cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Concordia de Villafáfila
A vixencia do acordo foi breve, como consecuencia do falecemento de Filipe o fermoso o 25 de setembro de 1506. Fernando o Católico volveu asumir o goberno de Castela como rexente da súa filla Xoana, dado que o fillo primoxénito de Xoana e Filipe (o futuro Carlos V) tiña cinco anos de idade.
Asociación Internacional de Federacións de Atletismo
Organización
A estrutura xerárquica da Asociación está conformada polo Presidente e os Vicepresidentes, o Congreso, o Comité Executivo, o Consello e os Comités Técnicos.
Gaspar Massó García
Gaspar Massó García, nado en Bueu o 9 de xuño de 1893 e finado en Vigo o 18 de febreiro de 1991, foi un industrial conserveiro e escritor galego.
Asociación Internacional de Federacións de Atletismo
Federacións continentais
A IAAF conta, desde 2015, coa afiliación de 214 federacións nacionais, repartidas en seis organismos continentais:
Gaspar Massó García
Traxectoria
Fillo de Gaspar Massó Ferrer. Da terceira xeración da empresa conserveira Massó, foi presidente da Asociación Nacional de Fabricantes de Conservas de Pescados y Mariscos (ANFACO) entre 1935 e 1937. Foi deputado provincial (1920-1929). Colaborou na fundación do Museo de Pontevedra, no establecemento da Misión Biolóxica de Galicia, na edición de Cien obras de la colección Massó e participou na elaboración do Diccionario de la lengua española da Real Academia Española (da que foi membro correspondente) con numerosas achegas técnicas. Foi procurador en Cortes (1943-1946) como empresario pertencente ao Sindicato Nacional de Pesca.
Vida persoal
Casou en maio de 1929 con Amalia Bolívar Sequeiros, filla de Tomás Bolívar Massó.
Öresund
Öresund ou Øresund  é un estreito entre Dinamarca e mais Suecia, máis precisamente entre a illa dinamarquesa de Selandia e a provincia sueca de Escania.
Xeografía
Os relevos submarinos e a pouca profundidade de Øresund contribúen a limitar as trocas de auga entre o mar do Norte e o mar Báltico.
Historia
O estreito de Øresund foi palco de numerosos naufraxios. Os principais factores son a súa baixa profundidade, ás veces inferior a 10 metros, e a súa forte frecuentación.
Saint-Alban, Ain
Saint-Alban é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Sherwood Anderson
Sherwood Anderson, nado en Camden (Ohio) o 3 de setembro de 1876 e finado en Colón (Panamá) o 8 de marzo de 1941, foi un escritor estadounidense.
Traxectoria
Naceu en Camden, Ohio, terceiro fillo de Erwin M. Anderson e Emma S. Anderson. Despois de fallar o negocio de seu pai, a familia cambiou frecuentemente de residencia ata asentar en Clyde, Ohio en 1884. As dificultades financeiras levaron ao seu pai ao alcoholismo, a súa nai morreu en 1895, debido a isto Anderson tivo que se poñer a traballar para axudar á súa familia. Trasladouse a Chicago preto do seu irmán, traballou como obreiro ata que se alistou no exército e partipou na Guerra Hispano-Americana, despois da guerra, traballou con seu irmán nunha editorial en Springfield, Ohio.
En 1900 ingresou na Academia Wittengurg ao tempo que se aseguraba un traballo como copista en Chicago, o que lle deu estabilidade económica e permitiulle en 1904 casar coa filla dunha familia rica de Ohio, tivo tres fillos e trasladouse a vivir a Cleveland e abriu varios negocios, en novembro de 1912 desapareceu durante catro días, o que el describiu como unha fuxida da súa existencia materialista, regresou a Chicago e divorciouse, disposto a cambiar a súa existencia. En 1914 publicou a súa primeira novela, Windy McPherson's Son, aínda que sobre todo coñécese pola súa coleccións de relatos, Winesburg, Ohio. Os seus temas compáranse aos de T.S. Eliot, malia que os seus relatos foron moi populares el sentiu a necesidade de escribir novelas, aínda que tiveron menos éxitos cós seus relatos.
Josep Piera
Josep Piera, nado en Beniopa (La Safor, provincia de Valencia) o 30 de maio de 1947, é un escritor valenciano, membro da Generació dels 70.
Traxectoria
Comezou a súa obra con poemarios en castelán, inseridos nunha poesía que procura de camiños novos, como Ave Fénix (1971), Qasida (1972) e Natanael (1973). En 1974 publica os seus primeiros poemas en catalán na antoloxía Carn fresca que deu orixe á nova poesía valenciana. En 1976 aparece o seu primeiro poemario catalán, Renou: la pluja ascla els estels. En 1978 publica a súa primeira novela Rondalla del retorn.
Subprefectura de Sōya
miniatura|300px|Localización da subprefectura de Sōya en Hokkaidō A Subprefectura de Sōya (宗谷支庁, そうやしちよう, Sōya-shichō) é unha subprefectura da prefectura de Hokkaidō do Xapón. Ten 4.050,84 km² de superficie e unha poboación de 71.328 habitantes (2009). A súa capital é Wakkanai-shi.
Marian Anderson
Marian Anderson, nada en Filadelfia (Pensilvania) o 27 de febreiro de 1897 e finada en Portland (Oregón) o 8 de abril de 1993, foi unha contralto afroamericana.
Traxectoria
esquerda|miniatura|160x160px|Mariam Anderson nunha [[Medallas de ouro American Arts|medalla da serie American Arts.]]Comezou a cantar no coro xuvenil da súa igrexa aos seis anos, quixo ingresar nunha escola de música onde todos os alumnos eran brancos en 1921, pero foi rexeitada, polo que tivo que continuar os seus estudos musicais cun profesor privado.
Debutou coa Filharmónica de Nova York o 26 de agosto de 1925 con éxito de crítica e público. En 1928 cantou pola primeira vez no Carnegie Hall, a comezo dos anos trinta fixo unha xira triunfal por Europa.
En 1955 converteuse na primeira afroamericana en actuar na New York Metropolitan Opera, nesa ocasión cantou a parte de Ulrica d' Un ballo in maschera de Giuseppe Verdi. En 1958 foi oficialmente designada delegada diante a ONU. Retirouse en 1965. En 1991 recibiu un Premio Grammy honorífico como recoñecemento á súa carreira.
Premios e distincións
Foi nomeada doutor honoris causa en Música pola Universidade Católica de América en 1967.
Saint-André-de-Bâgé
Saint-André-de-Bâgé é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Asker
Asker é un concello no condado de Akershus en Noruega. Limita cos concellos de Bærum, Røyken e Lier. O nome procede da palabra norueguesa ask, freixo. En Skaugum, dentro dos límites municipais de Asker, encóntrase a residencia oficial do príncipe herdeiro noruegués. O seu equipo de fútbol feminino, o Asker Fotball Kvinner é un dos principais da Toppserien, a liga femina de fútbol.
Xeoloxicamente Asker pertence á fosa tectónica de Oslo, os outeiros de rocha basáltica caracterizan a paisaxe, as rochas sedimentarias do cámbrico forman a chaira e as áreas do litoral que se estenden cara ao fiorde. Asker é un concello rural nos suburbios de Oslo, para onde van traballar a maior parte da poboación, comunicándose por medio do Flytoget, un tren de alta velocidade, sendo a estación de Asker a quinta de Noruega en número de viaxeiros. Cara ao leste Asker ábrese ao fiorde de Oslo, os seus illotes e arrecifes son un destino popular entre os noruegueses, tamén é importante o Museo de Asker. miniatura|esquerda|240px|Igrexa de Asker
Lugares
miniatura|225px|Estación de ferrocarril de Asker miniatura|250px|Residencia oficial do príncipe herdeiro en Skaugum
The Aeroplane Flies High
The Aeroplane Flies High é un box set de cinco discos da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, editado por Virgin Records o 26 de novembro de 1996. Contén versións estendidas dos cinco sinxelos do seu álbum Mellon Collie and the Infinite Sadness e tamén un libreto de 44 páxinas con fotos e escritos de Billy Corgan, o líder da banda, ademais das letras das cancións. Foi lanzado como unha edición limitada e acadou o posto 42 nas listas da Billboard, vendendo unhas 300 000 unidades. Orixinalmente pretendíanse lanzar 200.000 copias, pero Virgin Records fabricou máis debido á enorme e inesperada demanda que se produciu.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Billy Corgan, agás onde se indique.
Magazos, Viveiro
Santa María de Magazos é unha parroquia do concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. No ano 2007 tiña 698 habitantes (339 homes e 359 mulleres) distribuídos en 39 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 41 habitantes en relación ao ano 2000.
Cóbado
En anatomía, o cóbado é unha articulación do membro superior. Artella tres ósos: úmero, radio e cúbito. Funcionalmente permite movementos de flexión e extensión.
Mecánica funcional
As dúas articulacións do cóbado son trocleares funcionalmente, é dicir, poden realizar movementos de flexión e extensión.
Patoloxía
Unha doenza típica do cóbado é a epicondilite.
Saint-André-de-Corcy
Saint-André-de-Corcy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Robert D. Cabana
Robert Donald Cabana é un astronauta estadounidense que participou nas misións STS-41, STS-53, STS-65 e STS-88. Pasou un total de 37,95 días no espazo.
Traxectoria
Cabana naceu o 23 de xaneiro de 1949 en Minneapolis (Minnesota). É graduado en matemáticas pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1971. Está casado con Nancy Joan Shimer e ten tres nenos. Entre as súas afeccións están as carreiras de obstáculos, o ciclismo, a navegación a vela e o voo. É membro da Sociedade de Pilotos de Proba Experimentais, do Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica e da Asociación de Exploradores Espaciais.
Foi seleccionado como candidato pola NASA en xuño de 1985 e pasou a ser astronauta oficialmente en xullo de 1986. Formou parte da tripulación das misións STS-41, STS-53, STS-65 e STS-88.
Imperio Sueco
miniatura O Imperio Sueco (en sueco: det svenska stormaktsväldet) foi unha das grandes potencias europeas do século XVII. Na historiografía moderna esta época é coñecida como stormaktstiden (do sueco: A era de grandeza ou A era do poderío).
A paz de Westfalia
Á conclusión da Guerra dos Trinta Anos, a Paz de Westfalia de 1648 outorgou a Suecia certos territorios como indemnización de guerra. Suecia esixiu nas negociacións os territorios de Silesia e Pomerania (baixo dominio sueco dende había vinte anos), e unha indemnización monetaria de 20 millóns de Riksdaler. Finalmente os representantes suecos, Axel Oxenstierna e Johan Banér, obtiveron: a Pomerania Superior, máis as illas de Rügen e Usedom, un fragmento da Pomerania Inferior ao leste do Oder, a illa de Wollin e os dereitos de sucesión sobre o resto da Pomerania Inferior en caso de extinción dos Hohenzollern de Brandeburgo, a cidade de Wismar, os bispados secularizados de Bremen-Verden, máis a cidade de Wildeshausen. Economicamente conseguiron cinco millóns de Riksdaler.
Estes territorios serían administrados como posesións suecas ou fiefs dentro do Sacro Imperio Romano Xermánico. Isto concedíalle a Suecia un voto na Dieta Imperial, ademais da administración do Círculo Imperial da Baixa Saxonia, alternándose con Brandeburgo-Prusia. Francia e Suecia convertéronse en garantes do tratado xunto ao Emperador, como se decidiu no congreso executivo de Núremberg de 1650.
Contesto histórico
Suecia gañou posesións pequenas e dispersas como resultado de dezaoito anos de guerra, pero asegurouse o control de tres ríos principais do norte de Alemaña, o Oder, o Elba e o Weser, ademais de dereitos de aranceis sobre as devanditas arterias comerciais. As dúas principais razóns das súas pequenas ganancias territoriais foron a reticencia de Francia e a impaciencia da raíña Cristina de Suecia. Como resultado da intervención sueca, asegurouse a liberdade relixiosa para os protestantes en Europa, o maior logro político de Suecia, que a converteu en abandeirado do protestantismo continental durante setenta anos, até que se produciu o colapso do Sacro Imperio Romano Xermánico.
O ascenso de Suecia ao rango de poder imperial implicaba que debía continuar sendo unha monarquía militar, armada ante posibles emerxencias. A pobreza e escasa poboación de Suecia facían que o país non estivese preparado para adoptar un status imperial. Con todo, a mediados do século XVII, con Francia como firme aliada, a incompatibilidade entre os seus poderes e as súas pretensións non resultaba tan obvia.
Consolidación estatal
miniatura|esquerda|Retrato do rei Gustavo II Adolfo Polo momento, Suecia mantiña unha tenue posición de liderado. Un goberno coidadoso permitiría o dominio permanente da costa do Mar Báltico, pero deixaba pouco espazo para erros. Desafortunadamente, a inexperiencia dos dous sucesores inmediatos de Gustavo II Adolfo: Cristina de Suecia e Carlos X Gustavo, presentou grandes dificultades para o nacente imperio. Baixo o reinado da raíña Cristina é fundada Nova Suecia, unha pequena colonia sueca na costa oriental de América do Norte, o 29 de marzo de 1638 polo explorador Peter Minuit que incluía partes dos actuais estados estadounidenses de Delaware, Nova Jersey e Pensilvania. O principal pobo da colonia era Forte Cristina, nomeada en honra da Raíña Cristina de Suecia. Preto de 600 colonos suecos establecéronse na área ese ano. Máis adiante, este pobo converteríase na actual cidade de Wilmington, no estado de Delaware. O control sueco sobre a rexión só durou dezasete anos, xa que en setembro de 1655, baixo a dirección do gobernador Johan Rising, Nova Suecia foi atacada pola veciña colonia neerlandesa de Novos Países Baixos, e foi anexada a esta última. A política financeira de Cristina levou ao Estado ao bordo da bancarrota. Estas dificultades económicas espertaron o descontento público previamente á súa abdicación. Os suecos temían que a grandeza externa e artificial do seu país puidese ser comprada coa perda das súas liberdades civís e políticas. O pobo buscaba un novo rei ao que expresar as súas queixas sobre o poder excesivo da nobreza.
miniatura|dereita|Chanceler [[Axel Oxenstierna.]] Carlos X Gustavo foi un sólido árbitro entre o pobo e a nobreza. Principalmente un soldado, dirixiu a súa ambición cara á gloria en combate, pero tamén se trataba dun hábil político: Á vez que reforzaba o poderío militar, entendeu que era necesaria unha maior unidade interna para exercer unha firme política exterior. A cuestión interior máis perentoria que resolver era a Reduktion, ou restitución de terras da Coroa. No Riksdag de Estados de 1655, o rei propuxo que aqueles nobres en posesión de terras da coroa debían pagar unha suma anual de 200 000 Riksdaler como arrendamento polas mesmas ou devolver un cuarto da propiedade, cun valor aproximado de 800.000 Riksdaler. A nobreza, desexosa de evitar os impostos, estipulou que a lei non tivese valor retroactivo máis atrás de 1632, data da morte de Gustavo II Adolfo.
miniatura|esquerda|A raíña [[Cristina de Suecia.]] O terceiro estado, asfixiado polos impostos, protestou ante esta decisión, e a dieta houbo de ser suspendida. O rei interveu, non para reprimir ás masas, como insistía o Parlamento, senón para pedir á nobreza que fixese concesións. Propuxo un comité especial para investigar o problema antes do encontro do seguinte Consello do reino ou Riksdag, e unha contribución proporcional que debía ser pagada por todas as clases até ese momento. Ambos os grupos mostráronse de acordo.
Carlos X Gustavo fixo o posible para recuperar ao país da inexperiencia financeira de Cristina; con todo, o seu propio desexo de gloria militar orixinou grandes problemas ao imperio. En tres días, persuadiu ao Consello do reino da conveniencia dun ataque a Polonia. Partiu desde Estocolmo en dirección a Varsovia, o 10 de xullo de 1654, obtendo finalmente maior gloria persoal que beneficios para o seu reino. A guerra con Polonia pronto cobrou maiores dimensións e converteuse nunha guerra a nivel europeo. En 1659, Carlos X Gustavo atacou por sorpresa a Dinamarca e emerxeu triunfante, logrando grandes vantaxes para o seu reino no Tratado de Roskilde, para morrer posteriormente enfermo. Tras a súa morte, o país quedou en mans da súa viúva Eduviges Leonor de Holstein-Gottorp e cinco funcionarios, como rexentes ante a minoría de idade do seu fillo Carlos XI, que contaba con catro anos. O goberno sueco buscou rapidamente a paz cos numerosos inimigos de Suecia, entre os que agora se contaban o Tsarato Ruso, Polonia, Brandeburgo e Dinamarca.
Aurskog-Høland
Aurskog-Høland é un concello do condado de Akershus.
Lugares
miniatura|esquerda|300px|Capela nas proximidades do [[lago Mangen]]
Isabel de Saavedra
Isabel de Saavedra, nada no ano 1584 en Madrid e finada en 1652, foi unha filla natural de Miguel de Cervantes, a súa única descendente recoñecida, agás polo seu outro suposto fillo napolitano, Promontorio.
Traxectoria
Foi filla de Miguel de Cervantes e da súa amante Ana de Villafranca (1563-1598), unha muller casada a quen o escritor coñeceu pouco despois de volver do seu cativerio en Alxer en 1580. Cando naceu Isabel, o escritor desentendeuse dela e da súa nai ao coincidir o evento co éxito da súa primeira novela, La Galatea e o seu compromiso matrimonial con Catalina de Salazar, que acabou en divorcio. En 1598 morreu Ana de Villafranca e ao ano seguinte Cervantes asumiu a súa responsabilidade como pai, recoñecendo a nena cando xa tiña catorce anos e reclamándoa a través da súa irmá Magdalena, que a puxo ao seu servizo e lle deu o seu segundo apelido, Saavedra, razóns que poden explicar en parte o tenso vínculo que houbo entre os dous; segundo Maganto:
Isabel foi bautizada, segundo a partida que descubriu Emilio Maganto Pavón, o 9 de abril de 1584 na igrexa dos Santos Xusto e Pastor, o que permite desbotar a especulación anterior de que fose acaso filla de Magdalena de Cervantes e de Juan de Urbina. Maganto Pavón aporta 31 documentos novos e inéditos sobre a filla de Cervantes que o desminten. En opinión de Maganto, Isabel foi, con Catalina de Salazar, a esposa de Cervantes, a muller que máis influíu na vida do autor.
Balaeniceps rex
Balaeniceps rex é unha especie de ave africana similar a unha cegoña, única especie do xénero Balaeniceps. Caracterízase por ter un peteiro masivo que lembra a forma dun zapato, ao que se debe o nome equivalente a peteiro zapato que ten en moitos idiomas. Aínda que en conxunto ten unha forma parecida a unha cegoña e anteriormente foi clasificado dentro da orde Ciconiiformes, o seu verdadeiro parentesco con outros grupos de aves é ambiguo. Algunhas autoridades reclasificárono e considérano agora dentro da orde Pelecaniformes. Os adultos son principalmente grises e os inmaturos son máis marróns. Vive en África oriental tropical en grandes pantanos desde Sudán a Zambia.
Taxonomía e sistemática
miniatura|esquerda|Segundo algúns estudos moleculares, a especie [[Scopus umbretta aquí representada é un parente próximo do B. rex.]] O peteiro zapato non foi clasificado ata o século XIX unha vez que se trouxeron algunhas peles a Europa. Pasaron algúns anos ata que os primeiros exemplares vivos chegaron a mans da comunidade científica. Porén, esta ave era coñecida xa polos antigos exipcios e árabes. Tradicionalmente foi relacionado coas cegoñas (Ciconiiformes), e foi mantido dentro do grupo delas na taxonomía de Sibley-Ahlquist, que agrupou un gran número de taxons non relacionados dentro do seu "Ciconiiformes". Máis recentemente, B. rex foi considerado máis próximo aos pelicanos (baseándose en comparacións anatómicas) ou ás garzas (baseándose en probas bioquímicas; Hagey et al., 2002). A análise microscópica da estrutura da casca dos ovos feita por Konstantin Mikhailov en 1995 atopou que a casda dos ovos do B. rex lembra moito á dos outros Pelecaniformes, xa que ten unha cuberta de groso material microglobular sobre a casca cristalina. Unha comparación de ADN recente reforza a idea da súa pertenza a Pelecaniformes.
Ata agora, describíronse dous parentes fósiles do peteiro zapato, que son: Goliathia do Oligoceno temperán de Exipto e Paludavis do Mioceno temperán tamén de Exipto. Suxeriuse que a enigmática ave fósil africana Eremopezus era un parente del tamén, pero as evidencias que o apoian están aínda por confirmar. Todo o que se sabe de Eremopezus é que era unha ave moi grande, probablemente non voadora e con pés flexibles, que lle permitían manexar vexetación ou as presas.
Descrición
esquerda|miniatura|300px|A característica máis distintiva do B. rex é o seu peteiro con forma de zapato. O peteiro zapato é unha ave alta, cunha altura entre 110 e 140 cm e algúns espécimes acadan os 152 cm. A lonxitude do peteiro á cola pode oscilar entre 100 e 140 cm, e a envergadura de ás é de 230 a 260 cm. En canto ao peso, este varía de 4 a 7 kg. Un macho pesa como media uns 5,6 kg e é meirande que unha femia típica, que adoita pesar 4,9 kg. A característica distintiva desta especie é o seu enorme e bulboso peteiro de cor palla e con marcas cincentas erráticas. O culme exposto (ou medida ao longo da parte máis alta da mandíbula superior) é de 18,8 a 24 cm. Igual que ocorre nos pelicanos, a mandíbula superior ten unha nítida quilla, e acaba no extremo nunha forte "uña" vertical. As patas de cor escura son bastante longas, cunha lonxitude tarsal de 21,7 a 25,5 cm. Os pés do B. rex son excepcionalmente longos, e a deda media ten unha lonxitude de 16,8 a 18,5 cm, e probablemente axuda a esta especie a manterse de pé sobre a vexetación acuática cando está a cazar. O pescozo é relativamente máis curto e groso que ao doutras aves acuáticas pernaltas como as garzas e grúas. As ás son largas, cunha lonxitude da corda máxima alar de 58,8 a 78 cm, e están ben adaptadas para o voo planando.
A plumaxe dos adultos é gris azulada con plumas de voo de cor gris lousa máis escuras. O peito presenta algunhas plumas alongadas, que teñen talos (cálamos) escuros. Os inmaturos teñen unha cor da plumaxe similar, pero cun ton gris máis escuro ou marrón. Cando acaban de eclosionar, teñen un peteiro bastante pequeno, que é inicialmente de cor gris prata. O peteiro faise máis grande cando os pitos teñen 23 días de vida e está ben desenvolvido aos 43 días.
Patrón de voo
Cando planan manteñen as ás estendidas e, igual que fan os pelicanos e as cegoñas do xénero Leptoptilos, voan co pescozo retraído. A súa velocidade de batido de ás é duns 150 batidos por minuto, polo que é unha das máis lentas entre as aves, coa excepción das especies grandes de cegoñas. O padrón é alternar o batido con ciclos de deslizamento de aproximadamente sete segundos, o que sitúa a súa distancia de deslizamento entre a das cegoñas grandes e o cóndor andino (Vultur gryphus). Cando se asusta, o peteiro zapato intenta voar, pero a non máis de 100 a 500 m da súa anterior posición. É raro que faga voos longos, e só fai uns poucos voos que vaian alén da distancia mínima para procurar alimento de 20 m.
Identificación
A curta distancia pode distinguirse doadamente polas súas características únicas. En voo, o seu singular peteiro non pode distinguirse tan ben, e a súa silueta lembra a dunha cegoña ou cóndor, pero as súas plumas son dun distintivo gris azulado. Tamén é infrecuente que a súa cola teña a mesma cor que as ás. En condicións de mala visibilidade, o seu tamaño e envergadura alar poden distinguilo doutras aves do seu hábitat. As patas teñen máis ou menos a mesma lonxitude que as das cegoñas, e cando voa esténdense cara atrás bastante máis que a cola. O tamaño das ás á cola non pode utilizarse para a identificación; é similar ao de diversas especies de aves.
miniatura|B. rex nun zoo (vídeo).
Distribución e hábitat
Vive en pantanos de auga doce de África tropical central, desde o sur do Sudán ata partes do oriente da República Democrática do Congo, Ruanda, Uganda, occidente de Tanzania e norte de Zambia. A especie é máis numerosa na subrexión do Nilo occidental e áreas adxacentes do sur do Sudán; a súa presenza é tamén significativa en zonas húmidas de Uganda e oeste de Tanzania. Hai rexistros de poboacións máis illadas en Kenya, a República Centroafricana, norte do Camerún, suroeste de Etiopía, e Malaui. Tamén se observaron exemplares divagantes na cunca do Okavango, Botswana e no tramo alto do río Congo. A distribución desta especie parece coincidir en gran medida coa do papiro e peixes pulmonados africanos. Non é migratorio e só realiza limitados movementos estacionais debido aos cambios no seu hábitat, a dispoñibilidade de comida e as molestias causadas polos humanos.
O peteiro zapato viven en grandes pantanos de auga doce. Case todas as zonas húmidas que son atractivas para a especie teñen vexetación non alterada de Cyperus papyrus e xuncos Phragmites e Typha. Aínda que a súa distribución corresponde grosso modo coa do papiro en África central, a especie parece evitar os pantanos con só papiros e a miúdo vese máis atraída por áreas con vexetación mixta. Máis raramente, a especie viuse alimentándose en campos de arroz e plantacións inundadas.
Comportamento e ecoloxía
miniatura|dereita|B. rex no zoo de San Diego, EUA. O B. rex é unha ave de movementos lentos e tende a permanecer quieta durante longos períodos de tempo, polo que a especie se ten descrito como "similar a unha estatua". Son moi sensibles ás molestias creadas polos seres humanos e poden abandonar os seus niños se son asustadas polos humanos. Porén, cando se están a alimentar e hai unha mesta vexetación entre eles e os humanos, esta ave pode ser bastante tranquila. É atraída por augas pouco oxixenadas nas que os peixes van con frecuencia á superficie para respirar. Excepcionalmente nunha ave do seu tamaño, permanece de pé ou sobre vexetación flotante, de modo que se parece algo a un xacánido xigante, aínda que tamén fai o mesmo a especie de garza de similar tamaño e ocasionalmente simpátrica Ardea goliath. Os peteiro zapatos aliméntanse normalmente en augas lamacentas e, como son animais solitarios, procuran comida a unha distancia mínima unhas das outras de 20 m, mesmo cando as poboacións son relativamente densas. Esta especie axexa as súas presas pacientemente, nunha lenta espera. Mentres está a cazar, dá pasos moi lentos e frecuentemente permanece inmóbil. A diferenza doutras aves acuáticas similares, esta especie caza fiándose exclusivamente da vista e que se saiba non realiza unha caza táctil. Cando descobre unha presa, lanza un forte golpe ou estocada co seu peteiro. Porén, dependendo do tamaño da presa, o tempo que a manexa no peteiro despois da captura pode ser de máis de 10 minutos. Arredor do 60% dos intentos de captura teñen éxito. Con frecuencia arrastra auga e vexetación durante o peteirazo, que despois son expelidas polas beiras das mandíbula. A actividade dos hipopótamos pode beneficiar inadvertidamente a esta ave, xa que estes mamíferos cando están mergullados ás veces forzan os peixes a iren á superficie da auga.
Son esencialmente piscívoros pero poden depredar unha considerable variedade de vertebrados acuáticos do tamaño axeitado. As especies de presas preferidas son os peixes pulmonados Protopterus aethiopicus e o Polypterus senegalus e varias especies do xénero Tilapia e de siluros principalmente do xénero Clarias. Outras presas que poden comer son ras, cobras acuáticas, monitores (Varanus niloticus) e crías de crocodilos. Máis raramente, comen tartarugas, caracois, roedores e pequenas aves anseriformes. Hai un só informe de que comeron crías do antílope Kobus leche, pero isto necesita confirmación. Como ten un peteiro de beiras cortantes, de gran tamaño e de ampla apertura, pode cazar presas grandes, e a miúdo trata de capturar presas de maior tamaño que outras aves similares. Os peixes que come teñen unha lonxitude entre 15 e 50 cm e un peso de arredor de 500 g, aínda que teñen atacado peixes pulmonados de ata 1 m. As cobras que comen son normalmente de entre 50 e 60 cm de longo. Nos pantanos do lago Bangweulu de Zambia, as principais presas que levan para alimentar as crías son os siluros Clarias gariepinus (syn. C. mossambicus) e cobras acuáticas. En Uganda, os peixes pulmonados e os siluros son o alimento preferido para darlles ás crías. O seu gran peteiro úsano ás veces para cavar na lama do fondo das lagoas para extraer os peixes pulmonados que están soterrados pasando a súa estivación.
Suliformes
A orde Suliformes (denominada "Phalacrocoraciformes" por Christidis & Boles 2008) é unha orde proposta polo IOC, que actualmente inclúe os corvos mariños, os mascatos e as Anhinga. Tendo en conta as evidencias recentes de que o grupo tradicional dos Pelecaniformes é polifilético, suxeriuse que o grupo sexa dividido para reflectir as súas verdadeiras relacións evolutivas.
Balaeniceps rex
Voz
O peteiro zapato é normalmente silencioso, pero realiza exhibicións de repeniques co peteiro no niño. Cando están facendo estas exhibicións, os adultos poden tamén emitir un son parecido ao mu das vacas e tamén chíos moi agudos. Tanto as crías coma os adultos realizan repeniques co peteiro durante a tempada de nidación como unha forma de comunicarse. Cando as crías piden comida, fan chamadas cun son incriblemente semellante ao do impo humano. Nun caso, oiuse a un adulto en voo grallar roucamente, aparentemente como un signo de agresión cara a un marabú (Leptoptilos crumeniferus) que se aproximaba.
Suliformes
Sistemática e evolución
Das familias que formaban antes parte de Pelecaniformes só permanecen nese grupo Pelecanidae, Balaenicipitidae, e Scopidae. A familia Phaethontidae foi separada e clasificada nunha orde propia, Phaethontiformes. As análises xenéticas parecen indicar que Pelecaniformes está en realidade estreitamente emparentado con Ardeidae e Threskiornithidae. En canto aos Suliformes, estes están distantemente relacionados cos actuais Pelecaniformes. Segundo Hackett et al. (2008), as mobellas, pingüíns, cegoñas, e tamén os Suliformes e Pelecaniformes, parece que evolucionaron todos dun antepasado común. Suxeriuse para eles un superorde, o das aves acuáticas superiores.
Balaeniceps rex
Status e conservación
A súa poboación estímase entre 5.000 e 8.000 individuos, a maioría dos cales viven en pantanos do Sudán, Uganda, parte oriental da República Democrática do Congo, e Zambia. Hai tamén unha poboación viable na zona húmida de Malagarasi en Tanzania. BirdLife International clasificouna como Vulnerable, e a principal ameaza que a afecta é a destrución do hábitat, molestias e a caza.
Suliformes
Sistemática e evolución
No traballo fundamental do ano 2008 Systematics and Taxonomy of Australian Birds (Sistemática e Taxonomía das Aves Australianas), os ornitólogos australianos Les Christidis e Walter E. Boles acuñaron o nome Phalacrocoraciformes para o grupo debido a que hai un número moito maior de especies de corvos mariños (Phalacrocoracidae) que de mascatos (Sulidae). Porén, esta denominación non foi adoptada polos demais ornitólogos.
Balaeniceps rex
Relacións cos humanos
Esta especie é considerada unha das máis desexables en África polos ornitólogos. Hai imaxes do antigo Exipto que representan esta ave.
Suliformes
Sistemática e evolución
En 2010, a American Ornithologists' Union (AOU) adoptou o termo Suliformes para o taxon. A esta seguiuna o International Ornithological Congress (IOC) en 2011.
En 1994, Martyn Kennedy e colegas construíron un conxunto de datos de comportamentos, e a árbore resultante que mostrabas un alto nivel de congruencia coas filoxenias existentes baseadas na xenética ou morfoloxía. Mostraba que os Anhinga eran un grupo irmán dos corvos mariños, mascatos, e pelicanos, despois estaban relacionados coas fragatas e finalmente cos faetóntidos como ramificacións temperáns progresivas.
Cladograma baseado en Gibb, C.G. et al. (2013)
Especies
miniatura|dereita|Ósos do pé esquerdo de Fregata aquila mostrando o seu bordo pectinado na uña media, unha característica dos Suliformes.
miniatura|O corvo mariño [[Phalacrocorax niger.]]
Rafael Seijas Ladrón de Guevara
Rafael Seijas Ladrón de Guevara, nado en 1919 e finado en Tordoia o 27 de novembro de 1979, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Militante de Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Médico en Vilasantar. Ocupou o cargo de alcalde de Vilasantar na década de 1960.  Finou o 27 de novembro de 1979.
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Esther Iglesias Castro en 1954, e foi pai de Rafael e Carlos Seijas Iglesias.
Molniya (satélites)
miniatura|256px|Un Molniya-1 en exposición no Museo do Aire e do Espazo en París Le Bourget. Molniya é unha familia de satélites de comunicacións soviéticos e rusos.
Características
Molniya agrupa toda unha serie de familias de satélites de comunicacións que comezaron a ser desenvolvidos na época soviética e continuaron evolucionando ata seguir sendo usados pola actual Rusia. Dadas as características xeográficas do país e as capacidades dos lanzadores da época na que foron desenvolvidos, os satélites eran enviados en órbitas moi elítpicas de tal xeito que pasaran a maior parte do tempo sobre territorio soviético. A este tipo de órbitas se lles acabou denominando órbitas Molniya. Os primeiros satélites empezaron a lanzarse a mediados dos anos 1960 usando o foguete homónimo.
Molniya 1
Molniya 1 foi a primeira serie de satélites de comunicación Molniya. Eran inxectados en órbitas de 500 x 40 000 km de altura cun período de 12 horas pasando a maior parte do tempo sobre latitudes altas. Os satélites usaban un bus KAUR-2 presurizado estabilizado nos tres eixos do que sobresaían seis paneis solares fixos. As antenas para as comunicacións iban montadas en dous brazos telescópicos e podían apuntarse a onde interesara. Cada antena tiña un dispositivo óptico de seguimento para poder apuntar adecuadamente cara a Terra. O sistema de comunicacións consistía en cinco transpondedores con capacidade para xestionar telefonía bidireccional, telegramas, faxes ou televisión. Algúns dos satélites levaron a carga útil Berkut, consistente en dúas cámaras de televisión usadas para facer estudos meteorolóxicos e como preparación para un sistema de alerta temperá. Lanzáronse 32 satélites Molniya, con dous deles errando en chegar a órbita e con Molniya-1 30 sendo cancelado.
Molniya 1Yu
Molniya 1Yu foi unha serie formada por dous satélites Molniya modificados para probar e calibrar os sistemas de seguimento de espazo profundo para o programa lunar soviético. O corpo dos satélites era o mesmo que nos Molniya-1, pero os transpondedores foron substituídos con equipamento de radio con propósitos de calibración e seguimento. Molniya-1Yu 11L, tamén coñecido como Kosmos 174, foi lanzado o 31 de agosto de 1967 mediante un Molniya M, mentres que Molniya-1Yu 15L (Kosmos 260) foi enviado a órbita o 16 de decembro de 1968 mediante un Molniya-M Block-ML.
Molniya 1S
Molniya 1S foi o primeiro satélite de comunicacións soviético xeoestacionario. Foi lanzado o 29 de xullo de 1974 mediante un Proton K/DM e tiña carácter experimental. Foi o único Molniya enviado á órbita xeoestacionaria.
Molniya 1K
Os Molniya 1K eran satélites Molniya adicados a comunicacións militares, formando parte da rede Korund. Levaban a bordo transpondedores con tubos de onda máis fiables que os do Molniya-1 orixinais, aumentando a vida útil dos satélites nun ou dous anos. Lanzáronse 31 Molniya 1K entre 1973 e 1984, cun so fallo parcial e todos a bordo de foguetes Molniya-M Blok-ML.
Molniya 1T
Molniya 1T foron os sucesores de Molniya 1K. Usaban tubos de onda no seu sistema de comunicacións máis fiables que os dos anteriores, aumentando á súa vez a vida útil dos satélites en 2 ou 3 anos. Lanzáronse 34 Molniya 1T entre 1983 e 2004, todos a bordo de foguetes Molniya-M Blok-ML e todos con éxito.
Molniya 2
Os Molniya 2 foron os sucesores de Molniya 1. Usábanse para comunicacións civís usando as estacións terrestres Orbita-2. A carga de comunicacións consistía en dous repetidores funcionando en banda C e dúas antenas de corno cun patrón de radiación de 21,5º. Lanzáronse 19 Molniya 2 entre 1971 e 1977, dous deles errados, e todos a bordo de foguetes Molniya-M Blok-ML.
Molniya 3
Os Molniya 3 foron os sucesores de Molniya 2 e levaban a bordo tres transpondedores para uso civil, dous deles radiando cunha potencia de 40 W e o outro cunha de 80 W. Lanzáronse 54 Molniya 3 entre 1974 e 2003, con dous fallos parciais, e todos usando foguetes Molniya-M Blok-ML.
Molniya 3K
Os Molniya 3K é unha versión avanzada dos Molniya 3 e levan a bordo transpondedores Omega-S. Lanzáronse dous Molniya 3K en 2001 e 2005, con este último fallando en chegar a órbita.
José Ramón Dacosta González
José Ramón Dacosta González, nado o 21 de setembro de 1974 en Ourense, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
No equipo vasco realizou unha gran tempada axudando ao equipo a ascender a Primeira, pero ao remate da tempada cambiou de equipo e fichou polo Hércules CF. Onde non tivo a continuidade que esperaba e non rematou a tempada, recalando no Cádiz CF, onde seguiu sen atopar o seu mellor fútbol.
No ano 2000 volveu ao CD Ourense onde xogou sete anos, ata que en 2007 ficha por outro equipo da cidade o Ponte Ourense CF. Na tempada 2008/09 xogou no CD Arenteiro e a tempada seguinte, a que sería o seu último ano coma xogador profesional, no AD Covadonga.
Coa selección de fútbol
No ano 2005 foi convocado pola selección de fútbol de Galicia para disputar un encontro amigábel ante Uruguai no estadio de San Lázaro, o resultado foi de 3-2 para Galiza.
BTS (grupo musical)
BTS (en hangul: 방탄소년단, romanización revisada: Bangtan Sonyeondan), é un grupo de K-pop surcoreano formado por Big Hit Entertainment. Está composto por sete integrantes: Jin, Suga, J-Hope, RM, Jimin, V e Jungkook. Debutaron o 13 de xuño de 2013 coa canción «No More Dream» incluída no seu primeiro álbum sinxelo 2 Cool 4 Skool. O seu debut no Xapón produciuse coa versión en xaponés de «No More Dream» o 4 de xuño de 2014. O nome do club de fans oficial é A.R.M.Y, acrónimo de «Adorable Representative MC for Youth».
Até 2018, o grupo publicou tres álbums de estudio, cinco EPs, vinte e dous sinxelos e dous álbums recompilatorios en Corea do Sur. Ademais, publicaron tres álbums de estudio, oito sinxelos e dous álbums recompilatorios no Xapón. O seu segundo álbum, Wings, bateu a marca do álbum surcoreano mellor situado en Billboard 200, entrando no número 26, e coa súa reedición, You Never Walk Alone, convertéronse nos artistas coreanos con máis entradas na lista con catro álbums. Ostentan tamén a marca de maior número de semanas no número un do Billboard World Albums e de maior número de semanas na lista. Wings converteunos tamén nos primeiros artistas surcoreanos en entrar na lista de álbums do Reino Unido, Official Charts Company, no número 62, e nos únicos en entrar no Billboard Canadian Albums dúas veces, coa mellor posición no posto 19. No Xapón chegaron ao número un da lista Oricon nas categorías de sinxelo e álbum, converténdose nos primeiros artistas hip-hop estranxeiros en conseguilo. Ademais, co sinxelo «Blood Sweat & Tears (Japanese Version)» bateron a marca do artista estranxeiro que máis rápido conseguiu vender 200 000 copias dun disco desde o seu debut. O seu quinto EP, Love Yourself: Her, debutou no sétimo posto da lista Billboard 200, sendo a maior posición obtida por un artista asiático na historia.
BTS recibiu cinco premios ao mellor artista novo en Corea do Sur, incluído o premio "New Artist of the Year" dos Melon Music Awards de 2013, ademais de dous premios a mellor artista novo no Xapón e un na China. En 2016 recibiron o premio daesang ao "Artista do ano" nos Mnet Asian Music Awards e o premio ao "Mellor álbum do ano" nos Melon Music Awards por The Most Beautiful Moment in Life: Young Forever. A súa popularidade internacional e a súa presenza nas redes sociais levounos a ser en 2017 o primeiro grupo k-pop en ser nomeados e recibir un premio Billboard Music Award, en concreto na categoría "Top Social Artist" . En 2015 recibiron tamén un MTV Europe Music Award como mellor artista coreano e un nomeamento como mellor artista asiático.
Levaron a cabo cinco xiras como artistas en solitario: dúas xiras mundiais, dúas en Asia e unha no Xapón, atraendo a máis de 600 000 espectadores e actuando en Asia, Oceanía, Norteamérica e América do Sur. Tamén participaron en festivais internacionais como Summer Sonic en 2015 e nas edicións do KCON dos Ánxeles Abu Dhabi, París, Nova York en 2014; Os Ánxeles en 2016; México en 2017.
Nome
O nome do grupo, BTS, é un acrónimo da expresión coreana Bangtan Sonyeondan (en 방탄소년단; hanja: 防彈少年團}}), que literalmente significa «Boy Scouts a proba de balas». Segundo o líder do grupo, RM, o nome foi conceptualizado en base «á idea de que BTS deixaría de lado os estereotipos, críticas, e expectativas dirixidas como balas cara aos mozos, e protexería os valores e ideais da nova xeración de adolescentes».
No Xapón son coñecidos como Bōdan Shōnendan (Bōdan Shōnendan (防弾少年団), ), o cal se traduce de maneira similar. O 27 de xullo de 2017, BTS anunciou que o seu acrónimo tamén significa «Beyond The Scene» como parte da súa identidade de marca. Isto ampliou o significado do seu nome, que agora tamén representa a unha «mocidade en evolución 'BTS', que vai máis aló das realidades ás que se enfronta e que segue adiante».
Pre-debut
RM foi o primeiro membro recrutado de BTS. O segundo membro foi Suga, quen foi elixido tras quedar segundo nas audicións Hit It de 2010. J-Hope entrou como aprendiz en Big Hit o 24 de decembro de 2010, despois chegaron Jin, Jungkook (o 24 de abril de 2011 despois de ser eliminado nas audicións Superstar K3), V e Jimin.
No 2011, os rapeiros do grupo crearon a canción «Paldogangsan» para promocionar as audicións Hit It dese ano. Xa que as audicións se celebraban a nivel nacional decidiron utilizar os seus dialectos locais na canción. No 2013 o grupo incluíu o tema no álbum Ou!RUL8,2? e promocionárono en programas de música. esquerda|miniatura|250x250px|BTS en 2014 nunha presentación en M Countdown En 2012 algúns dos integrantes do grupo apareceron no vídeo musical «I'm Da One» de Jo Kwon do grupo 2AM, que naquel momento formaba parte de Big Hit. J-Hope e Jungkook participaron como bailaríns no vídeo e durante a promoción do tema, en programas de música. Ademais, J-Hope participou tamén como rapeiro no tema «Animal» do mesmo álbum, actuando xunto a Jo Kwon nas súas aparicións televisivas.
A canle de Youtube do grupo, BANGTANTV, creouse o 16 de decembro de 2012 e o blog, o 21 de decembro. Entón comezaron a publicar algunhas das cancións nas que estiveran traballando durante o seu adestramento. «Rap Monster» de RM e «All I Do Is Win» de Suga publicáronse o 22 de decembro, na conta de Soundcloud, e nos seguintes meses apareceron «School Of Tears» e «Graduation».Utilizaron tamén a canle de Youtube para publicar outro tipo de contido, como vlogs, análise de equipo musical ou prácticas de canto e baile. A conta persoal de Twitter do grupo creouse o 13 de xullo de 2011, pero non se empezou a utilizar até o 17 de decembro de 2012.
O 21 de maio de 2013 o blog que o grupo estivera utilizando até ese momento pechouse e anunciouse a creación da páxina web oficial (bts.ibighit.com), onde apareceu unha conta regresiva que acababa o 27 de maio. Ese día publicouse o tráiler de debut do grupo e apareceu unha nova conta regresiva que remataba o 3 de xuño. Ese día apareceron fotos e información sobre o primeiro membro, V, que fora mantido en segredo até ese momento. Ademais anunciouse que o sinxelo debut 2 Cool 4 Skool sairía o 12 de xuño, data na que se produciría a presentación oficial do grupo.
2013-2014: Triloxía da escola e Dark & Wild
dereita|miniatura|300x300px|BTS nun fan meeting en Music Bank o 26 de xullo de 2013 O 12 de xuño de 2013 publicouse o primeiro sinxelo do grupo, 2 Cool 4 Skool, co que promocionaron os temas «No More Dream» e «We Are Bulletproof Pt.2». A súa primeira actuación foi o 13 de xuño no programa M! Countdown; este considérase o seu debut oficial. En setembro chegaría o primeiro mini álbum, Ou!RUL8,2?, que tivo como título principal a canción «N.O». Ademais, o 3 de setembro comezou a emisión en SBS MTV do primeiro reality da banda, Rookie King. A finais de ano chegaría o seu primeiro premio como "Mellor Novo Artista do Ano" na quinta edición dos Melon Music Awards. A este premio sumaríanse outros nos Golden Disk Awards, Seoul Music Awards e Gaon Chart K-Pop Awards.
O 12 de febreiro de 2014 saíu ao mercado o segundo mini álbum, Skool Luv Affair, que finalizaría a triloxía da escola elaborada polo grupo. O sinxelo «Boy In Luv» foi a primeira canción da banda nomeada a número un nun programa de música. O 13 de maio emitiuse en Mnet un capítulo do programa 4 Things Show dedicado a Rap Monster e á súa carreira como ídolo e rapeiro. O 13 de xuño de 2014 acudiron ao Moscow Korean Culture Festival, creado polas organizacións de turismo de Rusia e Corea do Sur, sendo os únicos artistas coreanos convidados por Rusia.
O 4 de xuño publicouse o primeiro sinxelo do grupo no Xapón, «No More Dream (Japanese Ver.)», que entrou no número 6 na lista Oricon Daily Chart e no número catro en Billboard Xapón Top Single Sales. Vendéronse máis de 32 000 unidades na súa primeira semana no mercado. A finais de xuño de 2014 a banda viaxou aos Estados Unidos co propósito de gravar o seu novo álbum de estudio. Ademais, durante a súa estancia gravaron o seu segundo reality, American Hustle Life, que seguía aos membros mentres aprendían sobre a cultura do hip-hop. O reality comezou a emitirse en xullo na cadea Mnet. O 16 de xullo saíu á venda o sengundo sinxelo xaponés, «Boy In Luv (Japanese Ver.)». Continuaron o verán con actuacións en Alemaña, Suecia, Brasil e Chile na que sería a súa primeira visita a Europa e Suramérica.
O 10 de agosto o grupo participou na KCON nos Ánxeles, a primeira á que foron convidados. O 19 de agosto publicouse o seu primeiro álbum de estudio, Dark & Wild, co que promocionaron os temas «Danger» e «War Of Hormone». O primeiro concerto en solitario da banda tivo lugar o 17, 18 e 19 de outubro de 2014 en Seúl, que deu inicio ao tour BTS Live Trilogy Episode II: The Red Bullet. A primeira parte da xira levounos por países asiáticos como o Xapón, Filipinas ou Tailandia.
En outubro participaron no programa especial de Music Bank realizado na Area de Cidade de México. En novembro foron nomeados aos MTV Europe Music Awards como Mellor Artista Coreano. O 3 de decembro foron convidados a actuar na alfombra vermella dos Mnet Asian Music Awards, así como na mesma gala de premios en colaboración con Block B. O 24 de decembro, no Xapón, saíu ao mercado Wake Up, o primeiro álbum completo da banda. Chegou ao número 3 na lista Oricon xaponesa e ao 2 en Billboard Xapón. Vendéronse 2 715 copias disco nas primeiras vinte e catro horas.
2015-2016: The Most Beautiful Moment in Life
En febreiro comezaron a primeira xira xaponesa do grupo, First Japanese Tour Wake Up: Open Your Eyes. Tivo lugar en Tokio, Osaka, Nagoya e Fukuoka e para ela vendéronse 25 000 entradas. En marzo tivo lugar o segundo concerto do grupo en Corea, BTS Live Episode I: BTS Begins, celebrado os días 28 e 29 e con 6 500 entradas vendidas.