cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lady Gaga
Traxectoria
Stefani comezou a traballar cun grupo de asesores, estilistas de imaxe e diseñadores chamado Haus Of Gaga en 2008, editando en agosto de 2008 o seu álbum debut The Fame, no que ela falou, sobre como alguén pode sentirse famoso. O álbum alcanzou a primeira posición en países como o Reino Unido e o Canadá e tamén acompañou a aclamación da crítica. O álbum xerou unha serie de cuestións internacionais, tales como Just Dance, nomeada para Mellor Gravación Dance na 51ª edición dos Grammy Awards, Poker Face, gañadora de Mellor Gravación Dance nos Grammy Awards 52, LoveGame e Paparazzi. Co gallo de colaboracións co apoio de New Kids on the Block e The Pussycat Dolls, Gaga comezou a súa propia xira, que titulou The Fame Ball Tour. O seu primeiro concerto promocional de The Fame oficial foi no concurso de Elección e Coroación da Independencia 2008 co single Just dance.
No 2009 sacou o seu segundo álbum, 'The Fame Monster'. O seu primeiro single 'Bad Romance' chegou ao número 1 das listas en máis de 20 países. O segundo single, 'Telephone', contou coa colaboración de Beyoncé, chegou ao número 1 en 10 países e tivo un vídeo moi polémico. O último single foi 'Alejandro', que chegou ao número 1 en máis de 20 países
Gaga foi influenciada pola moda e é apreciada polo seu sentido do estilo provocador e a súa influencia sobre moitos outros famosos. Inspirouse no Glam Rockers, como David Bowie e Queen e os cantantes pop como Michael Jackson e Madonna.
Raza (censo dos Estados Unidos)
Raza, definida pola Oficina do Censo dos Estados Unidos e pola Oficina de Administración e Orzamento (OMB), é un elemento informativo de auto-identificación no que os residentes escollen a raza ou razas coas que se senten máis identificados. As categorías representan unha construción socio-política deseñada para a raza ou razas que se consideran a si mesmas como existentes e "xeralmente reflicten unha definición social de raza recoñecida neste país". A OMB define o concepto de raza como está deliñado no Censo Americano para tomar en conta ambos os conceptos de antepasado e cultura. Raza e etnia eran consideradas como dúas entidades separadas e distintas, preguntándose diferenciadamente a orixe hispana. Polo tanto, axuntado ás súas razas, os enquisados eran categorizados como membros dunha ou máis etnias: Hispano ou Latino, e Non Hispano ou Latino.
Categorías raciais
As clasificacións raciais usadas pola Oficina do Censo adhírense á Notificación do Rexistro Federal do 30 de outubro de 1997 titulada "Revisións aos Estándares para a Clasificación de Información Federal sobre Raza e Etnia" emitida pola OMB.
As categorías de raza son:
Adicionalmente, no 2000 a Oficina do Censo permitiu aos enquisados marcar máis dunha opción racial para satisfacer as necesidades das persoas que non son facilmente clasificables dentro dunha soa raza. Aqueles que o fixeron foron rexistrados como habendo seleccionado dúas ou máis razas.
Até a década de 1980 unha persoa era oficialmente negra se o seu sangue contiña unha gota (referido a porcentaxe) de sangue negra.
O Censo 2000
A raza foi preguntada diferente no Censo do 2000 en moitos xeitos. A máis significativa foi que aos enquisados permitíuselles responder unha ou máis categorías raciais para indicar as súas identidades raciais. Os datos mostran que case sete millóns de Americanos identifícanse a se mesmos como membros de dúas ou máis razas. Debido a estes cambios, a información do Censo 2000 sobre raza non son directamente comparables cos datos do censo de 1990 ou de antes. Débese de tomar precaución cando se usa para interpretar cambios na composición racial dos Estados Unidos ao longo do tempo.
As seguintes definicións aplican para o censo do 2000 soamente.
Comparabilidade
A Oficina do Censo prevén que os datos sobre raza no Censo do 2000 non son directamente comparables con aqueles recolleitos en censos previos. As regulacións que requiren a nova lingua foron publicadas pola Oficina de Regulación e Presuposto no Rexistro Federal en 1997. No 2001, O Instituto Nacional de Saúde adoptou a nova linguaxe para cumprir coa Directiva 15.
É importante ter en conta que as autoidentificacións raciais no Censo dos Estados Unidos son categorías opcionais que a xente pode ou non elixir contestar. Xente con orixe Hispano ou Latino, por exemplo, poden sentirse en conflito sobre cal categoría racial seleccionar. Algúns prefiren indicar unha herdanza multirracial, pero usando termos diferentes ao da forma do Censo, tales como Mestizo e Mulato. Algúns de feito poden estar inseguros sobre as súas orixes raciais. Na ausencia dunha opción racial que acomode ao seu propio entendemento, máis do 40 por cento dos Latinos/as marcarían 'Outro' para a súa raza. En resposta a esta tendencia, para o Censo 2010 planéase remover a categoría "Algunha outra raza".
Kiwi (planta)
A planta do kiwi (Actinidia deliciosa) é unha planta rubideira orixinaria dunha grande área da China, especialmente dos bosques do val do río Yangtzé, introducida en Nova Zelandia en 1904 e dende entón cultivada en moitas rexións temperadas polo seu froito comestíbel, o kiwi. A finais dos anos 60 comeza o cultivo en Galiza, sendo hoxe un dos froitos máis exportados, con grandes plantacións, especialmente na provincia de Pontevedra.
O nome de «kiwi» foille outorgado en Nova Zelandia, posibelmente pola semellanza de aspecto entre a froita cuberta de vilosidades e a ave kiwi.
Descrición
O kiwi é unha planta rubideira vizosa e lígnea, de folla caediza e porte arbustivo que pode acadar os 9 m de longo. As follas, duns 7,5 a 12,5 cm de longo, son alternas, longamente pecioladas, de forma oval ou case circular e cordadas na base. As follas novas fican cubertas dunha camada aveludada de pelos avermellados, mentres que as adultas carecen de tal vilosidade, coa face superior de cor verde escura e a anversa abrancazada con prominentes nervios de cor clara. Asflores son recendentes, de 2,5 a 5 cm de diámetro, son dioicas ou bisexuais e xorden solitarias ou en grupos de tres nas axilas das follas. Teñen 5 ou 6 pétalos de cor branca ao se abrir, tornándose despois amarelos. Os estames son moi numerosos nas flores de ambos os dous sexos, malia careceren de pole viábel no caso das femias ; ademais ningunha das dúas contén néctar. right|miniatura|200px|Detalle da folla Por seren plantas dioicas (flores masculinas e femininas en diferente planta) cómpre plantarmos os dous sexos achegados para se producir a polinización, esta é feita polas abellas; nas plantaciones adóitanse distribuír colmens para axeitar esta tarefa.
A maduración da froita dáse a principios de abril.
Historia
miniatura|200px|right|Flor
O kiwi que coñecemos hoxe en día non se asemella ao seu devanceiro, máis miúdo e redondo e de peor sabor. A testemuña máis antiga do uso do kiwi, como planta froiteira e ornamental remóntase á dinastía Ming no ano 1200 a. de C. A primeira referencia do seu uso coma medicinal remite ao 300 a. de C. O kiwi non tivo difusión fóra da China até mediados do século XX, cando se desenvolve comercialmente en Nova Zelandia.
Na antiga China coñecíase coma yang tao, ou froita do tao, e medraba bravo nos bosques de ribeira ao longo do río Changjiang, na China oriental. En 1847, Robert Fortune, un coleccionista da Royal Horticultural Society de Inglaterra, mandou exemplares á casa, onde os bautizou botanicamente coma Actinidia chinensis. Medio século máis tarde foron as súas sementes as que viaxaron até o Reino Unido, os Estados Unidos, Francia etcétera.
As primeiras sementes de Actinidia chinensis chegaron a Nova Zelandia a comezos do século XX. Varios horticultores cultiváronas sen moitas esperanzas. Algúns curiosos plantaron exemplares nos seus eidos e pomares. Desenvolvéronse así distintas variedades, entre elas a Hayward, a que comemos hoxe en día, e aos poucos foise popularizouse coma froito novidoso. Consumíase en xuño, un mes no que escaseaba a froita na illa, e conservábase ben, así que algúns cultivadores de limóns comezaron o cultivo profesional. Vic Bayliss, de Te Puke, na baía de Plenty, deixou que os seus tres fillos se encargasen dunhas viñas que tiña practicamente desleixadas para pór a nova planta de kiwi. En 1930, atraído polo prezo ao que os irmáns Bayliss estaban a vender esa estraña froita, Jim McLoughlin, un exempregado dunha compañía naval, plantou a primeira coutada de relevancia de grosellas chinesas, como as chamaban daquela.
Ao rematar a segunda guerra mundial, o goberno neozelandés prohibiu importar froita, o que aumentou o consumo das tales grosellas chinesas. En 1950 existían xa 30 hectáreas de kiwis, que producían 50 toneladas. En xullo de 1952, un barco refrixerador cheo de limóns e mais unha vintena de bandexas de grosellas chinesas partiu do porto de Auckland (Nova Zelandia) con destino a Londres, onde arribou cinco semanas máis tarde. Era a primeira exportación de kiwis propiamente dita, e os neozelandeses descubriron que conservados a cero graos, e lonxe de mazás ou de calquera froito que desprenda etileno, os kiwis podían resistir as longas viaxes cara ao outro hemisferio.
Durante as dúas décadas a seguir, o froito -xa bautizado de kiwi por motivos comerciais- deuse a coñecer ao resto do planeta. Non foi doado convencer os compradores de que aquel "ovo viloso" era un froito rico e san. En setembro de 1959, varios xornais estadounidenses publicaron unha foto do dirixente soviético Nikita Khrushchev a comer kiwis durante unha recepción. Dous anos máis tarde, os 30 000 socios do club A Froita do Mes, afeccionados aos novos espécimes, recibiron unha caixa coa "xigante baga kiwi" acompañada dun aviso: "Fai o teu pedido agora. Son máis escasos que as xanelas dos submarinos".
Historia en Galiza
miniatura|Froitos. A finais dos anos sesenta, o empresario galego Xosé Fernández López tivo coñecemento dun froito feo, pero saboroso, procedente de Nova Zelandia, que se estaba a vender con éxito en Alemaña. O que lle atraeu non foi o exotismo, senón que botou contas e os supermercados alemáns estaban a vender a froito a máis de 1,5 € por peza, o que convertía a baga peluda nun bo negocio. O clima case tropical das Rías Baixas galegas -húmido, chuvioso e de temperaturas moderadas- podía resultar tan idóneo para o seu cultivo como o da baía de Plenty, na outra punta do planeta.
Carlos del Río, o outro home clave na historia do kiwi, medrou nunha casa á beira da de Fenández López. Dende que finalizara os seus estudos de enxeñaría técnica agrícola traballaba para o seu veciño nunha empresa agraria de valor irrelevante no conglomerado do imperio de Fernández. Un día decidiu experimentar co novo froito; Xosé Fernández López puxo o diñeiro, e Del Río o coñecemento técnico. En 1969, Del Río plantara cen exemplares de kiwi nunha pequena leira de 3.000 metros cadrados en Gondomar (Pontevedra). Ninguén coñecía o froito, non había libros ou especialistas aos que consultar, e o técnico afrontou con temor as primeiras xeadas e imprevistos. Finalmente, Del Río, que estaba convencido de que Galiza podía se converter no "reino do kiwi no hemisferio norte", emprendeu unha viaxe a Nova Zelandia para adquirir máis coñecementos sobre o cultivo.
A escaseza do froito era a responsábel de que o prezo fose tan alto en países como Alemaña. Cando Fernández tivo coñecemento do kiwi só había dous anos que comezara a consumirse en Francia e Alemaña. Tras aquel primeiro ensaio, Fernández fundou Productores de Actinidias Chinensis, SA, que exportaba kiwis a Alemaña a 100 pesetas a peza co reclamo "Kiwis aus Galicien". Del Río velaba as plantacións, aínda que non puido evitar que os primeiros curiosos intentasen facer as súas propias plantacións. Mais estes atopáronse o problema de que o único xeito de obter exemplares e recomendacións técnicas era por medio de Productores de Actinidias Chinensis, SA, que ofrecía isto a cambio de lles vender a colleita por vinte anos; polo que moi poucos aceptaron. No verán de 1981, Vicente Villar, un mozo que traballa no viveiro de seu pai, viaxa a Francia para mercar plantas de kiwi, onde descobre que non é un mercado secreto. Mercou nun viveiro galo 7.000 plantas que vendeu en Galiza, abrindo o mercado. Nesas mesmas datas a froita gaña popularidade grazas ás campañas publicitarias sobre as súas propiedades saudábeis. Carrefour España estrea o kiwi nas súas froitarías en 1982, a un prezo de entre 99 e 125 pesetas a peza, e Eroski, que en 1980 vendía 10 toneladas de kiwis mensuais, triplica as vendas.
Entre 1982 e 1987, o seu cultivo espállase por Galiza, especialmente en Pontevedra, e sobe a superficie cultivada de 45 a 357 hectáreas. Carlos del Río publica en 1979 o libro: Kiwi, el fruto del futuro. Empresarios e traballadores comezan a plantar kiwis. A Administración, porén, non apoia un cultivo que considera elitista. A competencia produtiva noutras zonas do hemisferio norte fai que no ano 1992 baixen os ingresos dos produtores galegos, que chegaron a cobrar o quilo de kiwis a tan só 40 pesetas. Coa caída do prezo, cae tamén a reputación da froita. Nos anos 90 os países produtores partillan o mercado: Nova Zelandia e Chile, entre xuño e novembro, a a partir de decembro a guerra dáse entre Italia, Francia, Grecia, Xapón, Estados Unidos, Portugal e Galiza. Algúns, sobre todo italianos e gregos, intentaron burlar o resto apañando os kiwis máis cedo e vendendo a froita de pésima calidade aos supermercados. Moitos pequenos produtores venden a súa colleita a Kiwi Atlántico, unha sociedade de 105 produtores de Tomiño. España é o país que máis kiwis consome: 2,2 quilos por cabeza. A dificultade de Galiza reside no minifundismo, xa que reunir unha hectárea de terra é difícil e custoso, ademais de conseguir xornaleiros para a poda e a colleita, polo que a expansión non é doada.
Productores de Actinidias Chinensis, SA converteuse en Kiwi España, e hoxe en día produce máis de mil toneladas da froita. Xosé Fernández, morreu en 1986 sen ver a popularidade do seu descubrimento. Carlos del Río finou en 2003.
Variedades
A nivel mundial existen dúas variedades princiapis:
Para produción hai subvariedades que destacan con bos resultados, xa que se adaptan ás condicións de clima e solo. Estas variedades internacionais son: Kaquiara II e MG-6 con froito de agradábel sabor e polpa cor esmeralda.
Nas plantacións galegas a variedade utilizada de "Actinidia deliciosa" que procede do cultivar Hayward. Existen clons como son, Hayward K, Hayward 8 e Top Star que dan unha vexetación máis densa e os froitos están desprovistos de vilosidades.
Existen outros cultivares de menor importancia por dar uns froitos de pequeno tamaño, entre elas: Monty, Abbot, Bruno, Kramer ou Blake. Tomuri é de floración semellante a Hayward mais con baixa porcentaxe de floración, mentres que Matua é dunha longa floración e con gran porcentaxe de callado de flor, porén co inconveniente de non soportar baixas temperaturas. Existen outras variedades de introdución máis recente, son M51, M52 e M54, M56, M58, M59.
miniatura|Corte transversal do froito.
Os catro cultivares principais na China son: En Nova Zelandia os cultivares máis importantes son:
Padróns
Os padróns utilizados é da planta de semente de Hayward.
Preparación do solo
Realízanse unha serie de labores previas no terreo como nivelación e eliminando das malas herbas con herbicidas, que afectan de xeito negativo ao cultivo. Tamén unha fertilización de fondo (recoméndase unha análise de solo para sermos máis exactos) recomendando unhas doses de 300–500 kg/ha de sulfato de potasio como adubado superficial, antes de realizar os labores máis profundos. De fertilización de fondo realízanse doses de 75 a 95 Tm/ha con abundante materia orgánica.
Estruturas de condución
O kiwi cómpre de estruturas de condución (parras), tamén chamadas soportes, para o seu desenvolvemento vexetativo. Acostuman ser metálicas con arames. O sistema máis utilizado de condución é o " Sistema en T " cos arames a unha aproximada de 1.6 a 1.8 m.
Poda
Cómpre realizar unha poda formativa polo inverno para guiar a forma da planta, como desenvolvemento dun tronco e dous brazos laterais que cubran por completo a distancia de dos arames. A poda de frutificación realízase dúas veces ao ano, unha no inverno e outra no verán. Na de inverno déixanse por cada metro de arame, tres pólas laterais ben desenvolvidas cunhas 20 a 23 xemas; esta poda de inverno é diferente en femias e machos. A poda de inverno das femias decide o nivel de produción, dependendo das xemas e número de pólas. Nos machos o que se arela é obter o maior número de flores produtoras de pole de boa calidade; así, elimínanse pólas enrosacadas, cruzadas ou febles, e se reduce a lonxitude dos bacelos a 20–30 cm (bacelos que non foran podados polo verán).
A poda de frutificación do verán, tamén chamada poda en verde, o que pretende é mellorar a ventilación e iluminación para iso, elimínanse os botóns e pólas enroladas ou secas, flores murchas, aclareo de froitos etc. É pois unha poda de limpeza. Realízase dúas veces ao ano, antes e despois da floración nos meses de abril e xuño. O aclareo debe realizarse un ao comezo da floración e outro trala mesma. No primeiro aclareo elimínanse todas aquelas flores murchas, deformes, facendo unha selección dos mellores callados florais.No seguinte aclareo elimínanse os froitos mal callados, mal polinizados etc. Este aclareo faise xusto tralo callado da flor. O aclareo pode realizarse de xeito manual ou ben mediante produtos químicos.
Polinización
Realízanse bastantes estudos sobre a polinización do kiwi por varios países tendo en conta unha serie de puntos como é: a polinización manual, a hora de liberación do pole e maila influencia da polinización anemófila etc... co fin de incrementar o tamaño do froito. Como resultado dos estudos realizados chégase á conclusión de que a aplicación de pole é capaz de incrementar o tamaño do froito até un 20% e que o pole suspendido no ar sobre as 13 e 17 horas é cando maior cantidade se colecta, polo que a polinización anemófila responde axeitadamente no peso do froito e nas sementes fecundadas.
Colleita e envasado
A produción do kiwi desenvólvese a partir do terceiro ano de plantación, obténdose mellores colleitas a partir do sétimo ou oitavo ano produtivo. O froito apáñase a mediados de outubro e principios de novembro en Galiza. Recoméndase a colleita do froito cando este acade de 7 a 8 graos brix. Estes froitos non son comestíbeis inmediatamente despois da súa recolección, senón cando posúan unha lixeira moleza ao tacto. Posteriormente á recolección, os froitos almacénanse en cámaras frigoríficas para a súa conservación até os meses de xuño, onde van ser exportados a países da Unión Europea.
Para a conservación do kiwi cómpre un punto de conxelación comprendido entre -2 °C e -2.5 °C. Unha conservación moi prolongada pode provocar que a polpa murche, polo tanto a humidade relativa debe de se manter superior ao 95%. Tamén se ten en conta nas cámaras de conservación a composición da atmosfera. Cuns valores de 2-3% de osíxeno e 3 a 6% de dióxido de carbono. Estes dous gases manteñen a dureza do froito. No caos de se elevar a concentración de CO2 e se teña unha concentración de osíxeno do 2% prodúcense uns efectos cos síntomas a seguir: - Síntomas externos: Na área apical do froito aparecen unhas coloracións amarelentas do tecido que van avanzando até a parte central. - Síntomas internos: desaparece a coloración branca dos radios parenquimáticos do mesocarpo. O envasado do froito faise en caixas de cartón para un mellor transporte e presentación do mesmo.
Fertilización
Para unha boa fertilización requírese previamente realizar unha análise de solo e outra foliar. Este cultivo é esixente en canto a nutrientes, sendo os máis necesitados N, P e K. As doses adoitan ser de 70 a 150 unidades de fertilizante de N, 40 a 120 unidades de P2O5 e 160 a 250 unidades de K2O. Irase adubando con azote até a súa entrada en produción, xa que o azote é o elemento que contribúe a un bo desenvolvemento vexetativo da planta. Posteriormente unha vez acadada a plena produción aplícase NPK aumentando consecutivamente as doses. Tamén é recomendada a fertilización foliar, tanto de macro, como microelementos, algas, aminoácidos etc.
Nemátodos
Atacan as raíces da Actinidia dando lugar á podremia da raíz. Estes parasitos penetran polas raíces producindo malformacións nelas e na parte aérea da planta atrasos na produción, amareleo das follas e por conseguinte morte da planta. Os nematodos que afectan ao kiwi son tres: Meloidogyne hapla, M. Arenaria e M. Javanica. A súa prevención debería ser mediante o estudo dunha análise de solo en cuxo caso debe de procederse á desinfección do chan. Os produtos utilizados son Profos e Tionacina.
Insectos
Os insectos do xénero Eulia son os máis perigosos para o kiwi. Atacan as follas e o froito. Neste último as larvas fan as galerías sobre a epiderme, co que perde o valor comercial, deformándoo e producindo unha caída precoz. Trátanse con insecticidas cando os danos son considerábeis, cunha primeira aplicación durante a caída dos pétalos e cada 25 a 30 días volver a repetir a operación. Pseulacaspis pentágona (cochinilla branca do pexegueiro) afecta os pecíolos das follas e froitos producindo unha deformación do froito e tamén a formación de crosta nos troncos de kiwi máis vellos. O tratamento é con aceite mineral branco 2.5 Kg/hl e Metidatión. Empoasa vitis produce necrose no limbo sobre a marxe foliar das follas.
Animais
Os coellos causan danos importantes nas plantacións por mor a que rillan o colo e toro das plantas. A prevención é protexendo a planta cunha malla duns 50 cm de altura.
Para as propiedades da froita ver artigo:Kiwi (froita).
Taxonomía
Actinidia deliciosa foi descrita por (A.Chev.) C.F.Liang & A.R.Ferguson e publicado en Guihaia 4: 181. 1984.
Schorndorf
Shorndorf é o nome de dous municipios de Alemaña:
Erythrura gouldiae
O Erythrura gouldiae é unha especie de ave passeriforme da familia Estrildidae. Hai evidencia que esta especie endémica australiana está a declinar mesmo na súa rexión máis importante, preto de Katherine no Territorio do Norte. Críase en catividade. No pasado a especie na natureza era considerada unha especie en perigo de extinción. Non se lle recoñecen subespecies.
Historia
Recibiu o seu nome en honra de Elizabeth Gould, a esposa do artista ornitolóxico británico John Gould. A señora Gould non tiña o título de «Lady» (nobreza), con todo esta especie era coñecida como Lady Gouldian Finch, en galego «pimpín de Lady Gould», debido a un erro moderno. Tamén se coñece como «Lady Gouldian», «Rainbow Finch» (pimpín arco da vella) ou Gould no seu país nativo.
Descrición
Miden ao redor de 13–14 cm de lonxitude. Ambos os sexos presentan cores vivas como verde, amarelo, vermello ou azul, pero os machos adoitan ser máis brillantes que as femias. Unha diferenza máis notable entre o macho e a femia é que o peito do macho é púrpura forte mentres o da femia é máis de cor malva. Hai tres variacións de cor na especie: con cabeza negra, con cabeza vermella e cabeza laranxa. A variación coa cabeza negra é a máis común na natureza mentres que con cabeza laranxa é moi pouco frecuente. Críase por moito tempo que estas eran tres especies distintas pero agora sábese que todas son simplemente variacións da mesma especie.
Os pitos son distintos polas súas cores. A cabeza, os costados, e o pescozo son grises, e as costas, as ás, e as ás temoneiras son de cor oliva. Os ventres son de cor marrón lixeiro e os picos son negros con punta avermellada. As patas son de cor marrón lixeiro tamén. Os pitos desde que saen da casca ata que teñan uns 12 días son rosados e non teñen penuxe. Despois deste tempo as plumas empezan a lles aparecer. As cores das femias son menos brillantes, garantíndolle así que a súa cor se mesturen co fondo mentres incuban os ovos no niño. En cambio, coas súas cores brillantes, o macho pode distraer a un depredador lonxe do niño para protexer as súas crías e a súa parella.
Distribución e hábitat
Este paxaro é propio do norte de Australia, da península do Cabo York, o noroeste de Queensland, ao norte do Territorio do Norte, e da rexión de Kimberley en Australia Occidental. O seu hábitat son as sabanas e as zonas boscosas tropicais onde hai chairos abertos con árbores altas preto da auga. Estes paxaros fan migracións curtas ao sur durante a tempada chuviosa e regresan pola tempada seca. Adoitan aniñar en ocos, dentro das cheas construídas por térmites ou en árbores, e xeralmente preto da auga.
Alimentación
Como a maioría doutros pimpíns, son granívoros. Prefiren comer entre herbas altas no canto de sobre a terra. Aliméntanse case todo o ano de sementes maduras ou media-maduras de pasto. Na súa tempada de crianza, fan unha dieta case por completo de insectos: como escaravellos, térmites, moscas ou arañas. A riqueza proteica dos insectos axúdalles a manter alimentados aos seus pitos. Comen xuntos en grupos e toman a comida mentres están sobre a terra ou en voo. Beben a auga succionándoa, o cal é pouco común nas aves.
En catividade estas aves mantéñense cos alimentos de pimpíns ou froitas.
Reprodución
Forman parellas estables para toda a súa vida. Adoitan aparearse durante a última parte da tempada chuviosa, cando hai moita comida dispoñible. O cortexo do macho cortexa, destaca co galanteo que lle fai á femia, exhibindo a súa plumaxe de cores e simulando un maior tamaño. Amplía o seu peito, baixa as plumas que lle rodean a cara, e parado e ergueito canta suavemente ata dar uns saltos sobre da femia, apareándose. As femias poñen unha niñada de 4 a 8 ovos. Ambos os dous sexos incuban os ovos durante o día, e a femia faio tamén pola noite. Despois de que os pitos saian da casca, ambos os dous sexos os crían. Os pitos son moi delicados ata que cumpran a súa muda final. Cando están a criar, a parella vólvese moi territorial e non deixan que outras aves se acheguen. O proceso de incubación dura aproximadamente catorce días.
Estado de conservación
O seu número diminuíu moi dramaticamente durante o século XX. O seu hábitat foi reducido ou se foi alterado. Os piollos dos sacos aéreos, un parasito, tamén afectaron moito o número destes paxaros. As súas cores, ao destacar, facilítanlle aos depredadores cazalos facilmente. Os lumes tamén son unha ameaza principal para a súa poboación natural. Malia iso, o número total desta especie non é elevado xa que son populares como aves avícolas e como mascotas.
Hai varios proxectos de conservación do hábitat natural desta especie e doutras aves granívoras de sabana, así como proxectos de creación de espazos propios para estas especies. Investigáronse os patróns de incendios e as súas fontes de alimentos para buscar os puntos de maior interese para a súa conservación ou liberación. Os proxectos de re-introdución foron satisfactorios e continúan no leste de Queensland.
Qostanay
Qostanay é unha cidade do norte de Casaquistán no río Tobol. Qostanay é a capital da provincia de Qostanay.
Demografía
Composición da cidade (2010):
Institucións públicas
En Qostanai hai 8 institucións educativas superiores. O ministerio de cultura de Casaquistán suma 380 bibliotecas, 8 museos e 2 teatros. Hai numerosas instalacións atléticas: dous estadios deportivos, 26 estadios, 10 complexos de deportes e 567 salas de deportes.
Hai 15 institucións funcionais na provincia de Qostanai, 5 delas son do estado e 10 non son do estado. Unha das institucións destacadas na provincia é a Universidade Estatal de Qostanai. Hai tamén 23 colexios e 715 escolas secundarias na provincia de Qostanai.
Monumentos
Kostanay é rico en obxectos con patrimonio histórico cultural. O centro rexional inclúe a mesquita musulmá sunní, o Edificio de Administración Rexional, a Universidade Estatal de Qostanai, o Teatro "Drama casaco", a Praza do centro, e a estación de ferrocarril.
Transporte
As estradas de tránsito principais relacionan Qostani coas seguintes cidades de Rusia: Chelyabinsk, Magnitogorsk, Troitsk, Yekaterinburg, Kurgan e Tyumen. Tamén conectan con Astana e Almaty, en Casaquistán, e ás provicias fronteirizas.
No Aeroporto Internacional de Qostanai, hai viaxes regulares a moitas cidades de Casaquistán, Rusia, Ucraína, Alemaña (Frankfurt e Hannover), os Emiratos Árabes Unidos, Turquía, e outros.
Comunicacións
O monopolio de telecomunicacións na provincia de Qostanai é de "KazakhTelecom".
Deporte
Qostanai é a sede do FC Tobol, equipo local da cidade, que xoga na Liga Premiere de Casaquistán. Xogan no Estadio central de Qostanai.
Qostanai dispón dunha pista de xeo.
Puma
O puma, Puma concolor, é un mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, orixinario de América.
Características
É o segundo maior felino no Novo Mundo, despois do xaguar, e o cuarto máis grande do mundo, co leopardo, despois do tigre, o león, e o propio xaguar. O seu tamaño é maior que o do leopardo das neves, aínda que está máis emparentado cos pequenos felinos (gatos).
Como cazador e depredador de emboscada, o puma persegue unha ampla variedade de presas. O seu principal alimento son os ungulados coma o cervo, en particular na parte setentrional da súa área de distribución, pero tamén caza camélidos coma o guanaco e especies tan pequenas como roedores e mesmo insectos. Trátase dun animal territorial cunha baixa densidade de poboación. Cada territorio dun puma dependerá da súa extensión, a vexetación, e a abundancia de presas. Aínda que é un gran depredador, non sempre é a especie dominante na súa área de distribución, como cando compite cos animais de presa como o lobo gris mexicano (Canis lupus baileyi), o xaguar, o oso negro americano (Ursus americanus) ou o oso pardo. Trátase dun felino solitario que polo xeral evita as persoas. É raro que un puma ataque un ser humano, aínda que se rexistrou un aumento na frecuencia nos últimos anos.
O puma foi considerado unha praga perigosa a partir da colonización europea de América. Sumado á progresiva ocupación humana dos hábitats do puma, significou que as poboacións diminuíron en moitas partes da súa media histórica. En particular, o puma extinguiuse na parte oriental de América do Norte, tirante un caso illado da subpoboación, en perigo de extinción, no sur da Florida. Rexistros recentes confirmados, e o hábitat adecuado no medio oeste dos Estados Unidos, indican intentos de recolonización.
Solomon Jones
Solomon Jones III, nado o 16 de xullo de 1984 en Eustis, Florida, é un xogador profesional norteamericano de baloncesto que actualmente é axente libre.
Puma
Dimensións
Lonxitude de cabeza e tronco, 100-150 cm; lonxitude da cola, 60-90 cm; peso, 30-80 kg.
Solomon Jones
Universidade
Solomon foi á Mount Dora High School, dende onde saltou á Universidade de Florida do Sur. A súa primeira tempada pasouna en branco, e no seu ano sophomore asinou 6,6 puntos e 6,2 rebotes. Foi na súa terceira tempada cando amosou unhas calidades que se viron reflectidas nos seus números: 13,2 puntos, 9,2 rebotes e 3,1 tapóns, rematando 2º na clasificación de reboteadores e taponadores da Big East nun equipo frouxo coma Florida do Sur (que paradoxalmente compite nunha grande conferencia como a Big East). Algúns dos seus mellores partidos foron estes: 7 puntos, 17 rebotes, 5 asistencias e 5 tapóns fronte a Villanova; 12 puntos, 12 rebotes e 6 tapóns fronte aos Huskies e 23 puntos (9 de 10 en tiros), 9 rebotes, 3 asistencias e 2 tapóns fronte a Georgetown.
Puma
Reprodución e lonxevidade
Camada, de 1 a 5 cachorros, (normalmente 2 ou 3); lonxevidade, de 8 a 12 anos, raramente máis de 12.
Solomon Jones
NBA
Solomon Jones foi elixido polos Atlanta Hawks no Draft da NBA de 2006 no posto nº 33. No seu ano coma rookie fixo 3,3 puntos e 2.2 rebotes nunha tempada na que unicamente contou con minutos cando os partidos estaban resoltos. A súa mellor actuación chegou no último encontro dos Hawks, fronte aos Indiana Pacers, onde asinou 14 puntos, 8 rebotes e 2 tapóns. Outra das súas actuacións máis salientables tivo lugar o 23 de decembro fronte aos Detroit Pistons, onde fixo o seu primeiro e único dobre-dobre ata o momento: 10 puntos e 10 rebotes. O 30 de xullo de 2009 asinou polos Indiana Pacers coma axente libre.
Puma
Hábitat e distribución
Este gran felino solitario vive en máis lugares que calquera outro mamífero salvaxe terrestre do hemisferio occidental. Esténdese dende o Yukón, no Canadá, até o sur dos Andes de América do Sur.
Solomon Jones
NBA
En 2012, uniuse aos Los Angeles Clippers, pero foi cortado tras xogar 10 partidos. O 15 de febreiro de 2012, asinou un contrato de dez días cos New Orleans Hornets. O 27 de febreiro de 2012, asinou cos Hornets un segundo contrato de dez días.
O 12 de abril de 2013, asinou un contrato cos New York Knicks.. Foi cortado tres días máis tarde.
En setembro de 2013, asinou cos Orlando Magic. O 4 de xaneiro de 2014, foi cortado polos Magic. O 10 de febreiro de 2014, foi adquirido polos Erie BayHawks da NBA Development League.
Puma
Hábitat e distribución
Prefire hábitats con densa vexetación durante as horas de axexo, pero pode vivir en zonas abertas.
Reclasificación
En 1917 foi incluído no xénero Puma por Pocock.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Puma. O epíteto específico, concolor, Linneo tirouno do latín concolor, concolōris, 'da mesma cor', 'de cor uniforme'.
Subespecies
Até finais dos anos 1980, na especie, sexa monotípica on non, rexistráronse até 32 subespecies. Pero un estudo xenético do ADN mitocondrial demostrou que moitas delas eran demasiado similares como para seren recoñecidas como distintas a nivel molecular. Tras esta investigación, a maioría dos autores recoñecen as seguintes seis subespecies, cinco das cales encóntranse unicamente na América Latina:
Porén, a partir de 2017, o Cat Classification Taskforce of the Cat Specialist Group da UICN só recñece dúas subespecies:
Poboación
A principios da década de 1990, a poboación canadense estimouse en aproximadamente entre 3 500 e 5 000 individuos, e a do oeste dos EE. UU. en 10 000. A poboación de América Central e do Sur é probabelmente moito maior, aínda que non está clara a abundancia da especie na densa selva tropical da cunca do Amazonas. A subpoboación da Florida, de tan só uns de 100 a 180 espécimes, está illada, e complementouse cunha reintrodución de pumas en Texas. No Brasil a especie considérase "case ameazada", pero as poboacións que viven fóra da cunca do Amazonas considéranse "vulnerábeis". O puma así mesmo considérase case ameazado no Perú, Arxentina, e Colombia. Non hai datos da súa situación en Chile.
Ameazas
Os pumas están ameazados pola perda e fragmentación do seu hábitat e pola caza furtiva. Son perseguidos en toda a súa área de distribución por cazadores debido á depredación que exercen sobre o gando, e por temor, debido a que representan unha ameaza para a vida humana. De eito, os pumas mataron varias persoas no oeste do Canadá e dos Estados Unidos nos últimos anos. A súa caza é legal en varios dos Estados dos Estados Unidos, aínda que a súa caza foi prohibida por un referendo popular en California en 1990. As mortes por atropelos en estradas son a principal causa de mortalidade na subpoboación da Florida, e as estradas constitúen, ademais, unha gran barreira para os movementos e a dispersión dos pumas.
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como LC (pouco preocupante) porque é un dos mamíferos máis distribuídos no hemisferio occidental. Aínda que foi eliminada da súa antiga área de dispersión no nordeste de América do Norte, está intentandose recolonizar esta rexión, e as poboacións son o suficientemente seguras para a caza regulada no oeste de Norteamérica. Porén, considérase que está a diminuír noutras partes da súa área, e como un gran carnívoro vinculado a outras asociacións de vida salvaxe e hábitat, desde unha perspectiva social e política a súa conservación e xestión presenta numerosos desafíos.
Tempada 2018/19 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2018–19 o Deportivo da Coruña competiu na Segunda División (afrontando a súa 40.ª campaña na categoría de prata), logrando o sexto posto e o dereito a xogar a eliminatoria de ascenso a Primeira División, onde caeu na segunda eliminatoria fronte o RCD Mallorca. Tamén competiu na Copa do Rei, onde caeu na segunda eliminatoria fronte o Real Zaragoza.
Maio
O 23 de maio o club anunciou a primeira incorporación para a tempada 2018–19. O gardameta vigués Dani Giménez, procedente do Real Betis, firmou por dúas campañas.
O 25 de maio anunciouse o traspaso do dianteiro romanés Florin Andone ao Brighton & Hove Albion F.C. inglés. A operación cifrouse en 6 millóns de euros.
O 28 de maio o club anunciou que o adestrador do Deportivo Fabril, o uruguaio Gustavo Munúa, non continuará á fronte do filial a vindeira campaña.
Diminución (música)
Diminución, en música, é un termo utilizado para diferentes fins no contexto dun intervalo, escala, acorde ou nota.
Diminución de intervalos
Un intervalo presenta unha diminución se un intervalo menor ou perfecto é reducido por un ton cromático. Desta forma, un trítono, por exemplo representa un semiton cromático diminuído dunha quinta xusta. Un intervalo de sétima diminuída é sinónimo sonoro dun intervalo de sexta maior, soan igual aínda que a nota se chame distinta: a sétima diminuída de Do é Sibb e a sexta maior é La. Sibb e La son notas "enharmónicas", concepto para referirse a notas que soan igual pero que se chaman distinto. Os intervalos ou acordes diminuídos empréganse frecuentemente en jazz, pero non tanto, debido a que xeran unha tensión de moita cor, polo que en xeral os músicos non saturan con ela.
Escala diminuída
Un exemplo de escala diminuída sería:
Tempada 2018/19 do Deportivo da Coruña
Maio
O 29 de maio iniciáronse as obras de substitución das cubertas do estadio de Riazor, anunciadas en 2017, cun investimento próximo aos 7,2 millóns de euros.
Xuño
O 15 de xuño o club anunciou contratación do técnico coruñés Tito Ramallo para o Deportivo Fabril, procedente do CCD Cerceda. Ramallo xa fora o adestrador do filial entre 2001 e 2012, e contará con Manuel Pablo como segundo adestrador. Horas máis tarde anunciouse un acordo co adestrador vasco Natxo González (técnico do Real Zaragoza), para facerse cargo do primeiro equipo durante unha campaña, con opción a outra. Foi presentado o 20 de xuño.
O 16 de xuño o club anunciou a reincorporación do mediocampista coruñés Álex Bergantiños, cedido o ano anterior no Sporting de Gijón.
O 28 de xuño anunciouse a incorporación do centrocampista valenciano Pedro Sánchez, procedente do Granada CF e firmando por dous anos. Chegou libre tras non renovar co seu anterior club. Horas máis tarde informouse da contratación de Yvan Castillo como adestrador de porteiros, procedente do Reus Deportiu.
Ese mesmo día o club anunciou a fichaxe do dianteiro venezolano Christian Santos, procendente do Deportivo Alavés e firmando por dúas tempadas con opción a unha terceira. Chega libre tras desvincularse do seu anterior club.
Xullo
O 1 de xullo anunciouse a incorporación do defensa valenciano Pablo Marí, cedido por unha campaña polo Manchester City F.C.
O 2 de xullo o club comunicou a contratación de Ángel Becerra como novo secretario técnico do Deportivo, procedente do Extremadura UD onde foi director deportivo.
O 7 de xullo anunciouse unha nova cesión do defensa oleirense Róber Pier, que xogará unha campaña máis no Levante UD.
O 10 de xullo o club lamentou o pasamento do centrocampista andaluz Manuel Castillo, xogador branquiazul tempada 1974–75, a única en Terceira División do Deportivo.
O 14 de xullo anunciouse a fichaxe do dianteiro uruguaio Guillermo May, procedente do Nacional de Montevideo, para xogar no Deportivo Fabril, cun contrato por dous anos con opción a outros dous.
O 17 de xullo o FC Girondins de Bordeaux oficializou o traspaso do dianteiro uruguaio Diego Rolan ao Deportivo. O montante da operación estimouse en 5,5 millóns de euros. Días despois anunciouse a súa saída, cedido ao CD Leganés.
O 24 de xullo de 2018 o club anunciou a fichaxe do gardameta alacantino Adrián Ortolá, cedido por unha campaña polo FC Barcelona con opción de compra.
Agosto
O 16 de agosto o club anunciou o traspaso do mediocampista costarriqueño Celso Borges ao Göztepe SK de Turquía. A operación pechouse entre 1,3 e 1,5 millóns de euros. Ese mesmo día anunciouse a contratación do centrocampista colombiano Didier Moreno, procedente do Independiente Medellín, cedido por unha campaña con opción de compra. Foi presentado en Abegondo uns días máis tarde.
O 17 de agosto o club anunciou a fichaxe do centrocampista canario Vicente Gómez, procedente do UD Las Palmas, por tres temporadas. A operación pechouse nunha cantidade superior ao medio millón de euros. Horas máis tarde anunciouse o traspaso do mediocampista brasileiro Guilherme dos Santos ao Olympiacos F.C. grego. O montante da operación estivo próximo aos 2,5 millóns de euros.
O 22 de agosto anunciouse a incorporación do defensa italiano Michele Somma, procedente do SSC Bari, cun contrato por dúas tempadas. Foi presentado días máis tarde.
O 24 de agosto o club anunciou a renovación do porteiro nixeriano Francis Uzoho por tres temporadas, así como a súa saída en calidade de cedido ao Elche CF, de Segunda División.
O 30 de agosto anunciouse a fichaxe do dianteiro sevillano Carlos Fernández, procedente do Sevilla FC, cedido por unha campaña.
O 31 de agosto anunciouse a rescisión do contrato do porteiro Przemysław Tytoń.
Setembro
O 1 de setembro o club anunciou a cesión do defensa Raúl Albentosa ao Gimnàstic de Tarragona, de Segunda División, durante unha campaña.
Diminución (música)
Escala diminuída
Son fáciles de construír: simplemente comézase na nota desexada, e desde alí agrégase en forma alternada un ton e un semiton, até completar a escala.
Acordes diminuídos
A partir dunha escala diminuída pódense formar tríades diminuídas utilizando la, do e a mi bemol (raíz, terceira menor, quinta diminuída).
Nun acorde de sétima diminuída téñense 4 notas cada unha das cales forma unha terceira diminuída, o que leva a un mínimo de transposición. En última instancia só existen tres acordes de sétima diminuída diferentes: (exemplo: DoDim7 contén as notas Do, Mib, Solb, La, igual que os acordes de sétima diminuída con raíces Mib, Solb e La ).
Na maioría das partituras DoDim ou Do° refire a un acorde de sétima diminuída (acorde de catro notas) con raíz Do, mentres que Dom-5 ou Domb5 representa unha tríade diminuída de raíz Do. Con todo, nalgúns libros modernos de jazz e algunha teoría musical Dodim ou Do° representa unha tríade diminuída, e Dodim7 ou Do°7 denota un acorde de sétima diminuída.
Diminución aplicada ás notas
Neste contexto refire á diminución da duración das figuras, procedemento utilizado en música clásica, que se indica coa expresión «Alla breve». Así por exemplo unha melodía formada por corcheas medirase e interpretarase coma se fosen semicorcheas, ou, dito doutro xeito, un tempo de 4/4 interpretarase como 2/2. Esta técnica era común no contrapunto e o canon.
Tempada 2018/19 do Deportivo da Coruña
Outubro
O 23 de outubro o club anunciou a convocatoria a xunta xeral ordinaria e extraordinaria de accionistas, para o 27 de novembro (en primeira convocatoria) e 28 de novembro (en segunda), coa fin de aprobar as contas da pasada campaña.
Novembro
O 14 de novembro disputouse a 73.ª edición do Trofeo Teresa Herrera, adiado desde o verán pola reforma das cubertas de Riazor. O partido enfrontou o Deportivo co Athletic Club e rematou en empate (2–2), levando este último o trofeo logo da quenda de penaltis. Horas antes disputouse a final feminina, tamén entre o Deportivo da Coruña e o Athletic Club, que se impuxo por un gol ás coruñesas, logrando o título por segundo ano consecutivo.
Diminución (música)
Diminución na música antiga
Neste caso a diminución implica a división dunha figura en varias de menor duración, que en conxunto respectan a duración orixinal.
Tempada 2018/19 do Deportivo da Coruña
Xaneiro
O 16 de xaneiro anunciouse a chegada do defensa canario Carlos Ramírez "Leto" como reforzo para o Deportivo Fabril, procedente do Lleida Esportiu até o final da temporada.
O 23 de xaneiro anunciouse a rescisión do contrato do defensa coruñés do equipo filial, Blas Alonso. Horas máis tarde anunciouse a súa fichaxe polo Unionistas de Salamanca, equipo da Segunda División B, até o final da temporada. Ese mesmo día o club anunciou a rescisión do contrato do defensa valenciano Raúl Albentosa, cedido a primeira parte da campaña no Gimnàstic de Tarragona.
O 30 de xaneiro o club anunciou o traspaso do centrocampista valenciano Carles Gil, que marcha á liga norteamericana para xogar no New England Revolution. A operación estimouse nun millón e medio de euros.
O 31 de xaneiro o Deportivo anunciou dúas incorporacións. En primeiro lugar, o centrocampista arxentino Nahuel Leiva, cedido até o final da temporada polo Olympiacos F.C. Máis tarde anunciouse a fichaxe do veterano defensa rioxano Íñigo López, procedente do Extremadura UD, firmando até o remate da campaña. Ese mesmo día anunciouse unha nova cesión para o porteiro nixeriano Francis Uzoho, que finaliza o seu paso polo Elche CF e marcha até o remate da temporada ao Anorthosis Famagusta FC chipriota.
Febreiro
O 4 de febreiro o club anunciou a destitución de mutuo acordo do adestrador do Deportivo Fabril, o castellonenco Sergio Pellicer, co equipo como último clasificado a 11 puntos da permanencia. Minutos máis tarde anunciouse que o seu substituto sería o teense Luisito, até o final da temporada.
Disonancia
A disonancia é a calidade de tensión inherente nun intervalo ou acorde que, nun contexto tonal ou modal tradicional, involucra un choque entre dúas ou máis notas, e que nalgúns contextos harmónicos pode esperarse unha determinada resolución. O concepto oposto ao de disonancia é, pois, o de consonancia.
Tempada 2018/19 do Deportivo da Coruña
Marzo
O 5 de marzo anunciouse a fichaxe do centrocampista portugués Vítor Silva, a proba xa desde mediados de febreiro, procedente do CF Reus, firmando polo que resta da tempada. Foi presentado uns días máis tarde.