cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homoplasia
A homoplasia identifícase pola observación de que unha característica dada non pode ser explicada parsimoniosamente nunha hipótese filoxenética preferida, é dicir, a característica en cuestión orixínase (ou desaparece) en máis dun punto dunha árbore. Esta é a interpretación cladística do fenómeno evolutivo da ganancia ou perda da característica. Por exemplo, a ausencia de ás nas pulgas é unha perda homoplásica (as ás tamén se perderon en membros de moitos outros grupos de insectos, incluíndo escaravellos, moscas, avelaíñas, formigas, etc.), e a presenza de membranas timpánicas nas avelíñas das familias dos xeométridos e noctuidos representa dúas orixes separadas (no abdome nos primeiros e no tórax nos segundos), que probablemente evolucionou en resposta ás chamadas de ecolocación nocturnas de morcegos insectívoros. Nas secuencias de ADN, a homoplasia pode simplemente ser o resultado de substitucións nucleotídicas aleatorias que se acumularon co tempo, e así pode non requirir unha explicación evolutiva adaptacionista. As definicións e a discusión da homoplasia pode encontrarse en:, e.
O termo homoplasia foi utilizado por primeira vez por Ray Lankester en 1870.
7 de decembro
O 7 de decembro é o 341º día do ano do calendario gregoriano e o 342º nos anos bisestos. Quedan 24 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Theodor Schwann.
Outros
Os 366 días do ano
Ángel Ferrín Moreiras
Ángel Ferrín Moreiras, finado en Ourense o 30 de xaneiro de 1947, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
En 1892 optou á praza de mestre de Manzaneda. Abriu a academia Colexio Modelo na rúa de Reza de Ourense en 1903 e cara a 1920 trasladouna á rúa do Alba (hoxe Cardeal Quiroga). Foi director de El Maestro Orensano. Foi nomeado membro da xestora municipal do concello de Ourense en novembro de 1935 como representante de Renovación Española.
Vida persoal
Casou con Felisa Nóvoa Fernández, que finou en 1929. A súa filla María Ferrín Nóvoa foi a nai de Xosé Luís Méndez Ferrín. Amais foi tío da matemática e astrónoma Antonia Ferrín, filla do seu irmán Antonio.
Lingua qau
O qau ou gao é unha lingua kra que se fala no estado de Guizhou na República Popular da China.
Rimatara
A illa Rimatara é a máis pequena e occidental das illas habitadas das illas Austrais, na Polinesia Francesa. Ten unha superficie total de 8´6 km² e unha poboación de 873 habitantes (censo 2012). Está situada a 550 km ao sur de Tahití e a 150 km ao oeste de Rurutu. A comuna de Rimitara inclúe os illotes María deshabitados.
Xeografía
Rimatara é un atol case circular, trátase dun altiplano volcánico circular de 8 a 10 metros de altitude, cunha altitude máxima de 83 m. no monte Uhau. É moi fértil e boscoso, a súa lagoa é case inexistente e está rodeada por un arrecife de corais moi próximos á costa, con tan só un paso navegable, pero non dispón de ningún porto. Rimatara ten tres aldea, Amaru a capital da comuna de Rimatara, Anapoto e Mutuaura as capitais dos dous municipios asociados mesmo nome.
El Eco de Marín
Historia e características
Periódico fundado por Sabas Catá en 1897, quen foi tamén o seu director. En 1900 pasou a denominarse El Eco Marinense, en 1902 El Marinense, Semanario de intereses generales, en 1909 Nuevo Marín e en 1912 recupero a cabeceira orixinal volvendo chamarse El Eco de Marín. Foi un periódico de tendencia liberal e na última etapa republicana. Publicou traballos de carácter comercial ou marítimo, novas de información xeral, e algún folletín. En galego apareceu a sección "Paliques" asinada por Xesteiro. Entre os seus colaboradores figuraba Lino Gerpe. Cesou a súa edición o 29 de marzo de 1914.
Rimatara
Xeografía
Ten unha especie de cotorras que non se poden exportar porque se adaptan moi mal noutras localizacións. Tamén hai moitos patos salvaxes.
Historia
Foi unha das últimas illas habitadas descubertas polos europeos na Polinesia, en 1810 por un mercante de Tahití. Foi o pastor William Henry quen desembarcou en 1821 e fundou unha misión protestante. En 1889 estableceuse o protectorado francés e en 1900 anexionouse á colonia dos Establecementos Franceses de Oceanía. miniatura|Moza de Rimatara co pareo tradicional, 1887
Economía
Desde o ano 2006, funciona un pequeno aeródromo no norte da illa, o que facilita o comercio co resto da Polinesia.
Diego Vallejo
250px|miniatura| Co Fiat Punto durante o Rally Cantabria de 2004. 250px|miniatura|Diego Vallejo no [[Rally Príncipe de Asturias 2009 co Porsche que o fixo gañador do Campionato de España ese ano.]] 250px|miniatura|[[Citroën C4 WRC|C4 WRC de Sordo de 2010.]] Diego Vallejo Folgueira, nado en Meira o 13 de febreiro de 1973, é un copiloto de rallys galego. O seu principal piloto é o seu irmán Sergio Vallejo co que correu durante practicamente toda a súa carreira e co que foi campión de España de Rallys en 2009. Participou toda a súa carreira no Campionato de España de Rallys, ademais de realizar algunhas probas no Campionato do Mundo de Rallys, onde se estreou no Rally Cataluña-Costa Brava de 1993. Tamén correu esporadicamente nalgunhas probas do Campionato de España de Rallys de Terra e no Campionato Galego de Rallys.
Participou co español Daniel Sordo, no Campionato do Mundo de Rallys, durante a tempada 2010 co equipo Citroën, completando as últimas cinco probas do calendario, obtendo como mellores resultados dous segundos postos.
No 2011 Diego cambiou de plans e decide copilotar no mundial ó andorrano Albert Llovera, co que xa participara nalgunha proba, ademais de volver correr co seu irmán Sergio no Campionato de España cun Lotus Esixe.
Pilotos
Ademais de ser copiloto do seu irmán Sergio e a Dani Sordo tamén puido competir cos pilotos: Manuel Muniente, Ramón Ferreyros, Ignacio Sanfilippo e Albert Llovera.
Outros
Tamén participou en probas puntuables para o Campionato Galego de Rallys de asfalto, como o Rally de Lugo, proba á que non adoita faltar ao considerala como o rally de casa.
Literatura galega
miniatura|Tocando a [[gaita, miniatura das Cantigas de Santa María.]]
A literatura galega é aquela que se escribe en lingua galega. En xeral, a historia e evolución do idioma galego desde o seu nacemento no século IX até hoxe é irregular, de tal xeito que a momentos de esplendor lle suceden outros de decadencia.
Período Medieval (XII – XV)
A literatura galego-portuguesa medieval é aquela escrita en galego-portugués en diversas zonas da Península Ibérica entre os séculos XII e XV. Esta inclúe lírica sacra e profana e diferentes tipos de prosa. Este é un período de esplendor xa que é cando a literatura galego-portuguesa acada un prestixio que vai ir perdendo nos séculos seguintes. A importancia que tivo a literatura en galego-portugués para a Península Ibérica pódese comparar á importancia da literatura occitana en Europa Central e do Mediterráneo.
Prerrexurdimento (1808 - 1863)
Hai unha primeira etapa de recuperación do prestixio da lingua galega tralos séculos de decadencia que sufriu.
Rexurdimento (XIX)
miniatura|200px|[[Rosalía de Castro.]]
A lingua galega recupérase por completo coa chegada de moitos dos máis importantes escritores en galego: Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Eduardo Pondal...
Intersecular
Con literatura galega do período intersecular referímonos á creación literaria producida durante o ocaso do século XIX e os albores do XX.
Século XX
O idioma ten pasado por momentos de estabilidade e outros de decadencia. O primeiro terzo do século XX ten sido de esplendor, sobre todo polo labor dos homes vinculados ás Irmandades da Fala, á Xeración Nós (Castelao, Otero Pedrayo, Vicente Risco...) e ao Seminario de Estudos Galegos. Tras esta etapa de recuperación, volve de novo outra etapa escura debido á guerra civil española e á ditadura, que supuxeron o abandono da lingua a nivel escrito en Galiza a pesar de ser a lingua máis falada pola poboación; con todo, a chama da literatura seguiu acesa na Galiza exterior (o exilio americano, principalmente).
A partir dos 50 comeza unha leve recuperación, coa fundación da Editorial Galaxia e outros proxectos. Coa instauración da democracia, no ano 1978 aprobase a Constitución española, recoñecéselle ao galego o carácter de lingua cooficial xunto co castelán, manténdose unha situación de desequilibrio até o día de hoxe. Esta relativa protección da lingua galega, incrementada co Estatuto de Autonomía e a Lei de normalización lingüística, axuda a que xurda unha nova etapa de recuperación da literatura nos máis variados xéneros, incluída a literatura infantil e xuvenil.
Literatura galega actual (século XXI)
Canto á creación literaria, non se acostuma falar dunha ruptura coa nova chegada do século, senón dunha continuación do labor das últimas décadas do século XX.
Lev Sheptytskyi
Lev III Sheptytskyi (en Лев III Шептицький; en Leon (Lew) III Szeptycki; en Леў III Шаптыцкі), nado o 29 de agosto de 1717 en Sheptytsi (Voivodato de Rutenia, Coroa do Reino de Polonia) e finado o 13 de maio de 1779 en Radomyshl (Voivodato de Kíiv), foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1778 até a súa morte.
Traxectoria
O 7 de novembro de 1742 foi ordenado sacerdote. O 9 de marzo de 1748 foi elixido bispo de Lviv, recibindo a consagración episcopal o 14 de maio de 1479 de mans do bispo de Lutsk-Ostroh Teodosii Rudnytskyi-Liubenetskyi.
O 9 de xullo de 1762 foi elixido arcebispo coadxutor de Kíiv, sucedendo ó metropolita Pylyp Volodkovych o 1 de febreiro de 1778. Finou no cargo ó ano seguinte, o 13 de maio de 1779.
COMO
Un COMO (en inglés, HOWTO) é unha descrición informal, normalmente curta, para levar a cabo unha acción complexa. Implica unha axuda a xente que non é experta, polo que pode deixar fóra detalles e centrarse no específico para o comezo do uso da entidade ou desenvolvemento da acción que se pretende.
Outro tipo de documentación para a instrución inclúe FAQs, manuais e guías.
Partido xudicial de Noia
[[Ficheiro:La Coruna - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
miniatura|Predio dos xulgados de Noia O partido xudicial de Noia é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 5 da provincia da Coruña.
Comprende os concellos de Lousame, Noia e Porto do Son. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Noia. A dirección do partido sitúase na Praza da Constitución da localidade. Noia conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
A guerra dos Rose
A guerra dos Rose (en The War of the Roses) é un filme estadounidense de comedia baseado na novela The War of the Roses de Warren Adler. O filme conta a historia dunha parella rica cun matrimonio aparentemente perfecto. Cando a súa relación comeza a desfacerse, as posesións materiais convértense no obxectivo dun conflitivo divorcio. É o terceiro filme co-protagonizado por Michael Douglas, Kathleen Turner e Danny DeVito, despois de Romancing the Stone e a súa secuela, The Jewel of the Nile. DeVito dirixiu o filme, que foi producido por James L. Brooks.
Tanto na novela como no filme, o nome do matrimonio é Rose, e o título é unha alusión á Guerra das Dúas Rosas entre as casas de York e Lancaster, ó final da Idade Media. Foi estreado en galego a través da TVG o 30 de decembro de 2000.
Emilio Sías
Emilio Sías Comas, finado en Vigo en maio de 1918, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Foi director de La Integridad de Tui (1904-1913), La Tetera de Tui, Noticiero de Vigo, La Mañana (1915) e La Noche de Vigo. Foi concelleiro en Tui. Foi correspondente da Real Academia Galega.
Vida persoal
Casou en Vigo con Mercedes Moure Rocha en 1907, e foi pai de Edelmiro Sías Moure.
Cespón, Boiro
San Vicenzo de Cespón é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1.941 habitantes (937 homes e 1.004 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.187 habitantes.
Patrimonio
Dentro da parroquia de Cespón cómpre destacar:
Ronnie Brewer
Ronnie Brewer, nado o 20 de marzo de 1985 en Portland, Oregón, é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense que xogou 10 tempadas na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Brewer foi seleccionado na 14ª posición do Draft da NBA de 2006 polos Utah Jazz. O 18 de febreiro de 2010, Brewer foi traspasado ós Memphis Grizzlies a cambio dunha futura elección da primeira rolda do Draft. Despois de que os Grizzlies decidiran non renovar o seu contrato, Brewer asinou cos New York Knicks.
O 21 de febreiro de 2013, Brewer foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2014.
O 7 de abril de 2016, Brewer asinou de novo cos Chicago Bulls. O 15 de xullo de 2016 foi cortado polos Bulls.
A Ponte Nafonso
dereita|miniatura
A Ponte Nafonso é unha construción sobre o río Tambre, que une os lugares de:
O Río, Agar, A Estrada
O Río é un lugar da parroquia de Agar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, 1 muller. Iso supón un aumento da poboación respecto a 1999 cando non tiña ningún habitante.
Manuel Guitián
Manuel Salgado Guitián nado en Madrid o 25 de marzo de 1900 e finado o 24 de xaneiro de 1992, foi un actor español.
Lingua mulam
O mulam ou mulao é unha lingua kam-sui que se fala na República Popular da China.
Copa Galicia de fútbol
A Copa Galicia de fútbol foi unha competición deportiva oficial organizada pola Federación Galega de Fútbol que enfrontaba os clubs de fútbol galegos. Foi xogada por primeira vez en 1936 e disputouse irregularmente ao longo do século XX con diferentes composicións, aínda que na maioría das edicións non participaron os equipos galegos que militaban nas divisións estatais máis altas (1ª e 2ª). En certas tempadas tamén se organizou a Copa Federación Galega de Fútbol.
O precedente: o Campionato de Galicia
A comezos do século XX o Campionato de Galicia era a competición de maior importancia en Galiza. Neste torneo, ademais de estar en xogo o propio título de campión galego, tamén se pelexaba pola clasificación para a Copa de España. En 1929 inaugurouse a Liga española, mais os equipos que xogaban en divisións estatais continuaron a xogar tamén nesta competición, que dende a tempada 1919/20 contaba con dúas divisións (Serie A e Serie B) e dende 1923 cunha terceira (Serie C), habendo ascensos e descensos entre cada categoría. Ese campionato tivo a súa derradeira edición en 1939/40.
Copa Galicia
Na tempada 1935/36, disputouse o Campionato Mancomunado Galaico-Ástur, participando nel os equipos galegos do Celta, o Deportivo e mailo Unión Sporting. Tamén se disputou o Campionato de Galicia, sen a presenza dos tres equipos anteriores e situado xerarquicamente por debaixo do campionato interrexional, resultando gañador o Club Lemos. Nese contexto, a Federación Galega de Fútbol decide organizar, tamén nesa mesma tempada, un torneo máis, a Copa Galicia, na que toman parte tódolos equipos galegos de primeiro nivel, incluídos os tres do campionato interrexional. A final foi xogada polo Eiriña de Pontevedra e o Deportivo da Coruña. Gañaron os coruñeses 4–2 no partido de ida, pero o cadro pontevedrés remontou cun 4–0 no partido de volta, adxudicándose dese xeito o campionato. Na seguinte tempada, xa coa guerra civil iniciada, desaparece o campionato mancomunado e vólvese disputa-lo Campionato de Galicia con tódolos clubs galegos de maior nivel.
Coa volta do Campionato de Galicia no seu formato tradicional, a Copa Galicia non se volve disputar ata 1940, ano no que a FGF organiza con este nome un torneo de segunda categoría e reservas no que participan equipos da Serie B (que ao mesmo tempo tamén disputan dentro desta competición o Campionato de Galicia da súa clase), os equipos da Serie A que non participan na Liga —agás o Eiriña, que refusou participar — e os equipos de reserva do Deportivo, Celta e Racing de Ferrol, proclamándose campión o Compostela Sporting Club tras gaña-la final aos reservas do Celta. Ese mesmo ano, a Real Federación Española de Fútbol decide suprimir tódolos campionatos rexionais, incluído o Campionato de Galicia. Dende aquela, vanse organizar diversas edicións da Copa Galicia irregularmente ata os anos oitenta.
A FGF decide organizar unha nova edición da Copa Galicia en 1944, na que participan os equipos da Terceira División eliminados da competición oficial, na que se proclama campioa a Ximnástica Lucense. Dous anos despois, en 1946, convócase outra nova edición na que si participan os equipos das divisións superiores, resultando campión o Deportivo da Coruña, que xogou a final contra o Celta. Os dous derbis da final remataron con idéntico resultado, empate 1–1. Por causa disto, tivéronse que xogar outros dous partidos máis para saber cal sería o equipo campión. O primeiro deles foi gañado polo Deportivo cun contundente 4–0. No partido de volta o Celta gañou por 4–3, mais non foi suficiente para evita-la vitoria branquiazul no torneo.
En 1948, anúnciase unha nova edición, pero finalmente é suspendida porque varios equipos renuncian a xogala. Dous anos despois, en 1950, organízase outra nova edición do torneo. O Deportivo da Coruña decidiu inscribirse co nome do seu equipo filial, o Deportivo Xuvenil, aínda que realmente tamén participan xogadores do primeiro equipo —coma Tino, Franco ou Moll —. Clasifícanse para a final o Deportivo Xuvenil, gañador da zona norte, e mailo Celta de Vigo, gañador da zona sur. Tras diversas renuncias do Celta, a FGF proclama campión ao Deportivo Xuvenil tres anos despois.
Tamén en 1953, convócase unha nova edición da Copa Galicia, na que só participan o Pontevedra, o Marín, o Arousa e o Club Santiago—, xa que outros equipos non poden tomar parte dela —no caso do Deportivo e do Celta, por estaren a disputa-la promoción pola permanencia na Primeira División—. O torneo é xogado en formato de liga, resultando campión o Arousa.
En 1965, non poden tomar parte da competición os equipos da Serie A porque aínda están a disputa-lo campionato de liga da súa categoría, polo que a FGF decide invitar no seu lugar os equipos que militan na Primeira e Segunda División. Chegan á final o Pontevedra e o Deportivo, gañando os herculinos 2–1 na ida e perdendo en Pasarón por un inapelable 5–0, nun partido de volta que fora adiado varias veces e finalmente se xogou en maio de 1966.
Na edición de 1966, proclámase campioa a Sociedade Deportiva Compostela fronte ao Coruxo, que gañara no partido de ida da final, pero non puido evita-la remontada compostelá no partido de volta. En 1967, repite título o Compostela, desta volta gañando a final fronte ao Rápido de Bouzas, empatando na ida en Bouzas e gañando no encontro de volta en Santiago. Na seguinte tempada, o Rápido acada novamente a final, onde se encontra co Calvo Sotelo —nome do Club Deportivo As Pontes naquela altura, debido ó patrocinio da empresa homónima—, proclamándose campión o equipo pontés. No torneo de 1969, o Bergantiños fíxose co campionato fronte ao Turista tras gañar fortemente no partido de ida da final e impedi-la remontada viguesa no encontro de volta.
En 1970 a competición non se chegou a disputar por non acadarse o número mínimo de participantes. Ao ano seguinte a competición foi substituída por trofeos provinciais.
Copa Federación Galega de Fútbol
No ano 1947 organízase a Copa Federación Galega de Fútbol na que tan só participan catro equipos: o Pontevedra, o Deportivo, a Ximnástica e o Racing de Ferrol. O cambio de nome do torneo débese a que, pola falta de datas dispoñibles, é imposible que poidan disputa-la competición o resto dos equipos galegos. A competición xogouse en formato de liga e o gañador foi o Racing de Ferrol.
En 1953, a FGF anunciou outra nova Copa Federación cos equipos da Serie A. O grupo sur do campionato foi suspendido antes de principiar. O Betanzos —daquela chamado Brigantium— proclamouse campión, remantando subcampioa a SD Eumesa. Ao ano seguinte xógase outra nova edición na que volven particiar os equipos da Serie A, gañando a final o Racing Vilalbés fronte á SD Juvenil de Ponteareas, logo de perder 3–1 na ida, pero remontar 3–0 no partido de volta.
Cures, Boiro
Santo André de Cures é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 535 habitantes (265 homes e 270 mulleres).
A parroquia, situada ao norte do concello de Boiro, está na aba sur do monte Iroite. Nela está o Escuadrón de Vixilancia Aérea 10.
O Souto, Agar, A Estrada
O Souto é un lugar da parroquia de Agar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, un home e unha muller. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
A Camuza, Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños
A Camuza é un lugar da parroquia de Malpica de Bergantiños no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 243 habitantes no ano 2018 segundo datos do IGE dos cales eran 119 homes e 124 mulleres.
Ugíjar
Ugíjar é un concello da comarca da Alpujarra Granadina, na provincia andaluza de Granada. A súa poboación en 2014 era de 2.619 habitantes (1.293 homes e 1.326 mulleres).
Xeografía
Limita ao norte cos termos municipais de Válor e Nevada, ao leste con Nevada e Alcolea, ao sur con Alcolea e Murtas e ao oeste con Alpujarra de la Sierra e Cádiar. O termo municipal está integrado polo núcleo principal, Ugíjar, coas súas barriadas de Las Canteras e Los Montoros.
Historia
Ugíjar aparece mencionada por primeira vez no século XI nas crónicas de Al-Udri. Elévase ao rango de cidade en 1493. O título concedeullo expresamente pola raíña rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena por Decreto do 1 de maio de 1884. A partir do ano 1972 incorporouse o municipio de Cherín e en 1977 o de Jorairátar.
Patrimonio
Destaca a Igrexa da Virxe do Martirio, do século XVI, erixida colexiata no ano 1501 por bula do papa Inocencio VIII, por petición dos Reis Católicos, e que foi suprimida no ano 1842, quedando reducida a igrexa parroquial. A portada conserva elementos mudéxares.
O Centro de Patrimonio Cultural de la Alpujarra, na praza dos Caños, é un espazo museístico do patrimonio agroindustrial e da arquitectura tradicional.
Gastronomía
Entre os pratos de caza é de salientar a perdiz en escabeche. Son afamados os xamóns. Unha das súas receitas máis orixinais leva un mollo con olivas e bacallau. Tamén son coñecidos os turrón e os viños artesáns da bodega Dominio Buenavista.
Partido xudicial de Monforte de Lemos
[[Ficheiro:Lugo - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
Ugíjar
Política e goberno
A corporación municipal, após as Eleccións Municipais de 2015, está composta por 11 concelleiros (4 do PP e 7 do PSOE-A). O socialista Federico López Maldonado é o actual alcalde.
Partido xudicial de Monforte de Lemos
miniatura|Predio dos xulgados de Monforte de Lemos O partido xudicial de Monforte de Lemos é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 5 da provincia de Lugo.
Comprende os concellos de Bóveda, Folgoso do Courel, Monforte de Lemos, Pantón, A Pobra do Brollón, Quiroga, Ribas de Sil, O Saviñao e Sober. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Monforte de Lemos. A dirección do partido sitúase na Avenida de Galicia da localidade. Monforte de Lemos conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Estadio Municipal de Río Seco
O Estadio Municipal de Río Seco é unha instalación polideportiva propiedade da vila de Narón, no eu campo de fútbol xoga os seus partidos como local o Narón Balompé Piñeiros e o seu propietario é do Concello de Narón,
Miguel Cabrera Cabrera
Miguel Cabrera Cabrera, nado en Gran Canaria o 12 de marzo de 1948 é un arquitecto e político español cuxo ámbito de actuación política foi a illa canaria de Fuerteventura.
Traxectoria
Estudou o bacharelato até terceiro en Fuerteventura por libre e despois no Instituto Pérez Galdós da cidade das Palmas de Gran Canaria, en Gran Canaria. Cursou a carreira de Arquitectura nas escolas de Madrid e Valencia, onde obtivo a licenciatura en 1973. Exerceu a súa profesión en Gran Canaria e Fuerteventura. En 1975 foi elixido membro da Xunta de Goberno do Colexio de Arquitectos ata que dimitiu ó dar comezo as eleccións xerais de 1977.
En 2010 foi nomeado director xeral de Infraestrutura Turística do goberno das Canarias.
O descoñecido
O descoñecido (en El desconocido) é un filme galego en lingua castelá dirixido polo monfortino Dani de la Torre que foi estreado no 2015. Está protagonizado por Luís Tosar e Goya Toledo. Rodada integramente na Coruña, estreouse nos cines de España o 25 de setembro de 2015.
Estreouse en galego o 29 de xullo de 2020 a través da TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena.
Sinopse
Carlos (Luís Tosar), un executivo de banca, comeza a mañá levando os seus fillos ó colexio, algo excepcional do que adoita encargarse habitualmente a súa muller. Cando arrinca o seu coche, recibe a chamada dun descoñecido para Carlos, pero que o sabe todo sobre el. Esta persoa anúncialle que ten unha bomba debaixo do seu asento e comunícalle que ten tan só unhas horas para xuntar unha gran cantidade de cartos, ou do contrario o coche estoupará.
Cancela de Areas, Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños
Cancela de Areas é un lugar da parroquia de Malpica de Bergantiños no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 74 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 33 homes e 41 mulleres.
Adria
miniatura|300px|Centro histórico de Adria Adria é unha comuna da provincia de Rovigo, Véneto, Italia situada ás beiras do río Tártaro. Deu nome ao Mar Adriático. Conta con 20 691 habitantes (2003). A lingua tradicional da comuna é o véneto, na súa variedade central.
Lingua dong
O dong ou kam é unha lingua kam-sui que se fala na República Popular da China e en Vietnam.
Adria
Segundo a tradición local, a cidade foi fundada por Atri, o rei dos pelasgos. Entre os séculos século -X e século -VI o territorio estaba habitado por paleo-vénetos, que deixaron numerosos restos arqueolóxicos. No século século -VI os gregos asentáronse no territorio e no século século -IV (-385) Adria converteuse nunha colonia de Siracusa, no século século -III foi ocupada polos galos. No século século -II Adria converteuse nunha colonia romana. No século V Adria estaba gobernada por un bispo, aínda que dende o XIII contou cunha organización comunal.
Robert Corteen Carswell
Robert "Bob" Corteen Carswell, nado 1950 é un escritor, presentador de radio e activista da lingua manx, galardoado en 2013 co premio da Manx Heritage Foundation Reih Bleeaney Vanannan polas súas contribucións á cultura manx. Ostenta o posto cerimonial de Yn Lhaihder.
Traxectoria
Bob Carswell entrou en contacto pola primeira volta co manx a través da lectura, o clásico os textos clásicos First Lessons in Manx de Edmund Goodwin mais unha edición de 1775 Conaant Noa (Novo Testamento). A principios da década de 1970 converteuse en socio e logo directivo da sociedade para a promoción da lingua manx, Yn Çheshaght Ghailckagh. Grazas ao labor nesta asociación entrou en contacto co mundo da radio a finais da década de 1970 ao se facer cargo voluntariamente dun espazo semanal de 15 minutos que Manx Radio lle concedeu a difusións en lingua manx. As súas achegas incluían novas e comentarios, así como tamén históricas cómicas, pequenas pezas teatrais e documentais. Con posterioridade entrou a formar parte do Gaelic Broadcasting Committee, ademais está considerado unha das voces máis importantes da radiodifusión en manx. Presenta os programas semanais en manx Claare ny Gael, espazo no que difunde a vida mais a cultura en manx, a través da riqueza das tradicións e da música", Traa dy Liooar e mais o bilingüe Shiaght Laa.
Literatura
miniatura|Portada de  Manannan's Cloak: An Anthology of Manx Literature A súa contribución á literatura manx é especialmente significativa. Escribiu a columna Cree ny Cooish no semanario Isle of Man Weekly Times entre 1982 e 1984 e tamén escribiu outra columna na revista, FRITLAG entre 1983 e 1987 e mais tamén escribiu poemas e outras pezas literarias para diferentes publicacións e eventos como o festival cultural Yn Chruinnaght. Ademais publicou os libros de poemas Shelg yn Drane (1994) e Arraneyn 'sy Ghaelg (1996).
Carswell está considerado a principal autoridade en literatura manx. En 2010 editou a escolma Manannan's Cloak: An Anthology of Manx Literature. O libro recolle a literatura manx dende os seus primeiros rexistros ata a época actual, comentando os extractos bilingües para situalos no contexto da historia da illa. O libro é a primeira recolleita de todas as épocas da literatura manx e como tal é unha contribución de primeira orde para a cultura e identidade local.
Música
Bob Carswell tamén mantivo unha importante relación coa música manx, tanto como letrista como bailarín e músico, e tamén a través do seu traballo voluntario para a Manx Heritage Foundation. Diversos grupos locais arranxaron e gravaron as súas cancións, entre os máis significativos están Mollag Band, Caarjyn Cooidjagh e Barrule, alén de recibir a encarga de escribir novas cancións para as escolas primarias da illa. Como bailarín actuou con Manx Folk Dance Society, Bock Yuan Fannee, Bock Bane e Calor Gas Ceilidh Band.
Ensino
miniatura|Bunscoill Ghaelgagh En 1983 Bob Carswell comezou a investigar na tradición popular, a revisar e elaborar contos e rimas para o xardín de infancia en manx que levaba a súa primeira esposa, Peg. Desde 2006 traballou como tradutor e creador de recursos lingüísticos para Bunscoill Ghaelgagh. e mais para Unnid Gaelgagh.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 77ª edición dos Óscar
A lista oficial de filmes aceptados incluíu 51 filmes. Malaisia presentou un filme por primeira vez. Os candidatos de Colombia, Hong Kong e Ucraína foron rexeitados antes de comezar o proceso formal de revisión, mais Colombia presentou outro filme no seu canto. Os cinco nomeados (Alemaña, Francia, España, Suecia e Suráfrica) anunciáronse o 25 de xaneiro de 2005. O galardón recaeu sobre España, co filme Mar adentro dirixido por Alejandro Amenábar.
Rurutu
Rurutu é unha das illas Austrais, localizadas na Polinesia Francesa. Está situada a 572 km ao sur de Tahití e a 210 km ao noroeste de Tubuai.
Toponimia
Rurutu anteriormente chamábase 'Eteroa. Máis tarde, Cook desembarcó na illa de Tubuai, onde un nativo díxolle que viña da illa veciña chamada "Rurutu."
Xeoloxía
A superficie total é de 32 km² cunha forma que recorda o continente africano. Ten unha estrutura xeolóxica sen arrecifes nin lagoa que a protexa do océano. A costa é escarpada, con moitas covas con estalactitas e estalagmitas. A altitude máxima é de 398 metros nos montes Manureva e Taatioe.
A poboación total era de 2.325 habitantes no censo de 2012. As aldeas principais son Moerai (a capital da comuna), Hauti e Avera. Desenvolveuse o turismo para observar as baleas que se achegan ata a costa. Durante o ritual Tere, celebrado en xaneiro, pódese asistir á proba da Amoraa oa'i, que consiste en levar unha pedra que pode pesar ata 150 kg. Aínda así a maioría da poboación dedícase á pesca e agricultura de subsistencia.
Historia
Historicamente tamén se nomeou Oheteroa e Hitiroa. Os traballos arqueolóxicos permitiron datar a chegada dos polinesios cara ao 900 dC. O primeiro europeo en chegar foi James Cook, en 1769. Para previr a expansión británica desde as illas Cook cara ás Austrais, Francia estableceu o seu protectorado en Rurutu en 1889, e despois foi anexada en 1900.
Oquendo de Amat
Carlos Oquendo de Amat, nado en Puno en 1905 e finado en Guadarrama en 1936, foi un poeta peruano, considerado un dos maiores poetas da historia do seu país xunto cos seus compatriotas César Vallejo, Martín Adán e César Moro. É un dos máis fecundos expoñentes dos movementos literarios de vangarda no Perú. É o autor do libro 5 metros de poemas.
Avenida da Liberdade (Lisboa)
miniatura|249x249px|Vista aérea do Parque Eduardo VII, a Praça do Marquês de Pombal e a Avenida da Liberdade.
Monumentos
miniatura|Monumento aos Mortos da [[Primeira guerra mundial na Avenida da Liberdade.]] Na avenida existen varios monumentos e estatuas, entre as que destacan:
Hoteis e tendas
Ao longo da avenida existen varios hoteis, moitos deles de luxo, e tendas de marcas de luxo internacionalmente coñecidas como Cartier, Carolina Herrera, Louis Vuitton, Prada, Dolce & Gabbana, Armani, Gucci, Tod's, Burberry, etc.
Mikel Irujo
Mikel Irujo Amezaga, nado en Caracas o 6 de outubro de 1972, é un doutor vasco en dereito europeo, deputado do Parlamento Europeo (2007-2009) e delegado do Goberno de Navarra en Bruxelas.
Traxectoria
Mikel Irujo pertence á saga familiar vinculada ó nacionalismo vasco e oriúnda de Lizarra. É fillo do dirixente do PNV e de EA Peio Irujo, que permaneceu no exilio venezolano case trinta anos e que á súa vez era sobriño de Manuel Irujo, deputado e ministro do PNV no goberno da República.
Formación e traxectoria profesional
Traballou dende xuño de 1996 de analista de lexislación comunitaria e responsable do tesauro de lexislación na Editorial Aranzadi. En 2009, ó seu regreso a Thomson Reuters Aranzadi, até 2015, créase, a iniciativa propia, a Unidade de Licitacións da UE, onde a empresa adxudica diversos proxectos da Comisión Europea, Parlamento Europeo, Comité das Rexións, Banco Mundial e Oficina de Publicacións de Luxemburgo.
Traxectoria política
Como membro de Gazte Abertzaleak, as mocidades de Eusko Alkartasuna, formou parte do Consello da Mocidade de Navarra entre 1991 e 1993. Foi secretario de Asuntos Internacionais de Gazte Abertzaleak entre 1994-1996 e, novamente, entre 1998 e 2002. Na súa traxectoria europea, foi o primeiro presidente da ALE-Youth, organización xuvenil da Alianza Libre Europea, da que tamén foi vicepresidente.
Foi asesor parlamentario e responsable da oficina de Eusko Alkartasuna no Parlamento Europeo entre 1999 e 2002. Ocupou o segundo posto da candidatura Europa dos Pobos nas eleccións europeas do 13 de xuño de 2004. Entre xuño de 2007 e o final da sexta lexislatura da eurocámara, en xullo de 2009, ocupou o posto de europarlamentario que lle correspondía na quenda rotatorio estabelecido entre os representantes dos partidos integrados na candidatura Europa dos Pobos e foi membro das comisións parlamentarias de Educación e Cultura e Cooperación ao Desenvolvemento, así como da Asemblea Parlamentaria da ACP (África, Caribe e Pacífico).
Foi secretario de comunicación e voceiro da executiva de Eusko Alkartasuna entre o congreso de decembro de 2007 e o de xuño de 2009. Neste congreso Mikel Irujo foi substituído por Maiorga Ramírez. . Foi concelleiro de Nafarroa Bai no concello de Ultzama entre 2007 e 2011.
É Membro da Asemblea de Eurobask (Consello Vasco do Movemento Europeo).
En agosto de 2015 foi nomeado delegado do Goberno de Navarra en Bruxelas (sede da Unión Europea) e posteriormente membro alterno do Comité das Rexións, representando ó Goberno de Navarra, onde foi autor de dous informes, sobre Estratexias de Especialización Intelixente (RIS3) e Reforzamento da Innovación nas Rexións.
La Boissière, Calvados
La Boissière é un concello francés, situado no departemento du Calvados na rexión da Baixa Normandia, e que conta con de 210 habitantes.
Rally Serra da Groba
O Rally Serra da Groba foi unha proba de rally que se disputou na Serra da Groba (provincia de Pontevedra) en 2011 e 2013, sendo puntuable para o Campionato de Galicia de Rally.
La Boissière, Calvados
Xeografía
O punto máis alto ( 176 m ) localízase no límite leste, preto dos lugares coñecidos como les Satis e Ferme de la Boissière. O punto máis baixo ( 115 m ) corresponde á saída do Algot (affluente do Vie) do territorio, no oeste.
Toponimia
O nome da localidade está testemuñado baixo a forma Buxeriam en 1132, a súa orixe é o Buxaria, « terreo poboado de buxos.
Notas
<div class="references-small decimal" id="cx632" style="column-count: 1; -moz-column-count: 1; -webkit-column-count: 1" data-source="632" data-cx-weight="598" contenteditable="true" data-cx-draft="true"> <references group="Note" />
Adrián de Nicomedia
miniatura|dereita|Natalia e Adrián.
Adrián de Nicomedia ou santo Adrián, foi un garda pretoriano do emperador Galerio Maximiano, convertido ao cristianismo foi martirizado en Nicomedia o 4 de marzo de 303. Segundo a tradición, mentres presidía a tortura dun grupo de cristiáns preguntoulles que agardaban recibir do seu Deus, eles replicaron: o que o ollo non viu, o que o oído non sentiu, e o que non pasou pola mente do home: iso prepara Deus para os que o aman (Corintios I 2:9). É o patrón dos soldados.
Impresionado pola forza na que se mantiñan na fe diante os tormentos, converteuse e fíxose bautizar, os seus compañeiros prendérono e levárono á cadea, onde foi torturado; a súa muller, Natalia de Nicomedia, que xa era cristiá sen el o saber, disfrazouse de home para se introducir na prisión e poder soster nos seus brazos ao seu home, antes de morrer decapitado.
Outros artigos
Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de santo Adrián
Os Borrizos, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
Os Borrizos é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Partido xudicial de Ourense
[[Ficheiro:Orense - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
miniatura|Predio dos xulgados de Ourense O partido xudicial de Ourense é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 1 da provincia de Ourense.
El inmigrante latino
El inmigrante latino é un filme de comedia colombiano de 1980 dirixido e escrito por Gustavo Nieto Roa e protagonizado por Carlos Benjumea, Franky Linero, Gloria Zapata, Rosa Serrano, Jairo Soto, María Margarita Giraldo e Sebastián Ospina. Foi escollido como candidato de Colombia Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 53ª edición dos premios, mais finalmente non entrou na lista de nomeados.
Sinopse
Un compositor colombiano trasládase a Nova York para desenvolver a súa carreira artística. Alí atopa dificultades para subsistir debido a que non pode exercer a súa profesión. Cando se atopa a piques de renunciar e retornar ó seu país, coñece a un famoso músico estadounidense que o contrata como o seu condutor. Porén, o músico estadounidense non pode presentarse nun concerto debido á súa adicción ás drogas, brindando a oportunidade ó compositor colombiano para que o substitúa no escenario.
Lingua then
O then ou yanghuang é unha lingua kam-sui que se fala na República Popular da China.
Visión
miniatura|222px|[[Ollo]] A visión é o sentido que permite aos animais interpretar a súa contorna a partir da luz que reflicten as superficies que a compoñen.
O sistema visual
O ollo é o primeiro compoñente deste sistema sensorial. No seu interior, a retina, composta de conos e bastóns, realiza os primeiros pasos do proceso perceptivo, e proxecta a través do nervio óptico e o núcleo xeniculado lateral ao córtex visual do cerebro. No cerebro comeza o proceso de enxeñería inversa que nos permite reconstruír as distancias, cores, movementos e formas dos obxectos que nos rodean.
Fontes de información
A visión nútrese de múltiplas fontes de información para interpretar o mundo que nos rodea. Así, o uso de dous ollos permite a visión binocular, coa cal podemos percibir a distancia que hai ata os obxectos ou a diferenza entre o movemento dun paxaro e o movemento das sebes sobre as cales a ave se sitúa (ver percepción do movemento).
Historia e correntes
O estudo científico da percepción visual comeza no século XIX con Hermann von Helmholtz, e os primeiros métodos psicofísicos. A comezos do século XX faise forte a escola da Gestalt que propón que a visión esta fortemente guiada por procesos arriba-abaixo.
A mediados do século XX aparecen os propoñentes da percepción indirecta, os construtivistas, e os propoñentes da percepción directa, os ecoloxistas.
Hoxe en día é máis difícil falar de escolas, posto que o estudo da visión é sumamente interdisciplinar.
Mustang (banda galega)
Mustang é un grupo de rock en acústico que adaptan versións clásicas dos anos 70, 80 e 90 formado no ano 2009 por Carlos Cernadas e Angel Noya en Rianxo, A Coruña.
Adrian, Michigan
Adrian, capital do condado de Lenawee, en Míchigan, Estados Unidos, con 21.574 habitantes.
Historia
En 1826 Addison J. Comstock, procedente de Nova York, estableceu o primeiro asentamento ao que chamou "Logan". En 1836 o asentamento foi recoñecido como vila. En 1838 a muller de Addison convenceuno para lle cambiar o nome por Adrian, en honra do emperador romano, en 1853 conseguiu a categoría de cidade.
Andy García
Traxectoria
Fíxose coñecido a finais dos anos 1980 e comezos dos 1990, aparecendo en varios filmes de éxito de Hollywood, entre as que se inclúen The Godfather Part III, Os intocables de Eliot Ness, Internal Affairs e When a Man Loves a Woman. Máis recentemente, protagonizou os filmes The Lost City e Ocean's Eleven xunto coas súas secuelas, Ocean's Twelve e ''Ocean's Thirteen.
Adrian, Michigan
Economía
Fabricación de compoñentes para automóbiles, plásticos, aluminio, mobles.
Orixe da poboación
24,6% alemá, 16,99% hispana, 11,6% inglesa, 9,4% irlandesa, 4% francesa, 3,5% afroamericana, 3,4% polaca, 3% italiana, 1,9% holandesa, 1,4% escocesa, 1% franco-canadense, 0,8% asiática, 0,6% nativoamericanos.
Mar Céltico
O mar Céltico (Mhuir Cheilteach en irlandés, Y Môr Celtaidd en galés, Mor Keltek en córnico, Mor Keltiek en bretón, Celtic Sea en inglés, Mer Celtique en francés) é unha área do océano Atlántico que se atopa na costa sur de Irlanda. Limita ó leste co canal de San Xurxo, co canle de Bristol e co canal da Mancha. As súas augas bañan as costas adxacentes de Irlanda, Gales, Cornualla, Devon e a Bretaña. As fronteiras sur e oeste son delimitados pola plataforma continental, que cae abruptamente. Ten unha fondura que varía entre os 50 e os 200 metros. Trátase dun mar rico en peixe no que abundan as sardiñas.
Adrian, Michigan
Lingua
88,3% inglés, 9,7% castelán, 0,3% Urdú.
Mar Céltico
Historia
O mar celta toma o nome da herdanza celta das terras limítrofes ao norte e ao leste. O nome foi proposto polo mariño naturalista e biólogo inglés EWL Holt nunha reunión de 1921 en Dublín de expertos en pesca de Inglaterra, Gales, Irlanda, Escocia e Francia. A parte norte deste mar xa fora considerada como parte do Canal de San Xurxo e a parte sur como unha parte indiferenciada do "Southwest Approaches" en Gran Bretaña. A necesidade dun nome común foi debido por mor da común bioloxía mariña, xeoloxía e hidroloxía. Foi adoptada en Francia antes de ser común nos países de fala inglesa, en 1957 Édouard Le Danois escribiu: "o nome "Mar Celta" é pouco coñecido incluso para os oceanógrafos." Foi adoptado polos biólogos mariños e oceanógrafos e máis tarde por empresas de exploración de petróleo. É nomeado nun atlas británico de 1963, pero un artigo de 1972 afirma que "o que os mapas británicos chaman Southwest Approaches e que a industria do petróleo chama Mar Celta [...] sen dúbida os veciños da costa occidental de Gran Bretaña non se refiren a eles como tal."
Límites
Os límites do sur e occidentais están peor definidos. Holt suxeriu unha liña de contorno de 200 brazas mariñas desde a illa de Ouessant (Francia) na punta da Bretaña.
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do Mar Celta do seguinte xeito:
No norte. O límite sur do mar de Irlanda unha liña que une St David's Head en Gales con Carnsore Point, na costa sur de Irlanda, e desde Mizen Head unha liña trazada ata a posición.
Anne Hathaway
Anne Jacqueline Hathaway, nada en Brooklyn (Nova York) o 12 de novembro de 1982, é unha actriz estadounidense.
Mar Céltico
Límites
"No leste". O límite occidental da Canle da Mancha unha liña que une a illa Vierge e Land End, no límite occidental da Canle de Bristol, e unha liña que une Hartland Point ata Cabo St. Govan.
Os fondos mariños
O fondo do mar baixo o mar celta chámase Shelf celta, parte da plataforma continental de Europa. A porción nordés ten unha profundidade entre 90 e 100 m., aumentando cara á canle de San Xurxo. Na dirección oposta, as cristas de area que apuntan cara ao suroeste teñen unha altura similar, separadas por vales de aproximadamente 50 m. máis profundas. Estas cristas formáronse por efectos das mareas cando o nivel do mar era menor. Ao sur do 50° N a topografía é máis irregular.
Ecoloxía do Mar Celta
O Mar Celta ten unha rica pesquería con capturas anuais totais de 1´8 millóns de toneladas desde 2007.
Catro especies de cetáceos atópanse frecuentemente na zona: balea minke, arroaces, Golfiño común e Toniña común. Antigamente tiña abundancia de mamíferos mariños.
Brabham BT45
Carreiras
O BT45 tivo a súa primeira saída no Gran Premio do Brasil de 1976 en mans de Carlos Pace e Carlos Reutemann. Eles sufriron problemas de confiabilidade, especialmente no motor. Durante a primeira tempada, os mellores resultados foron tres cuartos postos.
Pace terminou segundo na primeira carreira e liderou trece voltas en Suráfrica co BT45B, desgraciadamente morreu uns días despois nun accidente de avión. O seu compañeiro de equipo, John Watson, liderou desde a pole no Gran Premio de Mónaco de 1977, pero foi pasado na primeira volta polo Wolf de Jody Scheckter, logo pasou máis da metade da carreira na segunda posición, antes de retirarse con problemas na caixa de cambios. Logrou o segundo lugar en Francia, e logrou dous podios, en Alemaña e Austria. Os seus resultados permitiron aos alemáns terminar 11º no Campionato.
O BT45C competiu en dous Grandes Premios en, antes da chegada do BT46. Nestas últimas participacións, Niki Lauda logrou dous podios. Jackie Stewart probou cedo o BT45C (chasis número 8) en 1978 e tivo unha impresión xenaral favorable do coche así como o equipo, cun bo torque do Alfa Romeo doce en liña e unha caixa de cambios de Brabham particularmente loable. O chasis aínda non estaba completamente listo e a Stewart non lle gustaba o embrague accionado por cable. Pero o Brabham era aínda o coche máis rápido nunha serie de probas en Paul Ricard.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.