cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Día dos Santos Inocentes
Vestimenta
O vestido, un chaparro de marmelo, un tubito de carrizo, unha máscara, un tícket que serve para indicar a cancelación da taxa correspondente ante a alcaldía para ser autorizado a usar o disfrace, unha bandeira amarela e unha mostra literaria.
Festas semellantes
Este costume popular, de lembrar o día dos Santos Inocentes, efectúase, de igual maneira e baixo outros nomes como Festas dos Santos Inocentes, Festa dos Tolos ou Locainas, en varias cidades e pobos do país, como nos Andes, Los Llanos e o Oriente.
Fonte
Alcaldía do municipio Andres Eloy Branco. En Sanare, Estado Lara.
Illa Stefansson
Illa Stefansson (Stefansson Island) é unha illa do arquipélago ártico canadense, pertencente ao territorio de Nunavut, Canadá.
Ten unha superficie de 4.463 km². A illa, polo norte, está bañada polas augas do Estreito Vizconde Melville (Viscount Melville Sound); e, polo leste, polas augas da Canle M'Clintock. Atópase xusto á beira da Península Storkerson da Illa Victoria, separada pola Canle de Goldsmith. O punto máis elevado de Illa Stefansson ten unha altitude é 290 m.
A illa leva o seu nome en honra do explorador do Canadá Vilhjalmur Stefansson (1879-1962).
Portugal no Festival de Eurovisión
Portugal participou no Festival de Eurovisión 48 veces. Portugal non participou só 5 veces dende a súa estrea no 1965, en 1970, 2000, 2002 e 2013.
A pesar de ter unha longa historia no Festival de Eurovisión, Portugal tivo só un resultado bo. Das 48 cancións que foron presentadas ao longo de todos estes anos, apenas 10 ficaron dentro do top 10 das posicións finais e só 1, "Amar pelos dois", na edición de 2017, logrou gañar.
Participantes
200px|miniatura|[[Suzy (cantante)|Suzy en Copenhaguen (2014)]]
Vida e morte
Vida e morte é o primeiro álbum de estudio do cantante e compositor español Amancio Prada. Foi publicado en 1974, baixo o selo Disques Alvarès.
Belitung
Belitung (en indonesio, Pulau Belitung e en inglés, Billiton) é unha illa de Indonesia localizada na costa oriental de Sumatra, no mar de Xava. A illa é famosa polos seus pementos e polo seu estaño. Foi posesión dos británicos desde 1812 ata que cedeu o control británico aos neerlandeses polo tratado anglo-neerlandés de 1824. A súa principal cidade é Tanjung Pandan.
Xeografía
Belitung está situada no estreito de Karimata, no límite entre o mar de Xava, ao sur, e o Mar da China Meridional, ao norte. Á súa vez, o estreito de Gaspar, ao oeste, a separa da veciña illa de Bangka.
Administrativamente, Belitung divídese en dous kabupaten (rexencias) na provincia de Bangka-Belitung:
Trátase dunha illa de tamaño medio, de 4478 km², cun relevo moderadamente abrupto, con varias montañas. A máis alta é o monte Tajam, cunha altura de só 500 m. Belitung é popular polas súas abstractas rocas de granito e as súas brillantes praias de area branca en Tanjung Tinggi, Tanjung Kelayang, Tanjung Binga e a illa de Lengkuas. O seu mar azul turquesa é moderadamente tranquilo e pouco profundo, adecuado para navegar a vela, o mergullo e a natación.
Demografía
A poboación, de aproximadamente 200 000 habitantes, concéntrase en pequenas localidades, sendo as maiores Tanjung Pandan, no oeste, e Mangar, no leste. A etnia malaia é a principal de Belitung, aínda que hai representación importante de bugis, sundanés e etnia chinesa, que anteriormente traballaron para os neerlandeses na minería do estaño. Tamén hai grandes poboacións de balineses e maduraneses, que se asentaron alí na transmigración na éra de Suharto.
Economía
Belitung é fonte de estaño, arxila, caolín, mineral de ferro e areas de sílice. A empresa mineira australiana, BHP Billiton, deriva o seu nome desta illa. Tamén é un produtor de pementa, coco, aceite de palma e produtos da pesca. Os seus habitantes traballan como agricultores, pescadores e mineiros. A illa é de fácil acceso, con 4 voos diarios de 50 minutos desde Iacarta. Debido ás fantásticas praias de area branca, o turismo está comezando a converterse nunha parte importante da economía local.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Residencia do administrador da [[BHP Billiton|Billiton Maatschappij en Manggar]] Cakraningrat III ou K. A. Gending (1696-1700) dividiu o principado en 4 ngabehi : Badau, Sijuk, Belantu e Buding.
Cakraninggrat VI (1755-1785), irmán máis novo de Abudin, solicitou a axuda do sultán de Palembang.
A illa foi cedida aos británicos en 1812 polo sultán de Palembang. Estes, á súa vez, cedérona aos neerlandeses no marco do tratado anglo-neerlandés de 1824 subscrito en Londres. A illa nesa época, tiña grandes reservas de estaño, cuxa extracción iniciouse en 1851 cando Cakraningrat VIII asinou un convenio cos neerlandeses. Para as actividades mineiras estableceuse en 1869 na Haia, a empresa Billiton, a actual BHP Billiton. Para o traballo nas minas utilizáronse mineiros chineses, cuxos descendentes constitúen a segunda comunidade na illa logo da comunidade malaia.
Coa independencia de Indonesia, as actividades mineiras dos neerlandeses pasaron a Timah, unha empresa estatal indonesa.
Príncipes de Belitung
Levaban o título de Depati (do xavanés, adipati, gobernador):
Estabilidade
Propiedade dun sistema en equilibrio estable. Estes sistemas son habituais na natureza e contémplanse seriamente en certas disciplinas coma poden ser: Todos estes sistemas compóñense de elementos e as súas relacións. En tódolos casos poden identificarse elementos que son constantes, pero con relacións que oscilan arredor de valores constantes ou pouco variables.
Sporting Kansas City
O Sporting Kansas City é un equipo de fútbol profesional estadounidense con sede na cidade de Kansas City, Kansas. O club é membro da Major League Soccer (MLS) onde xoga na Conferencia Oeste. É ademais un dos clubs fundadores da competición, onde xoga desde 1996. Durante os seus primeiros quince anos levou o nome de Kansas City Wizards, até que en novembro de 2010 cambiou ao seu nome actual ao cambiarse o seu actual estadio: o Sporting Park. O club gañou dúas copas da MLS e unha MLS Supporters' Shield.
Carreira profesional
Unha carreira profesional é o conxunto ordenado de expectativas de promoción profesional, de mobilidade e de aumentar o recoñecemento do exercicio no mesmo lugar de traballo do que dispón un empregado dende o momento da súa admisión ata o momento en que deixa de prestar servizos nunha organización.
Ecgberht I de Kent
Ecgberht (ou Ecgberhtus, Ecgberct, Ecgbriht, Ægbriht, Ecgbryht e Ecgbyrht), finado o 4 de xullo de 673, foi un rei de Kent que gobernou desde 664 até a súa morte, sucedendo ao seu pai Eorcenberht.
Carreira profesional
O termo "carreira" tamén se emprega noutros eidos para referirse, por exemplo, á carreira deportiva, á escolar ou á universitaria.
Ecgberht I de Kent
Familia
Ecgberht era un fillo do rei Eorcenberht e a súa esposa Seaxburh de Ely, unha filla do rei Anna de Anglia Oriental. Tiña dúas irmás, Eorcengota e Eormenhild, e un irmán, Hlothhere. Eorcengota converteuse en monxa da abadía de Faremoutiers no Reino franco e Eormenhild casou con Wulfhere (658-675), rei de Mercia. Eorcenberht tiña a Æthelred e Ethelberht, os fillos orfos do seu irmán Eormenred, baixo a súa protección.
Carreira profesional
Cambios históricos nas carreiras
A finais do século XX, un amplo abano de opcións (especialmente no rango de profesións potenciais) e o maior alcance da educación fixo posible planificar (ou deseñar) unha carreira. Tamén é frecuente nos adultos de finais do século XX e comezos do XXI ter unha carreira dobre ou múltiple, de xeito secuencial ou ó mesmo tempo. Así, as identidades profesionais téñense hibridado para reflectir este cambio na ética do traballo. O economista Richard Florida observa esta tendencia de xeito xeral e máis especificamente entre a "clase creativa".
Ecgberht I de Kent
Familia
Ecgberht e a súa esposa, cuxo nome se descoñece, tiveron dous fillos, Eadric (685-686) e Wihtred (690-725), quen máis tarde tamén foron reis. Talvez tamén Eormenhild ("Hermelinda"), a muller anglosaxoa do longobardo Cuniperto, fose filla de Ecgberht.
Reinado
Eorcenberht involucrou no reino ao seu fillo Ecgberht, posibelmente despois da morte do seu irmán Eormenred.
Co fin de asegurar a súa propia posición, Ecgberht deixou que os seus curmáns Æthelred e Ethelberht, rivais potenciais ao trono, fosen asasinados, contratando ao asasino Thunor; estes máis tarde foron venerados como santos. A liña de Eormenred eliminouse así do trono e a loita dinástica polo poder chegou ao seu fin.
A lenda de Mildred informa que Ecgberht tivo que pagar como wergeld á irmá dos seus curmáns, Domne Eafe, as terras da Illa de Thanet, onde se construíu o Mosteiro dúplice de Minster-in-Thanet.
Eorcenberht morreu no ano 664, sendo Adeodato Arcebispo de Canterbury, cando se desatou unha praga en toda Gran Bretaña, que cobrou moitas vítimas. Ecgberht I sucedeu ao seu pai como único rei de Kent. A súa nai Sexburga retirouse a un mosteiro.
Unha carta recorda o seu padroado do mosteiro de Chertsey.
A corte de Ecgberht parece ter moitos contactos diplomáticos e eclesiásticos. Recibiu a Wilfrido de York e Bieito Biscop e proporcionou escoltas ao arcebispo Teodoro de Tarso e ao abade Hadrián de Canterbury para os seus desprazamentos na Galia.
Os seus contactos diplomáticos oscilaron entre Imperio Franco e probabelmente até os longobardos no norte de Italia.
Estaba relacionado coas casas reais de Mercia, Anglia Oriental, Northumbria e Magonsæte e parece gozar de gran reputación. Polo menos partes de Surrey estaban entre os dominios de Ecgberht. Ao redor de 666 pagou con terras a Eorcenwald, bispo de Londres, para que fundase Ceortesei (Abadía de Chertsey). En 669 Ecgberht perdeu a supremacía sobre Surrey co rei Wulfhere de Mercia.
Ecgberht foi sucedido polo seu irmán Hlothhere, quen á súa vez foi sucedido por Eadric e máis tarde por Wihtred.
Carreira profesional
Xestión da carreira
A xestión da carreira describe o manexo activo e decidido dunha carreira por un individuo. Teorías sobre o que implica ter "habilidades de xestión da carreira" son descritas polo modelo Blueprint (nos Estados Unidos, o Canadá, Australia, Escocia e Inglaterra) e as Sete Cs da alfabetización dixital (especificamente relacionadas coas habilidades en Internet).
As habilidades clave inclúen a capacidade de cavilar sobre a súa carreira actual, investigar no mercado de traballo, determinar se a educación é necesaria, atopar aperturas e facer cambios na súa carreira.
Gloria Blanco Diéguez
Gloria Blanco Diéguez, nada en Freixido (Petín) e finada en Francia, foi unha guerrilleira antifranquista galega.
Castelo de Arriba, San Xurxo de Moeche, Moeche
Castelo de Arriba é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 17 habitantes.
Neste lugar está situado o Castelo de Moeche, onde se celebra o Festival Irmandiño.
Virgil van Dijk
Virgil van Dijk, nado en Breda o 8 de xullo de 1991, é un futbolista neerlandés que xoga de defensa no Liverpool FC da Premier League e na Selección de fútbol dos Países Baixos. O seu pai é neerlandés e a súa nai de Suriname.
Mandarine and Cow
Mandarine & Cow é unha serie de animación de dúas tempadas e 156 capítulos e está baseada na banda deseñada Chico Mandarine, creada por Jacques Azam.
Sinopse
Mandarine & Cow retrata unha familia que realmente non ten nada en común, para solucionar isto, os Mandarine acollen unha mascota, unha fermosa charolesa, dotada de fala e tola polo zume de laranxa. A vida cotiá nunca é normal nesta familia cunha nai inventora de obxectos tolos, un pai que brilla especialmente pola ausencia. A irmá, Lulú, está obsesionada pola limpeza, mentres Chico é, sen dúbida, o único membro case normal nesta familia onde a harmonía é moitas veces difícil de atopar.
O Mustallar
O Mustallar é un pico situado na Serra dos Ancares, cunha altitude de 1935 metros. Serve de fronteira natural entre as provincias de León e Lugo. É o punto a máis altitude da provincia de Lugo.
Ascensión
A subida ao pico pódese realizar de xeito relativamente sinxelo desde o porto dos Ancares (pasando previamente polos cumes dos picos Cuíña e Penalonga), desde a aldea de Burbia (A Veiga de Espiñareda, León) ou desde a aldea de Piornedo (Cervantes, Lugo).
En tódolos casos, os camiños acaban uníndose no alto de Golada de Porto, desde o cal en poucos metros coróase o cume da montaña ascendendo polo seu noroeste, cunha considerable pendente pero sen demasiada dificultade para un adulto normal. No cume atopamos un pequeno cartel e unha caixa do correo na cal os viaxeiros deixan as súas notas.
Laguna Seca
O Mazda Raceway Laguna Seca ou simplemente Laguna Seca é un autódromo situado en Monterey, no estado de California (Estados Unidos). O trazado principal ten 3,602 m de longo.
Dende a súa apertura no ano 1957, este autódromo leva albergado campionatos como: a CART, o Campionato Mundial de Motociclismo, o Campionato IMSA GT, as America Le Mans Series, a Rolex Sports Cars Series e o Campionato do Mundo de Superbikes.
A curva 8 do trazado é unha das máis coñecidas curvas do mundo. O Corkscrew ("tirarrollas") é unha popular chicane con forma deste instrumento que contén un notábel cambio de nivel. miniatura|right|250px|O "sacacorchos" visto dende o fondo.
Ülker Sports Arena
O Fenerbahçe International Sports Complex Ülker Sports Arena (En turco: Fenerbahçe Uluslararası Spor Kompleksi Ülker Spor Arena) é un pavillón multiusos localizado no barrio de Ataşehir, en Istambul, Turquía. Este é un polideportivo inaugurado o 25 de xaneiro do 2012 e que conta cunha capacidade de 15.000 persoas pra concertos e de 13.000 persoas pra partidos de baloncesto.
Historia
O pavillón, que conta con 13.000 asentos, acolle eventos deportivos nacionais e internacionais de:baloncesto, voleibol, loita e halterofilia, ademais de concertos e congresos. O polideportivo tamén posee cafeterías e restaurantes. O Ülker Sports Arena cobre unha área de 55.000 metros cadrados, o que o converte nun dos pavillóns máis grandes da cidade.
SDC Xermade
A Sociedade Deportiva Cultural Xermade é un club de fútbol galego, de Xermade, na provincia de Lugo. Actualmente compite na Segunda Autonómica de Galicia.
Estadio
O Xermade xoga no Estadio Municipal de Xermade, de Xermade, Lugo
Antonio Alonso Santodomingo
Traxectoria
En 1862 emigrou á Habana, daquela colonia española, onde permaneceu traballando ata 1881 como intermediario comercial entre a illa e a metrópole. Alí casou con Eloísa Giménez-Cuenca, filla dun importante militar de Matanzas. Á volta a Vigo inviste en propiedades inmobiliarias. Alí establece contacto coa industria conserveira e en 1886 comeza pola súa propia iniciativa, ao primeiro coa axuda do socio Benito Albela e a partir de 1890 xa en solitario.
Primeiro comeza a exportar a Francia, coma outros empresarios conserveiros galegos, pero axiña proba novos mercados como Montevideo, México, Porto Rico e Cuba, especialmente este porque gardara amizades e contactos da súa época como emigrante. Diversifica a conserva, integrando verduras, e tamén o proceso pesqueiro, construíndo dous buques para a pesca de ollomol con destino á venda de fresco e escabeche. Con todo, o seu primeiro produto era a sardiña en aceite.
Casas de Eirido de Arriba, San Xurxo de Moeche, Moeche
Casas de Eirido de Arriba é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 17 habitantes.
Antonio Alonso Santodomingo
Traxectoria
A partir da década dos 90 comeza tamén a súa expansión no mercado complementario da folla de lata, e participa como accionista no lanzamento dunha empresa vasca, a Basconia, que lle faga a competencia a Goitia, monopolizadora do mercado. Xa con parte da dirección da empresa conserveira compartida cos seus fillos, viviu a primeira crise da sardiña, de 1909, da que Palacio de Oriente saíu reforzada polos seus movementos para conseguir sardiña en Huelva. Ao seu falecemento os seus fillos continuarían a saga familiar.
Alfian bin Sa'at
Alfian bin Sa'at, nado en Singapur, o 18 de xullo de 1977, é un escritor, dramaturgo e poeta singapuriano, enfant terrible do seu país, é coñecido polas súas obras provocativas. É musulmán malaio de ascendencia minang, hakka e xavanesa.
Primeiros anos
Foi alumno de Tampines Primary School, Raffles Institution, e Raffles Junior College. Alfian foi presidente das sociedades de dramaturgia de RI e RJC e participou no programa de artes creativas. During his two years at RJC, Alfian received the Kripalani Award for Outstanding Contribution to Creative Arts.
Nino Còsta
Nino Còsta, nado o 28 de xuño de 1886 en Turín e finado o 5 de novembro de 1945 na mesma cidade, foi un escritor piemontés.
Traxectoria
Estudou veterinaria e despois letras. Pasou algún tempo en París e alí comezou a escribir poesías en francés. Durante un tempo deu clases nalgúns institutos antes de obter un posto por concurso na Cassa di risparmio de Turín. Nesa época xa escribía poesía en italiano, pero a partir de 1909 comezou a facelo en piemontés, o primeiro poema que publicou foi Macëtta 'd Natal, no semanario Birichin do 23 de decembro de 1909, asinando co sobrenome de Mamina, seguiu a publicar no periódico ata o seu peche en 1927, publicando desde 1922 varias coleccións coas poesías alí aprecidas. Tamén escribiu obras teatrais e narrativas Tèra monfrin-a datada en 1921, Testa 'd fer en 1929.
Dries van der Lof
Andre "Dries" van der Lof, nado en Emmen o 23 de agosto de 1919 e finado en Enschedeo 24 de maio de 1990, foi un piloto de carreiras dos Países Baixos.
Traxectoria
Van der Lof era un industrial cuxa factoría fabricaba cables eléctricos, e competiu como aficionado en eventos de automobilismo. Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo, o Gran Premio dos Países Baixos de 1952, o 17 de agosto de 1952, onde xunto a Jan Flinterman foi o primeiro piloto dos Países Baixos en competir nunha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1. Participou nun HWM 52, retirouse da carreira logo de 70 voltas e non logrou puntos de campionato. Máis tarde comprou un Maserati 250F e competiu en carreiras históricas ata a década de 1980.
Amélie Helga Lundhal
Traxectoria
Estudou na escola de Belas Artes de Estocolmo, logo conseguiu unha bolsa para seguir os seus estudos na Académie Julian de París. Por unha visita a Bretaña nos anos 1870 onde se instalou, empezou a gustar de pintar paisaxes e retratos.
Victòria Sau i Sánchez
Victòria Sau i Sánchez, nada en Barcelona o 1 de abril de 1930 e finada en Barcelona o 6 de novembro de 2013, foi unha escritora, psicóloga e activista política feminista catalá, tamén coñecida por escribir novelas baixo o pseudónimo de Vicky Lorca. Era licenciada en Historia Contemporánea e doutora en Psicoloxía pola Universidade de Barcelona. Foi profesora de Psicoloxía Diferencial da Sección de Psicoloxía da facultade de Filosofía e Ciencias da Educación desa universidade, e exerceu como psicóloga. Foi mentora do 1º Congreso de Mulleres, Barcelona (1999) e  membro do Consello da Cidade, nomeada polo Consello de Mulleres e vicepresidenta do Consello de Mulleres de Barcelona.
Foi unha das figuras máis importantes do feminismo en Cataluña, pensadora lúcida e de referencia. As súas contribucións sobre a división sexual do traballo, a maternidade, o ciclo menstrual, o patriarcado e a guerra foron moi importantes. Dedicou a súa actividade a cuestionar as bases do sistema patriarcal e a crear fundamentos novos que sosteñan unha análise máis global e innovadora. Creou o concepto de "feminismo científico" e promoveu en 2009 a solicitude a través do Consello de Mulleres do Concello da cidade de Barcelona e o recoñecemento no ámbito mundial da existencia do patriarcado.
Morreu en 2013 e quixo que a enterrasen, co seu marido, en Soria, lugar onde pasou os veráns desde os anos oitenta.
Áloe vera
O áloe vera (Aloe vera Burm, ou Aloe barbadensis Miller) é unha planta suculenta da familia das asfodeláceas. É orixinaria do norte e do sur de África.
É unha planta perenne, con follas suculentas dispostas en rosetas, alcanzando os 50 cm de longo e os 7 de grosor; as follas están compostas de tres capas: unha protección coriácea exterior, unha capa fibrosa debaixo desta; onde se concentra a aloína, o ingrediente activo empregado como laxante en preparados farmacéuticos, e cuxo gusto amargo serve á planta como protección contra os predadores e un corazón xelatinoso onde almacena os seus reservas de auga e co que se preparan innumerables produtos farmacéuticos. As follas son alargadas, lanceoladas, e parecen brotar directamente do chan nos exemplares xuvenís; os máis añosos presentan un curto e robusto talo.
As flores do áloe son pequenas, tubulares, e preséntanse en inflorescencias densas de cor vermella ou amarela.
Xeralmente as flores de áloe requiren de polinización cruzada para fecundar e esta adoita ser levada a cabo especialmente por aves e bolboretas debido á súa visión preferencial destas cores.
O áloe cultívase para uso medicinal e como planta decorativa.
Nalgunhas rexións popularmente adoita chamarse tamén áloe vera ao áloe saponaria. Aínda que este último pode ter propiedades medicinais similares, a nivel farmacéutico é importante unha correcta identificación da especie.
O áloe vera é semellante en aspecto a un cacto pero realmente é un membro da familia das Liliacae, do mesmo xeito que a cebola, o allo, o espárrago, o lirio ou o tulipán. Só crece en climas cálidos e atópase especialmente nas rexións máis secas de América, Asia, Europa, África e Australia.
Francisco Cerviño
Francisco Xulio Cerviño González, tamén coñecido como Tuco Cerviño, nado en Pontevedra o 24 de maio de 1945, é un médico e político galego, membro correspondente da Real Academia Galega desde 2012.
Traxectoria
Ten publicado artigos en El País e La Voz de Galicia.
Simeón Uroš
Simeón Uroš Nemanjić, alcumado Siniša (en cirílico serbio: Симеон Урош Синиша Немањић), tamén coñecido en grego como Symeōn Uresēs Palaiologos (Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος), foi o déspota de Epiro desde 1359 até 1366, e de Tesalia desde 1359 até a súa morte en 1370. Gobernou Epiro e Acarnania baixo o seu medio irmán o emperador Estevo Uroš IV Dušan desde 1348, e nos anos posteriores á morte do emperador, afirmouse como un gobernante independente destas rexións do sur do Imperio serbio, sendo autoproclamado emperador dos serbios e os gregos en rivalidade co seu sobriño Estevo Uroš V.
Traxectoria
Simeón Uroš, alcumado Siniša, era o fillo do rei Estevo Uroš III Dečanski de Serbia coa súa segunda esposa, María Paleóloga, a filla de Xoán Paleólogo, un neto do emperador Miguel VIII Paleólogo.
O seu medio irmán Estevo Uroš IV Dušan proclamouse emperador de Serbia en 1346, e conquistou Epiro e Acarnania en 1348. Nomeou a Simeón gobernador destas rexións e concedeulle o título de déspota, tradicionalmente reservado aos irmáns e fillos menores dos emperadores bizantinos. Simeón Uroš consolidou a súa posición coa aristocracia local casando con Tomasina Orsini, a filla do antigo gobernante de Epiro Xoán II Orsini. esquerda|miniatura|Os Balcáns a mediados do século xiv. Os territorios dominados por Simeón Uroš quedan ao sur da zona. dereita|miniatura|Os dominios de Simeón Uroš durante o período en que dominou a costa oriental [[Mar Adriático|adriática.]] O goberno relativamente pacífico de Simeón Uroš interrompeuse cando, pouco despois da morte de Dušan en 1355, o seu cuñado Nicéforo II Orsini, deposto gobernante de Epiro, reapareceu en Grecia e obtivo o apoio da nobreza de Tesalia e Epiro. En 1356 Nicéforo entrou en Epiro e obrigou a Simeón Uroš a fuxir a Kastoria. Alí Simeón proclamouse «emperador dos serbios e os gregos», converténdose así en rival do seu sobriño Estevo V. A pesar de que o apoiaron algúns magnates importantes como Xoán Comneno Asen (o irmán da viúva de Estevo IV), rexeitouno a nobreza da Serbia central e Macedonia.
Mentres Simeón Uroš estaba en Epiro, Radoslav Hlapen de Vodena tentou tomar Tesalia en nome do seu fillastro Tomé Preljubović. Simeón Uroš viuse obrigado a recoñecer as conquistas de Radoslav Hlapen, entregarlle Kastoria e casar á súa filla María con Tomé. Hlapen recoñeceu a soberanía de Simeón Uroš nalgunhas destas terras e proporcionoulle unha barreira entre el e os nobres serbios do norte. Simeón Uroš estableceuse en Trikala, en Tesalia, e pasou a última década do seu reinado en relativa paz. Pronto nomeou a dous dos caudillos albaneses de Epiro, Gjin Bua Shpata e Pedro Losha, déspotas de Arta e Angelokastro. En 1366 cedeu Ioánina, a súa última posesión importante en Epiro, ao seu xenro Tomé, que reinou alí como déspota vasalo.
En Trikala Simeón Uroš presidiu unha corte que incluía nobres bizantinos, serbios e albaneses, pero mostrou preferencia polos parentes bizantinos da súa esposa. Tamén fundou e dotou xenerosamente os mosteiros de Meteora. Morreu entre 1369 e 1371.
Matrimonio
Polo seu matrimonio con Tomasina Orsini, Simeón Uroš tivo tres fillos:
Devanceiros
Devanceiros de Simeón Uroš
Advanced Satellite for Cosmology and Astrophysics
Advanced Satellite for Cosmology and Astrophysics, tamén coñecido polo seu acrónimo ASCA, como ASTRO-D e polo nome de Asuka (co significado de "paxaro voador"), foi un observatorio espacial xaponés lanzado o 20 de febreiro de 1993 mediante un foguete M-3S-2 desde o centro espacial de Uchinoura.
Características
ASCA foi a cuarta misión xaponesa no campo da astronomía de raios X e a segunda na que Estados Unidos colaborou con parte da carga científica. A órbita inicial do satélite tiña unha inclinación de 31,1 graos, un apoxeo de 622 km e un perixeo de 524,6 km. . O 14 de xullo de 2000, tras unha tormenta magnética que produciu unha expansión imprevista das capas superiores da atmosfera terrestre, o satélite perdeu o control sobre a súa actitude debido ó aumento do rozamento coas capas altas da atmosfera. Como consecuencia, os paneis solares deixaron de apuntar cara o Sol, producíndose unha descarga das baterías. ASCA reentrou na atmosfera o 2 de marzo de 2001 ás 5:21 UT.
A NASA obtivo un 15% do tempo de observación polas súas achegas á misión.
Misión
O obxectivo de ASCA era facer observacións espectroscópicas en raios X na banda de enerxías de entre 1 e 12 keV, en especial a liña K do ferro. Adicouse tamén a obter imaxes da estrutura de fontes extensas como cúmulos de galaxias e remanentes de supernovas.
Instrumentación
ASCA levaba catro telescopios idénticos cun área total efectiva de 1300 cm2 a 1 keV e de 600 cm2 a entre 6 e 7 keV. A NASA colaborou aportando catro espellos multicapa cónicos de incidencia rasante e dous detectores CCD proporcionados polo MIT. Xapón achegou os IGSPC (imaging gas scintillation proportional counters), contadores proporcionais de escintileo, a nave, o vehículo lanzador e as estacións terrestres.
Acción social
A acción social é toda acción que teña un sentido para quen a realizan, afectando a conduta doutros, orientándose a acción mencionada por devandita afectación. Unha acción é toda conduta humana na que o individuo, ou individuos que a producen, establécena cun sentido persoal. A acción social estará referida á conduta doutros. Non todo contacto entre homes é de carácter social. Non é idéntica, nin homoxénea, non toda acción social é orientada polas accións doutros.
Acción e socioloxía
A acción individual provén, en definitiva, das ideas e das crenzas que levamos depositadas na nosa mente. Cando dita acción inflúe, dalgunha forma, no noso ambiente social, podemos dicir que se trata dunha acción social. Tales ideas e crenzas poden non ter unha correspondencia certa coa realidade, por iso é polo que a acción terá un fundamento subxectivo, en moitos casos. Non só debemos describir que ideas producen tales accións, senón tamén describir os efectos producidos por esas accións.
Segundo Max Weber, a socioloxía é unha ciencia que procura a comprensión e interpretación da acción social para, dende ela, conseguir unha explicación causal tanto do curso da propia acción social como dos seus efectos.
Marx despois de publicar o “Manifesto do Partido Comunista”, deu outro significado á acción social, asociándoa a unha mercadoría determinada. A acción social é entendida entón como a manifestación dunha forza colectiva e anónima nas mercadorías. Doutra banda, Comte, o fundador da socioloxía moderna, destacou que a instrución metafísica e literaria “exerce unha acción social moi perturbadora nas clases ilustradas e que se faría moito máis perigosa se se estendese ós proletariados.
Herbert Spencer aseveraba que a gran masa dos individuos é a que produce a acción social, e aínda que admitía que a suma de Acción Social dunha sociedade pouco numerosa non pode compararse coa dunha sociedade grande, defendía a idea que a aceptación indiscutida dos efectos da acción social é a consecuencia natural da espera colectiva destes resultados.
Herdeiro da filosofía positivista e crítico do evolucionismo social anglosaxón, Durkheim compartiu con Comte a idea de que só unha elite é quen de apreciar a orixe e orientación da forza colectiva exercida por e sobre a sociedade. Respecto diso escribiu: “a acción social segue camiños desviados de máis e demasiados escuros, emprega mecanismos psíquicos demasiados complexos para que o observador vulgar poida percibir de onde provén”.
Charles-Émile-Callande de Champmartin
200px|dereita Charles-Émile-Callande de Champmartin, nado en Bourges en 1797 e finado e París en 1883, foi un pintor francés coñecido polos seus cuantiosos retratos e cadros de temática relixiosa.
Shaka Ponk
Shaka Ponk (dito en inglés /ˈʃɑːkə pɑŋk/), tamén escrito como SHK PNK, é un grupo de rock alternativo francés que emprega moitos elementos de diferentes estilos musicais tales como o heavy metal ou o electro, que comezou a súa actividade en agosto de 2002. O grupo canta xeralmente en inglés, e ocasionalmente en español ou en francés.
Calor
A calor é unha transmisión de enerxía dun sistema a outro como consecuencia dunha diferenza de temperatura entre ambos sistemas. Este fluxo sempre ocorre desde o corpo de maior temperatura cara ao corpo de menor temperatura, existindo transferencia de calor até que ambos corpos se encontren en equilibrio térmico.
A enerxía pode ser transferida por diferentes mecanismos, entre os que cabe destacar a radiación, a condución e a convección, aínda que na maioría dos procesos reais, todos se encontran presentes en maior ou menor grao.
A enerxía que pode intercambiar un corpo coa súa contorna depende do tipo de transformación que se efectúe sobre ese corpo e polo tanto depende do camiño. Nótese que os corpos non teñen calor, senón enerxía interna. A calor é parte de dita enerxía interna (enerxía calorífica) transferida dun sistema a outro, o que sucede coa condición de que haxa diferenza de temperatura.
Unidades de medida
A unidade de medida da calor no Sistema Internacional de Unidades é a mesma que a da enerxía e o traballo: o joule.
Outra unidade amplamente utilizada para medir a cantidade de enerxía térmica intercambiada é a caloría (cal), que é a cantidade de enerxía que lle hai que dar a un gramo de auga para elevar a súa temperatura 1 °C. Diferentes condiciones iniciais provocan diferentes valores para a caloría. A caloría tamén é coñecida por comparala coa quilocaloría (kcal), que se coñece como caloría grande, e é utilizada en nutrición. 1 kcal = 1000 cal
Joule, tras múltiples experimentos nos que o movemento dunhas pas, impulsadas por un xogo de pesos, se movían no interior dun recipiente con auga, estableceu o equivalente mecánico da calor, determinando o incremento de temperatura que se producía no fluído como consecuencia dos rozamentos producidos pola axitación das pas:
1 cal = 4,184 J
O BTU, (ou unidade térmica británica) é unha medida para a calor moi usada nos Estados Unidos como noutros países da súa influencia. Defínese como a cantidade de calor que se debe agregar a unha libra de auga para aumentar a súa temperatura un grao Fahrenheit, e equivale a 252 calorías.
Calor específica
A calor específica é a enerxía precisa para elevar 1 °C a temperatura dun gramo de materia. O concepto de capacidade calorífica é análogo a este, pero para unha masa dun mol de substancia (neste caso é necesario coñecer a estrutura química da mesma).
A calor específica é un parámetro que depende do material e relaciona a calor que se proporciona a unha masa determinada dunha substancia co incremento de temperatura:
As unidades máis habituais de calor específica son J · kg−1 · K−1 e cal · g−1 · °C−1.
A calor específico dun material depende da temperatura; non obstante, en moitos procesos termodinámicos, a súa variación é tan pequena que pode considerarse que a calor específica é constante. Tamén se diferencia do proceso que se leva a cabo, distinguíndose a "calor específica a presión constante" (nun proceso isobárico) e "calor específica a volume constante (nun proceso isocórico).
Desta forma, e recordando a definición de caloría, tense que a calor específica da auga é aproximadamente:
Calor específica molar
A calor específica dunha substancia é un índice importante da súa constitución molecular interna, e dá información dos detalles da súa ordenación molecular e forzas intermoleculares. Neste sentido, con frecuencia é moi útil falar de calor específica molar denotado por cm, e definido como a cantidade de enerxía necesaria para elevar a temperatura dun mol dunha substancia un grao, é dicir:
onde n indica a cantidade de moles.
Capacidade calorífica
A capacidade calorífica dunha substancia é unha magnitude que indica a maior ou menor dificultade que presenta dita substancia para experimentar cambios de temperatura baixo a subministración de calor. Denótase por C, acostúmase medir en J/K, e defínese como:
Hime
miniatura|dereita|Órganos xenitais externos da muller cos labios menores separados para que se vexa a abertura vaxinal, onde está o hime. miniatura|dereita|Debuxo moi esquemático da vulva cos labios separados para que se vexa o vestíbulo vaxinal. H = hime. V = Orificio vaxinal. C = Clítoris. U = Orificio da uretra. A = Ano. LM = Labios maiores. Lm = Labios menores. VV = Vestíbulo vaxinal.
O hime é un delgado pregamento cutáneo membranoso que se encontra no orificio vaxinal, rodeándoo e cubríndoo parcialmente. O hime xeralmente está perforado por diante da súa parte central, o que permite a saída dos fluídos menstruais, pero o tamaño e tipo de perforación é variable e hai casos en que está imperforado. O tamaño da abertura do hime aumenta coa idade. Xeralmente o orificio do hime estirado dálle a este unha forma semilunar. Non forma unha membrana tensa (como a pel dun tambor) senón que é amplo e frouxo e colga inferiormente algo, polo que as súas beiras quedan en contacto e o orificio ten aspecto dunha fenda media. O hime é bastante elástico. Ás veces o hime pode ser moi fibroso, o que dificulta a penetración e causa dor nas relacións e pode requirir cirurxía.
Rotura do hime
O hime adoita romper durante a primeira relación sexual con penetración. Porén, aínda que é unha crenza tradicional, o estado do hime non serve para asegurar se unha muller é virxe ou non. Isto é así por varias razóns: hai mulleres que nacen sen hime (axenesia), o hime pode romper por facer certos exercicios físicos, ou por introducir na vaxina obxectos como tampóns, e ás veces é tan elástico e aberto que non rompe nunha penetración. Ademais, hai tipos de relacións sexuais que non implican a penetración vaxinal.
A rotura do hime pode producir un sangrado, pero o grao deste é moi variable. Ás veces só son unhas poucas pingas de sangue ou, en porcentaxes moi significativas dos casos, non sangra nada en absoluto, p. 453, 455, 460. polo que tampouco se pode asociar necesariamente non sangrar nesa situación con non ser virxe.
Cando o hime está roto poden quedar restos del nas beiras do orificio vaxinal, que se denominan carúnculas himenais ou carúnculas mirtiformes.
Anomalías anatómicas
miniatura|300px|Varios tipos de hime (as áreas escuras representan a abertura vaxinal). Aínda que a maior parte dos himes teñen forma semilunar, poden ter unha gran variedade de formas e nalgúns casos a súa abertura é tan pequena ou mesmo inexistente, que pode orixinar diversos problemas. As anomalías que se observan no aparato reprodutor feminino poden orixinarse por axénese (non se forman partes) ou hipoplasia, defectos de canalización, fusións laterais e fallos de reabsorción, orixinando diversas complicacións.
Algúns tipos especiais de hime que se poden presentar son:
Desenvolvemento
O tracto xenital desenvólvese durante a embrioxénese, desde a terceira semana de xestación ao segundo trimestre, e o hime fórmase xunto coa vaxina.
Na sétima semana, fórmase o septo urorrectal e sepárase do recto a partir do seo uroxenital.
Na novena semana, os condutos de Müller móvense cara atrás e chegan ao seo uroxenital, formando o canal uterovaxinal e insírense no seo uroxenital.
Na semana 12, fusiónanse os condutos de Müller e crean o canal uterovaxinal primitivo.
No quinto mes, a canalización vaxinal está completa e o hime fetal fórmase a partir da proliferación dos bulbos sinovaxinais (onde os condutos de Müller se unen ao seo uroxenital), e perfórase antes ou pouco despois do nacemento.
En neonatos, aínda baixo a influencia de hormonas recibidas da nai, o hime é groso, rosa pálido e redundante (é dicir, dóbrase sobre si mesmo e pode facer protrusión). Nos primeiros 2-4 anos de vida, a nena produce hormonas que continúan exercendo este efecto. A súa abertura himenal tende a ser anular (circular).
No momento en que unha rapaza chega á idade escolar, o hime faise delgado, suave, delicado, e case translúcido. É tamén moi sensible ao tacto.
Pasada a idade neonatal, o diámetro da abertura himenal (medida no anel himenal) amplíase a un ritmo de 1 mm por ano. Durante a puberdade a abertura himenal pode tamén ser agrandada polo uso de tampóns, certos exames médicos, actividade física regular ou relacións sexuais. Unha vez que a moza chega á puberdade, o hime tende a facerse moi elástico. Nun estudo, só o 43% das mulleres informaron de ter sangrado durante a súa primeira relación sexual, o que indica que o hime da maioría das mulleres está suficientemente aberto.
A abertura do hime das rapazas prepubescentes pode ter moitas formas, dependendo dos niveis hormonais e de actividade, pero o máis común é o hime semilunar (beira posterior). Desde a puberdade en adiante, dependendo dos estróxenos e niveis de actividade, o tecido do hime pode facerse máis groso, e a abertura ten fimbrias ou forma irregular. En casos forenses en que se sospeita que houbo violación ou abuso sexual, adoita realizarse un exame detallado do hime, pero o estado do hime por si só non é moitas veces concluínte. Nas nenas máis novas, un hime rachado cura normalmente axiña. Nas adolescentes, a abertura do hime amplíase por causas naturais e as variacións na forma e aparencia aumentan.
Despois de dar a luz, a abertura vaxinal xeralmente non ten xa restos de hime ou só quedan as carúnculas mirtiformes.
Reconstrución do hime e hime artificial
Nalgunhas culturas o hime intacto está moi valorado para demostrar virxindade antes do matrimonio, polo que moitas mulleres se someten a operacións de cirurxía plástica do hime (himenoplastia) denominadas himenorrafia, nas que se reconstrúe o hime.
Outro modo de aparentar virxindade relacionado co anterior é o chamado hime artificial. Consiste nunha pequena bolsa artificial translúcida que contén un líquido vermello composto de albumina natural inofensiva, que a muller coloca na vaxina 15 ou 20 minutos antes da relación sexual e simula a perda de sangue que se produce de forma natural (aínda que non sempre) durante a rotura do hime.
En animais
Como moitos mamíferos teñen un desenvolvemento do aparato reprodutor similar, moitas especies de mamíferos teñen hime, entre os cales están chimpancés, elefantes, manatís, baleas e cabalos, entre outros.
Tres Bispos
miniatura|Tres Bispos. O Tres Bispos é un pico situado na Serra dos Ancares, cunha altitude de 1795 metros. Atópase no concello de Cervantes.
Toponimia
Segundo a tradición o nome vén de que aquí se reunían os bispos das dioceses de Lugo, Astorga e Oviedo. No lugar hai unha columna (marco) de pedra.
Ascensión
Desde o lugar da Degrada (Cereixedo, Cervantes) chégase nun quilómetro ao refuxio de Ancares. Desde alí, a primeira parte transcorre por unha estrada asfaltada para a continuación gañar altitude pouco a pouco até a campa de Tres Bispos. Unha vez aí, un sendeiro chega ao cume.
Julio González
O nome de Julio González pode referirse a:
Albergue do Club Ancares
O Albergue do Club Ancares é un refuxio de montaña situado na Serra dos Ancares, no concello de Cervantes. É propiedade do Club Ancares de Lugo.
Instalacións
O albergue conta con habitacións individuais, dobres, triplas e cuádruplas, así como un barracón con liteiras para 31 persoas.
Moncho Fernández
Traxectoria
Comezou como axudante de Moncho López no Gijón Baloncesto entre 2000 e 2002, pasando a adestrar el mesmo o equipo entre 2002 e 2005. Nese ano volveu xunto ao adestrador ferrolán ao Club Baloncesto Breogán. Logo dunha tempada en Lugo, entre 2006 e 2009 dirixiu o Club Baloncesto Villa Los Barrios.
Comezou a tempada 2009-10 no CB Murcia, sendo destituído o 9 de decembro. Na tempada 2010-11 dirixe o Obradoiro Blu:Sens Monbús na LEB Ouro.
Tulkas
Tulkas é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion. É un dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien). Tamén se lle coñece polo alcume Astaldo, que significa o Valente.
Personaxe
Tulkas é descrito como un home de cabelo e barba dourados e cute rubia, que non precisa de cabalo, xa que é incansábel e corre máis rápido ca ningún outro ser. Non lle interesan nin o futuro nin o pasado, e é o máis guerreiro dos Valar. Foi o último deles en descender a Arda para axudar aos demais na guerra que estaban a librar contra Melkor, o Vala maligno. Melkor fuxiu ante a súa chegada, co que comezou a Primavera de Arda.
Logo da creación das Dúas Lámpadas e de que os Valar estabelecesen a súa primeira morada en Almaren, Tulkas casou con Nessa durante un grande banquete disposto por Manwë. Despois adormeceu, momento que aproveitou Melkor para entrar na Terra Media sen ser visto.
De Tulkas dise que goza coa loita, usando só as súas mans como armas, e cos concursos de forza; que tarda en anoxarse mais que tamén tarda en perdoar; por iso foi un dos Valar que se opuxo á liberación de Melkor do seu presidio logo deste tentar conquistar o mundo. Dise tamén que aínda que non resulta útil como conselleiro, é un amigo rexo.
Tom Jones (cantante)
Thomas John Woodward, máis coñecido polo nome artístico de Tom Jones, nado en Trefforest (Pontypridd) o 7 de xuño de 1940, é un cantante e actor galés, cabaleiro da Coroa Británica. Jones acadou sona na década de 1960 pola súa gran voz, estilo extravagante e sensualidade, elementos claves na súa imaxe como artista. É coñecido como o tigre de Gales.
Traxectoria
Comezou a súa carreira musical en 1963 como vocalista de Tommy Scott & The Senators, unha banda beat local de sona en Gales do Sur. Malia que o produtor Joe Meek intentou promover a banda, non terminaba de callar. Gordon Mills levou a Tom a Londres e animouno a mudar o seu nome artístico en honra ao personaxe literario.
En 1964 gravou o seu primeiro sinxelo, "Chills and Fever", publicado por Decca. En 1965 acadou o éxito con "It's Not Unusual" e con "Thunderball", canción da banda sonora da película Thunderball de James Bond. Ese mesmo ano recibiu un Grammy ao mellor artista novo. En 1966 comezou a ser coñecido como crooner con cancións como "Green Green Grass of Home", "What's New Pussycat", "Help Yourself" ou "Delilah".
Entre 1969 e 1971 tivo un exitoso programa de variedades para a televisión titulado This is Tom Jones, emitido por ABC nos Estados Unidos e ITV no Reino Unido. Porén, na década de 1970 a súa carreira tivo unha lenta decadencia, xa que o seu estilo estaba a pasar de moda.
Trala morte do seu representante Gordon Mills o 29 de xullo de 1986, o seu fillo Mark pasou a administrar a súa carreira, reactivándose a partir de 1987 coa canción "A Boy From Nowhere" e coa gravación de "Kiss", canción popularizada por Prince, xunto a The Art of Noise.
En 1993 Interscope Records publicou The Lead And How to Swing It, un éxito inmediato que conquistou a audiencias máis novas. En 1998 actuou xunto a Robbie Williams nos Brit Awards cantando unha selección de cancións da banda sonora da película The Full Monty.
En 1999 gravou Reload, un disco de duetos, destacando a canción "Burning Down The House" xunto a The Cardigans, versión da orixinal dos '80 de Talking Heads.
Como actor aparece en The Special London Bridge (David Winters, 1972) e Edward Scissorhands (Tim Burton, 1990). Amais, colaborou na serie The Simpsons (capítulo 7 da cuarta tempada) e O príncipe de Bel Air.
Smoke City
Smoke City foi un grupo musical inglés que mesturaba acid jazz e trip hop, alén de ritmos brasileiros como a samba e a bossa nova. É coñecido polo sinxelo "Underwater Love", que foi un grande éxito en 1997, despois de que fose empregado no anuncio de televisión de Levi's "Mermaids" (dirixido por Michel Gondry). En 1997, o grupo lanzou o seu primeiro álbum de estudio, Flying Away, que incluía os éxitos "Underwater Love", "Mr. Gorgeous (e Miss Curvaceous)" e "Águas de Março (Joga Bossa Mix)". O seu seguinte e derradeiro álbum, Heroes of Nature, lanzouse no 2001.
Ana dos mil días
Ana dos mil días (en Anne of the Thousand Days) é un filme británico dirixido por Charles Jarrott e producido por Hal B. Wallis que foi estreado en 1969. Foi realizado por Hal Wallis Productions e distribuído por Universal Pictures. O filme conta a historia de Ana Bolena. O guión é unha adaptación de Bridget Boland, John Hale e Richard Sokolove da obra de Maxwell Anderson.
Estreouse en galego a través da TVG o 13 de xuño de 1987.