cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ronaldo
Ronaldo Luís Nazário de Lima, coñecido como Ronaldo, nado o 22 de setembro de 1976 no Río de Xaneiro, é un exfutbolista brasileiro tamén con nacionalidade española. Xogaba de dianteiro e está considerado como un dos xogadores de fútbol máis coñecidos a nivel mundial e xogou nalgúns dos equipos europeos máis prestixiosos.
Traxectoria
Debutou no fútbol de primeira categoría co club brasileiro Cruzeiro á idade de 17 anos, logo de impresionar polas súas grandes habilidades futbolísticas e a súa excelente achega goleadora, xa que con tan só 16 anos xa marcara 59 goles en 57 partidos coa selección brasileira sub-17. Consegue unha copa Minerao e unha liga brasileira.
Eclosión do fenómeno en Europa: PSV e FC Barcelona
É fichado polo primeiro equipo europeo da súa carreira, o PSV Eindhoven neerlandés, na tempada 1994-1995.
Tras converterse no máximo goleador da liga neerlandesa, gañar a Copa de Holanda e ser o grande ausente da final na recopa 1996 fronte ó Fútbol Club Barcelona, é contratado por este club da liga española, na tempada 1996-1997, logrando o Premio Bravo e o seu primeiro Fifa World Player.
Co Barcelona logra 34 goles en 37 partidos. Tras obter o premio ó mellor xogador do mundo co Barcelona, lograr o premio FIFA ó mellor xogador dous anos consecutivos, ademais da Copa do Rei, a Recopa, a Supercopa de España e queda subcampión dunha liga onde o Barcelona marcou 110 goles, recórd absoluto de tantos a favor durante unha Liga.
Tras problemas co contrato, o presidente do Fútbol Club Barcelona non quere cumprir o que lle dixo con anterioridade e o xogador decide emigrar a Italia.
Un lustro de neroazzurro: empeza o calvario
Nestes anos Ronaldo conseguiu moitos triunfos colectivos, formando parte do conxunto que gañou o mundial de 1994 (Brasil), e sobre todo individuais. Estes logros situábano á temperá idade de 22 anos coma un dos mellores xogadores da historia.
Ese mesmo ano participou no mundial de 1998, no que cumpre coas expectativas ata o partido da final, onde unha estraña depresión días antes fixo que no partido decisivo non fose nin a sombra do que se prevía. A pesar diso, é elixido o mellor xogador do Mundial 1998, por diante de Zidane, que chegara máis fresco á final tras estar varios partidos de sanción. Nas seguintes campañas co Inter, iniciou un período de crise na súa carreira, con moitos altibaixos por culpa das lesións no xeonllo que arrastra desde a súa aparición nos Países Baixos co PSV Eindhoven.
Na Liga de Campións da UEFA 1998/99, Ronaldo é elixido o mellor xogador.
No último partido fronte ó Lazio, o Inter con Ronaldo xogábase a primeira posición. Héctor Cúper decide prescindir de Ronaldo a inicios da segunda parte e o Inter perde.
Pouco despois participaría na Copa do Mundo mundial de Corea e o Xapón formando parte do combinado brasileiro a pesar de non disputar ningún partido da clasificación ó mundial. Ronaldo con 8 tantos, é o máximo goleador e fai que o Brasil gañe o seu 5º mundial con 2 goles na final fronte a Alemaña. Tamén foi decisivo o seu gol ante Turquía 1-0.
5 anos no Real Madrid e volta a San Siro: AC Milan
Ronaldo demostra que sen chegar a ser o que era, segue convertendo en ouro o que toca. Nese mesmo ano volveu gañar o premio FIFA ó mellor xogador e acto seguido ó final do mundial foi traspasado ó Real Madrid. A súa mala relación co adestrador do Inter de Milán, Héctor Cúper, foi o motivo do seu adeus. Unha situación similar con Fabio Capello, adestrador do Real Madrid, acabou co traspaso do xogador no mercado de inverno de principios do 2007 ó AC Milan.
Unha vez en Italia, en rolda de prensa expresou que estaba triste por ter que abandonar Madrid, ademais de dar as grazas a todos os técnicos que tivera ó longo da súa estancia excepto a Capello.
Forma parte da FIFA 100, a lista dos mellores xogadores vivos, foi dúas veces campión do mundo xogando para a selección do seu país, gañou o Balón de Ouro en 1997 e 2002 e ten tres premios FIFA ó mellor xogador do mundo, logrados en 1996, 1997 e 2002, sendo un dos dous xogadores que máis veces o gañou.
Vida persoal
No relacionado coa súa vida persoal, casou en abril de 1999 con Milene Domingues. Este matrimonio durou 4 anos e acabou en divorcio. A parella tivo un fillo chamado Ronald en 2000.
Tras esta relación, Ronaldo casou coa modelo brasileira Daniela Cicarelli, celebrándoo ó grande nun luxoso castelo francés. Esta relación durou só 3 meses e o divorcio produciuse pouco despois dun aborto involuntario de Cicarelli.
Mantivo tamén unha relación coa modelo brasileira Raica Oliveira, que durou ata os últimos días de agosto de 2006.
Na actualidade a súa parella é unha modelo brasileira, moi parecida fisicamente á súa exmuller Milene Domingues, e que conseguiu que se puxese en forma tralos comentarios a este respecto que se repetían nos últimos anos.
En abril de 2007, apareceu na popular serie estadounidense The Simpsons: durante un partido de fútbol feminino no que participa Lisa e Homer el é o árbitro.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol do Brasil.
Clubs
Media de Gol:8.6901
Copas internacionais
(*) Incluíndo a Selección Brasileira de Fútbol
Anaxágoras de Clazomenas
Anaxágoras, nado en Clazómenas (Asia Menor) cara ao 500 a.C e finado en Lampsaco cara ao 428 a.C., foi un filósofo presocrático grego.
Traxectoria
Por volta do 464 a.C. marchou a Atenas, que nesa época era xa o centro da cultura grega. Está considerado o fundador do teísmo filosófico, Sostivo a teoría de que a materia está composta de partículas infinitesimais denominadas sementes que son diferentes e se dividen ata o infinito e que se moven no caos, organizadas por unha forza superior coñecida como Nous (a razón).
Segundo Anaxágoras estas sementes apareceron dunha masa compacta e o nous comezou a movelas. Pericles, Demócrito, Eurípides e Sócrates seguiron as súas doutrinas. Acusado de impiedade pola súa teoría cósmica, viuse obrigado a se retirar a Lampsaco no (434 a.C.).
Atribúeselle a obra Sobre a natureza, citada por Platón.
José Carlos Adán
José Carlos Adán Arias, nado en Vigo o 22 de xullo de 1967, é un atleta olímpico galego xa retirado.
Traxectoria
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Era especialista en carreiras de fondo e nas probas de campo a través. Destacou a partir de finais da década dos oitenta e durante toda a década dos noventa. Foi compañeiro de atletas como Abel Antón, Martín Fiz, Antonio Serrano ou o tamén galego Alejandro Gómez entre outros.
Maximino Tracio
miniatura|250px|Emperador Maximino, o Tracio-
Caius Iulius Verus Maximinus, nado en Tracia cara ao 173 (ou 183) e finado en Aquilea no 238 foi un emperador romano (235–238).
Traxectoria
Naceu na beiramar do Mar Negro, na Tracia, rexión situada ao norte de Constantinopla, aproximadamente no 173 (algunhas investigacións apuntan ao 183). De orixe humilde, o seu pai Miceas era un labrego de orixe goda e a súa nai, Ababa, de orixe alana e Moesia ou Tracia.
Padecía xigantismo, e chegou a medir 2,53 m., polo que se decantou pola carreira militar, na que polas súas especiais calidades ascendeu rapidamente e chegou a dirixir o exército en tempos de Alexandre Severo. Polo seu berce pasou á historia como Maximino o Tracio e a pesar das súas humildes orixes foi o primeiro emperador que ascendeu ao trono seguindo a escala do exército. Nunca chegou a pisar Roma.
Comezou a súa carreira militar baixo o emperador Septimio Severo. Durante a campaña contra os bárbaros na Xermania de Alexandre Severo, encabezou a conspiración contra o emperador e que rematou co seu asasinato. Nomeado polas lexións do Rhin como novo emperador, axiña tivo que facerlles fronte aos pagamentos prometidos, xa que as arcas do estado estaban baleiras.
Era coñecido polo sobrenome de Hércules pola súa forza e as súas xigantescas proporcións. O seu goberno foi tiránico, caracterizándose pola súa crueldade, acabando sendo deposto polo Senado. Gran parte do seu goberno pasouno loitando contra as tribos ó longo do Rhin e do Danubio, nomeando César o seu fillo, Máximo.
A loita do Senado por prevalecer sobre o poder militar marcou o seu curto reinado. En efecto, Maximino andou a enxeira cos senadores, xa que eles pensaban que non tiñan un aliado nel, posto que unha das primeiras medidas tomadas foi a confiscación de bens dos senadores que agochaban os recadadores. Tamén as persecucións dos cristiáns que levou a cabo na Capadocia tiñan un só interese: o de recadar cartos para pagar os lexionarios. Moitos dos santos da Igrexa católica neste tempo veñen desta persecución por intereses económicos.
Maximino levou adiante a campaña militar contra as tribos xermánicas no 235, a sangue e ferro, cunha grande crueldade nos seus métodos, o que o levou a enfrontarse co Senado, que o depuxo pouco despois de que nomease césar o seu fillo Máximo.
Pero, cunha sociedade cada vez máis empobrecida, os altos impostos destinados a retribuír o exército suscitaron o levantamento en África. Alí, a sociedade civil era sólida e estaba ben vertebrada, e había poucas tropas acantonadas que manter. Os sublevados proclamaron emperador a Gordiano I, procónsul daqueles territorios no 238. Este apresurouse a unxir o seu fillo do mesmo nome Gordiano II e o Senado proclamounos emperadores. Pero, foron derrotados e mortos polo xefe da lexión aló destacada e que se mantiña fiel a Maximino.
Pero como o Senado estaba decididamente en contra de Maximino, ao saber da súa morte, nomeou augustos os senadores Balbino e Pupieno, que ao parecer se aviñeron a restaurar o poder colexial e a abolir as formas monárquicas. Ademais, a iniciativa era un intento de facer prevalecer o nomeamento senatorial sobre a proclamación dos pretorianos.
Maximino remataba a campaña na Panonia (actual Hungría) e tornaba co seu exército cara a Roma para rematar coa rebelión. Balbino permanecería en Roma, mentres Pupieno marcharía contra Maximino. Este cruzou os Alpes e asediou a cidade de Aquilea durante varios meses, ata que os propios lexionarios asasinaron a Maximino e o seu fillo, para logo rendérense despois a Pupieno. Mentres tanto en Roma, os pretorianos desprazaran a Balbino, nomeando emperador a Gordiano III, neto e fillo dos dous Gordianos anteriores.
Co nomeamento de Maximino iniciase un axitado período da historia do Imperio Romano, onde os pronunciamentos e as usurpacións foron continuas en moitas partes do Imperio, a desorde e a precariedade económica se tornaron males incurables, quizais como unha secuela por non resolver a pugna entre o poder imperial e o senatorial, o que se engadía agora á submisión do poder civil ao militar.
Volapük
O volapük é unha lingua auxiliar artificial, creada en 1879–1880 por Johann Martin Schleyer, un sacerdote católico de Baden, Alemaña. Schleyer cría que Deus lle dixera nun soño de crear unha lingua internacional. Nos anos seguintes, celebráronse conferencias de volapük en Friedrichshafen (1884), Múnic (1887) e París (1889). Nas dúas primeiras conferencias usouse o alemán, e na terceira só o volapük. En 1889, había 283 clubs, 25 xornais en volapük ou sobre a lingua, e 316 libros de texto en 25 linguas; e nesa época dicíase que a lingua tiña un millón de falantes. A finais do século XIX e comezos do XX, o volapük foi substituído polo Esperanto e o Ido.
Gran Premio do Brasil de 2015
O Gran Premio do Brasil de 2015, oficialmente Formula 1 Grande Prêmio Petrobras do Brasil 2015 foi a décimo oitava carreira da tempada de Fórmula Un de. Disputouse o 15 de novembro de 2015 no Autódromo José Carlos Pace en São Paulo, Brasil e foi o 44º Gran Premio do Gran Premio do Brasil.
Cualificación
As eliminatorias constaron de tres partes de 18, 15 e 12 minutos de duración, respectivamente, con cinco pilotos eliminados da competición logo de cada unha das dúas primeiras quendas. Durante a primeira parte da cualificación (Q1), todos os pilotos utilizaronn os pneumáticos de composto máis brando, polo menos, para a súa segunda serie de voltas cronometradas, incluíndo ambos Mercedes. O McLaren de Fernando Alonso rompeu debido a unha perda de potencia antes de que fora capaz de establecer un tempo, co seu compañeiro Jenson Button igualmente eliminado. Ambos Manor Marussias tamén quedaron fora, mentres que Pastor Maldonado no décimo quinto foi o último piloto en ser eliminado.
Durante a segunda quenda (Q2), os pilotos de Mercedes só fixeron unha serie de voltas cronometradas, polo que salvaron os seus pneumáticos para a carreira, ben lonxe da competencia. Lewis Hamilton foi o máis rápido, medio segundo por diante de Rosberg, con Sebastian Vettel entre os dous. Romain Grosjean foi eliminado logo dun trompo na curva seis. A el uníronse ambos Sauber, Sergio Pérez e Carlos Sainz.
Cando os primeiros dez pilotos saíron á pista para a terceira e última quenda, Nico Rosberg venceu ao seu compañeiro de equipo Hamilton na pole por apenas 78 milésimas de segundo, asegurando a súa quinta pole consecutiva. Terceiro foi Sebastian Vettel, por diante de Bottas, que sería atrasado tres lugares debido a unha sanción. Tras un erro na súa última volta cronometrada, Kimi Räikkönen so logrou o quinto mellor tempo, por diante de Nico Hülkenberg. Daniel Ricciardo cualificado máis lento que o seu compañeiro de equipo Daniil Kvyat, sufriu unha penalización de dez posicións por cambiar a unidade depotencia e quedou décimo noveno na grella.
Carreira
No seu camiño á grella de saída, Carlos Sainz parouse na pista e tivo que ser levado de volta a rúa de boxes, onde finalmente comezou, só para retirarse logo de só uns centos de metros. Ao principio, os dous pilotos de Mercedes saíron ben e Hamilton tratou de adiantar a Rosberg no liderado polo exterior da primeira curva, pero non puido facelo. Jenson Button fixo unha boa saída, pasando do 16 ao 13, mentres que Marcus Ericsson pasou do 13 ao 18. Detrás dos líderes, os Ferrari conservou o terceiro e cuarto lugar respetivamente. Outro que arrancou rápido foi Bottas, quen subiu ao quinto posto. Hamilton foi capaz de seguir de cerca Rosberg nas primeiras voltas, mentres que Daniel Ricciardo foi o primeiro piloto en entrar en boxes para poñer pneumáticos novos na cuarta volta. Unha volta máis tarde, Grosjean adiantou a Felipe Nasr polo undécimo posto. logo da parada en boxes, Ricciardo tivo que superar aos dous Manor Marussias na novena volta, ascendendo lentamente na orde.
As paradas regulares comezaron na volta once, Massa, Kvyat, Pérez e Grosjean foron os primeiros en entrar. Mentres tanto, Nico Hülkenberg tamén parou e saíu por diante de Massa e Kvyat, que estaban diante de el antes de que as súas respetivas paradas. Bottas parou unha volta máis tarde e mantivo a posición. Kimi Raikkonen, que queixárase de falta de agarre dos seus pneumáticos dianteiros, entrou na volta 13, o líder da proba Rosberg parou a cambiar pneumáticos na volta catorce anos, ao mesmo tempo que Vettel, mentres que Hamilton fíxoo unha volta máis tarde. Na volta 18, Nico Hülkenberg, superou a Maldonado pola sexta posición. Ao redor da volta 20, Hamilton achegábase a Rosberg, estivo en rango DRS durante varias voltas antes de informar ao garaxe que os seus pneumáticos non durarían moito tempo. Na volta 22, Kvyat superou a Maldonado, agora era sétimo. Na volta 24 Massa adiantoua a Maldonado, mentres que Felipe Nasr superou a Button para o 14.
Daniel Ricciardo foi o primeiro piloto en entrar en boxes por segunda vez na volta 30. Ao mesmo tempo, xurdira unha loita a tres bandas polo noveno lugar, con Pérez diante de Grosjean e Verstappen. Na volta 32, Verstappen superou a Grosjean e tomou outra posición a Pérez, quen á súa vez perdeu outro lugar con Grosjean na mesma manobra. Vettel parou por segunda vez na volta 33, o que provocou que Rosberg fixera o mesmo unha volta máis tarde. Hamilton sostivo brevemente o liderado, pero parou, e pouco despois, na volta 36 houbo unha colisión entre Pastor Maldonado e Marcus Ericsson, pero ambos pilotos foron capaces de continuar a carreira. Finalmente recibiu unha pena de cinco segundos pola súa participación no incidente con Ericsson.
Na volta 43, Romain Grosjean logrou superar a Verstappen para a décima posición, mentres que Hamilton comezou a perder terreo con Rosberg, a 3´4 segundos na volta 44, só para achegarse unha vez máis algunhas voltas máis tarde. Kimi Räikkönen fixo a súa segunda parada na volta 47, seguido por Vettel só unha volta máis tarde, Rosberg reaccionou e cambiou pneumáticos tamén. Hamilton cambiou pneumáticos na volta 50, e chegou a establecer a volta rápida da carreira unha volta máis tarde. Na volta 53, Massa superou a Grosjean no oitavo lugar, pero xa estaba baixo investigación pola temperatura dos pneumáticos. Logo de cumprir a súa sanción, Maldonado logrou superar a Nasr no noveno lugar na volta 57. Nasr, que estaba nunha estratexia de dúas paradas, tivo problemas cos seus pneumáticos e caeu detrás de Ricciardo na volta 61. O piloto de Red Bull gañou outra posición a expensas de Pérez, na volta 67, mentres que Verstappen moveuse ao décimo lugar unha volta máis tarde, superando a Maldonado. Na parte dianteira, os pneumáticos de Hamilton comezaron a desaparecer nas últimas voltas, permitindo Rosberg lograr a vitoria 7´7 segundos por diante do seu compañeiro de equipo.
Post-carreira
Logo da carreira Felipe Massa foi descualificado despois de que se descubriu que os seus pneumáticos estaban demasiado quentes no inicio da carreira. Pirelli non recomenda unha temperatura máis alta de 110 grados, e os pneumáticos de Massa resultaron estar a 137 grados. Isto provocou un gran debate, xa que se alegou que o equipo tiña unha manta de pneumáticos defectuosa.
Aeroporto de Naha
O aeroporto de Naha é un aeroporto xaponés de segunda clase situado a 4 quilómetros ao leste do centro da cidade de Naha, en Okinawa. É o sétimo aeroporto máis concorrido do Xapón e a principa terminal aérea para pasaxeiros e carga da prefectura de Okinawa. Opera voos internacionais cara Taiwán, Hong Kong, Corea do Sur e a China. As súas instalacións tamén son fogar da Base Aérea de Naha da Forza Aérea de Autodefensa do Xapón.
Desaparición de Madeleine McCann
miniatura|250px|Praia da Luz, lugar da desaparición de Madeleine McCann. Madeleine Beth McCann, nada en Leicester, Inglaterra o 12 de maio de 2003, desapareceu da súa cama na noite do 3 de maio de 2007 nun apartamento de vacacións nun centro turístico de Praia da Luz, na rexión do Algarve, en Portugal.
O caso
Madeleine, procedente do Reino Unido, atopábase de vacacións cos seus pais, Kate e Gerry McCann, os seus irmáns xemelgos de dous anos de idade e un grupo de amigos da familia cos seus respectivos fillos. Os seus pais deixaron os tres nenos durmindo ás 20:30 no apartamento nunha planta baixa, mentres foron a cear con amigos a un restaurante localizado a 50 metros de distancia. Os pais vixiaron os nenos cada 20 a 30 minutos ao longo da noite, ata que ás 22:00 a nai de Madeleine descubriu que a nena estaba desaparecida. Durante as semanas posteriores, en especial despois de terse malinterpretado unha análise de ADN levada a cabo no Reino Unido, a policía portuguesa chegou a crer que Madeleine morrera nun accidente no apartamento e que os seus pais o encubriron. Os McCann recibiron o status de arguidos (sospeitosos formais) en setembro de 2007, o cal foi levantado cando o fiscal xeral de Portugal arquivou o caso en xullo de 2008 por falta de probas.
Os pais continuaron a procura da nena utilizando detectives privados, ata que en 2011 Scotland Yard abriu a súa propia investigación, chamada Operación Grange. O principal oficial da mesma anunciou que estaba tratando a desaparición como "un acto criminal por un estraño", probablemente un secuestro artellado ou un roubo que saíu mal. En 2013, Scotland Yard publicou imaxes realizadas a partir de técnicas electrónicas de identificación facial de homes aos que desexaban localizar, incluíndo un ao cal habían avistaran levando un neno cara a praia esa noite. Pouco despois disto, a policía portuguesa reabriu a súa investigación. A Operación Grange foi reducida en 2015, mais os detectives que aínda permanecen nela continuaron perseguindo un pequeno número de liñas de investigación descritas en abril de 2017 como significativas.
A desaparición atraeu grande interese internacional e unha enorme cobertura no Reino Unido, semellante á que se deu trala morte de Diana de Gales en 1997. Os McCanns foron sometidos a un intenso escrutinio e a afirmacións infundadas de participación na morte da súa filla, particularmente en tabloides e en Twitter. En 2008, eles e os seus compañeiros de viaxe recibiron indemnizacións por danos xunto con desculpas por parte do grupo publicista Express Newspapers, e en 2011 os McCanns testemuñaron fronte a Investigación Leveson sobre a mala conduta da prensa británica, achegando o seu apoio a quen argumentaban a prol dunha maior regulación da prensa.
Allí abajo
Allí abajo é unha serie de televisión española de comedia producida por Plano a plano para a canle Antena 3. A súa estrea foi o 7 de abril de 2015. Aínda que á temática da serie é similar á da exitosa película Ocho apellidos vascos, a idea orixinal da serie é anterior á película, tendo máis puntos en común coa francesa  Bienvenue chez les Ch'tis.
Sinopse
E mentres a vida de Iñaki transcorre pracidamente, un día vese obrigada a acompañar a súa nai a Sevilla nunha viaxe do Imserso, unha viaxe para a que non está preparado. Para Iñaki, nada volverá ser o mesmo unha vez estea atrapado... alí abaixo.
Mámoa do Rei
Mámoa do Rei pode referirse a:
Gran Premio do Canadá de 1999
O Gran Premio do Canadá de 1999 (oficialmente o 1999 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 13 de xuño de 1999 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Quebec, Canadá. A carreira de 69 voltas foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira destacou polas catro colisións ocorridas na curva 13 e pola cantidade de veces que saíu o coche de seguridade. A curva 13, a chicana final, tivo catro choques distintos nos que un piloto abriuse ou trompeo contra o muro. Tres dos pilotos que chocaron alí, gañaran previamente o Campionato de Pilotos, o que levou a que o muro fose coñecido como "Wall of Champions" (o muro dos campións). O coche de seguridade foi despregado catro veces durante a carreira, un récord na época e foi a primeira carreira de F1 en rematar tras o coche de seguridade tras o grande accidente de Heinz-Harald Frentzen a catro voltas dofinal.
Carreira
miniatura|left | A carreira gañouna Mika Häkkinen para McLaren.
Estadio de Chamartín
O Estadio de Chamartín (oficialmente Campo del Real Madrid Club de Fútbol) foi un estadio de fútbol propiedade do Real Madrid, localizado en Madrid, España.
Historia
En 1923 o Real Madrid, que entón disputaba os seus encontros nun pequeno campo da rúa O'Donnell, adquiriu uns terreos en Chamartín de la Rosa —daquela municipio independente de Madrid— para construír un novo estadio. Os terreos, coñecidos co nome de Villa Rosa, tiñan 400 000 pés de extensión e ficaban delimitados polo camiño do Areal, o camiño de Maudes e a rúa Alfredo Calderón.
Un ex xogador branco, José María Castell, que xa fora o arquitecto do Estadio Metropolitano de Madrid, foi o responsable do proxecto, que incluía un complexo deportivo formado por pistas de tenis, ximnasio e piscina, alén dun campo de herba —o primeiro en propiedade da historia do Real Madrid— con capacidade para 15 000 espectadores. Para facer fronte ás obras o club tivo que pedir un crédito de medio millón de pesetas.
Gran Premio do Canadá de 1999
Carreira
miniatura|right|[[Eddie Irvine logrou a súa única volta rápida nesta carreira.]]
Estadio de Chamartín
Historia
O Estadio de Chamartín inaugurouse coincidindo coas festas de San Isidro, o 17 de maio de 1924, nun partido entre o Real Madrid e o campión inglés, o Newcastle United FC. Os locais gañaron por 3–2, sendo Félix Pérez o autor do primeiro gol na historia do novo estadio.
Gran Premio do Canadá de 1999
Carreira
Ricardo Zonta retirouse na volta 3 despois de trompear no muro da curva 13. Parou xusto ao carón da pista, perdendo a súa roda traseira dereita, o que obrigou a saír ao coche de seguridade de novo. Zonta foi o primeiro dos catro pilotos que golpeou o "Muro dos Campións" nesta carreira. Na volta 15, Damon Hill converteuse no segundo piloto en golpear o muro da curva 13. Hill puido sacar o coche da pista nun lugar seguro e o coche de seguridade non saíu. Michael Schumacher bateu no muro na volta 30, deixando o liderado a Mika Häkkinen. O cuarto e último piloto en chocar contra o muro foi Jacques Villeneuve na volta 35, saíndo o coche de seguridade por terceira vez. Hill, Schumacher e Villeneuve eran tres dos catro pilotos campións do mundo de Fórmula 1 que competían na carreira.
Estadio de Chamartín
Historia
Aínda que inicialmente se pensou en denomina-lo novo estadio como Parque de Sports del Real Madrid FC, finalmente foi bautizado oficialmente como Campo del Real Madrid Football Club, chamado durante a II República Campo del Madrid Football Club e dende 1939 Campo del Real Madrid Club de Fútbol. Porén, popularmente foi sempre coñecido como Chamartín por estar situado no municipio limítrofe de Chamartín de la Rosa, absorbido máis tarde polo de Madrid.
Gran Premio do Canadá de 1999
Carreira
Na volta 41 reiniciar despois do accidente de Villeneuve, David Coulthard intentou pasar polo exterior a Eddie Irvine na primeira curva, e logopolo interior da segunda curva. Tocáronse e ambos trompearon. Ambos foron capaces de seguir, aínda que Coulthard tivo que poñer un morro novo. O cuarto e último coche de seguridade de carreira saíu na volta 66 despois de que Heinz-Harald Frentzen, que marchaba en segundo lugar, sufrira un fallo nos freos e tivera un grande accidente. Saíu ileso. O coche de seguridade retirouse ao final da última volta e Mika Häkkinen gañou a carreira. Eddie Irvine logrou a súa primeira volta rápida e rematou terceiro detrás de Giancarlo Fisichella.
Estadio de Chamartín
Historia
O Estadio de Chamartín foi a sede do Real Madrid ata que en 1947 se trasladou ó novo Campo do Real Madrid Club de Fútbol —cuxo nome logo foi trocado polo de Estadio Santiago Bernabéu—, proxectado polo enxeñeiro de camiños Carlos Fernández Casado e que se construíu nuns terreos adxacentes. Baixo estes avanza o túnel Atocha-Chamartín, construído baixo os xardíns desta vila na época da Segunda República sendo ministro de Obras Públicas Indalecio Prieto.
O 16 de maio de 1946 disputouse o derradeiro partido no Estadio de Chamartín, que enfrontou o Real Madrid co Real Oviedo na volta das semifinais da Copa do Xeneralísimo, finalizando cun resultado de 3–1 a favor do conxunto local.
Comarca da Mariña Central
A comarca da Mariña Central, ou val do Masma , é unha comarca galega situada na provincia de Lugo e con Mondoñedo como localidade máis coñecida, o terceiro concello en poboación da comarca, tras Foz e Burela. A ela pertencen os concellos de Alfoz, Burela, Foz, Lourenzá, Mondoñedo e O Valadouro. Esta comarca é unha división oficial da Mariña de Lugo.
Anaheim
Anaheim é unha cidade situada no condado de Orange (California). No ano 2009, a súa poboación era de 348.467 habitantes, o que a converte na décima cidade máis poboada do Estado. É tamén a segunda cidade máis populosa do condado (despois de Santa Ana) e a segunda máis grande, en termos de superficie. É coñecida polos seus parques temáticos, equipos deportivos, e centros de convencións.
Fundada por cincuenta familias alemás en 1857 e constituída o 10 de febreiro de 1870, Anaheim converteuse nun centro industrial, produtor de electrónicos, partes de aeronaves, e froitas enlatadas. É o lugar onde se atopa o complexo de vacacións Disneyland Resort, un popular grupo de parques temáticos e hoteis desde 2001, o Angel Stadium of Anaheim, o Centro de Honda, e o Centro de convencións de Anaheim, o maior en toda a costa oeste de América, e o Centro de Visitantes de Anaheim, adxacente ao Centro de convencións. O nome de Anaheim é unha combinación formada de dous termos: "Ana", a partir do próximo Río de Santa Ana, e "heim", un termo común en Alemaña que significa "casa".
Os límites da cidade abarcan desde Cypress, no oeste, até chegar á fronteira do Condado de Riverside, no leste. O occidente de Anaheim caracterízase polas veciñanzas que datan da década de 1950, e que comprenden parte da continua expansión dos suburbios dos Ánxeles.
Historia
Nun principio o cultivo do viñedo foi a principal actividade económica. Porén, ao redor de 1870, a cidade foi azoutada por unha praga de insectos que ocasionaron graves danos nas vides, que foron substituídas por laranxeiras. En 1920, o Ku Klux Klan, na cima da súa influencia e popularidade, decidiu converter Anaheim nunha cidade-fogar do Klan. En 1924, o KKK logrou que catro do cinco membros da administración da cidade fosen membros do Klan. Permaneceron no seu cargo por un ano, ata que foron descubertos e, como resultado, cesados de maneira definitiva.
No século XX Anaheim converteuse nun centro industrial e Disney abriu un parque lúdico en 1955, coñecido como Disneylandia, actualmente estruturado como Disneyland Resort. Tamén se construíu o estadio de Los Angeles de Anaheim, sede do equipo Angels de Anaheim de béisbol. Ademais, é fogar do centro de convencións máis grande da costa oeste do país americano, o Anaheim Convention Center. Nos últimos anos, a cidade creceu enormemente e a súa popularidade alcanzou niveis inimaxinables, un panorama moi distinto á colonia alemá fundada fai máis dun século.
Linguas
A distribución das diferentes linguas faladas na cidade é:
Turismo
miniatura|Vista aérea de [[Disneyland.]] Ao estar nunha área próxima aos Ánxeles e San Diego, Anaheim posúe unha excelente localización, a cal converxe nunha grande afluencia turística por ano. A continuación preséntase unha listaxe con algunhas das atraccións e intereses turísticos máis importantes da cidade:
Cidades irmandadas
Anaheim, en Orange County, CA., ten catro cidades irmás ao redor do mundo, as cales foron designadas pola Organización Internacional de Irmanamento de Cidades.
Física clásica
A física clásica trátase da parte física construída antes das revolucións científicas de cambio de séculos XIX a XX, polo tanto, a única que existiu antes do século XX e que agora se considera como a física da escala humana, vivindo unha época na que é considerada como aproximación manexable e observable da física moderna. A súa base está na Mecánica newtoniana, aínda que tamén abrangue outros apartados como a óptica ou a electricidade. Normalmente, hoxe esténdese a súa definición a todo o que non sexa mecánica cuántica, aínda que moitas veces se considera asemade a Teoría da Relatividade excluída dela.
Definición
Denomínase física clásica á física baseada nos principios previos á aparición da física cuántica, incluíndo a Teoría Especial da Relatividade. Non hai restricións da aplicación da física clásica e os seus principios pero, na práctica, a escala de dita física é a dos átomos illados, moléculas e cara arriba, incluíndo o mundo macroscópico e a astronomía. Dentro do átomo e entre os átomos dunha molécula, as leis da física clásica non poden ser aplicadas correctamente. Ata a teoría clásica da radiación electromagnética é, dalgún xeito, limitada na súa capacidade de prover descricións correctas, dado que a luz é inherentemente un fenómeno cuántico. Ao contrario que a física cuántica, a clásica caracterízase, en xeral, por un principio de completo determinismo.
Dentro a categoría da física clásica inclúense:
Matematicamente, a física clásica é aquela en cuxas ecuacións non aparece a constante de Planck.
Un paradigma actual principal da física é que as leis fundamentais da natureza son as leis da física cuántica e a teoría clásica é a aplicación das leis cuánticas ao mundo macroscópico. Aínda que na actualidade esta teoría é máis asumida que probada, un dos campos de investigación máis activos é a correspondencia clásica-cuántica. Este campo da investigación céntrase en descubrir como as leis da física cuántica producen física clásica no límite do mundo macroscópico.
Medalla de bronce
20px|esquerda 220px|miniatura|Medalla de bronce usada nos [[Xogos Olímpicos de 1980|Xogos Olímpicos de Moscova 1980.]] miniatura|220px|Ana Peleteiro no Campionato europeo de atletismo en pista cuberta, [[Belgrado, 2017. No ano seguinte, alcanzou a medalla de bronce no Campionato europeo de Berlín.]]
Unha medalla de bronce é unha medalla que se outorga ao terceiro clasificado de diversas competicións como, por exemplo, nos Xogos Olímpicos, nos Campionatos Mundiais de Atletismo ou nos Campionatos Europeos de Atletismo.
Nestas competicións, os que acaban en primeiro e terceiro lugar reciben, respectivamente, a medalla de ouro e a medalla de prata.
Porén, nos primeiros Xogos Olímpicos modernos o subcampión recibía a medalla de bronce e o campión a de prata.
Primeira medalla de bronce galega nun campionato absoluto de Europa
Ana Peleteiro, aos seus 22 anos, no concurso de triplo salto no campionato europeo de Berlín de 2018, obtivo a medalla de bronce, cun mellor salto de 14,44 m, a un centímetro da prata, que foi para a alemá Kristin Gierisch; o ouro foi para a grega Paraskevi Papachristou, que saltou 14,60 m. A galega estivo en posicións de podio de principio a fin do concurso. Fixo dous moi bos saltos, pero que resultaron nulos, e tiña a marca de 14,55 m conseguidos ese ano en Xetafe).
Noutras institucións
Outras institucións, como, por exmplo, a Xunta de Galicia, outorga medallas nesta categoría, como na Medalla de Galicia.
Gran Concepción
O concepto, cuxo nome debese á cidade de Concepción, a capital provincial e sede do Goberno Rexional do Biobío arredor da que se sitúan o resto das comunas, é utilizado polos organismos gobernamentais, os medios de comunicación e a poboación en xeral, estando regulado polo Plano Regulador Metropolitano (PRMC) cuxa última versión foi do ano 2002.
Concretamente encóntrase orientada en torno á baía de Concepción, a desembocadura do río Biobío e as proximidades. Segundo o último censo, realizado no ano 2002, a poboación da cidade alcanzou os 871.258 habitantes, e segundo os resultados preliminares do censo realizado en 2012, a cifra incrementou ata 945.650 habitantes. localizados sobre unha extensión de 221,15 km². Na actualidade, o Gran Concepción alberga ao 5,7% da poboación chilena.
Conta cos portos de Coronel, Lirquén, Talcahuano e San Vicente, o Aeroporto Internacional Carriel Sur e catro accesos ata a ruta 5 Panamericana. O núcleo desta cidade é a comuna de Concepción, denominase usualmente «Concepción Centro».
Alitalia
Alitalia - Società Aerea Italiana S.p.A, operando como Alitalia, é a aeroliña nacional de Italia, sendo tamén a aeroliña máis grande do país. A compañía ten a súa sede en Fiumicino, Roma. Alitalia é membro da alianza aérea global SkyTeam Alliance. O seu principal centro de conexións é o aeroporto de Roma-Fiumicino e o secundario é o aeroporto de Milán-Linate. Tamén ten centros de conexión secundarios nos aeroportos de Catania-Fontanarossa, Milán-Malpensa, Palermo e Nápoles.
A aeroliña pertence na súa ttalidade ao goberno de Italia dende o 17 de marzo de 2020. Alitalia opera unha frota de avións Airbus A319, Airbus A320, Airbus A321, Airbus A330-200 e Boeing 777-200ER en máis de 100 rutas regulares domésticas, europeas e intercontinentais. No ano 2018 era a 12ª aeroliña máis grande de Europa.
Robert Mulligan
Robert Mulligan, nado en Nova York o 23 de agosto de 1925 e finado en Lyme (Connecticut) o 20 de decembro de 2008 foi un director de cinema e televisión estadounidense.
Traxectoria
Mulligan estudou na Universidade de Fordham antes de servir como marine durante a segunda guerra mundial. Ao rematar a guerra conseguiu traballo no departamento editorial de The New York Times, mais deixouno para facer unha carreira na televisión.
Empregado pola CBS, comezou como mensaxeiro, aprendendo o oficio, e en 1948 xa dirixía programas importantes.
Debutou no cinema en 1957 con Fear Strikes Out, con Anthony Perkins. A principios da década de 1960 o seu colaborador Alan J. Pakula propúxolle dirixir To Kill a Mockingbird (1962), baseado na novela de Harper Lee.
En 1971 logrou un grande éxito comercial con Verán do 42, mais a partir da década de 1980 resultoulle máis complicado atopar traballo. O seu último filme foi Verán en Louisiana (1991), protagonizado pola debutante Reese Witherspoon.
Ramón de Carranza
Ramón de Carranza y Fernández de la Reguera, nado en Ferrol o 16 de abril de 1863 e finado en Cádiz o 13 de setembro de 1937, foi un político, militar e empresario galego. Desenvolveu boa parte da súa carreira en Cádiz, cidade da que foi alcalde entre 1927 e 1931, e novamente entre 1936 e 1937. Foi deputado en Cortes en varias ocasións.
Primeiros anos
Ingresou na Escola Naval en 1876, aos trece anos, onde comezou a carreira de mariño. Estando de agregado naval en Washington ao estalar o conflito cos Estados Unidos, participou na Guerra de Cuba ao mando do canoneiro Contramaestre, polo que se lle outorgou a Cruz Laureada de San Fernando. Continuou coa súa carreira militar ata que en 1930 alcanzou o rango de contraalmirante da Armada en situación de retirado, e marqués da Vila de Pesadilla.
Carreira política
Destinado a Cádiz en 1886, desde aquel momento quedou ligado coa capital gaditana.
Tras as eleccións de 1903 foi designado deputado a Cortes polo distrito de Alxeciras, dentro das filas do Partido Conservador; nas eleccións de 1919 volveu obter acta de deputado, esta vez polo distrito de El Puerto de Santa María. Ademais, entre 1910 e 1917 foi Senador do Reino. Sendo un destacado membro da oligarquía gaditana e andaluza, coa recomendación de José María Pemán (Unión Patriótica) foi designado alcalde non electo de Cádiz durante a ditadura de Primo de Rivera, substituíndo ao anterior alcalde, Agustín Blázquez y Paúl en xullo de 1927 e durante o Goberno do Xeneral Berenguer, até o 14 de abril de 1931, ao proclamarse a Segunda República. Durante o seu mandato acometéronse en Cádiz algunhas obras urbanas, como a construción da Praza de Touros, o edificio do cine Municipal na Praza do Palillero e empezouse a construír o que logo sería o Hotel Playa, ademais do Hotel Atlántico.
Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 a súa candidatura foi a máis votada, o que constituíu unha excepción naquelas eleccións que deron paso á Segunda República. A pesar de ser o gañador dos comicios, por orde do goberno tivo que abandonar a alcaldía. Concorreu ás eleccións xerais de 1933 e 1936, logrando obter acta de deputado en ambos os comicios. Para entón militaba no partido dereitista Renovación Española.
Guerra civil
Tras o estalido da Guerra civil, o 18 de xullo de 1936, chegou de novo a Cádiz desde Sevilla en avioneta, mostrando a súa completa disposición aos sublevados, o que lle valeu para facerse de novo co cargo o día 29 do mesmo mes. Tamén asumiu brevemente o cargo de gobernador civil de Cádiz. Gravemente enfermo, abandonou o seu cargo como alcalde o 16 de xullo de 1937. Faleceu pouco despois, o 13 de setembro de 1937, aos 74 anos de idade.
Asistiron ao seu enterro numerosas personalidades tanto de Cádiz como doutras provincias andaluzas.
Vida privada
Casou coa rica herdeira Josefa Gómez Aramburu e tiveron varios fillos. O fillo máis vello foi José León de Carranza, que tamén foi alcalde de Cádiz. Outro dos fillos foi Ramón de Carranza Gómez, que foi alcalde de Sevilla, presidente da Deputación Provincial de Sevilla, procurador en Cortes e presidente do Sevilla F.C.
Recoñecementos
O estadio do Cádiz Club de Fútbol levou o nome de Estadio Ramón de Carranza desde a súa construción en 1955 até 2021, cando se renomeou como Estadio Nuevo Mirandilla. Leva o seu nome o prestixioso torneo de verán Trofeo Ramón de Carranza.
Dendragapus fuliginosus
Dendragapus fuliginosus é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas que integran o xénero Dendragapus.
É un tetraonino de tamaño mediano, propio das rexións próximas á costa do Pacífico desde a Columbia Británica (Canadá) aos Estados Unidos, até California, moi semellante ao seu conxénere Dendragapus obscurus.
Características
Moi semellante e estreitamente relacionado filoxeneticamente con Dendragapus obscurus), antigamente ambas as especies foron consideradas como conespecíficas, pero na actualidade recoñécense como especies independentes, e desde 2006 a American Ornithologists' Union volveunas considerer como independentes.
A plumaxe dos machos adultos é predominantemente escura, e a súa cola é longa, de forma cuadrangular, e de cor gris na súa porción distal. Os machos presentan unha bolsa de aire amarela na garganta, rodeada de plumas brancas, e unha carúncula amarela sobre o ollo, visíbeis durante a exhibición nupcial. As plumaxe das femias adultas é apencada, con plumas castañas con marcas brancas e castaño escuras nas partes ventrais.
Distribución e hábitat
Esta pita do monte ten unha ampla (e estreita) área de distribución, que se estende desde polas rexións montañosas, próximas ao Pacífico, do oeste de América do Norte, desde o sueste de Alasca e o sur de Yukón até California. Encóntrase nunha variedade de hábitats de bosques perennifolios de piñeiros e abetos e mixtos, desde o nivel do mar até os 3 600 m de altitude, cerca do límite das árbores. As súas poboaciónes aparentemente flutúan máis marcadamente que as poboacións, situadas máis ao interior, de D. fuliginosus, debido a perturbacións estacionais do seu hábitat.
Bioloxía
Estas aves on residentes permanentes, pero poden desprazarse a curtas distancias camiñando ou con voos curtos cara a áreas con bosques máis densos en inverno, co estraño hábito de moverse cara a altitudes maiores no inverno.
Aliméntanse no solo, ou nas árbores en inverno. Nesta estación comen principalmente acículas de abetos e de Pseudotsuga taxifolia (abeto de Douglas) e, ocasionalmente, tamén acículas de Tsuga sp. e de Pinus sp. En verán son máis importantes outras plantas (Pteridium, Salix), bagas (Gaultheria, Mahonia, Rubus, Vaccinium) e insectos (particularmente formigas, escaravellos e saltóns).
Na época de celo os machos cantan marcando os seus territorios e fan curtos voos batendo as ás para atraeren ás femias. Os niños son simpes escavacións no solo escondidos entre arbustos ou pólas de árbores caídas. As fembras deixan o territorio dos machos despois do apareamento. Os polos aliméntase de exclusivamente de insectos nos primeiros dez días de vida.
Descrición
A especie foi descrita en 1873 polo ornitólogo estadounidense, especializado en taxonomía, Robert Ridgway nunha nota ao pé da páxina 14 do traballo ''Exped. Rocky Mt. [James]Phila''. 2ª ed., baixo o nome de Tetrao fuliginosus.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Dendragapus.
O epíteto específico fai referencia á cor da súa plumaxe.
Subespecies
Recoñécense catro subespecies:
Controversia taxonómica
Dadas as similitudes entre moitas das especies dos tetraoninos, non hai acordo unánime sobre a taxonomía do xénero Dengragapus.
Así, por exemplo, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (ITIS), só considera como válida a especie Dengragapus obscurus, considerando a Dendragapus fuliginosus como unha subespecie desta, Dendragapus obscurus fuliginosus (Ridgway, 1873), utilizando como fonte a Zoonomen - Zoological Nomenclature Resource (23-05-2005). Porén, o Grouse Specialist Group (Grupo de especialistas en pitas do monte) recoñece a ambas as especes, Dendragapus obscurus e Dendragapus fuliginosus, como especies independentes.
Outros consideran a especie Dendragapus falcipennis, que a maioría clasifican como Falcipennis falcipennis. Finalmente, outros consideran a Dendragapus canadensis, especie definida por Linneo como Tetrao canadensis Linnaeus, 1758, que a maioría dos autores clasifican tamén dentro do xénero Falcipennis, como Falcipennis canadensis.
Leptis Magna
Leptis Magna (árabe:لَبْدَة ) tamén coñecida como Lectis Magna (ou Lepcis Magna, na escrita), tamén chamada Lpqy, Neapolis, Lebida ou Lebda hoxe en día polos libios, foi unha importante cidade do Imperio Romano. As súas ruínas atópanse en Khoms, Libia, a 130 km ao leste de Trípoli, na costa onde a Lebda Wadi se atopa co mar. O sitio é unha das ruínas romanas máis espectaculares e virxes do Mediterráneo.
Historia como cidade
A cidade parece ser fundada por colonos fenicios nalgún momento ao redor do ano 1100 antes de Cristo, que recibiu o nome de Lpqy en bérber. A cidade non alcanzou importancia ata que Cartago se converteu nunha gran potencia no Mediterráneo no século cuarto. É seguiu sendo parte dos dominios de Cartago ata o final da terceira guerra púnica no ano 146 antes de Cristo no que pasou a formar parte da República Romana, aínda que desde aproximadamente o 200 antes de Cristo, era para todos os efectos, unha cidade independente. miniatura|left | 250px | Mapa de Leptis Magna miniatura|left | 250px | Basílica Septimio Severo
Leptis Magna mantívose como tal ata o reinado do emperador romano Tiberio, cando a cidade e as súas contornas se incorporaron formalmente ao imperio como parte da provincia de África. Pronto se converteu nunha das cidades máis importantes da África romana e un centro comercial importante.
Leptis logrou a súa maior fama no 193, cando un fillo nativo, Lucius Septimio Severo, se converteu en emperador. Favoreceu a súa cidade natal por encima de todas as outras cidades da provincia, e os edificios e as riquezas que prodigou fixo de Leptis Magna a terceira cidade máis importante de África, rivalizando con Cartago e Alexandría. No 205, el e a familia imperial visitou a cidade e recibiu grandes honores.
Entre os cambios introducidos por Septimio Severo destacan a creación dun magnífico novo foro e a reconstrución dos peiraos. O porto natural tiña unha tendencia a enlamarse, e os cambios de Severus empeorouno, os peiraos do leste están moi ben conservados, xa que apenas se utilizaron.