cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edward Steichen
Primeiros anos
Steichen naceu como Éduard Jean Steichen en Bivange, Luxemburgo o 27 de marzo de 1879. Os seus pais eran Jean-Pierre e Marie Kemp Steichen. Jean-Pierre Steichen emigrou inicialmente aos Estados Unidos en 1880. Marie Steichen levou a Eduard cando Jean-Pierre se estableceu en Chicago en 1881. A familia, coa adición da súa irmá máis nova Lilian, trasladouse a Milwaukee en 1889, cando Steichen tiña 10 anos. miniatura|220px|Young American Artists of the Modern School, de esquerda a dereita Jo Davidson, Edward Steichen, Arthur B. Carles, John Marin; no fondo: Marsden Hartley, Laurence Fellow En 1894, con 15 anos de idade, comezou unha aprendizaxe en litografía de catro anos coa American Fine Art Company de Milwaukee. Tras unhas horas xa era capaz de bosquexar e debuxar, e comezou a aprender pintura de forma autodidacta. De camiño ao seu traballo pasaba por unha tenda de cámaras, a cal visitaba frecuentemente con curiosidade ata que se persuadiu a si mesmo para mercar a súa primeira cámara, unha Kodak "detective" de segunda man en 1895. Steichen e os seus amigos que tamén estaban interesados no debuxo e na fotografía xuntaron os seus aforros, alugaron un pequeno cuarto nun edificio de oficinas de Milwaukee, e comezaron a chamarse a eles mesmos a Milwaukee Art Students League. O grupo tamén contratou a Richard Lorenz e Robert Schade para clases ocasionais.
Artem Pustovyi
Artem Pustovyi, nado o 25 de xuño de 1992 en Sofijiwka, é un xogador profesional de baloncesto ucraíno. Cunha estatura de 2,16 metros xoga na posición de pivote para o Monbus Obradoiro da Liga ACB.
Edward Steichen
Primeiros anos
Steichen nacionalizouse como cidadán estadounidense en 1900 e asinou os papeis como Edward J. Steichen; porén, continuou usando o seu nome de nacemento Eduard ata despois da primeira guerra mundial.
Artem Pustovyi
Traxectoria
O 18 de xuño de 2015, anunciouse a súa cesión por tres anos ó Obradoiro CAB da Liga ACB, procedente do BC Khimik ucraíno. O 23 de maio de 2017, o Obradoiro chegou a un acordo co Khimik e co propio xogador para estender o seu contrato ata o ano 2019.
Edward Steichen
Primeiros anos
Steichen casou con Clara Smith en 1903, e xuntos tiveron dúas fillas, Katherine e Mary. Tras o seu divorcio en 1922, Steichen casou con Dana Desboro Glover en 1923. Dana morreu de leucemia en 1957. En 1960, con 80 anos, Steichen casou con Joanna Taub coa que estivo ata a súa morte. Joanna Steichen morreu o 24 de xullo de 2010 en Montauk, Nova York, á idade de 77 anos.
Bonito
miniatura|250px|Lámina n°46 do libro "Le règne animal distribué d'après son organisation" de [[Georges Cuvier (Tomo 8, 2ª ed., 1828), na que se representa, abaixo, a especie Thynnus brachypterus (hoxe Sarda sarda).]]
O bonito, Sarda sarda, tamén coñecido en Galicia como alistado, albacora, listado e serra, é un peixe osteíctio da orde dos perciformes e familia dos escómbridos, mariño, de grande interese pesqueiro e gastronómico. É de carne rica en graxa (é un dos chamados peixes azuis).
Artem Pustovyi
Traxectoria
O 30 de xullo de 2018, o Obradoiro e o FC Barcelona chegaron a un acordo para o traspaso de Pustovyi, quen asinou un contrato de tres tempadas polo club azulgrana.
Edward Steichen
Asociación con Stieglitz
miniatura|[[Henri Matisse e Le Serpentine, fotografía de Edward Steichen.]] Steichen coñeceu a Alfred Stieglitz en 1900, mentres paraba en Nova York de camiño a París dende o seu fogar en Milwaukee. nese primeiro encontro, Stieglitz loubou os antecedentes de Steichen na pintura e mercou tres das súas impresións fotográficas.
Artem Pustovyi
Traxectoria
O 2 de xullo de 2021, Pustovyi asinou un contrato dunha tempada co CB Gran Canaria da Liga ACB.
Edward Steichen
Asociación con Stieglitz
En 1902, cando Stieglitz estaba formulando o que se convertería no Camera Work, pediulle a Steichen que deseñase o logotipo para a revista cunha tipografía personalizada. Steichen sería o fotógrafo que aparecería con máis frecuencia na publicación.
Bonito
Non é moi frecuente en Galicia, aínda que ás veces pode verse nas lonxas. Captúrase principalmente nos mares Mediterráneo e Báltico.
Recibe ás veces tamén a denominación de bonito atlántico ou bonito do sur, para diferencialo do bonito do norte (Thunnus alalunga), o que chamamos en Galicia bonito por antonomasia, moi semellante pero moito máis apreciado, gastronómica e economicamente.
Descrición
Esta especie foi descrita por primeira vez en 1793, co nome de Scomber sarda, polo médico e naturalista alemán, Marcus Elieser Bloch, que está xeralmente considerado como un dos máis importantes ictiólogos do século XVIII, na súa monumental obra Allgemeine Naturgeschichte der Fische publicada en Berlin entre 1782 e 1795, en 12 volumes. Posteriormente foi reclasificado dentro do xénero Sarda.
Artem Pustovyi
Traxectoria
O 17 de xullo de 2022, anunciouse a fichaxe de Pustovyi por unha tempada polo UCAM Murcia da Liga ACB.
O 18 de xullo de 2023, anunciouse a volta de Pustovyi a Santiago tras asinar por dúas tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Riba de Mar, Tarás, Outes
Riba de Mar é un lugar da parroquia de Tarás no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 63 habitantes (29 homes e 34 mulleres).
Edward Steichen
Asociación con Stieglitz
En 1904 Steichen comezou experimentar coa fotografía en cor. Foi unha das primeiras persoas nos Estados Unidos en usar o proceso Autochrome Lumière. En 1905 Stieglitz e Steichen crearon as Little Galleries of the Photo-Secession, que finalmente sería coñecida como 291 polo seu enderezo. Nela presentáronse unhas das primeiras mostras estadounidenses de Henri Matisse, Auguste Rodin, Paul Cézanne, Pablo Picasso e Constantin Brâncuși.
En 1911 Lucien Vogel, o editor de Jardin des Modes e La Gazette du Bon Ton, atreveuse con Steichen para promocionar a moda como unha arte a través do uso da fotografía. Steichen tomou fotos de vestidos deseñados por Paul Poiret, que foron publicadas no número de abril de 1911 da revista Art et Décoration. Segundo Jesse Alexander, estas imaxes están "... na actualidade consideradas as primeiras fotografías tomadas de moda moderna. É dicir, fotografando as pezas dun xeito tal que transmitan un sentido da súa calidade física ademais do seu aspecto formal, en oposición a ilustrar sinxelamente o obxecto".
Servindo no exército dos Estados Unidos na primeira guerra mundial (e na armada na Segunda), Steichen comandou destacadas unidades que contribuíron á fotografía militar. Tras a segunda guerra mundial, durante a cal comandou a división fotográfica das Forzas Expedicionarias, volveu á fotografía convencional, movéndose gradualmente cara a fotografía de moda. A fotografía de Steichen de 1928 da actriz Greta Garbo está recoñecida como un dos retratos definitivos de Garbo.
Traballo posterior
A publicación inicial da imaxe de Ansel Adams Moonrise, Hernandez, New Mexico foi en U.S. Camera Annual 1943, despois de ter sido seleccionada por Steichen, que traballou como xuíz de fotografías para a publicación. Isto deulle a Moonrise unha audiencia antes da súa primeira mostra formal no Museum of Modern Art en 1944.
Durante a Segunda Guerra Mundial, Steichen foi o director da Unidade de Fotografía da Aviación Naval. O seu documental de guerra The Fighting Lady gañou o Oscar en 1945 ao mellor documental.
Tras a guerra, Steichen traballou como director de fotografía do Museum of Modern Art de Nova York ata 1962. Entre outros logros, Steichen é apreciado por crear The Family of Man, unha grande exposición no MoMA dunhas 500 fotografías que mostraban vida, amor e morte en 68 países. O cuñado Steichen, o escritor e editor Carl Sandburg, escribiu un prólogo para o catálogo da mostra. Como desexo de Steichen, a exposición foi doada ao Gran Ducado de Luxemburgo. Na actualidade atópase permanentemente na vila luxemburguesa de Clervaux. En 1962 Steichen contratou a John Szarkowski como o seu sucesor no Museum of Modern Art.
O 6 de decembro de 1963, Steichen foi galardoado coa Medalla Presidencial da liberdade polo presidente Lyndon Johnson.
En 1970 presentouse durante o festival Rencontres d'Arles o espectáculo "Edward Steichen, photographe", de Martin Boschet.
Steichen mercou unha granxa en 1928 á que chamou Umpawaug, xusto ás aforas de West Redding, Connecticut. Steichen viviu alí ata a súa morte no ano 1973. Tras o seu falecemento, o terreo converteuse nun parque, coñecido como Topstone Park.
Bonito
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle adxudicou Bloch, e do actualmente válido, ao longo do tempo a especoe foi coñecida polos sinónimos seguintes: miniatura|250px|Bonitos expostos á venda (aínda que aparezan etiquetados como atún).
Características
miniatura|250px|Exemplar capturado preto de [[Bermeo.]]
De corpo alongado, fusiforme, lixeiramente comprimido, a súa cabeza é cónica, coa boca terminal, grande, e con numerosos dentes cónicos. Os ollos son relativamente grandes. As aletas pectorais son pequenas, as dorsais alongadas, non falciformes (é dicir, en forma de fouciño); a primeira longa, con de 20 a 23 raios espiñosos, e a caudal gallada, con pedúnculo provisto de dúas series de pínnulas (unha dorsal e outra ventral) e de dúas quillas laterais. O dorso é de cor azul escura sobre o que destacan, no adulto, entre 7 e 10 bandas lonxitudinais, estreitas, negras, lixeiramente oblicuas; o ventre e a parte inferior dos costados son dun prateado case branco. Os individuos novos presentan de 10 a 12 bandas transversais escuras. Ten o corpo cuberto de pequenas escamas, agás na zona pectoral. Non posúe vexiga natatoria. Distribúese polo Atlántico tropical, chegando até o golfo de Biscaia, e no Mediterráneo. Pode acadar até 90 cm de lonxitude e 10 kg de peso, pero nas nosas costas non pasa dos 60 cm e de 1 a 4 kg.
Bioloxía
miniatura|250px|Exemplar xuvenil.
Hábitat e distribución
É unha especie peláxica que habita en cardumes preto das costas en todo o océano Atlántico, na franxa comprendida entre os paralelos 55º norte e 45º sur, desde Noruega e as illas Británicas até Suráfrica, e incluíndo o Mediterráneo, até o mar Negro no Atlántico oriental, e desde Nova Escocia até o sur do Brasil e na Arxentina no occidental, incluíndo o golfo de México, e aínda que está xeralmente ausente no mar Caribe, rexistrouse en Colombia e Venezuela; falta no nordeste e o centro do Brasil.
Costumes
Como o resto dos túnidos, é unha especie peláxica, gregaria e de alimentación carnívora, sendo predador doutros peixes como sardiñas, xardas ou xurelos. Cando van perseguindo os bancos de peixes adoitan saltar fóra da superficie da auga.
A desova prodúcese xa en xuño, en augas costeiras e cálidas. Unha vez realizada, os bancos divídense en grupos máis pequenos que regresan a mar a fóra espallándose por todo o Atlántico.
Especies semellantes
miniatura|250px|Bonito austral (Sarda australis) Á parte da semellanza que xa se mencionou co bonito do norte, outras especies de bonito de interese comercial son as seguintes:
Aproveitamento pesqueiro
As poboacións de bonitos achéganse á costa no momento da reprodución, entre xuño e xullo. Este fenómeno é aproveitado polos pescadores para a súa captura, nas chamadas costeiras do bonito, mediante artes de palangre ou de arrastre.
O bonito na alimentación
A carne dos bonitos adoita ser máis clara que a doutras especies e o seu contido graxo é bastante máis baixo (da orde do 6%). En consecuencia, as calorías que achega á dieta tamén son moito menores: 138 calorías por 100 gramos.
En Galicia
A primeira cita deste especie en augas galegas débese ao ictiólogo e oceanógrafo español De Buen, en 1930, en "Ictiología española. I. Scombriformes y Thunniformes". ''Bol. Pesc.'' 162: 34-53.
Nomes galegos
En galego existe bastante confusión sobre o nome desta especie. No dicionario da RAG en liña a definición de bonito é ambigua: «Peixe da familia dos escómbridos de corpo alongado, tamaño grande e xeralmente de cor azul escura prateada, que se consome fresco ou en conserva e do que existen varias especies. ''Algúns bonitos caracterízanse por ter bandas negras e prateadas no ventre. O bonito é un peixe común no Atlántico», xa que existen «varias especies» de bonitos'' no Atlántico.
As Pereiras, Sirvián, Guntín
As Pereiras é un lugar da parroquia de Sirvián, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Bonito
Nomes galegos
Nas obras ictiolóxicas e terminolóxicas publicadas en galego dan, para Sarda sarda, os nomes de alistado, bonito, e os de bontito do Atlántico, bonito do norte e bonito de lombo raiado.
Á outra especie, Thunnus alalunga, danlle os autores anteriormente citados os nomes de bonito e bonito de ala larga, albacora, e bonito.
Gota
200px|dereita|miniatura|Pingas de orballo na herba. O termo gota pode designar distintos conceptos:
Oligodesoxinucleótido CpG
miniatura|upright=2.5|As distintas clases de ODN provocan diferentes respostas en [[célula B|células B e células dendríticas plasmacitoides (pDC).]]
Os oligodesoxinucleótidos CpG (ou ODN CpG) son curtas moléculas de ADN sintético monocatenario que conteñen un desoxinucleósido trifosfato de citosina ("C") seguido doutro de guanina ("G"). O "p" indica o enlace fosfodiéster entre eles, aínda que algúns ODN teñen no seu lugar un esqueleto modificado de fosforotioato (PS). Cando eses motivos CpG non están metilados actúan como inmunoestimulantes. Os motivos CpG son considerados padróns moleculares asociados a patóxenos (PAMPs) debido á súa abundancia en xenomas microbianos, pero á súa rareza en xenomas de vertebrados. O CpG PAMP é recoñecido por un receptor de recoñecemento de padrón (PRR) chamado receptor de tipo Toll 9 (TLR9), que se expresa constitutivamente só en células B e en células dendríticas plasmacitoides (pDCs) en humanos e outros primates superiores.
Historia
Desde 1893 sabíase que a toxina de Coley, unha mestura de lisados celulares bacterianos, tiña propiedades inmunoestimulatorias que poderían reducir a progresión dalgúns carcinomas, pero non foi ata 1983 que Tokunaga et al. identificaron especificamente O ADN bacteriano como o compoñente do lisado que causaba a resposta. Despois, en 1995 Krieg et al. demostraron que o motivo CpG no ADN bacteriano era o responsable dos efectos inmunoestimulatorios e desenvolveu ODN CpG sintéticos. Desde entón, os ODN CpG sintéticos foron obxecto de intensas investigacións debido á resposta proinflamatoria de tipo I que orixinan e o seu exitoso uso como adxuvantes de vacinas.
Características estruturais
Os ODN CpG sintéticos difiren do ADN microbiano en que teñen un esqueleto total ou parcialmente fosforotioado (en vez do esqueleto de tipo fosfodiéster) e unha cola poli-G no extremo 3', no 5' ou en ambos. A modificación con fosforotioato protexe o ODN de ser degradado por nucleases como DNases no corpo, e a cola poll-G favorece a captación pola célula. A cola poli-G forma tétradas intermoleculares que orixinan agregados de alto peso molecular. Estes agregados son responsables do incremento da actividade que causa a cola poli-G; non a propia secuencia. Atopáronse numerosas secuencias que estimulan o TLR9 que varían no número e localización dos dímeros CpG, así como as secuencias de bases precisas que flanquean os dímeros CpG. Isto levou á creación de cinco clases ou categorías non oficiais de ODN CpG baseándose na súa secuencia, estruturas secundarias e efectos sobre as células mononucleares sanguíneas periféricas (PBMCs). As cinco clases son: clase A (tipo D), clase B (tipo K), clase C, clase P e clase S. É importante salientar que durante o proceso de descubrimento, as "clases" non foron definidas, ata que máis tarde se fixo evidente que os ODN con certas características orixinaban respostas específicas. Debido a isto, a maioría dos ODN mencionados na literatura distínguense usando números (é dicir, ODN 2006, ODN 2007, ODN 2216, ODN D35, ODN K3 etc.). Os números son arbitrarios e veñen de probar grandes cantidades de ODN con lixeiras variacións intentando encontrar a secuencia óptima. Ademais, algúns artigos dan diferentes nomes a un mesmo ODN previamente descrito, o que complica máis a convención de nomeamento.
Clase A
Un dos primeiros ODN de clase a, O ODN 2216, foi descrito en 2001 por Krug et al. Esta clase de ODN era moi diferente da anteriormente descrita clase B de ODN (o ODN 2006) porque estimulaba a produción de grandes cantidades de interferóns de tipo I, o máis importante dos cales era o IFNα, e inducía a maduración de células dendríticas plasmacitoides. Os ODN de clase A son tamén fortes activadores das células NK por medio dunha sinalización indirecta por citocinas.
Características estruturais que definen os ODN de clase A: Os ODN de clase A conteñen tipicamente de 7 a 10 bases modificadas con fosforotioato nun ou en ambos os extremos que resisten a degradación por nucleases e incrementan a lonxevidade do ODN. As regras anteriores definen estritamente a clase, pero é posible a variabilidade de secuencia dentro destas "regras". Hai que salientar que os cambios na secuencia afectan a magnitude da resposta. Por exemplo, a secuencia palindrómica interna pode ser de 4 a 8 pares de bases de lonxitude e varía na orde das bases, aínda que o padrón 5'-Pu Pu CG Pu Py CG Py Py-3', é o máis activo cando se compara con outras varias secuencias. A cola poli-G que se encontra nos extremos da febra de ADN pode variar en lonxitude e número (o tipo D soamente ten unha secuencia poli-G no extremo 3'), pero a súa presenza é esencial para a actividade da molécula.
Clase B
Características estruturais que definen os ODN de clase B: Os ODN máis fortes desta clase teñen tres secuencias de 6mer. Os ODN B foron intensamente estudados como axentes terapéuticos debido á súa capacidade de inducir unha resposta inmune humoral forte, o que os fai ideais cono adxuvantes de vacinas.
Aleksandr Mikhailovich Prokhorov
Aleksandr Mikhailovich Prokhorov (en Александр Михайлович Прохоров), nado en Atherton (Australia) o 11 de xullo de 1916 e finado en Moscova 8 de xaneiro de 2002, foi un físico e profesor universitario soviético galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1964.
Traxectoria
Naceu en Australia, nunha familia de inmigrantes rusos. Os seus pais volveron á Unión Soviética en 1923. En xuño de 1941, empezou o seu servizo no Exército Vermello. Participou na segunda guerra mundial e foi ferido dúas veces. Logo da súa segunda ferida en 1944, foi desmobilizado.
Prokhorov foi físico e profesor na Universidade Estatal de Moscova. En 1964 compartiu o Premio Nobel de Física con Nikolai Basov e Charles Hard Townes, polo seu traballo pioneiro en láseres e máseres. Foi editor en xefe da Grande Enciclopedia Soviética desde 1969. Desde 1973 e ata 2001 Prokhorov foi presidente do Instituto de Física e Tecnoloxía de Moscova.
Despois da súa morte a Instituto de Física Xeral a Academia de Ciencias de Rusia foi renomeada por Instituto de Física Xeral A. M. Prokhorov da Academia de Ciencias de Rusia.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1989
miniatura|250px|right|[[Alain Prost gañou o título de pilotos para McLaren - Honda con 76 puntos.]] miniatura|250px|right|O compañeiro de equipo de Prost [[Ayrton Senna foi o segundo clasificado, 16 puntos detrás]] miniatura|250px|right|[[Riccardo Patrese quedou en terceiro lugar con 40 puntos co Williams.]] miniatura|250px|right|[[McLaren-Honda gañou o Campionato de Construtores en 1989 co MP4 / 5.]]
O campionato decidiuse en circunstancias controvertidas Prost e o seu compañeiro de equipo Ayrton Senna colisionaron a baixa velocidade na última chicana durante o Gran Premio do Xapón. Prost quedou espetado e retirouse, mentres que Senna foi empuxado de novo na pista polos comisarios, só para ser descualificado logo de lograr a vitoria na carreira por non tomar a pista correcta, ao ser empuxado cara a atrás. Isto deu Prost o seu terceiro título mundial e o seu último en McLaren, deixou o equipo ao final da tempada.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1989
Os puntos para o Campionato de pilotos de 1989 concédense sobre unha base 9-6-4-3-2-1 aos seis mellores pilotos colocados en cada carreira. Con todo, só os once mellores resultados do campionato contan para o total final.
Seilán, Tarás, Outes
Seilán é un lugar da parroquia de Tarás no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 58 habitantes (21 homes e 37 mulleres).
Encontros polo campionato do mundo de xadrez
A seguinte é unha lista dos Encontros polo campionato do mundo de xadrez
O gañador de cada partido é o que aparecen primeiro. A notación (x-y = z) significa que o primeiro xogador que aparece na lista ten tantos xogos gañados (x), tantos xogos perdidos (y) e tantos xogos en táboas (z). Por exemplo, no ano 1858 no encontro Morphy-Anderssen, Morphy (+7 -2 = 2) gañou con sete vitorias, dúas derrotas, e dúas táboas. No caso dun encontro igualado, o campión reten o título.
Campionatos entre 1993 e 2007
No ano 1993 o entón campión Gary Kasparov decidiu desligarse da FIDE (Federación Internacional de Xadrez) e xunto ao aspirante ao título Nigel Short, instaurar un novo campionato do mundo. Kasparov gañou o seu encontro a Short conservando así o título. A FIDE, pola súa banda, decidiu continuar organizando o campionato do mundo paralelamente, por así dicilo, co match entre Karpov e Timman que gañou o primeiro. Así se viviu unha situación con dous campións do mundo coexistindo e xogando campionatos do mundo diferentes.
Zdeněk Bárta
miniatura|right|200 px|Zdeněk Hynek Bárta en 1919 Zdeněk Hynek Bárta, nado en Františkodol (Světlá nad Sázavou) o 15 de maio de 1891 e finado en Praga o 1 de abril de 1987, foi un empresario e deportista checo, que competiu en esgrima nos Xogos Olímpicos.
Traxectoria
Fillo de Vojtěch Bárta, propietario dunha fábrica de vidro de Františkodol e fundador da sociedade Bárta a spol. Comezou a practicar deportes mentres estudaba na Academia Alemá de Negocios de Praga, foron moitos os deportes que practicou, en remo competiu na primeira Pražské primátorky (1910) pero sobre todo destacou en esgrima, era membro do club ČŠK Riegel onde sobresaía como un novo talento en florete e sabre, aprendendo sobre todo do veterano e recoñecido esgrimista checo Vilém Goppold von Lobsdorf. A partir de 1908 competiu en torneos internacionais. En 1912 formou parte da delegación de Bohemia que participou nos Xogos Olímpicos de Estocolmo competindo en espada e sabre individual.
Tras completar os seus estudos estivo algún tempo en Gran Bretaña e os Estados Unidos, volvendo en 1914. Ao morrer seu pai en 1917 fíxose cargo da firma familiar que por mor da primeira guerra mundial estaba nunha situación delicada e finalmente en 1919 acabou declarándose en quebra, pasando a maior parte a un banco, que estableceu a compañía Bohemia, dříve Bárta a spol. miniatura|right|170px|Deseño de Bárta miniatura|right|200 px|Bárta xogando ao tenis en 1963 en Františkodol Non obstante quedou Bárta puido quedar como director da compañía. En 1930 aceptou unha lucrativa oferta e estableceuse en Libochovice nunha importante empresa vidreira, traballando alí ata 1945. Durante eses anos fíxose un experto na industria do vidro, e foi autor de deseñor e esculturas en vidro. En 1945 estableceuse como administrador dunha fábrica de vidro en Košťany e en 1946 estableceuse en Praga como vicepresidente da sección de exportacións na nova compañía estatal para a fabricación de vidro oco e en 1948 ao fundarse a compañía estatal para a exportación de vidro, Skloexport, foi o director de exportacións de vidro oco ata a súa xubilación ao principio da década de 1950.
Lega Pro Prima Divisione
Campións
Serie C1/A
Serie C1/B
O Cuarto Estado
O Cuarto Estado (en italiano: Il quarto stato ) é unha pintura ao óleo sobre tea (293×545 cm) do pintor Giuseppe Pellizza da Volpedo (1868-1907),concluída en 1901 e conservada no Museo do Novecento en Milán.
Descrición
Variado é tamén o significado da pintura, que se destaca do das obras anteriores Embaixadores da fame e Torrente; mentres nestas Pellizza so quixo representar unha manifestaçión de rúa, como acontecera con outras obras contemporáneas (entre as cales La piazza Caricamento de Plinio Nomellini e L'oratore di sciopero de Emilio Longoni), neste caso o autor pretende sinalar a ascensión da clase traballadora, o "cuarto estado", ao lado da clase burguesa. dereita|miniatura|Detalle do Cuarto EstadoEn primeiro plano, na fronte da multitude en protesta, están tres figuras, dous homes e unha muller cun neno no colo. A muller, á que Pellizza deu o trazo da súa esposa Teresa, está descalza, e encita cun xesto elocuente con sensación de movemento mostrada nas dobreces do seu vestido. Á dereita da muller segue aquel que é probabelmente o protagonista da escena, un "home de cerca de 35 anos, orgulloso, intelixente, traballador" (como di o propio Pellizza) que, cunha man no peto e a outra suxeitando a chaqueta ao ombro, avanza con desenvoltura, grazas á solidez do cortexo. Á dereita deste vai outro home que avanzar en silencio, pensativo, coa chaqueta caída sobre o ombro esquerdo. A cuarta personaxe contituída polo resto dos manifestantes disponse nun plano frontal: estes últimos dirixen o ollar en direccións distintas, o que suxire que teñen o control pleno da situación. Todos os paisanos teñen xestos moi naturais: algúns levan aos nenos pola man ou ao colo, outros colocan a man sobre os ollos para protexerse do sol e outros simplemente miran de fronte.
As figuras dos paisanos están dispostas horizontalmente, de acordo cos ditames da composición paratáxica: por un lado recorda ao clasicismo do friso, por outro evoca de forma contundente unha situación moi realista, como é unha manifestación. Deste xeito, Pellizza combina "valores referentes á civilización clásica antiga coa consciencia moderna dos dereitos civís"; esta combinación tamén se manifesta nas reminiscencias renacentistas da obra, que se inspira na expresividade das figuras directamente de obras-primas como a Escola de Atenas de Rafael e A Última Cea de Leonardo da Vinci.
Rexión de Iringa
miniatura|250px|Localización de Iringa en Tanzania.
Iringa é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a República Unida de Tanzania. A súa capital é a cidade de Iringa. Posúe unha superficie de 56.864 km2 e unha poboación de 1.495.333 habitantes no 2002.
Distritos
Ten sete distritos:
Liga LEB Ouro 2012-13
A tempada 2012-13 da LEB Ouro foi a 17ª edición da segunda competición nacional de liga de baloncesto en España coa denominación actual. O torneo estivo composto por 14 equipos, 3 deles galegos: o CB Breogán, o CB Coruña e o Club Ourense Baloncesto.
Ó remate da tempada regular, o Ford Burgos conseguiu a primeira posición e o ascenso directo á Liga ACB. O Club Melilla Baloncesto, pola contra, rematou na derradeira posición e descendeu á LEB Prata.
Tempada regular
Así rematou a tempada regular despois de 26 xornadas. O Ford Burgos acadou o ascenso á Liga ACB coa primeira posición da táboa:
Eliminatorias polo ascenso
Trala tempada regular estanse a disputar as eliminatorias polo ascenso, nas que compiten os equipos que remataron entre a 2ª e a 9ª posición da táboa.
Jérôme Boateng
Jérôme Agyenim Boateng, nado en Berlín Oeste o 3 de setembro de 1988, é un futbolista profesional alemán que xoga de defensa e actualmente é axente libre. Ademais, é internacional coa selección de Alemaña.
Traxectoria
Boateng comezou a súa carreira no Hertha BSC, onde pasou das categorías inferiores ó primeiro equipo. Tras a súa primeira tempada no Hertha, foi traspasado ó Hamburger SV, e axudou ó equipo a chegar dúas veces consecutivas ás semifinais da UEFA Europa League.
O 5 de xuño de 2010, foi traspasado ó Manchester City a cambio de 10.4 millóns de libras.
O 14 de xullo de 2011, Boateng foi traspasado ó Bayern de Múnic a cambio de 13.5 millóns de euros. O 11 de decembro de 2013, estendeu o seu contrato co Bayern ata o ano 2018.
Máquina de corrente continua
miniatura|dereita|200px|Pequeno motor eléctrico Unha máquina de corrente continua é unha máquina capaz de converter enerxía mecánica en enerxía eléctrica (xerador) ou enerxía eléctrica en mecánica (motor).
Utilidade das máquinas de corrente continua
A forma de enerxía eléctrica utilizada hoxe en día na distribución e transporte de enerxía eléctrica é a corrente alterna, porén os motores de corrente continua teñen tradicionalmente grandes aplicacións nas industrias sendo que son eles que permiten variación tanto de velocidade como de torque imprescindíbeis nalgunhas aplicacións como as locomotoras de ferrocarril. Compoñentes da electrónica xa conseguen facer os motores asíncronos variar a velocidade facilmente e polo seu menor mantemento están a substituír os motores de corrente continua na maior parte das aplicacións.
Partes constituíntes da máquina de corrente continua
Colector de delgas: Vai montado sobre ou eixo de xiro e debe dispor de tantas delgas como bobinas ten o debandado inducido, cada delga está unida electricamente ó punto de conexión dunha bobina coa outra. As delgas están fabricadas de cobre de elevada pureza e están separadas unhas doutras por unhas delgadas películas de mica que as mantén illadas. Vasoiriñas: Son os elementos que aseguran o contacto eléctrico entre as delgas do colector e o circuíto de corrente continua exterior, están fabricadas de carbón (grafito) e permanentemente están rozando sobre o colector, van suxeitas cun colariño portavasoiras que mantén a presión prevista mediante elementos elásticos para asegurar que o contacto sexa o adecuado, por iso prodúcese un desgastar progresivo que acurta a súa vida útil, tendo que substituílas cada certo tempo. Desde as vasoiriñas conéctanse coa placa de bornes dá máquina.
Entreferro: Así chamase o espazo que hai entre o estator e o rotor, é imprescindible que exista para evitalo rozamento entre ámbolos dous, aínda que debe ser o menor posible, xa que o aire presenta unha elevada reluctancia magnética, é se o entreferro fose moi amplo debilitaríase o campo magnético indutor.
Operando como xerador de corrente continua
Cando se trata dun xerador, a enerxía mecánica é suplida pola aplicación dun torque e da rotación do eixo do mesmo, unha fonte de enerxía mecánica pode ser, por exemplo, unha turbina hidráulica.
A fonte de enerxía mecánica ten o papel de producir o movemento relativo entre os condutores eléctricos dos enrolamentos de armadura e o campo magnético producido polo enrolamento de campo e dese modo, provocar unha variación temporal da intensidade do mesmo, e así pola lei de Faraday inducir unha tensión entre os terminais do condutor.
Operando como Motor de corrente continua
A orientación dese campo, ou sexa, a posición do pólo norte e sur permaneza fixa, simultaneamente temos unha tensión eléctrica aplicada no enrolamento de campo no estator, así, ao termos a interacción entre os campos magnéticos da armadura no rotor e do campo no estator, os mesmos tentarán se aliñar, ou sexa, o polo norte dun dos campos tentará se aproximar do polo sur do outro.
Como o eixo da máquina pode xirar, caso os campos da armadura e do estator non estexan aliñados, xurdirá un binario de forzas que producirá un torque no eixo, facendo o mesmo rotar. Ao xirar, o eixo xira o anel conmutador que é montado sobre o eixo, e ao xirar o anel conmutador muda o sentido de aplicación da tensión, o que fai con que a corrente circule no sentido contrario, mudando o sentido do campo magnético producido.
Así, ao xirar o anel conmutador muda a posición dos polos norte e sur do campo da armadura e como o campo producido polo enrolamento de campo no estator fica fixo, temos novamente a produción do binario de forzas que mantén a mudanza dos pólos e consecuentemente o movemento do eixo da máquina.
Circuíto equivalente
miniatura|250px|Circuíto equivalente.
As máquinas de corrente continua modelízanse como unha fonte de tensión e unha resistencia correspondente á súa resistencia de inducido. Téndose a seguinte relación:
Se a máquina funciona como xerador a corrente sae do circuíto (subministra corrente á rede) e E é maior que U. Se traballa como motor, absorbe corrente da rede e U é maior que E.
A queda de tensión nas vasoiriñas (B) pódese desprezar ou sumar á da resistencia de inducido.
WRN
A helicase dependente de ATP da síndrome de Werner (WRN), tamén chamada ADN helicase, similar a RecQ tipo 3 é un encima que en humanos está codificado no xene WRN situado no cromosoma 8. A proteína WRN é un membro da familia da RecQ helicase. Os encimas helicases xeralmente desenrolan e separan o ADN bicatenario. Estas actividades son necesarias para a que o ADN poida ser copiado en preparación da división celular (replicación do ADN). Os encimas helicases son tamén esenciais para facer unha copia en ARN do xene (transcrición), que posteriormente se traduce a proteínas. Outras evidencias indican que a proteína da síndrome de Werner xoga un papel fundamental na reparación do ADN. En conxunto, esta proteína axuda a manter a estrutura e integridade do ADN do individuo.
O xene WRN está localizado no brazo curto (p) do cromosoma 8 entre as posicións 12 e 11,2, desde o par de bases 31.010.319 ao 31.150.818.
Estrutura e función
A WRN é un membro da familia proteica da RecQ helicase. É a única RecQ helicase que ten actividade de exonuclease 3' a 5'. Estas actividades de exonuclease inclúen a degradación dos extremos 3' e a iniciación da degradación do ADN desde un oco no ADN bicatenario. A WRN é importante na reparación das roturas de dobre febra no ADN, na reparación do ADN por unión de extremos non homólogos e na reparación por escisión de bases. A WRN pode tamén ser importante no mantemento e replicción dos telómeros dos cromosomas, especialmente a replicación de secuencias ricas en G.
Modificacións postraducionais
A fosforilación da proteína WRN en residuos de serina/treonina inhibe as actividades de helicase e exonuclease, que son importantes para a reparación do ADN posreplicación. A desfosforilación neses sitios potencia a actividade catalítica da WRN. A fosforilación pode afectar a outras modificacións postraducionais, incluíndo a SUMOilación e a acetilación.
A metilación da WRN causa que o xene se desactive (turn off). Isto suprime a podución da proteína WRN e as súas funcións na reparación do ADN.
Importancia clínica
A síndrome de Werner está causada por mutacións no xene WRN. Coñécense máis de 20 mutacións no xene WRN que causan a síndrome de Werner. Moitas destas mutacións orixinan unha proteína da síndrome de Werner anormalmente curta. As probas de que se dispón indican que a proteína alterada non é transportada ao núcleo da célula, onde normalmente interacciona co ADN. Esta proteína acurtada pode tamén ser degradada rapidamente, o que causa a perda da proteína da síndrome de Werner na célula. Sen unha proteína da síndrome de Werner normal no núcleo, as células non poden realizar as tarefas da replicación do ADN, reparación e transcrición. Os investigadores están aínda determinando a maneira en que estas mutacións causan a aparición dun envellecemento prematuro na síndrome de Werner.
Deficiencias no xene WRN en cancros
As células que expresan cantidades limitadas de WRN teñen elevadas frecuencias de mutación comparadas coas células de tipo salvaxe. Un incremento das mutacións pode dar lugar a un cancro. Os pacientes de síndrome de Werner, con mutacións homocigotas no xene WRN, teñen un incremento da incidencia de cancros, incluíndo sarcomas de tecidos brandos, osteosarcomas, cancro de tiroide e melanomas.
As mutacións no xene WRN son raras na poboación xeral. A taxa de mutacións de perda de unción heterocigotas no WRN é de aproximadamente unha por millón. Nunha poboación xaponesa estudada a taxa é do 6 por 1.000, a cal é maior, pero aínda segue sendo baixa.
Os defectos mutacionais no xene WRN son relativamente raros nas células cancerosas comparados coa frecuencia das alteracións epixenéticas no WRN que reducen a expresión de WRN e poderían contribuír á carcinoxénese. A situación é similar á doutros xenes de reparación do ADN cuxa expresión está reducida en cancros debido principalmente a alteracións epixenéticas en vez de a mutacións.
A táboa seguinte mostra os resultados das análises de 630 tumores primarios humanos para a hipermetilación de illas CpG no xene WRN. Esta hipermetilación causou unha redución da expresión da proteína WRN, un suceso común na tumoroxénese.
Interaccións
A helicase dependente de ATP da síndrome de Werner presenta interaccións con:
Vsevolod III
Vsevolod Iúrievich (en ruso: Все́волод Ю́рьевич e en ucraíno: Всеволод Юрійович), chamado Vsevolod III Vladimirski, Vsevolod (ou Vsévold) III, e máis coñecido como Vsévolov o Gran Niño (en ruso Все́волод III Ю́рьевич Большо́е Гнездо́), nado contra 1154 en Dmitrov e finado o 15 de abril de 1212, foi un príncipe da dinastía Ruríkida que gobernou a Rus de Kíiv en 1173 e o Principado de Vladímir (ou de Vladímir-Súzdal) entre 1177 e a súa morte. Durante o seu reinado o principado acadou o cumio do seu poder.
Traxectoria
miniatura| O nome de pía de Vsévolod era Dmitri, porque dedicara a catedral de [[Vladímir (cidade)|Vladímir a San Demetrio, o seu santo patrono.]]
Freán, Sirvián, Guntín
Freán é un lugar da parroquia de Sirvián, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Vsevolod III
Traxectoria
Fillo de Iuri Dolgoruki e da súa segunda esposa, Helena, unha princesa grega. Á morte de Iuri, o seu sucesor André I, a quen non lle gustaba Helena, a nai de Vsévolod (que era medio irmán de André), logrou que o emperador bizantino Manuel I Comneno acollera a catro dos seus irmáns, condenado así ao exilio a Vsévolod, Miguel, David e Iaropolk a á súa nai.
Vsévolov foi, por tanto, educado na corte dos comneno. Volveu á Rus' en 1170, despois de facer as paces co seu irmán André 1169 (el e outros príncipes axudaran a André no saqueo da cidade de Kíiv ese mesmo ano). Ao seu regreso, sería arrestado, segundo as crónicas en Tiflis, onde se runiu co rei Xurxo (quizais Xurxo III) e casou cunha princesa de Osetia, María Shvarnóvna (muller moi piadosa que fundou numerosos conventos. en 1173 ocupou brevemente o trono da Rus de Kíiv.
Elixido Gran Príncipe de Kíiv en 1173, sucedendo ao seu irmán Miguel I, preocupouse pouco da cidade e abandonouna, ocupándose en recuperar as terras de Vladímir en contra do usurpador Iaropolk de Vladímir, a quen sucede despois da súa morte como "Gran Príncipe", en 1177 (converteuse no primeiro en levar o título de Gran príncipe de Vladímir, como sinal de ruptura co Gran Principado de Kíiv).
En 1195, recibiu varias cidades do seu primo Rúrik II de Kíiv a cambio de diñeiro e algúns dominios. Entre estas cidades, doou Torchesk ao seu xenro, Rostislav Ruríkovich (era o esposo da súa filla Vseslava), o irmán de Rúrik, o cal desatou unha nova guerra civil entre Rúrik II e Román Mstislávich, Román o Grande, Príncipe de Nóvgorod, Príncipe de Volinia e Príncipe de Galicia. (Este Román o Grande foi o que inaugurou a dinastía Romanov).
Sucedeu ao seu irmán Miguel como soberano de Vladímir-Súzdal, continuando a extensión das terras de Vladímir durante o seu reinado, conseguiu dominar os pobos veciños como os búlgaros do Volga, fundou a cidade de Gleden, así como o seu mosteiro da Trindade, e conseguiu administrar e protexer os Principados veciños. Foi coñecido por ser implacábel cos que se lle resistían ou desobedecían: en 1178 incendiou Volokolamsk e, en 1180 e 1187, castigou aos príncipes de Riazán afastándoos das súas terras; finalmente, en 1207, queimou as cidades de Riazán e Belgorod.
Morreu o 14 de abril de 1212 en Vladímir, e está enterrado na Catedral da Dormición desa cidade.
Unións e descendencia
Debe o sobrenome o Gran Niño aos catorce fillos que tivo da súa unión coa princesa María Shvarnovna de Osetia (morta o 19 de marzo de 1206, entre eles:
Despois da morte de María de Osetia, casou en segundas nupcias con Liubov Vasilkovna, filla de Vasilko Briacheslávich (príncipe de Vitebsk), coa cal non tivo fillos.
Partido do Pobo para a Reconstrución e a Democracia
O Partido do Pobo para a Reconstrución e a Democracia (Parti du Peuple pour la Reconstruction et le Démocratie (PPRD), en francés) é un partido político da República Democrática do Congo. É a estrutura política que sostén ao actual presidente do país, Joseph Kabila. Un dos vicepresidentes do país, Abdoulaye Yerodia Ndombasi, tamén é membro deste partido.
Nas eleccións xerais de 2006, o partido conseguiu 111 escanos de 500 posibles na Asemblea Nacional. É o primeiro partido en número de escanos na Asemblea e no Senado.
República Socialista Soviética Carelo-Finesa
A República Socialista Soviética Carelo-Finesa foi o nome que recibiu a rexión de Carelia de Finlandia, ocupada pola Unión Soviética en 1940, despois da Guerra de Inverno. O seu único chanceler foi Otto Kuusinen, até 1956, cando foi anexada á Rexión Autónoma que equivale á actual República de Carelia da Federación Rusa.
Historia
O territorio que abranguía a República estaba dividido entre a RSFS de Rusia e Finlandia antes de novembro de 1939. Na parte rusa, o territorio era administrado como unha República Socialista Soviética Autonóma de nome RSSA de Carelia.
As fronteiras soviético-finesas de 1939 foran estabelecidas no Tratado de Tartu o 14 de outubro de 1920. Mais, ao inicio da segunda guerra mundial, os soviéticos consideraron que con ditas fronteiras, era moi pouco viable unha defensa efectiva de Leningrado ante unha inminente invasión alemá. Despois de intentar persuadir aos fineses de ceder terreo en Carelia, especificamente onda o Lago Ladoga, a Unión Soviética recorreu ás armas.
O 30 de novembro de 1939, a Unión Soviética atacou a Finlandia logo de idear o incidente de Mainila como escusa. A chamada Guerra de Inverno tiña como intención a ocupación total de Finlandia, e para legalizar esta invasión proclamouse a República Democrática de Finlandia, presidida por Otto Ville Kuusinen, quen escapara á Unión Soviética despois de que o seu partido fora derrotado na guerra civil finlandesa. Debido ao fracaso inicial da invasión e ao desacordo internacional á mesma, Stalin decidiu non ocupar todo o país, e decidiu disolver a República Democrática de Finlandia, que para marzo de 1940 só comprendía territorio finés rodeando o Ladoga.
A guerra finalizou co Tratado de paz de Moscova, firmado o 13 de marzo de 1940. En dito Tratado, o territorio da República Democrática de Finlandia foi anexado á Carelia Rusa, e creouse a República Socialista Soviética de Carelo-Finesa, sendo unida á RSSA de Carelia, que á súa vez foi separada da RSFS de Rusia.
Otto Kuusinen seguiu presidindo os territorios da Carelia soviética até 1956, cando a msma foi "degradada" á RSSA de Carelia, sendo integrada na RSFS de Rusia por segunda vez. Coa disolución da Unión Soviética, Carelia continuaría baixo control ruso, esta vez baixo o nome da República de Carelia.
Durante a Guerra de Continuación, Finlandia ocupou Carelia até 1944, cando quedou claro que os seus aliados alemáns perderían a segunda guerra mundial. O 19 de setembro de 1944, o goberno de Finlandia asinou o Armisticio de Moscova, cedendo máis territorio á Unión Soviética que foi anexado á RSS Carelo-Finesa. Isto foi ratificado por Finlandia no Tratado de París de 1947, renunciando a futuras reclamacións do territorio perdido. Durante estes cambios, a RSS Carelo-Finesa cedeu ao oblast de Leningrado terreos ao sur, especificamente o istmo de Carelia xunto con Vyborg.
Medalla Sanford Saltus
A Medalla Sanford Saltus é a máxima distinción da Sociedade Británica de Numismática (British Numismatic Society). Concédese cunha periodicidade trianual para recoñecer contribucións académicas destacadas á numismática británica.
Historia
Esta medalla estabeleceuse en 1910 a partir da doazón feita á Sociedade polo pintor e escultor estadounidense John Sanford Saltus (1853-1922), quen fora anteriormente o seu presidente.
Malia estar concibida inicialmente para se basear nas publicacións feitas no British Numismatic Journal, as normas foron reformuladas en 2005 para abranguer a totalidade das publicacións dun estudoso en materia de numismática británica.
Características
Trátase dunha medalla cuñada en ouro, deseñada polo artista Frank Bowcher. O seu peso é de 46,49 gramos e o seu diámetro de 44 milímetros.
O Sino, Tarás, Outes
O Sino é un lugar da parroquia de Tarás no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Psitáleia
Psitáleia (grego Ψυττάλεια) é unha illa grega deshabitada do Golfo Sarónico, situada a uns poucos km. da costa de O Pireo.
Abarca unha superficie de 0´375 quilómetros cadrados. A illa alberga actualmente a planta de tratamento de augas residuais máis grande de Europa, cunha proxección da capacidade de procesado diario máximo de 750 toneladas de augas residuais. Administrativamente forma parte da municipalidade do Pireo.
Historia
No ano 480 a.C. os persas situaron alí unha gornición de soldados e nobres antes da batalla de Salamina. Tras a vitoria grega, a frota persa retirouse cara ao porto atenienses de Falero e o posto foi abandonado. Arístides, o estratego ateniense, desembarcou na illa e executou a todos os persas. Nesa época a illa tiña o nome de Lypsokoutála (Λυψοκουτάλα, literalmente media culler) pola forma que presentaba vista desde o monte Egaleo.
En tempos modernos a illa foi, durante un curto espazo de tempo, o lugar dunha prisión naval seguindo o modelo francés da época.
Planta de tratamento de augas residuais
Desde a década de 1990, o Golfo de Tesalónica empezou a ser contaminado polas augas residuais industriais e residenciais de Atenas e O Pireo. Co fin de protexer o ecosistema e, debido ás implicacións negativas sobre o turismo, instalouse unha depuradora de augas residuais na illa, que comezou a funcionar en novembro de 1994. Isto incluía o tratamento primario, que impedise a entrada de residuos ao mar, pero non proporcionaba unha solución permanente para os lodos resultantes. As solucións temporais de exportación dos lodos e de neutralización a través da oxidación resultaron insuficientes en devanditos anos.