cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chanakya
Rol na caída do Imperio Nanda
Obras do século XX, por exemplo Chanakya (2001) de B. K. Chaturvedi e Chanakya'*s Chant (2010) de Ashwin Sanghi tamén presentan relatos de semi-ficción da vida de Chanakya. Segundo estes, o pai de Chanakya, Chanak, era amigo de Xakhtar, o primeiro ministro do reino magadha e Chanakya estimaba a Suvashini, filla de Xakhtar. Este perdera gran parte da súa influencia política en favor doutro cortesán chamado Rakshasa, e unha noite, Xakhtar foi encarcerado polo rei Dhana Nanda. A rivalidade da familia de Chanakya co rei Dhana Nanda empezou cando Chanak criticou abertamente o mal goberno do rei. Despois da execución de Chanak polo rei, o exministro Magadha Katyayan enviou a Chanakya a Acharya Pundarikaksha de Takshashila. Chanakya completou a súa educación en Takshashila e alá converteuse en profesor. Despois dalgúns anos, volveu a Pataliputra para reunirse coa súa nai, pero decátase que xa está morta. Tamén se decata que o goberno nanda deteriorouse aínda máis baixo a crecente influencia de Rakshasa, que fixera de Suvashini a súa amante. Cando Chanakya visita a corte real para dar o seu consello, é insultado e encarcerado polo rei. Chanakya é rescatado polos homes do xeneral Maurya, outra persoa que desprezaba o goberno do rei. Chanakya levou a Chandragupta Maurya a Takshashila, onde se formou o mozo. O rei Ambhi, gobernante de Takshashila, aliouse co invasor Alexandre o Grande para derrotar a Parvataka. Chanakya Chandragupta reuniu un grupo de persoas descontentas co goberno de Ambhi e formaron unha alianza con Parvataka para derrotar o rei nanda. As súas primeiras tentativas de conquistar Magadha resultan infrutuosas. De casualidade, Chanakya atopouse cunha nai que rifaba ó seu fillo por queimarse cando comía unha cunca de avea polo medio, en lugar de facelo polos lados, que estaban máis fríos. Chanakya deuse conta do seu erro estratéxico inicial: atacaba Magadha, o centro do territorio nanda. Despois cambiou de estratexia e centrouse na captura das zonas situadas á periferia do Imperio Nanda. Coa axuda de Suvashini, abriuse unha brecha entre o rei e Rakshasa. Finalmente, derrotou o último rei nanda e estableceu un novo imperio con Chandragupta Maurya como emperador.
Gioachino Rossini
Xubilación anticipada (1830-1855)
Xunto con Semiramide, Guillaume Tell é a ópera máis longa de Rossini, con tres horas e corenta e cinco minutos, e o esforzo de compoñela deixouno exhausto. Aínda que ao cabo dun ano estaba planeando un tratamento operístico da historia de Fausto, os acontecementos e a mala saúde apoderáronse del. Despois da inauguración de Guillaume Tell, os Rossini abandonaran París e aloxábanse en Castenaso. Ao cabo dun ano, os acontecementos de París fixeron que Rossini se apresurase a regresar. Carlos X foi derrocado nunha revolución en xullo de 1830 e a nova administración, encabezada por Luís Filipe I, anunciou recortes radicais no gasto público. Entre os recortes estaba a anualidade vitalicia de Rossini, gañada despois de duras negociacións co réxime anterior. Tentar restaurar a anualidade foi un dos motivos do compositor para regresar. A outra era estar coa súa nova amante, Olympe Pélissier. Deixou a Colbran en Castenaso e ela nunca regresou a París nin volveron vivir xuntos. miniatura|Gioachino Rossini, circa 1850. Os motivos da súa retirada da ópera téñense discutido continuamente durante a súa vida e dende entón. Algúns supuxeron que aos trinta e sete anos e cunha saúde variable, ter negociado unha anualidade considerable co goberno francés e ter escrito trinta e nove óperas, simplemente planeaba retirarse e cumprir con ese plan. Nun estudo do compositor de 1934, o crítico Francis Toye acuñou a frase "A Gran Renuncia" e cualificou a xubilación de Rossini como un "fenómeno único na historia da música e difícil de igualar en toda a historia da arte": "Hai algún outro artista que así deliberadamente, na flor da vida, teña renunciado a esa forma de produción artística que o fixera famoso en todo o mundo civilizado?". O poeta Heinrich Heine comparou o retiro de Rossini co de William Shakespeare da escritura: dous xenios que recoñecen cando lograran o insuperable e non buscan seguilo. Outros, entón e máis tarde, suxeriron que Rossini se retirara debido ao resentimento polos éxitos de Giacomo Meyerbeer e Fromental Halévy no xénero da grande ópera. Os expertos moderno en Rossini xeralmente descartaron tales teorías, sostendo que o compositor non tiña intención de renunciar á composición operística e que as circunstancias, máis que a elección persoal, fixeron de Guillaume Tell a súa última ópera. Gossett e Richard Osborne suxiren que a enfermidade puido ser un factor importante na súa xubilación. Aproximadamente dende ese momento, Rossini tiña mala saúde intermitente, tanto física como mental. Contraera gonorrea en anos anteriores, o que máis tarde provocou efectos secundarios dolorosos, dende uretrite ata artrite; sufría episodios de depresión debilitante, que os comentaristas teñen relacionado con varias causas posibles: ciclotimia ou trastorno bipolar, ou reacción á morte da súa nai.
Chanakya
Arthashastra
A identificación habitual de Kautilya ou de Vixnu Gupta co ministro Chanakya de Chandragupta Maurya fai que a obra poida ser datada no século IV aC. Pero as afinidades cos Smriti e as referencias que serían anacrónicas no século IV aC suxiren que o tratado podería datar do período comprendido entre os séculos II e IV antes da nosa era.
Gioachino Rossini
Xubilación anticipada (1830-1855)
Rossini compuxo pouco durante os seguintes vinte e cinco anos posteriores a Guillaume Tell, aínda que Gossett comenta que as súas relativamente poucas composicións das décadas de 1830 e 1840 non amosan decadencia na inspiración musical. Inclúen as Soirées musicales (1830-1835: un conxunto de doce cancións para voces solistas ou dúo e piano) e o seu Stabat Mater (comezado en 1831 e terminado en 1841). Despois de gañar a súa pelexa co goberno pola súa anualidade en 1835, Rossini deixou París e estableceuse en Boloña. O seu regreso a París en 1843 para recibir tratamento médico por parte de Jean Civiale espertou a esperanza de que puidese producir unha nova grand opéra: rumoreábase que Eugène Scribe estaba preparándolle un libreto sobre Xoana de Arco. A Ópera de París moveuse para presentar unha versión francesa de Otello en 1844 que tamén incluía material dalgunhas das óperas anteriores do compositor. Non está claro ata que punto, se é que o fixo, Rossini estivo involucrado nesta produción, que finalmente tivo un mal recibimento. Máis controvertida foi a ópera pastiche Robert Bruce (1846), na que o compositor, daquela de regreso en Boloña, cooperou estreitamente seleccionando música das súas óperas pasadas que aínda non se representaran en París, en particular La donna del lago. A Ópera de París buscou presentar Robert Bruce como unha nova ópera de Rossini. Mais, aínda que Otello podería canto menos pretender ser xenuína, canónica, Rossini, o historiador Mark Everist sinala que os detractores argumentaron que Robert Bruce era simplemente "produtos falsos e dunha época pasada"; cita a Théophile Gautier lamentando que "a falta de unidade podería ser enmascarada por unha interpretación superior; lamentablemente, a tradición da música de Rossini perdeuse na Ópera hai moito tempo».
Chanakya
Arthashastra
É un escrito esencialmente pragmático, que fai caso omiso, como no caso de Niccolò Machiavelli, de toda consideración moral e describe a maneira de gobernar un reino, tanto nos asuntos internos como na diplomacia vis-a-vis cos veciños, aliados ou inimigos.
Gioachino Rossini
Xubilación anticipada (1830-1855)
O período posterior a 1835 viu a separación formal de Rossini da súa esposa, que permaneceu en Castenaso (1837), e a morte de seu pai aos oitenta anos (1839). En 1845, Colbran enfermou gravemente e en setembro Rossini visitouna; un mes despois morreu. O ano seguinte, Rossini e Pélissier casaron en Boloña. Os acontecementos do Ano das Revolucións en 1848 levárono a afastarse da área de Boloña, onde se sentía ameazado pola insurrección, e estableceuse en Florencia, onde permaneceu ata 1855.
Chanakya
Arthashastra
Preconiza unha actitude moi activa e a miúdo guerreira: crecemento é sinónimo de conquistas. Se estas últimas son arriscadas, o autor sérvese entón da duplicidade para conseguir os seus obxectivos. A estabilidade non parece pois, esencialmente, máis que unha situación provisional.
A obra está composta por quince libros :
Legado
Chanakya é considerado como un grande pensador e diplomático na India. Moitos nacionalistas indios considérano como unha das primeiras persoas que pensou nunha India unida, que alcanzaría a totalidade do subcontinente. O Conselleiro de Seguridade Nacional da India Shiv Shankar Menon eloxiou o Arthashastra de Chanakya polas súas regras claras e precisas que se aplican na actualidade. Ademais, recomendaba a súa lectura para ampliar a visión sobre cuestións estratéxicas.
O Pedregal, Ortoño, Ames
O Pedregal é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 54 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 32 mulleres.
Gioachino Rossini
Xubilación anticipada (1830-1855)
A principios da década de 1850, a súa saúde física e mental deteriorárase ata o punto en que a súa esposa e amigos temían pola súa cordura ou pola súa vida. A mediados da década, estaba claro que necesitaba regresar a París para recibir a atención médica máis avanzada dispoñible nese momento. En abril de 1855, os Rossini partiron para a súa última viaxe dende Italia a Francia. Regresou a París aos sesenta e tres anos e converteuno no seu fogar para o resto da súa vida.
Últimos anos (1855-1868)
miniatura|esquerda|Rossini fotografado por [[Nadar en 1861.]] Gossett observa que, aínda que o relato da vida de Rossini entre 1830 e 1855 resulta deprimente, "non é esaxerado dicir que, en París, Rossini volveu á vida". Recuperou a saúde e a ledicia de vivir. Unha vez establecido na cidade, mantivo dúas vivendas: un piso na rue de la Chaussée-d'Antin, unha elegante zona central, e unha vila neoclásica construída para el en Passy, un municipio agora absorbido pola cidade, pero daquela semirrural. El e a súa esposa estableceron un salón que se fixo famoso internacionalmente. A primeira das súas reunións do sábado pola noite: as samedi soirs, celebrouse en decembro de 1858, e a última, dous meses antes da súa morte en 1868.
Rossini comezou a compoñer de novo. A música da súa última década non estaba xeralmente destinada á interpretación pública e non adoitaba poñer datas de composición nos manuscritos. En consecuencia, aos musicólogos tenlles resultado difícil dar datas definitivas para as súas últimas obras, mais a primeira, ou entre as primeiras, estaba o ciclo de cancións Musique anodine, dedicado á súa esposa e presentado a ela en abril de 1857. Para as súas reunións semanais nos salóns produciu máis de 150 pezas, incluídas cancións, pezas para piano solo e obras de cámara para moitas combinacións diferentes de instrumentos. Referiuse a elas como os seus Péchés de vieillesse (Pecados da vellez). Os salóns leváronse a cabo tanto en Beau Séjour —a vila de Passy— como, en inverno, no piso de París. Estas reunións eran unha característica habitual da vida parisiense (o escritor James Penrose observou que as persoas ben conectadas podían asistir facilmente a diferentes salóns case todas as noites da semana), mais as samedi soirs dos Rossini convertéronse rapidamente nas máis solicitadas: "unha invitación era o premio social máis alto da cidade". A música, coidadosamente elixida por Rossini, non era só súa, senón que incluía obras de Giovanni Battista Pergolesi, Joseph Haydn e Wolfgang Amadeus Mozart, e pezas modernas dalgúns dos seus convidados. Entre os compositores que asistiron aos salóns e, ás veces, actuaron, estaban Daniel Auber, Charles Gounod, Franz Liszt, Antón Rubinstein, Giacomo Meyerbeer e Giuseppe Verdi. A Rossini gustáballe chamarse a si mesmo un pianista de cuarta clase, mais os moitos pianistas famosos que asistiron ás veladas das samedi soirs quedaron deslumbrados pola su interpretación. Violinistas como Pablo Sarasate e Joseph Joachim, e os principais cantantes do momento eran convidados habituais. En 1860, Richard Wagner visitou a Rossini a través dunha presentación do amigo de Rossini, Edmond Michotte, quen uns corenta e cinco anos máis tarde escribiu o seu relato da xenial conversa entre os dous compositores. miniatura|Tumba, agora baleira, de Rossini no [[cemiterio do Père-Lachaise en París.]] Unha das poucas obras tardías de Rossini destinadas a ser publicadas foi a súa Petite Messe Solennelle, estreada en 1864. No mesmo ano, Napoleón III nomeouno grande oficial da Lexión de Honor.
Logo dunha breve enfermidade e unha operación infrutuosa para tratar o cancro colorrectal, Rossini faleceu en Passy o 13 de novembro de 1868 á idade de setenta e seis anos. Deixou a Olympe un interese vitalicio na súa propiedade, que logo da morte desta, dez anos máis tarde, pasou ao concello de Pesaro para o establecemento dun Liceo Musicale, e financiou unha casa para cantantes de ópera xubilados en París. Despois dun funeral ao que asistiron máis de catro mil persoas na igrexa da Santa Trindade de París e no que se entoou a pregaria do seu Mosè in Egitto, o corpo de Rossini foi enterrado no cemiterio do Père-Lachaise. En 1887, os seus restos foron trasladados á basílica da Santa Cruz de Florencia.
«O código Rossini»
miniatura|250px|esquerda|Rossini fotografado por [[Nadar.]] O escritor Julian Budden, tomando nota das fórmulas adoptadas dende o principio por Rossini na súa carreira e seguidas constantemente por el a partir de entón no que respecta a aberturas, arias, estruturas e conxuntos, chamounas «o código Rossini» en referencia ao Código Napoleón, o sistema establecido polo emperador francés. O estilo xeral do compositor puido ser influenciado máis directamente polos franceses: o historiador John Rosselli suxire que o dominio francés en Italia a principios do século XIX significou que "a música adquirira novas calidades militares de ataque, ruído e velocidade - para ser escoitada en Rossini". O seu enfoque cara a ópera viuse inevitablemente moderado polos gustos cambiantes e as demandas do público. A forma "clasicista" de Metastasio que apuntalaran a ópera seria de finais do século XVIII foron substituídas por temas máis do gusto da época do Romanticismo, con historias que esixían unha caracterización máis forte e unha acción máis rápida; un compositor precisaba satisfacer estas demandas ou fracasaría. As estratexias de Rossini responderon a esta realidade. Un enfoque baseado en fórmulas era loxisticamente indispensable para a súa carreira, canto menos ao principio: nos sete anos de 1812 a 1819, escribiu 27 óperas, frecuentemente con moi pouca antelación. Para La Cenerentola (1817), por exemplo, tivo pouco máis de tres semanas para escribir a música antes da estrea.
Estas presións levaron a outro elemento significativo dos procedementos de composición de Rossini, non incluído no «Código» de Budden, a saber, a reciclaxe. O compositor transfería unha abertura exitosa a óperas posteriores con frecuencia: así, a abertura de La pietra del paragone empregouse máis tarde para a ópera seria Tancredi (1813), e (na outra dirección) a abertura de Aureliano in Palmira (1813) terminou como (e hoxe coñécese así) a abertura da comedia Il barbiere di Siviglia. Tamén volveu empregar xenerosamente arias e outras secuencias en obras posteriores. Spike Hughes sinala que dos vinte e seis números de Eduardo e Cristina, producida en Venecia en 1817, empregáronse dezanove de obras anteriores. "O público ... estaba notablemente de bo humor ... e preguntaba con picardía por que se cambiara o libreto dende a última actuación". Rossini expresou o seu desgusto cando o editor Giovanni Ricordi publicou unha edición completa das súas obras na década de 1850: "As mesmas pezas encontraranse varias veces, porque pensei que tiña dereito a eliminar dos meus fiascos aquelas pezas que parecían mellores, para rescatalas do naufraxio ... Un fracaso parecía estar ben e morto, e agora mira que os resucitaron a todos!».
Aberturas
Philip Gossett sinala que Rossini "foi dende o principio un consumado compositor de aberturas». A súa fórmula básica para estas mantívose constante ao longo da súa carreira: Gossett caracterízaas como "movementos de sonata sen seccións de desenvolvemento, xeralmente precedidas dunha introdución lenta" con "melodías claras, ritmos exuberantes [e] estrutura harmónica simple" e un clímax crescendo. Richard Taruskin tamén sinala que o segundo tema sempre se anuncia nun solo de vento-madeira, cuxo "ritmo pegadizo" "grava un perfil distinto na memoria auditiva", e que a riqueza e inventiva do seu manexo da orquestra, mesmo nestas primeiras obras, marca o inicio do "gran florecemento do sécuo XIX da orquestración".
Arias
miniatura|250px|Estracto de «Di tanti palpiti» ([[Tancredi).]] O manexo de Rossini das arias (e dúos) en estilo cavatina marcou un desenvolvemento do lugar común do recitativo e a aria do século XVIII. En palabras de Rosselli, nas súas mans "a aria converteuse nun motor para liberar emocións". A súa estrutura de aria típica incluía unha introdución lírica (cantabile) e unha conclusión máis intensa e brillante (cabaletta). Este modelo podería adaptarse de varios xeitos para avanzar a trama (en contraposición ao manexo típico do século XVIII que resultaba en que a acción se detivese cando as repeticións requiridas da aria da capo se levaban a cabo). Por exemplo, poderían estar interrompidas por comentarios doutras personaxes (unha convención coñecida como pertichini), ou o coro podería intervir entre o cantabile e a cabaletta para estimular o solista. Se tales desenvolvementos non foron necesariamente un invento de Rossini, el fíxoos seus mediante o experto manexo que fixo deles. Un fito neste contexto é a cavatina «Di tanti palpiti» de Tancredi, que tanto Taruskin como Gossett (entre outros) sinalan como transformadora, "a aria máis famosa que Rossini teña escrito", cunha "melodía que parece capturar a beleza melódica e a inocencia característica da ópera italiana». Ambos os escritores sinalan o toque rossiniano típico de evitar unha cadencia "esperada" na aria mediante un cambio repentino da tonalidade de inicio de fa á de la bemol (ver exemplo). Taruskin apunta o xogo de palabras implícito, xa que as palabras falan de regresar, mais a música móvese nunha nova dirección. A influencia foi duradeira; Gossett sinala como o estilo de cabaletta rossiniano seguiu conformando a ópera italiana mesmo ata en Aida (1871) de Giuseppe Verdi.
Estrutura
Tal integración estrutural das formas da música vocal co desenvolvemento dramático da ópera significou un cambio radical dende a primacía metastásica da aria. Nas obras de Rossini, as arias solistas ocupan progresivamente unha proporción menor das óperas, en favor dos dúos (tamén tipicamente en formato cantabile-caballetta) e conxuntos.
Durante finais do século XVIII, os creadores da ópera bufa desenvolveran cada vez máis unha integración dramática dos finais de cada acto. Os finais comezaron a "estenderse cara atrás" e tomaron unha proporción cada vez maior do acto, tomando a estrutura dunha cadea musical continua, acompañada en todo momento da orquestra, dunha serie de seccións, cada unha delas coas súas propias características de velocidade e estilo, co que montaban unha escena final clamorosa e vigorosa. Nas súas óperas cómicas, Rossini levou esta técnica ao seu punto máximo e ampliou o seu alcance moito máis aló dos seus predecesores. Do final do primeiro acto de L'italiana in Algeri, Taruskin escribe que "percorrendo case un centenar de páxinas de partitura vocal nun tempo récord, é a dose única máis concentrada de Rossini que existe".
De maior importancia para a historia da ópera foi a capacidade de Rossini para facer progresar esta técnica no xénero da ópera seria. Gossett, nunha análise moi detallada do final do primeiro acto de Tancredi, identifica varios elementos na práctica do compositor. Estes inclúen o contraste de secuencias de acción "cinéticas", frecuentemente caracterizadas por motivos orquestrais, con expresións de emoción "estáticas", a sección "estática" final en forma de caballetta, con todas as personaxes uníndose nas cadencias finais. Gossett afirma que é "dende a época de Tancredi que a caballetta ... convértese na sección final obrigatoria de cada unidade musical nas óperas de Rossini e os seus contemporáneos".
Primeiras obras
miniatura|250px|Portada do libreto de [[La pietra del paragone.]] Con moi poucas excepcións, todas as composicións de Rossini antes do Péchés de vieillesse do seu retiro involucran a voz humana. Con todo, a súa primeira obra sobrevivente (á parte dunha soa canción) é un conxunto de sonatas de corda para dous violíns, violonchelo e contrabaixo, que escribiu aos 12 anos, cando apenas comezara a súa formación en composición. Melodiosas e atractivas, indican o afastado que estaba o neno talentoso da influencia dos avances na forma musical desenvolvidos por Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Haydn e Ludwig van Beethoven; o acento está na melodía cantabile, a cor, a variación e o virtuosismo máis que no desenvolvemento transformacional. Estas calidades tamén son evidentes nas primeiras óperas de Rossini, especialmente nas súas farsas (farsas dun acto), en lugar de nas súas óperas serias máis formais. Gossett sinala que estas primeiras obras as escribiu nun momento en que "os mantos depositados de Cimarosa e Paisiello estaban baleiros": estes foron os primeiros pasos de Rossini, e cada vez máis aprezados, ao probalos. O Teatro San Moisè de Venecia, onde se representou por primeira vez a súa farsa, e o Teatro alla Scala de Milán, que estreou a súa ópera en dous actos La pietra del paragone (1812), buscaban obras nesa tradición. Gossett sinala que nestas óperas "a personalidade musical de Rossini comezou a tomar forma ... emerxen moitos elementos que permanecen ao longo da súa carreira", entre eles "[un] amor polo son puro, polos ritmos agudos e efectivos". O efecto infrecuente empregado na abertura de Il signor Bruschino (1813) despregando arcos de violín tocando ritmos nos atrís, é un exemplo de tan enxeñosa orixinalidade.
Italia (1813-1823)
miniatura|250px|esquerda|«Il signor Tambourossini, ou la nouvelle mélodie» (1821). Combinando o nome do compositor con tambour (en francés, [[tambor), esta litografía do artista francés Paul Delaroche deixa clara a reputación europea das primeiras obras de Rossini como creador de ruído, incluída unha trompeta e un tambor acompañados dunha pega, varias referencias ás súas primeiras óperas, e que o mostra a el e o rei Midas literalmente pisoteando partituras e violíns, mentres Apolo (o deus da música) escapa ao fondo.]] O grande éxito en Venecia das estreas de Tancredi e da ópera cómica L'italiana in Algeri cunhas poucas semanas de diferenza (6 de febreiro de 1813 e 22 de maio de 1813 respectivamente) puxo o selo á reputación de Rossini como o compositor de ópera en ascenso da súa xeración. Dende finais de 1813 ata mediados de 1814 estivo en Milán creando dúas novas óperas para La Scala, Aureliano in Palmira e Il turco in Italia. O castrato Giambattista Velluti cantou o papel de Arsace en Aureliano e foi o último papel de ópera que o compositor escribiu para un castrato, xa que a norma se converteu no uso de voces de contralto —outro signo de mudanza no gusto operístico—. Rumoreábase que a Rossini lle desgustaba a ornamentación da súa música por parte de Velluti; mais de feito, ao longo do seu período italiano, ata Semiramide (1823), as liñas vocais escritas por Rossini vólvense cada vez máis floridas e isto atribúese máis apropiadamente ao estilo cambiante do propio compositor.
O traballo de Rossini en Nápoles contribuíu a este desenvolvemento estilístico. A cidade, que foi o berce das óperas de Cimarosa e Paisiello, tardara en recoñecer o compositor de Pesaro, mais Domenico Barbaja convidouno en 1815 cun contrato de sete anos para administrar os seus teatros e compoñer óperas. Por primeira vez, puido traballar durante un longo período cunha compañía de músicos e cantantes, entre eles Isabella Colbran, Andrea Nozzari, Giovanni David e outros, que, como sinala Gossett, "todos especializados en canto florido" e "cuxo talento vocal deixou unha pegada indeleble e non de todo positiva no estilo de Rossini". As primeiras óperas de Rossini para Nápoles, Elisabetta, regina d'Inghilterra e La gazzetta foron en boa parte recicladas de obras anteriores, mais Otello (1816) está marcada non só polas súas virtuosas liñas vocais, senón polo seu último acto maxistralmente integrado, co seu drama subliñado pola melodía, a orquestración e a cor tonal. Aquí, en opinión de Gossett, "Rossini alcanzou a maioría de idade como artista dramático". Ademais comenta:
A estas alturas, a carreira de Rossini estaba espertando interese en toda Europa. Outros foron a Italia para estudar o renacemento da ópera italiana e empregaron as súas leccións para progresar. Entre eles estaba o berlinés Giacomo Meyerbeer que chegou a Italia en 1816, un ano despois do establecemento de Rossini en Nápoles, e viviu e traballou alí ata que o seguiu a París en 1825. Recurriu a un dos libretistas de Rossini, Gaetano Rossi, para cinco das súas sete óperas italianas, que se produciron en Turín, Venecia e Milán. Nunha carta a seu irmán datada en setembro de 1818, inclúe unha crítica detallada de Otello dende o punto de vista dun observador informado non italiano. É mordaz acerca dos préstamos personais nos dous primeiros actos, mais recoñece que o terceiro acto "estableceu tan firmemente a reputación de Rossini en Venecia que nin sequera mil loucuras poderían roubarlle. Mais este acto é divinamente fermoso, e o que é tan estraño é que [as súas] belezas ... son descaradamente non rossinianas: recitativos excepcionais, mesmo apaixonados, acompañamentos misteriosos, moita cor local". O contrato de Rossini non lle impediu emprender outros encargos, e antes de Otello, estreárase en Roma (febreiro de 1816) Il barbiere di Siviglia, unha gran culminación da tradición da ópera bufa. Richard Osborne cataloga as súas excelencias:
Á parte de La Cenerentola (Roma, 1817) e o "bosquexo a pluma e tinta" da farsa Adina (1818, non representada ata 1826), as outras obras de Rossini durante o seu contrato con Nápoles estaban todas na tradición da ópera seria. Entre as máis notables, todas con papeis virtuosos de canto, encontrábanse Mosè in Egitto (1818), La donna del lago (1819), Maometto II (1820), todas representadas en Nápoles, e Semiramide, a súa última ópera escrita para Italia, posta en escena en La Fenice de Venecia en 1823. Tanto Mosè como Maometto posteriormente sufrirían unha reconstrución significativa en París.
Francia (1824-1829)
En 1824, Rossini, por contrato co goberno francés, converteuse en director do Théâtre-italien de París, onde presentou a ópera Il crociato in Egitto de Meyerbeer e para a que escribiu Il viaggio a Reims para celebrar a coroación de Carlos X (1825). Esta foi a súa última ópera con libreto italiano, e logo reutilizouna para crear a súa primeira ópera francesa, Le comte Ory (1828). Un novo contrato en 1826 significaba que podía concentrarse nas producións da Ópera e, con este fin, revisou substancialmente Maometto II como Le Siège de Corinthe (1826) e Mosè como Moïse et Pharaon (1827). En consonancia co gusto francés, as obras ampliáronse (cada unha nun acto), as liñas vocais das revisións son menos floridas e realzouse a estrutura dramática, coa proporción de arias reducida. Unha das adicións máis chamativas foi o coro ao final do Acto III de Moïse, cunha repetición crescendo dunha liña de baixo ascendente diatónica, subindo primeiro nunha terceira menor, logo nunha terceira maior, en cada aparición, e unha liña superior cromática descendente, que despertaba a emoción do público.
O contrato co goberno requiría que crease canto menos unha nova grand opéra e Rossini decidiuse pola historia de Guillerme Tell e traballou en estreita colaboración co libretista Étienne de Jouy. A historia en particular permitiulle satisfacer "un interese subxacente nos xéneros relacionados da música folclórica, pastoral e pintoresca". Isto queda claro na abertura, que é explicitamente programática ao describir o clima, a paisaxe e a acción, e presenta unha versión do ranz des vaches, a chamada do pastor suízo, que "sofre unha serie de transformacións durante a ópera" e expresa en opinión de Richard Osborne "algo do carácter dun leitmotiv". En opinión do historiador musical Benjamin Walton, Rossini "satura a obra coa cor local ata tal punto que hai espazo para pouco máis". Así, o papel dos solistas redúcese significativamente en comparación con outras das súas óperas, o heroe nin sequera ten unha aria propia, mentres que o coro do pobo suízo está constantemente nos primeiros planos musicais e dramáticos.
Guillaume Tell estreouse en agosto de 1829. Rossini tamén proporcionou para a Ópera unha versión máis curta, en tres actos, que incorporaba a sección final pas redoublé (marcha rápida) da abertura no seu final. Representouse por primeira vez en 1831 e converteuse na base das futuras producións da Ópera. A obra tivo moito éxito dende o principio e foi revivida con frecuencia. En 1868, o compositor estivo presente na súa 500ª actuación na Ópera. Le Globe informara con entusiasmo na súa inauguración que "abriuse unha nova época non só para a música francesa, senón para a música dramática noutros lugares". Resultou que se trataba dunha época na que Rossini non participaría.
Retirada (1830-1868)
O contrato de Rossini esixíalle proporcionar cinco novas obras para a Ópera durante 10 anos. Despois da estrea de Guillaume Tell xa estaba considerando algúns temas de ópera, incluído o Fausto de Johann Wolfgang Goethe, mais as únicas obras significativas que completou antes de abandonar París en 1836 foron o Stabat Mater, escrito para un encargo privado en 1831 (logo completado e publicado en 1841), e a colección de música vocal de salón Soirées musicales publicada en 1835. Residindo en Boloña, adicouse a ensinar canto no Liceo Musicale, e tamén creou un pastiche de Guillaume Tell, Rodolfo di Sterlinga, en beneficio do cantante Nikolai Ivanov, para o que Giuseppe Verdi proporcionou algunhas arias novas. A demanda continua en París deu como resultado a produción dunha «nova» versión francesa de Otello en 1844 (na que Rossini non participou) e unha "nova" ópera, Robert Bruce, para a que Rossini cooperou con Louis Niedermeyer e outros para reformular a música de La donna del lago e outras das súas obras pouco coñecidas en París para encaixar nun novo libreto. O éxito de ambas foi, canto menos, limitado.
Ata que Rossini regresou a París en 1855 non houbo signos dun renacemento do seu espírito musical. Un torrente de pezas para voces, coro, piano e conxuntos de cámara, escritas para as súas veladas, os Péchés de vieillesse publicáronse en trece volumes dende 1857 ata 1868. Destes volumes, 4 a 8 comprenden "56 pezas de piano semicómicas ... adicadas a pianistas de cuarta clase, ás que teño o honor de pertencer". Estes inclúen unha marcha fúnebre simulada, Marche et reminiscences pour mon dernier voyage. Gossett escribe sobre Péchés "a súa posición histórica está por avaliar, mais parece probable que o seu efecto, directo ou indirecto, en compositores como Camille Saint-Saëns e Erik Satie foi significativo".
A obra máis substancial da última década de Rossini, a Petite Messe Solennelle (1863), escribiuna para pouco persoal (orixinalmente voces, dous pianos e harmonio) e, polo tanto, inaxeitada para actuacións en salas de concertos; e como incluía voces de mulleres, era inaceptable para as representacións en igrexas nese momento. Por estes motivos, suxire Richard Osborne, a peza ten sido algo pasada por alto entre as súas composicións. Non é nin especialmente petite (pequena) nin completamente solennelle (solemne), mais destácase pola súa graza, contrapunto e melodía. Ao final do manuscrito, o compositor escribiu:
Influencia e legado
miniatura|250px|Tumba de Rossini na súa localización final, a [[Basílica da Santa Cruz (Florencia)|Basílica da Santa Cruz de Florencia. Escultura obra de Giuseppe Cassioli (1900).]] A popularidade das melodías de Rossini levou a moitos virtuosos contemporáneos a crear transcricións para piano ou fantasías baseadas nelas. Os exemplos inclúen a fantasía de Sigismond Thalberg sobre temas de Moïse et Pharaon, os conxuntos de variacións sobre «Non più mesta» de La Cenerentola de Henri Herz, Frédéric Chopin, Franz Hünten, Anton Diabelli e Friedrich Burgmüller, e as transcricións de Franz Liszt da abertura de Guillaume Tell (1838) e as Soirées musicales.
A continua popularidade das súas óperas cómicas (e o declive na posta en escena das súas óperas serias), o derrocamento dos estilos de canto e posta en escena do seu período e o concepto emerxente do compositor como "artista creativo" en lugar de artesán, diminuíu e distorsionou o seu lugar na historia da música a pesar de que as formas da ópera italiana continuaron ata o período do verismo para estar en débeda coas súas innovacións. O status de Rossini entre os compositores italianos contemporáneos reflíctese na Messa per Rossini, un proxecto iniciado por Giuseppe Verdi poucos días despois da morte de Rossini, que el e unha ducia doutros compositores crearon en colaboración.
Se o principal legado de Rossini á ópera italiana foi nas formas vocais e a estrutura dramática para a ópera seria, o seu legado á ópera francesa foi proporcionar unha ponte da ópera para o desenvolvemento da opéra-comique (e de alí, a través das opéra bouffes de Jacques Offenbach ao xénero da opereta). Opéras comiques que mostran unha débeda co estilo de Rossini inclúen La dame blanche  (1825) de François-Adrien Boieldieu e Fra Diavolo (1830) de Daniel Auber, así como obras de Ferdinand Hérold, Adolphe Adam e Fromental Halévy. Hector Berlioz foi crítico co estilo de Rossini, quen escribiu sobre o seu "cinismo melódico, o seu desprezo polo dramático e o bo sentido, a súa repetición interminable dunha soa forma de cadencia, o seu crescendo pueril eterno e a súa percusión brutal".
Quizais era inevitable que a formidable reputación que Rossini construíra durante a súa vida se desvanecese a partir de entón. En 1886, menos de vinte anos despois da morte do compositor, Bernard Shaw escribiu: "O unha vez universal Rossini, cuxa Semiramide parecía a nosos inxenuos avós unha marabilla ninvesca, finalmente deixou de ser considerado un músico serio». Nunha recensión de Il barbiere de Siviglia de 1877, sinalou que Adelina Patti cantou como bis na escena da lección de «Home! Sweet Home!» mais que "a ópera resultou tan intolerablemente aburrida que algúns do seu público xa mostraran o seu aprecio polo sentimento da balada do xeito máis práctico". miniatura|250px|Fachada do [[Teatro Rossini (Pesaro)|Teatro Rossini en Pesaro, onde ten lugar o Rossini Opera Festival.]] A principios do século XX, Rossini recibiu homenaxes tanto de Ottorino Respighi, que orquestrara extractos da Péchés de viellesse tanto no seu ballet La boutique fantasque (1918) como na súa suite Rossiniana de 1925, e de Benjamin Britten, que adaptou música de Rossini para dúas suites, Soirées musicales (Op. 9) en 1936 e Matinées musicales (Op. 24) en 1941. Richard Osborne destaca a biografía en tres volumes de Rossini de Giuseppe Radiciotti (1927-1929) como un importante punto de inflexión cara á apreciación positiva, que tamén puido ser axudada pola tendencia do neoclasicismo na música. Unha reavaliación firme da importancia de Rossini comezou só máis tarde, no século XX é luz do estudo e a creación de edicións críticas das súas obras. Un dos principais impulsores destes desenvolvementos foi a Fondazione G. Rossini que foi creada pola cidade de Pesaro en 1940 empregando os fondos que o compositor deixara á cidade. Dende 1980, a Fondazione apoiou o Rossini Opera Festival anual en Pesaro e adícase a conservar os documentos que lle pertenceron, a dar a coñecer a súa vida e obra, a atesourar as partituras autógrafas e a elaborar edicións críticas das súas composicións, entre outras tarefas.
No século XXI, o sitio web de listase de actuacións Operabase rexistra 2319 representacións de 532 producións de óperas de Rossini en 255 lugares de todo o mundo entre 2017 e 2019. Il barbiere di Siviglia foi a sexta ópera máis representada en todo o mundo, con 965 representacións de 217 producións distintas, e La Cenerentola foi a décimo novena, con 414 actuacións de 78 producións. Prodúcense regularmente outras óperas, como Le comte Ory, La donna del lago, La gazza ladra, Guillaume Tell, L'italiana in Algeri, La scala di seta, Il turco in Italia e Il viaggio a Reims. Outras pezas de Rossini no repertorio internacional actual, presentadas de cando en vez, inclúen Adina, Armida, Elisabetta, Regina d'Inghilterra, Ermione, Mosè in Egitto e Tancredi. En Bad Wildbad (Alemaña) preséntase Rossini in Wildbad, un festival de música anual con óperas curtas e menos coñecidas. Graváronse todas as óperas de Rossini.
Rebordaos, O Saviñao
Santalla de Rebordaos é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2021 tiña 78 habitantes, dos que 40 eran mulleres e 36 eran homes.
Patrimonio
miniatura|250px|Igrexa de Santalla de Rebordaos.
Gioachino Rossini
Na cultura popular
miniatura|250px|[[Turnedó Rossini, un prato creado supostamente para o compositor por Marie-Antoine Carême. ]] Mostrouse o compositor biograficamente en varias ocasións no cine, a maioría delas de xeito breve como personaxe secundaria, aínda que tamén foi protagonista, como en Rossini (1942) dirixida por Mario Bonnard e con Nino Besozzi na personaxe do compositor; ou en Rossini! Rossini! (1991) de Mario Monicelli, con Sergio Castellitto e Philippe Noiret interpretando a Rossini de mozo e ancián, respectivamente, e con Jacqueline Bisset no papel de Isabella Colbran. Empregouse a súa música en máis de 750 filmes e programas de televisión.
Rossini era un gran gourmet e varios pratos de alta cociña recibiron o seu nome por el. Algúns deles apareceron máis tarde nos menús da súa casa despois de que regresase a vivir a París na década de 1850. Incluían Turnedó Rossini, Crema alla Rossini, Frittata alla Rossini, Canneloni alla Rossini, Risotto alla Rossini, Coupe Rossini, e eran pratos sofisticados que xeralmente involucraban o emprego de trufas e foie gras. O cóctel Rossini, elaborado con viño branco escumoso (xeralmente Prosecco) e polpa de amorodos tamén recibe o seu nome polo compositor.
O asteroide (8181) Rossini, descuberto por Liudmila Zhuravliova o 28 de setembro de 1992, recibe o seu nome no seu honor. O punto Rossini, punto cuberto de neve na costa sur da Illa Alexandre I na Antártida, leva o seu nome polo compositor.
Recoñecementos
Durante a súa vida, Rossini recibiu as condecoracións máis importantes de Francia e Italia, como Cabaleiro Gran Cruz da Orde dos Santos Mauricio e Lázaro, Cabaleiro Gran Cruz da Orde da Coroa de Italia, Cabaleiro da Orde da Lexión de Honor, Grande oficial da Orde da Lexión de Honor e Cabaleiro da Orde Pour le Mérite. Ademais, foi membro da Academia de Belas Artes e Asociado estranxeiro.
A Xunqueira
Co topónimo A Xunqueira podemos referirnos a diversos lugares de Galicia:
Paul Meister
Paul Meister, nado en Basilea o 20 de xaneiro de 1926, é un tirador de esgrima suízo, gañador dunha medalla olímpica.
Javier Rojo
Francisco Javier Rojo García, nado en Pamplona, Navarra o 2 de marzo de 1949, normalmente chamado Javier Rojo, é un político español, membro do PSE-EE e presidente do Senado de España entre 2004 e 2011.
Paul Meister
Traxectoria
Meister integrou o equipo espada suízo nos Xogos Olímpicos de 1952 xunto con Mario Valota, Paul Barth, Oswald Zappelli, Otto Rüfenacht e Willy Fitting que logrou a medalla de bronce.
Javier Rojo
Biografía
Naceu o 2 de marzo de 1949 na cidade de Pamplona. Trasladouse a Vitoria cando era moi novo. Casado e con dúas fillas. En abril de 2004 é nomeado presidente do Senado. Aínda que practicamente a súa vida foi na capital vasca, sempre se considerou moi pamplonés e moi navarro.
Paul Meister
Ligazóns externas
Perfil en sports-reference.com
Ramón Bermúdez de Castro Plá
Ramón Bermúdez de Castro Plá, nado en Viveiro en 1881 e finado na Coruña o 22 de marzo de 1972, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Coronel de Cabalería. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado Delegado Gobernativo de Coruña-Carballo en novembro de 1925 e Gobernador civil da provincia de Lugo en novembro de 1928,, cesando en febreiro de 1930. . Coa chegada da Segunda República solicitou o retiro e foi o primeiro presidente de Renovación Española. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado outra vez Gobernador civil de Lugo (1936-1937). Foi comandante militar de Astorga (1939), presidente da Caixa de Aforros da Coruña e Lugo e presidente da Confederación de Caixas de Aforro (1965).
Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Está soterrado en Galdo (Viveiro).
Recoñecementos
Medalla ao Mérito na categoría de ouro do Concello da Coruña.
Sitio arqueolóxico
dereita|300 px|miniatura|Necrópole de [[Adro Vello (O Grove), séculos V-XVIII.]]
Un sitio arqueolóxico (tamén denominado xacemento arqueolóxico ou asentamento arqueolóxico) é unha concentración de restos arqueolóxicos. Nel pode existir unha concentración de restos de actividade humana e está constituído pola presenza de artefactos, elementos estruturais, chans de ocupación e outra serie de anomalías. Estes restos pódense atopar mediante unha mera prospección de superficie, ou se o asentamento foi soterrado cunha prospección do subsolo.
Normativa de carácter estatal
A Lei 16/1985 de 25 de xuño, de Patrimonio Histórico Español, establece a protección como Patrimonio histórico dos sitios arqueolóxicos, baixo a figura xurídica de BIC (Ben de Interese Cultural), con categoría de Zona Arqueolóxica.
O artigo 15.5, defínea como:
Calquera obra ou remoción de terreo que se proxecte nestas Zonas Arqueolóxicas deberá ser autorizada pola Administración competente.
Igualmente, calquera actividade arqueolóxica, sexa extractiva ou non, deberá ser autorizada pola administración competente. A realización de prospeccións ou escavacións sen autorización está cualificada como infracción administrativa grave, e pode chegar a ser delito penal, se comporta espolio.
Normativa autonómica
As competencias sobre autorización e control, tanto das actuacións arqueolóxicas, como sobre as obras que se realicen en sitios arqueolóxicos, están desconcentradas nas Comunidades Autónomas.
Galicia
Os sitios arqueolóxicos, a súa protección e as actividades que se desenvolvan neles, Lei 8/1995, DEROGADA, do Patrimonio Cultural de Galicia, na que desenvolve a normativa estatal.
Segundo esta lei Será necesaria a autorización previa da Consellería de Cultura e Deporte para a realización das seguintes actividades arqueolóxicas:
Ademais regula as escavacións de urxencia que na actualidade están a ter unha grande importancia no estudo arqueolóxico.
Andalucía
Están regulados pola Lei 1/1991 de 3 de xullo, de Patrimonio Histórico de Andalucía e polo Regulamento de Actividades Arqueolóxicas (Decreto 168/2003).
Estas normas falan tamén de Zonas Arqueolóxicas, que definen sinxelamente como aqueles espazos claramente delimitados nos que se comprobou a existencia de restos arqueolóxicos de interese relevante.
Regula, ademais, as Zonas de Servidume Arqueolóxica, como aqueles espazos nos que se presuma fundadamente a existencia de restos arqueolóxicos de interese e considérese necesario adoptar medidas precautorias.
Intervencións en arte rupestre
Inclúe a reprodución e estudo directo de arte rupestre, entendidos como o conxunto de traballos de campo orientados á investigación, documentación gráfica ou, excepcionalmente, calquera tipo de manipulación ou contacto co soporte dos motivos figurados.
Reiriz, O Saviñao
Santa María de Reiriz é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 159 habitantes, deles 80 eran homes e 79 eran mulleres, o que supón un aumento de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Aceiro (heráldica)
miniatura|150px|Aceiro En heráldica, o aceiro é un esmalte que se usa coma cor do ferro e dos muros, é a cor gris. Non se usa na heráldica inglesa pero é recorrente no resto de Europa, principalmente en Alemaña e, a raíz diso, en Francia. Na heráldica italiana os esmaltes de aceiro foron substituídos en moitos casos polo azul celeste. En edicións inglesas, o nome aparecerá como cendrée, é dicir, en francés.
Randy Foye
Randy Foye, nado o 24 de setembro de 1983 en Newark, Nova Jersey, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente é axente libre. Mide 1,93 metros e pode xogar de escolta ou de base.
Traxectoria profesional
O 8 de xullo de 2010, Foye asinou cos Los Angeles Clippers.
O 25 de xullo de 2012, Foye fichou polos Utah Jazz. Durante a súa única tempada en Utah, conseguiu o récord da franquía de máis triplas anotadas nun ano, con 178 anotadas de 434 intentos, cunha porcentaxe do 41%.
O 18 de febreiro de 2016, Foye foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio de D.J. Augustin, Steve Novak e dúas eleccións da segunda rolda do Draft. Tres días máis tarde fixo o seu debut cos Thunder na derrota por 115-92 contra os Cleveland Cavaliers, facendo dous puntos e unha asistencia en 14 minutos de xogo.
Vida persoal
Medicamente, Randy ten a estraña condición de situs inversus, é dicir, ten todos os órganos do seu corpo trocados de lado, coma se unha persoa normal se mirase nun espello, é dicir, que ten por exemplo o corazón inclinado cara o lado dereito. O pai de Randy morreu nun accidente de moto cando Randy tiña tres anos de idade e a súa nai abandonouno a el e ao seu irmán nun xardín infantil e nunca máis a volveron a ver. Foye achegouse moito aos seus amigos do barrio cos que aprendeu a xogar ao baloncesto, ata que anos despois recibiu bolsas e axudas do estado.
Jesús Gayoso (garda civil)
Jesús Gayoso Rey, nado en Mieres (Asturias) en 1971 e finado en Logroño o 27 de marzo de 2020, foi un garda civil galego.
Traxectoria
Como mando dese grupo participou no illamento da vila de Haro durante a pandemia de coronavirus, dado que nesa vila rioxana había unha gran cantidade de casos. Aínda que non estivo directamente no sitio, crese que o contaxio a través de persoas que si estiveron causoulle a Gayoso a enfermidade, e finalmente a morte.
Lista de cidades romanesas
Estas son as maiores cidades da República de Romanía (PB = Poboación):
Seznam rumunských měst List of cities in Romania Lijst van grote Roemeense steden Listă de oraşe din România Romanya'daki şehirler listesi