cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hamburgo
15px Altona
É o distrito urbano máis occidental sobre a beira dereita do río Elba. De 1640 a 1864 Altona estivo baixo a administración da monarquía dinamarquesa, logo foi unha cidade independente até 1937. Politicamente, os barrios seguintes están suxeitos ao municipio de Altona: Altona-Altstadt, Altona-Nord, Bahrenfeld, Ottensen, Othmarschen, Groß Flottbek, Osdorf, Lurup, Nienstedten, Blankenese, Iserbrook, Sülldorf, Rissen e Sternschanze. En 2008 a poboación era de 245.511 habitantes.
15px Bergedorf
Era en 2006 o maior dos sete distritos, sendo a poboación de 119.185 habitantes en 2008. Bergedorf componse dos barrios de Allermöhe, Altengamme, Bergedorf, Billwerder, Curslack, Kirchwerder, Lohbrügge, Moorfleet, Neuengamme, Ochsenwerder, Reitbrook, Spadenland e Tatenberg.
15px Eimsbüttel
Tiña en 2008 unha poboación de 247.135 habitantes. O distrito divídese en nove barrios: Eidelstedt, Eimsbüttel, Harvestehude, Hoheluft-West, Lokstedt, Niendorf, Rotherbaum, Schnelsen e Stellingen. Situado dentro deste municipio está o antigo barrio xudeu Grindel.
Schweizerische Numismatische Rundschau
A Schweizerische Numismatische Rundschau, cabeceira trilingüe tamén titulada Revue Suisse de Numismatique e Rivista Svizzera di Numismatica (en galego: "Revista Suíza de Numismática") é unha revista numismática de periodicidade anual publicada pola Sociedade Suíza de Numismática desde 1891.
Hamburgo
12px Hamburg-Mitte
Literalmente en galego "Centro de Hamburgo", abarca principalmente o centro urbano da cidade. En 2008 a poboación era de 276.234 habitantes. Consta dos barrios de Billbrook, Billstedt, Borgfelde, Finkenwerder, HafenCity, Hamburg-Altstadt, Hamm-Nord, Hamm-Mitte, Hamm-Süd, Hammerbrook, Horn, Kleiner Grasbrook, Neuwerk (illa de Cuxhaven), Rothenburgsort, St. Georg, Sankt Pauli, Steinwerder, Veddel, Waltershof e Wilhelmsburg. Os barrios de Hamburgo-Alstadt (casco antigo da cidade de Hamburgo) e Neustadt (nova cidade) son a orixe histórica da cidade de Hamburgo.
Schweizerische Numismatische Rundschau
A revista contén artigos do máximo rigor científico no campo da numismática internacional e da historia monetaria desde a Antigüidade ata os tempos modernos, redactados en calquera das súas tres linguas oficiais da Sociedade Numismática Suíza (alemán, francés e italiano), ademais do inglés.
Hamburgo
12px Hamburg-Nord
Está ao norte de Hamburgo, contaba en 2008 con 280.229 habitantes nunha área de 57,5 quilómetros cadrados. Hamburg-Nord componse dos barrios de Alsterdorf, Barmbek-Nord, Barmbek-Süd, Dulsberg, Eppendorf, Fuhlsbüttel, Groß Borstel, Hoheluft-Ost, Hohenfelde, Langenhorn, Ohlsdorf, Uhlenhorst e Winterhude.
Schweizerische Numismatische Rundschau
Inicialmente a revista tivo a súa sede en Xenebra, mais en 1925 foi trasladada a Berna.
Hamburgo
15px Harburg
Atópase na beira meridional do río Elba e comprende parte do porto de Hamburgo, zonas residenciais e rurais e algúns institutos de investigación. En 2008 a poboación do municipio era de 202.526 habitantes. En Harburgo os barrios son Harburg Altenwerder, Cranz, Eißendorf, Francop, Gut Moor, Harburg, Hausbruch, Heimfeld, Langenbek, Marmstorf, Moorburg, Neuenfelde, Neugraben-Fischbek, Neuland, Ronneburg, Sinstorf e Wilstorf.
Schweizerische Numismatische Rundschau
Consello editorial
O consello editorial das revistas publicadas pola Sociedade Suíza de Numismática está composto polas seguintes persoas:
Hamburgo
15px Wandsbek
En 2006, era o segundo distrito máis grande dos sete que compoñen a cidade de Hamburgo. O barrio de Wandsbek, que foi independente da antiga cidade. Cos barrios de Eilbek e Marienthal, forma parte do corazón económico e cultural da cidade. Do mesmo xeito que os demais distritos de Hamburgo, Wandsbek divídese en barrios. Estes son Bergstedt, Bramfeld, Duvenstedt, Eilbek, Farmsen-Berna, Hummelsbüttel, Jenfeld, Lemsahl-Mellingstedt, Marienthal, Poppenbüttel, Rahlstedt, Sasel, Steilshoop, Tonndorf, Volksdorf, Wandsbek, Wellingsbüttel e Wohldorf-Ohlstedt. En 2008, a poboación era de 411.203 habitantes.
Goberno
miniatura|200px|Casa do Concello de Habmurgo. A cidade de Hamburgo é un dos 16 estados alemáns, polo que o alcalde da cidade axústase máis á función dun ministro-presidente que á que un alcalde convencional. Hamburgo como un goberno estatal, é responsable da educación pública, as institucións penais e da seguridade pública, ademais das bibliotecas, instalacións de esparexemento, servizos de saneamento, abastecemento de auga e servizos de benestar.
Territorio da Baía Jervis
O Territorio da Baía Jervis (inglés: Jervis Bay Territory) é un territorio de Australia. Foi adquirido polo goberno ao estado de Nova Gales do Sur en 1915 para que a capital federal de Canberra tivese acceso ao mar. Formou parte do Territorio da Capital Australiana ata 1989, ano en que esta obtivo autogoberno, logo do cal converteuse nun territorio separado administrado polo Ministro para os Territorios (Minister for Territories). Con todo, segue formando parte de Canberra no que atinxe aos asuntos electorais federais. A capital é Sussex Inlet. miniatura|esquerda|200px|A bandeira do Territorio da Baía Jervis. A Baía Jervis leva o nome do almirante británico John Jervis, primeiro conde de St Vincent.
Hamburgo
Demografía
En canto á distribución por sexo, no censo de 2006 rexistrouse unha poboación de 856.132 homes e de 898.050 mulleres. Nese mesmo ano tamén se rexistraron 16.089 nacementos, do cal un 33,1% eran dados a luz por mulleres solteiras, 6.921 casadas e 4.583 por divorciadas. Na cidade, un 15,7% da poboación é menor de idade, un 18,8% é maior de 65 anos, mentres que o 65,7% restante sitúase entre estas dúas idades.
En canto aos residentes estranxeiros, hai unha cantidade de 257.060 habitantes da inmigración, aproximadamente un 14,8% da poboación, sendo un 22,6% dos residentes destes de orixe turca (58.154 habitantes). Tamén hai unha considerábel cantidade de poboación de orixe polaca (20.743 habitantes), inglesa (4.046 habitantes) e estadounidense (4.369 habitantes).
Economía
A unidade económica máis importante de Hamburgo é o porto de Hamburgo, que ocupa o 2º posto en Europa, só superado polo de Rotterdam, e o 9º en todo o mundo, con transbordos de 9,8 millóns de TEU de carga e 134 millóns de toneladas de mercadorías en 2007. Despois da reunificación alemá, Hamburgo recuperou a parte oriental do seu interior e o porto pasou a ser o de maior crecemento en Europa. O comercio internacional é unha das principais razóns pola que hai un gran número de consulados na cidade.
200px|miniatura|150px|esquerda|Centro financeiro de Hamburgo.
Aínda que a cidade está situada a 110 km do estuario do río Elba, considérase un porto de mar debido á súa capacidade para manexar grandes buques oceánicos.
Hamburgo (xunto con Seattle e Tolosa) tamén é unha importante praza da industria aeroespacial civil. Airbus, que ten unha planta de ensamblaxe no barrio de Finkenwerder, emprega a máis de 13.000 persoas. A industria pesada, inclúe a fabricación de aceiro, aluminio, cobre e unha serie de estaleiros como Blohm Voss.
En 2007, un estudo da Fundación Bertelsmann sobre os distintos estados federados alemáns revelou que Hamburgo ten a maior renda per cápita e tamén que o seu crecemento económico supera a media nacional, e segundo outro informe da Comisión Europea, Hamburgo ocupa o cuarto lugar entre as cidades da Unión, ademais de ter a mellor rede de transporte público.
Outra industria moi importante é a dos medios de comunicación, con máis de 70.000 empregados. Unha mostra disto é que a importante cadea de radio e televisión Norddeutscher Rundfunk ten a súa sede na cidade, habendo tamén outras compañías de ámbito rexional como Radio Hamburgo.
A parte dos medios audiovisuais tamén varias das empresas editoriais máis grandes de Alemaña como Axel Springer AG, Gruner Jahr ou Heinrich Bauer Verlag teñen aquí a súa sede, a parte de moitos xornais e revistas nacionais, como Der Spiegel e Die Zeit ou o Financial Times Deutschland. O xornal de ámbito rexional máis importante é o Hamburger Abendblatt, cunha gran circulación. Tamén hai un bo número de empresas de música (a maior é Warner Bros. Records Alemaña) e negocios de Internet (por exemplo, AOL, Adobe, Google Alemaña ou empresas de Web 2.0 como Qype).
Cultura
Hamburgo ofrece máis de 40 teatros, 60 museos e 100 lugares de música e clubs. En 2005, máis de 18 millóns de persoas visitaron concertos, exposicións, teatros, cinemas, museos e outros espectáculos culturais. Máis de 8.552 empresas suxeitas a impostos, sendo o tamaño medio de 3,16 empregados, dedicábanse a actividades culturais como a música, artes escénicas e literatura. Hai cinco empresas do sector creativo por cada mil habitantes (Por exemplo Berlín ten tres e Londres trinta e sete).230px|miniatura|Sala de concertos Laeiszhalle. No verán de 2007, Hamburgo formou parte de Live Earth, unha serie de concertos de beneficencia de pop e rock presentando a varios artistas en contra do quecemento global.
Teatros e museos
O teatro Hamburger Schauspielhaus (propiedade estatal), o Teatro Thalia e o Kampnagel son teatros ben coñecidos en Alemaña e no estranxeiro. O Teatro Inglés, preto da estación de metro Mundsburg representa funcións en inglés, xa que posúe actores nativos entre o seu persoal.
A Galería de Arte e a Galería de Arte Contemporánea (Kunsthalle) de Hamburgo atópanse preto da estación central. En 2008, o Internationales Maritimes Museum Hamburg abriu as súas portas en Hamburgo, no HafenCity. O Miniatur Wunderland mostra diferentes modelos de trens en acción e nunha fascinante paisaxe artificial. Pola súa banda, o Museo da Cidade da Emigración BallinStadt lembra os grandes fluxos de persoas que emigraron en masa de Europa entre 1850 e 1939 ao norte e sur de América. Dous buques museo preto de Landungsbrücken dan testemuño dos buques de carga e os tempos dos veleiros de carga.
Arquitectura
Hamburgo ten edificios arquitectonicamente significativos cunha ampla gama de estilos. Hai só uns poucos rañaceos e destacando a igrexa de St. Nikolai, o edificio máis alto do mundo no século XIX. O panorama da cidade de Hamburgo pode ser visto dende as altas torres das principais igrexas (Hauptkirchen) como a igrexa de San Miguel, a de San Pedro, a igrexa de San Xacobe e a de Santa Catarina, cuberta con placas de cobre.
230px|miniatura|Panorama aéreo do centro de Hamburgo.
As numerosas canles de Hamburgo son atravesados por máis de 2.300 pontes, máis que as de Venecia e Ámsterdan xuntas. O Köhlbrandbrücke, Freihafen Elbbrücken, Lombardsbrücke e Kennedybrücke son algunhas das pontes máis notabeis.
O concello posúe unha rica decoración neo-renacentista e foi terminado en 1897. A súa torre é de 112 metros de altura e a súa fachada, de 111 metros de longo, representa aos emperadores do Sacro Imperio Romano, dende que Hamburgo estivo, como Cidade Libre Imperial, só baixo a soberanía do emperador. O Chilehaus, é un edificio de oficinas de ladrillo de pedra construído en 1922 e deseñado polo arquitecto Fritz Höger en forma de espectacular transatlántico.
En 2015 completarase o maior desenvolvemento dun centro urbano en Europa: o barrio de HafenCity, que albergará uns 10.000 habitantes e 15.000 traballadores. O seu ambicioso plan e a arquitectura (deseñado, entre outros, por Rem Kolhaas e Renzo Piano) comezou en 2008. A finais de 2010, o Salón da Filharmónica do Elba (Elbphilharmonie) estará listo para os seus primeiros concertos nun espectacular edificio deseñado pola empresa suíza Herzog & de Meuron.
Os numerosos parques da cidade de Hamburgo distribúense por toda a cidade, o que fai de Hamburgo unha cidade moi verde. Os parques máis grandes son o Stadtpark, o cemiterio Ohlsdorf e Planten un Blomen. O Stadtpark, o "Central Park" de Hamburgo, ten un gran céspede e unha gran torre de auga, e alberga un dos planetarios máis grande de Europa. O parque e os seus edificios foron deseñados por Fritz Schumacher na década de 1910.
1000px|miniatura|centro|Panorama dende o [[río Alster.]]
Gastronomía
miniatura|Birnen, Bohnen und Speck, prato típico de Hamburgo. A Gastronomía de Hamburgo é un conxunto de diversas variantes da cociña alemá do norte, reúne os ingredientes típicos das terras do Vierlande, as froitas do Altes Land ou os peixes do Elba. Posúe evidentemente influencia das cociñas das cociñas das rexións adxacentes como a de Schleswig-Holstein.
Dentro dos ingredientes é posíbel comer cangrexos e lagostas así como pratos de diferentes peixes como a solla (Finkenwerder Scholle), do río Elba os sint (cociñados ao forno e moi apreciados en Hamburgo) ou o arenque en sazón. Tamén se adoitan comer asadas as carpas e os propios arenques, todos eles moi asociados á festa de San Martiño. Son moi populares e igualmente posíbeis de comer pola rúa uns Rollmops (arenque remollado) ou a sopa de anguía.
No terreo das carnes cómese, do mesmo xeito que en todo o norte de Alemaña o Labskaus (carne en sazón) ou as patacas asadas co corned beef (carne de tenreira hervida). Hamburgo é unha comarca moi típica de cocidos (eintopf), como o Steckrübeneintopf (cocido de nabos e carne).
As verduras máis empregadas (fóra da pataca) é a invernal col verde. Entre os pans destaca o Pumpernickel que se atopa facilmente en calquera panadería, para almorzar son moi típicos na zona os Franzbrötchen (fariña aromatizada con azucre e canela) e no terreo das galletas son moi famosos os Braune Kuchen (unha galleta de fariña de trigo e centeo con mel e especias).
Así pois o prato máis coñecido é o Birnen, Bohnen und Speck (peras, feixóns e touciño entrefebrado), é un prato sinxelo e de estación que se serve en outono.
Lugares de interese
miniatura|Zona portuaria. miniatura|Futura localización da Filharmónica do Elba.
Hamburgo ofrece numerosos atractivos para o visitante. O xa citado lago no centro da cidade é único no seu xénero. Está rodeado por tres avenidas, con edificios elegantes, entre eles dous dos hoteis con maior tradición. Desde este lugar divísanse varias torres das igrexas de Hamburgo, cuxa parte superior está cuberta de láminas de cobre que foron adquirindo unha cor verde. Moi preto atópase a Casa do Concello, un edificio construído no estilo nórdico tamén con tellado de cobre. O lago exterior, máis grande de tamaño, está rodeado por casas con xardíns.
Outro atractivo turístico é o porto, que se pode percorrer en embarcacións de diversos tamaños, con duracións máis ou menos prolongadas. Na zona portuaria existen numerosos canles, en cuxos lados se achan os vellos almacéns. Estes edificios, que deixaron de usarse dende que apareceron os colectores, están a ser rehabilitados e acondicionados para vivendas e outros usos. Cerca do porto atópase o barrio mariñeiro de Hamburgo, onde están os clubs e bares nocturnos. Este barrio foi durante moito tempo a "zona roxa" de Hamburgo, onde os mariñeiros compraban víveres e acudían aos numerosos bordeis. Con todo, nas últimas décadas mudáronse a este barrio estudantes, traballadores e empresarios.
Hamburgo conta tamén cun xardín botánico deseñado como parque, no que se poden pasar varias horas admirando a vexetación. Outro barrio moi coñecido en Hamburgo é o Sternschanze, no centro de Hamburgo, un barrio alternativo.
Actualmente Hamburgo ten 79 museos. Entre os máis famosos e populares figura o Kunsthalle, museo de arte con obras de pintores alemáns do século XIX. Tamén é destacable a escola Bullenhuser Damm, antiga extensión do campo de concentración de Neuengamme.
Filharmónica do Elba
O almacén do Kaiser (emperador) non só era o máis grande da cidade portuaria, senón que durante anos o edificio daba a benvida aos visitantes que chegaban ao porto. Trala segunda guerra mundial, este edificio rectangular de ladrillos quedou esnaquizado polos ataques aliados, até a súa reconversión como depósito de cacao.
Sobre este edificio construirase a sede da Filharmónica do Elba, deseñado pola oficina de arquitectos Herzog & de Meuron de Basilea (Suíza). O antigo edificio reciclarase nun enorme estacionamento, e sobre el levantarase unha estrutura colgante e luminosa que albergará unha sala de concertos con 2.200 prazas en filas curvadas ao redor do escenario.
Educación
230px|miniatura|Edificios da [[Universidade de Hamburgo.]] O sistema escolar está administrado polo Ministerio de Escolas e Formación Profesional (Behörde für Schule und Berufsbildung). En 2006 ao redor de 160.000 alumnos estudaban en 245 escolas primarias, e 195 escolas secundarias. Ademais hai na cidade 33 bibliotecas públicas.
En Hamburgo atópanse 17 universidades, nas que estudan 70.000 alumnos, incluíndo os residentes estranxeiros, que son arredor de 9.000. Seis universidades son públicas, a Universidade de Hamburgo co Centro Médico da Universidade de Hamburgo-Eppendorf, a Universidade de Música e Teatro, a Universidade de Hamburgo de Ciencias Aplicadas e a Universidade Tecnolóxica. As restantes sete son privadas, como a Facultade de Dereito Bucerius. A cidade tamén ten colexios máis pequenos, privados e universidades, entre eles moitos relixiosos e as institucións para fins especiais, tales como a Universidade Helmut Schmidt (Antigamente: Universidade das Forzas Armadas Federais de Hamburgo).
Relacións internacionais
En Hamburgo hai 95 Consulados Xerais e Consulados. Á parte, está irmandada con oito cidades e ten acordos con outras, como o asinado con Dar es Salaam para desenvolver a cooperación entre ambas as cidades.
1612
Outros
Historia ano a ano
Código ATC A
O código ATC A é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os fármacos de uso sobre o aparato dixestivo e o metabolismo.
Cerdeiras, Veiga, Ortigueira
Cerdeiras é un lugar da parroquia de Veiga no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística estaba habitado por un home no ano 2011.
La Antorcha
La Antorcha foi un periódico editado en Cedeira entre 1930 e 1931.
Historia e características
Subtitulado Decenario defensor de los intereses generales de la comarca cedeiresa, apareceu o 25 de maio de 1930. Publicábase os días 5, 15 e 25 de cada mes. Foi órgano dos agrarios cedeireses. Entre os seus colaboradores figurou Francisco Cabo Pastor. O último número conservado é o 42, que corresponde ao 22 de xullo de 1931.
Ramón Otero
O nome Ramón Otero pode referirse a varios galegos:
A Portela, O Obre, Noia
A Portela é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 155 habitantes (80 homes e 75 mulleres).
Circulación xeral atmosférica
dereita|miniatura|350px|Circulación xeral na [[atmosfera terrestre. A célula de Hadley subtropical, a célula de Ferrell e a célula polar.]]
A circulación xeral atmosférica trátase dun movemento de aire a grande escala na atmosfera da terra o cal é afectado polo efecto de Coriolis. Esta circulación de aire está formado principalmente por tres células en constante movemento.
Funcionamento
Este movemento global de aire presente tanto no hemisferio norte como no hemisferio sur funciona dende que se quece o aire no ecuador producindo unha ascensión do aire, que se despraza ata chegar os 30º de latitude (zonas subtropicais). Alí é onde arrefría descendendo, formando unha célula que se volve dirixir cara ao ecuador repetindo outra vez este proceso.
Entre os 30º e 60º de latitude atópase outra célula onde predominan as baixas presións que orixinan ventos suaves que se dirixen do oeste cara os polos chamados ventos do oeste ou westerlines debido ao seu desprazamento.
A Lameira, Carantoña, Miño
A Lameira é un lugar da parroquia de Carantoña no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 9 eran mulleres.
1936
Acontecementos
miniatura|[[Luís Manteiga nun mitin pro-estatuto o 27 de xuño de 1936 en Lugo.]]
Outros
Historia ano a ano
A gaita gallega
A gaita gallega pode referirse a:
Sherlock (serie de televisión)
Sherlock é unha serie de televisión británica, que trata sobre unha actualización contemporánea das aventuras do detective Sherlock Holmes, creado por Arthur Conan Doyle. Está protagonizada por Benedict Cumberbatch como Holmes e Martin Freeman como o Dr. Watson. Una Stubbs interpreta a señora Hudson, e Rupert Graves é o Detective Inspector Lestrade.
Historia e características
Producida por Hartswood Films para BBC de Gales, en coprodución coa WGBH de Boston para súa serie de antoloxía Masterpiece. Foi creada por Steven Moffat e Mark Gatiss, que escribiron un episodio cada un. Paul McGuigan dirixiu o primeiro e o terceiro episodio; Euros Lyn dirixiu o segundo, que foi escrito por Stephen Thompson.
A rodaxe tivo lugar en varios lugares, incluíndo Londres e Cardiff. A primeira tempada, de tres episodios, foi transmitida na BBC One e BBC HD, en xullo e agosto de 2010. A recepción crítica foi positiva. Estes episodios, conxuntamente co capítulo piloto non emitido, foron lanzados en DVD e Blu-ray no Reino Unido o 30 de agosto de 2010. Unha segunda tempada de tres episodios duns 90 minutos está programada para ser transmitida no outono de 2011.
Personaxes
miniatura|esquerda|Benedict Cumberbatch como [[Sherlock Holmes.]]
Nunha entrevista con The Observer, o co-creador Mark Gatiss di que tiveron máis dificultades para encontrar o actor adecuado para desempeñar ó Dr. John Watson. A produtora Sue Vertue di: «"Benedict foi a única persoa que realmente vin para Sherlock... Unha vez que Benedict estaba alí era simplemente asegurarse de que tiña química con John Watson... e creo que a conseguen en canto entran na habitación, pódese ver que poden traballar xuntos."» Steven Moffat lembra que Matt Smith foi a primeira persoa que audicionou, sen éxito, para o papel de Watson. A caracterización de Smith na audición era demasiado "tola", máis apropiado para Holmes, e os produtores exixiron algo máis da persoa "recta" de Watson. P
miniatura|esquerda|Martin Freeman como o [[Dr. John Watson.]]
Algúns diálogos do primeiro episodio suxiren que nesta versión moderna, o personaxe de Sherlock Holmes é homosexual. Por exemplo, Holmes responde á pregunta de Watson sobre o seu estado de relación con "Moza? Non, non é a miña área". A súa caseira, aparentemente cre que son unha parella, informándolles "Hai outro cuarto enriba... É dicir, se precisan máis dun". Steven Moffat negou calquera relación sexual implícita entre os dous, mentres que Cumberbatch di que «"Aluden á idea de que pode haber un "malentendido" doutras persoas que pensan que somos unha parella."» Moffat continuou: «"E que o de dous homes investigando xuntos, convivindo xuntos... neste bonito mundo moderno leva á xente a dicir 'Oh, son parella?'. E iso é bo. Pensei que o mundo cambiara, non hai desconformidade. Canto se civilizou o mundo."»
Premios Primetime Emmy
Nomeada a 8 premios BAFTA Mellor serie británica
Consello Superior de Deportes
250px|miniatura|Sede do Consello Superior de Deportes na Cidade Universitaria de [[Madrid.]] O Consello Superior de Deportes (CSD, en castelán: Consejo Superior de Deportes) é un organismo autónomo da Administración Xeral do Estado española, dependente no Ministerio de Cultura e Deporte.
Para o control das trampas no deporte e asegurar a boa saúde dos deportistas ten adscrita a Axencia Española de Protección da Saúde no Deporte, comunmente coñecida como Axencia Estatal Antidopaxe.
Historia
O CSD créase mediante Decreto 2258/1977, do 27 de agosto e é directo herdeiro da Delegación Nacional de Deportes, creada en 1941, dependente da Secretaría Xeral do Movemento.
Lista de vocalistas e músicas de heavy metal
Esta é unha lista non exhaustiva de vocalistas e músicas notables de heavy metal.
A Cruz, Veiga, Ortigueira
A Cruz é un lugar da parroquia de Veiga no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística estaba despoboado no ano 2011.
Os Corgos
O topónimo Corgos pódese referir a:
John Evans (arqueólogo)
John Evans, nado o 17 de novembro de 1823 en Burnham, Buckinghamshire, e finado o 31 de maio de 1908 en Berkhamsted, Herrtfordshire, foi un arqueólogo, numismático e xeólogo inglés.
Traxectoria
John Evans era o terceiro dos seis fillos do reverendo Arthur Benoni Evans (1781-1854), un escritor e erudito amplo coñecedor de linguas clásicas e modernas, e de Anne Dickinson. Aos 17 anos comezou a traballar na compañía de produción de papel John Dickinson & Co. Ltd. en Nash Mills, no condado de Hertfordshire, que fora establecida polo seu tío (e máis tarde sogro) John Dickinson (1782-1869), quen tamén era o seu socio principal. En 1850 John Evans foi admitido como novo socio da compañía e desde entón xa non se retirou da súa xestión ata 1885.
Ademais da atención aos seus negocios, John Evans foi un salientable anticuario, arqueólogo, numismático e xeólogo. Ao longo da súa carreira presidiu as seguintes institucións académicas e científicas:
esquerda|miniatura|300x300px| John Evans (6º pola dereita de pé), con outros membros da [[Royal Society, nun gravado de 1885. ]] En 1864 foi elixido membro da Royal Society, institución da que foi tesoureiro durante dúas décadas (1878-1898).
En tanto que presidente da Sociedade de Anticuarios de Londres, Evans tiña atribuído o posto de administrador do Museo Británico, e despois mantivo este posto con carácter permenente ata a súa xubilación en 1898. Logo da doazón feita polo seu fillo, Arthur Evans, este museo alberga unha colección de antigüidades da Idade de Ferro procedentes das escavacións que John Evans fixo xunto con John Lubbock no sitio arqueolóxico de Hallstatt, en Austria.
A maior parte da súa ampla colección arqueolóxica foi doada, tamén polo seu fillo, ao Museo Ashmolean, da Universidade de Oxford. Entre as pezas máis salientables están as xoias anglosaxoas coñecidas como "Cruz de Ixworth" e "Fibela de Tostock". Os seus fondos bibliográficos foron doados á Biblioteca Bodleian e hoxe forman parte da Biblioteca Sackler, da Universidade de Oxford.
Recoñecementos
As súas honras académicas inclúen graos honoríficos por diversas universidades (Oxford, Dublín, Cambridge, Toronto etc.) e foi nomeado membro correspondente ou membro honorario de entidades de países como Francia, Luxemburgo, Portugal, Italia, Irlanda, os EEUU, Canadá, Bélxica e Mónaco.
Vida familiar
miniatura|271x271px| John evans na súa [[Terceira idade|ancianidade. ]] John Evans casou en tres ocasións, enviuvou dúas delas e tivo seis fillos. A súa primeira muller foi Harriet Ann Dickinson, filla do inventor e empresario John Dickinson e de Ann Grover. Neste primeiro matrimonio tivo cinco fillos:
A súa primeira muller morreu o 1 de xaneiro de 1858 e Evans casou entón cunha curmá dela, Frances Phelps, nada en 1826 e que faleceu o 22 de setembro de 1890.
O 9 de xullo de 1892, John Evans casou con Maria Millington Lathbury (1856-1944), coa que tivo unha filla, Dame Joan Evans, unha recoñecida historiadora da arte medieval francesa e inglesa, autora dunha biografía familiar.
Publicacións
John Evans é autor de máis de 140 artigos en revistas de arqueoloxía e numismática, ademais de diversos traballos monográficos, dos que varios foron no seu día foron considerados como referencias no seu ámbito:
Logos (revista)
Logos, subtitulada Boletín católico mensual, foi unha revista mensual editada en Pontevedra de 1931 a 1936.
Características
Creada por Antón Iglesias Vilarelle e Xesús Ferro Couselo, foi unha revista innovadora na prensa católica polo uso do idioma galego e a disparidade de criterios dos seus colaboradores. Xunto aos temas teolóxicos, trataba aspectos históricos e literarios, e a súa liña política está marcada por un certo aperturismo cara aos problemas sociais do momento.
Saíron un total de 49 números, xa que a edición suspendeuse entre agosto e decembro de 1934; en 1935 só se editaron catro números, asumindo un ritmo trimestral, e en 1936 empeza editándose a ritmo bimensual, pero só saen dous números, o 48 de xaneiro-febreiro, e o 49 de marzo-abril.
Na revista colaboraron os sacerdotes Paulino Pedret, Avelino Gómez Ledo, Ramón María Aller, Fernando Quiroga Palacios; os frades Mercedarios de Poio: Guillermo Vázquez, Gumersindo Placer, P. Miguélez, Emilio Silva, Santiago Crespo e Xosé Vallejo; os Franciscanos de Santiago Atanasio López Fernández, P. Aldegunde e Lino Gómez Canedo; e os monxes de Samos Maximino Arias e Victoriano González. A imaxe do profeta Daniel que aparecía na portada foi debuxado por Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Despois da guerra, Iglesias Vilarelle e Xosé Luís Fontenla Méndez intentaron volver publicar a revista, pero as autoridades franquistas esixíronlles unha declaración de adhesión ao Movemento e decidiron non continuar co proxecto.
O Rego de Hortas, O Obre, Noia
O Rego de Hortas é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres).
Logos (revista)
Características
En 1983 Sotelo Blanco Edicións editou a colección completa en edición facsímile, cun limiar de Xosé Filgueira Valverde.
Rúa do Ferreiro, O Obre, Noia
Rúa do Ferreiro é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Lonomia obliqua
Lonomia obliqua é unha especie de avelaíña de América do Sur. É máis coñecida pola súa forma larval, principalmente debido ao mecanismo de defensa da eiruga, xa que conta con pugas urticantes que inxectan un veleno potencialmente mortal. A eiruga foi responsable de moitas mortes humanas, especialmente no sur do Brasil. O seu veleno foi obxecto de numerosos estudos médicos. A especie foi descrita por vez primeira por Francis Walker en 1855. O Guinness World Records clasificouna como a máis velenosa especie de eiruga do mundo.
Provincia de Phrae
Phrae é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phrae.
Distritos
150px|esquerda|Mapa da Provincia cos Distritos A provincia divídese en oito distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 78 comunas (tambon) e 645 poboados (muban).
1608
Outros
Historia ano a ano
As Parruchas, Carantoña, Miño
As Parruchas é un lugar da parroquia de Carantoña no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Estaba despoboado no ano 2010 segundo datos do INE.
Leopoldo Meruéndano Arias
Leopoldo Meruéndano Arias, nado o 16 de novembro de 1845 e finado en Ribadavia en outubro de 1920, foi un teólogo, avogado e político galego.
Totemismo
miniatura|250x250px|Rewe [[Pobo mapuche|mapuche de Chile.]] O totemismo  (do ojibwa: ototeman) é o conxunto de crenzas e expresións do espiritual e social ligada a un tótem. Un «tótem»  é  un  animal, un  vexetal ou mesmo un obxecto fabricado que non só é considerado como o padriño dun grupo ou clan, senón tamén como un pai, un patrón ou un irmán. Deste xeito, un di ser parente do oso, da araña ou da aguia.
Definición
O totemismo é un concepto da antropoloxía en desuso, que denota unha relación metafísica, un sistema complexo de ideas, símbolos, ou prácticas entre un individuo ou un grupo social, e un animal (unha planta ou mesmo un obxecto). Entende as relacións idealmente previstas entre dúas series, unha natural e a outra cultural. O totemismo é común en América e Oceanía, e, ó parecer, é unha crenza inherente ó ser humano primitivo, e non unha transmisión global transmitida entre culturas e grupos étnicos.
Características
O totemismo non é considerado de xeito unánime como un fenómeno relixioso. Non se trata en realidade dunha relixión, xa que se expresa entre outras características, na adoración ós animais. O concepto de totemismo deuno a coñecer o escocés John Ferguson McLennan en Londres en 1870 coa fórmula de que o totemismo é o fetichismo máis a exogamia e a filiación matrilineal.
Illas do Mar do Coral
250px|miniatura|dereita|Mapa das illas do Mar do Coral O Territorio das Illas do Mar do Coral (en inglés: Coral Sea Islands Territory) está composto por un grupo de pequenas illas e arrecifes coralinos deshabitados e tropicais do Mar do Coral, ao noroeste de Queensland Australia, (coordenadas 18°N, 152°E). As illas están diseminadas nunha área de ao redor dun millón de km², pero cunha área emerxida de só 8 km² sendo o illote de Willis os máis importantes, no principal dos illotes de Willis existe unha estación meteorolóxica cuxa poboación é temporal.
O territorio abarca 780.000 km², que se estenden ao leste e ao sur desde o bordo exterior da Gran Barreira de Coral, e inclúe a illa Heralds Beacon, Arrecife Osprey, o Grupo Willis, e outros quince grupos de arrecifes/illas.
Historia
As Illas do Mar do Coral describíronse por primeira vez en 1803. Nos anos 1870 e 1880, as illas foron explotadas polo guano, pero a ausencia dun fornecemento permanente de auga doce impediron a habitación a longo prazo. O territorio foi creado en 1969 pola Coral Sea Islands Act (Lei de Illas do Mar do Coral) antes diso, a área era considerada parte de Queensland e ampliada en 1997 para incluír os arrecifes Middleton e Elizabeth case 800 km máis ao sur, xa no Mar de Tasmania. O territorio é unha posesión de Australia, que administra desde Canberra o Ministerio de Medio Ambiente (Australian Department of the Environment), que controla as actividades dos visitantes.
Os dous últimos arrecifes están moito máis preto da Illa Lord Howe, Nova Gales do Sur, (aproximadamente 150 km) que á illa máis meridional do resto do territorio, Illa Cato. As illas, caios e arrecifes da Gran Barreira de Coral non forman parte do territorio, pertencen a Queensland. O bordo exterior da Gran Barreira de Coral é o límite entre Queensland e o Territorio das Illas do Mar do Coral.
O territorio é unha posesión de Australia, administrado desde Camberra polo Departamento do Fiscal Xeral (antes do 29 de novembro de 2007 a administración levouse a cabo polo Departamento de Transporte e Servizos rexionais). A defensa é a responsabilidade de Australia, e o territorio é visitado regularmente pola Royal Australian Navy.
Australia mantén estacións meteorolóxicas automáticas en moitas das illas e arrecifes, e reivindica unha zona exclusiva de pesca de 200 millas (370 km.). Non existe ningunha actividade económica (agás unha significativa pero aínda non cuantificada industria de pesca e mergullo), e só un equipo de tres ou catro persoas manteñen a estación meteorolóxica na Illa Willis (Illote Sur), establecida en 1921. En novembro de 2011 o goberno australiano anunciou que planificouse unha área protexida de 989.842 km² no Mar do Coral.
Xeografía
Os illotes Willis son importantes zonas de anidación de aves e tartarugas, pero teñen recursos naturais insignificantes. Eles comprenden menos de 3 km² de terra. Non hai ningún porto ou embarcadoiro, unicamente un ancoradoiro en mar a fóra.
A maioría dos atois divídense en dous grupos, mentres que Mellish Reef cara ao leste, e Middleton Reef e Elizabeth Reef ao sur agrúpanse por separado:
Grupo Noroeste
Os atois do Grupo Noroeste, agás o arrecife Osprey e o arrecife Shark no norte, e o arrecife Marion, no sur, atópanse na Meseta do Mar de Coral (Meseta Queensland), unha zona contigua de profundidades de menos de 1000 metros.
Val Carbajal
miniatura|Val Carbajal. miniatura|O val Carbajal está marcado en vermello nesta vista de satélite de Terra do Lume. O val Carbajal é unha depresión localizada na provincia arxentina de Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur. O val é de orixe glaciar e na actualidade está percorrido polo río Olivia, o máis caudaloso das canles próximas a Ushuaia.
Illas do Mar do Coral
Grupo Noroeste
As reservas naturais foron creadas para protexer a vida silvestre nas áreas respectivas do territorio; xuntos forman a Reservas do Mar do Coral Sitio Ramsar.
Extremo Sur
Os arrecifes Elizabeth e Middleton, xunto cos arrecifes ao redor de Illa Lord Howe (Nova Gales do Sur) 150 km ao sur, son considerados como os arrecifes de coral máis austrais do mundo. A súa situación, onde atópanse as correntes oceánicas tropicais e templadas, contribúe a un conxunto extraordinariamente diverso de especies mariñas. Estes atois maiormente mergullados que se secan só durante a marea baixa engadíronse ao territorio en 1989. Están situados na Lord Howe Rise no Mar de Tasmania, que se une ao Mar do Coral no sur. Xa o 23 de decembro de 1987, estaban protexidos como a Elizabeth and Middleton Reefs Marine National Park Reserve, que ten unha superficie de 1880 km².
Val Carbajal
Parte do val está encadrado dentro da reserva natural Valle Tierra Mayor desde 1994, desta forma protexíanse os seus bosques e turbeiras.
A cidade máis próxima é Ushuaia. Está inserido dentro da cordilleira de Ándelos foguinos desde o oeste ao leste, no norte a serra Alvear delimítano e separan do lago Fagnano, e ao sur outra liña de montañas sepáranlle da canle Beagle ata que vira ao sur e chega á súa desembocadura, deixando ao oeste a serra Sorondo. No punto de xiro ao sur únese co val de Tierra Mayor, que continua nesa dirección leste vertiendo na canle de Beagle preto de Estancia Harberton.
O val está ocupado en gran parte por turberas e o río Olivia forma meandros.
Brandon Jennings
Brandon Byron Jennings, nado o 23 de setembro de 1989 en Compton (California), é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Con 1,85 metros de alzada, xoga na posición de base.
É curmán do xogador do PBC Lokomotiv Kuban, Marcus Williams. Despois de graduarse na Academia Oak Hill decidiu xogar profesionalmente ao baloncesto en Italia en lugar de xogar na liga universitaria coa Universidade de Arizona.
Liga italiana
Tras formar parte en 2008 no prestixioso McDonald's All American Team, ademais de conseguir na súa época de instituto case tódolos premios posibles a nivel individual, cunhas medias de 35,5 puntos e 6,8 asistencias por partido, renunciou a senllos compromisos que tiña coas universidades de USC e Arizona por problemas de alcanzar o nivel académico, decidindo irse a xogar unha tempada á Lottomatica Roma da liga italiana.
En Roma xogou 27 partidos de liga, nos que fixo 5,5 puntos e 2,3 asistencias, ademais de 2,1 roubos de balón, único aspecto no cal apareceu nas clasificacións da liga entre os 20 mellores. O seu mellor rexistro anotador conseguiuno na Euroliga, nun partido ante Unicaja de Málaga, no que anotou 17 puntos.
Polémica con Ricky Rubio
En xuño de 2009, Jennings fixo unhas polémicas declaracións nas que deixaba en mal lugar ao base español Ricky Rubio, comparándoo con el mesmo:
Poucos días despois, tras darse conta da magnitude das súas palabras, pediu perdón publicamente a través do seu Twitter:
NBA
Foi elixido na décima posición do Draft da NBA de 2009 por Milwaukee Bucks. O 15 de novembro de 2009, converteuse no xogador máis novo da historia en anotar máis de 50 puntos no mesmo partido (55 puntos ante os Golden State Warriors)
Demo de Laplace
Na historia da ciencia, o Demo de Laplace é un hipotético "demo" ideado no 1814 por Pierre Simon Laplace tal que, se coñecera o momento e posición precisa de cada átomo do universo, entón, por medio das Leis de Newton, podería coñecer todo o futuro e pasado dos sucesos cósmicos.
Cita orixinal
Laplace cría no determinismo causal, como é expresado na segunte cita da introdución ós Essai:
A intelixencia citada é referida a miúdo como Demo de Laplace. Hai que notar que a descrición da hipotética intelixencia descrita como demo non vén de Laplace, senón de biógrafos posteriores: Laplace víase como un científico que tiña esperanza no progreso da humanidade baseado nun coñecemento científico do mundo que, cando se acadase, ía necesitar unha tremenda capacidade para facer cálculos instantáneos.
Era Azul
Era Azul foi un semanario editado en Ortigueira entre 1936 e 1938.
Historia e características
Subtitulado Guión de Falange Española de las J.O.N.S. de Ortigueira, apareceu o 12 de novembro de 1936. A partir do número 27, de 13 de maio de 1937, cambiou o subtítulo por Guión de Falange Española Tradicionalista y de las J.O.N.S.. Entre os seus colaboradores figuraron Álvaro Cunqueiro (que tamén foi o seu director), Feliciano Crespo Bello e o seu irmán Jesús Crespo Bello.
O Curraliño, O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
O Curraliño é un lugar da parroquia do Caramiñal no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
Pano. O derradeiro caso de Poirot
A novela conta con Hércules Poirot e Arthur Hastings na súa última aparicións nas obras de Christie. É unha novela de casa rural, con todos os personaxes e o asasinato ambientados na casa. Non só a novela devolve aos personaxes ao seu primeiro escenario, "O mistetioso caso de Styles", senón que reúne a Poirot e Hastings, que apareceron xuntos por última vez en "Dumb Witness" en 1937. O detective de ficción morre ao final. Foi adaptada para televisión no 2013.
É a última novela publicada por Christie antes da súa morte. Sleeping Murder, publicada a título póstumo, é a súa novela final.
Trama
Nin a policía nin as familias das vítimas sospeitan de que existe un asasino en serie na participación en cinco asasinatos. En todos os casos, houbo un claro sospeitoso. Catro destes sospeitosos morreron desde entón (un deles aforcado); no caso de Freda Clay, que lle deu á tía unha sobredose de morfina, había poucas probas para procesalo. Poirot chama ao recentemente viúvo Hastings para que se una a el na resolución deste caso. Só Poirot ve o patrón de participación. Poirot, usa unha cadeira de rodas debido a artrite, e é axudado polo seu novo valet Curtiss, non revelará o nome da persoa sospeitosa, usando "X" no seu lugar. X está entre os invitados de Styles Court con eles. A antiga casa é agora un hotel de hóspedes baixo a dirección dos novos propietarios, o coronel e a señora Luttrell. Os hóspedes coñécense, esta reunión iniciase cando Sir William Boyd-Carrington invita aos Franklins a acompañalo para unhas vacacións de verán. Os cinco asasinatos anteriores tiveron lugar na zona, entre persoas coñecidas por este grupo.
Elizabeth Cole dille a Hastings que é unha irmá de Margaret Litchfield, quen confesou o asasinato do seu pai nun dos cinco casos. Margaret morreu no Hospital psiquiátrico de Broadmoor e Elizabeth está estigmatizada polo trauma. Nos seguintes días prodúcense tres incidentes, que mostran a pegada de X. En primeiro lugar, Hastings e outros escoitan unha discusión entre os Luttrells. Pouco despois, Luttrell fere á súa muller cun rifle de caza, dicindo que a confundiu cun coello. A señora Luttrell recupérase e o incidente ten un bo efecto no seu matrimonio. A continuación, a Hastings preocúpalle que a súa filla Judith pase tempo co maior Allerton, un home casado. Mentres Hastings e Elizabeth están fóra avistandor de aves, Stephen Norton, Norton ve algo a través dos seus binoculares que o molesta. Hastings asume que ten que ver con Allerton. Cando os seus intentos de persuadir a Judith para que renuncie a Allerton só os distancian, o pai preocupado planea o asasinato de Allerton. Queda durmido mentres agarda envelenar a Allerton, aliviado de non facelo cando esperta ao día seguinte. Por último, Barbara Franklin, muller do xefe de Judith, o doutor Franklin, morre á noite seguinte. Envelenada con sulfato de fisostigmina, un extracto do faba de Calabar que o investiga o seu marido. O testemuño de Poirot na investigación, de que a señora Franklin estaba alterada e que a viu saír do laboratorio do doutor Franklin cunha pequena botella, convence ao xurado para que decida un veredicto de suicidio.
Norton aínda está preocupado polo que viu días antes cando saía con Hastings e Cole. Hastings aconsella a Norton que confíe en Poirot. Reúnense na habitación de Poirot. Esa noite, Hastings é espertado por un ruído e ve a Norton entrar no seu cuarto. Á mañá seguinte, Norton é atopado morto no seu cuarto pechado cun burato de bala no centro da testa, a chave no peto da bata e unha pistola preto.
Cando Hastings dille a Poirot que viu a Norton regresar á súa habitación a noite anterior, Poirot di que son probas fráxiles, que non lle veu a cara: a bata, o pelo, a coxeira poden imitarse. Non obstante, non hai ningún home na casa que poida suplantar a Norton, que era baixo. Poirot morre dun ataque cardíaco ás poucas horas. Deixa tres pistas a Hastings: unha copia de Otelo, unha copia de John Ferguson (unha obra de teatro de 1915 de St. John Greer Ervine) e unha nota para falar co seu valet de toda a vida, Georges. Despois de que Poirot sexa enterrado en Styles, Hastings decátase de que Judith sempre estivo namorada do doutor Franklin. Ela casará con el e irase a investigar con el a África. Cando Hastings fala con Georges, decátase de que Poirot levaba unha perruca e que as razóns de Poirot para empregar a Curtiss eran vagas.
Catro meses despois da morte de Poirot, Hastings recibe un manuscrito no que Poirot explica todo. X era Norton, un home que perfeccionara a técnica da que Iago en Otelo (e un personaxe da obra de Ervine) é mestre: aplicar a presión psicolóxica necesaria para incitar a alguén a cometer un asasinato, sen que a súa vítima dese conta do que está a suceder. Norton demostrara esta habilidade, co coronel Luttrell, con Hastings e a señora Franklin. Poirot interveu metendo pastillas para durmir no chocolate quente de Hastings esa noite, para evitar unha desastrosa precipitada acción. Ironicamente, Hastings intervira sen querer no plan da señora Franklin de envelenar ao seu marido, xirando unha mesa de libraría xiratoria mentres buscaba un libro para resolver unha pista de palabras cruzadas ("Otelo" de novo), trocando así as cuncas de café, polo que a señora Franklin envelenouse. Poirot non puido demostralo. Comprendeu que Norton, que fora deliberadamente vago sobre quen vira a través dos binoculares, deu a entender que vira a Franklin e Judith para implicalos no asasinato da señora Franklin, non nun suicidio involuntario como era. Isto explica o testemuño de Poirot na súa investigación para garantir que a policía detería a súa investigación.