cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingua mixteca
A lingua mixteca é un grupo de variedades da familia otomangueana que se falan en México. Está estreitamente relacionada co trique e o cuicateco. É falada por medio millón de persoas. A identificación das diferentes variedades deste complexo continuo dialectal supón numerosos retos a nivel da teoría lingüística. Dependendo dos diferentes criterios que os clasifican como dialectos ou linguas, podería haber máis de cincuenta linguas mixtecas.
Preposición versus conxunción
Nesta mesma dirección maniféstase Beckman, que pon preposicións e conxuncións baixo a denominación común de conectores. A preposición tería como fundamental función conectarse a un substantivo, e a conxunción conectar frases. A función sintáctica sería para este lingüista a base da clasificación. Unha liña semellante segue Louis Hjemslev.
Cidade Libre de Danzig
Fin da autonomía
Na madrugada do 1 de setembro de 1939, tras a negativa do goberno polaco de atender as demandas de Alemaña e da poboación alemá de Danzig, o acoirazado alemán SMS Schleswig-Holstein deu inicio á Segunda Guerra Mundial bombardeando o forte polaco de Westerplatte nas costas do mar Báltico. Un día despois, o goberno de Danzig pediu a súa anexión á Alemaña nazi baixo o lema hitleriano Danzig ist eine Deutsche Stadt und will zu Deutschland gehören (Danzig é unha cidad alemá e quere pertencer a Alemaña). Uns 10.000 polacos foron asasinados na primeira semana de ocupación.
Preposición versus conxunción
Lonxe da controversia que pode supor a teoría de Jespersen, semella conveniente clarificar os lindes entre preposición e conxunción, intentar localizar unha liña de demarcación que debería vir dada pola función sintáctica que estas desenvolven.
Cidade Libre de Danzig
Fin da autonomía
Contra o final da guerra, en 1945, un 90 % da cidade quedara destruída polos combates. O Exército vermello entrou en Danzig o 30 de marzo de 1945. Daquela, cerca do 90 % da poboación fuxira ou morrera, sendo digna de recordar a traxedia do transatlántico Wilhelm Gustloff.
Preposición versus conxunción
Consideraríase así que son conxuncións Consideraríase así que son preposicións
Cidade Libre de Danzig
Fin da autonomía
En 1947, uns 126.472 alemáns foron expulsados de Gdaṅsk e 101.873 polacos da Polonia Central e outros 26.629 da Polonia Oriental, obrigados a trasladarse á cidade polos soviéticos, que anexionaran estes territorios á URSS..
Preposición versus conxunción
Esta segunda clasificación coincide no fundamental cos manuais tradicionais de gramática, pero hai outras perspectivas:
Ana María Barrenechea inclúe preposicións e conxuncións de subordinación baixo o denominador común de subordinantes, palabras que teñen a función privativa de establecer relacións entre distintos planos sintácticos.
Esta mesma liña séguea a teoría da translación de Lucien Tesnière, quen achega o concepto de translación para, no canto de falar de preposicións e conxuncións, distinguir xuntivos (conxuncións de coordinación, translativos de primeiro grao (preposicións) e translativos de segundo grao (conxuncións de subordinación).
Magnoliáceas
As Magnoliáceas (Magnoliaceae) son unha familia de anxiospermas pertencente á orde Magnoliales. Consta de dous xéneros cunhas 225 especies, que se distribúen por Asia tropical e temperada e América boreal e meridional. . Teñen as partes florais en aneis, os estames e pistilos en disposición espiral ao longo do eixo floral cun receptáculo cónico central. Esta disposición semella ser a arcaica nas anxiospermas. As flores das magnoliáceas non teñen unha clara diferenciación entre pétalos e sépalos, cunhas estruturas denominadas tépalos. Divídense en dúas subfamilias:
Distribución e hábitat
Distribúense amplamente en zonas temperadas e tropicais do sueste de Asia, e en América do Sur e central tropical. No Neotrópico coñécense arredor de 45 especies de magnoliáceas (Lozano 1994), distribuídas en América Central, as Antillas, o oriente das Güianas, os Andes, a vertente andino-amazónica e o sueste do Brasil. En Colombia concéntrase a maior diversidade de magnoliáceas do Neotrópico, con 33 especies (incluíndo dúas posíbeis especies novas), todas do xénero Magnolia. Das especies colombianas, 29 son exclusivas do país, e localízanse principalmente en forestas húmidas ou moi húmidas, desde o nivel do mar até 3000 msnm, na faixa andina e subandina, e no Chocó Bioxeógrafico (Lozano 1983, 1994; Velásquez & Serna 2005).
Posición sistemática
As magnoliáceas, desde a súa descrición, foron consideradas como un grupo primitivo de Anxiospermas, arredor do cal se colocaron unhas ou outras familias, dependendo do sistema, para crear unha orde Magnoliales. O APW (Angiosperm Phylogeny Website) considera que é o grupo irmán do clado apical da Orde, formado por (Degeneriaceae, Himantandraceae) (Eupomatiaceae, Annonaceae).
Táxones xenéricos
thumb|[[Magnolia hodgsonii]] A sistemática interna da familia é moi controvertida, distinguíndose desde 12 xéneros (p. ex. Hutchinson, 1964) a 7 (Nooteboom, 1993) ou só 2 (véxase o APW máis arriba). Os recentes estudos de filoxenia molecular deixan a Liriodendron coma un xénero indiscutido na súa validez, mais os restantes xorden coma ramas internas dun xénero Magnolia fortemente parafilético, polo que a tendencia actual é a incluír Manglietia, Pachylarnax, Krameria, Elmerrillia e Michelia nun amplo xénero Magnolia, opción que seguimos aquí. O único taxon candidato a manter posibelmente o seu status xenérico sería Talauma, ao ser a rama basal da árbore filoxenética do xénero Magnolia, mais esta opción cómpre dun consenso que aínda non se acadou entre os botánicos.
Os dous xéneros que se recoñecen aquí poden distinguirse como segue: thumb|Flor e follas de [[Liriodendron tulipifera]]
Orixe do nome
O xénero deu nome á familia e á orde, e leva o nome de Pierre Magnol, botánico de Montpellier (Francia). A primeira especie identificada deste xénero foi Magnolia virginiana, encontrada por uns misioneiros enviados a América do Norte na década de 1680. Tamén alí se atopou o magnolio (Magnolia grandiflora), xa no século XVIII.
Evolución
As magnoliáceas son unha antiga familia que evolucionou antes de que apareceran as abellas, polo que as flores se desenvolveron de xeito que puidesen ser polinizadas por escaravellos. Como consecuencia, posúen duros carpelos para evitaren a súa deterioración. Téñense atopado espécimes fosilizados de Magnolia acuminata cunha antigüidade de 20 millóns de anos e puidéronse identificar plantas pertencentes á familia Magnoliaceae que datan de hai 95 millóns de anos.
Silván, A Armenteira, Meis
Silván é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 39 habitantes (18 mulleres e 21 homes), once menos ca en 2010 e sete menos ca en 2005.
Sábado de Paixón
O Sábado de Paixón é a véspera do Domingo de Ramos, día en que se inicia a Semana Santa, e que está comprendido na última semana de Coresma, coñecida domo Semana de Paixón.
A Degolada
O topónimo galego A Degolada pode referirse a:
Touch and Go Records
Touch and Go Records é unha disográfica independente estadounidense baseada en Chicago, Illinois. Despois da súa aparición como un fanzine caseiro en 1979, converteuse nun dos selos claves nas escenas underground e alternativa estadounidenses dos anos 80. Touch & Go labrouse unha reputación aventurándose a publicar traballos de bandas de noise rock como Butthole Surfers, Big Black e The Jesus Lizard. Xunto con outros selos independentes dos Estados Unidos como Twin/Tone, SST Records ou Dischord Records, Touch and Go axudou a espallar por todo o país unha serie de bandas underground formadas na escena indie pre-Nirvana. Eses selos presidiron o cambio dende o hardcore punk dominante na escena underground da época cara estilos máis diversos de rock alternativo que estaban aparecendo.
Ikiru
Ikiru (生きる) é un filme xaponés de 1952 dirixido e coescrito por Akira Kurosawa e protagonizado por Takashi Shimura. O filme explora os problemas dun doente terminal de Toquio e a súa procura polo sentido da súa vida. O guión foi parcialmente inspirado pola novela de 1886 de Lev Tolstoi A morte de Iván Ilich.
Nikita Mikhalkov
Nikita Sergeyevich Mikhalkov (Ники́та Серге́евич Михалко́в), nado en Moscova o 21 de outubro de 1945 é un cineasta e actor ruso.
Gañou o León de Ouro do 48.º Festival de Cinema de Venecia (1991) e foi candidato ao Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa polo filme Urga. Gañou o premio nesa categoría con Utomlyonnye solntsem, que tamén logrou o Grand Premio do Festival de Cinema de Cannes. En 2007 recibiu o "León Especial" do Festival de Venecia pola súa contribución ao cinema.
Familia
Mikhalkov naceu dentro dunha distinguida e artística familia. O seu bisavó foi gobernador imperial de Iaroslavl, e a nai deste princesa da casa de Golitsyn. O pai de Nikita, Sergei Mikhalkov, foi un célebre autor de literatura infantil e ademais escribiu a letra do himno nacional en tres ocasións en 60 anos (dous conxuntos de versos empregados no himno da Unión Soviética e a letra do himno de Rusia). A nai, a poeta Natalia Konchalovskaya, era filla do artista de vangardas Pyotr Konchalovsky e neta doutro pintor destacado, Vasily Surikov. O irmán máis vello de Nikita é o cineasta Andrei Konchalovsky, coñecido polas súas colaboracións con Andrei Tarkovskii e polos seus filmes de acción en Hollywood, como Runaway Train e Tango e Cash.
Carreira como actor
Mikhalkov estudou interpretación no estudio para nenos do Teatro da Arte de Moscova e despois na Escola Shchukin School do Teatro Vakhtangov. Sendo aínda un estudante, apareceu no filme de Georgi Daneliya Ya shagayu po Moskve (1964) e no filme do seu irmán Home of the Gentry (1969).
Director
Mentres continuaba a súa carreira como actor, entrou en VGIK, escola estatal de filme de Moscova, onde estudou dirección co cineasta Mikhail Romm, profesor do seu irmán e de Andrei Tarkovsky. Dirixiu a súa primeira curtametraxe, Девочка и вещи, en 1968 e outra en 1970, trala súa graduación,  	Спокойный день в конце войны. Nesa época apareceu en máis de vinte filmes, incluíndo Dyadya Vanya (1972), dirixido polo seu irmán, antes de coescribir, dirixir e protagonizar a súa primeira longametraxe, Svoy sredi chuzhikh, chuzhoy sredi svoikh, en 1974, ambientado trala guerra civil rusa da década de 1920.
Co seu segundo filme, Raba lyubvi (1976). conseguiu fama internacional. Ambientado en 1917, segue os esforzos dun equipo de cinema para realizar un melodrama mudo nunha cidade balneario mentres a revolución crece ao seu arredor. O filme, baseado nos últimos días de Vera Kholodnaya, foi aclamado na súa estrea nos Estados Unidos.
O seu seguinte filme, Neokonchennaya pyesa dlya mekhanicheskogo pianino (1977) foi unha adaptación da obra de Chekhov Platonov, e gañou o primeiro premio no Festival de Donostia. En 1978, mentres protagonizaba o filme épico do seu irmán Sibiriada dirixiu Пять вечеров, historia de amor sobre unha parella separada pola segunda guerra mundial que se atopa de novo dezaseis anos despois. O seu seguinte filme, Несколько дней из жизни И. И. Обломова (1980), con Oleg Tabakov como o protagonista do título, baséase na novela clásica de Ivan Goncharov sobre un mozo nobre preguiceiro que se nega a deixar a súa cama. Родня (1981) é unha comedia sobre unha muller provinciana en Moscova que loita contra as enleadas relacións dos seus parentes. Bez svideteley (1983) é unha conversa durante unha longa noite entre unha muller (Irina Kupchenko) e o seu exmarido (Mikhail Ulyanov) cando quedan encerrados por accidente nun cuarto. O filme gañou o premio da FIPRESCI no Festival de Cine de Moscova.
A principios da década de 1980 recuperou a súa carreira como actor aparecendo nas populares Vokzal dlya dvoikh (1982) e Жестокий романс (1984), de Eldar Ryazanov. Nesa época interpretou a Henry Baskerville na versión soviética do Can dos Baskerville. Participou en moitos outros filmes, como Svoy sredi chuzhikh, chuzhoy sredi svoikh, Raba lyubvi e Neokonchennaya pyesa dlya mekhanicheskogo pianino.
Éxito internacional
Incorporando varios relatos de Chekhov, Oci ciornie (1987) foi protagonizado por Marcello Mastroianni como un vello que conta unha historia dun romance cando era máis novo cunha muller que nunca puido esquecer. O filme foi moi recoñecido e Mastroianni recibiu o premio ao mellor actor no Festival de Cannes e unha candidatura ao Óscar pola súa interpretación.
O seu seguinte filme, Urga (1992), ambientado no mundo dos mongois, recibiu o León de Ouro e foi candidato ao premio Óscar. Anna: 6–18 (1993) documenta o crecemento da súa filla Anna dende a infancia á madurez.
A produción máis célebre de Mikhalkov é Utomlyonnye solntsem (1994), que tiña lugar no ambiente paranoico do Gran Terror de Iosif Stalin. O filme gañou o Gran Premio de Cannes é o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa.
En 1996, foi o presidente do xurado do Festival de Cinema de Berlín.
Carreira posterior
miniatura|esquerda|upright|Mikhalkov e a súa filla Nadya no festival de Cannes de 2010 Mikhalkov empregou o triunfo crítico e financeiro de Utomlyonnye solntsem para conseguir os 25 millóns necesarios para o seu proxecto máis épico ata o momento, The Barber of Siberia (1998). O filme, estreado fóra de concurso no festival de Cannes de 1999, deseñouse como un espectáculo patriótico de consumo doméstico. Incluía a Julia Ormond e Oleg Menshikov, que aparece regularmente nos filmes de Mikhalkov, nos papeis principais. O propio director interpretou o tsar Alexandre III de Rusia. O filme recibiu o Premio do Estado e aumentou os rumores sobre as ambicións presidenciais do director, que, pola contra, escolleu administrar a industria do cinema ruso. A pesar da oposición de directores rivais, foi elixido como presidente da Sociedade Rusa de Cineastas e dirixe o Festival de Cinema de Moscova dende 2000. Tamén estableceu o premio Aguia de Ouro da Academia en oposición ao tradicional premio Nika.
En 2005 volveu á súa carreira como actor protagonizando tres filmes: The Councillor of State, un filme de misterio sobre a personaxe de Fandorin que logrou un récord de público en Rusia; Zhmurki, comedia negra sobre a mafia rusa e Persona non grata, de Krzysztof Zanussi. En 2007 dirixiu e protagonizou 12, adaptación do drama xudicial 12 Angry Men, de Sidney Lumet. En setembro dese ano, 12 recibiu un León de Ouro especial pola "brillantez consistente" da obra e foi gabado por moitos críticos no festival de Venecia. O ano seguinte, 12 foi candidato ao Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos Oscar. Tamén actuou como produtor executivo no filme épico 1612.
No festival de Cannes de 2010 Mikhalkov presentou o drama épico Utomlyonnye solntsem 2, que foi seleccionado como representante de Rusia nos premios Oscar.
Vida privada
A primeira esposa de Mikhalkov foi a recoñecida actriz rusa Anastasiya Vertinskaya, coa que casou o 6 de marzo de 1967. En setembro de 1966 nacera o seu fillo, Stepan. Coa súa segunda esposa, a ex-modelo Tatyana, tivo un fillo, Artyom (nado o 8 de decembro de 1975), e dúas fillas, Anna (nada en 1974) e Nadya (nada o 27 de setembro de 1986).
Opinións políticas
miniatura|Mikhalkov con [[Vladimir Putin na rodaxe do filme Utomlyonnye solntsem 2 en maio de 2008]] Mikhalkov está involucrado activamente na política rusa. É coñecido polos seus puntos de vista ás veces nacionalistas rusos e eslavófilos.
Mikhalkov é seguidor do presidente ruso Vladimir Putin. En outubro de 2007, Mikhalkov, que produciu un programa de televisión para o 55.º aniversario de Putin, asinou unha carta aberta pedíndolle abandonase o cargo tras rematar o seu tempo no goberno.
O liderado de Mikhalkov en estilo vertical na Unión de Cinematógrafos foi definido por moitos cineastas e críticos rusos como autocrático, e provocaron que moitos membros abandonasen a Unión e formasen unha asociación rival en abril de 2010.
Gustav Hartlaub
Carl (ou Karel) Johan Gustav Hartlaub, nado en Bremen o 8 de novembro de 1814 e finado na mesma cidade o 29 de novembro de 1900, foi un médico e zoólogo alemán, especializado en ornitoloxía.
Nikita Mikhalkov
Opinións políticas
Dende 2015, Mikhalkov ten prohibida a entrada en Ucraína polo seu apoio á anexión de Crimea de 2014.
Gustav Hartlaub
Traxectoria
En 1840 empezou a coleccionar e estudar aves exóticas, que logo doaría ao Museo de Historia Natural de Bremen.
Describiu algunhas destas especies por primeira vez.
En 1852 fundou unha nova revista científica, o Journal für Ornithologie, xunto con Jean Cabanis.
Algunhas especies descritas por Hartlaub
Entre outras especies descibiu as seguintes:
Abreviatura
A abreviatura Hartlaub emprégase para recoñecer a Gustav Hartlaub como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Eponimia
Algunhas aves fóronlle dedicadas e levan o seu nome, entre elas:
Jean-Pierre Melville
Jean-Pierre Grumbach, coñecido como Jean-Pierre Melville, nado en París o 20 de outubro de 1917 e finado na mesma cidade o 2 de agosto de 1973 foi un cineasta francés.
Traxectoria
Melville era fillo de Berthe e Jules Grumbach, xudeus alsacianos. Trala caída de Francia en 1940 durante a segunda guerra mundial entrou na resistencia francesa oposta aos nazis. Durante a guerra adoptou o pseudónimo Melville, polo seu escritor favorito, Herman Melville.
Cando volveu da guerra intentou converterse en axudante de director, pero foi rexeitado. Sen este apoio decidiu dirixir os seus propios filmes e continuou a empregar Melville como nome artístico, chegando a ser un cineasta independente e propietario dun estudio.
Foi especialmente coñecido polos seus dramas criminais tráxicos e minimalistas, como Le Doulos (1962), Le Samouraï (1967) e O círculo bermello (1969), protagonizados por actores como Alain Delon, Jean-Paul Belmondo e Lino Ventura. A súa independencia e estilo de rodaxe foron unha grande influencia na nouvelle vague.
Melville faleceu en 1973 vítima dun infarto de miocardio.
Guerra entre os Æsir e os Vanir
dereita|miniatura|300px|[[Odín manda a súa lanza sobre unha multitude Vanir. Ilustración de Lorenz Frølich (1895).]] Na mitoloxía nórdica, a Guerra entre os Æsir e os Vanir foi a guerra que tivo lugar entre os Æsir e os Vanir, dous grupos de deuses. A guerra culminou coa unificación das dúas tribos nunha soa tribo de deuses. Foi un acontecemento importante no canon e as súas consecuencias e a potencial historicidade en torno ós relatos da guerra son un tema de amplo debate e discurso académico.
Información fragmentada sobre a guerra aparece nalgunhas fontes sobreviventes. Así, a guerra é descrita en Völuspá, un poema recollido na Edda poética no século XIII de fontes tradicionais máis antigas, no libro Skáldskaparmál da Edda prosaica, escrito arredor do ano 1220 por Snorri Sturluson, e nunha forma evemerista na Saga dos Ynglings, primeira parte da Heimskringla, tamén escrita polo poeta e historiador islandés Snorri Sturluson no século XIII.
Testemuños
Os seguintes testemuños dan información sobre a guerra:
Edda poética
miniatura|dereita|250px|A deusa [[Gullveig é executada. Ilustración de Lorenz Frølich (1895).]] 250px|miniatura|"Os Æsir contra os Vanir" ([[1882) por Karl Ehrenberg.]] En dúas estrofas do Völuspá, a guerra é relatada por unha völva (quen se refire a si mesma en terceira persoa), mentres o deus Odín a cuestiona. Na primeira das dúas estrofas, a völva di que lembra a primeira guerra no mundo, cando a deusa Vanir Gullveig foi atravesada con lanzas e, logo, queimada tres veces nun dos salóns de Odín, pero que Gullveig renaceu as tres ocasións. Na seguinte estrofa, a völva sostén que Gullveig renacida do lume foi chamada Heiðr (que significa "a Brillante", tamén sería pertinente o adxectivo "Reluciente" ou o substantivo "Honra" ) cada vez que regresaba a casa, que era sabia e lanzaba feitizos. A deusa Gullweig/Heiðr practicaba un tipo de feiticería (Seid) onde podía, como cando estaba en transo, e foi "sempre a favorita das mulleres malvadas."
Os Vanir demandaron unha reparación dos Æsir pola tortura de Gullweig: os Vanir querían ter o mesmos status e privilexio que os Æsir. Así, nunha estrofa posterior, a völva dille a Odín que todos os poderes foron ós sitios do xuízo e discutiron se os Æsir debían pagar unha multa ou se, no seu lugar, todos os deuses debían ter tributos. Ó final, os Æsir negáronse e romperon as conversacións, polo que estourou unha guerra entre as dúas tribos. Máis adiante no poema, unha estrofa proporciona o derradeiro dos relatos da völva sobre os eventos que rodearon á guerra. Afirma:
John Lindow sostén que as estrofas son moi imprecisas e que ten un problema en particular ó traducir a segunda metade da estrofa 23; porén, afirma que as estrofas parecen transmitir información sobre unha batalla precipitada pola entrada de Gullveig/Heiðr entre os Æsir, dado que non foran capaces de matala e que aquela practicaba un tipo antigo de maxia, Seid. Lindow postula que a estrofa 23 parece referirse a unha incapacidade de acadar unha tregua durante a guerra e que, de ser así, o poema flúe ata ben entrada a guerra descrita na estrofa 24, aínda que esta formulación na estrofa 23 tamén podería indicar un movemento cara a unha comunidade na que participarían tanto os Æsir como os Vanir.
Edda prosaica
No libro Skáldskaparmál (capítulo 57) da Edda prosaica, o deus Bragi explica a orixe da poesía. Bragi di que se orixinou na guerra entre os Æsir e os Vanir, durante a conferencia de paz onde tanto os Æsir como os Vanir estableceron unha tregua ó cuspir nun recipiente. Cando marcharon, os deuses decidiron que non debía ser verquida, senón que debía ser mantida como un símbolo da súa paz e, así, do seu contido (o cuspe dos deuses) fixeron un home, Kvasir, quen foi máis tarde asasinado e do seu sangue mesturado con mel fíxose a hidromel que inspiraba ós poetas.
Heimskringla
No capítulo 4 de Heimskringla, Snorri Sturluson presenta un relato de forma evemerista da guerra. Sostén que Odín levou un grande exército de Asia (Ásaland) para atacar ó pobo de Vanaland; porén, segundo Sturluson, o pobo de Vanaland estaba ben preparado para a invasión e defendeu o seu territorio tan ben que a vitoria estivo a disposición de ambos bandos e ambas partes produciron inmenso dano e devastaron as terras duns e outros.
dereita|miniatura|250px|Odín atopa o corpo de [[Mímir decapitado. Ilustración de Georg Pauli (1893).]]
Hicham El Guerrouj
Hicham El Guerrouj (Árabe: هشام الكروج), nado o 14 de setembro de 1974 en Berkane (Marrocos) é un atleta mediofondista xa retirado. Posúe o récord dos 1500 metros (3:26.00), da milla (3:43.13) e dos 2.000 metros (4:44.79), e foi alcumado no seu momento coma o "Rei da Milla". Anunciou a súa retirada o 22 de maio de 2006, logo de que un virus primeiro e máis tarde unha lesión nas costas o tivesen practicamente apartado das pistas durante dous anos.
Guerra entre os Æsir e os Vanir
Heimskringla
Sturluson continúa o seu relato coa chegada a Vanaland dos reféns. Hœnir foi nomeado inmediatamente xefe e Mímir a miúdo dáballe bos consellos; porén, cando Hœnir estaba en reunións e na Thing sen Mímir ó seu carón, sempre respondía do mesmo xeito: «Deixen que outros decidan». Posteriormente, os habitantes de Vanaland sospeitaron que foran enganados no intercambio cos poboadores de Ásaland, polo que capturaron a Mímir, decapitárono e enviaron a súa testa a Ásaland. Odín tomou a cabeza de Mímir, embalsamouna con herbas para que non podrecese e conxurouna, co cal deulle o poder de falarlle e revelarlle segredos.
Segundo Snorri Sturluson, Odín entón nomeou a Njörðr e Freyr para que se convertesen en sacerdotes de sacrificios e se volvesen Diar (Deuses) do pobo de Ásaland. Freia, filla de Njörðr, foi a sacerdotisa destes sacrificios e é descrita como a que introduciu o seid en Ásaland.
Hicham El Guerrouj
A súa carreira deportiva foi merecente de varios recoñecementos, coma o premio ao esforzo humanitario da Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (IAAF), que recibiu en 1996. Tamén é embaixador de boa vontade da UNICEF. El Guerrouj foi designado mellor atleta do ano pola IAAF en 2001 e en 2002, logo de quedar invicto en máis de vinte probas, co que se converteu no primeiro home en obter o galardón de atleta do ano por dúas veces consecutivas desde que se creou en 1988. Tamén no 2002 foi designado mellor atleta do ano, a canda a británica Paula Radcliffe, pola revista especializada Track and Field News. En 2003 escollérono membro do Comité de Atletas da IAAF. O 7 de setembro de 2004, Hicham El Guerrouj foi condecorado co "Cordon de Commandeur" polo rei Mohamed VI de Marrocos. Tamén nese ano 2004 recibiu o Príncipe de Asturias dos Deportes polo seu "firme compromiso co deporte e coa sociedade e especialmente coa mocidade e cos máis necesitados".
Guerra entre os Æsir e os Vanir
Teorías
Varias teorías rodean a Guerra entre os Æsir e os Vanir:
Base proto-indoeuropea
Como os Vanir foron a miúdo considerados deuses da fertilidade, a Guerra entre os Æsir e os Vanir foi proposta como un reflexo da invasión dos cultos locais de fertilidade nalgún lugar das rexións habitadas polos pobos xermánicos por un culto máis agresivo e propenso á guerra. Esta foi presentada como unha analoxía da invasión dos pobos indoeuropeos. Georges Dumézil sostén que a guerra non debe ser necesariamente entendida en termos históricos máis que calquera outro mito, debido a que está situada antes da emigración dende o Medio Oriente e afirma que os relatos están máis centrados na tregua que nos detalles relativos ás batallas.
Diversos académicos citaron paralelismos entre a Guerra entre os Æsir e os Vanir co Rapto das sabinas da mitoloxía romana e co Mahábharata da mitoloxía hindú, dando apoio a unha «guerra das sociedades» proto-indoeuropeas. Para explicar estes paralelos, J. P. Mallory afirma:
Outros
Varios académicos consideran equivalentes as figuras das deusas Gullveig/Heiðr e Freia. Estas conclusións foron alcanzadas por medio de comparacións entre o uso de Seid pola figura de Gullveig/Heiðr en Völuspá e a mención de Freia realizando seid nos Æsir dende os Vanir en Heimskringla. Isto é interpretado como que a corrupción exercida polos Vanir sobre os Æsir levou á Guerra entre ambos bandos de deuses.
Hicham El Guerrouj
Historia
Nos anos que seguiron, El Guerrouj converteuse no único mediofondista en obter catro títulos mundiais consecutivos en 1997, 1999, 2001 e 2003. No mitin de Roma de 1998, El Guerrouj fendeu o récord mundial de Morceli sobre os 1500 m, que era de 3:27.37, ao rebaixalo en máis dun segundo (3:26.00). A plusmarca mundial da milla de Morceli caeu ao ano seguinte, tamén en Roma, ao fixar El Guerrouj a marca en 3:43.13. Nesa mesma tempada bateu o récord mundial de 2000, desta volta en Berlín, deixándoo en 4:44.79. En 1999 conseguiu en Bruxelas a segunda mellor marca de todos os tempos no 3000 m (7:23.09). O mellor tempo persoal na distancia seguinte, os 5000, obtívoo en Ostrava en 2003, con 12:50.24.
Guerra entre os Æsir e os Vanir
Outros
Lindow afirma que mesmo se as dúas deusas (Gullweig e Freia) non fosen idénticas, os variados relatos da guerra parecen compartir a idea dunha entrada disruptiva de persoas nun pobo. Lindow compara a aparición de Gullveig/Heiðr entre os Æsir coa disrupción de Hœnir e Mímir entre os Vanir en Heimskringla. Por último, Lindow destaca que os tres relatos comparten a noción de adquisición de ferramentas para a conquista da sabedoría; a práctica de seid en dous relatos e a cabeza de Mímir no outro.
Hicham El Guerrouj
Historia
Logo da prata de Sydney, onde rematara segundo, as súas esperanzas de subir ao máis alto do podio olímpico pasaban por Atenas. Na capital grega El Guerrouj conseguiu a maior das súas proezas, ao obter o ouro tanto nos 1500 coma nos 5000, algo que non acontecía dende os tempos do finlandés Paavo Nurmi, que o acadara en 1924, oitenta anos antes. Nos 1500 deu corrido os últimos 800 nuns trepidantes 1:46 para imporse sobre o queniano Bernard Lagat. Na longa distancia superou o gran favorito, o etíope Kenenisa Bekele.
Hicham El Guerrouj gañou por tres veces consecutivas a Golden League da IAAF, en 2001, 2002 e 2003, o único home que puido facelo.
Lingua colima
O colima é unha lingua indíxena extinta falada até o século XIX na beira dereita do río Magdalena e sobre os ríos Negro e Pacho, no departamento colombiano de Cundinamarca.
Clasificación
A lingua coñécese por polo menos dúas listas de vocabulario que conteñen menos de cincuenta de palabras en total. Aínda que eses datos non permiten clasificar a lingua con seguridade, uns cantos dos termos mostran semellanzas coas linguas caribes e coa lingua muzo, outra lingua de difícil clasificación da mesma rexión.
Igrexa de Anga
A igrexa de Anga (sueco: Anga kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Anga, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa de Anga toma o seu nome dunha granxa agora desaparecida, mencionada nunha incrición dunha pedra rúnica de finais do século XI. O primeiro edificio foi construído probablemente como igrexa para a gran granxa. Durante escavacións arquolóxicas levadas a cabo entre 1946 e 1947 atóparonse restos de madeira queimada, o que podería indicar que a primeira igrexa podería ter sido unha stavkirke.
A presente igrexa de estilo románico foi construída durante o século XIII. Grazas a investigacións dendrocronolóxicas de detalles de madeira aínda intectos, a igrexa pode datarse de xeito preciso. O coro e a ábsida, as partes máis antigas da igrexa, foron construídos ao redor do ano 1215. A nave data de 1250 e a torre de 1265.
A igrexa é unha das mellor conservadas en Gotland de estilo románico, e dá unha boa impresión de como puideron ser a meirande parte das igrexas da illa nalgún momento. O interior destaca pola súa rica decoración na forma de frescos que datan de dous períodos. Os máis antigos son de finais do século XIII. Son principalmente ornamentais e de forma pouco común están asinados polo artista, un pintor chamado Halvard. Existe unha inscrición das mesmas datas en runas escritas en gutnish antigo que di o nome dos granxeiros da parroquia que constribuíron con bois e días de traballo na construción da igrexa, amosando que foi un traballo comunal. O outro conxunto de frescos representan a Paixón de Cristo xunto con lendas de santos e foi feito a mediados do século XV.
A igrexa foi decorada con gran cantidade de esculturas medievais de madeira, das cales a meirande parte atópanse no presente no Museo de Gotland en Visby. Na igrexa aínda se atopa o retablo, que data da década de 1370, e a cruz triunfal, do século XV. Tamén hai unha tumba no coro do século XII cunha inscrición rúnica.
Venres de Dores
O Venres de Dores, Venres de Dor ou Venres de Concilio é o venres anterior ao Domingo de Ramos, comprendido dentro da última semana da Coresma, coñecida pola Igrexa como Semana de Paixón. Nalgunhas rexións é considerado como o inicio da Semana Santa ou Semana Maior, ao iniciarse neste os desfiles procesionais.
Os católicos manifestan o seu fervor relixioso na celebración das Dores da nosa Señora, incluíndo por exemplo na liturxia da Misa a secuencia do Stabat Mater. Nalgúns lugares denomínase Venres de Concilio, o cal é tomado como día de xaxún e abstinencia, quedando proscrito o consumo de carnes.
Historia
Esta antiga celebración mariana tivo moito arraigamento en toda Europa e América, e aínda hoxe moitas das devocións da Santísima Virxe do tempo de Semana Santa teñen o seu día festivo ou principal durante o Venres de Dores, que conmemora os sufrimentos da nai de Cristo durante a Semana Santa.
O Concilio Vaticano II considerou, dentro das diversas modificacións ao calendario litúrxico, suprimir as festas consideradas duplicadas, isto é, que se celebren dúas veces nun mesmo ano; por iso a festa das Dores da nosa Señora celebrada o venres antes do Domingo de Ramos foi suprimida, sendo substituída pola moderna festa da nosa Señora das Dores o 15 de setembro. Aínda así, na terceira edición do Misal Romano (2000), hai un recordo especial ás Dores da Santísima Virxe na celebración feiral dese día, introducida polo papa Xoán Paulo II.
Nexo
Habitualmente denomínase nexo a aquelas palabras cuxa función sintáctica única e exclusiva é unir unhas palabras, sintagmas, frases, cláusulas ou oracións con outras, ben nun plano de igualdade (nexos coordinantes) ben nun plano de importancia superior ou dominio da primeira palabra sobre a seguinte unida a ela despois do nexo (nexos subordinantes).
Manuel Sánchez Arcas
miniatura|250px|Mercado de Abastos de Alxeciras, obra de Manuel Sánchez Arcas e Eduardo Torroja.
miniatura|200px|Fachada principal do Edificio Rockefeller en Madrid. Manuel Sánchez Arcas, nado en Madrid en 1897 e finado en Berlín en 1970, foi un arquitecto e urbanista español.
Traxectoria
Obtivo o título de arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1921. Ampliou os seus estudos en Londres e traballou con Secundino Zuazo. Con Eduardo Torroja fundou o Instituto Técnico de la Construcción y Edificación (actualmente Instituto de Ciencias de la Construcción Eduardo Torroja).
Trala Guerra civil española tivo que exiliarse en Rusia e Polonia onde traballou nos proxectos de reconstrución de Varsovia. Máis tarde trasladouse a Berlín, na República Democrática de Alemaña, onde faleceu.
Valboa, A Armenteira, Meis
Valboa é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 141 habitantes (76 mulleres e 65 homes), 22 menos ca en 2010 e 15 menos ca en 2005.
Cañamaque
Cañamaque é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 33 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 22,94 km².
Gran Premio de Bélxica de 1979
O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de disputouse en Zolder o 13 de maio de 1979. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de, o 37º Gran Premio de Bélxica e a sexta, que se celebrou no Autódromo de Zolder. A carreira disputouse sobre 70 voltas nos catro quilómetros do circuíto para unha distancia de carreira de 280 quilómetros.
The Prince and the Pauper (filme de 1990)
The Prince and the Pauper é un filme animado estadounidense de 1990 producido por Walt Disney Animation Studios e dirixido por George Scribner. Conta coa voz de Wayne Allwine no papel de Mickey Mouse, e está baseado na novela homónima de Mark Twain publicada en 1881. Foi o derradeiro filme de Disney en usar o proceso de animación tradición, antes de comezar co proceso dixital. Algúns obxectos, como o carro, foron creados en ordenador antes de seren impresos en papel e de seren animados con células de Xerox.
O filme estreouse o 16 de novembro de 1990, sendo a primeira curtametraxe producida por Disney para acompañar a estrea dunha longametraxe do estudio, sendo esta curta a acompañante do filme The Rescuers Down Under, unha secuela do filme de 1977 The Rescuers.
Eva Castro
Eva Castro, nada en Oleiros en 1977, é unha ciclista galega especialista nas categorías four cross e descenso.
Marie Under
miniatura|dereita|Marie Under en [[1903.]]
Marie Under, nada en Talín o 27 de marzo 1883 e finada en Estocolmo o 25 de setembro 1980, foi unha poetisa estoniana.
Infancia e educación
Na súa xuventude, Under estudou nunha escola alemá para rapazas. Tralo seu grao, traballou como vendedora nunha librería. No seu tempo libre, escribía poesía en alemán. En 1902, casou con Carl Hacker, un contable estoniano. A parella tivo dous fillos e viviu en Kutshino, arrabalde de Moscova. Porén, en 1904, namorouse do artista estoniano Ants Laikmaa. Laikmaa foi quen a convenceu para que traducise as súas poesías á lingua estoniana, enviándoas posteriormente para seren publicadas en xornais locais.
Volta a Estonia
En 1906, Under volveu a Talín. En 1913, coñeceu a Artur Adson, quen se converteu no seu secretario. El foi quen recompilou por primeira vez as súas escolmas de poemas e as publicou nunha serie de volumes. En 1924, Under divorciouse de Carl Hacker e casou con Adson.
Emigración
A comezos do mes de setembro de 1944, a URSS ocupou a Estonia independente. Under e a súa familia víronse obrigados a emigraren a Suecia. Alá, pasaron preto dun ano nun campo de refuxiados. Un ano despois, en 1945, a familia mudouse a Mälarhöjden, suburbio de Estocolmo, Suecia, onde Under viviu ata a súa morte, o 25 de setembro de 1980. A escritora atópase soterrada no cemiterio de Estocolmo.
Valdedeus, A Armenteira, Meis
Valdedeus é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 estaba despoboado, ao igual ca nos censos anteriores de 2010 e 2005.
Butano
200px|miniatura|dereita|Estrutura molecular do Butano. O butano (tamén chamado n-butano) é un hidrocarburo saturado, parafínico ou alifático, inflamable, gasoso que se licúa a presión atmosférica a -0,5 °C, formado por catro átomos de carbono e por dez de hidróxeno, cuxa fórmula química é C4H10. Tamén pode denominarse co mesmo nome a un isómero deste gas: o isobutano ou metilpropano.
Características
En caso de extinción dun lume por gas butano emprégase anhídrido carbónico (CO2), po químico ou néboa de auga para arrefriar e dispersar vapores.
O butano comercial é un gas licuado, obtido por destilación do petróleo, composto principalmente por butano normal (60 %), propano (9 %), isobutano (30 %) e etano (1 %).
Aplicacións
dereita|miniatura|Bombona de gas butano. A principal aplicación do gas butano é a de combustible en fogares para a cociña e auga quente, e nos mecheiros de gas. Non adoita consumirse en grandes cantidades debido ás súas limitacións de transporte e almacenaxe. Non é adecuado para o seu transporte vía gasodutos xa que pola súa alta temperatura de licuefacción poderíase condensar nas conducións. De feito elimínanse os restos de butano e propano do gas natural por este motivo.
O gas butano adoita transportarse en bombonas de butano, un envase cilíndrico, de paredes de aceiro, que contén 12,5 quilogramos de butano. Tamén existen novas bombonas de butano máis lixeiras, fabricadas con outros materiais como o aceiro inoxidable.
Paulino Rodríguez Marquina
Paulino Rodríguez Marquina, nado en Allariz o 16 de setembro de 1859 e finado en Tucumán o 10 de novembro de 1915, foi un comerciante e escritor galego.
Traxectoria
Iniciou estudos universitarios na USC, que non concluíu. En 1880 emigrou a Buenos Aires, e en 1882 radicouse en Tucumán. Publicou artigos na prensa local e fundou e dirixiu El Fígaro. Colaborou tamén en El Gil Blas e na prensa bonaerense. En 1887 foi nomeado xefe da Oficina de Estatística da provincia de Tucumán. Publicou Anuario de Estadística de la Provincia de Tucumán correspondiente al año 1895. Foi tamén autor de La mortalidad infantil en Tucumán (1899), Memoria descriptiva de la provincia de Tucumán (1888), Las Clases Obreras (la mano de obra, costumbres y vicios. Virtudes y medios de mejorar sus condiciones) (1894) e Censo de la Capital de Tucumán, 1913, Población, Habitación, Industria y Comercio (1914).
Ermida das Virtudes de Pontedeume
Fundación
Non hai concordancia entre os historiadores acerca da autoría da ermida. Antonio de la Iglesia sitúa a súa fundación en 1416 por Nuno Freire de Andrade, o Mao, baseándose nunha inscrición na parte que queda da primeira edificación, hoxe difícil de ler, que segundo Antonio de la Iglesia di: Ángel del Castillo coincide con Antonio de la Iglesia na autoría de Nuno Freire de Andrade, o Mao, porén propón dúas lecturas da data de construción baseándose en criterios historiográficos: 1416 ou 1408.
Antonio Couceiro Freijomil dubida da lectura da inscrición e sitúa a fundación en 1378 por Fernán Peres de Andrade, O Boo.
Finalmente, Carlos de Castro Álvarez e José Luís López Sangil non dubidan en afirmar nun traballo sobre a xenealoxía dos Andrade, que a fundación é nos tempos de Fernán Peres, O Boo, mais por obra do seu irmán Nuno Freire de Andrade, mestre da orde de Cristo.
O que si é certo é que a ermida eríxese en terreos daquela pertencentes á parroquia de Vilar e, case con toda seguridade, propiedade da Casa de Andrade.
Descrición
O templo foi lugar de peregrinación por mor dunha serie de milagres supostamente acaecidos no lugar que nunca foron recoñecidos como tales pola Igrexa. O seu adro foi cemiterio non consagrado de pobres ata que o arcebispo de Santiago, Xoán de San Clemente, normalizou a situación en 1599. Entre 1833 e 1888 foi cemiterio municipal.
Da primitiva fábrica gótica só queda a parede norte, a pedra coa imaxe da Virxe e a inscrición nomeada. O resto seguramente desapareceu entre 1672 e 1680 cando se levou a cabo unha profunda reforma financiada polo indiano Andrés Copeiro, que ampliou a capela ao longo e ao largo, cubriuna con bóveda de media laranxa, reedificou a fachada e engadiu a sancristía.
A espadana é, segundo inscrición, de 1817. En 1858 amañouse o tellado, a bóveda e o ciborio, baixo a dirección do arquitecto Faustino Domínguez Domínguez. Posteriores actuacións son as de 1908 que uniu a capela co asilo de anciáns construído ao seu carón, e outros arranxos menores entre 1995 e 1998.
O retablo
O máis destacado da capela é o seu retablo. Segundo Pérez Costanti foi contratado en 1679 por Teodoro de Parga, testamenteiro de Andrés Copeiro, a Alonso González. Porén, o que realmente contratara fora un retablo lateral cuxo lugar foi posteriormente ocupado pola imaxe do Nazareno. En calquera caso é probábel que Alonso González fixera tamén o retablo central pois garda moita semellanza co retablo que fixo para a capela do Rosario da igrexa do Convento de San Domingos da Coruña.
É unha obra barroca, con catro columnas salomónicas que dividen o espazo en tres bandas, unha central e dúas laterais onde se distribúen, a distintos niveis, imaxes de santos e a Virxe das Virtudes, que ocupa o lugar central. O retablo estaba aínda sen pintar en 1718, momento no que frei Xosé Mosquera, quen fora prior do convento de Santo Agostiño, inicia xestións para recadar os fondos necesarios.
Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista
miniatura|O xugo e as frechas constituían o símbolo das JONS Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista (JONS, en galego: Xuntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista) foi un partido nacional-sindicalista español. Fundado o 10 de outubro de 1931 ó fusionarse o grupo arredor da revista La Conquista del Estado de Ramiro Ledesma Ramos coa Junta Castellana de Actuación Hispánica de Onésimo Redondo. A JONS foi unha moi pequena organización con certa influencia entre os estudantes universitarios en Madrid e entre os traballadores e agricultores de Valladolid. Tiña como símbolo o xugo e as frechas que pasarían a formar parte do escudo de España durante o franquismo.
En 1933 a JONS experimentou un período de expansión, comezou a editar unha publicación de igual nome que o partido e fundou un sindicato agrario afín que afirmaba ter 175 seccións locais e 3.000 membros. Nese ano, Ledesma Ramos regresou do seu exilio en Portugal e principiou a publicación da revista Libertad e outras publicacións locais, entre elas Unidad en Galicia.
En 1934, JONS uniuse con Falange Española de José Antonio Primo de Rivera para formar a Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista. Ledesma Ramos acabaría abandonando a FE-JONS e Onésimo Redondo intentaría refundar a JONS sen éxito.
Considerada a primeira organización nacional revolucionaria polo mantemento da necesidade da revolución que acabase co sistema capitalista e conquistase o poder para realizar unha transformación social, tiña moitas coincidencias co nacionalsocialismo alemán pero diferenciábao o seu carácter católico e a nula incidencia do racismo no seu discurso político, predominando o concepto de hispanidade.
Durante a transición existiu un pequeno grupo con este nome pero nin xurídica nin historicamente ten relación coa JONS primixenia a pesar de afirmar ser a continuadora histórica.
Galicia
En Galicia, o partido formou os seus primeiros núcleos xa en 1931, en Santiago de Compostela encabezado por Santiago Montero Díaz e Manuel Souto Vilas e na Coruña liderado primeiro por Enrique Sáez Alfeirán e despois por Juan Canalejo.
Claude Simon
miniatura|dereita|220px|Claude Simon en 1967. dereita|50px Claude Simon, nado en Antananarivo (Madagascar) o 10 de outubro de 1913 e finado en París o 6 de xullo de 2005, foi un escritor francés considerado un dos pais do Nouveau roman. Gañou o Premio Nobel de Literatura en 1985 pola calidade das súas novelas, "que combinan a creatividade do poeta e a do pintor ao dar profundo testemuño da complexidade da condición humana".
Traxectoria
Claude Simon naceu en Madagascar cando era unha colonia francesa. Un ano despois, o seu pai, oficial do exército, foi asasinado na primeira guerra mundial e Claude instalouse coa súa nai en Perpiñán, no sur de Francia (preto da fronteira española), onde residía a súa avoa.
Ao finalizar a escola secundaria no Collège Stanislas en París e tras unhas breves estancias académicas en Oxford e Cambridge, estudou pintura na Academia do mestre cubista André Lhote e tamén en Oxford e en Cambridge. Viaxou por España, Alemaña, a Unión Soviética, Italia e Grecia. Esta experiencia así como a da segunda guerra mundial desempeñarán un papel moi importante no seu traballo literario.
En 1936 viaxou a Barcelona e loitou na guerra civil á beira da República. A experiencia desta guerra inspiraría algún dos seus mellores libros como Le Palace (O palacio, 1962) ou Le jardin des plantes en 1997.
Ao estalar a segunda guerra mundial, participou na Batalla do Meuse (1940), pero foi detido polos alemáns que o enviaron a un campo de prisioneiros en Saxonia. No traslado a un campo de prisioneiros en Francia, conseguiu escaparse e afiliouse ao movemento da Resistencia Francesa. Refuxiouse no sueste francés, entón zona libre, onde comprou unha propiedade en Salses, preto de Perpiñán e se converteu nun viticultor amante da pintura e a fotografía, antes de dedicarse á escritura.