cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roger Bannister
Traxectoria
A súa fazaña máis importante e pola que é máis coñecido realizouna o 6 de maio de 1954 no transcurso dun encontro atlético que tivo lugar nas pistas de Iffley Road en Oxford ante 3000 espectadores. Bannister obtivo a vitoria na milla cun tempo de 3:59,4 sendo a primeira persoa da historia en baixar dos catro minutos. A carreira foi todo un acontecemento en Inglaterra e foi retransmitida pola canle de radio da BBC, co antigo campión olímpico dos 100 metros Harold Abrahams como comentarista. O sueceso pasou a ser coñecido como a "milla milagre", xa que algúns dubidaban de que fose posible cubrir esa distancia en menos de catro minutos. Non obstante, isto formaba parte do mito que rodeaba esta proba, espallado polos xornalistas e comentaristas deportivos, e debíase máis a ser un número redonde que a unha análise técnica detallada. De feito, a nova marca só melloraba en dous segundos o récord mundial que estaba en poder do sueco Gunder Hägg dende había nove anos.
Violante de Aragón
Biografía
Nun primeiro momento, pero iso debíase á extrema mocidade da esposa do futuro Afonso X o Sabio, este chegou a crer que a súa esposa era estéril e chegou a considerar ata a posibilidade de solicitar ao Papa a anulación matrimonial.
Roger Bannister
Traxectoria
Poucas semanas despois da súa vitoria sobre Landy, Bannister gañou a medalla de ouro nos 1500 metros nos Campionatos de Europa disputados en Berna con 3:43,8. Despois dese ano, Bannister retirouse do atletismo para concentrarse na súa profesión, e chegou a ser un distinguido neurólogo.
Recibiu moitas honras tanto no seu país como fóra del. Foi o primeiro en ser escollido "deportista do ano" pola revista estadounidense Sports Illustrated. Tamén foi o primeiro presidente do Consello Inglés de Deportes, e a raíña de Inglaterra nomeouno cabaleiro en 1975 polos seus servizos.
Violante de Aragón
Biografía
En 1275 morreu Fernando de la Cerda, herdeiro do trono castelán-leonés, e Afonso X o Sabio, nun primeiro momento, ignorou os dereitos dos fillos do infante falecido e confirmou como herdeiro ao trono ao seu fillo segundogénito, o infante Sancho, que reinaría máis tarde en Castela e León co nome de Sancho IV o Bravo.
En 1276, Violante fundou o Convento de San Pablo en Valladolid. Este erixiuno en honra á orde húngara de San Pablo, fundada en 1250 polo beato húngaro Eusebio de Esztergom. A nai da raíña Violante de Aragón e Hungría, a raíña Violante de Hungría foi desposada por Xaime I de Aragón, e consigo trouxo certa influencia húngara a Hispania, introducindo tamén así, a orde de San Pablo. miniatura|300px|María de Molina presenta ao seu fillo Fernando IV nas Cortes de Valladolid de 1295. Óleo sobre lenzo de [[Antonio Gisbert Pérez. 1863. Congreso dos Deputados. A raíña Violante, polo seu apoio ás pretensións do seu neto Alfonso de la Cerda, situouse en contra de Fernando IV o Emprazado, neto seu tamén.]]
Roger Bannister
Traxectoria
Foi diagnosticado con párkinson en 2011.
Na cultura popular
A historia de Bannister foi obxecto de dúas adaptacións televisivas. A primeira foi unha miniserie de 1988 titulada The Four Minute Mile, protagonizada por Michael York. A segunda foi un telefilme de 2005 titulado Four Minutes, con Jamie Machlachlan no papel de Bannister.
Violante de Aragón
Biografía
Ante esa situación, a viúva de Fernando de la Cerda, Branca de Francia, solicitou a axuda do seu irmán, Filipe III o Atrevido. Ao mesmo tempo, a raíña Violante solicitou o apoio para os seus netos do seu irmán, o rei Pedro III o Grande de Aragón, que aceptou protexelos e custodialos no reino de Aragón, aloxando aos netos da raíña, Fernando e Alfonso de la Cerda, no Castelo de Xátiva. Durante os reinados de Sancho IV o Bravo, e do fillo deste, Fernando IV o Emprazado, a raíña Violante residiu case permanentemente en Aragón, apoiando os dereitos ao trono de Castela e León do seu neto, Alfonso de la Cerda, fillo do infante Fernando de la Cerda, e combatendo ó seu outro neto, Fernando IV o Emprazado, e á nai deste, a raíña María de Molina.
A raíña Violante de Aragón faleceu en Roncesvales, no reino de Navarra, en 1301, ao seu regreso da cidade de Roma, onde gañara o Xubileu no ano 1300.
Sepultura
Á súa morte, está documentado que o cadáver da raíña Violante recibiu sepultura na Real Colexiata de Santa María de Roncesvalles, onde tamén se achaba sepultado Sancho VII o Forte. No entanto, non se conserva memoria algunha de onde se atopan os restos da raíña na actualidade.
Outra tradición, aínda que pouco sólida, sostén que o cadáver da esposa de Afonso X recibiu sepultura no Convento de Santa Clara de Allariz, que ela fundara en 1268. No entanto, tampouco existen probas materiais de devandito enterramento na actualidade. No Convento de Santa Clara de Allariz recibiron sepultura os restos do infante Filipe, fillo de Sancho IV o Bravo e de María de Molina, e neto da raíña Violante, e a súa esposa Margarita de la Cerda, quen era bisneta de Violante.
Tanto se o cadáver recibiu sepultura na Real Colexiata de Santa María de Roncesvalles, como así sosteñen as fontes máis antigas e fidedignas, coma se foi sepultada en Santa Clara de Allariz, non se atopou ningún vestixio en ambos os lugares da sepultura da esposa de Afonso X o Sabio, a pesar de que en ambos os lugares aínda se manifesta que os restos da raíña Violante repousan alí.
Descendencia
miniatura|Retrato de [[Afonso X o Sabio, esposo da raíña Violante de Aragón.]] Froito do seu matrimonio co rei Afonso X o Sabio, fillo de Fernando III o Santo, naceron once fillos:
Asma (doenza)
A asma é unha enfermidade inflamatoria do aparato respiratorio que provoca dificultade na respiración (dispnea).
Este termo procede do grego 'âsthma [arquexar] + -ma'' (grego)
Non existe unha definición precisa da enfermidade asmática. A Estratexia Global para a Asma defínea así: "Inflamación crónica das vías aéreas en que desempeñan un papel destacado certas células . Este proceso asóciase a unha hiperresposta dos bronquios que produce episodios de sibilancias (pitos), dispnea (sensación de falta de respiración), opresión torácica e tose, particularmente durante a noite ou madrugada. Estes episodios relaciónanse xeralmente cun maior ou menor grao de obstrución do fluxo aéreo a miúdo reversible de forma espontánea ou con tratamento".
Epidemioloxía
A asma é unha enfermidade frecuente cuxa prevalencia varía moito dun país a outro. Afecta ó redor do 3 ó 7 % da poboación adulta, sendo máis frecuente en idades infantís.
Mecanismo de produción de Asma
Inda que se coñece que a asma é unha condición causada por unha inflamación crónica da vía aérea, os compoñentes precisos desta inflamación están inda por dilucidar e as causas son incertas. Moitas células inflamatorias poden estar implicadas e interactuar con outras dalgunha maneira complexa.
Existe xa unha evidencia persuasiva de que os mastocitos xogan un importante papel na resposta inmediata ó alérxeno, na asma inducida polo esforzo e no relacionado con alimentos, pero as células responsables da inflamación crónica que provocan a hiperactividade bronquial son os macrófagos, os eosinófilos e linfocitos T; todos eles aparecen activados na asma. Os linfocitos T están programados para producir certas citoquinas (células Th2) que conducen á característica inflamación eosinofílica. Esta programación comprende a células presentadoras de antíxeno, tales como as células dendrítica no epitelio de vía aérea.
O proceso de inflamación crónica pode que conduza a cambios estruturais, como a fibrose, o engrosamento ou hipertrofia do músculo liso bronquial e a anxioxénese o que pode dar lugar a unha obstrución irreversible da vía aérea.
A Costa, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
A Costa é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 105 habitantes (49 homes e 56 mulleres).
Asma (doenza)
Anatomía patolóxica
As lesións típicas da asma son:
Microorganismo
Son organismos dotados de individualidade que presentan, a diferenza das metafitas e os metazoos, unha organización biolóxica elemental. Na súa maioría son unicelulares, inda que nalgúns casos se trate de organismos cenóticos compostos por células multinucleadas, ou incluso multicelulares.
Dentro dos microorganismos encóntranse organismos unicelulares procariotas, coma as bacterias, e eucariotas, coma os protozoos, unha parte das algas e os fungos, e incluso os organismos de tamaño ultramicroscópico, coma os virus.
Os microbios teñen múltiples formas e tamaños. Se un virus tivese o tamaño dunha pelota de tenis, unha bacteria sería do tamaño de media pista de tenis e unha célula eucariota sería como un estadio enteiro de fútbol.
Asma (doenza)
Fisiopatoloxía
Na fisiopatoloxía da asma, existen tres fenómenos fundamentais:
Formas clínicas de Asma
Clinicamente a asma clasifícase en catro tipos fundamentais:
Tratamento
O tratamento do asma consiste na administración de medicamentos que melloren os seus síntomas. Hoxe en día non existe cura para esta enfermidade. O tratamento é escalonado, sendo máis suave en enfermos leves e máis agresivo en enfermos graves. Non hai tampouco pautas totalmente definidas, senón que se decide de xeito individual o tratamento axeitado.
Romelu Lukaku
Romelu Menama Lukaku, nado en Antuerpen o 13 de maio de 1993, é un futbolista belga que xoga como dianteiro para o Chelsea FC da Premier League inglesa e para a. Comezou a súa carreira no equipo local, o Rupel Bom, sendo tempo despois recrutado e contratado polo Lierse. Debido ao seu xogo foi observado e atraído por numerosos clubs, asinando finalmenete polas categorías inferiores do Anderlecht, histórico club da Jupiler Pro League.
Lukaku continuou a súa formación con Anderlecht e fixo o seu debut oficial cando aínda acudía á escola con 16 anos. Xogando para o equipo belga, converteuse na tempada 2009-10 no máximo goleador en Bélxico, gañando ademais o seu equipo a Liga, polo que recibiu no ano 2011 a Bota de Ébano de Bélxica. No mercado de verán dese mesmo ano, Lukaku fichou polo Chelsea da Premier League por unha cantidade non relevada, asinando un contrato de cinco anos co club londiniense. En xaneiro de 2014 foi nomeado por The Guardian como un dos xogadores máis prometedores futbolístas en Europa.
RSC Anderlecht
Lukaku comezou a xogar fútbol aos 2 anos de idade, uníndose ás inferiores do Rupel Boom, club no que tamén xogou o seu pai. Despois de permanecer durante 3 anos no devandito club, Romelu Lukaku marchou ao KFC Wintam, onde permaneceu durante un ano antes de unirse ao Lierse SK aos 10 anos de idade. Na súa primeira tempada, Lukaku marcou 54 goles e na súa segunda tempada marcou 76, o que atraeu a atención do RSC Anderlecht, logrando a súa contratación en 2006, cando Lukaku tiña 13 anos de idade. Durante a súa traxectoria nas categorías xuvenís do Anderlecht, Lukaku marcou 131 goles en 93 partidos, o que chamou a atención de varios clubs ao redor de Europa, particularmente o AC Milan e o Chelsea FC, os cales estaban dispostos a ofrecer até 1,5 millóns de euros pola súa contratación.
O seu debut na Primeira División de Bélxica sería ante o Standard de Liège o 24 de maio de 2009 cando só tiña nese entón 16 anos e 11 días de idade, entrando de cambio ao minuto 65 por Víctor Bernárdez. Con todo, o Standard levaríase a vitoria por 1-0, proclamándose campión de Liga. Para a tempada 2009-10, Lukaku foi ascendido a tempo parcial ao primeiro equipo, e non a tempo completo debido ás súas obrigas escolares. Aproveitando as lesións de Tom De Sutter e Nicolás Frutos, Lukaku puido establecerse rapidamente no primeiro equipo, anotando o seu primeiro gol como profesional o 22 de agosto de 2009 na vitoria por 2-0 sobre o Zulte Waregem. Tamén se converteu no xogador máis novo en disputar un encontro de Liga de Campións, cando se enfrontou ao Olympique Lyonnais na rolda previa de clasificación. O seu debut na recentemente creada UEFA Europa League foi o 17 de setembro de 2009 ante o Dinamo Zagreb. Lukaku entrou de cambio ao minuto 85 e tres minutos despois asistiu a Jonathan Legear para anotar o segundo gol do Anderlecht na vitoria por 2-0. Semanas despois, Lukaku anotou o seu segundo gol da liga na vitoria por 1-0 sobre o Germinal Beerschot. Despois, o 17 de decembro de 2009, Lukaku anotou o seu primeiro dobrete na Europa League, cando o Anderlecht derrotou por 3-1 ao Ajax Ámsterdan no Amsterdam Arena. Tres días despois, Lukaku foi elixido como a Promesa do Ano no deporte belga.
A comezos da tempada 2010-11, Lukaku sufriu unha lesión e, aínda que non estaba na mellor forma, puido disputar a fase previa da Liga de Campións ante o Partizan Belgrado, anotando un gol no empate a 2-2 no partido de volta, aínda que o Anderlecht sería eliminado na rolda de penaltis. Lukaku non tivo un bo comezo na liga, xa que durou cinco datas sen anotar un só gol. Con todo, na sexta data, anotou un dobrete na vitoria por 2-0 ante o Sint-Truidense o 10 de setembro de 2010. Unha semana despois, Lukaku volvería anotar, agora na vitoria por 3-0 ante o KV Kortrijk. Tamén anotou na vitoria por 3-0 sobre o AEK Atenas na UEFA Europa League o 21 de outubro de 2010 e na vitoria por 2-0 sobre o KVC Westerlo na liga tres días despois. Máis tarde, Lukaku entrou nun serie goleadora anotando no tres seguintes encontros ante o KRC Genk, o Club Brugge e o KAA Gent, antes de ser expulsado no seguinte partido ante o Germinal Beerschot. Cumprida a súa suspensión, Lukaku regresou á súa serie goleadora, anotando 3 goles en 4 partidos. Lukaku finalizou a tempada con 16 goles anotados, quedando no cuarto lugar da táboa de goleadores, aínda que sería premiado coa Bota de Ébano en 2011.
Premier League
Despois de que Lukaku comezase a tempada 2011-12 con 2 goles marcados nos 2 primeiros partidos de liga, o 6 de agosto de 2011, tanto o Anderlecht como o Chelsea FC de Inglaterra confirmaron a súa chegada a un acordo polo seu traspaso, o cal foi completado até o 18 de agosto. A cantidade implicada na fichaxe é descoñecida, mais estímase que se sitúa entre os 15 e os 20 millóns de libras, sendo segundo as súas propias palabras "un soño feito realidade".
O seu debut co Chelsea na Premier League sería o 27 de agosto de 2011 na vitoria por 3-1 sobre o Norwich City, ao entrar como substituto no minuto 83 por Fernando Torres. Tamén foi substituto na derrota por 3-1 fronte ao Manchester United o 18 de setembro de 2011, onde saíu por Daniel Sturridge no minuto 68. Tres días despois, no seguinte encontro fronte ante o Fulham FC na Football League Cup, disputaría o seu primeiro encontro completo como titular, levándose o seu equipo a vitoria por 4-3 nos penaltis tras empatar a 0-0 durante o tempo de xogo, clasificándose así á seguinte rolda.
Antes de iniciar a tempada 2012-13, o West Bromwich Albion fíxose dos servizos de Lukaku, cedido por toda a tempada. O seu primeiro gol co "West Brom" foi o 18 de agosto de 2012, contra o Liverpool, no seu partido oficial de debut, entrando como suplente no minuto 68 e anotando no minuto 77 o 3 - 0 que sería o último gol do partido nunha sorprendente vitoria. O 19 de maio de 2013 anota un hat-trick fronte ao Manchester United no empate 5 a 5 no que era, como dato curioso, o último partido da carreira (como técnico) de Alex Ferguson, así como o seu partido 1.500 na dirección técnica do "ManU". Na seguinte tempada volveu ser cedido, esta vez ao Everton FC, onde remata a tempada con 15 goles en 31 partidos.
José María López Ramón
José María López Ramón, nado en Santiago de Compostela o 19 de abril de 1916 e finado en Ferrol o 29 de abril de 2009, foi un militar, xornalista e político galego.
O Acevo
O fitónimo O Acevo pode referirse a:
José María López Ramón
Traxectoria
En 1959 foi designado alcalde de Ferrol e escollido como procurador en Cortes en representación dos concellos coruñeses. Nese tempo inícianse as obras da ponte das Pías. En 1963 foi nomeado Gobernador civil de Ourense cargo que ocupou ata 1970, co que mantén o posto de procurador que lles correspondía a todos os gobernadores civís.
Acadou o grao de coronel de artillería no momento da súa xubilación, e regresou a Ferrol, onde chegou a ser conselleiro delegado do xornal Ferrol Diario.
Lucy Liu
Lucy Alexis Liu, nada o 2 de decembro de 1968 en Queens, Nova York, é unha actriz, produtora de cinema e cantante estadounidense de ascendencia taiwanesa.
Aappilattoq
Aappilattoq é o nome de dous asentamentos de Groenlandia:
Panga
miniatura|300px|Panga O panga (Pangasianodon (Pangasius) hypophthalmus (Sauvage, 1878) ) é un peixe de auga doce, pertencente á orde dos Siluriformes e familia dos Pangásidos (Pangasiidae, Bleeker 1858).
Trátase dunha especie de grande interese comercial desde que, a partir dos primeiros anos do século XXI, se converteu nun peixe de cultivo intensivo que se exporta desde Vietnam, principalmente, a numerosos países do mundo, onde se vende en filetes, conxelado ou desconxelado a prezos moi baratos, comparativamente cos doutros peixes.
Casa Cortés
A casa Cortés é un edificio situado no Ensanche da cidade da Coruña.
Panga
Denominación
A falta de denominación común en galego (ou en calquera outra lingua da Unión Europea), o peixe designouse co nome de panga, a partir do seu nome científico. Outras denominacións comerciais noutros países son as peixe gato, en Portugal, swai (do seu nome en tailandés), peixe gato sutchi ou peixe gato raiado. En América Latina coñécese comercialmente como Basa ou Baza, mesmo como basa superior, para diferencialo da basa común (Pangasius bocourti), de carne de calidade inferior que se presenta en filetes máis delgados.
Injun 6
Injun 6, tamén coñecido coa denominación Explorer 52 e Hawkeye, foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 3 de xuño de 1974 mediante un foguete Scout E1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Panga
Descrición
Alcanza en liberdade tamaños de 1 metro de lonxitude, con máximos descritos de 130 cm e pesos de 44 kg. A forma da aleta dorsal e a gran boca ovalada horizontal lembran á dun tiburón, aínda que non ten ningunha relación cos seláceos. O corpo é alargado, deprimido lateralmente. A cabeza é ancha e a boca frontal, con dous pares de barbas (un par no labio inferior e outro par nos laterais da boca)
Injun 6
Características
Injun 6 foi o sexto e último satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF, e lanzado tamén baixo o programa Explorer. A súa misión principal foi facer estudos dos campos e partículas nos polos da magnetosfera terrestre a distancias de ata 21 radios terrestres. Como obxectivos secundarios adicouse a medir a distribución do campo magnético e do plasma no vento solar e a estudar as radioemisións de tipo 3 producidas polo fluxo de electróns solares no medio interplanetario. Injun 6 estabilizábase mediante xiro, cun período de rotación de 11 segundos. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que producían entre 22 e 36 vatios de potencia.
Panga
Descrición
A cor é gris ou gris azulento máis ou menos escuro nos adultos, co lombo e cabeza máis escuros có resto. Presentan unha franxa escura na aleta anal e en cada lobo da caudal; os exemplares xuvenís presentan unha liña negra ó longo da liña lateral e outra paralela por baixo desta. A rexión ventral é abrancazada. Existen exemplares albinos e semialbinos.
Injun 6
Características
Injun 6 participou no Estudo Magnetosférico Internacional (IMS, International Magnetospheric Study). O satélite só podía enviar datos en tempo real e transmitía a 136 ou 400 MHz, cunha velocidade de entre 100 e 200 bps.
Panga
Descrición
As aletas son de cor gris escuro ou negro, sempre máis escuras có corpo. A aleta dorsal presenta 2 radios duros e 6-7 radios brandos ramificados. A aleta anal carece de radios duros e ten 29-32 radios brandos.
No se aprecian diferenzas morfolóxicas aparentes entre machos e femias, se ben os machos adoitan ser dunha cor máis escura cá da femia.
Hábitat
É de costumes omnívoras, predando crustáceos, peixes pequenos e restos vexetais.
O panga reprodúcese no curso alto dos ríos pero mediante a subministración de hormonas conseguiuse a reprodución nas piscifactorías situadas no curso baixo. Non se reproduce en catividade.
Distribución
miniatura|250px|Mapa dos movementos migratorios do panga: en laranxa, marzo-maio; en verde, maio-setembro; en vermello, outubro-febreiro. Orixinalmente era unha especie propia dos grandes ríos de Indonesia, aínda que foi introducida noutros ríos da área para acuicultura. É unha especie migratoria, que ascende para desovar polo río Mekong desde áreas de cría hoxe descoñecidas, en maio-xullo, e buscan logo áreas de cría en setembro-decembro.
A totalidade do panga que chega ós mercados internacionais procede da acuicultura, amplamente desenvolvidas no curso baixo do Mekong. A produción era tan só de 22.000 toneladas en 1997 pero ascendía a 376.000 toneladas en 2007. O principal produtor mundial é Vietnam e outros países onde se cría son Tailandia, Camboxa, Laos, Myanmar, Bangladesh e a China.
A cría faise en balsas a alta densidade, practicamente apilados uns sobre outros, e alimentados a base de fariña de peixe e outros ingredientes. Estas condicións de cría, así como a contaminación ambiental de orixe industrial do río Mekong, son a razón das críticas que se fan contra o panga na Unión Europea. O Mekong está incluído entre os dez ríos máis contaminados do mundo, co Danubio, o Río de La Plata, o Río Grande ou o Nilo. A OMS considera que a concentración de arsénico supera os límites admisibles.
A cría intensiva, unida á adición ós pensos de altas doses hormonas e antibióticos, ten como consecuencia graves repercusións medioambientais. Indirectamente, a necesidade de materia prima para elaborar os pensos provoca a sobreexplotación doutras especies de peixes.
Consumo e polémica
En 2008, España importaba 46.236 toneladas (36.133 en 2007), que se incrementaron a 52.984 toneladas en 2010, o que colocou o panga no terceiro lugar das importacións de peixe conxelado. No conxunto da Unión Europea o incremento era similar, do 60% anual entre 2004 e 2007. Naquel mesmo ano de 2008, Alemaña importaba 41.959 toneladas, Polonia 37.055, Holanda 33.278, o Reino Unido 5.959 e Francia 4.806 toneladas.
En contraposición, o seu valor nutritivo é escaso: achega poucas calorías (58 kcal/100 g), pouco omega 3 (76 mg/100g, fronte ós 2.282 do salmón de acuicultura, os 1.259 da robaliza de acuicultura ou os 190 da pescada) e poucas proteínas (9,9 mg/100 g, fronte ós 21,4 g da robaliza, 20 g do salmón ou os 18,7 da pescada).
Pero a verdadeira razón das críticas á importación do panga baseábase na posible presenza de contaminantes microbiolóxicos e farmacolóxicos, derivada das condicións de cría e manipulación. En 2008, o laboratorio vigués de Anfaco detectou a presenza de contaminación microbiolóxica nalgunhas mostras de panga no mercado, indicativa dunha manipulación pouco hixiénica nos establecementos de orixe. A Dirección Xeral de Saúde Pública realizou un estudo máis amplo, sobre tódalas marcas que comercializaban esta especie en Galicia, sen poder confirmar estes datos. En calquera caso, estas sospeitas sobre as condicións de produción e manipulación do panga en Vietnam chegaron á Comisión Europea, ante a que o eurodeputado galego Daniel Varela presentou en 2008 distintas iniciativas esixindo maior control sobre estas importacións. Nesas datas, o Sistema de Alerta Rápida detectara a presenza de antibióticos en panga procedente de Vietnam en sete ocasións. Xa en setembro de 2007, nos Estados Unidos prohibiuse a importación de panga desde a China -así como doutras especies procedentes de acuicultura- pola presenza de antibióticos. Prohibicións simlares foron establecidas por Rusia e Exipto. , así como Xapón A China é o principal país produtor de especies de acuicultura, cun volume de 32.135 toneladas en 2006, sendo o segundo India, con só 2.837 toneladas.
miniatura|Filete de pangásido. A consecuencia destes achados, a Unión Europea incrementou os controis sobre o peixe de acuicultura procedente de Indonesia e sobre as propias instalacións de cría e fixo público que a inspección realizada en Indonesia puxo de manifesto deficiencias no sistema de control de residuos medicamentosos presentes en animais de acuicultura e produtos de piscifactoría, así como a falta de capacidade dos laboratorios de Vietnam para detectar residuos de antibióticos, polo que estableceu en abril de 2010 a obriga dos Estados Membros de realizar controis sobre tódolos produtos de piscifactoría procedentes de Indonesia e destinados ó consumo humano, mediante plans de mostraxe nos Puntos de Inspección Fronteiriza que abarcasen como mínimo o 20% das importacións, investigando a presenza de substancias farmacoloxicamente activas e, en especial, de cloranfenicol, metabolitos de nitrofuranos e tetraciclinas (canto menos, tetraciclina, oxitetraciclina e clorotetraciclina).
En 2010, a OCU realizou un estudo sobre os posibles contaminantes presentes no panga comercializado nos distintos supermercados españois, encontrando mercurio -sempre por debaixo dos límites legais- e praguicidas (trifluralina) en varias mostras, polo que conclúe aconsellando reducir o consumo a unha vez por semana nos adultos e unha vez cada dúas semanas nos cativos; non se detectou a presenza de antibióticos.
En 2012, a Axencia Española de Seguridade Alimentaria (AESAN) publicou que non se poden identificar problemas de seguridade alimentaria para os consumidores de panga -nin de perca-, incluídos os grupos vulnerables da poboación, como serían os meniños, xa que as cifras de mercurio detectadas nos estudos realizados non superaron en ningún caso o límite legal e que, tendo en conta a composición da dieta habitual, os niveis de trifluralina máis altos atopados nas analíticas do peixe non representarían nin o 1% da inxesta diaria admisible para esta substancia.
Subrexión de Pirkanmaa Noroccidental
miniatura|200px|Localización da subrexión de Pirkanmaa Noroccidental. A subrexión de Pirkanmaa Noroccidental (en finés Luoteis-Pirkanmaan seutukunta) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 15 717 habitantes.
Spondyliosoma emarginatum
Spondyliosoma emarginatum, é unha especie de peixe da clase dos actinopterixios, infraclase dos teleósteos, orde dos perciformes, suborde dos percoideos, superfamilia dos percoideos e familia dos espáridos, unha das 2 actualmente integradas no xénero Spondyliosoma.
Augalevada
O topónimo galego Augalevada pode referirse a:
Spondyliosoma emarginatum
Descrición
A especie foi descrita polo zoólogo francés, especializado en ictioloxía, Achille Valenciennes, baixo o nome de Cantharus emarginatum.
Sinónimos
Adeamis de polo nome acuralmente válido, a especia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Spondyliosoma emarginatum, como é común en moitos espáridos, ten o corpo ovalado, alto e comprimido lateralmente. Pode alcanzar unha lonxitude máxima de 35 cm, aínda que normalmente non pasa dos 25 cm. A súa aleta dorsal conta con 11 raios espiñosos e con de 11 a 13 raios brandos; e a aleta anal presenta 3 raios espiñosos e 10 raios brandos.
Casa Cortés
Historia
Inicialmente o proxecto constaba de dúas partes, unha de vivendas con entrada pola esquina, e outra de oficinas con entrada pola rúa de Ferrol. Finalmente, reformouse o proxecto cunha única entrada pola praza de Galicia.
Descrición
A casa Cortés é un edificio de estilo ecléctico situado nunha parcela de 957,8 m2. Ten vivendas de diferentes tamaños, a maior delas na esquina do edificio.
A decoración, como noutras obras de Rodríguez-Losada, concéntranse en zonas como os capiteis, as balaustradas ou nos remates. Ten elementos singulares como galerías e a cúpula.
Injun 6
Características
Injun 6 foi inxectado nunha órbita inicial de 126.793 km de apoxeo e 638 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 89,8 graos e un período de 3078,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de abril de 1978.
1916
Outros
Historia ano a ano
Injun 6
Instrumentos
Injun 6 levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Panga
Acuarioloxía
O panga tamén se utiliza como especie de acuario, aínda que esixe vasos de 150–200 cm como mínimo e 2.000 litros de capacidade. Esixe temperaturas de 25-30 °C e un pH entre 6,5 e 7,5.
Aaron Smith
Aaron Smith pode referirse á:
Spondyliosoma emarginatum
Características
A lonxitude máxima rexistrada para esta especie é de 35,4 cm, e o peso máximo de 1 100 g. A idade máxima rexistrada foi de 11 anos.
Hábitat
Spondyliosoma emarginatum e un peixe demersal que vive nas costas en augas mariñas e salobres, desde a zona intermareal, a 1 m de profudidade, até os 50 ou 60 m.
Distribución
A súa área de distribución abarca as augas subtropicais do océano Índico occidental: Suráfrica e o sur de Madagascar, entre os 10° e os 35° S, e os 17° e os 52° L. É endémico de Suráfrica, onde se encontra desde a baía de Saldanha, Cabo Occidental até Durban, KwaZulu-Natal. Hai un rexistro (cuestionábel) no sur de Madagascar.
Bioloxía
Spondyliosoma emarginatum encóntrase sobre substratos rochosos de augas oceánicas, e pode entrar nos estuarios de auhgas salgadas ou salobres onde vive entre a vexetación, alimnntándose de algas e pequenos moluscos e crustáceos.
Spondyliosoma emarginatum é un hermafrodita protoxínico (os gametos femininos madurann antes que os masculinos, polo que as femias, coa ideade, poden converterse en machos). A reprodución, no Cabo Occidental, ocorre desde xullo até outubro. A madurez sexual, no 50 % dos espécimes, prodúcese cando acadan unha lonxitude de 23,5 cm as femias, e os 24,9 cm os machos.
Na reprodución, as súas costumes na construción dos niños e os ovos bentónicos suxiren un comportamento territorial e residente. Despois da fecundación, os ovos son depositados nunha depresión pouco profunda e son protexidos dos depredadores polo macho até que eclosionan.
Estado de consrevación
Segundo os expertos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), Spondyliosoma emarginatum é unha especie común e abundante que se pesca principalmente para usar como engado ou para o consumo humano a falta de especies máis rendíbeis. É probable que esta especie estea infraexplotada e non se identificaron ameazas importantes, ademais de que habita en áreas mariñas protexidas dentro da súa área de distribución, polo que a UICN cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
A Ronda
O topónimo A Ronda pode referirse a:
Acivreira
O fitónimo Acivreira pode referirse a:
Kirikou
Kirikou (pronunciado Kiriku) é o personaxe principal de dous filmes franco-belga-luxemburgueses de Michel Ocelot:
Outros soportes
Tamén se publicaron dous libros en francés :
Un videoxogo:
Colaboracións
O autor, Michel Ocelot, permitiu a colaboración do seu personaxe con certas asociacións de acordo co espírito do filme, entre outras:
Ligazóns externas
Kirikou Kirikou Kirikou
Posicións no fútbol
Cada posición require unha serie de habilidades, así que o máis común é que un xogador poida ser eficaz nunha ou dúas posicións. Existen xogadores capaces de ocupar case calquera zona do campo.
Porteiro
miniatura|300px|Un [[porteiro detendo un disparo a porta.]] O porteiro tamén chamado gardameta é a posición máis especializada do fútbol. O seu traballo é só defensivo: evitar que os rivais batan a súa portería. É o único xogador que poder emprega-las súas mans para deter ou agarra-lo balón, mais só dentro da área de penalti. Acostuman a levar uniformes que os diferencen do resto dos xogadores do seu propio equipo.
O grao de especialización que acadan fai que habitualmente non sexan quen de xogar noutra posición de xeito efectivo. Unha escepción pode ser o porteiro mexicano Jorge Campos que a miúdo asumía a función de dianteiro se a situación o requiría. Un pouco máis común (aínda que non moito) é o caso de porteiros coma o paraguaio José Luis Chilavert, que era o encargado de lanza-las faltas e penaltis do seu equipo.
Forza, altura, saltar, reflexos e unha boa colocación son as características máis a ter en conta nun porteiro. Nos anos 90, coa entrada en vigor da norma da cesión, ós porteiros pídeselles cada vez máis un mínimo de manexo de balón cos pés.
Defensas
dereita|300px|miniatura|Un defensa tentando recupera-lo balón. Os defensas xogan entre os mediocampistas e o porteiro e a súa principal labor é axudar ao porteiro, evitando que os rivais anoten. Os defensas máis altos acostuman a incorporarse ó ataque nos saques dende o curruncho ou nas faltas á área; en xeral en calquera ocasión, a miúdo a balón parado, na que teñan opcións de rematar coa testa.
Central
O traballo dun central ou defensa central e deter ós xogadores rivais, especialmente ós dianteiros, evitando que anoten. Coma o seu nome indica colocánse no medio, xusto por diante do porteiro. Poder marcar a un xogador en particular ou defender unha zona.
Os centrais acostuman a ser altos, fortes, con bo xogo por alto e capacidade para roubar o balón. A anticipación ós movementos dos rivais tamén se ten moi en conta. Aínda que non é o seu principal traballo hai centrais que destacan por un bo toque de balón, sendo moitas veces os iniciadores das xogadas de ataque do seu equipo.
A prinicpios do século vinte, cando a formación táctica máis empregada era o 2-3-5, a esta posición se lle chamaba mediocentro (centre-half en inglés). O xogador do medio da liña de tres foi atrasando a súa posición a adicándose cada vez máis ás tarefas defensivas. Exemplos de centrais: Alessandro Nesta, Rio Ferdinand, John Terry, Fabio Cannavaro, Lilian Thuram, William Gallas, Lúcio, Carles Puyol, Kolo Toure e Roberto Ayala.
Líbero
Algúns líberos teñen grades capacidades tácticas e técnicas e son quen de organiza-lo xogo dende a defensa. Franz Beckenbauer é o inventor e o mellor expoñente destes xogadores. Outros destacables son Ronald Koeman, Gaetano Scirea, Matthias Sammer ou Franco Baresi.
Laterais
Os laterais ocúpanse das labores defensivas nas bandas, habendo un en cada unha. Normalmente tapan ó xogador do equipo contrario que ataca pola súa banda. No fútbol moderno o máis común e que empreguen a marcaxe en zona, mais dependendo do sistema defensivo pode haber tamén marcaxes individuais.
Ao lateral moderno esíxeselle que tamén teña certa participación no ataque do equipo, apoiando ao centrocampista ou interior que xogue por diante del.
As características típicas dun bo lateral son a velocidade, resistencia, boa defensa un-contra-un e certas capacidades técnicas, sobre todo valórase que saiba mandar bos centros á area rival. O re-inventor desta posición foi Giacinto Facchetti, seguindo as indicacións do seu adestrador, Helenio Herrera, que lleu deu o toque ofensivo que ten esta posición hoxe en día.
Exemplos: Gianluca Zambrotta, Ashley Cole, Gary Neville, Michel Salgado ou Philipp Lahm.
Carrileiros
O carrileiro é unha variante moderna do lateral de toda a vida, con moita máis participación no xogo de ataque. Pódese incluso considerar coma un centrocampista máis cando o equipo ataca. Acostuma a empregarse na formación 3-5-2. Unha das súas principais características é a resistencia, xa que percorren toda a banda, de extremo a extremo do campo, e acostuman ter máis cualidades ofensivas que defensivas.
Centrocampistas
dereita|miniatura|250px|Un centrocampista xoga entre a defensa e o ataque. Os centrocampistas ou mediocampistas son os xogadores que están entre os defensas e os dianteiros. A súa principal misión en ataque á recoller o balón dos defensas e entregarllo ós dianteiros en boas condicións para o remate. Son os encargados de xerar todo o xogo do equipo, xa que a maioría dos encontros gáñanse ou pérdense no mediocampo.
Mediocentros
Os mediocentros realizan diversas funcións dependendo das súas características e da táctica da escuadra. Xogan entre a defensa e o ataque e acostuman a contar cunha boa condición física para poder axudar onde máis se precise. Tamén acostuman ter capacidades para organiza-lo xogo do equipo.
Frank Lampard, Steven Gerrard, Michael Essien ou Patrick Vieira son bos exemplos de mediocentros. Son quen de xogar de área a área, defendendo cando é preciso e axudando nas tarefas de ataque. Algúns deles incluso teñen unha boa chegada e colaboran tamén na tarefa anotadora do equipo.
Existe outro tipo de mediocentros menos físico pero máis técnico. Acostuman a ser xogadores moi 'elegantes' e cunha alta visión de xogo. O seu traballo é fundamentalmente creativo, elaborando o xogo dende a parte baixa do centro do campo ata o beira da área, onde son capaces de dar pases de gol aos dianteiros. Bos exemplos deste tipo de xogadores son Xavi e Andrés Iniesta.
Mediocentro defensivo
O mediocentro defensivo ou centrocampista defensivo é un centrocampista que xoga por diante dos defensas centrais, e o seu labor é basicamente defender. Botan unha man ós defensas e apoian en caso necesario ós medios máis creativos, ceibándoos do traballo defensivo para poder concentrarse no ataque.
Nesta posción valóranse a visión de xogo para cubrir espazos, a resistencia e a forza física. A técnica é menos importante para a función que desempeñan. Exemplos: Dunga, Claude Makélélé, Roy Keane, Owen Hargreaves, Gennaro Gattuso, Mauro Silva.
Mediapunta
O mediapunta é un centrocampista que xoga moi adiantado, xusto por detrás dos dianteiros. A seu traballo basicamente é crear ocasións de gol para os dianteiros. Acostuman a facer o que se chama "xogo entre liñas", é dicir, móvense entre a defensa e o mediocampo do contrario.
As principais características que se lle piden son o manexo de balón e visión de xogo. Tamén hai mediapuntas que á marxe destas características teñen unha boa chegada á área ou un forte disparo, sendo quen de achegar tamén un bo número de goles ao equipo.
Exemplos no fútbol actual: Mesut Özil, Toni Kroos, Juan Carlos Valerón, Juan Román Riquelme, Kaká, Pablo Aimar, Frank Lampard, Francesco Totti.
Exemplos clásicos: Bobby Charlton, Zico, Sócrates, Michel Platini, Raymond Kopa, Günter Netzer, Alexander Mostovoi ou Zvonimir Boban.
Interiores
Un interior ou centrocampista lateral sitúase á esquerda ou á dereita dos medios é a súa principal misión e centrar bos balóns a área rival. Nalgúns casos coma o ex deportivista Fran encargánse de toda a organización do xogo ofensivo do equipo, aínda que isto non é habitual. Pídeselles tamén que colaboren co lateral ou carreleiro da súa banda en tarefas defensivas.
As características que acostuman ter é un bo caneo, manexo de balón e a capacidade de mandar precisos centros á area.
Exemplos: Fran, David Beckham, Bernd Schneider, Valery Karpin.
Extremos
Os extremos son semellantes aos interiores pero con máis presenza no ataque e menos traballo defensivo. Arestora considérase que forman parte do mediocampo, aínda que tradicionalmente eran parte da dianteira.
O seu principal labor é desbordar ós laterais rivais en lanzar centros á área rival que poidan rematar os dianteiros. Acostuman a ser xogadores veloces, cun moi bo caneo e en xeral bo toque de balón
A importacia dos extremos foise reducindo co paso dos anos, de feito cada vez aparecen menos xogadores que se poidan denominar así.
Exemplos: Garrincha, Marc Overmars, Cristiano Ronaldo, Ricardo Quaresma, Dragan Džajić, Arjen Robben ou Ryan Giggs.
Dianteiros
miniatura|300px|dereita|Un dianteiro (coa camisola vermella) a piques de chutar a gol. Os dianteiros son os xogadores do equipo que ocupan as posicións máis preto da portería rival. O seu labor principal consiste en anotar goles. No fútbol moderno xogan dun a tres dianteiros, dependendo da táctica do equipo. Adoitan ser os xogadores máis populares dos equipos, e os bos dianteiros son os xogadores máis caros do mercado futbolístico.
Dianteiro centro
Hai que dicir que en inglés faise unha diferenciación entre o que chaman "centre forward" e o "striker", referíndose no primeiro lugar ao típico dianteiro-ariete e no segundo a dianteiros con máis velocidade e menos forza física. En galego a estas dúas clases de xogador chámaselles Dianteiro Centro.
A súa principal función é a de anotar goles, é o máximo responsable de que o equipo marque. Hai moitas clases de dianteiros, dende o que se basea na súa grande estatura para protexe-lo balón e rematar de cabeza ata os máis rápidos, que basean o seu xogo nos desmarques e na súa velocidade. En calquera caso o que máis se lles pide e que teñan un bo disparo a porta e tamén unha boa colocación para aproveita-los rexeitamentos e os descuidos dos rivais.
Exemplos de dianteiros centro: Miroslav Klose, Didier Drogba, Alan Shearer, Luca Toni, Dado Prso, Samuel Eto'o, Obafemi Martins, Henrik Larsson, Thierry Henry, Michael Owen ou David Villa.
Exemplos clásicos: Sándor Kocsis, Ferenc Puskás, Just Fontaine, Eusébio, Gerd Müller ou Marco van Basten.
Segundo dianteiro
Os segundos dianteiros teñen unha grande tradición no fútbol aínda que a súa denominación mudara co tempo. Este posición popularizouse no fútbol italiano co nome de Trequartista, o xogador que ataca dende unha posición máis atrasada có dianteiro centro, apoiando en moitas ocasións ao mediocampo na creación de xogo.
Exemplos: Rivaldo, Pelé, Dennis Bergkamp, Alessandro Del Piero, Roberto Baggio, Wayne Rooney ou Gianfranco Zola. Algúns centrocampistas teñen ocupado esta posición con bastante éxito coma Francesco Totti.
Trasmañó, Redondela
San Vicente de Trasmañó é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o IGE en 2011 tiña 1.050 habitantes (530 mulleres e 520 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 991 habitantes.
A Devesa, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
A Devesa é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 85 habitantes (36 homes e 49 mulleres).
As Penas, Santa María de Ois, Coirós
As Penas é un lugar da parroquia de Santa María de Ois no concello coruñés de Coirós, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Paradela, Niñodaguia, Xunqueira de Espadanedo
Paradela é un lugar da parroquia de Niñodaguia, no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz-Maceda. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.
Olga Baclanova
Olga Vladimirovna Baklanova, nada en Moscova o 19 de agosto de 1896 e finada en Vevey (Suíza) o 6 de setembro de 1974, foi unha actriz rusa.
Traxectoria
Estudou drama no Instituto Cherniavsky e en 1912 entrou no Teatro Artístico Musical de Moscova. Apareceu en diversos filmes rusos e soviéticos. En 1925 durante unha estadía en Nova York desertou e decidiu continuar a súa carreira nos Estados Unidos de América, converténdose nunha actriz popular pola súa actuación en filmes mudos, en especial The Docks fo New York (1928). Coa chegada do son ás películas o público non gustou do seu acento ruso, e quedou relegada a papeis secundarios, agás no filme Freaks (1932), onde interpreta unha actriz de circo e que moitos anos despois se converteu nun filme de culto. En 1943 realizou o seu último filme.
Pedraúcha, Tameiga, Mos
Pedraúcha é un lugar da parroquia de Tameiga, no concello pontevedrés de Mos, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 1102 habitantes (546 homes e 556 mulleres).
Olià
Olià é unha pequena aldea do concello de Bellver de Cerdanya, na comarca da Cerdanya, na provincia de Lleida, na vigairía de l'Alt Pirineu i Aran (Cataluña).
Situación xeográfica e vexetación
Sitúase a 1.080 m de altitude.
Olià está rodeado principalmente por bosques de piñeiros e freixedos e, en menor medida, de ameneiros, salgueiros, carballos, abeleiras, xenebreiros, moreiras e chopos.
Demografía
No ano 2018 tiña 11 habitantes.
Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà
Actualmente, as tres aldeas celebran cada ano a súa festa maior e unha misa o primeiro domingo de agosto, coincidindo coa chegada de xente das segundas residencias.
Ruta dels Segadors (Ruta dos Segadores) ou GR-150
Entre as varias rutas que cruzan Olià destaca a Ruta dels Segadors-GR-150 que, procedente da aldea de Nas, entra Olià e segue cara á aldea de Pi.
GR-150
A ruta GR-150 é unha ruta composta por 9 etapas. A etapa 6 da GR-150 é a etapa que pasa pola aldea de Olià.
Veigachá, Niñodaguia, Xunqueira de Espadanedo
Veigachá é un lugar da parroquia de Niñodaguia, no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz-Maceda. Tiña 30 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 11 eran mulleres.
Al-Hasaka
Al-Hasaka (en الحسكة‎; en ; en ) é a capital da gobernación homónima no nordeste de Siria. En 2004 tiña unha poboación de 188.160 habitantes, facendo dela unha das maiores cidades do país. A maioría da poboación é kurda, con minorías significativas árabe e asiria, e cunha pequena minoría armenia.
Castiñeira, Vilariño de Conso
San Lourenzo de Castiñeira é unha parroquia do concello ourensán de Vilariño de Conso na comarca de Viana. No ano 2007 tiña 97 habitantes (52 homes e 45 mulleres).
Nela está a fervenza do Cenza, cunha caída duns 100 metros.
Game Link Cable
dereita|miniatura|400x400px|De esquerda a dereita, un Game Boy Advance Game Link Cable, un [[Firewire|FireWire 400, un Universal Game Link e unha entrada de cable de Game Boy Pocket.]] O Game Link Cable de Nintendo é un accesorio para a liña de consolas Game Boy que permite ós xogadores conectar Game Boys de tódolos tipos para xogar en modo multixogador. Dependendo dos xogos, un Game Link Cable pode ser usado para conectar dous xogos do mesmo título, como Tetris, ou dos xogos diferentes compatibles como Pokémon Red e Blue. Os xogos poden vincularse para competencia cara a cara, xogo cooperativo, intercambiar artigos, desbloquear funcións ocultas, etc.
O deseño do conector do cable Game Link influíu no deseño do IEEE 1394/FireWire.
Low Noise Block
miniatura|Un LNB, presente diante dunha [[antena parabólica.]]
Un Conversor de Baixo Ruído ou LNB (polas súas siglas inglesas, Low Noise Block) é un equipamento que se atopa nas antenas parabólicas usado para a recepción de sinais de satélites emitidos nunha faixa de frecuencia de ondas electromagnéticas de tipo microondas, e en dúas bandas, xeralmente, unha Banda C e a outra unha Banda Ku.
O LNB capta o sinal e fai unha redución da súa frecuencia para ser levado despois o sinal ao cable coaxial que está ligado ao receptor. Xeralmente a faixa de frecuencia usada é a da chamada Banda L correspondente á frecuencia en Banda C e/ou Banda Ku.