cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Merópidos
Descrición
A plumaxe da familia é xeralmente moi rechamante e na maioría das especies é principalmente ou polo menos parcialmente verde, aínda que Merops nubicus e Merops nubicoides son principalmente de cor rosa. A maioría dos Merops teñen unha banda negra na zona do ollo e moitos teñen gorxas e caras de diferentes cores. A extensión da cor verde nestas especies varía desde case cubrir practicamente todo o corpo no Merops orientalis a case nada no Merops albicollis. Tres especies, de África ecuatorial, non teñen nada de cor verde na plumaxe, o Merops gularis, o Merops muelleri e o Merops malimbicus. Moitas especies teñen as plumas centrais da cola alongadas.
A maioría das especies da familia teñen pouco dimorfismo sexual visible, aínda que en varias especies o iris é vermello nos machos e vermello acastañado nas femias, e en especies con plumas longas na cola estas poden ser lixeiramene máis longas nos machos. Tanto o Merops apiaster europeo coma o Nyctyornis amictus teñen diferenzas baseadas no sexo na cor da plumaxe, e a femia do Merops ornatus ten unhas plumas da cola máis curtas que o macho, e estas terminan cunha forma de maza que non teñen os machos. Hai exemplos nos que os abellarucos son sexualmente dicromáticos na parte ultravioleta do espectro de cor, que os humanos non poden ver. Un estudo feito no Merops philippinus encontrou que os machos eran máis coloridos que as femias en luz ultravioleta. A súa cor global tamén estaba afectada pola mellor ou peor condición corporal, o que suxire que había un compoñente de sinalización na cor da plumaxe. Os individuos novos son xeralemne similares aos adultos, excepto nas dúas especies de Nyctyornis nas que os individuos novos son principalmente verdes.
Os abellarucos emiten chamadas que son características para cada especie. A maioría soan bastante simples aos oídos humanos, pero mostran variabilidade significativa cando se estudan en detalle, e dan información significativa para as aves.
Distribución e hábitats
miniatura|upright|O [[Nyctyornis athertoni está asociado cos bosques, onde se alimenta no límite dos hábitats.]]
Os abellarucos están distribuídos no Vello Mundo e viven desde Europa a Australia. O centro da diversidade da familia é África, aínda que varais especies tamén aparecen en Asia. Unha soa especie vive en Europa (Merops apiaster), Australia (Merops ornatus) e Madagascar (Merops supercilliosus, que tamén se encontra na África continental). Dos tres xéneros da familia, Merops, que contén a maioría das especies, dáse en toda a área de distribución da familia. Nyctyornis está restrinxido a Asia, estendéndose desde India ao sur da China e ás illas indonesias de Sumatra e Borneo. O xénero Meropogon ten unha soa especie endémica de Sulawesi, Indonesia.
Os abellarucos son bastante indiscriminados na súa elección de hábitat. Os seus requirimentos son simplemente ter un pousadeiro elevado desde o cal observar a presenza de presas e un terreo cun substrato axeitado no cal escavar os seus buratos para nidificar. Como capturan as súas presas no aire non dependen de ningún tipo de vexetación. Unha soa especie, a Merops muelleri, encóntrase en bosques pechados nos que se alimenta preto do chan con pouca luz nos espazos entre grandes árbores. Outras seis especies están tamén moi asociadas coas selvas, pero aparecen nos límites do hábitat, como ao longo dos ríos, en espazos deixados por árbores caídas, en árbores en cantís ou sobre copas de árbores senlleiras que asoman no dosel do bosque.
As especies que se reproducen en áreas de climas tropicais e subtropicais ou temperadas de Europa, Asia e Australia son todas migratorias. O abellaruco común europeo que se reproduce no sur de Europa e Asia migra ao oeste e leste de África. Outra poboación da mesma especie reprodúcese en Suráfrica e Namibia; estas aves móvense cara ao norte despois de reproducírense. En Australia o Merops ornatus é migratorio nas áreas do sur da súa área de distribución, migrando a Indonesia e Nova Guinea, pero permanece todo o ano no norte de Australia. Varias especies de abellarucos, migran dentro de África; o Merops albicollis, por exemplo, reprodúcese no límite sur do Sáhara e pasa o inverno máis ao sur na selva ecuatorial. A migración máis peculiar é a do Merops nuibicoides, que ten unha migración en tres etapas; despois de reproducirse nunha faixa entre Angola e Mozambique desprázase ao sur de Botswana, Namibia e Suráfrica antes de irse cara ao norte aos seus principais territorios de invernada no norte de Angola, Congo e Tanzania.
Comportamento
Os abellarucos son aves diúrnas, aínda que unhas poucas especies poden migrar durante a noite se o terreo durante a ruta non é axeitado para facer unha parada ou se teñen que atravesar o mar. Os abellarucos son moi sociais e sitúanse ou pousan xuntos a miúdo tan preto que se poden tocar. Moitas especies son coloniais durante a estación reprodutora e algunhas especies son tamén moi gregarias cando non están nidificando.
As estruturas sociais do Merops bulocki e o Merops bullockoides foron descritos como as máis complexas nunha especie de aves. Viven en colonias localizadas en cantís de nidación, e teñen unha estrutura estable durane todo o ano. Estas colonias conteñen normalmente de 5 a 50 buratos de nidación, ocasionalmente ata 200 e están compostos por clans de dúas ou tres parellas, os seus axudantes, e os seus descendentes. Os axudantes son os fillos machos do ano anterior. Dentro da colonia, os machos alternan entre vixiar a súa parella e intentar forzar copulacións con outras femias. As femias á súa vez intentan poñer ovos nos niños dos seus veciños, un exemplo de parasitismo de crianza. Algúns individuos tamén se especializan no cleptoparasitismo, roubando as presas capturadas por outros membros da colonia. A rutina diaria da colonia é saíren dos buratos de nidación ou das pólas onde pousan de mañanciña en canto amanece, acicálarense e tomar o sol durante unha hora, e despois dispersárense para procurar alimento. Os territorios de alimentación están divididos por clans, e cada clan defende o seu territorio de todos os outros individuos da mesma especie, incluíndo clans da mesma colonia. Os clans volven á colonia antes de escurecer e dedícanse a un comportamento máis social antes de retirarse para pasar a noite. As colonias sitúanse separadas varios centos de metros e teñen pouca relación ente elas, aínda que os individuos novos poden dispersarse entre colonias. Como estas especies pode pensarse que teñen catro niveis de parentesco social: a parella, a unidade familiar, o clan e a colonia no seu conxunto.
Os abellarucos pasan un 10% do día en actividades dedicadas a estar confortables. Estas inclúen tomar o sol e darse baños de po ou auga. O comportamento de tomar o sol axuda a que as aves quezan pola mañá, reducindo a necesidade de usar enerxía para aumentar a súa temperatura. Isto tamén ten un aspecto social. Finalmente, poden axudar a estimular os parasitos que viven entre as súas plumas, que ao estaren máis activos son máis fáciles de atopar e eliminar pola ave. Debido ao seu estilo de nidificar en buratos, os abellarucos acumulan diversos parasitos externos como ácaros e moscas. Xunto con tomar o sol, darse baños de po (ou de auga onde se dispón desta), e acicalarse exhaustivamente, manteñen as plumas e pel en bo estado. Bañarse con auga implica ter que facer pequenos mergullos pouco profundos nun corpo de auga e despois regresan a un pousadeiro para acicalarse.
Alimentación
miniatura|esquerda|Macho de [[Merops viridis ofrecendo á súa parella un insecto capturado.]]
Os abellartucos cazan insectos case exclusivamente no aire. Capturan as presas en voo continuo ou máis comunmente botándose desde un pousadeiro desde onde vixían o paso de presas. Os abellarucos máis pequenos de ás arredondadas cazan normalmente desde ramas preto do chan, mentres que as espcies maiores cazan desde as copas das árbores ou desde cables de telégrafo. Unha técnica pouco común que usan con frecuencia os Merops nubicus e Merops nubicoides é montar ás costas de aves máis grandes otídidas (avetardas, sisóns).
Anne Sullivan
Johanna Mansfield Sullivan Macy, nada en Feeding Hills (Massachusetts) o 14 de abril de 1866 e finada en Forest Hills, Nova York, o 20 de outubro de 1936, coñecida como Anne Sullivan, foi unha mestra estadounidense, célebre por ser a instrutora e acompañante de Helen Keller.
Merópidos
Alimentación
As presas poden ser detectadas a distancia; os abellarucos comúns europeos poden detectar unha abella a 60 m de distancia, e os abellarucos de cara azul foron observados voando 100 m para capturar grandes avespas. Aproxímanse ás presas directamente ou desde atrás. As presas que aterran no chan ou sobre plantas normalmente non son perseguidas. Poden comer as pequenas presas en voo, pero levan as presas máis grandes ao seu pousadeiro, onde as golpean ata matalas e rompelas. Os insectos con aguillóns velenosos son primeiro golpeados contra unha rama, despois, cos ollos das aves pechados, fretan o insecto para que descargue o saco do veleno e o aguillón. Este comportamento é innato, como se demostrou con paxaros novos en catividade, que podían realizar a tarefa cando se lles presentaban por primeira vez abellas. Estas aves eran picadas nos primeiros cinco intentos, pero á décima abella, eran xa tan hábiles manipulando as abellas coma os adultos.
Os abellarucos consomen unha ampla variedade de insectos; agás unhas poucas bolboretas de sabor desagradable comen case calquera insecto, desde as pequenas moscas Drosophila a grandes escaravellos e libélulas. Comen certas cantidades de escaravellos, efémeras, plecópteros, cigarras, térmites, grilos e saltóns, barbantesas, moscas e avelaíñas. Porén, para moitas especies as presas dominantes son himenópteros con aguillón, como avespas e abellas. Nun exame de 20 estudos realizados a proporción da dieta baseada en abellas e avespas variaba entre o 20% e o 96%, e a media era 70%. Deste 70%, as abellas do mel formaban a maior parte da dieta. A preferencia polas abellas e avespas puido orixinarse debido á abundancia destes insectos do tamaño axeitado. Unha das especies que comen frecuentemente é a abella xigante, as cales intentan congregarse nunha masa de defensa contra os abellarucos.
Anne Sullivan
Traxectoria
Anne Sullivan naceu nunha familia pobre en Feeding Hills, no estado de Massachusetts. Segundo o seu certificado de bautismo, o seu nome era Johanna Mansfield Sullivan, mais chamárona Anne ou Annie dende o seu nacemento. Os seus pais eran Thomas Sullivan e Alice Cloesy, que chegaran aos Estados Unidos dende Irlanda, como consecuencia da gran fame irlandesa. Sullivan tivo dous irmáns máis novos, Mary e Jimmie. Anne Sullivan contraeu aos cinco anos unha doenza chamada tracoma, que deteriorou progresivamente a súa vista.
Merópidos
Alimentación
Igual que os picapeixes, os abellarucos regurxitan unha especie de egagrópilas de material non dixerido, normalmente negras e oblongas de 2 cm de longo.
Anne Sullivan
Traxectoria
A nai de Sullivan padecía de tuberculose e faleceu cando Anne tiña oito anos. O seu pai abandonou os nenos dous anos despois por medo a non ser quen de crialos el só. Anne e o seu irmán máis novo, James (Jimmie), foron enviados ao sobrepoboado hospicio de Tewksbury, Massachusetts e a súa irmán Mary marchou cunha tía. Jimmie tiña un problema na cadeira e morreu de tuberculose catro meses despois da súa chegada. Anne permaneceu no hospicio trala morte de Jimmie e someteuse a dúas operacións na vista sen éxito.
Merópidos
Reprodución
miniatura|Cantil de nidificación de abellarucos en [[Modi'in, Israel]] Os abellarucos son aves monógamas durante a estación reprodutora, e nas especies sedentarias, as parellas poden permanecer xuntas moitos anos. Os abellarucos migratorios poden encontrar novas parellas en cada tempada de apareamento. O cortexo que realizan é pouco espectacular, consistente nalgunhas chamadas e erguer as plumas da gorxa e ás. A excepción é a exhibición do Merops albicollis, no que na súa "exhibición de bolboreta" interveñen ambos os membros da parella que realizan un voo planado de exhibición con pequenos batidos de ás; despois pousan un fronte ao outro, elevando e pregando as ás mentres emiten chamadas. A maioría dos membros da familia realizan un cortexo de alimentación no que os machos ofrecen presas á femia, e dita alimentación pode cubrir gran parte ou toda a enerxía que as femias precisan para producir ovos.
Como case todos os Coraciiformes, os abellarucos aniñan en cavidades. Os niños dos abellarucos son buratos escavados no substrato, xa sexa nas paredes de cantís ou directamente a nivel do chan. Ambos os sitios de nidación son vulnerables; os que están a nivel do chan son vulnerables a ser pisados ou a pequenos depredadores, e os construídos en cantís, que adoitan estar en ribeiras de ríos, son vulnerables a inundacións rápidas, que poden varrer dun golpe ducias ou centos de niños. Moitas especies poden aniñar tanto no chan coma en cantís, pero prefiren os cantís, mais o Merops boehmi sempre aniña a nivel do chan. Os buratos de nidación escávanos ambos os membros da parella, ás veces asistidos por axudantes. O solo ou a area do susbtrato é abrandado con peteiradas do seu agudo peteiro, e despois usan os pés para retirar o material solto. Suxeriuse que os depósitos de loess dos ríos que non se esborrallan ao escavalos son os preferidos polos abellarucos grandes. Pode haber varios inicios infrutuosos nos que se empeza a escavar un niño e abandónase a metade do traballo; nas especies solitarias isto pode dar a impresión, polos moitos buratos que se obervan, de que viven en colonias cando non é así. O proceso de construción do niño pode durar vinte días, e duratne este tempo o peteiro do animal pode quedar romo ou acurtado. Xeralmente usan os niños nunha soa estación reprodutora e raramente o usan unha segunda vez, pero os que son abandonados polos abellarucos poden usalos outros paxaros, serpes e morcegos como refuxios ou lugares de reproducion.
Anne Sullivan
Traxectoria
Despois dun tempo, os parentes non podían continuar co coidado dos nenos, e Anne non podía atender o seu pai porque era incapaz de escribir, ler ou coser, así que os enviou a un hospicio para nenos pobres do condado en Tewksbury. Alí faleceu Jimmie logo de dous ou tres meses afectado por unha tuberculose de cadeira.
Merópidos
Reprodución
Non se usa ningún material para alfombrar a cavidade de reprodución. Poñen un ovo branco por día ata que completan unha posta típica de cinco ovos. Empezan a chocar os ovos en canto poñen o primeiro ovo e ambos os membros da parella comparten esa tarefa durante as horas diúrnas, pero pola noite só o fai a femia. Os ovos eclosionan en 20 días, e as crías nacen cegas, espidas e de cor rosa. Na maioría das especies, os ovos non eclosionan todos ao mesmo tempo, polo que se hai escaseza de alimentos só sobreviven os pitiños máis vellos. Os adultos e novos defecan no niño, e as feces son esmagadas ao pisar polos paxaros no niño, o que fai que a cavidade de nidación sexa moi fedorenta. Os pitos permanecen no niño durante uns 30 días.
Anne Sullivan
Traxectoria
Anne comezou a estudar na escola Perkins para cegos o 7 de outubro de 1880. Alí conectou con varios profesores e fixo progresos na súa aprendizaxe. Mentres estaba alí, fíxose amiga de Laura Bridgman, graduada de Perkins e primeira persoa xorda e cega educada alí. Dela aprendeu o alfabeto manual. Nesta época tamén tivo varias operacións que melloraron significativamente a súa visión. En xuño de 1886 graduouse con honores aos vinte anos.
Merópidos
Reprodución
Pode nidificar cada parella por separado ou formar colonias pouco densas ou moi densas. As especies máis pequenas adoitan aniñar en solitario, mentres que as de mediano tamaño forman pequenas colonias, e as especies grandes e migratorias aniñan en grandes colonias que poden ter miles de aves. Nalgúns casos, as colonias poden conter máis dunha especie de abellaruco. Nas especies que aniñan de forma gregaria, as parellas reprodutoras poden ser asistidas por ata cinco axudantes. Estas aves poden alternar entre reproducirse elas mesmas ou ser axudantes doutras en anos sucesivos.
Anne Sullivan
Helen Keller
miniatura|Sullivan e [[Hellen Keller.]] O verán seguinte da graduación de Sullivan, o director da escola Perkins, Michael Anagnos, recibiu un aviso de Arthur Keller, que buscaba unha mestra para a súa filla cega e xorda de sete anos Helen. Anagnos inmediatamente recomendou a Sullivan para o posto, e comezou a traballar o 3 de marzo de 1887 na casa dos Keller en Tuscumbia, Alabama. Grazas a Sullivan, Helen puido comezar a entender a súa contorna. Sullivan facía que Helen tocase as cousas e entón deletreaba o que era o obxecto na man de Helen. Así, Helen aprendeu a ler. Para que aprendese a ler, Sullivan conseguiulle un taboleiro especialmente deseñado, con canais de modo que un lapis puidese formar letras. Para ensinarlle a falar, Sullivan puña a man de Helen na súa gorxa para que puidese sentir as vibracións creadas ao pasaren os son pola gorxa. Sullivan facía que Helen tratase de formar esas mesmas vibracións.
O seu discurso, non obstante, continuaba a ser confuso. Non foi ata anos despois que coa axuda da técnica dun profesor de voz e o apoio de Sullivan, Helen puido finalmente falar claramente. Keller foi á Universidade Radcliffe, graduándose con honores e publicou o seu primeiro libro en 1902, The Story of My Life.
Merópidos
Predadores e parasitos
Os niños dos abellarucos poden ser saqueados por ratas e serpes, e os dultos son cazados por aves de presa como o Accipiter brevipes. O Merops pusillus e o Merops bulocki son hóspedes reprodutores dos paxaros indicadores do mel Indicator indicator e Indicator minor, ambos os dous parasitos de crianza. Estas aves poñen ovos no niño do abellaruco, as crías de indicador do mel matan despois os pitiños de abellaruco e destrúen os ovos que queden. A chamada de petición de alimento do indicador do mel soa como dous pitos de abellaruco, o que lle asegura obter unha boa subministración de alimento dos abellarucos adultos.
Anne Sullivan
Helen Keller
Sullivan e Keller viaxaron a Hollywood para filmar un filme baseado nas súas vidas, basicamente por interese económico. O filme, titulado Deliverance, foi un fracaso, mais isto non as desalentou para tratar de gañar a súa vida en espectáculos públicos de vodevil.
Merópidos
Predadores e parasitos
Os abellarucos poden ser infestados por varias moscas chuchadoras de sangue do xénero Carnus, e por moscas mordedoras Ornithophila metallica. Outros parasitos son piollos mastigadores do xénero Meromenopon, Brueeliaa e Meropoecus, algúns dos cales son parasitos especialistas dos abellarucos, e a pulga Echidnophaga gallinacea. O estilo de nidificación en buratos implica que adoitan transportar unha maior carga de parasitos externos que as especies que non aniñan en buratos. Os abellarucos poden tamén ser infectados por protozoos parasitos do sangue do xénero Haemoproteus como H. meropis.
As larvas de moscas do xénero Fannia viven nos niños de polo menos os abellarucos comúns europeos, e aliméntanse das feces e restos de comida que hai no niño. A súa presenza e actividades de limpeza parecen ser beneficiosas para o desenvolvemento dos abellarucos.
Anne Sullivan
Morte
Sullivan tivo problemas na vista case toda a súa vida, mais en 1935 quedou completamente cega nos dous ollos. O 15 de outubro de 1936, sufriu unha trombose coronaria, caeu en coma e faleceu cinco días despois con setenta anos en Forest Hills, Nova York, con Keller agarrando a súa man. Sullivan foi incinerada e as súas cinzas foron enterradas nun memorial na Catedral Nacional de Washington. Foi a primeira muller recoñecida deste xeito polos seus méritos. Cando Keller morreu en 1968 as súas cinzas foron colocadas xunto as de Sullivan.
Merópidos
Status
miniatura|[[Merops nubicoides está sendo moi negativamente afectado pola persecución e perda de hábitat.]]
Anne Sullivan
Vida persoal
O 3 de maio de 1905, Sullivan casou co instrutor da Universidade Harvard e crítico literario John Albert Macy (1877–1932), que axudara a Keller coas súas publicacións. El mudouse con elas e viviron xuntos. Porén, cos anos o matrimonio comezou a desintegrarse. Separáronse en 1914, aínda que no censo de 1920, Macy aparece como inquilino delas. Nunca se divorciaron oficialmente e segundo pasaron os anos, parece que el foi desaparecendo da súa vida. Sullivan nunca volveu casar.
Merópidos
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) avalía a vulnerabilidade das especies en termos de poboación total e a velocidade de declive das poboacións. Ningún dos abellarucos está dentro dos criterios de vulnerablilidade da IUCN, polo que son avaliados como en situación de "menor preocupación".
As especies de campo aberto, que comprenden a maioría dos abellarucos, na súa maioría expandiron a súa área de distribución a medida que se convertía máis terra en terreos agrícolas, pero algunhas especies de bosques tropicais sufriron un declive pola perda do seu hábitat, aínda que ningunha especie ou subespecie está en situación preocupante. Hai certa persecución humana dos abellarucos, na que os seus niños son bloqueados, dispárase aos adultos ou son atrapados con trampas pegañentas, ou as crías son capturadas como alimento. O que xeralmente é máis problemático é a destrución non intencionada dos niños. Isto pode ocorrer cando son pisados polo gando, como lle ocorre ao Merops muelleri en Kenya, ou pola perda dos bosques como a conversión masiva dos bosques nativos en plantacións de palmeira aceiteira en Malaisia.
Na cultura
miniatura|esquerda|[[Aristóteles aconsellou matar os abellarucos para protexer as colmeas de abellas.]]
Os abellarucos foron mencionados por autores antigos como Aristételes e Virxilio, e ambos aconsellaron matar os abellarucos. Aristóteles sabía que os abellarucos aniñaban no fondo de túneles de 2 m de longo e cal era o tamaño da súa posta de ovos. Dixo que os adultos que nidificaban eran alimentados polos seus propios fillos, baseándose na observación, comprobada modernamente nalgunhas especies, de que os paxaros axudan a aos nidificantes emparentados. Na mitoloxía grega, Botres de Tebas foi mortalmente golpeado polo seu pai por profanar un sacrificio ritual dun carneiro ao deus Apolo ao probar o cerebro da vítima. O deus tivo piedade del e converteuno nun abelaruco.
No hinduísmo a forma que adoptaba o paxaro durante o voo críase que semellaba un arco, no que o longo peteiro era a frecha. A isto débese un nome sánscrito da ave que significa "arco de Vishnu" e a súa asociación cos deuses arqueiros. Críase que os calumniadores se reencarnaban en abellarucos, debido ao veleno que metaforicamente levaban nas súas bocas.
As representacións na arte clásica son raras para ser un paxaro tan rechamante. O único exemplo coñecido do Antigo Exipto é un relevo que probablemente é dun pequeno Merops orientalis, que se encontra nunha parede do templo mortuorio da raíña Hatshepsut, e un mural romano antigo representando abellarucos de cara azul na vila de Agripina. Os abellarucos aparecen en selos de correos de polo menos 38 países, os máis comúns son o abellaruco común europeo e os Merops nubicus e Merops nubicoides.
Agustín Malvido
Agustín Malvido Broullón, nado en Cangas o 28 de outubro de 1928 e finado o 5 de xaneiro de 2023, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Orfo aos catro anos. Aos oito anos trasladáronse a Vigo onde continuou no colexio Mestres Goldar. En 1940 entrou a traballar no Real Club Náutico de botóns, despois traballou de aprendiz na fábrica de Álvarez. En 1944 entrou a traballar de aprendiz de vidreiro en Vidros da Florida onde traballou até 1978 cando pechou a empresa. Foi vicesecretario provincial do sindicato vertical de construción, vidros e cerámica. En 1976 afiliouse ao SOG, foi elixido secretario comarcal da ING. Militante da UPG, foi candidato ao Senado polo BN-PG nas eleccións de 1979. Entre abril e maio de 1981 pola crise interna na UPG entre os partidarios de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, o sector minoritario entre os que se encontraba Agustín Malvido e Francisco García Montes, e aqueles que se opuñan, o sector maioritario, foi expulsado da UPG xunto con todo o grupo. Foi representante da CIG no Consello da Terceira Idade da Xunta de Galicia.
Adreian Payne
Adreian DeAngleo Payne, nado en Dayton, Ohio, o 19 de febreiro de 1991 e finado en Orlando (Florida) o 9 de maio de 2022, foi un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Payne foi seleccionado na 15ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Atlanta Hawks. O 25 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Hawks tras acadar 12.5 puntos e 7.0 rebotes por encontro na Liga de Verán da NBA de 2014.
Viroide
Os viroides son patóxeno das plantas aparentemente similares a virus pero que se diferencian deles en que non teñen cápside proteica e en que o seu ácido nucleico é sempre ARN circular monocatenario, polo que se pode dicir que son un ARN circular infeccioso. Un viroide consiste simplemente nun curto ARN monocatenario circular duns poucos centos de nucleobases e con alta complementariedade, polo que teñen menos de 10.000 átomos en total. . En comparación, o xenoma máis pequeno coñecido de virus que pode causar infección ten un tamaño dunhas 2000 pares de bases. O patóxeno humano da hepatite D é similar a un viroide pero ten proteínas asociadas ao seu xenoma e pertence a outra categoría, a dos chamados virus satélites.
Adreian Payne
Traxectoria profesional
O 10 de febreiro de 2015, Payne foi traspasado ós Minnesota Timberwolves a cambio dunha futura elección da primeira rolda do Draft.
Península Itálica
miniatura|dereita|259px|Vista de satélite, na que se aprecia a súa característica forma de «[[bota», polo que é chamada en italiano Lo stivale («A bota»).]] A Península Itálica é unha península do surcentro de Europa e é unha das tres grandes penínsulas do sur deste continente, xunto coa Balcánica e a Ibérica. O seu territorio esténdese uns 1000 km de noroeste a sueste. Está situada no centro do mar Mediterráneo, entre os mares da Liguria, Tirreno, Adriático e Xónico. Politicamente abrangue a maior parte de Italia, San Marino e a Cidade do Vaticano.
Adreian Payne
Traxectoria profesional
O 21 de agosto de 2017, Payne asinou cos Orlando Magic. O 26 de xaneiro de 2018, foi cortado polos Magic.
Viroide
Os viroides foron descubertos e bautizados por Theodor Otto Diener, un patólogo vexetal do Servizo de Investigación Agrícola de Maryland, en 1971.
Adreian Payne
Traxectoria profesional
Na mañá do 9 de maio de 2022, recibiu un disparo e faleceu en Orlando, Florida.
Viroide
O ARN dos viroides non codifica ningunha proteína, pero pode ter actividade de ribozima. Cando infecta as plantas este ARN replícase nelas. O mecanismo de replicación implica a ARN polimerase II do hóspede, un encima normalmente asociado coa síntese de ARN mensaxeiro a partir de ADN, pero que nos viroides actúa catalizando a síntese en "círculo rodante" do novo ARN utilizando como molde o ARN do viroide inicial. Algúns viroides son ribozimas, polo que teñen propiedades catalíticas que lles permiten autocortar e ligar xenomas de tamaño unidade a partir de intermediarios de replicación máis longos, pero outros viroides fan o corte con encimas RNAases da planta. Por tanto, para a súa replicación dependen de encimas do hóspede (pero non dependen doutra especie de virus como os virusoides e satélites).
Península Itálica
Características xerais
No suroeste da península está Calabria e está separada da illa de Sicilia polo estreito de Messina. Entre Sicilia e África distan 140 km.
Viroide
Outros axentes parecidos son os virusoides, que precisan infectar á célula xunto con outro virus, do cal dependen para a súa replicación. Polo contrario, o viroide non depende doutro virus.
Península Itálica
Características xerais
Na costa oriental, a península salentina (Puglia) dista da costa albanesa, no punto máis estreito do Canal de Otranto, 70 km.
Viroide
O primeiro viroide que foi identificado foi o viroide do tubérculo afusado da pataca (PSTVd). En total lévanse identificado algo máis de 30 especies:
Península Itálica
División política e administrativa da Península Itálica
A rexión física da Península Itálica, non corresponde exactamente coa extensión do Estado italiano, e non só os italianos ocupan este espazo. Dentro da Península Itálica está:
Viroide
Viroides e silenciamento por ARN
Existiu durante longo tempo unha gran confusión sobre como os viroides poden inducir síntomas nas plantas sen teren a capacidade de codificación de proteínas nos seus ARN. Agora, diversas evidencias suxiren que neste proceso está implicado o silenciamento por ARN (interferencia de ARN). En primeiro lugar, cambios no xenoma do viroide poden alterar dramaticamente a súa virulencia. Isto reflicte o feito de que calquera siRNA (ARN interferente pequeno) producido tería unha menor complementariedade de bases para aparearse co ARNm diana. En segundo lugar, foron illados das plantas infectadas siRNAs correspondentes con secuencias de xenomas de viroides. Finalmente, a expresión transxénica do hpRNA (hairpin RNA ou ARN forquita) non infeccioso do viroide do tubérculo afusado da pataca produce na planta todos os síntomas da infección polo viroide.
Penetrancia xenética
En xenética, penetrancia é a proporción de individuos que levan un determinado alelo ou xenotipo, e que expresan un determinado fenotipo asociado con el. En xenética médica, a penetrancia dunha mutación causante dunha enfermidade é a proporción de individuos que levan a mutación e que ademais manifestan síntomas clínicos asociados con ela. Por exemplo, se unha mutación nun xene responsable dun determinado trastorno autosómico dominante ten un 95% de penetrancia, iso quere dicir que o 95% dos individuos que leven esa mutación manifestarán os síntomas da enfermidade, pero o 5% restante, malia levar tamén a mutación, non manifesta síntomas.
Pode calcularse a penetrancia (P) calculando o seguinte cociente:
P = F/G
Os exemplos que normalmente se poñen para ilustrar os distintos graos de penetrancia son xeralmente de casos de alta penetrancia, e hai varias razóns para que isto sexa así:
A penetrancia só considera se o individuo expresa o carácter ou non, pero non o grao en que o expresa. Para a variación do grao de expresividade dun carácter dado utiízase o termo expresividade.
Determinación da penetrancia
A penetrancia non é doada de determinar fiablemente, mesmo en enfermidades xenéticas que están causadas por un só alelo polimórfico. En moitas doenzas xenéticas, o comezo dos síntomas está relacionado coa idade, e está afectado por codeterminantes ambientais como a nutrición ou o feito de fumar, e por cofactores xenéticos e tamén pola regulación epixenética da expresión:
Nesgo de comprobación da penetrancia
A determinación da penetrancia do alelo C282Y pode estar influída polo momento da vida en que os médicos avalían os homocigotos. Moitos dos afectados non procuran tratamento ata que os síntomas están avanzados, e debido a complicacións relacionadas coa idade, algúns individuos morren antes debido a outras causas. Este dilema coñécese como "nesgo de comprobación". Pode haber un nesgo que favoreza só a comprobación dos casos afectados máis severamente, ou pode haber un nesgo na outra dirección, ao considerar que o homocigoto está afectado pola enfermidade se simplemente ten niveis de ferro no sangue elevados, pero sen evidencias fisiolóxicas de enfermidades orgánicas como a cirrose. Así, unha definición de consenso do que constitúe ou non a presenza dun fenotipo é esencial para determinar a penetrancia dun alelo.
Risco atribuíble
Para alelos con penetrancia incompleta, a penetrancia do alelo non coincide co chamado risco atribuíble. Por exemplo, viuse que moitos alelos, por medio de estudos de asociación, causan unha forma de cancro, a miúdo con baixa penetrancia. Pero casos dese cancro tamén se producen sen que o individuo leve ese alelo. O risco atribuíble é a proporción do risco total que pode ser atribuída á presenza do alelo.
Caracteres polixénicos
Moitos caracteres biolóxicos (como a altura ou a intelixencia humana) son multifactoriais, porque están influídos por moitos xenes e condicións ambientais e pola expresión epixenética. Con este tipo de caracteres polixénicos só se pode facer unha medición estatística da asociación.
Vesícula
miniatura|250px|dereita|Esquema dunha vesícula simple ([[liposoma).]] Unha vesícula pode entenderse como unha burbulla de líquido dentro doutro líquido, é dicir, a unión supramolecular constituída por diferentes moléculas. Máis tecnicamente, unha vesícula pode definirse como un pequeno saco membranoso que pode almacenar ou transportar substancias. As vesículas poden formarse naturalmente a causa das propiedades da súa membrana lipídica (caso das micelas), ou poden prepararse artificialmente (caso dos liposomas). A maioría das vesículas teñen funcións especializadas dependendo do material que conteñen.
Dado que as vesículas teñen un aspecto moi parecido, é moi difícil describir a diferenza entre os diferentes tipos.
A vesícula está separada do citosol, polo menos por unha bicapa de fosfolípidos. Cando teñen só unha destas bicapas chámanse unilamelares, e se non, multilamelares.
As vesículas transportan ou dixiren produtos celulares ou refugallos. A membrana que rodea a vesícula é similar á da membrana plasmática, polo que as vesículas poden doadamente fusionarse coa membrana plasmática e liberar o seu contido fóra da célula. As vesículas poden tamén fusionarse con outros orgánulos da célula.
Como o interior da vesícula está separado do citosol pola súa membrana, o interior pode facerse distinto do ambiente citosólico. Grazas a iso, as vesículas son a ferramenta celular básica para a organización das substancias celulares. As vesículas están implicadas no metabolismo, transporte, control de flotación, e no almacenamento de encimas. Poden actuar tamén como compartimentos para realizar reaccións químicas. miniatura|250px|dereita|Imaxe obtida coa técnica Sarfus de vesículas lipídicas.
Tipos de vesículas
miniatura|250px|esquerda|[[Micrografía electrónica de transmisión|Micrografía electrónica dunha célula que contén un vacúolo alimenticio (fv) e un vacúolo de transporte (tv) no parasito da malaria.]]
Vacúolos
Os vacúolos son vesículas que conteñen principalmente auga.
Vesículas secretoras
As vesículas secretoras conteñen substancias que deben ser excretadas fóra da célula. As células teñen necesidade de excretar substancias por diversos motivos, como pode ser a eliminación de refugallos ou a secreción de substancias producidas pola célula que desempeñan unha función no organismo (hormonas, neurotransmisores etc.), como sucede en células especializadas, as cales almacenan eses produtos en vesículas secretoras e despois libéranos cando é necesario. Algúns exemplos de vesículas secretoras de células especializadas son os seguintes:
A Ponte, Uriz, Begonte
A Ponte é un lugar da parroquia de Uriz no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
Vesícula
Formación e transporte de vesículas
miniatura|dereita|300px|Célula eucariota cos seus orgánulos, na que se ve unha vesícula (4), e estruturas relacionadas coas vesículas como o [[retículo endoplasmático rugoso (5), e o aparato de Golgi (6).]]
A Ponte, Uriz, Begonte
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Vesícula
Formación e transporte de vesículas
Algunhas vesículas fórmanse cando parte da membrana do retículo endoplasmático ou do aparato de Golgi se evaxina do orgánulo. Outras fórmanse cando algún elemento de fóra da célula se introduce no seu interior por invaxinación da membrana plasmática ou por fagocitose con emisión de pseudópodos.
Revestimento de vesículas
O revestimento das vesículas serve para conformar a superficie da membrana doante, e para seleccionar as proteínas específicas que formarán a carga a transportar dentro da vesícula. A selección das proteínas da carga faise uníndoas a certas marcas de clasificación que teñen ditas proteínas. Os complexos ou clusters proteicos do revestimento da vesícula seleccionan proteínas de membrana de carga nas vesículas que se evaxinan.
Hai tres tipos de revestimentos vesiculares, chamados coatómeros: clatrina, COPI e COPII. Os revestimentos de clatrina son típicos das vesículas que fan o transporte entre o aparato de Golgi e a membrana plasmática, ou entre o Golgi e os endosomas, ou entre a membrana plasmática e os endosomas. As vesículas revestidas COPI son as responsables do transporte retrógrado desde o Golgi ao retículo endoplasmático. Finalmente, as vesículas revestidas COPII encárganse do transporte anterógrado desde o retículo endoplasmático ao Golgi.
O revestimento de clatrina pénsase que se ensambla en resposta á proteína regulatoria G. O revestimento de coatómeros ensámblase e desensámblase debido á proteína ARF ou factor de ADP-ribosilación.
Unión das vesículas a membranas
Diversos marcadores de superficie das vesículas chamados SNAREs identifican cal debe ser a carga a transportar na vesícula, e complementariamente outros SNAREs da membrana do orgánulo de destino funcionan facilitando a fusión da vesícula transportadora coa membrana de destino. Os SNAREs vesiculares denomínanse ás veces cono v-SNAREs (v de vesícula) e os da membrana de destino como t-SNARES (t de target, diana).
Àlex Soler-Roig
Àlex Soler-Roig, nado en Barcelona o 29 de outubro de 1931, é un ex piloto de carreiras catalán. Participou en 10 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutando o 19 de abril de 1970 e non logrou ningún punto no campionato. Tamén participou en varias carreiras fóra de Campionato de Fórmula Un.
Vesícula
Unión das vesículas a membranas
Pénsase que as proteínas regulatorias Rab supervisan a unión dos SNAREs. As proteínas Rab son proteínas regulatorias ligadas ao GTP, e controlan a unión dos SNAREs complementarios durante un longo período de tempo, suficiente para que a proteína Rab hidrolice o seu GTP ligado e fixe a vesícula na membrana destino.
Àlex Soler-Roig
Traxectoria
Fillo do Dr. Soler-Roig, Àlex comezou a súa carreira no motociclismo antes de entrar no mundo das carreiras de coches, participando en mitins con Fiat e Porsche. As súas primeiras vitorias chegaron en 1958 no trofeo Nuvolari en Barcelona e o Rally de Cataluña. Isto permitiulle lograr algúns patrocinadores para participar no Rally de Monte Carlo. En 1968 correu nas 24 Horas de Le Mans co equipo oficial de Porsche pilotando un 907/6 Langheck e un ano máis tarde nas 24 Horas de Daytona, onde chegou a liderar á súa clase ata que o seu compañeiro Rudy Lins tivo un accidente. No mesmo ano terminou cuarto nas 12 Horas de Sebring cun Porsche 907. Ese mesmo ano participa no campionato de F2 pilotando un Lola, e en 1969 terminou sétimo no Gran Premio de Barcelona nun Lotus F2 de 'Roy Winckelman Team' dirixido por Bernie Ecclestone. Logrou éxitos en varias carreiras con Jochen Rindt primeiro nas 6 Horas de Jarama e segundo nos 1000 km de Bos Aires.
Carreiras
O topónimo galego Carreiras pode referirse a:
Àlex Soler-Roig
Traxectoria
A súa primeira carreira na Fórmula 1 foi no Gran Premio de España de 1970 cun Lotus 49. Os organizadores da carreira limitaron a carreira a 16 participantes, polo que Soler-Roig non conseguiu a cualificación, malia rodar só unha décima de segundo máis lento que Mario Andretti. Con todo na mañá da carreira había unha esperanza de que os non cualificados podían comezar logo de todo, polo que os seus coches colocáronse na grella, pero os organizadores mantiveron á súa decisión orixinal e retiraron o coche de Soler-Roig da grella así como os de Jo Siffert e Andrea de Adamich. Posteriormente participou no Gran Premio de Bélxica, pilotando o Lotus 72 que era para Jochen Rindt. pero, o coche non estaba preparado para a práctica do venres e só logrou completar tres voltas na cualificación do sábado, e polo tanto non se lle permitiu comezar a carreira. A súa última participación na Fórmula Un esa tempada foi outra non cualificación no Gran Premio de Francia nun 49. Gañou o Campionato GT-Sport español ese mesmo ano.
Vesícula
Regulación dos receptores vesiculares
As proteínas de membrana que serven como receptores son ás veces marcados con ubiquitina para a súa eliminación e redución da súa cantidade. Unha vez que chegan a un endosoma pola vía descrita antes, empezan a formarse vesículas dentro do endosoma, que levan con elas as proteínas de membrana destinadas á degradación. Cando o endosoma madura converténdose en lisosoma ou cando se une cun lisosoma, as vesículas que están no seu interior son completamente degradadas. Sen este mecanismo só chegaría ao lume do lisosoma a parte extracelular das proteínas de membrana, e só esta parte sería degradada.
Àlex Soler-Roig
Traxectoria
Comezou a tempada de 1971 pilotando un coche oficial do equipo March, combinando o Campionato de Fórmula 1 co Campionato de Turismos de España e Alemaña con Ford Capri. Gañou o campionato español e terminou cuarto en Alemaña, pero non puido terminar ningunha carreira na Fórmula 1.
Vesícula
Regulación dos receptores vesiculares
A causa destas vesículas internas que teñen os endosomas, estes son denominados corpos multivesiculares. A súa vía de formación non se comprende totalmente, e, a diferenza das outras vesículas descritas antes, a superficie exterior destas vesículas non está en contacto co citosol, xa que están dentro do endosoma.
Preparación de vesículas
Téñense feito moitos estudos bioquímicos das vesículas fosfolipídicas. Para facer ditos estudos pode prepararse por sonicación unha suspensión homoxénea de vesículas fosfolipídicas, ou inxectando unha solución de fosfolípidos nunha solución acuosa tampón de membranas. Deste modo, poden prepararse solucións acuosas de vesículas de diferente tamaño e con diferente composición en fosfolípidos.
Àlex Soler-Roig
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Saimaa
dereita|miniatura|200px|O lago Saimaa destacado en cor azul nunha foto de satélite. Véxase o [[Golfo de Finlandia na parte inferior e o Lago Ladoga á dereita. A liña negra representa a fronteira entre Finlandia e Rusia.]] O lago Saimaa é, cunha superficie de 4.400 km², o meirande de Finlandia e o quinto de Europa. Atópase ó sueste do país e as cidades máis importantes que se encontran na súa ribeira son Lappeenranta, Imatra, Savonlinna, Mikkeli, Varkaus e Joensuu.
Desemboca no río Vuoksi, que flúe cara ó Lago Ladoga, xa en territorio ruso. A canle do Saimaa conecta o lago co Golfo de Finlandia, pasando dende Lappeenranta até Vyborg.
Ligazóns externas
miniatura|350px|esquerda|O [[lago Saimaa en verán.]]
American Gothic
American Gothic é un EP da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, editado dixitalmete o 1 de xaneiro do 2008, e en CD no Reino Unido o 11 de febreiro polo selo Reprise Records. O EP foi anunciado a través da súa páxina o 19 de decembro do 2007, e foi descrito por Billy Corgan como a continuación do seu álbum Zeitgeist.
Cultura Natural
Cultura Natural é un partido anarquista, ecoloxista e esperantista español fundado en 1981. Avoga por converter á Terra nun Estado federal que teña como lingua oficial o esperanto, pola reconversión das centrais nucleares de fisión polas de fusión, polo aumento de cereais integrais na alimentación, sobre todo do arroz integral, pola gasolina e gasóleo vexetal, e pola cirurxía natural. Está en contra da utilizacion do aceite fritido, das drogas, do alcohol, e do leite de vaca.
Eleccións
Habitualmente preséntase ó senado en Madrid, no 2004 o seu mellor candidato conseguiu 1.251 votos.
Abbottabad
Abbottabad é unha cidade de Paquistán, duns 150 000 habitantes. Está no distrito de Abbottabad, na provincia da Fronteira Noroeste. A lingua da cidade é o hindko.
A cidade debe o seu nome ao Maior James Abbott, que se asentou aquí no 1853 despois da anexión do Punjab polos británicos, establecendo o cuartel Xeral dunha brigada da segunda división do exército do norte británico.
O domingo 1 de maio de 2011 o presidente dos EUA Barack Obama anunciou que o líder de Al Qaida Osama bin Laden morreu nunha operación militar realizada por forzas especiais do exército dos Estados Unidos nun luxoso complexo residencial preto da cidade de Abbottabad onde estaba agochado coa súa familia.
Khalid Skah
Traxectoria
Comezou a súa carreira deportiva vencendo nos Campionatos Mundiais da IAAF na proba de "cross-country" no ano 1990 e 1991.
Hans Scharoun
Bernhard Hans Henry Scharoun, nado en Bremen o 20 de setembro de 1893 e finado en Berlín o 25 de novembro de 1972, foi un arquitecto alemán coñecido por deseñar a sala de concertos da Filharmónica de Berlín e a casa Schminke en Löbau. Foi un dos maiores expoñentes da arquitectura orgánica.
Khalid Skah
Traxectoria
No Campionato do Mundo de Atletismo de 1991 gañou o bronce na proba dos 10.000 metros e finalizou sexto nos 5.000 metros. Isto resultou decepcionante para o corredor que anteriormente vencera na proba dos 10.000 m en Oslo nunhas condicións adversas para el, converténdose nun dos favoritos para Toquio. Porén, para a final dos 10.000 m Richard Chelimo e o finalmente campión Moses Tanui (ambos quenianos) empregaron unha táctica traballando coma un equipo.
Bonifacio Borreiros
Bonifacio Borreiros Fernández, nado en Ferrol o 1 de agosto de 1953 e finado na Coruña o 5 de decembro de 2006, foi un médico e político galego.
Khalid Skah
Traxectoria
Nos Xogos Olímpicos de Barcelona '92, Khalid Skah tiña unha longa loita co queniano Richard Chelimo nos 10.000 m. Cando ambos estaban dobrando a Hammou Boutayeb, este último interferiu con Chelimo e Skah pasou a gañar un segundo diante do queniano. Despois da carreira Skah foi acusado de recibir excesiva axuda de Boutayeb e foi descualificado, aínda que logo foi recualificado por un tecnicismo. Durante a cerimonia de presentación, o día seguinte, Skah foi apupado fortemente polo público e pola contra Chelimo recibía unha ovación permanente.
Bonifacio Borreiros
Vida persoal
Casou con Ana Agras Gómez.
Khalid Skah
Traxectoria
En 1993 Skah gañou na proba dos 5.000 m nun prestixioso encontro en Zúric. Non obstante, rematou quinto no Campionato do Mundo de Atletismo de 1993. Acadou o seu único récord mundial nas 2 millas (8:12.17) na mesma tempada. En 1994 gañou o Campionato do Mundo de Semi-Maratón e acabou segundo nos 10.000 m no Campionato do Mundo de Atletismo de 1995.
Un dos derradeiros torneos internacionais de Skah foron os Atlanta 1996, onde finalizou sétimo nos 10.000 m. En 1997, Skah solicitou a nacionalidade norueguesa, onde vivira coa súa dona Anna Cecelia e adestrara durante anos. Despois diso, a Asociación de Atletas Marroquís expulsouno das competicións internacionais. Skah foi readmitido no 2001 e tentou volver ás pistas coma un dos mellores corredores de longa distancia do mundo. Finalizou décimo no Campionato Mundial de Semi-Maratón dese ano.
Actualmente Skah vive en Noruega e a súa irmá está casada co corredor finés Janne Holmén.
Hans Scharoun
Traxectoria
miniatura|240x240px|esquerda|Filharmónica de Berlín. Desde pequeno e tamén na súa etapa escolar en Bremerhaven, xa mostrara interese pola arquitectura. Realizou os seus primeiros deseños á idade de 16 anos, e xa aos 18 presentouse a un concurso para a modernización dunha igrexa.
En 1912 iniciou os estudos de arquitectura na Universidade Técnica de Berlín (naquel entón Königliche Technische Hochschule). Con todo, non chegou a terminar os seus estudos, xa que se alistou voluntario para servir durante a primeira guerra mundial. Traballou xunto co seu mentor Paul Kruchen nun programa de reconstrución da Prusia Oriental.