cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tim Shea
Timothy Lawrence Shea, máis coñecido como Tim Shea, nado en Nova York o 6 de marzo de 1949, é un exadestrador profesional de baloncesto estadounidente. A súa carreira como adestrador desenvolveuse na súa maior parte en clubs europeos, fundamentalmente da Liga ACB, onde dirixiu clubs como OAR Ferrol, Atlético de Madrid-Villalba, Club Ourense Baloncesto ou CB Breogán de Lugo, cidade na que reside na actualidade. Alén de adestrador, traballou no organigrama de franquías da NBA como New York Knicks, Phoenix Suns ou Charlotte Bobcats.
Clubs
Tim Shea adestrou aos seguintes equipos:
L'arbre de Guernica
L'arbre de Guernica é unha película dirixida por Fernando Arrabal en 1975, centrada na guerra civil española. Malia comezar coa Ofensiva do Norte na zona vasca, o filme é unha reprodución ficticia do conflito en todo o Estado español. O título alude á Árbore de Gernika, símbolo das liberdades vascas.
Argumento
En 1936 comeza a guerra civil española. O exército sublevado comeza a invadir as zonas republicanas. No norte fican os redutos das provincias de Oviedo, Santander e Biscaia e mais de dúas poboacións de Guipúscoa, Elgeta e Éibar.
As tropas franquistas quedan detidas en setembro de 1936 no límite da provincia de Biscaia con Guipúscoa. O 26 de abril de 1937 prodúcese unha ofensiva que rompe a fronte. A Lexión Cóndor, unha unidade da Luftwaffe enviada polo Terceiro Reich en apoio ao bando franquista, probou os seus avións e tácticas de combate. Entre outros danos, bombardea e devasta a vila de Gernika-Lumo.
A película céntrase nas vivencias dun excéntrico pintor estadounidense, Goya (Ron Faber), aloxado no castelo do conde de Cerralbo ao comezo da guerra. Goya namórase de Vándala (Mariangela Melato). O filme céntrase no seu romance no marco da crueza da guerra na poboación ficticia de Vila de Ramiro.
Implicación da película
O carácter onírico, absurdo e surrealista da película baséase no uso de xeralizacións, tópicos e descualificacións grotescas de todo o relacionado co bando sublevado ou as institucións anteriores á Segunda República Española. Tamén se reflicte no trato humillante á Igrexa católica e á aristocracia.
Serafín de Castro García
Serafín de Castro García, nado nas Quintas (Codeseda, A Estrada) o 6 de outubro de 1854 e finado en Tabeirós en marzo de 1936, foi un mestre galego.
Vida persoal
Casou con Manuela Pena Coto, de Tabeirós, e foi pai de Manuel, Ramiro, José, Laurentino, Plácido e Alfonso Castro Pena.
Rutilus rutilus
O Rutilus rutilus, coñecido en galego como vermella é un peixe pertencente á familia dos Ciprinidos e á orde dos Cipriniformes.
Distribución e hábitat
A especie poboa toda Europa agás a Península Ibérica, Grecia e Irlanda. Introduciuse en moitos países, incluíndo o norte de Italia (conca do río Po ) e o centro de Italia, que tampouco era o seu hábitat orixinario. Vive en augas tranquilas ou con moi pouca corrente, rica en plantas acuáticas, incluso lamacendas. Algunhas poboacións das zonas do Báltico e do Mar Negro son migrantes anádromos.
Dieta
Omnívoro, aliméntase principalmente de larvas de insectos e outros pequenos animais e de detritos vexetais. miniatura|esquerda|Rutilus en [[Kivijärvi|Kilijärvi, a uns 100 km ao norte do Círculo Polar Ártico]]
Reprodución
Reprodúcese nos meses de abril, maio e xuño en augas ricas en vexetación.
Características distintivas
Moi parecido ao Rutilus rubilio pero de corpo aplanado lateralmente (moito máis que o Rutilus rubilio ), dorso moi arqueado, aletas vermellas brillantes (personaxe que pode estar máis ou menos acentuada), iris avermellado. As dimensións máximas son de 50 cm por 1,8 kg de peso, pero normalmente son moito máis baixas.
Efectos biolóxicos da súa introdución fóra do seu hábitat
En moitos lugares a súa introdución provocou a rarefacción de especies autóctonas; por exemplo en Italia danou as poboacións de Leucos aula e Rutilus aula no norte e de Rutulis rubilio no centro-sur. Nos lagos Maggiore e Lugano provocou a desaparición ou a notable rarefacción do alburnus arborella, unha especie de peixe dotada anteriormente dun considerable interese para a pesca profesional.
Pesca
Apreciado como peixe de competición. As carnes, de boa calidade, son apreciadas principalmente nas rexións do leste de Europa a pesar da gran cantidade de espiñas.
Escape from Tarkov
Escape from Tarkov é un videoxogo de disparos en primeira persoa multixogador en desenvolvemento por Battlestate Games para Windows no motor gráfico Unity.
O xogo está ambientado na rexión ficticia de Norvinsk, onde está a ter lugar unha guerra entre dúas compañías militares privadas (United Security "USEC" e o Battle Encounter Assault Regiment "BEAR"). Os xogadores equípanse, únense a partidas chamadas raids (incursións) nas que loitan contra outros xogadores e bots (IA) polo equipamento dos demais e o loot (botín) do mapa e precisan "escapar" do mapa por uns puntos de extracción para conservar o equipo.
Domingo Rodríguez Rodríguez
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa nai morreu queimada viva cando os falanxistas da zona lle prenderon lume á casa familiar. Formu parte do grupo de Alfredo Yáñez Domínguez (Aguirre) con Panarra, Serio, José Vega Seoane Animas e Sinsegundo, antigos membros da Sociedad Obrera y Campesina de Xares que actuaban na Cabreira, Ponferrada, Viana do Bolo, O Bolo, O Barco de Valdeorras e A Gudiña. Militante do PCE. Foi xulgado en Ourense por asasinato e declarado en rebeldía. En febreiro de 1937 procederon a incautación dos seus bens. Trasladouse á zona republicana de Asturias. A principios dos anos corenta era o xefe do grupo guerrilleiro que actuou na serra dos Corzos e na Terra do Bolo e Valdeorras dentro da II Agrupación da Federación de Guerrillas de León-Galicia do que formaban parte Mario Morán García, Arcadio Ríos Rodríguez, Alfredo Yáñez Domínguez e José Vega Seoane. Despois incorporouse ao grupo Cándido Losada Estévez (Malvavisco). En 1948 logrou fuxir de Galicia e exiliarse en Francia. Morreu na rexión de París en 1999.
Hapoel Galil Elyon
O Hapoel Galil Elyon (en hebreo: הפועל גליל עליון‎‎) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Kfar Blum. O club xoga na Ligat ha'Al, máxima competición israelí. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Heihal HaPais con capacidade para 2 200 espectadores.
Títulos
Liga de Israel
Copa de Israel
Segunda división de Israel
Agios Nikolaos (Chania)
Agios Nikolaos (Άγιος Νικόλαος, "San Nicolás") é un illote cunha igrexa (Agios Nikolaos) na costa norte de Creta no Mar Exeo. Administrativamente, sitúase dentro do concello de Georgioupoli, en Unidade rexional de Chania.
Bedre
Bedre é un filme letón de 2020 dirixido por Dace Pūce. Foi escollido como candidato de Letonia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Despois de facer comentarios despectivos sobre o seu pai, un neno de dez anos engana a unha nena para que caia nun pozo.
Zacapa
Zacapa é unha cidade e capital do departamento homónimo lozalizada a 148 km da Cidade de Guatemala ao leste da República de Guatemala, a beiras do Río Grande de Zacapa. É coñecido localmente pola súa elaboración manual de puros, queixo, e dun pastel feito con sabor a queixo.
O 22 de novembro de 1896 inaugurouse o tramo de Zacapa a Puerto Barrios do Ferrocarril do Norte. Daquelas o norte de Guatemala era unha rexión pouco explorada e a construción da liña ferroviaria iniciou a explotación industrial e comercial da rexión.
Rubén García
O nome Rubén García pode referirse a:
Revista de Tropas Coloniales
A Revista de Tropas Coloniales foi unha revista mensual publicada en Ceuta, fundada en 1924. Tiña como subtítulo "Propagadora de Estudios Hispano-Africanos" e foi continuada, a partir de febreiro de 1926, por ''África. Revista de Tropas Coloniales''.
Traxectoria
Editada en Ceuta, o seu número inicial publicouse o 1 de xaneiro de 1924. O seu fundador e primeiro director foi Gonzalo Queipo de Llano, e no consello de dirección tamén aparecían Francisco Franco e Silverio Cañadas Valdés, coronel de enxeñeiros, e o capitán de artillería Luis Martí Alonso; este último como director artístico.
Tivo un espello a imitar na revista francesa Revue des Troupes Coloniales, posta en marcha comezos de século   e dende as súas páxinas difundíronse artigos con posturas africanistas e antiabandonistas críticas coa acción política do Directorio Militar da Ditadura de Primo de Rivera o que acabou provocando que Queipo de Llano fose trasladado a Cádiz e substituído como comandante xeneral de Ceuta e que se fixese cargo da revista o xeneral Luis Bermúdez de Castro, quen no número de xullo de 1924, aparece como director honorario, e Queipo de Llano como fundador. En xaneiro de 1925, Franco chegou a asumir o cargo de director
Contou coa participación de colaboradores en diferentes momentos; militares como o tenente coronel Emilio Mola Vidal, o coronel de infantería Fermín Galán, Ramón Franco, e intelectuais ou persoas doutros ámbitos como Rodolfo Gil Bemumeya, o ilustrador Mariano Bertuchi, Antonio Goicoechea, Augusto Barcia ou Ramiro de Maeztu, quen escribiu que o Exército era o “brazo da unidade nacional” e o garante do “sentimiento da historia común”. En agosto de 1925, foi declarada «de utilidade» polo Ministerio de Guerra (Diario Oficial, nº 178 de 12 de agosto de 1925).
Nova cabeceira
A partir de febreiro de 1926, cambiou o seu título introducindo o nome de África na cabeceira, quedando como ''África. Revista de Tropas Coloniais. A Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España acouta a publicación da Revista de Tropas Coloniales entre o 1 de xaneiro de 1924 e xaneiro de 1926, data a partir da cal considera que comezaría África. Revista de Tropas Coloniais''. Porén, outros autores interpretan ámbolos dous títulos como distintas etapas dunha mesma publicación, pois a revista segue a mante-la mesma estrutura e ten contidos da mesma natureza, e seguirá sendo apoiada polo grupo de militares africanistas encabezados por Queipo e Franco, que seguirá a se-lo seu director até 1932 en que foi substituído por Antonio Martín de la Escalera.
Ramón Sarmiento
Ramón Sarmiento Solla, nado en Baiona en 1973, é un sindicalista galego, secretario xeral de Comisións Obreiras en Galicia entre maio de 2017 e maio de 2021.
Traxectoria
Aos 20 anos comezou a traballar nos estaleiros vigueses Barreras e dous anos máis tarde xa formaba parte do comité de empresa. Afiliado a Comisións Obreiras desde o ano 1997, no ano 2004 incorporouse ao organigrama sindical, exercendo de responsable do sector naval. Catro anos despois foi elixido secretario comarcal do metal e en 2009, secretario comarcal de industria, cargo revalidado tres anos despois. Así mesmo, nos últimos catro anos foi o responsable estatal do sector naval.
Desde o congreso comarcal do 2012, compatibilizou as súas responsabilidades sectoriais coa pertenza á Comisión Executiva de CCOO de Vigo, amais de ser un dos representantes da Federación de Industria no Consello Nacional de CCOO de Galicia. A finais do 2016, despois de que Xosé Manuel Sánchez Aguión lle comunicase ao Consello Nacional que non se presentaría a un terceiro mandato, Ramón Sarmiento anunciou a súa intención de converterse en candidato á Secretaría Xeral no XI Congreso (maio de 2017), o que conseguiría co apoio do 82,55% dos votos.
O 20 de maio de 2021, na apertura do XII Congreso Nacional do sindicato, anunciou que non presentaría a súa candidatura para repetir como secretario xeral.
Agia Varvara, Grecia
Agia Varvara (Αγία Βαρβάρα, "Santa Bárbara") é un pequeno illote da costa norte da illa de grega de Creta no Mar Exeo. Está a pouca distancia do illote de Afentis Christos en Malia. O illote está administrado desde Malia na Unidade rexional de Heraklion.
Agioi Apostoloi
Agioi Apostoloi (Άγιοι Απόστολοι, "Santos Apóstolos") é un illote deshabitado ao norte da costa occidental de Creta no mar Exeo. Administrativamente, está dentro do municipio de Chania, en Unidade rexional de Chania.
Raquetas nos Xogos Olímpicos
200px|miniatura|dereita|Logo olímpico das raquetas. As raquetas son un deporte que formou parte do programa olímpico oficial unha soa vez, nos Xogos Olímpicos de 1908 celebrados en Londres. A competición compúxose de dúas probas, individual e dobres, nas cales só participaron deportistas do Reino Unido.
Valter Hugo Mãe
Valter Hugo Mãe é o nome artístico do escritor portugués Valter Hugo Lemos, nado en Vila Henrique de Carvalho, (Angola) o 25 de setembro de 1971). Alén de escritor é editor, artista plástico, presentador de televisión e cantante.
Traxectoria
miniatura|Valter Hugo Nai na Festa Literaria Internacional de Paraty en 2011 Valter Hugo Nai é un escritor portugués que naceu nunha cidade angolana outrora chamada Henrique de Carvalho, actual Saurimo.
Pasou a infancia en Paços de Ferreira e en 1980 mudouse para Vila do Conde. Licenciouse en Dereito e fixo un posgrao en Literatura Portuguesa Moderna e Contemporánea na Facultade de Letras da Universidade do Porto.
En 1999 foi cofundador da Quasi edições na cal publicou obras de Mário Soares, Caetano Veloso, Adriana Calcanhotto, Manoel de Barros, António Ramos Rosa, Artur do Cruceiro Seixas, Ferreira Gullar, Adolfo Luxúria Caníbal e moitos outros.
En 2007 atinxiu o recoñecemento público coa asignación do Premio Literario José Saramago, durante a entrega do cal o propio José Saramago considerou a novela o remorso de baltazar serapião un certo tsunami literario: "Por veces, tiven a sensación de asistir a un novo parto da Lingua portuguesa".
Para alén da escrita tense dedicado ao deseño, cunha primeira exposición individual inaugurada en maio de 2007, na Galería Símbolo, no Porto, e á música, téndose estreado como voz do grupo Goberno en xaneiro de 2008, no Teatro do Campo Alegre, tamén no Porto.
Desde o fin de 2012 presentou un programa de entrevistas no Porto Canal. Publica a crónica Autobiografia Imaginária no Jornal de Letras e coordina tamén a colección de poesía elogio da sombra.
A súa literatura
Os catro primeiras novelas de Valter Hugo Nai son coñecidas como a tetraloxía das minúsculas. Escritas integralmente sen letras capitais, incluíndo o nome do autor, pretendían chamar a atención para a natureza oral dos textos e recondución da literatura á liberdade primeira do pensamento. As minúsculas aluden tamén a unha utopía de igualdade. Unha correcta democracia que equiparaba as palabras na súa grafía para deixar ao lector definir o que debía ou non ser acentuado.
Valter Hugo, nos seus traballos, destaca pola variedade dos medios de expresión e de temáticas, que poden falar dos pequenos detalles do cotián, dos problemas contemporáneos afrontados por países como Portugal ou das paisaxes da Islandia, combinando unha prosa indagada e historias marcadas pola emoción.
Poesía
miniatura|267x267px|Publicidade para „Homes imprudentemente poéticos“ na filial da Fnac na Rúa de Santa Catarina no Porto, finais de outubro de 2016
Anavatis
thumb | esquerda | Illa de Kefali (á dereita na imaxe) Kavaloi (Καβάλοι), é un grupo de tres illotes deshabitados gregos, preto da costa de Lasithi, ao leste de Creta. O grupo próximo comprende os illotes Anavatis (Αναβάτης "xinete"), Kavallos (Καβάλλος) e Kefali (Κεφαλή "cabeza"). Administrativamente os illotes forman parte da unidade municipal Lefki.
Montoyas y Tarantos
Montoyas y Tarantos é un filme español de 1989 dirixido por Vicente Escrivá. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Polo nos Xogos Olímpicos
200px|miniatura|dereita|Logo olímpico do polo. O polo é un deporte que formou parte do programa olímpico oficial dos Xogos Olímpicos de Verán. Foi presentado nos Xogos de 1900. Foi disputado noutras catro edicións antes de ser retirado do programa oficial, após os Xogos Olímpicos de 1936 celebrados en Berlín. Durante as cinco edicións só se realizaron competicións masculinas.
A popularidade do polo declinou durante a época da segunda guerra mundial debido en parte ás dificultades loxísticas e económicas de competir neste deporte. En 1996, o Comité Olímpico Internacional votou para clasificar o polo como un deporte recoñecido.
Polo foi aceptado como deporte de demostración nos Xogos Olímpicos da Xuventude de 2018.
Moeda de 5 centavos de dólar Jefferson
A moeda de 5 centavos de dólar Jefferson é unha moeda con ese valor facial emitida en cuproníquel pola Casa da Moeda dos Estados Unidos a partir de 1938, cando substituíu os 5 centavos Buffalo.
Esta moeda caracterízase polo seu anverso co busto do terceiro presidente dos Estados Unidos, Thomas Jefferson, segundo o deseño inicial de Felix Schlag (de 1938 a 2004) e substituído posteriormente polos de Joe Fitzgerald (2005) e Jamie Franki (desde 2006). Pola súa banda, o reverso segue a representar o deseño orixinal de Schlag de Monticello, a residencia de Jefferson en Virxinia, aínda que en 2005 e 2006 a moeda contou con diferentes reversos conmemorativos.
A anterior moeda de 5 centavos Buffalo, cuxa cuñaxe comezara en 1913 presentaba dificultades técnicas para a súa produción e, superado o período de 25 anos en que unha moeda estadounidense só pode ser substituída por un complexo proceso no Congreso, a directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Nellie Tayloe Ross, apresurouse para iniciar o proceso para a substituír sen precisar máis beneplácito que o do secretario do Tesouro. Para iso, a US Mint convocou un concurso de deseño a principios de 1938, no que se solicitou aos participantes que presentasen as súas propostas para a nova moeda, coa condición de que representase a Jefferson no anverso e a súa residencia Monticello no reverso. Schlag foi o gañador, aínda que tivo que renovar completamente o reverso e facer algúns cambios no anverso antes de que a moeda entrase en produción en outubro de 1938.
Chegada a segunda guerra mundial e dado que o níquel era un material estratéxico no conflito, os 5 centavos Jefferson pasaron a cuñarse, entre 1942 e 1945, nunha aliaxe de cobre, prata e manganeso, que non requiría axustes nin nos equipamentos de cuñaxe nin nas máquinas expendedoras. Para sinalar a diferenza, estas moedas amosan unha gran marca de ceca no reverso, por riba da cúpula do edificio.
En 2004 e 2005, a moeda de 5 centavos tivo uns deseños totalmente renovados co gallo da conmemoración do Westward Journey, a expedición de Lewis e Clark, e a partir de 2006 retomou o tradicional reverso de Monticello, mais co novo busto de Jefferson no anverso, creado por Jamie Franki.
Prolegómenos
miniatura|270x270px|Os 5 centavos Buffalo foron substituídos polos Jefferson en [[1938.]] O deseño dos 5 centavos Buffalo, vixente ata 1938, goza hoxe de boa consideración no ámbito numismático e mesmo foi recuperado pola US Mint para varias emisións conmemorativas, de colección e de investimento, na década de 2000. Porén, na época en que esta moeda estaba en produción non era tan apreciada, sinaladamente pola dirección da Casa da Moeda, xa que o seu deseño provocaba frecuentes roturas dos cuños se se pretendía que quedase completamente gravado. Ao cumprirse en 1938 o período de 25 anos en produción, despois do cal o secretario do Tesouro pode decidir libremente o cambio dun deseño, este e a directora da Casa da Moeda, Nellie Tayloe Ross, actuaron rapidamente para efectuar o cambio, o que non provocou ningún tipo de protesta por parte dos usuarios.
Elección do deseño
esquerda|miniatura|267x267px|A [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da US Mint, Nellie Tayloe Ross, e o representante do Tesouro Edward Bruce, inspeccionan as propostas de deseño para a moeda de 5 centavos (abril de 1938).]] A finais de febreiro de 1938, a Casa da Moeda anunciou a convocatoria dun concurso aberto para o deseño da nova moeda de 5 centavos, cuxo gañador recibiría un premio de mil dólares. A data límite para a recepción de propostas fixouse no 15 de abril, e a directora Ross xunto con tres escultores actuarían como xuíces. As indicacións da convocatoria eran que no anverso se debía representar un retrato de Jefferson e no reverso a súa residencia Monticello, en Virxinia.
A mediados de marzo eran poucas as propostas de deseño recibidas, mais esta falta de resposta era enganosa, xa que moitos artistas estaban a traballar nos seus proxectos para os presentar preto da data límite. Superada esta, o 20 de abril o xurado examinou 390 traballos e catro días máis tarde anunciou a proposta presentada por Felix Schlag como a gañadora. Schlag era un deseñador natural de Alemaña e levaba nove anos nos Estados Unidos. O seu busto de Jefferson para o anverso ten unha clara similitude co creado polo escultor francés Jean-Antoine Houdon que se conserva no Museo de Belas Artes de Boston. Ben por un descoido ou ben por algún outro motivo hoxe descoñecido, as iniciais de Schlag non se incluíron no deseño da moeda —como era habitual— ata 1966. miniatura|199x199px|[[Busto de Jefferson no anverso da moeda de 5 centavos.]]
Os deseños foron presentados ante a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos para os someter á súa consideración a mediados de xullo. Estes deseños lavaban xa a nova versión do edificio do reverso, mais é probable que non incluísen cambios no tipo de letra da proposta orixinal. A Comisión aprobou os deseños. Con todo, o seu presidente, Charles Moore, solicitou que se cambiase a posición dos lemas do reverso para que aparecese o nome do país na parte superior da moeda, aínda que esta suxestión non foi atendida. Logo do ditame da Comisión de Belas Artes, o secretario do Tesouro, Henry Morgenthau, aprobou o deseño.
O 21 de agosto de 1938, no xornal Herald, de Anderson, Indiana, líase:
1938-1945: comezo da emisión e cambios pola guerra
miniatura|290x290px|Primeira emisión dos 5 centavos Jefferson ([[1938)]] A produción da moeda de 5 centavos Jefferson comezou o día 3 de outubro de 1938 nas cecas de Filadelfia, de Denver e de San Francisco. Antes de mediados de novembro xa se cuñaran once millóns de exemplares, que se puxeron en circulación o día 15 dese mes. Ao longo de 1938 cuñáronse arredor de 30 millóns de pezas. A novidade fixo que nos primeiros anos a nova moeda fose acaparada pola poboación e non chegou a verse comunmente na circulación ata 1940.
En 1939, a Casa da Moeda perfeccionou o gravado dos cuños para perfilar mellor os chanzos da fachada de Monticello, que resultaran borrosos nos primeiros lotes cuñados. A partir de entón determinouse como unha proba para saber se esta moeda está ben cuñada que os seis chanzos se vexan con claridade. As moedas con esta particularidade comezaron a ser máis apreciadas polos coleccionistas. No ámbito do coleccionismo especializado mesmo se chegaron a establecer variantes na moeda de 5 centavos de 1939, coñecidas como "reverso de 1938" e "reverso de 1940", esta última máis común na Ceca de Filadelfia e menos frecuente no resto das cecas. Tamén se coñece polo menos un exemplar coa data de 1940 que, extraordinariamente, ten o reverso habitual da moeda de 1938. miniatura|130x130px|Emisión de [[Segunda guerra mundial|guerra, coa nova aliaxe e a marca de ceca sobre o edificio. ]] Coa entrada dos Estados Unidos na segunda guerra mundial, o níquel converteuse nun material de guerra crítico, o que obrigou a Casa da Moeda a reducir no posible o seu uso na moeda de cinco centavos, que tiña un 75 % de cobre e un 25 % de níquel. Con tal fin, o 27 de marzo de 1942 o Congreso aprobou unha nova aliaxe para esta moeda, conformada por un 50 % de cobre e un 50 % de prata, aínda que autorizou a Casa da Moeda para que puidese alterar estas proporcións ou mesmo engadir outros metais, na procura do interese público. A maior preocupación da Casa da Moeda era a de atopar unha aliaxe que non contivese níquel pero que seguise a responder igualmente tanto aos detectores de falsificacións como ás máquinas expendedoras. Finalmente, determinouse que a aliaxe axeitada era a composta por un 56 % de cobre, un 35 % de prata e un 9 % de manganeso, e comezou a ser utilizada para a cuñaxe das moedas de 5 centavos a partir de outubro de 1942.
Coa esperanza de que puidesen ser doadamente detectables na moeda en circulación para a súa retirada logo de concluída a guerra, a Casa da Moeda cuñou todas estas "moedas de guerra" cunha marca de ceca de gran tamaño no reverso, por riba da cúpula de Monticello, no canto da súa posición habitual á dereita do edificio. Esa foi a primeira vez que apareceu sobre unha moeda a marca de ceca "P" da Ceca de Filadelfia, xa que nas emisións anteriores as moedas cuñadas en Filadelfia non amosaban marca ningunha. Pola súa banda, as cecas de Denver e San Francisco continuaron coas súas marcas propias, "D" e "S", respectivamente. Na emisión de 1946 retomouse a normalidade, polo que se as moedas volveron a cuñarse en cuproníquel e as marcas de ceca volveron ao seu tamaño e á súa posición habituais —no caso de Filadelfia, volveu a carecer de marca—. Nun artigo publicado en 2000 por Mark A. Benvenuto en The Numismatist, suxeriuse que a cantidade de níquel que se aforrou co cambio durante aqueles anos non foi significativo para o esforzo de guerra, aínda que si que serviu como un recordatorio omnipresente dos sacrificios que se precisaron para acadar a vitoria final no conflito.
Dentro do ámbito do coleccionismo coñécese unha variante, nuns casos na cuñaxe oficial e noutros casos como resultado de falsificacións: nalgunhas moedas de 5 centavos da ceca de Filadelfia de 1943 utilizouse un cuño modificado preparado para o ano anterior, o que dá como resultado que por baixo do "3" se faga visible o "2" orixinal. Ademais disto, coñécese tamén unha cantidade indeterminada de moedas de 1944 sen a esperable marca de ceca "P" de Filadelfia sobre a cúpula do reverso. Trátase de moedas non oficiais producidas en 1954 por Francis LeRoy, autor doutras coñecidas falsificacións de moedas de 5 centavos doutras datas.
1946-2003: cuñaxe cos deseños orixinais
En 1955 creouse unha cantidade indeterminada de cuños desta moeda coa marca de ceca "S", correspondente á Casa da Moeda de San Francisco, mais finalmente determinouse que non se cuñasen alí moedas de 5 centavos naquel ano e, posteriormente, a Ceca de San Francisco pechou. En consecuencia, os cuños non utilizados foron enviados a Denver, onde se lles modificou a marca de ceca "S" polo "D" e se utilizaron nas moedas emitidas na Ceca de Denver. 1949 e 1954 foron outros anos nos que se utilizaron cuños con marcas de ceca modificadas por diversas causas.
Entre 1938 e 1942 cuñáronse tamén, na Ceca de Filadelfia, versións da moeda de 5 centavos Jefferson co acabamento especial proof —fondo espello e relevo mate— non concibidas para a súa posta en circulación senón destinadas ao comercio do coleccionismo numismático. En 1942 cuñouse a versión proof tanto coa composición ordinaria como na "aliaxe de guerra", e a partir de aí interrompéronse estas emisións especiais. Volveron novamente en 1950, mais en 1964 a interrompéronse outra vez, por mor da escaseza de moedas.
En 1966 produciuse un pequeno cambio no deseño, consistente na inclusión das iniciais do nome do gravador "FS" (de Felix Schlag) no anverso, na parte inferior dereita do busto de Jefferson. A produción e comercialización de moedas en condición proof retomouse en 1968, na Ceca de San Francisco, que volvera abrir as súas portas. Todas as moedas con datas entre 1965 e 1967 teñen a particularidade de carecer de marcas de ceca, independentemente de onde fosen cuñadas. A partir de 1968 volvéronse usar as marcas de ceca, aínda que se trasladaron desde o reverso ata a parte inferior do anverso, á dereita do busto de Jefferson. En 1968, 1969 e 1970 non se cuñou esta moeda na Ceca de Filadelfia, e a partir de 1971, a Ceca de San Francisco deixou de producir os 5 centavos para a circulación e limitouse á produción de moedas en condición proof para coleccionistas. Tanto en 1994 como en 1997 a Ceca de Filadelfia produciu unhas tiraxes moi reducidas dunha variante da versión proof, para a súa inclusión en estoxos conmemorativos, caracterizada por unha aparencia mate de toda a superficie da moeda.
A finais do século XX, a Casa da Moeda fixo unha serie de pequenos axustes nos deseños da moeda de 5 centavos Jefferson. En 1982 afináronse os chanzos de Monticello para a emisión dese ano, e en 1987 afináronse tamén os trazos do cabelo de Jefferson e outros detalles de Monticello, o que fai que a partir desa data sexan máis comúns os exemplares ben cuñados, nos que se aprecian os seis chanzos completos no reverso. En 1993 remarcouse novamente o cabelo de Jefferson.
Desde 2003: emisións conmemorativas e redeseño do anverso
miniatura|140x140px|[[Anverso de 2004, derradeiro ano do deseño de Schlag. ]] En xuño de 2002, a dirección da Casa da Moeda dos Estados Unidos anunciou o seu interese por redeseñar a moeda de 5 centavos Jefferson para conmemorar o bicentenario da Expedición de Lewis e Clark. Ao representante republicano por Virxinia Eric Cantor preocupáballe que con estes cambios Monticello, situado no seu estado, desaparecese da moeda de 5 centavos, polo que promoveu unha iniciativa lexislativa que garantise a volta deste singular edificvio á moeda en 2006, logo das emisións especiais conmemorativas de 2004 e de 2005. A resultante Lei de Continuidade do Deseño das Moedas Estadounidenses de 5 Centavos (Lei Pública 108-15,) foi asinada o 23 de abril de 2003. Na súa virtude, o secretario do Tesouro podería variar os deseños das moedas de 5 centavos en conmemoración do bicentenario da Expedición de Lewis e Clark e da Compra de Luisiana, aínda que en 2006 representarían novamente a Jefferson no anverso e a Monticello no reverso.
No anverso das moedas de 5 centavos de 2005 amósase un novo deseño do retrato de Jefferson, obra de Joe Fitzgerald, baseada no busto do expresidente realizado por Houdon. A tipografía manuscrita da palabra Liberty tomouse do borrador de Jefferson para a Declaración de Independencia, aínda que para conseguir o "L" maiúsculo Fitzgerald tivo que procurar a súa aparición noutros documentos escritos por Jefferson. O reverso da moeda emitida na primeira metade do ano representa un bisonte americano deseñado por Jamie Franki, que lembra a anterior moeda de 5 centavos Buffalo. O reverso da segunda moeda amosa unha costa marítima e a expresión ''Ocean in view! O! The Joy!'', extraída do diario de William Clark durante a expedición. Clark escribira literalmente ocian, mais a Casa da Moeda decidiu modernizar a ortografía.
Reversos do período 2003-2006
miniatura|150x150px|Novo deseño do anverso a partir de [[2006. ]]
O deseño do anverso dos 5 centavos Jefferson a partir de 2006 débeselle tamén a Franki, e representa un Franklin de fronte, baseado nun estudo de Rembrandt Peale de 1800; inclúe tamén a palabra Liberty escrita polo expresidente. Segundo o director en funcións da Casa da Moeda dos Estados Unidos, David Lebryk, "a imaxe dun Jefferson de fronte é unha homenaxe axeitada á súa visión". Pola súa banda, o reverso que comezou a utilizarse a partir de 2006 é novamente o orixinal de Monticello creado por Schlag, aínda que afinado polos gravadores da Casa da Moeda. Como o deseño do anverso inicial de Schlag xa non se utilizaba, as súas iniciais como gravador foron trasladadas a partir deste ano ao reverso, á dereita do edificio.
En 2009 cuñáronse para a súa posta en circulación unicamente 86.640.000 moedas de 5 centavos. Esta cantidade incrementouse ata os 490.560.000 exemplares o ano seguinte. As cifras infrecuentemente baixas de 2009 debéronse á falta de demanda de moedas no mercado por mor da mala situación económica. En 2020, esta moeda cuñouse por vez primeira na Ceca de West Point (marca de ceca "W"), non para a súa posta en circulación senón para formar parte dos estoxos anuais de presentación a coleccionistas, con acabamento especial proof. Os plans para incluír tamén unha moeda con acabamento estándar da Ceca de West Point nas presentacións anuais abandonouse por mor da pandemia de COVID-19.
O 13 de xaneiro de 2021, o presidente Donald Trump asinou a Lei de Redeseño de Moedas Circulantes de Colección ( Lei Pública 116-330), que prevé a creación de deseños especiais dun ano de duración para 2026, con motivo da celebración do 250 aniversario dos Estados Unidos.
Kūstā Brāfā, Lubnān
Kūstā Brāfā, Lubnān (كوستا برافا، لبنان) é un filme de 2021 dirixido por Mounia Akl a partir dun guión de Akl e Clara Roquet. É unha coprodución internacional entre o Líbano, Francia, Qatar, España, Suecia, Dinamarca, Noruega e os Estados Unidos de América. Está protagonizado por Nadine Labaki, Saleh Bakri, Nadia Charbel, Ceana Restom, Geana Restom, Liliane Chacar Khoury, Yumna Marwan e Francois Nour.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia o 5 de setembro de 2021. Foi escollido como candidato do Líbano para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. No Festival de Cinema Asiático de Hong Kong de 2021, foi nomeado ao Premio New Talent.
Sinopse
A familia Badri escapa da contaminación tóxica de Beirut buscando refuxio nunha casa de montaña utópica.
Agioi Theodoroi (illas)
Parque nacional
En 1930, o concello de Agia Marina coa cooperación da asociación cinexética de Chania decidiu facer das illas unha reserva natural. Foi en 1935 cando Theodoros Viglis colleu un macho e dúas femias de cabras Kri-kri na Garganta de Samariá e liberounos en Agios Theodoros para que puidesen reproducirse con integridade xa que ningunha outra cabra habitaba a illa. Esta pequena comunidade inicial de Kri-kri era demasiado pequena para evitar a endogamia e introducíronse máis Kri-kri na comunidade. A comunidade illada de Kri-kri en Agios Theodoros utilizouse para proporcionar Kri-kri a zoolóxicos de todo o mundo.
Historia
As illas menciónanse na antigüidade (2ª metade do século III) no Stadiasmus Maris Magni, que afirmaba que tiñan auga potable.
En 1583, os venecianos construíron dúas pequenas fortalezas en Agios Theodoros, en parte, para evitar que os piratas usasen as illas, e en parte para defender a costa de Creta.
Plácido Castro Pena
Traxectoria
Fillo de Serafín de Castro García. Estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Colaborou en Diario de Pontevedra. O claustro da Escola Normal acordou outorgarlle o título gratuíto da Fundación Montero Ríos en 1915. Ata que tivo a idade para ser mestre exerceu como axudante na escola do seu pai en Tabeirós. Foi mestre de Vinseiro, onde foi secretario do sindicato Unión de Vinseiro y Cereijo, e foi elixido secretario da Asociación de mestres do partido da Estrada en 1921. En 1923 trasladouse á escola de Tabeirós. Na República foi nomeado presidente do consello local de primeiro ensino da Estrada, e elixido presidente da Asociación Provincial do maxisterio de Pontevedra. Aprobou as oposicións de inspector de ensino primario en 1934 e foi destinado a Ourense.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xefe territorial de Galicia de Falange Española de las JONS e Delegado da Junta Nacional de Educación en xaneiro de 1937. En 1937 foi separado do servizo, pero volveu ser nomeado inspector. Foi nomeado xefe territorial de Galicia do Servicio Español del Magisterio (SEM). En 1938 acompañou a un grupo de mestres de Ourense a unha viaxe de estudos a Italia. Foi nomeado xefe nacional do SEM en decembro de 1938. Foi nomeado inspector de ensino primario da provincia de Pontevedra en 1946. Dirixiu os Centros de Colaboración Pedagóxica da Estrada. Finou en Tabeirós o 26 de decembro de 1971.
Vida persoal
Casou en Ribela con María Filloy Trabadell en xaneiro de 1930, e foi pai de Gonzalo, María Azucena, María Sara, María del Carmen, María Alicia e Plácido Castro Filloy.
Antonio Formoso Piñeiro
Antonio Agustín Formoso Piñeiro, nado en Lira (Carnota) o 16 de febreiro de 1906, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Agustín Formoso Lestón. Estudou Maxisterio en Pontevedra, educando ao seu curmán Manuel Formoso Piñeiro. Foi mestre interino da Currá (Carnota) en 1929, en decembro dese ano foi nomeado para o pósito de Boa (Noia), e en xaneiro de 1932 para Lira. Aprobou as oposicións en decembro de 1932, e foi mestre en Gaxate e en maio de 1934 foi destinado a Caldebarcos (Carnota). Foi presidente das Mocedades Galeguistas de Carnota e pronunciou varias conferencias de exaltación galeguista. Foi secretario xeral do Partido Galeguista de Carnota e presentou o mitin de Castelao en Lira. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Carnota e elixido segundo tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Depurado, foi separado definitivamente do servizo causando baixa na escala.
Vida persoal
Casou en Vigo con Elisa Iglesias Piñeiro en decembro de 1934 e tiveron un único fillo en común, Agustín Amadeo Formoso Iglesias.
O Horla
O Horla ou O Horlá (orixinalmente, en francés, Le Horla) é unha historia de terror de Guy de Maupassant, publicada orixinariamente o 23 de outubro de 1882 no xornal Le Gaulois. Ten tres versións; esta última é a máis consultada na actualidade, é máis longa que as anteriores e foi publicada en 1887 na antoloxía de historias do mesmo nome.
Sinopse
A historia, escrita como un diario, narra os síntomas e mais os medos do protagonista cando comeza a sentir a presenza dun ser invisíbel, chamado Horla, que o arrodea e o controla. Todas as noites, mentres dorme, esta presenza invádeo e bébelle a vida.
A historia transcorre na casa do rural do protagonista, preto de Ruán, nas beiras do río Sena, onde pasa o tempo a descansar no xardín, vendo as embarcacións navegar; e en París, para onde viaxa para se distraer un pouco das aflicións e visitar a familia.
Debido aos acontecementos inexplicables que lle ocorren, o narrador comeza a cuestionar a súa propia cordura. Un día, no xornal, le unha historia sobre algúns habitantes de São Paulo, Brasil, que fuxiron das súas casas porque din que foron invadidos por seres invisíbeis que os controlan contra a súa vontade. Así, el asocia que a presenza que vive na súa casa chegaría nun veleiro brasileiro e entende que a ameaza é real.
O personaxe afúndese lentamente na loucura, cando intenta se desfacer da criatura e toma medidas cada vez máis drásticas para o acadar; ata chega a decidir que non pode seguir vivindo mentres a criatura estea preto del.
Izaokas
Izaokas é un filme lituano de 2019 dirixido por Jurgis Matulevičius. É o primeiro filme que trata sobre a participación de lituanos durante o Holocausto. O drama está baseado na derradeira novela escrita por Antanas Škėma antes da súa morte en 1961. Foi escollido como candidato de Lituania para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Izaokas é un drama sobre un activista lituano perseguido pola culpa de matar a un xudeu no masacre do garaxe de Lietūkis en xuño de 1941.
Institut Mines-Télécom Business School
miniatura|Institut Mines-Télécom Business School A Institut Mines-Télécom Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París e Évry.
Descrición
Esta institución foi fundada en 1979 por France Telecom. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de CGE, AACSB e AMBA.
Manuel Formoso Piñeiro
Traxectoria
Fillo de Manuel Formoso e Manuela Piñeiro, emigrantes de Carnota, que retornaron a Galicia a finais dos anos dez. Criouse na parroquia pontevedresa de Alba, onde seus pais mercaron unha propiedade e se dedicaron a atender a explotación agraria. Foi educado polo seu curmán Antonio Agustín Formoso Piñeiro, daquela estudante de maxisterio en Pontevedra. Estudou na escola de Lerez. En outubro de 1934 solicitou permiso para facer prácticas no Hospital de Pontevedra para os seus estudos de practicante. Militante das Mocedades Galeguistas de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado en febreiro de 1937. Desertou do exército franquista e pasouse ao bando leal. Detido ao final da guerra, foi fusilado en abril de 1939 en Sarrión (Teruel). Benito Búa Rivas, asinando co pseudónimo B. Lerez, dedicoulle o poema "A morte dun heroi" que apareceu no Cancioneiro de loita galega editado en México en 1942.
A Lomba, A Armenteira, Meis
A Lomba é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés.
Io sto bene
Io sto bene é un filme luxemgurgués de 2020 dirixido por Donato Rotunno. Foi escollido como candidato de Luxemburgo para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Blackburn Buccaneer
O Blackburn Buccaneer é un avión de ataque embarcado británico deseñado nos anos 60 para a Royal Navy (RN). Deseñado e inicialmente producido por Blackburn Aircraft en Brough, posteriormente foi coñecido como o Hawker Siddeley Buccaneer cando Blackburn converteuse en parte do Hawker Siddeley Group, aínda que este nome é raramente usado.
O Buccaneer deseñouse orixinalmente enresposta ao programa de construción do cruceiro soviético da clase Sverdlov. En vez de construír unha nova frota propia, a Royal Navy podería usar o Buccaneer para ataquer eses buques achegándose a baixa cota por debaixo do horizonte dos seus radares. O Buccaneer podería atacar usando unha bomba nuclear ou armas convencionais. Máis tarde pretendeuse que levase mísiles antibuque de curto alcance para mellorar a súa supervivencia contra armas antiaéreas baseadas en buques máis modernas.
O Buccaneer entrou en servizo coa Royal Navy en 1962. Os primeiros avións de produción sofreron unha serie de accidentes debido a unha potencia insuficiente do motor, que foi rapidamente solucionada no Buccaneer S.2, equipado con motores Rolls-Royce Spey máis potentes. O Buccaneer tamén foi ofrecido como unha posible solución ao requerimento da Royal Air Force para un interdictor supersónico que levase armas nucleares. Foi rexeitado ao non cumprir coa especificación en favor do máis avanzado BAC TSR-2, pero o custo do programa TSR-2 levou á súa cancelación, cancelándose despois a compra do seu substituto, o General Dynamics F-111K. A RAF mercou Buccaneer e Phantom II estadounidenses como substitutos do TSR-2, the Buccaneer entering service in 1969.
A Royal Navy retirou o derradeiro dos seus grandes portaavións en 1978, movendo o seu rol de ataque ao British Aerospace Sea Harrier, e pasando os seus Buccaneer á RAF. Tras un accidente en 1980 reveláronse problemas coa fatiga do metal e a frota da RAF reducíuse ata os 60 avións, sendo o resto desgüazados. O final da guerra fría levou a unha redución na forza da RAF, e ao retiro acelerado do resto da frota, sendo os derradeiros Buccaneer da RAF retirados en 1994 en favor do Panavia Tornado. A Forza Aérea de Suráfrica (SAAF) tamén mercou o modelo. Os Buccaneer combateron na primeira guerra do Golfo en 1991, e na guerra na fronteira de Suráfrica.
Billy Preston
William Everett Preston, máis coñecido como Billy Preston, nado en Houston (Texas) o 2 de setembro de 1946 e finado en Scottsdale (Arizona) o 6 de xuño de 2006, foi un músico estadounidense.
Alén da súa carreira en solitario, premiada con varios Grammys, colaborou con grandes nomes da música soul, blues, funk, rock e pop como The Beatles, The Rolling Stones, Little Richard, Ray Charles, George Harrison, Elton John, Eric Clapton, Bob Dylan, Sam Cooke, King Curtis, Sammy Davis Jr., Aretha Franklin, The Jackson 5, Quincy Jones, John Lennon e Red Hot Chili Peppers entre outros. Debido á súa implicación nas sesións de gravación de Let It Be é un dos numerosos personaxes chamados o quinto Beatle. Xunto a Tony Sheridan, é o único músico acreditado nun sinxelo do cuarteto de Liverpool (no "Get Back").
Primeiros anos
Preston comezou a tocar o piano no colo da súa nai aos tres anos, sendo considerado un neno prodixio. Aos dez participou en bandas gospel acompañando a Mahalia Jackson e James Cleveland. Aos doce, apareceu no filme de Paramount Pictures St. Louis Blues representando ao compositor de blues W.C. Handy. Nos anos 60s, participou en gravacións de Little Richard e Ray Charles. Tamén emprendeu unha carreira propia co álbum The Most Exciting Organ Ever.
Colaboración con The Beatles
Billy Preston coñeceu aos Beatles durante a xira de Little Richard por Inglaterra en 1962. O Washington Post dedicoulle un artigo á reunión, e aparece no documental Get Back de Peter Jackson para Disney Plus. Ademais de participar no Get Back, Preston colaborou activamente na gravación de Let It Be e nas cancións "I Want You (She's So Heavy)" e "Something", do álbum Abbey Road.
Despois de The Beatles
Contratado polo selo de The Beatles Apple Records en 1969, Bill Preston publicou o álbum That's the Way God Planned It e un sinxelo do mesmo nome, producidos por George Harrison; acompañárono na instrumentación Eric Clapton e George Harrison nas Guitarras, Keith Richards no Baixo e Ginger Baker na Batería. A súa relación con Harrison seguiu tras a separación dos Beatles; foi o primeiro artista en versionar "My Sweet Lord" no seu álbum Encouraging Words e participaría en numerosos álbums de Harrison. Preston tamén contribuiría enérxica e notabelmente a The Concert for Bangla Desh, o primeiro concerto benéfico organizado na historia. Saíu de xira con Harrison en 1974, e despois gravou tamén con Lennon e Ringo Starr.
A súa carreira en solitario nese período foi exitosa, alcanzou o posto #2 das listas de Billboard e levou o premio Grammy á Mellor Interpretación Instrumental de Pop polo tema "Outa-Space", introducindo o son do clavinet na música funk.
Ao longo dos dous anos seguintes, alcanzaría o posto #1 cos temas "Will It Go Round In Circles" e "Nothing From Nothing", así como o #4 con "Space Race".