cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Xoán, Porto Rico
Escudo de armas e bandeira de San Xoán
O 8 de marzo de 1948 o concello de San Xoán adoptou oficialmente como bandeira da cidade un campo laranxa, no centro do cal está o escudo de armas da cidade. Escudo de armas de San Xoán|200px
Xeografía
San Juan encóntrase ao longo da costa nordés de Puerto Rico. Encóntrase ao sur do Océano Atlántico, ao norte de Caguas e Trujillo Alto, ao leste de Guaynabo e ao oeste de Carolina. A cidade ocupa unha área de 76.93 millas cadradas (199,2 km2), das cales, 29,11 millas cadradas (75,4 km2) (37,83%) son auga. As principais zonas de auga de San Xoán son a Baía de San Juan e dúas lagoas naturais, o Condado e San José.
Arquitectura
A arquitectura de San Xoán é moi diversa, debido ao seu tamaño e as influencias culturais recibidas durante a súa existencia. A parte máis antiga da cidade, coñecida como o vello San Xoán, presenta influencia da arquitectura española. Esta parte da cidade está composta por unha rede de estradas rodeadas por antigas casas de dous pisos. Algunhas estruturas coloniais foron restauradas serven tanto como oficinas gobernamentais e museos. Algúns exemplos son o Cuartel Ballaja, que agora serve como museo e sede de varias organizacións culturais; La Fortaleza, que serviu como residencia do gobernador de Porto Rico desde o século 16, e do Asilo Sanidade antiga, que agora alberga o Instituto de Cultura de Porto Rico, entre outros. O vello San Xoán tamén posúe varias prazas públicas, como a Praza de Armas, situada fronte ao Concello de San Juan, e catedrais, como a Catedral de San Juan Bautista. O vello San Xoán tamén é famoso por estar parcialmente rodeado por enormes murallas e fortificacións construídas polo goberno español.
Distritos
miniatura|400px|Distritos de San Xoán O que agora é coñecido como vello San Xoán ocupa o oeste dunha illiña de roca na boca da baía de San Xoán. Durante o século XX, os maiores centros de poboación apareceron tras as paredes da vella muralla e na illa principal de Puerto Rico. Coa anexión de Río Piedras, en 1951, o municipio de San Xoán creceu catro veces o seu tamaño anterior. Como resultado, a cidade está agora composta por unha variedade de distritos e barrios. San Xoán está agora dividida en 18 distritos, 16 dos cales se insiren no municipio Río Piedras. Oito distritos están subdivididos en sectores, incluíndo dous distritos da área que cubriu o municipio de orixe de San Xoán. Os 18 distritos son:
Economía
San Xoán experimentou un crecemento económico significativo tras a Segunda Guerra Mundial. Durante este período, a cidade pasou por unha revolución industrial. A economía da cidade baséase principalmente en empresas dedicadas á fabricación de varios produtos, incluíndo: produtos químicos (auga sanitaria e produtos de limpeza da casa); medicamentos; bebidas de ron e outros; fertilizantes; eléctricos, ferramentas, dispositivos electrónicos, plásticos, téxtiles e alimentos a base de produtos. O turismo tamén é unha industria clave, con base na proximidade de San Xoán ó aeroporto principal de Porto Rico, o Luís Muñoz Marín. A cidade está situada na provincia de Praia Condado, onde hai moitos hoteis de luxo. Lugares históricos, como o El Morro, San Juan e Antigo Cuartel de El Ballaja son promovidos en campañas de turismo. O distrito de Hato Rey contén un sector corporativo coñecido como "La Milla de Oro", que serve como sede de varios bancos locais e internacionais. O distrito Hato Rey de San Xoán é moitas veces chamado o "Wall Street do Caribe", debido á influencia da área en Porto Rico e na economía do Caribe.
Turismo
Os lugares e monumentos enfatizados nas campañas de turismo inclúen: vello San Xoán, valorando o carácter histórico dos seus edificios coloniais e rúas estreitas cubertas por adoquins, un elenco de pedra azul de escoira de forno, que foron traídos como lastre dos buques españois. O 23 de xaneiro de 1984 todos os edificios foron catalogados como parte patrimonio cultural da humanidade. Os numerosos restaurantes e galerías de arte na zona son frecuentemente visitados por turistas. As universidades locais son promovidas como lugares históricos, máis notabelmente o campus da Universidade de Porto Rico localizado en Río Piedras, que é a universidade máis antiga na illa, fundada en 1903.
Cultura
San Xoán é o berce de varios artistas e músicos, coñecidos localmente como Sanjuaneros, que influenciaron notablemente a cultura portorriqueña. Durante o século 20, o aspecto musical da cidade foi influenciada por artistas como afro-caribeña bailarín e coreógrafo, Sylvia del Villard e José Enrique Pedreira que se tornou un renomeado compositor de Porto Rico. Músicos internacionais, como a cantante de ópera de renome Justino Díaz e Grammy gañadores Ramón Ayala, (Daddy Yankee) e Ricky Martin naceron na cidade. Outros residentes notables inclúen escritores Giannina Braschi e Tomas Branco e premiados actores Raúl Juliá e Benicio del Toro, comediante e José Miguel Agrelot. Rafael Cordero (1790-1868), foi influente no desenvolvemento da educación de Puerto Rico e é coñecido como "o pai da educación pública en Porto Rico." A cidade é tamén o fogar de varios museos de arte contemporánea e clásica. O museo de arte de Puerto Rico posúe a maior colección de arte contemporánea de Porto Rico, posúe máis de 1.100 pezas de arte permanentes e mostrando moitas exposicións temporais que conteñan arte de varios locais por América Latina.
Educación
miniatura|187px|dereita|Torre principal da [[University of Puerto Rico]] San Xoán é o fogar de moitas das institucións de Porto Rico de ensino superior. O campus da Universidade Rio Piedras de San Xoán está situado en San Juan, xunto coa Universidade de ciencias médicas de Porto Rico. Outras facultades situadas en San Xoán son a Universidade do Sagrado Corazón, a Universidade Politécnica de Porto Rico, a Universidade Ana G. Méndez, o Campus Metropolitano da Universidade Interamericana, a Carlos Albizu University, o Seminario Evanxélico de Porto Rico e o Centro de Estudos Avanzados en Porto Rico e no Caribe. Existen numerosas facultades menores e situadas na cidade, incluíndo o Instituto de Banca y Comercio e o Junior College International, situado en Santurce. Existen tamén varias escolas técnicas con base en San Xoán, incluído o Colexio Tecnolóxico de San Xoán, o Liceo de Artes y Ciencias e a Facultade de Negocios e Tecnoloxía Ramirez.
Deportes
Os equipos coa base en San Xoán foron notablemente exitosos na competición atlética. O Santurce Crabbers gañou o campionato Liga Superior Nacional de Baloncesto en 1998, 1999, 2000, 2001 e 2003, durante ese período a ser recoñecido como unha dinastía. O San Juan Senadores e o Santurce Crabbers foron os dous principais equipos de béisbol da cidade, gañando o campionato da Porto Rico Professional Baseball League, un total de 17 veces. Os Crabbers Santurce están localizados en terceiro lugar entre os equipos con máis campionatos na Caribe Series, gañando campionatos nas edicións do torneo de 1951, 1953, 1955, 1993 e 2000. A cidade tamén foi o anfitrión de varios eventos na comunidade deportiva, algúns exemplos:
En xullo de 2007, o San Juan Golf Academy e a súa escala de condución do golf comezou a operar enriba da antigo cidade sanitaria en Porto Novo e, eventualmente, incluír a cidade do primeiro e único campo de golf de 9 buratos.
Dorsal galega
miniatura|450px|Cima de Vidueiros (943 m), na [[serra do Suído.]] Dorsal galega é o nome que recibe unha cadea montañosa de 210 quilómetros de lonxitude que se estende de norte a sur por Galiza, concretamente de Estaca de Bares á fronteira que o río Miño delimita con Portugal.
Características
Está formada por un importante número de serras, entre as que destacan a serra da Faladoira, a serra da Loba, a serra do Faro de Avión ou os montes da Paradanta.
Conforme avanza cara ao sur, vaise facendo máis e máis ampla, e tamén con picos de maior altitude, sobre todo nas zonas da serra do Faro e o Faro de Avión. miniatura|250px|Serra do Faro de Avión. A dorsal como tal elevouse a finais do período terciario, sobre unha cadea montañosa anterior xa moi erosionada. Hoxe presenta un relevo suave, pendentes moderados e chairas nos altos. Está conformada por rochas diversas, entre as que destacan as silíceas, é dicir, xistos, cuarcitas, granito, gneis ou peridotitas.
A Casanova, Mañón, Mañón
A Casanova é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Premios Nacionais da Cultura Galega
Os Premios Nacionais da Cultura Galega son uns galardóns concedidos pola Xunta de Galicia a creadores vivos ou a colectivos (preferentemente a persoas), que destacaran nese ano polo seu labor en diversos campos artísticos e sociais ou en recoñecemento a unha traxectoria. Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por quince persoas.
Os premios convocáronse só no ano 2008, edición na cal os galardoados recibiron 15.000 euros de premio e unha escultura de Ignacio Basallo, de 32 cm de alto e en madeira de castiñeiro. Os galardoados anúncianse a finais do mes de maio. O conselleiro de Cultura, Roberto Varela anunciou a fin destes premios que pasaron a denominarse Premios da Cultura Galega e só contaría con cinco categorías. Finalmente foron 7 as categorías.
Nandulfe, Os Vilares, Guitiriz
Nandulfe é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 22 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 13 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 23 habitantes.
Las Cabezas de San Juan
Las Cabezas de San Juan é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Xeografía
No ano 2006 tiña 16.139 habitantes. A súa extensión superficial é de 230 km² e ten unha densidade de 69,8 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 36º 59' N, 5º 56' W. Atópase situada a unha altitude de 76 metros e a 64 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Economía
Mantense o papel importante da agricultura baseada no cultivo de cereais, arroz, legumes e o algodón. Algunhas canteiras próximas de xeso e pedra permiten a explotación mineira.
Historia
É famosa sobre todo porque foi aquí onde o Tenente Coronel Rafael del Riego se sublevou contra a dominación absolutista de Fernando VII.
George Gervin
George "The Iceman" Gervin, nado o 27 de abril de 1952 en Detroit, Míchigan, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu a maior parte da súa carreira na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado na terceira rolda do Draft da NBA polos Phoenix Suns en 1974, aínda que non chegou a debutar co equipo de Novo México. Así pois, Gervin desenvolveu principalmente a súa carreira deportiva nos San Antonio Spurs, franquía na que é nove veces All-Star (incluíndo un premio ao mellor xogador do partido en 1980) e catro veces máximo anotar da competición.
Alén da NBA, participou noutras dúas competicións norteamericanas (a ABA e a CBA) e en dúas ligas europeas (a Lega e a ACB). En 1996 foi votado como uns dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" e admitido no Basketball Hall of Fame como xogador. Tamén foi homenaxeado polos San Antonio Spurs sendo retirado o seu dorsal número 44, o cal hoxe pendura no AT&T Center.
Universidade
Comezou a súa carreira universitaria en Long Beach, mais tras un incidente continuou na Universidade de Eastern Michigan. Neses dous últimos anos, fixo unha media 26,8 puntos e 14,4 rebotes por partido.
NBA
miniatura|left|Gervin. Foi elixido no draft de 1974 na cuarta elección da terceira rolda por Phoenix Suns, franquía na que nunca chegou a xogar. De feito, a súa carreira profesional comezou dous anos antes, na desaparecida liga ABA, nos Virginia Squires, de onde pasou ao ano seguinte a San Antonio Spurs, equipo que aínda competía na liga do balón tricolor. Con eles deu o salto á NBA, e na súa segunda tempada na devandita liga, conseguiu un dos fitos máis rechamantes desta competición: anotou 63 puntos no último partido da liga regular para así superar a David Thompson como máximo anotador da tempada por tan só 6 centésimas de punto (27,21 puntos por partido polos 27,15 de Thompson). Foi a primeira de tres tempadas consecutivas logrando ser o máximo anotador da liga. Posteriormente lograríao unha cuarta vez, en 1982. Só Wilt Chamberlain e Michael Jordan gañaron máis títulos de mellor anotador que os catro de Gervin.
En nove tempadas cos Spurs, conseguiu cinco títulos de campión da División Medio Oeste (Midwest Division). Ademais, fixo de media 27 puntos por partido nos play-offs. Acabou a súa carreira con 33 anos nos Chicago Bulls. Conservaba un récord da NBA, o de máximo anotador nun único cuarto de partido, con 33 puntos, logrado na temporada, até que foi superado por Klay Thompson dos Golden State Warriors, quen marcou 37 no terceiro período contra os Sacramento Kings no Oracle Arena de Oakland (California) durante a temporada.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 70ª edición dos Óscar
Os seguintes 44 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 70ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación do Brasil, Alemaña, Rusia, os Países Baixos e España. O galardón recaeu sobre os Países Baixos, co filme Karakter.
George Gervin
NBA
Despois de deixar a NBA xoga na Virtus Roma da Lega, nos Quad City Thunder da CBA, para retirarse finalmente na liga española de baloncesto, xogando no TDK Manresa con 38 anos, onde fixo unha media de 25 puntos por partido e sendo clave para que o equipo se mantivese na ACB.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 70ª edición dos Óscar
A República Democrática do Congo, Luxemburgo e Ucraína presentaron filmes por primeira vez.
Vilanova, Abegondo, Abegondo
Vilanova é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Dinámica de virus
miniatura|A dinámica de virus úsase frecuentemente para estudar o VIH. Na imaxe VIH-1, en verde, emerxendo dun cultivo de linfocitos. A dinámica de virus é o campo da Biomatemática dedicado á descrición do comportamento dos virus. Os modelos matemáticos empregados reflicten os cambios da poboación de células afectada ao longo do tempo, así como a competición entre distintas cepas víricas e o efecto da resposta inmunitaria.
Orixinalmente, a dinámica vírica baseábase nos modelos preexistentes para epidemias e na actualidade manteñen unha semellanza considerable no que ás ferramentas matemáticas empregadas se refire, como por exemplo o uso do número básico de reprodución. Porén, existen diferenzas noutros aspectos, entre as que destaca a disparidade da escala considerada: dentro dun individuo fronte a entre individuos, respectivamente.
Un campo de aplicación frecuente desta disciplina é o estudo do VIH, así como as hepatites B, e C
Eferro
Eferro (Elena Ferro) é unha empresaria e artesá adicada ao deseño, fabricación e venda de artesanía: zocos, bolsos e complementos situada en Merza, Vila de Cruces.
Elena é dunha familia de artesáns zoqueiros dende vai cen anos. Herdeira dun obradoiro zoqueiro do seu avó comezou a mediados dos anos 90 a facer modificacións nos deseños. Probando outras peles, cores e acabados.
A aposta da última xeración desta empresa: Elena Ferro representa a modernización do calzado galego, transmutando un calzado humilde como os zocos nun artigo de culto e prestixio. No ano 2019 recibe o premio nacional de artesanía.
Os seus deseños véndense en feiras, tendas, franquías e por Internet.
Boys Don't Cry
Boys Don't Cry pódese referir a:
Serra da Loba
A serra da Loba é unha serra galega localizada dentro da cordilleira dorsal galega. Fai fronteira entre as provincias de Lugo e da Coruña, a partir da depresión das Pontes de García Rodríguez até os nacentes dos ríos Mandeo e Labrada, que ao tempo a separan da cordal de Montouto.
Está conformada por rocha granítica de dúas micas, gneis "ollo de sapo", xistos migmáticos e granito intrusivo.
O punto de maior altitude é a pena Verde, con 709 metros sobre o nivel do mar.
Ten unha extensión 20 km
Psicodelia
miniatura|dereita|Exemplo de arte psicodélica. A psicodelia (do grego antigo ψυχή = psychẽ «alma», e δηλοῦν = dẽloun «visibilizar, amosar») é un movemento da contracultura aparecido contra mediados da década de 1960 no que se pon en valor a percepción sensorial causada por diversas substancias alucinóxenas, ben presentes en certos vexetais ou ben obtidas mediante un proceso de síntese, tales como a ayahuasca, algunhas variedade de cogomelos, coma a psilocybes, o LSD, o MDMA, a mescalina ou outras de máis recente fabricación.
O termo foi creado polo psiquiatra Humphry Osmonden 1957 e popularizado polo moviment hippy. Abrangue distintos tipos de arte, entre elas a música ou a pintura; é común referirse a esta arte como arte lisérxica.
José María Blanco Gerpe
José María Blanco Gerpe, nado en Silleda o 17 de novembro de 1878 e finado en Buenos Aires o 9 de agosto de 1957, foi un sacerdote e antropólogo galego.
Traxectoria
Emigrou á Arxentina, onde comezou os estudos sacerdotais. Regresou a España en 1898 e estudou linguas clásicas. Estudou Filosofía en Tortosa e dedicouse ao ensino no Colexio de San Salvador de Zaragoza. En 1908 continuou cos seus estudos de Teoloxía e foi catedrático de Elocuencia Sagrada e Hebreo. Volveu a América, e en 1913 obtivo a cátedra de Física Experimental en Montevideo e as de Psicoloxía, Cosmoloxía e Ciencias Físicas e Naturais na Universidade Pontificia de Buenos Aires. Fundou a revista El Salvador (1926) e publicou traballos de investigación na revista Estudios. Editou un Canto, en hexámetros e en grego, e un ensaio sobre A Ilíada. Organizou a Academia de Filosofía arxentina e dirixiu a Academia Literaria de La Plata.
Jacinta Marto
Santa Jacinta de Xesús Marto, nada en Aljustrel, Fátima, o 5 de marzo de 1910 e finada en Lisboa o 20 de febreiro de 1920 foi un dos tres pastoriños que afirmou ver a Nosa Señora na Cova da Iría, en Fátima, entre 13 de maio e 13 de outubro de 1917.
Foi beatificada polo Papa Xoán Paulo II o día 13 de maio de 2000 no Santuario de Fátima, e foi canonizada polo Papa Francisco no mesmo local o día 13 de maio de 2017, por ocasión das celebracións do Centenario das Aparicións de Fátima.
Biografía
Filla máis nova de Manuel Pedro Marto e da súa muller Olímpia de Jesus dos Santos, Jacinta era unha nena típica do Portugal rural da época. Como de inicio non frecuentaba a escola, Jacinta traballaba como pastora xunto co seu irmán Francisco Marto e a súa prima Lucía dos Santos. Máis tarde, logo tras as aparicións na Cova da Iría e segundo as mensaxes recibidas, por recomendación de Nosa Señora entrou na escola primaria. De acordo coas memorias da Irmá Lúcia, Jacinta era unha nena afectiva e moi afável e emocionalmente fráxil. esquerda|miniatura|260x260px| [[Lucía dos Santos|Lúcia dos Santos (aos dez anos de idade, no medio) e seus dous primos: Francisco Marto (de nove anos) e Jacinta Marto (de sete anos) suxeitando seus rosarios. ]] Tras as aparicións, os dous irmáns foron influenciados porque viron o inferno, durante a terceira aparición (en xullo de 1917). Deslumbrada coa triste sorte dos pecadores, na súa simplicidade, decide responder ao chamamento da Virxe María e facer penitencia e sacrificio pola conversión dos pecadores.
Os tres nenos, máis particularmente Jacinta, practicaban mortificacións e penitencias. É posíbel que prolongados xaxúns a enfraquecesen ao punto de ter sucumbido á epidemia xerada pola pneumónica que varreu a Europa en 1918, a consecuencia da primeira guerra mundial. Jacinta, que sufría de pleurisia e non podía ser anestesiada debido á má condición do seu corazón, foi asistida en varios hospitais, estivo acollida temporalmente no Orfanato de Nosa Señora dos Milagres, en Lisboa, acabando por falecer a 20 de febreiro de 1920, no Hospital de Dona Estefânia da mesma cidade.
Jacinta Marto foi beatificada, xuntamente co seu irmán Francisco, polo Papa Xoán Paulo II a 13 de maio de 2000; é a cristiá máis nova non-mártir en ser beatificada. O seu día festivo é 20 de febreiro; o día 11 de marzo de 2010 celebrouse o Centenario do nacemento de Jacinta Marto, coa audiencia do Papa Bieito XVI. A súa canonização foi realizada polo Papa Francisco o día 13 de maio de 2017, por ocasión das celebracións do Centenario das Aparicións de Fátima.
As aparicións particulares a Jacinta
De acordo coas Memorias da Irmá Lucía, Jacinta Marto, posteriormente ás aparicións de Fátima, recibiu aínda algunhas apariciónss particulares de Nosa Señora. Desas aparicións marianas particulares, a Irmá Lucía destacou as seguintes:
Eventos históricos
miniatura|320x320px|Os tres pastoriños de Fátima: [[Lucía dos Santos|Lucía, Francisco e Jacinta.]]
Igrexa (arquitectura)
miniatura|dereita|[[Catedral de Santiago de Compostela]]
Historia
Os primeiros cristiáns reuníanse en pequenos grupos na vivenda dalgún dos membros. Co crecemento do cristianismo e fundamentalmente, coa adopción deste como relixión oficial, fíxose precisa a existencia de edificios dedicados aos usos relixiosos. Nun principio adaptouse a basílica romana, un edificio de uso civil e xeralmente de planta rectangular cunha nave central máis alta e nalgúns casos co engadido dunha ábsida. Os cambios na liturxia e unha intención simbólica levou á planta en forma de cruz, ben grega ou latina (que acolle a máis fieis).
Arquitectura relixiosa
miniatura|Planta da Catedral de [[Peterborough, do século XII, na que se ve a forma de cruz latina.]]
Novás, Os Vilares, Guitiriz
Novás é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Phoolan Devi
Phoolan Devi ou Phulan Devi, popularmente coñecida como a Raíña dos bandidos, nada o 10 de agosto de 1963 en Gorha Ka Purwa (Uttar Pradesh) e finada en Nova Deli o 25 de xullo de 2001, foi unha ladroa e política india. Era famosa en toda a India durante o seu tempo como bandida.
Bandoleirismo
Rexeitada tamén pola familia paterna, é abrigada por un parente próximo até o día en que a súa casa é invadida por un grupo de asaltantes que viñeron raptala. Presa nas montañas, algúns comezan a solidarizarse co seu sufrimento. O líder da banda é morto por un membro do grupo de nome Vikram, que se torna o protector de Phoolan. Ambos asumen a dianteira do grupo e comezan a atacar o comercio e as castas superiores. O imaxinario popular afirma que, nas súas accións, protexen mulleres e nenos e distribúen parte da ganancia. Tal pasaxe é contestada por algúns sectores, que ven na banda un grupo de asaltantes comúns. A súa sorte muda, novamente, co asasinato de Vikram, practicado por dous irmáns do clan Thakur, da casta Kshatriya. Alcanzando o control do grupo, os thakur préndena por tres semanas, período durante o cal foi violentada por todo o clan. A súa fuga ocorre por auxilio dos Mallah (canoeiros).
Phoolan retorna ás montañas. Gañando a protección e liderado do grupo Mallah, comeza a atacar o comercio da rexión. Pola súa acción, tida como violenta e xusta, Phoolan é cada vez máis asimilada pola poboación á deusa Devi, do hinduísmo, que restabelece o dharma a través dunha epifanía terrorífica, na cal dá cabo de exércitos de demos. Os ataques de Phoolan Devi culminan coa morte de 22 kshatriyas do grupo que a aprisionara, escapando só os seus líderes. Nese punto, a cuestión xa deixara de ser soamente criminal para tornarse política. Phoolan conta cun forte apoio popular, imprescindíbel para a reelección do goberno estatal. Por outro lado, o clan rival posúe aliados de entre os altos cargos internos do goberno. Presionado por ambos os lados, o goberno vese obrigado a negociar e non permitir a morte de Phoolan Devi pola policía, mais a buscar a súa rendición. Xa con moitas baixas no seu grupo e sen munición, Phoolan Devi entrega as armas mediante unha serie de exixencias, de entre as cales unha cerimonia convocada especialmente para tal. Son cedidas terras para a súa familia e ela non debería ser condenada á morte. Ela agarda xuízo en reclusión durante once anos, ao final dos cales son retiradas as acusacións e é liberada.
Vida política
Tornouse símbolo de loita das clases máis baixas e a súa vida foi tema de polo menos catro libros e un filme.
Repercusión na Galiza
A obra A conquista da escola de Madhubai de Hélène Cixous que toma como base a vida de Phoolan Devi foi traducida ao galego por Puri Cabido e levada ao teatro polo Teatro do Atlántico.
Larvotto
miniatura|Larvotto Larvotto é un dos dez barrios de Mónaco, así como o nome de la principal praia do Principado. É unha circunscrición electoral de Mónaco, posúe 32,84 hectáreas de superficie e unha poboación segundo o censo de 2000 de 5.443 habitantes.
Fontvieille, Mónaco
Fontvieille é un dos dez barrios do principado de Mónaco. É unha área recentemente construída sobre uns terreos gañados ao Mediterráneo durante os anos 70. Ten unha poboación de 3.300 habitantes nunha área de 0.32 km².
En Fontvieille sitúase o Stade Louis II, que serve como estadio do AS Monaco FC, club de fútbol que xoga Ligue 1 de Francia; no estadio atópanse as oficinas da International University of Monaco (IUM). O estadio tamén alberga a Supercopa de Europa de fútbol, un evento anual entre os gañadores das dúas principais competicións da UEFA, a Champions League e a UEFA Cup. O distrito dispón dun heliporto, provisto de frecuentes ligazóns co aeroporto de Niza na veciña Francia, desde a cal se ten conexións directas a Nova York, Londres e outros importantes destinos de Europa.
A Casavella, Mañón, Mañón
A Casavella é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Serra da Martiñá
A serra da Martiñá é unha pequena serra encadrada na dorsal galega, moi preto da serra do Faro, entre as provincias de Lugo e Ourense. Xeoloxicamente está conformada principalmente por granitos.
As importantes diferenzas de altitude favorecen a presenza de diferentes ecosistemas: bosques caducifolios nas abas e turbeiras nos cumios.
O punto de maior altitude é o monte Martiñá (tamén coñecido como O Castro), con 1042 metros sobre o nivel do mar.
A Martiñá na cultura popular
A serra da Martiñá aparece mencionada en catro ocasións no poemario de Ramón Otero Pedrayo Bocarribeira:
Na terceira estrofa, nunha mostra de hilozoísmo, o vieiro pregúntalle á nabeira:
Estrofa 11:
Estrofa 15:
Estrofa 43:
Gran Premio de Motociclismo de Qatar
O Gran Premio de Motociclismo de Qatar é unha carreira de motociclismo de velocidade que forma parte do Campionato do Mundo de Motociclismo. Dispútase desde o ano 2004 no Circuíto Internacional de Losail.
O piloto australiano Casey Stoner acadaou catro vitorias na máxima categoría, MotoGP. En 2008 celebrouse a primeira carreira nocturna da historia do campionato.
La Condamine
La Condamine é o segundo distrito máis antigo de Mónaco, logo de Monaco-Ville, actualmente é un dos dez barrios nos que se atopa dividido o Principado de Mónaco. Está situada ao noroeste do país, ao redor do porto de Mónaco, cuxo verdadeiro nome é Porto de Hércules.
Localización en Mónaco
Por definición ampla, é un dos catro barrios tradicionais. Pero, máis especificamente é un dos dez modernos "Distritos de Mónaco", a súa área tradicional incluía tamén os modernos distritos de Moneghetti, Les Révoires e La Colle.
Historia e características
Foi fundada en 1297 e o seu nome provén da Idade Media, facendo referencia á terra cultivable que se atopa aos pés dun pobo ou dun castelo. Hoxe en día o porto de Mónaco e un próspero distrito financeiro dos que 0.052 km² se atopan na Condamine, logo dunha recente ampliación do Porto de Hercules que se completou en 2010.
Ten 16.213 habitantes segundo o censo de 2000, e entre os seus atractivos atópanse o mercado municipal da Praza de Armas ou a rúa Princess Caroline, peonil e con grande actividade comercial. Tamén se destaca a capela de Santa Devota, construída no século XI e restaurada no século XIX, onde se celebran todos os 27 de xaneiro cerimonias na súa memoria.
O Gran Premio de Mónaco no Circuíto de Mónaco comeza na Condamine no bulevar Alberte I e entra en Monte Carlo antes de regresar ao distrito.
O iate que pertence ao Príncipe de Mónaco polo xeral atraca no gran porto da Condamine, Porto Hércules.
Gardián de Escocia
Os Gardiáns de Escocia foron os xefes de Estado de facto de Escocia durante os interregnos de 1290-1292 e 1296-1306.
Nos séculos XIII e XIV, durante os numerosos períodos de baleiro do trono escocés —por minoría de idade, prisión, falta de descendencia directa do monarca etc.—, diversos rexentes, chamados Gardiáns de Escocia, ben individualmente ou ben colectivamente, dirixiron a política escocesa.
Larus smithsonianus
A Larus smithsonianus é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
Antigamente considerábase a mesma especie que a gaivota arxéntea. Debido ás diferenzas de plumaxe no primeiro ano e ás pequenas diferenzas xenéticas fixeron considerala unha especie diferente. Os adultos son case indistinguíbeis dos adultos da arxéntea. Unicamente o tamaño lixeiramente menor e os tons máis claros das alas e das patas da Larus smithsonianus, permiten diferenciar ambas especies. Porén os xuvenís de primeiro ano son moi diferentes. Xa que presentan unha plumaxe case completamente negra que os diferenza dos xuvenís da arxéntea, moito máis claros.
Distribución
Moi estendida por toda Norteamérica. É unha especie divagante en Europa, con moitas citas nas Illas Británicas e en Francia, mais é unha rareza no resto do continente.
Saint Michel, Mónaco
Saint Michel era unha área residencial de Monte Carlo no principado de Mónaco, sendo agora un dos dez barrios do Principado e unha nova circunscrición electoral. Posúe 14,22 hectáreas de superficie e ten unha poboación de 3.907 habitantes segundo o censo de 2000.
Carlos Colmeiro Laforet
José Carlos Colmeiro Laforet, nado en Vigo en 1906 e finado na mesma cidade o 8 de marzo de 1988, foi un médico xinecólogo e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Colmeiro Rey e Ángela Laforet Cividanes, e sobriño do médico José María Colmeiro Rey. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse na Universidade de Boloña e especializouse en xinecoloxía en Alemaña. Exerceu na Coruña como médico tocólogo municipal (1930-1942). Logo do asasinato en Madrid de Víctor Muñoz Baijón en novembro de 1936, foi nomeado xefe provincial de Falange da Coruña. En 1942 trasladouse a Vigo, onde foi tocólogo-xinecólogo e despois director do Hospital Municipal. Autor de varios libros da súa especialidade de toco-xinecoloxía. Foi coeditor da Revista Internacional de Sexología. Herdou o título de Conde de Pardo Bazán.
Vida persoal
Era irmán de Ángel Colmeiro Laforet.
Skyliners Frankfurt
Historia
O equipo naceu en 1999, cando Gunnar Wöbke, exogador e director deportivo do TV Tatami Rhöndorf decidiu trasladar ao equipo desde Bad Honnef, unha localidade próxima a Bonn, até Frankfurt. O TV Tamami Rhöndorf leveba varias temporadas finalizando entre os primeiros lugares da Basketball Bundesliga, máis Wöbke consideraba que o equipo non podía medrar máis na súa actual localización. Así, o obxectivo do traslado era poder utilizar un pavillón grande nunha gran cidade para converterse nun equipo de elite tanto en Alemaña como en Europa. Alén de Frankfurt, foron baralladas outras opcións como Colonia.
O equipo, na súa nova localización e xa bautizado como Skyliners, conseguiu gañar na súa primeira campaña a Copa de Alemaña. No ano 2004 conseguen gañar o seu primeiro título da Bundesliga, gañando nas finais ao Baskets Bamberg por 3−2. En 2005 o equipo repite final, máis estas vez o Bamberg consegue levarse o título por 3−2. Este mesmo resultado repitiríase en 2010, ano no que tamén foron subcampións de Copa. A nivel europeo, os Skyliners conseguiron varias participacións tanto en Euroliga como na Copa Saporta ou a Eurocup. Porén, o seu primeiro grande éxito europeo non chegaría até 2016 cando conseguiron a vitoria na FIBA Europe Cup após venceren na final ao Pallacanestro Varese por 66–62.
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Pamir
O termo Pamir pode facer referencia a:
El Pedroso
El Pedroso é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Xeografía
No ano 2005 contaba con 2.291 habitantes. A súa extensión superficial é de 314 km² e ten unha densidade de 7,3 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 50' N, 5º 45' W. Atópase situada a unha altitude de 414 metros e a 69 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Saint Roman
Saint Roman (ou La Rousse/Saint Roman) é un dos máis pequenos e máis setentrional distrito do principado de Mónaco. É unha circunscrición electoral administativa, e foi unha subdivisión do tradicional distrito de Monte Carlo. É o sétimo distrito de Mónaco, Atópase próximo á zona da praia Larvotto, posúe 10,52 hectáreas e 3.223 habitantes segundo o censo realizado no ano 2000.
Dolores González Katarain
María Dolores González Katarain, alias Yoyes, nada en Ordizia, Guipúscoa o 14 de maio de 1954 e finada ibídem o 10 de setembro de 1986, foi unha dirixente da organización Euskadi Ta Askatasuna (ETA), famosa por ser a primeira muller dirixente de ETA e por morrer a mans da mesma organización, acusada de traizón.
Traxectoria
Yoyes naceu en 1954 na localidade guipuscoana de Ordizia, filla de Angelita Katarain e Luis González, que tivo 9 fillos. O seu avó paterno, que era de orixe leonesa, abrira unha tenda de ultramarinos na localidade e a familia vivía principalmente deste negocio, que rexentaba a nai, mentres Luis, o pai de familia, traballaba de viaxante. Os González Katarain vivían nun casarón situado nos arredores da vila, que pertencera á familia da nai.
Incorporación a ETA
Na adolescencia, Dolores inclinouse pola ideoloxía da esquerda abertzale. Crese que ingresou en ETA en 1971, cando contaba con 17 anos de idade. Nos seus primeiros anos dentro da organización foi unha militante legal, que mantivo a súa militancia de forma clandestina, mentres iniciaba estudos de Maxisterio en Donostia. Durante esta época iniciou unha relación sentimental con José Echevarría, alcumado como Beltza, un rapaz tres anos maior que ela que era da veciña localidade de Amezketa e co compartía grupo de amigos. Beltza, quen era tamén militante de ETA, faleceu o 28 de novembro de 1973 en Getxo ao facer explosión accidentalmente a bomba que portaba,
A finais de 1973, foi sorprendida roubando unha multicopista dun colexio de Zumarraga. Este feito, e a detención do seu irmán, militante tamén de ETA, puxeron ó descuberto a súa actividade política, o que a obrigou a fuxir ó País Vasco Francés
Dirixente de ETA
Yoyes converteuse en persoa de confianza de José Miguel Beñarán Ordeñana, Argala, quen a puxo a traballar na oficina política de ETA militar. Yoyes mantivo unha relación de amizade e confianza co principal ideólogo de ETA militar. En 1978, formaba parte do Comité Executivo da póla militar de ETA. Cando en decembro de 1978 Argala foi asasinado a mans do Batallón Vasco Español, Yoyes pasou a ocupar o seu posto á fronte da dirección política de ETA-militar, aínda que levou a cabo estes labores por breve tempo. A finais de xaneiro é detida por axentes franceses e foi confinada nunha vila do sueste de Francia durante varios meses. Ó rematar devandito período de confinamento, optou por non aceptar as opcións da administración francesa e reintegrouse na vida clandestina regresando á dirección de ETA. Porén, as súas relacións coa nova dirección de ETA-militar empeoraron. Os antigos bereziak procedentes de ETA político-militar e partidarios dunha liña de actuación máis dura e violenta, fixéronse fortes dentro da organización. O enfrontamento con Eugenio Echeveste, Antxon foi irreversible. Ante as ameazas dalgúns membros da organización decidiu abandonala e marchar a un país de Latinoamérica. Porén, o seu abandono de ETA realizouno con máxima discreción, sen criticar abertamente á organización en público.
Exilio en México e abandono da organización
Tras o asasinato en 1978 do dirixente da organización José Miguel Beñarán Ordeñana, Argala, a mans do Batallón Vasco Español, Yoyes foi afastándose paulatinamente de ETA, desconforme coa chamada "liña dura" que ía impóndose. En 1980, saíu de ETA e exiliouse en México, onde estudou Socioloxía e Filosofía, e chegou a traballar para a ONU. En 1984, viaxou a París, onde obtivo o estatuto de refuxiada política.
En agosto de 1985, ó non haber ningunha causa xudicial aberta contra ela e a tenor do disposto pola Lei de Amnistía de 1977, grazas á axuda dun amigo no Ministerio de Economía, entrou en contacto co dirixente socialista e director da Seguridade do Estado, Julián Sancristóbal, e decidiu regresar ó País Vasco pactando tamén o seu regreso co dirixente etarra Txomin Iturbe coa condición de que se fixese discretamente para que non puidese ser utilizado con fins propagandísticos.
Porén, a reinserción da que durante anos fora a militante máis buscada non podía deixar de ser utilizada nin de ter repercusión nos medios; o Goberno español presentou este feito como unha acollida ás medidas de reinserción que entón existían e o semanario Cambio 16 publicou unha ampla reportaxe co título "O regreso da etarra" e a fotografía de Yoyes en portada, considerado como detonante da súa condena á morte. O 17 de outubro de 1985 terminaron as negociacións para o seu regreso, e finalmente, o 11 de novembro regresou ó País Vasco co seu marido e o seu fillo, instalándose en Donostia.
Asasinato
Xa existían outros precedentes, como o asasinato en 1984 de Miguel Francisco Solaun, que no seu día fora considerado o cerebro da fuga de presos da organización do cárcere de Basauri en 1968 e que posteriormente se negou a realizar un atentado contra unhas vivendas da Garda Civil.
Acusada Yoyes de traizón, Francisco Mujika Garmendia, "Pakito", orixinario como Yoyes da localidade de Ordizia, ordenou a súa morte e foi asasinada a tiros por Antonio López Ruiz, "Kubati", mentres paseaba durante as festas da súa localidade natal co seu fillo de 3 anos.
O pleno municipal da cidade decidiu suspender as festas en sinal de repulsa a un atentado "fascista e totalitario". Pola súa banda, dirixentes próximos á contorna de ETA xustificaron o seu asasinato.
Kubati foi detido en novembro de 1987 cando realizaba unha chamada telefónica desde unha cabina de Tolosa (Guipúscoa), dentro dunha operación que a Garda Civil denominou co nome do fillo de Yoyes.
Yoyes na actualidade
Na actualidade Yoyes continúa sendo unha icona dos medios, considerándose a súa morte un punto de inflexión na sociedade vasca e en ETA, no momento no que diversos sectores de devandita organización estaban a reformularse o futuro da súa actividade, logrando ETA acabar co goteo de reinsercións.
José María Colmeiro Rey
José María Colmeiro Rey, nado en Santiago de Compostela en 1887 e finado en Vigo o 11 de marzo de 1954, foi un médico e escritor galego.
Traxectoria
Médico especialista en pel e enfermidades venéreas e urinarias. Traballou en Vigo para o Concello, Irmás Trinitarias, Garda Civil. Foi presidente do Colexio Médico Comarcal. Foi moi popular o seu libro Historia clínica de un beso, que aconsellaba ao mozos a superar os prexuízos ligado á sexualidade e a previr as enfermidades de transmisión sexual. O seu sobriño foi o tamén médico José Carlos Colmeiro Laforet.
Vida persoal
miniatura|200px|Retrato de Jose Mª Colmeiro Rey, 1895, de [[Joaquín Vaamonde.]] Casou con Josefa Franco Fermoso, que finou en 1964.
Rosa Maria Sardà
Traxectoria
Rosa Maria pertence a unha familia de persoas do espectáculo: estivo casada co tamén actor Josep Maria Mainat, membro do trío cómico La Trinca, e é irmá máis vella do xornalista Xavier Sardà. Ten tres irmáns máis novos, un deles, faleceu por causa da sida nos anos 1980. Ten un fillo actor, Pol Mainat, co que coincidiu en Abuela de verano.
De formación autodidacta, empezou a facer teatro de afeccionados no barrio de Horta. En 1962 pasou ao teatro profesional, á compañía de Dora Santacreu e Carlos Lucena, coa obra Cena de matrimonios, de Alfonso Paso e, desta mesma compañía, pasou á de Alejandro Ulloa e, posteriormente, tamén á de Pau Garsaball, coa obra En Baldiri de la Costa.
Con posterioridad, deu o salto no campo televisivo (en 1975, protagoniza Una vella, coneguda olor, baseada na obra de Josep Maria Benet, e 1979 presenta o programa Festa amb Rosa Maria Sardà) e o cinematográfico (con El vicario de Olot, de Ventura Pons).
Na década de 1990 traballou con Fernando Colomo en El efecto mariposa, con Ventura Pons en Carécies e Amic/Amat, con Francesc Betriu en La duquesa roja e con Fernando Trueba en La niña de tus ojos, sendo candidata ao Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria, premio que gañaría dúas veces por ¿Por qué lo llaman amor cuando quieren decir sexo?, de Manuel Gómez Pereira, e Sin vergüenza, de Joaquín Oristrell.
Ademais, ten sido mestra de cerimonias dos Premios Goya en tres ocasións, en 1993, 1998 e 2001 e reapareceu como presentadora ao final da Gala de 2009 e 2010.
Nos últimos anos a súa carreira ten estado máis ligada ao teatro, onde salientan varios papeis como o da doutora Vivan Bearing en Wit (2004), de Margaret Edson e n'A casa de Bernarda Alba (2009), de Federico García Lorca, interpretando o papel de Poncia xunto a Núria Espert.
Con todo, seguiu participando en filmes tan recoñecidos como Todo sobre mi madre (1999) de Pedro Almodóvar, Te doy mis ojos (2003) de Icíar Bollaín e Ocho apellidos catalanes (2015) de Emilio Martínez-Lázaro.
Teatro
Lista incompleta
La Colle, Mónaco
La Colle é un dos 10 distritos ou barrios do Principado de Mónaco e unha circunscrición electoral administrativa (o número 7), foi parte do distrito de La Condamine, do que se segregou. Posúe 18,80 hectáreas (ou o que é o mesmo 0,1880 km²) e 2.822 habitantes segundo o censo do ano 2000.
Cosworth
Cosworth é unha compañía inglesa de enxeñería automotriz, fundada en Londres en 1958, especializada na fabricación de motores para carreiras automobilísticas. Cunha longa e exitosa historia na Fórmula 1 finalizada temporalmente en, en volve a fornecer os seus motores ás novas escuderías de F1, continuando así a súa histórica participación na categoría raíña. Tamén proporciona motores para moitas categorías do deporte motor, incluíndo Champ Car e o Campionato Mundial de Rally.
Historia corporativa
A compañía foi fundada nun pequeno taller en Londres en 1958 por Mike Costin e Keith Duckworth, de cuxos apelidos procede o nome (COStin e DuckWORTH), como un construtor británico de motores de competición. En 1964 mudouse a Northampton, Inglaterra, onde aínda ten a súa sede. En 1977 estableceu en Norteamérica unha segunda instalación con sede en Torrance (California). A pesar de ser unha compañía independente, foi apoiada moitos anos por Ford e moitos dos seus motores están etiquetados como Ford.
Cosworth Technology (CT) ofreceu consultoría en desenvolvemento de tren de transmisión e o seu patentado proceso de fundición de aluminio é usado por varios fabricantes, incluíndo Audi e Aston Martin. En decembro de 2004 Mahle comprou CT a Volkswagen e renomeouna como Mahle Powertrain.
En 1998 Ford adquiriu a Volkswagen, a Cosworth Racing que fixera moitos motores de carreiras para eles. En setembro de 2004 Ford anunciou que puña en venda Cosworth Racing xunto co equipo Jaguar Racing de Fórmula 1 e o 15 de novembro do mesmo ano concretou a venda aos donos da Champ Car World Series, Gerald Forsythe e Kevin Kalkhoven, quen a renomearon como Cosworth.
Actualmente tamén a nova marca rusa de coches de luxo "marussia" integra nos seus coches motores Cosworth.
Asociación con Ford
Cosworth tivo unha longa relación con Ford, que empezou cando Cosworth empezou a construír motores de carreiras en 1959. Estes eran versións modificadas do motor Ford Kent de 1000 cc para Fórmula Junior. Cosworth iniciou a súa asociación con Lotus Cars modificando o Kent ata 1.340 cc para o Lotus 7. En 1963 desenvolveron unidades de 1.5 l e 1.6 l para Fórmula B e autos Sport de carreiras, así como para impulsar o Lotus Cortina. A evolución final do Cosworth-Kent foi o MAE de 1965, cando novas regras entraron en vigor en Fórmula 3 permitindo motores de 1000 cc. O dominio deste motor foi absoluto mentres durou a regulamentación de 1000 cc. Tan exitoso foi que Cosworth tivo dificultades para fornecer a demanda, polo que o MAE foi principalmente vendido como kit.
Un ano despois foi presentado o SCA, un motor de 1000 cc baseado no bloque do Ford Cortina 116E que corría en Fórmula 2, que incluía o primeiro deseño de cabezas. Tamén se lanzou ao mercado o potente Ford Sierra Cosworth que se comercializou en 1986 ata o 1993. No mesmo ano da desaparición do sierra das cadeas de montaxe apareceu o Escort RS Cosworth e mantívose a súa fabricación ata 1995, contaba co mesmo bloque de motor, pero con algunha mellora no turbocompresor (Garret). O Escort ou Sierra Cosworth contaba cun motor de 2 litros sobrealimentado que rendía 220 CV aproximadamente dependendo do modelo, esta potencia estaba limitada, chegando a 360 CV en coches preparados para rally e á sorprendente cifra dos 500 CV en coches de circuíto, este propulsor foi revolucionario para a época, pois no ano 87, só un ano logo da súa aparición, este marcou un claro avance gañando 8 de 11 carreiras no campionato europeo de turismos co recentemente chegado Ford Sierra Rs 500. Así como o potente Focus RS Cosworth que en 2003 sacou unha versión de 300 CV.
Motor FVA
O motor Cortina foi tamén a base para o FVA, un motor de Fórmula presentado en 1966, para a nova regulamentación de 1.6 l. Este motor dominou a categoría ata 1971.
A mediados da década de 1970 deseñaron un motor máis grande para carreiras de resistencia, o FVC. Desprazando 1976 cc, distinguiuse por ter cámaras e alternador controlados por engrenaxes inseridas na cabeza dos cilindros. O FVC producía só 275 HP, por baixo dos 325 HP doutros catro cilindros dobre cámara, como o Hart 420C, pero era máis confiable. Un correu en 1978 no serial CanAm no Osprey SR-1, construído e conducido por Dan Hartill. Tamén foi usado en carreiras de autos Sport en configuración de 1.8 l.