cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pobo hutu
Os hutus é o nome dado a un dos tres grupos étnicos que ocupan Burundi e Ruanda. Os hutus son o maior grupo dos tres. O 90% dos ruandeses e o 85% dos burundianos son hutus. Culturalmente trátase dunha división artificial, baseada máis na clase social que nas diferenzas étnicas, dado que non hai diferenzas lingüísticas ou culturais entre os hutus e os demais grupos étnicos da zona, principalmente os tutsi. Historicamente, porén, había diferenzas físicas, principalmente na altura media. Os hutus e os tutsi comparten a mesma relixión e linguaxe (son católicos e de idioma bantú). Algúns estudosos sinalan tamén o importante papel que teñen os colonizadores belgas en crear a idea dunha raza hutu e unha raza tutsi.
Os hutus chegaron á rexión dos Grandes Lagos ao redor do século I d.C., desprazando aos twa. Os hutus dominaron a zona cunha serie de pequenos reinos ata o século XV. Crese que nesa época entraron os tutsi na zona dende Etiopía e conquistaron aos hutus. A monarquía tutsi sobreviviu ata o fin da era colonial nos anos cincuenta, usando e codificando os gobernantes belgas a división étnica para apoiar o seu dominio. A monarquía tutsi caeu cedo e a zona foi dividida en Ruanda e Burundi en 1962. Os tutsi, porén, permaneceron dominantes en Burundi mentres que os hutus gañaron un certo grao de control en Ruanda.
Condado de Calumet
O condado de Calumet (en inglés, Calumet County) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2000 o condado tiña unha poboación de 48.971 habitantes. A sede de condado e principal cidade é Chilton.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1.030 km² (397 sq mi), da cal 820 km² (318 sq mi) é terra e 200 km² (79 sq mi) é auga.
Demografía
No censo de 2000, houbo 40.631 persoas, 14.910 fogares e 11.167 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 127 persoas por milla cadrada (49/km²). No 2000 habían 15.758 unidades unifamiliares nunha densidade de 49 por milla cadrada (19/km²). A demografía do condado era de 96.68% brancos, 0,31% afroamericanos, 0,34% amerindios, 1,55% asiáticos, 0,01% insular do Pacífico, 0,38% doutras razas e 0,74% de dúas ou máis razas. 1,07% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.
Ana Kalandadze
Ana Kalandadze, nada en Chokhatauri o 15 de decembro de 1924 e finada en Tbilisi o 11 de marzo de 2008, foi unha poeta xeorxiana.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Casa natal de Ana Kalandadze en Khidistavi Naceu no seo dunha familia campesiña na aldea de Khidistavi da rexión de Guria. Formouse no instituto de Kutaisi ata 1941 e logo continuou estudos de filoloxía na Universidade Estatal de Tbilisi para graduarse en linguas caucásicas en 1946. Os seus primeiros poemas publicounos nas revistas Literatura da khelovneba e Mnatobi no ano da súa graduación. Dende 1952 traballou como investigadora principal no departamento de lexicoloxía do Instituto de Lingüística Arnold Chikobava da Academia de Ciencias de Xeorxia. En 1953 apareceu a súa primeira colección de poemas e sucesivas recolleitas da súa poesía apareceron en 1958, 1960, 1967 e 1976. Publicou máis de 700 poemas nun estilo elaborado con rimas sutiles e curtas, raramente con máis de oito versos, e un lirismo persoal, que acadaron moita popularidade dende o comezo e moitos deles transformáronse en cancións populares. Dende 1993 foi académica da Academia de Ciencias de Xeorxia.
Traduciu ao xeorxiano a Stéphane Mallarmé e Aleksandr Pushkin entre outros poetas clásicos.
Distrito de Malësi e Madhe
O Distrito de Malësi e Madhe (en albanés: Rrethi i Malësisë së Madhe) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Shkodër. A súa capital é Koplik. Sitúase no norte de Albania, facendo fronteira con Serbia e Montenegro.
Dennis Ritchie
Dennis MacAlistair Ritchie, nado o 9 de setembro de 1941 en Bronxville, Nova York e finado o 12 de outubro de 2011,  foi un científico computacional estadounidense.
Traxectoria
Colaborou no deseño e desenvolvemento dos sistemas operativos Multics e Unix, así como no desenvolvemento de varias linguaxes de programación coma o C, tema sobre o cal escribiu un famoso clásico das ciencias da computación xunto a Brian Wilson Kernighan: A linguaxe de programación C.
Recibiu o Premio Turing de 1983 polo seu desenvolvemento da teoría de sistemas operativos xenéricos e a súa posta en funcionamento na forma do sistema Unix. En 1998 foille concedida a Medalla Nacional de Tecnoloxía dos Estados Unidos de América. En 2007 xubilouse, sendo o xefe do departamento de Investigación en software de sistemas de Alcatel-Lucent.
Bell AH-1 Cobra
O Bell AH-1 Cobra é un helicóptero de ataque dun único motor e dúas palas fabricado por Bell Helicopter. Foi desenvolvido usando o motor, a transmisión e o sistema do rotor do Bell UH-1 Iroquois. Membro da prolífica familia Huey, o AH-1 tamén é coñecido como o HueyCobra ou Snake.
O AH-1 foi a columna vertebral da frota de helicópteros de ataque do Exército dos Estados Unidos, aínda que foi substituído polo AH-64 Apache. Versións actualizadas continúan voando nos exércitos doutras nacións. As versións de dous motores do AH-1 aínda están en servizo no Corpo de Marines estadounidense (USMC) como principal helicóptero de ataque. Helicópteros AH-1 excedentes foron convertidos para loitar contra incendios forestais.
Maria Popescu
Mari(oar)a Popescu, nada o 4 de setembro de 1919 en Bucarest e finada o 3 de novembro de 2004 no Cantón do Valais, foi a protagonista dunha célebre polémica xudicial suíza.
Bell AH-1 Cobra
Antecedentes
Moi relacionada co desenvolvemento do Bell AH-1 é a historia do Bell UH-1 Iroquois, icona da guerra de Vietnam e un dos modelos de helicóptero máis fabricado. O UH-1 fixo práctica a teoría da cabaleiría aérea, xa que as novas tácticas pedían que as forzas estadounidenses fosen altamente móbiles nunha grande área. A diferenza de antes, non poderían quedar e loitar longas batallas ou manter as súas posicións. En cambio, o plan era que as tropas transportadas por frotas de UH-1 "Hueys" chegarían a todo o país, para loitar contra o inimigo no momento e no lugar da súa propia elección.
Maria Popescu
Acontecementos
Un mércores no 1945, Popescu foi detida en Xenebra, acusada da intoxicación de dous parentes de seu. Despois da detención en 1957, Popescu seguiu a proclamar a súa inocencia. En 1961 publicou un libro co título "Entre dous mércores" ("Entre deux mercredis"), que é un testemuño único sobre a estrutura dos cárceres suízos na época.
Bell AH-1 Cobra
Antecedentes
Pronto quedou claro que os helicópteros de tropas desarmadas eran vulnerables contra os disparos do Vietcong e das tropas norvietnamitas, particularmente cando baixaban para deixar ás súas tropas nunha zona de aterraxe. Sen apoio amigo de artillería ou forzas terrestres, a única forma de pacificar unha zona de aterraxe era dende o aire, preferiblemente cunha aeronave que puidese escoltar de preto aos helicópteros de transporte, e avanzar sobre a zona de aterraxe a medida que a batalla avanzase. En 1962 usouse un pequeno número de UH-1A armados con múltiples metralladoras e lanzadores de foguetes como escoltas.
Maria Popescu
Acontecementos
É un dos casos xudiciais máis espectaculares de Xenebra (xunto con Sissi, Léon Nicole, Georges Oltramare, Pierre Jaccoud e Kathy Bates).
Bell AH-1 Cobra
Antecedentes
A expansión masiva da presenza militar estadounidense en Vietnam abriu unha nova era na guerra dende o aire. O eixo das tácticas do Exército estadounidense foron os helicópteros, e a protección deses helicópteros converteuse nun papel vital.
Iroquois Warrior, Sioux Scout e AAFSS
Bell estivera investigando helicópteros de combate dende finais dos anos 50 e creara unha maqueta do seu concepto D-255, chamado "Iroquois Warrior". En xuño de 1962 Bell amosou a maqueta a oficiais do Exército agardando conseguir financiamente para seguir desenvolvéndoo. O Iroquois Warrior foi planeado para ser un helicóptero de ataque baseado en compoñentes do UH-1B cunha nova e esvelta célula e unha cabina de mando en tándem de dous asentos. Contaba cun lanzador de granadas nunha torreta esférica no nariz, un canón de 20 mm na barriga e ás para foguetes ou mísiles anti-carro SS.10.
Nattages
Nattages é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Bell AH-1 Cobra
Iroquois Warrior, Sioux Scout e AAFSS
O Exército estaba interesado e premiou a Bell cun contrato para afondar no concepto en decembro de 1962. Bell modificou un Model 47 no Model 207 Sioux Scout que voou por primeira vez en xullo de 1963. O Sioux Scout tiña todas as características clave para un helicóptero de ataque moderno: unha cabina de mando en tándem, ás para armas e unha torreta montada na fronte. Tras avaliar o Sioux Scout a principios de 1964 o Exército quedou impresionado, pero tamén sentiu que o Sioux Scout tiña pouco tamaño, pouca potencia e, polo xeral, non era axeitado para o seu uso práctico.
A solución da Armada ás deficiencias do Sioux Scout foi lanzar a competición Sistema Avanzado de Soporte de Fogo Aéreo (AAFSS). O requisito do AAFSS deu nacemento ao Lockheed AH-56 Cheyenne, un helicóptero de ataque pesado capaz de alcanzar altas velocidades. P proxecto demostrou ser demasiado sofisticado e foi cancelado en 1972, despoois de 10 anos de desenvolvemento. O Exército buscou unha maior supervivencia nun helicóptero de ataque convencional.
Model 209
Ao mesmo tempo, a pesar da preferencia do Exército polo AAFSS, no cal Bell Helicopter non foi seleccionada para competir, Bell quedou coa súa propia idea dun helicóptero de ataque máis pequeno e lixeiro. En xaneiro de 1965 Bell investíu 1 millón de dólares en continuar cun novo deseño. Acoplando a transmisión probada, o sistema rotor "540" do UH-1C equipado cun Sistema de Aumento do Control de Estabilidade (SCAS), é o motor turboeixo T53 do UH-1 coa filosofía de deseño do Sioux Scout, Bell fabricou o Model 209. O Model 209 de Bell semallábase moito á maqueta do "Iroquois Warrior".
En Vietnam os eventos tamén avanzaban a favor do Model 209. Os ataques ás forzas estadounidenses estaban aumentando e cara finais de xuño de 1965 xa había 50 000 tropas terrestres en Vietnam. 1965 tamén era a data límite para a selección do AAFSS, pero o programa atascaríase en dificultades técnicas e discusións políticas. O Exército necesitaba un helicóptero de ataque provisional para Vietnam e pediulle a cinco compañías que lle proporcionasen unha rápida solución. Recibíronse propostas en versións armadas dos Boeing-Vertol ACH-47A, Kaman HH-2C Tomahawk, Piasecki 16H Pathfinder, Sikorsky S-61 e Bell 209.
O 3 de setembro de 1965 Bell presentou o prototipo do seu Model 209, e catro días despois realizou o seu primeiro voo, só oito meses despois do visto e prace. En abril de 1966 o modelo gañou unha avaliación contra os seus rivais. O Exército asinou entón o primeiro contrato de produción para 110 aeronaves. Bell engadiu "Cobra" ao alcume Huey do UH-1 para producir o nome HueyCobra para o 209. O Exército aplicou o nome Cobra á súa designación AH-1G.
O demostrador Bell 209 usouse nos seguintes seis anos para probar armas e axustar o equipamento. Foi modificado para que coincidise co stándar de produción do AH-1 a principios dos 70. O demostrador foi retirado ao Patton Museum en Fort Knox, Kentucky e convertido a aproximadamente o seu aspecto orixinal.
Produción
O deseño Bell 209 foi modificado para a súa fabricación. Os patíns retráctiles foron substituídos por uns fixos máis sinxelos. Tamén contaba cunha nova pala ancha no rotor. Para a produción, un parabrisas de plexiglás substituíu ao parabrisas de vidro blindado do 209 que era demasiado pesado e afectaba ao rendemento. Outros cambios incorporáronse despois da entrada en servizo. O principal destes foi mover o rotor de cola do lado esquerdo ao dereito para mellorar a súa efectividade.
O Corpo de Marines estaba interesado no Cobra e pediu unha versión mellorada de dous motores en 1968 coa designación AH-1J. Isto conduciría a máis variantes de dous motores. En 1972 o Exército buscou unha mellor capacidade antiblindaxe. Baixo o Programa de Armamento Cobra Mellorado (ICAP), realizáronse probas con oito AH-1 equipados con mísiles TOW en outubro de 1973. Despois de pasar as probas de cualificación no ano seguinte, Bell foi contratada para actualizar 101 AH-1G á configuración AH-1Q con capacidade para od TOW. Despois das probas operacionais do AH-1Q a partir de 1976 ungadíuse o motor máis potente T53 e unha nova transmisión, dando lugar á versión AH-1S. O AH-1S foi actualizado en tres pasos, culminando no AH-1F.
Passio sancti Iacobi
A Passio sancti Iacobi é un texto latino haxiográfico sobre a paixón e morte de Santiago o Maior que se elaborou na Galia no século V ou VI, recollendo textos anteriores e a tradición bíblica sobre o seu martirio, e que se difundiu por toda a Europa occidental e influíu na haxiografía medieval.
Un dos episodios máis coñecidos do relato é a conversión e martirio do delator de Santiago, Xosías.
Paul Lafargue
miniatura Paul Lafargue, nado en Santiago de Cuba o 15 de xaneiro de 1842 e finado en Draveil o 26 de novembro de 1911, foi un xornalista, médico, teórico político e revolucionario francés.
Aínda que nun principio a súa actividade política se orientou a partir da obra de Proudhon, o contacto con Karl Marx (do que chegou a ser xenro ao casar coa súa segunda filla, Laura), acabou sendo determinante. A súa obra máis coñecida é O dereito á preguiza.
Mocidade
O pai de Lafargue era un acomodado propietario de plantacións de café en Cuba, polo que Paul puido seguir os seus estudos en Francia. En 1851 a familia Lafargue mudouse a Bordeos, e Paul estudou no Instituto de Tolosa. Posteriormente estudou Medicina en París.
Nesta cidade foi onde Lafargue comezou a súa carreira política e intelectual, adheríndose á filosofía positivista e entrando en contacto cos grupos republicanos que se opuñan a Napoleón III. A obra de Proudhon influíuno particularmente nesta etapa da súa vida, e foi como anarquista proudhoniano como Lafargue ingresou na sección francesa da Asociación Internacional dos Traballadores (AIT, máis coñecida como Primeira Internacional). Porén, axiña entrou en contacto con dúas das personalidades máis prominentes do pensamento revolucionario, Karl Marx e Louis Auguste Blanqui, cuxa influencia eclipsou por completo as tendencias anarquistas que até entón mostrara Lafargue.
miniatura|[[Laura Marx|Laura, filla de Karl Marx e esposa de Paul Lafargue.]] En 1865, tras participar no Congreso Internacional de Estudantes en Liexa, as universidades francesas prohibiron que Lafargue puidese ter relación algunha coas mesmas, polo que tivo que marchar a Londres para empezar alí de novo a súa carreira. En Londres converteuse nun asiduo da casa de Marx, onde coñeceu a súa filla Laura, coa que casaría en 1868. A súa actividade política tomou un novo rumbo en Inglaterra: foi elixido membro do Consello Xeral da Primeira Internacional e acabou sendo nomeado secretario correspondente para todo o relacionado con España (cargo que ocupou entre 1866 e 1868), pero ao parecer non conseguiu establecer ningún tipo de contacto serio coas organizacións de traballadores españolas. As organizacións españolas só entraron a formar parte da Internacional a partir da Revolución de 1868, mentres que a chegada a España do anarquista italiano Giuseppe Fanelli converteu o país nun bastión do movemento libertario (e non da corrente marxista que representaba Lafargue).
A oposición ao anarquismo de Lafargue volveuse notoria cando, ao seu regreso de España, escribiu unha serie de artigos nos que criticaba a influencia de Proudhon nalgunhas organizacións obreiras francesas. Esta serie de artigos supuxo o punto de partida dunha longa carreira como escritor de artigos políticos.
Etapa en España
miniatura|esquerda|250px|Paul Lafargue en [[1871.]] Tralo episodio revolucionario da Comuna de París de 1871, a represión política obrigou a Lafargue a emigrar a España. Estableceuse en Madrid, onde contactou con algúns membros locais da Internacional, sobre os que a súa influencia acabou sendo moi importante.
A diferenza do que ocorría noutros países europeos, a influencia do anarquismo foi enorme, aínda tratándose dun país tan abrumadoramente agrario como era España naquel momento. A maioría dos revolucionarios españois formaban parte da facción anarquista da Internacional (e o seu peso seguiu sendo enorme en España até a Guerra Civil). Lafargue dedicouse a intentar redirixir esta tendencia cara ao marxismo, tarefa na que estivo asesorado de preto por Friedrich Engels. Este labor tiña tamén importantes implicacións a nivel internacional, xa que a federación española da Internacional era un dos piares principais da facción anarquista.
A tarefa encomendada a Lafargue consistía principalmente en reunir en Madrid un grupo marxista capaz de liderar a actividade revolucionaria. Ao mesmo tempo, Lafargue comezou a escribir unha serie de artigos anónimos para o periódico La Emancipación, nos que defendía a necesidade de crear un partido político da clase obreira (un dos principais puntos de desacordo cos anarquistas). Nalgúns destes artigos Lafargue expresaba as súas propias ideas acerca da necesidade de reducir a xornada laboral (unha concepción que non era allea ao pensamento do propio Marx).
En 1872, tras un ataque de La Emancipación contra o novo e anarquista Consello Federal, a Federación de Madrid expulsou aos que firmaran ese artigo. Ao pouco tempo, estes crearon a Nueva Federación de Madrid, un grupo que nunca chegou a ter unha grande influencia. A última actividade de Lafargue como activista político en España consistiu en representar a minoritaria sección marxista no Congreso de Den Haag de 1872, congreso que significou o final da Primeira Internacional como asociación unitaria de todos os socialistas.
Regreso a Francia
En 1873 Lafargue trasladouse a Londres. Para entón xa deixara de exercer a Medicina, pois xa non tiña fe nela. Abriu un obradoiro de litografía, pero a escaseza dos ingresos que conseguiu con el obrigouno a pedir cartos a Engels (que era propietario de industrias) en varias ocasións. Grazas á axuda de Engels conseguiu entrar novamente en contacto desde Londres co movemento obreiro francés, que estaba empezando de novo a gañar base social, logo da tremenda represión reaccionaria que levara a cabo Adolphe Thiers durante os primeiros anos da Terceira República Francesa).
A partir de 1880 traballou de novo como editor do diario L`Egalité. Nese mesmo ano comezou a publicar nese xornal os primeiros bosquexos d' O dereito á preguiza.
Barakah yoqabil Barakah
Produción
A rodaxe de Barakah yoqabil Barakah comezou o 25 de setembro de 2015 e rematou o 22 de outubro, sendo rodado completamente en Jeddah, Arabia Saudita.
Comité Olímpico de Portugal
O Comité Olímpico de Portugal é unha organización sen ánimo de lucro de servizo pública, o cal serve como o Comité Olímpico Nacional (CON) de Portugal. Foi fundado o 30 de abril de 1912 para asegurar a participación de Portugal nos Xogos Olímpicos de 1912, celebrados en Estocolmo. Debido a isto, foi o décimo terceiro país en unirse ao movemento do Comité Olímpico Internacional.
Membros
O Comité Olímpico de Portugal está composto por Federacións Olímpicas, Federacións Non Olímpicas e Membros Extraordinarios.
Literatura modernista
miniatura|220px| O escritor modernista [[Rubén Darío]] O Modernismo é un movemento artístico e literario iniciado en Hispanoamérica grazas a autores como o cubano José Martí, o mexicano Manuel Gutiérrez Nájera e, sobre todo, o nicaraguano Rubén Darío. O Modernismo iníciase coa publicación de Azul... en 1888 por Rubén Darío e remata co estoupido da I Guerra Mundial en 1914.
Literatura modernista en España
O movemento comeza en España grazas a Rubén Darío, cando este se instala no país e publica Prosas Profanas no 1896, e ten o seu auxe entre os anos 1896 e 1914. As circunstancias da súa aparición foron: Os autores españois que se poden encadrar neste movemento son: Salvador Rueda, Francisco Villaespesa, Eduardo Marquina, Manuel Machado, o primeiro Juan Ramón Jiménez, o primeiro Antonio Machado ou o primeiro Valle Inclán
La Sonora Siguaray
miniatura|dereita|La Sonora Siguaray La Sonora Siguaray é unha banda de música mexicana formada no ano 1963, que comezou denominándose Sonora Milpa Alta. Interpretan música folclórica latinoamericana así como pezas de bolero, cumbia ou salsa en xeral. Seguen activos a día de hoxe.
Selección de fútbol de Acerbaixán
A selección de fútbol de Acerbaixán (en azarí: Azərbaycan milli futbol komandası) é o equipo que representa a Acerbaixán nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Está controlada pola Asociación de Federacións de Fútbol de Acerbaixán (Azərbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası, AFFA), a cal tamén organiza a liga e copa nacional de fútbol deste país. A selección de Acerbaixán foi fundada en 1992, tras o desmembramento da Unión Soviética e quedou inscrita na FIFA e na UEFA en 1994. Este equipo é dos menos competitivos de Europa e nunca se clasificou para unha fase final dun mundial ou dunha Eurocopa.
Cores e símbolos
Dende a súa fundación o equipo nacional acerí xogou cunha camisola branca adornada cunha pequena banda vertical vermella-verde-azul e cos pantalóns azuis. Fóra de casa alterna camisolas vermellas e azuis. Ultimamente a situación é bastante caótica dado que o equipo está xogando tanto como local como visitante de azul. O símbolo que portan os xogadores no peito é o escudo nacional acerí.
Xogadores máis destacados
miniatura|upright=1.5|esquerda|Azerbaijan (2010-10-08)
Lifted
Lifted (en galego, Abducido) é unha curtametraxe de animación por ordenador feita por Pixar en 2006. Foi dirixida por Gary Rydstrom, a súa primeira vez no labor de dirección.
O filme foi candidato ao Premio Oscar á Mellor Curtametraxe Animada no ano 2007.
Sinopse
Un extraterrestre mozo, Stu, atópase no interior dunha nave espacial realizando un exame de abdución. Para superar a proba debe levar un granxeiro durmido, chamado Ernie, ata a nave, baixo a atenta mirada do seu profesor, o Sr. B. Perante del, Stu ten centos de interruptores carentes de etiquetas nunha consola xigante que deberá utilizar para aprobar o exame. Dubidando e dándolle a varios interruptores incorrectos, Stu fai golpear o humano contra as paredes, o teito e o chan, sen chegar a espertalo do seu sono. Stu frústrase por non conseguir o seu obxectivo e preme e acciona todos os interruptores que pode á vez. Como consecuencia disto, o granxeiro golpéase contra todo o que hai no seu cuarto. Stu segue a premer algúns interruptores ao chou e asemade o Sr. B toma notas. Finalmente, Stu consegue elevar ao granxeiro ata a nave tras ler algúns dos seus apuntamentos, pero retira o dedo do botón moi rápido e precipítase contra o chan. Antes de que chegue ao solo, o Sr. B ponse diante dos interruptores e impide que caio; devolve ao granxeiro á súa cama e arromba o cuarto.
Avergonzado polo seu fracaso, Stu comeza a choromicar, contendo as bágoas. O Sr. B, compasivo, permite xenerosamente que Stu leve a nave de volta á súa casa. Cheo de ledicia, Stu toma os controis e comeza a elevar a nave no aire, pero de súpeto esta cae sobre a casa do granxeiro. Cando a nave espacial finalmente marcha, queda un profundo cráter en cuxo centro queda un piar provocado pola pequena entrada que deixara aberta Stu ao abducir o granxeiro. No centro dese piar, o granxeiro segue a durmir na súa cama.
Elvira Novo García
miniatura|Sinatura de Elvira Novo García. Elvira Novo García, nada en Ferrol no século XIX e finada na mesma cidade o 21 de febreiro de 1931, foi unha mestra e activista cultural galega.
Lifted
Sinopse
Durante os créditos finais escóitase a alarma dun reloxo, ao granxeiro acordando e bocexando, un berro Wilhelm e por último un ruído xordo, indicando que caera no cráter.
Elvira Novo García
Traxectoria
Mestra nacional. En 1896 foi nomeada profesora da Escola de Artes e Oficios de Ferrol (de bordado á man). Escribiu en diversos xornais e revista de ámbito local e galego (ás veces baixo pseudónimo). Colaborou, por exemplo, coas publicacións Marineda, Revista Gallega e a Galicia de Augusto C. de Santiago.
Lifted
Lanzamento
A curta estreouse nos cines xunto ao filme de Pixar Ratatouille. Xa se proxectara un adianto no Festival Internacional de Cine de Chicago.
Elvira Novo García
Traxectoria
Foi unha firme defensora da educación como piar para o progreso de Galicia:
Foi unha continuadora do labor de Concepción Arenal e unha das promotoras da Asociación Benéfica Concepción Arenal. Así mesmo, en 1919 participou da creación do Padroado Feminino Concepción Arenal, para o cal exerceu o cargo de secretaria. Foi tamén vocal do Consejo Superior de Protección a la Infancia.
Asmara
Asmara (dita tamén no pasado Asmera) é a capital e o máximo centro industrial de Eritrea. É aínda a capital da Rexión Central. A súa poboación estimábase en 2006 que andaba sobre 578.000 habitantes, entanto a aglomeración metropolitana superaba o 1 000 000 de poboadores.
Está sita nun planalto de máis de 2.300 m de altitude, e goza dun clima particularmente lene e saudábel (a temperatura media anual é de arredor de 17 °C). É sede universitaria.
Historia
Asmara xurdiu no século XII, da unión de catro aldeas. Orixinariamente habitaban na zona catro clans: os Gheza Gurtom, os Gheza Shelele, os Gheza Serenser e os Gheza Asmae. Animados polas súas familias, os xefes dos clans decidiron unirse para facer fronte aos bandidos que andaban pola zona. Despois de vencelos, a rexión foi denominada Arbaete Asmara, que na lingua tigriña significa: "os catro están unidos". Arbaete caeu en desuso e a cidade foi chamada simplemente Asmara.
Outra lenda narra que nesta zona a raíña de Sabá deu a luz o fillo de Salomón, Menelik I.
En 1936, tras a conquista de Etiopía polos italianos, a colonia de Eritrea unificouse con Etiopía e a Somalia italiana para formaren a África Oriental italiana (AOI).
A presenza colonial italiana e aínda hoxe moi visíbel, tanto no aspecto dos edificios, como no uso da lingua italiana en numerosos estabelecementos comerciais.
Na primavera de 1941, durante a segunda guerra mundial, a cidade foi ocupada, como o resto da Eritrea, polas tropas británicas, e quedou integrada no imperio de Etiopía de Haile Selassie I.
No ano 1991 a cidade foi liberada do dominio etíope (daquela Etiopía xa era unha República) polas tropas insurxentes de Eritrea e, en 1993, negociouse a súa independencia, pondo momentaneamente fin a cerca de 30 anos de guerra. Ese ano, Asmara pasou a ser a capital do novo Estado independente eritreo.
How to Rob
"How to Rob" é o primeiro sinxelo lanzado polo rapeiro da costa leste 50 Cent, do seu álbum aínda inédito "Power of the Dollar". A canción creou unha grande controversia o que non evitou que se convertera nun grande éxito underground. Se sabe que pensou e escribiu as letras da canción mentres viaxaba ó estudio, e cando chegou xa as tiña rematas e gravouna.
Información
A canción inclúe unha rápida sucesión de frases sobre roubar e asaltar a numerosos rapeiros, cantantes e DJs. Despois de dicir "R.I.P. B.I.G.", "R.I.P. P-A-C", 50 Cents fala sobre roubar, en orde: Lil' Kim, Diddy, Bobby Brown e Whitney Houston, Brian McKnight, Keith Sweat, Cordan e o álbum Harlem World de Mase, Ol' Dirty Bastard, Foxy Brown, Kurupt, Jay-Z, Trackmasters, Slick Rick, Stevie J, Big Pun, Master P, Silkk The Shocker, Will Smith e Jada Pinkett Smith, Timbaland, Missy Elliott, Joe, Jermaine Dupri, Da Brat, DMX, Treach, DJ Clue, TQ, Raekwon, Ghostface Killah, RZA, Sticky Fingaz, Canibus, Heavy D, Juvenile, Blackstreet, Boyz II Men, Michael Bivins, Mike Tyson e Robin Givens, Mister Cee, Busta Rhymes e a Flipmode Squad e Kirk Franklin.
A canción puido ser un tributo do ladrón dos oitenta, Kelvin Martin, que usaba o alias de “50 Cent”. Martin foi famoso por roubar as celebridades, incluíndo as cadeas dos rapeiros LL Cool J e Rakim.
Dende que a canción foi lanzada, 50 Cent traballou con Jay-Z, Diddy, Mase, Busta Rhymes, DMX, Missy Elliot, DJ Clue, Juvenile, Joe, Lil’ Kim e Timbaland.
Fabricio Agosto Ramírez
Fabricio Agosto Ramírez, máis coñecido coma Fabricio ou Fabri, nado nas Palmas de Gran Canaria o 31 de decembro de 1987, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu equipo actual é o RCD Mallorca da Liga Santander.
Traxectoria
A súa carreira coma porteiro iniciouse no UD Vecindario da súa illa natal onde xogaría dúas tempadas entre 2003 e 2005. O Deportivo da Coruña, que tiña subscritos naquela altura unha serie de acordos co club insular, decidiu na campaña 2005–06 contratar ao xove porteiro para que se incorporara ao seu equipo xuvenil.
Só unha temporada máis tarde, a 2006–07, Fabricio pasou ao Deportivo B, filial do equipo coruñés, onde xogaría as dúas seguintes. Na última destas temporadas, a polémica suscitada entre os dous porteiros do primeiro equipo, Gustavo Munúa e Dudu Aouate, logo de que o primeiro batese no segundo no contexto dunha liorta entre ambos, proporcionoulle ao canario unha oportunidade na Primeira División. O seu debut coma titular do primeiro equipo produciuse o 13 de xaneiro de 2008, nunha derrota contra o Villarreal CF no estadio El Madrigal. Fabricio aínda disputou varios partidos oficiais máis ata que no mes seguinte os dous porteiros implicados na liorta puideron reincorporarse á disciplina do primeiro equipo, regresando o canario ao filial.
Porén, as súas actuacións durante esta temporada gañáronlle a confianza do adestrador do Deportivo, Miguel Ángel Lotina, permitíndolle na tempada 2008–09 incorporarse ao primeiro equipo. Mais a polémica chegou a mediados desta campaña cando, tras unha sanción do porteiro titular, Dani Aranzubia, e logo dunha conversa entre o adestrador e Fabricio, estes chegaron ao acordo de que o canario non xogase coma titular, recorrendo Lotina ao ata entón condenado ao ostracismo, Munúa. No fondo do asunto estarían unhas supostas condicións no contrato do porteiro co Deportivo, segundo o cal, no caso de disputar este un número determinado de partidos co primeiro equipo habíase producir unha renovación automática cunhas condicións económicas que, ao parecer, non satisfacían a Fabricio. Tamén influirían, segundo certos rumores, os supostos intereses doutros clubs de Primeira en fichar a Fabricio.
De cara á tempada 2011–12 fichou polo Real Betis, tras o ascenso do club a Primeira División.
Deportivo
Na tempada 2013–14 chegou ao Deportivo da Coruña, club do seu debut, coa carta de liberdade baixo o brazo, para loitar polo posto de porteiro titular con Germán Lux.
O 4 de decembro de 2015 foi operado con éxito no seu xeonllo esquedo, logo dunha recaída na súa lesión. Estará de baixa uns seis ou sete meses.
Winslow Homer
miniatura|Breezing Up, 1876.
Winslow Homer, nado en Boston o 24 de febreiro de 1836 e finado en Prout's Neck, Maine o 29 de setembro de 1910, foi un pintor norteamericano.
Traxectoria
En 1854 comezou a traballar como aprendiz de litógrafo en Boston e en 1857 estableceuse en Nova York pola súa conta, con encargos para revistas como Ballou's Pictorial e Harper's Weekly.
En 1859, abriu o seu propio estudio e comeza a súa carreira como pintor, en 1861 realiza as súas primeiras pinturas ao óleo. En 1863 Harper's Weekly enviouno á fronte durante a Guerra Civil americana para facer ilustracións da guerra e de escenas mundanas, que non tiveron moita aceptación no seu tempo, pero que tiveron moita influencia no seu traballo posterior. De volta ao seu estudio realizou numerosas pinturas baseadas nas experiencias vividas na fronte, caracterizadas polo seu realismo e obxectividade; entre as súas pinturas destacan Sharpshooter on Picket Duty e Prisoners from the Front.
En 1867 viaxa a París e pinta paisaxes ensaiando coas posibilidades pictóricas da luz.
De volta aos Estados Unidos pinta escenas da vida idílica no rural ou de nenos a xogar. En 1873 realiza a súa primeira serie de acuarelas, cun estilo natural, limpo, fresco e espontáneo. En 1875 realizou as últimas ilustracións para o Harper's Weekly e visita por vez primeira Prout's Neck, preto de Scarborough.
Åland
Åland (en sueco: Åland, en finés: Ahvenanmaa) é unha rexión autónoma e desmilitarizada de Finlandia desde 1920 por decisión da Liga de Nacións. É a rexión de Finlandia máis pequena por superficie e poboación, cunha extensión de 1.580 km2, e unha poboación de 30.129, (11.736 dos cales viven na capital) que constitúe o 0,51% da súa poboación. superficie terrestre e o 0,54% da súa poboación. Constitúe unha das 19 rexións con que conta a organización político-administrativa rexional da República de Finlandia desde a reforma de 2010. A súa única lingua oficial é o sueco e a capital é Mariehamn (en finés Maarianhamina). A rexión consta de 16 municipios, entre os cales Marehamn é o único que ten o rango de cidade.
Winslow Homer
Traxectoria
En 1881 viaxa a Inglaterra, pasando un tempo na localidade de Cullercoats, Northumberland, onde pinta aos pescadores e o mar, restrinxiu a súa paleta e deixou a violencia presente nas súas obras anteriores
Circus Charlie
Controlamos a un pallaso chamado Charlie que ten que conseguir puntos ao longo de seis niveis, de os completar volve empezar pero cun nivel de dificultade maior.
Åland
Åland está situada nun arquipélago, chamado as illas Åland, á entrada do Golfo de Botnia no Mar Báltico pertencente a Finlandia. Comprende a illa principal de Fasta Åland na que reside o 90% da poboación e preto de 6.500 illas, illotes e escollos ao leste. Das miles de illas de Åland, entre 60 e 80 están habitadas. Fasta Åland está separada da costa de Roslagen en Suecia por 38 km. de augas abertas ao oeste. No leste, o arquipélago de Åland é contigua co arquipélago finlandés. A única fronteira terrestre de Åland está situada no deshabitado escollo de Märket, que comparte con Suecia. Desde Mariehamn, hai unha distancia en transbordador duns 160 km. ata Turku, unha cidade costeira da Finlandia continental, e tamén ata Estocolmo, a capital de Suecia.
Winslow Homer
Traxectoria
En 1883 establécese definitivamente en Prout's Neck, nun ambiente de soidade, pasando moitos invernos en Nassau, Cuba e Florida e algúns veráns en Adirondacks, onde pintou Jumping Trout (1889), unha das súas obras máis coñecidas. Céntrase no estudo das zonas mariñas, con cadros como Banks Fisherman, Eight Bells, Gulf Stream, Rum Cay ou Mending the Nets.
Circus Charlie
Niveis
A versión arcade tiña 6 niveis en total. Os niveis 1, 2, 4 e 5 teñen 5 subniveis. O nivel 3 contén 7 subniveis. Cada subnivel ten un nivel superior de dificultade. O nivel 6 ten 5 subniveis, pero repítense mentres o usuario teña vidas.
Åland
O estatuto de autonomía de Åland significa que os poderes rexionais que normalmente exercen os representantes do goberno finlandés central son exercidos en gran parte polo seu propio goberno. O Estatuto de Autonomía garante, entre outros, a posición predominante do idioma sueco no territorio rexional. A actual posición neutral e desmilitarizada de Åland remóntase aos días do Tratado de Paz de París despois da Guerra de Åland na década de 1850. En 2022 celebrouse o 100 aniversario do estatuto de autonomía.
É membro asociado do Consello Nórdico.
Autonomía
O estatuto de autonomía de Åland foi afirmado por unha decisión tomada pola Liga das Nacións en 1921 tras a disputa das Illas Åland. Reafirmouse dentro do tratado que admitía a Finlandia na Unión Europea. Por lei, Åland é politicamente neutral e totalmente desmilitarizada, e os residentes están exentos da conscrición ás Forzas de Defensa finlandesas. O Parlamento de Finlandia concedeu a Åland unha ampla autonomía na Lei sobre a Autonomía de Åland de 1920, que posteriormente foi substituída pola nova lexislación co mesmo nome en 1951 e 1991. A constitución de Finlandia define unha "constitución de Åland" facendo referencia a este acto. Åland segue sendo exclusivamente de fala sueca por este acto. Aínda que o referendo para ingresar na Unión Europea se celebrou na Finlandia continental o 16 de outubro de 1994, Åland celebrou unha votación separada o 20 de novembro xa que era unha xurisdición aduaneira separada. A adhesión á UE foi aprobada polo 73,64% dos votantes. En relación coa admisión de Finlandia na Unión Europea, asinouse un protocolo relativo a Åland que estipula, entre outras cousas, que as disposicións do Tratado da Comunidade Europea non obrigarán a cambiar as restricións existentes para que os estranxeiros (é dicir, persoas que non gozan de "dereitos da rexión de orixe" (hembygdsrätt) en Åland) adquiran e teñan bens inmobles ou presten determinados servizos.
Historia
Membros da neolítica Cultura da olería do peite comezaron a asentarse no arquipélago hai uns 7000 anos, despois de que as illas comezaran a rexurdir do mar despois de ser empurradas polo peso do xeo continental da última glaciación.
As persoas da Idade de Pedra e da Idade de Bronce obtiveron alimento cazando focas e aves, pescando e recollendo plantas. Tamén comezaron a agricultura cedo. Na Idade de Ferro, os contactos con Escandinavia aumentaron. Desde a Idade de Ferro, Åland ten seis castros. Desde a Idade viquinga hai máis de 380 lugares de enterramento documentados.
Por erro, o escudo de armas de Åland foi concedido orixinalmente á provincia sueca insular de Öland en 1560, e mostra un cervo vermello dourado (que non vive en Åland) nun campo azul. Isto é tradicionalmente rematado por unha coroa comital do antigo estilo sueco.
Xunto con Finlandia, Åland formaba parte do territorio cedido a Rusia por Suecia no marco do Tratado de Fredrikshamn en setembro de 1809. Como resultado, pasaron a formar parte do semi-autónomo Gran Ducado de Finlandia (1809–1917). Durante as negociacións, Suecia non conseguiu unha disposición para que as illas non fosen fortificadas. A cuestión foi importante non só para Suecia senón tamén para o Reino Unido, que como resultado do Tratado de 1809 preocupouse de que unha presenza militar rusa nas illas puidese ameazar os intereses comerciais de Gran Bretaña no seu comercio que pasaba polo Báltico.
thumb|As illas Åland durante a [[Guerra de Crimea. Foi aquí onde se disputou a Batalla de Bomarsund.]] En 1832, Rusia comezou a fortificar as illas, coa gran fortaleza de Bomarsund. En 1854, como parte da campaña no Báltico durante a Guerra de Crimea contra Rusia, unha forza combinada británica e francesa de buques de guerra e mariños capturou e destruíu a fortaleza durante a Guerra de Åland. O Tratado de París de 1856 desmilitarizou todo o arquipélago de Åland.
Durante a Guerra civil finlandesa, en 1918, a as tropas suecas interviñeron como forza de mantimento da paz entre as tropas rusas estacionadas nas illas e as tropas finlandesas "Branca"s e "Vermella"s que viñan de Finlandia polo mar xeado. En poucas semanas, as tropas suecas deron paso ás tropas alemás que ocuparon Åland a petición do Senado de Finlandia (conservador)| "Branco".
Despois de 1917, os veciños de Åland traballaron para que os cedesen a Suecia. En 1919, o 96,4% dos votantes de Åland asinaron o unha petición para a secesión de Finlandia e para a integración con Suecia, con máis do 95% a favor. Os sentimentos nacionalistas suecos fortalecéronse particularmente como resultado das tendencias antisuecas en Finlandia e como resultado do nacionalismo finlandés alimentado pola loita de Finlandia por manter a súa autonomía e resistencia contra a Rusificación. O conflito entre a minoría de fala sueca e a maioría de fala finlandesa no continente finlandés, destacado na política finlandesa desde a década de 1840, contribuíu á aprehensión da poboación de Åland sobre un futuro dentro de Finlandia.
A decepción dos insulares polo insuficiente apoio de Suecia na Sociedade de Nacións, a falta de respecto sueca polo status desmilitarizado de Åland na década de 1930 e algúns sentimentos dun destino compartido con Finlandia durante e despois da segunda guerra mundial, cambiou a súa percepción da súa relación con Finlandia de "unha provincia sueca en posesión finlandesa" a "unha parte autónoma de Finlandia".
Debido á condición de neutralidade baixo a Convención de 1921, os insulares gozaron de seguridade no mar durante a guerra de 1939–1945, xa que a súa frota mercante navegaba tanto para os países aliados como para a Alemaña nazi. En consecuencia, o transporte marítimo de Åland non foi atacado en xeral, xa que as distintas forzas militares raramente sabían que carga se transportaba ou para quen.
Xeografía
As illas Åland ocupan unha situación estratéxica de grande importancia, ao dominar unha das entradas do porto de Estocolmo, ademais de estar situadas na entrada do Golfo de Botnia, e cerca do Golfo de Finlandia.
A superficie das illas xeralmente é rochosa, a cuberta de chan delgada, o clima extremo. Hai varios portos excelentes, o máis notable en Ytternäs.
As illas posúen unha extensión de terras emerxidas, área total de 1.512 km². O noventa por cento da poboación vive en Fasta Åland (a illa maior e principal), que tamén é a localización da capital Mariehamn. Fasta Åland, con 50 km de norte a sur e 45 de leste para oeste, posúe máis do 70% da área total da rexión.
Concellos
Os 16 concellos (kommuner) de Åland divídense en tres subrexións: Mariehamn, o rural e o arquipélago. Máis do corenta por cento de todos os habitantes viven en Mariehamn, a capital.
400px|center|thumb|Mapa cos concellos do arquipélago de Åland e do arquipélago de Turku
Economía
A economía das Åland está fortemente influída polo comercio marítimo e polo turismo. O comercio marítimo representa o 40% da economía, con varias compañías cuxos propietarios son de fóra das illas. A maior parte das compañías das illas son pequenas cun máximo de 10 empregados. A agricultura e a pesca son de relevancia combinadas coa industria alimentaria. Unhas poucas compañías contribúen ao bo desenvolvemento da economía.
Os portos máis importantes son Mariehamn (sur), Berghamn (oeste) e Långnäs na beira oriental da illa principal.
A abolición das vendas libres de impostos nos transbordadores que navegan entre destinos da Unión Europea e Finlandia require unha excepción para as illas Åland con respecto ao IVE aplicado. A excepción permite vendas libres de impostos nos ferrys entre Suecia e Finlandia (permitida na súa parada en Mariehamn), pero fixo de Åland, tamén unha zona diferenciada de impostos, significando que as tarifas non se aplican nas mercadorías que se traen ás illas.
Demografía
A maioría dos habitantes falan sueco (a única lingua oficial) como lingua materna: 93,5% en 2001, aínda que hai tamén falantes de finés. No resto de Finlandia, ambos os idiomas finés e sueco son idiomas oficiais. A inmensa maioría da poboación, 94,8%, pertencen á igrexa evanxélica luterana de Finlandia.
O asunto da etnia á que pertencen os habitantes das Åland, e a correcta clasificación lingüística do seu idioma, permanece aínda no terreo da controversia. Pódense considerar etnicamente como suecos, ou sueco-finlandeses, con todo a súa lingua está máis próxima aos dialectos de Suecia que aos dialectos da Finlandia sueca.
Bacteroidetes
As Bacteroidetes ou bacterioidetas son un filo de bacterias composto por tres grandes clases de bacterias gramnegativas, non formadoras de esporas, anaeróbicas, e con forma de bacilos, que están amplamente distribuídas no ambiente, e que aarecen no solo, sedimentos, mares e nos intestinos e pel dos animais.
Membros do xénero Bacteroides son patóxenos oportunistas. Os membros das outras dúas clases raramente son patóxenos para os humanos.
O investigador Jeffrey Gordon e os seus colegas descubriron que os homes e os rtos obesos tiñan unha flora intestinal cunha baixa porcentaxe de Bacteroidetes e relativamente maior cantidade de bacterias do grupo Firmicutes. Porén, non están seguros se os Bacteroidetes preveñen a obesidade ou se esta flora intestinal é simplemente seleccionada preferencialmente nas condicións intestinais dos que non están obesos.
Este filo agrúpase ás veces con Chlorobi, Fibrobacteres, Gemmatimonadetes, Caldithrix e o grupo mariño A para formar o grupo FCB ou superfilo. Na clasificación alternativa proposta por Cavalier-Smith, este taxon é unha clase do filo Sphingobacteria.
Filoxenia
No cladograma móstrase a toxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e no NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S do LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree.
Notas
♠ Liñaxes atopadas no NCBI pero non na LPSN.
O Valo, Mezonzo, Vilasantar
O Valo é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña un habitante (un home).
Cambio climático
O cambio climático é a variación global do clima da Terra a diversas escalas de tempo e sobre tódolos parámetros climáticos: temperatura, precipitacións, nubosidade etcétera. Son debidos a causas naturais e, nos últimos séculos, tamén á acción do home na biosfera.
A expresión moitas veces úsase de xeito reducionista para facer referencia tan só ós cambios climáticos que suceden no presente, como sinónimo de quecemento global. O UNFCC (United Nations Framework Convention on Climate Change) usa o termo cambio climático só para referirse ó cambio por causas humanas. Ó producido por causas naturais denomínao variabilidade climática. Nalgúns casos, para referirse ó cambio de orixe humana úsase tamén a expresión cambio climático antropoxénico. miniatura|300px|Esquema ilustrativo dos principais factores que provocan os cambios climáticos da Terra. A actividade industrial ten aumentado de xeito rápido a súa importancia, mentres as variacións da actividade solar teñen sido historicamente o factor máis importante.
O día 12 de decembro de 2009 celebrouse o Día de acción global contra o cambio climático. Pouco a pouco están a desenvolverse accións de presión para tomar medidas contra o cambio climático, protagonizadas por diversos movementos, como a Folga escolar polo clima.
Distrito de Gramsh
O Distrito de Gramsh (en albanés: Rrethi i Gramshit) é un dos 36 distritos da Albania localizado no centro do país, na prefectura de Elbasan. A súa capital é Gramsh.