cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Loimaan Palloilijat
Estadio
miniatura|250px|Vista parcial das bancadas do [[Loimaan pesäpallostadion.]] Os Loimaan Palloilijat xogan os seus partidos como locais no Loimaan pesäpallostadion, situado na rúa Sammonkatu, no centro de deportes da cidade de Loimaa, e que ten sido o estadio principal de pesäpallo na cidade durante décadas.
Languedociano
O languedociano ou lengadociano é un dialecto occitano falado especialmente no Languedoc. Polas súas características centrais, adoita ser proposto como base para o occitano estándar.
Clasificación
O languedociano é unha variante meridional do occitano, semellante ao provenzal. Tamén ten algunhas semellanzas co gascón, aínda que non comparte moitas das diversas idiosincrasias que o separan do resto do occitano, e coa lingua catalá, que, a pesar da súa autonomía lingüística, é de orixe occitana, con especial proximidade co languedociano. O languedociano mesmo ten unha variedade interna, que presenta o encontro de varias categorías dialectais occitanas.
Uso
As estatísticas oficiais francesas apuntan a unha cifra entre 500 e 700 mil falantes de languedociano, aínda que a cifra é difícil de determinar pola falta de información censual e os límites pouco claros entre os distintos dialectos. A UNESCO estima que o número de falantes é de 500.000 persoas, e clasifica a lingua como en grave perigo.
Sendeiro
miniatura|Sendeiro na ruta da Carballeira, Sobrado Un sendeiro é un camiño estreito ou unha pequena estrada sen pavimentar, empregada para ir a pé.
Historia
Moitas rutas históricas, como a Ruta da Seda, a Ruta do Ámbar e a Estrada Real do Imperio Persa, existían antes da era cristiá e cubrían grandes distancias.
O Post Track, unha calzada prehistórica no val do río Brue nos Somerset Levels, Inglaterra, é un dos camiños construídos máis antigos coñecidos.
A idea de seguir un camiño ou unha pista para facer exercicio ou pracer desenvolveuse en Europa durante o século XVIII e xurdiu por mor do cambio de actitude ante a paisaxe e a natureza asociada ao movemento romántico. En tempos anteriores, camiñar xeralmente indicaba pobreza e estaba asociado coa vagabundaxe. Nos séculos anteriores realizábanse longas camiñadas como parte das peregrinacións relixiosas e esta tradición continúa en todo o mundo.
Bristol Beaufort
O Departamento de Produción de Aeronaves (DAP) do goberno australiano tamén fabricou variantes do Beaufort. Estes normalmente son coñecido como DAP Beaufort. Máis de 700 Beaufort fabricados en Australia operaron coa Real Forza Aérea de Australia no teatro do suroeste do Pacífico, onde foron usados ata o final da guerra.
Os Beaufort operaron primeiro co Mando Costeiro da Royal Air Force e despois coa Fleet Air Arm da Royal Navy a partir de 1940. Usáronse como torpedeiros, bombardeiros convencionais e minadores ata 1942, cando foron retirados do servizo activo e usáronse como adestradores ata que se declararon obsoletos en 1945. Os Beaufort tamén viron considerable acción no Mediterráneo; escuadróns de Beaufort baseados en Exipto e Malta axudaron a interceptar buque do Eixo con subministracións para o Deutsches Afrikakorps de Rommel no Norte de África.
Aínda que foi deseñado como torpedeiro, o Beaufort foi máis usado como bombardeiro medio diúrno. O Beaufort tamén voou máis horas como adestrador que en misións operacionais e perdéronse máis en accidentes ou por fallos mecánicos que polo fogo inimigo. O Beaufort adaptouse como un caza pesado de longo alcance nunha variante chamada Beaufighter, que demostrou ser moi exitoso e moitas unidades de Beaufort pasáronse finalmente ao Beaufighter.
Lei Paccionada Navarra
A denominación de "paccionada" alude ao feito de que a súa elaboración fíxose de acordo ao procedemento derivado do compromiso ofrecido no chamado Convenio de Bergara polo xeneral Baldomero Espartero á finalización da Primeira Guerra Carlista. Este compromiso concretouse na Lei de Confirmación de Foros de 1839, que establecía que tan pronto como a situación o permitise introduciríanse as modificacións que na lexislación privativa de Navarra requiría o estado constitucional, oíndo antes ás autoridades navarras.
A Lei Paccionada foi o sustento do réxime económico-administrativo especial do que veu gozando Navarra desde 1841, permanecendo na actualidade formalmente vixente sendo un dereito histórico recoñecido polo Amelloramento do Foro, texto este que na súa disposición final afirma a súa vixencia salvo no que se opoña ao establecido polo propio Amelloramento.
Orixe
No devandito convenio recollíanse unha serie de compromisos relativos á liberación dos prisioneiros de guerra, o respecto e recoñecemento aos graos de oficialía do exército carlista, a integración dos soldados do exército carlista no exército liberal, así como determinadas medidas relativas á sorte de orfos e viúvas. Así mesmo, recollía como principal estipulación de carácter político que o propio xeneral liberal recomendaría con interese ao goberno da monarquía o mantemento dos foros das provincias Vascongadas e de Navarra, territorios estes nos que xunto a Aragón e Cataluña o apoio á causa carlista fora especialmente significativo e cuxa defensa do sistema foral fora unha das bandeiras do carlismo.
Apenas dous meses despois de asinado, ese compromiso en relación aos foros de Navarra e das provincias vascas foi convertido en lei e sancionado pola raíña Isabel II na Lei de Confirmación de Foros do 25 de outubro de 1839. Dita norma establecía que se confirmaban os foros de Navarra e as Provincias Vascongadas. Con todo, prevíase a necesidade de iniciar modificacións lexislativas que culminasen na plena adecuación ao sistema constitucional do réxime legal das institucións destes territorios.
Suprimidos, xunto co resto de institucións do Antigo Réxime en España, Deputación do Reino e o Consello Real de Navarra, a provincia estivo representada no procedemento de elaboración da lei pola Deputación Provincial de Navarra, integrada principalmente por personalidades da burguesía liberal navarra.
Finalizado o proceso, no que alcanzaría especial protagonismo José Yanguas y Miranda naquel momento secretario da Deputación Provincial de Navarra, chegouse a un acordo sobre o que a lei sería finalmente elaborada, sendo finalmente aprobada polas Cortes Xerais o 16 de agosto de 1841.
Contido
A lei consta de 26 artigos referentes á organización política, administrativa e xudicial da provincia de Navarra, así como tamén referente ao réxime fiscal, impositivo e dos bens da coroa.
Con ela Navarra pasou a dispoñer un feixe de facultades e prerrogativas económico-administrativas distinto ao das demais provincias de España. Ditas competencias, exercidas pola Deputación Provincial de Navarra, concedéronlle o carácter de provincia foral e á súa deputación provincial da denominación de Deputación Foral e Provincial de Navarra.
Así, estableceuse que a deputación provincial sería o órgano superior administrativo da provincia, asignándolle boa parte das facultades que no pasado exerceran o Consello Real de Navarra e a Deputación do Reino de Navarra.
De maneira especial, e a diferenza das demais deputacións provinciais, concedéuselle unha ampla marxe de intervención e tutela sobre a actividade dos municipios e concellos de Navarra. Así mesmo, como particularidade especial da deputación navarra estableceuse que do mesmo xeito que a Deputación do Reino estaría composta por 7 membros elixidos polos meiriñados históricos.
Doutra banda, a lei estendeu a Navarra a planta da administración xudicial e militar, suprimindo a figura preconstitucional do vicerrei, e dispoñendo no seu lugar en Pamplona un mando militar como no resto das provincias. Así mesmo designouse a Pamplona como asento dunha audiencia territorial de xustiza. No ámbito xudicial, con todo, a pesar da implantación da planta xeral, a lei confirmou a plena vixencia do dereito foral privado navarro.
A lei non introduciu novidade e mantivo en Navarra o sistema tradicional de aproveitamento dos bens comunais, así como o dos montes e pastos propiedade da Coroa. Así mesmo, mantívose a exención de que gozaba Navarra como reino de usar papel selado. Doutra banda, a pesar de que estendeu a Navarra en cambio o réxime de comercio do tabaco e do sal, recoñeceu á Deputación participación nel, así como dos aranceis recadados nas aduanas navarras da fronteira hispanofrancesa.
Como punto de especial relevancia, non se estendeu a Navarra o réxime tributario do resto de España. No seu lugar, estableceuse unha sistema polo que a provincia debía ingresar nas arcas públicas unha cantidade global que sería a única suma coa que Navarra contribuiría aos gastos xerais do Estado. Para o pago desta cantidade, deixábase á Deputación total marxe de autonomía sobre como recadar esa suma. Tal disposición inaugurou o sistema de convenios económicos que posteriormente o Amelloramento do Foro recollería e que actualmente permanece vixente.
Controversias sobre a natureza da lei
Durante o século XIX e aínda no XX tanto desde ámbitos doutrinais como políticos suscitouse en diversas ocasións a controversia sobre o verdadeiro carácter da lei e a posibilidade que tiñan ou non as cortes españolas de modificala ou derrogala sen o previo acordo con Navarra.
Para unha corrente, a lei foi aprobada polas cortes españolas como outra lei calquera, sendo por iso o seu carácter xurídico de lei ordinaria, polo que as cortes podían modificala ou derrogala como calquera outra lei. Devandita postura foi defendida xa no século XIX por Cánovas del Castillo, e máis recentemente polos profesores Eduardo García de Enterría, Tomás-Ramón Fernández e Martínez Tomás, así como por autores navarros como Rafael de Navascués, Pedro Larumbe ou Demetrio Loperena.
Segundo outra postura, a pesar do seu carácter formal de lei, a de 1841 é en realidade un pacto ou convenio que non pode ser modificado unilateralmente. Esta postura defende que en 1841 Navarra tiña condición de Estado independente que negociou con España un acordo con prestacións e contraprestacións, polo que a lei que contén o acordo non pode ser alterada unilateralmente por unha soa das partes. Presidentes do goberno español como Juan Prim e Práxedes Mateo Sagasta, xa no século XIX defenderon esta postura, da que tamén participaron José Alonso Ruiz de Conejares, ministro de Xustiza navarro en 1841, Serafín Olave, Arturo Campión, Eladio Esparza, Rafael Aizpún, Tomás Rodríguez Garraza, Jaime Ignacio del Burgo e Víctor Manuel Arbeloa.
Por último, un terceiro sector da doutrina defende unha postura intermedia, recoñecendo que aínda que, por unha banda, o seu carácter formal é de lei ordinaria e non houbo pacto previo entre as partes anterior á propia lei, senón unhas meras consultas baixo a forma de negociacións. Por outra, si houbo unha vontade política de convir de maneira transaccional a modificación de foros. Desta opinión participaron Pablo Ilarregui e Fulgencio Barrena, ambos os negociadores comisionados pola Deputación de Navarra, e autores como Razquin Lizarraga ou Ignacio Olábarri.
Joaquina Costa
Joaquina Costa Iglesias, nada no Grove o 24 de marzo de 1967, é unha ex-piragüista galega que competía na modalidade de augas tranquilas. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.
Traxectoria
Comezou a practicar piragüismo aos 13 anos no Club Breogán do Grove, e ao ano seguinte, estando aínda en idade infantil, proclamouse subcampioa de España cadete. En 1983 foi campioa de España cadete no K1.
En 1987 a Federación Galega de Piragüismo inhabilitouna durante tres anos por agredir a un xuíz-árbitro no Campionato de Galicia de Inverno disputado no río Lérez. Con todo, a sanción foille levantada pouco despois e nos seguintes anos confirmouse como a mellor piragüista de Galicia. Formou parte do K4 español e en 1990 disputou o Campionato do Mundo en Poznan, na proba de K2 500 xunto a Susana Torrejón. En 1991 foi campioa de España de Autonomías, tanto no K1 500, como no K2 500 (xunto a Ana María Penas), e no K4 500 (con Penas, Victoria Avilés e María Naveiro); ademais de campioa de España do K1 5000 metros. Ao ano seguinte revalidou os títulos de K2 e K4 e foi subcampioa en K1.
Competiu nos Xogos Olímpicos de 1992, en dúas categorías: K2 500 m (xunto á padexeira Belén Sánchez) e K4 500 m (formando equipo con Belén Sánchez, Luisa Álvarez e Ana María Penas. No K2 logrou meterse na final, obtendo a novena praza final, mentres que co equipo de K4 só puido chegar a semifinais.
Recoñecementos
En 1992 foi declarada "Filla predilecta do Grove", xunto ao tamén piragüista Alfredo Bea.
Empar Iturbi Bàguena
Empar Iturbi Bàguena, nada en Valencia o 12 de marzo de 1898 e finada en Beverly Hills (California) o 22 de abril de 1969, foi unha pianista valenciana. Acompañou o seu irmán Josep Iturbi na aventura estadounidense e apareceu en varias películas de Hollywood.
Traxectoria
Era a filla menor de Ricardo Iturbi e Teresa Báguena, quen tiñan unha gran paixón pola música e a habilidade de afinaren pianos, pouco común daquela. Tivo como profesores de música a María Jordán e a Eduard López-Chavarri.
Debutou en Barcelona con quince anos. En 1925 deu o seu primeiro concerto destacado no estranxeiro, na Salle Gaveau de París, onde fora acompañar o seu irmán. A súa interpretación de Goyescas foi moi admirada e o propio Enrique Granados dixo que Empar foi quen mellor a interpretara. Posteriormente fixo unha xira conxunta co seu irmán por Italia, a Suíza, Bélxica, os Países Baixos e o Reino Unido. Tamén acompañou á famosa soprano catalá Maria Barrientos. En 1937 debutou nos Estados Unidos de América.
Tivo unha filla única, tamén chamada Amparo, dun breve matrimonio co exportador de laranxas Enrique Ballester, quen tamén dirixía unha compañía flamenca de sona internacional.
Finou en Beverly Hills o 22 de abril de 1969, debido a un tumor cerebral.
Carreira cinematográfica
Empar Iturbi apareceu en varios filmes musicais da MGM. Neles interpretábase a si mesma tocando o piano en compañía do seu irmán:
Tamén participou na banda sonora de Three Daring Daughters (1948). Os irmáns lograron fama polos seus dúos de piano. Fixeron aparicións en televisión no Show de Jimmy Durante en 1955 e The Bell Telephone Hour en 1962. Empar, amais, deixou gravacións como solista ou a dúo. En 1999 publicouse o CD Celebrated Artistry-Mozart/Jose & Amparo Iturbi.
En 1956 foi nomeada cidadá de honra de Texas e dous anos máis tarde recibiu en España o título de Dama da Cruz de Isabel a Católica. Anos máis tarde estivo a piques de converterse en directora do Departamento de Piano da Universidade de Loyola.
O estraño
O estraño (en The Stranger) é un filme estadounidense de 1946 dirixido por Orson Welles. Está protagonizado por Edward G. Robinson, Loretta Young e Orson Welles. Foi o primeiro filme noir de Welles e conta a historia dun investigador de crimes de guerra que busca un fuxitivo nazi nunha vila de Connecticut. É o primeiro filme de Hollywood en presentar material documental do Holocausto. A historia orixinal de Victor Trivas foi nomeada aos Premios Óscar.
Sinopse
Wilson é un membro da comisión de crimes de guerra que está a buscar a Franz Kindler, un dos cerebros do holocausto, que borrou o rastro da súa identidade. Para atopalo, Wilson segue un antigo camarada de Kindler chamado Meinike ata Harper, Connecticut, onde este último é asasinado por Kindler antes de que Wilson poida identificalo. A única pista que lle queda é a fascinación do criminal nazi polos reloxos antigos.
Procesado dixital de sinais
miniatura| Xanela rectangular
O procesamento dixital de sinais, en inglés digital signal processing (DSP), é unha técnica de análise e procesamento dixital de sinais eléctricos baseada no uso de procesadores dedicados cun alto grao de especialización: os procesadores de sinal dixital. A diferenza dun microprocesador, un circuíto electrónico DSP realiza principalmente a función dun procesador dixital.
Descrición
miniatura| Banco de filtros Un tipo importante de DSP é aquel capaz de realizar operacións aritméticas de alta precisión (floating point) como suma, resta e produto. Estas tres operacións son suficientes para o desenvolvemento de filtros numéricos FIR e IIR. Os DSP son de grande importancia para o control automático e para os sistemas de procesamento de sinais sen retroalimentación como os sistemas de vídeo ou son.
Dado que o propósito de DSP adoita ser a medición ou filtrado de sinais analóxicos do mundo real, o primeiro que hai que facer é converter o sinal de analóxico a dixital usando un conversor analóxico a dixital. Moitas veces o sinal de saída requirido é outro sinal analóxico e neste caso é necesaria a presenza dun conversor dixital a analóxico. Aínda que procesar un sinal dixital é máis complexo que procesar directamente nun sinal analóxico, ofrece moitas vantaxes, como a aplicación de técnicas de detección e corrección automáticas de erros e menos vulnerabilidade ao ruído, tanto que é máis vantaxoso en moitas, se non todas, aplicacións.
Armando López Losada
Traxectoria
Carpinteiro, membro da sociedade Trabajadores de la Tierra afecta á UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu fuxido, sendo declarado en rebeldía en 1938. Entregouse o 11 de marzo de 1940 xunto con Ramón Pérez Vispo e Antonio Losada Ferreiro. Ingresou en prisión o 11 de marzo e foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo ata que lle concederon a prisión atenuada o 10 de outubro de 1941.
Cottbus
Cottbus en alemán e Chóśebuz en baixo sorabo, oficialmente Cottbus/Chóśebuz é unha cidade no leste de Alemaña. É, despois da capital estatal Potsdam, a segunda cidade maior de Brandeburgo. Xunto á cidade de Brandeburgo, Frankfurt do Oder e Potsdam, é un do catro centros administrativos (Oberzentrum) do Estado federal de Brandeburgo e ten o status de cidade libre (Kreisfreie Stadt).
Idade Media
O asentamento estableceuse no século X, cando os sorbios erixiron un castelo nunha illa areosa no río Spree. A primeIra mención rexistrada do nome foi en 1156. As fontes históricas sinalan que Cottbus puido obter os dereitos de cidade nalgún momento comprendido entre 1216 e 1225. No século XIII os colonos alemáns da Ostsiedlung chegaron á cidade e viviron xunta os sorbios. No século XV Cottbus era coñecido pola lan e os tecidos que se exportaban a todo Brandeburgo, Bohemia e Saxonia.
Idade Moderna
En 1514 Jan Rak fundou a Universitas Serborum na cidade. En 1701 comezou a formar parte do Reino de Prusia. Tamén foi gobernada por Saxonia entre 1807 e 1813 e en 1871 pasou a ser parte do Imperio alemán.
Século XX
Segundo o censo prusiano de 1905, a cidade de Cottbus, daquela de menor extensión, tiña unha poboación de 46.270 habitantes, dos cales o 97% eran alemáns, o 2% sorbios e o 1% polacos.
Na Alemaña de entreguerras, a cidade foi o lugar dun campo de concentración para inmigrantes xudeus non desexados da Europa Oriental.
En Cottbus naceu Paul Winzer, oficial nazi que durante a guerra civil española foi xefe da Gestapo en España e supervisou o campo de concentración de Miranda de Ebro, que fora construído polos sublevados a imaxe dos campos alemáns. Algúns autores sinalan a Winzer como un dos deseñadores da estrutura do campo, mentres que outros o sinalan como o deseñador de todo o sistema de campos de concentración franquistas.
Durante a segunda guerra mundial, o 15 de febreiro de 1945 a cidade foi destruída en boa medida tras o ataque de 459 bombardeos estadounidenses Boeing B-17. Despois o territorio foi ocupado polo exército Vermello e pouco despois pasou a integrar a República Democrática Alemá (RDA) até a reunificación alemá en 1990. Durante a época da RDA foi capital do distrito homónimo.
Heinz Chez, nado en Cottbus, foi o último executado con garrote vil en España, xunto a Salvador Puig Antich, en 1974.
Desde 1976, Cottbus ten a categoría de Cidade Grande ao alcanzar máis de 100000 habitantes, perfilándose como centro administrativo, científico e de servizos.
Clima
esquerda|180x180px A cidade atópase nunha zona tépeda, a 75 m sobre o nivel do mar. As súas coordenadas xeográficas son 51°46'N e 14°20'E.
A temperatura media anual rolda os 8,9 graos Celsius. O mes máis caloroso é xullo con 18'4 °C. O mes máis frío é xaneiro, con -0,8 °C de temperatura media. A diferenza entre as temperaturas máxima e mínima, coñecida como amplitude, oscila pois uns 19,2 °C.
A precipitación media anual é de 565 milímetros. A maior parte das choivas prodúcense en agosto con 69 milímetros de media; febreiro é o mes coa menor cantidade de choiva cunha media de 30 milímetros. Prodúcense precipitacións durante todo o ano, pero son máis intensas no verán. Por iso o clima é húmido durante todo o ano, polo que pode afirmarse que en Cottbus non hai tempada seca nin tempada de choivas.
Economía
Cottbus do mesmo xeito que a maior parte das cidades da ex RDA viviu unha difícil progresión económica desde a reunificación; aínda que a situación mellorou globalmente, algúns indicadores relativos eran máis favorábeis antes da década de 1990. A rexión ostenta historicamente, desde hai séculos até a actualidade, un dos niveis de riqueza máis baixos de Alemaña, a pesar das subvencións do goberno federal e da Unión Europea (UE).
Cultura e educación
miniatura|Gymnasium baixo sorabo de Cottbus miniatura|Biblioteca da [[Universidade Tecnolóxica de Brandenburgo]]
Cultura soraba
Cottbus é o centro cultural da minoría baixo-soraba. Moitos letreiros da cidade son bilingües, e hai un Gymnasium (escola) e un barrio sorabo, pero a lingua soraba raramente se fala nas rúas.
Edificios relevantes
En Cottbus está o famoso Parque Branitz, creado polo príncipe Hermann von Pückler-Muskau en 1845. O Schloss Branitz (castelo de Branitz) foi reconstruído por Gottfried Semper nun estilo barroco tardío entre 1846 e 1852, en cuxos xardíns puxeron dúas pirámides; unha delas, a Seepyramide, está no medio dun lago artificial e serve de mausoleo.
Cottbus tamén alberga a Universidade Tecnolóxica de Brandenburgo (BTU) e o Max-Steenbeck-Gymnasium orientado ás matemáticas e á ciencia, que recibe o nome do físico Max Steenbeck.
Cinema
Anualmente Cottbus acolle o Festival Internacional de Cine de Europa Oriental.
Deporte
Cottbus ten un equipo de fútbol, o Energie Cottbus, que xoga na Regionalliga Nordost na tempada 2021–2022. Os seus partidos na casa xóganse no Stadion der Freundschaft.
El acompañante
El acompañante é un filme cubano de 2015 dirixido por Pavel Giroud. Foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
The Kissing Booth 3
The Kissing Booth 3 é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Vince Marcello. O guión foi escrito por Marcello e Jay Arnold. É o terceiro e derradeiro título da serie The Kissing Booth baseada na novela homónima de Beth Reekles, despois de The Kissing Booth e The Kissing Booth 2. Está protagonizado por Joey King, Joel Courtney, Jacob Elordi, Taylor Zakhar Perez, Maisie Richardson-Sellers, Meganne Young e Molly Ringwald. O filme estreouse a través de Netflix o 11 de agosto de 2021. Ao igual que os filmes predecesores, recibiu valoracións negativas por parte da crítica.
José Alguero Penedo
José Alguero Penedo, nado en Betanzos en 1872 e finado en Xixón o 2 de marzo de 1956, foi un avogado, notario, fotógrafo, debuxante e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo do capitán do Exército Miguel Alguero Nicolau, natural de Ascó. Fixo o bacharelato en Santiago de Compostela e estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela obtendo a licenciatura en 1892. Foi profesor de Xeografía do Colegio Privado de Bentanzos no curso 1897-98. Exerceu como fiscal municipal de Betanzos (1898-99). Aprobou as oposicións e foi nomeado notario de Negreira en 1904, permanecendo nese posto até 1924 cando se trasladou a Betanzos. Participou no faladoiro A Cova Céltica. Foi redactor de ¡Ya Somos Tres!, El Valdoncel e El Mendo e colaborou en Revista Gallega, El Brigantino, El Progreso, El Noroeste, Galicia Moderna, Revista Núñez e Anuario Brigantino. Escribiu apropósitos para o antroido de Betanzos.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de rebelión militar e xulgado en consello de guerra en maio de 1937 con José Rivas Acea e Manuel Cachaza Carro; foi absolto pero foi desterrado a Xixón, onde volveu exercer como notario. Finou en Xixón o 2 de marzo de 1956.
Fotógrafo afeccionado, consérvanse medio cento das súas imaxes de Negreira, e tamén foi debuxante. Amigo de Emilia Pardo Bazán, de quen foi secretario particular, foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Recoñecementos
Unha rúa de Betanzos leva o seu nome dende 1980.
Vida persoal
Casou en Negreira con Josefa Caamaño Rodríguez en 1911, e foi pai de Miguel (médico), José (aparellador) e Luis Alguero Caamaño (avogado).
Aurelio López Losada
Aurelio López Losada, nado en Sarria o 22 de decembro de 1917, foi un labrego e político galego.
Traxectoria
Membro da UGT da Coruña. Ao rematar a guerra civil exiliouse en Francia onde traballou como axustador. En 1944 incorporouse ás seccións da UGT e do PSOE de Tolosa. A finais da década dos sesenta seguía formando parte da sección do PSOE de Tolosa.
Loimi-Kiekko
O Loimi-Kiekko, tamén coñecido como Rockets, é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Loimaa, Finlandia. Foi fundado en 1980 e compite na IV-divisioona, a sexta categoría do hóckey sobre xeo finlandés. Xoga os seus partidos como local no Loimaan jäähalli, un pavillón con capacidade para 500 persoas.
Os Rockets contaron cun equipo feminino que na tempada 2020-21 disputou a fase previa Naisten Mestis, segunda categoría do hóckey sobre xeo feminino no país nórdico, na que disputou 13 encontros pertencentes ao Grupo 1, finalizando na cuarta posición dun total de seis equipos cun rexistro de 7 vitorias no tempo regulamentario, 1 vitoria máis aló dos 60 minutos, e 5 derrotas, polo que non se clasificou para a liga regular.
Pavillón
miniatura|250px|Exterior do [[Loimaan jäähalli.]] Os Rockets xogan os seus partidos como local no Loimaan jäähalli, conhecido tamén como OP Areena por motivos de patrocinio. O pavillón foi construído en 1999 e ten capacidade para 500 persoas. Esta situado no centro de deportes da cidade de Loimaa.
Silifke
miniatura|250px|Vista panorámica da cidade
Silifke (en grego: Σελεύκεια, Seleúkeia; en latín: Seleucia ad Calycadnum) é unha cidade e distrito de Turquía situada nas beiras do río Göksu, no centro-sur da provincia de Mersin, na rexión do Mediterráneo.
Xeografía
O distrito ocupa unha extensión de 2 571,84 km2 e, no ano 2012, tiña unha poboación de 114 238 habitantes, polo que súa densidade de poboación, nese ano, era de 44 hab./km2
Historia
Silifke chamábase na antigüidade Seleúkeia (grego) e Seleucia ad Calycadnum (latín). Foi citada en ocasións por autores clásicos como Seleucia Cilicia, Seleucia Isauria, Seleucia Trachea ou Seleucia Tracheotis
Foi fundada no século III a.C. por Seleuco I Nicátor, un dos xenerais de Alexandre Magno, co nome de Seleucia.
A cidade, que tiña unha poboación abundante en tempos de Estrabón, foi o berce dos filósofos peripatéticos Ateneo o Mecánico e Xenarco.
Joaquín Jofre Maristany
Joaquín Jofre Maristany, nado en Ferrol o 25 de marzo de 1855 e finado en Buenos Aires en setembro de 1918, foi un banqueiro e filántropo galego.
Traxectoria
Fillo do empresario de orixe francesa Joaquín Jofre Domenech e de María Maristany Ferrer, filla de Tomás Maristany Bertrán. En 1873, con 17 anos e licenza paterna, marchou a Buenos Aires. Foi presidente do Banco Popular Español de Buenos Aires. En 1889 comprou o maior número de acción da empresa que construía o Teatro Jofre e enviou axuda para rematar a súa construción, polo que se lle deu o seu nome. Finou en Buenos Aires en setembro de 1918.
Vida persoal
Casou en Zárate con Virginia Storni Taylor o 22 de setembro de 1883, e foi pai de María Virginia, Ada, Ernestina, Zulema e Joaquín Jofre Maristany.
Boeing XB-38 Flying Fortress
O Boeing XB-38 Flying Fortress foi un único exemplar dunha conversión dun B-17E Flying Fortress de produción para probar se o motor V12 Allison V-1710 podería substituír ao motor radial estándar Wright R-1820 a principios da segunda guerra mundial.
Deseño e desenvolvemento
O XB-38 foi o resultado dun proxecto de modificación realizado por Vega (unha filial de Lockheed) nun Boeing B-17 Flying Fortress para equipalo co motor V12 de refrixeración por líquido Allison V-1710-89. Foi pensado como unha versión mellorada do B-17, e como unha variante que podería usarse se os motores radiais refrixerados por aire Wright R-1820 escaseaban. Completar as modificacións levou menos dun ano, e o XB-38 realizou o seu primeiro voo o 19 de maio de 1943. Só se fabricou un prototipo, desenvolvido a partir dun B-17 existente.
Aínda que o XB-38 entregaba unha velocidade máxima substancialmente maior, o seu teito de servizo era máis baixo. Tras un feixe de voos quedou en terra por un problema coas xuntas do colector do motor que tiñan fugas de gases de escape. Tras arranxar o problema as probas continuaron ata o noveno voo o 16 de xuño de 1943. Ese día o motor número tres (o interior dereito) incendiouse e a tripulación viuse obrigada a saltar do avión. O XB-38 quedou esnaquizado e o proxecto cancelouse, en parte debido a que os motores V-1710 eran necesarios para outros proxectos como os cazas Lockheed P-38 Lightning, Bell P-39 Airacobra, Curtiss P-40 Warhawk, North American P-51A Mustang, e Bell P-63 Kingcobra.
The Kissing Booth 2
The Kissing Booth 2 é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Vince Marcello, a partir dun guión de Marcello e Jay Arnold. O filme é unha secuela directa de The Kissing Booth. Está baseado nos libros The Kissing Booth de Beth Reekles, e está protagonizado por Joey King, Joel Courtney e Jacob Elordi.
Estreouse o 24 de xullo de 2020 a través de Netflix. Como o seu predecesor, o filme recibiu valoracións negativas por parte da crítica. O terceiro título da serie estreouse o 11 de agosto de 2021.
Verducedo, Allande
Verducedo, en normativa da RAG (en normativa da ALLA, en castelán e oficialmente, Berducedo ) é unha parroquia do concello de Allande no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 119 habitantes (65 homes e 54 mulleres), repartidos en 11 entidades de poboación.
Conducta
Conducta é un filme cubano de 2014 dirixido por Ernesto Daranas. Estreouse en febreiro de 2014, e posteriormente participou no Festival de Cinema de Málaga antes de estrearse asemade no Festival de Cinema Latino de Chicago e no Festival de Cinema da Havana en Nova York en abril de 2014. Tamén se estreou na sección de Cinema Contemporáneo do Mundo do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2014. Foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Segunda tempada de The Simpsons
A segunda tempada da serie animada The Simpsons foi emitida orixinalmente dende o 11 de outubro de 1990 até o 9 de maio de 1991, e tivo vinte e dous episodios, comezando con «Bart Gets an "F"». Outro episodio, «Blood Feud», estreouse durante o verán, despois do final oficial da tempada. Os produtores executivos para a produción da segunda tempada foron Matt Groening, James L. Brooks, e Sam Simon, quen xa o foron durante a tempada anterior. A versión en DVD foi lanzada á venda o 6 de agosto de 2002 na Rexión 1, o 8 de xullo de 2002 na Rexión 2 e en setembro do mesmo ano na Rexión 4. O episodio Homer vs. Lisa and the 8th Commandment gañou un premio Emmy na categoría "Mellor programa animado (de duración menor a unha hora)", e foi tamén nomeado en "Son destacado nunha serie de comedia ou especial".
Lanzamento en DVD
A versión en DVD da segunda tempada foi lanzada á venda pola 20th Century Fox nos Estados Unidos e o Canadá o 6 de agosto de 2002, once anos despois de ser emitida en televisión. Ademais de tódolos episodios da tempada, o DVD contén material extra, como comentarios para cada capítulo.
Soledad García Riveiro
Traxectoria
En 2022 publicou catro libros infanto-xuvenís dentro do proxecto "Garatuxas do Val Miñor". Un destes libros, Un paseo por Baiona, foi traducido ao inglés e presentado na Feira Internacional Börse de Berlín o 7 de marzo de 2023 para defender os garranos da Serra da Groba en Europa. En abril de 2023 publica Un paseo por Gondomar, musicalizado en xuño de 2023.
En 2022 gañou o terceiro premio no XI Certame de Poesía Leiras Pulpeiro de Mondoñedo e o primeiro no III Certame de Relato Curto O Enxeño Engaiolado de Baiona, o XIX Certame de Relato Curto de Mugardos e o II Certame de Poesía Anomar. En maio de 2023 gañou o XXIII Certame Literario Manuel-Oreste Rodríguez López de Lugo na súa modalidade de poesía. En xuño de 2023 gañou o VIII Certame de Poesía en Lingua Galega Manuel María de Gipuzcoa.
Javier Tebas
Javier Tebas Medrano, nado en San Xosé (Costa Rica) o 31 de xullo de 1962, é un avogado e directivo español procedente de Huesca, considerado un dos dirixentes máis influentes do fútbol mundial. Exerce o cargo de presidente da Liga Nacional de Fútbol Profesional (tamén coñecida como LFP ou LaLiga) tras ser reelixido para un terceiro mandato ata 2024​.
Biografía
Licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza, foi delegado provincial en Huesca das mocidades de Fuerza Nueva. A súa conexión co fútbol comeza cando é elixido presidente da Sociedad Deportiva Huesca en 1993, cargo que abandonou en 1998. A súa xestión destacou polo ascenso a Segunda División B e a profesionalización das estruturas do club.
A través do seu despacho asesorou en 1998 ao carismático presentador arxentino Marcelo Tinelli na compra do Club Deportivo Badajoz. Cando Tinelli abandonou o proxecto no ano 2000, quedou á fronte da institución pacense durante dous anos ata vendela en 2002 ao empresario portugués Antonio Barradas.
Foi elixido por primeira vez vicepresidente da Liga Nacional de Fútbol Profesional no ano 2001, como representante do Badajoz. A pesar de ser señalado por algúns como responsable da desaparición do club, a mesma produciuse dez anos despois da súa saída e durante a súa xestión non aumentaron as débedas contraídas.
En 2003 foi elixido representante do G-30, grupo que engloba a trinta clubs de Primeira e Segunda División para a negociación conxunta dos seus dereitos audiovisuais en busca dunha repartición máis equitativa.
O 15 de febreiro de 2013 anunciou que se presentaría ás eleccións á presidencia da Liga convocadas para o 27 de abril, sendo proclamado presidente o 26 de abril, ao ser o único candidato avalado por 32 dos 42 clubs con dereito a voto. O 11 de outubro de 2016 foi reelixido co aval de 37 dos 42 clubs con dereito a voto para un segundo mandato.
En 2014 publicou xunto a Pedro Torrens a súa primeira novela titulada "El fútbol no es así", unha ficción que foi levada á pantalla por Directv en formato de serie.
No mes de xaneiro do 2018 a Serie A italiana realizou unha oferta a Javier Tebas para asumir a dirección da mesma, co obxectivo de aplicar os coñecementos do directivo e investir a tendencia decrecente do fútbol italiano no contexto mundial. Os clubs de LaLiga reaccionaron aprobando por 35 votos dos 42 posibles unha mellora salarial vinculada a unha cláusula de non competencia que impida a fichaxe de Tebas por calquera outra liga do mundo.
A finais de 2019 foi reelixido para un terceiro mandato ata 2024.
Vida persoal
Javier Tebas é pai de catro fillos e está casado coa economista Marta Coiduras, que ademais é socia do seu despacho profesional.
Michael Halliday
Michael Alexander Kirkwood Halliday (tamén coñecido como M.A.K. Halliday), nado en Leeds o 13 de abril de 1925 e finado en Sydney o 15 de abril de 2018 foi un lingüista de orixe inglesa. Desenvolveu internacionalmente un influente modelo funcional de lingüística. Os seus traballos gramaticais levan pasan o nome de systemic funcional grammar (SFG).
Traxectoria
Estudou literatura chinesa mandarín na Universidade de Londres. Viviu na China durante tres anos e estudou na Universidade de Pequín. Doutorouse en lingüística chinesa en Cambridge. Interesado en Lingüística Xeral polo seu profesor J. R. Firth, foi influenciado pola Escola de Praga. Foi profesor de Lingüística na Universidade de Londres en 1965. En 1976 foi á Universidade de Sydney onde permaneceu até a súa xubilación. Halliday faleceu en Sydney de causas naturais o 15 de abril de 2018 na idade de 93.
Halliday describiuse a si mesmo como un xeneralista (generalist), o que significa que intentou "mirar a linguaxe desde todos os puntos de vista posibles" e describiu o seu traballo como "vagar polas estradas e camiños da linguaxe".
Teoría
Halliday desenvolveu a súa teoría lingüística a partir dos traballos de John Rupert Firth, Bronisław Malinowski, Louis Hjelmslev e a Escola de Praga. Polo tanto, seguiu a tradición funcionalista europea.
Halliday describe a linguaxe como un "sistema semiótico", "non no sentido dun sistema de signos, senón un recurso sistémico para o significado". Para Halliday, o idioma é un "potencial de importancia"; por extensión, define a lingüística como o "estudo de como os seres humanos intercambian significados a través da linguaxe."
A proposta teórica de Halliday implicaba o cuestionamento das propostas de dous grandes lingüistas, Ferdinand de Saussure e William Labov, xa que ningún deles permitiu un estudo completo do binarismo linguaxe/fala: ou era a opción sistémica (linguaxe) ou a opción funcional (fala). Halliday suscita a discusión ao respecto e afonda nun novo modelo para o estudo da linguaxe integrando o compoñente sociocultural como clave no seu entendemento.
Metafuncións de idioma
As correntes funcionalistas que ampliaron o traballo de Ferdinand de Saussure como a Escola de Praga usan o termo "función" como referencia ao "uso" social da linguaxe. A partir de aí, Halliday asume un punto de vista da linguaxe como un sistema de opcións para indicar que unha cousa é o que un falante pode facer coa lingua (potencial lingüístico) e outra moi diferente o que realmente fai con ese potencial. Tendo en conta a función comunicativa da linguaxe, a lingüística funcional sistémica de Halliday explica as configuracións máis abstractas a través das cales se realiza esta función comunicativa. Para ter en conta estas configuracións abstractas, Halliday adopta o termo "metafunción" e identifica tres metafuncións na linguaxe adulta: metafunción ideacional, metafunción interpersoal e metafunción textual. Podemos entender estas metafuncións como un «conxunto de funcións altamente xeneralizadas» para as que a lingua evolucionou.
Legado
A súa teoría lingüística levou a numerosas investigacións en todo o mundo e outras teorías. A Teoría do xénero e do rexistro parte da lingüística sistémica funcional. A noción de "xénero" comezou na Universidade de Sydney e estendeuse rapidamente a outras universidades australianas. A principios da primeira década do século XXI xa alcanzara Hong Kong, Singapur e o Inglaterra nativo de Halliday. Non obstante, a noción de xénero é inseparable da noción de «rexistro», en diante chamada «Teoría do xénero e rexistro» (TGR) dando lugar á Escola de Sydney. En América Latina, os países que máis traballan na lingüística funcional sistémica de Halliday son a Arxentina, Chile e o Brasil. Tamén hai especialistas en Colombia, Venezuela e o Uruguai.
Monte San Sebastián
O monte San Sebastián e un monte galego situado entre os concellos de Silleda (na parroquia de Moalde) e A Estrada.
Ten unha altitude de 749 metros sobre o nivel do mar. No seu cume hai unha capela, unha torre de vixilancia contra incendios e un miradoiro dende o que se ve todo o val de Escuadro.
Forma parte da zona especial de conservación (ZEC) das Brañas de Xestoso.
Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca
miniatura|250px|Entrada ao complexo de lanzamento espacial. O Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alasca (PSCA polas súas siglas en inglés), antes coñecido como Complexo de Lanzamento Kodiak, é un centro de lanzamento de foguetes espaciais dos Estados Unidos aberto en 1998.
Características
O complexo foi fundado en xaneiro de 1998, cando a Corporación para o Desenvolvemento Aeroespacial de Alasca comezou os traballos para un espazoporto comercial na Illa Kodiak, a 400 km de Anchorage e a 40 km ao suroeste da cidade de Kodiak. A illa proporciona un amplo rango de acimuts para lanzamentos a órbitas polares, con inclinacións orbitais de entre 59° e 110°.
Foi o primeiro complexo de lanzamento estadounidense non relacionado cun sitio de lanzamento federal, contando cunha superficie de 11 hectáreas na súa zona activa divididas en catro sitios: o centro de control e xestión de lanzamento (LCC), as instalacións de procesamento de cargas útiles (PPF), a instalación de procesamento e integración (IPF) e transferencia de montaxes (SCAT) e finalmente a estrutura de servizo e rampla de lanzamento (LP1). O complexo promóvese como un centro de lanzamento idóneo para enviar cargas de ata 3500 kg a órbitas polares e órbitas Molniya. O primeiro lanzamento feito desde o complexo tivo lugar o 5 de novembro de 1998, consistindo nun foguete suborbital da Forza Aérea para probar tecnoloxías de intercepción. O primeiro lanzamento orbital tivo lugar o 30 de setembro de 2001 mediante un foguete Athena 1.
Selección de fútbol de España de afeccionados
A selección de fútbol de España de afeccionados foi unha categoría non profesional da selección española de fútbol creada a mediados da década de 1950 que representou a España nas primeiras edicións dos Xogos Mediterráneos, na Copa da UEFA Amateur (acadando o título na edición de 1970) e nos Xogos Olímpicos de 1948 a 1988.
Historia
Debido ao regulamento dos Xogos Olímpicos que desde 1948 non permitía a presenza de futbolistas profesionais, diferentes seleccións rexistraron no certame xogadores afeccionados. Para os Xogos Mediterráneos de 1955, disputados en Barcelona, España presentou un equipo de afeccionados que finalmente logrou a medalla de prata. Porén, a Federación Española non se animou a crear un equipo olímpico de fútbol ata 1963, cando intentou clasificarse para os Xogos Olímpicos de 1964 en Toquio. O equipo estaba formado pola mesma selección afeccionada que representara a España nos Xogos Mediterráneos de 1963. A pesar de eliminar de forma contundente a Suíza por un resultado global de 7-0, o equipo español non conseguiu acceder aos Xogos, ao caer derrotada diante de Hungría de Ferenc Bene, posterior campioa olímpica.
Por outra banda, a UEFA decidiu promover o fútbol non profesional lanzando a Copa da UEFA Amateur para equipos non profesionais. Foi entón cando se poñen en marcha definitivamente os equipos afeccionados que participaron nestas competicións. En 1966 disputouse a primeira edición e a selección española realizou unha primeira fase brillante, gañando os catro encontros. A fase final xogouna como na casa, en Palma de Mallorca, pero perdeu nas semifinais ante Escocia tras unha prórroga.
A selección española de afeccionados logrou a clasificación para os Xogos Olímpicos de 1968, torneo no que non participaba ningún equipo español dende Ámsterdam 1928. O ferrolán Juan Fernández Vilela marcou o único gol no primeiro partido de España, contra a selección brasileira. A vitoria no segundo partido ante Nixeria e o empate contra o Xapón, permitíronlle ao equipo español pasar á seguinte rolda como primeiro de grupo, pero caeron eliminados en cuartos de final contra a selección anfitrioa, México.
En 1970, na segunda edición da Copa da UEFA Amateur, España gañou tres dos catro partidos da primeira fase, e nas semifinais logrou contra a anfitrioa Italia a maior goleada da súa historia, un 6-0. A final ante os Países Baixos rematou cun empate a un gol, o que provocou que ao día seguinte se xogase un partido de desempate no que os españois gañaron 2-1. Este partido supón o maior éxito da historia da selección española de afeccionados.
Na seguinte edición, España gañou os catro partidos da primeira fase pero nas semifinais caeu eliminada diante da selección anfitrioa, Iugoslavia. Para a derradeira derradeira Copa da UEFA Amateur, catro anos despois, España non presentou equipo. Nos Xogos Olímpicos de 1976 e de 1980, España caeu na primeira fase, mentres que nin sequera logrou a clasificación para os torneos olímpicos de 1984 e 1988.
Edición de imaxes
miniatura|200x200px|Orixinal en cor.
miniatura|200x200px|Resaltar unha sección por medio de cores. A edición dixital de imaxes por computador ocúpase comunmente de gráficos rasterizados, sexan fotos ou documentos escaneados. Estas imaxes son editadas para optimizalas, manipulalas, retocalas, ou agregar algún obxecto ou cousa que previamente non posuía co fin de alcanzar a meta desexada. Unha das metas pode ser eliminar os erros que poden terse producido durante o escanéo ou ao fotografar, por exemplo sobreexposición, baixaexposición, falta de contraste, ruído na imaxe, ollos vermellos, corrección das paralelas en perspectiva, etc. Estas fallas prodúcense por defectos técnicos nos aparellos fotográficos, escáneres, orixinais defectuosos, etc
As imaxes á dereita mostran algunhas potencialidades da edición: a imaxe superior vese escura, o texto difuso e o motivo fóra de centro. A inferior está corrixida e vese máis nítida, mellor iluminada e o obxecto posto máis ao centro..
O retoque tradicional é substituído cada vez máis pola edición dixital, e moitas veces a edición está incluída dentro do proceso de impresión dixital.
Non se debe confundir a edición de imaxes co procesamento dixital de sinais nin co deseño gráfico.
Algunhas funcións da edición dixital de imaxes
miniatura|267x267px|Efectos gráficos. dereita|miniatura|200x200px|Exemplo de rotación de imaxes. miniatura|200x200px|Exemplo de cambio de cor. miniatura|200x200px|Imaxe orixinal. miniatura|200x200px|As ramas da imaxe orixinal foron retiradas cun timbre. miniatura|200x200px|Imaxe orixinal. miniatura|200x200px|Retoque de luz, contraste e nitidez. miniatura|267x267px| A catedral de Reims con perspectiva (paralelas indo cara o punto de fuga vertical) miniatura|296x296px|A catedral de Reims con corrección de perspectiva. A aplicación coa cal se realiza a edición dixital de imaxes chámaselle editor de imaxes, que ofrece numerosas funcións nun menú ou xanela de ferramentas. Algunhas destas funcións son: