cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SEAT
Modelos Segmento B
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:red; color:White" width="200 px" |Data ! style="background:red; color:White" width="200 px" |Serie ! style="background:red; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:red; color:White" width="100 px" |Imaxe ! colspan="4" |
Modelos Segmento C
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:green; color:White" width="200 px" |Data ! style="background:green; color:White" width="200 px" |Serie ! style="background:green; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:green; color:White" width="100 px" |Imaxe ! colspan="4" |
Modelos Segmento D
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:orange; color:White" width="200 px" |Data ! style="background:orange; color:White" width="200 px" |Serie ! style="background:orange; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:orange; color:White" width="100 px" |Imaxe ! colspan="4" |
Modelos prototipos
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:turquoise; color:Black" width="200 px" |Data ! style="background:turquoise; color:Black" width="200 px" |modelo de concepto ! style="background:turquoise; color:Black" width="300 px" |Presentación ! style="background:turquoise; color:Black" width="400 px" |Nota ! colspan="4" |
Alma Mahler
Alma Mahler-Werfel, nada o 31 de agosto de 1879 como Alma María Margaretha Schindler en Viena e finada o 11 de decembro de 1964 en Nova York, foi unha compositora austríaca.
Traxectoria
Educouse na súa propia casa baixo a supervisión da súa nai, Emil Schindler, unha pintora de paisaxes. Casou con Gustav Mahler en 1902. Das súas dúas fillas, só sobreviviu Anna Mahler, escultora. En 1910, persuadiu a Mahler para seleccionar e publicar cinco das súas cancións. Publicou outras coleccións de cancións en 1915 e 1924, ano no que publicou a súa edición de cartas e o manuscrito facsímile da súa incompleta décima sinfonía. Nese momento mantiña unha relación co pintor Oscar Kokoschka, e casou e divorciouse do arquitecto Walter Gropius. En 1929 casou co seu terceiro marido, o poeta e novelista Franz Werfel, con quen posteriormente fuxiu da Austria nazi a través de Francia, cara a América, chegando alí en 1940. En California Alma converteuse nunha anfitrioa da comunidade emigrada que incluía a Thomas Mann, Bruno Walter e Arnold Schoenberg. Mantivo un estilo de vida similar en Nova York despois da morte de Werfel en 1945 ata que morreu en 1964 e foi enterrada xunto á súa filla, Manon en Grinzing, preto de Viena.
A fama de Alma Mahler débese en primeiro lugar aos seus matrimonios e os seus affaires cos máis grandes artistas da súa época, o máis notable deles Gustav Mahler, de quen tomou o seu apelido. Como compositora, escribiu pouco e só se conservan dezaseis lieder.
Falanxe intermedia
A falanxe intermedia é a parte media do esqueleto dos dedos. Por encima artéllase coa falanxe distal e por debaixo coa falanxe proximal.
Anjouan
Anjouan (Ounzuwani en comoriano ou Anjoane ou Johanna en árabe حنزوان ḥunzuwān) é unha illa autónoma no Océano Índico que forma parte da Unión das Comores. A súa cidade principal é Mutsamudu e, en 2006, a súa poboación é de ao redor de 277.500 hab.. A superficie total da illa é de 424 quilómetros cadrados.
Historia temperá e colonial
Os primeiros habitantes da illa foron exploradores e inmigrantes de Indonesia e Polinesia. Logo diso, a xente do redor do Océano Índico comezou a chegar a Anjouan e ás Illas Comores. Aproximadamente en 1500, fundouse o "Sultanato de Ndzuwani" (Anjouan), que se fixo cargo de toda a illa. O sultanato era o máis poderoso de todos os sultanatos comorianos. En 1816, o sultán Alawi bin Husein solicitou axuda francesa contra o Sultanato de Zanzíbar que ameazaba os seus dominios. A illa quedou baixo protección de Francia en 1886. Francia abolición da escravitude] aboliu a escravitude na entón-Ndzuwani en 1899, e anexouna formalmente en 1912. A anexión estritamente republicana foi rexeitada polo último Sultán reinante, pero as súas escasas forzas foron esmagadas cando ofreceron resistencia.
John Mucknell abandonou aos seus inimigos en Anjouan en 1644. O seu barco, o John, era propiedade da Compañía Británica das Indias Orientais, pero logo de librarse da oposición deste xeito, converteuse en pirata e regresou a Gran Bretaña.
Anjouan baixo as Comores independentes
Anjouan uniuse ao Estado das Comores cando se independizou en 1975.
Secesionista / Anjouan autónomo
miniatura|right | Antiga bandeira de Anjouan (1997-2012)
En 1997, as illas de Anjouan e Mohéli separáronse das Comores. O 3 de agosto de 1997, Anjouan declarouse o "Estado de Anjouan" independente ("État d'Anjouan") con Foundi Abdallah Ibrahim como presidente. Un referendo de independencia celebrouse posteriormente en outubro, con máis do 99% votando a favor. A illa solicitou logo a súa integración de novo na República Francesa, pero Francia negouse. Adoptouse unha constitución para Anjouan nun referendo o 25 de febreiro de 1998.
En 1999, Anjouan tivo conflitos internos e o 1 de agosto dese ano, o ancián de 80 anos, Foundi Abdallah Ibrahim, renunciou, transferindo o poder a un coordinador nacional, Said Abeid. O goberno foi derrocado nun golpe por oficiais do exército e a mariña o 9 de agosto de 2001. Mohamed Bacar pronto ascendeu á dirección da xunta que se fixo cargo e para o final do mes era o Líder do país. Malia dous intentos de golpe nos seguintes tres meses, incluído un por parte de Abeid, o goberno de Bacar permaneceu no poder e aparentemente estaba máis disposto a negociar coas Comores.
Logo da creación da Unión, as illas se reunificaron coas Comores en 2002 e unha nova constitución da Unión das Comores ordenou a elección dun Presidente de Anjouan xunto cos presidentes das outras dúas illas autónomas e un Presidente da Unión. Bacar foi elixido por un período de 5 anos como presidente da illa de Anjouan. O seu mandato expiró o 14 de abril de 2007 e o presidente da asemblea, Houmadi Caambi, converteuse en presidente interino desde o 15 de abril ata que foi derrocado por forzas leais a Bacar o 10 de maio.
Celebráronse conversacións de paz entre o goberno e o réxime local en Anjouan e acordouse celebrar eleccións libres nas que Mohamed Bacar presentaríase. Aínda que o goberno da Unión demorou as eleccións, citando presuntas irregularidades e intimidación, Bacar imprimiu papeletas unilateralmente e celebrou eleccións ilegais en xuño. O resultado, debido á fraude electoral, foi unha vitoria abafadora do 90 por cento. En xullo de 2007, declarou unha vez máis que a illa de Anjouan era independente das Comores.
2008 invasión de Anjouan
miniatura|upright|Mapa da invasión de Anjouan en 2008 polas tropas das tropas das Comores e a Unión Africana
En febreiro de 2008, as Comores rexeitaron as sancións estendidas de Unión Africana contra Anjouan e, no seu lugar, optaron por unha solución militar. A principios de marzo, as forzas armadas das Comores e ao redor de 400 reforzos internacionais da Unión Africana reuníronse na illa de Mohéli. As hostilidades comezaron o 11 de marzo, cando as forzas comorianas iniciaron unha incursión armada na illa, pero a diplomacia continuou cunha intervención do presidente surafricano Thabo Mbeki que intentou atrasar a invasión planeada para o desgusto do goberno das Comores. Houbo novas incursións entre o 14 de marzo e o 16 de marzo e enfrontamentos entre as forzas locais leais a Mohamed Bacar e, presumiblemente, os da forza de invasión da Unión Africana que logo se retiraron de regreso a Mohéli.
Mohamed Bacar logrou escapar a Mayotte o 26 de marzo para buscar asilo político. Posteriormente foi detido alí pola administración francesa e levado á illa de Reunión, onde foi acusado de ingresar ilegalmente ao territorio francés e de posuír armas. O 15 de maio, Francia rexeitou a solicitude de asilo de Bacar, pero a oficina francesa de refuxiados ditaminou que o líder derrocado non podía ser extraditado ás Comores debido ao risco de persecución. O Secretario de Estado de Francia para o exterior, Yves Jégo, dixo que Francia apoiaría os esforzos do goberno das Comores. "Seguiremos actuando en consulta coas Comores para que se poida aplicar a lei e Col Bacar pod ser xulgado".
Praza de Fefiñáns
miniatura|dereita|250px
251
Outros
Historia ano a ano
Praza de Fefiñáns
A Praza de Fefiñáns, en menor medida coñecida coma Praza do Mercado, é a parte máis característica do barrio de Fefiñáns, no concello de Cambados. Ten a súa orixe no século XVI, e nela atópanse o Pazo de Fefiñáns e a Igrexa de San Bieito.
Ata o século XVIII, o mar chegaba ata a mesma praza, se ben os sucesivos recheos foron afastando a costa. Popularmente denominouse como O Eirado e, posteriormente, O Mercado, por celebrarse nela o mercado do pobo ata 1947. A praza está aberta ao tráfico rodado, feito ao que se opoñen os grupos da oposición municipal, que levan anos reivindicando a súa peonalización.
Campionato do mundo de tríatlon
O Campionato Mundial de Tríatlon (dende 2009 Series Mundiais de Tríatlon) é a máxima competición internacional de tríatlon.
A esmorga (filme de 2014)
A esmorga é un filme galego dirixido por Ignacio Vilar, adaptación da obra homónima de Eduardo Blanco Amor. Está protagonizada por Miguel de Lira que interpreta a Cibrán, Karra Elejalde como Bocas, e Antonio Durán "Morris" como Milhomes. A historia está ambientada na cidade de Ourense, lugar onde se rodou e onde trascorre a noite de troula dos tres personaxes principais.
Campionato do mundo de tríatlon
Está organizado dende 1989 pola Unión Internacional de Tríatlon. Ata a edición de 2008 celebrábase nunha soa proba, pero a partir de 2009 dispútase ao longo de varias carreiras, as Series Mundiais, distribuídas ao longo do ano.
A esmorga (filme de 2014)
O 15 de novembro de 2014, A esmorga proxectouse na inauguración da XIX edición do Festival de Cine de Ourense e estreouse nos cines de toda Galicia o 21 de novembro do mesmo ano. Grazas ó éxito colleitado nos cines galegos, o filme estreouse en España (en galego con subtítulos e dobrada ó castelán) o 8 de maio de 2015. É o terceiro filme en galego máis visto da historia, con 47.866 espectadores nos cinemas logo da súa estrea, e o segundo en recadación.
Argumento
Cibrán (Miguel de Lira) é un obreiro que se xunta coa Raxada (Melania Cruz), unha ex-prostituta e nai solteira. Unha mañá, de camiño ó traballo, é abordado por dous amigos bébedos, Bocas (Karra Elejalde) e o atormentado Milhomes (Antonio Durán "Morris"). Cibrán xúntase a eles no seu deambular incerto pola zona, deixando tras de si un regueiro de destrución.
Fan un alto na taberna da tía Esquilacha (Covadonga Berdiñas), acceden á vivenda dun cacique local chegado hai pouco de Francia, onde Bocas se namora da misteriosa dona da fiestra; chegan a un pazo ao que Cibrán, xa bébedo, lle prende lume sen querelo; bótanos dun prostíbulo; galantean cunha muller pueril e tola, Socorrito (Sabela Arán), quen cada mañá saca pasear un boneco nun carriño. Namentres, Bocas é sospeitoso de ter matado a un home durante unha liorta nunha taberna, e ademais a homosexualidade reprimida de Milhomes non deixa de amolar ao Bocas dun xeito que ningún dos dous homes son quen de comprender. Bocas e Milhomes emprenderon unha especie de misión suicida ao abeiro da bebedela á cal o malpocado Cibrán se sumou sen sabelo. O alcol é para Cibrán o refuxio do que el mesmo denomina “o pensamento”, unha terrible lucidez que lle fai ser consciente da súa sórdida existencia.
Personaxes
miniatura|300px|[[Miguel de Lira, Ignacio Vilar, Morris e Karra Elejalde na promoción do filme.]]
Campionato do mundo de tríatlon
Historia
En 1991 decidiuse crear unha competición que constase de varias probas durante o ano, para o que se deu inicio á Copa do Mundo, coroándose deste xeito cada ano un campión mundial e un campión da Copa do Mundo. En 2009 a ITU reorganizou as súas competicións de máximo nivel, cambiou o nome do Campionato do Mundo polo de Series Mundiais e converteuno nunha competición cunha serie de carreiras ao longo do ano e arredor do mundo. Mentres, a Copa do Mundo foi relegada a unha competición de segundo nivel e reducíuselle o número de carreiras.
A esmorga (filme de 2014)
Recepción
miniatura|esquerda|250px|[[Ignacio Vilar e Antonio Durán "Morris" na proxección de A esmorga na Guarda no 2015.]]
En Galicia tivo unha estrea limitada en só 26 salas, con 18 copias distribuídas, e a súa acollida entre o público foi maior da agardada, polo que está considerado un dos filmes revelación do 2014. Dende a súa estrea o 21 de novembro ata finais do ano 2014, o filme foi visto por máis de 37 500 espectadores galegos. En vista do seu bo resultado de recadación, xa que foi a mellor estrea de todo o ano en España entre os filmes con menos de 100 copias, e coa quinta mellor media (3 408 euros) do ano en España, só por detrás de Ocho apellidos vascos, La isla mínima, Torrente 5 e El Niño, estreouse en cines de España na primavera de 2015. O número total de espectadores en todo o estado foi de 47.866 persoas, cunha recadación de 277.652,06 €
Campionato do mundo de tríatlon
Probas que se disputan
Na actualidade tan só se disputan probas en categoría elite masculina e feminina (a partir de 18 anos) debido a que as series están conformadas por varias probas en todo o mundo. Non obstante, dende que o campionato do mundo se disputa con este formato, a Gran Final das series faise coincidir cos campionatos do mundo das categorías júnior e sub-23, ademais dos grupos de idade.
A esmorga (filme de 2014)
Recepción
Grazas ó éxito colleitado na estrea nos cines, sairá á venda en DVD o 20 de novembro de 2015.
Premios Goya
Ignacio Vilar e Carlos Asorey foron nomeados na categoría de mellor guión adaptado na XXIX edición dos Premios Goya.
Campionato do mundo de tríatlon
Probas que se disputan
miniatura|O [[ferrolán Javier Gómez Noya, gañador de cinco títulos, seguido polo británico Jonathan Brownlee, vencedor en 2012, na proba das Series Mundiais disputada en Lausana en 2011.]] Os atletas son seleccionados pola Unión Internacional de Tríatlon (ITU) e as federacións nacionais en base aos seus resultados internacionais durante as tempadas anteriores.
A esmorga (filme de 2014)
Festival de Tolosa
Na 20º edición do "Festival du Film Espagnol de Toulouse" celebrado en outubro de 2015, o filme gañou os premios de mellor director para Vilar, o premio ao mellor actor ex aquo para “Morrís”, Karra Elejalde e Miguel de Lira, e o premio á mellor fotografía.
Campionato do mundo de tríatlon
Probas das series mundiais dende 2009
As iniciais GF identifican o lugar da Gran Final.
A esmorga (filme de 2014)
Galería de imaxes
miniatura|300px|[[Miguel de Lira, Karra Elejalde e Antonio Durán "Morris", os tres protagonistas do filme.]]
Subprefectura de Nemuro
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Nemuro en Hokkaidō A Subprefectura de Nemuro (根室支庁, ねむろしちょう, Nemuro-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 8.533,96 km² de superficie e unha poboación de 83.114 habitantes (2008). A súa capital é Nemuro-shi.
As Casas do Río, San Pedro de Cervantes, Cervantes
As Casas do Río é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervantes no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, 1 home.
Manuel Dourado Deira
Traxectoria
Naceu no seo dunha humilde familia labrega, practicando a labranza na casa de seus pais até a puberdade. Estudou Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela, obtendo tamén o título de Licenciado en Dereito na mesma Universidade. Foi profesor de EXB no colexio Castelao de Rianxo.
Ten exercido tamén o periodismo, particularmente o de opinión, en medios como Faro de Vigo e La Voz de Galicia, e desde 1988, en El Correo Gallego, O Correo Galego e Galicia Hoxe. Foi membro do Consello de Redacción de Encrucillada.
Historia de Nanjing
A Historia urbana de Nanjing, xunto a Xi'an, Luoyang e Pequín unha das Catro Antigas Grandes Capitais de China, esténdese por, polo menos, dous mil cincocentos anos.
Primeiros asentamentos
En concreto foi no 496 aC cando, na ribeira meridional do río Yangtzé xusto antes do seu delta, unha zona habitada dende o neolítico, o rei Fu Chai do estado de Wu fundou un centro da metalurxia do ferro que chamou Yecheng. De seguido, en 472 aC, o veciño estado de Yue conquista Wu e levanta un novo posto avanzado (nas inmediacións da porta sur da cidade histórica actual) que chamaron Yuecheng.
No 333 aC, desta vez o estado de Chu ocupa Yue e constrúe unha fortaleza nos outeiros que limitan o noroeste da presente cidade (e que daquela colgaba sobor do Yangtzé, no seu antigo curso máis oriental) chamada Jinling, Moling durante a dinastía Qin e Shitoucheng (Cidade de Pedra ) cos Han Occidentais. Neste período (154 aC) créase a prefectura Danyang e un centro administrativo da mesma na chaira do río Qinhuai ao sueste (137 aC, 4x4 li ou ~2x2km), que foi o primeiro asentamento propiamente urbano no lugar. A vez, enriba dun outeiro no sur do lago Xuanwu, eríxese unha nova fortaleza, Beitacheng.
Capital do sur da China
Canda o derrubamento dos Han, no 211 da nosa era, Sun Quan de Wu constrúe un pazo ao pé da fortaleza Beitacheng e ao leste da antiga Jinling-Moling. Pouco despois, en 229, o reino de Wu convértese nun dos Tres Reinos que suceden aos Han no dominio do imperio. Sun Quan traslada alí a capital para o que estende unha cidade arredor do pazo (tamén de 4x4 li). Acorde coa súa representación (primeira capital da China ao sur do Yangtzé), no 247 constrúe un novo pazo e fortifica a cidade cunha empalizada de bambú. Ao sur (a carón do primitivo Yecheng) erixe un mosteiro budista. A capital recibe o nome de Jianye.
No 317 a cidade convértese en residencia imperial da nova dinastía Jin Oriental co nome de Jiankang e co emperador Cheng (en 330-2) empréndese un programa de reconstrución segundo o modelo de Loyang que implicará un novo pazo (o vello fora destruído nunha rebelión uns anos antes) e a ampliación da cidade ao seu arredor a 6x6'5 li. Un grande eixo norte sur (a Avenida Imperial, 5 li) leva dende o pazo e a porta sur da cidade ata o mosteiro budista (refeito a grande escala) atravesando o río Qinhuai mediante unha ponte. Ao longo desta avenida situábanse edificios administrativos e residenciais dos dignatarios. Coa dinastía Qi Meridional (479-82) a capital arrodéase de murallas de ladrillo ou pedra.
Esa estrutura vaise manter no básico ata o final do período dos Tres Reinos e Seis Dinastías, acollendo un crecente esplendor comercial e cultural que rivalizará mesmo con Loyang coma unha das maiores cidades do mundo na época.
No ano 589 a dinastía Sui, que está a reunificar norte e sur do país, destrúe case completamente Jiankang deixándoa reducida a unha pequena vila.
Os séculos intermedios: Centro téxtil
Dende o punto de vista urbano, a reconstrución da capital do século X foi feita ao sur da antiga Jiankang seguindo o eixo da Avenida Imperial, atravesada polo río Qinhuai e arrodeada dunha muralla e foso que engadía na punta noroeste o apéndice fortificado da vella Cidade de Pedra.
Capital imperial da dinastía Ming
En 1356, cunha dinastía Yuan agonizante, Zhu Yuanzhang conquista a cidade establecendo alí a súa base de operacións para o derrocamento dos gobernantes mongois. Nun decenio a poboación decuplícase (moitos refuxiados das loitas e fames doutros territorios). Finalmente, en 1368 e coma emperador Hongwu, confirma a Nanjing (Capital do Sur, denominación popular) coma capital da nova dinastía Ming.
A primeira tarefa será defensiva: A erección dunha das murallas urbanas máis longas da historia (33 km). Tomando por base a do século X, esténdea ata os peiraos do Yangtzé no noroeste (onde se levantará unha das marabillas da antigüidade, a Torre-Pagoda de Porcelana, destruída no s.XIX ) e ata as beiras do lago Xuanwu polo norte. Ao leste crea unha nova cidade palaciana (destruída polos Qing ). A cidade comercial e burguesa mantíñase no lugar da Jinling Tang; a extensión do norte e noroeste contiña fundamentalmente instalacións militares. No oeste, a Montaña Púrpura Dourada, en cuxas abas se erixen os mausoleos de emperadores e altos dignatarios que gobernaron dende a capital en diferentes épocas (Sun Quan, Hongwu, o futuro presidente da república Sun Yat-sen).
Capital intermitente nos séculos XIX e XX
Nos séculos posteriores, Nanjing (agora chamada Jiangning) mantívose neses amplos límites do seu cénit. Coma capital provincial na dinastía Qing e breve capital da Revolución Taiping (1853-64). Coa proclamación da República da China en 1912 foi novamente elixida capital e asemade entre 1927-37 polo Kuomintang de Chiang Kai-Chek.
Só na segunda metade do século XX comezou a expandirse decididamente fóra de murallas. En 1968 inaugurouse a gran ponte sobor do Yangtzé que abriu a posibilidade de urbanizar a beira norte do río.
Nos últimos decenios, á vez que o conxunto do país e a rexión onde está enclavada (Shanghai e o Delta do Yangtzé), Nanjing ten experimentado unha gran modernización e crecemento que a converten nunha metrópole de futuro.
MC5
MC5 é unha banda estadounidense formada inicialmente en Lincoln Park, Míchigan no ano 1964. Son coñecidos coma un dos precursores do punk rock. Orixinalmente estivo activa dende 1964 ata 1972, e reformouse no ano 2003 co vocalista de punk Handsome Dick Manitoba da banda The Dictators. A súa formación orixinal estaba composta polo cantante Rob Tyner, os guitarristas Wayne Kramer e Fred "Sonic" Smith, o baixista Michael Davis e o batería Dennis Thompson.
Seyssel, Ain
Seyssel é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Demografía
Forma parte da aglomeración urbana de Seyssel, Alta Savoia.
Rexións autónomas da República Popular da China
300px|miniatura|Rexións autónomas da China.
Unha rexión autónoma (en 自治区, pinyin: zìzhìqū) é unha división administrativa da China de primeiro nivel. Ó igual que as provincias chinesas, unha rexión autónoma ten o seu propio goberno local, pero unha rexión autónoa ten máis dereitos lexislativos. Unha rexión autónoma é unha entidade que ten unha alta poboación dun grupo étnico minoritario en particular.
A rexión da Mongolia Interior foi estabelecida en 1947; Xinjiang fíxose autónoma en 1955; Guangxi e Ningxia en 1958, e o Tíbet en 1965. A designación de estabelecer Guangxi e Ningxia como áreas autónomas dos pobos zhuang e hui, respectivamente, foi moi protestada polos han, que representan dous terzos da poboación en cada rexión. Malia que os mongois supolían aínda menos porcentaxe de poboación en Mongolia Interior, a Guerra civil chinesa deu pouca oportunidade para protestar.
Composición étnica
Composición étnica das rexións autónomas das en datos porcentuais (2000).
Two Hands
Two Hands é un filme australiano dirixido e escrito por Gregor Jordan que foi estreado en 1999.
Sinopse
Jimmy (Heath Ledger) é un rapaz que traballa de porteiro dun local de strip-tease. Verá a súa oportunidade de gañar cartos cando o traficante de drogas da localidade, Pando (Bryan Brown), o contrate como correo. Porén, todo se complica cando lle rouban un dos correos, que contiña dez mil dólares. Para recuperar o diñeiro verase na obriga de participar nun atraco a un banco. Paso a paso e sen poder prevelo, Jimmy verase cada vez máis involucrado no mundo do crime, contra o cal só atopará axuda de Alex (Rose Byrne), unha fermosa moza de campo da que se namora.
ESRO 2B
ESRO 2B (European Space Research Organization 2B), tamén coñecido como IRIS (International Radiation Investigation Satellite) e mencionado ás veces simplemente como ESRO 2, foi un satélite artificial europeo lanzado o 17 de maio de 1968 mediante un foguete Scout B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
ESRO 2B foi un dos membros do conxunto de satélites ESRO adicados a facer investigacións científicas. A misión do satélite consistiu en facer observacións do Sol e estudar os raios cósmicos, continuando as observacións feitas polo satélite OSO D da NASA, lanzado o ano anterior. O experimento de partículas foi deseñado para continuar as medicións iniciadas polo satélite Ariel 1, do Reino Unido. ESRO 2B estabilizábase mediante xiro, a 40 r.p.m., e completou 16.282 voltas á Terra antes de reentrar na atmosfera o 8 de maio de 1971, sobre as 3:00 UT. O satélite funcionou sen problemas ata o 10 de decembro de 1968, en que fallou a grabadora de datos, disminuíndo nun 80% o retorno de datos. ESRO 2B foi inxectado nunha órbita inicial de 1090 km de apoxeo e 330 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 97,2 graos e un período de 98,9 minutos.
Monitor de fluxo de partículas enerxéticas
Este experimento foi deseñado para medir o fluxo de partículas enerxéticas na veciñanza da Terra mediante dous tubos Geiger estándar (modelos Anton 320 e Anton 112). Os detectores proporcionaron datos sobre os raios cósmicos e os cintos de radiación para comparalos cos datos obtidos cos instrumentos doutros satélites. O tubo modelo Anton 112 foi usado para estudar os fluxos de partículas por debaixo da rexión de máximo atrapamento do cinto interior. O detector Anton 302 traballaba no rango de enerxías de ata 3 MeV para electróns e de ata 20 MeV no caso de protóns, e o Anton 112 no rango de ata 1 MeV para electróns e de 15 MeV para protóns. O ángulo de visión do Anton 302 con respecto do eixo de rotación do satélite era de 90 graos. O experimento funcionou sen problemas durante a misión, excepto algunha dificultades menores atopadas entre xullo e setembro de 1968. O investigador principal do instrumento foi o profesor Harry Elliot.
Detector de protóns solares e do cinto de Van Allen
Foi deseñado para medir o fluxo de protóns na veciñanza terrestre no rango de enerxía entre 2 e 100 MeV mediante un telescopio formado por catro dispositivos de estado sólido separados por pequenas cantidades de material absorbente e recubertos por un material de blindaxe nun dos extremos. Os datos foron obtidos nos rangos espectrais e de intensidade típicos das diferentes poboacións de partículas distantes: raios cósmicos galácticos, partículas de erupcións solares e radiación atrapada no cinto de Van Allen. Tamén serviu para medir como varía a poboación de partículas segundo a actividade xeomagnética. Amais, o detector era capaz de detectar partículas alfa no rango entre 5 e 70 MeV (a maior parte de orixe solar) en dous canais de enerxía, e protóns entre 1 e 100 MeV en cinco canais usando técnicas de coincidencia-anticoincidencia. Un imán desviaba os electróns con enerxías menores a 200 KeV. O detector estaba aliñado de tal modo que apuntaba perpendicularmente ó eixo de rotación do satélite. O investigador principal do instrumento foi o profesor Harry Elliot.
Detector de protóns e partículas alfa solares e galácticos
O experimento medía a dependencia temporal do fluxo de protóns e partículas alfa coa mesma rixidez magnética emitidos polo Sol durante eventos enerxéticos. O detector estaba formado por un telescopio composto por dous centeleadores, dous contadores proporcionais e un contador Cerenkov. O ángulo de visión do detector con respecto do eixo de rotación da nave era de 90 graos. O investigador principal do instrumento foi o profesor Harry Elliot.
Toupa cega
Toupa cega pode referirse a:
ESRO 2B
Detector de raios cósmicos primarios e electróns
Medía o fluxo e distribución de enerxía dos raios cósmicos primarios e electróns no rango de enerxía entre 1 e 5 GeV para contrastar as diversas teorías sobre a orixe e aceleración dos raios cósmicos e para estimar a forza do campo magnético galáctico. O detector estaba formado por un contador Cerenkov de gas e un multiplicador en cascada rodeados dunha blindaxe de chumbo para distinguir electróns e protóns. Tamén medíu o fluxo de protóns con enerxías de 300 MeV e 20 GeV. O investigador principal do instrumento foi o profesor Philip L. Marsden.
Detector de raios X solares duros
O experimento usaba cinco contadores proporcionais para medir o fluxo e espectro dos raios X solares duros na banda entre 1 e 20 ángstroms. O investigador principal do instrumento foi E. A. Stewardson.
Detector de raios X solares suaves
O experimento estaba formado por dous contadores proporcionais con ventás de mylar que rexistraban o fluxo de raios X solares en dúas bandas entre 40 e 70 ángstroms. O investigador principal do instrumento foi o profesor Cornelis de Jager.
Malta nos Xogos Olímpicos
Malta competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1928, participando nun total de dezaseis edicións dos Xogos Olímpicos de Verán e dúas dos Xogos Olímpicos de Inverno. Ningún deportista maltés gañou nunca unha medalla olímpica.
La Voz de Helenes
La Voz de Helenes foi un semanario editado en Pontevedra entre 1883 e 1884.
Malta nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Maltés foi creado en 1928 e recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional (COI) en 1936.
Escritura ibérica suroriental
miniatura|[[Escrituras paleohispánicas.]] miniatura|Unha proposta de signario ibérico suroriental. Adaptado de Correa 2004. En vermello os signos de identificación discutíbel. miniatura|Cara A do chumbo de La Bastida de las Alcusas ([[Mogente).]]
A escritura ibérica suroriental (tamén coñecida como meridional) é unha escritura paleohispánica moi similar, tanto pola forma dos signos como polo valor que estes representan, á escritura tartesa, que podería ser o seu antecedente.
Historia e características
A escritura ibérica suroriental escríbese moi maioritariamente de dereita a esquerda e o seu ámbito de uso é o cuadrante suroriental da Península Ibérica: Andalucía oriental, Rexión de Murcia e as provincias de Albacete, Alacant e Valencia. As inscricións surorientais aparecen sobre soportes moi variados (moedas de prata e bronce, louza de prata e cerámica, plaquiñas de chumbo, pedras etc.), pero non superan o medio centenar, entre as máis salientadas atópanse o chumbo de Gador (Almería) e o chumbo da Bastida de les Alcusas (Mogente, Valencia). Os contextos arqueolóxicos máis antigos das inscricións que usan esta escritura son do século -IV, mentres que os máis modernos son do século -II.
ACR Gulpilhares
Na tempada 1993-94 acada o ascenso á Primeira División Portuguesa tras finalizar a tempada na segunda categoría do hóckey a patíns portugués en segundo lugar, permanece na máxima categoría da modalidade en Portugal dende aquela, acadando como mellor resultado un 4º posto na tempada 1995-96. O seu principa logro foi o chegar á final da Copa CERS na tempada 1996-97, na que perdeu fronte ao UD Oliveirense.
Atlanta Braves
Os Atlanta Braves son un equipo profesional das Grandes Ligas de Béisbol con sede na cidade de Atlanta, Xeorxia. Forman parte da División Leste da Liga Nacional de béisbol. É o único equipo de béisbol das grandes ligas que foi campión mundial en tres cidades diferentes (Bravos de Boston en 1914, Bravos de Milwaukee en 1957 e Bravos de Atlanta en 1995).
Membros do Salón da fama
A seguinte é unha lista dos xogadores dos Atlanta Braves que foron incluídos no salón da fama do béisbol.
Números Retirados
miniatura|Números retirados no Turner Field Os Atlanta Braves retiraron 11 números na historia da franquía, o máis recente foi o número 10 pertencente a Larry Wayne Jones Jr., máis coñecido como Chipper Jones, que foi retirado no Turner Field o 28 de xuño de 2013. O 8 de xuño de 2012 retirouse o número 29 de John Smoltz, e anteriormente retiráronse o 6 de Bobby Cox no 2011, o 47 de Tom Glavine no 2010 e o 31 de Greg Maddux no 2009. Os outros números retirados son o 44 de Hank Aaron, Dale Murphy co 3, Phil Niekro 35, Eddie Matthews 41, Warren Spahn 21 e o 42 de Jackie Robinson, o cal está retirado por tódolos equipos con excepción de Mariano Rivera dos Yankees.
Palmarés
miniatura|dereita|200px|O xogador dos Atlanta Braves [[Martín Prado nun partido.]]
A Chá, San Tomé de Cancelada, Cervantes
A Chá é un lugar da parroquia de San Tomé de Cancelada no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Matilde Jiménez
Matilde Jiménez Blas, nada en Carballo o 21 de xaneiro de 1948, é unha cantaora de flamenco galega, tamén coñecida como Matilde "la Galleguita". Vive en Barcelona.
Traxectoria
Aínda que naceu en Carballo, aos doce meses os seus pais, que chegaran a Galicia logo da guerra civil desde Castela, instálanse na Coruña. A primeira vez que cantou en público foi na igrexa, con doce anos, e un sacerdote animouna a participar en concursos de intérpretes novos.
Co nome artístico de Matilde "la Galleguita" debuta o 2 de xullo de 1962 no espectáculo de variedades ''Paralelo núm. 2'' producido polo Teatro Victoria de Barcelona. O anuncio do espectáculo, poucos días despois, salientaba a intérprete como unha revelación do flamenco:"[Teatro] Victoria. Todos los días, 6 y 10,45, se honra en presentar a la galleguita que ha triunfado en la Radio. Toda España admiró anteayer a esta artista en Televisión Española con emoción, simpatía y afecto, en el espacio 'La historia de la semana'. Matilde 'la Galleguita', que ha triunfado en el prestigioso marco del Teatro Victoria."Nas décadas de 1960 e 1970 ten unha intensa actividade artística que a leva a gravar discos, participar en espectáculos de flamenco que percorren Europa e mesmo a protagonizar un filme, dirixido por Alfonso Balcázar en 1963, que debía servir para promocionar a artista. Nos seus inicios, e durante tres anos, formou parte da compañía de Pepe Marchena. Fixo xiras cos espectáculos Festival flamenco gitano, canda a bailaora xitana de Badalona Antonia La Singla e o guitarrista Pepín Salazar; Soy del Norte, de Antonio Molina; e participou noutros espectáculos con Rafael Farina e Carmen Morell. Formou parella co cantaor Juan Torres, e estivo acompañada na guitarra, entre outros, por "El Galleguito", con quen actúa no concurso radiofónico, e José María Parra Parrita. Ao longo da súa traxectoria compartiu escenario con nomes destacados da copla, como Pepe Marchena, Juanito Valderrama, Manolo "el Malagueño", Rocío Jurado, Perlita de Huelva.
Gravou máis de vinte e cinco discos de flamenco, moitos deles coa Belter, incluíndo un que levaba por título Galicia flamenca, onde interpretou "Morriña", de Eduardo Diehl de Souza, compositor e pianista no programa "Desfile de estrellas", onde preparou a Matilde Jiménez para participar no concurso.
A súa canción máis popular foi "¡Ay!, mi perro", que fora interpretada antes pola Niña de Antequera. Acadou un especial recoñecemento en Cataluña así como entre os colectivos migrantes galegos e andaluces en Francia, Suíza, Reino Unido e Alemaña. En Barcelona, Badalona e L'Hospitalet creáronse peñas co seu nome. Nas súas actuacións na televisión renunciaba ao uso do playback.
Despois de retirarse, segue a vivir en Barcelona. En 2013 a Agrupación Cultural Galega Alborada de La Llagosta organizou unha homenaxe a toda a súa traxectoria. Foi unha das cantantes destacadas na exposición "D'ONES: (R)evolució de les dones en la música”, curada por Enderrok e producida polo Palau Robert de Barcelona en 2017.
A identidade e o flamenco
A súa canción "Morriña" foi banda sonora do programa radiofónico de Manolo Piñeiro, de ERGAC, un dos referentes máis populares na comunidade migrante galega en Cataluña.
A rapaza da perla
A rapaza da perla (Meisje met de parel) é un cadro do século XVII do pintor neerlandés Johannes Vermeer. É un tronie dunha rapaza cun pano na testa e un pendente de perla. A pintura pertence á colección do Mauritshuis da Haia dende 1902.
Tour de Francia 2005
O Tour de Francia 2005 foi a 92ª edición da carreira ciclista máis importante do mundo. O seu percorrido comezou o 2 de xullo na localidade de Fromentine (departamento de Vendée) e rematou o 23 de xullo en París.
Os equipos participantes foron 21, o número de ciclistas que comezaron a carreira foi de 189 (9 por equipo), dos cales remataron 155. Óscar Pereiro do equipo Phonak e Marcos Serrano do equipo Liberty Seguros foron os 2 únicos ciclistas galegos que participaron na proba, cunha salientable actuación, xa que ámbolos dous foron quen de gañar unha etapa.
Lance Armstrong colleu o maillot amarelo na cuarta etapa, unha contra o reloxo por equipos de 67'5 quilómetros, e xa non o deixou até a meta de París salvo por un día que o colleu o alemán Jens Voigt. O podio dos Campos Elisios estivo formado por Lance Armstrong, Ivan Basso e Jan Ullrich.
No ano 2012, como consecuencia das investigacións realizadas na Operación Puerto, a Jan Ullrich fóronlle retirados tódolos resultados deportivos obtidos a partir de maio do ano 2005, acusado de realizar prácticas prohibidas para mellorar a súa condición física, como transfusións de sangue. Tamén no ano 2012, Lance Armstrong foi sancionado pola UCI coa retirada de tódolos seus resultados deportivos obtidos a partir de 1998 como condena por formar parte dunha trama de dopaxe. A mesma condena afectou ós seus compañeiros de equipo David Zabriskie, George Hincapie e Levi Leipheimer. Deste xeito, o podio da edición 2005 do Tour de Francia quedou sen gañador, e o 3º posto pasou a estar ocupado polo español Francisco Mancebo, que rematara 4º na clasificación xeral.
Etapas
180px|miniatura|dereita|[[Lance Armstrong levou o maillot amarelo en 16 das 21 etapas.]]
Clasificación xeral
Así quedaron as primeiras posicións da clasificación xeral do Tour de Francia 2005 trala disputa da proba e tralas eliminacións de Lance Armstrong, Jan Ullrich e Levi Leipheimer. miniatura|250px|[[Óscar Pereiro, gañador da 16ª etapa en Pau, rematou 9º na xeral]]
Reformas de Mario
240px|miniatura|Actores representando o avance dunha [[lexión romana en posición de ataque, o equipo dos lexionarios foi moi posterior ó da época de Mario.]] As reformas de Mario foron un grupo de reformas no exército de Roma iniciadas no ano -107 por Caio Mario, político e xeneral da República Romana.
As reformas de Mario foron dunha grande importancia para dar forma á lexión romana, estrutura militar que se imporía no mundo occidental durante séculos.
O exército antes das reformas de Mario
300px|miniatura|Retrato de Caio Mario conservado nos [[Museos Vaticanos.]] Até a última década do século -II os requisitos para formar parte do exército de Roma ó servizo da República eran moi estritos:
Por mor disto, a República non tiña un exército estable. Cando unha guerra ameazaba a cidade os cónsules encargábanse de recrutar un exército entre os cidadáns da república elixibles. Como norma, un dos cónsules sería o encargado de dirixir na batalla a este exército practicamente voluntario na súa totalidade.
A mediados da República, as lexións compoñíanse das seguintes unidades:
IAE V2500
O IAE V2500 é un motor turboventilador de alto índice de derivación que equipa os avións da familia Airbus A320 (A320, A321, A319 e o Airbus Corporate Jet), o McDonnell Douglas MD-90 e o Embraer KC-390.
International Aero Engines é un consorcio apoiado por catro fabricantes de motores de aviación formado en 1983 para producir este motor. A certificación da FAA para o V2500 foi conseguida en 1988.
KK Crvena zvezda
O Košarkaški klub Crvena zvezda (en serbio: Кошаркашки клуб Црвена звезда, trad. Club Baloncesto Estrela Vermella), tamén coñecido por motivos de patrocinio Crvena zvezda mts, é un equipo profesional de baloncesto de Belgrado, Serbia. Fundado en 1945, forma parte da Sociedade Deportiva Estrela Vermella de Belgrado. O club é membro fundador e accionista da Asociación de Baloncesto Adriático e compite na Liga Serbia (KLS), na ABA Liga e na Euroliga. O club os seus encontros no Hala Aleksandar Nikolić de Belgrado, pavillón inaugurado en 1973 popularmente coñecido como Hala Pionir. Os fans do Crvena zvezda son coñecidos como "Delije".
O Crvena zvezda está considerado como un dos clubs máis exitosos da historia de Serbia; o equipo posúe no seu palmarés 22 campionatos de Liga, incluíndo 10 consecutivos entre 1946 e 1955. Desde a súa fundación o club xogou en tres ligas nacionais diferentes: a Primeira Liga Federal Iugoslava (1945–1992), a Primeira Liga de Serbia e Montenegro (1992–2006) e a Liga de Serbia (2006 en diante). Tamén contan nas súas vitrinas con 11 títulos de Copa, 6 Campionatos da Liga Adriática, unha Supercopa do Adriático e unha Copa Saporta. O Crvena zvezda ten unha notábel rivalidade co KK Partizan. Este rivalidade comezou inmediatamente despois da creación dos dous clubs en 1945, sendo ambos os dominadores no baloncesto serbio desde entón. No Crvena zvezda xogaron dous membros do Salón da Fama (Borislav Stanković e Aleksandar Nikolić) e catro do Salón da Fama da FIBA ​​(Stanković, Nikolić, Nebojša Popović e Radomir Šaper).
Comezos e dinastía (1940-1950)
Ao gañar o primeiro dos seus dez títulos de liga consecutivos trala segunda guerra mundial, a época dourada do Estrela Vermella comezou. Ningunha selección nacional nacional podería imaxinarse sen sete ou oito xogadores de baloncesto do Estrela Vermella e no seu quinteto titular aparecen xogadores como Nebojša Popović, Tulio Roklicer, Aleksandar Gec, Ladislav Demšar ou Srđa Kalember. O seu estilo era único, e fixo que o baloncesto en Serbia se volvese máis popular, logrando os primeiros grandes resultados internacionais para a antiga Iugoslavia.
O equipo xogaba nunha cancha descuberta en plena fortaleza de Kalemegdan, na cidade alta de Belgrado, a grandeza deste equipo non pode negarse. Foron os pioneiros do baloncesto iugoslavo e alcanzaron resultados sorprendentes, entretendo á audiencia co seu estilo de xogo, do mesmo xeito que coa súa harmonía equipo tanto dentro como fóra da cancha. Despois dunha década chea de éxitos, o seu xogo comezou a declinar, o cambio xeracional chegou e o Estrela Vermella non volveu gañar ningún título en catorce longos anos.
Un xigante renace (1960-1970)
thumb|right|300px|O Crvena zvezda en 2015. Despois de moito tempo de espera, o undécimo título foi gañado na tempada 1968-69, cando a Estrela Vermella gañou os seis partidos disputados durante a tempada contra Jugoplastika, Zadar e o Partizan, por tanto demostrando ser mellor que os seus tres grandes rivais. Encabezados por Vladimir Cvetkovic, o título foi gañado por Kapičić, Lazarević, Sarjanović, Simonović, Skulić, Slavnić, Pavlović, Đurić, Todosijević, Vučinić e Kapetanović. Nese momento foron o equipo con menos media de idade en gañaren o campionato de baloncesto iugoslavo.
O duodécimo título gañouse na tempada 1971-72, despois de que o éxito Zvezda na liga se fose deteriorando progresivamente. Nos anos 70 o club gañou a Copa de Iugoslavia en tres ocasións, destacando neses anos os xogadores por Slavnić, Simonović, Kapičić, Vučinić e Živković. Esta xeración de xogadores definitivamente fallou á hora de certificar o seu talento ao gañar tan só dúas ligas e tres copas nacionais. Con todo, considerábaselles capaces de atinxiren moito máis.
Novo regreso (1990)
Os primeiros anos 90 caracterizáronse polos play-off finais contra o seu eterno rival, o Partizan, en 1992, perdendo finalmente dirixidos polo adestrador Dušan Vujošević. Con todo, o décimo terceiro título de liga foi gañado, despois dun intervalo de vinte e un anos, en 1993, tras gañar no quinto partido da final ao Partizan. Os xogadores que gañaron ese campionato son: Obradović, Ilić, Jovanović, Marinković, Jovanović, Lisica, Tomašević, Vidačič, Trifunović, Cvetković, Kaličanin e Stojaković (daquela só un mozo). Na seguinte tempada o Estrela Vermella gañou o seu décimo cuarto título de liga, literalmente, sen ningún problema. Na final dos playoffs varreron ao Partizan por 4 a 1.
O Zvezda gañou o campionato de liga por décimo quinta vez en 1998. Nos playoffs finais o Estrela Vermella venceu ao FMP Zeleznik por un marcador global de 3 a 1. A estrela principal dese equipo foi sen dúbida ao ala-pivote titular da selección iugoslava Milenko Topić, que contou coa axuda de xogadores como Rakočević, Popović ou Bolić.
Novo milenio (2000)
miniatura|300px|Nemanja Bjelica. Na primeira parte de 2002, o club cambio totalmente á súa dirección completa, e empresarios e políticos próximos ao Partido Demócrata, como Živorad Anđelković (alcumado Zika Pauk), Goran Vesić, e Igor Žeželj, fixéronse cargo de postos clave no club. Dende o verán de 2002 en diante, concibiuse un proxecto denominado "Evropska Zvezda" (Estrela Europea) co fin de, lenta e metodicamente, conseguir o regreso do club á súa antiga gloria. Para iso, o equipo contratou ao adestrador esloveno Zmago Sagadin, que se converteu na peza central da organización do club. Na súa primeira tempada en realidade non foi Sagadin o adestrador do equipo, xa que o papel foi dado a Aleksandar Trifunović, mais si tomou tódalas decisións importantes con respecto ao cadro de xogadores coma director deportivo. Finalmente, baixo a dirección de Sagadin o Estrela Vermella entrou na Liga do Adriático na tempada 2002-03. En agosto de 2003, antes da tempada 2003-04, Sagadin fíxose cargo das funcións de adestrador formalmente. A pesar de tódolos esforzos, o club non logrou gañar ningún trofeo importante neste período, e en novembro de 2004 Sagadin foi despedido.
Nos últimos anos o club está a loitar por volver a unha dinámica de vitorias, logrou gañar a Copas de Serbia en 2004 e 2006. A primeira delas tivo como escenario Novi Sad, onde venceron ao Partizan, aos locais da Vojvodina e, por último, ao Refleks de Železnik. Como curiosidade, os tres partidos os gañou na prórroga en tempo extra, algo destacable sobre todo ao ter en conta que o Estrela Vermella non contaba con algúns dos seus xogadores máis importantes, entre eles o capitán do equipo Igor Rakočević, que se perdeu a final. Ademais Rakočević, a copa foi gañada por Jeretin, Radivojević, Dozet, Mirković, Richardson, Bjelica, Đurić, Dragojlović, Bogdanović, Vitkovac e Nešović. A copa de 2006 foi cunha ampla vitoria sobre o Hemofarm por 80:65. O equipo campión estivo adestrado por Dragan Šakota, que contaba cos xogadores Gurović, Henderson, Raičević, O'Bannon, Milošević, Subotić, Mišanović, Dragojlović, Vitkovac, Radivojević e Antić.
Pavillón
miniatura|Interior do Pionir Hall.
O Pavillón Pionir Hall ou Pionir Arena (en serbio: Хала Пионир, Hala Pionir) é o pavillón onde xoga os seus encontros coma local o Crvena zvezda. Está situado en Belgrado, concretamente na municipalidade de Palilula e a súa capacidade é de 8.150 espectadores. Foi construído en 1973, en tan só once meses, pola empresa construtora "Energoprojekt". Nesa época, o baloncesto iugoslavo estaba en pleno apoxeo, e aínda que Pionir ten organizado moitos eventos deportivos diferentes, como voleibol ou balonmán, rapidamente se fixo coñecido como un santuario do baloncesto.