cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cadena Azul de Radiodifusión
Cadena Azul de Radiodifusión (CAR) foi unha rede de emisoras de radio públicas baixo o control de Frente de Juventudes de FET de las JONS. Creada en 1954, foi fusionada coa Red de Emisoras del Movimiento para dar lugar a Radiocadena Española en 1974. As estacións locais eran denominadas como "Radio Juventud".
Historia
Na década de 1940, Frente de Juventudes, rama xuvenil da FET de las JONS, creara as "emisoras escola" coas que pretendía formar a mozos e mozas en profesións relaccionadas coa radiodifusión. A primeira delas foi a fundada polo Sindicato Español Universitario en Madrid en 1941. No ano 1954, estas "emisoras escolas" foron agrupadas na Cadena Azul de Radiodifusión. Con todo, a rede non emitía en cadea, senón que a maioría da programación era elaborada a nivel local. Na grella, predominaba o entretemento con emisións musicais, os concursos e as dedicatorias de cancións. Os contidos informativos limitábanse á lectura da prensa escrita local e á conexión obrigatoria co parte de Radio Nacional de España. Malia a seren de titularidade pública e a que FET de las JONS nomeaba á dirección, as emisoras financiábanse autonomamente mediante a publicidade e achegas dos clubs de oíntes. En 1974, acabou sendo fusionada con outras redes públicas de radiodifusión para dar lugar a Radiocadena Española, integrada en RTVE antes de desaparecer en 1989.
Confurco, Oseira, San Cristovo de Cea
Confurco é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (5 homes e 11 mulleres).
Bragada
En galego denomínase bragada:
Como adxectivo, dise do animal cuadrúpede que ten o pelo das patas de diferente cor que o resto do corpo.
Auga carbonatada
miniatura|Vaso de auga carbonatada no que xse aprecian as burubullas de dióxido de carbono. A auga carbonatada é auga que contén ácido carbónico (H2CO3) que, ao ser inestable, se descompón facilmente en auga e dióxido de carbono (CO2), o cal sae en forma de burbullas cando a bebida se despresuriza. Cando ten un maior contido de minerais, por provir de desxeo, é denominada auga mineral gasificada; se se obteñen os minerais artificialmente denomínaselle auga gasificada artificialmente mineralizada.
O Gamoal, Oseira, San Cristovo de Cea
O Gamoal é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Auga carbonatada
Historicamente, as primeiras augas carbonatadas preparábanse engadindo bicarbonato de sodio á limoada. Unha reacción química efervescente entre o bicarbonato de sodio e o ácido cítrico do limón produce dióxido de carbono que se libera en forma de gas (de aí a efervescencia).
Estes sobres proporcionaban unha auga alcalina e con litio, que se consideraba beneficioso con propiedades na curación de varias enfermidades.
De maneira industrial a auga carbonatada prepárase engadindo ácido carbónico e dióxido de carbono nunha reacción exótermica en tanques de almacenamento a presión para que non exista despresurización e disociación dos minerais. Deste proceso, sae como residuo carbonato de calcio.
Polo xeral, a auga carbonatada consómese combinada con bebidas alcohólicas coma whisky, Campari, xenebra ou viño, aínda que hai persoas que a adoitan consumir por si soa. Tamén se emprega para, engadíndolle saborizantes, producir diversas bebidas carbonatadas.
Química
A auga con dióxido de carbono produce un equilibrio químico co ácido carbónico:
Actualidade
miniatura|Botella de sifón (contra 1922). Actualmente, a auga carbonatada manufactúrase pasando dióxido de carbono presurizado pola auga nun proceso coñecido como carbonación. Isto incrementa a solubilidade. Por exemplo, nun recipiente con auga a alta presión disólvese máis CO2 que baixo condicións atmosféricas normais. Cando se reduce a presión, por exemplo ao abrir a botella, o gas disóciase da solución, creando as burbullas características.
Nalgúns países a lexislación prescribe que se identifique a presentación da auga carbonatada con algún elemento que a distinga da auga sen carbonatar. Un exemplo constitúeo o caso de Chile, onde a cor da tapa do envase determina se a auga embotellada é carbonatada ou non; así tense por exemplo:
O Río, Oseira, San Cristovo de Cea
O Río é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1 habitante (1 muller).
Pielas, Oseira, San Cristovo de Cea
Pielas é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 36 habitantes (16 homes e 20 mulleres).
Auga carbonatada
Usos
Por outra banda, a auga carbonatada considérase útil para eliminar manchas, por exemplo, de café ou da prata. Un método comunmente usado para evitar as manchas de viño tinto é esparexer sal na mancha e despois aplicar unha cantidade xenerosa de auga carbonatada.
Pobadura, Oseira, San Cristovo de Cea
Pobadura é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
San Martiño, Oseira, San Cristovo de Cea
San Martiño é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Universidade París-Descartes
Universidade París-Descartes (en Université Paris-Descartes) ou simplemente U Paris 5, foi unha universidade francesa creada o 1 de xaneiro de 1971. Desapareceu o 1 de xaneiro de 2020 en favor da Universidade Paris Cité tras a publicación no Diario Oficial do decreto de creación da nova universidade o 20 de marzo de 2019.
Silvaboa, Oseira, San Cristovo de Cea
Silvaboa é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Concello de Hallsberg
Hallsberg é un municipio sueco (kommun) do condado de Örebro. A súa capital é Hallsberg. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 16 245 habitantes.
O municipio atópase no sur do landskap de Närke e limita ao norte cons concellos de Lekeberg e Kumlae ao leste co de Örebro, no condado de Örebro. Ao sur limita cos concellos de Finspång e Motala no condado de Östergötland, ao suroeste co de Askersund e ao oeste co de Laxå, os dous no condado de Örebro.
Universidade de Colonia
A Universidade de Colonia é unha universidade alemá en Colonia coa gama clásica das materias dunha universidade completa.
Despois da primeira guerra mundial e da perda da Kaiser-Wilhelms-Universität zu Straßburg (actual Universidade de Estrasburgo), a de Colonia debeu continuar coa tradición e "fortalecer a posición alemá no Rin".
Con máis de 51 500 estudantes no semestre de inverno 2019-2020, é a universidade de Alemaña con máis alunos. De 2012 a 2019 ocupou o status de "excelencia" como parte da terceira iniciativa de excelencia para o financiamento universitario.
1388–1798
A Universidad de Colonia estableceuse en 1388, sendo a cuarta universidade do Sacro Imperio Romano Xermánico, despois da Universidade Carolina (1348), a Universidade de Viena (1365) e a Universidade de Heidelberg (1386).
O seu estatuto asinouno o papa Urbano VI, e a universidade comenzou o seu labor educativo o 6 de xaneiro de 1389.
O 28 de abril de 1798 a universidade foi pechada polos franceses, que invadiran Colonia en 1794, e a converteron na Escola Central do Departamento do Roer, e a chamaron Université de Cologne.
O peche de Universidade de Colonia debeuse a que os seus profesores, desexosos de preservar a independencia da universidade, negáronse a xurar obediencia á República Francesa.
Porén, o último reitor, Ferdinand Franz Wallraf, escondeuse e preservou o Gran Selo da Universidade, que segue a usarse no século XXI.
1919–actualidade
En 1919 o daquela goberno prusiano respaldou a decisión do concello da Cidade de Colonia de restablecer a universidade. O 19 de maio de 1919, o entón alcalde Konrad Adenauer asinou o estatuto da Universidade Moderna.
Nese momento a universidad estaba composta pola Facultade de Comercio, Economía e Ciencias Sociais (sucesora dos Institutos de Comercio e de Administración Comunal e Social) e a Facultade de Medicina (sucesora da Academia de Medicina). En 1920 engadíronse a Facultade de Dereito e a de Artes, das que máis tarde se segregaría a Escola de Matemáticas e Ciencias Naturais en 1955 para crear facultades propias. En 1980, os dous departamentos de Colonia da Escola de Educación de Renania aderíronse á universidade como as Facultades de Educación e de Educación Especial.
FC Amsterdam
O FC Amsterdam foi un club de fútbol neerlandés con sede en Ámsterdam, que existiu entre 1972 e 1982.
Foi fundado o 20 de xuño de 1972, a partir da fusión dos clubs Blauw Wit e DWS, aos que se uniu tamén o Volewijckers para a tempada 1973/74. Esa mesma tempada, o club rematou quinto na Eredivisie e clasificouse para a Copa da UEFA da seguinte campaña, competición na que derrotou ao Hibernians maltés por un resultado global de 12-0, ao Inter de Milán de Luis Suárez por 2-1 e ao Fortuna Düsseldorf por 5-1, antes de caer nos cuartos de final diante do Köln.
Tanxil, Oseira, San Cristovo de Cea
Tanxil é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
FC Amsterdam
Despois de descender á Eerste Divisie na tempada 1977/78, reduciuse o seu número de seareiros e o club abandonou o Estadio Olímpico en 1980. Finalmente o FC Amsterdam disolveuse en maio de 1982.
Entre os xogadores que pasaron polo club figuran entre outros Jan Jongbloed (1972-1977), porteiro da selección neerlandesa na final do Mundial de 1974, Geert Meijer, Gerard van der Lem, Nico Jansen, Andre Wetzel, Martin Wiggemansen e Heini Otto.
Elvira Ramírez
Elvira Ramírez (c. 935 – despois de 986) foi unha princesa leonesa que exerceu como rexente do reino de Galiza entre 962 e 975 durante a minoría de idade do seu sobriño Ramiro III.
Infancia
Nacida cara ao 935, era filla do rei Ramiro II pola súa segunda muller, Urraca Sánchez de Pamplona. Foi feita monxa polo seu pai, quen construíu o "marabillosamente grande" mosteiro de San Salvador de León. Aos 11 anos, e xa monxa, comezou a aparecer en documentos xudiciais. Baixo o seu medio irmán Ordoño III mantivo documentos importantes para unha disputa de terras, o que suxire que San Salvador quizais se convertera nunha especie de chancelaría.
Rexente
Cando o seu irmán Sancho I morreu en 962, converteuse en rexente do reino polo seu sobriño Ramiro III. Por ser nacida en León, a nobreza leonesa preferiuna como rexente antes que a nai estranxeira do rei, e porque era monxa e, polo tanto, non era probable que adquirise un amante ou un marido que quixese unha parte da rexencia.
En 968-69 os viquingos invadiron o reino e Elvira organizou a súa defensa. Tras enviar regularmente emisarios a Córdoba para render tributo, en 974 precipitou unha crise, aparentemente intencionada, cando os seus embaixadores dixeron ao califa Al-Hakam II algo tan ofensivo que foron expulsados e o tradutor castigado. García Fernández tomou entón Deza aos musulmáns, e no ano seguinte, 975, unha forza cristiá que reunía a García, Sancho II, ao conde Fernando Ansúrez (tío materno do rei Ramiro), e ao clan Beni Gómez atacou Gormaz. As tropas asediadoras víronse revigorizadas coa chegada de Elvira e o seu sobriño Ramiro III, quen entón tomaron o control xeral e lideraron un ataque contra a cidade. Isto resultou desastroso, a súa repulsa permitiu que un exército xurdise de Gormaz que logo derrotou os exércitos cristiáns no campo, levantando o cerco.
Xubilación
Como resultado aparente desta derrota militar, Elvira retirouse da corte, sendo substituída como rexente pola súa cuñada a raíña viúva Tareixa en 975. A partir desta data apareceu ocasionalmente nos diplomas reais do seu sobriño, pero xa non firmaba como raíña (regina).
Durante as rebelións do reinado de Vermudo II, atópase firmando documentos en compañía de varias das familias rebeldes, o que suxire quizais que albergaba a esperanza de devolver ao trono un herdeiro do seu sobriño Ramiro III no lugar de Vermudo. A súa visión cara ao reinado do novo rei vese no seu último documento coñecido, datado en 986, no que concede terras que o rei xa cedeu, o que suxire que non recoñeceu a súa autoridade. Os rebeldes aparentemente animaron un ataque de Almanzor, probablemente esperando o mesmo resultado que cando Sancho I fora reintegrado polos exércitos musulmáns. Porén, cando Almanzor tomou León e obrigou a Vermudo a fuxir a Galiza, o xeneral non instalou un novo rei leonés no seu lugar.
Shape note
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Star_in_the_east.png/400px-Star_in_the_east.png|dereita|miniatura|400x400px| "Star in the East" da edición de [[1854 de Southern Harmony]] As notas de forma ou (shape notes en inglés) son unha notación musical deseñada para facilitar o canto social e congregacional. A notación, introducida a finais do século XVIII en Inglaterra, converteuse nun dispositivo de ensino popular nas escolas de canto estadounidenses. Engadíronse formas ás cabezas das notas na música escrita para axudar aos cantantes a atopar os tons dentro das escalas maiores e menores sen o uso de información máis complexa que se atopa nas sinaturas do pentagrama.
Nomenclatura
As notas de forma tamén foron chamadas con respecto notas de caracteres (character notes), notas de patente (patent notes), e de maneira pexorativa notas de trigo sarraceno (buckwheat notes) e notas de parvo (dunce notes).
Visión xeral
A idea detrás das notas de forma é que as partes dunha obra vocal pódense aprender máis rápido e facilmente se a música se imprime en formas que coincidan coas sílabas de solfexo coas que se cantan as notas da escala musical. Por exemplo, na tradición de catro formas usada na Sacred Harp e noutros lugares, as notas dunha escala de Do maior notáronse e cántanse do seguinte xeito: ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/TheShapesOfShapeNoteSinging_4ShapeSystem.gif/600px-TheShapesOfShapeNoteSinging_4ShapeSystem.gif|alt=The C major scale in shape notes|centro|600x600px| A escala do do maior nas notas de forma Un cantante hábil con experiencia nunha tradición de notas de forma desenvolveu unha asociación mental tripla fluída, que vincula unha nota da escala, unha forma e unha sílaba. Esta asociación pode servir para axudar na lectura da música. Cando unha canción é cantada por primeira vez por un grupo de notas de forma, normalmente cantan as sílabas (léndoas a partir das formas) para solidificar o seu dominio sobre as notas. A continuación, cantan as mesmas notas coas palabras da música.
As sílabas e notas dun sistema de notas de forma son relativas máis que absolutas; dependen da clave da peza. A primeira nota dunha tonalidade maior sempre ten a nota Fa triangular, seguida (ascendente) de Sol, La, etc. A primeira nota dunha tonalidade menor é sempre La, seguida de Mi, Fa, etc.
As tres primeiras notas de calquera escala maior (fa, sol, la) están separadas por un ton. As notas de cuarta a sexta tamén están separadas por un ton e tamén son fa, sol, la. A sétima e a oitava, estando separadas por un semitono, indícanse mi-fa. Isto significa que só catro notas de forma poden reflectir adecuadamente o "sentimento" de toda a escala.
Sistemas de catro formas vs de sete formas
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a9/7-note-shape-note-hymnal-2.png/220px-7-note-shape-note-hymnal-2.png|dereita|miniatura| O sistema de 7 notas como se usa nun himno da Igrexa Bautista Fundamental Independente do [[Rexión Sur (Estados Unidos)|Sur.]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/7-note-shape-note-tunebook.png/220px-7-note-shape-note-tunebook.png|esquerda|miniatura| O sistema de 7 notas usado nunha partitura tradicional (The Christian Harmony). O sistema ilustrado anteriormente é un sistema de catro formas ; seis das notas da escala agrúpanse en parellas asignadas a unha combinación sílaba/forma. A escala ascendente que utiliza as sílabas fa, so, la, fa, so, la, mi, fa representa unha variación do sistema hexacordial introducido polo monxe Guido de Arezzo do século XI, quen dorixinalmente introduciu unha escala de seis notas utilizando as sílabas ut, re, mi, fa, sol, la.
Acritarcha
O acritarco Eisenackidium orientalis, Ordovícico inferior, Arxentina.|miniatura Os Acritarcha (acritarcos) son microfósiles orgánicos, coñecidos desde hai aproximadamente 1.800 millóns de anos ata o presente. A clasificación é un termo xeral usado para referirse a calquera microfósil orgánico que non pode ser asignado a outros grupos. A súa diversidade reflicte importantes eventos ecolóxicos como a aparición da predación e a explosión cámbrica.
Shape note
Sistemas de catro formas vs de sete formas
A variación de catro sílabas do sistema orixinal de Guido foi prominente na Inglaterra do século XVII e entrou nos Estados Unidos no século XVIII. Pouco despois inventáronse as formas para representar as sílabas. (Ver abaixo). Os outros sistemas importantes son os sistemas de sete formas, que dan unha forma e sílaba diferentes a cada nota da escala. Tales sistemas usan como sílabas os nomes das notas "do, re, mi, fa, so, la, ti, do" (familiar para a maioría da xente nos Estados Unidos debido á canción "Do-Re-Mi" de Sorrisos e lágrimas). Algúns libros (p. ex. The Good Old Song de CH Cayce) presentan a silabificación máis antiga de sete notas de "do, re, mi, fa, so, la, si, do". No sistema de sete formas inventado por Jesse B. Aikin, as notas dunha escala de Do maior anotaríanse e cantaríanse do seguinte xeito: ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/81/CMajorScaleInAikenShapeSystem.gif/400px-CMajorScaleInAikenShapeSystem.gif|centro|400x400px Hai outros sistemas de sete formas. miniatura|"Star in the East" composta cunha notación de catro formas
Acritarcha
Definición
Os acritarcos foron definidos orixinalmente como microfósiles de parede orgánica non solubles en ácidos (é dicir, non carbonatados e non siliceos) que consisten nunha cavidade central e cuxas afinidades biolóxicas non se poden determinar con certeza. Na maior parte dcos casos están constituídos por compostos carbonados insolubles en ácidos alterados térmicamente (keróxeno).
Shape note
Eficacia das notas de forma
Na década de 1950 George H. Kyme levou a cabo un estudo controlado sobre a utilidade das notas de forma cunha poboación experimental formada por alumnos de cuarto e quinto que viven en California. Kyme coidou de combinar os seus grupos experimentais e de control o máis preto posible para a capacidade, a calidade do profesor e outros factores. Descubriu que os estudantes aos que se lles ensinaba con notas de forma aprendían a ler a vista significativamente mellor que os que se lles ensinaban sen eles. Kyme descubriu ademais que os estudantes aos que se lles ensinaba con notas de forma tamén eran moito máis propensos a realizar actividades musicais máis adiante na súa educación.
Acritarcha
Definición
Os acritarcos poden incluír os restos dun amplo rango de tipos de organismos bastante diferentes, que van desde cápsulas de ovos de pequenos metazoos ata quistes de moitos tipos de clorófitas (algas verdes). É probable que a maioría das especies de acritarcos do Paleozoico representen varios estadios do ciclo vital de algas que eran antepasados dos dinoflaxelados. A natureza dos organismos asociados con acritarcos máis vellos xeralmente non se coñece ben, aínda que moitos están probablemente relacionados con algas mariñas unicelulares. En teoría, cando se consegue coñecer a fonte biolóxica (taxon) dun acritarco, ese particular microfósil retírase do grupo dos acritarcos e clasifícase no grupo que lle corresponde.
Shape note
Notas de forma e modulación
Moitas formas de música no período de práctica común empregan a modulación, é dicir, un cambio de tonalidade no medio da peza. Desde o século XIX, a maioría da música coral empregou a modulación, e dado que o cambio de clave é fácil para os instrumentos pero difícil para os cantantes, a nova tonalidade adoita establecerse mediante o acompañamento instrumental; en consecuencia, o coro tamén cantará co temperamento do instrumento en lugar da entoación xusta da voz humana. Ás veces dise que a modulación é problemática para os sistemas de notas de forma, xa que as formas empregadas para a clave orixinal da peza xa non coinciden cos graos de escala da nova clave; pero a capacidade de usar símbolos agudos e planos xunto con notas de forma é unha cuestión da variedade de tipos dispoñibles para o tipógrafo e as preferencias musicais. O desenvolvemento das preferencias musicais está documentado en parte polas copias sobreviventes do órgano de BF White da década de 1850.
Acritarcha
Definición
Aínda que a clasificación dos acritarcos en xéneros de forma é totalmente artificial, non carece de utilidade, xa que os taxons de forma mostran características similares ás dos taxons verdadeiros, como grandes aumentos e extincións; por exemplo unha explosión deles no Cámbrico e unha extinción en masa no fin do Permiano.
Shape note
Notas de forma e modulación
O "Judgment Anthem" de Justin Morgan, que apareceu por primeira vez en The Easy Instructor (1801) de Little and Smith, parece cambiar as teclas (e as armaduras) de mi menor a mi ♭ maior, e despois de novo a mi menor antes de concluír en E♭ maior. Porén, pódese supoñer que Morgan pretendía simplemente un cambio de maior a menor mantendo o mesmo ton tónico. Foi reimpreso en moitos dos primeiros cadernos de música, pero non no Sacred Harp (1844), no que a "Christian Song" de Jeremiah Ingalls é a única canción que modula (neste caso, de re menor a re maior).
Acritarcha
Clasificación
Os acritarcos eran moi probablemente eucariotas. Mentres que as bacterias e arqueas (procariotas) adoitan producir fósiles simples de moi pequeno tamaño, os fósiles unicelulares eucariotas adoitan ser máis grandes e máis complexos, con proxeccións morfolóxicas externas e ornamentacións como espiñas e unha especie de pelos que só os eucariotas poden producir; como a maioría dos acritarcos teñen este tipo de proxeccións externas (por exemplo, pelos, espiñas, membranas celulares grosas, etc.), dedúcese que son predominantemente eucariotas, aínda que existen tamén acritarcos eucariotas simples e talvez algúns procariotas.
Shape note
Orixe e historia antiga
Os precursores estadounidenses para dar forma ás notas inclúen a novena edición do Bay Psalm Book (Boston) e An Introduction to the Singing of Psalm Tunes in a Plaine & Easy Method do reverendo John Tufts. A novena edición do Bay Psalm Book foi impresa coas iniciais de sílabas de catro notas (fa, sol, la, me) debaixo do pentagrama. No seu libro, Tufts substituíu as iniciais das sílabas de catro notas no pentagrama en lugar das cabezas das notas e indicou o ritmo mediante signos de puntuación á dereita das letras.
Acritarcha
Clasificación
A recente aplicación de microscopia de forza atómica, microscopia confocal, espectroscopia Raman e outras técnicas analíticas sofisticadas ao estudo da ultraestrutura, historia vital e afinidades sistemáticas de microfósiles mineralizados pero orixinalmente de parede orgánica,    mostrou que algúns acritarcos son en realidade microalgas fosilizadas. Ao final, pode perfectamente ser que, como suxeriron Moczydłowska et al. en 2011, que moitos acritarcos sexan, de feito, algas.
Shape note
Orixe e historia antiga
As composicións dos "Yankee tunesmiths" (First New England School "Primeira Escola de Nova Inglaterra") comezaron a aparecer en 1770, antes da aparición das notas de forma, que apareceron por primeira vez en The Easy Instructor de William Little e William Smith en 1801 en Filadelfia. Little e Smith presentaron o sistema de catro formas que se mostra arriba, destinado a ser usado nas escolas de canto. En 1803 Andrew Law publicou The Musical Primer, que utilizaba formas lixeiramente diferentes: un cadrado indicaba fa e un triángulo la, mentres que sol e mi eran os mesmos que en Little and Smith. Ademais, o invento de Law foi máis radical que o de Little e Smith, xa que prescindiu do uso do pentagrama, deixando que as formas fosen o único medio de expresar o ton. Little e Smith seguiron a notación musical tradicional ao colocar as cabezas das notas no pentagrama, no lugar das cabezas das notas ovaladas ordinarias. Ao final, foi o sistema Little/Smith o que gañou, e non hai ningún himnario que utilice o sistema Law. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/Connelly_shapenotes.jpg/220px-Connelly_shapenotes.jpg|dereita|miniatura| Unha declaración xurada (affidavit) atopada no verso da portada dalgunhas copias de The Easy Instructor, Part II de Little and Smith ([[1803)]] Algunhas copias de The Easy Instructor, Part II (1803) incluíron unha declaración, no verso da portada, na que John Connelly (cuxo nome aparece noutras fontes como Conly, Connolly e Coloney) concede permiso a Little e Smith para facer uso nas súas publicacións das notas de forma ás que reclamaba os dereitos. Little e Smith non reclamaron crédito pola invención, senón que dixeron que as notas foron inventadas ao redor de 1790 por John Connelly de Filadelfia, Pensilvania. Andrew Law afirmou que foi o inventor das notas de forma.
Acritarcha
Distribución
Encóntranse acritarcos en rochas sedimentarias desde o presente ata o Arcaico. Íllanse normalmente das rochas sedimentarias siliciclásticas usando ácido fluorhídrico pero son extraídas ocasionalmente de rochas ricas en carbonatos. Son excelentes candidatos a ser fósiles índice usados para a datación das formacións rochosas do Paleozoico e cando non se dispón doutros fósiles. Como se pensa que a maioría dos acritarcos son mariños (pretriásicos), son útiles tamén para a interpretación palaeoambiental.
Shape note
Orixe e historia antiga
As notas de formas resultaron populares en América, e rapidamente preparáronse unha gran variedade de himnarios facendo uso delas. As formas foron finalmente extirpadas no nordeste dos Estados Unidos por un movemento chamado "mellor música", dirixido por Lowell Mason. Pero no sur, as formas quedaron ben afianzadas e multiplicáronse nunha variedade de tradicións. Kentucky Harmony (1816) de Ananias Davisson é o primeiro tunebook de notas de forma sureña, e logo foi seguido por Tennessee Harmony (1818) de Alexander Johnson, The Missouri Harmony (1820) de Allen D. Carden e moitos outros.
Aparición dos sistemas de sete formas
A mediados do século XIX, o sistema "fa so la" de catro sílabas adquirira un gran rival, é dicir, o sistema de sete sílabas "do re mi". Así, os compiladores de música comezaron a engadir tres formas máis aos seus libros para que coincidan coas sílabas extra. Concibíronse numerosas notacións de sete formas. Jesse B. Aikin foi o primeiro en producir un libro cun sistema de notas de sete formas, e defendeu con forza a súa "invención" e a súa patente. O sistema usado no Christian Minstrel de Aikin de 1846 converteuse finalmente no estándar. Isto débese moito á influencia da empresa editorial Ruebush & Kieffer que adoptou o sistema de Aikin ao redor de 1876. Aínda están dispoñibles dous libros que permaneceron en uso continuo (aínda que limitado), Christian Harmony de William Walker e New Harp of Columbia de ML Swan. Estes libros usan sistemas de sete formas ideados por Walker e Swan, respectivamente.
Acritarcha
Distribución
Os microfósiles do Arcaico e inicio do Proterozoico denominados "acritarcos" poden en realidade ser procariotas. Os acritarcos eucariotas máis antigos coñecidos (en 2020) teñen unha antigüidade de entre 1.950 millóns de anos e 2.150 millóns de anos.
Distrito de Mettmann
O Distrito de Mettmann é un Kreis situado no centro do Land de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña.
Acritarcha
Diversidade
Hai aproximadamente 1.000 millóns de anos os acritarcos empezaron a aumentar en abundancia, diversidade, tamaño, complexidade de forma e especialmente no tamaño e número de espiñas. As súas poboacións caeron durante os períodos de ampla galciación global que cubriron a maioría do planeta, pero volveron a proliferar na explosión cámbrica e chegaron á súa máxima diversidade no Paleozoico. O seu incremento de espiñas hai 1.000 millóns de anos posiblemente foi o resultado da necesidade de defenderse contra predadores, especialmente predadores o suficientemente grandes como para tragalos ou desgarralos. Outros grupos de pequenos organismos do Neoproterozoico tamén mostran signos de defensas anitipredador.
Distrito de Mettmann
Limita cos Kreis de Ennepe-Ruhr, Rhein-Kreis Neuss, Rheinisch-Bergischer Kreis e está cerca das cidades de Colonia, Leverkusen, Wuppertal, Solingen, Düsseldorf, Duisburgo, Mülheim e Essen.
Acritarcha
Diversidade
Hai evidencias adicionais de que os acritacos estiveron suxeitos ao herbivorismo por esa época que proceden da consideración da lonxevidade do taxon. A abundancia de organismos planctónicos que evolucionaron entre hai 1.700 e 1.400 millóns de anos estaba limitada pola dispoñibilidade de nutrientes, unha situación que limita que se orixinen novas especies porque os organismos existentes están moi especializados nos seus nichos e non hai outros nichos libres para ocupar. Aproximadamente hai uns 1.000 millóns de anos, a lonxevidade das especies caeu abruptamente, o que suxire que a presión de predación, probablemente por parte de protistas herbívoros, se convertera nun factor importante. A predación mantería as poboacións en xaque, o que significaba que algúns nutrientes quedaban sen utilizar e quedaron dispoñibles novos nichos para que os ocupasen novas especies.
Pablo Hernández Coronado
Pablo Hernández Coronado, nado en Madrid o 11 de setembro de 1897 e finado na mesma cidade o 11 de novembro de 1997, foi un boxeador, xornalista, futbolista e adestrador español. Dirixiu a selección española en tres etapas diferentes entre as décadas de 1940 e 1960.
Distrito de Mettmann
É o distrito rural máis densamente poboado de Alemaña. Está cerca do Aeroporto Internacional de Düsseldorf, ao noroeste, e tamén está preto do aeroporto de Colonia/Bonn.
Pablo Hernández Coronado
Traxectoria
Naceu en Madrid o 11 de setembro de 1897 e comezou a xogar ao fútbol no colexio Cardenal Cisneros, especializándose na posición de gardameta. na súa xuventude foi campión de Castela de boxeo. Estudante de Medicina, xogou ao fútbol nun equipo universitario, antes de ingresar no Stadium FC da capital española, co que disputou o Campionato Rexional Centro. Ocupaba a posición de porteiro e en 1918 xogou na Gimnástica de Madrid. En 1919 pasou ao Real Madrid, onde substituíu na portería a Eduardo Teus. Na tempada 1919/20 proclamouse campión do campionato rexional e xogou dous encontros da Copa do Rei, ante o Athletic de Bilbao.
Acritarcha
Etimoloxía
Acritarcha foi acuñado en 1963 do grego ákritos que significa 'confuso' (a kritēs, sen crítica) e archē que significa orixe.
Pablo Hernández Coronado
Traxectoria
Máis tarde foi xornalista e árbitro, e actuou como secretario do Colexio Nacional de Árbitros, antes de regresar en 1925 ao Real Madrid como secretario técnico. Ocupou este cargo ata 1943 e foi o responsable de importantes fichaxes como as de Zamora, Samitier, Gaspar Rubio, Ciriaco, Quincoces, Hilario Marrero ou Pahiño. En decembro de 1942 púxose á fronte do equipo como adestrador durante unha xornada, entre a marcha de Joan Armet e a chegada do galego Moncho Encinas. Foi tamén presidente da Federación Centro de Fútbol, tesoureiro da Real Federación Española de Fútbol, inspector de Facenda, secretario da Federación Española de Xadrez e director do Padroado de Apostas Mutuas Deportivo Benéficas.
Shape note
Tradicións de notas de forma activas
Aínda que os libros de sete formas poden non ser tan populares como no pasado, aínda hai un gran número de igrexas na rexión Sur, en particular Baptistas do Sur, Baptistas Primitivos, case todas as Igrexas non instrumentais de Cristo, algúns Metodistas Libres, menonitas, algúns Amish, Pentecostais Unidos e Baptistas Unidos das rexións dos Apalaches de Virxinia Occidental, Ohio e Kentucky, que usan regularmente cancioneiros de sete formas na adoración dominical. Estes cancioneiros poden conter unha variedade de cancións desde clásicos do século XVIII até música gospel do século XX. Así, hoxe en día os cancioneiros confesionais impresos en sete formas probablemente constitúen a rama máis grande da tradición das notas de forma.
Orde de Santa María do Monte Gaudio
A Orde de Santa María do Monte Gaudio de Xerusalén, ou simplemente Montegaudio, foi unha orde relixiosa militar de cabalaría fundada polo conde galego Rodrigo Álvarez de Sarria, grazas ao consentimento de Afonso II de Aragón que cedeu tenencias á orde no Reino de Aragón, concretamente o castelo de Alfambra e o de Orrios.
Distrito de Mettmann
Recibe o nome de Mettmann, a cidade sede do distrito.
Orde de Santa María do Monte Gaudio
Esta orde foi aprobada pola bula papal de 1173, pero non tivo posesións ata o traslado do castelo de Alfambra, que pasou a ser a súa sede.
Shape note
Tradicións de notas de forma activas
Ademais, tamén se celebran de forma intermitente cantos comunitarios non confesionais que presentan música gospel de sete formas de principios e mediados do século XX, como os himnos de Stamps-Baxter ou Heavenly Highway. Nestas tradicións, o costume de "cantar as notas" (sílabas) consérvase xeralmente só durante o proceso de aprendizaxe nas escolas de canto e cantar pode ser cun acompañamento instrumental, normalmente un piano.
Pablo Hernández Coronado
Traxectoria
En outubro de 1946 foi nomeado seleccionador nacional pola Federación Española. Nesa primeira etapa á fronte da selección española, dirixiuna en dous encontros amigables, ante Portugal e Irlanda, sufrindo senllas derrotas. Volveu ocupar brevemente o cargo de seleccionador en 1955, conseguindo a súa primeira vitoria contra Suíza. En 1962 iniciou a súa terceira etapa como seleccionador, xunto ao adestrador Helenio Herrera, e ambos dirixiron o combinado español no Mundial de Chile dese mesmo ano. A dupla de adestradores, coñecida pola prensa como H3C, non puido conseguir que España pasase da fase de grupos, quedando eliminada despois de perder contra Checoslovaquia, gañar a México e perder no terceiro partido contra o Brasil.
Orde de Santa María do Monte Gaudio
Foi unha das ordes militares máis importantes do século XII, cunha ampla presenza internacional, incluso en Xerusalén. Contará co apoio dos monarcas aragoneses, o que lle permitirá absorber a Orde do Hospital de San Redentor, con sede en Teruel. Esta unión de ordes coñécese como Orde Alfambra. Finalmente, será absorbido pola orde do Temple en 1196, por influencia da Casa Condal de Barcelona.
Distrito de Mettmann
Xeografía
miniatura|270px|Cidades e municipios do Kreis de Mettmann
Acritarcha
Xéneros
Esta é unha lista de xéneros de acordo con Fossilid.info.
Pablo Hernández Coronado
Traxectoria
En 1955 publicou un libro sobre fútbol, titulado Cosas del fútbol.
Vida persoal
Casou con Aurora Perrin Thomé, coa que tivo cinco fillos (catro varóns e unha muller). Tras deixar o mundo do fútbol viviu en Madrid ata o seu falecemento en 1997, dous meses despois de cumprir os 100 anos de idade.
Distrito de Mettmann
Xeografía
Sitiado a unha altitude media de 143 msnm, o distrito ocupa unha superficie de 407,09 km2.
A súa poboación (segundo o censo de 31 de decembro de 2020) era de 484 322 habitantes,
Historia
No século XII a zona do distrito actual pasou a ser propiedade do condado Berg. Cando Napoleón ocupou a zona en 1792 converteuse nun cantón do distrito de Düsseldorf.
Despois do Congreso de Viena, a zona pasou a Prusia en 1816 como parte da provincia de Westfalia, e creouse o primeiro distrito de Mettmann. Este distrito fusionouse desde 1820 até 1861 co distrito de Elberfeld, que entón se converteu nunha cidade por dereito propio, e agora forma parte de Wuppertal. En 1877 a sede administrativa foi trasladada a Vohwinkel.
En 1952 a sede volveu ser Mettmann, e despois da última reorganización administrativa de 1975-1976 o distrito volveu ao nome antigo. As cidades Langenfeld e Monheim foron incluídas no distrito entón, mentres que Kettwig pasou a formar parte da cidade de Essen.
Shape note
Tradicións de notas de forma activas
O sistema de sete formas tamén se usa en cantos públicos habituais de cancioneiros do século XIX dun tipo similar ao Sacred Harp, como The Christian Harmony e New Harp of Columbia. Tales cantos son comúns en Xeorxia, Carolina do Norte, Tennessee, Mississippi e Alabama, e xeralmente conservan o costume da escola de canto de "cantar as notas".
O sistema de sete formas (Aikin) é usado habitualmente polos menonitas e os brethren. Numerosos cancioneiros están impresos en notas con forma para este mercado. Inclúen Christian Hymnal, Hyms of the Church, Zion's Praises, os Pilgrim's Praises, Church Hymnal, Silver Gems in Song, the Mennonite Hymnal, e a Harmonia Sacra.
Algunhas igrexas afroamericanas usan o sistema de notas de sete formas. miniatura|Oak Grove Baptist Church, Elba, Alabama, canto gospel de notas de 7 formas afroamericanas, 11 de outubro de 2003 A tradición de catro formas que conta na actualidade con maior número de participantes é o canto de Arpa Sagrada (Sacred Harp). Pero hai moitas outras tradicións que aínda están activas ou mesmo gozan dun rexurdimento de interese. Entre os sistemas de catro formas, o Southern Harmony mantívose en uso continuo nun canto en Benton, Kentucky, e agora está experimentando unha pequena cantidade de rebrote. O actual resurgir do interese polo canto de notas de forma tamén creou novos cantos utilizando outros cancioneiros de catro formas do século XIX, recentemente moribundos, como The Missouri Harmony, así como novos libros de compositores modernos, como Northern Harmony. De natureza híbrida, no que se refire a revivir Kentucky Harmony de Ananias Davisson, pero dando o paso máis á incorporación de cancións doutros 70 primeiros tunebooks, xunto con novas composicións, é Shenandoah Harmony (2013). Thomas B. Malone especializouse no revival de obras de Jeremiah Ingalls e publicou unha edición en catro formas de The Christian Harmony de Ingalls de 1805. Malone organiza un canto anual a mediados de xullo en Newbury, Vermont, onde Ingalls foi taberneiro e músico entre 1789 e 1810.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="lower-alpha" />
Orde de Santa María do Monte Gaudio
Tras a súa absorción polo Temple, parte dos seus cabaleiros rexeitaron esta medida e renunciaron ao seu hábito. Acabarán fundando a comandancia de Monfragüe, en Estremadura, dentro da Orde de Calatrava.
Tras a desaparición da Orde do Temple, a maior parte das súas posesións pasarán á Orde de San Xoán do Hospital de Xerusalén, Rodas e Malta, dentro da que destacará Xoán Fernández de Heredia como Gran Mestre de Rodas, que comezou a súa carreira na orde como comandante de Alfambra.
Augusto de Prima Porta
Augusto de Prima Porta (en Augusto di Prima Porta) é unha escultura de vulto redondo en mármore que representa a Octavio o primeiro emperador do Imperio Romano. É unha estatua realizada en mármore de 2.08 metros de altura e 1.000 kg de peso.
A estatua foi descuberta o 20 de abril de 1863, durante unhas escavacións arqueolóxicas dirixidas por Giuseppe Gagliardi na denominada Vila de Livia, denominación das posesións de Livia Drusila, a terceira, e derradeira esposa de Augusto, en Prima Porta a onde, esta, se retirou após a morte de Augusto no 14.
Esculpida por expertos escultores gregos, suponse que a estatua foi unha copia dun orixinal de bronce exhibido en Roma e que está perdido. O Augusto de Prima Porta está agora exposto no Braccio Nuovo (Brazo Novo) dos Museos Vaticanos. Desde o seu descubrimento, converteuse no retrato de Augusto máis coñecido e nunha das esculturas máis famosas do mundo antigo.
A estatua apareceu mencionada, por vez primeira, polo arqueólogo alemán G. Henzen no Bulletino dell'Instituto di Corrispondenza Archaeologica (Roma 1863).
Orixinal
As imaxes da coiraza lorica musculata (típica dos legados) representan a restitución polos partos das aguias romanas, ou insignias, no 20 a. C., unha das realizacións diplomáticas máis significativas de Augusto. A data do orixinal (hipotético) de bronce é, polo tanto, posterior ao 20 a. C.
O feito de que Augusto apareza descalzo pretende ser unha alusión á divindade, pois esta era unha convención estandarizada de deuses ou heroes na iconografía clásica. A data da copia en mármore sería presumiblemente entre esa data e a morte de Livia no ano 29.
A estatua puido ser encargada por Tiberio, fillo de Livia e sucesor de Augusto. Esta hipótese baséase en que na coiraza aparece tamén representado Tiberio, que serviu de intermediario na recuperación das aguias. Como este acto era o maior servizo que lle prestara a Augusto, as imaxes da coiraza lembrarían aos espectadores a conexión de Tiberio co emperador deificado e suxerían a continuidade entre ámbolos dous reinados. Tamén é posible que o encargara a propia Livia, muller de Augusto no momento da súa morte.
Descrición
miniatura|Moderno pintado replica da estatua en Braga, Portugal Augusto móstrase no seu papel de "Imperator", como thoracatus —ou comandante en xefe do exército romano (literalmente, portador de tórax)—, o que significa que a estatua debería formar parte dun monumento conmemorativo ao seu exército polas últimas vitorias; está vestido de militar, leva o imperium ou bastón consular e ergue a man dereita en pose retórica de adlocutio, dirixíndose ás tropas. Os baixorrelevos da súa coiraza acoirazada teñen unha complexa axenda alegórica e política, aludindo a diversas divindades romanas, entre elas Marte, deus da guerra, así como as personificacións dos últimos territorios que conquistou: Hispania, Galia, Xermania, Partia. Neste último, Craso sufrira unha humillante derrota -batalla de Carrhae- na que se perderan as insignias do exército e, aquí, represéntase o acto de devolución dos estandartes capturados. Na parte superior, o carro do Sol ilumina os feitos de Augusto.
A estatua é unha imaxe idealizada de Augusto que mostra a pose característica dun orador romano e está baseada na estatua do Doríforo do século V a. C. do escultor Policleto. Adáptase aquí a postura contrapposto do Doríforo, creando diagonais entre membros tensos e relaxados, característica propia da escultura clásica. A pose das pernas na estatua tamén é semellante ó Doríforo: a perna dereita está tensa, mentres que a esquerda está relaxada, coma se a estatua avanzase. A errónea identificación, en época romana, do Doríforo como representación do guerreiro Aquiles fixo que o modelo fose aínda máis apropiado para esta imaxe. A pesar da influencia republicana na cabeza do retrato, o estilo xeral está máis próximo á idealización helenística que ao realismo do retrato romano. O motivo deste cambio de estilo é a adquisición da arte grega pois, despois de cada conquista, os romanos trouxeron grandes cantidades de arte grega. Este fluxo de formas gregos cambiou os gustos estéticos dos romanos, e estas pezas de arte foron consideradas como un símbolo de riqueza e status para a clase alta romana.
A pesar da precisión coa que se representan os trazos de Augusto (co seu aspecto sombrío e o seu peiteado característico), idealizouse a expresión distante e tranquila do seu rostro, ao igual que o contrapposto convencional, as proporcións anatómicas e o paludamentum ou "capa do comandante". Por outra banda, o descalzo de Augusto e a inclusión de Cupido montado nun golfiño como soporte estrutural da estatua revela a súa mítica conexión coa deusa Venus (a nai de Cupido) a través do seu pai adoptivo Xulio César.
A clara inspiración grega en estilo e símboloxía para os retratos escultóricos oficiais, que baixo os emperadores romanos se converteron en instrumentos de propaganda gobernamental, é unha parte central da campaña ideolóxica de Augusto, un cambio da iconografía da era republicana romana onde os trazos antigos e sabios eran vistos como símbolos de carácter solemne. Por iso, a estatua de Prima Porta marca un cambio consciente da iconografía ao período clásico e helenístico grega, no que a mocidade e a forza eran valoradas como signos de liderado, emulando aos heroes e culminando no propio Alexandre Magno. A función política desta estatua era moi obvia: mostrar a Roma que o emperador Augusto era unha figura excepcional, comparable aos heroes dignos de ser elevados ao status divino no Olimpo e o mellor home para gobernar Roma.
Polémica sobre a policromía
miniatura|Réplica pintada da estatua de Augusto de Prima Porta preparada para o Festival Tarraco Viva 2014. É case seguro que o escultura, orixinalmente, estaba pintada, mais hoxe quedan tan poucos rastros (perdidas no chan e esvaecidas dende o descubrimento) que os historiadores tiveron que recorrer empregar vellas acuarelas e novas investigacións científicas para buscar probas como as de Vincenz Brinkmann de Múnic que, nos anos 80, investigou o uso da cor na escultura antiga utilizando raios ultravioleta para atopar trazas de cor.
Hoxe, os Museos Vaticanos produciron unha copia da estatua para pintala coas, teoricamente, cores orixinais, como se confirmou cando se limpou a estatua en 1999. Non obstante, un historiador de arte da Universidade de St Andrews en Escocia, Fabio Barry, criticou esta reconstitución como pouco sutil e esaxerada, mentres que outros críticos argumentaron que hai moitas diferenzas notables entre a escultura orixinal do Augusto de Prima Porta e a recreación pintada. Non obstante, debido ao continuo desacordo sobre a pigmentación da estatua, hai pouca información ou exploración sobre o uso destas cores. Outro exemplar foi pintado cunha combinación de cores diferente para o Festival Tarraco Viva 2014.
Os escritos do polímata do século II Luciano de Samosata proporcionan un bo exemplo de como funcionaba a cor para unha obra daquela: "Temo que me interpongo no camiño da súa característica máis importante!... o resto do corpo deixa que Apeles represente.. non moi branco, pero difuso de sangue". A cita segue afirmando que unha estatua da época está inacabada sen a súa "chora" -pel- ou capa, aplicada á estatua para completala. Descoñécense as implicacións concretas de cada cor escollida para a Prima Porta; supostamente vermello para os militares e a realeza.
Iconografía
dereita|miniatura|Detalle da coiraza