cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billetes de euro
dereita|miniatura|400x400px|Billetes de euro da primeira serie ("Épocas e estilos de [[Europa"), entre 2002 e 2013.]] Os billetes de euro, o papel moeda da Eurozona con valores faciais en euros, atópanse en circulación desde 2002, data en que se emitiu a primeira serie. Os bancos centrais nacionais dos países da Eurozona e o Banco Central Europeo están facultados para os emitir, aínda que na práctica soamente os primeiros o fan fisicamente.
Os billetes de euro están fabricados a partir de fibra de algodón puro, o que mellora a súa durabilidade e lles confire un tacto característico. O máis pequeno (5 EUR) mide 120 mm x 62 mm e o máis grande (500 EUR) 160 x 82 mm, e presentan varias combinacións de cores. Estes billetes inclúen numerosas e complexas medidas de seguridade tales como marcas de auga, tintas invisibles, hologramas e microimpresións que avalan a súa autenticidade.
Segundo as estimacións do Banco Central Europeo (BCE), en agosto de 2018, había un total 21.737 millóns de billetes en circulación por toda a Eurozona, cun valor total de 1,193 billóns de euros. O 8 de novembro de 2012, o BCE anunciou que a primeira serie de billetes (coñecida como "Épocas e estilos de Europa") sería substituída por unha nova serie ("Europa"), nun proceso progresivo que comezou co cambio billete de cinco euros o 2 de maio de 2013.
Contexto histórico
En 1999, a moeda naceu virtualmente, como unidade de conta, coexistindo coas anteriores moedas nacionais, e o 1 de xaneiro de 2002 comezaron a circular os billetes e moedas coas novas denominacións, ata se expandir por case toda a Unión Europea. En 2009, no Tratado de Lisboa formalizouse a autoridade política do euro, o Eurogrupo, xunto co Banco Central Europeo.
Eslovenia uniuse á Eurozona en 2007, Chipre e Malta fixérono en 2008, Eslovaquia en 2009, Estonia en 2011, Letonia en 2014 e Lituania en 2015.
Denominacións e especificacións
A cada denominación destes billetes correspóndelle unha cor e tamaño característicos. O deseño de cada un está baseado na arquitectura europea en varios períodos artísticos. Os seus anversos amosan portas e fiestras, como símbolo do espírito de apertura e cooperación de Europa, mentres que as súas parte traseira reproducen imaxes de pontes, metáfora da unión dos pobos europeos entre si e co resto do Mundo. Tívose coidado en que os exemplos arquitectónicos non representasen monumentos existentes para evitar controversia de cales deberían ser os elixidos.
José María Basanta
José María Basanta Pavone, máis coñecido como Basanta, nado en Tres Sargentos, Buenos Aires, o 3 de abril de 1984, é un futbolista arxentino que xoga como defensa para o Benfica da Primeira Liga portuguesa e a.
Ligazóns externas
‎
Billetes de euro
Denominacións e especificacións
Os deseños dos billetes foron escollidos de entre 44 propostas presentadas ao concurso promovido polo Consello do Instituto Monetario Europeo o 12 de febreiro de 1996. O deseño gañador, creado polo austríaco Robert Kalina, foi elixido o 3 de decembro dese mesmo ano."
Lista de episodios de Marco
Velaquí unha lista dos 52 episodios do anime Marco emitidos desde o 1 de agosto do 2012 en galego en Galiza pola segunda canle autonómica galega tvG2 dentro do contedor Xabarín Club.
Billetes de euro
Códigos do país emisor
De xeito semellante ás marcas de ceca nas moedas, nos billetes pode identificarse o seu país de emisión a partir da primeira letra do seu número de serie. Este código de país está no seu reverso (a letra do número de serie). Asignouse unha letra do alfabeto co criterio da orde alfabética inversa do nome de cada país da Unión Europea (formada daquela por 15 países) no seu idioma orixinal, incluíndo tamén aqueles nos que aínda non adoptaron o euro. Os países que se foron incorporando á Eurozona posteriormente foron engadidos por orde cronolóxica.
Os códigos W, K e J están reservados para membros da Unión Europea que non están na Eurozona, mentres que o R está reservada para Luxemburgo que, malia formar parte da Eurozona, non emite billetes.
As posicións de Dinamarca e Grecia foron cambiadas, posto que o Y é tamén unha letra do alfabeto grego, mentres que o W non o é.miniatura|160px|Código de impresor "R" ([[Berlín) nun billete de 10 euros.]]
Wabi-sabi
miniatura|Xardín zen de Ryōan-ji. Foi construído durante o período Higashiyama. A parede de arxila, que está danada polo paso do tempo amosando tons marróns e laranxas sutís, reflicte o sabi, e o xardín de rochas, o wabi.
Billetes de euro
Códigos de identificación do impresor
Nos anversos dos billetes aparecen, así mesmo uns códigos correspondentes ao impresor, ben dentro dun rectángulo (5 e 50 euros), ben nunha estrela (10, 20 e 500 euros) ou ben integrados na decoración de fondo preto do motivo central (100 e 200 euros). Este código está composto por unha letra seguida de tres díxitos, unha letra máis e un derradeiro díxito. A primeira letra indica o organismo que imprimiu o billete, o número de tres díxitos seguinte é o da matriz utilizada na impresión e, finalmente, a letra e o número finais indican a posición do billete na prancha na súa impresión. Cada prancha pode ter ata dez ringleiras (representadas do A ao K) e seis columnas (do 1 ao 6).
Por exemplo, un billete co código de impresor L068B6 foi fabricado polo Banco de Francia en Chamalières, coa matriz número 68 e estaba situado na segunda ringleira da sexta columna da prancha de impresión.
A Serra
Co topónimo A Serra podemos referirnos a varias parroquias e lugares de Galicia:
Wabi-sabi
De acordo coa estética tradicional xaponesa, wabi-sabi (侘寂) é unha visión do mundo centrada na aceptación da fugacidade e da imperfección. Esta estética é descrita como a beleza do que é "imperfecto, non permanente e incompleto". É un concepto que deriva da ensinanza budista dos tres sinais da existencia (三法印), especificamente a transitoriedade (無常), o sufrimento (苦) e o baleiro ou ausencia da propia natureza (空).
Billetes de euro
Elementos de seguridade
miniatura|160px|Banda [[Holografía|holográfica do billete de 5 euros.]] O Banco Central Europeo fixo públicas algunhas das características de seguridade máis básicas dos billetes de euro, para permitir así ao público a determinación rápida da autenticidade ou a falsidade dos billetes circulantes. Con todo, co fin de preservar a súa seguridade, a lista completa destes dispositivos é un segredo celosamente gardado. Segundo os datos coñecidos, os billetes de euro inclúen polo menos trinta dispositivos de seguridade diferentes, entre os que cabe salientar os seguintes:
Wabi-sabi
As características da estética wabi-sabi inclúen a asimetría, a rugosidade, a simplicidade, a economía, a austeridade, a modestia, a intimidade, e a apreciación da xenuína integridade dos obxectos e dos procesos naturais.
Billetes de euro
Elementos de seguridade
miniatura|160px|Tinta de cor variable no [[billete de 50 euros.]]
miniatura|160px|Un billete de 5 euros visto con [[luz infravermella.]] miniatura|160px|Billete de 50 euros visto con [[Radiación ultravioleta|luz ultravioleta]]
miniatura|160px|Número de serie magnético nun billete en euros, gravada con CMOS-MagView.
miniatura|160px|Microimpresión.
Segunda serie: "Europa"
Á parte do xa mencionado cambio de sinatura dos presidentes do Banco Central Europeo, todos os billetes de cada denominación son iguais nos primeiros anos da súa emisión. Respondendo ao plan da autoridade monetaria de redeseñar os billetes cada sete ou oito anos despois da súa primeira posta en circulación, en maio de 2013 comezou a implantación progresiva dunha segunda serie con novas técnicas para evitar a súa falsificación e xa coa incorporación de Chipre e Malta no deseño dos billetes. Para este redeseño, o BCE escolleu un deseñador de billetes independente, Reinhold Gerstetter, que xa se ocupara anteriormente, entre outros, dos billetes españois.
dereita|miniatura|160px|Os billetes da serie "[[Europa", posteriores a maio de 2013, inclúen o cirílico (EBPO), como consecuencia do ingreso de Bulgaria na Unión Europea en 2007.]]
Nestes novos billetes, a palabra "euro" aparece escrita en tres alfabetos (no canto dos dous da primeira serie), xa que ao latino e ao grego se lles engade o cirílico (ЕВРО), logo da incorporación de Bulgaria á Unión Europea en 2007.
Outra novidade é a ampliación das variantes das siglas do Banco Central Europeo, para recoller os novos idiomas dos estados que se foron sumando á Unión Europea neses anos. As iniciais aparecen nesta orde:
miniatura|Rostro de [[Europa (mitoloxía)|Europa no billete de 20 euros.]] Esta segunda serie amosa un retrato de Europa —personaxe da mitoloxía grega raptada por Zeus que lle deu nome ao continente— na marca de auga e no holograma. Os novos billetes vanse introducindo de xeito gradual ao longo de varios anos, comezando polo de 5 euros en maio de 2013 e continuando co de 10 euros en setembro de 2014, o de 20 euros en novembro de 2015, o de 50 euros en abril de 2017 e os de 100 euros e 200 euros en maio de 2019. O 4 de maio de 2016, o Banco Central Europeo decidiu non emitir un billete de 500 euros dentro da serie Europa.
A circulación dos billetes da primeira serie seguirá estando vixente ata que o Banco Central Europeo dea a orde aos bancos nacionais da súa retirada de circulación.
Sinaturas
Os primeiros billetes desta segunda serie levan tamén a sinatura de Mario Draghi, presidente do Banco Central Europeo, cuxo mandato comezou en novembro de 2011 e ten a súa finalización prevista para novembro de 2019.
Códigos de identificación do impresor
Cómpre subliñar que unha gran parte dos códigos dos impresores retoma os identificadores dos países da primeira serie: J, M, N, P, S, T, U, V, X, Y e Z.
Propostas de billetes de 1 e 2 euros
Italia, Grecia, Austria e Eslovenia solicitaron en repetidas ocasións a introdución de denominacións inferiores de billetes de euro. O Banco Central Europeo indicou que “imprimir un billete de 1 euro é máis caro (e dura menos) que cuñar unha moeda do mesmo valor”. O 18 de novembro de 2004, o Banco Central Europeo decidiu definitivamente que non había suficiente demanda na Eurozona de billetes en denominacións pequenas.
Porén, o 25 de outubro de 2005, máis da metade dos membros do Parlamento Europeo presentaron unha moción invocando a Comisión Europea e o Banco Central Europeo para que recoñecesen definitivamente a necesidade de introducir billetes de 1 e de 2 euros.
Billetes de 0 euros
Doutra banda, o Banco Central Europeo deu permiso ao estado alemán de Schleswig-Holstein para pór en circulación a primeira tirada de billetes de 0 euros. Trátase dunha moeda dirixida a coleccionistas e turistas que pasen polo estado, co obxectivo de que poidan levar un recordo da súa experiencia. O billete, coñecido como Der Null-Euro-Schein richte, carece de valor real, polo que non ten uso no mercado. No entanto, para comprar un destes exemplares cómpre pagar 2,5 euros.
Supresión do billete de 500 euros
Dado o elevado valor deste billete (o cuarto maior do mundo entre os billetes en circulación en novembro de 2010), a metade da poboación europea non tivo ningún deles nas súas mans. Porén, este billete representa por si mesmo un terzo da masa monetaria dos billetes en euros, para un valor que atinxía os 288.000 millóns de euros en xaneiro de 2013. Unha cuarta parte dos billetes de 500 euros (72.000 millóns de euros, ou 144 millóns de exemplares) circula unicamente en España e, neste país, o 75 % do efectivo circulante éo en billetes de 500 euros.
Os billetes dun valor semellante permiten o transporte de importantes sumas de diñeiro nun escaso volume, o que favorece a circulación diñeiro procedente de actividades ilícitas. Isto constátase particularmente despois do inicio de 2012, cando se puxo en práctica a rastrexabilidade das operacións bancarias internacionais. Ademais, as sancións relativamente moderadas por non informar acerca do transporte de diñeiro líquido ao estranxeiro (que van do 0 ao 25 % da cantidade transportada) non favorecen a redución desta actividade.
Tendo en conta esta situación, algúns países tomaron en consideración a supresión total deste billete. Baseándose no argumento de que a maioría se utuilizan para a fraude, o Reino Unido, mesmo sen ser un país da Eurozona, decidiu prohibir o seu uso e, ao outro lado do Atlántico, os Estados Unidos paralizaron a fabricación dos billetes de 500 dólares para loitar contra a mafia. Do mesmo xeito, o executivo francés solicitou repetidamente ao Banco Central Europeo a supresión desta denominación, decisión que, en calquera caso, só poderá recaer no Consello de Gobernadores dos Bancos Centrais Europeos, co acordo dos Estados Membros. Alemaña é, a priori, é desfavorable á supresión, xa que a súa poboación está moi afeita a pagar en líquido mesmo cantidades importantes.
En relación coa segunda serie ("Europa"), o presidente do BCE, Mario Draghi declarara inicialmente que esta consistiría nos mesmos valores que a primeira. Porén, o 4 de maio de 2016, o BCE anunciou oficialmente que deixaría de producir e de pór en circulación billetes de 500 euros en 2018 e que a serie Europa xa non incluiría este valor. Os billetes existentes no mercado manteranse e poderase intercambiar cos bancos centrais nacionais do Eurosistema durante un período de momento ilimitado. A partir desta decisión, os billetes de 500 euros están a chegar en grandes cantidades aos bancos centrais; e este feito, en combinación co feito de que (coa excepción de Austria e Alemaña), teñen moi pouca repercusión na vida cotiá das persoas, hai unha grande probabilidade de que, de feito, a súa función se limite no futuro a un valor de reserva e de aforro.
Ross County F.C.
O Ross County Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Dingwall. Foi fundado en 1929 e compite na Scottish Premier League.
A Esperela, San Tomé de Piñeiro, Marín
A Esperela é un lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 48 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 26 eran homes e 22 mulleres.
La Palanca
La Palanca foi un periódico publicado na Estrada entre 1932 e 1935.
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal, apareceu en decembro de 1932. Publicación de ideario católico e dereitista, foi fundado e dirixido por Javier Luces Gil. Cesou a súa edición co número 79, o 16 de marzo de 1935.
Nocelo da Pena, Sarreaus
San Lourenzo de Nocelo da Pena é unha parroquia pertencente ao concello de Sarreaus. En 2017 tiña 172 habitantes, 10 menos ca en 2013 (90 homes e 92 mulleres) e 45 menos ca en 2007 (104 homes e 113 mulleres).
Carlos Zubillaga
Carlos Alberto Zubillaga Barrera, nado en Montevideo en 1941, é un historiador, xenealoxista e docente universitario uruguaio. É membro de honra da Real Academia Galega.
Nocelo da Pena, Sarreaus
Patrimonio
A igrexa parroquial é de estilo románico, dedicada a San Lourenzo.
Festas
As festas son o 10 de agosto.
Carlos Zubillaga
Traxectoria
Licenciouse en 1973 en historia pola Universidade da República e no ano 2001 logrou o doutoramento na Universidade de Buenos Aires. Foi membro do Consello da Facultade de Humanidades e Ciencias (desde 1989 denominada Facultade de Humanidades e Ciencias da Educación) da súa alma máter en representación, ao longo do tempo, da Orde Estudantil, da Orde dos Diplomados e da Orde Docente. Ademais foi decano desa facultade durante dous mandatos: 1989-1993 e 1993-1997, e tamén integrante do Consello Directivo Central (CDC) da Universidade da República entre os anos 1988-1997 e nesa universidade exerceu como profesor titular de historia da historiografía, e de teoría e metodoloxía da historia, director do Departamento de historioloxía, coordinador do Instituto de Ciencias Históricas e director do Centro de Estudos Galegos (Cegal). miniatura|300px|[[Nós (Uruguai)|Nós: Órgano Oficial de la Asociación Uruguaya de Hijos de Gallegos.]] Foi Profesor de teoría e metodoloxía da historia no Instituto de Profesores Artigas (IPA) de Montevideo, entre os anos 1971-1977, director do Seminario de Formación de Investigadores en Historia no Centro Latinoamericano de Economía Humana (CLAEH) de Montevideo, profesor de historia da cultura (1979-1985) e de historia latinoamericana e nacional (1983-1985), no Instituto Teolóxico do Uruguai "Monseñor Mariano Soler".
Desenvolveu diversas investigacións temáticas de indagación histórica e dende unha perspectiva multidisciplinar. Representante da denominada Nova Historia contribuíu á renovación historiográfica uruguaia que comezou a mediados da década de 1960, converténdose nun dos principais referentes da historiografía uruguaia contemporánea e mais da reflexión teórico-metodolóxica da historia. Prestou tamén unha especial atención á xenealoxía, preocupado pola difusión dos seus novos aspectos teórico-metodolóxicos e da súa cualidade de ciencia auxiliar da historia, considerándose discípulo de Juan Alejandro Apolant, autor da monumental Génesis de la Familia Uruguaya. Tamén é un recoñecido investigador do galeguismo político e, particularmente, da súa proxección no continente americano.
Colaborou coa revista Semanario Aquí (1983-1986),
Fun for Fan
Fun for Fan é o cuarto álbum, e o primeiro de grandes éxitos, da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado ó mercado o día 30 de marzo do ano 2001, baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. Este álbum foi lanzado mentres Ami estaba tendo o peor momento da súa carreira. Moitos fans mercaron este álbum como apoio a cantante, polo que tivo boas vendas, debutando na primeira posición nas listas de Oricon. O álbum, contén as cancións do single "Reality/Dancin' in Hip-Hop".
Ciudad
Ciudad foi un semanario editado en Pontevedra entre 1945 e 1948.
Historia e características
Subtitulado Semanario de Pontevedra, apareceu o 21 de maio de 1945. Fundado e dirixido por Emilio Canda Pérez. Interrompeu a súa publicación o 12 de novembro, co número 26. Iniciou unha segunda época o 21 de xaneiro de 1946, principiando de novo a numeración, sen cambios relevantes con respecto á primeira. Publicaba información relativa á cidade de Pontevedra, pero tamén dedicaba un espazo á literatura, no que apareceron poemas de Celso Emilio Ferreiro e de Manuel Cuña Novás e artigos de Filgueira Valverde e Fermín Bouza-Brey. Cesou a súa edición co número 111, en 1948.
O Pereiro, San Tomé de Piñeiro, Marín
O Pereiro é un lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 79 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 45 mulleres.
Sanxenxo, Padriñán, Sanxenxo
Sanxenxo é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Constitúe o centro histórico da actual vila de Sanxenxo, ó redor da igrexa vella de San Xenxo, de estilo gótico mariñeiro.
Segundo o IGE en 2016 tiña 2275 habitantes (1175 mulleres e 1100 homes), 62 menos ca en 2009 e 153 máis ca en 2004.
Tom Brady
Thomas Edward Patrick Brady Jr., máis coñecido como Tom Brady, nado o 3 de agosto de 1977 en San Mateo (California), é un xogador retirado estadounidense de fútbol americano, que xogaba de quarterback.
How to Destroy Angels
How to Destroy Angels é unha banda de post-industrial estadounidense composta polo líder de Nine Inch Nails Trent Reznor, a súa muller Mariqueen Maandig e Atticus Ross. Rob Sheridan é o director artístico do grupo. O seu nome está sacado dun sinxelo da banda Coil aparecido en 1984.
Historia
A primeira edición da banda foi un EP de 6 temas, How to Destroy Angels, editado o 1 de xuño do 2010 de xeito gratuíto a través da súa web. Do EP sacouse o sinxelo "A Drowning", e unha segunda canción, "The Space in Between", estreouse como vídeo en Pitchfork o día 14 de maio. O vídeo foi dirixido por Rupert Sanders, e ámbalas dúas cancións foron lanzadas como arquivos de son multipista.
Un terceiro tema, "The Believers", estivo dispoñible a través da aplicación para o iPad da revista Wired, xunto cunha análise da canción, e tamén como descarga gratuíta a través da páxina oficial.
Tom Brady
Brady gañou en catro ocasións o premio ao mellor xogador da Super Bowl (XXXVI, XXXVIII, XLIX e LI) e tres premios como MVP da NFL (2007, 2010 e 2017), sendo tamén seleccionado 13 veces como Pro Bowl e liderando ao seu equipo a quince títulos de división, máis que calquera outro quarterback na historia. É tamén o cuarto mellor xogador da historia do fútbol americano en iardas de pase, terceiro mellor en pases de touchdown e tamén terceiro en eficiencia de pase. A nivel colectivo, o seu récord de vitorias derrotas en playoffs é de 30−10, o que supón o maior número de vitorias conseguidas por un quarterback en post-temporada ademais do xogador en xeral que máis partidos deste tipo ten disputado. Debido a todos estes rexistros, moitos analistas e xornalistas deportivos consideran a Brady o mellor quarterback de todos os tempos. A súa parella é a actriz e modelo brasileira Gisele Bündchen.
How to Destroy Angels
Historia
Segundo dixo Trent Reznor nunha entrevista en Times Talk no ano 2011, a banda está traballando nun novo EP. Falando do seu son comentou que sería máis rítmico, distinto ao do primeiro e afirmou que aparecería ao longo do 2011, posiblemente de cara o verán.
Tom Brady
Primeiros anos
Tom Brady naceu cerca da cidade de San Francisco en California. O seu pai chámase Thomas (coma el) e a súa nai Galynn. Nos anos 1980 asistiu a numerosos partidos dos San Francisco 49ers, onde se volveu seareiro do quarterback Joe Montana. Brady mencionou que desde entón Joe Montana converteuse na súa inspiración e cualificouno como un dos seus ídolos. Na súa mocidade tivo a oportunidade de presenciar o pase de Montana a Dwight Clark, lance ao que se coñece como "The Catch". Tamén afeccionado ao béisbol, onde xogaba como receptor, tras graduarse Instituto Junípero Serra de San Mateo, en 1995 foi recrutado na rolda dezaoito do draft da Major League Baseball (MLB) polos Montreal Expos (actuais Washington Nationals).
Universidade
Brady xogou fútbol americano universitario na Universidade de Míchigan, onde se graduou coa mención honorífica cum laude. Foi xogador de reserva durante os seus dous primeirosanos nos Michigan Wolverines, mentres que o seu compañeiro de equipo e futuro quarterback da NFL Brian Griese lideraba aos Wolverines ao triunfo no campionato nacional de 1997. Cando Brady chegou á universidade, estaba no sétimo posto na táboa de posicións (onde se ordenan aos xogadores titulares e suplentes), tendo que librar unha intensa loita para obter tempo de xogo. Chegou a tal punto que tivo que contratar a un psicólogo deportivo para que lle axudase a soportar a frustración e inquietude que estaba a experimentar, chegando a considerar mudarse de universidade desilusionado polo que consideraba unha falta de oportunidade.
Brady pelexou por alcanzar a posición de primeiro quarterback con Drew Henson e mantívose como titular nas tempadas de 1998 e 1999 baixo a supervisión do adestrador Lloyd Carr. Durante o seu primeiro ano como titular, conseguiu o récord de Michigan de maior intento de pases (350) e de finalizacións de pases (214) nunha soa temporada. Brady situouse entre o dez mellores (en inglés, "All-Big Ten") durante ambas as tempadas e como capitán do equipo no seu último ano universitario. No seu primeiro ano como titular (1998), os Wolverines gañaron vinte de vinte e cinco partidos e conseguiron o título da Big Ten Conference. Brady rematou esa tempada cun triunfo sobre os Arkansas Razorbacks no Citrus Bowl de Florida. Na seguinte temporada (1999), levou a Michigan a un inesperado triunfo no Orange Bowl sobre Alabama, logrando acumular 369 iardas e catro touchdowns por aire. Tras finalizar o seu periplo universitario ocupaba a terceira posición histórica da Universidade de Míchigan de pases completados con 442 de 710 intentos.
Retirada
A principios de 2022 anunciou a retirada, pero logo acabou xogando nos Buccaneers de Tampa Bay unha temporada máis. Un ano despois, o 1 de febreiro de 2023, anunciou a súa retirada por segunda vez.
Heinz Fischer
miniatura|150px|Heinz Fischer Heinz Fischer, nado en Graz o 9 de outubro de 1938, é presidente federal de Austria dende o 8 de xullo de 2004.
Traxectoria
Nado en Graz, estado de Estiria, Fischer recebiu unha educación humanística, aprobando o "Matura" o 1956. Posteriormente estudou Dereito na Universidade de Viena, doutorándose o 1961. Ademais de político, Fischer tamén seguiu carreira docente, e tornouse profesor de ciencias políticas na Universidade de Innsbruck en 1993.
Fischer foi membro do parlamento de Austria desde 1971 e serviu como un dos seus líderes entre o 1990 e o 2004. De 1983 ata 1987 foi ministro da Ciencia nunha coalición gobernamental liderada por Fred Sinowatz.
En xaneiro de 2004 Fischer anunciou que concorrería a presidente para suceder a Thomas Klestil e finalmente foi proclamado o 25 de abril de 2004 como o candidato do partido socialdemocrático de Austria - SPÖ -, de oposición. El obtivo o 52,4% dos votos derrotando a Benita Ferrero-Waldner, entón ministra do Exterior na coalición liderada polo partido Popular Austríaco – ÖVP – conservador.
Fischer asumiu o posto de presidente o 8 de xullo de 2004 e recibiu o cargo do presidente do parlamento, que goberna interinamente despois da morte de Klestil o 6 de xullo. Desde a súa elección como presidente a súa popularidade creceu ata ser considerado por algúns analistas como o político de maior credibilidade de Austria.
ATHLETE
miniatura|Prototipo a metade de escala de ATHLETE, co investigador xefe [[Brian Wilcox en primeiro plano.]] ATHLETE (acrónimo de All-Terrain Hex-Legged Extra-Terrestrial Explorer, significando "explorador extraterrestre todo terreo de seis patas") é un modelo de probas para desenvolver un róver robótico lunar de seis patas. Foi construído polo Jet Propulsion Laboratory.
Sistemas
miniatura|dereita|400px|O róver ATHLETE nunha instalación de probas no [[JPL.]] O proxecto está dirixido a desenvolver un sistema multipropósito capaz de acoplarse con dispositivos de propósito especial, incluídas estacións de repostaxe, complementos para escavación e outros. As patas teñen seis graos de liberdade para unha manipulación xeral. Cada ATHLETE pode levar 450 kg de carga útil, sendo capaces de acoplarse entre si para levar cargas máis pesadas.
Os ATHLETE son moito máis grandes que anteriores sistemas robóticos, cun diámetro duns catro metros e un alcance duns seis metros. A pesar do seu tamaño, teñen a capacidade de ser compactados e acoplados para ser almacenados e lanzados anularmente, o que significa que se poden dispoñer de maneira eficiente arredor dunha carga útil maior nun único aterrador.
As patas son máis capaces que outros sistemas robóticos, podendo superar pendentes de 35 graos en superficie sólida ou de 25 graos en pendentes en terreo suave, como depósitos de po ou area. Existen plans para mellorar a capacidade do sistema en terreo accidentado e para aumentar a velocidade de ATHLETE ata os 10 km/h, 100 veces máis rápido que os rovers marcianos Opportunity e Spirit.
Melloras futuras
Para o futuro planéase que ATHLETE poida superar obstáculos difíciles mediante un gancho lanzable e recollible para superar obstáculos verticais. Tamén se pensa melloralo para que entenda ordes faladas e xestuais impartidas por astronautas próximos ó robot, a capacidade para autodespregarse do seu almacenamento e a habilidade de navegación autónoma.
Obxectivos
O JPL ten o obxectivo de que os ATHLETE teñan 10 anos de vida útil. A súa misión sería servir de apoio nas operacións de exploración lunar.
Motherwell F.C.
O Motherwell Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Motherwell. Foi fundado en 1886 e compite na Scottish Premier League.
My Life With Thrill Kill Kult
My Life With Thrill Kill Kult é unha banda estadounidense de música disco, electrónica e industrial procedente de Chicago, Illinois e fundada no ano 1987.
Historia
O nome Thrill Kill Kult creouno Frankie Nardiello, que estivera de xira con Ministry en 1986 como técnico de luces. Frankie compuxo un feixe de cancións co líder de Ministry Alain Jourgensen, que fora anteriormente compañeiro de Nardiello nun grupo chamado Special Affect, e un dos temas titulábase "Thrill Kill Kult". Pouco despois, Nardiello e o seu amigo Marston Daley comezaron a concibir unha película chamada Hammerhead Housewife and the Thrill Kill Kult. Esta nunca se rematou, pero a música que gravaron para a súa banda sonora foi editada como un EP de tres temas por Wax Trax! Records.
O segundo álbum de Thrill Kill Kult, 'Confessions of a Knife'', converteuse nun dos lanzamentos máis vendidos de Wax Trax!, e continuou provocando con títulos como "A Daisy Chain 4 Satan" e "Rivers of Blood, Years of Darkness".
Xunto cos seus compañeiros de selo Ministry, KMFDM e Front 242, Thrill Kill Kult axudou a desenvolver a escena da música industrial, pero de todos os xeitos continuaron evolucionando, creando un son dificilmente categorizable ou identificable. Era música electrónica con ritmos pesados, con reminiscencias tanto do disco como do funk, aínda que amplificado ata niveis abrasivos. Thrill Kill Kult reflectía un cambio, onde as gravacións de música disco podían ser sinistras e agresivas, engadíndolle riffs e referencias máis acordes a un grupo de heavy metal. Unha das súas características máis distintivas é o uso de diálogos ou gravacións faladas sacados de películas de serie B e outras fontes.
No inicio da súa carreira, a música da banda foi coñecida por ter unha temática "satánica", pero ningunha das súas cancións fala sobre o satanismo ou o culto ao demo, aínda que as imaxes blasfemas formaron parte da súas letras e da súa arte. Por exemplo, a canción "A Daisy Chain 4 Satan" semella suxerir o contrario, pero realmente é só o título dunha novela pulp de misterio escrita por Joan Fleming, vista por Nardiello nun andel.
Bacterias púrpuras do xofre
As bacterias púrpuras do xofre son un grupo de gammaproteobacterias que poden facer a fotosíntese, que en conxunto forman a orde Chromatiales, e que, xunto coas bacterias púrpuras non do xofre, forman o grupo das bacterias púrpuras. Son organismos aneoróbicos ou microaerófilos, e a miíudo se encontran en fontes termais ou augas encoradas. A súa fotosíntese é anoxixénica, é dicir, a diferenza das plantas, algas e cianobacterias, non usan auga como doante de electróns na fotosíntese e non desprenden oxíxeno, senón que no lugar da auga utilizan sulfuro de hidróxeno, que se oxida formando gránulos de xofre elemental; este á súa vez pode oxidarse para formar sulfato. Moitas poden reducir tamén o tiosulfato (S2O32-) ou outros compostos xofrados. Os pigmentos fotosintéticos encóntranse en sistemas membranosos internos orixinados por invaxinación da membrana plasmática. Algunhas especies da familia Ectothiorhodospiraceae son extraordinariamente halófilas.
Trahamunda
Traxectoria
Vivía no convento de San Martiño da illa de Tambo (do que xa non quedan restos), de onde foi raptada xunto con outras monxas nunha incursión dos mouros, segundo algunhas fontes por Abd al-Rahman I, e segundo outras polo seu neto Abd ar-Rahman II. Levárona a Córdoba para formar parte do harén, pero ao se negar foi recluída en presidio durante once anos. miniatura|150px|esquerda|Escudo do concello de Poio Segundo a lenda, o día 23 de xuño pediulle a Deus -ou ó mesmo San Xoán- poder estar en Poio o día seguinte, día de San Xoán. Un anxo deulle unha folla de palmeira, coa que viaxou até Galiza; posteriormente plantou a palma preto do mosteiro de Poio, onde xermolou e se mantivo até o século XVI. Outra versión di que, tras rezar a Deus para volver á súa terra, caeu sen sentido e cando acordou estaba deitada nos chanzos do cruceiro que hai fronte ó mosteiro, cunha folla de palmeira na man, seca; mesmo así, plantouna e arraigou de contado. No escudo de Poio figura a imaxe da palma milagrosa.
Bacterias púrpuras do xofre
As bacterias púrpuras do xofre foron incluídas nunha orde propia, Chromatiales, e divididas en dúas familias, as Chromatiaceae e as Ectothiorhodospiraceae, que respectivamente producen gránulos de xofre internos e externos, e mostran diferenzas na estruura das súas membranas internas. Máis tarde, na década do 2000, dentro da orde foron incluídos dous novos xéneros non fotosintéticos que forman as súas propias familias, o xénero Halothiobacillus, e o Granulosicoccus.
Trahamunda
Traxectoria
É coñecida como a patroa da morriña e dos emigrantes, así como avogosa para dores de oídos. O seu día é o 14 de novembro.
Bacterias púrpuras do xofre
As bacterias púrpuras do xofre encóntranse xeralmente en zonas anóxicas iluminadas de lagos e outros hábitats acuáticos nos que se acumula sufuro de hidróxeno, e tamén en fontes de augas sulfurosas nas que se produce sulfuro de hidróxeno de forma xeoquímica ou biolóxica, o que pode dar lugar a floracións de bacterias púrpuras do xofre. Requírense condicións anóxicas para que realicen a súa fotosíntese, e estas bacterias non poden prosperar en ambientes oxixenados.
Os lagos máis favorables para o desenvolvemento de bacterias púrpuras do xofre son os meromícticos (permanentemente estratificados). Os lagos meromícticos estratifícanse porque teñen unha auga máis densa (xeralmente salina) no fondo e menos densa (xeralmente doce) na parte superficial. Se hai sulfato dabondo na auga para soster a redución do sulfato, o sulfuro, producido nos sedimentos, difunde cara arriba cara ás zonas de augas anóxicas do fondo, e alí as bacterias púrpuras do xofre poden formar densas masas de células, chamadas floracións, xeralmente en asociación con bacterias verdes do xofre.
As bacterias púrpuras do xofre son tamén un compoñente importante das alfombras microbianas intermareais, que viven nun ambiente dinámico debido ao fluxo das mareas e as achegas de auga doce, o que lles proporciona un ambiente favorable similar ao dos lagos meromícticos.
Gran Premio de Hungría de 2016
O Gran Premio de Hungría de 2016, oficialmente o Formula 1 Magyar Nagydíj 2016 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 24 de xullo de 2016, no circuíto de Hungaroring preto de Mogyoród, Hungría. Foi a undécima carreira da tempada de 2016 e a trixésima primeira carreira do Gran Premio de Hungría.
O piloto de Mercedes Nico Rosberg empezou a carreira cun punto de vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton no campionato de pilotos, mentres que Mercedes lideraba o Campionato de Construtores por diante de Ferrari. A carreira foi gañada por Hamilton, seguido de Rosberg e con Daniel Ricciardo completando o podio, o que significou que Hamilton tomou a dianteira no campionato de pilotos logo da carreira.
Informe
Na semana antes da carreira, o FIA revisou as normas que rexen as comunicacións a ceo-a-coche logo das críticas por parte dos equipos á luz da sanción dada a Nico Rosberg no Gran Premio do Reino Unido por recibir asistencia externa non permitida pola normativa; e nas consecuencias de Sergio Pérez polo fallo dos freos e a posterior retirada do Gran Premio de Austria, Force India foi particularmente crítico polas implicacións de seguridade derivada do accidente de Pérez. As regras, introducidas por primeira vez durante a tempada, tiñan a intención de acabar coa asistencia aos pilotos, declarando que un competidor debe conducir o coche "só e sen axuda" pero permitindo aos equipos alertar aos pilotos dos fallos inminentes de compoñentes. En virtude das modificacións introducidas no Gran Premio de Hungría, un coche ten que entrar en boxes ou ser retirado de inmediato se presentase un problema que se considera o suficientemente grave como para xustificar a intervención por parte do equipo. Os regulamentos revisados foron mal recibidos, co piloto de Ferrari Sebastian Vettel definiunos como "unha merda".
Logo da introdución dos bordos "baguette" no Gran Premio de Austria como medio de limitar a pista e evitar que os pilotos a rebasen deliberadamente para obter unha vantaxe, o Gran Premio de Hungría viu a introdución da vixilancia electrónica nas curvas seleccionadas, con placas sensibles á presión colocadas en virtude de bordos para detectar os coches que que rabasan o límite.
Cabodevila, Ardán, Marín
Cabodevila é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 114 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 49 eran homes e 65 mulleres.
Seixal, Padriñán, Sanxenxo
Seixal é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 44 habitantes en 2016 (22 mulleres e 22 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 47 veciños, para alcanzar a poboación que tiña en 2004, cando eran 43 habitantes.
Refraneiro galego da abella
miniatura|Ó que se fai mel cómeno as moscas
Imida
miniatura|dereita|Esquema dun grupo imida liñal xeral. En química orgánica, unha imida é un grupo funcional formado por dous grupos acilo unidos a un nitróxeno. A IUPAC defíneos como "diacil derivados do amoníaco ou aminas primarias, especialmente os compostos cíclicos derivados de diácidos". Estes compostos están relacionados estruturalmente con anhídridos ácidos, aínda que as imidas son menos reactivas. En canto ás súas aplicacións comerciais, as imidas son mellor coñecidas como compoñentes de polímeros de alta resistencia.
Nomenclatura
A maioría das imidas son compostos cíclicos derivados de ácidos dicarboxílicos e os seus nomes reflicten o do ácido parental. Exemplos son: succinimida derivada do ácido succínico e ftalimida derivada do ácido ftálico. Para imidas derivadas de aminas (vs. amoníaco), o N-substituínte indícase por un prefixo; por exemplo, N-etilsuccinimida deriva do ácido succínico e da etilamina.
Outros compostos chamados imidas
O ligando (química inorgánica)|ligando en química de coordinación denominado imida ten a fórmula NH. Unha imida é un intermediato na fixación do nitróxeno por catalizadores sintéticos. Os compostos orgánicos chamados carbodiimidas teñen a fórmula RN=C=NR, pero non están relacionados coas imidas.
Propiedades
Como son moi polares, as imidas teñen boa solubilidade en medios polares. O centro N-H de imidas derivadas do amoníaco é ácido e pode participar na formación de enlaces de hidróxeno. A diferenza dos anhídridos ácidos estruturalmente relacionados, as imidas resisten a hidrólise e algunhas poden mesmo ser recristalizadas en auga fervendo.
Aplicacións
Moitos polímeros de gran resistencia ou condutores eléctricos conteñen subunidades imida, por exemplo, as poliimidas. Un exemplo é o Kapton no que a unidade que se repite consiste en dous grupos imida derivados de ácidos tetracarboxílicos aromáticos. Outro exemplo de poliimidas é a poliglutarimida feita de polimetilmetacrilato (PMMA) e amoníaco ou unha amina primaria por aminólise e ciclación do PMMA a altas temperaturas e presións, xeralmente nun extrusor. Esta técnica denomínase extrusión reactiva. Un produto de poliglutarimida comercial baseado no derivado metilamina do PMMA, chamado Kamax (TM) produciuno a compañía Rohm and Haas. A dureza destes materiais reflicte a rixidez do grupo funcional imida.
Despertou moito interese na bioactividade dos compostos que conteñen imidas o descubrimento inicial da gran bioactividade da cicloheximida como inhibidor da biosíntese de proteínas en certos organismos. A talidomida, famosa polos seus efectos adversos, foi un dos resultados destas investigacións. Varios funxicidas e herbicidas conteñen a funcionalidade imida. Exemplos son: Captan, que foi retirado polas súas propiedades canceríxenas, e Procymidone. miniatura|700 px|center|Algunhas imidas ilustrativas. Empezando pola esquerda: [[N-etilmaleimida, un reactivo bioquímico; ftalimida, un intermediato químico industrial; Captan, un herbicida controvertido; talidomida, un fármaco que causou deformidades conxénitas; unha subunidade do Kapton, un polímero de alta resistencia utilizado para facer "traxes espaciais".]]
Preparación
As imidas máis comúns prepáranse quentando ácidos dicarboxilicos ou os seus anhídridos e amoníaco ou aminas primarias. O resultado é a reacción de condensación: Estas reaccións proceden por intermediacións de amidas. A reacción intramolecular dun ácido carboxílico cunha amida é moito máis rápida ca a reacción intermolecular, que raramente se observa.
Certas imidas poden tamén prepararse no rerranxo de Mumm isoimida a imida.
Reaccións
Para as imidas derivadas do amoníaco, o centro N-H é ácido. Así, coñécense moitos sales metálicos de álcalis das imidas, un exemplo ben coñecido é a ftalimida de potasio. Estes sales poden ser alquilados para dar lugar a N-alquilimidas, que á súa vez poden ser degradadas para liberar aminas primarias. Os nucleófilos fortes, como o hidróxido de potasio ou hidrazina utilízanse no paso de liberación.
O nitróxeno nas imidas non é moi básico, o que lle permite formar compostos estables con halóxenos. O tratamento das imidas cos halóxenos e bases dá os derivados N-halo. Exemplos que son útiles en síntese orgánica son a N-clorosuccinimida e a N-bromosuccinimida, que serven, respectivamente, como fontes de "Cl" e "Br" en síntese orgánica.
İlham Əliyev
İlham Heydər oğlu Əliyev, nado en Bakú o 24 de decembro de 1961, é un político acerbaixano, presidente do seu país dende o 31 de outubro de 2003.
É tamén o presidente do Partido do Novo Acerbaixán e do Comité Olímpico Nacional.
Traxectoria
İlham Əliyev naceu o 24 de decembro de 1961 en Bakú. O seu avó foi Əziz Əliyev, destacado político do Partido Comunista da Unión Soviética, súa nai a científica Zərifə Əliyeva e seu pai, Heydər Əliyev, terceiro presidente de Acerbaixán.
Foi reelixido de novo nas eleccións de 2008 e, tras un referendo en 2009 co que se eliminou o límite de mandatos que pode exercer o presidente, reelixido en 2013 e 2018 con máis do 85% dos votos en ambos procesos.
Dende 1997, Əliyev é o presidente do Comité Olímpico Nacional.
Marca de ceca
miniatura|Marca de ceca da [[Fábrica Nacional de Moneda y Timbre|Real Casa de la Moneda - Fábrica Nacional de Moneda y Timbre.]] Unha marca de ceca é, no ámbito da numismática, unha letra, unha inscrición, un monograma, un símbolo ou calquera outro sinal presente nunha moeda ou nunha medalla e que serve como indicación da ceca ou casa de moeda onde esta foi cuñada.
No mundo antigo
miniatura|esquerda|[[Moeda da Antiga Grecia|Moeda grega de prata de tres dracmas coa rosa no reverso, marca de ceca das moedas de Rodas]] Os antecedentes da marcas de ceca están nas coñecidas como "marcas de maxistrado" características da moeda da Antiga Grecia, que facían mención ao maxistrado que se encargaba da produción desas moedas.
Nun primeiro momento, semella que as marcas de ceca apareceron co propósito de localizar e controlar un problema: se unha moeda tiña falta ou exceso de peso, a marca de ceca permitía a localización inmediata da súa procedencia e podería evitarse que o desaxuste se seguise a producir. Este problema non só ocorría accidentalmente, senón que en ocasións algunha ceca alteraba intencionadamente o peso ou a proporción de metal nobre nas súas moedas para aumentar o seu lucro. A alteración do peso e a lei da moeda foi sempre un delito moi perseguido e castigado, nalgunhas civilizacións mesmo coa morte. A modo de exemplo, en 1649, os directores da ceca colonial española de Potosí, na actual Bolivia, foron condenados a morte por mor da evidente alteración que facían da moeda.
Nalgúns casos, os símbolos atopados no campo de moedas da Antiga Grecia referían inequivocamente ás casas de moeda e non aos maxistrados. As cecas establecidas en territorios conquistados por Alexandre o Grande cuñaron moedas coa mesma tipoloxía que a característica das de Macedonia, mais engadindo como marca un símbolo local. Por exemplo, Rodas emitiu moedas cos tipos alexandrinos marcadas cunha rosa, un símbolo local anteriormente utilizado nas súas moedas propias. miniatura|[[Moeda bizantina dun sólido coa marca de ceca CONOB, do obradoiro de Constantinopla, no exergo do reverso]] Xa no Imperio Romano, unha reforma de Diocleciano estableceu a marca de ceca como un elemento regular na moeda romana. Estas marcas situábanse adoito no exergo do reverso e comúñanse de tres partes; a primeira delas caracterizábase polas siglas SM ( SACRA MONETA ), M ( MONETA ) ou P ( PECUNIA ), en función do tipo de moeda; a segunda parte era unha abreviatura da cidade, como é o caso de ROM para Roma; e a parte final indicaba o obradoiro dentro da cidade. A reforma de Anastasio, tomada habitualmente para establecer o límite entre as cuñaxes imperiais romanas e as emisións do Imperio Bizantino e doutros descendentes do romano, substituíu as marcas de ceca nas moedas de ouro pola inscrición CONOB, que aludía ao padrón monetario de Constantinopla, que foi utilizado por unha gran variedade de cecas. Con todo, as marcas de ceca continuaron na moeda de cobre ata a segunda metade do século VII.
Na Idade Media
miniatura|Moeda de [[Fernando II de León e Galicia|Fernando II de León (1157-1188) con marca de ceca SIACOBI, da Casa da Moeda de Santiago de Compostela]]Na Europa medieval, as marcas de ceca empezaron a aparecer nas moedas francesas baixo Pipino e pasaron a ser obrigatorias baixo o imperio de Carlomagno. En 1389, Carlos IV adoptou un sistema denominado dos "puntos secretos", segundo o cal se colocaba un punto baixo a primeira letra nas moedas cuñadas en Crémieu, baixo a segunda letra nas de Roma e así sucesivamente ata a vixésima segunda letra, que lle correspondía á ceca de Bourges. No século XV, ao esquema dos puntos secretos engadíronselle letras e símbolos situados ao final da lenda como marca de ceca.
A inclusión do lugar de cuñaxe converteuse en xeral en toda a moeda medieval europea e da área mediterránea. Nalgúns casos facíase mención expresa da localidade nas propias lendas das moedas, algo habitual na moeda nazarí (عبد الله محمد / الغالب بالله - " O VENCEDOR POR DEUS / GRANADA "), na visigoda ( EMERITA PIVS, Mérida), e na das primeiras épocas dos reinos cristiáns europeos ( CIVITAS LONDON , Londres; PARSII CIVIS , París; SIACOBI , Santiago de Compostela).
Noutras ocasións utilizábanse como marcas de ceca letras (non necesariamente siglas) monogramas ou símbolos que se asociaban inequivocamente ás localizades emisoras (B para Burgos, unha cuncha de vieira para A Coruña, unha cunca para Cuenca etc.).