cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telefonía móbil 4G
Características
A Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT) creou no seu día un comité para definir as especificacións técnicas. É o IMT-Advanced, no que se definen os requisitos necesarios para que unha norma sexa considerada da xeración 4G. Entre os requisitos incluídos está que a velocidade máxima de transmisión de datos debe estar entre 100 Mbit/s (12,5 MB/s) ey 1 Gbit/s (125 MB/s). Hai que resaltar que dos grupos de traballo da UIT forman parte empresas, estudando tecnoloxías reais existentes. Por iso, a norma LTE (long term evolution: ‘evolución a longo prazo’) derivada da norma 3GPP non é 4G ó non cumprir os requisitos definidos pola IMT-Advanced en características de velocidades pico de transmisión e eficiencia espectral. Aínda así a UIT declarou no 2010 que os candidatos a 4G, como era aquel, podían publicitarse mentres como 4G.
4G está baseada por completo no protocolo IP, sendo un sistema e unha rede, que se acada grazas á converxencia entre redes cableadas e sen cable. A principal diferenza coas xeracións anteriores é a capacidade para soportar velocidades de acceso meirandes de 100 Mbit/s en movemento e 1 Gbit/s en repouso, mantendo unha calidade de servizo (QoS) de punta a punta de alta seguridade co mínimo custe posible.
O WWRF (Wireless World Research Forum) pretendeu que 4G fose unha fusión de tecnoloxías e protocolos, non só unha norma única, semellante a 3G, que inclúe tecnoloxías como GSM e CDMA.
A empresa xaponesa NTT DoCoMo foi a primeira en realizar experimentos coas tecnoloxías 4G, acadando 100 Mbit/s (12,5 MB/s) nun coche a 200 km/h. Lanzou os primeiros servizos 4G baseados en tecnoloxía LTE en decembro de 2010 en Toquio, Nagoia e Osaca.
No 2020 a ESA proba a tecnoloxía 4G na Lúa.
Vršac
miniatura|Mapa de Vršac Vršac (en serbio cirílico: Вршац, húngaro: Versec, Versecz, alemán: Werschetz, romanés: Vârşeţ, turco: Virsac) é unha localidade e municipio situados na Provincia Autónoma de Voivodina, en Serbia. En 2002 a súa poboación era de 40.000 habitantes, sendo de 54.369 a do municipio. Vršac atópase na rexión histórica do Banato, no distrito de Banat do Sur.
Etimoloxía
miniatura|300px|Panorámica. O nome de Vršac é de orixe serbia; derívase da palabra eslava Vrh, que significa "cumio". En Serbia, a cidade é coñecida como Вршац ou Vršac, en romanés como Vârşeţ, en húngaro, como Versec, en alemán como Werschetz, e en turco como Virsac.
Historia
miniatura|esquerda|150px|Vršac, nun selo de correos iugoslavo de [[1981.]] miniatura|esquerda|150px|Catedral de San Xerardo, Bispo e Mártir da Igrexa católica. Desde a antigüidade, a zona sobre a que se asenta Vršac foi poboada por celtas, dacios, romanos e sármatas, para ser habitada sobre o século VII polos eslavos e un século máis tarde os húngaros.
O primeiro documento escrito sobre Vr?ac remóntase a principios do século XIV. Desde esa época, sobre a cidade gobernaron indistintamente reis serbios e húngaros. Aínda que se mantivo baixo o Reino de Hungría, chegou a ser conquistada polos turcos, que foron expulsados en 1716. Porén, a composición étnica da cidade variou substancialmente, coa chegada masiva de serbios que fuxían da represión turca no sur. Tras o colapso otomán, e como parte do Banato (dende 1849 Voivodato de Serbia e Banato de Timişoara), mantívose baixo o Imperio austrohúngaro até a primeira guerra mundial (1914-1918), en que quedou integrada no Reino de Iugoslavia dentro do Banato serbio. Ao final da segunda guerra mundial produciuse un éxodo da poboación alemá, tras a derrota da Alemaña nazi e a chegada do comunismo. Xa como parte da provincia serbia de Voivodina mantívose até os nosos días.
Economía
Vršac ten unha industria bastante desenvolvida en comparación coa media do país. Está dedicada principalmente a produtos farmacéuticos, alimentarios e téxtiles. A compañía farmacéutica máis importante de Serbia, o Grupo Hemofarm, está establecida na cidade.
Vršac, situada na fértil Chaira Panónica é tamén considerado un dos centros agrícolas máis importantes da rexión de Banat do Sur, que é tamén a parte sur da provincia de Voivodina, situada nunha zona dunhas 54.000 ha de terra cultivable e moi fértil. Existe unha importante porcentaxe de poboación dedicado a actividades relacionadas coa agricultura.
Demografía
Segundo o censo de 2002, o último realizado en Serbia, os 54.369 habitantes de Vršac estaban etnicamente repartidos así:
Patrimonio
miniatura|200px|A torre de Vršac, que domina a cidade desde o alto dun outeiro. miniatura|200px|O [[Millennium Center, palacio de deportes da cidade.]] miniatura|200px|Mosteiro de Mesiš, do [[século XV.]]
Transportes
Vržac, situada a 84 km de Belgrado, é lugar de paso da Ruta europea E70, que une a capital serbia con Timisoara e o sur de Romanía (a fronteira atópase a só 12 km), e tamén da liña de ferrocarril que une estas dúas cidades.
A cidade tamén é sede do Aeroporto Internacional de Vršac]], un do catro aeródromos internacionais do país, e que tamén é sede da Academia de voo Jat Airways, un dos máis recoñecidos centros de formación de pilotos de Europa. A compañía de bandeira nacional, Jat Airways, opera desde Vršac voos a 28 cidades de toda Europa.
Hogzilla
Hogzilla é o nome que se lle deu a un porco bravo que foi abatido en Alapha, no estado de Xeorxia, nos Estados Unidos, o 17 de xuño do 2004 por Chris Griffin na granxa e reserva de caza de Ken Holyoak.
Presuntamente o animal medía 3,6 m e pesaba uns 450 kg; pero unha vez que os seus restos foron exhumados e estudados por científicos da National Geographic para un documental, no ano 2005, descubriuse que, en realidade, medía entre 2,25 e 2,4 metros e pesaba uns 360 kg, datos que a pesar de ser menores non lle restan importancia ao impresionante animal que non ten comparación con ningún xabarín ou porco doméstico, de talles moito menores.
Ademais, segundo os datos que revelou o estudo, o porco tiña uns caninos de 46 cm de lonxitude batendo un récord en América do Norte.
Controversia con National Geographic
Ken Holyoak, o home en cuxa granxa foi cazada a besta, discutiu coa National Geographic sobre os resultados obtidos para o documental. Holyoak dixo que cando o animal foi cazado pesou 450 kg coa súa balanza e as medidas que tomou eran de 3,6 m mentres colgaba das correas. É posíbel que as medidas as tomase dende o pezuño ou dende o rabo ata o naris, e tendo en conta que estaba suspendido, e a gravidade estábao estirando; seguramente nestas condicións poderíase atopar algunha discrepancia.
Ademais Holyoak tamén defendeu que o animal foi medido cando estaba morto, e polo tanto os seus tecidos estarían putrefactos e encollidos, pero Nancy Donelly, o produtor do documental sobre Hogzilla, sinalou que os científicos xa tiveron en conta o encollemento que sofre un ser vivo trala súa morte.
Efectos de Hogzilla en Alapaha
A vila de Alapaha aceptou encantada este crecente interese e sóuboo aproveitar celebrando un festival no que se realiza un desfile protagonizado pola princesa Hogzilla representada cunha réplica montada sobre unha carroza.
Hogzilla: A película
Un director de cine independente pretende crear unha película de terror sobre este famoso animal chamada The Legend of Hogzilla. O director xa lle pediu axuda a Chris Griffin, o cazador, para obter toda a información.
Celestina Penabad
Celestina Penabad García, nada o 2 de agosto de 1907 no Burgo (Muras) e finada o 13 de setembro de 2018, foi unha labrega e supercentenaria galega que en decembro de 2017 se converteu na persoa máis vella de Galicia.
Traxectoria
Celestina Penabad García foi unha labrega galega. Logo de casar mudouse a vivir a Roupar (Xermade), e nos últimos anos trasladouse á cidade da Coruña, onde vive cunha das súas fillas se ben seguía a pasar as vacacións en Roupar.
Vida persoal
Casou con Antonio Pardo, que foi alcalde de Xermade durante uns meses durante a Segunda República. Tivo dúas fillas, Teresa e Olga.
Catedral Metropolitana de Brasilia
A Catedral Metropolitana de Nossa Senhora Aparecida, coñecida simplemente como Catedral de Brasilia, é a principal catedral católica da cidade de Brasilia e sede da Arquidiocese de Brasilia.
Historia
Proxectada polo arquitecto Oscar Niemeyer, con cálculo estrutural do enxeñeiro Joaquim Cardoso, foi o primeiro monumento construído en Brasilia. A súa pedra angular foi posta o 12 de setembro de 1958. Tivo a súa estrutura en 1960, onde só se podía apreciar a área circular de setenta metros de diámetro, da que se elevan dezaseis columnas de formigón (soportes de sección parabólica) nun formato hiperboloide, que pesan noventa toneladas. O enxeñeiro Joaquim Cardozo foi o responsábel do cálculo estrutural que permitiu a construción da catedral.
Bhagavad Gita
miniatura|[[Krishna e Arxuna na batalla de Kurukshetra. Representación nunha pintura do Majábharata, do século XVIII-XIX.]]
O Bhagavad Gita é un relato en sánscrito do libro sexto do Mahabharata, parte destacada da epopea sagrada hindú. O texto colleu forma entre os séculos VI e II antes de Cristo. Recolle o diálogo entre Krishna e o guerreiro do clan dos Pandavas Arxuna, cando este semella desfalecer antes da batalla contra o clan Kaurava. Krishna, sétima encarnación do deus Vishnu, instrúe sobre o desapego, a impeturbabilidade, a inmortalidade da alma, a irrealidade dos obxectos e o ilusorio do mundo.
Alesha Dixon
Alesha Anjanette Dixon, máis coñecida coma Alesha Dixon, nada o 7 de outubro de 1978 en Welwyn Garden City (Hertfordshire), é unha cantante de rhythm & blues e pop inglesa.
Traxectoria
Foi compoñente do trío feminino inglés Mis-Teeq e asemade é mestra de cerimonias, compositora, cantante, presentadora de televisión e modelo ocasional. En 2007 gañou no seu país o concurso de baile Strictly Come Dancing.
Coma solista, gravou dous álbums de estudio: Fired Up, publicado en febreiro de 2008 despois de ser cancelada a súa publicación polo fracaso dos dous primeiros sinxelos; e The Alesha Show, editado oito meses despois en novembro dese mesmo ano. Este último traballo inclúe o seu éxito, The Boy Does Nothing, que acadou o número un nas listas españolas e checas, e o quinto posto nas listas británicas.
Christoph Martin Wieland
Wieland foi, con Gotthold Ephraim Lessing e Georg Christoph Lichtenberg, un dos escritores con máis capacidade de reflexión mo ámbito de lingua alemá da época e o máis vello dos representantes do cuarteto de Weimar, que compuxo con Johann Gottfried Herder, Johann Wolfgang von Goethe e Friedrich Schiller).
Os primeiros anos
Vieland naceu na casa parroquial de Oberholzheim, unha aldea que pertencente na época ó cidade libre imperial de Biberach an der Riss (hoxe situada no concello de Achstetten, no estado de Baden-Württemberg). Os seus pais foron Thomas Adam Wieland (1704-1772), pastor protestante, e Regina Katharina, nada. Kick (1715-1789). Seu pai preocupouse moito pola súa educación, da que se ocupou en principio persoalmente. Despois do traslado do pai a Biberach, Wieland entrou na escola municipal desta localidade. e, ós doce anos, no ximnasio do internado pietista de Klosterberge, preto de Magdeburgo. Foi un neno precoz, que con doce anos tentaba xa compoñer versos en latín e alemán, e que ó deixar a escola en 1749 tiña un amplo coñecemento dos clásicos latinos e dos escritores franceses máis relevantes da época, dos que o atraían especialmente Voltaire, Bernard le Bovier de Fontenelle e Pierre Bayle. O seu poeta alemán preferido era Barthold Heinrich Brockes. Nos seus anos de estancia no internado de Klosterberge (1747-49) desenvolveu ademais unha profunda admiración polo poeta alemán Friedrich Gottlieb Klopstock. A través dun parente en Erfurt, onde empezara estudos universitarios de filosofía, coñeceu e valorou o "Don Quixote". O verán de 1750 coñeceu na casa paterna a súa curmá Sophie Gutermann (máis tarde Sophie von La Roche), da que se namorou. O namoramento sacouno do seu mundo interior pechado, e foi a orixe do seu primeiro poema extenso ( 'Die Natur der Dinge. Ein Lehrgedicht in 6 Büchern'') publicado de xeito anónimo en 1752..wi
Biberach, Erfurt
Volveu en 1760 a Biberach, onde solicitou postos de senador e administrador na chancelería e comezou unha relación con Christine Hagel. A relixión católica desta non lles permitiu casar, malia teren un fillo, que morreu axiña. Baixo a presión da familia, Wieland casou en 765 con Anna Dorothea von Hillenbrand, filla dun comerciante de Augsburgo, coa que tería 13 fillos. Un deles, Ludwig Wieland, tería sona como xornalista de temas políticos, publicando, entre outras, a revista Der Patriot en Weimar.
Wieland atopou estímulo e refuxio do abafante mundo pequenoburgués de Biberach no castelo de Warthausen, propiedade dos condes Stadion, onde puido moverse nun ambiente de cultura mundana e dispor dunha rica biblioteca. Ademais reencontrouse coa súa antiga noiva Sophie, que vivía en Stadion co seu home. A relación con ela e con outras persoas dos círculos cultos selou o regreso definitivo de Wieland ó "mundo". Desa época é a frsae Non o amor e o espírito, senón o diñeiro e a razón reinan no mundo; o que toma en serio os ideais será con seguridade desgraciado.
Daquela comeza a parte da súa obra literaria na que se basea a súa importancia para a literatura en alemán. Contra 1761 comezou a novela Agathon que tería moito éxito. En 1764 seguiu Don Silvio von Rosalva, oder der Sieg der Natur über die Schwärmerey. En ámbalas dúas obras son evidentes as influencias de Miguel de Cervantes, Laurence Sterne e Henry Fielding. En 1762 comeza a súa tradución das obras de William Shakespeare, publicada en oito tomos entre 1762 e 1766 en Zürich. A influencia no teatro alemán desa tradución de Wieland foi fonda e duradeira. Coas dúas novelas citadas, os poemas Musarion, oder die Philosophie der Grazien (1768) e Idris (1768), os relatos Nadine (1769), Combabus (1770), Die Grazien (1770) e a novela Der neue Amadis (1771) Wieland enceta unha nova vía, que transmite unha filosofía da sensualidade ardente, a alegría mundana e a lixeireza que está en total contradición cos puntos de vista sostidos nos seus anos de mocidade.
En 1769 acepta o ofrecemento para exercer a docencia da universidade de Erfurt. As súas actividades profesorais non supuxeron un grande obstáculo para continuar escribindo: ademais dalgunha das obras xa citadas, en Erfurt escribiu a opereta Aurora, o Dialoge des Diogenes e a novela Der goldene Spiegel ou Die Könige von Scheschian (1772), que lle abriu as portas de Weimar.
Weimar (1772-1798)
En 1772 a duquesa viúva Anna Amalie ofreceulle o posto de educador dos seus dous fillos en Weimar. Malia non ser partidario do absolutismo, a idea de poder influír no próximo duque de Weimar atraeu a Wieland, que aceptou a proposta. Con isto o escritor puido integrarse no círculo cultural máis importante da Alemaña da época, formado entre outros por Johann Karl August Musäus, Karl Ludwig von Knebel, Friedrich Hildebrand von Einsiedel e Friedrich Justin Bertuch, no que se integrarían axiña coma un aire renovador Johann Wolfgang von Goethe e Johann Gottfried Herder. O título de conselleiro da corte supuxo para Wieland a seguridade económica, situación que continuaría despois da chegada ó poder de Karl August, que lle concedeu unha pensión.
Neste ambiente relaxado e confortable desenvolveuse a actividade literaria de Wielan con obras frescas e amables. As operetas Die Wahl des Herkules e o drama lírico Alceste (1773) dérono a coñecer amplamente e puido, seguindo o modelo francés, editar a súa propia revista literaria, o "Der teutsche Merkur", do que foi redactor entre 1773 e1789. Nela apareceron os seus propios poemas e unha gran cantidade de escritos de crítica literaria que abranguían case tódolos ámbitos e que tiveron gran significación dentro do mundo dos escritores da época. Como crítico, Wieland non era agre, e prefería o consello e a indulxencia. Malia iso non estivo nunca de acordo cos poetas do Göttinger Hain como Johann Heinrich Voß ou Ludwig Christoph Heinrich Hölty, e ós primeiros románticos e as súas teorías fóronlle completamente alleos..
As súas Briefe über Alceste publicadas en 1773 foron o detonante da farsa de Goethe Götter, Helden und Wieland (Deuses, heroes e Wieland). Wieland criticara a figura de Hércules na traxedia de Euripides por inadecuada e brutal e Goethe, que estaba no seu período do Sturm und Drang, converteu a Hércules nun matón chufón que deixaba en ridículo ó Wieland escritor. Wieland respondeu comprensivamente ós ataques de Goethe, que sería chamado pouco despois a Weimar polo conde Karl August. Entre os dous autores desenvolveríase unha relación duradeira de recoñecemento, como amosa o discurso funeral de Goethe no enterro de Wieland. Despois da toma do poder polo novo duque, Wieland dedicábase en exclusiva as súas actividades como crítico, tradutor e pensador. A sátira social Geschichte der Abderiten, o poema de ton romántico Oberon (Weimar 1781), as narracións en verso Das Wintermärchen, Geron der Adlige, Schach Lolo, Pervonte e outras ( reunidas nas Auserlesenen Gedichten publicadas en Jena entre 1784 e 1787), e a colección de contos Dschinnistan (Winterthur 1786-1789) naceron en Weimar e son testemuña do polifacetismo de Wieland, como amosa tamén a preparación das Obras completas de Luciano de Samosata (Leipzig, 1788 a 1789).
Oßmannstedt (1798-1803) e de novo Weimar (1803-1813)
Os ingresos producidos pola edición das súas obras completas ata 1802 ( a partir de 1794 en Leipzig), permitiron ó escritor a compra dunha propiedade en Oßmannstedt, preto de Weimar, onde quería construírse "unha illa de paz e felicidade". Mesmo soñaba con facerse agricultor. Alí, dende 1798, viviu anos felices e creativos, coa súa muller e os sete fillos da parella que sobreviviran, e recibindo as visitas ocasionais de Sophie, que viña acompañada da súa neta Sophie Brentano, coa que Wieland tivo unha estreita amizade. Na súa propiedade recibiu tamén a Heinrich von Kleist que lle presentou o manuscrito da obra Robert Guiscard. A morte da muller en 1803 e os gastos ocasionados pola propiedade obrigárono a vendela e volver a Weimar. Foi editor das publicacións Attisches Museum, (1796-1801), e Neue attische Museum (1802-10), que pretendían pór a disposición da nación alemá as obras mestras da poesía, a oratoria e a filosofía da Grecia antiga. No Attischen Museum, que sacou ó prelo en solitario, publicou as súas traducións de catro comedias de Aristófanes e dúas traxedias de Eurípides.
James Michael McAdoo
James Michael Ray McAdoo, nado o 4 de xaneiro de 1993 en Norfolk, Virxinia, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para os Sun Rockers Shibuya da B.League xaponesa. Cunha altura de 2,06 m e 104 kg de peso, McAdoo xoga na posición de pivote. Na súa etapa universitaria xogou para os North Carolina Tar Heels. O seu maior éxito é o anel de campión da NBA conseguido como membro dos Warriors na temporada.
Christoph Martin Wieland
Obras
thumb|upright|Geschichte der Abderiten (1887)
James Michael McAdoo
Instituto
McAdoo asistiu ao instituto "Norfolk Christian High School" en Norfolk, Virxinia. No seu terceiro ano, como "júnior" en 2009-10, fixo unha media de 22,5 puntos e 9,9 rebotes por partido, e na súa última campaña, como "sénior" en 2010-11, 21,6 puntos e 8,1 rebotes. Liderou ao instituto Norfolk Christian a campionatos estatais consecutivos e gañou o premio Gatorade ao xogador do ano en Virxinia en 2010 e 2011. Durante a súa carreira no instituto conseguiu formar parte do quinteto ideal USA Today e do terceiro equipo Parade All-America, así como o trofeo de co-MVP do McDonald's All-American Game (17 puntos) en Chicago e do Jordan Brand Classic (26 puntos e 14 rebotes) en Charlotte.
En 2009 McAdoo comprometeuse a unirse aos North Carolina Tar Heels. Despois de que Travis Wear e David Wear foran transferido de North Carolina, McAdoo considerou graduarse uns anos antes para que puidese unirse aos Tar Heels en 2010, pero ao final decidiu quedar no instituto "Norfolk Christian" para o seu último ano. Foi cualificado como o cuarto xogador na clase de 2011 por Scout.com, o sexto xogador por ESPN, e o oitavo xogador por Rivals.com.
Profesional
Despois de non ser elixido no Draft da NBA de 2014, McAdoo uniuse aos Golden State Warriors para disputar a Liga de Verán da NBA. O 2 de setembro de 2014, asinou cos Golden State Warriors, pero no mes de outubro de 2014, antes do comezo da temporada 2014-15 da NBA, foi descartado polos Warriors, pasando a xogar co seu equipo vinculado da NBA Development League, os Santa Cruz Warriors. O 19 de xaneiro de 2015 asinou contrato por dez días cos Warriors da NBA. No seu debut, ese mesmo día ante os Denver Nuggets, conseguiu 11 puntos e 5 rebotes en menos de 13 minutos de xogo. Ese mesmo anao gana o anel de campión da NBA co equipo californiano.
Strombolicchio
Strombolicchio (Isola di Strombolicchio ) é unha gran rocha de orixe volcánica a 2 km ao nordés da illa de Stromboli nas Illas Eolias en Italia.
Características
Un faro alimentado por enerxía solar atópase na súa cima, comunicado por unha escaleira de formigón de máis de 200 pasos. A illa é unha atracción turística de Stromboli.
O nome é un diminutivo de Stromboli. Unha lenda, transmitida polos habitantes de Stromboli, di que Strombolicchio non é máis que a tapa do volcán, lanzada ao mar durante unha violenta erupción.
Vilasantán, Covas, Baralla
Vilasantán é un lugar da parroquia de Covas no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Tiña 36 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE,, dos cales 18 eran homes e 18 eran mulleres. A aldea está regada polo río Neira, mesmo forma un pequeno canón ao seu paso por ela despois do cal comeza o val de Láncara.
Patrimonio
Existe un castro co mesmo nome de Vilasantán situado a 604 metros de altitude sobre o nivel do mar. Linda co termo municipal do concello de Láncara e próximo ao regueiro dos Cochos.
Illa James Ross
A illa James Ross é unha illa grande no lado sueste e cerca do extremo nordés da península Antártica, da cal está separada pola canle do Príncipe Gustav.
A primeira Base Polar Checa da Antártida está localizada na illa.
La Oliva (homónimos)
La Oliva pode referirse a:
Illa James Ross
Ósos conxelados
O primeiro dinosauro descuberto na Antártida era o Antarctopelta oliveroi, é un Ankylosauria de tamaño mediano atopado sobre a illa James Ross polos xeólogos arxentinos Eduardo Olivero e Roberto Scasso en 1986. O dinosauro foi recuperado do Campaniano, unha época do Cretáceo superior na Formación Santa Maria, aproximadamente a 2 km ao sur da enseada Santa Marta, sobre a parte norte da illa. O ankylosaur formalmente non foi chamado así ata o 2006.
En decembro de 2003, o paleontólogo estadounidense Judd Case do Colexio Santa María de California e o xeólogo estadounidense James Martin da Escola de Minas e Tecnoloxía de Dakota do Sur descubriron os ósos dun Theropoda na illa. Alcumado Naze logo de ser atopado no norte da península Naze, na cal foi atopado. Os restos son do Cretáceo superior, inclúen unha mandíbula superior e dentes, e a maior parte das pernas inferiores e pés. Está dispoñible pouca información, pero a forma da perna e os pés indican era un corredor, e o tamaño indica que probablemente media 1'8 m de alto cun peso aproximado de 135 quilogramos. Este é o segundo Theropoda Antártico descuberto, despois do Cryolophosaurus.
Reclamacións territoriais
A Arxentina inclúe á illa no Departamento Antártida Arxentina dentro da Provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur; para Chile forma parte da Comuna Antártica da Provincia da Antártica Chilena dentro da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena; e para o Reino Unido integra o Territorio Antártico Británico. As tres reclamacións están suxeitas ás disposicións do Tratado Antártico.
Nomenclatura dos países reclamantes:
Francisco Escáneo Franco
Traxectoria
Emigrou a Cuba na década de 1910. Traballou no ferrocarril e perdeu unha perna nun accidente laboral. Integrouse no movemento obreiro da illa. Retornou a Bueu, converteuse en empresario de transporte (autobuses e camións) e comerciante e involucrándose na política. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Bueu nas eleccións municipais que se repetiron en maio. Militante do Partido Galeguista, foi elixido vogal o grupo local de Bueu cando se constituíu en abril de 1932, e vicepresidente do grupo local en xaneiro de 1934. Logo da vitoria da Fonte Popular en febreiro de 1936 volveu ser nomeado concelleiro de Bueu, pero renunciou ao cargo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fóronlle confiscados os automóbiles da súa empresa. Finalmente foi detido na madrugada do 7 de decembro e conducido ao depósito municipal de Bueu. Xunto cos tamén detidos Francisco García Villanueva, Jacinto Lamosa Novas e José Seijas Camiña foron asasinados esa madrugada. O cadáver de Francisco Escáneo apareceu nas inmediacións do Cemiterio Municipal de Marín xunto co de Jacinto Lamosa. Escáneo, soterrado no Cemiterio de Marín, foi inscrito inicialmente coma un cadáver descoñecido, e foi identificado o 20 de marzo de 1981, aínda que a familia sempre soubo do seu asasinato e do lugar de enterramento.
Recoñecementos
O 7 de xullo de 1979 o Concello de Bueu acordou dedicarlle unha rúa a Francisco Escáneo.
Vida persoal
Casou con Josefa Pérez Santaclara en 1924, e foi pai de María Luisa, Josefa e Rosario Escáneo Pérez.
ADN polimerase I
A ADN polimerase I ou DNA polimerase I (abreviada como ADN pol I ou Pol I, aínda que este nome tamén se lle dá á ARN pol I) é un encima procariótico que participa no proceso da replicación do ADN no que elimina o ARN dos fragmentos de Okazaki substituíndoo por ADN, entre outras actividades. Foi descuberta por Arthur Kornberg en 1956, e foi a primeira ADN polimerase que se descubriu (e a tamén a primeira de todas as polimerases). Caracterizouse inicialmente na bacteria E. coli, pero é común nos procariotas. En E. coli e moitas outras bacterias, o xene que codifica a ADN pol I denomínase polA. A forma do encima que aparece en E. coli está composta por 928 aminoácidos nunha soa cadea polipeptídica.
Mañente
O topónimo galego Mañente pode referirse a:
ADN polimerase I
No proceso de replicación fórmanse uns curtos fragmentos de ARN chamados fragmentos de Okazaki, que funcionan como cebadores ou primers, que despois serán eliminados (ver replicación do ADN). A ADN polimerase I é a que se encarga de eliminar ese cebador de ARN (creado polo encima primase) na cadea descontinua ou retardada do ADN en replicación, e enche o espazo cos nucleótidos necesarios entre os fragmentos de Okazaki en dirección 5' → 3', facendo a corrección de probas para eliminar os posibles erros a medida que avanza. É un encima dependente de molde, xa que só engade os nucleótidos que establecen os apareamentos de bases correctos coa cadea existente de ADN que actúa como molde. Os fragmentos de Okazaki son unidos despois pola ADN ligase, orixinando unha cadea continua.
Malia que foi a primeira polimerase que foi caracterizada, axiña quedou claro que a ADN polimerase I non era o encima responsable da maioría da síntese do ADN. A replicación do ADN en E. coli avanza a aproximadamente 1.000 nucleótidos por segundo, mentres que a taxa de síntese de pares de bases da ADN polimerase I como media é de só de 10 a 20 nucleótidos por segundo. Ademais, a súa abundancia na célula é de aproximadamente 400 moléculas por célula, o que non se correlaciona co feito de que só hai dúas forquitas de replicación en E. coli. Ademais, non é un encima suficientemente procesivo para copiar todo o xenoma, xa que se desprende do ADN despois de ter incorporado só 25-50 nucleótidos. O seu papel concreto na replicación probouse en 1969, cando John Cairns illou un mutante viable da ADN polimerase I que carecía de actividade de polimerase. A axudante de laboratorio de Cairns Paula De Lucia preparou miles de extractos libres de células de colonias de E. coli e probou a súa actividade de ADN polimerase. O clon 3.478 contiña o mutante polA, que foi nomeado por Cairns en honor de "Paula" [De Lucia]. Cando se descubriu a ADN polimerase III sóubose que era ese o principal encima replicativo do ADN.
El 33
El 33 é a segunda canle de Televisió de Catalunya, a emisora pública de Cataluña. Comezou a emitir o 10 de setembro de 1989 e ofrece unha programación de marcado carácter cultural.
Naceu para complementar a programación de TV3, e desde setembro de 2010 é unha canle temática cultural, xa que o bloque deportivo pasou á nova canle Esport 3. En 2001 perdeu a programación infantil e xuvenil, que pasou ao K3, actualmente Canal Super3 e 3XL.
Desde o 23 de abril de 2001 ao 12 de febreiro de 2010 compartiu frecuencia no dial analóxico primeiro co K3 e logo co Canal Super3. Na TDT, El 33 emite as 24 horas do día.
Nubia
miniatura|Faraóns nubios da [[XXV Dinastía exipcia|XXV Dinastía]] miniatura|Mapa do Antigo Exipto, co [[Deserto Nubio marcado]] Nubia é unha rexión ao longo do Río Nilo que inclúe a zona entre Asuán no sur de Exipto e Khartún no centro do Sudán. Foi a sede dunha das primeiras civilizacións da antiga África, xa que a cultura Kerma durou dende o 2500 a.C. ata a conquista polo Imperio Novo de Exipto baixo o faraón Thutmose I arredor do 1500 a.C. Nubia foi o fogar de varios imperios africanos, o máis destacado o reino de Kush, que conquistou Exipto durante o século VIII a.C durante o reinado de Piye e gobernou o país como a XXV Dinastía (para ser substituída un século despois polo nativa exipcia XXVI Dinastía).
José Luis Prieto
José Luis Prieto Roca, nado en Narón en 1967, é autor e director de escena galego.
Nubia
O colapso de Kush no século IV d.C despois de máis de mil anos de existencia precipitouse por unha invasión do reino etíope Aksum e viu o nacemento de tres reinos cristiáns, Nobatia, Makuria e Alodia, os dous últimos duraron aproximadamente un milenio. O seu eventual declive iniciou non só a partición de Nubia en dúas metades, a norte conquistada polos otománs e a metade sur polo sultanato de Sennar no século XVI, senón tamén unha rápida Islamización e Arabización parcial do pobo nubio. Nubia volveuse unir co Quedivato de Exipto no século XIX. Hoxe, a rexión de Nubia está dividida entre Exipto e Sudán.
A ciencia arqueolóxica que se refire á antiga Nubia chámase Nubioloxía.
Lingua nubias
Só se coñecen parcialmente algúns aspectos da historia lingüística de Nubia. Aínda que se suxeriu varias veces que a lingua antiga mellor documentada, o Meroítico, estaría relacionada con Linguas nilo-saharianas, esta lingua debería considerarse unha lingua non clasificada. > Tamén na zona chamada na antigüidade "Nubia" hai actualmente linguas cuxiticas cara á parte oriental do antigo reino de Kush e un grupo de linguas cordofanas na parte sur do mesmo reino. Isto implica que parte dos pobos chamados simplemente "nubios" poderían falar linguas que non son da familia nilo-sahariana.
Nubia na Antigüidade
Antigamente, o territorio actualmente chamado Nubia estaba moi influenciado pola cultura do antigo Exipto, especialmente durante o cumio de Exipto sendo unha especie de vicerreinado exipcio. Nubia podería formar parte da área citada nas fontes Bíblicas co nome de Kush, Cush, Cus ou cusitas.
Para o antigo Kemet (Antigo Exipto), Nubia era "Tai-Seiti" (a terra do "pobo do arco"), unha poboación difícil de someter porque sabían usar os seus arcos e frechas.
As inscricións de Jebel Suliman, na marxe oeste, fronte á aldea de Degheim, mostran que Nubia foi conquistada por Djer (3000 a.C.), o terceiro faraón da I Dinastía. Máis tarde, o faraón Snefru, da IV dinastía, predecesor dos faraóns que construíron as pirámides de Gizeh, ordenou inscribir que invadira Nubia e trouxera 100.000 cativos e máis de 200.000 cabezas de gando. Este feito reflicte a cobiza de Snefru, pero tamén é un indicio da próspera poboación nubia.
Un dos templos máis importantes erixiuno a raíña Hatshepsut (1490-1468 a.C.), en Buhen, dedicado a Horus, o deus falcón, e outros en Semna oeste e en Dibeira. No leste de Semna (Kumma) dedicou o templo ao deus Jnum e foi ampliado polo seu sucesor, Thuhmose III. Thutmose III tamén dedicou un templo, en Semna oeste, aos deuses locais, a Dedwan, o deus do incenso e de Nubia.
Os faraóns do Imperio Novo, como Ramsés II (1290-1224 a. C.), subiron á realeza porque puideron prevalecer sobre os nubios arrastrándoos á derrota. Para amosar a súa divindade, este soberano decidiu construír o seu gran templo en Abu Simbel. Ramsés II construíu o templo de Aksha no centro de Nubia, e o vicerrei Setau e a súa esposa foron representados, venerandoo, no templo de Faras.
Deste xeito, co impoñente poder dos exipcios sobre Nubia, produciuse a unión de dúas poboacións diferentes. É importante saber que a poboación nubia era negra, o que deu lugar á aparición dos primeiros faraóns negros.
O dominio dos faraóns negros de orixe nubia durou aproximadamente 75 anos, nos que quixeron crear unha certa harmonía entre o Alto e Baixo Exipto e Nubia. Consideráronse plenamente exipcios aínda que eran reservados á hora de amosar as súas características nubias, é dicir, a súa característica cor de pel. Ademais, moitas das representacións feitas a estes faraóns foron completamente cambiadas.
Unha das notables decisións tomadas durante o mandato dos faraóns nubios foi a admisión de soldados do mesmo grupo étnico ao exército do faraón, un dereito que antes se lle negaba ao pobo nubio.
O Reino de Napata
Durante o Terceiro período intermedio de Exipto (1085 - 750 a.C.), Nubia recuperou a súa independencia. Formouse entón un "reino kushite" que durou mil anos. No século VIII a.C, os nubios Shabako, Taharqo e Pianjy vingaron aos seus antepasados ​​e dirixiron os seus carros de guerra a Kemet (Exipto), para tomar a dobre coroa do Alto e Baixo Exipto, fundando a XXV dinastía exipcia. Permaneceron no trono durante 67 anos e aínda se poden ver os seus monumentos. Cara ao 660, os faraóns kushitas foron expulsados ​​á súa rexión de orixe, Nubia, e formaron en Napata un reino orixinal, síntese das influencias nubias e exipcias, o reino de Kush adoptou moitas prácticas exipcias, como a súa relixión e as pirámides.
Época Meroítica
miniatura| left | [[Pirámides de Nubia en Meroe.]]
Cara ao 591 a.C., como resultado da expedición de Psammético II contra Kush, a capital trasladouse de Napata a Meroe. A isto sumouse o endurecemento das condicións climáticas, que relegaron o norte a funcións secundarias.
Do 315 ao 295 a.C., a ruptura (nunca rematada) co modelo exipcio acentuouse. Ao abeiro de Nastasen (335 a 315 a.C.), Meroe arrebatou a Napata as últimas grandes funcións que lle quedaban, as de lugar de coroación e enterro de soberanos.
Despois das campañas de Alexandre o Grande o territorio chamado actualmente Nubia nomeuseo "Ætiopia" ou, máis precisamente: "Baixa Etiopía" (non confundir co actual estado chamado Etiopía). Naquel momento tivo lugar a chegada das "Kandakes", raíñas que exercían o poder político supremo.
Nubia medieval
miniatura| reinos de Nobatia, [[Makuria e Alodia.]] É a comezos da Idade Media cando comeza a aparecer o topónimo "Nubia", termo derivado do importante reino cristián de Nobatia, aínda que xa entón, Nubia era unha referencia para mencionar a toda a rexión chamada antigamente "Baixa Etiopía". Ao redor do ano 350, Nubia foi invadida e destruída polo reino etíope de Axum. Debaixo formáronse tres novos reinos:
O rei Silko de Nobatia escribiu en grego antigo e rexistrou as súas vitorias no templo de Talmis (hoxe Kalabsha) ao redor do ano 500. No 373, Xoán de Efeso rexistrou que un sacerdote monofisito chamado Xuliano converteu ao rei e aos seus nobres cara ao 545. Tamén observou que o reino de Alodia converteuse cara ao 569.
Século VII, Makuria converteuse na principal potencia da rexión, o suficientemente poderosa como para evitar a invasión dos árabes. Despois de moitos fracasos, estableceron un tratado de paz con Dongola, permitindo o comercio entre as dúas potencias. Ese tratado, chamado Bakt, durou 600 anos. Os nubios foron considerados como grandes guerreiros desde o tempo dos faraóns, ata a mediados do século X, máis de cincuenta mil nubios servían no exército do califato fatimido. Foi ao final da Idade Media o Islamismo se impuxo finalmente en toda a rexión. A igrexa "real" de Dongola foi substituída por unha mesquita arredor de 1350.
Moderna Nubia
Ao longo do século XIV, o goberno de Dongolan colapsou, dividindo a rexión que caeu baixo a influencia de Exipto, que se apropiou do norte do país, deixando o reino de Sennar ao sur cara ao século XVI.
Máis tarde Exipto logrou o control da rexión, con Mehemet Ali no século XIX, pero na década de 1880 os británicos tomaron o control do país que se converteu nun "condominio" angloexipcio.
Despois do final da colonización inglesa, Nubia separouse en dúas partes, unha en Exipto e outra no Sudán.
Moitos nubios exipcios víronse obrigados a reasentarse debido á construción do lago Nasser, logo da construción do encoro. Pódense atopar aldeas nubias ao norte de Asuán na marxe oeste do río Nilo e na illa Elefantina. Moitos nubios viven noutras cidades, como O Cairo.
Localidades con restos de interese arqueolóxico
As cidades máis importantes de Nubia, relacionadas coa historia do antigo Exipto, situadas desde a primeira fervenza do río Nilo son:
Illa de Marettimo
A illa de Marettimo é unha parte das illas Égadi, da fracción de Marettimo, da comuna Favignana na Provincia de Trapani. A illa elévase a 686 m. grazas ao Monte Falcone.
Nome
O antigo nome grego da illa citado por Polibio foi Hierà Nésos que significa Illa Sacra. O seu nome actual deriva de Marítima, o nome latino da illa que aparece no Itinerario Antonino no século III. Algunhas persoas suxeriron que a orixe do nome se atopaba na abundancia tomiño silvestres (en italiano, timo). Esta non é a única vexetación que crece espontaneamente na illa, o clima da illa, contribuíu ao desenvolvemento dunha flora extraordinaria.
Xeografía
Marettimo é a segunda illa máis grande das Illas Égadi. O punto máis alto é o Monte Falcone cunha altura de 686 m.. A illa ten ao redor de 300 habitantes no inverno e 700 no verán (sen incluír os turistas), que viven principalmente da pesca, o turismo e a artesanía tradicional. A pesca realízase predominantemente nos meses de verán.
Historia
Os pobos antigos desta zona do Mediterráneo (fenicios Élimos Sicanos) atribúen a esta illa un carácter sacro do que aínda goza hoxe en día. Segundo a teoría Trapanese da 'Odisea , Marettimo coincide, desde o punto de vista xeográfico, con Ítaca, o fogar de Ulises.
Varios autores citan Hierà ( antigo nome da illa) como o lugar onde se asinou o tratado de paz entre Roma e os cartaxineses logo da dramática batalla das illas Égadi no 10 de marzo de -241, que viu a Amílcar Barca e os seus barcos derrotados polas trirremes dos romanos ao mando de Lutazio Catulo.
A illa era un importante punto de observación durante a época romana, de aí a Casa Romana, onde era fácil observar o paso do tráfico marítimo. As rutas marítimas entre Italia e Norte de África e Italia e España (vía Sardeña) pasarían por Marettimo.
Protactinio
O protactinio é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Pa e número atómico 91.
Compostos
Compostos coñecidos do protactinio:
Illa de Marettimo
Historia
Abu Abd Allah Muhammad al-Idrisi (1099–1165 ou 1166), o xeógrafo musulmán marroquí, cartógrafo, exiptólogo e viaxeiro que viviu en Sicilia na corte do rei Roger II, mencionou esta illa, chamándoa جزيرة مليطمة (jazīrat Malīṭma, "a illa de Malitma") na páxina 583 do seu libro Nuzhat al-mushtaq fi ihtiraq ghal afaq, tamén coñecido como O libro de Roger, considerada unha enciclopedia xeográfica do mundo medieval.
O castelo Punta Troia, construído durante o período Normando (c. 1140) sobre os restos dunha antiga torre máis tarde foi utilizado como prisión. A dinastía Borbón, estivo detida no interior do castelo Guglielmo Pepe.
Hai unha igrexa bizantina-normanda ben restaurada adxacente á Casa Romana. Hai varias grutas impresionantes ao redor da costa da illa e innumerables lugares para a nadar en augas prístinas na costa occidental accesible soamente por barco.
Paisaxe
A diferenza doutras illas do arquipélago (Levanzo e Favignana), Marettimo separouse da parte continental miles de anos antes, o que provocou o desenvolvemento de plantas endémicas como a Brassica Macrocarpa ou a Seseli Bocconi, plantas arbustivas que crecen nas rochas.
Hoxe en día, a illa é parte da Reserva Natural das illas Égadi. A vila de Marettimo, construída segundo as formas tradicionais de arquitectura mediterránea, está unida a Trapani a través de hidroplano nunha viaxe de preto dunha hora ou en transbordador en aproximadamente tres horas.
Na illa, existen algúns pequenos comercios, unha igrexa e unha pousada, un teléfono público, e unha pequena pero ben surtida biblioteca.
Dallas Mavericks
Os Dallas Mavericks, ás veces coñecidos sinxelamente como Mavs, son un equipo profesional estadounidense de baloncesto con sede en Dallas, Texas, que xoga na División Suroeste da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA). Os Mavericks foron fundados en 1980, e actualmente son propiedade do empresario de internet e multimillonario Mark Cuban, sendo o seu adestrador o ex xogador Rick Carlisle. Actualmente xogan os seus encontros coma local no American Airlines Center, tras abandonar en 2001 o Reunion Arena.
Comezos
170px|miniatura|esquerda|Don Carter, primeiro propietario da franquía. En 1979, o empresario Don Carter e o seu socio Norm Sonju solicitaron o permiso para traer unha franquía da NBA a Dallas. O último equipo profesional de baloncesto fora Dallas Chaparrals da ABA, que se mudou a San Antonio en 1973 e converteuse en San Antonio Spurs. No All-Star de 1980, os propietarios da liga aprobaron admitir ao novo equipo, e os Mavericks pagaron 12 millóns de dólares para unirse á NBA na tempada 1980-81. O nome do equipo, Mavericks, púxose debido a unha comedia de televisión do Oeste chamada Maverick de 1957-1962. James Garner, que en realidade facía o papel na serie do protagonista, formou parte do grupo de propietarios da franquía. O equipo de baloncesto da Universidade Texas en Arlington tamén é coñecido como Mavericks. Uníronse á División Medio Oeste da Conferencia Oeste, onde permaneceron ata que a liga foi reestruturada en seis divisións en 2004-05. Dick Motta, que guiara a Washington Bullets ao campionato en 1978, foi o primeiro adestrador dos Mavericks. Tiña gañada unha gran reputación de técnico duro e disciplinario, pero tamén era un gran coñecedor do xogo.
Kiki Vandeweghe de UCLA foi seleccionado no Draft de 1980 na 11ª posición, pero o xogador negouse a xogar cos Mavs e foi traspasado a Denver Nuggets xunto cunha primeira rolda de draft de 1986 por dúas primeiras roldas de draft que posteriormente utilizarían para seleccionar a Rolando Blackman en 1981 e a Sam Perkins en 1984. O primeiro partido da historia dos Mavericks, xogado no Reunion Arena, finalizou con derrota ante San Antonio Spurs por 103-92. O equipo comezou a tempada cun pouco prometedor 6-40, finalizando 15-67. Con todo, Dallas realizou unha fichaxe que aínda que nun primeiro momento parecese menor, co tempo converteuse nun xogador de moita importancia; o base Brad Davis, procedente da CBA. Comezando de titular en 26 encontros, liderou ao equipo en asistencias e converteuse nunha peza clave dos Mavericks, pasando alí os seguintes 12 anos e séndolle retirado o seu dorsal 15 o 14 de novembro de 1992.
O Draft de 1981 trouxo a tres xogadores vitais na historia da franquía. Coa terceira posición seleccionaron ao aleiro Mark Aguirre, coa novena ao panameño Rolando Blackman e coa vixésimo cuarta a Jay Vincent. Durante os 7 anos que Aguirre pasou en Dallas, fixo medias de 24,6 puntos por partido, mentres que Blackman achegou 19,2 en 11 anos. Jay Vincent fixo 21,4 na súa primeira campaña na liga, finalizando no mellor quinteto de rookies da tempada. Os Mavericks melloraron o seu balance a un 28-54, saíndo das profundidades da División Medio Oeste e terminando por encima de Utah Jazz.
Converténdose nunha potencia
miniatura|O [[Reunion Arena foi o pavillón do equipo desde 1980 até 2001.]] Na tempada 1982-83, os Mavericks eran serios aspirantes a clasificarse para playoffs por primeira vez. Até a parada do All-Star, o seu balance era de 25-24, e venceran en 12 dos seus últimos 15 encontros. Non puideron aguantar ese ritmo e finalizaron sete partidos por detrás de Denver Nuggets polo sexto e último posto que daba acceso a playoffs no Oeste. A súa marca final foi de 38-44, o que significou unha mellora de 10 vitorias respecto ao ano anterior, e o feito de que un equipo de tan só tres anos na liga chegue a estar en postos de playoffs era bastante notable. Mark Aguirre liderou aos Mavericks en anotación facendo medias de 24,4 puntos por partido, sexto na NBA. Jay Vincent e Rolando Blackman contribuíron con 18,7 e 17,7 puntos por partido respectivamente. Brad Davis foi décimo en asistencias da liga con 7,2 por partido, e cun 84,5% en tiros libres, sexto. Derek Harper foi seleccionado na undécima posición do Draft de 1983. O base pasaría unha década no equipo, facendo media de 15,1 puntos e 6,1 asistencias por ecnontro. O traballo dos Mavs tivo a súa recompensa na tempada 1983-84, finalizando cun balance positivo por primeira vez na súa curta historia, 43-39, e segundo na súa división. Aguirre foi seleccionado para disputar o seu primeiro All-Star Game, e finalizou a campaña cunha media de 29,5 puntos por noite, segundo na liga detrás de Adrian Dantley de Utah Jazz.
Dallas finalizou no cuarto lugar da Conferencia Oeste, e a súa primeira aparición en playoffs foi exitosa, eliminando en primeira rolda a Seattle SuperSonics en cinco partidos. O último encontro da serie xogouse no Moody Coliseum no canto do Reunion Arena, xa que este estaba ocupado debido a un torneo de tenis. Na seguinte rolda, os Lakers de Magic Johnson foron demasiado para os mozos Mavs, que caeron 4-1. Pero un traspaso realizado na súa primeira tempada na liga deu resultado en 1984, debido a que recibiron a primeira rolda de draft de Cleveland Cavaliers e terminou sendo unha cuarta posición. Os Mavericks seleccionaron a Sam Perkins de North Carolina, un excelso tirador que fixo media de 14,4 puntos e 8 rebotes en seis tempadas en Dallas. Por entón, Dallas Cowboys, un dos equipos punteiros da NFL, comezou o seu lento e doloroso ocaso que viu a súa profundidade en 1989 cun pésimo 1-15. Os Mavs, con todo, vivían o seu momento máis doce e substituíron aos Cowboys como o equipo máis popular e glamoroso da cidade.