cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yersinia pestis
Uso na guerra biolóxica
Y. pestis foi utilizada como arma biolóxica na segunda guerra mundial. Os xaponeses o 4 de outubro de 1940 lanzaron desde un avión que sobrevoaba a cidade chinesa de Chushien (na provincia de Chekiang), arroz e trigo con pulgas de rata que estaban infectadas de Y. pestis. Un segundo avión fixo o mesmo 3 semanas máis tarde. Estas accións orixinaron unha praga local que matou a 121 persoas.
Vox populi
Vox populi é unha locución latina que significa literalmente "voz do pobo". Utilizámola para referirnos a calquera rumor que está en boca de todos. Aparece tamén a miúdo citada como "vox populi, vox dei", que se traduce por "a voz do pobo é a voz de Deus", un vello proverbio que se emprega para engrandecer a sabedoría popular.
Non obstante, os primeiros usos desta locución dinnos todo o contrario. Mostra disto é a carta de Alcuino de York a Carlomagno no 798, e máis concretamente este fragmento "Nec audiendi qui solent dicere, Vox populi, vox Dei, quum tumultuositas vulgi semper insaniae proxima sit", cuxa tradución é: "E non debería escoitarse aos que acostuman dicir que a voz do pobo é a voz de Deus, pois o desenfreo do vulgo está sempre próximo á loucura".
Premio de poesía Pérez Parallé
O Premio Nacional de Poesía Xosémaría Pérez Parallé convócao cada ano desde 1987 o Círculo Mercantil e Industrial-Unidad de Fene como homenaxe a Xosé María Pérez Parallé o día do seu pasamento o 1 de novembro. Nun principio o premiado era un só poema en lingua galega ou española. En 2005, prodúcese unha transformación radical das bases do premio, por iniciativa dunha nova directiva do Círculo Mercantil e Industrial-Unidad e de Eduardo Estévez, quen coordinaba daquela un obradoiro literario do Concello de Fene. O premio pasa a dirixirse de forma específica a libros de poesía en galego de autores inéditos. A convocatoria conta coa colaboración do Concello de Fene. Inicialmente carecía de retribución económica, consistindo o premio na publicación da obra pola editorial Espiral Maior. Desde a XXV edición o premio conta cunha dotación económica que foi inicialmente de 500 € e foi subindo até acadar os 3000 € na edición de 2020.
Casa de Luxemburgo
A casa de Luxemburgo foi unha familia nobre que reinou durante a Idade Media en varios estados europeos e que estaba vinculada ao Sacro Imperio Romano Xermánico.
Membros
Os seus membros máis destacados foron:
Thomas Percy
miniatura|Armas de Sir Thomas Percy, primeiro conde de Worcester. Thomas Percy,1º conde de Worcester (1343 - 23 de xullo de 1403) foi un nobre inglés da Idade media máis coñecido por ter participado da rebelión co seu sobriño Henry Percy, coñecido como Harry Hotspur.
Traxectoria
Foi o fillo máis novo de Henry Percy, 3º Señor de Percy e María Plantagenet, filla de Henrique Plantagenet, 3 º conde de Lancaster, fillo de Edmund Crouchback, 1 º conde de Lancaster, fillo de Henrique III de Inglaterra. Henry Percy, 1 º conde de Northumbria foi o seu irmán.
Spyker F1
Spyker F1 Team, Spyker F1 ou simplemente Spyker foi unha escudería de Fórmula 1 propiedade de Spyker Cars, creada en setembro de 2006 tras mercar Midland F1. Debutou na tempada de 2007 baixo bandeira holandesa.
Con base en Silverstone, no Reino Unido, herdou as súas instalacións de Midland, que á súa vez as herdara de Jordan. O seu Xefe de Equipo foi Colin Kolles, mentres que o Director Técnico era Mark Gascoyne.
En outubro de 2007, a escudería vendeuse a un consorcio formado por Michiel Mol e mais por Vijay Mallya que crearon un novo equipo chamado Force India F1, sendo así ese ano o único que competiu na máxima categoría do automobilismo.
A compra de Midland
Os rumores de venda, que xurdiran dende poucos meses após Shnaider mercara Jordan, volveron de novo a mediados da tempada de 2006, esta vez traídos polos medios holandeses. Falábase dun prezo de compra de 128 millóns de dólares, debido a que tralo anuncio do ingreso de Prodrive para o 2008 pecháronse tódalas posibilidades de entrada de novas escuderías na categoría , sendo 12 o número máximo de participantes por mor da configuración dos boxes dos circuítos , feitos con ese número de garaxes. Isto fixo que o prezo de mercado de cada equipo aumentara.
O 10 de setembro, anunciouse oficialmente a venda da escudería a Spyker Cars, unha empresa holandesa fabricante de coches, pola cantidade de 106.6 millóns de dólares.
Este acordo, a falta de tres carreiras, tivo unhas consecuencias inmediatas : cambiouse a estrutura directiva do equipo, xa que aínda que Colin Kolles seguiu a se-lo Xefe de Equipo e Michiel Mol pasou a se-lo Director da Sección de Fórmula 1 de Spyker, ocupando un posto directivo tanto na escudería como no fabricante de coches. Ademais, a escudería pasou a competir baixo bandeira holandesa, o pavillón de Spyker, e os coches cambiaron a súa decoración, pasando a ser laranxa, prateada e branca. Por outra parte, xa que as normas da FIA prohiben un cambio de nome en metade da tempada a non ser que haxa un acordo entre tódolos equipos, non foi posible chamarlle á escudería directamente Spyker F1, senón que houbo que atopar unha solución intermedia, a introdución do nome do fabricante dos Países Baixos como patrocinador, sendo finalmente Spyker Midland F1 Racing. 300px|esquerda|miniatura|[[Christijan Albers a bordo do Spyker Midland M16 en setembro de 2006.]] O remate da tempada de 2006 traería consigo polo tanto o fin de Spyker Midland, que pasaría a renomearse como Spyker F1.
A tempada de 2007
Na tempada de 2007, o Spyker F8-VII levou motores Ferrari 057, tal e como se anunciou o 30 de setembro de 2006 e pneumáticos Bridgestone.
No que ó corpo directivo se refire, no Gran Premio da China de 2006 anunciouse que Collin Kolles continuaba como Xefe de Equipo, mentres que Michiel Mol convertíase no Director de F1 de Spyker Cars, con asento na xunta directiva do fabricante holandés. Ademais, Mike Gascoyne é o novo Director Técnico dende o final da tempada dese ano.
En canto ós pilotos, foi fichado Christijan Albers, e aínda que Christian Klien confirmou que as negociacións coa escudería holandesa para ocupar o posto de segundo piloto titular estaban moi avanzadas , non remataron por cristalizar, sendo anunciado para ese posto o alemán Adrian Sutil, que debutaba así na categoría. Os probadores foron Adrián Vallés, Markus Winkelhock, Fairuz Fauzy e Giuedo Van Der Garde.
Precisamente a fichaxe do piloto neerlandés Van Der Garde como probador provocaría a unha polémica forte con Super Aguri, que incluso ameazou con iniciar accións legais pois este condutor xa tiña un contrato asinado para o 2007 coa escudería xaponesa. Outra polémica a principios desta tempada foi a que existiu ó redor dos deseños dos monoprazas de Super Aguri e de Scuderia Toro Rosso, xa que Spyker acusábaos de copia-los deseños de Honda e de Red Bull Racing do ano anterior, non cumprindo así coa regulación sobre dereitos de propiedade intelectual vixente.
Trala primeira metade de temporada, na que se debatían entre non remata-las carreiras ou finalizar nos derradeiros postos sendo sempre dobrados polos líderes, o 10 de xullo a escudería holandesa confirma que Christijan Albers quedaba sen asento para o que restaba de tempada. Sería Markus Winkelhock quen o substituíra para o accidentado GP de Europa, chegando a lideralo nas primeiras voltas por mor dunha intelixente elección de pneumáticos na saída. Porén, Winkelhock tampouco conservaría o seu posto, sendo contratado o xaponés Sakon Yamamoto, tal e como se fixo oficial o 26 de xullo, debutando no GP de Hungría cunha retirada por accidente no cuarto xiro.
O 21 de agosto, o xornal holandés AD publicaba que o piloto español Roldán Rodriguez firmara un contrato para, levando uns 15 millóns de dólares en patrocinadores , o que foi negado por Colin Kolles, director técnico do equipo. Porén, Rodríguez probou para Spyker no Circuíto de Silverstone o 13 de setembro, e era contratado como probador para os adestramentos libres de inverno unha semana despois. Por outro lado, o 26 de setembro, o piloto indio Narain Karthikeyan anunciaba que estaba a entrar en negociacións con Spyker para a tempada de 2008. miniatura|dereita|300px|[[Christijan Albers durante o Gran Premio de Bahrain de 2007.]] Pero malas novas para a escudería dos Países Baixos chegaban na derradeira semana de agosto de dous frontes diferentes: no deportivo, o día 23 sabíase que a evolución B-Spec do Spyker F8-VIII non era capaz de pasa-lo crash test da FIA de colisión traseira, polo que non puido debutar no GP de Turquía, como estaba previsto. E no fronte financeiro, o día 28, de novo o xornal AD publicaba que a empresa de seguros Zurich e un particular presentaron unha demanda de quebra nun tribunal de Maastricht, Países Baixos, reclamando ámbalas dúas partes unha débeda de 300.000 euros, nova á que a escudería amosábase "sorprendida" , recoñecendo problemas coa aseguradora por mor, en palabras dun portavoz do equipo, dunha "factura moito máis elevada do que esperaban" , e asegurando que "non tiñan nin idea" de quen podía se-lo particular.
No GP do Xapón, Adrian Sutil conseguía o que era tanto o seu primeiro punto en Fórmula 1 como o da escudería, cando o piloto de Scuderia Toro Rosso Vitantonio Liuzzi, que rematara oitavo, era penalizado con 25 segundos engadidos ó tempo final de carreira por adiantar ó propio Sutil baixo bandeiras amarelas, deixándolle así o seu posto na clasificación final ó alemán, que rematara noveno.
A venda de Spyker F1
O 14 de agosto, Spyker Cars anunciaba a intención de vende-lo seu equipo de Fórmula 1, como parte dunha estratexia de refinanciación do equipo, que inclúe a separación da súa casa nai. Esta intención confirmábase o 1 de setembro, cando é confirmada que unha oferta de 88 millóns de euros por parte do consorcio Orange India Holdings Sarl, formado por Michiel Mol e Vijay Mallya, era aceptada por Spyker Cars. A transferencia do equipo foi feita o día 5 de outubro, e o 20 de outubro, durante o GP do Brasil, anunciábase que o nome do novo equipo será Force India F1.
Aínda non se fixo pública a estrutura directiva que terá a nova escudería, que será a terceira que terá a súa base nas antigas instalacións de Jordan Grand Prix en tres anos.
Resultados completos en Fórmula 1
(Lenda) (Os resultados en letra grosa indican que o piloto acadou a pole position)
Emilio Canda Pérez
Emilio Canda Pérez, nado en Ribadavia en 1911 e finado en Madrid o 10 de outubro de 1998, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Emilio Canda Adán. Foi redactor-xefe de Vida Gallega dende 1929 e, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, redactor-xefe e director do periódico falanxista ourensán Rumbo (1937), que despois cambiou o seu nome a Arco. Dirixiu a revista pontevedresa Mar, de Ediciones Céltiga, foi un dos fundadores, e despois director de Finisterre (1943) con Sabino Torres e Celso Emilio Ferreiro e en 1945 fundou a revista Ciudad que tamén dirixiu. Trasladouse a Madrid, dirixiu a revista Crítica e en 1954 fundou e dirixiu Ilustración Gallega. Como autor dramático estreou en Vigo en 1940 a comedia Maese Recuerdo e obtivo o Premio Nacional de Teatro en 1965 pola comedia Caminos de Damasco. Tamén foi guionista de cine.
Vida persoal
Casou con Carmen Moreno en 1952.
Randín, Calvos de Randín
San Xoán de Randín é unha parroquia do concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 254 habitantes (128 homes e 126 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 28 habitantes en relación ao ano 2000.
No seu termo áchase o Castelo da Picoña.
Historia
Na parroquia tivo lugar o 22 de febreiro de 1944 o accidente de Monteagudo, no que un avión británico bateu contra un monte e sufriu un incendio, morrendo os seus seis ocupantes.
Kapi
Orixes
Fundada en Burgos polo capitán de infantería Federico Saldaña Ramos, desenvolveu un pequeno vehículo que foi presentado ao Capitán Xeneral de VI Rexión Militar, así como ao gobernador civil de Burgos, que quedaron gratamente sorprendidos das ideas do capitán Saldaña. Rapidamente rexistrouse o cochiño coa patente 194.762.
O nome da marca provén do diminutivo de capitán capi, no que se substituíu a c por unha k.
Posteriormente a empresa trasladouse a Barcelona, á rúa Valencia 550, onde comezaron as súas actividades, aínda que se trasladaron máis tarde á rúa Robreño 86. Tamén dispoñían de oficinas na Rambla de Cataluña, 41.
Cronoloxía e modelos
A empresa mesturou compoñentes de varias procedencias sen orde nin concerto e sen a máis mínima metodoloxía, polo que é moi difícil establecer unha clasificación dos vehículos fabricados. Segundo unhas fontes ascenderon a 70 e outras cifran a súa produción en case 300 unidades. Tamén resulta difícil establecer unha cronoloxía dada a cantidade de modelos e a falta de documentación.
O primeiro coche foi un de tres rodas, dúas portas Runabout impulsado por un motor de 2 cv de 125 cc monocilíndrico de dous tempos feito por Montesa. A única roda estaba na fronte.
Outros modelos posteriores son os seguintes:
Historia de Tianjin
Orixes
Coa apertura da sección norte da Gran Canle en tempos da dinastía Sui (581-618), a poboación de Zhigu na beira do río Hai He adquire unha importancia repentina como praza comercial entre o Golfo de Bohai e o centro e sur da China, de resultas da cal comeza o seu desenvolvemento urbano.
Esa dobre circunstancia, lugar do vao do emperador (Tianjin, vao celestial) e a consolidación de Pequín coma capital do imperio chinés (ampliación da Gran Canle ata alí), converten a posición da cidade en estratéxica mesmo ata os nosos días. miniatura|dereita|250px
No século XVII a cidade perde progresivamente importancia militar á vez que a gaña coma centro comercial do norte da China. Artesáns na fabricación de armas e armaduras e construtores de embarcacións, erección de diques para previr riadas, garda do transporte de bens, favorecen un incremento notable da poboación e o desenvolvemento urbano.
Desde o século XIX
Pero será o tratado de Tianjin tralas Guerras do Opio en 1858, o que dará a cidade un novo e forte pulo (ademais dun aspecto arquitectónico singular), ao se converter nun dos portos abertos ao tráfico exterior por imposición das potencias coloniais. Estas aséntanse mediante concesións ao longo do río, augas abaixo da vella cidade fortificada. A unión por ferrocarril con Pequín (1897) e Manchuria incrementou inda máis a súa importancia.
Entre as dúas guerras mundiais a proclamada República da China recuperou as concesións para a cidade, e dende 1979, coa política de apertura económica do goberno comunista, Tianjin ten experimentado un rápido crecemento da man do porto exterior no distrito de Tanggu. Todo o cal vai quedar pequeno fronte ao vasto desenvolvemento da zona económica especial de Binhai, 2500 km2 ao longo da franxa costeira do municipio, que se pretende similar ao distrito de Pudong en Shanghai.
Bumio, San Miguel de Barcala, A Estrada
Bumio é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE en 2010 tiña 13 habitantes dos cales 7 eran mulleres e 6 eran homes.
Lou (cantante)
Louise Hoffner, nada en Waghäusel o 27 de outubro de 1963, é unha cantante pop alemá, máis coñecida co nome artístico de Lou.
Festival da Canción de Eurovisión 2003
Lou probou os seus talentos nas finais nacionais para o Festival da Canción de Eurovisión do 2000, rematando en terceiro lugar. Pouco antes do Nadal do 2002, o compositor Ralph Siegel preguntoulle se estaría interesada en participar nas finais nacionais outra vez coa canción que escribira co escritor Bernd Meinunger. Despois de escoitar "Let's Get Happy", Lou era entusiasta: "Este é o meu tipo de canción, e ademais é o lema da miña vida!".
O 7 de marzo do 2003 gañou as finais nacionais e cualificouse para representar a Alemaña a nivel internacional en Riga. Rematou en 12º lugar no Festival da Canción de Eurovisión 2003. En marzo do 2006, fixo unha presentación especial na preselección dese ano cantando "Let's Get Happy" nun popurrí de cancións alemás do Eurovisión pasadas.
Premio María Casares ó mellor texto orixinal
miniatura|[[Cándido Pazó co premio ó mellor texto orixinal na edición de 2014.]] Os Premios de Teatro María Casares ao mellor texto orixinal outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.
Os galardóns
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor texto orixinal os seguintes profesionais:
Os autores máis premiados
Roberto Vidal Bolaño gañou este premio en catro ocasións, ao igual ca Cándido Pazó, mentres que Avelino González o fixo en tres.
Greg Van Avermaet
miniatura|Greg Van Avermaet en abril de 2015.
Greg Van Avermaet, nado en Lokeren o 17 de maio de 1985, é un ciclista belga. Compite no equipo BMC.
Traxectoria
Fillo e neto de ciclistas, Van Avermaet asinou en 2007 coma profesional para o Predictor-Lotto, dende o comezo da súa carreira mostrou as súas capacidades para as clásicas e carreiras dun só día.
En 2008 conseguiu unha etapa e o primeiro posto na clasificación por puntos na Volta Ciclista a España. Despois de varios anos frecuentando os podios nas clásicas, o seu gran ano foi o 2016, cando se proclamou Campión Olímpico en Río 2016 e gañou unha etapa do Tour de Francia, estado de graza que ampliou en 2017 gañando a París-Roubaix.
Juan Gómez Casas
Juan Gómez Casas, nado en Bordeos en 1921 e finado en Madrid no 2001, foi un destacado militante anarcosindicalista. Foi Secretario Xeral da CNT en dous períodos, e autor de numerosos escritos.
Traxectoria
Nacido en Francia nunha familia española emigrada que regresaría posteriormente, fíxose militante da CNT desde moi novo. Combateu na guerra civil española desde 1938.
Logo da derrota de 1939 e mercede á súa mocidade conseguiu evitar ser represaliado. Mantivo a actividade clandestina e foi nomeado en 1946 Secretario Xeral das Juventudes Libertarias do Centro, e un ano despois das de toda a Confederación. En 1948 foi detido, e máis tarde condenado a 30 anos de prisión, que cumpriu ata 1962.
Falecido o ditador Franco, foi un dos militantes cenetistas que legalizou o sindicato, sendo elixido o primeiro Secretario Xeral da CNT na nova etapa (entre agosto de 1976 e abril de 1978). Tralo V Congreso opúxose rotundamente ás correntes reformistas que o impugnaron. Defensor dunha liña anarcosindicalista e libertaria pura, manifestouse en contra de todo posibilismo e de facer da CNT un sindicato dependente máis.
1782
Outros
Historia ano a ano
Alexandre I
Alexandre I pode referirse a:
Remizidae
Os Remizidae son unha pequena familia de aves paseriformes. Os seus membros esténdense por Eurasia, África e unha delas en Norteamérica. En Galicia vive a especie Remiz pendulinus (ferreiriño de cara negra ou ferreiriño careto ). Todas as súas especies, excepto a única americana Auriparus flaviceps, fan niños en forma de bolsa colgantes das ramas das árbores, xeralmente sobre auga. Son insectívoros.
Anteriormente estas aves eran incluídas como subfamilia Remizinae dentro de Paridae. Que estas familias están estreitamente relacionadas é algo ben establecido por agora.
Filoxénia
miniatura|Auriparus flaviceps A familia contén 11 especies distribuídas en 3 xéneros:
The Wash
miniatura|Mapa do Wash.
The Wash é o nome dun amplo estuario de forma aproximadamente cadrada que se abre na costa oriental de Inglaterra, entre os condados de Norfolk e o de Lincolnshire.
Nel desaugan no mar do Norte catro ríos: o Witham, o Welland, o Nene e o Great Ouse. miniatura|200px|esquerda|Paisaxe típica do Wash.
Distribución de probabilidade
dereita|miniatura|350px|A [[distribución normal adoita coñecerse como a "campá de Gauss".]] En teoría da probabilidade e estatística, a distribución de probabilidade dunha variable aleatoria é unha función que asigna a cada suceso definido sobre a variable aleatoria a probabilidade de que ese suceso ocorra. A distribución de probabilidade está definida sobre o conxunto de todos os sucesos; cada un dos sucesos é o rango de valores da variable aleatoria.
A distribución de probabilidade está completamente especificada pola función de distribución, que a cada x real asigna a probabilidade de que a variable aleatoria sexa menor ou igual que x.
Definición de función de distribución
Dada unha variable aleatoria, a súa función de distribución, , é
Throbbing Gristle
Throbbing Gristle foi unha banda inglesa de música industrial de vangarda e un grupo de arte visual que evolucionou dende o grupo de performance COUM Transmissions. A banda estivo formada por Genesis P-Orridge (baixo, violín, voces, vibráfono), Cosey Fanni Tutti (guitarra, corneta, voces), Peter "Sleazy" Christopherson (cintas, trompa, piano, vibráfono, sintetizador) e Chris Carter (sintetizador, cintas, electrónica).
Distribución de probabilidade
Definición de función de distribución
Por simplicidade, cando non hai lugar a confusión, adoita omitirse o subíndice e escríbese, simplemente,. Onde na fórmula anterior:
Propiedades
Como consecuencia case inmediata da definición, a función de distribución:
Ademais, cumpre
Para dous números reais calquera a e b tales que (a < b), os sucesos ( X \le a ) e son mutuamente excluíntes e a súa unión é o suceso ( X \le b ), polo que temos entón que: e finalmente
Polo tanto unha vez coñecida a función de distribución F(x) para todos os valores da variable aleatoria x coñeceremos completamente a distribución de probabilidade da variable.
Para realizar cálculos é máis cómodo coñecer a distribución de probabilidade, e polo contrario para ver unha representación gráfica da probabilidade é máis práctico o uso da función de densidade.
Distribucións de variable discreta
miniatura|[[Gráfica dunha función|Gráfica da distribución binomial.]] Denomínase distribución de variable discreta aquela que ten unha función de probabilidade que só toma valores positivos nun conxunto de valores de X finito ou infinito numerable. Esta función chámase función de masa de probabilidade. Neste caso a distribución de probabilidade é a suma da función de masa, polo que temos entón que:
e, tal como corresponde á definición de distribución de probabilidade, esta expresión representa a suma de todas as probabilidades dende -\infty ata o valor x.
Distribucións de variable continua
miniatura|Distribución normal. Denomínase variable continua aquela que pode tomar calquera dos infinitos valores existentes dentro dun intervalo. No caso da variable continua a distribución de probabilidade é a integral da función de densidade, polo que temos entón que:
Delta J
O Delta J foi un foguete espacial dos estadounidense en servizo en 1968.
Características
O Delta J foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado unha única vez en 1968 para lanzar o satélite Explorer 38.
Bob Houbregs
Robert J. "Bob" Houbregs, nado o 12 de marzo de 1932 en Vancouver, Columbia Británica e finado o 28 de maio de 2014, foi un xogador profesional de baloncesto canadense que disputou cinco tempadas na NBA. Con 2,00 metros de estatura, xogaba na posición de ala-pivote.
Universidade
Xogou durante catro tempadas cos Huskies da Universidade de Washington, entre 1949 e 1953. Na súa última tempada foi elixido All-American tras levar ao seu equipo á Final Four e converterse no máximo anotador da mesma. Aínda mantén 10 récords da súa universidade, entre eles os de máis puntos nun partido, con 49. De feito é o autor do tres mellores rexistros da historia dos Huskies, anotando tamén 45 e 42. Nas súas catro tempadas fixo 19,5 puntos e 10,7 rebotes por partido.
Profesional
Foi seleccionado na segunda posición do Draft da NBA de 1953 por Milwaukee Hawks, pero inmediatamente fichou por Baltimore Bullets, fichando ao ano seguinte tras a desaparición do equipo por Fort Wayne Pistons, cos que chegou ás Finais da NBA en 1956, caendo ante Philadelphia Warriors por 4-1.
Na tempada 1957-58 o equipo trasládase a Detroit, onde tan só xogaría 17 partidos, xa que unha grave lesión obrigoulle a deixar o baloncesto. Nas súas cinco tempadas fixo 9,3 puntos e 5,5 rebotes por partido. En 1987 foi incluído no Basketball Hall of Fame, e en 2000 no seu homónimo canadense.
Somosierra
Tiña en 2015 unha poboación de 73 habitantes. A súa economía desenvolveuse principalmente grazas ao comercio e os servizos que ofreceron aos viaxeiros que pasaban polo porto.
Serra de Somosierra
250px|miniatura|Somosierra dende a [[provincia de Segovia.]] Somosierra é a serra situada á beira esquerda do recentemente nado río Duratón, oeste do porto de Somosierra, e que engloba a parte máis oriental da serra de Guadarrama, lindando ao leste coa serra de Ayllón, todo iso no sistema Central. Somosierra está situada no centro de España, entre o extremo norte da Comunidade de Madrid e o leste da provincia de Segovia. Peña Cebollera é a montaña máis alta desta zona montañosa, cunha altitude de 2129 metros. Nela nace o río Duratón.
En 1808 produciuse na zona a batalla de Somosierra, na que as tropas de Napoleón, tras derrotar ás tropas españolas que gornecían o porto, abriron o camiño cara a Madrid.
Rexión de Biobío
Biobío é unha das 16 rexións do Chile. A súa capital é a cidade de Concepción.
Limita polo oeste co Océano Pacífico, polo leste coa Arxentina, polo norte coa Rexión de Ñuble e polo sur coa Rexión de Araucanía.
Eusebio Lorenzo Baleirón
Eusebio Lorenzo Baleirón, nado en Tarrío (Dodro) o 25 de xaneiro de 1962 e finado no mesmo lugar o 14 de decembro de 1986, foi un escritor galego. Foi irmán do tamén escritor Manuel Lorenzo Baleirón.
Rexión de Biobío
División administrativa da Rexión
Para efectos de goberno e administración interior, divídese a Rexión en 3 provincias:
Eusebio Lorenzo Baleirón
Traxectoria
Foi fillo de Nieves e Ángel, que morreu cando Eusebio inda non cumprira tres anos de idade. Estudou en Santiago de Compostela, onde se licenciou en Filoloxía Galego-Portuguesa en 1985. Colaborou como ensaísta na revista Grial con estudos sobre a poesía de Aquilino Iglesia Alvariño, Nuno Júdice e Álvaro Cunqueiro. Destacou na súa faceta poética, que se viu recoñecida por varios premios obtidos en diferentes certames. En 1985 sacaría á luz dous poemarios: Os días olvidados e O corpo e as sombras, a esa altura publica tamén un libro de narrativa xuvenil: O libro das viaxes e dos soños.
Faleceu como consecuencia dun cancro o 14 de decembro de 1986 aos 24 anos de idade. A morte prematura impediulle ver editado o que sería o seu terceiro poemario, A morte presentida, que foi publicado postumamente en 1988.
No décimo aniversario da morte do poeta editouse a súa obra poética completa: ''Gramática do silencio. Obra poética''. Así mesmo, en 2000 saíu á luz Antología Poética, unha antoloxía bilingüe (galego-español) baixo o coidado de Ánxeles Penas.
En 2017 foi candidato a ser a figura homenaxeada no Día das Letras Galegas correspondente ao ano 2018, canda Ricardo Carballo Calero, Plácido Castro, Antón Fraguas e María Victoria Moreno, que é a que foi finalmente escollida.
Toy Story 2
Toy Story 2 (en galego, Historia de xoguetes 2) é un filme de animación de Pixar, dirixido por John Lasseter que foi estreado en 1999.
Sinopse
thumb|[[John Lasseter no quinto día do 66.º Festival de Cinema de Venecia, en 2009.]]
Cando Andy se vai de campamento deixando sós ós xoguetes, Al McWhiggin, un compulsivo coleccionista de xoguetes valiosos, secuestra a Woody. Buzz Lightyear e os demais xoguetes terán que actuar con rapidez se queren rescatalo. Durante a operación de rescate non só terán que afrontar múltiples perigos, senón que tamén vivirán divertidas situacións.
Grandes Voltas
miniatura|200px|O pelotón do Tour de Francia en 2005 As Grandes Voltas, en ciclismo, é o nome que reciben as tres carreiras por etapas máis importantes: Tour de Francia, Giro de Italia e Vuelta a España.
Duración e organización
miniatura|esquerda|[[Thor Hushovd gañando o prólogo do Tour 2006]] As tres Grandes Voltas teñen en común a súa duración. Todas elas comezan un sábado e rematan un domingo; e teñen polo xeral 21 tiradas (tendo en conta a existencia de dous días de descanso, no Tour de Francia e na Vuelta a España os dous últimos luns).
É común que as Grandes Voltas comecen cunha contra o reloxo prólogo, aínda que isto non se fai tódolos anos; adoita haber dúas contra o reloxo chás (que no Tour teñen lugar sempre en sábado) e, ás veces, algunha contra o reloxo de montaña (cronoescalada). A última etapa é case sempre chá, e remata nas cidades de Milán, París ou Madrid.
As etapas de montaña son, xunto coas contra o reloxo, as máis importantes para os ciclistas que aspiran a gañar as Grandes Voltas. No Giro, sitúanse nos Alpes e nos Apeninos; no Tour, nos Alpes e Pireneos; na Vuelta, na Cordilleira Cantábrica, os Pireneos e Serra Nevada.
Desenvolvemento das tiradas
As tiradas das Grandes Voltas aseméllanse ás habituais no ciclismo en estrada, pero teñen certas peculiaridades derivadas da súa lonxitude.
Poden distinguirse catro tipos de tiradas:
Tiradas chás
Son aquelas que case non teñen dificultades montañosas. Adoitan situarse ó principio das Grandes Voltas, aínda que, como xa se dixo antes, a última o é tamén.
Nestas tiradas, o máis habitual é que un ou varios ciclistas se separen do pelotón ó principio para intentar unha vitoria en solitario. Porén, é frecuente que o pelotón avance e reabsorba estes ciclistas escapados, producíndose así ó final un desenlace ó sprint.
Tiradas de alta montaña
miniatura|250px|Unha tirada de montaña no Giro Son aquelas nas que hai grandes dificultades montañosas (portos de montaña de primeira categoría ou categoría especial). En moitas destas tiradas, o final lévase a cabo no cume dunha montaña (final en alto); noutras, ten lugar despois de subilas e baixalas.
Nestas tiradas adoita producirse unha escapada semellante ás das etapas chás ó principio. Nestes casos, é moito máis habitual que os ciclistas escapados disputen entre eles a vitoria da tirada; porén, ás veces, son reabsorbidos polo pelotón.
Estas tiradas, en especial as de final en alto, son moi importantes para a clasificación xeral das carreiras (é dicir, para decidir o gañador da Volta Grande). Tamén, evidentemente, son fundamentais na clasificación da montaña.
Tiradas de media montaña
Son as tiradas nas que hai unha serie de dificultades montañosas, polo xeral portos de entre primeira e terceira categoría, que adoitan ter un final chan.
Nestas tiradas máis que en ningunha outra, as escapadas adoitan chegar á meta con bastante vantaxe respecto do pelotón.
Un exemplo sería o Macizo Central do Tour de Francia.
Contra o reloxo
Son aquelas nas que os ciclistas non corren xuntos, senón que cada un o fai por separado. Ó final, compútanse os tempos que lle levou a cada un facer o percorrido. Polo xeral, estas contra o reloxo teñen unha lonxitude próxima ós 30-50 quilómetros.
Nestas tiradas, ademais das de montaña, é onde se decide a clasificación xeral da carreira. Polo xeral, os gañadores das contra o reloxo son os homes máis fortes da carreira e os que ocupan os primeiros postos.
Existen contra o reloxo especiais:
As clasificacións e as camisolas
miniatura|esquerda|A maglia rosa do Giro Nas Grandes Voltas, hai varias clasificacións:
Características particulares
miniatura|250px|O Stelvio, un porto do Giro d'Italia As tres Grandes Voltas teñen bastantes diferenzas entre elas. Polo xeral, considérase que:
Ademais, as tres carreiras distínguense en moitas das normas. O sistema de puntuación nas clasificación secundarias como a clasificación da montaña e da regularidade son distintas.
Marcas de corredores
Tan só 6 ciclistas na historia gañaron as 3 grandes voltas durante a súa carreira, aínda que ningún gañou as 3 nun mesmo ano. Bernard Hinault e Alberto Contador son os únicos que lograron repetir a vitoria nas tres carreiras.
Gimondi, Merckx e Hinault, ademais, lograron tamén gañar o Campionato do Mundo de ciclismo.
Podios nas tres grandes Voltas
Catorce ciclistas lograron acadar o podio nas tres grandes voltas
Gañadores de dúas Grandes Voltas no mesmo ano
Nove corredores foron capaces de gañar dúas grandes voltas no mesmo ano.
Tour e Giro: Tour e Vuelta: Giro e Vuelta:
Gañadores de etapa nas tres Grandes Voltas
O primeiro ciclista que logrou vitorias nas tres Grandes Voltas foi o italiano Fiorenzo Magni que o logrou en 1955, tras acadar a súa primeira vitoria de etapa na Vuelta Ciclista a España. Anteriormente xa o conseguira no Giro de Italia en 1948, e no Tour de Francia en 1949.
Tras Fiorenzo Magni, moitos corredores o conseguiro, pero só tres ciclistas conseguiron vencer etapas das tres Grandes Voltas no mesmo ano:
Máis podios en Grandes Voltas
Independentemente que non o conseguisen nas tres Grandes Voltas.
Outros artigos
Grand Tour Γκραντ Τουρ 그랜드 투어 Grand Tour Grand Tour Grand Tour 壯遊
Iamkhad
Iamkhad (Yamkhad) foi un reino na rexión da cidade de Alepo, que se coñece polo menos desde o -1800, cando era rei dela Iarimlim, grazas aos arquivos de Mari.
O reino abrazaba Alepo, e os vasalos de Mukish (Alalakh), Niya e Amae.
Hattusilis I, rei hitita (sobre -1650 – -1620) entrou en Siria por Alalakh na metade do século –XVII, onde era rei Ammitaqu (que era vasalo de Ammurapi II de Alepo), cidade que foi destruída; Ursu foi atacada polos hititas e a cidade parece que tivo a axudado rei de Alepo, e outros. E volveu outras veces: a primeira contra a cidade hurrita de Hasu (Haššou), ao leste do Éufrates, que probabelmente era o reino coñecido en asirio como Reino de Mama, á que Ammurapi II fillo de Iarimlim III, enviou os seus xenerais Zukraše e Zaludi, con forzas para axudar á defensa da cidade, pero serían derrotadas por Hattusilis nas montañas Adalur (clásico Amanus) e cruzou o Éufrates e destruíu Hasu. Hattusilis morreu na loita contra Alepo, e o seu neto Mursilis I fixo unha expedición de desquite e ocupou Iamkhad, aínda que non demasiado tempo.
O rei Ilimilimma I tivo que recoñecer a soberanía do reino hurrita de Mitanni, pero ao cabo de pouco sublevouse e foi derrotado e a cidade de Khalap foi conquistada por Barattarna de Mittani. Idrimi, fillo de Ilimilimma, fíxose co poder en Alalakh uns sete anos despois e foi recoñecido por Mitanni.
Alepo xa non recuperou o seu anterior poder. Sobre o -1200 estableceuse unha dinastía aramea e finalmente desapareceu coa conquista asiria e babilónica.
Chaparela
Descrición
A especie foi descrita en 1817 polo naturalista francés Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, baixo o nome de Sargus vulgaris, na súa obra "Poissons du Nil, de la mer Rouge et de la Méditerranée". In: Description de l'Egypte ou recueil des observations et des recherches qui ont été faites en Égypte pendant l'expedition de l'Armée français, publié par les ordres de sa Majesté-L'Empereur Napoléon le Grand. París. Imprimerie Impériale. Histoire Naturelle.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Diplodus.
O epíteto específico, vulgaris, fai referencia a que é unha especie "vulgar" (ou "común") no Mediterráneo.
Outros nomes na península Ibérica
Esta especie é coñecida en Cataluña como "variada", "vidriada" ou "verada", mentres que en castelán coñécese como "mojarra" (o nome oficial), ou "saifía". En toda a costa norte de España e en Portugal coñécese como "safia" (nome oficial en portugués) e "mucharra".
Características
miniatura|280px|Chaparela (Diplodus vulgaris). miniatura|280px|Láminas antigas comparanddo dúas especies similares: Diplodus vulgaris (esquerda) e [[Diplodus sargus.]]
As princpais características desta especie son:
Hábitat
Diplodus vulgaris é unha especie costeira eurihalina (é dicir, que é capaz de vivir nun amplo abano de variacións da salinidade) que habita en fondos rochosos e areosos, desde a beiramar, xeralmente cerca de plantas de Posidonia oceanica, a profundidades de até os 160 m, pero máis comunmente a menos dos 50 m e, ás veces, en lagoas costeiras. Os espécimes xoves ás veces encóntranse en leitos de pasteiros mariños.
Distribución
Esta especie ditribúese polo Atlántico tropical e subtropical, até o golfo de Biscaia, sendo moi común no Mediterráneo. A súa área de distribución abarca desde o sur da Bretaña francesa até o norte do Senegal, incluídos os arquipélagos de Madeira e as Canarias, pero está ausente das illas de Cabo Verde. Está presente en todo o Mediterráneo e no sur do mar Negro.
Costumes
Os espécimes inmaturos son gregarios, mentres que os adultoa son solitarios.
Nutrición
A chaparela é un peixe omnívoro, alimentándose principalmente de algas, moluscos bivalvos e pequenos crustáceos.
Reprodución
Alcanzan a madurez sexual ao 2 anos de idade (cando miden aproximadamente uns 17 cm), sendo os seus ovos peláxicos.
No sur de Portugal a temporada de desova esténdese de setembro a abril. Informouse que a temporada de desova desta especie fronte á costa suroeste de Portugal esténdese de decembro a marzo, alcanzando o seu punto máximo en xaneiro e febreiro. Esta especie caracterízase por ser un hermafrodita rudimentario con posíbel protandria (é dicir, que as gónadas masculinas maduran antes que as femininas, polo que os machos coa idade transfórmanse en femias).
No Mediterráneo occidental esta especie é hermafrodita e a súa reprodución ocorre en outono; as crías aparecen en decembro-xaneiro.
Lonxevidade
A lonxevidade de Diplodus vulgaris estímase en nove anos.
Gastronomía
As formas de cociñar este peixe son moi similares ás do sargo. Adoita consumirse fritido, á prancha con aceite e allo, cocido con maionesa, ao forno sobre patacas e cebola, con queixo na grella e guisado.
Estado de conservación
Segundo os asesores da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), Diplodus vulgaris é unha especie común e moi estendida, xa que a súa área de distribución vai desde o golfo de Biscaia até o Mediterráneo e a costa de África do Norte, e non hai evidencias da diminución da súa poboación, a pesar do seu alto valor comercial. A área de distribución de D. vulgaris superponse con áreas mariñas protexidas en toda a súa área de distribución, polo que a UICN cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante).
FC Echallens
O FC Echallens é un club de fútbol suízo da cidade de Echallens, no cantón de Vaud. Fundouse en 1921 e actualmente compite na 1. Liga.
Estadio
O FC Echallens xoga de local no Sportplatz 3 Sapins, con capacidade para 3.000 espectadores.
Arancha González Laya
María Aránzazu «Arancha» González Laya, nada en Donostia o 22 de maio de 1969, é unha xurista vasca, ministra de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación de España. Foi directora executiva do Centro de Comercio Internacional (ITC) e subsecretaria xeral da Organización das Nacións Unidas (ONU).
Primeiros anos e formación
Fala éuscaro, castelán, inglés, francés, alemán e italiano.
Licenciouse en dereito pola Universidade de Navarra (UNAV) e posteriormente obtivo un título de mestrado en dereito europeo pola Universidade Carlos III de Madrid (UC3M).
González comezou a súa carreira no sector privado como asociada no despacho de avogados alemán Bruckhaus Westrick Stegemann en Bruxelas, asesorando empresas en dereito de competencia, comercio e axudas de estado.
Entre 2002 e 2005, González foi voceira de comercio para a Comisión Europea e asesora do Comisario de Comercio. Desempeñou diversas funcións na Comisión Europea nas áreas de comercio internacional e relacións exteriores, incluíndo negociacións sobre acordos comerciais con Mercosur, Irán, o Consello de Cooperación do Golfo, os Balcáns e os países mediterráneos. Tamén apoiou os países en vía de desenvolvemento para acceder ao mercado europeo.
Paso pola OMC
González foi xefa de gabinete de Pascal Lamy durante o seu mandato como director xeral da Organización Mundial de Comercio entre 2005 e 2013. Durante ese período contribuíu de xeito decisivo ao lanzamento da iniciativa da OMC “Axuda para o Comercio”, así como o Marco Integrado Reforzado, unha asociación entre diversas organizacións internacionais co obxectivo de axudar os países máis pobres do mundo a mellorar a súa incorporación no comercio internacional. González foi a representante do director xeral da OMC no G-20 entre 2008 e 2013.
Directora do ITC
Durante o seu mandato á fronte do Centro de Comercio Internacional (CCI), González impulsou o comercio sustentábel. En 2014, González inaugurou o primeiro Foro de Comercio Sustentábel do CCI reunindo actores públicos e privados para desenvolver solucións que aseguren unha maior coherencia entre o comercio e o cambio climático.
González impulsou o apoderamento económico da muller como un dos eixes centrais das accións no CCI. En 2015 lanzou a iniciativa «SheTrades Initiative», co obxectivo de conectar tres millóns de empresarias cos diferentes mercados para 2021. Tamén impulsou a adopción da Declaración de Buenos Aires sobre Mulleres e Comercio durante a Undécima Conferencia Ministerial da Organización Mundial de Comercio en Buenos Aires en decembro de 2017. En 2019, González coeditou a obra colectiva Women Shaping Global Economic Governance.
Ministra de Exteriores en España
Nomeada en xaneiro de 2020 como ministra á fronte da carteira de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación do Goberno de España no segundo goberno de Pedro Sánchez, tomou posesión do cargo o día 13, avogando durante a cerimonia por «reposicionar España na UE e no mundo». Ao ser nomeada ministra de Asuntos Exteriores prometeu defender o multilateralismo e os dereitos humanos e colocar entre as prioridades do seu mandato o reenfoque da política de cooperación internacional.
Karkemish
Karkemish, Carchemish ou Carquemís foi unha importante cidade dos imperios mitanno, hitita e asirio, situada no que hoxe é a fronteira turco-siria, coñecida polos romanos como Europus. É famosa por ser o lugar dunha importante batalla entre babilonios e exipcios, mencionada na Biblia, onde a cidade é chamada Ierablus, probabelmente unha corrupción dun posíbel nome en lingua local para a cidade, Iarablos. Hai noticias dela desde polo menos o ano 1800 a.C., cando era rei Aplakhanda.
Localización xeográfica
miniatura|300px|Localización dos principais xacementos da Anatolia hitita A antiga Karkemish estaba situada 100 quilómetros ao nordeste da actual Alepo, en Siria, e 60 quilómetros ao sueste da actual Gaziantep, en Turquía, na beira occidental do Éufrates, o que lle permitía controlar o principal vao deste río. Esta posición estratéxica explica boa parte da súa importancia para os imperios da antigüidade.
Turquía construíu unha base militar sobre as ruínas de Karkemish, o que impide o acceso libre á zona.
Historia da cidade
Karkemish estivo poboada a partir do neolítico, converténdose pronto nun importante centro mercantil, mencionado xa no terceiro milenio antes de Cristo. Tivo tratos comerciais con Ugarit, Mitanni e Ebla, entre outros. Non obstante, co crecente poder de Mitanni, parece que a cidade puido converterse en vasala deste imperio; así, cando Exipto invade Mitanni, o faraón Thutmose I erixe unha estela preto de Karkemish para celebrar as súas vitorias (aprox. 1500 a.C.).
O control exipcio da zona non dura moito, e pronto Mitanni recupera a súa antiga posición de potencia dominante en Siria, ata o momento en que o rei hitita Suppiluliumas I (mediados do século XIV a.C.) logra destruír na primeira guerra siria o poder de Mitanni, deixando ao reino reducido a unhas poucas fortalezas, entre as cales Karkemish é a máis importante. miniatura|Localización de Karkemish Na segunda guerra siria, Suppiluliumas conquistou Karkemish, e instalou a un dos seus fillos, Sarri-Kusuh, como vicerrei hitita na cidade. A partir deste momento, Karkemish convértese na principal castelo hitita en Siria, e no núcleo da súa administración na zona. Os vicerreis de Karkemish, sempre membros da familia real hitita, estiveron encargados de defenderen a fronteira oriental do reino contra os avances inimigos, primeiro de Exipto e logo de Asiria.
Un século despois, sobre o 1240 a.C. Ini-Tesub de Karkemish ocupábase de todos os asuntos de Siria por conta do seu parente Tudhaliyas IV e resolveu conflitos ou deu ordes a Ugarit (conflitos fronteirizos, Siyanni foi separado de Ugarit) e Amurru (prohibíndolle comerciar con Asur). Aínda así os principados vasalos de Siria facían xuramento de lealdade ao Gran rei hitita (o rei de Karkemish non era máis que un dos reis vasalos) e se tiña máis funcións era por delegación e pola confianza que tiñan as grandes reis hititas na xente da súa familia.
Ini-Tesub foi sucedido por Talmi-Tesub, cuxo fillo, Kunzi-Tesub, aparece nunha inscrición posterior e probabelmente foi rei antes do 1200 a.C.. Desaparecido o Imperio Hitita, sobre o 1185 a.C., o título de gran rei foi conseguido por Kunzi-Tesub de Karkemish (cinco xeracións despois do seu tataravó Suppiluliumas I) pero por pouco tempo, porque sobre o 1177 a.C. a cidade foi destruída polos Pobos do Mar e estableceuse unha dinastía luvita. Os vicerreis da cidade, diante da ausencia dun monarca en Hattusa, capital hitita, adoptaron para si mesmos o título de Gran Rei e conservaron un extenso reino de cultura hitita durante algún tempo; porén, o crecente poder asirio non puido ser combatido, e pronto (comezos do século -X), Karkemish perde case todo o seu reino, sendo reducida a tributaria asiria no século IX a.C..