cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel Castro García
Traxectoria
Militou en Galiza Nova dende os 19 anos, formando parte da súa dirección nacional en 2018, ano no que tamén comezou a formar parte do Consello Comarcal do BNG. No 2019 pasou ó Consello Nacional.
Nas Eleccións xerais de España de 2019, en ambas as convocatorias (abril e novembro) ocupou o 4º lugar na lista do BNG por Lugo. Nas eleccións autonómicas de 2020 foi o número 2 da candidatura do BNG pola provincia de Lugo e foi elixido deputado do Parlamento de Galicia, sendo o máis novo da súa historia, nun grupo de cinco deputados do BNG que son os máis novos da cámara.
En 2023 preséntase como cabeza de lista por Lugo ó congreso.
Gondrame, Gondrame, O Páramo
Gondrame é un lugar da parroquia de Gondrame no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
O Toxal, Taboexa, As Neves
O Toxal é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Trigal, Taboexa, As Neves
Trigal é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Hakainde Hichilema
Hakainde Hichilema, nado en Monze o 4 de xuño de 1962, é un político e economista zambiano que desde o 24 de agosto do 2021 exerce como presidente de Zambia.
Primeiros anos
Naceu na aldea de Hachipona, Monze, na área hamusonde. Recibiu unha bolsa para estudar na Universidade de Zambia e graduose en 1986 cunha licenciatura en Economía e Administración de Empresas. Logo realizou un MBA en Finanzas e Estratexia Empresarial na Universidade de Birmingham no Reino Unido.
Actividades profesionais
En 1986 dedicouse á economía como axudante consultor de Servizos de Asesorías Ecuador. Ese mesmo ano tamén foi asesor económico de Coopers & Lubrand. Director de Asesoría Corporativa (1989) e CEO de Coopers & Lubrand (1994-1998), cambiándolle o nome da empresa por Grant Thornton.
Carreira política
Participou na fundación do Partido Unido para o Desenvolvemento Nacional en 1998. En 2006 faleceu o líder do partido, Anderson Mazoka, a quen lle correspondeu substituír na presidencia do partido e ser candidato presidencial en 2006.
Nas eleccións xerais de 2006, Hichilema logrou o terceiro lugar cun 25,3% dos sufraxios, mentres que nas eleccións seguintes do 2008 repetiu a mesma posición, pero co 19,70% dos votos.
En xuño de 2009, Hichilema asinou un pacto coa Fronte Patriótica de Michael Sata, para disputar as eleccións de 2011 xuntos. Con todo, a indecisión sobre o candidato do pacto, a profunda desconfianza e acusacións de tribalismo de ambos os lados traduciuse no colapso do pacto en marzo de 2011. . No comicios de 2011 obtivo o 18,17% dos votos.
Presidencia
Hichilema presentouse á presidencia por sexta vez nas eleccións celebradas o 12 de agosto de 2021. O presidente da comisión electoral, Esau Chulu, declarou que gañara as eleccións na madrugada do 16 de agosto.
Logo da súa vitoria, Hichilema declarou o seu desexo de nomear a zambianos cualificados na súa administración. Entre os seus nomeamentos estaban os de Sylvia Masebo, Situmbeko Musokotwane, Anthony Bwalya, Jito Kayumba e Garry Nkombo entre outros.
Vicealmirante
O vicealmirante é un grao militar da xerarquía de oficiais nas armadas. Este grao é equivalente ao de xeneral de división nos exércitos de terra e aire. Normalmente encóntrase inmediatamente enriba do contralmirante e inmediatamente debaixo do almirante.
Arxentina
Na Armada Arxentina o vicealmirante é un grao de oficial superior encontrado por enriba do contralmirante e por debaixo do almirante.
Chile
O grao de vicealmirante foi creado en 1818 como máximo grao da Armada de Chile, equivalente ao Xeneral de división e o seu primeiro agraciado foi o inglés Thomas Cochrane. O seu distintivo é un galón dourado de 45 mm localizado na bocamanga e sobre o galón unha estrela dourada. Neste grao só se pode permanecer ata cumprir os 41 anos de servizo naval.
España
miniatura|239px|Divisas de Vicealmirante da [[Armada Española.]] É un grao de oficial xeneral por enriba do contralmirante e por debaixo do almirante.
Na Armada Española as súas divisas son dous galóns de 14 mm.
Estados Unidos
Na Armada dos Estados Unidos de América o grao de vicealmirante encóntrase precedido polo grao de contralmirante e sucedido polo grao de almirante.
Vilaxoanes, Grallás, O Páramo
Vilaxoanes é un lugar da parroquia de Grallás no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
As Barreiras, Vide, As Neves
As Barreiras é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Anna Muzychuk
Anna Olégivna Muzychuk (en А́нна Оле́гівна Музичу́к, en Ana Muzičuk), nada o 28 de febreiro de 1990 en Lviv, é unha gran mestra de xadrez ucraína, tripla campioa do mundo.
De 2004 a 2014 xogou para Eslovenia. É a cuarta muller, despois de Judit Polgár, Humpy Koneru e Hou Yifan, en superar a puntuación Elo de 2600. En xullo de 2012 chegou a alcanzar unha cualificación de 2606. Muzychuk gañou o Campionato Mundial Feminino de Xadrez Rápido en 2016 e o Campionato Mundial Feminino de Xadrez Lóstrego en dúas ocasións (2014 e 2016).
É activista pola igualdade da muller no deporte. En decembro de 2017 negouse a participar no Campionato do Mundo de Xadrez Rápido e Lóstrego en Riad (Arabia Saudita) porque non quería estar «onde as mulleres fosen tratadas como cidadás de segunda».
Traxectoria
Os pais de Muzychuk, adestradores profesionais de xadrez, ensináronlle a xogar á idade de dous anos. Xogou o seu primeiro torneo con cinco e ese mesmo ano quedou en segundo lugar no campionato de nenas menores de 10 anos do oblast de Lviv.
Entre 1997 e 2005 gañou varias medallas nos campionatos Xuvenís de Ucraína, Europa e o mundo. Gañou o ouro no europeo de nenas Sub-10 en 1998 e 2000, o ucraíno de nenas Sub-10 en 2000, os xuvenís ucraínos e europeos Sub-12 en 2002, o europeo de nenas Sub-14 en 2003 e 2004 e o mundial de nenas Sub-16 en 2005.
Obtivo a prata no europeo de nenas Sub-10 en 1997 e 1999, o europeo de nenas Sub-12 en 2001, o mundial de nenas Sub-12 en 2002 e o Mundial de nenas Sub-14 en 2004. Levou o bronce no Mundial de nenas Sub-10 en 2000.
Recibiu os títulos de Mestre Internacional FIDE en 2001 e Mestra Internacional Feminina en 2002.
En 2003 Muzychuk gañou o Campionato Feminino Ucraíno e o ano seguinte venceu no campionato ucraíno Sub-20.
En 2004 a federación de xadrez de Eslovenia ofreceulle un contrato e apoiárona durante o seguintes dez anos. Xogou para o club de Ljubljana e para a selección nacional da Olimpíada de Eslovenia, primeiro en xuvenís e logo en torneos para adultos. Durante eses anos converteuse na xogadora de xadrez máis forte de Eslovenia e a terceira mellor xogadora do mundo.
Muzychuk recibiu os títulos de Mestra Internacional Feminina en 2007 e Gran Mestra Feminina en 2012.
En 2010 xogou no Torneo de xadrez Tata Steel dentro do Grupo B. Terminou en décimo lugar cunha puntuación de 5½ / 13 e unha cualificación de 2583. Ese mesmo ano gañou o Mundial Xuvenil Feminino Sub-20 en Chotowa, Polonia.
Gañou a medalla de bronce no Campionato Feminino de Xadrez Individual Europeo de 2012. O mesmo ano participou na ACP Golden Classic en Ámsterdam xunto con Vassili Ivanchuk, Gata Kamski, Emil Sutovsky, Lê Quang Liêm, Krishnan Sasikiran e Baadur Jobava. Era un torneo round-robin, cun ritmo de xogo de dúas horas e media para corenta movementos ampliábel con aprazamento. Terminou en cuarto lugar, cunha puntuación de 3/6 e unha cualificación de 2721.
Muzychuk terminou cuarta no torneo Tata Steel Challengers de xaneiro de 2014, en que anotou 8/13 (+ 4 = 8-1). En abril gañou o Mundial Feminino de xadrez lóstrego. En maio regresou á federación de xadrez ucraína. En novembro gañou o campionato feminino de Ucraína de 2014 en Lviv.
En xaneiro de 2016 gañou o primeiro premio feminino no torneo Masters do Tradewise Gibraltar Chess Festival.
En decembro gañou o Mundial Feminino Rapid en Doha (Qatar). Dous días despois defendeu o seu título do Mundial Feminino Blitz.
En outubro de 2017 gañou o Campionato Europeo de Mulleres ACP Rapid en Montecarlo. En novembro negouse a ir ao Mundial que se celebraba en Arabia Saudita polo trato denigrante que reciben as mulleres neste país. Renunciou así a poder revalidar a súa dobre coroa por manter os seus principios.
En 2018 empezou a xogar na liga española de xadrez, no Club Solvay de Torrelavega (Cantabria).
Competicións por equipos
Muzychuk xogou na táboa superior para Eslovenia nas Olimpíadas de Xadrez Feminino de 2004, 2006, 2008, 2010 e 2012. En 2004 derrotou, entre outros, a daquela campioa mundial feminina, Antoaneta Stefanova. En 2006 o equipo esloveno, cabeza de serie número 17, finalizou en décimo lugar.
Na Olimpíada do Xadrez Feminino de 2014 Muzychuk xogou na táboa superior do equipo ucraíno, que obtivo o terceiro lugar detrás de Rusia e a China. No Campionato Feminino Europeo de Xadrez por Equipos de 2015 contribuíu na consecución da medalla de prata para Ucraína. Na Olimpíada de Xadrez Feminina de 2016 o equipo de Ucraína gañou a medalla de prata e Muzychuk tamén gañou a medalla de ouro individual.
Activismo pola igualdade
O 11 de novembro de 2017 Muzychuk declarou a través da súa páxina oficial de Facebook a súa intención de non participar na defensa dos seus dous títulos en Arabia Saudita. Alegou como motivos o trato que reciben as mulleres nese país. O 23 de decembro reafirmou a súa posición mencionando que «non desexa xogar baixo as regras de ninguén, non vestir a abaya, tampouco ser escoltada por ninguén cando tivese que saír e non sentirse unha criatura secundaria».
Dixo que non quería estar «onde as mulleres fosen tratadas como cidadás de segunda». «Aínda que a case ninguén lle importase a miña decisión», sinalou que a reivindicación da igualdade no deporte é a mellor vitoria que se pode ter. «Fíxeno, xunto á miña irmá tamén xogadora, para manter os meus principios e non sentirme como unha criatura de segunda categoría».
Vida persoal
A súa irmá máis nova, Mariya, foi a Campioa Mundial Feminina de Xadrez de 2015.
Fala sete idiomas: ucraíno, inglés, alemán, croata, ruso, esloveno e español.
Outeiro, Gondrame, O Páramo
Outeiro é un lugar da parroquia de Gondrame no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Anaxiélidos
A dos anaxiélidos (Anaxyelidae) é unha familia de insectos himenópteros da suborde dos sínfitos, a única comprendida dentro da superfamilia dos anaxiloideos.
Descrición
Tanto a superfamilia como a familia foron descritas en 1925 polo entomólogo ruso Andrei Vasiliévich Martynov.
Xéneros
A familia comprende 13 xéneros, todos eles extinguidos agás Syntexis, que só ten unha única especie vivente.
Édith Cresson
Édith Cresson, nada en Boulogne-Billancourt o 27 de xaneiro de 1934, é unha política francesa, primeira ministra entre 1991 e 1992, a primeira muller da historia francesa en ocupar ese cargo, así como comisaria europea de Investigación, Ciencia e Tecnoloxía durante as Comisións Santer e Marín.
Traxectoria
Cresson naceu en 1934 na cidade de Boulogne-Billancourt, na Illa de Francia, dentro dunha familia burguesa. Estudou demografía na Sorbona de París.
Politicamente próxima ao socialista François Mitterrand, en 1974 ocupou o secretariado do partido para asuntos da mocidade e en 1975 pasou a ser membro do comité director do Partido Socialista (PS), cargo que ocupou ata 1990.
Política francesa
No goberno do primeiro ministro Pierre Mauroy foi nomeada ministra de agricultura entre maio de 1981 e marzo de 1983. A partir de entón, no terceiro goberno de Mauroy foi nomeada ministra de comercio exterior e turismo, ata xullo de 1983. Coa formación dun novo goberno, encabezado por Laurent Fabius pasou a ocupar o cargo de ministra de industria ata marzo de 1986.
Política europea
En 1979 foi elixida eurodeputada ao Parlamento Europeo nas eleccións europeas, mantendo o seu escano ata 1981, cando entrou no goberno francés como ministra.
En xaneiro de 1985 foi nomeada comisaria de investigación, ciencia e tecnoloxía na comisión Santer. Ocupou o cargo ata setembro de 1999, despois da dimisión colectiva da comisión como consecuencia dunha investigación que denunciaba casos de mala xestión e nepotismo, dos que foi especialmente acusada e polos que lle foi retirada a inmunidade parlamentaria. Por esa imputación foi xulgada polo Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas en 2006, que a sentenciou a unha condena simbólica.
Patinaxe de velocidade nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico da patinaxe de velocidade. A patinaxe de velocidade é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os primeiros Xogos Olímpicos de Inverno, celebrados en 1924, celebrados en Chamonix, Francia. A inclusión deste deporte fíxose soamente en categoría masculina, xa que a competición feminina non se incorporou até os Xogos Olímpicos de Inverno de 1960 realizados en Squaw Valley (Estados Unidos), se ben na edición de 1932 realizada en Lake Placid (Estados Unidos) xa se realizaran diversas probas de demostración.
Os grandes dominadores deste deporte son os Países Baixos, os Estados Unidos e Noruega.
O Albaredo, Moscán, O Páramo
O Albaredo é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Provincias de Zambia
300px|thumb|As provincias de Zambia. Zambia está dividida en 10 provincias. A última provincia, Muchinga, foi creada en 2011.
Provincias
Datos do 2000.
Barxa, Vide, As Neves
Barxa é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
O Castro, Moscán, O Páramo
O Castro é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Bristol Type 159
Deseño e desenvolvemento
En marzo de 1939 o Ministerio do Aire británico emitiu a especificación B.1/39 para un bombardeiro pesado para substituír aos Avro Manchester, Short Stirling e Handley Page Halifax. Bristol enviou o Type 159, ás veces coñecido como Beaubomber, que era un monoplano de á baixa cunha cola dobre, usando principalmente compoñentes usados polo Bristol Beaufort. Tiña un tren de aterraxe en triciclo e toda a súa carga de 6 800 kg de bombas dentro da parte interior das ás. Catro Bristol Hercules foron os motores propostos coa posibilidade de intercambialos por Rolls-Royce Griffon. A tripulación, agás o bombardeiro, estaría aloxada nunha estrutura monocasco blindada cunha torreta dorsal e outra ventral. Escolléronse os deseños do Type 159 e do Handley Page HP.60, unha variante do Halifax, e a intención era pedir dous prototipos de cada un para avalialos. O Type 159 pasou polo túnel de vento para probar a súa estabilidade e baixa resistencia e co deseño ben avanzado unha maqueta a tamaño real estivo lista a principios de 1940.
Pretendíase construír un avión a media escala para probas de voo, pero co Ministerio de Produción Aeronáutica concentrándose na produción de cazas, detivéronse os traballos no Type 159 e a maqueta desmontouse en maio de 1940.
O Campo, Moscán, O Páramo
O Campo é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Dólar de prata da desegregación da Little Rock Central High School
O dólar de prata da desegregación da Little Rock Central High School é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2007 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 109-146, do 22 de decembro de 2005, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda que recoñecese e rendese homenaxe á determinación amosada polos estudantes negros nos acontecementos da Littele Rock Central High School, en Little Rock, Arcansas, no outono de 1957, en conmemoración do seu quincuaxésimo aniversario. Estes feitos supuxeron un pulo na desegregación racial no ensino público dos EEUU.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado por Richard Masters e gravado por Charles Vickers, represéntanse os pés dos "nove de Little Rock", escoltados por un soldado para entrar na escola. Trátase dos primeiros rapaces negros que entraron nesa escola de secundaria no curso 1957-1958 logo de que o Tribunal Supremo dos Estados Unidos declarase inconstitucional a segregación racial. Por riba desta escena hai nove estrelas, que aluden aos nove alumnos, e a palabra LIBERTY ("Liberdade"); e por baixo, a lenda DESEGREGATION IN EDUCATION ("Desegregación na educación") e o lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), tradicional das moedas estadounidenses, así como a data de emisión da moeda.
miniatura|[[Fachada principal da Little Rock Central High School, en Little Rock, Arcansas, reproducida no reverso da moeda conmemorativa.]]
Pola súa banda, o reverso, obra de Don Everhart, reproduce unha imaxe da fachada principal da escola de secundaria de Little Rick no aspecto que presentaba en 1957. O edificio foi declarado Sitio Histórico Nacional dos Estados Unidos en 1998 e continúa funcionando como centro educativo. Na parte superior do reverso indícase en letra o valor facial da moeda e engádese o lema E PLURIBUS UNUM, en tanto que na parte inferior se expresa o nome do país e a lenda LITTLE ROCK CENTRAL HIGH SCHOOL.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 15 de maio de 2007.
A súa produción foi de 66.093 moedas na súa condición estándar e 124.678 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 190.771 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 35 dólares en condición estándar e 39 en versión proof, e consonte a lei que autorizou a súa emisión, o beneficio acadado pola súa venda foi destinado á Secretaría de Interior, para o mantemento do Sitio Histórico Nacional da Little Rock Central High School e o desenvolvemento dos seus programas educativos e dos seus proxectos de preservación histórica.
As Pontaleiras, Vide, As Neves
As Pontaleiras é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Castro, A Torre, O Páramo
Castro é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
O Castro de Neira, Vilarmosteiro, O Páramo
O Castro de Neira é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Gurutze Iantzi
Gurutze Iantzi Igerategi, nada en Urnieta, Guipúscoa en 1962 e finada en Tres Cantos, Madrid o 24 de setembro de 1993, foi unha concelleira de Herri Batasuna do concello de Urnieta. Foi detida pola Garda Civil o 22 de setembro de 1993 no seu domicilio. Morreu dous días despois no cuartel xeral da Garda Civil de Tres Cantos, Madrid. Segundo a versión oficial, morreu dun ataque cardíaco. Porén, todos os indicios sinalan que foi asasinada aplicando tortura en "bolsa".
O Xestal, Vide, As Neves
O Xestal é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Suzi Quatro
Susan Kay "Suzi" Quatro, nada en Detroit o 3 de xuño de 1950, é unha cantautora, baixista e actriz estadounidense-británica, a primeira muller baixista que se converteu nunha estrela de rock coñecida, o que rompeu unha barreira para que as mulleres participasen no rock.
Na década de 1970, Quatro tivo unha cadea de éxitos que tiveron máis éxito en Europa e Australia que no seu país. Porén, tras un papel recorrente como a baixista Leather Tuscadero na popular serie estadounidense Happy Days en 1977 e o seu dúo "Stumblin' In" con Chris Norman, que chegou ao número 4 nos Estados Unidos en 1979, fíxose famosa tamén para o público estadounidense. Entre 1973 e 1980, Quatro recibiu seis premios Bravo Otto. En 2010, foi votada para ser incluída no Salón da Fama do Rock de Míchigan. Vendeu máis de 50 millóns de discos.
Traxectoria
Suzi Quatro naceu e criouse en Grosse Pointe, un dos barrios de Detroit, Míchigan. O seu pai, Arthur Quatro, era de ascendencia italiana, e a súa nai era húngara. O apelido familiar era "Quattrocchi", mais foi acurtado a Quatro. A súa irmá Arlene é a nai da actriz Sherilyn Fenn. A súa irmá Patti uniuse a Fanny, un dos primeiros grupos femininos que tivo atención nacional. Quatro ten un irmán, Michael, tamén músico.
O seu pai fundou un grupo chamado Trio Art Quatro, en que Suzi debutou con oito anos. Cunha gran tradición musical na familia, Suzi estudou piano, aínda que se inclinou polo son do rock and roll. Aprendeu a tocar o baixo de forma autodidacta. Comezou a súa carreira nos grupos Pleasure Seekers e Cradle, xunto ás súas irmás Patti, Nancy e Arlene. En 1971 mudouse ao Reino Unido despois de que a descubrise o produtor musical Mickie Most, que xa era coñecido polo seu traballo co grupo Sweet.
O seu primeiro sinxelo, "Rolling Stone", só triunfou en Portugal, onde chegou a ser número un en vendas. O produtor musical Mickie Most puxo entón en contacto a Quatro co equipo creativo de Nicky Chinn e Mike Chapman, e con eles o seu segundo sinxelo "Can the Can", de 1973, chegou ao número un en Europa e Australia. > A continuación, obtivo tres éxitos máis, "48 Crash", "Daytona Demon" e "Devil Gate Drive", todos con RAK Records. Os seus primeiros dous álbums tamén lograron o éxito en Europa e Australia.
Porén, o éxito non chegaba nos Estados Unidos, a pesar das súas xiras como abreconcertos de Alice Cooper e a partir de 1975 a súa popularidade entrou en declive agás en Australia. Converteuse nesa época en musa e inspiración de Rick Derringer, que deseñou a súa aparencia andróxina como imitación do estilo de Quatro.
En 1978 volveu ao top 10 das listaxes do Reino Unido e de Australia con "If You Can't Give Me Love", sen acadar resonancia nos Estados Unidos; con todo, ao unir esforzos en 1979 con Chris Norman, da banda Smokie, coa canción "Stumblin' In", alcanzou o posto 4 no seu país. En 1985, Quatro colaborou con Bronski Beat e con membros de The Kinks, Eddie & The Hot Rods e Dr. Feelgood nunha versión do clásico de David Bowie Heroes, producida por Mark Cunningham e lanzada en 1986 como sinxelo do programa da BBC Children In Need.
Quatro casou co seu guitarrista Len Tuckey en 1976, tiveron dous fillos (Laura, en 1982, e Richard Leonard, en 1984) e divorciáronse en 1992. Posteriormente, en 1993, casou co promotor de concertos Rainer Haas.
En 2006, Quatro puxo a voz de Rio Rogers no filme ''Built To Be Wild. En febreiro dese mesmo ano lanzou un disco titulado Back To The Drive, producido por Andy Scott.
India Song
India Song é un filme francés de 1975 dirixido por Marguerite Duras. India Song está protagonizado por Delphine Seyrig, Michael Lonsdale, Mathieu Carrière, Claude Mann, Vernon Dobtcheff e Didier Flamand. Conta a historia de Anne-Marie (Seyrig), a esposa promíscua do embaixador francés na India, e está baseado nunha obra de teatro non producida escrita por Duras (que estaba baseada na súa novela publicada Le Vice-Consul). Aínda que está ambientada na India, o filme foi rodada na súa maioría no Château Rothschild. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Unha secuela, titulada Son nom de Venise dans Calcutta désert, estreouse no ano 1976.
O Chouso, Camos, Nigrán
O Chouso é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Pibe
Traxectoria
Naceu na localidade de Adrogué, na provincia de Buenos Aires, sendo fillo de Alejandra Cacabelos, unha emigrante galega da parroquia cambadesa de Corvillón, e de Daniel Pastoriza, un exfutbolista arxentino. O seu avó fora tamén futbolista, e xogara no Racing de Avellaneda. Con cinco anos trasladouse coa súa familia a Cambados, onde comezou a xogar ao fútbol pasando por varios equipos como o Juventud Cambados o Arousa ou A Seca. Máis tarde entrou na canteira do Pontevedra CF e xogou co seu equipo xuvenil na División de Honra. O 17 de marzo de 2013 debutou co primeiro equipo da man do adestrador Milo Abelleira, nun partido da Terceira División contra o Barbadás en Pasarón (1-1). Disputou o resto da tempada co Pontevedra B en Preferente e no verán fichou polo Betis.
Integrado inicialmente no cadro xuvenil da Liga Nacional, asentouse logo no de División de Honra e o 18 de maio de 2014 debutou co primeiro equipo na Primeira División. O adestrador Gabriel Calderón deulle entrada na segunda parte dun partido contra o Osasuna, como substituto de Matilla. Xogou unha tempada máis no xuvenil, compaxinándoo con algúns partidos co Betis B en Segunda B, e na tempada 2015/16 pasou a ser xogador con ficha do filial. Con todo, apenas dispuxo de minutos e en xaneiro de 2016 fichou por outro equipo filial, o Real Oviedo Vetusta, da Terceira División, onde xogou ata o remate da tempada.
O 11 de agosto de 2016 fichou polo Coruxo, da Segunda División B. Militou no equipo vigués durante unha campaña e media, disputando 35 partidos e marcando un gol. En xaneiro de 2018 regresou ao Pontevedra, adestrado por Luismi. No equipo do Lérez tampouco atopou regularidade, disputando só seis partidos como titular nun ano e medio, e en 2019 fichou polo Ourense CF, da Terceira División. No equipo do Couto fíxose coa titularidade na dianteira xunto a Adri Castro e marcou 10 goles.
No verán de 2020 deixou Galicia para fichar polo Burgos Promesas, filial do Burgos CF en Terceira. Foi un dos xogadores máis destacados na primeira parte da tempada, pero os problemas económicos do club, que deixou de pagar os salarios aos futbolistas, fixeron que deixase o equipo en xaneiro. Marchou entón a Finlandia, para fichar polo FC Inter Turku da Veikkausliiga, adestrado polo vigués José Riveiro.
Militou durante menos de cinco meses no club finés, regresando a Galicia no mercado invernal, para incorporarse á disciplina do Arenteiro, da Segunda División RFEF.
A Val, Vide, As Neves
A Val é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Peso Independente
O peso Independente foi a primeira moeda cuñada en Chile logo de afianzada a súa independencia, coa vitoria do Exército dos Andes na batalla de Chacabuco, e a primeira que levou os novos símbolos nacionaisrepublicanos. O seu valor facial foi dun peso ou oito reais, e cuñouse en prata entre 1817 e 1834.
Antecedentes
A vitoria do Exército dos Andes o 12 de febreiro de 1817 na batalla de Chacabuco trouxo consigo o desartellamento do poder imperial español na maior parte do territorio chileno. Así as cousas, as novas autoridades, encabezadas por Bernardo O'Higgins, ordenaron diversas medidas para dotar de identidade a nova nación, entre elas a substitución da iconografía monárquica na moeda circulante —busto real no anverso e escudo de España no reverso—, polos símbolos da nova república.
Como O'Higgins se achaba na cidade de Concepción, foi substituído de xeito interino polo coronel Hilarión de la Quintana, quen promulgou o 9 de xuño de 1817, por orde de O'Higgins, un bando no que definía o deseño da nova moeda de prata dun peso. Como non se fixo mención ningunha ao peso, á lei nin aos valores faciais das moedas, supúxose que se seguiría a utilizar o sistema monetario colonial español, coas mesmas características métricas aprobadas polas antigas ordenanzas reais. Neste sistema, de carácter bimetálico, as moedas de ouro seguiron a denominarse escudos, e as moedas de prata reais.
Deseño
O deseño do reverso da moeda, por clara influencia de O'Higgins, inclúe un volcán en erupción como representación da enerxía da nova nación, e o valor facial UN PESO entre unha coroa de follas de loureiro. Esta grilanda, cunha presenza constante na numismática chilena, representa o triunfo ou a fama, polo verdor perpetuo das súas follas, que implicaba unha vitoria imperecedoira. Un elemento central da moeda é a inscrición CHILE INDEPENDIENTE, situada na parte superior, e que reforza a idea da soberanía con respecto ao antigo poder imperial. No exergo, baixo o volcán, aparece a palabra SANTIAGO a modo de marca de ceca da Casa da Moeda de Santiago de Chile.
Todos os símbolos da moeda representan o desexo do Goberno de O'Higgins de establecer un repertorio alegórico republicano, cuxo obxectivo respondía á idea, con orixe na Ilustración europea, dun Estado que debía educar os seus habitantes para adoptaren a nova orde e deixaren atrás os séculos de dominación monárquica. O mesmo deseño utilizouse para as moedas de prata de ½, 1 e 2 reais.
Produción e circulación
miniatura|300x300px|O [[Palacio de la Moneda, sede da Casa da Moeda de Santiago, nunha litografía publicada en 1824.]] A Casa de Moeda de Santiago —cuxa sede estaba no Palacio de La Moneda— continuou como o lugar de cuñaxe da nova moeda chlena, coa mesma tecnoloxía que durante o período colonial, aínda que con varios cambios entre o seu persoal. O anterior gravador maior, Ignacio Fernández Arrabal, fuxiu cara a Lima logo do triunfo das tropas patriotas, o que xerou problemas para a cuñaxe de moedas de ouro coa nova simboloxía independentista, motivo polo que seguiu vixente ata 1818 a efixie do rei Fernando VIII. Pola mesma razón, as moedas de prata dun cuarto de real (ou cuartillos) continuaron cuñándose cos emblemas de Castela e de León.
Parte das primeiras moedas cuñadas en 1817 foron entregadas por O'Higgins a José de San Martín, xeneral do Exército dos Andes, a modo de medallas conmemorativas e premio para os que se distinguiron no campo de batalla. Como estas primeiras cuñaxes non contaban coas iniciais dos ensaiadores, polo que non se podía garantir a autenticidade do metal, o autor Donato Torechio, no seu libro Hechos de Chile, sostén que non se poden considerar como moedas propiamente ditas.
En 1819, a fragata Carmen converteuse no primeiro barco chileno en partir con destino transoceánico, cando partiu desde Valparaíso cara a Calcuta, na India Británica, o 9 de novembro. Levaba consigo diversos produtos, entre eles moedas do peso Independente. Durante a súa estadía nas illas Sandwich a tripulación adquiriu víveres frescos, pagados en parte con estas moedas. Ao chegaren a Singapur, o gobernador británico da illa solicitoulle en préstamo ao capitán da Carmen 6.000 pesos para o pagamento da súa tropa, polo que por segunda vez se deixaron moedas do peso Independente.
A partir de 1820, o deseño da estrela situada por riba da columna cambiou de seis puntas a cinco, e ao ano seguinte cambiouse o mapa que reflectía o globo terráqueo por un mundo cunha franxa ecuatorial. Tamén se modificou lixeiramente a forma e a disposición do volcán.
San Roque, Camos, Nigrán
San Roque é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Lourintín, Camos, Nigrán
Lourintín é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
O Outeiro de Doncel, Moscán, O Páramo
O Outeiro de Doncel é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Escampado, Camos, Nigrán
O Escampado é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Lacombe Lucien
Lacombe Lucien é un filme francés de 1974 dirixido por Louis Malle. O filme conta a historia dun adolescente francés durante a ocupación alemá de Francia na segunda guerra mundial. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 47ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Nación (filme)
Nación é un filme galego de 2020 dirixido por Margarita Ledo Andión e rodado en lingua galega. Estreouse no Festival de Cinema Europeo de Sevilla o 9 de novembro de 2020.
O Seixo, Camos, Nigrán
O Seixo é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Provincia Central, Zambia
miniatura A provincia Central (Central Province) é unha da 10 provincias de Zambia. A súa capital é a cidade de Kabwe.
Cunha área de 94.394 km2, contaba unha poboación de 1.515.086 habitantes no ano 2015.
Distritos
Posuía seis distritos:
Actualmente a provincia divídese en once distritos: miniatura
O Outeiro, Moscán, O Páramo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Just Say Yes (filme)
Just Say Yes é un filme neerlandés de 2021 dirixido por Appie Boudellah e Aram van de Rest, escrito por Appie Boudellah, Mustapha Boudellah, Marie Kiebert e Maarten van den Broek. Está protagonizado por Yolanthe Cabau, Huub Smit e Jim Bakkum.
Estreouse o 2 de abril de 2021 a través de Netflix.
Ely do Amparo
Ely do Amparo, coñecido simplemente como Ely, nado en Paracambi o 14 de maio de 1921 e finado no Río de Xaneiro o 9 de marzo de 1991, foi un futbolista brasileiro, que xogaba como defensa. Foi internacional coa selección brasileira, coa que disputou dúas Copas do Mundo (1950 e 1954).
Traxectoria
Comezou a súa carreira no America, en 1939, pasando en 1940 ao Canto do Rio, no que militou durante cinco anos.
En 1945 fichou polo Vasco da Gama, onde formou parte do chamado Expresso da Vitória, o equipo do Vasco que conquistou varios títulos nas décadas de 1940 e comezos de 1950. Disputou un total de 367 partidos co club e gañou cinco veces o Campionato Carioca (en 1945, 1947, 1949, 1950 e 1952). En 1948 proclamouse campión do histórico Campionato Suramericano de Clubs, considerado o antecesor da Copa Libertadores.
Selección brasileira
Foi 19 veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou en 1949. Ese mesmo ano disputou o Campionato Suramericano, proclamándose campión tras derrotar na final a Paraguai. Foi parte do equipo brasileiro no Mundial de 1950, onde foi titular no partido inaugural do seu equipo ante México, formando liña defensiva xunto con Augusto e Juvenal. Non disputou máis partidos naquel torneo, no que o seu equipo acabou segundo despois de perder ante o Uruguai no Maracanazo.
Formou parte do equipo que gañou o Campionato Panamericano en 1952. Acudiu coa selección tamén ao Mundial de 1954, pero non chegou a xogar ningún encontro.
Provincia de Copperbelt
miniatura A provincia de Copperbelt (Copperbelt Province) é unha das 10 provincias de Zambia. A súa capital é a cidade de Ndola. É a segunda provincia máis habitada de Zambia. Cunha área de 31.328 km2, contaba cunha poboación de 2.362.207 habitantes no ano 2015.
O nome da provincia fai mención á grande área xeográfico-xeolóxica e socieconómica na que está inserido, o cinto de cobre de África Central, coñecido en inglés como copperbelt.
Distritos
Posúe dez distritos:
Outeiro, Ribas de Miño, O Páramo
Outeiro é un lugar da parroquia de Ribas de Miño no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
José Bono
Presidiu Castela-A Mancha durante 21 anos e seis lexislaturas consecutivas, vencendo sempre por maioría absoluta. Considerado un dos pesos pesados do Partido Socialista, no 2000 perdeu as eleccións á Secretaría Xeral do PSOE fronte a José Luís Rodríguez Zapatero por nove votos. En 2004 foi nomeado por este último ministro de Defensa do Goberno de España, deixando desta forma de ser presidente da autonomía.
En 2008, foi elixido presidente do Congreso dos Deputados para a IX Lexislatura, sendo a terceira máxima autoridade do Estado até 2011. En 2004 recibiu a Medalla de Ouro de Castela-A Mancha. Tamén foi recoñecido coa Gran Cruz do Mérito Militar con distintivo branco en 2004, a Gran Cruz da Orde de Carlos III en 2006 e a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil en 2016.
Infancia e mocidade (1950-1970)
A súa nai, faleceu o 18 de marzo de 1967 durante un embarazo, cando Bono só tiña dezaseis anos. Seu pai morreu nun accidente de tráfico, o 20 de abril de 1981 en Salobre, ​​tras golpear un Land Rover da Garda Civil, caendo o coche por un precipicio. Mentres recuperaba os seus obxectos persoais, descubriu que seu pai se afiliara ao Partido Socialista Obrero Español (PSOE) e á Unión General de Trabajadores (UGT) tralo intento de golpe de Estado do tenente coronel Tejero sen lle dicir nada.
Estudou o nivel elemental en Alcaraz e seguidamente o bacharelato no Colexio Inmaculada Xesuítas de Alacant. Posteriormente, ingresou en ICADE (dependente entón da Universidade de Deusto), para licenciarse en Dereito e en Ciencias Económicas.
Inicios profesionais (1970-1983)
Bono, militou no Partido Socialista do Interior (PSI, logo Partido Socialista Popular ou PSP) en 1969, licenciouse en 1970 na Universidade de Deusto. Empezou a traballar como avogado laboralista. Desde 1972, foi tamén profesor de dereito político na Universidade Complutense de Madrid. En 1977 actuou como avogado dunha das vítimas, Luís Javier Benavides, no xuízo pola matanza de Atocha de 1977. Entre 1979, ano en que o PSP se integrou no PSOE, e 1983 foi deputado a Cortes por Albacete.
Presidente autonómico (1983-2004)
Ocupou o cargo de Presidente da comunidade autónoma de Castela-A Mancha durante seis lexislaturas consecutivas (1983-2004), vencendo sempre por maioría absoluta. De xeito informal, considerábaselle entón como un dos tres baróns do PSOE, xunto a Juan Carlos Rodríguez Ibarra e Manuel Chaves, tamén presidentes autonómicos. Nas últimas eleccións para a Secretaría Xeral do PSOE perdeu fronte a José Luís Rodríguez Zapatero por nove votos. Durante as Eleccións xerais españolas (2004), Zapatero asegurou que José Bono ocuparía o Ministerio de Interior, aínda que finalmente ocupou o Ministerio de Defensa.
Agathe Mella
Agathe Mella, de nome orixinal Léonie Marie Jacqueline Cordier, nada no 6º distrito de Lión o 11 de setembro de 1909 e finada en Gaillon o 6 de agosto de 2003, foi unha personalidade da radio francesa. Incorporouse á Radiodiffusion Nationale tras a segunda guerra mundial e participou na reestruturación da Radiodiffusion-Télévision Française.
José Bono
Ministro do Goberno (2004-2006)
Foi Ministro de Defensa (2004-2006) no goberno presidido por José Luís Rodríguez Zapatero.
Agathe Mella
Traxectoria
Agathe Mella casou en 1935 en Neuilly-sur-Seine co británico Antoine "Tony" Mella, futuro tenente da Resistencia francesa e deseñador da cruz da Liberación e da Medalla da Resistencia Francesa. Ela mesma participou na Resistencia dende a radio.
Vickers Valiant
O Vickers Valiant foi un bombardeiro a reacción de grande altitude británico deseñado para levar armas nucleares, e nos anos 50 e 60 foi parte da forza de disuasión estratéxica de bombardeiros V da Royal Air Force. Foi desenvolvido por Vickers-Armstrongs en resposta á Especificacción B.35/46 publicada polo Ministerio do Aire para un bombardeiro a reacción con armas atómicas. O Valiant foi o primeiro dos bombardeiros V en estar operativo, e foi seguido polo Handley Page Victor e o Avro Vulcan. O Valiant foi o únco bombardeiro V en lanzar armas nucleares (en probas).
En 1956 Valiants operando dende Malta realizaron misións de bombardeo convencionais sobre Exipto na Operación Musketeer durante a guerra de Suez. Dende 1956 ata principios de 1966 a principal forza de Valiant usouse no rol de disuasión nuclear na confrontación entre as potencias da OTAN e do Pacto de Varsovia. Outros escuadróns realizaron tarefas de repostaxe en voo e guerra electrónica.
En 1962, en resposta aos avances na tecnoloxía soviética de mísiles terra-aire (SAM), a frota da forza V cambiou de voos a grande altitude a voos a baixa cota para evitar ataques de SAM que poderían recibir se voaban a moita altura. En 1964 descubríuse que os Valiants amosaban fatiga e corrosión cristalina nas pezas forxadas de fixación do longueiro traseiro da á. A finais de 1964 estaba un marcha un programa de reparación, pero un cambio no goberno levou a que o novo ministro de defensa Denis Healey decidise que o Valiant debería retirarse do servizo, feito que ocorreu a principios de 1965. Os bombardeiros V Victor e Vulcan permaneceron en servizo ata os anos 80.
Outeiro, Vileiriz, O Páramo
Outeiro é un lugar da parroquia de Vileiriz no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
José Bono
Retirada de tropas de Iraq
O seu primeiro labor no cargo foi levar a cabo a retirada das tropas españolas de Iraq que se realizou ordenadamente e sen contratempos graves, agás un ataque puntual no que as forzas españolas tiveron que responder con lume real matando a un dos insurxentes. Por esta retirada, o Consello de Ministros outorgoulle semanas despois unha medalla. A concesión foi moi contestada, xa que o propio Bono era ministro, e renunciou á medalla, afirmando que llo pedira seu fillo.
O Pacio, Moscán, O Páramo
O Pacio é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
José Bono
Vítimas do Yak-42
Posteriormente centrouse en compensar as vítimas do accidente do Yakovlev 42 tal e como se comprometeu. En primeiro lugar tratou de esclarecer axeitadamente a identidade dos 62 militares falecidos. A repetición das análises de ADN insistentemente solicitada por moitos dos familiares ao anterior Ministro de Defensa sen que este fixese caso algún revelou que os cadáveres non foran identificados correctamente e achábanse mesturados.
Accidente de helicóptero en Afganistán
As forzas militares españolas aumentaron a súa presenza en Afganistán. En agosto do 2005, dezasete militares españois faleceron mentres patrullaban en helicópteros Puma 20 quilómetros ao sur de Herat.
Manifestación da AVT e "caso Bono"
En xaneiro de 2005, denunciou ser agredido nunha manifestación da Asociación Vítimas do Terrorismo e tres días máis tarde dous militantes do Partido Popular, que foron identificados en fotografías do diario El País, foron detidos durante unhas horas. Finalmente o xulgado do penal n.º 42 de Madrid arquivou o caso. Con todo posteriormente e en razón a unha denuncia presentada polo PP, a Audiencia de Madrid condenou aos policías responsables por detención ilegal, por falsificar o atestado policial e por coaccións, considerando probado que o Ministro non sufriu agresión algunha. O Delegado do Goberno en Madrid dimitiu tras coñecer dita sentenza, que foi finalmente anulada polo Tribunal Supremo con data de 29 de xuño de 2007.
Destitución de José Mena
En xaneiro de 2006 destituíu ao tenente xeneral José Mena Aguado por pronunciarse politicamente sobre os inconvenientes que a aprobación do proxecto de Estatuto de Autonomía de Cataluña tería para o Exército, e sobre a posibilidade de que o exército interviñese, pola súa conta, no caso de que o novo Estatuto non respectase, segundo José Mena, a Constitución Española.
Dimisión
O 7 de abril de 2006 faise pública a súa decisión de abandonar o seu cargo por motivos persoais, ocupando a súa carteira o até entón ministro do Interior, José Antonio Alonso. No momento de deixar o seu cargo, era o cuarto ministro mellor valorado.
Provincia de Luapula
Distritos
Posuía sete distritos:
Actualmente, a provincia de Luapula está composta de doce distritos:
Agathe Mella
Traxectoria
Foi a primeira muller encargada da programación en París-Inter (1955-1968). Traballou principalmente cos produtores Jean Chouquet, François Billetdoux, Jean Garretto, Jose Artur e Roland Dhordain. Segundo este último, En 1973 foi nomeada directora de France Culture. Foi a primeira personalidade e, amais, a primeira muller en ostentar este cargo. Posteriormente traballou na Office de radiodiffusion-télévision française, no departamento de asuntos exteriores. Até 2001 estivo a cargo dos arquivos da historia da RTF, a ORTF e Radio France.
Remparts d'argile
Remparts d'argile é un filme francés de 1971 dirixido por Jean-Louis Bertuccelli. O filme está protagonizado por Leila Shenna, así como polos habitantes da vila alxeriana de Tehouda. O filme conta a historia dunha muller nova (interpretada por Shenna), que trata de liberarse do papel que lle impón a cultura da aldea. O filme explora a explotación do pobo rural tunisiano, aínda que foi filmada nunha aldea alxerina.
Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 44ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Urxeira, Camos, Nigrán
A Urxeira é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Suncido, Camos, Nigrán
Suncido é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
José Bono
Presidente do Congreso dos Deputados (2008-2011)
O 1 de abril de 2008 foi elixido presidente do Congreso dos Deputados para a IX Lexislatura con 170 votos a favor, o seu último cargo público, sendo o primeiro presidente da democracia elixido por maioría simple na segunda volta, e non por maioría absoluta.
Ideoloxía e crenzas
Durante toda a súa carreira José Bono pertenceu á á máis conservadora do PSOE, caracterizándose pola súa moderación ademais do socialismo cristián. É practicante na Igrexa católica.
Vida persoal
Desde outubro de 2020 ten de forma honorífica a dobre nacionalidade dominicana.
Manuel Ángel Terrón Caínzos
Manuel Ángel Terrón Caínzos, nado en Curtis en 1943 e finado na Coruña o 14 de setembro de 1992, foi un político galego.
José Bono
Vida persoal
A súa filla Ana fundou en 2015 un despacho de avogados. Abandonou o proxecto tras fracasar en xaneiro de 2016 e pasou a unirse a Iberdrola como asesora.
O Seixo, Panxón, Nigrán
O Seixo é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Manuel Ángel Terrón Caínzos
Traxectoria
Foi candidato da UCD á alcaldía de Curtis nas municipais de abril de 1979 obtendo 5 concelleiros, pero véndose superado polos independentes de José Tomé Roca. Porén, foi elixido deputado provincial e formou parte do goberno de Enrique Marfany Oanes. Durante ese mandato colaborou nas xestións para lograr un instituto de FP e unha casa da cultura para Curtis. Por outra banda, foi o promotor da Romería de Cova de Vales así como unha cooperativa agraria con ese mesmo nome.