cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Kanchanaburi
Distritos
A provincia está subdividida en 13 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 98 comunas (tambons) e estas en 887 poboados (moobans).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
Georges Brassens
Georges Brassens, nado en Sète o 22 de outubro de 1921 e finado en Saint-Gély-du-Fesc, preto de Montpellier, o 29 de outubro de 1981, foi un poeta e cantautor francés.
Traxectoria
Non acostumaba actuar fóra do seu país. Porén, foi versionado en castelán por Paco Ibáñez, que cantou varias das súas cancións, traducidas por Pierre Pascal. Unha das máis coñecidas desta serie foi La mala reputación (La mauvaise réputation), que tamén versionou o cantante de rock Loquillo.
Tamén foi traducido ó castelán por Agustín García Calvo, Javier Krahe, Joaquín Carbonell e polo cantautor chileno Eduardo Peralta, que ten un disco completo dedicado a Brassens.
En catalán foi versioneado nos 60 por Josep Maria Espinàs, e posteriormente polo cantautor Miquel Pujadó.
Unida (grupo musical)
Unida foi unha banda de stoner rock formada por John Garcia despois da disolución de Kyuss, pioneiros do xénero, e da súa curta aventura con Slo Burn. Formaron parte da banda Arthur Seay (guitarra), Mike Cancino (batería) e Dave Dinsmore (baixo), este último substituído posteriormente polo excompañeiro e baixista en Kyuss Scott Reeder.
En 1999, Unida aparece nun CD compartido coa banda sueca Dozer. A parte de Unida nese disco foi titulada The Best of Wayne-Gro EP. Posteriormente, nese mesmo ano, editaron o seu álbum de debut titulado Coping with the Urban Coyote a través do agora desaparecido selo Man's Ruin Records.
As relacións coa súa seguinta compañía, American Records, remataron por problemas legais, e o seu segundo álbum, previsto para o 2001, non chegou a ser editado.
Dende entón, John Garcia lanzou doun álbums coa banda Hermano, e no 2004, Unida apareceu nun recompilatorio do selo High Times Records, titulado High Times Records' High Volume: The Stoner Rock Collection, contribuíndo co tema "Left Us To Mold".
Tengrismo
miniatura|200px|Símbolo empregado polos seguidores do tengrismo en [[República de Sakha|Sakha.]] O tengrismo é unha relixión de Asia Central caracterizada polo xamanismo, o animismo, totemismo, poli e monoteísmo e culto ós devanceiros. Foi a relixión principal dos turcos, os mongois, os húngaros, os xiongnu e os hunos, e a relixión dos cinco antigos estados turcos: Khaganato Göktürk, Khaganato turco occidental, Gran Bulgaria, Imperio Búlgaro e Tourkia oriental (Xazaria). En Irk Bitig, Tengri é mencionado como Türük Tängrisi (Deus dos turcos).
Unida (grupo musical)
Discografía
John Garcia
Fene Moderno
Fene Moderno foi un semanario editado en Fene en 1912.
Tengrismo
O tengrismo foi defendido en círculos intelectuais das nacións turcas de Asia Central (incluíndo Tatarstán, Buriatia, Kirguizistán e Casaquistán) dende a disolución da Unión Soviética durante a década de 1990. Aínda é practicado e existen movementos de recuperación en Sakha, Khakassia, República dos Tuva e outras nacións turcas en Siberia. O burkhanismo, un movemento semellante ó tengrismo, concéntrase na República de Altai.
Trisopterus
Trisopterus é un xénero de peixes osteíctios da orde dos gadiformes e familia dos gádidos.
O nome do xénero deriva do grego antigo τρίς trís, tres, o elemento -o- (para facilitar a pronuncia), e πτερόν pterón, á, aludindo ás tres aletas dorsais que presentan estes peixes.
Catacterísticas
As especies do xénero teñen a aperencia dun bacallau en miniatura, co dorso de cor vaca marela, máis ou menos escura.
Teñen tres aletas dorsais e dúas aletas anais, e presentan unha barbela no mento.
Tengrismo
Khukh tengri significa "ceo azul" en mongol, e os mongois aínda lle rezan a Munkh Khukh Tengri ("Eterno Ceo Azul") e Mongolia é chamada poeticamente "Terra do Eterno Ceo Azul" (Munkh Khukh Tengriin Oron) polos seus habitantes. Na moderna Turquía, o tengrismo é coñecido como Göktanrı dini ("relixión do Deus Ceo"); en turco "Gök" (ceo) e "Tanrı" (Deus), correspóndense cos khukh (azul) e Tengri (ceo) mongois, respectivamente. Segundo investigacións arqueolóxicas húngaras, a relixión do pobo húngaro até o final do século X (antes do cristianismo) era o tengrismo.
Trisopterus
Distribución, hábitat e alimentación
As especies de Trispopterus están difundidas polo Atlántico nororiental, desde Islandia e o mar de Barents a Marrocos, e polo Mediterráneo.
Son peixes demersais que viven nas zonas infralitoral e circalitoral.
Aliméntanse de peixiños e invertebrados bentónicos.
Especies
180px|miniatura|[[Trisopterus minutus.]] No xénero recoñécense as seguintes especies:
Porén, algúns autores consideran, ademais, a especie
Pesca
Algunhas especies son obxecto de pesca comercial, con artes de arrastre (Trisopterus minutus, Trisopterus esmarkii), sobre todo para a fabricación de fariña de peixe, aínda que T. minutus tamén se aproveita para o consumo humano nalgúns países do sur de Europa.
Pola súa parte, Trisopterus luscus é obxecto de activa pesca en Galicia nas costas e nas Rías Baixas, con tramallos, á liña e, en ocasións, ao arrastre, xa que é unha especie moi abundante nas nosas augas e moi prezada gastronomicamente.
En Galicia
Nas augas galegas, das tres especies aceptadas pola comunidade científica, están citadas dúas:
Bermún de Arriba, Bermún, Chantada
Bermún de Arriba e un lugar na parroquia de Bermún, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 9 habitantes, dos que 5 eran homes, e 4 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Billy Madison
Billy Madison é un filme estadounidense dirixido por Tamra Davis que foi estreado en 1995.
Sinopse
As únicas materias ás que Billy, herdeiro do Madison Hotel, adicou o seu tempo foron as mozas e o alcohol. Para el, a vida foi unha festa continua durante os dez anos transcorridos dende que acabou o colexio. Mais cando Brian Madison informa ó seu irresponsable fillo de que pensa poñer a súa millonaria empresa a nome do cobizoso vicepresidente Eric Gordon, Billy vai a por todas. Retoma os seus estudos dende o comezo para conseguir sacarse un título en 24 semanas.
Capital (lingüística)
En lingüística o capital é, segundo a teoría de Isaiah Berlin, a plusvalía social que ten un determinado individuo debido a que o estándar está próximo ou mesmo está baseado no seu dialecto, fronte a aqueles individuos que teñen que realizar o esforzo de achegarse na socialización secundaria a un estándar que é máis diferente á súa lingua de socialización primaria.
Ergotismo
Historia
A intoxicación coñécese desde a Idade Media, sen atribuíla ao consumo de pan elaborado co cereal contaminado con cornello, descrita como un cadro con trastornos psíquicos, dolores musculares e gangrenas nos pés. Galeno xa describira uns cadros similares pero tampouco estableceu relación ningunha coa alimentación.
A relación entre a intoxicación e o cornello do centeo foi establecida por vez primeira polo médico francés Thuillier, en 1670, ao descartar unha orixe infecciosa xa que afectaba principalmente aos campesiños máis pobres (que comían máis pan centeo e aproveitaban absolutamente todo o gran, san ou enfermo) e non resultaba contaxiosa: unha persoa podía morrer intoxicado e os seus familiares, que convivían con el, non mostrar síntoma ningún. Finalmente, comprobou que aqueles anos nos que os campos estaban especialmente infestados, a epidemia era moito máis virulenta, así como que os campesiños cuxos campos estaban máis infestados, enfermaban sempre con maior intensidade.
Séculos despois, o experto en fungos Louis-René Tulasne, tamén francés, demostrou que a orixe do cornizó era un fungo que crecía no cereal.
Cadro clínico
As substancias activas nas micotoxinas son todos alcaloides derivados do ácido lisérxico.
A intoxicación preséntase baixo dúas formas clínicas:
O frío intenso e repentino en todas as extremidades é un dos síntomas iniciais, para converterse nunha queimazón aguda (de aí os nomes populares de lume ardente, lume de San Antón e outros). Moitas vítimas lograban sobrevivir pero quedaban mutiladas: podían chegar a perder todas as extremidades. Nas mulleres embarazadas producía invariablemente abortos.
Existía outra variante desta intoxicación na que o paciente sufría intensas dores abdominais que finalizaban nunha morte súbita.
Terapéutica popular en Galicia
En Galicia, en 1863, os menciñeiros utilizaban para curar a intoxicación a terra de nove toupeiras:
Tamén se utilizou o unto do porco. O tratamento consistía en facer cruces sobre a parte enferma con unto de porco mollado en auga á vez que se recitaba este ensalmo:
Outro remedio consistía en facer cruces sobre o peito do enfermo cunha poliña de oliveira á vez que se recitaba estoutro ensalmo:
ESRO 1A
ESRO 1A (European Space Research Organization 1A), tamén coñecido como Aurorae, foi un satélite artificial europeo lanzado o 3 de outubro de 1968 mediante un foguete Scout B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
ESRO 1A foi un dos membros do conxunto de satélites ESRO adicados a facer investigacións científicas. A misión de ESRO 1A foi estudar os fenómenos aurorais mediante sete instrumentos. Os estudos incluían observacións da luminosidade auroral, a composición e temperatura da ionosfera e o fluxo, tipo e espectro de enerxía das partículas atrapadas e precipitadas (electróns de enerxías de entre 1 e 30.000 KeV). O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 1499 km de apoxeo e 260 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 93,7 graos e un período de 102,5 minutos, co seu eixo de simetría aliñado magneticamente co campo magnético terrestre. Funcionou sen problemas durante 18 meses excepto pola grabadora de cinta, que fallou aos sete meses da misión. Reentrou na atmosfera o 26 de xuño de 1970.
Apiaguaiki Tumpa
Apiaguaiki Tumpa (c. 1863 – 29 de marzo de 1892) foi un dirixente dos guaranís bolivianos (chiriguanos). É considerado por moitos guaranís como un heroe nacional, coñecido pola súa loita para defender a terra e a liberdade do seu pobo do intereses do goberno boliviano, dos gandeiros e dos misioneiros. Foi executado após a súa derrota e o fracaso da súa revolta. A súa morte é conmemorada anualmente por moitos guaranís, e unha universidade de lingua guaraní na comunidade de Kuruyuki, en Bolivia, leva o seu nome.
ESRO 1A
Instrumentos
ESRO 1A levaba a bordo os seguintes instrumentos:
Apiaguaiki Tumpa
Nome
O nome "Apiaguaiki" ou "Hapiaoeki" : etimoloxicamente «eunuco por Deus» en lingua guaraní, en referencia á castidade divina atribuída a este líder. "Tumpa" é o apelativo guaraní de carácter mesiánico «Home-Deus», asignado a algúns líderes guaranís, moitas veces ó mando de levantamentos.
O Loureiro, Doroña, Vilarmaior
O Loureiro é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Río Teilán
O Teilán é un río galego que transcorre polo concello lucense de Bóveda e é afluente do Mao.
Nace preto do monte Neboeiro, en Remesar, Bóveda. Desemboca no Mao no centro de Bóveda. O seu maior afluente é o regato de Penacova.
Pata (artrópodos)
miniatura|Artellos da pata dunha [[araña: 1. Coxa. 2. Trocánter. 3. Fémur. 4. Patela. 5. Tibia. 6. Metatarso. 7. Tarso. 8. Pretarso (uñas).]]
As patas dos artrópodos son apéndices articulados usados para camiñar ou nadar.
Moitos dos termos usados para denominar os artellos ou segmentos da pata dos artrópodos veñen do latín, e poden ser confundidos con termos usados para nomear ósos: coxa (significando cadeira), trocánter (comparábel ao trocánter maior e ao trocánter menor), fémur, tibia e tarso, que se pode subdividir até en 5 partes.
Homoloxías
As homoloxías entre os segmentos das patas entre os diferentes grupos de artrópodos son difíciles de probar e son fonte de moita controversia. Algúns autores sosteñen que a pata do devanceiro común máis recente dos artrópodos tiña 11 segmentos, pero os artrópodos modernos teñen só oito ou menos.
Tamén se ten discutido que as patas ancestrais non necesitarían seren tan complexas ncomo as dos artrópodos actuais, e isto, sumado a outros factores, daría lugar á perda da función dun xene, o cal podería derivar nunha paralela reordenación dos segmentos.
Hexápodos
miniatura|Diagrama dunha pata de [[insecto.]]
As patas dos insectos encóntranse sempre situadas no tórax. Estes animais teñen 5 segmentos por pata: coxa, trocánter, fémur, tibia e tarso, estando o tarso dividido en subseccións chamadas tarsómeros. Nalgúns grupos, o número de tarsómeros é un dos factores esenciais para a identificación das familias. As uñas tarsais tamén poden estar presentes.
A segmentación é similar á dos colémbolos, nos cales cada pata ten coxa, trocánter, fémur, tibia e un complexo de pé.
Sumado a estes hai un sexto segmento chamado pretarso, que consiste en uñas e varias outras estruturas ao final do tarso. Unha estrutura similar a un lóbulo chámase arolio cando se encontra entre as uñas, como nos ortópteros (saltóns e grilos), ou pulvilo se se encontra na base das uñas, como nos dípteros (moscas). Estas estruturas usualmente serven para aumentar a adherencia a superficies e/ou para amortecer unha caída, como no salto do saltón.
As patas dos insectos están articuladas aos tres segmentos torácicos: prototórax, mesotórax e metatórax. Esta terminoloxía aplícase tamén ás veces aos segmentos das patas; por exemplo, o mesofémur é o fémur do segundo par de patas, e o protarso é o tarso do primeiro par de patas.
Quelicerados
As patas das arañas difiren das dos insectos pola adición de dous segmentos, a patela, entre o fémur e a tibia, e o metatarso (algunhas veces chamado basitarso) entre a tibia e o tarso (algunhas veces chamado telotarso), facendo un total de sete segmentos.
A situación é idéntica nos escorpións, pero cun segmento máis, un pretarso despois do tarso. As pinzas do escorpión non son realmente patas, senón que son pedipalpos, un tipo diferente de apéndice que tamén se encontra en todos os arácnidos.
En Limulus (merostomafos), dase un caso distinto: non presenta metatarso ou pretarso, deixando á pata con seis segmentos, ao igual que nos insectos.
Crustáceos
miniatura|A pata dun [[crustáceo, mostrando os segmentos; o isquio e o mero encóntranse fusionados en moitos decápodos.]]
As patas dos crustáceos estaban divididas primitivamente en sete segmentos, que non seguen a nomenclatura do resto dos grupos. Estes son coxa, basis ou base, isquio, mero, carpo, propodio e dáctilo. Nalgúns grupos algúns dos segmentos póden fusionarse entre si. As pinzas das nécoras e as centolas fórmanse a partir dunha articulación do dáctilo contra un sobrecrecemento do propodio. As patas dos crustáceos tamén difiren en que na maioría dos taxons son birrámeas, mentres que nos demais artrópodos son unirrámeas. Os crustáceos do xénero Sicyonia si presentan unirramia nos tres últimos pares de patas nadadoras (pleópodos).
Miriápodos
Os cempés e milpés, xunto aos seus parentes, teñen patas de sete segmentos, comprendendo a coxa ou cadeira, trocánter, prefémur, fémur, tibia, tarso e uñas tarsais.
Outros artigos
Apêndice articulado
Cualedro, Cualedro
Santa María de Cualedro é unha parroquia do concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. En 2010 tiña 316 habitantes (156 homes e 160 mulleres), 60 menos ca en 2000, pero 3 máis que en 2007.
Só ten un único lugar, a vila de Cualedro, capital do concello ao que dá nome.
Piñeiro, Bermún, Chantada
Piñeiro e un lugar na parroquia de Bermún, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 10 habitantes, dos que 5 eran homes, e 5 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
El Heraldo de la Aldea
El Heraldo de la Aldea foi un semanario editado en Fene en 1916.
Historia e características
Apareceu en 1916. Estaba dirixido polo mestre Agustín de Burgos Redondo. O periódico realizou unha campaña contra o agrarista Genaro Moreda Martínez. Cesou antes de febreiro de 1917.
Frecha litoral da Ladeira
miniatura|Sinalización. A frecha litoral da Ladeira atópase na parroquia de Santa Cristina da Ramallosa, no concello pontevedrés de Baiona.
Xeografía
A barra de area atópase fronte á península de Monte Lourido, pechando o esteiro dos ríos Miñor, da Groba e Guillade e a xunqueira da Foz. Nela atópase a praia Ladeira.
Hércules Poirot
Hércules Poirot é un detective ficticio belga creado por Agatha Christie. Poirot é un dos personaxes máis famosos e de longa duración de Christie, que aparece en 33 novelas, 2 obras de teatro (Black Coffee e  Alibi), e máis de 50 relatos curtos publicados entre 1920 e 1975.
Poirot foi recreado na radio, no cine e na televisión por varios actores, incluído Austin Trevor, John Moffatt, Albert Finney, Peter Ustinov, Ian Holm, Tony Randall, Alfred Molina, Orson Welles, David Suchet, Kenneth Branagh e John Malkovich.
Influencias
O nome de Poirot deriva doutros dous detectives de ficción da época: Hercule Popeau, de Marie Belloc Lowndes e Monsieur Poiret de Frank Howel Evans, un oficial de policía xubilado francés que vivía en Londres.
Unha influencia máis evidente nas primeiras historias de Poirot é a de Arthur Conan Doyle. En An Autobiography, Christie afirma: "Eu aínda escribía na tradición de Sherlock Holmes: un detective excéntrico, un axudante títere, un inspector de Scotland Yard tipo Lestrade, o inspector Japp". Pola súa banda, Conan Doyle recoñeceu basear as súas historias de detectives no modelo de detective C. Auguste Dupin creado por Edgar Allan Poe e o seu narrador anónimo, e baseando o seu personaxe Sherlock Holmes en Joseph Bell, que no seu uso "de razoamento" prefigurou a confianza de Poirot nas súas "pequenas células grises".
Poirot tamén ten un parecido sorprendente co detective de ficción Inspector Hanaud da Sûreté francesa de A.E.W. Mason, que apareceu por primeira vez na novela de 1910  At the Villa Rose e é anterior á primeira novela de Poirot por dez anos.
A diferenza dos modelos mencionados anteriormente, o Poirot de Christie foi claramente o resultado do seu desenvolvemento inicial do detective no seu primeiro libro, escrito en 1916 e publicado en 1920. A súa nacionalidade belga era interesante pola ocupación de Bélxica por Alemaña, que tamén proporcionou unha explicación plausible de por que un detective tan hábil estaría sen traballo e dispoñible para resolver misterios nunha casa de campo inglesa. No momento de escribir Christie, considerábase patriótico expresar simpatía polos belgas, desde que a invasión do seu país constituíra para Gran Bretaña casus belli para entrar na primeira guerra mundial e a propaganda británica de guerra enfatizou a "Violación de Bélxica".
Popularidade
Poirot apareceu por primeira vez en The Mysterious Affair at Styles (en galego: "O misterioso caso de Styles") publicado en 1920, e saíu en Pano (publicado en 1975). Despois desta última, Poirot foi o único personaxe de ficción que recibiu unha necrolóxica na portada do The New York Times.
En 1930, Agatha Christie pensaba que Poirot era "insufrible" e en 1960 sentia que era un "pequeno cretino, detestable, grandilocuente, aburrido e egocéntrico". Con todo, o público amábao e Christie negouse a matalo, alegando que era o seu deber producir o que lle gustaba ao público.
Aspecto e tendencias
Primeira descrición de Poirot polo capitán Arthur Hastings:
Descrición inicial de Poirot de Agatha Christie en Asasinato no Orient Express:
Nos libros posteriores non se mencionou a coxeira, o que suxire que puido ser unha lesión temporal durante a guerra aínda que en Pano, Poirot admite que estaba ferido cando chegou a Inglaterra por primeira vez. Poirot ten uns ollos verdes que repetidamente se describen como brillantes "coma os dun gato" cando se lle ocorre unha idea intelixente, e pelo escuro, que tinguía a medida que envellecía. En Pano, admite a Hastings que leva perruca e un bigote falso. Non obstante, en moitas das súas encarnacións na pantalla, está calvo ou estase quedando calvo.
Hai mencións frecuentes aos seus zapatos de charol, que acostuman ser fonte de desgusto para el cando os mancha, aínda que iso resulta cómico para o lector. A aparencia de Poirot, considerada delicada durante o comezo da súa carreira, máis tarde pasa de moda irremediablemente. Emprega quevedos como lentes.
Entre os atributos persoais máis significativos de Poirot está a sensibilidade do seu estómago:
Padece cinetose, e, en Morte nas nubes, afirma que a súa enfermidade aérea impedíralle estar máis alerta no momento do asasinato. Máis tarde na súa vida, dinos:
Poirot é extremadamente puntual e usa un reloxo de peto case ata o final da súa carreira. Preocúpase, tamén, sobre as súas finanzas persoais preferindo manter un saldo bancario de 444 libras, 4 xilins e 4 peniques. O actor David Suchet, que interpretou a Poirot na televisión, dixo "non hai dúbida de que era obsesivo-compulsivo". O actor e director de cine Kenneth Branagh dixo que "gustaballe atopar o tipo de obsesivo-compulsivo" en Poirot.
Como se mencionou en Pano e Os reloxos, é afeccionado á música clásica, en particular Mozart e Bach.
Métodos
En Asasinato no campo de golf, aínda dependendo en gran medida das pistas, Poirot burlase dun detective "sabuxo" rival que se centra no rastro tradicional de pistas establecida na ficción de detectives (por exemplo, Sherlock Holmes dependendo de pegadas, pegadas dactilares e cinza de puro). A partir deste momento, Poirot establece a súa boa fe psicolóxica. En vez de examinar minuciosamente as escenas do crime, indaga sobre a natureza da vítima ou a psicoloxía do asasino. Predica as súas accións nas novelas posteriores na súa suposición subxacente de que determinados tipos de persoas cometen delitos particulares.
Poirot céntrase en que a xente fale. Nas primeiras novelas, presentase no papel de "Papa Poirot", un confesor benigno, especialmente para as mulleres novas. En obras posteriores, Christie apuntou a que Poirot proporcionase información falsa ou enganosa sobre si mesmo ou sobre os seus antecedentes para axudalo a obter información. En O asasinato de Roger Ackroyd, Poirot fala dun sobriño con discapacidade mental inexistente para descubrir información sobre residencias para os non aptos mentalmente. En "A testemuña muda", Poirot inventa a unha nai anciá inválida coa pretensión de investigar ás enfermeiras locais. En "Os catro grandes", Poirot finxe ter (e faise pasar como) un irmán xemelgo idéntico chamado Aquiles, con todo, este irmán menciónase de novo en "Os traballos de Hércules".
"'Se lembro ben, aínda que a miña memoria non é a que era, tamén tiñas un irmán chamado Aquiles, non si?' A mente de Poirot lembrou os detalles da carreira de Aquiles Poirot. ¿Acontecera realmente todo iso? 'Só por un curto espazo de tempo', respondeu."
Poirot tamén está disposto a parecer máis estranxeiro ou vaidoso nun esforzo por facer que a xente o subestime. Admíteo:
"É certo que sei falar correctamente o inglés. Pero, meu amigo, falar mal o inglés é un enorme activo. Leva á xente a desprezarte. Din que un estranxeiro nin sequera pode falar inglés correctamente. ... Ademais presumo! Un inglés que di a miúdo: 'Un tipo que pensa tanto en si mesmo como ese non pode valer moito'. ... E así, xa ves, deixo a xente coa garda baixa."
As técnicas de investigación de Poirot axúdano a resolver casos; "Porque a longo prazo, xa sexa a través dunha mentira ou a través da verdade, a xente esta obrigada a delatarse..." Ao final, Poirot adoita revelar a súa descrición da secuencia de feitos e as súas deducións a unha sala chea de sospeitosos, que a miúdo conducen á detención do culpable.
Orixes
Christie foi intencionadamente vaga sobre as orixes de Poirot, xa que se pensa que é un home ancián, incluso nas primeiras novelas. En Autobiography, admitiu que xa o imaxinaba como un home vello en 1920. Naquela época, con todo, non tiña nin idea de que escribiría obras con el durante as próximas décadas.
Unha breve pasaxe de "Os catro grandes" proporciona información orixinal sobre o nacemento ou polo menos a infancia de Poirot en ou preto da cidade de Spa, Bélxica: "Pero non entramos ao propio Spa. Deixamos a estrada principal e nos adentramos na revirada pista entre os frondosos bosques dos outeiros, ata chegar a unha pequena aldea e a unha vila branca illada no alto da ladeira. " Christie insinúa firmemente que este "tranquilo retiro nas Ardenas " preto de Spa é a situación da casa da familia de Poirot. Unha tradición alternativa sostén que Poirot naceu na aldea de Ellezelles (provincia de Hainaut, Bélxica). Pódense ver algúns monumentos conmemorativos dedicados a Hércules Poirot no centro desta vila. Parece que non hai ningunha referencia a isto nos escritos de Christie, pero a cidade de Ellezelles garda unha copia do certificado de nacemento de Poirot nun monumento local que "acredita" o nacemento de Poirot, e nomea ao seu pai e nai, Jules-Louis Poirot e Godelieve Poirot.
Christie escribiu que Poirot é católico de nacemento, pero non se describe moito sobre as súas conviccións relixiosas posteriores, agás referencias esporádicas ao seu "ir á igrexa". Christie ofrece pouca información sobre a infancia de Poirot, só mencionando en Traxedia en tres actos que provén dunha familia numerosa pobre e que ten polo menos unha irmá máis nova. Ademais do francés e o inglés, Poirot tamén domina o alemán con fluidez.
Policía
Gustave ... non era policía. Tratei con policías toda a vida e "sei". Podería pasar por detective ante un civil pero non ante un home que fora policía.
Hércules Poirot estivo activo na policía de Bruxelas desde 1893. Moi pouca mención faise sobre esta parte da súa vida, pero en " O león de Nemea "(1939) Poirot refírese a un caso belga seu no que "un rico fabricante de xabón ... envelenou á súa muller para ser libre de casar coa súa secretaria". Como Poirot mentía a miúdo sobre o seu pasado para obter información, descoñécese a veracidade desa afirmación; con todo asusta a un posible asasino da súa muller.
No conto ""A caixa de chocolate" (1923), Poirot revela ao capitán Arthur Hastings un relato do que el considera o seu único fracaso. Poirot admite que non resolveu un delito "innumerables" veces:
"Chamáronme demasiado tarde. Moitas veces outro traballando cara ao mesmo obxectivo, chegou primeiro. Dúas veces caín enfermo xusto cando estaba a punto de ter éxito."
Non obstante, considera o caso de 1893 en "A caixa de chocolate", como o seu único fracaso real de detección. Unha vez máis, Poirot non é fiable como narrador da súa historia persoal e non hai probas de que Christie o esbozara con profundidade. Durante a súa carreira policial, Poirot disparou a un home que disparaba desde o tellado ao xentío de debaixo. En A morte de Lord Edgware, Poirot revela que aprendeu a ler a escritura ao revés durante a súa carreira policial. Nesa época coñeceu a Xavier Bouc, director da Compagnie Internationale des Wagons-Lits. Poirot tamén se converteu en director uniformado, traballando nos ferrocarrís.
O inspector Japp ofrece algúns datos sobre a carreira de Poirot coa policía belga ao presentarlle a un colega:
"Escoitaches falar do señor Poirot? Foi en 1904, el e eu traballamos xuntos (o caso de falsificación Abercrombie). Lembras que foi atropelado en Bruxelas. Ah, eses foron os días Moosier. Entón, recordas ao 'Barón' Altara? Era un gran canalla para ti! Eludiu as garras da metade da policía en Europa. Pero atrapámolo en Antuerpen, grazas ao señor Poirot aquí presente."
En The Double Clue, Poirot menciona que foi xefe de policía de Bruxelas, ata que "a Gran Guerra" (primeira guerra mundial) o obrigou a marchar a Inglaterra. (En O misterioso caso de Styles Poirot retirouse aos 55 anos en 1905)
Detective privado
"Chamara ás habitacións do meu amigo Poirot para atopalo tristemente con exceso de traballo. Tanto furor facía que todas as mulleres ricas que perderan unha pulseira ou perderan un gatiño se apresuraban a asegurar os servizos do gran Hércules Poirot."
Durante a primeira guerra mundial, Poirot marchou de Bélxica cara a Inglaterra como refuxiado, aínda que regresou algunhas veces. O 16 de xullo de 1916 volveu reencontrarse co seu amigo de toda a vida, o capitán Arthur Hastings, e resolveu o primeiro dos seus casos que se publicou, "O misterioso caso de Styles". Está claro que Hastings e Poirot xa son amigos cando se atopan no capítulo 2 da novela, xa que Hastings dille a Cynthia que non o ve desde hai "algúns anos". Detalles como a data de 1916 para o caso e que Hastings coñecera a Poirot en Bélxica danse no capítulo 1. Telón: o último caso de Poirot . Despois dese caso, Poirot aparentemente chamou a atención do servizo secreto británico e traballou en casos para o goberno británico, incluído frustrar o intento de secuestro do Primeiro ministro. Aos lectores dixoselles que as autoridades británicas souberon da aguda capacidade investigadora de Poirot a través de certos membros da Familia real de Bélxica. Despois da guerra, Poirot converteuse en detective privado e comezou a resolver casos civís. Trasladouse ao que se converteu tanto no seu domicilio como no seu despacho de traballo, o piso 203 no 56B Whitehaven Mansions. Hastings visita o piso por primeira vez cando regresa a Inglaterra en xuño de 1935 desde Arxentina en O misterio da guía de ferrocarrís, capítulo 1. As series de TV sitúano en Florin Court, Charterhouse Square, na parte mala de Londres. Segundo Hastings, Poirot escolleuno "enteiramente pola súa estrita aparencia xeométrica e as súas proporcións" e describese como o "novo tipo de piso de servizo". (O edificio de Florin Court construíuse en 1936, décadas despois de que Poirot se mudara de xeito ficticio.) O seu primeiro caso neste período foi "The Affair at the Victory Ball", que permitiu a Poirot entrar na alta sociedade e comezar a súa carreira como detective privado.
Entre as guerras mundiais, Poirot viaxou por toda Europa, África, Asia e media América do Sur investigando crimes e resolvendo asasinatos. A maioría dos seus casos ocorreron durante este tempo e estivo no auxe dos seus poderes neste momento da súa vida. En "Asasinato no campo de golf", o belga enfronta as súas células grises a un asasino francés. En Oriente Próximo, resolveu os casos "Morte no Nilo" e "Asasinato en Mesopotamia" con facilidade e incluso sobreviviu a "Unha cita coa morte". Cando pasaba por Europa do Leste na súa viaxe de volta, resolveu "O asasinato no Orient Express". Non obstante, non viaxou a Norteamérica, ás Indias Occidentais, ao Caribe ou a Oceanía, probablemente para evitar o mareo.
"É este mar vilán o que me molesta. O mal de mer - ¡é un sufrimento horrible!"
Foi durante este tempo cando coñeceu á condesa Vera Rossakoff, unha glamurosa ladroa de xoias. A historia da condesa está, como a de Poirot, chea de misterio. Afirma que foi membro da aristocracia rusa antes da Revolución Rusa e que sufriu moito como resultado, pero o que desa historia é certa é unha cuestión aberta. Incluso Poirot recoñece que Rossakoff ofreceu relatos variados sobre a súa vida temperá. Poirot namorouse da muller e permitiulle escapar da xustiza.
Aínda que deixar que a condesa escapase era moralmente cuestionable, non era raro. En "O león de Nemea", Poirot púxose do lado da criminal, Miss Amy Carnaby, permitíndolle eludir o procesamento chantaxeando ao seu cliente Sir Joseph Hoggins, quen, descubriu Poirot, tiña plans para cometer un asasinato. Poirot incluso enviou a Miss Carnaby douscentas libras como recompensa final antes da conclusión da súa campaña de secuestro de cans. En "O asasinato de Roger Ackroyd", Poirot permitiu ao asasino fuxir da xustiza mediante o suicidio e despois retivo a verdade para preservar os sentimentos dos familiares do asasino. En "The Stables Augean", axudou ao goberno a tapar unha enorme corrupción. En Asasinato no Orient Express, Poirot permitiu aos asasinos saír libres despois de descubrir que doce persoas diferentes participaron no asasinato, cada unha acoitelando á vítima nun vagón a escuras despois de drogalo ata deixalo inconsciente para que non houbese xeito de ninguén puidera determinar definitivamente cal deles deu o golpe mortal. A vítima cometera un delito repugnante que provocou a morte de polo menos cinco persoas. Non houbo dúbida da súa culpa, pero fora absolto nos Estados Unidos por un erro da xustiza. Considerando unha xustiza poética que doce xurados o absolveran e doce persoas o acoitelaran, Poirot produciu unha secuencia alternativa de eventos para explicar a morte, inculpando a un pasaxeiro adicional descoñecido no tren, o médico forense adaptou o seu propio informe para apoiar isto. teoría.
Aínda que Poirot normalmente era pagado de xeito abondoso polos clientes, tamén era coñecido por asumir casos que lle provocaban a curiosidade, aínda que non pagaban ben.
Poirot mostra amor polos trens a vapor, que Christie contrasta co amor aos autos de Hastings: isto móstrase en  The Plymouth Express, O misterio do tren azul, Asasinato no Orient Express e O misterio da guía de ferrocarrís (na serie de TV vense trens a vapor en case todos os episodios).
Xubilación
"Esa é a forma de facelo. Só un caso ou dous, só un caso máis: a actuación de despedida da Prima Donna non estará na túa, Poirot."
A confusión rodea a retirada de Poirot. A maioría dos casos cubertos pola axencia de detectives privados de Poirot prodúcense antes da súa xubilación para plantar cabazas, momento no que resolve "O asasinato de Roger Ackroyd". Díxose que os doce casos relacionados en "Os traballos de Hércules" (1947) deben referirse a unha xubilación diferente, pero o feito de que Poirot diga especificamente que pretende cultivar cabazas indica que estas historias tamén teñen lugar antes de 'Roger Ackroyd', e presuntamente Poirot pechou a súa axencia unha vez que os completou. Hai mención específica en "A captura de Cerbero" da brecha de vinte anos entre o anterior encontro de Poirot coa condesa Rossakoff e este. Se os "Traballos" preceden aos acontecementos en "Roger Ackroyd", entón o caso Ackroyd debe ter lugar uns vinte anos "máis tarde" do que foi publicado, e tamén o debe facelo calquera dos casos que se refiran a el. Unha alternativa sería que, ao non lograr cultivar cabazas unha vez, Poirot decida probar outra vez, pero isto é especificamente negado polo propio Poirot. Ademais, en "porco bravo de Erimanto", dise que un personaxe foi expulsado de Austria. polos nazis, dando a entender que os acontecementos de Os traballos de Hércules tiveron lugar despois de 1937. Outra alternativa sería suxerir que o prefacio dos "traballos" teña lugar nunha data pero que os traballos se completaron en cuestión de vinte anos. Ningunha das explicacións é especialmente atractiva.
Un elemento consistente da xubilación de Poirot é que a súa fama diminúe durante a mesma, de xeito que nas novelas posteriores a miúdo decepcionase cando os personaxes (especialmente os personaxes máis novos) non o recoñecen nin a el nin ao seu nome:
"Quizais, señora, debería contarlle un pouco máis sobre min. Son Hércules Poirot.
A revelación deixou inmóbil á señora Summerhayes.
"Que bonito nome", dixo amablemente. "Grego, non si?"
Post-segunda guerra mundial
Poirot é menos activo durante os casos que teñen lugar ao final da súa carreira. Comezando con "Traxedia en tres actos" (1934), Christie perfeccionou durante os anos de entreguerras un subxénero da novela de Poirot no que o propio detective pasou gran parte do primeiro terzo da novela na periferia dos acontecementos. En novelas como Pleamares da vida, Despois do funeral e Hickory Dickory Dock, é aínda menos evidente, pasando frecuentemente as funcións do detective principal entrevistador a un carácter subsidiario. No Gato entre as pombas, a entrada de Poirot é tan tardía que é case unha ocorrencia tardía. É imposible avaliar se isto era un reflexo da súa idade ou do desgusto de Christie por el. Crooked House (1949) e Ordeal by Innocence (1957), que facilmente poderían ser novelas de Poirot, representan un punto final lóxico da diminución xeral da súa presenza en tales obras.
Poirot (e, é razoable supoñer, a súa creadora) tórnase cada vez máis desconcertada polo vulgarismo dos mozos da nova xeración. En Hickory Dickory Dock, investiga os estraños acontecementos nun albergue de estudantes, mentres que en Third Girl (1966) vese obrigado a contactar cun elegante grupo de mozos de Chelsea. Na crecente cultura das drogas e pop dos anos sesenta, demostra unha vez máis a súa valía, pero depende moito doutros investigadores (especialmente do investigador privado, Mr. Goby) que lle proporcionan as pistas que xa non pode reunir por si mesmo.
Cabe destacar que durante este tempo as súas características físicas tamén cambian drasticamente e cando Arthur Hastings volve atoparse con Poirot en Pano, ten un aspecto moi diferente ás súas aparicións anteriores, xa que se adelgazou coa idade e ten o pelo obviamente tinguido.
Morte
Na serie de televisión ITV, Poirot morreu en outubro de 1949 por complicacións dunha enfermidade cardíaca ao final de Pano. O derradeiro caso de Poirot. Isto ocorreu en Styles Court, escena do seu primeiro caso inglés en 1916. Nas novelas de Christie viviu a finais dos anos sesenta, quizais ata 1975 cando se publicou Pano. Tanto na novela como na adaptación televisiva, sacara as pílulas de nitrito de amilo fóra do seu alcance, posiblemente debido á culpa. Converteuse no asasino de Pano, aínda que foi para beneficio doutros. O propio Poirot sinalou que quería matar á súa vítima pouco antes da súa propia morte para evitar sucumbir á arrogancia do asasino, preocupado de que puidese considerar que tiña dereito a matar a aqueles que consideraba necesarios eliminar.
A morte e o funeral de Poirot ocorreron en Pano, anos despois da súa retirada da investigación activa, pero non era a primeira vez que Hastings asistía ao funeral do seu mellor amigo. En "Os catro grandes" (1927), Poirot finxiu a súa morte e o seu posterior funeral para lanzar un ataque sorpresa contra os catro grandes.
Relatos nos que aparece Hércules Poirot
O detective Hércules Poirot aparece en 41 dos libros de Agatha Christie. Algúns deles conteñen varios casos de Poirot.
Capitán Arthur Hastings
Hastings, antigo oficial do exército británico, coñece a Poirot durante os anos de Poirot como oficial de policía en Bélxica e case inmediatamente despois de que ambos cheguen a Inglaterra. Faise amigo de Poirot de toda a vida e aparece en moitos casos. Poirot considera a Hastings como un pobre detective privado, non especialmente intelixente, pero útil pola súa forma de deixarse ​​enganar polo criminal ou ver as cousas como as vería o home común e pola súa tendencia a "tropezar" sen sabelo coa verdade. Hastings casa e ten catro fillos: dous fillos e dúas fillas. Como un compañeiro leal, aínda que un tanto inxenuo, Hastings é para Poirot o que Watson é para Sherlock Holmes.
Hastings é capaz de ter gran valentía e afouteza, enfrontándose á morte de xeito inflexible cando se enfronta a "Os catro grandes" e amosa unha lealdade inquebrantable cara a Poirot. Non obstante, cando se ve obrigado a escoller entre Poirot e a súa muller nesa novela, inicialmente elixe traizoar a Poirot para protexer á súa muller. Máis tarde, con todo, dille a Poirot que retroceda e fuxa da trampa.
Os dous forman un equipo hermético ata que Hastings coñece e casa con Dulcie Duveen, unha fermosa intérprete de music hall coa metade da súa idade, despois de investigar o asasinato no campo de golf. Máis tarde emigran a Arxentina, deixando a Poirot como un "vello moi infeliz". Non obstante, Poirot e Hastings reúnense nas novelas "The Big Four", "Peril at End House", "The ABC Murders", "Lord Edgware Dies" e "Dumb Witness". cando Hastings chega a Inglaterra por negocios, Poirot sinala no "ABC Murders" que lle gusta ter a Hastings porque sente que sempre ten os seus casos máis interesantes con Hastings. Os dous colaboran por última vez en ''Pano. O derradeiro caso de Poirot'', cando o aparentemente paralizado Poirot pide a Hastings que o axude no seu caso final. Cando o asasino que están a rastrexar case manipula a Hastings para cometer un asasinato, Poirot describe isto na súa última carta de despedida a Hastings como o catalizador que o levou a eliminar ao home el mesmo, xa que Poirot "sabía" que o seu amigo non era un asasino e rexeitou deixar vivo a un home capaz de manipular a Hastings de tal xeito.
Sra. Ariadne Oliver
A novelista de detectives Ariadne Oliver é a autocaricatura humorística de Agatha Christie. Como a Christie, non lle gusta demasiado a personaxe máis famoso que creou, no seu caso o detective finlandés Suth Hjerson. Nunca sabemos nada sobre o seu marido, pero sabemos que odia o alcol e as aparicións en público e que lle gusta moito as mazás ata que os acontecementos da Hallowe'en Party a fan cambiar. Tamén ten o costume de cambiar constantemente o seu peiteado e, en todas as súas aparicións, ela faise moita da súa roupa e sombreiros. A súa empregada María impide que a adoración pública se converta nunha carga excesiva para a súa empregadora, pero non fai nada para impedir que ela convértase nunha carga excesiva para os demais.
É autora de máis de 56 novelas e non lle gusta moito que a xente modifique as súas personaxes. Ela é a única do universo de Poirot que observou que "non é natural que cinco ou seis persoas estean no lugar cando B é asasinado e todos teñen un motivo para matar a B." Coñeceu a Poirot por primeira vez na historia Cartas sobre a mesa e molestouno desde entón.
Miss Felicity Lemon
A secretaria de Poirot, Miss Felicity Lemon, ten poucas debilidades humanas. Os únicos erros que comete dentro da serie son un erro tipográfico durante os acontecementos de Hickory Dickory Dock e o envío incorrecto dunha factura de electricidade, aínda que nese momento estaba preocupada polos estraños acontecementos que rodeaban á súa irmá. Poirot describiuna como "incriblemente fea e incriblemente eficiente. Todo o que mencionaba que merecía ser considerado normalmente merecía a pena consideralo". É unha experta en case todo e planea crear o sistema de arquivo perfecto. Tamén traballou para o estatístico gobernamental convertido en filántropo Parker Pyne. Descoñécese se foi durante unha das numerosas xubilacións de Poirot ou antes de que entrase no seu emprego. En "A hora de Agatha Christie", interpretouna Angela Easterling mentres que en Poirot de Agatha Christie interpretouna Pauline Moran. En varias ocasións, únese a Poirot nas súas investigacións ou busca respostas soa a petición del.
Inspector xefe James Harold Japp
Japp é un inspector de Scotland Yard e aparece en moitas das historias intentando resolver casos nos que Poirot está a traballar. Japp é extravagante, forte e ás veces desconsiderado por natureza, e a súa relación co refinado belga é un dos aspectos máis estraños do mundo de Poirot. Coñeceu a Poirot por primeira vez en Bélxica en 1904, durante o Abercrombie Forgery. Máis tarde ese mesmo ano volveron unir forzas para cazar a un criminal coñecido como barón Altara. Tamén se atopan en Inglaterra, onde Poirot axuda a miúdo a Japp e déixalle levar créditos a cambio de favores especiais. Estes favores normalmente implican que Poirot se subministre con outros casos interesantes. En Poirot de Agatha Christie, Japp foi interpretado por Philip Jackson. Na película, " Trece na cea" (1985), adaptada de "Lord Edgware Dies", o papel de Japp foi asumido polo actor David Suchet, que máis tarde sería o protagonista de Poirot nas adaptacións de ITV.
Novelas principais
Os libros de Poirot levan aos lectores ao longo de toda a súa vida en Inglaterra, desde o primeiro libro ("O misterioso caso de Styles"), onde é un refuxiado aloxado en Styles, ata o último libro de Poirot ("Pano") ), onde visita Styles antes da súa morte. No medio, Poirot resolve casos fóra de Inglaterra, incluído o seu caso máis famoso, "Asasinato no Orient Express" (1934).
Hércules Poirot fíxose famoso en 1926 coa publicación de O asasinato de Roger Ackroyd, cuxa sorprendente solución resultou polémica. A novela segue sendo unha das máis famosas de todas as novelas de detectives: Edmund Wilson alude a ela no título do seu coñecido ataque á ficción de detectives, "A quen lle importa quen matou a Roger Ackroyd?" Ademais de Roger Ackroyd, as novelas de Poirot máis aclamadas pola crítica apareceron de 1932 a 1942, incluíndo Asasinato no Orient Express (1934); O misterio da guía de ferrocarrís (1935) Cartas sobre a mesa (1936); e Morte no Nilo (1937), un relato de homicidio múltiple nun vapor do Nilo. O novelista de detectives John Dickson Carr xulgou que Morte no Nilo figura entre as dez novelas de misterio máis grandes de todos os tempos.
Herne Bay United
O Herne Bay United Roller Hockey Club é un equipo de hóckey a patíns da localidade de Herne Bay, Inglaterra. Ademais da sección de hóckey a patíns conta con seccións de patinaxe artística e patinaxe de velocidade. É o club de máis éxito de Inglaterra, tendo gañado entre 1993 e 2010 dezaseis dos dezaoito títulos disputados da Premier League
Hércules Poirot
Novelas principais
A novela de 1942 "Cinco porquiños" (tamén coñecida como "Asasinato en retrospectiva"), na que Poirot investiga un asasinato cometido dezaseis anos antes, analizando varios relatos da traxedia, é unha historia parecida a  Rashomon. Na súa análise deste libro, o crítico e novelista de misterio Robert Barnard referiuse a el como "o mellor Christie de todos".
En 2014, Sophie Hannah asumiu ao personaxe de Poirot, a primeira autora aos que os herdeiros de Christie encargáronlle que escribise unha historia orixinal. A novela chamouse The Monogram Murders, e ambientouse a finais dos anos 20, situándoa cronoloxicamente entre O misterio do tren azul e Perigo inminente. Un segundo Poirot escrito por Hannah saíu en 2016, chamouse  Closed Casket, e un terceiro, The Mystery of Three Quarters, en 2018.
Herne Bay United
Actualmente conta con equipos en tódalas categorías, dende menores de nove anos ata dous equipos sénior que compiten na National Premier League.
Das Kapital
Se procura o artigo sobre o grupo de música, vexa Das Kapital (grupo)