cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lewis Hamilton
2014: Segundo campionato
Na primeira carreira logo das vacacións de verán no Gran Premio de Bélxica de 2014, Hamilton tomou a dianteira a Rosberg no inicio, pero unha colisión entre eles na segunda volta perforou o seu pneumático traseiro e retirouse da carreira. Hamilton gañou o Gran Premio de Italia de 2014, e o Gran Premio de Singapur desde a pole para tomar a dianteira no Campionato de Pilotos. Seguiron as vitorias nos Grandes Premios de Gran Premio do Xapón de 2014, que foi parado debido á forte choiva, o Gran Premio de Rusia de 2014 e o Gran Premio dos Estados Unidos de 2014 para lograr cinco vitorias consecutivas por primeira vez na súa carreira. A súa décima vitoria da tempada foi tamén a súa 32ª vitoria, a maior de calquera piloto británico. Hamilton converteuse no Campión do Mundo logo de gañar o Gran Premio de Abu Zabi de 2014 de Fórmula 1, superando a Rosberg por 67 puntos, despois de que o coche de Rosberg atopouse con problemas mecánicos durante a carreira. Hamilton dixo na entrevista no podio "Este é o mellor día da miña vida".
2015: Terceiro campionato
Lewis comezou a defensa da súa coroa da mellor maneira posible, gañando claramente tras saír desde a pole en Australia. No seguinte Gran Premio de Malaisia quedou segundo, xa que un coche de seguridade provocou que Mercedes entrase nos boxes. Vettel continuou, aforrou unha parada e gañou a carreira. Pero Hamilton recuperouse na China e Barhain, onde gañou claramente. Pero en Barcelona e Mónaco cometeu algúns erros tanto el como o seu equipo, o que o fixo rematar en segundo e terceiro lugar respectivamente. Pero no Canadá volveu á vitoria. No Gran Premio de Austria, Rosberg arrebatoulle a primeira posición tras un erro de Hamilton no inicio. Pero en Silverstone, Hamilton retorna á primeira posición logo de que os Williams de Masa e Bottas fixeran unha mellor saída e despois dunha carreira marcada pola combinación de choiva e asfalto seco. En Hungría, Hamilton tivo moitos problemas. Para empezar, foi superado polos dous Ferrari e Rosberg. Na chicana tentou superar a Rosberg, pero este se pecha e fai que Hamilton descenda á décima posición. Consegue remontar e a 15 voltas do final estaba no terceiro posto, pero un toque e unha penalización deixano fóra da zona de puntos. Ao final, rematou quinto, o seu peor resultado do ano, pero Rosberg tamén tivo problemas e terminou oitavo, chegando a diferenza a 23 puntos a favor de Hamilton. En Spa e Monza gañou con autoridade e alcanzou 55 puntos de vantaxe debido ao abandono de Rosberg en Italia. Pero en Singapur, Mercedes non ten éxito coa configuración do coche e perde o primeiro lugar na grella. A última vez fora no Gran Premio de Austria de 2014, cando Masa e Bottas Williams acadaron a primeira liña da grella. Máis tarde en carreira Hamilton abandonou debido a problemas hidráulicos, pero a diferenza seguía sendo de 43 puntos. en Suzuka, gañou a carreira saíndo desde a segunda posición e en Rusia tamén gañou logo de saír segundo porque Rosberg tivo problemas coa potencia do seu coche na volta 9 e tivo que retirarse. Con 75 puntos de vantaxe a 4 carreiras do final, o campionato estaba practicamente decidido. O 24 de outubro, en Austin, Hamilton logrou a pole, e aínda que na carreira tivo algúns problemas, grazas a un erro de Rosberg, Hamilton chegou primeiro e coroouse tricampión de Fórmula 1 con Mercedes. co título debaixo do brazo, Hamilton quedou segundo no Gran Premio de México, Brasil e Abu Zabi, gañándolles todos a Nico Rosberg. Hamilton xa tiña o título, pero non deixou de loitar por eses triunfos en todo momento.
2016
miniatura|Hamilton no seu camiño á vitoria no [[Gran Premio de Mónaco de 2016.]]
Xusto antes do inicio da tempada en Australia, Hamilton foi fotografado montando unha motocicleta en Nova Zelandia na vía pública, mentres que usaba un teléfono móbil, en contra da lei. Aínda que instado polo triplo campión do mundo Jackie Stewart a desculparse, Hamilton negouse a comentar o incidente. Na primeira carreira en Australia Hamilton logrou a pole, fixo un mal comezo da carreira antes de recuperarse para terminar segundo detrás do seu compañeiro de equipo de Mercedes Nico Rosberg. Na segunda carreira da tempada, o Gran Premio de Bahrain de 2016, Hamilton volveu clasificarse na pole. Na primeira volta tivo unha colisión con Bottas que recibiu unha penalización dun drive-through. Hamilton terminou a carreira na terceira posición detrás de Rosberg e Räikkönen. Na seguinte carreira, o Gran Premio da China de 2016, Hamilton non fixou un tempo na cualificación así que comezou na parte posterior da grella. Subiu ata a quinta posición pero foi superado por Räikkönen e Ricciardo cerca do final da carreira para terminar sétimo. Na cuarta carreira da tempada, o Gran Premio de Rusia de 2016, Hamilton non estableceu un tempo na terceira quenda da cualificación polo que comezou décimo. Hamilton chegou segundo detrás de Rosberg malia ter presión de auga a cero durante as últimas 16 voltas. Na seguinte carreira en España, Hamilton clasificouse na pole. Na primeira volta unha colisión entre Hamilton e Rosberg significou que ambos Mercedes retiráronse inmediatamente. Os comisarios decidiron que a colisión fora un incidente de carreiras. O 3 de xullo de 2016, Hamilton gañou o Gran Premio de Austria de 2016 malia ter unha colisión da última volta con Rosberg. Lewis Hamilton gaña o Gran Premio de Austria logo dun accidente con Nico Rosberg. O 10 de xullo de 2016, Hamilton gañou en casa ao triunfar no Gran Premio do Reino Unido de 2016 para rebaixar a un só punto a diferenza no campionato co seu compañeiro de equipo en Mercedes.
2017–2020: catro títulos seguidos
Tras a retirada de Rosberg, Sebastian Vettel de Ferrari converteuse no maior rival de Hamilton, xa que a parella intercambiou a vantaxe no campionato durante nunha tensa loita polo título. Hamilton logrou 11 pole positions esa tempada xa que levou o récord da máis pole positions de todos os tempos, e a súa consistencia (acabando todas as carreiras nos puntos), así como a falta de serio desafío do seu novo compañeiro de equipo Valtteri Bottas, viu como acadaba nove vitorias en carreiras e conseguir o seu cuarto título de Pilotos ao revertir a desvantaxe de puntos ante Vettel na primeira metade da tempada, finalmente acadou o título en México a falta de dúas carreiras para rematar a tempada.
thumb|A tempada 2018 foi a primeira vez no deporte que dous catro veces campións do mundo (Hamilton e Vettel) competiron por un quinto título. A tempada de foi a primeira vez que dous catro veces campións do mundo, Hamilton e Vettel, competirían por un quinto título e os xornalistas e afeccionados chamárona a "Fight for Five". Como na tempada anterior, Ferrari e Vettel parecían ter vantaxe durante boa parte da tempada, encabezando a clasificación por puntos ata a metade da tempada. No entanto, a tempada de Vettel desvaeceuse cunha serie de erros mecánicos e do piloto, mentres que unha serie de seis vitorias en sete carreiras de Hamilton na segunda metade da tempada fixo que Hamilton acadase o título en México por segundo ano consecutivo, establecendo un novo récord para a máis puntos anotados nunha tempada (408). Durante a tempada, Hamilton asinou un contrato de dous anos con Mercedes, polo que se informou que cobraría ata 40 millóns de libras ao ano, o que o converteu no piloto de Fórmula Un mellor pagado da historia.
Tras asinar un contrato con Mercedes que durou ata, confirmouse que Hamilton defendería o seu título en. Hamilton liderou a clasificación de pilotos durante a maior parte da tempada, evitando os retos polo título do seu compañeiro de equipo Bottas, o Red Bull de Verstappen con Honda e o recentemente ascendido Leclerc de Ferrari, para conseguir o seu sexto título de pilotos no Gran Premio dos Estados Unidos de 2019 con dúas carreiras restantes. Despois marcando o seu sexto Grand Slam da súa carreira na última carreira da tempada no Gran Premio de Abu Zabi de 2019, Hamilton rematou a tempada con 11 vitorias (que igualan a súa mellor marca anterior en 2014 e 2018) e 17 podios (igualando o récord de todos os tempos por cuarta vez) así como 5 pole positions. O seu total de 413 puntos para a tempada foi un novo récord histórico, xa que o británico remataba con 87 puntos de vantaxe sobre Bottas, segundo clasificado.
Hamilton gañou o seu sétimo título de pilotos en, igualando a marca establecida por Schumacher, nunha tempada moi afectada pola pandemia de COVID-19.. Durante a curta tempada de dezasete carreiras, Hamilton logrou 11 vitorias (igualando a súa marca persoal anterior, pero en menos carreiras) incluíndo o de Portugal para bater o récord de 91 vitorias de Schumacher. El tamén logrou 14 podios e 10 pole positions. Hamilton perdeuse o Gran Premio de Sakhir de 2020 despois de contraer COVID-19, a súa primeira ausencia nunha carreira desde o seu debut en 2007. Hamilton logrou o título no Gran Premio de Turquía de 2020 con tres roldas de sobra e rematou a tempada con 124 puntos de vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo, Bottas, que quedou segundo na clasificación.
Os coches W11 de Hamilton e Bottas luciron unha librea negra como declaración do compromiso de Mercedes coa diversidade.
Tempada 2021: Batalla polo título contra Verstappen
As circunstancias que precederon á última volta, é dicir, unha secuencia "sen precedentes" de decisións tomadas polo director da carreira, Michael Masi, baixo un coche de seguridade tardío, foron moi polémicas xa que non seguiron o "protocolo normal". A decisión de Masi de permitir desdobrarse só aos coches que atopábanse entre Verstappen e Hamilton baixo do coche de seguridade eliminou calquera diferenza entre a parella e permitiu que Verstappen, con pneumáticos brandos recentemente montados, entrara na última volta inmediatamente detrás de Hamilton cos seus pmeumáticos duros desgastados. Lando Norris de McLaren considerou que a decisión de Masi se tomou para conseguir un final entretido para a carreira "made for TV", mentres que o George Russell de Williams describiu a decisión como "absolutamente inaceptable". Cara ao final da última volta, Hamilton díxolle ao seu equipo pola radio: "Isto manipulouse, home". Daniel Ricciardo de McLaren, quen foi un dos que non se lle permitiu desdobrarse, dixo: "[Estou] feliz de non formar parte diso. Pase o que pase, parecía bastante [tolo]". Despois da carreira, Hamilton felicitou a Verstappen pola súa vitoria..
A protesta posterior de Mercedes ante a FIA pola decisión e o resultado da carreira rexeitouse, tras o cal o equipo anunciou a súa intención de recorrer contra a decisión.
Non obstante, tras o anuncio da FIA de que realizaría un "exercicio de análise e aclaración detallado" do incidente e de admitir que a polémica estaba "empañando a imaxe" do deporte, Mercedes decidiu non seguir coa súa apelación.
Malia a polémica da última carreira da tempada, Andrew Benson, da BBC Sport, describiu a tempada como "unha das batallas máis intensas e duramente disputadas da historia do deporte ao longo de 22 grandes premios", con Hamilton e Verstappen que "estiveron de cabeza e ombreiros... e moito máis, por encima de todos os demais pilotos da grella." Durante a tempada, Hamilton converteuse no primeiro piloto en acadar 100 pole positions e 100 vitorias en carreiras no Gran Premio de España e Gran Premio de Rusia, respectivamente.
Tempada 2022
Hamilton acompañará a George Russell na tempada.
Polémicas
En Lewis Hamilton tivo grandes polémicas dentro das pistas, envolvéndose en varios accidentes con Felipe Masa, en máis de 5 carreiras como Mónaco, Silverstone, Singapur, Xapón e na India, Hamilton tamén perdeu o seu posto de 1º piloto de Maclaren para Jenson Button.
Traxectoria profesional
* Tempada en progreso.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * Tempada en curso ‡ Outorgáronse a metade de puntos xa que realizouse menos do 75% da distancia da carreira.
Xendive
O topónimo galego Xendive pode referirse a:
Partitocracia
A partitocracia ou partidocracia é o termo que define a burocracia dos partidos políticos. Designar o sistema de goberno no cal, aínda que teoricamente se vive en democracia, os actores principais e únicos do panorama político son os grandes partidos políticos. Estes a base dun sistema democrático de turnismo vanse pasando o goberno de forma consecutiva, coartando as posibilidades de que os cidadáns expresen a súa vontade real máis aló dos partidos xa existentes. Partindo da base de que os partidos son unha necesidade, os cidadáns vanse arredando deles e buscan outras canles para intervir, o que leva á creación dos chamados "grupos de presión". En moitas ocasións tamén vén asociado a sistemas bipartidistas.
Ilmenita
A ilmenita (FeTiO3) é un mineral feblemente magnético, da clase dos óxidos, de color negra ou gris, que se encontra nas rochas metamórficas e nas rochas básicas eruptivas (gabro, diabase, piroxenita). O nome provén das montañas "Ilmen" en Rusia, un dos principais depósitos. A maioría da ilmenita atópase recuberta de capas, como por exemplo, de area de praia. Contén o 47,34% de FeO e o 52,66% de TiO2, aínda que esta proporción é variable pola entrada do óxido férrico, substituíble por magnesio e manganeso.
Preséntase en forma de cristais normalmente tabulares delgados e romboédricos. Nas areas das praias acostuman estar partículas moi miúdas deste mineral, con diámetros de entre 0,1 e 0,2 mm.
Depósitos na España
Nas areas do Sil e en xeral en todos os areais do noroeste de Galiza, especialmente en Ortigueira, Ría de Cedeira ou Cabo Prior. En Asturias. En Horcajuelo, en Somosierra (Madrid) e na Serra de Guadarrama, na provincia de Ávila e na provincia de Segovia. En Tibidabo, Vallvidrera, Molins de Rei, Montseny, Sant Climent de Llobregat, Santa Creu d'Olorda (Barcelona) e Val de Arán (Lleida). Na Serra de Gata e en Logrosan (Cáceres). En Andalucía pode encontrarse en Játar, Gobantes e Archidona, provincia de Sevilla, en Serra Nevada, nalgunhas praias da provincia de Cádiz, da provincia de Huelva e do Cabo de Gata.
Usos
A maioría da ilmenita emprégase en aliaxes especiais para a industria aeroespacial e para pigmentos. O produto aquí é o dióxido de titanio, que é unha substancia extremadamente branca usada como base para diferentes tipos de pinturas.
Valkeakoski
Valkeakoski é unha cidade da rexión de Pirkanmaa, Finlandia. En 2017 a súa poboación era de 21.215 habitantes. A superficie do termo municipal é de 372,03 km2, dos cales 100,06 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 78 hab./km².
Limita cos concellos de Akaa, Kangasala, Lempäälä, Pälkäne, Hattula e Hämeenlinna, estes dous último na rexión de Tavastia Propia.
O concello é unilingüe en finés.
Cidades irmandadas
Valkeakoski está irmandada con:
Eiras
Amais, como apelido pode referise a:
Condado de Butte, California
O Condado de Butte é un dos 27 condados orixinais de California.
Condado de Alameda
O condado de Alameda (en inglés Alameda County) é un dos 58 condados de California. Foi fundado en 1853 e conta cunha poboación de 1,474.368 habitantes (2008). A súa capital é a cidade de Oakland.
O condado de Alameda é un dos 9 condados que integran a populosa área da Baía de San Francisco.
Historia
O condado fundouse o 25 de marzo de 1853 a partir dunha gran porción do condado de Contra Costa e dunha máis pequena do condado de Santa Clara.
O nome procede dun regato chamado rego da Alameda (en español Arroyo de la Alameda, en inglés Alameda Creek), que cruza o condado. Os salgueiros e platanáceas ao longo das ribeiras do rego lembráronlle aos primeiros exploradores españois o aspecto das alamedas, e de aí o nome.
A capital do condado no momento da fundación estaba localizada en Alvarado, hoxe un lugar abandonado. Moveuse a San Leandro en 1856, onde o pazo de xustiza quedou destruído por un devastador tremor de terra en 1868. A capital volveu mudar para a vila de Brooklyn dende 1872 ata 1875. Brooklyn é na actualidade parte de Oakland, que vén sendo a sede do condado dende 1873.
Gran parte do que agora se considera unha rexión intensamente urbana, con grandes cidades, desenvolveuse a partir de arrabaldes de San Francisco a finais do século XIX e principios do século XX. A progresión histórica dende as terras de nativos americanos aos españois, e de aí aos ranchos mexicanos, ás granxas e hortas, e de aí ás cidades e urbanizacións, foi compartida co veciño condado de Contra Costa.
El Anunciador
El Anunciador foi o nome de varias publicacións:
Bruce Springsteen
Bruce Frederick Joseph Springsteen, nado en Long Branch (Nova Jersey) o 23 de setembro de 1949, é un cantante, compositor e guitarrista estadounidense, alcumado "The Boss" (en galego, "O Xefe"). É coñecido amplamente pola súa música rock vinculada a letras poéticas e a sentimentos tradicionais americanos e relacionados particularmente co seu Estado de orixe, Nova Jersey.
As gravacións de Springsteen, ao longo de tres décadas, tenderon a alternar entre o rock e outros traballos orientados cara ao folk, e tamén cara ao chamado heartland rock. Gran parte do seu éxito deriva do seu vencello con The E Street Band, presente nunha gran parte das súas gravacións, e especialmente relevante polo seu particular son e pola súa profesionalidade no escenario, chegando a ofrecer concertos de máis de tres horas de duración.
Na súa extensa traxectoria musical, Bruce Springsteen foi galardoado con numerosos premios, entre os que se inclúen dezanove premios Grammy, dous Globos de Ouro e un premio Oscar. Vendeu 65 millóns de álbums nos Estados Unidos de América e 120 millóns a nivel mundial.
Traxectoria
Bruce Frederick Joseph Springsteen naceu en Freehold, Nova Jersey (Estados Unidos de América), o 23 de setembro de 1949 de pai irlandés, Douglas Springsteen, e nai italiana, Adele Zirilli. A súa inspiración para se dedicar á música veu cando viu a Elvis Presley en The Ed Sullivan Show. Á idade de 13 anos comprou a súa primeira guitarra. Aos 16, a súa nai conseguiu un préstamo para lle comprar unha guitarra Kent que custaba 60 dólares, feito que rememorou na súa canción "The Wish" (O desexo). En 1965, converteuse en guitarrista do grupo The Castiles, e logo tamén asumiu o papel de vocalista principal.
Editou o seu primeiro disco en 1973, chamado "Greetings from Asbury Park, N.J.", que vendeu apenas 25.000 copias e tivo pouca acollida pola crítica. O seu seguinte disco foi "The Wild, the Innocent and the E street Shuffle", editado o mesmo ano, que tivo unha meirande repercusión. Estes dous discos caracterizáronse por conter cancións longas e densas, de grande expresividade nas súas letras.
O seu primeiro éxito de público e crítica foi "Born to Run" (1975), álbum que contén algunhas das consideradas como mellores composicións da súa carreira, e á vez da historia do rock, con temas como Born to Run, Jungleland ou Thunder Road.
Con "Born to Run", que foi número 1 nos Estados Unidos, Bruce Springsteen logrou converterse nun dos referentes americanos do rock urbano, aínda que foi tamén o inicio dunha etapa de penurias xudiciais. Os dous anos seguintes pasounos metido en preitos con Mike Apple, o seu antigo representante, polos dereitos das súas cancións e tivo que pasar case dous anos sen poder editar ningún disco.
Superado o litixio con Apple, quen renunciou á posesión dos dereitos das creacións de Springsteen e ao seu labor como representante e produtor do artista a cambio dunha compensación económica, e cando parecía que o seu éxito fora freado, publicou en 1978 "Darkness on the Edge of Town", un dos discos máis emblemáticos da súa carreira, con historias de loita e supervivencia protagonizadas por individuos vivindo á marxe do "soño americano". Dous anos despois chegou "The River" (1980), un álbum dobre que o catapultou de novo ao cume. Con todo, sorprendeu co lanzamento de "Nebraska" (1982), un disco intimista, acústico, gravado polo propio Springsteen cunha máquina de 8 pistas nun cuarto da súa casa onde novamente o lado máis amargo da América profunda saía a relucir nunha obra de forte denuncia social. Aplaudido pola crítica pero con vendas máis discretas que o seu anterior traballo debido á súa escasa vocación comercial, "Nebraska" converteuse cos anos en peza de referencia para outros artistas e unha obra de culto entre os seus seguidores máis acérrimos.
Foi nos anos oitenta cando se converteu nunha estrela internacional e nun ídolo da cultura popular dos Estados Unidos, grazas ao seu disco "Born in the U.S.A." (1984) do cal vendeu máis de 40 millóns de copias en todo o mundo.
En pleno vórtice "springsteniana" a súa discográfica logrou por fin o que facía anos que lle reclamaban os fans do cantante, a publicación dun álbum en directo. Tanto Springsteen como a súa banda de acompañamento, a E Street Band, forxáronse durante anos unha recoñecida reputación debido á calidade e á intensidade das súas actuacións. Con todo, ata a data o de New Jersey negouse a sacar á luz ningunha das gravacións realizadas durante as súas xiras para desesperación dos seus seguidores que se tiñan que conformar con coleccionar todo tipo de gravacións afeccionadas de dubidosa calidade. O quíntuplo disco "Live 75-85" recollía a súa traxectoria en vivo nos últimos 10 anos, facendo especial incidencia na mega-xira que seguiu á publicación de "Born In The U.S.A.". Deostado por algúns polas cancións non incluídas e pola súa produción e adorado por outros, a histeria producida no momento da súa publicación levou a moitos fans nos EUA a pasar a noite anterior facendo cola diante das tendas de discos durmindo na rúa. En Italia chegou ata a desaparecer un camión tráiler cargado con copias do "Live 75-85" ao seu paso pola fronteira con Francia para a súa venda no mercado negro.
En 1987, casado coa súa primeira esposa a actriz Julianne Phillips, saca á luz "Tunnel of love" que nos presentaba a un Springsteen máis romántico e íntimo, interesado en explorar os recunchos das relacións de parella e os medos e carencias persoais. Foi número un fulgurante e na súa elaboración xa se anunciaban algúns cambios na traxectoria do Boss, xa que por primeira vez non chamou a toda a E Street Band para a súa gravación senón que preparou pola súa conta as diferentes cancións, chamando esporadicamente a algúns compoñentes do grupo para que participasen individualmente na finalización das composicións. Durante a xira que seguiu ao disco fíxose pública a ruptura do seu matrimonio con Julianne Phillips, e unhas semanas despois embarcaríase xunto á E Street Band nunha xira en conmemoración dos 40 anos da declaración dos dereitos humanos promovida por Amnistía Internacional que resultaría ser a última xira cos seus músicos de toda a vida durante os seguintes dez anos.
A partir de 1991 comeza unha nova etapa na carreira do músico norteamericano, casado agora con Patti Scialfa, corista da disolta E Street Band. Con dous nenos e un terceiro en camiño, Springsteen trata de reflectir a estabilidade e a felicidade alcanzada no seu novo matrimonio e na súa recente paternidade en dous álbumnes que por primeira vez non obteñen o apoio de crítica e público que afacía: "Human Touch" (1992), gravado nos Ánxeles con diferentes músicos de estudo, e "Lucky town" (1992), gravado por el mesmo no garaxe-estudo da súa casa, pasan polos dous traballos máis discretos do artista, e a xira realizada a continuación foi mostrada timidamente en "MTV plugged" (1993) e realizada con músicos recoñecidos, pero que non podían competir contra o espectro da mítica E Street Band. Foi unha das xiras nas que menos apoio recibiu o cantante por parte dos seus seguidores.
En 1994 obtivo un Oscar de Hollywood pola canción "Streets of Philadelphia" incluída na banda sonora da película "Philadelphia" (1992), dirixida por Jonathan Demme, e con iso comezou a recuperar parte do prestixio posto en dúbida na súa última etapa musical.
En 1995 editouse un recompilatorio das súas mellores cancións ata a data e 4 temas novos gravados xunto á E Street Band. Este foi o principio da súa definitiva reunión coa súa antiga banda. Pouco despois, en 1996, editouse un DVD titulado "Blood Brothers" que recolle o reencontro e a gravación xunto á E Street Band. Pero aínda deberían pasar algúns anos máis xa que uns meses despois Springsteen sorprendeu ao mercado cun movemento similar ao que fixo en 1982 publicando "The Ghost Of Tom Joad" 1995, traballo íntimo, principalmente acústico, baseado na novela de John Steinbeck "As Uvas da Ira" onde aparece o cantante de New Jersey en solitario novamente relatando historias daqueles personaxes que son deixados de lado na carreira polo "soño americano".
En 1998 editou unha caixa de catro CDs que incluían unha ampla selección de material descartado ao longo da súa carreira, un material que dunha forma ou outra non encaixou nos seus anteriores traballos. Este álbum serviulle, agora si, para volver aos escenarios xunto á E Street Band nunha xira mundial da que saíu "Live in New York City", álbum e DVD en directo gravados durante dúas das dez noites consecutivas que actuou no Madison Square Garden, Nova York.
Xa no novo século, prodúcese un xiro importante na súa carreira. Grava o álbum "The Rising" 2002 cun novo produtor, Brendan O'Brien. O cambio de son é evidente e volve ás raíces do seu rock máis puro e demoledor, incorporando novos instrumentos e harmonías. Algunhas das letras están inspiradas nos atentados do 11 de setembro en Nova York. O éxito foi rotundo e propiciou unha nova xira mundial (a súa xira máis extensa desde "Tunnel of Love Express" en 1987) e un novo directo, "Live In Barcelona", que recolle o concerto celebrado no Palau Sant Jordi de Barcelona o 16 de outubro de 2002.
"Devils and Dust" (Demos e Po) editouse o 26 de abril de 2005, e gravouse sen a E Street Band. É un álbum discreto, na súa maioría acústico, cun estilo moi parecido a "Nebraska" e "The Ghost of Tom Joad", aínda que con máis instrumentación. Algunhas cancións foron escritas uns dez anos antes, durante a xira "The Ghost of Tom Joad", ou pouco despois. Tocara xa dúas das cancións, pero non as publicara. A canción que dá nome ao disco trata dos sentimentos e os medos dun soldado durante a invasión de Iraq de 2003. Starbucks rexeitou un acordo de márqueting para promover a venda do novo disco debido, en parte, ao contido sexualmente explícito da letra dunha das cancións, pero tamén á política anticorporativa de Springsteen. A pesar de todo, o álbum conseguiu ser o número un en dez países (Estados Unidos, Austria, Suíza, Suecia, Dinamarca, Italia, Alemaña, Países Baixos, Reino Unido e Irlanda).
Springsteen comezou a súa xira en solitario de "Devils and Dust" ao mesmo tempo que o lanzamento do álbum, tocando tanto en grandes escenarios como en pequenos locais. Nalgúns lugares non houbo grande afluencia de público, polo que, excepto en Europa, foi máis fácil conseguir as entradas que noutras ocasións. A diferenza da xira en solitario tras a publicación de "The Ghost Of Tom Joad" a mediados dos 90, Bruce tocou o piano, o piano eléctrico, o órgano, o autoarpa, o ukelele, o banjo, a guitarra eléctrica e o pedal steel, así como a guitarra acústica e a harmónica, o que achegou variedade ao son en solitario. Nalgunhas cancións soaron sintetizador, outra guitarra acústica e percusión, aínda que sen aparecer no escenario. As prodixiosas interpretacións de "Reason to Believe" (Razón para Crer), "The Promised Land" (Terra prometida), e "Dream Baby Dream" (da banda Suicide) estremeceron ao público, mentres as rarezas, as frecuentes cancións non previstas e as súas ganas de seguir experimentando, erros ao piano incluídos, deixaron encantados aos seus máis fieis seguidores.
Nada máis terminar esta xira, involúcrase na creación dun disco folk de homenaxe a cancións que inspiraron a música norteamericana do século XX e en especial a un dos seus máximos expoñentes Pete Seeger, publicando no mes de abril de 2006 o disco "We Shall Overcome: The Seeger Sessions". Para este disco reune a unha serie de músicos folk e a algúns antigos colaboradores, como varios membros dos "Miami Horns", a violinista Soozie Tyrell ou a súa propia esposa Patti Scialfa e forma a chamada The Seeger Sessions Band, posteriormente The Sessions Band, coa que sae ese mesmo ano de xira polos EUA e por Europa e coa que publica un novo álbum en directo, "Live In Dublin" 2007.O novo disco 'Magic' saíu á venda o 2 de outubro. Nel participaron todos os membros da E Street Band. Patti Scialfa, a súa muller, sacou un álbum producido por ela mesma (o seu terceiro traballo) o 2 de outubro. Springsteen non interveu na produción do mesmo nin na composición das cancións (obra exclusiva de Scialfa), aínda que si intervén en dous dos temas tocando a harmónica e a guitarra.
Xoán Gato
Xoán Gato Díaz, nado en Ferrol o 5 de febreiro de 1946, é un político galego, foi coordinador nacional de Terra Galega e candidato á Presidencia da Xunta de Galicia nas eleccións do 1 de marzo de 2009 por este mesmo partido. Desde finais de 2010, abandonou esta formación para crear un novo partido chamado Converxencia Galega de corte galeguista e liberal, no que actualmente milita.
Biografía e traxectoria
Diplomado en Relacións Laborais pola Universidade de Santiago, este antigo traballador do estaleiro ASTANO, foi concelleiro de obras e urbanismo en Narón por Unidade Galega do entón alcalde e ex-sacerdote Antonio Martínez Aneiros durante a primeira corporación municipal da democracia. Na segunda corporación, esta vez na ANGN volve acadar acta de concelleiro, integrándose no PSG-EG ó tempo que Martínez Aneiros era elixido deputado no parlamento galego, en 1985. Naquel momento Xoán Gato toma posesión á fronte da alcaldía de Narón.
Coa integración de Unidade Galega (partido), a sucesora do PSG-EG no BNG, o equipo de goberno do concello de Narón, descontento coa decisión do partido, fundou Unidade por Narón, formación de carácter localista naronés. Con ese partido gobernou en coalición con Esquerda Unida (95-99) e co BNG (99-03), e xa en 2003, acadou a maioría absoluta con 13 concelleiros de 21.
Para as Eleccións Municipais de 2007 presentouse como candidato por Narón de Terra Galega, obtendo 10 concelleiros, e ficando a un da maioría absoluta. Foi un dos membros fundadores desta formación política, no que ocupou o posto de coordinador nacional, presentándose como candidato á presidencia da Xunta. O 20 de xaneiro de 2009 foi substituído como alcalde por Xosé Manuel Blanco, logo da súa dimisión para centrarse nas eleccións galegas, onde non conseguiu os votos necesarios para entrar no Parlamento.
En febreiro de 2010, apoiado por un grupo de empresarios, presenta a súa candidatura a Cámara de Comercio de Ferrol, candidatura que acada 20 dos 25 representantes elixidos. Antes do seu nomeamento prodúcese unha división interna dentro da candidatura que salva coa a súa elección en xuño. Convértese así no 18º presidente da Cámara.
Lingua komi siriano
A lingua komi siriano (перем коми кыв) é unha das dúas variedades rexionais da lingua komi, unha lingua urálica falada polo pobo komi na zona noroeste da Rusia europea. A outra variedade é o komi permiano.
Xoán Gato
Datos persoais
Está casado e ten tres fillos e catro netos.
Dryopteris aemula
Dryopteris aemula Aiton Kuntze, o fento macho de recendo de feno, é un fento raro do xénero Dryopteris da familia Dryopteridaceae, propio de cavorcos e vales pechados ou abeirados con alta humidade atmosférica, preto do mar, principalmente da Europa atlántica. Aparecen nas provincias costeiras galegas.
Descrición
miniatura|Dryopteris aemula nos [[Picos de Europa.]] Fento perenne cun rizoma erecto ou ascendente e frondes de até 60 cm de lonxitude. O pecíolo, da metade de longo a tan longo como a lámina, é de cor castaña purpúrea en gran parte da súa lonxitude e con páleas castaño –avermelladas, mates, máis ou menos dispersas por todo o raque; as que aparecen sobre os nervios dos segmentos de última orde son glandulosas e algo inchadas. A lámina, 3 –pinnatisecta, ten unha característica forma de triangular– ovada a anchamente triangular, de cor verde que en ocasións se fai máis ou menos amarelenta; está cuberta de glándulas, especialmente nos nervios, máis densamente polo envés que pola face superior e que lle dan certo recendo a feno, de aí o nome vulgar. A pinna inferior é asimétrica, xa que a pínnula basiscópica proximal está máis desenvolvida que a acroscópica correspondente. As pínnulas teñen forma triangular lanceolada e as proximais teñen o ápice abruptamente adelgazado e obtuso, coa marxe revoluta; os segmentos de última orde son lanceolados ou triangular –lanceolados, de ápice obtuso e coa marxe con dentes dispersos, agudos e arestados. Os soros aparecen no envés, teñen paráfise, e están protexidos por un indusio pequeno, magro, de cor abrancazada, plano, caduco e glanduloso; os esporanxios teñen o pedúnculo glanduloso e producen esporas de 20-28 micrómetros de diámetro, engurradas e non espiñentas. Esporula de marzo a decembro.
Hábitat e ecoloxía
Este raro fento mora en zonas de carácter acedo, cuarcitas principalmente, de substrato pouco permeábel cunha forte escorrenta superficial que a miúdo mostran procesos de tubificación. Aparece en zonas con outeiros temperadas. O seu ambiente óptimo son vales pechados ou cavorcos estreitos e abeirados, preto do mar, con alta humidade atmosférica e medrando sobre cuarcitas ou arenitas. É unha planta diferencial de comunidades pertecentes á subalianza Hyperico androsaemi - Alneion (alianza Alno-Padion, orde Populetalia albae, clase Querco-Fagetea), que abrangue os bosques riparios cantábrico-atlánticos e nos que son características plantas como o fento do cabeliño (Culcita macrocarpa), Dryopteris aemula, Dryopteris corleyi, Dryopteris guanchica, Dryopteris x arecesiae (Dryopteris aemula x Dryopteris corleyi), Dryopteris x asturiensis (Dryopteris affinis x Dryopteris corleyi), Dryopteris x fraser-jenkinsii (Dryopteris affinis x Dryopteris dilatata ou Dryopteris guanchica), Dryopteris x gomerica (Dryopteris aemula x Dryopteris guanchica), Hypericum androsaemum, o fento real (Osmunda regalis), o salgueiro bravo (Salix atrocinerea), Senecio nemorensis subsp. bayonenses, Stegnogramma pozoi e o fento do botón (Woodwardia radicans).
Requirimentos ecolóxicos
É un fento que require penumbra e calor. Piso colino principalmente. Continentalidade: suboceánica; non atura xeadas serodias nin temperaturas extremas. Prefire solos húmidos ou moi húmidos, polo que é un bo indicador de humidade edáfica. Medra en solos acedos: pH 3.5 - 5.5; indicador de acidez. Medra mellor en solos pobres en nitróxeno.
Distribución
Medra na zona macaronésica: Arquipélago dos Azores, illa de Madeira, Illas Canarias, o noroeste e suroeste de Francia, acadando o noroeste de Turquía e algunhas localidades do Reino Unido. Na Península Ibérica aparece de forma relicta na costa cantábrica até alcanzar polo oeste Galiza. Aparece especialmente na provincia da Coruña, con poboacións relictas en Lugo e Pontevedra.
Ameazas
É un fento escaso, por iso considérase especie protexida, que aparece na listaxe vermella da flora vascular española (Lista Roja de la Flora Vascular española) baixo a categoría VU: B1+2b.
Atlanta Dream
O Atlanta Dream é un equipo profesional de baloncesto con base na cidade de Atlanta, Xeorxia. Xogan na Conferencia Leste da Women's National Basketball Association (WNBA). O equipo foi fundado antes da tempada 2008 da WNBA.
Os Dream se clasificaron para os Playoffs en cinco dos seus seis anos en Atlanta, e chegaron ás Finais da WNBA en tres ocasións. Na primeira ocasión perderon contra Seattle Storm, e as dúas seguintes contra Minnesota Lynx.
M.O.R.
"M.O.R." é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo do seu quinto álbum, Blur, o día 15 de setembro de 1997. "M.O.R." acadou o número 15 na lista británia de sinxelos.
A progresión de acordes da canción foi collida dos temas de David Bowie "Boys Keep Swinging" e "Fantastic Voyage". No álbum Lodger, Bowie e o seu colaborador Brian Eno levaron a cabo un experimento musical no cal compuxeron varias cancións coa mesma progresión de acordes, das cales "Boys Keep Swinging" e "Fantastic Voyage" foron as dúas que apareceron. M.O.R. é á súa vez unha continuación e unha homenaxe a ese experimento.
"M.O.R." significa "middle of the road" (medio da estrada), que aparece na letra da canción.
Autunita
miniatura|300px|Autunita (verde) en [[pegmatita]] A autunita é un mineral que contén uranio, coa fórmula química Ca(UO2)2(PO4)2·10-12H2O. É radioactivo. Cando se encontra en grandes concentracións, o mineral extráese e explótase comercialmente para a obtención de uranio.
A autunita ten espléndidos cristais amarelo-esverdeados que perden a cor e se descompoñen en ambientes secos. É fluorescente sobre a luz ultravioleta. miniatura|esquerda|200px|Autunita sobre luz [[ultravioleta]]
Orazio Vecchi
Traxectoria
Orazio Vecchi naceu o 6 de decembro de 1550 en Módena, onde comezou os seus estudos con Salvatore Essenga, un monxe servita da cidade. Por outra banda, preparouse relixiosamente nun mosteiro beneditino, concluíndo os estudos sacerdotais arredor do ano 1577.
Cara finais da década de 1570, estableceu contacto con compositores da Escola veneciana (por exemplo Claudio Merulo e Giovanni Gabrieli), a partir da súa colaboración con eles na elaboración dunha sestina para o casamento dun duque. Durante este período acompañou ao conde Baldassare Rangoni nas súas viaxes, indo a Bérgamo e Brescia.
Foi maestro di cappella na catedral de Salò entre 1581 e 1584. Posteriormente, pasou a ocupar o cargo de mestre de coro na catedral de Reggio Emilia, cargo que ocupou ata 1586. Ese mesmo ano trasladouse a Correggio, onde foi nomeado canon na catedral local; alí compuxo copiosamente, aínda que se sentiu illado dos grandes centros musicais de Italia como Roma, Venecia, Florencia e Ferrara.
Finalmente volveu a Módena, onde recibiu o cargo de mansionario (sacerdote que tamén está a cargo do coro). Aparentemente, tivo serias dificultades económicas durante este tempo, ás que aludió nas súas cartas e, ocasionalmente, nas súas composicións.
En 1597 visitou Venecia, onde publicou unha serie de canzonettas. Ademais, ese mesmo ano publicou unha gran cantidade de obras, incluída L'Amfiparnaso, a súa composición máis coñecida, estreada en Módena ese mesmo ano.
O duque Cesare d'Este contratou a Vecchi en 1598 para ser o seu maestro di corte, e Vecchi acompañouno a Roma e Florencia en 1600; foi neste último lugar onde escoitou a Euridice de Jacopo Peri, considerada a primeira ópera conservada. Posteriormente regresou a Módena onde continuou servindo na catedral ata a súa morte en 1605.
Música e influencias
Vecchi é célebre polos seus madrigais, especialmente algúns deles agrupados nunha nova forma musical chamada "comedia madrigalística". Este era un entretemeento lixeiro, popular e dramático a finais do século XVI, ás veces considerado como un dos precursores da ópera.
Tamén publicou libros de canzonettas, unha alternativa lixeira aos madrigais, a medio camiño entre estes e as villanellas, en canto a complexidade e seriedade. Publicou madrigais serios, mais non en cantidade como outros compositores como Luca Marenzio.
A súa música sacra mostra a influencia da escola veneciana, coa característica antífona e tamén contraste entre seccións de compás binario e ternario.
Ramón Encinas
Ramón Encinas Diéguez, nado en Ourense o 4 de setembro de 1918 e finado en Pontevedra o 9 de agosto de 2014, foi un avogado e político galego.
Ladislau II de Polonia
Jogaila, despois Ladislau II Jagiełło, nado arredor de 1362 e finado o 1 de xuño de 1434, foi gran duque de Lituania (1377-1434) e máis tarde rei de Polonia (1386-1434), primeiro como consorte da súa dona Eduvixes ata 1399, e logo como monarca ata a súa morte. Gobernou Lituania dende o 1377.
Naceu pagán mais, a fin de contraer matrimonio coa raíña de Polonia Eduvixes I, en 1386 converteuse ao catolicismo e foi bautizado co nome de Ladislau (Władysław) en Cracovia; casou entón coa nova raíña Eduvixes, e foi coroado rei de Polonia como Ladislau II Jagiełło. En 1387 converteu Lituania ao cristianismo. O seu reinado en solitario en Polonia comezou en 1399, á morte da raíña Eduvixes, e durou trinta e cinco anos máis, marcando o comezo da unión polaco-lituana. Foi o fundador da dinastía Jagiełło polaca, que leva o seu nome e que anteriormente se coñecía tamén como dinastía xemínida no Gran Ducado de Lituania. A dinastía Jagiełło gobernou Polonia e Lituania ata 1572, e foi unha das máis influentes da Baixa Idade Media e principios da Idade Moderna na Europa Central e Oriental. Durante o reinado de Jogaila, o estado polaco-lituano foi o maior do mundo cristián.
Jogaila foi o último señor pagán da Lituania medieval. Ostentou o título de Didysis Kunigaikštis. Despois de obter o cetro polaco, a raíz da Unión de Krewo, a unión polaco-lituana tivo que enfrontarse ao poderío crecente dos cabaleiros teutónicos. A vitoria de Jogaila na batalla de Grunwald en 1410, seguida da paz de Thorn, asegurou as fronteiras polacas e lituanas e marcou o comezo da puxanza da alianza polaco-lituana en Europa. En tempos de Ladislau, Polonia expandeuse e deu comezo á chamada Idade de Ouro do país.
Lituania
Sábese pouco da mocidade de Jogaila e non se coñece con certeza o ano en que naceu. Anteriormente os historiadores crían que viñera ao mundo en 1352, pero estudos recentes indican que puido facelo máis tarde, contra 1362. Era membro da dinastía xedíminida e é probable que nacese en Vilnius. Os seus pais foron Algirdas, gran duque de Lituania, e a súa segunda muller, Uliana, filla de Alexandre I, gran príncipe de Tver.
O Gran Ducado de Lituania que Jogaila herdou en 1377 era unha entidade política composta de dúas nacionalidades principais, moi diferentes entre si, e de dous sistemas políticos: o da Lituania «étnica» do noroeste do territorio e o das vastas terras rutenas do desaparecido Rus de Kíiv, que modernamente pertencen a Belarús, Ucraína e Rusia occidental. Ao principio, Jogaila —como fixera o seu pai— apoiouse nos territorios orientais e meridionais do ducado, mentres que o seu tío Kęstutis, duque de Trakai, continuaba como señor da rexión noroccidental. A entronización de Jogaila, con todo, pronto suscitou tensións nesta repartición do poder. miniatura|Representación moderna de Ladislau II Jagiełło. Ao principio do seu reinado, Jogaila tivo que lidar co malestar que se estendía polas terras do antigo Rus'. En 1377-78, Andrei de Polotsk, o primoxénito de Algirdas, desafiou a súa autoridade e tratou de arrebatarlle o título de gran duque. En 1380, Andrei e outro irmán, Dmitri, tomaron partido polo príncipe Dmitri de Moscova contra Jogaila, que se coligou pola súa banda co emir Mamai, de facto kan da Horda de Ouro. Jogaila con todo deixou só a Mamai, a pesar de acharse preto do campo de batalla en que este sufriu unha grave derrota a mans do príncipe Dmitri na batalla de Kulikovo. A vitoria pírrica dos moscovitas ante a Horda de Ouro tivo a longo prazo unha consecuencia notable: marcou o principio do lento desenvolvemento do Principado de Moscova, que un século máis tarde xa era o principal inimigo de Lituania. No momento, con todo, Moscova quedou moi debilitada polas enormes perdas sufridas na batalla e grazas a iso Jogaila puido centrarse na disputa que o enfrontaba a Kęstutis.
No noroeste, Lituania afrontaba as incursións constantes dos cabaleiros teutónicos, cuxa orde se fundou en 1226 para loitar e converter as tribos bálticas pagás dos prusianos, yotvingios e lituanos. En 1380, Jogaila asinou en segredo o tratado de Dovydiškės contra Kęstutis. Cando este o descubriu, estalou a guerra civil lituana. Kęstutis conquistou Vilnius, depuxo a Jogaila, e proclamouse gran duque. En 1382, Jogaila reuniu un exército de vasalos do seu pai e enfrontouse a Kęstutis preto de Trakai. Kęstutis e o seu fillo Vitautas acudiron a parlamentar ao campamento de Jogaila, pero este apresounos e enviou ao castelo de Kreva, onde Kęstutis faleceu probablemente asasinado, unha semana máis tarde. Vitautas fuxiu á fortaleza teutónica de Mariemburgo e alí foi bautizado co nome de Wigand.
Jogaila rubricou o tratado de Dubysa, en que se comprometeu cos cabaleiros a converterse ao cristianismo e cedeulles a Samoxicia ao oeste do Dubysa, como premio pola súa axuda no conflito con Kęstutis e Vitautas. Con todo, cando Jogaila non ratificou o tratado, os cabaleiros invadiron Lituania no verán de 1383. En 1384, Jogaila reconciliouse con Vitautas prometendo devolverlle as súas propiedades en Trakai. Entón Vitautas acometeu os cabaleiros, saqueando varias das súas fortalezas en Prusia.
Bautismo e matrimonio
A nai rusa de Jogaila, Uliana de Tver, instouno a casar con Sofía, filla de Dmitri Donskoi, príncipe de Moscova, quen lle esixiu que primeiro se convertese ao cristianismo ortodoxo. Isto, no entanto, probablemente non acabase coas cruzadas teutónicas contra Lituania, xa que os cabaleiros consideraban os cristiáns ortodoxos cismáticos apenas mellores que os pagáns. Por conseguinte, Jogaila preferiu aceptar a oferta polaca de converterse ao catolicismo e desposar a raíña de Polonia Eduvixes, que por entón contaba once anos. Os nobres da Pequena Polonia fixéronlle este ofrecemento por diversas razóns: querían eliminar a ameaza que supuña Lituania e obter dela as feraces terras de Galicia-Volinia. Os nobres polacos consideraron o acordo como unha oportunidade para acrecentar os seus privilexios e evitar a influencia austríaca, que se estendeu polo reino grazas á presenza do anterior prometido de Eduvixes, Guillerme, duque de Austria.
O 14 de agosto de 1385 no castelo de Kreva, Jogaila confirmou o seu compromiso matrimonial na chamada Unión de Krewo. Aquel incluía a promesa de converterse ao cristianismo, a de recuperar as terras perdidas por Polonia a mans dos seus veciños, e a de terras suas Lithuaniae et Russiae Coronae Regni Poloniae perpetuo applicare, cláusula que os historiadores interpretan de varias maneiras: dende unha unión persoal entre Lituania e Polonia á incorporación completa de Lituania a Polonia. As valoracións do acordo de Kreva van dende as que o enxalzan como visionario ata as que o tachan de aposta desesperada.