Green foi unha derrota arxentina, xa que se renderon e entregaron a posición ó inimigo, pero dende o punto de vista puramente militar non o foi tanto. Se ben a decisión de recorrer a fórmulas de guerra estática netamente obsoletas foi un erro, o certo é que a forza arxentina non foi derrotada no campo de batalla e probablemente non o sería en moitos días se decidisen defende-la posición ata o final. Como vimos, o plano do defunto tenente coronel Jones era un fiasco e o seu sucesor tivo que troca-lo a metade da batalla. Pola súa banda, o plano de Piaggi e a súa cadea de mando tampouco eran brillantes. Ambas as partes cometeron numerosos erros que podían prolonga-los combates moito tempo, obrigando ó Reino Unido a dedicar recursos moi superiores e facilitando un posible contraataque dende Puerto Argentino. Así e todo, a decisión de Piaggi -autorizada polos seus superiores en Puerto Argentino- foi prudente e mesurada. Realmente non é unha obriga militar combater ata o derradeiro home sen esperanza algunha.
En San Carlos, o Xeneral Thompson estaba ledo. Pero tiña outro problema. Os helicópteros con que contaba para unha rápida acción aeroterrestre contra Porto Arxentino non eran máis que ferralla a bordo do calcinado Atlantic Conveyor. As tropas británicas terán que avanzar a pé, a través das montañas xeadas. Será un longo camiño.
Golpes entre os xeos
O día 30 prodúcese a operación máis importante da Forza Aérea Arxentina cuxo saldo, pese ós éxitos dos días precedentes, é confuso. Sabían que o almirante Woodward retirara os seus buques tan cara ó leste como lle foi posible sen deixar desprotexidas ás súas forzas nas Malvinas, e tamén sabían que con 3.800 británicos xa desembarcados e as súas forzas embolsadas só unha serie de golpes devastadores podían evita-la derrota. En particular, era de esencial importancia dete-las patrullas de Harriers, que se demostraran abertamente superiores en combate aéreo a calquera cousa que a forza aérea e aeronaval arxentina lles puidese opoñer. Por arriscado que fose, había que atacar os portaavións. Ao mesmo corazón da frota británica. Nos días anteriores establecérase firmemente a posición do HMS Invincible en 51°38'S 53°38'W. Sería, pois, o Invincible.
Partido Comunista de Chile
O Partido Comunista de Chile, o PCCh, é un partido político chileno de esquerdas. O partido adopta a estrutura e ideoloxía marxista-leninista e é membro do Foro de São Paulo. O PCCh é liderado actualmente por Guillermo Teillier.
Guerra das Malvinas
Golpes entre os xeos
300px|miniatura|esquerda|O portaavións británico HMS Invincible visto dende o USS George Washington en 1998. Na mañá do día 30 engalaron de Río Grande catro Skyhawks con bombas de 250 qg retardadas por paracaídas -para evita-los erros de detonación que impediron a destrución de grandes obxectivos os días anteriores- e dúas Super Étendards, un dos cales transportaba o derradeiro Exocet AM.39 aire-superficie da Arxentina.
Tras se reabastecer en pleno voo, atacaron dende o sur. O primeiro en disparar foi un Super Étendard, lanzando o seu Exocet contra un branco de gran tamaño pefectamente detectado no seu radar. Cumprida a súa misión, os Super Étendards deron a volta para retornar a base. Sen máis Exocets dispoñibles, o seu papel na guerra rematara.
Partido Comunista de Chile
As súas orixes comezan coa fundación do partido no ano 1912 por Luis Emilio Recabarren co nome de Partido Obrero Socialista, e no ano 1922 foi fundado co nome actual. O partido foi parte da Unidade Popular en 1970 e apoiou a candidatura de Salvador Allende. Despois foi prohibido baixo o goberno militar da ditadura de Augusto Pinochet entre os anos 1973 e 1990.
Guerra das Malvinas
Golpes entre os xeos
Os Skyhawks, en troques, empregaron as pegadas do Exocet para se guiar cara ó branco. De súpeto, observaron unha grande columna de fume negro no horizonte. O Exocet, unha vez máis, alcanzara algo. Pero asemade puxera en alerta ó portaavións e a súa escolta, a fragata HMS Avenger. Cando os pilotos arxentinos chegaron, atopáronse con densas capas de fumes negros e neboeiras brancas xeradas polos dous buques para se ocultaren, polo que non puideron avaliar que clase de danos ocasionara o Exocet (segundo a versión británica foi detectado aproximándose e resultou destruído cun disparo DP de 114 mm, pero semella bastante improbable que un disparo de 114 mm intercepte a un áxil mísil antibuque). Tamén se atoparon con algo máis: unha densa barreira de fogo antiaéreo. Cando xa tiñan claramente ó HMS Invincible a tiro, un mísil Sexa Dart derrubou ó avión líder e o fogo antiaéreo ó do 1er tenente Omar J. Castelo, tan preto que un dos seus motores caeu sobre o ascensor de aeronaves do portaavións producindo un pequeno incendio. Ámbolos dous pilotos resultaron mortos.
Mais os outros dous conseguiron lanza-las súas bombas e fuxiren da área a gran velocidade, perseguidos por mísiles e balas. Botaron unha última ollada ó seu branco dende lonxe, e aseguran ve-lo envolto «nun fume denso e negro». Con todo, a versión británica da historia non coincide. Asegura que os pilotos arxentinos, entre tantas neboeiras, confundiron o Invincible coa Avenger e as súas bombas foron parar ó mar. O único certo é que o HMS Invincible tardaría dous meses en regresar a porto despois da guerra, e cando o fixo levaba un gran rectángulo acabado de pintar no lateral atacado.
Ese mesmo día, aconteceu un incidente en terra que demostrou a coraxe do persoal de cadros do Exército Arxentino. Durante as operacións preliminares de recoñecemento para o avance cara a Porto Stanley, 19 homes da Brigada de Comandos 3 ó mando do capitán Rod Boswell apoiado por un helicóptero Sea King entraron en contacto coa 1ra Sección de Asalto a cargo do capitán Jose Vercesi da Compañía de Comandos 602 establecida no chamado Caserón de Top Malo. Durante o combate morreron o tenente Ernesto Espinoza e o sarxento primeiro Mateo Sbert. O primeiro soldado británico ferido en combate foi un ó que lle esnaquizou o bazoca cun fusil Magnum 300 con mira telescópica nocturna o tenente Espinoza (que era tirador especial). Mais despois o tenente recibiu un impacto de lanzafoguete e estalou, polos explosivos e as granadas que levaba no seu equipo. A casa incendiouse e os comandos arxentinos saíron combatendo. O tenente primeiro Horacio Losito saíu ferido da casa, tiña incrustada unha estela na cabeza e tentou cubrirse. Pero antes recibiu outro disparo no muslo.
Partido Comunista de Chile
Entre os seus militantes máis destacados e coñecidos tamén se encontran: Luis Emilio Recabarren, Elías Lafferte, Pablo Neruda, Violeta Parra, Víctor Jara, Gladys Marín, Volodia Teitelboim e Camila Vallejo. A súa organización xuvenil son as Xuventudes Comunistas de Chile.
Guerra das Malvinas
Golpes entre os xeos
Os comandos arxentinos estaban equipados con munición perforante, é dicir, mortal. Losito tomou cuberta nun foxo, onde pola perda de sangue comezou a sentir que as súas forzas se estaban a esgotar. Viu como dous soldados británicos se achegaban a el disparando as súas metralladoras. Apuntou a un e colocoulle un tiro. Cando lle quixo apuntar ó outro, perdeu forzas, nubróuselle a vista e non puido dispara-lo seu fusil FAL. Todo iso aconteceu en corenta minutos. Deseguido foi tomado prisoneiro e atendido das súas feridas polos soldados británicos. Dous arxentinos resultaron mortos, seis feridos e os derradeiros cinco caeron prisioneiros. Os británicos sufriron catro baixas.
Partido Comunista de Chile
Nas eleccións parlamentarias do ano 2009, consegue 3 deputados: Hugo Gutiérrez, Guillermo Teillier e Lautaro Carmona, logo de 37 anos sen representación no parlamento chileno.
Guerra das Malvinas
Golpes entre os xeos
''Oporse a unha fracción inimiga superior en número en ocasión en que integraba unha patrulla de exploración que operaba nunha zona ocupada polo inimigo. Alertar coa súa acción os seus camaradas e combater até conseguir que estes se repregasen, ofrendando a súa vida nesta acción.''
Partido Comunista de Chile
Na actualidade, o partido protesta contra o goberno do presidente da república Sebastián Piñera tendo os mesmos tres deputados e tamén publica un xornal chamado El Siglo.
Guerra das Malvinas
Golpes entre os xeos
As Patrullas do SAS sofren catros feridos graves, mentres que causan ós comandos arxentinos oito mortos e nove feridos.
O 1° de xuño, 5.000 homes da Brigada de Infantería 5, dos gurkhas e da Garda Galesa e Escocesa máis desembarcan en San Carlos, onde se sospeita que xa opera unha pista para Harriers. Agora as forzas terrestres están case igualadas en número. Un mísil Roland de fabricación francesa abate dende Porto Stanley ó penúltimo avión que os ingleses perderán na guerra, un Sea Harrier FRS.1.
Agora hai avanzadillas británicas a 20 km de Porto Stanley e o Batallón 42 de Comandos tomou os montes Kent e Challenger, onde se empezan a amorea-las súas forzas en medio dun tempo horrible. Agora, os buques, a artillería e os avións británicos bombardean case constantemente as posicións arxentinas. Nestas circunstancias débese destaca-la valorosa actitude do capitán Carlos López Patterson, quen baixo o fogo inimigo, percorre as posicións no cerro Dúas Irmás, asistindo moralmente ó persoal.
Nesas percorridas, mentres saudaba ó subtenente Llambias Pravaz, os soldados desa sección aplaudían e vitoreaban. Debe de ser porque notaban que lles recoñecía o valor que estaban adquirindo nese lugar. Porque estaban moi sós, agardando ó inimigo, só eles e mailas súas almas. Ou, talvez, porque ó veren o xefe que vai dicirlles dúas palabras - xesto fraternal dunha persoa nova cara a outras persoas novas - sentían revivi-las súas ganas de pelexaren. Un día, achegóuseme un rapaz e díxome:
Coma xefe da Compañía B do Rexemento de Infantería 6 "Xeneral Viamonte", o maior Oscar Ramón Jaimet fala dos seus subordinados daquela:
Numerosos soldados conscriptos rescatan e valoran con obxectividade a tarefa dos cadros en Malvinas. Rubén Gaetan integrou a Compañía de Enxeñeiros de Combate 601 mentres durou a contenda. Dixo así:
O 3 de xuño un ataque dos Black Buck destrúe un director de fogo Skyguard. Esa noite unha nova misión de exploración a cargo dunha patrulla ó mando do tenente primeiro Jorge Vizoso Posse da 602 detecta escasa presenza inimiga en monte Challenger o cal ofrece un flanco favorable para ataca-la artillería inimiga, aínda que a ocasión é desaproveitada polos responsables da defensa. Na noite do 4/5 de xuño o radar Rasit do Rexemento 7 en monte Longdon detecta o movemento de tres tiradores especiais do 3 PARA, abrindo fogo cara a ese persoal con morteiros e artillería. Os paracaidistas repréganse coma consecuencia do fogo recibido.
O 5 de xuño a 3ra Sección da 602 a cargo do capitán Andres Ferrero ó cal acompaña o maior Aldo Rico consegue desaloxar do monte Wall á sección a cargo do tenente Tony Hornby do Batallón de Comandos 42, co apoio coordinado de fogo do Grupo de Artillería 3 aínda que deben abandona-la posición poucas horas máis tarde para non quedaren atrapados no dispositivo inimigo. O 6 de xuño a 2da Sección da 601 liderada polo capitán Ruben Figueroa proponse tender unha emboscada na ponte sobre o Río Murell a elementos avanzados do 3 PARA, sorprendidos dende unha elevación rochosa por dúas patrullas ó mando dos cabos Haddon e Brown e logo dun providencial intercambio de disparos sofren un ferido pero logran facer fuxir a 30 paracaidistas británicos capturando equipos de comunicacións, claves e material. (Véxase a versión británica PETER HARCLERODE, PARA!: Fifty Years of The Parachute Regiment, páxinas 344-345, Arms and Armour Press, 1993) Mentres tanto, o Consello de Seguridade da Nacións Unidas aprobou a resolución 505, que designa mediador a Pérez de Cuéllar. O día 5, os EE.UU. e o Reino Unido vetan un novo proxecto de alto o fogo.
Para o xeneral Moore, agora comandante das forzas terrestres británicas, a «crise das Malvinas» está practicamente resolta. O cerco sobre Porto Stanley xa se atopa case pechado. Tan só deben desembarcar unhas unidades da Garda Galesa e Escocesa en Fitzroy e Bahía Agradable, directamente ó sur da capital malvinense. Xunto con eles chegan numerosas pezas de morteiro e antiaéreos Rapier.
A Brigada 5 británica recibira a misión de abriren unha nova fronte ó suroeste de Porto Stanley, e o 2 de xuño o único helicóptero Chinook que sobrevivira ó afundimento do Atlantic Conveyor depositou en dous voos 156 soldados do Batallón 2 de Paracaidistas en Fitzroy. Este continxente foi reforzado na noite do 5 de xuño por Gardas Escocesas transportados polos catro LCU do Intrepid: a travesía non careceu de imprevistos, e só no último momento se evitou que o destrutor HMS Cardiff atacase por erro ó pequeno convoi (o ansioso capitán do Cardiff derrubara unha hora antes cun Sea Dart un helicóptero descoñecido, que finalmente resultou ser un Gazelle propio: os catro tripulantes morreron). Á noite seguinte o procedemento foi repetido polo Fearless coas Gardas Galesas a bordo, pero a imposibilidade de desembarcalos a todos motivou o regreso do buque a San Carlos para evitar ser sorprendido polas luces do día fóra do fondeadoiro: a fin de non volver a arrisca-las preciosas naves de desembarco decidíuse entón que o Sir Galahad transportaría ós trescentos soldados restantes a Fitzroy, acompañado polo Sir Tristram cargado de munición e abastecementos.
A actividade da aviación arxentina durante as dúas semanas anteriores fora relativamente feble e, cando ás sete da mañá do 8 de xuño o Sir Galahad ancorou en Fitzroy, ninguén previu a traxedia que pronto se desencadearía. As Gardas Galesas, que debían de se reunir coas dúas compañías restantes en Bahía Agradable, negáronse a realiza-la marcha a pé e insistiron en permanecer no buque ata que este os depositase no seu destino final: con esta decisión selaron a súa sorte.
Aconteceu entón o inevitable. Ás 13:50 cinco A-4B Skyhawk abalanzáronse sobre as naves británicas, acadando o Sir Galahad con tres bombas e o Sir Tristram con dous: 51 homes morreron e arredor de 150 resultaron feridos, moitos deles con horribles queimaduras. Este ataque coincidiu co de cinco Dagger contra a fragata HMS Plymouth na boca norte do estreito de San Carlos: se ben o obxectivo da formación era Fitzroy, nunha decisión comprensible pero cuestionable os pilotos atacaron ó buque de guerra, alcanzándoo con catro bombas que non estouparon e provocando un grave incendio. Unha segunda vaga de Skyhawks perdeu tres avións ó ser interceptada por unha patrulla de Sea Harrier, aínda que puido afundir antes á lancha de desembarco Foxtrot 4 (os seis tripulantes morreron) cando esta tentaba atinxir San Carlos. Así concluíu o que foi chamado con xustiza "o día máis negro da frota".
Dous días máis tarde reagrupando tódolos seus efectivos dispoñibles ó mando do maior Rico mobilízase por terra até os arredores do Río Murrell colocándose a 700 m do cerro Doss Hermanas xunto ó Escuadrón de Fuerzas Especiales 601 da Gendarmería Nacional empregando novamente o apoio de fogo coordinado do Grupo de Artillería 3 dende Porto Stanley. A acción resulta nun áspero combate con 50 homes a cargo do tenente David Stewart do Batallón de Comandos 45 cuxo balance dá dous mortos destes últimos, confirmados, a mans do tenente primeiro Vizoso Posse a pesar de se atopar seriamente ferido e a morte do sarxento Mario Cisneros. (Véxase a versión británica BRUCE QUARRIE, The Worlds Elite Forces, páxinas 53-54, Octopus Books Limited, 1985)
O 11 de xuño chega o Papa Xoán Paulo II a Bos Aires para «orar pola paz». É recibido por manifestacións multitudinarias e afervoadas. Paralelamente, a diplomacia vaticana está tamén tentando chegar a un alto o fogo negociado. O sistema de alianzas de Occidente está resultando demasiado danado polo conflito. Pero a estas alturas e despois de tódalas perdas sufridas, o Reino Unido e o seu aliado Estados Unidos precisan unha vitoria total para recupera-la súa credibilidade militar.
O colapso
250px|miniatura|esquerda|Imaxe satelital das illas Malvinas (verán austral de 1999).O 11 de xuño á noitiña, as forzas británicas comezan o asalto final sobre Puerto Argentino e os seus arredores. A Armada dos defensores fica ancorada no porto, e a súa aviación xa non pode máis: perderon ducias de avións e pilotos, o material está moi deteriorado polas constantes operacións e os alcances, non quedan Exocets; apenas algún avión de transporte consegue lanzarlles un ou dous contedores protexido pola noite. O bombardeo das súas posicións dende o mar, o aire e a terra é continuo. Fálase sobre a eficacia e letalidade das tropas británicas. Os soldados conscriptos que aínda defenden as Malvinas comezan a perde-la moral.
O mando británico cre que un ataque diúrno é perigoso de máis, e deciden avanzar a través dos montes que arrodean a Puerto Argentino pola noite para non se veren sometidos ó mesmo castigo de Goose Green. Ao longo da noite do 11 ó 12, os royal marines británicos toman o monte Harriet cruzando dun campo de minas e baixo intenso fogo de artillería. Superado pola Compañía L do Batallón de Comandos 42, durante toda a noite, un soldado conscripto da Compañía B do Rexemento 4, perturbouno coma tirador nocturno, ata ser ferido mortalmente. O monte Longdon e Dos Hermanas caen tamén a máás do 3 PARA e do Batallón de Comandos 45, pero non sen unha feroz loita.
Foi no outeiro Dos Hermanas onde o tenente Luis Martella do Rexemento 4 faleceu ó cubri-lo repregamento dos seus soldados conscriptos. Nun momento determinado do ataque a Compañía Z do Batallón de Comandos 45 foi detida no seu avance durante horas polo soldado Oscar Poltronieri ás ordes do subtenente Aldo Franco da Compañía B do Rexemento 6. Relata Potronieri:
Como mostra do vivido pola noite, reprodúcese un anaco do relato do capitán Ian Gardiner do Batallón de Comandos 45 no libro Above All Courage (Máis aló de toda coraxe, Pen & Sword Books, 2002) referido ás capacidades e o espírito de loita da 3ª Sección de Tiradores do subtenente Marcelo Llambías Pravaz nas estribacións do outeiro Dos Hermanas preto do río Murrell:
A batalla polo monte Longdon comezou cando o cabo británico Brian Milne pisou unha mina antipersoal que lle arrincou unha perna. A explosión da mesma, e o berro posterior, puxeron de sobre aviso a uns infantes de mariña arxentinos serventes dunha das metralladoras Browning 12.7 que de inmediato fixeron fogo cara a abaixo na beira leste. A iso das 02:00 houbo que empregar á 1ª Sección do subtenente Raul Castañeda da Compañía C do Rexemento 7 a ordes do capitán Hugo García para reforzar e contraatacar en monte Longdon.
Estes soldados conscriptos loitaron coma leóns. Desa sección é o soldado Leonardo Rondi, que armado co seu fusil FAL chegou á pelexa corpo a corpo como estafeta a pé ata que se lle esgotaron as municións e volveu cun trofeo de valor singular: unha boina colorada con distintivo do 3 PARA. Soamente 21 arxentinos dos 46 que participaran no contraataque acadan as súas posicións en Wireless Ridge. O resto ficou morto, ferido ou feito prisoneiro. O brigadier Julian Thompson dixo sobre o contraataque en monte Longdon:
Aproximadamente ás 05:00, o soldado conscripto Horacio Cañeque, viu como algúns paracaidistas (os remanentes dos pelotóns 4 e 5 da Compañía B do 3 PARA) avanzaban ó posto de comando en monte Longdon (nos arredores de Wireless Ridge) do maior Carlos Carrizo sobre o seu flanco dereito. Cañeque disparaba a súa FAL de a dous proxectís comúns e un trazante para precisa-la puntería, mentres estalaban bengalas e explosivos por todas partes. Ante os autores de Así peleamos: Malvinas (testimonios de veteranos del ejército), (Biblioteca Soldados, 1999), Cañeque lembran:
Os arxentinos sobreviventes da 1ª, 2ª e 3ª seccións adiantadas loitababan por seguir combatendo ata esgota-la munición preto do posto de mando do maior Carrizo Salvadores. Así o relata o aludido Cañeque, quen guiara ó tenente Castañeda e o seu pelotón cara ós paracaidistas británicos:
Fronte a esa crítica situación, aproximadamente ás 06:00, o maior Carrizo ordenou repregar os homes que lle quedaban en monte Longdon cara a Wireless Ridge. Para iso, o soldado conscripto Jorge Colombo fixo dispara-la súa metralladora Browning 12.7 a fin de defende-la retagarda dos que se retiraron de monte Longdon.
Entre os feridos estaba o cabo Xosé Carrizo. Cando en 1993 se coñeceu o libro Viaje al infierno do ex paracaidista británico Vincent Bramley que denunciou o fusilamento de arxentinos en monte Longdon, Carrizo contou a súa historia. Relatou que naquela madrugada en monte Longdon, sentiu que lle puxeron a boca dun fusil nas costas. Ergueu os brazos en sinal de rendición e un inglés "con ollos de chinés" fíxolle un xesto coa man como de que lle ían corta-lo pescozo. Logo unha curta racha de metralladora arrincoulle parte da masa encefálica e un ollo. Dérono por morto e abandonárono alí. Horas máis tarde salvouno un médico británico.
Durante esta noite morrerían os tres únicos civís caídos no conflito, tres mulleres malvinenses de Puerto Argentino cuxa casa foi alcanzada por un obús británico. Ó amencer do 12, a capital malvinense está á vista. Moi cedo, o 12 de xuño, foron destacados ás abas do cerro Tumbledown -a carón de Moody Brook- o maior Guillermo Berazay e a Compañía A do Rexemento 3, a fin de facerse forte aí para logo toma-las posicións perdidas en monte Longdon. Esa oportunidade endexamais se daría.
A carencia de munición e medios ofensivos adecuados era crítica, e o enxeño debeu supli-la súa falla: no máis absoluto segredo, os arxentinos montaron un mísil Exocet sobre unha precaria construción terrestre e desenvolveron durante semanas a enxeñería necesaria para facelo operativo. O sistema foi chamado humoristicamente "ITB", sécula de "Instalación de Tiro Berreta" (berreta quere dicir "de mala calidade"). Ás 03:00 hs. do 12 de xuño un reducido grupo liderado polo entón capitán de fragata Julio M. Pérez conseguiu dispara-lo cun resultado eficaz. A bordo do destrutor misilístico clase County HMS Glamorgan, o oficial de navegación Ian Inskip detecta o mísil en traxectoria e ordena lanzar contramedidas e virar o buque tentando ofrece-la popa. O mísil atinxe ó buque pola banda de babor no hangar de helicópteros, destruíndo ó helicóptero Wessex, matando a trece homes e provocando un forte incendio. Renqueante e botando fume, o destrutor afástase. Sobrevivirá, pero a guerra rematou para el.
Un sentimento moi semellante á histeria percorre o almirantado inglés. Se a aviación arxentina conseguiu máis mísiles Exocet, entón a situación actual de toda a frota é moi perigosa e o que xa asemella unha inminente vitoria pódese tornar nun novo desastre. Londres move tódolos fíos posibles para saber de onde saíu ese mísil, pero ninguén semella saber nada.
En realidade, a aviación arxentina non conseguiu ningún novo mísil. Tampouco é o primeiro Exocet que se dispara contra un buque británico dende Isla Soledad (o primeiro fallou sen ser detectado). Resulta que aínda que a frota arxentina estea fondeada en porto, os seus preciosos lanzamísiles superficie-superficie non teñen por que ficaren alí. Modificar un Exocet MM38 superficie-superficie para convertelo nun AM39 aire-superficie estaba alén do alcance dos enxeñeiros arxentinos, pero non así o desmontar un conxunto de lanzadores do destrutor ARA (D-25) "Seguí" xunto co seu sistema de guía, aerotransportalo sobre remolques ás Malvinas, poñelo en funcionamento e accionalo dando no branco, todo cun mínimo marxe para o erro. Trátase dunha aplicación improvisada desta arma letal; porén, o segundo disparo efectivo (de 3 tentativas totais, un deles non obtivo lanzamento e o outro perdeuse sen atinar branco) lograron inutilizar ó HMS Glamorgan nunha acción inédita e histórica. Despois da guerra o Reino Unido, capturando e estudado o enxeñoso dispositivo, retomaría a idea para comercializalo como «sistema de defensa costeira Excalibur».
Mais polo momento, a acción contra o Glamorgan detén o ataque terrestre británico ó longo de todo o día 12, pois o apoio dende o mar quedou en interdito. Non será ata a noite do 13 que o 2 PARA e o Segundo Batallón da Garda Escocesa tomen Wireless Ridge e o monte Tumbledown tras intensos combates contra o Batallón de Infantería de Mariña 5 e o Rexemento 7 de Infantería e a Compañía A do Rexemento 3 que a apoiaba.
Un infernal diluvio de aceiro abateuse sobre as Compañías A e C do Rexemento 7, danándoos fortemente e destruíndo armamento e comunicacións como paso previo ó avance do 2 PARA. Esa noite os obuses da artillería británica machucaron constantemente as posicións arxentinas cun intenso e preciso fogo que literalmente demoleu moitos sectores defendidos polo Rexemento 7 que sería a unidade con máis baixas da guerra: 36 mortos e 152 feridos. «Ao longo das doce últimas horas de loita descargáronse seis mil tiros de artillería», indican Hastings e Jenkins (A Batalla polas Malvinas, p. 326, Emecé, Bos Aires, 1984). Nese bombardeo son feridos o maior Emilio Nani e os capitáns Hugo García, Jorge Calvo, Carlos Ferreyra e Luis Limia.
Alí estaba o soldado Carlos Daniel Sotelo, un dos poucos sobreviventes da 1ª Sección da Compañía C do rexemento: "Mandáronnos uns poucos reforzos, cinco ou seis soldados e tres oficiais cunha metralladora pesada MAG, que foron para adiante, a posicións que coñeciamos ben e que sabiamos que eran moi complicadas: dábaste conta que había un esforzo desesperado por resistir. O peor era escoitar como escoitaramos pola radio do comando, os pedidos de axuda das outras posicións: iso quédache na cabeza para sempre."
Preto de Porto Arxentino o soldado Raúl Menéndez, do Grupo de Artillería Aerotransportada 4, arrincou ese 14 de xuño disparando as derradeiras municións da súa Batería C.
Lonxe de Porto Arxentino e moito máis preto do inimigo, o tenente Miguel Cargnel batallaba en Wireless Ridge xunto ás fraccións dos tenentes Luis Karbiner e Jorge Guidobono:
O 12 de xuño, cando os ingleses atacaron Longdon, vimos que estabamos moi comprometidos. E dixemos: "A bandeira non". Co tenente Jorge Guidobono soterrámo-la hasta e as ferraxes na nosa posición de combate. Guidobono coseuse o pano no interior da campeira de duvet. E eu quedei coa garavata e o moño e repartímo-las condecoracións entre outros oficiais. Así repregámonos o 14 a Puerto Argentino, cando xa se sabía da rendición.
O 14 de xuño ás 08:45, o xefe da Compañía B do Rexemento de Infantería 6 ordenou ó subtenente Aldo Franco outra vez lanzar un contraataque para posibilitar esta vez o repregamento ordenado do Batallón de Infantería de Mariña 5 do sector Tumbledown. Conta Poltronieri:
Esa noite houbo unha gran manifestación en Bos Aires esixindo a non rendición; non é posible inflamar a unha sociedade como o fixo a Xunta e logo pretender que non reaccione. Galtieri prohibiu a Menéndez que se renda. Dende o continente, a maltreita Forza Aérea Arxentina aínda tenta asesta-los seus postreiros golpes. Hai un último plano peruano de paz en marcha.
Amenceu o domingo 14 de xuño, cun intenso frío que conxelaba ós soldados en Porto Arxentino. Aproximadamente ás 9 o xeneral Menéndez despachaba un radiograma ós seus superiores en Comodoro Rivadavia, facendolles coñece-la situación. Pouco despois foron empregados os desafiantes remanentes da Compañía B do Rexemento 7. Co maior Carlos Carrizo e o capitán Raúl Daneri á cabeza tentouse un contraataque. Conta o soldado Horacio Cañeque:
Foi outro acto desesperado e valente. Pero non tiveron sorte. Foron rexeitados. Porque os paracaidistas británicos xa conquistaran Wireless Ridge, e dende alí manexaban a escena. Co maior foron os sete Raios (os soldados consciptos Horacio Caneque, Gabriel García, Carlos Connell, Fernando Magno, Luis Cunningham, Gabriel Crecho, Daniel Cesar Maltagliatti e Alejandro Rosas. (Vexa *)
Cando as novas chegan a Bos Aires, prodúcese unha importante manifestación de rabia popular que é reprimida pola Xunta, perdendo así o pouco apoio que lles quedaba entre a poboación sensible ó seu discurso nacionalista e patriótico. Ó longo do día 15, o resto de unidades arxentinas presentes no arquipélago entregan as súas armas. O 20, cinco buques británicos fan acto de presenza nas illas Sandwich do Sur e a gornición de Thule réndese sen loita. Tódolos prisioneiros son repatriados durante o mes seguinte. A bandeira de Súa Maxestade ondea de novo sobre os tres arquipélagos. Máis de mil homes valentes xacen baixo as xeadas augas e polos penedos conxelados.
As consecuencias
Un cuarto de século despois, a normalidade reina nas illas Malvinas (chamadas en inglés Falkland Islands). Para a súa poboación, a guerra de 1982 non é máis que un funesto recordo. No entanto, anos despois de asinadas tódalas paces, estreitadas tódalas mans e caídos tódolos políticos que a protagonizaron, algúns indicios fan ver que non se trata dun dominio colonial máis. A gornición británica no arquipélago é moi numerosa, a pista do pequeno aeroporto é dun tamaño máis propio dun aeroporto internacional e un discreto dispositivo antiaéreo e naval barre apaciblemente mares e ceos.
Para o pobo británico e a opinión pública internacional, o escuro asunto das Malvinas está esencialmente esquecido. Entre o pobo arxentino, en troques, perduran os que seguen a considerar que as Malvinas son, en xusto dereito, arxentinas. Porén, non semella que este desexo vaia levar de novo a unha guerra, ao menos en tempos vindeiros. Arxentina ten asuntos moito máis importantes de que ocuparse. Certo é que tamén os tiña en 1982.
A guerra das Malvinas foi o primeiro conflito aeronaval moderno no que se enfrontaron armas de alta tecnoloxía de igual a igual. Foi un enfrontamento entre dúas firmes nacións occidentais, aliadas dos Estados Unidos na guerra fría que se libraba por aqueles tempos. Violáronse tratados, cometéronse excesos, houbo guerras secretas paralelas. A guerra das Malvinas tivo consecuencias.
Os segredos sen contar
Acotío os gobernos manteñen en segredo durante 25 ou 30 anos certas informacións sensibles para a opinión pública. No caso das informacións clasificadas en mans do Estado británico da guerra das Malvinas, unha vez rematado o conflito, «o goberno dese país decretou que a súa publicación só se poderá efectuar no ano 2082».
No ano 2005, no programa Informe Especial, saíu á luz o apoio que Chile lle prestou ao Reino Unido. Un dos membros da Xunta Militar de Chile, o xeneral Fernando Matthei, dixo que Chile apoiou en segredo ao Reino Unido e fixo todo o posible para que Arxentina perdese a guerra. Avións británicos con insignias chilenas sobrevoaban a Patagonia chilena e empregaban bases chilenas coma centros de operacións. Amais un gran número de soldados chilenos trasladáronse ó sur do Chile, alarmando a Arxentina e provocando que tropas arxentinas se movesen ata esa zona.
Forzas Arxentinas na guerra das Malvinas
Xunta Militar da Argentina:
'''Operación Rosario 2. Abril''' Vicealmirante Juan Lombardo
Forza de Tarefas 20		Capitán de Navío José Sarcona
Forza de Tareas Anfibia 40	Contraalmirante Jorge Allara
Grupo de Tareas 40.1	Contraalmirante de Infantería de Mariña Carlos Busser
Grupo de Tareas 40.2		Capitán de Navío Alejandro Estrada
Grupo de Tarefas 40.3		Capitán de Fragata Molina Pico
Grupo de Tarefas 40.4		Capitán de Corveta Alberto Bicain
Escuadrilla 2 Aeronaval de Helicópteros: 5 S-61D Sea King
'''Xeorxias do Sur. 3. Abril'''
Grupo de Tarefas 60 	Capitán de navío Carlos Trombeta
Teatro de Operacións Malvinas
Xeneral de Brigada Mario Menéndez (Gobernador)
Exército Arxentino:
Illas Malvinas sen Puerto Stanley - Xeneral de Brigada Omar Parada :
Illa Soledad:
Pradería del Ganso (Goose Green) - preto 1.000 homes
Illa Gran Malvina:
Fox Bay	-	preto 900 homes
Comando de Aviación do Exército: Batallón 601 de helicópteros
Armada da República Arxentina ARA:
Infantería de Mariña:
Comando da Aviación Naval Arxentina COAN:
Forza Aérea Arxentina FAA:
Prefectura Naval Arxentina PNA:
Forza Aérea Sur
Brigadier Ernesto Crespo
Forza Aérea Argentina FAA:
Comando da Aviación Naval Arxentina COAN:
Avión civil:
Teatro de Operacións do Atlántico Sur
Vicealmirante Juan Lombardo
Armada da República Arxentina ARA: Grupo de Tarefas 79.1 	Contraalmirante Jorge Allara
Grupo de Tarefas 79.2	Capitán de Navío Juan Calmon Destrutor ARA PY
Grupo de Tarefas 79.3	Capitán de Navío Héctor Bonzo
Forza de Submarinos: Outros:
Comando da Aviación Naval Arxentina COAN:
Naves civís na MEZ:
Mortos do Bando Arxentino
Morreron en total no bando arxentino 649 homes :
Mortos do Bando Británico
No bando británico faleceron 255 homes e 3 mulleres :
Perdas materiais británicas
As cifras oficiais son dubidosas. Os rexistros propios falan das seguintes cifras:
Total: 34 (trinta e catro)
Total: 8 (oito)
Total: 11 (once)
John Stockton
John Houston Stockton, nado o 26 de marzo de 1962 en Spokane, Washington, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. A súa traxectoria profesional transcorreu entre os anos 1984 e 2003, formando parte sempre do cadro de xogadores dos Utah Jazz da National Basketball Association (NBA). Xunto a Karl Malone formou unha das parellas máis relevantes da historia da NBA, levando á franquía de Salt Lake City a xogar dúas Finais.
Cunha altura de 1,85 metros e 77 quilogramos de peso, está considerado coma un dos mellores bases da historia do baloncesto. Posúe o maior marca de asistencias da NBA (15.806) e de roubos de balón (3.265) cunhas marxes moi folgadas con respecto aos seguinte, xa que o segundo con máis asistencias da historia, Jason Kidd, leva 10.923, e o segundo en roubos, Michael Jordan, 2.514. Ingresou no Basketball Hall of Fame en 2009 e ten o seu dorsal 12 retirado polos Utah Jazz.
Universidade
Xogou 4 anos coa Universidade de Gonzaga, na súa cidade natal. Na súa última temporada fixo unha media de 20,9 puntos e 7,2 asistencias, cifras que o situarían nun bo posto no draft.
Traxectoria
miniatura|left|Stockton en 1988. Foi elixido polos Utah Jazz en 1984, co número 16 do draft da NBA. Tras tres tempadas con poucas oportunidades comezou a despuntar coma un dos mellores bases da liga. Deste xeito formou unha longa e exitosa asociación co ala-pívote Karl Malone, que os levou a rozar o título nos anos 1997 e 1998, aínda que perdendo en ámbolos dous casos contra os Chicago Bulls de Michael Jordan. A súa carreira tivo un momento cume cando no sexto partido da final da conferencia oeste marcou o triplo que lles deu a vitoria sobre os Houston Rockets. Isto levou aos Jazz á súa primeira final da NBA.
A súa principal calidade era a visión de xogo e unha lectura perfecta de calquera situación na pista. O seu físico estaba bastante afastado do habitual nun xogador da NBA e a miúdo díxose del que tiña máis aspecto de oficinista que de deportista de elite. Pese a todo xogou un total de 19 temporadas na NBA, da que se retirou en 2003 ós 41 anos e xogando ó máximo nivel. Stockton gañouse a etiqueta de xogador da "vella escola" debido ao seu xogo físico, o seu uniforme con pantalóns moi curtos, o seu vestiario sinxelo fóra da pista e o seu comportamento reservado.
O 2 de maio de 2003, Stockton anunciou a súa retirada por medio dun comunicado de prensa, no canto da típica conferencia de prensa. Máis tarde, os Jazz fixéronlle unha celebración e homenaxeáronlle pondo o seu nome á rúa do Energy Solutions Area (o estadio dos Jazz). O seu número, o 12, foi retirado durante un partido o 22 de novembro de 2004. En fronte do estadio hai unha estatua súa, acompañando a outra próxima de Malone, erixida o 23 de marzo de 2006. Estas estatuas teñen unha placa de bronce que conmemora os seus logros en común.
Logros
John Sockton acabou cunha media de dobre-dobre de toda a súa carreira, con 13,1 puntos e 10,5 asistencias por partido. Ten ademais a marca da NBA de asistencias (15.806) cunha considerable marxe e tamén o de roubos (3.265) e está en cinco das seis mellores tempadas na clasificación de asistencias nunha soa tempada (a outra está en mans de Isiah Thomas). Tamén posúe a marca do maior número de tempadas xogadas e partidos consecutivos xogados cun mesmo equipo, e é o terceiro xogador que máis partidos xogou, só por detrás de Kareem Abdul-Jabbar e Robert Parish. Para dar unha idea, xogou en 34 partidos nos que promedió 20 ou máis asistencias.
Tamén ten a media máis alta de asistencias por partido nunha tempada (14,5 na 1989-90) e unha marca persoal de 28 nun só encontro. Foi 10 veces All Star e tamén formou parte do Dream Team, que gañou o ouro en Barcelona 92. Stockton xogou en 10 partidos de All-Star, e foi nomeado co-MVP do partido en 1993 celebrado en Salt Lake City, Utah, co seu compañeiro de equipo nos Jazz Karl Malone.
Catarina II
Catarina II pode referirse a dúas emperatrices distintas:
Adecuación
A adecuación implica polo tanto:
The Sniper (conto)
The Sniper (en lingua galega O Francotirador) é un conto obra do escritor irlandés Liam O'Flaherty, que foi publicado por vez primeira en 1923.
Organización Todt
miniatura|dereita A Organización Todt, en alemán Organisation Todt, coñecida tamén polas siglas OT, foi o grupo de construción e de enxeñaría durante os anos da Alemaña nazi, que escravizou a preto dun millón e medio de persoas dos países ocupados pola Wehrmacht. O seu fundador foi o enxeñeiro e militar alemán Fritz Todt, ministro de armamento e produción bélica do réxime.
Tecnecio
O tecnecio é un elemento químico de número atómico 43 situado no grupo 7 da táboa periódica dos elementos. Simbolízase como Tc.
Trátase dun metal de transición, gris prateado, radioactivo, que só se atopou en moi pequenas cantidades na natureza (nun principio pensouse que non existía na natureza) e que se obtén de forma sintética. A súa principal aplicación é en medicina, para técnicas de diagnóstico.
Coherencia
A coherencia textual é a condición que debe presentar todo texto para que poida ser percibido con claridade e sen ambigüidades polo lector.
A coherencia implica que toda mensaxe debe ter as seguintes características:
Sayonara 'Tomodachi ni wa Naritakunai no'
Sayonara 'Tomodachi ni wa Naritakunai no' (さよなら「友達にはなりたくないの」)  é o duodécimo single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 17 de novembro do ano 2004 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Luca Parmitano
Luca Parmitano é un astronauta da Axencia Espacial Europea con misións na Estación Espacial Internacional. A súa segunda misión, de seis meses de duración, comezou en xullo de 2019.
Biografía
Parmitano estudou no liceo científico "Galileo Galilei" de Catania ata o 1995, cunha estadía no cuarto ano nos EEUU, en California, cunha bolsa de estudos de Intercultura. Entrou na academia Aeronáutica de Pozzuoli do Exército do Aire de Italia no 1995. Licenciouse en Ciencia Política na Universidade de Nápoles Federico II no 1999.
Adestrou coa na Euro-Nato Joint Jet Pilot Training na Sheppard Air Force Base en Texas no 2001. tras realizar o adestramento como piloto, quedou asignado ó AMX co 13º Grupo no aeroporto de Amendola do 2001 ó 2007, realizando diversos cursos e obtendo cualificacións en varias especialidades, polo exército italiano ou en cursos coa OTAN.
Casou e ten dúas fillas.
No 2017 adicóuselle o asteroide 37627 Lucaparmitano.
Alcachofa
A alcachofa (Cynara cardunculus var. scolymus) é unha planta cultivada como alimento en climas temperados. Pertence ao xénero Cynara dentro da familia Asteraceae. Chámaselle en galego alcachofa tanto á planta enteira, como á inflorescencia en capítulo, testa floral comestíbel. É un cultivo común nas zonas mediterráneas, porén non é popular en Galicia, tendo sido asimilado na cociña en épocas recentes procedente doutras gastronomías (españolas e francesas principalmente).
Etimoloxía
Aínda que a Real Academia Galega só recolle alcachofa coma acepción, o certo é que a variante alcachofra aparece en moitas máis fontes galegas, ademais de coincidir coa forma actual portuguesa.
A verba alcachofa entra no galego probabelmente a través do castelán e portugués (alcachofra). O termo vén do árabe hispánico: alẖaršúf[a], este do árabe ẖuršūf[ah], e este á súa vez quizabes do pahlavi hār čōb 'pau de espiños').
Descrición
dereita|miniatura|220px|[[Calátide de alcachofa en floración.]] A alcachofa é unha planta que acada de 1,4 a 2 metros de altura, que volve abrochar do cepo todos os anos, pasado o inverno, se o frío non a xeou. Bota unha roseta de follas profundamente segmentadas aínda que menos divididas que as do cardo e con poucos ou ningún espiño. As follas teñen cor verde clara na face e no envés fican cubertas por unhas febrelas abrancazadas que lle dan un aspecto pálido. Tanto o pecíolo coma a vea principal da folla teñen costelas lonxitudinais moi saíntes.
Cando a planta entalece bota un rebento máis ou menos alto, rexo, mais tamén con costelas e asucado con cada vez follas máis escasas e menos divididas a medida que estean máis altas en dito talo. No seu ápice, e nalgunhas divisións laterais, traen unhas cabeciñas moi grosas, as alcachofas en si, cubertas de numerosas brácteas coriáceas, na base das cales está o tenro e comestíbel. Ao florearen, esas brácteas endurecen moito polo que non se poden aproveitar para comer, aínda que non rematen en espiñas como as dos cardos.
Procedencia xeográfica
Orixinariamente as alcachofas procedía do Mediterráneo e nordés de África. A alcachofa é un parente moi achegado do tamén comestíbel cardo común.
Historia
Esta planta (ou os cardos dos que procede) podería ser orixinaria de Exipto ou do norte de África. A planta denominada Cynara xa era coñecida por gregos e romanos. Disque se lle outorgaban poderes afrodisíacos e toma o seu nome dunha rapaza seducida por Zeus, e despois transformada por este en alcachofa.
Durante a Idade Media non se coñecía a alcachofa, e se pensa que nesta época, do cultivo sucesivo dos cardos, os horticultores aos poucos os transformaron até conseguir a alcachofa. Xa era consumida na Italia do século XV. Chegada de Sicilia, aparece na Toscana contra 1466. A tradición di que foi introducida en Francia por Catarina de Médici que gustaba de comer corazóns de alcachofa. Esta florentina levounas dende a súa Italia natal ao casar co rei Henrique II de Francia. Luís XIV era así mesmo un gran consumidor de alcachofas. Os colonos españois e franceses nas Américas, introducírona neste continente. Co tempo, en California, os cardos chegaron a se converter nunha auténtica praga, exemplo de planta invasora dun hábitat no que non se atopaba anteriormente.
Propiedades
miniatura|dereita|220px|Alcachofas á brasa. Valor nutricional:
kJ = 220
Deluka
Deluka é un grupo musical inglés de indie rock e new wave band. Formada orixinalmente en Birmingham no 2004, o grupo trasladouse a Brooklyn, Nova York para asinar cun selo estadounidense.
Alcachofa
Propiedades
Glícidos = 10.51g
Deluka
A banda está formada pola vocalista e guitarrista Ellie Innocenti, o guitarrista Kris Kovacs, o baixista Robbie G e o batería Stevie J. Palmer. O seu primeiro álbum, Broken Sleeping Patterns, foi lanzado no 2008, e contiña a canción "Sleep is Impossible" que foi empregada no videoxogo Grand Theft Auto IV. O seu segundo álbum, You Are The Night foi lanzado no 2010 por Vel Records.
Alcachofa
Propiedades
Amidón =
Azucres = 0.99g
Fibra = 5.4g
Graxas = 0.34g
VitB1_mg = 0.05
VitB2_mg = 0.089
VitB3_mg = 0.111
VitB5_mg = 0.24