cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illas Baleares
Símbolos
Aínda así, foise cuestionando, dende a súa oficialización o uso desta bandeira e a súa lexitimación histórica, xa que moitas veces só é considerada unha modificación da bandeira de Mallorca, que de feito tamén está inspirada escudo de Palma.
O outro símbolo das Illas Baleares, é o Día das Illas Baleares, festexado o 1 de marzo, data na que entrou en vigor o Estatuto de Autonomía de 1983.
Etimoloxía
miniatura|200px|Fondeiro balear A pesar que durante moito tempo creuse que "Baleares" proviña da palabra grega ballein que significa "lanzar", ultimamente cambiouse de opinión e parece que se descarta a orixe helénico. O certo é que os gregos utilizaron a palabra Gimnesias para referirse ás illas de Menorca e Mallorca. En cambio, cartaxineses e romanos preferiron a denominación "Baleares" para Menorca e Mallorca. Todos eles chamaron a Eivissa e Formentera Pitiusas.
A orixe do nome "Baleares" non é grego senón fenicio. Provén do plural "ba' lé yaroh". O substantivo "ba' lé" significa "os que exercitan o oficio de" e actúa como suxeito do verbo "yaroh" que significa "tirar pedras". O significado final sería algo así como "os mestres do lanzamento". E estes mestres do lanzamento son os fondeiros das illas. Así pois, Baleares significa "fondeiros". Autores clásicos como Plinio ou Diodoro falaron moito deles. Pero é a narración de Licofronte de Calcis, no seu poema hermético Alexandra (versos 633-641), cando fala dos fuxitivos da guerra de Troia que chegan ás Baleares, ás que o chama Gimnesias, onde se dá esta descrición:
Esta fama e probablemente un exceso de poboación deu lugar a que moitos destes fondeiros das illas terminasen nutrindo aos exércitos cartaxinés e, máis tarde, romano. Parece ser que o costume de utilizar a fonda nas illas non se abandonou entre os campesiños ata ben entrado o século XX. En Menorca, ata non fai moitos anos, existía a tradición que, para entrar en determinados gremios, o aspirante tiña que acertar cunha pedra, e sen errar ningún tiro, oito espazos baleiros entre dúas barras.
Historia natural
miniatura|Mapa das Illas Baleares. miniatura|Serra Tramuntana
Paleoxeografía
Gimnesias e Pitiusas tiveron unha historia xeográfica diferente. Durante as glaciacións do Cuaternario, debido á acumulación de auga en forma de xeo nos casquetes polares e nas grandes serras, mares e océanos baixaron de nivel. Isto provocou que se unisen Menorca e Mallorca por unha banda e Eivissa e Formentera polo outro. Todas as faunas e floras mesturáronse, pero entre a Gran Gimnesia e a Gran Pitiusa non foi así xa que permaneceu unha canle mariña de máis de 70 km, infranqueable pola fauna terrestre. A menor medida da Gran Gimnesia (2.000 km²) e un clima máis árido provocou a extinción da fauna terrestre e a falta de vexetais arbóreos notables.
Flora
No pasado, Gimnesias e Pitiusas tiveron ecosistemas distintos. As Gimnesias tiñan bosques de aciñeiras no interior e nos chairos costeiros grandes bosques de buxo balear (buxus balearica), planta que aínda se pode atopar de forma residual en Mallorca. As Pitiusas estaban practicamente espidas de vexetación arbórea e predominaban as herbas nitrófilas produto do efecto das dexeccións da gran cantidade de colonias de aves que tiñan.
Economía
miniatura|Rúa de Eivissa, importante núcleo turístico O PIB por habitante das illes é un dos máis altos do Estado Español. O elemento socioeconómico máis determinante das últimas décadas da economía balear é o turismo, porén, o comportamento turístico é diferente segundo a illa. As illas de Mallorca e Eivissa teñen un fluxo turístico máis intenso, recibindo turistas principalmente alemás e ingleses, aínda que tamén moitos italianos sobre todo en Eivissa. Con todo, Menorca entrou máis tarde na industria do turismo, recibindo agora moitos turistas ingleses. No caso de Formentera a illa estivo apartada dos efectos desta industria, entre outras cousas polo seu pequeno tamaño e a falta de auga potable, mais ten recibido turistas principalmente italianos.
En tódalas illas o turismo do resto do estado español non representa máis dun cuarto do total, sendo en Eivissa onde é máis marcado (principalmente mozos atraídos pola fama das súas discotecas).
Este fenómeno do turismo modificou pois o tipo de economía das illas, traballando agora máis dun 70% da poboación no sector servizos. Ademais cómpre destacar a industria do téxtil, o coiro e o calzado.
Lutiánidos
miniatura|Lutjanus aratus Os Lutiánidos (Lutjanidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Distribúense por augas tropicais e subtropicais dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Características
Aleta dorsal continua, con 10-12 espiñas e 10-17 raios brandos; anal con tres espiñas e 10-17 raios brandos; pélvicas cunha espiña e 5 raios brandos, inseridas á altura das pectorais.
Boca terminal, de tamaño moderado a grande, algo protráctil. Dous orificios olfactorios a cada lado. Preopérculo normalmente aserrado.
Poden alcanzar unha lonxitude máxima de 1 m.
254
Outros
Historia ano a ano
Lutiánidos
Características
A maioría das especies son depredadores de crustáceos e peixes, aínda que tamén as hai planctívoras.
Clasificación
miniatura|Lutjanus argentimaculatus A familia divídese en catro subfamilias con 17 xéneros e 103 especies:
As Casas Grandes, Crendes, Abegondo
As Casas Grandes é un lugar da parroquia de Crendes no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Antonio Odriozola
Antonio Odriozola Pietas, nado en Gasteiz o 1 de xuño de 1911 e finado en Pontevedra o 7 de decembro de 1987, foi un bibliógrafo, investigador e erudito vasco.
A Pousanova, Ribas de Sil, Ribas de Sil
A Pousanova é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 tiña 7 habitantes, 2 deles eran homes e 5 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Ducado de Friúl
O Ducado de Friúl foi un dos grandes ducados da Lombardía. Serviu de 'parachoques' entre Italia e os pobos eslavos, a pesar de que, a miúdo, xunto cos ducados de Spoleto, Benevento e Trento, Friúl intentaba establecer a súa independencia da autoridade real.
A provincia de Friúl foi a primeira de Italia que conquistaron os longobardos guiados por Alboíno o ano 568. Alboíno deixou o goberno da rexión en mans do seu sobriño, Xisulfo I de Friúl, ao cal se lle permitir escoller as familias nobres coas que se quería establecer. O lugar orixinal situouse entre os Alpes Cárnicos polo norte e os Alpes Xulianos polo leste, onde o acceso era bastante difícil. Estaba rodeado polo Exarcado de Rávena polo sur, onde non tivo acceso ao mar ata máis adiante, e por unha chaira que conducía a Panonia, un punto de acceso perfecto para os invasores como os croatas, os ávaros, e posteriormente os húngaros. A beira oeste do territorio estivo sen definir ata que posteriores conquistas estableceron o Ducado de Ceneda, situado alén do río Tagliamento. Orixinalmente a capital da provincia foi Aquileia, pero a capital longobarda de Friúl foi Forum Iulii, actualmente Friúl.
O ano 615 conquistouse Concordia (situada na actual Suíza) e o 642 Opitergium (actual Oderzo). De dita forma os duques estenderon a súa autoridade cara ao sur en contra do Exarcado de Rávena. O ano 663, a capital foi conquistada polos ávaros por un breve período de tempo, xa que Grimoaldo I de Benevento non tardou en recuperala. Despois do asedio de Pavía o ano 774, Carlomagno permitiu a Hrodgaud de Friúl conservar o ducado, o cal continuou baixo o poder dos francos ata o ano 828, momento en que se dividiu en condados e desapareceu. Posteriormente volvéronse reunir baixo a Marca de Friúl o ano 846.
Lista de duques e marqueses de Friúl
Os duques e marqueses de Friúl foron os gobernantes do Ducado e a Marca de Friúl durante a Idade Media.
Ginnungagap
Na mitoloxía nórdica, Ginnungagap ("aparente baleiro" ou "oco enorme") era o vasto abismo que existía entre Niflheim e Muspelheim antes da creación. Era tan profundo que ningún ollo mortal chegaba a ver o fondo. Ó norte deste xacía o intenso frío do Niflheim, ó sur, o insufrible calor do Muspelheim. Ó comezo dos tempos, os dous encontrábanse no Ginnungagap; e onde a calor tocaba o xeo, as pingas de auga derretían e formaban a substancia eitr, que derivou na vida na forma do xigante Ymir, o pai de tódolos xigantes de xeo.
Adama Diomandé
Valentin Adama "Dio" Diomandé , nado en Oslo o 14 de febreiro de 1990, é un futbolista noruegués que xoga como dianteiro para o Hull City da Premier League.
Traxectoria
Diomandé naceu en Noruega de pais marfileses, como xuvenil xogou para o Holmlia, Vålerenga mais o Lyn. Estudou no instituto para deportistas Norges Toppidrettsgymnas, e logo tamén ciencia deportiva no Instituto Ulsrud.
Carreira internacional
A Diomandé convocárono por primeira volta para a selección absoluta norueguesa en xuño de 2015, debutando o 12 dese mes como substituto de Joshua King no minuto 79 nun partido de clasificación para a Eurocopa de 2016 contra Acerbaixán.
Kevin Vázquez Comesaña
Kevin Vázquez Comesaña, nado o 23 de marzo de 1993 en Nigrán é un futbolista que xoga na demarcación de Defensa.
Traxectoria
Formouse como futbolista nas categorías inferiores do Celta de Vigo debutando no Celta de Vigo B en Segunda División B na tempada 2011-2012, adestrando tamén en varias ocasións co primeiro equipo, chegando a ir convocado co primeiro equipo para ó partido contra o Sevilla, da xornada 36, ó 10 de maio do 2015, Kevin estivo no banquiño co número 33, acompañado tamén polos xogadores do filial Borja Fernández (28), Pape Cheikh (36) e Diego Alende (38).
O Castro, Crendes, Abegondo
O Castro é un lugar da parroquia de Crendes no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Ramón Blanco
O nome Ramón Blanco pode referirse a:
Top 14 2011-2012
A tempada 2011-2012 do Top 14 foi a 113ª edición da máxima categoría da liga profesional de rugby en Francia.
Equipos
Os 14 equipos que compoñeron a liga eran da metade sur do país, agás dous equipos de París.
Clasificación
Estatísticas do campionato:
Eliminatorias polo título
O Stade Toulousain acadou o seu 19º título de liga vencendo na final por 18 a 12 ó RC Toulon.
Ducado da Bretaña
O Ducado da Bretaña (en Dugelezh Breizh, e en Duché de Bretagne) é o conxunto político que sucedeu despois dos reinos da Bretaña unificándoos, na Alta Idade Media na Bretaña (Francia).
Historia
Empezou no século IX e disolveuse no ano 1532 ao unirse ao reino de Francia. O personaxe máis destacado foi a duquesa Ana da Bretaña (Nantes, 25 de xaneiro de 1477 - Blois, 9 de xaneiro de 1514), que foi duquesa titular da Bretaña e por dúas veces raíña consorte de Francia.
Reino da Bretaña (séc. IX - séc. X)
Os carolinxios someteron aos bretóns no século VIII, pero as diversas expedicións organizadas durante os reinados de Carlomagno e Ludovico Pío mostran que os bretóns permaneceron insubmisos. En 831, Ludovico Pío cambiou de estratexia: pactou con Nominoe, un nobre bretón ao que fixo conde de Vannes, e nomeouno missi dominici para os territorios bretóns. Nominoe é considerado o Pai da Patria bretoa. Os seus sucesores até a invasión normanda noméanse reis da Bretaña. A lista de reis da Bretaña á a seguinte:
Ducado da Bretaña (séc. X - séc. XVI)
thumb|A Kroaz Du (Cruz Negra), estandarte do ducado da Bretaña desde o [[século XIV.]]
A pesar da soberanía nominal francesa, o ducado foi case independente até 1532, ano en que foi incorporado definitivamente a Francia. Os duques da Bretaña até 1532 foron:
Dinastías de Penthièvre, Plantagenet e Thouars
En 1154, o conde de Cornualla, Hoel, herdou o condado de Nantes e, en 1066, casou con Havoisa, herdeira do ducado da Bretaña. O poder ducal durante a dinastía de Cornualla non foi moi forte até a intervención dos Plantagenet, condes de Anjou, duques de Normandía e reis de Inglaterra: en 1171, Henrique II de Inglaterra organizou o casamento do seu moi xove fillo Godofredo (morto en 1186) coa moi xove herdeira do ducado, Constanza (morta en 1201). Henrique II, co título de baillistre (rexente) foi o verdadeiro duque da Bretaña de 1166 a 1186, e o rei Ricardo I de Inglaterra, de 1186 a 1199.
Dinastía de Dreux (1203-1341)
A vitoria dos reis de Francia contra os Plantagenet provocou consecuencias na Bretaña. Despois da morte de Artur I, Filipe Augusto organizou o casamento da herdeira, Alix (filla de Constanza e do seu terceiro marido, Guido de Thouars) cun francés, Pedro de Dreux (Pedro I Mauclerc).
A guerra de sucesión da Bretaña (1341-1364)
Despois da morte sen descendencia de Xoán III houbo un conflito entre Xoana de Penthièvre, sobriña de Xoán III, esposa de Carlos de Blois, apoiada polo rei de Francia, e Xoán de Montfort, medio irmán do duque, apoiado polo rei de Inglaterra. Xoán de Montfort morreu en 1345, pero Eduardo III de Inglaterra continuou a guerra na Bretaña, dirixida desde o 1352 por "tenentes xenerais" e capitáns ingleses.
Dinastía de Montfort (1364-1491)
miniatura|[[Cadière de Ana da Bretaña|Cadière da duquesa Ana da Bretaña (1498)]]
Éter
miniatura|150px|Estrutura xeral dun éter. miniatura|dereita|Metil tert butil éter. Un éter é un tipo de composto orgánico que contén un grupo funcional éter formado por un átomo de osíxeno unido a dous grupos alquilo ou arilo, e que ten como fórmula xeral R–O–R'. Un exemplo típico é o disolvente e anestésico dietil éter (ou éter dietílico), que moitas veces se denomina, simplemente, "éter" (CH3-CH2-O-CH2-CH3). Os éteres son compostos bastante comúns en química orgánica e bioquímica, xa que o enlace éter é común en certos carbohidratos e na lignina e certos lípidos especiais, como os das membranas celulares das arqueas.
Estrutura e enlaces
Os éteres presentan o enlace C-O-C, que ten un ángulo de enlace duns 104,5° e distancias C-O duns 140 pm. A barreira para a rotación entre os enlaces C-O é baixa. O enlace do osíxeno nos éteres, nos alcohois, e na auga é parecido. Nos termos da teoría do enlace de valencia, a hibridación no osíxeno é sp3.
O osíxeno é máis electronegativo có carbono, así o hidróxeno alfa para os éteres é máis ácido ca nas cadeas hidrocarbonadas simples. Porén é moito menos ácido có hidróxeno alfa de grupos carbonilo (como nas cetonas ou aldehidos).
Dependendo dos grupos R e R' que leven, os éteres son clasificados en dous tipos: éteres simples ou simétricos, e éteres mixtos ou asimétricos.
Nomenclatura
Os nomes dos éteres simples (é dicir, aqueles que non levan ningún outro grupo adicional ou poucos) están formados polo nome dos dous substituíntes seguidos da palabra éter. Por exemplo, etil metil éter (CH3OC2H5), difeniléter (C6H5OC6H5). As regras da IUPAC normalmente non se seguen para os éteres simples. Algúns éteres comúns teñen nomes que adquiriron antes de que se formalizasen as regras de nomenclatura. O dietil éter (ou éter dietílico) é coñecido simplemente por "éter", pero anteriormente era coñecido por aceite doce de vitriolo. O metil fenil éter é o anisol, porque fori atopado no anís (Pimpinella anisum). Entre os éteres aromáticos están os furanos. Os acetais (α-alcoxi éteres R-CH(-OR)-O-R) son outra clase de éteres con propiedades características.
No sistema de nomenclatura da IUPAC, os éteres denomínanse usando a fórmula xeral "alcoxialcano", por exemplo CH3-CH2-O-CH3 é o metoxietano. Se o éter é parte dunha molécula máis complexa, é descrito como un substituínte alcoxi, polo que -OCH3 sería considerado un grupo "metoxi-". O radical alquilo máis simple escríbese primeiro, polo que CH3-O-CH2CH3 sería metoxietano e non etoximetano. A nomenclatura consistente en mencionar os dous grupos alquilo seguidos de "éter" que se mencionou antes é unha denominación trivial non normativa (por exemplo, etil metil éter).
Poliéteres
Os poliéteres son compostos con máis dun grupo éter.
Os éteres coroa son exemplos de poliéteres de baixo peso molecular. Algunhas toxinas producidas por dinoflaxelados como a brevetoxina e a ciguatoxina son unha clase de éteres denominados cíclicos ou escada.
O termo poliéter refírese xeralmente a polímeros que conteñen o grupo funcional éter na súa cadea principal. o termo glicol resérvase para os de baixa ou media masa molar cando a natureza do seu grupo terminal (normalmente un grupo hidroxilo) aínda é importante nas propiedades do polímero. O termo "óxido" ou outros termos úsanse para polímeros de elevada masa molar cando o o grupo terminal xa non afecta ás propiedades do polímero.
Poliéteres alifáticos
Poliéteres aromáticos
Os polímeros fenil éter son unha clase de poliéteres que conteñen ciclos aromáticos na súa cadea principal. Exemplos: polifenil éter (PPE) e poli(p-fenileno óxido) (PPO).
Compostos relacionados
Moitas clases de compostos con enlaces C-O-C non se consideran éteres, como é o caso dos seguintes: Éster (R-C(=O)-O-R), hemiacetal (R-CH(-OH)-O-R), anhídrido de ácido carboxílico (RC(=O)-O-C(=O)R).
Propiedades físicas
As moléculas de éter non poden forman enlaces de hidróxeno entre si, o que dá lugar a que teñan un relativamente baixo punto de ebulición comparado co de alcohois análogos. Esta diferenza cos alcohois faise menor cando as cadeas carbonadas son en ambos os casos máis longas, xa que as forzas de Van der Waals nas cadeas carbonadas predominan sobre os enlaces de hidróxeno.
Os éteres son lixeiramente polares. O ángulo de enlace C-O-C no grupo funcional é de 110°, e os dipolos C-O non se cancelan. Os éteres son máis polares cós alquenos pero non tanto como os alcohois, ésteres ou amidas de estrutura comparable. Porén, a presenza de dous pares de electróns solitarios no osíxeno fai que a formación de enlaces de hidróxeno coa auga sexa posible.
Os éteres cíclicos como o tetrahidrofurano e 1,4-dioxano son miscibles en auga debido ao átomo de osíxeno máis exposto para formar enlaces de hidróxeno comparado cos éteres alifáticos.
Reaccións
frame|Estrutura do dietil éter peróxido polimérico. Os éteres en xeral teñen pouca reactividade química, pero son máis reactivos cós alcanos (os epóxidos, cetais, e acetais non son compostos representativos dos éteres, polo que non se tratarán). As reaccións máis importantes explícanse a continuación.
Rotura dos éteres
Aínda que os éteres resisten a hidrólise, poden ser rotos (clivados) por ácidos minerais como o ácido hidrobrómico e o ácido hidroiódico. O cloruro de hidróxeno rompe os éteres lentamente. Os metil éteres poden orixinar metil haluros: Estas reaccións teñen lugar por medio de intermediatos onio, por exemplo, [RO(H)CH3]+Br-.
Algúns éteres rompen rapidamente con boro tribromuro (mesmo pode usarse cloruro de aluminio nalgúns casos) para render alquil bromuro. Dependendo dos substituíntes, algúns éteres poden ser clivados cunha varios de reactivos, como poden ser bases fortes.
Formación de peróxidos
Cando se almacenan en presenza de aire ou osíxeno, os éteres tenden a formar peróxidos explosivos, como o dietil éter peróxido. A reacción é acelerada pola luz, catalizadores metálicos, e aldehidos. Ademais de evitar o seu almacenamento en condicións nas que é probable que se formen peróxidos, recoméndase, cando se usan como disolventes, non destilalos ata secalos, xa que os peróxidos que se puideron formar, como son máis volátiles có éter, poden quedar moi concentrados nas últimas pingas de líquido.
Bases de Lewis
Os éteres serven como bases de Lewis ou bases de Brønsted. Os ácidos fortes protonan o osíxeno dando "ións onio." Por exemplo, o dietil éter forma un complexo co boro trifluoruro, é dicir, dietil eterato (BF3.OEt2). Os éteres tamén se coordinan co centro Mg(II) do reactivo de Grignard. Os poliéteres, incluídos moitos antibióticos, criptandos, e éteres coroa, únense fortemente a catións metálicos de alcalis.
Síntese
miniatura|600px|Preparación de éteres. Os métodos máis comúns para obter estes compostos son:
Almagro
O topónimo castelán Almagro ( do árabe المغرة (al-magra) «a arxila vermella», de cor almagre) pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
DC Comics
Entre algúns das súas personaxes máis senlleiras atópanse Superman, Batman, Wonder Woman, Catwoman, Flash, Cyborg, Lanterna Verde, Aquaman, Green Arrow, Supergirl, Batgirl, Batwoman, Black Lightning, Jonah Hex,Shazam e grupos de heroes como Liga da Xustiza, Sociedade da Xustiza de América, ou Teen Titans, Green Lantern Corps. Entre o material non relacionado co seu universo heroico están Watchmen, V de Vendetta, The Sandman e moitos outros, polo xeral baixo o subselo editorial como Vertigo ou Milestone Media. A súa sede principal atopábase historicamente na cidade de Nova York, mais dende 2015 mudaron as súas oficinas á cidade de Burbank, California.
Redondela, Ribas de Sil, Ribas de Sil
Redondela é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga.
Pousavella, Ribas de Sil, Ribas de Sil
Pousavella é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 estaba deshabitado o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Esperpento
Esta técnica teatral fixo de Valle-Inclán un precedente cinematográfico, debido aos continuos cambios de escenario así como á profusión de historias durante o desenvolvemento da obra, que finalmente acababan por cruzarse.
Feira Taurina de Padrón
A Feira Taurina de Padrón formaba parte dos festexos da Pascua que se celebraban cada ano na localidade galega de Padrón. Os festexos tamén constaban de espectáculos de doma de cabalos, aproveitando as instalacións da praza de touros portátil que se construía no Campo da Barca con motivo da Semana Santa padronesa.
O festexo taurino constaba de dous eventos, un o sábado con recortadores e vaquillas soltas, e outro o domingo cunha corrida sen picadores na que actúan un rexoneador a cabalo e dous novilleiros. A praza de touros portátil que se construía no Campo da Barca tiña acollida para unhas 1000 persoas.
Soiuz 26
Soiuz 26 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 10 de decembro de 1977 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 26, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Iuri Romanenko e Georgi Grechko a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. A diferenza da Soiuz 25, a Soiuz 26 acoplouse completamente coa estación ao usar o segundo porto dispoñible e os cosmonautas puideron pasar ao seu interior. Pasaron un total de 96 días a bordo, marcando un récord no seu momento. As súas tarefas consistiron en facer diversas probas coa estación, así como experimentos e un paseo espacial (o primeiro desde unha estación Saliut, o 20 de decembro) para inspeccionar o porto de atraque ao que a Soiuz 25 se acoplou defectuosamente, determinando que o porto da estación estaba ben e o fallo estaba na Soiuz. Durante a súa estancia tivo lugar o primeiro avituallamento en órbita: a primeira nave Progress acoplouse á estación o 22 de febreiro, levando a bordo subministracións e propelente.
A Saliut 6 coa Soiuz 26 acoplada foi tamén a primeira estación que recibiu unha tripulación visitante, a Soiuz 27, que atracou no porto libre o 10 de xaneiro de 1978. Así, durante cinco días, a estación estivo ocupada coas dúas Soiuz e cos catro cosmonautas a bordo, que se adicaron a facer probas e experimentos nalgúns casos dirixidos a comprobar o comportamento da estrutura formada polas tres naves e a súa resposta a perturbacións e resonancias. A tripulación visitante (Oleg Makarov e Vladimir Dzhanibekov) regresou a terra na Soiuz 26, deixando a máis nova Soiuz  27 para a tripulación de longa duración. O 3 de marzo de 1978 a Saliut 6 recibiría unha nova nave tripulada, a Soiuz 28, coa primeira misión Interkosmos a bordo.
A Soiuz 26 volveu a terra o 16 de xaneiro de 1978 ás 11:25 GMT, con Dzhanibekov e Makarov a bordo.
A Rúa, Crendes, Abegondo
A Rúa é un lugar da parroquia de Crendes no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Acoso laboral
Características
O mobbing ou acoso psicolóxico no traballo adoita consistir en actos que illadamente puidesen parecer anódinos ou irrelevantes, pero cuxo encadeamento no tempo e persistencia van minando a saúde e a resistencia psíquica do traballador ata conseguir destruír a súa autoestima ou producir enfermidades psicosomáticas que previamente non existían e que son o resultado da indefensión que sofre a vítima.
O científico alemán residente en Suecia Heinz Leymann investigou o fenómeno na década de 1980, e utilizou por primeira vez o termo mobbing para referirse ao problema.
Segundo Iñaki Piñuel, máximo experto español na investigación e pioneiro na investigación e divulgación do mobbing en España, o acoso psicolóxico, ten como obxectivo intimidar, reducir, aplanar, apoucar, amedrentar e consumir emocional e intelectualmente á vítima, con vistas a eliminala da organización ou satisfacer a necesidade insaciable de agredir, controlar e destruír que adoita presentar o fustrigador, que aproveita a situación que lle brinda a situación organizativa particular para canalizar unha serie de impulsos e tendencias psicopáticas.
O acoso psicolóxico pode ser un fenómeno típico de ambientes de traballo cunha organización produtiva desastrosa ou métodos de traballo ademais dunha administración incompetente e desatenta. Tamén se afirma que os afectados son normalmente individuos excepcionais con demostrada intelixencia, competencia, creatividade, integridade, talento e dedicación.
Comunmente este fenómeno pode ser confundido con outros riscos laborais de tipo psicosocial como poden ser a Tensión laboral ou a síndrome do queimado ou burn-out con todo non é o mesmo, pois literalmente o burn-out significa "estar queimado" ou desgastado polas características inherentes da profesión ou o traballo que é en exceso demandante no aspecto emocional, moi común en mestres ou enfermeiras por citar exemplos. Nin na tensión nin no burnout aparecen como fonte ou orixe do problema actos de fustrigación ou violencia psicolóxica como no mobbing.
Tamén adoita utilizarse o termo bullying, ao que se asemella en maior medida; a diferenza radica en que neste último sempre está presente a violencia física, mentres que no mobbing, as estratexias que utilizan os acosadores ou mobbers sempre son máis psicolóxicas e sutís, pois a intención é non deixar rastro ou pegada do acoso, para facer notar ao acosado ou mobbed como un traballador incompetente, conflitivo ou problemático.
O termo mobbing úsase en estudos do comportamento animal, sobre todo na ornitoloxía, onde a conduta defensiva dun grupo de pequenos paxaros é o atosigamiento continuado do seu inimigo, unha ave rapaz.
O mobbing adóitase utilizar por parte dalgúns directivos da organización como unha estratexia de management. É frecuente que nalgunhas organizacións utilícese o mobbing como un instrumento para desfacerse daqueles empregados especialmente molestos aos que non se pode reprochar nada, para o que utilizan a táctica da quebra da súa resistencia psicolóxica, afundíndoos emocionalmente para desfacerse deles sen que supoña un custo económico para a empresa. Desta forma, maltrátase psicoloxicamente aos traballadores para destruílos e forzalos a dimitir ou abandonar o seu lugar de traballo.
Para sobrevivir ao mobbing, (e sempre de forma complementaria a outras accións laborais, médicas, xurídicas, e outras facetas), a estratexia persoal consiste en comprender canto antes o fenómeno e facer fronte de xeito proactiva, rompendo a indefensión e solicitando a protección da saúde laboral en risco de dano.
A estratexia terapéutica no traballo coas vítimas de mobbing adoita consistir non tanto en aclimatalas á fustrigación canto en axudalas a recuperar a autoestima e a romper o proceso de indefensión aprendida que o mobbing termina xerando
O mobbing está considerado non tanto como unha nova enfermidade senón como un risco laboral de tipo psicosocial. As enfermidades a que dá lugar o mobbing non son novas. Trátanse de enfermidades que, na medida en que son producidas pola exposición do traballador a este risco psicosocial deben ser catalogadas como derivadas do traballo. O cadro de dano máis habitual nos casos de mobbing adoita ser a síndrome de Tensión postraumática. Un cadro que moi frecuentemente se confunde con depresión e problemas de ansiedade.
En España, o Senado aprobou o 19 de xuño de 2001 unha moción por unanimidade de todos os grupos políticos instando ao Goberno a lexislar sobre esta materia.
Primeira fase
A primeira fase de conflito é algo normal que nas empresas xurdan conflitos debido á diferenza de intereses. Debido a isto xorden problemas que poden solucionarse de forma positiva a través do diálogo ou que, pola contra, constitúan o inicio dun problema máis profundo, dándose neste suposto a seguinte fase.
Segunda fase
Na segunda fase de "mobbing" ou de estigmatización o acosador pon en práctica toda estratexia de fustrigación na súa vítima, utilizando unha serie de comportamentos perversos cuxa finalidade é a de ridiculizar e apartar socialmente á vítima.
Nesta fase, a vítima, non é capaz de crer o que lle está pasando e é frecuente que negue a evidencia ante o resto do grupo ao que pertence.
Terceira fase
Esta é a fase de intervención desde a empresa, onde o que en principio era un conflito trascende á dirección da empresa. Hai varias formas de actuación que se poden pór en práctica desde o departamento de recursos humanos ou a dirección de persoal:
Cuarta fase
A cuarta fase é chamada a fase de marxinación ou exclusión da vida laboral, e adoita desembocar no abandono da vítima do seu posto de traballo tras pasar longas tempadas de baixa.
Nos casos máis extremos, os traballadores acosados poden chegar ao suicidio. Hai casos nos que o sitio elixido é a contorna laboral como un último acto de rebeldía tras o acoso recibido.
O agresor
É difícil identificar ao acosador pois a imaxe que proxecta de face ao exterior adoita ser bastante positiva.Adoita tratarse de personalidades superficialmente encantadoras que, ás veces presentan un carácter psicopático. Estes depredadores sociais non presentan sentimentos de culpa nin remordimientos polas súas malas accións e son expertos en manipular á vítima e á súa contorna.
Xeralmente os acosadores adóitanse centrar nas persoas que por algunha razón resúltanlles ameazantes no persoal ou no profesional. O que desencadea a súa agresividade e a súa conduta de acoso adoita ser a envexa (un 40 % das vítimas refírena como causa principal do acoso que reciben ) polos éxitos, recoñecemento e méritos dos demais. Un sentimento de rivalidade, de irritación rencorosa, que se desencadea ás veces por mor da mera felicidade ou bo facer profesional da vítima. Nestes casos os agresores adoitan presentar trastornos narcisistas da personalidade que lles levan a compararse cos demais e á eliminar da circulación a aqueles compañeiros mellor dotados ou preparados que eles.
O acosador vive as súas limitacións, deficiencias e incompetencia profesional, de maneira defensiva e adoita ser consciente do perigo constante ao que está sometido na súa carreira por causa doutros que poden chegar a valer máis ou ser mellor considerados. É o coñecemento da súa propia realidade o que os leva a denigrar e esnaquizar as carreiras profesionais doutras persoas.
O que pode subxacer no fondo é o medo ao perder determinados privilexios, polo que esa ambición empuxa a eliminar drasticamente calquera obstáculo que se interpoña no seu camiño.
A vítima
Non existe un perfil psicolóxico determinado que predispoña a unha persoa a ser vítima de fustrigación, calquera pode ser obxecto deste acoso.
A imaxe que o acosador "crea" da vítima non ten nada que ver coa realidade. Mentres que esta imaxe pretende reflectir unha persoa folgazana, os acosados a miúdo adoitan ser intelixentes e traballadores.
As vítimas son persoas que a ollos do seu acosador son envexables debido ás súas características positivas, sobre todo se son inconformistas e grazas á súa intelixencia e preparación cuestionan sistematicamente os métodos e fórmulas da organización do traballo que lles veñen impostos. Outra das súas características é a súa predisposición á hora de traballar en equipo, xa que non dubidan en colaborar cos seus compañeiros/as facilitándolles os instrumentos e medios que estean ao seu alcance.
Nalgúns supostos os agresores chegan a envexar ata a vida familiar e social alleas á vida laboral. utiliza situacións persoais para ofender a vítima. Para estes casos é aconsellábel que as persoas manteñan por separado a vida persoal, familiar da laboral
A contorna
Independentemente das características dos acosadores e as súas vítimas, o escenario adoita caracterizarse por unha mala ou nula organización do traballo e pola inexistencia de métodos eficaces na resolución de conflitos.
En sociedades competitivas non en todas as ocasións ponse límites entre o correcto e o incorrecto, de maneira que se dá unha gran permisividade en canto aos comportamentos, a condición de que se consigan os obxectivos económicos previamente establecidos.
Opérculo (peixes)
miniatura|350px|Campanologies hectoris 1. Opérculo. 2. Liña lateral. 3. Aleta dorsal. 4. Aleta adiposa. 5. Pedúnculo caudal. 6. Aleta caudal. 7. Aleta anal. 8. [[Fotóforos. 9. Aletas pelvianas. 10. Aletas pectorais. ]]
O opérculo dos peixes óseos é unha peza dura, de natureza ósea, que cobre e protexe as branquias. Na maioría dos peixes, o límite posterior do opérculo marca o límite entre a cabeza e o tronco.
O opérculo está composto por catro ósos fusionados:
A morfoloxía desta característica anatómica ten grandes variacións entre especies. Por exemplo, no Lepomis macrochirus ten unha extensión arredondada orientada posterior e dorsalmente cunha pequena mancha negra. Nalgunhas especies o opérculo pode empuxar auga desde a cavidade bucal a través das branquias.
Para algúns peixes o opérculo é vital para a obtención de oxíxeno. Ábrese cando a boca pecha, causando presión negativa no lado externo das branquias para que a auga flúa cara a menor presión a través destas, permitindo o intercambio de oxíxeno nas lamelas (lamellae) das branquias.
Os peixes cartilaxinosos non teñen opérculo. Posúen outros métodos para o paso da auga polas branquias.
Comunidad de Teruel
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. A Comunidad de Teruel é unha comarca situada no sur da provincia de Teruel, en Aragón. A súa capital é Teruel.
Xeografía
Limita ao norte coas comarcas do Jiloca e as Cuencas Mineras, ao oeste coa Sierra de Albarracín, ao leste co Maestrazgo e Gúdar-Javalambre e ao sur coa provincia de Cuenca (Castela-A Mancha) e o Rincón de Ademuz, xa na provincia de Valencia (Comunidade Valenciana).
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Ababuj, Aguatón, Aguilar del Alfambra, Alba, Alfambra, Almohaja, Alobras, Alpeñés, Argente, Camañas, Camarillas, Cañada Vellida, Cascante del Río, Cedrillas, Celadas, Cella, Corbalán, Cubla, El Cuervo, Cuevas Labradas, Escorihuela, Fuentes Calientes, Galve, Jorcas, Libros, Lidón, Monteagudo del Castillo, Orrios, Pancrudo, Peralejos, Perales del Alfambra, El Pobo, Rillo, Riodeva, Santa Eulalia del Campo, Teruel, Tormón, Torrelacárcel, Torremocha de Jiloca, Tramacastiel, Valacloche, Veguillas de la Sierra, Villarquemado, Villastar, Villel e Visiedo.
Historia
A lei de creación da comarca é a 7/2003 do 12 de marzo de 2002. Foi constituída o 28 de abril de 2002. As competencias fóronlle traspasadas o 1 de outubro de 2003.
Economía
A industria da comarca concéntrase principalmente na capital, Teruel. Nas demais poboacións destaca a gandería, grazas á elaboración de xamóns con denominación de orixe; e a agricultura, especialmente a de secaño. Tamén son importantes para a súa economía o Parque paleontolóxico de Galve e o parque temático Dinópolis.
Pardellas, Cela, Mos
Pardellas é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Mos. Segundo o IGE, no 2013, tiña 197 habitantes (96 homes e 101 mulleres).
Chelo Loureiro
Chelo Loureiro Vilarelle, nada en Ferrol o 16 de abril de 1958, é unha produtora cinematográfica galega especializada en cine de animación. Fundou a produtora Abano Producións en 2007. É activista polo recoñecemento das mulleres dentro do campo audiovisual.
Traxectoria
Loureiro naceu en Ferrol, cidade na que se formou e viviu durante gran parte da súa vida. Aínda que desde a infancia as súas inquietudes foron artísticas, o feito de educarse nunha cidade onde a industria naval tiña indubidable peso no plano laboral, levouna a adquirir unha formación técnica. Isto posibilitoulle presentarse ás primeiras oposicións convocadas polo estaleiro Empresa Nacional Bazán para incorporarse á súa oficina técnica, converténdose na primeira muller que traballou no departamento de maquinaria, no ano 1981.​
Tras o ingreso na Unión Europea en 1985, España comezou unha reconversión naval na que o goberno español negociou a produción do que podería fabricarse en cada estaleiro público. No caso de Bazán soamente fabricaríanse buques para a Armada e este feito fixo que Loureiro cuestionásese se ese era o traballo que querería desempeñar como profesional. Finalmente, decidiu abandonar o estaleiro e comezar estudos de cine e televisión. En 1987, empezou a traballar na empresa editora do xornal La Voz de Galicia, no departamento de Arte.
Galería Sargadelos
En 1990, Loureiro foi nomeada xerente da Galería Sargadelos de Ferrol onde desenvolveu unha intensa actividade cultural entre exposicións de artes plásticas, actividades literarias, concertos… chegando a converterse nun referente da vida artística, cultural e social da cidade e da comarca até o seu peche en 2016.
Para manter a intensa actividade cultural, e dado que esta empresa non recibía ningunha axuda pública para realizalas, buscou financiamento a través da fabricación de pezas especiais de Sargadelos. Na súa procura por novos clientes conseguiu convencer á empresa cervexeira Fillos de Rivera, fabricante da cervexa Estrella Galicia, para que encargasen unha nova columna de cervexa ao artista Isaac Díaz Pardo, fundador da empresa Sargadelos xunto a Luís Seoane, dous dos máis importantes artistas plásticos e intelectuais galegos do século XX. A figura deseñada por Díaz Pardo con forma de esfinxe converteuse nunha icona da cervexeira Estrella Galicia, así como na peza con maior número de unidades fabricada en Sargadelos e presente en case todas as empresas restauradoras de Galicia e naquelas cidades do resto do país que a teñen na súa carta.
Eguas de Diomedes
miniatura|300px|Diomedes devorado polas súas eguas (Gustave Moreau, 1865)
As Eguas de Diomedes eran catro bestas, chamadas Podargo, Lampón, Xanto e Deino, que se alimentaban de carne humana, propiedade deste Diomedes, rei de Tracia e fillo de Ares e Cirene. Diomedes adoitaba darlles de comer ós estranxeiros que chegaban ó seu país.
Adamawa, Nixeria
Adamawa é un estado da República Federal de Nixeria.
É un dos estados máis extensos de Nixeria, con 36 917 km2. Limita polo noroeste co Estado de Borno, polo oeste co estado de Gombe, polo suroeste co estado de Taraba e polo leste con Camerún. Segundo unha estimación do ano 2006, vivían en Adamawa 3 168 101 persoas.
Eguas de Diomedes
Heracles embarcouse cun grupo de voluntarios e puido capturar as catro eguas sen grandes dificultades, tralo cal levounas onda o barco. Os bístones, os súbditos de Diomedes, acudiron a recuperalas e enfrontáronde a Heracles na praia. Este, para poder loitar con eles, deixou as eguas ó coidado do seu amigo Abdero, fillo de Hermes. Venceu ós bístones e matou a Diomedes, facendo fuxir ós seus soldados, pero mentres tanto, as eguas arrastraron e mataron a Abdero, polo que Heracles fundou alí unha cidade á que chamou Abdera.
Adamawa, Nixeria
Posúe 21 Áreas de Goberno Local:
Eguas de Diomedes
Outras fontes din que Heracles se enfrontou a Diomedes cando foi roubar as eguas, e que o matou botándoo a estas, que o devoraron. Unha vez saciadas, as eguas tornáronse mansas e Heracles puido xunguilas ó carro do propio Diomedes, co que volveu a Micenas. Euristeo dedicounas a Hera e logo soltounas, e os animais foron percorrendo Grecia ata chegar ó monte Olimpo, onde terminando morrendo atacadas polas feras que alí había. A lenda di que entre os seus descendentes está o cabalo Bucéfalo, de Alexandre Magno.
Adamawa, Nixeria
Historia
O estado foi creado en 1991, baixo o réxime militar de Ibrahim Babangida, en territorios antes pertencentes ao desaparecido estado de Gongola. Debe o seu nome ao líder da etnia fulani, Madibbo Adama, quen liderou no século XIX unha revolta musulmá contra os colonizadores británicos.
Eguas de Diomedes
miniatura|250px|esquerda|(Metropolitan Museum of Art, Nova York)
Adamawa, Nixeria
Economía
A súa economía é fundamentalmente agrícola, con cultivos de cacahuetes e algodón. Tamén se cultiva millo, millo miúdo, iñame e arroz. Os pobos fulani practican a gandaría de modo nómade.
Eguas de Diomedes
Iconografía
Trátase dun episodio que se representa tarde e con pouca frecuencia, pola complexidade do relato. Na Idade Media e Moderna só se representa rara vez, por exemplo nun relevo en marfil Bizantino do século X ou nun cadro de Johann Heinrich Füssli (c. 1800).
Chelo Loureiro
Produción e cine de animación
En 2007, Loureiro decidiu fundar a súa propia empresa, Abano Producións, iniciando outra etapa profesional con numerosas producións, comezando con A tropa de trapo no país onde sempre brilla o sol (2010). Esta película foi a primeira experiencia do cine español en animación 3D para o público infantil. Foi un proxecto novo e arriscado, con baixo orzamento e presentado na Semana Internacional de Cine de Valladolid (SEMINCI) dese mesmo ano.
O xigante foi pre-estreada en 2012 no Teatro Jofre de Ferrol, un dos escenarios onde se desenvolve a historia desta curtametraxe infantil, coproducida con Portugal, o Brasil e o Reino Unido. En 2014, estrearon A tropa de trapo na selva do arco da vella e ese mesmo ano produciron Eu Decido, o Tren da Liberdade, coa Asociación de mulleres cineastas e de medios audiovisuais CIMA. Un ano despois, realizaron o documental de Jorge Coira e o grupo folk Luar na Lubre, Torre de Breoghán. En 2016, Loureiro foi a produtora executiva de Meigallos (Bruxarías) e da longametraxe Migas de pan, da directora Manane Rodríguez, o mesmo ano da estrea da curtametraxe de Alberto Vázquez Decorado. En 2017, estreouse The neverending wall, dirixida por Silvia Carpizo e en 2018 Patchwork, dirixido por María Manero.
En 2019 estreouse a curtametraxe Carne, dirixida por Camila Kater, producido por Abano Producións e Doctela, de Lívia Pérez. Desde a súa estrea no Festival de Locarno o documental recibiu numerosos premios e foi moi ben acollido pola crítica especialista en diferentes medios, salientando tanto as técnicas tan dispares empregadas como a creatividade e a temática. Carne conta a través das anécdotas de cinco mulleres as súas experiencias e a relacion que teñen co seu corpo.
Chelo Loureiro empezou a gravar a súa primeira longametraxe como directora, retomando un proxecto que tiña en mente hai tempo. Con Abano Producións e xunto a Brandán Álvarez produce o filme Valentina, realizado en 2D e 3D destinado ao público infantil entre 4 e 6 anos. A súa ópera prima tiña previsto a estrea en xuño de 2021 pero aprazouse ata o 10 de decembro dese ano. Antes da estrea oficial de Valentina, foi nomeada á mellor película de animación nos Premios Goya,   galardón que obtivo en febreiro do 2022.
Colaboracións e activismo
Loureiro imparte seminarios e Masterclass de produción de animación en diferentes universidades. En 2010, foi convocada polo Ministerio de Cultura do Brasil a través da súa Secretaría do Audiovisual para colaborar como formadora en ANIMA TV, proxecto para a implantación de series de animación brasileiras nas cadeas de televisión en aberto do Brasil. En 2012, formou parte do comité de estímulos á produción de animación promovidos por primeira vez en Colombia polo Fondo Mixto de Promoción Cinematográfica, Proimágenes Colombia.
Formou parte do xurado en diversos festivais como o Festival Internacional de Cine de Xixón (FICX50) na sección inaugurada en 2012 dedicada á animación AnimaFICX, entre outros.
Casa Calvet
miniatura|280px|Fachada da Casa Calvet. A Casa Calvet é un edificio deseñado por Antoni Gaudí, un dos arquitectos máis salientables do modernismo catalán. Atópase no número 48 da rúa de Casp, no Eixample de Barcelona, e data do ano 1899. Está catalogada como Ben Cultural de Interese Nacional.
Chelo Loureiro
Colaboracións e activismo
Comprometeuse en diferentes causas como a igualdade entre mulleres e homes ou a defensa da lingua galega. Xa en 1996, Loureiro foi nomeada presidenta do Centro de Estudos Lingua e Empresa (CELE), asociación creada co obxectivo de construír un foro estable para organizar congresos, simposios e debates para contribuír e promocionar o uso do galego nos medios de comunicación, na publicidade e nas relacións empresariais e mercantís. Tamén formou parte da Xunta directiva de AGAPI (Asociación Galega de Produtores Independentes), foi vicepresidenta e levou a vocalía de cine da Federación Española de Asociacións de Produtoras de Animación (DIBOOS) cuxo obxectivo pretendía “sumar esforzos en favor da industria española de produción de debuxos animados e efectos visuais".
Casa Calvet
O edificio foi construído para Andreu Calvet, un fabricante téxtil, e serviu tanto para o negocio, ó cal destinou a planta baixa e o soto, como para vivendas, nos andares superiores.
Chelo Loureiro
Colaboracións e activismo
Loureiro é tamén responsable da internacionalización do Clúster Audiovisual Galego, membro da Academia Galega do Audiovisual e da Acadèmia de Cinema Català, así como directiva da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España (AACCE).
Casa Calvet
A Casa Calvet está considerada a obra máis conservadora do arquitecto. Segundo os expertos, a explicación atópase no feito de que Gaudí tiña que encaixar o edificio entre outros preexistentes e tiña que ter en conta que estaría situado nun barrio elegante. A simetría, o equilibrio e a orde que caracterizan a Casa Calvet non son habituais na obra gaudiniana. Malia isto, pódense ollar elementos modernistas, como por exemplo os dos frontóns curvilíneos do acabado da fachada, o balcón con tribuna de vidro e forxados que sobresae por riba da entrada ou a forma dos outros balcóns. As columnas que flanquean a entrada lembran carretes de fío, e constitúen unha alusión ó negocio téxtil da familia Calvet.