cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hockey Club Liceo da Coruña
Rivalidades
miniatura|200px|Pancarta durante o partido de cuartos de final da Liga de Campións 2013 entre o HC Liceo e o FC Barcelona. Co ascenso do Liceo á elite do hóckey mundial aumentou a rivalidade con outros que historicamente dominaron o hóckey a patíns, especialmente o FC Barcelona. Tamén existe unha forte rivalidade co CE Noia. Existiu tamén unha forte rivalidade local co A.A. Dominicos durante as tempadas que os da Cidade Vella xogaron na elite, porén o descenso dos branquinegros evitou que se puideran disputar máis choques entre os dous clubs máis importantes do hóckey a patíns coruñés.
Equipo 2022-23
250px|miniatura|[[Jordi Bargalló i Poch|Jordi Bargalló, antigo capitán do Liceo.]]
Destacados
200px|miniatura|[[Daniel Martinazzo foi o estandarte do Liceo na segunda metade dos anos '80 e os primeiros anos dos '90.]] Ao longo da súa historia, pasaron polo club herculino algúns dos mellores xogadores de hóckey a patíns a nivel internacional. Entre os xogadores máis destacados do equipo coruñés están:
Patrocinadores
Ao longo da súa historia o Hockey Club Liceo tivo os seguintes patrocinadores:
Anxos e demos
Anxos e demos (en The Prophecy) é un filme estadounidense de 1995 dirixido e escrito por Gregory Widen. Está protagonizado por Christopher Walken, Elias Koteas, Virginia Madsen, Eric Stoltz e Viggo Mortensen. É o primeiro filme da serie The Prophecy que consta de catro secuelas. Conta a historia do Arcanxo Gabriel (Walken) e a súa busca dunha alma malvada na Terra, e un detective (Koteas) que sen decatarse queda no medio dunha guerra civil entre anxos.
Estreouse en galego a través da TVG o 27 de maio de 2000.
Aspar
Flavio Ardabur Aspar (en latín, Flavius Ardabur Aspar) nado cara o 400 e finado no 471, foi un patricio romano oriental de orixe alana e goda que foi magister militum ("Xefe de soldados") do Imperio Romano de Oriente. Como xeneral dun exército xermánico, fundamentalmente godo, ao servizo romano, exerceu unha grande influencia, durante case medio século, dende a década do 420 até a súa morte no 471, sobre os emperadores romano orientais Teodosio II, Marciano e máis León I quen, finalmente, o mandou matar. Ao servixo dos dous primeiros, loitou contra os vándalos en África, os persas en Armenia e os hunos nos Balcáns.
Orixe e primeiros anos
O significado do nome Aspar segue a ser problemático. Relacionouse coa persa aswar (Avestan aspari) e outros idiomas iranianos nos que significa "xinete". Segundo outra hipótese, derivaría dunha raíz escito-sarmática, *spar, que significa "atacar".
Seu pai foi un xeneral alano, Ardaburius, que fora cónsul e magister con Teodosio II. Desde moi cedo acompañou a seu pai no campo da batalla.
Reinado de Teodosio II
No 424, Aspar e seu pai foron enviados a Italia nunha expedición para vencer o usurpador de occidente, Xoán Primicerius, e instalar a Gala Placidia e ao seu fillo, Valentiniano III, no trono. Aspar marchó sobre Aquilea coa cabalaría mentres o seu pai embarca coa infantaría para asediar Rávena. Aínda que Xoán capturou ao seu pai Ardaburius, este aproveitou a liberdade que se lle deu na cidade onde estaba preso para facer alianzas. Ardaburius entón avisou a Aspar de que se acheguase á cidade e, cando apareceu Aspar, a cidade entregouse ao mesmo tempo que Ardaburius capturou ao usurpador que foi morto por orde de Gala Placidia. Tres días despois, Aecio, que abrazara o partido de Xoán, apareceu cun exército de 60.000 hunos e Aspar presentou unha dura e sanguenta batalla de resultado incerto pero que supuxo a submisión de Aecio.
Xunto ao seu pai, foi unha das figuras máis poderosas do imperio durante o reinado de Teodosio II.
No 431, recibiu o mando da frota romana e marchou a África para apoiar ao conde Bonifacio contra os vándalos de Xenserico. A expedición foi un total fracaso polo que negociou un tratado de paz e retornou a Constantinopla onde obtivo o consulado no 434. As súas orixes bárbaras e a súa relixión ariana impídenlle calquera posibilidade de levar aspirar ao título imperial polo que trata de controlalo dende un segundo plano.
No 441, venceu os persas, pero foi derrotado por Atila e os hunos fronte a Constantinopla non 443.
Reinado de Marciano
Malia á derrota, no 450, chegou ao cumio do seu poder cando morreu Teodosio II, e comprendeu que non podía converterse en emperador pola súa relixión ariana. No canto diso, desempeñou o papel de facedor de reis co seu subordinado, Marciano, a quen fixo emperador tralo seu matrimonio con Pulqueria, irmá de Teodosio II. En troques, Marciano nomeouno patricio e mantivo o seu poder, sendo nomeado magister militum per Orientem no 457.
Mentres seu fillo, Ardabur, foi quen de rexeitar un ataque árabe preto de Damasco, e el contiña aos bárbaros en Tracia, o 27 de xaneiro do 457, Marciano morreu e se sospeitou que Aspar puido provoca-lo seu envelenamento. Dado que Aspar non podía ser emperador polo rexeitamento que provocaba por ser ariano e bárbaro, o Senado ofreceulle o cargo que non aceptou. O episodio foi narrado, posteriormente, por Teodorico o Grande nun sínodo celebrado en Roma no 501, indicando que Aspar se negou declarando cripticamente: "Temo que crearía unha tradición imperial". Daquela, o candidato máis evidente era Antemio, que era magister militum e xenro de Marciano, mais a elección non se refrendou pola oposición de Aspar. Finalmente, este, escolleu a un soldado descoñecido das súas tropas.
Reinado de León I
No mesmo, 457, organizou o acceso ao trono de León I, un tribuno tracio dunha das súas unidades militares a cambio de que nomease como césar a seu fillo Patricio. Porén, León foi esquecendo a promesa e Aspar tívolla que lembrar en varias ocasións.
No 459, Aspar construíu unha das grandes cisternas que caracterizan Constantinopla e que aínda leva o seu nome, a cisterna de Aspar. Durante o terrible incendio que asolou Constantinopla no 465, Aspar dirixiu a loita contra o lume e, se cremos ao cronista Xoán Zonaras, el mesmo participou na extinción levando auga sobre os seus ombreiros.
Pola súa orixe bárbara Aspar representaba, aos ollos dos romanos, unha tutela cada vez máis inaceptable dado que este mesmo era a mesma situación ca no Imperio romano de Occidente, na época baixo o control de Ricimer. Gobernou co apoio de Teodorico Estrabón e os ostrogodos que lle proporcionaban unha garda bucellarii. Teodorico, futuro rei dos ostrogodos, que pasou a súa infancia en Constantinopla como refén, recibiu as ensinanzas e os a tutela de Aspar.
Porén, León I, a mediados dos anos 460, para escapar do control dos mercenarios alanos e xermanos no seu exército e que exercían unha forte influencia, enrolou a moitos soldados isaurianos para contrarrestar o poder dos exércitos xermanos nas súas tropas imperiais. O emperador recibiu na Corte o xefe dun clan isauriano, Tarasicodissa, que lle proporcionou información sobre un complot de Ardabur cos persas. O isauriano adoptou o nome grego de Zenón e casou, no 466, con Ariadna, unha das fillas do emperador. A partir dese momento, Zénon situouse contra o bando Aspar e creou un corpo de garda de excubitores formado só por súbditos do Imperio: isaurianos, tracios e ilirios.
No 470, nun episodio da loita polo poder entre Aspar e o xeneral isauriano Zenón, Aspar persuadiu ao emperador para que cumprise a promesa anterior co seu fillo e, a maiores do nomeamento, lle dese en matrimonio á súa filla Leoncia. No entanto, dado que o clero e a xente de Constantinopla non consideraban que un ariano fose elixible para se converter en emperador e, cando se coñeceu a noticia dos nomeamentos, producíronse disturbios no hipódromo da cidade dirixidos polo xefe dos monxes acemetas (monxes que non dormen), Marcelo: Aspar e León tiveron que prometer aos bispos que Patricio se convertería á ortodoxia antes de converterse en emperador e só despois da conversión casaría con Leontia.
No 471, Aspar e seu fillo seguían a conspirar contra o emperador e tentaron subornar os soldados de León, os excubitores isaurios. Ao non ter éxito, León chamounos a palacio onde nunha emboscada foi asasinado xunto co seu fillo Ardabur polos eunucos de palacio. Coa súa morte, rematou a influencia xermánica na corte de Constantinopla e comeza a isauria.
Gadiformes
Os gadiformes (Gadiformes), ou anacantinos (Anacanthini), son unha orde de peixes osteíctios teleósteos, da superorde dos paracantopterixios (Paracanthopterygii), entre os que se inclúen especies de tanta importancia pesqueira e comercial como as pescadas, os bacallaus, as fanecas ou as pescadas.
Apareceron por primeira vez no rexistro fósil no mioceno medio, na metade do terciario.
Etimoloxía
O nome da orde deriva do do seu xénero tipo, Gadus, do latín gadus, bacallau, e este do grego antigo γάδος gádos, co mesmo significado.
Características
Teñen un corpo máis ou menos alongado, con escamas cicloides (rara vez ctenoides), e sen conduto pneumático na vexiga natatoria, órgano que algunhas especies (Melanonidae e Squalogadus) non posúen.
As aletas non teñen raios espiñentos (ou polo menos, sen verdadeiras espiñas); as dorsais e anais son normalmente longas; a caudal homocerca e as pelvianas, cando existen, están inseridas por debaixo ou á altura das pectorais, rara vez por detrás. Algunhas especies posúen un maxilar protráctil.
Habitan principalmente en augas frías do Atlántico norte e tamén no Mediterráneo.
Clasificación
miniatura|240px|Bregmacerus atlanticus. miniatura|240px|[[Bacalada|Merlán (Merlangius merlangus).]] miniatura|240px|[[Lirio (peixe)|Lirio (Micromesistius poutassou).]] miniatura|240px|[[Badeixo  (Pollachius pollachius).]] miniatura|240px|[[Faneca (Trisopterus luscus).]] miniatura|240px|[[Fodón (Trisopterus minutus).]] miniatura|240px|[[Maruca (Molva molva).]] miniatura|240px|[[Pescada (Merluccius mmerluccius).]]
Segundo FishBase, a orde comprende dez familias:
Porén, o SIIT non considera como familias á dos Lotidae, cuxas especies encadra nas subfamilias dos Lotinae e Phycinae, da familia dos Gadidae, e á dos Phycidae, considerada como subfamilia (Phycinae) dos gádidos (Gadidae).
En Galicia
En augas das costas galegas está rexistrada a presenza das seguintes especies de gadiformes:
Avellino
miniatura|200px|Torre do Reloxio Avellino é a capital da provincia de Avellino, Campania, Italia. Conta con 57.068 habitantes (2007). Coñecida polos romanos como Abellinum, quedan algúns restos da cidade romana preto de Atripalda. A cidade está nun claro no medio de montañas a uns 42 km ao nordeste de Nápoles.
Ligazóns externas
Web de Avellino (en italiano)
A Esquipa, Monteagudo, Arteixo
A Esquipa é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Namur
miniatura|esquerda|225px|Panorama da cidade con o [[Sambre e a catedral]]
Namur (en valón Nameûr, en flamengo Namen) é unha cidade de Bélxica, con cerca de 100.000 habitantes, capital da Valonia, a rexión francófona do país, máis e da provincia homónima. É a sede da diocese de Namur de observancia católica.
Situación
Namur fica situada ao sueste da capital do país, Bruxelas, na confluencia dos ríos Mosa e Sambre.
Orixe
A cidade xorde con fins militares na época merovinxia para velar sobre do val do Mosa. Foi a capital do condado de Namur.
miniatura|esquerda|225px|O [[Mosa, a pont de Jambes e a Citadelle]]
Parteluz
O parteluz ou mainel é un elemento arquitectónico sustentante, en forma de columna, que se dispón no centro do van dun arco, «partindo» a «luz» dese van, é dicir, dividíndoo en dous vans.
Habitualmente disponse baixo o tímpano nun pórtico ou formando parte dunha fiestraxe, nese caso tal fiestra recibe o nome de mainel.
Se está situado nun pórtico, pode estar adornado cunha figura, xeralmente de iconografía relixiosa.
Belfast
Belfast ( en Béal Feirste) é a capital e cidade máis grande de Irlanda do Norte e da provincia do Ulster, situada na foz do río Lagan entre montañas, na costa leste de Irlanda do Norte. É a décimo segunda cidade máis grande do Reino Unido e a segundo maior da illa de Irlanda. Tiña unha poboación de 333.871 habitantes en 2015 e de 671.559 (2011) na área metropolitana. Belfast sufriu moito nos Problemas: nos anos 70 e 80 era unha das cidades máis perigosas do mundo, cunha taxa de homicidios en torno a 31 por 100.000. Porén desde o Acordo do Venres Santo de 1998 produciuse unha maior modernización da cidade. Ten dous aeroportos, o Aeroporto George Best e o Aeroporto Internacional de Belfast. A Universidade Queens de Belfast fundada en 1845 é a maior da cidade e na Universidade do Ulster, fundada en 1984, pódense cursar belas artes, deseño e arquitectura.
Historia
O lugar onde se atopa o actual Belfast estivo sempre ocupado desde a Idade de Bronce. O xacemento arqueolóxico coñecido como Giant's Ring (o anel do xigante), situado moi preto da cidade, ten 5000 anos e aínda se poden ver restos de fortificacións que data da Idade de Ferro nos outeiros que rodean a cidade.
Converteuse nun asentamento importante no século XVII cando un gran número de colonos ingleses e escoceses instaláronse alí no proceso de colonización do Ulster, co obxectivo de erradicar á poboación católica do Ulster. En 1641, os católicos se rebelaron, pero foron severamente reprimidos. Belfast floreceu como un importante centro comercial e industrial durante os séculos XVIII e XIX e converteuse na cidade máis industrializada de Irlanda, superando incluso a Dublín grazas aos seus estaleiros, a súa industria téxtil e tabaco. Os estaleiros Harland e Wolff convertéronse nos máis importantes do mundo, empregando ata 35.000 traballadores. Nestes estaleiros construíuse o tráxicamente famoso RMS Titanic.
Belfast constituíuse na capital de Irlanda do Norte desde a creación desta rexión administrativa en 1920 pola Acta do goberno de Irlanda de 1920. Desde entón foi crecendo en número de habitantes e foi testemuña de enfrontamentos dos seus cidadáns católicos (maioritariamente "nacionalistas" favorables á independencia do Reino Unido) e protestantes (ou "leais", que se opoñen a calquera proceso que leve á separación do Imperio Británico).
Belfast foi bombardeado tres veces durante a segunda guerra mundial polos bombardeiros da Luftwaffe. O bombardeo que causou máis danos produciuse na noite do 15 de abril de 1941, cando 200 bombardeiros, entre Heinkel He 111, Junkers e  Dorniers, atacaron a cidade sen ter unha resistencia importante. Estímase que preto de mil persoas morreron durante o ataque ou feridas provocadas durante o ataque. Ademais, unhas 100.000 persoas perderon a súa casa. Aínda que os estaleiros e as fábricas de aeronaves víronse afectadas, recuperáronse rapidamente, xa que a demanda de buques e avións era alta. Isto supuxo, por suposto, a rápida recuperación da economía de Belfast.
En 1997, os unionistas perderon o control do Consello de Belfast por primeira vez na súa historia. Esta derrota confirmouse nas eleccións de 2001 e 2005. Isto permitiu aos membros dos nacionalistas do SDLP e Sinn Féin exercer como alcalde por primeira vez. O actual alcalde, Jim Rodgers, pertence ao Partido Unionista do Ulster.
Etimoloxía e lema
Belfast é a versión anglicanizada do nome irlandés da zona onde se atopa, que significa "Vado areoso na desembocadura do río". Isto refírese a barra que se formou onde o río Farset se une ao río Lagan en Donegall Quay e desemboca a Belfast Lough. Este foi o centro arredor do que se desenvolveu a cidade. O río Farset tamén recibe o nome da palabra "pozo de area", "feirste" en irlandés. Rodeado polo río Lagan como o río máis importante, o Farset agora languidece na escuridade, baixo a avenida principal (High Street). O río aberto aínda se pode ver no bordo do cemiterio de Shankill. Bank Street no centro da cidade non se refire ao sector bancario, senón ao banco do río e Bridge Street (Rúa da Ponte) era o sitio onde antes se situaba unha ponte sobre o río Farset.
miniatura|275 px|Castelo de Belfast
The Queen Is Dead
The Queen Is Dead é o terceiro álbum da banda inglesa de rock alternativo The Smiths, publicado o 16 de xuño de 1986 no Reino Unido a través do selo Rough Trade e o día 23 nos Estados Unidos por Sire Records. O disco pasou 22 semanas na lista de álbums británica, chegando ao número 2. Foi número 28 na lista canadense RPM 100 e número 70 na estadounidense Billboard 200, sendo certificado ouro pola RIAA a finais de 1990.
En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 2 da súa lista dos 50 mellores álbums de postpunk.
Bully (videoxogo)
Bully, estreado nalgunhas rexións como Canis Canem Edit, é un videoxogo de mundo aberto, acción e aventura desenvolvido por Rockstar Vancouver e publicado por Rockstar Games. Foi estreado o 17 de outubro de 2006 para PlayStation 2. Unha versión remasterizada do xogo, subtitulada Scholarship Edition, foi desenvolvida por Rockstar New England e estreada o 4 de marzo de 2008 para Xbox 360 e Wii, e o 21 de outubro de 2008 para Microsoft Windows. Bully foi re-lanzado para PlayStation 4 dispoñible para descargar a través de PlayStation Network o 22 de marzo de 2016. Ambientado na vila ficticia de Bullworth, conta a historia dun estudante e os seus esforzos por ascender na xerarquía do sistema escolar.
Miro
Miro (quen gobernou entre 570 e 583) foi un célebre rei suevo do reino de Galicia , tamén coñecido como Mirón. Gobernou a Gallaecia manténdoa independente da expansión da Hispania ariana do rei visigodo Leovixildo.
Educación
miniatura|esquerda|200px|Miro e [[Martiño de Dumio, nun manuscrito de Martiño do ano 1145 De virtutibus quattuor (Federzeichnung lm Co. 791, fol. 109v), gardado na Österreichische Nationalbibliothek.]] O seu mestre foi Martiño de Dumio, quen lle dedicou varios tratados (Como levar unha vida honesta, Rexeitamento da xactancia, Sobre a soberbia, Exhortación á humildade) co fin de inculcarlle o sentido da xustiza, a sinxeleza e a piedade, consonte a unha ética entre estoica e cristiá. Trátase dunha anticipación pioneira da educación do príncipe cristiá.
O seu nome, latinizado, rachaba coa tradición da onomástica sueva puramente xermánica. Isto revela a plena integración na sociedade galaico-romana acadada polas elites suevas a través da monarquía.
Seguiu a estela do seu antecesor Teodomiro en múltiples aspectos dando forma definitiva a obra por el comezada en canto á organización administrativa, territorial e de goberno do Reino Suevo.
Goberno
Convocou o Segundo Concilio de Braga no ano 572, que presidiu San Martiño Dumiense nese momento xa bispo da cidade. Nel aparecen, ademais dos galaicos, bispos da Lusitania como o de Coímbra e tamén o bispo de Astorga, cidade que tras a batalla do Órbigo, sábese que caera en mans dos visigodos. Isto pon de manifesto o seu carácter de protector da Igrexa a imitación modesta do cesaropapismo bizantino. Participaron en total 12 prelados, onde se encontran nomes claramente xermánicos. Entre os acordos enfatízase a obriga de atender ás parroquias, ponse couto á cobiza dos cregos e redúcense e controlan os ingresos dos bispos. Os bispados eran canle, apoio e base para a gobernación do reino.
No seu reinado prodúcese tamén a incorporación á vida política e social do país dos inmigrantes bretóns; o seu bispo Maeloc, aparece participando no devandito concilio.
Parece, á luz de determinadas crónicas, que tiña a súa corte en Ourense.
Mantivo contactos diplomáticos co reino franco de Gontrán; sábese do envío de embaixadores interceptados por aliados dos visigodos en Aquitania e do recibimento en Ourense a Florentino, representante do mordomo de Palacio merovinxio do rei Khildeberto I. Mesmo hai indicios de estar casado cunha princesa merovinxia (o seu nome, Sisiguntis, ten resoancias francas).
Tentou estreitar os vencellos co Imperio Bizantino que dominaba a actual costa andaluza e levantina da Hispania. A súa finalidade era impedir o renacemento ariano e a expansión da hispania visigoda que supuña un grave perigo para a estabilidade do seu reino e para a súa integridade territorial. Nese momento, Leovixildo tiña un aberto un conflito violento co seu propio fillo San Hermenexildo fiel, coa súa esposa Ingunta e a influencia de San Leandro, ao cristianismo de obediencia romana consonte a fe do Concilio de Nicea.
Coñécense moedas acuñadas na súa época e durante o seu reinado ergueuse o mosteiro de San Pedro de Rocas, no actual concello de Esgos.
Campañas
miniatura|esquerda|250px|Mapa político do Suroeste europeo arredor entre os anos 550-600 d.C onde se reflicten tres diferentes territorios, a Galicia (Gallaecia), gobernada polos reis suevos, e a España (Hispania) e [[Septimania gobernada polos reis visigodos.]] Para achegarse aos seus aliados francos, Miro lanzou unha ofensiva buscando abrir un camiño que o puxera en contacto cos francos (tamén fieis ao cristianismo romano); crese que chegou alén de Cantabria onde loitou contra os roccones (posiblemente unha tribo vasca), pero tivo que volver ante a reacción de Leovixildo que buscou interceptalo. Pretendeu fortalecer relacións cos francos e bizantinos: sábese do envío de embaixadores ó rei franco Gontrán, rei dos burgundios. Estes enviados foron interceptados por Khilperico I, rei franco de Neustria, aliado do rei visigodo Leovixildo.
Leovixildo chegou ás portas da Galicia actual onde se atopou coa resistencia dun caudillo suevo-galaico a quen fixo prisioneiro. O seu nome era Aspidio e semella que gobernaba nunha área que se pode identificar coa actual Sanabria ou ben co Bierzo. A afamada cabalería visigoda moi forte nas chairas, non se internou nas montañas galaicas e retornou a Toledo (getes quo pergit equo, escribiría Santo Isidoro de Sevilla).
No 580 tomou partido na guerra civil visigoda entre Leovixildo (ariano) e o seu fillo Hermenexildo (católico), dando apoio a este último.
Offlaga
miniatura|Igrexa parroquial de San Pedro e Paulo de Offlaga Offlaga é unha comuna da provincia de Brescia, na Lombardía, Italia. A súa superficie é de 22 km², a poboación de 3.913 habitantes e a súa densidade de 178 h/km². Dúas son as fraccións da comuna Cignano e Faverzano alén da capital, Offlaga. O termo municipal esténdese pola bacía do río Mella, habitado na época romana consérvanse restos funerarios do século II e volve aparecer de novo nun documento do ano 761 co nome de Ofolaga.
Eurocopa de Fútbol de 1988
A Eurocopa da UEFA de 1988 (en alemán: UEFA Fußball-Europameisterschaft Bundesrepublik Deutschland 1988) foi a oitava edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada en Alemaña Occidental, entre os días 10 e 25 de xuño. O campionato foi gañado polo equipo dos Países Baixos, que bateu na final á selección da Unión Soviética por dous goles a cero.
Final
A final disputouse o 25 de xuño entre a Unión Soviética e os Países Baixos no Olympiastadion de Múnic. Os holandeses gañaron o partido por dous a cero, con goles do capitán Ruud Gullit e o máximo goleador do torneo Marco van Basten. Hans van Breukelen parou un penalti a tiro de Igor Belanov. O gol de Van Basten chegou a describirse máis tarde coma un dos mellores goles da historia da Eurocopa.
-561
Outros
Historia ano a ano
Gomesende, Monteagudo, Arteixo
Gomesende é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
The Naked and Famous
The Naked and Famous é unha banda de rock indie orixinaria de Auckland, Nova Zelandia. O grupo foi fundado no ano 2008, cando Thom Powers e Aliza Xayalith gravaron dous EPs co enxañeiro Aaron Short, un compañeiro de estudos no MAINZ music college de Auckland, e que ulteriormente foron publicados por un selo local independente.
Eurocopa de Fútbol de 1992
A Eurocopa da UEFA de 1992 (en sueco: Europamästerskapet i fotboll Sverige 1992) foi a novena edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada en Suecia, entre os días 10 e 26 de xuño. O campionato foi gañado pola selección de Dinamarca, eliminada na fase de clasificación e chamada a última hora hora tras ser excluída a selección de Iugoslavia. Dinamarca bateu na final á selección de Alemaña por dous goles a cero.
Gran Premio de Italia de 1984
O Gran Premio de Italia de 1984 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 9 de setembro de 1984. A carreira, que se disputou sobre 51 voltas, foi a décimo cuarta proba da tempada de. A carreira foi o 54º Gran Premio de Italia.
Niki Lauda gañou no seu McLaren - TAG, aumentando a súa vantaxe no campionato sobre o seu compañeiro de equipo Alain Prost (cuxo motor TAG rebentou na volta 3) a 10´5 puntos. Michele Alboreto e Riccardo Patrese deu a multitude partidaria do italiano algo que celebrar ao lograr en casa cos seus Ferrari e Alfa Romeo o segundo e terceiro lugar respectivamente.
O sueco Stefan Johansson terminou cuarto no seu Toleman - Hart, mentres que os austríacos Jo Gartner (Osella - Alfa Romeo) e Gerhard Berger (ATS - BMW) terminaron quinto e sexto, respectivamente, aínda que como os seus equipos só presentaran un coche para a tempada e ambos participaban en segundos coches na carreira, nin Gartner ou Berger anotaron puntos no campionato.
O terceiro posto de Patrese foi o último podio na Fórmula Un de Alfa Romeo, xa sexa como construtor ou como fornecedor de motores. O Gran Premio de Italia de 1984 foi a única carreira na historia de Fórmula Un en ter tres pilotos austríacos acabando nas seis primeiras posicións.
Antes da carreira, o piloto de Lotus Elio de Angelis era o único piloto capaz de disputar matematicamente o campionato de pilotos a Lauda ou Prost. As súas posibilidades de converterse no primeiro campión do mundo italiano desde Alberto Ascari en evaporáronse cando a caixa de cambios do seu Lotus - Renault rompeuse na volta 14 quedándoo, como Prost, retirado da carreira.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Strangeways, Here We Come
Strangeways, Here We Come é o cuarto e derradeiro álbum da banda inglesa de rock alternativo The Smiths, publicado o 28 de setembro de 1987. Acadou o número 2 da lista británica de álbums, onde estivo durante 17 semanas. Todos os temas do traballo foron compostos por Johnny Marr, e a letras foron escritas e cantadas por Morrissey. O disco foi certificado ouro pola Recording Industry Association of America o 19 de setembro de 1990.
Robinson Crusoe (filme de 1997)
Robinson Crusoe é un filme estadounidense dirixido por Rod Hardy e George T. Miller que foi estreado en 1997. Está baseado na novela de Daniel Defoe Robinson Crusoe.
Sinopse
O inglés Robinson Crusoe, o único supervivente dun naufraxio, vai parar a unha illa deserta, onde terá que enfrontarse coa natureza e a soidade, e tamén cunha tribo de caníbales, ós cales arrebata un nativo ó que bautiza como Venres. O nativo pertence a unha tribo da que foi expulsado, polo que decide quedar a vivir con Crusoe.
Arca imbricata
A Arca imbricata é un molusco bivalvo da familia Arcidae. Esta especie de bivalvo é mariña.
Clasificación e descrición
A especie Arca imbricata ten unha cuncha relativamente rectangular. Costelas radiais con marxinais dando unha escultura ben definida dende as cunchas de menor tamaño, pero de maneira máis irregular nas cunchas de maior tamaño. A bisagra é plana e de cor marrón escuro, con numerosos dentes diminutos distribuídos ao longo. A parte interna da cuncha é branca ou marrón clara. Na parte posterior da cuncha obsérvase o perióstraco de forma máis abundante. Esta especie de bivalvo alcanza os 48 mm de lonxitude.
Distribución
A. imbricata distribúese desde Carolina do Norte até Texas, nas Antillas, Brasil e Bermuda.
Ambiente
A. imbricata é un bivalvo bastante abundante. Habita en zonas superficiais de áreas de arrecifes. Habita entre os 7 e os 52 metros de profundidade.
Estado de conservación
Non se atopa en ningunha categoría de protección, nin na Lista Vermella da IUCN (International Union for Conservation of Nature) nin en CITES (Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Fauna e Flora Silvestres).
Richard Avenarius
Traxectoria
Catedrático de filosofía na Universidade de Zúric, as súas principais obras foron Kritik der reinen Erfahrung (Crítica da experiencia pura 1888-1890) e o Concepto humano do mundo (1891) que influíron en Ernst Mach e Ber Borochov
Premio Nacional de Banda deseñada de España
O Premio Nacional de banda deseñada (en español Premio Nacional de Cómic) é un galardón que o Ministerio de Cultura de España outorga anualmente (polo outono) desde 2007, como parte dos Premios Nacionais. Está dotado cunha contía de 20.000 euros e distingue o mellor álbum de banda deseñadade autor español publicada en España durante o ano anterior á entrega do premio, en calquera das linguas oficiais e cooficiais. É o máis prestixioso dos premios de banda deseñada que se entregan en España.
Creación
O Ministerio de Cultura español entregara xa na década dos 2000 a Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes aos debuxantes de banda deseñada Miguel Quesada (2000), Francisco Ibáñez (2001) e Carlos Giménez (2003).
Avenches
miniatura|Concello de Avenches Avenches é un concello do cantón de Vaud, Suíza, capital do distrito de Avenches. Conta con 2512 habitantes (2003), o 1 de xaneiro de 2006 fusionarase co concello de Donatyre, que conta con 140 habitantes.
Historia
Na época romana Aventicum, que tiña máis de 20.000 habitantes, era a capital da Helvetia romana. O seu anfiteatro consérvase ben.
Linguas
73.4 % francés, 12.9 % alemán, 6% portugués.
Buggles
Buggles foi unha banda de música pop/rock formada en 1977 por Geoff Downes (percusións, teclados) Trevor Horn (baixo, guitarra, percusións, voces) e Bruce Woolley. Antes do seu primeiro disco Wooley deixou a banda para formar Camera Club xunto con Thomas Dolby e Hans Zimmer.
Biografía
Buggles saltaron á fama co seu primeiro sinxelo publicado a finais de 1979: Video Killed the Radio Star, que chegou a estar no primeiro posto nas listas do Reino Unido. O valor novedoso da canción conduciunos a ser percibidos como unha banda dun só éxito: Co sinxelo The Plastic Age acadaron o número 16, pero o éxito foi suficiente para lanzar a ambos membros a carreiras exitosas. O videoclip da canción, dirixido por Russell Mulcahy, foi o primeiro emitido pola cadena MTV, o 1 de agosto de 1981. Esta canción tamén existe como unha gravación de Camera Club. A canción aparece no primeiro álbum do grupo, The Age of Plastic (1980)
Despois Horn e Downes comezaron a traballar nun segundo proxecto, co grupo Yes, que perderan ó vocalista Jon Anderson e ó tecladista Rick Wakeman.
Penama
thumb|Localización de Penama
Buggles
Biografía
O son da banda estivo caracterizado por unha calidade sintética coa tecnoloxía como principal tema das súas cancións. Horn declarou que escolleu o nome "Buggles" para a súa banda porque "foi o nome máis repelente no que pensei naquel tempo".
Buggles nunca saíron de xira, sendo unha creación de estudio. Fixeron algunha actuación co propósito de promocionar o segundo álbum.
Penama
O nome Penama deriva das letras iniciais de PENtecost, Ambae e MAewo.
Vicente Irisarri
Vicente Luis Irisarri Castro, nado en Vigo en 1951, é un enxeñeiro e político galego, alcalde de Ferrol dende 2007 ata 2011, polo PSdeG-PSOE. É ademais irmán do arquitecto Jesús Irisarri.
Traxectoria
É enxeñeiro naval, estudos que cursou en Madrid e aos que engade varios cursos de posgrao. A súa experiencia profesional estivo centrada na xestión empresarial, tanto en empresas privadas como públicas. Desempeñou o cargo de presidente de Portos de Galicia de 2005 a 2007, ente público adscrito á Xunta de Galicia, dende onde participou na planificación e xestión do sistema portuario galego.
Ligado a Ferrol, exerceu como director da empresa Fenya e tamén da cooperativa Passco. Foi presidente da Xunta do Porto de Ferrol, máis tarde Autoridade Portuaria, entre 1989 e 1996, unha etapa na que se remodelou a zona do peirao urbano de Curuxeiras, se rexeneraron as praias de Caranza e A Graña e se puxeron en funcionamento o chamado ‘Novo Peirao’ e a terminal de Endesa.
Penama
Poboación
Ten unha poboación de 30.819 habitantes (censo de 2009) persoas e unha superficie de 1.198 km2. A súa capital é Saratamata en Ambae, pero hai plans para trasladar a capital a unha illa diferente debido a unha erupción volcánica
Vicente Irisarri
Traxectoria
No eido deportivo, fundou e dirixiu durante 18 anos o Océano Surf Club, o primeiro club de surf de Galiza, e a competición internacional Pantín Classic.
Tras unha dilatada traxectoria como militante político, foi precandidato infrutuoso á Alcaldía de Ferrol nas primarias internas dos socialistas de 1998. Nas Eleccións Xerais de marzo de 2000 foi o número 3 da candidatura do PSdeG pola provincia da Coruña, pero os malos resultados supuxeron que non obtivese escano. En 2006 foi nomeado candidato a alcalde de cara ás eleccións de maio de 2007, abandonando o seu cargo de presidente de Portos de Galicia.
A súa candidatura foi a máis votada o 27 de maio, con 9 dos 25 concelleiros da corporación, fronte aos 4 con que contaban os socialistas no mandado precedente. Porén, a súa condición de maioría relativa obrigou a asinar o 15 de xuño un pacto de gobernabilidade con Esquerda Unida-Izquierda Unida (EU-IU).
Ese pacto quedou rachado en outubro de 2008, intre dende o que os socialistas afrontan o goberno da cidade en minoría.
OV5 9
OV5 9 (Orbiting Vehicle 5 9) foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 23 de maio de 1969 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.
Catherine (videoxogo)
Catherine (キャサリン) é un videoxogo de crebacabezas e aventuras desenvolvido e publicado por Atlus para PlayStation 3 e Xbox 360. O xogo foi estreado no Xapón en febreiro de 2011, e en América do Norte en xullo de 2011, e en Europa e Australia en febreiro de 2012.
OV5 9
Características
OV5 9 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV5 9 foi lanzado no mesmo foguete que OV5 5 e OV5 6 e estivo adicado ó estudo dos efectos da radiación solar e a magnetosfera terrestre. A nave tivo problemas desde o primeiro día de lanzamento debido a un conmutador e a fallos no sistema de enerxía, devolvendo unha cantidade limitada de datos útiles. O satélite deixou de funcionar en outubro de 1972. OV5 9 foi inxectado nunha órbita inicial de 111.727 km de apoxeo e 16.866 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,9 graos e un período de 3119,6 minutos.
Thor (filme)
Thor é un filme estadounidense baseado no personaxe de banda deseñada Thor dirixido por Kenneth Branagh e protagonizado por Chris Hemsworth, Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins e Stellan Skarsgård. O filme conta a historia de Thor, un deus exiliado do seu fogar en Asgard á Terra.
Sinopse
Thor é un arrogante e cobizoso guerreiro cuxos actos imprudentes reavivan unha antiga guerra. Por ese motivo, o seu pai Odín castígao desterrándoo á Terra para que viva entre os homes e aprenda así o verdadeiro sentido da humildade. Cando o malvado máis perigoso do seu mundo envía á Terra as forzas máis escuras de Asgard, Thor decatarase do que realmente fai falla para ser un heroe.
Personaxes
miniatura|dereita|Hemsworth na promoción do filme en Londres, 2011.
Marujita Díaz
María del Dulce Nombre Díaz Ruiz, coñecida artisticamente como Marujita Díaz, nada en Sevilla o 27 de abril de 1932 e finada en Madrid o 23 de xuño do 2015, é unha actriz e cantante española que alcanzou notábel éxito nos anos cincuenta e sesenta do século XX en España.
Hypoponera punctatissima
Hypoponera punctatissima é unha especie de formiga da familia Formicidae.
É unha especie introducida en moitas partes do mundo, incluída Galicia onde non é considerada praga nin causa danos.
Subespecies
Tense constancia de tres subespecies que pertencen á Hypoponera punctatissima: Data sources: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net
Weißenfels
miniatura|400px|Viata aérea de Weißenfels Weißenfels, ás veces escrita como Weissenfels, é unha cidade e municipio de Alemaña, no estado federado de Saxonia-Anhalt, cerca de Halle e da capital do Land, Leipzig.
É a cidade máis poboada do distrito de Burgenland (Burgenlandkreis), con máis de 40 000 habitantes, e, desde o ano 2010, engloba a 11 localidades novas que até entón eran independentes.
Sobre un outeiro da cidade érguese o palacio de Neu-Augustusburg, que foi a residencia dos titulares do Ducado de Saxonia-Weissenfels, do Sacro Imperio Romano-Xermánico, até 1746, cando ao extinguirse a dinastía reinante, o ducado pasou a formar parte do Electorado de Saxonia.
A localidade esta atravesada polo río Saale, polo que o seu nome oficial completo é Weißenfels an der Saale.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 100 msnm, a cidade ocupa unha suprficie de 24,75 km².
No ano 2015 contaba cunha poboación de 40 398 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 1 177 hab./km².
Evolución da poboación (1825 - 2013)
Fonte de datos desde 1990: Oficina de Estatística de Saxonia-Anhalt.
1: 29 de outubro
Sambucus
miniatura|Cultivo de sabugueiros en Estiria. miniatura|180px|Sabugueiro rubio (Sambucus racemosa). Sambucus, os sabugueiros, é un xénero dunhas 5-30 especies pertencente á familia Adoxaceae, orixinario das rexións temperadas a subtropicais de ambos os dous hemisferios, aínda que máis estendido no Hemisferio Norte, mentres que no Hemisferio Sur queda restrinxido a Oceanía e América do Sur. En Galiza atopamos bravas dúas especies: Sambucus nigra (o sabugueiro negro ou bieiteiro, de porte arbustivo e moi común) e Sambucus ebulus (o engo ou sabugueiriño, de porte herbáceo e menos común).
Descrición
Son arbustos ou arboriñas, se ben presenta tamén polo menos dúas especies herbáceas. As follas son pinnadas con 5-9 folíolos (raramente 3 ou 11). Cada folla ten 5-30 cm de longo, e os folíolos teñen marxes fechadas. Os grandes grupos de pequenas flores de cor branca ou crema ábrense cara finais da primavera, e son seguidas por pequenos grupos de bagas de cor negra, azul-anegrada ou encarnada (raramente de cor amarela ou branca).
Distribución
Trátase dun xénero moi abundante en toda Europa, especialmente no centro e sur. Tamén se estende por Asia e África do norte. Polas súas propiedades algunhas especies son tamén cultivadas en xardíns e hortos. O sabugueiro medra bravo achegado a zonas habitadas, bosques vizosos, matos e vertedoiros. En Galiza é común a especie Sambucus nigra (sabugueiro negro ou bieiteiro) e en menor medida a herbácea Sambucus ebulus (sabugueiriño).
Propiedades medicinais e alimento
Algunhas especies coma o sabugueiro negro teñen propiedades medicinais e son utilizadas dende a antigüidade; contén aceites esenciais, taninos, ácidos orgánicos, ácidos animados, azucre, abundante vitamina C, e unha serie de glicósidos como a rutina e a sambunigrina. As flores posúen propiedades diuréticas e emolientes, e os froitos son purgantes. As infusións das flores son boas para gripes e catarros; tamén como laxante suave. En uso externo (lavados, locións ou compresas) aplícase para trata-las dermatoses, feridas, queimaduras e conxuntivite. En Celanova está documentado o seu uso contra a erisipela, e en Lourizán (Pontevedra) contra o xarampón.
Outra especie semellante presente en Galiza é o Sambucus ebulus (engo ou sabugueiriño), porén o porte desta última é herbáceo e ten un fedor característico. Os seus froitos son moi tóxicos.
Madeira
A madeira é dura moi resistente á auga, servía para facer estacas. Con ela construíanse ferramentas agrícolas e até foi empregada en ebanistaría. O nome de sabugueiro Sambucus procede do grego sambuké, que significa frauta, a razón é que antigamente baleirabase o miolo das pólas para que ficase un tubo oco co que se facían frautas.
Etnografía
En Galiza o froito utilizábase para lle dar sabor ou escurecer o viño. Os rapaces facían cos talos tiracroios e frautas baleirando o miolo. Cos froitos moi maduros pódese elaborar un xarope laxante. As follas usábanse para escorrentar as moscas dos cabalos polo recendo. Facíase un feixe destas follas e levábase cando se cabalgaba. Por ese mesmo cheiro desagradable das follas, úsase como antídoto para expulsar certos animais considerados daniños, coma sapos, cóbregas, píntegas etc. (Mariño 1985:131).
En Bélxica fan cos sabugos cervexa que recibe o nome de Cervexa Blierke.
Esoterismo
Tamén se lle atribuían ao sabugueiro virtudes máxicas, sendo unha planta sagrada no mundo celta. Dende a antigüidade empregábanse as varas co fin de simbolizar o poder sobre o mundo "invisíbel".
En Galiza o sabugueiro úsase na véspera de San Xoán coma herba máxica, especialmente as flores, que reciben o nome de flores de San Xoán.
Tense tamén a crenza de que queimar a madeira do sabugueiro é perigoso. O viño de sabugo disque foi o derradeiro agasallo da Deusa Terra, polo que non debe ser bebido pola xente común, senón por sacerdotes ou meigos, xa que posibelmente produciría alucinación, polo que se empregaba en rituais de adiviñación. Non respectar as normas de conduta e arrincar pólas de sabugueiro ou comer os froitos traía a má sorte; diciánse tamén que a persoa que tallase un sabugueiro podía quedar cega e incluso perder os seus fillos, e no mellor dos casos, ver enfermar o seu gado. Polo que segundo a mitoloxía cómpre tratar esta planta con respecto e antes de apañar follas, froitos ou pólas deberemos pedir permiso e agradecer deixando unha ofrenda dos nosos cabelos, unhas moedas ou algo de mel.
Disque, na antiga Inglaterra, os poderosos meigos de antano utilizaban as varetas de sabugueiro para seren invencíbeis a calquera outro meigo.
Acepcións na cultura
Na serie Harry Potter, da escritora británica J. K. Rowling, é co pau desta árbore que está feita a Vareta Letal ou a Vareta do Fado, unha vareta máxica considerada coma a máis poderosa do mundo, que pasou de xeración en xeraración por medio do roubo e o asasinato (cada portador desposuiu ao anterior da vareta e moitos teñen sido asasinados polos ladróns).
Grupos de especies
Sambucus mexicana ou sabugueiro de México, está considerado pola meirande parte dos autores como unha ou dúas subespecies de S. nigra, ssp. canadensis e ssp. caerulea.
George Thorogood
Traxectoria
Coa banda de The Delaware Destroyers acadou importantes éxitos con versións de clásicos do blues e do rock como Bo Diddley, Muddy Waters ou Jonh Lee Hooker. O seu maior éxito foi Bad to the Bone. Dos seus dezaseis álbums, acadou dous discos de Platino (Live e The Baddest of George Thorogood and the Destroyers) e seis de ouro. Leva vendidas unhas quince millóns de copias. As súas discográficas foron Rounder, MCA, EMI, Eagle e CMC International.
Foi tamén un notable xogador de béisbol.
Danza macabra
A historia
Un periodista cuestionou a Edgar Allan Poe na autenticidade das súas historias, o cal o conducíu a aceptar unha aposta de Lord Blackwood para pasar a noche nun castelo encantado en vésperas de Todos os Santos. Os fantasmas dos habitantes asasinados aparecenselle ao longo da noite, recreando os momentos que os levaron á morte. Resulta que necesitan a súa sangue para manterse na súa existencia. Barbara Steele interpreta a un fantasma que intenta axudar ao periodista a escapar.
Poe
Silvano Tranquilli interpreta a Edgar Allan Poe nesta película, e os créditos afirman que a película se basea nun conto de Poe. En realidade non existe tal historia, a pesar de que na primeira escena Poe (Tranquilli) está contando o final da historia de Poe "Berenice".
En 1971, o director Antonio Margheriti refixo Castle of Blood para a Web of the Spider. Nesta versión Klaus Kinski interpretou a Poe e a película pretendía basearse nun diferente inexistente "Night of the Living Dead".
Acollida da crítica
Allmovie's criticou a película favorablemente, chamándoa "eerie and effective early horror film".
Marcelo Vieira
miniatura|dereita|Marcelo durante un adestramento. Marcelo Vieira da Silva Júnior, nado en Río de Xaneiro o 12 de maio de 1988, é un futbolista brasileiro que xoga como lateral esquerdo no Fluminense.
Traxectoria
O 14 de novembro de 2006 concretouse a súa fichaxe polo Real Madrid da Primeira División de España. O seu primeiro partido foi contra o Deportivo substituíndo a Michel Salgado.
Na súa primeira tempada en España Marcelo non destacou como se esperaba. O técnico Fabio Capello non lle deixaba subir e non puido demostrar o seu fútbol. Con todo conseguiría o seu primeiro título como xogador do Madrid na Liga 2006/07. Na seguinte tempada Bernd Schuster daríalle máis confianza.
Estilo de xogo
De Marcelo dise que esta dotado dunha grande capacidade técnica, dun tiro feroz, e un bo pase. Aínda que xoga principalmente como lateral esquerdo, tamén pode ocupar a posición de centrocampista. Moitas veces é comparado co futbolista Roberto Carlos. Marcelo foi nomeado por Roberto Carlos como o seu herdeiro e dixo "Marcelo posúe unha capacidade técnica mellor ca miña," e de Marcelo tamén se di que é o mellor xogador do mundo na súa posición.
Foi eloxiado por lendas do fútbol como Paolo Maldini e Diego Armando Maradona, que tamén o chamou coma o mellor xogador na súa posición.
Clubs
Fuentes: FUTPedia O Globo. - BDFutbol. - L'Équipe.
A estación violenta (filme)
A estación violenta é un filme galego de 2017 dirixido e co-escrito por Anxos Fazáns, no seu debut na longametraxe. É unha adaptación libre da novela homónima de Manuel Jabois, cuxo guión foi escrito pola propia Anxos Fazáns, xunto con Daniel Froiz, Ángel Santos e Xacobe Casas.
Sinopse
Conta a historia de Manoel (Alberto Rolán), un escritor fracasado que vive como pode escribindo para xornais e para a radio. Un día encóntrase con Claudia (Nerea Barros) e David (Xosé Barato), dous amigos da mocidade ós que non vía dende había oito anos. Claudia ten unha enfermidade moi grave e o seu desexo e sentirse de novo como cando era máis nova antes de morrer.
Personaxes
miniatura|250px|O equipo do filme nos [[Premios Mestre Mateo 2017.]]
Produción
Rodouse en Santiago de Compostela e nas rías Baixas.
New Day Rising
New Day Rising é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Hüsker Dü, publicado o 31 de xaneiro de 1985 a través do selo SST Records. O disco continúa a tendencia de afastarse do rápido hardcore punk das primeiras edicións do grupo, dirixíndose cara a un material máis lento e melódico. Este feito, xunto coa alta calidade musical e da produción foi percibido polos seareiros como un disco comercial, e a banda tivo que defenderse das acusacións de terse vendido.