cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indución electromagnética
Descubrimento
A voltaxe é a variación de fluxo polo número de espiras (nunha bobina) miniatura|Faraday.
Vector indución magnética
Enténdese con este nome á magnitude física que mide o efecto que produce un campo magnético nun punto, sobre un determinado material. O seu símbolo é a letra B, e a súa unidade no Sistema Internacional (SI) é o Tesla (T)
Aplicacións
Os principios da indución electromagnética son aplicados en moitos dispositivos e sistemas, por exemplo:
Outros artigos
Elektromagnetická indukce Induzione elettromagnetica İndüksiyon (Elektromanyetik indüksiyon)
City of Angels
"City of Angels" é un sinxelo da banda estadounidense de rock progresivo 30 Seconds to Mars, editado o 30 de xullo do 2013. Está sacado do seu álbum Love, Lust, Faith and Dreams e foi producido por Jared Leto, con coprodución de Steve Lillywhite.
Castelo de Castro Caldelas
O castelo de Castro Caldelas é unha fortaleza mixta (pazo e castelo) medieval situada no cumio de Cima de Vila (Castro Caldelas), sendo o seu monumento máis emblemático; pertenceu á casa de Lemos.
Arquitectura
O amplo patio de armas está flanqueado por catro sectores de torres, símbolo dos condes de Lemos, propietarios orixinais. No edificio poden verse murallas, troneiras, matacáns e barbacanas, así como varios gravados coas armas dos Castro, os Osorio, os Enríquez e a tau.
Desde o patio de armas accédese ás distintas dependencias. Enriba e a ambos os dous lados do patio atópase a zona residencial tipo pazo, cos seus corredores abalconados que albergan a biblioteca, o museo etnográfico e outros servizos. Ó fondo, e centrado no patio, hai un enorme brocal de pozo e ó lado restos do antigo forno.
No primeiro piso do pazo atópanse as salas adicadas ós estudos arquitectónicos da comarca, nas que poden verse gráficos e explicacións con gran detalle sobre a construción de mosteiros, fornos, vivendas etc. Na torre do Reloxo, do que se conserva en funcionamento a antiga maquinaria, hai algunhas pezas etnográficas e unhas panorámicas desde as ventás con faladoiros. Desde o pazo pódese pasar ó adarba, ou paseo da muralla desde onde se pode contemplar toda a distribución do conxunto, o esquema construtivo das murallas, troneiras, matacáns e barbacanas e as vistas da vila e o seu contorno.
No patio sur pódense apreciar restos de torreóns, un reloxo de sol, outros restos arqueolóxicos e a torre do homenaxe. A muralla exterior ten acaroadas tres torres cadradas, unha delas cuberta con bóveda, os seus muros son de grande anchura para resistir os proxectís (xa que foron reconstruídas no S.XIV). Nunha das torres atópase a porta traseira do castelo, de entrada para as carruaxes.
Historia
Non se conserva documentación sobre a construción da fortaleza. En 1336 o castelo foi reconstruído por Pedro Fernández de Castro para dominar os seus novos dominios regalados polo rei Afonso XI. En agosto de 1469, durante a gran guerra irmandiña, as tropas ó mando de Diego de Lemos asediaron e derrubaron o castelo. Unha vez derrotados e represariados os irmandiños, e logo de pacificar a zona, foi mandado reconstruír de novo por Pedro Álvarez Osorio, coa man de obra gratuíta dos vasalos obrigados. A veciñanza presentou un preito pola forte suba de impostos, fallando a favor do pobo a Real Audiencia de Valladolid 167 anos despois.
En 1560 remátase a reconstrución do castelo, segundo consta na inscrición da porta das carruaxes. A restauración fíxose á moda renacentista, e incluíuse un pazo no interior do castelo. Por un lado é un edificio militar e por outro un edificio para vivenda.
En 1794 o señorío de Lemos incorporouse por vía matrimonial á casa de Alba. O castelo estivo habitado até o século XIX por Sol Stuart, parente dos Duques de Alba.
Logo da invasión da península Ibérica por parte das tropas napoleónicas, en 1809 o xeneral Marchand ó mando do 15º Rexemento da súa división, prendeulle lume á vila e ó castelo en represalia polo ataque sufrido polos guerrilleiros da zona, perdéndose no incendio moitos papeis. Este foi o último acontecemento violento que sofre o castelo.
En 1991 a casa de Alba cedeu o castelo ó concello de Castro Caldelas con fins culturais. O 17 de novembro de 1994 foi nomeado ben de interese cultural.
Tradición oral
O castelo conta con varias lendas, como a da presenza do mariscal Pero Pardo de Cela guerreando contra os irmandiños, e a existencia dun pasadizo segredo que parte do castelo cara ao río Sil.
Fariseo
era un membro ou seguidor do xudaísmo farisaico, e por coincidencia pode referir tamén a un membro do movemento relixioso perushim. Coa preponderancia do cristianismo, e debido a que os fariseos opúñanse ós cristiáns, e a outros grupos relixiosos, como os saduceos, o termo pasou a designar a unha persoa que apenas amosa relixiosidade externamente.
MTV Unplugged: 30 Seconds to Mars
MTV Unplugged é un EP do grupo de rock progresivo estadounidense 30 Seconds to Mars, lanzado o 19 de agosto do ano 2011 baixo o selo Virgin Records.
Latin metal
O latin metal é unha denominación dentro do heavy metal atribuída a aqueles grupos que teñen unha orixe, influencias ou instrumentacións adaptadas dende a música latina, como por exemplo a inclusión de voces en español, instrumetos de percusión latina e ritmos adaptados dente outros xéneros como a salsa. A súa orixe remóntase aos anos 1970 e 1980 en países de Latinoamérica grazas a cada vez maior influencia e popularidade mundial do heavy metal e do rock da época. Nos Estados Unidos comezou a destacar comercialmente a partir dos anos 1990, con diversos selos discográficos buscando beneficiarse da medrante popularidade do pop latino, coma por exemplo na compilación Metalo do selo Grita! Records, que incluíu temas de Ill Niño e Puya entre outros.
Grupos como Sepultura e Soulfly adoitan citarse como predecesores deste estilo. Ill Niño é probablemente o expoñente máis coñecido do xénero, ao acadar certo éxito comercial cos seus dous primeiros álbums e obter unha forte difusión radiofónica en diversas zonas dos Estados Unidos, coma por exemplo na área de San Antonio.
Lobeira
Lobeira é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Baixa Limia. Segundo o IGE en 2018 tiña 807 habitantes (1.225 en 2003).
Relevo
O concello de 68,9 km², abrangue 8 parroquias. Está situado no suroeste da provincia de Ourense, na marxe dereita do río Limia. Abrangue a conca do río Grou, que nace na Serra do Leboreiro e desemboca no Limia.
Está situado ao suroeste da serra de Leboreiro, acadando cumios de até 1.300 m, mentres que a altitude mínima son 400 m en Cabaleiros.
Climatoloxía
É un concello de transición entre o oceánico e mediterráneo, presente na Galicia meridional. As choivas superan os 2000 mm de precipitación anual e son máis abundantes a medida que aumenta a altitude, polo que dentro do municpio pódese distinguir unha zona occidental situada por riba dos 900 metros onde é fácil chegar ós 2000 – 2500 mm anuais, e outra vertente oriental de menor elevación onde se alcanzan os 1500-2000 mm anuais. Na estación invernal rexístrase o 38% das choivas anuais. A temperatura media anual é de 10.5 °C, presenta unha notable oscilación térmica, xa que no inverno a temperatura media é de 4 °C e no verán é de 19 °C.
Hidrografía
A rede hidrográfica organízase en torno os ríos Fragoso, Grou e Limia. O primeiro ten a súa fonte na serra do Leboreiro, trascorre en dirección N a S e orixina, na súa confluencia con outros regatos, o Grou, tributario do Limia e principal colector dunha nutrida rede de cursos de auga que nacen no citado cordal. Pola franxa oriental do concello, bañando a parroquia de Monte Longo, pasa o río Trasentes que desemboca no Limia na zona do encoro das Conchas.
Vexetación
A zona máis alta do concello está desprovista de vexetación, xa que nos atopamos unicamente con rochas mesturadas con uces, xestas e toxos. Nas ladeiras máis baixas podemos atopar carballeiras, bidueiros, freixos e ameneiros.
Comunicacións
A rede viaria do concello redúcese a unha serie de camiños locais que comunica as súas parroquias e ó paso da estrada N-540, que vai de Ourense cara a Portugal e que discorre polo extremo meridional do seu territorio, en paralelo o encoro das Conchas.
Idade Antiga
Os achados arqueolóxicos ofrecen datos sobre o asentamento do home nestas terras dende o Paleolítico e da continuidade do poboamento son testemuños outros restos que pertencen á época das invasións célticas e romanas. Na parte dereita do Limia asentouse a tribo dos querquenos, establecidos no Aquis Querquennis, sobre a vía militar que ía de Braga a Astorga.
Idade Media
A finais do século X, en plena rebelión da nobreza galega contra o rei Ramiro II e máis tarde contra Vermudo II, houbo unha forte resistencia en Lobeira. Máis tarde, xa no século XII, o rei Afonso VII veríase obrigado a reprimir os continuos ataques que se produciron contra as propiedades eclesiásticas en xeral, e concretamente contra o mosteiro de Celanova.
O rei Afonso IX no ano 1228 concedeulle a Lobeira, un foro, posteriormente confirmado polos sucesivos monarcas ata Filipe V en 1709 que lles permitía ós seus veciños gozar da propiedade de todo o que era de xurisdición real, mediante o pago de 300 marabedís anuais. Ademais excluíaos do sometemento a calquera outro foro e outorgáballe-lo dereito de apelar ó rei en última instancia.
Idade Moderna
Como enclave fronteirizo este municipio sufriu entre os anos 1640 e 1668 continuas incursións dos portugueses que tratando de chegar a Xinzo de Limia e a Celanova instalaron en Lobeira o seu cuartel xeral. Durante a Guerra de Sucesión a poboación tivo que contribuír o aloxamento das tropas que se dirixían a protexer os lugares atacados polos ingleses e polos portugueses, o que, sumado a prohibición de comunicarse e de comerciar con Portugal e ós desprazamentos a Castela nos tempos da sega, levou o pobo a unha grave crise económica. Esta situación fixo que os habitantes de Lobeira invocasen os privilexios concedidos por Alfonxo IX no século XIII.
A principios do século XIX, durante a Guerra da Independencia contra os franceses, creouse o rexemento de Lobeira que loitou contra a invasión francesa en Castela, Vigo, Tui e Portugal; foi tamén un lugar de refuxio para os que escapaban dos invasores napoleónicos, constituíron a xunta de Lobeira, presidida polo bispo de Ourense Pedro Quevedo y Quintano. Este organismo substituíu a Xunta Suprema de Galicia e organizou a resistencia en tódolos puntos de Galicia, realizando unha intervención decisiva na defensa da cidade de Vigo. Sendo de facto e de iure a capital de Galicia uns días durante xaneiro do ano 1809, pois foi o único enclave de Galicia que permaneceu libre da ocupación francesa, representando á Xunta Suprema Central de España tras a caída de A Coruña poucos días antes de constituírse. Esta Xunta apenas tivo un poder efectivo sobre as provincias de Ourense e Pontevedra, pouco despois a Xunta Suprema de Galicia estableceuse na Coruña baixo o control político do Marqués de La Romana
Idade Contemporánea
O actual concello creouse na división municipal de 1835, que fusionou os antigos municipios de Lobeira, San Xes de Vilariño e parte do de Grou. Un ano despois engadíuselle a parroquia de Santa Comba, compartida esta última co concello limítrofe de Bande.
Igrexa de San Martiño de Grou
De arquitectura sinxela, o acceso realízase mediante un arco de medio punto de grandes doelas. A espadana adquire monumentalidade, con corpo de dobres arcos, decoración avolutada nos extremos e escaleiras de acceso ao campanario. No interior destacan unicamente as figuras de San Martiño, San Pedro e San Pablo, O Salvador e a Virxe Milagrosa.
Igrexa de San Xés
Esta interesante edificación de estilo barroco tardío posúe planta de cruz latina. A fachada é austera en decoración, exceptuando algúns detalles como a fornela do Santo Patrón: San Xes. Aínda así, a súa impresionante torre compensa a devandita sinxeleza. Esta torre de 4 corpos ten dobre campanario e remata en cúpula. No seu interior podemos admirar un espectacular retablo maior de cinco rúas. No ano 1928 a igrexa de San Xés de Lobeira foi derrubada por un raio, rompendo case toda a torre mais os tellados. Reconstruírona entre toda a parroquia, formada por seis aldeas: Senderiz, Villariño, A Canle, Valdemir, Sabariz e Torneiros.
=== Ermida do Viso === No Monte do Viso, a 852 m de altitude, está a ermida do Viso, onde se celebra a romaría do mesmo nome, unha das máis importantes da zona. Esta ermida está sobre un antigo poboado castrexo, tratándose dunha cristianización de cultos antigos. Na ermida consérvase algún resto románico, así como un retablo do século XVIII. A imaxe da Virxe é do finais do século XIX, e soamente ten talladas a cara e as mans.
O santuario constitúe un dos poucos expoñentes do románico tardío da comarca. A fábrica presenta planta rectangular e ábsida con capela e sancristía pegadas. No interior, arco de medio punto sobre columnas acaroadas, con capiteis de motivos vexetais e imposta decorando o arco triunfal. A base da ventá prolóngase ao exterior con repisa, transformándose en fornela. A sancristía constrúese no ano 1717, como indica unha inscrición; é de dúas plantas, con ventá ata o interior, servindo de tribuna ó clero. A portada do muro é románica, con arco de medio punto e grandes doelas con bolas no intradorso. Nunha das xambas mostra a inscrición “ERA MCCCXL”, correspondendo ós anos 1300 e 1309, na que debeu construírse o santuario. A fachada actual sufriu unha reedificación no ano 1741, labrándose conforma á moda barroca unha porta alintelada, resaltada con orelleiras, e fornela coa imaxe pétrea de Nosa Señora, coroada por anxos.
Capela das Quintas
Capela construída en 1728 e dedicada a San Lourenzo. Destaca o seu pórtico con vertentes a tres augas soportado por dúas columnnas. Nun lateral destaca un arco tapiado.
Peto de Ánimas da Vila
Este peto de ánimas está situado na parroquia de San Vicente de Lobeira. A singularidade deste peto de ánimas é que ten un cruceiro detrás. Ten un só corpo cun pórtico que protexe o peto propiamente dito, onde se sitúa unha fornela de medio punto. O teito do pórtico é de lousas de pedra a dúas augas, apoiandose en dous piares cuadrangulares sobre dous pedestais sobre bases tamén cuadrangulares.
Petróglifos
No concello existen os seguintes petróglifos, entre os que destacan: o de Pena Franqueira (entre as parroquias da Fraga e Parada); As Sete Cruces do Rebolar (San Xes de Vilariño) e situado a 1.125 msnm e o de Penafiel (monte San Xes-Sabariz-San Xes de Vilariño).
Lugares de Lobeira
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Lobeira vexa: Lugares de Lobeira.
Mayda Insula
Mayda Insula é unha illa situada no norte do gran lago Kraken Mare, un lago de hidrocarburos que está dentro do polo norte da lúa de Saturno, Titán. Recibiu o seu nome oficial o 11 de maio do 2008 en relación a Mayda, unha lendaria illa do nordeste do atlántico norte.
A illa posúe unha dimensións de 90 x 150 kms, ten aproximadamente o mesmo tamaño cá Illa Kodiak de Alasca e cá illa principal do arquipélago de Hawai. Hoxe en día e despois da obtención de imaxes por radar, sospéitase que esta illa non é realmente unha illa, senón que é unha península conectada a terra por un longa aínda que posiblemente estreita ponte de terreo firme.
400px|miniatura|Imaxe dos lagos do polo norte de Titán. Podemos ver ó completa cara a esquina inferior dereita o Ligeia Mare, á súa esquerda e atravesado por unha parte do mapa en branco podemos ve-lo [[Kraken Mare coa súa grande illa do norte, a Mayda Insula, máis o norte (case sobre o polo) podemos ver parte do Punga Mare.]]
Arrow (serie de televisión)
Arrow é unha serie de televisión estadounidense de xénero dramático creada por Greg Berlanti, Marc Guggenheim e Andrew Kreisberg, baseada na historia do superheroe de DC Cómics Green Arrow, e protagonizada por Stephen Amell, Katie Cassidy e Colin Donnell, estreada o 10 de outubro de 2012. En Latinoamérica, a serie estreouse o 22 de outubro por Warner Channel e en España o 14 de novembro de 2012, na canle de cable Calle 13. En México, Canal 5 estreou a serie o 6 de maio de 2013.
Terceira tempada
A delincuencia na Cidade Starling alcanzou un nivel mínimo histórico grazas á Arrow e, co equipo desmantelado polo agora capitán Lance, Oliver cre que pode ser capaz de equilibrar a súa dobre vida, pero o repentino asasinato de Sara faille reformular esa idea. Esnaquizada pola morte da súa irmá, Laurel vese envolta nunha espiral de ira e atopa a Ted Grant, quen decide adestrala para vingar a morte de Sara. Decidido a atopar o asasino da súa ex-moza, Oliver tenta esgotar todas as evidencias que van aparecendo no camiño, levándoo a descubrir que Thea é a responsable. Manipulado por Malcolm para salvar a vida da súa irmá, Oliver decide aceptar a culpa e enfrontarse a Ra's al Ghul, quen reclama o asasino de Canario.
Produción
En xaneiro de 2012, The CW anunciou a súa intención de levar á televisión o famoso arqueiro de DC Cómics baixo o mando de Greg Berlanti, Marc Guggenheim, Andrew Kreisberg e David Nutter, anunciando que este proxecto pretendía afastarse da simple adaptación das intrigas nadas nos cómics para crear a un novo mundo e historias orixinais, sen pretender ser un spin-off de Smallville e que, por tanto, non se contaría para este proxecto con Justin Hartley, actor que interpretou o personaxe na serie de 2006 a 2011.
O 9 de maio de 2012, a cadea anunciou que recollería o piloto de Arrow para desenvolver unha serie, encargando 13 episodios. O 22 de outubro de 2012, The CW anunciou que lle daría á serie unha tempada completa con 22 episodios. O 1 de decembro, informouse de que a serie conseguira un episodio extra. O 11 de febreiro de 2013, The CW renovou a serie para unha segunda tempada, que foi estreada o 9 de outubro de 2013. O 13 de febreiro de 2014, a serie foi renovada para unha terceira tempada.
A serie recibiu a renovación para unha cuarta tempada o 11 de xaneiro de 2015.
Primeira tempada
O 15 de febreiro de 2012 anunciouse que entraban no elenco Katie Cassidy e Willa Holland. Cassidy foi contratada para o personaxe dunha avogada e antiga noiva de Oliver Queen, e Holland sería Thea, a irmá de Oliver.
O 22 de febreiro de 2012, Colin Donnell converteuse en Tommy Merlyn, o mellor amigo de Oliver, e o 8 de marzo, Colin Salmon no seu padrasto.
O actor Jamey Sheridan realizou unha participación especial como Robert Queen, o pai de Oliver, e Jacqueline MacInnes Wood foi Sarah Lance, a irmá de Laurel. Floyd Lawton/Deadshot foi interpretado polo actor Michael Rowe; Ashley Scott interpretou a fiscal Kate Spencer, mentres que Andrew Dunbar foi Garfield Lynns/Firefly e Ben Browder deu vida a Ted Gaynor, un antigo mentor de Diggle.
O 13 de novembro de 2012, deuse a coñecer que Seth Gabel se contratara para interpretar un personaxe baseado no Conde Vertixe, e tres días máis tarde, que a actriz Janina Gavankar sería McKenna Hall, unha muller policía de Starling City cun pasado en común con Oliver. Dispúxose que ambos os personaxes aparecesen nun arco argumental de varios episodios.
O 27 de novembro de 2012, informouse de que o actor David Anders participaría na serie interpretando a Cyrus Vanch, un ex-convicto que retomaba a súa carreira criminal. Tamén se deu a coñecer que a produción estaba en busca dunha actriz para interpretar o personaxe de Shado, unha porteira e artista marcial cuxo propósito era vingarse daqueles que deshonraron o seu pai, así como a incorporación de Manu Bennett, quen interpretaría a Deathstroke / Slade Wilson. O 11 de decembro de 2012 deuse a coñecer que o ex-actor de Teen Wolf, Colton Haynes fora elixido para interpretar a Roy Harper, o novo interese amoroso de Thea, destinado a converterse nunha parte importante da súa vida.
En xaneiro de 2013, a actriz Alex Kingston foi contratada para interpretar a Dinah Drake, a nai de Laurel.
Segunda tempada
Emily Bett Rickards, quen interpreta a Felicity Smoak, Colton Haynes, quen dá vida a Roy Harper, e Manu Bennett, quen interpreta a Slade Wilson, foron ascendidos ao elenco principal da serie na segunda tempada.
O 10 de xullo, comunicouse a incorporación da actriz Summer Glau para interpretar a Isabel Rochev, un personaxe recorrente e novo adversario de Oliver Queen, que planea apoderarse de Queen Consolidated. O 18 de xullo de 2013, deuse a coñecer que a actriz Caity Lotz interpretaría un papel recorrente que se cruzaría con Laurel Lance no seu camiño a converterse en Canario Negro. O 20 de xullo, durante a Convención Internacional de Cómics de San Diego, confirmáronse as incorporacións de Michael Jai White como Ben Turner (Tigre de Bronce), e de Kevin Alejandro como Sebastian Blood, personaxe inspirado en Irmán Sangre. O 12 de agosto anunciouse que Teryl Rothery interpretaría a Jean Loring, unha vella amiga e conselleira legal de Moira, e tres días máis tarde anunciouse a incorporación de Bex Taylor-Klaus como Sen, unha moza rebelde cunha conexión con Roy Harper.
Tamén se contou con Navid Nagahban para interpretar a Al-Owal, un novo vilán ao que o Vixilante debería enfrontarse; Cynthia Addai-Robinson como Amanda Waller, unha integrante da organización A.R.G.Ou.S., Grant Gustin como Barry Allen e Dylan Neal como o Dr. Anthony Ivo, nun arco argumental de varios episodios. O 5 de outubro fíxose público que Jimmy Jean-Louis interpretaría a "O Capitán", un personaxe asociado co Dr. Ivo e Amazo. O 23 de outubro anunciouse que Sexan Maher encarnaría a Mark Scheffer, un terrorista que sementa o pánico en Starling City.
Terceira tempada
O 15 de maio de 2014 deuse a coñecer o ascenso de John Barrowman ao elenco principal da serie para a terceira tempada e tamén se confirmou o regreso de Caity Lotz e David Nykl, como Sara Lance e Anatoli Knyazev, respectivamente.
A principios de xullo de 2014, anunciáronse as incorporacións de Devon Aoki como Tatsu Yamashiro, unha experta en artes marciais e mentora de Oliver; Karl Yune como Maseo Yamashiro, un experto en armamento e combate e esposo de Tatsu; Peter Stormare como Werner Zytle, o novo traficante de vertixe en Starling City; e Brandon Routh como Ray Palmer, o novo dono de Queen Consolidated e interese amoroso de Felicity. Durante a Cómic-Con de San Diego de 2014, revelouse que Ra's ao Ghul sería o vilán principal da tempada, así como a incorporación de J.R. Ramirez como Ted Grant.
En agosto de 2014 déronse a coñecer as incorporacións de Charlotte Ross como a nai de Felicity, David Cubitt como Mark Shaw, Matt Ward como Simon Lacroix, Nolan Gerard Funk como Cooper Seldon, o noivo de Felicity durante a súa estadía no MIT; Amy Gumenick como Carrie Cutter, unha admiradora cun namoramento perigosamente obsesivo cara á Frecha nos episodios 6 e 7; e Rila Fukushima como Tatsu Yamashiro, substituíndo a Devon Aoki, quen se retirou debido a un «conflito de programación».
Cuarta tempada
O 10 de agosto de 2015 sóubose que Parker Young e Elysia Rotaru foran contratados para aparecer de forma recorrente na serie; Young interpretaría a Alex Davis, un consultor político que traballa para Oliver e obxecto dun potencial interese amoroso de Thea, mentres que Rotaru interpretaría a unha namorada de Oliver Queen durante as secuencias de flashback. O 11 de agosto, durante o panel da serie na Television Critics Association, Mark Pedowitz revelou que Matt Ryan retomaría o papel de John Constantine, personaxe principal da serie da NBC Constantine. Ryan aparecería por primeira vez no quinto episodio da temporada dando "apoio a Oliver, despois de que un personaxe sexa resucitado".
The Flash
O 30 de xullo, deuse a coñecer que na segunda tempada, Barry Allen aparecería como personaxe recorrente nos episodios 8 e 9, e pouco despois no episodio 20, e mesmo que servirá como piloto dunha serie baseada en Flash. O proxecto foi desenvolvido por Greg Berlanti, Andrew Kreisberg e Geoff Johns, director creativo de DC Cómics, e será dirixido por David Nutter. O 13 de setembro confirmouse que se contaba con Grant Gustin para interpretar o devandito personaxe.
O 18 de novembro, The CW anunciou a súa renuncia á idea dun piloto plantado no episodio 20 e, no canto diso, outorgou luz verde para a realización dun piloto independente completamente centrado no personaxe, mentres que o episodio 19 serve como introdución para os personaxes de Caitlin Snow (Danielle Panabaker) e Cisco Ramon (Carlos Valdés). O 8 de marzo de 2014, o piloto foi elixido para desenvolver unha serie.
O 18 de xullo de 2014, Andrew Kreisberg declarou a TV Guide que o episodio 8 de The Flash e o oitavo episodio da terceira tempada de Arrow supuñan un crossover entre ambas as series.
Spin-off conxunto
O 11 de xaneiro de 2015, durante a rolda de prensa de inverno da Television Critics Association, o presidente de The CW, Mark Pedowitz, xunto cos creadores de Arrow Greg Berlanti, Marc Guggenheim e Andrew Kreisberg, revelaron que se atopaban nas "primeiras conversas" e traballando nunha "idea moi xeral" sobre unha posible serie centrada en Atom / Ray Palmer (Brandon Routh). Con todo, o 26 de febreiro de 2015, revelouse que a cadea estaba a traballar nun proxecto que contaría con varios personaxes de ambas as series e que sería protagonizado por Routh, Victor Garber, Wentworth Miller e Caity Lotz; ademais de contar con tres novos superheroes.
Cómic
Co fin de promover a serie, DC Cómics produciu un cómic de dez páxinas como avance para a Cómic-Con de San Diego 2012, escrito por Kreisberg, ilustrado por Omar Francia e cunha portada feita polo artista Mike Grell. O equipo de produción da serie concibe o cómic para compartir o mesmo canon do programa, e Kreisberg comenta: "calquera que teña unha copia, que se aferre a ela e, á medida a serie avance, vaina ir apreciando cada vez máis". O cómic ten lugar entre o episodio piloto e «Honra Thy Father».
O 10 de outubro de 2012, DC Cómics estreou un cómic dixital semanal escrito por Kreisberg e Guggenheim e debuxado por varios artistas, entre eles Mike Grell. Este cómic está en continuidade coa serie de televisión.
Videoxogo
No videoxogo de 2013, Injustice: Gods Among Us aparece un personaxe de Green Arrow baseado en Oliver Queen, interpretado por Stephen Amell. Este personaxe foi un agasallo promocional para os primeiros 5.000 participantes na competición, pero máis tarde foi lanzado para a súa descarga gratuíta. Ademais Amell presta a súa voz para ese personaxe en particular.
Blood Rush
O 6 de novembro de 2013 estreouse en televisión unha serie spin-off titulada Blood Rush, de forma simultánea á emisión da serie, así como a través de internet. A serie foi presentada por Bose Corporation e promociona produtos da devandita empresa; gravouse en Vancouver, do mesmo xeito que a serie principal, e conta coas actuacións de Emily Bett Rickards, Colton Haynes e Paul Blackthorne, nos papeis de Felicty Smoak, Roy Harper e Quentin Lance, respectivamente. Os episodios mostran a Roy chegando a Queen Consolidated para ter un encontro con Oliver. Felicity dille que espere no vestíbulo. Mentres Roy sae, Quentin chama a Felicity e cóntalle que a mostra de sangue do vixilante que obtivo a policía de Starling City e Felicity destruíu, rexurdiu. Entón Felicity chama a Roy usando o codificador de voz de Oliver e pídelle que irrompa no laboratorio para obter a mostra.
Na crítica
The Filtered Lens eloxiou o piloto por estar no ton da triloxía de Batman de Christopher Nolan pero criticou a acción e o diálogo. Déronlle unha cualificación xeral de B. Mary McNamara, de Los Angeles Times, cualificouno como unha configuración interesante, cunha mirada de calidade. Brian Lowry, en Variety, foi menos favorable, ao describir a serie como un substituto atractivo pero ríxido de Batman, que podería beneficiarse diso nun comezo.
No público
O episodio piloto e a estrea da serie foron vistos por 4,14 millóns de espectadores, converténdose na estrea máis vista dunha serie desde The Vampire Diaries, en 2009.
Cecilia Roth
Cecilia Roth, nada en Buenos Aires o 8 de agosto de 1956, é unha actriz arxentina.
Traxectoria
O seu nome real é Cecilia Rotemberg. Realizou numerosas películas e intervencións en series de televisión. O seu pai, un xudeu ucraíno que se estableceu ós 30 anos en Buenos Aires onde traballou como editor e xornalista, coñeceu á nai de Cecilia, Dina Rot, unha cantante chilena, na Arxentina.
Logo de comezar como actriz na Arxentina, estableceuse en España. Estivo casada co cantautor Fito Páez con quen ten un fillo; antes uniuse en matrimonio con Gonzalo Gil tras unha longa relación co fotógrafo Gorka Duo. É irmá do músico Ariel Rot.
Liga Gallega (Santiago de Compostela)
A Liga Gallega foi unha organización rexionalista católico tradicionalista fundada en Santiago de Compostela. Activa entre 1898 e 1900. Presidida por Alfredo Brañas e con Salvador Cabeza de León na secretaría. Tivo escasa actividade.
Foi unha das correntes nas que se bifurcou a Asociación Regionalista Gallega, presidida por Manuel Murguía. A Liga Gallega de Santiago tivo unha inspiración conservadora, fronte á Liga Gallega da Coruña, máis liberal.
Liga Gallega (A Coruña)
miniatura|upright=1.3|Cartón postal da Liga Gallega coa [[bandeira de Galicia, a máis antiga conservada. ]] A Liga Gallega foi un grupo político rexionalista liberal fundado en 1897 na Coruña por iniciativa dos participantes na tertulia rexionalista A Cova Céltica, e como esta tiña a súa sede na librería de Carré Aldao; presidido por Manuel Murguía e dirixido por un comité integrado por Manuel Lugrís Freire, Uxío Carré Aldao e Salvador Golpe que en 1898 redactaron o seu regulamento, integramente en galego. Waldo Álvarez Insua foi o presidente en 1899.
Foi unha das correntes nas que se bifurcou a Asociación Regionalista Gallega, presidida por Murguía. A Liga Gallega da Coruña tivo unha inspiración liberal, fronte á Liga Gallega de Santiago de Compostela, máis conservadora.
Despois de 1900 tivo escasa actividade, aínda que sobreviviu ata 1907. O seu órgano de expresión foi ata mediados de 1898 Revista Gallega que dirixía Galo Salinas. Foi pola súa iniciativa que se ergueu en 1904 o monumento en memoria dos Mártires de Carral.
A Liga Gallega naceu en defensa dos intereses materiais, morais, políticos, económicos e sociais de Galicia. Pedía a constitución dunha autonomía para Galicia de igual xeito que se concedera a Cuba e Porto Rico e a fins de 1897 iniciou unha campaña de recollida de sinaturas.
Urbano IV, papa
Jacques Pantaléon baixo o nome Urbano IV, nado en Troyes (Francia) cara o ano 1195 e finado en Perugia (Italia) o 2 de decembro de 1264 foi o papa n.º 182 da Igrexa católica de 1261 a 1264.
Durante o seu pontificado, e debido ao conflito secular entre o Sacro Imperio Romano Xermánico e o Pontificado, nunca residiu en Roma, repartindo a súa estanza entre as cidades de Viterbo, Orvieto e Perugia.
No aspecto doutrinal, no ano 1264, instaura a Festa da Igrexa universal ou Corpus Christi mediante a bula Transiturus de hoc mundo.
Punga Mare
Punga Mare é un lago da lúa de Saturno, Titán, está situado a 85,1° N 339,7° O e ten un diámetro do redor de 380 km. O seu nome provén de Punga, ser sobrenatural da mitoloxía maorí, pai das quenllas e iguanas, e fillo do deus Tangaroa.
400px|miniatura|Imaxe dos lagos do polo norte de Titán. Podemos ver ó completo e cara a esquina inferior dereita o [[Ligeia Mare, á súa esquerda e atravesado por unha parte do mapa en branco, podemos ve-lo Kraken Mare coa súa grande illa do norte, a Mayda Insula, máis o norte (case sobre o polo) podemos ver parte do Punga Mare.]]
Amor Prohibido
Amor Prohibido é o quinto álbum de estudio de mexicano-estadounidense texana Selena. O álbum permanece como o máis vendido álbum latino de todos os tempos. O álbum foi certificado Platino 20x (tipo Latina) pola RIAA por vender máis de 2 millóns de copias. O álbum produciu catro sinxelos número un (un póstumo) sobre a Billboard Hot Latin Tracks, o único álbum español por unha muller para conseguir esta fazaña.
20 Years of Music edition
11. "Donde Quiera Que Estés" ( con Barrio Boyzz )
Gráficos
álbum
Lee Hai-chan
Lee Hai-chan (이해찬), nado en Cheongyang o 10 de xullo de 1952, é un político surcoreano, que foi primeiro ministro de Corea do Sur de 2004 a 2006.
Dende 2018 é o líder do Partido Demócrata de Corea.
Metal cristián
O metal cristián, tamén denominado nalgúns medios white metal, é unha forma do heavy metal definida habitualmente polo mensaxe das letras dos temas musicais e a afiliación declarada dos membros dos grupos musicais ao cristianismo. A produción desta música adoita facerse e distribuirse a través de estacións de radio e selos discográficos considerados dentro do momemento cristián.
Os grupos de metal cristián atópanse dentro de tódolos subxéneros do heavy metal, tendo a característica común entre eles a temática das letras. As temáticas cristianas e relixiosas adoitan mesturarse coas temáticas habituais de cada un dos xéneros nos que se encadran os grupos. Algúns estudos argumentan que a subcultura do metal cristián fornece aos seus membros unha forma alternativa de profesar a súa relixión, ofrecéndolles unha alternativa diferente ao heavy metal máis tradicional con mensaxes máis escuros ou negativos.
O metal cristián xurdiu a finais dos anos 1970 como forma de evanxelización da escena musical do heavy metal, con grupos pioneiros como os estadounidenses Resurrection Band e Petra e os suecos Jerusalem. Nos anos 1980 o grupo estadounidense Stryper acadou un éxito considerable, seguidos dos tamén estadounidenses Tourniquet e os australianos Mortification nos anos 1990. O grupo de rap metal P.O.D. e os grupos de metalcore Underoath, Demon Hunter, As I Lay Dying e Norma Jean atraeron a atención dos medios principais cara este movemento na primeira década do século XXI, acadando posicións notables na lista Billboard 200.
Blackgaze
O blackgaze é un xénero de fusión do black metal e o shoegazing orixinado a comezos do século XXI. Este xénero adoita combinar elementos habituais do black metal, incluíndo ritmos blast beat e gritos agudos, xunto a elementos mélodicos e estilos de son de guitarra de tipo Wall of Sound asociados ao shoegazing. O grupo francés Alcest acredítase como a influencia e pioneiro do xénero, mentres que o grupo estadounidense Deafheaven é un exemplo habitual nas descricións das características deste xénero.
Figueiras, Santa Mariña de Lesa, Coirós
Figueiras é un lugar da parroquia dos Santa Mariña de Lesa no concello coruñés de Coirós na comarca de Betanzos. Tiña 121 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 64 eran homes e 57 eran mulleres.
Neste lugar atópase A Pena Furada.
Aires d’a Miña Terra
Aires d’a Miña Terra pode referirse a:
Journey to the Center of the Earth (miniserie de 1999)
Journey to the Center of the Earth é unha miniserie estadounidense dirixida por George Miller que foi estreada en dous episodios emitidos a través da USA Network. Foi producida por Hallmark Entertainmente está baseada na novela de Jules Verne Viaxe ao centro da Terra. Está protagonizada por Treat Williams, Jeremy London e Bryan Brown.
Sinopse
Aventuras do xeólogo Theodore Lytton e o seu sobriño Jonas, contratados por unha fermosa e rica muller chamada Alicia Hastings que desexa atopar ó seu marido Casper, desaparecido misteriosamente mentres realizaba unha perigosa expedición en busca de ouro en Nova Zelandia. Tras numerosas dificultades chegan a unha fermosa praia subterránea que resulta ser o centro da Terra.
Reception
Journey to the Center of the Earth recibiu críticas maioritariamente negativas. David Kronke, escritor no Los Angeles Daily News, cualificou á miniserie como "realmente cursi" e ·"fláccida". O Seattle Post-Intelligencer opinou que o traballo en efectos "[non podía] superar a barreira do diálogo pesado e actuación sinxelamente eslamiada."
Japan Media Arts Festival
O Japan Media Arts Festival (文化庁メディア芸術祭) é un festival anual organizado pola Axencia de Asuntos Culturais xaponesa e, dende 1997, pola asociación CG-Arts (CG-ARTS協会).
Categorías
Durante o festival, os diversos premios divídense en catro categorías:
En cada unha das categorías anteriores ofrécense un primeiro premio, catro premios á excelencia e, a partir de 2002, un premio especial de apoio.
Jia
Jia (en 家, pinyin: Jiā, Wade-Giles: Chia) é unha novela autobiográfica do autor chinés han Ba Jin, cuxo alcume litarario era Li Feigan (1904-2005). A novela é unha crónica do conflito interxeracional entre as vellas formas e as aspiracións progresistas no seo dunha familia de clase alta da cidade de Chengdu, unha próspera pero provinciana cidade de Sichuan a comezos da década de 1920, seguindo o Movemento pola Nova Cultura. A novela foi moi popular entre a xuventude chinesa e estabeleceu ó seu autor como a voz da súa xeración.
Sinopse
A historia céntrase nos tres irmáns da familia Gao, Juexin, Juemin e Juehui, e os seus conflitos coa autocracia opresiva da súa familia. O idealista e rebelde Juehui, o máis novo dos irmáns, é o protagonista principal, e é a miúdo comparado co seu irmán meirande, Juexin, que ten un carácter feble, accede a tódalas demandas do seu avó e vive apreixoado nunha vida que non quere.
Las Provincias
O diario Las Provincias é un xornal da Comunidade Valenciana fundado o 31 de xaneiro de 1866. É de tendencia conservadora, rexionalista e de reformismo moderado. Dende a Transición, a súa liña editorial é anticatalanista.
Traxectoria
Fundado en 1866, despois de que La Opinión fora mercada polo impresor Federico Doménech e polo xornalista e director deste, Teodoro Llorente, ao seu dono, o banqueiro e político José Campo Pérez, Marqués de Campo, quen puxo como condición para a súa venda a mudanza do seu nome.
O primeiro número de Las Provincias contiña o ideario fundacional da nova publicación, o chamado Manifesto fundacional. Dende o seu primeiro número, o diario caracterizouse pola defensa dos intereses valencianos. O réxime franquista forzou a destitución do seu director, Martín Domínguez Barberá, debido ás críticas que fixo á pésima xestión da gran riada que asolou a cidade en 1957. Ao longo dos seus 150 anos de historia, a cabeceira tivo un papel moi activo en momentos clave para a cidade do Turia, desde a defensa para que o leito do río fose un espazo de uso polos cidadáns, pasando pola preservación do parque natural do Saler fronte ao desenvolvemento franquista, a anteriormente citada reclamación polos danos da riada ou a recuperación dos terreos da Albufeira.
Las Provincias forma parte do grupo Vocento desde o ano 2000. Na actualidade, Vocento posúe a maioría das accións da empresa editora do xornal, Federico Domenech S.A.
En 1921 adquiriu unha nova máquina rotativa que lle permitiu sacar á rúa diariamente oito páxinas. Cinco anos despois converteuse no pioneiro dos cómics valencianos ao publicar un suplemento infantil de título idéntico ao que entón editaba ABC: Gente Menuda.[2]
En 1931 chegou o gravado en oco: as páxinas partíronse pola metade, adoptándose o formato actual do diario.
Entre 1936 e 1941 viviu a súa etapa máis delicada: durante a Guerra civil española foi incautado polas milicias anarquistas para imprimir o seu órgao oficial Fragua Social, e perdeu o contacto cos seus lectores durante un período de case tres anos.
A riada de outubro de 1957 afectou seriamente ás instalacións da alameda e perdéronse miles de documentos e fotografías.
O Amilladoiro, A Porta, Sobrado
O Amilladoiro é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Xesús Méndez Padín
Xesús M. Méndez Padín nado en Vilalonga (Sanxenxo) o 13 de decembro de 1965, é un escultor e pintor galego.
Traxectoria
En 1979 tivo o seu primeiro contacto co mundo da pedra aínda que nestes primeiros anos, e de forma simultánea, estaba máis centrado na pintura da man de Roxelio Lorenzo. Pero foi o escultor cambadés Manolo Paz quen lle ensinou o oficio de canteiro e o iniciou no mundo da escultura. Desde 1988 compaxina a súa produción artística coa súa actividade como profesor de cantería e modelaxe en diversos centros de formación. Foi docente na Escola de Canteiros de Poio entre 1995 e 2006.
miniatura|250px|Monumento ó poeta [[Manuel Luís Acuña|Acuña (2000). Paseo San Roque na Pobra de Trives.]] Nas súas obras utiliza diversos materiais como o granito, mármore, calcaria, madeira ou mesmo chumbo. O seu estilo, tanto na súa escultura como na súa pintura ou debuxos, pódese definir como clasicista. As súas obras están inspiradas en personaxes históricos ou mitolóxicos, e sempre semellan estar durmidas.
Copa Galicia de fútbol 1935/36
A Copa Galicia 1935/36 foi unha competición de fútbol organizada pola Federación Galega de Fútbol na que participaron o Unión Sporting Club, o Celta de Vigo, Deportivo da Coruña, o Club Lemos, o Club Coruña, o Racing Club de Ferrol, o Lugo Sporting Club e o Eiriña Club de Fútbol. O Vilagarcía Foot-ball Club retirouse antes de comeza-la competición. O torneo foi disputado entre abril e xuño de 1936. Os equipos foron divididos en dous grupos, norte e sur, disputándose cada grupo en forma de liga a dúas voltas. O vencedor de cada grupo clasificouse para xoga-la final. Proclamouse campión o Eiriña.
Segunda volta
(1) O partido tívose que repetir xa que o encontro que fora disputado o 31 de maio  foi declarado como amigable por non se presenta-lo árbitro designado.
Cerviña
A cerviña (Asplenium scolopendrium) é unha especie de fento do xénero botánico Asplenium, da familia da Aspleniaceae. A especie aparece frecuentemente incluída no xénero Phyllitis coa designación de Phyllitis scolopendrium (L.) Newman.
En Galiza é común a subespecie Asplenium scolopendrium subsp. scolopendrium preto dos regos e nos lugares sombrizos.
Descrición e taxonomía
Fento con frondes longas, con até 50–60 cm de longo e 5–6 cm de largura, enteiras e sen lóbulos. O raque é de cor castaña escura, espesa, con brillo ceroso. Nervios ben marcados, especialmente na páxina inferior do limbo. Os soros son lineares, con 12–15 mm de lonxitude, localizados na páxina inferior da fronde, inserido paralelamente aos nervios na parte distal, mais sen se aproximaren á marxe da fronde.
A especie clasifícase no xénero Asplenium, mais por ter frondes enteiras é por veces inserido no xénero Phyllitis. Aínda así, é un fento facilmente identificábel, pois as súas frondes non están divididas e subdivididas en segmentos, como ocorre na case totalidade das especies deste tipo. O rizoma é alargado, recuberto de páleas de cor castaña.
Nome galego
A cerviña (en portugués língua cervina) recibe outro nomes en galego coma: lingua cerviña, cervún, herba cervúa, lingua de cervo; e tamén lingua de boi  e herba dos escaldados .
Distribución
Especie con distribución na Macaronesia e suroeste de Europa. Presente en todas as illas dos Azores, aínda que a raro na illa do Corvo. É común en toda Galiza.
Hábitat
miniatura|272px|Soros con esporas.
A cerviña é unha especie das áreas con elevada humidade atmosférica, preferindo hábitats sombrizos e abeirados, onde a humidade relativa do ar se aproxime frecuentemente á saturación. Medra en xeral por riba dos 400 m de altitude (máis alto nas rexións con clima mediterráneo mais marcado, menos en rexións de clima atlántico, como Galiza), en cavorcos ou en bosques densos. Cando a humidade do ar é suficientemente elevada, presenta comportamento epilítico, medrando en fisuras de rochas, en especial nas fendas sombrizas das escoadas lava.
A dependencia en relación aos lugares sombrizos tornan a especie vulnerábel á deforestación, mais permite a súa sobrevivencia en asociación con especies invasoras, entre as cales está o pitósporo Pittosporum undulatum. O tamaño das súas frondes e a preferencia por háitats hiperhúmidos leva a que sexa frecuente a presenza de hepáticas epífilas sobre as plantas.
As poboacións de A. scolopendrium son polo xeral pouco numerosas e espalladas, aparecendo en xeral asociadas ás formacións máis densas da laurisilva ou das fragas higrófilas. É común a asociación da especie co pteridófito Trichomanes speciosum ( o fento frisado) e con diversos briófitos.
En Galiza medra dende o nivel do mar en noiros húmidos, lamazais e ribeiras, moitas veces en vales fondos ou cavorcos asociado a poboacións de loureiros; condicións semellantes ás laurisilvas.
Usos
En infusión, é utilizada contra a diarrea e para reducir as inflamacións intestinais. En gargarexos é útil contra as inflamacións da boca e da gorxa.
Alain Resnais
miniatura|175px|Alain Resnais con [[Juliette Binoche na entrega dos Premios César de 1998.]] Alain Resnais, nado en Vannes o 3 de xuño de 1922 e finado en París o 1 de marzo de 2014, foi un director, guionista de cinema e montador francés.
Traxectoria
Xunto a François Truffaut e Jean-Luc Godard, entre outros, foi unha das principais figuras da Nouvelle vague do cinema galo, que revolucionou o concepto da montaxe e a fotografía.
Gregorio X, papa
miniatura O Beato Gregorio X, nado coma Teobaldo Visconti en Plasencia (Italia) cara a 1210 e finado en Arezzo o 10 de xaneiro de 1276, foi o 184º Papa da Igrexa católica entre 1272 e 1276, referido coma Angiunus vir nas profecías de San Malaquías.
Biografía
Estudou en Francia. Durante o seu pontificado convocou o Segundo Concilio de Lión. Encargou a súa preparación a Boaventura de Bagnoregio co propósito de acadar a unión coa Igrexa ortodoxa.
En 1713 o papa Clemente XI beatificouno.
19ª edición dos Óscar
Premios
miniatura|150px|[[Samuel Goldwyn, mellor filme]] miniatura|150px|[[William Wyler, mellor director]] miniatura|150px|[[Fredric March, mellor actor]] miniatura|150px|[[Olivia de Havilland, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Harold Russell, mellor actor secundario e Óscar de honor]] miniatura|150px|[[Anne Baxter, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Robert E. Sherwood, mellor guión]] miniatura|150px|[[Clemence Dane|Winifred Ashton (como Clemence Dane), mellor argumento]] miniatura|150px|[[Johnny Mercer, mellor canción]] miniatura|150px|[[Cedric Gibbons, mellor dirección artística en cor]] miniatura|150px|[[Laurence Olivier, Óscar de honor]] miniatura|150px|[[Ernst Lubitsch, Óscar de honor]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Nostradamus (filme)
Nostradamus é un filme biográfico dirixido por Roger Christian que foi estreado en 1994.
Banda ó Río
O topónimo galego Banda ó Río pode referirse a: