cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serra da Groba
Flora e fauna
A fauna está dominada polo cabalo, o cal dá nome a ruta de sendeirismo sendeiro das Greas que, en parte, transcorre por esta serra. Tamén abundan os raposos, os xabaríns e os coellos. O 90 % das especies de anfibios existentes en Galiza, o 60 % dos réptiles e o 35 % das aves están presentes na serra da Groba. Seguindo o documento do Consello da Cultura Galega, as diferenzas de diversidade observables entre uns e outros grupos de fauna débese á articulación espacial complexa dun reducido número de sistemas simples.
Patrimonio
300px|miniatura|dereita|A serra da Groba tras o mosteiro de Santa María de Oia. A contorna da serra é rica en petróglifos. Presentan formas reticuladas e zoomórficas, círculos concéntricos, espirais, liñas e labirintos. Salientan os petróglifos da Valga, en Loureza e os da Laxe Cruzada, en Torroña, parroquia de Burgueira, que contén un dos cinco labirintos gravados que existen en Galiza. Merecen particular atención os gravados de Auga dos Cebros na parroquia de Oia, na que figuran representadas tres embarcacións de orixe mediterránea, probablemente fenicias, unha das mellores probas arqueolóxicas dos contactos establecidos entre os pobos galaicos e os mediterráneos en tempos protohistóricos. Tamén abundan os muíños naviculares, fochancas barquiformes practicadas nas rochas para moer o gran, así como as mámoas.
Nas parroquias oienses de Mougás e Burgueira hai restos de foxos de lobos, trampas para estes carnívoros deseñadas como unhas paredes converxentes rematadas a xeito de funil, coma o Foxo Pedriño, o maior dos coñecidos en Galiza. Vellos camiños lousados, hórreos (chamados canizos na zona), pontes e muíños de auga completan o patrimonio arquitectónico tradicional da serra.
A cantidade de cabalos ceibes que corren polos montes que compoñen a serra da Groba fan que nos seus escasos cincuenta quilómetros cadrados teñan lugar ata tres curros: na Valga, e nas parroquias oienses de Burgueira (en Torroña) e de Mougás.
Lecer
O sendeirismo é a actividade de lecer máis destacable que se pode practicar na serra. O sendeiro de grande percorrido GR 58, máis coñecido como Sendeiro das Greas e que consta de 247 quilómetros, transcorre en parte pola Groba no tramo que vai dende a Fraga de Oliveira, en Belesar, ata a propia vila de Baiona. No seu traxecto crúzase o río da Groba e pódese gozar das vistas panorámicas das áreas recreativas do Cortelliño e da Chan da Lagoa, as dúas situadas no ascenso ao Alto da Groba. Por outra banda, a Asociación Cultural dos Amigos do Mosteiro de Oia (ACAMO) e a Asociación Naturalista do Baixo Miño (Anabam), en colaboración coa Universidade de Vigo, son os impulsores da coñecida como "Ruta Máxica de Oia", que permite contemplar nun treito de 20 quilómetros dez miradoiros naturais, nove conxuntos de petróglifos, dous castros e sete sitios de interese ambiental.
A equitación e os baños nas pozas situadas nas parroquias de Loureza e Mougás son outros complementos turísticos da zona.
Linton Johnson
Linton Johnson III, nado o 13 de xuño de 1980 en Chicago, Illinois, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga no Step Back Caiazzo da Serie C italiana.
Traxectoria
Tras catro anos na Universidade de Tulane, comezou a súa carreira coma profesional nos Chicago Bulls na tempada 2003-04 coma axente libre, sen ser elixido no Draft da NBA, onde xogou 20 partidos coma titular. Xogou ademais para os Phoenix Suns, San Antonio Spurs, New Jersey Nets, New Orleans Hornets e outra vez nos Phoenix Suns, cos cales asinaría un contrato por dez días na tempada 2007-08. Os Suns non renovaron ese contrato, e o 27 de marzo de 2008, Johnson asinou un contrato de dez días cos Toronto Raptors. Tras rematar este contrato, asinou outra vez polos Suns o 16 de abril de 2008.
O 11 de marzo de 2009, Johnson asinou o primeiro de dous contratos de dez días cos Chicago Bulls. Era a súa segunda etapa nos Bulls. Foi fichado para o resto da tempada tras rematar o segundo contrato de dez días. O 30 de xullo de 2009, os Bulls prescindiron de Johnson.
En setembro de 2009, Johnson asinou polos Orlando Magic. Foi despedido o 28 de outubro de 2009. En agosto de 2010, asinou co Air Avellino da Lega Basket Serie A italiana, onde permeneceu até 2013. Posteriormente xogou no Dinamo Sassari, Pallacanestro Varese, Pistoia Basket 2000, Juvecaserta Basket, Scafati Basket e outros equipos italianos de categorías inferiores.
Nantes, Sanxenxo
Santa Baia de Nantes é unha parroquia que se localiza no concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 758 habitantes (371 mulleres e 387 homes), o que representa un descenso continuado respecto ó ano 2009, cando tiña 793 habitantes, e ó ano 2000, cando tiña 781.
Xeografía
É a única parroquia do concello que carece de costa. Linda ó norte e ó leste con Meaño, ó oeste coas parroquias de Gondar e Adina e ó sur coa de Padriñán. A superficie da parroquia é de 4,3 km 2, distribuída en 15 entidades de poboación.
Concilio de Calcedonia
miniatura|Concilio de Calcedonia O Concilio de Calcedonia foi un concilio ecuménico que tivo lugar entre o 8 de outubro e o 1 de novembro do ano 451 en Calcedonia, cidade de Bitinia, en Asia Menor.
Nantes, Sanxenxo
Xeografía
Nantes está cruzada de norte a sur pola autovía AG-41, que deixa á súa esquerda o Parque Empresarial de Nantes. Trátase dun parque empresarial de 650.000 m 2, cuxos terreos comezaron a expropiarse en 2003 e que a febreiro de 2017 segue sen subministración de auga nin luz, e cuns accesos insuficientes; nesta data só había dúas empresas instaladas no polígono.
Concilio de Calcedonia
É o cuarto dos primeiros sete concilios ecuménicos da Cristiandade, e as súas definicións dogmáticas foron desde entón recoñecidas como infalíbeis pola Igrexa Católica e pola Igrexa Ortodoxa. Rexeitou a doutrina do monofisismo, defendida por Eutiques, e estableceu o Credo de Calcedonia, que describe a plena humanidade e a plena divindade de Cristo, segunda persoa da Santísima Trindade.
Nantes, Sanxenxo
Patrimonio
O actual templo parroquial foi levantado en 1965, deseñada por Alejandro de la Sota, sobre o terreo que ocupaba a igrexa anterior, románica, da que non quedan restos. No patio da igrexa consérvanse sepulcros antropomorfos atopados durante as obras de construción.
No lugar do Santo hai unha pequena capela construída en 1591, dedicada ó frade franciscano Xoán de Navarrete, a quen disque fai alusión o topónimo, e que segundo a lenda faleceu aquí tras caer dun asno cando volvía ao convento de San Francisco de Pontevedra (onde está soterrado) despois de dar misa en Adina. Na fachada loce un escudo coa imaxe de dous bois, que lembra a xugada que doou o abade para traer a pedra necesaria para a construción da capela.
Concilio de Calcedonia
Precedentes
No Concilio de Éfeso (431) fora condenada a herexía nestoriana (difisitas), que defendía que as dúas naturezas (divina e humana) de Cristo eran completamente independentes entre si, é dicir, que Cristo era a un tempo Deus e home, pero formando un composto de dúas persoas distintas. No concilio, San Cirilo de Alexandría distinguírase rebatendo as teses de Nestorio.
Segundo os seus opoñentes, Cirilo, ao atacar a Nestorio, incorrera pola súa parte en erro, chegando a negar a existencia de dúas naturezas en Cristo. Escribira que en Cristo non hai máis que unha physis, a do Verbo encarnado, utilizando a fórmula «A única physis encarnada de Deus Verbo». En 433, dous anos despois do concilio, a controversia entre Cirilo e os seus adversarios resolveuse cun edito de unión, no que explicitamente se falaba das dúas naturezas de Cristo.
Carreiras, Pontecesures, Pontecesures
Carreiras é un lugar da parroquia de Pontecesures no concello pontevedrés de Pontecesures, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 272 habitantes (138 homes e 134 mulleres).
Concilio de Calcedonia
Eutiques
En 444, dous anos despois da morte de Cirilo, un ancián arquimandrita de Constantinopla chamado Eutiques, comezou a predicar que a natureza humana de Cristo estaba como absorbida pola divina, de xeito que, na unión de ambas as dúas, non había senón unha natureza. Eutiques proclamábase seguidor de Cirilo de Alexandría; as súas teses tiveron moitos seguidores, entre eles Dióscoro, sucesor de Cirilo na sede de Alexandría. A herexía de Eutiques denomínase monofisita, do grego monos ("un") e physis ("natureza")
As ideas de Eutiques encontraron pronto opositores convencidos: entre eles, Teodoreto de Ciro, Eusebio de Dorilea e Flaviano, patriarca de Constantinopla. En certo xeito, o conflito monofisita propúxose tamén como unha pugna entre as sedes de Alexandría e de Constantinopla.
Nun sínodo rexional celebrado en Constantinopla en 448, Eusebio de Dorilea denunciou as teses de Eutiques. O sínodo expresou inequivocamente a ortodoxia da doutrina das dúas naturezas, e requiriu a presenza de Eutiques. Este negouse rotundamente a aceptar a decisión do sínodo, reafirmándose na súa doutrina dunha soa natureza de Cristo, polo que o sínodo lanzou anatema contra el e contra os seus partidarios.
Carl Reiner
Carl Reiner, nado o 20 de marzo de 1922 en Nova York e finado o 29 de xuño de 2020 en California, foi un actor, director, produtor, guionista e humorista estadounidense, pai do realizador Rob Reiner.
Traxectoria
Reiner comezou a actuar en musicais de Broadway en 1948. A partir de 1950 apareceu regularmente no programa de televisión Your Show of Show, do que tamén era un dos guionistas, e desde 1954 na súa continuación Caesar's Hour. En 1960 en The Steve Allen Show axuntouse con Mel Brooks para formar un dúo cómico. En 1961 creou, produciu e protagonizou a súa propia comedia de situación, The Dick Van Dyke Show, que se mantivo en emisión ata 1966, alí dirixiu algúns episodios e en 1967 realizou o seu primeiro filme Enter Laughing, e máis tarde dirixiu varias comedias do actor Steve Martin como The Jerk (1979), Dead Men Don't Wear Plaid (1982), The Man with Two Brains (1983), e All of Me (1984). Reiner gañou nove Emmy e yb Grammy durante a súa carreira, e foi a única persoa en aparecer nas cinco encarnacións de The Tonight Show. De 2004 a 2005, Reiner deu voz a Sarmoti en Father of the Pride.
Concilio de Calcedonia
O "latrocinio de Éfeso"
O Papa moveu todos os fíos ao seu alcance para modificar a situación: escribiu ao emperador Teodosio II, á súa irmá Pulqueria, partidaria do entendemento con Roma, e intentou facer intervir ao emperador de Occidente, Valentiniano III. Abriuse unha profunda crise entre León I e Dióscoro, patriarca de Alexandría, quen chegou a excomungar ao Papa.
A morte de Teodosio II en 450 produciu un xiro na situación: foi sucedido por Pulquería; ela, e o seu marido Marciano eran partidarios das teses de Flaviano e León, e realizaron varios xestos, como conducir a Constantinopla os restos de Flaviano para lles dar solemne sepultura. Finalmente, decidiu convocarse o concilio, non en Italia, como pretendía o Papa, senón en Calcedonia, en Asia Menor.
O concilio
O concilio reuniuse en Calcedonia en outubro de 451. Asistiron uns 600 bispos, dos que soamente 2 eran occidentais, deixando á parte os legados pontificios. Fronte á maior estabilidade do imperio romano oriental, en occidente hai que ter en conta que nese ano 451 se produciría o enfrontamento cos hunos de Atila, (Batalla dos Campos Cataláunicos) e a famosa intervención, lendaria ou certa, evitando que o huno marchase sobre Roma, do propio papa León I o Magno; quen non daría impedido a destrución e saqueo de Roma polos vándalos de Xenserico tres anos máis tarde.
A presidencia do Concilio foi ocupada polo patriarca de Constantinopla, Anatolio, ao lado dos representantes do Papa. O emperador Marciano apoiaba decididamente a ortodoxia. Na segunda sesión, recoñeceuse a Epístola Dogmática do Papa como documento de fe. Dióscoro foi condenado por unanimidade - seica os bispos exipcios foron premidos -, e todos os seus decretos foron declarados nulos.
Os partidarios de Eutiques deberon aceptar a Epístola do Papa para continuaren formando parte da Igrexa. Trece bispos exipcios, porén, refusaron aceptara, argüíndo que só aceptarían "a fe tradicional".
No seu canon 28, o Concilio aprobou tamén a práctica equiparación das sedes de Roma e Constantinopla, a pesar das protestas do Papa.
Dise que neste concilio foi a primeira vez que se utilizou o termo grego prósopon, que quere dicir máscara, para referirse a persoa, como hoxe coñecemos o termo.
Consecuencias
A principal consecuencia do Concilio foi o cisma dos monofisitas. O Patriarca de Alexandría non aceptou o concilio e finalmente terminou por escindir o seu patriarcado do resto da Igrexa. Tamén moitos bispos repudiaron o concilio argüíndo que a doutrina das dúas naturezas era practicamente nestoriana. Nas principais sedes apostólicas do Imperio bizantino, abriuse un período de disputas entre monofisitas e ortodoxos, con diversas vicisitudes, en que interviñeron a miúdo os emperadores. Aquí teñen a súa orixe as antigas igrexas orientais, que aínda hoxe rexeitan os resultados do Concilio: a igrexa ortodoxa copta que naceu da ruptura do Patriarcado de Alexandría co resto da Igrexa, a igrexa apostólica armenia, a igrexa ortodoxa siríaca e a igrexa ortodoxa malankara, da India.
Ademourán, Milmanda, Celanova
Ademourán é un lugar da parroquia de Milmanda no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Dejan Lovren
Dejan Lovren, nado en Zenica o 5 de xullo de 1989, é un futbolista profesional croata que xoga de defensa central no FC Zenit San Petersburgo. Ademais, é internacional coa selección de Croacia.
Club
Lovren comezou a súa carreira nas categorías inferiores do NK Karlovac, e fichou polo Dinamo Zagreb en 2004. Debutou co primeiro equipo do Dinamo o 10 de xuño de 2006 nun partido de liga contra o Inter Zaprešić. O 17 de xullo de 2007 foi cedido ó Inter Zaprešić por dúas tempadas, e no seu retorno ó Dinamo converteuse nun habitual do seu once titular.
En xaneiro de 2010, Lovren fichou polo Olympique de Lión francés a cambio de 8 millóns de euros e 1.5 millóns por variables, e asinou un contrato por catro anos e medio.
Uttar Pradesh
Uttar Pradesh é un estado da India, situado no norte do país. Cunha superficie de 236.286 km², é o quinto estado mais extenso; e cunha poboación de 199,581.477 habitantes, é o estado mais habitado. A súa capital administrativa e lexislativa é a cidade de Lucknow, mentres que a súa capital xudicial é a cidade de Allahabad. Outras cidades importantes do estado son Agra, Benarés e Kanpur.
O nome do estado pode traducirse como "Estado do Norte". Uttar significa "norte", e Pradesh significa "estado" ou "rexión". miniatura|esquerda|O [[Taj Mahal, en Agra.]]
Lugares de interese
Uttar Pradesh é un dos destinos turísticos máis importantes da India. O estado recibe cada ano mais de 70 millóns de visitantes domésticos, e preto dun 25% dos turistas estranxeiros que visitan o país. Os dous centros turísticos máis importantes do estado son Agra e o río Ganxes.
Agra posúe un atractivo arquitectónico de primeiro nivel para os turistas estranxeiros, pois nela atópanse 3 monumentos declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, como son o Taj Mahal, o Forte de Agra e o Fatehpur Sikri. 300px|miniatura|esquerda|A cidade santa de [[Benarés vista dende o río Ganxes.]] Pola súa banda, o río Ganxes atravesa varias das cidades santas máis importantes do hinduísmo dentro do estado de Uttar Pradesh, como Benarés, Ayodhya, Mathura, Vrindavan e Allahabad, que compoñen un circuíto de peregrinación que atrae a xente de todo o país.
Bydgoszcz
miniatura|Bydgoszcz.
Bydgoszcz é unha cidade do norte de Polonia, a carón dos ríos Brda e Vístula. O termo municipal abrangue 175 km² e a súa poboación é de 359.428 habitantes (2014), chegando a 400.000 no conxunto da área metropolitana o que a converte na 8ª cidade do país. Desde 1999 é a capital do condado de Bydgoszcz. É sede da Universidade Casimiro o Grande, da Universidade de Tecnoloxía e Ciencias da Vida e do Collegium Medicum e nas súas proximidades está o Aeroporto Internacional Ignacy Jan Paderewsk Bydgoszcz.
Historia
Orixinalmente un asentamento pesqueiro a cidade medrou por mor das rotas comerciais do Vístula. Os cabaleiros teutónicos ocuparon a cidade entre 1331 e 1337 e máis tarde polo rei Casimiro II de Polonia quen lle outorgou dereitos de cidade o 19 de abril de 1346.
Nos séculos XV e XVI a cidade ocupou un lugar salientable para o comercio do millo. En 1657 Xoán II Casimiro de Polonia e Federico Guillerme de Brandeburgo-Prusia asinaron aquí o Tratado de Bydgoszcz.
Prusia anexionou Bydgoszcz en 1772 na coñecida como Primeira Partición de Polonia, e incorporouna ao distrito de Netze. En 1807 Bydgoszcz converteuse en parte do Ducado de Varsovia e de novo volveu a Prusia en 1815 como parte do Gran Ducado de Poznań. Logo de 1871 a cidade formou parte do Imperio Alemán. En 1919 incorporouse a Polonia de novo. O 3 de setembro de 1939 pouco despois da entrada do exército alemán en Polonia que deu pé á segunda guerra mundial aconteceu nos arredores da cidade o masacre coñecido como Domingo sanguiñolento de Bydgoszcz no que morreron numerosos civís polacos e alemáns. A Alemaña nazi usou este incidente como propaganda contra os polacos despois da ocupación da cidade o 9 de setembro. Segundo a Nowa encyklopedia powszechna PWN 37.000 cidadáns da cidade morreron durante a guerra, milleiros deles en campos de concentración. En 1945 Bydgoszcz foi liberada e anexionada outra vez a Polonia.
Castelo de Praga
miniatura|dereita|350px|Castelo de Praga. O Castelo de Praga (en checo: Pražský hrad) é un castelo situado na cidade de Praga dende o cal gobernaron diferentes Reis de Bohemia, Emperadores do Sacro Imperio Romano e presidentes de Checoslovaquia e da República Checa. A pesar dos sucesivos incendios e invasións, é un dos máis notables, suntuosos e emblemáticos vestixios do gran pasado histórico, cultural e social da capital da República Checa. Nel atópanse as xoias da Coroa de Bohemia.
De acordo co Libro Guinness dos Récords, o Castelo de Praga é a maior fortaleza do mundo cunha área de case 70.000 m², sendo 570 metros de lonxitude e unha media duns 130 metros de ancho. O interior do complexo alberga a Catedral de Praga, o convento de San Xurxo, que contén arte antiga de Bohemia, a basílica de San Xurxo, o Palacio Real e galerías de pintura renacentista e barroca, entre outras moitas cousas. Foi remodelado polo arquitecto Jože Plečnik entre 1920 e 1934 a petición do primeiro presidente checoslovaco Tomáš Masaryk.
Historia
miniatura|esquerda|220px|O Castelo en 1870. A historia do castelo remóntase ao século IX, ao redor do ano 870. O primeiro edifico do complexo edificado foi a Igrexa da Virxe María. A Basílica de San Xurxo e a Catedral de San Vito foron fundadas pouco despois, cara a primeira metade do século X. A continuación fóronse construíndo diversas edificacións, primeiro foi aberto o primeiro convento de Bohemia xunto á igrexa de San Xurxo e no século XII construíuse o Palacio Románico. No século XIV, baixo o reinado de Carlos IV, o Palacio Real foi reconstruído en estilo gótico e a fortificación do castelo fortaleceuse. Como substitución da rotonda e posterior basílica de San Vito, foi iniciada a construción dunha grande igrexa gótica, a cal abarca case seis séculos de obras. Durante as guerras husitas e décadas seguintes o castelo deixou de estar habitado, trasladándose a familia real cara o Castelo de Vyšehrad ao sur.
En 1485, o rei Ladislau II comezou a reconstruír o castelo, erixindo no Palacio Real o xigantesco Recibidor de Ladislau (construído por Benedikt Rejt). Ademais se construíron novas torres de defensa no lado norte do castelo. Medio século despois, en 1541, un gran incendio destruíu gran parte do castelo. Baixo a man dos Habsburgo foron construídos novos edificios de estilo renacentista. O emperador Fernando I construíu o Belvedere, un pazo de verán para a súa esposa Ana. Rodolfo II utilizou o Castelo como a súa residencia principal e na zona norte do palacio a Sala Hispánica, onde exhibiu a súa gran colección artística. Coa Segunda Defenestración de Praga de 1618 comezou a revolta de Bohemia e coa guerra a deterioración e danado do Castelo. Case medio século despois, en 1648, moitas das obras da colección de Rodolfo II foron saqueadas polos suecos durante curso da Guerra dos Trinta Anos. A última gran reconstrución do castelo foi levada a cabo pola raíña María Tareixa na segunda metade do século XVIII. Fernando V, despois da abdicación en 1848, escolleu o Castelo de Praga como a súa residencia.
Arquitectura
miniatura|220px|Sala de Ladislau. miniatura|220px|Catedral de San Vito. miniatura|220px|Vista aérea do complexo. O Castelo de Praga foi reconstruído moitas veces durante o paso dos séculos, polo que representa practicamente tódolos estilos arquitectónicos do pasado milenio. O Castelo de Praga inclúe a gótica Catedral de San Vito, cuxo interior é un bo exemplo de arquitectura románica, a Basílica de San Xurxo, antigo mosteiro beneditino que alberga a maior colección do mundo de pintura do século XIV, e varios palacios, xardíns e torres defensivas. A maioría das zonas do castelo están abertas aos turistas. Hoxe en día, o castelo alberga varios museos, incluíndo a colección de arte barroca e manierista da Galería Nacional de Bohemia, unha exposición dedicada á historia checa, o Museo do Xoguete e a galería de fotos do Castelo de Praga, baseada na colección de Rodolfo II. O Festival de Verán de Shakespeare, o maior e máis antiga festival ao aire libre deste tipo en Europa, e lévase regularmente a cabo no patio do Palacio Burgrave.
A Sala de Ladislau é o maior dos espazos seculares (62m x 16m x 13m) na Praga medieval, e pertence ao espazo máis complexo estrutural e arquitectonicamente da Idade Media. Construída entre 1493 e 1502 por Benedikt Rejt, substituíu a un grupo de habitacións do terceiro andar do século XIV. Debaixo, no primeiro andar, hai un palacio románico e directamente debaixo del, no segundo andar, unha adición gótica construída en tempos de Carlos IV. A construción do complexo sistema de bóvedas de pedra, que abarcan 16 metros, foi unha das fazañas de enxeñaría da Baixa Idade Media.
O Campo da Pena, As Negradas, Guitiriz
O Campo da Pena é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2013 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres), un máis ca no ano 2000.
As Corredoiras, Bascoi, Mesía
As Corredoiras é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 6 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Encyclopédie
miniatura|245px|Cuberta da Encyclopédie.
A Encyclopédie, ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers ou comunmente abreviada en Encyclopédie, e a enciclopedia feita baixo a dirección de Diderot e D'Alembert, quizais a máis coñecida, que se publicou en Francia en 35 volumes comezando en 1751 e finalizando en 1780. O seu limiar, o Discurso preliminar, está considerado unha importante exposición das ideas da Ilustración. Foi unha obra monumental dirixida fundamentalmente por Diderot e que contou coa participación dos máis importantes filósofos e escritores franceses da época e que foi clave para sintetizar e difundir os coñecementos científicos e os principios ideolóxicos que entre outros factores remataron co Antigo Réxime.
O seu nome orixinal era Encyclopédie, ou Ditionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers (en galego Enciclopedia, ou dicionario razoado das ciencias, artes e oficios).
Antecedentes
A idea de publicar unha enciclopedia en francés nace da influencia e éxito editorial da Cyclopedia or an Universal Dictionary of Arts and Sciences (Dicionario Universal das Ciencias e as Artes), publicada por Ephraim Chambers en 1728, así como da publicación do Trevoux composto polos xesuítas. Le Breton obtén en 1745 unha licenza para efectuar unha tradución ao francés da enciclopedia de Chambers. En 1747 encárgalle a Diderot e D’Alembert a elaboración editorial da Encyclopédie.
Desenvolvemento editorial
Diderot e D’Alembert toman como base para a ordenación temática e estrutura da Enciclopedia as ideas de Francis Bacon, exposta en Novum Órganum (1620) e na influencia de René Descartes no seu Discurso do método (1637). En 1750 publícase o Prospecto da Enciclopedia, redactado por Diderot. Debido a problemas coa censura tanto na Enciclopedia como nos escritos independentes dos colaboradores, prodúcese un conflito entre Diderot e D’Alembert, por un lado, e Le Breton, polo outro.
Tras a renuncia de Diderot, asume a dirección dos volumes faltantes Charles-Joseph Panckouke, quen, coa súa edición en cuarto, lograría a difusión masiva da obra e máis tarde editaría a Encyclopédie méthodique (1782-1832), unha versión ampliada, ordenada por materias e non alfabeticamente.
Presentación física e impresións da Enciclopedia
miniatura|300px|Extracto da portada da Enciclopedia (1772). Foi debuxado por [[Charlles-Nicolas Cochin e gravado por Bonaventure-Louis Prévost. O traballo está cargado de simbolismo: a figura no centro representa a verdade rodeada por unha luz brillante (o símbolo central da iluminación). Outras dúas figuras á dereita, a razón e a filosofía, están rasgando o veo que cobre verdade.]]
A obra comprende 17 volumes de texto (a primeira serie publicada entre 1751-1757; tomos I ao VII; a segunda serie en 1765, tomos VIII ao XVII), 11 volumes de láminas (publicados entre 1762 e 1772), aos cales se lles agrega un Suplemento de 4 volumes de texto, 1 volume de láminas e 2 volumes de índice xeral (entre 1776-1780). O que dá un total de 21 volumes de texto, 12 volumes de láminas e 2 volumes de índice xeral (71.818 artigos, 2.885 ilustracións).
Así mesmo, elabóranse compendios de artigos da Enciclopedia. Un a cargo do abade Joseph de La Porte en 5 volumes titulado L'Esprit de l'Encyclopedie.
A obra entrou a formar parte do Índice de libros prohibidos pola Igrexa católica en 1759.
Colaboradores
Colaboradores importantes da Enciclopedia, á parte de Diderot e D’Alembert, coñecidos tamén como les encyclopédistes, foron D'Holbach, Jaucourt, Montesquieu, Quesnay, Rousseau, Turgot e Voltaire.
Unión Bravú
O libreto do disco vén cun texto de Manuel Rivas.
Memphis Grizzlies
Os Memphis Grizzlies son un equipo profesional de baloncesto de Memphis, Tennessee. Xogan na División Suroeste da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA). Xunto aos Toronto Raptors, os Grizzlies foron fundados en 1995 como parte da expansión da NBA no Canadá. O equipo comezou en Vancouver, e trasladouse no ano 2001 a Memphis.
Vancouver
Os Vancouver Grizzlies xunto ós Toronto Raptors convertéronse en franquías da NBA en 1995. Ámbolos dous equipos foron os primeiros en xogar no Canadá dende que o fixeran os Toronto Huskies na tempada 1946-1947. Inicialmente o equipo foi composto de xogadores conseguidos nun draft de expansión, sendo a primeira elección dos Grizzlies Bryant Reeves. Aínda que gañaron o seu primeiro partido na casa, acabaron a tempada 1995-1996 co peor balance da NBA, o normal para un equipo novo na liga. En 1996, os Grizzlies elixiron no draft a Shareef Abdur-Rahim no posto número tres. Pero os Grizzlies continuaban a loitar sen éxito, e na tempada 1996-1997 perderon 23 partidos seguidos (récord da NBA compartido cos Denver Nuggets), dende febreiro ata abril, a remataron co peor récord da liga de novo.
En 1997, os Grizzlies elixiron no draft a Antonio Daniels co número 4. Viuse unha lixeira melloría no equipo, que acabou no sexto posto da división. Pero volveron ó derradeiro posto na tempada seguinte, malia a elección do base Mike Bibby no segundo posto no draft de 1998. Na tempada da folga de 1999, só gañarían oito partidos.
Despois da folga, a asistencia á cancha dos Grizzlies comezou a descender, e os donos do equipo, a empresa OrcaBay (que tamén posuía os Vancouver Canucks da NHL) comezou a perder cartos. Michael Heisley mercou o equipo en 2000, pero despois doutro ano con baixa venda de entradas, decidiu muda-lo equipo a Memphis.
Memphis
Despois do traslado a Memphis na pretempada 2001-2002, o equipo contratou ó ex xogador de Los Angeles Lakers e membro do Hall of Fame da NBA Jerry West como General Manager en 2002, quen recibiría na tempada 2003-2004 o premio ó Executivo do Ano da NBA. No draft do ano 2001 elixiríase a Pau Gasol na terceira posición, que gañaría o premio ó Rookie do Ano. Na tempada 2002-2003 tamén sería fichado Hubie Brown como adestrador xefe. Logrou gañar o premio ó Adestrador do Ano na seguinte tempada tras alcanzar-los playoffs por primeira vez na historia dos Grizzlies quedando sextos de conferencia.
Hubie Brown foi despedido na tempada 2004-2005, no momento no que os Grizzlies estaban a ter un balance negativo. Jerry West asinou ó analista da TNT e antigo adestrador Mike Fratello. O balance mellorou e o equipo logrou entrar na postempada por segunda vez consecutiva. Os Grizzlies tiveron un período de vacacións moi activo, no que remodelaron o equipo e engadiron talento veterán. Perderon a Bonzi Wells, a Jason Williams, a Stromile Swift e a James Posey, pero adquiriron a Damon Stoudamire, a Bobby Jackson e a Eddie Jones.
Nesa tempada lograron chegar ós playoffs por terceira vez seguida, calificándose como quintos na Conferencia Oeste. Tiveron que enfrontarse ós Dallas Mavericks e foron barridos en catro partidos. A franquía de Memphis ten o récord de derrotas consecutivas en playoffs, 12, que fan tres anos sen gañar nin unha serie, e nin un encontro en postempada na curta historia da franquía.
2008-presente: Gay e Randolph
O 22 de xaneiro de 2009, o adestrador Marc Iavaroni foi despedido e substituído temporalmente polo adestrador asistente de Iavaroni, Johnny Davis. Coma substituto, chegou Lionel Hollins o 25 de xaneiro de 2009.
O 25 de xuño de 2009, coa segunda elección do Draft da NBA, os Grizzlies seleccionaron ao pivote Hasheem Thabbeet da Universidade de Connecticut, e seleccionaron máis tarde a DeMarre Carroll da Universidade de Missouri coa 27ª elección.
O 9 de setembro de 2009, os Grizzlies asinaron coma axente libre a Allen Iverson por un ano e 3.5 millóns de dólares. A fichaxe de Iverson xerou moita controversia debido á súa tempada anterior nos Detroit Pistons, a pesar de que el comentou que estaba impaciente e emocionado por axudar ao equipo. Malia as súas boas intencións, tan só xogar en tres partidos, ningún deles en Memphis, antes de deixar o equipo por "problemas persoais". Despois, foi cortado polos Grizzlies.
Tras a saída de Iverson, os Grizzlies foron mellorando pouco a pouco. Coa adquisición de Zach Randolph xogando ao nivel de All-Star, a mellora de Marc Gasol e a entrega e intensidade da defensa, os Grizzlies foron candidatos a Playoffs durante gran parte da tempada 2009-10, antes de rematar 10º no Oeste, cun récord de 40-42.
Na tempada 2010-11, cumpríronse 10 anos de baloncesto en Memphis. Esta tempada foi diferente ás demais, cambiaron o deseño da pista cun logo do 10º aniversario nela. Malia que os Grizzlies e os seareiros estaban a celebrar o décimo aniversario, o equipo fixo unha gran tempada, e quedou 8º, clasificándose para os Playoffs. Remataron cun récord de 46-36 esa tempada.
Líderes históricos
Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.
Puntos anotados (a finais da temporada )
Outras estatísticas (a finais da temporada )
Minutos xogados Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Galardóns individuais
Rookie do Ano
Mellor Defensor
Mellor Sexto Home
Xogador máis deportivo
All-Star
Primeiro equipo All-NBA
Segundo equipo All-NBA
Terceiro equipo All-NBA
Primeiro equipo defensivo
Segundo Equipo defensivo
Primeiro equipo rookie
Segundo equipo rookie
Manuel Mariño Méndez
Manuel Mariño Méndez, nado en Fiolledo (Salvaterra de Miño) cara a 1882 e finado na mesma parroquia o 15 de febreiro de 1967, foi un político galego.
Traxectoria
Dirixente agrario, creu en 1913 a Sociedade Agraria de Fiolledo, Oleiros e Salvaterra coa axuda dos emigrados na Arxentina. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Salvaterra de Miño e elixido primeiro tenente de alcalde o 24 de marzo de 1924 na corporación que presidiu Francisco Piñeiro Groba. Foi delegado en Salvaterra da Unión Progresista de Salvaterra de Miño en Buenos Aires. Na Segunda República foi alcalde de Salvaterra de Miño entre 1931 e 1934. Foi o artífice do ingreso na UGT das sete sociedades agrarias que compuñan a Federación Municipal Agraria de Salvaterra en xaneiro de 1933. Afiliouse a Izquierda Republicana e foi reposto como alcalde en febreiro de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse na parroquia de Leirado e despois fuxiu a Portugal. Estivo detido en Monção durante uns meses, e despois pasou a un penal en Lisboa do que conseguiu saír grazas á axuda do embaixador español. Pasou á zona leal e uniuse ao exército republicano. Recibiu axudas dende Buenos Aires. En 1939 estaba refuxiado en Francia e obtivo o permiso necesario para ingresar na Arxentina, a onde chegou ese ano, grazas á intervención de Manuel Puente González. Nese mesmo ano recibiu unha homenaxe da Sociedad Unión Progresista del Distrito de Salvatiera. Retornou a Salvaterra en 1949. Viviu en Fiolledo até o seu falecemento aos 85 anos de idade.
A esmorga (homónimos)
A esmorga pode referirse a:
Barry Fitzgerald
William Joseph Shields, coñecido como Barry Fitzgerald, nado en Dublín o 10 de marzo de 1888 e finado na mesma cidade o 14 de xaneiro de 1961 foi un actor irlandés.
Traxectoria
Volveu a Irlanda en 1959.
O Fondo, Bascoi, Mesía
O Fondo é un lugar da parroquia de Bascoi no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, que eran unha muller e un home.
Tiefland
Tiefland (en galego Terra baixa) é unha ópera nun prólogo e dous actos con música de Eugen d'Albert e libreto en alemán de Rudolf Lothar, baseada na obra teatral Terra baixa do escritor catalán Àngel Guimerà. Foi estreada o 15 de novembro de 1903 no Neue Deutsche Theater de Praga.
Trinidad e Tobago nos Xogos Olímpicos
Trinidad e Tobago participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1948, antes de que lograra a súa independencia do Reino Unido. O país conseguiu 19 medallas olímpicas, todas elas nos Xogos Olímpicos de Verán.
Tiefland
A ópera trata un tema realista. Nela, dous pastores (Pedro e Nando) alindan o gando nos Pireneos. Pedro desexa unha muller, polo que Tomás (un ancián aldeán) chega con Marta (amante forzosa do seu amo Sebastián) para que se converta na súa dona, mais Nando advírtelle dos perigos que lle esperan ao pé das montañas. Cando Pedro descobre a condición de Marta, queda desolado, mais axiña a perdoa. Xa casados, Marta négase a ceder aos desexos de Sebastián e incita a Pedro a que o mate. Tomás declara entón o matrimonio desfeito e durante un enfrontamento entre os dous, Pedro mata a Sebastián.
Esta ópera é pouco representada; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 168 das óperas representadas no período 2005-2010, sendo a 27.ª en Alemaña e a primeira de d'Albert, con 18 representacións no período, principalmente en Alemaña e Austria.
Luís García Pazos
Luís García Pazos, nado en Santiago de Compostela en 1905 e finado no mesmo concello en xullo de 1993, foi un xastre e sindicalista galego.
Asimilación xenética
A asimilación xenética é un proceso polo cal un fenotipo producido orixinalmente en resposta a unha condición ambiental, como a exposición a un teratóxeno, queda despois codificado xeneticamente por selección artificial ou selección natural. A pesar das aparencias superficiais, isto non require a herdanza de caracteres adquiridos, aínda que a herdanza epixenética podería influír no resultado. A asimilación xenética é simplemente un método de superar a barreira da selección imposta pola canalización xenética de vías de desenvolvemento.
Se non hai canalización dunha vía do desenvolvemento, a variabilidade xenética dos compoñentes dunha vía ten como resultado un espectro continuo de fenotipos, xeralmente distribuídos nunha curva de distribución normal. Neses casos pode facerse selección artificial de forma directa, elixindo descendencia dun extremo da curva e usándoa para xerar a seguinte xeración. Porén, cando unha vía está fortemente canalizada, todos os individuos, excepto quizais uns poucos nos extremos máis afastados da curva, parecerán fisicamente iguais independentemente dos seus xenotipos baixo circunstancias ambientais normais. Porén, unha composición xenética dada non predetermina o mesmo resultado en todas as posibles circunstancias, senón que determina unha norma de reacción que varía co ambiente (plasticidade fenotípica). Pode haber un modo de estresar un organismo para que a canalización rompa, e poden seleccionarse moitos individuos aberrantes para unha posterior reprodución; estes dise que son fenocopias do trazo xenético desexado. Con varias xeracións de selección artificial feita desta maneira, e quizais axudados pola mutaxénese, a variabilidde xenética pode ser reducida á do extremo máis afastado da poboación orixinal, ata que a canalización é anulada mesmo en condicións ambientais normais. Nese momento a anormalidade inducida ambientalmente foi duplicada xeneticamente.
O exemplo clásico de asimilación xenética é un experimento de 1953 feito por C. H. Waddington, no cal embrións de Drosophila foron expostos ao éter, producindo un fenotipo similar ao bithorax (un cambio homeótico). As moscas que desenvolveron halterios con características similares a ás foron elixidas para aparearse repetidamente en 20 xeracións, chegadas as cales o fenotipo xa podía observarse nelas sen facer un tratamento previo con éter.
Asimilación xenética na selección natural
Non se probou que a asimilación xenética ocorra na evolución natural, pero é difícil discernir se ten polo menos un papel menor, e continúa a investigación sobre esta cuestión. Os modelos matemáticos indican que baixo certas circunstancias, a selección natural favorecerá a evolución da canalización que é deseñada para fallar en condicións extremas. Se o resltado dese fallo é favorecido pola selección natural, haberá asimilación xenética. Na década de 1960 C. H. Waddington e J. M. Rendel argumentaron sobre a importancia da asimilación xenética na adaptación natural como un medio de proporcionar variacións novas potencialmente beneficiosas a poboacións baixo estrés. O seu contemporáneo Williams aduciu que a asimilación xenética avanza co custo dunha perda na plasticidade do desenvolvemento, e debería ser un mecanismos menor. Se ocorre frecuentemente, a asimilación xenética podería contribuír ao equilibrio interrompido na evolución, xa que nos organismos evolucionan repetidamente sistemas de canalización, e despois se escapan deles baixo circunstancias adversas.
Experimento de Waddington
Para ilustrar o fenómeno, Waddington (1942) conseguiu inducir unha reacción ambiental extrema no desenvolvemento de embrións de Drosophila. En resposta aos vapores de éter unha proporción de embrións desenvolveron un cambio fenotípico radical, un segundo tórax (mutación bithorax). Neste momento do experimento pode dicirse que bithorax non é innato; é un tipo de quimera inducida por un ambiente infrecuente. Pero despois, Waddington seleccionou continuamente as Drosophila con capacidade de desenvolvemento para responder ao estrés ambiental. Despois de pasadas unhas 20 xeracións de selección, algunhas Drosophila desenvolvían o fenotipo bithorax sen ser previamente expostas ao tratamento con éter. O que ocorreu, segundo Waddington, é que a selección favoreceu unha determinada vía que levaba á produción do efecto óptimo (e neste caso desexado). Finalmente, a vía quedou canalizada, xa que o estado final, bithorax, aparecía independentemente das condicións ambientais.
A Pereira, As Negradas, Guitiriz
A Pereira é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Asimilación xenética
Conceptos relacionados
A asimilación xenética xeralmente describe a produción de fenotipos con sensibilidade alterada ou diminuída ás condicións ambientais; o fenotipo producido baixo unha condición estresante convértese no fenotipo que aparece sempre en calquera condición. O termo acomodación xenética pode usarse para referirse de forma xeral aos cambios na frecuencia xénica que se orixinaron a partir de fenotipos inducidos ambientalmente. Cando se utiliza contrapoñéndoo a asimilación xenética, o termo pode ser aplicado máis especificamente para referirse ao resultado que se pode obter cando a selección baixo condicións estresantes é utilizada para obter fenotipos cun "incremento" da sensibilidade ás condicións ambientais. Por exemplo, Y. Suzuki e H.F. Nijhout encontraron que unha liña mutane negra de eirugas de Manduca sexta ás veces se volve de cor verde baixo condicións de shock térmico; a selección de eirugas verdes durante trece xeracións orixina unha liña polifénica que con fiabilidade se volvían verdes baixo un shock térmico, pero permanecían de cor negra a temperaturas frías. Tanto a asimilación xenética coma (outra) acomodación xenética poden producirse por procedementos de selección similares, e pode que non sexa posible predicir con antelación que fenómenos ocorrerán. A base biolóxica subxacente deste fenómeno pode ser bastante similar: as mutacións sensibles á temperatura e as mutacións que afectan a actividade dun xene sen sensibilidade á temperatura poden producirse por un pequeno cambio na secuencia dunha proteína.
A compensación xenética describe a situación que ocorre cando unha condición ambiental cambia o fenotipo, pero o novo fenotipo non é favorecido pola selección. O resultado é un cambio xenético que cambia o fenotipo expresado outra vez ao seu estado orixinal a pesar do ambiente alterado. Por exemplo, nos salmóns, as poboacións anádromas de Oncorhynchus nerka migran ao océano para desenvolverse, onde inxiren grandes cantidades de carotenoides que usan para producir a súa intensa coloración vermella característica. Os salmóns "residuais", que non entran no océano, non reciben esta nutrición e son de cor verde. Porén, crese que son os proxenitores dos salmóns kokanee non anádromos, que malia permaneceren en lagos de augas doces desenvolven unha intensa coloración vermella. Poden describirse situacións similares para a pigmentación de aves da familia Thraupidae e peixes Poecilia reticulata. A compensación xenética pode xogar un papel na especiación ao crear incompatibilidades xenéticas entre poboacións fenotipicamente similares dunha especie.
Os experimentos de asimilación xenética son comparativamene raros nos estudos modernos, porque a maioría dos xenetistas están máis interesados en relacionar a actividade dun xene coa doutros xenes. Esas relacións son buscadas mediante o estudo de interaccións xenéticas, que é similar en concepto. Nun estudo de interacción xenética, o experimentador empeza cunha cepa que ten un fenotipo feble debido a un alelo mutante coñecido, e fai un screening das moscas para buscar segundas mutacións que crean un fenotipo máis forte. Os estudos de interacción xenética utilízanse tipicamente para identificar alelos mutantes con efectos relativamente graves, polo menos no fondo xenético do alelo mutante coñecido, que pode ser rapidamente localizado por mapado xenético e caracterizado. O obxectivo destes estudos é resolver que xenes teñen funcións relacionadas; a miúdo vese posteriormente que os xenes emparellados desta maneira codifican proteínas que interaccionan fisicamente dentro da célula ou catalizan pasos secuenciais dunha reacción química.
Status actual
Houbo un renovado interese na asimilación xenética a medida que os científicos identificaron unha base molecular para as observacións de Waddington. Un grupo de científicos descubriu tamén evidencias de asimilación xenética debido á evolución de grandes cabezas nas serpes tigre Notechis.
Os traballos de Waddington sobre a asimilación xenética (AX) foron incluídos dentro da síntese evolutiva ampliada. Sobre este asunto díxose que "conceptos como a AX e a acomodación fenotípica, non representan unha ameaza á síntese moderna, senón unha ampliación benvida do seu horizonte actual. (Massimo Pigliucci et al. 2006)"
Cultura dos vasos de funil
miniatura|300px|Mapa de Europa durante ca. [[século -XXXVI|3500 a. C. que mostra unha aproximación da cultura dos vasos de funil (en verde) e outras culturas importantes contemporáneas.]]
Adestramento
miniatura| Vaso en forma de funil atopado nun enterramento colectivo en [[Scania, Suecia.]] 100px|miniatura| Machada de Scania. Aínda se debate onde, cando e como se orixinou a cultura dos vasos de funil. Os datos que se cre que son os máis antigos proveñen dunha sala funeraria de Sarnowo, en Polonia, que data do 4400 a.C. Non obstante, este dato é discutido e dubídase da súa veracidade.
Outros datos máis confiables (restos de carbón alimentario conservados en fragmentos de olería) proceden de escavacións na costa suroeste do Báltico, preto de Wangels, en Alemaña, onde a datación por radiocarbono obtivo datos próximos a 4100 a.C.
Ao parecer, a formación da cultura dos vasos de funil relacionase coas primeiras importacións de cobre na costa báltica. Este metal xa era accesible ás poboacións de cazadores-recolectores da cultura Ertebølle, e quizais produciu importantes cambios sociais e ideolóxicos, mentres a estrutura económica estaba a desenvolver lentamente a agricultura de subsistencia. A relación entre a aparición de obxectos de cobre e a formación dunha sociedade Neolítica tamén foi evidente na rexión dos Alpes (cultura Mondsee, cultura de Pfyn).