cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Clarence, Chile
A illa Clarence pertence ao arquipélago de Terra de Fogo, situado na rexión austral de Chile. Pertence ao sector que para o seu estudo denominouse como das illas do NO.
Administrativamente pertence á Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena, provincia de Magallanes, comuna de Punta Arenas. Está dentro dos deslindes da Reserva Nacional Alacalufes.
Desde hai aproximadamente 6000 anos as súas costas foron habitadas polo pobo kawésqar. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente extinguido pola acción do home branco.
Historia
Debido ao seu carácter montañoso e accidentado e á carencia de recursos, a illa estivo deshabitada e só de cando en vez era percorrida por membros dos pobos kawésqar e yámana, pobos que a mediados do século XIX practicamente desapareceran pola acción do home branco. Os nativos desta parte eran considerados polos lobeiros como os máis maliciosos que calquera outros no Estreito, ou na Terra do Lume.
A illa queda en territorio kawésqar, pero era visitada frecuentemente polos indíxenas yámana quen acudían a buscar nela e noutras illas próximas a pirita de ferro, mineral co que conseguían as faíscas necesarias para acender lume.
Durante o mes de abril de 1828 o comandante Phillip Parker King a bordo da goleta Adelaide efectuou o recoñecemento e levantamento de baía Bell situada no lado norte da illa. A un monte alto de dous picos púxolle monte Pond en homenaxe ao Sr. Pond falecido Astrónomo Real. Cartografou parte da canle Bárbara.
En abril de 1829 o comandante Robert Fitz Roy co Beagle explorou e cartografou a costa norte da illa especialmente seo Pedro.
Entre abril e xuño de 1829 os tenentes Skyring e Graves co Adelaide traballaron no levantamento das canles Magdalena, Cockburn e Bárbara, tiveron moi mal tempo o que lles dificultou o traballo. O 21 de maio os tenentes Skyring e Kirke enterraron un memorial na cima do monte Skyring.
Forma parte da Reserva Nacional Alacalufes dependente da Corporación Nacional Forestal.
Xeografía
Ten 48´28 km. de longo no seu eixe norte-sur por 37 km de maior largo. Polo seu lado norte corre o estreito de Magallanes polo leste o seo Pedro, a canle Acwalisnan e o seo Dyneley polo sur a canle Cockburn e polo oeste a canle Bárbara.
Na súa costa norte, bañada polas augas do estreito de Magallanes, atópase a baía Bell.
No seu lado leste, abertas cara ao seo Pedro atópanse as enseadas Wilson e Jorge. O seo Dyneley se interna 37 km. en dirección NO na illa Clarence e presenta varias calas e baías nas súas costas.
Na súa parte NO atópase o monte Pond. As súas maiores alturas son o cerro Bowles de 884 metros e o cerro Campana de 808 metros, ambos no lado oeste da illa.
Clima
No sector da illa reina case permanentemente o mal tempo, cae copiosa choiva e o ceo está nubrado. O clima considérase de carácter marítimo, con temperaturas parellas durante todo o ano. O vento predominante é do oeste e sopra case en forma continua e sen interrupción. Pódese dicir que o réxime permanente é de mal tempo baixo todas as súas formas.
Flora e fauna
Hai calafates, fucsias e arbutus.
Entre as aves hai corvos mariños, pícidos, martiños mariñeiro, chochas e colibrís.
Nas súas costas obsérvanse lobos de mar, lontras, delfínidos e baleas. Nas augas que a rodean hai camaróns vermellos, alimento principal das baleas.
Xeoloxía
A illa constitúe a continuación do extremo sur de América. As montañas pertencen ao sistema andino, xeralmente son de cumes redondeadas coroadas de neve. O verdor que se observa nas montañas consiste principalmente de musgo ou dunha vexetación raquítica que cobre un chan brando e pantanoso.
A roca é principalmente xade, acompañada por considerables masas de granito.
Comités
Comités é unha organización estudantil galega. Formada a partir da unión dos CAF-CAEF (Comités Abertos de Escola e Facultade) e dos CAE (Comités Abertos de Estudantes). Defende un ensino público, galego, democrático e de calidade. Defínese como unha organización aberta, que se rexe pola democracia interna e o asemblearismo. Considéranse herdeiros de ERGA, dos CAF e dos CAE.
Obxectivos
Asume un posicionamento ideolóxico e loita por impulsar e imprimirlle un novo ritmo ao movemento estudantil galego, recollendo e asumindo a herdanza ideolóxica e práctica das organizacións estudantís nacionalistas e dando unha resposta conxunta e coordinada de todo o estudantado aos ataques ao ensino público do país.
Estrutura
Ten unha estrutura confederal composta por organismos diferenciados para o ámbito de ensino medio e o universitario e outros de conxuntos en que os dous ámbitos conflúen.
A célula básica da organización está composta polos Comités de Centro, formados por todas aquelas persoas que, nunha mesma escola, facultade ou instituto, decidan participar da organización. Esta asemblea de centro escolle entre os seus membros un ou unha representante estábel no Consello de Campus e servirá de comunicación entre este e o seu Centro.
A reunión -de xeito ordinario unha vez ao mes- de tódolos membros dos Comités dun mesmo Campus Universitario é a Asemblea de Campus, o máximo órgano en cada un dos campus onde os Comités teñen presenza. O Consello de Campus é o órgano executivo da Asemblea de Campus e compóñeno as e os responsábeis de centro e as responsabilidades do Campus (como mínimo a responsabilidade de Campus, Institucional e Finanzas).
A reunión -de xeito ordinario unha vez ao mes- de todos os membros dos Comités de ensino medio dunha mesma área son as Asembleas locais e comarcais.
O Consello Zonal é o órgano conxunto responsábel de coordinar na súa zona os dous ámbitos de ensino (universidade e ensino medio).
Os Consellos Nacionais (de Universidade e de Ensino Medio) son os máximos órganos executivos entre asembleas nacionais. Cada un deles é responsábel de efectivizar a liña política da organización no correspondente sector (ensino medio e universidade).
O Consello Confederal é o órgano conxunto responsábel da coordinación nacional dos dous ámbitos do ensino e está formado polos membros dos dous Consellos Nacionais.
A Comisión Nacional de Mulleres é o órgano conxunto de ensino medio e universitario responsábel de estabelecer a liña política en materia de feminismo dos Comités e esta composta por todas as mozas membros dos Comités e que voluntariamente decidan participar nela.
A Asemblea Nacional, de carácter bianual, é o máximo órgano de decisión dos Comités da que poden participar todos os membros dos Comités e que elixe os Consellos Nacionais.
Historia
Polas problemáticas internas dos CAF e dos CAE, estas dúas organizacións optaron pola súa disolución e impulsaron a nova organización do estudantado galego que, en maio de 2008, desembocaría na Asemblea Fundacional dos Comités. Naceron co obxectivo de defender unha educación pública, galega, democrática e de calidade, continuando o traballo iniciado por ERGA, os CAF e os CAE.
Como organización que aglutinou unha boa parte do estudantado organizado en clave nacionalismo de esquerdas é unha das maioritarias no ensino universitario dende a súa creación, aínda que a partir de 2011 por mor dunha escisión, a Liga Estudantil Galega, perde a maioría da representación estudantil nos órganos da Universidade de Santiago de Compostela.
En febreiro de 2011 no marco da I Asemblea Nacional dos Comités unha parte dos membros dos Comités abandonan a organización para constituír a Liga Estudantil Galega. Isto repercute negativamente nos representantes da organización no Claustro da USC, perdendo unha parte importante destes.
Unión Aragonesista
A Unión Aragonesista foi unha organización aragonesista de Barcelona. Formouse o 1 de decembro de 1917 como Unión Regionalista de Barcelona por un grupo de dez persoas que pretendían organizar un grupo que estivese pola autonomía para Aragón, nun primeiro momento estaba ligada á Unión Regionalista Aragonesa pero ao pouco tempo transformouse na principal organización aragonesista.
Os primeiros dirixentes foron Teodoro Barasona e José María Mur. En novembro de 1918 elíxese unha Xunta dirixida por José Alfaro Calvo e Gaspar Torrente e convocan unha Asemblea Rexionalista Aragonesa en Barcelona na cal participa a URA de Zaragoza. A fins de 1919 xa de novo dirixido por Jose María Mur a organización cambiou o nome a Unión Aragonesista. En abril de 1922 a UA lanzou unha campaña para conseguir o establecemento dunha Mancomunidade para Aragón e elabora un proxecto de Estatuto.
A UA apoiou o Directorio Militar de Primo de Rivera coa esperanza que eliminase o réxime quendista e caciquil. Aínda que durante a Ditadura de Primo de Rivera seguiu existindo apenas mantivo actividade ata que en 1929 publicou un manifesto e reactivou a militancia, aproximadamente 125 socios, que en 1929 elixiron como presidente a Julio Alfaro.
Durante os primeiros anos da II República a UA dedícase preferentemente a actividades culturais ata que en xullo de 1933 realiza un chamamento para a creación dun partido aragonesista e promove a creación dun Comité-pro Estatuto aragonés, e en maio de 1936 envía dous representante ao Congreso de Caspe.
En 1936 a Unión Aragonesista tiña arredor de 250 afiliados.
Mocidades
En 1918 estableceuse a Juventud Regionalista Aragonesa, que en 1919 cambia o seu nome para Juventud Aragonesista de Barcelona. En 1929 estableceuse unha sección feminina.
Voceiro
O 15 de decembro de 1917 saíu o primeiro número de El Ebro, o voceiro da organización de periodicidade mensual, nunha primeira etapa só se publicaron tres números. Reapareceu en xaneiro de 1919 como quincenario e seguiu saíndo ata marzo de 1932. Aínda que durante a Ditadura de Primo de Rivera cambiou a súa periodicidade a mensual e centrouse en contidos culturais. O xornal desapareceu en marzo de 1933, aínda que en 1936 apareceron dous números soltos.
El Pont d'Armentera
El Pont d'Armentera é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
La cambiale di matrimonio
La cambiale di matrimonio (en galego O contrato de matrimonio) é unha ópera buffa nun acto con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Gaetano Rossi. O libreto baseouse na obra de Camillo Federici (1791) e nun libreto previo de Giuseppe Checcherini para a ópera de Carlo Coccia, Il matrimonio per lettera de cambio (1807). Trátase da primeira ópera composta por Rossini e foi estreada no Teatro San Moisè de Venecia o 3 de novembro de 1810.
Composta nuns poucos días cando tiña 18 anos, esta farsa buffa foi a primeira ópera profesional de Rossini, composta seguindo a moda da época, na que se estilaban moito estas pequenas óperas absurdas e cómicas. A abertura, escrita cando era estudante no Liceu Musicale en Boloña, é habitual no repertorio de concerto.
Esta ópera case non se representa na actualidade. Nas estatísticas de Operabase aparece con só 4 representacións no período 2005-2010.
Argumento
Nunha cidade inglesa do século XVIII, un mercador local, Tobias Mill, recibe un contrato de matrimonio en branco dun home de negocios canadense, Mr. Slook, que ten intención de casar en Inglaterra. A pesar da sorpresa, Mill anuncia aos seus criados Norton e Clarina que pretende aceptar o contrato en favor da súa filla Fanny. Cando Fanny e o seu amante pobre Edward Milfort se decatan, Milfort promete loitar por ela. Slook chega a escena e vese sorprendido tanto pola elaborada recepción como pola prontitude con que Mill quere levar a cabo o matrimonio. Slook diríxese a Fanny nun dueto que pronto se expande cando Milfort se une ameazando a Slook fisicamente a non ser que abandone a cidade de inmediato.
Slook ofrece retirar a oferta, mais Mill séntese traizoado e o desafía a un duelo. Slook fai de Milfort o seu herdeiro, cédelle a Fanny e se prepara para deixar a cidade. Fanny e Milfort están agradecidos e Slook reláxase fumando unha pipa. Mill, que non sabe nada do acordo, irrompe en escena. Todo o asunto é aclarado e consecuentemente celebrado.
Orquestración
A partitura de Rossini foi escrita para pequena orquestra, composta por: Para os recitativos:
Virxe de Núria
A Virxe de Núria é unha advocación mariana católica que se venera no val de Núria, no concello de Queralbs, provincia de Xirona. Núria procede do éuscaro e significa "aquela nada nun val entre montañas".
Segundo a tradición, San Xil chegou ao val no ano 700 e residiu durante catro anos. Sempre segundo a lenda, San Xil esculpiu unha imaxe da Virxe que escondeu dentro dunha cova ao fuxir do val cando os romanos iniciaron unha persecución contra os cristiáns.
O certo é que a imaxe da Virxe de Núria que hoxe venérase é unha talla datada do século XII ou XIII. Trátase dunha talla de madeira de estilo románico. Con trazos de carácter primitivo, a talla conserva aínda a súa policromía en perfecto estado de conservación. Os pastores consideraban esta virxe a patroa da fertilidade.
A coroación canónica de Virxe de Núria tivo lugar no ano 1965. A súa festividade celébrase o 8 de setembro.
Fernando León de Aranoa
Fernando León de Aranoa, nado en Madrid o 26 de maio de 1968, é un director de cine e guionista español.
Traxectoria
É licenciado en Ciencias da Imaxe pola Universidade Complutense de Madrid. En 1994 escribiu e dirixiu a súa única curtametraxe, Sirenas, premiada en varios festivais nacionais. A súa ópera prima Familia (1996), película que escribe e dirixe, recibiu o Premio Goya ó mellor director novel e os premios á mellor dirección, o premio Fipresci e o premio do público no festival internacional de cine de Valladolid, entre outros. Adaptada para a escena, a súa versión teatral foi estreada en distintos países.
En 1998 escribiu e dirixiu a súa segunda longametraxe, Barrio, que obtivo tres Premios Goya (Mellor dirección, Mellor guión orixinal e Mellor actriz revelación), así coma a Cuncha de Prata ó mellor director no Festival Internacional de Cine de Donostia, o premo Fipresci, Fotogramas, Jose María Forqué, Sant Jordi e Turia, entre outros.
Escribiu e dirixiu Os luns ó sol (2002), que obtivo cinco Premios Goya -Mellor película e Mellor dirección entre outros-, amais da Cuncha de Ouro á Mellor Película do Festival de Donostia e os premios Fipresci, Fotogramas, Ondas, Jose María Forqué, Juan Antonio Bardem, Luis Buñuel, e o premio Ariel da Academia mexicana de cine á mellor película Iberoamericana, entre moitos outros. Protagonizada por Javier Bardem, foi a proposta da Academia do cine español para as candidaturas ó Oscar á mellor película de lingua non inglesa. Os luns ó sol está especialmente ligada a Galicia por rodarse en parte na cidade de Vigo e contar no seu elenco e equipo técnico con multitude de profesionais galegos.
Princesas (2005), cuarta película de ficción que escribe e dirixe, é ademais a súa primeira experiencia como produtor. Recibiu 3 premios Goya da Academia española de Cine ás súas dúas actrices protagonistas e á mellor canción orixinal, composta por Manu Chao, así coma o premio Ondas ó acontecemento cinematográfico do ano e o premio Protagonistas á mellor película, entre outros. Participa na sección oficial do Festival de cinema independente de Sundance. Princesas, vista nas salas cinematográficas por máis dun millón de espectadores, foi a segunda película española mellor acollida polo público ese ano.
Fóra de España, os festivais da Habana, Os Ánxeles, Miami, Houston, Cidade de México, Gramados, Valdivia, Angers ou Nantes premiaron as súas películas.
Como documentalista, dirixe en México Caminantes (2001), premiado nos festivais da Habana, Os Ánxeles, Nova York e Alcalá de Henares. Colaborou como guionista en La espalda del mundo (2000) e na dirección de Izbieglize (1994), rodado nos últimos meses da guerra de Bosnia e Hercegovina. Recentemente dirixiu o documental Buenas noches, Ouma (2006) para Médicos Sen Fronteiras, sobre o conflito armado no norte de Uganda, actualmente en posprodución.
Como guionista asina longametraxes coma Fausto 5.0, Insomnio ou Corazón Loco entre moitos outros. Tamén programas coma Un, Dos, Tres ou os shows televisivos de Martes y 13, e series de grande prestixio coma Turno de oficio para RTVE.
Publicou varios relatos e narracións breves, recibindo por eles o Premio Antonio Machado en dúas ocasóns. Traballou tamén coma debuxante e ilustrador.
En 2004 funda a súa propia produtora, Reposado.
Juana de Ibarbourou
Juana Fernández Morales, máis coñecida como Juana de Ibarbourou, nada en Melo o 8 de marzo de 1892 e finada en Montevideo o 15 de xullo de 1979, foi unha poeta uruguaia de orixe galega. Está considerada unha das máis grandes escritoras de América Latina do século XX.
Biografía
Aínda que ela afirmaba que nacera en 1895, segundo o Rexistro Civil naceu en 1892 co nome de Juana Fernández Morales. O seu pai, de Lourenzá, emigrara ao Río da Prata na década de 1880, e establecérase na cidade de Melo, no Departamento de Cerro Largo. A súa nai pertencía a unha das familias españolas máis antigas do Uruguai. Pasou a ser coñecida como Juana de Ibarbourou ao casar co capitán Lucas de Ibarbourou con vinte anos.
Acadou gran popularidade polas súas primeiras escolmas de poemas. En 1947 foi elixida membro da Academia uruguaia, e en 1959 foille concedido o Premio Nacional de Literatura, outorgado ese ano por primeira vez. As súas obras están marcadas polo modernismo. Temáticamente, loan e exaltan a maternidade, a beleza física e a natureza, con certo lastre retórico.
Na súa obra influíu a súa orixe galega por parte paterna. Como proba de tal vencello quedaron os vestixios que Galiza deixou na súa poesía e a pegada de Rosalía de Castro, xa que escoitara os seus versos sendo nena a través do seu pai.
Amais da súa prosa, a lembranza da escritora polo amor á terra do seu pai, tamén aparece reflectido nos seus versos:
Non hai dúbida de que, nas súas propias palabras, a súa alma sentíase moi galega, feito que coñecían no seu contorno.O 8 de xuño de 1963 foi inaugurada en Lourenzá, concello do seu pai, a biblioteca Juana Ibarbourou   Con motivo desta homenaxe Ibarbourou fai chegar unha serie de mensaxes onde expresa este sentimento de galeguidade:
Débense engadir as palabras de Dora Isella Russel atopadas na biografía da poeta sobre a profundidade desa "herdanza paterna":
Os seus tres primeiros libros foron o poemario Las lenguas de diamante (1919), a colección de prosa poética El cántaro fresco (1920) e o poemario Raíz salvaje (1922). Tiveron repercusión internacional e foron traducidos a varias linguas.
A orixinalidade do seu estilo consistiu en unir o rico cromatismo con imaxes modernistas, o que lle daba un sentido optimista da vida. Empregaba unha linguaxe sinxela, sen complexidades conceptuais, que redundaba nunha expresividade fresca e natural. Dende entón, publicou máis de trinta libros, a maioría deles foron coleccións de poesía, aínda que escribiu tamén memorias da súa infancia e mais un libro infantil (ver Obras). A súa ampla popularidade deulle o sobrenome de Juana de América, co que se lle rendeu unha homenaxe oficial en 1929. Pola súa banda, ela declarouse "filla da natureza".
Os seus derradeiros anos de vida pasounos soa e recluída nunha antiga residencia de avoengo, na Avenida 8 de octubre fronte á rúa Mariano Moreno, nos límites do barrio de La Unión de Montevideo. Alí faleceu en 1979.
O 15 de setembro do ano 2007 foille concedido o título póstumo de «Filla adoptiva de Lourenzá», vila da que procedían os seus devanceiros galegos.
En verso
miniatura|300px|En 1964.
José Romão Martenetz
José Romão Martenetz, nado o 7 de febreiro de 1903 en Lviv e finado o 23 de febreiro de 1989 en Curitiba, foi un eclesiástico católico ucraíno brasileiro, 1º bispo de San Xoán Bautista en Curitiba entre 1971 e 1978.
Traxectoria
Aínda que naceu en Ucraína, trasladouse moi novo cos seus pais ao Brasil. Estudou en Roma, e posteriormente foi ordenado sacerdote da Orde Basiliana de San Xosafat o 1 de xaneiro de 1928 por Isaias Papadopoulos.
A partir de 1953 traballou na curia basiliana en Roma, onde dirixiu unha comisión para a publicación da Biblia en lingua ucraína e foi reitor do Pontificio Colexio de San Xosafat.
O 10 de maio de 1958 foi nomeado bispo auxiliar do ordinariato para os católicos orientais no Brasil e bispo titular de Soldaia, recibindo a consagración episcopal o 15 de agosto de 1958 de mans do bispo de Stamford Ambrosii Senyshyn.
O 30 de maio de 1962 foi erixido o exarcado apostólico do Brasil para os ucraínos, e José Romão Martenetz foi nomeado o primeiro exarca. Cando o exarcado foi elevado a diocese, foi nomeado primeiro bispo de San Xoán Bautista en Curitiba. Retirouse o 10 de marzo de 1978. Finou en Curitiba o 23 de febreiro de 1989.
Limburgo
Limburgo é o nome dunha rexión da rexión histórica dos Países Baixos, hoxe dividida entre os Países Baixos, Bélxica e Luxemburgo. Pode facer referencia a:
Guerra de Independencia irlandesa
miniatura|dereita|Monumento conmemorativo da Guerra de Independencia IrlandesaA Guerra de Independencia Irlandesa (tamén coñecida como a Guerra Anglo-Irlandesa) é o nome da campaña montada contra a policía real irlandesa, o exército británico e os Black and Tans en Irlanda polo exército republicano irlandés (tamén coñecido pola súa sigla en inglés, IRA, aínda que debe ser diferenciado da organización posterior que opera baixo as iniciais IRA), xeralmente datada entre xaneiro de 1919 e xullo de 1921, cando foi establecida a tregua.
A guerra rematou cunha tregua en 1921, a cal levou á negociación do Tratado Anglo-Irlandés (1921) e a creación do Estado Libre Irlandés en 1922. Unha minoría daqueles involucrados na Guerra de Independencia non quixo aceptar o tratado, polo que comezou unha guerra civil, que durou ata mediados de 1923 e custou as vidas dalgúns líderes do movemento de independencia, en especial Michael Collins e Rory O'Connor.
Un monumento conmemorativo chamado o xardín do recordo foi erixido en Dublín en 1966, durante o cincuenta aniversario do Levantamento de Pascua.
VGTRK
VGTRK ou, na súa forma completa, Vserossiiskaia gosudarstvennaia televizionnaia i radioveshchatelnaia kompaniia (ВГТРК ou Всероссийская государственная телевизионная и радиовещательная компания, en galego Compañía Estatal de Televisión e Radio Panrusa) é unha compañía estatal rusa de radiotelevisión organizada como empresa federal unitaria, dende 1998, con carácter comercial para exercer as funcións de produtor e distribuídor público de programas de radio e televisión. Estableceuse por decreto do Presídium do Soviet Supremo de Rusia o 14 de xullo de 1990.
Historia
miniatura|Sede da GTRK Alania O 21 de xuño de 1990 o Congreso dos Deputados do Pobo da RSFS de Rusia adoptou unha resolución sobre os medios de comunicación da república ordenándolle ao consello de ministros tomar as medidas necesarias para crear o Comité de Estado de Radio e a Televisión. O 14 de xullo de 1990 o Presídium do Soviet Supremo estableceu no seu canto a Compañía Estatal de Televisión e Radio Panrusa e designou como o seu primeiro presidente a Oleg Poptsov, antigo subdirector de Moskovskije Novosti.
As primeiras emisións foron o 10 de decembro de 1990 ao emitir Radio Rossii por algunhas horas ao día. O 13 de maio de 1991 comezou a emitir programas televisivos na primeira segunda canle, baixo o nome de RTR, durante seis horas ao día en tres bloques. O 16 de setembro de 1991 ocupou as frecuencias que deixara libre a segunda canle da Televisión Central Soviética ao deixar de emitir.
Televisión
A VGTRK conta con catro canles nacionais principais, que emiten por satélite, cable e no primeiro múltiplex da televisión dixital, e que contan con canles adicionais que transmiten a programación con diferentes horas de atraso para asegurar a transmisión dos programas no horario axeitado nun estado con once fusos horarios.
Canles federais
miniatura|Redactora e cámara realizando unha reportaxe para unha canle de televisón da VGTRK miniatura|Furgoneta da VGTRK
Televisión dixital
Ademais de versións en alta definición das principais canles, a VGTRK baixo o nome de televisión dixital emite múltiples canles temáticas :
George A. Romero
George Andrew Romero, nado en Nova York o 4 de febreiro de 1940 e finado o 16 de xullo de 2017 en Toronto, foi un director de cine, guionista e editor estadounidense de orixe galega.
Romero é descrito a miúdo como un influente pioneiro do xénero cinematográfico de terror e foi chamado o "pai dos filmes de zombis" e considerado unha "icona".
Traxectoria
George A. Romero naceu en Nova York, no barrio do Bronx, sendo fillo de Anne Romero (nada como Dvorsky) e George Romero, un artista comercial. A súa nai era de orixe lituana, e o seu era un galego que emigrou até Cuba sendo un neno. O seu pai naceu en Galicia, posiblemente na Coruña, sendo a súa familia orixinaria da vila de Neda, e alí viviu até os dous anos de idade. Criouse en Cuba, pero emigrou moi novo a Nova York. O seu avó naceu na Mourela do Medio (Neda), no fondo da ría de Ferrol, e emigrou a Cuba, aínda que sempre regresaba a Galicia cando a muller estaba embarazada, porque quería que os seus fillos nacesen no país.
Comezou a rodar curtametraxes e anuncios en 1960. Tras unha primeira experiencia no terror fundou cuns amigos a produtora Images Ten Productions, coa que filmou en 1968 A noite dos mortos viventes, que acabou por se converter nunha película de culto.
Considerado o gran creador das películas de zombis (ás que volvería repetidamente na súa carreira), nos seus filmes emprega o terror para reflexionar sobre temas sociais, como o racismo (Night of the Living Dead), o consumismo (Dawn of the Dead) ou a loita de clases (Land of the Dead).
Merostomados
A dos merostomados (Merostomata) é unha pequena clase de artrópodos do subfilo dos quelicerados, moi próximos aos arácnidos.
O que diferencia á clase dos merostomas da clase dos arácnidos é a función do prosoma (parte anterior do corpo) e do opistosoma (parte posterior do corpo). O prosoma dos merostomas está formado por un grande escudo indiviso, e o opistosoma está constituído por varios seegmentos con apéndices birrámeos.
Todos os seus membros (na actualidade só se coñecen catro especies viventes) están comprendidos na orde dos xifosuros.
Características
Ao igual que os arácnidos, teñen un par de quelíceros xunto á boca e o corpo dividido en dúas rexións, o prosoma (cefalotórax) e o opistosoma (abdome). Porén, diferéncianse dos arácnidos pola falta de pedipalpos, que foron substituídos por outro par de patas marchadoras, polo que teñen 5 pares de patas en lugar de 4.
O opistosoma divídese, como nos escorpións, en dúas seccións, chamadas respectivamente mesosoma (ou preabdome) e metasoma (ou postabdome).
En todos os casos trátase de animais acuáticos, con branquias, aínda que algunhas especies dos extintos euriptéridos eran probabelmente anfibias.
Os únicos merostomas actuais, con moi poucas especies, son os xifosuros, coñecidos popularmente como "potas das Molucas" e "cangrexos de ferradura". A escasa representación actual do grupo non dá a medida da súa importancia no pasado.
Taxonomía
miniatura|250px|[[Limulus polyphemus, segundo Haeckel.]] miniatura|250px|Anatomía dun [[Eurypterus.]] miniatura|250px|Un [[xigantostráceo.]]
Descrición
A clase dos merostomados foi descrita en 1866 polo xeólogo inglés Henry Woodward, na súa obra Monograph of the British Fossil Crustacea, Order Merostomata.
O termo foi utilizado orixinalmente por James Dwight Dana para referirse só aos Xiphosura, pero foi emendado por Henry Woodward para comprender a ambos os grupos.
Etimoloxía
O nome Merostomata está formado polos elementos do latín científico mero- e -stomata derivados do grego antigo μηρός merós, "coxa", e στόμα stóma, "boca", facendo referencia a que etes animais teñen apéndices que son pezas bucais no seu extremo proximal, pero patas natatorias no seu extremo distal.
Clasificación
Actualmente discútese a conveniencia de seguir reunindo estes dous grupos nunha clase, visto que os euriptéridos parecen estreitamente relacionados coa orixe dos escorpións, na base do clado dos arácnidos.
Xifosuros
Os xifosuros inclúen só catro especies viventes, sendo a máis común Limulus polyphemus, o cangrexo de ferradura, aínda que son todas moi semellantes entre si. Considéranse fósiles viventes porque evolucionaron moi pouco nos seus máis de 450 millóns de anos de existencia (aparecen por primeira vez no rexistro fósil o ordovícico inferior).
Euriptéridos
Adoitan coñecerse vulgarmente co pouco afortunado nome de escorpións mariños, xa que a parte posterior do corpo recorda á dos escorpións por presentaren un metasoma máis estreito que o prosoma, pero carecían de glándula velenosa; os euriptéridos non son escorpións, nin están emparentados con eles. Coñécense máis de 300 especies fósiles.
Clasificación actual
Segundo o ITIS, a clasificación actual dos merostomados é a seguinte:
Tino Grandío
Constantino Grandío López, coñecido como Tino Grandío, nado en Lousada (Guntín) o 31 de decembro de 1924 e finado en Lugo o 23 de abril de 1977, foi un pintor galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Lugo e despois trasladouse a Santiago de Compostela. Abandonou os estudos para dedicarse á pintura. En 1949 marchou a Madrid onde recibiu a axuda do escultor Cristino Mallo e do pintor Díaz Caneja. En 1955 foi seleccionado para a Bienal Hispanoamericana de Arte en Barcelona. Realizou exposicións individuais en Madrid, Barcelona, Lisboa, París, Nova York, Múnic e Alexandría e colectivas en América do Sur e algunhas cidades europeas.
Tino Grandio foi o autor da portada do LP Galicia, miña nai dos dous mares (1976), álbum de Juan Pardo en galego, no que se musican poemas de Ramón Cabanillas, Eduardo Pondal e Antonio D. Olano.
Vilameá, Río Caldo, Lobios
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Patrimonio
Nas proximidades da aldea localízase o Santuario da Nosa Señora do Xurés.
Centre de Convencions Internacional de Barcelona
250px|miniatura|Entrada ao centro O Centre de Convencions Internacional de Barcelona (CCIB) é un espazo situado no barrio de Diagonal Mar de Barcelona, obra do arquitecto Josep Lluís Mateo e inaugurado en 2004 como parte integrante do Fórum de Barcelona 2004. Conta cunha superficie total construída de 75.000 m², e un total de 120.000 m² incluíndo o hotel e oficinas contiguas. O CCIB tamén xestiona o Auditori Fòrum do Edificio Fòrum, co que está unido a través dun paso subterráneo.
Muel, Ille e Vilaine
Muel (en Moel, e en galó: Muèu) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Provincia de Entre Ríos
A provincia de Entre Ríos é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1.236.300 habitantes (2010), sendo a sétima provincia máis poboada do país, co 3,1% da poboación total nacional. A súa capital é Paraná.
Forma parte da Rexión Centro, aínda que tamén se inclúe como parte da Mesopotamia conformada polos ríos Uruguai e Paraná, no Litoral arxentino. Limita polo sur coa Provincia de Buenos Aires, polo oeste coa Provincia de Santa Fe, polo norte coa Provincia de Corrientes e polo leste coa República Oriental do Uruguai.
A miúdo defínese como unha provincia de carácter "insular", por estar rodeada por ríos e arroios. Os seus principais accesos están constituídos por pontes e un túnel subfluvial. A rede de auga superficial e profunda, a través de acuíferos e apta para o consumo inmediato, é até 12 veces maior que en calquera outra provincia arxentina.
A provincia tivo un destacado papel na etapa de organización nacional; sendo Territorio Federal da Capital do país durante a presidencia de Justo José de Urquiza.
A Nosa Terra (Buenos Aires)
A Nosa Terra foi unha publicación editada en Buenos Aires de 1942 a 1972.
Historia e características
Subtitulado Periódico galego, apareceu o 28 de xuño de 1942, co número 425. Editado pola Irmandade Galega de Buenos Aires. Publicación política nacionalista que retoma o título da publicación do Partido Galeguista, da que se considera continuadora. Tivo unha periodicidade irregular e informaba dos propositos e actividades dos grupos nacionalistas de Buenos Aires e América. Alfonso Daniel Rodríguez Castelao actuou como director e editorialista ata o seu falecemento. Foron despois directores Bieito Cupeiro, Alfonso Fernández Prol e Manuel Pedreira. Entre os seus colaboradores figuraron Eduardo Blanco Amor, Xosé Núñez Búa, Antón Alonso Ríos, Avelino Díaz e José Rodríguez Vázquez. Cesou a súa publicación o 1 de decembro de 1972.
Acevoso, A Encomenda, A Pobra de Trives
Acevoso é un lugar da parroquia da A Encomenda, no concello da Pobra de Trives, na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 21 persoas (12 mulleres e 9 homes).
El Rourell
El Rourell é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
José Martínez-Romero Gandos
José Martínez-Romero Gandos, nado no barrio de San Telmo de Buenos Aires, en 1940 é un psicólogo galego. Doutor en Psicoloxía pola Universidade da Coruña (Galiza). Na Arxentina, participou na vida cultural galega da emigración desde 1960 até o seu retorno definitivo a Galiza no 2002
Traxectoria
Fillo de emigrantes da Terra de Montes, licenciouse en Psicoloxía na Universidade Nacional de Buenos Aires (UNBA), e desenvolveu gran parte da súa carreira profesional aló, até a partir de 2002, se asenta definitivamente en Galiza. No ámbito profesional acadou o grao de doutor en psicoloxía pola Universidade da Coruña cunha tese sobre os galegos emigrados ó Río da Prata: ''Emigración y Psicoloxía - Alteridad y alienación en los emigrantes gallegos al Río de la Plata. A súa comprensión existencial''. Licenciouse en psicoloxía e na Coruña dedicouse á asistencia de inmigrantes e de mulleres vítimas da violencia doméstica.
Na Arxentina
Desenvolveu na Arxentina unha dilatada actuación na colectividade galega emigrada no Río da Prata. Levou adiante en Bos Aires, por varios anos, a emisión radiofónica "Nós, os galegos. Galiza como Nación", exclusivamente dedicada a espallar música, cultura, comentarios e novidades de Galiza. Emitiuse na Provincia de Buenos Aires dende xullo de 1999, os sábados de 17 a 18 horas. Este programa conseguiu no 1999 dous premios polo labor cultural.
Foi presidente da Sociedad de Campo Lameiro (1990-2002), secretario de Cultura da Unión de Asociaciones Gallegas de la República Argentina (1992-1996), da que despois foi presidente (1996-1997), presidente da Asociación Arxentina de Fillos de Galegos (1967-1970) e director do Boletín “Irmáns” da Unión de Asociacións Galegas.
Analxesia
A analxesia é un estado no que non hai dor. Isto é, un estado no que se produciu unha supresión ou perda da sensibilidade á dor.
José Martínez-Romero Gandos
En Galiza
No 1987, xunto á súa compañeira Pilar Jeremías, fan a primeira viaxe a Galiza. No 1991 representou os seus veciños emigrados nunha visita ao Concello. No 1994 viaxou a Galiza para participar dos actos de homenaxe a Luís Seoane no Día das Letras Galegas. No 1996, con ocasión dunha viaxe a Málaga para ditar un curso sobre a familia na Universidade de Málaga, visitou Galiza nunha serie de contactos para organizar cursos de intercambio.
Analxesia
Para alcanzaer este estado existen unha clase de fármacos ou drogas, os analxésicos.
Etimoloxía
O termo analxesia entrou contra 1700 no latín dos médicos; é un calco do grego antigo ἀναλγησία analgēsia, "insensibilidade" (de ἀν- an-, "partícula privativa", "non",  e ἀλγείν algeín ou ἀλγέω algeō, "sentir dor", "ter dor".
José Martínez-Romero Gandos
En Galiza
Co apoio da Deputación da Coruña concretou en setembro do 2000 un convenio coa Asociación de Vecinos de Monte Alto, Torre de Hércules e Atocha (AVAMATH) para iniciar o "Proxecto Esperanza".
No ano 2002, por mor da crise socioeconómica da Arxentina decide, xunto coa familia, retornar a Galiza definitivamente. Chega o 2 de decembro de 2002 e instalouse na Coruña. Dende a chegada, vencellouse ao movemento de inmigrantes residentes na Coruña e rematou a súa formación especializándose na Mediación Intercultural.
Analxesia
Definición de dor
A dor foi definido pola Asociación Internacional para o Estudo da Dor (IASP) como "unha experiencia desagradábel, sensorial e emocional, asociada a un dano do organismo actual ou potencial". A dor advírtenos de que algo está fallando no corpo, ou que o dano vai suceder. Hai milleiros de células na pel que son receptoras da calor, o frío, a presión, o tacto e s dor. Cando hai un dano no corpo (por exemplo, despois dunha ferida) estas células envían información ao cerebro. Isto en principio produce unha situación de alarma, pero logo, se persiste, causa dor e incomodidade.
José Martínez-Romero Gandos
En Galiza
En Galiza, participou na elaboración do Proxecto Raizame (Concello de Corcubión, 2000) e do Proxecto Esperanza (Deputación da Coruña 2000/2001). Ten colaborado en Galicia e foi correspondente da páxina de Buenos Aires no xornal electrónico galego Vieiros onde publicou artigos sobre a emigración no Río da Prata.
Analxesia
Dor aguda e dor crónica
A "dor aguda" é unha dor de duración limitada. Xeralmente ten unha correlación identificábel cunha lesión no corpo ou cunha enfermidade. A miúdo desaparece coa curación. Pero a dor aguda pode ser un síntoma de alarma que indica un dano real ou posíbel. Por exemplo, a dor na man que se acercou ao lume e que se retirou dela rapidamente.
A "dor crónica" é a que continúa durante períodos de tempo máis longos, ás veces mesmo a pesar da curación do dano orixinal. Nestes casos non ten función de alarma e chega a ser prexudicial polo sufrimento que causa. A dor crónica, se persiste durante moito tempo, pode producir sentimentos de ira, tristeza e desesperación. Pode cambiar a personalidade, producir insomnio e interferir nas relacións interpersoais.
José Martínez-Romero Gandos
En Galiza
(2006) “Comunicacións entre profesionais”, relatorio presentada no Colexio Oficial de Psicólogos de Galicia, no marco da sesión formativa coa colaboración do Servizo Galego de Igualdade da Xunta de Galicia ao abeiro do Programa de Atención Psicolóxica a Mulleres Vitimas de Violencia de Xénero ou Doméstica, celebrado en Santiago de Compostela o día 2 de decembro de 2006 cunha duración de 2 horas.
Vida persoal
Casou en Buenos Aires o 7 de xullo de 1967 con Pilar Jeremías Cela, na primeira cerimonia matrimonial en galego no mundo, celebrada na Igrexa de Santa Rosa de Lima, Bos Aires. Ten dous fillos, Federico e Guadalupe e tres netos: Sofía, Ignacio e Matías.
Analxesia
Dor aguda e dor crónica
En xeral, un programa terapéutico completo contra a for crónica pode incluír tamén medicamentos contra a ansiedade ou antidepresivos que, ademais de actuaren sobre os síntomas secundarios, serven para aumentar a eficacia dos propios analxésicos.
Médicos que se ocupan da terapia da dor
Son sobre todo os anestesiólogos; de feito, as principais responsabilidades do anestesiólogo durante unha cirurxía están dirixidas principalmente á supresión da dor. Moitas das técnicas e coñecementos que estes profesionais utilizan durante a anestesia úsanse para aliviar calquera tipo de dor. Ademais, para as súas respectivas competencias, existen reumatólogos, neurólogos, traumatólogos, etc.
Os médicos que se ocupan da terapia da dor non só son expertos no tratamiento desta, senón que están especialmente preparados para diagnosticar a fonte da dor. A través de visitas, probas de laboratorio e investigacións radiográficas, poden identificar as causas da dor.
Tratamentos para suprimir a dor
Os avances na medicina e na farmacoloxía modernas posibilitaron que existan hoxe variados medicamentos e tratamentos dispoñíbeis para tratar e calmar a dor. O nivel de dor varía segundo cada persoa e segundo a enfermidade, polo que o tratamento relativo hai que estudalo de acordo coas necesidades específicas do doente. Para responder mellor ás necesidades individuais, o tratamento pode incluír un único analxésico ou unha combinación de diferentes medicamentos e métodos. Os problemas comunmente tratados inclúen dor postoperatoria, dor de parto, dor lumbar, dor por cancro, neuralxias, dor de cabeza e por artrites. A maioría das afeccións dolorosas poden seren diagnosticadas e tratadas con éxito polo médico de cabeceira. Pero se a dor persiste, débese consultar a un especialista en terapia da dor. En todos os hospitais existen Unidades de terapia da dor.
Clases de fármacos analxésicos
Os medicamentos que reducen a sensación de dor poden distinguirse ou diferenciarse segundo os mecanismos químicos que inducen. En resume, pódense agrupar en:
Analxesia conxénita
Existe tamén un síndrome que se caracteriza pola ausencia total de calquera tipo de sensación dolorosa ou desagradábel, que se denomina analxesia conxénita, ou insensibilidade conxénita á dor, porque se manifesta desde o nacemento e se transmite por herdanza, e tamén como analxesia natural, porque non está inducida por ningún fármaco. Por exemplo, os que a padecen perciben normalmente as variacións de temperatura, pero o que non senten é a incomodidade ou o malestar (dor, de feito) relacionado coa calor ou o frío, polo que poden sufrir queimaduras (ou conxelamento) sen darse de conta ou, de maneira similar, sufrir feridas ou lesións de varios tipos, fracturas, mutilacións, hemorraxias, etc. Precisamente por esta razón, esta "insensibilidade" á dor, aínda que aparentemente poida parecer positiva, en realidade é extremadamente perigosa.
Democracia (Ourense)
Historia e características
Apareceu o 21 de marzo de 1936. Semanario republicano, foi portavoz de Unión Republicana na provincia de Ourense. Dirixido por Rafael Romano Gracia. Cesou a súa publicación en xullo dese ano.
Vieiros
Vieiros pode referirse a:
Pobo seneca
Os seneca son un pobo indíxena de fala iroquesa que historicamente vivían ó sur do lago Ontario. Eran o pobo máis occidental das Seis Nacións ou Liga iroquesa (Haudenosaunee) en Nova York antes da Revolución Americana.
No século XXI, máis de 10 000 seneca vivían nos Estados Unidos, con tres tribos federalmente recoñecidas. Dúas no estado de Nova York: a Nación Seneca de Nova York, con dúas reservas indias no oeste do estado preto de Buffalo; e a Banda Tonawanda dos Seneca. A Nación Seneca-Cayuga atópase en Oklahoma, onde os seus devanceiros recolocados dende Ohio durante a deportación dos indios. Arredor de 1 000 seneca viven no Canadá, preto de Brantford, Ontario, na Reserva das Seis Nacións. Son descendentes dos seneca que se asentaron alí despois da Revolución Americana, xa que foron aliados dos ingleses e foron obrigados a ceder moitas das súas terras.
Lista de centrais térmicas de España
miniatura|As centrais térmicas en España. [[Ficheiro:Electricity production in Spain.PNG|miniatura|dereita|300px|Produción de enerxía das centrais eléctricas en España en comparación con outras fontes de enerxía:
]] As centrais térmicas en España producen aproximadamente a metade da xeración española de enerxía eléctrica. O seguinte lista contén as centráis termoeléctricas en activo segundo datos de Red Eléctrica Española, a empresa distribuidora de electricidade.
Camposo, Camposo, O Corgo
Camposo é un lugar da parroquia de Camposo no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Els Garidells
Els Garidels é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Antipirético
miniatura|200px|Envase de ibuprofeno [[medicamento|xenérico ]] En medicina e en farmacia denomínase antipirético a calquera fármaco que fai diminuír a febre.
Adoitan seren medicamentos que tratan a febre dunha forma sintomática, sen actuar sobre a súa causa. Os exemplos máis comúns son o ácido acetilsalicílico, o ibuprofeno, o paracetamol e o metamizol.
Pero tamén son antipiréticos algúns procedementos físicos, como a aplicación de panos mollados con auga fría sobre o corpo do enfermo, ou os baños deste en agua morna.
Sinónimos
Os antipiréticos coñécense tamén polos nomes de antitérmico, antifebril,  e febrífugo.
Antipirético
O termo antipirético está formado polo elemento do grego antigo ἀντι- anti-, que significa "contra", e o adxectivo πυρετικός pyretikós, que significa "febril", "con febre", derivado de πυρετός pyretós, "ardor", "febre", á súa vez tirado de πῡρ πυρός pỹr pyrós, "lume", "fogo".
Antitérmico
Así mesmo, antitérmico combina o mesmo primeiro elemento anti- co substantivo do grego antigo θέρμη thermē, "calor", "ardor" (especialmente "ardor febril"), e o elemento ´-ico, formador de adxectivos.
Antifebril
O sinónimo antifebril é de orixe latina, compoñéndose co elemento anti-, calco de grego, e o termo do latín medieval febrilis, "relativo ou pertencente á febre", derivado do latín clásico febris, is, "febre".
Febrífugo
Finalmente, febrífugo orixinouse contra 1680 en Francia, baixo a forma francesa fébrifuge, literalmente "que escorrenta a febre", "que fai fuxir á febre", termo derivado do latín febris, "febre", e fugare, "fuxir".
Usos
Os medios físicos son, como quedou dito, unha medida antipirética na que non se empregan fármacos. Pero asociados ao paracetamol baixan a febre de forma máis eficiente. As medidas físicas de forma illada só son eficaces durante poucos minutos.
A administración de antipiréticos é un acto habitual na maioría das persoas que teñen febre, sobre todo os nenos. Sábese que a febre é un mecanismo de defensa do corpo, sobre todo para activar o sistema inmunitario para que traballe con máis eficacia.
O aumento da temperatura corporal até os 38 °C chámase febrícula, e non é unha febre perigosa que deba ser diminuída con medicación. Débese abordar a enfermidade de fondo, pero debido aos hábitos adquiridos pola poboación e pola comunidade médica, prescríbense e adminístranse antipiréticos máis por ansiedade dos pais e non porque realmente sexan indicados.
A decisión de que antipirético utilizar en cada caso debe fundamentarse no seu mecanismo de acción, farmacodinamia, efectividade e efectos secundarios. Como a maioría das veces o obxectivo é diminuír a temperatura e as molestias do enfermo e, no posíbel, non alterar a resposta inflamatoria, excepto nos casos en que esta sexa exaxerada, recoméndase o paracetamol.