cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unión do Povo Galego
Expansión
No marco das relacións que establece con outros partidos nacionalistas europeos asina en febreiro de 1972 coa Unión Democrática Bretoa e o Movemento Republicano Irlandés (do que formaban parte o IRA e o Sinn Fein) a Carta de Brest, no que se defendía o dereito á autodeterminación dos pobos europeos para formar unha futura Europa Socialista dos Pobos, ao documento sumáronse posteriormente HHerriko Alderdi Sozialista Iraultzailea (HASI), Cymru Goch, PSAN(p), Esquerra Catalana dels Traballadors, Su Populu Sardu e Loita Occitana. Tamén desenvolve os contactos que viña mantendo despois de 25 de abril de 1974 con forzas da extrema esquerda portuguesa favorables á toma armada do poder como a LUAR, Partido Revolucionario do Proletariado ou o Movemento das Forzas Armadas. Como consecuencia da política de pactos que seguía a UPG, un sector encabezado por Manuel Mera e que tiña detrás ao comité local de Santiago deixa o partido, aínda que a maioría regresou pouco despois.
Desde 1970 había voces dentro do partido que falaban da necesidade dunha fase armada no marco da revolución nacional-popular e co apoio de ETA (p-m) a UPG formou unha Fronte Armada (de non máis de 10 persoas) co que realizou algúns atracos, pero en agosto de 1975 a policía matou a Moncho Reboiras e detivo 4 membros do grupo armado.
Transición
A dirección do partido pasou provisionalmente a Portugal e aínda que se realizaron aínda algúns actos conxuntos con ETA a UPG deixou de realizar accións armadas dando prioridade á acción política para o que apoia á AN-PG que se presenta publicamente en xaneiro de 1976 e que tiña obxectivo a formación dun goberno galego provisional tras conseguir o poder. Ao tempo, tamén en xaneiro de 1976 pola iniciativa da UPG fórmase o Consello de Forzas Políticas Galegas, no que estaban o PSG, PGSD e a UPG, en abril de 1976 publican as Bases constitucionais, no que se recollía o dereito á autodeterminación de Galicia, e máis tarde entran o Partido Carlista e o MCG. En novembro o CFPG entra en crise tras a inclusión do Movemento Comunista que se negaba a que os seus membros deixasen CCOO para ingresar no Sindicato Obreiro Galego como lle pedía a UPG, polo que esta e o PGSD marchan do Consello.
Para concorrer ás primeiras eleccións democráticas, en 1977, a UPG artellou unha fronte nacionalista, BN-PG, que integraban a UPG e a AN-PG, que aínda estaban sen legalizar. Tras as eleccións escíndese o sector encabezado por Camilo Nogueira que formou o Partido Obreiro Galego, antes saíra o sector que deu orixe á UPG-liña proletaria. En agosto de 1977 a UPG celebrou o seu I Congreso. Neste conclave definíronse os seus estatutos e elixiuse a Elvira Souto como secretaria xeral e Bautista Álvarez como presidente.
En xullo de 1978, trala dimisión da secretaria xeral, asumiu o cargo Pedro Luaces. Ese mesmo mes, ao abeiro da Lei para a Reforma Política, a organización foi legalizada.
Entre abril e maio de 1981 a UPG vive unha crise interna entre os partidarios de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, o sector minoritario, e aqueles que se opuñan, o sector maioritario. A crise rematou coa expulsión do sector minoritario, pero maioritario en Vigo, encabezado por Francisco García Montes, secretario xeral da INTG; Bernardo Fernández Requeixo, secretario xeral de CCLL e Agustín Malvido, pouco despois, en xullo, dimite o secretario xeral, Pedro Luaces, substituído de xeito provisorio por Francisco Rodríguez. Logo destes enfrontamentos a UPG vira cara a esquerda e deu apoio a campañas a favor dos presos de ETA, aumentou as súas relacións con HB e foi protagonista de actos conxuntos co Partido Comunista-Reconstituído pero ao tempo abandonou as teses de partido único para Galicia. En febreiro de 1982 marchou o sector máis á dereita da UPG encabezado por Pedro Luaces (exsecretario xeral) e forte en Lugo. Tras a vitoria do PSOE nas eleccións xerais de 1982 a UPG mostrouse contrario a calquera colaboración, xa que vía ao goberno socialista como a cara amable do capitalismo, neste ambiente en decembro de 1983 Mariano Abalo foi elixido secretario xeral da UPG.
Aceptación das institucións
dereita|miniatura|Francisco Rodríguez no XIII Congreso da UPG (Santiago de Compostela, 2012).
En 1986 a UPG e o BNG aceptan participar nas institucións, levando a Xosé Manuel Beiras ao parlamento, e prometer a Constitución, o que leva á escisión en xullo de 1986 de 13 membros do Comité Central e unhas ducias de militantes que fundan o PCLN, entre os escindidos estaban Mariano Abalo, Xan Carballo e Ramiro Oubiña. Tradicionalmente, tense admitido que a UPG era o partido maioritario dentro do BNG, posto que este é en realidade unha fronte de partidos. Pasa tamén por ter a militancia máis disciplinada da formación, de maneira que a UPG ten sido acusada de dirixismo dentro do BNG, monopolizando as súas decisións políticas e os cargos públicos. Neste sentido, a UPG foi criticada duramente por non ter facilitado acordos dentro do BNG que permitisen evitar a fractura da fronte tralo Congreso de Amio de 2012. Con todo, non foi até 2016 que unha persoa militante da UPG, Ana Pontón, asumiu os máis altos cargos dentro da formación nacionalista ao asumir a portavocía nacional do BNG e a candidatura á Xunta de Galicia, no 2016. Con anterioridade, e coa idea de facilitar a convinvencia dos distintos partidos dentro do BNG, os membros máis destacado da UPG evitaran asumir estes cargos.
De entre a militancia da UPG desde a súa legalización cabe destacar as figuras de Bautista Álvarez, Francisco Rodríguez e a propia Ana Pontón. O primeiro foi presidente da organización entre 1978 e 2008, cargo que compatibilizou coas súas responsabilidades como deputado do Parlamento de Galicia en representación do BNG. Francisco Rodríguez, pola súa parte, foi Secretario Xeral da organización entre 2008 e 2012. Con anterioridade, sendo membro do Comité Central da UPG, representara ao BNG no Congreso dos Deputados entre 1996 e 2008.
A Axilda, Meangos, Abegondo
A Axilda é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres.
Abdullah Ahmad Badawi
miniatura|dereita|Abdullah Ahmad Badawi.
Abdullah bin Haji Ahmad Badawi, nado en Bayan Lepas o 26 de novembro de 1939, é un político de Malaisia, Primeiro ministro do seu país dende o 31 de outubro de 2003. Pertence á UMNO.
Xoán VII, papa
Mantivo boas relacións cos longobardos, logrando que o rei Ariperto II restituíse ao papado os bens que o seu antecesor Xisulfo obtivera de Xoán VI.
Naxib Miqati
Naxib Asmi Miqati (en نجيب ميقاتي‎), nado o 24 de novembro de 1955, é un multimillonario home de negocios e político libanés, primeiro ministro do Líbano dende 2021. É a terceira vez que ocupa o cargo, pois xa o fixera en 2005 e entre 2011 e 2014.
My Chemical Romance
My Chemical Romance foi unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Nova Jersey e formada no ano 2001. O grupo estivo composto polo vocalista Gerard Way, os guitarristas Ray Toro e Frank Iero e o baixista Mikey Way. Pouco despois de crearse, a banda asinou co selo Eyeball Records e editou o seu álbum de estrea, I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love no ano 2002. Ao ano seguinte conseguiron un contrato con Reprise Records e lanzaron Three Cheers for Sweet Revenge no 2004, sendo todo un éxito. O seu álbum conceptual de 2006, The Black Parade, conseguiu eclipsar o anterior traballo conseguindo críticas moi favorables. O seu cuarto álbum de estudio, Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys, foi lanzado o 22 de novembro do 2010. A banda anunciou a súa separación o 22 de marzo do 2013 a través dun breve comunicado na súa páxina web.
Rocky V
Rocky V é un filme estadounidense dirixido por John G. Avildsen que foi estreado en 1990. Quinta parte da saga cinematográfica de Rocky. Estreouse en galego na TVG o 31 de xaneiro de 2010.
Sinopse
Rocky Balboa regresa da Unión Soviética convertido nun heroe, pero arruinado economicamente debido á mala xestión do seu cuñado Paulie. Retirado do boxeo, volve ó seu barrio. Alí coñece a un mozo con aptitudes para boxear e decide adestralo.
León II, papa
San León II nado en Sicilia probablemente na cidade de Messina en data descoñecida e finado en Roma o 3 de xullo 683 foi o papa n.º 80 da Igrexa católica de 682 a 683.
Biografía
Siciliano de nacemento era fillo dun home chamado Paulo e segundo as fontes fillo de médico Estudou na Schola cantorum de Roma. Leo era coñecido como un predicador elocuente, vertido nas Santas Escrituras, amante da música, tan piadoso como sabio, caritativo coidando en particular dos pobres, dos orfos e das viúvas, sendo cóengo regular. ,.
Aínda que elixido papa uns cantos días despois da morte de Agatón, tivo que esperar a súa consagración ata máis dun ano despois a consagración da súa elección do emperador bizantino Constantino IV. León II foi encargado de pechar o Terceiro Concilio de Constantinopla iniciado polo seu predecesor. Neste concilio ecuménico condenábase o monotelismo. Constantino IV esixía a excomuñón do papa Honorio I considerado como partidario do monotelismo, para aceptar a consagración de León II.
León II foi canonizado santo da Igrexa católica. O corpo descansa na basílica de San Pedro. Os martiroloxios de Beda o Venerábel e de Adón xa testifican o seu culto.
Pontificado
Elixido papa, sen dúbida no mes de xaneiro, probablemente o 10 de xaneiro 681. Non obstante, a súa consagración producese ata máis dun ano despois, o 17 de agosto 682.
Os tratos proseguen ata o ano 683. Constantino obtén a condena de Honorio I e en cambio, concede a Léon II, entre outras cousas:
Durante o seu pontificado puxo fin ao conflito que enfrontaba ao papado co bispado de Rávena, o cal non recoñecía a supremacía papal sobre a base dun decreto ditado polo emperador bizantino Constantino II que establecía que os bispos da devandita cidade non necesitaban ser consagrados polo papa.
En resposta posible a ataques dos Longobardos, León II transfiriu as reliquias dunha cantidade de mártires das catacumbas dentro dos muros da cidade.
Lesión cerebral
miniatura|250px|Radiografía dunha cabeza anos despois dun [[traumatismo cranioencefálico, amosando un espazo baleiro onde ocorreu o dano, sinalado cunha frecha.]] Unha lesión cerebral ou dano cerebral implica a destrución ou dexeneración de células cerebrais. As lesións cerebrais poden darse por mor de diversos factores internos e externos. O tipo de lesión máis común co que se sofre un maior número de lesións é o traumatismo cranioencefálico (TCE) seguido dun trauma físico ou traumatismo cranial xerado por un axente externo. O termo dano cerebral adquirido (DCA) utilízase adecuadamente neste ámbito para diferenciar as lesións cerebrais que se dan despois do parto, daquelas relacionadas con algunha doenza xenética ou algunha doenza conxénita.
Signos e síntomas
As lesións cerebrais adoitan dar lugar a deficiencias ou discapacidades que poden variar moito en intensidade. En caso de lesións cerebrais graves, a probabilidade de sufrir unha discapacidade en certas áreas é maior, isto inclúe deficiencias neurocognitivas, delirios (para ser específicos, delirios monotemáticos), trastornos da fala e do movemento, e atraso mentais. Tamén poden darse trastornos de personalidade. Os casos máis graves terminan en coma ou mesmo en estado vexetativo persistente. Inclusive un incidente leve pode ter asociadas consecuencias de longa duración ou pode causar síntomas que se manifesten anos máis tarde.
Lepidopsetta mochigarei
Lepidopsetta mochigarei Synder, 1911), é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres que integran o xénero Lepidopsetta.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Descrición
A especie foi descrita en 1911 polo zoólogo estadounidense John Otterbein Snyder.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle impuxo Snyder, e actualmente válido, a especie coñécesa tamén polos seguintes sinónimos:
Numazu
Numazu (沼津市, ぬまづし, Numazu-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situada ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 187,11 km² de superficie e unha poboación de 205.652 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 96,8 h/km².
O concello de Numazu limita cos concellos de Fuji, Nagaizumi, Shimizu, Mishima, Kannami, Izunokuni e Izu.
Universidade de Deusto
A Universidade de Deusto (en Deustuko Unibertsitatea), é unha universidade privada da Igrexa católica situada no barrio bilbaíno de Deusto (País Vasco). Ten un campus de menor tamaño en Donostia e dúas sedes en Gasteiz e Madrid.
Historia
thumb|left|Antiga biblioteca en La Comercial Fundada en 1886 pola Compañía de Xesús (Xesuítas), contribuíu, no ámbito educativo, ao desenvolvemento industrial da rexión do Gran Bilbao. Dende 2013 o seu reitor é José María Guibert Ucín, SJ. É a universidade privada española máis antiga, e unha das máis prestixiosas e coñecidas. Segundo o estudo "U-Ranking", elaborado polo Instituto Valenciano de Investigaciones Económicas (IVIE) e a Fundación BBVA en 2015, a Universidade de Deusto é líder no ámbito da docencia entre as principais universidades españolas.
Durante a Segunda República española, debido á disolución da Compañía de Xesús e a confiscación das súas propiedades en España en 1932, a universidade é pechada e reabre tras o remate da Guerra civil española. Durante a contenda, tras a caída de Bilbao en mans do bando sublevado, en xuño de 1937 as súas instalacións pasan a formar a parte central e permanente dun campo de concentración franquista. Este permanecerá activo ata decembro de 1939.
A universidade estendeuse a Guipúscoa en 1956 coa apertura da Escola Superior de Técnicos de Empresa en Donostia.
Centros docentes
A universidad ten 7 facultades e escolas universitarias:
Grupos de investigación
Entre os grupos de investigación desta universidade destacan: miniatura|[[Museo Guggenheim Bilbao|Museo Guggenheim e a Universidade de Deusto fronte a fronte nas marxes da Ria, unidos pola pasarela Pedro Arrupe.]]
Na páxina web da fundación pódese acceder ao Catálogo de Oferta Científica da Universidade, onde se atopan todos os equipos de investigación actualizados.
Reitorado
O primeiro reitor da Universidade de Deusto foi Luis Martín García (curso 1885-86). Os últimos reitores foron:
Profesorado e alumnos
Nela impartiron clases Javier Elzo, Andrés Ortíz-Osés, Alberto Dou Mas de Xaxàs, José María Lidón, Xabier Arzalluz e Carlos Sobera.
Mahatma Gandhi
Mohandas Karamchand Gandhi (en gujarati, મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી, devanágari मोहनदास करमचन्द गांधी), máis coñecido popularmente por Mahatma Gandhi (Mahatma, do sánscrito "grande alma"), nado en Porbandar (Gujarat) o 2 de outubro de 1869 e finado en Nova Deli o 30 de xaneiro de 1948, foi un avogado indio, nacionalista anticolonial e un político ético que empregou a resistencia non violenta para liderar a exitosa campaña pola independencia da India do dominio británico, e máis tarde inspirar movementos polos dereitos civís e pola liberdade en todo o mundo. O nome honorífico de Mahatmā (sánscrito: "alma grande", "venerable"), aplicado por primeira vez a el en 1914 en Suráfrica, úsase agora en todo o mundo.
Universidade de Deusto
Profesorado e alumnos
Entre os alumnos que pasaron por esta universidade nos seus máis de 100 anos de historia atópanse coñecidos personaxes como Ana Blanco, Gerardo Diego, Manuel de Irujo, Agustín Rodríguez Sahagún, Sabino Fernández Campo, José Félix de Lequerica, Joaquín Almunia, Antonio Garrigues Walker, Carlos Garaikoetxea, José Antonio Ardanza, Fernando Buesa, José María Oriol y Urquijo, Joseba Sarrionandia, Federico Paternina, Emilio Botín, Emilio Ybarra Churruca, José Ángel Sánchez Asiain, Espido Freire, Álex de la Iglesia, Mario Conde, Pedro Luis Uriarte, Iratxe Ibarra, Lorea Bilbao, Igone Etxebarria, José Ortega y Gasset, Asier Aranbarri, José Eiguiguren, Pedro Morenés ou José Manuel García-Margallo.
Mahatma Gandhi
Ao asumir o liderado do Congreso Nacional Indio en 1921, Gandhi dirixiu campañas a nivel nacional para aliviar a pobreza, ampliar os dereitos das mulleres, construír a amizade relixiosa e étnica, acabar coa intocabilidade e, sobre todo, lograr o swaraj ou autogoberno. Gandhi adoptou o dhoti curto, tecido con fío fiado a man como unha marca de identificación cos pobres rurais da India. Comezou a vivir nunha comunidade residencial autosuficiente, para comer comida sinxela, e emprendeu longos xaxúns como medio tanto de introspección como de protesta política. Achegando o nacionalismo anticolonial aos indios comúns, Gandhi levounos a desafiar, en 1930, o imposto sobre o sal imposto polos británicos coa marcha do sal de Dandi de 400 km. e, en 1942, a pedir aos británicos que abandonasen a India. Foi encarcerado moitas veces e durante moitos anos tanto en Suráfrica como na India.
A visión de Gandhi dunha India independente baseada no pluralismo relixioso foi desafiada a principios dos anos 40 por un nacionalismo musulmán que esixía unha patria separada para os musulmáns dentro da India británica. En agosto de 1947, Gran Bretaña concedeu a independencia, pero o Imperio Indio Británico foi partido en dous dominios, un o da India de maioría hindú e outro o do Paquistán de maioría musulmá. Cando moitos hindús, musulmáns e sijs desprazados dirixíronse ás súas novas terras, estalou a violencia relixiosa, especialmente na rexión do Punjab e Bengala. Absténdose de participar no celebración oficial da independencia, Gandhi visitou as zonas afectadas, tentando aliviar a angustia. Nos meses seguintes, emprendeu varias folgas de fame para deter a violencia relixiosa. A última, iniciada en Delhi o 12 de xaneiro de 1948, cando tiña 78 anos, Tamén tiña o obxectivo indirecto de meter presión á India para que pagase algúns activos en efectivo que se debían a Paquistán. Aínda que o Goberno da India cedeu, do mesmo xeito que os alborotadores relixiosos, a crenza de que Gandhi fora demasiado firme no seu defensa tanto de Paquistán como dos musulmáns indios, especialmente os asediados en Delhi, estendeuse entre algúns hindús na India. Entre eles estaba Nathuram Godse, un militante do nacionalista hindú do oeste da India, que asasinou a Gandhi disparándolle tres balas no peito nunha reunión de oración interrelixiosa en Delhi o 30 de xaneiro de 1948.
Xuventude
upright|miniatura|A primeira foto coñocida de Mohandas Karamchand Gandhi, c. 1876 con sete anos. Mohandas Karamchand Gandhi naceu o 2 de outubro de 1869 nunha familia gujarati hindú da subcasta modh bania en Porbandar (tamén coñecida como Sudamapuri), unha cidade costeira na península de Kathiawar e que entón formaba parte do pequeno estado principesco de Porbandar na Axencia de Kathiawar do Imperio indio. Seu pai, Karamchand Uttamchand Gandhi (1822–1885), serviu como o dewan (ministro xefe) do estado de Porbandar. A súa familia e orixinaria da entón aldea de Kutiana no que entón era o Estado de Junagadh.
Aínda que só tiña unha educación elemental e anteriormente fora funcionario da administración estatal, Karamchand demostrou ser un ministro xefe capaz. Durante o seu mandato, Karamchand casou catro veces. As súas dúas primeiras esposas morreron novas, despois de que cada unha dese a luz a unha filla, e o seu terceiro matrimonio non tivo fillos. En 1857, Karamchand buscou o permiso da súa terceira esposa para volver casar; ese ano casou con Putlibai (1844–1891), que tamén procedía de Junagadh, e era dunha familia hindú pranami visnuista. Karamchand e Putlibai tiveron tres fillos durante a década seguinte: un fillo, Laxmidas (c. 1860–1914); unha filla, Raliatbehn (1862–1960); e outro fillo, Karsandas (c. 1866–1913).
O 2 de outubro de 1869, Putlibai deu a luz ao seu último fillo, Mohandas, nun cuarto escuro e sen fiestras da planta baixa da residencia da familia Gandhi na cidade de Porbandar. Cando era neno, a súa irmá Raliat describiu a Gandhi como "inquieto coma o mercurio, xogando ou deambulando. Un dos seus pasatempos favoritos era torcerlle as orellas aos cans". Os clásicos indios, especialmente as historias de Shravana e do rei Harishchandra, tiveron un grande impacto en Gandhi na súa infancia. Na súa autobiografía, admite que deixaron unha impresión indeleble na súa mente. Escribe: "Obsesionábame e tiben que representar a Harishchandra para min mesmo innumerables veces". A temperá autoidentificación de Gandhi coa verdade e o amor como valores supremos débese a estes personaxes épicos.
A orixe relixiosa da familia era ecléctica. O pai de Gandhi, Karamchand, era hindú e a súa nai Putlibai procedia dunha familia hindú pranami visnuista. O pai de Gandhi pertencía á comunidade de comerciantes da casta dos Modh Baniya e da varna de Vaishia. A súa nai procedía da tradición da seita Pranami baseada no movemento bhakti medieval que se desenvolve en torno a deidade Krishna, cuxos textos relixiosos inclúen o Bhagavad Gita, o Bhagavata Purana e unha colección de 14 textos con ensinanzas que a tradición cre que inclúen a esencia dos Vedas, o Corán e a Biblia. Gandhi estivo moi profundamente influenciado pola súa nai, unha dama piadosa que "non pensaría en tomar as súas comidas sen as súas oracións diarias... ela tomaba os votos máis duros e cumpríaos sen inmutarse. Manter dous ou tres xaxúns consecutivos non era nada para ela."
En 1874, o pai de Gandhi, Karamchand, abandonou Porbandar para trasladarse ao estado máis pequeno de Rajkot, onde se converteu en conselleiro do seu gobernante, o Thakur Sahib; aínda que Rajkot era un estado menos prestixioso que Porbandar, a axencia política rexional británica atopábase alí, o que daba ao diwan do estado certa seguridade. En 1876, Karamchand converteuse en diwan de Rajkot e foi sucedido como diwan de Porbandar polo seu irmán Tulsidas. A súa familia reuniuse con el en Rajkot.
miniatura|upright|Gandhi e a súa esposa [[Kasturba Gandhi|Kasturbai Makhanji Kapadia (1902).]] Aos 13 anos Mohandas casou con Kasturbai Makhanji Kapadia (o seu primeiro nome adoitaba acurtarse a "Kasturba", e cariñosamente a "Ba"), de 14 anos, da mesma idade, nunha unión previamente acordada, segundo o costume da rexión naquela época, entre as familias dos noivos. No proceso, perdeu un ano na escola pero despois permitíronlle compensalos acelerando os seus estudos. A súa voda foi un acto conxunto, onde tamén casaron o seu irmán e o seu curmán. Recordando o día do seu casamento, dixo unha vez: "Como non sabiamos moito do matrimonio, para nós só significaba levar roupa nova, comer doces e xogar cos familiares". Como era a tradición imperante, a noiva adolescente pasaba moito tempo na casa dos seus pais, e afastada do seu marido. Escribindo moitos anos despois, Mohandas describiu con pesar os sentimentos luxuriosos que sentía pola súa moza noiva, "mesmo na escola adoitaba pensar nela, e o pensamento do anoitecer e do noso encontro posterior estaba a perseguirme". Máis tarde recordou sentirse celoso e posesivo con ela, como cando ela visitaba un templo coas súas amigas, e ser sexualmente luxurioso nos seus sentimentos por ela.
A finais de 1885, o pai de Gandhi, Karamchand, morreu. Gandhi, entón de 16 anos, e a súa muller de 17 tiveron o seu primeiro bebé, que sobreviviu só uns días. As dúas mortes angustiaron a Gandhi. O matrimonio tivo catro fillos máis, todos nenos: Harlal Gandhi (1888), Manilal Gandhi (1892), Ramdas Gandhi (1897) e Devdas Gandhi (1900).
En novembro de 1887, o mozo de 18 anos de idade Gandhi graduouse no instituto en Ahmedabad. En xaneiro de 1888, matriculouse no Samaldas College no estado de Bhavnagar, entón a única institución de ensino superior da rexión que outorgaba títulos. Pero abandonou e volveu coa súa familia en Porbandar.
Estudante de dereito
miniatura|esquerda|upright|Placa conmemorativa no número 20 de Baron's Court Road, Barons Court, Londres Gandhi abandonara a universidade máis barata que podía pagar en Bombai. Mavji Dave Joshiji, un sacerdote brahmana e amigo da familia, aconsellou a Gandhi e á súa familia que considerase a posibilidade de estudar dereito en Londres. En xullo de 1888, a súa esposa Kasturba deu a luz ao seu primeiro fillo superviviente, Harilal. A súa nai non se sentía cómoda con que Gandhi deixase á súa muller e á súa familia e fose tan lonxe da casa. O tío de Gandhi, Tulsidas, tamén intentou disuadir ao seu sobriño. Gandhi que quería ir para persuadir á súa esposa e a súa nai fixo un voto diante da súa nai de que se abstería de comer carne, alcohol e mulleres. O irmán de Gandhi, Laxmidas, que xa era avogado, aplaudiu o plan de estudos de Gandhi en Londres e ofreceuse a apoialo. Putlibai deulle permiso e bendición a Gandhi. miniatura|upright=0.80|Gandhi en Londres como estudante de dereito O 10 de agosto de 1888, Gandhi, de 18 anos, partiu de Porbandar cara a Mumbai, daquela coñecida como Bombai. Á súa chegada, aloxouse na comunidade local de Modh Bania, cuxos anciáns lle advertiron de que Inglaterra tentaríalle a comprometer a súa relixión e a comer e beber á maneira occidental. A pesar de que Gandhi lles informou da súa promesa á súa nai e das súas bendicións, foi excomulgado da súa casta. Gandhi ignorou isto, e o 4 de setembro, embarcou de Bombai a Londres, co seu irmán que o despediu no porto. Gandhi asistiu ao University College London, un colexio universitario da Universidade de Londres onde tomou clases de literatura inglesa con Henry Morley en 1888–1889.
Na UCL estudou dereito e xurisprudencia e foi invitado a matricularse no Inner Temple coa intención de converterse en avogado. A súa timidez infantil e a súa abstinencia continuaron durante a súa adolescencia. Mantivo estes trazos cando chegou a Londres, pero uniuse a un grupo de práctica de falar en público e superou a súa timidez o suficiente como para exercer a avogacía.
Vexetarianismo e traballo no comité
O tempo de Gandhi en Londres estivo influenciado polo voto que lle fixera á súa nai. Tentou adoptar os costumes "inglés", incluíndo tomar clases de baile. Non obstante, non apreciaba a eslamiada comida vexetariana que lle ofrecía a súa dona e adoitaba pasar fame ata que atopou un dos poucos restaurantes vexetarianos de Londres. Influenciado pola escritura de Henry Salt, uniuse á Sociedade Vexetariana de Londres, e foi elixido para o seu comité executivo. baixo os auspicios do seu presidente e benefactor Arnold Hills. Un dos seus logros durante a súa estancia no comité foi a creación dunha sección en Bayswater. Algúns dos vegetarianos que coñeceu eran membros da Sociedade Teosófica, fundada en 1875 para promover a irmandade universal e dedicada ao estudo da literatura budista e hindú. Animaron a Gandhi a ler con eles o Bhagavad Gita tanto o traducido como o orixinal.
Despois de se formar, pasou a traballar como avogado en Durban, Suráfrica (1893). Neste período, despois dun accidente que sufriu nun tren en Pietermaritzburg (Gandhi viaxaba na primeira clase e solicitáronlle que pasase para a terceira: ao recusar o cambio, botárono fóra do tren), comezou tamén a súa traxectoria política avogando contra as leis discriminatorias entón vixentes. Fundou o Congreso Indio de Natal. Participou no bando británico na guerra anglo-bóer, para a que formou un corpo auxiliar indio de servizos médicos. Trala guerra fundou o xornal Indian Opinion, onde comezaba a predicar a austeridade, a resistencia pasiva e a non violencia activa. Durante un breve período de tempo viviu en Xohanesburgo como avogado.
Foi un dos promotores da folga contra da lei que lles prohibía aos indios entrar no Transvaal. Gandhi foi detido o 6 de novembro de 1913 mentres lideraba unha marcha de mineiros indios que traballaban en Suráfrica, pero conseguiu que entrase en vigor unha lei que eximía os indios de pagaren os impostos especiais que ata entón estaban obrigados a pagar e que lles permitía instalarse no Transvaal e en KwaZulu-Natal. Gandhi inspirábase no Bhagavad Gita e nos textos de Leon Tolstoi, que na década de 1880 emprendeu unha profunda conversión persoal para un tipo de anarquismo cristián. Gandhi traduciu a obra de Tolstoi Carta para un hindú escrita en 1908 en resposta aos agresivos nacionalistas indios, o que levou a Gandhi e Tolstoi a se corresponderen ata a morte do ruso no 1910. A carta de Tolstoi usa a filosofía hindú presente nos Vedas e nos relatos do deus hindú Krishna para presentar o seu punto de vista respecto ao crecemento do nacionalismo indio.
En 1914, durante a primeira guerra mundial, Gandhi retornou á India, onde participou na campaña polo alistamento de indios no Exército Británico da India.
Movemento pola independencia india
Despois da guerra, Gandhi envolveuse no Congreso Nacional Indio e no movemento pola independencia. Gañou notoriedade internacional pola súa política de desobediencia civil e polo uso do xaxún como forma de protesta. Por eses motivos as autoridades inglesas decretaron a súa prisión varias veces, que foron seguidas por protestas pedindo a súa liberación (por exemplo, o 18 de marzo de 1922, cando foi sentenciado a seis anos de prisión por desobediencia civil, mais cumpriu apenas dous anos).
Outra estratexia eficiente de Gandhi pola independencia foi a política do swadeshi -o boicot a todos os produtos importados-, especialmente os producidos en Inglaterra. Unida a isto estaba a súa proposta de que todos os indios deberían vestir o khadi -vestimentas caseiras- en vez de comprar produtos téxtiles británicos. Gandhi declaraba que toda muller india, rica ou pobre, debería empregar parte do seu día fabricando o khadi en apoio ao movemento de independencia. Esta era unha estratexia para incluír as mulleres no movemento, nun período en que se pensaba que tales actividades non eran apropiadas ás mulleres.
miniatura|200px|dereita|Gandhi, canda os seus seguidores, durante a [[marcha do sal (1930).]]
A súa posición pro-independencia endureceuse despois da Masacre de Amritsar en 1920, cando soldados británicos abriron fogo matando centos de indios que protestaban pacificamente contra medidas autoritarias do goberno británico e contra a prisión de líderes nacionalistas indios.
Unha das súas accións máis eficaces foi a marcha do sal, coñecida como Marcha Dandi, que comezou o 12 de marzo de 1930 e terminou o 5 de abril, cando Gandhi levou milleiros de persoas ao mar co fin de colleitaren o seu propio sal en vez de pagar a taxa prevista sobre o sal comprado.
En 8 de maio de 1933, Gandhi comezou un xaxún que duraría 21 días en protesta á "opresión" británica contra a India. En Bombai, o día 3 de marzo de 1939, Gandhi xaxuou novamente en protesta contra as regras autoritarias e autocráticas para a India.
A segunda guerra mundial
miniatura|esquerda|[[Rabindranath Tagore e Gandhi en 1940.]]
Xoán VI, papa
Xoán VI, descoñécese a data de nacemento pero finou en Roma o 11 de xaneiro de 705, foi o 85º Papa da Igrexa católica, dende o 701 ata o 705.
Ivan Klasnić
Ivan Klasnić [], nado en Hamburgo o 29 de xaneiro de 1980, é un exfutbolista xermano-croata que xogaba de dianteiro.
Mahatma Gandhi
A segunda guerra mundial
Gandhi comezou a pedir cada vez máis insistentemente a independencia durante a segunda guerra mundial, a través dunha campaña clamando pola saída dos británicos da India (Quit India, literalmente Saian da India), que se tornou en pouco tempo o maior movemento pola independencia, ocasionando detencións en masa e violencia nunha escala inédita. Gandhi e os seus partidarios deixaron claro que non apoiarían a causa británica na guerra, a non ser que fose garantida á India a independencia inmediata. Durante este tempo, el ata mesmo aceptou un fin do seu chamamento á non violencia, doutra forma un principio intocábel, alegando que a "anarquía ordenada" ao redor del era "peor do que a anarquía real". Foi entón preso en Bombai polas forzas británicas o 9 de agosto de 1942 e mantido no cárcere por dous anos.
Xoán VI, papa
Biografía
Orixinario de Grecia, foi consagrado Papa o 30 de outubro de 701 sucedendo a Serxio I.
Ivan Klasnić
Traxectoria
Klasnić naceu en Hamburgo (daquela en Alemaña do Oeste, nunha familia con membros de orixe bosnia e croata. Comeza a súa carreira profesional na escuadra local St. Pauli, coa que xogou tres tempadas e media destacando coma dianteiro. Despois de axudar ó St. Pauli a ascender á primeira división no ano 2001 marcha para o Werder Bremen no verán dese ano. As dúas primeira tempadas no club no foron de bo proveito debido sobre todo a dúas fortes lesións no xeonllo, mais na 2003-04 revelouse coma un dos xogadores clave do éxito do Werder. Ese ano gañaron tanto a Bundesliga como a Copa de Alemaña, e Klasnić anotou 11 goles e deu 13 pases de gol nos encontros de liga.
Xoán VI, papa
Biografía
Ao igual que os seus antecesores enfrontouse co emperador bizantino, Tiberio III e o seu exarca en Italia, Teofilacto. Estas disputas foron aproveitadas polos longobardos, invadindo Xisulfo, Duque de Benevento, a planicie Romana, Xoán VI recuperouna cedendo outros territorios.
Ligazóns externas
Enciclopedia Católica Online
Ivan Klasnić
Traxectoria
Na 2004–05 anotou 5 goles na Liga de Campións, facendo un triplete contra o RSC Anderlecht, mais en oitavos de final o Werder caería co Olympique Lyonnais por un total de 10-2 na eliminatoria.
Os comezos na tempada 2006–07 non foron moi bos, co xogador en baixo estado de forma e necesitando sete encontros para anotar un só gol. Na tempada 2008–09 fichou polo FC Nantes da Ligue 1 de Francia, onde participou en 33 partidos e anotou 10 goles. Ao final da campaña o equipo quedou 19º posto, descendendo a Ligue 2. Na campaña 2009–10 marchou cedido ao Bolton Wanderers FC da Premier League inglesa, participando en 27 partidos e anotando 8 goles.
Para a tempada 2010–11 o Bolton Wanderers fíxose co xogador en propiedade, onde xogou tamén na tempada 2011–12, participando nun total de 50 partidos e anotando 12 goles nestas dúas campañas.
Na tempada 2012–13 fichou polo 1. FSV Mainz 05.
Selección nacional
Tras rexeitar a invitación de Rudi Völler para xogar coa selección xermana e a de Blaž Slišković para xogar coa selección de Bosnia e Hercegovina, acepta xogar para a selección croata. Debuta no ano 2004 nun encontro contra Alemaña, no que estes vencen por 2-1.
Xa no mundial, non logra anotar gol algún, e Croacia cae na primeira rolda tras dous empates e unha derrota. Na actualidade, aínda que segue sendo convocado, parece que perdeu a súa praza de titular nos últimos encontros de clasificación para a Eurocopa de Fútbol 2008.
Mahatma Gandhi
División da India
Gandhi tivo grande influencia entre as comunidades hindú e musulmá da India. Adóitase dicir que el terminaba liortas comunais só coa súa presenza. Gandhi posicionouse vehementemente contra calquera plan que dividise a India en dous estados, o que efectivamente aconteceu, creando a India -predominantemente hindú- e o Paquistán -predominantemente musulmán-. No día da transferencia de poder, Gandhi non celebrou a independencia co resto da India senón que, ao contrario, lamentou só a división do país en Calcuta.
Gandhi iniciara un xaxún o 13 de xaneiro de 1948 en protesta contra a violencia cometida por indios e paquistanís. No día 20 daquel mes, sufriu un atentado: unha bomba foi lanzada na súa dirección, mais ninguén foi ferido. Non obstante, o día 30 de xaneiro de 1948, Gandhi foi asasinado a tiros, en Nova Deli, por Nathuron Godse, un hindú radical que responsabilizaba a Gandhi polo enfraquecemento do novo goberno ao insistir no pagamento de certas débedas ao Paquistán. Godse foi despois xulgado, condenado e enforcado, a pesar de que o último rogo de Gandhi fose precisamente que non se castigase ao seu asasino.
O corpo do Mahatma foi cremado e as súas cinzas botadas ao río Ganxes.
É significativo sobre a longa busca de Gandhi polo seu deus o feito de que as súas últimas palabras foron un mantra popular na concepción hindú dun deus coñecido como Rama: "Hai Ram!". Este mantra é visto como un sinal de inspiración tanto para o espírito canto para o idealismo político, relacionado a unha posibilidade de paz na unificación.
Principios
A filosofía de Gandhi e as súas ideas sobre o satya e o ahimsa foron influenciadas polo Bhagavad Gita e por crenzas hindús e da relixión xainista. O concepto de 'non violencia' (ahimsa) permaneceu por moito tempo no pensamento relixioso da India e pode ser encontrado en diversas pasaxes de textos hindús, budistas e xainistas. Gandhi explica a súa filosofía como un xeito de vida na súa autobiografía A Historia dos meus experimentos coa Verdade (The Story of my Experiments with Truth).
Estritamente vexetariano, escribiu libros sobre o vexetarianismo mentres estudaba dereito en Londres (onde atopou un entusiasta do vexetarianismo, Henry Salt, nos encontros da chamada Sociedade Vexetariana). Ser vexetariano formaba parte das tradicións hindús e xainistas. A maioría dos hindús no estado de Gujarat érano, efectivamente. Gandhi experimentou diversos tipos de alimentación e concluíu que unha dieta debe ser ser suficiente para satisfacer as necesidades do corpo humano. Xaxuaba moito, e usaba o xaxún frecuentemente como estratexia política.
dereita|miniatura|Gandhi fiando, foto de [[1946]]
Gandhi renunciou ao sexo cando tiña 36 anos de idade e aínda estaba casado, unha decisión que foi profundamente influenciada pola crenza hindú do brachmacharya, ou pureza espiritual e práctica, directamente asociada ao celibato. Tamén pasaba un día da semana en silencio. Absterse de falar, segundo dicía, traíalle a paz interior. O silencio tiña orixes nas crenzas do mouna e do shanti. Neses días el comunicábase cos demais só escribindo.
Despois de retornar á India tras exercer como avogado en Suráfrica, el deixou de usar as roupas que representaban riqueza e éxito. Pasou a usar un tipo de roupa que acostumaba ser usada polos máis pobres entre os indios. Promovía o uso de roupas feitas na casa (khadi). Gandhi e os seus seguidores fabricaban artesanalmente os tecidos da propia roupa e usaban eses tecidos na súas vestiduras; tamén incentivaba os outros a faceren iso, o que representaba unha ameaza ao negocio Británico. A pesar de que os indios estivesen desempregados, en gran parte pola decadencia da industria téxtil, eran forzados a comprar roupas feitas en industrias inglesas. Se os indios fixesen as súas propias roupas, iso arruinaría a industria téxtil Británica. O tear manual, símbolo dese acto de afirmación, remataría sendo incorporado á bandeira do Congreso Nacional Indio e á propia bandeira india.
Representacións artísticas
A representación máis famosa da vida de Gandhi é o filme Gandhi, de 1982, dirixido por Richard Attenborough e con Ben Kingsley como protagonista. Outro filme que trata da vida de Gandhi, particularmente do seu paso por Suráfrica, é The Making of the Mahatma, dirixido por Shyan Benegal.
Candidaturas para o Premio Nobel da Paz
Gandhi nunca recibiu o premio Nobel da Paz, a pesar de ter sido proposto como candidato cinco veces entre 1937 e 1948. Décadas despois o erro foi recoñecido polo comité organizador do Nobel. Cando o Dalai Lama Tenzin Gyatso recibiu o premio en 1989, o presidente do comité dixo que o premio era "en parte un tributo á memoria de Mahatma Gandhi". O site oficial do premio Nobel ten un artigo sobre iso. Ao longo da súa vida, as actividades de Gandhi atraeron todo tipo de comentarios e opinións. Por exemplo, Winston Churchill chegou a chamalo "faquir marrón". Por outro lado, Albert Einstein dixo sobre Gandhi que as xeracións por vir terán dificultade en crer que un home como este realmente existiu e camiñou sobre a Terra.
Acocho
miniatura|alt=Nenos e nenas xogando aos agochos nun patio dunha aldea grega; unha nena panda cntra a parede e os outros corren para esconderse.|Nenos e nenas xogando aos agochos nun patio dunha aldea do norte de Grecia.
Algar, Cádiz
miniatura|Algar. Algar (con anterioridade a 1842 Santa María de Guadalupe del Algar) é un municipio español da provincia de Cádiz, Andalucía. No 2008 tiña 1.564 habitantes. A súa extensión superficial é de 27 km² e atópase situada a 87 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.
Forma parte da Ruta dos pobos brancos, xunto ao río Majaceite, e está moi próximo ao pantano dos Furóns (principal fonte de auga de Cádiz).
A orixe da poboación é de 1773. Creouna o rico comerciante Domingo López de Carvajal, tras comprar unhas devesas en 1757 e posteriormente poboalas con colonos. O seu trazado urbano é racionalista, con rúas paralelas e praza central.
Acocho
O acocho ou agocho é un xogo infantil moi simple, consiste en que un dos xogadores debe atopar o resto dos xogadores que se agocharon previamente. Pódese xogar nunha eira, nun bosque, nun parque, nunha casa ou calquera outro sitio que teña lugares para agocharse.
Francisco Bermejo Martínez
Francisco Bermejo Martínez, nado na Coruña o 17 de novembro de 1919 e finado en Santiago de Compostela o 3 de xuño de 1992, foi un químico e farmacéutico galego, catedrático de Química analítica da Facultade de Química da Universidade de Santiago de Compostela, da que foi profesor emérito.
Formación
Licenciouse en Ciencias Químicas e en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, doutorándose en Ciencias na Universidade Central de Madrid en 1944.
Acocho
Variantes do nome
Este xogo pode chamarse de diversas formas :
Cantigas do xogo
O xogo vai frecuentemente acompañado dunha cantiga que se canta mentres un dos nenos ou nenas panda como : Un, dous, tres, zapatiño inglés,
Algar, Cádiz
Actualmente Algar vive da agricultura, a gandaría, o traballo da pel, a madeira e o turismo rural.
Francisco Bermejo Martínez
Labor docente e investigadora
Traballou na Sección de Química Analítica do Instituto Alonso Barba e no Instituto de Edafoloxía, ambos do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) de Madrid, do que foi profesor agregado. Máis tarde foi xefe da sección de Química Analítica do Padroado Alfonso el Sabio, tamén do CSIC, da Facultade de Ciencias de Santiago. Nas súas investigacións especializouse no estudo das aplicacións dos quelatos á química analítica (especialmente do AEDT).
O seu labor como ecoloxista
Nos últimos tempos, o profesor Bermejo Martínez ocupouse tamén do estudo da contaminación e da ecoloxía, temas que tratou en distintas conferencias, así como en diversos artigos publicados na prensa galega. En 1970 foi elixido presidente da Sección Técnica da Auga e da Contaminación Ambiental da Asociación nacional de químicos e enxeñeiros químicos de España (ANQUE) en Galicia.
Cargos desempeñados
Foi director da biblioteca da Facultade de Ciencias da USC, e editor da revista Acta Científica Compostelana.
Foi membro de numerosas sociedades científicas, como as: Así mesmo formou parte do comité de redacción da revista Talanta, órgano da Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC).
Publicacións
O doutor Bermejo Martínez publicou 65 artigos en revistas científicas, 11 artigos en libros colectivos e 10 libros. Ademais, dirixiu 36 teses de doutoramento.
Vida persoal
Casado con Antonia Barrera Ramallo, foi o pai de Pilar, Gerardo, Javier, Jacobo, Teresa, Mercedes, Ana, Adela e Xosé Carlos Bermejo Barrera.
Acocho
Cantigas do xogo
Sen mover as mans nin os pés. Ou tamén: Un, dous, tres,
Zapatiño quieto é.
Algar, Cádiz
Demografía
Evolución da poboación desde 1900.
Nicéforo
Nicéforo (do grego Νικηφόρος Nikēphóros latinizado en Nicephorus) é un nome de orixe grega que significa o que leva a vitoria. Aparece como epíteto dalgunha divindade como Afrodita.
Ácido nucleico bloqueado
miniatura|250px|dereita|Estrutura química dun monómero de ácido nucleico bloqueado. A [[pentosa ten unha ponte adicional que une o oxíxeno en 2' co carbono 4'.]] Un ácido nucleico bloqueado (en inglés, LNC, de locked nucleic acid), tamén coñecido como ARN inaccesible, é un ARN que presenta un nucleótido modificado. Mostran unha grande afinidade e especificidade con dianas de ADN nativas. O residuo de ribosa nun nucleótido de ácido nucleico bloqueado está modificado ao presentar unha ponte extra que conecta o oxíxeno 2' co carbono 4'. A ponte bloquea a conformación da ribosa nunha configuración 3'-endo (norte), a cal a miúdo se encontra en dúplex da forma A. Os nucleótidos de ácido nucleico bloqueado poden ser mesturados con residuos de ADN ou ARN dun oligonucleótido sempre que se desexe e despois hibridar este cun ADN ou ARN seguindo as regras de emparellamento de bases de Watson e Crick. Algúns destes oligómeros son sintetizados quimicamente e están dispoñibles comercialmente. A conformación da ribosa bloqueada mellora a colocación das bases unhas sobre outras (stacking) e a preorganización do esqueleto de azucre fosfato do ácido nucleico. Isto aumenta significativamente as propiedades de hibridación do oligonucleótido tales como a temperatura de desnaturalización.
Os ácidos nucleicos bloqueados foron sintetizados de forma independente polo grupo de Jesper Wengel en 1998, sendo sintetizados por primeira vez polo grupo de Takeshi Imanishi en 1997. Os dereitos intelectuais sobre os ácidos nucleicos bloqueados son propiedade desde 1997 da compañía de biotecnoloxía danesa Exigon A/S. miniatura|250px|dereita|Estrutura conformacional dun monómero de ácidonucleico bloqueado en configuración β-D. Os nucleótidos de ácido nucleico bloqueado utilízanse para incrementar a sensibilidade e a especificidade de expresión nas micromatrices de ADN, sondas FISH fluorescentes para técnicas de hibridación in situ, sondas para PCR en tempo real e outras técnicas de bioloxía molecular baseadas en oligonucleótidos. Polo momento (2005) a única técnica eficaz para a detección in situ de micro ARN é o uso de ácidos nucleicos bloqueados. Un triplete de nucleótidos de ácido nucleico bloqueado que rodea un só sitio con emparellamento de bases incorrecto maximiza a especificidade dunha sonda de ácido nucleico bloqueado a menos que a sonda conteña a base guanina do emparellamento G-T incorrecto.
A utilización de oligonucleótidos baseados en ácidos nucleicos bloqueados como ferramentas terapéuticas é un campo emerxente en biotecnoloxía. A compañía farmacéutica danesa Santaris Pharma a/s é propietaria de todos os dereitos para a utilización terapéutica da tecnoloxía dos ácidos nucleicos bloqueados, e actualmente está desenvolvendo un novo fármaco para o tratamento da hepatite C baseado nos ácidos nucleicos bloqueados, chamado Miravirsen, que ten como diana o xene miR-122, e a finais de 2010 este fármaco estaba en ensaio clínico en fase II.
Aplicacións da tecnoloxía de ácidos nucleicos bloqueados
Algunhas das súas aplicacións son: