cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trastorno de personalidade paranoide
Diagnóstico segundo DSM IV
A. Desconfianza e suspicacia xeral desde o inicio da idade adulta, de forma que as intencións dos demais son interpretadas como maliciosas, que aparecen en diversos contextos, como o indican catro (ou máis) dos seguintes puntos:
B. Estas características non aparecen exclusivamente no transcurso dunha esquizofrenia, un trastorno do estado de ánimo con síntomas psicóticos ou outro trastorno psicótico e non son debidas aos efectos fisiolóxicos directos dunha enfermidade médica.
Tratamento
A adhesión ao tratamento é moi difícil pola propia característica do trastorno de non confiar nos outros, até en profesionais da saúde, de non contar as súas intimidades con medo ser traizoados, de non precisar feitos para chegar a conclusións e de mesmamente aceptar este diagnóstico.
A terapia cognitivo-comportamental pode ser útil, en especial a terapia do esquema que é específica para tratar trastornos de personalidade. Algunhas das partes importantes do tratamento é conseguir establecer un vínculo de confianza e intimidade, estimular, practicar e reforzar probas de realidade baseándose en feitos e probabilidades máis realísticas antes de sacar conclusións e facer un adestramento de asertividade e desenvolvemento de habilidades sociais.
Algúns antipsicóticos en pequenas doses poden previr crises, que son comúns a este trastorno, que poden implicar violencia e serios riscos a outros e a si mesmo.
Posibles vítimas famosas
Algunhas das posibles vítimas célebres deste trastorno son:
Ligazóns externas
妄想性人格障害 Параноид
Tomás Masaryk
Tomáš Garrigue Masaryk, nado o 7 de marzo de 1850 en Hodonín (Imperio Austrohúngaro) e finado en Lány (Checoslovaquia) o 14 de setembro de 1937, foi un filósofo, sociólogo e político checo, fundador da república de Checoslovaquia, da que foi o seu primeiro presidente en 1918. Inicialmente desexaba reformar a monarquía austrohúngara para transformala nunha monarquía dentro dun estado federal democrático, mais durante a primeira guerra mundial comezou a favorecer a abolición da monarquía e, coa axuda das forzas aliadas, finalmente tivo éxito.
The Parent Trap (filme de 1998)
The Parent Trap é un filme estadounidense de comedia familiar co-escrito e dirixido por Nancy Meyers que foi estreado en 1998. É un remake do filme homónimo de 1961 e unha adaptación da novela de Erich Kästner Das doppelte Lottchen. Dennis Quaid e Natasha Richardson interpretan unha parella que se divorcia pouco despois de casar; Lindsay Lohan intepreta a Hallie Parker e a Annie James, unhas xemelgas idénticas que se reúnen accidentalmente nun campamento de verán despois de vivir separadas dende o nacemento.
Alfredo Bea Gondar
José Alfredo Bea Gondar é un político galego.
Traxectoria
miniatura|200px|Alfredo Bea encabeza a candidatura de AVI nas municipais de maio de 1991 Concelleiro do Grove e segundo tenente de alcalde, foi nomeado alcalde en agosto de 1975. Foi un dos homes fortes de UCD na provincia de Pontevedra. Nas municipais de 1983 foi elixido alcalde do Grove por Convergencia de Independientes de Galicia, pero pasouse pouco despois con todos os concelleiros a AP. Foi deputado provincial. Porén, unha moción de censura encabezada por Luís Caamaño Prol (elixido nas listas de AP pero abandoandoa trala entrada de Bea Gondar na formación) desprazouno da alcaldía en abril de 1985. Volveu ser elixido alcalde do Grove en 1991 como cabeza de lista da Agrupación Vecinal Independiente (AVI), pero non chegou a tomar posesión, pois foi destituído o 20 de xuño de 1991 logo de ser encarcerado pola súa presunta relación cun alixo de cocaína. Foi condenado por un delito de branqueo de diñeiro procedente do narcotráfico en 2005.
En 2018 denunciou o xornalista Nacho Carretero Pou por suposta vulneración do seu dereito á honra ao ser mencionado no libro Fariña (Libros del KO, 2015). A xuíza ordenou en marzo dese ano a paralización das vendas do libro, tanto física como dixitalmente. O 22 de xuño a Audiencia Provincial de Madrid levantou o secuestro do libro e en xullo foi rexeitada a acusación, sendo condenado Bea Gondar a pagar os custos do xuízo. O autor foi absolto ao considerar finalmente a xuíza que o contido do libro era veraz, froito dunha "importante labor de investigación", e que non se vulnerara o dereito á honra do exalcalde. En xuño de 2020 Bea Gondar foi condenado a indemnizar a Nacho Carretero con máis de 3000 € e á editorial do libro con máis de 13000 €, polos danos e perdas ocasionados polo secuestro xudicial do libro.
Vida persoal
É pai do catro veces subcampión mundial de piragüismo, presidente da Federación Galega de Piragüismo, e tamén concelleiro no Grove, Alfredo Bea.
Martín, Madriñán, Lalín
Martín é un lugar da parroquia de Madriñán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Tornadoiros, Nete, Vilalba
Tornadoiros é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Secundino Fernández
Secundino Fernández Fernández, nado na Proba de Burón, A Fonsagrada, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do BNG en Viana do Bolo e foi elixido alcalde despois de acadar cinco concelleiros e de que o PPdG perdese a maioría absoluta. Foi reelixido alcalde en 2019, co apoio dos catro concelleiros nacionalistas mailos tres do PSdeG. En setembro de 2020 foi aprobada unha moción de censura contra o seu goberno.
Bangueses, Verea
San Miguel de Bangueses é unha parroquia do concello de Verea na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 156 habitantes, deles 76 eran homes e 80 eran mulleres, o que supón unha diminución de 42 habitantes en relación ao ano 2000.
Xeografía
Ao oeste o monte Pengache (1.226 m) linda co Concello de Quintela de Leirado. Polo leste linda coa parroquia de Cexo na Corga de Abelleiras (rego).
Patrimonio
miniatura|Plano do forte de Penafroufe, 1649. Ao suroeste de Bangueses de Abaixo áchanse os restos do Forte do Teso ou Penafroufe, unha fortificación do século XVII.
Walter Model
Otto Moritz Walter Model nado en Genthin o 24 de xaneiro de 1891 e finado en Duisburg o 21 de abril de 1945, foi un xeneral e mariscal de campo alemán que salientou durante a segunda guerra mundial.
Traxectoria
Loitou na primeira guerra mundial onde foi ferido e recibiu a Cruz de Ferro en recoñecemento á súa afouteza e bravura. En 1917 foi promovido a capitán.
Comezada a segunda guerra mundial comezou como xefe do Estado Maior do XVI exército, participando nesa posición na organización da conquista de Polonia e na batalla de Francia.
Fronte oriental
Como comandante da terceira división blindada, salientou na invasión da Unión Soviética o que lle valeu a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro. En xullo de 1941, baixo ás ordes do xeneral Heinz Guderian foi a punta de lanza que acadou o río Dniéper. Participou vitoriosamente no xiro cara o sur que supuxo a conquista de Ucraína.
Baixo o mando do xeneral Reinhard, tras o fracaso da toma de Moscova, Model foi o encargado de cubrir a retirada en condicións climáticas extremas e con medios precarios evitando que a contraofensiva masiva do xeneral Gueorgui Zhukov barrese os grupos de exército xermanos. En Rzhev, ao mando do noveno exército estabilizou a fronte rexeitando os ataques inimigos. Chegou a xeneral de XXXXI Corpo de Exército o 1 de outubro de 1941 e máis tarde do noveno exército.
Tivo unha participación moi activa na batalla de Kursk e, tralo definitivo avance soviético, como comandante en xefe de altos comandos, foi quen de estabilizar a fronte en varias ocasións, conseguindo un retroceso ordenado e asemade asestar golpes aos soviéticos de xeito que impediu o colapso decisivo dos exércitos alemáns. Acadou o nomeamento de marechal de campo o 1 de marzo de 1944 (o máis novo dos mariscais tras unha meteórica carreira) e obtivo as máis altas condecoracións (incluída a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro con follas de carballo, espadas e diamantes).
Fronte occidental
Aberta a fronte occidental tras o desembarco de Normandía, confiáronselle alí importantes misións. Tras convencer a Hitler da absoluta necesidade de autorizar a retirada do sétimo exército da bolsa da Falaise, conseguiu salvar un destacable número de unidades sobreviventes. Obtivo un éxito total na desfeita da Operación Market Garden. Este foi un intento aliado de grande envergadura que pretendía controlar os Países Baixos e cruzar o Rhin, co fin de forzar a rendición de Alemaña antes do Nadal de 1944. Model destruíu a 1ª división aerotransportada británica e rexeitou ás tropas estadounidenses, o que prolongou sete meses máis a guerra.
Tamén acadou éxitos iniciais na contraofensiva das Ardenas dirixida por Gerd von Rundstedt. Pero a falla de material e combustible deixaron ás tropas alemás a escasos 100 quilómetros de Antuerpen, sen poder cortar totalmente os grupos de exércitos aliados. Embolsados os seus exércitos no Ruhr, suicidouse tras ordenar os fusilamentos de Essen.
Walter Model foi un dos xenerais alemáns que máis afinidade ideolóxica amosou cara o nazismo e os seus crimes, ao tempo que foi un dos poucos que se atrevía a contradicir abertamente a Hitler, quen o tiña como un dos seus xenerais favoritos.
Joan Rovira i Roure
Joan Rovira Roure, nado en Barcelona o 5 de decembro de 1899 e finado en Lleida o 27 de agosto de 1936, foi un avogado do Estado e político español executado ao comezo da guerra civil española
Traxectoria
Joan Rovira Roure foi un avogado do Estado e político da Lliga Rexionalista que nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1932 foi escollido deputado para o Parlamento de Cataluña pola demarcación de Lleida.
Durante a Segunda República Española, Rovira foi alcalde de Lleida desde 1935. Por este motivo foi detido e xulgado de forma irregular por un tribunal popular o 18 de agosto de 1936. Condenado á morte, foi fusilado o 27 de agosto de 1936 en Lleida.
Foi o pai do tamén político Juan Rovira Tarazona.
-1289
Outros
Historia ano a ano
Baltar, Xustáns, Ponte Caldelas
Xeografía
Limita ao norte co polígono industrial do Campiño, ao leste co Sobreiro, ao sur coa parroquia pontevedresa de Ponte Sampaio e ao oeste coa parroquia de Marcón.
Debido a estar situada na aba dun monte, a altitude varía dependendo da zona:
Á fin desta aba, atópase o río Carballido, afluente do río San Vicente (este último é afluente do río Verdugo. Pola aldea discorre un regato (dos Martices) e dous torrentes do inverno (das Portelas e dos Saligriños).
Toda a superficie non edificada (excepto o monte máis alto) está dividida en leiras: algunhas cultivadas, outras de pasto e a maioría teñen árbores.
Flora e fauna
A especie vexetal máis abundante é o eucalipto (xeralmente usado para explotación por parte dos veciños). Quedando o castiñeiro e o piñeiro nun segundo lugar. Na zona alta abunda a vexetación arbustiva.
O raposo, o xabarín e a pomba son as especies máis comúns do bosque. Nas proximidades do Carballido abundan os seres semi-acuáticos (lagartos, cágados etc).
Historia
Ademais dos próximos petróglifos do Outeiro da Cabra, non existen restos de asentamentos humanos ata mediados do século XVIII, cando se funda o asentamento actual, con poboación procedente do achegado lugar de Cotas, preto da Ponte de Guisal.
Non foi ata finais do século XIX cando se alzou a primeira e única edificación relixiosa (sen contar os cruceiros), a capela de Cristo Rei.
Patrimonio
Destaca a capela de Cristo Rei (mediados do s. XX, substituíndo á anterior e máis pequena de finais do XIX), dende a que se observan belísimas vistas de toda a ría de Vigo. Preto de aquí, os petróglifos do Outeiro da Cabra. Estes dous lugares atópanse a 0,5 kms do núcleo.
Xa na aldea, destaca o barrio dos Martices (conxunto de casas pegadas, algunhas restauradas; de pequenas ruelas e praciñas). Tamén son importantes os dous cruceiros que hai (Costa dos Seoane e Ponte do Guisal).
Lendas
Dise que hai unha gran trabe de ouro desde o outeiro das Pedras ata a Ponte do Guisal, atravesando a vila de punta a punta.
Comunicacións
Chégase a Baltar pola provincial PO-0206 que comunica a PO-532 con Taboadelo.
Demografía
A maior parte da poboación está xubilada, pero está chegando xente nova que traballa no achegado polígono industrial do Campiño. O código postal é 36820.
Actividades culturais
O núcleo ten unha casa do pobo ou local social, onde se realizan diversos cursos e actividades comunitarias.
Panamax
miniatura|dereita|Dous barcos cun tamaño próximo ao panamax. Emprégase o termo panamax para denominar aqueles barcos que son deseñados para se axustaren ás dimensións máximas permitidas para o tránsito polo Canal de Panamá. O tamaño máximo está determinado pola dimensión das cámaras das esclusas e máis polo seu calado.
Vilaia de Bouira
Bouïra (en lingua árabe ولاية البويرة, en lingua cabila Tubiret) é unha vilaia de Alxeria.
Subdivisións administrativas
A vilaia divídese en 12 dairas e 45 baladías ou concellos.
Cexo, Verea
Santo Adrao de Cexo é unha parroquia do concello de Verea na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 155 habitantes, deles 65 eran homes e 89 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano 2000.
Adventures of Dino Riki
Adventures of Dino Riki, coñecido no Xapón como Shin Jinrui: The New Type (新人類 THE NEW TYPE), é un videoxogo estreado en 1987 para Family Computer no Xapón e en 1989 para Nintendo Entertainment System en América do Norte.
Malia que foi desenvolvido por Hudson Soft no Xapón, foi publicado por Rix Soft, sendo o único videoxogo xamais vendido por esta compañía. En América do Norte, o xogo foi publicado por Hudson Soft.
Acanto
miniatura|Folla. miniatura|Espiga floral en pre-antese. miniatura|Espiga floral en flor. miniatura|Acanthus mollis
O acanto (Acanthus mollis) é unha planta herbácea perenne orixinaria das estepas africanas, dende antigüidade utilizouse en xardíns da área mediterránea.
O acanto destaca pola súa beleza ornamental e pola súa altura (ata 150 cm) con follas longas, espiñentas e rizadas e flores abrancazadas, rosáceas ou lilas. Agroma sobre todo en xuño. Tamén recibe en galego o nome de ás de anxo.
Hábitat
A especie medra na rexión mediterránea, dende Portugal e o noroeste de África até o leste de Croacia; foi adaptada dende a antigüidade no cultivo de xardíns, polo que foi naturalizada e/ou cultivada practicamente no mundo enteiro
É frecuente nas costas da Península Ibérica, moito máis escasa no interior.
Vexeta en noiros, rochas e lugares frescos e húmidos.
Usos
Fundamentalmente en xardinaxe, as súas grandes follas basais, brillantes, lobuladas dan un aspecto señorial xunto á súa longa espiga floral. En Galiza en maio. Adóitase usar a variedade latifolius por ser un chisco máis resistente e rexa.
Tamén é usada como motivo escultórico en chapiteis de columnas, como por exemplo na orde corintia.
Menciña popular
Algúns xéneros achegados a Acanthus, como Jacobinia, utilízanse como psicótropos.
Emprégase como adstrinxente, antidiarréico, colerético, expectorante. En uso externo: demulcente, vulnerario (cicatrizante). As follas usáronse coma estimulante do apetito e laxante por vía interna, externamente en cataplasmas como antiinflamatorio. O zume da planta recomendouse coma tratamento sintomático do herpes, queimaduras e contusións en xeral por un certo efecto analxésico. Indicado para diarreas, disquinesias hepatobiliares, colecistite, colelitiase. Bronquite, gripe, arrefriados. En uso externo: eccemas, feridas, estomatite, farinxite, rectocolite, vulvovaxinite, distrofias da mucosa vulvovaxinal.
-1245
Outros
Historia ano a ano
Acanto
Taxonomía
O número de cromosomas é 2n=56.
CFM International LEAP
O CFM International LEAP é un motor turboventilador de alto índice de derivación. Está fabricado por CFM International, unha empresa conxunta formada pola estadounidense GE Aviation e a francesa Safran Aircraft Engines (anterirmente coñecida como Snecma). É un complemento modernizado do exitoso motor CFM56, deseñado para competir co Pratt & Whitney PW1000G no mercado dos avións de pasaxeiros de corredor único. CFM pretende substituír o CFM56 co LEAP.
Deseño
A arquitectura básico do LEAP inclúe unha versión reducida da turbina de baixa presión de Safran usada no motor GEnx. O ventilador ten follas flexibles fabricadas mediante un proceso de moldeo por transferencia de resina, e están deseñados para desenroscarse a medida que a velocidade rotacional do ventilador aumenta. Mentres que o LEAP está deseñado para operar a maior presión que o CFM56 (en gran parte debido a que é máis eficiente), GE planea establecer a presión operativa por debaixo do máximo co obxectivo de aumentar a vida de servizo e a seguridade do motor. O LEAP presenta un maior uso de materiais compostos, un ventilador blisk no compresor, unha cámara de combustión de segunda xeración Twin Annular Pre-mixing Swirler (TAPS II), e unha relación de derivación de ao redor de 10-11:1. GE está usando compostos de matriz cerámica (CMC) para fabricar as cubertas da turbina.
Prevese que eses avances tecnolóxicos fagan que o motor consuma un 16% menos de combustible. A fiabilidade tamén se apoia no uso dun sistema de enfriamento do aceite baseado nunha bomba Venturi semelante ao do GEnx, con refrixeradores montados no revestimento interior do conduto do ventilador. O motor ten algúns dos primeiros compoñentes realizados con impresora 3D aprovados pola FAA.
Aplicacións
thumb|Prototipo do Airbus A320neo con motores LEAP-1A.
O Outeiro, Os Ánxeles, Brión
O Outeiro é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 50 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 23 eran homes e 27 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Palimpsesto de Arquímedes
miniatura|Páxina do palimpsesto de Arquímedes. O texto litúrxico é o que pode lerse de arriba cara abaixo, mentres que a obra de Arquímedes é o texto máis débil que se pode ler de esquerda a dereita. O palimpsesto de Arquímedes (en Παλίμψηστο του Αρχιμήδη) é o nome polo que se coñece comunmente un palimpsesto que forma un códice, que orixinalmente foi unha copia en grego de diversas obras de Arquímedes, matemático, físico e enxeñeiro de Siracusa, e doutros autores. Posteriormente foi borrado rudimentariamente e usado para escribir salmos e oracións dun convento.
Contido
No palimpsesto de Arquímedes pódense atopar copias de diversas obras do matemático grego: Ademais, o palimpsesto tamén contén discursos do político ateniense Hipérides, do século IV a. C., un comentario de Alexandre de Afrodisias sobre a obra de Aristóteles e algunhas outras obras.
En particular, é de especial importancia a obra sobre o método dos teoremas mecánicos, posto que se trata da única copia coñecida existente. Nas súas outras obras, Arquímedes adoitaba calcular a relación entre dúas áreas ou volumes a través do método exhaustivo, un sistema utilizado na antiga Grecia como alternativa ao método moderno de límites. Dado que os gregos eran conscientes da existencia de números irracionais, a súa noción sobre un número real era a dunha cantidade Q, á que se podía chegar mediante unha aproximación entre dous intervalos. Se se poden atopar dúas cantidades, unha sempre superior a Q e a outra sempre inferior a Q, o achegamento desas dúas cantidades servía para alcanzar o valor de Q.
Arquímedes empregaba ese sistema para demostrar os seus teoremas. Iso implicaba aproximar o valor da área dunha figura que quería calcular mediante a súa anotación entre os valores doutras dúas áreas coñecidas, que servirían como intervalos superior e inferior. Logo probaría que os intervalos chegan a ser un valor igual cando se vai afinando a subdivisión, calculando con iso o valor pretendido. Os autores antigos criticaban que Arquímedes non ofrecía unha explicación do método utilizado para chegar aos seus resultados, pero é precisamente ese método o que se explica na obra atopada no palimpsesto.
O interesante non son os resultados obtidos por Arquímedes, que nestes días resultan moi coñecidos, senón coñecer o proceso e o método dunha mente brillante como a de Arquímedes para chegar a estados matemáticos moi avanzados para a época, aparecendo no camiño números como π.
Moitos dos resultados obtidos por Arquímedes non foron obtidos polos sabios senón até cincocentos anos despois, dando pé á discusión de en que estado de avance estaría a civilización actual se este manuscrito estivese ao alcance dos sabios medio século antes da súa desaparición.
Historia
miniatura|Stomachion é un puzzle de disección do que aparece unha descrición no palimpsesto de Arquímedes. miniatura|Tras realizar un tratamento das páxinas do palimpsesto, o texto orixinal de Arquímedes pode lerse con claridade. Arquímedes viviu no século III a. C., pero o palimpsesto, que contén unha copia de parte da súa obra, non foi escrito até o século X por un escriba anónimo. Nalgún momento do século XII o manuscrito foi desatado, rascado e lavado, xunto con polo menos outro seis manuscritos en pergamiño, entre os que se incluía un con obras de Hipérides. As follas de pergamiño foron dobradas pola metade e reutilizadas para copiar un texto de carácter litúrxico de 177 páxinas, de xeito que cada páxina do escrito antigo se converteu en dúas páxinas do texto litúrxico. Con todo, o borrado non foi completo, e a obra de Arquímedes está accesible grazas a que o traballo científico e académico realizado entre 1998 e 2008 utilizando métodos de procesamento dixital de imaxes obtidas mediante diversas frecuencias de radiación, incluíndo radiación infravermella, luz ultravioleta, e raios X.
O académico Constantine Tischendorf visitou Constantinopla na década de 1840, e intrigado polo escrito matemático grego visible no palimpsesto, levou con el unha das súas páxinas. Esta páxina atópase na Biblioteca da Universidade de Cambridge. Con todo, foi o filólogo danés Johan Ludvig Heiberg (1854-1928) quen se deu conta, cando inspeccionou o palimpsesto en 1906, que se trataba dun texto de Arquímedes, e que contiña obras que se crían perdidas.
Johan Ludvig Heiberg tomou fotografías da obra, a partir das cales obtivo transcricións que publicou entre 1910 e 1915. Con todo, o seu traballo quedou interrompido polo inicio da primeira guerra mundial. Pouco despois, a obra foi traducida ao inglés por Thomas Heath, momento en que comezou a ser máis accesible e coñecida polos colectivos de historiadores, físicos e matemáticos. O texto quedou en posesión da biblioteca de Constantinopla e axiña  desapareceu. Descoñécese como reapareceu en Francia trala primeira guerra mundial como propiedade dun coleccionista particular que asegura que foi comprado en Istambul polo seu avó.
Dende a década de 1920 o manuscrito permaneceu en París, en poder dun coleccionista de manuscritos e os seus herdeiros. En 1998 a discusión sobre a propiedade do manuscrito chegou á Corte Federal do Estado de Nova York, no caso que enfrontaba o patriarcado de Xerusalén contra Christie's, Inc. Segundo o patriarcado, o manuscrito pertencía á biblioteca do mosteiro de Mar Saba, que o adquiriu en 1625, sendo roubado dun dos seus mosteiros na década dos anos 1920. Con todo, o xuíz ditaminou en favor da casa de poxas Christie's, considerando que a acción reivindicatoria do patriarcado de Xerusalén estaba prescrita. Trala sentenza, Christie's poxou o palimpsesto, que se vendeu por dous millóns de dólares a un comprador anónimo. Simon Finch, o representante do comprador anónimo, indicou que se trataba dun estadounidense de carácter privado que traballaba na industria de alta tecnoloxía, e matizou que non se trataba de Bill Gates. A revista alemá Der Spiegel informou de que o comprador probablemente podería ser Jeff Bezos.
O palimpsesto de Arquímedes foi sometido entre os anos 1999 e 2008 a un intenso estudo no Museo Walters, en Baltimore, Maryland, así como a un proceso de restauración (o pergamiño sufrira deterioracións por efecto do mofo). Os traballos foron dirixidos polo Dr. Will Noel, conservador de manuscritos do museo, e baixo a xestión de Michael B. Toth, xunto coa Dra. Abigail Quandt ao cargo dos traballos de conservación do manuscrito.
Ademais, nalgún momento posterior a 1938, algún propietario do manuscrito falsificou catro imaxes relixiosas de estilo bizantino que incluíu no manuscrito coa finalidade de incrementar o seu valor. Críase que estas imaxes fixeran que o texto que había debaixo se volvese completamente ilexible, mais en maio de 2005 utilizouse un sistema de raios X de alta definición para tentar revelar aquelas partes do pergamiño que ata ese momento non saíran á luz. A fluorescencia producida cos raios X permitiu acceder tamén a esa parte do texto oculto.
Síndrome de excitación sexual persistente
A coñecida como síndrome de excitación sexual persistente, tamén citada ás veces polas siglas da denomiación en inglés PSAS (Persistent Sexual Arousal Syndrome), fai referencia a aparición dunha excitación espontánea e persistente nos órganos xenitais, con ou sen orgasmo, sen que haxa relación ningunha con sentimentos de desexo sexual. A síndrome foi documentada por vez primeira pola médica norteamericana Sandra Leiblum en 2001, e recentemente foi caracterizada na literatura médica como unha síndrome específica. Cómpre salientar que a PSAS non ten ningunha relación coa ninfomanía.
Palimpsesto de Arquímedes
Historia
O 29 de outubro de 2008, coincidindo co décimo aniversario da adquisición do palimpsesto por poxa, toda a información derivada do documento, incluíndo imaxes e transcricións, foron aloxadas en Internet para o seu uso baixo unha licenza Creative Commons, e as imaxes procesadas do palimpsesto foron publicadas en orde en Google Books.
The Unseen
The Unseen, orixinalmente chamada The Extinct, é unha banda estadounidense de punk rock formada en 1993 en Hingham, Massachusetts. Trátase dun dos grupos máis importantes no rexurdimento do street punk.
Gran Premio do Reino Unido de 1973
O Gran Premio do Reino Unido de 1973 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 14 de xullo de 1973 no circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra. Foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de.
Informe da carreira
A carreira é coñecida polo choque en cadea na primeira volta que finalmente causou a retirada de once vehículos. O accidente ocorreu cando Jody Scheckter que ía cuarto trompeou no centro da pista na saída de Woodcote (a última curva) ao final da primeira volta, facendo que moitos outros coches chocaran e estreláranse. A carreira detívose ao final da segunda volta, polo choque en cadea, e reiniciouse na distancia inicial. Andrea de Adamich retirouse do deporte logo desta carreira debido ás lesións recibidas no accidente. Nove automóbiles foron eliminados no choque en cadea (incluíndo os tres coches de fabrica de Surtees), 18 vehículos comezaron no reinicio dos 29 coches que comezaron (David Purley e Graham McRae tamén quedaron fóra da carreira na primeira volta en incidentes separados).
Unha semaniña enteira
Unha semaniña enteira é o cuarto álbum musical do grupo Treixadura. Neste traballo, o repertorio vocal cobra unha maior importancia con respecto a outras entregas discográficas, e o Orfeón Treixadura comparte protagonismo coa formación gaiteira.
Gran Premio do Reino Unido de 1973
Informe da carreira
Na primeira volta, unha rápida saída de Jackie Stewart levouno do cuarto ao primeiro lugar en menos de media volta. Na curva Becketts (que era a terceira das oito curvas do circuíto orixinal de Silverstone) Stewart apurou a freada e pasou ao líder da carreira Ronnie Peterson tomando a dianteira. Desafortunadamente para Stewart, o gran choque en cadea ao final da primeira volta provocou que a carreira fora reiniciada e tivo que empezar de novo cuarto. Esta vez foi Niki Lauda quen tivo un excelente comezo e colocouse segundo detrás de Peterson, con Stewart terceiro. Stewart pasou a Lauda na segunda volta, e logo atacou a Peterson. Na sexta volta, Stewart intentou de novo pasar a Peterson para ser líder, pero o piloto sueco pechou a porta, Stewart perdeu o control do seu Tyrrell e trompeou no espeso céspede. Malia que foi capaz de continuar, Stewart rexistrou o seu peor resultado da tempada: o 10º lugar dos 13 finalistas.
Outra notable pilotaxe fíxoa James Hunt no seu Hesketh Racing March, que correu na maior parte da carreira en cuarta posición e tomou parte na batalla a 4 bandas polo liderado entre el, Peterson, Denny Hulme e Peter Revson. O piloto americano Revson gañou o seu primeiro Gran Premio con 2´8 segundos sobre Peterson, e ía a gañar de novo en Mosport no Canadá. Só 8 meses despois da súa primeira vitoria na F1 en Silverstone, morrería nun accidente nas probas previas en Kyalami en Suráfrica pilotando un Shadow.
Arturo Alcoceba
Arturo Alcoceba Isusi, nado en Sodupe, Güeñes, o 4 de decembro de 1952, é un político e activista político e social vasco.
Traxectoria
Arturo Alcoceba naceu en Sodupe (Güeñes, Biscaia) o 4 de decembro de 1952, no seo dunha familia nacionalista vasca. Fillo de Arturo Alcoceba e Isabel Isusi, cun irmán e dúas irmás. A súa irmá é Paquita Alcoceba, política e activista vasca, representante de Gure Esku Dago e o seu cuñado é Luis Laiseka, político vasco.
O seu avó materno era Cipriano Isusi, un miliciano vasco que loitou no Eusko Gudarostea na Guerra Civil. Ao ser nacionalista vasco e loitar por Euskadi e pola República, os nacionais botáronos da súa casa e lles requisaron o casarío familiar no barrio de Castiñeiros (Galdames) na Guerra Civil e tamén lles quitaron todo o diñeiro (queimáronlles todos os seus billetes) e trasladáronse a vivir a Güeñes. Cipriano foi encarcerado en 1938 na Colonia Penal do Dueso, Prisión Central del Puerto de Santa María, onde coincidiu con Juan de Ajuriaguerra, o seu compañeiro e amigo, e tambiñen con Jesús María de Leizaola, compañeiro e amigo.
Traxectoria política
Durante o Franquismo el, xunto cuns amigos seus, foi ao monte Gorbea e na punta do monte cravou unha gran ikurriña, ao berro de "Gora Euskadi askatuta" (viva euskadi libre, en galego) e " Gora Euskal errepublika" (viva a república vasca, en galego). Cando a Garda Civil o viu, perseguiunos, pero conseguiron escapar.
Polos actos políticos prohibidos levados a cabo, foi detido pola Garda Civil por "actividades subversivas" (xunto con Santos Gauna Larriñaga (Larri), José Miguel (Txemi) de la Fuente Zubiaga, Rodolfo Sampelayo Menchaca e Francisco Javier Calzada Euba) o 7 de marzo de 1975, e levado ao cuartel da Garda Civil de La Salve (Bilbao), onde foi torturado , tivo que ser levado ao hospital por iso.
Mentres estaba detido e en prisión, o seu avogado foi Xabier Arzalluz, político guipuscoano e presidente do PNV, foi ao cárcere e levou a súa defensa xudicial, e pagaron a súa fianza, el e o partido. Máis dun ano e medio máis tarde, con motivo da proclamación de Juan Carlos I como Rey de España, foron indultados, cun indulto xeral para aqueles delitos e faltas de intencionalidade política e de opinión, menores de 3 anos.
Deia e Batzoki
En 1977 participou na creación do diario Deia, onde traballou desde entón, xunto con Kepa Intxaurbe e Iñaki González (actual director de Deia) e onde tivo como compañeiro a Andoni Ortuzar. En 1986 cando se creou Eusko Alkartasuna e creouse o xornal Gaur Express (1988-1989) impulsado por EA, a dirección do xornal pediulle que se incorporase ao xornal, pero Alcoceba rexeitouno e quedou en Deia.
Tamén en 1977 fundou, xunto a outros amigos, o Batzoki de Güeñes (é socio fundador), cando acabou o Franquismo e a súa creación empezou a ser legal. Foi membro da executiva municipal do PNV de Güeñes e tamén o seu presidente, indo nas listas electorais en moitas ocasións.
Defendeu sempre o sector soberanista e independentista do PNV. En 1980, Alcoceba e outros amigos presentaron unhas emendas no Batzoki de Güeñes, relativas ao Batzoki e ao partido. Todo iso creou moitísimo conflito no PNV nacional e Xabier Arzalluz, o seu amigo, que xa era presidente do PNV, e foi ata o Batzoki de Güeñes e despois de días de discusión expulsounos do Batzoki.
Ese ano, en 1980, Alcoceba e os expulsados crearon o Jator Enea Kultur Alkartea (en galego, Asociación cultural Jator Enea) en Güeñes, comprando para iso unha taberna, para poder ter un lugar para realizar as actividades propostas no Batzoki (eventos culturais, danzas vascas...) e para poder ter un lugar de reunión político.
A creación do partido Eusko Alkartasuna en 1986 tivo grande importancia en Güeñes e na taberna "Jator Enea" discutiuse se incluírse en EA ou non, tendo iso tamén importancia no Eusko Alkartasuna nacional e afectando ao por aquel entón presidente Carlos Garaikoetxea.
Está moi ligado ao movemento das ikastolas e foi un dos impulsores da ikastola Asti- Leku, para ter un referente de euskaldunización en Biscaia, sendo compañeiro e amigo do primeiro director da ikastola, Ruper Ormaza.
Por defender o sector soberanista e independentista do PNV e ser crítico co partido, foi expulsado del. Alcoceba tamén foi defensor do Plan Ibarretxe.
Griot
miniatura|Un griot [[nixeriano.]] O griot ou jeli (djeli ou djéli en francés) é unha figura tradicional de África Occidental encargado de narrar historias. Constitúe unha síntese de cantante e poeta de carácter ambulante, e que está considerado como o depositario da tradición oral destes pobos. Malia que os griots deben memorizar sen erros moitas cancións e tradicións populares, teñen a habilidade de traducilos a contextos contemporáneos.
Os griots esténdense por varios países de África Occidental: Malí, Gambia, Guinea, Sáhara Occidental e o Senegal, e están presentes entre os pobos Mande (Mandinka, Malinké, Bambara etc), Fulɓe (Fula), hausa, songhai, Tukulóor, wolof, Serer, mossi, Dagomba, árabes mauritanos e outros grupos menores. O termo «griot» provén probablemente da transliteración ao francés, «guiriot», da palabra galego-potuguesa «criado».
Denominación
Nas linguas africanas reciben moitos nomes:
Os griots son unha caste endogámica, isto é, é a través do sangue que se transmite esta sabedoría e só a través del se pode acceder a ocupar esta función social.
Griots modernos
Dado que estes homes son os depositarios da historia do seu pobo, unha tradición que se transmite oralmente a través das músicas e poemas, e debido tamén ao seu carácter inmediato e de cultura en presente, que inclúe a sátira e a crítica social, son moitos os que viron unha continuidade entre estas tradicións da África Occidental e novos artistas e personaxes do mundo actual, especialmente entre aqueles de orixe africana.
Foron moitas as persoas que se sentiron influídas por estas figuras e é habitual relacionar aos Griots con movementos modernos coma o hip hop ou as músicas xamaicanas cun contido máis especificamnete político. Algúns mesmo se reivindicaron coma griots modernos. Este termo, por tanto, é bastante acaído para referirse a unha gran cantidade de artistas afroamericanos que mesturan no seu estilo canción, rapeo e declamación poética, cun forte contido crítico político-social, caso dos Watts Prophets, Last Poets, Mutabaruka, Linton Kwesi Johnson, Saul Williams, Gil Scott-Heron etc.
Perros, Os Ánxeles, Brión
Perros é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 110 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 64 eran homes e 46 eran mulleres.
Pratt & Whitney PW1000G
O Pratt & Whitney PW1000G é unha familia de motores turboventilador de engrenaxes de alto índice de derivación, seleccionado como motor exclusivo para a Bombardier CSeries, o Mitsubishi Regional Jet (MRJ) e a segunda xeración dos E-Jets de Embraer, ademais de ser unha opción para o Irkut MC-21 e a familia Airbus A320neo. O proxecto foi anteriormente coñecido como o Geared Turbofan (GTF), e orixinalmente como o Advanced Technology Fan Integrator (ATFI). Agárdase que o motor consuma menos combustible e reduza o nivel de ruído en terra cando se use en avións de nova xeración. O PW1000G entrou en servizo comercial en xaneiro de 2016 co primeiro voo dun A320neo de Lufthansa.
Nancy H. Kleinbaum
Nancy H. Kleinbaum, nada o, é unha xornalista, e escritora estadounidense.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Northwestern de Evanston entre 1966 a 1970. Traballa no magazine Lifestyles.
Está casada e ten tres fillos. Vive en Mount Kisco, no estado de Nova York, EUA.
-1244
Outros
Historia ano a ano
Hajime Isayama
Hajime Isayama (諫山 創), nado en Ōyama, Ōita en 1986, é un artista manga. A súa primeira serie de manga, Shingeki no Kyojin, vendeu preto de 36 millóns de copias ata abril de 2014. As súas influencias son Tsutomu Nihei, Ryōji Minagawa, Kentaro Miura, Hideki Arai e Tōru Mitsumine e declarou que o manga que máis influíu na súa obra é ARMS.
Traxectoria
Isayama estudou secundaria no Instituto Hitarinkou da Prefectura de Ōita, e posteriormente asistiu ó programa de deseño de historietas da Kyushu Designer Gakuin. En 2006, Isayama recibiu un premio no Magazine Grand Prix da editorial Kōdansha por Shingeki no Kyojin. Inicialmente, o autor tiña pensado publicar a súa obra na revista semanal Shōnen Jump da editorial Shūeisha, pero pedíuselle que modificara o estilo e a historia para que se afixera á revista. Por ese motivo, decidiu probar con outra revista, esta vez a Shōnen Magazine de Kōdansha. Malia que non o conseguiu, Shingeki no Kyojin comezou a publicarse en setembro de 2009 en Bessatsu Shōnen Magazine, outra revista de Kōdansha. En 2011, o manga gañou o premio Kōdansha Manga Shō na categoría mellor shōnen.
Vacas (filme)
Sinopse
Ó longo de tres xeracións, dúas familias dun pequeno val guipuscoano manteñen relacións tortuosas, marcadas pola violencia e as paixóns. A historia comeza en 1875. Nunha trincheira carlista, durante a guerra, un aizkolari logra salvar a vida manchándose co sangue dun dos mortos, e deixándose amontoar cos cadáveres. A presenza dunha vaca prodúcelle unha estraña sensación, que o obsesionará.
Rafael Escalona
Rafael Calixto Escalona Martínez, nado en Patillal o 26 de maio de 1927 e finado en Bogotá o 13 de maio de 2009, coñecido como "O mestre Escalona", foi un compositor colombiano, considerado un dos máis grandes compositores da música vallenata.
Escalona foi cofundador do Festival da Lenda Vallenata xunto á xestora cultural Consuelo Araújo Noguera e o político liberal Alfonso López Michelsen. Pola súa amizade con López, Escalona foi nomeado Cónsul de Colombia en Colón, Panamá unha vez López chegou á presidencia de Colombia.
As súas cancións foron gravadas por destacados artistas da música vallenata como Guillermo Buitrago e os seus acompañantes (Angel Fontanilla, Efraín Torres e Carlos "El Mocho" Rubio), Julio Bovea (Bovea y sus Vallenatos), Diomedes Díaz, El Binomio de Oro Rafael Orozco e Israel Romero, Jorge Oñate, Poncho e Emilianito Zuleta,
Vilaia de Saida
Saïda (en lingua árabe ولاية سعيدة) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Saïda.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 6 distritos (daïras), dos que se debullan 16 municipalidades.
Alerxia
A alerxia (do αλλεργία, reacción estraña) é unha hipersensibilidade a unha substancia en particular que se inhala, inxire ou toca, producindo uns síntomas característicos e unha reacción patolóxica do corpo de tipo inmunolóxico. A alerxia é, xa que logo, o efecto prexudicial de hipersensibilidade do organismo.
Proceso
A substancia á que se é alérxico denomínase "alérxeno", e os síntomas provocados son definidos como reaccións alérxicas. Cando un alérxeno penetra no organismo dun suxeito alérxico, o sistema inmunitario deste responde producindo unha gran cantidade de anticorpos. A sucesiva exposición ao mesmo alérxeno producirá a liberación de mediadores químicos, en particular a histamina, provocando a aparición dos síntomas típicos da reacción alérxica.
Alexanderplatz
miniatura|250px|Alexanderplatz vista dende a [[Fernsehturm]] miniatura|Alexanderplatz de noite, ao fondo o Fernsehturm e a estación do [[Metro de Berlín|metro, diante do tranvía e do Reloxo Mundial]] miniatura|Reloxo Mundial thumbnail|right|Alexanderplatz by the night in 2015 Alexanderplatz é unha gran praza localizada na área céntrica de Berlín, Alemaña, preto do río Spree e o Palacio da República, entre outros edificios históricos. Orixinalmente chamábase Ochsenmarkt ou mercado do boi.
A praza, chamada simplemente Alex polos berlineses, oficia tamén de centro de transbordo de pasaxeiros. Está rodeada por varios edificios e estruturas de envergadura, como a Fernsehturm, a torre de televisión máis alta da Unión Europea. Na Alexanderplatz mesma atópanse, entre outros, o Forum Hotel Berlín, o edificio propiamente dito máis alto da cidade, e o Reloxo Mundial, unha grande estrutura de metal que rota permanentemente e mostra a hora de todo o mundo.
Historia
Orixinalmente un mercado de venda de gando, recibiu o seu nome en honor dunha visita a Berlín do tsar Alexandre I de Rusia, o 25 de outubro de 1805. A finais do século XIX a praza cobrou importancia como centro comercial coa construción dunha estación de metro do mesmo nome e un mercado. Tivo o seu auxe nos anos 1920, cando xunto con Potsdamer Platz era considerada o corazón da noite berlinesa, chegando a inspirar a novela Berlin Alexanderplatz, publicada por Alfred Döblin en 1929.
Durante a Batalla de Berlín, no marco da segunda guerra mundial, a praza foi fortemente danada polos bombardeos e os combates.
Arquitectura
Alexanderplatz foi redeseñada varias veces na súa historia, sendo as reformas dos anos 1960 as últimas de magnitude, na que a praza foi ampliada como parte do plan de redeseño do centro de Berlín encarado pola República Democrática Alemá. Converteuse a partir de entón nun dos espazos públicos máis importantes de Berlín Oriental. Logo da reunificación alemá Alexanderplatz de novo foi sometida a varios cambios e reformas, do mesmo xeito que os edificios que a rodean e boa parte da cidade.
Malia a construción dunha liña de tranvía e a engádega dalgúns espazos verdes, a praza conservou o seu marcado carácter socialista. Consérvase, por exemplo, a Fonte da Amizade dos Pobos, branco frecuente de graffitis e pintadas. En 1993 publicáronse plans que falaban da construción de varios rañaceos, pero a falta de demanda e interese fixo decaer a iniciativa e é improbable que se leve a cabo. Con todo, a partir de 2004 redeseñáronse algúns edificios e está planeada a construción dalgunhas estruturas novas no sector sueste da praza.
En maio de 2007 os obreiros que realizan obras na rede de sumidoiros da praza descubriron no subsolo o que se considera como o maior búnker da Alemaña nazi construído na capital alemá.
A construción da que se esqueceu a súa existencia, foi construído entre 1941 e 1943 como refuxio da compañía alemá de ferrocarrís.
Pablo González Mariñas
Pablo González Mariñas, nado na Coruña o 26 de xuño de 1944, é un político galego, Administrador Civil Superior do Estado e profesor titular de Dereito administrativo
Oreina
Oreina é un filme vasco de 2018 dirixido e escrito por Koldo Almandoz. Estreouse no Festival Internacional de Cine de Donostia o 25 de setembro de 2018.
Federico Blume
O enxeñeiro Federico Blume Othon considerado o pioneiro da navegación submarina no Perú e en Suramérica, naceu en 1831 na illa de San Tomé, daquela nas Antillas danesas. Federico faleceu en Lima o 5 de marzo de 1901.
Pablo González Mariñas
Traxectoria
Membro do Partido Gallego Independiente de José Luis Meilán Gil. Elixido parlamentario pola UCD no Parlamento de Galicia (1981), tras a desfeita da UCD nas eleccións de 1982 foi un dos fundadores de Coalición Galega pola cal foi o seu candidato á presidencia da Xunta de Galicia e elixido deputado en 1985, encabezou a escisión do sector máis nacionalista que deu orixe ao Partido Nacionalista Galego. Foi conselleiro da Presidencia e Administración Pública no goberno de Fernando González Laxe. Foi deputado no Parlamento de Galicia polo BNG (2005-2009).
Actualmente está afiliado a Compromiso por Galicia.
Federico Blume
Traxectoria
O seu pai era alemán, e a súa nai, venezolana de Cumaná. Chamábase María Manuela Othon y Alcalá, e era prima irmá do Mariscal Antonio José de Sucre, o vencedor na batalla de Ayacucho (9 de decembro de 1824).
Federico Blume estudou enxeñería na Escola Industrial de Berlín e no lnstituto Politécnico de Hannover; con todo, non exerceu a súa profesión en Alemaña, senón en Venezuela, os Estados Unidos, Porto Rico e Cuba.
En 1855 viaxou a Perú, onde o seu próximo parentesco con Sucre lle facilitou o seu nomeamento como enxeñeiro­ do Estado peruano; polo que desde entón fixou definitivamente a súa residencia no país andino.
Federico Blume traballou de forma activa no trazado e a construción dos ferrocarrís peruanos; con todo, sendo un grande entusiasta dos temas mariños e con motivo da guerra entre Perú e España, que cesaría tralo bombardeo do Callao pola frota española dirixida por Casto Méndez Núñez en 1866, proxectou e comprobou teoricamente a construción dun submarino, propoñendo devandito proxecto ao Goberno peruano. Pero, debido á retirada española, nada se fixo neste sentido e Blume desistiu temporalmente nos seus empeños de construír un submarino para a Armada peruana.
En 1879, Perú emprendeu unha infortunada guerra contra Chile para a que non estaba debidamente preparado dende o punto de vista naval. Naquel entón, Federico Blume era dono e operador do ferrocarril de Paita, e decidiu entón construír o seu submarino utilizando os seus propios talleres e sen contar coa axuda do Goberno peruano, aínda que lle tivo ao tanto dos seus plans. 300px|miniatura O submarino de Blume, (nomeado Toro) foi probado navegando pola superficie e mergullado. Os oficiais da Armada peruana consideraron que a proba tivera uns resultados moi satisfactorios e deron fe da demostración. Pero, malia que este submarino pasara as probas con éxito, recibiu pouco crédito salvo no Perú, e grazas aos informes do investigador norteamericano Stewart nos Estados Unidos.