cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alberte II de Namur
Biografía
No 1037, participa na loita contra Eudes II de Blois, conde de Meaux e de Troyes, que aspiraba a construír un reino entre Francia e Xermania. No 1046, toma partido a favor do emperador Henrique III na súa pugna con Godofredo II, duque da Baixa Lotarinxia, e Balduíno V, conde de Flandres. No 1047, fixo reconstruír a igrexa de Saint-Aubin de Namur, e converteuna en colexiata.
Reserva de Caza do Kalahari Central
A Reserva de Caza do Kalahari Central é un extenso parque nacional que se atopa no deserto do Kalahari de Botswana. Establecido no ano 1961, ten unha superficie de 52 800 quilómetros cadrados. Isto é máis que a superficie dos Países Baixos e representa case o 10% da superficie total de Botswana, o que a converta na segunda reserva de caza meirande do mundo.
Historia
O pobo san habitou as terras da reserva dende hai miles de anos cun estilo de vida de cazadores nómades. Non obstante, dende mediados da década de 1990, o goberno de Botswana intentou expulsar o pobo san da reserva, afirmando que eran unha fuga de recursos financeiros a pesar dos ingresos do turismo. En 1997, tres cuartas partes de toda a poboación san foi trasladada da reserva e, en outubro de 2005, o goberno comezou novamente a movelos aos campos fóra do parque, deixando só uns 250 ocupantes permanentes. En 2006, un tribunal de Botswana proclamou ilegal o desaloxamento e reafirmou o dereito dos san para volver á reserva. Así e todo, a partir do 2015, a maioría deles aínda tiñan bloqueado o acceso ás súas terras tradicionais na reserva. A prohibición nacional de caza fixo ilegal que seguisen practicando o seu estilo tradicional de vida como cazadores recolectores, aínda que si permite que se organicen partidas de caza privadas para os turistas.
A mediados de setembro de 2008, un enorme lume queimou arredor do 80% da reserva (principalmente matogueiras). Descoñécese a orixe dese lume. En 2014 abriuse unha mina de diamantes explotada por Gem Diamonds na parte sueste da reserva. A compañía estimou que a mina podería producir diamantes por valor de 4 900 millóns de dólares.
Fauna salvaxe
Este parque é o fogar de numerosas especies animais como a xirafa, o elefante, o rinoceronte branco, o búfalo africano, a hiena pinta, a hiena parda, o ratel, a suricata, mangosta amarela, o Phacochoerus africanus, o guepardo, o caracal, o licaón, o raposo orelludo, o chacal de lombo negro, o raposo do Cabo, o leopardo, o león, o ñu azul, a cebra, o Taurotragus oryx, o Hippotragus niger, o Oryx gazella, a Antidorcas marsupialis, o Raphicerus campestris, o impala, o cudú maior, o porco formigueiro, o esquío terrestre do Cabo, a lebre do Cabo, porco espiño do Cabo, o Papio ursinus, o alcélafo caama e a avestruz. O terreo é maioritariamente chan e ondulado, cuberto de matogueiras e herbas que cobren as dunas de area e zonas de árbores máis grandes. Moitos dos vales dos ríos están fosilizados con salinas. Catro ríos discorren a través da reserva, incluíndo o Deception Valley, que comezou a formarse hai uns 16 000 anys.
Vilamourel, Vilar de Donas, Palas de Rei
Vilamourel é un lugar da parroquia de Vilar de Donas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
José Vilasánchez Pazos
José Juan Vilasánchez Pazos, nado en Redes (Ares) o 8 de abril de 1950, é un político e mestre galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Mestre de EXB especializado en filoloxía hispánica, exerceu no colexio Conde de Fenosa de Ares. Foi presidente de Club de Tenis de Redes. Nas eleccións municipais de 1991 foi candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía de Ares e foi elixido grazas ó apoio do BNG, gobernando en minoría. Nas municipais de 1995 foi reelixido alcalde mediante un pacto de goberno co BNG. Perdeu a alcaldía nas municipais de 1999 en favor do PPdeG, que logrou a maioría absoluta, permanecendo como portavoz socialista ata a fin do mandato. Volveu á política como número 3 do PSdeG nas municipais de 2007, nas cales os socialistas recuperaron o goberno de Ares e pasou a ser concelleiro de urbanismo. Porén, presentou a súa dimisión en xuño de 2008.
Francisco García Muruais
Francisco García Muruais, nado na Pontenova cara a 1861 e finado en Lugo o 31 de decembro de 1936, foi un labrego e político galego.
Traxectoria
Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1936 foi elixido concelleiro de Vilameá. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi elixido alcalde de Vilameá o 6 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Lugo por rebelión militar foi condenado a cadea perpetua. Ingresou na Prisión de Lugo o 26 de decembro de 1936. Morreu na Prisión de Lugo cinco días despois.
Dinastía Chou
A dinastía Zhōu ou Chou (chinés clásico: 周, Wade-Giles: Chou1, pinyin: Zhōu) foi unha das primeiras dinastías chinesas. Estímase que o inicio desta dinastía tivo lugar coa caída da dinastía Shang, a finais do século X ou IX a.C., e o seu fin co ascenso da dinastía Chin ou Qin (non confundir coa dinastía Qing), no (ou ). A dinastía Chou foi a dinastía máis longa de toda a historia chinesa, e a tecnoloxía da Idade do Ferro foi introducida na China neste período.
Mandato do Ceo
Na tradición historiográfica chinesa, os líderes Chou disiparon á familia Yin (Shang) e lexitimaron o seu goberno invocando o Mandato do Ceo, unha noción pola que o rei (o "fillo do ceo") gobernaba por dereito divino, pero a perda do trono indicaría que perdera ese dereito. O Mandato do Ceo estableceu que os Chou asumiron a ascendencia divina (Tian-Huang-Shangdi) sobre a ascendencia divina dos Shang (Shangdi). A doutrina explicou e xustificou o fin da dinastía Xia e da dinastía Shang, ao tempo que apoiaba a lexitimidade dos gobernantes actuais e futuros. A dinastía Chou foi fundada pola familia Ji e tiña a súa capital na cidade de Hao (ou Haojing, preto da actual Xi'am). Posuíndo a mesma lingua e cultura semellante aos Shang, os primeiros reis Chou, mediante a conquista e a colonización, estenderon gradualmente a cultura chinesa polas terras bárbaras das chairas centrais. esquerda|miniatura|230x230px| Civilización Chou Occidental
Fengjian
Na historiografía occidental, o período Chou é xeralmente descrito como feudal, xa que o sistema descentralizado dos Chou semellaba ao sistema europeo medieval. Porén, os historiadores debaten sobre o termo feudal, que xurdiu para referirse a un contexto pura e especificamente europeo. Polo tanto, o termo máis axeitado para clasificar o sistema político de Chou sería da propia lingua chinesa: sistema Fengjian. A organización do territorio baseábase en estados subordinados, gobernados por homes elixidos polo rei, xeralmente conselleiros e xenerais de confianza, e polos seus herdeiros. Os estados pagaban tributos á capital, onde o Fillo do Ceo gobernaba como monarca absoluto. Tamén debían proporcionar soldados en tempo de guerra. Porén, toda esta organización en realidade só existiu durante o Período Chou Occidental, tras o cal perdeu a súa relevancia co declive do poder real fronte aos estados ascendentes.
Chou Occidental e Oriental
Inicialmente, a familia Ji puido controlar estreitamente o reino. No, despois de que o rei You substituíse á súa raíña pola concubina Baosi, a capital foi saqueada polas forzas conxuntas do pai da raíña, que era o poderoso marqués de Shen, así como as forzas do descontento estado de Zeng dos odiosos bárbaros do oeste, o rong. O fillo da raíña, Ji Yijiu, foi proclamado novo rei polos nobres dos estados sublevados. A capital foi trasladada ao leste no, a Wangcheng (na actual provincia de Henan), que era un lugar máis modesto, pero afastado da fronteira cos bárbaros e polo tanto máis seguro ante posíbeis ataques. miniatura|180x180px| Vaso da civilización Chou occidental dos séculos IV-III a.C. no [[Museo Británico]] Debido a estas rupturas, os historiadores adoitan dividir a era Chou en Chou occidental (西周, pinyin Xī Zhōu), que vai desde a fundación do reino por Ji Fa en 1046 até o golpe de estado de, e Chou oriental ( chinés tradicional : 東周Chinés simplificado : 东周, pinyin : Dōng Zhōu ), dende o 771 ata o  , coa caída de Chou, ou aínda  , cando se consolidou o Imperio Qin. O ano exacto do inicio do Chou occidental aínda é motivo de debate: algo entre 1122, 1027 e outros anos entre os século XII e XI a.C. foron propostos. Os historiadores chineses mencionan habitualmente o ano 841 a. C. baseado nos Rexistros do Historiador de Sima Qian, pero outros apuntan ao ano 1046 a.C. como o máis probábel. O Período Chou Oriental divídese en dous subperíodos. O primeiro, comezou no 771 e rematou no, chámase Período Primavera e Outono, en referencia a unha famosa crónica histórica da súa época. O segundo subperíodo chámase Período dos Estados Combatentes, cando o Fillo do Ceo perdeu o respecto que lle quedaba entre os estados, tras dous golpes de estado que derrocaron aos gobernantes dos dous estados máis leais, Jim e Chi.
Declinio
A partir do ataque do, o poder da corte de Chou decaeu gradualmente, e a fragmentación do reino levou a unha calamidade de guerras entre os estados. Desde a morte de You, os reis Chou só reinaron simbolicamente, e algúns nobres nin sequera puideron recoñecer á familia Ji como posuidores do Mandato Celestial, e mesmo se declararon reis dos seus respectivos territorios. Finalmente, a dinastía foi derrocada no, cando Wangcheng e Chengzhou, as únicas cidades aínda baixo o poder do rei, foron conquistadas polo Reino de Qin. O último pretendente ao trono de Chou, Hui de Chou, foi asasinado en  Chi, o último estado combatente, foi conquistado no , de Qin Shihuang, que entón declarou a fundación do Imperio Chinés. Por iso, pódense aceptar as tres datas para marcar o final da dinastía Chou.
Agricultura
A agricultura na dinastía Chou era bastante intensiva e en moitos casos controlada polo propio goberno. Toda a terra cultivada estaba controlada por nobres, que as "prestaban" aos seus servos, de xeito similar ao feudalismo europeo. Por exemplo, un anaco de terra dividíase en nove partes en forma de "roda de auga", jing (井), co gran na parte media ía para o goberno, e os das partes circundantes para os agricultores. . Deste xeito, o goberno podería almacenar alimentos e distribuílos en épocas de mala colleita. Algúns sectores fabrís importantes da época incluían a produción de bronce, que se utilizaba integramente na produción de armas e ferramentas agrícolas. De novo, estas industrias estaban controladas pola nobreza, que dirixía a produción destes materiais.
Filosofía
Durante a dinastía Chou pódense rastrexar as orixes da filosofía nativa chinesa, que desenvolveu as súas etapas iniciais a partir século VI a. C. Os maiores filósofos chineses, os que tiveron un maior impacto nas xeracións posteriores de chineses, foron Confucio, fundador do confucianismo, e Laozi, fundador do taoísmo. Outros filósofos, teóricos e escolas de pensamento nesta época foron Mozi, fundador do mohismo ; Mencio, un famoso confuciano que ampliou o legado de Confucio; Shang Yang e Han Fei, responsables do desenvolvemento do legalismo (a filosofía central da futura dinastía Qin); e Xun Zi, que sen dúbida foi o centro da antiga vida intelectual chinesa durante o seu tempo, aínda máis que figuras intelectuais emblemáticas como Mencio.
Li
Estabelecido durante o período occidental, o sistema ritual Li  chinés tradicional: 禮; chinés simplificado: 礼; pinyin: lǐ codificaba a comprensión dos costumes como expresión da xerarquía social, a ética e a regulación relativa á vida material; as prácticas sociais correspondentes idealizáronse dentro da ideoloxía confuciana.
O sistema foi canonizado nos Compendios do Libro dos Ritos, Chouli e Yili da dinastía Han (206 a. C.–220 d. C.), converténdose así no corazón da ideoloxía imperial chinesa. Aínda que o sistema foi inicialmente un corpo respectado de regulacións concretas, a fragmentación do período Chou occidental levou o ritual a avanzar cara á moralización e a formalización en relación con:
Juan Pérez Rodríguez
Juan Pérez Rodríguez, finado en Pacios o 26 de agosto de 1935, foi un político galego.
Traxectoria
Concelleiro de Neira de Xusá na Restauración. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Neira de Xusá. Despois foi xuíz municipal de Neira de Xusá. Finou na súa casa da Torre de Lamas (Lamas de Pacios) o 26 de agosto de 1935.
Shuji Nakamura
Shuji Nakamura (中村 修二), nado en Ikata o 22 de maio de 1954, é un enxeñeiro electrónico e inventor estadounidense de orixe xaponesa especializado no eido da tecnoloxía dos semicondutores, profesor no Departamento de Materiais no College of Engineering da University of California, Santa Barbara (UCSB).
Polo seu traballo foi galardoado co Premio Nobel de Física de 2014, xunto con Isamu Akasaki e Hiroshi Amano pola "invención de diodos emisores de luz azuis eficientes permitiron fontes de luz branca brillantes e que aforran enerxía". En 2015, a súa achega á comercialización e o desenvolvemento da tecnoloxía de iluminación LED branca de baixo consumo foi recoñecida co Premio Global Energy. En 2021, Nakamura, xunto con Akasaki, Nick Holonyak, M. George Craford e Russell D. Dupuis foron galardoados co Queen Elizabeth Prize for Engineering "pola creación e desenvolvemento de iluminación LED, que constitúe a base de toda a tecnoloxía de iluminación de estado sólido".
Vilar de Donas, Vilar de Donas, Palas de Rei
Vilar de Donas é un lugar da parroquia de Vilar de Donas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 18 habitantes, dos cales 9 eran homes e 9 eran mulleres.
Alfabeto sidético
O alfabeto sidético consta de 25 letras, das cales só unhas poucas son claramente de orixe grega. Presuponse que transmite o idioma sidético, aínda que o alfabeto está basicamente sen descifrar.
Relación con outros sistemas de escritura
As letras sidéticas teñen características arcaicas. Presumiblemente, os seus análogos gráficos de varias letras trázanse só á escritura semítica norte e sur (como o silabario de Biblos ou a ugarítica). Esta característica relaciona o alfabeto sidético co alfabeto cario. Hai certa simplificación das formas das letras na escritura sidética en comparación, por exemplo, co grego. Como resultado, os contornos dalgúns grafemas volvéronse tan similares que os escribas comezaron a usar trazos auxiliares para distinguilos. Como resultado, moitas letras sidéticas acabaron por afastarse do seu prototipo.
David J. Thouless
David James Thouless, nado o 21 de setembro de 1934 e finado o 6 de abril de 2019, foi un físico británico especialista en física da materia condensada. En 1990, foi galardoado co Premio Wolf, e en 2016 recibiu o Premio Nobel de Física xunto con F. Duncan M. Haldane e J. Michael Kosterlitz polos seus descubrimentos teóricos das transicións de fase topolóxica e as fases topolóxicas da materia.
Alberte III de Namur
Alberte III de Namur, nado cara a 1027, finado no ano 1102, foi conde de Namur dende 1063 até a súa morte. Era fillo de Alberte II, conde de Namur, e de Rexelinda de Verdún (ou de Lotarinxia).
Biografía
Entre o 1071 e 1072, Alberte III apoiou a Richilde do Henao, condesa de Flandres e do Henao, na súa pugna contra Roberto I de Flandres, pero esta foi derrotada e tivo que renunciar aos seus dereitos sobre Flandres. No 1076, apoiado por Matilde de Toscana, Alberte III reivindicou o ducado de Bouillón, ao que consideraba ter dereitos en razón da súa ascendencia materna, e combate a Godofredo de Bouillon para facer valer as súas pretensións. Durante unha batalla preto de Dalhem, o 20 de setembro de 1085, Alberte III matou o conde palatino Hermann II de Lotarinxia, o que lle fixo caer en desgraza ante o emperador xermánico. Finalmente, mediante a Tregua de Deus de 1086, o bispo de Liexa conseguiu que os contendentes alcanzasen a paz, en proveito dos intereses de Godofredo.
No 1099, o bispo Otberto de Liexa concedeulle o condado de Brunenferuz. Este aparece nun documento de 1101 asociado ao fillo de Alberte III, Godofredo.
Matrimonio e descendencia
Alberte III casou cara a 1065 con Ida de Saxonia (finada en 1102), viúva de Federico de Luxemburgo, duque da Baixa Lotarinxia. Ida parece ser filla de Bernardo II, duque de Saxonia. Tiveron cinco fillos:
Vilaverde, Vilar de Donas, Palas de Rei
Vilaverde é un lugar da parroquia de Vilar de Donas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, un home e unha muller.
O Vilar, Vilar de Donas, Palas de Rei
O Vilar é un lugar da parroquia de Vilar de Donas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Takaaki Kajita
Takaaki Kajita (梶田 隆章), nado en Higashimatsuyama o 9 de marzo de 1959, é un físico xaponés, coñecido polos seus experimentos de neutrinos en Kamiokande e no seu sucesor, Super-Kamiokande. En 2015, foi galardoado co Premio Nobel de Física xunto co físico canadense Arthur B. McDonald. O 1 de outubro de 2020, converteuse no presidente do Consello Científico do Xapón.
Traxectoria
Kajita estudou na Universidade Saitama, graduándose en 1981. Recibiu o seu doutoramento en 1986 na Universidade de Toquio. Dende 1988, estivo no Instituto para a investigación de raios cósmicos da Universidade de Toquio, onde foi nomeado profesor asistente en 1992 e profesor en 1999.
Converteuse en director do Centro para Neutrinos Cósmicos do Instituto para a Investigación de Raios Cósmicos (ICRR) en 1999. En 2015, traballou no Instituto Kavli de física e matemáticas do universo en Toquio e é director de ICRR.
En 1988, descubriu xunto co equipo de Kamiokande un déficit de neutrinos muónicos nos neutrinos atmosféricos, fenómeno ao cal chamaron "anomalía de neutrinos atmosféricos" e en 1998 describiu as oscilacións de neutrinos.
Tratado de París (1814)
O Tratado de París foi asinado o 30 de maio de 1814 polo cal remataba a guerra entre Francia e a Sexta Coalición, formada polo Reino Unido, Rusia, España, Austria, Suecia, Portugal e Prusia. É posterior ao Tratado de Fontainebleau (1814) que incluía a abdicación de Napoleón I e a restauración da Casa de Borbón en Francia.
Historia
Os termos do tratado foron pouco severos con Francia, para evitar o evidente descontento popular que ameazaba a restauración de Luís XVIII de Francia tras o período revolucionario. Permitíuselle conservar as fronteiras de 1792, incluíndo uns 8.495 km² de territorio capturado en 1790-92, destacando Landau in der Pfalz, Saarlouis, Saarbrücken, Aviñón, Condado Venaissin, Condado de Montbéliard, Mandeure, Mulhouse e parte de Savoia, como Chambéry e Annecy.
A maioría das colonias que Francia perdera durante o transcurso de Guerras napoleónicas foron devoltas, coa excepción de Malta, Tobago, Santa Lucía, a Illa Mauricio e o arquipélago Chagos, que pasaron a ser territorios británicos. Así e todo, os aliados vitoriosos foron conscientes da posibilidade de que Francia chegase a ter outra vez acordos con outros estados, e con isto en mente, os territorios circunstantes a Francia foron reforzados.
Restaurouse nas súas posesións italianas a Fernando III, no Gran Ducado de Toscana. A María Beatriz de Leste no Ducado de Massa e Carrara e ao seu fillo Francisco IV no Ducado de Módena.
Garantíuselle a Suíza a súa independencia e entregóuselle o municipio de Le Cerneux-Péquignot. No Congreso de Viena ademais recibiría Valais, Xenebra, o Bispado de Basilea e o Principado de Neuchâtel (en unión persoal con Prusia).
O tratado tamén estipulaba que Francia debería abolir gradualmente a escravitude, durante un período de cinco anos, con incentivos económicos e territoriais dos británicos.
O seu negociador foi Charles Maurice de Talleyrand.
Cando definitivamente caeu Napoleón tras os Cen Días houbo outro Tratado internacional en París moito máis desfavorable para os franceses e, ademais, celebrouse o Congreso de Viena para resolver os temas europeos pendentes.
Lingua tepehuana
A lingua tepehuana é o nome xeral de tres linguas estreitamente relacionadas (as linguas tepehuana do norte, do suroeste e do sueste) pertencentes á póla pimana da familia uto-azteca, todas elas faladas no norte de México. A lingua tamén é coñecida como o'otham polos seus falantes.
Tepehuano do norte
O tepehuano do norte é falado por unhas 10.000 persoas (censo de 2020) en varios asentamentos en Guadalupe y Calvo e Guachochi, Chihuahua, así como no norte de Durango.
Tepehuano do sur
O tepehuano do sur é falado por unhas 45.000 persoas, divididas de maneira igualitaria en:
O tepehuano do sur coexiste coa lingua mexicanera; hai algún matrimonio mixto entre os dous grupos étnicos, e unha serie de falantes son trilingües en mexicanero, tepehuano e castelán.
Ximonde, Vilar de Donas, Palas de Rei
Ximonde é un lugar da parroquia de Vilar de Donas no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Lingua tongva
A lingua tongva (tamén coñecida como gabrielino ou gabrieleño) é unha lingua morta da familia uto-azteca, falada outrora polo pobo tongva, un pobo indíxena que habitou arredor da actual cidade dos Ánxeles, en California. Non é unha lingua de fala cotiá dende os anos corenta. O pobo tongva agora fala inglés, mais algúns están tentando revivir a súa lingua usándoa en conversacións cotiás e contextos cerimoniais. No presente, a lingua tamén se está a utilizar en clases de dinamización lingüística e nalgún debate público sobre cuestións relixiosas e ambientais. O tongva está estreitamente relacionado coa lingua serrano. Os nomes de varias cidades e barrios do sur de California son de orixe tongva, incluíndo Pacoima, Tujunga, Topanga, Azusa, Cahuenga no paso de Cahuenga e Cucamonga no Rancho Cucamonga.
Os derradeiros falantes nativos de tongva viviron a comezos do século XX. A lingua está documentada principalmente nas notas de campo inéditas de John Peabody Harrington feitas durante esa época. O "Proxecto J.P. Harrington", desenvolvido por The Smithsonian a través da Universidade de California, Davis, codificou para a súa documentación aproximadamente 6.000 páxinas das súas notas sobre a lingua tongva, traballo realizado por un membro tongva durante tres anos. Non se comprobou se uns supostos falantes nativos de tongva faleceron na década de 1970.
O planetoide 50000 Quaoar recibiu o nome do deus creador tongva.
miniatura|esquerda|Mrs. James Rosemeyre (nada como Narcisa Higuera), fotografada aquí en 1905, foi unha dos últimos falantes fluídos de tongva. Un informante para o etnógrafo [[C. Hart Merriam, foi a fonte do endónimo amplamente utilizado tongva. ]]
Dynastini
Dynastini é unha tribo de escaravellos rinoceronte da familia Scarabaeidae.
Subtribos e xéneros
BioLib inclúe:
Godofredo de Namur
Relacións familiares
Foi fillo de Alberte III de Namur (1027 - 1102), conde de Namur e de Ida de Saxonia, condesa de La Roche e filla de Bernardo II de Saxonia (995 - 29 de xuño de 1059) e de Eilica de Schweinfurt.
Casou dúas veces, a primeira en 1087 con Sibila de Château-Porcien, filla de Roxerio de Château-Porcien, de quen tivo a:
O segundo casamento foi en 1109 con Ermesinda do Luxemburgo (1075 - 1143), filla de Clemencia de Aquitania (1060 - 4 de xaneiro de 1142) e de Conrado I de Luxemburgo (1040 - 8 de agosto de 1086), de quen tivo a:
Arthur B. McDonald
Arthur Bruce McDonald, nado en Sydney, Nova Escocia o 29 de agosto de 1943, é un astrofísico canadense. McDonald é o director de Sudbury Neutrino Observatory Collaboration e ocupou a Cátedra Gordon e Patricia Gray en Astrofísica de Partículas na Queen's University en Kingston, Ontario dende 2006 até 2013. Foi galardoado co Premio Nobel de Física de 2015 xunto co físico xaponés Takaaki Kajita.
Traxectoria
Graduouse cun B.Sc. en física en 1964 e máster en ciencias en física en 1965 pola Universidade Dalhousie de Nova Escocia. Conseguiu o seu Ph.D. en física do Instituto de Tecnoloxía de California.
Carballido, Vilareda, Palas de Rei
Carballido é un lugar da parroquia de Vilareda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Anecúmene
miniatura|Un mapa amosando a [[Terra Australis Incognita|Terra australis incognita, anecúmene até as viaxes de James Cook.]] Coñécese como anecúmene (do grego ἀν- "non" e οἰκουμένη "habitado") ás zonas da Terra que outrora foron descoñecidas por unha cultura, ou ben, na actualidade, onde o ser humano non vive nin procrea de forma permanente. Son, pois, aqueles lugares deshabitados ou con escasa poboación, e contraponse ás áreas permanentemente ocupadas denominadas ecúmene. Algunhas destas zonas son os grandes indlandsis dos polos; os desertos, con 1 a 10 hab/km²; e a zona húmida cálida (selva tropical), con 2 hab/km².
Patrimonio da Humanidade en Myanmar
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Myanmar, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Myanmar ratificou a convención o 29 de abril de 1994, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Cadlina pellucida
Cadlina pellucida é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Antoine Risso en 1826.
Mourices, Vilareda, Palas de Rei
Mourices é un lugar da parroquia de Vilareda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 22 habitantes, dos cales 8 eran homes e 14 eran mulleres.
Dinastía Hethumida
A dinastía hethumida ou hetumida, tamén escrito como hetumíes (en armenio: Հեթումյաններ) eran membros dunha familia nobre armenia que se asentou en Cilicia trala conquista de Armenia polos selxúcidas e chegaron a ser unha unha dinastía real armenia.
No terceiro cuarto do século XI, recibiron do emperador bizantino o señorío de Lampron, polo que tamén son coñecidos como a Casa de Lampro ou Lampron, e o título de sebasto. Outras pólas da familia gobernaron os señoríos de Korikos e Barberon.
Cando os príncipes da familia rival rupénida fundaron o principado armenio de Cilicia, os hetumíes foron os líderes da oposición baronal fronte os príncipes e despois fronte os reis. En 1224, coa extinción da familia rupénida, os hetumíes subiron ao trono e gobernaron o Reino armenio de Cilicia dende 1226 até 1341 en que o trono pasou á Casa de Lusignan. Hethum I, o primeiro dos hethumidas ou hetumíes, chegou ao poder cando casou coa raíña Isabel de Armenia que herdara o trono do seu pai.
A familia extinguiuse definitivamente en 1373.
Historia
A dinastía hethumida no Reino armenio de Cilicia estableceuse cando o neto de Constantino, Hethum I, foi nomeado gobernante de Cilicia polo Imperio mongol. Hethum I ampliou o territorio do reino e forxou estreitos vínculos co Imperio mongol, o que lle permitiu manter a autonomía e a protección das ameazas externas. Baixo os hetumíes, o reino armenio de Cilicia alcanzou o seu cume cultural e económico. A dinastía era coñecida polo seu apoio ás artes, a literatura e a arquitectura, o que levou á construción de magníficos edificios e á creación de fermosas obras de arte. Os gobernantes hetumíes tamén mantiveron alianzas cos cruzados e outras potencias europeas, o que trouxo importantes beneficios económicos e políticos ao reino.
Porén, a fortuna do reino comezou a declinar no século XIV, e finalmente caeu en mans do sultanato mameluco en 1375. A pesar da súa desaparición definitiva, a dinastía hetumí deixou un legado duradeiro na historia e cultura armenias.
Reis Hetumíes de Armenia
En 1341, o trono pasou á Casa de Lusignan.
Anna Fiodorovna Vólkova
Anna Fiodorovna Volkova (en alfabeto cirílico: Анна Фёдоровна Волкова), nada en 1800 e finada en 1876, foi unha química rusa que traballou principalmente con amidas.
Traxectoria
A finais da década de 1860, formouse en química a través de conferencias públicas na Universidade de San Petersburgo. Foi a primeira muller en graduarse como química (1870), a primeira muller membro da Sociedade Química Rusa, a primeira muller rusa en publicar un traballo químico e considérase a primeira muller en publicar a súa propia investigación química a partir dun laboratorio de química moderna.
Desde 1869 traballou no laboratorio de Alexander Nikolayevich Engelhardt. Deu cursos prácticos para alumnas en San Petersburgo baixo a tutela de Dmitri Mendeleiev. En 1870, foi a primeiro persoa en preparar ácido o-toluensulfónico puro e o seu cloruro de acilo e amida. Tamén foi a primeira en preparar fosfato de paratricresol, un compoñente importante dun plastificante, a partir de p-cresol.
Entre 1870 e 1873, Volkova publicou aproximadamente dúas ducias de artigos na revista da Sociedade Química Rusa sobre as amidas dos ácidos sulfónicos aromáticos e algúns dos seus derivados.
En 1871, Volkova presidiu unha sesión de química e presentou dous traballos no Terceiro Congreso de Naturalistas Rusos en Kíiv. Os compostos sintetizados por Volkova estaban entre os novos materiais preparados polos químicos rusos, que foron expostos na Exposición Industrial Mundial de Londres en 1876.
Recoñecementos
O cráter Volkova en Venus leva o seu nome.
Samantha Hudson
Iván González Ranedo, nado en León o 11 de setembro de 1999 e coñecido polo seu nome artístico Samantha Hudson, é un artista, cantante, actor, celebridade de internet e activista LGBT español. Deuse a coñecer tras a controvertida publicación do tema «Maricón» en 2015, que gravou como proxecto para unha materia de cultura audiovisual. A canción, acompañada dun vídeo publicado na plataforma YouTube, xerou tanto rexeitamento como aprobación polo público. Foi, amais, obxecto de protesta por parte de organizacións relixiosas e grupos políticos conservadores. Coñecida polo seu discurso provocativo e descarado, Samantha combina o activismo a prol do colectivo LGBT e a reivindicación social, acotío a través dunha performance transgresora dentro dun contexto camp.
Ademais de «Maricón», Samantha publicou outras pezas audiovisuais como «Burguesa Arruinada», «Super Preñada» ou «Dulce y Bautizada». Así mesmo, apareceu puntualmente en varias series de televisión e protagoniza o documental biográfico de 2018 Samantha Hudson, una historia de fe, sexo y electroqueer. En 2021 realizou o seu primeiro espectáculo performativo, Eutanasia Deluxe, que representou no Teatro Lara de Madrid.
Traxectoria
Naceu en León en 1999, aínda que se mudou posteriormente a Mallorca. Con 11 anos pasou por unha etapa de firme devoción cara á igrexa católica, aínda que máis tarde frustraríase ante o discurso anti-LGBT desta. Con 13 anos, Iván pasou por unha época en que cría ser muller trans. Porén, ao experimentar coas diferentes concepcións de xénero, acabou por descartar esa posibilidade. Nunha entrevista con El País afirma que "[a esa idade] gustábame a miña aparencia cando encaixaba nun rol feminino [...] Simplemente quería ser así.".
En 2017, rematado o bacharelato, Samantha mudouse a Barcelona co fin de vivir da súa música. Durante a estadía alí, tivo un accidente por unha caída mentres rubía até un balcón, polo cal tivo que pasar varias semanas no hospital.
Con motivo do Orgullo LGTB de 2020 en Madrid, posteriormente cancelado pola pandemia de COVID-19, participou na campaña de concienciación #ProtégeteDelOdio, con outras figuras públicas como Carla Antonelli ou Eduardo Rubiño. A finais dese ano comezou a publicar unha serie de podcasts producidos pola plataforma de streaming Netflix xunto co presentador Jordi Cruz baixo o título ¿Sigues ahí?.
En febreiro de 2021 realizou unha intervención en forma de monólogo na gala dos Premios Feroz. Nela reivindicaba o "abandono do xénero" mediante un símil co progresivo abandono do xénero cinematográfico.
A súa estética foi frecuentemente definida como trash e comparada coas obras do director John Waters.
Malia que inicialmente descartou definirse así, nunha entrevista en 2021 afirmou que «podería incluír[se] no espectro do non binarismo». Igualmente mostrouse conforme co nome de Iván e co xénero masculino como identidade. No plano político identifícase como "anticapitalista e marxista". En varias entrevistas e nun artigo publicado en 2020 para a revista Vice, autodefínese como "transformista" e "travesti de garda as 24 horas".
En 2021 publicou «Dulce y Bautizada», un tema en que colabora con outros artistas como Chenta Tsai. Nunha entrevista para La Vanguardia, Samantha declarou "facer referencia aos seus comezos" no sinxelo. Como en «Maricón», no vídeo Samantha volve botar man da estética relixiosa, con elementos eclesiásticos e referencias á catequese parroquial. En xuño do mesmo ano publicou «Disco Jet Lag», sinxelo en que colaboran La Prohibida e Putochinomaricón.
«Maricón» e controversia
Con 15 anos, en 2015, encargáronlle un traballo para a materia de cultura audiovisual do instituto, o IES Josep Maria Llompart de Palma. Samantha creou unha canción cun videoclip en que, de xeito explícito, critica a igrexa católica e a posición desta sobre a diversidade sexual. A canción, «Maricón», foi publicada en YouTube en outubro de 2015. Nunha entrevista afirmou que, para producir a canción, inspirouse nunha visita a unha igrexa durante a cal se sentira rexeitada polas miradas duns fregueses. O traballo, que recibiu unha cualificación de 9 sobre 10 por parte da profesora, foi igualmente sometido a revisión nun claustro. Todo o profesorado considerou que se trataba dun traballo "simplemente impecábel" e reafirmou o apoio ao mesmo, agás o docente de relixión, quen decidiu mobilizarse para protestar ante a súa publicación. O profesor queixouse posteriormente no seu blog da forma "machacona e reiterativa" de Samantha de mostrar a súa "mariconería", e realizou unha chamada de atención ao resto da comunidade católica. O vídeo foi posteriormente retirado da plataforma de xeito temporal.
Olga Ballester, daquela deputada por Cidadáns no Parlament Balear, cualificou o vídeo de "blasfemo" e queixouse ante a inacción do goberno balear. A organización ultraconservadora HazteOír, pola súa banda, realizou unha recollida de 48.000 sinaturas para pedir unha actuación disciplinar contra a profesora. Pola publicación de «Maricón», Samantha foi excomungada polo bispado de Mallorca.
Amanda Jones
Traxectoria
Foi innovadoar no campo da tecnoloxía aplicada á conservación de alimentos enlatados, e ao uso do aceite como combustible. Como xerente da Empresa de Conservas e Conservas de Mulleres, só contrataba mulleres. Como poeta, publicou varias coleccións de poemas, entre elas Ulahi: And Other Poems (1861) , A Prairie Idyl, and Other Poems (1882) , Rubaiyat of Solomon, and Other Poems (1905) e Poems, 1954-1906. 1906). A súa obra máis importante é o poema épico Ulahi: Unha lenda india versificada.
Influenciada polos escritos de Thomas Dick e o movemento espiritista, Jones converteuse ao espiritismo en 1854 e cría que era unha médium. En 1869, crendo que os espíritos a querían alí, trasladouse a Chicago, onde escribiu para varias publicacións periódicas, entre elas Western Rural, Universe, Interior e Bright Sides.
Fundación da empresa de conservas e conservas femininas - 1890
Fermosa defensora dos dereitos e do sufraxio das mulleres, en 1890 fundou a Women's Canning and Preserving Company en Chicago, que empregaba só mulleres. Nun discurso ás súas empregadas, Jones dixo que "esta é unha industria feminina. Ningún home votará as nosas accións, realizará as nosas transaccións, levará os nosos libros, gobernará sobre os salarios das mulleres, supervisará as nosas fábricas. Dámoslles aos homes o traballo que conveña, pero manteñamos o poder do goberno. Esta é unha escola de formación empresarial para mulleres traballadoras, ti con todas as demais. Velaquí unha misión; que se cumpra”. Cando esta empresa fracasou en 1893, deixou Chicago para Junction City, Kansas, onde vivían dúas das súas irmás.
Despois da guerra hispanoamericana, a Mariña dos Estados Unidos comezou a investigar os buques en transición do carbón ao petróleo. En 1904 publicaron un informe de 489 páxinas no que se detallaba amplamente a comparación entre o carbón e o petróleo. Pedíuselle a Jones que escribise unha revisión técnica do informe para Engineer: With which is Incorporated Steam Engineering. Segundo o seu obituario, pagáronlle moi ben pola súa contribución de catro artigos en 1904 e 1905.
En 1910 publicou a súa autobiografía, A Psychic Autobiography, centrándose no seu interese polo espiritismo. Ao final da súa vida, trasladouse a Brooklyn, Nova York para facer negocios, onde morreu da gripe en 1914. Foi incluída no Who's Who in America de 1912 a 1913 e no Woman's Who's Who in America de 1914 a 1915.
Ítaca (cidade)
Ítaca (en grego, Ἰθάκα, Ἰθάκη) é o nome dunha antiga cidade grega na illa do seu mesmo nome, situada no arquipélago das illas Xónicas. Aínda que moitas fontes antigas que se refiren a Ítaca adoitan citar máis ben á illa no seu conxunto, xa a Odisea de Homero alude á cidade de Ítaca, que sitúa ao pé do monte Neio.
Outras referencias expresas á cidade de Ítaca en diversas obras literarias aparecen o Cíclope de Eurípides ou no Periplo de Pseudo-Escílax. Tamén aparece documentada en testemuños epigráficos como dúas inscricións de Magnesia do Meandro datadas entre os séculos III e II a. C. Nunha delas testemúñase a celebración dun festival chamado Odisea.
Consérvanse tamén moedas de Ítaca datadas entre os séculos IV e II a. C. que conteñen a lenda «ΙΘΑ» ou «ΙΘΑΚΩΝ».
Duncan Haldane
Frederick Duncan Michael Haldane, nado o 14 de setembro de 1951, e coñecido como F. Duncan Haldane, é un físico británico quen é o profesor de física da Universidade Sherman Fairchild, na Universidade de Princeton. Foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2016 xunto con David J. Thouless e J. Michael Kosterlitz.
Traxectoria
Haldane estudou en St Paul's School de Londres e en Christ's College de Cambridge, onde obtivo un Bachelor of Arts seguido dun doutoramento en 1978, dirixido por Philip Warren Anderson.
Fantasía épica
A alta fantasía, tamén coñecida como fantasía épica, é un subxénero da fantasía definida pola natureza épica da contorna na que se desenvolve polo status épico das personaxes, tema ou argumento. O termo inglés "high fantasy" acuñouno Lloyd Alexander no seu ensaio de 1971 titulado "High Fantasy and Heroic Romance", orixinalmente presentado en outubro de 1969 na New England Round Table of Children's Librarians ("mesa redonda de bibliotecarios infantís de Nova Inglaterra").
Asima Chatterjee
Asima Chatterjee ( অসীমা চট্টোপাধ্যায়   ), nada o  23 de setembro de 1917 en Bengala e finada o 22 de novembro de 2006, foi unha botánica e farmacéutica india destacada polo seu traballo nos campos da química orgánica e da fitomedicina. Destacan os seus estudos sobre alcaloides da vinca, e o desenvolvemento de fármacos antiepilépticos e antipalúdicos. Tamén foi autora dun considerable volume de textos sobre plantas medicinais do subcontinente indio.
Fantasía épica
Características
A alta fantasía desenvólvese nun mundo alternativo e ficticio ("Secundario"), e non no mundo "real" ou "Primario". Este mundo secundario adoita ser consistente internamente, mais as normas polas que se rexe difiren das do mundo primario. Pola contra, a baixa fantasía caracterízase por ter lugar na Terra, o mundo primario ou real ou un mundo ficticio que sexa racional e familiar e inclúa elementos máxicos.
Outeiriño, Vilareda, Palas de Rei
Outeiriño é un lugar da parroquia de Vilareda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Fantasía épica
Características
Os romances de William Morris, como The Well at the World's End, que teñen lugar nun mundo medieval imaxinario, considéranse ás veces os primeiros exemplos de alta fantasía. As obras de J. R. R. Tolkien –especialmente O Señor dos Aneis– recoñécense coma os arquetipos de alta fantasía. The Crhonicles of Thomas Covenant de Stephen R. Donaldson é outro exemplo dunha saga de alta fantasía.
Asima Chatterjee
Vida temperá
Asima Chatterjee foi unha estudante excelente, creceu en Calcuta, asistindo ao sistema escolar local, e máis tarde matriculouse no Scottish Church College da Universidade de Calcuta, graduándose con honores en química en 1936.
Outeiriño, Vilareda, Palas de Rei
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Asima Chatterjee
Traballo académico
En 1938, obtivo un máster en química orgánica na Universidade de Calcuta, onde se doutorou en 1944. A súa tese de defensa centrouse na química dos produtos vexetais e na química orgánica sintética. Entre os seus instrutores notables nese momento estaban Prafulla Chandra Roy e Satyendra Nath Bose. Ademais, tamén gañou experiencia como visitante das Universidades de Wisconsin, Madison e California Institute of Technology (Caltech).
Fantasía épica
Características
En moitos casos, o heroe comeza como unha figura infantil que madura rapidamente e experimenta unha mellora considerable nas súas habilidades para a loita e resolución de problemas a medida que avanza.
Asima Chatterjee
Traballo académico
Os seus estudos centrados na química dos produtos naturais, deu como resultado a obtención de anticonvulsivos, antipalúdicos e fármacos de quimioterapia.
Fantasía épica
Características
A medida que a historia avanza, o personaxe descubrirá a natureza das forzas descoñecidas que están na súa contra, forzas que son poderosas e malévolas. Os viláns neste tipo de historias son completamente malvados e fríos.
Asima Chatterjee
Carreira
En 1940, uniuse ao "Lady Brabourne College", da Universidade de Calcuta, como directora fundadora do Departamento de Química. En 1944, Chatterjee foi a primeira muller en recibir un doutoramento en ciencias por unha universidade india. En 1954, Asima Chatterjee uniuse á Facultade de Ciencias da Universidade de Calcuta, como profesora de química pura. En 1962, Chatterjee foi nomeada para a prestixiosa Facultade de Química Khaira da Universidade de Calcuta, cargo que ocupou ata 1982.
Fantasía épica
Características
O concepto de "alta fantasía" normalmente abrangue un número de diferentes tipos de fantasía entre os cales se inclúe a fantasía heroica, fantasía épica, fantasía mítica, fantasía escura e wuxia. Normalmente non se considera dentro desta categoría o xénero de espada e feitizaría.
Tradicionalmente, considérase que a alta fantasía evoca unha sensación de abraio.
Temas
A alta fantasía definiuse moitas veces polos seus temas e mensaxes. O ben contra o mal é un dos temas máis comúns na alta fantasía e definir as características do mal adoita ser un tema de alta importancia nas obras de alta fantasía, como é n'O Señor dos Aneis. A importancia do concepto do ben contra o mal considérase a principal diferenza entre alta fantasía e a espada e feitizaría. En moitas obras de alta fantasía este conflito apunta a unha preocupación por asuntos morais; noutras obras, este conflito é unha loita polo poder atopando, por exemplo, magos comportándose de xeito irresponsable, independentemente de seren "bos" ou "malos".
Escenarios de xogos
Xogos de rol como Dungeons & Dragons que inclúen escenarios de campaña como Dragonlance de Tracy Hickman e Margaret Weis e Forgotten Realms de Ed Greenwood son a base para moitos libros de fantasía, e moitos autores continúan aportando as súas contribucións a estes escenarios.
Antonio Colmenero Villamarín
Antonio Colmenero Villamarín, nado en Pexeiros (Os Blancos) cara a 1911 e finado en Ourense o 27 de xullo de 1937, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Foi detido en abril de 1934 con Aurelio Blanco González. Membro do Sindicato de Oficios Varios de Campobecerros da CNT, foi ferido polo capataz das obras do ferrocarril en decembro de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra o 21 de maio de 1937 na causa 1.094/36, con catro republicanos máis. Condenado a pena de morte foi fusilado o 27 de xullo de 1937 no Campo de Aragón xunto con Manuel Suárez Castro, Eduardo París Villar, Ramón Figueiras Añel, José González González, Camilo Gago González, Antonio Taboada Nóvoa e Higinio López Barrio.
Puricelas, Vilareda, Palas de Rei
Puricelas é un lugar da parroquia de Vilareda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.
David Crosby
Traxectoria
Os seus pais foron Aliph Van Cortlandt Whitehead e Floyd Crosby, gañador dun Oscar ao mellor director de fotografía. Os dous divorciáronse en 1960, cando Crosby tiña 19 anos.
The Byrds
A principios de 1964 Crosby tocou nalgúns clubs con Roger McGuinn (entón coñecido como Jim) e Gene Clark baixo o nome de Jet Set. Axiña cambiaron o seu nome a The Byrds, e xuntáronse o baixista Chris Hillman e o batería Michael Clarke (a quen Crosby descubriu tocando bongos na praia). Dalgunha maneira conseguiron unha demo da canción de Bob Dylan "Mr. Tambourine Man" e gravaron a súa propia versión, con McGuinn usando unha guitarra de 12 cordas mentres Crosby e Clark acompañaban con harmonías vocais. A canción foi un grande éxito, chegando ao número 1 das listas.
McGuinn foi o encargado de dar un son característico co seu Rickenbacker 360/12 (idea que obtivo da guitarra que George Harrison utilizou no filme A Hard Day's Night), e Crosby foi o responsable das altas e fermosas harmonías vocais e, moitas veces, do fraseo nas súas cancións.