cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Ende
Biografía
Comezou a escribir relatos de corte infantil e xuvenil a principios da década de 1950. Traballou como actor, guionista de espectáculos de cabaret e como escritor de críticas cinematográficas.
En 1964 casou coa cantante Ingeborg Hoffman, que coñecera en 1949, e coa que foi vivir a Roma. Ingeborg faleceu en 1985 debido a un cancro de pulmón, e Michael Ende casou de novo en 1989 coa xaponesa Mariko Sato, que fora a súa a súa tradutora ao xaponés.
Obra
En 1947 escribiu a súa primeira obra de teatro, dedicada á matanza de Hiroshima. Ao longo da súa vida Ende viaxou catro veces ao Xapón.
Logrou popularidade no seu país coa obra Jim Knopf und Lukas der Lokomotivführer ("Jim Botón e Lucas o Maquinista"), publicada en 1960, unha novela fantástica que lle supuxo o premio Deutscher Jugendbuchpreis como mellor libro alemán do ano para público infantil. En 1962 publicou a segunda parte, Jim Knopf und die Wilde 13 ("Jim Botón e os 13 salvaxes").
Momo foi publicada en 1973 con grandes dificultades, debido á dura crítica social que entraña. Foi galardoada co Premio Nacional de Literatura Xuvenil.
Die unendliche Geschichte ("A historia interminable") foi publicada en 1979, e supúxolle o Premio Internacional Janusz Korczak.
Ao longo da súa vida, Ende recibiu 41 premios, entre eles o Buxtehuder Bulle (galardón dado por un xurado de nenos e adultos), o Premio Literario Europeo de Libro Xuvenil, o Nakamori do Xapón, ou o Simpatía Cidade de Roma.
Museo Michael Ende
En 1998 inaugurouse na Bibliothek für internationale Kinder- und Jugendliteratur (Biblioteca internacional de literatura infantil e xuvenil) de Múnic o Museo Michael Ende. Nel consérvanse obras do autor en diversos idiomas, manuscritos, pinturas do seu pai, libros da súa biblioteca privada, e obxectos persoais de especial valor. Ende era un coleccionista de figuras de tartarugas feitas de toda clase de materiais.
Epi e Brais
Epi e Brais (ou Ernie and Bert na versión orixinal en inglés) son dous monicreques con aparición regular no programa televisivo Sesame Street. Os seus nomes foron traducidos tomando a primeira letra dos nomes na versión en inglés Bert (Brais) e Ernie (Epi). Aparecen en moitos números cómicos que se converteron nunha das principais atraccións do programa.
Orixe
Construídos por Don Sahlin con espuma sintética e felpa a partir dun bosquexo simple de Jim Henson, apareceron por vez primeira no programa nos Estados Unidos en 1969 (sendo os dous únicos Muppets que apareceron no episodio piloto de Sesame Street), entre outros personaxes como Kermit the Frog (a Ra Gustavo), como parte dun programa educativo para nenos xunto co resto do programa, que acabaría tendo un éxito internacional.
Enterococáceas
As Enterococáceas (Enterococcaceae) son unha familia de bacterias grampositivas da orde Lactobacillales.
Características bacteriolóxicas
As Enterococcaceae é unha familia bacteriana que presenta as seguintes características:.
Lista de xéneros
A familia Enterococcaceae está actualmente delimitada sobre a base de análises filoxenéticas da secuencia do ARNr 16S. Segundo o NCBI (19 de maio de 2013) ou Euzéby consta dos seguintes xéneros: :
Rock Hudson
miniatura|dereita|Hudson en 1956. Roy Harold Fitzgerald, Jr., coñecido como Rock Hudson, nado en Winnetka (Illinois) o 17 de novembro de 1925 e finado en Beverly Hills (California) o 2 de outubro de 1985, foi un actor de cinema estadounidense famoso polos seus papeis de galán do cinema clásico moderno estadounidense. Hudson tivo a sona na súa última etapa de ser un dos primeiros casos publicitados de SIDA nos Estados Unidos, nos inicios da pandemia, a principios da década dos 80.
2001
2001 foi o primeiro ano do século XXI e do terceiro milenio, aínda que durante as dúas décadas precedentes foi motivo de discusión popular se sería este ano ou o 2000. Os atentados do 11 de setembro de 2001 constituíron o acontecemento máis relevante do ano e marcaron a política da década: con eles iniciouse a "guerra contra o terrorismo", que incluíu a invasión de Afganistán e a segunda guerra do Golfo, e un aumento espectacular nas medidas de seguranza na navegación aérea.
Nacementos
miniatura|120px|[[Billie Eilish]]
Anna Wintour
Filla máis vella de Charles Wintour, editor do Evening Standard de Londres (1959–76), o seu pai consultoulle como facer o seu xornal máis atractivo para a mocidade. Dende a súa adolescencia sentiuse interesada pola moda e a súa carreira no xornalismo especializado comezou en dúas revistas británicas. Despois mudouse aos Estados Unidos, con traballos en New York e House & Garden. Volveu a Londres para ser editora da versión británica de Vogue entre 1985 e 1987. Un ano máis tarde, asumiu o control da revista en Nova York, revivindo o que moitos vían como unha publicación estancada. O seu uso da revista para dar forma á industria da moda foi tema de debate nesta. Os activistas polos dereitos dos animais atacárona pola súa promoción das peles, mentres que outros criticaron o emprego da revista para promover visións elitistas da feminidade e da beleza.
Unha antiga axudante persoal, Lauren Weisberger, escribiu en 2003 o roman à clef de éxito The Devil Wears Prada, despois levado ao cinema con Meryl Streep como Miranda Priestly, editora de moda, que se cre está inspirada en Wintour. En 2009 foi o centro doutro filme, o documental de R.J. Cutler The September Issue.
Folgueiras, Calo, Teo
Folgueiras é un lugar da parroquia de Calo, no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 114 habitantes (59 homes e 55 mulleres). O centro de saúde do Servizo Galego de Saúde da zona atópase neste núcleo poboacional.
Carriarico
Carriarico ou Chiariarico foi, segundo Gregorio de Tours na súa Historia Francorum, un rei suevo de Galiza entre os anos 550 e 559, responsable da conversión dos suevos ao catolicismo. Sucedeuno Teodomiro.
Historia Francorum
Gregorio de Tours narra a miragrosa curación do seu fillo e herdeiro, enfermo dunha terrible lepra que flaxelaba o reino, grazas a unhas reliquias de san Martiño de Tours levadas por mar de Tours a Braga por unha delegación sueva enviada a tal fin e como Carriarico, como agradecemento, convértese ao catolicismo no ano 550 xunto coa súa familia.
Dúbidas sobre a súa historicidade
A pesar de que os frecuentes contactos entre as cortes sueva e merovinxia e a posición de Tours coma enclave nos movementos comerciais entre Galiza e a Galia puideron outorgar a Gregorio de Tours abundante información sobre a Galiza de finais do século VI, dubídase sobre a existencia real deste rei Carriarico, cuxo nome é o xermánico *Harjareikaz.
O seu nome coincide curiosamente co doutro rei citado por Gregorio de Tours. Este Carriarico, que tamén tiña un fillo home, foi un rei alamano, rival de Clodoveo, que tamén morrería coma católico ao ser feito tonsurar xunto ao seu fillo e ser ordenados presbítero el e diácono o seu fillo por Clodoveo logo da súa vitoria. Talvez corresponda co rei Ariamiro ( < *Harjameraz, os seus nomes comparten o mesmo primeiro elemento), quen ordenou e confirmou o primeiro concilio de Braga, celebrado para combater o priscilianismo.
Vilariño, Paizás, Ramirás
Vilariño é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 29 habitantes dos que 12 eran homes e 17 eran mulleres, o que supón un aumento de habitantes con respecto a 2008.
Carriarico
Dúbidas sobre a súa historicidade
Harjareikas [Haryari:kas] “Rei do Exército” é nome común da documentación medieval galega, na súa forma Argericus [Aryeri:kus], con perda da aspiración xermana. Tamén existe unha toponimia asociada:
Lingua khmer
A lingua khmer (ភាសាខ្មែរ) ou lingua camboxana é a lingua do pobo khmer e a lingua oficial de Camboxa. Con preto de 16 millóns de falantes, é a segunda lingua austroasiática máis falada (despois do vietnamita). O khmer está considerablemente influído polo sánscrito e o pali, especialmente nos rexistros lingüísticos reais e relixiosos, a través do hinduísmo e o budismo. É tamén a máis antiga lingua escrita da súa familia. Á súa vez, a lingua khmer influíu e viuse influída polo tailandés, o lao, o vietnamita, o chinés e o cham, debido fundamentalmente á proximidade xeográfica e a un contacto cultural continuado, orixinando un sprachbund no sueste asiático peninsular.
A lingua khmer é escrita cun alfasilabario coñecido como អក្សរខ្មែរ, "alfabeto khmer". O khmer difire de linguas veciñas como o tailandés, o birmano, o lao e o vietnamita en que non é unha lingua tonal.
Michael Zinberg
Michael Zinberg, nado no Condado de Bexar (Texas) o 22 de marzo de 1944, é un director, guionista e produtor estadounidense de series de televisión.
Traxectoria
Destaca polo seu traballo nas series Lost, Gilmore Girls, JAG e Law & Order: Special Victims Unit.
Hepáticas
Estímase que hai unhas 9.000 especies de hepáticas. Algunhas das especies máis familiares crecen formando unha estrutura talofítica sen follas, pero a maioría das especies teñen formacións aplanadas follosas e unha forma moi parecida a un musgo aplanado. As especies con este tipo de "follas" poden distinguirse dos musgos aparentemente similares por varias características, como os seus rizoides formados por unha soa célula. As hepáticas follosas tamén difiren da maioría dos musgos (pero non de todos) en que as súas "follas" nunca teñen unha costa (presente en moitos musgos) e poden ter cilios marxinais (moi raros en musgos). Outras diferenzas non son universais para todos os musgos e hepáticas, pero a presenza de "follas" dispostas en tres filas, a presenza de lobos profundos ou "follas" segmentadas, ou a ausencia de caulidios (taliños) ou filidios (folliñas) claramente diferenciados son características que apuntan a que a planta é unha hepática.
As hepáticas son caracteristicamente pequenas, xeralmente de 2 a 20 mm de largo e individuos de menos de 10 cm de longo, polo que moitas veces pasan desapercibidas. Porén, certas especies poden cubrir grandes áreas do chan, rochas, árbores ou calquera outro substrato razoablemente firme no cal se poidan desenvolver. Están distribuídas por todo o mundo en case todos os hábitats dispoñibles, pero máis frecuentemente en sitios húmidos, aínda que no deserto frío ártico hai especies de hepáticas tamén. Algunhas especies poden ser unha molestia en invernadoiros sombreados ou xardíns.
Descrición
A maioría das hepáticas son pequenas, xeralmente entre 2 e 20 mm de largo e de menos de 10 cm de longo, polo que facilmente pasan inadvertidas. As hepáticas máis coñecidas consisten en estruturas prostradas, aplanadas, con forma de fita ou ramificadas chamadas estruturas talofíticas; estas hepáticas denomínanse talosas. Porén, a maioría das hepáticas producen brotes aplanados con escamas solapadas ou unha especie de "follas" en dúas ou máis filas, a fila media é a miúdo moi aparente e diferente das outras dúas; as hepáticas deste tipo denomínanse foliosas ou escamosas (Jungermanniales). (Ver exemplos na galería máis abaixo.)
esquerda|miniatura|Unha hepática talosa do grupo das [[Marchantiales, Lunularia cruciata.]] As hepáticas poden distinguirse con seguridade dos aparentemente similares musgos polos seus rizoides unicelulares. Outras diferenzas entre eles non son tan xerais; pero a falta dun caulidio claramente diferenciado e de filidios nas especies de hepáticas talosas, ou a presenza de "follas" profundamente lobuladas ou segmentadas nas hepáticas foliosas dispostas en tres filas, indican que a planta é unha hepática. A diferenza das demais embriófitas, a maioría das hepáticas teñen polo menos nalgunhas das súas células corpos oleosos rodeados de membrana que conteñen isoprenoides, que son exclusivos, porque as gotas de lípidos que se observan no citoplasma das células noutras plantas non están rodeados de membrana. A semellanza física xeral entre algúns musgos e as hepáticas foliosas significa que a confirmación da identificación dalgúns grupos só pode realizarse con seguridade coa axuda do microscopio ou por un brioloxista experimentado.
As hepáticas teñen un ciclo de vida dominado polo gametófito, no que o esporófito depende do gametófito. As células dunha hepática típica (do gametófito) conteñen un só conxunto de cromosomas, polo que son plantas haploides durante a maior parte do seu ciclo de vida, o que é o contrario do que se observa na maioría das plantas e case todos os animais. Outra característica pouco usual é que no ciclo vital o esporófito (que é diploide) é de moi curta vida, e múrchase pouco despois de soltar as esporas.
Ciclo vital
miniatura|300px|Ciclo vital da hepática Marchantia.
A vida das hepáticas empeza coa xerminación dunha espora haploide que orixina un protonema, que pode ser unha masa de filamentos como febras ou un talo aplanado. O protonema é un estado transitorio na vida dunha hepática, a partir do cal crece o gametóforo maduro ("portador de gametos"), que produce os órganos sexuais do futuro gametófito. Os órganos masculinos denomínanse anteridios e producen anterozoides (ou espermatozoides). Os grupos de anteridios están rodeados por unha capa protectora de células chamada perigonio. Os órganos femininos denomínanse arquegonios e están protexidos por un delgado periqueto. Cada arquegonio ten un tubo delgado oco, o "pescozo", polo cal o anterozoide ten que nadar para chegar á ovocélula (gameto feminino).
As especies de hepáticas poden ser dioicas ou monoicas. Nas hepáticas dioicas, os órganos sexuais masculinos e femininos encóntranse en diferentes e separadas plantas gametófito (hai gametófito masculino con só anteridios e gametófito feminino con só arquegonios). Nas hepáticas monoicas, as dúas estruturas reprodutoras están na mesma planta, aínda que en diferentes ramiñas. En ambos os casos o anterozoide debe moverse nadando desde os anteridios, onde se orixinaron, aos arquegonios, onde se encontra a célula ovo. O anterozoide ou espermatozoide das hepáticas é biflaxelado, e os seus dous flaxelos permítenlle nadar curtas distancias na auga que molla e enchoupa estas pequenas plantas, para o que abonda que haxa unha fina película de auga. A viaxe pode ser facilitada pola salpicadura das pingas de chuvia. En 2008, investigadores xaponeses descubriron que algunhas hepáticas podían lanzar polo aire auga que contiña anterozoides ata unha distancia de 15 cm, o que lles permitía fecundar plantas femia que crecían a bastante distancia da planta macho máis próxima.
Reprodución asexual
Algunhas hepáticas poden realizar unha reprodución asexual; de feito, en briófitas en xeral "sería case acertado dicir que a reprodución vexetativa é a regra e non a excepción." Por exemplo, en Riccia, cando as partes vellas do talo bifurcado morren, as puntas máis novas convértense en individuos separados.
Algunhas hepáticas talosas como Marchantia polymorpha e Lunularia cruciata producen unha especie de xemas (propágulos) con forma de pequenos discos dentro dunha especie de copas pouco fondas (conceptáculos). Estas xemas de Marchantia poden dispersarse ata a 120 cm ao salpicar a chuvia nas copas. En Metzgeria, as xemas crecen nas marxes do talo. Marchantia polymorpha, que crece con frecuencia en invernadoiros, a miúdo ten toda a súa superficie cuberta de contedores de xemas; a dispersión de xemas é o "principal mecanismo polo cal se espallan as hepáticas por un viveiro ou invernadoiro."
Ecoloxía
As hepáticas poden encontrarse en moitos ecosistemas de todo o planeta agás no mar ou ambientes excesivamente secos ou expostos a altos niveis de radiación solar directa. Son máis comúns, tanto en número coma en especies, nas zonas tropicais. As hepáticas ecóntranse máis frecuentemente en zonas moi ou moderadamente sombreadas, aínda que as especies do deserto poden tolerar a luz solar directa e períodos de total desecamento.
Relacións con outras plantas
Tradicionalmente, as hepáticas foron agrupadas coas outras briófitas (musgos e antocerotas) na división Bryophyta, dentro da cal as hepáticas formaban a clase Hepaticae (tamén chamada Marchantiopsida). Porén, como esta agrupación facía que Bryophyta fose parafilética, as hepáticas clasifícanse agora xeralmente na súa propia división. O uso do nome de división Bryophyta sensu lato aínda se encontra na literatura, pero máis frecuentemente Bryophyta úsase agora nun sentido restrinxido no que comprende só os musgos.
miniatura|center|400 px|Dúas das hipóteses propostas sobre a [[filoxenia das plantas terrestres (embriófitas).]]
Outra razón pola que as hepáticas son agora clasificadas separadamente é que parece que diverxiron a partir doutras plantas embriófitas pouco despois do inicio da súa evolución. A liña máis apoiada polas evidencias é que as hepáticas son o grupo vivo de plantas terrestres que non ten estomas no esporófito. Entre os primeiros fósiles que se cre que son hepáticas están fósiles de compresión de Pallaviciniites do Devoniano superior de Nova York. Estes fósiles lembran as especies modernas de Metzgeriales. Outros fósiles devonianos chamados Protosalvinia tamén se parecen a hepáticas, pero a súa relación con outras plantas aínda é inseguro, polo que é posible que non pertenzan ás Marchantiophyta. En 2007, anunciouse o descubrimento do fósil máis antigo asignable a hepáticas, chamado Metzgeriothallus sharonae do Givetiano (Devoniano medio) de Nova York, Estados Unidos. Porén, en 2010, atopáronse na Arxentina cinco tipos de esporas fosilizadas de hepáticas, que databan do período moi anterior Ordovícico medio, arredor de hai 470 millóns de anos.
Clasificación interna da división
Aínda que non hai consenso entre os briólogos sobre a clasificación das hepáticas por riba da categoría de familia, as Marchantiophyta poden subdividrse en tres clases:
Unha clasificación actualizada feita por Söderström et al. de 2016 é:
Estímase que hai unhas 9.000 especies de hepáticas, e polo menos un 85% delas pertencen ao grupo das foliosas. Malia estas análises parciais, polo momento non foi secuenciado ningún xenoma de hepática e só foron identificados e caracterizados uns poucos dos seus xenes.
Importancia económica
Antigamente pensábase que as hepáticas curaban doenzas do fígado. O seu nome procede de aparencia superficial dalgunhas hepáticas talosas que lembran o perfil dun fígado. Esta relación arcaica da forma da planta coa súa función estaba baseada na "Doutrina das sinaturas".
As hepáticas teñen pouca importancia económica directa hoxe. O seu grande impacto beneficioso é indirecto, por medio da redución da erosión nas ribeiras fluviais, a súa captación e retención de auga nos bosques tropicais e a formación de costras de solo en desertos e rexións polares. Porén, o ser humano usa directamente unhas poucas especies. Unhas cantas especies son hepáticas talosas acuáticas, como Riccia fluitans, que se venden para usalas en acuarios. As súas ramas delgadas e lixeiras flotan na superfice da auga e proporcionan un hábitat para pequenos invertebrados e os peixes que se alimentan deles.
Prima de risco
A prima de risco (ou diferencial de débeda) é a diferenza entre o xuro que ten que pagar un país inseguro economicamente por financiarse nos mercados de débeda en comparación co xuro que ten que pagar outro país cuxos activos son máis seguros.
No caso europeo, a prima de risco é a diferenza entre o xuro que se compromete a pagar un país cando emite bonos en comparación co xuro dos bonos alemáns, co mesmo prazo de vencemento. Así, por exemplo, cando os bonos españois son colocados no mercado de débeda cun xuro a 10 anos dun 6%, mentres que os bonos alemáns son colocados no mesmo mercado de débeda e co mesmo vencemento a 10 anos cun xuro do 2%, considérase que a prima de risco de España é de 400 puntos básicos, é dicir: O 4% sae de restar o 6% de xuro dos bonos españois a 10 anos, menos o 2% de xuro dos bonos alemáns a 10 anos, que son os que se empregan como referencia na Unión Europea.
Este diferencial xorde do risco que corren os investidores cando invisten en débeda dun país economicamente inseguro. Estes investidores corren ese risco a cambio dunha maior rendibilidade, mentres que cando invisten en débeda dun país seguro, corren menos riscos pero tamén acadan menos rendibilidade do seu investimento.
A prima de risco dun país pode medrar non só polo debilitamento da súa propia economía, senón tamén polo fortalecemento da economía do país que se colle como referencia.
Lodeiro
O topónimo galego Lodeiro indica un terreo moi húmido, cheo de lama. Pode referirse a:
O apelido Lodeiro pode referirse a:
Aeroporto de Halifax-Stanfield
O aeroporto internacional de Halifax-Stanfield é un aeroporto canadense situado en Enfield, Nova Escocia, unha área de Halifax. Serve á cidade de Halifax, a zona continental de Nova Escocia e a áreas adxacentes das provincias marítimas veciñas. O aeroporto foi bautizado na honra de Robert Stanfield, o 17º Premier de Nova Escocia e líder do Partido Conservador Progresista do Canadá.
O aeroporto pertence a Transport Canada dende a súa construción e ven sendo operado dende o ano 2000 por Halifax International Airport Authority (HIAA). Forma parte do Sistema Nacional de Aeroportos.
Halifax-Stanfield é o oitavo aeroporto máis concorrido do Canadá en termos de pasaxeiros. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 3 908 799 pasaxeiros nun total de 80 278 movementos de avións. O aeroporto é un centro de conexións para Air Canada Express, Cougar Helicopters, Maritime Air Charter, PAL Airlines e SkyLink Express.
Mandato do Ceo
miniatura|O mandato do Ceo foi un concepto estendido nos países do Leste, sobre todo da China, o que xustifica o acceso ó poder dunha persoa e a súa transferencia a outros.
O «Mandato do Ceo», mandato celeste ou mandato celestial (en 天命; Tian Ming)— foi un principio empregado para xustificar o poder do emperador da China e para explicar a conveniencia do cargo. Segundo esta crenza, o Ceo confería o seu mandato a un gobernante xunto, chamado o Fillo do Ceo. O mandato do ceo depende da virtude do emperador; se este non cumpre as súas obrigas como emperador, perde o mandato e, polo tanto, o dereito a ser emperador. O mandato do Ceo é transferido entón a quen fose mellor para esta posición e este tiña o poder de transferir os títulos a outros. O feito de que un gobernante fose derrocado era interpretado como unha indicación de que o gobernante perdera o mandato do Ceo. Ademais, foi tamén unha crenza común de que os desastres naturais, tales como a fame e inundacións, foron outros sinais do desacordo do Ceo co gobernante presente, polo tanto, moitas veces foron seguidos por revoltas dos cidadáns que estaban a interpretar os acontecementos ambientais como sinais de protesta do Ceo.
O mandato do Ceo non require que un gobernante lexítimo sexa de familia nobre, e as dinastías moitas veces tiñan a súa orixe en persoas comúns (como a dinastía Han, e a Ming). O mandato do Ceo non tiña ningunha limitación temporal, só dependía da actuación xusta e capaz do gobernante e dos seus herdeiros. Ó longo da historia da China, os períodos de pobreza e desastres naturais, moitas veces coincidiron con cambios dinásticos xa que se considerou que o gobernante non era digno e era preciso que fose substituído.
O concepto do mandato do Ceo foi empregado por primeira vez para apoiar o reinado dos reis da dinastía Zhou (1046-256 aC) e o correspondente colapso da dinastía anterior, a Shang (1600-1046 ac). Ó longo da historia da China foi aplicada para o mandato dos emperadores, incluíndo as monarquías dos outros grupos étnicos diferentes dos han, como no caso da dinastía Qing. Este concepto foi aplicado tamén nos países veciños da China, como Corea e Vietnam. Unha situación semellante ocorreu dende o establecemento do reinado de Ahom no reino de Assam, no sueste de Asia.
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, nado o 12 de marzo de 1975 en Reiquiavik, é un político islandés. Foi primeiro ministro de Islandia entre o 23 de maio de 2013 e o 7 de abril de 2016.
Pilar Ruiz-Lapuente
Pilar Ruiz-Lapuente, nada en Barcelona o 18 de maio de 1964, é unha astrofísica catalá que desenvolve actividades académicas como profesora na Universidade de Barcelona.
Traxectoria
En 1998, foi unha dos membros do Supernova Cosmology Project, que determinou o descubrimento de que continúa a aceleración da expansión do Universo. E en 2004, liderou o grupo de traballo, que descubriu a estrela acompañante dunha anana branca que resultou na famosa supernova SN 1572, observada entre outros, por Tycho Brahe. En 2012, estudou con Jonay Gonzalez-Hernadez e outros colaboladores o campo da supernova histórica SN 1006. O seu traballo suxire que esta supernova vén da fusión de dúas ananas brancas.
En xeral, o método suxerido por Ruiz-Lapuente tivo gran repercusión e aplicouse tamén a remanentes de supernovas na Large Magallanic Cloud como no caso de Schaefer e Pagnotta onde tamén se puideron descartar proxenitores evolucionados e nun caso suxeriuse a fusión de ananas brancas como proxenitor da SNR 0509-67.5.
Beechcraft Super King Air
A familia Beechcraft Super King Air é parte dunha liña de avións con dous motores turbohélice producidos por Beechcraft. As series Model 200 e Model 300 comercializáronse orixinalmente como a familia "Super King Air"; a designación "Super" desapareceu en 1996. Forma a liña King Air cuntos coas series King Air Model 90 e 100.
No presente Beechcraft ofrece os modelos 250 (designación B200GT ) e o máis grande 350i (B300 ). O 350ER (B300CER ) está dispoñible para gobernos, militares e clientes comerciais para operacións especiais, como vixilancia aérea, ambulancia ou voos de inspección. O avión rexional Beechcraft 1900 derivou do Model B200 King Air.
A familia Super King Air fabricouse continuamente dende 1974, o período de fabricación máis longo de calquera turbohélice civil da súa clase. O modelo superou a todos os seus competidores anteriores; o único outro avión turbohélice multimotor presurizado que agora está en produción é o Piaggio P.180 Avanti.
Tromboxano
miniatura|[[Tromboxano A2.]] miniatura|[[Tromboxano B2.]] Os tromboxanos son lípidos do grupo dos eicosanoides. Reciben ese nome polo seu papel na formación de coágulos sanguíneos (trombose). Os dous principais tromboxanos son o tromboxano A2 e o tromboxano B2. Os tromboxanos caracterízanse quimicamente polo seu anel de 6 membros que contén un enlace éter. Os tromboxanos pertencen ao grupo dos prostanoides, xunto coas prostaglandinas e prostaciclinas.
Produción
miniatura|250px|[[Encimas e substratos asociados coa síntese de tromboxanos e prostaciclinas.]] miniatura|250px|Síntese de eicosanoides. A tromboxano-A sintase, un encima propio das plaquetas e doutros tecidos como o pulmonar, converte a prostaglandina H2 (un derivado do ácido araquidónico) en tromboxano A2, e a partir deste fórmase o B2 ao romper un enlace éter.
Mecanismo
O tromboxano actúa uníndose aos receptores de tromboxano, receptores acoplados á proteína G, asociados á subunidade Gq da proteína G.
Funcións
O tromboxano é un vasoconstritor e un potente axente hipertensivo, e facilita a agregación plaquetaria.
Están en equilibrio homeostático no sistema circulatorio coa prostaciclina, un composto relacionado. O mecanismo de secreción dos tromboxanos polas plaquetas aínda non está claro.
A súa principal función biolóxica é participar na hemostasia, é dicir nos procesos de coagulación e agregación plaquetaria. No sistema respiratorio, especialmente o TXA2, é un potente broncoconstritor. Debido á súa función na agregación plaquetaria, o TXA2 é importante para pechar feridas e hemorraxias.
Papel do tromboxano A2 na agregación plaquetaria
O Tromboxano A2 (TXA2), producido polas plaquetas activadas, ten propiedades protrombóticas, estimula a activación de máis plaquetas e incrementa a agregación plaquetaria.
Patoloxía
Crese que a vasoconstrición causada polos tromboxanos xoga un papel na anxina de Prinzmetal. Os ácidos graxos omega-3 producen maiores niveis de TxA,3, que é relativamente menos potente ca o TxA2 e a PGI3; polo que hai un cambio no equilibrio que favorece a vasoconstrición e a inhibición da agregación plaquetaria. Crese que este cambio no equilibrio rebaixa a incidencia de infarto de miocardio e accidentes cerebrovasculares.
Inhibidores
Os inhibidores do tromboxano poden clasificarse en liñas xerais como inhibidores da síntese de tromboxano, e inhibidores do efecto diana do tromboxano.
Os inhibidores da síntese do tromboxano, á súa vez, poden clasificarse de acordo co paso da ruta de síntese que inhiben:
Os inhibidores dos efectos diana do tromboxano son o antagonista do receptor do tromboxano, incluído o terutroban.
O picotamide ten actividade tanto de inhibidor da tromboxano sintase coma de antagonista do receptor do tromboxano.
La Granjuela
La Granjuela é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 487 habitantes. A súa extensión superficial é de 56 km² e tiña unha densidade de 8,7 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 22' N, 5º 21' O. Atópase a unha altitude de 554 metros e a 89 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Cadea
O termo cadea pode facer referencia a:
Obxecto con elos
Orixinariamente, a palabra cadea utilizábase para referirse a un obxecto constituído por unha serie de elos ou aneis, xeralmente metálicos, enlazados entre si. Entre as cadeas distínguense varios tipos particulares:
Sucesión de entes enlazados
Por analoxía, tamén se utiliza a palabra cadea para referirse de maneira metafórica a distintas sucesións de entes ou procesos enlazados:
Véxase tamén
String Chain String Cadena Stringa チェーン Snaar Łańcuch Cadeia
Noel Blanco Mourelle
Noel Blanco Mourelle, nado na Coruña en 1984, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela. Ten colaborado en revistas como Dorna, A Trabe de Ouro ou A Caramuxa, e como crítico literario en Radio Fene.
Dude Incredible
Dude Incredible é o quinto álbum da banda estadounidense de post-hardcore Shellac, publicado o 16 de setembro de 2014 a través do selo Touch and Go Records. A gravación do disco realizouse de xeito esporádico nos anos anteriores en Electrical Audio, o estudio de Steve Albini. Trátase do seu primeiro álbum en sete anos, tras o lanzamento en 2007 de Excellent Italian Greyhound.
A publicación en liña Pitchfork Media colocouno no posto 47 na súa lista dos 50 mellores álbums do ano 2014 dicindo del que era "unha honesta representacion de talentoso músicos tocando punk rock xuntos".
SPARC
miniatura|300px|Sun UltraSparc II SPARC (acrónimo de Scalable Processor ARChitecture) é unha arquitectura RISC big-endian, é dicir, unha arquitectura cun conxunto reducido de instrucións. Baséase nos deseños RISC I e II da Universidade de California, Berkeley que foron definidos entre os anos 1980 e 1982.
Teatro da Beneficencia
O Teatro da Beneficencia é un recinto cultural situado na á leste do convento de San Domingos de Ortigueira. Destacan os seus frescos realizados en 1892 por Vicente Martínez. En 1991 foi reinaugurado trala súa remodelación.
SPARC
A empresa Sun Microsystems deseñou esta arquitectura no ano 1985 e licenzouna a outros fabricantes como Texas Instruments, Cypress Semicondutor, Fujitsu, LSI Logic entre outros.
Lodeiros
O topónimo galego Lodeiros pode referirse a:
Teatro da Beneficencia
Características
O teatro ten unhas dimensións de 35 x 6,5 metros, con escena, palco e paraíso.
Historia
O Teatro da Beneficencia está na á leste do edificio conventual de San Domingos de Ortigueira, a sala era empregada antigamente polos monxes para almacenar viño e leña. Un grupo de veciños promoveu no século XIX as obras que converteron estas dependencias nun recinto cultural. Froito desta iniciativa, e grazas ás achegas económicas dos habitantes da vila, inaugurouse en 1850 o Teatro da Beneficencia.
SPARC
SPARC é a primeira arquitectura RISC aberta e como tal as especificacións de deseño están publicadas, así outros fabricantes de microprocesadores poden poñer en funcionamento o seu propio deseño.
Unha das ideas innovadoras desta arquitectura é a ventá de rexistros que permite facer facilmente compiladores de alto rendemento e unha significativa redución de memoria nas instrucións "load/restore" en relación con outras arquitecturas RISC. As vantaxes aprécianse sobre todo en programas grandes.
A cpu SPARC esta composta dunha unidade enteira (IU) "Integer Unit" que procesa a execución básica e unha unidade de punto flotante (FPU) "Floating-Point Unit" que executa as operacións e cálculos de reais. A IU e a FPU poden ou non estar integradas no mesmo chip.
Aínda que non é unha parte formal da arquitectura, as computadoras baseadas en sistemas SPARC de Sun Microsystems teñen unha unidade de manexo de memoria (MMU) e un gran caché de direccións virtuais (para instrucións e datos) que están dispostos perifericamente sobre un bus de datos e direccións de 32 bits.
Teatro da Beneficencia
Historia
Vinte e cinco anos despois, o Concello asumiu os traballos que lle deron o aspecto que hoxe presenta. Só faltaban daquela o pano do escenario e as pinturas que decoran o teito, realizadas na década final do século XIX, obra de Vicente Martínez Laxe en 1892 -teñen un predominio dos tons claros e dos corpos medio espidos- e Pedro Castiñeiras –panorámica da vila-. Ámbolos dous eran artistas locais.
O Teatro rexuveneceuse seguindo a planificación conxunta de Gerardo Salvador Molezún, Rafael Baltar Tojo, José A. Bartolomé Argüelles e Carlos Almuíña Díaz, e reinaugurouse en 1991.
Cinema de México
O cine mexicano é o cine propio de México. A súa historia remóntase a primeiros do século XX, cando os seus pioneiros comezaron a documentar os acontecementos da época, sobre todo a revolución mexicana. Salvador Toscano, enxeñeiro, é o primeiro destes. A primeira película mexicana foi Gavilanes aplastado por una aplanadora (1898), da súa man. Débeselle igualmente a primeira ficción, Don Juan Tenorio, en 1898. A primeira película sonora mexicana foi Santa, realizada en 1931 e estreada en 1932 por Antonio Moreno, sendo unha adaptación dunha novela de Federico Gamboa. A época de 1935 a 1958 é considerada como a idade de ouro do cine mexicano.
Célula mesanxial
miniatura|450 px|Corpúsculo renal. A estrutura azul (A) é a cápsula de Bowman (2 e 3). A estrutura rosa é o glomérulo cos seus capilares. 5a son as células mesanxiais intraglomerulares e 5b son as células mesanxiais extraglomerulares. Entre ambas as dúas forman o mesanxio. Á esquerda, o sangue flúe desde a arteríola aferente (9), a través dos capilares (10), e saen pola arteríola eferente (11).
As células mesanxiais son células especializadas do mesanxio dos riles, que rodean os vasos sanguíneos alí situados. O mesanxio é un tecido situado no corpúsculo renal. As células mesanxiais son células musculares lisas especializadas que funcionan regulando o fluxo de sangue a través dos capilares. Divídense xeralmente en dous tipos, con diferente función e localización, que son:
Célula mesanxial intraglomerular
As células mesanxiais intraglomerulares son pericitos especializados localizados dentro do glomérulo entre os capilares dos glomérulos renais no corpúsculo renal. Son células estreladas con moitas prolongacións cara ao endotelio dos capilares, e con unións comunicantes (gap junctions).
Filtración e soporte estrutural
As células mesanxiais intraglomerulares proporcionan un soporte estrutural para os capilares glomerulares e regulan o fluxo de sangue en ditos capilares grazas á súa capacidade contráctil. A iniciación da contracción das células mesanxiais é similar á do músculo liso. A contracción das células mesanxiais está asociada coa contracción da membrana basal do endotelio dos capilares glomerulares. Isto causa o decrecemento da área superficial da membrana basal e así producen un descenso da taxa de filtración glomerular.
As células mesanxiais intraglomerulares contribúen tamén de forma importante á formación da matriz extracelular, a cal contén fibronectina, coláxeno tipo IV, perlecán, e laminina. Liberan tamén mediadores inflamatorios e inmunes.
Fagocitose
As células mesanxiais tamén fagocitan compoñentes da lámina basal e inmunoglobulinas. Son un exemplo pouco común de células fagocíticas derivadas de células musculares lisas e non de monocitos. As células mesanxiais colaboran cos neutrófilos na eliminación doutras células mesanxiais que sufriron apoptose e tamén outros residuos situados nos glomérulos.
Ekran-M
Ekran-M (Ekran de Экран en ruso, significando pantalla), tamén coñecida polo código de artigo 11F647M, foi unha familia de satélites de comunicacións xeoestacionarios soviéticos continuación da seria Ekran orixinal.
Célula mesanxial
Célula mesanxial extraglomerular
As células mesanxiais extraglomerulares, tamén chamadas células do lacis (ás veces escrito de Lacis), células da almofada polar ou células de Goormaghtigh (en honor do patólogo belga Norbert Goormaghtigh), están localizadas nos riles fóra do glomérulo, situadas nas proximidades do polo vascular da mácula densa, entre esta e as arteríolas aferente e eferente. As células do lacis forman parte do aparato xustaglomerular xunto con outros dous tipos de células: as da mácula densa do túbulo contornado distal e as células xustaglomerulares da arteríola aferente. Este aparato controla a presión sanguínea por medio do sistema renina-anxiotensina-aldosterona. Son células que envían prolongacións ata preto da mácula densa e presentan moitas unións comunicantes. Con microscopía electrónica a base das células da macula densa parece interdixitarse coas células do lacis de modo complexo. Son bastante planas e están unhas encima das outras separadas por unha rede de membranas basais. Son en xeral células agranulares, pero algunhas presentan pequenos gránulos. A función específica das células do lacis non se coñece con exactitude, aínda que foron asociadas coa secreción de eritropoetina e poderìan ter unha función de soporte e colaboraren co aparato xustaglomerular e contribuíren ao control tubuloglomerular.
Ekran-M
Os satélites Ekran-M eran satélites Ekran mellorados e actualizados e empezaron a porse en funcionamento a partir da segunda metade da década dos anos 1980. Tódolos satélites Ekran-M foron posicionados cerca dos 99 graos leste para transmitir directamente a fogares na frecuencia de 0,7 GHz cunha potencia de 200 vatios. En total lanzáronse 6 satélites da familia Ekran-M entre 1987 e 2001, todos mediante foguetes Proton e desde o cosmódromo de Baikonur e exitosos salvo un fracaso total e un éxito parcial (que foi denominado Kosmos 1817).
Os Ekran-M pesaban unhas dúas toneladas e levaban dous transpondedores. Os paneis solares eran maiores e xeraban 1,8 kW de potencia.
Lekë Dukagjini
Biografía
En 1446 tomou posesión do condado do seu pai Pal Dukagjini. Dirixiu a Liga de Lezhë en 1444.
Dukagjini loitou contra os Otománs baixo o mando de Skanderbeg, e nos períodos de paz tamén loitou contra o propio Sanderberg nun período no que as lealdades en Albania eran frecuentemente cambiantes.
Tras a morte de Skanderbeg, e ata a súa propia en 1481, Dukagjini continuou a loita contra os otománs, contando con apoios da República de Venecia e dos Estados Pontificios.
Legado
Se Skanderbeg pasou á historia albanesa coma o "príncipe dragón" que se enfrontou a tódolos inimigos da nación, Dukagjini aparece nas crónicas coma o príncipe sabio que garantiu a continuidade da cultura albanesa. O principal motivo deste recoñecemento é o Kanun (Kanuni i Lekë Dukagjinit ou Código de Lekë Dukagjini) un conxunto de leis que perdurou no tempo nas terras altas do norte de Albania. No século XIX Shtjefën Gjeçov poría o código por escrito.
Os éxitos militares de Dukagjin na loita cos otománs foron parciais, e tampouco conseguiu unificar os albaneses coma Skanderbeg fixera. Así, Albania foi sometida polos otománs antes de finalizar o século.
Jesus Urge Superstar
Jesus Urge Superstar é o álbum de estrea da banda de rock alternativo Urge Overkill, publicado en 1989 a través do selo Touch and Go Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Nash Kato e Eddie "King" Roeser.
O meu pé esquerdo
O meu pé esquerdo (en My Left Foot), é un filme irlandés dirixido por Jim Sheridan que foi estreado en 1989. Está baseado no libro My Left Foot de Christy Brown.
Sinopse
Narra a historia de Christy Brown, un artista irlandés afectado de parálise cerebral, nado no seo dunha familia pobre e numerosa. Co apoio da súa voluntariosa nai, unha profesora e a súa propia tenacidade, consegue integrarse na sociedade, ao aprender a usar o seu pé esquerdo para escribir e pintar. Un conmovedor exemplo de superación e loita por saír adiante.
Robustiano Pérez de Santiago
Robustiano Pérez de Santiago, foi un mestre e xornalista de Ourense.
Traxectoria
Foi director da Escola Normal de Ourense e director de El Orensano.
Trust Company
Trust Company, TRUSTcompany o tamén TRUST*CO é unha banda estadounidense de metal alternativo e post-grunge fundada en Montgomery (Alabama) no ano 1997.
Segwarides
En Le Morte D'Arthur, Tristán ten un breve romance coa esposa de Segwarides e fere ó cabaleiro tras ser descuberto. Tristán atópase con Segwarides máis tarde na Illa de Servage. Segwardies perdoa ó cabaleiro máis famoso dicindo que "nunca vai odiar a un nobre cabaleiro por unha dama de luz". Ámbolos dous unen forzas para afrontar os perigos da illa. Pouco despois, Tristán nomea a Segwarides Señor de Servage.
Segwarides morre ó tentar impedir que Lancelot rescate a Xenebra da fogueira.
Reino de Strathclyde
miniatura|dereita|250px|O corazón de Strathclyde é o val do [[Río Clyde. Aquí aparecen os sitios máis importantes relacionados co reino, como Clach nam Breatann (Rocha dos britóns), a probábel fronteira norte do reino nun principio. Outras zonas engadíronse ou separáronse do reino segundo as épocas. Algunhas zonas, como Cumberland en Inglaterra, se cadra foron aliados máis que zonas dominadas.]]
Strathclyde (gaélico escocés: Srath Chluaidh, lit. "Val do Clyde", orixinalmente en britónico Ystrad Clud) foi un dos reinos dos britóns no Hen Ogledd, as partes de fala britoa do que hoxe é a Inglaterra setentrional e a Escocia meridional, durante o período posromano e a Idade Media. Tamén é coñecido como Alt Clut, o nome britónico de Dumbarton Rock, a capital medieval da rexión. Pode ser que as súas orixes se remonten aos Damnonii, pobo que aparece na obra de Tolomeo.
A lingua de Strathclyde e a dos britóns das zonas adxacentes so un goberno non nativo é coñecida como cúmbrico, un dialecto ou lingua moi relacionada co galés antigo. A evidencia toponímica e arqueolóxica leva a algún tipo de asentamento viquingo na época viquinga, aínda que en menor medida que na veciña Galloway. Un pequeno número de topónimos anglos amosan certo grao de asentamento limitado de xentes de Northumbria previos ao asentamento noruegués. Debido á serie de cambios de lingua na zona non é posíbel dicir se houbo algún asentamento goidélico na zona antes de que o gaélico fose introducido na alta Idade Media.
Orixes
miniatura|dereita|Vista setentrional de [[Dumbarton Rock, fortaleza principal de Strathclyde do século VI ata 870. a fortaleza de Alt Clut estaban o cumio dereito.]] miniatura|dereita|Dumbarton visto desde o esteiro do [[Río Clyde en marea baixa.]] miniatura|Clach nam Breatann, Glen Falloch, se cadra a fronteira norte de Strathclyde A Geographia de Tolomeo -unha carta de navegación, nun estudo etnográfico - enumera unha lista de tribos, ou grupos de tribos, na Escocia do sur na época da invasión romana e o estabelecemento da Britannia romana no século I. Ademais dos damnonii, Tolomeo cita os otalini, cuxa capital debeu ser Traprain Law; ao oeste deles, os selgovae nas Southern Uplands e, máis ao oeste en Galloway, os novantae. Ademais, en relacións romanas posteriores aparece un grupo coñecido como os maeatae, probabelmente na zona de Stirling. A capital dos damnonii crese que estivo en Carman, preto de Dumbarton, pero sobre 8 quilómetros terra adentro desde o río Clyde.
Malia que a fronteira norte semella que foi o Muro de Hadrián durante a maior parte da historia da Britannia romana, a extensión da influencia romana ao norte do Muro é algo escuro. Con seguridade existiron fortificacións romanas ao norte do Muro, e fortes tan ao norte como Cramond puideron ter ocupación permanente. Ademais, a fronteira formal foi movida tres veces máis cara o norte. Dúas veces avanzou ata aliña da Muralla de Antonino, aproximadamente na época na que se construíu o Muro de Hadrián e de novo so Septimio Severo, e unha vez máis cara o norte, alén do río Tay, durante as campañas de Agrícola - aínda que logos e retiraron. Ademais destes contactos, os exércitos romanos emprenderon expedicións punitivas ao norte das súas fronteiras. Os nativos do norte tamén atravesaron o muro cara o sur, para comerciar, para roubar e para servir no exército romano. Os mercadores romanos podían pasar ao norte, e os subsidios romanos, ou os subornos, enviáronse a tribos ou xefes útiles para os seus fins. Hai debate sobre ata que punto a Britannia romana sufriu a romanización e, se hai dúbidas sobre áreas de forte control romano, daquela, ten que haber aínda máis sobre o grao de romanización dos damnonii
O período final da Britannia romana veu un aparente aumento de ataques for por mar for por terra, con atacantes que incluían aos pictos, escotos e os misteriosos attacotti de orixes inseguras. Estes ataques tamén puideron ser dirixidos contra as tribos da Escocia meridional. A suposta retirada final das forzas romanas sobre 410 é improbábel que tivese un impacto militar sobre os damnonii, pero a retirada dos fondos da residual gornición do Muro debeu ter un efecto económico considerábel.
Ningunha fonte histórica dá información firme ningunhas obre as fronteiras do reino de Alt Clut, pero téñense feito suxestións con base na toponimia e na topografía. Preto da zona norte de Loch Lomond, a onde se pode acceder en barco desde o Clyde, está Clach nam Breatann, a Rocha dos Britóns, que se pensa que gañou o seu nome como marca do límite setentrional de Alt Clut. Os Campsie Fells e os pantanos entre Loch Lomond e Stirling poden ter representado outra fronteira. Polo sur, o reino estendíase algo polo val do río Clyde arriba, e pola costa probabelmente estendíase cara a Ayr.
O Vello Norte
miniatura|dereita|260px Malia ser frecuentemente chamado a Idade Escura, o período posterior ó final do poder romano na Escocia meridional, aínda que pouco entendido, é considerabelmente menos escuro có período romano. Arqueólogos e historiadores teñen ofrecido varias versións do período no último século e medio. As fontes escritas dispoñíbeis para este período son basicamente irlandesa se galesas, e de feito moi poucas son contemporáneas do período entre 400 e 600.