cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antozoos
Características
miniatura|290px|Anatomía dunha anemone 1: [[tentáculo; 2: farinxe; 3: gónada; 4: parede da columna; 5: septo (mesenterio completo); 6: cínclido; 7: acontio; 8: disco pedio; 9: músculo retractor: 10: septo (mesenterio incompleto); 11: estoma (perforación mesenterial); 12: colar; 13: boca; 14: disco oral.]] miniatura|290px|Plan de organización corporal dun antozoo [[Simbiose|simbionte. Capas dérmicas. Á derdeita, situcación dos cnidocitos e as zooxantelas.]]
Cool Runnings
Cool Runnings é un filme estadounidense dirixido por Jon Turteltaub que foi estreado en 1993.
Antozoos
Características
A anatomía dos antozoos baséase nunha estrutura tubular, cun eixe boral-aboral, é dicir, sen ano, epiderme interior e cavidade gastrovascular ou celéntero. Por non presentaren alternancia de xeracións (pólipo-medusa) posúen unha superficie de estabilización que os une ao substrato, xusto despois do momento en que as larvas (plánulas) encontran un novo sitio para o seu establecemento.
Cool Runnings
Sinopse
Derice, Sanka, Junio Bevil e Yul son catro atletas xamaicanos, sen case recursos e sen ter coñecemento do bobsleigh, están dispostos a conseguir unha difícil meta: gañar a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de inverno de Calgary, Canadá. Para, iso recrutan como adestrador a un ex-campión norteamericano (John Candy), quen aceptará a imposible tarefa debido á súa precaria situación económica.
Antozoos
Características
O pólipo dos antozoos é de simetría radial, hexarradial ou octorradial, e presenta as seguientes características:
O principal eixe do corpo discorre, lonxitudinalmente, desde a boca, na zona boral ou apical, até a base do pólipo, zona aboral ou basal. É dicir, que se se cortara de arriba a abaixo o pólipo, sacando unha tallada do mesmo, ao longo deste corte se poderían ver as mesmas estruturas, neste caso da mesoglea. A zona aboral pode ademais desenvolver un disco basal, adaptado especialmente para escavar e asentarse' en substratos brandos, ou, no caso das formas coloniais, permitirlles ás pólas tallos erixirse desde unha mesma base.
Tanto a mesoglea, como a epiderme e o celéntero, fórmanse de xeito temperán na gastrulación, a partir da invaxinación do epiblasto no blastocele. Porén, a diferenza dos demás metazoos, os cnidarios en xeral, e entre eles os antozoos, non forman o eixe boca-ano, o que, en termos prácticos, significa que hai un único lugar de alimentación e de excreción.
A mesoglea, ou mesenterio, está composta por dous tipos de músculos, que se encontran a redor da cavidade gastrovascular. Tanto os músculos lonxitudinalis como os transversais realizan contraccións que facilitan o movemento das presas que captura o animal a través da cavidade gastrovascular e a súa posterior asimilación.
Filoxenia
Os antozoos subdivídense, como vimos, en tres ordes, Octocorallia, Hexacorallia e Ceriantharia, que forman grupos monofiléticos e xeralmente mostran diferenzas na simetría da estrutura do pólipos en cada subclase. As relacións filoxenéticas dentro das subclases están aínda sen resolver.
Salomón Rondón
Traxectoria
Comezou a súa carreira profesional no Aragua Fútbol Club co que debutou na máxima categoría do fútbol venezolano á idade de 16 anos en 2006. O 21 de xullo de 2008 a Unión Deportiva Las Palmas da Segunda División de España, fíchao por tres tempadas, con opción a unha cuarta. Tras algúns problemas coa súa fichaxe, finalmente é presentado o 10 de agosto de 2008 no Estadio de Gran Canaria.
Logo de dúas tempadas co Las Palmas, o 19 de xullo de 2010 faise oficial a fichaxe de Rondón polo Málaga Club de Fútbol de Primeira División, por uns 3,5 millóns de euros, ademais de conseguir unha cláusula de recisión de 20 millóns, sendo así a fichaxe máis cara na historia do Málaga para ese entón.
Célula T virxe
Unha célula T virxe (ou naïf)  é uha célula T que se diferenciou na medula ósea, e pasou con éxito polos procesos de selección central positiva e negativa no timo. Entre elas están as formas virxes das células T colaboradoras (CD4+), chamadas células Th0 (célula T colaboradora cero), e das células T citotóxicas (CD8+). Unha célula T virxe considérase madura pero non se atopou aínda co seu antíxeno correspondente na periferia, a diferenza das células T activadas ou as células T de memoria, que si se atoparon con el.
Fenotipo
As células T virxes caracterízanse comunmente pola expresión na superficie de L-selectina (CD62L), a ausencia dos marcadores de activación CD25, CD44 ou CD69, e a ausencia de isoformas CD45RO de memoria. Tamén expresan receptores IL-7 funcionais, consistentes en subunidades do receptor-α de IL-7, CD127, e a cadea común γ, CD132. No estado virxe, crese que as células T están quiescentes e non se dividen.
Función
As células T virxes poden responder a novos patóxenos cos que o sistema inmunitario aínda non se atopou. O recoñecemento por un clon de células T virxes do seu antíxeno correspondente dá lugar á iniciación dunha resposta inmunitaria. Á súa vez, isto dá lugar a que a célula T adquira un fenotipo activado que se detecta pola regulación á alza dos marcadores de superficie CD25+, CD44+, CD62Lbaixo, CD69+ e pode despois diferenciarse en célula T de memoria.
Mecanismo de activación
Cando un antíxeno recoñecido se une ao receptor de antíxenos da célula T (TCR) localizado na membrana plasmática das células Th0, estas células actívanse pola fervenza de transdución de sinais "clásica" seguinte:
Unha vía alternativa "non clásica" de activación implica que a Zap70 activada fosforila directamente a MAPK p38, que á súa vez induce a expresión do receptor de vitamina D (VDR). Ademais, a expresión de PLC-γ1 é dependente do VDR activado por calcitriol. As células T virxes teñen unha expresión moi baixa de VDR e PLC-γ1. Porén, a sinalización do TCR activada por medio de p38 regula á alza a expresión de VDR, e o VDR activado por calcitriol á súa vez regula á alza a expresión de PLC-γ1. Por tanto, a activación de células T virxes depende de forma esencial duns niveis axeitados de calcitriol.
En resumo, para a activación de células T cómpre primeiro a activación por medio da vía non clásica para incrementar a expresión de VDR e PLC-γ1 antes de que a activación por medio da vía clásica poida realizarse. Isto proporciona un mecanismo de resposta que ten un certo retardo no que se lle dá tempo (unhas 48 horas) ao sistema inmunitario innato para eliminar a infección antes de que actúe o a resposta inmunitaria adaptativa mediada por células T inflamatorias.
O Buriz, Guitiriz
San Pedro do Buriz é unha parroquia que se localiza ó norte do concello de Guitiriz, a uns 11 km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o padrón municipal de 2020 tiña 339 habitantes (168 mulleres e 171 homes) distribuídos en 32 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2013 cando tiña 380 habitantes.
Historia
Os lugares de Estremil, Galiñeiro, A Granxa, O Prado Vello, O Rodeiro, Saa e O Toxiño pertenceron á parroquia até 1919, cando pasaron a Labrada. Esta incorporación formulouse xa na reforma parroquial da diocese de Mondoñedo de 1895; porén, agardouse ó pasamento do párroco Andrés Pérez do Barro. A finais da década de 1960 realizáronse na parroquia escavacións arqueolóxicas dirixidas por Fermín Bouza-Brey e Carlos García Martínez.
Voo 415 de Aeroflot
O voo 415 de Aeroflot era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende Lviv ata Sochi cunha escala en Simferopol. O día 28 de xullo de 1962 o Antonov An-10 que operaba a ruta esnafrouse preto de Gagra, na República Socialista Soviética de Xeorxia, matando aos 81 pasaxeiros e tripulantes a bordo.
Vilarxoán, O Incio
San Lourenzo de Vilarxoán é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 30 habitantes, deles 13 eran homes e 17 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Akō
Akō (赤穂市, あこうし, Akō-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado ó oeste da rexión de Kinki e da prefectura, e na zona da provincia histórica de Harima. Ten 126,88 km² de superficie, unha poboación de 50,965 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 402 h/km².
O concello de Akō limita cos concellos de Kamigōri, de Aioi (son da prefectura de Hyōgo); e de Bizen (da prefectura de Okayama).
Amelia de Xirona
Santa Amelia é unha dos mártires cristiáns que morreron en Xirona durante as persecucións de Diocleciano, a comezos do século IV.
O seu nome aparece nun vello breviario de Xirona, xunto con outros mártires, tales como os Catro Santos Mártires ou Fiz, tamén morto, arredor do ano 303-304. En 1336, Arnau de Mont-rodon, bispo de Xirona, descubriu as reliquias de mártires e dedicou a eles a capela dos Santos Mártires, na Catedral de Xirona, onde hoxe se atopa a tumba dos catro mártires. A falta de datos fai que non sexa posible garantir nin sequera se existiu realmente, mais o feito de que non ten unha lenda fai que sexa máis crible que sexa unha mártir real.
A Aturela, Feás, Aranga
A Aturela é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 20 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 6 eran mulleres.
Alda Merini
Alda Merini, nada en Milán o 21 de marzo de 1931 e finada na mesma cidade o 1 de novembro de 2009, foi unha escritora e poetisa italiana.
Factor de crecemento transformante beta 2
O factor de crecemento transformante beta 2 (TGF-β2) é unha proteína segregada que funciona como citocina e realiza moitas funcións celulares e ten un papel vital durante o desenvolvemento embrionario. Outros nomes que recibe son: factor supresor de células T derivado do glioblastoma, G-TSF, inhibidor do crecemento das células BSC-1, polierxina, cetermina. Está codificado polo xene TGFB2 do cromosoma 1 humano. Trátase dunha proteína extracelular glicosilada. Suprime os efectos dos tumores de células T dependentes de interleucina. Hai dúas variantes desta proteína, xeradas por empalme alternativo a partir de transcritos do mesmo xene.
A estrutura do TGF-2 foi determinada e o seu monómero ten un núcleo hidrofóbico e un pregamento non globular alongado. Presenta oito cisteínas que forman 4 pontes disulfuro intracadea agrupadas na rexión central formando unha rede complementaria de pontes de hidróxeno. Unha novena cisteína serve para formar un dímero mediante unha ponte de hidróxeno, o cal está estabilizado por dúas caras hidrofóbicas.
Secretaría Xeral de Política Lingüística
miniatura|Placa da Secretaria Xeral de Política Lingüística A Secretaría Xeral de Política Lingüística é un órgano da Xunta de Galicia encargado da regulación do idioma galego. É un órgano dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. O seu titular actual é Valentín García Gómez.
Funcións
As principais funcións da Secretaría Xeral de Política Ligüística son:
Rafael García Guerrero
Traxectoria
Licenciado en Física. Militante das XSG, presentouse ás eleccións municipais de 1999 no concello de Noia encabezando a candidatura do PSdeG-PSOE, tras derrotar nas primarias a Xosé Moas Pazos, logrando unha substancial mellora de apoios que lle supuxo poder acceder á alcaldía co apoio do BNG e truncar a continuidade no poder do PPdeG na vila. Se ben nun principio se negociou un goberno de coalición cos nacionalistas, finalmente este non se alcanzou e gobernou en minoría. En 2003 volveu encabezala lista socialista e pese a mellorar resultados non conseguiu de novo a alcaldía debido á caída do BNG que favoreceu a maioría absoluta do PPdeG.
En 2007 recuperou a alcaldía grazas ó apoio do BNG, tras perder os populares a maioría absoluta, e gobernando en coalición cos nacionalistas. En marzo de 2009 rómpese o pacto e continuou gobernando en minoría o resto do mandato. En 2011 foi reelixido alcalde grazas a un pacto co BNG e a formación independente Noieses Independientes Agrupados (NO.I.A). . No 2015 non se presentou á reelección e abandonou a primeira liña política.
Tralo seu abandono da política rexenta un ultramarinos na vila noiesa.
Laura Ramos
Laura Ramos Cuba, nada en Burela o 13 de xuño de 1993, é unha xornalista, profesora e escritora galega.
Mustasch
Mustasch é unha banda sueca de heavy metal procedente de Gotemburgo. Formárona no outono de 1998 Ralf Gyllenhammar, Hannes Hansson, Mats Hansson e Stam Johansson.
Yufu
Yufu (由布市, ゆふし, Yufu-shi) é un concello da Prefectura de Ōita no Xapón. Está situada no centro da prefectura, e ao nordeste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. Ten 319,16 km² de superficie e unha poboación de 34.973 habitantes (2009). Na cidade está Yufuin onsen (温泉, おんせん, spa).
Bonaventura Gran
Miquel Baptista Gran Peris, tamén coñecido como Beato Bonaventura Gran ou frei Bonaventura de Barcelona, nado en Riudoms o 24 de novembro de 1620 e finado en Roma o 11 de setembro de 1684, foi un frade franciscano catalán, fundador da Riformella (1662), proclamado beato pola Igrexa católica.
Traxectoria
Naceu en 1620 nunha modesta casa da rúa Butxaca de Riudoms que hoxe leva o seu nome. Casou aos 18 anos por expreso desexo do seu pai pero quedou viúvo aos poucos meses. Tras a morte da súa esposa, ingresou no convento de franciscanos de Escornalbou e procesou como relixioso o 14 de xullo de 1641, cambiando o seu nome polo de Bonaventura. Os anos seguintes foi destinado en Móra d'Ebre, Figueres, la Bisbal d'Empordà e Terrasa.
En 1658 foi enviado a Roma onde fundou o Santo Retiro, catro conventos entre os que se atopa o de Sant Bonaventura no monte Palatino. Foi conselleiro de catro Papas: Alexandre VII, Clemente IX, Clemente X e Inocencio XI. En 1662 fundou en Roma a Riformella, un movemento de reforma dentro da Orde dos Irmáns Menores Reformados da Estrita Observancia, para que os frades e sacerdotes franciscanos que se dedicaban ao apostolado popular puidesen recollerse en casas de recollemento e retiro espiritual, vivindo así o espírito fundacional da orde franciscana.
En 1679, a petición dos xurados riudomenses, enviou desde Roma as reliquias de San Bonifacio, San Julián e San Vicente. Desde entón, o segundo domingo de maio celébrase en Riudoms a festa das Santas Reliquias.
Morreu en Roma en 1684.
Veneración
En Riudoms consérvanse os seus restos mortais desde 1972, cando foron trasladados desde Roma. Actualmente atópanse na capela do Santísimo da igrexa de San Jaime. En Riudoms existe unha gran devoción polo beato e celébrase unha festa en honra súa cada 24 de novembro, na que se sacan os seus restos en procesión polo pobo.
Lista de concellos de Tarragona
Concellos da provincia de Tarragona:
miniatura|500px|Mapa dos concellos de Tarragona
Protistas
O reino Protista (protistas), tamén chamado ás veces Protoctista (ver a sección "clasificación"), é aquel que contén a todos os organismos eucariontes que non poden clasificarse dentro dalgún dos outros tres reinos eucarióticos: Fungi (fungos), Animalia (animais en sentido estrito) ou Plantae (plantas). Na árbore filoxenética dos organismos eucariontes, os protistas forman varios grupos monofiléticos separados, ou inclúen membros que están estreitamente emparentados con algún dos tres reinos citados.
Desígnaselles con nomes que perderon valor na ciencia biolóxica, pero cuxo uso é imposible desterrar, como «algas» ou «protozoos». O propio reino Protista non é utilizado xa en moitas clasificacións por ser parafilético. Nos sistemas de clasificación cladísticos (baseados nos antepasados comúns) non se utiliza e os membros do taxón son distribuídos en diversos supergrupos (SAR, Archaeplastida, Excavata, Opisthokonta etc.).
Caracteres
Dado que o grupo está definido polo que non son os seus membros, é moi difícil presentar un cadro de características xerais.
Clasificación
A clasificación dos protistas variou moito nos últimos vinte anos. As novas técnicas de comparación directa de secuencias de nucleótidos permitiron salvar o problema da escaseza ou ambigüidade dos caracteres morfolóxicos, sobre todo polo seu pequeno tamaño e organización sinxela. Actualmente, poden atoparse distintas clasificacións segundo as fontes (modernas) consultadas, e a clasificación segue afinándose cada ano. Na táboa da dereita figura a clasificación en grupos feita por Adl et al. (ver máis abaixo).
Clasificacións históricas dos reinos
O primeiro que é discutible é a consideración dos protistas como un reino, para o cal hai que facer un percorrido histórico sobre o concepto de reino e os continuos cambios que se produciron. A primeira separación dos protistas dos outros organismos fíxoa na década de 1830 o alemán Georg August Goldfuss cando introduciu o termo protozoo para referirse a organismos como os ciliados e (segundo el) os corais. Este grupo foi ampliado en 1845 incluíndo nel todos os "animais unicelulares", como os Foraminifera e amebas. O termo Protoctista como categoría taxonómica formal foi proposto a comezos da década de 1860 por John Hogg, argumentando que nese grupo se deberían incluír as que el consideraba formas primitivas unicelulares tanto de plantas coma de animais. Definiu Protoctista como o "cuarto reino da natureza", a engadir aos daquela establecidos reinos animal, vexetal e mineral. O reino dos minerais sería despois retirado da taxonomía por Ernst Haeckel, que consideraba só os reinos dos animais, plantas e o dos "protistas" como un “reino de formas primitivas”.
Un século máis tarde, Herbert Copeland volvería a reutilizar o termo "Protoctista" (que abandonara Haeckel polo de protista), argumentando que "Protoctista" literalmente significaba "primeiros seres establecidos". Copeland queixábase de que o termo "protista" de Haeckel incluíse tamén microbios sen núcleo como as bacterias, que Copeland excluíu dos seus protoctistas, pero á vez incluía neles a eucariotas (nucleados) como as diatomeas, algas verdes e fungos. Esta clasificación foi a base da última definición feita por Whittaker de catro reinos: Fungi, Animalia, Plantae e Protista. O reino Protista foi máis tarde modificado e separáronse os procariotas no seu propio reino, Monera, deixando aos protistas como un grupo de microorganismos exclusivamente eucariotas. Estes cinco reinos foron a clasificación aceptada ata o desenvolvemento da filoxenética molecular ao final do século XX, cando estes estudos deixaron claro que nin moneras nin protistas eran grupos monofiléticos de organismos emparentados, senón que incluían organismos con grandes diferenzas e non se xustificaba consideralos como reinos únicos.
Clasificacións modernas
Actualmente o termo protista utilízase para referirse a eucariotas unicelulares que existen como células independentes ou que forman colonias nas que non hai diferenciación en tecidos. O termo protozoo é utilizado para referirse ás especies heterótrofas de protistas que non forman filamentos. Porén, estes termos xa case non se usan na taxonomía actual, e mantéñense só como unha forma práctica e conveniente para a descrición ou para facer referencia a estes organismos.
A taxonomía dos protistas está aínda cambiando. As novas clasificacións que apareceron intentan establecer os grupos monofiléticos que comprenden, baseados na súa ultraestrutura, bioquímica, e xenética. Como os protistas no seu conxunto son parafiléticos, estes sistemas a miúdo dividen ou abandonan o taxon reino, tratando aos distintos grupos de protistas como liñas separadas dentro dos eucariotas. O recente esquema elaborado por Adl et al. (2005) é un exemplo no que non se consideran as categorías taxonómicas formais (filo, clase etc.) senón que simplemente se ordenan os organismos en listas xerárquicas. Con isto preténdese facer a clasificación máis estable a longo prazo e facer máis doada a súa posta ao día. Esta clasificación é a que se ofrece na táboa da dereita na que algúns dos grupos principais de protistas considerados poden ser tratados como filos. Moitos destes grupos pénsase que son monofiléticos, pero aínda hai certa incerteza. Por exemplo, os Excavata probablemente non son monofiléticos e os Chromalveolata poderían ser monofiléticos se excluímos de entre eles as haptófitas e criptomónadas. O consenso actual vai na liña de non considerar monofilético a Chromalveolata, grupo que está desaparecendo das clasificacións máis recentes. Nas recentes clasificacións creáronse grupos como Halvaria, Hacrobia ou o grupo SAR. En calquera caso, son de esperar novos cambios na clasificación nos próximos anos, xa que ningunha das clasificacións que hai ten un consenso xeral.
Principais grupos de protistas
Aínda que os protistas non son un verdadeiro clado e o reino foi dividido en varios reinos actualmente, os principais grupos de seres vivos que foron tradicionalmente considerados protistas son os que se indican a continuación. Seguiuse a mesma clasificación que se deu na ficha de taxon de principio da páxina, que é unha das posibles e das máis modernas.
Cromalveolados
miniatura|dereita|220px|[[Macrocystis pyrifera, unha feófita.]] O grupo dos cromalveolados (Chromalveolata) xurdiu como unha modificación do grupo anterior dos cromistas (Chromista), que incluía todas as algas con cloroplastos que conteñen as clorofilas a e c, e diversas especies sen pigmentación que están estreitamente relacionadas con elas. Os plastos están envoltos por catro membranas, que se supón que adquiriron dunha rodófita como resultado dun só episodio de endosimbiose secundaria entre unha liña descendente dun biconto e unha rodófita.
O nome cromista introduciuno Cavalier-Smith en 1981, e significa "coloridas"; os nomes usados anteriormente de cromófitas e cromobiontes refírense aproximadamente ao mesmo grupo. Posteriormente, Cavalier-Smith creou o grupo dos Cromalveolados, como un refinamento dos Cromistas e sería un supergrupo no que estarían tamén os Alveolata. Porén, as árbores filoxenéticas moleculares elaboradas presentaron algúns problemas á hora de establecer as relacións entre os tres grupos de cromistas (heterocontas, haptófitas e criptófitas). Actualmente opínase que Chromoalveolata é un taxon parafilético.
Cromistas
Nas clasificacións máis comúns divídese o grupo en tres grupos: heterocontas, haptófitas e criptófitas. Porén, deben terse en conta as diversas modificacións que sufriron nas clasificacións os grupos de cromistas e cromalveolados nos cambiantes sistemas de clasificación actuais.
Heterocontas
As heterocontas (Heterokontophyta) son unha das liñaxes principais de cromalveolados, con preto de 10.500 especies. Moitas son algas, que van desde algas xigantes pluricelulares como algunhas Laminariales a diatomeas unicelulares, que son compoñentes primarios do plancto. Outros membros notables son os oomicetos (xeralmente parasitos), que semellan superficialmente fungos, entre os que está incluído o xénero Phytophthora, responsable da praga da pataca (como a que asolou Irlanda no século XIX e produciu unha grande fame), e o xénero Pythium, que ocasiona a putrefacción das sementes.
Julián Lucas Ramírez
Julián Lucas Ramírez, nado en Cuenca en 1949, é un político galego do PPdeG.
Protistas
Heterocontas
As algas heterocontas teñen cloroplastos envoltos por catro membranas, as dúas primeiras envolven directamente ao cloroplasto e as outras dúas ao chamado retículo endoplasmático cloroplástico, das cales a última membrana é continua coa do retículo endoplasmático e coa membrana nuclear. Esta disposición das membranas suxire que os cloroplastos das heterocontas obtivéronse dun eucariota simbiótico, probablemente unha alga vermella. Os cloroplastos conteñen tipicamente clorofilas a e c e xeralmente o pigmento asociado fucoxantina que lles dá unha cor castaña amarelada ou verde terrosa.
Julián Lucas Ramírez
Traxectoria
Funcionario, traballou en Cuenca en Industria. Trasladouse a Galicia en 1971. Instalouse en Cutián. Foi concelleiro do Concello de Cesuras. En 2008, logo do falecemento do alcalde José Ferreiro Pardiñas, foi elixido alcalde de Cesuras. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cesuras e foi elixido alcalde con maioría absoluta. O 3 de maio de 2013 presentou a súa dimisión.
Protistas
Heterocontas
A maioría das heterocontas basais non están pigmentadas, o que indica que se separaron antes da aparición dos cloroplastos no grupo. Con todo, tamén se atopan nas haptófitas cloroplastos que conteñen fucoxantina e hai algunhas evidencias de que ambos os grupos comparten unha orixe común, e posiblemente tamén as criptófitas. Neste caso, a heterocontófita ancestral era unha alga e todos os grupos non pigmentados sufriron a perda dos cloroplastos.
Haptófitas
As haptófitas (Haptophyta) son un grupo de algas unicelulares. Os seus cloroplastos teñen uns pigmentos similares aos das heterocontas (como nas crisofíceas), pero diferéncianse no resto das estruturas celulares, de maneira que pode ser que sigan unha liña evolutiva separada na que os cloroplastos derivan de endosimbioses similares.
As haiptófitas máis coñecidas son as cocolitóforas (ordes Coccolitales e Isocrisidales), que teñen un exosqueleto de placas calcarias denominadas cocólitos. Constitúen o fitoplancto mariño máis abundante, especialmente en mar aberto e son extremadamente abondosas como microfósiles. Outras haptófitas planctónicas son Chrysochromulina e Prymnesium, que periodicamente producen floracións algais mariñas tóxicas, e Phaeocystis que produce floracións que poden xerar unha escuma desagradable que se acumula nas praias. Estudos moleculares e morfolóxicos dividen as haptófitas en cinco ordes.
Criptófitas
As criptófitas (Cryptophyta) son un pequeno filo de organismos que comprende uns 24 xéneros que viven en augas mariñas e continentais. Son organismos unicelulares espidos, con dous flaxelos case iguais. As súas células son ovais e aplanadas cun tamaño duns 10-50 μm. Poden presentar estadios palmeloides ou cocoides. Algunhas especies forman zooxantelas, é dicir viven como simbiontes de animais.
Presentan un ou dous plastidios, con ou sen pirenoides. Os plastidios teñen os tilacoides agrupados en parellas. Teñen clorofila a e c; presentan α-carotenos e xantofilas, predominando a aloxantina, pero falta o β-caroteno. Posúen pigmentos ficobilínicos (ficocianina e ficoeritrina), pero non se presentan formando ficobilisomas, senón no espazo intratilacoidal; postulouse a súa orixe na simbiose con cianófitas. Como material de reserva teñen amidón, extraplastidial, asociado a plastos e ao núcleo celular.
Alveolados
Os alveolados (Alveolata) son un dos principais filos de cromalveolados. Existen tres grupos principais, que son moi diferentes en forma, pero que están relacionados desde un punto de vista ultraestrutural e xenético. A característica compartida máis notable é a presenza de alvéolos corticais, que son vesículas planas dispostas nunha capa continua que se apoia na membrana, formando tipicamente unha película flexible. Nos dinoflaxelados forman a miúdo as placas dunha armadura. Os alveolados teñen mitocondrias con cristas tubulares e os seus flaxelos ou cilios teñen estruturas distintivas.
Dinoflaxelados
Os dinoflaxelados (Dinoflagellata) son un extenso fílo de alveolados flaxelados. A maioría das especies son unicelulares e forman parte do plancto mariño, pero tamén as hai de augas doces e coloniais. As súas poboacións distribúense en función da temperatura, a salinidade e a profundidade. Arredor da metade dos dinoflaxelados son fotosintéticos e constitúen o grupo máis grande de algas eucariotas á parte das diatomeas. Como son produtores primarios, constitúen unha parte importante da cadea trófica acuática. Certas especies fotosintéticas, as zooxantelas, son endosimbióticas de animais (de corais, anemones e ameixas) e eucariotas unicelulares mariños, desenvolvendo un importante papel na bioloxía dos arrecifes de coral. Outros dinoflaxelados son depredadores doutros eucariotas unicelulares e algunhas formas son parasitas (por exemplo, Oodinium e Pfiesteria). Algúns dinoflaxelados son responsables das mareas vermellas, nas que nalgúns casos se sintetizan potentes toxinas.
Apicomplexos
miniatura|dereita|200px|[[Plasmodium, o apicomplexo causante da malaria.]] Os apicomplexos (Apicomplexa) son un extenso grupo de cromalveolados que se caracterizan pola presenza dun orgánulo peculiar denominado complexo apical. Son unicelulares, forman esporas e son exclusivamente parasitos de animais. As estruturas móbiles tales como os flaxelos ou os pseudópodos están ausentes excepto en certas fases dos gametos. É un grupo diverso no que se inclúen organismos como Coccidiasina, Gregarinasina, Piroplasmida, Haemogregarina e Plasmodiidae. Algunhas doenzas causadas por estes organismos son:
A maioría dos seus membros ten un ciclo vital complexo, que implica reprodución asexual e sexual. Normalmente un hóspede contamínase inxerindo quistes, que se dividen para producir os esporozoos que entran nas células. As células rebentan, liberando merozoítos que infectan novas células. Isto pode ocorrer varias veces, ata que se producen gametocitos, que dan lugar a gametos que se fusionan para crear quistes novos. Hai moitas variacións deste patrón básico, e moitos apicomplexos teñen máis dun hóspede.
Ciliados
Os ciliados ou cilióforos (Ciliata ou Ciliophora) constitúen un filo de cromalveolados, segundo algunhas clasificacións. Os ciliados son un dos grupos máis importantes de eucariotas unicelulares, presentes en case todos os lugares nos que hai auga: lagos, pucharcas, océanos e o solo. Poden ser móbiles ou sésiles e a maioría aliméntase de organismos pequenos (bacterias, ou algas unicelulares) ou de detritos, mentres que moitos outros son ectosimbiontes ou endosimbiontes, e algúns son parasitos obrigados ou oportunistas. Tenden a ser protozoos grandes, algúns chegan a case 2 milímetros de lonxitude, e teñen unha estrutura complexa e organizada, e poden ter un patrón de distribución de cilios na superficie celular complexo.
Escavados
miniatura|dereita|200px|[[Trichomonas vaginalis.]] Os escavados (Excavata) son un grande clado dentro dos eucariotas. O clado contén unha gran variedade de formas de vida libre e simbióticas, e inclúe algúns parasitos importantes para os humanos. Diversos escavados carecen de mitocondrias clásicas (estes denomínanse ás veces "amitocondriados", aínda que a maioría reteñen un orgánulo mitocondrial moi modificado). Outros teñen mitocondrias con cristas tubulares, discoidais ou nalgúns casos planas. A maioría dos escavados teñen dous, catro ou máis flaxelos e moitos teñen unha ultraestrutura característica sostida por microtúbulos que lles serve para a alimentación. Con todo, hai diversos grupos que carecen destas características, pero que son considerados escavados debido ás evidencias xenéticas.
Euglenozoos
Os euglenozoos (Euglenozoa) son un grupo grande de protozoos flaxelados. Comprenden unha serie de especies de vida libre comúns e algúns parasitos importantes, algúns dos cales infectan aos humanos. Hai dous subgrupos principais, os euglénidos e os cinetoplástidos. Os euglenozoos son unicelulares, maioritariamente cun tamaño de 15-40 µm, aínda que algúns chegan a 500 µm.
A maioría dos euglenozoos teñen dous flaxelos, que están inseridos paralelamente nunha bolsa apical ou subapical. Nalgunhas especies, os flaxelos están asociados cun citostoma (ou "boca"), que se utilita para inxerir bacterias ou outros organismos pequenos. A boca está sostida por un dos tres conxuntos de microtúbulos que xorden da base flaxelar; os outros dous sosteñen as superficies dorsal e ventral da célula.
Percolozoos
Os percolozoos (Percolozoa) son un grupo de protistas non pigmentados, moitos dos cales poden variar entre fases ameboides, flaxeladas e quistes. A maioría viven no solo, nas augas doces ou nos excrementos. Hai formas mariñas e parasitas, entre elas a especie Naegleria fowleri, que pode chegar a ser patóxena para aos humanos e a miúdo é mortal.
Metamónadas
miniatura|dereita|200px|[[Giardia lamblia, unha diplomónada parasita.]] As metamónadas (Metamonada) son un grande grupo de protozoos flaxelados. A súa composición non está determinada con certeza, pero comprenden as retortamónadas, as diplomónadas e posiblemente tamén os parabasálidos e as oximónadas. Estes catro grupos son todos anaeróbicos, e viven principalmente como simbiontes de animais.
Rizarios
Os rizarios (Rhizaria) son un dos principais filos de eucariotas unicelulares. Teñen formas variadas, pero a maioría deles son ameboides, con pseudópodos filosos, reticulosos. Moitos producen unha cuberta ou esqueleto que pode ser relativamente complexo en canto á súa estrutura, e que compón a vasta maioría de fósiles eucariotas unicelulares. Case todos teñen mitocondrias con cristas tubulares.
Radiolarios
Os radiolarios (Radiolaria) son un grupo de protozoos ameboides que producen intricados esqueletos minerais, tipicamente cunha cápsula central que divide a célula en seccións internas e externas, denominadas endoplasma e ectoplasma. Atópanse formando parte do zooplancto oceánico, e debido á rápida evolución que experimentaron, as súas especies son importantes como fósiles guía a partir do Cámbrico. Radiolarios fósiles comúns son Actinomma, Heliosphaera e Hexadoridium.
Cercozoos
Os cercozoos (Cercozoa) son un grupo de rizarios no que están incluídos a maioría dos protozoos ameboides ou flaxelados que se alimentan por medio de pseudópodos filamentosos (filópodos).
A maioría son heterótrofos pero carecen de verdadeiro citostoma. Viven no solo (onde son os eucariotas máis numerosos), no mar ou na auga doce. Algúns convertéronse en fotosintéticos ao asimilaren endosimbioticamente unha alga verde.
Foraminíferos
Os foraminíferos (Foraminifera) son un subfilo de protozoos rizarios que segregan unha cuberta de carbonato de calcio na cal o organismo vive, e está constituído por unha soa célula que emite pseudópodos. O esqueleto, externo, acostuma a estar enrolado e dividido internamente por medio de tabiques ou septos en cámaras que se comunican. Coñécense máis de 200.000 especies que forman 220 familias e hai formas actuais e formas que se coñecen exclusivamente a través dos fósiles. O tamaño dos foraminíferos vai de poucos micrómetros a máis de 10 cm. As formas pequenas denomínanse microforaminíferos e os grandes macroforaminíferos, estes últimos característicos dos sedimentos carbonatados de augas profundas.
Arqueplástidos
Os arqueplástidos (Archaeplastida) son unha das liñas principais de eucariotas, que comprenden ás estreptófitas (entre as que se atopan as embriofitinas) as algas verdes e as vermellas e un pequeno clado denominado glaucófitas. Todos estes organismos teñen plastidios envoltos por dúas membranas, o que suxire que estes se orixinaron directamente a partir de cianobacterias endosimbióticas. En todos os outros grupos os plastidios están envoltos por tres ou catro membranas e foron adquiridos secundariamente a patir de algas verdes ou vermellas. Deste grupo, só as algas vermellas e as glaucófitas son consideradas protistas en diversas clasificacións. En clasificacións máis antigas o reino Protista incluía tamén as algas verdes, pero xa non nas clasificacións modernas. Os outros membros do grupo son plantas ou algas verdes asociadas ás plantas.
Gliptoteca de Múnic
miniatura|250px|Gliptoteca de Múnic. A Gliptoteca de Múnic é un museo situado na cidade alemá do mesmo nome que foi encargado polo rei bávaro Luís I para albergar a súa colección de esculturas gregas e romanas. Foi deseñado por Leo von Klenze no estilo neoclásico e construído entre 1816 e 1830. No presente, o museo forma parte do Kunstareal.
Protistas
Rodófitas
As algas vermellas ou rodófitas (Rhodophyta) son organismos fotosintéticos que conteñen clorofila a e d. Presentan unha grande diversidade de formas e tamaños. Caracterízanse pola ausencia de células flaxeladas, a presenza de pigmentos bilicromoproteidos en ficobilisomas e a ausencia de amidón nos cloroplastos, xa que usan como material de reserva o amidón de florídeas; os tilacoides son simples (rodoplastos). A reprodución sexual é por oogamia, con células especializadas, carpogonios e espermacios (pode faltar a sexualidade). As algas vermellas son utilizadas nas industrias alimentaria e farmacéutica. O produto máis comercializado é o ágar-ágar.
Gliptoteca de Múnic
Historia
A Gliptoteca foi encargada polo príncipe herdeiro (logo rei) Luís I de Baviera xunto con outros proxectos, como a veciña Königsplatz e o edificio que alberga a Colección Estatal de Antigüidades Gregas e Romanas, como un monumento á Grecia antiga. Luís tiña a visión dunha «Atenas alemá» na que se lembraría a antiga cultura grega, e fixo construíla fronte ás portas de Múnic.
Mario Méndez Bejarano
Mario Méndez Bejarano, nado en Sevilla o 5 de decembro de 1857, e finado en Madrid o 16 de xaneiro de 1931, foi un filósofo, político e escritor español, autor de óbra Historia de la filosofía en España hasta el siglo XX.
Gliptoteca de Múnic
Historia
A disposición do complexo da Königsplatz foi deseñada polos arquitectos Karl von Fischer e Leo von Klenze en 1815, ordenándoa este segundo o estilo dun foro, coa Gliptoteca no lado norte. As paredes do museo foron adornadas con coloridos frescos e estucos realizados por distinguidos artistas tales como Peter von Cornelius e Wilhelm von Kaulbach.
Hugh Despenser o Novo
Hugh, alcumado the younger Despenser, nado no ano 1286 e finado o 26 de novembro de 1326, foi fillo de Hugh le Despenser, conde de Winchester.
Gliptoteca de Múnic
Historia
Nos poucos anos entre 1806 e a apertura do museo en 1830, Luís completou unha das mellores coleccións de esculturas grecorromanas da época. A través dos seus axentes logrou adquirir pezas tales como a Medusa Rondanini, o Fauno Barberini e, en 1813, as figuras do Templo de Afea en Exina.
Hugh Despenser o Novo
Traxectoria
En maio de 1306 Hugh foi ordenado cabaleiro, e ese verán casou con Eleanor de Clare, neta do rei Eduardo I de Inglaterra. Tras a morte do irmán de Eleanor na batalla de Bannockburn, ela converteuse inesperadamente nunha das tres herdeiras do rico condado de Gloucester. En apenas algúns anos Hugh pasou dun cabaleiro sen terras a un dos magnates máis ricos de Inglaterra. Eleanor era tamén a sobriña do novo rei, Eduardo II de Inglaterra, e desta conexión Hugh entrou no círculo da corte real inglesa. Uniuse á oposición dos baróns a Piers Gaveston, o favorito do rei, e cuñado de Hugh, pois Gaveston estaba casado cunha irmá de Eleanor. Desexoso de poder e riqueza, Hugh tomou o castelo de Tonbridge en 1315. O ano seguinte asasinou a Llywelyn Bren, un refén galés que estaba baixo a súa custodia.
Gliptoteca de Múnic
Historia
A segunda guerra mundial non destruíu as obras de arte da Gliptoteca, aínda que desafortunadamente os frescos non sobreviviron e só uns poucos ladrillos pintados eran visibles tras a reapertura do museo en 1972.
Hugh Despenser o Novo
Traxectoria
Hugh converteuse en chamberlán real en 1318. Como cortesán real, Hugh obtivo o afecto do rei, desprazando ó favorito anterior, Roger d'Amory. Por 1320 gobernaba libremente o reino como un tirano. Hugh tomou as terras galesas da herdanza da súa esposa, sen facer caso das demandas dos seus dous cuñados. Forzou a Alice de Lacy, condesa de Lincoln, a darlle as súas terras, botou á súa cuñada Isabel de Clare de Gower e de Usk, e fixo romper os brazos e as pernas de Lady Baret. El tamén se vingou de Roger Mortimer porque o avó de Mortimer asasinara o avó de Hugh. Por 1321 gañara moitos inimigos en tódolos estratos da sociedade, desde a raíña Isabella ós baróns do pobo. Finalmente os baróns conseguiron do rei que Hugh e seu pai marcharan ó exilio en 1321. O seu pai fuxiu a Bordeos, e Hugh converteuse nun pirata na Canle da Mancha. A parella volveu o ano seguinte e o rei reinstalou a Hugh como favorito real. O seu tempo no exilio non fixera nada para acougar a súa avaricia, a súa imprudencia e a súa crueldade. Mentres que a raíña Isabella estaba en Francia a negociar entre o seu marido e o rei francés, ela formou unha alianza con Roger Mortimer e comezaron a facer plans para unha invasión. Hugh supostamente intentou subornar a cortesáns franceses para asasinar a raíña Isabella. Cando Mortimer e a raíña invadiron Inglaterra en outubro de 1326, o rei Eduardo II foi desposuído, executaron ao pai e capturaron a Hugh.
Mario Méndez Bejarano
Traxectoria
Cursou estudos de Dereito e Filosofía e Letras na Universidade de Sevilla e alcanzou o grao de Doutor na Facultade de Filosofía e Letras de Madrid. En 1887, obtén unha cátedra de instituto en Granada e dende 1900 é catedrático no Instituto Cardeal Cisneros de Madrid.
Protistas
Glaucófitas
As glaucófitas (Glaucophyta) son un pequeno grupo de algas microscópicas de auga doce. Xunto coas algas vermellas e as viridiplantae (algas verdes e plantas terrestres) forman o clado das arqueplástidas. As glaucófitas están pouco estudadas, o que é un dos motivos que fan incertas as relacións dentro deste grupo.
Unicontos
Os unicontos (Unikonta) comprende formas flaxeladas e ameboides. Segundo Cavalier-Smith, o grupo inclúe aos amebozoos e aos opistocontos. Dentro dos opistocontos están os coanozoos, que na maioría das clasificacións son considerados protistas, pero tamén están os animais e os fungos, que non son protistas.
Amebozoos
Os amebozoos (Amebozoa) son un filo de protozoos semellantes a amebas. A maioría son unicelulares, aínda que hai algúns que son simbióticos doutros organismos. Actualmente, as análises xenéticas fixeron que se deban considerar un grupo parafilético no que se inclúen membros dos grupos Entamoebidae, Lobosea e Mycetozoa.
Coanozoos
miniatura|dereita|200px|Un [[coanoflaxelado.]] Os coanozoos (Choanozoa) son un filo de eucariotas unicelulares que pertencen ao clado dos opistocontos.
Lupe Gómez
Guadalupe Gómez Arto, nada en Fisteus (Curtis) en 1972, é unha poeta e xornalista galega, coñecida como Lupe Gómez. Gañou o Premio da Crítica Española.
Protistas
Coanozoos
Parece que están máis próximos aos animais que aos fungos, polo que son de grande interese para o estudo da orixe dos animais. Son moi semellantes ás células flaxeladas das esponxas (coanocitos), o que fixo que nalgunhas clasificacións foran considerados animais.
Lupe Gómez
Traxectoria
Marchou con trece anos estudar o bacharelato á cidade da Coruña e máis tarde licenciouse en Ciencias da Información na Universidade de Santiago de Compostela. Ten colaborado con El Correo Gallego e Galicia Hoxe, ademais de facer artigos e críticas de libros e teatro.
Mario Méndez Bejarano
Traxectoria
Participa activamente na xestación das ideas andalucistas que floreceron nos comezos do século XX. Méndez Bejarano era membro da Sociedade de Boas Letras de Sevilla, e tivo gran resonancia a súa conferencia en 1907 "Idiosincrasia andaluza" no Centro Bético de Granada. Por este tempo é vicepresidente do Centro Rexional Andaluz.
Kipá
miniatura|300px|Tenda de kipot en [[Xerusalén, Israel]] A kipá (hebreo כִּפָּה, "cúpula, parte superior", plural kipot; tamén coñecida polo seu nome yídish, yarmulke) é unha pequena gorra ritual empregada para cubrir parcialmente a cabeza, usada tradicionalmente polos homes xudeus, e ultimamente aceptada tamén polas correntes non ortodoxas para uso feminino.
Daphne Patai
Daphne Patai, nada en 1943, é unha estudosa e autora estadounidense. É profesora do departamento de linguas e cultura na Universidade de Massachusetts Amherst.
Kipá
Características
A kipá - ou calquera outro chapeu, gorro ou peza que cubra total ou parcialmente a cabeza - é de uso obrigatorio (mesmo para non xudeus ou xentís) ao entrar e permanecer en determinados lugares de culto xudeu, como sinagogas, cemiterios ou lugares sacros, ou en situacións de pregaria, celebración ou estudo canónico. Os homes xudeus observantes, emporiso, visten kipá durante todo o día e en toda ocasión.
Mario Méndez Bejarano
Traxectoria
A súa actividade na política como deputado coincide cos seus traballos de promoción cultural, coa fundación e dotación ás súas expensas das bibliotecas públicas de Cazalla de la Sierra, Constantina e Lora del Río. Pero a súa inquietude intelectual non se circunscribe ó andalucismo. Tamén noutras ideas políticas, en movementos renovadores e en incipientes ideas sobre feminismo.
Daphne Patai
Traxectoria
É a filla do antropólogo Raphael Patai. Ten PhD en literatura brasileira.
Hugh Despenser o Novo
Traxectoria
Hugh intentou matarse de inanición antes do seu xuízo, que se efectuou o 24 de novembro de 1326 en Hereford. Xulgárono como traidor e ladrón e foi condenado á execución pública do tipo aforcado, azorrado e desmembrado. Inmediatamente, arrastrárono detrás de catro cabalos ao seu lugar da execución, onde fixeran un gran lume. Colgárono, un home subiu e cortou o seu pene e testículos que entón queimaron. Posteriormente, o verdugo afundiu o seu coitelo no seu abdome, e cortou as súas entrañas e corazón, que queimaron diante a xente. Finalmente, decapitárono, e cortaron o seu corpo en catro pedazos, e a súa cabeza foi posta nas portas de Londres.
Mario Méndez Bejarano
Traxectoria
Entre as súas obras debe destacarse a Historia de la Filosofía en España hasta el siglo XX, editada en Madrid en 1925-1926, na liña da filosofía española da Ilustración, con influencias de Hegel e da filosofía krausista á que ve entroncada coa súa propia xeración de pensadores.
Kipá
Características
A kipá é de tea ou lá ben tecida, e confecciónase hoxe en día das máis diversas cores, tamaños e deseños, para todos os gustos, situacións e modas. Kipot brancas nun casamento en [[Nova York|miniatura|esquerda]]Así e todo, aínda se estila usar kipá branca para celebracións de xúbilo, como shabat, festas ou vodas, e negra en sinal de doo. É posible situar a un xudeu practicante dentro de determinada rama ou corrente do xudaísmo, en base á cor, ao tamaño ou ao material do que está feita a kipá que leva posta.
O costume de levar kipá non provén dun precepto ou mandamento propiamente dito, a diferenza do talit ou chal ritual, ou dos tefilín ou filacterias; aínda que se arraigou co paso dos séculos, ao momento de converterse nun dos atributos máis emblemáticos do xudaísmo. Aínda así, as súas orixes son igualmente milenarias, e remóntanse ao Talmud (Maséjet Kidushín, "Tratado de casamentos", 31:1), simbolizando a necesidade de ter presente en todo momento que Deus está porriba dos homes e as cousas; e só pretende que a cabeza non quede descuberta ante Deus.
No servizo do Templo de Xerusalén os sacerdotes Cohanim tiñan prohibido traballar coa cabeza descuberta, esta é unha das orixes deste costume.
Centrocercus minimus
miniatura|240px|Femia
Centrocercus minimus é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas que integran o xénero Centrocercus, endémica dos Estados Unidos de América, onde habita en zonas abertas con vexetación arbustiva nunhas poucas rexións do oeste do país.
Taxonomía
A especie foi descrita no ano 2000 pola investigadora Jessica R. Young e os seus colaboradores, na publicación:
Características
É moi similar na súa aparencia á súa estreitamente relacionada especie Centrocercus urophasianus, pero cun tamaño un terzo inferior ao dela, e adornada con moita plumas grosas ao redos da cabeza; tamén se direrencia polo seu menos elaborado cortexo nupcial.
Os machos miden de 44 a 51 cm de lonxitude, e as femiaa, entre os 32 e os 38 cm. É unha pita do monte pequena, de plumaxe agrisda e abigarrada. A cor da plumaxe do ventre é negra, e presenta largas e ríxidas plumas rematadas en punta. O macho ten a garganta e a parte superior do pescozo negra, separada do resto por unha liñaa branca en forma de V; presenta unha gran gorgueira branca no peito e algunhas bandas brancas na cola.