cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 903 de TWA
O voo 903 de TWA era un servizo regular dende o aeroporto de Bombai na India ata o aeroporto de Idlewild en Nova York, con escalas no aeroporto do Cairo e no aeroporto de Roma-Ciampino.
The Star of Maryland, un Lockheed L-749A Constellation, realizaba a ruta na noite do 31 de agosto de 1950. Engalou do Cairo ás 23:35 cara Roma con 55 persoas a bordo, 48 pasaxeiros e 7 tripulantes, con bo tempo.
Cando o voo 903 estaba trepando aos 10 000 pés (3 000 m), a tripulación informou de que o seu motor número 3 estaba ardendo e necesitaban regresar con prioridade ao Cairo. Cando o avión estaba de volta o motor separouse do avión, forzando á tripulación a intentar unha aterraxe de emerxencia no deserto, a unhas 65 millas ao norte do Cairo. O avión caeu preto da vila de Ityai el Barud, matando aos 55 ocupantes, incluídos 23 estadounidenses e a estrela de cine exipcia Camelia.
1907
Mortes
miniatura|O Rilo de Betanzos
Voo 903 de TWA
Os rescatadores atoparon os restos espallados uns 460 m despois de camiñar 24 km para chegar a eles. O avión estaba case completamente queimado. Os corpos das vítimas estaban moi carbonizados, atrasando a súa identificación. Un correspondente de United Press International informou que o avión esnafrárase nun ferrocarril de vía estreita ao chocar contra o chan e rompera un tramo considerable de vía.
1907
Outros
Historia ano a ano
Voo 903 de TWA
Unha ducia de nacións estaba representada entre os 48 pasaxeiros. Entre os estadounidenses destacaba a presenza de Aubrey William Schofield, executivo dunha compañía petrolífera; e do Dr. Everett Moore Baker, decano de estudantes no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Mr. Schofield era xestor da división de produción do hemisferio leste da Gulf Oil Company e estivera traballando como xestor da Kuwait Oil Company. O Dr. Baker estivera en Bombai para presidir a conferencia anual do Servizo de Estudantes Internacionais. Tamén morreron o arquitecto Maciej Nowicki, que estivera traballando no deseño da nova cidade de Chandigarh, e o matemático indio S. S. Pillai, qe estaba de camiño para participar no Congreso Internacional de Matemática na Universidade Harvard.
Despois dunha intensiva investigación, pénsase que a causa probable do accidente foi un fallo no rolamento mestre do eixo do motor número 3. O fallo causou que as bielas traseiras se quentasen e fallasen rasgando as paredes do cilindro e o cárter. No proceso, as liñas de combustible abríronse, o que causou o lume. A acumulación de lodo nos cigüeñais, bloqueando o fluxo de aceite, pénsase que foi a causa.
Saint-Georges-de-Reintembault
Saint-Georges-de-Reintembault (en Sant-Jord-Restembaod) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
The Odessa File
The Odessa File é unha novela de intriga escrita por Frederick Forsyth, publicada en 1972, sobre unha loita entre un reporteiro alemán e ODESSA, unha organización secreta para nazis.
Sinopse
A historia comeza o 22 de novembro de 1963, o día no que John F. Kennedy foi asasinado. Un reporteiro de 29 anos alemán mira unha ambulancia nunha estrada. Persegue á ambulancia e descobre que leva a un ancián xudeu, sobrevivente do holocausto, que se acababa de suicidar. O reporteiro obtén o diario do home, que contén información sobre a súa vida nos campos de concentración da Segunda Guerra Mundial, e os nomes dos membros das SS que controlaron os campos. Propúxose cazar un nazi mencionado no diario, non só para ter tema para unha portada sensacionalista, senón tamén por unha razón persoal máis seria: seu pai, un capitán sumamente condecorado da Wehrmacht, fora executado a tiros por un oficial das SS durante un altercado de guerra.
Simon Wiesenthal, investigador histórico da vida de criminais nazis de guerra, ten unha breve aparición como personaxe na novela.
Sopa
A sopa é un prato máis elaborado co caldo, e está destinada a inxerirse coa culler. No proceso de elaboración da sopa, vanse engandindo os diferentes ingredientes ao caldo orixinal. Segundo os ingredientes que se lle boten, as propiedades nutricionais e as súas características serán diferentes. Dependendo destes ingredientes pódense atopar diversos tipos de sopas: sopa de peixe, sopa de espárragos, sopa de cebolas etc. Algunhas destas sopas poden ter como ingrediente común o pan, o cal se engade no momento do consumo, xeralmente en anacos ou rabandas. Existen tamén outros ingredientes especialmente indicados para este tipo de prato, por exemplo os fideos, as estreliñas ou as letras, todos eles feitos con pasta de fariña e ovo. En xeral, calquera alimento propenso a ser cocido pode ser empregado para a sopa, como o polo, o porco, a vaca, o marisco, o peixe e o xamón. Outros ingredientes que se adoitan empregar nas sopas son o sal, o perexil e o ovo duro picado.
Tipos de sopas
Entre as distintas clases de sopas pódense distinguir pola temperatura á que se serven: distinguíndose entre sopas frías e quentes.
Outras sopas
As cociñas do Sueste Asiático e as cociñas asiáticas empregan unha gran variedade de sopas de fideos con diferentes tipos de caldos de peixe e mariscos, na que empregan diferentes tipos de fideos segundo os países, sendo un elemento diferenciador da cociña de occidente fronte á cociña de oriente.
200px|miniatura|[[Ramen xaponés.]]
Martiño Xosé Vázquez
Martiño Xosé Vázquez Mato, nado en Ourense o 22 de decembro de 1983, é un arqueólogo e político galego.
Traxectoria
Licenciouse en historia pola Universidade de Vigo en 2007 e alí integra o grupo estudos de arqueoloxía, antigüidade e territorio e tamén é socio fundador de Xeitura: Xestión Integral do Patrimonio Cultural. Entrou na corporación municipal en 2015 nas listas de Ourense en Común, e resultou elixido cabeza de lista por Ourense para as eleccións municipais de 2019.
Topless
thumb|300px|Muller en topless na praia. O topless (termo orixinario da lingua inglesa que significa "sen o top", é dicir, sen a roupa que cobre o tronco) é unha situación na que unha muller está espida desde a cintura cara arriba, amosando os seus seos, incluídos as súas aréolas e mamilas, especialmente nun lugar público ou nunha imaxe visual.
Os seos expostos eran e son normais en moitas sociedades indíxenas. Porén, os países do occidental teñen normas sociais arredor da pudor feminina, moitas veces aplicadas por estatutos legais, que obrigan ás mulleres a cubrirse os peitos en público. En moitas xurisdicións, as mulleres que expoñen os seus peitos poden ser procesadas por exposición indecente, aínda que a lactación pública adoita estar exenta das leis de indecencia pública.
Uso e connotacións
thumb|left|Dúas mulleres de [[Tahití (1899) de Paul Gauguin]]
A palabra "topless" xeralmente refírese a unha muller que está espida por encima da súa cintura ou cadeiras ou, polo menos, cuxos seos están expostos á vista pública, incluíndo especificamente as súas aréolas e mamilas. Pode describir a unha muller que aparece, posa ou actúa con polo menos os peitos expostos, como unha "modelo en topless" ou "bailarina en topless", ou a unha actividade que se realiza sen levar posto un top, como "tomar o sol en topless". Pode indicar un lugar designado onde se podería esperar atopar mulleres que non leven tops, como unha "praia en topless" ou "bar de topless". Tamén se pode usar para describir unha peza de roupa que está deseñada especificamente para revelar os peitos, como o "traxe de baño en topless" (tamén coñecido como monokini) deseñado por Rudi Gernreich na década de 1960.
O peito espido
thumb|Un home co peito descuberto correndo nun río Estar espido é o estado dun home ou neno sen roupa por riba da cintura, deixando ao descuberto a parte superior do torso. Os peitos masculinos espidos xeralmente considéranse aceptables dentro ou arredor da casa, en praias, piscinas e zonas para tomar o sol, cando faise exercicio ao aire libre en tempo de calor, e nalgúns lugares de traballo de construción ao aire libre. Non obstante, algunhas tendas e restaurantes teñen unha regra de "sen camisa non hai servizo" para evitar que entren homes co peito descuberto. Aínda que pode ser aceptable ir co torso espido a actividades ao aire libre, é un tabú nas oficinas, nas igrexas e noutros ambientes formais.
Na maioría das sociedades, o peito espido dos homes é moito máis común que as mulleres en topless, mesmo entre os nenos. A exposición dos músculos pectorais masculinos adoita considerarse moito menos tabú que os peitos femininos, a pesar de que algúns os consideran igualmente eróxenos. O peito espido masculino adoita atribuírselle a razóns prácticas como a calor ou a capacidade de mover o corpo sen estar restrinxido por unha peza de roupa para a parte superior do corpo. En varios deportes recoméndase ou mesmo é obrigatorio levar o peito espido. O peito espido tamén se pode usar como mostra de poder ou para chamar a atención sobre un mesmo, especialmente se os músculos da parte superior do corpo están ben desenvolvidos.
Sociedades tradicionais
thumb|dereita|Dúas nativas [[Wichita americanas vestidas de verán (1870)]] As actitudes cara ao topless variaron considerablemente entre as culturas e ao longo do tempo. A falta de roupa por riba da cintura tanto para mulleres como para homes foi a norma nas culturas tradicionais de América do Norte, África, Australia e as illas do Pacífico ata a chegada dos misioneiros cristiáns, e segue sendo a norma en moitas culturas indíxenas hoxe en día. A práctica tamén era a norma en varias culturas asiáticas antes da expansión musulmá nos séculos XIII e XIV. As poboacións ou etnias non occidentalizadas nas que as mulleres amosan os seus peitos con absoluta naturalidade ou que teñen o costume –ou moda– de levar un ou os dous destapados non se considera toples, xa que o termo refírese especificamente a unha práctica occidental moderna.
Na cultura occidental
Na maioría das sociedades occidentais, é unha norma cultural que as nenas despois da puberdade, se non antes, teñan os peitos tapados especialmente mentres están nun lugar público, xa que é un acto de pudor. Polo menos, non é culturalmente aceptable que as mulleres expoñan as súas mamilas e aréolas en público. Aínda que moitas mulleres non consideran que os seus peitos sexan sexuais, a maioría non iría en contra da norma social, e moito menos desafiaría varias leis que regulan o topless. Ata tempos recentes, as mulleres que ían en topless nun lugar público podían ser acusadas por exposición indecente, lascivia ou leis similares. As mulleres e a lei da maioría dos países occidentais xeralmente non consideran os peitos indecentes. Un pequeno número de mulleres fai campaña polo que elas chaman topfreedom, buscando cambiar estas leis. O rigor da lei varía dependendo do contexto social. Por exemplo, en eventos culturais específicos a norma pode relaxarse, como no Fantasy Fest, no Mardi Gras en Nova Orleáns e no Entroido en Río de Xaneiro. O mesmo pode aplicarse tamén nas praias designadas de topless.
left|thumb|[[Agnès Sorel, coñecida por aparecer en topless na corte francesa, foi a modelo de Virxe e neno rodeados de anxos, de Jean Fouquet (c. 1450)]]
Modas públicas dos peitos
En moitas sociedades europeas entre o Renacemento e o século XIX, os peitos expostos eran aceptables mentres que as pernas, os nocellos ou os ombreiros descubertos dunha muller eran considerados obscenos. Durante o Renacemento, moitos artistas víronse fortemente influenciados polos estilos e a cultura da Grecia clásica. e imaxes de temas espidos e semiespíos en moitas formas proliferaron na arte, na escultura e a narquitectura da época. Na aristocrácia e nos círculos de clase alta, a exhibición de seos tamén invocaba asociacións con esculturas e arte de espidos gregos clásicos e unha forma de seo clásica era ás veces considerada como un símbolo de status, como un sinal de beleza, riqueza ou posición social. Para manter os seos de aspecto xuvenil, as mulleres poderían empregar nodrizas para aleitar aos seus fillos.
Modas semellantes fixéronse populares en Inglaterra durante o século XVII cando foron usadas pola Raíña María II e por Henrietta Maria, esposa de Carlos I de Inglaterra, para quen o arquitecto Inigo Jones deseñou un traxe de máscara que revelaba completamente os seus dous peitos.
Nunha enquisa a 190 sociedades diferentes, as investigacións descubriron que moi poucas asociaban os seos expostos coa sexualidade, pero que había unha insistencia en que as mulleres ocultasen os seus peitos. Aplícanse diferentes estándares á arte, sendo un exemplo a cúpula do Capitolio dos Estados Unidos con un fresco de 1865 que representa a deusas cos peitos ao descuberto.
Actitudes sociais
Aínda que algunhas actitudes sociais ante o aumento da exposición corporal comezaron a suavizar a finais da década de 1960, as sociedades occidentais contemporáneas aínda ven xeralmente desfavorablemente os peitos. Durante un curto período de 1964, os deseños de vestidos "topless" apareceron nos desfiles de moda, pero os que usaban os vestidos en público foron arrestados por cargos de indecencia. Porén, o topless pasou a ser unha característica nos desfiles de moda contemporáneos de alta costura.
thumb|right|A liña de moda [[Imitation of Christ (deseños)|Imitation of Christ incorporou topless no seu desfile de moda de 2002, que trouxo comparacións á arte de Vanessa Beecroft ]]
Unha ampla revisión de 190 sociedades diferentes durante 1951 descubriu que poucas insistían en que as mulleres ocultasen os seus peitos. En Europa, nadar en topless e tomar o sol nas praias públicas converteuse en aceptable socialmente.
Os traxes de baño e bikinís femininos adoitan revelar a parte superior e os lados dos peitos. Mostrar escote considérase permitido en moitos escenarios, e mesmo é un sinal de elegancia e sofisticación en moitas ocasións sociais formais, pero pode estar prohibido por códigos de vestimenta en configuracións como lugares de traballo e escolas, onde as exhibicións sexualizadas do peito feminino poden considerarse inadecuadas. En varias culturas, incluíndo Europa e outros países occidentalizados agás os Estados Unidos, hai poucas restricións sociais contra tomar o sol ou nadar en topless.
Constantí
Constantí é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Chavaga, Monforte de Lemos
San Xoán de Chavaga é unha parroquia de Monforte de Lemos na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2009 tiña 58 (32 homes e 26 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 87 habitantes.
A Fontiña, Tortoreos, As Neves
A Fontiña é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 43 habitantes (23 homes e 20 mulleres).
Chavaga, Monforte de Lemos
Xeografía
Limita coas parroquias da Parte e Fornelas ao norte, Cereixa ao leste, Pinel e Bascós ao sur, e Reigada ao oeste.
Historia
O 20 de abril de 1949 no lugar do Piricallo milicianos do destacamento Santiago Carrillo (grupo de "Rocesvinto"), pertencente á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia que tiñan alí o seu refuxio, foron sorprendidos por un destacamento de 60 gardas civís de Lugo e Ponferrada, orixinándose un combate que tivo como resultado a morte de catro guerrilleiros: Evaristo González Pérez "Rocesvinto", Guillermo Morán García "Asturiano", Gregorio Colmenero Fernández "Porreto" de Torbeo e Julián Acebo Alberca "Guardiña". Outro guerrilleiro do grupo, Fermín Gutiérrez Lada "Segura", conseguiu fuxir.
En 2006 púxose unha placa recordando os feitos que foi roubada ás poucas horas de ser descuberta. A placa foi recolocada o 18 de abril de 2009.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Xoán de Chavaga é do século XVIII.
Patrick Bruel
Maurice Benguigui, ,nado en Tremecén (Alxeria) o 14 de maio de 1959, é un coñecido cantante, compositor, actor e xogador profesional de poker francés, máis coñecido como Patrick Bruel.
Traxectoria
O seu primeiro éxito no mundo da música foi Marre de cette nana-là. En 2002 editou Entre deux, un álbum de duetos con, entre outros, Charles Aznavour, Jean-Louis Aubert ou Jean-Jacques Goldman. Ese mesmo ano compuxo o tema francés para Eurovisión, Il faut de temps, que conseguiu a quinta posición. Entre os seus logros na mesa de póker, destaca o brazalete "World Series of Poker" que gañou en 1998 e tamén participou no World Poker Tour. Publicou máis de 10 álbums, sendo varios deles número un en Francia.
Rally de La Nucía-Mediterráneo de 2020
O Rally de La Nucía-Mediterráneo de 2020 foi a 26ª edición de dito rally e a cuarta proba da tempada 2020 do Campionato de España de Rallys, sendo ademais puntuable para o Súper Campionato de España e o Campionato da Comunidade Valenciana. Disputouse na Comunidade Valenciana o 7 de novembro de 2020 e os vencedores foron os asturianos José Antonio Suárez e Alberto Iglesias, a bordo dun Škoda Fabia Rally2.
Joel R. Gômez
Joel R. Gômez, nado en Ourense en 1959 como José Manuel Rodríguez Gómez, é un xornalista, investigador e escritor literario galego.
Traxectoria
Licenciouse na Universidade de Santiago de Compostela en Filosofía e Ciencias da Educación pola sección de psicoloxía e, máis tarde, na década dos noventa, en Filoloxía Portuguesa, formando parte da primeira promoción de estudantes. É especialmente coñecido polas súas investigacións sobre o filólogo e escritor galego Ernesto Guerra da Cal, sobre o que fixo a súa tese doutoral e sobre o que segue a investigar actualmente no Rede Galabra.
Xornalismo
No ámbito do xornalismo, no que se iniciou hai máis de cuarenta anos, traballou fundamentalmente no campo da sáude, máis tamén destacan as entrevistas realizadas ao escritor ourensán Eduardo Blanco Amor, a derradeira delas, o día previo ao seu falecemento. Algúns dos xornais nos que publicou son La Voz de Galicia, no que aínda segue a publicar,e o ourensán La Región, aínda que tamén traballou para xornais de fóra de Galiza.
Traxectoria investigadora
É durante os estudos universitarios, a través dunha busca sobre o educador brasileiro Paulo Freire, cando descobre o movemento reintegracionista, no que profundizaría coa axuda de Ricardo Carvalho Calero e José Luís Rodríguez, profesores de Filoloxía Galego-Portuguesa. Súmase á Associaçom Galega da Língua (AGAL), onde máis tarde, nos noventa, na colección “Criaçom” publicará a novela Quando o sol arde na noite. Tamén toma parte da creación da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. Neste período de tempo tamén se publicarán outras das súas primeiras obras literarias.
Durante os seus estudos en Filoloxía, Joel R. López achegarase teorías como a dos Polisistemas de Itamar Even-Zohar e a dos Campos literarios de Pierre Bourdien que influirán enormemente nas súas posteriores investigacións dos sistemas literarios dentro do grupo Galabra (Galego-Luso-Afro-Brasileiros) da USC. É neste grupo onde desenvolve o seu traballo sobre Ernesto Guerra da Cal, sobre o que fará a súa tese, entitulada A trajectória de Ernesto Guerra da Cal nos campos científico e literário, defendida no 2009 e dispoñíbel en liña. Sobre este autor ten publicados outros traballos como “A bibliografía queirociana de Ernesto Guerra da Cal” (2008) ou “O pensamento de Ernesto Guerra da Cal sobre a lusofonía” (2009).
Tese doutoral
A tese doutoral de Joel R. Gômez, A trajectória de Ernesto Guerra da Cal nos campos científico e literário, aborda a traxectoria de Ernesto Guerra da Cal e a súa canonización, coñecemento e recoñecemento nos distintos sistemas literarios, en especial o portugués e o galego, mais tamén o español, o francés ou o inglés, así como os materiais dispoñíbeis, inéditos ou non, do autor nestes países ou noutros como o Brasil e os EUA.
Tal e como explica na introdución do traballo, as súas investigación sobre Guerra da Cal comezan no 1999 durante os seus estudos na USC da man do doutor Elias J. Torres Feijóo. Isto vese motivado en parte pola conmemoración no 2000 do centenario do falecemento de Eça de Queirós, escritor portugués de recoñecemento mundial sobre o que se centra a obra de Guerra da Cal. Deste modo, en abril do ano 2000, Joel R. Gômez comparte e discute co Grupo Galabra os primeiros resultados e preséntaos en setembro na Facultade de Filoloxía. En abril do 2001, este traballo será ampliado e constituirá a súa memoria de licenciatura co título ''A produção queirosiana de Ernesto Guerra da Cal e o Polissistema Literário Português. (Estudo de um duplo processo de canonização), na mesma data en que a Associaçom Galega da Língua publica o poemario póstumo de Guerra da Cal Caracol ao Pôr-do-Sol''.
A partir desta investigación, nos seguintes anos dúas editoriais galegas mostran interese por publicar este traballo e fomentar as pescudas e a divulgación en Galiza sobre Da Cal e os seus estudos queirosianos. Arredor deste tema, participa en distintos congresos como o “VII Congresso da Associação Internacional de Lusitanista” (Portugal, xullo do 2005) e publica artigos en revistas como Agália ou a brasileira Convergência Lusíada, e en colaboración con distintos organismos de países como o Brasil, os Estados Unidos ou Portugal, amplía as súas pescudas até conformar a tese de doutoramento.
Traxectoria literaria
Joel R. Gômez di identificarse máis como xornalista que como escritor literario e, aínda que na década dos oitenta considerara dedicarse á literatura, na súa biografía na Biblioteca Virtual Galega afirma que finalmente será para el algo máis achegado a unha forma de desconexión do traballo. Non obstante, a súa produción máis alá do ensaio de investigación e o artigo xornalístico é ampla, e escribe tanto narrativa como teatro.
Algunhas das obras de Joel R. Gômez son as seguintes:
Traxe de baño
Hai unha gran variedade de estilos modernos de traxe de baño, que varían en material e cobertura corporal.
Historia
miniatura|150px|Traxe de baño masculino de 1910 ([[Museo Fundación do Folclore do Peloponeso|MFFP).]] Na antigüidade clásica a natación e o baño realizábanse espidos. Existen murais romanos que mostran mulleres xogando e facendo exercicios con traxes de dúas pezas nun estilo semellante ao actual bikini. Porén, non hai evidencia de que se empregasen para nadar, e todas as imaxes clásicas de nadadores amósanos espidos.
En varias tradicións culturais nádase se non totalmente espido, nunha versión axeitada para a auga dunha prenda usada na terra, como taparrabos ou os fundoshi xaponeses.
A finais do século XVIII naceu oficialmente o costume de bañarse no mar. O rei Xurxo III de Inglaterra foi quen máis favoreceu o baño na praia como un acto social. O primeiro baño oficial dunha muller foi o que realizou a francesa duquesa de Berry, nora de Carlos X, que se mergullou completamente vestida na praia de Dieppe (Francia).
En 1860 apareceu o primeiro traxe de baño, que consistía nunha camisola de manga curta, pantalón longo e medias, tanto para o home como para a muller. En 1914 desapareceron as medias da vestimenta de praia. Os homes bañábanse en bodys con mangas e pantalóns curtos e o traxe de baño feminino tamén se acurtara ata o xeonllo.
En 1920 xurdiu o primeiro traxe de baño feminino moderno, dunha soa peza, mais aínda de la, cun escote máis amplo, tirantes en lugar de mangas curtas e a parte inferior só cubrindo a metade das coxas. Cando estaba mollada pesaba máis de tres quilos. O enxeñeiro Louis Réard inventou en 1946 o traxe de baño de dúas pezas coñecido como bikini, aínda que non chegou a ser habitual ata 1960. Nesa época, coa invención da licra, chegaron os primeiros traxes de baño elásticos.
Contra 1964 o estilista californiano Rudi Gernreich definiu o topless ou monokini. Nun principio era un traxe de baño negro sostido por dous tirantes que deixaba ao descuberto os seos. En 1974 naceu no Brasil o tanga, inventado polo xenovés Carlo Ficcardi e no século XXI a pareceron o trikini e o burkini, este último inventado pola australiana-libanesa Aheda Zanetti.
Gran Premio do Xapón de 1993
O Gran Premio do Xapón de 1993 (oficialmente o XIX Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un disputada en Suzuka o 24 de outubro de 1993. Foi a décimo quinta e penúltima proba da tempada 1993 da Fórmula Un, o 20º Gran Premio do Xapón, o sétimo en Suzuka e o noveno que se celebrou no marco do campionato mundial de pilotos de Fórmula Un. A carreira disputouse ao longo de 53 voltas ao circuíto de seis quilómetros por unha carreira de 310 quilómetros. Foi gañada polo piloto de McLaren Ayrton Senna despois de que comezase desde a segunda posición. Alain Prost terminou en segundo lugar para o equipo de Williams e o compañeiro de Senna Mika Häkkinen quedou en terceiro lugar.
Arnulfo de Metz
Arnulfo de Metz, nado Lay-Saint-Christophe, preto de Nancy, contra 582, e finado en Saint-Amé (Lorena) o 18 de xullo de 640, foi un nobre político e relixioso franco.
Gran Premio do Xapón de 1993
Eddie Irvine fixo o seu debut con Jordan, terminando sexto (dese modo anotando os seus primeiros puntos) e logo sendo golpeado por Ayrton Senna por desdobrarse durante a carreira. A carreira tamén viu a Mika Häkkinen logrando o seu primeiro podio, Rubens Barrichello obtivo os seus primeiros puntos e Toshio Suzuki e Jean [Marc Gounon] fixeron os seus debuts na Fórmula Un.
Arnulfo de Metz
Como político gobernou, na práctica, o reino merovinxio de Austrasia, baixo o reinado de Pipino o Vello, até que se converteu nun eremita preto do mosteiro do Monte Habend, fundado polo seu amigo Romaric.
Gran Premio do Xapón de 1993
Só presentáronse 24 coches para a carreira, logo da retirada de BMS Scuderia Italia da Fórmula Un.
Arnulfo de Metz
Como eclesiástico, foi o 29º bispo de Metz, onde pontificou desde o ano 613 ao 628.
Foi o fundador da dinastía dos Arnulfianos, entroncada coa dos Pipínidas. Era o pai de Ansegisel, pai de Pipino de Heristal, e bisavó do emperador Carlomagno, polo que é un dos devanceiros da dinastía carolinxia.
Lista de países por PIB (PPA)
Listaxe de países do mundo ordenados segundo o Produto Interior Bruto (PIB) a valores de paridade de poder adquisitivo (PPA), a suma de tódolos bens e servizos finais producidos por un país nun ano.
Gran Premio do Xapón de 1993
Cualificación
Prost logrou a pole (a última da súa carreira) por diante de Senna, Häkkinen, Schumacher, Berger e Hill.
Lista de países por PIB (PPA)
Os 40 países con maior PIB (PPA) segundo o Banco Mundial (2005) son:
Arnulfo de Metz
Fervente cristián, que estivo probabelmente en contacto cos monxes irlandeses que percorrían a rexión dos Vosgos, é coñecido como santo Arnulfo de Metz, venerado como santo pola Igrexa católica, sendo a súa festividade o 18 de xullo.
Arnulfo aparece como unha das personalidades máis atractivas do reino merovinxio de Austrasia: foi un político moi influente, nomeado bispo de Metz a pesar da súa reticencia, a súa reputación era inmensa. Ao acceder Dagoberto I ao trono en 629, decidiu abandonar o mundo. Co seu amigo Romaric, retirouse ao bosque de Abend (Remiremont) e estableceu alí a súa ermida. Viviu alí once anos e morreu no 641 en olor de santidade. Esta vida tan chea, en "tres ocasións" de aproximadamente a mesma lonxitude, moi intensa, é polo tanto moi interesante para os historiadores, xa que abrangue tres dimensións esenciais da época: o poder na sociedade, na Igrexa e a elección da vida eremítica, coa soidade como unha forma de autocoñecemento persoal a través da penitencia do corpo e a soidade. A pesar das dificultades das fontes para produciren relatos históricos precisos e fiábeis, podemos estar atentos ao que a súa vida significa para nós mesmo nos tempos actuais.
Traxectoria
A ascendencia de Arnulfo foi debatida desde o século IX. Os documentos contemporáneos a el din que era da máis alta nobreza franca, mentres que as xenealoxías posteriores atribúenlle como pai a Arnoaldo, o seu predecesr como bispo de Metz, ou a Bodoxisel, embaixador franco en Constantinopla. miniatura|120px|esquerda|[[Santo Arnulfo, patrón dos cervexeiros]] Na súa xuventude, Arnulfo de Metz entrou ao servizo da corte de Austrasia baixo a rexencia Brunexilda. Xunto con Pipino o Vello foi un dos protagonistas que en 613 acabaron co poder de Brunexilda e entronizaron a Clotario II, soberán que lle confiou a educación do seu fillo Dagoberto I, ao que serviu como conselleiro a partir do ano 623. Máis tarde estivo ao servizo do rei Teodeberto II.
Dotado de aptitudes para supervisar, mandar, dirixir, protexer e decidir, calidades que recoñeceron os nobres do mundo franco, Arnulfo converteuse no «representante máis ilustre da autoridade real en Austrasia» ao sinalar que o rei lle confiou a administración de seis provincias.
Lista de países por PIB (PPA)
O PIB (PPA) segundo o Fondo Monetario Internacional no 2006, e estimacións para o 2007, dos 180 países que conforman o FMI:
Gran Premio do Xapón de 1993
Carreira
Ao principio, Senna adiantouse a Prost mentres que Berger adiantou a Schumacher. Eddie Irvine, o quinto ocupante do segundo Jordan este ano, pasou a Schumacher e Hill. Hill superou brevemente a Schumacher nas eses, pero Schumacher retomou a posición. A orde era: Senna, Prost, Häkkinen, Berger, Irvine e Schumacher. Schumacher superaría a Irvine na 2ª volta e Hill adiantaríano dúas voltas máis tarde.
Arnulfo de Metz
Traxectoria
Arnulfo tivo dous fillos coa aristócrata Doda: Ansxgisel (602-679), mordomo de palacio de Sixeberto III e pai de Pipino de Heristal, e Clodulfo de Metz (605-697), que o sucedeu como bispo e que é tamén venerado como santo pola Igrexa Católica.
Posteriormenre converteuse, en 612, en bispo de Metz, capital do Reino de Austrasia. No ano 627 retirouse ao mosteiro de Remiremont, onde morreu o 18 de xullo de 641. Posteriormente, o seu corpo foi trasladado a Metz, onde xace unha basílica dedicada a el.
É o santo patrón de Metz, e dos cervexeiros da Lorena.
Transcendencia histórica
Do matrimonio do seu fillo Ansexisel con Bega, filla de Pipino o Vello, naceu Pipino de Heristal, bisavó de Carlomagno, é dicir, en Arnulfo encóntrase unha das orixes da Dinastía Carolinxia. Por esta vía, é antepasado de moitos reis europeos, como Hugo Capeto, Henrique VIII de Inglaterra e Luís XIV de Francia. Na actualidade Isabel II do Reino Unido, Filipe VI de España, Margarida II de Dinamarca, Carlos XVI Gustavo de Suecia e Harald V de Noruega son afastados descendentes de Arnulfo de Metz. Esta xenealoxía é clave para as reconstruciónes prosopográficas que fai Christian Settipani buscando encontrar liñaxes ancestrais.
Gran Premio do Xapón de 1993
Carreira
Schumacher e Hill pronto achegáronse a Berger. Ao final da 9º volta, os tres saíron da última chicana nariz a cola e Hill superou a Schumacher na recta principal para tomar o 5º lugar. Na volta 11, Hill cazou a Berger ao saír da 130R, Berger tomou a trazada interna para entrar na chicana. Hill intentou pasar polo exterior pero non puido completar o movemento. Schumacher, que permanecía no interior, non puido frear o suficientemente rápido cando Hill trompeou detrás de Berger e golpeou a roda traseira dereita de Hill, danando a súa suspensión dianteira esquerda e apagándose. Hill foi capaz de seguir e herdou o cuarto lugar na seguinte volta cando Berger entrou en boxes a cambiar pneumáticos.
Lista de países por PIB (PPA)
Fonte: Fondo Monetario Internacional, World Economic Outlook Database, abril de 2007  (Aclaración: As celas coreadas indican estimacións do FMI)
Arnulfo de Metz
Xenealoxía
miniatura|230px|Estatua de Santo Arnulfo de Metz nunha porta da Johanneskirche Saarbrücken (Igrexa de san Xoán de [[Saarbrücken)]]
David Grossman
Co nome de David Grossman hai dúas personalidades da arte:
Arnulfo de Metz
Xenealoxía
i
O nome de Doda non aparece até o século X, mencionada par Ummo na segunda Vita Arnulfi.
Algunhas xenealoxías mencionan ás veces un terceiro fillo de Arnulfo, Walchiso, que foi o pai de Wandrexisilo, coñecido na posteridade como san Wandrilo. Isto está en contradición con varios outros textos, na primeira Vita Arnulfi, Paulo Diácono, especifica que san Arnulfo deixou só dous fillos. De feito, esta adición xenealóxica é o resultado dunha mala interpretación da Vita Ansberti que nomea princeps Pipinus Ansegisili filius como consobrinus...beati patris Wandragisili («O príncipe Pipino, fillo de Ansexisel, é o curmán do santo pai Wandrille»). Consobrinus tomouse no sentido de "primo irmán" e os historiadores deduciron unha irmandade entre Ansexisel e Waldexisel, o pai de sant Wandrilo. De feito, o parentesco, un pouco máis distante, pódese explicar doutra maneira: san Wandrillo é neto de Waldrade, irmá de Pipino o Vello. (Sempre segundo Ummo e a súa segunda Vita Arnulfi).
Lista de países por PIB (PPA)
Eurostat ''
Gran Premio do Xapón de 1993
Carreira
Mentres tanto, Prost herdou o liderado cando Senna entrou a cambiar pneumáticos. Pouco despois comezou a chover, o que foi unha vantaxe para Prost e outros pilotos que aínda non se detiveran para cambiar os pneumáticos, xa que terían que facer unha parada menos. Senna comezou a atrapar a Prost mentres a pista mollábase e na volta 21, mentres a choiva intensificábase, Senna superou a Prost no achegamento á curva Spoon. Ao final da volta, Senna estaba dous segundos por diante e os dous entraron en boxes a cambiar pneumáticos. Senna afastouse rapidamente baixo a chuvia, construíndo unha vantaxe de 30 segundos na volta 27. Prost saíuse na primeira curva pero puido volver sen perder tempo ante Senna, quen se atrasou polo tráfico. A choiva detívose e os pilotos comezaron a poñer pneumáticos lisos a medida que a pista comezou a secarse. Hill reincorporouse logo da súa parada en pits a case unha volta de distancia de Senna, que aínda montaba pneumáticos de chuvia. Incapaz de pasar a Hill, Irvine volveu a pasar a Senna, que fora dobrado pero perseguía a Hill pola 4ª posición. Irvine, quen aínda tiña pneumáticos de chuvia, desafiou a Hill na primeira curva, pero non puido pasalo mentres que Senna esperou para pasar á parella. Senna perdeu 15 segundos ante Prost cando trratando de pasar a Irvine e logo Hill deixouno pasar. Ao final da volta 42, despois de que Senna e Prost fixeran as súas paradas en boxes para montar os slicks, a vantaxe de Senna era de 24 segundos. Con só 12 voltas restantes, Prost nunca tratou de atacar e conformouse co segundo posto. O 3º lugar de Häkkinen foi o seu primeiro podio.
Detrás, Barrichello conseguira pasar a Irvine durante as paradas en boxes e logo o motor de Berger fallou na volta 41. Cando faltaban 4 voltas batallaba con Derek Warwick polo 6º posto, Irvine chocou contra a parte traseira de Warwick ao frear ao achegarse á chicana e golpeouno e deixouno fóra da carreira. Irvine puido continuar e terminou logrando un punto no seu primeiro gran premio. O debut de Irvine quedou lixeiramente empañado por un altercado posterior á carreira con Ayrton Senna, quen o golpeou cando unha discusión entre a parella quentouse. Isto valeulle a Senna unha suspensión de dúas carreiras posteriormente suspendida.
Senna gañou por diante de Prost, Häkkinen, Hill, Barrichello e Irvine. A volta rápida da carreira foi establecida por Prost, a última da súa carreira.
O Monte, Tortoreos, As Neves
O Monte é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
A Reboleira
O topónimo galego A Reboleira é un fitónimo referido a un lugar abondoso en rebolos. Pode referirse a:
Shikoku Facula
Shikoku Facula é unha rexión brillante da superficie da lúa de Saturno, Titán.
Shikoku foi vista por primeira vez en imaxes tomadas pola sonda Cassini en outubro do 2004 e a partir desta data sería fotografada en moitas ocasións, sobre todo debido a algunhas peculiaridades relevantes apreciadas a partir da imaxes de radar tomadas o 30 de abril do 2006. Antes de recibi-lo seu nome oficial, que procede do nome da illa xaponesa de Shikoku, tiña o alcume de 'Gran Bretaña' pola forma que tiña este accidente xeolóxico visto nas imaxes de infravermello.
esquerda|400px|miniatura|Mapa cos nomes dos principais accidentes xeolóxicos de Titán.
Shikoku ten un diámetro medio duns 285 kms, centrado a 10,4° S 164,1° O é situada ó oeste de Guabonito, ambos dentro de rexión escura de Shangri-La, preto da fronteira con Xanadu; posúe particularidades que fan desta facula un accidente xeolóxico moi notorio, como son as vastas extensións de dunas que existen ó sur e leste desta facula, que coma no caso da Dunas Galore poderían estar espazadas entre si de 1-2 kms , tamén moi destacable o accidente circular de 35 kms de ancho que está situado ó norte dentro da facula, que moi posiblemente sexa un cráter de impacto.
400px|miniatura|Comparativa dunha vista de Shikoku Facula e Guabonito, variando entre o infravermello (onde se pode aprecia-la forma semellante a Gran Bretaña de Shikoku) e a imaxe moito máis nítida do radar da Cassini.
Lassy, Ille e Vilaine
Lassy (en Lazig, e en galó: Laczic) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Gran Premio de Bélxica de 1954
O Gran Premio de Bélxica de 1954 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 20 de xuño de 1954 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de Pilotos 1954.
Rañestras, Álceme, Rodeiro
Rañestras é un lugar da parroquia de Álceme, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2014 tiña 60 habitantes (33 homes e 27 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 70 habitantes.
Gran Premio de Bélxica de 1954
Informe
Este ía ser última carreira da tempada para Fangio no Maserati, o novo Mercedes estaría listo en Francia. Había só tres construtores disputando esta carreira - Maserati, Ferrari e Gordini. A pesar de que Farina tiña un brazo ensexado logo dun accidente na Mille Miglia arranxousellas para liderar na saída. Fangio pronto o superou, pero perdeu o liderado, mentres axustabase a visera de choiva. Produciuse un duelo frenético, co arxentino saíndo en cabeza. Farina loitaba furiosamente, pero o motor de explotou e custoulle a oportunidade de gañar a carreira. Fangio cruzou a meta gañando facilmente a Trintignant e Moss no seu Maserati privado.
Parque arqueolóxico de San Agustín
miniatura|252px|Estatua do Parque Arqueolóxico de San Agustín. O parque arqueolóxico de San Agustín é un dos máis importantes espazos arqueolóxicos de Colombia, que se atopa no sur do departamento do Huila e foi declarado en 1995 pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade. É a necrópole de maior extensión a nivel mundial.
Localización
O parque arqueolóxico atópase na conca alta do río Magdalena e os seus afluentes primarios e que relaciona concellos de Colombia, estando o seu centro no concello de San Agustín, no departamento de Huila, nos contrafortes orientais do Macizo Colombiano, onde se desprenden as tres cordilleiras andinas que atravesan o país de sur a norte naa Rexión Andina. San Agustín está a 533 km de Bogotá, a 220 km de Neiva e a 33 km de Pitalito.
O parque propiamente corresponde a unha pequena zona de maior concentración de tumbas da total zona arqueolóxicas de abrangue outras rexións como o Parque Arqueolóxico Nacional de Tierradentro.
Joaquim Chissano
Joaquim Alberto Chissano, nado en 1939, foi un político e o segundo presidente de Mozambique, gobernando entre o 1986 e o 2005. Pertenceu ao partido Frelimo.
Plan de retirada unilateral israelí
miniatura|322x322px|Mapa da Franxa de Gaza pouco antes da retirada israelí. Os principais asentamentos aparecen resaltados en cor azul. O Plan de retirada unilateral israelí ou Plan de desconexión (en hebreo: תוכנית ההתנתקות; Tojnit Haitnatkut) foi un plan proposto a principios de 2004 polo entón primeiro ministro de Israel Ariel Sharón, adoptado polo Goberno e aprobado mediante lei do Parlamento (Knesset), que foi levado a cabo durante a segunda quincena de agosto de 2005. O plan propuxo eliminar toda presenza permanente civil israelí da Franxa de Gaza, así como eliminar catro asentamentos de pártea norte de Cisxordania, administradas por Israel desde a Guerra dos Seis Días.
A pesar da retirada israelí, a Franxa de Gaza segue considerándose polas Nacións Unidas, as organizacións internacionais de dereitos humanos e moitos estudosos, como parte dos territorios ocupados militarmente por Israel,, o cal discute este país e outros estudos legais. Trala retirada, Israel continuou mantendo o control directo externo sobre Gaza e indirecto sobre a vida alí: controla o espazo aéreo e marítimo, e seis dos sete postos fronteirizos. Israel tamén mantivo o control sobre o rexistro de poboación e a subministración de auga, electricidade, telecomunicacións e outras necesidades.
Descrición do plan
Durante a retirada israelí da Franxa de Gaza, foron desmantelados 21 asentamentos israelís civís, en tanto do norte de Cisxordania foron evacuados catro:
Na Franxa de Gaza: (todos os 21 asentamentos): Norte de Cisxordania (4 asentamentos):
Paredes, Álceme, Rodeiro
Paredes é un lugar da parroquia de Álceme, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 46 habitantes (23 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 14 habitantes con respecto ao ano 2000.
Caixa de Pribnow
A caixa de Pribnow (ou caixa de Pribnow-Schaller) é unha secuencia de nucleótidos que forma parte da rexión promotora dos xenes procarióticos, que é esencial para o inicio da transcrición en bacterias. A súa secuencia de seis nucleótidos é TATAAT, polo que é rica en timina e adenina (igual que a caixa TATA eucariótica). É unha secuencia idealizada ou consenso, que é a que se encontra con máis frecuencia no grande número de promotores que foron ananlizados, pero cada promotor en concreto pode variar da secuencia consenso nalgunha posición dos nucleótidos. Tamén se lle chama comunmente a secuencia -10, porque está centrada arredor de 10 pares de bases augas arriba do sitio de iniciación da transcrición.
A caixa de Pribnow ten unha función similar á da caixa TATA dos promotores de eucariotas e arqueas: é recoñecida por unha subunidade da ARN polimerase que se une a ela durante a iniciación da transcrición. Esta rexión do ADN é tamén o primeiro lugar onde os pares de bases se separan durante a transcrición procariótica para permitir así o acceso á cadea molde do ADN. A riqueza en AT é importante para permitir máis doadamente esta separación, xa que a adenina e a timina son máis fáciles de separar.
Recibe o seu nome por David Pribnow e Heinz Schaller.
==Probabilidade de aparición de cada nucleótido ==
Accidente xeográfico
300px|miniatura|O [[Gran Canón|Grand Canyon ou Gran Canón, Arizona (Estados Unidos).]] Un accidente xeográfico é unha particularidade xeomorfolóxica no relevo do planeta Terra, tanto na formación de solos continentais e costeiros. Os accidentes xeográficos adoitan clasificarse por características tales como a elevación, pendente, orientación, estratificación, formación rochosa e tipo de solo.
Varios factores, desde a tectónica de placas até a erosión e a sedimentación, poden xerar e alterar accidentes xeográficos. Factores biolóxicos tamén poden influír neles, como é o caso das plantas no desenvolvemento das dunas e os saladares, e dos corais e algas na formación de arrecifes.
Variedades
miniatura|dereita|250px|[[Cantil na costa de Cariño (Costa Ártabra).]] miniatura|dereita|250px|Vista por satélite da [[Gran Barreira de Coral (Queensland, Australia).]] miniatura|dereita|250px|[[Río Sil ao seu paso pola provincia de Lugo.]]
O Pazo, Tortoreos, As Neves
O Pazo é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).
M24 Chaffee
O Light Tank M24 foi un carro de combate lixeiro estadounidense usado durante a última parte da segunda guerra mundial e en conflitos de posguerra como a guerra de Corea e, con Francia, a guerra de Alxeria e a guerra de Indochina. No servizo británico foi coñecido como Chaffee, polo xeneral do exército dos Estados Unidos Adna R. Chaffee, Jr., que axudou a desenvolver o uso dos carros de combate nas forzas armadas estadounidenses.
IBBY
A International Board on Books for Young People (IBBY, Organización Internacional para o Libro Xuvenil) é un colectivo internacional de asociacións e persoas interesadas en fomentar a lectura entre os nenos e mocidade. Fundouse en Zúric en 1953 e hoxe ten a súa sede en Basilea. Na actualidade conta con máis de sesenta seccións nacionais.
Miguel Mosqueira
Miguel Mosquera Fociños, coñecido como Miguel Mosqueira, nado en Lalín en 1982, é un filólogo e músico galego.
IBBY
Congresos mundiais
Cada dous anos unha sección nacional organiza o Congreso:
Miguel Mosqueira
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela, é profesor de Lingua e literatura galega no ensino medio. Foi un dos fundadores e é guitarrista do grupo Ataque Escampe. En 2007 gañou a terceira edición do Premio a artigos xornalísticos normalizadores do Concello de Carballo polo artigo "Obreiras, tolos, escolares, poetas. A lingua galega nas cidades".
Trofeo Teresa Herrera 1990
A 45º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 16 e o 18 de agosto de 1990. O campión foi o FC Barcelona, que logrou o seu cuarto título.
O xogador do Deportivo da Coruña, Fran, foi elixido mellor xogador do torneo.
Miklós Barabás
Miklós Barabás, nado o 10 de febreiro de 1810 en Mărcușa (Transilvania) e finado o 12 de febreiro de 1898 en Budapest, foi un pintor húngaro, o representante máis importante do estilo biedermeier en Hungría, coñecido en especial como retratista.
Traxectoria
Nado na Transilvania austrohúngara, estudou na escola protestante de Nagyenyed, continuando a partir de 1828 en Kolozsvár, alí aprendeu as técnicas da pintura, marchou a Viena por un tempo para perfeccionar os seus coñecementos, vivindo na pobreza intentou entrar na Academia de Belas Artes pero en 1830 estaba de volta en Kolozsvár. Grazas ao mecenado do xeneral Kisselev converteuse no retratista de moda en Bucarest, onde viviu entre 1831 e 1833. Logo decidiu realizar unha viaxe por Italia para continuar os seus estudos. En 1835 instalouse en Budapest e converteuse nun dos retratistas húngaros máis populares, ligado á vida cultural da cidade estableceu a Sociedade das Belas Arte en 1859, da que foi o seu presidente desde 1862 ata a súa morte. En 1867 foi elixido para o Parlamento de Hungría.
Crónica de la Asamblea Pedagógica y Exposición Escolar
Crónica de la Asamblea Pedagógica y Exposición Escolar foi unha revista editada en Pontevedra en 1894.
Traxectoria
Subtitulada Propiedad de la Asociación Pedagógica de Maestros de Pontevedra, apareceu en 1894. Creada co obxecto de dar conta da Asemblea Pedagóxica celebrada en Pontevedra do 15 ao 18 de agosto de 1894 e da Exposición Escolar correspondente. Estaba dirixida por José Durán Alonso. Foron os seus redactores Sarah Lorenzana, Emilio Couto, José López Otero e José Juncal Verdulla. Entre os colaboradores figuraron Perfecta Castro, Ramón Míguez Cao, Joaquín Poza Cobas e Manuel Paz Varela. Da parte gráfica ocupouse José Peña. Saíron 10 números.