cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shūkan Shōnen Jump
Recepción
Non foi senón até 2007 que a revista tivo o seu primeiro incremento en 11 anos, 2.750.000 a 2.780.000 exemplares, isto acreditase a One Piece. Con todo, seguiuse experimentado unha diminución drástica. Para principios do ano 2015 os exemplares vendidos diminuíron a 2,4 millóns de copias. A pesar de todo a Shūkan Shonen Jump continúa sendo a revista de manga máis vendida no Xapón.
Tsuruga
O concello de Tsuruga limita cos concellos de Mihama, Minamiechizen (son da prefectura de Fukui); Takashima, Nishiazai e Yogo (son da prefectura de Shiga).
Na cidade está Central nuclear de Tsuruga.
Escola Dramática Galega (1922)
A Escola Dramática Galega foi unha institución literaria que existiu entre 1922 e 1926.
Historia
No teatro galego da época pódense atopar tres tendencias que, malia coincidiren todas na idea de impulsar o teatro galego, non perseguían uns mesmos obxectivos. Unha delas procuraba simplemente divertimento ou a afirmación dunha mensaxe de ton rexionalista; outra disporíase a potenciar un teatro nacional baseado na posta en escena de textos de contrastada calidade; e, por último, atopamos unha tendencia que aposta pola dignificación da escena galega, a procura da mellora artística do vello teatro rexionalista e unha escolla máis axeitada das pezas. Esta última tendencia foi a que se seguiu nas Irmandades da Fala da Coruña e na Escola Dramática Galega. Máis concretamente, esta Escola, dirixida por Leandro Carré Alvarellos, tiña como obxectivo a formación dos axentes envolvidos na escena e a investigación, a cal permitiría difundir o coñecemento do pasado ao pobo para funcionar como un muro ante a ameaza do sistema español.
Ten as súas orixes no Conservatorio Nacional de Arte Galega. Nos seus catro anos de existencia a Escola Dramática Galega fico camiñar o teatro polos vieiros do costumismo e do ruralismo. De todas as maneiras, o Decreto de Separatismo publicado en 1923 polo xeneral Miguel Primo de Rivera, só permitía a utilización das chamadas neste documento legal "linguas rexionais" en representacións de tipo ruralista e folclórico, polo que non permitía unha vía diferente á que estaba a promover Leandro Carré Alvarellos. As obras que escapaban destas tendencias podían ser publicadas, mais non levadas sobre o taboado, debido a que a súa difusión no papel era moito menor que na escena, posto que estas pezas serían lidas por minorías cultas xa convencidas do ideario galeguista. Alén disto, este decreto pouco ou nada puido afectarlle á Escola Dramática Galega posto que esta deixou de realizar representacións co inicio do réxime ditatorial de Primo de Rivera.
A Pallota, San Martiño de Lanzós, Vilalba
O Adro é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Martín Balza
Martín Antonio Balza, nado en Salto o 13 de xuño de 1934, é un militar arxentino, veterano da Guerra das Malvinas, que desempeñou o cargo de Xefe do Exército e destacou por realizar unha importante "autocrítica" pública condenando severamente a violación de dereitos humanos realizada polas Forzas Armadas durante o Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983) e a imposición de ditaduras militares.
Biografía
Martín Balza ingresou ao Colexio Militar en 1952. Saíu como subtenente e especializouse en artillería. Realizou o curso de tropa de montaña. Egresou da escola de guerra do Perú como oficial de Estado Maior. En 1982 sendo Tenente Coronel foi xefe do Grupo de Artillería 3 (GA3) que combateu na guerra das Malvinas. En 1987, durante a presidencia de Raúl Alfonsín, foi ascendido a xeneral. En 1991 foi designado Xefe do Estado Maior do Exército cargo que desempeñou ata 1999. Durante o seu mando eliminouse o servizo militar obrigatorio. Na actualidade é embaixador arxentino en Colombia.
As autocríticas
O 25 de abril de 1995, durante a presidencia de Carlos Menem, o xeneral Martín Balza, nese momento Xefe do Exército, presentouse nun importante programa televisivo para ler unha declaración. Esa declaración de Balza está considerada como a primeira autocrítica profunda das Forzas Armadas sobre o seu papel na violación de dereitos humanos durante o Proceso de Reorganización Nacional e a realización de golpes de estado. O xeneral Balza dixo entón entre outras:
Con posterioridade o propio Xeral Balza realizou varias ampliacións da autocrítica do Exército en 1998 e 1999. Como consecuencia foi expulsado do Círculo Militar, a asociación civil máis importante coas que contan os militares na Arxentina.
Peter Parler
Peter Parler (en checo: Petr Parléř), nado en Schwäbisch Gmünd cara a 1330 e finado en Praga o 13 de xullo de 1399, foi un arquitecto alemán, sobre todo coñecido polas súas creación de estilo gótico na catedral de Praga e na Ponte de Carlos en Praga.
En 1352 pasa a ser primeiro mestre de obra da catedral de Praga, despois da morte do seu arquitecto, Mateo de Arras. Á parte da obra da catedral, tamén é o criador do concepto principal da Nova Vila de Praga e proxectou a Ponte de Carlos e as súas torres, sendo o arquitecto final un tal "Oto" de Praga.
Obra
miniatura|esquerda|Torre gótica na [[Ponte de Carlos do lado de Staré Město.]]
A Barranca, San Miguel de Reinante, Barreiros
A Barranca é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres).
Cabana de Bergantiños
Cabana de Bergantiños (do latín capanna e do xentilicio céltico dos Brigantinos') é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Bergantiños no Partido xudicial de Carballo. Segundo o INE a súa poboación no ano 2018 era de 4.337 habitantes dos cales 2.091 eran homes e 2.246 eran mulleres (4.347 no ano 2017, 4.446 no ano 2016, 4.552 no 2015, 4.623 no 2014, 4.716 no 2013, 4.759 no 2012, 4.865 no 2011, 4.909 no 2010). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Situación
Cabana de Bergantiños localízase no extremo occidental da comarca de Bergantiños na provincia da Coruña, en plena Costa da Morte. Limita ao norte co río Anllóns que o separa do concello de Ponteceso, ao leste co concello de Coristanco, ao sur co concello de Zas, e ao oeste co concello de Laxe e co estuario do río Anllóns que forma a fronte máis meridional da ría de Corme e Laxe. 200px|esquerda|miniatura|Casa das asociacións, edificio no que se atopaba anteriormente a casa consistorial. Aínda que hoxe en día a capital do concello esta situada no lugar da Carballa, parroquia de Cesullas, nun principio estivo no lugar de Cabana (de aí ben o nome do concello), máis tarde chegou a estar nun edificio, hoxe en día en ruínas, situado no lugar do Bosque e ata hai poucos anos estivo situada no lugar da Áspera en cuxo edificio está agora a Casa das asociacións.
Superficie
Cabana ten unha superficie de 100,23 km² repartidos en 10 parroquias.
Orografía
No concello destacan os seguintes montes:
Hidrografía
O río principal é o Anllóns, que baña o norte do concello e fai de fronteira co concello de Ponteceso. A ladeira oriental do concello encóntrase percorrida por varios regatos que teñen os seus correspondentes nacementos nas ladeiras montañosas do concello. A rede fluvial da zona está formada por ríos que dirixíndose cara o norte, verten o seu caudal no río Anllóns.
Ríos
miniatura|Vista desde a parroquia de Canduas da desembocadura do río Anllons. O río Anllóns que atravesa e limita polo norte no seu curso co concello de Ponteceso ata desembocar formando a enseada da Insua que o separa da ría de Corme e Laxe por unha lingua de area, que sae desde O Couto (Ponteceso) chamada A Barra e polo illote de A Tiñosa que de marea baleira forma unha península coa Barra.
Harry Potter and the Goblet of Fire (videoxogo)
Harry Potter and the Goblet of Fire  é un videoxogo producido por Electronic Arts que foi oficialmente lanzado á venda o 11 de novembro do 2005, exactamente unha semana antes de que se estrease o cuarto filme. O xogo, como tamén o filme, están baseados en Harry Potter e o Cáliz de fogo, novela de J. K. Rowling e os seus máis importantes lanzamentos son para a PlayStation 2, Xbox, GameCube, PC e PlayStation Portable.
Cabana de Bergantiños
Ríos
Dentro de Cabana os ríos máis importantes són o río Cundíns e o río da Balsa que verten as súas augas no Anllóns.
Harry Potter and the Goblet of Fire (videoxogo)
Modo de xogo
A diferenza doutras versións, neste videoxogo non se poderá ir con total liberdade polo castelo de Hogwarts, senón que o xogador se verá limitado a diversos lugares que terá que seleccionar nun menú á parte, e en cada un se terán que pasar certos obstáculos e retos.
Cabana de Bergantiños
Clima
O clima neste concello é suave cunha media de 14 °C e unhas precipitacións de arredor dos 1.350 mm.
Premio Café Dublín
O Premio Café Dublín é un premio de narrativa breve organizado polo xa desaparecido local homónimo situado na cidade de Vigo.
Harry Potter and the Goblet of Fire (videoxogo)
Modo de xogo
Ten unha xogabilidade tanto en modo multixogador como para xogar a un xogador. En caso de estar en modo singleplayer (un só xogador), os dous outros personaxes serán controlados por unha potente intelixencia artificial.
Premio Café Dublín
Historia
O premio foi outorgado por vez primeira en 1994, tendo unha curta singradura e desaparecendo uns poucos anos máis tarde, en 1999. Velaquí unha listaxe cos gañadores de cada edición.
Harry Potter and the Goblet of Fire (videoxogo)
Modo de xogo
Tamén ten un novo sistema para encantamentos e feitizos, permitíndolle ao xogador facer feitizos en conxunto ata cos tres personaxes ditos. A posibilidade de facer feitizos ou encantamentos de tal forma ten un fin de facelos máis poderosos. Así se poderán, por exemplo, erguer rochas de considerable tamaño.
Cabana de Bergantiños
Flora
A vexetación cobre aproximadamente o 55% da superficie do concello destacando as repoboacións de piñeiros e eucaliptos que cambiaron a vexetación autóctona.
Harry Potter and the Goblet of Fire (videoxogo)
Modo de xogo
Ademais conta coas xa famosas pílulas "Bertie Bott de tódolos sabores", que cumpren diversas funcións. A principal é a de facer ás veces de moeda. Tendo varias, poderanse mercar cromos, e así mellorar diversas características de Harry, Ron ou Hermione, tales coma ter máis resistencia e máis potencia en feitizos, entre outras cousas.
Argumento
Harry Potter é elixido inexplicablemente como o cuartoparticipante para o Torneo dos Tres Magos no seu cuarto ano en Hogwarts. Durante o transcurso do ano no colexio debe aprender os feitizos e trucos necesarios para ser capaz de superar con éxito tres difíciles probas e, ao final do xogo, escapar da garras do infame e malvado mago Lord Voldemort.
Cabana de Bergantiños
Prehistoria e Idade Antiga
miniatura|Vista da entrada ao dolmen de Dombate custodiada por ídolos de pedra. O Dolmen de Dombate, símbolo da cultura megalítica galega, e o castro de Borneiro, ambos na parroquia de Borneiro dan fe da poboación na antigüidade no municipio. Ademais existen uns oito recintos castrexos.
A Vía Per Loca Marítima que cruzaría o río Anllóns por Ponteceso camiño de Corme e as minas de Corcoesto dan fe da presenza dos romanos. Tamén aparecen vestixios romanos nas igrexas de Cundíns, Cesullas e Riobo.
Idade Moderna
Os pazos de Canduas, Corcoesto, Nantón, O Bosque (Cesullas) e a Torre da Penela son vestixios da Idade Moderna, estes últimos atópanse bastante abandonados.
Ao século XVIII corresponden os retablos das igrexas de Nantón e Riobó. Nesta última atópanse os cadaleitos dos Condes da Penela. Nesta mesma parroquia está a torre da Penela.
Patrimonio arqueolóxico
miniatura|Torre da Penela
Festas e celebracións
Nas festas hai que distinguir entre as oficiais do municipio e as das parroquias.
A Romaría de San Fins do Castro é a festa oficial do concello e celébrase o 1 de agosto na honra de San Fins do Castro.
Gastronomía
Podemos gozar da rica gastronomía da zona onde teñen especial interese os produtos da horta o caldo galego xunto co cocido e os produtos derivados do cocho, así como os lácteos en xeral.
Economía
A agricultura e a gandería en Cabana teñen un peso de certa importancia na economía municipal sendo os cultivos como o millo e a pataca os que máis destacan neste eido.
En Canduas a carpintería de ribeira tamén ten a súa importancia as beiras do río Anllóns, aínda que a crise que está pasando o sector da pesca esta poñendo en perigo esta actividade.
Como chegar
Desde A Coruña, chégase pola estrada C-552 que vai ata Fisterra, pasando por Arteixo, Paiosaco e A Laracha e ó chegar a Carballo (capital da comarca de Bergantiños) hai que desviarse cara a Malpica de Bergantiños ata chegar a Buño. Aí cómpre desviarse cara a Ponteceso e despois cara Cabana.
Ao pasar Carballo tamén se pode continuar pola C-552 sen desviarse ata Baio (concello de Zas) pasando por Coristanco, Agualada e Natón (xa en Cabana de Bergantiños).
Desde Santiago de Compostela chégase pola estrada C-545 ata Portomouro, e alí cómpre desviarse cara a Santa Comba, Zas e Baio, e aí coller o desvío cara a Borneiro.
Electro (homónimos)
Electro pódese referir a:
Paestum
miniatura|250px|dereita|Templo de Atenea, antes coñecido como templo de Ceres. Paestum (antiga Poseidonia) é o nome romano clásico dunha importante cidade greco-romana situada no litoral do Mar Tirreno na Magna Grecia, na rexión italiana de Campania. Atópase ao sueste na provincia de Salerno, a 40 km ao sur da capital provincial e 92 de Nápoles. É un dos barrios do concello de Capaccio-Paestum.
As ruínas de Paestum son famosas polos seus tres templos gregos de orde dórica, que datan do 600 ao 450 a.C., e que están nun moi bo estado de conservación. As murallas da cidade e o anfiteatro están en gran parte intactas e permanece a parte inferior das paredes de moitas outras estruturas, así como as estradas pavimentadas. O sitio está aberto ao público e hai un moderno museo nacional que contén tamén os descubrimentos do sitio grego asociado de Foce del Sele.
Trala súa fundación por colonos gregos baixo o nome de Poseidonia (οσειδωνία) foi finalmente conquistada polos Lucanos e posteriormente polos romanos. Os lucanos renomeárono como Paistos e os romanos deron á cidade o seu nome actual. Como "Pesto" ou Paestum, a cidade converteuse nun obispado (agora só sé titular), pero foi abandonada no inicio da Idade Media, e quedou inalterado e en gran parte esquecido ata o século XVIII.
Hoxe en día os restos da cidade atópanse na moderna frazione de Paestum, que forma parte da comune de Capaccio na Provincia de Salerno, Campania, Italia. O asentamento moderno, directamente ao sur do xacemento arqueolóxico, é unha popular localidade costeira, con longas praias de area.
Restos antigos
thumb|upright=1.2|Vista aérea de Paestum, mirando cara ao noroeste; dous templos de Hera en primeiro plano, o templo de Atenea no fondo, o museo moderno á dereita.
Moitas das características máis famosas do sitio hoxe en día son os tres grandes templos da versión arcaica da orde dórica grega, que datan de aproximadamente do 550 ao 450 a.C. Todos son típicos do período, con columnatas masivas que teñen unha pronunciada éntase (que se ensanchan mentres baixan) e capiteis moi anchos semellantes a cogumelos virados. Por encima das columnas, só o segundo Templo de Hera conserva a maior parte do seu entaboamento, e os outros dous teñen só o arquitrabe.
Estes foron dedicados a Hera, Athena e Poseidón (Xuno, Minerva e Neptuno para os romanos), aínda que anteriormente identificáronse a miúdo doutro xeito, por exemplo, como unha basílica e un templo de Ceres (a Deméter grega), segundo argumentos do século XVIII. Os dous templos de Hera están xuntos un á beira do outro, mentres que o Templo de Atenea está ao outro lado do centro da cidade. Houbo outros templos, tanto gregos como romanos, que están moito menos ben preservados. Paestum está lonxe de ser unha boa fonte de mármore. Os tres templos principais tiñan poucos relevos de pedra, quizais usaban pinturas no seu lugar. Usaron terracota pintada para algúns detalles de parte da estrutura. Os grandes anacos de terracota que sobreviviron están no museo.
Toda a antiga cidade de Paestum ten unha superficie aproximada de 120 hectáreas. Só se escavaron as 25 hectáreas que conteñen os tres templos principais e os outros edificios principais. As outras 95 hectáreas permanecen en terreos privados e non foron estudados. A cidade está rodeada de muros defensivos que aínda están en pé. As murallas teñen aproximadamente 4750 m de longo, 5 a 7 m de espesor e 15 m de alto. Situadas ao longo da muralla hai 24 torres cadradas e redondas. Pode haber ata 28, pero algunhas delas foron destruídos durante a construción dunha estrada durante o século XVIII que efectivamente cortou o sitio en dous.
A zona central está completamente libre de edificios modernos e sempre o estivo en gran medida desde a Idade Media. Aínda que se retiraron moitas pedras do sitio, un gran número de edificios seguen sendo detectables polas súas bases ou polas partes inferiores das súas paredes, e as estradas principais permanecen pavimentadas. Un pequeno santuario memorial ou Heroon construído para un heroe local descoñecido sobreviviu intacto; os contidos están no museo. Escaváronse numerosas tumbas fóra das murallas.
Os tres templos gregos
O primeiro templo de Hera, construído ao redor do ano 550 a.C. polos colonos gregos, é o templo máis antigo sobrevivente de Paestum. Os arqueólogos do século XVIII denominárono "A Basílica" porque algúns pensaban que era un edificio romano. (A basílica romana orixinal) era esencialmente unha forma cívica de construción, antes de que o primeiro plano da basílica fose adoptado polos primeiros cristiáns para as igrexas.)
As inscricións e as estatuíñas de terracota revelaron que a deusa aquí venerada era Hera. Máis tarde, desenterrouse un altar diante do templo, no lugar ao aire libre, habitual para un altar grego. Os fieis podían asistir a ritos e sacrificios sen entrar na cella ou santuario interior.
As columnas teñen unha forte éntase ou curvatura ao longo da súa lonxitude, indicación dunha temperá data de construción. Algúns dos capiteis aínda conservan restos visibles da súa pintura orixinal. O templo é máis ancho que a maioría dos templos gregos, probablemente porque ten dúas portas e unha fila de sete columnas no centro da cella, unha rara característica. Isto pode reflectir unha dobre dedicación do templo. Ter un número impar de columnas, aquí nove, nos lados máis curtos tamén é moi raro, hai dezaoito columnas ao longo dos lados máis longos. Isto foi posible ou necesario debido ás dúas portas, polo que ningunha ten unha vista bloqueada por unha columna.
O segundo Templo de Hera construíuse ao redor do 460-450 a.C., xusto ao norte do primeiro templo de Hera. Pensouse erroneamente que se dedicou a Poseidón. As columnas non teñen as típicas 20 estrías en cada columna senón que teñen 24 estrías. O Templo de Hera II ten un tamaño de columna máis amplo e intervalos menores entre columnas. O templo tamén foi usado para adorar a Zeus e outra deidade, cuxa identidade é descoñecida. No lado leste están visibles os restos de dous altares, un grande e outro máis pequeno. O máis pequeno é unha adición romana, construído cando un camiño que leva a un foro romano foi cortado polo máis grande. Tamén é posible que o templo orixinalmente estivese dedicado tanto a Hera como a Poseidón, algunhas estatuas de ofrenda atopadas ao redor do altar maior están pensadas para demostrar esta identificación.
Outras características arqueolóxicas
Na parte central do complexo atópase o foro romano, pensado para construírse no sitio da anterior ágora. No lado norte do foro hai un pequeno templo romano, datado no ano 200 a.C. dedicado á Tríade Capitolina, a Xuno, Xúpiter, e Minerva.
Ao nordés do foro atópase o anfiteatro. Que ten un patrón romano normal, aínda que moito máis pequeno que os exemplos posteriores. Só a metade occidental é visible, en 1930, construíuse unha estrada a través do sitio, sepultando a metade oriental. Segundo afirman os habitantes locais, o enxeñeiro civil responsable foi xulgado, condenado e recibiu unha pena de prisión polo que se describiu como destrución indebida dun sitio histórico. Hai tamén un pequeno concello circular (bouleuterion) ou espazo de reunión (ekklesiasterion), con asentos en niveis. Probablemente nunca estivo cuberto, pero tiña un muro ao seu redor, quizais cunha pequena arcada ao redor do interior. Isto deixou de ter un papel nos tempos romanos e foi cuberto.
thumb|Detalle dun dos vasos de bronce do Heroon, no museo que amosa unha ovella e unha muller.
O heroon, próximo ao foro e ao templo de Atenea, construíuse probablemente como homenaxe ao fundador da cidade, aínda que se construíu ao redor dun século despois da morte desta figura anónima. Era un túmulo baixo cun recinto rectangular amurallado e con grandes pedras ao seu redor. Cando escavouse en 1954, descubriuse no centro unha cámara baixa de pedra cun tellado inclinado, a metade por debaixo do chan de terra circundante e a metade enriba. Este contiña varios vasos de bronce grandes, raros e espléndidos, quizais non feitos na localidade, e unha gran anfora de cerámica ateniense de ao redor do 520-500 a.C. Os vasos de bronce tiñan trazos de mel dentro. Estes están agora no museo.
Xusto ao sur das murallas da cidade, nun sitio aínda chamado Santa Venera, atopáronse nun santuario unha serie de ofertorios, pequenas estatuíñas de mulleres espidas moldeadas en terracota vestindo un polo o tocado das deusas de Anatolia e Siria, datadas na primeira metade do século VI a.C. Escavacións similares realizáronse noutros santuarios de Paestum durante as escavacións dos anos 80. estas figuras son moi raras no Mediterráneo Occidental. O témenos ao aire libre estableceuse no inicio da ocupación grega: non construíuse un templo no sitio ata o inicio do século V a.C. Unha deusa espida era unha figura allea á cultura grega antes da famosa Afrodita Cnida de Praxíteles no século IV. as análises iconográficas deben buscarse na Astarte fenicia e na Afrodita chipriota. "En lugares onde os gregos e os fenicios entraron en contacto uns cos outros, a miúdo hai unha superposición na personalidade das dúas deidades", explicou Rebecca Miller Ammerman (Ammerman 1991) ao identificar o culto no lugar como o da Astarte fenicia ou a Afrodita chipriota.
As inscricións deixan claro que durante a época romana, o culto estaba reservado a Venus.
Tumbas pintadas
thumb| O teito da [[Tumba do nadador, c. 470 aC]] thumb | O simposio na parede norte
Paestum tamén é recoñecido polas súas tumbas pintadas, principalmente pertencentes ao período de goberno lucano, mentres que só unha delas data do período grego. Non obstante, esta é a Tumba do nadador (italiano: Tomba del tuffatore), que é a máis famosa. É o nome da enigmática escena, representada na parte inferior da lousa da cuberta, dun mozo que se mergulla na auga. Data da primeira metade do século V a.C. (ao redor do 470 a.C.), a idade de ouro da cidade grega. Foi atopada o 3 de xuño de 1968, nunha pequena necrópole a aproximadamente 1,5 quilómetros ao sur das antigas murallas. A tumba está pintada coa técnica do  fresco e a súa importancia radica en ser "o único exemplo de pintura grega con escenas figuradas que datan dos períodos orientalizantes,  arcaico ou  clásicos en sobrevivir na súa totalidade, entre os miles de tumbas gregas desta época (aproximadamente entre o 700 e o 400 a.C.), este é a única decorada con frescos de suxeitos humanos."
As catro paredes restantes da tumba están ocupadas por escenas relacionadas co simposio, unha iconografía moito máis coñecida na cerámica grega que a escena de mergullo. Os cinco frescos expóñense no museo arqueolóxico, xunto con outros ciclos de tumbas pintadas polos Lucanos. En contraste coas pinturas de tumbas gregas anteriores, estas escenas posteriores teñen moitas figuras e unha alta proporción de escenas con cabalos e deportes ecuestres.
thumb|upright|left| Métopa de Sele, dúas mulleres correndo, c. 510 aC thumb| As métopas de Sele como se mostran no museo de Paestum
Complexo do Sele
A poucos quilómetros de Paestum había un complexo de templos na desembocadura do río Sele (Foce del Sele en italiano) dedicado a Hera. O templo está agora case destruído e quedan poucos restos doutros edificios. Non obstante, recuperáronse ao redor de 70 métopas arcaicas do relevo do templo e doutro edificio do século VI a.C. Estes divídense en dous grupos, o primeiro mostra a historia da vida de Heracles en 38 relevos sobreviventes, o outro grupo, aproximadamente do 510 a.C, mostra a parellas de mulleres correndo. O primeiro ciclo constitúe a peza central do museo Paestum, colocadas ao redor de paredes á altura orixinal. No sitio hai un "museo narrante" con pantallas de vídeo, pero non hai obxectos orixinais.
Fundación
thumb | right | Vista xeral de Paestum, 1769
Segundo Estrabón, a cidade fundouse como Poseidonia (nomeada así pola deidade grega do mar) por Aqueos gregos de Sibaris. Os colonos construíron fortificacións próximas ao mar, pero logo decidiron fundar a cidade máis no interior nunha elevación máis alta. As fortificacións puideron construírse ao sur de Poseidonia no promontorio onde está agora Agropoli. Segundo a tradición histórica o santuario de Poseidón estaba situado alí, debido ao cal a cidade sería nomeada así. A data da fundación de Poseidonia non é dada por fontes antigas, pero a evidencia arqueolóxica dá unha data de aproximadamente o 600 a.C.
Alternativamente, de feito, os sibaritas poden ser trecenos. Aristóteles escribiu que un grupo de Trecenios foi expulsado de Sibaris polos aqueos logo da fundación conxunta desa cidade. Gaius Julius Solinus chama a Paestum colonia Doria e Estrabón menciona que unha vez Trecén chamouse Poseidonia. Como consecuencia, argumentouse que Paestum foi fundado polos trecenos referidos por Aristóteles. Outra hipótese é que os sibaritas foron axudados polos dorios na súa fundación de Poseidonia.
Período grego
thumb | [[Rapto de Europa dunha Crátera, c. 350 BC]]
As evidencias arqueolóxicas dos primeiros séculos de Paestum indican a construción de estradas, templos e outras características dunha cidade en crecemento. As moedas, a arquitectura e as estampas votivas testemuñan as estreitas relacións mantidas con Metaponto nos séculos VI e V.
Presúmese que Poseidonia albergou refuxiados da súa cidade nai, Sibaris, cando a cidade foi conquistada por Crotón no 510 a.C. A principios do século V, as moedas de Poseidonia adoptaron o estándar de peso Aquea e o touro visto nas moedas sibaritas. AJ Graham cre que foi plausible que o número de refuxiados fose o suficientemente grande como para que ocorrese algún tipo de sinecismo entre os Poseidonios e os Sibaritas, posiblemente en forma de simpolidade de Sympoliteia.
Poseidonia puido ter unha parte importante nunha nova fundación de Sibaris, que durou desde o 452/1 a.C ata o 446/5 a.C. Isto o suxire a gran semellanza das moedas de Sibaris coas de Poseidonia durante este período. Posiblemente un tratado de amizade entre Sibaris, os seus aliados e os Serdaioi (un pobo descoñecido) se remonta a esta nova fundación, porque Poseidonia era o garante deste tratado.
thumb|left|upright|Fresco da "Tumba do cabaleiro negro", c. 340 BC
Período Lucano
thumb|[[fresco da carreira de carros e do posto gañador, no século III a.C, no museo]]
Non é ata o final do século V a.C que é mencionada a cidade, cando segundo Estrabón a cidade foi conquistada polos lucanos. Das evidencias arqueolóxicas parece que as dúas culturas, grega e osca, foron capaces de prosperar xunto a outras.
Moitas pinturas de tumbas mostran cabalos e carreiras de cabalos, unha obsesión das elites lucanas.
Período romano e abandono
Converteuse na cidade romana de Paestum no 273 a.C., como consecuencia das guerras pírricas, na que os greco-italianos Poseidonios se uniron ao rei Pirro de Epiro contra a República romana.
Durante a invasión cartaxinesa de Italia por Aníbal, a cidade permaneceu fiel a Roma e despois fóronlle concedidos favores especiais como a cuñaxe da súa propia moeda. A cidade continuou prosperando durante o período imperial romano e converteuse nun bispado como a diocese católica de Pesto ao redor do 400 d.C. Comezou a declinar entre os séculos IV e VII d.C, e foi abandonada durante a Idade Media. O bispado suprimiuse en 1100. Como Nápoles e a maior parte da rexión circundante, os habitantes probablemente falaron un dialecto grego ao longo da súa historia. O descenso e o abandono foron probablemente debido a cambios nos patróns de drenaxe das terras locais, provocando condicións pantanosas e de malaria. Os ataques dos escravistas e piratas sarracenos tamén puideron ser un factor decisivo. A poboación restante parece que se trasladou ao asentamento máis alto do cantil en Agropoli (é dicir, "acrópole" en grego), a poucos quilómetros de distancia, aínda que este asentamento converteuse nunha base para os invasores musulmáns durante un período. O sitio de Paestum quedou descoidado e en gran parte esquecido, aínda que colleuse algunha pedra spolia para utilizala na construción da catedral de Salerno de Robert Guiscard (1085).
Redescubrimento
thumb|Un dos gravados de [[Giovanni Battista Piranesi, 1778]] thumb|Isidro González Velázquez: Vista das magníficas ruínas da antiga cidade de, 1837, mostra parte das muralllas e os tres templos
A pesar dalgunhas mencións como a da historia de Pietro Summonte en 1524, que identificou correctamente os tres templos dóricos como tales, as súas ruínas só volveron a ter notoriedade no século XVIII, tras a redescuberta das cidades romanas de Pompeia e Herculano, e durante a construción dunha nova estrada costeira ao sur de Nápoles. O moderno asentamento comezara a revivir polo menos no século XVI, ao lado das antigas ruínas. Despois dun comezo complicado, o redescubrimento dos tres antigos templos gregos e facilmente accesibles crearon un enorme interese en toda Europa. Difundíronse as obras de arte de Giovanni Battista Piranesi (1778) e outras máis. A forma completa e relativamente sinxela dos templos converteuse en influente na arquitectura do renacemento grego.
En 1740 fíxose unha proposta, pero non executada, para aproveitar as columnas para o novo Palacio de Capodimonte en Nápoles. Inicialmente, os sabios do século XVIII dubidaban de que as estruturas fosen templos, e suxeríronse diversas posibilidades que incluían un ximnasio, unha basílica pública ou salón ou un "pórtico". Tamén houbo controversias e malentendidos sobre o seu contexto cultural. Alessio Simmaco Mazzocchi, clérigo e antiquario, "o fundador do estudo moderno da Magna Graecia" (os antigos gregos en Italia), pensaba que eran etruscos, de acordo coas súas teorías de que os colonos gregos só se xuntaron ás culturas existentes en Italia, fundadas por pobos do leste. Derivou a [[etimoloxía] de "Poseidonia" dunha deidade do mar fenicia inventada.
A primeira publicación moderna das ruínas foi "Les Ruines de Paestum" en 1764, por GPM Dumont, que fora levado alí en 1750 xunto co arquitecto Jacques-Germain Soufflot polo conde Gazzola, un enxeñeiro do goberno de Nápoles. Gazzola debuxara ou encargara debuxos medidos, aos que Dumont engadiu as súas fotos, ademais de láminas máis artísticas. Houbo unha edición ampliada en 1769, o mesmo ano en que o inglés Thomas Major publicou un relato aínda máis extenso. En 1774 había nove diferentes publicacións ilustradas no sitio.
thumb|left|upright| Unha compañía de soldados montou a súa oficina entre as columnas dóricas do Templo de Hera II, c. 1943
Segunda Guerra Mundial
thumb | [[Nomisma | Nomos de Poseidonia, c. 530–500 a.C. Poseidón manexando un tridente cunha clámide envolta nos seus brazos.]]
Moedas
As moedas de Paestum comezan ao redor do 550 a.C. Adoitan representar a Poseidón cun tridente ascendente. As emisións continúan ata o reinado de Tiberio. Por razóns descoñecidas, Paestum é a única de todas as pequenas cecas italianas, autorizada a seguir acuñando moedas de bronce mediante un decreto senatorial de aproximadamente o 89 a.C., despois de que esta fose centralizada. As moedas posteriores levan "PSSC", que significa "Paesti Signatum Senatus Consulto" para reflectir isto.
El Vigía Villalbés
El Vigía Villalbés foi un periódico editado en Vilalba entre 1913 e 1914.
Historia e características
Apareceu en 1913. Publicábase co lema "Por tu prosperidad, Villalba, vigilaré constantemente". O último número do que se ten constancia é o 14, correspondente ao 7 de marzo de 1914.
Pedro Manuel Trobo
Pedro Manuel Trobo Cora, nado en Galdo (Viveiro) en 1844 e finado no mesmo concello en 1923, foi un político galego.
Traxectoria
Republicano, foi gobernador civil de Pontevedra en 1873. Na Restauración foi alcalde de Viveiro en 1889 e 1894 e deputado provincial. Colaborou en Heraldo de Vivero. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Vida persoal
Casou en Viveiro con Remedios Talarid Catá en 1900, irmá do presidente fundador de Vivero y su Comarca, Justo Taladrid Catá.
Igualdade de oportunidades
A igualdade de oportunidades é unha idea de xustiza social que propugna que un sistema é socialmente digno e xusto cando todas as persoas teñen as mesmas posibilidades de acceder ao benestar social e posúen os mesmos dereitos políticos.
Politicamente oponse ao concepto de xustiza social como igualdade de resultados. Historicamente a igualdade de oportunidades fora preferida pola dereita política fronte á igualdade económica efectiva, ou igualdade de resultados, preferida pola esquerda política, o cal se reflicte na diferente preferencia de ambas as opcións respecto da redistribución da renda vía impostos, tamén velando a súa administración.
Introdución
A igualdade natural é un principio que estabelece que todas as persoas, no noso estado natural, somos iguais. A igualdade de resultados por outra banda significa que cada persoa recibe efectivamente a mesma cantidade do ben social ou económico que calquera outra persoa. A igualdade social é unha situación social segundo o cal as persoas teñen as mesmas oportunidades ou dereitos nalgún aspecto.
Por exemplo, existe igualdade de oportunidades nunha rifa dun pastel no que cada persoa recibe un número de rifa. Con todo, neste exemplo non habería igualdade de resultados, xa que ao final unha persoa obtería o pastel e os demais non terían nada. A igualdade de resultados daríase se o pastel se dividise en anacos e se repartisen entre cada papeleta.
Outro exemplo válido sería unha carreira na que todos os participantes partisen da mesma liña de saída ao mesmo tempo. A pesar de ter igualdade de oportunidades por ser as regras as mesmas para todos, dificilmente chegarán á meta ao mesmo tempo debido ás súas diferentes capacidades, por tanto terán desigualdade de resultados. Esta igualdade serve para que todos e todas teñan as mesmas capacidades e/ou dereitos que todos os integrantes dunha sociedade.
Medición da igualdade de oportunidades
A igualdade de oportunidades exprésase en indicadores como:
A desigualdade de resultados en igualdade de oportunidades exprésase en indicadores como:
Anomuros
Os anomuros (Anomura, dos elementos do latín científico anom(o)-, tirado do grego ανόμοιος anómoios, "diferente", "distinto", e -ura, plural neutro de -urus, -a, -um, derivado do grego ουρά ourá, "cola", "rabo") literalmente, "os de cola diferente (á dos outros grupos de decápodos)", tamén denominados ás veces anómalos (Anomala, nominativo plural do latín eclesiástico anōmalus, -a, -um, "irregular"), son unha infraorde de crustáceos decápodos, cuxos representantes máis coñecidos son os cangrexos ermitáns.
Características
Os nomes anomura e anomala, como resulta evidente das súas respectivas etimoloxías, fai referencia á principal característica deste grupo, a forma pouco habitual do seu corpo, asimétrico. O nome alternativo Anomala reflicte a infrecuente variedade de formas nste grupo; considerando que todos os cangrexos comparten algunhas similitudes obvias, os diversos grupos de anomuros son bastante diferentes.
Igualdade de oportunidades
Igualdade de oportunidades e igualdade de resultados
A igualdade de oportunidades e a igualdade de resultados son dúas posturas alternativas para organizar de modo xusto unha sociedade. Ambos os conceptos están estreitamente relacionados cos conceptos de liberdade negativa e liberdade positiva. Tamén existe unha correlación na preferencia por unha ou outra segundo o extremo do espectro político (dereita vs. esquerda).
Anomuros
Características
Decápodo significa "con dez pés (ou patas", pero o quinto par de patas dos anomuros é moi reducido, quedando en ocasións oculto polo cefalotórax, empregándose non para a locomoción, senón para manteren limpas as branquias. Con esta distribución das patas, un "cangrexo" con "catro" pares de patas debe ser un anomuro e non un braquiúro.
O termo Anomura deriva dunha antiga clasificación na que os decápodos reptantes (Reptantia) se dividían en:
Igualdade de oportunidades
Igualdade de oportunidades e igualdade de resultados
As consecuencias legais e políticas desta dicotomía relaciónanse co papel do goberno. Tradicionalmente se pensou que a igualdade de oportunidades se logra mediante a non intervención do goberno na distribución (quedando o seu papel reducido a garantir a "liberdade negativa": liberdade de expresión, liberdade relixiosa, garantías para a propiedade privada, etc.), mentres que a igualdade de resultados require a intervención do goberno mediante a execución de programas de benestar para os pobres e a instauración de impostos progresivos.
Anomuros
Clasificación
A clasificación da NCBI coincide basicamente coa da ITIS, pero nos Paguroidea inclúe só 5 familias; non incluúen a dos Parapaguridae, e en lugar da dos Pylochelidae (Bate, 1888) colocan a familia sinónima dos Pomatochelidae (Miers, 1879).
No ano 2005 descubriuse especie Kiwa hirsuta, que foi situada nunha nova familia, a dos Kiwaidae.
O fósil máis antigo atribuído aos anomuros é Platykotta, do noriano–retiano (triásico superior) dos Emiratos Árabes Unidos.
Grixalba, Sobrado
San Xiao de Grixalba é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Sobrado. Segundo o IGE, en 2014 tiña 380 habitantes (201 homes e 179 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 456 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
miniatura|Grixalba no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Grixalba no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1847). ]]
Xeografía
A parroquia de Grixalba ten unha superficie de 35,89 km² pola que se espallan 30 núcleos de poboación.
Demografía
Grixalba xunto coa contigua parroquia de Foxado (no concello de Curtis) aparecen no Censo de Pecheros de 1528 con 151 pecheros ―os que teñen que pagar un tributo― mentres no censo de 1591 teñen 217 veciños, dos cales 215 son pecheros.
Air Berlin
Air Berlin foi a segunda aeroliña máis grande de Alemaña, despois de Lufthansa, e a sétima europea en número de pasaxeiros. Operaba unha extensa rede de voos que inclúian destinos de vacacións na zona mediterránea, as illas Canarias e o norte de África ademais de destinos internacionais cara o sueste asiático, o Caribe e as Américas. A aeroliña foi membro da alianza Oneworld e a súa subsidiaria austríaca Niki é membro afiliado da alianza.
O 15 de agosto Air Berlin declarouse insolvente e o 27 de outubro dese ano cesaron todos os seus servizos.
Frota
En decembro de 2015 a frota de Air Berlin estaba composta polos seguintes avións:
Leopold Bloom
dereita|miniatura|250px|Debuxo de Leopold Bloom realizado por [[James Joyce.]]
Leopold Bloom, ou "Poldy", é o personaxe protagonista, caracterizado como antiheroe, da novela de James Joyce Ulises. Bloom é un axente de publicidade de 37 ou 38 anos de idade de orixe xudía. Está casado con Molly Bloom, outro dos personaxes centrais, quen lle é infiel, e teñen unha filla.
Ulises está focalizada en Bloom e na súa "Odisea" contemporánea, na que se embarca a través de Dublín no curso dun día (16 de xuño de 1904), e tamén nos varios tipos de persoas con que se vai cruzando. Ao igual que o heroe grego da Odisea, non aparece no principio da obra; a súa entrada ten lugar no capítulo 4 (Calipso), con que se inicia a segunda parte da novela, tralo protagonismo do mozo Stephen Dedalus nos tres primeiros.
Esta é a presentación do personaxe:
Nado en 1866, Bloom é o fillo único de Rudolf Virág (un húngaro de Szombathely, emigrado a Irlanda e convertido do xudaísmo ao protestantismo; mudou o seu nome polo de Rudolph Bloom e posteriormente suicidouse) e de Ellen Higgins, unha protestante irlandesa. Bloom casou con Marion (Molly) Tweedy o 8 de outubro de 1888. A parella tivo unha filla, Millicent (Milly), nada en 1889; o seu fillo Rudolph (Rudy), nado en decembro de 1893, morreu aos once días. A familia vive no número 7 de Eccles Street, en Dublín.
Joyce exterioriza os pensamentos de Bloom a través da técnica do monólogo interior. No principio reflíctese a preocupación de Leopold pola lea que ten a súa muller, que é cantante, co seu representante (Hugh 'Blazes' Boylan; "blazes", en inglés, significa tanto "lapelas" como "resplandece"), circunstancia que el coñece perfectamente. Despois asiste ao funeral do seu amigo Paddy Dignam, o que lle fai recordar escuros pensamentos relacionados co seu fillo morto ao pouco de nacer, Rudy. Esta ausencia de fillos varóns lévao a relacionarse con Stephen Dedalus, un rapaz que toma baixo a súa protección nun bordel no episodio 'Circe'. Despois lévao á súa casa de madrugada, e mesmo lle ofrece un lugar para estudar e traballar. Amais aparecen os pensamentos de Bloom respecto ao chovinismo (representado este polo "Cidadán" no capítulo 'Ciclope'), a súa inclinación polo voyeurismo e o seu infiel alter ego epistolar, "Henry Flower". Detesta a violencia, e a súa aparente indiferenza ante o nacionalismo irlandés dos seus conveciños lévao á controversia.
Cada ano conmemórase cada 16 de xuño o Bloomsday, celebrando a súa travesía desde o seu almorzo de vísceras cociñadas.
Primeira División B de Baloncesto 1981-82
A tempada 1981-82 da Primeira División B de Baloncesto foi a 22ª edición da segunda categoría do baloncesto nacional en España, na que o Obradoiro CAB acadou o ascenso á Liga Española de Baloncesto por vez primeira na súa historia. O torneo contou con 14 equipos, que disputaron unha liga regular de 26 xornadas. Os tres primeiros equipos da táboa acadaban o ascenso, e os catro últimos o descenso.
Tempada regular
Puntos = Puntos acadados para a clasificación; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados (2 puntos); E = Encontros empatados (1 punto); P = Encontros perdidos (0 puntos)
Coco (folclore)
O coco é un ser mítico, unha especie de pantasma, meiga ou monstro co que se asusta nenos. Aínda que non ten unha aparencia definida, este ser tiña unha representación figurada: a súa cabeza era unha especie de cabaza da que saía luz ou lume. A representación do coco adoitábase facer mediante unha cabaza con tres ou catro buratos cos que se imitaban os ollos, o nariz e a boca. Unha vez baleirada a cabaza, procedíase a colocar unha luz dentro e deixábase durante a noite nun lugar escuro para arredar ós nenos e outras persoas que por alí pasaran.
O coco é un ser masculino e o seu equivalente feminino é a coca, aínda que ámbolos dous sexan, ó cabo, aspectos do mesmo ser. É doado que se produzan confusións, xa que ningún dos dous ten unha forma definida e ás veces tómase a un polo outro. miniatura|dereita|Que Viene el Coco, (1799) de Goya
Etimoloxía
O mito do Coco ten a súa orixe en Portugal. Segundo o dicionario da Real Academia Española, "o coco" (tamén chamado "o cuco" en América Latina) ten orixe na pantasma portuguesa: “(''Do portugés. côco, pantasma que leva unha cabaza baleira, a modo de cabeza). Pantasma con que se mete medo ós nenos''”. A palabra coco é usada na linguaxe coloquial para referirse á cabeza humana en portugués e español. Coco tamén significa cranio. A palabra "cocuruto" en portugués significa a coroa da cabeza e o lugar máis alto. "Gogo" en éuscaro significa espírito. En Galiza "crouca" significa cabeza, deriva do proto-celta *krowkā-, e ten a variante "croca"; e coco ou coca tamén significan cabeza. Son conatos o córnico "crogen", o bretón "krogen ar penn" e o irlandés "clocan" , palabras todas elas que significan cranio.
Na mitoloxía galaico-lusitana, Crouga (do proto-celta *krowkā-) é o nome dunha divindade aínda con contornas escuras, a quen son feitas ofrendas, mais na inscrición de Xinzo de Limia é a Crouga a que é ofrecida.
Nas Ordenacións e Leis Extravagantes, "dar coca a alguén" significa "trae-lo suxeito á súa disposición con caricias e afagos, trae-lo parvo, manso e con amavías"
Coco e coca son nomes dos bugallo dos carballos. Tamén en portugués, coa e cuca
Cabezas
miniatura|En Portugal a [[cabaza iluminada é chamada "coco" ou "coca"]] miniatura|180px|esquerda|Fíbula celtíbera en bronce: representa un guerreiro transportando unha 'cabeza cortada' miniatura|esquerda|180px|'Cabeza cortada' galaico-lusitana miniatura|dereita|"Os nosos chamáronlle coco"~João de Barros No Minho a máscara que se fai coa casca dunha cabaza é chamada coco. Na antiga Beira Alta era costume que os rapaces a levaran espetada nun pau, como símbolo das almas do outro mundo, unha cabaza esculpida en forma de cara, cunha candea acesa dentro, lembrando unha caveira.
Segundo Rafael Loureiro, a tradición de esculpir cabazas con rostros é unha tradición milenaria na Península Ibérica que se remonta ó tempo dos celtiberos, un costume semellante ó que Diodoro Sículo atribuía ós guerreiros Iberos na batalla de Selinunte en -469, que penduraban nas lanzas as cabezas dos inimigos.
Esta tradición estaría aínda relacionada co culto celta das "cabezas cortadas" na península Ibérica.
Nas Décadas da Ásia (1563), João de Barros describe como o nome do coco (froito), ten orixe nesta tradición :
Rafael Bluteau, no primeiro dicionario da lingua portuguesa, o Vocabulario Portuguez e Latino (1712) define o coco e a coca como caveiras:
Na primeira metade do século XX a coca era parte integrante de festexos como o do Día de Tódolos Santos:
A representación da coca, cunha cabaza iluminada, forma parte do patrimonio inmaterial galego-portugués. En Galiza é tema na festa do samaín, e ten varios nomes : calacús, caveiras de melón, calabazotes, colondros etc.