cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristianstad
Historia
Kristianstad serviu como capital do condado de Kristianstad entre 1719 e 1997. No presente alberga a administración e o parlamento rexional do Consello Rexional de Skåne. Durante moito tempo Kristianstad tamén foi unha cidade gornición moi importante, o Rexemento de Artillería A 3 Wendes e o Rexemento de Infantería P 6 Norra skånska regementet foron as unidades militares máis famosas da cidade. Kristianstad tamén foi fogar durante moitos anos da chamada o the town housed for many years the so-called Brigada de Fortificación de Escania. O Rexemento de Artillería Wendes serviu con distinción nas guerras napoleónicas. Unha das maiores cortes de apelación de Suecia estaba situada en Kristianstad antes de ser trasladada a Malmö en 1917.
Xeografía
O punto máis baixo de Suecia, a 2,41 metros por debaixo do nivel do mar, está situado en Kristianstad. Debido a isto, partes da cidade teñen que ser protexidas de inundacións por un sistema de diques e bombas de auga. Para ampliar a cidade, grandes áreas de zonas húmidas baixas tiveron que ser amuralladas, especialmente no leste. Para evitar futuras inundacións do centro da cidade, estanse a reforzar os diques e construíndose uns novos tanto contra o río Helge å como contra o lago Hammarsjön. Tamén se está construíndo un amplo sistema de estanques e encoros. A ameaza de inundacións fíxose substancial durante finais do inverno de 2002, cando a meirande parte do parque público Tivoliparken quedou asolagado. Porén, as zonas húmidas ao redor da cidade están comezando a ser consideradas un activo máis grazas á creación da reserva da biosfera de Kristianstads Vattenrike.
Olaf Cuaran
Amlaíb mac Sitriuc (nórdico antigo Óláfr Sigtryggsson), nado en 926 e finado en 981, coñecido comunmente como Cuarán, en nórdico antigo Óláfr kváran, foi rei viquingo de York (Jórvik) e do reino de Dublín no século X, de ascendencia nórdico-gaélica. O seu alcume, cuarán é traducido habitualmente como "sandalia". Aparece en numerosas fontes con outros nomes anglificados, tales como Olaf Cuaran e Olaf Sihtricson, particularmente durante a súa breve etapa de gobernante de Jórvik . Foi o último membro da dinastía Uí Ímair que desempeñou un papel importante na política das Illas británicas e Irlanda
Traxectoria
Amlaib foi rei de York e Northumbria polo menos dúas ou tres veces na súa vida e foi en dúas ocasións o gobernante de Dublín e arredores. O seu reinado sobre estes territorios estendeuse durante corenta anos. Era un guerreiro de renome e desapiadado asaltando igrexas, pero acabou os seus días nun respectábel retiro na Abadía de Iona. Nacido na época en que os Uí Ímair gobernaban extensas áreas en Gran Bretaña e Irlanda, á súa morte o reino de Dublín pasara a ser un poder menor da política irlandesa. Con todo, a súa puxanza económica convertéraa nunha das capitais comerciais da Europa Atlántica e o control da cidade e as súas riquezas facían dela un trofeo apetecíbel para os ambiciosos príncipes irlandeses.
Durante a súa vida foi patrón de poetas irlandeses e escaldas escandinavos, que escribían versos de encomio ao seu mecenas. Olaf estivo casado en, polo menos, dúas ocasións, e os seus numerosos fillos acabarían casando con membros das principais familias reais de Irlanda e Escandinavia. Os seus descendentes serían reis de Man e das Hébridas até o século XIII.
Contexto
Os rexistros máis antigos de ataques viquingos a Gran Bretaña ou Irlanda datan de finais do século VIII. O mosteiro de Lindisfarne en Northumbria foi saqueado o 8 de xuño de 793 e o de Iona no reino dos pictos, en 795 e 802. En Irlanda Rathlin Island, na costa nororiental do Ulster, foi atacada en 795, e Saint Patrick's Island en 798. A illa de Portland, pertencente ao reino de Wessex no suroeste de Gran Bretaña foi atacada durante o reinado de Beorhtric de Wessex (786-802).
Estes asaltos continuaron producíndose de forma esporádica durante o primeiro cuarto do século IX. Durante o segundo cuarto, a frecuencia e envergadura destes ataques incrementáronse e apareceron os primeiros asentamentos viquingos permanentes (chamados longphorts en Irlanda).
Orixes
O Ímar do que descendían os Uí Ímair era, presuntamente un Ímar (pronuncia inglesa Ivar), "rei dos nórdicos de toda Gran Bretaña e Irlanda", cuxa morte se menciona nos Anais do Ulster no ano 873. Que este Ímar sexa o mesmo Ímar líder do Grande exército pagán, ou Ivar o Desosado é menos seguro.
Amlaib Cuarán era probabelmente un bisneto de Ímar. Non dispomos de fontes contemporáneas aos feitos que nos informen da descendencia entre Ímar e os seus netos, pero é bastante probábel que os netos de Ímar dos que hai constancia entre 896 e 934 - o pai de Amlaíb Sitriuc (m. 927), Ragnall (m. 921), Gofraid (m. 934), Ímar (m. 904) e Amlaíb (m. 896) - fosen irmáns máis que primos. Sitriuc, o pai de Amlaib aparece nos rexistros por primeira vez en 914, cando conquistou Dublín, posibelmente en mans irlandesas desde a expulsión dos anteriores gobernantes viquingos en 902.
Sitriuc gobernou Northumbria até a súa morte en 927. A Crónica Anglosaxoa fai constar o seu matrimonio coa filla do rei Aethelstan en Tamworth, o 30 de xaneiro de 926. Segundo fontes posteriores, como o cronista Xoán de Wallingford, Amlaib sería fillo de Sitriuc e desta princesa de Wessex. Ademais de Amlaib, outros fillos de Sitriuc serían Gofraid (m. 951), rei de Dublín, Aralt (m. 940), gobernante do reino de Limerick, e, con algo menos de certeza, Sichfrith e Auisle, que aparecen mencionados entre os falecidos na batalla de Brunanburh en 937 nos Anais de Clonmacnoise. Na crónica Heimskringla menciónase que outra filla de Sitriuc, de nome Gytha, contraeu matrimonio co pirata noruegués Olaf Tryggvason, aínda que posibelmente fose unha filla de Olaf Cuarán.
Tras a morte do seu pai, Amlaib foi posibelmente rei de York durante algún tempo, pero o rei Aethelstan conseguiu conquistar o reino de Northumbria e derrotar a Gofraid, irmán de Sitriuc. Segundo Guillerme de Malmesbury, Olaf fuxiu a Irlanda, mentres que o seu tío Gofraid tentaba reconquistar York. En 937, un exército dirixido por Amlaib, fillo de Gofraid e asistido por Constantín mac Áeda, monarca do reino de Alba e Owen, rei de Strathclyde foi derrotado polos saxóns na batalla de Brunanburh. Malmesbury escribiu que Olaf estivo presente na batalla, espiando o campamento inglés antes da batalla disfrazado de escaldo.
O rei Aethelstan faleceu en 939, e o seu sucesor, o seu medio irmán Edmund, foi incapaz de manter o control de York. Amlaíb mac Gofraid, por aquel entón rei de Dublín, cruzou o mar de Irlanda até Inglaterra, onde foi aclamado como rei de Northumbria. Faleceu en 941, pouco despois do saqueo da igrexa de Saint Baldred en Tyninghame, fulminado polo poder do santo, segundo a Historia de Sancto Cuthberto.
York (Jórvik)
A carreira de Amlaib Cuaran comezou propiamente en 941, tras a morte do seu primo Amlaíb mac Gofrith. Cuaran sucedeuno á fronte do goberno do reino viquingo de York, xunto co seu primo Ragnall, fillo de Gofraid. De acordo aos Anais de Clonmacnoise, Amlaíb chegara a Gran Bretaña en 940, deixando a outro fillo de Gofraid, Blácaire, no goberno de Dublín.
Amlaíb e Ragnall gobernaron York até 944. A cronoloxía dos feitos entre a morte de Aethelstan e a expulsión de Amlaíb e Ragnall non está clara, xa que as diferentes versións da Crónica Anglosaxoa non se poñen de acordo. Parece ser que, tras a morte do rei saxón, Edmund non só perdeu o control de Northumbria, senón tamén que os cinco burgos de Danelaw se someteron ao mando de Amlaib mac Gofrith. Un dos Amlaibs arrasou Tamworth segundo a Crónica Anglosaxoa: Aquí Olaf destruíu Tamworth e unha gran matanza sucedeu en ambos os bandos, e os daneses conseguiron a vitoria e levaron un gran botín de guerra con eles. Wulfrun foi capturado no ataque. O rei Edmund asediou ao rei Olaf e a Wulfstan en Leicester, e teríaos capturado de non fuxir da fortaleza na noite. Estes feitos tiveron lugar entre 940 e 943, aínda que os historiadores disenten en canto a se os feitos estiveron protagonizados por Amlaíb mac Gofrith ou Amlaíb Cuarán.
Amlaíb foi expulsado do trono de York en 944. A Crónica Anglosaxoa relata que o rei Edmund conquistou toda Northumbria e puxo en fuga aos dous reis (ou "homes da realeza") Olaf e Rægnald. É posíbel que a rivalidade entre ambos os xefes viquingos contribuíse á súa caída. O relato de Æthelweard conta que Amlaíb foi deposto por unha tropa encabezada por Wulfstan, arcebispo de York e un líder merciano de nome descoñecido.
Congalach e Ruaidrí
miniatura|Asentamentos escandinavos na Irlanda do [[século X.]] Tras a súa expulsión de Northumbria, Olaf regresou a Irlanda, mentres que Ragnall poida que resultase morto en York. A sorte para os Uí Ímair de Irlanda tamén foi adversa, xa que en 944, Dublín foi saqueada polo Rei Supremo Congalach Cnogba, que tiña o seu cuartel xeral en Brega, na ribeira sur do río Boyne, ao norte da capital. Ao ano seguinte, quizais como resultado deste saqueo, Olaf substituíu ao seu primo Blácaire como rei de Dublín. Olaf aliouse con Congalach, o que contribuíu a mellorar a súa posición.
Congalach e Amlaíb enfrontáronse entón con Ruaidrí ua Canannáin, rei de Cenél Conaill (Donegal), rival de Congalach na loita polo título de Rei Supremo. Ambos os exércitos enfrontáronse en 945 en Conaille Muirtheimne, no territorio actual de Louth, e ao ano seguinte, Amlaíb atacou Kilcullen, en Leinster. En 947, Ruaidri derrotou a Congalach e Amlaíb en Slane, inflixindo grandes perdas aos viquingos de Dublín, moitas das cales durante a fuxida. Tras esta derrota, parece ser que Amlaíb foi desposuído da coroa, xa que os anais do ano seguinte dan a Blácaire como líder das forzas de Dublín. No entanto, Blácaire morreu a mans de Congalach en 948, tras o que foi sucedido por Gofraid, un dos irmáns de Amlaíb.
De novo en Jórvik
esquerda|miniatura|Outro modelo de penique acuñado en York durante a época de Amlaíb, realizado por Æthelfrith; o anverso mostra un paxaro, presumibelmente un [[Corvo grande|corvo, mentres que no reverso aparece unha cruz.]] Descoñecemos con certeza o sucedido en Norhumbria durante a estancia de Amlaíb en Irlanda. Mentres que Edmund conseguiu o control da zona tras a expulsión de Amlaíb e a morte de Ragnall, pronto tivo que ceder o norte a un rei escandinavo de nome Eirikr, ao que se ten identificado habitualmente con Eric Machada Sanguenta. Se Erik chegou a gobernar Northumbria antes da morte de Edmund tivo que ser moi brevemente. Edmund morreu en 946 e foi sucedido polo seu irmán Eadred. A Crónica Anglosaxoa lembra que Eadred "reduciu toda a terra de Norhumbria ao seu control; e os escoceses prestaron xuramento de que farían todo o que el quixese". A submisión de Northumbria a Eadred provocou unha reunión cos notábeis de York encabezada polo arcebispo Wulfstan en 947, pero ao ano seguinte, Erik ocupara novamente a zona, e Eadred devastou o sur do territorio - menciónase Ripon como obxectivo particular - para forzar aos northumbrianos a expulsar a Erik, o que finalmente conseguiron.
Ao ano seguinte, 949, os northumbrianos convidaron a Amlaíb a gobernar en York. O seu regreso a Inglaterra puido contar coa aprobación de Eadred. Ese mesmo ano, o rei Malcolm I de Escocia, atacou Northumbria, chegando a alcanzar o Río Tees no sur e levándose un cuantioso botín en riqueza e escravos. Se esta incursión estaba dirixida contra Amlaíb, non o sabemos. Unha segunda invasión desde o norte en 952 realizada polos escoceses de Malcolm I xunto a grupos de britanos e saxóns foi rexeitada. De todos os xeitos, en 952 Amlaíb foi deposto e substituído por Erik, e á súa morte en 954, o reino viquingo de York quedou definitivamente incorporado ao dominio inglés. Amlaíb regresou a Irlanda e nunca máis volvería gobernar en York.
De Dublín a Iona
A principios dos 60, Amlaíb Cuarán tivo que se enfrontar aos fillos do seu primo Amlaíb mac Gofrith, anterior rei de Dublín, para conservar o seu trono. En 960, os Anais do Ulster contan que Cammán, fillo de Amlaíb mac Gofrith foi derrotado nun lugar non identificado chamado Dub. Dous anos máis tarde, un tal Sitriuc Cam, posibelmente o mesmo Cammán foi derrotado polas tropas dublinesas de Amlaíb Cuarán xunto aos homes de Leinster durante unha incursión nesta última provincia. Olaf resultou ferido na batalla e Sitriuc conseguiu escapar. Tras esta batalla, Sitriuc e un irmán seu aparecen atacando Munster, pero non volvemos ter noticias deles e presúmese que abandonaron Irlanda.
As actividades de Amlaíb neste período parecen estar limitadas a razzias ocasionais no territorio de Leinster. Atacou Kildare en 964 e novamente en 967, cando Muiredach mac Faeláin, abade de Kildare e membro da dinastía Uí Dúnlainge, reis da provincia naquel entón, foi asasinado por Amlaíb e Cerball mac Lorcáin, parente seu. Outra incursión no sur, en 964, concluíu cunha severa derrota do rei viquingo preto de Inistogue, a mans dos exércitos de Ossory.
En 970 Domnall ua Néill e os seus aliados atacaron Brega, rexido agora por Domnall mac Congalach, fillo de Congalach e aliado e xenro de Amlaíb. As igrexas de Monasterboice e Dunleer, custodiadas por soldados de Amlaíb foron dous dos principais obxectivos. Domnall de Brega e Amlaíb enfrontáronse entón aos homes de Domnall ua Néill en Kilmona (Westmeath). O exército do Ard Ri, no que figuraban soldados procedentes de Ulidia foi derrotado, perecendo na batalla Ardgal mac Matudáin, rei de Ulidia, e Cináed mac Crongilla, rei de Conaille Muirtheimne, entre outros. Con todo, a batalla de Kilmona non puxo fin á guerra. Monasterboice e Dunleer foron incendiados tras a batalla e ao ano seguinte, a guerra estendeuse ao territorio de Clann Cholmáin, que foi arrasado por Ua Néill en 971. Tras esta campaña, o rei de Cenél nEógain e Ard ri de Irlanda, estableceu de forma efectiva a súa hexemonía sobre Leinster e Meath.
En 977, os fillos de Domnall ua Néill, Congalach e Muirchertach foron asasinados, e os anais atribúen o crime a Amlaíb. Domnall non tratou de vingar as súas mortes, retirándose ao mosteiro de Armagh, onde faleceu en 980. Os dublineses atacaron Leinster a finais dos 70 e o rei provincial Úgaire mac Túathail, foi capturado en 976. O motivo foi posibelmente o rescate, xa que temos noticia da súa morte en 978 en Belan (Kildare), loitando contra os viquingos de Dublín, xunto con Muiredach mac Riain de Uí Cheinnselaig, dinastía pertencente ao Leinster meridional. O sucesor de Úgaire, Domnall Claen, tivo menos sorte ao ser capturado polos viquingos ao ano seguinte.
Á morte do Rei Supremo Domnall ua Néill, o fillastro de Amlaíb Máel Sechnaill mac Domnaill presentou a súa candidatura ao título. O antigo aliado de Olaf, Domnall mac Congalach. falecera en 976, deixando o camiño libre a Máel Sechnaill. Máel Sechnaill converteuse en rei de Mide e xefe de Clann Cholmáin en 975 e iniciara o seu reinado cun ataque a Olaf ao incendiar o "Bosque de Thor" nos arredores de Dublín. En 980, o novo Ard ri obtivo o apoio de Leinster para enfrontarse aos exércitos de Amlaib (dirixidos polos seus fillos, xa que Amlaíb era ancián) no outeiro de Tara. Os dublineses buscaron o apoio de mercenarios provenientes de Mann e as Hébridas. A batalla de Tara saldouse cunha esmagadora vitoria irlandesa, aínda que as baixas en ambos os bandos foron elevadas: entre os viquingos caeu o fillo de Amlaíb, Ragnall (Rögnvaldr), e entre os irlandeses varios reis e xefes provinciais. Tras a vitoria, Máel Sechnaill ocupou Dublín e impuxo un gravoso tributo sobre os seus habitantes.
Matrimonio e fillos
Da súa relación con Dúnlaith, filla de Muirchertach mac Néill, nacería Glúniairn (Járnkné, literalmente «xeonllo de ferro»), rei viquingo de Dublín.
Con Gormflaith de Leinster, filla de Murchad mac Finn, rei de Leinster: Á morte de Olaf Cuaran, Gormflaith casaría con Brian Boru.
Teorías sobre outros vínculos familiares
As diversas fontes de información, ás veces contradinse ou xorden paralelismos cronoloxicamente imposíbeis. De todos os xeitos, algunhas sagas nórdicas mencionan á súa irmá Gytha, como esposa de Olaf I de Noruega, Máel Muire, que casaría con Máel Sechnaill mac Domnaill, e Harald, posibelmente sexa o avó de Godred Crovan.
Cuarán
O sobrenome de Amlaíb, cuarán tradúcese normalmente como "sandalia" ou "zapato". Deriva do irlandés antigo cúar, que significa retorto. Aplicouse por primeira vez nunha entrada dos Anais do Ulster referente á batalla de Slane de 947. Posibelmente, o adxectivo se refira a algún estilo específico de calzado. Benjamin Hudson recorre a unha descrición dun cuarán que aparece nunha sátira do século XII, na que este calzado estaría feito de pel envolto sete veces e acabado en punta.
Efecto Tetris
A xente que xoga ao Tetris durante un período prolongado de tempo poden encontrarse a si mesmas pensando nas diferentes maneiras en que na vida real se poden colocar as cousas, por exemplo as caixas dos andeis dos supermercados ou os edificios das rúas. Neste sentido, o efecto Tetris é unha forma de hábito. Entre as persoas que sofren o efecto Tetris tamén se pode dar a visión de imaxes de formas de Tetris nas marxes do seu campo de visión ou cando fechan os ollos, sendo neste sentido un tipo de alucinación. Mais o efecto Tetris tamén se pode presentar na forma de alucinación hipnogónica, cando esas persoas continúan a xogar partidas de Tetris en soños.
CeCe Winans
Priscilla "CeCe" Marie Winans Love, nada en Detroit, Míchigan, o 8 de outubro de 1964, é ​​unha cantante estadounidense de música gospel. Foi premiada co Grammy, GMA Dove Awards e o Stella Awards. Filla de David e Delores ("Mom" e "Pop" Winans), CeCe é a oitava de dez fillos, e a máis vella de tres nenas; todos forman o grupo gospel Winans family. Seguiu tamén carreira en solitario a partir de 1995, e fixo asociacións co seu irmán BeBe Winans (Benjamin Winans), formando BeBe & CeCe Winans. CeCe reside co seu marido Alvin Love e dous fillos, Ashley e Alvin III.
Efecto Tetris
Outros exemplos
O efecto Tetris non só se produce co xogo que lle dá nome, senón que é tamén común con outros videoxogos, con calquera tarefa visual prolongada (clasificar células, recoller froita, conducir longas distancias, xogar ao xadrez etc.), e tamén con outras modalidades sensoriais repetitivas, como por exemplo unha peza musical pegadiza que é espontaneamente repetida mentalemente (un earworm), ou aquelas persoas que logo dun longo período embarcados, ao aterrar, móvense inconscientemente reproducindo o balanceo do barco. Os programadores e informáticos teñen ás veces experiencias semellantes informando de ter soñado sobre códigos durante a noite e regresar ao traballo ao día seguinte. Cousas parecidas teñen padecido usuarios de xogos musicais coma Dance Dance Revolution, Rock Band ou Guitar Hero. E o mesmo podería decirse doutros xogos coma Polarium ou xogos de disparar sobre brancos.
CeCe Winans
Libros
CeCe é autora de tres libros: On A Positive Note, unha colección das súas memorias lanzado 1 de agosto de 2000, Throne Room: Ushered Into the Presence of God, un devocional lanzado o 1 de xaneiro de 2004 e co-escrito con Claire Cloninger, e Always Sisters: Becoming the Princess, publicado o 17 de xullo de 2007 e co-escrito con Claudia Mair Burney. En 2009, CeCe anunciou o seu apoio a un currículo de educación multicultural cristiá para Abingdon Press, titulado On the Move: God 's balde from Place to Place.
Efecto Tetris
Lugar na memoria
Stickgold et al. (2000) propuxeron que a parte de memoria usada ao xogar ao Tetris é unha forma separada de memoria, intimamente relacionada coa memoria procedemental. Isto derivaríase das súas investigacións que demostraban que a xente con amnesia anterógrada, informaban soñar con formas caendo logo de ter xogado ao Tetris durante o día, a pesar de non seren capaces de recordar en absoluto ter xogado ese día. Un estudo recente de Oxford (2009), dirixido pola Dr. Emily Holmes, suxire a idea de que videogos do estilo do Tetris poderían axudar a previr o desenvolvemento de recordos traumáticos. Se o tratamento con videoxogo é feito pouco despois do evento traumático, a preocupación coas pezas do Tetris abonda para impedir que se repitan no cerebro a sucesión destas imaxes traumáticas diminuíndo deste xeito a exactitude, intensidade e frecuencia dos recordos traumáticos.
CeCe Winans
Premios
CeCe Winans recibiu 10 premios Grammy, 21 nomeacións ao Grammy, 20 Dove Awards e sete Stella Awards (así como moitas nomeacións).
Efecto Tetris
Historia do termo
Segundo Earling (1996),, unha das primeiras referencias ao termo é a que fai Garth Kidd en febreiro de 1996, o autor describiuno como imaxes posteriores ao xogo durante días despois e unha tendencia a identificar todo composto de catro cadrados e tentando determinar "onde encaixa". Kidd atribuía a orixe do termo a xogadores de PC de Adelaide, Australia.
Belén, Rodeiro, Oza-Cesuras
Belén é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos.
Fito (sinal)
miniatura|dereita|Fito quilométrico na estrada [[N-541 ó seu paso por Sacos (Cerdedo-Cotobade).]]
Un marco quilométrico ou fito é un sinal de tráfico situado á beira dunha vía de comunicación (estrada, vía férrea ou camiño) para indicar lugares e distancias. Indica a nomenclatura da vía e máis a distancia desde o inicio da mesma, ou o lugar que se atravesa.
Teñen a súa orixe nos miliarios, columnas xeralmente de granito situadas nas vías romanas. Na idade moderna usáronse tamén leguarios (situados cada legua). Os fitos actuais adoitan ser de metal e están instalados en cada quilómetro, cun máis destacado cada dez quilómetros.
Schönhausen
Schönhausen é unha cidade do distrito de Stendal en Saxonia-Anhalt, Alemaña. É a sede administrativa do Verbandsgemeinde ("concello colectivo") de Elbe-Havel-Land.
Historia
Durante a Guerra dos Trinta Anos, foi case destruída por Suecia. A comezos do séclo XVIII, o castelo de Bismarck acabouse de construír. O 1 de abril de 1815 naceu Otto von Bismarck. Porén, o ano seguinte trasladouse a Pomerania. Trala morte do seu pai, el fíxose cargo da familia. O 2 de agosto de 1958, o Castelo de Bismarck é declarado Patrimonio da Humanidad por ser un símbolo do militarismo prusiano.
Xeografía
A localidade de Schönhausen (Elba) atópase a 70 km ó norte de Magdeburgo, na beira leste do río Elba, a medio camiño entre Rathenow e Stendal.
A Beira do Río, A Aguarda, A Pastoriza
A Beira do Río é un lugar da parroquia da Aguarda no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Savanes
right|175px Savanes foi unha das 19 rexións de Costa do Marfil que estiveron en vigor dende 1997 ata 2011 ao se reorganizar administrativamente o país en 14 distritos e a enteira rexión de Savanes pasou a constituír o distrito de Savanes. Tiña como capital a cidade de Korhogo e a rexión cos seus 40 323 km² tiña no ano 2002 un total de 1 215 100 habitantes.
Departamentos
A rexión de Savanes estaba dividida en catro departamentos:
Interleucina 15
A interleucina 15 (IL-15 ou IL15) é unha proteína citocina con función reguladora estruturalmente similar á IL-2. Igual que a IL-2, a IL-15 exerce a súa sinalización uníndose a un complexo composto pola cadea beta do receptor de IL-2/IL-15 (tamén chamado CD122) e a cadea gamma común (gamma-C, CD132). A IL-15 segrégana os fagocitos mononucleares e algunhas outras células despois da infección por un virus. Esta citocina induce a proliferación das células asasinas naturais do sistema inmunitario, as cales teñen como misión principal matar células infectadas por virus, destruíndo así o virus e detendo a súa propagación.
Born to Be Wild
Born to Be Wild e unha canción rock composta por Mars Bonfire e interpretada pola banda de rock canadense Steppenwolf. Ás veces describiuse como a canción orixinaria do estilo heavy metal, e asociada ò bautismo deste estilo musical.
Interleucina 15
Expresión
A interleucina 15 descubriuse en 1994 en dous laboratorios diferentes, e caracterizouse como un factor de crecemento de células T. A IL-15, xunto coas IL-2, IL-4, IL-7, IL-9, o G-CSF, e o GM-CSF, pertence á familia de citocinas de feixe de catro hélices α.
A IL-15 exprésana constitutivamente un gran número de tipos celulares e de tecidos, como os monocitos, macrófagos, células dendríticas, queratinocitos, fibroblastos e neuronas. Como é unha citocina pleiotrópica, xoga un importante papel nas inmunidades innata e adaptativa.
Xene
A IL-15 é unha glicoproteína de 14-15 kDa codificada polo xene IL15 da rexión 4q31.21, de 34 kb, situada no cromosoma 4 humano, e, nos ratos, por un xene da rexión central do cromosoma 8. O xene humano da IL-15 comprende nove exóns (numerados de 1 a 8 e ademais o 4A) e oito intróns, catro dos exóns (do 5 ao 8) codifican a proteína madura (Figura 1). miniatura|Figura 1. A IL -15 é unha glicoproteína de 14-15 kDa codificada en humanos por un xene con nove exóns e oito intróns. A proteína madura está codificada nos exóns do 5 ao 8.
Descubríronse dúas variantes de transcrición orixinadas por splicing alternativo deste xene que codifican a mesma proteína. A isoforma identificada orixinalmente ten un longo péptido sinal de 48 aminoácidos (IL-15 LSP), consta dunha rexión non traducida 5' (5'-UTR) de 316 pb, unha secuencia codificante de 486 pb e unha rexión C-terminal 3'-UTR de 400 pb. A outra isoforma (IL-15 SSP) ten un péptido sinal curto de 21 aminoácidos codificado polos exóns 4A e 5. Ambas as isoformas comparten 11 aminoácidos entre as secuencias sinal da rexión N-terminal. Aínda que ambas as isoformas producen a mesma proteína madura, diferéncianse no seu destino intracelular. A isoforma IL-15 LSP foi identificada no aparato de Golgi, nos endosomas temperáns e no retículo endoplasmático. A IL-15 LSP existe en dúas posibles formas: segregada e unida a membranas, especialmente nas células dendríticas. Por outra parte, a isoforma IL-15 SSP non se segrega e parece estar restrinxida ao citoplasma e núcleo celular, onde desempeña un importante papel na regulación do ciclo celular.
Nos ratos demostrouse que as dúas isoformas do ARNm da IL-15 se xeran por splicing alternativo. A isoforma que ten un exón 5 alternativo que contén outro sitio de empalme 3', ten unha alta eficacia traducional, e o produto carece dos dominios hidrofóbicos na secuencia sinal N-terminal. Isto indica que a proteína que deriva desta isoforma está localizada intracelularmente. A outra isoforma co exón 5 normal, que se xera por splicing integral (eliminación) do exón 5 alternativo, pode liberarse fóra da célula.
Aínda que o ARNm de IL-15 pode encontrarse en moitas células e tecidos, como os mastocitos, células cancerosas ou fibroblastos, esta citocina prodúcese como proteína madura principalmente nas células dendríticas, monocitos e macrófagos. Esta discrepancia entre o amplamente distribuído que está o ARNm desta proteína e a limitada produción da proteína podería ser explicada pola presenza de varios codóns de iniciación situados augas arriba, que son doce codóns nos humanos e cinco nos ratos, os cales poden reprimir a tradución do ARNm de IL-15. Os ARNm inactivos traducionalmente almacénanse dentro da célula e poden ser inducidos por un sinal específico. A expresión da IL-15 pode ser estimulada por citocinas como o GM-CSF, o ARNm de dobre cadea, oligonucleótidos CpG non metilados, o lipopolisacárido (LPS) a través de receptores de tipo Toll (TLR), o interferón gamma (IFN-γ) ou despois da infección por virus herpes, Mycobacterium tuberculosis e Candida albicans (Figure 2). miniatura|Figura 2. A isoforma identificada orixinalmente, ten un longo péptido sinal de 48 aminoácidos (IL-15 LSP). A outra isoforma (IL-15 SSP) ten un péptido sinal curto de 21 aminoácidos codificados polos exóns 4A e 5. Ambas as isoformas comparten 11 aminoácidos nas secuencias sinal do péptido líder.
Sinalización
miniatura|Figura 3. O principal mecanismo de sinalización da IL-15 é a presentación en trans, a cal é mediada polo complexo unido a membranas IL-15/IL-15Rα. A vía de sinalización de IL-15 empeza coa unión ao receptor IL-15Rα, seguido da presentación ás células veciñas que levan o complexo IL-15Rβγc na súa superficie. miniatura|Figura 4. A IL-15 únese só ao receptor IL-15Rα cunha afinidade relativamente alta (Ka = 1,1011/M). Pode unirse tamén ao complexo de sinalización IL-15Rβγc cunha afinidade máis baixa (Ka = 1,109/M). miniatura|Figura 5. A vía de sinalización de IL-15 empeza coa súa unión ao receptor IL-15Rα, e a presentación a continuación ás células veciñas que posúan na súa membrana o complexo IL-15Rβγc. Despois da unión, a subunidade IL-15β activa a quinase Janus 1 (Jak1) e a subunidade γc da [[quinase Xano 2 (Jak2), o que produce a fosforilación e activación de STAT3 e STAT5. Debido a que IL-2 e IL-5 comparten subunidades do receptor, ambas as citocinas teñen efectos augas abaixo similares, incluíndo a indución de linfomas de células B (Bcl-2), a vía da quinase MAP (proteína quinase activada por mitóxeno) e a fosforilación de Lck (proteína tirosina quinase activada por linfocitos) e a quinase Syk (tirosina quinase do bazo), o cal orixina unha proliferación e maduración celular.]] miniatura|Figura 6. O segundo mecanismo de acción de IL-15 é a presentación en cis, cando IL-15 é presentada polo IL-15Rα ao complexo de sinalización 15Rβγc da mesma célula. Este mecanismo está mediado pola flexibilidade C-terminal que pode ter unha unha zona linker de 32 aminoácidos e/ou a rexión PT de 74 aminoácidos.
O principal mecanismo de acción da IL-15 parece ser a sinalización xustácrina ou contacto célula-célula. Tamén inclúe a sinalización intrácrina e reversa. A IL-15 foi caracterizada inicialmente como unha molécula soluble. Posteriormente, viuse que a IL-15 tamén existía como forma unida a membranas, que en realidade era a forma principal da IL-15. Na forma unida a membranas, esta proteína pode estar unida á membrana plasmática de forma directa ou ben ser presentada polo receptor IL-15Rα.
O principal mecanismo de sinalización de IL-15 é a presentación en trans, a cal está mediada polo complexo unido a membranas IL-15/IL-15Rα (Figura 3). A IL-15 únese só ao receptor IL-15Rα cunha afinidade relativamente alta (Ka = 1,1011/M). Pero tamén pode unirse ao complexo de sinalización IL-15Rβγc cunha afinidade menor (Ka = 1,109/M) (Figura 4).
A vía de sinalización de IL-15 empeza coa unión ao receptor IL-15Rα, e seguidamente prodúcese a presentación ás células veciñas que posúean na súa superficie celular o complexo IL-15Rβγc. Despois da unión a subunidade IL-15β activa a quinase Janus 1 (Jak1) e a subunidade γc da quinase Janus 2 (Jak2), o cal causa a fosforilación e activación de STAT3 (signal transducer and activator of transcription 3, transdutor de sinais e activador da transcrición 3) e de STAT5. Debido a que a IL-2 e a IL-15 comparten subunidades do receptor, ambas as citocinas teñen efectos similares augas abaixo, incluíndo a indución de linfomas de células B (Bcl-2), a vía da quinase MAP (proteína quinase activada por mitóxeno) e a fosforilación de Lck (proteína tirosina quinase activada por linfocitos) e as quinases Syk (tirosina quinase do bazo), o cal leva a que se produza unha proliferación e maduración celular (Figura 5).
Nos mastocitos, a vía de sinalización do receptor de IL-15 (IL-15R) inclúe a Jak2 e STAT5 en vez da Jak1/3 e STAT3/5. A fosforilación dos STATs forma factores de transcrición e activa a transcrición dos xenes apropiados. A cadea β do IL-15R recruta e tamén activa encimas proteína tirosina quinases da familia Src, como Lck, Fyn e Lyn. Tamén activa a vía de sinalización de AKT e a fosfatidilinositol 3-quinase (PI3K) e induce a expresión de factores de transcrición como c-Fos, c-Jun, c-Myc e NF-κB.
Función
A interleucina 15 regula a activación e proliferación das células T e NK. Os sinais de supervivencia que manteñen as células T de memoria en ausencia de antíxeno proporciónaos a IL-15. Esta citocina está tamén implicada no desenvolvemento das células NK. En linfocitos de roedores, a IL-15 impide a apoptose ao inducir un inhibidor da apoptose, o BCL2L1/BCL-x(L). Nas persoas con enfermidade celíaca a IL-15 suprime de xeito similar a apoptose en linfocitos T ao inducir Bcl-2 e/ou Bcl-xL.
A función de IL-15 está mediada polo receptor de IL-15 (un receptor de hematopoetina). Algunhas subunidades do receptor de IL-15 son compartidas co receptor para outra interleucina relacionada, a interleucina 2 (IL-2), o que permite que ambas as citocinas compitan entre elas e que unha regule negativamente a actividade da outra. O número de células T de memoria CD8+ é controlado por un equilibrio entre a IL-15 e a IL-2. Cando a IL-15 se une ao seu receptor, actívanse a quinase JAK, e os factores de transcrición STAT3, STAT5, e STAT6 e provocan eventos de sinalización augas abaixo da ruta.
A IL-15 pode actuar como miocina, onde parece que desempeña un papel significativo na redución da graxa visceral (intraabdominal ou intersticial).
Virus de Epstein-Barr
Nas persoas cun historial de mononucleose infecciosa aguda (síndrome asociada coa infección primaria polo virus de Epstein-Barr), non se detectan linfocitos que expresen o receptor de IL-15 (IL-5R) mesmo 14 anos despois da infección.
Enfermidade celíaca
Recentes estudos indican que a supresión de IL-15 pode ser un tratamento potencial para a enfermidade celíaca mesmo coa posibilidade de impedir o seu desenvolvemento. Nun estudo en ratos nos que se bloqueou a IL-15 cun anticorpo observouse a reversión dos danos intestinais autoinmunes. Outro estudo en ratos atopou que estes podían comer glute sen desenvolver síntomas.
Inmunoterapia no cancro metastático
A IL-15 potencia a inmunidade antitumoral das células T CD8+ en modelos preclínicos. Está iniciándose un ensaio clínico en fase I para avaliar a seguiridade, dose, e eficacia antitumoral da IL-15 en pacientes con melanoma metastático e carcinoma de células renais nos National Institutes of Health dos Estados Unidos.
Guimaráns, Carcacía, Padrón
Guimaráns é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón da comarca do Sar.
Western Highlands
dereita|miniatura|250px|Localización da provincia das Terras Altas Occidentais na Papúa Nova Guinea. miniatura|Bandeira das Terras Altas Occidentais. Western Highlands, Highlands Occidentais ou Terras Altas do Oeste, é unha das provincias da Papúa Nova Guinea. A capital é a cidade de Mount Hagen. Ten 8.500 km² e 440,025 habitantes (2000), o que dá unha densidade de poboación de 51,8 habitantes por km². O Monte Wilhelm, o punto máis elevado do Estado, atópase na fronteira desta provincia.
A súa economía baséase principalmente no té e no café.
Distritos
A provincia pódese dividir nos seguintes distritos:
Afonso Eiré
Afonso Eiré López, tamén coñecido como Pucheiro, nado en Río Pedroso (A Laxe, Chantada) o 15 de febreiro de 1955, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo. Aos 14 anos comezou a colaborar en El Progreso estando no instituto de Chantada e aos 16 dirixiu a revista xuvenil O Cabeceiro. Xogou de porteiro no Chantada de fútbol. Estudou xornalismo na Universidade de Madrid. Colaborou en diversos medios de carácter estatal. En 1977 comezou a traballar en A Nosa Terra encargándose das páxinas deportivas. En 1981, despois dunha crise encargouse de remodelar o semanario e formar un novo equipo e entre 1983 e 2007 foi o seu director. En 2007 ascendeu a conselleiro delegado de A Nosa Terra. Foi comentarista político e presidente da Fundación A Nosa Terra.
Usou o pseudónimo Pucheiro sobre todo nas crónicas e comentarios deportivos. Colaborou na TVG, foi comentarista na Radio Galega e na SER Galicia e mantivo unha columna semanal en El Correo Gallego.
Traxectoria literaria
miniatura|Presentación de Memorias dunha vaca marela en [[Pontevedra, 2018. Con Anxo González Guerra (esquerda) e Xosé Abilleira (dereita)]] Amigos sempre (1998) é a súa primeira novela de formación, recrea a vida no Seminario de Lugo nos anos 60.
Os bicos de Tina (2009) fala unha muller madura a piques de atoparse de novo co amor platónico da súa vida, o mesmo que abandonou de nova por un futuro de cartos en Barcelona e plasma o espertar sexual de dous nenos nunha aldea, nun tempo de papel.
''Infiltrados. Os servizos secretos, a UPG e outras historias do nacionalismo'' (2013) é unha historia de espías. Xosé Torga é militante da UPG, investiga e descobre o papel dos servizos secrertos españois nos distintos conflitos internos que sufriu o nacionalismo galego.
En Eu estaba alí (2014) lembra os principais episodios da viga galega: a ruptura do BNG, Cuíña Crespo e Fraga Iribarne, Carlos Mella e Barreiro Rivas, O Piloto, a morte de Amador e Daniel, de Moncho Reboiras. E as batallas das Encrobas, Baldaio, Xove, A Cota Empresarial, O Xurelo. Ademais do Estatuto de Autonomía, o intento de secuestro de Gómez Franqueira, a disolución do Partido Galleguista etc.
''O Piloto. O último guerrilleiro'' (2015) é un libro de investigacón novelada sobre Xosé Luís Castro Veiga, O Piloto.
A morte do meu pai (2017) é unha historia persoal que recolle os últimos días do pai e as relfexións que lle vai provocando.
En Memorias dunha vaca marela (2018) volve a Cachorra, protagonista de Eu tamén fun coas vacas que directamente conta a súa vida na que se ve a transformación dunha explotación gandeira, que vai desde a corte a un moderno estábulo, desde a gandería de subsistencia á explotación industrial.
A maxia da auga (2020) é un libro que revive e actualiza os principais mitos galegos e lles dá unha nova visión. Case todas as lendas ancestrais galegas teñen algo en común; están, dun xeito ou doutro, relacionadas coa auga.
Klaus Schulze
Klaus Schulze, nado en Berlín o 4 de agosto de 1947 e finado o 26 de abril de 2022, foi un compositor alemán de música electrónica.
Traxectoria
Os seus inicios na música comezan sendo moi novo, con varios anos de estudo de guitarra clásica e a participación nun grupo de Düsseldorf, chamado Les Barons, tocando o baixo. Durante os seus estudos de filoloxía alemá mostrouse como un compositor moderno e músico achegado ás teorías da Universidade de Berlín. Foi nesta cidade onde iniciou a súa carreira como músico profesional, formando parte de grupos da escena alternativa berlinesa de finais dos anos 60 e principios dos 70: Psy Free(1967-1968), Tangerine Dream (1969-1970), Ash Ra Tempel e The Cosmic Jokers. Porén, só foron gravacións non serias, sen permiso dos artistas, como Harald Grosskopf ou Manuel Göttsching, produto de sesiones cheas de LSD conRolf-Ulrich Kaiser como produtor. Tamén comezou a súa carreira discográfica dentro do ámbito electrónico, que chegou ata o seu falecemento, tendo xa máis de cen discos entre títulos propios, colaboracións, concertos e producións.
A Chá, Teilán, Bóveda
A Chá é unha aldea da parroquia de Teilán, no concello lugués de Bóveda. Segundo o IGE, en 2012 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Está situada a 401 metros de altitude, preto da estrada LU-546 e da liña de ferrocarril.
Adquisición da linguaxe
Denomínase adquisición da linguaxe á aprendizaxe e desenvolvemento da capacidade lingüística por parte dun individuo. Distínguese entre aprendizaxe da primeira lingua, que realizan todos os nenos, e aprendizaxe dunha segunda lingua ou dunha lingua estranxeira. Este proceso é estudado pola Lingüística, a Psicoloxía e a Lingüística aplicada co obxecto de comprender os procesos utilizados na aprendizaxe da linguaxe, identificar as etapas e comprender a natureza da linguaxe.
Na adquisición da linguaxe débense tomar en consideración as diferentes teorías explicativas, a existencia de diferenzas individuais e a hipótese da existencia dun período crítico no que ela é posíbel.
A orixe e adquisición das regras de produción é obxecto de múltiples controversias, tanto respecto á súa natureza (lingüística cognitiva ou especificamente lingüística) como da súa aprendizaxe (innata ou aprendida desde o medio social). Para moitos autores, a linguaxe implica unha función simbólica anterior a ela, que se materializa nos diferentes sistemas de signos. Estes sistemas de signos da linguaxe combínanse, pola súa vez, con aspectos emocionais e afectivos que expresan a actitude, relación ou interacción do falante respecto da súa mensaxe, e pretenden influír no oínte.
Pódense distinguir dúas teorías explicativas da adquisición da linguaxe: a teoría condutista e a teoría innatista.
A afirmación de que o neno nace con todos os universais lingüísticos foi entendida por algúns autores dun xeito moi literal. Así McNeill suxire que os nenos nacen cunha xerarquía de categorías lingüísticas. Pola contra, outros fan unha interpretación máis moderada. Para Fodor, os universais lingüísticos son intrínsecos ao neno, máis ca innatos. O punto de vista de Chomsky tampouco carece de críticas. Así, para os teóricos condutistas é un punto de vista en contra da perspectiva innatista a aparente capacidade dos animais, tales coma os chimpancés, para aprender os rudimentos da linguaxe. As investigacións sobre a linguaxe poñen de manifesto a existencia de diferenzas individuais na adquisición dela, non só en relación ao seu inicio e rapidez de desenvolvemento, senón tamén no uso de diferentes mecanismos de aprendizaxe e no uso de rotas evolutivas non exactamente iguais.
Pola contra, a hipótese dun período crítico na súa adquisición, tal como foi inicialmente formulada por Eric Lenneberg, áchase con problemas na actualidade. Este investigador baseouse, por unha banda, no feito de que o período no que se sitúa xeralmente a adquisición da linguaxe é entre un período anterior ao dos dous anos e os doce, sen que poida adquirirse a partir desta idade; e, por outra, na existencia de recuperacións da linguaxe en suxeitos que sufriron afasia en idades temperás, pero non (ou moi defectuosa) en afásicos adultos. Resultados de investigacións posteriores poñen en evidencia a capacidade para adquirir a capacidade lingüística despois deste período considerado como crítico. Non obstante, a pesar da súa adquisición, o desenvolvemento non é normal. Parece existir un período "sensíbel" (16 meses-8 anos, aproximadamente) no que se produce o esencial do desenvolvemento lingüístico.
Florinda Chico
Florinda Chico Martín-Mora, nada en Don Benito, Badaxoz, o 24 de abril de 1926 e finada en Madrid o 19 de febreiro de 2011, foi unha actriz española de cine, televisión e teatro.
Filmografía
A filmografía é extensa, chegando a estrear dez títulos nun so ano.
Galardóns
Foi premiada cun Premio TP de Ouro especial a toda unha vida en 1997, coa Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes no ano 2002, a Medalla de Oro al Mérito en el Trabajo en 1997 e a Medalla de Extremadura en 2003.
Trinta lumes
Trinta lumes é unha longametraxe documental de 2017 dirixida e escrita por Diana Toucedo. Estreouse no Festival de Cine Internacional de Ourense o 20 de outubro de 2017.
Premios Mestre Mateo 2017
Nos Premios Mestre Mateo 2017 estivo nomeado en cinco categorías incluíndo mellor filme, mellor guión, mellor montaxe, mellor son e mellor fotografía, mais non acadou ningún premio por ser Dhogs o galardoado en todas estas categorías.
Brigantium (publicación)
Brigantium, subtitulado Boletín do museo arqueolóxico e histórico de A Coruña, foi un boletín bilingüe anual editado polo Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón da Coruña.
Descrición
miniatura|Castelo de San Antón, sede do Museo Arqueolóxico e Histórico Publicouse dende 1980 ata 1998 e foi dirixido por Felipe Senén López. O director honorario era Manuel Chamoso Lamas. Colaboraron nel, entre outros, José Manuel Vázquez Varela, Felipe Criado Boado, Fernando Alonso Romero, Jaime Delgado e Raquel Casal García.
Os seus temas eran a prehistoria, a historia, a etnografía, a arqueoloxía, a arte, a epigrafía e a numismática. Sobresaíu pola presentación e calidade dos traballos, sempre ilustrados. O artigos comezaban por un resumo en castelán, galego ou inglés, segundo a lingua escollida polo autor.
Yugan
Yugan (chinés: 余干县) é un distrito da provincia de Jiangxi, República Popular da China. O distrito ten unha superficie de 2326 km² e unha poboación de 895.000 habitantes. O código postal é 335100 e o telefónico 0793. O distrito divídese en 8 concellos (鎮) e 17 comunidades locais (乡). Desde 1952 está baixo a xurisdición de Shangrao.
Seann William Scott
Seann William Scott, nado o 3 de outubro de 1976 en Cottage Grove, Minnesota, é un actor e humorista estadounidense.
Dengue (vestimenta)
Características
miniatura|Asturiana, de [[Joaquín Sorolla, lenzo no que pode observarse o dengue.]]Pode ser liso, ou estar ricamente bordado e adornado, por exemplo con flores bordadas e aplicacións de abelorios multicolores ou prateados, dependendo da tradición da localidade concreta. Era unha peza de roupa feminina tradicional no noroeste da península ibérica, en Galicia, Asturias e parte de León. Nalgúns lugares substitúese por un pano que vai atado ás costas.
Posibelmente a orixe desta peza débese á necesidade de abrigar o peito, sen utilizar os pesados e incómodos mantóns de pano propios dos días máis fríos do inverno.
A forma do dengue despregado é parecida a un segmento de círculo cos extremos alongados. Está ben cortado se se pode colocar sobre os ombros, cruzado no peito por diante e coas puntas nas costas, á altura da cintura. Xeralmente se coloca poñendo un imperdíbel no cruzamento do peito e outro unindo os dous extremos nas costas, ou cun broche de prata ou outro metal.
Pénsase que era unha peza de roupa que simbolizaba o casamento. Era habitual que as mulleres fosen soterradas co el posto, xa que casadas en vida debían continuar casadas na morte. Este é un dos motivos polos que, comparando con outras prendas, foron conservados poucos nas casas.
Alamparte, Xoibán, Vilalba
Alamparte é un lugar da parroquia de Xoibán, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Preferente Autonómica de Galicia 2008/09
A tempada 2008–09 da Preferente Autonómica de Galicia empezou en agosto de 2008 e finalizou en maio de 2009.
A Modorra, Teilán, Bóveda
A Modorra é un lugar da parroquia de Teilán, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Está situado a 400 metros de altitude. Segundo o IGE, en 2012 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres).
The Demo Compilation
The Demo Compilation é o segundo álbum recompilatorio da banda sueca de hardcore punk Refused, editado en 1997 a travñes do selo Burning Heart Records. Tamén é coñecido como This Album Contains Old Songs & Old Pictures Vol. 2.
Listaxe de cancións
Os temas 1-15 son dos EPs First Demo: Refused (1992) e Second Demo: Operation Headfirst (1992). Os temas 16-21 son cancións extra.
Fonte de Mouros
O topónimo galego Fonte de Mouros pode referirse a:
O Alto, Xoibán, Vilalba
O Alto é un lugar da parroquia de Xoibán, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Laspra
Laspra, en asturiano Samartín de L'Aspra, é unha parroquia civil do concello de Catrillón, no Principado de Asturias.
Xeografía
Situada na zona norte do concello, limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste coa parroquia de Salinas, ao sur e o sueste coa de Quiloño, e ao oeste coas de Santa María del Mar e Santiago del Monte.
A ela pertence a vila de Piedras Blancas, a capital do concello.
Subdivisións
A parroquia comprende 1 vila, 3 pobos e 8 lugares.