cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saco gular
En mamíferos como as morsas, algunhas especies de xibóns e o siamang, os orangutáns machos e moitos anfibios (saco vocal), e réptiles (pregamento gular) esta bolsa pode inflarse para producir e amplificar os sons, advertir aos seus rivais e atraer ás femias. No dragón de Komodo funciona facilitando a respiración mientres corre.
División de Honra de Rugby 1991-1992
A tempada 1991-1992 da Liga Española de rugby foi a vixésimo quinta edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 12 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 22 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato o CR Ciencias saíu campión por primeira vez na súa historia.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Músculo preescapular
O músculo preescapular ou subescapular é un músculo do membro superior humano.
Insercións
Cranialmente insírese na superficie anterior da escápula, na fosa subescapular. Caudalmente insírese na epífise superior do úmero, na parte máis superior do troquíter.
Plantaginaceae
As plantaxináceas (Plantaginaceae) son unha familia de dicotiledóneas que comprende preto de 2000 especies nuns 90 xéneros dentro da orde Lamiales. Nunha clasificación anterior había unha soa familia da orde Plantaginales, pero este nome non se usa actualmente.
Descrición
Herbas ou ocasionalmente pequenos arbustos ou semiarbustos (como algunhas das especies insulares). Follas comunmente todas basais e alternas, de cando en cando caulinares e alternas ou opostas, simples, a miúdo con base abrazadoira, as filodiais con lámina máis ou menos paralelinervia aparentemente representando un pecíolo expandido, ou ás veces moi reducidas; con estípulas ausentes. esquerda|miniatura|397x397px|Inflorescencia da chantaxe (Plantago sp.). As flores, a maioría en espigas pedunculadas, bracteadas ou en capítulos, pero sen bractéolas (en Littorella as flores basais en grupos de tres, a central estaminada e longamente pedicelada, as 2 laterais pistiladas e sésiles), tipicamente casmógamas, protóxinas, e anemófilas, pero algunhas veces cleistógamas en grao diverso, individualmente pequenas e non vistosas, principalmente actinomorfas e hermafroditas (plantas monoicas en Litorella, ginomonoicas en Bougueria), polo común tetrámeras, de cando en cando trímeras.
No perianto o cáliz lobado ou dividido, os dous segmentos abaxiais algunhas veces máis ou menos connados. Corola escariosa, simpétala.
Androceo con estames xeralmente isómeros e alternando cos lóbulos da corola (só 1-2 en Bougueria); filamentos inseridos ao tubo da corola, anteras longamente exertas, como é propio dunha planta de polinización anemófila.
Xineceo de dous carpelos medianos unidos; ovario súpero, cun estilo terminal delgado e seco, xeralmente cun estigma bilobulado; ovario en Plantago basicamente bilocular con 1-40 óvulos nunha placenta axilar en cada lóculo, pero ocasionalmente aparecendo 4-locular por mor de particións intrusivas a partir do nervio medio carpelar; en Bougueria e Littorella ovario unilocular cun simple primordio basal.
Saint-André-le-Bouchoux
Saint-André-le-Bouchoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Selección de fútbol dos Países Baixos
A Selección de fútbol dos Países Baixos, a miúdo citada erroneamente como a Selección de fútbol de Holanda, é o equipo representativo do país nas competicións oficiais. A súa organización está a cargo da Real Federación de Fútbol dos Países Baixos (Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond), pertencente á UEFA.
A selección de fútbol dos Países Baixos é un dos equipos máis importantes do mundo. Aínda que nunca gañou a Copa Mundial de Fútbol, estivo presente en tres finais deste torneo, en 1974, en 1978 e en 2010. Tamén alcanzou o título da Eurocopa, en 1988. Na década de 1970 recibiu o alcume de A Laranxa Mecánica debido ao excelente nivel de xogo alcanzado naqueles anos, cando conseguiu chegar ás dúas finais do Mundial.
Inicios
Devanditos partidos non foron contabilizados pola KNVB debido á ausencia dunha federación para a organización, que apareceu durante 1904, a Fédération internationale de football association. Estes catro partidos non oficiais foron xogados ante un seleccionado non oficial de Inglaterra anualmente dende 1901 até 1904.
Xogos Olímpicos
Dende a fundación da FIFA en 1904, expúxose a posibilidade de realizar un torneo a nivel mundial; con todo, a recentemente formada organización non contaba cos recursos e a infraestrutura necesaria para semellante evento. Así, pediron apoio ao Comité Olímpico Internacional, o que en 1906 aceptou a inclusión do fútbol nos seus eventos deportivos. En 1908 celebrouse por primeira vez un torneo de fútbol oficial nos Xogos Olímpicos. Na devandita edición os Países Baixos enfrontáronse nos cuartos de final a Hungría, mais estes non se presentaron alegando problemas económicos. En semifinais enfrontáronse á selección do Reino Unido e foron derrotados por 4-0, aínda que venceron o partido polo terceiro e cuarto posto a Suecia por 2-0. Os dous primeiros goles na historia olímpica foron de Jops Reeman e Edu Snethlage. miniatura|A selección dos Países Baixos no seu primeiro partido internacional o [[30 de abril de 1905.]] Na seguinte edición dos Xogos Olímpicos en Estocolmo volvéronse a enfrontar a Suecia o 29 de xuño no Estadio Olímpico de Estocolmo sendo a vitoria para os neerlandeses tras unha prórroga por 4-3. Ao día seguinte enfrontáronse a Austria e volveron vencer por 3-1 aínda que foron derrotados nas semifinais por 4-1 ante Dinamarca o 2 de xullo. No partido pola medalla de bronce venceron a Finlandia por 9-0, en partido xogado o 4 de xullo no estadio Råsunda. Jan Vos foi o terceiro máximo goleador do torneo con 8 goles, destacando os cinco que anotou na loita pola medalla de bronce.
Anos 30
miniatura|A selección en [[1934.]] Ao ver que probablemente o torneo sería adxudicado ao Uruguai, os candidatos europeos declinaron a súa candidatura favorecendo a Italia. Con todo, o discurso do delegado arxentino Adrián Béccar Varela promovendo a candidatura do seu país veciño, obrigou ao retiro de Italia. Así, Uruguai foi elixida unanimemente como sede do torneo e os Países Baixos rexeitaron a súa presenza (xunto con varias seleccións europeas) debido aos altos custos que implicaba a viaxe a través do Océano Atlántico e a forte crise económica que azoutara no último ano.
Na Copa Mundial de Fútbol de 1934, Benito Mussolini encargouse persoalmente de que Italia non só fose elixida sede senón que tamén obtivese o título. Os Países Baixos debutaron o 27 de maio de 1934 ante Suíza e foron derrotados por 3-2. Os dous primeiros goles nunha Copa Mundial foron de Kick Smit e de Len Venche no estadio Giuseppe Meazza de Milán.
Debido aos esforzos de varios franceses pola Copa Mundial da FIFA, como Jules Rimet, Henri Delauney ou Robert Guérin, a Copa Mundial de Fútbol de 1938 disputouse en Francia. A clasificación realizouse nun grupo de tres, no que estaban xunto a Bélxica e Luxemburgo, ante os que empatou (1-1) e gañou (4-0) respectivamente. Unha vez comezado o torneo disputaron a primeira fase ante Checoslovaquia no estadio Charles Argentin, perdendo por 3-0 e sendo eliminados.
Anos 40, 50 e 60
miniatura|A selección en [[1955 ante .]] Estas tres décadas estiveron marcadas pola segunda guerra mundial. As competicións paráronse e as que continuaron facíano sen algúns países, que estaban minguados pola guerra. Os Xogos Olímpicos por exemplo non se celebraron dende Berlín 1936, onde a selección non se clasificou, até Londres 1948 onde só se chegou á primeira fase. O 26 de xullo debutaron no torneo gañando a Irlanda por 3-1 na rolda preliminar, mais víronse superados na primeira rolda por Inglaterra, que gañou despois dunha prórroga por 4-3. Na seguinte edición, en Helsinqui 1952 foron derrotados por Brasil na fase preliminar (5-1), o 16 de xullo.
A Copa Mundial non se volveu a celebrar até 1950 e non tomaron parte nela. Xa en 1958 disputaron a clasificación pero foron segundos do grupo 5, tras Austria que lles venceu nunha ocasión e na outra empataran. Na clasificación de 1962 finalizaron en segundo lugar no grupo 4 tras, que non perdeu ningún partido e clasificouse con 7 puntos, polos 2 dos neerlandeses e 1 da selección de Alemaña Democrática.En 1966, volveu ser eliminada dunha fase final da Copa Mundial, nesta ocasión tras ser terceira tras Suíza (9 puntos) e Irlanda do Norte (8 puntos) e obter só 6 puntos.
A historia da Eurocopa, pola súa banda, remóntase ao ano 1927, onde o francés Henri Delaunay, secretario da Federación Francesa de Fútbol nese entón, formulou a idea dun campionato de nacións europeas. Moitas seleccións de fútbol non estaban de acordo coa idea e o torneo non se concretou até 1957, ano en que se realizou o Congreso da UEFA. A primeira edición celebrouse en 1960, pero os Países Baixos non participaron. Na seguinte edición, no ano 1964 gañaron na primeira rolda a Suíza a dobre partido, por un global de 4-2. Na seguinte rolda, con todo, perderon ante Luxemburgo por un global de 3-2 e non conseguiron acceder á fase final celebrada en España. En 1968 tampouco logrou clasificarse para a fase final debido a que unicamente puideron gañar 2 partidos e empatar outro, terminando en terceiro lugar no grupo 5, que se adxudicou Hungría por diante de.
Anos 70
Dende o ano 1938, non se clasificaron para unha fase final dunha Copa Mundial, e era unha selección menor que tampouco tivera bos resultados a nivel europeo. Con todo, comezaron a practicar un fútbol total como o despregado polos pioneiros do Ajax Amsterdam, liderados por Johan Cruyff. O adestrador era Rinus Michels e tras ser primeiros de grupo por diante de, e  pasaron ao seguinte grupo. Alí enfrontáronse primeiro a, á que gañaron por 4-0, a Alemaña Democrática, á que gañaron por 2-0 e por último a Brasil, ante a que obtiveron o mesmo resultado. Así conseguiron alcanzar a final da Copa Mundial de Fútbol de 1974, na cal foron vencidos polos anfitrións, Alemaña federal. Adiantáronse cun gol de penalti que foi transformado por Johan Neeskens, pero outro penalti convertido por Paul Breitner e o definitivo gol de Gerd Müller deron o título aos alemáns. Con todo, Cruyff obtivo o galardón como mellor futbolista do torneo. miniatura|[[Johan Cruyff en 1974.]] Finalizado o Mundial, a selección debeu xogar a etapa clasificatoria do Campionato Europeo de 1976. O equipo neerlandés estaba encadrado dentro do grupo 5 xunto ás seleccións de, e. Finalmente quedou primeira do grupo con 4 vitorias, 2 derrotas e unha puntuación final de 8 puntos. Xa na fase final enfrontáronse en cuartos de final á selección de Bélxica. O partido de ida xogouse o 25 de abril no estadio De Kuip e gañaron por 5-0. O partido de volta xogouse no estadio Rei Balduíno en Bruxelas o 22 de maio, e conclúo cun 1-2 a favor dos neerlandeses. En semifinais enfrontáronse contra a selección de Checoslovaquia, que viña de gañar a, o 16 de xuño no Maksimir Stadium de Zagreb. Os checoslovacos venceron por 3-1 na prórroga e os neerlandeses tiveron que conformarse co partido polo terceiro posto contra o equipo anfitrión,, que viña de perder 2-4 fronte á selección de Alemaña federal. Este partido foi disputado o 19 de xuño no Maksimir Stadium, e acabou cun tenteo de 3-2 a favor dos Países Baixos na prórroga.
Ao finalizar o mundial de 1974, Cruyff xa ameazara con non volver disputar outro mundial, pois non estaba de acordo coas concentracións ás que obrigaba a Federación dos Países Baixos. A isto sumouse a situación política da Arxentina no momento da disputa do mundial de 1978, con graves e sistemáticas violacións aos dereitos humanos que realizaba a ditadura imperante, por medo a un posible secuestro e por non chegar a un acordo económico coa firma deportiva Adidas para levar o tres tiras da marca na camiseta da Selección. No Mundial anterior Cruyff xa tivo problemas e vestiu unha camiseta con dúas raias da marca que o patrocinaba, Puma, ao contrario que o resto de compañeiros que luciron o tres raias de Adidas.
Na Copa Mundial de Fútbol de 1978 gañaron por 3-0 a, empataron ante a 0 e perderon por 3-2 ante , para pasar como segundos de grupo tras os peruanos. Na segunda fase gañaron por 5-1 a, empataron a 2 goles ante Alemaña Federal e venceron no último partido de grupo a Italia por 2-1. Xa na final enfrontáronse aos anfitrións, Arxentina. Tras o primeiro gol de Mario Kempes, os neerlandeses comezaron a meter presión, pero Ubaldo Fillol parou todo até oito minutos antes de terminar cando Dick Nanninga anotou. Cando quedaba un minuto Rob Rensenbrink deu ao pau e terminaron perdendo por 3-1 despois dunha prórroga na que anotaron Daniel Bertoni e o máximo goleador do torneo, Mario Kempes.
Anos 80
miniatura|esquerda|[[Marco van Basten.]] A comezos da década, clasificáronse para a Eurocopa 1980 onde non puideron pasar da primeira rolda. Foron encadrados no grupo A, onde gañaron a, perderon ante Alemaña Federal e empataron ante Checoslovaquia cos que empataron a puntos, pero con peor diferenza de goles. Kees Kist foi con dous goles o segundo máximo goleador do torneo só por detrás de Klaus Allofs con tres. miniatura|[[Ruud Gullit.]] Nos seguintes grandes torneos, na Copa Mundial de Fútbol de 1982, a Eurocopa 1984 e a Copa Mundial de Fútbol de 1986 foi aínda peor, xa que non conseguiron a clasificación. En 1982, estiveron encadrados no grupo 2 xunto a Bélxica (11 puntos), Francia (10 puntos), Irlanda (10 puntos) e (0 puntos) sendo finalmente cuartos con 9 puntos, despois de ser derrotados no último partido por Francia (2-0), o 18 de novembro de 1981. En 1984, foron segundos de grupo empatados con España a 13 puntos pero con peor diferenza de goles, despois de que no último partido España gañase por 12-1 a. En 1986, tras ser segundos tras Hungría no grupo 5 disputaron a eliminatoria clasificatoria ante Bélxica, ante a que perderon polo maior valor dos goles en campo contrario tras o 2-2 final.
O fútbol neerlandés a nivel de clubs tamén estaba a pasar por unha mala época, só o AZ Alkmaar chegara a unha final europea, a que perdeu na Copa da UEFA ante o Ipswich Town en 1981. Só ao final da década obtivéronse bos resultados, en 1987 o Ajax Ámsterdan gañou a Recopa de Europa e ao ano seguinte chegou á final. Aínda que sen dúbida o punto culminante foi a consecución do título da Copa de Campións de Europa do PSV Eindhoven en 1988. Estes títulos reforzaron á selección nacional, que na final da Eurocopa 1988 conseguiu derrotar á por 2-0.
Na primeira rolda do torneo tiveron certos problemas xa que perderon o primeiro partido ante a propia Unión Soviética. No segundo partido venceron a Inglaterra con tres goles de Marco van Basten e no último partido xogábanse a clasificación ante Irlanda, á que gañaron cun gol de Wim Kieft no minuto 82. En semifinais enfrontáronse ao campión do outro grupo, Alemaña Federal, que era a gran favorita á vitoria, xa que xogaba en casa. Con todo, os neerlandeses venceron por 1-2, despois de ir perdendo por 1-0. Na final enfrontáronse outra vez á Unión Soviética que derrotara na outra semifinal a Italia por 2-0. A pesar da vitoria dos soviéticos na fase de grupos, os neerlandeses gañaron e obtiveron o seu primeiro título, grazas aos goles de Ruud Gullit e Marco van Basten.
Anos 90
Na Eurocopa 1996, empataron a 0 goles ante Escocia e gañaron a por 2-0. Con todo, no mesmo grupo foron goleados por Inglaterra, 4-1, aínda que accederon á seguinte rolda como segundos. O 22 de xuño nos cuartos de final enfrontáronse a, ante a que perderon aos penaltis tras o 0-0, tras o fallo de Clarence Seedorf. Na Copa Mundial de Fútbol de 1998 foi encadrada no grupo E, no cal foi primeira por diante de, Bélxica e , aínda que só gañaron aos coreanos e empataron ante os outros dous. Nos oitavos de final derrotaron a por 2-1. O segundo tanto foi anotado por Edgar Davids nas postrimerías do partido, despois dun penalti fallado pouco antes polo iugoslavo Predrag Mijatović. Nos cuartos de final adiantáronse a Arxentina cun gol de Kluivert no minuto 12, pero Claudio López empatou para a albiceleste e só no minuto 88 gañaron o partido cun gran gol de Bergkamp. Nas semifinais enfrontáronse a Brasil. Adiantáronse os brasileiros cun gol de Ronaldo a comezos do segundo tempo e o empate logrouno Patrick Kluivert de cabeza. Na prórroga non houbo máis anotacións e chegaron aos penaltis onde fallaron Cocu e Ronald de Boer. No partido polo terceiro posto tamén foron derrotados por, 2-1. Bergkamp foi o segundo máximo anotador da competición con 5 goles por detrás de Davor Šuker con 6.
Anos 2000
miniatura|esquerda|140px|Ronald Koeman A seguinte competición importante foi celebrada conxuntamente con Bélxica, a Eurocopa 2000 e Frank Rijkaard foi o adestrador. Na fase de grupos venceron á, a Dinamarca e a Francia e accederon como primeiros aos cuartos de final ante Iugoslavia. Neste encontro Kluivert anotou tres goles, Overmars dous e outro gol en propia meta para terminar 6-1. Con todo, e a pesar de ser os organizadores perderon ante Italia nas semifinais aos penaltis tras o 0-0. Frank de Boer, Jaap Stam e Paul Bosvelt fallaron os seus lanzamentos. Tras a competición, Rijkaard dimitiu e substituíuno Louis Van Gaal, que non logrou clasificarse para a Copa Mundial de Fútbol de 2002 tras terminar como terceiros de grupo tras e Irlanda.
Crocodyloidea
Crocodyloidea (crocodiloideos) é unha superfamilia de crocodilianos que evolucionaron no Cretáceo tardío. En termos da cladística, defínense como o grupo que inclúe Crocodylus niloticus (o crocodilo do Nilo) e todos os crocodilianos máis estreitamente relacionados con C. niloticus que con Alligator mississippiensis (o aligátor do Mississippi) ou con Gavialis gangeticus (o gavial).
Filoxenia
Cladograma segundo Brochu C. A., Njau J., Blumenschine R. J.,  Densmore L. D. (2010).
Selección de fútbol dos Países Baixos
Anos 2000
miniatura|A selección ante na [[Eurocopa 1996|Eurocopa de Inglaterra 1996.]] Na Eurocopa 2004 e con Dick Advocaat como adestrador, empataron con Alemaña, perderon ante a República Checa e gañaron a na fase de grupos na que foron segundos tras os checos. Nos cuartos de final venceron a aos penaltis tras o 0-0, pero nas semifinais foron eliminados ante Portugal por 2-1. A partir de aí, Marco Van Basten fíxose cargo do equipo e clasificouno para a Copa Mundial de Fútbol de 2006. Na primeira fase gañaron a e  e enfrontáronse xa clasificados a Arxentina polo primeiro posto de grupo. O partido foi aburrido e terminou con 0-0, terminando en segundo lugar pola diferenza de goles e enfrontándose ao primeiro do grupo D, Portugal. Tras ser expulsados catro xogadores e mostrarse 16 cartóns amarelos, o partido concluíu con 1-0 a favor dos portugueses.
En 2008 se clasificaron para a Eurocopa tras finalizar como segunda do grupo G tras Romanía (29 puntos) e por diante de Bulgaria (25 puntos). Xa na fase final xogaron no grupo C, a priori o grupo máis difícil xa que estaban a campioa do mundo, Italia e a campioa europea, Francia. Con todo, derrotaron a ambas claramente (3-0 e 4-1 respectivamente) e á outra compoñente do grupo, Romanía por 2-0.> Pola contra, na seguinte fase viuse sorprendida por que a gañou por 3-1, despois dunha prórroga que forzou o gol de Ruud van Nistelrooy no minuto 86.
Tamén ese ano, a selección clasificouse para disputar os Xogos Olímpicos de Pequín 2008 despois de 13 edicións sen participar, desde os Xogos Olímpicos de Helsinqui 1952 onde foron eliminados na rolda preliminar. No devandito torneo pasaron a primeira fase como segundos de grupo despois de empatar ante e os  e vencer ao. Con todo, nos cuartos de final foron derrotados polos que serían os campións olímpicos, Arxentina, por 2-1, o 18 de agosto.
Anos 2010
Tras a Eurocopa, Van Basten foi substituído por Bert van Marwijk que clasificou á súa selección para a Copa Mundial de Fútbol de 2010 tras obter o primeiro posto do grupo con 24 puntos, polos 10 do segundo clasificado,. Na fase final do Campionato do Mundo, disputada en Suráfrica, quedou encadrada no grupo E, con, o e o. O combinado neerlandés gañou o seu tres encontros e clasificouse como primeira de grupo para as eliminatorias. Chegou até a final, despois de eliminar a, e ; con todo, perdeu o partido decisivo contra , que se proclamou campioa por 0-1 cun gol de Andrés Iniesta na prórroga.
Uniforme
O equipo nacional xoga cunha rechamante camiseta laranxa, xa que son as cores históricas do país, orixinarios do Escudo de armas de Guillerme de Orange. A franxa vermella da actual bandeira nacional foi orixinalmente laranxa. A actual segunda camiseta da selección é branca con dúas liñas en forma de "V" de cor vermella e azul que representan a bandeira dos Países Baixos. Nike é o provedor do equipamento dos futbolistas dende 1996 e polo menos até 2018. Nos anos 1970 fora Adidas o provedor oficial, e despois Lotto na Copa Mundial de fútbol de 1994.
Selección Absoluta
miniatura|Seareiros neerlandeses en [[2004 ante a selección de fútbol de Australia.]]
Máis partidos disputados
Actualizado a 27 de xullo de 2017.
Máximos goleadores da selección
miniatura|145px|[[Edwin van der Sar.]]
Saint-André-sur-Vieux-Jonc
Saint-André-sur-Vieux-Jonc é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
LDS F1
LDS é o nome dado a varios monoprazas de carreiras especiais construídos para o Campionato Surafricano de Fórmula Un. Os "especiais" foron construídos por Louis Douglas Serrurier, de aí o nome. Os modelos Mark 1 e Mark 2 baseáronse no deseño dos Cooper, mentres que o Mark 3 baseouse no Brabham BT11. Os modelos Marck 1 e Mark 2 (1962-1965) utilizaron motores Alfa Romeo 1´5 L 4 en liña.
Un total de 8 coches LDS participaron en 5 grandes Premios do Campionato Mundial. Non anotaron ningún punto do Campionato do Mundo.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Hilo
Hilo pode referirse a:
Tera Patrick
Tera Patrick, nada en Great Falls (Montana) o 25 de xullo de 1976, é unha actriz, directora e produtora porno estadounidense gañadora de varios premios da industria pornográfica.
Traxectoria
Patrick comezou como modelo en sesións fotográficas para Playboy, Penthouse ou Hustler. En 1999 pasou ao cinema pornográfico e dende aquela participou en máis de cen películas para adultos, converténdose nunha das actrices porno máis exitosas. En 2009 ingresou no Salón da fama de AVN. Patrick conta con seis premios AVN, tres premios F.A.M.E. e un premio XRCO, entre outros.
Baqueira Beret
Baqueira Beret (en occitano aranés: Vaquèira-Beret) é unha estación de esquí situada no Val de Arán (Lleida), no Pireneo Catalán, España. A partir da creación da estación, orixinouse ao redor un núcleo urbano de nova formación, Vaquèira, con todo tipo de servizos (hoteis, apartamentos, farmacias...) A estación está dividida en tres zonas: Vaquèira, Beret e La Bonaigua. As tres suman 110 km de pistas, sendo a estación con máis quilómetros esquiables de Cataluña e a terceira dos Pireneos (sendo Aramón, en Aragón, a primeira e Grand Valira, en Andorra, a segunda). Ten un dominio esquiable de 1 922 hectáreas, o máis grande dos Pireneos. A estación foi fundada en 1964 por Jorge Jordana de Pozas e Luis Arias.
Descrición
Está situada nas zonas máis elevadas das comarcas do Val de Arán (concello de Naut Aran) e do Pallars Sobirà (Vales de Àneu).
A orientación atlántica e de vertente norte da estación fai que dispoña durante toda a tempada de abundantes precipitacións e de baixas temperaturas que aseguran grandes espesores de neve.
Servizos
Ademais dos servizos habituais (escola de esquí, alugueiro de material, restaurantes e cafeterías, atención médica etc.), dispón dunha importante oferta de aloxamento en hoteis e apartamentos, así como pista de xeo, piscina climatizada, tendas de deporte e comerzo en xeral, discoteca etc. A oferta gastronómica desta zona turística é unha mestura da tradición da cociña francesa coas especialidades locais.
Denis Krivoshlykov
Denis Ivanovich Krivoshlykov, nado en Moscova o 10 de maio de 1971, é un ex xogador ruso de balonmán. Xogaba de extremo dereito. Foi un dos compoñentes da selección de balonmán de Rusia, coa que disputou 280 partidos internacionais nos que anotou un total de 448 goles. Proclamouse campión olímpico en Sydney 2000 e foi medalla de bronce en Atenas 2004.
Traxectoria
No seu palmarés conta con tres Ligas de Rusia (1994, 1995, 2000), unha Liga ASOBAL (2001), unha Copa do Rei (2002), unha Recopa de Europa (2005) e unha Copa ASOBAL (2008).
Recibiu a distinción ao mellor extremo dereito do Campionato Europeo de Balonmán de 2002.
Tracy Caldwell Dyson
Tracy Ellen Caldwell Dyson é unha astronauta estadounidense que participou nas misións STS-118 e Soiuz TMA-18. Pasou un total de 188,80 días no espazo.
Traxectoria
Caldwell Dyson naceu o 14 de agosto de 1969 en Arcadia, California. É graduada en química pola CSU Fullerton en 1993, tendo un doutaremento en química pola Universidade de California en Davis en 1991. Está casada con George Dyson IV entre as súas afeccións está a práctica de varios deportes, o excursionismo e reparación e mantemento de vehículos.
Foi seleccionada como candidata pola NASA en xuño de 1998 e pasou a ser astronauta oficialmente en 2000. Formou parte da tripulación das misións STS-118 e Soiuz TMA-18.
Ricardo Feijoo Torres
Ricardo Feijoo Torres, nado en Pompeán (Meis) cara a 1895 e finado en Vilagarcía de Arousa o 18 de xullo de 1956, foi un político galego.
Traxectoria
Industrial, dono da empresa de autobuses El Veloz. En 1923 foi elixido presidente do sindicato agrícola Los Previsores de Meis. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Meis en marzo de 1924. Permaneceu no cargo até 1929. Militou na Unión Patriótica da que foi elixido presidente en xuño de 1924 e foi cabo do Somatén do distrito de Meis. Presentou a súa renuncia o 14 de xullo de 1928. En novembro dese ano foi nomeado carteiro en propiedade de Vilanoviña. Foi nomeado fiscal municipal de Meis en decembro de 1930. Coa proclamación da República foi nomeado presidente dun comité republicano de Meis. Foi correspondente de El Pueblo Gallego. Gañou o pazo de Señoráns de Abaixo propiedade dos irmáns Cea nunha partida de cartas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 intentaron asasinalo. En 1945 adheriuse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foille adxudicado o servizo regular de transporte entre Pontevedra e Vilagarcía de Arousa en 1954.
Vida persoal
Casou con Carmen Roma Buceta en 1926, e foi pai de Antonio, Carmen, Ricardo, María e Mercedes Feijoo Roma.
COM LAG (2plus2isfive)
COM LAG (2plus2isfive) é un EP da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editado o 24 de marzo do 2004 no Xapón e Australia. Inclúe moitas das caras-b dos sinxelos editados do seu álbum Hail to the Thief, e tamén remesturas de Cristian Vogel e Four Tet.
No Canadá apareceu o 13 de abril do 2004 e finalmente foi lanzado no Reino Unido o 16 de abril do 2007 e nos Estados Unidos o 8 de maio dese mesmo ano.
Os prensados orixinais xaponeses do EP tiñan un erro de masterización no tema "Skttrbrain", que causaba forte estática que se escoitaba na canle esquerda catro veces durante a canción.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Radiohead.
Deusa Tripla
miniatura|dereita|300px|Símbolo da Deusa Tripla. Representa á lúa crecente, á lúa chea e á lúa minguante para simboliza-los tres aspectos da Deusa Tripla ou Deusa Nai
A Deusa Tripla é a deusa superior da relixión neopagá Wicca. Trátase dunha divindade feminina representada por unha lúa chea, ou por unha lúa chea cunha lúa minguante e a outra crecente a cada un dos seus lados, formando as tres fases máis importantes da lúa nun só símbolo.
A Wicca cre que a deusa é unha representación da enerxía feminina creadora do Universo. As tres caras da Deusa son a dama (lúa crecente), a nai (lúa chea) e a anciá ou a meiga (lúa minguante).
Cando a Lúa chega a alcanza-la súa plenitude, ou sexa, está chea, os wiccanos celébranlle á Deusa os esbats.
Os sete samurais
Os sete samurais (七人の侍) é un filme xaponés dirixido por Akira Kurosawa que foi estreado en 1954.
Sanjurjada
miniatura|O xeneral Sanjurjo e outros militares esperando para seren xulgados Coñécese como A Sanjurjada o golpe de estado liderado polo xeneral José Sanjurjo Sacanell o 10 de agosto de 1932 contra a II República. O golpe, que fracasou no mesmo día do seu inicio, foi secundado por amplos sectores do exército e da dereita española, desde os republicanos conservadores até os monárquicos. Aínda que non foi o primeiro golpe tramado contra a II República, si que foi o primeiro en executarse.
Preparación do golpe
Como director xeral da Garda Civil no momento da proclamación da II República, Sanjurjo comprometeuse a non mobilizar o corpo en defensa da monarquía. A defección de Sanjurjo resultou decisiva para que Afonso XIII se decidise a abandonar España e o novo réxime puidese ser proclamado sen enfrontamentos.
Sanjurjo conservou así o seu cargo. Con todo, axiña se desencantou coa República, pois consideraba demasiado atrevidas as súas reformas e vía con preocupación as dificultades das autoridades para manter a orde pública. Precisamente a Garda Civil viuse envolta en numerosos enfrontamentos coa poboación civil, ao encargarse de disolver manifestacións e desordes.
Os contactos de Sanjurjo cos golpistas comezaron no outono de 1931. O golpe fora en orixe ideado por liberais antidinásti cos que pretendían unha República conservadora, con Sanjurjo como Xefe do Estado e Lerroux de presidente do Goberno. Nos meses seguintes uníronse un amplo grupo de militares africanistas, como o xeneral Goded. Na primavera de 1932 comprometéronse tamén carlistas e afonsinos, confiados en que despois dun goberno militar, o golpe se decantaría pola restauración da monarquía.
O golpe
Os conxurados pretendían efectuar o golpe ao longo do verán de 1932. O goberno da República, coñecedor dos preparativos, tomou medidas preventivas como a detención a mediados de xuño de varios militares implicados, entre eles os xenerais Orgaz ou Barrera. Estas detencións xunto cos receos entre os distintos grupos implicados no golpe crearon dúbidas entre os conxurados e dificultaron o desenvolvemento da trama civil. Lerroux declarou publicamente coñecer os preparativos, pero asegurou ter rexeitado os ofrecementos dos conspiradores. Acción Católica tamén se desmarcou das súas accións.
O golpe iniciouse por fin en Madrid ás 3:30 do 10 de agosto, coa sublevación dun escuadrón ao mando do capitán Manuel Fernández Silvestre. Este tratou de tomar os edificios de Correos e o ministerio de Guerra, na praza de Cibeles. A acción foi repelida con varios mortos entre os asaltantes e precipitou o fracaso do golpe na capital, onde a situación estaba controlada xa a primeira hora da mañá.
O eixo da conxura desprazouse a Sevilla, onde Sanjurjo instalara o día anterior o seu cuartel xeral. Na mañanciña Sanjurjo logrou facerse co control do Concello e do Goberno Civil, e declarou o estado de guerra en Andalucía. O bando militar rezaba:
Ao longo da mañá sóubose en Sevilla do fracaso en Madrid. Asemade, sóubose que os carlistas se inhibían nas provincia do norte, o outro eixo da conxura. Nos barrios obreiros de Sevilla abriuse paso unha unha insurrección popular e declarouse a folga xeral. No serán grupos de traballadores confluíron no centro da cidade e deron cabo do golpe. Na madrugada do 11 Sanjurjo foi recoñecido e apreixado en Huelva xunto do seu fillo Justo por unha patrulla da Garda Civil, cando trataban de pasar a Portugal.
A represión do golpe
Sanjurjo, xunto co seu fillo e dous dos seus colaboradores máis estreitos, foi conducido a Madrid. O 24 de agosto foron sometidos a un Consello de Guerra sumarísimo. Sanjurjo foi sentenciado a morte, con accesoria de separación do exército. Mentres o seu fillo foi absolto, os seus dous colaboradores foron sentenciados a longas penas de prisión. Sanjurjo negouse a asinar unha petición de clemencia, aínda que a pena acabaríalle sendo conmutada pola de prisión perpetua. Con todo, como o resto de militares implicados, beneficiríase dunha amnistía en 1934 concedida polo goberno de Lerroux.
A represión do golpe incluíu a separouse das súas funcións de case medio cento de diplomáticos e un cento de maxistrados relacionados coa conxura. Foron relevados dos seus cargos dous xenerais de división e decretouse o pase á reserva de Mola, Cavalcanti e Millán Astray. Tamén se produciron relevos e modificacións na estrutura da Garda Civil: suprimido o director xeral, pasou a depender directamente do Ministro da Gobernación. Foron suspendidos 109 xornais e detívose a máis de cinco mil persoas.
Consecuencias do golpe
O triunfo sobre o golpe reforzou ao goberno da República, que acelerou a tramitación da Lei de Reforma Agraria e do Estatuto de Cataluña. Asemade, aumentou a confianza das autoridades republicanas nos seus servizos de intelixencia e na súa capacidade para esquivar calquera golpe militar.
Os partidarios da acción violenta contra a República non abandonaron a vía da conspiración, pero a Sanjurjada serviulles para comprobar que un golpe de cuartel de corte clásico tiña poucas posibilidades de éxito. A pesar do seu fracaso e posterior encarceramento, Sanjurjo seguiría sendo a figura de referencia para os golpistas. De feito, todo apunta a que estaba destinado a ser o líder do golpe do 18 de xullo de 1936.
Caneiro (muíño)
Un caneiro é unha construción civil realizada nun río, que consta dun encoro para reter o curso da auga e asegurar o enchido do cano ou canle que a leva cara á roda dun muíño, o rodicio.
A abundancia de caneiros de muíño e caneiros de pesca nos ríos galegos fai que estes elementos construtivos sexan característicos da paisaxe modificada polos usos humanos tradicionais.
Imperio Mongol
O Imperio mongol (en mongol, Монголын Эзэнт Гүрэн) dos séculos XIII e XIV foi o segundo imperio máis extenso da historia e o maior dos imperios constituídos por territorios continuos.
Orixinario da actual Mongolia na Asia Oriental, o imperio mongol no seu apoxeo estendíase desde o mar do Xapón ata zonas da Europa Oriental, estendéndose cara ao norte ata zonas do Ártico; cara ao leste e o sur ata zonas do subcontinente indio, tentou invasións do sueste asiático e conquistou a meseta iraniana; e cara ao oeste ata o Levante e os montes Cárpatos.
O imperio mongol xurdiu da unificación de varias tribos nómades na patria mongol baixo o liderado de Temüjin, coñecido polo título máis famoso de Xenxis Kan (c. 1162-1227), a quen un consello proclamou gobernante de todos os mongoles en 1206. O imperio creceu rapidamente baixo o seu mandato e o dos seus descendentes, que enviaron exércitos invasores en todas direccións. O vasto imperio transcontinental conectaba o Oriente co Occidente, e o Pacífico co Mediterráneo, nunha forzada Pax Mongolica', que permitía o intercambio de comercio, tecnoloxías, mercadorías e ideoloxías a través de Eurasia.
O imperio comezou a dividirse debido ás guerras pola sucesión, xa que os netos de Xenxis Kan disputábanse se a liña real debía seguir do seu fillo e herdeiro inicial Ögödei ou dalgún dos seus outros fillos, como Tolui, Chagatai ou Jochi. Os toluíes impuxéronse tras unha sanguenta purga das faccións ogedeí e chagatayí, pero as disputas continuaron entre os descendentes de Tolúi. Unha razón clave da escisión foi a disputa sobre se o imperio mongol converteríase nun imperio sedentario e cosmopolita, ou se mantería fiel ao estilo de vida nómade e baseado na estepa mongol.
Tras a morte de Möngke Khan (1259), os consellos rivais kurultai elixiron simultaneamente a diferentes sucesores, os irmáns Ariq Böke e Khublai Khan, que loitaron entre si na guerra civil toluida (1260-1264) e tamén se enfrontaron aos desafíos dos descendentes doutros fillos de Xenxis. Kublai fíxose co poder, pero a guerra continuou cando tentou sen éxito recuperar o control das familias chagatayid e ögedeid. Á morte de Kublai en 1294, o imperio mongol fraccionarase en catro Khanatos ou imperios separados, cada un perseguindo os seus propios intereses e obxectivos: o khanato da Horda de Ouro no noroeste, o khanato de Chagatai na Asia central, o khanato de Ilkhan no suroeste e a dinastía Yuan. no leste, con sede na actual Pequín. En 1304, durante o reinado de Temür, os tres Khanato occidentais aceptaron a soberanía da dinastía Yuan.
A parte do imperio que caeu primeiro foi o Ilkhanato, que se desintegró no período de 1335-1353. A continuación, a dinastía Yuan perdeu o control da meseta tibetana e da China en 1354 e 1368, respectivamente, e derrubouse despois de que a súa capital de Dadu fose tomada polas forzas dos Ming. Os gobernantes xenxisíes dos Yuan retiráronse ao norte e continuaron gobernando a meseta mongol. A partir de entón, o réxime coñécese na historiografía como a dinastía Yuan do Norte. A finais do século XV, a Horda de Ouro dividiuse en khanatos rivais e foi derrotada e expulsada da Europa oriental en 1480 polo Gran Ducado de Moscova, mentres que o khanato Chagatai perdurou dunha forma ou outra ata 1687.
Contexto pre-imperio
miniatura|upright|Tribos mongolas durante a [[dinastía Liao (907–1125)]] miniatura|upright|alt=Map of Eurasia showing the different states|O [[Vello Mundo en vésperas das invasións mongolas, c. 1200]]
A zona ao redor de Mongolia, Manchuria e partes do norte da China, estivera controlada pola dinastía Liao desde o século X. En 1125, a dinastía Jin fundada polos jurchens derrocou á dinastía Liao e tentou facerse co control do antigo territorio Liao en Mongolia. Na década de 1130, os gobernantes da dinastía Jin, coñecidos como os Reis de Ouro, resistiron con éxito á confederación Khamag Mongol, gobernada naquel momento por Khabul Khan, bisavó de Xenxis Khan.
A meseta mongol estaba ocupada principalmente por cinco poderosas confederacións tribais (khanlig): keraitas, Khamag Mongol, Naiman, Mergid, e Tatar. Os emperadores jin, seguindo unha política de divide e vencerás, fomentaron as disputas entre as tribos, especialmente entre os tártaros e os mongois, co fin de manter ás tribos nómades distraídas coas súas propias batallas e, por tanto, afastadas dos jin. O sucesor de Khabul foi Ambaghai Khan, que foi traizoado polos tártaros, entregado aos jurchen e executado. Os mongois tomaron represalias asaltando a fronteira, o que provocou un errado contraataque jurchen en 1143.
En 1147, os jin cambiaron algo a súa política, asinaron un tratado de paz cos mongois e retiráronse dunha vintena de fortes. Os mongois renovaron entón os ataques contra os tártaros para vingar a morte do seu defunto kan, abrindo un longo período de hostilidades activas. Os exércitos jin e tártaro derrotaron aos mongois en 1161.
Durante o auxe do imperio mongol no século XIII, as estepas da Asia Central, normalmente frías e resecas, gozaron das súas condicións máis suaves e húmidas en máis dun milenio. Crese que isto provocou un rápido aumento do número de cabalos de guerra e outro gando, o que incrementou significativamente a forza militar mongol.
O ascenso de Xenxis Kan
miniatura|upright|alt=Pintura de Xenxis Kan|[[Xenxis Kan, Museo do Palacio Nacional en Taipei, Taiwán]]
Coñecido durante a súa infancia como Temüjin, Xenxis Kan era fillo dun xefe mongol. De mozo ascendeu moi rapidamente traballando con Toghrul Kan dos kerait. O líder mongol máis poderoso da época era Kurtait o que se lle deu o título chinés de "Wang", que significa rei. Temujin foi á guerra contra Kurtait (agora Wang Kan). Despois de que Temujin derrotase a Wang Kan, deuse a si mesmo o nome de Xenxis Kan (O Señor de Toda a Terra). Despois ampliou o seu estado mongol baixo o seu mando e o dos seus familiares. O termo mongol pasou a utilizarse para referirse a todas as tribos de fala mongólica baixo o control de Xenxis Kan. Os seus aliados máis poderosos eran o amigo do seu pai, o xefe kerait Toghrul, e o anda (é dicir, irmán de sangue) da infancia de Temujin, Jamukha do clan Jadran. Coa súa axuda, Temujin derrotou á tribo merkit, rescatou á súa esposa Börte e derrotou aos naimans e aos tártaros.
Reus Deportiu
O Reus Deportiu é un club polideportivo catalán, da cidade de Reus (Tarragona). É especialmente coñecido polo seu equipo de hóckey a patíns, aínda que tamén conta con seccóns de xadrez, atletismo, baloncesto, excursionismo, ximnasia rítmica, patinaxe artística, rugby, tenis, tenis de mesa, espeleoloxía e balonmán, entroutras. Foi fundado en 1909, aínda que non debe confundirse co CF Reus Deportiu; a pesar de que ámbolos dous clubs compartiron un pasado común, e as mesmos cores (negro e vermello), dende 1951 son sociedades distintas.
Imperio Mongol
O ascenso de Xenxis Kan
Temujin prohibiu saquear aos seus inimigos sen permiso, e implantou unha política de repartición do botín cos seus guerreiros e as súas familias en lugar de darllo todo aos aristócratas. Estas políticas enfrontarono aos seus tíos, que tamén eran herdeiros lexítimos ao trono; consideraban a Temujin non como un líder, senón como un usurpador insolente. Este descontento estendeuse aos seus xenerais e outros asociados, e algúns mongois que antes lle foran aliados romperon a súa lealdade. Temujin e as forzas que aínda lle eran leais impuxéronse, derrotando ao resto de tribos rivais entre 1203 e 1205 e someteunas ao seu dominio. En 1206, Temujin foi coroado khagan (emperador) do Yekhe Mongol Ulus (Gran Estado Mongol) nunha kurultai (asemblea xeral/consello). Foi alí onde asumiu o título de Xenxis Kan (líder universal) en lugar dun dos antigos títulos tribais como Gur Khan ou Tayang Khan, marcando o inicio do imperio mongol.
Reus Deportiu
Historia
O Reus Deportiu foi constituído oficialmente o 23 de novembro de 1909 baixo o nome Club Deportiu. En 1917 absorbe ao Club Velocipedista e ao Sport Club Reus, e adopta o nome de Reus Deportiu actual.
Imperio Mongol
Primeira organización
miniatura|upright|[[Xenxis Kan ascendeu ao trono na rexión de Ikh Khuraldai, no río Onán, desde o Jami' al-tawarikh.]]
Xenxis Kan introduciu moitas formas innovadoras de organizar o seu exército: por exemplo, dividíndoo en subseccións decimais de arbans (10 soldados), zuuns (100), mingghans (1000) e tumens (10.000). Fundou a kheshig que era a garda imperial e estaba dividida en gardas diúrnas (khorchin torghuds) e nocturnas (kheshig). Xenxis recompensou aos que lle eran leais e colocounos en altos cargos, como xefes de unidades do exército e de fogares, aínda que moitos deles procedían de clans de moi baixo rango.
En comparación coas unidades que concedía aos seus leais compañeiros, as asignadas aos membros da súa propia familia eran relativamente escasas. Proclamou un novo código de leis do imperio a ikh zasag ou yassa; máis tarde ampliouno para cubrir gran parte da vida cotiá e os asuntos políticos dos nómades. Prohibiu a venda de mulleres, o roubo, as pelexas entre mongois e a caza de animais durante a época de cría.
Nomeou ao seu medio irmán Shikhikhutug xuíz supremo (jarughachi), ordenándolle que levase os rexistros do imperio. Ademais das leis relativas á familia, a alimentación e o exército, Xenxis tamén decretou a liberdade relixiosa e apoiou o comercio nacional e internacional. Eximiu de impostos aos pobres e ao clero. Tamén fomentou a alfabetización e a adaptación da escritura uigur ao que sería a escritura mongol do imperio, ordenando ao escriba uigur Tata-tonga, que servira anteriormente ao kan dos naimans, que instruíse aos seus fillos.
Invasión da Asia Central
miniatura|upright|Imperio mongol arredor de 1207 Xenxis entrou rapidamente en conflito coa dinastía Jin dos Jurchens e co imperio da Xia Occidental dos tanguts no norte da China. Tamén tivo que tratar con outras dúas potencias, o Tibet e o Kanato de Kara-Khitai.
Antes da súa morte, Xenxis Kan dividiu o seu imperio entre os seus fillos e familiares directos, convertendo o imperio mongol en propiedade conxunta de toda a familia imperial que, xunto coa aristocracia mongol, constituía a clase dirixente.
Políticas relixiosas
Antes de que os tres kanatos occidentais adoptasen o islam, Xenxis Kan e varios do seu sucesores yuan impuxeron restricións ás prácticas relixiosas que consideraban alleas. Os musulmáns, incluídos os hui, e os xudeus, eran denominados colectivamente huihui. Aos musulmáns prohibíanselles as halal ou carnicería zabiha, mentres que aos xudeus prohibíaselles igualmente o kashrut ou carnicería shehita, ambos os dous incompatibles co método mongol de carnicería. Referíndose aos súbditos conquistados como "os nosos escravos", Xenxis Khan esixiu que xa non puidesen negarse a comer ou beber, e impuxo restricións ao sacrificio. Os musulmáns tiñan que sacrificar ovellas en segredo.
Entre todos os pobos estranxeiros [sometidos] só os hui-hui din "non comemos comida mongol". [Cinggis Qa'an respondeu:] "Coa axuda do ceo habémosvos pacificado; sodes os nosos escravos. Con todo, non comedes a nosa comida nin a nosa bebida. Como pode ser isto correcto?" Entón fíxolles comer. "Se matades ovellas, seredes considerados culpables dun crime". Emitiu un regulamento para ese efecto ... [En 1279/1280 baixo Qubilai] todos os musulmáns din: "se outro sacrifica [o animal] nós non comemos". Debido a que a xente pobre está molesta por isto, a partir de agora, Musuluman [musulmán] Huihui e Zhuhu [xudeu] Huihui, non importa quen mate [ao animal] comerán [del] e deben deixar de sacrificar ovellas eles mesmos, e cesar o rito da circuncisión .
Xenxis Kan fixo que o mestre taoísta chinés Qiu Chuji o visitase en Afganistán, e tamén concedeu aos seus súbditos o dereito á liberdade relixiosa., a pesar das súas propias crenzas chamánicas.
Morte de Xenxis Khan e expansión baixo Ögedei (1227–1241)
miniatura|upright|Coroación de [[Ögedei Khan en 1229 como sucesor de Xenxis Khan. Por Rashid ao-Din, principios do século XIV]] Xenxis Kan morreu o 18 de agosto de 1227, momento no que o imperio mongol gobernaba desde o océano Pacífico ata o mar Caspio, un imperio dúas veces máis grande que o Imperio Romano ou o Califato musulmán no seu apoxeo. Xenxis nomeou herdeiro ao seu terceiro fillo, o carismático Ögödei. Segundo a tradición mongol, Xenxis Kan foi enterrado nun lugar secreto. A rexencia ostentouna orixinalmente o irmán menor de Ögödei, Tolui, ata a elección formal de Ögödei no kurultai de 1229.