Reprodución_das_plantas
Autogamia
A autogamia é o modo de reprodución sexual consistente na fusión de gametos femininos e masculinos producidos polo mesmo individuo. A polinización co pole producido pola mesma flor ou a mesma planta é unha condición necesaria pero non suficiente para que se produza autogamia, xa que o pole debe poder xerminar no estigma, crecer no estilo e efectuar a dobre fecundación. A autogamia está moi difundida entre as malezas, as plantas pioneiras e as especies que viven en illas, que necesitan que os individuos illados frutifiquen e produzan sementes. Nas especies autógamas, as flores adloitan ser pequenas, con pezas florais inconspicuas, producen escasa cantidade de pole e non presentan arrecendo nin néctar. Desde o punto de vista xenético, unha planta autógama obrigada será homocigota para a maior parte dos seus xenes, é dicir, presentará os mesmos alelos en cada locus. Os descendentes de tal planta serán xeneticamente iguais entre si e con respecto á planta orixinal. A principal vantaxe adaptativa deste modo de reprodución, entón, é que permite a multiplicación de individuos altamente adaptados a un nicho ecolóxico particular. A súa desvantaxe é que as poboacións constituídas por un único xenotipo presentan menor plasticidade adaptativa; é dicir, unha capacidade reducida de facer fronte aos cambios do medio ambiente. Polas razóns sinaladas, a maioría das especies autógamas son facultativas, é dicir, son preponderantemente autógamas mais teñen a capacidade de producir sementes por polinización con outros individuos non emparentados. Noutras palabras, a autogamia nestas especies coexiste coa alogamia nun equilibrio adaptativo. A autogamia consegue as maiores vantaxes selectivas naquelas especies que son pioneiras, de illas ou malezas. Nestes casos, as poboacións deben establecerse a partir dun único individuo illado de calquera outro individuo da mesma especie. Se o individuo pioneiro pertencese a unha especie alógama non podería deixar descendentes, xa que non existe a posibilidade de que poida cruzarse cun individuo da mesma especie. Ao contraio, se ese individuo fose autógamo, podería producir descendentes e permitir que unha poboación da súa especie se estableza nun novo lugar ou nicho ecolóxico. A transición desde a alogamia á autogamia é unha das tendencias evolutivas máis comúns nas plantas. Como se describiu antes, isto débese a que a autogamia permite a produción de sementes cando os polinizadores e/ou os compañeiros reprodutivos potenciais son escasos. Esta explicación, denominada «hipótese do aseguramento reprodutivo», é a máis antiga e máis amplamente aceptada para a evolución da autogamia. Non obstante, os beneficios da alogamia poden reducirse ou anularse en especies con forte depresión endogámica. Ou sexa, se as ovocélulas que se terían podido usar para ser fecundados por outra planta son autofecundadas, a descendencia terá menor fitness. Os trazos ou modificacións da morfoloxía floral ou do desenvolvemento que reducen a perda potencial de ovocélulas por autofecundación pero que, ao mesmo tempo, permiten a reprodución da planta, son favorecidos pola selección natural. Os mecanismos de atraso da autofecundación son variados. A protoxinia, por exemplo, é a condición na que os estigmas están receptivos antes de producirse a apertura das anteras da mesma flor. O intervalo de tempo ata que se produce a dehiscencia das anteras permite as fecundacións con outras plantas da mesma especie. Se non houbese fecundación cruzada, a produción de sementes queda asegurada pola autofecundación, unha vez que as anteras liberan o pole da mesma flor.