cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paseo da Ferradura
Características
miniatura|esquerda|Monumento a Rosalía de Castro. miniatura|Un dos dous [[leóns que gardan a entradada do Paseo dos Leóns.]] O Paseo da Ferradura é o miradoiro urbano máis coñecido do Parque da Alameda, situado na aba do outeiro de Santa Susana e bordeándoa no treito da entrada do paseo, cunha vista frontal da Catedral sobresaíndo entre a masa de edificios históricos, entre eles a fachada posterior do Pazo de Raxoi, polo que é a postal máis retratada.
Outro miradoiro importante é o que permite ver o monte Pedroso, a Residencia e os arredores do sur de Santiago. Neste lugar atópanse os xardíns da Ferradura e o monumento a Rosalía de Castro.
O Paseo da Ferradura foi cualificado por Otero Pedrayo como "o parque e paseo máis nobre de España".
Ivan Kaye
Ivan Kaye, é un actor inglés de cine e teatro, que ten feito papeis en series televisivas de éxito como Os Borgia e que un dos últimos papeis nesta liña que fixo foi na serie histórica Vikings.
Astronáutica
A astronáutica é a rama da ciencia e da técnica que traballa coas máquinas deseñadas para saír ou traballar totalmente fóra de atmosfera terrestre, é dicir, trata da ciencia e a tecnoloxía necesarias para o voo espacial.
Introdución
O termo astronáutica foi acuñado pola súa analoxía co termo aeronáutica. Dado que hai certo grao de solapamento nas tecnoloxías usadas nos dous campos adóitase aplicar o termo aeroespacial para describilos a ambos.
A enxeñería aeroespacial é un sector específico da enxeñería relacionada coa astronáutica.
Historia
Os inicios da astronáutica consisten en pura teoría: as matemáticas fundamentais das viaxes espaciais foron establecidas por Isaac Newton no século XVII no seu tratado Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica. Outros matemáticos, como Leonhard Euler e Joseph Louis Lagrange, tamén fixeron contribucións esenciais nos séculos XVIII e XIX. Por outro lado, a cuestión da viaxe espacial xa fora tratada na literatura de man de Jules Verne e H. G. Wells.
A principios do século XX, Konstantin Tsiolkovskii formulou a famosa ecuación do foguete de Tsiolkovskii, que describe a propulsión baseada en foguetes. Esta ecuación fai posible calcular a velocidade final do foguete a partir da masa da nave (m_1), da masa combinada do propelente e da nave (m_0) e da velocidade de escape do propelente (v_e):
Nos primeiros anos da década de 1920, Robert Hutchings Goddard desenvolveu foguetes de propelente líquido, concepto que unhas décadas despois converteríase na base dos foguetes V-2 na segunda guerra mundial e os posteriores Saturno V empregados para enviar a persoas á Lúa.
En 2019 un cohete SpaceX Falcon Heavy inaugurou o lanzamento múltiple de naves espaciais por unha compañía privada. Ese mesmo ano anúnciase que foi fletada unha viaxe para dar unha volta á Lúa como turismo espacial.
A Granxa, Viós, Abegondo
A Granxa é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 mulleres.
Ardipithecus
Os restos da especie Ardipithecus ramidus atopounos un equipo dirixido por Tim White no curso medio do río Awash, no territorio poboado polos afar de (Etiopía), a partir de 1992 e para os que estableceu a nova especie de Ardipithecus ramidus en 1995 baseada nos vocábulos afar ardi (chan) e ramid (raíz) e no grego pithecus (mono); a antigüidade da especie remóntase a 4,4 millóns de anos. Polo tamaño dos ósos pénsase que era do tamaño dun chimpancé moderno, habitando un medio forestal, presentando os seus dentes un esmalte fino como os dos chimpancés o cal indica que a súa dieta consistía en froitos, follas e en xeral produtos vexetais brandos.
No ano 2005 un equipo da Universidade de Indiana dirixido por Sileshi Semaw encontrou restos dun metacarpio de Ardipithecus ramidus que podería demostrar que era bípede.
Ovella Dolly
dereita|miniatura|230px|Os restos desecados de Dolly son exhibidos no Museo Real de Escocia.
A ovella Dolly, nada o 5 de xullo de 1996 e finada o 14 de febreiro de 2003, foi o primeiro mamífero clonado a partir dunha célula adulta. Os seus creadores foron os científicos do Instituto Roslin de Edimburgo (Escocia), Ian Wilmut e Keith Campbell.
Vida de Dolly
Dolly foi o resultado dunha transferencia nuclear dende unha célula doante diferenciada a un óvulo non fecundado e anucleado, implantado despois nunha femia portadora. A célula da que viña Dolly era unha célula xa diferenciada ou especializada, procedente dun tecido concreto, a glándula mamaria, dun animal adulto (unha ovella Fin Dorset de seis anos), o cal supuña unha novidade. Até ese momento críase que só se podían obter clons dunha célula embrionaria, é dicir, non especializada. Cinco meses despois naceu Dolly, que foi o único cordeiro resultante de 277 fusións de óvulos conformados con núcleos de células mamarias.
Vilar da Fraga, Soandres, A Laracha
Vilar da Fraga é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na Comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 2 mulleres.
Raído, Burres, Arzúa
Raído é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Museo de Arte Contemporánea de Niterói
O Museo de Arte Contemporánea de Niterói (en portugués: Museu de Arte Contemporânea de Niterói) ou MAC, é un museo localizado na cidade de Niterói, en Río de Xaneiro, no Brasil. Foi deseñado polo arquitecto brasileiro Oscar Niemeyer coa axuda do enxeñeiro estructural Bruno Contarini, sendo unha das últimas obras realizadas polo arquitecto.
Posúe unha colección de 1.217 obras procedentes da Coleção João Sattamini, un conxunto reunido dende a década de 1950 por este coleccionista. Conta tamén cun pequeno conxunto de 369 obras da Coleção MAC Niterói, formado a partir de doazóns de artistas que realizaron exposicións no museo.
Beautiful Day
"Beautiful Day" é unha canción da banda de rock irlandesa U2. É o primeiro curte do seu álbum do ano 2000 All That You Can't Leave Behind, e foi publicado como principal sinxelo do disco o 9 de outubro do 2000. Foi un éxito comercial, axudando a que o álbum chegase a ser disco multi-platino, e trátase dun dos maiores hits da banda ata a data. Ao igual que outros temas de All That You Can't Leave Behind, "Beautiful Day" lembra ao son da banda de anos atrás.
A canción recibiu boas críticas, e converteuse no seu cuarto sinxelo número 1 no Reino Unido e o primeiro nos Países Baixos. O tema acadou o posto 21 nos Estados Unidos, o posto máis alto da banda nese país dende "Discothèque", editado en 1997. No ano 2001 a canción gañou tres premios Grammy: canción do ano, gravación do ano, e mellor interpretación de rock por un dúo ou grupo con voces.
Día das Galegas nas Letras
miniatura|Día das Galegas nas Letras. Vigo, 2019 O Día das Galegas nas Letras é unha celebración organizada pola plataforma de crítica literaria A Sega que honra anualmente a mulleres que contribuíron de forma sobranceira á cultura en xeral e á literatura en particular como "Señora das Letras".
Comezou a organizarse no ano 2014. Naceu en contraposición do Día das Letras Galegas, ao seren homes a maioría das persoas homenaxeadas nesa celebración. En 2018 dedicouse o Día das Letras Galegas a María Victoria Moreno e en 2024 a Luísa Villalta que foran previamente recoñecidas no Día das Galegas nas Letras.
Villaornate y Castro
Villaornate y Castro é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 407 habitantes (INE 2011).
Historia da República Checa
As terras checas emerxeran nos fins do século IX cando foran unificadas polos Premislides (premyslids). O reino de Bohemia foi unha potencia rexional con significado, máis conflitos relixiosos como as Guerras Hussitas do século XV e a Guerra dos Trinta Anos do século XVII foran devastadoras. Máis tarde, Bohemia caeu baixo a influencia dos Habsburgos e pasou a formar parte da Austria-Hungría.
Despois do colapso deste estado os checos e os seus veciños eslovacos xuntáronse e formaron a república independente de Checoslovaquia en 1918. Este xove país contiña unha minoría alemá de grandes dimensións, o que iría levar á disolución de Checoslovaquia cando Alemaña anexou a minoría por vía do Acordo de Múnic en 1938, e Eslovaquia tamén se separou. O resto do estado checo foi ocupado polos alemáns en 1939.
Despois da segunda guerra mundial, Checoslovaquia caeu na esfera de influencia soviética. En 1968, a invasión de tropas do Pacto de Varsovia puxo fin aos esforzos dos líderes do país para liberalizar o réxime e crear un "socialismo de rostro humano", durante a Primavera de Praga.
En 1989, Checoslovaquia recuperou a liberdade por vía dunha "Revolución de Veludo" pacífica. A 1 de xaneiro de 1993, o país dividiuse en dous pacificamente, conformando as repúblicas independentes checa e eslovaca.
A República Checa adheriuse á OTAN en 1999 e á Unión Europea no 2004.
Dmitrii Shostakovich
Dmitrii Dmitrievich Shostakovich (en Дмитрий Дмитриевич Шостакович), nado en San Petersburgo o 25 de setembro de 1906 e falecido o 9 de agosto de 1975, foi un compositor soviético.
Tivo relacións difíciles co partido comunista da URSS, que denunciou publicamente a súa música en 1936 e 1948. Porén, en público mostrouse leal co réxime, aceptou o carné do PCUS en 1960 e chegou a ser membro do Soviet Supremo. A súa actitude fronte ó réxime comunista e o Estado soviético foi tema de duras polémicas políticas e musicais, así como a súa posible disidencia clandestina á fronte do réxime.
Tras un período inicial de vangardismo musical, o seu estilo derivou cara un romanticismo musical tardío, no que a influencia de Mahler combinábase coa da tradición musical rusa, con Musorgskii e Stravinskii como referentes importantes. Shostakovich integrou todas esas influencias, creando un estilo moi persoal que evolucionou incluso nalgunhas obras cara a atonalidade. A súa música adoita incluír contrastes agudos e elementos grotescos, cun compoñente rítmico moi destacado. Na súa obra destacan os seus ciclos de quince sinfonías e quince cuartetos de cordas. Ademais, compuxo moita música de cámara, varias óperas, seis concertos e música de cine.
Está considerado como un dos compositores máis destacados do século XX.
Primeiros anos
Nacido en San Petersburgo, foi un neno prodixio como pianista e como compositor. Proviña dunha familia intelectual onde non faltaban as influencias políticas. Na súa infancia foi testemuña das revolucións de 1917 e escribiu algunha obra conmemorativa das vítimas da revolución. En 1922 foi admitido no Conservatorio de San Petersburgo, onde recibiu clases de Aleksandr Glazunov. Alí sufriu as consecuencias da súa falta de interese pola política, e en 1926 foi suspendido no exame de metodoloxía marxista.
A primeira obra musical que obtivo fama internacional compúxoa ós 19 anos: a Sinfonía nº 1 en fa menor, Op. 10 (1925), que presentou como traballo de graduación e que logrou o primeiro premio de composición. Ó ser estreada pola Orquestra Filharmónica da súa cidade o 12 de maio do ano seguinte, o xúbilo apoderouse dos medios artísticos da República soviética. O éxito da sinfonía en Europa e América corroborou a revelación dun novo talento e, o que era aínda máis decisivo, do primeiro grande autor da "nova Rusia".
Trala súa graduación, iniciou unha carreira dupla como compositor e pianista, pero o seu estilo frío de interpretación non foi demasiado apreciado. Pronto limitou as súas actuacións basicamente a aquelas nas que presentaba os seus propios traballos. En 1927 compuxo a súa segunda sinfonía, denominada Dedicatoria a Outubro. Mentres compuña esta sinfonía comezou a escribir a súa ópera satírica O nariz, baseada nun conto de Nikolai Gogol. En 1929 a súa ópera foi cualificada como "formalista" pola Asociación Rusa de Músicos Proletarios, unha das asociacións de músicos da URSS.
Cara a finais dos anos vinte, Shostakovich colaborou co TRAM, un teatro xuvenil proletario de San Petersburgo. Aínda que desenvolveu pouca actividade, o posto protexeuno de ataques ideolóxicos. Durante este tempo dedicouse intensamente a compor a súa ópera Lady Macbeth de Mtsensk, estreada en 1934 cun éxito inmediato, aínda que despois foi prohibida no seu país durante vinte e seis anos.
Primeira denuncia
Tras algúns ensaios en decembro de 1936 Shostakovich retirou a súa Cuarta sinfonía, sen chegar a estreala, probablemente por temor á reacción que puidese provocar. A sinfonía, unha das máis tráxicas de Shostakovich, podería caer coma unha bomba no clima de terror que as autoridades soviéticas pretendían encubrir con obras de arte brillantes e optimistas. A obra, que esixe unha enorme orquestra, non foi estreada ata 1961, e na actualidade segue sendo unha das sinfonías menos coñecidas de Shostakovich.
En setembro de 1937 comezou a ensinar composición no conservatorio, o que lle deu certa estabilidade financeira, se ben interferiu co seu propio traballo creativo.
A guerra
Ó atacar Alemaña á Unión Soviética en 1941, Shostakovich permaneceu inicialmente en Leningrado durante o asedio e comezou a súa Sétima sinfonía, coñecida precisamente como Leningrado. En outubro de 1941 o compositor e a súa familia foron evacuados cara Kuibishev (agora Samara), onde terminou o seu traballo, que foi adoptado como símbolo da resistencia rusa tanto na URSS como en Occidente.
Na primavera de 1943 toda a familia trasladouse a Moscova. Desa época é a Oitava Sinfonía, traballo extenso e escuro que non foi aprobado polas autoridades. A obra foi moi pouco interpretada, malia a súa excepcional calidade a xuízo de gran parte da crítica actual. Da Novena Sinfonía (1945) esperaban as autoridades unha música adecuada ás resonancias históricas do número 9 no sinfónico, e á marcha vitoriosa da guerra contra Alemaña. Esas expectativas foron frustradas polo compositor cunha estraña sinfonía, con alusións a Rossini e momentos que parecen pura música circense. En 1948 Shostakovich e outros compositores foron condenados por formalismo zhdanoviano, as súas composicións foron prohibidas e foron retirados os privilexios dos que gozaba a súa familia. Só en 1958, trala morte de Stalin, o PCUS considerou inxustas as críticas e levantou as prohibicións das composicións condenadas nas resolucións de 1948.
Coiote
Este artigo trata sobre un animal, para o personaxe de debuxos animados véxase: Wile E. Coyote and The Road Runner.
Dmitrii Shostakovich
Os últimos anos de Stalin e o desxeo
Nos anos seguintes á condena de 1948 Shostakovich compuxo traballos oficiais para asegurar a súa reivindicación oficial, á vez que traballaba en traballos serios "para o caixón do escritorio". Entre estes estaban o Concerto para violín nº 1 en La menor, dedicado a David Oistrai e que non se estreou ata sete anos despois da súa redacción, e o ciclo de cancións Da poesía popular xudía (Op. 79), obra que provocou controversia polas súas indubidables connotacións políticas. Hai quen viu neste ciclo de cancións un acto heroico de afirmación crítica contra o antisemitismo ruso, entón promovido polas autoridades soviéticas. Laurel Fay di en cambio que Shostakovich estaba intentando adecuarse á política oficial adoptando a canción popular como tema de inspiración. As tres últimas cancións do ciclo, nas que se glorifica a situación dos xudeus "na nova Rusia", parecen abundar na interpretación de Fay.
Coiote
miniatura|217px|Coiote nas montañas de California. O coiote ou lobo das pradarías (Canis latrans, que significa "can ladrador") é un membro da familia Canidae, emparentado co can doméstico. Os coiotes só se atopan en América do Norte e América Central; desde Canadá até Costa Rica. O seu nome vén da palabra náhuatl cóyotl (AFI /ˈkojo:tɬ/). Aínda que ás veces se reúnen en mandas, son xeralmente solitarios. Viven unha media duns 6 anos. Recentemente, descubríronse mandas de coiotes nas montañas centrais do Panamá, o que fai pensar nunha migración cara ao sur deste mamífero.
Dmitrii Shostakovich
Os últimos anos de Stalin e o desxeo
As restricións impostas á música de Shostakovich e as súas condicións de vida melloraron en 1949, ó ser enviado enviado cunha delegación de personalidades soviéticas ós Estados Unidos. Ese mesmo ano escribiu a cantata Canción dos Bosques, que eloxiaba a Stalin como o "Gran Xardineiro". En 1951 converteuse en deputado do Soviet Supremo.
Coiote
A pesar de ter sido intensamente cazados, os coiotes son uns dos poucos animais grandes que ampliaron o seu hábitat desde a conquista de América polos europeos. Ocuparon áreas en Norteamérica previamente habitadas polos lobos, e adaptáronse ao consumo de lixo e de animais domésticos.
O coiote mide menos de 60 cm de altura, e a súa cor varía desde a gris até a canela, ás veces cun cariz arroibado. As orellas e o fociño do coiote parecen grandes en relación ao tamaño da súa cabeza. Pesa entre 10 e 25 kg, promediando 15. Pode ser identificado polo seu rabo espeso e ancho que, a miúdo, leva case a rente do chan. Polo seu aspecto esvelto pódese distinguir do seu parente maior, o lobo gris, que pode pesar de 35 a 70 kg. O coiote é un animal moi fraco, e pode parecer desnutrido a primeira vista aínda que goce de boa saúde.
Dmitrii Shostakovich
Os últimos anos de Stalin e o desxeo
Á morte de Stalin en 1953 seguiu coa Décima sinfonía, unha das súas composicións máis populares, acotío descrita como unha traxedia optimista. A sinfonía contén o famoso "tema Shostakovich", que deriva das iniciais do nome e apelido do compositor, transliteradas á lingua alemá, "D. Sch.". Na notación musical alemá, a serie D–Es–C–H representa os sons re natural, mi bemol, dó natural e si natural. No terceiro movemento da Décima sinfonía usa ese motivo DSCH xunto con outro que representa o nome "Elmira", en homenaxe á súa alumna Elmira Nazirova. Séculos antes, Johann Sebastian Bach usara o mesmo recurso coas letras B–A–C–H que, tamén na notación alemá, representan os sons si bemol, la natural, dó natural e si natural.
Coiote
Comportamento
Os coiotes son moi adaptables. O seu comportamento pode variar moito segundo o seu hábitat, pero en xeral viven e cazan ou sós ou en parellas monógamas, buscando mamíferos pequenos, especialmente musarañas, toupas e coellos; así como pequenos insectos. É omnívoro, e adapta a súa dieta ás fontes dispoñibles, incluíndo froitas, herbas e outros vexetais. No parque nacional de Yellowstone, antes da reintrodución do lobo, comenzaron a ocupar o nicho ecolóxico deste, cazando en canineas para derribar presas de caza maior.
Dmitrii Shostakovich
Os últimos anos de Stalin e o desxeo
Durante os anos corenta e cincuenta Shostakovich tivo unha relación moi próxima con dúas das súas alumnas: Galina Ustvolskaia e a citada Elmira Nazirova. Ustvolskaia foi alumna do compositor entre 1937 e 1947. A natureza da súa relación non está clara: mentres que Rostropovich descríbea como "tenra", Ustvolskaia dixo nunha entrevista en 1995 que declinara unha proposta de matrimonio súa nos anos cincuenta. A relación con Nazirova parece que foi unilateral, segundo as cartas que el lle escribía, e pódese datar entre 1953 e 1956. No transfundo estaba o matrimonio aberto de Shostakovich con Nina Varzar, que morreu en 1954. Shostakovich casou por segunda vez en 1956 con Margarita Kainova, divorciándose en 1959.
Coiote
Comportamento
Os coiotes emparéllanse de por vida. O apareamento ten lugar arredor do mes de febreiro, e nacen camadas de 4 a 6 cachorros sobre a finais de abril ou comezos de maio. Ambos os pais —e en ocasións os exemplares xuvenís, nacidos o ano anterior, que aínda non abandonaron a guarida paterna— axudan a alimentar os cachorros. Ás tres semanas de idade estes saen da guarida baixo vixilancia paternal; e cando alcanzan oito a doce semanas de idade, seus pais ensínanlle a cazar. As familias permanecen xuntas ao longo do verán, e os novos parten para buscar os seus propios territorios polo outono. Acostuman trasladarse a unhas dez millas de distancia. Os novos maduran sexualmente ao ano de idade.
Dmitrii Shostakovich
Os últimos anos de Stalin e o desxeo
A Undécima sinfonía, creada en 1956 e 1957, titúlase 1905, en referencia explícita á Revolución Rusa de 1905. Tamén hai críticos que relacionan a obra coa Revolución de Hungría de 1956.
Coiote
Comportamento
É moito máis común oír un coiote que velo. As chamadas que os coiotes fan son agudas; e pódenselle chamar ouveos ou ladridos. Estas chamadas poden ser ou unha nota longa que sobe e baixa ou unha serie de notas curtas. Estas chamadas óense polo xeral no crepúsculo ou pola noite, e con menos frecuencia durante o día.
Dmitrii Shostakovich
A súa vinculación ó partido
1960 marcou outro punto de ruptura na vida de Shostakovich: vinculóuselle ó Partido Comunista. Este evento foi interpretado como unha mostra de compromiso ou de covardía, ou como resultado da presión.
Neste período tamén foi afectado pola poliomielite, que comezou a sufrir en 1958.
A resposta musical de Shostakovich a estas crises persoais foi o seu Oitavo cuarteto de cordas, que ó igual que a Décima sinfonía incorpora diversos códigos e citas.
Coiote
Subespecies
Describíronse as seguintes subespecies:
Dmitrii Shostakovich
A súa vinculación ó partido
En 1962 o compositor casou por terceira vez. A noiva, Irina Supinskaia, tiña só 27 anos. Ese mesmo ano Shostakovich volveu ó tema do antisemitismo na sinfonía nº 13, Babi Yar. Unha obra coral baseada en poemas de Evgenii Evtushenko, conmemorando o primeiro deles un masacre de xudeus durante a Segunda Guerra Mundial. Hai opinións contrapostas en canto ó risco asumido polo compositor ó estrear esta obra. O poema de Evtushenko fora publicado sen problemas coa censura, malia a súa controversia. Pero despois da estrea da sinfonía Evtushenko foi presionado para que engadise ó poema unha estrofa na que se dicía que rusos e ucraínos morreran xunto ós xudeus en Babi Yar.
Os derradeiros anos
Nos derradeiros anos de vida, Shostakovich sufriu unha enfermidade crónica: a mielite foi empeorando, e sufriu problemas cardíacos.
Finalmente morreu de cancro de pulmón o 9 de agosto de 1975. Foi enterrado no cemiterio de Novodevichi en Moscova.
A súa obra
Entre as súas traballos máis coñecidos encóntranse as sinfonías Quinta e Décima, e os cuartetos Oitavo e Décimo quinto. A súa música mostra a influencia que tiveron varios dos compositores ós que máis admiraba: Johann Sebastian Bach nas súas fugas e passacaglias; Beethoven nos seus últimos cuartetos; Gustav Mahler nas sinfonías, e Berg no uso de códigos musicais e de citas. Os seus traballos son amplamente tonais dentro da tradición romántica, pero con elementos de atonalidade, politonalidade e cromatismo. Nalgúns dos seus últimos traballos (como o Duodécimo cuarteto) utilizou series dodecafónicas. Moitos comentaristas notaron unha diferenciación entre os seus traballos antes das críticas de 1936 e os traballos subseguintes máis conservadores.
Volkov comentou que Shostakovich adoptou o papel do iurodivyi ou iluminado. O iurodivyi desempeña un papel importante na ópera de Musorgskii, Boris Godunov, que Shostakovich admiraba e á que creou unha nova orquestración.
O seu carácter
Shostakovich era un home obsesivo en varios aspectos: segundo a súa filla, estaba "obsesionado coa limpeza" (Árdov p. 139); sincronizaba os reloxos no seu apartamento; regularmente enviábase cartas a si mesmo para probar o funcionamento do servizo postal. No libro Shostakovich: A Life Remembered de Wilson, lístanse 26 referencias ó seu nerviosismo. Iurii Liubimov comenta que "o feito de que fose máis vulnerable e receptivo que as demais persoas era sen dúbida algunha un compoñente importante da súa xenialidade" (Wilson p. 183). Nos seus últimos anos de vida, Krzysztof Meyer recordou que "a súa cara era unha bolsa de tics e xestos" (Wilson p. 462).
Cando estaba de bo humor, o deporte era unha das súas principais distraccións, aínda que prefería quedar como espectador ou como árbitro para participar (era árbitro de fútbol cualificado). Tamén lle gustaban os xogos de naipes, particularmente o "solitario", e o xadrez.
As dúas caras, a escura e a clara, da súa personalidade, facíanse evidentes pola súa afección polos escritores satíricos, como Gogol, Chekhov ou Mikhail Zoshchenko (Wilson p. 41). A influencia dos anteriores pódese ver nas súas cartas, nas que fai parodias perversas dos funcionarios soviéticos.
Shostakovich era tímido por natureza: Flora Litvinova dixo que "era incapaz de dicir non a calquera persoa" (Wilson p. 162). Isto significaba que era facilmente persuadible para firmar comunicados oficiais, incluíndo unha denuncia pública de Andrei Sakharov en 1973.
Ortodoxia e revisionismo
A resposta de Shostakovich ás críticas oficiais é discutible. Está claro que aparentemente era parte do Estado. Pronunciou discursos, ou polo menos leunos, e firmou artigos que expresaban a liña de pensamento do goberno. Tamén é xeralmente aceptado que lle desgustaba o réxime, punto de vista confirmado pola súa familia, as súas cartas a Isaak Glikman e a cantata satírica Rayok, que ridiculiza a campaña antiformalista e que se mantivo oculta incluso despois da súa morte.
O incerto é ata que punto Shostakovich trataba de mostrar a súa oposición ó réxime a través da súa música. O punto de vista revisionista foi exposto por Solomón Vólkov no libro Testimony en 1979, que Vólkov presentou como se fosen as memorias de Shostakovich. O libro argumenta que varios dos traballos do compositor teñen mensaxes en clave contra o goberno. Que Shostakovich incorporaba citas e alusións no seu traballo é evidente, ó igual que o é a súa firma musical DSCH. O seu colaborador por moito tempo Yevgeny Mravinsky dixo que "Shostakovich explicaba frecuentemente as súas intencións con imaxes e connotacións" (Wilson p. 139). A perspectiva revisionista foi apoiada polos fillos do compositor, Maxim e Galina, e por varios músicos rusos. A viúva Irina en xeral apoia esta tese, pero afirma que Testimony é unha falsificación de Vólkov. Un revisionista prominente foi Ian MacDonald, experto en The Beatles e en Shostakovich. O seu libro The New Shostakovich interpreta a música de Shostakovich en clave conspirativa, case cada corchea ten un significado.
Os antirrevisionistas negan a autenticidade de Testimony e alegan que Vólkov fixo unha compilación de diversos artigos, ruxe-ruxes e posiblemente algunha información obtida directamente do compositor. Mais en xeral, argumentan que a significación de Shostakovich está máis na súa música que na súa vida, e que buscar mensaxes políticas non mellora, senón que vai en detrimento do valor artístico da súa música. Entre os antirrevisionistas destacan Laurel Fay e Richard Taruskin.
Outros estudosos da súa vida e obra son Elizabeth Wilson, autora de Shostakovich: A Life Remembered, que brinda interesantes testemuñas sobre o compositor, e o compositor polaco Krzysztof Meyer, escribiu outro libro (editado en castelán como Shostakóvich: su vida, su obra, su época), que proporciona unha introdución accesible á vida e á obra de DSCH.
Vilariño, Soandres, A Laracha
Vilariño é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 16 mulleres.
Economía da República Checa
A economía da República Checa está baseada en industrias siderúrxicas, de automóbiles, bebidas e cristais (o coñecido cristal de Bohemia). O país mantén unha agricultura baseada na produción de trigo para a exportación.
Tralo abandono da economía socialista, a comezos dos 1990, como outros países da súa contorna, Chequia comezou a ter un maior investimento estranxeiro en bens de consumo. As reestruturacións das industrias pesadas remataron en tan só unha década co sector terciario como o maioritario (59%).
As principais industrias son as do tratamento do aceiro, o ferro e de construción de maquinaria que están a pasar un custoso proceso de modernización. As exportacións trocaron nos últimos quince anos de Europa oriental cara as economías tradicionalmente de mercado de Europa occidental. Trala crise de 1997 provocada por un importante aumento do déficit por conta corrente e déficit público; nos anos 2000 e 2001, o crecemento arredor do 10% levou o país a ingresar na Unión Europea cunha boa carta de presentación.
As reformas aínda están lonxe de finalizar, estando pendentes a transformación do sector inmobiliario, a privatización do sistema de saúde e do sector bancario e cuestións de tipo medioambiental.
Os maiores vendedores de créditos son Alemaña, Países Baixos e Estados Unidos. Os maiores socios comerciais son Alemaña e Eslovaquia.
A República Checa ingresou na Unión Europea o 1 de maio de 2004 e non se espera que adopte o euro antes de 2020.
As Encrucilladas, Toldaos, Triacastela
As Ecrucilladas é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lugués de Triacastela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE en 2017 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller).
Rourís, Burres, Arzúa
Rourís é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 27 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 13 eran mulleres.
Enrique Zas
Co nome de Enrique Zas podemos referirnos a:
A Lagoa, Viós, Abegondo
A Lagoa é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 22 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 12 mulleres.
Focio I, patriarca de Constantinopla
Focio (en Φώτιoς), nado en Constantinopla ca. 820 e finado en Bordi (Armenia) o 6 de febreiro de 886, foi patriarca de Constantinopla e escritor bizantino, santo para a Igrexa ortodoxa e herexe para a Igrexa católica, pois separou á igrexa ortodoxa da católica no chamado Cisma de Focio, precursor do Cisma de Oriente.
Traxectoria
De familia nobre e moi relixiosa, emparentada cos Bardas, recibiu unha esmerada educación e chegou a ser un dos homes máis cultos do seu tempo en todas as ramas do saber que practicou: Gramática, Dialéctica, Oratoria, Escrituras, Teoloxía, Dereito. Dedicouse nun principio á docencia e logo pasou á Corte; durante o reinado do emperador Miguel III, foi presidente da Chancelaría imperial e realizou delicadas misións diplomáticas, por exemplo a embaixada ante o califa de Bagdad.
Trala deposición de Ignacio, o emperador Miguel III designou a Focio como patriarca de Constantinopla no ano 858. O nomeamento non recibiu a confirmación do papa Nicolao I, pois Focio non era eclesiástico e en poucos días, do 22 ao 25 de decembro do ano 858, recibiu desde a tonsura ata a consagración episcopal; é máis, o bispo consagrante foi Gregorio Asbesta, que naquel momento estaba suspendido e excomungado tanto polo patriarca Ignacio como polo papa Bieito III; a lexitimidade do novo patriarca era pois, como mínimo, discutíbel. O papa condenou a Focio en 863.
Obras
Foi a figura literaria máis importante no Imperio Bizantino mentres viviu. A súa produción literaria é considerábel e moi variada; ocupa catro volumes da Patroloxía grega de Jacques Paul Migne (PG, 101-104). Hai obras de erudición (Miriobilion ou Biblioteca, unha colección de epítomes en 280 capítulos de obras antigas e modernas, grazas ao cal coñecemos a obra de Ctesias, Memnón de Heraclea, Conón e as obras perdidas de Arrio e Diodoro de Sicilia), lexicográficas (Léxikon); teolóxicas (Anfiloquia; Comentarios bíblicos; Tratado contra os maniqueos; Tratado sobre o Espírito Santo; Tratados polémicos sobre as pretensións romanas); canónicas (Nomocanon; Decisións canónicas); obras de oratoria, cartas e moitas outras obras.
La Unión
La Unión pode referirse a:
Topónimos
O topónimo La Unión pode referirse a:
Michael Hirst
Michael Hirst, nado en 1952 é guionista e produtor de cine británico, coñecido polas súa películas Elizabeth e Elizabeth: The Golden Age e as series ''The Tudors e Vikings.
Hysteria
"Hysteria" (tamén coñecida como "Hysteria (I Want It Now)" nos Estados Unidos) é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Muse. Foi publicada como sinxelo do seu terceiro álbum de estudio, Absolution, o 1 de decembro do 2003. Chegou ao número 17 da lista británica de sinxelos, e ao 9 na estadounidense Billboard Modern Rock Tracks.
Erysipelothrix rhusiopathiae
Erysipelothrix rhusiopathiae é unha especie bacteriana formada por bacilos grampositivos, catalase negativos, non formadores de esporas, non ácido-alcohol resistentes, e inmóbiles. O organismo foi establecido como patóxeno humano a finais do século XIX e afecta tamén a animais. Pode illarse do solo, restos de comida e auga contaminada por animais infectados. Pode sobrevivir no solo durante semanas. Nas feces de porco, o período de supervivencia desta bacteria vai de 1 a 5 meses. Crece en condicións aeróbicas e anaeróbicas e non contén endotoxina. A súa distribución é mundial, e é considerada principalmente un patóxeno de animais, que causa nos animais unha doenza similar á erisipela (erisipeloide se afecta ao ser humano, xa que a erisipela humana a causa outro microbio; ver máis adiante). Os pavos domésticos e os porcos son os que se ven afectados máis comunmente, pero hai informes de casos noutras aves, ovellas, peixes, réptiles e outros animais. Nos porcos, a enfermidade é un tipo de erisipela ás veces chamada "doenza da pel de diamante". Nos humanos, a enfermidade denominada erisipela non é causada por E. rhusiopathiae, senón por especies do xénero Streptococcus. Cando E. rhusiopathiea afecta a humanos, a enfermidade causada, chamada erisipeloide, esta principalmente considerada como unha enfermidade laboral de traballadores de matadoiros e carniceiros.
Epidemioloxía
O erisipeloide en humanos é transmitido por varios animais, especialmente porcos, nos cales a doenza era moi común no pasado. Nos porcos produce lesións similares ás da urticaria, artralxia⁄artrite, endocardite e sepse. Outros animais que poden transmitir a infección son as ovellas, coellos, polos, pavos, patos, emús, peixe escorpión e lagostas de mar. O erisipeloide humano é unha enfermidade laboral, que se dá fundamentalmente en persoas que traballan con carne ou con animais, como gandeiros, veterinarios, traballadores de matadoiros, peleteiros, carniceiros, pescadores, peixeiros, amas/amos de casa, cociñeiros e tendeiros. Mesmo se deu unha epidemia de erisipeloide entre traballadores que fabricaban botóns feitos de ósos de animais. A enfermidade nos porcos causa perdas económicas para a industria porcina en todo o mundo.
Medios selectivos
miniatura|Cultivo en placa de ágar sangue de Erysipelothrix rhusiopathiae.
Tradicionalmente, os métodos de cultivo para o illamento de E. rhusiopathiae utilizan medios de enriquecemento selectivos. Hai métodos de cultivo dispoñibles comercialmente que son satisfactorios para un illamento primario do sangue, xa que E. rhusiopathiae non é especialmente esixente. Tamén existen outros medios selectivos para o seu illamento. Un medio moi utilizado é o caldo selectivo para Erysipelothrix (ESB), un caldo nutriente que contén soro, triptosa, kanamicina, neomicina, e vancomicina. O medio azida sangue modificado (MBA) é un ágar selectivo que contén azida de sodio e sangue ou soro de cabalo. O medio de Packer é un medio selectivo para mostras moi contaminadas, que contén azida de sodio e cristal violeta. O medio de Bohm utiliza azida de sodio, kanamicina, fenol e azul de anilina. O caldo de enriquecemento selectivo de Shimoji contén caldo de soia tríptica, Tween 80, Tris-aminometano, cristal violeta e azida de sodio.
Factores de virulencia
Suxeriuse que varios factores de virulencia están implicados na patoxenicidade de E. rhusiopathiae. Recoñeceuse a presenza dunha hialuronidase e unha neuraminidase, e sábese que a neuraminidase xoga un papel significativo na adhesión da bacteria e na subseguinte invasión das células hóspede. O papel da hialuronidase no proceso da doenza é discutida. A presenza dunha cápsula lábil á calor é tamén un importante factor de virulencia.
Probas de laboratorio
Nos frotis de laboratorio a bacteria aparece como bacilos grampositivos (aínda que a tinguidura de Gram ten unha baixa sensibilidade para este microbio). É inmóbil, catalase negativo, microaerífilo, capnófilo (prospera en presenza de altas concentracións de CO2), e non forma esporas. Pode tamén producir H2S (gas), o cal é unha característica exclusiva para un bacilo grampositivo. Produce ácido a partir de glicosa, frutosa, galactosa e lactosa pero non de maltosa, xilosa, e manitol. A sacarosa poden fermentala moitas cepas de E. tonsillarum, pero non as de E. rhusiopathiae. Producen sulfuro de hidróxeno H2S o 95% das cepas de especies de Erysipelothrix como se demostra en ágar de triplo azucre ferro (TSI). E. rhusiopathiae pode diferenciarse doutros bacilos grampositivos, especialmente, de Arcanobacterium (Corynebacterium) pyogenes e Arcanobacterium (Corynebacterium) haemolyticum, que son hemolíticos en ágar sangue e non producen sulfuro de hidróxeno en cultivos en ágar TSI inclinados, e de Listeria monocytogenes, que é catalase positiva, motil e sensible á neomicina. A identificación rápida de E. rhusiopathiae pode facerse co Sistema API Coryne. É un sistema de tiras reactivas comercial baseado no número de reaccións bioquímicas para a identificación de bacterias corineformes e xéneros relacionados, incluíndo E. rhusiopathiae. O sistema permite unha identificación rápida e fiable das bacterias e considérase unha boa alternativa aos métodos bioquimicos tradicionais. As investigacións de laboratorio poden revelar leucocitose, un lixeiro incremento de c-globulinas séricas e un incremento de marcadores inflamatorios (velocidade de sedimentación de eritrocitos, proteína C reactiva e glicoproteína ácida a-1).
Bloque do leste
miniatura|200px|Bloque do Leste
Durante a guerra fría, o Bloque do Leste, tamén chamado Bloque soviético e campo socialista, comprendía os seguintes países de Europa central e oriental: Bulgaria, Romanía, Hungría, a República Democrática Alemá, Polonia, Albania, a Unión Soviética e Checoslovaquia. O Bloque do Leste adoita considerarse idéntico ao Pacto de Varsovia. Outra das organizacións que reunían aos países do bloque era o Consello de Axuda Mutua Económica.
Iugoslavia nunca formou parte do Bloque do Leste nin do Pacto de Varsovia. Malia ser un estado socialista, o seu líder Josip Broz Tito chegou ao poder grazas ao seu mando sobre a resistencia partisana durante a segunda guerra mundial e sempre mantivo unha política de distanciamiento e autonomía respecto da influente Unión Soviética. O goberno iugoslavo mantívose neutral durante a guerra fría e foi un dos fundadores do Movemento de Países Non Aliñados.
Pola súa banda, o goberno de Albania (tildado de estalinista) tamén logrou o poder sen axuda soviética como consecuencia da segunda guerra mundial. Albania rompeu a súa relación coa Unión Soviética a comezos dos anos 1960, aliñándose coa República Popular Chinesa e a súa posición antirrevisionista.
As nacións do Bloque do Leste foron, en ocasións, mantidas dentro da esfera de influencia soviética mediante a forza militar. O Exército Vermello invadiu Hungría en 1956 logo dunha revolta anticomunista. Tamén Checoslovaquia foi invadida, en 1968 e por tropas do Pacto de Varsovia, co obxecto de poñer fin a un período de liberalización coñecido como a Primavera de Praga. Esta política foi denominada Doutrina Brezhnev e se convalidaba, segundo a argumentación soviética, na obrigación que tiñan os estados socialistas de sosterse uns a outros de acordo ao establecido no Pacto de Varsovia. A Primavera de Praga non era para os seus críticos outra cousa que un retorno progresivo ao capitalismo, o que xustificaba segundo este razoamento a intervención militar. Os críticos da Unión Soviética falaban á súa vez de social-imperialismo.
O Bloque do Leste disolveuse polo colapso dos diferentes estados socialistas que o formaban, case todos os cales deixaron directamente de existir. O golpe definitivo foi a disolución da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas mesma, bastión político e militar do Bloque, a fins de 1991.
Villamir, Soandres, A Laracha
Villamir é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 61 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 33 homes e 28 mulleres.
Batalla de Aylesford
A Batalla de Aylesford ou Epsford (anglosaxón: Æȝelesford) foi unha batalla entre os britanos e os anglosaxóns rexistrada na Crónica anglosaxoa e a Historia Brittonum. Ambas as fontes coinciden en que involucrou aos caudillos Hengest e Horsa por unha banda e á familia de Vortigern pola outra, pero ningunha menciona quen gañou a batalla. Esta ocorreu preto de Aylesford en Kent.
Historia
A Crónica anglosaxoa (s. IX) menciona a batalla na entrada para o 455. Segundo o texto, os caudillos anglosaxóns Hengest e Horsa combateron contra Vortigern, rei dos britanos. Horsa atopou a morte, e Hengest e o seu fillo Oisc convertéronse nos reis de Kent:
A Historia Brittonum, escrita tamén no século IX, contén unha explicación distinta da batalla. Os capítulos 43-45 indican que o fillo de Vortigern, Vortimer, e non o propio Vortigern, se alzou contra os saxónse e se enfrontou a eles en catro batallas. A terceira destas batallas librouse "no Vao [inglés: Ford], chamado Epsford no seu idioma, e Set thirgabail no noso". Nesta batalla Horsa morreu, así como o irmán de Vortimer Catigern. A Historia non di quen gañou a batalla, dicindo especificamente que durante a campaña de Vortimer os saxóns "ás veces ampliaron as súas fronteiras mediante a vitoria, e outras veces foron conquistados e fixéronos retroceder". De acordo ao texto, os britanos expulsaron con éxito aos saxóns na cuarta batalla, librada "preto da roca na beira do mar gálico". Con todo, a morte de Vortimer pouco despois asegurou que a vitoria durase pouco. A explicación da Crónica anglosaxoa é igualmente desalentadora para os britanos, dicindo que eles foron forzados a abandonar Kent pola seguinte vitoria sanguenta de Hengest e Oisc en Crayford en 457.
Dúas tumbas de cámara do neolítico preto de Aylesford, Kit's Coty House e White Horse Stone, identifícanse na tradición local como os sitios onde enterraron a Catigern e Horsa respectivamente.
Matsusaka
Matsusaka (松阪市, まつさかし, Matsusaka-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao centro da prefectura, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. Ten 623,77 km² de superficie e unha poboación de 169.455 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 272 h/km².
O concello de Matsusaka limita cos concellos de Ōdai, de Taki, de Meiwa, de Tsu (son da prefectura de Mie); de Kawakami, de Higashiyoshino e de Mitsue (son da prefectura de Nara).
Ptah
miniatura|O deus Ptah Ptah na relixión exipcia era o deus creador do mundo, protector de artistas e artesáns e tiña a súa morada en Menfis
Ginger Rogers
Ginger Rogers, nada en Independence (Missouri) o 16 de xullo de 1911 e finada o 25 de abril de 1995, foi unha actriz, bailarina e cantante estadounidense e gañadora dun Óscar.
Traxectoria
Nos seus 35 anos de carreira, fixo un total de 73 filmes, aínda que os seus papeis máis lembrados foron os que fixo xunto a Fred Astaire nunha serie de dez películas musicais, que revolucionaron o concepto do musical moderno.
Salmonte, Burres, Arzúa
Salmonte é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 13 eran mulleres.
Psicoloxía cognitiva
dereita|miniatura|200x200px|Psicoloxía. A psicoloxía cognitiva ou cognitivismo é a psicoloxía que se encarga do estudo da cognición; é dicir, dos procesos mentais implicados no coñecemento. Ten como obxecto de estudo os mecanismos básicos e profundos polos que se elabora o coñecemento, dende a percepción, a memoria e a aprendizaxe, até a formación de conceptos e razoamento lóxico. Por cognitivo entendemos o acto de coñecemento, nas súas accións de almacenar, recuperar, recoñecer, comprender, organizar e usar a información recibida a través dos sentidos.
Hadrián III, papa
miniatura|Hadrián III Hadrián III, nado en Roma e finado en San Cesario sul Panaro, Módena o 17 de setembro de 885, foi Papa da Igrexa católica do 884 ao 885.
Psicoloxía cognitiva
Está situada dentro do que se denomina o hexágono cognitivo, formado pola interrelación entre neurociencia, intelixencia artificial, psicoloxía, lingüística, antropoloxía e filosofía. Recibe influencias de disciplinas e teorías afíns, como o tratamento da información, a intelixencia artificial, a ciencia da linguaxe e o enfoque holístico da Gestalt.
O interese da psicoloxía cognitiva é dobre. O primeiro interese é estudar como as persoas entenden o mundo no que viven e tamén se abordan as cuestións de como os seres humanos toman a información sensorial entrante e a transforman, sintetizan, elaboran, almacenan, recuperan e finalmente fan uso dela. O resultado de todo este procesamento activo da información é o coñecemento funcional no sentido de que a segunda vez que a persoa se atopa cun acontecemento da contorna igual ou semellante está máis segura do que pode ocorrer comparado coa primeira vez.
O segundo interese da psicoloxía cognitiva é como a cognición leva á conduta. Dende un enfoque motivacional, a cognición é un "trampolín á acción". Para os teóricos cognitivistas, a acción está principalmente en función dos pensamentos da persoa e non dalgún instinto, necesidade, pulsión ou estado de activación (arousal).
Hadrián III, papa
Traxectoria
Manifestou que a consagración do Papa non precisaba do consentimento imperial, pero respondeu á petición do emperador Carlos III o Gordo para que acudise á Dieta, que co obxectivo de resolver a sucesión do trono imperial, se celebraría en Worms. Cando o Papa se dirixía ao encontro, morreu preto de Módena, o 7 de setembro do 885 e foi enterrado no mosteiro de Nonantula.
Galería de imaxes de Sacos, Cerdedo-Cotobade
Santa María de Sacos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade.
Bill Wyman's Rhythm Kings
Bill Wyman's Rhythm Kings é unha banda de blues-rock fundada e liderada polo ex-baixista dos Rolling Stones Bill Wyman. Conxuntamente co seu compañeiro musical Terry Taylor, o dúo dos "Dirty Boys", produce, arranxa e compón material orixinal para esta banda.
The Rhythm Kings son coñecidos polas súas actuacións ao vivo e as súas frecuentes xiras polo Reino Unido e o resto de Europa. O grupo estivo só unha vez en Estados Unidos, durante o 2001.