cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthrospira
Potencial de mercado e viabilidade
O mercado internacional da espirulina está dividido en dous grupos diana: un inclúe organizacións non gobernamentais e institucións centradas na malnutrición e o outro inclúe persoas preocupadas pola saúde. Aínda hai algúns países, especialmente en África, que a producen a nivel local. Poderían responder á demanda internacional ao incrementar a produción e economías de escala. Cultivar o produto en África podería ofrecer unha vantaxe en prezo, debido ao baixo custo de man de obra. Por outra parte, os países africanos terían que superar os estándares de calidade dos países importadores, que poderían supoñer maiores custos.
Gloria Lasso
Rosa Vicenta Montserrat Coscolín Figueras, nada en Vilafranca del Penedès o 25 de outubro de 1922 e finada en Cuernavaca o 5 de decembro de 2005, foi unha cantante catalá coñecida artisticamente como Gloria Lasso. Adoptou tamén as nacionalidades francesa e mexicana.
Traxectoria
Lasso comezou a cantar en salas de fiestas aos quince anos, aínda que tamén traballou como enfermeira. Foi entón cando comezou a coñecerse timidamente o seu nome artístico, que adoptou do apelido do seu primeiro marido, o músico Guillermo Lasso (Guillermo Tejero Benito). A parella tivo tres fillas: María José, María Isabel "Maribel" e Rosa María "Rosita", e posteriormente separáronse.
En 1954 estableceuse en Francia, onde se converteu en cantante de music-hall. Cultivou especialmente a "canción española", mais tamén cantou moitas adaptacións dos grandes éxitos do momento. O primeiro éxito chegoulle en 1955 con "Amour, castagnettes et tango". En 1956 triunfou con "Etrangère au paradis", unha versión francesa de "Stranger in Paradise", de Tony Bennett. En 1957 popularizou "Buenas noches mi amor", e en 1958 "Bon voyage". Descuberta polos empresarios da discográfica Pathé Marconi (Emi France), foi contratada para gravar un disco que incluía "Étranger au paradis" (sobre unha melodía da ópera Knyaz Igor, de Borodin), tralo seu éxito cantou no Olympia de París, onde realizou máis de trinta presentacións ao longo da súa carreira.
En 1959 produciuse unha melodía composta por Mikis Theodorakis e empregada no filme Honeymoon, dirixido por Michael Powell e interpretado por Anthony Steel, Ludmilla Tchérina e o bailarín Antonio. O filme fracasou estrepitosamente, mais a canción que cantaba en inglés Marino Marini conseguiu facerse un oco entre o público. A discográfica de Gloria Lasso encargou ao poeta e actor Rafael de Penagos unha letra en castelán que a artista gravou.
Lasso cantou en Europa cancións mexicanas en todas as súas gravacións, como "El Soldado de Levita", "La Cigarra", "Guadalajara", "Dos arbolitos" ou "Veracruz"; deste xeito internacionalizou os autores mexicanos, entre eles Armando Manzanero co seu tema "Ahora", que foi un éxito en Francia e a primeira canción que se gravou fóra de México noutra lingua.
Lasso gravou máis de tres mil cancións en diversos idiomas e países, e o seu repertorio abrangue uns catrocentos álbums. Cantou con grandes orquestras, como as de Paul Mauriat e Franck Pourcel e as súas cancións apareceron en filmes como Roméo et Juliette. A comezos da década de 1960, Lasso foi superada en popularidade en Francia por Dalida, razón pola que en 1965 decidiu trasladarse a México, xa que nese país comezaba a gozar de gran fama. Durante vinte anos consagrouse entre o público mexicano, e o presidente de México outorgoulle a nacionalidade mexicana.
En 1985 volveu a Francia, reclamada de novo polo Olympia e decidiu quedar dez anos máis ofrecendo recitais e gravando discos. En 1995 a cantante Paloma San Basilio gravou unha versión de "Luna de miel" con bastante éxito, que se magnificou cando a cantou con Lasso a dúa nun programa de televisión. Regresou a México ese mesmo anos e xurdiron homenaxes, presentacións e novas gravacións, como o disco América (1998), coa canción homónima composta por José Luis Perales.
Durante os seus últimos anos, Lasso viaxou constantemente entre España para ver a súa familia, México e Francia, ofrecendo concertos e gravando discos como Canciones de amor (México, 2005) e Ses plus grands succès (Francia, 2005). A cantante ocupou frecuentemente as páxinas da prensa do corazón polos seus múltiples matrimonios, que se chegaron a cifrar nunha decena. Porén, nunha entrevista concedida en 2003 ao xornal francés France Soir asegurou que foran seis, e que o resto era publicidade. Os que se coñecen foron con Guillermo Lasso e Claude Pagliani, en 1958.
O 11 de novembro de 2005 tivo lugar o seu último concerto no Teatro Cine Morelos, en Cuernavaca, México, onde tiña a súa residencia e onde faleceu dun ataque cardíaco. As súas cinzas foron depositadas na catedral de Cuernavaca.
Cría cuervos
Cría cuervos é un filme español de 1976 dirixido por Carlos Saura. O filme é unha obra alegórica sobre unha moza de oito anos que lida coa perda. Altamente aclamado, recibiu o Premio de Premio Especial do Xurado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1976. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Asunción Linares
Asunción Linares Rodríguez, nada en Pulianas, Granada, o 12 de febreiro de 1921 e finada en Granada o 21 de abril de 2005, foi unha paleontóloga española que destacou na docencia e na investigación.
Traxectoria
Estudou Ciencias Naturais na Universidade Complutense de Madrid, doutorándose en 1952 baixo a dirección de Bermudo Meléndez. Obtivo a cátedra de Paleontoloxía da Universidade de Granada en 1961, sendo a primeira muller en conseguir unha cátedra nunha facultade de ciencias en España e a segunda en obtela despois da Guerra Civil. En canto á súa relevancia académica, destacou pola súa traxectoria na dirección de numerosos traballos de doutoramento.
Introduciu a especialidade de Micropaleontoloxía na Universidade de Granada.
Ocupou o posto de Vicerreitora de Ordenación Académica da Universidade de Granada entre 1980 e 1981.
Diego Diz
Diego Diz Martínez, nado en Vigo o 12 de novembro de 1991, é un futbolista galego que xoga de centrocampista no Arousa, da Segunda División RFEF.
Traxectoria
Formouse na canteira do Celta de Vigo, pasando en 2010 ao Rápido de Bouzas, co que xogou durante as seguintes cinco tempadas na Terceira División. En 2015 fichou polo Alondras, da mesma categoría, despois do interese mostrado por el durante anos do club e do adestrador Jacobo Montes.
Regresou ao Rápido de Bouzas na tempada seguinte, tendo como adestrador a Patxi Salinas. Militou outras tres tempadas no club vigués, e o 25 de xuño de 2017 marcou o histórico gol que lle deu ao club o seu primeiro ascenso á Segunda División B. Foi no partido de volta da final da promoción de ascenso contra o Peralada no campo do club xerundense. Na seguinte tempada, a 2017/18, con Borja Jiménez no banco, participou da mellor campaña da historia do club, acadando a quinta posición do Grupo I da Segunda B.
Tralo descenso de novo a Terceira en 2019, deixou o Rápido e fichou polo UMF Grindavík, da Úrvalsdeild Karla, a máxima categoría do fútbol de Islandia. Nas filas do equipo islandés, quedou penúltimo na liga nacional, polo que acabou descendendo. Cambiou entón de equipo e de país, pasando a xogar no FC Samtredia da Erovnuli Liga de Xeorxia. Pouco despois do comezo da liga, esta foi paralizada pola expansión da pandemia de COVID-19, enfermidade que contraeron seus pais e pola que foron ingresados no hospital, mentres el estaba atrapado no país caucásico. Finalmente puido retomarse a liga, coa metade de partidos previstos inicialmente, e disputou un total de 15 encontros, marcando dous goles.
En decembro de 2020 asinou polo AC Oulu da Veikkausliiga de Finlandia. Xogou medio ano no club de Ostrobotnia do Norte, ata que en xuño de 2021 volveu ás Rías Baixas para fichar polo Arousa de Xurxo Otero, na Segunda División RFEF.
Ciro Pollini
Ciro Pollini, nado o 27 de xaneiro de 1782 en Alagna, Ducado de Milán, Sacro Imperio Romano-Xermánico (hoxe na provincia de Pavía, Italia), e finado o 1 de febreiro de 1833 en Verona, Reino Lombardo-véneto, Imperio austríaco, foi un médico, cirurxián, filósofo, botánico e profesor de botánica italiano.
Traxectoria
Despois de onter o seu doutoramento en Medicina na Universidade de Pavía en 1802, Pollini prefiriu dedicarse aos estudos de Botánica. Trasladouse a Milán e, en 1805 foi nomeado suplente do profesor Vitma, na cátedra de Botánica e Agricultura, A suplencia conferíase especificando que sería outorgada por mérito, pero non co dereito de ocupar a vacante cando faltase o titular. Á morte de Vitman, o 5 de marzo de 1806, Pollini continuou co seu posto temporal e presentou unha petición para obter a cátedra que, con todo, foi asignada en marzo de 1807 a Paolo Sangiorgio, licenciado en Farmacia en Pavía, que pasoo a ser profesor no Liceo e director do Xardín Botánico de Brera, mentres que Pollini foi nomeado profesor de botánica e agricultura no Liceo de Verona.
En 1808 Pollini foi un dos fundadores da Sociedade Literaria de Verona. Entre outras cousas dedicouse ao estudo da flora presente no Monte Baldo e das enfermidades das oliveiras na zona de Verona. Publicou diversos textos e está considerado como o autor da maior obra dedicada á flora do Véneto.
Durante a súa curta carreira describiu numerosas novas especies vexetais, especialmente das failias das Asteraceae, Poaceae, Leguminosae e Orchidaceae.
Morreu en Verona o 1 de febreiro de 1833, dun ataque cardíaco, aos 51 anos.
A obsesión de Kyla
A obsesión de Kyla (en My Teacher, My Obsession) é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Damian Romay, escrito por Patrick Robert Young e protagonizado por Rusty Joiner, Lucy Loken e Laura Bilgeri. Conta a historia de Riley (Laura Bilgeri) que se trasladou a un novo instituto onde o seu pai traballa como profesor de inglés. Riley inicialmente ten dificultades para atopar novos amigos, pero finalmente coñece a Kyla (Lucy Loken) e fanse amigas íntimas. Porén, resulta que Kyla está obsesionada co pai de Riley.
Xurxo Trillo
Xurxo Trillo Sendón, ás veces estilizado como XUR, nado en Lira (Carnota) o 23 de xuño de 1998, é un cantante, compositor, xornalista e comunicador audiovisual galego. Fíxose coñecido tras a súa participación no programa My Camp Rock de Disney Channel España.
2009-2012: Comezos, My Camp Rock, Cántame Una Canción e TVG
Á idade de 9 anos, Xurxo Trillo gravou un vídeo interpretando a canción "This Is Me", de Demi Lovato para a primeira edición do concurso My Camp Rock de Disney Channel España. O concurso consistía nun campamento de verán onde aprendían nenos e nenas a cantar, bailar e actuar, e onde os monitores eran estrelas Disney. Trillo, baixo o nome artístico Ñas, acabou de quinto clasificado. Como consecuencia desta participación comezou as súas primeiras colaboracións na Televisión de Galicia, en programas como Acompáñenos ou O país dos ananos. No tempo, Trillo tamén iniciou estudos musicais na escola de música Esmu, de Carnota, onde recibiu formación instrumental, vocal e en linguaxe musical.
En 2010, con doce anos, fichou pola cadea televisiva Telecinco para participar no programa musical Cántame Una Canción, presentado por Pilar Rubio; alí coincidiu con outros artistas coma Amaia Romero ou María Parrado e cantou a canda artistas como Laura Esquivel (protagonista da serie infantil Patito Feo) ou Sergio Rivero (gañador da cuarta edición do concurso Operación Triunfo). Tamén asistiu como convidado á gala final do programa ¡Más que Baile! ! (anteriormente ¡Mira Quien Baila!). Durante este tempo en Madrid, recibiu formación dos profesores Raquel Soto, Arnau Vilà e Joan Carles Capdevila. Ao tempo, aparecía no programa Bos días da Televisión de Galicia e facía de colaborador musical no programa Un mundo de nenos.
2012-2018: La Voz Kids España e dobraxe
Á idade de 14 anos, regresou a Telecinco para participar na primeira edición do concurso La Voz Kids España. Xurxo Trillo comezou a formarse en técnica vocal e jazz na academia Escola Estudio de Santiago de Compostela (recibindo clases dos profesores Ramón Bermejo e Robert Sussuma) e admíteno no Coro da Ra, co que participa en eventos organizados por empresas como LOS40 ou Cadena SER. En 2016, comeza os seus estudos en Xornalismo e Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela.
Ao ano seguinte, 2017, traballou como actor de dobraxe para Disney Channel España, concretamente na serie Star contra las Fuerzas del Mal. Na serie participou na banda sonora e deulle vida ao personaxe Justin Towers. A participación neste proxecto deulle máis traballos na dobraxe e na locución, e puxo voz a diversos anuncios publicitarios e a material multimedia de libros de texto. Tamén dobrou a personaxes clásicos de Disney nunha colaboración coa Banda de Música de Pontevedra.
2018-presente: Puñales, The XUR Show e Sálvame
En 2018, Xurxo Trillo marchou a Madrid para traballar nun proxecto musical de seu. Alí aprendeu composición discográfica e en Barcelona produciu o seu primeiro EP con Miguel García (Allnightproducer), coñecido por traballar con artistas como Omar Montes, Edurne, Carlos Baute ou Dvicio.
O 6 de maio de 2022 Trillo, xa co nome artístico de XUR, publicou o seu primeiro sinxelo, Colibrí. A canción, en castelán, vén canda un videoclip onde colaborou Carlos Cabezas, un director de cine que tiña traballado con Belén Aguilera, Lola Índigo, Óscar Casas ou Manu Ríos. O 3 de xuño de 2022 presenta o primeiro álbum de estudo, Puñales.
Nese ano Trillo finalizou os seus estudos universitarios, especializándose en industria televisiva na Universidade San Pablo CEU e tamén comezou o podcast The XUR Show, entrevistando a celebridades españolas. A primeira tempada do podcast foi recomendada por medios como La Voz de Galicia ou Cadena SER. A segunda tempada logrou posicionarse entre o 10% dos podcasts máis compartidos a nivel mundial en Spotify, segundo Spotify Wrapped, e entrar no Top 100 -Cultura e sociedade- de Apple Podcasts segundo Podstatus. Algúns dos invitados estrela foron a xornalista Lydia Lozano, o actor da serie Élite (Netflix) Álvaro de Juana, a cantante María Parrado, o dúo Marlena (tras acadar o seu primeiro disco de platino) ou a cantante e actriz Lucía Gil.
Doutra banda, XUR presentouse no programa Sálvame Diario como afillado da xornalista do corazón Lydia Lozano, e anunciou a súa participación no concurso musical Sálvame Mediafest, onde acabou no terceiro posto.
O segundo sinxelo do cantante non se publica ata o 21 de xullo de 2023. Trátase dun tema de pop-rock que leva por título Lucas. Con este, XUR súmase ao movemento de artistas emerxentes LGBTIQ+ que empregan as súas creacións musicais para encarar ao odio. Ademais, o contraste que xera o traballo visual con respecto ao seu anterior proxecto marca o fin dunha etapa, ao pasar dunha paleta de cores tétrica a unha vívida e colorida.
Transformador (modelo de aprendizaxe automática)
Transformer ou transformador é un modelo de aprendizaxe profunda, que adopta un mecanismo de autoponderación, ponderando de forma diferencial a importancia de cada parte dos datos de entrada. Úsase principalmente en certos campos, como o procesamento da linguaxe natural (NLP) e a visión por ordenador (AR).
Do mesmo xeito que as redes neuronais recorrentes (LNA), os transformadores están deseñados para procesar datos de entrada secuenciais, como a linguaxe natural, con aplicacións para tarefas como a tradución e o resumo de textos. Con todo, a diferenza dos LNA, os transformadores procesan toda a entrada simultaneamente. O mecanismo de altura proporciona un contexto para calquera posición na secuencia de entrada. Por exemplo, se os datos de entrada son unha frase en linguaxe natural, o transformador non necesita procesar unha palabra sobre outra. Isto permite un maior paralelismo que os LNA e, polo tanto, reduce os tempos de adestramento.
Unha das técnicas máis populares no campo da aprendizaxe profunda é o modelo Transformer. Desde a súa introdución en 2017, revolucionou o procesamento da linguaxe natural (NLP) e tamén atopou aplicacións noutros campos como a visión por computadora.
Definición
Un Transformer é un modelo de aprendizaxe profunda que utiliza un mecanismo chamado "atención autodirixida" para procesar datos. Este mecanismo permítelle ao modelo ponderar diferentes partes dos datos de entrada, permitindo que se centre en diferentes aspectos dos datos en función da tarefa que se lle pida realizar.
Está composto por un codificador e un descodificador, cada un deles formado por múltiples capas. O codificador procesa a entrada de datos e crea unha representación intermedia, centrándose nos aspectos máis relevantes para a tarefa en cuestión. Esta representación é logo usada polo descodificador para xerar a saída desexada. Ambas partes, o codificador e o descodificador, utilizan atención autodirixida e redes neuronais de avance rápido para transformar os datos. Esta arquitectura permite aos Transformer procesar grandes cantidades de información simultaneamente, o que é crucial para tarefas como o procesamento da linguaxe natural.
Importancia
Antes dos Transformers, os modelos populares de NLP, como as redes neuronais recorrentes (RNNs) e a memoria de longo prazo (LSTM), procesaban os d-atos secuencialmente. Isto significaba que tinan dificultades para manexar secuencias moi longas de datos, un problema que os Transformers solucionaron ao procesar todos os datos simultaneamente.
Ademais, os Transformers foron pioneiros na apl<icación de técnicas de atención autodirixida á aprendizaxe profunda. Estas técnicas permiten aos modelos centrarse en diferentes partes dos datos de entrada, o que é especialmente útil para tarefas como a tradución automática, a xeración de texto ou mesmo a previsión de emocións.
Exemplos
Dende a súa introdución, os Transformers foron usados para crear varios modelos de NLP de alto rendemento. Estes inclúen ChatGPT, un modelo que pode xerar textos realistas, e BERT, un modelo que pode entender o contexto das palabras nunha frase e que se usa para mellorar os resultados dos motores de busca.
Steve Wright
Steven Darnell Wright, nado o 10 de maio de 1965 en Syracuse, Nova York, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade de Alabama, xogaba na posición de pivote cunha altura de 2,06 metros. Foi o primeiro xogador estadounidense en xogar na liga rusa de baloncesto.
Música industrial
A música industrial é un xénero musical que se basea en sons e temas ásperos, transgresivos ou provocativos. AllMusic define á música industrial como a "fusión de rock e música electrónica máis abrasiva e agresiva" que foi "inicialmente unha mestura de experimentos de electrónica de vangarda (música de cinta, musique concrète, ruído branco, sintetizadores, secuenciadores etc.) e provocación punk". O termo foi cuñado a mediados dos 70 coa fundación de Industrial Records por membros de Throbbing Gristle e Monte Cazazza. Aínda que o nome do xénero orixinouse coa aparición de Throbbing Gristle no Reino Unido, concentracións de artistas e selos vitais para o xénero tamén apareceron nos Estados Unidos, concretamente en Chicago.
Os primeiros artistas industriais experimentaron con ruído e temas esteticamente controvertidos, tanto musical como visualmente, como o fascismo, a perversión sexual e o ocultismo. Entre os artistas máis destacados da música inustrial atópanse Throbbing Gristle, Monte Cazazza, SPK, Boyd Rice, Cabaret Voltaire e Z'EV. No álbum de estrea de Throbbing Gristle, The Second Annual Report (1977), a banda cuñou o eslogan "música industrial para xente industrial". O selo independente baseado en Chicago Wax Trax! Records contou cun gran cadro de artistas do xénero. Os precursores que influenciaron o desenvolvemento da música industrial inclúen artistas da música electrónica como Kraftwerk, do rock experimental como Pink Floyd e Frank Zappa, do rock psicodélico como Jimi Hendrix, e compositores como John Cage. Os músicos tamén citan a escritores como William S. Burroughs, e filósofos como Friedrich Nietzsche como influencias.
Aínda que o termo foi autoaplicado por un pequeno grupo de bandas e individuos relacionados con Industrial Records a finais da década dos 70, ampliouse para incluír a artistas influenciados polo movemento orixinal ou que usaban unha estética "industrial". Co tempo, a influencia do xénero estendeuse e mesturouse con estilos como ambient, música synth e rock como en Front 242, Front Line Assembly, KMFDM, e Sister Machine Gun do selo baseado en Chicago Wax Trax! Records. A música electro-industrial é un subxéro primario desenvolvido nos anos 80, sendo os seus representantes máis notables Front Line Assembly e Skinny Puppy. Os outros dous híbridos do xénero máis destacables son o rock industrial e o metal industrial, que inclúen bandas como Nine Inch Nails, Ministry e Fear Factory, os dous primeiros con discos de platino publicados nos anos 90.
Precursores
A música industrial tivo un amplo abano de predecesores. Segundo o Oxford English Dictionary, o xénero foi nomeado por vez primeira en 1942 cando The Musical Quarterly chamou á Sinfonía nº 2 de Dmitri Shostakovich "a marea alta da 'música industrial'". De xeito semellante, en 1972 The New York Times describiu traballos de Ferde Grofé (especialmente A Symphony in Steel de 1935) como parte "do seu xénero de 'música industrial' [que] recurríu a instrumentos como catro pares de zapatos, dúas vasoiras, unha campá de locomotora, un trade pneumático e un tanque de aire comprimido". Aínda que esas composicións non está ligadas directamente co novo xénero, eses son os primeiros exemplos de música deseñada para imitar o ruído de maquinaria e a atmosfera dunha fábrica.
No seu libro Interrogation Machine: Laibach and NSK, Alexei Monroe argumenta que Kraftwerk tivo un significado particularmente importante no desenvolvemento da música industrial, como os "primeiros artistas en incorporar con éxito representacións de sons industriais dentro da música electrónica non académica". A música industrial creouse orixinalmente usando maquinaria mecánica e eléctrica, e posteriormente sintetizadores avanzados, samplers e percusión electrónica cando a tecnoloxía se desenvolveu. Monroe tamén fala de Suicide como unha influencia contemporánea para os músicos industriais. Entre os grupos citados como inspiradores polos fundadores da música industrial atópanse The Velvet Underground, Joy Division e Martin Denny. Genesis P-Orridge de Throbbing Gristle ten unha biblioteca de casetes que inclúe gravacións de Master Musicians of Jajouka, Kraftwerk, Charles Manson e William S. Burroughs. P-Orridge tamén acreditou ao rock dos 60 de artistas como The Doors, Pearls Before Swine, The Fugs, Captain Beefheart e Frank Zappa nunha entrevista de 1979.
Chris Carter tamén atopou inspiración en Pink Floyd e Tangerine Dream. Boyd Rice foi influenciado pola música dos girl groups dos 60 e pola cultura tiki. Z'EV citou a Christopher Tree (Spontaneous Sound), John Coltrane, Miles Davis, Tim Buckley, Jimi Hendrix e Captain Beefheart, entre outros, xunto con música do Tíbet, Balí, Xava, a India e África como moi influentes na súa vida artística. Cabaret Voltaire citou a Roxy Music como os seus precursores iniciais, ademais do Trans-Europe Express de Kraftwerk. Cabaret Voltaire tamén gravou pezas que recordaban á musique concrète e a compositores como Morton Subotnick. Nurse with Wound citou unha longa lista de improvisación libre escura e a ao Krautrock como escoitas recomendadas. 23 Skidoo inspirouse en Fela Kuti e no On the Corner de Miles Davis. Moitos grupos industriais, como Einstürzende Neubauten, inspiráronse nas músicas do mundo.
Moitos dos primeiros músicos industriais preferiron citar a artistas ou pensadores, no canto de músicos, como a súa inspiración. Simon Reynolds declarou que "ser un fan de Throbbing Gristle era como enrolarse nun curso universitario de extremismo cultural". John Cage foi un dos primeiros inspiradores para Throbbing Gristle. SPK apreciaban a Jean Dubuffet, Marcel Duchamp, Jean Baudrillard, Michel Foucault, Walter Benjamin, Marshall McLuhan, Friedrich Nietzsche e Gilles Deleuze, ademais de inspirarse no manifesto do Colectivo Socialista de Pacientes. Cabaret Voltaire colleu pistas conceptuais de Burroughs, J. G. Ballard e Tristan Tzara. Whitehouse e Nurse with Wound dedicaron algún do seu traballo ao Marqués de Sade; esta última banda tamén se inspirou no Conde de Lautréamont.
Outra influencia da estética industrial foi o Metal Machine Music de Lou Reed. Pitchfork Music cita este álbum como "inspirando, en parte, gran parte da escena da música avant-garde contemporánea, en particular do noise". O álbum está formado na súa totalidade por retroalimentación de guitarra, anticipando o uso industrial de sons non musicais. The New York Times dixo da banda estadounidense de avant-garde The Residents que "presaxiara formas de punk, new wave e música industrial".
Industrial Records
Industrial Music for Industrial People (música industrial para xente industrial) foi orixinalmente cuñado por Monte Cazazza como o eslogan para a discográfica Industrial Records, fundada polos provocadores británicos Throbbing Gristle. A primeira onda desta música apareceu con Throbbing Gristle, dende Londres; Cabaret Voltaire, dende Sheffield; e Boyd Rice (gravando baixo o nome de NON), dende os Estados Unidos. Throbbing Gristle comezou a actuar en 1976, e naceu como un proxecto paralelo á banda baseada en Kingston upon Hull COUM Transmissions. COUM fora inicialmente un grupo de rock psicodélico, pero comezou a describir o seu traballo como performance co obxectivo de conseguir bolsas do Consello de Artes de Gran Bretaña. COUM estaba formado por P-Orridge e Cosey Fanni Tutti. Fundado en 1972, COUM escenificou vaias performances inspiradas por Fluxus e Viennese Actionism. Estas incluían varios actos de abxección sexual e física. Peter Christopherson, un empregado do colectivo Hipgnosis, uniuse ao grupo en 1974 e Carter fíxoo no ano seguinte.
O grupo pasou a chamarse Throbbing Gristle en setembro de 1975, procedendo ese nome dunha expresión da xerga inglesa do norte para referirse a unha erección. A primeira actuación pública da banda, en outubro de 1976, foi xunto cunha exposición titulada Prostitution, que incluía fotografías pornográficas de Tutti, así como tampóns usados. O político conservador Nicholas Fairbairn declarou que "os cartos públicos están sendo malgastados aquí para destruír a moralidade da nosa sociedade" e criticou ao grupo como "demoledores da civilización". A banda anunciou a súa disolución en 1981, declarando que a súa "misión" tiña "rematado".
Wax Trax! Records
O selo discográfico de Chicago Wax Trax! Records destacou na atención xeneralizada que a música industrial comezou a conseguir a principios dos 80. A discográfica fora creada por Jim Nash e Dannie Flesher. O seu primeiro lanzamento oficial foi un EP en 1980 titulado Immediate Action de Strike Under. O selo pasaría a distribuír algúns dos nomes máis notables da música industrial durante os anos 80 e 90. Wax Trax! tamén se encargou de distribuír nos Estados Unidos edicións do selo belga Play It Again Sam Records, e tiña unha oficina en América do Norte chamada Play It Again Sam U.S.A. como unha división de Wax Trax!. A discográfica foi vendida a TVT Records en 1992. Cando TVT pechou as súas portas e en 2001, Wax Trax! reapareceu cun nome distinto, WTII Records (Wax Trax 2 Records), publicando música industrial e outras formas de música electrónica.
Expansión da escena
As bandas Clock DVA, Nocturnal Emissions, Whitehouse, Nurse with Wound e SPK apareceron ao pouco tempo. Whitehouse intentou tocar "a música máis brutal e extrema da época", un estilo que finalmente chamaron power electronics. Un dos primeiros colaboradores de Whitehouse, Steve Stapleton, formou Nurse with Wound, que experimentou coa escultura de ruído e o collage sonoro. Clock DVA colleu elementos do automatismo surrealista o funk e a body music. 23 Skidoo, ao igual que Clock DVA, mesturou música industrial con música dance afroamericana, pero tamén interpretou un resposta á world music. A banda actuou no primeiro WOMAD Festival en 1982 e comparouse co gamelan indonesio. A banda sueca Leather Nun fichou con Industrial Records en 1978, sendo o primeiro artista non relacionado con Throbbing Gristle ou Cazazza en editar co selo. Os seus sinxelos finalmente conseguiron ser radiados con frecuencia nas radios universitarias dos Estados Unidos.
A través do Atlántico tiveron lugar experimentos semellantes. En San Francisco, o artista de performance Monte Cazazza comezou a gravar música noise. Boyd Rice publicou varios álbums de noise, con drones de guitarra e loops de cinta creando unha cacofonía de sons repetitivos. En Boston, Sleep Chamber e outros artistas de Inner-X-Musick comezaron a experimentar cunha mestura de ruído potente e primeiras formas de EBM. En Italia, o traballo de Maurizio Bianchi a principios dos 80 tamén compartía esta estética. En Alemaña, Einstürzende Neubauten mesturou percusión metal, guitarras, e instrumentos pouco convencionais (como martelos pneumáticos e ósos) nas súas actuacións que adoitaban a danar os locais nos que se celebraban. Blixa Bargeld, inspirado por Antonin Artaud e un entusiasta das anfetaminas, tamén orixinou un movemento artístico chamado Die Genialen Dilettanten.
En xaneiro de 1984 Einstürzende Neubauten interpretou un Concerto para Voz e Maquinaria no Instituto de Arte Contemporánea (o mesmo sitio que a exposición Prostitution de COUM), tradeando o chan e finalmente causando un altercado. Este evento saíu en portadas de xornais de toda Inglaterra. Outros grupos que practicaban unha forma de "música metal" (producida golpeando metal contra metal) son Test Dept, Laibach e Die Krupps, ademais de Z'EV e SPK. Test Dept inspirouse enormemente no futurismo ruso e xirou para apoiar a folga dos mineiros británicos de 1984-85. Skinny Puppy abrazou unha variedade de antepasados do industrial e creou un todo tambaleante e imparable a partir de moitas pezas. Swans, de Nova York, tamén practicou unha estética musical metálica, aínda que dependendo da instrumentación rock tradicional. Laibach, un grupo esloveno que naceu mentres Iugoslavia aínda era un único estado, foi moi controvertido polos seus préstamos iconográficos das imaxes estalinistas, nazis, titoístas, dadaistas e do futurismo ruso, confrontando o patriotismo iugoslavo co seu adversario, o autoritarismo alemán. Slavoj Žižek defendeu a Laibach argumentando que eles e o seu grupo artístico asociado, Neue Slowenische Kunst, practican unha sobreidentificación co gozo perverso oculto de apuntalar á autoridade que produce un efecto subversivo e liberador. En linguaxe máis sinxela, Laibach practicou un tipo de agitprop que fora amplamente usado por artistas industriais e punks nos dous lados do Atlántico.
Tras a separación de Throbbing Gristle, P-Orridge e Christopherson fundaron Psychic TV e ficharon por un gran selo. O seu primeiro álbum era moito máis accesible e melódico que o estilo industrial normal, e incluía traballo contratado de músicos formados. Posteriormente a banda regresou ao collage sonoro e elementos noise da primeira música industrial, e tamén colleu elementos do funk e da música disco. P-Orridge tamén fundou Thee Temple ov Psychick Youth, unha organización case relixiosa que producía vídeo arte. As aspiracións comerciais de Psychic TV foron dirixidas por Stevo de Some Bizzare Records, que publicou a moitos artista da segunda onda da música industrial, incluídos Einstürzende Neubauten, Test Dept e Cabaret Voltaire.
Os membros de Cabaret Voltaire fixéronse amigos dos de New Order e comezaron a practicar unha forma semellante de electropop bailable. Christopherson deixou Psychic TV en 1983 e formou Coil con John Balance. Coil usou gongs e rombos nun intento de conxurar "enerxía homosexual marciana". David Tibet, un amigo dos membros de Coil, formou Current 93; os dous grupos estaban inspirados polas anfetaminas e o LSD. J. G. Thirlwell, un coprodutor de Coil, desenvolveu unha versión de comedia negra na música industrial, collendo prestados elementos do lounge, ademais de do noise e da música de películas. A principios dos anos 80, o selo de Chicago Wax Trax! e o do Canadá Nettwerk contribuíron a expandir o xénero da música industrial aos xéneros de rock electroindustrial e industrial máis accesibles.
Características e historia
O nacemento da música industrial foi unha resposta a "unha era [na cal] o acceso e control da información estaba converténdose nunha das principais ferramentas de poder". No seu nacemento o xénero era diferente a calquera outra música, e o seu uso de tecnoloxía e letras e temas perturbadores para esnaquizar preconcepcións sobre as regras necesarias da forma musical apoia a suxestión de que a música industrial e música modernista. Os propios artistas fixeron explícitos estes obxectivos, mesmo conectandoos con cambios sociais que desexaban defender a través da súa música.
Os instrumentos tradicionais adoitaban a tocarse de xeito non tradicional ou eran fortemente modificados. Moitos dos músicos tamén construía o seu propio equipamento. Chris Watson de Cabaret Voltaire fabricou un fuzzbox personalizado para a guitarra deRichard H. Kirk, que producía un timbre único. Chris Carter construíu altofalantes, unidades de efectos e módulos de sintetizadores, ademais de modificar intrumentos rock convencionais, para Throbbing Gristle. Cosey Fanni Tutti tocaba a guitarra cun slide co obxectivo de producir glissandi, ou batía nas cordas coma se fose un instrumento de percusión. Throbbing Gristle tamén tocaba a un volume moi alto e producía frecuencias ultra-altas e subgraves nun intento de producir efectos físicos, chamando ao seu enfoque "música metabólica".
As voces eran esporádicas, e podían ser tanto como as do bubblegum pop como abrasivas e polémicas. As voces de Stephen Mallinder de Cabaret Voltaire estaban tratadas electronicamente.
O propósito da música industrial inicialmente era o de servir como un comentario sobre a sociedade moderna evitando o que os artistas vían como trilladas conexións co pasado. Throbbing Gristle opoñía os elementos da música rock tradicional que permanecía na escena punk rock, declarando que o industrial era "anti-música". As primeiras actuacións do industrial frecuentemente implicaban elementos tabú provocativos como mutilación, sadomasoquismo, e imaxes ou simbolismos totalitarios, ademais de formas de abuso do público, como facía Throbbing Gristle apuntando potentes focos á audiencia.
Os grupos de industrial centrábanse normalmente en temas transgresores. Na súa introdución ao libro Industrial Culture Handbook (1983), Jon Savage considerou algunhas das características distintivas da músca industrial como a autonomía origanizativa, as tácticas de choque, e o uso de sintetizadores e "anti.música". Ademais, un interese na investigación de "cultos, guerras, técnicas psicolóxicas de persuasión, asasinatos pouco habituais (especialmente cometidos por nenos e psicópatas), patoloxía forense, venereoloxía, comportamentos en campos de concentración, historia de uniformes e insignias" e o magick de Aleister Crowley estaba presente no traballo de Throbbing Gristle, ademais de no doutros pioneiros industriais. As gravacións e escritos de Burroughs foron particularmente influentes na escena, sobre todo o seu interese na técnica de recorte e no ruído como método para perturbar o control social. Moitos dos primeiros músicos indutriais estaban interesados no fascismo, aínda que non necesariamente simpatizaban con el. O logo de Throbbing Gristle estaba baseado no símbolo da Unión Británica de Fascistas, mentres que o logo de Industrial Records era unha foto de Auschwitz.
Expansión e ramificacións
A medida que algunhas das bandas orixinais se comezaron a afastar do xénero nos anos 80, a música industrial expandiuse para incluír grupos influenciados polo new wave, o hip hop, o jazz, a música disco, o reggae, e o new age, ás veces incorporando composicóns do pop. Varios estilos adicionais desenvolvéronse a partir da aínda base ecléctica da música industrial. Estas ramificacións inclúen fusións coa música noise, a música ambient, o folk, o post-punk e a música dance electrónica, ademais doutras mutacións e desenvolvementos. A escena espallouse por todo o mundo, e está particularmente ben representada en América do Norte, Europa e o Xapón. Subestilos inspirados pola música industrial son o dark ambient, o power electronics, o Japanoise, o neofolk, o electro-industrial, o electronic body music, o hip hop industrial, o rock industrial, o metal industrial, o pop industrial, o martial industrial, o power noise, e o witch house. miniatura|Trent Reznor, líder de Nine Inch Nails, en 1991
Tender Buttons
Tender Buttons é o terceiro álbum de estudio da banda británica de electrónica indie Broadcast, publicado o 19 de setembro de 2005 a través do selo Warp Records. Tras a marcha de variosmembros do grupo, o disco foi gravado principalmente polo dúo principal formado por Trish Keenan e James Cargill, e como tal ten un son máis cru que os seus traballos anteriores. Despois do lanzamento, Tender Buttons foi aclamado pola crítica pero non conseguiu facerse un oco nas listas internacionais. "America's Boy", o seu único sinxelo, chegou ao número 139 da lista británica de sinxelos.
Maureen Raymo
Maureen E. Raymo, nada en Os Ánxeles en 1959, é unha climatóloga e  xeóloga estadounidense. É cofundadora da Columbia Climate School, directora do Observatorio da Terra Lamont- Doherty da Universidade de Columbia, profesora de Ciencias da Terra e do Medio Ambiente e directora do Repositorio Central  Lamont- Doherty do Observatorio da Terra da Universidade de Columbia.
Raymo fixo un traballo pioneiro sobre as idades xeolóxicas, o rexistro xeolóxico da temperatura e o clima, examinando e teorizando o arrefriamento e o quecemento do globo e as transicións nos ciclos da idade do xeo. O seu traballo sustenta as ideas fundamentais da paleoceanografía, incluíndo a hipótese do levantamento, o "problema dos 41.000 anos", o paradoxo do nivel do mar do Plioceno e a pila Lisiecki-Raymo δ18O.
En 2014 foi a primeira muller en gañar a Medalla Wollaston de xeoloxía.
Traxectoria
Raymo recibiu a súa licenciatura en xeoloxía pola Universidade de Brown en 1982, e en 1985 recibiu o seu mestrado en xeoloxía pola Universidade de Columbia, seguida do seu doutoramento en 1989.
É coñecida pola súa contribución (xunto con William Ruddiman e Philip Froelich ) á hipótese Uplift-Weathering, segundo a cal o levantamento de áreas como a meseta tibetana tería contribuído ao arrefriamento da superficie. Durante as fases de formación das cordilleiras, hai moitos minerais na superficie que poden interactuar químicamente co dióxido de carbono. Durante o proceso de alteración química prodúcese unha clara eliminación de CO 2 da atmosfera, como consecuencia do cal a temperatura do chan diminúe. Ela e os seus colegas inicialmente formularon a hipótese de que medir as proporcións de isótopos de estroncio (Sr) nos sedimentos oceánicos profundos podería validar a hipótese de Uplift-Weathering, pero pronto recoñeceron que existían ambigüidades nas fontes de Sr no océano. Despois de máis de vinte anos, a hipótese segue sendo debatida e estudada.
Raymo tamén é coñecida polo seu traballo interdisciplinar, en particular o uso da paleoceanografía para comprender mellor a circulación termohalina e o ritmo das idades xeadas no Plistoceno e Plioceno e como se relacionan cos cambios no forzamento orbital e a dinámica climática de Milanković. Raymo, xunto coa súa colaboradora Lorraine Lisiecki, fixo importantes contribucións á ciencia do paleoclima e á estratigrafía mediante a análise dos isótopos de osíxeno dos foraminíferos de mostras de sedimentos oceánicos profundos, incluída a publicación do rexistro de pila de isótopos estables de osíxeno dos foraminíferos bentónicos de 5 millóns de anos de antigüidade moi utilizados.
Premios e recoñecementos
Raymo é membro da American Geophysical Union e da American Association for the Advancement of Science. En 2016 foi elixida membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, e en 2014 foi a primeira muller en recibir a prestixiosa Medalla Wollaston, o máximo galardón da Sociedade Xeolóxica de Londres. Nese mesmo ano recibiu a medalla Milutin Milankovic na European Geosciences Union polo seu traballo na resolución dos grandes problemas da paleoclimatoloxía.
En 2019 recibiu a Medalla Maurice Ewing pola American Geophysical Union.
En 2002 foi incluída pola revista ilustrada Discover nunha lista das 50 mulleres máis importantes da ciencia.
Fabiana Cantilo
Fabiana Cantilo, nada en Bos Aires o 3 de marzo de 1959, é unha intérprete, compositora de rock e pop e actriz arxentina. É considerada unha das voces femininas máis importantes do rock arxentino.
Carothers
O apelido Carothers pode estar referido a:
Dallas, cidade fronteiriza
Dallas, cidade fronteiriza (en Dallas) é un filme estadounidense de 1950 dirixido por Stuart Heisler. Está protagonizado por Gary Cooper, Ruth Roman, Barbara Payton e Raymond Massey. O filme está ambientado na cidade do título durante a era da reconstrución.
Fraunhofer-Gesellschaft
miniatura|Fraunhofer-Institut Schmallenberg. Fraunhofer-Gesellschaft (traducido como Sociedade Fraunhofer) é unha organización de investigación alemá que comprende 72 institutos espallados por toda Alemaña, cada un cunha especialización nun campo diferente das ciencias aplicadas.
O seu nome débese a Joseph von Fraunhofer científico, enxeñeiro e emprendedor.
Fundado en 1949, na acabada de crear RFA, foi un dos tres piares da investigación non universitaria, xunto coa DFG e os Institutos Max Planck.
Creadores do MP3
Un dos seus institutos máis coñecido é o Fraunhofer IIS, o cal comezou a investigación de codificación de son na Universidade de Erlangen-Núremberg desde 1981, e desde 1987 no instituto mesmo. Como resultado desenvólvese o MPEG-1 layer 3, máis coñecido como MP3.
Furtivos
Furtivos é un filme español de 1975 dirixido por José Luis Borau. Está protagonizado por Lola Gaos, Ovidi Montllor e Alicia Sánchez. O guión foi escrito por Manuel Gutiérrez Aragón e José Luis Borau. Un éxito comercial e da crítica, gañou o Cuncha de Ouro ó mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Donostia en 1975. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Ángel é un cazador furtivo que vive nun bosque coa súa nai Martina, unha muller de carácter tiránico e violento. Nunha das súas escasas viaxes á cidade coñece a Milagros, moza fuxida dun reformatorio e amante dun coñecido delincuente. Ángel protéxea e lévaa á súa casa. A aversión da nai cara a Milagros e a atracción que Ángel sente cara a ela, unido ao aspecto claustrofóbico das relacións entre as personaxes, desembocan nun drama.
Produción
O guión foi escrito polos directores e guionistas Manuel Gutiérrez Aragón e José Luis Borau. A idea tralo filme naceu a partir da personaxe de Ángel, que estaba baseada nunha persoa real que vivía e cazaba ilegalmente en Cabuérniga (Cantabria). A personaxe da nai, Martina, orixinouse coa actriz que foi contratada para o papel, Lola Gaos. Borau ficou impresionado tras ver a Gaos no papel de Saturnina, unha criada cínica, no filme Luis Buñuel Tristana  (1970). Borau mesturou as referencias desta personaxe coa pintura de Goya Saturno devorando o seu fillo.
Borau ademais de director, guionista, produtor e actor. As escenas en que interpreta a Santiago, gobernador local, dirixiunas o coguionista Manuel Gutiérrez Aragón. O póster foi realizado por Ivan Zulueta. Mostra a Martina como un gran monstro o seu fillo coas súas enormes garras.
Un golpe con estilo
Un golpe con estilo (en Going in Style) é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Zach Braff e escrito por Theodore Melfi. Está protagonizado por Morgan Freeman, Michael Caine, Alan Arkin, Joey King, Matt Dillon, Christopher Lloyd, Ann-Margret, John Ortiz e Siobhan Fallon Hogan. Segue a un trío de xubilados (Freeman, Caine e Arkin) que artellan o roubo dun banco despois de que se cancelen as súas pensións.
O filme estreouse no SVA Theatre o 30 de marzo de 2017, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 7 de abril de 2017. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 84 millóns de dólares sobre un orzamento de 25 millóns.
Rose Kennedy
Primeiros anos
Rose naceu no barrio de North End Boston, filla máis vella de John F. "Honey Fitz" Fitzgerald e da súa esposa, que tamén era a súa curmá segunda, Mary Josephine Hannon. "Honey Fitz" era unha figura destacada na política de Boston e foi durante unha lexislatura e case oito meses Representante na Cámara dos Estados Unidos, así como dúas lexislaturas alcalde de Boston.
Cando era nena, Fitzgerald vivía nunha casa de estilo italiano na veciñanza de Ashmont Dorchester e asistiu á escola local Girl's Latin School. Máis tarde a casa queimouse, mais uns anos despois, colocouse unha placa conmemorativa na avenida Welles e na rúa Harley: "Rose Fitzgerald Kennedy Square". A placa foi dedicada polo seu fillo, o senador Edward M. Kennedy, durante os aniversarios 102 de Rose en 1992.
Rose estudou despois no convento da escola Bloemendal Kasteel en Vaals (Países Baixos) e graduouse da Escola Superior de Dorchester en 1906. Tamén asistiu ao Conservatorio de Inglaterra en Boston, onde estudou piano. Despois de que o seu pai lle negase o permiso para asistir a Wellesley College, Fitzgerald matriculouse na Universidade de Manhattanville do Sacro Corazón. En 1908, Fitzgerald e o seu pai embarcáronse nunha xira por Europa. Ela e "Honey Fitz" tiveron unha audiencia privada co papa Pío X na Cidade do Vaticano.
Matrimonio
O 7 de outubro de 1914, casou con Joseph P. Kennedy, Sr. despois dun noivado de máis de sete anos. Primeiro viviron nun fogar en Brookline que agora é o Sitio Histórico Nacional John Fitzgerald Kennedy. Rose e Joseph tiveron nove fillos: Joseph Patrick (1915-1944), John F. (1917-1963), Rosemary (1918-2005), Kathleen (1920-1948), Eunice (1921-2009), Patricia (1924-2006), Robert (1925-1968), Jean (1928-2020) e Edward (1932-2009). Rose Kennedy quedou viúva en novembro de 1969 pola morte do seu esposo.