cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wojciech Szczęsny
Selección
Tras pasar polas categorías inferiores da selección polaca, chegou ao primeiro equipo en outubro de 2009.
Szczęsny foi incluído tamén no equipo da selección polaca para a disputa da Eurocopa de Polonia/Ucraína de 2012. Foi titular no primeiro partido contra a selección grega, e foi expulsado tras cometer un penalti sobre Dimitris Salpigidis.
Combate contra cen millóns de poderosos guerreiros
Combate contra cen millóns de poderosos guerreiros (激突!!100億パワーの戦士たち) é un filme de animación xaponés dirixido por Daisuke Nishio que foi estreado en 1992. Noveno filme baseada no manga e anime Dragon Ball creado por Akira Toriyama, e sexto da etapa Dragon Ball Z.
Sinopse
O novo kamisama, Dende, decátase de que o seu planeta natal, Namek, está en perigo e pídelle axuda a Son Goku e ós seus amigos para que salven o seu planeta. Ó chegar, Goku e os seus amigos (Piccoro, Son Gohanda, Krilín, Oolong, Mestre Mutenroi e Yajirobe) ven unha especie de estrela que está atacando ó planeta. Os namekianos estaban sendo apresados por uns robots e deciden axudalos pero os robots son demasiado fortes e son capturados para que a súa enerxía sexa absorbida pola grande estrela. Detrás de todo isto esta Cooler, o irmán máis vello de Freezer, ó que pensaban derrotado Goku. Esta vez é de metal e o seu cerebro forma parte do gran ordenador Guedester, co que pode clonarse en miles de Metal Coolers.
Música
Tema de apertura
Tema de peche
Valboa, Arnois, A Estrada
Valboa é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 68 habitantes (38 homes e 30 mulleres), oito máis ca en 1999 cando tiña 60 habitantes (31 homes e 29 mulleres). Neste lugar estaba a sobreira de Valboa.
JYP
O Jyväskylän palloilijat, máis coñecido como JYP, é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Jyväskylä (Finlandia). Actualmente compite na SM-liiga, máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, competición que gañou en dúas ocasións (2009 e 2012). Xoga os seus partidos como local no Synergia Areena, un pavillón inaugurado en 1982 e con capacidade para 4.618 espectadores.
Historia
O JYP foi fundado en 1977 co nome de Jyväskylän Pallo. Actualmente o seu nome é Jyp Jyväskylä Oy. En 1985 conseguiu o ascenso á máxima categoría, a SM-liiga, permanecendo nela dende aquela. Na tempada 2008-09 chegou o primeiro grande éxito do equipo ao conseguir proclamarse campión da competición tras derrotar por 4-0 na final disputada ao mellor de sete encontros ao Kárpät, logo de ter perdido as dúas finais disputadas ata o momento en 1989 e 1992 e ter finalizado como campión da liga regular ese mesmo ano. No 2010 foi novamente campión da liga regular, mais perdeu nas semifinais fronte ao TPS en seis partidos (4-2). Finalmente, no 2012 alzouse co título da SM-liiga por segunda vez na súa historia tras derrotar na final aos Pelicans por 4-1.
Alcalá de Henares
Alcalá de Henares é unha cidade española pertencente á Comunidade de Madrid. Está situada na Conca do Henares, ao leste da rexión. Dista 34 km do centro da capital e 22 km da veciña Guadalaxara. É a capital da comarca de Alcalá.
O seu nome significa «Castelo sobre o río Henares». É unha das cidades máis poboadas da Comunidade de Madrid e núcleo central do denominado Corredor do Henares, do cal a cidade é o motor e núcleo de referencia.
A súa creación remóntase a época romana, onde crearon unha vila chamada Complutum. Foi declarada Cidade Patrimonio Mundial pola Unesco en 1998. Grazas ao recinto histórico e o reitorado da Universidade, é unha das nove cidades de España que a Unesco clasificou como únicas. É famosa pola súa Universidade, construída grazas ao cardeal Cisneros o 13 de abril de 1499, pero logo da súa decadencia durante o século XVIII, mediante a Real Orde da Raíña Rexente de 29 de outubro de 1836, decretouse a súa supresión en Alcalá e traslado a Madrid, onde pasou a chamarse Universidade Central. Xurdiu co seu status actual en 1977, ao producirse o fenómeno de descentralización universitaria e constituírse como Universidade propia, o que a converteu novamente en Cidade Universitaria.
Historia
As orixes da cidade de Alcalá de Henares remóntanse a época prehistórica cuxo asentamento estaba nas elevacións que se coñece como cerro de Zulema ou cerro do Viso, que máis tarde tomaría o nome de San Juan del Viso por unha antiga ermida dedicada a san Xoán Bautista. Os romanos preferiron formar a súa cidade en terreo chairo e así naceu Complutum. Os musulmáns construíron un enclave de defensa, o que máis tarde se coñeceu como Al-Qalat-Nahar ("O castelo do Henares"). Coa Reconquista cristiá, a zona de Complutum trasladou a súa localización definitiva ao redor do que é hoxe a Catedral Maxistral.
Pobos indíxenas de Honduras
En Honduras hai cinco pobos indíxenas:
Os lencas
O pobo lenca é de orixe maia e constituía a etnia dominante do actual territorio hondureño antes da chegada dos españois. Na actualidade continúa a ser o máis numeroso dos grupos aborixes, se ben a maior parte perdeu a súa lingua e tende a ser asimilado pola cultura mestiza.
Distribuídos nun centenar de comunidades polos departamentos de Ocotepeque, Copán, Santa Bárbara, Lempira, Intibucá, La Paz, Comayagua e Francisco Morazán, os lencas manteñen algúns dos seus trazos propios grazas a certos rituais e crenzas relixiosas vinculados ós ciclos da vida e a natureza e formas de organización socioeconómicas.
Distínguense polo uso de traxe de manta branca os homes e vestidos de vivas cores as mulleres, pola propiedade comunal, pola práctica tradicional da agricultura, dedicada fundamentalmente ó cultivo do millo, do que obteñen a chicha, e bailes propios, como o "guancasco".
Os sumos
Tamén xamados Twahkas ou toacas, este pobo habita na parte interior da Mosquitia, e nas ribeiras do río Patuca, os territorios correspondentes aos departamentos de Gracias a Dios, Olancho. A maioría reside nos poboados de Kausirte e Krautara, situada nas proximidades da confluencia do wampu co Patuca, río que é súa única vía de comunicación. Os sumos, que falan a lingua twahka, pertencen á familia chibcha e nos tempos da colonia española, foron uns dos grupos máis extensos de Centro América. Están emparentados cos mestizos e misquitos en maior medida que cos paias e ladinos. A súa estrutura social ten como base a familia estendida, de xeito que é habitual en cada poboado estar conformado por membros dun mesmo grupo familiar. Os lazos familiares, así como a pobreza dos seus recursos económicos (os sumos son un pobo basicamente agricultor), determinan os seus métodos produtivos comunitarios. Exemplo do anterior é a práctica da man volta, que consiste en prestarse axuda mutua durante a sementeira e a colleita ou durante o proceso de construción dunha vivenda.
Os misquitos
Os misquitos habitan no Departamento de Gracias a Dios, na rexión da Mosquitia, entre os cabos Camarón e Gracias a Dios, e nos vales dos ríos Coco, Morocon, Patuca e Platino. Ao igual que os sumos, son de orixe chibcha. A súa constitución como grupo realizouse no século XVII, como consecuencia da mestizaxe biolóxica e cultural cos sumos, con individuos de ascendencia africana e tamén con europeos. A súa unión cos negros cimarróns procedentes das Antillas xerou no seu seo aos sambos. Á marxe das diferentes mestizaxes, os misquitos conformaron unha identidade cultural de fondas raíces precolombianas, sobre todo no seu folclore. Aínda así, pertencen á igrexa morava e veneran os espíritos a través dos zukias, que é como chaman ó seus bruxos ou bruxas. Dedicados en gran parte á agricultura, á pesca e ó comercio, dominan a navegación polos intricados mangleiros. A súa estrutura social é xerarquizada e descentralizada e manteñen un uso comunitario na propiedade. A familia é un punto de referencia fundamental na sociedade misquita.
Os chortís
Etnicamente os chortís pertencen á familia maiaqueche e son descendentes deles, quen fundaron as cidades maias de Copán, Quirigua e outras poboacións do extremo meridional do imperio. A pesar da súa orixe maia, algúns sosteñen que se tería definido como etnia tras a fusión con lencas primeiro e pipís máis tarde. A súa lingua, a chortí, está emparentada coa chol e a chontal, que se falan nos estados mexicanos de Chiapas e Tabasco. O seu hábitat en territorio hondureño localízase nos departamentos de Copan e Ocotepeque e como pobo teñen experimentado unha forte aculturización. Aínda que pertencen na súa maioría á relixión católica, practican o sincretismo nas súas cerimonias e rituais. Dende o punto de vista social, os chortís están fortemente ligados á terra, á familia e á veciñanza. Os xeitos comunitarios de cooperación son vitais para a súa subsistencia.
Quintiá, Naraío, San Sadurniño
Quintiá é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Pumeda, Lamas de Campos, A Fonsagrada
Pumeda é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Sikhismo
miniatura|dereita|Símbolo do sikhismo. miniatura|dereita|Home sikh diante do [[Templo Dourado.]] O sikhismo (en ਸਿੱਖੀ sikkhī, do śiṣya 'aprendiz', ou śikṣa 'instrución' ), tamén coñecido tradicionalmente como gurmat (literalmente, 'o consello dos gurús) ou dharma sikh (doutrina dos sikhs), é unha relixión monoteísta que se desenvolveu durante o século XV na rexión de Punjab, no contexto do conflito entre o hinduísmo e o islam. Os seguidores do sikhismo chámanse sikhs.
Os sikhs cren nun deus chamado Ek Onkar, omnipresente e con cualidades infinitas e, en certo xeito, son panteístas. Tamén cren na reencarnación, mais aceptan outras crenzas para despois da morte. Practican as virtudes da caridade, amabilidade e humildade contra os vicios da ira, gula e luxuria. Manteñen que hai igualdade entre todas as persoas (son contrarios ao sistema de castas da India) e procuran un estilo de vida chamado Chardi Kala, que se considera positivo e optimista.
É a quinta relixión máis importante do mundo por número de fieis, cun número estimado de 25 millóns de crentes en todo o mundo. A maior parte deles (o 75%) viven na rexión india de Punjab, onde representan o 60% da poboación, mais tamén hai comunidades sikhs importantes nos Estados Unidos, no Reino Unido, no Canadá, en Malaisia e en Singapur.
Os 10 gurús
miniatura|dereita|Unha [[pintura Tanjore do século XIX amosando os dez gurús sikh con Bhai Bala e Bhai Mardana.]] As ensinanzas dos Dez Gurús sikhs (así como doutros sabios hindús e musulmáns) están contidas no Gurú-grant-sahib.
Crenzas e ritos
Os sikhs cren nun deus panteísta, ou máis exactamente panenteísta. A primeira frase de todas as escrituras sikhs son dúas palabras, que reflicten a base das ensinanzas: «Ik Onkar» ("[hai] un só deus"), en punjabí, aínda que ten a súa orixe no vocábulo sánscrito «eka omkara» ("un só son om"), sendo
Os cinco K ou artigos de fe
miniatura|Un [[kirpan.]]
Khanda, o emblema sikh
miniatura|O Khanda. Este símbolo está formado por tres armas, o khanda, situado entre dúas espadas curvas chamadas kirpans e un chakkar, arma con forma de disco. Cada arma ten un significado simbólico diferente:
A Laxa de Arriba, San Fiz de Asma, Chantada
A Laxa de Arriba é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 8 habitantes segundo datos do INE e do IGE (5 homes e 3 mulleres).
Providencia stuartii
Providencia stuartii é unha especie de bacterias gramnegativas da familia das enterobacteriáceas, que se encontra comunmente no solo, auga e auga residual, e que pode producir infeccións en humanos. É a especie máis común do xénero Providencia. P.stuartii incúbase a 37 °C en ágar nutriente ou caldo nutriente. De P. stuartii procede a endonuclease de restrición PstI. O seu nome específico débese ao bacteriólogo norteamericano C. A. Stuart, que fixo algúns dos primeiros estudos sobre o xénero Providencia.
Papel en enfermidades
P. stuartii pode producir infeccións en humanos, xa que é un patóxeno oportunista que ataca a pacientes con queimaduras graves ou que teñen catéteres urinarios inseridos durante longo tempo. As persoas vellas están en maior risco. Tamén pode afectar a animais, nos cales pode causar diarrea neonatal, como ocorre nas vacas leiteiras. Nos humanos, P. stuartii pode illarse da urina (o máis común), feces e sangue, e tamén en cultivos de esputos, pel e feridas. A septicemia por P. stuartii é principalmente de orixe urinaria. É a causa máis común da síndrome da bolsa de urina púrpura (a urina adquire cor púrpura por causa da infección urinaria por esta bacteria). As infeccións do torrente sanguíneo de P stuartii están asociadas con febre, taquicardia, e hipotensión.
Linguas peáricas
As linguas peáricas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Sequeiros, Quiroga
Santa Mariña de Sequeiros é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2012 tiña 64 habitantes, deles 25 eran homes e 23 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 79 habitantes.
Xeografía
A parroquia está situada a carón do río Sil.
Patrimonio
En Sequeiros consérvanse os restos do Castelo dos Novais e da Torre de Sequeiros.
Os tres grandes superguerreiros
Os tres grandes superguerreiros (極限バトル！！三大超サイヤ人) é un filme de animación xaponés dirixido por Daisuke Nishio que foi estreado en 1992. Décimo filme baseado no manga e anime Dragon Ball creado por Akira Toriyama e sétimo da etapa Dragon Ball Z.
Sinopse
Cando o Doutor Guero morreu asasinado polo androide C-17, o ordenador central non quedou desactivado, senón que seguiu traballando. Este traballo consistiu en crear tres novos androides: C-13, C-14 e C-15; co único obxectivo de destruír a Son Goku.
Música
Tema de apertura
Tema de peche
Julian Casablancas
Julian Fernando Casablancas, nado o 23 de agosto de 1978 en Nova York, é o vocalista da banda estadounidense de garage rock The Strokes.
Primeiros anos
Julian Casablancas é fillo do empresario hispanoestadounidense John Casablancas, fundador de Elite Model Management, e Jeanette Christiansen, unha modelo dinamarquesa que foi Miss Dinamarca en 1965, e irmán de Cecile Casablancas. Os seus pais divorciáronse cando Casablancas era moi novo, e este foi a vivir con súa nai e Sam Adoquei, que lle aprendeu sobre a arte e a ética do traballo.
O primeiro membro da banda que Casablancas coñeceu foi Nikolai Fraiture xa que ambos asistían ao mesmo xardín de infancia. Cando tiña 14 anos, Casablancas foi descuberto bebendo despois da escola e en consecuencia forzado a un programa de rehabilitación chamado Phoenix House dúas veces por semana. Pouco despois, seu pai enviouno ao Instituto Le Rosey, un internado na Suíza para fillos de xente influente. Foi aí onde coñeceu a Albert Hammond Jr. Se ben os dous non foron amigos no comezo, convertéronse en compañeiros de banda e de piso posteriormente.
Cando Casablancas regresou a Nova York despois de seis meses en Le Rosey, continuou a súa educación no Dwight School de Manhattan, onde se reuniu con Fabrizio Moretti e Nick Valensi, que logo se converterían en membros da banda. Deixou os estudos no 11 º grao e asistiu ao Five Towns College de Long Island durante un ano, recibindo unha bolsa, despois de escribir un clásico da composición. Traballou ademais como camareiro antes de entrar na música profesionalmente.
Influencis musicais
As influencias musicais de Casablancas son variadas e van desde The Velvet Underground ata Television. Incluíndo a Tom Petty, Nirvana, The Doors, Pearl Jam, Ramones, The Clash, entre outros como The Beatles, Creedence Clearwater Revival, Bob Marley.
The Strokes
Julian Casablancas conta cun rango vocal moi amplo, no seu estilo vocal pódense apreciar influencias de Robert Pollard e Lou Reed. El tamén declarou que a súa canción favorita de todos os tempos é A change is gonna come de Sam Cooke.
Como compositor principal de The Strokes é coñecido por ser moi meticuloso co seu son. Julian compón nunha gran variedade de instrumentos, e emprega o teclado cando precisa realizar arranxos moi complexos para despois adaptalos para que poidan ser tocados por The Strokes.
Participacións especiais
No ano 2007, Julian Casablancas participou con Queens Of The Stone Age na canción Sick, Sick, Sick facendo os coros (Pódese atopar en Era Vulgaris).
No ano 2008 participou con Santigold (daquela Santogold) e N.E.R.D para facer a publicidade da famosa marca de zapatillas Converse. A canción chámase "My Drive Thru" e gañou popularidade rapidamente, pódese ver coma unha das mellores cancións bailables dese ano.
Participou no albúm do trío cómico formado no Saturday Night Live, The Lonely Island, que foi lanzado ao mercado o 10 de febreiro de 2009 e leva por título Incredibad. O tema no que colabora Julian titúlase Boombox.
Dark Night Of The Soul é o nome do proxecto musical creado por Danger Mouse, Sparklehorse e o director de cine David Lynch, que consta de 13 temas interpretados entre outros por Iggy Pop, Frank Black, Suzzane Vega, David Lynch e Julian Casablancas que pon voz ao tema Little Girl.
O 28 de xuño de 2011 lanzouse ao mercado un disco de covers da lenda do rock,Buddy Holly, para conmemorar o seu 75 aniversario, onde Julian aparece interpretando o tema "Rave on". Este ano foi elixido para ser a imaxe dunha colonia para home "Decibel", por Azzaro, onde Julian é autor da canción para a propaganda levando por nome "I Like The Night". Contribúe xunto co dúo alemán Digitalism na creación dunha canción titulada "Forrest Gump".
Vida persoal
O 5 de febreiro de 2005 Julian contrae matrimonio con Juliet Joslin, nunha cerimonia privada en Nova York, unha das súas declaracións previas foi "I'm getting married... and it's 'hard to explain'"-"Caso... e é 'difícil de explicar' (coma a canción: 'Hard To Explain')"-. En marzo de 2010 el e a súa muller recibiron ao seu primeiro fillo Cal.
Fuefuki
Fuefuki (笛吹市, ふえふきし, Fuefuki-shi) é un concello xaponés da prefectura de Yamanashi. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó nordés da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 201,92 km² e a poboación de 70.975 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 352 hab./km².
O concello de Fuefuki limita cos concellos de Kōfu, de Fujikawaguchiko, de Ōtsuki, de Kōshū e de Yamanashi.
Historia
A cidade de Fuefuki foi fundado pola fusión de 5 concellos do distrito de Higashiyatsushiro e un concello do distrito de Higashiyamanashi en 12 de outubro de 2004. En 1 de agosto de 2006 o concello de Ashikawa do distrito de Higashiyatsushiro incorporou ó concello de Fuefuki.
Vilanuíde, Quiroga
Santo Antonio de Vilanuíde é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 35 habitantes, deles 19 eran homes e 16 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
La Conquista del Estado
La Conquista del Estado foi un semanario político español fundado o 14 de marzo de 1931 (un mes antes da proclamación da Segunda República) por Ramiro Ledesma Ramos. Publicáronse 23 números, aparecendo o derradeiro o 24 de outubro de 1931.
Obxectivos políticos
De corte fascista, estaba inspirado na publicación homónima italiana de Curzio Malaparte (La Conquista dello Stato) e pretendía converterse no embrión do fascismo español desde un punto de vista teórico.
No seu primeiro número publicou un manifesto cuxas ideas-forza eran: supremacía do Estado, afirmación nacional, articulación comarcal de España e estrutura sindical da economía (nacionalsindicalismo). O periódico incluíu ademais 17 puntos básicos, que destacaban os seus obxectivos primordiais.
Colaboradores
O principal colaborador foi Juan Aparicio López. Posteriormente, engadíronse outros como Manuel Souto Vilas.
Fray Verdades
Historia e características
Apareceu en novembro de 1902. Imprimíase en Lugo.
Abragán, Codeseda, A Estrada
Abragán é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 16 habitantes (5 homes e 11 mulleres).
Stewart Grand Prix
Stewart Grand Prix foi un construtor e equipo de Fórmula Un fundado polo tres veces campión do mundo de Fórmula Un Jackie Stewart e o seu fillo Paul Stewart en. O equipo competiu na F1, como equipo de apoio de Ford, durante só tres tempadas, de a. A tempada de 1999 foi, con moito a máis forte, logrando unha vitoria (Johnny Herbert no Gran Premio de Europa) e unha pole (Rubens Barrichello no Gran Premio de Francia) terminando cuarto na xeral no Campionato de Construtores.
A finais de 1999, Ford comprou a totalidade do equipo e se renomeouno como Jaguar Racing. En Jaguar Racing vendeuse á compañía de bebidas enerxéticas Red Bull e de novo cambiou o seu nome a Red Bull Racing en.
Orixes
As orixes do equipo remóntanse a, cando o fillo de Jackie Stewart Paul creou Paul Stewart Racing a finais de 1988, logo de comprar o Gary Evans Motorsport Team. O seu equipo participou na tempada de 1989 de Fórmula 3 británica cun persoal de 10 empregados. O equipo atraeu ao patrocinador Camel. Paul Stewart pilotou o coche xunto ao alemán Otto Rensing. A primeira tempada do equipo non tivo un grande éxito cunha única vitoria de Stewart en Snetterton. En 1990, o equipo se expandiu cambiando a súa sede a Milton Keynes e dividiuse en tres seccións; preparación para a Fórmula 3000 europea, Fórmula 3 e a Fórmula Vauxhall Lotus. En poucos anos, o equipo gozou de grande éxito ao gañar 12 títulos e 119 carreiras en diversas categorías.
Mentres que a finais de 1995, Stewart Racing expresou o seu desinterese en ascender á F1, tendo en conta a curta vida de equipos similares como Simtek, Pacific e Forti, esta decisión foi revogada en xaneiro de 1996 cando Jackie Stewart logrou un acordo de desenvolvemento de cinco anos con Ford para ser un equipo de fábrica. Ford tivera un acordo como fornecedor de motores de fábrica de Sauber antes deste. O equipo tiña a base no Reino Unido con financiamento en Malaisia como unha promoción para o país en xeral. Stewart contou cun orzamento de 24 millóns de £.
Historia das carreiras
miniatura|left| [[Stewart SF01, pilotado por Jan Magnussen na primeira tempada de Stewart. Da colección de Donington.]]
1997
O primeiro coche chamado o Stewart SF01 foi presentado o 19 de decembro de 1996. Co apoio de Ford, Stewart participou no Gran Premio de Australia de 1997 cos pilotos Rubens Barrichello e Jan Magnussen. O único éxito do seu primeiro ano produciuse no chuvioso Gran Premio de Mónaco, onde Barrichello finalizou segundo. Magnussen no segundo coche terminou xusto fóra dos puntos en 7º lugar, logo de perder o seu alerón dianteiro na chicana. No resto dos grandes premios, os coches andaban no centro do pelotón e Barrichello estivo a miúdo en condicións de loitar polos puntos, pero a fiabilidade do Stewart era mala, o motor V10 Ford Zetec-R instalado no chasis SF01 demostrou ser extremadamente fráxil. Isto restrinxiu ao equipo a só poder acabar en oito ocasións dun máximo de trinta e catro posibilidades.
miniatura| left | [[Rubens Barrichello pilotando para o equipo Stewart Grand Prix en Montreal en 1997. a decoración do tartán indica as orixes escocesas de Stewart.]]
1998
Ao final o cambio de piloto non significou unha gran diferenza en canto que Verstappen tamén tivo problemas co coche, pero fixo poñerse as pilas a Barrichello. Verstappen deixou o equipo ao final da tempada logo do fichaxe de Johnny Herbert, insatisfeito coa posta a punto de Stewart e criticándoo polo seu favoritismo con Barrichello.
1999
miniatura| right | [[Johnny Herbert logrou a primeira e única vitoria en F1 de Srewart en ]]
Logo de que Ford adquirira Cosworth en xullo de 1998, arriscáronse a deseñar e construír un novo motor para o ano 1999. O SF3 era rápido, con todo, os dous coches Ford se sobre queceron na grella da primeira carreira, o Gran Premio de Australia, logo de cualificarse de forma competitiva. Isto obrigou a retirarse a Herbert e fixo que Barrichello saíra desde o pit lane. Barrichello recibiu unha penalización de stop and go durante a carreira e terminou quinto. O coche foi consistentemente competitivo durante toda a tempada, con todo inicialmente o motor resultou fráxil e os dous coches rebentaron os seus motores na carreira do Brasil o que significaba que o motor non se podía poñer a plena potencia. a competitividade de Stewart confirmouse mediante a disputa por primeira vez no Brasil dun longo período da carreira e a clasificación na pole para o Gran Premio de Francia con Barrichello. Johnny Herbert obtivo unha vitoria baixo a choiva no Gran Premio de Europa de 1999 no novo Nürburgring logo de que os principais contendentes estreláranse fóra da pista ou perderan tempo nos boxes cambiando os pneumáticos. Barrichello terminou en terceiro lugar, nun resultado que a maioría dos comentaristas consideraron xusto dada a súa resistencia ao longo da tempada. Johnny Herbert tamén se converteu, sen querelo, en arbitro do campionato na seguinte e penúltima carreira, o Gran Premio de Malaisia. Corría terceiro detrás dos Ferraris de Michael Schumacher e Eddie Irvine, pero un erro nas últimas voltas permitiu a Mika Häkkinen adiantalo e lograr unha posición no podio que deulle os puntos vitais para lograr o campionato de pilotos. En principio os Ferrari foron descualificados por irregularidades nos vehículos e o triunfo permitiu a Häkkinen gañar o seu segundo campionato. en consecuencia os Stewart terminaron 2º e 3º na carreira. Pero Ferrari gañou a apelación e o resultado inicial foi reinstalado. Con todo Häkkinen pasou a gañar o campionato e Stewart quedou cuarto no Campionato de Construtores superando a equipos como Williams e Benetton. A última carreira de Stewart foi o Gran Premio do Xapón de 1999.
Logo Ford aumentou o seu compromiso coa F1 comprando o equipo, e chamouno Jaguar Racing para a tempada de. Pero os malos resultados, levaron a vender o equipo na tempada, converténdose en Red Bull Racing.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Al Biruni
Abū 'r-Raihān Muhammad ibn Ahmad al-Bīrūnī (tamén Alberuni; en árabe: أبو الريحان البيروني; en persa: ابوریحان بیرونی) foi un matemático, astrónomo, físico, filósofo, astrólogo, viaxeiro, historiador e farmacéutico de finais do século X e primeira metade do XI; un dos intelectuais máis destacados do mundo islámico. Escribiu preto de 150 obras sobre historia, astronomía, astroloxía, matemáticas e farmacoloxía, das cales apenas sobreviviu unha quinta parte delas.
Traxectoria
Naceu o 15 de setembro de 973 en Kath (Khwarazm actual Uzbekistán, aínda que parte do Imperio persa naqueles tempos) e morreu en Gazni (no actual Afganistán), o 13 de decembro de 1048.
Á idade de 17 anos foi capaz de calcular a latitude de Kath, grazas á altitude máxima acadada polo sol, e á idade de 22 xa escribira varias obras curtas sobre a ciencia da cartografía, que incluían un método para a proxección dun hemisferio nun plano. Á idade de 27 os seus escritos incluían temas como o estudo do paso do tempo (cronoloxía) e os astrolabios, o sistema decimal, a astroloxía e a historia. Tamén calculou o radio da esfera terrestre (non toda a humanidade pensaba entón que a terra fose plana) cun erro inferior ao 1% do seu valor medio actualmente aceptado; o mundo occidental non chegou a ter un resultado equivalente ata o século XVI. miniatura|250px|dereita|Ilustración d unha [[eclipse lunar, de Al-Biruni]] Fixo contribucións matemáticas en campos como:
Aínda que tamén estudou e reflexionou sobre outros temas, o que queda reflectido en obras como: Aínda que moitos pensan que tivo unha grande afección pola astroloxía, da lectura das súas obras despréndese que non cría tanto na ciencia como podería intuírse dos títulos das súas obras; antes ben, utilizouna como base para os seus estudos verdadeiramente científicos. Foi un verdadeiro devoto do islam, pero non mostraba prexuízos contra os practicantes doutras relixións ou prexuízos racistas.
Moitas das ideas de Al-Biruni derivaron dos debates que mantivo con académicos do seu tempo. Por exemplo, fixo importantes observacións sobre a natureza da luz e a calor que foron o resultado da súa longa correspondencia con Avicena. En realidade Al-Biruni non foi un grande innovador nin os seus escritos estaban cheos de teorías orixinais... as súas ideas están fundadas no método experimental e na observación. O seu don de linguas permitiulle ler de primeira man moitos tratados da época e a súa idea preclara do desenvolvemento evolutivo da ciencia convertéronlle nun grande enciclopedista e erudito.
Kama Sutra
dereita|miniatura|300px|Descrición artística dunha [[posición sexual. Aínda que o Kama Sutra orixinariamente non ten imaxes ilustrativas, a segunda parte describe diferentes posicións sexuais.]]
O Kama Sutra é un antigo texto indio sobre sexo, a pesar do seu carácter erótico pertence á literatura relixiosa sánscrita. O texto escribiuno Vatsyayana. O texto completo do título é Vātsyāyana kāma sūtra (Aforismos do amor carnal, de Vatsyayana). Crese que o autor viviu entre o século I e o VI, probablemente durante o período Gupta. Profusamente ilustrado, o libro dá consellos sobre as relacións heterosexuais entre un home e unha muller e describe posturas sexuais. O libro coñeceuse en Occidente logo da tradución de Richard Francis Burton en 1883.
Contido
O Kama Sutra de Vatsyayana ten 1.250 versos, distribuído en 36 capítulos. Segundo as traducións de Burton e Doniger, os contidos do libro están estruturados en sete partes:
Cork
Cork (en inglés) ou Corcaigh (en gaélico irlandés) é a segunda cidade máis importante da República de Irlanda. A cidade máis importante e o centro administrativo do Condado de Cork e a cidade máis grande da provincia de Munster.
O río Lee pasa polo medio da cidade, formando unha pequena illa onde se atopa o centro da cidade antes de que o Lee desemboque no lago Mahon e este no dique de Cork, un dos diques naturais máis longos do mundo. A cidade é un dos máis importantes portos marítimos de Irlanda, con embarcadoiros e peiraos ao longo da beira do río Lee na parte leste da cidade. A cidade en si ten 123.062 habitantes, aumentando a 186.239 se engadimos a xente que vive nos arrabaldes. O condado, excluíndo a cidade, ten un total de 326.767 habitantes (CSO 2002). miniatura|esquerda|300px|Ponte de Patricks. O nome da cidade deriva da verba irlandesa corcach que significa "zona pantanosa", en relación coa súa situación respecto o río Lee. Cork ten reputación de independente desde os tempos das invasións viquingas até a Guerra Civil irlandesa, que lle acadou o sobrenome de "condado rebelde". Hai moita xente de Cork que se refire a cidade como a "verdadeira capital irlandesa". (Dublín estivo baixo dominio estranxeiro a maior parte da súa historia).
Nome
A localidade, que tivo varios nomes en gaélico, orixinalmente chamábase Cove (A Cova de Cork) en 1750. Foi renomeada como Queenstown en 1850 para conmemorar a visita da raíña Vitoria. Este nome permaneceu ata 1922 cando foi renomeada Cobh coa fundación do Estado Libre Irlandés. Cobh é unha gaelicización do nome inglés Cove e non ten significado en gaélico.
Linguas mónicas
As linguas mónicas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
DTM
miniatura|300x300px thumb|300px|[[Mike Rockenfeller, Mika Häkkinen e Bruno Spengler nunha carreira en Oschersleben no ano 2007.]] O Deutsche Tourenwagen Masters (abreviadamente DTM) é un campionato automobilística de turismos que se disputa en Alemaña dende o ano 1984 como Deutsche Tourenwagen Meiterschaft e dende o ano 2000 como o nome actual. Os coches que corren nesta competición son automóbiles de turismo con carrocerías semellantes ás dun coche convencional, peros con formas aerodinámicas para poder alcanzar os 300 km/h.
O DTM é unha das competicións de turismos máis importantes do mundo e un dos campionatos automobilísticos internacionais máis populares, logo da Fórmula 1 e da NASCAR. Neste campionato corren ou correron estrelas propias como Bernd Schneider, Timo Scheider ou Mattias Ekström e antigos pilotos da Fórmula 1 como Mika Häkkinen, Ralf Schumacher ou David Coultard.
Historia
thumb|250px|Unha carreira de abril do 2008 en [[Hockenheimring]]
Deutsche Tourenwagen Meiterschaft
O Deutsche Tourenwagen Meiterschaft foi a competición orixinal do DTM, e disputouse entre os anos 1984 e 1996. Comezou disputándose con equipos privados e coas regras da Federación Internacional do Automóbil. O éxito en Alemaña foi moi grande e polo tanto moitas maracas nacionais como Mercedes-Benz, Opel, BMW, Alfa Romeo e Audi empezaron a competir no campionato con equipos oficiais. A competición quixo medrar demais e por iso rematou terminando estrepitosamente. Os orzamentos, os dereitos de televisión e as entradas ás carreiras cada vez subían máis. As carreiras non só se corrían en Alemaña; tamén comezaron a disputarse grandes premios noutros países coma o Brasil, o Xapón ou Finlandia e a competición adaptou o nome de Campionato Internacional de Turismos (ITC). Esta decisión fixo que os custos subiran de maneiras desorbitadas e que por esta razón Alfa Romeo, BMW e Opel deixaran de correr na competición facendo que Mercedes-Benz quedara soa e que o ITC desaparecera no ano 1997.
Deutsche Tourenwagen Masters
Logo duns anos sen DTM, os directores deportivos de Mercedes-Benz, Audi e Opel reuníronse no 1998 e no 1999 co fin de refacer o DTM como unha competición tecnolóxica, divertida e de custos razonábeis.
O novo DTM empezou a correrse no ano 2000 e converteuse na serie de turismos máis importante a nivel mundial. Actualmente, os automóbiles desta competición contan con motores V8 de 4.0 litros e cunha potencia máxima de 480 CV. Cada piloto conta só con dous motores por campaña, o cal reduce os custos de competición en moito diñeiro.
Opel abandonou o campionato no 2005. BMW regresou ao DTM na temporada 2012. Na actualidade, o DTM dispútano automóbliles de tres marcas: Mercedes-Benz, BMW e Audi.
Na tempada 2017 o campionato sufriu as súas últimas modificacións. O número de pilotos do DTM rebaixouse de 24 a 18. Ademais, as dúas carreiras da fin de semana pasaron a ser dunha distancia de 55 minutos máis unha volta completa.
Campións
right|thumb|[[Bernd Schneider é o piloto con máis campionatos da DTM. 5:1995, 2000, 2001, 2003 e 2006.]]
Anceis, Cambre
San Xoán de Anceis é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 1.286 habitantes (632 homes e 654 mulleres), o que supón un aumento en 12 habitantes en relación ao ano anterior. Ten 10 lugares.
Xoán Manuel Jiménez Morán
Juan Manuel Jiménez Morán, nado en Verín o 22 de setembro de 1956, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Diplomado universitario en enfermería (ATS) e estudou menciña ata 4º curso na Universidade de Santiago de Compostela.
Nas eleccións municipais de 1983 concorreu como independente na listas de Centristas de Galicia e resultou escollido concelleiro en Verín e dende entón permaneceu case tres décadas na casa consistorial verinesa, ocupando diversas funcións de goberno e dende as locais de 1995 ademais como alcalde polo PPdeG. A vitoria revalidouna en 1999 con maioría absoluta e 2003 sen ela, pero en 2004 unha moción de censura do PSdeG-PSOE, o BNG e os independentes do anterior alcalde Santiago Cid Harguindey desaloxárono da alcaldía. Regresou a ela nas eleccións de 2007 e despois en 2011, nestas últimas dúas convocatorias con maioría absoluta.
Dende o 1994 foi membro do consello de administración da CRTVG ata o 2011.
Jiménez Morán é aliado e man dereita de Alberto Núñez Feijóo nos conflitos internos do PPdeG na provincia de Ourense e chegou a disputarlle valentemente o liderado no territorio a Xosé Manuel Baltar, o fillo de Xosé Luís Baltar.
En novembro de 2011 logo das eleccións Xerais, foi designado polo Parlamento de Galicia como un dos senadores en representación da comunidade autónoma.
El Diminuto
El Diminuto foi un semanario editado en Allariz en 1900.
Xoán Manuel Jiménez Morán
Traxectoria
En decembro de 2015 logo das eleccións Xerais, foi designado polo Parlamento de Galicia como senador en representación da comunidade autónoma.
Vida persoal
Está casado e ten un fillo e unha filla.
El Diminuto
Historia e características
Apareceu en setembro de 1900. Eran os seus redactores Perfecto Martínez Vide, Jesús Marquina e José María González.
Wade-Giles
Wade-Giles, ás veces abreviado como Wade, é un sistema de romanización (notación fonética e transliteración) para o idioma chinés baseado na fonética do mandarín. Comezou a desenvolverse a partir dun sistema ideado por Thomas Wade a mediados do século XIX, e consolidouse co dicionario chinés-inglés de Herbert Giles. Foi o sistema de transliteración máis importante no mundo anglófono durante a maior parte do século XX.
Historia
O sistema Wade-Giles foi deseñado para que os especialistas chineses transliterasen termos chineses. Esta orixe conduciu á sensación xeneralizada de que o sistema non é intuitivo para os leigos nin útil para o ensino da pronunciación do chinés.
A República da China utilizou o Wade-Giles durante décadas como sistema padrón de facto, en coexistencia con varios sistemas de romanización oficiais que se sucederon correlativamente: Gwoyeu Romatzyh (1928), MPS II (1986) e Tongyong Pinyin (2000). Na actualidade, practicamente todos os topónimos taiwaneses de uso internacional pódense ver en Wade-Giles. Moitos estadounidenses e canadenses de orixe taiwanesa escriben os seus nomes chineses co sistema Wade-Giles, facendo caso omiso da puntuación.
O Hanyu Pinyin é o sistema oficial e máis utilizado na República Popular da China. En Singapur, o Pinyin ensínase nas escolas nacionais e utilízase en documentos oficiais, aínda que un cambio de política gobernamental reverteu o requisito de rexistrar os nomes chineses en Pinyin.
Vilarmeán, Lamas de Campos, A Fonsagrada
Vilarmeán é un lugar da parroquia de Lamas de Campos, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 63 habitantes (35 homes e 28 mulleres). É o lugar máis poboado da parroquia.
A Biblia (filme)
A Biblia (en The Bible: In the Beginning...) é un filme estadounidense de 1966 producido por Dino De Laurentiis e dirixido por John Huston. Conta os primeiros 22 capítulos do libro da Xénese, abranguendo as historias dende Adán e Eva até o sacrificio de Isaac. Estreado por 20th Century Fox, a fotografía do filme é obra de Giuseppe Rotunno en Dimension 150 (cor de DeLuxe Color), unha variante do formato 70mm Todd-AO. Está protagonizado por Michael Parks como Adán, Ulla Bergryd como Eva, Richard Harris como Caín, John Huston como Noé, Stephen Boyd como Nimrod, George C. Scott como Abraham, Ava Gardner como Sara e Peter O'Toole como os tres anxos.
Linguas aslianas
As linguas aslianas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Mattingly
O apelido Mattingly pode estar referido a:
Reino de Armenia
O antigo Reino de Armenia ou Grande Armenia foi unha monarquía independente dende o 331 a.C até o 428 d.C.. A etapa durante o maior apoxeo do reino e a súa integración na cultura helenística, baixo o goberno de Tigranes e o seu fillo Artavasdes, é coñecida como o Imperio Armenio. Despois da caída do Imperio Aqueménida, a satrapía de Armenia antiga dividiuse nuns 120 territorios gobernados por clans nakharars. Estes foron unidos baixo Artaxias I, o fundador da dinastía artáxida, de quen é tamén a primeira fase do reino coñecido como Armenia artáxida (en armenio: Արտաշեսյանների Թագավորություն, Artashesianneri Tagavorutyun).
250px|left|thumb 250px|right|thumb
Armenia alcanzou o seu maior tamaño e influencia durante o reinado de Tigranes II (a. 95-55 a.C.), estendéndose dende o Mediterráneo nordeste até o río Kura. Os artáxidas foron derrocados polos romanos no ano 12, o que resultou nun período de axitación e guerra civil. Instaláronse dous reis clientes romanos, Tigranes V e Tigranes VI. Despois do ano 54, o reino pasou a ser gobernado pola dinastía arsácida, o que posteriormente se coñeceu como Armenia arsácida (en armenio: Արշակունիների Թագավորություն, Arshakunineri Tagavorutyun). No ano 387, Armenia dividiuse na Armenia bizantina ao oeste e na Armenia persa ao leste. A Armenia persa mantívose baixo o goberno dos reis de clientes arsácidas até o ano 428.
Historia
O reino de Armenia foi un reino independente entre o 190 a. C. e o 165 d. C., e un protectorado do Imperio romano entre o 165 e o 428. Foi creado das cinzas da antiga satrapía de Armenia, que era parte do imperio aqueménida. Deveu nun reino independente baixo a dinastía dos oróntidas, grazas ao apoxeo do Reino de Macedonia.
Tras a caída do Imperio seléucida, unha monarquía que naceu das ruínas do imperio de Alexandre o Grande que tivo breve vida, un estado helenístico armenio foi fundado en 190 a. C. por Artaxias I. No seu máximo esplendor, entre os anos 95 a. C. e 66 a. C., Armenia estendeu os seus dominios sobre partes do Cáucaso e a área que actualmente corresponde ao leste de Turquía, Siria e Líbano. Por un tempo, Armenia foi un dos estados máis poderosos da rexión, ata que foi alcanzada pola esfera de influencia romana no 66 a. C.
Posteriormente, Armenia foi un frecuente foco de contención entre Roma e o imperio Persa. Os partos forzaron a Armenia a someterse entre os anos 37 e 47, cando os romanos retomaron o control do reino. Baixo o mandato de Nerón, os romanos emprenderon unha campaña (55?63) contra o imperio parto, o cal invadira o reino de Armenia, aliado de Roma. Tras gañar (60) e perder (62) Armenia, o imperio romano enviou á XV lexión Apollinaris, encabezada polo xeneral Gnaeus Domitius Córbulo, desde Panonia a Siria. Córbulo entrou aos territorios de Vologases I, quen regresou o reino de Armenia a Tiridates I.
La Unión Ibérica
La Unión Ibérica foi un periódico editado en Ourense entre 1900 e 1901.
Reino de Armenia
Historia
O Imperio sasánida ocupou Armenia en 252 ata que os romanos recuperárono en 287. En 384 o reino foi dividido entre o Imperio romano de Oriente e os persas. Armenia Occidental prontamente incorporouse como provincia romana co nome de Armenia Inferior (entre o Ponto e Capadocia); Armenia Oriental mantívose como reino dentro de Persia, ata que en 428 a nobreza local derrocou ao rei, e os sasánidas instalaron a un gobernador no seu lugar.
A Biblia (filme)
Estreouse en galego o 3 de decembro de 1988 a través da TVG.
Nagarjun
Nagarjun, nado en Satlakha o 11 de xuño de 1911 e finado en Darbhanga o 5 de novembro de 1998, foi un poeta en hindi e maithili, autor tamén dun importante número de novelas, relatos, biografías literarias e libros de viaxe, coñecido como Janakavi, o poeta do pobo
La Unión Ibérica
Historia e características
Revista quincenal, apareceu en xuño de 1900.
Nagarjun
Primeiros anos
Nagarjun naceu como Vaidya Nath Mishra en 1911 en Bihar. A súa nai morreu cando tiña tres anos, e quedou ao coidado dos seus familiares. Estudou sánscrito, pali e prácrito na súa localidade natal e mais en Varanasi e Calcuta. Casou con Aparajita Devi e a parella tivo seis nenos.
Carreira
As súas primeiras composicións foron poemas en maithili co sobrenome de Yatri (यात्री) durante os primeiros anos da década de 1930 e a mediados desa década principiou a escribir poesía en hindi. Durante un tempo foi profesor en Saharanpur (Uttar Pradesh), pero o seu desexo de afondar nos escritos budistas fíxoo ingresar no mosteiro de Kelaniya en Sri Lanka, onde se converteu en 1935 en monxe budista, como xa fixera o seu mentor Rahul Sankrityayan adoptando o nome de "Nagarjun". Mestres estivo no mosteiro estudou tamén o pensamento leninista e marxista. Volveu á India en 1938 e entrou na "Escola Política de Verán" organizada polo dirixente campesiño Sahajanand Saraswati fundador de Kisan Sabha. Incesante viaxante percorreu boa parte da India nas décadas décadas de 1930 e 1940 aínda que entre 1939 e 1942 estivo na cadea por liderar unha axitación campesiña en Bihar.
Xogou un papel importante no movemento Jayaprakash Narayan e pasou polo cárcere durante once meses no coñecido como período de emerxencia (1975-1977).
Vilar de Lor, Quiroga
San Xosé de Vilar de Lor é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 198 habitantes, deles 91 eran homes e 107 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Nagarjun
Obra
Os temas da súa poesía son variados. Entre as súas composicións máis coñecidos está Bādal kō Ghiratē Dēkhā hai (बादल को घिरते देखा है: ), unha crónica de viaxe de seu. A miúdo escribiu tamén sobre asuntos sociais e políticos contemporáneos. O seu poema Mantra Kavita (मंत्र कविता), está amplamente considerado como a reflexión máis precisa da súa propia xeración. En Āō Rānī Hama Ḍhōēṅgē Pālakī (आओ रानी हम ढोएंगे पालकी: ) humilla sarcasticamente ao entón primeiro ministro da India, Jawaharlal Nehru, pola extravagante benvida que lle deu á raíñaIsabel II. Ademais tamén foi capaz de realizar exercicios de beleza poética en temas máis inusitados, como un poema baseado nunha porca porca ou unha serie de poemas dedicados a un exemplar de Artocarpus heterophyllus. É un dos poucos poetas en hindi que chegou tanto os sectores populares como ás elites indias. O seu poemario en maithili Chatra converteuse nun dos primeiros clásicos modernos nesa lingua. En 1997 publicou un poemario bilingüe hindi-bengalí Mein Militri Ka Boodha Ghoda cos versos que compuxo en bengalí en 1978 e 1979 e tamén deixou algúns poemas en sánscrito en diversas revistas.
Moitas das súas novelas trazan a loita dos desposuídos das castas baixas contra os ricos señores da terra das castas altas en Bihar. Noutras describe a explotación dos marxinados no medio urbano.
Linguas
O maithili foi a súa lingua materna e nel escribiu poemas, ensaios e novelas, aínda así a lingua da maioría das súas obras foi o hindi, idioma que empregou tanto en rexistros altamente sanscritizados como na súa forma vernacular. Tamén tiña un bo coñecemento do bengalí e adoitaba escribir para diarios de Bengala, estivo próximo á xeración de poetas coñecida como Bhookhi Peerhi e axudou a Kanchan Kumari a traducir o poema longo de Malay Roy Choudhury, Jakham, ao hindi.