cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Legend of Zelda (videoxogo)
Historia e personaxes
Segundo di o manual, Impa fuxiu para salvar a vida, mais foi alcanzada polos seus perseguidores. Cando os secuaces de Ganon estaban a rodeala, un mozo puxo en fuga os monstros. O seu nome era Link, e Impa contoulle os apuros polos que estaba a pasar Hyrule. Link decidiu salvar a Zelda, mais para enfrontarse a Ganon debía atopar e volver a unir os fragmentos esparexidos da Triforza. Sen se desanimar, Link partiu cara a Hyrule nunha épica aventura.
Ao longo do xogo, Link localiza os oito labirintos (ou alxubes) e recupera os fragmentos de Triforza das poutas de poderosos monstros gardiáns. Polo camiño obtén unha serie de útiles obxectos e melloras que o axudan na súa misión. Coa Triforza de Sabedoría, Link consegue infiltrarse na fortaleza de Ganon, no cumio da Montaña da Morte. Alí enfróntase ao Príncipe da Escuridade e destrúeo coa Frecha de Prata que descubrira nas profundidades dos alxubes de Ganon. Link recolle a Triforza de Poder das cinzas de Ganon e devolve as dúas Triforzas á Princesa Zelda, a quen libera da súa cela non lonxe de alí. Segundo as palabras de Zelda, a paz volvería entón a Hyrule.
Un "símbolo de valor, forza e sabedoría", Link foi deseñado por Miyamoto como unha icona do paso da adolescencia á madureza para que os xogadores se identificasen con el: o silencioso protagonista comeza o xogo como un rapaz normal, mais gaña forza e resistencia para vencer o mal supremo.
O nome da princesa está inspirado en Zelda Fitzgerald: "Zelda era o nome da esposa do famoso novelista Francis Scott Fitzgerald. Era unha muller bela e famosa desde todos os puntos de vista, e gustábame como soaba o seu nome, así que tomei a liberdade de utilizalo para o primeiro título de Zelda, explicou " Miyamoto.
Modo de xogo
Cando se editou The Legend of Zelda o seu modo de xogo era difícil de clasificar, xa que incluía elementos de xogos de acción, xogos de aventura, xogos de rol, e crebacabezas. O xogo comeza co xogador controlando a Link desde unha perspectiva isométrica, armado cun pequeno escudo. Axiña atopa unha cova en fronte de si, na pantalla inicial do xogo. Para avanzar, Link debe explorar o mundo superior, un amplo mapa aberto con diferentes contornos. Esparexidos polo mundo superior (que segundo Nintendo Power, tomou como modelo o estado de Washington) e agochados en covas, arbustos ou detrás de paredes, hai comerciantes, xogadores de azar, anciás, e outras persoas, que guiarán a Link con crípticos indicios. Para obstaculizar o avance de Link hai criaturas coas que debe loitar para atopar as entradas dos nove alxubes subterráneos.
Cada alxube é un conxunto único e labiríntico de salas conectadas por portas e pasadizos secretos, e custodiadas por monstros diferentes dos do mundo superior. Link debe percorrer con éxito cada alxube para obter un dos pedazos da Triforza de Sabedoría. Os alxubes tamén agochan obxectos útiles, como o búmerang para recoller obxectos e aparvar inimigos, e unha frauta con propiedades máxicas. Os primeiros seis alxubes teñen entradas visíbeis, mais o resto están agochados. Coa excepción do último alxube, ao cal non se pode entrar até completar os oito anteriores, a orde para completalos é algo arbitraria; con todo, a algúns alxubes só se pode chegar usando obxectos obtidos no anterior.
O seu carácter non lineal e a posibilidade de tomar diferentes camiños para completar o xogo distinguían a Zelda dos seus contemporáneos. Link poder deambular libremente polo mundo superior, atopando e comprando obxectos en calquera lugar. Esta flexibilidade posibilita modos infrecuentes de xogar; por exemplo, pódese chegar ao xefe final do xogo (aínda que non derrotalo) sen coller a espada. A dirección de Nintendo América nun principio temía que os xogadores se frustrasen co novo concepto, sen saber o que cumpría facer a seguir. Por iso, a versión americana do manual do xogo contén moitas pistas, indicios e suxestións para os xogadores.
Após ter completado o xogo, o xogador pode acceder a unha misión máis difícil, oficialmente nomeada a Segunda Misión, na que os alxubes e a localización dos obxectos son diferentes, e os inimigos máis fortes. Aínda que a existencia dunha repetición máis difícil do xogo non era exclusiva de Zelda, poucos xogos ofrecían unha "segunda misión" con niveis completamente diferentes. Se se elixe "ZELDA" como nome do xogador, comézase inmediatamente a Segunda Misión. A Segunda misión pode xogarse cada vez que se completa.
Desenvolvemento e lanzamento
miniatura|200px|Shigeru MiyamotoO deseñador Shigeru Miyamoto fora o responsábel do desenvolvemento de Super Mario Bros., lanzado para a Famicom e a Nintendo Entertainment System en 1985. En Mario, Miyamoto restara valor ao concepto da alta puntuación, dando máis importancia a un obxectivo máis concreto — "completar" o xogo. A evolución dos xogos, que pasaron de ser probas de resistencia a sinxelas narracións, deu aos xogadores un obxectivo alén da continua supervivencia.
O equipo de Miyamoto traballou en The Legend of Zelda e Super Mario Bros. ao mesmo tempo, tentando separar as ideas: Super Mario Bros. sería un xogo lineal, onde a acción tiña lugar nunha estrita secuencia, mentres que The Legend of Zelda sería todo o contrario. O propio Miyamoto era o encargado de decidir que conceptos eran "ideas para Zelda" e cales "ideas para Mario." A diferenza de Mario, Zelda foi creado como xogo non lineal, o cal obrigaba os xogadores a pensar sobre o que tiñan que facer a seguir, con adiviñas e crebacabezas
Con The Legend of Zelda, Miyamoto quería levar a idea de "mundo" do videoxogo aínda máis lonxe, dando aos xogadores un "xardín en miniatura que poden gardar no caixón." Tirou a inspiración das súas experiencias como rapaz en Kyoto, onde exploraba os campos, as fragas e covas próximos; mediante os títulos de Zelda, tentou sempre inculcar nos xogadores parte da súa ansia exploradora e da ilimitada fascinación que sentía. "Un día, de cativo," dixo, "fun dar un paseo e atopei un lago. Foi unha gran sorpresa dar con el. Cando viaxaba polo campo sen un mapa, tentando encontrar un camiño, topando con cousas incríbeis de paso, decatábame do que se sentía ao emprender unha aventura coma esta." Os recordos de terse perdido en medio do labirinto de portas corredías do seu lar familiar en Sonobe viuse reflectido nos revirados alxubes de Zelda.
En febreiro de 1986, Nintendo lanzou o xogo para o novo periférico da Famicom: o Disk System. A The Legend of Zelda uníronse na súa introdución ao Disk System da Famicom as reedicións de Super Mario Bros., Tennis, Baseball, Golf, Soccer, e máis Mahjong. O xogo aproveitaba plenamente as vantaxes do Disk System con respecto á Famicom, pois o seu disco de 128 kilobytes era caro de producir en formato de cartucho. Porén, por mor de que o espazo do disco seguía a ser limitado, a versión xaponesa só estaba dispoñíbel en katakana. Usaba discos regravábeis para gardar a partida, no canto de contrasinais. Tamén usaba o micrófono integrado no controlador da Famicom, non incluído na NES. Isto causou confusión nos EUA, xa que no manual de instrucións dise que Pol's Voice, un inimigo en forma de coello que aparece no xogo, "odia os ruídos fortes". Ao soprar ou berrar diante do micrófono da Famicom estas criaturas morren. Porén, non poden matarse por medio da frauta, e na NES debe empregarse a espada ou arco e frecha para acabar con elas. A xeito de chiscadela, esta criatura volve aparecer máis de vinte anos despois en The Legend of Zelda: Phantom Hourglass de Nintendo DS, que conta con micrófono en todas as súas versións.>
Contradicindo os medos da dirección de Nintendo, o xogo fíxose enormemente popular e recibiu unha grande acollida. Nintendo editouno un ano máis tarde en Norteamérica, cunha pequena abertura na caixa para amosar o exclusivo cartucho dourado. En 1987, The Legend of Zelda coverteuse no primeiro título de NES, despois de Super Mario Bros., en vender un millón de copias. En 1988 vendéronse 7 millóns máis de consolas NES, xunto con 33 millóns de cartuchos. Nintendo América buscou manter a súa forte base de fans: todo aquel que mercase un xogo e enviase unha tarxeta de garantía converertíase en socio do Fun Club, cuxos integrantes recibían un boletín de noticias de catro, oito e ao final trinta e dúas páxinas. Do primeiro número enviáronse setecentas copias gratuítas, mais a cantidade aumentou a medida que o banco de datos medraba. miniatura|Disco de The Legend of Zelda Grazas ao éxito das revistas no Xapón, Nintendo descubriu que as pistas sobre os xogos eran un ben moi apreciado. Os xogadores gozaban coas bromas e crucigramas bimestrais do boletín de noticias, mais o que máis valoraban eran os segredos dos xogos. O Fun Club atraía os rapaces ofrecendo pistas para os títulos máis complicados, especialmente Zelda, coas súas salas ocultas, chaves secretas, e pasadizos. A lista de correo medrou, de tal maneira que a comezos de 1988 había máis dun millón de socios no Fun Club, o que levou ao entón presidente de Nintendo América, Minoru Arakawa, a crear a revista Nintendo Power.
Como Nintendo non tiña moitos produtos, só facía uns poucos anuncios ao ano, o que implicaba que a súa cualidade debía ser excelente. O orzamento dun só anuncio podía chegar a 5 millóns de dólares americanos, facilmente catro ou cinco veces máis do gastado por outras compañías. Un dos primeiros anuncios, producido por Bill White, director de publicidade e relacións públicas, supuxo a introdución no mercado de The Legend of Zelda, que recibiu unha gran cantidade de atención por parte da industria publicitaria. Nel, un tipo de cabelo enmarañado e con aspecto de "chapón" (John Kassir) camiña ás escuras facendo sons estúpidos, berrando os nomes dalgúns inimigos do xogo e chiando o nome de Zelda.
Recibimento
The Legend of Zelda foi un rotundo éxito de vendas para Nintendo, con máis de 6,5 millóns de copias vendidas da súa edición inicial. Volveuse editar en 1990 como parte da "Classic Series" de Nintendo, xunto con Zelda II, Metroid, e outros títulos de calidade. O xogo colocouse primeiro na enquisa "Top 30" feita entre os lectores do primeiro número de Nintendo Power e seguiu a dominar a lista durante os primeiros anos '90.
The Legend of Zelda ocupa posicións de importancia en listas dos mellores ou máis influentes xogos da historia: colocouse primeiro na lista dos mellores xogos da historia de Game Informer ', quinto na lista dos "200 mellores xogos do seu tempo" do 200º número de Electronic Gaming Monthly ' , sétimo na lista dos 200 mellores xogos de Nintendo da historia, de Nintendo Power, e 80º entre os mellores 99 xogos dos lectores de IGN." Zelda entrou no Hall of Fame de GameSpy en agosto de 2000 e foi votado polos editores de GameSpy como o décimo mellor xogo da historia. Os editores da popular revista xaponesa Famitsu votaron o xogo como un dos mellores da Famicom.
Mesmo coa súa conversión para Game Boy Advance, creada 17 anos despois do lanzamento orixinal, The Legend of Zelda supera a proba do tempo, cunha puntuación de 79% e 87% nas compilacións de ránkings Game Rankings e Game Ratio respectivamente. En valoracións individuais, IGN puntuou The Legend of Zelda cun 8 sobre 10, GamePro deulle un 4,5 sobre 5, Nintendo Power un 4,5 sobre 5, e 1UP.com un 9 sobre 10. En Gamespot, tanto a versión de Gameboy Advance como a de Wii obtiveron un 7,2 pola súa orixinalidade.
Impacto e legado
The Legend of Zelda deu orixe a numerosas secuelas e xogos derivados, e segue a ser unha das series máis populares de Nintendo. Malia que desde un punto de vista actual o argumento de Zelda é simplista, cómpre dicir que consolidou personaxes e ambientes do universo Zelda: Link, a Princesa Zelda, Ganon, Impa, e a Triforza como poder que mantén cohesionado a Hyrule.
Versións
The Legend of Zelda ten sido reeditado para múltiples soportes, o máis recente deles a Virtual Console de Wii en 2006. O xogo foi reeditado en formato de cartucho para Famicom en 1994. Tamén foi incluído na The Legend of Zelda: Collector's Edition de Nintendo GameCube, e pode obterse no xogo de GameCube Animal Crossing utilizando diversos dispositivos de trampas como o Action Replay. O xogo tamén foi reeditado para Game Boy Advance en 2004 xunto coa súa secuela, The Adventure of Link, como parte da Classic NES Series.
BS Zelda no Densetsu
BS Zelda no Densetsu, baseado no orixinal The Legend of Zelda, editouse para a súa descarga en catro partes para o Satellaview, un accesorio consistente nun módem por satélite para o sistema Super Famicom de Nintendo, do 9 de agosto de 1995 ao 30 de agosto de 1995. BS Zelda foi o primeiro xogo transmitido para o Satellaview e incluía gráficos actualizados, un mundo superior máis pequeno e alxubes diferentes. Link foi substituído por mascotas de Satellaview: un rapaz cunha gorra de baseball cara atrás e unha rapaza de cabelo vermello. Tamén incluía a función "Sound Link", que advertía aos xogadores cada poucos minutos que escoitasen con atención ao narrador, quen trasnsmitía pistas sobre o xogo en tempo real e a través da rede. Cando se volveu transmitir o xogo en decembro de 1996, volveuse a mudar a disposición do mundo. Esta revisión foi transmitida a unha audiencia menor, e coñécese como Map 2. En ocasións faise referencia a estes dous xogos como a Terceira e a Cuarta Misións ao xeito da Segunda Misión da NES.
Diocese católica latina de Acre
right|miniatura|San Xurxo, Acre, [[Israel.]] O Bispo de Acre era un bispo sufragáneo do arcebispo de Tiro no Reino latino de Xerusalén, na Idade Media. Acre hoxe é Akko, en Israel.
Historia
A introdución do cristianismo a Ptolemada, como se coñecía Acre na antigüidade, data dos tempos apostólicos. O apóstolo Paulo, regresando da súa viaxe a Macedonia, Acaia e Asia, arribou a Tiro, e desde alí viaxou a Ptolemais, onde ficou algúns días coa comunidade cristiá local (Feitos 21.7).
O primeiro bispo coñecido foi Claro, quen en 190 asisitiu a un Concilio de bispos de Fenicia e Palestina para tratar o asunto da data da pascua. Mais hai que ir ata o século IV para atopar o próximo bispo, Eneas, quen participou no primeiro Concilio de Nicea en 325 e no sínodo levado a cabo en Antioquía en 341. Nectabo foi un dos padres do primeiro Concilio ecuménico de Constantinopla en 381. Entre séculos IV e V viviu o bispo Antíoco, adversario de Xoán Crisóstomo. Eladio participou no primeiro Concilio de Éfeso en 431. Paulo participou no Concilio de Antioquía de 445 para xulgar a obra de Atanasio de Perre e no Concilio de Calcedonia de 451. En 518 o bispo Xoán asinou unha carta sinodal contra Severo de Antioquía e o partido monofisita. Finalmente, o último bispo coñecido foi Xurxo, quen asistiu ao segundo Concilio de Constantinopla en 553.
Coa conquista dos cruzados no século XII, a cidade, chamada San Xoán de Acre, deveu parte do Reino de Xerusalén e converteuse nunha diocese de rito latino, con sede na Catedral da Santa Cruz. Contra a práctica e tradición eclesiásticas orientais, os cruzados pasaron a diocese, xunto con outra ao sur de Fenicia, do Patriarcado de Antioquía ao de Xerusalén.
Ptolemada, en Fenicia, sobrevive hoxe como sé titular; esta sé estivo vacante desde o 12 de setembro de 1988. Até mediados do século XIX tivo o nome de Aconensis ou Acconensis.
Lista dos bispos coñecidos de Acre
Claro (finais do século II), Eneas (arredor dos anos 341-325), Nectabo (mencionado en 381), Antíoco (comezos de século V), Eladio (mencionado en 431), Paulo (antes de 445 - após 451), Xoán (mencionado en 518), Xurxo (mencionado en 553), Xoán († antes de 1135 – despois de 1133), Rorgo † (mencionado en 1147)
Boa fe
Boa fe (do latín bona fides) é un concepto que adoita designar a boa intención, a honestidade, a sinceridade ou a crenza xusta.
Na filosofía
O concepto de boa fe denota sinceridade, honesta intención e crenza, sen importar o resultado dunha acción. O concepto oposto é mala fe.
No dereito
No dereito contractual, o pacto implícito de boa fe é unha presunción xeral de que as partes dun contrato tratarán entre si con honestidade, imparcialidade e boa fe, a fin de non destruír o dereito da outra parte para recibir os beneficios do contrato.
Amulio
Amulio foi o décimo quinto rei de Alba Longa fillo de Procas e irmán de Numitor. Antes de morrer fixo dúas partes da herdanza real: por un lado, os tesouros, por outro, o reino. Numitor elixiu este último. Amulio, valéndose das riquezas que lle corresponderon, puido destronar facilmente ao seu irmán e ocupar o seu lugar. Pese a todas as preocupacións tomadas, non puido impedir que a súa sobriña, Rea Silvia, dese a luz dous xemelgos, Rómulo e Remo, os cales remataron destronándoo e matándoo. Logo devolvéronlle o poder ao seu avó Numitor.
Bibliografía
Amulius
Santa Xuiá, Cereixido, A Fonsagrada
Santa Xuiá é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Eden Park
O Eden Park é un estadio da cidade de Auckland (Nova Zelandia). Foi inaugurado en 1900 e está destinado principalmente á páctica do rugby e do crícket. Ten capacidade para 50.000 espectadores, que se pode ampliar ata os 60.000 con asentos temporais, o que o converte no estadio máis grande do país. Foi sede dos Xogos da Commonwealth de 1950 e escenario da final da primeira Copa do Mundo de Rugby en 1987, así como da final da Copa do Mundo de Rugby do 2011.
Copa do Mundo de Rugby 1987
Na Copa do Mundo de Rugby 1987 o estadio acolleu 5 encontros. Eses partidos foron tres duelos na fase de grupos, un cuarto de final e a gran final.
Armour of God II: Operation Condor
Armour of God II: Operation Condor é un filme producido en Hong Kong dirixido e protagonizado por Jackie Chan. Está producido por Golden Harvest/Paragon Films, e é a secuela do filme de 1987 Armour of God.
Eden Park
Copa do Mundo de Rugby 2011
Este é un dos estadios que Nova Zelandia escolleu para que se disputaran nel 11 encontros da Copa do Mundo de Rugby 2011 que o país maorí organizou entre o 9 de setembro e o 23 de outubro de 2011. Algúns deses partidos foron a final, as dúas semifinais, dous cuartos de final, o terceiro e cuarto posto e o partido inaugural.
Armour of God II: Operation Condor
Sinopse
Antes de que rematase a segunda guerra mundial, os nazis agocharon no deserto do Sáhara o ouro que roubaran en diversos países europeos. O xeneral alemán Von Katterling asignou a misión ó seu axudante persoal e a dezaoito soldados dos que nunca máis se soubo. Agora, as Nacións Unidas queren recuperar o ouro para investilo en proxectos humanitarios e para logralo deciden asignarlle a misión a un oriental neutral, Jackie o Cóndor. A misión do Cóndor é clara e precisa: ir ó deserto, localizar o ouro e recuperalo.
NK Inter Zaprešić
O NK Inter Zaprešić é un club de fútbol da cidade de Zaprešić, Croacia. Fundouse en 1929 e actualmente compite na Prva HNL. Anteriormente denominouse NK Sava, NK Jelačić, NK Zaprešić e Jugokeramika.
Estadio
O NK Inter Zaprešić xoga de local no Stadion ŠRC Zaprešić, con capacidade para 4.528 espectadores.
Doma y castración del Reino de Galicia
"Doma y castración del Reino de Galicia" é unha expresión referida por Alfonso Daniel Rodríguez Castelao como orixinaria de Zurita, así como un lugar común da historia de Galiza.
Historia da expresión
miniatura|Mapa histórico que recolle os territorios e reinos en posesión dos Reis Católicos arredor do ano 1500. Destacan raiados últimos reinos sometidos ou anexionados polos monarcas castelán-aragoneses|alt=|300x300px A expresión parte dun discurso parlamentar sobre o Proxecto de Constitución:
Está baseado, á súa vez, no texto contido nos Anales de Aragón do devandito Jerónimo Zurita, cando no capítulo LXIX do Libro XX, titulado "Que o conde de Lemos entregou ao rei a fortaleza de Ponferrada; e da ida do rei a Galicia para asentar as cousas da xustiza" di:
Malia que aquel foi o primeiro uso da expresión rexistrado, foi o comentario feito en Sempre en Galiza o que marcou a xeracións de galeguistas:
"'Escoitade o que di Santillana: '..non há mucho tiempo cualesquier decidores é trovadores destas partes, agora fuesen castellanos, andaluces o de la Estremadura, todos sus obras componian en lengua gallega o portuguesa'. Foi preciso executar a 'doma y crastración de Galicia' para que enmudéceramos; pero a nosa lingoa sigueu frorecendo en Portugal, e o pobo galego non quixo esquecela.'"
Tanto o ambiguo do texto como as interpretacións posteriores darían lugar a unha confusión en que se xuntaron nun único acto de "doma y castración" un conxunto de feitos separados e que non todos foran influenciados polos Reis Católicos:
Álvaro Lemos
Álvaro Lemos Collazo, nado en Villestro (Santiago de Compostela) o 30 de marzo de 1993, é un futbolista galego. Xoga de lateral dereito ou extremo e o seu equipo actual é a UD Las Palmas.
Traxectoria
Militou nas categorías inferiores da SD Villestro ata os 12 anos, cando fichou polas categorías inferiores do Deportivo da Coruña. O 21 de xullo de 2014 fíxose oficial a súa cesión á SD Compostela por unha tempada. Tras acabar a tempada no club compolán, Lemos asina un contrato por varios anos co Club Deportivo Lugo. No equipo lucense, tras non participar moito na primeira volta, a súa conversión a lateral dereito faille facer cun posto no once inicial. Ao final de temporada, o Celta de Vigo interésase polos seus servizos e ficha ao xogador por 700.000 €. Tras non participar con cadro celeste, en 2017 é cedido ao Racing Club de Lens da Ligue 2, onde tampouco goza de moito protagonismo, participando tan só seis encontros. A falta de minutos leva á fin da súa cesión no club francés, sendo anunciada a súa volta ao Lugo o 10 de xaneiro de 2018 tamén en calidade de cedido.
Pokémon Rumble Rush
Pokémon Rumble Rush (ポケモンスクランブルSP) é un xogo móbil free-to-play desenvolvido por Ambrella e publicado por The Pokémon Company. É o quinto título da serie Pokémon Rumble. Estivo dispoñible dende a primavera de 2019 ata o 22 de xullo de 2020. Foi anunciado o 15 de maio de 2019, e estreouse primeiro en Google Play Store australiano. Posteriormente estreouse en todo o mundo o 22 de maio de 2019 para Android e o 23 de xullo de 2019 para iOS. O 15 de abril de 2020 anunciouse o peche do xogo para o 22 de xullo de 2020.
Les affaires sont les affaires
thumb|300px| Les affaires sont les affaires, Comédie-Française, 1903.
Les affaires sont les affaires é unha comedia en tres actos, escrita en prosa en francés por Octave Mirbeau e publicada en 1903. E unha comedia clásica na liña de Molière, na que aparecen representadas fortes personalidades, moi teatralizadas, e respéctanse as tres unidades clásicas, de acción, de lugar e de tempo.
Argumento
Os negocios son os negocios é unha crítica da sociedade contemporánea a través da caricatura dun home que xustifica a ilegalidade dos seus negocios pola ambición que impulsa todos os seus actos. Decide presentarse ás eleccións para ser deputado e pretende casar á súa filla cun marqués arruinado. Mais, se Lechat consegue impor os seus desexos a dous enxeñeiros, Gruggh et Phinck, que pretendían enganalo, o seu proxecto de casamento choca co carácter rebelde e emancipado de Xermana (Germaine), a súa filla. Esta escolle a liberdade na miseria que lle propón co seu amante, o químico Luciano (Lucien) Garraud, empregado do seu pai, ao luxo represivo que representa o seu pai.
CTG
CTG pode referirse a:
Cereixido, Cereixido, A Fonsagrada
Cereixido é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Adrián Martínez Rodríguez
Adrián Martínez Rodríguez, nado na Coruña o 8 de marzo de 1992, é un futbolista galego. Pode ocupar as posicións tanto de mediocentro coma de lateral e o seu equipo actual é o CD As Pontes.
Xemelgo (homónimos)
O termo xemelgo adoita referirse a cousas que son iguais ou idénticas e forman parella:
Blade Runner 2049
Blade Runner 2049 é un filme estadounidense de ciencia ficción, cyberpunk e cinema negro dirixido por Denis Villeneuve e escrito por Hampton Fancher e Michael Green. É unha secuela do filme de 1982 Blade Runner, e está protagonizado por Ryan Gosling e Harrison Ford, xunto con Ana de Armas, Sylvia Hoeks, Robin Wright, Mackenzie Davis, Carla Juri, Lennie James, Dave Bautista e Jared Leto nos papeis secundarios. Ambientado trinta anos despois dos eventos do filme orixinal, conta a historia dun humano creado por bioenxeñaría chamado K, que descobre os restos dunha replicante que estivo embarazada, o cal é imposible. Para previr unha posible guerra entre os replicantes e os humanos, K debe atopar ó fillo desa replicante e destruír calquera proba relacionada con el.
A fotografía principal do filme realizouse en Budapest, Hungría entre xullo e novembro de 2016. Blade Runner 2049 estreouse nos Ánxeles o 3 de outubro de 2017 e nos Estados Unidos o 6 de outubro de 2017, en 2D, 3D e IMAX.
Armórica
miniatura|Situación da Armórica. miniatura|Armórica, 500 a.C. Armórica era unha rexión da Galia, a área costeira do noroeste francés, comprendida entre Pornic (preto de Nantes) a Dieppe. Comprendía a actual Bretaña, o noroeste do Países do Loira e a totalidade do litoral de Normandía.
Historia
O seu nome provén da expresión gala are mori (no mar), que evolucionou en Aremorica ou País fronte ao mar. Na súa Historia Natural, Plinio o Vello afirma que Armórica é o antigo nome de Aquitania e menciona que os Pireneos son como o bordo austral da rexión. Tendo en conta a orixe gala do nome, esta afirmación ten sentido se se considera que Armórica non describe a un país específico, senón a unha rexión xeográfica cuxa característica é estar fronte ao mar.
A República romana tivo longos anos de relacións comerciais cos galos e cos armoricanos (facendo distinción entre estes). Con todo, Armórica revendía os produtos de Roma aos bretóns e os belgas. Deste xeito, coa Guerra das Galias, Roma conseguiría desfacerse do intermediario comercial, e de paso estendía o seu territorio para compensar a demanda de terras polos plebeos romanos.
No Imperio romano, Armórica foi parte da provincia de Gallia Lugdunensis, a cal tiña o seu capital en Lugdunum (Lión). Cando as provincias romanas foron reorganizadas no século IV, Armórica foi colocada baixo as segunda e terceira divisións de Lugdunensis. Armórica rebelouse contra Roma en dúas ocasións no século V, expulsando aos oficiais romanos na segunda ocasión. A península da Bretaña comezou a ser colonizada por celtas bretóns nos séculos V a VII. Durante os séculos IX e X os viquingos comezaron a establecerse na península de Cotentin, o cal carrexou o desuso do nome de Armórica, favorecendo o de Normandía.
Cultura popular
Nas novelas gráficas de René Goscinny e Albert Uderzo, Astérix vive nunha aldea situada en Armórica, segundo di a introdución que teñen todos os libros da serie.
Ciencia
No Ordovícico existían dous grandes continentes, Laurasia, formado por Norteamérica, Groenlandia e o norte e centro de Europa; e Gondwana, que se corresponde cos actuais territorios de África, Suramérica, Australia e a Antártida. Porén, había outros máis pequenos, e un deles recibe o nome de Armórica, un continente que se uniría a Laurasia no Carbonífero, antes da unión definitiva con Gondwana. Parte deste continente correspondese hoxe en día con Galicia e Bretaña.
Germaine Dulac
Charlotte Elisabeth Germaine Saisset-Schneider, nada en Amiens (Somme) o 17 de novembro de 1882 e finada en París o 20 de xullo de 1942 foi unha cineasta, crítica e xornalista francesa, coñecida como Germaine Dulac. Tralo seu matrimonio comezou a súa carreira xornalística nunha revista feminista e máis tarde interesouse polo cinema. Coa axuda do seu home e dunha amiga fundou unha compañía cinematográfica e dirixiu varios filmes comerciais antes de tornar cara ao impresionismo e ao surrealismo. Os seus traballos máis coñecidos son o filme impresionista La Souriante Madame Beudet (1922/23) e o experimento surrealista La Coquille et le Clergyman (1928). A súa carreira sufriu a chegada do cinema sonoro e pasou a última década da súa vida traballando en noticiarios para Pathé e Gaumont.
Traxectoria
Dulac naceu en Amiens, na familia de clase media alta dun oficial da carreira militar. Como o traballo do seu pai levaba á familia a mudarse frecuentemente a pequenas gornicións militares, Dulac foi enviada a vivir coa súa avoa a París. Alí comezou a interesarse na arte e estudou música, pintura e teatro. Trala morte dos seus pais estableceuse definitivamente en París e combinou os seus nacentes intereses no socialismo e no feminismo coa carreira de xornalismo. En 1905 casou con Louis-Albert Dulac, un enxeñeiro agrícola tamén de clase alta. Catro anos despois comezou a escribir para La Française, unha revista feminista onde tamén comezou a escribir crítica teatral. Ademais atopou tempo para traballar no equipo editorial de La Fronde, un xornal feminista radical do seu tempo. Tamén se interesou na fotografía, precedente da súa entrada no mundo do cinema.
Dulac comezou a interesarse no cinema en 1914 a través da súa amiga a actriz Stacia Napierkowska. As dúas mulleres viaxaron xuntas a Italia pouco antes da segunda guerra mundial. Napierkowska ía actuar nun filme e Dulac aprendeu as ideas básicas do medio durante aquela viaxe. A principios da década de 1900 e ata finais da de 1920, Dulac enfrontou á modernidade da capital francesa coa natureza provincial da Francia rural, dicotomía habitual nos seus filmes. Pouco despois da súa volta a Francia decidiu crear unha compañía cinematográfica. Dulac e a escritora Irène Hillel-Erlanger fundou D.H. Films, con apoio financeiro do marido de Dulac, do que se divorciou en 1920. . A compañía produciu varios filmes entre 1915 e 1920, todos dirixidos por ela e escritos por Hillel-Erlanger. Entre eles estaban o seu primeiro filme Les soeurs ennemies (1915/16), Vénus Victrix, ou Dans l'ouragan de la vie (1917) e Géo, le mystérieux (La vraie richesse, 1916).
O maior éxito de Dulac foi Âmes des fous (1918), melodrama escrito por ela mesma e no que aparece a actriz Ève Francis, que presentou a Dulac o seu amigo (logo marido) o cineasta e crítico Louis Delluc. Pouco despois Dulac e Delluc colaboraron en La fête espagnole (1920), protagonizado por Francis e que declarado un dos máis influentes da década. Porén, só se conservan algúns fragmentos. A súa colaboración continuou noutros filmes.
En 1921 Dulac reflexionou sobre o seu encontro con D.W. Griffith nun artigo titulado "Chez D.W. Griffith." No artigo presentaba dous temas populares que aparecen no seu cinema, a autonomía do cinema como forma artística independente libre da influencia da pintura e a literatura e a importancia do cineasta como forza creativa e artística individual.
Continuou a súa carreira producindo tantos filmes comerciais como traballos presurrealistas, como La Souriante Madame Beudet (1922/23) e La Coquille et le Clergyman (1928). Ambos os dous filmes foron estreados antes de Un chien andalou (1929) de Luis Buñuel e Salvador Dalí, e en ocasións La Coquille et le Clergyman aparece recoñecido como o primeiro filme surrealista. A busca do “cinema puro” por parte de Dulac inspirou o movemento cinematográfico francés Cinema pur. Tamén creou varias curtametraxes baseadas en música: Disque(s) 957 (1928/29; baseado en Chopin) e Thème et variations (1928/29).
Coa chegada do cinema sonoro, a carreira de Dulac cambiou. Desde 1930 volveu ao traballo comercial e produciu noticiarios para Pathé e para Gaumont. Despois da súa longa e influente carreira cinematográfica, Dulac converteuse na presidenta da Fédération des ciné-clubs, un grupo que promovía e presentaba o traballo de cineastas novos, como Joris Ivens e Jean Vigo. Tamén deu clases de cinema na École Technique de Photographie et de Cinématographie na rue de Vaugirard. Faleceu en París o 20 de xullo e 1942. Charles Ford chamou a atención da dificultade que tivo a prensa francesa para imprimir o seu obituario: "'Molestos polas ideas inconformistas de Dulac, inquietos polas súas orixes impuras, os censores rexeitaron o artigo que, só tras intensas protestas do editor xefe da revista, apareceu tres semanas despois. Incluso morta, Germaine Dulac semellaba aínda perigosa…'"
Isaac Fernández
Isaac Fernández Vila, nado en Vigo o 28 de maio de 1979, é un exfutbolista galego, que ocupou a posición de centrocampista.
Traxectoria
Deuse a coñecer no xuvenil do Celta de Vigo. Na tempada 1999-2000 estivo a prestamo no Racing Club de Ferrol, pero apenas contou para o adestrador, e volveu ao filial do Celta, no que se converteu nunha peza indispensable do equipo que quedou campión de 3ª División na tempada 2000-01, e ascendeu a 2ª División B, e do equipo que quedou campión da Copa Federación. En agosto de 2004 ascendeu definitivamente ao primeiro equipo do Celta, e fixo o seu debut no partido da primeira xornada de liga contra o Almería. Esa tempada xogou un total de 10 partidos, terminando a tempada como subcampión de 2ª División e ascendendo a primeira.
Comeza a tempada 05/06 co primeiro equipo do Celta, pero por non ter minutos de xogo, no mercado de inverno decide volver cedido ó Racing de Ferrol, que se atopa na categoría de prata, onde disputou tan só 4 partidos. Ao finalizar a tempada decide retirarse, debido a lesións.
Rea Silvia
miniatura|Rea Silvia representada nun sarcófago. Rea Silvia (en latín, Rhēa Silvĭa), tamén denominada Illia (en latín, Īlĭa) e coñecida por outros nomes como Servília, (latín: Servilia) e Emília (latín; Aemilia), era filla do rei Numitor, fíxose vestal cando o seu tío Amulio destronou o seu pai. As vestais estaban obrigadas a garda-lo voto de castidade, polo cal Rea Silvia non podería ter descendencia e a permanencia de Amulio no trono non peligraba. Aínda así enxendrou dous fillos, Rómulo e Remo. Xeralmente admítese que Rea Silvia foi amada polo deus Marte, co cal tivo ós xemelgos, aínda que algúns autores atribúen a paternidade destes a un amante accidental. Ó decatarse Amulio disto, fixo meter no cárcere a Rea Silvia e botar ós xemelgos nunha cesta ó río Tíber. Escapou dunha morte segura grazas a súa prima Anto. Existen varias versións sobre o seu fin. Uns sosteñen que morreu despois do parto, outros que os malos tratos foron motivo da súa morte e, finalmente, tamén se di que os seus propios fillos a liberaron,despois de vingarse de Amulio.
Tipúlidos
Os tipúlidos (Tipulidae) son unha familia de insectos dípteros. Os grupos Cylindrotominae, Limoniinae e Pediciinae foron considerados subfamilias de Tipulidae pola maioría dos autores, aínda que ocasionalmente foron elevados á categoría de familia. Nas clasificacións máis recentes, só os Pediciidae son tratados como unha familia separada, debido a consideracións sobre a parafilia.
Os tipúlidos poden encontrarse en todo o mundo, aínda que cada especie adoita ter unha área de distribución limitada. Son máis diversas nos trópicos, e son tamén comúns en latitudes bastante septentrionais e elevadas altitudes.
Tipulidae é un dos maiores grupos de dípteros, e comprenden unhas 15 000 especies e subespecies distribuídas en 525 xéneros e subxéneros. A maioría dos tipúlidos foron descritos polo entomólogo Charles Paul Alexander, especialista en dípteros, nunhas 1 000 publicacións académicas.
Descrición
miniatura|Cabeza de Tipula sp.
Os tipúlidos adultos lembran un mosquito de gran tamaño, teñen un corpo delgado e patas longas que se desprenden facilmente do corpo. A envergdura alar é xeralmente duns 1,0 a 6,5 cm. As antenas teñen ata 39 segmentos. Tamén se caracterizan por ter unha sutura con forma de V no tórax e pola súa característica venación alar. O rostro é longo; nalgunhas especies é tan longo como a cabeza e o tórax xuntos.
Características
Os tipúlidos son dípteros grandes ou de medio tamaño de 7 a 35 mm, de patas alongadas e un par de ás e un par de halterios. A súa cor é amarela, marrón ou gris. Carecen de ocelos. O rostro é curto ou moi curto cunha punta parecida a un bico chamada naso (raramente ausente). Os segmentos apicais dos palpos maxilares son flaxeliformes e moito máis longos que o segmento subapical. As antenas teñen 13 segmentos (excepcionalmente de 14 a 19). Estas son espirais, serradas ou ctenidiais. Hai unha sutura con forma de V situada entre o preescudo mesonotal e o escudo (preto do nivel das bases das ás). As ás son monocromáticas, con raias lonxitudinais ou marmoradas. Nas femias as ás son ás veces rudimentarias. A vea subcostal (Sc) únese por medio da vea Sc2 coa vea radial, Sc1 é como máximo un curto toco. Hai catro ramas, raramente tres (cando R2 está reducida) da vea radial que se fusionan na marxe alar. Xeralmente teñen unha cela alar discoidal. A á ten dúas veas anais. O esternito 9 dos xenitais do macho ten, con poucas excepcións, dous pares de apéndices. Ás veces os apéndices están tamén presentes sobre o esternito 8. O ovopositor das femias ten válvulas esclerotizadas e os cercos teñen unha marxe inferior lisa ou dentada. As válvulas están ás veces modificadas con grosas sedas ou curtos dentes.
A larva está alongada, e xeralmente é cilíndrica. Os dous terzos posteriores da cápsula da cabeza están encerrados ou retraídos dentro do segmento prototorácico. A larva é metapnéustica (cun só par de espiráculos no segmento anal do abdome), pero a miúdo con espiráculos laterais vestixiais (raramente apnéusticos). A cápsula da cabeza está esclerotizada na parte anterior e profundamente gravada ventralmente e a miúdo dorsolateralmente. As mandíbulas son opostas e móvense no plano horizontal ou oblicuo. Os segmentos abdominais teñen marcas de arrastre transversas. Os segmentos terminais do abdome son peludos, a miúdo parcialmente esclerotizados e levan espiráculos posteriores. O disco espiracular está xeralmente arredondado por proxeccións lobulares e lobos ou papilas anais.
Bioloxía
miniatura|esquerda|Tipúlidos [[muda (bioloxía)|mudando]] As femias adultas normalmente conteñen ovos maduros xa cando emerxen da pupa, e a miúdo aparéanse inmediatamente se teñen un macho á súa disposición. Os machos tamén procuran as femias camiñando ou voando. A copulación ten lugar en poucos minutos ou horas e pode ser realizada en voo. Os adultos teñen unha duración da vida de 10 a 15 días. As femias ovipositan inmediatamente, usualmente en solos húmidos ou sobre algas. Algúns poñen ovos na superficie de corpos de auga ou en solos secos, e algúns simplemente os deixan caer en voo. A maioría dos ovos de tipúlidos son de cor negra. Adoitan ter un filamento, que pode axudar a ancorar o ovo en ambientes húmidos ou acuáticos.
As larvas de tipúlidos foron observadas en moitos tipos de hábitats en terra seca e na auga, incluíndo as augas mariñas, salobres e doces. Son de forma cilíndrica, pero vanse estreitando cara á parte anterior, e a cápsula da cabeza a miúdo retráese no tórax. O abdome pode ser liso, tapizado de pelos ou inzado de proxeccións ou puntos con marcas. As proxeccións poden aparecer arredor dos espiráculos. As larvas poden comer algas ou microflora e materia vexetal viva ou en descomposición, incluíndo a madeira. Algunhas son predadoras.
Ecoloxía
miniatura|esquerda|Tórax dun tipúlido Os hábitats larvarios son todo tipo de augas doces ou ambientes semiacuáticos. Algúns Tipulinae, incluíndo Dolichopeza (Curtis), encóntranse en coxíns de musgos e hepáticas húmidas ou molladas. Especies de Ctenophora(Meigen) encóntranse en madeira en putrefacción ou troncos enchoupados de auga. As larvas de Nephrotoma (Meigen) e Tipula (Linnaeus) encóntranse en solos secos de pasteiros, céspedes e estepas. As larvas de Tipulidae tamén se encontran en terra rica en materia orgánica e barro, en lugares húmidos en bosques nos que o humus está saturado, entre as follas caídas ou barro, materiais vexetais en descomposición ou froitas en varios estados de descomposición.
As larvas poden ser importantes nos ecosistemas do solo, porque procesan a materia orgánica e incrementan a actividade microbiana. As larvas e adultos son tamén presas valiosas para moitos animais, incluíndo insectos, arañas, peixes, anfibios, aves e mamíferos.
As larvas dalgunhas especies comen outros insectos acuáticos vivos e invertebrados, que podería potencialmente incluír larvas de mosquito. Porén, moitos adultos teñen duracións da vida tan curtas que non se alimentan en absoluto.
Pragas
As especies europeas Tipula paludosa e T. oleracea son pragas agrícolas en Europa. As larvas dos tipúlidos de importancia económica viven nas capas superiores do solo no que se alimentan de raíces, pelos radiculares, e ás veces follas das plantas cultivadas, dificultando o seu crecemento ou matando as plantas. Desde finais da década de 1900, T. paludosa e T. oleracea convertéronse en especies invasoras nos Estados Unidos de América. As larvas foron observadas en moitos cultivos, como produtos de horta, froitas, cereais, pastos, céspedes de parques e plantas ornamentais.
Xéneros
miniatura|230px|Diversidade global dos Tipulidae
Filoxenética
A posición filoxenética de Tipulidae non está clara. O punto de vista clásico de que son unha rama temperá dos Diptera, (e quizais, cos Trichoceridae, son o grupo irmán dos demais Diptera) está dando paso a unha visión máis moderna na que se considera que son un grupo máis derivado. Isto débese ás probas obtidas nos estudos moleculares, que son consistentes cos caracteres larvarios máis derivados similares aos dos dípteros 'superiores'. Os Pediciidae e Tipulidae son grupos irmáns (os "limónidos" son un clado parafilético) e os Cylindrotominae parecen ser un grupo relicto que estaba moito mellor representado no Terciario que hoxe. Os Tipulidae probablemente evolucionaron a partir de antepasados no Xurásico Superior chamados Architipulidae.
Pando
O topónimo Pando pódese referir a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Teresa Berganza
Teresa Berganza Vargas, nada en Madrid o 16 de marzo de 1935 e finada en San Lorenzo de El Escorial o 13 de maio de 2022, foi unha mezzosoprano española, asociada frecuentemente con personaxes de óperas de Rossini, Mozart e Bizet. Foi admirada pola súa técnica, musicalidade e presenza en escena.
Traxectoria
Estudou piano e canto no Conservatorio de Madrid, onde obtivo o primeiro premio de canto en 1954. Debutou nesa cidade en 1955. Entre os seus alumnos figuraron Jorge Chaminé e María Bayo.
Recoñecementos
Foi Premio Princesa de Asturias das Artes en 1991, e, en 1995, membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando converténdose na primeira muller e a primeira cantante que ingresaba nela, Premio Nacional de Música e doutora honoris causa de diversas universidades.
Chappie (filme)
Chappie (estilizado como CHAPPiE) é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Neill Blomkamp. Está protagonizado por Sharlto Copley, Dev Patel, Jose Pablo Cantillo, Sigourney Weaver e Hugh Jackman. Watkin Tudor Jones e Yolandi Visser do grupo surafricano Die Antwoord interpretan representacións ficticias deles mesmos. O filme, ambientado e rodado en Xohanesburgo, conta a historia dun robot con intelixencia artificial que é capturado por unha banda de delincuentes.
Illa Berkner
A Illa Berkner ou Hubley é unha illa pertencente ao continente antártico; atópase completamente cuberta de xeo, posuíndo unha considerable elevación sobre o nivel do mar. Mide uns 320 km. de longo e 135 km. de ancho, cunha suferficie total de 43.873´1 km². É a segunda illa de maior tamaño na Antártida, logo da illa Alexandre I e antes que a Illa Thurston.
Atópase situada aos 79°30'S de latitude e 47°30'O de lonxitude, converténdoa na illa máis austral do mundo, o que incorrectamente se lle adoita adxudicar á Illa Ross. Con todo, a Illa Berkner - ademais da Illa Ross - non é accesible desde o mar, xa que se atopa completamente rodeada de xeo. O punto máis ao norte da illa está situado a uns 17 km do mar.
Elévase uns 869 m (975 m. segundo algunhas fontes), e separa a barreira de xeo Ronne da barreira Filchner. Caracterízase por dous montes, o Reinwarthhöhe ao norte de 698 m, aos 78°19'S de latitude e 46°20'O de lonxitude, e o monte Thyssenhöhe ao sur, duns 869 m aos 79°34'S de latitude e 45°42'O de lonxitude. A costa máis próxima á illa desde o continente antártico atópase a uns 150 km ao leste. 17 km da esquina norte da illa corresponden aos xeos de Hemmen.
A Illa Berkner foi descuberta por membros dun grupo expedicionario da estación Ellsworth de EEUU baixo o liderado do capitán Finn Ronne, durante a tempada de 1957-1958. Foi denominada Illa Berkner por un comité dos EEUU, en honra ao físico americano Lloyd Berkner, que foi enxeñeiro na expedición antártica Bird entre os anos 1928 e 1930. Desde 1990, a illa converteuse no punto de partida para un gran número de expedicións polares.
Na tempada de 1994-1995 o Alfred Wegener Institute e o Forschungsstelle für Physikalische Glaziologie da Universidade de Münster, cooperaron nun proxecto de perforación de xeo, nos montes ao norte e ao sur na illa Berkner.
A República Arxentina reclama a totalidade da illa e inclúea dentro do Departamento Antártida Arxentina que forma parte da provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur, para Chile, unha pequena porción do extremo sudoriental atópase dentro do Territorio Chileno Antártico e para o Reino Unido, toda a illa pertence ao Territorio Antártico Británico, pero estas reclamacións están suspendidas en virtude do Tratado Antártico.
Manuel Milà i Fontanals
miniatura|Busto de Manuel Milà i Fontanals.
Manuel Milà i Fontanals, nado en 1818 en Vilafranca del Penedès e finado en 1884, foi un filólogo, erudito e escritor. Considérase un dos impulsores da Renaixença, mercé aos seus esforzos na restauración dos Jocs Florals (Xogos florais), e no campo ortográfico.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito nos Estudis Generals de Barcelona. Entre 1838 e 1844 estuda en París, investigando directamente sobre manuscritos a poesía provenzal. A partir de 1845, retorna a Cataluña, doutorase en Filosofía e Letras e un ano despois gaña a cátedra de Literatura na Universidade de Barcelona.
Cabe notar a súa actividade como historiador da literatura medieval catalá e a súa intervención, a fins do século XIX, nas polémicas sobre a unificación da ortografía. Propuxo, en 1861, a división dialectal do catalán en dous grandes bloques: oriental e occidental.
Obra
Estudou con novas perspectivas a poesía popular catalá:
A literatura castelá antiga;
A literatura catalá antiga;
O psicoloxismo escocés;
As súas Obras completas, foron editadas por Marcelino Menéndez Pelayo de 1886 a 1896.
Melchor Sangro Rueda
Melchor Sangro Rueda, conde da Almina, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1841 e finado en Madrid o 30 de xaneiro de 1909, foi un político galego.