cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dafne Schippers
Dafne Schippers, nada o 15 de xuño de 1992 en Utrecht, é unha atleta neerlandesa especialista en probas de velocidade, aínda que tamén competiu en héptatlon. Foi campioa nos Mundiais de Atletismo de 2015 e 2017 en 200 metros lisos, así como medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 2016 na mesma proba.
Schippers posúe o récord europeo nos 200 metros cun tempo de 21,63 segundos e é a terceira muller máis rápida de tódolos tempos nesta categoría. Tamén comparte o récord na categoría de 4 x 100 metros remudas.
A Pontella, Narla, Friol
A Pontella é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Jorge Armesto
Traxectoria
Estudou historia na Universidade de Santiago de Compostela. Programador cultural do Concello da Estrada dende 1994, foi premio de poesía Avelina Valladares no 2001, por As feridas dos pequenos. Entre 2009 e 2011 dirixiu o Festival Rock and Clown. Nese mesmo ano deixou o posto de programador cultural e pasou a ser funcionario xudicial en Santiago de Compostela.
Participou nas primarias de Podemos na lista de Antón Gómez-Reino para as eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Foi vocalista do grupo Robín de los Estercoleros y su Alegre Banda de Pataphísicos durante dúas décadas editando varios traballos discográficos. Continuou a súa faceta musical no grupo de folk-rock Los Hermanitos. Colabora en Praza.gal, Periódico Diagonal, Rebelión e El Salto.
O Reguengo, Rebordechán, Crecente
O Reguengo é un lugar da parroquia de Rebordechán no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
When a Stranger Calls (filme de 2006)
When a Stranger Calls é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Simon West e escrito por Jake Wade Wall. Está protagonizado por Camilla Belle, Brian Geraghty, Katie Cassidy e Clark Gregg.
Miami Gardens, Florida
Historia
A raíz da construción da I-95 a finais dos anos 60, moitos afroamericanos de clase  media e  ingresos superiores e familias Americanas das Indias Occidentais de raza negra migraron desde barrios de Miami como  Liberty City ao que se converteu en Miami Gardens (tamén chamada Carol City, Norland ou 'Norwood).
Miami Gardens constituíuse o 13 de maio de 2003. Os barrios da cidade de Andover, Bunche Park, Carol City, Lake Lucerne, Norland, Opa-locka North, e Scott Lake foron antes área non incorporada dentro do Condado de Miami-Dade.
En 2007, a alcaldesa Shirley Gibson dixo que a cidade xa non permitiría ningún desenvolvemento de vivendas de baixos ingresos; moitos residentes culparon aos desenvolvementos da difusión do crime e das drogas recreativas por toda a cidade. Por esa época, os ingresos tributarios da cidade caeron ao terceiro lugar máis baixo do condado de Miami-Dade.
En 2012, Oliver Gilbert, o segundo alcalde que tivo a cidade, propuxo formar unha axencia de reurbanización comunitaria (CRA).. Os CRA fórmanse para eliminar "favelas e a decadencia urbana", para mellorar o medio físico da cidade e combater os problemas sociais e económicos típicos das zonas de chabolas. As CRA fináncianse con aumentos do imposto sobre a propiedade, cuxos fondos se utilizan, en parte, para estimular o investimento privado na rehabilitación da comunidade.
Instalacións deportivas
thumb|325px|[[Hard Rock Stadium en Miami Gardens, o campo de xogo do Miami Hurricanes fútbol, 2020]]
O Calder Race Course abriuse en 1971.
Miami Gardens é a sede dos Miami Dolphins, que xogan no Hard Rock Stadium nun terreo que formaba parte do Lake Lucerne CDP. Este estadio tamén acolle o xogo anual da Orange Bowl fútbol universitario, e é o campo da casa do equipo da Universidade de Miami Miami Hurricanes football. O torneo de tenis Miami Open celébrase no recinto do estadio. Os Florida Marlins da Major League Baseball compartiron o Hard Rock Stadium cos Dolphins durante case dúas décadas ata que, en 2012, mudáronse a Miami e cambiaron o seu nome polo de Miami Marlins.
En 2022, o Autódromo Internacional de Miami acollerá o Gran Premio de Miami de Fórmula 1.
Cossonay
miniatura|250px|Vista aérea de Cossonay |miniatura|250px|Casa do Concello
Drag Race España (segunda tempada)
miniatura|dereita|240px|Logo da segunda tempada de [[Drag Race España.]] miniatura|[[Sharonne en 2022.]] A segunda tempada de Drag Race España comezou a transmitirse o 27 de marzo de 2022. Ao igual que a primeira tempada, Javier Calvo, Javier Ambrossi e Ana Locking participaron como xuíces xunto coa presentadora Supremme de Luxe.
Cossonay
Cossonay é unha comuna suíza (concello) do cantón de Vaud.
Drag Race España (segunda tempada)
Para esta edición o Pit Crew, modelos masculinos que fan as funcións de auxiliares, foi renovado en favor da diversidade. Trala súa emisión, o segundo capítulo desta tempada de Drag Race España foi o mellor valorado polo público en IMDb de toda a franquía.
Cossonay
Xeografía
Situado a 560 msnm, o concello ocupa unha superficie de 8,29 km2.
Segundo o censo do 31 de decembro de 2020, contaba con 4 223 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 509 hab./km2.
Drag Race España (segunda tempada)
Concursantes
As drag queens participantes nesta tempada foron anunciadas o 20 de febreiro de 2022:
Cossonay
Xeografía
Cossonay está situada a uns 15 km ao noroeste de Lausana. O río Venoge separa a esta poboación da veciña Penthalaz.
Ferrocarril
Cossonay non tiene propiamente unha estación de ferrocarril senón que está conectada mediante un funicular coa estación da veciña Penthalaz. O funicular necesita uns 6 minutos para realizar o traxecto entre ambas as poboacións.
Monumentos
A vila conta con varios monumentos, entre os que destaca unha igrexa reformada dedicada a Saint Pierre et Saint Paul, que está catalogada como "ben cultural de importancia nacional" polo goberno suízo.
Javier Romero
Javier Romero Doniz, máis coñecido como Javier Romero, nado en Xinzo de Limia en 1980, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en xornalismo pola IE University Segovia e mestrado pola Universidade da Coruña. Comezou a traballar cunha bolsa no Diario de Pontevedra, despois na Cadena Ser en 2006 e en La Voz de Galicia en 2007, tamén colaborou un tempo con Mediaset. Foi o encargado de cubrir o caso de Diana Quer para La Voz de Galicia e foise especializando na investigación do tráfico de drogas.
A Rochela, Filgueira, Crecente
A Rochela é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Soiuz TMA-9
Soiuz TMA-9 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 18 de setembro de 2006 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-9 foi lanzada cos cosmonautas Anousheh Ansari, Michael López-Alegría e Mikhail Tiurin a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento e experimentos. A nave acoplouse ao módulo Zaria e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-116 e STS-117 e dos cargueiros Progress M-58, Progress M-59 e Progress M-60. Regresou o 21 de abril de 2007 con López-Alegría, Tiurin e Charles Simonii.
Saint-Barthélemy, Vaud
miniatura|250px|Igrexa da vila de Saint-Barthélemy Saint-Barthélemy é unha vila e comuna suíza (municipio) do cantón de Vaud, situada no distrito de Gros-de-Vaud.
Xeografía
Limita ao norte coa comuna de Goumoëns, ao leste con Echallens, ao sueste con Assens, ao sur con Bioley-Orjulaz, ao suroeste con Bettens e a oeste con Oulens-sous-Echallens.
Situada a 593 msnm, a vila ocupa unha superficie de 4,11 km².
Janet McTeer
Janet McTeer, nada en Newcastle upon Tyne o 8 de maio de 1961,  é unha actriz inglesa, gañadora dun Globo de Ouro e dun Tony e candidata ao Óscar en dúas ocasións.
Traxectoria
Nacida en Newcastle upon Tyne, McTeer asistiu á Royal Academy of Dramatic Arts e comezou a súa carreira teatral de éxito co Royal Exchange Theatre despois de graduarse. O seu traballo televisivo inclúe a produción da BBC de Nigel Nicolson Portrait of a Marriage protagonizada por Vita Sackville-West e a popular serie da ITV The Governor escrita por Lynda La Plante. Debutou na gran pantalla con Half Moon Street, un filme de 1986 baseado nunha novela de Paul Theroux, e apareceu na versión cinematográfica de 1992 de Wuthering Heights, protagonizado por Juliette Binoche e Ralph Fiennes, e en Carrington (1995) xunto a Emma Thompson e Jonathan Pryce.
En 1996, McTeer foi aclamada pola súa interpretación como Nora nunha produción de Henrik Ibsen no West End, de Casa de bonecas. O ano seguinte, a produción pasou por Broadway e foi galardonada cun premio Tony.
Saint-Barthélemy, Vaud
Historia
A comuna formou parte até o 31 de decembro de 2007 do distrito de Echallens.
Janet McTeer
Traxectoria
Mentres facía o espectáculo, McTeer foi entrevistada por Charlie Rose no seu programa da PBS, onde foi vista polo cineasta Gavin O'Connor, que estaba a traballar nun guión sobre unha nai solteira que viaxaba polo país coa súa filla preadolescente. Encantado pola actriz, decidiu que debía protagonizar o filme e cando os posibles produtores dubidaron do seu anonimato nos Estados Unidos, produciu o filme el mesmo. Tumbleweeds foi o filme favorito no Festival de Cinema de Sundance de 1999, e a interpretación de McTeer valeulle un Globo de Ouro á Mellor Actriz de Comedia ou Musical e unha candidatura ao Oscar á mellor actriz.
Entre os créditos de McTeer inclúense Songcatcher con Aidan Quinn, Waking the Dead con Billy Crudup e Jennifer Connelly, o filme dogma The King is Alive con Jennifer Jason Leigh, The Intended con Brenda Fricker e Olympia Dukakis, Tideland escrito e dirixido por Terry Gilliam e As You Like It, dirixido por Kenneth Branagh. Tamén protagonizou a dramatización de Precious Bane de Mary Webb.
Apareceu tamén nas series de televisión británica The Amazing Mrs Pritchard e Five Days, e como María, raíña de Escocia en Mary Stuart no West End de Londres. Protagonizou God of Carnage no West End xunto a Tamsin Greig, Ken Stott e Ralph Fiennes no Teatro Gielgud. Foi nomeada oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) en 2008.
The Sophtware Slump
The Sophtware Slump é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Grandaddy, publicado o 29 de maio de 2000 a través do selo V2 Records. É considerado por algúns un álbum conceptual sobre problemas relacionados coa tecnoloxía moderna na sociedade.
Composición e gravación
O álbum foi composto e gravado polo líder Jason Lytle en solitario nunha granxa afastada. Citóuselle dicindo: "Só lembro que todo o que había estab poirento. Humidade e po", e describiu ter feito as gravacións "en calzóns, dobrado sobre os teclados co suor pingando da miña fronte, frustrado, resacoso e intentando chamar ao meu vendedor de coca".
Contido
O título do traballo é unha referencia a o termo "sophomore slump", que se usa para chamar ao segundo álbum dun artista que non está á altura do primeiro.
"Jed the Humanoid" refírese a un androide chamado Jed, e é unha euloxía para o robot, que bebe ata morrer. Con respecto a Jed, que tamén aparece en "Jed's Other Poem (Beautiful Ground)" e xa aparecera anteriormente no tema "Jeddy 3's Poem" do EP de 1999 Signal to Snow Ratio, Lytle destacou: "Usei a Jed como o meu vehículo de terapia, supoño... Estaba intentando abordar o tema da bebida, e posiblemente o feito de que quizais bebas un pouco de máis. [...] O humor sempre estivo moi arriba na miña lista de cousas para lidiar con asuntos que poidan considerarse graves. Ás veces ti non queres que te golpeen na cara con certos anacos de realidade como ese". O crítico musical de The Guardian Dorian Lynskey, dixo que era "a canción de robots máis triste nunca escrita".
A penúltima canción do álbum, "Miner at the Dial-a-View", ten a súa orixe nunha demo caseira de 1989, destacando Lytle: "Despois dun certo punto, cando á Terra se lle esgotan todos os seus recursos, comezan a minar outros planetas. E están esas máqueinas, son moi semellantes, xa sabes, a xogos de póquer de mesa que agora te atopas nos bares, e a idea é agregarlle moedas, e podes marcar a latitude e lonxitude de lugares na Terra, e volver a visitalos se queres. E [o narrador] está realmente revisitando a súa casa, e está vendo que a rapaza que ten en casa está saíndo con outro tipo, e bota de menos o seu fogar".
Edición
The Sophtware Slump publicouse o día 29 de maio de 2000, chegando ao número 36 da lista británica de álbums na súa primeira semana. O disco volveu a entrar nesa lista en 2001 situándose no número 63. En febreiro de 2001 o álbum levaba vendidas 20 000 copias nos Estados Unidos e case 80 000 en todo o mundo. En 2006 levaba 104 000 unidades vendidas. Lanzáronse tres sinxelos do álbum: "The Crystal Lake", publicado o mesmo día e que chegou ao 38 da lista británica de sinxelos; "He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot."; e "Hewlett's Daughter", que chegou ao número 71 da mesma lista.
O álbum foi reeditado no ano 2011 cun segundo disco con material extra que contiña caras b, descartes, demos e temas do Through a Frosty Plate Glass E.P.
Cabeza de Vaca, Narla, Friol
Cabeza de Vaca é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Tesouro de Ruffieu
O tesouro de Ruffieu é un pequeno tesouro de época romana descuberto en 1837 no lugar chamado Ruffieu, municipio de Nivolas-Vermelle, no departamento francés de Isère.
Contido
O achado produciuse o 8 de maio de 1837 no lugar chamado Ruffieu, na ladeira oriental dun outeiro situado a 80 mestros da estrada Lión-Grenoble.
O tesouro é de tamaño modesto, mais presenta a interesante particularidade dunha inscrición na que se menciona o seu propietario, un soldado romano.
O conxunto de Ruffieu inclúe os seguintes obxectos:
Todo o conxunto está exposto no Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión, co número de inventario A 15452.
Interpretación
O propietario, Caius Didius Secondus, era un soldado da Legio II Augusta da centuria Marius, normalmente destinado na Britania. O afastamento da súa gornición habitual a unha zona próxima aos Prealpes e a datación das moedas poderían explicarse polo enfrontamento entre Póstumo —usurpador na Galia e na Britania a partir de 260— e Galieno, emperador lexítimo en Italia.
Soiuz TMA-8
Características
Soiuz TMA-8 foi lanzada cos cosmonautas Marcos Pontes, Pavel Vinogradov e Jeffrey Williams a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo tarefas de mantemento mentres a frota de transbordadores espaciais permanecía parada despois do accidente do transbordador espacial Columbia. A nave acoplouse ao módulo Zaria e durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-121 (o primeiro voo dun transbordador despois do accidente do Columbia) e STS-115 e dos cargueiros Progress M-56 e Progress M-57. Regresou o 29 de setembro de 2006 con Vinogradov, Williams e Anousheh Ansari.
O Chao, Narla, Friol
O Chao é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Josefina Ling Ling
Josefina Faen-Faen Ling Ling, nada en Barcelona. É unha astrónoma, profesora e investigadora da Universidade de Santiago de Compostela e do Observatorio Astronómico Ramón María Aller. No ano 2014 recibiu o Premio Edmond Girard, concedido pola Sociedade Astronómica de Francia.
Traxectoria
Josefina Ling estudou o primeiro ciclo da licenciatura en Matemáticas na Universidade Autónoma de Madrid e logo decidiu trasladarse á Universidade Complutense de Madrid para estudar a especialidade de Astronomía, Mecánica e Xeodesia. Posteriormente en 1983 trasladouse a Santiago de Compostela, realizando o doutoramento na Universidade de Santiago de Compostela (USC).
É profesora titular da área de Astronomía e Astrofísica no departamento de Matemática Aplicada da USC, e traballa como investigadora e divulgadora no Observatorio Astronómico R. M. Aller. Tamén foi secretaria do equipo de goberno da Facultade de Matemáticas desde 2009 até 2017.
Cima de Vila, Narla, Friol
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Josefina Ling Ling
Traxectoria
Pertence á Comisión Muller e Astronomía da Sociedade Española de Astronomía, e desenvolve unha importante actividade divulgadora, participando en actividades para fomentar as vocacións femininas en ciencias como Unha enxeñeira ou científica en cada cole. Foi comisaria, xunto con Eulalia Pérez Sedeño, da exposición "Con A de Astrónomas", e coordinou o calendario "Astrónomas que fixeron historia". É unha das científicas da axenda feminista 2016 do Observatorio da Mariña pola Igualdade e do proxecto Donas do código.
Carmen Climent
Carmen Climent Roca, nada en Bilbao o 13 de febreiro de 1996, é unha actriz de cinema, teatro e televisión, cantante e bailarina española.
Traxectoria
Provén dunha familia de músicos valencianos, polo que conviviu coa música desde pequena. Os pais son naturais de Tavernes de la Valldigna (Valencia). Porén, trasladáronse a Bilbao polo pai, Rafael Climent, membro da banda municipal de música de Bilbao desde hai moitos anos.
Comezou os seus estudos de teatro en talleres de diferentes escolas de Bilbao. Formouse en artes escénicas e interpretación na Escola Superior de Artes Escénicas Ánima Eskola onde estudou Arte Dramática baixo os métodos Stanislavsky, Mikhail Chekhov e Vajtangov (método ruso) con David Valdelvira e Marina Shimanskaya. Alí coincidiu coa tamén actriz Nerea Elizalde, xunto coa que estudou. En 2014 representou a obra O soño dunha noite de verán de William Shakespeare, dirixida por David Valdelvira, galardoada co Premio Buero de Teatro.
Tamén estudou clases de cinema con Richard Sahagún. En 2015 entrou a formar parte da compañía de teatro hACERÍA de Bilbao, coa que representou máis de 30 funcións das obras: Verano de Cristal e La tristeza del caracol. En 2019 protagonizou a montaxe do Teatro Pavón Kamikaze La leyenda del tiempo, a partir de Así que pasen 5 años de Federico García Lorca, baixo a dirección de Carlota Ferrer e Darío Facal. Coa compañía formou parte tamén de diferentes musicais, como Luna, sobre ruedas.
Tamén se formou en canto musical e lírico e en danza clásica, con Igor Yebra, contemporánea, jazz e claqué. Como bailarina participou na compañía de baile de Rakel Rodríguez.
O Surreiro, Filgueira, Crecente
O Surreiro é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Carmen Climent
Traxectoria
En decembro de 2018 incorporouse ao elenco da serie Cuéntame cómo pasó de La 1, na que interpreta a María Alcántara, tras a saída de Paula Gallego. A3 incorpóraa como protagonista para a súa canle web Flooxer na serie Terror.app. A EITB aborda na serie en éuscaro Alardea un tema controvertido: a tradición contra o progreso na celebración do Alarde en Hondarribia. As protagonistas son Itziar Ituño e Carmen Climent como nai e filla respectivamente.
Televisión
Curtametraxes
O Souto, Filgueira, Crecente
O Souto é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
HAL HF-24 Marut
O HAL HF-24 Marut foi un cazabombardeiro indio dos anos 60 desenvolvido por Hindustan Aeronautics Limited (HAL), con Kurt Tank como xefe de deseño.É o primeiro reactor desenvollvido na India e o primeiro caza a reacción asiático (fóra de Rusia/Unión Soviética) en pasar a fase de probas e entrar exitosamente en produción e en servizo activo. O 17 de xuño de 1961 o tipo realizou o seu voo de estrea e o 1 de abril de 1967 o primeiro Marut de produción foi entregado oficialmente á Forza Aérea da India.
Aínda que o Marut fora concibido como un avión de combate supersónico, nunca chegou a superar Mach 1. Esta limitación debeuse principalmente ao motores usados, que á súa vez víranse limitados debido a varios factores políticos e económicos; múltiples intentos de desenvolver motores mellorados ou de obter plantas de potencia alternativas foron infructuosos. Criticouse bastante o custo e a falta de capacidades do Marut en comparación con avións contemporáneos.
Fabricáronse un total de 147 Maruts, a meirande parte para a Forza Aérea da India. Aínda que foi pensado como interceptor usouse principalmente para misións de ataque ao chan. Neste rol o Marut combateu durante a guerra indo-paquistaní de 1971, destacando a súa participación na batalla de Longewala. En 1982 o Marut estaba cada vez máis obsoleto, e foi retirado gradualmente durante os anos 80.
Orixes
Durante os anos 50 Hindustan Aircraft Limited (HAL) desenvolvera e fabricara varios tipos de avións de adestramento, como o HAL HT-2. Porén, elementos dentro da firma estaban ansiosos por expandirse cara o entón novo mundo dos cazas supersónicos. Sobre a mesma época o goberno indio estaba no proceso de formular un novo requisito para un avión de combate capaz de acadar Mach 2 para equipar a Forza Aérea da India (IAF). Porén, como HAL carecía da experiencia necesaria para desenvolver e fabricar cazas de primeira liña, estaba claro que a orientación externa sería inestimable. Esta asistencia foi encarnada polo enxeñeiro aeronáutico alemán Kurt Tank, responsable do deseño do caza Focke-Wulf Fw 190 entre outros.
En 1956 HAL comezou formalmente a deseñar o seu proxecto de caza supersónico. O goberno indio, liderado por Jawaharlal Nehru, autorizou o desenvolvemento do avión, afirmando que axudaría a desenvolver unha moderna industria aeronáutica na India. A primeira fase do proxecto buscou desenvolver unha célula axeitada para voar a velocidades supersónicas, e que fose capaz de realizar con efectividade misións de combate como caza, mentres que a segunda fase buscou deseñar e proucir localmente un motor capaz de impulsar o avión. Ao principio houbo unha adhesión explícita para satisfacer os requisitos da IAF para un cazabombardeiro capaz; atributos como unha configuración de dous motores e unha velocidade de Mach 1.4 a 1.5 foron rapidamente enfatizados. miniatura|250x250px|HF-24 da IAF en formación Durante o desenvlvemento HAL deseñou e construíu un planador a escala completa de dúas prazas de madeira para actuar como demostrador de voo. Designado HAL X-241, este replicaba ao avión de produción en termos de dimensións, configuración de control e seccións aerodinámicas. Os freos das rodas, freos aerodinámicos, flaps, e tren de aterraxe retráctil eran accionados usando gas comprimido, con suficiente gas almacenado a bordo para múltiples actuacións por voo. O 3 de abril de 1959 o X-241 voou por vez primeira, sendo lanzado por un remolcador Douglas Dakota Mk.IV BJ 449. Realizáronse un total de 86 voos antes de que o X-241 sofrese bastantes danos como resultado dun accidente durante unha aterraxe, despois de que o tren do morro non se despregase.
O 24 de xuño de 1961 o primeiro prototipo do Marut realizou o seu voo de estrea. Estaba impulsado polos mesmos turborreactores Bristol Siddeley Orpheus 703 que impulsaban ao Folland Gnat, que tamén eran fabricados por HAL na época. O 1 de abril de 1967 entregouse o primeiro Marut de produción á IAF. Aínda que inicialmente só serían unha medida provisional durante as probas, HAL decidiu impulsar aos Marut de produción cun par de Orpheus 703 sen poscombustión, significando que o avión non podería acadar velocidades supersónicas. Aínda que orixinalmente fora concibido para operara a Mach 2, o Marut apenas era capaz de chegar a Mach 1 debido á falta de motores axeitados.
A IAF era reticente a mercar un caza só marxinalmente superior á súa frota de Hawker Hunter de fabricación británica; porén, en 1961 o goberno indio decidiu mercar 16 Marut de pre-produción e 60 de produción. Finalmente só 147 avións, incluídos 18 adestradores biprazas, dos 214 planeados foron completados. Despois de que o goberno indio realizase as súas primeiras probas nucleares en Pokhran, a presión internacional evitou a importación de motores mellores, e por momentos incluso pezas de resposto para os motores Orpheus; esta situación foi unha das principais razóns da retirada prematura da aeronave. O Marut nunca desenvolveu todo o seu potencial debido á súa potencia insuficiente. O Marut "estaba tecnicamente obsoleto cando foi entregado por primeira vez en 1964". Outros autores tamén comentaron a relativa obsolescencia do Marut cando comezou a producirse.
Finalización e críticas
O Marut foi descrito como "esencialmente un erro prolongado", e considerouse que a deficiencias do avión debéronse a míltiples factores. Entre eles houbo dificultades experimentadas para asegurar un motor axeitado, o que foi principalmente un problema político; aínda que se estableceron con éxito acordos co Reino Unido e Bristol Siddeley para que HAL producise domesticamente o Orpheus, este só era axeitado como unha medida provisional xa que carecía de potencia para permitirlle ao Marut acadar velocidades supersónicas. O goberno da India rexeitou unha proposta realizada por Rolls-Royce para finaciar un maior desenvolvemento do Orpheus, que se dirixiría especificamente a producir un motor máis axeitado para o Marut.
A adopción doutros motores alternativos previstos que poderían proceder da Unión Soviética, Exipto, ou varios países europeos no chegou a nada. O laboratorio indio Gas Turbine Research Establishment tamén realizou o seu propio programa de desenvolvemento para mellorar o Orpheus sen axuda externa, pasando a fase de probas con resultados favorables, pero o motor era incompatible co Marut. Dado que as particularidades dunha certa fuselaxe dependen moito do motor usado, a incapacidade de mellorar a planta de potencia do Marut danou o seu rendemento. A pesar de experimentar con varios motores, o Marut nunca foi quen de acadar velocidades supersónicas, feito que foi visto como un gran fracaso. A IAF anticipara que o Marut estaría equipado cun motor considerablemente superior.
O proxecto viuse negatiamente afectado pola falta de dirección e xestión do Ministerio de Defensa indio. Alégase que a falta de coordinación entre militares, políticos e industria foi algo común durante toda a duración do programa, deixando moitos problemas en mans da industria sen orientación. Especificamente, o goberno nunca autorizou o desenvolvemento dun equipo de deseño de motores, nin houbo avaliacións da capacidade de HAL de realizar enxeñería inversa ou aplicar tecnoloxías doutros proxectos, como o traballo realizado para o Folland Gnat. Afírmase que HAL loitou para convencer tanto á IAF como ao Ministerio de Defensa de que o deseño do Marut era aceptable; prestouse moita atención ao inaceptable alto nivel de resistencia que producía a fuselaxe, así como a insatisfación coa velocidade do Marut e a súa manobrabilidade, ámbalas dúas por debaixo das especifiicacións da IAF no momento da súa introdución.
Festival de Mozos Músicos de Eurovisión 2022
O Festival de Mozos Músicos de Eurovisión 2022 (Eurovision Young Musicians 2022, en inglés e en francés: Concours Eurovision des jeunes musiciens 2022) é a vixésima edición do festival despois da cancelación da edición de 2020 pola pandemia do Covid-19 que se tería celebrado en Zagreb Crocia por primeira vez na Praza Rei Tomislav e coincidindo co día da música. Onde só tería 11 países participantes (Alemaña, Croatia, Eslovenia, Estonia, Grecia, Malta, Noruega, Polonia, Suecia e Ucraína).
Localización
O festival celebrarase no sur de Francia, na cidade occitana de Montpellier no mes de xullo (por primeira vez). Será a primeira que sexa acollido pola nación gala.
Membros activos da UER
Posibles regresos
A Ucha, Filgueira, Crecente
A Ucha é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
As Tabernas, Filgueira, Crecente
As Tabernas é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Crímenes de familia
Crímenes de familia é un filme arxentino de 2020 dirixido por Sebastián Schindel, escrito por Pablo Del Teso e Sebastián Schindel e protagonizado por Cecilia Roth, Miguel Ángel Solá e Sofía Gala Castiglione.
A Viña, Filgueira, Crecente
A Viña é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Eirexe, Narla, Friol
A Eirexe é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
As Bouzas, A Ameixeira, Crecente
As Bouzas é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Aldea de Arriba, A Ameixeira, Crecente
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Eirexe, Silvela, Friol
A Eirexe é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Espiñeira, Narla, Friol
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Sheikh Jackson
Sheikh Jackson (en شيخ جاكسون) é un filme exipcio de 2017 dirixido por Amr Salama. Estreouse na sección Presentacións Especiais do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2017. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Titan IIID
miniatura|Un Titan IIID engalando. Titan IIID, coñecido tamén como Titan 3D, foi un foguete espacial dos Estados Unidos usado entre 1971 e 1982.
Características
Os Titan IIID eran foguetes Titan IIIC modificados sen a terceira etapa. Eran capaces de poñer en órbita baixa terrestre cargas de máis de 12 toneladas. Lanzáronse 22, todos con éxito.
A Eirexe, Xiá, Friol
A Eirexe é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Lagoa, Narla, Friol
Lagoa é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Golmar, Narla, Friol
Golmar é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Chabola, A Ameixeira, Crecente
A Chabola é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Os Padrosos, A Ameixeira, Crecente
Os Padrosos é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Beiril
Un beiril é a parte ou zona que remata unha cousa, que a rodea ou constitúe o seu límite con outra cousa, xeralmente sobresaíndo dela.
Estrutura en arquitectura e enxeñaría
miniatura|300x300px| Esquema dunha viga en beiril. |esquerda Un beiril, no contexto da enxeñaría estrutural e arquitectura, é un tipo específico de estrutura que se estende dende un punto de apoio fixo e soporta cargas ao longo da súa lonxitude. Un extremo da estrutura permanece fixo, coñecido como encastramento ou engastamento, mentres que o outro é libre. Esas restricións na translación e rotación en un extremo caracterizan un beiril, tamén chamado cantilever por influenza do inglés, ou voadizo, estrutura voadiza por influenza do castelán (véxase terminoloxía).
O termo aplícase tanto a elementos lineais, como vigas e columnas, como a elementos laminares, como lousas. Pontes, farolas, Á|ás de avión e balcóns dos edificios son outros exemplos deste tipo de elementos estruturais. miniatura|A ponte [[Pierre Pflimlin construída sobre o Río Rin entre Alemaña e Francia, cunha construción temporal en estrutura de beiril, consola ou voadizo.]]
A resistencia dun beiril depende da capacidade do material para resistir momentos de torsión, do deseño da armadura empregada e da distribución da carga. Está deseñado para maximizar a eficiencia na distribución da carga, minimizando a deformación. Tamén pode soportar desprazamentos relativos ou ter apoios elásticos impostos, cuxas restricións son descritas polas condicións de fronteira de Robin.
Terminoloxía
miniatura|Beiril da [[Fallingwater, a "Casa da fervenza". Os operarios negáronse a retirar os andamios da armazón provisional e foi o mesmo arquitecto Frank Lloyd Wright quen os retirou.]]
Outros termos
En portugués tamén se usan os termos consola, estrutura em consola e estrutura de consola. O termo inglés cantilever extendeuse a outros idiomas, e provén probabelmente da combinación de "cant" e "lever", do francés levier (panca) que provén do latín levare (elevar) e á súa ver da raíz protoindoeuropea *legwh- "lixeiro, sen peso". A orixe de "cant" é incerta, pero unha posibilidade é que derive do termo "can", referido a un extremo de madeira que sobresae dun muro, que serve como apoio para as vigas.
En galego tamén é usado o termo voadizo, adaptación do castelán voladizo, elemento que voa ou sobresae (tamén existe o termo salidizo, menos empregado). O termo non é recollido polo bUSCatermos, o DRAG ou o Dicionario Visual da Construción editado polo COAG, pero é comunmente usado por empresas, medios e administración.
A Chabola, Rebordechán, Crecente
A Chabola é un lugar da parroquia de Rebordechán no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Paredes, A Ameixeira, Crecente
Paredes é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Daqiqi
Nome
O nome persoal de Daqiqi era Muhammad ibn Ahmad, mentres que o seu patronímico era Abu Mansur, polo que o seu nome completo era Abu Manṣūr Muḥammad ibn Ahmad Daqīqī. Coñécese xeralmente nas fontes polo seu pseudónimo, Daqiqi (que significa "preciso" en árabe e persa).
Antecedentes e relixión
Naceu despois do ano 932. Tal como outros eruditos iranianos altomedievais, Daqiqi probabelmente naceu nunha familia de terratenentes (dehqans), ou descendente deles. Neste período houbo un gran crecemento na literatura, sobre todo na poesía. Baixo o Imperio samánida a literatura persa apareceu en Transoxania e Khorasan (en lugar de Fars, terra natal dos persas ou farsis foi formalmente recoñecida.
O lugar de nacemento de Daqiqi está en disputa: as cidades de Bukhara, Samarcanda, Balkh, Marv e Tus foron descritas como o seu lugar de nacemento; esta última parece a máis probable. A súa crenza relixiosa é disputada entre os estudosos. Aínda que tiña un nome musulmán, isto "non era en si unha proba de ningunha crenza relixiosa, xa que numerosos eruditos e funcionarios iranianos destacados convertéronse ao Islam durante o período islámico inicial para manter os seus medios de vida, pero practicaron o zoroastrismo en segredo" (Tafazzoli).
Tus, era nese momento unha cidade predominantemente xiíta, e durante o goberno de Abu Mansur Muhammad converteuse no centro do nacionalismo iraniano. Segundo a Encyclopædia Iranica, é probable que Daqiqi e o poeta Ferdowsi, tamén nativo de Tus, fosen partidarios do xiísmo. Moitos xiítas estaban orgullosos da súa herdanza iraniana, o que provocou que fosen clasificados como Mājūs (zoroastrianos) e Zindiq (maniqueos). Algunhas citas dos versos poéticos de Daqiqi, porén, mostran unha forte veneración cara ao zoroastrismo, o que levou a que moitos estudosos como Nöldeke e Shahbazi favorezan unha orixe zoroastriana para Daqiqi. Nun dos versos de Daqiqi, el aplaude a esa relixión como unha das catro cousas importantes para el;
Biografía
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Firdawsi_-_Bidarafsh_Kills_Zarir%2C_the_Brother_of_Gushtasp_-_Walters_W602355A_-_Full_Page.jpg/220px-Firdawsi_-_Bidarafsh_Kills_Zarir%2C_the_Brother_of_Gushtasp_-_Walters_W602355A_-_Full_Page.jpg|miniatura| Ilustración de [[Shahnameh do século XVII de Biderafsh matando a Zarir, o irmán de Gushtasp.]] Daqiqi comezou a súa carreira na corte do gobernante muhtajida Abu'l Muzaffar ibn Muhammad en Chaghaniyan, e máis tarde foi invitado á corte samánida polo gobernante (emir) Mansur I (r. 961-976 ). Baixo os samánidas, as antigas lendas e tradicións heroicas iranianas tiveron especial interese, o que inspirou a Daqiqi a escribir o Shahnameh ("O libro dos reis"), un longo poema épico baseado na historia dos iranianos.
Daqiqi supostamente foi asasinado polo seu escravo en 977 cando só unha pequena parte de Shahnameh fora completada, que trataba do conflito entre Gushtasp e Arjasp. O rápido crecemento do interese pola historia antiga iraniana fixo que Ferdowsi continuase co traballo, completando o Shahnameh en 994, só uns anos antes da caída do Imperio Samánida. Máis tarde completou unha segunda versión en 1010, que presentou ao sultán Ghaznavid Mahmud (r. 998-1030). Non obstante, o seu traballo non foi tan apreciado polos ghaznavides como polos samánidas.
A pequena parte de Daqiqi, que incluía uns 1.000 versos, mantívose no Shahnameh; a súa técnica é máis anticuada en comparación coa de Ferdowsi, e tamén "seca e carente dos símiles e imaxes que se atopan na poesía de Ferdowsi", segundo Khaleghi-Motlagh. Iso foi mencionado por Ferdowsi, que aínda que o admiraba, tamén criticou o seu estilo poético e considerouno inadecuado para a epopea nacional de Irán.
Algúns investigadores especulan con que Daqiqí escribiu moito máis, pero o seu contido foi controvertido para ser incluído no Shahnameh, e máis tarde perdéronse os textos excluídos. Conserváronse outros poemas da súa autoría, publicados por exemplo en Le premier poet Persan de G. Lazard.
Montecelos, Narla, Friol
Montecelos é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Porreira, Narla, Friol
A Porreira é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Eshtebak
Eshtebak (en اشتباك) é un filme franco-exipcio de 2016 dirixido por Mohamed Diab. Foi escollido oficialmente para o Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2016 e foi o filme inaugural da sección Un Certain Regard ese ano. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Gañou o premio ó mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Kerala.
O Retiro, A Ameixeira, Crecente
O Retiro é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Paredes, Ribeira, Crecente
Paredes é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Os Reinaldos, A Ameixeira, Crecente
Os Reinaldos é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Ayadgar-i Zariran
O poema dun 346 versos é un relato da morte en batalla do heroe mítico Zarēr (< Avéstico Zairi.vairi), e da vinganza da súa morte. As figuras e acontecementos da historia do poema son adornos de personaxes mitolóxicos e acontecementos aludidos nos Gāthās, que son un conxunto de himnos autobiográficos no Avesta que se atribúen ao profeta Zoroastro.
Composición
Historicamente, poemas épicos iranianos como este foron compostos e cantados por xograres viaxeiros, que na época preislámica eran unha parte integrante da sociedade iraniana. Aínda que os sacerdotes zoroastrianos recolleron contos heroicos como o Memorial de Zarēr para o agora perdido Libro dos Reis da época sasánida, (o Xwadāy-nāmag, unha colección de lendas heroicas dos séculos V/VI), outras composicións só se coñecen por traducións posteriores a linguas da época islámica como o árabe ou o persa. Aínda que o Libro dos Reis da época sasánida tamén se perdeu, sacerdotes zoroastrianos conservaron unha copia do Memorial de Zarēr en persa medio (o chamado "Pahlavi", unha forma tardía exclusivamente escrita do persa medio en alfabeto pahlavi usada só polos sacerdotes zoroastrianos), e é o único exemplar que se conserva da poesía épica iraniana nesa lingua irania.
Os manuscritos que se conservan do Memorial de Zarēr forman parte (copias do) Códice MK, cuxos colófonos datan de 1322, pero, como a maioría da literatura pahlavi — representa unha codificación da tradición oral anterior. A lingua do poema é significativamente máis antiga que o século XIV, e mesmo ten palabras, frases e usos gramaticais espallados por el. O manuscrito chamou a atención de estudosos occidentais despois do informe de Wilhelm Geiger sobre a colección MK e da tradución do texto en cuestión en 1890. Tras unha análise realizada por Émile Benveniste en 1932, agora considérase que o poema é unha adaptación dos séculos V ou VI, da época sasánida, dun orixinal parto anterior (da época arsácida).
Historia
A historia do Memorial de Zarēr xoga na época do monarca mitolóxico Kayānid Wištāsp (< Avéstico Vištāspa), o patrón de Zoroastro. A historia ábrese coa chegada de mensaxeiros á corte dos Wištāsp. A mensaxe é do rei adorador de Daēva dos xionitas antiiranianos (< Av. x́yaona- ), Arjāsp (persa medio Arzāsp < Avéstico Arəjaṱ.aspa ), quen esixe que Wištāsp "abandone a relixión pura de adoración de Mazdā que el recibira de Ohrmazd ', e debería volver ser 'da mesma relixión'" ca el. Arjāsp ameaza a Wištāsp cunha batalla brutal se Wištāsp non acepta.
Zarēr, que é o irmán de Wištāsp e o mando en xefe do exército de Wištāsp, escribe unha resposta na que as demandas de Arjāsp son rexeitadas e se selecciona un lugar para a batalla. En preparación para a batalla, o exército dos iranianos crece tanto que o "ruído da caravana do país de Irán subiu ao ceo e os seus clamores baixaron ao inferno". O ministro xefe de Wištāsp, Jāmāsp (< Av. Jāmāspa ), a quen o poema enxalza como infinitamente sabio e capaz de predecir o futuro, predice que os iranianos gañarán a batalla, pero tamén que moitos morrerán nela, incluídos moitos do clan de Wištāsp. /familia. Como estaba previsto, moitos dos membros do clan do rei morreron na loita, entre eles o irmán de Wištāsp, Zarēr, quen é asasinado por Wīdrafsh / Bīdrafsh, o feiticeiro (o epíteto é jādūg, o que implica un practicante da maxia malvada) da corte de Arjāsp.
O fillo de 7 anos de Zarēr, Bastwar / Bastūr (< Av. Basta.vairi) vai ao campo de batalla para recuperar o corpo do seu pai. Enfurecido e afligido, Bastwar sorprende para vingarse. Aínda que inicialmente estaba prohibido participar na batalla debido á súa mocidade, Bastwar enfróntase cos xionitas, matando a moitos deles e vingando ao seu pai disparando unha frecha no corazón de Wīdrafsh. Mentres tanto, o curmán de Bastwar, Spendyād (< Av. Spǝṇtōδāta ) capturou a Arjāsp, quen entón é mutilado e humillado ao ser enviado nun burro sen rabo.
Legado
Aínda que por excelencia zoroastriana (é dicir, a tradición relixiosa indíxena étnica iraniana), as composicións dos xograres viaxeiros continuaron a ser contadas (e desenvolvidas aínda máis) mesmo no Irán islámico, e as figuras/eventos destas historias eran tan coñecidas polos iranianos musulmáns como foran cos seus antepasados zoroastrianos. O Libro dos Reis dos séculos V/VI, hoxe perdido, e quizais en parte unha tradición oral aínda viva no nordeste de Irán, serviu como base para unha versión en verso rimado do século X do Memorial de Zarēr de Abū Manṣūr Daqīqī. Pola súa banda, o poema de Daqīqī foi incorporado por Ferdowsi no seu Šāhnāma (Shanahmeh). En 2009, estas adaptacións do Memorial convertéronse na base da obra teatral Yādgār-i Zarirān escrita por Qoṭb ed-Din Ṣādeqi, e interpretada por Mostafa Abdollahi, Kazem Hozhir-Azad, Esmayil Bakhtiyari e outros.
A Portela, Narla, Friol
A Portela é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
San Colmede, A Ameixeira, Crecente
San Colmede é un lugar da parroquia da Ameixeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Titan IIIE
miniatura|O Titan IIIE que lanzou a [[Voyager 2.]] Titan IIIE, coñecido tamén como Titan 3E, foi unha serie de dous foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1974 e 1977.
Características
Os Titan IIIE eran foguetes Titan IIID cunha etapa superior Centaur D1T e nalgúns casos unha etapa adicional Star 37E. Podían poñer máis de 15.000 kg en órbita baixa terrestre ou enviar 3700 kg a órbitas interplanetarias. Os Titan IIIE foron usados pola NASA para o lanzamento de varias sondas espaciais. Lanzáronse sete Titan IIIE cun só fallo, o do voo inaugural, que só levaba cargas de proba.
Seidoiro, Narla, Friol
Seidoiro é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Grupo acetoxi
miniatura|400px|A estrutura do grupo acetoxi azul.
O grupo acetoxi, abreviado como AcO ou OAc, cuxo nome preferido pola IUPAC é acetiloxi, é un grupo químico funcional coa estrutura CH3-C(=O)-O-. Diferénciase dun grupo acetilo (CH3-C(=O)-) pola presenza dun átomo de oxíxeno adicional. O nome acetoxi é a forma curta de acetil-oxi.
Functionalidade
Un grupo acetoxi pode utilizarse como unha proteción para unha funcionalidade alcohol nunha ruta sintética aínda que o propio grupo protector se denomina grupo acetilo.
Todón, Narla, Friol
Todón é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Casanova, Vilar, Crecente
A Casanova é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Soiuz 2-1a
O Soiuz 2-1a é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante en 2004. O foguete pódese lanzar tanto desde o cosmódromo de Plesetsk como desde o de cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Soiuz ST-A
O Soiuz ST-A é unha variante do Soiuz 2-1a usando unha cofia de tipo ST, máis grande e voluminosa e varias adaptacións para poder ser lanzado desde o Centro Espacial de Kourou.
Fataat El Masnaa
Fataat El Masnaa (en فتاة المصنع) é un filme exipcio de 2013 dirixido por Mohamed Khan. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Dubai en decembro de 2013. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tesouro de Lentilly
O tesouro de Lentilly é un conxunto de 210 moedas da antiga Roma de ouro (áureos) descuberto en 1866 en Lentilly, Ródano, que representa o achado monetario máis importante da rexión francesa de Ródano-Alpes correspondente á época anterior ás guerras civís que seguiron a caída de Nerón.
Descuberta
O 5 de marzo de 1866 achouse nun campo de Lentilly, no departamento francés de Ródano, unha vasilla de terracota que contiña máis de duascentos áureos, cun peso de arredor dun quilo e medio de metal precioso.
Logo do seu desenterramento e do seu posterior estudo preliminar, o 13 de abril de 1866, Martin-Daussigny, conservador dos museos arqueolóxicos lioneses, presentoulle á Academia de Ciencias, Belas Artes e Letras de Lión un inventario sumario da descuberta, e adquiriu 18 dos exemplares mellor conservados e máis raros para o Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión, así como outros 101 exemplares para a súa colección numismática persoal. O resto do tesouro esparexeuse entre outros coleccionistas e os habitantes de Lentilly, e non puido ser catalogado con precisión.