cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gackt
Traxectoria
Pasou a súa infancia na cidade de Quioto. É o segundo de tres irmáns, sendo o seu pai profesor de música de primaria e a súa mai peiteadora. Segundo a súa autobiografía, Gackt era un rapaz afeccionado a correr riscos. Con 7 anos estivo a piques de afogar mentres nadaba na costa de Okinawa. Tras a súa experiencia, dicía ser quen de ver e falar con algúns familiares falecidos, feito que tivo que agochar por culpa dos seus pais. Á idade de 10 anos, Gackt foi hospitalizado e tivo que permanecer así por un tempo prolongado; tempo no cal fixo amizade con algúns nenos enfermos terminais. Á morte dun dos seus amigos durante ese período supuxo para el un duro golpe.
A educación musical de Gackt comezou con tan só tres anos, cando seus pais iniciaron a súa educación de piano clásico, inda que o deixou pasados uns anos, cando descubriu que un dos seus amigos tamén tocaba o piano. Competir por ser o mellor músico levouno a retomar as súas clases de piano, e tamén a aprender a tocar outros instrumentos. Con 17 anos entra en contacto por primeira vez co rock e comeza a tocar a batería.
Apenas un ano despois únese a Cain's Feel como batería auxiliar. Cando o vocalista do grupo decide abandonar, é proposto como substituto, comezando así a súa carreira como cantante.
Malice Mizer
Gackt entrou a formar parte do grupo Malice Mizer no ano 1995 como vocalista, pianista e compositor de letras. Neste período edita dous discos Voyage ~Sans Retour~ e Merveilles ademais de sete sinxelos. Deixou a banda en 1999, segundo el por petición do grupo xusto cando estaba conseguindo fama e responsabilidades. Os demais membros sosteñen que a súa marcha se debeu a un abandono pola súa parte.
S.K.I.N.
O 25 de maio do 2007, anunciouse a formación do supergrupo S.K.I.N. no cal participan o artista pop/rock MiYaVi, o ex-guitarrista de Luna Sea Sugizo e o co-fundador de X Japan Yoshiki, ademais do propio Gackt. O debut do grupo produciuse coa actuación na Anime Expo en Long Beach (California) o 29 de xuño de 2007.
Películas
MOON CHILD Protagonizada xunto con HYDE (Vocalista de L'Arc~en~Ciel) e Wang Lee Hom
Juan Rial de las Riberas
Traxectoria
Fillo de Pedro Rial Mariño. Secretario municipal de Vimianzo e filántropo dese concello. Liberal, controlaba o distrito electoral de Corcubión. Foi deputado provincial polo distrito de Arzúa (1886). Foi desterrado a Carantoña, onde fundou as escolas e mellorou a localidade.
Vida persoal
Casou con Manuela Mouzo, de Vimianzo, que morreu asasinada por un sobriño en xuño de 1898. A súa filla, Manuela Rial Mouzo, casou con Perfecto Castro Canosa, de Cee.
Bardelás, Carboentes, Rodeiro
Bardelás é un lugar da parroquia de Carboentes, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
William Thomas Calman
William Thomas Calman, nado e Dundee o 29 de decembro de 1871 e finado en Coulsdon, Surrey, o 29 de setembro de 1952, foi un zoólogo escocés, especialista en carcinoloxía.
Traxectoria
En 1909 escribiu a sección de crustáceos no Treatise on Zoology de Lankester, onde introduciu as superordes dos Eucarida, Peracarida e Hoplocarida, así como o concepto da facies caridoide, dun hipotético antepasado dos malacostráceos. Escribiu varias das entradas sobre crustáceos para a undécima edición da Encyclopædia Britannica. Tamén estableceu a actual división dos Branchiopoda nas catro ordes dos Anostraca, Notostraca, Conchostraca e Cladocera. En 1921 foi elixido Fellow da Royal Society.
Desde 1927 a 1936 foi conservador encargado da sección de zooloxía do Museo Británico (Historia natural), hoxe Museo de Historia Natural de Londres.
Desde 1871 até a súa morte, en 1952 foi, o presidente da Sociedade Linneana de Londres, e foi galardoado cola Medalla linneana en 1946.
Calman faleceu en Coulsdon, en Surrey, o 29 de setembro de 1952.
Universidade de Zúric
miniatura|
A Universidade de Zúric (UZH, en alemán: Universität Zürich), situada na cidade de Zúric, é a universidade máis grande de Suíza, con máis de 24.000 estudantes. Foi fundada en 1833 a partir dos actuais institutos de Teoloxía, Dereito, Medicina e da creación dunha facultade de Filosofía. Actualmente, a universidade ten as facultades de Artes, Economía, Dereito, Medicina, Ciencias, Teoloxía e Medicina Veterinario, ofrecendo a máis ampla gama de materias e cursos de calquera institución de educación superior de Suíza.
Historia
A universidade de Zúric foi fundada o 29 de abril de 1833, cando os colexios de Teoloxía (fundado por Huldrych Zwingli en 1525), Dereito e Medicina fusionaron xunto cunha nova facultade de Filosofía. Foi a primeira universidade en Europa que se fundou polo propio Estado en lugar de por un monarca ou unha confesión relixiosa. A universidade permite ás mulleres asistir a clases de filosofía desde 1847, e admitiu a primeira muller para estudos de doutoramento en 1866. A Facultade de Medicina Veterinaria engadiuse en 1901, e é a máis antiga deste tipo no mundo docente. En 1914, a universidade trasladouse a novas instalacións deseñadas polo arquitecto Karl Moser en Ramistrasse 71.
Facultades
As súas mellores facultades en termos de calidade son a Facultade de Ciencias Económicas, que se atopa no décimo segundo posto de Europa e no primeiro posto de Suíza(ver: http://www.uzh.ch/news/articles/2008/3082.html), a Facultade de Medicina e a Facultade de Ciencias, que se sitúan entre o dez primeiras de Europa. A Universidade de Zúric no seu conxunto tamén se clasifica entre as dez primeiras do continente e entre as cincuenta mellores do mundo. Destaca nos campos da biociencia e finanzas, existindo unha estreita colaboración entre esta universidade e a Escola Politécnica Federal.
Premios Nobel
A Universidade de Zúric contou con varios premios Nobel como Albert Einstein, Erwin Schrödinger, un dos fundadores da mecánica cuántica e Wilhelm Conrad Röntgen, a primeira persoa en gañar o Premio Nobel de Física.
Folidotos
A dos folidotos (Pholidota) é unha orde de mamíferos euterios que comprende unha soa familia, a dos mánidos (Manidae), cun só xénero, Manis, que na actualidade, reúne oito especies das zonas tropicais do Vello Mundo (África e Asia) coñecidas vulgarmente como pangolíns.
Características
Os folidotos están entre os mamíferos máis estraños do mundo, xa que non son demasiado diferentes dos réptiles, xa que teñen o corpo cuberto de grandes escamas imbricadas, formando un escudo dérmico que cobre todas as partes superiores, así como a inferior da cola (son os únicos mamíferos coñecidos con esta adaptación). Esta coiraza fai que poidan parecer, a simple vista, armadillos, moi afastados filoxeneticamente, xa que estes pertencen á familia dos dasipódidos, única da orde dos cingulados, propios da América tropical.
O seu corpo é alongado, coa cabeza pequena, estreita e sen pavillóns auditivos (ou ben estes son rudimentarios) e a cola é moi longa (de até os 2/3 da lonxitude total do animal) e, nas formas arborícolas, é prénsil. Non teñen dentes en estado adulto, pero si unha longa e estreita lingua, protáctil e dotada dunha saliva pegañenta, coa que apañan os insectos (formigas, térmites) dos que se alimentan. Os pangolíns móvense moi lentamente, andando a miúdo sobre as súas patas traseiras (máis desenvolvidas que as dianteiras) e usando a cola como contrapeso, coas patas dianteiras separadas do chan. As unllas están ben desenvolvidas, e están recurvadas. O sentido da vista está pouco desenvolvido, pero os do olfacto, gusto e oído si son moi agudos. Son animais solitarios, e as parellas permanecen unidas só durante a curta época do celo. Son capaces de enrolarse sobre si mesmos, formando unha bóla que só presenta as escamas ao exterior. Esta actitude pasiva é a súa única defensa; porén, o efecto cortante das moi duras escamas, movidas por potentes músculos, poden produciren serios danos aos seus inimigos se meten o fociño ou os dedos entre elas. As femias paren unha soa cría por parto, á que transportan na base da súa cola e protexen enroscándose ao redor dela; ás crías as escamas endurécenselles aos dous días de vida.
Distínguense dous grupos ben definidos, un terrestre e outro arborícola. En canto á súa distribución xeográfica, catro especies viven na África tropical (agás Madagascar), e as outras catro en Asia: India, Ceilán, Birmania, Indonesia, sur da China (incluíndo as illas de Taiwán e Hainan) e Filipinas (Palawan).
O nome vulgar pangolín provén da palabra malaia penggoling, que significa "rolo", "algo que enrola", e de aí pasou ás linguas europeas a través do inglés pangolin.
Taxonomía
Debido a que antigamente non se dispoñía de moitos datos sobre a súa evolución e parentesco filoxenético, os pangolíns clasificáronse antigamente noutras ordes, por exemplo na antiga dos dos xenartros (hoxe considerada superorde), que inclúe aos chamados osos formigueiros, tamanduaa e os armadillos (hoxe separados na orde dos cingulados). Porén, recentes probas xenéticas, indican que os seus parentes vivos máis próximos son os carnívoros que forman con eles o clado Ferae. E algúns paleontólogos clasificáronos na orde dos cimolestos, hoxe extintos, xunto con outros varios grupos así mesmo extintos.
A orde dos folidotos foi descrita en 1904 polo zoólogo e bioxeógrafo xermano-neerlandés Max Carl Wilhelm Weber; a familia dos mánidos, en 1821 polo zoólogo británico John Edward Gray, mentres que o xénero Manis fora xa establecido en 1758 por Carl von Linné na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Subxéneros, especies e subespecies
Actualmente no xénero Manis recoñécense subxéneros con oito especies vivas, coas subespecies que se indican:
Xénero Manis Linnaeus, 1758
Mapa de distribución das especies do xénero Manis
dereita|500px
O Asperón
O topónimo O Asperón pode referirse a:
José María Orense
José María Orense Milá de Aragón Herrero, nado en Laredo o 28 de outubro de 1803, e finado en El Astillero (Cantabria) o 29 de novembro de 1880, foi un político demócrata e xornalista español. Foi o noveno Marqués de Albaida, Grande de España. miniatura|200x200px|Caricatura da revista [[La Flaca. A República española entre Centralismo (Castelar), e Federalismo (José María Ourense).]]
Traxectoria
Durante o Trienio Liberal (1820-1823), uniuse á Milicia Nacional para loitar contra os elementos monárquicos de Cantabria, participando en Laredo na resistencia contra os Cen Mil Fillos de San Luís do duque de Angulema. En 1823, por mor do seu apoio aos constitucionalistas tivo que fuxir a Inglaterra, e viaxou por Estados Unidos e Francia. Volveu trala amnistía de 1833 e, inmediatamente, tomou parte na Xunta de Defensa de Santander en favor do liberalismo. Conspirou con Eugenio de Aviraneta en 1834 polo que foi detido ese mesmo ano. Cos seus escritos O Duende Liberal e O Tribuno, deuse a coñecer como partidario dunha lectura en clave republicana da Constitución de Cádiz.
Foi deputado por Palencia e Santander en varias ocasións, entre 1844 e 1856, con intervalos de activismo republicano que provocou novas persecucións e un exilio ao exterior. En 1856, tralo pronunciamento de Leopoldo O'Donnell intentou sublevar as provincias contra el pero fracasou e foi desterrado; pero continuou coa súa axitación republicana por todos os medios: conspiracións, escritos e prensa. Foi un dos fundadores do Partido Demócrata e no que militará de 1849 a 1868; posteriormente, protagonizou unha dura polémica con Fernando Garrido e as súas ideas socialistas fronte ás que propugnada o individualismo republicano.
A partir de 1866, participou na preparación da revolución de 1868, e ao triunfar esta volveu a se integrar non parlamento onde saíu elixido Deputado a Cortes Constituíntes, acadando unha importante relevancia no Partido Republicano Federal no que participa de 1868 a 1874. Mais cando se aprobou a monarquía como forma de goberno, abandonou de novo, a Cámara e participou na xeira de revoltas republicanas federais de 1869, dirixindo a revolta en Béjar. Ese mesmo ano, 1869, Orense formou parte da sinatura do Pacto Federal Castelán, tamén en Valladolid.
Cando, en 1870, foi proclamada a República en Francia, organizou unha lexión de voluntarios para axudar aos republicanos franceses; pretendía unha federación latina e o establecemento dunha república universal.
Durante a proclamación da Primeira República en España, foi elixido deputado nas eleccións xerais de 1873 pola provincia de Palencia, e presidirá as Cortes, pero dimitiu ao encabezar o retraemento dos deputados intransixentes coa política de goberno de Francesc Pi i Margall. Ao caer a república, exiliouse en Francia até 1877, cando volveu a Santander onde morreu en 1880.
== Períodos de representación como deputado ==
Firestorm (filme de 1998)
Firestorm é un filme estadounidense de acción dirixido por Dean Semler que foi estreado en 1998. Está protagonizado por Howie Long, Scott Glenn, William Forsythe e Suzy Amis.
Miniac-sous-Bécherel
Miniac-sous-Bécherel (en Minieg-Begerel, e en galó: Meinyac) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Monteseiro, Monteseiro, A Fonsagrada
A Armilda é un lugar da parroquia de Monteseiro no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o padrón municipal (INE 2017) ten 20 habitantes (5 homes e 14 mulleres).
Iza, Boyacá
Iza é un concello colombiano que se atopa na provincia de Sugamuxi no departamento de Boyacá. Está situado a uns 90 quilómetros ó leste da cidade de Tunja.
O concello de Iza caracterízase pola conservación do seu contido histórico, o cal se manifesta no seu devanceiro prehispánico, arte rupestre, mitos, lendas, tradicións, a toponimia local, festexos e oficios como o tecido en algodón e la, empregando prácticas e teares da España medieval, así como na súa arquitectura colonial, trazos que a converteron en Ben de Interese Cultural de Carácter Nacional, polo Ministerio de Cultura de Colombia no ano 2002.
Etimoloxía
O nome de Iza provén da palabra muisca "za" que significa noite. Malia que en 1895 o nome da poboación cambiouse a Santa Isabel, pois segundo o dicionario castelán a palabra iza significaba concubina, os seus habitantes mantiveron o nome tradicional. O municipio tamén é coñecido como «Niño Verde de Boyacá», nome dado por Manuel Ancízar, quen contra o ano 1850 percorreu a rexión sendo partícipe da Comisión Corográfica dirixida por Agustín Codazzi. Na súa obra Peregrinación de Alpha polas provincias do norte da Nova Granada en 1850-1851, Ancizar refírese a Iza como un verde niño en alusión ós salgueiros, alisos, chicalás e demais vexetación que daban, como aínda hoxe, unha contorna natural ó centro urbano.
Gran Premio do Pacífico de 1994
O Gran Premio do Pacífico de 1994 (oficialmente o I Pacific Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 17 de abril de 1994 no Circuíto TI, Aida. Foi a segunda carreira da tempada de de Fórmula Un. A carreira de 83 voltas gañouna o piloto de Benetton Michael Schumacher logo de comezar desde a segunda posición. Gerhard Berger terminou segundo polo equipo Ferrari e o piloto Jordan Rubens Barrichello quedou en terceiro lugar.
Unión Deportiva Almería
A Unión Deportiva Almería é un club de fútbol español da cidade de Almería. Foi fundado en 1989 baixo a denominación de Almería Club de Fútbol, adoptando a denominación actual en 2001. Actualmente compite na Primeira División, logo de ascender na tempada 2021-22.
Gran Premio do Pacífico de 1994
Cualificación
Ayrton Senna logrou a pole durante a sesión de cualificación do venres, as condicións de pista foron máis lentas o sábado, deixando á maioría dos pilotos incapaces de mellorar os seus tempos. Durante a cualificación do sábado, os dous pilotos de Williams-Renault trompearon na curva Revolver.
Carreira
Ayrton Senna foi superado por Schumacher antes da primeira curva e logo foi golpeado por detrás por Mika Häkkinen e saíuse da pista. Nicola Larini tamén se saíu da pista e estrelouse contra Senna, causando danos que terminaron a carreira de ambos autos. Mark Blundell tamén trompeou na mesma curva e detivo o seu auto no medio da pista. Na 3ª volta Damon Hill trompeou tratando de adiantar a Hakkinen, pero reincorporouse e volveu ao segundo lugar antes de deterse cunha falla na transmisión na volta 49. Michael Schumacher gañou comodamente diante de Gerhard Berger e Rubens Barrichello. O 11º lugar de Roland Ratzenberger sería o único final do austríaco antes da súa morte durante a cualificación para o Gran Premio seguinte en Imola.
Unión Deportiva Almería
O equipo viviu os seus anos máis exitosos no século XXI, ascendendo a Primeira División na tempada 2006-07, e permanecendo 4 tempadas na mesma, ademais de chegar a unhas semifinais da Copa do Rei en 2011.
Inicios
O club nace en 1989 co nome de Almería Cf. Cambia á súa actual denominación en 2001 (tras a retirada do Club Polideportivo Almería) para conseguir a unidade do fútbol almeriense e ter un equipo competitivo. As primeiras orixes, con todo, dun club de fútbol da capital remóntanse ata 1909, co nome de Almería Foot-Ball Club.
Participou durante tres tempadas na Rexional Preferente de Almería ata que logrou subir á Terceira División de España en 1992. Permanece unha tempada nesta categoría e en 1993 conséguese o ascenso á Segunda División B de España. Tras consolidarse nunha primeira campaña moi sufrida, na seguinte lógrase un dos principais obxectivos do club que non era outro que o ascenso á Segunda División de España en 1995. Converteuse entón na entidade máis nova en participar na Liga de Fútbol Profesional. Tras dúas tempadas cargadas de ilusións, unha mala planificación leva ao club ao descenso á Segunda División B de España en 1997.
A pesar de ter unha dos mellores persoais da categoría, o club non logra o obxectivo de loitar polo ascenso e na segunda tempada na categoría, de novo a mala planificación leva ao club ao descenso á Terceira División de España en 1999. Este momento supón un punto de inflexión e, cun equipo infestado de xogadores almerienses, conséguese retornar á Segunda División B de España no ano 2000.
Cambio de denominación
A tempada do regreso a devandita categoría sáldase finalmente coa permanencia non sen dificultades, e co cambio de denominación da entidade, que supón elinicio dun novo proxecto deportivo máis ambicioso co apoio de toda a cidade. Así, a seguinte trouxo consigo a sorpresa dun novo ascenso á Segunda División de España en 2002.
A primeira tempada desta nova etapa na categoría conséguese salvar coa permanencia pasando apuros ata o final. A seguinte, pola contra, ofreceu dúas caras ben distintas: de equipo revelación a candidato ao descenso categoría, pero o equipo seguiu loitando ata conseguir a permanencia de novo con certos problemas. A terceira tempada consecutiva na Segunda División de España supón a consolidación na categoría, aínda que non de xeito moi folgado, pero que posibilita que a campaña seguinte prodúzase un salto de nivel e o equipo ocupe os postos altos da clasificación con posibilidades de ascenso ata case o final da liga. Finalmente, tras unha quinta tempada consecutiva na Segunda División de España alcánzase, de xeito espectacular, o soño do ascenso á Primeira División de España o 19 de maio de 2007, de forma matemática a falta de catro xornadas para o final da competición, ao vencer por 3-1 á SD Ponferradina.
Paso por Primeira División
Na súa primeira tempada en Primeira división, a 2007-08, logrou callar unha excelente campaña, destacando a vitoria en Riazor o día do seu debut por 0-3, a goleada por 1-4 ao Sevilla no Sánchez Pizjuán e o triunfo por 2-0 fronte ao Real Madrid no Estadio de los Juegos Mediterráneos. Conseguiu a permanencia matemática ao empatar 1-1 contra o Betis, a falta de tres xornadas para terminar o campionato, sen pisar os postos de descenso en toda a tempada e, finalmente, quedando oitavo na táboa clasificatoria.
A seguinte tempada non pode comezar mellor, o Almería gana ao Athletic de Bilbao por 1-3 en A Catedral. O Diario Marca na súa crónica do partido afirmaba que "O Almería saca as cores ao Athletic". O 21 de decembro de 2008, tras unha mala serie de resultados, habendo só conseguido 6 puntos de 30 posibles, o presidente Alfonso García decide destituír a Gonzalo Arconada. O 22 de decembro do mesmo ano anúnciase que o novo adestrador é o mexicano Hugo Sánchez, quen chegou de gañar dous títulos consecutivos de Primeira División de México cos Pumas da UNAM en 2004 e de gañar o terceiro lugar na Copa América de Venezuela 2007 coa Selección de México.
Na tempada 2009-10, Hugo Sánchez foi destituído na xornada 15 tras un cúmulo de malos resultados que achegaron ao equipo aos postos de descenso, sendo substituído por Juanma Lillo o cal fíxoo reaccionar, afastándoo dos postos de descenso e deixándoo clasificado en décimo terceira posición.
Juanma Lillo tamén foi cesado na tempada seguinte, a 2010-11, na xornada 12, despois dunha histórica derrota por 0-8 contra o FC Barcelona. José Luis Oltra substituíuno e o equipo chegou por primeira vez na súa historia ás semifinais da Copa do Rei, ás que chegou habendo gañado todos os partidos, pero foi eliminado polo FC Barcelona por un resultado global de 8-0. Pero Oltra foi cesado tamén o 5 de abril de 2011, estando o club en posicións de descenso. Roberto Olabe adestrou ao equipo ata final dunha tempada na que non puido evitar a súa volta á Segunda División.
Nova etapa en Segunda e ascenso
A tempada 2011-12 volve xogar en Segunda tras catro anos na máxima categoría. O club elixe a Lucas Alcaraz para intentar volver a Primeira. O inicio de tempada é moi bo e o equipo chega a alcanzar o liderado. Despois entraría nunha dinámica negativa que levaría a destitución do técnico. Esteban Vigo foi contratado como substituto, pero o equipo non puido lograr o obxectivo, acabando en sétima posición, a un só punto dos postos de playoff de ascenso.
O 11 de xuño de 2012 anúnciase que Javi Gracia será o novo técnico para a tempada 2012-13. O equipo almeriense terminou a Liga regular en 3º posto, accedendo á promoción de ascenso. Despois de eliminar en semifinais ao Las Palmas, o 22 de xuño de 2013, o Almería sobe a Primeira División tras derrotar 3-0 ao Girona en casa (0-1 na ida).
Escudo
O escudo da Unión Deportiva Almería leva o símbolo do indalo representativo de Almería. O escudo do Almería Club de Fútbol tiña un deseño moi similar ao escudo da cidade.
Estadio
250px|miniatura|Partido Almería-[[CA Osasuna|Osasuna no estadio]]
A Unión Deportiva Almería disputa os seus encontros como local no Estadio de los Juegos Mediterráneos inaugurado en 2004, construído para albergar os XV Xogos Mediterráneos Almería 2005, con capacidade para 14.758 espectadores sentados. Na tempada 2007/2008, ampliouse o aforamento a 22.000 espectadores sentados mediante a instalación de bancadas supletorias. Localízase nos arredores da cidade, no barrio de la Vega de Acá, xunto á canle do Río Andarax.
Anteriormente xogaban os encontros no Estadio Municipal Juan Rojas (antes Franco Navarro, inaugurado en 1976). O seu aforamento é de 13648 espectadores (5468 sentados e 8000 de pé). Está situado no barrio almeriense de Torrecárdenas.
Cadro actual
Actualizado a 1 de setembro de 2014
15px|Capitán.
Filial
O equipo filial do Almería é a Unión Deportiva Almería B, fundada en 2001. O equipo xoga actualmente na Terceira División RFEF.
Astrés
O topónimo galego Astrés pode referirse a:
Naruddin Farah
Naruddin Farah, nado en Baidoa en 1945, é un escritor somalí.
Traxectoria
Aínda que é un autor fundamentalmente en inglés, en 1974 publicou en forma de folletón a novela en somalí, Tollow Wa Talle Ma, que non rematou ao se autoexiliar.
O Barral do Alto, O Alto de Xestoso, Monfero
O Barral do Alto é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 4 eran mulleres.
Andouillé-Neuville
Andouillé-Neuville (en Andolieg-Kernevez, en galó: Andólhae) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Ascensión Cambrón
Ascensión Cambrón Infante, nada en Córdoba en 1943 e residente na Coruña desde 1976, é unha filósofa e profesora española.
Traxectoria
Licenciada en Filosofía e Ciencias da Educación. Presentou en 1987 a súa tese de doutoramento El socialismo racional de Ramón de la Sagra. É profesora emérita de Filosofía do Dereito, Moral e Política na Facultade de Dereito da Universidade da Coruña. É presidenta da Asociación polo Dereito a unha Morte Digna de Galicia e foi membro da sección de Pensamento do Consello da Cultura Galega.
O Cal do Espiño, O Alto de Xestoso, Monfero
O Cal do Espiño é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Cairo Branco
Para o filme homónimo de 2018 véxase Cairo branco (filme de 2018)
Cairo Branco (en White Fang) é un filme de Disney dirixido por Randal Kleiser que foi estreado en 1991, que está baseado na novela White Fang de Jack London. Está protagonizado por Ethan Hawke, Klaus Maria Brandauer e Seymour Cassel.
Sinopse
A finais do século XIX, o xove Jack Conroy chega a Alasca en plena febre do ouro, disposto a reclamar a herdanza do seu defunto pai. Alí trabará unha estreita relación con Cairo Branco, un cruzamento de lobo e can.
Trasulfe, Fafián, Rodeiro
Trasulfe é un lugar da parroquia de Fafián, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 25 habitantes (15 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
3 Doors Down
A banda fíxose coñecida co seu primeiro sinxelo, "Kryptonite", que foi top 3 na lista Billboard Hot 100. O grupo entón asinou un contrato con Republic Records e editou o seu álbum de estrea, The Better Life, no ano 2000. O disco foi o 11 máis vendido do ano e foi certificado 6 veces platino nos Estados Unidos. O seu segundo traballo, Away from the Sun (2002), continuou co éxito da banda; estreouse no número 8 da iBillboard 200 e foi multi-platino nos Estados Unidos como o seu predecesor. A este lanzamento seguiulle unha extensiva xira de dous anos antes de editar o terceiro álbum, Seventeen Days, no 2005. Este estreouse no número 1 da Billboard 200. O cuarto traballo, 3 Doors Down, tamén se estreou no número 1 Billboard 200.
A banda adoita a dar máis de 300 concertos por ano e ten actuado con outros artistas como Lynyrd Skynyrd, Megadeth, Staind, Nickelback, Alter Bridge, Breaking Benjamin, Seether, Shinedown, Hinder ou Daughtry. Dende o comezo da súa carreira, 3 Doors Down leva vendidos ao redor de 16 millóns de álbums en todo o mundo.
Esfingomielina
miniatura|350px|Esfingomielina<BR>Negro:[[esfingosina<BR>Vermello:fosfocolina<BR>Azul:ácido graxo.]] A esfingomielina é un tipo de esfingolípido presente nas membranas celulares animais, especialmente abundante na vaíña de mielina que rodea os axóns de moitos nervios. Xeralmente consiste nunha ceramida unida á fosfocolina (máis raramente fosfoetanolamina). Nos humanos as esfingomielinas supoñen ~85% de todos os esfingolípidos.
Composición
Nos humanos pénsase que a esfingomielina é o único fosfolípido de membrana que non contén glicerol.
Lingua saami meridional
A lingua saami meridional (Åarjelsaemien gïele) é unha lingua urálica falada aproximadamente por 600 persoas en Noruega e Suecia. Entre as linguas saamis é a que se fala máis ao sur de todas. Trátase dunha lingua en grave perigo de desaparecer, e os seus principais bastións de falantes atópanse nos concellos de Snåsa e Hattfjelldal en Noruega.
Esfingomielina
Composición
Como todos os esfingolípidos a esfingomielina contén unha ceramida hidrófoba, formada por un ácido graxo unido por enlace amida ao aminoalcohol esfingosina. A esta ceramida está unida unha cabeza polar constituída por un fosfato e a colina, formando a fosfocolina, ou ben un fosfato e etanolamina, formando a fosfoetanolamina. Por levaren fosfato as esfingomielinas son fosfolípidos, e por levaren esfingosina son esfingolípidos, polo que son fosfoesfingolípidos.
Nuth
Nuth (en limbúrxico Nut) é unha cidade e un municipio situado no suroeste dos Países Baixos na provincia de Limburgo. Ten 33,17 km² e 15.754 habitantes, dos que 5.548 viven na súa capital.
Esfingomielina
Composición
As esfingomielinas son lípidos anfipáticos, xa que a súa molécula ten unha parte apolar ou hidrófoba (a ceramida) e unha parte polar ou hidrófila (a fosfocolina ou fosfoetanolamina).
Nuth
Outras localidades son Hulsberg (4.300 habitantes), Schimmert (3.339), Wijnandsrade (1.812) e Vaesrade (1.027 habitantes) (a día 01/01/2005).
Esfingomielina
Función e localización
Son un constituínte das membranas e ultimamente se viu que poden desempeñar funcións na transdución de sinais na célula. A hidrólise feita pola esfingomielinase da esfingomielina da membrana libera ceramidas, que funcionan como segundos mensaxeiros, que activan unha serie de quinases e factores de transcrición, que median na apoptose.
A membrana plasmática das células está moi enriquecida en esfingomielinas, que se atopan fundamentalmente na capa externa ou exoplásmica da membrana, aínda que tamén hai algunhas evidencias que indican que tamén poden aparecer na capa interna. . Ademais, a esfingomielinase-2 neutra, un encima que degrada a esfingomielina liberando ceramida, localízase exclusivamente na capa interna da membrana, o que é unha evidencia máis que suxire que tamén hai esfingomielinas nesa capa.
Baden
O topónimo Baden pode referirse a:
Esfingomielina
Doenzas relacionadas
As esfingomielinas poden acumularse de forma anormal en diversos tecidos nunha rara doenza hereditaria chamada enfermidade de Niemann-Pick, da que existen os tipos A e B. É unha enfermidade xenética causada pola deficiencia no encima esfingomielinase, que orixina a acumulación de esfingomielinas no páncreas, fígado, pulmóns, medula ósea, e cerebro, provocando danos neurolóxicos irreversibles. O tipo A da doenza dáse en nenos moi pequenos. Caracterízase por ictericia, agrandamento do fígado, e danos cerebrais graves. Os nenos con este tipo de doenza raramente viven máis de 18 meses. O tipo B implica o agrandamento do fígado e do páncreas, que xeralmente se produce antes da adolescencia, pero o cerebro non está a afectado. A maioría dos pacientes presentan niveis de encima <1% do normal.
Un exceso de esfingomielinas nas membranas dos glóbulos vermellos do sangue, como ocorre na abetalipoproteinemia, causa unha anormalidade na forma dos glóbulos vermellos, que recibe o nome de acantocitose.
Trasulfe
O topónimo Trasulfe pode referirse a dous lugares en Galicia:
Denice Klarskov
Christina Denice Klarskov, coñecida como Denice Klarskov e tamén como Denice K, nada o 18 de abril de 1986 é unha actriz pornográfica e produtora dinamarquesa. É a fundadora e propietaria de "DK Production", unha produtora de cinema porno.
Golpe en Hawai
Golpe en Hawai (en The Big Bounce) é un filme estadounidense dirixido por George Armitage que foi estreado no 2004. Estreouse en galego na TVG o 14 de xuño de 2008.
Sinopse
Jack Ryan (Owen Wilson) é un surfeiro pouco fiable que vai dando tombos pola vida. En Hawai coida do xuíz Walter Crewes (Morgan Freeman). Tamén se ve relacionado cunha explosiva muller (Sara Foster), que é en realidade a amante dun magnate (Gary Sinise), un turbio home de negocios e vello rival do xuíz Crewes. Ryan entón deberá elixir entre a muller, os cartos ou o camiño recto.
Subdivisións de Romanía
Romanía estivo dividida historicamente en tres rexións: Valaquia, Transilvania e Moldavia. Actualmente, segundo a constitución, o estado está dividido en 8 rexións de desenvolvemento.
Abaixo de todo están as aldeas, un total de 13.092 aldeas, que non teñen administración especial de seu, a excepción de Bucarest, que posúe sectores con poder administrativo.
miniatura|400px|dereita|Mapa administrativo da Romanía: [[Transilvania está en verde, Valaquia en azul, a rexión da Moldavia en vermello e Dobruxa en amarelo]]
Rexións históricas
A Romanía é unha nación composta de catro grandes rexións históricas, Transilvania, Valaquia, Moldavia e Dobruxa, que á súa vez se poden dividir noutras. Estas son:
miniatura|centro|500px|As tres rexións históricas entre [[1793 e 1812.]]
Rexións de desenvolvemento
Estatisticamente, Romanía está dividida en oito rexións, constituíndo as NUTS de nivel II. Estas son:
Condados de Romanía
Estes 41 judeţe son divididos en 2.827 comunas (comune - para áreas rurais), 211 cidades (oraşe - para áreas urbanas) e 103 municipios (municipii - para grandes áreas urbanas). Na Romanía, o status de municipio é dado só a grandes cidades.
Os condados actuais son (en orde alfabética):
Kosmos 472
Kosmos 472 (Космос 472 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 50, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de xaneiro de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 472 foi o quincuaxésimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo cuarto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 472 foi inxectado nunha órbita inicial de 1568 km de apoxeo e 207 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de agosto de 1972.
Antón Crestar
Antonio Crestar Faraldo, nado en Telle (Miño) o 19 de maio de 1896 e finado en Montevideo o 1 de novembro de 1983, foi un galeguista e promotor cultural.
Traxectoria
En 1909 trasladouse a Uruguai, onde se relacionou cos representantes do galeguismo Manuel Meilán, Ramón Antelo e Francisco Rial, cos que participou nos parladoiros do café Tupí Nambá de Montevideo. Foi un dos fundadores da Irmandade Galega do Uruguai e de Galeuzca. Presidiu a comisión xestora da escola pública Galiza e o Centro Gallego. Foi debuxante e escultor. En 1973 foi galardoado coa Vieira de Prata polo Padroado da Cultura Galega. Foi nomeado Fillo predilecto de Miño en maio de 1982.
Germà Colón
Germà Colón i Doménech, nado en Castelló de la Plana en 1928 e finado en Barcelona o 22 de marzo de 2020, foi un lingüista románico e lexicólogo valenciano.
Traxectoria
Foi catedrático da Universidade de Basilea e anteriormente profesor na Universidade de Estrasburgo (1968 - 1972) e da Universidade Autónoma de Barcelona (1973 - 1974). Converteuse en membro da Reial Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona e mais da Comisión Lulliana a raíz da publicación das obras completas de Ramon Llull. Foi tamén Doutor honoris causa da Universidade de València e da Universidade de Alacant. Foi membro do consello asesor da colección Els Nostres Clàssics e do equipo editor da revista Estudis de Llengua i Literatura Catalanes. Foi conselleiro de honra da Asociación Internacional de Lingua e Literatura Catalás (da que foi presidente entre 1976 e 1982) e membro numerario do Institut d'Estudis Catalans (IEC). Foille outorgado o Premio Sanchis Guarner da Fundación Jaume I (1987), o Premio de Honra das Letras Valencianas (1988), o Premio Prat de la Riba do IEC (1979), o Premio Serra d'Or (1981), a Cruz de Sant Jordi (1985) e o Premio de Literatura da Generalitat de Cataluña (1987).
Doou a súa biblioteca persoal (máis de 20 000 obras) á Universidade Jaume I de Castelló de la Plana.
Sinerxía
A sinerxía é o resultado ou efecto resultante da integración de elementos individuais, cando ese resultado excede ao simple agregado dos efectos que tales elementos terían.
O termo sinerxía deriva do grego synergía, de syn "cooperación" máis érgon, "traballo".
A sinerxía en bioloxía
En bioloxía refírese ao concurso activo e concertado de varios órganos para realizar unha función.
A sinerxía en socioloxía
A sinerxia fai referencia a asociacións que se reforzan mutuamente, sendo que todo proceso sinérxico produce resultados cualitativamente superiores ao agregado de actuacións illadas individuais.
A sinerxía na teoría xeral de sistemas
En relación coa teoría de sistemas, a forma máis sinxela para explicar o termo sinerxía é examinando un obxecto ou ente tanxible ou intanxible e se ao analizar as partes illadamente estas non dá unha explicación relacionada coas características ou a conduta deste, entón estase falando dun obxecto sinérxico. Pódese dar recursividade en canto a que un sistema sinérxico estea composto á súa vez de subsistemas tamén sinérxicos.
Outros artigos
Sinergia Синергетика
Hugo de Champlitte
Hugo de Champlitte, finado en 1209, era o sobriño de Guillerme de Champlitte, o primeiro príncipe de Acaia.
Palacio de la Moneda
miniatura|dereita|La Moneda. O Palacio de la Moneda é a sede do presidente da República de Chile e comunmente desígnase como La Moneda. Tamén alberga o Ministerio do Interior, a Secretaría Xeral da Presidencia e a Secretaría Xeral de Goberno.
Hugo de Champlitte
Traxectoria
Hugo e o seu tío viaxaron coa Cuarta Cruzada e estaban na conquista de Constantinopla en 1204. Chegaron ao Peloponeso en 1205. Hugo axudou ao seu tío na conquista de Corinto e as rexións circundantes.
En 1208, Guillerme foi chamado a Borgoña pola noticia da morte do seu irmán máis vello, co fin de reclamar a herdanza. Guillerme deixou as súas conquistas gregas a Hugo como bailío ou vicerrei. Hugo non sobreviviu moito tempo, mentres que Guillerme morreu en Apulia no camiño a Francia. Hugo foi sucedido en Acaia (Morea) por Godofredo I de Villehardouin.
Premio Nacional de Historia de España
O Premio Nacional de Historia de España é un premio literario de longa traxectoria que outorga anualmente o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España.
Premia a mellor obra na especialidade de historia de España, escrita por un autor ou autores españois, en calquera das linguas españolas, entre todas as publicadas en España no ano anterior, na súa primeira edición. Está dotado con 20.000 euros.
Este galardón ten por obxecto recoñecer e estimular o importante labor de estudo e investigación sobre temas relacionados coa historia de España.
Foi creado en 1981 e ten como antecedentes o Premio Nacional de Literatura Menéndez Pelayo (de 1955 a 1972) para libros de estudos históricos ou biográficos e o Premio de Historia de España y América (1975-1980).
Taking Off
A expresión inglesa Taking Off pode referirse a:
Teorema de Pappus-Guldin
Teorema do centroide de Pappus, tamén coñecido como teorema de Guldin, teorema de Pappus-Guldin ou teorema de Pappus, é o nome de dous teoremas que relacionan superficies e volumes de sólidos de revolución.
Os teoremas atribúenselles a Pappus de Alexandría e a Paul Guldin.
Círculo de Mohr
O Círculo de Mohr (estritamente sería a circunferencia de Mohr) é unha técnica usada en enxeñaría e xeofísica para representar graficamente un tensor simétrico (de 2x2 ou de 3x3) e calcular con el momentos de inercia, deformacións e tensións, adaptando os mesmos ás características dunha circunferencia (radio, centro etc). Tamén é posible co círculo o cálculo do esforzo cortante máximo absoluto e a deformación máxima absoluta.
Este método foi desenvolvido por 1882 polo enxeñeiro civil alemán Christian Otto Mohr (1835-1918).
Caso bidimensional
miniatura|300px|Círculo de Mohr para esforzos. En dúas dimensións, o Círculo de Mohr permite determinar a tensión máxima e mínima, a partir das medicións da tensión normal e tanxencial sobre dous ángulos que forman 90º:
Usando eixes rectangulares, onde o eixe horizontal representa a tensión normal e o eixe vertical representa a tensión cortante ou tanxencial  para cada un dos planos anteriores. Os valores da circunferencia fidan representados do seguinte xeito:
As tensións máxima e mínima veñen dadas en termos desas magnitudes simplemente por:
Caso tridimensional
O caso do estado tensional dun punto P dun sólido tridimensional é máis complicado xa que matematicamente represéntase por unha matriz de 3x3 para a que existen 3 valores propios, non necesariamente diferentes.
No caso xeral, as tensións normal (σ) e tanxencial (τ), medidas sobre calquera plano que pase polo punto P, representadas no diagrama (σ,τ) caen sempre dentro dunha rexión delimitada por 3 círculos. Isto é máis complexo que o caso bidimensional, onde o estado tensional caía sempre sobre unha única circunferencia. Cada unha das 3 circunferencias que delimitan a rexión de posibles pares (σ,τ) coñécese co nome de circunferencia de Mohr.
Círculo de Mohr con momentos de inercia
Para sólidos planos ou case-planos, pode aplicarse a mesma técnica da circunferencia de Mohr que se usou para tensións en dúas dimensións. Ao calcular o momento de inercia arredor dun eixe que se encontra inclinado, a circunferencia de Mohr pode ser utilizado para obter este valor. Tamén é posible obter os momentos de inercia principais. Neste caso as fórmulas de cálculo do momento de inercia medio e o radio de la circunferencia de Mohr para momentos de inercia son análogas ás de cálculo de esforzos:
O Cal do Vilar, O Alto de Xestoso, Monfero
O Cal do Vilar é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
ALB (músico)
Clément Daquin coñecido polo seu nome artístico ALB é un músico francés de electropop de Reims. ALB comezou a empregar este nome no 2006, lanzou o seu EP CV 209 ese mesmo ano, e o seu primeiro álbum, Mange-disque no 2007, que inclúe "CV 209" como unha das súas cancións. O álbum Mange-disque foi comercializado nun deseño laranxa creado por un artista e a moza de Clément, Emilie Vast.
Atlético Clube Goianiense
O Atlético Clube Goianiense, xeralmente coñecido como Atlético Goianiense ou soamente Atlético, e un equipo brasileiro de fútbol da cidade de Goiânia, estado de Goiás. O club é o primeiro equipo do seu estado en gañar un concurso nacional, que foi o Campionato Brasileiro Série C.
Estadio
O club xoga os seus partidos no estadio Antônio Accioly, que ten unha capacidade máxima de aproximadamente 8.000 persoas. Para os partidos máis importantes utiliza o estadio Serra Dourada.
Briceño, Boyacá
Briceño é un concello colombiano, que se atopa na provincia de Occidente do departamento de Boyacá. Dista uns 50 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, a cidade máis poboada da provincia e 130 km á cidade de Tunja, capital do departamento.
Historia
O concello de Briceño, foi creado por medio da Ordenanza 14 do 25 de xullo de 1890, expedida pola Asemblea de Boyacá. Debe o seu nome ao Xeneral Manuel Briceño. Daquela, as vereas que o integraban eran Tunungúa, Moray, Yopos, Palo Blanco e Puripi, onde se situada a área urbana, nese entón o territorio do actual concello de Tununguá e as vereas Yopos, Moray, Palo Blanco e Puripi facían parte do concello de Pauna.
Blue Öyster Cult
Blue Oyster Cult é unha banda estadounidense de hard rock formada en Nova York no ano 1967. O grupo é coñecido por temas como "(Don't Fear) The Reaper", "Burnin' for You", "Godzilla", "Cities on Flame with Rock and Roll", "Veteran of the Psychic Wars", "Astronomy" e "This Ain't the Summer of Love". Ao longo da súa extensa carreira levan vendidos ao redor de 24 millóns de álbums, 7 deles só nos Estados Unidos.
Khilperico de Aquitania
Khilperico de Aquitania foi o fillo de Cariberto II, e brevemente foi rei de Aquitania no 632. Foi asasinado pouco despois de seu pai o mesmo ano, probabelmente por ordes do seu tío Dagoberto I. Non chegou a reinar, e, en consecuencia, non o teñen en conta na numeración dos reis dos francos.
Segundo unha lenda antiga baseada nun documento falso, Khilperico tería sobrevivido e seria o antecesor da familia dos Eudes, príncipes de Aquitania. A lenda tén pouca credibilidade á vista de que os nomes dos membros da familia non son merovinxios.
Joey Ramone
Jeffrey Ross Hyman, máis coñecido como Joey Ramone, nado en Nova York o 19 de maio de 1951 e finado no mesmo lugar o 15 de abril de 2001, foi un músico norteamericano, cofundador, vocalista e compositor da lendaria banda de punk rock Ramones desde 1974 até a súa disolución en 1996.
Biografía
Joey Ramone naceu como Jeffrey Ross Hyman do matrimonio formado por Charlotte (apelido de solteira Mandell) e Noel Hyman. A familia vivía en Forest Hills, no barrio neoiorquino de Queens, onde Hyman e os seus futuros compañeiros nos Ramones ían ao Forest Hills High School. Aínda que era feliz, Hyman estaba algo marxinado, ao diagnosticárselle aos 18 anos un trastorno obsesivo compulsivo. Medrou co seu irmán, o músico e escritor Mickey Leigh. Os seus pais divorciaríanse e a súa nai volveu casar, pero quedou viúva nun accidente de coche mentres estaba de vacacións.
Sniper
En 1972 Hyman uniuse á banda de glam punk Sniper. Sniper chegou a tocar ao lado de artistas como New York Dolls, Suicide e Queen Elizabeth III. Hyman tocaba con Sniper co nome Jeff Starship. Hyman estivo con Sniper ata principios de 1974, cando foi substituído por Alan Turner.
Ramones
En 1974 Jeffrey Hyman cofundou a banda de punk rock Ramones cos seus amigos John Cummings e Douglas Colvin. Colvin xa estaba usando o seudónimo "Dee Dee Ramone" e os demais tamén adoptaron nomes artísticos usando a palabra "Ramone" como o seu apelido: Cummings convertéuse en Johnny Ramone e Hyman en Joey Ramone. O nome "Ramone" vén de Paul McCartney: el usou brevemente o nome artístico "Paul Ramon" durante 1960/1961, cando os Beatles, aínda un quinteto descoñecido chamado Silver Beetles, fixeron unha xira por Escocia e todos usaron seudónimos; e novamente en 1969 no álbum de Steve Miller onde tocou a batería nunha canción usando ese nome.
Ramones foi unha grande influencia do movemento punk rock nos Estados Unidos, a pesar de que só conseguisen un éxito comercial menor. O seu únco disco coas suficientes vendas nese país pra ser certificado ouro foi o álbum recompilatorio Ramones Mania. O recoñecemento da importancia da banda construíuse ao longo dos anos, e a día de hoxe adoitan aparecer en moitas publicacións como un dos mellores grupos da historia do rock, como a lista dos 50 mellores artistas de todos os tempos e os 25 mellores álbums ao vivo da Rolling Stone, a lista dos 100 mellores artistas de hard rock de VH1, ou os 100 mellores álbums de Mojo. En 2002 Ramones foi votada segunda mellor banda de rock and roll pola revista Spin, quedando por detrás dos Beatles.
En 1996, despois dunha xira co festival musical Lollapalooza, a banda realizou o seu derradeiro concerto e separouse.