cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tool
Estilo musical e influencias
En moitos casos, Tool é catalogado como metal alternativo, un xénero moi amplo para catalogar a bandas (como Jane's Addiction, Rage Against the Machine e Faith No More, entre outras) que abarcan a estética e aos fans do metal e o rock alternativo.
No mesmo sentido, Tool é catalogada como unha banda de rock progresivo. Aqueles que senten que Tool é unha banda progresiva citan a definición clásica de "progresivo": é un xénero de música rock que busca alonxarse da música "mainstream" ou popular, "empurrando" os límites do rock, creando novos sons e estilos, que acotío posúen un alto grao de complexidade e de capas de son, elementos que poden atoparse doadamente na música de Tool: sexan os complexos ritmos utilizados en cancións como "Schism" (de 5/8 a 7/8) ou en "Lateralus", que móvese de 9/8 a 8/8 a 7/8 ou a incorporación de sons infrecuentes producidos pola experimentación con instrumentos (como en "Jambi"). Combinando o aspecto progresivo de Tool, co seu son do metal, poderíase aproximar a un xénero como "metal progresivo".
Nunha entrevista a un diario, Keenan dixo, medio en broma, que o género de Tool é un "stew of progressive rock, Bulgarian folk metal, rock ’n’ roll, ’80s disco and Christian rap that we like to call Munge" ("guiso de rock progresivo, folk metal bulgaro, rock & roll, música disco dos 80 e rap cristiano ao que nos gusta chamar ‘Munge’”).
Talvez, a influencia máis mencionada de Tool é King Crimson, admitida polos mesmos Tool como unha das súas bandas favoritas. Cando Tool non é chamado progresivo, acostuma ser catalogado dentro dalgún xénero do metal. Ás veces son catalogados como un xénero estendido do metal, como "math-metal psicodélico" ("psychedelic math-metal"), a diferenza doutras bandas que caen en subxéneros máis comúns. Tamén foron postos ocasionalmente en xéneros dos cales a xente normalmente non os considera parte, como jazz rock (unha clasificación relacionada co seu aspecto progresivo), e ata trip-hop, aínda que isto débese principalmente a un único set en vivo xunto a Tricky.
Artes visuais
Parte do traballo de Tool como banda é o de incorporar influencias doutros tipos de arte nos seus videoclips, concertos e empaquetado dos discos. Particularmete, Adam Jones actua tamén como o director artístico do grupo e como director dos seus videos musicais. Este feito tamén pode verse na propia páxina oficial de Tool.
Videos musicais
A banda lanzou oito videoclips, pero só aparecen persoalmente nos dous primeiros, para evitar que a xente se "enganchase ás personalidades involucradas en vez de escoitar a música". Coa excepción de "Hush" e "Vicarious", todos os videos de Tool contan en certa medida con animacións realizadas coa técnica do stop motion. Os videos son creados principalmente por Adam Jones, acotío en colaboración con outros artistas como Chet Zar, Alex Grey e Osseus Labyrint.
O videoclip de "Sober" conseguiu particularmente moita atención. Jones explicou que non contén ningunha historia, pero que a súa intención era provocar emocións persoais coas súas imaxes. Billboard elixiuno como o "Mellor video dun artista novo".
O vídeo de "Vicarious" foi lanzado en DVD o 16 de decembro do 2007 e destaca por ser o primeio da banda en ser realizado enteiramente con imaxes xeradas por ordenador.
Portadas e libretos
Adam Jones tamén é responsable da meirande parte do concepto artístico dos seus libretos. O seu primeiro álbum, Undertow, contaba coa escultura dunha caixa torácica de Jones na súa capa, e con fotos realizadas polos membros do grupo. Posteriores traballos incluían tamén deseños de artistas colaboradores: Ænima e Salival tiñan traballos de Cam de Leon; e Lateralus e 10,000 Days contaban coa axuda de Alex Grey. As edicións destes discos tiveron moi boas críticas pola súa innovación na presentación dos discos.
Tanto Ænima como 10,000 Days foron nomeados ao Grammy á mellor presentación e, mentres o primeiro non se levou o premio en 1997, o segundo si gañou no ano 2007. Como director artístico, Adam Jones creou unha presentación para 10,000 Days que conta cuns lestes estereoscópicos para ver as imaxes e as fotos en 3D do libreto.
Membros
Membros actuais
Antigos membros
Capricho (música)
Un capriccio ou capricho (ás veces en plural: caprichos ou, en italiano, capricci) é un termo que comezou a aplicarse no século XVI, é unha peza musical habitualmente de forma libre e de carácter vivo e animado. Pódese dicir que o capricho é unha forma predominantemente instrumental; tamén se pode dicir que a súa mesma condición de libre fai que sexa unha especie de estudo. O capricho habitual é aquel que é de natureza rápida, intensamente penetrada e ás veces virtuosística.
Véxase tamén
Capricho
José Napoleón Duarte
José Napoleón Duarte Fuentes, nado en San Salvador o 23 de novembro de 1925 e finado na mesma cidade o 23 de febreiro de 1990, foi un enxeñeiro civil, profesor e político. Foi o presidente do Salvador entre 1984 e 1989.
Traxectoria
Estudou no Liceo Salvadoreño e máis tarde na Universidade de Notre Dáme, en Indiana, Estados Unidos onde se graduou como Enxeñeiro Civil. De volta ao seu país exerceu como profesor de Cálculo Estrutural na Facultade de Enxeñería civil da Universidade do Salvador. Cursou estudos de Ciencias políticas en diferentes universidades europeas e foi alcalde de San Salvador de 1964 a 1970.
Carreira política
Fundou o Partido Demócrata Cristián, sendo primeiro secretario xeral e desde 1972 presidente. Este mesmo ano foi candidato á presidencia da República pola Unión Nacional Opositora, perdeu por pouca marxe contra o coronel Arturo Armando Molina. Duarte foi arrestado logo de participar activamente nun golpe de estado para evitar que o seu adversario asumise a presidencia e viuse obrigado a exiliarse en Venezuela, onde sería elixido vicepresidente da Unión Mundial Demócrata Cristiá e máis tarde, presidente da Organización Demócrata Cristiá de América.
En 1979 tras o derrocamento do xeneral Carlos Humberto Romero regresou ao Salvador. Entre marzo de 1980 e abril de 1982 foi membro da Xunta Revolucionaria de Goberno. En 1984, foi novamente candidato á presidencia do país polo Partido Demócrata Cristián. Os resultados obrigaron a realizar unha segunda votación entre Duarte e Roberto d'Aubuisson, da que Duarte saíu proclamado presidente electo, e tomou posesión do cargo o 1 de xuño 1984. En 1987, propuxo a Daniel Ortega, entón presidente de Nicaragua, a firma do Plan de paz de Esquipulas, para conseguir a paz en territorio centroamericano. Durante o seu mandato tivo que facer fronte a varios intentos de golpe de estado, dos que puido salvarse grazas ao apoio dos Estados Unidos. Así mesmo sufriu o secuestro da súa filla a mans da guerrilla en 1985.
En xuño de 1989, gravemente enfermo vítima dun proceso canceroso, entregou a presidencia ao seu sucesor Alfredo Cristiani. Foi o primeiro presidente civil do Salvador electo democraticamente desde 1931, e entregou o poder a un sucesor civil tamén electo democraticamente.
Faleceu o 23 de febreiro de 1990.
A Tapia, Soandres, A Laracha
A Tapia é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
El Criterio Gallego (Pontevedra)
El Criterio Gallego foi un periódico editado en Pontevedra en 1893 e 1896.
Historia e características
Subtitulado Diario católico de la mañana, apareceu a mediados de abril de 1893. Dirixido por Hipólito Codesido Sánchez. Publicación de tendencia carlista, trataba temas políticos. Entre os seus redactores figuraron Emilio Canda Adán, Carmelo Castiñeira Antelo e Eusebio Vence Calviño. O 18 de xullo de 1893 incluíu unha sección titulada "Hoja Literaria", dedicada a Rosalía de Castro, na que apareceron traballos en castelán, un poema de Filomena Dato Muruais e algúns versos da propia Rosalía. A partir de 1894 subtitulouse Diario Católico e publicou como folletín El Pórtico de la Gloria de Antonio López Ferreiro. Cesou a súa edición a principios de setembro de 1895. Volveu aparecer a principios de abril de 1896 pero pechou definitivamente en outubro dese ano.
San Pedro Alcántara
250px|miniatura|Praza de San Pedro San Pedro Alcántara é unha localidade do concello de Marbella, na provincia de Málaga, Andalucía. A pedanía ten a súa orixe na colonia agrícola do mesmo nome que en 1860 fundou o xeneral Manuel Gutiérrez de la Concha e Irigoyen, primeiro marqués do Douro.
Atópase situado na Veiga de San Pedro Alcántara, nunha ampla franxa costeira delimitada por un semicírculo de crebadas serras que a rodean. Tiña unha poboación de 34.922 habitantes en 2013.
O Picho, Vilacova, Abegondo
O Picho é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 2 mulleres.
Alessandro Pirzio Biroli
Alessandro Pirzio Biroli, nado en Bologna o 23 de xullo de 1877 e finado en Roma o 20 de maio de 1962, foi un militar e tirador de esgrima italiano.
Traxectoria
miniatura|Pirzio cos seus compañeiros de equipo durante os Xogos Olímpicos de 1908 Procedente dunha afamada familia de exploradores e aventureiros, era un experto esgrimista, participando nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres, eliminado na primeira rolda nas probas de espada e sabre pero pola contra logrou a medalla de prata en sabre por equipos. No ano 1918 recibiu o mando como oficial comandante do 8º Rexemento de Bersaglieri e despois da 7ª Brigada de Bersaglieri. Entre 1921 e 1927 estivo a cargo da misión militar no Ecuador. Xeneral comandante da División Monte Nero de 1932 deica 1933 e do V Corpo Trieste de 1933 a 1935, participou na Guerra de Etiopía, como xeneral comandante dos Corpo Eritreo, ocupando Dessie, converténdose de seguida no gobernador de Amara do 1 de xuño de 1936 ao 15 de decembro de 1937.
Segunda guerra mundial
miniatura|O chetnik colaboracionista [[Pavle Đurišić durante un discurso, en segundo plano Pirzio como gobernador de Montenegro]] Investido xeneral do 9º Exército en 1941, e pouco despois do Cuartel Xeneral Italiano en Albania, foi gobernador de Montenegro do 23 de xullo de 1941 ao 13 de xullo de 1943, aplicou unha política dura, remedando os métodos dos alemáns ordenando que por cada militar italiano morto habían ser fusilados 50 reféns e polos feridos 10 reféns. Recibiu de Hitler a Gran Cruz da Aguia Alemá con espada como máximo recoñecemento da súa espléndida cualidade militar e organizativa.
Servizo de intelixencia
Alén de ocuparse da obtención de información, os servizos secretos tamén tentan evitar a acción de servizos de intelixencia estranxeiros no seu país, a chamada contraespionaxe.
As axencias de intelixencia poden proporcionar os seguintes servizos ós seus gobernos:
Formas de intelixencia
Historicamente, a maior fonte de obtención información foi a HUMINT, porén dende xa fai algún tempo a SIGINT é a máis importante a día de hoxe.
Servizos de intelixencia (por país)
Alemaña
Arabia Saudita
Australia
Bangladesh
Bélxica
A Tapia
O topónimo A Tapia pode referirse a varios lugares de Galicia:
Servizo de intelixencia
Servizos de intelixencia (por país)
Brasil
Canadá
Chile
Ximarás, Pedrafita, Guitiriz
Ximarás é un lugar da parroquia de Pedrafita no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 home e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Servizo de intelixencia
Servizos de intelixencia (por país)
Colombia
Cuba
República Checa
Dinamarca
España
Estados Unidos
Exipto
Filipinas
Finlandia
Francia
Grecia
Países Baixos
India
Irlanda
Italia
Marrocos
México
Nova Zelandia
Paquistán
Polonia
Reino Unido
República Popular China
Singapur
Suecia
Suráfrica
Taiwán
Turquía
Ucraína
O Picho
Co topónimo O Picho podemos atopar os lugares de:
Yokkaichi
Yokkaichi (四日市市, よっかいちし, Yokkaichi-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao norte da prefectura, e na area norte da provincia histórica de Ise, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. Ten 205,53 km² de superficie e unha poboación de 307.875 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.500 h/km².
O concello de Yokkaichi limita cos concellos de Suzuka, de Komono, de Inabe, de Tōin, de Kuwana, de Asahi, de Kawagoe (son da prefectura de Mie); e deKōka (da prefectura de Shiga).
Os Penedos, Burres, Arzúa
Os Penedos é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Galería de imaxes de Loureiro, Cerdedo-Cotobade
Santiago de Loureiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Cerdedo-Cotobade.
Jeff Hardy
miniatura|dereita|Jeff Hardy Jeffrey Nero Hardy, máis coñecido como Jeff Hardy, nado en Cameron (Carolina do Norte) o 31 de agosto de 1977, é un loitador profesional estadounidense da marca SmackDown! da World Wrestling Entertainment.
Carreira
Dende moi pequeno, xunto co seu irmán Matt Hardy, interesouse pola loita libre de estilo extremo e creou nos 90 un grupo de loita de afeccionados no seu Estado de Carolina do Norte.
Foi seis veces campión mundial por parellas e unha vez campión por parellas da WCW co seu irmán Matt como The Hardy Boyz.
Igual que o seu irmán Matt, Jeff conseguiu unha gran cantidade de campionatos individuais: foi campión intercontinental, campión hardcore; campión europeo e campión dos pesos lixeiros
Jeff conseguiu tamén o seu cuarto título de campionato intercontinental, tras derrotar a Umaga nunha edición de RAW o 2 de setembro do 2007. Porén perdeuno o día 10 de marzo fronte a Chris Jericho.
Conseguiu proclamarse campión da WWE, despois de derrotar a Edge e mais a Triple H en Armaggedon.
Hadrián II, papa
Hadrián II (792 — 872), foi, xa con avanzada idade, papa da Igrexa católica a partir do 867 a 872, era membro dunha familia romana nobre.
Antonio Recouso Boquete
Antonio Recouso Boquete, nado en Ordes o 7 de xullo de 1909 e finado en Parada (Ordes) o 26 de xuño de 1946, foi guerrileiro antifranquista galego.
Traxectoria
Durante a II República foi garda de asalto en Barcelona. Ao final da guerra foi expulsado e volveu a Ordes. Enlace da guerrilla antifranquista, morreu nun tiroteo coa Garda Civil cando esta atacou un grupo de guerrilleiros entre os que estaban Pedro Rodríguez Gómez, José Blanco Núñez, José Santiago Temprano e Enrique Ferreirós Candamo (os tres últimos resultaron feridos), pola delación do infiltrado Claudio Díaz Milia na Chousa de Urzal, lugar de Cestaños, parroquia de Parada (Ordes).
Ken
ken é o décimo primeiro álbum da banda canadense de indie rock Destroyer, publicado o 20 de outubro de 2017 a través do selo Merge Records.
Greg Stiemsma
Gregory Stiemsma, nado o 26 de setembro de 1985 en Randolph, Wisconsin, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Instituto
Stiemsma naceu e creceu en Randolph, Wisconsin. Liderou ao seu equipo do instituto, os Randolph Rockets, a tres títulos consecutivos da División 4, que daquela era a liga máis inferior de Wisconsin.
Universidade
Stiemsma xogou para a Universidade de Wisconsin-Madison cos Badgers. Coma sophomore, a Stiemsma se lle diagnosticou unha depresión tras non poder ser academicamente elixible para continuar xogando ao baloncesto debido ás súas malas notas.
Profesional
Stiemsma foise a xogar a Turquía, co Oyak Renault. Tras deixar Turquía, asinou un contrato para xogar en Corea do Sur.
O 13 de abril de 2010, tras xogar unha tempada nos Sioux Falls Skyforce da NBA Development League, Stiemsma asinou un contrato cos Minnesota Timberwolves da NBA. Porén, o 10 de setembro foi despedido sen xogar ningún partido.
En outubro de 2010, asinou un contrato de dous anos co Türk Telekom B.K. en Turquía.
O 21 de xullo de 2012, Stiemsma asinou un acordo cos Minnesota Timberwolves. Os Celtics tiñan a opción de igualar a oferta, pero o 23 de xullo decidiron non facelo. Así, Stiemsma uniuse oficialmente ós Timberwolves o 2 de agosto de 2012. Foi cortado polos Timberwolves o 7 de xullo de 2013.
O 10 de xullo de 2013, fichou polos New Orleans Pelicans. O 14 de xullo de 2014, foi cortado polos Pelicans.
O 4 de setembro de 2014, Stiemsma asinou cos Toronto Raptors.
O Toural, Soandres, A Laracha
O Toural é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 29 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 15 homes e 14 mulleres.
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
Travis
{{Grupo_musical | nome            = Travis | xp              = rock | imaxe           = Travis sul palco.jpg | lenda           = Travis no Rock am Ring 2007. | orixe           = Glasgow | país            = Escocia 20px | período         = 1990 - presente | xénero          = rock alternativo, britpop | selo            = | membros         = Andrew Dunlop Francis Healy Neil Primrose Douglas Payne | antigos_membros = | web             = www.travisonline.com} }} Travis é unha banda de Rock Indie de Glasgow, Escocia, composta por Fran Healy, Dougie Payne, Andy Dunlop e Neil Primrose. A banda gañou o Brit Award ó mellor álbum dúas veces e a miúdo se lles considera predecesores de bandas británica como Coldplay e Keane.
Dende que comezaran no 1990 a banda sacou catro discos, o primeiro dos cales foi Good Feeling en 1997. Despois de editarse no 2003 12 Memories, o seguinte disco estaba esperado para comezos do 2007, producido por Nigel Godrich, produtor de Radiohead e Beck entre outros.
Pregontoño, Burres, Arzúa
Pregontoño é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 36 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 17 eran mulleres.
Paseo da Alameda de Santiago de Compostela
O Paseo da Alameda de Santiago de Compostela, coñecido polos composteláns simplemente como Paseo da Alameda, é unha das tres partes que comprende o Parque da Alameda de Santiago de Compostela, canda a Carballeira de Santa Susana e o Paseo da Ferradura (ou Paseo dos Leóns).
Historia
A súa orixe remóntase a mediados do século XVI, cando, en 1546, o compostelán Rodrigo de Moscoso Osorio e Álvarez de Toledo, V Conde de Altamira, doou unhas terras agrícolas para uso e goce dos santiagueses.
Características
miniatura|Vista do Paseo da Alameda á altura do estanque dos patos. O paso do tempo foi deixando pegadas na súa ordenación espacial, como se pode apreciar na disposición de terrados (parterres), fontes e estanques, así como nas súas edificacións decimonónicas, modernistas e actuais (igrexa do Pilar, pavillón de Recreo Artístico e Industrial, único edificio que queda da Exposición Rexional Galega de 1909, quiosco da música, e na abundancia e formas das súas estatuas e esculturas, e tamén no seu mobiliario, especialmente os bancos graníticos con artístico respaldo de fundición da famosa fábrica de Sargadelos, que contaba co pimeiro alto forno de España, creada por Antonio Raimundo Ibáñez, marqués de Sargadelos.
Foi cualificado de xardín pacego polo seu papel de área de lecer para os habitantes da cidade (e dos seus visitantes), da mesma forma que son espazos de pracer e goce os xardíns de moitos pazos galegos. O conxunto é rico en monumentos históricos e diversos elementos de interese artístico, e nos seus xardíns celébranse numerosas festas locais e actos culturais e populares. Ao longo do tempo, a alameda arrequeceuse cunha flora ornamental singular, cun total de noventa especies, con máis de mil cincocentos espécimes arbóreos e arbustivos, algúns deles notábeis pola súa idade ou polo seu porte.
The Family Man
Family Man é un filme estadounidense do ano 2000, do xénero de comedia dramática, dirixido por Brett Ratner e con Nicolas Cage, Téa Leoni e Don Cheadle nos papeis principais.
Sinopse
Jack Campbell (Nicolas Cage) é un egocéntrico broker de Wall Street coa única obsesión de traballar e unha vida chea de luxo. Un día, tras un incidente nunha tenda durante a Noiteboa, esperta vivindo outra vida alternativa: agora é un humilde vendedor de pneumáticos de Nova Jersey, casado coa súa antiga noiva Kate (Téa Leoni), á que abandonara anos antes para triunfar na súa carreira no mundo das finanzas.
Autódromo de Terramar
O Autódromo de Terramar, é un circuíto abandonado tipo oval inaugurado en 1923 e en desuso desde os anos 50. Está situado no termo municipal de Sant Pere de Ribes, na provincia de Barcelona. O circuíto ten unha lonxitude duns 2 quilómetros, é ovalado e son notables os seus peraltes de 60 ou máis grados.
No momento da súa construción, Europa só dispoñía de dous autódromos, o de Brooklands e o de Monza e nos Estados Unidos só existía o de Indianápolis. Neste circuíto celebrouse o segundo Gran Premio de España da historia, celebrado o mesmo 1923 como parte dos actos inaugurais do circuíto. Esta carreira gañouna Dario Resta ao volante dun Talbot.
Historia
Deseñado por Jaume Mestres i Fossas o autódromo foi construído en só 300 días cun custo de 4 millóns de pesetas. A inauguración efectuouse o 28 de outubro de 1923 e asistiron a ela o infante Alfonso de Borbón e Battenberg, en representación do monarca Afonso XIII, e Miguel Primo de Rivera, foi encabezada polo sabadellense Francesc Armengol, promotor da urbanización de Terramar de Sitges e un dos principais investidores do circuíto. Con todo, co curso dos anos a clase acomodada barcelonesa pronto deixou de asistir ao autódromo, o que marcaría definitivamente o seu futuro.
O elevado investimento para a construción do circuíto sumada ao escaso público que asistía ás probas fixo que non puidesen outorgar premios monetarios aos pilotos polas súas vitorias. Isto afectou seriamente a reputación do circuíto, e iso engadíronse ás queixas dos pilotos polos elevados peraltes (de 60 a 90 grados), que afectaban a seguridade da condución. Así, en 1925 xa non se realizaban carreiras, e en 1929 o Autódromo pasou a mans de Edgar Morawitz. Grazas ao investimento de Morawitz volvéronse a disputar carreiras a partir do ano 1932 cunha proba do Campionato español de motociclismo. Morawitz situouse en contra de Francisco Franco e iso fixo que tivese que abandonar a xestión do circuíto por medo ás represalias da ditadura, xa que fora convertido en cuartel republicano durante a guerra civil. Logo da contenda, Morawitz vendeu o Autódromo ao financeiro José-Emilio Ferrer Dalmau e a súa esposa Margarita de Udaeta, que mantiveron o terreo e as hortas aínda que o circuíto xa non era apto para os coches da época debido ao seu gran peraltado. O 29 de maio de 1955 correron automóbiles e motos no circuíto por última vez. Un ano despois a Volta a Cataluña fixo un percorrido de 60 km que foi o último evento oficial que se disputou.
Actualidade
O autódromo atópase en estado de abandono, aínda que son moitos os afeccionados que se trasladan ao mesmo para admiralo ou camiñar pola antiga pista, cuxas curvas peraltadas mantéñense en perfecto estado. As rectas estaban parcialmente cubertas de vexetación ata que a principios de 2009 realizouse unha operación de limpeza, o que permite actualmente dar voltas completas ao circuíto con automóbiles con permiso do propietario. Se prentende levar a cabo un proxecto de rehabilitación para albergar carreiras de coches clásicos así como facer un museo onde estaba situada a bancada principal. Tamén se efectúan visitas guiadas polo circuíto desde o ano 2010.
No ano 2012 Carlos Sainz e Miguel Molina, dous pilotos españois, puxeron a proba a súa habilidade conducindo un Audi R8 LMS sobre o vello formigón de Terramar. Pese ás difíciles condicións da pista, con zonas gretadas e algunhas fochancas, Sainz estableceu un récord oficioso do circuíto en 42,6 segundos, a 170 km/h de media, mellorando a histórica marca de 45,8 segundos a 157,2 km/h, que posúe Louis Zborowski co seu Miller desde 1923. Unha reportaxe de televisión documentó o acontecemento.
Desde o 19 de maio de 2012 unha empresa de experiencias de condución chegou a un acordo co autódromo de Terramar para que a xente poida contratar voltas con Ferrari ou Porsche.
R (telecomunicacións)
R é o nome comercial de R Cable y Telecomunicaciones Galicia, S.A., unha empresa galega de telecomunicacións que apareceu en 1998 como el Operador Gallego de Cable, participado por Caixanova, GADISA e Hijos de Rivera entre outros accionistas.
En 2010, a sociedade de risco inglesa CVC Capital Partners fíxose co 70% do capital e, en xullo de 2015, a empresa chegou a un principio de acordo para a súa integración con Euskaltel, valorándose á empresa en 1.155 millóns de euros. En agosto de 2021, após unha OPA, foi adquirida pola operadora MásMóvil.
Formación
miniatura|esquerda|200px| Tenda de R en Pontevedra. En 1998, logo da adxudicación do concurso para despregar o cable en Galiza, fundáronse as empresas R Cable y Telecomunicaciones Galicia, S.A. e R Cable y Telecomunicaciones Coruña, S.A., que se crearan respectivamente para dúas demarcacións territoriais, a demarcación da Coruña e a demarcación que comprendía o resto do territorio galego. Cada unha presentouse e obtivo a concesión administrativa para cadansúa demarcación.
A outra concesión de cable gañouna Telefónica asociada con La Voz de Galicia. Esta concesionaria non chegou a despregar ningunha rede propia. A concesión incluía unha moratoria no despregamento de cable que os penalizaba durante anos. A aparición da tecnoloxía ADSL permitiu acadar velocidades competitivas co cable sen a necesidade de crearen unha rede nova.
En 2008 a empresa que operaba unicamente na Coruña absorveuna a matriz galega e opera, desde aquela, baixo unha empresa e unha marca únicas. Os accionistas de R-Coruña eran de R-Galicia, nun 90%, e EMALCSA, no outro 10%, coa absorción, EMALCSA pasou a ter accións en R-Galicia; os accionistas de R-Galicia eran Caixanova (65%), Unión Fenosa, Banco Pastor, Inversiones Gallegas del Cable, Grupo Zeta e outros accionistas minoritarios. En abril de 2010, Caixanova vendeulle o 35% das accións á sociedade inglesa CVC Capital Partners. Uns meses despois, esta sociedade mercou máis accións e pasou a controlar o 70% da sociedade.
En xullo de 2015, R Cable recibiu unha oferta de compra por parte de Euskaltel por 1.155 millóns de euros, cantidade que ascendeu a 1.190 millóns en outubro de 2015, data na que se subscribiu o acordo de compraventa.
Rede de fibra óptica
miniatura|Sede de R fronte ao Obelisco. O concurso antedito apareceu pola necesidade de abrir o mercado das telecomunicacións (até daquela, estaba monopolizado, practicamente, por Telefónica) e para que as empresas investisen nunha rede propia e máis avanzada tecnoloxicamente. Esta rede sería o sistema popularmente coñecido como cable, pois os servizos de Internet e da televisión chegan directamente por un cable coaxial desde o TAP, a onde chega o sinal dende un FTTB conectado por fibra óptica. No fogar, os usuarios tiñan un punto de terminación de rede (PTR) e tomas de conexión coma se fose a antena de televisión da casa. O servizo de telefonía continuaríase a ofrecer por un par de cobre renovado, tamén conectado ao FTTB. Dese modo, crearíase máis competencia no sector, máis variedade, en canto aos tipos de tecnoloxía e servizos dispoñibles, e un avance tecnolóxico claro.
Tras as operadoras de cable históricas asociadas á AOTEC (Asociación Nacional de Operadoras de Cable non suxeitas ás demarcacións), R, xunto co resto de operadoras que gañaron as súas respectivas demarcacións de cable, unificou, tamén, os servizos da telefonía, de Internet e de televisión ao contar coa tecnoloxía axeitada para facelo.
Actualmente, cobre as principais cidades galegas, os polígonos industriais (soamente coa conexión por pares) e bastantes vilas. Nas pequenas vilas e na zona rural carecía deste servizo, aínda que se estaba a traballar nas conexións sen fíos. R ofrecía os servizos de: Internet de banda larga, telefonía fixa, telefonía móbil (co emprego da rede de Orange) e televisión, e, este último, con máis de 100 canles de tipos diversos no seu servizo dixital. Ademais, incluía o sistema de pagamento por visión MIRADOR, desde o que se podían comprar as visualizacións de películas, de fútbol e de series de televisión. Continuou o seu proceso de expansión ao ser actualmente a operadora de cable do estado español con maior beneficio polo número de clientes e polo investimento realizado..
Durante o ano 2006, potenciouse a expansión xeográfica da operadora, que pretendía chegar ao 60% da poboación galega coa colaboración da Consellaría de Innovación e Industria. Chegou a posuír o 64% da banda larga galega e continuou o seu espallamento por máis concellos galegos, ofrecendo o servizo de acceso directo nas cidades e nas localidades máis pequenas.
En 2012 ofrecía servizo nas seguintes cidades e vilas:
Provincia da Coruña
Provincia de Lugo
Provincia de Ourense
Provincia de Pontevedra
Durante o ano 2007, R aumentou a velocidade de baixada dos seus produtos Combo 3, Combo R (de 4 a 6 megas) e da opción 6000 (de 6 a 9 megas) para os particulares. Para as empresas, as velocidades de baixada de 4, 6, 8 e 10 megas mudaron polas opcións de 6, 9 e 10 megas. Ademais, engadiuse a opción de 1, 2, 4 e 6 megas simétricos, tamén para as empresas. No seu blog oficial, R tamén anunciou que, antes de rematar o 2008, ofrecería as velocidades de 100, 30 e 20 megas para os particulares.
A empresa rematou o 2010 con 230 millóns de euros de ingresos de explotación, cunhas ganancias de 31 millóns de euros.
En xuño de 2015, chegou a un acordo para ser adquirida pola operadora vasca Euskaltel por 1.150 millóns de euros e crear o operador líder no norte de España e mantendo os equipos de xestión diferenciados. Posteriormente, en marzo de 2021, a operadora MásMóvil, lanzou unha OPA polo 100% de Euskaltel por un valor aproximado de 2.000 millóns de euros.
Política de empresa
Nos últimos anos R recuperou estas xuntanzas e convidaba a un pequeno grupo de usuarios a visitar as súas instalacións e coñecer a empresa e os seus produtos e servizos.
En 2005 iniciou unha campaña nos xulgados contra o pirateo de sinal denunciando a máis de 300 clientes acusados de piratear o seu sinal e manipular os descodificadores.
En outubro de 2012 o Xulgado do Penal número 3 de Pontevedra fixo firme a sentenza que condenaba a seis meses de cadea e a seis meses de multa a un dos denunciados por R por un delito contra o mercado e os consumidores, recollido no artigo 286.1 do código penal acusado de vender equipos manipulados para piratear o sinal de televisión de R.
Telefonía móbil
miniatura|esquerda|Antena telefonía móbil Cable R en Penamoa, A Coruña.
A finais de 2011, R tiña 118 741 clientes de telefonía móbil, en novembro de 2012, R anunciou que acadara os 200 000 clientes na telefonía móbil. En setembro de 2013 R acadou os 300 000 clientes na telefonía móbil. A finais de 2014 a empresa tiña 327 550 clientes en servizos fixos e 364. 490 de móbil.
En 2016, R cambiou de provedor dos servizos de telefonía chegando a un acordo con Orange. Esta migración dende a rede de Vodafone a Orange fíxose paulatinamente cunha duración aproximada de 6 meses.
Nova tecnoloxía
miniatura|Armario dun nodo secundario de cable R na rúa Juan Flórez da Coruña. Dende a súa orixe, R, a diferenza doutras operadoras de cable, ofreceu todos os equipamentos conectados á súa rede alugados, non vendía os equipamentos de conexión á rede (cable módem e descodificadores) polo que as melloras e as substitución dos equipamentos facíaos a propia compañía.
R realizou o paso da tecnoloxía dos seus cable módem Docsis 2.0 á 3.0, a cal permitiu ofrecer moita máis velocidade de conexión e outras melloras, coma son: o disco ríxido no propio cable módem, as redes Wi-Fi compartidas ou a posibilidade de se conectar á rede Wi-Fi dende outros cable módem, entre outras.
Os descodificadores de televisión novos incluían a calidade HD, ou resolución superior, e moitos outros servizos multimedia que variarán segundo a demanda.
Recoñecementos
En 2008 concedéuselle o nomeamento de Galego egrexio que concede anualmente a Fundación Premios da Crítica Galicia, por demostrar, segundo as verbas de Xosé González Martínez, presidente da Fundación, "que unha empresa pode acadar éxito e bos resultados nas súas contas de resultados tendo como lingua oficial a galega, invalidando o discurso prexuizoso e tópico de moitos empresarios que aínda seguen a pensar que o noso idioma non é apto para facer negocios".
A Atá, Vilacova, Abegondo
A Atá é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tiña 5 habitantes, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
O Vieiro, Vilacova, Abegondo
O Vieiro é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 10 mulleres.
María Jesús Escudero Lago
María Jesús Escudero Lago é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Mos e foi elixida alcaldesa cun goberno de coalición co BNG. Volveu ser elixida alcaldesa nas municipais de 2007 outra vez co apoio do BNG. O 12 de decembro de 2008 a portavoz do PPdeG Nidia Arévalo encabezou unha moción de censura co apoio do concelleiro Gerardo Alonso, tránsfuga do PSdeG. Despois dun tenso pleno no que centos de veciños se manifestaron en contra da moción, Nidia Arévalo converteuse en alcaldesa de Mos.
Silleda
Silleda é un concello da provincia de Pontevedra pertencente á comarca do Deza. Ocupa 169 km², e segundo o IGE en 2019 tiña 8.687 habitantes, distribuídos en 33 parroquias e 250 lugares. O concello de Silleda é coñecido tamén como Trasdeza. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Situación
Silleda localízase preto do centro xeográfico de Galicia, no norte da provincia de Pontevedra. Os seus 169 km² están delimitados pola Serra do Candán e o San Sebastián de Meda, que o separan polo oeste e sur dos concellos de Forcarei e A Estrada; o río Ulla polo noroeste, que separa Silleda de Boqueixón; e o río Deza, que fai de linde con Vila de Cruces polo norte e Lalín ao leste. Foi este último río o que lle dá ás terras de Silleda o nome de Trasdeza.
Administración
O seu territorio repártese en 33 parroquias, con advocacións moi diversas, aínda que merece a pena destacar San Martiño, patrón de seis parroquias, Santa María, con cinco, San Miguel con catro e San Salvador con tres. Como dato curioso, é necesario sinalar que, aínda que a práctica totalidade das parroquias pertencen á diocese de Lugo, as de Cira e Dornelas pertencen á arquidiocese de Santiago.
Accesos
No tocante ao transporte por tren, por Silleda discorren dúas vías do ferrocarril: a primeira, inaugurada en 1958, unía Ourense e Santiago dentro da liña Zamora - A Coruña; e a segunda, inaugurada no 2011, trátase da liña de alta velocidade entre as mencionadas cidades galegas.
Demografía
Variación da poboación entre a ano 2000 e o 2011 das 33 parroquias que compoñen o concello:
Historia
miniatura|260px|Bandeira do concello, con 33 estrelas, unha por cada parroquia. A denominación de Trasdeza aparece xa mencionada na Alta Idade Media e a parroquia de Santa María de Cortegada en Trasdeza, figura en documentos.
No século XVII menciónase o arciprestado de Trasdeza como dependente do arcediagado de Deza, da diocese de Lugo. Trasdeza aparece, polo tanto, como denominación eclesiástica que en 1645 designa o arciprestado dese nome.
A maior parte destas parroquias aparecen formando parte da xurisdición de Trasdeza, no século XVII, que pertencía á provincia de Santiago. Desta xurisdición eran vinte e cinco das actuais parroquias; as demais pertencían ás xurisdicións de Cira, Carboeiro e Camanzo; a de Parada, antes parroquia, á xurisdición de Deza e a de Refoxos ao Couto de Acibeiro.
No actual territorio do concello houbo, a principios do século XIX, oito municipios constitucionais. Coa división municipal de 1835 o actual concello denominouse Chapa, establecéndose, desde aquel momento, unha pugna con Silleda pola capital e pola denominación do concello. Esta loita rematou en 1853 ao adoptarse como nome definitivo o de Silleda.
Patrimonio histórico, artístico e natural
Na parroquia de Abades atópanse: Na parroquia de Ansemil: Na parroquia de Breixa: Na parroquia de Carboeiro: Na parroquia do Castro: Na parroquia de Cira: Na parroquia de Dornelas: Na parroquia de Escuadro: Na parroquia de Fiestras: Na parroquia de Graba: Na parroquia de Pazos: Na parroquia de Ponte: Na parroquia de Siador: Na parroquia de Silleda: Na parroquia de Taboada: Na parroquia de Xestoso:
Patrimonio cultural
Actualmente, existen dúas agrupacións bandísticas, a Banda Municipal de Silleda e a Banda Recreativa e Cultural de Bandeira, aínda que tamén existiron outro par, a Banda de música de Cira, que esmoreceu na segunda metade do século XX, e a Banda de música de Lamela, que desapareceu na década de 1910.
Festas e celebracións
Nos meses de marzo ou abril: No mes de xullo: No mes de agosto: No mes de setembro: E no mes de outubro:
Ademais, o derradeiro domingo do mes de xuño, o contorno do Santuario da Virxe da Saleta, en Siador acolle a Romaría do Rapaz. Tamén se celebra nesta mesma parroquia a romaría da Saleta, no mes de setembro, sendo o día máis importante o 19 de dito mes. Na parroquia de Escuadro, celébrase a romaría de santa Isabel o día 2 de xullo e o domingo seguinte.
Economía local
O motor principal da economía trasdezá son as industrias do sector primario, secundario e terciario vinculadas ao sector agropecuario. Sector que, se ben segue a manter no Concello unha intensa actividade, debido as súas numerosas crises afectou a moitos pequenos gandeiros. Isto pode explicar o decrecemento demográfico do Concello nas últimas décadas, pois, aínda que a vila de Silleda medrou en poboación, no total do Concello, maioritariamente rural, a poboación total descendeu ata os albores do século XXI, cando se rachou con esta tendencia negativa, coincidindo coa construción da autoestrada Santiago-Ourense e posteriormente do mesmo tramo Santiago-Ourense do ferrocarril de alta velocidade (AVE) que supuxeron unha activación da economía do Concello. En parte por isto e pola auxe do sector inmobiliario, o Concello acolleu a nova poboación emigrante, principalmente dos países do Leste e Suramérica, o que permitiu esa ruptura da tendencia de decrecemento demográfico recuperando poboación moderadamente durante a primeira década do século XX.
As industrias metalúrxica, da construción ou da imprenta, entre outras, tamén forman parte da actividade económica do Concello xunto cos servizos, con pequenos comercios especialmente na vila de Silleda e da Bandeira. O polígono industrial situado preto da vila de Silleda recentemente empezou a estar ocupado por industrias e negocios.
Educación
Neste concello existen varios centros de ensino: o CEIP de Silleda, o CEIP da Bandeira e o IES Pintor Colmeiro, todos eles de carácter público; e o Colexio María Inmaculada, centro concertado. Ademais, a carón do CEIP da capital atópase a Escola Infantil "Galiña Azul".
Sanidade
O concello conta con dous centros médicos, un en cada núcleo urbano: Silleda e A Bandeira.
Política
Tradicionalmente, o PPdeG obtiña folgadas maiorías absolutas neste Concello. No 2003 a maioría absoluta do PP xa non é tan folgada coma en lexislaturas anteriores ao ser conseguida por poucos votos e grazas tamén ao voto emigrante, que resultou decisivo. No 2007 o PP perde a Alcaldía, cando o PSdeG-PSOE empatou en escanos co PP. Foi entón cando o BNG co seu único escano apoiou a Paula Fernández, da lista do PSdeG-PSOE, como Alcaldesa. Porén, o BNG e PSdeG-PSOE non chegan a pactar en ningún intre un goberno de coalición e Paula Fernández Pena formará un goberno sen maioría absoluta dende o comezo da lexislatura. Pese a isto, e aos conflitos que se manifestan entre membros da propia lista do PSdeG-PSOE dende os seus inicios, nos dous primeiros anos Paula Fernández Pena e o seu reducido equipo de goberno conseguen gobernar sen grandes atrancos, contando, xeralmente, co apoio da concelleira do BNG nas votacións dos plenos e cos apoios dos membros do PSdeG-PSOE que van ficando fóra do goberno por se autoexcluír (caso de Javier Cuíña e Ofelia Rey Recimil) ou por seren excluídos pola propia Alcaldesa (caso de Lázara). Esta estabilidade comeza a crebar cando o bipartito perde as eleccións no 2009 e Núñez Feijóo é proclamado Presidente da Xunta. É aí cando os membros da lista electa do PSdeG-PSOE -que agás Gerardo Lázara (o único que non se presenta en dita lista como "independente"), está composta por xente que se incorpora nova á política ou que vén do CIS (partido local que nace dunha escisión do PP e que no 2003 obtivera 3 concelleiros)- Javier Cuíña (líder do antigo CIS) e Ofelia Rey empezan a facer oposición e pactar co PP local, baixo a intervención de Rafael Louzán, unha moción de censura para tombar o goberno de Paula Fernández Pena.
Así, foi en outubro do ano 2009 cando o Partido Popular, xunto con 2 tránsfugas do PSOE presentou unha moción de censura para derrocar ao goberno da Alcaldesa Paula Fernández Pena. Este acto contou coa oposición de gran parte da veciñanza. Isto levou á recollida de sinaturas e unha manifestación multitudinaria e unha concentración de apoio a Paula Fernández. O 19 de outubro,Ofelia Rey Recimil, concelleira electa nas listas do PSdeG, converteuse na alcaldesa de Silleda co apoio do outro edil trásfuga do PSOE e de 5 edís elixidos nas listas do PP.
Nas eleccións municipais de maio de 2011, o PSOE recupera a alcaldía, repetíndose a repartición de escanos das anteriores eleccións e Paula Fernández convértese de novo en alcaldesa, co apoio do edil do BNG, Matías Rodríguez da Torre. En xullo de 2013 Paula Fernández abandona a alcaldía tras resultar designada senadora pola Comunidade Autónoma, e o pleno elixe alcalde a Manuel Cuíña Fernández, que repite no cargo tralos comicios do 2015, obtendo maioría absoluta.
Lugares de Silleda
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Silleda vexa: Lugares de Silleda.
As Quintás, Burres, Arzúa
As Quintás é un lugar da parroquia de Burres no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 11 eran mulleres.
Trixezo, Soandres, A Laracha
Trixezo é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 16 homes e 11 mulleres.
El Despertar Gallego (1905)
El Despertar Gallego foi un periódico quincenal editado en Buenos Aires entre 1905 e 1906.
Historia e características
Subtitulado Publicación quincenal independiente, apareceu o 8 de setembro de 1905. Estaba dirixido por José Carballas Rey e J. B. Fernández, e contou coa colaboración de Vicente Medina, Luís Sánchez e Félix Cuguerella. Era unha publicación quincenal independente en castelán que trataba problemas da colectividade emigrada, denunciaba os abusos aos galegos e realiza un labor crítico coas asociacións galegas desde postulados socialistas e sindicalistas. Tamén informaba sobre a actualidade galega e española. No seu número 3 publicou o Catecismo da doutrina labrega. Manitivo polémica coa Revista Gallega por considerar inútil o labor de promoción da Real Academia Galega. No número 10, que foi o seu último número, indican o seu interese por converterse nun semanario co título de El Despertar Hispano.
Rosario
Rosario pode referirse a:
Relixión
Estas advocacións deron nome a diversos lugares:
Antropónimos
Ademais, esta advocación creou o antropónimo Rosario:
Paseo da Ferradura
O Paseo da Ferradura, tamén coñecido como o Paseo dos Leóns, é unha das tres partes que comprende o Parque da Alameda de Santiago de Compostela, canda o Paseo da Alameda e a Carballeira de Santa Susana.
Historia
No ano 1835, o concello de Santiago iniciou a creación do Campo da Estrela e mais do Paseo da Ferradura, que une os seus dous extremos rodeando a carballeira de Santa Susana.