cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patinaxe sobre xeo
Patinaxe artística sobre xeo
O fundador da patinaxe artística moderna foi o estadounidense Jackson Haines, primeiro patinador que incorporou os movementos do ballet e da danza á súa patinaxe, en lugar de centrarse nos padróns de trazado no xeo. Haines tamén inventou o xiro sentado e desenvolveu unha coitela máis curta e curvada para a patinaxe artística que permitía xiros máis doados. Tamén foi o primeiro que empregou coitelas que estaban permanentemente adheridas á bota. esquerda|miniatura|[[Central Park, da cidade de Nova York, Inverno: A lagoa de patinaxe, 1862 por Currier & Ives]] Durante un tempo, as duras e ríxidas figuras británicas da patinaxe artística dominaron en América, superando sobre a forma máis artística de Haines. Haines, en cambio, tentou difundir as súas innovacións na patinaxe sobre xeo en Europa, gañando éxito en países como Suecia e Austria. O seu estilo era rexeitado polos seus colegas norteamericanos e polos patinadores da Inglaterra vitoriana, que continuaron a defender un estilo de patinaxe máis ríxida e sobria. Haines continuou a engadir novos elementos de danza ás súas rutinas, e asombrou unha multitude en Viena no inverno de 1868. Moitos na audiencia preguntáronse como un home normal podía moverse sobre o xeo de tal xeito. A actuación de Haines conduciu ao establecemento da Escola de Viena, que seguiu a desenvolveu o estilo artístico de Haines.
A Unión Internacional de Patinaxe foi fundada en 1892 como a primeira organización internacional de patinaxe sobre xeo en Scheveningen, Países Baixos. A Unión creou o primeiro conxunto codificado de normas sobre patinaxe artística e regulou a competición internacional en materia de velocidade e patinaxe artística. O primeiro campionato, coñecido como Championship of the Internationale Eislauf-Vereingung, celebrouse en San Petersburgo en 1896. O evento tivo catro competidores e foi gañado por Gilbert Fuchs.
Mecánica física da patinaxe
Un patín pode deslizarse sobre o xeo porque hai unha capa de moléculas de xeo na superficie que non están tan fortemente unidas como as moléculas da masa de xeo que hai debaixo. Estas moléculas están en estado semilíquido, proporcionando lubricación. As moléculas desta capa «cuasifluída» ou «parecida á auga» son menos móbiles que a auga líquida, pero son moito máis móbiles que as moléculas máis fondas no xeo. Aproximadamente a -157 °C a capa esvaradía ten un espesor molecular; a medida que a temperatura aumenta, a capa esvaradía vólvese máis grosa.
Durante moito tempo creuse que o xeo era esvaradío porque a presión dun obxecto en contacto con el facía que unha capa delgada se derretise. A hipótese era que a folla dun patín de xeo, exercendo presión sobre o xeo, derretía unha fina capa, proporcionando lubricación entre o xeo e a folla. Esta explicación, chamada «fusión a presión», orixinouse no século XIX. Con todo, isto non tiña en conta a patinaxe sobre xeo a temperaturas inferiores a -3,5 °C, mentres que os patinadores adoitan patinar sobre xeo a temperaturas máis baixas. No século XX, propúxose unha explicación alternativa, chamada "quecemento por fricción", segundo a cal a fricción do material estaba a causar o derretemento da capa de xeo. Con todo, esta teoría tampouco explica a patinaxe a baixa temperatura. De feito, ningunha das dúas explicacións explicaba por que o xeo é esvaradío cando está quieto mesmo a temperaturas baixo cero.
Seguridade
A patinaxe depende da rugosidade do xeo, o deseño do patín e a habilidade e experiencia do patinador. Aínda que as lesións graves son raras, varios patinadores de pista curta quedaron paralizados despois dunha caída. A caída pode ser fatal se non se usa un casco para protexerse dun traumatismo cranial grave. Os accidentes son raros pero máis comúns con colisións, xogos de hóckey ou patinaxe en parella. O segundo perigo, e máis grave, é o de caer a través do xeo á auga xeada cando se patina ao aire libre sobre un corpo de auga xeada. A morte pode ocorrer debido a hidrocución, hipotermia ou afogamento. A miúdo é difícil ou imposible para os patinadores saír da auga de volta ao xeo debido a que o xeo rompe repetidamente, o patinador angústiase polos patíns e a roupa grosa de inverno, ou desoriéntase baixo a auga. O patinador pode mesmo non ser capaz de atopar o buraco a través do cal caeu. Isto pode resultar en afogamento ou hipotermia, mais o arrefriado rápido tamén pode crear un estado no cal alguén pode ser revivido ata horas despois de caer na auga. Por razóns de seguridade, recoméndase que os patinadores nunca patinen sós ou na escuridade.
Xogos de equipo sobre xeo
Varios xogos recreativos de patinaxe xóganse no xeo:
James Lane Allen
James Lane Allen, nado en Lexington, Kentucky, en 1849 e finado en Nova York en 1925, foi un escritor norteamericano.
Traxectoria
En 1872 graduouse pola Universidade de Transylvania. Foi mestre de escola en diversas escolas de Kentucky, Virxinia Occidental e Missouri. En 1893 instalouse a vivir en Nova York A maioría das súas obras recollen as tradicións e o dialecto de Kentucky. A súa obra máis coñecida é A Kentucky Cardinal (1894), foi un éxito de vendas e crítica.
Esteban Fernández Temprano
Esteban Fernández Temprano, nado na Coruña o 13 de decembro de 1877 e finado en Madrid o 5 de xuño de 1952 foi un tipógrafo, xornalista e político galego.
Traxectoria
Membro da Agrupación Socialista da Coruña, da que foi elixido presidente en 1904. Colaborou en El Socialista. Presentouse ás eleccións municipais como candidato socialista en decembro de 1909 e novembro de 1911, pero non saíu elixido. Na súa imprenta editábase La Voz del Obrero, do que foi o primeiro director. Participou no Congreso Regional Obrero de Vigo en marzo de 1911, que deu lugar á Federación Sindical Solidaridad Obrera de Galicia.
Trasladouse a Viveiro coa súa familia en 1912, chamado por Benigno López Muñoz para que dirixira os seus talleres tipográficos, e o semanario Heraldo de Vivero, que tamén dirixiu. Tamén colaborou en Landro. En 1926 fundou e dirixiu La Voz del Pueblo. Publicou algunhas colaboracións en La Voz de Galicia.
En 1928 representou ao Ramo da Construción de Vivero no XVI Congreso da UGT e ese ano trasladouse a Madrid para traballar como tipógrafo. Foi detido ao rematar a guerra civil e despois de saír en liberdade traballou como corrector de probas na imprenta Rivadeneyra (1949) ata a súa morte.
Vida persoal
Casou con Purificación Oreña Martínez en 1908.
Ludeca de Mercia
Ludeca, finado en 827, foi rei de Mercia entre 826 e 827.
Traxectoria
Ascendeu ao trono tras a morte de Beornwulf durante unha campaña contra Anglia Oriental. Ludeca morreu durante outra campaña contra Anglia Oriental do mesmo xeito que o seu predecesor, sendo sucedido por Wiglaf. Antes do seu reinado, Ludeca aparece mencionado como dux en dous documentos de 824, durante o reinado de Beornwulf.
No Museo Fitzwilliam de Cambridge consérvase unha moeda cuñada durante o reinado de Ludeca. Crese que este penique de prata foi cuñado en Ipswich por un tal Waerbeald.
Cyclura cornuta
A Cyclura cornuta é unha especie de lagarto da familia Iguanidae orixinaria da illa do Caribe da Española, habitando tanto en Haití como na República Dominicana. O seu tamaño rolda entre os 60 e os 136 cm, e a cor da pel varía dende o agrisado aceiro até o verde e mesmo o marrón. O seu nome deriva do pseudocorno que ten no fociño que semella o dun rinoceronte.
West Orange
O topónimo West Orange pode referirse a dúas poboacións dos Estados Unidos de América:
Pampillo
O termo pampillo ou pampullo pódese referir a:
Botánica
dereita|miniatura|250px Refírese a diferentes especies botánicas semellantes:
Antroponimia
Pampillo é un apelido galego.
Impulso (magnitude física)
Impulso é unha magnitude física que determina a actuación dunha forza. A unidade no Sistema Internacional para o Impulso é o N.s (newton por segundo).
Formulación
O impulso(\,\!I) é igual á variación da cantidade de movemento linear dun corpo.
Pode tamén ser calculado a partir da forza aplicada sobre un corpo (\,\!F) e do tempo de actuación desa forza.
Variación da Cantidade de Movemento
A partir da masa do corpo (\,\!m) (suposta constante) e da variación da velocidade.
Tamén é posíbel calcular a variación a partir da cantidade de movemento inicial (\,\!P_{I}) e da cantidade de movemento final (\,\!P_{F}).
Ou aínda
Por conseguinte
O impulso tamén pode ser calculado doutras formas, por exemplo dada unha función F(x), ou sexa en que a F(forza) sexa variábel, debemos facer a integración de F(x).
Impuls Rörelsemängd
Diñeiro electrónico
O termo diñeiro electrónico, tamén diñeiro dixital ou moeda electrónica, refírese a unha forma de circulación do diñeiro fiduciario existente nun ambiente económico, equivalendo a unha certa contía de moeda depositada nalgún banco ou nalgunha institución financeira. Noutra banda, o termo tamén pode expresar a idea dun medio de pagamento que é aceptado en transaccións financeiras, cumprindo a función de diñeiro, mais tal medio non existe fisicamente ou en razón dalgún lastre, como o padrón ouro, e os seus rexistros non obrigatoriamente atópanse nunha institución financeira, estatal ou privada. En calquera caso, tanto a existencia do diñeiro dixital como as diversas transaccións feitas con el son testificadas na forma de información almacenada nun medio dixital ou nunha rede de datos, como as criptomoedas.
Progress (nave espacial)
Progress, tamén coñecida como Progress 7KTG e polo seu índice GRAU como 11F615A15, foi un tipo de nave de carga soviética derivada á súa vez das naves tripuladas Soiuz, utilizadas para levar cargamento (víveres e instrumentos) ás estacións Saliut e Mir.
Características
As naves Progress foron as primeiras naves de carga desenvolvidas na Historia. Tiñan unha masa en baleiro de 6.520 kg e cargadas de ata 7.020 kg. Medían 7,48 m de altura e ao igual que as naves Soiuz estaban divididas en tres seccións, pero coa sección orbital típica das Soiuz substituída por un módulo de 4 m3 para levar carga presurizada e o módulo de reentrada substituído por unha sección chea de propelente para transferir á estación espacial. As naves Progress podían permanecer en órbita ata 30 días. Lanzáronse un total de 43 naves Progress mediante foguetes Soiuz U e Soiuz U2, todas desde o cosmódromo de Baikonur e con éxito.
Naia
O topónimo galego Naia pode referirse a:
Braulio Rodríguez
Braulio Rodríguez Plaza, nado en Aldea del Fresno (Madrid) o 27 de xaneiro de 1944, é un eclesiástico católico español, entre 2009 e 2019 arcebispo de Toledo e Primado de España.
Traxectoria
Estudou humanística, teoloxía e filosofía nos seminarios de Madrid, onde obtivo en 1973 a licenciatura en Teoloxía Bíblica pola Universidade Pontificia Comillas. Tras dous anos de estudo (1979-81) na Escola Bíblica de Xerusalén, diplomouse en Sacra Escritura, e xa en 1990 alcanzou o grao de doutor en Teoloxía Bíblica pola Facultade de Teoloxía do Norte de España, con sede en Burgos, coa tese doutoral El proceso de Jesús ante el Sanedrín y la catequesis cristiana primitiva.
Presbiterado
Recibiu a ordenación sacerdotal o 3 de abril de 1972 en Madrid, de mans do cardeal Tarancón, e serviu nesta diocese durante 15 anos, nas parroquias de Cubas de la Sagra, San Miguel en Carabanchel e San Fulgencio. Ademais foi capelán da ermida de San Isidro. Entre 1984 e 1987, foi Formador do Seminario Diocesano de Madrid.
Episcopado
O 13 de novembro de 1987 foi nomeado bispo de Osma-Soria polo papa Xoán Paulo II. Recibiu a ordenación episcopal o 20 de decembro do mesmo ano. Posteriormente foi trasladado á diocese de Salamanca o 12 de maio de 1995, onde tomou posesión o 9 de xullo.
Retirouse o 27 de decembro de 2019, logo de que lle fora aceptada a renuncia presentada ao alcanzar o límite de idade.
Wigstan de Mercia
Wigstan, finado en 849, tamén coñecido como San Wigstan, foi o fillo de Wigmund de Mercia e da filla do rei Ceolwulf de Wessex.
Traxectoria
Probabelmente Wigstan reinou en Mercia durante un breve período, en 840, para despois abdicar do trono. Wigstan foi asasinado polo seu sucesor Beorthwulf de Mercia de quen se di que foi o seu padriño. Os restos de Wigstan foron enterrados en Repton en 849 no mesmo lugar onde fora enterrado o seu avó Wiglaf de Mercia. Repton pasou a converterse nun centro de peregrinación e durante o reinado de Canuto o Grande os seus restos convertidos en reliquias foron levados a Evesham. Ao redor de 1130 Dominic de Evesham escribiu Vita Sancti Wistani. O seu nome utilizouse recentemente como é o caso de W.H.Auden pola súa raíz cristiá
Burgred de Mercia
Burgred ou Burhred ou Burghred, finado en 880, foi rei de Mercia entre os anos 852 e 874.
Traxectoria
Burgred ascendeu ao trono en 852. Ese mesmo ano ou ao seguinte, Aethelwulf de Wessex solicita a súa axuda para someter o norte de Gales. A campaña foi un éxito e a alianza entre os dous reis quedou selada co matrimonio de Burgred con Aethelswith, filla de Aethelwulf. En 858, o rei merciano apelou a Aethelred de Wessex e o seu irmán, Alfredo o Grande, para recibir axuda militar contra os viquingos daneses, quen conquistaran Nottingham. Os exércitos de Wessex e de Mercia non tiveron que empregarse a fondo e aos daneses permitíuselles pasar alí o inverno. En 874, os daneses trasládanse desde Lindsey cara a Repton e expulsan a Burgred do seu reino. Colocaron no seu lugar a un nobre merciano chamado Ceolwulf, esixíndolle xuramentos de lealdade cara a eles. Burgred retirouse a Roma e faleceu alí no ano 880. De acordo coa Crónica Anglosaxoa, foi enterrado "na igrexa de Santa María, no colexio da nación Inglesa" en Roma.
Burgred é mencionado na Crónica Anglosaxoa durante os anos 852, 853, 868 e 874.
Aberración
O termo aberración pódese utilizar para referirse:
253
Outros
Historia ano a ano
Retrovirus
Unha variedade especial dos retrovirus son os retrovirus endóxenos (ERV) que están integrados no xenoma do hóspede e se herdan dunha xeración a outra.
Hai algúns virus con reversotranscrición que son virus de ADN e non pertencen á familia Retroviridae ou relacionadas (ver grupo VII en "Clasificación" máis abaixo).
O retrovirus almacena o seu material xenético en forma de ARNm (que ten os extremos modificados 5' cap e 3'poliA) dentro do virión, e este serve como medio para liberar o xenoma vírico dentro da célula, e iniciar a infección. Unha vez que está na célula hóspede, o ARN sofre a reversotranscrición no citoplasma e despois integra o seu ADN no xenoma celular. Cando está integrado recibe o nome de provirus.
O ADN proviral do retrovirus pode permanecer integrado moito tempo e non é detectado polo sistema inmunitario. Porén, o provirus nun determinado momento transcribe o seu ADN a ARN para expresar os xenes do virus e producir novas copias do virus. Por tanto, a información contida nun xene retroviral flúe na secuencia: ARN → ADN → ARN → proteína.
Estrutura
Os virións dos retrovirus son partículas envoltas duns 100 nm de diámetro. Os virións conteñen dúas moléculas idénticas de ARN monocatenario de 7-10 quilobases (kb) de lonxitude. Aínda que os virións de diferentes retrovirus non teñen a mesma morfoloxía ou bioloxía, todos os compoñentes do virión son moi semellantes.
Os principais compoñentes do virión de retrovirus son:
Multiplicación
Cando os retrovirus integran os seus propios xenomas en células da liña xerminal, os seus xenomas pasan de xeración en xeración. Deste modo orixínanse retrovirus endóxenos (ERVs), que hoxe forman o 5-8% do xenoma humano, e que en xeral levan moito tempo no xenoma. Contrastan cos retrovirus exóxenos, que son dos que trata principalmente este artigo. A maioría das insercións de retrovirus endóxenos non teñen función coñecida e formarían parte do que se denominou "ADN lixo". Porén, moitos retrovirus endóxenos xogan importantes papeis na bioloxía do hóspede, como o control da transcrición de xenes, fusión celular durante o desenvolvemento da placenta no curso da xerminación dun embrión, e resistencia a infeccións por retrovirus exóxenos. Os retrovirus endóxenos recibiron tamén a atención dos investigadores da área da inmunoloxía.
A transcrición ten lugar do ADN ao ARN, pero a reversotranscrición transcribe ARN a ADN. O prefixo "retro" en retrovirus refírese a esta inversión do fluxo xenético do dogma central da bioloxía molecular. A actividade de reversotrinscritase, ademais de nos retrovirus, foi atopada tamén nas células eucariotas, nas que permite a xeración e inserción de novas copias de retrotransposóns no xenoma do hóspede.
As drogas terapéuticas denominadas inhibidores da protease e da reversotranscriptase teñen como dianas sitios e secuencias específicos nos seus respectivos encimas. Porén, estas drogas poden perder rapidamente a súa efectividade debido a que as secuencias xénicas que codifican para a protease e a reversoptranscriptase mutan rapidamente. Estes cambios de bases orixinan codóns e sitios específicos nos encimas, que cambian, e, por tanto, evitan ser as dianas das drogas ao perderen os sitios que as drogas utilizan para unirse a eles.
Como a reversotranscrición carece da habitual actividade de corrección de probas da replicación do ADN. Os retrovirus mutan con gran frecuencia. Isto permite que o virus aumente a súa resistencia aos fármacos antivirais rapidamente, e impide o desenvolvemento de vacinas efectivas e inhibidores para os retrovirus.
Transmisión
Hai tres modos de transmisión entre os retrovirus:
Xenes
Os xenomas de retrovirus xeralmente conteñen tres marcos de lectura abertos que codifican as proteínas que poden encontrarse no virus maduro. Son:
Provirus
É o ADN vírico incorporado ao xenoma da célula hóspede en forma de provirus, que pode pasar á proxenie da célula. Cando a célula se divide ten que replicar previamente o seu xenoma e ao facelo replica tamén o provirus integrado, polo que as células fillas levan tamén o provirus. O ADN dalgúns retrovirus insírese aleatoriamente no xenoma da célula hóspede, polo que pode ser inserido nun oncoxene. Deste modo algúns retrovirus poden converter as células normais en células cancerosas. Algúns provirus permanecen latentes na célula durante longos períodos antes de que son activados por algún cambio no seu ambiente.
Primeiras fases da evolución
O estudo dos retrovirus levou á primeira demostración da síntese de ADN a partir de moldes de ARN, un modo fundamental de transferir o material xenético entre especies. Especulouse que nas fases máis iniciais da evolución das células os procesos de reversotranscrición do ARN ao ADN utilizados polos retrovirus son os que puideron orixinar a aparición do ADN como material xenético. Neste modelo que se enmarca na hipótese do mundo de ARN, os organismos celulares adoptaron o ADN (molécula quimicamente máis estable) cando os retrovirus evolucionaron para crear ADN a partir de moldes de ARN.
Terapia xénica
Os vectores gammarretrovirais e lentivirais utilizados na terapia xénica median a modificación xenética estable de células tratadas por medio da súa integración no xenoma celular. Esta trecnoloxía é útil non só na investigación, senón tamén para a terapia xénica clínica que trata de corrixir os defectos xenéticos das células de forma permanente; por exemplo, en células nai proxenitoras. Desenvolvéronse partículas vector retrovirais que infectan determinados tipos de células. Os vectores gammarretrovirais e lentivirais foron xa usados ata o momento en máis de 300 ensaios clínicos, para tratar diversas doenzas.
Cancro
Os retrovirus que causan o crecemento de tumores inclúen o virus do sarcoma de Rous e o virus do tumor mamario de rato. O cancro pode ser desencadeado por protooncoxenes que foron incorporados por erro no ADN proviral ou pola disrupción de protooncoxenes celulares. O virus do sarcoma de Rous contén o xene src que desencadea a formación de tumores. Máis tarde atopouse que un xene similar das células estaba implicado na sinalización celular, o cal era moi probablemente extraído co ADN proviral. Os virus non transformantes poden inserir o seu ADN aleatoriamente en protooncoxenes, interrompendo a expresión de proteínas que regulan o ciclo celular. O promotor do ADN do provirus pode tamén causar a sobreexpresión de xenes regulatorios.
Clasificación
miniatura|dereita|350px|Filoxenia dos retrovirus. Os virus que presentan reversotranscrición poden clasificarse da seguinte maneira:
Exóxenos
Estes xéneros estaban antes clasificados en tres subfamilias (Oncovirinae, Lentivirinae, e Spumavirinae), pero co coñecemento que se ten actualmente dos retrovirus esta división xa non parece apropiada. (Porén, o termo oncovirus aínda se usa correntemente).
Os retrovirus clasificáronse en dous grupos na clasificación de Baltimore, que son os grupos VI e VII de virus. Os detalles da reversotranscrición non son iguais en todos eles.
Virus do grupo VI
Son virus de ARN. Todos os membros do grupo VI usan unha reversotranscriptase codificada polo virus, que é unha ADN polimerase ARN dependente, para producir ADN a partir do xenoma inicial viral de ARN. O ADN é a miúdo integrado no xenoma do hóspede, como no caso dos retrovirus e pseudovirus, nos que o xenoma é replicado e transcrito polo hóspede.
O grupo VI inclúe as seguintes familias:
Virus do grupo VII
Ambas as familias do grupo VII teñen xenomas de ADN nas partículas que infectan as células. O xenoma de ADN é transcrito tanto a un ARNm (usado na síntese proteica) coma a un ARN prexenómico (usado como molde durante a replicación do xenoma vírico por reversotranscrición). Unha reversotranscriptase codificada polo virus utiliza o ARN prexenómico como molde para a creación do ADN viral xenómico para as novas copias do virus.
Endóxenos
Os retrovirus endóxenos (ERV)s non están formalmente incluídos neste sistema de clasificación, xa que están integrados no xenoma e pasan directamente de xeración en xeración formando parte do xenoma e nunca están no exterior. Deberon orixinarse por infeccións retrovirais nos antepasados das especies hai moito tempo. Clasifícanse en tres clases baseándose na proximidade aos xéneros de retrovirus exóxenos:
Tratamento de retrovirus veterinarios
As infeccións polo virus da leucemia felina e o virus da inmunodeficiencia felina poden tratarse con produtos como o inmunomodulador chamado inmunomodulador célula T-linfocito (LTCI).
Alfalfa
miniatura|Inflorescencia e follas trifolioladas. miniatura|Froitos en hélices sinistras, maduros e inmaturos. miniatura| miniatura A alfalfa ou alforfa ( Medicago sativa), é unha especie de planta herbácea pertencente á familia das fabáceas ou legumes empregada coma forraxe. Cultívase en todo o mundo. No caso de Galiza non é unha cultura común, porén, agás en casos extremos e zonas moi sombrizas, a alforfa pódese sementar en calquera zona de Galiza e da cornixa cantábrica.
Descrición
É unha planta que se utiliza amplamente como pasto e con este propósito é cultivada intensivamente no mundo enteiro. Ten un ciclo vital de entre cinco e doce anos, dependendo da variedade utilizada, así como do clima; en condicións benignas pode chegar a vinte anos. Chega acadar unha altura de 1 metro, desenvolvendo mestos feixes de flores miúdas de cor púrpura. As súas raíces adoitan ser moi fondas, podendo acadar os 4,5 metros. Deste xeito, a planta é especialmente resistente á seca.
Ten un xenoma tetraploide.
É unha especie que amosa autotoxicidade, polo que non é doado para a súa semente medrar en cultivares de alforfa xa existentes. Así, recoméndase que os seus cultivares se roten con outras especies (por exemplo, millo ou trigo) antes de volver sementar.
Historia
A alforfa procede de Persia, onde probabelmente foi adoptada para o uso por parte do ser humano durante a Idade de bronce para alimentar as bestas procedentes de Asia Central. Segundo Plinio o Vello, introduciuse en Grecia arredor do 490 a. C., durante a Primeira Guerra Médica, posibelmente en forma de sementes chegadas co penso da cabalaría persiano. Pasou a ser un cultivo habitual destinado á alimentación dos cabalos. O humano pode inxerila como rebentos en ensaladas e emparedados.
Coma todos os legumes, as súas raíces posúen nódulos que conteñen as bacterias Sinorhizobium meliloti, con habilidade de fixar nitróxeno, que producen alimento altoproteico, sen importar o nitróxeno dispoñíbel no solo. A súa habilidade fixadora de nitróxeno (incrementando o N do solo) e o seu uso como penso animal mellora a eficiencia da agricultura.
Cultivo en Galiza
Tradicionalmente, nas zonas húmidas de España, veñense cultivando pasteiros mixtos dando lugar a unha produción estacional de forraxe con dous picos ou puntas, unha máxima a final da primavera ou comezos do verán e outra menor ao comezo do outono. Fica, entrambas, unha paraxe estival, máis curta canto máis preto esteamos da costa cantábrica, que ten que ser cuberta ben con forraxes conservadas ou ben con cultura de alternativa estival, como millo e en menor contía con híbrido sorgo e pasto do Sudán ou ben con xirasol forraxeiro ultimamente. Isto obriga a facer labores anuais, o que supón, ademais do gasto, un trastorno para a explotación, xa que as épocas máis axeitadas para as facer adoitan coincidir coas tempadas de choivas primaverais e outonizas. O incremento dosregadíos e a implantación de especies máis resistentes ás temperaturas estivais son factores que paliaron, en parte, estes problemas. Entre estas especies cómpre salientar a alforfa e mais a festuca. As maiores dificultades para a expansión do cultivo da alforfa en Galiza, e en xeral en zonas húmidas, foron entre outras, as falla de inoculación con cepas de bacterias específicas para esta especie, a carencia de coñecementos agronómicos para a súa implantación e, por último, o descoñecemento dos sistemas para axudar á alforfa a combater as especies espontáneas, moito máis agresivas, especialmente no final do inverno e comezo da primavera. Exceptuando casos extremos e zonas moi sombrizas, a alforfa pódese sementar en calquera zona de Galiza e da cornixa cantábrica.
Propiedades medicinais
Utilízase a folla, tendo cualidades nutritivas excepcionais. Contén máis proteínas que a maior parte dos vexetais. É tamén rica en Vitamina A, e minerais derivados. Contén cantidades pouco usuais de Vitamina K (necesaria para callar o sangue).
Alforfa xeneticamente modificada
A alforfa Roundup Ready é unha variedade xeneticamente modificada por enxeñaría xenética, patentada por Monsanto Co., resistente ao herbicida de Monsanto «glifosato»; así aínda que a meirande parte das plantas de folla ancha, incluíndo a alforfa común, son sensíbeis a dito herbicida, o agricultor pode pulverizar os cultivares de "Alfalfa Roundup Ready" co 'glifosato', e así matar as malezas, sen danar a cultura de alforfa modificada.
Nomes vernáculos
En galego recibe os nomes comúns de alforfa, alfalfa, lucerna e trevo caracol. Cómpre destacar que o nome alforfa corresponde tamén a unha planta brava semellante: Trigonella foenum-graecum.
Pragas e doenzas
Polo de agora non se teñen ollado ataques de insectos en Galiza, agás os de rosquilla (Prodenia litura) na costa de Lugo. Téñense ollado pradeiras achegadas a alforfais atacadas de típula e non se manifestar o ataque na alforfa, o que se pode deber a teren un ciclo vexetativo distinto ou ben a que ao manter o chan ceibo de más herbas non atopa o acubillo que as pradarías polífitas lle fornecen. É de agardar que, de se estender o cultivo, as primeiras pragas que aparezan sexan: cuca (Co/aspidema atrum) en zonas cálidas e dificilmente no norte; verme verde (Phytonomus variabilis) nas mesmas condicións; apion (Apion s.p.) e pulgón (Aphis s.p.) algo entrado o verán. Para todos eles poden utilizarse produtos a base de Carbaril, Lindano, Clorpirifos, Fenitrotión, Malatión, Triclorfón etc., seguindo as instrucións do fabricante e utilizando uns ou outros segundo a época de ataque e a marxe de seguranza que se desexe entre tratamento e aproveitamento. No se teñen ollado ataques de nematodos nos talos (Ditylenchus dipsaci). Respecto das enfermidades, aínda non se presentaron ataques graves de raíz, aínda que si existiron casos de asfixia cos conseguintes fungos saprofíticos posteriores. Tampouco de Verticillium, Sclerotinia e Colletotrichum (antracnose), o que non significa que non aparezan no futuro. Se ocorrer habería que pensar en utilizar variedades resistentes a Verticillium (Prima,Vertus, Verneuil, Lutece, Sverre, Maris kabul e Sabilt). En conxunto, as variedades flamingas son resistentes aos fungos que atacan as follas: Pseudopeziza, Uromyces  etc., no A cuscuta non é problema se se utilizan variedades seleccionadas e certificadas. Os mesmos tratamentos contra as herbas daniñas a base de Paracuat resultan bastante efectivos no seu control.
Enfermidades bacterianas
As plantas atacadas presentan síntomas de detención de crecemento da punta do talo, e amareleamento ó segundo ou terceiro ano do estabelecemento. Os abrochos teñen follas cativas e as puntas murchan no verán cando vai calor. A sección das raíces pasa a ter unha cor marrón clara no cambium. Non existe tratamento para combater a doenza, mais pódense tomar precaucións para manter a produtividade da alfalfa como é a fertilización, o bo manexo, e efectuar os cortes nas épocas secas, xa que hai que ter en conta que a infección ten lugar a través de feridas e fendas da planta.
Enfermidades producidas por fungos
Doenza que causa os maiores danos na alforfa, sendo difícil de combater. O síntoma clásico é a aparición na coroa ou colo dunha podremia. Espállase ao se anegar o chan e por danos producidos polo gado ou a maquinaria.
Enfermidades dos órganos aéreos
É a doenza máis frecuenta das partes aéreas da alforfa, semellante á roia. Presenta tacas cloróticas nas follas novas e inferiores ao teren estas máis humidade. O tratamento consiste en aplicar produtos funxicidas organocúpricos.
Pragas
Importante en todo o sur de España. Dentro deste grupo de hemípteros o máis importante é o pulgón verde (Acyrtosiphon trifolii T. maculata), son chuchadores do zume do parénquima. Para a súa eliminación é frecuente o uso de insecticidas.
Circuncisión
miniatura|dereita|Circuncisión 400px|miniatura|dereita
miniatura|dereita|250px|A ilustración máis antiga sobre a circuncisión, achada en [[Exipto.]] miniatura|dereita|250px|Á dereita, representación da circuncisión de [[Xesús Cristo nun baldaquino de Ventosa (Agolada).]] 195px|miniatura|Unha protesta contra a circuncisión infantil rutineira
A circuncisión é a extirpación ou amputación do prepucio do pene, o que deixa ao descuberto a glande. As causas máis frecuentes de circuncisión son os motivos relixiosos, culturais ou médicos. En 2006, segundo estimacións da OMS, o 30% dos homes do mundo eran circuncisos.
Historia, razóns e características
A Organización Mundial da Saúde (OMS) e o Programa da ONU contra a Sida (ONUSIDA) recomendaron o 28 de marzo de 2007, por primeira vez, a circuncisión masculina como unha intervención importante adicional para reducir o risco de contaxio do virus da Sida por vía heterosexual.
Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me
Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me é o sétimo álbum de estudio da banda inglesa The Cure, editado o 25 de maio de 1987 polo selo Fiction Records. Este traballo axudou á banda a chegar ao grande público estadounidense, converténdose no seu primeiro disco en acadar o top 40 da Billboard 200, situándose concretamente no posto 35 en xullo de 1987.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por The Cure.
Circuncisión
A circuncisión ao longo da historia
A Biblia hebrea (ou Antigo Testamento dos cristiáns) ordenaba que todo neno hebreo fose circuncidado antes dos oito días de vida, polo que os xudeus máis ortodoxos continúan con ese costume atávico.
Na Alemaña nazi era común que a policía obrigase os alemáns homes a expor en público os seus xenitais para demostrar que non eran xudeus e evitar a detención, dándose o caso de xente detida debido a que se lles practicara unha operación de fimose sen razóns relixiosas.
Nos Estados Unidos a circuncisión séguese realizando sistematicamente (tamén nos cativos) por motivos hixiénicos discutibles: no século XIX médicos de mentalidade puritana puxeron de moda a idea de que o esmegma podía producir infeccións. A finais do século XIX demostrouse que ese dato era falso: mesmo un pene mal lavado e co lado interno do prepucio cuberto de esmegma non se infecta nin transmite infeccións.
A partir dunha premisa certa (que coa circuncisión a glande perde sensibilidade) os médicos vitorianos deduciron dous conceptos erróneos: que os estadounidenses terían menor tendencia á sexualidade e que iso automaticamente os volvería máis relixiosos e traballadores. Dende os anos 1980 nese país estase loitando —mediante campañas de educación para pais— contra o flaxelo da circuncisión sistemática aos cativos.
From Yesterday
"From Yesterday" é o terceiro single lanzado pola banda americana 30 Seconds to Mars do seu segundo álbum, "A Beautiful Lie".
Vídeo musical
Jared Leto dixo que o vídeo de “From Yesterday” foi dirixido por un home danés e albino chamado Bartholomew Cubbins, inspirado no período da dinastía da China. Isto simplemente foi unha broma de Cubbins, xa que dita persoa e o protagonista do libro de Dr Seuss, “The 500 Hats of Bartholomew Cubbins”. Porén, algunhas páxinas aínda lle atribúen a Cubbins a dirección. É o primeiro vídeo de música dunha banda de rock estadounidense completamente rodado na República China. Tamén é considerado o vídeo máis caro da historia, cun custo de produción a redor de 13 millóns de dólares, superando en varios millóns de dólares a Michael e Janet Jackson no seu vídeo "Scream/Childhood".
Filmouse coa participación de mil soldados sostendo bandeiras o comezo do vídeo. O mesmo comeza cun neno pequeno, presumiblemente o emperador, onde lle preguntan que é o que desexa para o seu aniversario. Simplemente responde “The Sound of Tomorrow” (“O Son do Mañán”). A acción vaise a unha habitación onde están os membros da banda. Unha muller entra e avisaos de que xa é o momento. Guíaos á entrada do vestíbulo, e desaparece. Os membros camiñan cara o final do mesmo, onde intentan abrir a porta, mais non poden. As luces apáganse.
Noutra escena, a banda camiña a través de portas enormes, e logo entre soldados. Mentres camiñan, Jared pode ver a unha muller con máscara branca camiñando xunto a eles, pero por fora da multitude de soldados, os cales non poden vela. Son guiados cara ao vestíbulo onde se encontra o emperador, onde lles entregan uns pergamiños. Jared pregúntalle a Shannon Leto, o seu irmán: “This is a gift?” (¿Isto é un regalo?). Cada un deles é conducido a un lugar diferente do reino, onde se encontran con moitas das tradicións chinesas:
Tras isto, móstrase a banda vestíndose coa armadura tradicional china. Máis tarde encóntranse para un duelo contra catro homes vestidos iguais que eles. O final do vídeo, os membros da banda loitan contra os outros individuos. Só catro sobreviven, e están a punto de degolarse. Lentamente, cos primeiros acordes da canción "A Beautiful Lie"” de fondo, retíranse as máscaras e se ve que os catro membros da banda están vivos.
La Opinión (1868)
La Opinión foi un periódico editado en Vigo en 1868.
Historia e características
Apareceu en outubro de 1868. Periódico de carácter republicano identificado coa liña política de Manuel Becerra Bermúdez. Entre os seus redactores figuraron Celestino L. Martí e Saturnino Suárez.
A Anuqueira, Codesoso, Sobrado
A Anuqueira é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Santa Icía
Santa Icía pode referirse a:
Fate (videoxogo)
Fate é un videoxogo de rol e acción dun xogador estreado orixinalmente para PC por WildTangent no 2005. Ten tres secuelas, tituladas Fate: Undiscovered Realms, Fate: The Traitor Soul e Fate: The Cursed King, que foron lanzadas no 2008, 2009 e 2011 respectivamente. Fate foi estreado para os clientes de PC Steam o 12 de decembro de 2013.
Gregory Hines
Gregory Oliver Hines, nado en Nova York o 14 de febreiro de 1946 e finado nos Ánxeles o 9 de agosto de 2003, foi un bailarín, actor, cantante e coreógrafo estadounidense.
Inicios
Hines naceu en Nova York en 1946, fillo de Alma Iola (Lawless) e Maurice Robert Hines, bailarín, músico e actor. Comezou a bailar claqué cando tiña dous anos de idade e iniciou a danza de forma semiprofesional con cinco.
Tras isto, el e o seu irmán máis vello, Maurice, comezaron a actuar xuntos, estudando co coreógrafo Henry LeTang. Gregory e Maurice tamén aprenderon de bailaríns veteranos como Howard Sims e os Nicholas Brothers, sempre que actuaban nos mesmos lugares. Os irmáns, que actuaban en clubs nocturnos, eran coñecidos como "The Hines Kids" e máis adiante como "The Hines Brothers". Cando o seu pai se uniu para tocar o tambor, o nome cambiou de novo en 1963 a "Hines, Hines, and Dad".
Carreira
Hines actuou como cantante solista e músico nunha banda de rock chamada Severance, entre 1975 e 1976, con base en Venice, California. Severance foi unha das bandas locais orixinais dun club chamado Honky Hoagies Handy Hangout, tamén coñecido como 4H Club. Severance publicou o seu álbum debut en Largo Records (subsidiaria de GNP Crescendo) en 1976. En 1986, cantou un dúo con Luther Vandross titulado "There's Nothing Better Than Love", que acadou a primeira posición das listas de éxitos de R&B.
Hines debutou no cinema en History of the World, Part I, de Mel Brooks. A crítica apuntou o engado cómico de Hines, e logo apareceu en filmes como Cotton Club, White Nights, Apunta, dispara e corre con Billy Crystal, Tap e Waiting to Exhale. En televisión, protagonizou a súa propia serie en 1997, de título The Gregory Hines Show na CBS, ademais de realizar o papel recorrente de Ben Doucette en Will & Grace. En 1999, volveu poñer a voz a Big Bill, na serie de Nick Jr. Little Bill. En 2000, protagonizou The Tic Code.
A primeira actuación de Hines en Broadway foi co seu irmán en The Girl in Pink Tights en 1954. Foi candidato aos premios Tony por Eubie! (1979), Comin' Uptown (1980) e Sophisticated Ladies (1981), e gañouno por Jelly's Last Jam (1992). En 1989, Gregory Hines creou "Gregory Hines' Tap Dance in America", que tamén presidiu. O especial da PBS incluíu bailaríns como Savion Glover e Bunny Briggs. Tamén copresentou a cerimonia dos Tony en 1995 e 2002.
En 1990, Hines visitou o seu ídolo, Sammy Davis Jr., cando estaba enfermo de cancro de esófago, incapaz de falar. Trala morte de Davis, un emotivo Hines falou no funeral de como Sammy lle fixera un xesto "como se pasase un balón de baloncesto... e eu collino". Hines falou do honor de que Sammy pensase que Hines podería seguir onde el o deixou.
Hines foi un grande improvisador, realizando moitas improvisacións de pasos de claqué, ademais de sons e ritmos. As súas imporvisacións eran como un tambor, facendo sós e logo volvemos con toda clase de ritmos. Tamén improvisaba o fraseo de numerosos pasos de bailes, principalmente baseados no son que producián. A pesar de que herdou as raíces e a tradición do claqué rítmico negro, tamén influíu o novo claqué. Nese momento, aliñou o claqué cos últimos experimentos formais do jazz, as novas músicas e a danza posmoderna.
Durante a súa carreira, Hines foi un defensor do claqué nos Estados Unidos. En 1981, avogou con éxito pola creación do National Tap Dance Day, que se celebra en corenta cidades do país, ademais de noutros oito países. Gregory Hines formou parte da xunta de directores do Manhattan Tap, foi membro do Jazz Tap Ensemble e da American Tap Foundation (antigamente, American Tap Dance Orchestra).
Foi un bo profesor, e influíu en artistas de claqué como Savion Glover, Dianne Walker, Ted Levy e Jane Goldberg. Nunha entrevista con The New York Times en 1988, Hines dixo que todo o que fixo tivo influencia da súa danza: "o meu canto, a miña interpretación, a miña forma de amar, a miña forma de ser pai".
Falecemento
Hines morreu de cancro de fígado o 9 de agosto de 2003, de camiño ao hospital dende a súa casa dos Ánxeles. Fora diagnosticado coa enfermidade máis dun ano antes, pero só informara diso os seus amigos máis íntimos. No momento do seu pasamento estaba rematando a produción do programa de televisión Little Bill e estaba comprometido con Negrita Jayde.
Hines está enterrado no cemiterio ortodoxo ucraíno de Saint Volodymyr en Oakville, Ontario. Jayde faleceu de cancro o 28 de agosto de 2009, aos 51 anos, semanas despois do sexto memorial anual de Hines.
O 28 de xaneiro de 2019, o US Postal Service honrou a Hines cun selo, presentado nunha cerimonia en The Buffalo Academy for Visual and Performing Arts en Buffalo, Nova York. O selo é parte da serie de herdanza negra.
Vida privada
Os matrimonios de Hines con Patricia Panella e Pamela Koslow acabaron en divorcio. Tivo un fillo, Zach, e unha filla, Daria, ademais dunha fillastra, Jessica Koslow.
O expediente Warren
O expediente Warren (en The Conjuring) é un filme estadounidense de 2013 dirixido por James Wan e escrito por Chad Hayes e Carey W. Hayes. É o primeiro filme do universo cinematográfico The Conjuring. Patrick Wilson e Vera Farmiga interpretan a Ed e Lorena Warren, uns investigadores do paranormal asociados con famosos casos de posesións.
Estreouse en galego o 9 de decembro de 2016 a través da TVG.
Allentown, Pensilvania
Allentown é a capital do condado de Lehigh, no leste de Pensilvania, Estados Unidos. No censo de 2000 tiña unha poboación de 106.632 habitantes.
Fundada en 1762 por William Allen co nome de Northamptontown, en 1838 cambiouselle o nome polo actual, en honra do seu fundador. Durante a Guerra de Independencia Americana agachouse na cidade a Campá da Liberdade (Liberty Bell).
Linguas
Inglés 72,2%, Castelán 19,8%, Árabe 2,2%, Annamita 0,9%, Alemán 0,8%.
Mil Mi-8
O Mil Mi-8 (ruso: Ми-8, designación OTAN: Hip) é un helicóptero medio de dúas turbinas deseñado orixinalmente pola Unión Soviética e no presente producido por Rusia. Ademais do seu rol máis común como helicóptero de transporte, o Mi-8 tamén é usado como posto de mando aerotransportado, canoneiro e plataforma de recoñecemento. Xunto co relacionado e máis potente Mil Mi-17, o Mi-8 está entre os helicópteros máis fabricados do mundo, usado por máis de 50 países. En 2015 era a terceira aeronave militar máis común do mundo.
Deseño e desenvolvemento
Mikhail Mil aproximouse orixinalmente ao goberno soviético coa proposta do deseño dun helicóptero bimotor de turbina totalmente novo despois do éxito do Mil Mi-4 e a aparición e eficacia das turbinas usadas no Mil Mi-6; pero os militares argumentaron en contra do novo helicóptero que estaban contento co Mil Mi-4. Para convencelos, Mikhail Mil propuxo que o novo helicóptero fose máis unha actualización con novos motores de turbina en vez de ser un aparello completamente novo; isto persuadiu ao consello de ministros para comezar a súa produción. Debido á posición do motor Mikhail Mil puido xustificar o redeseño completo da metade dianteira do aparello ao redor do motor.
O prototipo, chamado V-8, foi deseñado en 1958 baseándose no Mil Mi-4 cunha cabina máis grande. Impulsado por un motor turboeixo Soloviev AI-24 de 2 700 CV, o prototipo monomotor do V-8 realizou o seu primeiro voo en xuño de 1961  e foi mostrado por primeira vez no desfile do Día da Aviación Soviética no mes de xullo.
Durante unha visita oficial aos Estados Unidos en setembro de 1959, Nikita Khrushchev voou no helicóptero presidencial Sikorsky S-58 e quedou bastante impresionado. Ao seu regreso ordenou a creación dun helicóptero semellante que debería estar listo para a visita do presidente estadounidense. Creouse rapidamente unha versión de luxo do Mi-4 e Khrushchev realizou un voo de inspección, durante o cal Mikhail Mil propuxo que o seu helicóptero sería máis axeitado. Porén, sería necesario un segundo motor para que fose máis fiable. Este feito deulle o poder a Mikhail Mil baixo as ordes de Khrushchev de construír o helicóptero orixinal bimotor, que por vez primeira na historia soviética necesitaría motores de turbina fabricados especificamente, en vez de adaptalos de aeronaves de á fixa (como no Mil Mi-6 e no primeiro prototipo V-8), e tamén tería que deseñarse unha caixa de cambios para o rotor principal totalmente nova. En maio de 1960 deuselle a orde a Mikhail Mil de crear un helicóptero bimotor. A oficina de deseño Sergei Isotov aceptou a tarefa de crear os motores.
O segundo prototipo (aínda equipado cun motor de turbina ao estar os motores Isotov sendo desenvolvidos) voou en setembro de 1961.
Dous meses despois de que Isotov completase os motores, o terceiro prototipo, designado V-8A e equipado con dous Isotov TV2 de 1 500 CV, realizou o seu primeiro voo pilotado por Nikolai Ilyushin o 2 de agosto de 1962, converténdose no primeiro helicóptero soviético en voar con motores de turbina de gas construídos especificamente. O aparello completou as súas probas na fábrica en febreiro de 1963.
O cuarto prototipo foi deseñado como un transporte VIP, co rotor cambiado de catro a cinco palas en 1963 para reducir a vibración, as portas da cabina de mando substituídas por paneis de plexiglax corredizos e unha porta corrediza engadida á cabina.
Os militares soviéticos orixinalmente amosaron pouco interese no Mi-8 ata que a participación do Bell UH-1 na guerra de Vietnam foi amplamente publicitada como un gran activo dos Estados Unidos, permitindo ás tropas moverse rapidamente dentro e fóra do campo de batalla e por todo o país. Foi só entón cando os militares soviéticos apuraron a fabricación dunha variante de transporte de tropas do Mil Mi-8. En 1967 foi introducido na Forza Aérea Soviética como o Mi-8.
Hai numerosas variantes, como o Mi-8T, que, ademais de levar 24 soldados, está armado con foguetes e mísiles anti-carro guiados. A versión de exportación Mil Mi-17 está empregada por uns 20 países; o seu equivalente no servizo ruso é a serie Mi-8M. A única diferenza visible entre o Mi-8 e o Mi-17 é que o rotor de cola está a estribor no Mi-8 e a babor no Mi-17. O Mi-17 tamén ten algo de blindaxe para a súa tripulación. A versión naval Mil Mi-14 tamén deriva do Mi-8. O modelo está sendo mellorado constantemente e en 2018 aínda se fabricaban as variantes Mi-8AMT, Mi-8MTV-1, Mi-171, Mi-171A1 e Mi-172.