cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Speedway
Motos
Só hai un tipo de moto de speedway e este tipo de moto está regulado pola FIM. No pasado, usábanse motocicletas con motores verticais (pola forma na que estaba colocado), pero actualmente utilízanse motos laydown xa que son máis doadas de manexar. Non poden pesar menos de 70 kg sen combustíbel. O metanol produce máis potencia que outros combustíbeis e por iso estas motocicletas chegan a alcanzar máis de 130 quilómetros por hora.
Actualmente as motos de speedway deben:
As speedways non deben:
O Porto, Pino, Cospeito
O Porto é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres).
Jazztel
Jazztel é unha marca de telecomunicacións creada en Madrid polo empresario da Arxentina Martín Varsavsky. A súa sede está en Londres.
Historia
A empresa comezou como revendedor de servizos de telecomunicacións de Telefónica. Ofrecendo conexión a internet vía ADSL coa rede de Telefónica. Co tempo foi creando unha rede propia e complementaria á de Telefónica coa que comparte infraestrutura. Posteriormente pasou a despregar rede propia de FTTH. A empresa tamén é un operador de telefonía móbil virtual, sen rede propia. A empresa foi mercada en setembro de 2014 por Orange quen pagou 3400 millóns de euros.
Chicago (homónimos)
Chicago pode referirse a:
IES Félix Muriel
O IES Félix Muriel é un instituto público de educación secundaria de Rianxo. O seu nome vén dado por un pseudónimo que utilizaba ocasionalmente o escritor Rafael Dieste, orixinario de Rianxo.
Historia
Daquela o primeiro director foi Rafael A. Rodríguez Gil. O vicesecretario, Francisco Pena, era o encargado de levar a Boiro a documentación. Non existía edificio propio, polo que os cursos repartíanse entre o Cuartel Vello e a Biblioteca Municipal.
O 15 de outubro de 1990 inaugurouse o actual edificio en Rianxiño. Impartíase BUP, COU e Estudos de Formación Profesional da rama administrativa. Nestes tempos o centro levaba o nome de IES de Rianxo. No Consello Escolar do 29 de abril de 1997, abórdase a elección dunha denominación específica para o Instituto. Algunhas das propostas son Manoel Antonio, Virxe da Guadalupe ou Arcos Moldes.
Foi o 26 de xuño de 1997, cando se elixiu Félix Muriel como nome do centro nunha votación na que se presentaron outras denominacións como Manoel Antonio (xa existe un IES con este nome en Vigo) ou Sempre en Galiza, proposto polos representantes dos alumnos.
Conceyu Abiertu pola Oficialidá
miniatura|350px|Pancarta nunha manifestación pola oficialidade do asturiano. O Conceyu Abiertu pola Oficialidá (CAO) é unha organización social, independente e apartidista fundada en xuño de 2004 por asociacións, sindicatos, partidos políticos e particulares que ten como fin lograr a oficialidade do idioma asturiano.
Historia e características
Esta plataforma xurdiu para traballar en pro de que o asturiano estea presente na próxima reforma do Estatuto de Autonomía de Asturias. Foi creado pola Xunta Pola Defensa de la Llingua Asturiana e na actualidade está apoiado por máis dun centenar de organizacións políticas (IU, Bloque por Asturies, Unidá, Partíu Asturianista, Unión Renovadora Asturiana, Partíu Carlista d'Asturies...), sindicais (CCOO, UXT, USO, SUATEA...), culturais, profesionais, cívicas, deportivas etc.
Segundo declaran, o CAO deixará de existir o día no que o asturiano consiga a oficialidade. Mentres van desempeñar un traballo pedagóxico e de concienciación social para que a oficialidade se converta en inescusable e sexa levada a cabo dende un amplo consenso social.
No 2006, o CAO comeza unha iniciativa denominada Caravana pola Oficialidá, na que se despraza unha caravana polas principais localidades de cada concello asturiano explicando aos habitantes dos mesmas a situación da lingua e a postura da organización. A principal motivación da Caravana é expandir a reivindicación lingüística máis alá dos núcleos urbanos.
Ten como principal representante a Fernando Ornosa.
ZZ Top
ZZ Top, cariñosamente coñecido polos seus fans como "That little ol' band from Texas", é un grupo estadounidense de blues rock formado en 1970 en Houston, Texas. Os membros do grupo son Billy Gibbons (voz e guitarra), Dusty Hill (baixo e guitarra) e Frank Beard (batería). Teñen o mérito de ser un dos poucos grupos de rock que aínda conserva os seus membros orixinais logo de máis de 35 anos, ademais de manter ao mesmo representante e produtor, Bill Ham.
Gibbons e Hill tamén son famosos polas peculiares guitarras que utilizan, moitas delas codiseñadas co mestre luthier John Bolin.
Practicamente son tan famosos polo seu aspecto como pola súa música. Gibbons e Hill sempre son retratados levando lentes de sol (un xesto á súa canción de 1979 Cheap Sunglasses), roupa parecida (ou en ocasións idéntica), e as súas larguísimas barbas. En 1984 a firma Gilette ofreceu a Gibbons e a Hill un millón de dólares por afeitarse nun anuncio de televisión. Declinaron a oferta.
Historia
Os futuros compoñentes de ZZ Top tocaran en anterioridade en diferentes bandas texanas (entre elas The Moving Sidewalks ou The American Blues) antes de unir forzas a finais de 1969. En primeiro lugar Gibbons invitou a Beard a unirse ao seu proxecto de formar un trío de blues rock e posteriormente, cando estaban buscando un baixista, Beard propuxo o nome de Hill, antigo compañeiro seu en The American Blues.
Deron o seu primeiro concerto en febreiro de 1970, e estiveron case permanentemente de xira durante os seguintes anos. O seu terceiro disco con London Records, Tres hombres (1973) foi amplamente aclamado. Nel está a xa clásica canción "La Grange", que conta a historia do bordel sobre o que trata o musical "The Best Little Whorehouse in Texas" (O mellor puti-club de Texas).
O grupo continuou de xira e gravando discos ata 1977, momento no que decidiron tomarse un longo descanso de dous anos e medio. Unha vez transcorrido ese período de descanso, ZZ Top comezou a gravar coa súa nova compañía, Warner Bros. Records. Neses dous anos e medio, Gibbons e Hill deixáronse crecer as súas famosas barbas que rapidamente se converteron na característica máis distinguible da banda.
Con Eliminator (1983), ZZ Top alcanzou novos niveis de popularidade, en boa parte grazas aos espectaculares vídeos musicais de cancións como Gimme All Your Lovin', Legs e Sharp-Dressed Man, nos que sempre aparecía un pequeno hot rod vermello Ford'34 ocupado por mulleres fermosas que viaxan nel dun lado para outro axudando á xente. O álbum tamén presentaba un distintivo son de sintetizadores, toda unha rareza no blues rock, o que engadiu un toque moderno á súa música e axudou ao éxito do disco. Ata a data Eliminator foi o disco máis exitoso do grupo.
O seu seguinte disco, Afterburner, repetiu a fórmula de sintetizadores, secuenciadores e blues rock. Algúns críticos sentíronse frustrados por esta tendencia, aínda que en posteriores discos a presenza de sons electrónicos foi decrecendo progresivamente.
En 1994 ZZ Top asinou un contrato de cinco discos con RCA Records. Moitos fans consideran que as gravacións desta etapa están artisticamente por encima dos traballos anteriores do grupo, pero se mostran descontentos coa promoción que RCA deu a estes lanzamentos.
En xullo de 2000, durante unha xira por Europa, a Hill diagnosticóuselle hepatite C, o que forzou á cancelación de varios concertos. Desde entón protagonizou unha destacable recuperación.
En 2003 saíu ao mercado unha completa colección de gravacións pertencentes aos anos que pasaron nos selos London e Warner Bros. Leva por título Chrome, Smoke & BBQ. No ano 2006 informouse que ZZ Top atópase gravando o seu décimo quinto disco de estudo.
O Vieiro, Carres, Oza-Cesuras
O Vieiro é un lugar da parroquia de Carres no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Dong
Dong pode estar referido a:
Serge Hutin
Serge Hutin, nado o 2 de abril de 1927 e finado o 1 de novembro de 1997 en Prades (Pyrénées-Orientales), foi un francmasón francés, autor de numerosas obras sobre esoterismo e ciencias ocultas. Doutor en letras e diplomado na École pratique des Hautes Études, foi investigador do CNRS.
Escritor
Hutin foi moi coñecido nos círculos ufólogos polo seu libro titulado Alien Races and Fantastic Civilizations (1975) no que afirma que antigas civilizacións estiveran na Terra e deixaran observatorios coloniais construídos por extraterrestes. Este libro é similar a outros libros de autores do seu tempo como Jacques Bergier e Jean Sendy. Hutin tamén escribiu sobre Atlantis e deu moito crédito a Platón por escribir sobre el.
Críticas
Para Didier Kahn, especialista en alquimia e investigador no CNRS, "podería tamén dicirse aque a alquimia ten, hoxe como onte, un terríbel poder: o de facer perder a cabeza aos mellores espíritos [...] citemos o caso deplorábel de Serge Hutin, o excelente autor de Disciples anglais de Jacob Boehme (1960), que virou para o ocultismo cando tratou da alquimia". .
Obras
Hutin publicou uns 40 libros, ente eles:
Lugares de Lalín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Lalín.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Lalín
Madrid (homónimos)
🇪🇸:
🇨🇴:
🇲🇽:
🇺🇸:
🇺🇿:
Dong vietnamita
O dong (en vietnamita: đồng) é a unidade monetaria da República Socialista de Vietnam desde o 3 de maio de 1987. O seu código ISO 4217 é VND e o seu símbolo monetario é ₫ ou đ. O seu órgano emisor é o Banco Estatal de Vietnam.
O actual dong conserva a denominación da moeda dos extintos Vietnam do Norte e Vietnam do Sur, herdeira, pola súa vez, da piastra da Indochina Francesa.
Anteriormente, o dong contaba con dúas moedas divisionarias: o hào, que era unha décima parte, e o xu, a centésima parte.
Vietnam do Norte
miniatura| 1 dong de [[Vietnam do Norte (1946) ]] En 1946, o Goberno do Viet Minh (que posteriormente se converteu en Vietnam do Norte) introduciu a súa propia moeda, o dong, para substituír a piastra da Indochina francesa, cun valor á par. A partir dese momento houbo dúas revalorizacións, en 1951 e en 1959, a primeira cunha taxa de 100:1 e a segunda coa taxa de 1.000:1.
Vietnam do Sur
miniatura| 500 dong de [[Vietnam do Sur (1966) ]] En 1953 emitíronse billetes con dupla denominación en piastras e en dong para o Estado de Vietnam, que se converteu en Vietnam do Sur en 1954. O 22 de setembro de 1975, logo da caída de Saigón, cambiouse a moeda survietnamita por unha nova denominada "dong da liberación '', equivalente a 500 dos antigos.
Vietnam unificado
Logo da unificación de Vietnam, o dong unificouse tamén, o 3 de maio de 1978. Unha unidade deste novo dong era equivalente á do antigo dong do Norte ou a 0,8 do "dong de liberación de Vietnam do sur".
O 14 de setembro de 1985, o dong foi revalorizado, de xeito que un novo dong pasou a equivaler a 10 dos antigos. Nese momento comezou un ciclo de inflación crónica que continuou ata ben entrada a década de 1990.
Moedas
Esta sección refírese unicamente ao dong do Vietnam unificado.
Primeiro dong
En 1978 introducíronse moedas de aluminio, datadas en 1976, con valores faciais de 1, 2, e 5 hào, e de 1 dong. Estas moedas foron cuñadas na Casa da Moeda de Berlín, na daquela República Democrática Alemá, e amosan o emblema do Estado nos seus anversoa e o seu valor nos reversos. Por mor da inflación crónica, o valor destas moedas chegou a practicamente desaparecer e, a partir desta serie non circulou no país moeda ningunha durante máis de dúas décadas.
Segundo dong
A partir de 1986 comezaron a producirse emisións de moeda conmemorativa en dong cuñadas en diversos metais e aliaxes (cobre, bronce, cuproníquel, prata e ouro), aínda que ningunha delas estaba destinada á circulación.
Mais o 17 de decembro de 2003, o Banco Estatal de Vietnam retomou a emisión de moeda para a súa posta en circulación. Esta nova serie, producida pola Casa da Moeda de Finlandia, compúñase dos valores de 200, 500, 1.000, 2.000 e 5.000 dong, de aceiro, nuns valores bañado en níquel e noutros en latón. Con anterioridade a esta reintrodución da moeda, os consumidores vietnamitas víanse obrigados a cambiar os seus billetes en fichas para accederen a servizos como, por exemplo, as máquinas expendedoras, o que eximía o Estado do alto custo de imprimir billetes de valores pequenos. Xa que logo, as novas moedas foron inicialmente ben acollidas pola poboación, que ao mesmo tempo amosaba a súa preocupación pola limitada cantidade de moedas de 200 dong en circulación, por mor das presións inflacionarias.
Desde o comezo desta nova serie de 2003, o Banco Estatal tivo dificultades para xeneralizar a aceptación das moedas, malia o cesamento da produción de billetes de valores menores, ata o punto de que algúns bancos rexeitaron os depósitos en moedas. Esta situación obrigou a aprobar leis que obrigaban os bancos privados e municipais a faceren transaccións en moedas, en detrimento do uso dos valores inferiores en billetes. Paralelamente, a aceptación do uso das moedas por parte da poboación foi decaendo. Finamente, o Banco Estatal de Vietnam cesou a súa distribución en 2011, aínda mantendo o seu curso legal.
Primeiro dong
Simultaneamente á introdución das primeiras moedas en 1978, nese mesmo ano púxose tamén en circulación a primeira serie de billetes, con valores de 5 hào e de 1, 5, 10, 20 e 50 dong, datados en 1976. En 1980 engadiuse o billete de 2 dong e en 1981 os de 30 e 100 dong. A forte inflación provocou a retirada destes billetes en 1985, que foran perdendo o seu valor progresivamente.
Segundo dong
No mesmo 1985 reintroduciuse unha nova serie composta polos mesmos valores, aos que se lles engadiu o superior de 500 dong, mais a incesante inflación levou consigo a súa rápida substitución, en 1987, por unha nova con billetes de 200, 1.000, 2.000 e 5.000 dong, á que se lle engadiron outros valores en series sucesivas: os de 10.000 e de 50.000 dong en 1990, o de 20.000 dong en 1991, o de 100.000 dong en 1994, o de 500.000 en 2003 e o de 200.000 dong en 2006.
Deste segundo dong apareceron cinco series. Bardante a iniciada en 2003, a carencia de temas unificados e de coordinación nos seus deseños provocou moita confusión na poboación. Na táboa que se amosa a seguir figuran os derradeiros billetes, con valor de 100 dong ou superior, que estiveron en circulación antes da serie vixente (todos estes billetes foron retirados da circulación).
Billetes de polímero en circulación
En 2003 Vietnam comezou a substituír os billetes feitos en papel de algodón por outros de polímero plástico, sobre a base de que isto traería consigo unha redución dos custos de produción. Numerosos xornais do país criticaron estes cambios e acusaron a familiares do presidente do Banco Estatal de lucrárnse cos contratos das novas impresións.
En 2001 emitiuse un billete de polímero de 50 dong conmemorativo do 50 aniversario do Banco Estatal de Vietnam, aínda que o seu valor facial é tan baixo que na realidade só está destinado ao coleccionismo. En 2016 emitiuse outro billete, esta vez de 100 dong e fabricado en papel de algodón, conmemorativo do 65 aniversario da mesma entidade.
Desvalorización do dong
Logo da revalorización do dólar de Cimbabue o 1 de agosto de 2006, o dong converteuse na unidade monetaria menos valorada do mundo durante meses. Porén, o 7 de setembro de 2007, o revalorizado dólar cimbabuense recuperou a súa posición como moeda menos valorada, en termos de taxa de troco (no mercado negro xa o era desde marzo dese ano). Logo do cesamento do uso do dólar cimbabuense o 12 de abril de 2009, o dong vietnamita pasou a ser a segunda unidade monetaria menos valorada, despois do rial iraniano, o 28 de novembro de 2014. Desde o 19 de xuño de 2014, o dong fora desvalorizado cinco veces, nun esforzo por estimular as exportacións do país e garantir a estabilidade da moeda.
Terceira división española 2004/05
A tempada 2004–05 da Terceira División de España foi a 71º edición deste torneo.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Herba de Nosa Señora
A herba de Nosa Señora ou artemisa menor (Artemisia vulgaris) é unha especie de planta da familia das asteráceas do xénero Artemisia. É autóctona de Galiza.
Descrición
É unha planta perennifolia herbácea de 1 a 2 m (raramente 2,5 m), con raíces lígneas. As follas de 5 a 20 cm de lonxitude, verde moi escuras, pinnadas, con pelos brancos densos tomentosos no envés. O talo ten unha titura vermella purpúrea. As flores son miúdas (5 mm de longo) son radialmente simétricas con moitos pétalos amarelos ou vermellos escuras. Ten numerosos e angostos capítulos (testas florais), ábrense en panículas tipo acios. Florea de xullo a setembro no hemisferio boreal.
Distribución e hábitat
É nativa de áreas temperadas de Europa, Asia, norte de África, espallándose hoxe por América do Norte onde é considerada unha herba ruín. Medra moi ben en solos nitroxenados, en especial zonas de breña, mata e terreos ermos.
Usos
miniatura|Ilustración do século XIX. A herba de Nosa Señora ten tuiona, que é tóxica. Mulleres grávidas, en particular, deben evitar consumir a herba. Actualmente úsase pouco pola súa toxicidade, mais é recordada polo seu uso culinario, medicina herbal, e herba para fumar.
Alimento
Follas e gomos ben esmagados antes da floración de xullo, usábanse para un axente saborizante amargo para carne graxa e peixe. En Alemaña, usábase para perús, especialmente para os azacotados para o Nadal. Usábase en Corea e no Xapón para tortas de arroz festivas, dándolles unha cor averdada. Na Idade Media a artemisa era parte da mestura de herbas gruit, para dar sabor á cervexa antes da introdución do lúpulo.
Propiedades medicinais
miniatura|240px|Artemisia vulgaris. As propiedades medicinais da herba de Nosa Señora foran descubertas polas poboacións das zonas semiáridas e temperadas, onde medran espontaneamente. No texto grego de Dioscórides, cítase a artemisa como remedio contra os verme internos. Os indios de Novo México a Colombia utilizan variedades análogas para sandar a bronquite e o arrefriados. Aínda hoxe en día os chineses meten nas ventas do nariz unha folla desta herba envolta para a epistaxe (hemorraxia nasal).
No vello folclore xermánico muggiwurti significa "planta das moscas", facendo referencia ao seu uso desde tempos antigos para repeler insectos.
A planta ten óleos volátiles (cineola, ou aceite de artemisa, tuiona), flavonoides, triterpenos, derivados da cumarina. Mastigando as follas axúdase á fadiga e estimula o sistema nervioso. Úsase coma antihelmíntico, aínda que é máis forte a especie irmá Artemisia absinthium.
Emprégábase coma menciña tradicional chinesa pulverizado, torrrado e recomposto a xeito dunha forma chamada moxa. A moxibustión de artemisa incrementa o posicionamento cefálico de fetos que viñan de nádegas antes do tratamento. Como causa contraccións uterinas, tense usado para causar abortos.
Etnografía
En Galiza considérase herba máxica, por iso emprégase ás veces coma unha das herbas de San Xoán para preparar a auga máxica. Estas crenzas remóntanse polo menos á Idade Media, onde a herba de Nosa Señora usábase coma herba protectora máxica. Tamén para repeler insectos, especialmente bolboretas nas hortas. E en épocas máis remotas como remedio contra o cansazo e para protexer os viaxantes contra maos espíritos e animais bravos. Os soldados romanos puñan a planta dentro das sandalias para protexer os pés da fadiga.
Incompatibilidades con medicamentos
Existen medicamentos cos que esta planta interactúa de xeito negativo. Como é o caso do Almobran para o tratamento das xaquecas, e dalgúns medicamentos retrovirais para o tratamento do VIH.
Fumado
A artemisa ten un recendo aromático. A xente pobre usábaa, ás veces mesturada con outras herbas, coma substituto do tabaco. Tense fumado mesturado ou substituíndo a marihuana, porque xera soños evocativos en estado de conciencia.
Taxonomía
Artemisia vulgaris foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 848. 1753. Hai dúas teorías sobor da etimoloxía de Artemisia: segundo a primeira, debe o seu nome a Ártemis, irmá xemelga de Apolo e deusa grega da caza e das virtudes para sandar, especialmente das gravideces e os paristallos. Segundo a segunda teoría, o xénero foi outorgado en honra a Artemisia II, irmá e dona de Mausolo, rei da Caria, 353-352 a. C., que reinou despois de que o soberano finase. Na súa homenaxe erixiuse o Mausoleo de Halicarnaso, unha das sete marabillas do mundo. Era experta en botánica e en medicina.
vulgaris: epíteto latino que significa "vulgar, común".
Nome común
Artemisa: variedades dialectais: artemisa menor, artemixa, artemexón, artumixe, entremisa, ortimixa, artemise, artemisia, artimixe. Ademais recibe os nomes de herba de Nosa Señora, herba do rato, herba madroa e de herba de santa María.
Músculos interóseos
Os músculos interóseos son conxuntos de músculos que se insiren e dispoñen en torno a ósos. Son músculos de pequeno tamaño con movementos de flexo-extensión e abdución.
Na anatomía humana existen varios grupos de músculos interóseos:
Ciudad Lineal
dereita|250px|miniatura|Ciudad Lineal en Madrid.
Ciudad Lineal é un distrito da cidade de Madrid. Ten unha superficie de 11,36 km² e conta con 231.029 habitantes (2005).
Barrios
Este distrito está dividido en nove barrios:
Célula fotoeléctrica
miniatura|Célula fotoeléctictrica, feita dunha [[oblea de sílice monocristalina.]] Unha célula solar ou célula fotoeléctrica é un dispositivo que transforma a luz en electricidade. Ás veces o termo célula solar emprégase só en dispositivos de captura de enerxía solar, mentres que célula fotoeléctrica utilízase cando a fonte da luz é inespecífica.
Fundamentalmente, o dispositivo só precisa ter dúas funcións: fotoxeración de electróns cargados, e ocos nun material de absorción de luz, e separar os electróns cargados a un contacto condutor que transmite a electricidade (levando simplemente os electróns a través dun contacto metálico a outro circuíto). Esta conversión é o efecto fotoeléctrico, e o campo que o estuda é a fotovoltaica.
As células fotoeléctricas teñen numerosas aplicacións. Poden empregarse en zonas onde non se pode levar a enerxía eléctrica por rede, como en áreas illadas, satélites en órbita e probas espaciais, bens de consumo, como poden ser calculadoras ou reloxos, radioteléfonos e bombas de auga. Recentemente ándanse a aplicar ensamblaxes de módulos solares (panel fotovoltaico) conectados coa rede eléctrica mediante un investidor, e combinados cun contador de luz.
Primeira
A primeira xeración fotovoltaica consiste en grandes capas simples de díodos de tipo p-n, capaces de xerar enerxía eléctrica utilizable de fontes de luz coa lonxitude de onda da luz solar. Estas células obtéñense de obleas de silicona. Son a tecnoloxía que domina a produción comercial de células solares, con máis do 86% do mercado.
Segunda
A segunda xeración de materiais fotovoltaicos baséase no uso de depósitos en capa fina de semicondutores. Estes dispositivos foron deseñados coma células fotoeléctricas de múltiples unións con alto rendemento. Máis tarde a utilización materiais en capas finas pra reducir a masa amosouse como unha grande vantaxe, precedendo unha forte diminución nos custos destes dispositivos. Hoxe en día (2007) investígase sobre moitos materiais semicondutores pra produción masiva de células, como por exemplo sílice amorfa, sílice policristalina, telurato de cadmio, sulfato/seleniato de cobre-indio... Ós rendementos de células solares de capa fina son inferiores ás sílices de oblea, pero os custos de fabricación tamén son moito menores, acadando un custo por vatio moi inferior. Tamén permiten a colocación destes materiais lixeiros en tellados e materiais lixeiros e flexibles, coma tecidos.
Terceira
A terceira xeración de fotoeléctricas é moi diferente dos dispositivos semicondutores anteriores, xa que non se basea na unión p-n tradicional para separar os electróns fotoxerados. Estes novos materiais inclúen células fotoelectroquímicas, células solares poliméricas e células solares nanocristalinas.
Cuarta
A cuarta xeración xunta a tecnoloxía fotoeléctrica co emprego de polímeros e nanopartículas que poden mesturarse para facer unha cama simple multiespectral. Posteriormente amoréanse estas capas finas pra facer células solares multiespectrais moito máis eficientes e baratas. A primeira capa converte diferentes tipos de luz, logo hai outra capa que aproveita a luz que a atravesa, e logo aínda hai unha capa para os ultravermellos, convertendo tamén parte da calor do conglomerado en electricidade.
Historia
O termo "fotovoltaico" ven do grego φώς: phos "luz", e "voltaico": eléctrico, do nome do físico italiano Volta, que tamén lle deu nome a unidade de medida voltio.
O efecto fotoeléctrico foi descrito por primeira en 1839 polo físico francés Alexandre-Edmond Becquerel. Pero non foi ata 1883 cando se construíu a primeira célula solar, por Charles Fritts, quen cubriu un selenio semicondutor cunha capa moi fina de ouro para facer as xuntas. O dispositivo só tiña un 1% de eficiencia. Russell Ohl patentou a célula solar moderna en 1946. Sven Ason Berglund xa tiña unha patente anterior acerca dos métodos de incremento da capacidade de células fotosensíbles.
A idade moderna da tecnoloxía de enerxía solar chegou en 1954, cando nos Laboratorios Bell experimentando con semicondutores acharon accidentalmente que o silicio dopado con certas impurezas era moi sensible á luz.
Así chegouse á produción das primeiras células solares prácticas, cunha conversión enerxética dun 6%. Este fito fixo medrar o interese na produción e lanzamento de satélites xeostacionarios para comunicacións, dándolle unha fonte de enerxía viable. Rusia lanzou o primeiro satélite artificial en 1957, e os Estados Unidos o seu en 1958. O satélite ruso Sputnik 3 ("Satélite 3"), lanzado no 15 de maio de 1958, foi o primeiro en empregar placas solares. Foi un desenvolvemento crucial que canalizou fondos de moitos gobernos cara a investigación de células solares máis eficientes.
Aplicacións
miniatura|Celas fotovoltaicas policristalinas laminadas sobre material de soporte miniatura|Celas fotovoltaicas policristalinas
Explicación sinxela
Opcionalmente:
Fotoxeración de transportadores de cargas
Cando un fotón peta nun anaco de silicio, pode pasar unha destas tres cousas:
É importante que se o fotón é un múltiplo enteiro da enerxía da banda prohibida pode crear máis dun par electrón-oco. De tódolos xeitos este efecto non é importante nas células solares. A parte de "enteiros múltiples" é resultado da mecánica cuántica e da cuantización da enerxía.
Cando se absorbe un fotón, a súa enerxía pasa a un electrón da capa cristalina. Este electrón está case sempre na banda de valencia, e está fortemente fixado en enlaces covalentes entre os átomos veciños, facendo que sexa imposible que se mova moi lonxe. A enerxía que adquire fai que se "excite" ata a banda condutora, onde é libre para moverse ata calquera punto do semicondutor. O enlace covalente que ocupaba o electrón antes do salto carece agora dun electrón, formando un oco. A presenza dun enlace covalente con oco fai que os electróns dos enlaces de átomos próximos poidan moverse cara o "oco", deixando un novo oco no sitio do que veñen, e facendo que o oco se desprace polo cristal. Así pode resumirse que os fotóns absorbidos polo semicondutor crean pares electrón-oco móbiles.
Un fotón precisa só ter unha enerxía maior que a da banda prohibida para excitar un electrón dende a capa de valencia ata a banda condutora. A frecuencia do espectro solar aproxímase ó espectro dun corpo negro a ~6000 K, facendo que a maioría da radiación que chega á Terra estea composta por fotóns cunha enerxía maior que a da banda prohibida do silicio. Estes fotóns de alta enerxía serán absorbidos pola célula solar, pero á diferenza de enerxía entre estes fotóns e a banda prohibida do silicio convértese en calor (mediante as vibracións do cristal, chamadas fonóns, antes que en enerxía eléctrica utilizable.
Augustów
miniatura|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Augustów.]] Augustów (en polaco; en Augustavas; en Аўгустаў, "Aŭhustaŭ") é unha cidade e concello urbano do condado homónimo, no nordeste de Polonia e pertencente ao voivodato de Podlaquia. Ten unha superficie de 80,9 km², no que viven 30.870 persoas.
Célula fotoeléctrica
Separación de transportadores de carga
Nas células solares de unións p-n máis empregadas, o modo principal de separación de cargas é o transporte. Nas células solares de unións non-p-n (típicas da terceira xeración de células solares, como as células de película e de capa fina), nas que se confirmou que non existe un campo electrostático o modo de separación principal é a difusión das cargas.
Augustów
Durante a primeira guerra mundial, librouse a batalla de Augustów (1914), no que o exército ruso contraatacou con éxito ao exército alemán.
Célula fotoeléctrica
Unión p-n
As células solares máis coñecidas son unha unión p-n de grande área feita de silicio. De xeito sinxelo, pode imaxinarse como unha capa de silicio de tipo n en contacto directo cunha capa de silicio de tipo p. Na práctica as unións p-n das células solares non se fan así, senón difundindo un dopante de tipo n sobre unha cara da oblea de tipo p, ou viceversa.
Se se pon unha peza de silicio de tipo p en estreito contacto con outra de tipo n, hai unha difusión de electróns dende a rexión de alta concentración de electróns (a cara de tipo n) cara á rexión de baixa concentración de electróns (a cara de tipo p). Cando os electróns se difunden a través da unión p-n, combínanse cos ocos da cara de tipo p. A difusión de cargas non ocorre indefinidamente, xa que se crea un campo eléctrico polo desequilibrio de cargas inmediatamente a cada lado da unión. Este campo eléctrico crea un díodo que fai que a corrente eléctrica flúa só nun sentido ó atravesar a unión. Os electróns poden pasar da capa tipo n á tipo p, e os ocos poden pasar da cara tipo p á tipo n. Esta rexión onde os electróns flúen a través da unión é a zona de carga espacial e non contén transportadores de carga. Tamén se coñece como "zona esgotada".
Augustów
Ligazóns externas
Web oficial de Augustów (en polaco)
Le Confessionnal
Le Confessional é un filme de 1995 dirixido por Robert Lepage. É unha coprodución entre o Canadá, Francia e o Reino Unido. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Liñares, Baíste, Avión
dereita|miniatura|Vista da aldea desde a estrada a [[Córcores, Avión|Córcores.]]
Liñares é un lugar da parroquia de Baíste no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 132 habitantes (58 homes e 74 mulleres), dous máis ca en 2010 (58 homes e 72 mulleres). En 2009 tiña 149 habitantes (65 homes e 64 mulleres) segundo datos do concello de Avión.
A Quenlla, Pino, Cospeito
A Quenlla é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Inis Mhic Uileáin
Inis Mhic Uileáin (ás veces tamén coñecida como Inishvickillane na súa forma inglesa), é unha das illas que forman o arquipélago irlandés das Illas Blasket, no condado de Kerry.
A illa estivo habitada de forma intermitente durante os séculos XIX e XX por unha ou máis familias. De feito, aínda se poden atopar nela as ruínas de antigos edificios de pedra. Na década de 1970, o antigo Taoiseach Charles Haughey construíu unha casa que empregaba como residencia de verán e fixo introducir unha manda de cervos que hoxe en día seguen a habitar a illa.
Tamén é o fogar de importantes colonias de aves mariñas, entre as que destacan o paíño pequeno, o arao papagaio e o fulmar boreal.
Etioplasto
Atópanse xeralmente en plantas con flor (Anxiospermas) que crecen na escuridade durante un tempo. Se a planta se mantén lonxe da exposición á luz durante varios días, os seus cloroplastos normais convértense en etioplastos. Os etioplastos carecen de pigmentos activos polo que non son coloreados e tecnicamente poderían considerarse leucoplastos. Altas concentracións de etioplastos nunha planta causan que as súas follas perdan a cor verde. Os etioplastos conteñen corpos prolamelares, que son agregados membranososo de redes semicristalinas de túbulos ramificados que conteñen o pigmento precursor da clorofila. Os corpos prolamelares aparecen con gran frecuencia dispostos formando patróns xeométricos.
Os etioplastos convértense en cloroplastos por medio da estimulación da síntese de clorofila por parte da hormona vexetal citoquinina pouco despois de seren expostos á luz. Os tilacoides e a grana desenvólvense a partir dos corpos prolamelares durante este proceso.
Aeroporto de Zante
O aeroporto internacional de Zante "Dionysios Solomos" (IATA: ZTH, ICAO: LGZA) é un aeroporto en Zante, Grecia. Atópase preto da cidade e praia de Kalamaki. A praia é parte do Parque nacional marino de Zante. As tartarugas mariñas comúns en perigo de extinción (Caretta caretta) poñen os seus ovos nas praias do parque mariño durante a noite dos meses de verán. Isto fai que haxa restricións no movemento de avións. Non está permitido que despeguen ou aterren avións no aeroporto entre as 10:00PM e as 5:00AM.
O aeroporto inaugurouse no ano 1972. En 2003 completouse unha ampliación da plataforma ata ocupar unha superficie de 35 100 m². En 2008 inaugurouse unha nova terminal de 22 150 m². Atópase a 4,3 km da cidade de Zante e está preto dos destinos turísticos de Laganas, Tsilivi e Kalamaki. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 1 115 712 pasaxeiros.
Vilar de Corna, Carres, Oza-Cesuras
Vilar de Corna é un lugar da parroquia de Carres no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Levante Unión Deportiva
O Levante Unión Deportiva, S.A.D., tamén chamado Llevant Unió Esportiva en valenciano, é un club de fútbol de España, decano da cidade de Valencia. Foi fundado en 1909 o Gimnástico e o FC Levante e, tras a súa fusión en 1939, pasou a denominarse Levante Unión Deportiva. Actualmente compite na Liga Santander.
Historia
O Levante Unión Deportiva é un club de fútbol, da cidade de Valencia. En 1909, ao crearse a Federación Valenciana de Fútbol, fundáronse o Real Gimnástico Club de Fútbol (herdeiro do Universitario FC) e o Levante FC (herdeiro do Cabanyal FC). En 1915, o Levante FC deixa de xogar partidos para volver aparecer en 1917. Debemos recordar que o fútbol, sempre de afeccionados e pouco coñecido naquela época, xa existía desde 1903 en Valencia e que xa en 1907 o Cabanyal FC xogaba os seus partidos nun campo fronte ás Areas, chamado popularmente "A Platjeta", sería o antecesor do Levante cuxo nomee provén precisamente da praia de Levante. Pola súa banda o Ximnástico xogaba nun campo cedido polo Padroado da Mocidade Obreira. Con motivo daquela exposición rexional de 1909 disputouse un torneo-exhibición de fútbol no recinto da Exposición, nun campo coñecido popularmente como "A Gran Pista".
Os anos 20 e 30
Na tempada 1921/22, o Levante FC consegue o seu primeiro logro: subcampión rexional valenciano. Da man de Gaspar Louro, logra ser campión rexional valenciano na tempada 1928/29. Tras esta tempada, nace o campionato nacional de liga con tres divisións. Na tempada 1934/35 logra vencer de novo na división rexional Valencia-Murcia e ademais alcanzou a semifinais da Copa de España sendo eliminado polo CE Sabadell, pero habendo deixado atrás a equipos como o Valencia CF ou o FC Barcelona.
Fusión
Posteriormente en 1940 fusiónanse Levante FC e Gimnástico. Iso foi debido a que tras a guerra civil española o Levante FC atopouse con todos os seus xogadores ao completo pero sen campo, xa que o seu antigo campo situado no camiño fondo do Grau estaba practicamente inutilizado. Pola súa banda, o Gimnástico atopouse na situación inversa, sen xogadores, pero co seu histórico campo de Vallejo. Tras a fusión acordouse utilizar como equipamento un uniforme a raias brancas e vermellas que foi froito das raias azulgranas do Ximnástico e das blanquinegras do Levante. Tamén se decidiu utilizar como nomee o de Unión Deportiva Levante-Gimnástico (UDLG) aínda que popularmente denominábaselle UDELAGE.
Anos 40
Desde a tempada 1941/42 adopta o nome actual, Levante Unión Deportiva. Ademais incorpora definitivamente como uniforme o azulgrana do Gimnástico relegando o blanquinegro do Levante FC ao segundo equipamento. Esa mesma tempada, o equipo descendeu á categoría rexional, aínda que, ao ano seguinte, lógrase volver a Terceira División. Na tempada 1943/44, o Levante finalizou como campión, pero non logrou o ascenso, o cal fíxose esperar ata dous anos despois, na tempada 1945/46. O Levante finalizou a campaña como campión do seu grupo e quedou segundo na liguiña de ascenso, por detrás do Málaga CF.
Xa en Segunda División, o Levante realizou unha boa tempada como recentemente ascendido finalizando no sexto posto; con todo, logrou a vitoria en Copa contra un mítico Athletic de Bilbao remontando un resultado de 6-2 en San Mamés vencendo en Vallejo por 4-2 nun encontro histórico.
Anos 50
O Levante mantívose na Segunda División ata a tempada 1951/52, que descendeu a Terceira División. Ese mesmo ano, o club fíxose co dominio do campo de Vallejo por 6 millóns de pesetas. Tras un ano de transición en Terceira, o Levante regresa a Segunda División na tempada 1953/54 sendo os xogadores paseados aos ombreiros polas rúas do barrio do Cabañal e da Malvarrosa. Con todo, ao ano seguinte, o equipo volveu descender, aínda que recuperou a categoría inmediatamente despois. Na tempada 1957/58, o equipo comezou con moi malos resultados coincidindo coa gran riada de Valencia que deixou o campo de Vallejo inservible, tendo que xogarse a primeira volta lonxe del. A pesar dos contratempos, o Levante logrou remontar e alcanzar un incrible cuarto posto, o que fixo aos afeccionados comezar a soñar co ascenso a Primeira División. Este case se logrou durante a tempada 1958/1959, con todo, a UD Las Palmas venceu ao Levante na promoción por un gol de diferenza.
Anos 60
Durante os anos 60, o club levou a cabo un proceso de estabilización económica ante os problemas monetarios que empezou a mostrar o club.
Na tempada 1962/63, o Levante logra o seu primeiro ascenso a Primeira División baixo a presidencia de Eduardo Clerigues tras vencer na promoción ao Deportivo da Coruña gañando tanto en Riazor como en Vallejo. O Levante debutou en Primeira División o día 15 de setembro de 1963 en Barcelona ante o RCD Espanyol empatando a catro goles. O equipo finalizou a tempada nun respectable décimo posto. Ao ano seguinte, o Levante non logrou asegurar a permanencia perdendo na promoción fronte ao Málaga CF.
Ao finalizar a seguinte tempada en Segunda División, o Levante viuse obrigado a traspasar aos seus mellores xogadores ante o desfasamento económico que presentaba. Ao ano seguinte, na tempada 1967/68, o Levante clasificouse en 14ª posición. Isto non foi suficiente, xa que a Federación Española decidiu reducir a Segunda División a un só grupo, polo que o Levante viuse obrigado a descender a Terceira.
Para finalizar coas débedas do club, a directiva decidiu vender o xa antigo estadio de Vallejo e comprar uns terreos no barrio de Orriols onde se construíu un novo estadio, o actual Cidade de Valencia, baixo o nome de Antonio Román, presidente do club. Mentres se construía o estadio, o Levante xogou os seus partidos no estadio de Mestalla, propiedade do veciño Valencia CF.
Anos 70
Na tempada 1972/73, o Levante logrou saír da Terceira e ascendeu como campión a falta de varias xornadas á división de prata; con todo, ao ano seguinte non logrou manter a categoría e descendeu de novo, a pesar da soada fichaxe do internacional chileno Carlos Caszely. De novo en Terceira División, o Levante realizou unha magnífica tempada 1974/75 e logrou un segundo posto, aínda que perdeu na promoción fronte ao Deportivo Alavés. Ao finalizar a campaña, Caszely foi traspasado ao Espanyol. Ao ano seguinte, durante a tempada 1975/76, o Levante logra unha vez máis o ascenso. Para celebralo, organizouse unha partida homenaxe contra a selección brasileira, atraendo ao público ao estadio. Con todo, ao ano seguinte, o equipo volveu perder a categoría descendendo á Segunda División B e entrando nunha delicada situación económica. Durante os dous seguintes anos, o Levante non reparou en gastos e investiu amplamente con tal de recuperar a categoría, obxectivo cumprido ao finalizar a tempada 1978/79. O club retornara á división de prata e mantivo a categoría durante varios anos, pero á conta dunha gran débeda económica.
Anos 80
Na tempada 1981/82, a situación económica é tan difícil que se fai imposible o cobro dos xogadores. Estes decidiron encerrarse no vestiario obrigando con iso a dimitir ao presidente e aos seus colaboradores. Esa mesma tempada, o club descende á Segunda División B. Con todo, debido ás débedas, o club vese obrigado a descender outra categoría máis ata a Terceira División. A tempada seguinte, 1982/83, logrou o subcampionato, pero perdeu a promoción fronte ao ENSIDESA. Ao ano seguinte, lógrase ascender á Segunda División B. Nesta tempada celébrase o 75º aniversario do club nomeándose como presidente de honra a Felipe, Príncipe de Asturias e levándose a cabo diversos actos sociais.
No 76º aniversario do club, este descende unha vez máis a Terceira División mentres leva a cabo un saneamento da economía do club. Na tempada 1986/87 alcanza a presidencia Ramón Victoria, o cal intentou paliar o desastre económico durante os seus oito anos de mandato, retornando e mantendo ao club na Segunda División B.
Durante este período popularizouse o alcume de "equipo ascensor" debido aos constantes ascensos e descensos do club. Na tempada 1988/89, o equipo logra ascender á división de prata e mantén a categoría ao ano seguinte.
Anos 90
A falta de medios económicos non permitiron a formación dun equipo adecuado, o que provocou na tempada 1990/91 o descenso á Segunda División B. Tres tempada despois, na 1993/94, o equipo alcanza sen éxito a promoción de ascenso. O mesmo resultado alcanzou o equipo sendo adestrador Juande Ramos e a pesar dos seus 13 vitorias consecutivas. Esa tempada, o día 13 de maio de 1994, o Levante constituír en Sociedade Anónima Deportiva.
Na tempada 1995/96, o equipo logrou, tras unha excelente campaña, o primeiro posto e o ascenso á Segunda División. A tempada seguinte, da man do técnico Mané, o equipo clasifícase no primeiro cuarto da táboa.
Na tempada 1996/97,Pedro Villarroel alcanza a presidencia do club e, a pesar do lema de "A nosa bandeira é un Levante de Primeira", o equipo regresou á Segunda División B para regresar á Segunda División Á o ano seguinte da man de Paco Salillas.
Durante a tempada 1999/2000, o equipo estivo a piques de lograr o ascenso. Esa mesma tempada celebrouse o 90º aniversario do club con diversos actos sociais incluíndo o redeseño da mascota do club, unha ra.
Spaßguerilla
A Spaßguerilla (guerrilla da diversión) foi un grupo no movemento das protestas estudantís da década de 1960 en Alemaña que reivindicaban un cambio social, en concreto unha sociedade máis libertaria, menos autoritaria e menos materialista, usando técnicas que se caracterizaban polo humor irrespectuoso e provocativo e polas accións irrespectuosas de mínima violencia.
Levante Unión Deportiva
Primeira década século XXI
Na tempada 01/02, o Levante non logrou os postos da permanencia, con todo, o Burgos non logrou constituírse en Sociedade Anónima Deportiva, o que permitiu que o Levante mantivese a súa praza na categoría. A tempada seguinte realizouse a fichaxe estrela de Mijatovic seguido dun gran balbordo nos medios e social. Con todo, a achega do futbolista foi semellante á de Johann Cruyff na súa época e o equipo non logrou o ascenso.
Spaßguerilla
Accións, tácticas e actitudes
Os actos organizados por estes grupos incluían accións como atacar ós políticos ou á policía con tortas de crema. Un dos maiores representantes foi Fritz Teufel, ó que ás veces se fai referencia coma o pallaso da Oposición Extraparlamentaria. A falta de respecto polas tradicións, a burguesía, as formas represivas de autoridade e o ritual, contrarrestadas pola ironía e o humor foron tipificadas por unha resposta de Fritz Teufel a un xuíz durante un xuízo: "Se isto axuda á busca da verdade" (Wenn es der Wahrheitsfindung dient).
Levante Unión Deportiva
Primeira década século XXI
Na tempada 2003/04, o Levante logra ascender a Primeira División por segunda vez na súa historia logrando ser, ademais, campión da categoría da man de Manolo Preciado. O equipo foi recibido polas autoridades valencianas e celebrouse en toda a cidade ao grande.
Spaßguerilla
Accións, tácticas e actitudes
As tácticas e actitudes desta agrupación na que se atopaba Fritz Teufel contrastaban coas acción máis serias e cheas de retórica revolucionaria doutros grupos que se atopaban arredor do SDS e xente coma Rudi Dutschke. miniatura|Wolfgang Lefèvre (1968). As tácticas da spaßguerilla caracterizábanse pola desobediencia civil, violencia simbólica (máis que real), provocación da autoridade, usando accións do estado "autoritario", como mitins, como oportunidades para "desenmascarar" tradicións desfasadas.
Levante Unión Deportiva
Primeira década século XXI
A tempada en Primeira División iniciouse de xeito espectacular. O equipo foi considerado como revelación do ano e ata se soñaba con alcanzar postos UEFA. Con todo, co paso das xornadas, o equipo desinflouse e non puido evitar o descenso a Segunda División. Porén, ao ano seguinte, o Levante volveu alcanzar o seu obxectivo en Lleida e regresou á Primeira División. Ese ano si que se conseguiu a permanencia.
Spaßguerilla
Accións, tácticas e actitudes
Foi Wolfgang Lefèvre o que dixo que cada manifestación debería planearse para diversión dos participantes.