cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-Baptiste Lamarck
A tendencia á diversificación
Dá algúns exemplos que chegaron a ser célebres e que se citan en xeral con ironía, especialmente o do pescozo da xirafa. Véxase o que escribiu Lamarck a propósito da xirafa:
Darwin e outros autores anglosaxóns parece que deduciron que destas palabras que era a vontade do animal o que estaría na orixe da transformación de certos órganos. Esta interpretación errónea das ideas de Lamarck, inspirada polo Eloxio fúnebre escrito por Cuvier, semella vir dun erro na tradución inglesa da Philosophie zoologique, ou da idea de que o esforzo resultante dos hábitos na satisfacción das necesidades do ser vivo foi impropiamente traducido polo termo desexo.
A necesidade teórica da evolución
Lamarck trataba de comprender o que diferencia os seres vivos dos obxectos inanimados estudados pola física. En efecto, a existencia mesma de seres vivos testemuña o feito da evolución, porque a súa presenza non podería resultar unicamente do xogo actual dos fenómenos físico-químicos. Por exemplo, unha folerpa de neve non importa en que cristal de ventá estea, prodúcena circunstancias atmosféricas particulares (humidade do aire, temperatura etc.) nun instante dado, e desaparecerá con elas. A folerpa é o produto só do xogo actual das condicións atmosféricas, e cando estas se modifican, transfórmase en consecuencia; eventualmente comeza a fundirse. A folerpa de neve é o xoguete das circunstancias que a rodean, non posúe ningunha actividade autónoma que poida manter a súa organizacion, ao contrario dun ser vivo.
Non importa que ser vivo, mesmo os máis simples actualmente coñecidos non poden formarse espontaneamente a partir de circunstancias actuais. Non só non hai xeración espontánea de mamíferos evolucionados, como os ratos a partir de lixo, como se pensaba aínda no século XVIII, pero tampouco das bacterias máis simples, como Pasteur estableceu máis tarde.
Todo ser vivo nace a partir doutro ser vivo. Por iso, se existen organismos máis complexos que outros é necesario que houbese unha historia para chegar a eles, é dicir, unha evolución das especies.
Lamarck foi o primeiro en comprender este punto. Darwin, a quen se lle opón frecuentemente fronte a Lamarck, buscaba sobre todo descubrir a Orixe das especies, é dicir, comprender como os seres vivos se adaptan ás súas condicións de existencia sen facer intervir as "creacións especiais", as explicacións creacionistas de William Paley; e é curioso visto que aínda hoxe este argumento potente en favor da evolución non é sempre comprendido pola maior parte dos evolucionistas.
A teoría da transmisión dos caracteres adquiridos
A historia da bioloxía fixo de Lamarck o autor dunha "teoría da transmisión dos caracteres adquiridos". A transmisión dos caracteres adquiridos foi porén admitida desde Aristóteles até August Weismann quen, á fin do século XIX, a rexeitará máis por razóns teóricas que por experiencias, que non fixo.
Lamarck, en toda a súa obra, non propuxo ningunha teoría da herdanza, non fixo máis que retomar as ideas correntes entre os sabios da súa época sobre o tema. Lamarck non teorizou, máis do que os seus predecesores, esta transmisión, non fixo máis que integrala, sen discutila, na súa propia teoría da evolución, como amosa nesta cita:
En cambio, foi Charles Darwin, na súa obra La variation des animaux et des plantes sous l'effet de la domestication (1868), quen teorizaría sobre esta transmisión dos caracteres adquiridos. .
Abreviaturas
As abreviaturas Lam. ou Lamk. empréganse para indicar a Jean-Baptiste Lamarck como autoridade na descrición, e na taxonomía en botánica. (Ver listaxe de especies descritas por este autor en IPNI)
A abreviatura Lamarck emprégase para indicar a Jean-Baptiste Lamarck como autoridade na descrición, e na taxonomía en zooloxía.
Obra
Esta é unha selección das principais obras de Lamarck:.
Economía de Burkina Faso
Un dos países máis pobres do mundo, o Burkina Faso ten poucos recursos naturais e unha fraca industria. Cun PIB per cápita de US$ 1200 é a 27ª nación máis pobre do mundo, xunto con países como a República do Congo e o Taxiquistán.
Uns 90% da poboación viven da agricultura, que é vulnerable às secas. O seu alto índice de crecemento poboacional xunto coa aridez do seu chan son factores que inflúen en forma relevante no seu índice de pobreza. A agricultura representa o 32% do seu produto bruto interno e dá traballo ao 92% da súa poboación traballadora. Destácase o coidado do gando, e especialmente no sur e o suroeste o cultivo de sorgo, feixón, millo, cacahuete, arroz e algodón.
A falta de traballo causa unha moi alta taxa de emigración: por exemplo, hai tres millóns de persoas nativas de Burkina Faso que viven en Costa do Marfil. De acordo a información do Banco Central dos Estados da África Occidental, estes emigrantes envían por ano varias decenas de miles de millóns de francos CFA a Burkina Faso. Desde que se produciu unha expulsión de inmigrantes de Ghana en 1967, esta situación provocou tensións nos países receptores de migrantes. A crise máis recente ocorreu no 2003 en Costa do Marfil, e deu lugar ao regreso de 300.000 emigrantes.
Unha gran proporción da actividade económica do país esta financiada por axuda internacional. A Unión Europea (UE) é o principal socio comercial de Burkina Faso.
A Azoreira, Tabeaio, Carral
A Azoreira é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 14 eran homes e 9 eran mulleres.
Escania
dereita|miniatura|Bandeira non oficial de Escaniaminiatura|Mapa de Escania
Escania é unha provincia situada ó sur de Suecia, á cal pertence politicamente. Antigamente estivera baixo soberanía danesa. Formaba unha das provincias históricas de Suecia, fronteiriza coas de Halland, Småland e Blekinge. Actualmente forma parte do condado de Escania. A capital era Malmö. Pola súa riqueza na produción de cereais e a súa situación estratéxica á entrada do Mar Báltico foi tradicionalmente desexada polos suecos, pero non foi até o Tratado de Roskilde de 1658 que Suecia non acadou a súa adhesión, ratificada polos pactos de Copenhaguen (1660) e Lund (1679). A universidade de Lund, fundada en 1668, contribuíu a difundir a cultura sueca en Escania.
As principais cidades son Malmö, Helsingborg e Lund.
En Escania fálase o dialecto escanio do sueco. Este dialecto é considerado ocasionalmente como unha lingua propia (especialmente polos nacionalistas escanios), pero esta non é a opinión da maioría dos escanios. Este dialecto é basicamente unha variante do sueco con moitos trazos daneses.
A bandeira escania é unha mestura da bandeira sueca e a danesa. A bandeira adoita ser vista por Escania, pero non ten carácter oficial.
O Chaguacedo, Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
O Chaguacedo é un lugar da parroquia de Santa Tegra de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba en 2010.
A Regueira, Taboada, Silleda
A Regueira é un lugar da parroquia de Taboada no concello pontevedrés de Silleda na comarca do Deza. No ano 2007 tiña 9 habitantes, deles 4 eran homes e 5 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Stone Temple Pilots (álbum)
Stone Temple Pilots é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots. O álbum foi editado en todo o mundo entre o 21 e o 27 de maio de 2010 a través do selo Atlantic Records, e trátase do primeiro disco da banda dende o Shangri-La Dee Da aparecido nove anos antes.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Scott Weiland.
Colecalciferol
O colecalciferol, tamén chamado vitamina D3, é un tipo de vitamina D que se produce na pel exposta á luz do sol; tamén se encontra nalgúns alimentos e pode tomarse como suplemento dietético. Utilízase no tratamento e prevención da deficiencia de vitamina D e doenzas asociadas, como o raquitismo. Tamén se utiliza para tratar a hipofosfatemia familiar, o hipoparatiroidismo que causa un baixo nivel de calcio no sangue e a síndrome de Fanconi. Xeralmente adminístrase por vía oral.
As doses excesivas de colecalciferol poden orixinar vómitos, estrinximento, debilidade e confusión mental. Outro risco é a formación de cálculos renais. As doses normais son seguras no embarazo. Pode non ser efectiva en persoas con enfermidades renais graves.
O colecalciferol prodúcese na pel despois de estar exposta á luz ultravioleta. Convértese no fígado en calcifediol (25-hidroxivitamina D), que despois se converte nos riles en calcitriol (1,25-dihidroxivitamina D). Unha das súas accións é incrementar a captación de calcio nos intestinos. Encóntrase en alimentos como algúns peixes, queixo e ovos. A certos alimentos como o leite se lles engade colecalciferol nalgúns países.
Este composto describiuse por primeira vez en 1936. É unha das medicinas da Lista de Medicinas Esenciais da Organización Mundial da Saúde. Está dispoñible como medicamento xenérico e pode comprarse sen receita.
Deficiencia de vitamina D
O colecalciferol é unha forma de vitamina D sintetizada de forma natural na pel, que funciona como prohormona, sendo convertida en calcitriol. É importante para manter os niveis de calcio e promover a saúde e desenvolvemento óseos. Como medicamento, o colecalciferol pode tomarse como suplemento dietario para previr ou tratar a deficiencia de vitamina D. Un gramo contén 40 000 000 (40x106) UI (a equivlencia é 1 UI = 0,025 µg). Os valores de inxesta dietaria de referencia de vitamina D (colecalciferol e/ou ergocalciferol) varían segundo os países. Por exemplo, na Unión Europea recoméndanse 20 µg/d (800 UI ao día), nos Estados Unidos 15 µg/d (600 IU ao día) para todos os individuos (mulleres, homes, embarazadas e lactantes) de ata 70 anos de idade, e 20 µg/d (800 UI ao día) se teñen máis de 70 anos.
Porén, discútese se as actuais recomendacións son suficientes para cubrir as necesidades fisiolóxicas. Os individuos que non se expoñen regularmente ao sol, os obesos e de pel máis escura teñen niveis sanguíneos máis baixos e necesitan unha maior suplementación.
O Institute of Medicine dos Estados Unidos publicou en 2011 unha revisión dos datos sobre as doses recomendadas de vitamina D Os pacientes con deficiencia grave de vitamina D requiren un tratamento cunha dose de ataque, cuxa magnitude pode calcularse baseándose no nivel real sérico de 25-hidroxi-vitamina D e o peso corporal.
Hai informes contadictorios sobre a eficacia relativa do colecalciferol (D3) fronte ao ergocalciferol (D2), xa que algúns estudos indican unha menor eficacia da D2 e outros non atopan diferenza. Hai diferenzas entre mbas na absorción, afinidade de unión e activación, e as probas xeralmente favorecen o colecalciferol á hora de elevar os niveis sanguíneos, aínda que se necesitan máis investigacións.
Un uso moito menos común da terapia con colecalciferol no raquitismo utiliza unha soa dose grande e denominouse terapia stoss. O tratamento adminístrase oralmente ou por inxección intramuscular de 300 000 UI (7 500 µg) a 500 000 UI (12 500 µg = 12,5 mg), nunha soa dose ou ás veces en de dúas a catro doses repartidas. Hai certa preocupación sobre a seguridade de administrar doses tan grandes.
Outras doenzas
Unha metaanálise de 2007 concluíu que unha inxesta de 1000 a 2000 UI ao día de vitamina D3 podía reducir a incidencia de cancro colorrectal cun risco mínimo. Ademais, un estudo de 2008 publicado na revista Cancer Research mostrou que a adición de vitamina D3 (xunto con calcio) á dieta dalgúns ratos era un réxime similar en contido nutricional ao dunha dieta occidental nova de 1000 UI de colecalciferol ao día e previña o desenvolvemento do cancro. Porén, en humanos, cunha dose de 400 UI diarias non se observaron efectos da suplementación con colecalciferol sobre o risco de cancro colorrectal.
Os suplementos non se recomendan para a prevención do cancro, xa que os efectos que poida ter o colecalciferol son moi pequenos. Aínda que hai correlacións entre os baixos niveis de colecalciferol no soro sanguíneo e maiores taxas de varios cancros, esclerose múltiple, tuberculose, enfermidades cardíacas e diabetes, o consenso é que os niveis de suplementación non son beneficiosos. Pénsase que a tuberculose pode asociarse con baixos niveis. Porén, tampouco está claro como se relacionan ambas as cousas.
Estrutura
O colecalciferol é unha das cinco formas de vitamina D. O colecalciferol é un secosteroide, é dicir, unha molécula de esteroide cun dos seus aneis aberto.
Biosíntese
O 7-deshidrocolesterol é o precursor do colecalciferol. Dentro da capa epidérmica da pel, o 7-deshidrocolesterol sofre unha reacción electrocíclica como resultado da acción da luz UVB a lonxitudes de onda entre os 290 e 315 nm, co pico de síntese entre os 295 e os 300 nm. Isto ten como resultado a apertura do anel B do precursor da vitamina por medio dunha vía conrotatoria producindo previtamina D3 (pre-colecalciferol). Nun proceso que é independente da luz UV, o pre-colecalciferol sofre despois un arranxo sigmatrópico antarafacial [1,7] e finalmente isomerízase para formar a vitamina D3.
As lonxitudes de onda UVB activas están presentes na luz solar, e poden producirse cantidades suficientes de colecalciferol cunha exposición moderada da pel, dependendo da forza da radiación do sol. O momento do día, a estación e a altitude afectan a intensidde solar, e a contaminación, cobertura nubosa ou de cristal reduce a cantidade da exposición UVB. Unha exposición da face, braos e pernas, como media de 5 a 30 minutos dúas veces pos semana, pode ser dabondo, pero nas peles máis escuras e con intensidades solares máis débiles cómpren máis minutos de exposición ao sol. A sobredose de vitamina D é imposible por exposición á luz UV, xa que a pel chega a un equilibrio no que a vitamina se degrada tan tápido como se crea.
O colecalciferol pode producirse na pel a partir da luz emitida polas lámpadas UV en camas de bronceado, que producen principalmente raios UVA, pero normalmente producen tamén dun 4% a un 10% das súas emisións totais en forma de UVB. Os niveis sanguíneos son maiores cun uso frecuente de salóns de bronceado.
Pode discutirse se o colecalciferol e todas as formas de vitamina D son por definición "vitaminas", porque a definición de vitamina inclúe que a substancia non se pode sintetizar polo corpo e debe ser inxerida. O colecalciferol é sintetizado polo corpo durante a exposición á radiación UVB.
As tres etapas na síntese e activación de vitamina D3 están reguladas da seguinte maneira:
Produción industrial
O colecalciferol prodúcese industrialmente para usalo como suplemento vitamínico e fortificante alimentario. Como medicamento a súa Denominación común internacional (DCI) é tamén colecalciferol. Prodúcese por irradiación ultravioleta do 7-deshidrocolesterol extraído da lanolina da la de ovella. Extráese colesterol da graxa da la e de alcohois da cera da la obtidos ao limpar a la tosquiada. O colesterol sofre un proceso de transformación en catro pasos para producir 7-deshidrocolesterol, o mesmo composto que se produce na pel dos animais. O 7-deshidrocolesterol é despois irradiado con luz ultravioleta. Fórmanse tamén algúns isómeros non desexados durante a iradiación, os cales son eliminados utilizando diversas técnicas, deixando unha resina que funde a temperatura moderada e xeralmente ten unha potencia de 25 000 000 a 30 000 000 Unidades internacionais por gramo.
500px
O colecalciferol tamén se produce industrialmente para usalo como suplemento vitamínico a partir de liques, o cal, deste modo, é un produto axeitado para veganos.
Estabilidade
O colecalciferol é moi sensiblee á radiación ultravioleta e descomponse rapidamente, aínda que reversiblemente, para formar suprasterois.
Uso como rodenticida
Os roedores son algo máis susceptibles que outras especies a doses altas desta substancia, polo que o colecalciferol foi utilizado para o envelenamento de cebos para o control das pragas destes animais. Aínda que se considerou que este composto é menos tóxico para outras especies ás que non van dirixidos os cebos, na práctica viuse que o seu uso en rodenticidas representa un perigo significativo para outros animais, como cans e gatos. "O colecalciferol produce hipercalcemia, o cal ten como resultado a calcificación sistémica de tecidos brandos, que orixina insuficiencia renal, anormalidades cardíacas, hipertensión, depresión do SNC e trastornos gastrointestinais. Estes signos desenvólvense xeralmente ás 18-36 horas da inxestión e poden incluír depresión, anorexia, poliuria e polidipsia."
En Nova Zelandia, os marsupias falanxéridos da especie Trichosurus vulpecula convertéronse nunha praga e utilizouse contra eles o colecalciferol como ingrediente activo en cebos de xel letais e en cebos de cereais "DECAL". A LD50 do produto é 16,8 mg/kg, pero é de só 9,8 mg/kg se se engade carbonato de calcio ao cebo. Os órganos afectados son os riles e o corazón.
A Touza, Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
A Touza é un lugar da parroquia de Santa Tegra de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 1 muller. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Cortacéspede
miniatura|Coitelas dun cortacéspede manual.|260x260px Un cortacéspede, segadora, ou cortadora de céspede, é unha máquina, manual ou motorizada, utilizada para recortar o céspede dos xardíns, campos deportivos etc., de forma que se obteña unha alfombra de herba de altura uniforme.
Historia
miniatura|267x267px|Cortacéspede robot moderno. A idea dunha máquina para cortar herba foi concibida en Gloucestershire (Inglaterra) sobre 1830 polo enxeñeiro independente Edwin Beard Budding. Budding, anteriormente carpinteiro en Chalford, inspirouse no cortador rotatorio deseñado para cortar a la do muíño de Brinscomb. O cortacéspede de Budding foi deseñado principalmente para cortar o céspede dos campos deportivos e os xardíns extensos como alternativa superior á gadaña. A súa patente do 25 de outubro de 1830 describía «unha nova combinación e aplicación da maquinaria co obxecto de rapar ou cortar as superficies vexetais de céspede, herba e campos». A patente seguía afirmando que «os cabaleiros do campo áchanse ao usar a miña máquina realizando un exercicio entretido, útil e saudable.»
Manuais
miniatura|Cortacéspede manual.|196x196px Os cortacéspedes manuais son aqueles que non levan ningún tipo de motor e só co pulo físico do corpo prodúcese o movemento circular das coitelas, normalmente helicoidais, para producir o corte do céspede. Son máquinas lixeiras pero o seu inconveniente é a necesidade de repasar varias veces o terreo.
Eléctricos
Un cortacéspede eléctrico leva instalado un motor que utiliza a electricidade para mover a coitela que leva instalada na parte de embaixo. Os máis usuais conéctanse á rede mediante conexión de cable sendo este un problema á hora de virar e presenta problemas de distancia xa que sen un cable alongable non se chega moi lonxe. Os máis modernos utilizan baterías que eliminan devandito inconveniente.miniatura|Típico cortacéspede de gasolina. miniatura|Cortacéspede de tractor.
De gasolina
Son moi efectivos en xardíns de entre 400 m² e 1000 m². A súa autonomía vai ligada á capacidade dos litros do seu depósito. O seu maior inconveniente é o do mantemento do motor xa que necesitan cambios periódicos de aceite ou limpezas para que duren.
Tractores
Co tempo os cortacéspedes evolucionaron e adoptaron numerosas formas e deseños adecuándose ás necesidades. Un paso máis aló do cortacéspede manual, ou o das coitelas motorizadas, onde en ambos os casos é preciso que un usuario empuxe a máquina a pé. Os tractores cortacéspede, dispoñen dun motor que non só move o rotor das coitelas senón que permite transportar a un condutor. Este tipo de cortacéspede está especialmente pensado para grandes extensións de herba.miniatura|Cortacéspede robot.|dereita|200x200px
Robots
Son aqueles que aproveitan a tecnoloxía para que non se teña que intervir en ningún momento no corte do céspede. Prográmase dunha maneira bastante sinxela e déixase que faga o traballo só. Funcionan mediante sensores e mesmo chegan a realizar pasadas de maneira lineal, progresiva e ordenada.
Frías
Frías é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 277 habitantes (INE 2012). Atópase a 73 km de Burgos.
Demografía
Evolución da poboación de Frías dende 1887 ata agora:
Política
miniatura|700px|centro|Vista da cidade máis pequena de España, co seu [[Castelo de Frías|castelo]]
Fernando Trueba
Fernando Trueba, nado en Madrid o 18 de xaneiro de 1955, é un director de cine español. É irmán do guionista, director e produtor David Trueba.
Biografía
Iniciado como crítico de cine e guionista, deuse a coñecer coa súa primeira película, chamada oportunamente Ópera prima (1980), á que seguirían outras entre as que cabe salientar Sé infiel y no mires con quién (1985) protagonizada por Ana Belén, Carmen Maura e Antonio Resines entre outros.
Dirixiu para televisión a serie La mujer de tu vida, e en 1992 chegaría o grande éxito da súa película Belle Époque, que foi galardoada con tres premios Goya: mellor película, mellor director e mellor actriz (Ariadna Gil). En 1993 foi galardoada esta mesma co premio á mellor película estranxeira dos oscars dos EE.UU.
Posteriormente rodaría películas coma Two Much (1995) con Antonio Banderas e Melanie Griffith, La niña de tus ojos (1998), con Penélope Cruz, ou El embrujo de Shanghai (2003), onde traballou unha vez máis dirixindo a Ariadna Gil, a muller do seu irmán David.
O seu último traballo como director ata o momento foi o documental El milagro de Candeal (2004), coa participación do músico brasileiro Carlinhos Brown e centrada precisamente no lugar onde naceu este. Ten anunciado un próximo proxecto baixo o título Haunted Heart e previsto para o ano 2009.
Ten unha produtora, Fernando Trueba Producciones Cinematográficas S.A., responsable de varias das súas películas, así como das do seu irmán (como Obra Maestra, 2000 ou Bienvenido a casa, 2006) e doutros proxectos como a serie televisiva de Telecinco Ellas son así, emitida no ano 1999.
É autor do libro Dicionario de cine (1997) e está casado coa produtora Cristina Huete.
No que atinxe ao cinema galego, xa en 1976, antes, pois, de filmar a súa Ópera prima (1980), foi axudante de dirección d'O cadaleito, curtametraxe de Enrique R. Baixeras con guión do dramaturgo Francisco Taxes.
Premios Goya
Como mellor director:
Como mellor película de animación:
Premios Oscar
Oscar á mellor película estranxeira:
Vladimír Remek
Vladimír Remek, nado en České Budějovice o 26 de setembro de 1948, é un astronauta e político checo que formou parte da misión Soiuz 28.
Traxectoria
Remek graduouse en física e matemáticas en Cheslva en 1966 e entrou na Escola de Alta Aviación de Coshice, de onde se graduou en 1970. Serviu na Forza Aérea da República Checa (ala Zvolensk) e en 1976 recibiu adestramento na Academia Gagarin da Forza Aérea na Unión Soviética. Foi seleccionado como cosmonauta en 1976 para participar no programa Interkosmos xunto con Oldrich Pelczak. Participou na misión Soiuz 28, pasando un total de 7,93 días no espazo. Máis tarde continuou a súa carreira na Forza Aérea e traballou como asistente do xefe do Instituto de Investigación Militar de Checoslovaquia.
Hanan Al Hrub
Hanan Hamid Muhamad Al Hrub (en حنان حامد محمد الحروب), nada o 6 de marzo de 1972 en Dheisheh, é unha profesora palestina que en 2016 foi a segunda gañadora do Premio Global ao Ensino. Está especializada no apoio a nenos traumatizados pola violencia.
Traxectoria
Al Hroub dá clases a nenos en campos de refuxiados e o seu slogan é "Non á violencia". Emprega unha metodoloxía desenvolvida por ela mesma na que usa o teatro para a resolución de problemas e a tensión. O seu método está desenvolvido e explicado no seu libro, We Play and Learn. Afirma que cando empezou a ensinar, "a violencia que os rapaces vían nas rúas se traía ás clases", pero após duns poucos meses, o seu comportamento e actitude mellou enormemente.
Mediatización e secularización
Conceptos
A mediatización prodúcese coa anexión das terras e a xurisdición dun Estado soberano por outro, moitas veces mantenndo algúns dereitos (xeralmente, a conservación do título nobiliario) nos poderes mediatizados. Coa secularización prodúcese a redistribución a poderes seculares dos territorios gobernados secularmente por un mandatario eclesiástico, tal como un bispo, un abade (ou abadesa) ou un gran mestre dunha orde militar.
Co colapso do Imperio carolinxio e o ascenso do feudalismo, gran parte do espazo europeo reducírase a un conxunto de minúsculos estados independentes. En Alemaña, os sucesivos reis e os emperadores do Sacro Imperio investiron de autoridade terreal a moitos bispados, abadías, odes relixiosas militares e conventos, e tamén concederon dereitos e liberdades a moitas cidades e vilas (cidades imperiais libres).
Ao contrario que en España, Inglaterra ou Francia, os príncipes alemáns foron incapaces de uniren os seus dominios nunha monarquía centralizada e, polo tanto, co paso dos séculos, Alemaña chegou a estar composta por non menos de 300 estados independentes.
Reichsdeputationshauptschluss
miniatura|Portada do documento da Reichsdeputationshauptschluss de 1803 A Reichsdeputationshauptschluss (formalmente Die Hauptschluss der außerordentlichen Reichsdeputation, "A conclusión principal da delegación imperial extraordinaria") foi unha resolución aprobada o 25 de febreiro de 1803 pola Dieta Imperial ou Reichstag do Sacro Imperio Romano Xermánico. De feito, chegou a ser a derradeira lei significativa emitida polo Sacro Imperio antes da súa disolución en 1806.
A resolución baseouse nun plan acordado en xuño de 1802 por Francia e Rusia. Ampliando os principios deliñados no tratado de Lunéville de 1801, a lei estableceu unha gran redistribución da soberanía territorial dentro do Sacro Imperio, para compensar aos numerosos señores que perderon as súas posesións ao sere anexionados por Francia, como consecuencia das Guerras revolucionarias francesas (1792-1802), os territorios do Sacro Imperio ao oeste do Rin.
A Reichsdeputationshauptschluss foi unanimemente ratificada pola Dieta Imperial en marzo de 1803 e aprobada polo emperador Francisco II no mes seguinte. Porén, o emperador, católico, fixo unha reserva formal con respecto ao repartimento dos votos dentro da Dieta Imperial, xa que o equilibrio entre estados católicos e protestantes dentro do Sacro Imperio fora desprazado fortemente cara aos segundos, ao secularizárense os principados eclesiásticos da Dieta.
A redistribución da soberanía territorial logrouse combinando dous procesos: a secularización dos principados eclesiásticos e a mediatización de numerosos e diminutos principados seculares.
Secularización
A partir do restablecemento do Sacro Imperio Romano Xermánico polos emperadores das dinastías saxona e saliana, nos séculos X e XI, o sistema feudal convertera Alemaña e o norte de Italia nunha vasta rede de diminutos estados, cada un cos seus propios privilexios específicos, títulos nobiliarios e autonomía. Os sucesivos emperadores e señores xermanos concederon a moitos titulares de bispados, abadías e conventos uns estados seculares (cos seus títulos nobiliarios asociados —tales como príncipe, duque ou conde—), non ligados á herdanza do sangue, senón asociados aos correspondentes territorios, para axudar na administración de Alemaña fronte á crecente descentralización e a autonomía local que seguiu ao ascenso do feudalismo.
miniatura|200px|Europa tras os tratados de paz de Basilea e Campo Formio
Mosteiros e abadías perderon os seus medios de subsistencia ao perderen os territorios dos que dependían para obteren rendas e sustemento económico, e moitos foron abandonados, e os seus tesouros artísticos, bibliotecas, edificios etc. poxados ou destruídos, e os seus monxes reagrupados ou expulsados.
Consecuencias
A Reichsdeputationshauptschluss trouxo como consecuencia un cambio trascendental no mapa político de Alemaña. Literalmente, elimináronse máis de 200 estados, sobrevivindo ao proceso uns corenta estados independentes. Un pequeno número destes lograron significativas ganancias territoriais (especialmente Baden, Baviera e Hesse-Darmstadt), e tres de eles (Baden, Hesse-Kassel e Württemberg) elevaron o seu status ao de estados electores, para substituíren aos tres principados eclesiásticos electores que foran secularizados. Aínda que nunca participaron nunha elección imperial (o Sacro Imperio foi abolido antes, en 1806), o título mantívose por cuestión de prestixio e preeminencia nobiliaria. Das cidades libres imperiais, só Bremen, Hamburgo e Lübeck sobreviviron á mediatización: as dúas primeiras son na actualidade estados federados (Länder) da República Federal de Alemaña e a última perdeu o seu status de cidade libre en pleno Nazismo, en 1937.
Coa mediatización quedou firmemente establecido o principio polo cal os aliados de Napoleón podían conseguir ganancias territoriais e de status, tal e como ocorreu repetidas veces nos siguintes anos até a fin da era napoleónica (Congreso de Viena, 1815). Por último, a Reichsdeputationshauptschluss foi tamén un factor determinante para a disolución do Sacro Imperio Romano Xermánico en 1806.
Taboada Vella, Taboada, Silleda
Taboada Vella é un lugar da parroquia de Taboada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 64 habitantes, deles 31 eran homes e 33 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Mary Frances Lyon
Mary Frances Lyon FRS, nada en Norwich o 15 de maio de 1925 e finada en Oxfordshire o 25 de decembro de 2014, foi unha xenetista inglesa, coñecida principalmente polo seu descubrimento da inactivación do cromosoma X, un importante fenómeno biolóxico que tamén se chama, na súa honra, lyonización.
Infancia e educación
Mary Lyon naceu o 15 de maio de 1925 en Norwich, Inglaterra e era a máis vella de tres irmáns fillos dun funcionario e unha mestre de escola. Foi educada nun instituto en Birmingham. Durante esa época, segundo ela dixo, empezou a interesarse na ciencia grazas a un bo mestre de escola e os libros de natureza que gañou nun concurso de redacción. Durante a Segunda guerra mundial, proseguiu os seus estudos no Girton College, Cambridge da Universidade de Cambridge, onde leu libros de zooloxía, fisioloxía, química orgánica e bioquímica, sendo a zooloxía a principal materia. Daquela, só se lles permitía estudar na universidade a unhas 500 mulleres, en comparación con máis de 5000 homes. Ademais, as mulleres recibían só o chamado grao "titular", é dicir, non se lles outorgaba o grao, a pesar de que asistían ás mesmas clases que os homes e realizaban os mesmos cursos prácticos e os mesmos exames ca eles. Durante esa época interesouse na embrioloxía. Continuou os seus estudos facendo o seu PhD (doutoramento) con R. A. Fisher, que foi profesor de xenética en Cambridge, onde ela caracterizou unha cepa mutante de ratos coa mutación 'pálida' e publicou a investigación. Durante o curso do seu doutoramento trasladouse a Edimburgo.
Investigación
Despois de obter o seu doutoramento en 1950, Lyon uniuse ao grupo de Conrad Hal Waddington, co cal traballara na última parte do seu doutoramento. O grupo fora fundado polo Medical Research Council para investigar a mutaxénese e os riscos xenéticos da radiación. Ademais dos ratos coa mutación 'pallid' ('pálida'), estudou mutacións como a 'ataxia' (que afecta ao sistema nervioso causando dificultades para camiñar aos ratos) e a 'twirler' (unha mutación que causaba probemas no oído interno, facendo que os ratos abaneasen a cabeza e camiñasen en círculos debido á perda do equilibrio).
En 1955, o seu grupo trasladouse á unidade de radiobioloxía MRC de Harwell, onde había máis espazo para o equipamento necesario para os ratos. Alí continuou investigando as mutacións dos ratos. Tamén examinou o mutante 'mottled' (de pintas), que tiña un efecto diferente en machos e femias de rato: os embrións masculinos ás veces morrían e os machos superviventes tiñan pelame branco, pero as femias normalmente vivían e eran variegadas. Por medio de hibridacións dirixidas e calculadas de mutantes, investigou a transición da mutación e chegou á conclusión de que a mutación estaba situada no cromosoma X. Isto, xunto con novos descubrimentos daquela época sobre o cromosoma X, levárona a hipotetizar o silenciamento do cromosoma X.
Lyon publicou moitos artigos científicos revisados por pares sobre a radiación e a mutaxénese química e sobre estudos de xenes mutantes. Fixo un amplo traballo sobre o complexo t dos ratos.
Encabezou a sección de xenética da unidade de radioloxía MRC de Harwell desde 1962 a 1987. Aínda que se retirou da investigación en 1990, segundo unha entrevista realizada en 2010, seguiu realizando actividades no laboratorio unhas poucas veces á semana.
Inactivación do cromosoma X
Mentres estaba facendo traballos sobre os perigos da radiación en 1961 descubriu a inactivación do cromosoma X, pola cal sería principalmente coñecida, e dito fenómeno denomínase tamén lyonización na súa honra. As súas posteriores investigacións axudaron a dilucidar os mecanismos de control xenético do comosoma X e axudaron a explicar por que as femias 'portadoras' de trastornos xenéticos ligados ao X podían presentar síntomas suaves.
Premios e honores
Lyon foi elixida membro da Sociedade Real en 1973, asociada estranxeira da Academia Nacional das Ciencias dos Estados Unidos e membro honorario estranxeiro da Academia Americana das Artes e as Ciencias. En 1994 gañou o Premio Mauro Baschirotto de xenética humana, en 1997 o Premio Wolf de Medicina pola súa hipótese sobre a inactivación aleatoria do cromosoma X en mamíferos. En 1997 recibiu o Premio Amory polos seus descubrimentos xenéticos sobre os cromosomas sexuais de mamíferos. En 2004 foi galardoda co Premio March of Dimes en bioloxía do desenvolvemento. En 2006 recibiu o Premio Pearl Meister Greengard da Universidade Rockefeller. Desde 2015 A Sociedade da Xenética outorga a Medalla Mary Lyon na súa honra.
Outros premios e honores que recibiu foron:
O seu nomeamento para a Sociedade Real dicía así:
Igrexa Evanxélica de Marín
miniatura|250px|Capela evanxélica A Igrexa Evanxélica de Marín é a congregación protestante máis numerosa de Galicia e unha das máis numerosas do estado español en canto a asistentes aos oficios, mais sen dúbida fai ao seu concello (Marín, na provincia de Pontevedra) moi peculiar por agrupar, xunto con outras dúas congregacións evanxélicas, o 10% da poboación total do concello, a porcentaxe máis alta de todos os concellos de España.
O seu pastor é Xulio Torres Caeiro, natural de Marín, que comparte a dirección da igrexa cun consello administrativo-consultivo chamado Consello de Pastores, do que dependen todas as estruturas organizativas da igrexa. Todos os seus membros e cargos son recoñecidos e aceptados polos fieis da congregación.
Historia
miniatura|dereita|300px|Marín e a Igrexa Evanxélica en 1899 O primeiro contacto da xente de Marín co credo protestante produciuse en marzo de 1882, cando os misioneiros ingleses Thomas Blamire e James Wigstone predicaron de forma pública. O día 8 de outubro dese mesmo ano realizáronse os primeiros bautismos por inmersión na Illa de Tambo: Francisco Pais Pesqueira e Xosefa Pazos Santos. A congregación creceu durante os seguintes meses, ata alcanzar un número estable de arredor de 200 persoas.
Blamire foi o seu primeiro dirixente (denominado "pastor" polos membros da congregación), e á súa morte en 1894, Cecilio Hoyle sucedeuno no cargo. No seu servizo como dirixente construíuse o centenario edificio de culto que a congregación utiliza na actualidade, inaugurado o 31 de decembro de 1899.
O edificio deseñouse atendendo a diversas frontes sociais e culturais, utilizando o andar baixo como lugar de culto, o primeiro andar como escola infantil e o segundo andar como vivenda do pastor en funcións. A escola desenvolveu unha grande tarefa de alfabetización en Marín sen distinción de credos.
En 1906 Enrique Turrall substituíu no pastorado a Cecilio Hoyle. O matrimonio Turrall deixou impronta en varias xeracións de marinenses polo seu afecto, valentía, capacidades de evanxelista, predicador e compositor de himnos.
O fenómeno da emigración das primeiras décadas do século XX permitiu que a mensaxe cristiá que a Igrexa Evanxélica de Marín compartía cos seus conveciños chegase tamén a moitos outros lugares de España, da Arxentina, Uruguai, Chile, Cuba, Brasil e Venezuela.
A Segunda República Española significou o primeiro período de liberdade relixiosa. Porén, nos anos da guerra civil española e na Posguerra a congregación atravesou grandes dificultades debido á oposición do réxime de Francisco Franco, que expulsou os misioneiros estranxeiros, e aínda máis entre a murmuración e persecución por parte dos simpatizantes da ditadura.
Á morte de Enrique Turrall en 1952, sucedeulle no cargo Isaac Campelo, o primeiro marinense en ser pastor en toda a historia da congregación, ata a súa morte en 1983. Campelo fora colportor durante moitos anos por toda España. Baixo o seu servizo, en 1975 reformouse o edificio da igrexa, co fin de ampliar a súa capacidade.
Desde 1978 e amparada baixo a nova situación política de España, a igrexa desenvolve unha permanente actividade socio-cultural, cívica e de integración na sociedade da rexión, recoñecida labor por entidades públicas e privadas, tanto do municipio como da provincia, con motivo do cal numerosos premios foron recibidos, recentemente o "Marinense do ano 2007", o premio Liberación 2007 ou a dedicación dunha rúa na vila de Marín a un dos pastores da igrexa, Enrique Turrall. Pese a iso, non abandona o seu fin orixinal, compartir as súas crenzas e fomentar o establecemento doutras igrexas afíns, en Pontevedra e Vilagarcía de Arousa e colaborando para evitar a desaparición doutras, como a de Vilar, en Silleda.
Emigrantes ilustres
miniatura|dereita|Capela evanxélica de [[Seixo, Marín|Seixo]] Ademais das Igrexas Evanxélicas que se abriron en distintas partes de España e Latinoamérica, da Igrexa Evanxélica de Marín saíron personaxes que influíron no mundo evanxélico como Jonatán Medinilla, mestre na escola evanxélica e que tivo que emigrar a Arxentina pola persecución relixiosa, ou Francisco País Pesqueira primeiro bautizado da Igrexa Evanxélica de Marín, e tamén profesor-director na escola evanxélica, que se estableceu en Cuba e foi pai de Frank País crente evanxélico, heroe da revolución cubana que loitou pola chegada da democracia a Cuba tras o golpe militar de Fulgencio Batista, aínda que foi asasinado e coa súa morte truncáronse as expectativas da democracia naquel entón.
Actividades de relevancia
A congregación é un referente cultural na comarca pola promoción de actividades sociais, culturais e artísticas.
Desde os seus comezos foi moi importante a súa obra social e na actualidade auspicia a ONGD AMOR EN ACCIÓN (AMENAC), que desenvolve o seu labor en España e en países como Ghana, Arxentina e Colombia, traballando solidariamente con outras entidades que buscan unha mellora na calidade de vida das persoas. É importante o labor con inmigrantes desenvolvendo programas e talleres interculturais e de integración.
Ao mesmo tempo o seu interese no desenvolvemento integral dos nenos, adolescentes e mozos levárona a impulsar a asociación xuvenil Xóvenes Pioneiros. A Igrexa Evanxélica de Marín leva a cabo un labor cultural intenso a través da Asociación Socio Cultural Evanxélica de lecer e Tempo libre KALOS por medio de concertos do coro Gospel DOXA, ou do Coro Evanxélico cunha traxectoria de 36 anos de actividade ata o 2008 baixo a batuta do director Virgilio Vangioni; o grupo de teatro VERBAS e as actividades de campamento ao aire libre. Outras actividades son a escola bíblica do Nadal, ciclos de conferencias, xornadas de cine e videoforum, participación en feiras de libros ou a edición de libros como En los campos de Galicia (biografía de Enrique Turrall e a súa esposa Adelaida), ou a edición en español de Galicia Noroeste de España en 1920.
Desde o ano 1993 leva a cabo actividades de campamento, retiros, xornadas para mestres de ensinanza evanxélica (ERE), ou xornadas sobre obra social ou inmigración no Centro de Campamentos A Pradeira, un espazo dedicado á dinamización da convivencia.
Representación
A Igrexa Evanxélica de Marín identifícase co grupo de igrexas evanxélicas denominado Asembleas de Irmáns ou Igrexas dos Irmáns, forma parte da Federación de Igrexas Evanxélicas de Galicia e participa activamente no programa "Nacer de Novo" tanto na Radio Galega como na (Televisión de Galicia), sendo Marín o lugar onde está establecida a súa sede social.
Ao mesmo tempo ten representación en distintos organismos de Galicia coma a Coordinadora de Asembleas de Irmáns de Galicia (Coahga), Consello Evanxélico de Galicia que representa todas as igrexas evanxélicas de Galicia ante a administración autonómica galega. Forma parte da Federación Relixiosa de Entidades Evanxélicas de España (FEREDE) que representa as igrexas evanxélicas ante o goberno de España.
Colabora activamente no mundo universitario a través da asociación Grupos Bíblicos Universitarios (GBU). Participa en proxectos de colaboración cultural, social e de axuda ao desenvolvemento fóra de España a través de entidades como Misión Pionera Internacional (MPI) da que tamén é membro.
Ten á súa vez presenza en internet, a través da páxina de información da mesma congregación e tamén a través dun portal de servizos a toda a comunidade de fala hispana en internet.
História de Amor
História de Amor é unha telenovela brasileira escrita por Manoel Carlos, que se estreou na Rede Globo no día 3 de xullo de 1995 rematada o 2 de marzo de 1996. Contén 209 episodios.
Conta cos actores Regina Duarte, José Mayer, Carla Marins, Ângelo Paes Leme, Carolina Ferraz, Eva Wilma e Lília Cabral.
Leptospira interrogans
Leptospira interrogans é unha especie de bacterias gramnegativas, aerobias obrigadas do grupo das espiroquetas, con flaxelos periplásmicos. Cando se olla con microscopio óptico a miúdo parece que ten forma de signo de interrogación, e isto é o que lle dá á especie o seu nome (interrogans). Algúns serovares patoxénicos importantes desta especie son Canicola, Icterohaemorrhagiae e Australis. L. interrogans é difícil de cultivar, require medios especiais e unha incubación prolongada.
L. interrogans infecta a animais salvaxes e domésticos, incluídas mascotas. Os humanos poden ser hóspedes accidentais. Pode sobrevivir en auga neutra ou lixeiramente alcalina uns 3 meses ou máis.
L. interrogans transmítese xeralmente aos humanos ao estar en contacto con urina dun animal infectado de forma directa ou na auga. A bacteria invade directamente o corpo a través de feridas na pel e pode replicarse no fígado e riles. Entre os factores de risco da infección están traballar en sumidoiros, agricultura, e as actividades recreativas acuáticas. A infección denomínase leptospirose (tamén causada por outras especies do xénero), a cal pode ser asintomática, ou unha enfermidade leve non específica, ou grave e mesmo mortal se causa danos importantes no fígado e insuficiencia renal (síndrome de Weil).
Kosmos 8
Kosmos 8 (Космос 8 en ruso), tamén denominado DS-K-8 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 18 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de agosto de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Subxigante
Unha estrela subxigante é unha clase de estrela que é máis brillante que unha anana da secuencia principal, pero non tanto como unha xigante propiamente dita.
Características
Ao comezo da fase de suxgigante (como é o caso de Procyon A), o diámetro e a luminosidade aumentan, pero a estrela en si arrefriarase un pouco ou cambiará de cor significativamente. As subxigantes que están máis próximas a converterse en xigantes terán diámetros máis grandes e temperaturas máis baixas que outras estrelas da secuencia principal de masa similar.
Na clasificación espectral de Yerkes, a súa luminosidade é de clase IV.
J. R. Smith
Earl Joseph Smith III, coñecido coma J. R. Smith, nado o 9 de setembro de 1985 en Freehold Borough, Nova Jersey, é un xogador de baloncesto profesional.
Traxectoria
Smith xogou no instituto en Nova Jersey para o Saint Benedict's Preparatory School en Newark, Nova Jersey. Foi recrutado pola Universidade de Carolina do Norte, pero preferiu presentarse ó Draft da NBA de 2004. Durante a súa carreira profesional na NBA, xogou para os New Orleans Hornets, Denver Nuggets, New York Knicks e Cleveland Cavaliers. Ademais xogou unha tempada na China debido ó lockout da NBA de 2011, nos Zhejiang Golden Bulls da Chinese Basketball Association.
Helsingborg
Helsingborg é unha cidade e un municipio da comarca de Skåne en Suecia situado á beira do estreito de Öresund. Helsingborg tamén é o municipio que se sitúa máis preto de Dinamarca en Suecia. No ano 2017 a cidade tiña unha poboación de 108 334 habitantes, mentres que o municipio tiña 143 671.
Varias compañías ofrecen o servizo de transbordador a Elsinor en Dinamarca un servizo que cobre o traxecto en máis ou menos 20 minutos.
Frank Rijkaard
Franklin Edmundo Rijkaard, nado en Ámsterdan o 30 de setembro de 1962, é un exfutbolista e exadestrador de fútbol neerlandés. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección neerlandesa.