cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elena Poniatowska
Xéneros
Poniatowska escribiu contos, novelas, crónica, teatro e poesía. Como creadora, apóiase nos recursos da entrevista e a investigación xornalística e histórica, e quizais por iso a súa narrativa ten moito de testemuño, de reportaxe de investigación.
Selección de fútbol sub-21 de España
A selección de fútbol sub-21 de España é o equipo formado por xogadores de nacionalidade española menores de 21 anos, que representa á Real Federación Española de Fútbol, o máximo organismo do fútbol en España, nas competicións oficiais organizadas pola FIFA e a UEFA da categoría sub-21. É a categoría inferior á Selección absoluta de fútbol de España e é coñecida co alcume de La Rojita.
Elena Poniatowska
Xéneros
Na súa obra, destacan as biografías de recoñecidas mulleres como Tina Modotti, Angelina Beloff, Leonora Carrington e outras moitas.
Selección de fútbol sub-21 de España
Tecnicamente, trátase dunha selección que pode tamén ser considerada sub-23, xa que o requisito de que os seus xogadores deban de ser menores de 21 anos esíxese ao comezo de cada Eurocopa, pero ao durar esta dous anos, algúns futbolistas dispútana ata os 23 anos. O cambio de denominación de sub-23 a sub-21 produciuse en 1976.
Elena Poniatowska
Xéneros
Para referirse ás crónicas escritas por Poniatowska, adóitase empregar o termo de polifonía testemuñal, vinculado a unha proposta política de representación. A autora recorre ao testemuño para construír a narración, sendo polifónico porque recolle opinións de distintos personaxes que protagonizan os acontecementos apuntados, habitualmente de perfís moi diversos. Nas súas crónicas, os testemuños entrecrúzanse e confrontan, cun resultado de contrapunteo. Trátase dun exercicio de rexistro non só da opinión, senón da forma de expresala.
Influencias
O seu uso da entrevista e o testemuño quizais veu marcado polo traballo que exerceu como asistente de Óscar Lewis, co que aprendeu a aplicar as súas técnicas sociolóxicas. Con todo, Carlos Monsiváis apunta que Poniatowska sortea o prexuízo teórico de "a cultura da pobreza", precisamente popular grazas a Lewis co seu traballo sobre as veciñanzas da Cidade de México. Pero, desde técnicas semellantes, Poniatowska alcalza conclusións opostas que buscan unha resposta moral.
Selección de fútbol sub-21 de España
Cadro actual
Os seguintes xogadores foron convocados para os encontros de clasificación para a Eurocopa sub-21 de 2017 contra San Marino e Estonia, disputados os días 5 e 10 de outubro de 2016.
Elena Poniatowska
Temas constantes na súa obra
Entre as constantes da súa obra atopamos a presenza da muller e a súa visión do mundo, a Cidade de México coa súa beleza e os seus problemas, as loitas sociais, a vida cotiá, a literatura, a denuncia de inxustizas e a crítica social.
A súa bibliografía persegue un consello de Gabriel García Márquez: «facer xornalismo para non perder terra, para coñecer a vida miúda, onde se atopan as grandes historias entre o cotián e o insólito». Octavio Paz sinalou que, na súa prosa, descóbrese a "arte de escoitar".
Tanto as súas crónicas urbanas como moitas das súas novelas albergan unha representación do silencio de miles de habitantes da Cidade de México, aínda que tamén do país completo, cuxas voces son caladas, segundo a autora, por unha tradición cultural e política que nega a palabra á poboación marxinada. Para Poniatowska, esta "minusvalía vocal" é consecuencia dos mecanismos de dominación dun sistema hexemónico construído sobre a base de periferias abandonadas. E non só denuncia o silencio desde o poder da Administración, senón tamén de empresas capitalistas e económicas e do resto de cidadanía indiferente ante as desigualdades.
Outra característica da súa obra é a mestura entre realidade e ficción. Así como Truman Capote escribiu A sangue frío, relatando a partir de personaxes a quen entrevistaba, Poniatowska elabora as súas obras de ficción empregando a literatura testemuñal.
A desilusión é outro tema habitual nas novelas da autora. O mexicanista Juan Bruce-Novoa indica que moitas das súas protagonistas aprenden que a sociedade non quere coñecer a súa intimidade, senón que persegue que se conformen coa imaxe que o resto de persoas se forma delas, que acepten un papel asignado.
Lilus Kikus
Colección de contos sobre o universo máxico infantil. O seu protagonista é unha nena que usa a súa imaxinación para vivir aventuras. Entre os seus soños, está o de posuír uñas de sol para poder ler durante a noite. Son os tenros soños dunha nena chamada Lilus Kikus para quen a vida agromou demasiado pronto. Lilus sabía pór orde no mundo só con estar quieta, sentada na escaleira espiral da súa imaxinación, onde sucedían as cousas máis asombrosas, mentres cos ollos miraba como se esfumaba o orballo e un gato mordía o rabo ou crecía o sorriso da primavera [...] Todo neste libro é máxico e está cheo de ondas de mar ou de amor como o tornasol que só se atopa, tan só nos ollos dos nenos.
Hasta no verte Jesús mío
Inspirándose na vida de Josefina Bórquez, a autora crea a súa protagonista: Jesusa Palancares. Sérvese dela para narrar a súa vida e sacrificio como muller oaxaqueña loitando na Revolución mexicana e, máis tarde, vivindo na pobreza e traballando en varios empregos, entre eles serventa, obreira e médium.
La noche de Tlatelolco. Testimonios de historia oral
Narra a matanza estudantil do 2 de outubro de 1968 na Praza das Tres Culturas, tamén coñecida como Conxunto Habitacional de Tlatelolco, recompilando unha serie de testemuños. Estes testemuños recollen o pensamento e sentimento de persoas a favor e contra o movemento estudantil.
Os testemuños empezaron a recollerse en outubro e novembro de 1968 e continuaron até dous anos despois. A película Rojo amanecer, baseada nos mesmos feitos, reproduce literalmente algúns destes testemuños.
Querido Diego, te abraza Quiela
Novela epistolar na que se recollen unha serie de cartas falsas. Son mensaxes para o pintor Diego Rivera de Angelina Beloff, artista mexicana de orixe rusa e a súa primeira esposa. Ante a falta de resposta do pintor, o desenvolvemento da novela mostra a dor debida ao fracaso da relación e o sentimento de descubrirse vítima dun engano. A obra foi publicada en España pola editorial Impedimenta no ano 2014.
La flor de lis
Novela con esencia autobiográfica que transmite as impresións de Mariana, unha nena sensible e intelixente que vive fascinada pola súa nai, Luz. Ao iniciar a Segunda Guerra Mundial, a protagonista xunto coa súa irmá Sofía e a nai, abandonan Europa para instalarse na Cidade de México á beira da familia materna e da comunidade francesa, mentres esperan o regreso do pai que combate na fronte.
La piel del cielo
Este libro dá testemuño da relación da autora con Guillermo Haro, astrónomo mexicano. Nel, denuncia as dificultades do traballo científico en países latinoamericanos. Con estilo sobrio e directo, detalla as limitacións coas que se atopan, enfrontadas á devoción e sacrificio pola causa.
Esta obra recibiu o Premio Alfaguara en 2001.
El tren pasa primeiro
Trátase dun libro que aproxima a historia do movemento ferroviario. É unha biografía ficcionalizada que se inspira na vida do oaxaqueño Demetrio Vallejo, líder do movemento ferroviario de 1959 e a causa obreira de México nos anos 50, incluíndo a importancia que tivo o ferrocarril nas vilas mexicanas e a folga contra os abusos do Estado e a corrupción de 1959.
A novela constrúese con feitos reais e de entrevistas a numerosos ferroviarios e as súas esposas. Trátase dunha mestura entre o xornalístico e o narrativo, xa que os textos son unha versión dos sucesos reais.
Esta obra recibiu o Premio Rómulo Galegos 2007.
Amanecer en el Zócalo. Los 50 días que confrontaron a México
Crónica dos 50 días transcorridos entre agosto e setembro de 2006 nos que a Praza da Constitución da Cidade de México, coñecida tamén como o Zócalo, e as rúas adxacentes, estiveron ocupadas por miles de persoas protestando pola presunta fraude electoral que mantivo á dereita no poder.
Ao alemán
Elena Poniatowska tamén foi á súa vez tradutora. Traduciu ao español a recoñecida novela La Casa en Mango Street de Sandra Cisneros, autora mexicana nada en Chicago. Trátase dunha obra protagonizada por unha nena latina que vive nos suburbios de Chicago e, coas súas aventuras, reflicte as desigualdades e inxustizas sociais. A obra de Cisneros, publicada en 1984, vendeu máis de dous millóns de exemplares e é lectura recomendada nos institutos dos Estados Unidos.
Verducido
O topónimo Verducido pode referirse a:
Caza (avión)
miniatura|Cazas [[F-22 Raptor|F-22, un dos avións de combate máis sofisticados do mundo.]] Os avións de caza dedícanse á defensa e ataque da aviación inimiga deste mesmo tipo, tamén interveñen en operacións de cobertura de bombardeiros propios ou operacións das forzas terrestres.
Os avións de caza ó igual que os distintos armamentos dun exército moderno, evolucionaron moito dende a final da segunda guerra mundial. Aínda que durante a Guerra de Corea e outras menores foron empregados aparellos co mesmo concepto e parecido armamento que durante a segunda guerra mundial.
A primeira Guerra Mundial
O primeiro derrubamento aéreo da historia aconteceu durante a Grande Guerra, o 5 de outubro do 1914, cando os franceses Frantz e Quenaud, dende o seu avión de recoñecemento Voisin, derribaron un avión alemán cun fusil metrallador de infantería.
Porén, podemos considerar que a historia dos cazas comeza co desenvolvemento do monoplano Fokker EI por Alemaña. Este avión contaba cunha novidosa característica: na vez de precisar a un segundo tripulante que disparase a metralladora, tíñaa fixa na parte posterior, estaba asistida polo piloto e estaba sincronizada coas hélices, de tal xeito que non as estragase ó disparar. Este modelo, e principalmente unha versión mellorada (o Fokker E III) déronlle ós alemáns unha rápida superioridade aérea ó comezo da guerra, apenas contestada polos Airco D.H.2 británicos.
Así e todo, pouco despois faría a súa aparición os sobresaíntes sesquiplanos Nieuport 11 bébé franceses, que coa súa gran manobralidade, axiña contiveron os Fokker monopraza alemáns. Dende comezos do 1916 ata finais dese mesmo ano, a entente dominou os ceos do campo de batalla con avións tales como o manexábel Nieuport 17 francés e o Spad S.VII británico, mentres novos desenvolvementos alemáns como o Albatros D II e o menos capaz (aínda que netamente superior en trepada a tódolos anteriores) Halberstadt D II comezaron a contestar ao devandito poderío.
O avión que volvería o control do ceo ás potencias centrais sería o Albatros D III que combinaría con grande éxito a robustez do Albatros D II coa célula sesquíplana dos Nieuport. Tivo uns formidábeis competidores nos británicos Sopwith Pup e Spad S.XIII que pouco a pouco volverían á entente á súa superioridade.
miniatura|Un caza antigo: o [[Boeing P26 Peashooter, o voo inaugural realizouse no 1932.]]
Aparecerían por aquel entón os primeiros triplanos. O Sopwith Triplane voaría coa mariña británica a partir de febreiro do 1917. A pesar da súa curta vida operativa, o Triplane impactaría tanto aos xermanos que se apresuraron a desenvolver o seu propio triplano, o Fokker Dr I, moi famoso por se-la montura favorita do As Manfred von Richthofen "O Barón Vermello". Estes aparatos comezaron a aparecer nos campos de batalla no outubro do 1917.
Por aquel entón, o control aéreo xa era da entente. A comezos de 1918, os británicos Sopwith Camel, R.A.F. S.E.5 e posteriormente o Sopwith Snipe, dominaban os ceos de Francia fronte a uns competentes, aínda que numericamente inferiores Pfalz DXII e Albatros D.V, e malia se enfrontaren ó mellor caza de toda a guerra, o Fokker D.VII.
Período de Entreguerras (1919-1938)
Nos cazas desenvolvidos ó longo do período entra as dúas grandes guerras, o cambio máis significativo foi o troco dos materiais empregados como a madeira, téxtiles... por materiais moito máis resistentes como é o caso dos metais. Así mesmo houbo un paso de avión biplanos a monoplanos. Outra novidade sería a mellora das aerodinámicas e a introdución do líquido refrixerante nos motores dos aeroplanos.
Podemos citar como aeronaves destacadas ó longo deste período as seguintes, dentro dos biplanos están o Avia B-534, Bristol Bulldog, Fiat CR.42, Gloster Gladiator, Hawker Fury. E dentro dos monoplanos atopamos o Boeing P-26 Peashooter, Brewster F2A Buffalo, Polikarpov I-16 e o PZL P.11.
A segunda guerra mundial
Ó comezar a invasión de Polonia, a Luftwaffe alemá estaba perfectamente equipada cos seus novos aparellos.
Os novidosos movementos da Blitzkrieg alemá precisaban dun abundante apoio aéreo, e polo tanto, a superioridade sobre as zonas de combate era un obxectivo primordial para a Luftwaffe. Os cazas alemáns empregados para este propósito foron uns 200 Messerschmitt Bf 109 e unha centena dos novísimos cazas pesados Messerschmitt Bf 110, que deberon enfrontarse a uns 150 anticuados cazas polacos PZL P.11 e PZL P.7.
A guerra sorprendeu as forzas aéreas británicas e francesas en pleno proceso de rearmamento. O principal caza británico do momento era o Gloster Gladiator, un biplano. Os máis modernos Supermarine Spitfire e Hawker Hurricane apenas acababan de facer a súa aparición cando comezou a guerra.
Lago Cocibolca
dereita|miniatura|O impoluto lago de Nicaragua posúe máis de 400 illotes, tres illas, dous volcáns e especies únicas. O Lago Cocibolca (vocábulo que quere dicir 'o mar doce'), tamén chamado Lago de Nicaragua, é un lago de auga doce. Está situado en Nicaragua, Centroamérica. A súa extensión é de 8.624 km².
Caza (avión)
O presente e o futuro preto
miniatura|Cabina dun caza moderno.
Lago Cocibolca
É o terceiro lago de América Latina despois do Lago de Maracaibo en Venezuela e o Lago Titicaca (de tamaño parecido) entre Bolivia e o Perú.
Caza (avión)
O presente e o futuro preto
Aínda que nalgún momento se pensou que os avións de caza deixarían de empregar o canón, chegáronse a fabricar modelos de caza desprovistos desta arma, portando só mísiles, mais tiveron pouco éxito e, malia que sexa de xeito testemuñal, a maior parte dos cazas actuais van provistos do mesmo.
Lago Cocibolca
Alberga as únicas quenllas de auga doce do mundo.
O río San Juan conecta o lago co Mar Caribe.
O lago ten máis de catrocentos illotes se se inclúen os Illotes de Granada e o Arquipélago de Solentiname, dúas illas grandes que son a Illa de Zapatera e a Illa de Ometepe. Nesta última encontramos dous volcáns, un deles activo, que son o Volcán Maderas -un santuario de flora e fauna- e o Volcán Concepción.
The Satanic Temple
The Satanic Temple ("O Templo Satánico") é unha organización de activistas políticos con base en Nova York, que utiliza imaxes pretendidamente satánicas para promover o igualitarismo, a xustiza social e a separación entre Igrexa e Estado. Esta organización abertamente atea e humanista declara que "buscamos estimular a benevolencia e a empatía entre todos os pobos". O grupo foi cofundado por Lucien Greaves, portavoz da organización, e Malcolm Jarry. O templo divídese en varios grupos de capítulo, o maior dos cales se atopa en Detroit (Michigan). A organización participa activamente nos asuntos públicos que se manifestaron en varias accións e esforzos de políticas públicas de lobbystas, cun foco sobre a separación de Igrexa e Estado e usando a sátira contra organizacións relixiosas que interfiren coa liberdade relixiosa persoal. A organización foi foco de controversia debido a varios retos relixiosos, facendo que algúns críticos cuestionasen se é unha broma ou unha organización satánica xenuína. O Templo Satánico non cre nun Satanás sobrenatural, eles cren que iso anima á superstición; pola contra, usa a Satanás como un símbolo literario que representa "o rebelde eterno" contra a autoridade arbitraria e as normas sociais. O grupo realizou cultos que inclúen música de baile, salas de pornografía, imaxes fálicas e nudez.
O Templo Satánico describe a súa misión da seguinte forma:
"A misión do Templo Satánico é fomentar a benevolencia e empatía entre todos os pobos rexeitando a autoridade tiránica, defender o bo sentido práctico e a xustiza. O Templo Satánico colaborou nunha serie de boas obras, incluíndo a toma de posición contra a controvertida e extremista Igrexa Baptista de Westboro, traballando en nome dos nenos na escola pública que foron sometidos ao castigo corporal".
Principios
O Templo Satánico segue sete principios:
Actividades
A organización obtivo atención dos medios de comunicación en xaneiro de 2013 cando un grupo de "satanistas" se reuniron no Capitolio do estado de Florida para amosar a súa aprobación sobre un proxecto de lei do gobernador Rick Scott que permitía a oración en reunións escolares dirixidas por un alumno (o grupo afirmou que, como o proxecto de lei non especificaba unha relixión, as oracións podía facelas un estudante de calquera relixión incluíndo o satanismo).
US Coutras Rink Hockey
Ao longo da súa historia conquistou 14 títulos de liga, aínda que hai máis de vinte anos que non consegue ningún título en categoría masculina. As súas mellores épocas foron a década dos '70 e os '80, cando acadaron catro títulos de xeito consecutivo.
Equipo feminino
O US Coutras conta cun equipo feminino que tamén disputa a Nationale 1 feminina, ademais de ser un participante habitual na Copa de Europa de hóckey a patíns feminina, na que participou en tres edicións.
Palmarés
Categoría masculina
Categoría feminina
Orfa
Orfa (en Orphan) é un filme estadounidense dirixido por Jaume Collet-Serra que foi estreado no 2009. Estreouse en galego na TVG o 24 de febreiro de 2014.
Sinopse
Cando Kate (Vera Farmiga) e John Coleman (Peter Sarsgaard) perden ó bebé que estaban esperando e todo derrúbase ó seu redor. O seu matrimonio periga e a mente de Kate énchese de pesadelos, medos e inquedanzas. Para intentar recuperar a normalidade, a parella diríxese a un orfanato local coa intención de adoptar un neno. Alí séntense estrañamente atraídos por Esther, unha nena de rostro anxelical (Isabelle Fuhrman). Pero cando a cativa chega á casa dos Coleman, comezan a ocorrer cousas estrañas, e Kate decátase de que Esther agocha un terríbel segredo.
José Manuel Braña
José Manuel Braña Pereda, nado en Negueira de Muñiz o 19 de marzo de 1970, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Rematados os estudos de Graduado Social traballou durante un tempo como auxiliar administrativo do SERGAS e do concello de Lugo. Concelleiro do PSdeG-PSOE en Negueira de Muñiz, foi elixido alcalde en xuño de 2003 logo do pasamento de Eladio Basadre Lodos. Volveu ser elixido alcalde en 2007, 2011, 2015 e 2019 sempre con maioría absoluta.
Yokosuka
Yokosuka (横須賀市, よこすかし, Yokosuka-shi) é un concello xaponés da prefectura de Kanagawa. Está situada ao sur da rexión de Kanto e ao sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. Ten 100,68 km² de superficie e unha poboación de 418.870 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 4.160 hab./km².
O concello de Sagamihara limita cos concellos de Iocoama, Zushi, Hayama e Miura.
O Mato Vello, Pedornes, Oia
O Mato Vello é un lugar da parroquia de Pedornes, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Cædwalla de Wessex
Caedwalla (Cædwalla), nado en 659 e finado o 20 de abril de 689, foi Rei de Wessex desde o ano 685 aproximadamente ata que abdicou no ano 688.
O seu nome deriva do nome britano Cadwallon. Foi exiliado de Wessex; durante o seu exilio, reuniu un exército e atacou Sussex e matou o seu rei Ethelwealh de Sussex. Con todo, Caedwalla foi incapaz de manter o territorio, e foi expulsado polos partidarios de Aethelwealh. En 685 ou 686 retornou a Wessex e finalmente converteuse en rei. É posible que eliminase a varios dos seus rivais dinásticos, xa que algúns rexistros informan de que Wessex estaba gobernado por varios reis ata a chegada de Caedwalla.
Tras o seu ascenso en Wessex, Caedwalla regresou a Sussex e conquistouno novamente, ocupando así mesmo a Illa de Wight, eliminando as dinastías que alí reinaban e convertendo aos seus habitantes ao cristianismo a punta de espada. Obtivo o control de Surrey e do Reino de Kent, e no 686 instaurou ao seu irmán Mul como rei de Kent. Un ano despois, Mul foi queimado durante unha revolta, polo que Caedwalla regresou a Kent e gobernouno directamente durante un tempo.
Caedwalla foi ferido durante a conquista da Illa de Wight, e quizais esta foi a razón pola que abdicou no ano 688 para viaxar a Roma para o seu bautismo e posterior morte. Chegou a Roma en abril de 689 e foi bautizado o sábado anterior a Semana Santa, morrendo dez días despois, o 20 de abril 689. Foi sucedido polo Rei Ine de Wessex.
Traxectoria
A súa familia proviña da rexión de Cadwallon en Gales. De mozo foi exiliado na rexión do sur de Saxonia (no que agora se coñece como Sussex); nesa época atacou e matou o rei Aethelwealh. Con todo, Caedwalla foi incapaz de manter o territorio, xa que foi expulsado pola xente de Aethelwealh. No ano 685 ou 686 retornou a Wessex e finalmente converteuse en rei. Tamén é posíbel que estea involucrado en feitos de represión das dinastías rivais dese tempo, segundo os rexistros de Wessex, ás familias que gobernaron até a chegada de Caedwalla.
Despois do seu exilio Caedwalla regresou a Sussex e tomou aquel territorio novamente. así mesmo conquistou a Illa de Wight, provocando a extinción das dinastías que alí reinaban. Obtivo o control de Surrey e do Reino de Kent, e no 686 instaurou ao seu irmán Mul como rei de Kent. Un ano despois, Mul morreu queimado nunha revolta nas proximidades de Kent, polo que Caedwalla debeu regresar ao lugar durante un período considerábel para substituír o seu irmán.
Caedwalla foi ferido durante a conquista da Illa de Wight, e quizais esta foi a razón pola que abdicou no ano 688 para viaxar a Roma para o seu bautismo e posterior morte. Chegou a Roma en abril de 689 e foi bautizado o sábado anterior a Semana Santa, morrendo dez días despois, o 20 de abril 689. Foi sucedido polo Rei Ine de Wessex.
Fontes históricas acerca de Caedwalla.
O mellor documento sobre os feitos relacionados con Saxonia Occidental é a Historia ecclesiastica gentis Anglorum, escrita ao redor do ano 731 por San Beda O.S.B., tamén coñecido como Beda o Venerable ou Beda, monxe e cronista do norte. Beda recibiu abundante información confiábel acerca de Caedwalla de parte do Bispo Daniel de Winchester; Beda interesouse principalmente na cristianización dos saxóns occidentais, así como en relatar a historia da igrexa, que bota moita luz sobre Caedwalla e os saxóns do oeste. A obra contemporánea Vita Sancti Wilfrithi, coñecida igualmente como “Vida de San Wilfrid”, foi escrita por Estevo de Ripon, pero a miúdo foi atribuída por erro a Eddius Stephanus, quen tamén menciona a Caedwalla. Outra fonte útil é a Crónica anglosaxoa, un conxunto de sucesos dos anais da historia de Inglaterra recompilados en Wessex a finais do século IX, probabelmente baixo a dirección do rei Alfredo o Grande, asociada coa obra As Crónicas, a cal é unha listaxe dos reis e os seus reinados, coñecido como “A Lista Xenealógica dos Reis de Saxonia Occidental” (Lista de reis de Wessex). Existen así mesmo seis cartas que sobreviviron, aínda que algunhas de dubidosa autenticidade. Estas cartas eran documentos elaborados para rexistrar as doazóns de terras polos reis aos seus seguidores ou á igrexa, e son unhas das primeiras fontes documentais da Inglaterra de outrora.
O territorio de Saxonia Occidental nos anos 680.
miniatura|262x262px|Os reinos de Gran Bretaña a fins do século vii. Durante o transcurso do século VII, os saxóns occidentais ocuparon un sector ao suroeste de Inglaterra, aínda que os límites exactos son difíciles de definir. Ao oeste atopábase o Reino Británico nativo de Dumnonia, o cal é coñecido agora como Devon e Cornualla. Cara ao norte achábase Mercia, cuxo rei Wulfhere dominou até a zona meridional de Inglaterra durante o seu reinado. No ano 674 foi sucedido polo seu irmán Aethelred de Mercia, o cal foi militarmente menos activo que o seu irmán Wulfhere. Aethelred asediou moito a fronteira con Wessex, e gran parte da Saxonia occidental, pero non puido conservar a extensión capturada no seu momento por Wulfhere. Cara ao sueste atopábase o reino de Saxonia do Sur, coñecido agora como Sussex; e ao leste o reino de Essex (Saxóns do Leste), os cales controlaban Londres.
Non todas as rexións nomeadas no libro “As Crónicas” poden ser identificadas, pero aparentemente Saxonia do Leste sería parte da zona setentrional de Somerset, ao sur de Gloucestershire e ao norte de Wiltshire, contra as posicións dos Británicos e os de Mercia. Cara ao suroeste, existen evidencias da influencia que exercían os Saxóns Occidentais rexidos por Cenwalh de Wessex, quen reinou desde 642 até 673, o cal é lembrado como o primeiro líder saxón de Sherborne Abbey, na rexión de Dorset. Similarmente, Centwine de Wessex foi o primeiro líder saxón de Glastonbury entre 676 e 685 na rexión de Somerset. Evidentemente os mosteiros que hai na rexión foron construídos por eles. Exeter, ao oeste, na rexión de Devon estivo baixo o control dos Saxóns Occidentais desde o ano 680, xa que Bonifacio foi educado naquel lugar nesa época.
Os devanceiros
O cronista e monxe Beda sostivo que Caedwalla foi "un mozo audaz da casa real de Gewissæ" e perdeu a súa vida moi nova, aos 33 anos de idade, no ano 689. Beda adoitaba usar o nome tribal de "Gewisse" como equivalente para describir aos Saxóns Occidentais: As xenealoxías dos Saxóns Occidentais remóntanse a un tal “Gewis”, quen seguramente foi lendario.
Segundo “As Crónicas”, Caedwalla era fillo de Coenberht, descendente de Ceawlin de Cerdic, quen foi o primeiro Gewisse en establecerse en Inglaterra. Con todo, hai moitas dificultades e contradicións nas listas de reinados, en parte causadas polos esforzos de escríbáns posteriores para tentar demostrar que cada rei da lista era descendente de Cerdic, polo que a xenealoxía de Caedwalla debe tratarse con certa precaución. O seu nome é unha forma anglosaxoa do nome británico "Cadwallon", que pode indicar en parte a súa descendencia británica.
Primeira campaña militar en Sussex
A primeira mención de Caedwalla atópase na Vida de San Wilfrido, no que aparece descrito como un nobre exiliado nos bosques de Chilternn e de Andred. Non era estraño que un rei do século VII tivese que pasar algún tempo no exilio antes de subir ao trono. Oswald de Northumbria é outro exemplo destacado. De acordo con “As Crónicas”, Cædwalla comezou a súa contenda para chegar ao trono no ano 685. Malia o seu exilio nos bosques, foi quen de reunir suficiente forza militar para derrotar e matar o rei Æthelwealh de Sussex, aínda que pronto volveu ser expulsado por Berthun e Andhun, personaxes do clan do rei Æthelwealh, que administraron o país desde entón, posibelmente coma se fosen reis. Mesmo chegaron a dominar a Illa de Wight e o val do río Meon, o cal se atopa ao leste de Hampshire; O documento “As Crónicas” data este suceso no ano 661, pero segundo Beda ocorreu "pouco antes da misión de Wilfrido contra os Saxóns do Sur en 680, o que implica unha data bastante posterior . Wulfhere tamén atacou Ashdown, e “As Crónicas” volven datar este suceso no 661, pero o máis probábel é que teña lugar despois. Se estes feitos ocorreron no 680 ou pouco antes, o ataque de Caedwalla contra Æthelwealh explicaríase como unha resposta á presión dos da rexión de Mercia.
O seu reinado
No ano 685 ou 686, Caedwalla converteuse en rei dos saxóns occidentais despois de que Centwine de Wessex, o seu antecesor, se retirase a un mosteiro. Beda relata que Caedwalla logrou manterse no trono por dous anos, até 688, pero se o seu reinado durou polo menos tres anos, é posíbel que suba ao trono en 685. Na “Lista Xenealóxica dos Reinados dos Saxóns Occidentais” (West Saxon Genealogical Regnal List) hai rexistros de que o período de reinado foi de tres anos e non de dous como indica Beda.
Segundo Beda, antes do reinado de Caedwalla, a rexión de Wessex estaba gobernada por unha especie de semirreis, que foron dominados un a un por Caedwalla antes de converterse el mesmo en Rei. Aínda que Beda non o aclara explicitamente, é posible conxecturar que nalgún sentido Caedwalla terminou coa forma de reinado destes semirreis. Beda data a morte do Rei Cenwalh como o inicio dun período de dez anos no que os saxóns occidentais eran gobernados por estes minirreis; con todo, crese que Cenwalh morreu en 673, así que isto é algo incompatíbel coas datas da chegada de Caedwalla ao poder. Pode ser que Centwine, o antecesor de Caedwalla como rei de Wessex, comezase como un cogobernante, e que logo se establecese como rei até a chegada de Caedwalla. Tamén é posíbel que houbese outras faccións cos seus propios semirreis provenientes da dinastía real dos saxóns occidentais, competindo polo poder con Centwine e Caedwalla. A cualificación destes gobernantes como “semirreis” pode deberse a unha descrición imparcial da situación por parte do bispo Daniel de Winchester, quen fora un dos principais informantes de Bede na Saxonia occidental. Así mesmo é posíbel que non todos os subreis fosen eliminados. Está o rei Bealdred, quen reinou na área de Somerset e Wiltshire occidental, o cal é mencionado en dous tratados de repartición de terras; o primeiro data do ano 681 e o outro de 688, aínda que estes documentos foron catalogados como falsos por algúns historiadores. Máis confuso é aínda a situación doutra concesión de terras, que se cre verdadeira, onde se mostra ao pai de Ine, Cenred, reinando aínda en Wessex nun período posterior á ascensión ao poder de Ine.
Unha vez no trono, Caedwalla atacou de novo aos saxóns do sur, e nesa oportunidade matou a Berthun, e "a rexión quedou no peor estado de sometemento". Tamén conquistou a illa de Wight, que seguía aínda baixo o dominio dun reino pagán independente, e dispúxose a matar a todos os nativos da illa, para así asegurar o asentamento do seu propio pobo. Arwald, rei da illa de Wight, era xunto cos seus dous irmáns os herdeiros. Eles fuxiron da illa, pero foron atopados en Stoneham, en Hampshire, e asasinados por ordes de Caedwalla, aínda que foron persuadidos por un sacerdote para que se deixasen bautizar antes de ser executados. Beda menciona igualmente que Caedwalla foi ferido e estábase recuperando das súas feridas cando veu o sacerdote a pedir permiso para bautizar aos príncipes.
Nunha carta do ano 688, Cædwalla realiza unha repartición de terras en Farnham para a construción da Catedral, o cal serve de evidencia para afirmar que Cædwalla controlaba o territorio de Surrey. Tamén invadiu Kent en 686, e pode fundar un mosteiro en Hoo, ao nordés de Rochester, entre o río Medway e o Támesis. Alí instalouse o seu irmán, Mul de Kent, como rei de Kent, en lugar do seu antecesor o rei Eadric de Kent. Nunha revolta posterior, Mul morreu queimado, xunto con outros doce seguidores, de acordo coa Crónica anglosaxoa. Caedwalla respondeu cunha nova campaña contra a rexión de Kent, arrasando a terra e deixando un total estado de caos. É posíbel que goberne Kent directamente despois desta segunda invasión.
Cristianismo
miniatura|300x300px|Mural do século XVI realizado por Lambert Barnard na Catedral de Chichester, describindo a Cædwalla entregando as súas terras a San Wilfrid. Caedwalla aínda non estaba bautizado cando chegou ao trono en Wessex, e mantívose así durante todo o seu reinado. Aínda que se refire a miúdo como un pagán, non é necesariamente a mellor descrición, xa que é posíbel que tivese crenzas cristiás, pero atrasou o seu bautismo até a un tempo despois, segundo a súa conveniencia.
El foi claramente respectuoso da igrexa, segundo demostran varias Cartas de subvencións realizadas ás igrexas e edificios relixiosos da época. Cando Caedwalla atacou por primeira vez aos saxóns do Sur, Wilfrido estaba na corte do rei, e cando Æthelwealh foi asasinado, o mesmo Wilfrido recoñeceu a Caedwalla; o escrito “A Vida de Wilfrido” lembra que Cædwalla consideraba a este como un pai espiritual. Beda afirma que Caedwalla se comprometeu a dar un cuarto da illa de Wight á igrexa se a daban conquistado, e que Wilfrido foi o beneficiario cando se cumpriu a promesa. Beda tamén di que Caedwalla accedeu a que os herdeiros de Arwald (rei da illa de Wight) fosen bautizado antes de ser executados. En dúas das cartas de Caedwalla atópanse doazóns de terras a Wilfrido, e tamén hai probas posteriores de que Caedwalla traballou con Wilfrido e Eorcenwald, un bispo dos saxóns do leste, para establecer unha sociedade eclesiástica de Sussex. Con todo, non hai probas de que Wilfrido exercese algún tipo de influencias sobre as actividades seculares de Caedwalla ou das súas campañas. A asociación de Wilfrido con Caedwalla pode haberlle beneficiado a el doutra maneira: n'“A vida de Wilfrido” afírmase que o Arcebispo de Canterbury, Teodoro de Tarso, expresou o seu desexo de que Wilfrido fose o seu sucesor. De ser certo isto, hai evidencias dunha aparente asociación de Wilfrid co Bispado do sur durante o reinado de Caedwalla.
Abdicación, bautismo e morte
En 688 Caedwalla abdicou ao poder e foi en peregrinación a Roma, posiblemente porque xa estaba a morrer debido ás feridas que sufrira mentres loitaba na Illa de Wight. Caedwalla nunca fora bautizado, e Beda sostén que a Caedwalla gustaríalle "obter o privilexio especial de recibir a purificación do bautismo no santuario dos Apóstolos bienaventurados". Sábese que se detivo en Francia na localidade de Samer, preto de Calais, e que doou diñeiro alí para a fundación dunha igrexa, e tamén hai rexistros do seu paso pola corte do Cunipert, rei dos lombardos, no que hoxe é o norte de Italia.
En Roma, foi bautizado polo Papa Serxio I o sábado anterior a Semana Santa (segundo Beda). Tomou o nome de Pedro e morreu pouco tempo despois, "aínda cos seus vestidos brancos". Foi enterrado na igrexa de San Pedro. O escrito de Beda Historia Eclesiástica e as Crónicas anglosaxoas concordan en que Caedwalla faleceu o 20 de abril, pero nestes escritos asegúrase que morreu sete días despois do seu bautismo, aínda que o sábado anterior de Pascua foi o 10 de abril dese ano. O epitafio da súa tumba descríbeo como "O Rei dos Saxóns".
A saída do poder de Caedwalla en 688 parece dar lugar a unha inestabilidade no sur de Inglaterra. Ine de Wessex, o sucesor de Caedwalla, abdicou no 726, e a compilacíon “Lista Xenealóxica real dos Saxónss Occidentais” aclara que reinou durante trinta e sete anos, o que implica que o seu reinado comezou en 689 en lugar de 688. Isto podería indicar un período de inestabilidade entre a abdicación de Caedwalla e a toma do poder de Ine. A monarquía tamén sufriu cambios na rexión de Kent en 688, con Oswine de Kent, que aparentemente foi un merciano que tomou o trono, e non hai evidencia da influencia oriental de Saxonia sobre a rexión de Kent, nos anos inmediatamente despois da abdicación de Caedwalla.
No ano 694, Ine substraíu unha indemnización de 30.000 peniques do tesouro de Kent pola morte de Mul. Esta cantidade representaba, segundo el, o valor da vida de Aetheling. Ine parece manter o control de Surrey, pero nunca recuperou o territorio de Kent. Ningún rei de Wessex volveu aventurarse cara ao leste até a chegada de Ecgberht de Wessex, máis de cen anos despois.
San Cibrao da Repostería, Palas de Rei
San Cibrao da Repostería é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2009 tiña 53 habitantes, deles 28 eran homes e 25 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 72 habitantes.
Patrimonio
O pazo de Leilón.
Cardiff Arms Park
O Cardiff Arms Park (en galés: Parc yr Arfau Caerdydd) é un estadio de rugby situado na cidade galesa de Cardiff. Coñecido por motivos de patrocinio desder 2014 como BT Sport Cardiff Arms Park, encóntrase situado no centro da cidade, ao carón do Millennium Stadium. O estadio é utilizado actualmente polo Cardiff Blues, equipo profesional que compite no Pro14, unha das competicións máis importantes do rugby, a cal agrupa equipos de Escocia, Gales, Irlanda, Italia e Suráfrica. Ten capacidade para 12.125 espectadores, capacidade que no momento da súa inauguración era de 16.500.
Sauber F1
Alfa Romeo Sauber F1 Team, é un equipo suízo de Fórmula 1. Fundado nos anos 70 por Peter Sauber, evolucionou das subidas de montaña á World Sports Car Championship ata chegar á Fórmula 1 en 1993. A firma suíza de investimentos Longbow Finance S.A. é a actual propietaria maioritaria de Sauber.
Logo de non gañar ningú Gran Premio como un independente, o equipo vendeuse a BMW en, e competiu como BMW Sauber de a , logrando unha vitoria. Ao final da tempada 2009, con todo, BMW retirouse da Fórmula Un e o futuro do equipo permaneceu incerto durante varios meses, ata que vendeuse de novo a Peter Sauber e logrou unha participación para. Con todo, debido ao Acordo da Concordia, o equipo permaneceu como "BMW Sauber" para a tempada. En marzo de 2010, Peter Sauber anunciou plans para cambiar o nome do equipo durante a tempada, pero a FIA anunciou que tería que esperar ata o final da tempada para cambiar o seu nome. Ao comezo da tempada de Fórmula 1 de, o equipo deixou a BMW do seu nome.
Peter Sauber vendeu a súa participación de control do 66,6% no equipo, o resto pertencente á CEO Monisha Kaltenborn tamén se vende. Ela foi unha figura principal no equipo desde a retirada de BMW.
O equipo vendeuse durante a tempada á firma de investimentos Longbow Finance. Pascal Picci asumiu o papel de Peter Sauber como presidente da xunta e presidente, Kaltenborn permaneceu como director do equipo e CEO de Sauber.
Automóbiles deportivos
Peter Sauber comezou a construír coches deportivos na década de 1970. Logo de usar os motores turbocharged V8 de Mercedes nos anos 80, o seu equipo converteuse no equipo oficial da fábrica de Mercedes-Benz, revivindo a lenda das frechas de prata. Gañaron as 24 horas de Le Mans e o Campionato Mundial de Sports Prototipos de 1989 e 1990, competindo contra Jaguar e Porsche. Entre outros, pilotos como Heinz-Harald Frentzen, Michael Schumacher, Karl Wendlinger, Jochen Mass, Jean-Louis Schlesser e Mauro Baldi correron para Sauber.
miniatura|left|[[Sauber C9|Sauber/Mercedes C9 (#63) gañador das 24 Horas de Le Mans de 1989.]]
Sauber tamén construíu unha versión do Grupo 5 do BMW M1
Inicios con Mercedes e Cosworth (1993 - 1996)
Sauber comezou a competir con motores Mercedes durante as tempadas e, pero despois de que Mercedes mercara parte de McLaren deixáronlles de proporcionar motores e Sauber chegou a un acordo para montar motores Cosworth durante as tempadas  e.
Sauber con Ferrari (1997 - 2004)
O equipo mantiña estreitos vínculos con Ferrari, de xeito que moitos o consideraban un "terreo de probas" da escudería italiana. Sauber utilizaba motores deseñados por Ferrari, e caixas de cambio construídas por Sauber Petronas Engineering que eran practicamente idénticas as utilizadas pola escuadra do cavallino rampante.
miniatura| 300px | left | [[Giancarlo Fisichella pilotando para o equipo de Fórmula 1 Sauber no Gran Premio dos Estados Unidos en Indianápolis en 2004]]
O equipo suízo, anos atrás, licenciaba practicamente todos os compoñentes que se podian licenciar das máquinas de Ferrari, e ata tiña a varios enxeñeiros desta escudería no seu persoal. Moitos destacaron as notorias similitudes entre os chasis de Sauber e Ferrari, aínda que non existen acusacións oficiais respecto deste tema. (A FIA establece que cada equipo debe deseñar o seu propio chasis).
En resposta a todo iso, o equipo suízo resaltou o feito de que a escudería investiu unha importante cantidade de diñeiro nun túnel de vento a Hinwil, e nunha supercomputadora de alto rendemento destinada a mellorar a aerodinámica das súas actuacións.
Nos últimos tempos, os vínculos de Sauber con Ferrari víronse debilitados. O equipo de Peter Sauber aliñouse coas outras escuderías con respecto aos cambios de regulamento que se expuxeron ao final da tempada. Por outra banda, dise que o equipo unirase ao Grand Prix World Championship, a categoría "paralela" á F1 planeada para os próximos anos.
Cambio de propietario (2005 - 2009)
Ao non gañar ningún Gran Premio como independente, o equipo foi vendido a BMW en 2005, aínda que decidiu manter o nome por respecto aos fans, traballadores e ata o mesmo Peter Sauber, que continuou cun papel de asesor no novo equipo dirixido por BMW. O novo nome da escuadra é BMW Sauber. Competiu como BMW Sauber desde ata, anotando unha vitoria. Ao final da tempada 2009, BMW retirouse da Fórmula 1 e o futuro do equipo foi incerto durante varios meses, ata que foi vendido de novo a Peter Sauber e aceptado para competir en.
Retorno (2010 - 2015)
Despois de que BMW anunciase a súa retirada da Fórmula 1 ao final da tempada 2009 Peter Sauber recomprou o equipo. Con todo, debido a problemas co Acordo da Concordia, o equipo mantívose como "BMW Sauber" para a tempada 2010. En marzo de 2010, Peter Sauber anunciou plans para cambiar o nome do equipo durante a tempada, pero a FIA anunciou que tería que esperar ata o final da tempada para cambiar o seu nome. O equipo confirmou a utilización dos motores Ferrari e que o xaponés Kamui Kobayashi ía ser un dos pilotos da tempada, xunto con Pedro Martínez de la Rosa. A finais de tempada Pedro Martínez de la Rosa foi substituído por Nick Heidfeld.
miniatura|300px|[[Sergio Pérez Mendoza|Sergio Pérez no Gran Premio de Malaisia de 2011]]
O 23 de novembro de 2012, anunciouse que Nico Hülkenberg, Esteban Gutiérrez e Robin Frijns eran os novos pilotos do equipo para a tempada ; Hülkenberg e Gutiérrez, como parte do equipo de carreiras, e Frijns como piloto de reserva. O coche do equipo para o tempada será o C32, presentouse en Hinwil o 2 de febreiro de 2013. As cores foron cambiadas e o coche é agora gris, similar aos coches de Sauber na década de 1990.
Caselas Fútbol Club
dereita|miniatura|Atlético Cuntis - Caselas FC, Primeira Rexional 2022-23.
Sauber F1
Venda a Longbow Finance S.A (2016-presente)
miniatura|right|Os pilotos de Sauber [[Felipe Nasr e Marcus Ericsson competindo na cualificación do Gran Premio de Bahrain de 2016]] O 23 de xullo de 2015, Sauber confirmou que Ericsson e Nasr continuarian en.
Caselas Fútbol Club
O Caselas Fútbol Club é un equipo de fútbol galego de Salceda de Caselas. Fundouse en 1967 e compite no Grupo 5 da Primeira Autonómica de Galicia. O seu terreo de xogo é o Campo da Gándara.
Sauber F1
Venda a Longbow Finance S.A (2016-presente)
O 20 de xullo de 2016 anunciouse que a firma suíza de investimentos Longbow Finance comprara as accións de Peter Sauber e Monisha Kaltenborn na compañía, o que converteu a Longbow Finance no único propietario de Sauber. Pascal Picci tomou o papel de Peter Sauber como presidente do consello e presidente. Monisha Kaltenborn permaneceu como director de equipo e CEO de Sauber. Á adquisición de Longbow Finance seguiu unha serie de especulacións sobre o futuro de Sauber. O equipo estivera en problemas financeiros durante anos antes do cambio de propiedade, a miúdo non podendo pagar os salarios aos membros do equipo a tempo.
Caselas Fútbol Club
Historia
En Salceda de Caselas, o 28 de xuño de 1967, por instancia de varios veciños e coa asistencia das autoridades locais, celébrase unha reunión no Concello co obxectivo de construír unha sociedade deportiva. O anuncio da reunión espertou grande interese entre a veciñanza. Discutidos amplamente todos os puntos sometidos a consideración dos presentes, chegouse á conclusión de que, tendo en conta a grande afección que existe nesta comarca, debería constituiíse un equipo de fútbol co nome de "Caselas FC". Tras amplas deliberacións, acórdase nomear unha comisión xestora encargada da constitución da "Sociedad Deportiva Caselas FC" e da redacción dos seus estatutos. Así mesmo, acórdase abrir prazo para a presentación de candidatura para a xunta directiva e que, tan pronto estean os estatutos, se convoque unha asemblea para a súa aprobación.
Anik
Anik (irmanciño, en inuktitut) é unha familia de satélites de comunicacións xeoestacionarios propiedade de Telesat Canada e que proporcionan servizos de televisión para Canadá.
Caselas Fútbol Club
Historia
Este equipo representativo da localidade ata aquí chamábase "Salceda FC". Ao solicitar a inscrición federativa, viuse obrigado a variar o nome por "Caselas FC".
Sauber F1
Venda a Longbow Finance S.A (2016-presente)
O 11 de novembro de 2016, Sauber anunciou que Ericsson permanecería co equipo en. O 16 de xaneiro de 2017, o equipo anunciou a contratación de Pascal Wehrlein, substituíndo a Nasr. Logo Wehrlein lesionouse nun accidente na Carreira de Campións de 2017, o terceiro piloto de Ferrari Antonio Giovinazzi tomou o seu lugar para a primeira proba de inverno. Malia que Wehrlein estaba en condicións de participar no Mundial de Fórmula 1 para o Gran Premio de Australia de 2017, retirouse logo de participar nas dúas primeiras sesións de práctica, Giovinazzi substituíuno o resto da fin de semana de carreiras. Giovinazzi substituíu de novo a Wehrlein para a seguinte carreira en China. Días antes do Gran Premio de Acerbaixán de 2017, confirmouse que a primeira directora feminina do equipo de F1, Monisha Kaltenborn, deixaría do equipo. Foi substituída polo ex xefe do equipo Renault, Frédéric Vasseur.
Asociación con Alfa Romeo (2018-)
En abril de 2017, confirmouse que Sauber poñería fin ao seu contrato con Ferrari e comezaría un novo contrato coa Honda. No entanto, o 27 de xullo de 2017 anunciouse que Sauber cancelara a súa asociación prevista con Honda para por "razóns estratéxicas". O día seguinte, Sauber confirmou o seu novo contrato multianual con Ferrari para motores actualizados a partir de 2018. O 29 de novembro de 2017, Sauber anunciou que asinaran un contrato de asociación técnica e comercial multi-anual con Alfa Romeo, polo que o equipo denominarase "Alfa Romeo Sauber F1 Team" para a tempada de 2018.
O 2 de decembro de 2017 anunciouse que Charles Leclerc e Marcus Ericsson pilotarían para o equipo en 2018. Tatiana Calderón foi promovida a pilotos de probas, fora a piloto de desenvolvemento para o equipo en 2017.
Resultados nas carreiras
(Grosa indica campionatos gañados.) * Tempada en progreso.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Sauber Mercedes na Fórmula 1.
Caselas Fútbol Club
Historia
Inicialmente, o uniforme foi: camiseta azul celeste, pantalón negro e medias negras con rebordo branco.
O escudo é un círculo en cuxo interior figuran un C, mais un F superposto e máis pequeno e, igualmente superposto e máis pequeno, un C.