cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Praia de Poniente, Xixón
Atópase na zona oeste da cidade, na zona do barrio de Poniente, co porto deportivo como límite oriental e o barrio do Natahoyo como límite occidental. Ten unha lonxitude duns 500 metros e unha superficie duns 140.000 metros cadrados en baixamar e uns 60.000 en preamar. É moi concorrida e de fácil acceso, cunha ampla escalinata central e acceso para persoas con dificultades de mobilidade, e con presenza do equipo de salvamento en tempada estival.
Gregorio Pedro XX Kaproyean
Gregorio Pedro XX Kaproyean (en Գրիգոր Պետրոս Ի. Կապրոյեան, Grigor Petros I. Kaproyean (ISO 9985) ), nado o 15 de novembro de 1934 en Alepo e finado o 25 de maio de 2021 en Beirut, foi o 20º Catholicos-Patriarca de Cilicia da Igrexa católica armenia dende o 24 de xullo de 2015 até o seu pasamento.
Caribou (músico)
Daniel Victor Snaith, tamén coñecido artisticamente polos nomes Caribou, Manitoba e Daphni é un músico e produtor canadense.
Traxectoria
Snaith gravou orixinalente co nome artístico de Manitoba, pero despois de ser ameazado cunha demanda por parte de Richard "Handsome Dick" Manitoba, antigo membro da banda de punk rock The Dictators, cambiou o seu nome polo de Caribou. Os anteriores álbums de Snaith foron entón reeditados co seu novo nome, e The Milk of Human Kindness foi edirado no ano 2005 a través de Domino Records. Snaith dixo que a situación era "como The Smiths demandando a John Smith ou algo así".
Cando realiza concertos, Snaith normalmente vai acompañado dunha banda de directo e toca a percusión. Foron excompañeiros seus de banda o baixista Andy Lloyd de Born Ruffians e o batería Peter Mitton, agora produtor da radio CBC. Na actualidade a súa banda en directo está composta por Snaith, Ryan Smith, Brad Weber e John Schmersal. As súas actuacións tamén adoitan a incluír complexas proxecións de vídeo nunha gran pantalla.
Gregorio Pedro XX Kaproyean
Traxectoria
Naceu o 15 de novembro de 1934 na comunidade armenia de Alepo (República Siria).
Caribou (músico)
Traxectoria
O seu álbum de 2007 Andorra gañou o Polaris Music Prize, e o seu traballo de 2010 Swim estivo entre os favoritos neses mesmos premios. En xuño de 2013 Jiaolong, editado baixo o nome artístico de Daphni, foi nomeado para o Polaris Music Prize.
En decembro de 2011 Caribou foi o comisario do festival All Tomorrow's Parties "Nightmare Before Christmas" en Minehead, Inglaterra, xunto con Battles e Les Savy Fav.
Gregorio Pedro XX Kaproyean
Traxectoria
O 3 de xaneiro de 1977 foi nomeado exarca apostólico de Francia e bispo titular de Amida dos Armenios. Co gallo da elevación da sé ao rango de eparquía, pasou a ser bispo da Santa Cruz de París. Retirouse o 2 de febreiro de 2013.
O 24 de xullo de 2015 foi elixido o 20º patriarca de Cilicia da Igrexa católica armenia.
Finou no cargo o 25 de maio de 2021 na sé do patriarcado en Beirut.
Lega Basket Serie A 2005-06
A tempada 2005-2006 da Lega Basket Serie A foi a 84ª edición da máxima competición de baloncesto en Italia. A competición contou con 18 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 34 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Benetton Treviso por 5ª vez na súa historia, tras vencer ó Climamio Bologna na final.
Eliminatorias polo título
O campión da tempada 2005-06 da Lega Basket Serie A foi o Benetton Treviso.
Queixo Gouda
260px|miniatura|Queixo Gouda O gouda é un queixo amarelado neerlandés, chamado así pola cidade de Gouda. O termo "gouda" é hoxe en día un nome xenérico, non estando limitado aos queixos de orixe neerlandesa. O termo "Noord-Hollandse Gouda" ("gouda de Holanda Setentrional") está rexistrado nos EEUU como unha denominación de orixe protexida. O curioso disto é que a cidade de Gouda está situada na provincia de Holanda Meridional; con todo, os queixos do tipo gouda de Holanda Setentrional teñen mellor reputación pola súa calidade.
Elaboración
O queixo elabórase a partir do leite de vaca pasteurizado, procesado e recalentado ata que os callos sepáranse do soro. Aproximadamente o dez por cento da mestura son callos, os cales son presionados dentro de moldes circulares durante un par de horas.
Os moldes danlle ao queixo a súa forma tradicional. Enseguida, o queixo é impregnado en salmoira que lle dá unha codia peculiar e enriquece o seu sabor. Despois de que o sal é absorbida, sécase o queixo durante un par de días antes de ser recuberto para impedir que se seque. Despois deixase madurar por polo menos dúas semanas antes de que estea listo para consumirse.
Descrición
O gouda é un queixo semiduro de forma cilíndrica coa superficie lateral convexa, formando unha curva suave que une a superficie plana superior coa inferior. A relación altura-diámetro varía de 1/4 a 1/3 e o peso vai de 2,5 a 30 quilos. Tamén pode presentarse en forma de bloque prismático con caras cadradas ou rectangulares dun peso de 10 quilos como mínimo, ou, finalmente, como un bloque prismático de caras rectangulares nas que a lonxitude ao lado máis longo é máis do dobre que a ao lado máis curto e un peso entre 2,5 e 5 quilogramos.
Salvo o segundo formato indicado, que pode presentarse sen cortiza, o resto dos gouda levan unha codia dura seca ou revestida de cera ou dunha suspensión plástica ou dunha película de aceite vexetal e cor amarelada.
A pasta é de textura firme, pode cortarse facilmente. Ten cor palla. Presenta ollos en número variable, distribuídos regular ou irregularmente no interior do queixo, de forma máis ou menos redonda e tamaño variable desde o da cabeza dun alfinete ao dun chícharo.
Recoméndase que o queixo gouda non se consuma ata que non teña polo menos cinco semanas de maduración para que alcance todas as súas características.
Tipos de gouda
Os queixos gouda de exportación adoitan ser unha variedade máis recente (cun período de maduración de entre 1 e 6 meses, de cor amarela e de cuberta vermella ou amarela de parafina). Localmente, pódense atopar queixos gouda (madurados dende 12 ata 18 meses, dunha cor entre laranxa e amarelo, ás veces distinguible pola cuberta negra que posúen). O gouda afumado é común en moitas tendas e supermercados.
Tamén hai «Mini-Gouda», pequenos queixos de forma cilíndrica de superficie lateral convexa formando unha curva suave que une a superficie plana superior coa inferior. A relación altura-diámetro é de 1/2 aproximadamente. O peso oscila entre os 180 gramos e o quilo e medio. Recoméndase que o queixo Mini-Gouda non se consuma ata que non teña tres semanas de maduración, para que acade todas as súas características.
Hotel Universal
miniatura|300px|Hotel Universal.|300px O Hotel Universal é un inmoble de estilo ecléctico construído en 1888 polo arquitecto vigués Jenaro de la Fuente Domínguez. O edificio albergou o Hotel Universal, un dos hoteis máis coñecidos da cidade de Vigo durante moitos anos. No ano 2004 foi rehabilitado pola cadea hoteleira AC Hoteles e reconvertido nun hotel de catro estrelas.
Cătălina Ponor
thumb|right|200px|Cătălina Ponor. Cătălina Ponor, nada en Constanza o 20 de agosto de 1987 é unha ximnasta romanesa.
Hotel Universal
Historia
A construción do Hotel foi encargada ao arquitecto Jenaro de la Fuente Domínguez, autor dalgúns dos edificios máis senlleiros da cidade. Xunto ao Hotel Continental converteuse na primeira parada dos numerosos viaxeiros que chegaban en barco á cidade. Formaban un belo conxunto edificatorio en primeira liña de mar, xunto ao mercado da Laxe e os edificios de Montero Ríos, que foi esnaquizado a mediados dos 60 co derribo do Hotel Continental e o mercado da Laxe.
O edificio albergou o Hotel Universal, un dos hoteis máis coñecidos da cidade durante moitos anos. Durante quince anos levou o rótulo de Hotel e Restaurante Universal, para despois pasar a chamarse só Hotel Universal. O hotel foi centro de reunión da alta burguesía e da clase intelectual e política da cidade.
Cătălina Ponor
Entre os seus principais logros están as medallas de ouro olímpicas e europeas. Nos mundiais conseguiu tres pratas e dous bronces en tres edicións Ponor abandonou temporalmente a súa carreira ximnástica en 2007, tras decidir non disputar os Xogos Olímpicos de Pequín 2008. En 2011 volveu adestrar co equipo romanés na cidade de Izvorani co obxectivo de disputar os Xogos Olímpicos de Londres 2012.
Hotel Universal
Historia
A mediados dos anos 80 o hotel pechou as súas portas e o edificio converteuse nun lugar decadente en cuxa cafetería era frecuente ver a prostitutas e travestís. Ata chegou a albergar un salón recreativo.
Trala súa pechadura houbo varios pretendentes que quixeron facerse coa privilexiada edificación. Dende a Autoridade Portuaria, pasando por un casino chegando ata os intereses hoteleiros.
Cătălina Ponor
Traxectoria
Cătălina Ponor naceu na cidade de Contanza (Romanía) o 20 de agosto de 1987, deixando a súa cidade para adestrar ximnasia. En 2005, saíu ao público a súa vida persoal. A comezos dese ano, a xove, que daquela contaba con 17 anos, descubriu un irmán que súa nai nunca mencionara: seus pais divorciaranse cando os fillos eran moi novos e seu pai mudárase a Suecia co rapaz. Este feito cambiaría a carreira de Cătălina.
Hotel Universal
Historia
Os seus donos eran os irmáns e empresarios ourensáns Ramón e Alonso. Ambos os dous pedían 600 millóns de pesetas pola venda do inmoble, o que fixo que sempre se botase para atrás a lista de pretendentes, xa que ademais de pagar pola propiedade do edificio había que acatar as condicións urbanísticas de conservación impostas polo Concello.
A cadea hoteleira AC Hoteles fíxose co edificio cun proxecto baseado no alugueiro do mesmo en réxime de concesión durante 20 anos para abrir un hotel de catro estrelas con servizos de luxo cun orzamento de sete millóns de euros e unha oferta dunhas 50 habitacións.
Cătălina Ponor
Carreira
Cătălina iniciou a súa carreira aos catro anos, en 1991. Aos catorce ingresou no equipo júnior e aos quince xa formaba parte da elite sénior da ximnasia romanesa.
Os aparellos nos que acadou mellores resultados son o solo e a barra de equilibrios.
Hotel Universal
O inmoble
miniatura|200px|Mata Hari hospedouse no hotel. O edificio, de estilo ecléctico, está composto por tres andares e baixo. Presenta un eixe de simetría central e consta de tres fachadas: a principal á rúa Cánovas del Castillo, e as laterais ás rúas García Olloqui e Carral.
Cătălina Ponor
ROM Júnior
Ponor iniciou a súa carreira adestrando no ximnasio Farul Sport Club, cos técnicos Matei Stanie e Gabriela Dosoftei. En 2002, foi descuberta polos adestradores do equipo nacional romanés Octavian Belu e Mariana Bitang, e convidada a integrar o equipo júnior nacional. Cătălina mudouse á cidade sede do ximnasio de Deva. A súa estadía na categoría foi escasamente dun ano, o que imposibilitou a súa presenza en campionatos, dibido ao tempo de preparación.
Hotel Universal
O inmoble
En 1889 a Corporación Municipal decidiu declarar praza pública o espazo situado fronte a fachada principal.
Construíuse en dúas fases, xa que nun principio, o hotel ocupaba a metade da superficie actual. Ata que en 1904 Benito Gómez decidiu reproducir o deseño de Jenaro de la Fuente e espallar a fachada principal e construír outra no lateral da rúa García Olloqui co mesmo esquema construtivo e mantendo a unidade. As fachadas presentan unha sucesión rítmica de vans con alternancia de balcóns individuais e corridos que remarcan a horizontalidade do inmoble. A fachada a Cánovas del Castillo está realizada en cantería de granito. As outras dúas fachadas laterais están realizadas tamén con granito e muros de cachotería para alixeira-lo edificio.
Cătălina Ponor
ROM Senior
En 2003, Cătălina iniciou o seu adestramento na elite sénior romanesa e de seguido chegaron os seus primeiros campionatos. No primeiro, na Copa do Mundo de Stuttgart en 2003, Cătălina conseguiu dúas medallas: o ouro na barra de equilibrios cunha puntuación final de 9,587, e o bronce no solo coma puntuación de 9,237.
Hotel Universal
O inmoble
Na súa terraza instalouse un pequeno xardín arborado con grandes palmeiras no que na tempada de verán o hotel organizaba festas acompañadas dalgunhas das mellores orquestras da época.
Co paso dos anos o edificio foise degradando. O seu pequeno xardín arborado desapareceu para dar paso a un gris espazo aberto cuberto por unha pérgola metálica.
Cătălina Ponor
ROM Senior
No ano seguinte, na primeira etapa da Copa do Mundo, celebrada na cidade de Ghent, Ponor conquistou outras dúas medallas (dous ouros). O primeiro, no solo cunha puntuación de 9,350 e o segundo, na barra de equilibrios cun total de 9,662. No 2004 na mesma competición celegrada en Glasgow, a ximnasta conquistou máis medallas. Novamente no solo e na barra de equilibrios, conseguiu puntuacións aínda maiores que as conseguidas noutras competicións anteriores (9,650 e 9,700, respectivamente). Na terceira etapa da Copa celebrada en Lión, Cătălina baixou a media na execución e subiu ao podio tan só na segunda posición nos dous aparellos. Xa na cuarta etapa, en Cottbus, a xove volveu ás primeiras posicións e ás medallas de ouro, tanto na barra de equilibrios como no solo. Na final da Copa do Mundo, realizada en Birmingham, Ponor mantivo o seu posto de número un da barra de equilibrios.
Hotel Universal
O inmoble
Como a catalogación do edificio como ben a conservar limitaba a súa superficie, os responsables do proxecto solicitaron permiso para construír un baixo cuberta.
Cătălina Ponor
ROM Senior
En 2004, aos dezasete anos, a romanesa conseguiu o seu mellor estado de forma. No Campionato Europeo celebrado en Ámsterdam, Cătălina gañou tres medallas, todas de ouro. A primeira na disputa por equipos, onde as romanesas se impuxeron ás rusas (que finalmente se fixeron coa prata). Na categoría individual, Ponor conseguiu novas medallas de ouro con notas aínda máis altas, mostrando os trocos nas súas rutinas, que as deixaban con notas de execución aínda maiores, tanto en solo como na barra de equilibrios.
Hotel Universal
O inmoble
O 10 de outubro de 2004 a Xerencia de Urbanismo e o goberno vigués aprobaron a licenza de obras para que a cadea hoteleira AC iniciase o proxecto de derribo do interior do inmoble, mantendo a fachada e reconstruíndo a escaleira. O Concello permitiu ademais a construción dun baixo cuberta, acadando superficie total construída de 2.800 metros cadrados.
Cătălina Ponor
ROM Senior
En agosto de 2005, Ponor viuse envolta no seu segundo problema do ano, sendo descuberta polo adestrador, xunto coas súas compañeiras de equipo Florica Leonida e Alexandra Eremia, non respectando a concentración mantida durante as competicións. As tres regresaban dunha noite de troula e foron severamente sancionadas. As dúas actitudes repercutiron máis do previsto e o equipo nacional disolveuse, volvendo cada atleta a adestrar co seu adestrador de base. A pesar dos incidentes, Cătălina mantivo as súas boas aparicións na barra de equilibrios durante máis dunha edición do Campionato Europeo, sendo o máis disputado entre os campionatos continentais. O resultado para Ponor foi dunha medalla de ouro. En 2006, logo da contratación de Nicolae Forminte por parte do equipo nacional, Ponor decidiu non volver ao equipo para adestrar con el, preferindo permanecer co seu primeiro técnico. Logo de participar na edición daquel ano do Campionato de Europa, Cătălina anunciou a súa retirada alegando problemas físicos. En 2007, coa intención de participar nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008, a ximnasta, agora con vinte anos, volveu adestrar e participou no Campionato Mundial de Stuttgart (Alemaña). En decembro do mesmo ano, sen moitas xustificacións, Cătălina Ponor finalizou definitivamente a súa carreira alegando problemas físicos.
Deste xeito, abandonou a ximnasia artística como tricampioa europea de barra de equilibrios, tricampioa olímpica nunha edición, trimedallista en mundiais nunha única edición e tetra campioa da Copa do Mundo na barra de equilibrios.
Campionatos do Mundo de Ximnasia Artística
Ponor participou en tres edicións da competición: Anaheim - 2003, Melbourne e Stuttgart - e en todas obtivo medallas.
Anaheim 2003
Na súa primeira competición de nivel mundial, Ponor obtivo tres medallas. Subiu ao podio tres veces na segunda posición.
A primeira vez por equipos, ao disputar o campionato ao lado de Oana Ban, Alexandra Eremia, Florica Leonida, Aura Andreea Munteanu e Monica Roşu. O equipo estadounidense, anfitrión, foi o único que puido superar ás romanesas. As australianas completaron o podio. No día da competición por aparellos, Cătălina subiuse novamente ao podio. Na barra de equilibrios, foi superada pola chinesa Fan Ye, por 0,3 décimas. E no solo, a ximnasta ficou detrás da brasileira Daiane dos Santos.
Melbourne 2005
A súa segunda participación nun Mundial, en Melbourne 2005 (Australia), doulle a Ponor unha medalla de bronce na barra de equilibrios por detrás das estadounidenses Nastia Liukin - que se estreaba nun Mundial - e Chellsie Memmel, campioa do individual xeral da edición. Logo dos incidentes da súa vida persoal, Ponor mudou e adoptou unha postura agresiva, o que sorprendeu aos seus admiradores e compañeiras de porte na época, ao finalizar en pobres posicións.
Stuttgart 2007
Ao volver ao ximnasio, este foi o único campionato no que participou. No ximnástica, este fora o único campionato de que participou. En Stuttgart 2007 (Alemaña), Cătălina colaborou na conquista da medalla de bronce do equipo romanés. Ao lado de Sandra Izbasa, Steliana Nistor, Cerasela Patrascu, Daniela Druncea e Andreea Grigore, o equipo foi tan só superada polas estadounidenses e as chinesas, ouro e prata respectivamente.
Tokyo 2011
Logo de ter anunciado a súa retirada, a ximnasta volveu competir no Mundial de Tokyo (Xapón). Ponor axudou ao equipo romanés a clasificarse na cuarta posición para a final por equipos, logo de obter un total de 44,132 nos tres aparellos nos que competiu (coa excepción das barras asimétricas). Na final por equipos, colaborou co equipo romanés a acadar a 4ª posición. Clasificada para a final da barra de equilibrios, a ximnasta puntuou un 14,241, suficiente para a sétima posición.
Deste xeito, Cătălina finalizou a súa participación nos Mundiais con cinco medallas - tres de prata e dúas de bronce.
Atenas 2004
Na súa primeira e participación olímpica, Ponor demostrou que tería un gran futuro na xinasia ao acadar - aos dezasete anos - o feito da súa compatriota Nadia Comaneci: gañar tres medallas de ouro nunha edición dos Xogos.
A primeira chegou ao carón das compatriotas Oana Ban, Monica Rosu, Silvia Stroescu, Daniela Sofrinie e Alexandra Eremia na competición por equipos. Posteriormente, o día da competición por aparellos, Ponor deixou á favorita, Carly Patterson, coa medalla de prata na barra de equilibrios. A súa compatriota Eremia completou o podio.
Plantas bulbosas
miniatura|dereita|250px|[[Tulipáns (Tulipa), unha das moitas especies de plantas bulbosas.]] miniatura|dereita|250px|Lilium regale. miniatura|dereita|250px|Grupo de crocos (Crocus) en floración.
As plantas bulbosas son plantas herbáceas e perennes que presentan órganos subterráneos de reserva de nutrientes, tales como bulbos, cormos, rizomas, tubérculos e raíces tuberosas. Estas especies adoitan perder a súa parte aérea durante as épocas desfavorables de crecemento (o inverno ou o verán, dependendo da especie) e permanecen en repouso grazas ás reservas almacenadas nos seus bulbos. Cando as condicións estacionales volven ser favorables, ditas reservas sustentan o novo ciclo de crecemento. Ademais, os bulbos tamén permiten a multiplicación vexetativa ou asexual nestas especies. O concepto de "plantas bulbosas" fai referencia, basicamente, a aquelas especies que se empregan como ornamentais en parques e xardíns ou ben, como flores de corte, fóra deste ámbito non se emprega para referirse a plantas cuxas estruturas de propagación vexetativa non sexan bulbos.
Adaptacións ao medio
As plantas resolveron de xeitos moi diversos o problema da supervivencia durante épocas adversas, como son os invernos moi fríos e os veráns excesivamente cálidos e secos. Así, as especies anuais completan o seu ciclo durante as estacións favorables e transcorren como sementes as épocas desfavorables para o crecemento. As plantas bulbosas, en cambio, desenvolveron órganos subterráneos de reserva que lles permiten sobrevivir durante as estacións desfavorables en estado de repouso e reiniciar o crecemento cando as condicións ambientais volven ser favorables.
As adaptacións e as estratexias das plantas bulbosas poden satisfacer esixencias ecolóxicas moi diversas. Numerosos tulipáns (Tulipa) de orixe asiática, por exemplo, están adaptados a un clima continental extremo, con veráns secos e tórridos, invernos xeados e primaveras con breves chuvieiros, período no cal desenvolven o seu ciclo completo. Existen, por outra banda, moitas especies de soutobosque, como algúns crocos (Crocus), a escila (Scilla) e o dente de can (Erythronium) que, grazas ás súas reservas alimenticias, medran axiña e cumpren o seu ciclo a comezos da primavera, antes de que as follas das árbores se desenvolvan e lles quiten a luz do sol.
miniatura|dereita|Scilla non-scripta medrando nun soutobosque
Moitas plantas bulbosas habitan comunidades adaptadas aos lumes recorrentes durante a estación seca (exemplo, varias especies de Iridaceae). Neses períodos, as plantas bulbosas áchanse en repouso e dese xeito sobreviven á calor do lume. Os incendios limpan de vexetación a superficie, eliminando a competencia e, ademais, achegan nutrientes ao chan a través das cinzas. Cando as primeiras choivas caen, os bulbos, cormos e rizomas comezan a brotar axiña, iniciando un novo período de crecemento e desenvolvemento sostido polas reservas acumuladas nos seus tecidos durante a estación previa. Varias especies do xénero Cyrtanthus, por exemplo, son recoñecidas pola súa rápida capacidade de florecer logo de incendios naturais de pasteiros, por iso é polo que varias destas especies sexan coñecidas como "Lirios de lume". De feito, certas especies tales como Cyrtanthus contractus, Cyrtanthus ventricosus e Cyrtanthus odorus, só florecen logo de que se producen os incendios naturais.
Distribución na natureza
Nos climas tropicais, onde existe alternancia de estacións secas e húmidas, as plantas bulbosas son tamén moi comúns. Finalmente, algunhas especies bulbosas tamén proceden de rexións con choivas estivais e invernos secos. Unha rexión con este tipo de clima e que é particularmente rica en especies bulbosas é a das montañas Drakensberg no nordés da provincia do Cabo Occidental en Suráfrica.
Historia da súa utilización
O uso das plantas bulbosas é probablemente tan vello como a civilización humana. Dende as orixes da historia, as raíces ou talos carnosos e subterráneos de moitas especies foron empregados como alimento. Así, a pataca (Solanum tuberosum), a oca (Oxalis tuberosa) e a batata (Ipomoea batatas) foron cultivadas en Suramérica por centos de anos como fonte de alimento. Os exipcios cultivaban cebolas (Allium) e os gregos producían e exportaban grandes cantidades de sasafrán (Crocus sativus) a outros pobos. Co transcurso do tempo, a xente tamén comezou a percibir a moitas especies bulbosas como obxectos de simbolismo relixioso e non soamente como fonte de alimento. Os lirios (Lilium), por exemplo, foron empregados como símbolo de pureza durante centos de anos.
Emprego en xardinería
As plantas bulbosas son as máis versátiles de tódalas especies para o xardín. Florecen en sitios moi diferentes e embelecen tódalas estacións do ano. Ademais da beleza das súas flores, moitas especies de plantas bulbosas posúen un atractivo follaxe, o que as fai aínda máis valiosas no deseño de parques e xardíns. A maioría delas, doutra banda, son relativamente rústicas e non demandan grandes coidados, multiplícanse ano tras ano formando colonias que, como máximo, hai que ralear ou aclarar para asegurar boas floracións. Existen en tódalas cores imaxinables e moitas posúen exquisitos recendos. Con respecto ao tamaño, pódense atopar especies de poucos centímetros de altura como Crocus minimus ata exemplares de 3,6 m como Cardiocrinum giganteum.
Macizos e borduras
Os macizos e as borduras son os lugares do xardín onde tradicionalmente se plantan as especies bulbosas. A elección das especies a plantar dependerá de varios factores, tales como o tipo de chan, a posición (sitio con sol ou con sombra), a cor ou efecto que se desexa lograr no xardín e a época do ano na cal se desexa que as plantas florezan.
miniatura|dereita|Bordura de tulipáns e iris).
A continuación amósanse exemplos da época de floración dalgunhas especies bulbosas:
Naturalización
Nos parques extensos é posible plantar algunhas especies para que se multipliquen espontaneamente e medran entre o céspede ou debaixo das árbores. Esta práctica, a naturalización dunha especie, esixe que se cumpran os requirimentos ecolóxicos da especie en cuestión e esta moi espallada nos países anglosaxóns. A vantaxe máis evidente desta práctica de cultivo é que os coidados necesarios son mínimos unha vez lograda a naturalización. As plantas axeitadas para naturalizar son aquelas suficientemente pequenas, pero capaces de competir co céspede circundante; rústicas, como para soportar ano tras ano as inclemencias do clima e prolíficas como para difundirse rapidamente. miniatura|dereita|Crocos naturalizados nos xardíns de Victoria Park, Londres Algúns dos xéneros de plantas bulbosas axeitados para naturalizar en xardíns son: Allium, Anemone, Arum, Colchicum, Crocus, Cyclamen,  Endymion, Fritillaria, Galanthus, Ipheion, Leucojum, Lilium, Muscari, Narcissus, Ornithogalum, Scilla, Sternbergia e Tulipa.
Xardíns de rocalla
O xardín de rocalla é un espazo bastante reducido onde se poden crear condicións moi diferentes e cultivar un gran número de especies. A única limitante é o tamaño das plantas, que debe ser pequeno. Algúns dos xéneros de plantas bulbosas máis axeitados para o xardín de rocalla son : Allium, Anemone, Anthericum, Bulbocodium, Chionodoxa, Cyclamen, Eranthis, Erythronium, Galanthus, Ipheion, Muscari, Ornithogalum, Oxalis, Romulea, Rhodohypoxis e Scilla.
Multiplicación
As plantas bulbosas poden multiplicarse sexualmente, a través de sementes, ou ben vexetativamente. A multiplicación por sementes utilízase, en xeral, para incrementar rapidamente o número de exemplares dunha especie e cando se realiza melloramento xenético. Moitas das especies de plantas bulbosas son autoincompatibles, polo que se deben realizar polinizacións entre clons ou plantas diferentes para obter sementes. A maioría das sementes das plantas bulbosas xerminan ben cando se sementan axiña que como maduran. Algunhas especies necesitan un período de frío para xerminar. O maior problema da multiplicación por sementes é que as plantas obtidas por este medio serán moi variables para unha gran cantidade de caracteres, tales como a cor das flores, a altura e o período a floración, polo que normalmente utilízase a multiplicación asexual ou vexetativa para propagar este tipo de plantas. Dese modo, as características dun determinado cultivar permanecen inalterables.
As plantas bulbosas poden multiplicarse vexetativamente de varios modos e existen, de acordo ao tipo de órgano de reserva, algúns métodos máis ou menos xerais os cales descríbense a continuación.
Bulbos
A maior parte do bulbo está formado por escamas, as cales morfoloxicamente son as bases envolventes das follas. As escamas exteriores do bulbo, polo xeral, son carnosas e conteñen nutrientes de reserva. No centro do bulbo atópase xa sexa un meristema vexetativo ou un talo floral sen expandir. Nas axilas das escamas desenvólvense meristemas que producen bulbos en miniatura, chamados gromos. Nalgunhas especies de lirios (Lilium) estes bulbillos fórmanse non só nas axilas das escamas senón tamén nas axilas das follas normais, xa sexa na porción aérea ou na parte subterránea do talo. miniatura|dereita|Gromos ao carón do orixinal en [[Allium]]
Os gromos empréganse para espallar moitas clases de bulbos. Este método é o suficientemente rápido como para realizar a produción comercial de tulipáns, narcisos, iris bulbosos e muscari, pero, en xeral, é demasiado lento para outras especies.
É un método axeitado para a propagación de lirios (Lilium). Consiste, sinxelamente, en curtar o talo das plantas en anacos que levan dous ou tres follas, os cales plántanse en terra. Tales estacas, en lugar de formar raíces e brotes, como acontece noutras plantas, forman gromos nas axilas das follas, os cales máis tarde producen raíces e brotes pequenos estando aínda adheridos á estaca. As estacas de talo fanse ao pouco tempo de finalizada a floración.
Cormos
A propagación de plantas con cormos faise principalmente por medio do incremento natural de novos cormios que medran á beira do cormo orixinal. Requírese un crecemento dun a dous anos para que estes cormillos alcancen un tamaño adecuado para florecer. Especies tales como Gladíolo, Fresia e Sparaxis multiplícanse deste xeito.
Os cormos grandes poden dividirse en seccións de forma tal que cada unha delas reteña polo menos unha xema. Os anacos así obtidos débense espolvorear cun funxicida para evitar que podrezan por acción de patóxenos e plántanse. De cada sección xurdirá un gromo que inmediatamente emitirá raíces e dará unha nova planta.
Tubérculos
Os tubérculos poden propagarse cortándoos en seccións e plantando cada unha delas, coa única condición que cada sección conserve unha xema. Este é o medio comunmente utilizado para a multiplicación comercial da pataca.
Raíces tuberosas
A propagación vexetativa en plantas con raíces tuberosas, como a dalia ou as begonias tuberosas, é máis efectiva utilizando estacas foliosas. As estacas forman raíces nas súas bases e moi pronto rexeneran unha nova planta.
Rizomas
Efectúase ao comezo do período de crecemento (exemplo, ao comezo da primavera). Realízase cortando o rizoma en seccións, asegurando que cada unha delas ten polo menos unha xema lateral. Varias especies, tales como os Iris rizomatosos e o lirio do val (Convallaria)propáganse deste xeito.
Produción e mercado mundial
miniatura|dereita|Campo de produción de tulipáns en Holanda
As plantas bulbosas prodúcense a escala industrial con dous obxectivos principais, a produción de flor cortada e a de bulbos secos. Estes últimos destínanse, á súa vez, a satisfacer a demanda de bulbos para parques, xardíns e uso particular e, doutra banda, para prover os bulbos necesarios para a produción de flor curtada. O comercio internacional de flor curtada ten un valor global aproximado de 11.000 millóns de Euros, o cal prové unha magnitude da importancia económica desta actividade.
Sociedades Internacionais adicadas ás plantas bulbosas
miniatura|dereita|Gromos novos de [[Amarelle (planta)|Narciso.]]
Cerámica Verea
Cerámica Verea é unha empresa galega do sector da cerámica con sede en Lanzá, Mesía.
Historia
Antigamente só fabricaban nos meses de verán pola imposibilidade de secar as tellas antes de cocelas. A mediados dos anos 1970 fabricaron un túnel de secado e comezaron a automatización do proceso de fabricación. En 1990 ampliaron a fábrica, a zona de almacenaxe da materia prima e a produción. Hoxe a empresa é unha das máis importantes do sector en España e vende os seus produtos nos Estados Unidos, Francia, Portugal, Porto Rico ou México. A empresa fabrica 80 millóns de tellas ao ano.
A empresa ten certificacións ISO 9001 e ISO 14001.
Jorge Alberto de Mendonça Paulino
Tras comezar a súa carreira en Portugal, chegou á Coruña en 1958 xunto a seus irmáns Fernando e João para axudar ao Deportivo da Coruña a lograr a permanencia en Segunda División, pois este atopábase en postos de descenso. Tras logralo fichou polo Atlético de Madrid, onde estivo nove tempadas, gañando cinco títulos. Logo xogou no FC Barcelona e no Mallorca ata a súa retirada en 1970.
Deportivo da Coruña (1958)
En 1958 chegou a Galicia xunto aos seus irmáns Fernando e João para tentar salvar ao Deportivo da Coruña do descenso á Terceira División, cando só faltaban unhas poucas xornadas para o remate da tempada e o club ocupaba postos de descenso directo. Finalmente João non puido xogar debido a problemas burocráticos pero si o fixeron seus irmáns, gañando case todos os partidos e conseguindo a salvación na fase de permanencia fronte ao Ourense, con dous goles de Jorge Mendonça.
Atlético de Madrid (1958-1967)
En 1958 marchou para o Atlético de Madrid, debutando na primeira división o 14 de setembro de 1958 na vitoria por 2 0 fronte ao Oviedo, na que Mendoça marcou o segundo gol do seu equipo. En 1960 gañou a Copa do Xeneralísimo, o primeiro título de Copa da historia do Atlético de Madrid, título que revalidou ao ano seguinte. Na tempada 1961-62 proclamouse campión da Recopa de Europa, primeiro título europeo da historia do conxunto branquivermello. No partido de desempate da final fronte á Fiorentina, Mendonça marcou un dos tres goles atléticos.
Anos máis tarde sumou ao seu palmarés unha nova Copa e o campionato de liga da tempada 1965/66. O 15 de setembro de 1965 saíu a ombreiros do Stadium Metropolitano, despois de anotar un triplete fronte ao Dinamo de Zagreb na Recopa de Europa. Xogou un total de nove tempadas co Atlético de Madrid, disputando 234 partidos e marcando 91 goles, para conseguir cinco títulos, ademais de tres subcampionatos de liga e un subcampionato da Recopa de Europa.
FC Barcelona (1967-1969)
Ademais pasou á historia por ser o xogador que marcou o gol que puña punto final á mellor serie de vitorias do Real Madrid no seu estadio. O Real Madrid estivo sen perder en liga oito anos e 18 días (2.940 días, 121 partidos), converténdose no equipo que máis tempo estivo sen perder en casa na historia da liga. A xeira acabouse cando o 7 de marzo de 1965 Mendoça marcou o gol (minuto 74) que daba a vitoria ao equipo branquivermello.
En 1967 foi traspasado ao FC Barcelona por 12 millóns de pesetas. Na súa primeira tempada gañou unha Copa do Xeneralísimo e conseguiu o subcampionato de liga. Permaneceu no equipo dúas tempadas, nas que marcou 16 goles. Foi apartado do club polo presidente Narcís de Carreras por motivos relixiosos, debido a que era testemuña de Xehová.
RCD Mallorca (1969-1970)
En 1969 marchou xogar ao Mallorca. Nesa tempada, tras a cal o equipo descendeu a Segunda división, case non dispuxo de oportunidades para xogar.
System of a Down
A banda editou cinco álbums de estudio; tres dos cales estreáronse no número 1 da lista Billboard 200. System of a Down foi nomeado para catro Grammy, e gañou o premio á mellor actuación hard rock no 2006, polo tema "B.Y.O.B.". O 13 de agosto dese ano o grupo entrou nun hiato indefinido, pero anunciou unha reunión o 29 de novembro do 2010, realizando varios concertos en festivais europeos o ano seguinte. A xira de reunión continuou a través de Norteamérica e Suramérica con varias datas anunciadas ao longo dese verán.
Reunión
O 29 de novembro do 2010 System of a Down anunciou oficialmente que se reuniría para tocar en varios festivais europeos en xuño do 2011. Entre estes incluíanse o Download Festival británico, Greenfield Festival en Suíza, os alemáns Rock am Ring/Rock im Park, o sueco Metaltown, o austríaco Nova Rock Festival e o finés Provinssirock.
Comisario Maigret
miniatura|Maigret.
Jules Maigret, coñecido como o comisario Maigret é unha personaxe de ficción creada polo escritor belga Georges Simenon (1903-1989). Protagonista de 75 novelas e 28 relatos, a súa sona medrou ao longo do tempo, en parte debido ás numerosas adaptacións cinematográficas e televisivas das súas novelas.
Datos biográficos
Jules Maigret naceu na localidade de Saint-Fiacre (trasunto literario de Paray-le-Frésil), preto da cidade de Moulins, na rexión francesa de Auvernia, a finais do século XIX. Era fillo de Evariste, o administrador do castelo de Saint-Fiacre, cuxa actividade profesional era a de xestionar as preto de tres mil hectáreas que, divididas en diversas granxas, estaban arrendadas a distintos caseiros. O seu avó fora un destes arrendatarios.
Estudou dous anos de medicina en Nantes. Porén, á morte da súa tía, e malia o intento do seu tío de empregalo na panadaría familiar, decidiu deixar os estudos, marchar a París e comezar a súa propia vida. Por mediación dun antigo amigo do instituto, ingresou na policía como axente ciclista, ascendendo até chegar a ser comisario de división da brigada criminal. Nunha festa coñeceu a Louise Léonard, natural de Colmar, na Alsacia, coa que casou pouco tempo despois. O matrimonio non puido ter fillos.
Maigret é un home de vida sinxela: gosta da comida tradicional, a compaña da súa muller con quen partilla sesións de cinema e largos paseos, a cervexa, os licores caseiros. Ao pasar ao retiro instalouse nunha pequena casa na vila de Meung-sur-Loire, no departamento do Loiret, na marxe norte do Loira. Dedicarase dende entón, coa excepción dalgunhas intervencións en casos puntuais, á pesca, a xogar ás cartas e a coidar da súa cortiña. Actividades simples, á marxe das grandes responsabilidades como alto funcionario e home de sona do pasado.
Método de investigación
A morte da súa nai, en parte debida á má intervención dun médico alcohólico, deixou unha fonda pegada en Maigret. Convencido de que hai xente que se empeña en seguir un camiño para o que non está capacitada, xa dende mozo soña cunha ocupación que non existe, ser reparador de destinos, advertir á xente que empeñarse en algo para o que non se está chamado leva ao desastre. Andado o tempo Maigret cre ver na profesión de psicanalista<1> algo semellante á inexistente profesión de reparador de destinos.
En certo senso, este devezo xuvenil traducirase logo no seu método de traballo. Para as súas investigacións é vital pórse no lado da xente, tratar de comprendela, vivir as súas circunstancias, o seu ambiente, coñecer os seus costumes, a súa maneira de pensar. Segundo a súa experiencia, as persoas que cometen crimes son, polo xeral, xente do común ás que un camiño equivocado arrastra ao delito.
Home de gran sensibilidade humana, a pesar de que o seu traballo o pon en contacto coas miserias do home, é unha persoa optimista, que confía no ser humano e na xente sinxela. Pola contra, os ambientes burgueses e aristocráticos incomódano, pois, aos seus ollos, tenden a enmascarar as súas miserias co luxo, o poder e ostentación.
Os seus colaboradores
Lucas, é o máis antigo dos homes ao cargo do comisario Maigret, ao que substitúe cando está de vacacións ou se atopa fóra de París. É dos seus colaboradores o máis querido e próximo. Malia ser un home bastante máis pequeno e groso que o comisario, imítao no seu comportamento e mesmo os seus xestos.
Albert Janvier, alto e delgado, en oposición a Lucas, é o segundo nos seus afectos e na súa confianza após Lucas.
Torrence, xeralmente chamado o gordo Torrence pola súa constitución física, malia ser asasinado na primeira das novelas da serie (Pietr-Le-Letton, 1931) aparecerá decote nas seguintes novelas de Maigret. Caracterízao ser amante da comida e da bebida, así como ser falangueiro e mesmo algo infantil.
Albert Lapointe é o máis novo dos seus colaboradores. Malia a inexperiencia propia da súa mocidade, o seu celo profesional e a súa seriedade convérteno nun gran policía e nun colaborador moi querido.
Charles Joseph Lognon, tamén chamado o inspector desgraciado. Non está ás ordes directas do comisario Maigret pois non pertence á brigada do Quai des Orfèvres. Traballa na comisaría de Montmartre. De aspecto lúgubre, desordenado e enfermizo, é ben querido por Maigret, pois, alén das súas cuitas e do seu aspecto, é un home de vontade de ferro e un excelente policía.
A Francia de Maigret
Unha boa parte das novelas de Maigret transcorre en París. Son escenarios habituais o seu despacho do Quai des Orfèvres, a súa morada no Boulevard Richard-Lenoir e os diversos barrios, coas súas xentes, as súas tabernas e os seus restaurantes.
Maigret en galego
A única novela protagonizada polo comisario Maigret traducida ao galego é Maigret na escola ( en francés Maigret à l'école, 1954). Foi traducida polo escritor Xosé Manuel Martínez Oca e publicouse no 1992 na desaparecida editorial Vía Láctea Editorial.
Cinca Medio
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Cinca Medio é unha comarca de Aragón, en España, situada no leste da provincia de Huesca, no curso medio do río Cinca. A súa capital é Monzón. É unha das bisbarras aragonesas con maior densidade de poboación, con 41,87 hab/km².
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Albalate de Cinca, Alcolea de Cinca, Alfántega, Almunia de San Juan, Binaced, Fonz, Monzón, Pueyo de Santa Cruz e San Miguel del Cinca.
Xeografía
Limita ao noroeste co Somontano de Barbastro, ao leste con La Litera e ao sur co Bajo Cinca e os Monegros.
Economía
As súas principais fontes de ingresos son a industria e a agricultura.
All-Ireland Senior Hurling Championship
O All-Ireland Senior Hurling Championship é a principal competición de hurling no mundo. Este campionato é unha serie anual de partidos xogados en Irlanda durante o verán e o comezo do outono organizado pola Asociación Atlética Gaélica (GAA). O trofeo lévase xogando dende o ano 1887 coa excepción do ano 1888 no que non se disputou.
Normalmente, a final xógase o primeiro domingo de setembro en Croke Park que serve como culminación dunha serie de partidos xogados durante os meses de verán, e os resultados determinan que condado recibe a Liam McCarthy Cup. Nos seus comezos, o campionato foi unha competición de eliminación directa na que só xogaban os campións de cada provincia irlandesa. Durante os anos 1990, a competición ampliouse, incorporando en primeiro lugar un "sistema de porta atrás" e despois unha fase de grupos de todos contra todos. Actualmente o All-Ireland consta de varias etapas. No actual formato, o trofeo empeza a finais de maio cos campionatos provinciais de Leinster e Munster. Unha vez derrotado o equipo no provincial, a GAA concédelle ao equipo do condado outra oportunidade de gañar o título. Os campións de Leinster e Munster gañan un posto automático nas semifinais. Aí únense os dous gañadores da clasificación do All-Ireland a través de só dous cuartos de final.
Trece equipos participan no campionato actualmente. Os máis dominantes veñen das provincias de Leinster e Munster. Cork, Kilkeny e Tipperary son considerados "os tres grandes" do hurling. Entre estes tres equipos gañaron 90 de 126 (aprox. 72%) títulos realizados durante a súa historia. O título tense gañado por 13 conxuntos diferentes, dos que 10 gañaron o título máis dunha vez. O récord de títulos teno Kilkeny, con 35 títulos.
A final do All-Ireland Senior Hurling Championship é considerada pola CNN como o segundo dos seus "10 eventos deportivos que hai que ver en directo", despois dos Xogos Olímpicos e diante da Copa do Mundo da FIFA e da Copa de Europa. O actual campión é Kilkeny. right|miniatura|200px
Historia
Logo da fundación da GAA o 1 de novembro do 1884, un dos primeiros obxectivos da asociación foi a promoción dun campionato nacional que involucrou aos xogos gáelicos do hurling e do fútbol gaélico. Na terceira reunión da organización en xaneiro do 1885, actualizáronse unhas normas do hurling que se publicaron nos xornais locais de todo o país. No 1886 creáronse asociacións pra executar os distintos condados que participaron na competición. Xa no ano 1887, o primeiro All-Ireland Senior Hurling Championship xogouse con cinco equipos participantes.
Boris Godunov
Primeiros anos
No 1571 consolidou a súa posición na corte mediante a unión con María, filla de Maliuta Skurátov. En 1580 o tsar, elixe a Irene, irmá de Boris, para que sexa a esposa do seu fillo o tsarévich Teodoro de 14 anos de idade. No seu leito de morte, Iván IV designou un consello formado por Boris, Fiodor Nikítich Romanov e Vasili Shuiski xunto a outros Romanov, como gardas e conselleiros do seu fillo e sucesor, quen a pesar de ter 27 anos, non era moi intelixente e moi enfermizo.
Ao morrer Iván, deixa a outro fillo de tres anos Dmitri Ivánovich, que nacera do seu último matrimonio. Posto que a Igrexa Ortodoxa recoñecía só os tres primeiros matrimonios, e os fillos destes como lexítimos, Dmitri e a familia da súa nai non tiveron dereito dobre o trono.
Aínda así, o consello, pouco despois da morte de Iván, trasladan a Dmitri e a súa nai a Uglich a 150 km de Moscova. Á morte de Dmitri ós 10 anos de idade, a viúva de Iván denunciou que o seu fillo fóra asasinado por axentes que respondían ante Godunov. Nunca se puido establecer a culpabilidade de Godunov e pouco despois a nai de Dmitri foi obrigada a tomar os hábitos.
Rexente de Rusia
Con ocasión da coroación do tsar Teodoro I de Rusia o 31 de maio de 1584, Boris obtivo honores como parte do consello de cinco homes, con todo, levou a cabo o segundo lugar durante o curso da vida do tío do tsar Nikita Romanovich, quen ó finar, en agosto, o deixou sen un serio rival.
Tras unha conspiración contra el na que varios boiardos e o metropolitano Dionisio II, buscaban o divorcio do tsar e a irmá de Boris para acabar co poder deste último. Boris resultou fortalecido e a dirección e os asuntos do reino pasaron ó seu control, establecendo relacións con príncipes estranxeiros coma se el fóra un igual.
No ano 1595 recupera os pobos que Suecia conquistara a Rusia durante o reinado do anterior tsar.
Boris fomentou o comercio cos comerciantes ingleses en Rusia, ó exceptualos do pago de impostos. Civilizou as fronteiras do noroeste e sueste de Rusia construíndo numerosas cidades fortalezas. Fomentou a re-colonización de Siberia, e fundou cidades como Tobolsk.
A reforma doméstica máis importante foi o decreto de 1587 co que prohibía que os campesiños cambiasen de señor, de xeito que quedaban ligados á terra. O obxecto desta reforma foi o de asegurar os impostos, pero causou molestias entre a servidume.
Tsar de Rusia
Ó morrer o tsar Teodoro I o 7 de xaneiro de 1598, sen descendencia, a ambición de Boris o levou a apoderarse do trono. Probablemente se non o houbera feito houbera acabado os seus días nun mosteiro. A súa elección como tsar foi proposta pólo patriarca de Moscova, quen tiña a convicción de que Boris tiña as cualidades apropiadas para gobernar na difícil situación do momento. Porén. Boris, só acepta o trono cando llelo ofrece a Zemsky Sobor, ou asemblea nacional, que se reúne o 17 de febreiro e o elixe por unanimidade o 21 de febreiro. O día 1 de setembro é coroado Tsar de Rusia nunha cerimonia solemne.