cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte chinesa
Referímonos fundamentalmente ó taoísmo e ó confucianismo, senón por iso afirmar que existe unha clara división entre o que algúns consideran arte taoísta como manifestación disgregada dunha suposta arte confucian.
Johann Andreas Wagner
Johann Andreas Wagner, nado en Núremberg (Alemaña) o 31 de marzo de 1797, e finado en Múnic en 1861 foi un paleontólogo, zoólogo e arqueólogo alemán.
O nome de Wagner recórdase só ocasionalmente na actualidade xeralmente con respecto aos seus primeiros estudos sobre dinosauros, pterosaurios e aves ancestrais. Tamén apareceron recentemente algúns traballos en Alemaña sobre a súa orientación relixiosa conservadora, e como isto podería ter afectado o seu punto de vista paleontolóxico.
Wagner interesouse especialmente na distribución xeográfica das especies, e as tres partes da súa gran monografía Die Geographische Verbreitung der Säugethiere Dargestellt, publicada entre 1844 e 1846, representa un esforzo pioneiro para entender como as similitudes ecoxeográficas das faunas do Vello e o Novo Mundo poderían ser debidas ás súas similitudes climáticas, especialmente nas latitudes altas.
Traxectoria
Doutorado en 1829, foi nomeado profesor na Universidade de Erlangen en 1832.
Foi profesor de zooloxía e conservador no Zoologische Staatssammlung de Universidade de Múnic en 1836, sendo nomeado catedrático de dita universidade en 1843.
Na universidade muniquesa foi o primeiro profesor ordinario de paleontoloxía (1844-1846).
Durante eses anos publicou a súa famosa obra Die Geographische Verbreitung der Säugethiere immondis en tres partes na Abhandlungen, Bayerische Akademie der Wissenschaften, Philosophisch-Historische Klasse.
En 1845 publicou o seu Geschichte der Urwelt.
En 1855 foi nomeado membro correspondente da Academia Rusa de Ciencias.
En 1861 publicou unha breve descrición das especies de dinosauros do xénero Compsognathus.
Morreu en Múnic, Alemaña, o 17 de decembro de 1861.
Fontao, Bastavales, Brión
Fontao é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 9 eran mulleres.
Ana García Armada
Traxectoria
Licenciouse en Enxeñaría de Telecomunicación pola ETSI de Telecomunicación da Universidade Politécnica de Madrid en 1994 e obtivo o doutoramento no Departamento de Sinais, Sistemas e Radiocomunicacións da mesma universidade en 1998, ano que pasou a formar parte como docente e investigadora da Universidade Carlos III de Madrid onde en 2019 desenvolve o seu traballo centrada no ámbito das comunicacións móbiles de banda larga.
En 2019 traballa como catedrática de Teoría do Sinal e Comunicacións da Universidade Carlos III de Madrid, responsábel do Grupo de Comunicacións e exerce como profesora.
Investigación
Ana García Armada deseña algoritmos, fórmulas matemáticas de codificación de información que usan as tecnoloxías como a televisión dixital terrestre, as conexións Wifi ou a tecnoloxía ADSL. É investigadora principal de varios proxectos nacionais e internacionais. É responsábel do proxecto europeo TeleRescuer onde se desenvolveu un robot teleoperado capaz de realizar rescates no interior dunha mina.
En 2015 formou parte do equipo que logrou a patente MIMO HUB da Universidade Carlos III que elaborou unha chaqueta capaz de multiplicar por dez a velocidade de subida de contidos de dispositivos móbiles e que permite que unha peza, onde se camuflan decenas de antenas, poida conectarse a calquera terminal móbil para aumentar a súa velocidade de transferencia de datos, reducir o consumo de enerxía e mellorar a súa fiabilidade.
Tamén liderou un proxecto destinado a dotar de capacidade Li-Fi os farois da rúa, unha técnica que utiliza díodos emisores de luz (LED) para a transmisión de datos en código binario mediante rápidos escintileos imperceptíbeis para o ollo humano. Ademais, é coordinadora no proxecto TeamUp5G, unha iniciativa europea (European Training Network, ETN) para investigar e formar en redes de telefonía móbil 5G.
Vilaboa (homónimos)
O topónimo Vilaboa pode referirse a:
Alismatales
Alismatales é unha orde de plantas utilizada nas clasificacións modernas como o sistema de clasificación APG III de 2009 e o APW, modificado no APG IV (2016), sistemas nos cales está situado nas monocotiledóneas. Comprende 13 familias e uns 165 xéneros amplamente distribuídos. A maioría das familias están compostas por plantas herbáceas non suculentas. As flores están normalmente agrupadas en inflorescencias e as sementes maduras carecen de endosperma. Entre as Alismatales encóntranse moitas familias propias de hábitats acuáticos, e tamén todas as anxiospermas mariñas.
O grupo está dividido nun número considerable de familias pequenas, en parte porque as adaptacións asociadas ao hábitat acuático son tan salientables que as flores e inflorescencias destas familias en particular son moi diferentes entre si.
Tradicionalmente, a orde Alismatales quedaba restrinxida a tres familias soamente (Alismataceae, Butomaceae e Limnocharitaceae), as demais familias eran asignadas a diferentes ordes. Este agrupamento produciu grupos polifiléticos, polo que nos sistemas de clasificación actuais agregouse o resto das familias a esta orde (ver taxobox). En particular, as aráceas consideráronse recentemente un grupo irmán do resto das Alismatales (ás veces eran incluídas na súa propia orde Arales) e hoxe en día están incluídas nesta orde, o que as converteu na familia máis importante da orde, con preto de 4 000 especies distribuídas nuns 100 xéneros. O resto das familias da orde comprende en total unhas 500 especies.
Descrición
Son plantas rizomatosas, sen micorrizas. Os seus grans de amidón son de tipo pteridofita, amilofílicos. Teñen anteras extrorsas. O seu tapete é ameboide. As súas células son uninucleadas. Teñen carpelos con canles completamente sen fusionar. Presentan estilos. Comunmente teñen o estigma seco. O endosperma é helobial. Teñen un embrión grande, probablemente sempre clorofílico. O desenvolvemento desde a semente é con hipocótilo e raíz ben desenvolvidos.
A estela da raíz é moitas veces triarca a pentarca.
Cando as follas son pecioladas, os feixes vasculares están dispostos nun arco, os feixes invertidos tamén son comúns.
Nalgúns Alismatales parece haber unha fusión entre a bráctea subxacente á flor e o tépalo abaxial (Buzgo 2001 ).
Non se sabe aínda se a endexina do pole é lamelada, como o é en Acorus.
Riley e Stockey (2004 ) describen a venación ds follas de diveros membros de venación reticulada desta orde en considerable detalle; esas follas xeralmente teñen veas terciarias.
Díxose que os Alismatales, incluído Araceae, son as únicas monocotiledóneas nas que os embrións son verdes, e, por tanto, clorofílicos (Seubert 1993 ), mais tamén se coñecen nas Amaryllidaceae-Amaryllidae.
Suxeriuse que as flores en Alismatales son en realidade pseudantiais, é dicir, que son en realidade unha inflorescencia reducida con aspecto de flor (Soltis et al. 2005 para referencias). Moitos autores suxeriron que as "flores" de Alismatales, agás as de Araceae e Tofieldiaceae, son inflorescencias de varios tipos modificadas (Buzgo 2001, Rudall 2003 ), o que podería explicar a ampla variedade de tipos florais encontrados nestas familias.
Ecoloxía
Alismatales contén moitas familias adaptadas aos hábitats mariños. As plantas dos hábitats mariños aparentemente evolucionaron moitas veces independentemente nesta orde, unha vez dentro de Hydrocharitaceae, e máis de dúas veces nas familias de herbas mariñas Zosteraceae, Cymodoceaceae, Ruppiaceae e Posidoniaceae (Les et al. 1997a ). Ata que se complete unha análise filoxenética a nivel de xénero, non será posible saber cantas veces ocorreu a adaptación ás condicións mariñas. Porén, as anxiospermas mariñas están confinadas nesta orde.
Green e Short (2003 ) proporcionan unha discusión xeral sobre a ecoloxía das anxiospermas mariñas, xunto con mapas de distribución, etc.
Nas monocotiledóneas acuáticas encóntranse insectos como eirugas de Pyralidae-Schoenobiinae, así como larvas de Chrysomelidae-Donaciinae (Powell et al. 1999, Jolivet 1988 ), estas últimas polo menos, encóntranse nas plantas acuáticas en xeral.
Para ser un clado relativamente pequeno, a diversidade floral é excepcionalmente alta en Alismatales, e os seus mecanismos de polinización están entre os máis extravagantes que poden atoparse nas anxiospermas (Cox e Humphries 1993, Les et al. 1997a tamén discuten os mecanismos de polinización das Alimatales de auga mariña e de auga doce).
Diversidade
A diversidade taxonómica das monocotiledóneas foi presentada en detalle por Kubitzki (1998, 2006 ).
A continuación unha lista da diversidade de Alismatales. Para unha descrición máis ampla consúltense as ligazóns.
{| miniatura|esquerda|Inflorescencia (amarela) e espata (branca) dunha [[Zantedeschia|cala.]]
Aráceas
Os aros e as calas pertencen á familia das aráceas. O que parece a flor das aráceas é en realidade a inflorescencia, mentres que as flores son diminutas e están distribuídas todo ao longo dunha espiga grosa chamada espádice; mentres que o que parece ser o gran pétalo da flor, é en realidade a bráctea que nace debaixo da inflorescencia, chamada espata. As inflorescencias e as espatas son de variadas cores. No espádice maduran os froitos que son pequenas bagas. miniatura|esquerda|[[Hábito (planta)|Hábito (aspecto xeral) das lentellas de auga.]]
Lentellas de auga
As lentellas de auga (hoxe en aráceas) encóntranse en augas encoradas de todo o mundo. Son plantas moi reducidas, con caule non diferenciado en talo e follas, de forma lenticular, ás veces con pequenas raíces debaixo da superficie da auga.
Debido á súa adaptación ao hábito acuático, tanto o caule coma a inflorescencia quedaron moi reducidos, e cómpre realizar análises moleculares de ADN para coñecer a súa situación filoxenética. Desta maneira demostrouse que son unha subfamilia da familia das aráceas (anteriormente foran situadas dentro da súa propia familia, Lemnaceae). miniatura|esquerda|Hábito de [[Tofieldia calyculata.]]
Tofieldiáceas
As tofieldiáceas están distribuídas en rexións frías do hemisferio norte, poden ser recoñecidas polas súas follas equitantes isobifaciais, as súas inflorescencias racemosas, nas que xeralmente hai un calículo (un cáliz simulado de brácteas ou bracteolas) de 1 a 3 pezas debaixo da flor, e flores de monocotiledóneas, cos tépalos normalmente libres e cada punta dos carpelos cun estilodio claramente separado. O froito adoita ser unha cápsula septicida. miniatura|150px|esquerda|[[Hábito (planta)|Hábito de Elodea.]]
Hidrocaritáceas
A Elodea e outros xéneros da familia Hydrocharitaceae, utilízase nos acuarios de todo o mundo. Todas as hidrocaritáceas son acuáticas, a maioría de auga doce aínda que hai algúns xéneros de auga salgada. Teñen follas pecioladas ou usualmente indiferenciadas. A inflorescencia moitas veces ten dúas brácteas fusionadas (ás veces libres) na base. O ovario é ínfero, moitas veces con placentación laminar ou parietal máis ou menos intrusa. Os lóbulos do estigma son bífidos. miniatura|esquerda|150px|[[Hábito (planta)|Hábito de Butomus umbellatus.]]
Butomáceas
Butomus umbellatus é a única especie da familia das butomáceas. É unha planta herbácea nativa de Eurasia temperada, naturalizada no NE de Norteamérica. É unha planta acuática que pode ser recoñecida polas súas follas longas, triangulares e a súa inflorescencia umbelada ao final dun escapo, axilar, bracteada. As flores son perfectas e hai claramente dous verticilos de perianto separados entre si petaloides. O froito é un folículo. miniatura|esquerda|150px|[[Hábito (planta)|Hábito de Sagittaria montevidensis.]]
Alismatáceas
As alismatáceas son plantas herbáceas con laticíferos, acuáticas. As súas follas flotantes ou aéreas son pecioladas e teñen unha vea media prominente, veas paralelas e tamén veas cruzadas. Os seus pétalos están engurrados no casulo e as súas flores masculinas adoitan ter moitas anteras extrorsas e as flores femininas teñen moitos carpelos libres. Na semente o embrión está fortemente curvado. As inflorescencias constan con freceuncia de ramas ou flores máis ou menos verticiladas ao final dun escapo. Amplamente distribuídas. miniatura|esquerda|Flor de [[Hydrocleys nymphoides.]]
Scheuchzeriáceas
Scheuchzeria palustris é única especie da familia Scheuchzeriaceae. É unha planta herbácea perenne, de lugares pantanosos, nativa de rexíons frías do hemisferio norte. Alcanza de 10 a 40 cm de altura, con follas estreitas lineais, basais, dísticas, as vaíñas abertas teñen aurículas na punta e hai un pequeno poro na punta da lámina. A inflorescencia racemosa ten brácteas grandes foliosas e todas as partes das flores (agás as bases dos carpelos) están libres entre si e das demais pezas florais. As flores de cor amarela verdosa teñen de 4 a 6 mm de diámetro con seis pétalos. miniatura|esquerda|Flores e follas de [[Aponogeton distachyos.]]
Aponoxetonáceas
Aponogeton é o único xénero da familia Aponogetonaceae. Son plantas acuáticas con follas pecioladas, as láminas ás veces fenestradas teñen unha vea media, veas paralelas e veas cruzadas grandes, as veas máis finas son reticuladas. A inflorescencia é unha espiga ao final dun longo escapo e as flores, máis ben pequenas, teñen tépalos máis ou menos conspicuos. Son de rexións tropicais e subtropicais, utilízanse comunmente en acuarios. miniatura|esquerda|150px|Flores e follas de [[Triglochin maritima.]]
Pastos mariños
Os chamados "pastos mariños" orixinan pradeiras mariñas no leito do mar costeiro pouco profundo. Evolucionaron dentro de varias familias moi emparentadas entre si: Zosteraceae, Cymodoceaceae, Ruppiaceae e Posidoniaceae. As súas follas máis ou menos lineais danlles un aspecto parecido ao dos pastos terrestres pero non teñen un parentesco próximo con eles.
Unha familia estreitamente emparentada cos pastos mariños é Potamogetonaceae, que consta de plantas de auga doce. miniatura|esquerda|Hábito de [[Posidonia oceanica.]]
Posidoniáceas
Posidonia é o único xénero das posidoniáceas. Son "pastos mariños" recoñecibles polas súas tiras fibrosas sen lignificar persisentes ao longo do rizoma monopodial, e as inflorescencias racemosas ramificadas. Distribuídas no Mediterráneo e o sur de Australia. miniatura|esquerda|Hábito de [[Ruppia cirrhosa.]]
Rupiáceas
Ruppia é o único xénero das rupiáceas. Son "pastos mariños" pero tamén se encontran en auga doce. Poden recoñecerse polas súas follas serruladas, dísticas, cunha obvia vea media e unha base envaiñadora, os internodos están ben desenvolvidos. Ruppiaceae caracterízase por ter flores con dous estames que teñen apéndices diminutos, pole lixeiramente elongado e carpelos con talos longos. Distribuídas por todo o mundo. miniatura|esquerda|Hábito de [[Cymodocea nodosa.]]
Cimodoceáceas
As Cymodoceaceae son "pastos mariños" máis ou menos tropicais ou temperado-cálidos. É unha familia difícil de distinguir das rupiáceas e necesita máis investigación. miniatura|esquerda|150px|Hábito de [[Zostera marina.]]
Zosteráceas
As zosteráceas son "pastos mariños" con ramas opostas ás follas e eixes da inflorescencia aplanados (espádices) con flores na superficie adaxial, as inflorescencias están encerradas nunha espata. Moitas delas teñen "retináculos", que quizais son tépalos ou brácteas, opostos aos estames. miniatura|esquerda|Follas de [[Potamogeton.]]
Potamoxetonáceas
As potamoxetonáceas son plantas herbáceas perennes acuáticas de auga doce. A maioría ten follas máis ou menos pecioladas con vea media e veas cruzadas, xeralmente hai unha lígula basal conspicua. A inflorescencia está densamente espigada e as flores teñen pequenos tépalos que parecen nacer na parte de atrás dos estames. Os carpelos son estipitados, como é especialmente claro en Zannichellia, aínda que ese xénero non ten unha inflorescencia espigada. Distribuídas máis ou menos por todo o mundo.
Filoxenia e descrición dos clados
A orde actual foi con frecuencia dividida en dúas: Arales (que inclúe só a Araceae) e Alismatales sensu stricto (en gran medida equivalente a Alismatidae sensu Cronquist 1981 e Takhtajan 1997 ), con Arales posiblemente relacionada con Arecales (por exemplo en Cronquist 1981 ), pero as análises moleculares de ADN recentes avalan a unión destes dous grupos.
As análises cladísticas de secuencias de ADN nuclear e cloroplastico (Chase et al. 1993, 1995b, 2000, 2006, Duvall et al. 1993, Hilu et al. 2003, Källersjö et al. 1998, Soltis et al. 2000 ) sosteñen a monofilia de Alismatales, como tamén o fai a posible sinapomorfía morfolóxica de talos con pequenas escamas de pelos glandulares dentro das bases envaiñadoras das follas nos nós, as anteras extrorsas e o embrión grande e verde (Dahlgren e Rasmussen 1983, Dahlgren et al. 1985, Stevenson e Loconte 1995 ). Os tricomas encontrados nas axilas das follas envaiñadoras, tamén coñecidos como escamas intravaxinais, son comúns en moitas Alismatales mais tamén nas Acorales. A evolución dos cristais de rafidio pode constituír unha apomorfía das monocotiledóneas despois de que diverxese o clado Acorales, aínda que se deberon perder secundariamente en varias liñaxes de monocotiledóneas, como en moitos Poales, Zingiberales e na maioría dos propios Alismatales (agás Araceae).
As aráceas son irmás do resto das familias da orde, son diferentes do resto das familias pola inflorescencia, a estrutura das flores e o hábito (en xeral non son acuáticas e non teñen "lagoas" ("lacunae") nos seus talos etc.), pero Tofieldiaceae (familia que diverxe un pouco despois) foi pouco estudada en canto á súa relación co resto das familias da orde. As flores de Tofieldiaceae en xeral son as típicas das monocotiledóneas, excepto algunhas especies que teñen ata 12 estames e o froito é unha cápsula septicida. Na maioría das especies está presente un calículo (un cáliz simulado de brácteas ou bracteolas) por debaixo das flores.
Araceae é con diferenza a familia máis grande da orde (106 xéneros cunhas 4 000 especies, cosmopolita). A familia está particularmente diversificada nos trópicos húmidos, pero hai algúns xéneros de clima temperado (como Arisaema) que tamén son ricos en especies. Tipicamente as aráceas son herbas cun pecíolo definido e unha lámina foliar expandida, o seu carácter máis distintivo é a inflorescencia, que ten unha espata moitas veces petaloidea e un espádice de flores sésiles cunh porción expandida estéril que emite olores. Moitos xéneros teñen zonas separadas de flores femininas e masculinas no espádice. As lentellas de auga, cinco xéneros anteriormente situados en Lemnaceae (Les et al. 1997b, Rothwell et al.2003 ), están embebidas en Araceae, así que foron incluídas na familia, e son as anxiospermas máis pequenas. As análises filoxenéticas moleculares indicaron que Araceae é un grupo irmán do resto dos membros de Alismatales, a monofilia do clado está apoiada por datos de secuencias de ADN e por caracteres non moleculares.
Tofieldiaceae está situada dentro das Alismatales só con apoio moderado das análises moleculares (Källersjö et al. 1998, Chase et al. 2000, Graham et al. 2006 que o sitúa como irmán do resto da orde, pero a mostraxe é limitada). A familia é bastante diferente do resto das Alismatales, como pode verse polas súas apomorfías potenciais numerosas. Porén, Tamura et al. (2004 ), Janssen e Bremer (2004 ), Givnish et al. (2006b ), e Chase et al. (2006, con forte apoio) todos sitúan as aráceas como irmás do resto da orde e a Tofieldiaceae como grupo irmán do resto dos taxons, así que esa é a topoloxía presentada aquí.
O resto das familias da orde (todas agás Araceae e Tofieldiaceae) teñen sementes sen endosperma e os pelos celulares das raíces máis curtos que outras células epidérmicas (Judd et al. 2007). Todos os membros deste subclado están presentes en hábitats de terras húmidas ou acuáticos e Judd et al chaman a este subclado o "clado acuático", mentres que Stevens no Angiosperm Phylogeny Website o chama "núcleo dos Alismatales" (core Alismatales). Este subclado probablemente diverxiu moi cedo na evolución das monocotiledóneas.
miniatura|600px|center|Cladograma de Alismatales.
Para as relacións dentro do clado acuático, ver Les et al. (1997a ), no que está baseada en gran medida esta parte da árbore. Tamén ver Kato et al. (2003 ), Chen et al. (2004b ) e G. Petersen et al. (2006c ) que utiliza dous xenes mitocondriais e un cloroplástico. Aínda quedan varias incertezas sobre os parentescos entre os grupos e G. Petersen et al. (2006c ) na súa filoxenia nin sequera pode manter un grupo monofilético (Hydrocharitaceae + Alismataceae sensu lato + Butomaceae). A árbore de Janssen e Bremer (2004 ) é en boa medida similar ao presentado aquí, mais as posicións de Aponogetonaceae e Scheuchzeriaceae están invertidas, e Ruppiaceae está situda como irmá de (Zosteraceae + Potamogetonaceae).
Dentro deste clado acuático están recoñecidos dous clados grandes. O primeiro clado é o máis pequeno e contén os taxons Alismataceae, Hydrocharitaceae, Butomaceae e Limnocharitaceae e está sostido polas apomorfías do perianto diferenciado en sépalos e pétalos, os estames en número maior de 6 ou os carpelos en número superior a 3 (un aumento secundario) e os óvulos espallados na superficie interna dos lóculos. Posúen unha inflorescencia escaposa e sementes con exotesta.
Alismataceae sensu stricto e Limnocharitaceae están moi emparentadas e as análises de filoxenia indicaban que deberían considerarse unha soa familia (Soros e Les 2002 ), como o fan finalmente o APG III (2009 ) e o APWeb. Teñen en común posuíren látex, follas cun pseudopecíolo cunha vea media e veas que cruzan, pole espiñoso-pantoporado e froito folicular.
Butomaceae é monopodial con follas dísticas, triangulosas, e unha inflorescencia de tipo umbela. Igual que Araceae e Alismataceae, as Butomaceae teñen un perianto diferenciado e un froito folicular.
Hydrocharitaceae é a familia máis grande deste subclado (18 xéneros con 116 especies). Son acuáticas mergulladas, algunhas das cales son mariñas (como Halophila, Enhalus e Thalassia), con follas pecioladas, usualmente indiferenciadas, e unha inflorescencia con dúas brácteas subxacentes e un ovario ínfero (o resto deste subclado ten ovario súpero).
As familias máis grandes que constitúen o segundo clado dentro do clado acuático de Alismatales son Potamogetonaceae, Ruppiaceae, Zosteraceae, Posidoniaceae e Cymodoceaceae. As máis pequenas son Aponogetonaceae, Juncaginaceae e Scheuchzeriaceae. Este grupo está diagnosticado baseándose nun pole que non adoita ter aberturas e en maior ou menor medida fáltalle a exina (Dahlgren e Rasmussen 1983, Cox e Humphries 1993 ).
Scheuchzeriaceae é moi apomórfico e non está claramente relacionado nos seus caracteres morfolóxicos co resto do segundo subclado. Esta familia é monoespecífica, e ten follas auriculadas e dísticas, e unha inflorescencia racemosa con moitas brácteas, e como no outro subclado o froito é un folículo.
Aponogetonaceae é monoxenérico e con 43 especies. Presenta follas pecioladas, venación paralela e veas cruzadas, e flores pequenas espigadas con tépalos.
As Juncaginaceae (con 4 xéneros e 15 especies) son acuáticas emerxentes a terrestres de sitios húmidos, e teñen flores imperfectas moitas veces sen perianto ou co perianto interno aos estames.
O resto das familias son todas rizomatosas, acuáticas, polinizadas pola agua, con carpelos ascidiados.
Posidoniaceae (monoxenérico, 5 especies), Ruppiaceae (quizais monoespecífico) e Cymodoceaceae (5 xéneros, 16 especies) son predominantemente mariñas, con follas dísticas e pole filiforme. Ruppiaceae quizais debería incluírse en Posidoniaceae, xa que estas familias son moi similares en moitos aspectos (pero o APWeb aínda non o fixera en xaneiro de 2009).
Zosteraceae (2 xéneros, 14 especies) e Potamogetonaceae (7 xéneros, 122 especies) comparten o carácter de ter unha folla cun poro apical (as súas vaíñas son pechadas), aínda que a primeira é mariña e a última encóntrase en auga doce. Zosteraceae son pastos mariños con follas lineais e ramas opostas ás follas, e inflorescencias como espádices encerradas nunha espata (ver análises recentes feitos por Les et al. 2002 ). Potamogetonaceae ten follas pecioladas cunha vea media e unha inflorescencia espigada densamente empaquetada con flores nas cales hai un tépalo oposto a cada estame. A polinización realízase comunmente polo vento ou na superficie da auga ou na propia masa de auga.
Finalmente, móstrase outro cladograma de 2009 que mostra as ordes de monocotiledóneas (Lilianae sensu Chase e Reveal) e as súas relacións baseado en evidencias filoxenéticas:
Taxonomía
O grupo sempre se divide en poucas familias, en parte porque as adaptacións asociadas ao hábitat acuático son tan evidentes que as flores e inflorescencias destas familias son moi diferentes entre si.
Alismatales sensu APG III (2009 ) contén 13 familias e unhas 3 320 especies, as familias máis grandes son Araceae, Alismataceae, Hydrocharitaceae, Butomaceae, Potamogetonaceae, Ruppiaceae, Zosteraceae, Posidoniaceae, Cymodoceaceae e Tofieldiaceae. Tamén se distinguen as Aponogetonaceae, Juncaginaceae e Scheuchzeriaceae.
O APG III (2009 ) e o APWeb introduciron un cambio con respecto ao APG II (2003 ): inclúen a Limnocharitaceae nun taxon Alismataceae sensu lato, xa que aparentemente doutra forma Alismataceae sería parafilético. Deste xeito, o número de familias da orde reduciuse de 14 a 13.
O APWeb tamén suxiere fusionar Ruppiaceae con Cymodoceaceae debido a que son difíciles de distinguir entre si, pero en xaneiro de 2009 aínda non o fixera.
A listaxe de familias, sensu APG III (2009, cos números de familia segundo o Linear APG III (LAPG III 2009 ) é a seguinte:
Sinónimos (APW ): Alismatales Dumortier, Aponogetonales Hutchinson, Arales Dumortier, Butomales Hutchinson, Cymodoceales Nakai, Elodeales Nakai, Hydrocharitales Dumortier, Juncaginales Hutchinson, Najadales Dumortier, Posidoniales Nakai, Potamogetonales Dumortier, Ruppiales Nakai, Scheuchzeriales B. Boivin, Tofieldiales Reveal e Zomlefer, Vallisneriales Nakai, Zosterales Nakai - Alismatanae Takhtajan, Aranae Reveal, Butomanae Reveal, Najadanae Reveal, Zosteranae Doweld - Alismatidae Takhtajan, Aridae Takhtajan - Aropsida Bartling, Hydrocharitopsida Bartling, Najadiopsida Hoffmannsegg e Link
Posteriormente saíu a clasificación do APG IV (2016). Nela decidiuse que había evidencias suficientes para elevar Maundia ao nivel de familia creando a familia monoxenérica Maundiaceae. Os autores consideraron incluír varias ordes pequenas dentro de Juncaginaceae, pero un exame feito por botánicos e outros usuarios atopou pouco apoio para esta estratexia de agrupalos. En consecuencia, a estrutura das familia no APG IV quedou así:
Evolución
O grupo troncal Alismatales data de hai uns 131 millóns de anos, o grupo coroa Alismatales de hai uns 128 millóns de anos (Janssen e Bremer 2004, en cambio en Bremer 2000b de hai preto de 133 e 103 millóns de anos).
Os fósiles máis antigos asignados a este clado foron descubertos recentemente en estratos do Cretáceo temperán, de hai uns 110-120 millóns de anos de antigüidade (Araceae-Pothoideae-Monstereae: Friis et al. 2004, ver Stockey 2006 para unha revisión dos fósiles que foron situados en Alismatales).
Armando Vázquez Crespo
Armando Vázquez Crespo, nado en Bermés (Lalín) o 4 de maio de 1938, é un escritor e xornalista galego.
Alismatales
Evolución
Chen et al. (2004b ) discuten a evolución de varias formas de vida no grupo: os paralelismos son comúns.
Armando Vázquez Crespo
Traxectoria
En 1959 iniciou en Antena a serie Cousas do Tío Mingos durante sete anos asinando como Harmán do Carrio. Traballou en Nuevo Diario e Chan. Colaborou na revista Spes e nos servizos informativos de TVE (1974), onde foi director do Centro de TVE en Galicia (1979) e responsable do programa “Gaceta cultural” (1981). En 1967 publicou a versión galega dunha selección das fábulas de Esopo, con introdución de Álvaro Cunqueiro e en 1968 a tradución da obra Camiño de Xosemaría Escrivá de Balaguer.
Alismatales
Evolución
Os compostos fenólicos sulfatados son comúns nos pastos mariños e en Hydrocharitaceae (McMillan et al. 1980 ), e probablemente foi un paralelismo. A súa función non está clara, probablemente están implicados na adaptación á vida no hábitat mariño.
Bibliografía
O texto está baseado na seguinte literatura taxonómica primaria:
Ocotónidos
miniatura|240px|Pica alpina ([[Ochotona dauurica).]] miniatura|240px|Ochotona hyperborea yesoensis.
A dos ocotónidos (Ochotonidae) é unha familia de mamíferos lagomorfos que, na actualidade, só está integrada por un único xénero, Ochotona, que comprende trinta especies (aínda que tamén se coñecen numerosos xéneros e especies extintas).
Son pequenos animais coñecidos vulgarmente como picas, e tamén como lebres asubidoras e coellos de roca (aínda que non están estreitamente emparentados cas lebres nin cos coellos, que forman parta doutra familia de lagomorfos, a dos lepóridos).
Descrición
A familia foi descrita en 1896 polo zoólogo briánico Thomas, en ''Proc. Zool. Soc. Lond''., 1896: 1026.
Pola suá parte, o único xénero actual definiuno en 1795 o naturalista alemán Heinrich Friedrich Link, en ''Beitr. Naturgesch''., 2: 74. , que tomou como especie tipo a Ochotona minor, rebautizando a especie Lepus dauuricus Pallas, 1776 (hoxe coñecida como Ochotona dauurica).
Sinónimos
Pola súa parte, o xénero Ochotona coñeceuse tamén como:
Etimoloxía
Os nomes científicos Ochotona e Ochotonidae, derivan do nome mongol ochodona, co que os mongois denominan ás picas; e, no segundo caso, coa adición á raíz do nome xenérico o sufixo do latín científico -ĭidae, co que se forman os nomes das familias de animais. O nome común máis utilizado, pica, deriva da palabra piika, usada polos pobos tungús do leste de Siberia para designar a estes animais. que comezou a usarse en inglés en 1827, e de aí pasou aos demais idiomas europeos.
Horst Wessel
Horst Ludwig Georg Erich Wessel, nado en Bielefeld, Westfalia o 9 de outubro de 1907 e finado en Berlín o 23 de febreiro de 1930, foi un activista do Partido Nacionalsocialista Obreiro Alemán (NSDAP), especialmente coñecido por ser o autor da canción «Die Fahne hoch», que foi posteriormente denominada «Horst-Wessel-Lied». A súa morte en 1930 foi profusamente utilizada pola propaganda do partido durante os seguintes anos, que o elevou á categoría de mártir do movemento nacionalsocialista.
Ocotónidos
Características
O aspecto das picas recorda ao dun hámster, pero os dous pares de dentes incisivos superiores identifícanos como lagomorfos, e non como roedores. A súa fórmula dentaria é 2.0.3.2 / 1.0.2.3.
Caracterízanse polos seus membros curtos, os traseiros e o dianteiros da mesma medida, as orellas pequenas e arredondadas, e por careceren de cola visíbel.
Bloc Català
O Bloc Català foi un partido político da Cataluña do Norte creado o 23 de outubro de 2001. Definíase como unha formación de centro-esquerda que promulgaba unha identidade catalá aberta ó mundo. Unha das súas propostas era a creación dunha rexión catalá do norte dentro do estado francés.
Ocotónidos
Bioloxía e ecoloxía
As picas son propias de climas fríos, e habitan principalmente en Asia, América do Norte e nalgunhas partes de Europa Oriental. O nome de lebres asubiadoras co que algúns as designan débese ao seu agudo grito de alerta. Viven xeralmente en grupos familiares que comparten as tarefas de recolección de comida e vixilancia. Desenvolven o máximo nivel de actividade antes do inverno. Debido a que non hibernan, necesitan abrigarse e alimentarse durante o inverno. Antes da chegada deste, as picas xuntan herba fresca e a deixan en montóns para que seque. Unha vez que a herba secou, almacénana nos seus tobos para consumila durante o inverno. É común que as picas rouben o feo doutras goridas; en tales casos, as disputas que resultan son ás veces aproveitadas por depredadores veciños como furóns e aves de rapina.
O Peteiro
O topónimo O Peteiro pode facer referencia a:
Bloc Català
Participou dende 2002 en tódalas eleccións da Cataluña do Norte: as cantonais, lexislativas, rexionais e europeas.
O 3 de decembro de 2006, o Bloc Català trocou de nome e converteuse nunha federación autónoma, representante da Cataluña Norte, no seo de Convergència Democràtica de Catalunya.
Vilarxuvín, Bogo, A Pontenova
Vilarxuvín é un lugar da parroquia de Bogo no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Echizen
Echizen 越前市, えちぜんし, Echizen-shi) é un concello da prefectura de Fukui no Xapón. Está situado ao oeste da zona de Hokuriku na rexión de Chūbu e no centro da prefectura, na zona da provincia histórica de Echizen (Reihoku), no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 230,75 km², a poboación é de 85.387 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 370 hab./km².
O concello da cidade de Echizen limita cos concellos de Echizen, Sabae, Fukui, Ikeda e Minamiechizen.
Historia
A cidade de Echizen foi fundada pola fusión do concello da cidade de Takefu e o concello da vila de Imadate do distrito de Imadate o 1 de outubro de 2005.
Sint-Truiden
300px|miniatura|dereita|Grand Place.
Sint-Truiden é un concello belga situado na provincia de Limburgo, zona de fala flamenga. O concello comprende os núcleos de Aalst, Brustem, Duras, Engelmanshoven, Gelinden, Gorsem, Groot-Gelmen, Halmaal, Kerkom-bij-Sint-Truiden, Ordingen, Runkelen, Velm, Wilderen, Zepperen e o propio Sint-Truiden. En xaneiro de 2010 Sint-Truiden tiña 39.309 habitantes, sobre unha superficie de 106,90 km².
Lema de Arriba, Lema, Arzúa
Lema de Arriba é un lugar da parroquia de Lema no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 40 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 18 eran mulleres.
Carga sellada
Carga sellada é un filme boliviano de 2015 dirixido por Julia Vargas-Weise. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Carambola, Santa Baia de Castro, Coristanco
A Carambola é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 7 mulleres.
As Tomadas, A Ramallosa, Nigrán
As Tomadas é un lugar da parroquia de San Pedro da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 312 habitantes (145 homes e 167 mulleres).
Cacharenzo, San Paio de Bais, Agolada
Cacharenzo é un lugar da parroquia de San Paio de Bais, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (7 homes e 2 mulleres), os mesmos habitantes que no ano 2000.
Radio Municipal de Nigrán
Radio Municipal de Nigrán (107.6) é unha emisora de radio municipal de Nigrán que comezou as súas emisións en xaneiro de 1995 e que se transformou o 22 de xullo de 1996 na Radio Televisión do Val Miñor, emisora mancomunada dos concellos de Nigrán, Gondomar e Baiona que deixou de existir no ano 2000. En setembro de 2006 a Radio Municipal de Nigrán retomou as emisións en probas retransmitindo a programación de Si Galicia Radio.
Arte budista
Unha primeira etapa, chamada preicónica, sitúase arredor do século I e caracterízase por non recorrer a representacións directas de Siddhartha Gautama como o Buda Śākyamuni ou dos budas míticos que se supón existiron en eras pasadas. A etapa seguinte, icónica, ten pola contra á imaxe humana do Buda e os budas do pasado, do futuro e doutros universos como símbolo central das súas obras de arte.
Etapa preicónica (século V - século I a.C.)
miniatura|250px|dereita|Gran Estupa en [[Sanchi, India.]] miniatura|150px|Pegada de Buda, [[século I, Gandhara. Templo ZenYouMitsu, Toquio.]] As primeiras manifestacións claras de arte budista datan do reinado de Aśoka, durante o Imperio Mauria (322 - 180 a.C.), no que se construíron numerosos estupas (un estilo de templos budistas), como o de Sanchi, e erixíronse varios alicerces. Estes últimos tiñan terminacións con formas de animais e estaban decorados con símbolos budistas (como a roda), que evocaban respecto cara a todas as criaturas e a aceptación do darma.
Aínda que na India había unha gran tradición de escultura e dominaba a arte iconográfica, Siddharta non era representado nunca antropomórficamente, senón sempre a través de símbolos. Algúns deles son:
O rexeitamento á representación antropomórfica de Siddharta Gautama (ata na escena narrativa, onde aparecen outras figuras humanas) e o sofisticado desenvolvemento da simboloxía preicónica, parecen estar conectados cunha dos ensinos de Siddharta en Dighanikaya, na que condenou representacións del tras a extinción do seu corpo. Esta tendencia perdurou como moito ata o século II dC nalgunhas partes do sur da India, na arte da Escola Amaravati. Algúns sosteñen que poderían haberse tallado en madeira representacións directas de Siddharta con anterioridade pero, de ser así, estas perdéronse co tempo e non hai ningún tipo de evidencia arqueolóxica da súa existencia.
Etapa icónica (século I d.C. ao presente)
miniatura|150px|Gandhara, século I. miniatura|150px|Mathura, século II.
As representacións antropomórficas de Buda comezaron a aparecer a partir do século I d.C. no norte da India. Os dous principais centros de creación foron identificados como Gandhara no actual Punjab, en Paquistán e na rexión de Mathurā, ao norte da India.
A arte en Gandhara estivo exposto á influencia da cultura grega durante séculos a partir das conquistas de Alexandre o Grande en 332 a.C. e da subsecuente creación dos reinos greco-bactriano e indo-greco, que conduciron ao desenvolvemento da arte greca-budista. A escultura budista de Gandhara mostra influencia artística grega; tamén se suxeriu que o concepto de “home-deus“ foi inspirado pola cultura mitolóxica grega. Artisticamente, dise que a escola de escultura de Gandhara achegou á arte budista cabezas de pelo ondulado, roupaxe sobre os ombreiros, zapatos e sandalias etc.
A arte de Mathura tende a estar baseado en fortes tradicións indias, tales como a representación antropomórfica de divindades como o Yaksas, aínda que nun estilo arcaico comparado coas posteriores representacións de Buda. A escola de Mathura contribuíu con roupaxe que cobre o ombreiro esquerdo, muselina fina, a roda na palma da man, a cadeira de loto etc.
Mathura e Gandhara tamén se influíron entre elas. Durante o florecemento artístico, as dúas rexións estiveron unidas politicamente baixo o Imperio Cuxano, ao ser ambas as cidades capitais do imperio. Aínda está en debate se a representación antropomórfica de Buda foi esencialmente o resultado dunha evolución local da arte budista en Mathura, ou se foi unha consecuencia da influencia cultural grega en Gandhara polo sincretismo greco-budista.
Esta arte cónico caracterizouse desde o principio por un idealismo realista, que combina figuras humanas realistas, proporcións, actitudes e atributos, xunto cun sentido da perfección e serenidade que tende a alcanzar o divino. A expresión de Buda de home tanto como de deus se converteu no modelo iconográfico para a arte budista subsecuente.
A arte budista continuou a desenvolverse na India durante varios séculos máis. As esculturas en pedra calcaria rosada de Mathura evolucionaron durante o período gupta (séculos IV ao VI) ata alcanzar un alto grao de finura de execución e delicadeza na modelaxe. A arte da escola de Gupta foi extremadamente influente en case todo o resto de Asia. Cara ao século XX, a creación na arte budista extinguíase na India ao prevalecer finalmente o hinduísmo e o islam.
Mentres o budismo expandíase fóra da India a partir do século I d.C., as súas formas artísticas orixinais mesturábanse con outras influencias, que levaron a unha diferenciación progresiva entre os países que adoptaron esa relixión.
Spokon
Spokon (スポ根) é un subxénero de anime e manga con historia relacionada con deportes como fútbol, carreira etc. Algúns exemplos famosos de animes deste xénero son Campións: Oliver e Benji (Captain Tsubasa), Speed Racer (Meteoro/Mach GoGoGo), Tenisu no oujisama (The Prince of Tennis) e Slam Dunk.
O primeiro manga spokon foi Kyojin no hoshi (Estrela dos Giants) en 1966 de Ikki Kajiwara.
Características
Os animes e mangas do xénero spokon xeralmente teñen como foco principal un deporte que varía en cada historia. Os protagonistas destes animes xeralmente son mozos en idade escolar que soñan ou practican un determinado deporte na tentativa de querer ser un grande xogador. É posíbel encontrar elementos de ficción científica e fantasía nalgúns títulos deste xénero podendo ou non presentar poderes máxicos ligados ao deporte. Nalgúns casos tamén xorde un rival que frecuentemente desafía o personaxe durante a historia. Tamén pode haber campionatos e encontros case sempre estimulando amizades entre os protagonistas dos animes.
Castro, Santa Baia de Castro, Coristanco
Castro é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 51 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 24 homes e 27 mulleres.
Osebe, Bastavales, Brión
Osebe é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 64 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 28 eran homes e 36 eran mulleres.
Osebe procede do latín uilla eusebius, co significado de lugar de Eusebio.
Constanza de Castro
miniatura|180px|Interior da torre de Caldaloba, onde Constanza e o seu marido [[Fernán Ares de Saavedra resistiron un ano o cerco do castelán Diego López de Haro.]] Constanza de Castro foi unha relevante aristócrata galega de finais do século XV.
Traxectoria
Era filla de Pedro Pardo de Cela e de Sabela Pérez Osorio, pertencente a unha das liñaxes máis importantes do reino de Galiza. Estaba casada con don Fernán Ares de Saavedra. Pardo de Cela, a súa filla Constanza e o seu marido apoiaban o bando de Xoana a Beltranexa contra os partidarios de Isabel de Castela. Houbo loitas entre os dous bandos. Pardo de Cela (que era Alcallde del ayuntamiento y su tierra y jurdiçon) foi feito prisioneiro no seu propio castelo da Frouxeira, por traizón dalgúns dos seus vasalos. A súa filla continuou a loita xunto co seu marido durante once meses desde o castelo de Caldaloba (San Martiño de Pino, Cospeito).
Megamorcegos
Mentres que os micromorcegos atópanse distribuídos por todo o mundo, os megamorcegos teñen a súa área restrinxida ás rexións tropicais de África, Asia e Oceanía.
Sistemática Tradicional
Tradicionalmente a familia Pteropodidae é dividida en dúas subfamilias: Pteropodinae e Macroglossinae.
Estadio Olímpico de Londres
Tralos eventos olímpicos, o estadio sufrirá unha reforma para reducir a súa capacidade dende os 80.000 asentos ós 60.000, e está previsto que o West Ham United pase a xogar nel os seus encontros de fútbol como local. O 11 de novembro de 2011 a IAAF anunciou que o Estadio Olímpico de Londres acollerá en 2017 a 16ª edición do Campionato do Mundo de Atletismo.
Secret Combination the Album
Secret Combination the Album é o cuarto álbum da popular cantante greco-estadounidense Kalomoira, lanzado o mercado en Grecia e Chipre o 26 de maio do ano 2008 baixo o selo Heaven Music. O álbum contén 12 cancións compostas por Konstantinos Pantzis, Taos Vougiatzis e Sunny X.
Produtores e colaboradores
Kalomoira colaborou con moitos produtores populares e prestixiosos. Os escritores e compositores que participaron na produción do álbum son Konstantinos Pantzis, Sunny X, Taos Vougiatzis, Poseidonas Giannopoulos, Eftihia Sideri, Marc Eastmont, Nektarios Tirakis e Master Tempo que remesturou a canción "Secret Combination".
Promoción
Kalomoira lanzou o seu cuarto álbum de estudio despois de conseguir a terceira praza no Festival da Canción de Eurovisión 2008. Tiña planeado comezar unha grande promoción do álbum, pero o 2 de xuño de 2008, cando Kalomoira supostamente ía ser a invitada nun popular programa das mañás en Grecia, tivo que pospoñer a súa aparición debido a que tivo que voar a cidade de Nova York inmediatamente debido ó embarazo da súa irma. O 4 de xuño de 2008, Rythmos FM tiña preparada unha festa onde Kalomoira cantaría tódalas súas novas cancións pero tamén tivo que pospoñerse debido a que estaba fora do país.
Vigo Street
miniatura|280x280px|Inicio de Vigo Street, mirando cara Regent Street. Vigo Street, orixinalmente Vigo Lane, é unha rúa curta situada no centro de Londres, que leva o seu nome da vitoria naval anglo-holandesa sobre os franceses e españois na batalla de Rande de 1702. Discorre entre Regent Street e o cruzamento de Burlington Gardens e Savile Row.
Historia
miniatura|Localización de Vigo Street en Londres. Nun comezo, todo o camiño dende o que agora é Bond Street ata a actual Glasshouse Street, incluída Vigo Street, chamábase Glasshouse Street. Despois da vitoria naval anglo-holandesa sobre os franceses e españois na batalla da Ría de Vigo en 1702, parte de Glasshouse Street pasou a chamarse Vigo Lane e logo en Vigo Street, aínda o primeiro foi usado en Elmes's London Streets ata 1831.
Finalmente, a parte de Vigo Street detrás de Burlington House pasou a chamarse Burlington Gardens en 1831.
Referencias literarias
miniatura|Placa conmemorando o cincuentenario da fundación de [[Penguin Books, no número 8.]] Os editores John Lane e Elkin Mathews asociaronse en Vigo Street. Xuntos publicaron a revista literaria The Yellow Book volumes un e dous en 1894. Máis tarde fundaron The Bodley Head e continuaron publicando a obra ata que cesou en 1897.
Embrioxénese
A embrioxénese ou desenvolvemento embrionario é o proceso polo cal se forma e desenvolve o embrión. En mamíferos, o termo refírese esencialmente ás etapas iniciais do desenvolvemento prenatal, mentres que os termos feto e desenvolvemento fetal son os que se usan para describir os estadios finais.