cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilt Chamberlain
O partido dos 100 puntos
Menos de tres meses máis tarde, o 2 de marzo de 1962, nunha vitoria sobre os Knicks por 169-147 no Hersheypark Area en Hershey, Pensilvania, Wilt Chamberlain anotou nin máis nin menos que 100 puntos (59 na segunda metade). De feito, dise que Chamberlain anotou a última canastra a falta de 46 segundos para o final, pero xa non había nada que puidese facer parar ao xentío sobre a cancha de xogo. Debido a que o partido non foi televisado, non existen imaxes nin vídeos do mesmo, aínda que si unha gravación de son da emisión de radio do partido.
Chamberlain asinou un 36/63 en tiros de campo e un 28/32 na liña de tiros libres; algo notable dado que Wilt apenas anotou a metade de tiros libres que lanzou en toda a súa carreira. Hai que lembrar que por entón non existía a liña de tres puntos. Chamberlain inicialmente dixo que sentía "avergoñado" desas estatísticas, por lanzar 63 veces a canastra e conseguir anotar "só" 36 tiros. Tres xogadores dos Knicks excederon a trintena de puntos nese encontro, pero de todas as maneiras, nin xuntando todos eses puntos superaban a fazaña individual de Chamberlain. O partido dos 78 puntos anotados ante os Lakers en tres prórrogas permaneceu como a segunda marca de máis puntos anotados nun só encontro durante máis de 40 anos, até o 22 de xaneiro de 2006, cando Kobe Bryant, escolta dos Lakers, endosou 81 puntos a Toronto Raptors.
Camisetas retiradas
O impacto de Chamberlain no xogo queda reflectido no feito de que a súa camiseta número 13 foi retirada por cinco equipos diferentes:
O mellor xogador de todos os tempos?
Hai un feito que fala por si só, e é que as súas incribles estatísticas son inigualables. Pero o argumento máis utilizado na súa contra é que "só" gañou dous aneis de campión, que se se comparan cos gañados por outros grandes xogadores (Magic Johnson, por exemplo, gañou cinco, Michael Jordan e Kareem Abdul Jabbar seis e Bill Russell once), poden en principio saber a pouco. O propio Wilt di na súa primeira autobiografía, Wilt: Just Like Any Other 7-Foot Black Millionaire Who Lives Next Door: "Non son naturalmente competitivo e agresivo. Non teño un instinto asasino". Isto quedou patente nunha ocasión: o sétimo partido das Finais da NBA de 1970, famosas debido a que o pivote dos Knicks Willis Reed xogou coxeando. Por mor da inmobilidade de Reed, Chamberlain debería anotar tanto canto quixo. Con todo, contribuíu soamente con 21 puntos e os Lakers perderon o partido e, por tanto, o campionato.
Con todo, os partidarios de Chamberlain ofrecen varios argumentos para defender que é o mellor xogador da historia. Wilt era tan dominante que obrigou á NBA a cambiar varias regras para frustrarlo, por exemplo a creación dunha regra baseada na prohibición de palmear o balón no círculo superior imaxinario do aro (chamado "goaltending"). Tamén ensancharon as liñas da cancha para facer máis lento o seu progreso e que se fatigase máis. Cando preguntaron ao lendario Oscar Robertson sobre si Chamberlain era o mellor xogador da historia, contestou: "os libros non menten".
Vida persoal
Pero non só en baloncesto tiña éxito, senón tamén noutros deportes. Participou co seu equipo en probas universitarias de atletismo, excedendo os dous metros en salto de altura, correndo os 440 en 49 segundos, os 880 en 1:58.3, e os 100 en 10.9. Tamén participou en competicións de voleibol (deporte no que destacaba), automobilismo, flirteou co boxeo e foi ofrecido a xogar con Kansas City Chiefs en 1966, equipo de fútbol americano.
Tras a súa retirada foi actor, unha celebridade e home de negocios. En 1984, tivo un papel secundario na película Conan o Destrutor, de Arnold Schwarzenegger. Mentres que Chamberlain vivía a boa vida co baloncesto, cobraba unha miseria comparado cos xogadores da era moderna. Con todo fíxose multimillonario debido a varios investimentos lucrativos en bens inmobles dos Ánxeles.
20.000 mulleres
Na súa segunda autobiografía, A View from Above (1991), afirma que tivo relacións sexuais cunhas 20.000 mulleres. Isto significaría que, en media, tivo sexo con máis dunha muller nova diariamente desde os 15 anos. Debido a isto, moita xente dubida das súas afirmacións, aínda que poucos se pregunten o feito da súa promiscuidade. Foi moi criticado e acusado de realizar estereotipos sobre os afroamericanos, e do seu comportamento irresponsable, especialmente debido á crise do sida, que avanzaba con forza na década de 1980, cando se produciron varios dos seus encontros con mulleres. Wilt defendeuse dicindo que soamente estaba a facer "algo natural", e que procuraba non deitarse con mulleres casadas. Chamberlain foi toda a súa vida solteiro, e que se saiba, non tivo ningún fillo, a pesar de ser un auténtico mullereiro.
Godás de Cima, Longoseiros, O Carballiño
Godás de Cima é un lugar da parroquia de Longoseiros no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2020 contaba con dous habitantes (1 home e 1 muller).
O Valiño, Seivane de Vilarente, Abadín
O Valiño é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
South Sydney Rabbitohs
O South Sydney Rabbitohs é un equipo profesional de rugby league da cidade de Sydney, en Nova Gales do Sur (Australia), fundado en 1908, e que compite na National Rugby League, competición na que saíu campión 20 veces. Estes 20 campionatos fan dos Rabbitohs o equipo máis laureado do rugby league australiano.
Palmarés
A pesar de acadar o título en 20 ocasións, a última vez que os Rabbitohs saíron campións foi no ano 1971. A finais dos anos 80 o equipo tivo boas participacións na NRL. En 1986 remataron 2º na liga regular, pero caeron en semifinais. En 1989 acadaron o 1º posto na liga regular, pero de novo caeron nos playoffs. Dende entón os Rabbitohs remataron só 3 veces entre os 10 primeiros. Os malos resultados deron nunha mala situación económica, que provocou que o equipo non disputase a liga en 2000 e 2001. A presión pública fixo que en 2002 os Rabbitohs foran readmitidos no campionato.
Xogadores
240px|miniatura|dereita|[[Russell Crowe, actual propietario do equipo.]]
Equipo actual
A chegada de Russell Crowe e Peter Holmes en 2006 ós Rabbitohs como novos propietarios, ten provocado unha suba no número de abonados ó club e a chegada de figuras do rugby league ó equipo, como é o caso de Greg Inglis, Luke Burgess etc, facendo que o equipo sexa de novo competitivo. 300px|miniatura|dereita|[[ANZ Stadium, fogar dos Rabbitohs.]]
Estadio
Os Rabbitohs xogan os seus encontros como locais no ANZ Stadium, un recinto que foi inaugurado en 1996 e que acolleu as probas de atletismo nas Olimpiadas de Sydney do 2000. O estadio ten capacidade para acoller a 83.500 persoas, aínda que nos encontros da NRL esta capacidade redúcese a 40.000.
Outros equipos xogan como locais neste estadio, como o Canterbury Bulldogs da NRL e os Sydney Swans da AFL, xa que o recinto é da propiedade da empresa Stadium Australia Group, que o aluga.
A Degolada, Baleira
San Lourenzo da Degolada é unha parroquia do concello de Baleira. Pertence o arciprestado de Valdepedroso e ten unha poboación de 29 habitantes agrupados en 4 entidades, cunha densidade media de 7,2 hab./km² no 2013.
Patrimonio
Consérvanse vestixios da cultura castrexa nunha ladeira próxima a aldea da Degolada. A parroquia está atravesada polo camiño primitivo do Camiño de Santiago.
A igrexa parroquial de San Lourenzo da Degolada está na aldea do Couto. O edificio, de planta rectangular de construción moderna, cuxas remodelacións recubriron o edificio antigo, aínda que conserva elementos da construción primitiva. Conserva no altar maior un retablo sinxelo de estilo barroco.
Pakistan International Airlines
Pakistan International Airlines (urdú: پاکستان انٹرنیشنل ایئر لائنز‬‎), comunmente referida coa abreviación PIA (urdú: پی‌آئی‌اے‬‎), é a aeroliña nacional de Paquistán. O seu principal centro de conexións está en Karachi e ten centros de conexións secundarios en Lahore e Islamabad.
A aeroliña fundouse o 23 de outubro de 1946 como Orient Airways, inicialmente estivo baseada en Calcuta, na India Británica, antes de pasar as súas operacións a Paquistán, que acababa de independizarse, en 1947. No ano 1955 foi nacionalizada e renomeada Pakistan International Airlines. Ese mesmo ano iniciou os seus servizos internacionais cara Londres e Roma. PIA foi a primeira aeroliña asiática en operar o Lockheed Super Constellation, e foi a primeira compañía non comunista en voar a China. PIA foi a segunda aeroliña asiática en introducir o Boeing 707. No ano 2004 converteuse no cliente de lanzamento do Boeing 777-200LR.
PIA é a aeroliña máis grande do país e opera unha frota de máis de 30 avións. A compañía opera voos regulares a 22 destinos domésticos e 28 internacionais en Asia, Europa, Oriente Medio e Norteamérica.
Frota
miniatura|Boeing 777-300ER miniatura|[[ATR 42 e Airbus A310-300]] En decembro de 2017 a frota de Pakistan International Airlines está formada polos seguintes avións:
Sucastro
O topónimo galego Sucastro pode referirse a:
Stabat Mater
miniatura|Crucifixión de Cristo, por un mestre anónimo (cara a 1410), para o castelo de Pähl, hoxe no [[Museo Nacional de Baviera|Museo Nacional Bávaro (Múnic). Trátase dun exemplo de Stabat Mater nas artes plásticas.]] Stabat Mater ("Estaba a Nai", en latín) é unha secuencia (himno ou tropo do Aleluia gregoriano) atribuída ao papa Inocencio III e ao franciscano Jacopone da Todi, e datada no século XIII. Comeza coas palabras Stabat Mater dolorosa ("estaba a Nai sufrindo"). Como pregaria, medita sobre o sufrimento de María, a nai de Xesús, durante a crucifixión do seu fillo.
Non se debe confundir co himno Stabat Mater Speciosa, atribuído ao mesmo autor, que narra o gozo de María polo nacemento do seu fillo.
Música
É unha das composicións literarias á que máis se lle puxo música: preto de 200 compositores de distintas épocas, xéneros, estilos e visión musical. As versións máis interpretadas son as de Giovanni Battista Pergolesi e Gioachino Rossini, pero hainas tamén de Giovanni Pierluigi da Palestrina, Josquin des Prés, Luigi Boccherini, Joseph Haydn, Alessandro Scarlatti, Domenico Scarlatti, Antonio Vivaldi, Giacomo Meyerbeer, Franz Liszt, George Henschel, Antonín Dvořák, Giuseppe Verdi, Karol Szymanowski, Francis Poulenc, Isidre Jover, Josef Rheinberger, Krzysztof Penderecki, Salvador Brotons, Arvo Pärt, Pilar Jurado e Karl Jenkins.
Artes plásticas
miniatura|Relevo do trasepto dereito de San Nazaro Maggiore de [[Milán, Bonino da Campione (século XIV). ]] miniatura|"Calvario" da [[Ponte de Carlos, de Praga (1683-1714).]] miniatura|[[James Tissot (1886-1894) representa a escena desde o punto de vista oposto ao habitual, co que Cristo se ve de costas, semioculto pola cruz, a Virxe queda á dereita do espectador e San Xoán á esquerda.]] Nas artes plásticas, Stabat Mater é un tema da arte cristiá que representa a Virxe de pé, á dereita de Cristo crucificado (é dicir, á esquerda do espectador), entanto que o apóstolo Xoán, tamén de pé, se representa á esquerda de Cristo (é dicir, á dereita do espectador), reproducindo a escena evanxélica durante a que Cristo pronunciou a terceira das "sete palabras": Muller, aquí tes o teu fillo. . Aquí tes a túa nai (Xoán, 19: 26-27). É habitual que se dispoña a escena como parte superior de retablos e coros altos, e conforma moitas das Crux triumphalis e é a estación número doce dos viacrucis. As representa cións máis xerais da escena (con inclusión dos dous ladróns, a lanzada de Longino, o Espasmo da Virxe ou mesmo outras escenas da Paixón) adoitan recibir a denominación de "Calvario". Propúxose unha interpretación simbólica da Virxe como a Igrexa, e de San Xoán como a Sinagoga, enlazando esta escena coa da descuberta da tumba baleira, que converte as tres Marías nas primeiras testemuñas da Resurrección fronte á incredulidade dos apóstolos homes.
As convencións compositivas do tema mantéñense esencialmente ao longo da pintura medieval e renacentista, malia se introduciren variacións iconográficas de moitas clases (se Cristo agoniza ou está xa morto, se as figuras están serenas ou expresan dor, ou se se inclúen outras figuras, que poden mesmo ser anacrónicas -santos posteriores, doadores etc.-). En cambio, a partir da pintura barroca prefírense composicións menos ríxidas para a representación da Crucifixión e, mesmo cando as figuras principais baixo a cruz sigan sendo San Xoán e a Virxe, adoitan disporse de xeito distinto; por exemplo, xuntos ao mesmo lado, rompendo a simetría propia do modelo Stabat Mater (así o fan Simon Vouet ou Rubens), seguindo os precedentes de obras anteriores nas que o tema non é propiamente a escena na que Cristo se dirixe ao seu discípulo e á súa nai, senón outros momentos, como a lanzada, ou o desmaio da Virxe.
Texto da secuencia
Os versos da versión latina están compostos en tetrámetros trocaicos.
O Areal, Berdillo, Carballo
O Areal é un lugar da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE.
Cidadela
miniatura|250px|Cidadela de Qatibay, en Alexandría, Exipto. Unha cidadela é un núcleo fortificado dunha vila ou cidade. Pode ser unha fortaleza, un castelo ou un centro fortalecido. O termo é un diminutivo de "cidade" e quere dicir "pequena cidade", e é chamado así por ser unha parte pequena da cidade onde está o núcleo defensivo. A antiga Esparta tivo unha cidadela ó igual que moitos outras cidades gregas.
Nunha fortificación con bastións, a cidadela é a parte máis forte do sistema, ás veces ben dentro das paredes exteriores e baluartes. Porén, a miúdo forman parte do muro exterior por razóns económicas. É considerada a última liña de defensa, xa que o inimigo debe crebar os outros sistemas defensivos para chegar a ela. Unha cidadela é tamén un termo para chamarlle á terceira parte dun castelo medieval, con paredes máis altas que o resto.
A Besta de Arriba, San Simón da Costa, Vilalba
A Besta de Arriba é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Trofeo Teresa Herrera 1953
O Trofeo Teresa Herrera de 1953 foi a oitava edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 6 de setembro de 1953 a partido único. O campión foi o Real Madrid CF, que derrotou por 8-1 ao desaparecido Toulouse FC, na maior goleada da historia do torneo.
Inicialmente o rival do Real Madrid ía ser o First Vienna FC de Austria, pero ao non chegar a bo porto esta opción, contratouse ao Toulouse, por mediación do intermediario madrileño Luis Guijarro. A pesar de que Guijarro anunciou que o equipo francés, que acababa de ascender á Primeira división, chegaría cunha selección de estrelas de varios equipos do país, a realidade foi que o equipo que chegou á Coruña foi a formación suplente do Toulouse, quedando os titulares en Francia para xogar a xornada de liga, e completado con xogadores suplentes doutros equipos franceses.
Aretha Franklin
Aretha Louise Franklin, nada o 25 de marzo de 1942 en Memphis, e finada en Detroit o 16 de agosto de 2018, foi unha cantante de soul, R&B e gospel. Recibiu o alcume de «Lady Soul» (a dama do soul) ou «Queen of soul» (a raíña do soul), e foi unha das artistas máis influentes na música contemporánea, ostentando o posto número un da lista dos 100 cantantes máis grandes de todos os tempos da revista Rolling Stone. A mediados da década de 1960 consolidouse como estrela feminina do soul, algo que favoreceu os dereitos raciais e das mulleres nos Estados Unidos. En 1987, Franklin converteuse na primeira muller en entrar no Salón da Fama do Rock.
Traxectoria
Filla dun predicador baptista, con catorce anos cantaba na igrexa coas súas irmás Carolyn e Erma. Coñeceu e recibiu influencias das estrelas do gospel Clara Ward e Mahalia Jackson. Entre 1956 e 1960 dedicouse unicamente a cantar gospel. El 1960 contratouna Columbia Records, onde gravou cun estilo no que non acababa de encaixar, e o disco co que tivo máis éxito neste selo foi Rock-a-bye Your Baby with a Dixie Melody. En 1966 pasou a Atlantic Records volvendo ao estilo R&B e gravando o seu primeiro grande éxito, do que se venderon máis do millón de exemplares: I never loved a man (The way I love you)  composto por Ronnie Shannon onde Aretha cantaba e tocaba o piano. A súa carreira musical continuou con material orixinal e versións doutros compositores, como: (You make me feel like) A natural woman, de Gerry Goffin e Carole King, I say a little prayer de Burt Bacharach e Hal David, Eleanor Rigby, de The Beatles, Border song (Holy Moses), de Elton John, Bridge over troubled water, de Simon and Garfunkel ou Until you come back to me (That's what I'm gonna do), de Stevie Wonder. En 1980 pasou á discográfica Arista onde co seu primeiro álbum, titulado Aretha, e a canción, "United together", chegou ao "top ten". O dueto con George Michael I Knew You Were Waiting For Me foi tamén un grande éxito. No cinema participou nos filmes Os Blues Brothers (1980) e Blues Brothers 2000 (1998).
A Veiga, Seivane de Vilarente, Abadín
A Veiga é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
The Earth Is Not a Cold Dead Place
The Earth Is Not a Cold Dead Place é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-rock Explosions in the Sky, publicado o 4 de novembro de 2003 a través dos selos Temporary Residence e Bella Union.
Cubilledo, Baleira
Santiago de Cubilledo é unha parroquia do concello lugués de Baleira. Limita coas parroquias da Braña, Fonteo, Librán, A Fontaneira e A Lastra, xunto co concello da Fonsagrada. Pertence ó arciprestado de Valdepedroso, e tiña 101 habitantes en 2013 agrupados en 16 entidades de poboación, cunha densidade media de 4 hab/km². A súa altitude media é de 530 m.
As entidades de poboación son as seguintes: A Andoriña (2), Cabreira (9), Castrelo (1), O Castro (13), Cubilledo (1), Esgrade (7), A Espiña (abandonada), Ladride (2), Padornelo (4), O Real de San Paio (3), San Paio (10), Suagranda (1), Trembedo (6), Os Vilares (3), Vilarín de Cubilledo (30) e Vilauriz (9).
Igrexa parroquial
Foi construída ó longo dos séculos XVIII e XIX. A planta é de cruz latina, dunha soa nave rectangular. O presbiterio é rectangular e de pequenas dimensións, ó que se adosa na parte posterior a sancristía, tamén de planta rectangular. Na portada principal ten un alboio de planta rectangular. Os muros son de cachotaría e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta de lousa a dúas, tres e catro augas. O arco triunfal é de medio punto, ó igual que os dous que delimitan as capelas laterais, que son cadradas e de reducidas dimensións. Tanto a porta lateral coma a principal son alinteladas, esta última cuberta cun cuberto rectangular, delimitado por tres arcos de medio punto, un deles cego. Culmina no frontis unha espadana de dous corpos, con dous vans no inferior e un no superior.
Capela de Cabreira
É unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotaría e lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. No interior non conserva ningún retablo, só unha imaxe moderna da Divina Pastora.
Capela de Castrelo
É unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotaría de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. No interior conserva un retablo de estilo barroco.
Capela do Castro
É unha pequena capela de planta rectangular, con ábsida da mesma forma e unha única porta de acceso. Os muros son de cachotería de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas e catro augas. A portada é alintelada e remata no frontis cunha espadana dun só van. Conserva no interior un retablo de estilo neoclásico.
Capela de Vilarín
É unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotería de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. A portada é alintelada, e conserva no interior un retablo moderno no altar maior.
Capela de Vilauriz
É unha pequena capela de planta rectangular e dimensións reducidas. Os muros que a conforman son de cachotería de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas augas. A portada é alintelada e sen retablo no interior.
Godás
O topónimo Godás pode referirse a:
Xinjiang
Xinjiang (en شىنجاڭ, Shinjang; en 新疆, Xīnjiāng), oficialmente rexión autónoma uigur de Xinjiang (en شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى, en 新疆维吾尔自治区) é unha rexión autónoma da República Popular da China.
A súa superficie abrangue 1 660 000 km2, na que vivían 21 813 334 habitantes en 2010.
A súa capital é a cidade de Ürümqi.
Subdivisións
Xinjiang subdivídese en 2 cidades con nivel de prefectura, 7 prefecturas e 5 prefecturas Autónomas. Dúas das sete prefecturas fan parte da prefectura autónoma casaca de Ilí. Por baixo delas hai 11 sectores, 20 cidades con nivel de distrito, 62 distritos e 6 distritos autónomos; catro destas cidades con nivel de distrito non forman parte de ningunha prefectura e realmente permanecen baixo a administración do Corpo de Produción e Construción de Xinjiang.
Composición étnica
dereita|300px|miniatura|Mapa de Xinjiang coa nacionalidade principal en cada prefectura: [[Pobo uigur|uigures en azul, casacos en amarelo e han (chineses) en vermello]]
Bodán, San Simón da Costa, Vilalba
Bodán é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Godás do Río, Longoseiros, O Carballiño
Godás do Río é un lugar da parroquia de Longoseiros no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 Tiña 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres), dous menos ca en 2010, cando tiña 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres).
Gary Foley
Gary Edward Foley, nado o 11 de maio de 1950, é un activista, académico, escritor e actor aborixe australiano gumbainggir. É coñecido polo seu papel no estabelecemento de Aboriginal Tent Embassy en Canberra en 1972 e por crear un Servizo Legal Aborixe en Redfern na década de 1970. El coescribiu e actuou na primeira produción de teatro aborixe australiana, Basically Black. .
Caso Mabo contra Queensland (No 2)
O Caso Mabo contra Queensland (Non 2) (Mabo v Queensland (No 2)), comunmente coñecido como Caso Mabo (Mabo Case), foi un importante caso xudicial da Corte Suprema de Australia, cuxa resolución foi dada a coñecer o 3 de xuño de 1992. Estabeleceu a anulación do concepto de terra nullius, ou «terra de ninguén», que estivera vixente dende o comezo da colonización británica en 1788, e recoñeceu unha forma de native title.
A decisión da Corte Suprema anulaba unha sentenza previa da Corte Suprema do Territorio do Norte, sobre unha demanda territorial interposta polos insulares do estreito de Torres Eddie Mabo, David Passi e James Rice, das Illas Murray. Aínda que Mabo foi un caso analizado dentro do contexto do dereito de propiedade, as decisións do caso tiveron alcances moito máis extensos.
Phnom Penh
Phnom Penh (en ភ្នំពេញ) é a capital de Camboxa, estado do extremo sudoriental de Asia. Amén de ser a maior e máis populosa cidade do país, con máis de 1.200.000 de habitantes. ë tamén a capital do concello homónimo. É ademais o máis importante centro político, comercial e cultural da nación.
Coñecida como a Perla de Asia, a cidade é unha das máis apetecidas metas turísticas, o mesmo a nivel nacional como internacional. Phnom Penh é famosa pola súa arquitectura, tanto polo que se refire ao estilo tradicional khmer como pola importada de Francia, e pola cordialidade das súas xentes.
Xeografía
Phnom Penh está situada na parte sudoriental de Camboxa, sobre unha chaira aluvial, na confluencia dos ríos Tonlé Sap, Bassac e Mekong.
Clima
O clima é caloroso ao longo de todo o ano, con escaso gradiente térmico, e pertence ao tipo de clima tropical monzónico. Hai tres estacións principais: a estación fría, entre novembro e xaneiro; a estación cálida desde febreiro a maio e a estación da choivas, de xuño a outubro. miniatura|esquerda|275px|Climodiagrama de Phnom Penh
Historia
Arredor de 1440, cando Angkor foi abandonada, Phnom Penh tornouse a nova capital debido a que se situaba nunha posición máis defendíbel a respecto das incursións desde o veciño reino de Siam e con maiores perspectivas comerciais pola súa proximidade ao río Mekong. En 1772 foi arrasada polos tailandeses. Case cen anos logo, en 1863, foi conquistada polos franceses.
Patrimonio cultural
miniatura|230px|esquerda|O Pazo Real Os maiores atractivos culturais, e a un tempo turísticos, de Phnom Penh son:
Fora da cidade está o Centro do Xenocidio Choeung Ek. miniatura|dereita|250px|Unha rúa en Phnom Penh
Comunicacións
O Aeroporto Internacional de Phnom Penh é o segundo en importancia do país. Está sito a 7 km do centro da cidade en dirección oeste.
As Pozas, Berdillo, Carballo
As Pozas é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 6 homes e 4 mulleres.
El Pueblo
El Pueblo foi o nome de diversas publicacións:
Lista de concellos de Alacant
miniatura|300px|Concellos da provincia de Alacant. Lista de concellos da provincia de Alacant:
África austral
[[Ficheiro:LocationSouthernAfrica.png|miniatura|300px|
]]
Coñécese como África Austral, África do Sur ou África subsahariana, á parte sur do continente africano. Comprende o conxunto de territorios situados ao sur do Sáhara. Normalmente considérase que forman parte desta magna rexión africana os seguintes territorios e estados:
Nalgúns lados tamén se inclúen as Seychelles e o Territorio Británico no Océano Índico, e noutros exclúense os estados insulares das Comores, Madagascar e Mauricio e as dependencias francesas de Mayotte e a Reunión, considerándoas partes da África Oriental.
As Pozas
Co topónimo As Pozas podémonos referir a varios lugares de Galicia::
Eleccións municipais en Vilanova de Arousa
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vilanova de Arousa dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vilanova de Arousa]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilanova de Arousa desde a aprobación da Constitución de 1978.
Blueberry, a experiencia secreta
Blueberry, a experiencia secreta (en Blueberry: L'expérience secrète) é un filme western de 2004 dirixido por Jan Kounen. É unha adaptación da serie de banda deseñada franco-belga Blueberry, ilustrada por Jean Giraud (máis coñecido como Moebius) e escrita por Jean-Michel Charlier. Porén, o filme ten pouco en común co material fonte. Está protagonizado por Vincent Cassel xunto con Michael Madsen e Juliette Lewis.
Estreouse en galego o 15 de xuño de 2008 a través da TVG.
Vilaseñor, Seivane de Vilarente, Abadín
Vilaseñor é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 37 habitantes en 2015 (18 homes e 19 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 41 habitantes (20 homes e 21 mulleres).
Ramón Calvo
Ramón Calvo Val, nado en Huesca o 7 de agosto de 1962, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Fichou polo Deportivo da Coruña na tempada 1984–85, en Segunda División. No club coruñés permaneceu até a campaña 1988–89, partipando en 78 partidos e anotando 9 goles. Na tempada 1989–90 fichou polo Real Valladolid de Primeira División, onde permaneceu dúas campañas xogando 11 encontros.
O Cabradoiro, San Simón da Costa, Vilalba
O Cabradoiro é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
Colexio Oficial de Médicos de Pontevedra
O Ilustre Colexio Oficial de Médicos de Pontevedra (coñecido tamén coas siglas CMPONT) é unha corporación de carácter profesional de dereito público que foi constituída en Pontevedra o 15 de outubro de 1898. Está integrada na Organización Médica Colexial de España (OMC). Ten dúas sedes, unha na cidade de Pontevedra e outra en Vigo.
Xunta directiva
O organigrama da xunta directiva está formada, en 2016, polos seguintes membros:
Xácoma, Seivane de Vilarente, Abadín
Xácoma é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Robert Jabanungga
Robert "Bobby" Mellor Granites Jabanungga, nado en 1946 e finado en 1985, foi un actor, bailarín e músico aborixe australiano. É coñecido por interpretar o didgeridoo en moitos festivais de Canberra así como en varios eventos nacionais e internacionais. Jabanungga Avenue no suburbio de Ngunnawal en Canberra leva ese nome na súa honra. A palabra Jabanungga é un nome tribal que quere dicir "terra pacífica".
Cadriño, San Simón da Costa, Vilalba
Cadriño é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Exame MIR
O exame MIR é unha proba de avaliación para acceder á formación sanitaria especializada para médicos especialistas no estado Español. Consiste na avaliación dos coñecementos médicos e do ámbito da saúde mediante un test obxectivo e sistematizado, no que os opositores escollen entre múltiples respostas que teñen coma fin a obtención dunha puntuación prioritaria. Dita puntuación permitiría establecer unha orde de preferencia para escoller especialidade e hospital.
O exame vénse convocando desde 1978 polo Ministerio de Sanidade e polo Ministerio de Educación, e celébrase en diversas sedes do estado Español o mesmo día e á mesma hora.
A convocatoria do exame vén rexida pola publicación da mesma no Boletín Oficial do Estado (BOE), polo xeral entre os meses de setembro e outubro. Para a admisión na realización do exame, é preciso estar e posesión do título universitario de Medicina, ben en calquera das universidades españolas, ben en universidades estranxeiras, sempre que os aspirantes teñan o seu título correctamente homologado. Para este último grupo de aspirantes, denominado coma cota de extracomunitarios, existe un límite de 5% das prazas dispoñíbeis. Tamén existe unha cota especial para persoas con discapacidade.
Características
A duración do exame e de 5 horas, e é celebrado en sedes nomeadas polo Ministerio de Sanidade. A data de celebración é variable, sendo habitual que se celebre en sábado de 16h a 21h, normalmente nas últimas semanas de xaneiro ou primeiras de febreiro.
A nota obtida no exame representa un 90% da cualificación final, mentres que o restante 10% corresponde ao expediente académico acadado polo estudante na súa titulación universitaria.
Especialidades
Existen 47 especialidades médicas que os aspirantes poden escoller:
Kevin Gilbert
Kevin Gilbert, nado o 10 de xullo de 1933 e finado o 1 de abril de 1993, foi un activista, autor, artista e escritor aborixe australiano.
Traxectoria
Kevin Gilbert, un guerreiro wiradjuri naceu a carón de Kalara, na beira do río Lachlan. Foi o primeiro dramaturgo, gravador e autor aborixe do primeiro traballo político sobre cuestións aborixes. Foi un activista dos dereitos humanos e estivo involucrado no estabelecemento de Aboriginal Tent Embassy en 1972 e o seu restabelecemento e sede permanente en 1992. En 1979 Kevin liderou o a protesta do Goberno Nacional Aborixe en Capital Hill, Canberra. A súa visión dun continente con intergridade levárono a ser o Xefe da campaña tratado ’88 por un tratado de soberanía entre as nacións aborixes e os australianos non aborixes. Definiu o argumento legal para un Tratado / Tratados e Soberanía Aborixe en Aboriginal Sovereignty in Aboriginal Sovereignty, Justice, the Law and Land. En 1978 foi o gañador do premio National Book Council de escritores por Living Black: Blacks Talk to Kevin Gilbert (1977).
Mimosa
A mimosa ou acacia de Australia (Acacia dealbata) é unha árbore de entre 10-12 metros de altura, perenne, usada en xardinaría como ornamental, de crecemento rápido se ben é raro que exceden dos 30 anos de idade.
Considérase unha especie altamente invasora en terreos degradados. Aparece en Cantabria, Cataluña, oeste de Castela e León, Estremadura, Andalucía occidental, Valencia e as Canarias orientais. Porén é en Galiza onde está máis estendida, considerándose invasora.
Características
Posúe unha cortiza agrisada ou branca, moi ramificada. Ramas angulosas, pubescentes. Follas bipinnadas de 8-20, cada unha delas con 25-40 pares de folíolos, coa cara superior glabro (sen pelos) e o envés tomentoso. Inflorescencias en glomerúlo globoso con máis de 25 flores, de moito arrecendo. Pedúnculos pubescentes. Florece de xaneiro a marzo. Multiplícase por sementes.
Procedencia
A meirande parte das especies son orixinarias de Australia e Tasmania, localizándose en zonas de até mil metros sobre o nivel do mar.
Problemática ecolóxica en Galicia
Sábese da súa introdución en España desde 1824. A especie plantouse como ornamental e para fixar taludes do camiño de ferro de Galicia ao longo do século XX. Axiña se espallou polo territorio, especialmente en zonas degradadas, montes queimados, na costa e nas zonas máis cálidas do país (O Ribeiro...); tornándose unha especie moi invasiva e que supón un gran problema ecolóxico para a biodiversidade destes montes monoespecíficos. Actualmente atópase amplamente naturalizada, invadindo as partes baixas e medias de Galiza até unha altitude de 600 m formando xa parte da actual paisaxe galega. Impide a rexeneración da vexetación natural alterada debido principalmente á súa facilidade para xerminar e regromar despois dos lumes e o seu rápido crecemento. A súa erradicación é difícil e custosa. .
Usos
miniatura|dereita|Detalle da folla dunha mimosa. Plántase en parques, rúas e paseos, aínda que o uso máis estendido é a xardinaría, pola cor das súas flores e o número delas, ofrecendo conxuntos de gran beleza. Cultívase como fixador de terreos e pola goma que se obtén do seu tronco de alto contido en taninos.
Na zona do Ribeiro, as varas empréganse para atar as viñas.
Encontráronse sarcófagos exipcios da súa madeira, seguramente debido á resistencia á putrefacción desta.
Algunhas das variedades máis cultivadas :
Índice de masa corporal
O Índice de Masa Corporal (ou corpórea, IMC, siglas en inglés: BMI -body mass index-), tamén coñecido como índice de Quetelet, é un número que pretende determinar, a partir da estatura e o peso, o rango máis saudable do peso dunha persoa. Utilízase como indicador nutricional desde principios de 1980. O IMC resulta da división da masa en quilogramos entre o cadrado da estatura expresada en metros.
O IMC tamén pode calcularse a partir de táboas ou gráficas que mostran o IMC en función da masa e a altura usando liñas de contorno para distintas categorías. O IMC é un criterio amplamente aceptado pero non é exacto. Clasifica as persoas en infrapeso, peso normal, sobrepeso e obesidade, baseándose exclusivamente na masa do individuo e a súa altura. Non mira a idade, o sexo, a porcentaxe de graxa corporal ou a masa muscular. Incluso a categorización ten certo debate sobre onde están os límites. Acéptase comunmente o seguinte: infrapeso por debaixo de 18,5 kg/m², peso normal: 18,5 a 25, sobrepeso: 25 a 30, obesidade: máis de 30. O IMC por debaixo de 20 e sobre 25 está asociado cunha maior probabilidade de mortalidade, diminuíndo o risco entre 20-25. A prevalencia de sobrepeso e obesidade é maior en América e menor no sueste asiático, e é o dobre en países con ingresos medios e altos que en países con ingresos baixos ou moi baixos.
Por exemplo, se alguén ten unha masa ('pesa') 70 kg e mide 1.7 m, o IMC será:
En adultos acostuma establecerse un rango de 18-25 como saudable. O IMC en nenos é específico para idade e sexo (ver táboas CDC-2000). Un IMC por baixo de 18,5 indica desnutrición ou algún problema de saúde, mentres que un IMC superior a 25 indica sobrepeso. Máis de 30 considérase obesidade leve, e por riba de 40 hai 'obesidade mórbida' podendo requirir unha operación cirúrxica.
Estes rangos aplícanse a persoas entre 25 e 34 anos, e aumentan nun punto por cada dez anos por riba de 25. Así, un IMC de 28 é normal para persoas de 55-65 anos.
Clasificación da OMS do IMC
(Todas as clasificacións deste estilo son relativas, e poden ter lixeiras diferenzas entre elas.)
Aínda que se recomenda un IMC entre 22,5 e 25, o valor obtido non é constante, senón que varía coa idade, o sexo e as proporcións de tecidos muscular e adiposo, polo que ter un IMC de 30 non sempre significa ser obeso. No caso dos adultos utilizouse como un dos recursos para avaliar o seu estado nutricional, de acordo cos valores propostos pola Organización Mundial da Saúde.
thumbnail|250px|dereita|Figura 3. Cambios do IMC coa idade dos nenos españois. Sinálanse os valores correspondentes dos percentís máis relevantes na práctica clínica.
As categorías por percentís do IMC axustado por idade e talle móstranse na seguinte táboa de acordo á CDC.
Subxuntivo
O subxuntivo é un modo gramatical que manifesta o expresado polo verbo con marcas que indican subxectividade.
Índice de masa corporal
Correccións: idade e sexo
Hai que destacar que non se deben aplicar os mesmos valores de IMC en nenos e adolescentes debido ao seu constante aumento de estatura e o seu desenvolvemento corporal, polo que se calcula un IMC respecto á súa idade e ao seu sexo.
Subxuntivo
É o modo da oración subordinada. O subxuntivo precisa da presenza dun nexo e presenta un verbo que achega un concepto sen actualizar. Dependendo do contido da oración principal ou da clase de nexo, o subxuntivo terá carácter diferente, ben indicará algo posible, probable, hipotético... É, en definitiva, o modo do virtual pois ofrece, como xa foi indicado, a significación do verbo sen actualizar.
Índice de masa corporal
Correccións: idade e sexo
Por isto, primeiro débese contar coa data de nacemento para obter a idade e así ser máis precisos ao categorizar o grupo de idade.
Subxuntivo
É de salientar que o futuro de subxuntivo, presente na fraseoloxía popular e na lingua notarial, desapareceu da fala probablemente a finais do século XIX ou comezos do século XX.
Índice de masa corporal
Estatísticas segundo as retroestruturalidades
Investigadores da Escola de Londres de Hixiene e Medicina Tropical analizaron a media do IMC de 177 países usando os datos da ONU sobre a poboación. A Organización Mundial da Saúde estima a masa e a altura no mundo a través dos exames de saúde nacionais.
Estes datos poden ser consultados en Índice de masa corporal da poboación por país.
Limitacións
right|395px|thumb|Correlación entre o IMC e a porcentaxe de graxa corporal (%BF) de 8550 homes nunha estatística realizada polo National Health and Nutrition Examination Survey. Os datos no cuadrante superior esquerda e no dereito inferior mostran algunhas limitacións do IMC.
O matemático Keith Devlin e o Center for Consumer Freedom (asociación da industria da restauración) defende que o erro no IMC é significante e tan habitual que o fai inútil para a avaliación da saúde. O profesor Eric Oliver da Universidade de Chicago dixo que o IMC era conveniente pero tamén que era unha medida do peso inexacta, que forza certos grupos da poboación e debería ser revisado.
Escala
O expoñente no denominador da fórmula para o IMC é arbitrario. O IMC depende do peso e do "cadrado" da altura. Mentres que a masa se incrementa da orde da terceira potencia, ao ser unha medida que depende do volume tridimensional, implica que os individuos máis altos coa mesma forma de corpo e composición relativa teñen un índice maior de BMI.
Variación na relación coa saúde
Un estudo publicado polo Journal of the American Medical Association en 2005 demostrou que as persoas con sobrepeso teñen unha probabilidade de morrer similar ás persoas con peso normal tal e como o define o IMC, mentres aquelas "obesas" ou "por debaixo do normal" teñen unha probabilidade maior de morrer.
Un estudo de 2010 que seguiron a 11.000 suxeitos durante 8 anos concluíu que o IMC non é unha boa medida para considerar o risco de ataque ao corazón, infarto de miocardio ou morte. Unha medida mellor podería ser o índice cintura-altura.
Un estudo GWAS publicado en 2015 (realizado en poboación europea), conseguiu identificar loci (Locus) relacionados co IMC e que exercían diferentes efectos dependendo da idade do grupo de poboación. Grazas a isto, puidéronse establecer co-relacións con trazos cardiometabólicos ou obesidade. Mais aínda é necesario investigar máis en profundidade estas relacións con mostras de poboación máis amplas, co fin de obter unha mellor significación e obxectivización dos parámetros.
IMC e diabetes
Saber se o índice de masa corporal pode correlacionarse con enfermidades como a diabetes tipo 2 foi debate na comunidade científica. Mais as investigacións non confirmaron unha relación directa entre estes dous parámetros.
O interese apareceu a partir de datos extraídos de dous servizos de medicina nos Estados Unidos. A maioría dos pacientes con índice de masa corporal alto, tiñan tendencia a trastornos no metabolismo crónicos como a diabetes. Con todo, os resultados obtidos nas investigacións non o confirmaron. Ditos estudos deixan en claro que o IMC non é o mellor método para estimar se unha persoa pode ter diabetes ou non.
Juan Moreno Jordán
Juan Moreno Jordán, nado en Valencia o 12 de outubro de 1957, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e destacou principalmente no Castilla CF e no Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Fillo do histórico gardameta do Ontinyent, Juan Moreno Moreno, tanto el como o seu irmán máis novo Antonio comezaron as súas carreiras nese mesmo club, co que Juan disputou as tempadas 1975/76 e 1976/77 da Terceira División. Ao ano seguinte marchou para Madrid, fichando polo Castilla CF, filial do Real Madrid. Xogou catro tempadas no filial branco, debutando nun partido contra o Bilbao Athletic no Santiago Bernabéu. No seu primeiro ano logrou o ascenso á Segunda División, e na tempada 1978/79 debutou na categoría de prata nun encontro fronte ao Granada no estadio Los Cármenes. Xogou un total de 107 partidos co Castilla, nos que anotou 10 goles.
Na tempada 1981/82 foi contratado polo Deportivo da Coruña, tamén de Segunda División. No club galego tivo un papel principal no cadro titular, xogando un total de 204 partidos durante os seus cinco anos de estadía na Coruña, chegando a xogar ata 51 encontros nunha soa tempada, a 1981/82. Algúns dos seus compañeiros no centro do campo foron José Luis Vara, Agustín Peralta, Fernando Muñoz, José María Cano ou Jaime Agulló.
Samartín del Rei Aurelio
Foi segundo as fontes corte dos primeiros señores territoriais asturianos, atópase neste concello o sepulcro do rei Aurelio. Segregouse de Langreo en 1837. En setembro de 2007 aprobouse a unión administrativa das súas tres principais localidades (El Entrego, Sotrondio e Blimea) nun único núcleo urbano, chamado San Martín del Rey Aurelio.
Historia
San Martín del Rey Aurelio, constitúese en concello en 1837, aínda que o territorio que forma o termo municipal posúe vestixios de estar habitado desde tempos moi antigos.
Prehistoria e época romana
Os primeiros achados que nos mostran a presenza de vida no concello atópanse no cordal que separa o val do Nalón do de L´Agüeria de Carrocera, e é un dolmen erixido no III milenio antes de Cristo en Cámpaa L'Españal, entre A Casa e A Campeta. Nesta mesma zona, concretamente nos Cuetos, existen uns gravados rupestres esquemáticos, varios túmulos funerarios, así como unha pedra gravada e tres ronseis discoideas. Estes restos, xunto co machada de pedra tallada procedente da Escura (El Entrego) e que se conserva no Museo Arqueolóxico Nacional, confírmannos a presenza de tribos no concello xa na prehistoria. De final da idade de bronce ou comezos da idade de ferro, foi achada nas proximidades de Sotrondio un machada do tipo de talón con dúas asas.
Os restos de castros descubertos no concello e en zonas limítrofes, así como a existencia dunha calzada romana que, proveniente do porto de Tarna, atravesaba o concello, indícannos a presenza humana durante as etapas visigodas e romanas.
Idade media e moderna
miniatura|280px|Casa do concello de San Martín del Rey Aurelio en [[Sotrondio]]
Hai que esperar á Alta Idade Media, concretamente no alto-medievo, para atopar testemuños, neste caso escritos, do asentamento de persoas en S.M.R.A., nos que segundo a tradición o rei Aurelio, trasladou a súa corte entre os anos 768 e 774 ao actual lugar de San Martín. Durante esta etapa existen no concello nobres denominados infanzones ligados a este territorio e que naqueles tempos formaba parte de Langreo.
No ano 1075 o Rei Afonso VI doa á igrexa de San Salvador de Oviedo a súa xurisdición de Langreo, entre a que se inclúe o actual termo de San Martín. Os infanzones oponse a esta doazón e pleitean co Rei, perde a nobreza e pasa o concello a depender da mitra Ovetense. Con todo, aquela seguiu gozando dos terreos emparentando máis tarde con outras liñaxes como Bernaldo de Quirós, Jove ou Miranda, quedando diversos casaróns e escudos que corroboran estes feitos. miniatura|280px|[[O Entrego]] No documento que recolle a "confederación en xura", realizada no Mosteiro de la Vega (Oviedo), en 1367, por varios concellos asturianos para defender a causa de Pedro I contra o seu irmán bastardo Enrique de Trastámara, aparece a firma dun descendente dos infanzones, Don Pedro Peláez de Sanfrechoso. No ano 1388, grazas a un convenio efectuado entre o Bispo de Oviedo coas xentes do Alfoz de Langreo, outórgaselles un permiso para fundar unha poboa rexida polo foro de Benavente, aparecendo nomeado como "San Martín do Rei Orellán". Porén, as persoas do val seguen pertencendo o bispado ata que no ano 1581 compran a súa redención ao Rei Filipe II, pasando a converterse en concello de reguengo con dereito a enviar representantes á Xunta Xeral do Principado, na que ocuparon o asento número 42.
No ano 1650 chegan a San Martín varios segundoxénitos da familia Lamuño provenientes do Señorío de Salas, (Señorío que posuía dita familia), adquirindo terras e muíños na zona.
Século XIX en diante
miniatura|280px|Vista de [[Blimea]]