cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albino Gómez Rodríguez
Traxectoria
Foi detido en setembro de 1934 co seu irmán Ramón e Francisco López acusados de roubo. Volveu ser detido en decembro de 1935 acusado de rapto. Foi detido novamente en marzo de 1936 con Juan Rodríguez González e Gumersindo Rodríguez, acusados de roubo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 comandou un grupo formado por labregos de Muíños e Lobios e represaliados portugueses na zona occidental de Ourense que tiña como lugartenente a Gumersindo Fernández Incógnito. Dende 1946 o grupo integrouse da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia logo da reorganización de Samuel Mayo Méndez. A súa compañeira Paquita Carballo tamén o acompañou na guerrilla. O grupo realizou ataques en Regada, Vila e Gustomeao (Lobios) e refuxiábase moitas veces en Portugal. Foi detido en Portugal a mediados de 1947 e os membros do seu grupo foron capturados ao mesmo tempo pola Garda Civil de Ourense.
Tiānguó nìzǐ
Tiānguó nìzǐ (en 天国逆子) é un filme de Hong Kong de 1994 dirixido por Yim Ho. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
365 días: Aquel día
365 días: Aquel día (en 365 dni: Ten dzień) é un filme erótico polaco de 2022 dirixido por Barbara Białowąs e Tomasz Mandes. É a secuela do filme de 2020 365 días, e está baseado en Ten Dzień, a segunda novela da triloxía de Blanka Lipińska. Está protagonizado por Anna-Maria Sieklucka, Michele Morrone e Magdalena Lamparska.
Estreouse internacionalmente a través de Netflix o 27 de abril de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego.
Estrea
365 dni: Ten dzień estreouse o 27 de abril de 2022 a través de Netflix en Polonia, os Estados Unidos e o Reino Unido.
Chans, Valeixe, A Cañiza
Chans é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Olegario Collazo Lago
Olegario Collazo Lago, nado en Vigo en 1914 e finado en San Xoán do Monte o 19 de abril de 1937, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Veciño de Pardavila. Oficinista. Membro do Sindicato Metalúrxico da CNT de Vigo e das Juventudes Libertarias, das que foi un dos seus fundadores en Vigo en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia en Teis e Lavadores. Logo fuxiu ao monte integrándose no grupo de César Rosas Bermúdez e Antonio Iglesias González. O 19 de abril de 1937 foi localizado por unha delación e asasinado xunto con Leopoldo Comesaña Lorenzo e José López Rivas, compañeiros do grupo, en San Xoán do Monte.
Juan Rodríguez Vázquez
Juan Rodríguez Vázquez, coñecido como Rito, nado en Torbeo (Ribas de Sil) cara a 1912, foi un xastre e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Tomás Rodríguez e Josefa Vázquez. Xastre en Torbeo. Militante do PSOE, participou en actos e propaganda do partido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Liderou un grupo de fuxidos que actuaba ao sur de Monforte, na conca do Sil. O 20 de xullo de 1937 mataron o carteiro de Torbeo. Foi detido o 7 de novembro de 1940 e xulgado en Lugo o 8 de maio de 1943 por rebelión militar. Foi condenado a 30 anos de reclusión, posteriormente conmutada por 20 anos e un día. En 1942 iniciose un expediente de responsabilidades políticas contra el. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo, da que saíu en liberdade condicional en xullo de 1944.
Karl Domanig
Karl Anton Domanig  (coñecido como Karl Domanig, tamén escrito Carl Domanig), nado en Sterzing (de.) / Vipiteno (it.) o 3 de abril de 1851 e finado en Eppan / Appiano o 9 de decembro de 1913, foi un numismático e escritor italo-austríaco, coñecido como o poeta da patria tirolesa.
Orixe e formación
Karl Domanig naceu o 3 de abril de 1851 na vila tirolesa de Sternzing, hoxe italiana e daquela pertencente ao Condado Principesco do Tirol, no Imperio Austríaco. Proviña dunha familia tirolesa orixinaria de Carintia, e era fillo do patriota tirolés Anton Obrist e sobriño do poeta Hans Obrist.
Domanig cursou a súa educación secundaria en Brixen e en Merano, e posteriormente fixo estudos superiores de Dereito, Lingua Alemá e Historia da Arte na Universidade de Innsbruck e na Universidade Gregoriana de Roma, ata o seu doutoramento en 1876.
Logo de diversas viaxes por Europa para enriquecer os seus coñecementos artísticos, en 1881 estableceuse en Viena, onde se ocupou da educación dos fillos de diversos membros da familia imperial austríaca en materia de literatura e arte, ata 1901.
En 1884 ingresou como conservador axudante da Colección Imperial de Moedas e Medallas. En 1887 foi ascendido a conservador titular e en 1900 foi nomeado como primeiro director da institución, reconvertida daquela en Gabinete Numismático de Viena, logo de separarse do Gabinete de Antigüidades e instalarse no edificio do Kunsthistorisches Museum.
En paralelo á súa vida profesional, Karl Domanig foi un prolífico autor literario, tanto de poesía como de obra dramática e, en menor medida, de novela, e tamén publicou algún ensaio sobre temática literaria e humanística. Como autor teatral cómpre salientar a súa triloxía Der Tyroler Freiheitskampf ("A loita tirolesa pola liberdade"), publicada entre 1885 e 1897, unha exaltación patriótica e popular e católica do Tirol común a varios dos seus traballos, que tamén se aprecia na súa obra poética, onde destacan Der Abt von Fiecht ("O abade de Fiecht"), de 1887, e a épica Um Pulver und Blei ("Sobre a pólvora e o chumbo"), de 1909. A novela Die Fremden ("Os estraños") é un dos escasos exemplos neste xénero.
Domanig formou parte da Comisión Central para o Descubrimento e a Conservación de Monumentos Artísticos e Históricos de Austria. Ademais, entre outras sociedades eruditas, foi membro da Sociedade Numismática Austríaca, da Sociedade Suíza de Numismática, da Sociedade Real de Numismática de Bélxica e Sociedade de Autores Xermano-Austríaca.
Vida persoal
Karl Domanig casou en Viena en 1884 con Irmgard Müller (1861-1925). Unha das súas fillas, María Domanig, foi tamén escritora.
Recoñecementos
miniatura| Placa no edificio onde naceu Karl Domanig en Sterzing.
Entre as diversas honras recibidas por Karl Domanig en recoñecemento aos seus servizos cómpre salientar os seus nomeamentos como cabaleiro da Orde Imperial de Francisco Xosé e como cidadán honorario da cidade de Sterzing (1911).
Na súa memoria, a Sociedade Austríaca para a Promoción da Arte da Medalla e a Pequena Escultura emitiu en 1914 unha medalla conmemorativa co seu busto, deseñada por Richard Placht, coa lenda KEIN RUHM WÄHRT LÄNGER, ALS DER RUHM DER TREUE ("Ningunha fama dura máis cá da fidelidade").
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos e das obras de creación literaria publicados por Karl Domanig ao longo da súa carreira:
Eleccións xerais de Nixeria de 2023
As eleccións xerais de Nixeria de 2023 leváronse a cabo o 25 de febreiro de 2023 para elixir ao presidente e vicepresidente de Nixeria. O presidente titular do Congreso de Todos os Progresistas, Muhammadu Buhari, ten un mandato limitado e non pode buscar a reelección para un terceiro mandato.
Outras eleccións federais, incluídas as eleccións á Cámara de Representantes e ao Senado, tamén se levaron a cabo na mesma data, mentres que as eleccións estatais se levarán a cabo dúas semanas despois, o 11 de marzo. Os gañadores das eleccións tomarán posesión o 29 de maio de 2023, data anterior ao Día da Democracia.
As primarias do partido estaban programadas para entre o 4 de abril e o 9 de xuño de 2022 co Partido Democrático Popular nominando ao exvicepresidente Atiku Abubakar o 28 de maio, mentres que o Congreso de Todos os Progresistas nominou ao exgobernador do estado de Lagos, Bola Tinubu, o 8 de xuño. Polo Partido Laborista, menos representado políticamente, o 30 de maio nominouse ao ex gobernador do estado de Anambra, Peter Obi. Nas semanas posteriores ás primarias, anunciáronse os compañeiros de fórmula para a vicepresidencia e Abubakar elixiu ao gobernador Ifeanyi Okowa o 16 de xuño, mentres que os seus principais opoñentes inicialmente elixiron compañeiros de fórmula de marcador de posición antes de substituilos posteriormente en candidatos substantivos con Obi seleccionando ao exsenador Yusuf Datti Baba-Ahmed e Tinubu elixindo ao senador Kashim Shettima o 8 e 10 de xullo, respectivamente.
Sistema electoral
O presidente de Nixeria é elixido mediante un sistema modificado de dúas voltas. Para ser elixido na primeira volta, un candidato debe recibir a maioría dos votos e máis do 25% dos votos en cando menos 24 dos 36 estados. Se ningún candidato supera este límite, realizarase unha segunda volta entre o candidato principal e o seguinte candidato que recibira unha pluralidade de votos no maior número de estados.
A Cheiriña, Valeixe, A Cañiza
A Cheiriña é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As Corgas en Carreiro, Valeixe, A Cañiza
As Corgas en Carreiro é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Aleksandr Kaleri
Aleksandr Iuriievich "Sasha" Kaleri, nado en Jūrmala (Letonia), o 13 de maioo de 1956, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-14, Soiuz TM-24, Soiuz TM-30, Soiuz TM-3 e Soiuz TMA-01M e foi membro das expedicións 8, 25 e 26 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Kaleri graduouse en dinámica de voo en 1979 no Instituto de Física e Tecnoloxía de Moscova. En 1983 completou o seu traballo de posgrao no mesmo instituto, especializándose en mecánica de líquidos, gas e plasma
Foi seleccionado como cosmonauta por RSC Energia en abril de 1984, participando nas misións Soiuz TM-14, Soiuz TM-24, Soiuz TM-30, Soiuz TM-3 e Soiuz TMA-01M e nas expedicións 8, 25 e 26 á Estación Espacial Internacional, pasando un total de 769,28 días no espazo.
Plastilina
miniatura|240x240px| Un modelo de plastilina dunha rata, da [[Animación|animadora polaca Monika Kuczyniecka.]] A plastilina ou plasticina é un material de modelaxe parecido á masilla feito de sales de calcio, vaselina e ácidos graxos. Non seca, e vén en moitas cores diferentes. Plastilina, Plastilin, Plasticina, Plastelin, Plasticine, entre outras variantes, son marcas comerciais rexistradas, con certas variantes entre si, algunhas moi similares e outras bastante diferentes.
Orixe
Franz Kolb, o propietario dunha farmacia en Múnic, Alemaña, inventou esta pasta para modelar en 1880. Nesa época industrial, Múnic era un centro das artes, e algúns amigos de Kolb eran escultores. Queixábanse de que o barro que empregaban para modelar as súas esculturas secaba rapidamente e que, sobre todo no inverno, era moi difícil traballar.
Produción industrial
Para comercializar o seu invento, Kolb presentouno en 1887 en Faber-Castell e aínda hoxe se vende.
Por outra banda, en Bath, Inglaterra, en 1897 o profesor de arte William Harbutt presentou unha variante que continuou a fabricarse alí durante case todo o século XX. En 1983 a produción foi trasladada a Tailandia. Realizáronse varios intentos de cambiar a fórmula para eludir a patente e as súas licenzas. Hai unha serie de produtos similares, pero ningún resultou máis exitoso que a fórmula orixinal. Porén, hai un bo mercado para produtos epoxi que se solidifican despois de seren aplicados como líquidos ou masillas. A plastilina non endurece en contacto co ar.
Composición habitual
A plastilina é aproximadamente 65% xeso, 10% vaselina, 5% cal, 10% lanolina e 10% ácido esteárico. Non se pode endurecer coa cocción, derrete cando se expón á calor e é inflamábel a temperaturas máis altas.
Toxicidade
As distintas variantes de plasticinas e pastas de modelar comercializadas en xeral non son tóxicas, porén algunhas poden conter glute, como no caso de Play-Doh, que ten trigo entre os seus ingredientes. O uso de pastas de modelar con glute supón un risco para as persoas que padecen celiaquía ou calquera trastorno relacionado co glute. Pode ser a causa da contaminación inadvertida, xa que é doado que chegue á boca directamente, ou indirectamente a través dos restos que quedan nas mans despois da manipulación.
No audiovisual
A plastilina atopa un lugar destacado na animación. Grazas á súa propiedade de non secar, é un bo material para stop-motion.
Art Clokey está considerado un pioneiro da animación cinematográfica a base de plastilina coa que experimentou desde 1955 na curtametraxe de 3 minutos Gumbasia, influenciada polo seu profesor Slavko Vorkapich, na Universidade de California do sur.
Nick Park, de Aardman Animations, tamén é un promotor do seu uso, e gañou dous Premios Oscar coas curtas Wallace e Gromit: The Wrong Trousers (1992) e A Close Shave (1995). Esta técnica de modelaxe chámase "claymation", un termo derivado das palabras inglesas "clay", que significa "arxila", e "animation", que significa "animación".
Entre os moitos produtos audiovisuais de stop-motion con plastilina ou greda de modelar están por exemplo Coraline, varios filmes de Tim Burton, a serie O cordeiro Shaun ou o filme galego O Apóstolo.
Na música pop
A pasta ou arxila de marca é mencionada ás veces na música británica, como os porteiros de plastilina (With plasticine porters ...) en "Lucy in the Sky with Diamonds" de The Beatles, as cancións de Oasis "Little James" e "Shakermaker", a canción de Placebo "Plasticine", e a canción de Thom Yorke "Plasticine Figures". O vídeo-clip "My baby don't care" de Nina Simone está feito con plasticina en stop-motion.
As Corgas, Valeixe, A Cañiza
As Corgas é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Carabelos, Mourente, Pontevedra
Carabelos é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 103 habitantes (50 homes e 53 mulleres).
A Costa de Valeixe, Valeixe, A Cañiza
A Costa de Valeixe é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Xaqueca
A xaqueca é unha dor de cabeza primaria caracterizada por cefalalxias recorrentes, de moderadas a graves. Normalmente a dor de cabeza afecta só a un lado, é de natureza pulsante e dura entre 2 e 72 horas. Os principais síntomas asociados son náuseas, vómitos e sensibilidade á luz (fotofobia), ao son (hiperacusia) e ao cheiro (osmofobia). A dor adoita empeorar coa actividade física. Aproximadamente un terzo das persoas con xaqueca ven un aura : unha alteración visual, sensorial, motora ou da linguaxe transitoria que precede á aparición dunha xaqueca. Nalgúns casos, a aura pode ocorrer sen ser seguida por xaqueca.
Pénsase que as xaquecas son causadas por unha combinación de factores ambientais e xenéticos. Aproximadamente dous terzos dos casos son familiares. O cambio dos niveis hormonais tamén pode desempeñar un papel, xa que as xaquecas afectan un pouco máis aos nenos que ás nenas antes da puberdade, pero preto de dúas ou tres veces máis mulleres que homes adultos. O risco de xaqueca xeralmente diminúe durante o embarazo. O mecanismo subxacente non se entende completamente. Non obstante, crese que implica os nervios e os vasos sanguíneos do cerebro.
O tratamento inicial recomendado consiste en evitar factores causantes e administrar analxésicos comúns como ibuprofeno ou paracetamol para as dores de cabeza, antieméticos para as náuseas. Nos casos en que os analxésicos non son eficaces, pódense utilizar triptanos ou ergotaminas. A inxestión de cafeína pode ser eficaz. Varios fármacos permiten previr a aparición de ataques, entre os que se atopan metoprolol, valproato e topiramato.
As xaquecas afectan a preto do 15% da poboación mundial. Adoitan comezar durante a puberdade e son máis intensos na idade media. Nalgunhas mulleres a aparición diminúe despois da menopausa. A condición é unha das causas máis comúns de discapacidade. Unha das primeiras descricións médicas consistentes dos síntomas da xaqueca dáse no papiro Ebers, escrito no antigo Exipto ao redor do 1500 a. C.
Epidemioloxía
[[Ficheiro:Migraine_world_map_-_DALY_-_WHO2004.svg|miniatura| Esperanza de vida axustada pola discapacidade das xaquecas por cada 100 000 habitantes en 2004
]] As xaquecas afectan a preto do 15% da poboación mundial, ou preto de mil millóns de persoas. É máis común entre as mulleres (19%) que entre os homes (11%). En Europa, as xaquecas afectan entre o 12 e o 28% da poboación en cada momento da súa vida. Cada ano, o 6-15% dos homes adultos e o 14-35% das mulleres adultas experimentan polo menos un caso de xaqueca. A prevalencia da enfermidade é lixeiramente menor en Asia e África que nos países occidentais. As xaquecas crónicas afectan entre o 1,4 e o 2,2% da poboación.
A prevalencia varía significativamente coa idade. A idade máis común de inicio da xaqueca é entre os 15 e os 24 anos e son máis frecuentes en persoas de entre 35 e 45 anos. A condición afecta ao 1,7% dos nenos de 7 anos e ao 3,9% dos nenos de entre 7 e 15 anos. Antes da puberdade, a condición é máis común entre os nenos. Durante a adolescencia, as xaquecas son progresivamente máis comúns entre as mulleres. Nos anciáns, a condición é dúas veces máis común entre as mulleres que entre os homes. Entre as mulleres, as xaquecas sen aura son máis comúns que as que teñen aura, aínda que a frecuencia é similar entre os homes. Os síntomas adoitan empeorar durante a perimenopausa, diminuíndo a súa gravidade despois. Aínda que en dous terzos dos anciáns os síntomas desaparecen, nun 3-10% dos casos son persistentes.
Etimoloxía
A orixe da palabra xaqueca é árabe (الشقيقة, ax-xaquica). O termo migraña / migranha, presente no castelán e no portugués, e no inglés (migraine), provén do grego antigo ημικρανίον (hêmikraníon), "metade do cranio", pero non está presente no bUSCatermos como forma galega, nin no dicionario galego de termos médicos, nin en dicionarios de galego oficial (DRAG, Digalego, Dicionario de dicionarios da USC/UVigo), nin de galego reintegracionista (Estraviz etc.). O termo cefalalxia úsase para designar calquera dor de cabeza, sexa ou non unha xaqueca.
Casas Novas, Mourente, Pontevedra
Casas Novas é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 321 habitantes (147 homes e 174 mulleres).
Iulia Drúnina
Iúlia Vladímirovna Drúnina (en Ю́лия Влади́мировна Дру́нина, AFI , nada en Moscova, URSS, o 10 de maio de 1924 e finada ibídem o 21 de novembro de 1991, foi unha poeta soviética que escribiu en ruso. Foi enfermeira de combate e médica durante a Gran guerra patriótica, e é coñecida por escribir prosa e poesía sobre mulleres na guerra. As súas obras caracterízanse pola claridade moral, a entoación sincera e baséanse na súa experiencia real, incluíndo a participación na guerra como fonte de inspiración para os seus escritos.
Primeiros anos
Iulia creceu en Moscova. O seu pai era profesor de historia e a súa nai traballaba nunha biblioteca e ensinaba música. Iúlia comezou a escribir poesía aos 11 anos e a finais dos anos 30 un dos seus poemas gañou un concurso e publicouse nun xornal.
Segunda guerra mundial
Despois de que a URSS fose atacada por Alemaña en xuño de 1941, Iulia, de 17 anos, uniuse á Cruz Vermella, onde se formou como enfermeira e comezou a ser voluntaria nun hospital local. Máis tarde ese verán, cando o exército alemán se achegaba a Moscova, foi enviada para axudar a construír fortificacións preto de Mojaisk, a uns 100 km ao oeste da capital. Alí, durante un dos ataques aéreos, perdeu o contacto co seu destacamento e foi recollida por un grupo de soldados de infantería que precisaban dun médico de combate. Xunto a eles, Drúnina foi rodeada polo inimigo e pasou 13 días en territorio ocupado.
Iulia volveu a Moscova no outono de 1941, pero pronto marchou a Siberia, xunto co seu pai, como parte da evacuación civil. Non obstante, non quixo saír de Moscova e aceptou evacuar só por mor do seu pai enfermo, que sufrira un ictus ao comezo da guerra. Despois de que o seu pai morrese a principios de 1942, Iulia decidiu que nada máis a mantivo evacuada e dirixiuse a Khabarovsk, no Extremo Oriente ruso, onde se matriculou nunha escola de técnicos de aviación. Non obstante, dado que quería loitar na primeira liña, pronto uniuse a unha unidade de rifles como médica de combate e foi enviada á fronte belarusa, onde serviu xunto a Zinaïda Samsónova (tamén médica de combate), quen morreu en 1944. combate e foi galardoado póstumamente co título de heroína da Unión Soviética. Drúnina escribiu despois un dos seus poemas máis sentidos, "Zinka", en Зинка, sobre Samsónova.
En 1943 Drúnina resultou gravemente ferida ao quedar un fragmento de metralla no seu pescozo, a só un par de milímetros da arteria carótide. Consciente da gravidade da ferida, limitouse a envolver o pescozo nunha venda e seguiu traballando salvando a outros. Finalmente foi hospitalizada en estado crítico e alí, ao espertar, soubo que estivera preto da morte. No hospital, en 1943, escribiu o seu primeiro poema sobre a guerra, incluído en todas as antoloxías de poesía militar:Despois de recuperarse, foi declarada inválida e desmobilizada. Volveu a Moscova, onde solicitou o Instituto de Literatura Maksim Gorki, pero foi denegada a admisión, considerando que non era o suficientemente madura. Despois volveu á fronte e loitou preto de Pskov e na rexión do Báltico. Foi ferida de novo en novembro de 1944 e pasou o resto da guerra en Moscova onde volveu probar sorte no Instituto de Literatura e esta vez foi autorizada a rexistrarse como veterana de guerra.
Despois da guerra
Casou co seu compañeiro poeta e veterano de guerra Nikolai Starxinov en 1944 e deu a luz á súa única filla Yelena en 1946. A familia viviu nun apartamento comunitario en extrema pobreza en Moscova ao terminar a guerra, mentres Iulia seguía escribindo. Varios dos seus poemas foron publicados na década de 1940, incluíndo o seu primeiro libro en 1948, seguido de varios nas décadas posteriores. Tamén escribiu un conto, "Aliska", Алиска  e unha novela autobiográfica, "Desde estes picos...", С тех вершин….
En 1960, divorciouse do seu primeiro marido e casou co guionista Aleksei Kàpler, a quen coñecera en 1954. Drúnina e Kapler permaneceron felizmente casados até a morte de Kapler en 1979. Drúnina dedicoulle moitos poemas ao seu home.
Últimos anos
Durante a época da perestroika, foi elixida membro do Soviet Supremo da URSS. Durante o golpe de agosto de 1991, foi un dos moitos intelectuais que participaron na defensa da "Casa Branca". Porén, máis tarde estivo terribelmente deprimida pola disolución da Unión Soviética e polas publicacións críticas co sistema soviético. Suicidouse o 21 de novembro de 1991. Na súa carta de suicidio escribiu o seguinte:Para Drúnina, o colapso de todo o universo soviético resultou un choque tremendo, baixo cuxas ruínas quedaron enterrados os ideais de toda a súa xeración. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/Stary_Krym_cemetery4680.JPG/220px-Stary_Krym_cemetery4680.JPG|miniatura| Tumbas de Kàpler e Drúnina Seguindo os seus últimos desexos, foi soterrada xunto ao seu marido, Aleksei Kàpler, no cemiterio de Starokrímskoie, en Starí Krim.
Homenaxes
Un planeta menor, 3804 Drunina, descuberto pola astrónoma soviética Lyudmila Chernikh en 1969 leva o seu nome.
Obra poética
A peculiaridade dos poemas de Drúnina radica nunha amábel comprensión e visión do mundo e, o que é máis importante, na guerra na que a muller da poesía, Drúnina (unha constante, no conxunto das súas calidades, do carácter da súa obra, sexa cal seca o nome co que fala), achega non só a súa coraxe, paciencia e axuda incansábel, senón tamén a protesta inicial pola incompatibilidade da esencia feminina vivificante contra a destrución e o asasinato.
A Costa das Tallós, Valeixe, A Cañiza
A Costa das Tallós é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Luís Abella Beade
Luís Abella Beade, nado en Landoi (Cariño) en 1900 e finado en París, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Militante da Sociedad de Camareros y Cocineros "La Paz" de Ferrol dende 1920. Na década dos anos trinta foi un dos cadros máis activos da Confederación Regional Galaica. En 1931 impulsou a creación da Federación de Sindicatos Únicos de Ferrol y su Comarca, da que foi secretario. Participou na creación de varios sindicatos na comarca de Ferrol, e de institucións educativas ligadas ao anarquismo, como a Escuela Racionalista de Ferrol e o Ateneo Cultural Recreativo Cariñense. Foi detenido en varias ocasións pola súa participación en folgas e sabotaxes.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, loitou nas rúas de Ferrol enfrontándose coas tropas. Despois permaneceu agochado. Xulgado en Ferrol por rebelión con Luís González Díaz, Moisés Lago Lorenzo, Gonzalo Moreno Calvo, Antonio Pena Fernández, José Silva Fernández e Agustín Veiga Mejuto, foi declarado en rebeldía. O 23 de maio de 1937 sostivo con Moisés Lago Lorenzo un enfrontamento armado coa forza pública na casa de Xuvia onde estaban agochados, sendo detido o propietario da casa e posteriormente condenado a morte.
En xullo de 1939 foi un dos participantes na evasión do bou Ramón, co que chegaron a Brest e desde alí foi conducido ao campo de concentración de Barcarés. Viviu en Francia ata a súa morte.
Manuel González González (músico)
Manuel González González, tamén coñecido como O Chicho do Funk ou Ortiga, nado en Santiago de Compostela o 30 de agosto de 1994, é un músico galego.
Traxectoria
Aínda que nado en Compostela, sempre estivo moi ligado a Trasar de Carballo e San Mamede (Carballedo), a terra dos seus avós. Estudou a primaria e a secundaria en Compostela e fixo estudos de fisioterapia en Pontevedra, na Universidade de Vigo.
Desde moi novo tivo afección pola música, sobre todo na interpretación con guitarra eléctrica, e formouse na escola de música A Casa do Rock, na súa cidade natal.
Motobloc
Motobloc é o nome dun fabricante francés de automóbiles e ciclomotores con sede en Bordeos (Francia) desde 1902 ata 1961.
Manuel González González (músico)
Esteban & Manuel
Despois de colaborar con varios grupos, deuse a coñecer co dúo Esteban & Manuel, que recuperou o espírito da verbena a ritmo de cumbia, trap e auto-tune. Hai quen os considera "os pais galegos da cumbia-tune". Actuaron no Monkey Week de Sevilla e caracterizábanse por vestir un de vermello e o outro de azul. Un dos temas máis coñecidos de La banda sonora de tu día a día (La Melona, 2017) foi Ela namoroume.
Boyanka Kostova
miniatura|260x260px|O Chicho do Funk nunha entrevista para [[Nós Televisión.]]Desde 2016, Cibrán García (Saibran Yiyi) e O Chicho do Funk formaron Boyanka Kostova, dúo galego de música trap.
Motobloc
Historia
A Société Anonyme des Automobiles Motobloc creouse en Burdeos en xuño de 1902 para a explotación das patentes de Schaudel sobre o "bloque motor" agrupando, dun xeito moi innovador para a época, o motor, o embrague e a caixa de cambios, un dispositivo adoptado por todos os fabricantesa partir de entón.
Manuel González González (músico)
Ortiga
Ortiga é un proxecto en solitario do Chicho que arrincou en 2019 con Chicho & sus chichas (Ernie Records). Ortiga é unha evolución do son de Esteban & Manuel, con algunhas peculiaridades que o achegan máis á electrónica, mais sen perder a alma latina e de festa popular, os seus sinais de identidade xunto co auto-tune. Os dez temas fan referencia á terra e a xente real: Pistolera, Acostumbrao, Bolero digital, Chantadanfestas, O solar, Mambito de los enamoraos, La Ortiga, Las motos de agua, Para no ia (remix), Chicho y sus chichas.
Motobloc
Historia
A produción de automóbiles retomouse durante o período de entre guerras, ata 1932. Ante a competencia de marcas como Renault ou Citroën que desenvolveron modernos métodos de fabricación e comercialización, a empresa Motobloc declarouse en bancarrota en 1933. Relanzada por Marcel Bloch, Motobloc produciu motores diésel a partir de 1934, despois, a partir de 1948, motores de 2 tempos para ciclomotores, e motocicletas, así como motores refrixerados por aire.
Debido ás dificultades económicas tras a paralización do taller de municións, a fábrica, que tiña empregado ata 1.500 traballadores, pechou definitivamente en 1961.
Nikolai Kamanin
Nikolai Petrovich Kamanin (en Никола́й Петро́вич Кама́нин), nado o 18 de outubro de 1908 e finado o 11 de marzo de 1982, foi un piloto soviético e comandante militar que se converteu no primeiro director do corpo de cosmonautas.
Motobloc
Historia
Existe unha relación obvia entre a insignia de Motobloc (tres medias lúas entrelazadas) e o actual escudo da cidade. A marca Motobloc e o seu logotipo foron rexistrados de novo en 2013 por un artesán de Bordeos. .
Nikolai Kamanin
Traxectoria
Kamanin naceu nunha familia traballadora en Melenki, oblast de Vladimir. En 1927 entrou no Exército Vermello e despois de formarse como piloto pasou o resto da súa vida como membro da Forza Aérea da Unión Soviética. En 1934 foi premiado co título de Heroe da Unión Soviética por dirixir o rescate da tripulación do SS Chelyuskin, un buque de exploración ártica. O propio Kamanin fixo persoalmente nove dos voos e aterraxes de rescate en anacos de xeo á deriva.
Despois da segunda guerra mundial foi asignado como alto cargo das Forzas de Reserva Civís, unha organización voluntaria de apoio aos exércitos soviéticos. De 1960 a 1971 estivo a cargo do corpo de cosmonautas soviéticos, tendo que inventar métodos de selección e adestramento para os candidatos a ser as primeiras persoas no espazo. Despois da morte da tripulación da misión Soiuz 11 Kamanin foi deposto e retirado do servizo en 1972. Faleceu en 1982, sendo enterrado no cemiterio de Novedichiy en Moscova. Os seus diarios están entre a documentación máis importante para entender os comezos do programa espacial soviético.
Manuel González González (músico)
Ortiga
En agosto de 2020 confesáballe ao Diario de Pontevedra:
En 2020 colaborou con Rodrigo Cuevas en "La magia de tu melena".
Na primavera de 2021 lanzou Nanana e Helicóptero, dúas novas cancións. En setembro de 2021 lanzou o disco Sabes el Camino que Elegí, que recolle esas cancións. Composto entre 2019, 2020 e xaneiro e febreiro de 2021, foi gravado e mesturado por Hevi en Laboratorio Soyuz entre decembro de 2020 e febreiro de 2021. Foi masterizado por Cem Oral, producido por Chicho e coproducido por Hevi. A maioría das letras e das músicas son de Chicho do Funk. Son dez temas con salsa, cumbia, bachata -e outros- mesturados coa electrónica, o autotune e o folclore.
Ortiga e Grande Amore
En 2021 Ortiga & Grande Amore presentaron Los rastreadores. Nos seus seis cortes, ‘Los Rastreadores’ "teñen elementos de techno, de rumba, de ritmos latinos, de rap… porque para iso están feitos, para que recollan todos os elementos que a eles sempre lles encanta atopar na música que lles transmite algo". Os artistas gravaron todo o proceso de creación, composición e gravación para o disco, a cargo de Álvaro Alvite.
Ortiga e Pili Pampín
Neste mesmo ano, Ortiga coñeceu a Pili Pampín no programa Land Rover da televisión galega. Desde o emisora pedíuselles unha colaboración conxunta para o programa de fin de ano. Da unión dos dous artistas saíu unha versión, a ritmo de cumbia, do tema tradicional "eu chorar chorei", da que presentaron posteriormente un videoclip.
Avelino Lahoz Álvarez
Avelino Lahoz Álvarez, nado en Toén cara a 1914 e finado en Areas o 17 de febreiro de 1938, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Veciño de Arnoso (Ponteareas). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Organizou co seu irmán Antonio a partida dos "Ernestinos". O 10 de febreiro de 1938 morreron tres compoñentes da partida nun encontro coas forzas represivas na Bouciña. Poucos días despois, o 17 de febreiro nun enfrontamento coa Garda Civil en Areas foron abatidos Avelino, o seu irmán Antonio, e outro compoñente da partida; tamén resultou morto o comandante de posto da Garda Civil de Ponteareas.
Condesa, Mourente, Pontevedra
Condesa é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 94 habitantes (47 homes e 47 mulleres).
José Gusmão
José Guilherme Figueiredo Nobre de Gusmão, nado en Lisboa o 20 de xullo de 1976, é un economista, activista e político portugués do Bloco de Esquerda (BE). Dende 2019 exerce de eurodeputado dentro do Grupo Confederal da Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Verde Nórdica (GUE/NGL).
Traxectoria
Nado o 20 de xullo de 1976 en Lisboa, licenciouse en Economía polo Instituto Superior de Economía e Xestión (ISEG). Activista en ATTAC, foi membro do Partido Comunista de Portugal (PCP).
Electo polo Bloco de Esquerda (BE), foi deputado na XI lexislatura da Asemblea da República en representación de Santarém.
O Coto de Ventín, Valeixe, A Cañiza
O Coto de Ventín é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Gasoduto Trans-Mediterráneo
O Gasoduto Transmediterráneo (TransMed; tamén Gasoduto Enrico Mattei) é un gasoduto de gas natural que vai desde Alxeria a través de Tunisia até Sicilia e desde alí á Italia continental. Unha extensión do gasoduto TransMed leva gas alxerino a Eslovenia.
Historia
O gasoduto de Alxeria a Italia foi proposto na década de 1960. En 1969 realizouse un estudo preliminar de viabilidade e o primeiro levantamento de rutas en 1970. En 1974–75 realizáronse probas técnicas de colocación de tubaxes no mar Mediterráneo. En 1977 asináronse acordos de subministración e tránsito.
A primeira fase do gasoduto foi construída en 1978-1983 e a segunda fase en 1991-1994. A capacidade do gasoduto duplicouse en 1994. En 2000, o gasoduto recibiu o nome de Enrico Mattei.
O 28 de febreiro de 2010, un novo tramo de 549km completouse en Bir El Ater, provincia de Tebessa, o que se esperaba que aumentase a capacidade de transporte en 7000 millóns de metros cúbicos anuais.
Ruta
O gasoduto comeza desde o campo de Hassi R'mel en Alxeria e percorre 550km até a fronteira tunisiana. En Tunisia, o gasoduto ten 370km até El Haouaria, na rexión de Cabo Bon, tras o cal cruza os 155km da Canle de Sicilia. Toca terra en Mazara del Vallo, en Sicilia. A partir de aí, o gasoduto continúa 340km en Sicilia, 15km atravesando o estreito de Messina e 1055km pola Península Itálica até Eslovenia.
Descrición técnica
O tramo alxerino consta dunha estación de compresión e dúas liñas de 1'22m de diámetro. O tramo tunisiano consta de tres estacións de compresión e dúas liñas de 1'22m de diámetro. En 2007, SCOGAT (Société pour la Construction du Gazoduc Transtunisien) adxudicou ao contratista italiano Saipem un contrato para dúas novas estacións de compresión de gas e a mellora das estacións de compresión existentes, permitindo aumentar a capacidade do tramo tunisiano en 6,5 bcm. As regalías polo transporte de gas que recibe Tunisia son 5,25 — 6,75 do valor porcentual do gas transportado. A sección offshore a través da Canle de Sicilia consta de tres liñas cun diámetro de 20 in e dúas liñas cun diámetro de 26 in. En Italia, o diámetro de dúas liñas varía entre 1'07m e 1'22m.
A capacidade actual do gasoduto é de 30,2 millóns de metros cúbicos (bcm) de gas natural ao ano. Hai plans para ampliar a capacidade ata 33,5 bcm para 2012.
A Cruz, Valeixe, A Cañiza
A Cruz é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Cruceiro, Valeixe, A Cañiza
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pristigaster
Pristigaster é un xénero de peixes osteíctios da orde dos clupeiformes e suborde dos clupeoideos, que é o tipo da familia dos pristigastéridos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1816 polo naturalista francés Georges Cuvier.
Etimoloxía
O nome científico Pristigaster esta formado pola unión dos elmentos Pristi- e -gaster. O prmeiro esta tirado do grego antigo πριτίς pristís, "serra", e o segundo é o termo do grego antigo γαστήρ gastḗr, "estómago".
Sinónimo
Ademais de polo nome válido o xénero coñeuse tamén polo sinónimo:
Hábitat e distribución
Son peixes de augas doces e salobres, peláxicos, que habitan nas rexións tropicais de América do Sur.
Estado de conservación
O estado de conservación de ambas as especies están cualificadas como LC (pouco preocupante) pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais.
Relacións filoxenéticas
Cladograma segundo o Catalogue of Life.
Nu ren si shi
Nu ren si shi (en 女人四十) é un filme de Hong Kong de 1995 dirixido por Ann Hui. Está protagonizado por Josephine Siao e Roy Chiao. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cons, Mourente, Pontevedra
Cons é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 153 habitantes (77 homes e 76 mulleres).
O Cucurruxo, Valeixe, A Cañiza
O Cucurruxo é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Espedregada, Valeixe, A Cañiza
A Espedregada é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Datación uranio-chumbo
Uranio-chumbo é un dos máis antigos e máis refinados dos esquemas de datación radiométrica.
Pódese usar nun intervalo de idade que vai aproximadamente de 1 millón de anos a máis de 4.500 millóns de anos. A precisión está no rango porcentual de 0,1-1.
O método baséase en dúas cadeas de desintegración separadas, a serie de uranio de 238 U a 206 Pb, cunha vida media de 4.470 millóns de anos e a serie de actinio de 235 U a 207 Pb, cunha vida media de 704 millóns de anos.
A existencia de dúas rutas de desintegración de chumbo e uranio "paralelas" permite varias técnicas de datación dentro do sistema U-Pb global.
O termo "datación U-Pb" normalmente implica o uso acoplado de ambos os esquemas de desintegración. Non obstante, o uso dun único esquema de desintegración (xeralmente de 238 U a 206 Pb) leva ao método de datación isócrona U-Pb, análogo ao método de datación de rubidio - estroncio.
Finalmente, as idades tamén se poden determinar a partir do sistema U-Pb mediante a análise das proporcións de isótopos de Pb. Isto chámase o método de lead-lead. Clair Cameron Patterson, unha xeoquímica estadounidense que foi pioneira nos estudos dos métodos de datación radiométrica de uranio e chumbo, é famosa por usalo para obter unha das primeiras estimacións precisas da idade da Terra.
Mineraloxía
A datación con uranio e chumbo adoita realizarse no mineral circón ou circonita (ZrSiO4), aínda que se pode usar noutros minerais. O circón incorpora átomos de uranio e torio na súa estrutura cristalina, pero rexeita fortemente o chumbo. Polo tanto, podemos supoñer que todo o contido de chumbo do circón é radioxénico. No caso de non ser así, deberá aplicarse unha corrección. As técnicas de datación con uranio e chumbo tamén se aplicaron a outros minerais como calcita / aragonita e outros minerais carbonatados. Estes minerais adoitan producir idades de menor precisión que os minerais ígneos e metamórficos usados tradicionalmente para datar por idade, pero son máis comúns no rexistro xeolóxico.
A Laxe, Mourente, Pontevedra
A Laxe é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
A Fonte das Tallós, Valeixe, A Cañiza
A Fonte das Tallós é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Estremadoiro, Valeixe, A Cañiza
O Estremadoiro é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Freixeiro, Mourente, Pontevedra
Freixeiro é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 93 habitantes (42 homes e 51 mulleres).
Eirós, Mourente, Pontevedra
Eirós é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 97 habitantes (45 homes e 52 mulleres).
O Foxo, Valeixe, A Cañiza
O Foxo é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Nick Matthew
Nick Matthew, nado en Sheffield o 25 de xullo de 1980, é un ex-xogador de squash inglés, que foi campión do mundo tres veces e encabezou a clasificación mundial 19 meses entre 2010 e 2014.
Traxectoria
Estudou no High Storrs School, que se sitúa nos arrabaldes da súa cidade natal. A carreira de Nick Matthew no circuíto profesional principiou en 1998, e nese ano quedou campión do mundo co equipo nacional júnior de Inglaterra e tamén en individual júnior chegou ás semifinais. En 2004 clasificouse por primeira volta entre os dez primeiros xogadores do mundo. A súa vitoria no British Open en 2006, ao se impoñer ao francés Thierry Lincou, converteuno no segundo inglés, tras de Jim Dear en 1939, en vencer o torneo en casa. Nese ano tamén se impuxo por primeira volta no Campionato Británico logo de vencer a Lee Beachill por 11–9, 6–11, 11–9, 10–12 e 12–10. En 2007 gañou o US Open ao derrotar a James Willstrop na final por 11–7, 11–4 e 11–7. miniatura|Matthew en 2008 durante o torneo Saudi International Nos Xogos Mundiais de 2009 en Taiwán, Mattheu gañou a medalla de ouro ao bater ao seu gran rival James Willstrop, xa que foi contra James Willstrop que Matthew xogou a maior parte dos partidos do Campionato do Mundo da súa carreira con 35 encontros. Co equipo nacional inglés logrou dous títulos en 2005 e 2007 e catar o ano 2008 todos os títulos dos Campionatos de Europa por equipos comprendidos entre 2004 e 2014, o que suma un total de dez títulos europeos.
En novembro de 2009 gañou o Qatar Classic Open e en decembro do ano 2009 enfrontouse a Ramy Ashour na final do PSA Masters na India que resultou nunha vitoria do exipcio por 3-1 e de novo no Saudi International, nunha final na que se decidía o número un mundial que resultou tamén nunha vitoria de Ashour nun partido que durou 110 minutos e que elevou a Matthew ao número dous mundial.
O febreiro de 2010 gañou o North American Open fronte a Ashour e en maio unha vitoria no Sky Open ao bater a Karim Darwish por 3-1 catapúltao ao cumio da clasificación mundial pola primeira volta. En agosto noutro duelo con Ramy Ashour no Australian Open remata cunha vitoria do inglés por 3-0 e supón o terceiro torneo da tempada nas Super Series. Nos Xogos da Commonwealth de 2010 que se celebraron en outubro en Delhi, Nick Matthew logrou a medalla de ouro individual e máis tamén en dobres con Adrian Grant. En decembro rematou o ano coa vitoria no Campionato do Mundo contra do seu compatriota James Willstrop por 3 xogos a 1 en 74 minutos en Arabia Saudita e tornou o primeiro inglés en gañalo nos 35 anos de historia da competición.
Greda de modelaxe
miniatura|213x213px| Un busto do [[Escultura|escultor Albert-Ernest Carrier-Belleuse, de Auguste Rodin (1882). Terracota, orixinalmente modelada en barro.]] miniatura|199x199px| Esculturas de [[arxila xigante en Caruaru ( Brasil).]] miniatura|160x160px| Rosas e cunchas feitas de pasta de papel de modelar ([[Paperclay; DECO)]] miniatura|160x160px| Greda industrial: un modelo de barro dun BMW A greda de modelaxe, arxila de modelar ou composto de modelaxe é calquera material dun grupo de substancias maleábeis utilizadas na construción e na escultura. A composición dos materiais e os procesos de produción varían considerabelmente.
Nick Matthew
Traxectoria
Na tempada 2011 só gañou un dos torneos das Series Mundiais, foi en febreiro no North American Open ao bater a Ashour por 11-9, 11-5, 8-11, 8-11 e 11-6. Así e todo, retivo o título do Campionato do Mundo ao vencer o francés Grégory Gaultier na final por 3 xogos a 1 nun partido de 92 minutos en Rotterdam o 6 de novembro. Mantivo o liderado da clasificación mundial todo o ano, pero logo de loitar contra unha lesión perdeu o liderado en xaneiro de 2012 en favor de James Willstrop mais a finais de mes gañoulle o Torneo dos Campións en Nova York e volveu recuperar o liderado en febreiro, non obstante só logrou mantelo un mes. En maio gañou o seu terceiro British Open, o primeiro inglés en gañar o título tres veces na era profesional.
O 3 de novembro de 2013 gañou o seu terceiro Campionato do Mundo ao bater o francés Grégory Gaultier por 3 xogos a 2 en 111 minutos en Manchester e en decembro gañou o Open de Hong Kong logo de derrotar o galego Borja Galán e puido recuperar en xaneiro de 2014 o liderado da clasificación mundial que logrou manter dous meses máis. En febreiro gañou o Open de Suecia e máis tamén bateu unha nova marca ao se facer co seu sexto campionato británico tras vencer a James Willstrop na final. En marzo fíxose co Canary Wharf Classic de Londres. A súa preparación para os Xogos da Commonwealth de 2014 viuse prexudicada por unha lesión no xeonllo mais non só puido competir en individual e en dobres con Adrian Grant senón que logrou a medalla de ouro en individual fronte ao seu compatriota James Willstrop por 11–9 8–11 11–5 6–11 e 11–5 e a prata en dobres tras derrotar 10–11 11–7 e 11–9 os australianos Cameron Pilley e David Palmer. miniatura|Matthew durante o Campionato do Mundo por equipos de 2017 que se celebrou en Marsella En febreiro de 2015 gañou o Open de Suecia ao vencer o francés Gaultier por 11–9, 11–8 e 11–7 e en marzo gañou o trofeo do Windy City Open tras impoñerse ao exipcio Mohamed El Shorbagy por 11–7, 11–2 e 11–7 e máis o seu quinto Canary Wharf Classic ao derrotar o alemán Simon Rösner. En xaneiro de 2016 chegou á final do Torneo de Campións en Nova York, pero a vitoria foi para o entón número un mundial Mohamad El Shorbagy por 8-11, 11-6, 11-8, 6-11 e 11-6. No mes de febreiro logrou o seu oitavo campionato británico ao bater a James Willstrop por 11-2, 6-11, 11-3, 11-3, nun campionato no que só perdeu un xogo. En marzo volveuse enfrontar a El Shorbagy na final de Windy City Open, pero no terceiro xogo unha lesión obrigouno a retirarse e en outubro unha vez máis chegaron á final do US Open El Shorbagy e Matthew, mais de novo unha lesión forzou a retirada de Matthew no quinto xogo. En marzo de 2017 logrou o seu sexto Canary Wharf Classic tras bater ao exipcio Fares Dessouky por 11-9, 11-7, 10-12 e 11-8. En setembro de 2017 anunciou a súa retirada ao rematar a tempada 2017-2018. En maio de 2018 no British Open perdeu na segunda rolda contra do alemán Raphael Kandra e o seu derradeiro partido foi nas semifinais das World Series Finals ao perder contra do entón número un Ali Farag.
Adestrador
En febreiro de 2016, antes da súa retirada, estableceu a Nick Matthew Academy na localidade inglesa de Sheffield e tamén en colaboración con Berkshire School con instalacións na localidade norteamericana de Sheffield para adestrar a alto nivel rapazada e xente nova.