cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gramática libre de contexto probabilística
Procesamento da linguaxe natural
As gramáticas libres de contexto foron concibidas nun intento de modelar as linguaxes naturais, como os que utilizan normalmente os humanos. Outras investigacións estenderon esta idea mediante o uso das GLCP.
A continuación móstrase un exemplo sinxelo dunha GLCP con 2 regras. Cada regra é precedida por unha probabilidade que reflicte a frecuencia relativa desta.
Dada esta gramática, podemos dicir que o número de NPs esperados durante a derivación de VP é de 0.7 x 1 + 0.3 x 2 = 1.3. En concreto, algúns sistemas de recoñecemento do fala usan GLCP para mellorar as estimacións de probabilidade e deste xeito a súa execución e desempeño.
Recentemente, as GLCP xogaron un papel decisivo na explicación da xerarquía de accesibilidade, a cal busca explicar por que certas estruturas resultan máis difícil de entender que outras.
Se se dispón dunha medida probabilística das construcións máis probables, entón pódese calcular a entropía para estas construcións. Se o aparello cognitivo para a sintaxe está baseado nestas técnicas da teoría da información, entón poden empregarse ferramentas similiares ás GLCP.
ARN
As gramáticas libres de contexto son adecuadas para modelar as estruturas secundarias do ARN.
Se consideramos a seguinte gramática, onde a,c,g,ou reprensentan nucleótidos e S é o símbolo inicial (o único non terminal): Esta gramática simple representa unha molécula de ARN que contén dúas rexións complementarias, nas cales só as parellas de complementarios canónicos están permitidas (A-Ou e C-G).
Utilizando as GLCP é posible modelar os emparellamentos que son máis ou menos consistentes dentro de distintos patróns dunha molécula de ARN. As GLCP son usadas para clasificar os patróns en familias de xenes de ARN, así como na procura de secuencias de xenoma de probables membros destas familias. Tamén son usadas para atopar xenes de ARN.
Robin Lopez
Robin Byron Lopez, nado o 1 de abril de 1988 no barrio de North Hollywood da cidade dos Ánxeles (California), é un xogador de baloncesto estadounidense que xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA). Mide 2,13 metros, e xoga na posición de pivote. É irmán xemelgo de Brook Lopez, elixido polos New Jersey Nets no mesmo draft, e actual xogador dos Brooklyn Nets. Ambos os dous son fillos dun emigrante cubano, Heriberto Lopez, e da estadounidense Deborah Ledford, que foi olímpica en natación.
Universidade
Xogou durante dúas tempadas xunto co seu irmán nos "Cardinals" da Universidade de Stanford. Na súa primeira tempada fixo 7,5 puntos, 5,5 rebotes e 2,2 tapóns, liderando a Pacific Ten Conference nese apartado. Xunto co seu irmán, puxeron máis tapóns nunha tempada que 7 equipos da súa mesma conferencia. Na súa segunda tempada fixo 10,2 puntos, 5,7 rebotes e 2,3 tapóns (2º da Pac-10). Foi elixido no mellor quinteto defensivo da súa conferencia.
En marzo de 2008, tanto el coma o seu irmán anunciaron a súa intención de presentarse ao Draft da NBA. No total da súa traxectoria universitaria fixo 8,9 puntos e 5,6 rebotes por partido.
Profesional
Foi elixido na 15ª posición da primeira rolda do Draft da NBA de 2008 polos Phoenix Suns, equipo polo que asinou contrato en xullo de 2008.
O 27 de xullo de 2012, os New Orleans Hornets adquiriron a Lopez dos Suns mediante un sign-and-trade.
A Pontenova, Abelleira, Muros
A Pontenova é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. O seu nome vén da ponte construída sobre o río Rateira cerca da súa fin. Esta ponte e outra ponte moderna (pertencente á vía AC-550) serven como alternativa á ponte antiga, situada río arriba, evitanto así un rodeo importante por unha zona boscosa.
Robin Lopez
Profesional
O 10 de xullo de 2013, New Orleans traspasou a Lopez ós Portland Trail Blazers nun traspaso entre tres equipos que tamén incluía ós Sacramento Kings.
1036
Mortes
Historia ano a ano
Robin Lopez
Profesional
O 9 de xullo de 2015, Lopez asinou cos New York Knicks.
O 22 de xuño de 2016, Lopez foi traspasado xunto a José Manuel Calderón e Jerian Grant ós Chicago Bulls, a cambio de Derrick Rose, Justin Holiday e unha elección da segunda rolda do Draft de 2017.
O 12 de xullo de 2019, Lopez asinou cos Milwaukee Bucks.
O 22 de novembro de 2020, Lopez asinou cos Washington Wizards.
Gran Premio de México de 1986
Foi a primeira vitoria de Gerhard Berger e a primeira vitoria para o equipo Benetton. Benetton correu con pneumáticos Pirelli e a súa durabilidade en comparación cos seus competidores con pneumáticos Goodyear xogou en beneficio do equipo. Berger gañou esta carreira debido a non ter que facer unha parada en boxes para cambiar un novo xogo de pneumáticos.
Francos, Vide, Baños de Molgas
Francos é un lugar da parroquia de Vide no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 29 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres).
Nuevo Estadio Los Pajaritos
O Nuevo Estadio Los Pajaritos  é un estadio de fútbol da cidade de Soria, España, sede habitual do Club Deportivo Numancia. O nome vén do barrio onde está situado, Los Pajaritos.
Historia
Inaugurado en 1999, acolleu as catro tempadas do CD Numancia en Primeira División. Mítico polo frío que no inverno fai alí. O vello estadio de Los Pajaritos foi sede do primeiro partido oficial da selección absoluta de Castela e León e susutituyó ao campo de San Juan, en Garray, onde anteriormente xogaba o club. A propiedade do estadio é do concello, e non do Club Deportivo Numancia. Co último ascenso a Primeira División ampliouse o espazo existente entre a banda e a bancada, reducíndose o aforamento ata os 9.025 espectadores actuais.
Feísmo
miniatura|Feísmo en [[Vigo.]] O feísmo, tamén coñecido coma maltrato da paisaxe, é un termo acuñado en Galiza para referirse a unha problemática específica galega, xa que os expertos sosteñen que o fenómeno remata nas fronteiras con Portugal, Asturias e Castela e León. O concepto serve para designar un estilo arquitectónico ou urbanístico de trazos esteticamente discutíbeis. Trátase de construcións humanas que degradan o contorno e que chocan de fronte cos canons estéticos propios do lugar, e foi definido coma "un desleixo xeneralizado que impera en boa parte das construcións do país e que se fai especialmente patente no medio rural e naquelas zonas que sofren os estragos da especulación urbanística".
En 2011, o colectivo Ergosfera comeza o proxecto Eu si quero feísmo na miña paisaxe!, unha liña de investigación sobre as calidades detectadas en moitas das arquitecturas e procesos urbanos asociados ao feísmo.
En 2015, os arquitectos Pablo Ramil Regoe e Javier Ferreiro da Costa confeccionaron unha clasificación con 34 tipos de construcións dentro do feísmo, após unha análise da paisaxe galega e os seus principais elementos.
En 2020, Xosé Manuel Santos Solla e María de los Ángeles Piñeiro Antelo cuestionaron a súa existencia. miniatura|300px|Rúa Florencio Delgado Gurriarán en [[Córgomo, Vilamartín de Valdeorras|Córgomo.]]
Historia do feísmo
Unha das primeiras mostras da existencia da problemática do feísmo foi sinalada polos intelectuais galeguistas na Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918. Non obstante, o termo feísmo é de aplicación recente no que se refire á problemática galega da paisaxe. No ano 1994 formouse unha oficina de rehabilitación na que ata 48 arquitectos tentaron explicar as bondades dos materiais tradicionais. No ano 2002 publicouse un libro que contiña explicitamente a palabra feísmo no título (Territorio maltratado: mais aló do feísmo de Pedro Llano Cabado). Outro libro de sona neste ámbito foi Feísmo? Destruír un país (varios autores).
No ano 2003 o feísmo xa era a maior causa de denuncias ante o Valedor do Pobo e un ano máis tarde tivo lugar o primeiro Foro contra o feísmo en Ourense, que tería a súa continuación no ano 2007 na mesma cidade.
Causas
As causas do feísmo, e nisto consiste a súa peculiaridade, non deben buscarse na pobreza, na necesidade, ou na crise económica, senón máis ben ao contrario. Algúns exemplos do feísmo son construcións de gran custo económico. De feito, o feísmo comezou a estenderse coa engalaxe industrial galega dos anos sesenta. Na realidade obedece, segundo os expertos, a unha confluencia peculiar de factores, que se sintetizan nos seguintes elementos:
Clasificación
Segundo a clasificación de Ramil e Ferreiro en 2015, existen 34 tipos de exemplos "feístas":
Acuario (constelación)
Augadeiro ou Acuario (do latín: Aquarius; o carrexador de auga ou ánfora, símbolo 20px, ), é o décimo primeiro signo do zodíaco, situado entre Capricornio e Pisces. Acuario, o portador da auga, é unha das 88 constelacións recoñecidas pola astronomía moderna, descrita por Claudio Tolomeo. O seu símbolo representa o fluír da auga.
A constelación de Acuario é a décima máis grande, cubrindo máis de 2,375 % do ceo; incluíndo 56 estrelas visibles, aínda que na súas meirande parte son febles.
Estrelas principais
esquerda|150px|miniatura|Representación medieval de Acuario.
Obxectos Notables do espazo profundo
Hai tres obxectos do espazo profundo que están no Catálogo Messier:
Ademais atópanse dúas nebulosas planetarias:
Outros obxectos a destacar son:
Mitoloxía
esquerda|350px
O coñecido mito identifica a Acuario, que tamén era coñecido coma escanciador, con Ganímedes. Ganímedes é fillo de Laomedonte, Rei de Troia. O seu pai encargoulle a tarefa de garda-los rabaños nas montañas. Era, segundo os relatos, un dos mortais máis fermosos, de tal forma que Zeus, pai dos deuses, namorouse perdidamente del e converténdose en aguia (outra constelación) rapta a Ganimedes e lévao ó Olimpo. Coma compensación Zeus regaloulle ó pai do mozo uns corceis divinos inmortais. No Olimpo Ganimedes convertese no copeiro divino encargado de servir ós deuses.
Acuario xeralmente representa a figura dun home, e cando consideran cás estrelas son para ser humano moi difusas ou pouco visibles, toma a figura dun home cunha ánfora coa que derrama un líquido. Acuario tamén foi identificado coma Deucalión, que se salvou xunto coa súa muller Pirra do diluvio universal enviado por Zeus, na versión grega do mito.
Visualización alternativa
miniatura|300px|dereita|Diagrama dunha forma alternativa de conecta-las estrelas da constelación de Acuario. O portador da agua amosase correndo mentres leva unha ánfora da cal derrama auga. As estrelas da constelación de Acuario poden conectarse dunha forma alternativa, a cal amosa graficamente un portador de auga correndo mentres leva unha ánfora da cal verte auga. A cabeza de Acuario é formada polo romboide de estrelas α Aqr, γ Aqr, η Aqr, e π Aqr: sendo α Aqr de terceira magnitude. A estrela ζ Aqr, a cal está aloxada dentro do romboide, representa un ollo.
O torso de Acuario é formado polas estrelas α Aqr e β Aqr, sendo β Aqr de terceira magnitude.
A perna esquerda de Acuario está formada polas estrelas β Aqr e ι Aqr; e a perna dereita, polas estrelas β Aqr (Que é o punto de unión entre as dúas pernas), ν Aqr, μ Aqr, e ε Aqr, estas dúas últimas representando un pé.
O portador de auga carga cunha ánfora, case mellor unha xerra, a cal é constituída polas estrelas ψ¹ Aqr, φ Aqr, λ Aqr, τ Aqr, e δ Aqr. A parte superior da xerra consta do triángulo de estrelas ψ¹ Aqr, φ Aqr, e λ Aqr.
A auga vertese da xerra en dúas liñas. A liña da esquerda conformase coas estrelas ψ¹ Aqr, 98 Aqr, 99 Aqr, e 101 Aqr. A liña da dereita é formada polas estrelas ψ¹ Aqr, 88 Aqr, 89 Aqr, e 86 Aqr.
Fridtjof Nansen
Fridtjof Wedel-Jarlsberg Nansen, nado en Oslo o 10 de outubro de 1861 e finado en Lysaker, Bærum o 13 de maio de 1930, foi un explorador, científico e diplomático noruegués.
Traxectoria
Entre outras actividades, realizou varias viaxe polares patrocinadas polo rei Óscar II de Suecia e Noruega.
Recibiu o premio Nobel da Paz en 1922 polo seu traballo como Alto Comisionado da Sociedade de Nacións. Está considerado unha das maiores personalidades da historia de Noruega.
Priegue, Abelleira, Muros
Priegue é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 70 habitantes (38 homes e 32 mulleres).
1037
Mortes
Historia ano a ano
Meamán, Vide, Baños de Molgas
Meamán é un lugar da parroquia de Vide no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 86 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 37 eran homes e 49 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 89 habitantes (40 homes e 49 mulleres).
Lyrurus tetrix
Lyrurus tetrix é unha especie de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas comprendidas no xénero Lyrurus.
Clara Law
Clara Law Cheuk-yiu (en ; simplificado: 罗卓瑶; pinyin: Luó Zhuóyáo; Jyutping: lo4 coek3 jiu4), nada en Macau o 29 de maio de 1957, é unha directora da Segunda Vaga de Hong Kong establecida en Australia.
Primeiros anos
Clara Law naceu en Macau, mais os dez anos mudouse a Hong Kong. Estudou na Universidade de Hong Kong e graduouse en literatura inglesa.
En 1978 uniuse á Radio Televisión de Hong Kong como axudante de produción e dirección. Durante ese tempo traballou en moitos aspectos da televisión, dende o guión á dirección, dirixindo doce programas. En 1982 comezou a estudar dirección e escritura de cinema no National Film and Television School no Reino Unido. Gañou o Silver Plaque Award no Festival de Cinema de Chicago de 1985 polo seu filme de graduación, They Say the Moon is Fuller Here.
1985–1994
En 1985 volveu a Hong Kong e comezou a desenvolver a súa primeira longametraxe, Wo ai tai kong ren, estreada en 1988. Dende a súa volta, traballou con Eddie Fong en todos os seus proxectos.
En 1989 realizou o seu segundo filme, Pan Jin Lian zhi qian shi jin sheng, que se programou no Festival de Toronto e foi estreado comercialmente nos Estados Unidos. O ano seguinte dirixiu Ai zai bie xiang de ji jie, que gañou o premio especial do xurado no Festival de Turín e lle valeu unha candidatura á mellor dirección nos Premios do Cinema de Hong Kong.
En 1992 dirixiu e produciu Qiu yue, que foi un éxito no circuíto de festivais. Posteriormente estreou You Seng e en 1994 finalizou un episodio do filme Erotique títulado Wonton Soup. A finais dese mesmo ano, ela e Eddie Fong mudáronse a Australia.
Dende 1994
O primeiro filme de Clara Law tras chegar a Australia foi Fu sheng, completado en 1996, e que gañou premios no Festival de Locarno e recibiu tres candidaturas nos Australian Film Institute Awards incluídos os de mellor dirección e mellor guión. Fu sheng foi o candidato australiano ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa. A continuación rodou filmes como The Goddess of 1967 e Ru meng, que recibiu nove candidaturas aos Golden Horse Awards. Tamén realizou a curtametraxe Red Earth, que se proxectou no Festival de Cinema de Venecia de 2010.
Boeing 737 Classic
Boeing 737 Classic é o nome dado ás series -300/-400/-500 do Boeing 737, recibido tras a introdución das series -600/-700/-800/-900, bautizadas como 737 Next Generation. Son reactores de pasaxeiros de curto a medio alcance con fuselaxe estreita fabricados por Boeing Commercial Airplanes. A serie Classic foi introducida como a "nova xeración" do 737. Foi producida entre 1981 e 2000, período no que se entregaron 1.988 unidades.
Antecedentes
Tras o éxito do 737-200 Advanced, Boeing quería incrementar a capacidade e alcance, incorporando actualizacións para mellorar o avión cara especificiacións modernas, mentres tamén buscaba reter compatibilidades con anteriores versións do 737. O desenvolvemento comezou en 1979, e en 1980 amosáronse as especificacións preliminares do modelo no Farnborough Airshow.
A nova serie contaba con motores turboventilador CFM56, conseguindo ganancias significativas no aforro de combustible e unha redución de ruído, pero tamén presentando un reto significativo para os enxeñeiros debido ao pouco espazo ata o chan do 737 (un trazo derivado da fuselaxe do 707). Boeing e o fabricante do motor, CFMI, solucionaron o problema colocándoo diante, en vez de debaixo, da á, e movendo os accesorios do motor cara os lados da góndola, dándolle ao 737 a súa distintiva toma de aire non circular.
A á incorporou varios cambios para mellorar a aerodinámica. A punta alongouse 23 cm, e os slats do bordo de ataque e os flaps do bordo de arrastre foron axustados. A ponte de mando mellorouse co sistema EFIS (Electronic Flight Instrumentation System) opcional, e a cabina de pasaxeiros incorporou melloras semellantes ás do Boeing 757. A familia tamén contaba cun estabilizador vertical redeseñado cunha aleta dorsal na base.
Desenvolvemento do modelo
En marzo de 1981 USAir e Southwest Airlines pediron 10 avións cada unha da serie 737-300, con opcións para 20 máis. Ese avión, o modelo inicial da serie 737 Classic, voou por vez primeira en febreiro de 1984 e entrou en servizo en decembro dese ano con Southwest Airlines. Unha versión alongada, o 737-400, lanzouse en xuño de 1986 cun pedido por 25 avións con 30 opcións para Piedmont Airlines. Esta variante voou en febreiro de 1988 e entrou en servizo ese mesmo ano con Piedmont. O derrradero modelo da serie, o 737-500, lanzouse cun pedido de 30 avións de Southwest Airlines en maio de 1987. Esta variante foi deseñada como substituta do 737-200 e tiña unha capacidade de pasaxe e dimensións semellantes, ademais do maior alcance da familia 737 Classic, voou por vez primeira en xuño de1989 e entrou en servizo con Southwest Airlines en 1990.
Speed Trim System
O 737 Classic introduciu o Speed Trim System (STS, sistema de compensación de velocidade), un sistema de voo que axusta automaticamente o estabilizador a baixa velocidade, baixo peso, centro de gravedad en popa e alto pulo co piloto automático desactivado. A súa activación pode verseprincipalmente durante as engalaxes e as manobras de motor e aos aire. O sistema confía principalmente no mesmo hardware e software usado no modo de piloto automático. O STS non é a proba de fallos no sentido de que só usa só un sensor de cada tipo requirido para o seu funcionamento e un único ordenador. Tal deseño dunha soa canle non és común nos os sistemas de aumento que teñen control total do estabilizador. Este deseño foi considerado aceptable debido á habilidade dos interruptores de corte da columna de mando, así como os interruptores da consola central, para limitar o seu mal funcionamento. As proteccións limitadas da envolvente de volo na serie 737 Next Generation, ademais do MCAS no 737 MAX, son extensións deste sistema.
Somogy
100px|esquerda 250px|dereita Somogy é o nome do condado administrativo (megye) situado no suroeste de Hungría, tamén no antigo Reino de Hungría, o condado de Somogy fai fronteira con Croacia e sitúase entre o río Drave e a parte sur do Lago Balaton. O condado fai fronteira cos condados húngaros de Zala, Veszprém, Fejér, Tolna e Baranya. Somogy ten unha poboación de 335.237 habitantes e unha superficie de 6036km². A súa capital é Kaposvár.
Boeing 737 Classic
Modificacións
Seis antigos 737-300 de Southwest están modificados e operados para a loita contraincendios pola compañía Coulson Group baseada na Columbia Británica, cunha axuda dun préstamo de 3,4 millóns de dólares canadenses do goberno do Canadá. O convertido 737 FireLiner pode levar 15 m3 cun caudal de 11 m3/s, e conserva 66 asentos. O primeiro completouse en 2018 e despregouse en Australia.
Somogy
Cidade con dereitos de condado
miniatura|300px|Fotografía aérea de Kaposvár
Vilas principais
(ordenados por poboación segundo o censo do 2001)
Boeing 737 Classic
737-300
En decembro de 2008 Southwest Airlines seleccionou a Boeing para modernizar os seus 737-300 con novos instrumentos, hardware e software, para mellorar a compatibilidade co 737-700, ademais de apoiar a iniciativa Required Navigation Performance.
O 737-300 pode ser modernizado con winglets Aviation Partners Boeing. O 737-300 modernizado con winglets é chamado -300SP (Special Performance). Vellos avións de pasaxeiros da serie -300 tamén foron convertidos en cargueiros. O 737-300 foi substituído polo 737-700 da familia Boeing 737 Next Generation.
737-400
miniatura|250px|737-400 de [[Alaska Airlines]] O deseño do 737-400 foi lanzado en 1985 para encher o oco entre o 737-300 e o 757-200, e para competir co Airbus A320 e o McDonnell Douglas MD-80. É 3,45 m máis longo que o 737-300 para levar ata 188 pasaxeiros e inclúe un protector na cola para evitar golpes nela durante as engalaxes (un dos primeiros problemas co 757). O prototipo presentouse o 26 de xaneiro de 1988 e voou por vez primeira o 19 de febreiro.
O avión entrou en servizo o 15 de setembro de 1988 co seu cliente de lanzamento Piedmont Airlines, que pedira 25 unidades.
O 737-400F non foi un modelo entregado por Boeing, senón un 737-400 convertido en cargueiro. O Boeing 737-400 nunca incluíu winglets como opción, ao igual que o Boeing 737-600. Alaska Airlines foi a primeira aeroliña en converter os seus -400s de servizo regular nun avión con capacidade para levar dez palés. A compañía tamén converteu cinco aparellos máis en avións combinados para pasaxe e carga. Estes 737-400 Combi aínda están en servizo hoxe en día.
737-500
miniatura|250px|737-500 de [[Southwest Airlines]] A serie -500 ofreceuse, debido á petición dun cliente, como un substituto directo e moderno do 737-200, incorporando as melloras da serie 737 Classic nun modelo que permitía rutas máis longas con menos pasaxeiros para ser máis económico que o 737-300. A lonxitude da fuselaxe do -500 é 47 cm máis longa que o 737-200, levando ata 140 pasaxeiros. Estivo dispoñible tanto con cabina mecánica como con pantallas de cristal líquido. Utilizando o motor CFM56-3 tamén permitiu aforrar ata un 25% de combustible respecto aos motores P&W dos -200.
O 737-500 foi lanzado en 1987 por Southwest Airlines cun pedido de 20 unidades e voou por vez primeira o 30 de xuño de 1989. Un único prototipo voou 375 horas para conseguir a certificación, e o 28 de febreiro de 1990 Southwest Airlines recibiu o seu primeiro exemplar. O 737-500 converteuse no favorito para algunhas aeroliñas rusas, mercando Nordavia, Rossiya Airlines, S7 Airlines, Sky Express, Transaero, UTair e Yamal Airlines aparellos de segunda man para substituír a antigos avións soviéticos e expandir as súas frotas. Aerolíneas Argentinas substituíu os seus 737-200 con 737-500 de segunda man. O 737-500 está sendo substituído polo 737-600 da familia 737 Next Generation. Porén, a diferenza do 737-500, o 737-600 non tivo moitas vendas, con só 69 avións entregados.
Extremidade
Chámanse extremidades ou membros aos órganos externos, articulados co tronco, que desempeñan funcións de locomoción, voo ou manipulación de obxectos nos animais.
Na linguaxe vulgar, chámanselle «patas» ás extremidades dos animais cuadrúpedes, as inferiores das aves e aos apéndices locomotores dos artrópodos, como os insectos ou os crustáceos.
No caso humano, poden ter outras funcións. As mans, que son a terminación dos membros superiores, tiveron unha importancia crucial na evolución humana, como resultado do bipedismo, segundo diversos autores —como Edgar Morin en El paradigma perdido: la naturaleza del hombre (1971)—, onde se refire á dialéctica «pé-man-cerebro».
Tratándose do corpo humano, as extremidades son os membros superiores ou torácicos e os membros inferiores ou pelvianos que, na linguaxe coloquial constitúen os brazos e as pernas, respectivamente. Porén, en sentido estrito —anatómico— brazo e perna non son senón dous segmentos máis dos que compoñen os membros superior e inferior.
No caso dos cuadrúpedes, fálase de extremidades anteriores e posteriores.
Escudo das Illas Salomón
O escudo de armas de Illas Salomón é un dos símbolos nacionais do país. Amosa un crocodilo e un tiburón que sosteñen o escudo. O lema aparece baixo el, no cal se le "To Lead Is To Serve" ("Mandar é servir"). Sobre o escudo hai un helmo con decoracións, coroado por un sol de ouro.
Proxecto S-50
miniatura|right|Edificio do proceso de difusión térmica nas instalacións S-50 O proxecto S-50 foi a parte do Proxecto Manhattan destinada á produción de uranio enriquecido mediante difusión térmica líquida durante a segunda guerra mundial, unha das tres tecnoloxías para a produción de uranio enriquecido procuradas no proxecto.
O proceso de |difusión térmica líquida non era unha das tecnoloxías seleccionadas inicialmente para o seu uso no proxecto, e foi desenvolvida de forma independente por Philip H. Abelson e outros científicos no Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos. Isto debeuse principalmente ás dúbidas existentes sobre a factibilidade técnica do proceso, malia que as rivalidades entre servizos do Exército dos Estados Unidos e da Armada dos Estados Unidos tamén xogou un certo papel.
Construíronse plantas piloto na Estación Aérea Naval Anacostia e no Estaleiro da Armada de Filadelfia, e unha planta de produción na localización de Clinton Engineer Works en Oak Ridge, Tennessee, a única planta de difusión térmica líquida a escala de produción construída na historia. Non era capaz de enriquecer o uranio o suficiente como para utilizalo nunha bomba atómica, pero proporcionaba unha entrada lixeiramente enriquecida para os calutróns Y-12 e as plantas K-25 de difusión gasosa. Varias estimacións indicaron que a planta S-50 acelerou unha semana a produción de uranio enriquecido usado na bomba Little Boy detonada sobre Hiroshima.
A planta S-50 cesou a súa produción en setembro de 1945, malia que foi reaberta en maio de 194 e utilizada para o proxecto NEPA das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. A planta foi finalmente demolida a finais dos anos 1940.
Programación dinámica
Segundo o contexto, Programación dinámica pode referirse a:
Expresión
O termo expresión, do latín expressĭo, -ōnis (etimoloxicamente, movemento do interior cara ao exterior, é dicir, unha presión cara a fóra), é a demostración de ideas ou sentimentos.
A expresión pode quedar como un acto íntimo do que se expresa, ou transformarse nunha mensaxe que un emisor transmite a un receptor, co que se converte en comunicación.
Segundo a forma de linguaxe utilizada para a expresión, diferéncianse varios tipos ou formas de expresión:
O termo expresión adquire significados moi precisos en distintas disciplinas:
Hal Greer
Harold Everett Greer, nado o 26 de xuño de 1936 en Huntington, Virxinia Occidental, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu a súa carreira na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado na segunda rolda do Draft da NBA polos Syracuse Nationals (actuais Philadelphia 76ers) en 1974, onde permanecería toda a súa carreira. É o máximo anotado histórico dos Sixers, sendo recoñecido polo club retirando o seu dorsal 15. En 1982 foi admitido no Basketball Hall of Fame como xogador e en 1996 foi votado como uns dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA".
Universidade
Xogou a competición universitaria estadounidense, a NCAA, coa Universidad de Marshall, onde foi o primeiro atleta de raza negra. En 71 partidos fixo unha media de 19,4 puntos e 10,8 rebotes, sendo elixido en dúas ocasións no mellor quinteto da súa conferencia.
NBA
Foi elixido no Draft da NBA de 1958 polos Syracuse Nationals (actuais 76ers) na sexta posición da segunda rolda, o que supoñía a décimo terceira elcción global. Greer xogou para Syracuse durante cinco tempadas, chegando a facer unha media de 22,8 puntos por partido en 1961. Ese ano foi elixido para xogar o NBA All-Star Game. En 1963, os Syracuse Nationals trasldáronse a Philadelphia e convertéronse nos Philadelphia 76ers. Alí, foi compañeiro de Wilt Chamberlain e formou parte do equipo que acabou co reinado dos Boston Celtics liderado por Bill Russell. Nos 15 partidos de playoffs dos 76ers desa tempada, Greer fixo 27,7 puntos por encontro. Greer tiña unha técnica para lanzar os tiros libres pouco usual, pero moi efectiva. É considerado coma o terceiro mellor escolta dos anos 60, despois de Oscar Robertson e Jerry West.
Greer xogou en 10 All-Star Game e foi o MVP do partido de 1968, onde anotou 21 puntos, 19 deles nun só cuarto. Tamén foi elixido sete veces no 2º Equipo All-NBA, e anotou máis de 20.000 puntos durante a súa carreira na NBA. Abandonou a competición profesional en 1971 á idade de 34 anos. O seu número 15 foi retirado polos Sixers como homenaxe á súa carreira deportiva. Despois de retirarse foi incorporado en 1982 ao Basketball Hall of Fame. En 1996 foi elixido un dos cincuenta mellores xogadores da historia da NBA.
Ivan Buchko
Ivan Buchko (en Іван Бучко), nado o 1 de outubro de 1891 en Hermanów (Galicia) e finado o 21 de setembro de 1974, foi un eclesiástico católico ucraíno.
Traxectoria
Naceu nunha familia de campesiños ucraínos, fillo de Hryhorii e Horpyna, en 1891 en Hermanów (entón parte de Austria-Hungría, hoxe en Ucraína). O 21 de febreiro de 1915 foi ordenado sacerdote en Roma polo bispo búlgaro Lazar Mladenov para a arquieparquía de Lviv. Entre 1922 e 1929 foi reitor do seminario menor de Lviv.
O 16 de setembro de 1929 foi nomeado bispo auxiliar da arquieparquía de Lviv e bispo titular de Cadi. Recibiu a consagración episcopal de mans do metropolita de Galicia Andrei Sheptytskyi o 20 de outubro seguinte. Entre 1939 e 1940 foi tamén visitador apostólico para os fieis ucraínos da Arxentina e do Brasil.
O 17 de abril de 1940 foi nomeado bispo auxiliar do exarcado apostólico dos Estados Unidos de América, até a súa renuncia o 28 de xullo de 1945. Entre 1945 e 1971 foi visitador apostólico para os fieis ucraínos de Europa Occidental.
O 27 de abril de 1953 foi nomeado arcebispo titular de Leucas. Nos anos 60 participou como padre conciliar no Concilio Vaticano II. O 29 de setembro de 1971 retirouse con 80 anos. Finou en Roma o 21 de setembro de 1974.
Rum Cay
Rum Cay é unha illa e distrito das Bahamas. Rum Cay, a 32 km. ao suroeste de San Salvador, Bahamas, ten moitos outeiros que se elevan a uns 37 m.. Cristovo Colón chamouno Santa María da Concepción. A illa crese que adquiriu o seu nome actual dun barco naufragado cargado de ron. O asentamento principal é Port Nelson, un pintoresco pobo que esténdese entre os cocoteiros.
Historia
Primeiro coñecido como Mamana polos indios Lucaian, logo o caio tomou o nome de Santa María da Concepción por Colón. Exploradores españois, atoparon un solitario barril de ron quedou varado nunha beira e cambiou o nome de novo a Rum Cay.
Os españois escravizaron e deportaron aos seus nativos e a illa quedou despoboada.
Fernando Blanco Álvarez
Fernando Xavier Blanco Álvarez, nado en Lugo en 1959, é un político galego do BNG.
Rum Cay
Historia
A illa foi repoboada polos realistas británicos que fuxían da Revolución Americana e os seus escravos no século XVIII. Durante o seu apoxeo no século XIX, a illa contou ata con 5000 habitantes. A illa vivía entón da industria do sal e da plantación de ananás.
Fernando Blanco Álvarez
Traxectoria
Traballador de Telefónica. Ocupou o cargo de Conselleiro de Innovación e Industria da Xunta de Galicia. Foi portavoz do BNG no concello de Lugo e na Deputación provincial de Lugo. Nas eleccións galegas celebradas o primeiro de marzo de 2009, encabezou a lista luguesa do BNG ao parlamento. O 5 de outubro de 2011 dimitiu como deputado logo de que Jorge Dorribo, propietario de Nupel, o vinculara con supostos pagos ilegais, no marco da Operación Campión. Blanco perdeu a condición de aforado para ser xulgado o antes posible e demostrar a súa inocencia. Ditas acusacións de Jorge Dorribo nunca foron demostradas. En 2018 foi arquivada a súa causa.
Rum Cay
Historia
En 1861, o buque HMSConqueror o primeiro barco a hélice británico, afundiuse fronte ás costas de Caio Rum en 1861. Hoxe é un "museo subacuático" que os mergulladores poden ir visitar.
Clarence Brown
Clarence Leon Brown, nado en Clinton (Massachusetts) o 10 de maio de 1890 e finado en Santa Monica (California) o 17 de agosto de 1987 foi un director de cinema estadounidense.
Rum Cay
Historia
Hoxe en día a illa atópase practicamente deshabitada e a única cidade habitada da illa aínda é Port Nelson.
Clarence Brown
Traxectoria
Fillo dun fabricante de algodón, mudouse ao Sur cando cumpriu once anos, asistindo ao instituto e á universidade de Knoxville, onde conseguiu dous graos en enxeñería. Traballou na industria automobilística, mais abandonouna en 1913 cando comezou a ter interese no cinema. Foi contratado polo Peerless Studio en Fort Lee, New Jersey e converteuse en axudante do director francés Maurice Tourneur.
Rum Cay
Xeografía
Rum Cay está situado a unhas trinta millas ao suroeste da illa de San Salvador e o nordés de Long Island. É unha illa bastante plana, cuxo punto máis alto elévase a 37 m. Conta coa presenza dun gran lago de auga salgada, o lago George, ao leste da illa créase ao redor dos mangleiros.
Clarence Brown
Traxectoria
Tras participar na primeira guerra mundial codirixiu con Tourneur The Great Redeemer (1920). Ese mesmo ano dirixiu unha gran parte de The Last of the Mohicans tras ferirse Tourneur nunha caída. En 1924 cambiouse á Universal e despois á Metro-Goldwyn-Mayer, onde foi recoñecido polos seus traballos con actrices coma Joan Crawford, á que dirixiu seis veces, e Greta Garbo, coa que rodou sete filmes.
Rum Cay
Xeografía
A illa ten unha superficie preto de 40 km², mide 15 km de lonxitude, unha anchura máxima de 8 km. Está rodeada de arrecifes de coral.
Clarence Brown
Traxectoria
Foi candidato ao Oscar ao mellor director en cinco ocasións, sen gañalo nunca.
Rum Cay
Xeografía
A illa ten un pequeno aeroporto (IATA RCY).
Salmón da sabedoría
O salmón da Sabedoría ou salmón do Coñecemento (bradán feasa en Gaélico irlandés) é unha criatura que atopamos no Ciclo de Fenian, pertencente á mitoloxía irlandesa; aparece n'As Fazañas Infantís de Fionn, que reúne as primeiras aventuras de Fionn Mac Cumhaill.
Características
De acordo coa narración, tratábase dun salmón ordinario que comeu as nove abelás que caeron na Fonte da Sabedoría desde nove abeleiras que a rodeaban. Da Fonte da Sabedoría manaban augas que orixinaban cinco ríos, entre eles os ríos Boyne e Shannon. Ao comer as abelás, o salmón obtivo todo o coñecemento do mundo. Ademais, a primeira persoa que comese da súa carne gañaría, á súa vez, o coñecemento total. O poeta Finn Eces ou Finnegas pasou sete anos tentando pescar o salmón. Cando finalmente o capturou, ordenou ao seu aprendiz, Fionn, que llo preparase. Mentres o facía, Fionn queimouse o polgar coa graxa quente que saltaba do salmón, e para atenuar a dor introduciu o dedo na boca. Cando lle levou a comida a Finnegas, este descubriu na mirada do mozo un brillo que que non vira antes. Cando Finegas lle preguntou polo sucedido, Fionn negou que comese o peixe, pero, baixo presión, admitiu ter probado a súa graxa por accidente. Foi esta incrible sabedoría e coñecemento obtido do salmón da sabedoría o que permitiu a Fionn converterse no xefe dos Fianna, os famosos heroes da mitoloxía irlandesa.
A Rateira, Abelleira, Muros
A Rateira é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Ácido succínico
miniatura|dereita|Fórmulas do ácido succínico e do succinato. O ácido succínico ou ácido butanodioico, antigamente chamado esencia de ámbar é un ácido orgánico dicarboxílico de catro carbonos coa fórmula HOOC–CH2–CH2–COOH ou (C4H6O4). O seu nome deriva do latín succinum, que significa ámbar, de onde foi primeiramente obtido. Desempeña importantes funcións bioquímicas, xa que intervén no ciclo do ácido cítrico.
Cando está ionizado en forma de anión carboxilato, como sucede a pH celular, recibe o nome de succinato. Os ésteres do ácido succínico denomínanse alquil succinatos. Cando se une ao coencima A forma o succinil-CoA, molécula que intervén en múltiples reaccións metabólicas.
A temperaturas moderadas o ácido succínico puro forma cristais sólidos, incoloros e inodoros. O seu punto de fusión é de 185 °C e o de ebulición 235 °C. É un ácido combustible e corrosivo, que pode producir queimaduras. É un ácido diprótico. Os seus pK son: pKa1 = 4,2, pKa2 = 5,6.
A esencia ou espírito de ámbar foi obtido orixinalmente do ámbar, pulverizándoo e destilándoo. Aínda que antigamente se usou no tratamento dalgunhas doenzas, hoxe o ácido succínico úsase na industria dos alimentos e bebidas, principalmente como edulcorante (E-363), ou ás veces como suplemento dietético Nos produtos farmacéuticos utilízase como excipiente e úsase para controlar a acidez. Tamén se usa en perfumaría e na fabricación de colorantes. A súa produción global estímase que é de 16 00 a 30 000 toneladas ao ano, cun crecemento anual do 10%.
Funcións bioquímicas
O succinato é un dos compoñentes do ciclo do ácido cítrico e participa nunha das reaccións en que se ceden electróns á cadea de transporte electrónico:
O encima succinato deshidroxenase é o único do ciclo do ácido cítrico que non está libre na matriz mitocondrial, senón que está situado na membrana mitocondrial interna, formando o complexo II da cadea, e pode ceder directamente electróns á ubiquinona da cadea de transporte electrónico.
O ácido succínico pode converterse en ácido fumárico por oxidación.
O dietil éster é un substrato na condensación de Stobbe.
O ácido succínico pode orixinarse como o subproduto da fermentación de azucres. Dálle a bebidas fermentadas como o viño e a cervexa un sabor que combina a sensación de salgado coa de amargo e ácido.
Intervén no ciclo do glioxilato, onde o encima isocitrato liase orixina succinato e glioxilato a partir de isocitrato. O ciclo do glioxilato permite ás plantas converter graxas en azucres. O succinato pasa despois dos glioxisomas ás mitocondrias.
Xil Ríos. Pack 2x1
'Xil Ríos. Pack 2x1' é un pack recompilatorio de dous discos do músico galego de folk Xil Ríos. Foi publicado en 2013, polo selo 2001 Producciones Artísticas.
O disco componse de dous álbums previamente publicados: O mellor de Xil Ríos (1999) e O mellor de Xil Ríos. Vol. II (2005).
Froita confeitada
miniatura|Froita confeitada á venda no mercado de [[La Boqueria (Barcelona, Cataluña).]]
A froita confeitada é aquela froita que se mergulla e após se cociña en almibre de xeito que perda a súa humidade interior e se logre así conservala. As froitas confeitadas acostuman empregarse na elaboración de certas tortas, coma o roscón, que tomadas de forma simple forman parte da repostaría típica do Nadal.
Características
O proceso continuo de somerxer a froita en almibre provoca que esta se sature de azucre, evitando así o crecemento de microbios que a podrecen, polo que poden manterse varios anos en bo estado sen necesidade de medidas de preservación adicionais. Dependendo do tamaño e o tipo de froita, o proceso de confeitaxe pode supor varios días. Poden confeitarse pezas enteiras, anacos de froita ou retallos de pela.
As froitas confeitadas poden, posteriormente, ser glaseadas ou cristalizadas. Ambos os procesos consisten en dar un recubrimento de azucre á froita. O glaseado aporta un recubrimento uniforme e liso, mentres o cristalizado dá un aspecto de tona «xeada» ao se solidificar o azucre sobre a codia da froita formando pequenos cristais.
Algunhas froitas que adoitan confeitarse son os dátiles, as cereixas marrascas, o ananás e o xenxibre. Tamén se conservan ben os figos, pexegos, albaricoques, peras, carambolas, mazás e froitas cítricas. miniatura|right|220px|Pelas de laranxa en proceso de confeitaxe
Historia
A conservación por medio da utilización do azucre (mel de palma e mel) xa era coñecida nas antigas culturas da China e da Mesopotamia. A miúdo era o único método de conservación coñecido: os antigos romanos preservaban o peixe mergullado en mel. Porén considéranse coma verdadeiros precursores da confeitaxe moderna os árabes, que xa servían cítricos e rosas confeitadas no momento principal dos seus banquetes. Coa dominación árabe de partes do sur de Europa, a froita confeitada iniciou o seu camiño cara Occidente. Os primeiros documentos que falan do uso de froitas confeitadas en Europa remóntanse ao século XVI. Nesa época, as froitas confeitadas tiñan un tratamento semellante ao das especias. En España era moi popular o diacitrón (unha cidra confeitada que aparece en varias obras literarias do século XVI). En Italia, convértense nun ingrediente clave dalgúns dos máis famosos doces da súa tradición culinaria: entre eles, o Panettone milanés e a Cassata Siciliana. Úsase moito coma ingrediente do plum cake inglés.
En Galiza o seu uso restrínxese ao adorno do pan de ovo ou roscón.
Jigokumon
Jigokumon (地獄門) é un filme xaponés de 1953 dirixido por Teinosuke Kinugasa. Conta a historia dun samurai (Kazuo Hasegawa) que tenta casar cunha muller (Machiko Kyō) que el mesmo rescatou, só para descubrir que el xa está casada. Rodado empregando Eastmancolor, Jigokumon foi o primeiro filme en cor de Daiei Film e o primeiro xaponés en cor en ser estreado fóra do Xapón.
Jigokumon gañou a Palma de Ouro no Festival de Cinema de Cannes de 1954, e en 1955 gañou un Oscar Honorífico como "mellor filme estranxeiro lanzado por primeira vez nos Estados Unidos en 1954", xunto co Óscar ó mellor deseño de vestiario. Ese mesmo ano gañou o New York Film Critics Circle Award de "mellor filme estranxeiro". Tamén gañou o Leopardo de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Locarno.
O filme forma parte da lista dos 1000 mellores filmes de tódolos tempos do The New York Times.
1038
Mortes
Historia ano a ano
Berrobi
Berrobi é unha vila de Guipúscoa, pertencente á comarca de Tolosaldea e situada a unha distancia de 33 km da capital provincial, Donostia.
Abraham Muñoz Arconada
O pobo non esquece. 15 de setembro de 2007." ]] Abraham Muñoz Arconada, nado en Palencia e finado en Vigo o 15 de setembro de 1936, foi un político español.
Traxectoria
Funcionario de prisións en Vigo. Irmán de Alfonso Muñoz Arconada militante das Juventudes Socialistas Unificadas de Madrid. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido no Frontón e asasinado polos falanxistas en Cabral o 15 de setembro con Eugenio Arbones Castellanzuelo, Segundo Echegaray García, Adolfo Morgade Pazos, Luís Bilbatúa Zubeldia, Inocencio Taboada Montoto e Marcial Araújo Conde.
A Robaleira, Abelleira, Muros
A Robaleira é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Calino
Calino de Éfeso (en lingua grega Καλλῖνος), foi un poeta grego clásico da primeira metade do século -VII.
Traxectoria
Vincúlano á pole de Éfeso, pero nada seguro pode dicirse respecto diso. É un dos máis antigos poetas elexíacos (é dicir, que compuxeron dísticos elexíacos formados por un hexámetro e un pentámetro); da súa biografía coñécese moi pouco e só se conservan da súa obra tres fragmentos de peáns ou poemas guerreiros moi influídos pola epopea no plano do formal, pero novidosos en canto á exhortación cara a un exército hoplítico que loita unido, o maior destes poemas consta duns vinte versos. Viviu na época das guerras que Éfeso, cidade xonia de Asia Menor, mantiña cun pobo invasor que se coñece co escuro nome de cimerios, de estirpe indoirania e que entrou en Asia Menor no século -VII. Unha das súas tribos, os treres, penetrou en Sardes e deu morte ao rei Xixes.
Cos seus poemas Calino daba ánimos, como Néstor na Ilíada, aos combatentes xonios para expulsar os estranxeiros da patria: "Quen é mortal, camiña cara á morte".
Mera, Oleiros
Mera é unha vila costeira do norte do concello de Oleiros que se estende polos límites entre as parroquias de Serantes e Maianca. A súa situación na ría da Coruña convértea nun destino turístico moi frecuentado no verán. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 506 habitantes (245 homes e 261 mulleres).
Xentilicio
O seu xentilicio é meracho.
Praias
A propia praia de Mera está dividida entre as parroquias de Maianca e Serantes. Ademais, no lado de Maianca tamén está a pequena praia de Santa Ana e no lado de Serantes as de Penatouro e Espiñeiro.
Lugares e parroquias
miniatura|dereita|Parroquias do concello de Oleiros.
Kaposvár
miniatura|250px|Vista aérea de Kaposvár
Kaposvár (Alemán: Kopisch, Ruppertsburg) é a capital do condado administrativo de Somogy en Hungría. Está situada a 186 km ó sueste de Budapest, ten unha poboación de 67.954 habitantes e é atravesada polo río Kapos.
Espiráculo
miniatura|200px|Espiráculo duplo dunha balea azul (Balaenoptera musculus). miniatura|200px|Imaxe sinalando os espiráculos dunha eiruga de bolboreta (Actias selene).
O espiráculo (do latín, "respiradeiro"), é o orificio respiratorio que moitos animais, terrestres e especialmente acuáticos, teñen como contacto do aire (ou a auga) e o seu sistema respiratorio interno.
Características
Todos os animais con espiráculo teñen en común o feito de que a localización deste é na parte superior do corpo, xeralmente detrás dos ollos.
No caso dos mamíferos mariños, o espiráculo conduce o aire que respiran cara aos pulmóns. O orificio é controlado polo animal, con capacidade para se abrir ou pechar a fin de conter a respiración baixo a auga. Cetáceos como os golfiños teñen un espiráculo único e outros como a balea azul teñen un espiráculo duplo.
Cando os cetáceos saen á superficie da auga para respiraren, expulsan con forza o aire almacenado nos seus pulmóns a través do orificio nasal. Ademais de aire, expulsan moco e nitróxeno formado no seu metabolismo.
Outros animais mariños, como os tiburóns, teñen espiráculo para conducir a auga cara ás súas branquias (para despois "exhalala" polas galadas), e xeralmente téñeno permanentemente aberto.
Tamén se chama espiráculo o orificio respiratorio no exoesqueleto dos insectos e algúns arácnidos, que comunica o exterior coas traqueas, así como ao orificio respiratorio das larvas dos anfibios ou cágados.
Enniscorthy
Enniscorthy (en irlandés Inis Córthaidh) é a segunda cidade máis grande do Condado de Wexford (República de Irlanda). Enniscorthy é atravesada polo río Slaney. Está situada no centor do condado, a 24 km de Wexford, a capital do condado.
A súa Catedral de St. Aidan é a sede da diocese de Ferns.
Este é o lugar onde se elabora a cervexa George Killian.
Enniscorthy foi sede da Cheoil Fleadh en 1967, 1999 e 2000.