cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fosfolipase A1 da membrana externa
Estruturalmente consiste nun barril beta de 12 febras antiparalelas cun lado convexo e outro plano. Os residuos do sitio activo están expostos ao exteior da cara plana do barril beta. A actividade do encima está regulada por dimerizción reversible. As interaccións do dímero ocorren exclusivamente nas partes incrustadas na membrana do lado plano do barril beta, e os residuos polares incrustados nun ambiente apolar constitúen as interaccións fundamentais. Os residuos de Ser e His do sitio activo están localizados no exterior do barril beta, no lado da capa externa da bicapa lipídica da membrana externa. Esta localización indica que en condicións normais o substrato e o sito activo están fisicamente separados, xa que os fosfolípidos de E. coli están situados exclusivamente na capa interna da bicapa da membrana externa.
The Laundromat
O filme estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Venecia o 1 de setembro de 2019. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 27 de setembro de 2019, antes de distribuirse en streaming 18 de outubro de 2019 a través de Netflix.
Yeats
O apelido inglés Yeats pode referirse a:
José Ufarte
José Armando Ufarte Ventoso, coñecido deportivamente como Ufarte, nado en Pontevedra o 17 de maio de 1941, é un exfutbolista e adestrador galego, con dobre nacionalidade brasileira. Xogaba de extremo e foi internacional coa selección española.
Sendo neno emigrou coa súa familia ao Brasil, onde xogou no Flamengo e no Corinthians, antes de volver a España e triunfar no Atlético de Madrid, co que xogou dez tempadas gañando tres ligas e dúas Copas do Rei. Era un extremo dereito que destacaba pola súa técnica individual, o seu pase preciso, a súa velocidade e mailo seu caneo explosivo.
Tras retirarse no Racing de Santander comezou unha carreira como adestrador, destacando o seu traballo coas categorías inferiores da selección española, chegando a ser campión de Europa coa sub-19 en 2004.
Comezos (1941-1958)
Continuou co fútbol nas rúas de Río de Xaneiro e aos 15 anos viuno xogar a filla do tesoureiro do Flamengo. Tras facerlle unha proba o club fichouno para as súas categorías inferiores.
Flamengo e Corinthians (1958-1964)
En 1958, aos 17 anos, debutou co primeiro equipo do Flamengo, converténdose no segundo español en xogar no club paulista, despois do tamén galego Talladas, dúas décadas antes. Ocupaba a posición de extremo pero tras a chegada do técnico Fleitas Solich, este quería que xogase como interior. Os problemas co adestrador fixeron que marchase para o Corinthians en 1961. Ao ano seguinte, Fleitas Solich recalou tamén no Corinthians polo que Ufarte volveu ao Flamengo. Conquistou co Mengão o Campionato Carioca de 1963, despois de superar por un punto ao Fluminense, co que empatou no derradeiro partido en Maracaná diante de 194 603 seareiros, unha marca histórica.
Atlético de Madrid (1964-1974)
En 1964 volveu a España para xogar co Flamengo o Trofeo Laranxa en Valencia, e foi fichado polo Atlético de Madrid. Debutou na primeira división o 13 de setembro de 1964 contra o Betis con vitoria por 3 a 1. Na primeira tempada no equipo colchoneiro acadou o subcampionato de liga, trofeo que gañou na tempada seguinte e noutras dúas ocasións máis, amais de dúas Copas do Xeneralísimo. Formou un gran tándem na banda dereita xunto a Luis Aragonés. A súa última tempada no Atlético de Madrid foi a 1973-74, na que volveu acadar o subcampionato de liga e da Copa de Europa, despois de perder a final contra o Bayern de Múnic.
En total estivo 10 tempadas no Atlético de Madrid, disputando 322 partidos nos que marcou 34 goles.
Racing de Santander (1974-1976)
En 1974 fichou polo Racing de Santander, que militaba en Segunda División. Esa mesma tempada o equipo dirixido por José María Maguregui logrou o ascenso á primeira división. Continuou no equipo un ano máis, xogando 27 partidos de liga e marcando sete goles. Ao remate da tempada colgou as botas.
Xogou un total de 274 partidos na primeira división española, marcando 32 goles.
Selección nacional
Foi internacional coa selección española de fútbol en 16 ocasións, marcando dous goles. Debutou o 5 de maio de 1965 contra Irlanda, na fase de clasificación para o Mundial de Inglaterra de 1966. A súa entrada na selección viuse propiciada por unha lesión do coruñés Amancio. España perdeu o primeiro partido contra Irlanda pero gañou o segundo, debendo xogarse entón un partido de desempate que decidiría o equipo que disputaría o Mundial. Con cero a cero no marcador, no minuto 82 de partido Ufarte deulle un pase ao tamén galego Marcelino, cuxo remate rebotou nun defensa, quedándolle o balón a Ufarte, que non fallou e clasificou a España para o Mundial.
Xogou só un partido naquel Mundial, no partido fronte á Arxentina. Xogou o seu último partido coa selección en 1972 fronte a Iugoslavia.
Adestrador
Posteriormente pasou a ser o segundo adestrador de Luis Aragonés na selección española absoluta, conquistando en 2008 a Eurocopa.
Ben Uzoh
Ben Uzoh, nado o 18 de marzo de 1988 en Houston, Texas, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Traxectoria deportiva
O 27 de marzo de 2012, Uzoh asinou un contrato de dez días cos Toronto Raptors. O 16 de abril de 2012, os Raptors anunciaron a contratación de Uzoh para o restante da tempada 2011-12.
O Torno, Montoxo, Cedeira
O Torno é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Hideo Kojima
miniatura|dereita|Hideo Kojima
Traxectoria
Mudouse a Kōbe aos tres anos. Inicialmente tivo a ambición de converterse en director de películas, uniuse á casa produtora de videoxogos Konami como deseñador en 1986.
O primeiro videoxogo de Hideo Kojima en ver a luz foi Metal Gear, lanzado ao mercado en 1987 cun gran éxito entre os critícos, para a computadora persoal MSX 2. O sistema MSX foi un gran éxito en Xapón, Europa, Brasil e a Unión Soviética, pero mantívose na escuridade en Estados Unidos e outros países. Varias persoas (especialmente americanos) non xogaron ao xogo ata que foi convertido ao NES, e incluso sufriu varios cambios durante o proceso no que Kojima non estivo directamente involucrado.
O xogo presentaba a Solid Snake, un soldado quen foi enviado ao estado fortificado de "Outer Heaven" para deter a Metal Gear, un tanque camiñante equipado con armas nucleares. O xogo foi único por ser o primeiro no estilo infiltración, onde o xogador é retado a non facer contacto visual co inimigo, para evitar un confrontamento directo (isto foi feito debido ás limitacións gráficas do sistema MSX, xa que o hardware non podía manexar ben o desprazamento de escena, nin mostrar moitos obxectos movéndose ao tempo). Tamén lanzou o aclamado Snatcher, en 1988, un xogo de aventura gráfica ambientado na guerra fría e con estilo ciberpunk.
En 1990, Kojima lanzou Metal Gear 2: Solid Snake para MSX, só no Xapón. O xogo foi aclamado pola súa sofisticada xogabilidade e intrigante historia, a cal introduciu significantes cambios á serie Metal Gear, moitos dos cales foron levados a "Metal Gear Solid". Foron de gran importancia as significativas caracterizacións das personaxes do xogo e a gran énfase dada á historia, que foi ampliada co uso de escenas curtas. Outros cambios importantes foron a mellora da IA dos soldados inimigos, a habilidade para arrastrarse e o uso do radar, entre outras. Pese ao éxito no Xapón, o xogo nunca foi lanzado en Occidente ata a inclusión en Metal Gear Solid 3: Subsistence (en PS2) no 2006.
En 1992 refixo Snatcher para PC Engine baixo o título de Snatcher CD-ROMantic (o cal logo foi importado a Sega CD. O xogo só é oficial na versión en inglés), e en 1994 deseñou Policenauts, un xogo de aventura baseado nunha película de ciencia ficción situado nunha colonia espacial (ás veces visto como unha "secuela espiritual" de Snatcher). Snatcher e Policenauts foron grandes éxitos no Xapón. Tamén produciu unha serie de xogos baseados na serie Tokimeki Memorial dating sim, que foron feitos co mesmo motor usado en Policenauts.
Co lanzamento de Metal Gear Solid en 1998 para Playstation, Kojima converteuse nunha celebridade internacional entre os xogadores. Metal Gear Solid foi o primeiro na serie Metal Gear en usar gráficos 3D e voces de actores, o cal daba unha experiencia máis cinematográfica ao xogo. MGS foi moi ben recibido polo seu estilo de xogo ben deseñado, e a historia e as súas personaxes, as cales introducían temas de proliferación nuclear e enxeñería xenética.
A principios do 2000, Kojima lanzou os primeiros detalles da secuela de Metal Gear Solid, Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty, para Playstation 2. Os gráficos de alta precisión do xogo, a física e a xogabilidade ampliada, fixérono rapidamente o xogo máis esperado do ano. No seu lanzamento foi un éxito e aclamado pola crítica polos seus gráficos, xogabilidade e historia. Aínda así, o xogo foi recibido de forma negativa polos fanáticos debido á inesperada introdución dun novo protagonista. Antes do lanzamento de MGS2, Kojima produciu o xogo e a franquía de anime Zone of the Enders en 2001, cun éxito moderado. Ambos Metal Gear Solid foron lanzados para PC. Só o primeiro Metal Gear Solid foi dobrado ao castelán. O resto só viñeron subtitulados.
No 2003 produciu Boktai: The Sun Is in Your Hand para Game Boy Advance. Aquí o xogador tomaba o rol dun mozo cazador de vampiros que usaba unha arma solar cargada por un sensor fotométrico no cartucho do xogo (forzándoos a xogar á luz do día). Tamén comezou a traballar en Metal Gear Solid: The Twin Snakes para Game Cube, unha reprodución do primeiro Metal Gear Solid, con todas as melloras de Metal Gear Solid 2 e con escenas curtas redirixidas polo director de películas de acción e horror Ryuhei Kitamura. O xogo foi lanzado en 2004.
Máis tarde, Kojima deseñou e lanzou Metal Gear Solid 3: Snake Eater para Playstation 2, o cal se situaba en 1964 (en plena guerra fría) introducindo temas de supervivencia en áreas de bosque e selvas, e camuflaxes para evadir os inimigos. A versión norteamericana foi lanzada o 17 de novembro de 2004, mentres que a xaponesa a seguiu o 16 de decembro. A versión europea foi lanzada o 4 de marzo de 2005. A resposta da crítica foi máis favorable que a da entrega anterior e fixo aumentar o interese na historia de toda a serie. Explicou o inicio dos filósofos e algún aspecto máis da trama.
Nese entón, Kojima tamén traballaba na secuela de Boktai, Boktai 2: Solar Boy Django para Game Boy Advance, lanzado en verán do 2004. Este xogo aumentou o uso do sensor solar do cartucho, permitindo aos xogadores combinar novas armas solares. Tamén foi lanzado Metal Gear Ac!d para a portátil Playstation Portable. Este xogo baseado en quendas ten menos acción que os outros Metal Gear e está enfocado máis na estratexia. Máis tarde saíron tamén para PlayStation Portable, Metal Gear Acid 2 e Metal Gear Solid: Portable Ops
Irmandade de San Marcos
thumb|Escudo da Irmandade A Irmandade de San Marcos ou como se coñece en alemán Marxbrüder (Irmáns Marx) foi a máis importante organización de esgrimistas alemáns do século XVI.
Historia
A irmandade orixinouse no século XV, descoñecéndose a data exacta da súa fundación, a presenza do león de San Marcos no escudo de armas de Hans Talhoffer nun manuscrito de 1459 levou a especular sobre se el sería un dos seus fundadores pero a primeira mención certa data de 1474. O grupo celebraba unha xuntanza anual en Frankfurt, para elixir o seu capitán (Hauptmann). En 1487, Frederico III concedeulle o monopolio do título de mestre de espada longa" (Meister des langen Schwerts), o que supuxo o seu recoñecemento efectivo como o gremio dos esgrimistas. Este título foi relevante para os Landsknecht (soldados mercenarios), xa que os certificaba como capaces de levar un tipo de espada coñecido como Zweihänder que lles permitía recibir o dobre da paga normal.
A máis antiga referencia da Irmandade denomínaa bruderschafft Unserere lieben frawen und der reynen Jungfrawen Marien vnd des Heiligen vnd gewaltsamen Hyemelfursten sanct Marcen (Irmandade da nosa querida e pura virxe María e o santo e guerreiro príncipe San Marcos) e despois do seu recoñecemento por Frederico denominouse habitualmente como "Marxbrüder", "Bruderschaft des heiligen Marren" ou "Bruderschaft des St. Markus" ("Irmáns Marx", "Irmandade de San Marcos").
Unha segunda irmandade de esgrimistas, a Federfechter, fundada en Praga en 1570 foi recoñecida pola cidade de Frankfurt pese ás protestas da Irmandade de San Marcos, en 1575. Desde 1607 as dúas sociedades compartiron os mesmos privilexios despois que recibise a primeira carta de privilexio do emperador Rodolfo II.
Zuzana Čaputová
Zuzana Čaputová, nada o 21 de xuño de 1973 como Zuzana Strapáková, é unha política, avogada e activista eslovaca, actual presidenta de Eslovaquia dende o 15 de xuño de 2019. Čaputová é a primeira muller que ocupa a presidencia, así como a presidenta máis nova da historia de Eslovaquia, accedendo ao cargo con 45 anos.
Deuse a coñecer nunha loita dunha década contra a localización dun vertedoiro tóxico na súa cidade natal de Pezinok. Por isto, Čaputová foi galardoada co Premio Medioambiental Goldman en 2016.
Čaputová gañou as eleccións de 2019 para a presidencia cun 58% dos votos en segunda volta.
Traxectoria
Zuzana Strapáková naceu no seo dunha familia de clase traballadora en Bratislava. Viviu na cidade próxima de Pezinok, por aquel entón de Checoslovaquia, durante as dúas primeiras décadas da súa vida. Describiu o ambiente da súa crianza como "de mente aberta".
Estudou na Facultade de Dereito da Universidade Comenius de Bratislava, graduándose en 1996. Entre 1998 e 1999 completou o ciclo formativo "Xestión Xeral - Xestión do Cambio" e en 1999 o curso ARK - Mediación, acreditado polo Ministerio de Educación de Eslovaquia.
Carreira
Despois de concluír a súa educación, Čaputová traballou no goberno local de Pezinok, primeiro como axudante no departamento xurídico, e despois como deputada ao alcalde da cidade.
Máis tarde, trasladouse ao sector sen ánimo de lucro da Open Society, onde se ocupou da administración pública e o problema dos nenos maltratados e explotados. Posteriormente, traballou como responsable de proxecto na asociación cívica EQ Klub no desenvolvemento da comunidade local.
Entre 2001 e 2017, Čaputová traballou con Via Iuris, unha organización cívica, como avogada (desde 2010), e con Greenpeace na planificación de campañas. En Pezinok estivo á fronte dunha campaña pública contra a autorización doutro vertedoiro que agravaría a contaminación do solo, do aire e da auga da cidade e dos seus arredores. A loita contra o vertedoiro culminou en 2013, cando a Corte Suprema de Eslovaquia sentenciou que o novo vertedoiro era ilegal e violaba as normas ambientais.
Čaputová dirixiu o seu propio bufete de avogados e é autora de varias publicacións. É membro de Alliance Law Alliance Worldwide (ELAW), unha rede de avogados e xuristas ambientais.
Actividades políticas
esquerda|miniatura| Čaputová falando aos xornalistas, 2019 En decembro de 2017, 'Čaputová anunciou a súa entrada no emerxente partido político Eslovaquia Progresista e, en xaneiro de 2018, foi elixida vicepresidenta no primeiro congreso do partido. Como membro cofundador de Eslovaquia Progresista, un partido socio-liberal e progresista non parlamentario, exerceu como presidenta adxunta ata marzo de 2019, cando renunciou debido á súa candidatura presidencial. Čaputová foi a candidata do partido nas eleccións presidenciais de Eslovaquia de 2019 e foi elixida presidenta na segunda volta, despois de recibir máis do 58% dos votos e vencer ao seu opoñente, o vicepresidente da Comisión Europea Maroš Šefčovič, un independente que estaba apoiado polo partido dominante Smer-SD.
Presidencia
miniatura| Čaputová e [[ Robert Mistrík |Robert Mistrík, candidato inicial que se retirou e lle deu o seu apoio. ]] Nunha rolda de prensa celebrada o 29 de marzo de 2018, Čaputová anunciou a súa candidatura á presidencia da Eslovaquia na carreira presidencial de 2019, sendo apoiada por Eslovaquia Progresista, xunto con Liberdade e Solidariedade e SPOLU, despois de que o seu principal rival, Robert Mistrík, se retirase da carreira e a apoiase a ela o 26 de febreiro de 2019. Dixo que se sentiu obrigada a presentar a candidata á presidencia despois do asasinato do xornalista investigador Ján Kuciak.
Čaputová gañou a primeira volta das eleccións o 16 de marzo de 2019, cun 40,57% dos votos. Despois derrotou ao segundo máis votado, Maroš Šefčovič, por un 58% contra un 42% na segunda volta o 30 de marzo de 2019. A participación na segunda volta, de só o 41,79%, foi a menor de todas votacións dese tipo de eleccións en Eslovaquia. O número de votos cos que Čaputová foi elixida para o cargo foi tamén o máis baixo para calquera presidente eslovaco elixido directamente ata a data. A súa toma de posesión tivo lugar o 15 de xuño de 2019 durante unha sesión especial do Consello Nacional en Bratislava.
Igualdade
Na páxina web da súa campaña, Čaputová dicía que "a xustiza en Eslovaquia non se aplica igualmente a todos". De acordo coas súas declaracións durante a campaña, planea introducir cambios no sistema xudicial policial e xudicial de Eslovaquia. Realizou unha campaña para que a policía fose unha institución independente sen influencia política, encabezada por un profesional imparcial con servizo contrastado. Ademais afirma que é necesario transformar a fiscalía nunha institución xestionada publicamente.
Dereitos LGBT
Čaputová declarou que apoia as parellas de feito do mesmo sexo e a educación da poboación en xeral sobre estas relacións. Nunha discusión organizada por SME Journal, falou sobre a posibilidade de adopción por parte de parellas gais: "Prefiro que o neno teña unha nai biolóxica e un pai biolóxico. Se tivese que medrar nun orfanato, creo que estaría mellor con dous seres queridos, aínda que sexan do mesmo sexo".
Aborto e dereitos reprodutivos
Čaputová apoia o mantemento do statu quo no que se refire ao aborto e aos dereitos reprodutivos: "Se hai unha situación extrema e o dilema está entre decidir se adoptar unha norma legal que invadirá a vida persoal dos cidadáns ou deixar a responsabilidade ás mulleres e á súa elección persoal, elixo a responsabilidade dunha muller".
Premios
miniatura| Čaputová (terceira pola dereita) xunto aos outros gañadores do premio Goldman en 2016 e [[Nancy Pelosi. ]] Polo seu decidido esforzo no asunto da vertedura de Pezinok, Čaputová foi galardoada co Premio Medioambiental Goldman en 2016. Os premiados con este galardón son seleccionados por un xurado internacional e expertos de todo o mundo que se distinguiron por ter un impacto duradeiro e significativo na protección ambiental. O premio Goldman foille entregado a Čaputová en San Francisco. A súa loita longa e finalmente triunfadora foi comparada coa do estadounidense Erin Brockovich. O texto do premio establece que foi galardoada pola súa "campaña implacable contra a apertura dun vertedoiro na cidade de Pezinok, que, se de ser aberto, agravaría aínda máis os posibles riscos para a saúde e contribuiría á "contaminación urbana". Como recoñecemento ao seu esforzo pola democracia europea, Čaputová foi galardoada co premio europeo de cultura política en agosto de 2019.
Ión
miniatura|200px|Ión [[amonio.]] Un ión consiste nun átomo ou grupo de átomos dotados de carga eléctrica. Un átomo ou unha molécula, de por si electricamente neutros, transfórmanse en ións cando gañan ou perden electróns. O proceso polo que un átomo ou unha molécula se transforman en ións recibe o nome xenérico de ionización. Ó proceso polo que os ións e os electróns se unen para formar átomos ou moléculas, especies electricamente neutras, recibe o nome de recombinación.
Os ións cargados negativamente, producidos pola ganancia de electróns, reciben o nome de anións e os cargados positivamente, consecuencia dunha perda de electróns, reciben o nome de catións.
Os ións represéntanse da mesma forma que os átomos ou moléculas, pero coa presenza dun expoñente que indica a carga eléctrica neta. Fe3+; OH− representan o ión ferro (III) e o ión hidróxido.
Historia
Os primeiros ións foron teorizados por Michael Faraday arredor de 1830 para describir as porcións en que se dividían as moléculas nos procesos electrolíticos para dirixirse cara os eléctrodos; o ánodo, eléctrodo cargado positivamente, e o cátodo, cargado negativamente. O mecanismo polo que isto ocorría non foi descrito ata 1884, ano en que Svante Arrhenius o presenta na súa disertación doutoral. Aínda que a teoría de Arrhenius non foi aceptada inicialmente, con posterioridade recibiu o recoñecemento debido outorgándoselle o Premio Nobel de Química de 1903 pola mesma.
Etimoloxía
O termo ión outorgado por Faraday a estas especies químicas provén do grego ἰόν = ion, que significa "o que vai". Anión significaría: "o que vai cara arriba". Catión: "o que vai cara abaixo". Ánodo: "o camiño cara arriba". Cátodo: "o camiño cara abaixo". (ὁδός odós: camiño, vía).
Casiano Martínez
O nome de Casiano Martínez pode referirse a:
Ión
Formación dos ións
Cando un átomo de sodio perde un electrón dá lugar ó ión (catión) sodio:
Cando un átomo de cloro gaña un electrón dá lugar o ión (anión) cloruro:
A rotura ou disociación de moléculas tamén pode dar lugar a ións:
A adición dun ión a unha molécula é un mecanismo habitual de formación de ións poliatómicos:
Neste último caso a formación do ión non é debida a ganancia ou perda de electróns por parte do amoníaco (NH3), senón a ganancia dun protón por parte do mesmo. O amoníaco e o ión amonio (NH4+) teñen o mesmo número de electróns, unha capa completa, o que os fai particularmente estables, e diferéncianse no úmero de protóns, tendo o ión amonio un protón máis que electróns o que lle outorga unha carga neta positiva.
Enerxía de ionización
A enerxía necesaria para separar completamente o electrón máis debilmente unido ó resto do átomo, no seu estado fundamental, e de tal xeito que no electrón arrincado non quede ningunha enerxía residual (nin potencial nin cinética) denomináselle primeira enerxía de ionización e o potencial eléctrico equivalente (é dicir, a enerxía dividida pola carga do electrón) coñécese como o potencial de ionización. Estes termos tamén se empregan para describir a ionización das moléculas, pero os valores non son constantes debido a que a ionización pode estar afectada por factores como a temperatura, a química e a xeometría superficial, se se trata dun sólido.
A unidade do sistema internacional de unidades (SI) para a enerxía de ionización é o J/mol, aínda que se usa con máis frecuencia o kJ/mol, cando se refire a cantidades molares y o eV (electrón-voltio) cando se refire a átomos individuais.
Catións
Son as especies químicas cargadas positivamente. Fórmanse habitualmente cando un átomo ou unha molécula perden electróns.
Anións
Son as especies químicas cargadas negativamente. Fórmanse habitualmente cando un átomo ou unha molécula gañan electróns.
Nos ións negativos, cada electrón do átomo orixinalmente neutro, está fortemente retido pola carga positiva do núcleo. O electrón adicional non está vinculado ó núcleo por forzas de Coulomb, está unido pola polarización do átomo neutro.
Outros ións
miniatura|200px|dereita|Radical cumeno.
Plasma
Chámaselle plasma a un fluído gasoso formado por ións. Tamén se emprega esta expresión para referirse a mostras de gas corrente que conteñan unha proporción apreciable de partículas cargadas.
Ás veces considérase o plasma como un novo estado da materia, (a parte dos estados sólido, líquido e gasoso), concretamente o cuarto estado da materia, dado que as súas propiedades son moi distintas das dos estados habituais. Os plasmas dos corpos estelares conteñen, de xeito predominante, unha mestura de electróns e protóns, e estímase que constitúe o 99,9% do universo visible.
Campephilus principalis
O Campephilus principalis é un membro da familia dos pícidos, sendo un dos meirandes Campephilus do mundo, con 51 centímetros de longo e 76 de envergadura. É nativo das fragas virxes do sueste dos Estados Unidos de América (existe unha subespecie nativa de Cuba). Por mor da destrución do seu hábitat e a caza, o seu número caeu moito, sendo incerto o seu status como especie viva.
Grille, Antes, Mazaricos
Grille é un lugar da parroquia de Antes, no concello coruñés de Mazaricos, na comarca do Xallas. Sitúase na zona leste da parroquia e segundo o IGE, en 2018 tiña 61 habitantes (25 homes e 33 mulleres).
Etimoloxía
Da Idade Media hai testemuños de cinco variantes: Girrili (1252), (Thome de) Girrilo (1252), Girrilli (1252), (Tome de) Guirille (1252) e Guirrille (1289). Paulo Martínez Lema, propuxo como posíbel base etimolóxica o antropónimo xermánico Berildĭ (tema *ber, relacionábel con *bera(n) 'oso', *baira 'xabarín' ou ben con *beran 'levar, traer') / Uerildĭ (-ildi < hildi 'loita, combate'), documentado en Celanova baixo a forma Berildi (871, 926), no Tombo de Sobrado como Berilli (955) e Berili (964) como nome de muller. A súa evolución sería Uerildĭ > *Güirille > *Guirille > Grille (síncope da vogal pretónica [i]).
Shalom
Shalom (en lingua hebraica שָׁלוֹם, xeralmente traducido como paz) significa paz entre dúas entidades (xeralmente dúas nacións) ou a paz interior dun individuo. Tamén é utilizada como cumprimento dentro da comunidade xudía, á semellanza do salaam árabe.
Expresións
Dentro da lingua hebraica, a palabra shalom é utilizada en diversas expresións:
Nomes
Shalom é xeralmente utilizado como nome ou raíz de nomes dentro da comunidade xudaica, tendo como exemplo o rei Shlomo ou Salomón (שלומה).
Persoas coñecidas co nome de Shalom:
Casiano Martínez Blanco
Casiano Martínez Blanco, finado en Santiago de Compostela o 31 de outubro de 1903, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Xuíz municipal e maxistrado suplente da Audiencia de Ourense. Foi deputado provincial polo distrito de Ribadavia.
Vida persoal
Casou con Lucila Pedrayo Ansoar, irmá de Eladia Ramona Pedrayo Ansoar, a nai de Ramón Otero Pedrayo. Tiveron seis fillos: Eladio (1882-1967), Antonia (finada en 1975), José María (1894-1983), Juan (1886-1980), Teresa (finada en 1987) e Lucila.
Armorial
miniatura|250px|Páxina do armorial alemán de [[Hyghalmen, de finais do século XIV.]] miniatura|200px|O Armorial Segar ([[Segar's Roll) do século XIII, na imaxe unha copia do orixinal do século XVII, no que aparecen as armas de Galicia.]] Os armoriais, tamén chamados libros de armería, son publicacións dedicadas á descrición sistemática de emblemas heráldicos ou escudos de armas, xeralmente obra de oficiais cronistas de armas ou heraldos.
A orixe deste xénero de obras remóntase a finais do século XIII, período de apoxeo do uso do código heráldico en Europa Occidental, aparecendo en forma de códices ou libros manuscritos con repertorios completos ou parciais de brasóns xunto con ilustracións, frecuentemente iluminadas, que reproducen as figuras ou conxuntos heráldicos, coas cores que lles pertencen. Os armoriais, en particular os considerados medievais, publicados até o século XVI, son empregados polos especialistas como fonte para o estudo historiográfico dos usos heráldicos.
Diferentes museos e arquivos en diversos países conservan catalogados uns 350 armoriais dos cales 130 son ingleses, 80 franceses, 40 xermánicos e 20 españois e italianos.
En función do formato
Especialistas como Jean-Bernard de Vaivre e Ottfried Neubecker diferencian os armoriais en función do formato de soporte:
En función da caracterización do representado
Outros especialistas como Martín de Riquer distinguen os armoriais en función da caracterización do representado e así poden distinguirse:
En función do contido
Desde o punto de vista do contido, outros autores dividen os armoriais en:
Ben Gazzara
Biagio Anthony Gazzara, coñecido como Ben Gazzara, nado o 28 de agosto de 1930 e finado a consecuencia dun cancro de páncreas o 3 de febreiro de 2012, foi un actor estadounidense de cinema, televisión e teatro.
Illa Roti
miniatura|300px|foto de satélite da illa Roti Illa Roti (Pulau Roti, tamén escrito Rote) é unha illa de Indonesia, parte da provincia de East Nusa Tenggara nas Illas menores da Sonda. Segundo a lenda, esta illa recibiu o seu nome por accidente cando uns mariñeiros portugueses perdidos chegaron e preguntaron a un labrego onde estaban. O granxeiro sorprendido, non falaba portugués e presentouse, "Roti".
Xeografía
Roti está a 500 km ao noroeste da costa de Australia e a 170 km ao norte das Illas Ashmore e Cartier. A illa está situada ao suroeste da illa de Timor. Ao norte atópase o Mar de Savu, e ao sur esta o Mar de Timor. Ao oeste atópanse Savu e Sumba. A deshabitada illa Ndana, xusto ao sur de Roti, cunha superficie de 14 km², é a máis meridional illa de Indonesia. Xunto con algunhas outras pequenas illas próximas, como Ndao, forma parte do kabupaten (rexencia) de Roti Ndao Regency, que no censo decenal de 2010 tiña unha poboación de 119.711 hab. A Illa de Roti ten unha superficie de 1.214 km².
A cidade principal, Ba'a, atópase no lado norte da illa. Roti ten unha boa zona para practicar Surf no sur preto da aldea de Nemberala. Hai un transbordador diario desde a illa a Kupang, a capital da provincia de Timor Occidental, que proporciona transporte para os pasaxeiros e mercancías locais, así como aos turistas. A viaxe entre Kupang e Ba'a leva ao redor de dúas horas.
Roti componse de outeiros, plantacións en socalcos, palmeiras de acacia, sabana e algúns bosques.
Economía
miniatura|Mercado da Cidade de Ba´a, Roti
Os Rotineses dependen, como os Savuneses, da palma de palmira para a supervivencia básica, pero tamén como un complemento aos seus ingresos ademais da pesca e da fabricación de xoias.
A agricultura é a principal forma de emprego. A pesca tamén é importante, especialmente na localidade oriental de Papela, o que deu lugar a disputas con Australia sobre as augas xurisdicionais entre eles.
Atraccións turísticas
Roti ten moitas ruínas históricas incluíndo antigüidades de porcelana chinesa, así como artes e tradicións antigas. Varias figuras prominentes de Indonesia naceron en Roti. Un instrumento de música popular, o Sasando, está feito de follas de palma.
Na parte oriental da illa atópase un estanque na vila de Landu que ten medusas non velenosas. O estanque tamén ten unha praia de area branca.
María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias
María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias, nada en Palermo o 27 de abril de 1806 e finada en Sainte Adresse (Francia) o 22 de agosto de 1878, foi unha nobre italiana, raíña consorte de España polo seu matrimonio con Fernando VII e raíña rexente durante a minoría de idade de Isabel II.
Traxectoria
Para preservar os dereitos da súa filla ao trono de España, María Cristina apoiouse nos políticos liberais moderados, para facer fronte ao opositor da súa filla Carlos María Isidro de Borbón, que estaba apoiado polos sectores do absolutismo.
Na súa etapa de rexente, tivo que facer fronte á Primeira guerra carlista. Tratou de gobernar o país por medio dun Estatuto apoiándose na figura dun liberal moderado como Martínez de la Rosa, pero a insurrección de La Granja obrigouna a volver ao constitucionalismo. A súa política, hostil aos avances liberais, provocou un "descontento" na súa contra (1848) xustamente ao remate da Primeira Guerra Carlista. Ademais, durante a súa rexencia no 1833, disólvese a Xunta Superior do Reino de Galiza, dividindo a Galiza en catro provincias. Dende o seu cargo, mandou imprimir a Carta xeométrica de Galicia, que elaborara o xeógrafo Domingo Fontán.
Renunciou á rexencia e marchou a Francia, deixando en España as súas fillas (Isabel e Luísa Fernanda). Nese momento xa era de dominio público que, pouco despois de morrer Fernando VII, María Cristina casara en segredo (28 de decembro de 1833), en matrimonio morganático, co sarxento Agustín Fernando Muñoz, con quen tivo oito fillos desa relación, o que lle supuxo unha boa parte da súa impopularidade cando finalmente se fixo público.
Desde Francia, Cristina conspirou contra o xeneral Espartero e promoveu o levantamento frustrado de 1841. Coa caída de Espartero volveu a España, influíu na política do país e participou en negocios "sucios" que fixeron que o seu descrédito e o odio popular se estenderan.
Coa revolución de 1854 evitou o xuízo grazas á axuda de Espartero, que a permitiu fuxir. Dende aquel momento fixou a súa residencia en Sainte Adresse (Francia), onde morreu o 22 de agosto de 1878.
Meriwether Lewis
Meriwether Lewis, nado en Charlottesville (Virxinia) o 18 de agosto de 1774 e finado en Grinder's Stand (Tennessee) o 11 de outubro de 1809, foi un explorador, soldado, botánico e administrador público estadounidense. Lewis é coñecido por ter liderado, xunto con William Clark, a expedición que tiña por misión explorar o territorio de Luisiana, o que se deu en coñecer como Expedición de Lewis e Clark.
Saint-Ouen-des-Alleux
Saint-Ouen-des-Alleux (en galó: Chiené, en Sant-Owen-an-Alloz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Gaita Gallega (revista)
miniatura|300px|A Gaita Gallega. A Gaita Gallega, subtitulada Repinica muiñeiras, alboradas e fandangos unha vez ó mes, foi unha publicación mensual galega, fundada por Manuel Lugrís Freire e Ramón Armada Teixeiro, editada na Habana dende o 5 de santiago de 1885 ata o 18 de decembro de 1887. Reapareceu o 20 de santiago de 1889 ata decembro dese mesmo ano como suplemento de El Eco de Galicia, revista dirixida por Waldo Álvarez Insua.
Historia e características
miniatura|"¡[[Rousalía Castro morreu!", por Secundino Cora e "A rola de Galicia Rousalía Castro de Murguía" por Valentín Lamas Carvajal.]] É a primeira revista da emigración escrita integramente en lingua galega. Os seus fundadores foron Roque d´as Mariñas (pseudónimo de Manuel Lugrís Freire) e Chumín de Céltegos (Ramón Armada Teixeiro). Lugrís estivo vinculado a esta empresa só nos primeiros números. Nos seus catro anos de vida editáronse 20 números ordinarios e un especial sobre a morte de Rosalía de Castro.
Incluíu textos, entre outros, de Antonio de la Iglesia, Marcial Valladares Núñez, Francisco Lourido Sánchez, Manuel Amor Meilán, Lisardo Barreiro, Rosalía, Manuel Curros Enríquez, Valentín Lamas Carvajal, Alberto Camino, Andrés Muruais, Juan Barcia Caballero, Francisco Añón, Enrique Labarta Pose, Eduardo Pondal, Nicomedes Pastor Díaz, Rogelio Civeira, Alberto García Ferreiro, José García Mosquera, Francisco María de la Iglesia, Benito Losada Astray, Adolfo Mosquera, Roque Pesqueira Crespo, Xoán Manuel Pintos, Eladio Rodríguez González, Francisco Romero Blanco, Javier Valcarce Ocampo, Juan Manuel Rodríguez de Cea e Secundino Cora García.
Alicate
dereita|miniatura|250x250px|Alicates universais con resorte helicoidal. O alicate (do árabe ao-laqqat, que significa «tenaces») é unha ferramenta manual cuxos usos van dende suxeitar pezas ó corte ou moldeado de distintos materiais.
Son comúns en todo equipo de ferramentas manuais, xa que é un útil básico para a bricolaxe. Esta especie de tenaces metálica provista de dous brazos, son ferramentas imprescindibles para o traballo de montaxes electrónicas.
Historia
miniatura|Tenaces medievais atopadas en Hamburg-Harburg (séculos XV e XVI). O alicate foi inventado en Europa cara ó ano 2.000 a.C. para coller obxectos quentes (principalmente o ferro que se forxaba sobre unha bigornia). Entre as máis antigas ilustracións de alicates figuran as do deus grego Hefesto na súa ferrería. Os diferentes tipos de alicate xurdiron a medida que se inventaban os diferentes obxectos onde utilizalos: ferraduras, ferrollos, cables, tubos, compoñentes eléctricos e electrónicos.
Billy Bremner
William John Bremner, nado en Stirling o 9 de decembro de 1942, e finado en Doncaster o 7 de decembro de 1997, foi un destacado futbolista escocés dos anos 60 e 70 coñecido como Billy Bremner.
Traxectoria
esquerda|miniatura|333x333px|Estatua de Billy Bremner no estadio [[Elland Road de Leeds United.]] Bremner naceu en Stirling o 9 de decembro de 1942. Case toda a súa carreira desenvolveuse no Leeds United, onde el era o capitán, ademais de ser elixido como o mellor xogador da historia do club. Xogaba como centrocampista. Foi 54 veces internacional coa selección de fútbol de Escocia entre 1965 e 1976, coa que disputou a fase final do campionato mundial de 1974. Marcou 3 goles. É un membro do salón da fama do fútbol escocés e tamén do fútbol inglés. Unha vez retirado, foi o adestrador da mesma Leeds, así como do Doncaster Rovers. Morreu, en Doncaster o 7 de decembro de 1997 dun ataque cardíaco.
Como xogador Como adestrador
Os Lagos, Montoxo, Cedeira
Os Lagos é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999.
Petro Poniatyshyn
Petro Poniatyshyn (en Петро Понятишин), nado o 15 de xullo de 1877 e finado en Skokie (Estados Unidos) o 4 de febreiro de 1960, foi un sacerdote grecocatólico ucraíno, administrador apostólico do exarcado dos Estados Unidos entre 1916 e 1924.
Dungeons & Dragons (homónimos)
Dungeons & Dragons pode facer referencia a:
Petro Poniatyshyn
Traxectoria
Naceu en 1880. Estudou no Collegium Canisianum de Innsbruck a partir de 1901, e o 11 de xullo de 1902 foi ordenado sacerdote polo metropolita Andrei Sheptytskyi. Rematou os seus estudos en 1903 no Instituto Patrístico Augustinianum.
Coa morte de Soter Stefan Ortynskyi en 1916, foi nomeado en marzo administrador apostólico do exarcado dos Estados Unidos, cargo no que permaneceu até 1924. Finou en Skokie o 4 de febreiro de 1960.
Vladimir Chelomei
miniatura|Selo postal adicado a Chelomei.
Vladimir Nikolayevich Chelomei, nado o 30 de xuño de 1914 en Sedlets (Ucraína) e morto o 8 de decembro de 1984 en Moscova, foi un enxeñeiro e deseñador de mísiles e foguetes soviético de orixe ucraíno.
Traxectoria
Chelomei naceu en 1914 na cidade ucraína de Sedlets, nunha familia de mestres que tivo que migrar a Paltava tres meses despois debido á primeira guerra mundial. Á edade de 12 anos, a familia de Chemolei tivo que moverse a Kíiv, onde estudou mecánica de automóbiles. En 1932 entrou no politécnico de Kíiv, a mesma institución na que Koroliov estudiara oito anos antes. Considerado un prodixio, aos 22 publicou o seu primeiro libro (Análise de vectores) e aos 24 publicara xa 14 artigos científicos. En 1941 uniuse ao Partido Comunista e obteu o seu doutoramento, sendo nomeado xefe do Grupo de Propulsión a Chorro do Instituto Central P. I. Baranov de Aviación a Propulsión (TsIAM polas súas siglas en ruso).
Chelomei inventou de maneira independente o pulsorreactor en 1942. En xuño de 1944 foi invitado a analizar os restos dun mísil V-1 alemán e encargouselle reproducilo, tarefa que acadou a finais dese mesmo ano, creando o mísil 10-Kh. O 17 de setembro se lle asignou a súa propia oficina de deseño. Cara 1958 Chelomei traballara no desenvolvemento dun novo mísil de cruceiro ao tempo que empezaba a demostrarse a superioridade dos mísiles balísticos intercontinentais sobre os de cruceiro. Tamén nese ano comezou a ter contacto coas altas esferas do Kremlin, trabando amizade co fillo de Nikita Khrushchev, o que lle permitiu expoñer as súas ideas directamente a altos cargos. En 1952 foi nomeado profesor na Universidade Baumann e en 1959 deuselle o alto cargo de Deseñador Xeral da oficina OKB-52.
Chelomei faleceu o 28 de decembro de 1984 debido a unha trombose inesperada nun hospital de Moscova tras ser trasladado ao mesmo por un accidente na súa casa.
Mina (unidade)
miniatura|Peso de cinco minas da [[cidade-estado sumeria de Lagash. Ca. III milenio a. de C. (Museo do Louvre)]] A mina (arameo: mĕnē; hebreo: מנה -manäh-; grego: μνᾶ -mna-; en acadio: manû; en latín: mina‬) foi unha unidade de peso propia do Oriente Próximo na Antigüidade, equivalente a 1,25 libras (arredor de 0,57gramos), que posteriormente se utilizou como unidade de moeda.
No mundo hebreo dividíase en 50 siclos. Na Grecia antiga, a mina equivalía orixinalmente a 70 dracmas e posteriormente aumentou ata os 100 dracmas.
Desde os primeiros momentos da civilización sumeria, xa se utilizaba a mina como unidade de peso, con anterioridade á aparición dos siclos e dos talentos. En tempos de Ur-Nammu, a mina tiña un valor de 1/60 talentos ou 60 siclos.
A mina no sistema monetario da Antiga Grecia
As equivalencias da mina coas outras moedas daquela época son as seguintes:
Galería de imaxes
Os seguintes debuxos correspóndnse ás ilustracións de diversos tipos de pesos dunha mina procedentes do dicionario de antigüidades de Daremberg.
Trofeo Cidade de Vigo 1979
A IX edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 20 e o 22 de agosto de 1979 en forma de torneo cuadrangular. O campión foi o Athletic de Bilbao.
Semifinais
Primeiro encontro
Segundo encontro
David Rubín
David Rubín Miguélez, nado en Ourense o 19 de outubro de 1977, é un debuxante de banda deseñada galego.
Traxectoria
Comezou na ourensá Limaía Produccións, para máis tarde traballar no ámbito dos debuxos animados para a produtora coruñesa Dygra. Fixo curtametraxes e cortinillas de animación, mais é principalmente coñecido como autor de banda deseñada, un dos máis prolíficos de Galicia. miniatura|Rubín en 2009 Foi cofundador do colectivo Polaqia en 2001. Conta con series propias nas revistas galegas BD Banda desde 2001 e Barsowia desde 2003. É o autor de Os Kinkilláns, unha popular serie da segunda etapa de Golfiño, publicación xuvenil ofrecida xunto a La Voz de Galicia. Cómics seus viron a luz en publicacións como Tos, Huevo ou El fanzine enfermo. Contribuíu de maneira notorio na última época da revista Dos veces breve.
Así mesmo, dedícase ao humor gráfico para El Periódico de Catalunya.
Premios
Gañou o primeiro premio das Xornadas de Banda Deseñada de Ourense, na categoría de 22 a 30 anos, en 2000 (por A sombra xigante que me afoga) e en 2002 (por Antón ardendo), e mais o cuarto premio en 2001. Recibiu tamén en 2000 o Premio Ourense ao mellor autor afeccionado, na Casa da Xuventude de Ourense. Foi gañador en xaneiro de 2003 do VIII Certame de Cómic de Arteixo, correspondente ao ano anterior. Gañou en marzo de 2004 o IX Certame de Cómic de Arteixo coa historia O segundo que ía dicirche.
En 2004 fíxose co segundo premio do certame "Na Vangarda" (da Dirección Xeral de Xuventude e Solidariedade) polo relato breve Corredora feito en equipo con Emma Ríos. Gañou en 2005 coa historia curta Patacas. Foi gañador en 2005 do I Premio Castelao de Banda deseñada da Deputación Provincial da Coruña coa novela gráfica Onde ninguén pode chegar.
En 2020 foi nomeado a catro premios Eisner.
Ermelindo Portela Gómez
Ermelindo Portela Gómez, nado na Guarda en outubro de 1918 e finado no mesmo concello o 8 de xaneiro de 2003, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ermelindo Portela Melón. Foi director do Centro Secundario de Hixiene Rural. Foi nomeado alcalde da Guarda o 11 de febreiro de 1949, permanecendo no cargo até o 23 de abril de 1960. Foi presidente da Comisión de Festas do Monte Tecla en 1952, e o último presidente da Sociedade Pro Monte Santa Tecla.
Vida persoal
Casou con María Luz Silva e foi pai de Francisco Javier, María José, María Lucía e Ermelindo Portela Silva.
Recoñecementos
Foi nomeado fillo predilecto da Guarda en marzo de 2004.
Marcelo Expósito
Marcelo Expósito Prieto, nado en Puertollano (Provincia de Cidade Real) o 29 de maio de 1966, é un artista e activista político español, deputado ao Congreso dos Deputados por En Comú Podem na XI e a XII lexislatura. Foi secretario terceiro da mesa do Congreso dos Deputados
Traxectoria
Cursou estudos de Ciencias da Información, os cales abandonou para dedicarse á música experimental e a imaxe. En 1990, desenvolveu residencias de estudo en Maastricht e logo en Ámsterdam, en 1993, para logo si desenvolverse como artista internacional. Conta no seu haber con varias mostras individuais, así como cunha extensa videografía.
Traballa como teórico crítico, editor, curador, tradutor e docente, movéndose entre Barcelona e Buenos Aires. É co-director académico do Programa de Estudos Independentes (PEI) do Museo d'Art Contemporani de Barcelona e profesor asociado na Facultade de Belas artes da Universidade de Castela-A Mancha, Conca. Forma parte da Universidade Nómade e da Rede de Conceptualismos do Sur, así como co-fundador e co-editor da revista Brumaria (2002-2006). A súa relación con Cataluña comeza nos anos oitenta e, desde hai 15 anos vive en Barcelona.
En 2005 coordinou unha extensa investigación sobre arte e política en España desde finais da década de 1960.
Desde 2006 é profesor no Programa de Estudos Independentes (PEI) do Museu d'Art Contemporani de Barcelona e na Facultade de Belas Artes da Universidade de Castela A Mancha (UCLM) en Cuenca. É doctorando na Facultade de Ciencias Sociais da Universidade de Buenos Aires.
Entre 2008 e 2010 impartiu tamén docencia, entre outros lugares, na Facultade de Humanidades da Universidade Pompeu Fabra (UPF), Barcelona; Campus Expandido, Museo Universitario de Arte Contemporánea (MUAC), México D.F.; Màster Pensar l'Art Avui, Departamento de Filosofía Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Autónoma de Barcelona (UAB); mestrado en Comunicación e Crítica de Arte na Facultade de Letras da Universidade de Xirona (UdG); Escola Elisava, Barcelona; Nuova Accademia dei Belle Arti (NABA), Milán e Centro de Investigacións Artísticas (CIA), Buenos Aires.
Traxectoria artística
É un dos integrantes do colectivo artístico Banda Á parte. Realizou obras sobre diversos soportes como a fotografía, vídeo e textos interconectando proxectos interdisciplinarios que reformulan as tradicións estéticas. Desde 1989 os seus traballos pretenden contrarrestar os discursos históricos institucionais mediante contranarrativas que reorganizan os referentes históricos. Publicou libros sobre produción cultural, activismo, historia da arte e cine, por exemplo sobre Chris Marker ou Pere Portabella. esquerda|miniatura|Presentación da candidatura "En común podemos"
Traxectoria política
Iniciou a súa militancia activista nos movementos sociais na década de 1990 e formou parte do movemento de insubmisión antimilitarista, da organización de protestas antiglobalización e das redes europeas contra a precarización.