cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Béthune
O señorío de Béthune
Os señores de Béthune era, a título hereditario, advocatus da abadía de Saint Vaast de Arras que utilizaban so a forma de advocatus de Béthune. Dende o século XI, os señores de Béthune tiveron as mesmas funcións de castelanía que os outros casteláns flamengos, e ademais semella que eran tamén os señores de Warneton e mais de Cassel.
O primeiro advocatus de Béthune coñecido é Roberto de Béthune que gobernou a finais do século X e principios do XI e posuía a maioría do señorío de Richebourg, ao nordés de Béthune. En 1093 unha primeira epidemia de peste fixo estragos na vila e en 1096 Adam de Béthune participou na primeira cruzada. En 1137 un incendio destruíu gran número de casas, aínda contruídas en madeira. De novo en 1188 de novo unha epidemia de peste afectou ao lugar. Roberto IV, por mor da paz de Arras (1191), converteuse en vasalo do rei de Francia polos seus dominios de Béthune e Richebourg, mais permaneceu como vasalo do conde de Flandres polo de Warneton. En 1197 os veciños da localidade defendéronse contra dun exército flamengo; nesta época o burgo, con 25 hectáreas, estaba fortificado cunha pequena muralla. En 1222 reconstruíuse o castelo e rodeouse de murallas e en 1238 reforzáronse as fortificacións da vila e edificáronse sete grandes torres, converténdose nunha das prazas mellor defendidas do Artois.
En 1245 o conde de Flandres, Guido casou con Matilda de Béthune, filla de Roberto VII e ao este morrer sen fillos varóns en 1265 os seus dominios pasaron ao herdeiro de Guido e Matilda, o futuro Roberto III de Flandres. En 1297 Guido aliouse con rei inglés Eduardo nun desafío ao rei francés Filipe e este respondeu coa anexión de Flandres ao dominio real, neste contexto bélico Béthune, situada polos exércitos reais, foi a primeira vila do Artois en se someter ao rei francés malia ser o herdeiro do conde de Flandres o seu señor.
Dominio francés
Á morte de Guido en 1305 os franceses liberan ao seu herdeiro, Roberto III que polo tratado de Athis, tamén dese ano, deu en garantía Béthune, canda Lille e Douai, ao rei francés. Ao casar o segundo fillo do rei Filipe de Poitiers coa filla da condesa Matilde de Artois e o dote desta princesa establecida no Franco Condado excedía a cifra da renda que se conviñera, o rei, como compensación, entregoulle a castelanía de Béthune a Matilde en 1311. En 1312 asinouse o tratado de Pontoise polo que o sur do condado de Flandres, onde se atopaba Béthune malia o tratado non o mencionar, pasou a dominio real francés. En 1329 coa morte de Matilde o condado de Artois, e con Béthune, pasou a Xoana II de Borgoña.
Ao longo da Guerra dos Cen Anos (1337-1453) a vila sufriu varios ataques flamengos que os habitantes rexeitaron. En 1383 herdou o condado de Borgoña Luís II de Flandres pero en 1388 o señorío de Béthune pasou a Guillerme de Namur quen outorgou unha carta á vila e permitiulles os habitantes de Béthune a construción dun beffroi de pedra con dereito de sino e prisión. O primeiro construírase en madeira en 1346 e quedara destruído por un lume e o novo realizouse en arenito en 1388. En 1447 un segundo incendio provocou graves danos nunha parte do edificio.
Das guerras á revolución
En 1788 o derradeiro paneiro cesou na súa actividade. Contra finais do século XVIII a economía oriéntase principalmente cara a agricultura e o comercio; máis da metade das terras son propiedade dos privilexiados ou dos burgueses. Como o resto de Francia, Béthune coñece a axitación da Revolución Francesa: expulsión das congregacións relixiosas, exilio das familias aristocráticas.
A industrialización
Ao comezos do século XIX a vila sufriu dous furacáns, en 1800 e 1807, e unha epidemia de suor inglés afectou á súa poboación en 1802. O século XIX foi economicamente próspero malia algúns anos difíciles: inverno de 1828-1829; 5 epidemias de cólera entre 1832 e 1866 ou un asolagamento en 1841. Desenvolveuse o cultivo do tabaco, das oleaxinosas e da remolacha azucreira que se transforma nas refinerías locais.
Primeiro terzo do século XX
miniatura|Béthune destruída logo do bombardeo de maio de 1918. Ao fondo o beffroi, unha das poucas estruturas que permaneceu en pé. A finais do século XIX, Outrebon creou na vila a fábrica de reloxos de igual nome e en 1906 abriu unha fábrica de pesaxe industrial, Aequitas. Foi unha época de modernización: dotouse dun novo hospital en 1907, dunha oficina de correos en 1910 e dun teatro en 1912 e desenvolvéronse as redes de saneamento, electricidade e de auga corrente.
Durante a primeira guerra mundial Béthune foi un importante nó ferroviario e centro operativo para o Corpo Canadense e mais para a Forza Expedicionaria India e tamén un posto médico militar do exército británico ata decembro de 1917. O presidente do consello, Georges Clemenceau visitouna, canda outros concellos próximos á fronte, o 25 de febreiro de 1918
A localidade apenas sufriu danos ata a segunda fase da ofensiva de primavera: O 12 de abril de 1918, as forzas alemás chegaron ata Locon, a 5 km de distancia de Béthune, e o subprefecto Adrien Bonnefoy-Sibour ordenou a súa evacuación, o consello municipal estableceu a súa sede en Berck-sur-mer. O 20 de maio o alemáns bombardearon o centro da vila o  durante catro horas, o que rematou na súa case total destrución, bardante o beffroi e n amorte de máis de 100 civís aínda que o exército alemán non chegou a ocupar a vila. Mais de 3200 vítimas da guerra soterráronse no cemiterio local, que conta cunha sección da Commonwealth obra de Edwin Lutyens; a maioría das baixas foron británicas, 2 933, houbo 55 canadenses e o resto son de alemáns A limpeza das ruínas polos prisioneiros alemáns durou ata finais do ano 1919 mentres os 12 000 habitantes de Béthune vivían onde podían, en especial nos sotos e adegas e aproveitando os cascallos para reconstruír a cidade. Logo da guerra, o concello recibiu en decembro de 1919 do presidente francés, Raymond Poincaré, a Lexión de honor. A reconstrución das infraetruturas públicas continuou ata 1927 e para iso o concello recibiu 21 millóns de francos. Aproveitouse para sanear a cidade: ampliación das rúas, apertura de avenidas, eliminación de regos insalubres na zona urbana.
A vila prosperou ata a Gran Depresión que en Francia levou a unha fonda crise económica en 1933-1934 e que afectou tamén a Béthune co aumento do desemprego no sector mineiro e peche de empresas, comercios e bancos. En 1939 a situación mellorara pero ese ano está marcado polo inicio da Segunda Guerra Mundial.
Dende a Segunda Guerra Mundial
Ao principiar a Segunda Guerra Mundial os belgas e outros estranxeiros que vivían na cidade abandonarona e en maio de 1940 os alemáns bombardeárona o 10 e 22 de maio de 1940 e ocupouna o 24 a 3ª División Panzer Panzer das SS Totenkopf. En decembro de 1940 as novas autoridades internaron os xudeus de Béthune nun campo en Troyes. A partir do 27 de abril de 1944 e ata xuño sucedéronse os bombardeos da aviación británica. O exército alemán abandonou Béthune o 1 de setembro de 1944 e o 4 a 7ª división blindada británica liberouna.
Tamén se instalou a empresa Testut logo de fusionarse con Aequitas en 1971. En 1983 empregaba a 400 persoas pero o seu peche en 2003 tornou nun ermo o lugar onde estaban as instalacións ata que na década de 2010 transformouse nun barrio ecolóxico En 1987 Bruay-en-Artois fusionouse coa veciña Labuissière para formar o novo concello de Bruay-la-Buissière que tiña un número de habitantes semellante ao de Béthune, o que lle permitía competir con ela. Aos poucos anos Béthune fusionouse con Verquigneul, o 10 de decembro de 1990, co que aumentou a súa poboación en 1600 habitantes e o 1 de xaneiro de 1994 fusionouse con Beuvry, co que aumentou a súa poboación en 9 000 residentes. Así e todo, o prefecto anulou a fusión con Beuvry o 20 de novembro de 1997 e Verquigneul separouse de Béthune o 1 de xaneiro de 2008.
Política e administración
Béthune é a capital da comunidade de aglomeración de Béthune-Bruay, Artois-Lys Romane que se creou en 2017 ao se fusionaren as comunidades de aglomeración de Artois, Artois-Lys e mais de Artois-Flandres. Tamén é a sede do distrito homónimo e foi entre 1793 e 1973 a capital do cantón de Béthune que se dividiu e a vila quedou repartida entre os cantóns de Béthune-Nord e Béthune-Sud e de novo en 1991 houbo unha nova reforma que estableceu un cantón máis, e así Béthune foi sede tamén do cantón de Béthune-Est. Logo da reforma cantonal de 2014 o territorio de Béthune pasou a integrar un único cantón, que tomou de novo o nome de cantón de Béthune.
Consello municipal
O consello municipal elixido en 2020 está constituído polos grupos seguintes :
Estrutura da poboación
En 2018 o concello contaba con 25193 habitantes, unha diminución de 1,06% en relación a 2013 (Paso de Calais:+0,1%, Francia: +2,36%). É unha poboación relativamente nova. A taxa da poboación de máis de 60 anos (20,5 %) é de certo inferior ao total nacional (25,3 %) e o departamental (24,4 %). A repartición da poboación por idade era en 2008 a seguinte:
Ensino
Os establecementos escolares de Béthune dependen da Academia de Lille e as escolas primarias da dirección de servizos departamentais da educaciión nacional de Pas-de-Calais.
No concello localízanse diversas escolas de educación infantil e primarias, así como dous centros de ensino medio collèges (Paul-Verlaine e George-Sand). O centro de ensino secundario (lycée) con maior número de alumnos é o liceo profesional (LP) e xeral e tecnolóxico (LEGT) André Malraux que conta con máis de 1600 matriculados e está equipado con internado. Os outros liceos son o LEGT Louis-Blaringhem e o LP Salvador Allende. A ensino privado no concello é propiedade fundamentalmente da igrexa católica, que ademais de escolas conta co collège Saint Vaast, que conta con 864 alumnos e o liceo "Saint Dominique" con 567 alumnos.
O polo universitario de Béthune, no seo da Universidade de Artois, conta con facultade de ciencias aplicadas e instituto universitario de tecnoloxía.
Hospitais
Béthune dispón de dous establecementos hospitalarios. O centro hospitalario de Béthune-Beuvry (CHB) é un hospital público de proximidade con capacidade para 510 camas e 50 prazas. O grupo privado HPL administra a clínica Anne d'Artois que conta con 202 camas e prazas.
Deportes
O concello conta con 62 clubs deportivos e entre os máis coñecidos están o Stade Béthunois FC que se fundou en 1902 e que foi campion afeccionado de Francia en 1949 e que agora xoga na Liga de fútbol de Hauts de France na Rexional 1 e o Futsal Club Béthunois que participa na máxima división do fútbol sala francés.
Fonsá, Aiazo, Frades
Fonsá é un lugar da parroquia de Aiazo no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 54 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 30 eran homes e 24 eran mulleres.
Béthune
Medios de comunicación
O xornal La Voix du Nord conta cunha edición local específica para Béthune-Bruay. Unha publicación quincenal, Avenir de l'Artois cobre a zona de Arras - Lens - Liévin e Béthune.
Catolicismo
Béthune depende da diocese de Arras e é a sede do arciprestado de Béthune-Bruay que se divide en 11 parroquias aínda que a vila está integrada na parroquia da Nosa Señora de Béthune. Os principais lugares de culto son:
Protestantismo
En Béthune existe unha congregación baptista que forma parte da Federación de Igrexas Evanxélicas Baptistas de Francia e que está presente na localidade dende 1892 aínda que non foi ata 1897 cando se construíu un pequeno templo que serviu como lugar de culto ata 1991 e dende aquela e ata a apertura do novo templo en abril de 2017 reuníronse en diversos locais. Conta con arredor de 40 membros bautizados.
O Centro Evanxélico de Béthune, membro das Asembleas de Deus de Francia, conta con lugar de culto no concello de Verquin
Islam
A Asociación Musulmá da Aglomeración de Béthune conta cunha pequena sala de oración con capacidade para 20 persoas aínda que os venres dispón dun lugar máis amplo que lle cede o concello e a asociación conta cun proxecto para construír unha mesquita na localidade.
Renda e taxa de pobreza
En 2018 a renda media por unidade familiar en Béthune era de 17 730 € e a taxa de pobreza era do 28%.
Emprego
En 2017 a poboación activa total no municipio era de 17 318 persoas.
A repartición segundo o sector de actividade era a semellante á media nacional, con algunhas diferenzas salientables como o mínimo peso da actividade agrícola:
En canto á repartición por categoría de actividade tamén está próxina á media nacional. En 2017 a taxa de paro na localidade era do 22,9% da poboación activa o que se explica polo peche de varias empresas nos primeiros anos do século XXI, así o peche da fábrica Testut en 2003 ou de Mondi Packaging (antiga Assidoman Charfa Artois, que contaba con 300 traballadores na localidade en 2000) en 2007.
Empresas e comercios
Béthune era o foco de atracción económica da contorna, onde se celebraban mercados agrícolas ao que acudían os campesiños da bisbarra e na que desenvolveu unha importante burguesía local. No século XIX, durante o apoxeo da industria do carbón non tornou en cidade mineira e malia ser sede dunha compañía mineira, a Compagnie des mines de Béthune, non se abriron pozos no seu territorio. Pola contra, numerosas aldeas rurais circunstantes experimentaron unha metamorfose mineira que contribuíu a formar unha auténtica aglomeración arredor de Béthune o que reforzou a súa posición como centro de comercios e servizos.
Principais empresas
Na década de 1960, no marco da reconversión industrial da cunca mineiras, instálaronse na cidade varias grandes plantas mecánicas ou químicas e Béthune converteuse, tras Clermont-Ferrand, na segunda localidade francesa na fabricación de pneumáticos (da marca Firestone que pasou á Bridgestone en 1988). A inauguración da fábrica foi o 21 de setembro de 1961 e creou numerosos empregos nunha zona declarada crítica pola recesión da industria mineira, ao primeiro contaba con 640 empregados que producían 4000 pneumáticos día que aumentou a 12500 en 1973, 22000 en 1991 e 25000 con 1300 empregados na década de 2000. En 2011 constituía a empresa con maior número de traballadores de Béthune e a terceira do departamento do Paso de Calais. Dez anos despois, a fábrica cesou a súa actividade.
A principal industria agroalimentaria, Beaumarais, dedícase á transformación de patacas, pertence ao grupo canadadense McCain Foods e trata 110000 toneladas ao ano de tubérculos que proceden de explotacións agrícolas da rexión.
Outras grandes empresas de Béthune, son Tolmega do grupo Hager que tiña 420 traballadores en 2000, a sociedade Cheminées Philippe e o hipermercado Auchan.
Óxido de cromo
Óxido de cromo pódese referir a:
Antonio Caride-Tabarés
Antonio Caride-Tabarés Castro, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 31 de xaneiro de 2015, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Foi director de Antonio Tabarés e Hijos SL, unha empresa de distribución que fundara seu pai. Foi candidato da Coalición Popular á alcaldía de Ourense nas eleccións municipais de 1983 e foi elixido alcalde ó sela candidatura máis votada, pactando ao longo do mandato un asuntos coa Coalición Galega de José Luis López Iglesias e outros co PSdeG de Manuel Veiga Pombo.
Non se presentou á reelección, aínda que permaneceu vencellado ao que despois sería o Partido Popular, co que chegou a concorrer en postos de non-saída nos comicios municipais de 2011.
Alfaguara
A editorial Alfaguara é unha editorial española que edita fundamentalmente narrativa e libros infantís e xuvenís. Foi fundada en 1964 polo escritor galego Camilo José Cela, onde publicou algunhas das súas obras e as de moitos escritores do momento. En 1980, a editorial é comprada polo Grupo Santillana, e desde 2014 é propiedade do grupo editorial Penguin Random House. Dende aquela é un referente da literatura infantil e xuvenil, pois nela publicaron autores como Jordi Sierra i Fabra, Alfredo Gómez Cerdá, Laura Gallego García, Elvira Lindo, Fernando Lalana e Joan Manuel Gisbert, entre outros.
Balazé
Balazé (Belezeg en bretón, Balazæ en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Horatio Gates
Traxectoria
Horatio Gates é o fillo dunha parella ao servizo de Peregrine Osborne, segundo duque de Leeds, en Maldon (Essex), en Inglaterra en 1727. Recibiu o seu diploma de tenente do exército británico en 1745. Serve en Alemaña durante a Guerra de Sucesión Austríaca, e posteriormente é promovido a capitán das tropas provinciais de Nova Escocia en 1753.
Durante a Guerra dos Sete Anos, Gates combate baixo as ordes do xeneral Edward Braddock en América. En 1755, toma parte na expedición Braddock, que fracasou na súa tentativa de control do acceso ao val de Ohio. Nesta expedición participan outros homes que se converterían en xefes militares durante a Guerra de independencia, como Thomas Gage, Charles Lee, Daniel Morgan, e George Washington. Gates combaterá máis tarde nas Antillas e participará na toma da Martinica.
En outubro de 1754, Horatio casa con Elizabeth Phillips. Teñen un fillo, Robert, en 1758. Naquela época, para promocionar no seo do exército británico necesítase diñeiro ou influencia e a carreira militar de Gates estáncase. Decide entón retirarse do exército británico co grao de Maior en 1769 e emigra a América. Instálase coa súa familia nunha pequena plantación de Virxinia.
Guerra de Independencia dos Estados Unidos
Cando a palabra "revolución" chega a oidos de Horatio Gates, precipítase a Mount Vernon para ofrecerlle os seus servizos a George Washington. En xuño, o Congreso Continental comeza a organizar ao Exército continental. Aceptando o mando, Washington mete presión ao Congreso para nomear a Gates, axudante do exército (o grao máis elevado da xerarquía dos suboficiais de elite). O 17 de xuño de 1775, o Congreso noméalle Xeral de brigada e Axudante-xeneral do Exército continental.
A experiencia de Gates en tempos de guerra é inestimable para o novo exército americano que non está máis que nos seus primeiros balbuceos. Gates e Charles Lee son os únicos que tiveron unha experiencia significativa no exército británico regular. Como Axudante-xeneral, crea o sistema de informes e de ordes do exército, e participa na estandarización dos rexementos das distintas colonias.
Mentres que os seus talentos como administrador son de gran valor, o que realmente desexa Gates é un mando na fronte. Cara a xuño de 1776, é promovido a Maior-xeral, e comandante do Departamento canadense en substitución de John Sullivan.
Comandante de campo: Saratoga e o teatro do norte
Os resultados de Gates como comandante foron moito menos satisfactorios que o seu destino como axudante. El nunca conseguiu estar á fronte do Departamento canadense, xa que a invasión americana do Canadá fora abandonada antes da súa chegada. Terminou como asistente do xeneral Schuyler no Departamento do Norte.
Aínda que as súas tropas estiveron con Washington na Batalla de Trenton, Gates non estaba. Sempre avogado da acción defensiva, Gates argumentaba a Washington que, mellor que atacar, Washington debería retirarse máis lonxe. Cando Washington descartou este consello, Gates usou unha pretendida enfermidade como escusa para non participar no ataque nocturno. Gates sempre foi da opinión que el, non Washington, debería mandar o exército Continental, unha opinión apoiada por varios ricos e prominentes delegados de Nova Inglaterra no Congreso Continental. Cara a decembro, Gates meteu presión activamente no Congreso para conseguir o posto. Os contundentes éxitos de Washington nas Batallas de Trenton e Princeton non deixaron dúbida sobre quen debería ser o comandante en xefe. Gates foi enviado ao norte con ordes de asistir a Schuyler en Nova York. Pero en 1777, o Congreso culpou Schuyler e St. Clair pola perda da Fortaleza Ticonderoga, aínda que Gates exercese un prolongado mando na rexión, e finalmente deron a Gates o mando do Departamento Norte o 4 de agosto.
Gates asumiu o mando o 19 de agosto, xusto a tempo para a derrota da invasión do Xeneral británico Burgoyne na Batalla de Saratoga. Mentres Gates e os seus partidarios intentaron atribuír o mérito da vitoria e a rendición de Burgoyne a Gates, as verdadeiras accións militares foron dirixidas por comandantes de campo como Benedict Arnold, Enoch Poor, Benxamin Lincoln, e Daniel Morgan. A vitoria da incursión de John Stark sobre unha importante forza británica na Batalla de Bennington (as forzas de Stark mataron ou capturaron a máis de 900 soldados británicos) foi tamén un factor substancial na vitoria.
Gates intentou maximizar a volta á política coa vitoria, particularmente desde que George Washington non presentaba éxitos co exército principal. De feito, Gates insultou a Washington enviando informes ao Congreso no canto de Washington, o seu oficial superior. Por ordes de amigos de Gates e delegados de Nova Inglaterra, o Congreso nomeou a Gates para encabezar o Ministerio de Guerra, un posto que el tomou conservando a súa comandancia de campo - un conflito de intereses sen precedentes. Outra vez, polos esforzos de Gates e os seus amigos no Congreso, o Congreso considerou substituír a Washington con Gates como comandante en xefe. O fracaso de Conway Cabal terminou a manobra política. Gates dimitiu como Ministro de Guerra, e tomou unha asignación como comandante do Departamento do Leste en novembro de 1778.
Tomé, apóstolo
Segundo parece o seu nome era Xudas (en arameo, Yəhudah). O feito máis coñecido de Tomé atópase no Evanxeo segundo San Xoán 20, 24-29, onde, incrédulo, nega a resurrección de Cristo ata que non meter as mans nas furas que os cravos fixeran no corpo de Cristo. Segundo a tradición predicou en Siria, Partia e a India, onde foi a orixe da Igrexa Malabar e foi executado o 3 de xullo do 72 na India.
Horatio Gates
Comandante de campo: Camden e o teatro do sur
En maio de 1780, as noticias da caída de Charleston, Carolina do Sur, e a captura do exército do sur do Xeneral Benxamin Lincoln chegaron ao Congreso. Realizouse unha votación para situar a Gates ao mando do Departamento do Sur. El soubo do seu novo destino na súa casa cerca do actual Shepherdstown (Virxinia Occidental), e dirixiuse ao sur para asumir o mando do resto das forzas Continentais cerca do Deep River en Carolina do Norte o 25 de xullo de 1780.
Helene Amalie Krupp
Helene Amalie Krupp, nada en 1732 e finada en 1810, pode ser considerada como cofundadora do imperio Krupp, que aínda hoxe sobrevive como Thyssen Krupp AG.
Horatio Gates
Comandante de campo: Camden e o teatro do sur
Gates conduciu as súas forzas Continentais e a milicia do sur, á súa loita contra o xeneral británico Charles Cornwallis na Batalla de Camden o 16 de agosto, na que foron derrotados de xeito esmagador. O único logro notable de Gates na fracasada campaña foi cubrir 170 millas a cabalo en tres días, dirección norte. A súa amarga desilusión foi agravada pola noticia da morte en combate do seu fillo Robert en outubro. Nathanael Greene substituíu a Gates como comandante o 3 de decembro, e el volveu á súa casa en Virxinia. A causa do fracaso en Camden, o Congreso adoptou unha resolución requirindo unha xunta de investigación (antesala dunha corte marcial) para examinar a conduta de Gates naquel acontecemento.
Helene Amalie Krupp
Traxectoria
Tras a morte do seu marido Friedrich Jodocus Krupp (1706-1757), do que herdara unha tenda de ultramarinos, converteuse nunha muller de negocios de éxito e aumentou o seu patrimonio mediante unha combinación de empresas comerciais e de produción. Isto serviu máis adiante ao seu neto Friedrich Krupp (1787-1826) para construír a súa primeira acería.
Horatio Gates
Estado Maior e Newburgh
Como calquera que soporta unha corte marcial doutros oficiais (en particular daqueles con quen el estaba en disputa polo ascenso - Arnold, entre outros), Gates opúxose vehementemente á comisión de investigación sobre a súa conduta na Batalla de Camden. Aínda que non volveu ser nomeado outra vez comandante de campo, os partidarios de Gates de Nova Inglaterra no Congreso viñeron de novo na súa axuda en 1782, cando o Congreso revogou a súa resolución de requirir unha xunta de investigación sobre o desastre de Camden. Gates entón reincorporouse ao Estado Maior de Washington en Newburgh, Nova York. Certos rumores implicaron a algúns dos seus axudantes na conspiración Newburgh de 1783. Gates puido consentir en implicarse, aínda que isto permaneza confuso.
Helene Amalie Krupp
Traxectoria
O pozo mineiro Helene-Amalie en Essen-Altendorf leva o seu nome.
Horatio Gates
Logo da guerra
A esposa de Gates, Elizabeth, morreu no verán 1783. Gates retirouse en 1784 e de novo volveu a Virxinia. Serviu como presidente da Virginia Society de Cincinnati, e traballou para reconstruír a súa vida. Propuxo en matrimonio a Janet Montgomery, a viúva do xeneral Richard Montgomery, pero ela negouse. En 1786 casou con Mary Vallance, unha viúva rica.
Gates vendeu a súa leira de Virxinia e liberou aos seus escravos a petición do seu amigo John Adams. A parella envellecida retirouse a unha leira ao norte da illa de Manhattan. O seu apoio posterior á candidatura presidencial de Jefferson terminou a súa amizade con Adams. Gates e a súa esposa permaneceron activos na sociedade da cidade de Nova York, e foi elixido durante un mandato na lexislatura do Estado de Nova York en 1800.
Krupp
miniatura|Símbolo da industria pesada alemá: As tres rodas de ferrocarril entrelazadas de Krupp Krupp é o apelido dunha familia de industriais alemáns dos séculos XIX e XX, que creou co consorcio Krupp a maior empresa de Europa na súa época. Esta hoxe (2006) atópase incluída mediante fusión en ThyssenKrupp AG
Historia
O éxito das empresas fundadas por Friedrich Krupp e levadas á súa florecimiento comercial polo seu fillo Alfred, así como o puro tamaño das fábricas Krupp, forxaron decisivamente a imaxe da cidade de Essen desde a segunda industrialización alemá ata o fin da segunda guerra mundial
Os Krupp relacionáronse estreitamente (salvo durante a República de Weimar) con todos os gobernantes alemáns, desde Guillerme I ata Konrad Adenauer. As armas producidas por eles protagonizaron as guerras europeas desde 1866 ata 1945
Outros familiares
Outros membros importantes da familia:
Sen parentesco cos Krupp, pero unido no seu día en estreita relación con Alfried Krupp von Bohlen und Halbach e decisivo no destino da empresa na segunda metade do Século XX, atópase Berthold Beitz, antigo delegado xeral de Alfried Krupp e ata hoxe (2005) presidente do padroado da fundación Alfried Krupp von Bohlen und Halbach-Stiftung e o maior (2005) accionista do consorcio ThyssenKrupp, mentres que Alexander Schoeller foi o socio na creación das empresas austríacas.
Signo de Gordon
Denomínase signo de Gordon a presión profunda exercida sobre os músculos do papo da perna determina unha extensión da primeira deda do pé cando nos atopamos ante unha lesión da vía piramidal.
Abd al-Aziz III ibn Saud
miniatura|dereita|Abdul Aziz Al-Saud
Abdul Aziz bin Abdul Rahman ibn Faisal Al Saud (en árabe عبد العزيز بن عبد الرحمن بن فيصل ال سعود), chamado Abd al-Aziz III ibn Saud, Abdul Aziz Ibn Saud ou simplemente Ibn Saud, nado en Riad probablemente o 24 de novembro de 1880 e finado en Taif o 9 de novembro de 1953, foi un nobre árabe, o primeiro rei de Arabia Saudita. Naceu no seo da Casa de Saud (tamén chamada Casa de Sa'ud), que mantivo historicamente o dominio sobre as terras do interior de Arabia coñecidas coma Nejd.
Perda e reclamación do poder
En 1890, con 10 anos, Saud acompañou á súa familia no seu exilio en Kuwait trala conquista das terras da familia por parte dos Rashidi.
No 1901, á idade de 21 anos, Ibn Saud sucedeu ó seu pai, Abdul Rahman bin Faisal como líder da familia Saud co título de sultán de Nejd. Foi nese intre cando comezou a loitar por reconquistar as terras da súa familia. En 1902, coa axuda dun grupo de familiares e serventes, reconquistou Riyadh, empregando tan só vinte homes, tras asasinar o gobernador Rashidi da cidade. Ibn Saud estaba considerado un líder moi carismático e os antigos aliados da Casa de Saud acudiron na súa axuda trala captura da cidade.
Nos seguintes dous anos, reconquistou case a metade de Nejd. En 1904 Ibn Rashid pediu axuda ó Imperio Otomán para derrotar á Casa de Saud. Os otománs enviaron tropas a Arabia, obrigando a Ibn Saud a pórse á defensiva. Os exércitos da Casa de Saud sufriron unha gran derrota o 15 de xuño de 1904, pero recuperaron as súas forzas rapidamente e retomaron a ofensiva ó mesmo tempo que as tropas turcas se retiraban por falta de subministracións. Coa axuda dun exército organizado ben adestrado, Ibn Saud consolidou o seu control sobre Nejd no 1912.
A primeira guerra mundial e a creación de Arabia Saudita
Durante a primeira guerra mundial o goberno británico tentou conseguir o favor de Ibn Saud, pero xeralmente favoreceron ó seu rival Sherif Hussein ibn Ali, líder dos Hejaz, cos que os Sauds estaban en guerra case constante. Non obstante, os británicos asinaron un tratado en decembro de 1915 converteron as terras da Casa de Saud nun protectorado británico. A cambio, Ibn Saud comprometeuse a retomar a guerra contra os Rashidi, que eran novamente aliados dos otománs.
Pero Ibn Saud non declarou inmediatamente a guerra a Ibn Rashid a pesar de recibir un cargamento de armas e 5 000 £ ó mes dos británicos. Puxo coma escusa ante os británicos que o pago que recibiu era insuficiente para levar a cabo satisfactoriamente unha guerra contra un inimigo tan poderoso coma os Rashidi. Finalmente, en 1920, a Casa de Saud marchou contra os Rashidi, derrotándoos definitivamente no 1922. A derrota de Ibn Rashid dobrou o territorio dos Saud e as axudas británicas continuaron ata 1924.
En 1925 os Sauds capturaron a cidade santa da Meca, en poder de Sherif Hussein ibn Ali, rematando con 700 anos de tutela dos lugares santos islámicos por parte dos Hashemitas.
Foi declarado rei de Hejaz o 10 de xaneiro de 1926.
En 1927, os británicos recoñeceron a soberanía da familia Saud sobre o que hoxe se coñece coma Arabia Saudita. Nese intre, Ibn Saud cambiou o seu título de Sultán de Nejd polo de Rei de Hejaz e Nejd.
Dende 1927 ata 1932, Ibn Saud continuou consolidando o seu poder sobre a Península Arábiga. En 1932, tras conquistar case toda a península, Saud renomeou a zona chamándoa Arabia Saudita e proclamouse Rei de Arabia Saudita co apoio do goberno británico.
Petróleo e Guerras
En 1938 descubriuse petróleo e Ibn Saud, a través do seu conselleiro Harry St. John Bridger Philby concedeu unha substancial autoridade sobre as explotacións petrolíferas ás compañías petroleiras estadounidenses. Nos primeiros tempos do gran boom do petróleo, a maioría dos cartos recibidos polo goberno saudita foron a parar ós cofres da familia real. Non obstante, a medida que os ingresos polo petróleo creceron, Ibn Saud comezou a gastar parte deses ingresos en mellorar a calidade de vida dos seus súbditos.
Saud forzou a moitas tribos nómades a establecerse en localizacións fixas e a abandonar as "pequenas guerras" e as vinganzas. Tamén se esforzou por loitar contra o crime, especialmente esforzouse por evitar os ataques contra os peregrinos que visitaban as cidades santas de Meca e Medina.
Arabia Saudita mantívose neutral durante a segunda guerra mundial, pero xeralmente foi considerado como parte dos aliados.
No 1948 Saud participou na Guerra Árabe-Israelí, aínda que a súa participación foi considerada puramente simbólica.
Familia e sucesión
Ibn Saud tivo 52 fillos (dos cales 37 foron homes) con diferentes mulleres:
Ibn Saud foi o pai de tódolos reis de Arabia Saudita que o sucederon.
Cunimundo
Cunimundo foi un rei dos xépidos do século VI. Intentou estender o seu reino situado sobre o Danubio e para iso enfrontouse ao Imperio Bizantino; este apela aos seus aliados ávaros e, sobre todo, aos longobardos, dirixidos polo rei Alboíno. Fronte a esta temíbel coalición, Cunimundo é vencido (sobre 565) e morto no combate (ou executado despois?). Os xépidos son decimados e unha parte seguiu aos longobardos a Italia en 568.
Tras ser decapitado o seu corpo (ou o seu cadáver) e o seu cranio transformado en copa, unha das súas fillas, a princesa Rosmunda, tomada como esposa á forza por Alboíno, debeu máis adiante en Italia beber nel ao viño da vitoria (en Verona?).
A copa feita co cranio do rei Cunimundo sería conservada polos reis longobardos. O erudito de orixe longobarda Paulo Diácono veríaa cos seus ollos en Pavía, capital longobarda, cando lla amosou o rei Ratchis.
Rosmunda
Rosmunda foi unha princesa xépida filla do rei Cunimundo.
Traxectoria
Sobre 565, tras a desfeita dos xépidos fronte a unha coalición longobardo-ávara ao servizo dos intereses do Imperio bizantino e a morte de seu pai, tomouna por esposa o rei longobardo Alboíno e seguiuno a Italia ata o seu reino longobardo.
En 572, en Verona, fixo que asasinase ao rei o seu xove amante, un escudeiro longobardo chamado Helmegis (ou Elmechi en italiano) antes de se envelenar xunto con este un pouco despois.
António Damásio
Traxectoria
Licenciouse e doutorouse en Medicina na Universidade de Lisboa. Despois dunha estadía no Centro de Investigación da Afasia de Boston regresou ó Departamento de Neuroloxía do Hospital Universitario de Lisboa. Tal como a súa muller Hanna Damásio, foi profesor na Universidade Central de Medicina de Iowa, nos EUA, onde ocupou a cátedra M.W. Van Allen. Actualmente ocupa a cátedra David Dornsife, no Brain and Creativity Institute, Universidade do Sur de California
Como investigador e científico, o principal interese de Damásio é a neurobioloxía da mente, especialmente dos sistemas neurais que sustentan a memoria, a linguaxe, a emoción, a toma de decisións e a consciencia. A contribución máis significativa de Damásio até hoxe foi a demostración de que as emocións desempeñan un papel crítico na cognición de alto nivel, unha idea que contraria as visións dominantes do século XX no foro da psicoloxía, neurociencia e filosofía.
Demostrou que as emocións e as súas subestruturas biolóxicas:
Propuxo tamén que as emocións son parte da regulación homeostática e que se encontran enraizadas en mecanismos de recompensa/punición. O científico tamén recuperou a perspectiva de James acerca dos sentimentos como unha tradución dos estados corporais, e expandiuna como un "loop" informático "as-if" -corpo que permite que os substratos dos sentimentos poidan ser tamén simulados e non só físicos. Deste modo, presaxiou o proceso de simulación máis tarde identificado a través de neuronas espello. Demostrou tamén que o córtex insular é unha plataforma esencial para os sentimentos, un descubrimento que foi amplamente confirmado, e identificou tamén lugares de indución cortical e subcortical das emocións humanas, ex: no córtex prefrontal ventromedial e na amígdala. Observou o comportamento en doentes con lesións no córtex prefrontal, concluíndo que, aínda que a capacidade intelectual se mantivese intacta, eses doentes presentaban cambios constantes do comportamento social e incapacidade de estabelecer e respectar regras sociais.
Noutra ocasión, Damásio propuxo que a arquitectura cortical, da cal dependen a aprendizaxe e a invocación, envolve múltiples "loops" de proxeccións axonais xerarquicamente organizadas e que converxen en nodos (nós) específicos, fóra dos cales as proxeccións diverxen en dirección aos puntos de orixe de converxencia - a estrutura base ou esqueleto de converxencia-diverxencia. Esta arquitectura pódese aplicar á comprensión de procesos de memoria e á comprensión de aspectos do estado consciente, relacionados co acceso a contidos da mente.
A investigación de Damásio depende en gran medida do método de lesións humanas moderno, un feito que foi posíbel polo traballo da súa muller Hanna Damásio na área da neuroimaxioloxía/neuroanatomía estrutural e complementado por avances na neuroanatomía experimental (Gary Van Hoesen, Josef Parvizi), na neuropsicoloxía experimental (Antoine Bechara, Ralph Adolphs, Dan Tranel) e na neuroimaxioloxía funcional (Kaspar Meyer, Jonas Kaplan, Mary Helen Immordino-Yang).
Como médico, Damásio e os seus colaboradores estudaran e trataran desordes do comportamento, da cognición e do movemento.
Damásio é membro da American Academy of Arts and Sciences, do National Academy of Sciences Institute of Medicine, e da European Academy of Sciences and Arts. Damásio recibiu moitos premios incluíndo o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica, o Premio Pessoa, a medalla Ariëns Kappers para a neurociencia, a medalla Beaumont da American Medical Association, o Premio Nonino, o Premio Reenpaa en neurociencia e máis recentemente o Premio Honda.
O seu traballo actual lida coas emocións sociais, o estado consciente e a interface creativa entre neurociencias e a arte, especialmente a música e o cinema.
Os seus estudos versan sobre a área designada como ciencia cognitiva, e foron decisivos para o coñecemento das bases cerebrais da linguaxe e da memoria.
Comité Olímpico de Nixeria
O Comité Olímpico de Nixeria é o Comité Olímpico Nacional de Nixeria, responsábel da coordinación dos deportistas nixerianos nos Xogos Olímpicos. É tamén o organismo responsábel da representación de Nixeria nos Xogos da Commonwealth.
Higashiyamato
Higashiyamato (東大和市, ひがしやまとし, Higashiyamato-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 13,54 km² e a poboación de 81.761 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 6.040 h/km².
O concello de Higashiyamato limita cos concellos de Musashimurayama, de Tachikawa, de Kodaira, de Higashimurayama (son da prefectura de Toquio); e de Tokorozawa (da prefectura de Saitama).
Grupo Santillana
O grupo Santillana é un conxunto de editoriais con gran presenza en España e Iberoamérica. Naceu a partir da editorial Santillana, fundada por Jesús de Polanco, Juan A. Cortés e Francisco Pérez González en 1958. O seu nome homenaxea á localidade de Santillana del Mar, coñecida vila de Cantabria, comunidade autónoma española á que se remontaban as súas orixes. Dende o ano 2000 está integrado no Grupo Prisa.
Club Patín Xunqueira
O Club Patín Xunqueira foi un equipo de hóckey a patíns galego da localidade de Cee. Foi fundado en setembro de 2005 baixo a presidencia de Manuel Barcia García, para cubrir o hoco deixado polo E.M.H. Cee, que chegara a competir en Primeira División. O club comezou a súa andaina con tres equipos nas categorías alevín, benxamín e prebenxamín, todos eles adestrdos por Manuel Calo.
Alt Pirineu i Aran
dereita|miniatura|200px| O Alt Pirineu i Aran é un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.
Atópase no noroeste de Cataluña, concretamente nos Pireneos, e inclúe as comarcas de alta montaña dende o límite con Aragón ata a Cerdaña: Alta Ribagorça, Alt Urgell, Baixa Cerdanya, Pallars Jussà, Pallars Sobirà e Val d'Aran.
Codesido, Vilalba
San Martiño de Codesido é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 247 habitantes (119 homes e 128 mulleres), distribuídos en 34 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 378 habitantes.
Toponimia
O topónimo é un fitónimo que indica a existencia de codesos.
Patrimonio
Aquí está localizada A Charca, tamén coñecida como Alligal, manancial medicinal de recoñecido renome, hoxe explotado por unha comisión veciñal de Codesido.
Actinina
A actinina ou alfa-actinina é unha proteína que forma parte dos microfilamentos de actina. A α-actinina 1 é necesaria para a unión dos filamentos de actina á liña Z da célula muscular esquelética, e aos corpos densos da célula muscular esquelética. A proteína funcional é un dímero antiparalelo, que establece enlaces cruzados entre os filamentos finos de sarcómeros adxacentes, e coordina as contraccións entre sarcómeros no eixe horizontal.
Existen tamén α-actininas, codificadas polos xenes ACTN1 e ACTN4, que son amplamente expresadas no organismo, tamén fóra do sarcómero. A expresión da ACTN2 prodúcese tanto no músculo cardíaco coma no esquelético, mentres que a ACTN2 está limitada ao esquelético. Ambos os extremos do dímero con forma de bastón da α-actinina conteñen dominios de unión á actina. A ACTN3 exprésase só nas fibras musculares de contracción rápida.
As mutacións na ACTN4 poden causar a doenza renal glomeruloesclerose segmentaria e focal.
Johann Pachelbel
miniatura|dereita|Tumba de Johann Pachelbel. Johann Pachelbel, nado en Nuremberg, bautizado o 1 de setembro de 1653 e finado na mesma cidade o 3 de marzo de 1706, foi un destacado organista, clavicembalista e compositor. Foi un dos máis importantes músicos da xeración anterior a Johann Sebastian Bach. Entre as súas numerosas composicións destaca o célebre Canon en re maior, escrito para tres violíns e baixo continuo, obra que foi obxecto de numerosas gravacións e versións.
Traxectoria
Johann Pachelbel recibiu de neno as súas primeiras leccións musicais, por parte de Heinrich Schwemmer e Georg Kaspar Wecker, que lle aprenderon composición e interpretación. Tras terminar os estudos na Academia de San Lourenzo, en 1669 ingresou na Universidade de Altdorf, compaxinando as clases coas súas actividades como organista na Lorenzkirche; porén, a precariedade económica da familia impediu ó mozo músico seguir estudando na universidade, na que apenas permaneceu un ano. Na primavera de 1670 empezou a frecuentar a escola poética de Ratisbona e a asistir ás clases particulares de Kaspar Prentz, que o introduciu no coñecemento dos grandes compositores italianos da época.
Influído por Prentz, en 1673 transladouse a Viena para asumir o cargo de organista suplente na catedral de Santo Estevo. Catro anos despois foi nomeado organista da corte de Eisenach, ó servizo do príncipe Johann Georg, duque de Saxe-Eisenach. En xuño de 1678 foi contratado pola igrexa protestante de Erfurt; alí casou con Barbara Gabler en 1681, pero ó cabo de dous anos quedou viúvo, ó morrer a súa esposa e o seu fillo nunha epidemia. En 1684 casou en segundas nupcias con Judith Drommer, coa que tivo sete fillos, sendo dous deles, Wilhelm Hieronymus e Carl Theodorus, tamén músicos.
En 1690 foi chamado á corte de Württemberg en Stuttgart, para ocupar o cargo de músico e organista. Obrigado a fuxir dela en 1692 debido a unha invasión francesa, instalouse en Nuremberg, e poucos meses máis tarde regresou á súa rexión natal, Turinxia, onde foi nomeado organista da cidade de Gotha. En 1695, tralo falecemento do seu antigo mestre Wecker, organista de San Sebaldo en Nuremberg, foille concedido ese posto, no que se mantivo ata a súa morte.
Obra
Pachelbel foi autor de numerosas obras, entre as que destacan composicións para órgano (preludios, tocatas, fugas, chaconas...), os lieder espirituais, diversas pezas para clavicémbalo, como a notable Hexachordum Apollinis, corais variadas, algunhas misas, motetes, cantatas s, fantasías e magnificats. Malia ser un mestre do stilo cantabile (regularidade do desenvolvemento das voces, harmonía e ritmo), a súa música, tanto a instrumental como a vocal, foi esquecida pouco despois da súa morte e non se recuperou ata a primeira metade do século XIX, cando Franz Commer publicou parte da súa obra escrita para órgano. En 1901 editouse a serie completa das súas 95 fugas sobre o magnificat, e moitas das súas obras para clavicémbalo foron incluídas nunha edición posterior.
Numeración romana
O sistema de numeración romana desenvolveuse na antiga Roma e utilizouse en todo o seu imperio. Neste sistema as cifras escribense con determinadas letras, que representan os números. As letras son sempre maiúsculas, xa que no alfabeto romano non existen as minúsculas.
As equivalencias dos numerais romanos co sistema decimal son as seguintes:
No sistema de numeración romano as letras deben situarse da orde de maior valor para a de menor valor. Non se deben escribir máis de tres I, ou tres X, ou tres C en calquera número. Se estas letras se sitúan á fronte dun V, un L, ou un D, respectivamente, subtráese o seu valor á cifra das ditas letras. Debe notarse que isto non foi sempre así, senón que os romanos usaban inicialmente a repeticion de 4 elementos, así 4 puñan IIII e non IV, e o mesmo para XXXX etc.
Os romanos descoñecían o cero, introducido posteriormente polos árabes, de forma que non existe ningunha forma de representación deste valor.
Para cifras elevadas os romanos utilizaban un hifen colocado por riba da letra correspondente. O hifen multiplicaba o valor da letra por 1.000. Por exemplo, un "C" con hifen superior correspondía ao valor 100.000 (100 x 1.000), e un "M" con hifen superior correspondía ao valor 1.000.000 (1.000 x 1.000). Este método permitía escribir cifras realmente altas.
Preséntanse varios exemplos de números romanos, coas súas equivalencias decimais:
Voo 610 de United Airlines
O voo 610 de United Airlines era un servizo transcontinental entre San Francisco e Chicago con escalas en Oakland, Salt Lake City e Denver. O día 30 de xuño de 1951 o Douglas DC-6 Mainliner Overland Trail, con rexistro N37543, que operaba a ruta esnafrouse no condado de Larimer, ao noroeste de Denver. As 50 persoas a bordo, 45 pasaxeiros e 5 tripulantes, morreron.
Accidente
Tras completar os dous primeiros segmentos, o voo 610 engalou de Salt Lake City ás 12:11 a.m. cara Denver. Ao redor das 1:47 a.m. o voo 610 informou ao control de tráfico que pasara a estación de radio de Cheyenne e solicitou unha altitude menor, autorizándoselle os 8 500 pés.