cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calendario rúnico
miniatura|Calendario rúnico en vara O calendario rúnico era un calendario perpetuo baseado no ciclo metónico utilizando as runas desenvolvidas polas culturas nórdicas ou xermánicas que habitaban as rexións da actual Alemaña e Escandinavia. Escribíanse en pergameos ou ben nunha vara de madeira no cal se entallaban cunha raia os días normais e os días especiais con figuras xeométricas ou símbolos, en Suecia coñecíase este último método como runstav e en Noruega como Primstav
O inicio do ano, polo calendario rúnico ocorría no día 23 de xuño, representado pola runa Feob. O máis antigo data do século XIII e empregouse ata o século XVII e aínda máis tarde esporadicamente.
Árbore de Nadal
Elementos decorativos
dereita|220px|miniatura|Bólas típicas da árbore de Nadal A tradición de adornar a árbore de Nadal seica empezase en Alemaña ou Escandinavia aló polos séculos XVI e XVII, espallándose despois por outros países europeos.
Para a súa decoración emprégase na actualidade unha gran diversidade de obxectos e elementos, sendo os máis tradicionais:
Y Tair Rhamant
Os Tres Romances Galeses (Y Tair Rhamant en galés) son tres contos asociados cos Mabinogion. Son versións de contos artúricos que tamén aparecen na obra de Chrétien de Troyes. Os críticos teñen debatido se os Romances Galeses están baseados nos poemas de Chrétien ou se derivan dun orixinal en común. Semella probable que os Romances sobreviventes deriven, directa ou indirectamente, de Chrétien, tamén é probable que á súa vez el teña baseado os seus contos en fontes máis antigas, de orixe céltica. Os Romances foron preservados no Libro Branco de Rhydderch e no Libro Vermello de Hergest, ambos do século XIV.
Os Tres Romances Galeses son:
Vilartelín, Baralla
Santa Eufemia de Vilartelín é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 116 habitantes (65 homes e 51 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 126 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 111 habitantes, sendo 60 homes e 51 mulleres.
Moravia
miniatura|Escudo de Moravia miniatura|Bandeira de Moravia miniatura|250px| Bandeira de Moravia miniatura|250px|Moravia en relación á República Checa Moravia (Morava en checo e eslovaco) é unha das tres partes que conforman a República Checa, xunto con Bohemia e a Silesia checa. Limita ó O con Bohemia, ó S con Austria (estado de Baixa Austria), ó SL, L e NL coas rexións eslovacas de Trnava, Trenc(ín e Žilina respectivamente, ó NL e N coa Silesia checa, e ó N coa Silesia polaca.
O seu nome vén do río Morava, preto do cal se estableceu un grupo de eslavos pouco antes do ano 600. Os habitantes de Moravia falan diversos dialectos do checo.
Actualmente Moravia está dividida nas rexións de Moravia Meridional, Zlín, e parte das rexións de Moravia-Silesia, Olomouc, Pardubice, Vysoc(ina e Bohemia Meridional. A súa capital e principal cidade é Brno.
Historia
Poboada polos moravos, un pobo eslavo, dende o século V. A finais do século VI foi invadida polos ávaros, que estableceron un imperio entre o Elba e o Dniéper.Tras varios intentos de se desembarazar do xugo ávaro, estes son finalmente derrotados por Carlomagno a fins do século VII, e Moravia pasa a ser tributaria do Imperio Franco. A principios do século IX Mojmir crea o Reino de Moravia, que se converterá, baixo os seus sucesores Rotislav e Svatopluk (rei entre 870-894), no Grande Imperio Moravo ou Gran Moravia, incluíndo a Moravia, Bohemia, Eslovaquia, o sur de Polonia e o oeste de Hungría. Nese período prodúcese a conversión ó cristianismo do territorio. No 863 arriban os monxes Cirilo e Metodio, enviados polo emperador de Bizancio, quen adaptan a liturxia da Igrexa ortodoxa grega ó idioma eslavo e fan oficial o alfabeto cirílico en todo o reino.
Tras ser derrotado polos maxiares no ano 906, os reinos veciños disputáronse Moravia. A partir do século XI, Moravia uniuse a Bohemia e en 1526 ambas quedaron baixo o dominio dos Habsburgo, introduciuse unha minoría de lingua alemá que no século XIX constituía o 29% da poboación.
Entrelazado (arte)
miniatura|300px|[[Fibela anglosaxoa de ouro con entrelazados, século VII.]] miniatura|left|Entrelazado e [[simetría rotacional: Idade de ferro, Torque de Foxados, Museo de Pontevedra, Galicia]] dereita|miniatura|250px|Detalle dos elaborados entrelazados do [[Libro de Kells.]] O entrelazado é un elemento decorativo propio da arte medieval. Nos entrelazados, partes doutros motivos únense, trenzados ou anoados, en complexos patróns xeométricos, a miúdo usados para encher espazos baleiros. O entrelazado é común en Europa do norte na arte dos pobos xermánicos, e especialmente na arte insular das Illas Británicas e na arte islámica. Galicia tamén conta con elementos de entrelazado dende a cultura castrexa até a época moderna.
Acromatopsia
A acromatopsia é unha patoloxía conxénita do sistema visual que se manifesta por unha ausencia de visión das cores nunha parte ou na totalidade do campo visual. A acromatopsia total é rara e para o que a padece todo semella grisallo, pode ser unha acromaptopsia conxénita ou unha acromaptopsia cerebral de se producir despois dunha lesión cerebral. A acromatopsia parcial ou febleza cromática consiste en non poder percibir certas cores, a máis frecuente é a que afecta as cores verde e vermella que se observan como se fosen a mesma cor, xeralmente dunha cor amarela pardacenta. Esta perda vencéllase a un xene recesivo que só aparece nos cromosomas X e polo tanto a incidencia os homes é moito maior ca entre as mulleres.
Gran Premio de Portugal de 1985
O Gran Premio de Portugal de 1985 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 21 de abril de 1985 no circuíto de Estoril. Foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un de e foi gañado por Ayrton Senna desde a pole position. Senna demostrou a súa competencia en condicións de chuvia ó terminar a carreira polo menos unha volta por diante de todos os coches, agás do segundo clasificado Michele Alboreto.
Referencias
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Territorio de Alabama
miniatura|275px|O Territorio de Alabama creado o 3 de marzo de 1817, en amarelo. O Territorio de Alabama foi un territorio histórico organizado dos Estados Unidos de América que se formou coa parte leste do Territorio de Mississippi. O territorio foi organizado o 3 de marzo de 1817, pouco antes de que Mississippi convertérase nun estado dos Estados Unidos.
Historia
Localizado no área central do Territorio de Alabama, St. Stephens, no río Tombigbee, foi a única capital territorial; e William Wyatt Bibb foi o único gobernador do Territorio.
Dous anos máis tarde, o 14 de decembro de 1819, Alabama foi admitida na Unión, converténdose no 22º estado dos Estados Unidos.
Lista de concellos de Biscaia
Lista de concellos de Biscaia:
miniatura|300px|Mapa municipal
Coloño, Grou, Lobios
Coloño é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE
Planh (xénero literario)
O planh (occitano: "pranto") é unha elexía propiamente trobadoresca, derivada do latín medieval plantus. Diferénciase do plantus latino en que, contra a orixe relixiosa e litúrxica deste, vai destinado a un público segrar. Podemos atopar diferentes tipos de planhs: os adicados a grandes persoeiros, os adicados a familia e amigos, e os que cantan a damas e amantes.
Considérase que o trobador Cercamon foi o creador deste xénero literario co seu planh Lo plaing comenz iradamen á morte de Guillerme X, gran protector das artes.
Ana
Ana é un nome propio galego de muller, deriva do hebreo Hannah (graza). Nome de gran popularidade en Galicia, no ano 2010 levábano 11.941 residentes en Galicia.
Lugares de Cenlle
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cenlle.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cenlle
Ximonde
Ximonde é un topónimo galego de posesor, procedente de *(VILLAM) GIMUNDI ("de Gimundus"). Pode referirse a:
Histoloxía vexetal
Nunha planta vascular os tecidos diferenciados poden clasificarse de acordo con distintos criterios. Se atendemos á continuidade topográfica dos tecidos, seguindo a clasificación clásica de Sachs (1875), divídense en tecidos dérmicos, vascular e fundamental. Se os clasificamos segundo a función que desempeñan distinguiremos os seguintes: tecidos de crecemento (meristemas), protectores (epiderme e periderme), fundamentais (parénquima), de sostén (colénquima e esclerénquima), condutores (floema e xilema).
Ademais, as plantas tamén presentan estruturas secretoras onde acumulan substancias metabólicas que non usan directamente. Non forman tecidos claramente delimitados, senón que se encontran dentro dos tecidos primarios e secundarios.
Nas plantas distínguese entre crecemento primario, que dá lugar aos tecidos do corpo primario da planta, derivados dos meristemas apicais, e crecemento secundario, orixinado máis tarde, a partir de meristemas secundarios como o cámbium vascular e o felóxeno, que orixina os tecidos definitivos. Non todas as plantas teñen crecemento secundario.
Os tecidos do corpo primario dunha planta derivan dos meristemas apicais, formados por células en rápida división e con gran capacidade de diferenciación. Deles orixínanse a protoderme, o procámbium e o meristema fundamental, que darán lugar aos tecidos epidérmico, vascular e fundamental. Nas plantas con crecemento secundario estes tecidos reorganízanse, formando novo tecido condutor e a periderme, dando lugar aos tecidos definitivos.
Tecidos definitivos
Nunha planta con crecemento secundario os tecidos definitivos son os seguintes:
Tecidos condutores
miniatura|200px|[[Elemento dos vasos do xilema. Parede secundaria engrosada en espiral dun vaso de Ficus.]] Hai dous tipos de tecidos condutores: xilema e floema. Ademais das células que forman os vasos por onde circulan o zume bruto e elaborado da planta, posúen intercalados con eles células parenquimáticas, fibras do esclerénquima e cámbium.
Tecido epidérmico
Son a epiderme e a periderme.
Bibliografía
Histologia vegetal Histologie végétale Histologia vegetal
Try Your Emotion
"Try Your Emotion" (トライ・ユア・エモーション) é o cuarto single do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 20 de febreiro do ano 2002 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Dámaso Carrasco Duaso
Dámaso Luis Ramón Carrasco Duaso, nado en Vilagarcía de Arousa en 1907 e finado no mesmo concello o 16 de xaneiro de 1987, foi un xornalista, fotógrafo e político galego.
Traxectoria
Fillo de Pío Carrasco Iglesias, que fundou unha consignataria de buques en Carril. A finais dos anos vinte incorporouse ao negocio familiar co seu irmán Pío Carrasco Duaso. Asistiu ao Pacto de Lestrobe. Foi correspondente de El Pueblo Gallego en Vilagarcía de Arousa de setembro de 1930 a 1936. Foi presidente da Irmandade Galeguista de Vilagarcía de Arousa e vicepresidente (1933) e foi elixido concelleiro do Partido Galeguista por Vilagarcía no III Congreso do Partido Galeguista (1934). Participou nos mitins da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936.
Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 traballaba na consignataria da súa familia, compartindo o traballo coa afección á fotografía. Foi detido, xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con outros republicanos de Vilagarcía, foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Foi internado no campo de concentración San Simón, onde fixo algunhas instantáneas dos prisioneiros. Foi posto en liberdade por conmutación da condena en agosto de 1939. Tamén foi sancionado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. En 1948 foi condenado a dous anos de prisión polo seu vencellamento á Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas.
Logo da morte de Franco integrourse no Partido Galeguista, sendo elixido secretario xeral do comité de Vilagarcía en 1981. Despois foi nomeado presidente de Honra do Partido Galeguista de Vilagarcía de Arousa. Finou en Vilagarcía de Arousa o 16 de xaneiro de 1987.
Vida persoal
Casou con María Josefa Valdés e foi pai de María José, Dámaso, Pika e Julio Carrasco Valdés.
Parque Nacional da Serra das Neves
O Parque Nacional da Serra das Neves atópase en Andalucía. Esténdese pola provincia de Málaga.
Flora
A especie arbórea máis emblemática é o pinsapo (Abies pinsapo). Só se atopa no Sistema Bético español e no Rif. De feito é o emblema do parque. Presenza de carballos ananos, teixos e abetos. Outras especies vexetais son a xesta branca e a Erinacea anthyllis.
Fauna
O parque natural é moi rico dende o punto de vista faunístico. As especies máis emblemáticas son a cabra montesa e a aguia perdiceira.
Kurume
Kurume (久留米市, くるめし, Kurume-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e ó sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. Ten 229,84 km² de superficie e unha poboación de 304.318 habitantes (2009). A terceira cidade poboada da prefectura e a oitava da rexión.
Territorio de Mississippi
270px|miniatura|Cambios no Territorio de Mississippi entre [[1798 e 1817.]] O Territorio de Mississippi foi un territorio histórico organizado dos Estados Unidos de América desde o 7 de abril de 1798, e ampliado dúas veces (en 1804 e 1812), estendéndose desde o Golfo de México ata a fronteira sur de Tennessee. Xeorxia deixou a parte norte en 1802, e a rexión da costa do Golfo foi adquirida por España. Ao principio o Territorio de Mississippi incluíu o que é na actualidade Alabama, e 9 meses antes Mississippi foi admitida na Unión en 1817, o Territorio de Alabama ao leste separouse o 3 de marzo. O 10 de decembro de 1817, Mississippi foi admitido na Unión como o 20º estado.
Antolín Silva Vicente
Antolín Silva Vicente, nado na Guarda en 1872 e finado na mesma vila en 1943, foi un empresario e político galego.
Territorio de Mississippi
Historia
O Territorio de Mississippi foi organizado en 1798 coas terras que foran disputadas polos Estados Unidos e España, ata que España cedéseas polo Tratado de Madrid de 1795. Este área estendeuse desde os 31º latitude norte ata os 32°28' N, aproximadamente a metade dos actuais estados de Alabama e Mississippi.
Antolín Silva Vicente
Traxectoria
Foi emigrante a Porto Rico seguindo os pasos do seu irmán máis vello Primitivo Silva Vicente. En Porto Rico traballou nos negocios de tabaco do tamén guardés Luciano Lomba Vicente. Retornou a Galicia e montou unha cetaria de lagostas. Foi elixido como vogal da Sociedad Pro-Monte de Santa Tecla entre 1912 e 1919. Na Segunda República foi elixido concelleiro da Guarda en 1931 e foi síndico. Ocupou a alcaldía entre maio de 1933 e marzo de 1936. Despois da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi perseguido.
Casou en 1898 con Antonia Raimunda Giestal González.
Territorio de Mississippi
Historia
O estado de Xeorxia mantivo unha reclamación sobre case toda a área correspondente aos actuais estados de Alabama e Mississippi (de 31° N a 35° N) ata que desistiu da súa reclamación en 1802. Dous anos máis tarde, o Congreso ampliou os límites do Territorio de Mississippi para incluír toda a cesión de Xeorxia.
En 1812, o Congreso dos Estados Unidos anexionou ao Territorio de Mississippi o Mobile Discrict (unha rexión administrativa do territorio de España na Florida Occidental), afirmando que estaba incluído na Compra de Luisiana, aínda que España discutíao e mantivese a súa reclamación sobre a área. Ao ano seguinte, o xeneral James Wilkinson ocupou este distrito cunha forza militar, o comandante español non ofreceu resistencia.
O 3 de marzo de 1817, o Territorio de Mississippi foi dividido, e a parte occidental converteuse no estado de Mississippi, e a parte leste no Territorio de Alabama, coa cidade de St. Stephens, no río Tombigbee, como sede temporal de goberno.
Tír na nÓg
miniatura|Oisín e Niamh viaxando a Tír na nÓg, ilustración de [[Stephen Reid no libro The High Deeds of Finn de T. W. Rolleston (1910).]] Tír na nÓg (en irlandés antigo: Tír inna n-Óc), chamada en inglés de Land of Eternal Youth ("Terra da Eterna Xuventude") ou Land of the Ever-Young ("Terra dos Sempre Xoves"), é o máis popular dos Outros Mundos da mitoloxía irlandesa, quizais máis coñecido polo mito de Oisín e Niamh do Cabelo Dourado. Foi onde os Tuatha Dé Danann se estableceron logo de abandonar a superficie de Irlanda e iren vivir baixo os Sidhe, e foi visitado por algúns dos meirandes heroes irlandeses. Tír na nÓg é similar a outras terras míticas irlandeses tales coma Mag Mell e Ablach.
Características
Tír na nÓg era considerado un lugar máis aló dos bordos do mapa situado nunha illa lonxe cara ao oeste. Podería ser acadado por unha penosa viaxe ou unha invitación dunha das súas fadas residentes. A illa foi visitada por diversos heroes e os monxes irlandeses no echtrae (Aventura) e Immram (Viaxe), contos populares durante a Idade Media. Estoutro mundo era un lugar onde a enfermidade e a morte non existían. Era o lugar da eterna xuventude e a beleza. Aquí, a música, a forza, a vida, e tódalas actividades placenteiras uníronse nun só lugar. Aquí a ledicia durou sempre, ninguén pedía para comer ou beber. Era o equivalente irlandés do Elisio grego, ou o Valhalla da mitoloxía nórdica.
Puntillismo
O puntillismo é un estilo pictórico no que se empregan pequenos puntos de cores primarias creando a impresión dunha ampla gama de diversos contrastes de cores. A técnica recala na habilidade do ollo e da mente do espectador para mestura-las cores vendo así cores secundarias. A técnica está relacionada co Divisionismo, unha variante máis desenvolvida. É un estilo con poucos pero importantes seguidores como Seurat, Signac, e Cross.
O termo foi creado por críticos de arte de finais da década de 1880 para critica-los traballos destes pintores. Hoxe en día emprégase sen matiz despectivo.
Ficobilina
miniatura|dereita|250px|A ficocianobilina é un exemplo de ficobilina. As ficobilinas son uns pigmentos fotosintéticos que se atopan en cianobacterias e nos cloroplastos de algas vermellas, glaucófitas e algunhas criptomónadas. É un cromóforo tetrapirrólico aberto que se adoita unir covalentemente a proteínas hidrosolubles, formando unha ficobiliproteína. A ficobilina absorbe ben baixas lonxitudes de onda do espectro visíbel: vermello, laranxa, amarelo e verde (que non absorbe ben a clorofila a). Isto explica a súa cor azulada. As ficobiliproteínas pasan despois a enerxía da luz absorbida ás clorofilas durante a fotosíntese. Os organismos que viven en augas pouco profundas tenden a presentar ficobilinas que captan a luz amarelo/vermella, e os que viven en zonas máis profundas adoitan ter máis ficobilinas que captan a luz verde, que é relativamente máis abondosa alí.
As ficobilinas teñen fluorescencia a unha lonxitude de onda particular, polo que se usan con frecuencia en investigación como etiquetas químicas, por exemplo, unir ficobiliproteínas a anticorpos forma parte das técnicas da inmunofluorescencia.
Estrutura química
Quimicamente é un bilano que consta de 4 pirrois unidos mediante enlaces cis de xeito liñal.
Tipos
Hai catro tipos de ficobilinas:
Poden atoparse en diferentes combinacións unidas a a proteínas formando ficobiliproteínas que lles confiren especiais propiedades espectroscópicas.
Igrexa da Luz de Osaca
miniatura|450px|dereita|Parede do altar da Igrexa.
A igrexa da Luz é un templo relixioso da Igrexa Unida de Cristo situada no barrio de Ibakari, na cidade xaponesa de Osaca. Foi realizada en 1989 polo arquitecto Tadao Ando (安藤忠雄 Andō Tadao, nado en Osaca o 13 de setembro de 1941), un dos arquitectos xaponeses con máis recoñecemento dentro e fóra do seu país, sendo galardoado co Premio Pritzker no ano 1995.
Situación
O edificio está situado no barrio de Ibaraki, no medio da cidade de Osaca. Este barrio non posúe unha extremada saturación de poboación, polo que se poden apreciar numerosas zonas verdes nos seus arredores. No caso deste edificio, a parcela na que se sitúa posúe diversa vexetación que o rodea, de tal xeito que se funde con el por mor de que a vexetación e os liques fóronse apoderando do terreo. A visión que podemos ter da igrexa é a dunha construción que está sendo absorbida pola natureza. Debido á forma do edificio e á situación sobre o terreo, non se pode percibir o interior deste. Así, o volume únese co seu medio, distanciándose da condición de caixa pechada, como se podería pensar inicialmente.
Volumetría
A igrexa da Luz, do mesmo xeito que outras obras de Tadao Ando, garda fortes relacións xeométricas. Nesta ocasión, o arquitecto inscribiu tres circunferencias tanxentes entre si na planta do edificio e estableceu as relacións de modulación, axeitando as dimensións da estrutura ás proporcións do edificio.
Outro volume importante nesta construción é a ampliación realizada entre 1987 e 1999, na que se engade unha escola dominical á igrexa. Esta ampliación prolóngase tanto no tempo porque, aínda que Tadao a proxectou ao mesmo tempo que a igrexa, o cliente non se decidiu a facela ata anos máis tarde. A Escola Dominicana componse dunha pastilla e do muro que a intersecciona (neste caso en dúas fachadas). A unión entre as dúas caixas realízaa unha cuberta de forma curva, a xeito de entrada cara ao segundo muro e unha escaleira que se desenvolve debido ao paralelismo existente entre os dous muros de formigón.
Ocos
Debido á súa curiosa volumetría, os ocos resultantes con moi interesantes. Aínda que posúe moi poucos, podemos describir os seguintes:
A escola dominical está pensada do mesmo xeito que a igrexa, pero debido á súa dobre altura e que a intersección atravesa dúas paredes, o resultado posúe máis iluminación no seu interior. Así, este volume posúe fendas verticais e horizontais, fiestras de gran tamaño atravesadas polo muro e contrastes de luz. Ademais, o muro que intersecciona o poliedro da Escola Dominical tamén posúe diversas fendas verticais.
Espazos
Os espazos interiores están protexidos das olladas públicas grazas á privacidade que aportan os muros exentos da construción. Para acceder á igrexa debemos baixar unhas escaleiras que se encontran entre os dous muros exentos. Unha vez aquí, situámonos nun espazo de elevados planos verticais de formigón que nos convidan a seguilos en paralelo. De facelo así, atoparémonos cunha cuberta circular a xeito de corredor que nos invicta a entrar ou na igrexa ou na escola dominical.
Deste xeito, a entrada sitúase na parte traseira da fachada, marcándose a porta pola súa ausencia. No interior, encontrámonos cunha zona na que se localizan un par de asentos coa finalidade de que se utilicen para observar a igrexa. Outra zona posúe bancos escalonados que descenden cara o altar (que se atopa ao fondo do volume, enriba dunha tarima). No altar, atópase un pequeno atril, unha mesa e outro par de cadeiras.
Función
Esta construción está destinada como igrexa no barrio de Ibaraki Kasugaoka, para os membros da Igrexa Unida de Cristo no Xapón. A súa función é a de servir como lugar de oración e reflexión, polo que debe ser un espazo que incite ao illamento dos sucesos exteriores para poder meditar en tranquilidade.
Materiais
O material máis utilizado nesta construción é o formigón, modulado con encofrados e con catro furados marcados por peza. Deste xeito, reálzase aínda máis a horizontalidade deste volume, tanto no interior como no exterior. Nos interiores, en vez de utilizar elementos metálicos, utiliza madeira escura tanto para o mobiliario coma para o pavimento. O vidro está presente nas fendas e as fiestras que, ademais, posúen carpintaría metálica.
Estrutura
A estrutura componse por muros de carga de formigón. As escaleiras que se atopan entre os dous muros exentos son de lousa.
A Areosa
O topónimo A Areosa pode referirse a:
Muzzle
"Muzzle" é un sinxelo promocional da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, sacado do seu terceiro álbum Mellon Collie and the Infinite Sadness e editado en agosto de 1996. Foi unha das últimas cancións escritas por Billy Corgan para o álbum. Pensouse que este sería o quinto e último sinxelo do Mellon Collie, ao tratarse dun sinxelo promocional para as emisoras de radio, pero máis tarde aparecería "Thirty-Three" como derradeiro.
O Corgo, Grou, Lobios
O Corgo é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Jon Bernthal
Jonathan Edward "Jon" Bernthal, nado o 20 de setembro de 1976 en Washington, D.C., é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Historia da pintura en Creta
Na illa de Creta, na antigüidade, desenvolveuse unha pintura innovadora de extraordinaria calidade. O carácter singular e innovador da pintura cretense distínguese en tres aspectos fundamentais:
miniatura|Friso dos glifos, pintura mural da Sala do Trono do Palacio de Cnossos. Creta, período Minoico II, cara a 1450-1400 A.C. miniatura|O príncipe dos lirios, Pintura mural no Pazo de Cnosos. Creta. Como toda a Arte Cretense, a pintura cretense deriva do feito de que na illa de Creta se desenvolveu unha civilización de base agraria que evolucionou a partir do intenso comercio marítimo que puxo a Creta tanto en contacto tanto cos Imperios Agrarios de Exipto e Mesopotamia como cos pobos máis atrasados do continente europeo, as culturas da Idade de Bronce.
Creta foi o lugar do mundo antigo civilizado en que se iniciou o desenvolvemento das artes e técnicas da metalurxia do bronce, que se introduciu na illa cara ó ano 2500 a.C.
Mediante o comercio marítimo, a civilización cretense mantiña intensos contactos tanto cos Imperios Agrarios como cos pobos de Anatolia e de Europa onde se desenvolveran as primeiras culturas da Idade de Bronce. As súas naves comerciaban con Exipto e Mesopotamia intercambiando aceite, viño e gando por legumes, cereais e tecidos, tamén intercambiaban obxectos artísticos e cobre. Polas rutas comerciais do Danubio e outras vías de penetración, obtiñan o estaño dos filóns do centro de Europa.
A arquitectura cretense inspírase na arquitectura de Mesopotamia, os seus modelos son Acadios, Sumerios ou Hititas, pero a pintura cretense inspírase na pintura do antigo Exipto, a partir da cal crea un novo universo de formes de extraordinaria influencia na evolución posterior da Historia da Arte.
A obra máis destacada da pintura cretense é "o Príncipe dos lirios" un fresco do Pazo de Cnossos que pertence ó período Minoico I. Outras obras son: a "Corrida de Touros" co tema das bailarinas saltando xa comentado, e o perfil dunha rapariga que popularmente se denomina "a Parisina", ambas, coma o anterior, procedentes do Pazo de Cnossos, gárdanse actualmente no Museo de Candía.
Guardians of the Galaxy Vol. 2
Guardians of the Galaxy Vol. 2 é un filme estadounidense de 2017 baseado no equipo de superheroes de Marvel Comics chamado Guardians of the Galaxy, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela do filme de 2014 Guardians of the Galaxy e é o décimo quinto filme do Universo Marvel Cinematic (MCU). Escrito e dirixido por James Gunn, está protagonizado por Chris Pratt, Zoe Saldana, Dave Bautista, Vin Diesel, Bradley Cooper, Michael Rooker, Karen Gillan, Pom Klementieff, Elizabeth Debicki, Chris Sullivan, Sean Gunn, Sylvester Stallone e Kurt Russell. En Guardians of the Galaxy Vol. 2, os Guardians viaxan a través do cosmos para axudar a Peter Quill a descubrir cal é a verdade sobre a súa misteriosa orixe.
Illas Marshall nos Xogos Olímpicos
As Illas Marshall participaron por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 2008, e dende entón competiron en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno. Ningún deportista das Illas Marshall conseguiu gañar unha medalla olímpica.
Tesouro de Algara
O tesouro de Algara é un conxunto de 1500 moedas romanas atopadas no lugar de Algara, xunto a Bermaño (Perbes, Miño) o 18 de marzo de 1916. Son pezas datadas entre os anos 215 e 268 da era actual. As pezas foron vendidas a coleccionistas.
Historia
O nome do tesouro vén dado polo topónimo do lugar onde foi atopado, Algara, a carón do castro dos Mouros. Traballando nunha leira apareceu unha ola de barro que contiña as moedas de prata, cobre, estaño e aliaxe de prata de baixo valor.
United Rugby Championship
O United Rugby Championship (URC) é un torneo anual de rugby no que compiten equipos profesionais de Escocia, Gales, Irlanda, Italia e Suráfrica. O United Rugby Championship é unha das principais tres ligas europeas de rugby xunto á Premiership inglesa e o Top 14 francés. Os mellores equipos da liga compiten na Copa de Campións Europea de Rugby, unha competición continental que substituíu á Copa Heineken desde a temporada 2013−14.
A competición foi fundada en 1999 coa creación da Liga Galeso-Escocesa, a cal pasou a ser coñecida como "Celtic League" ao incorporar tamén equipos irlandeses. Entre as temporadas 2006−07 e 2010−11, a liga estivo patrocinado pola elaboradora de sidra Magners. Esa mesma temporada 2010−11 incorporáronse dous equipos italianos, aumentando a liga de 10 a 12 equipos. Para reflictir que a liga incluía xa equipos de fóra das nacións celtas, a competición adoptou o nome de Pro12. En canto aos patrocinadores, entre 2011−12 e 2013−14 foi RaboDirect, e posteriormente Guinness. Na temporada 2017−18 a competición incorporou dous novos equipos equipos, esta vez surafricanos, aos que se uniron dous máis en 2021.
Formato
O United Rugby Championship xógase entre os meses de setembro e maio, estando os equipos divididos en catro grupos de catro equipos cada un. Un dos grupos está formado polos equipos escoceses, outro polos galeses, outro polos surafricanos e, por último, un grupo formado por dous equipos escoceses e dous italianos. A pesar de estaren divididos en grupos, os equipos ordenanse nunha única táboa de clasificación. Os equipos xogan dúas veces contra cada un dos outros do seu grupo (local e visitante) e unha contra cada equipo dos outros grupos (xa sexa en casa ou fóra). Isto asegura que os equipos de Gales, Irlanda, e Suráfrica xogan entre si seis partidos de derby. Para Italia e Escocia, os seus respectivos clubs xogan contra os equipos do seu propio país tan só dúas veces. Isto crea unha temporada regular de 18 partidos antes dos play-offs. A clasificación elabórase utilizando o sitema de puntución de bonus do rugby, de forma que cada equipo recibe 4 puntos por vitora e 2 por empate. A maiores os equipos poden recibir puntos extra se conseguen anotar catro ou máis ensaios ou se perden por menos de sete puntos.
Liga
Negra = Dobre título de competición doméstica e europea
Rainbow Cup
O Pro14 Rainbow Cup foi un torneo único de "transición" creado para facilitar a integración dos catro equipos surafricanos no United Rugby Championship antes da temporada 2021−22. Por primeira vez, un equipo italiano e un equipo surafricano chegaron á final dunha competición oficial da Liga Celta / Pro Rugby, sendo a vitoria do Benetton Rugby o primeiro trofeo de Italia neste nivel.
Fast Auroral Snapshot Explorer
FAST, acrónimo de Fast Auroral Snapshot Explorer, tamén coñecido como Explorer 70, é un satélite artificial da NASA pertencente ó programa Explorer e lanzado o 21 de agosto de 1996 mediante un foguete Pegasus XL desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de FAST consistiu no estudo da física do plasma dos fenómenos aurorais cunha alta resolución espacial e temporal, no rango dos microsegundos. O satélite foi lanzado a unha órbita moi excéntrica e case polar que precesiona un grao por día.
A misión finalizou o 4 de maio de 2009. miniatura|FAST antes do lanzamento.
Instrumentos
FAST leva catro instrumentos a bordo:
Nácara
miniatura|200px|Nácar iridescente dentro dunha cuncha de Nautilus A nácara ou nácar é unha substancia orgánica e inorgánica, xa consolidada, dura, branca arxentina, rechamante e con reflexos irisados ou iridescentes. Forma a capa interna da casca de moitos moluscos, razón pola que varias destas especies o segregan de xeito considerable para reparar as súas cascas danadas ou para cubrir determinados obxectos dentro deles, mecanismo que é empregado polos apañadores de perlas, para colocar en determinados moluscos pezas no interior que saben cubrirán co nácar, converténdoos en perlas ou outros obxectos valiosos nacarados.
As cunchas que proporcionan o máis fermoso nácar son as haliótidas, os nautilus, as ostras entre outras. O nácar emprégase en obras de marquetería, ebanistería fina, xoiaría e para adornar abanos, botóns, fichas etc.
Composición
O nácar está composto por plaquetas hexagonais de aragonita (carbonato de calcio (CACO3) cristalizado), de 10-20 µm de amplitude e 0,5 µm grosor, estruturados en continuas láminas paralelas. Estas estratificaciones do nácar atópanse separadas e compactadas por seccións dunha mátriz orgánica composta de biopolímeros elásticos de conquiolina (como tamén o son as proteínas da quitina, lustrina ou a seda).
Historia da pintura en Exipto
No antigo Exipto desenvolveuse unha pintura mural cuxos temas foron esencialmente narrativos, con representacións de cerimonias e feitos destacados. Xunto a estes temas aparecen representacións da vida privada ou dos animais e vexetais.
Os exipcios pintaban os baixorrelevos, os cales, pola súa escasa profundidade, propician a identificación de ambos tipos de arte. A partir da III dinastía a pintura sobre as paredes das tumbas substitúe ó baixorrelevo, do cal adopta as principais convencións.
A pintura, como todo a arte do antigo Exipto estaba sometida a uns canons ou regras moi estritas, entre as cales destacan as seguintes: miniatura|esquerda|280px| A frontalidade e a cor da pel. Pintura mural da cámara funeraria d'Amenemhêt. Imperio Novo. XVIII Dinastía, cara a 1500?1450 a.C.
Outras convencións da pintura do Antigo Exipto son: A figura humana está orientada xeralmente cara á dereita. A cor da pel dos homes era ocre, mentres que nas mulleres era amarela. O ouro ou a súa cor eran o símbolo do Sol. Non se facían gradacións de cor nin medios tons.
Durante o Imperio Antigo de Exipto non é posible disociar o baixorrelevo da pintura xa que comparten os mesmos temas con idénticos propósitos: imitar a vida cotiá e a natureza para que ambas poidan ser recreadas na outra vida.
Nas tumbas, os temas representados son esencialmente materialistas: a preparación dos alimentos, do pan ou da cervexa, escenas agrícolas, escenas de caza e pesca etc.; posteriormente, engádense outros como a construción de barcos, a fabricación de xoias, estatuas, tecidos etc.
Nos temas cerimoniais e representativos, ou na figura do defunto impera o canon da frontalidade, pero nos temas de animais, como nos famosos gansos de Meidium, dáse unha gran soltura técnica. Os conxuntos de pintura máis destacados do Imperio Antigo son:
Ó lado: friso na cámara dedicada ó culto da tumba da princesa Itet. IV dinastía, cara ó 2700 a.C.
Na parte inferior, escena de traballos agrícolas.
Matavenero
Matavenero é unha localidade do concello español de Torre del Bierzo, na comarca do Bierzo (León, Castela e León). Segundo o padrón municipal (INE 2012) conta con 84 habitantes (46 homes e 38 mulleres), o que supón unha diminución en 3 habitantes en relación ao ano anterior.
Localización
Pódese acceder desde a antiga estrada N-VI (A Coruña-Madrid), desviándose cara a vila de San Andrés de las Puentes e de aí a San Facundo. Tras esta vila acábase a estrada e comeza un camiño de montaña non apto para automóbiles. Tamén se pode acceder desde a estrada Astorga-Ponferrada (Camiño de Santiago) nun desvío a través de pista forestal, preto de Foncebadón ou unha vez pasado Molinaseca tomando a estrada de Onamio e continuando cara a Paradasolana e continuando por pista forestal.
Historia
No século XIX pertenceu ao desaparecido concello de Alvares de la Ribera (hoxe localidade chamada Albares de la Ribera). Quedou deshabitado a finais dos anos 1960, até que en 1989 varias persoas de distintas nacionalidades establecéronse nesta localidade e na próxima de Poibueno, intentando crear o que chamaron aldea ecolóxica ou ecoaldea, organizándose en Xunta Veciñal.
Tras solucionar problemas básicos como a auga potable (subministrada por regos de montaña) e a subministración enerxética (principalmente a través de placas solares), a poboación creceu, creándose unha serie de negocios artesanais e agrícolas (comerciando nas feiras e mercados das vilas e cidades próximas, principalmente Ponferrada e Astorga), á vez que conta con panadería, tenda e un pequeno restaurante.
Desde a súa recuperación como vila habitada, naceron máis de 30 nenos, polo que ao sumarse os residentes en Matavenero, fíxose necesaria a creación dunha escola, á que chaman “escola libre”.
A circulación de vehículos de motor está prohibida na localidade e conta con zona de acampada libre, para visitantes.
Gerrhosaurus major
Gerrhosaurus major é unha especie de lagarto da familia Gerrhosauridae, orixinario dos desertos rochosos do leste e do sueste de África.
Descrición
Gerrhosaurus major ten o seu corpo cuberto de placas de cor parda, e lembra na súa aparencia ós réptiles do Mesozoico.
Planh (poemario de 1944)
'Planh. 10 poèmes de Anne-Marie Cazalis, avec un portrait de l'auteur par Valentine Hugo' é o título dunha obra poética en francés de autoría de Anne-Marie Cazalis editada en París por Odette Lieutier en febreiro de 1944.
Anne-Marie Cazalis viña de gañar en 1943 cos poemas desta obra o premio de poesía Paul Valéry. A editorial tirou do prelo apenas 250 exemplares da obra en edición artesanal feita a man.
A obra foi reeditada en 2012 en versión cadrilingue en francés, portugués, español e inglés.
O título da obra, Planh, fai referencia a un xénero poético en lingua occitana da Idade Media no cal o trobador choraba a morte dun defunto.
Glioma
O glioma é un tipo de cancro que se produce no cerebro ou na medula espiñal. Chámase glioma por ter como precursor a célula glial. A súa localización máis frecuente é no cerebro. Os gliomas poden ser beningos, sendo de baixo grao e sen capacidade de producir metástase; ou malignos, os cales teñen un prognóstico peor.
Clasificación
Segundo o tipo de célula glial afectada, falaremos de diferentes tumores. Así pois, os principais gliomas son:
Another Days
"Another Days" é o quinto sinxelo do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 22 de maio do ano 2002 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Crestfallen
"Crestfallen" é un sinxelo promocional da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, do seu cuarto álbum Adore. Orixinalmente lanzaríase coma terceiro sinxelo do álbum, pero finalmente só apareceu coma CD promocional nos Estados Unidos. Apareceu nas radios de rock moderno, pero non entrou nas listas. A portada do sinxelo está feita pola fotógrafa Yelena Yemchuk, ao igual que a meirande parte do traballo fotográfico de Adore.
Perfecto Conde Fernández
Perfecto Conde Fernández, nado en Celanova o 1 de decembro de 1847 e finado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1903, foi un médico e profesor galego.
Fotosistema
Os fotosistemas son grandes complexos macromoleculares formados por proteínas e pigmentos (clorofilas, carotenoides) encargados de captar a enerxía electromagnética da luz e ceder electróns, procedentes da clorofila, aos transportadores de electróns da cadea tilacoidal. Son macromoléculas ancoradas na membrana do tilacoide e intimamente asociados a aceptores de electróns da membrana tilacoidal.
Perfecto Conde Fernández
Traxectoria
Fillo de Juan Conde Calvete, avogado e administrador dos condes de Ximonde e de María del Carmen Fernández Torrado. En 1861 cursou os estudos de bacharelato no Instituto de Santiago, comenzando a licenciatura de Medicina en 1866 na Facultade compostelá, culminando co grao de doutor o 23 de xuño de 1873 na mesma Universidade.
Fotosistema
Nas plantas hai dous fotosistemas, fotosistema I e fotosistema II. O fotosistema II está asociado co complexo liberador de osíxeno, onde ten lugar a fotólise da auga que dá inicio á fase luminosa ou clara da fotosíntese, e ademais cede electróns. O fotosistema I só cede electróns.
Os fotosistemas constan dun complexo antena, onde están os pigmentos que captan a luz, vanse pasando a excitación uns a outros sen perderen electróns e canalizan a enerxía cara ao centro de reacción, que é a segunda parte do fotosistema, onde hai un dímero de clorofilas especial que perde electróns.
Perfecto Conde Fernández
Traxectoria
Foi profesor de Histoloxía da Universidade de Santiago de Compostela e despois catedrático de Histoloxía, Histoquímica e Anatomía patolóxica da Facultade de Medicina da mesma universidade do 26 de decembro de 1892 ao 30 de decembro de 1903.
Casou no Pazo de Anzobre con Elisa Puga Blanco, irmá de Luciano Puga Blanco.
Carlos Marcos
Carlos Marcos Blanco, nado na Coruña o 6 de agosto de 1961, é un político galego.
Traxectoria
É licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación na Universidade de Santiago de Compostela. . Nos anos 80 fundou Unión Coruñesa, partido que non acadou o apoio necesario para entrar no Concello da Coruña como concelleiro. Nesa mesma época fundou a revista Estilo Galicia e competiu en rallys como copiloto de José Mora, disputando o Campionato de España de Rallys de Terra e quedando cuarto en 1990.
No ano 2007 preséntase como cabeza de lista na Coruña do Partido Galeguista ás eleccións municipais, e non obtén representación no concello. Despois deste fracaso, aliouse co ex-concelleiro do PP Fernando Rodríguez Corcoba, que tamén se presentara sen éxito como independente ás eleccións municipais, para reflotar Unión Coruñesa, unha formación local de dereitas que xa cofundara canda José González Dopeso.
É defensor do emprego do topónimo La Coruña, contrario á Lei de normalización lingüística e á Lei de memoria histórica de España.
Denunciou o proxecto Wikipedia perante un xuíz por cualificar a súa formación política de xenófoba e ultradereitista. En 2018 afiliouse a Vox.
Vida persoal
Está casado e ten tres fillos.
Hidróxido de potasio
O hidróxido de potasio, KOH, é un composto químico moi alcalino coñecido tamén cos nomes de potasa cáustica ou, cando está disolto en auga, lixivia de potasa.
Aplicacións
En agricultura pode ser empregado para corrixir o pH do solo cando é ácido e tamén pode ser empregado como funxicida e como herbicida.
É un produto químico de uso industrial empregado nunha gran variedade de procesos químicos. Algunhas aplicacións son, o uso na preparación de copolímeros a partir de ésteres acrílicos, a fabricación do papel, axente de control do pH, axuda para complementos alimenticios, resinas de polietileno e catalizador nas reaccións de produción de biodiesel.
Un uso moi importante do hidróxido de potasio é o que se fai del en pilas alcalinas, nas que as disolucións de KOH actúan como electrólitos.
Preparación de alimentos
De xeito similar ó hidróxido de sodio, debido ás súas características alcalinas, emprégase no lavado e pelado de froitas, procesado do cacao, produción do color caramelo, escaldado de aves de curral, espesante para xeados,... As olivas, ás veces, empápanse en lixivia de sosa ou de potasa para abrandalas. Emprégase tamén para a elaboración dun manxar escandinavo chamado “lutfisk” (Lut=lixivia, fisk=peixe, peixes á lixivia). O bacallau empápase en lixivia de sosa ou de potasa ata que adquire unha determinada consistencia. Sérvese despois con graxa de touciño, patacas, chícharos e salsa.
Vittore Pisani
Vittore Pisani, nado en Roma o 23 de febreiro de 1899 e morto en Como o 22 de decembro de 1990, foi un glotólogo italiano.
Formación e primeiros estudos
Sen unha preparación clásica adecuada (aprendeu de maneira autodidacta o grego e a mesma glotoloxía ), en 1916 inscribiuse na Facultade de Letras da Sapienza para o curso de doutoramento en Filoloxía clásica e doutorouse en 1921 co helenista Nicola Festa cunha tese sobre Helena de Eurípides. Tras o doutoramento estudou, tamén como autodidacta, o sánscrito e en 1923, por suxestión dun amigo sanscritista, mercou nunha librería de vello de Roma unha copia da Vergleichende Grammatik do fundador da indoeuropeística, Franz Bopp. Entrou así en coñecemento da lingüística indoeuropea, ou "indeuropea", como prefería dicir, e comezou a estudar os distintos aspectos relativos ás culturas expresadas nas linguas indoeuropeas.
Actividade académica e investigadora
En 1930 obtivo o permiso de docencia en Glotoloxía e en 1933 foi profesor encargado de Historia comparada das linguas clásicas na Universidade de Florencia; en 1935 docente extraordinario de Glotoloxía na Universidade de Cagliari e finalmente, de 1938 a 1964, ordinario na Estatal de Milán; desde 1939 é socio correspondente do Instituto lombardo de ciencias e letras, e converteuse en membro efectivo en 1952. En 1946 fundou a revista Paideia e o ano seguinte o Sodalizio glottologico milanese, que promoveu varios convenios internacionais. En 1969 foi socio correspondente da Accademia Nazionale dei Lincei. Colaborou na Enciclopedia Italiana na sección de lingüística. En 1985 adxudicáronlle o Premio Feltrinelli polos seus méritos filolóxicos e lingüísticos.
Nome destacado da lingüística italiana do século XX, na súa escola formáronse numerosos estudosos que acadaron importantes cátedras en Italia e no estranxeiro. Morreu no Hospital Sant’ Anna de Como o 22 de decembro de 1990, cando se convertera por idade no decano dos lingüistas italianos que vivían daquela.
Obras principais
A bibliografía completa das publicacións de Vittore Pisani foi recollida por en Ciro Santoro, Maria Teresa Laporta, ''Vittore Pisani glottologo (1899-1990). Bibliografia degli scritti'', Galatina, Congedo, 1991.
Ruptura sino-soviética
A ruptura sino-soviética é o nome que recibiu a crise das relacións diplomáticas entre a República Popular da China e a Unión Soviética que se orixinou nos últimos anos da década de 1950 e que se intensificaría durante a década de 1960.