cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naukratis
Impacto
Os exipcios abastecían aos gregos principalmente de grans, pero tamén de liño e papiro, mentres que os gregos trocaban principalmente prata pero tamén madeira, aceite de oliva e viño. Naukratis, e os "fortes" gregos asociados na zona do delta xeral, como demostran os relatos anteriores, convertéronse nunha fonte de mercenarios loitadores para os faraóns saítas, homes con armaduras e tácticas hoplitas superiores, que tamén posuían unha inestimable pericia naval.
Náucratis pronto converteuse nunha profunda fonte de inspiración para os gregos ao volver expoñelos ás marabillas da arquitectura e escultura exipcias que se perderon desde a Idade de Bronce. Os artefactos exipcios pronto comezaron o seu fluxo polas rutas comerciais gregas chegando ás casas e talleres do mundo grego xónico e, a través de Exina, ás cidades-estado da Grecia continental. Aínda que a arte e as ideas gregas, á súa vez, volveron por outro lado, a súa absorción nunha cultura exipcia xenófoba foi estritamente mínima.
Aínda que Heródoto afirmaba que a xeometría ( γεωμετρία) foi coñecida por primeira vez en Exipto e despois pasou a Grecia, agora é xeralmente aceptado polos estudosos que o que os gregos aprenderon eran máis como técnicas de "topografía" e dificilmente merecen a denominación de "xeometría" no sentido de matemática puramente intelectual. De feito, gregos como Tales xa eran expertos xeométricos antes da súa viaxe a Exipto e moi probabelmente Heródoto asumiu que porque o exipcio γεωμετρία era máis vello, os gregos debían tela traíado de alí.
En termos da nosa comprensión moderna dos gregos, e en particular o uso temperán do seu nacente alfabeto grego, os achados de Naucratis resultaron fundamentais. "As inscricións sobre a cerámica deron o que o señor Ernest Gardner considera, ao parecer, por motivos firmes, as inscricións xónicas máis antigas, así como algunhas dos alfabetos corintio, meliano e lesbiano". De particular interese son os varios exemplos dunha variación evolutiva da escritura alfabética orixinal fenicia. Tamén se aprendeu moito ao comparar estes alfabetos coas formas que asumiron un século despois, formas que estaban destinadas a universalizarse en todo o mundo heleno.
Náucratis non só foi o primeiro asentamento grego en Exipto, senón tamén o porto máis importante de Exipto na antigüidade até que o ascenso de Alexandría e o desprazamento do Nilo levaron ao seu declive. Non obstante, a antiga cidade de Heracleion/Thonis tamén rivalizaba con Náucratis como unha importante cidade portuaria de Exipto, especialmente desde o século -VI ao -IV.
Heródoto
miniatura| Cabeza de [[terracota]] Heródoto escribiu que as prostitutas de Náucratis eran "peculiarmente atractivas" e relata a historia de Charaxus, irmán do poeta Safo, que viaxou a Náucratis para comprar (por unha "gran suma") a liberdade dun tal Rhodopis, un escravo tracio fermoso e cortesá. Despois de conseguir a súa liberdade, montou un prostíbulo e acumulou unha pequena fortuna. Como medida de agradecemento, encargou un custoso exvoto aos deuses, finalmente colocado en Delfos, que se puido ver na época do historiador.
Ateneo
Ateneo, no Deipnosophistae, escribe que en Náucratis a xente cea no Prytaneion o día natal da Hestia Prytanitis (Ἑστίας Πρυτανίτιδος).
Na cultura popular
Na película Indiana Jones e a última cruzada, de 1989, o personaxe de Harrison Ford, o arqueólogo Indiana Jones, menciona a Náucratis nunha conferencia universitaria.
Vilar, Beluso, Bueu
Vilar é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Bueu, Bueu, Bueu
Bueu é un lugar da parroquia de Bueu, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Alstroemerieae
Alstroemerieae é o nome dunha tribo de plantas monocotiledóneas, herbáceas e perennes pertencente á familia das alstroemeriáceas. Son orixinarias de Centro e Suramérica. Presentan flores moi vistosas, relativamente grandes e de variadas cores. Pola beleza das súas flores empréganse como plantas ornamentais e, moi especialmente, como flor de corte.
A tribo comprende preto de 230 especies distribuídas en tres xéneros, Bomarea, Schickendantziella e Alstroemeria. Até hai poucos anos esa familia considerábase parte dunha ampla circunscrición das liliáceas, pero as análises moleculares de ADN e as análises filoxenéticas baseadas tanto nos datos moleculares como na morfoloxía e anatomía, demostraron que constitúen unha familia separada.
Descrición
Son plantas herbáceas, erectas ou lianas apoiantes, con rizomas simpodiais. Algunhas das raíces están engrosadas e conteñen amidón. O talo é folioso. As follas son lineares a lanceoladas ou oblongas, bastante anchas en relación a outras monocotiledóneas, enteiras, angostándose cara á base, xeralmente resupinadas, é dicir, retorcidas de forma tal que a superficie superior durante o desenvolvemento vólvese inferior durante a madurez.
As inflorescencias son terminais e umbeliformes, constituíndo cimas helicoidais, rodeadas usualmente por un involucro de brácteas, raramente reducidas a unha única flor.
As flores son moi vistosas, relativamente grandes, hermafroditas, trímeras, actinomorfas a levemente zigomorfas. O perigonio está formado por 6 tépalos libres na base, dispostos en dous ciclos. A cor das flores pode ser amarela, vermella, rosa, alaranxada ou verde, dependendo da especie e da variedade; en xeral con manchas escuras. Presentan nectarios na base de dous dos tépalos internos. O androceo está formado por 6 estames, dispostos en dous ciclos, cos filamentos libres entre si e libres dos tépalos, angostos, alternan coas pezas do perigonio. As anteras son basifixas, non versátiles, con dehiscencia introrsa e lonxitudinal. A microsporoxénese é sucesiva e o tapete é de tipo glandular. Os grans de pole son sulcados, usualmente plano-convexos e compostos por dúas células. O xineceo é de ovario ínfero, trilocular, con numerosos óvulos anátropos de placentación axilar. O froito é unha cápsula loculicida, umbonada ou truncada apicalmente, con 6 costelas lonxitudinais.
As sementes son redondas ou esferoidais, co embrión pequeno en relación ao endosperma, á madurez con tegumento seco en Alstroemeria e sarcotesta en Bomarea.
Presentan rafidios de oxalato de calcio en diferentes órganos. {
Citoloxía
As especies diploides de Bomarea teñen un par de cromosomas de máis (2n=18) con respecto ás especies de Alstroemeria (2n=16); no entanto, as mesmas presentan unha menor lonxitude cromosómica total. Outra diferenza entre ambos os xéneros é que as especies de Bomarea teñen cariotipos máis simétricos. As análises cariotípicas sobre estas especies indican que existen considerables diferenzas cariolóxicas entre ambos os xéneros.
Distribución
Bomarea distribúese desde o centro de México e as Antillas (24°N) até Arxentina (29°S) e Chile (40°S).
Filoxenia e taxonomía
Alstroemerieae é irmá de Luzuriageae (tribo que conta con 2 xéneros e 5 especies), nativa de Suramérica (Luzuriaga ) e Australia e Nova Zelandia (Drymophila). As dúas tribos comparten caracteres vexetativos como o ser enredadeiras con follas resupinadas. Ambas quizais deban ser combinadas nunha soa familia, aínda que o APWeb aínda (xaneiro de 2009) mantenas separadas.
Colchicaceae, á súa vez, é irmá do conxunto formado por Alstroemerieae e Luzuriageae. Algúns xéneros de Colchicaceae teñen follas retortas, do mesmo xeito que Alstroemerieae e Luzuriageae. Petermannia foi incluído en Colchicaceae en APG (1998) e APG II (2003), aínda que máis tarde determinouse que este xénero (considerado unha familia por APW) é irmán das tres familias mencionadas.
Salva Díez
Salvador Díez Zapata, máis coñecido como Salva Díez, nado o 21 de abril de 1963 en Albelda de Iregua, A Rioxa, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Internacional coa selección española en sete ocasións, xogaba na pocisión de base cunha altura de 1,93 m.
Alstroemerieae
Filoxenia e taxonomía
A continuación amósase o cladograma completo (APW, actualizado a xaneiro de 2009, baseado principalmente na análise de Fay et al. 2006, as relacións suxeridas polo estudo de rbcL de Janssen e Bremer 2004 son bastante diferentes, pero non incluíu a Petermanniaceae nin a Corsiaceae):
Os xéneros de Alstroemeriaceae
miniatura|[[Inflorescencia de Alstroemeria psittacina, especie orixinaria do Brasil e nordés da Arxentina.]] miniatura|Inflorescencia de [[Alstroemeria aurantiaca, especie orixinaria do sur de Chile e Arxentina.]] miniatura|[[Alstroemeria revoluta, fotografía tomada nos xardíns botánicos da Universidade da Columbia Británica.]] miniatura|Un cultivar moderno de Alstroemeria. miniatura|[[Inflorescencia dunha especie de Bomarea fotografada no sur de Ecuador.]] miniatura|Inflorescencia de [[Bomarea caldasii.]] En varias revisións de Alstroemeriaceae lístanse catro xéneros dentro da familia: Alstroemeria, Bomarea, Schickendantzia e Leontochir, ás que se agregou o xénero Taltalia en 1998. No entanto, os xéneros monotípicos Schikendtzia e Taltalia foron incluídos dentro de Alstroemeria sobre a base de detallados estudos morfolóxicos, anatómicos e cromosómicos. Doutra banda, Leontochir ovallei, único representante do seu xénero, demostrou nas análises moleculares e morfolóxicas que se asocia e mestura coas especies de Bomarea, polo que non se pode recoñecer como un xénero aparte. Foi transferido no 2000 a Bomarea, como Bomarea ovallei.
O número exacto de especies de ambos os xéneros é difícil de precisar con exactitude xa que constantemente descóbrense novas especies para a ciencia e existen, ademais, problemas nomenclaturales.
Como alimento
Bomarea edulis distribúese desde México até Arxentina, as súas raíces tuberosas foron utilizadas desde tempos precolombinos como alimento. De feito, unha planta ben desenvolvida pode ter até 20 tubérculos radicais de até 5 cm de diámetro.
Como plantas ornamentais
Algunhas das especies de alstroemeriáceas que se cultivan como plantas ornamentais, son:
Alstroemerias híbridas: orixe e mellora xenética
A maioría de cultivares modernos de alstroemeria non pertencen a unha especie en particular senón que son o resultado de programas de hibridación interespecífica. Por esa razón, cultivares modernos, que non se poden adscribir a ningunha especie en particular, son nomeados colectivamente como Alstroemeria hybrida. A gran maioría de cultivares modernos, cuxa mellora xenética foi iniciado na compañía holandesa Van Straaveren de Aslsmeer, teñen como obxectivo abastecer o mercado de flor de corte. No entanto, algúns deles tamén poden ser utilizados como excelentes plantas de xardín.
Ons, A Illa de Ons, Bueu
Ons é un lugar da parroquia da Illa de Ons, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2019 tiña 64 habitantes (36 homes e 28 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 1999, cando tiña 56 habitantes.
A Canceliña, Bueu, Bueu
A Canceliña é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Glicociamina
A glicociamina (ou guanidinoacetato) é un metabolito da glicina no cal o grupo amino foi convertido nunha guanidina por guanilación (transferencia dun grupo guanidina desde a arxinina). En organismos vertebrados é transformada despois en creatina por metilación.
A glicociamina utilízase como suplemento e como aditivo alimentario nas granxas de polos. Porén, o metabolismo da creatina a partir da glicociamina no fígado causa unha depleción de grupos metilo. Isto causa un aumento dos niveis de homocisteína. A glicociamina xoga un papel no metabolismo dos aminoácidos serina, treonina e prolina.
Síntese bioquímica
A glicociamina fórmase nos mamíferos principalmente nos riles por transferencia do grupo guanidina da L-arxinina polo encima L-Arg:Gly-amidinotransferase (AGAT) ao aminoácido glicina. A partir de L-arxinina, prodúcese ornitina, que se metaboliza no ciclo da urea por carbamoilación da citrulina.
Vía biosintética da glicociamina.
Nun paso posterior, a glicociamina metílase a creatina con S-adenosil metionina polo encima guanidinoacetato N-metiltransferase (GAMT). A creatina libérase ao torrente sanguíneo.
Síntese química
Formación de ácido guanidinoacético a partir de cianamida + glicina.
A glicina pode tamén converterse en glicociamina con S-metilisotiourea ou con O-alquilisourea como axente de guanilación.
Formación de ácido guanidinoacético a partir de S-meisotiourea.
A literatura de patentes recente describe a síntese de glicociamina por oxidación catalítica de etanolamina a glicina e a subseguinte reacción con cianamida en solución acuosa con alto rendemento, análogo á síntese de creatina que empeza con 2-metilaminoetanol a partir de sarcosina.
GAA a partir de etanolamina
Esta ruta sintética suprime a formación de dihidrotriazina tóxica e outros subprodutos indesexados, como o ácido iminodiacético.
Como suplemento
Unha serie de estudos mostrou que unha combinación de betaína e glicociamina mellora os síntomas de pacientes con doenzas crónicas, incluíndo enfermidades cardíacas, sen toxicidade. A betaína pode proporcionar un grupo metilo á glicociamina, a través da metionina, pola formación de creatina. En conxunto, dito tratamento produce menos fatiga, maior forza e resistencia e unha maior sensación de benestar. Os pacientes con descompensación cardíaca (arteriosclerose ou enfermidade reumática) e insuficiencia cardíaca conxestiva tiñan as funcións sanguíneas melloradas. Os pacientes gañaron peso (balance de nitróxeno mellorado) e tiñan síntomas máis leves de artrite e asma e un aumento da libido, e as persoas que padecían hipertensión arterial experimentaron unha redución transitoria da presión arterial. Ademais, os estudos mostran un incremento da tolerancia á glicosa tanto en persoas diabéticas coma en non diabéticas.
Como aditivo alimentario
O ácido guanidinoacético é un aditivo alimentario nutricional aprobado pola Comisión Europea para polos para o seu engorde, para bácoros desleitados e porcos adultos para o engorde. Suponse que en animais aos que se lle dá unha "dieta vexetariana" (sen proteína animal) para unha maior conversión dos alimentos, gañan máis peso e melloran o incremento muscular xa a doses baixas.
Os posibles beneficios da suplementación con glicociamina non poden ser aínda estimados de forma conclusiva, nin en animais nin en atletas de alto rendemento. A inxesta simultánea de substancias que proporcionan metilos como as betaína parece aconsellable debido ao risco de formación de homocisteína só con glicociamina.
A grande evasión
O filme está baseado no libro homónimo non fiticio de Paul Brickhill, un relato de primeira man da fuxida masiva de prisioneiros de guerra da Commonwealth británica do campo de prisioneiros Stalag Luft III en Sagan (actual Żagań, en Polonia), durante a segunda guerra mundial. O filme retrata unha versión moi ficticia da fuxida, con numerosos cambios para mellorar o seu atractivo comercial, como centrarse máis na participación estadounidense na fuga.
Tripla Alianza (1668)
A Tripla Alianza de 1668 foi unha coalición formada por Inglaterra, Suecia e as Provincias Unidas dos Países Baixos para deter a expansión francesa baixo o reinado de Luís XIV que se estaba producindo na Guerra de Devolución.
A alianza nunca chegou a combater con armas a Francia, posto que a súa formación foi unha ameaza suficiente para que Luís XIV detivese o seu ataque e asinase o tratado de Aquisgrán.
A Tripla Alianza foi concertada o 23 de xaneiro de 1668 na Haia.
Selección de fútbol de Liberia
A selección de fútbol de Liberia (Liberia national football team) é o equipo representativo de Liberia nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Liberia (Liberia Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Aínda que Liberia se clasificou dúas veces para disputar a fase final da Copa de África de Nacións, nunca conseguiu pasar da fase de grupos.
Linguaxe icónica
Fálase de linguaxe icónica ao tratar a representación da realidade a través das imaxes. Esta realidade refírese á realidade visual, considerada nos seus elementos máis apreciados: as cores, as formas, e as texturas. Cando falamos de imaxes, o que varía con respecto a outros modelos de representación non é a relación de substituír, interpretar ou traducir esa realidade.
Dentro do iconismo atopamos imaxes que desempeñan a función de signo. A percepción dunha icona (imaxe) e a súa relación cunha realidade ou significado é posible mediante o proceso de recoñecemento que leva a cabo o seu receptor. Moitas teorías intentan explicar a linguaxe icónica.
Fálase de grao de iconicidade no sentido de relación de realismo dunha imaxe con respecto ao obxecto que representa. Un contorno é menos icónico que unha fotografía, á súa vez o é menos que o obxecto real que representa.
A Graña, Bueu, Bueu
A Graña é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Centro Académico Romano Fundación
O Centro Académico Romano Fundación (CARF) é unha entidade sen ánimo de lucro que xurdiu en 1989 co obxectivo de apoiar a formación dos seminaristas e sacerdotes católicos. Os bolseiros estudan na Pontificia Universidade da Santa Cruz e na Universidade de Navarra. Diversas entidades realizan actividades anualmente para recadar fondos para a entidade.
A institución formouse cando Xoán Paulo II pediu ao beato Álvaro del Portillo, daquela, prelado do Opus Dei, que comezase unha universidade en Roma (Italia) para proporcionar unha sólida formación aos futuros sacerdotes.
Nos seus case 30 anos de historia, preto de 16 000 estudantes de 128 países beneficiáronse das súas subvencións para poder formarse.
Dólar de prata do campo de batalla da guerra civil estadounidense
O dólar de prata do campo de batalla da guerra civil estadounidense é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1995 e cuñada polas Casas da Moeda de San Francisco e de Filadelfia.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 102-379, do 5 de outubro de 1992, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas para conmemorar o centenario do inicio da protección dos campos de batalla da guerra civil estadounidense, co establecemento do Parque Militar Nacional de Gettysburg en 1895.
Xunto coa moeda dun dólar de prata, as moedas que completan a serie conmemorativa ao abeiro da mesma lei son a de cinco dólares de ouro e a de medio dólar, de cobre revestido con níquel.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado por Don Troiani, represéntase a escena dun soldado de Infantaría achegando unha cantimplora de auga aos beizos dun inimigo ferido. Sobre eles a inscrición LIBERTY ("Liberdade"). Completan as lendas o lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") característico das moedas estadounidenses, e tamén figura no anverso a data de emisión da moeda.
Pola súa banda, o reverso, obra de John M. Mercanti, reproduce o outeiro de Little Round Top, no campo de batalla de Gettysburg, e sobre el unha cita de Joshua Chamberlain (1828-1914), un dos heroes da Batalla de Gettysburg: IN GREAT DEED SOMETHING ABIDES. / ON GREAT FIELDS SOMETHING STAYS. / FORMS CHANGE AND PASS: BODIES DISAPPEAR; / BUT SPIRITS LINGER TO CONSECRATE GROUND / FOR THE VISIONPLACE OF SOULS. / - JOSHUA CHAMBERLAIN ("Nos grandes feiros, algo permanece. Nos grandes campos, algo permanece. As formas cambian e pasan: os corpos desaparecen; pero os espíritos permanecen para consagrar a terra para a visión das almas"). Este motivo do reverso está rodeado polas lendas alusiva ao nome do país e ao valor facial da moeda, así como o lema E PLURIBUS UNUM.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión deste dólar conmemorativo prevía unha tiraxe máxina dun millón de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de San Francisco se encargou da cuñaxe das moedas con acabamento especial (proof). A emisión foi presentada e posta ao dispor do público o día 31 de marzo de 1995.
A súa produción foi de 45.866 moedas na súa condición estándar e 330.002 en versión proof, o que fai un total de 375.868 exemplares.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 29 dólares en condición estándar e 34 en versión proof. Consonte a lei que autorizou esta emisión, os beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados á Fundación de Campos de Batalla da Guerra Civil (Civil War Battlefield Foundation), para colaborar no financiamento da conservación destes lugares de alto valor histórico.
Víctor Arteaga
Víctor Arteaga González, nado o 26 de maio de 1992 en Cuenca, é un xogador español de baloncesto profesional internacional. Formado nas categorías inferiores do Real Madrid, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,13 m, xoga na posición de pivote.
Traxectoria
Nado en Cuenca, Arteaga formouse nas categorías inferiores do Real Madrid. No ano 2010 comezou a xogar co filial do equipo madrileño en Liga EBA, chegando a debutar co primeiro equipo nun xogo de Euroliga ante o Spirou Charleroi. Neste encontro disputou os tres últimos minutos, anotando unha canastra para a vitoria do seu equipo por 94−45. En febreiro de 2012 vaise cedido ao Blancos de Rueda Valladolid da Liga ACB, onde disputa os seus primeiros partidos na máxima categoría. Após finalizar a temporada, deixa o Real Madrid e asina polo CEBA Guadalajara, club de nova creación na LEB Prata.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Arteaga ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Idalys Ortiz
Idalys Ortiz Bocourt, nada en Pinar del Río o 27 de setembro de 1989, é unha judoka cubana. Competiu na categoría de 78 kg nos Xogos Olímpicos de 2008, 2012 e 2016, gañando unha medalla en cada ocasión. En Toquio 2020 competiu na categoría de máis de 78 kg, logrando a medalla de prata.
Traxectoria
Ortiz comezou a practicar judo con 10 anos e foi incluída no equipo nacional con 15 anos. Con 18 anos, converteuse na judoka medallista olímpica máis nova na categoría de peso pesado, gañando unha medalla de bronce en 2008.
Participou en tres Xogos Olímpicos de Verán entre os anos 2008 e 2016, obtendo tres medallas: bronce en Pequín 2008, ouro en Londres 2012 e prata en Río de Xaneiro 2016. Nos Xogos Panamericanos conseguiu tres medallas entre os anos 2011 e 2019.
Gañou oito medallas no Campionato Mundial de Judo entre os anos 2009 e 2019, e catorce medallas no Campionato Panamericano de Judo entre os anos 2007 e 2019.
The Last Duel (filme de 2021)
The Last Duel é un filme británico-estadounidense de 2021 dirixido por Ridley Scott a partir dun guión de Nicole Holofcener, Ben Affleck e Matt Damon. Está baseado no libro de 2004 The Last Duel: A True Story of Trial by Combat in Medieval France escrito por Eric Jager. Ambientado na Francia medieval, o filme está protagonizado por Damon como Jean de Carrouges, un cabaleiro que reta ao seu antigo amigo, o escudeiro Jacques Le Gris (Adam Driver) a un xuízo por combate logo de que a muller de Jean, Marguerite (Jodie Comer), acusase a Jacques de violala. Os eventos que conducen ao xuízo están divididos en tres capítulos diferentes, reflectindo as perspectivas contraditorias dos tres personaxes principais. Affleck tamén forma parte do elenco, interpretando o Conde Pierre d'Alençon.
A Cividá, Bueu, Bueu
A Cividá é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Linguas nilóticas
As linguas nilóticas son un grupo das linguas relacionadas que son faladas a través dunha área ancha entre Tanzania e o Sudán do Sur polos pobos nilóticos.
Etimoloxía
A palabra nilótica fai referencia ao río Nilo ou á rexión do Nilo.
Demográfica
Os pobos nilóticos, quen son os falantes nativos das linguas, orixinalmente migraron dende a área de Gezira no Sudán. Os falantes de linguas nilóticas viven en partes da República Democrática do Congo, Etiopía, Kenya, o Sudán, Sudán do Sur, Tanzania e Uganda.
Subdivisións
Segundo o lingüista Joseph Greenberg, a familia lingüística divídese en tres subgrupos:
Blench (2012) considera as linguas burun como o cuarto subgrupo das linguas nilóticas. Nas clasificacións anteriores, as linguas estaban incluídas dentro das linguas luo. Starostin (2015) trata as linguas mabaan-burun como "nilóticas occidentais", mais fóra do nivel luo.
Oliveira dos cen anos
"Oliveira dos cen anos", é o nome que recibe o himno creado en homenaxe ao centenario do Celta de Vigo. O tema foi composto en 2023 por Antón Álvarez Alfaro, coñecido profesionalmente como C. Tangana, acompañado por Pablo Drexler, Cristian Quirante Catalán, Xosé Lois Romero, Xisco Feijoó, Simeón Cantó Gavira e Quico Comesaña, producidos por, Álvarez, Drexler, Quirante e Harto Rodríguez, e interpretada pola Coral de Casablanca, As Lagharteiras, Lilaina, Cantó, Drexler, Quirante, e con voces da afección da peña Tropas de Breogán. A canción foi gravada nos estudios Planta Sónica de Vigo e Disquesi da Coruña e está escrita integramente en lingua galega.
Historia
En 2021, a conta de Twitter de Radio Vigo preguntou aos seus seguidores que artista querían compoñer o himno do centenario do Celta. Na enquisa ofreceron 4 opcións, Iván Ferreiro, Siniestro Total, Carlos Núñez e Tony Lomba e Eladio. Antón Álvarez respondeu cun chío preguntando «Puedo intentarlo?», e logo xurdiu nas redes un debate sobre se un artista madrileño podía compoñer o himno dun club galego, e cuestionouse se Álvarez era realmente un seareiro do equipo. Varios medios fixéronse eco do seu chío. Ante as críticas, Álvarez dixo «[...] si la afición no quiere, yo paso....pero si a la peña le mola voy a hacer un himno que esté to' guapo.» Ao longo do ano, o artista fixo varias referencias ao equipo a través das súas redes sociais. En 2022, o presidente do equipo, Carlos Mouriño, confirmou que se puxeran en contacto co artista, pero non desvelou se fora elixido para crear o himno. O 23 de agosto dese ano, Álvarez, que daba un concerto na cidade, felicitaba ao club polo seu 99 aniversario. A principios de 2023, o club anunciou que "celtistas de gran talento" estaban implicados no himno e que sairía na primavera. Ao mes seguinte, Álvarez revelouse como o artista encargado do himno, a través dun lenzo colgado no centro da cidade, que contiña o chío no que se postulaba para realizalo.
Composición
O mesmo día que se confirmou a súa participación no himno, Álvarez chegou a Vigo e pasou dúas semanas na cidade e arredores para contactar con artistas locais e investigar sobre a música tradicional galega. No mes de decembro comezou a produción da música.
Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994
O dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994 é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1994 e cuñada polas Casas da Moeda de San Francisco e de Denver.
Oliveira dos cen anos
Letra
A primeira parte é unha cantiga tradicional (Jota das Neves ) que xa cantaban as Lagharteiras, cantareiras que participaron no himno e no vídeo. A letra contén referencias a elementos representativos da cultura galega, viguesa e de clubs. As mencións á cor azul e celeste representan a cor principal do equipo e da bandeira galega. No primeiro verso a liña "Que fácil é confundilas/cas ondas do mar de Vigo" é unha referencia directa ao poema Ondas do mar de Vigo do trobador galego Martín Codax. A frase "Un escudo no meu peito" procede da canción, 1923, do grupo vigués Keltoi! Esta canción é considerada pola afección como o himno non oficial do equipo. "Oliveira dos cen anos" fai referencia ao escudo de Vigo e ao centenario do propio equipo.
Linguas micronesias
As linguas micronesias son unha familia lingüística das linguas oceánicas. As linguas micronesias son coñecidas pola súa falta de consoantes labiais simples; teñen en troques dúas series, labiais palatalizadas e labio-velarizadas.
Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 102-281, do 13 de maio de 1992, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas para conmemorar a celebración do Campionato Mundial de Fútbol de 1994 nos Estados Unidos.
Oliveira dos cen anos
Vídeo
miniatura|A [[ponte de Rande é un dos elementos que aparecen no videoclip do himno.]] O videoclip fai un percorrido panorámico a vista de paxaro pola Ría de Vigo, comezando pola illa de San Simón. O profesor Manuel Gago Mariño comparou a estrutura do vídeo co discurso Alba de gloria de Castelao: «''Se un se fixa, o vídeo do himno do centenario do Celta de C.Tangana parte do mesmo esquema. Empeza nun espazo mítico clásico da cultura galega, como son as illas, nas que aparece o pasado a través dos mortos que están ao lado do mar, e acaba indo para o futuro. É o mesmo esquema que utiliza Castelao, colocar o pasado e o presente no mesmo lugar. Por iso agora pode funcionar tan ben ese vídeo porque é un esquema moi presente na cultura galega desde moi antigo''».
Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994
Xunto coa moeda dun dólar de prata, as moedas que completan a serie conmemorativa ao abeiro da mesma lei son a de cinco dólares de ouro e a de medio dólar, de cobre revestido con níquel. As tres moedas da serie comparten o mesmo deseño no seu reverso.
Oliveira dos cen anos
Acollida
O lanzamento do himno tivo unha recepción maioritariamente positiva en Twitter e en YouTube, con 700.000 reproducións en dous días. Recibiu algunhas críticas porque no vídeo aparecía máis Redondela que Vigo, pero outros sinalaron que boa parte dos asistentes ao campo de Balaídos son de fóra de Vigo, mesmo doutras rías galegas. Nunha enquisa de Nós Diario dous de cada tres acharon que era un bo himno, e outro 20% que era unha boa canción.
Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado por Dean McMullen e T James Farrell, represéntase a imaxe de dous futbolistas loitando por un balón. Sobre eles a inscrición LIBERTY ("Liberdade") con seis estrelas intercaladas. Completan as lendas o lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") característico das moedas estadounidenses, e tamén figura no anverso a data de emisión da moeda. Pola súa banda, o reverso, obra de Dean McMullen, reproduce o logotipo do Campionato Mundial de Fútbol da FIFA, celebrado nos Estados Unidos en 1994, con senllas pólas de loureiro aos seus lados. Este motivo do reverso está rodeado polas lendas alusiva ao nome do país e ao valor facial da moeda, así como o lema E PLURIBUS UNUM.
Oliveira dos cen anos
Comercialización
A letra ou parte dela foi incluída na camiseta do centenario do Celta, e noutros produtos como gorras e suadoiros.
Linguas micronesias
Linguas
De acordo con Jackson (1983, 1986) as linguas deste grupo son:
Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión deste dólar conmemorativo prevía unha tiraxe máxina de cinco millóns de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Denver na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de San Francisco se encargou da cuñaxe das moedas con acabamento especial (proof). A emisión foi presentada e posta ao dispor do público o día 14 de xuño de 1994.
Linguas micronesias
Linguas
Kevin Hughes (2020) revispou a clasificación de Jackson, especialmente no que se refire á posición do nauruano, quen afirma que non hai ningún argumento convincente para clasificar o nauruano ademais doutras linguas micronesias. El propón tres hipóteses: (1) o nauruano é unha rama primaria xunto ao kosraeano, (2) o kosraeano e o nauruano forman un subgrupo e (3) o nauruano é unha rama primaria da familia micronesia central.
Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994
Produción e comercialización
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 28 dólares en condición estándar e 31 en versión proof. Consonte a lei que autorizou esta emisión, os beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados a World Cup USA 1994, Inc., para colaborar no financiamento da organización do Mundial de Fútbol dos EEUU de 1994, e un 10 % destes fondos foi posto ao dispor da Federación de Fútbol dos EEUU para a concesión de bolsas de estudos.
O Enleito, Bueu, Bueu
O Enleito é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Hiro Matsushita
Hiroyuki "Hiro" Matsushita (ヒロ松下), é un expiloto das series Champ Car e Formula Atlantic que gañou o Toyota Atlantic Championship (Pacífico) en 1989 como primeiro e único piloto xaponés. Tamén é o primeiro piloto xaponés en competir no Indianapolis 500. É neto de Konosuke Matsushita, fundador de Panasonic, e fillo de Masaharu Matsushita, que serviu como segundo presidente de Panasonic durante dezaseis anos a partir de 1961.
As Meáns, Bueu, Bueu
As Meáns é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Cristina Marcos
Traxectoria
Gerardo Herrero contratouna para Al acecho (1987) e catro anos despois obtivo a súa primeira candidatura aos premios Goya pola súa breve aparición en Tacones lejanos (1991), de Pedro Almodóvar. Logrou o premio á mellor actriz tres anos despois, polo seu papel en Todos los hombres sois iguales (1994). Ese mesmo ano participou no drama de cárcere Entre rojas.
Mocidade pola Independencia
A Mocidade pola Independencia (MpI) é unha organización política da mocidade galega que se definiu como independentista, anticapitalista, ecoloxista e feminista.
Cristina Marcos
Traxectoria
En 2004 tivo un grande éxito teatral con El método Gronhölm, baseado na peza de Jordi Galcerán, con Carlos Hipólito, Jorge Roelas, Eleazar Ortiz e Jordi Bosch, dirixida por Tamzin Towsend. Por esta obra recibiu outro premio da Unión de Actores e Actrices.
Mocidade pola Independencia
Organización interna
Mocidade pola Independencia foi fundada no ano 2018, e componse dunha rede de asembleas comarcais, as cales contan con autonomía á hora de levar a cabo accións e campañas.
Campañas
A Mocidade pola Independencia ten realizado campañas a prol dun futuro digno para a mocidade, protestas contra o encarecemento da vida e a defensa dos dereitos da clase obreira ou co gallo do Día da Patria Galega. Tamén ten participado de diferentes axitacións e campañas en defensa do monte galego e contra os lumes nos montes de Ourense.
O Norte, Bueu, Bueu
O Norte é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Slavestate
Slavestate é un EP da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado en xullo de 1991 a través do selo Earache Records. Neste EP o grupo experimentou máis con samples e sons electrónicos que nos seus lanzamentos anteriores que eran principalmente metal industrial.
Loureiro, Bueu, Bueu
Loureiro é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Godflesh (EP)
Godflesh é o EP de estrea da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado orixinalmente en 1988 a través do selo Swordfish Records. Posteriormente sería reeditado varias veces por Earache Records con dous temas adicionais. O EP foi un éxito underground inesperado e alcanzou o posto 20 da lista indie británica.
Godflesh foi gravado e producido durante un período de dous meses en Birmingham polo líder Justin Broadrick e o baixista G. C. Green, que xa tocaran xuntos nunha primeira versións da banda coñecida como Fall of Because. A pesar de quedar eclipsado polo éxito do seu primeiro álbum de estudio, Streetcleaner (1989), o EP foi un dos primeiros lanzamentos do metal industrial e axudou a definir o son do xénero con ritmos programados, guitarras metal pesadas e unha énfase pouco común no baixo.
O Outeiro, Bueu, Bueu
O Outeiro é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Prosector
Un prosector é unha persoa coa tarefa de preparar unha disección para a demostración ou estudo, normalmente en facultades de medicina ou hospitais. Moitos dos principais anatomistas comezaron a súa carreira traballando para profesores e demostradores de anatomía e patoloxía.
O acto difire do de soamente disecar ou diseccionar. Unha prosección é unha disección preparada profesionalmente por un prosector: unha persoa que coñece ben a anatomía e que, polo tanto, prepara un exemplar para que outros poidan estudar e aprender anatomía. Unha disección pode ser elaborada por un alumno que está a diseccionar o exemplar co obxectivo de coñecer máis as estruturas anatómicas que pertencen a ese exemplar. O termo disección tamén se pode usar para describir o acto de cortar aplicado a outros ámbitos como a mecánica ou a informática.
Arte figurativa
miniatura|Ein Meerhafen ("Un porto marítimo"), é unha [[paisaxe figurativa pintada polo artista austríaco Johann Anton Eismann (1604–1698), que representa edificios, persoas, barcos e outras características que se poden distinguir individualmente. A paisaxe abstracta na imaxe de embaixo suxire o tema sen representalo directamente:]]
miniatura|Abstract scene, paisaxe do artista estadounidense [[Jay Meuser (1911–1963) |283x283px]] A arte figurativa, ás veces escrita como figurativismo, describe obras de arte (especialmente pinturas e esculturas) que se derivan claramente de fontes de obxectos reais e que, por definición, son representativas. O termo adoita contrastar coa arte abstracta: Desde a chegada da arte abstracta o termo figurativo utilizouse para referirse a calquera forma de arte moderna que manteña fortes referencias ao mundo real. A pintura e a escultura pódense dividir, polo tanto, en categorías figurativas, representativas e abstractas, aínda que, en rigor, a arte abstracta deriva (ou é abstraída) dunha fonte figurativa ou doutra natureza. Porén, "abstracto" úsase ás veces como sinónimo de arte non representativa e arte non obxectiva, é dicir, arte que non ten derivación de figuras ou obxectos.
A arte figurativa non é sinónimo de "pintura de figuras" (arte que representa a figura humana), aínda que as figuras humanas e animais son temas frecuentes.
Elementos formais
Os elementos formais, eses efectos estéticos creados polo deseño, dos que depende a arte figurativa, inclúen a liña, a forma, a cor, a luz e a escuridade, a masa, o volume, a textura e a perspectiva, aínda que estes elementos do deseño tamén poderían desempeñar un papel importante. papel na creación doutros tipos de imaxes, por exemplo, obras de arte bidimensionais abstractas ou non representativas ou non obxectivas. A diferenza é que na arte figurativa estes elementos despréganse para crear unha impresión ou ilusión de forma e espazo e, normalmente, para crear énfase na narración retratada.
Evolución
miniatura|221x221px| [[Jean Auguste Dominique Ingres, Le Bain Turc (O baño turco), 1862, óleo sobre lenzo, 108 × 110 cm, Louvre, París]] A arte figurativa baséase en si mesma nunha comprensión tácita das formas abstraídas: a escultura figurativa da antigüidade grega non era naturalista, xa que as súas formas eran idealizadas e xeométricas. Ernst Gombrich referiuse ás restricións destas imaxes esquemáticas, a adhesión ao que xa se coñecía, máis que ao que se considera, como o "método exipcio", unha alusión á claridade baseada na memoria das imaxes na arte exipcia. Finalmente, a idealización deu paso á observación, e unha arte figurativa que equilibraba a xeometría ideal cun maior realismo foi vista na escultura clásica cara ao 480 a. C. Os gregos referíanse á dependencia da observación visual como mímese. Até a época dos impresionistas, a arte figurativa caracterizábase por tentativas de conciliar estes principios opostos.
Desde principios do Renacemento, o manierismo e o barroco até a pintura dos séculos XVIII, XIX e XX, a arte figurativa ampliou os seus parámetros de xeito constante. Un fito importante na evolución da arte figurativa é o primeiro espido recostado coñecido na pintura occidental en Venus durmida (1510) de Giorgione. Introduciu o espido feminino como tema e iniciou unha longa liña de pinturas famosas.
Nicolas Poussin (1594–1665), un pintor francés de estilo clásico cuxa obra predominantemente presenta claridade, lóxica e orde, e favorece a liña sobre a cor, serviu como alternativa ao estilo barroco máis narrativo do século XVII. Foi unha gran inspiración para artistas de orientación clásica como Jacques-Louis David, Jean-Auguste-Dominique Ingres e Paul Cézanne. O auxe da arte neoclásica de Jacques-Louis David xerou finalmente as reaccións realistas de Gustave Courbet e Édouard Manet, que conduciron á arte figurativa multifacética do século XX.
En novembro de 2018, os científicos informaron do descubrimento da pintura figurativa máis antiga coñecida, de máis de 40.000 (quizais até 52.000) anos, dun animal descoñecido, na cova de Lubang Jeriji Saléh, na illa indonesia de Borneo.
Petís, Bueu, Bueu
Petís é un lugar da parroquia de Bueu (San Martiño de Fóra), no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Riane Eisler
Riane Tennenhaus Eisler, nada en Viena en 1937, é unha académica austríaca, escritora, avogada e activista social. Fuxiu do nazismo cara a Cuba coa súa familia cando aínda era nena; máis tarde emigrou aos Estados Unidos. Graduada en Socioloxía e Dereito na Universidade de California é autora de varios artigos e influentes libros. É presidenta do Center for Partnership Studies. Eisler é definida como unha historiadora da cultura e unha teórica da evolución.
Traxectoria
Nace en Viena e emigra aos Estados Unidos despois de fuxir dos nazis aos sete anos e pasar outros sete en Cuba. Estudou Socioloxía, Antropoloxía e Dereito na Universidade de California Os Ánxeles (UCLA), onde máis tarde impartiría cátedra en temas de Xénero e Dereito. Escribiu obra relativa á teoría da evolución humana, historia da cultura e modelos de cooperación. Considérase como pioneira nos estudos holísticos sobre a humanidade no pasado, presente e futuro. É presidenta do The Centre for Partnership Studies do World Future Council, de onde tamén é conselleira. É cofundadora do General Evolution Research Group (GERG), da Spiritual Alliance to Stop Intimate Violence (SAIV) e da World Comission on Global Consciousness and Spirituality así como doutras organizacións feministas. É tamén responsábel da área de investigación da Academia Mundial de Arte e Ciencia, da World Business Academy.
Ten máis de 300 artigos publicados, entre os que se atopan: “Behavioral Science, Futures, Political Psychology, The Christian Science Monitor, e o Xornal da UNESCO--Brain and Mind, Human Rights Quarterly, International Journal of Women's Studies, e a World Encyclopedia of Peace”.
Polo seu amplo labor na educación e a investigación, foi acredora de diversos recoñecementos e premios tales como: recoñecemento na Primeira Enciclopedia Mundial da Paz, diversos doutoramentos honoris causa, Premio Nuclear Age Peace Foundation Leadership, o Primeiro premio Alice Paul ERA de Educación e o Humanist Pioneer Award.
É asesora na aplicación dos seus modelos de cooperación en gobernos e empresas; colabora para que se lexisle a favor da infancia e as mulleres. Expuxo o seu pensamento ante a Organización das Nacións Unidas, ante as autoridades de goberno de Colombia (invitación emitida polo Alcalde de Bogotá), en República Checa (convidada polo Presidente desta Nación, Vaclav Have l), ante o Parlamento Alemán (baixo a invitación de Rita Suessmuth, presidenta no momento do Bundestag) e noutras instancias internacionais.
Polos seus modelos de evolución humana e os seus estudos de antropoloxía é considerada como a mellor herdeira da arqueóloga de orixe lituana Marija Gimbutas.
Obras
O super vendas internacional The Chalice and The Blade: Our History, Our Future (O cáliz e a espada: A nosa historia, o noso futuro) (Harper Collins, San Francisco, 1987) foi considerado polo antropólogo Ashley Montagu como «o libro máis importante desde A orixe das especies de Darwin». Foi traducido a 22 idiomas, incluíndo a maioría de linguas europeas, chinés, ruso, coreano, hebreo e xaponés.
A súa obra de 2007, The Real Wealth of Nations: Creating a Caring Economics (A verdadeira riqueza das Nacións: Creación da Economía do Coidado), propón un novo enfoque á economía que ofrece visibilidade e valor ao traballo máis esencialmente humano: o traballo de preocuparse polas persoas e polo planeta. Foi considerado polo arcebispo Desmond Tutu como «un modelo para o mundo mellor que estivemos buscando con tanta urxencia», por Peter Senge como «desesperadamente necesario", por Jane Goodall como "unha chamada á acción", e por Gloria Steinem como "revolucionario".
Outras obras de Eisler inclúen a galardoada The Power of Partnership and Tomorrow’s Children, así como Sacred Pleasure (Pracer sacro), unha revisión da sexualidade humana e da espiritualidade; e Women, Men, and the Global Quality of Life, que documenta estatisticamente o papel clave do status da muller na calidade de vida dunha nación.
Henrique II de Francia
Henrique II de Francia, nado en Saint-Germain-en-Laye o 31 de marzo de 1519 e finado en París o 10 de xullo de 1559, foi duque da Bretaña (1536 - 1547) e rei de Francia (1547-1559).
Familia
Era o décimo fillo do rei Francisco I de Francia e da súa primeira esposa Claudia de Orleáns. Era neto por liña paterna do conde Carlos I de Angulema e Luísa de Savoia, e por liña materna do rei Luís XII de Francia e da duquesa Ana da Bretaña. Casou en 1533 en Marsella con Catarina de Medici, filla do duque Lourenzo II de Medici e de Magdalena de La Tour. Desta unión naceron:
Nacionalismo islandés
dereita|miniatura|[[Bandeira de Islandia.]] O nacionalismo islandés (en Íslensk þjóðernishyggja) é unha ideoloxía política nacionalista xurdida en Islandia como movemento instrumental para o proceso de independencia de Islandia repecto de Dinamarca, o cal foi liderado por Jón Sigurðsson.
Henrique II de Francia
Ducado da Bretaña e herdeiro do reino
De 1526 a 1530, como garantía do cumprimento do Tratado de Madrid, foi retido polo emperador Carlos V en varios castelos do condestábel de Castela, Íñigo Fernández de Velasco, como Villalba de los Alcores (Valladolid), Villalpando (Zamora) e finalmente Pedraza (Segovia) xunto co seu irmán, o delfín Francisco, coroado despois como Francisco III da Bretaña. Os dous nenos tiñan oito e nove anos cando chegaron como reféns entregados polo seu pai ao emperador. Saíron de Castela grazas á Paz das Damas, asinada por Luísa de Savoia, nai de Francisco I, e Margarida de Austria, tía do emperador Carlos V, na cidade de Cambrai o 3 de agosto de 1529, pero a liberación non se levou a cabo ata o 1 de xullo de 1530, en Hondarribia onde cruzou o río Bidasoa, en troques dunha importante cantidade de ouro e xoias, a máis prezada foi a coñecida “Flor de Lis”.