cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stade de Gerland
O Stade de Gerland é un recinto deportivo da cidade de Lión, inaugurado en 1926, con capacidade para acoller nas súas bancadas a 40.494 seareiros, no que xoga os seus encontros como local o equipo de fútbol Olympique de Lyon da Ligue 1. En 2015 ou 2016 será pechado e substituído polo novo Stade des Lumières.
Mundial de Fútbol 1938
No Mundial de Fútbol Francia 1938 xogouse no Gerland un encontro de oitavos de final.
Eurocopa de Fútbol 1984
Na Eurocopa de Fútbol Francia 1984 acolleu 1 encontro do Grupo A e 1 das semifinais.
Mundial de Fútbol 1998
No Mundial de Fútbol Francia 1998 o estadio acolleu un total de 6 encontros, 5 da fase de grupos e 1 de cuartos de final.
Copa do Mundo de Rugby 2007
Na Copa do Mundo de Rugby 2007 o Stade Gerland acolleu 3 encontros da fase de grupos.
Eurocopa de Fútbol 2016
Na Eurocopa de Fútbol Francia 2016 disputaranse varios encontros en Lión, pero o estadio que acollerá eses encontros será o novo Stade des Lumières, xa que o Stade Gerland pecharase en 2013.
Caimán Menor
Caimán Menor (En inglés Little Cayman) é as mais pequena das Illas Caimán atópase ao nordés da illa mais grande Gran Caimán ten unha superficie aproximada de 26 km² e unha poblacion de menos de 170 persoas. Gran parte da illa está a o nivel do mar, e é accesible a traves por aire a través da aeroliña local Cayman Airways e por mar desde Caimán Brac, ten algunhas tendas, restaurantes, o Aeroporto Edward Bodden Airfield, unha oficina postal, unha estación de bombeiros e unha igrexa. O primeiro rexistro de visitas por parte de europeos fíxoo o navegante Cristovo Colón que desviado polas forzas dos ventos da súa ruta arribo á illa o 10 de maio de 1503 e chamou o conxunto de illas "As tartarugas" que despois serían renomeadas coa súa denominación actual polos ingleses.
22 de novembro
O 22 de novembro é o 326º día do ano no Calendario Gregoriano e o 327º nos anos bisestos. Quedan 39 días para rematar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| André Gide. miniatura|100px| Jamie Lee Curtis.
Mortes
miniatura|100px| Jack London. miniatura|100px| M.ª Victoria Moreno.
Outros
Os 366 días do ano
Xeografía de Tunisia
300px|miniatura|Tunísia (CIA - The World Factbook) A Tunisia é un pequeno país de 165 000 km², moito máis pequeno cós seus dous veciños, Alxeria e Libia. Tén un relevo relativamente contrastado segundo as rexións e unha fachada marítima importante (1300 km) principalmente orientada cara ao leste. A principal cadea de montañas, que atravesa o país en dirección suroeste - nordeste cara ao cabo Bon, é a Dorsal tunisiana que constúe o extemo oriental da cadea do Atlas. O seu cume máis alto é Djebal cambi (1544 m).
O seu clima está sometido a influencias mediterraneas e saharianas (notablemente o siroco, que é un vento relativamente caloroso e árido).
Un só curso de auga discorre de forma continua: o Madjerda, que desemboca no golfo de Tunes.
Castelo, Culleredo
Santiago de Castelo é unha parroquia localizada no sueste do concello de Culleredo, marcadamente rural. Segundo o IGE en 2016 tiña 280 habitantes (143 mulleres e 137 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 329 habitantes.
Situación
Castelo sitúase ao carón do Monte Xalo (sendo a entrada a este cumio pola súa vertente de Culleredo) e do núcleo urbano do concello de Carral; ademais de lindar coa parroquia cullerdense de Celas de Peiro e tamén coa parroquia carralesa de Tabeaio.
Economía
As actividades económicas principais da parroquia son a agricultura e a gandería de autoabastecemento, minoritariamente representativas entre a poboación, traballando a meirande parte dos seus veciños fóra do lugar.
Emir Kusturica
Emir Kusturica (en Емир Кустурица), nado en Saraxevo o 24 de novembro de 1954, é un director de cine e músico serbio.
A súa abondosa produción, aclamada internacionalmente, creouse en boa medida en colaboración co compositor Goran Bregović. É un dos únicos oito directores que gañaron en dúas ocasións a Palma de Ouro do Festival de Cannes: en 1985 co filme Otac na sluzbenom putu e en 1995 con Underground.
Traxectoria
Logo de finalizar en 1978 os seus estudos na distinguida Academia de Artes Interpretativas (FAMU) de Praga (onde rodou a película Guernica, pola que en 1978 recibiu o seu primeiro premio no Festival de Cinema de Karlovy Vary, Kusturica comezou a dirixir para a Televisión Iugoslava. Tivo un auspicioso debut no cine con Sjecas li se, Dolly Bell, en 1981, película coa que gañou o León de Ouro no Festival de Cinema de Venecia.
Con Otac na sluzbenom putu, de 1985, gañou a Palma de Ouro no Festival de Cinema de Cannes, cinco premios iugoslavos, e foi nomeada ó premio Óscar á mellor película en lingua estranxeira. Ambas películas foron realizadas coa colaboración de Abdulah Sidran, un importante escritor e poeta bosníaco contemporáneo, que escribiu os dous guións con moitos elementos autobiográficos. En 1989 Kusturica foi aínda máis aclamado pola película O tempo dos xitanos, unha profunda pero máxica mirada dentro da cultura xitana e a explotación dos seus mozos.
Kusturica proseguiu realizando grandes películas de renome nos anos 90, incluíndo o seu debut nos Estados Unidos, coa comedia de humor absurdo, Arizona dream (1993), e volveu gañar a Palma de Ouro en 1995 coa épica comedia negra Underground.
O famoso músico Goran Bregović compuxo a música para varias das súas películas, incluíndo O tempo dos xitanos, Arizona Dream (con Iggy Pop) e Underground.
Underground, escrita por Dušan Kovačević e cofinanciada pola canle estatal iugoslava, causou certa controversia. A película detalla a historia de Iugoslavia desde o inicio da segunda guerra mundial ata a guerra dos Balcáns, iniciada nos anos 90. Mentres algúns críticos sinalaban que se trataba dunha propaganda que amosaba o conflito desde un punto de vista pro-serbio, outros sinalaban que a súa irónica caracterización das etnias dos Balcáns ía en detrimento de todas elas.
En 1998 Kusturica gañou o León de Prata á mellor dirección por Crna mačka, beli mačor, unha desaforada comedia farsesca ambientada nun campamento xitano nas beiras do río Danubio.
No ano 2000, na película La Veuve de Saint-Pierre, dirixida por Patrice Leconte, Kusturica fai a súa segunda aparición como actor. A primeira fora en Underground, onde aparece uns segundos como comprador de armas.
Na película The good thief (2002), dirixida por Neil Jordan, Kusturica interpreta a un guitarrista eléctrico e experto en seguridade que está constantemente tocando "riffs" de Jimi Hendrix.
No 2004 Kusturica e a súa película Život je čudo, que fala da guerra civil iugoslava, recibiron o Premio da Educación Nacional (Prix de l' Education Nationale) de Francia. Život je čudo foi utilizada como unha ferramenta educativa a nivel nacional, en conxunto cun CD-ROM instrutivo destinado a incitar a análise e o debate entre estudantes.
Emir Kusturica gañou no 2005 o Premio Europeo de Arquitectura Phillipe Rotthier polo seu proxecto de ciudadela étnica "Drvengrad" ("aldea de madeira") localizado sobre o monte Zlatibor en Serbia. O premio é dado cada tres anos pola "Fundación para a Arquitectura" ("Fondation pour l'architecture") de Bruxelas, Bélxica e é unha das máis prestixiosas distincións belgas e europeas no campo da arquitectura.
No Festival de Cinema de Cannes de 2005 oficiou como Presidente do Xurado.
No 2006 realizou un documental dedicado ó famoso futbolista Maradona.
The Big Three Killed My Baby
"The Big Three Killed My Baby" é o terceiro sinxelo da banda estadounidense de garage rock The White Stripes, editado como parte do seu álbum de estrea en marzo de 1999. Unha gravación ao vivo da canción pode atoparse no DVD Under Blackpool Lights. A súa cara-b é "Red Bowling Ball Ruth".
"The Big Three" refírese aos tres principais fabricantes de automóbiles dos anos 50 e 60: Ford, Chrysler e General Motors. A canción é un ataque a esta compañía, e fala da caída dos sindicatos nos anos 60. Jack White dixo en varias entrevistas que non cría que a música fose un medio válido para mensaxes políticas, e ata o ano 2007, coa edición de "Icky Thump" (onde critica a política de inmigración estadounidense), esta foi a única canción da banda cunha temática política. Recentemente, The White Stripes interpretaron a canción con letra distinta, facendo referencia á Guerra de Iraq: "Bush's hands are turning red... and I found out your baby is dead".
Fuenmayor
miniatura|dereita|240px Fuenmayor é un municipio da comunidade autónoma da Rioxa, en España. Situada entre o río Ebro e a N-232, e xunto o FFCC Castejón-Bilbao, o que a sitúa nun lugar estratéxico que propiciou o seu desenvolvemento.
Historia
Fuenmayor é citada por primeira vez no século XI, nun documento no cal a raíña Estefanía de Foix cedía esta localidade e outras ao Mosteiro de Santa María a Real de Nájera. Pero restos celtibéricos e romanos indican que xa estaba habitada con anterioridade.
Economía
En Fuenmayor sitúanse ata 25 adegas pertencentes á Denominación de Orixe Cualificada Rioxa, algunhas tan importantes como Adegas AGE, Adegas Lan; así como industrias madeireiras e de cerámica como Cerabrick Grupo Cerámico.
Joan Margarit
Joan Margarit i Consarnau, nado en Sanaüja (Lleida) o 11 de maio de 1938 e finado en San Just Desvern o 16 de febreiro de 2021, foi un poeta, arquitecto e catedrático catalán xubilado da Universidade Politécnica de Cataluña na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. Escribe tanto en catalán como en español.
Biografía
Joan Margarit naceu en Sanaüja, na comarca da Segarra, durante a guerra civil española cando a fronte de Aragón xa estaba cerca daquelas terras, fillo de Joan Margarit i Serradell, arquitecto, de Barcelona, e Trinitat Consarnau i Sabaté, mestra, de L'Ametlla de Mar.
Os seus pais casaron en xullo de 1936 en Barcelona, pero a Guerra Civil obrigounos a retirarse a Sanaüja, á casa da avoa paterna, onde naceu o poeta.
Acabada a guerra e até 1948, a familia cambiou varias veces de domicilio: Rubí, Figueres e Xirona. De retorno a Barcelona, a familia viviu diante do Turó Parc e Joan Margarit estudou bacharelato no Instituto Ausiàs March que daquela estaba na rúa de Muntaner.
En 1954 a familia trasladouse ás illas Canarias e, desde 1956, Margarit pasou os cursos académicos en Barcelona para estudar arquitectura, no Colexio Maior Sant Jordi, onde residiu até 1961. En 1962 coñeceu a Mariona Ribalta con quen casou ao ano seguinte, e coa que tivo tres fillas, Mònica, Anna e Joana, e un fillo, Carles.
Margarit deuse a coñecer como poeta en castelán en 1963 e en 1965. Despois dunha longa paréntese de dez anos, escribiu Crónica publicado polo seu amigo Joaquim Marco, director da colección “Ocnos”, de Barral Editores. A partir de 1980, iniciou a súa obra poética en catalán.
Desde 1975, Margarit e a súa familia viviron en Sant Just Desvern, onde tamén tiña o estudio de arquitectura que compartía con Carles Buxadé, amigo e socio, desde 1980. Desde 1968, Margarit era catedrático de Cálculo de estruturas da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona.
Definiuse como poeta bilingüe en castelán e catalán. Por outro lado, desdeñou as correntes poéticas e considerou que, fóra da poesía, o home se atopaba á intemperie, valorando o poeta como "o ser máis realista, o máis pragmático, porque bebe da realidade. O que non é pragmático é a economía".
En 1987, con motivo do milenario de Sant Just Desvern, o Orfeón Enric Morera estreou a súa Cantata de Sant Just.
En xuño de 2008 foi galardoado co Premio Nacional de Literatura concedido pola Generalitat de Cataluña pola súa obra Casa de Misericòrdia. En outubro do mesmo ano, pola mesma obra, recibiu o Premio Nacional de Poesía.
Alella
Alella é un municipio de Cataluña, España, pertencente á provincia de Barcelona, na comarca do Maresme. A localidade está situada nunha zona montañosa, a uns 2 quilómetros do mar e a uns 9 quilómetros de Barcelona.
Albelda de Iregua
300px|miniatura|Vista de Albelda de Iregua Albelda de Iregua é un municipio da comunidade autónoma da Rioxa, en España. Ten unha poboación de 3.098 habitantes (INE, 2008) e unha extensión de 23,03 km². O seu nome procede do termo árabe Bayḍā xunto co artigo Al, significando A Branca
Alella
Historia
O actual municipio de Alella atópase documentado, por primeira vez, no ano 975. A segunda cita histórica é de 980 na que se lle cita como Alela e Elella. Sempre estivo baixo a xurisdición do condado de Barcelona aínda que os dereitos foron cedidos en varias ocasións.
250px|miniatura|esquerda|Masía de Can Lleonard Existiron os señores da Casa de Alella que posuían diversas masías e terra, ademais de gozar do usufruto dunha terceira parte dos décimos da parroquia. Os primeiros en gozar destas condicións foron a familia Banyeres, segundo documentos do século XIII. A partir do século XIV e durante máis de dous séculos, os dereitos foron para os Desplà, liñaxe familiar que deu algúns nomes importantes como o de Joan Desplà, conselleiro de Martín o Humano.
Os dereitos pasaron en 1528 á familia Gralla; a finais do século XVI á familia Montcada ata que en 1670 adquiriunas Joan B. de Mata. A mediados do século XIX os dereitos foron comprados por Bonaventura de Fabra i Gil. En 1889 concedéuselle o marquesado de Alella ao industrial Camil Fabra i Fontanills.
Monumentos
A igrexa parroquial está dedicada a San Félix de Xirona (Sant Feliu). Foi construída sobre unha primitiva construción románica da que aínda se conservan os primeiros corpos do campanario con arcuaciones lombardas. No século XV realizouse unha primeira ampliación á que corresponden o presbiterio. A fachada corresponde á segunda ampliación, levada a cabo en 1611. É de estilo renacentista. Antoni Gaudí realizou un proxecto para a capela do Santísimo que non se chegou a desenvolver. No arquivo parroquial consérvase o bosquexo orixinal.
As campás da torre proceden da antiga torre do Vicerrei Amat e foron fabricadas en Lima. Aínda que se gardaron diversas pezas de valor no interior do templo, desapareceron en 1936. Este é o caso dun retablo de 1512 realizado por Pere Torrent. No ábsida da igrexa atópase un ronsel en memoria de Gaudí quen pasou longas estancias nesta poboación.
Nos arredores de Alella atópanse interesantes masías, algunhas do século XIV.
Festividades
Celebra a súa festa maior o 1 de agosto, día de San Félix. En setembro celébrase a festa da vendima con mostras de viños e actividades populares. O segundo domingo do mes de xuño ten lugar o aplec de l'arròs, día no que se realiza un concurso gastronómico de arroces.
Economía
A agricultura de Alella baséase, principalmente, na produción vinícola. Hai unha importante produción de viño, preferentemente branco, con denominación de orixe propia. A Cooperativa Alella Vinícola, fundada en 1906, é a principal produtora e foi unha das primeiras adegas cooperativas de Cataluña. O viño da Denominación de Orixe Alella procede das viñas cultivadas na propia localidade de Alella, e tamén dos termos municipais veciños de Tiana, Montgat, El Masnou, Teià, e outros. Cultívanse tamén flores ornamentais, principalmente rosas e caraveis. Nos últimos anos creceu moito como centro residencial debido á súa proximidade respecto de Barcelona.
Albelda de Iregua
Xeografía
Albelda atópase situada ao sur de Logroño no val baixo do Iregua. Isto proporciona unha terra fértil para o cultivo de froiteiros.
O termo limita ao norte con Lardero e Alberite; ao leste con Clavijo; ao sur con Nalda e ao oeste con Sorzano e Entrena.
Historia
En 1063 o bispo de Nájera concede á poboación unha carta poboa, na que aparece mencionada como Longares.
Joan Margarit
Biografía
No 2010 foi o encargado de ler o pregón das Festas da Mercè de Barcelona, onda falou de revisar as relacións de Cataluña con España. Tamén foi o encargado de inaugurar o curso académico 2010-2011 da Universidade Pompeu Fabra (UPF).
Narración
miniatura|Presentación sobre a narración para alumnos de ESO Unha narración é un sistema de elocución que supón o relato oral, escrito e/ou visual dunha sucesión de feitos que se producen ao longo dun tempo determinado que, normalmente, dá como resultado a variación ou transformación, no sentido que sexa, da situación inicial.
Joan Margarit
Biografía
En 2019 foi galardoado co Premio Cervantes.
Narración
Ten un significado distinto segundo se considere desde un punto semiolóxico ou lingüístico: mentres que desde a perspectiva semiolóxica a narración pódese realizar con calquera clase de signos, a lingüística considera que un "texto narrativo" responde a unha clasificación baseada na estrutura interna onde predominan secuencias narrativas. Estas secuencias constrúense mediante o signo lingüístico (o que deixa fóra o carácter narrativo que puidese presentar un cadro ou unha imaxe, tal como por exemplo "A liberté guidant lle peuple" de Eugène Delacroix).
Concepto
Narrar é relatar sucesos que se xeran nun espazo e nun tempo determinado. A narración é un acto comunicativo no cal un narrador envía a un receptor unha mensaxe na cal se produce unha acción que implica a uns personaxes. Esa comunicación transmítese a través dunha organización sintáctica (un discurso) no cal estes elementos se integran.
A narración non é exclusiva dos textos narrativos e dificilmente un texto presenta exclusivamente unha modalidade narrativa sen que outra modalidade estea presente: Non se concibe a narración sen elementos descritivos.
Peculiaridades da narración
O texto narrativo, en contraposición coa descrición, exposición e argumentación, posúe as seguintes peculiaridades:
centro|600px
Textos reais e textos ficticios
Segundo a maneira de representa-la realidade pódese diferenciar entre textos reais e textos ficticios:
Narracións de feitos reais:
Narración de feitos ficticios ou narración literaria:
Outros artigos
Narrativa Narrative Narrativa
Eroski Paraíso
Eroski Paraíso é un filme galego de 2009 dirixido por Jorge Coira e Xesús Ron. Baseado na obra homónima da compañía de teatro Chévere, conta distintas historias reais ocorridas na sala de festas "Paraíso", que funcionou en Muros ata 1990 e que logo foi convertida nun supermercado.
Sinopse
Álex (Cris Iglesias), unha directora novel, decide gravar un documental sobre seus pais: Antonio (Miguel de Lira), veciño de Arcos, Mazaricos, e Eva (Patricia de Lorenzo), de Muros, quen se coñeceron nesa última vila na famosa sala de festas "Paraíso", agora convertida en supermercado.
Ur-Nammu
Ur-Nammu foi un vicerrei do reino de Uruk que logrou independizarse e fundou a Terceira Dinastía de Ur ou Ur III. Durante a época da dominación dos Guti sobre Mesopotamia a cidade de Ur atopábase temporalmente subxugada á de Lagash, coa caída dos Guti ou Guteos, Utukhengal fundou o seu propio reino en Uruk, nomeando a Ur Nammu como vicerrei ou gobernador militar de Ur, que no ano 2113 independizouse de Uruk e tres anos despois venceuno, matando a Utukhengal, e conquistando Lagash.
Ur Nammu centralizou o novo reino na cidade de Ur, restaurou templos e canais (que se usaban tanto como rego como de transporte), é nesta época que xorde o Cigurat e UR III estabiliza a figura do monarca converténdoo nun estadista absolutista, nalgúns caso até a divinización, o que non significaba que fose considerado á altura dos deuses mesopotámicos senón como divindade tutelar ou espírito protector da cidade ou estado. A pesar disto Ur-Nammu non conquistou países estranxeiros quedándose só na Mesopotamia do sur, o seu reinado durou 17 anos e sucedeuno seu fillo Shulgi.
thumb|Selo do rei Urnammu. Consérvanse dous textos que amosan a capacidade organizativa deste rei:
Consérvase tamén un texto laudatorio protagonizado por este monarca sumerio, o chamado "viaxe de Urnammu ó inferno", onde se describe a entrada do rei defunto ó submundo (o alén sumerio é un subterráneo onde se vive unha vida semellante á anterior .) onde obsequia aos deuses con ofrendas. Con este himno atopamos un novo xénero literario diferente do himno adicado a un deus xa que inclúe unha oración polo soberano reinante.
Siareiros Galegos
miniatura|esquerda|200px|Adhesivo representativo dos Siareiros galegos, neste caso concretamente dun grupo denominado Celtarras
Siareir@s Galeg@s é un colectivo de apoio ás seleccións nacionais galegas que naceu no ano 2005, aínda que a súa actividade xa comezara a mediados da década dos 90.
Historia
A súa andaina como colectivo deu inicio o 29 de decembro de 2005, sendo nesta data o primeiro partido oficial da Selección Galega de fútbol despois de 69 anos sen poder facelo. O partido foi un rotundo éxito, conseguindo rematar días antes coas entradas para o encontro contra Uruguai no estadio compostelán de San Lázaro, onde o fondo sur foi ocupado por Siareiros Galegos. O Galiza - Uruguai foi retransmitido pola TVG, nunha chuviosa noite.
No 2006, a Selección Galega xogou o seu segundo partido da era moderna, contra Ecuador, o cal remataría 1-1. O partido foi xogado no estadio herculino de Riazor, ante unhas 25.000 persoas, que arrouparon á selección en todo momento. Tamén asistiron algúns membros da comunidade ecuatoriana en Galiza. Antes do partido, o colectivo Siareiros Galegos organizou unha manifestación a prol da oficialidade das seleccións deportivas galegas, que foi seguida por unhas 3.000 persoas, recorrendo as rúas máis céntricas da Coruña. Logo acudiría ao fondo do estadio de Riazor, enchendo o mesmo e creando un ambiente extraordinario.
O colectivo conta na actualidade con centos de socios por todo o país e organiza todo tipo de actividades cívicas relacionadas co deporte, así como concertos e coloquios.
miniatura|Partido Galiza-Kurdistán
Illas Santa Cruz
miniatura|250px|Localización das Illas Santa Cruz.
As Illas Santa Cruz son un grupo de illas situadas no sur do Océano Pacífico. Pertencen ás Illas Salomón e forman parte da provincia de Temotu. Distan aproximadamente 400 km da cadea principal das illas Salomón e atópanse xusto ao norte do arquipélago de Vanuatu, do que se consideran unha prolongación xeográfica.
A illa de maior extensión do arquipélago é Nendö, seguida por Vanikolo, que se trata realmente de dúas illas, Banie e Tevai, e Utupua. A principal cidade e capital da provincia de Temotu é Lata, situada na illa de Nendö.
As illas de Santa Cruz teñen menos de cinco millóns de anos e formáronse a partir da subdución da placa indoaustraliana baixo a pacífica. A illa está formada por pedra calcaria e cinzas volcánicas. A maior elevación das illas atópase en Vanikoro e ten 924 metros de altitude.
Moitas veces emprégase o nome de Santa Cruz para designar a toda a provincia de Temotu.
Prada (empresa)
Prada é unha firma italiana adicada á moda. Fundada por Mario Prada en 1913 como Fratelli Prada (en galego: Irmáns Prada), a firma deu un xiro radical coa chegada á xerencia de Miuccia Prada, neta do fundador, en 1978.
A casa lanzou a colección de baixo custo Miu Miu en 1992, e adquiriu Fendi a comezos dos anos 90, firma que vendeu posteriormente a LVMH nun período de dificultades financeiras.
Dende 2003 tamén comercializa perfumes, en colaboración coa empresa catalá de moda Puig.
Historia
A firma foi fundada por Mario Prada en 1913. Dedicada á confección e venda de bauis, bolsos, maletas e zapatos nas súas dúas tendas en Milán.
En 1978 a empresa comeza a súa etapa máis decisiva, ao entrar Miuccia, neta do fundador, na compañía. Miuccia Prada licenciárase en Ciencias Políticas e amais estudiara cinco anos de interpretación no Teatro Piccolo de Milán. Malia que a súa preparación non semellaba a apropiada, tiña un sentido estético novidoso e, segundo algúns, infalible. Por aquela entón, a marca seguía producindo principalmente artigos de coiro, e atravesaba anos de dificultades económicas. A competencia doutras firmas de moda semellantes, como Gucci, estaba a perxudicala bastante. Miuccia tornou a situación cambiando a traxectoria da firma, levandoa ao sector do prêt-à-porter de luxo.
En 2003 a compañía catalá de moda e perfumes Puig comezou a colaborar coa marca.
Arquitectura das tendas
Prada encargou o deseño das súas novas tendas en Nova York, San Francisco e Os Ánxeles ao estudio holandés de arquitectura OMA/Rem Koolhaas.
En 2005, preto das cidades de Valentine e Marfa, en Texas, os artistas escandinavos Michael Elmgreen e Ingar Dragset deseñaron o Prada Marfa, unha escultura que semella unha pequena tenda de Prada. O edificio foi parcialmente financiado pola Fundación Prada.
Benito Losada Astray
Benito Ramón Hipólito Losada Astray, nado en Santiago de Compostela o 19 de novembro de 1824 e finado en San Mamede de Ribadulla o 11 de setembro de 1891, foi un médico, militar e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Benito Álvarez-Losada Pardo, catedrático de Dereito Penal, e Teresa Astray-Caneda Calvelo. Licenciouse en Medicina e ingresou no Corpo de Sanidade Militar. Exerceu de médico militar no País Vasco durante a guerra carlista e máis tarde en Cuba. Convencido anticlerical, interesouse na política liberal, afiliándose ao partido republicano, o que o levou a participar no levantamento de Solís de 1846. Colaborador de diversas publicacións, como El Heraldo Gallego e Revista Gallega, pódese adscribir á xeración provincialista, polo que forma parte da nómina de poetas tardíos do Rexurdimento.
Casou en Cuba con Adelaida Ferrant Ajuria; non tiveron fillos.
Traxectoria literaria
Unha vez xubilado do seu posto de xeneral médico militar, comezou a dedicarse á creación literaria. Tras o falecemento da súa muller, sumiuse nunha gran tristura que reflectiu nos versos "Recordos".
No manuscrito inédito "Os que ensinan a orella" arremete implacablemente contra o clero polo seu desexo de exclusividade no ensino público e que lle valeu unha forte campaña de desprestixio por parte dun mozo director dun xornal compostelán, pero ao que veu a darlle a razón o Real Decreto sobre o ensino libre do Ministerio de Fomento, presidido por Pidal.
Foi Benito Losada un poeta áxil e solto que coñecía ben o galego. Negábase a ser fotografado, como ben recorda o seu amigo Enrique Labarta Pose en versos que escribe na revista da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Só se coñecía a súa imaxe a través do debuxo que figura na portada do número 6 da revista La Pequeña Patria. Finalmente atopouse unha fotografía escrita no reverso que di: "Lector se o nome saber lle agrada direino ao momento Benito Losada".
En 1922 Aubrey Fitz Gerald Bell dedicoulle un apéndice de Portuguese Litarature ao renacemento literario galego onde salienta sobre todo o seu populismo porque presenta cadros coloridos, íntimos e interesantes da vida de campo en Galicia. Hai un amplo e detallado estudo biográfico e bibliográfico de Benito Losada Astray de Antonio Couceiro Freijomil (1952) e de Ricardo Carballo Calero (1975). En 1991, con motivo do centenario do seu falecemento, José Filgueira Valverde, dedicoulle un artigo en Faro de Vigo.
Obra
miniatura|[[La Pequeña Patria, Santiago, 30 de decembro de 1890, n.º 6.]]
Megalópole da Rexión de Londres
Vasta rexión urbanizada que coincide co área de influencia de Londres máis aló da súa área metropolitana estrita ata incluír a práctica totalidade do sueste de Inglaterra: cara ao sur ata a costa onde se estende un continuo urbano dende Brighton a Portsmouth, Southampton e Bournemouth, praias, portos e bases navais da megalópole e por ende do Reino Unido; polo sueste ata o Canal da Mancha e os seus enlaces co continente Dover e Folkestone; polo nordeste ata Ipswich Town preto do Mar do Norte; e polo norte e noroeste ata as mundialmente coñecidas cidades universitarias de Cambridge e Oxford.
Verdadeiramente, todo este impresionante sistema urbano organízase en función do seu único e dominante centro, a cidade de Londres, unha das metrópole máis importantes do mundo dende case que todos os puntos de vista: financeiro, cultural, político e comercial ademais de principal centro aeroportuario do globo.
Polo norte, ao través da área de Northampton coma charnela, cabería unir a megalópole coa Conurbación Central inglesa, co que se conformaría unha supermegalópole abarcando a case totalidade da poboación de Inglaterra. Isto confirma a realidade deste país coma un dos máis urbanizados do mundo. Inda máis, o outro lado do Canal comeza a Gran Conurbación Europea; a visión aérea nocturna de todo este continuo urbano xigantesco coñécese como a "banana dourada" (golden banana).
Megalópole de Londres:
Verín Club de Fútbol
O Verín Club de Fútbol é o equipo de fútbol de referencia da vila ourensá de Verín. Fundado en 1971, na actualidade compite no Grupo 1 da Primeira Autonómica de Galicia, e ten uns 300 socios. Con camisola vermella e pantalón azul coma equipación, o Verín CF disputa os seus partidos coma local no estadio José Arjiz, con capacidade para uns 2000 espectadores.
A carreira do século
A carreira do século (en The Great Race) é un filme estadounidense de 1965 dirixido por Blake Edwards. Está protagonizado por Jack Lemmon, Tony Curtis e Natalie Wood, foi escrito por Blake Edwards e Arthur A. Ross, conta coa música de Henry Mancini e coa fotografía de Russell Harlan. Entre os actores secundarios están Peter Falk, Keenan Wynn, Arthur O'Connell e Vivian Vance. O filme tivo un orzamento de 12 millóns de dólares, o que o converte nun dos filmes de comedia máis caros da súa época. A historia está inspirada na carreira Nova York-París de 1908.
Verín Club de Fútbol
Escudo
No escudo do Verín CF ocupa un lugar predominante a imaxe do castelo de Monterrei, por riba dunha banda azul, que representa o Támega, río que baña a vila de Verín. No interior da banda azul, un balón de fútbol. No ano 2012 o escudo cambiou a un deseño máis moderno e colorido.
Uniforme
O Verín CF viste camisola vermella, pantalón azul e medias vermellas. O segunda equipamento consta de camisola azul, pantalón branco e medias azuis.
Estadio
O Verín CF xoga os seus partidos coma local no estadio José Arjiz, inaugurado en 1971, con capacidade para 2000 espectadores. O estadio, situado na estrada de Laza, está ao pé do castelo de Monterrei.
Berkut (traxe espacial)
miniatura|O traxe espacial Berkut exposto no Museo Memorial da Astronáutica en [[Moscova.]] Berkut foi o nome dun traxe espacial soviético deseñado para actividades extravehiculares. Tratábase dun traxe espacial Sokol como os usados nas naves Vostok, modificado. As subministracións para o cosmonauta xa non eran proporcionados a través dun cable umbilical se non a través dun sistema de control ambiental sinxelo de ciclo aberto. O osíxeno, usado tanto para respirar como para refrixeración, iba nunha mochila ao lombo. Unha válvula de alivio vertía ao espazo o calor, humidade, dióxido de carbono e osíxeno sen consumir producidos polo cosmonauta. A válvula tiña dúas posicións de presurización: a 0,27 ou 0,40 atmosferas.
Verín Club de Fútbol
Historia
Antes da guerra civil española existiu na vila o Racing Club Verín, e despois da contenda bélica Juan Reigada fundou un novo club, o CD Verín, que xogaba no antigo campo do Toral. De alí trasladouse a actividade futbolística ás instalacións da Granxa.
Berkut (traxe espacial)
O traxe foi usado unicamente durante a misión Voskhod 2 e vestido por Aleksei Leonov, que tras o primeiro paseo espacial da Historia tivo problemas ao regresar á nave pola rixidez do traxe.
Verín Club de Fútbol
Historia
En 1971 botou a andar o actual Verín CF, que a partir de 1976 pasou a ter como campo de xogo o José Arjiz. Nese mesmo ano, 1976, o Verín CF proclamouse 'campión galego de afeccionados tras superar na final o CCDR Perlío, de Fene, logrando o pase ao Campionato de España, onde caeu eliminado (perdendo por 0-1 na casa e por 5-0 fóra), ante o C.D. Ensidesa de Avilés na primeira rolda. En 1981 ascende por primeira vez á terceira división, categoría en que sumou dez campañas. Tras unha involución a principios dos 90 que mergullou o equipo na segunda rexional, entre 1997 e 2007 o Verín CF desfrutou dos seus mellores anos. Na 2003/04 quedou no 4º lugar da terceira división e conseguiu meterse na fase de ascenso á Segunda División B, sendo eliminado na primeira rolda.
Nos anos seguintes o Verín CF cabalgou entre Terceira e Preferente Autonómica, ata consumar o descenso á categoría provincial en xuño de 2013.
Temporadas disputadas nas distintas categorías {|
Novi Sad
Novi Sad (en alfabeto cirílico Нови Сад, en húngaro Ujvidék, en alemán Neusatz, en eslovaco Nový Sad) é unha cidade do norte de Serbia, situada sobre o río Danubio. É a capital da provincia autónoma da Voivodina. Sede da antiga institución cultural e científica Matica Srpska, é un gran centro industrial e cultural. Novi Sad significa "Novo Xardín" en serbio.
A poboación do núcleo urbano é de 293.508 habitantes, e uns 381.388 no termo municipal, segundo o censo do 2011.
A cidade de Novi Sad comprende os núcleos de Novi Sad, Petrovaradin e Sremska Kamenica. A área metropolitana tamén comprende Futog, Veternik, Bukovac e Leidnci. Hai tamén outros núcleos no termo municipal de Novi Sad, pero están fisicamente separados da cidade. Novi Sad é a segunda cidade máis grande de Serbia (despois de Belgrado) e é tamén o centro administrativo do distrito de Backa Sur. Segundo o censo do 2002 a poboación de Novi Sad está composta por serbios (75,50 %), húngaros (5,24 %), iugoslavos (3,17 %), eslovacos (2,41 %), croatas (2,09 %), montenegrinos (1,68 %) e outros.
Historia
Xa no paleolítico (arredor do 4500 a.C.) había asentamentos humanos no territorio da actual Novi Sad. Estes asentamentos estaban situados na beira dereita do Danubio, no territorio da actual Petrovaradin. Máis tarde, esta rexión foi conquistada polos celtas (no s.IV aC) e posteriormente polos romanos (s. I aC). A fortaleza romana chamada Cusum foi construída neste territorio no século I. A fortaleza foi incorporada á Pannonia romana. Os hunos devastaron Cusum no século V.
O asentamento urbano na beira esquerda do Danubio iniciouse en 1694. O primeiro nome deste asentamento foi "Cidade Serbia" (Ratzen Statt), que en 1748 se cambiou por Novi Sad. Ese mesmo ano, Novi Sad obtivo o status de "cidade real libre".
Durante os séculos XVIII e XIX, Novi Sad foi a maior cidade serbia, así como o centro cultural da nación serbia, a cal daquela non tiña estado propio, se non que estaba baixo o dominio do Imperio Otomán. Por este motivo Novi Sad é coñecida como a "Atenas serbia".
Durante a revolución de 1848-49 o exército húngaro devastou a cidade, que perdeu gran parte da súa poboación. Serbia conseguiu a súa independencia dos otománs, pero a rexión da Voivodina permaneceu integrada en Hungría dentro do Imperio Austrohúngaro.
As tropas serbias conquistaron a cidade en novembro de 1918. A fin da primeira guerra mundial e o desmembramento do Imperio Austrohúngaro posibilitou a incorporación da rexión da Voivodina ao reino de Serbia. Desde entón Novi Sad converteuse en parte deste reino, e máis tarde do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (que posteriormente cambiaría o seu nome polo de Iugoslavia. En 1929 Novi Sad converteuse na capital do Banato do Danubio, unha das novas provincias do reino de Iugoslavia. Hungría e as potencias do Eixe ocuparon a cidade en 1941, pero foi de novo liberada en 1944. Desde 1945 Novi Sad é a capital da rexión da Voivodina.
Devastada polos bombardeos da OTAN durante a Guerra de Kosovo de 1999, Novi Sad perdeu as tres pontes sobre o Danubio, así como os sistemas de comunicacións, auga e electricidades. Áreas residenciais foron bombardeadas con bombas de fragmentación varias veces, ao mesmo tempo que a súa refinaría de petróleo foi bombardeada diariamente, causando unha severa polución e un enorme dano ecolóxico.
Culleredo, Culleredo
Santo Estevo de Culleredo é unha parroquia que se localiza no nordeste do concello de Culleredo. Segundo o IGE en 2016 tiña 1.468 habitantes (730 homes e 738 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.384 habitantes.
Elasmobranquios
De acordo coa clasificación tradicional, seguida aínda na actualidade por numerosos autores, os elasmobranquios (Elasmobranchii) conformaban unha subclase dentro da clase dos peixes cartilaxinosos ou condrictios (Chondrichthyes). Comprendía dúas superordes: selacimorfos (Selachimorpha) —os tiburóns— e batoideos (Batoidea) —as raias en sentido amplo—.
Características
Estes peixes resentan un esqueleto formado por cartilaxes. A pel está recuberta de escamas placoides (dentículos dérmicos) que lles dan un tacto moi áspero (utilizouse antigamente como papel de lixa) ou pode estar núa.
Posúen de 5 a 7 arcos branquiais con cadansúa abertura a cada lado do corpo; as branquias non están protexidas por opérculos. Os dentes son numerosos e dispostos en fieiras. Carecen de vexiga natatoria.
Normalmente, os machos presentan uns órganos copuladores derivados das aletas pelvianas.
Descrición
A subclase foi descrita en 1838 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte.
Etimoloxía
O nome científico Elasmobranchii está formado pola unión dos elementos elasmo- e -branchi, tirados do grego antigo ἔλασμα élasma ("placa de metal") e βράγχια bránchia, ("branquia", "galada"), coa adición dun -i final para indicar plural.
Clasificación
Comprende dúas superordes cuxos membrose distínguense pola forma básica do seu corpo, ben diferente entre si:
Taxonomía actual
A taxonomía biolóxica non é inamovíbel, e as opinións sobre o correcto status dun taxon a todos os niveis, e sobre a súa correcta situación, son constantemente revisadas, como resultado de novas investigacións. Desde o ano 2016 o World Register of Marine Species (Rexistro Mundial de Especies Mariñas), coñecido polas siglas WoRMS, base de datos que inclúe unha exhaustiva lista de nomes de organismos mariños e é editado e mantido por científicos especialistas en cada grupo de organismos, que controlan a calidade da información, que é reunida desde varias bases de datos rexionais ou específicas por taxon, considera aos Elasmobranchii como unha clase da superclse dos gnatostomados, e que conta cunha única clase, a dos neoselaquios, que, á súa vez, inclúe unha única orde, a dos rinopristiformes.
Os criterios da WoRMS son seguidos pola maioría dos ictiólogos como, por exemplo, os integrantes do Integrated Taxonomic Information System (ITIS) (Sistema Integrado de Información Taxonómica).
Polo tanto, a clasificación actual (2020) dos elasmobranquios é a seguinte:
Hand Springs
"Hand Springs/Cedar Point '76" é un sinxelo compartido editado en 1999 polas bandas de garage rock de Detroit The White Stripes e The Dirtbombs. Editáronse só 2.000 copias e incluíronse de balde no fanzine Multiball.
"Hand Springs" apareceu posteriormente no recompilatorio do ano 2000 Hot Pinball Rock, Vol. 1, e tamén un bo número de copias do álbum White Blood Cells foron empaquetadas cun DVD extra cunha pista de son con "Hand Springs" (ademais de "Lafayette Blues").
Magnetosoma
Características
En conxunto, os cristais do magnetosoma teñen unha grande pureza química, pouca variación en tamaño, morfoloxías cristalinas específicas de especie e presentan disposicións específicas na célula. Estas características indican que a formación de magnetosomas está baixo un preciso control biolóxico e é unha biomineralización mediada.
As bacterias magnetotácticas xeralmente mineralizan ou ben magnetosomas de óxido de ferro, que conteñen cristais de magnetita (Fe3O4), ou ben magnetosomas de sulfuro de ferro, que conteñen cristais de greigita (Fe3S4). Foron identificados tamén outros varios minerais de sulfuros de ferro nos magnetosomas de sulfuro de ferro — incluíndo mackinawita (FeS tetragonal) e un FeS cúbico — que se pensa que son os precursores do Fe3S4. Un tipo de bacteria magnetotáctica presente na zona de transición óxica-anóxica das augas da cunca sur do estuario do río Pettaquamscutt, en Rhode Island (EEUU) sábese que produce tanto magnetosomas de óxido de ferro coma de sulfuro de ferro.
A morfoloxía das partículas de cristais de magnetosoma varía, pero é constante nas células dunha determinada especie ou cepa de bacteria magnetotáctica. Identificáronse tres morfoloxías xerais de cristais en bacterias magnetotácticas, que son: aproximadamente cuboidal, prismática alongada (aproximadamente rectangular), e con forma de dente, bala ou punta de frecha.
Os cristais de magnetosoma son tipicamente de 35–120 nm de longo, e na maioría das bacterias magnetotácticas os magnetosomas están dispostos nunha ou máis cadeas. As interaccións magnéticas entre os cristais de magnetosomas dunha cadea causan que os seus momentos dipolares magnéticos se orienten paralelamente ao longo do eixe lonxitudinal da cadea. O momento dipolar magnético da célula é normalmente grande dabondo como para que a súa interacción co campo magnético da Terra supere as forzas térmicas que tenden a facer aleatoria a orientación da célula nos seus ambientes acuáticos. Deste modo a bacteria pode buscar máis eficientemente zonas ricas en osíxeno. Este proceso chámase magneto-aerotaxe.
Aínda que parece que o ideal para a magneto-aerotaxe é ter unha soa cadea de magnetosomas, un certo número de bacterias magnetotácticas teñen magnetosomas ou agrupacións de magnetosomas que se separan desa disposición ideal. Un exemplo son os magnetosomas (de ata 200 nm) atopados en células con forma esférica (cocos) no Brasil. Estas células teñen suficientes magnetosomas como para que o momento dipolar magnético calculado da célula sexa unhas 250 veces maior ca o dunha célula típica de Magnetospirillum magnetotacticum. Hai tamén exemplos de bacterias magnetotácticas que conteñen centos de magnetosomas, moitos máis dos necesarios para a orientación. Un organismo longo de forma bacilar, Magnetobacterium bavaricum, contén ata 1000 magnetosomas con forma de bala dispostos en varias cadeas que atravesan a célula. Algunhas bacterias teñen magnetosomas que non están formando cadeas, pero están agrupados a un lado da célula. Nesa disposición, é a anisotropía da forma de cada cristal a que proporciona estabilidade contra a remagnetización, mais que a anisotropía da forma global da cadea de magnetosomas. Estas disposicións non ideais poden indicar que existen funcións adicionais dos magnetosomas descoñecidas actualmente, posiblemente relacionadas co metabolismo.
Conan I da Bretaña
Conan I, finado o 27 de xuño de 992, e alcumado Le Tort (o malo) foi duque da Bretaña dende 990 até a súa morte. Era o fillo de Judicael Berengario, sucedendo ó seu pai como conde de Rennes en 970.
Traxectoria
Asumiu i título de duque da Bretaña na primavera de 990 despois do seu ataque a Nantes e a posterior morte do conde Alan. Como duque, o seu goberno logrou a Rexencia que gobernaba Bretaña durante a vida de Drogón da Bretaña e a fractura da Bretaña trala morte de Drogón polos seus irmáns Hoel e Guerech. O fracturado goberno sobre Bretaña deu como resultado unha curta vacante ó título de duque da Bretaña; Conan I tivo que aliarse co conde de Blois para derrotar a Judicael Berengario antes de poder asumir o título de duque.
Nunha carta datada do 28 de xullo de 990, Conan I deu as terras de Villamée, Lillele e Passille ó Monte Saint-Michel, as cales máis tarde pasaron a formar parte do señorío de Fougères.
Conan I casou con Ermengarda Gerberga de Anjou, no ano 973, filla de Godofredo I de Anjou e Adela de Vermandois.
A alianza de Conan I co conde Eudes I de Blois axudouno a derrotar a Judicael Berengario, e máis tarde para librarse da influencia de Blois, asinou un pacto con Ricardo I de Normandía, que pola primeira vez estabeleceu firmes vínculos bretóns-normandos. Ricardo casara coa filla de Hugo o Grande, e despois deste casamento reafirmara o reclamo de seu pai como Señor Supremo do ducado bretón. O pacto de Conan I con el, fortaleceu esa afirmación, pero a documentación histórica da reclamación de Señor Supremo segue sendo dubidosa, xa que aparece en gran medida só en escrituras autorizadas menores de Dudo de Saint-Quentin.
Conan morreu loitando contra o seu cuñado Fulque Nerra, conde de Anjou na batalla de Conquereuil o 27 de xuño de 992. Conan está soterrado na abadía do Monte Saint-Michel.
Descendencia
Coa súa esposa Ermengarda tivo os seguintes fillos:
Treats
Treats é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise pop Sleigh Bells, publicado o 24 de maio de 2010 a través dos selos Mom+Pop Music e N.E.E.T. Recordings.
Roberto I de Bar
Robert I de Bar, nado o 8 de novembro de 1344 e finado o 12 de abril de 1411 foi un nobre francés que foi marqués e margrave de Pont-à-Mousson e conde de Bar de 1352 a 1354, e despois duque de Bar de 1354 a 1411.
Era o fillo segundoxénito de Henrique IV, conde de Bar, e de Iolanda de Flandres.
Traxectoria
Roberto tiña menos dun ano cando o seu pai morreu e o seu irmán máis vello, Eduardo II, herdou o Conado de Bar baixo a rexencia da súa nai. Como ambos os dous irmáns eran de constitución débil, Iolanda pediulle ao papa Clemente VI a autorización, para estes fillos, a autoritzación para que puideran comer carne durante os períodos de abstinencia, autorización que lle foi concedida.
Cando o seu irmán máis vello morreu, Roberto non tiña máis que uns sete anos, e o problema da rexencia planeouse de maneira diferente que sete anos antes. En efecto, a súa nai estaba a punto de casar de novo con Filipe de Navarra, conde de Longueville, da dinastía de Évreux, que disputaba o reino a Xoán II de Francia. Doutra banda, Xoana de Bar (1295 -1361), condesa de Warren, filla do conde Henrique III de Bar, fíxolle saber ao rei que estaba lista para asumir a rexencia. En 1297 o rei Filipe IV de Francia invadira o Barrois porque o conde Henrique III axudara ao seu sogro, Eduardo I de Inglaterra, cando este último intervira contra Francia na Guerra franco-flamenga. Polo tratado de Bruxas de 1301 que puxo fin a esta guerra, Henrique viuse obrigado a recoñecer todo o territorio do seu condado ao oeste do río Mosa, e polo tanto, sometido ao Parlamento de París. Este Parlamento, por orde de 5 de xuño de 1352, decidiu que o Barrois era un feudo real e conferiu a rexencia a Xoana de Bar o 27 de xulio de 1352. Iolanda de Flandres, que nun principio renunciara á rexencia, revocou a súa decisión e preparou as súas tropa para combater a Xoana de Bar. O rei Xoán II tivo que intervir e obrigou a Iolanda a renunciar o 2 de xullo de 1353.