cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puerto de la Cruz
Localización e características
Ten unha extensión de 8,73 km², é o municipio máis pequeno das Illas Canarias, e unha poboación de 31.804 habitantes (INE, xaneiro de 2008). A súa altitude é de 9 metros sobre o nivel do mar e o seu punto de maior altura é o cono volcánico das Areas (ou montaña da Forca), con 249 metros.
É un dos centros turísticos máis importantes das Canarias, sendo a procedencia común dos visitantes a Península Ibérica, Reino Unido e Alemaña.
Os seus habitantes son coñecidos como portuenses, e nalgúns casos xeneralízaselles como ranilleros, pero orixinalmente este gentilicio pertencía soamente aos do Barrio da Ranilla dentro do mesmo pobo e de forte tradición pesqueira.
Ademais do centro urbano do Puerto de la Cruz, o municipio conta con barrios como o de Punta Brava, A Beira, San Antonio, o Durazno etc.
Queimada (homónimos)
A queimada pode referirse a:
Como topónimo, dá nome aos seguintes lugares:
Baixo o signo de Roma
Baixo o signo de Roma (en Nel segno di Roma) é un filme italiano de 1959 dirixido por Guido Brignone.
Estreouse en galego o 27 de outubro de 1988 a través da TVG.
Guinnevere
"Guinnevere" é unha canción escrita por David Crosby en 1969. A canción aparece en Crosby, Stills & Nash o álbum de debut do grupo. A canción é sobranceira pola súa melodía serena aínda que contrapunteada e pola súa letra, que compara a Raíña Guinevere coa amada do cantante, á que se refire como "mi'lady". Esta canción podería ser unha homenaxe a unha moza de Crosby morta en accidente de circulación.
Composición
Nunha entrevista para a revista Rolling Stone, Crosby declarou: "Esa é unha canción moi infrecuente, cunha tonalidade singular (EBDGAD), con cambios de tempo nada comúns. Trata de tres mulleres que me engaiolaron. Unha era Christine Hinton —a moza morta en accidente—, outra era Joni Mitchell e unha terceira, alguén de quen non quero falar. Podería ser a miña mellor canción."
Temas
A canción tamén trata da importancia de liberdade. Fala da Raíña Guenevra desde a perspectiva dun home que se dirixe a unha muller; especulouse que Crosby escribiu sobre ela desde a perspectiva de Lanzarote. "Guinnevere" tamén se podería referir a Nancy Ross, que viviu con David Crosby e (segundo o autor David McGowan) debuxaba pentagramas na parede. Esta última abandonou a Crosby en 1966 por Gram Parsons, descendente dun magnate dos cítricos de Florida e un dos músicos norteamericanos máis influentes na década de 1960. Estes feitos fan máis crible a teoría "Nancy Ross", xa que na canción Crosby di que Guinnevere "debuxou pentagramas" e que "os pavos daban voltas debaixo dunha laranxeira."
Versións
Posteriormente, tamén en 1970, Herbie Mann gravou outra versión, que apareceu o ano seguinte no seu LP Memphis Two-Step.
Moi serodiamente, en 2017, Crosby escribiu que xa non pensaba o mesmo sobre a composiicón de Miles Davis: "Ao cabo... Despois de tantos anos de non entendelo... Escoitei a Miles e a súa banda interpretando 'Guinevere'... E conseguiuno..."
Presenza na cultura galega
O poemario Álbum da cuarta dimensión (Chan da Pólvora, 2020), de Carlos Lema, inclúe na súa primeira parte, titulada "Homenaxe", o poema "Guinnevere", que recolle o retrouso "mi'lady like yours" da canción de David Crosby. O poema tamén recrea o mesmo asunto da canción pois está dedicado a artista plástica e gravadora Susana Roca, falecida en novembro de 2019, pouco antes da publicación do libro.
Gran Premio do Canadá de 2014
O Gran Premio do Canadá de 2014 (oficialmente 2014 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 8 de xuño de 2014 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. Foi gañada por Daniel Ricciardo, a carreira foi a sétima rolda da tempada, e o 51º Gran Premio do Canadá. Foi a sexta carreira na historia dos Grandes Premios en terminar detrás do coche de seguridade, logo do choque na última volta entre Felipe Massa e Sergio Pérez.
Ricciardo converteuse no cuarto australiano en gañar un Gran Premio de Fórmula Un logo de Jack Brabham, Alan Jones e o home que substituíu en Red Bull Racing para a tempada 2014, Mark Webber.
Antecedentes
O fornecedor de pneumáticos Pirelli levou os seus pneumáticos de composto brando e super brando.
Práctica e cualificación
Celebráronse tres sesións de prácticas antes da carreira; a primeira na mañá do venres e a segunda o venres pola tarde. Ambas sesións duraron unha hora e media. A terceira sesión celebrouse o sábado pola mañá e durou unha hora.
Fernando Alonso estableceu o tempo máis rápido na primeira sesión de adestramentos libres, por diante de Lewis Hamilton. Na segunda sesión de adestramentos libres, Hamilton foi o máis rápido por diante de Nico Rosberg. Hamilton foi o máis rápido de novo na terceira sesión de adestramentos libres, por diante de Felipe Massa.
A sesión de cualificación celebrada o sábado pola tarde dividiuse en tres quendas. A primeira quenda durou 18 minutos e elimináronse os seis últimos coches da cualificación. A segunda quenda da cualificación durou 15 minutos e foron eliminados os coches que terminaron nas posicións 11 a 16. A parte final da cualificación determinou as posicións do primeiro a décimo, e decidiu a pole position. Os coches que completaron a sesión final de cualificación non se lles permitiu cambiar os pneumáticos antes da carreira, e comezaron a carreira cos pneumáticos cos que fixeron a súa volta rápida.
As eliminatorias disputáronse baixo condicións secas. Na Q1, Lewis Hamilton marcou o mellor tempo. Hamilton marcou de novo o mellor tempo na Q2 e na Q3 Nico Rosberg marcou o mellor tempo, conseguindo a súa terceira pole da tempada cun tempo de 1:14.874. Hamilton uniuse a el na primeira fila da grella, perdendo por 0,079 segundos. Foi seguido na grella por Sebastian Vettel que venceu ao seu compañeiro de equipo ao clasificarse terceiro. Valtteri Bottas clasificou cuarto, 0´7 segundos por detrás de Rosberg e o seu compañeiro no equipo Williams Massa clasificouse quinto. Ricciardo, Alonso, Jean-Eric Vergne, Jenson Button e Kimi Räikkönen na súa 200º participación nun Gran Premio completaron os dez primeiros. Nico Hülkenberg foi 11º, non clasificándose por só 0´045 segundos. Kevin Magnussen colocou o seu McLaren no 12º, por diante de Pérez, Romain Grosjean, Daniil Kvyat, con Adrian Sutil 16º e Pastor Maldonado foi 17º, o resto dos coches foron os Marussia e Caterham. O piloto de Sauber Esteban Gutiérrez non participou na sesión de cualificación, debido a un accidente durante a anterior sesión de adestramentos libres, o seu equipo non puido reparar o seu coche a tempo..
Post-cualificación
Aínda que Gutiérrez non tomou parte na cualificación, permitíuselle comezar a carreira, os comisarios xulgaron que era capaz de competir nun ritmo suficiente en base aos seus tempos de adestramentos libres. Máis tarde foi penalizado por ter que empezar desde o pit lane porque o seu equipo tivo que cambiar a caixa de cambios e a célula de supervivencia do seu auto como resultado do seu accidente nos adestramentos libres. Kamui Kobayashi recibiu unha penalización de cinco postos por un cambio da caixa de cambios non programado.
Carreira
Ao comezo da carreira, Lewis Hamilton intentou ir polo exterior de Nico Rosberg na primeira curva, pero Rosberg bloqueou freos e impediuno, obrigando a Hamilton a retirarse da xogada e perder o segundo posto con Vettel.
Logo de construír unha vantaxe de máis de 20 segundos sobre os seus competidores máis próximos na volta 37, os Mercedes de Hamilton e Rosberg sufriron fallos MGU-K case simultáneos, na volta 37 e 38 respectivamente. A perda dos sistemas MGU-K fixo que os coches Mercedes perderan eficacia ao redor de 160 cabalos de forza e tiveran unha presión adicional sobre os seus freos traseiros. Esta perda de enerxía traduciuse nunhas voltas considerablemente máis lentas que os coches de detrás deles. Na volta 46, Hamilton pasou a Rosberg ao saír do pit lane trala súa segunda parada en boxes. Na curva 10, Hamilton saíuse da trazada logo de queixarse de problemas de freos. Isto permitiu a Rosberg colocarse de novo segundo, detrás do líder da carreira nese momento, Massa. Na recta do casino, logo de intentar pasar a Rosberg, unha vez máis, Hamilton perdeu completamente os freos e cortou a chicana, cedendo de novo o lugar a Rosberg na seguinte recta. Hamilton retirouse da carreira debido á falta de freos na volta 48. Mercedes confirmou máis tarde que a causa do problema era o sobre quecemento dos freos traseiros.
Cando Massa entrou a boxes para montar pneumáticos brandos, Sergio Pérez Mendoza e os Red Bulls alcanzaron a Rosberg e formaron un tren de coches detrás do piloto de Mercedes, con Rosberg, Pérez, Ricciardo e Vettel en rápida sucesión. Pérez no Force India era máis rápido que o Mercedes de Rosberg en liña recta tralo seu fallo MGU-K, pero Rosberg foi capaz de abrir unha brecha suficiente nas seccións con máis carga aerodinámica da pista para manterse fora do alcance do DRS na recta de boxes e defender a súa vantaxe. Mentres tanto, Massa quinto foi pechando rapidamente a brecha cos coches de diante trala súa parada en boxes, marcando a volta rápida e achegándose a Vettel ata un segundo por volta. Pérez comezou a desenvolver un problema cos freos, e na volta 66, Ricciardo pasoulle na primeira curva, subindo ao segundo lugar. Na seguinte volta, Ricciardo rebaixou a 0´7 segundos a vantaxe de Rosberg, e na penúltima volta pasou a Rosberg na recta de boxes para tomar a dianteira da carreira. Logo Vettel pasou a Pérez na chicana final para ascender a terceira posición.
Na última volta, Massa, que estivera moi preto detrás dos coches de diante, intentou superar a Pérez ao entrar na primeira curva. O pneumático dianteiro dereito de Massa tocou coa parte traseira do auto de Pérez, o que causou que chocaran contra as barreiras a alta velocidade, como resultado saíu o coche de seguridade nos momentos finais da carreira. Daniel Ricciardo gañou a primeira carreira da súa andaina na Fórmula Un, logrando a primeira vitoria de Red Bull da tempada. Rosberg terminou segundo, e agrandou a súa vantaxe no campionato a 22 puntos. Logo de coidar o seu coche para chegar a meta logo dos problemas que tivo coa súa unidade de potencia (MGU-K).
Post-carreira
Logo da carreira Jules Bianchi e Max Chilton foron investigados polos comisarios pola súa colisión durante a primeira volta. Sergio Pérez e Felipe Massa foron investigados polos comisarios, pola súa colisión durante a última volta. Os comisarios consideraron a Chilton e Pérez responsable dos accidentes e foron sancionados cunha penalización de tres e cinco posicións, respectivamente, para a seguinte carreira.
O Carqueixal, Moimenta, Lalín
O Carqueixal é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Pobles del Sud
miniatura|240px|Albufeira de Valencia.
Pobles del Sud (en galego: Vilas do Sur) é o nome que recibe o distrito número 19 da cidade de Valencia. Limita con Patraix, Jesús, Quatre Carreres e Poblats Marítims ao norte. Tódolos barrios son vilas illadas do núcleo urbano da cidade polo curso da nova canle do río Turia, e por tanto teñen a consideración popular de pedanías. Algúns, como o Palmar, atópase a 20 km do centro da cidade aproximadamente. Este distrito abrangue a Albufeira de Valencia.
Poboación
Pobles de l'Oest tiña 20.387 habitantes en 2007, distribuídos entre oito barrios:
Sonia Rykiel
Sonia Rykiel, nada Sonia Flis o 25 de maio de 1930 en París e finada o 25 de agosto de 2016 na súa cidade natal, foi unha deseñadora de moda francesa, fundadora da casa de moda Sonia Rykiel.
Traxectoria
O seu pai eran romanés e a nai polaca, ambos os dous xudeus, e Sonia era a máis vella dos cinco fillos da parella. En 1948 era escaparatista na Grande Maison de Blanc e en 1954 casou con Sam Rykiel, propietario de Laura, unha tenda dedicada á confección de roupa, e foi nesta tenda na que realizou as súas primeiras confeccións, primeiro roupa para embarazadas e logo xerseis que se coñecerían como poor boy sweater e que se volverían as pezas icónicas da deseñadora, sempre á marxe da alta costura e ligada ao movemento prêt à porter.
En 1960, un dos seus xereis foi portada da revista Elle e Audrey Hepburn, nunha visita á tenda Laura, levou 14 xerseis asinados Sonia Rykiel de todas as cores
En 1965 creou, coa axuda do seu marido, a sociedade Sonia Rykiel C. D. M. Consagrada en 1967 pola revista estadounidense Women's Wear Daily como a "raíña do punto", Rykiel na procura dunha moda cómoda e versátil inventou as costuras visibles, as pezas sen remate nin vaíña, colocou mensaxes nas pezas de roupa e en xeral deu lugar a unha nova filosofía da moda: démode. Creando un estilo de elementos identificables como negros, o estampado a raias, o strass ou o encaixe.
A pesar do seu divorcio con Sam Rykiel, fundou con este último, en maio de 1968, o "griffe Sonia Rykiel" e abriu a súa primeira tenda en París. As súas creacións quedaron asociadas coa imaxe dunha parisiense "feminina, libre, sensual e independente". ,
Rykiel tamén foi escritora, escribiu varios libros sobre moda, unha colección de historias para nenos e unha novela epistolar con Régine Deforges. Publicou o seu primeiro libro, Et Je La Voudrais Nue, en 1979.
Bilurico patiamarelo grande
O bilurico patiamarelo grande (Tringa melanoleuca) é unha ave limícola grande de Norteamérica. O nome do xénero, Tringa, é o nome neolatino que lle deu ao bilurico alinegro Aldrovandus en 1599, baseándose na palabra grega trungas utilizada por Aristóteles para referirse a unha ave mal definida. O nome específico  melanoleuca procede do grego melas, 'negro' e leukos 'branco'.
O bilurico patiamarelo grande é similar en aparencia á especie de menor tamaño bilurico patiamarelo pequeno. Porén, o seu parente máis próximo é o bilurico claro, que xunto co bilurico escuro forman un grupo estreitamente unido. Todas estas tres especies mostran as cores básicas de patas e pés dos Tringa, o que demostra que este carácter é parafilético. Son os biluricos deste tipo máis grandes agás o Tringa semipalmata, que ten unha constitución corporal máis robusta. O bilurico patiamarelo grande e o bilurico claro teñen ambos un debuxo do peito bastante nítido, escuro e áspero así como moita cor negra nos ombreiros en plumaxe reprodutora.
Os adultos teñen unhas patas amarelas longas e un bico escuro longo e delgado, que fai unha lixeira curva cara arriba e é máis longo que a cabeza. O corpo é marrón cincento pola parte superior e branco na parte ventral; o pescozo e o peito están manchados de marrón escuro. A rabadilla é branca. A súa lonxitude vai dos 29 aos 40 cm e en peso de 111 a 250 g.
A Barcia, Naraío, San Sadurniño
A Barcia é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Bilurico patiamarelo grande
miniatura|esquerda|Exemplar xuvenil. O seu hábitat de reprodución son os pantanos e marismas da rexión do bosque boreal do Canadá e Alasca. Fan o niño no chan, xeralmente en lugares ben agochados preto da auga. Como media poñen de tres a catro ovos duns 50 mm de longo e 33 mm de largo, que pesan uns 28 g, cuxa incubación dura 23 días. As crías abandonan o niño 24 hotas despois da eclosión e dous días despoois marchan definitivamente lonxe do niño.
Son aves migratorias que parten cara ao sur ás costas do Atlántico e Pacífico dos Estados Unidos e sur de América do Sur para invernar. Son raras aves errantes no oeste de Europa, algunhas das cales chegan accidentalmente a Galicia.
Aliméntanse en augas pouco profundas, ás veces usando os seus bicos para remexer na auga e comen principalmente insectos e pequenos peixes, e tamén crustáceos e vermes mariños. Adoitan camiñar pola area e o barro das ribeiras deixando pegadas ben visibles; pode oberse información sobre a especie examinando estas pegadas.
A súa chamada é máis áspera que a do bilurico patiamarelo pequeno.
Os biluricos das especies grandes eran antes cazados e comidos en resturantes como un manxar, o que levou a algunhas especies ao bordo da extinción no século XIX e principios do XX. Actualmente contan con protección legal. Os cazadores observaron que os biluricos patiamarelos eran as primeiras aves en dar a alarma cando se achegaban cazadores.
Ponte de Lima
miniatura|A ponte sobre o [[río Limia xunto a Ponte de Lima.]] miniatura|Situación de Ponte de Lima no mapa de Portugal. Ponte de Lima é unha vila portuguesa no Distrito de Viana do Castelo, na rexión Norte e subrexión do Minho-Lima, con cerca de 2.800 habitantes. Está caracterizada pola súa arquitectura rústica e pola área envolvente, bañada polo río Limia.
É sede dun municipio con 321,20 km² de extensión e 44.343 habitantes (2001), subdividido en 51 freguesías. O municipio limita ao norte co concello de Paredes de Coura, ao leste con Arcos de Valdevez e Ponte da Barca, ao sueste con Vila Verde, ao sur con Barcelos, ao oeste con Viana do Castelo e Caminha e ao noroeste con Vila Nova de Cerveira.
Localidade moi importante desde a era romana, posúe un Pazo da Corte do Reino de León, documentado por achados arqueolóxicos e outros documentos escritos. Recibiu Carta foral de Dona Teresa en 4 de marzo de 1125, sendo a vila máis antiga de Portugal. É de aquí orixinario o coñecido queixo Limiano. Destaca polos seus xardíns.
Toponimia
O nome vén claramente da ponte que cruza o río Limia, chamado en Portugal Lima. A finais da década de 1950, a vila debateu a designación a adoptar para o municipio: Ponte do Lima ou Ponte de Lima. Até 1982, os escritos da Cámara Municipal aínda referían Ponte do Lima e só despois pasou a Ponte de Lima.
Historia
A vila posúe raíces profundas e lendas ancestrais dende épocas prerromanas. Foi a condesa Teresa de León quen o 4 de marzo de 1125, outorgou carta de foral á vila, referíndose á mesma como Terra de Ponte. Anos máis tarde, xa no século XIV, Pedro I, atendendo á posición xeoestratéxica de Ponte de Lima, mandou contruír a muralla, polo que o resultado final foi o dun burgo medieval cercado de murallas e nove torres, das cales aínda restan dúas, varios vestixios das restantes e de toda a estrutura defensiva de entón, facéndose o acceso á vila a través de seis portas.
A partir do século XVIII xorde a expansión urbana e con ela o inicio da destrución da muralla que abrazaba a vila. Comeza a prosperar, por todo o concello de Ponte de Lima, a opulencia das casas señoriais que a nobreza da época se encargou de diseminar. Ao longo do tempo, Ponte de Lima foi, así, sumando á súa beleza natural, magníficas fachadas góticas, maneiristas, barrocas, neoclásicas e oitocentistas, aumentando significativamente o valor histórico, cultural e arquitectónico.
Hoxe en día, ademais de ser un popular destino turístico e ser paso de obriga do camiño portugués a Compostela, Ponte de Lima sobresae polos seus xardíns, incluíndo un concurso de xardinaxe anual.
Montcada i Reixac
300px|miniatura|O [[río Besòs e o Turó de Montcada, onde se asenta o concello]]Montcada i Reixac é unha cidade e municipio de Cataluña, España, pertencente á provincia de Barcelona, na comarca do Vallès Occidental.
Forma parte do área metropolitana de Barcelona e limita con Barcelona, Cerdanyola del Vallès, Santa Coloma de Gramenet, Badalona, Ripollet e Mollet del Vallès.
Historia
O lugar de Montcada é mencionado xa no ano 989, e a primeira testemuña do castelo de Montcada, que se alzaba no monte do mesmo nome, dominando a antiga vía romana e o camiño ral, é de 1023.
Foi o lugar de orixe da famosa familia Montcada e centro da baronía de Montcada, que en 1390 pasou a ser propiedade da cidade de Barcelona.
En 1713 o castelo de Montcada foi derribado por orde de Filipe V para evitar que os cataláns puideran volver a utilizalo contra os casteláns despois da Guerra de Sucesión.
A igrexa de Santa María de Montcada, ao lado do castelo, románica (xa mencionada en 1134), subsistíu até 1808, cando foi derribada polas tropas napoleónicas durante a Guerra da Independencia española.
miniatura|esquerda|O [[río Besòs en Montcada i Reixac]] Do termo de Montcada derivaba a auga do Besòs cara o famoso rego Comtal, que alimentaba os muíños de Barcelona. No século XV eran coñecidos os oficios de curtir as peles e traballar o vidro, que aproveitaban a abundancia de auga no municipio; dos séculos XVI e XVII consta a fabricación de papel. A inicios do século XX as augas de Montcada proviñan do antigo pobo de Sant Andreu de Palomar e, en parte, Barcelona. A función de lugar de veraneo da burguesía barcelonesa que fora adquirindo desde o século XIX foi completamente freada pola instalación da fábrica de cemento Asland, en 1917, que marcou o inicio da industrialización do municipio.
Demografía
O concello ten unha superficie de 23,34 km² e en 2008 tiña unha poboación de 32.750 habitantes. A súa densidade ascendía a 1.403,17 hab/km².
Barrios
O municipio está formado polos seguintes barrios: Can Cuiàs, Can Pomada, Can Sant Joan (Bifurcació), Carrerada (Montcada Nova), Font Pudenta, La Ribera (Valentine), Mas Duran, Mas Rampinyo, Montcada Centre, Pla d'en Coll, Terra Nostra (Santa María de Montcada) e Vallençana-Reixac.
Economía
A economía tradicional de Montcada i Reixac baseouse sempre na agricultura: viña, trigo, patacas, fresa e árbores froiteiras. En 1917 produciuse unha importante industrialización coa instalación de diversas empresas, entre as que destacou a fábrica de cemento Asland.
Comunicacións
Montcada i Reixac establécese como un nó ferroviario polo que transcorren tres liñas. A cidade ten cinco estacións de ferrocarril en activo (Montcada Bifurcació, Montcada i Reixac-Manresa, Montcada i Reixac Santa Maria, Montcada-Ripollet e Montcada i Reixac). Desde 2003 existe tamén unha estación de Metro de Barcelona no termo municipal, Can Cuiàs.
Samuel Haanpää
Samuel Hannes Haanpää, nado o 27 de setembro de 1986 en Kerava, é un xogador profesional de baloncesto finlandés que xoga para o Borås Basket sueco. Cunha altura de 2,01 metros, xoga na posición de ala.
As Abelleiras de Abaixo, Santa Cristina, Cospeito
As Abelleiras de Abaixo é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 54 habitantes (23 homes e 31 mulleres).
Tanyaradzwa
Tanyaradzwa é un filme cimbabués de 2005 escrito e dirixido por Tawanda Gunda Mupengo. Está protagonizado por Tongayi Chirisa, Kudakwashe Maradzika e Tendai Musoni. Estreouse nos cinemas en agosto de 2005 e recibiu valoracións positivas por parte da crítica. Tamén recibiu varios nomeamentos e galardóns.
Vilar de Suso, Fiopáns, A Baña
Vilar de Suso é un lugar da parroquia de Fiopáns no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 56 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 29 eran mulleres e 27 eran homes. Iso supón unha diminución de sete persoas respecto a 2015 (33 mulleres e 30 homes) e 19 habitantes menos que en 2010 cando tiña 75 habitantes (39 mulleres e 36 homes).
Poblats Marítims
border|200px|dereita|Situación do distrito na cidade de Valencia.
Poblats Marítims é o distrito número 11 da cidade de Valencia. Limita ao oeste con Algirós, Camins al Grau e Quatre Carreres e ao leste co Mar Mediterráneo. A poboación censada era no 2009 de 60.575 habitantes segundo o Concello de Valencia.
Poboación
Poblats Marítims tiña 58.859 habitantes en 2007, distribuídos entre cinco barrios:
Piezoelectricidade
miniatura|Disco piezoeléctrico xera unha diferenza de potencial ao ser deformado A piezoelectricidade é a capacidade dalgúns cristais de xeraren corrente eléctrica por resposta a unha presión mecánica. O termo deriva da palabra grega piezein, que quere dicir "espremer". O efecto piezoeléctrico é reversíbel, pois os cristais piezoeléctricos, cando están suxeitos a unha voltaxe externa, poden sufrir variacións de forma. A deformación, preto do 0,1% da dimensión orixinal en PZT, ten aplicacións importantes, tales como a produción e detección de sons, xeración de altas-voltaxes e xeración de frecuencia electrónica.
Mecanismo
O efecto piezoeléctrico enténdese como a interacción electromecánica lineal entre a forza mecánica e o estado eléctrico (Forzas de Coulomb) en materiais cristalinos ( cerámica, polímeros).
Cristais
Usando argumentos referentes á simetría, o efecto piezoeléctrico non existe en materiais que presentan simetría central e, polo tanto, poden  polarizarse, é dicir, pode explicarse a piezoelectricidade por asimetría de polarización iónica. Non obstante, elementos puros como selenio (Se) e teluro (Te) tamén presentan a propiedade da piezoelectricidade. Nestes casos, o nesgo eléctrico inducido atribúese á Configuración electrónica, que é alterada pola acción externa.
Considerando as trinta e dúas clases de cristais catalogadas, 21 non son centrosimétricas (non teñen centro de simetría); vinte destes presentan piezoelectricidade directa; dez destes representan as clases de cristal polar, que mostran unha polarización espontánea, sen tensión mecánica debido a un Momento dipolar eléctrico permanente. Se o momento dipolar se pode inverter aplicando un campo eléctrico externo, entón considérase o material ferroeléctrico.
Para os cristais polares, para os que se mantén o momento dipolar P diferente de cero sen aplicar unha carga mecánica, o efecto piezoeléctrico maniféstase cambiando a magnitude ou dirección do vector momento dipolar ou as dúas cousas. Para os cristais non polares pero piezoeléctricos, a polarización non nula só se induce coa aplicación dunha carga mecánica. Para eles, pódese imaxinar a tensión para transformar o material dunha clase de cristal non polar (P = 0) a polar, para o cal P ≠ 0.
A maioría dos cristais non teñen propiedades piezoeléctricas. O cristal natural máis importante que ten esta propiedade é o cuarzo. Ademais, debido á facilidade de sintetización, os cristais empregados son cerámicas a base de, por exemplo, titanato de bario ou zirconato de chumbo.
Aplicacións
thumb | A cerámica piezoeléctrica úsase para converter os sinais eléctricos en ondas sonoras
O fenómeno piezoeléctrico atópase en aplicacións útiles como a produción e detección de son, xeración de altas tensións, xeración de frecuencias electrónicas, microbalanzas e concentración ultrafina de conxuntos ópticos. Tamén é a base dunha serie de técnicas instrumentais científicas con resolución atómica (microscopía de sonda de barrido) e usos cotiáns como fonte de ignición para chisqueiros eléctricos, micrófonos e as famosas "pastillas" que se usan guitarras acústicas, baixos, violonchelos e outros, que representan unha especie de micrófono. O proxecto máis atrevido; con todo, refírese ao uso de materiais piezoeléctricos en rúas e estradas, onde a presión causada polo movemento de coches pode empregarse para xerar electricidade a un prezo máis barato.
Transformacións que se producen en cada material
Exemplos de transformacións mecánico-eléctricas:
Exemplos de transformacións eléctrico-mecánicas:
Sensores piezoeléctricos
Os sensores piezoeléctricos miden certos parámetros físicos, que están en forma de tensión mecánica ou variacións nas cargas eléctricas. Utilízanse para medir a presión cardíaca e rexistrar os latidos do corazón, emitir ou recibir ultrasóns co fin de visualizar os órganos humanos mediante a conversión de enerxía das ondas emitidas polo funcionamento dos órganos que fai vibrar unha folla de material piezoeléctrico. En breve, cando se aplica tensión mecánica, aparece un potencial eléctrico; cando a tensión aplicada é de natureza eléctrica, temos unha deformación física.
O principio de funcionamento dun sensor piezoeléctrico reside no feito de que unha determinada dimensión física, pola acción dunha forza, está deformada. Dependendo do deseño dun sensor, pódense usar diferentes "modos" de polarización no elemento piezoeléctrico (pódense comprimir transversalmente, lonxitudinalmente ou por acción de corte).
A detección de variacións de presión en forma de ondas sonoras é a aplicación máis común do sensor. Por exemplo, o micrófono piezoeléctrico, onde as ondas sonoras baten no material creando unha tensión que varía. Os captadores, pick-up ou pastillas piezoeléctricas funcionan polo mesmo principio nas guitarras electroacústicas.
Os sensores piezoeléctricos máis precisos úsanse con son de alta frecuencia (superior a 20.000 Hz) nos transdutores de ultrasóns para a imaxe médica. Cada transdutor ten unha frecuencia de resonancia natural, de tal xeito que canto menor é o espesor do cristal que o compón, maior será a súa frecuencia de vibración e mellor será o sinal que xerará ou poderá emitir.
Para varias técnicas de detección, o sensor pode actuar como un sensor ou como un captador e é preferentemente chamado transdutor (termo preferido para describir cando o dispositivo funciona con ambas as aplicacións). A maioría dos dispositivos piezoeléctricos teñen esta propiedade de reversibilidade e, polo tanto, os materiais piezoeléctricos chámanse indiscriminadamente transdutores. Os transdutores de ultrasóns, por exemplo, poden proxectar ondas de ultrasóns sobre o corpo humano e recibir a reverberación desta onda, cunha frecuencia diferente á emitida, converténdoa nun sinal eléctrico (tensión).
q = kf
Os materiais piezoeléctricos teñen unha resistencia moi alta, pero non infinita. Se se aplica unha deflexión ao material, unha corrente infinitesimal fluirá a través dun circuíto, preservando o sinal eléctrico xerado polo piezoeléctrico e a tensión xerada pódese medir ou activar outro sensor piezoeléctrico neste circuíto. Cómpre ter en conta que o sinal decae exponencialmente pola resistencia do material piezo engadido á resistencia externa do circuíto.
Covas de Frasassi
As covas de Frasassi, en italiano Grotte di Frasassi, son unha rede de cavernas karsticas italianas que se atopan no interior do Parque Natural rexional da Gola della Rossa e de Frasassi, no concello de Genga, provincia de Ancona (rexión das Marcas), descubertas en 1948.
Descrición
As covas foron descubertas o 28 de xuño de 1948 cando algúns compoñentes do grupo espeleolóxico de Ancona descubriron a entrada da primeira gruta, chamada «grotta del Fiume». Foron descubríndose outras cavidades da mesma rede até que, o 25 de setembro de 1971, o grupo espeleolóxico CAI de Ancona descubriu a «Grotta Grande del Vento»; o equipamento non lles permitiu descender até a base da cavidade, e calcularon a altura lanzando unha pedra e medindo o tempo de caída, co que calcularon 100 metros. Posteriormente dotáronse do equipamento adecuado e exploraron o inmenso espazo que chamouse «Abisso Ancona» (abismo Ancona) en honra á cidade dos descubridores. A noticia do achado difundiuse a través dos xornais e é a partir de entón cando comezou a fama entre o gran público das covas de Frasassi.
O «Abisso Ancona» ten unha extensión de 180x120m e de 200m de altura e é tan grande (máis de dous millóns de m3) que no seu interior podería contenerse a Catedral de Milán.
Os descubrimentos sucedéronse ao longo dos anos e foron explorados outros ambientes máis ou menos accesibles. Até o momento o complexo de cavernas de Frasassi consta dunha lonxitud de máis de 13 quilómetros.
O 1 de setembro de 1974 parte das grutas abríronse ao público e son unha das maiores atraccións turísticas da rexión, estimándose en máis de 10 millóns de visitantes.
Covas irmás
Frasassi está asociada con distintas "covas irmás" ao longo do mundo:
Saguinus bicolor
O Saguinus bicolor é unha especie de primate platirrino en perigo de extinción que se atopa nunha zona restrinxida da Amazonía brasileira e os límites da cidade de Manaus, capital de Amazonas estado do Brasil. A distribución principal é o río Cueiras e o río Preto. Existen múltiples ameazas para a especie, como a destrución do hábitat e a competencia interespecífica.
Os individuos viven en grupos de 2 a 15 membros. O tamaño do grupo na reserva Adolpho Ducke é de 4,8 individuos mentres que en arredores de Manaus é de 6,19 individuos. A xestación dura de 140 a 170 días.
É omnívoro, a súa dieta consiste en froitas, flores, néctar, insectos, arañas, pequenos vertebrados e ovos de aves.
Mide de 20,8 a 28,3, sen incluír a cola que mide de 33,5 a 42,0. Os machos pesan 428 gramos. A súa esperanza de vida é de 10 anos no seu hábitat silvestre.
Une histoire inventée
Une histoire inventée é un filme canadense de 1990 dirixido por André Forcier. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Batán, Naraío, San Sadurniño
O Batán é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 home).
Illa Melville
dereita|miniatura|250px|Mapa de Melville
A Illa Melville é unha vasta e deshabitada illa das Illas árticas canadenses, cunha superficie de 42.149 km². É a 33ª maior illa do mundo e a oitava máis grande do Canadá. Pertence ao arquipélago das Illas da Raíña Isabel. Administrativamente a illa está dividida entre os Territorios do Noroeste (parte occidental) e Nunavut (parte oriental). A fronteira entre ambos territorios corre ao longo do Meridiano 110 oeste. As montañas da illa son das maiores do ártico canadense, con cotas de ata mil metros de altitude. Existen dous enclaves subnacionais que se atopan ao oeste do meridiano 110 e forman parte dos Territorios do Noroeste.
Xeografía
A illa posúe escasa vexetación. Nos únicos lugares aptos para a vida vexetal pódense observar liques, musgos, céspede e Cyperaceaes. A única especie leñosa é o Salix herbacea, crece como unha alfombra torta e densa que se arrastra polo chan. Con todo, na illa atópase unha importante colonia de vida animal, composta principalmente por osos polares, caribús, bois almiscreiros, raposos polares, lobos polares, lebres polares e armiños. En 2003, unha expedición da Universidade de Alberta avistou un oso grizzly así como rastros do seu camiño, sendo este o avistamento máis setentrional da especie.
Historia
O primeiro europeo que visitou a illa de Melville foi o explorador británico William Parry en 1819. Viuse obrigado a pasar o inverno no que agora se chama "Winter Harbour" (Porto de inverno), ata o 1 de agosto de 1820, debido á conxelación do mar. A illa leva o nome de Robert Dundas, 2º Vizconde de Melville que era First Sea Lord (Primeiro Lord do Mar) nese momento. Na procura da expedición perdida de Franklin, a súa costa leste foi explorada polo Dr. Abraham Bradford en 1851, mentres que as súas costas norte e oeste foron examinadas por Francis Leopold McClintock, Richard Vesey Hamilton e George Henry Richards en 1853.
En 1930, unha arenita marcaba o sitio de invernada de Parry en Winter Harbor en 1819, con aproximadamente 5´5 metros de longo e 3 metros de altura foi designada como Sitio histórico nacional do Canadá.
As Abelleiras de Arriba, Santa Cristina, Cospeito
As Abelleiras de Arriba é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 54 habitantes (23 homes e 31 mulleres).
O Rueiro, Sisán, Ribadumia
O Rueiro é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Coliseum Alfonso Pérez
O Coliseum Alfonso Pérez é o estadio do Getafe Club de Fútbol. Está en Xetafe (Madrid), no barrio de Getafe Norte.
O nome do estadio púxose en honra do xogador de fútbol, Alfonso Pérez. Paradoxalmente Alfonso nunca chegou a militar no Getafe Club de Fútbol, nin chegou sequera a enfrontarse a este equipo, nin xogou nunca no seu estadio; pero é natural da cidade de Xetafe, sendo probablemente o xogador de fútbol máis famoso desta localidade. Ademais en 1998, cando se construíu o estadio, atopábase no punto álxido da súa carreira.
O estadio construír en 1998 e actualmente, tras varias ampliacións ten unha capacidade de 18.000 persoas, cunha asistencia media aproximada de 10.000 persoas. As bancadas norte e leste aséntanse sobre uns pequenos outeiros naturais. Nas bancadas oeste instalouse recentemente un teito que cobre case a totalidade das mesmas co fin de evitar as inclemencias do tempo. No estadio disputáronse varios partidos amigables entre seleccións nacionais de fútbol.
O anterior campo do Getafe chamábase Estadio de Las Margaritas e estaba situado preto de onde hoxe se sitúa a Residencia Universitaria Fernando de los Ríos, na Avenida das Cidades. Foi derrubado en 1996 e ata que se inaugurou o Coliseum o club xogou no chamado estadio de Juan de la Cierva, dentro do Polideportivo do mesmo nome, na Avenida de Juan de Borbón.
Gondeboi, Distriz, Vilalba
Gondeboi é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 8 eran homes e 14 eran mulleres.
A Torre, Moimenta, Lalín
A Torre é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
David Verdaguer
David Verdaguer, nado en Malgrat de Mar o 28 de setembro de 1983, é un actor catalán de teatro, televisión e cinema.
Televisión
Apareceu en diversos programas de televisión, principalmente en TV3.
San Vitoiro da Mezquita, Allariz
San Vitoiro da Mezquita é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Allariz. Segundo o IGE en 2015 tiña 145 habitantes (68 homes e 77 mulleres) distribuídos en sete entidades de poboación.
Os sete lugares desta parroquia civil xunto co lugar de Celeiros (San Vitoiro da Mezquita, A Merca), forman a parroquia eclesiástica de San Vitoiro da Mezquita do arciprestado de Allariz da diocese de Ourense.
Lugares e parroquias
miniatura|200px|dereita|As dezaseis parroquias que conforman o concello de Allariz.
Vilar, Cordeiro, Valga
Vilar é un lugar da parroquia de Cordeiro, do concello pontevedrés de Valga. Segundo o IGE, tiña en 2010 unha poboación de 250 habitantes (117 homes e 133 mulleres), o que significa unha leve diminución respecto a 2005, cando tiña 260 habitantes.
En Vilar atópase o único cruceiro de capela localizado fóra da área de distribución característica deste tipo de cruceiros na península do Barbanza.
Baixo o signo de scorpio
Baixo o signo de scorpio (en Sotto il segno dello scorpione) é un filme italiano de 1969 dirixido polos irmáns Taviani. Foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Venecia. O filme foi definido como "quizais o máis avanzado filme dos irmáns Tavianis pola súa orixinalidade creativa e investigación estilística".
Estreouse en galego o 25 de setembro de 1993 a través da TVG.
Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia
O Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia, INTECMAR, é o centro de referencia para o control da calidade do medio mariño e a aplicación das disposicións legais en materia de control técnico-sanitario dos produtos do mar, en Galicia.
Creouse por Lei no ano 2004 baixo a figura de Ente Público adscrito á Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos, asumindo as competencias e funcións do antigo Centro de Control do Medio Mariño (CCMM), do que é sucesor e do que tamén herdou as instalacións.
Om Puri
Om Puri, OBE (en hindi: ओम पुरी, en punjabi: ਓਮ ਪੂਰੀ) nado o 18 de outubro de 1950 en Ambala, Haryana, e finado o 6 de xaneiro de 2017 en Bombai, foi un actor indio coñecido internacionalmente por participar en numerosas producións cinematográficas británicas e estadounidenses.
Hailar
Hailar é unha cidade e distrito administrativo en Hulunbuir, Mongolia Interior, República Popular da China. Poboación: 209.294 (1999).
As Acernadas, Santa Cristina, Cospeito
As Acernadas é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Hailar
Historia
Hailar fundouse como un forte chinés en 1734 e ata 1945 foi a capital da pronvincia de Xingan.
Pioneer 7
Pioneer 7, tamén coñecida como Pioneer B, foi unha sonda espacial lanzada o 17 de agosto de 1966 mediante un foguete Delta E1 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario.
Características
Pioneer 7 adicouse a estudar o espazo interplanetario xunto coas súas naves xemelas Pioneer 6, Pioneer 8 e Pioneer 9. Unha quinta nave, Pioneer E, non chegou á órbita por problemas co foguete lanzador. O obxectivo era estudar os mesmos fenómenos desde distintos puntos do espazo, entre eles estudar os ións positivos e os electróns do vento solar, a densidade interplanetaria de electróns, os raios cósmicos galácticos e solares e o campo magnético interplanetario. As naves considéranse a primeira rede espacial de estudo do tempo espacial, proporcionando datos prácticos sobre o impacto das tormentas solares nas redes de comunicacións e enerxía da Terra.
Nave
Pioneer 7 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara o polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo iba facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación de a memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria líanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar en marzo de 1995, sen que haxa plans para contactar posteriormente.
O Souto, Sisán, Ribadumia
O Souto é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Cancelo, Moneixas, Lalín
Cancelo é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
British Broadcasting Corporation
A British Broadcasting Corporation (en galego, Corporación Británica de Radiodifusión), máis coñecida como BBC, é a primeira empresa de televisión e radio do Reino Unido. Tamén é a corporación de radiodifusión máis grande do mundo. Produce servizos de programas e información, transmitindo na televisión, na radio, e en Internet; sendo unha das cadeas de noticias máis respectadas do mundo. É independente de controis comerciais e políticos operando baixo un estatuto real que garante dita independencia. A BBC é ademais un dos 23 membros fundadores da Unión Europea de Radiodifusión, fundada no 1952 en Torquay, Reino Unido.
Orixes
Foi fundada no 18 de outubro do 1922 co nome de British Broadcasting Company. Ao primeiro estaba dedicada aos servizos de radio, até que o 2 de novembro do 1936 comezou tamén a transmitir programas de televisión de forma regular. A BBC comezou as súas transmisións fóra do Reino Unido en decembro do 1932, co obxectivo de xuntar as persoas de fala inglesa que vivían no que, daquela, era o Imperio Británico. O rei Xurxo V transmitiu a primeira mensaxe de Nadal por radio na que se dirixiu a os homes e mulleres que están tan illados pola neve e polos desertos, que só poden alcanzar as voces polo aire.
A compañía, con John Reith como director xeral, pasou a chamarse British Broadcasting Corporation en 1927 cando foi concedida unha carta real e deixou de ser privada. Empezou a emitir televisión de forma experimental no 1932, converténdose nun servizo regular (coñecido coma o servizo da televisión da BBC) en 1936. A difusión de televisión foi suspendida desde o 1 de setembro do 1939 até o 7 de xuño do 1946, durante a segunda guerra mundial.
Warcraft
Warcraft é unha marca comercial de Blizzard Entertainment que foi amplamente difundida e diversificada a partir do videoxogo Warcraft: Orcs & Humans (1994), un dos primeiros no seu xénero. Por extensión tamén implica á marca World of Warcraft, que nace do xogo de rol multixogador masivo en liña -polas súas siglas en inglés, MMORPG- do mesmo nome. O universo de Warcraft que se atopa en ambas marcas está ambientado nunha fantasía épica moderna propia de O señor dos aneis ou Dragóns e alxubes, e ten a súa inspiración inicial nos xogos de Warhammer, representando combates entre o bando dos humanos e o dos orcos, os cales son seres fantásticos adaptados da mitoloxía clásica europea á fantasía actual.
Produtos de Warcraft
Warcraft é desde a súa aparición en 1994 unha das principais marcas comerciais de Blizzard Entertainment, xunto con StarCraft e Diablo. En primeiro lugar, é unha popular saga de xogos de vídeo do xénero de estratexia baixo a temática de guerras épicas fantásticas. Consta de tres entregas e dúas expansións, pero tamén ten outras modalidades de presentación. O grande éxito en vendas e condecoracións entre os xogos de estratexia en tempo real que recibiu gañoulle rivalizar con outras marcas importantes no xénero como a serie StarCraft, do propio Blizzard Entertainment, ou a serie Age of Empires, de Microsoft. Grazas ao apoio dos afeccionados, Warcraft ampliou os seus alcances incursionado con outros tipos de produtos, así, pódese atopar un xogo de mesa, libros de rol, novelas e un manga.
Os xogos de vídeo baixo o título Warcraft son: Warcraft: Orcs & Humans, Warcraft II: Tides of Darkness, a expansión Warcraft II: Beyond the Dark Portal, Warcraft III: Reign of Chaos e a expansión Warcraft III: The Frozen Throne.
Os libros de rol son Warcraft: The Roleplaying Game™, Warcraft RPG: Manual of Monsters™, Warcraft RPG: Alliance & Horde Compendium™, Warcraft RPG: Magic & Mayhem™, Warcraft RPG: Lands of Conflict™ e Warcraft RPG: Shadows & Light™.