cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lavanco
Hibridación e sistemática
De tódolos xeitos a hibridación non é a amenaza meirande para a subsistencia dos anátidos. O Pato de Laysan (Anas laysanensis), da illa de Laysan en Hawai, parente do lavanco cunha pequena poboación, podería ter hibridado con lavancos migratorios pero os híbridos non parecen adaptarse as condicións de vida da illa e desaparecen axiña. En xeral, as causas da desaparición das especies locais teñen máis que ver coa caza, os cambios ecolóxicos e o illamento dalgunhas delas que cos cruces cos lavancos.
O parrulo urbano
Os parrulos urbanos habitan sobre todo en estanques e zonas de augas tranquilas dalgunhas cidades e vilas, mais tamén en cursos de auga que as atravesen, e mesmo en fontes grandes.
Aspecto
Os exemplares que viven en vilas e cidades teñen coloracións "defectuosas". Son en xeral máis escuros, ás veces negros, marróns ou gris escuros. A miúdo teñen un "babeiro" branco no peito. De tódolos xeitos a coloración é moi variable e nalgunhas zonas está máis preto da orixinal que noutras.
Comportamento
Os patos urbanos amosan a miúdo menos carácter protector cara os fillos, que se afastan da nai máis axiña cás dos lavancos bravos. Na fase reprodutora é común que varios machos intenten copular coa mesma femia, chegando a afogala co seu peso ó lanzarse sobre ela na auga. En xeral os machos son máis abundantes cás femias
Historia
Os patos urbanos teñen a súa orixe máis probable en cruces de parrulos domésticos con lavancos. En moitos casos os patos que viven nos estanques das cidades son simplemente exemplares domésticos fuxidos. Danse casos tamén doutras especies, máis ou menos exóticas, que aparecen en parques e outras zonas acuáticas urbanizadas, ben porque fuxiron ou porque foron ceibados polo propietario.
Aparentemente hai unha tendencia entre os exemplares "urbanistas" a ir recuperando co paso das xeracións as cores típicas da especie, nun exemplo de selección natural.
miniatura|300px|esquerda|Femia de Lavanco cos pitos no [[río Arteixo]] miniatura|300px|dereita|Macho de Lavanco cos pitos no [[río Arteixo]]
Joshua Brookes
Joshua Brookes, nado o 24 de novembro de 1761 e finado o 10 de xaneiro de 1833 en Londres, foi un anatomista e naturalista inglés.
Estudos
Estudou en Londres con William Hunter, William Hewson, Andrew Marshall e John Sheldon, desde 1718 até 1783.
Máis tarde asistiu á prácticas de Antoine Portal e outros eminentes cirurxiáns do Hôtel-Dieu de Paris, o máis antigo hospital da cidade de París, Francia,
Museo Brookesiano
Brookes foi profesor de anatomía en Londres e realizou numerosos traballos sobre esta disciplina, creando un importante museo dedicado a ela grazas á técnica que desenvolveu para a conservación das preparacións, o chamado Museo Brookesiano de anatomía comparada.
Este museo privado descríbese no seu catálogo de 1830 como «Museum Brookesianum, que abarca unha case interminábel colección de todas as preparacións anatómicas, patolóxicas, obstétricas e zootómicas, así como exemplares de Historia Natural».
Últimos anos
Brookes deixou a ensinanza en 1826 debido ao seu mal estado de saúde. Despois de tratar sen éxito de desfacerse das súas coleccións completas do seu Museo, vendeuno de forma fragmentaria. (A venda final tivo lugar o 1 de marzo de 1830 e nos 22 días seguintes).
Morreu o 10 de xaneiro de 1833 en Great Portland Street, Londres.
Xéneros descritos por Brooks
En 1817 describiu o xéneros dos licaóns (Lycaon) e, en1828 os do guepardo (Acinonyx) e do mamut (Mammuthus).
Epónimos
En 1864, co fin de honrar a Joshua Brookes, o naturalista John Edward Gray denominou como Brookesia a un xénero de camaleóns (os chamados camaleóns de cola curta ou camaleóns folla, endémicos de Madagascar).
Abreviatura
A abreviatura Brookes emprégase para indicar a Joshua Brookes como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Harry Belafonte
thumb|Spot da campaña electoral de [[1960 a favor de J. F. Kennedy]] thumb|Póster dun festival de 1964, xunto a [[Miriam Makeba, Joan Báez, The Beatles, etc.]]
Harold George "Harry" Belafonte, Jr., nado como Harold George Belafonte, Jr. en Harlem (Nova York) o 1 de marzo de 1927 e finado na mesma cidade o 25 de abril de 2023, foi un actor, músico e activista social estadounidense de orixe xamaicano. Axudou a popularizar o ritmo musical caribeño calipso na década de 1950.
A súa canción máis coñecida (que o levou ao número un das listas en 1957) foi quizais "Day-O (The Banana Boat Song)". Fixo aparicións no Muppets Show e a súa música utilizouse para a película Beetlejuice.
En 2014 foi galardoado co Premio Humanitario Jean Hersholt.
Traxectoria
Harry Belafonte naceu en Manhattan, Nova York, mentres que o seu pai de orixe xamaicana traballaba como xefe de cociña para a Mariña Británica. Cando Belafonte tiña oito anos, a súa familia trasladouse a Xamaica e volveu a Nova York aos trece, pero esa estancia marcou a súa vida, invadida polos ritmos caribeños.
Comezou a súa carreira como cantante, aínda que sen moito éxito ao principio, actuando en pequenos clubs da costa leste dos Estados Unidos. Abriu un restaurante no Greenwich Village de Nova York, que despois pechou para dedicarse definitivamente ao canto.
A canción Day-Oh
Esta canción non era en realidade un calypso. "Day-Oh" é unha canción tradicional de Xamaica sobre os traballadores do peirao cargando bananas para exportar.
A canción foi gravada por primeira vez en Inglaterra en 1954, polo actor e vocalista de Trinidad Edric Connor. Connor chamou ao tema "Day Dah Light (Banana Loaders Song)" e incluíuno nun álbum de cancións populares xamaicanas que non foi moi divulgado.
En 1956, dous novos arranxos da canción foron gravados de forma independente por Harry Belafonte e por The Tarriers, un grupo estadounidense que interpretaba cancións populares. A versión de Belafonte, adaptada polo compositor Irving Burgie, chamábase "Day-Oh" e saíu tanto como single como no seu álbum Calypso. The Tarriers tiñan escoitado a canción doutro músico folk, Bob Gibson, que viaxara a Xamaica. A súa versión, chamada "The Banana Boat Song", é en realidade unha mestura con outra canción popular xamaicana: "Hill and Gully Rider". Tanto The Tarriers como a versión de Belafonte chegaron ás listas a principios de 1957. A canle de televisión chilena Megavisión utilizouna en 1992 nunha versión interpretada por Peter Rock e as caras da cadea daquela.
En 1988, "Day-O (Banana Boat Song)", xunto con "Jump in the Line", foron incluídos na banda sonora da película Beetlejuice, protagonizada por Michael Keaton e dirixida por Tim Burton.
Lindoso
Historia e xeoloxía
Lindoso deriva do latim 'Limitosum', aparecendo por primeira vez nas inquirições de 1258. Con todo hai unha lenda que di o rei de Portugal, D. Dinis "tão alegre e primoroso o pensou, que pronto lindoso o chamou", feito que o levou a varias visitas ao Castelo de Lindoso, reconstruído en 1278.
Harry Belafonte
Activismo
Fóra da súa carreira musical, loitou polos dereitos humanos e por causas humanitarias. Criticou a política de George W. Bush para a guerra de Iraq. Tamén apareceu na canción gañadora do Grammy "We Are the World" (1985).
Lindoso
Historia e xeoloxía
No século XV, a familia dos Araúxo, de orixe galega, concretamente das terras de San Martiño de Lobios, fronteirizo a Portugal, tornouse Señor de Lindoso, e os descendentes dos Araúxos viñeron a ser alcaldes en Lindoso.
Harry Belafonte
Activismo
Na década de 1960 foi invitado polo presidente da República de Guinea-Conakry, Sekou Tourè, para crear o 2º Ballet Nacional, o Ballet Nacional Djolibà de Guinea Conakry.
Lindoso
Historia e xeoloxía
Foi Señor de Lindoso Francisco de Abreu Pereira (1640), con ascendencia nos Abreu Pereira Cirne Peixoto do Paço de Lanheses, familia coa representación nos condes de Almada.
Polo tempo de 1750, foi alcalde de Lindoso, Joaquim Leite de Azevedo Vieira do Vale e Faría Carballeiras, sendo seu avó materno Martim de Tavora de Noronha e Sousa Cirne, tamén alcaide de Lindoso, casou con Leocádia Simeana de Bourbon, irmán de João Tomás Peixoto da Silva (1734) fillos de Madalena Luísa de Bourbon, neta de D. Antônio de Almeida, conde de Avintes (1670) que a vez era pai de D. Lourenço de Almeida, gobernador de Pernambuco (1670). D. Antônio de Almeida casou con Madalena de Brito e Bourbon, filla de D. Luís de Lima Brito e Nogueira, conde de Arcos (1640) e de Victoire de Cardaillac, filla de Gilbert François de Cardaillac, barón de La Chapelle (1570) e de Madeleine de Bourbon, filla de Henri de Bourbon, vizconde de st. Denis, cuxa descendencia provén de Jean I (1381 +1434) duque de Bourbon e de Louis IX Saint-Louis Rei de Francia.
En 1863, o rei de Portugal, D. Luís I creou o título de Duque de Lindoso a favor de João Peixoto da Silva Almeida Macedo Lindoso (* 1826 + 1899), neto de Henri de Bourbon. En 1887, concedeulle o título de arquiduque en 1898, o entón rei de Portugal, D. Carlos I concedeulle outro título: o de Conde de Lindoso.
É probábel que estes nomes do norte de Portugal e, igualmente, os descendentes dos Bourbon de Francia adoptasen o apelido de Lindoso nalgún momento da historia, pois o título de nobreza e señorío de Lindoso pertencía a súa familia. A familia dos Lindoso eran nobres, con moito poder económico en Italia e Portugal.
O primeiro Lindoso do que se ten noticia nos anais da historia aparece en 1824 é o militar José Alexandre Lindoso, que era axudante do capitán Miguel Inácio dos Santos Freire e Bruce, naquel tempo presidente da provincia do Maranhão e que compuxo a xunta gobernativa daquela provincia entre os anos de 1821 e 1824.
Salvo a maioritaria emigrado para o Brasil ocorrida na primeira metade do século XIX, tense por hipótese que José Alexandre Lindoso fose agraciado cunha sexta parte nos termos de Viana, crese que parentes terían vido estabelecerse na rexión, onde se fixeron propietarios de terras nos municipios de São João Batista (Maranhão) e Viana na Baixada Maranhense.
Sábese tamén que as 3ª e 4ª xeracións de nacidos no Brasil migraran para São Luís e do Maranhão para a selva Amazónica no tempo da exploración do caucho no inicio do século pasado, de cuxo ramo descende José Bernardino Lindoso, que foi gobernador do estado do Amazonas. Além de Portugal, Italia e do Maranhão, tamén hai rexistros de persoas co apelido de familia Lindoso na rexión sueste, principalmente na cidade do Río de Xaneiro, así como noutros grandes centros urbanos: Brasilia, São Paulo e no exterior, nos Estados Unidos, España, Italia, etc… Aínda que resulte imposíbel identificar a que galla pertencen.
Tesalia
dereita|Mapa resaltando Tesalia
Tesalia (Θεσσαλια en grego moderno Thessalía) é unha das 13 rexións de Grecia que se atopa subdividida en 4 prefecturas. A capital rexional é Larisa. A prefectura localízase en Grecia central e limita con Macedonia ao norte, Epiro ao oeste, Grecia Central ao sur e o mar Exeo ao leste. Ten unha superficie de 14.000 km² e preto dun millón de habitantes.
Luís Filipe de Braganza
Luís Filipe I, Duque de Braganza, bautizado co nome de Luís Filipe Maria Carlos Amélio Fernando Victor Manuel António Lourenço Miguel Rafael Gabriel Gonzaga Xavier Francisco de Assis Bento de Saxonia-Coburgo-Gotha Bragança, nado en Lisboa o 21 de marzo de 1887, foi fillo do rei Carlos I e da raíña Amelia de Orleans.
Tesalia
Xeografía
miniatura|300px|Panorámica da chaira de Tesalia Está situada entre as Termópilas ao sur, o Pindo (que a separa de Epiro) ao oeste, e o mar ao leste. Unha serra ao norte, que acaba no monte Olimpo, sepáraa de Macedonia. O río principal é o Peneo.
Luís Filipe de Braganza
Traxectoria
Exerceu notablemente a rexencia do país durante un breve e transcendental período de tempo en 1907, debido á viaxe do seu pai, en visita protocolar ao estranxeiro. Nese mesmo ano, e por primeira vez para un príncipe portugués desde Xoán VI, realizou unha viaxe oficial ás colonias, neste caso as africanas, visita que tivo un grande impacto no seu momento.
Tesalia
Xeografía
Ademais da chaira de Tesalia hai outros dous distritos ou rexións naturais, un na costa chamado Magnesia, desde o val do Tempe ao golfo de Pagasa entre as montañas Ossa e Pelión dun lado e o mar doutro; o outro distrito de Malis é unha estreito val entre as montañas Othrys e Oeta ata o río Esperqueo que desauga no golfo Maliaco.
Luís Filipe de Braganza
Traxectoria
Luís Filipe, coñecedor das ameazas de morte ao seu pai, ía sempre armado cun revólver, para defenderse cando fose preciso, xurando sempre que o matarían a el antes que permitir que lle pasase nada ao seu pai.
Tesalia
Xeografía
A chaira é en realidade dúas chairas, a alta e a baixa; a primeira é a parte próxima ao Pindo, e a baixa é a parte costeira ata o golfo Termaico; están separadas por unha serra que vai desde os lagos Nessonis e Boebis ao río Enipeos. A baixa Tesalia foi a antiga división dos pelásxicos e vai desde as montañas Titaros e Ossa ao norte, ata a montaña Othrys e o golfo Pagasio ao sur; ten como capital á cidade de Larisa. A alta Tesalia formaba antigamente os distritos dos Tesalis e Histiatis, con centro en Farsalia, e vai de Eginion ao norte a Thaumaci ao sur. Na chaira de Thaumaci está o paso de Cela ou Coela.
Luís Filipe de Braganza
Traxectoria
Luís Filipe estaba co seu pai e o resto da familia real o 1 de febreiro de 1908, o día do rexicidio. Carlos I foi cribado no medio dunha multitude por fanáticos republicanos, pertencentes á organización terrorista Carbonaria, morrendo no acto, mentres que Luís foi ferido de gravidade e o seu irmán máis novo, Manuel, foi alcanzado nun brazo. Aínda que foi atendido polos doutores, Luís morreu vinte minutos máis tarde.
Tesalia
Xeografía
O río Peneo (o actual Salàmvría ou Salàmbria), nace ao noroeste de Tesalia e recolle moitos afluentes. No val de Meteora hai numerosos mosteiros. Preto da antiga cidade de Aginion ou Satgos o val ábrese á vasta chaira da alta Tesalia. En Tricca (Trikala) o río vira ao leste onde recibe diversos afluentes, e pasa por un val que forma a división entre as dúas partes de Tesalia para saír na chaira cerca do oeste de Larissa, onde xira ao norte cara ao val do Tempe ata o mar.
Luís Filipe de Braganza
Traxectoria
Ao non contemplarse na monarquía portuguesa a sucesión automática, Luís nunca foi rei, a pesar de sobrevivir ao seu pai. Tras as súas mortes, a coroa portuguesa foi herdada polo seu irmán Manuel II, que se converteu no último rei de Portugal, destronado pola revolución republicana dous anos despois, o 5 de outubro de 1910.
Tesalia
Xeografía
Outros ríos da rexión foron o Apidanos (Vrysia), Onoconos (Onquestos), Enipeu (a actual Fersaliti) e Pamisos (Bliúri ou Pliúri). Outros ríos secundarios son o Cuarios (Sofadhítiko) afluente do Enipeo e o Titaresios (Elassonítiko ou Xerághi).
A chaira de Tesalia é moi fértil. Antigamente producía moscatel e rabaños, e as súas producións actuais son algodón, tabaco, oliveiras, legumes e cítricos. Os cabalos da rexión eren moi apreciados antigamente
Historia
O primeiro nome de Tesalia foi Pyrrha, Amonia ou Eolis. Os dous primeiros son mitolóxicos e o último é debido ao seu poboamento polos eolios pelásxicos que foron expulsados polos tesalios, supostamente emigrantes do Epiro (segundo Herodoto e Estrabón). Os beocios, xurdiron supostamente dos eolios pelásgicos expulsados de Tesalia 60 anos antes da guerra de Troia. Os tesalios estableceron numerosos principados. A mitoloxía atribúe o seu nome a Tesalo, fillo de Heracles. A lingua tesalia foi de orixe eólica, ben por asimilación, ou ben porque eran eólicos tamén en orixe.
Os tesalios propiamente eran a clase alta propietaria das terras; os descendentes dos habitantes orixinais que quedaron foron os periecos; e a clase servente foron os penestas (similares aos hilotas) que foron descendentes dos primitivos habitantes reducidos á condición de escravos polos conquistadores tesalios.
Tesalia foi na mitoloxía a sede de Helén o fundador da raza dos helenos.
A Tesalia foi dividida antigamente en catro tetrarquías: Tesalia, Pelasgia, Histiaotis e Fthiotis, división supostamente introducida pola mítica familia dos Aleuadas (fundada por Aleuas). Cada distrito tiña un xefe maxistrado (chamado Tagos) que só tiña funcións en tempo de guerra e que non sempre era obedecido polas diferentes cidades de Tesalia. O Tagos de Feres, Xasón, fillo de Licofrón, intentou exercer un poder unificado e reuniu un poderoso exército de 6.000 cabaleiros e 10.000 infantes (hoplitas), pero Tesalia nunca se unificou, e as cidades, incluídas as pequenas, se autogobernaban.
Algunhas cidades foron postas baixo dependencia doutra polo menos temporalmente, e as máis importantes foron Larisa, Farsalia e Feres.
Os tesalios quixeron dominar a Focea e a Lócrida. Os focidios construíron unha muralla nas Termópilas, que xa estaba fóra de servizo na época da invasión de Xerxes II. Os tesalios opuxéronse, en xeral, aos persas aínda que a familia dos Aleuadas foi partidaria do rei persa, pero parece que entón se achaban no exilio. As cidades tesalias aliáronse co resto de gregos e pediron protexer o paso de Tempe, onde se enviou un corpo de dous mil soldados, pero ao darse conta de que alí había outro paso os gregos retiráronse ás Termópilas onde o paso era único, e así as cidades tesalias abandonaron a alianza grega e sometéronse a Xerxes, e os Aleuadas volveron e recuperaron a súa influencia. Logo de eliminar a resistencia de Leónidas I nas Termópilas, os tesalios axudaron aos persas contra as cidades da Fócida, as súas inimigas tradicionais, e contribuíron á ocupación do país. miniatura|Mapa da antiga Tesalia
Tesalia desapareceu practicamente logo da historia, ata o -456, logo da batalla de Enofita que deu a Atenas a hexemonía en Beocia, Lócrida e Fócida. O xeneral Mirónides avanzou cara a Tesalia o -454 en axuda do deposto príncipe de Farsalia, Orestes, que fuxira exiliado a Atenas, e ao que os atenienses (Tucídides) chamaban fillo do rei de Tesalia. Mirónides foi rexeitado pola cabalería tesalia preto de Farsalia e hóubose de retirar.
Cara ao fin da guerra do Peloponeso as importantes familias dos Aleuadas de Larisa, dos Escópadas de Cranón e dos Creondas de Farsalia, que se repartían o poder en Tesalia, foron excedidas polo incremento de poder de Feres baixo Licofrón que aspirou á hexemonía rexional. Licofrón derrocou ao goberno oligárquico de Feres e proclamouse tirano; despois atacou Larisa e outras cidades que se lle opuñan (-404) e obtivo unha notable vitoria. En -395 Licofrón estaba en plena campaña contra Larisa, gobernada por Medios, probablemente un membro dos Aleuadas. Licofrón obtivo a axuda de Esparta e Medios pediu axuda a Atenas. Medios ocupou Farsalia, que estivera xa ocupada por unha guarnición espartana, e vendeu aos seus habitantes como escravos. En -395 Medios aliouse aos beocios contra Esparta. O espartano Axesilao II marchou cara a Asia o ano seguinte e cando foi chamado polo goberno de Esparta pasou por Tesalia e a cabalería das cidades dominadas por Medios quíxolle valar o paso, pero foi derrotada por Axesilao con hábiles manobras. A derrota de Medios custoulle cara, pois perdeu o soporte das cidades e xa non foi rival para Feres na loita pola hexemonía. Farsalia recuperou a a súa liberdade, foi reconstruída, e converteuse na segunda cidade logo de Feres. O poder supremo en Farsalia foi encargado ao tirano Polidamas, que tiña o apoio de todas as tendencias (e exerceu a satisfacción de todos).
Sucederon a Xasón os seus irmáns Polifrón e Polidoro, cos que Tesalia perdeu a súa influencia. Polifrón foi asasinado, pero Polidoro que quedou como único (Tagos) exerceu a súa autoridade con moita enerxía e crueldade. Polidamas de Farsalia foi executado, e outros posibles rivais e xefes (especialmente de Larisa) foron exiliados ou asasinados.
Finalmente Polidoro foi asasinado por Alexandre de Feres, probablemente o seu irmán ou o seu neto. Alexandre foi extremadamente cruel. Os Aleuadas e outras familias nobres foron perseguidos, e o novo rei de Macedonia, Alexandre, sucesor de Amintas, el mesmo ameazado, invadiu Tesalia, derrotou a Alexandre e ocupou Larisa e Cranón, onde estableceu guarnicións.
Pero pouco despois, por necesidades internas hóubose de retirar. Alexandre recuperou o poder, pero algunhas cidades tesalias pediron axuda a Tebas e no -369 o tebano Pelópidas invadiu Tesalia, e ocupou Larisa e outras cidades (co beneplácito de Alexandre de Macedonia), pero ao ano seguinte (-368) Pelópidas foi atacado en Larisa por Alexandre, que pedira axuda a Atenas, ata que se estableceu unha tregua. Pelópidas foi entón a Macedonia (-367) onde o novo rei Alexandre fora asasinado polo seu medio irmán Tolomeo Alorita (Tolomeo de Aloros) e substituído polo seu irmán Pérdicas III baixo rexencia do asasino. Pérdicas e o seu irmán máis novo Filipo foron confiados respectivamente á custodia do ateniense Ifícrates e de Pelópidas. Así este último e o rexente Tolomeo convertéronse en aliados e a influencia de Tebas estendeuse a Tesalia.
En -366 os tebanos obtiveron de Persia o recoñecemento da súa hexemonía en Grecia e o mesmo ano Pelópidas e o seu lugartenente Ismenias foron, con moi poucos soldados, a Tesalia para obrigar a Alexandre de Feres e ás cidades que lle eran fieis a recoñecer esta hexemonía. Alexandre de Feres atacoulles preto de Farsalia e fíxolles prisioneiros sendo levados a Feres. Os tebanos non os puideron rescatar de momento, xa que un exército enviado a Tesalia só se salvou da derrota polo xenio de Epaminondas que a sumiu o mando a petición dos soldados.
Logo diso todas as cidades tesalias sometéronse a Alexandre de Feres e a influencia tebana desapareceu.
Unha segunda expedición dirixida por Epaminondas en -365 conseguiu a vitoria e obtivo a liberdade dos prisioneiros, aínda que non pudor restaurar a hexemonía tebana sobre Tesalia. Pero a opresión de Alexandre foi demasiado grande e algunhas cidades pediron a Tebas que interviñese e en -364 Pelópidas foi enviado de novo ao país cun exército tebano. Pelópidas morreu no primeiro combate. Os tebanos enviaron un exército máis poderoso que derrotou a Alexandre o cal houbo de recoñecer a hexemonía tebana sobre Tesalia, deixando só a Alexandre o dominio de Feres.
Á morte de Epaminondas en Mantinea (-362) a hexemonía de Tebas afundiuse e Alexandre recuperou gran parte do seu antigo poder sobre Tesalia. Foi asasinado en -359 pero a súa muller, Tebe e os seus irmáns, un dos cales, Tisifón, sucedeulle, pero con Tebe exerceu o poder na sombra. Non durou demasiado tempo e sucedeulle o seu irmán Licofrón II. Mentres, os Aleuadas de Larisa formaron alianza con Filipo II de Macedonia, o cal ante a ameaza que para Larisa supuña Licofrón II, invadiu Tesalia o -353. Licofrón pediu axuda ao focidio Onormaco e puido rexeitar ao macedonio, pero ao ano seguinte Filipo volveu e obtivo unha gran vitoria sobre Onormaco e Licofrón II, nunha batalla na que o primeiro morreu. Filipo asediou Feres e Licofrón II rendeuse e permitíuselle retirarse a Fócida cos seus soldados. Filipo estableceu en Feres un goberno popular e deu unha independencia nominal ás cidades tesalias, pero baixo a súa hexemonía; tamén estableceu unha guarnición en Magnesia e no porto de Pagasas. Un intento de revolta o ano -344 en favor da familia dos antigos tiranos de Feres permitiu a Filipo establecer unha guarnición en Feres e a colocar á fronte de cada unha das catro tetrarquías a un membro da familia Aleuada, completamente entregada aos seus intereses. Así Tesalia quedoulle totalmente sometida.
Antikythira
Antikythera ou Anticythera (tamén escrito como Anticitera ou Antiquitera, Ἀντικύθηρα Αντικύθηρα, literalmente, "xunto a Citera") é unha illa grega situada no bordo do mar Exeo, entre o noroeste de Creta e o sur do Peloponeso. Desde a reforma do goberno local de 2011 forma parte do municipio da illa de Citera.
Tesalia
Historia
Á morte de Filipo os tesalios deron apoio ao seu fillo Alexandre Magno; á morte deste querían a independencia, pero a vitoria de Antípatro mantívolles baixo dominio macedonio, reino ao que permanecerá unido ata a derrota do rei Filipo V de Macedonia logo da batalla de Cinoscéfalos en -197. Entón o senado romano declarouna territorio libre, pero virtualmente baixo soberanía romana. O goberno das cidades quedou en mans das familias máis poderosas que formaron un tipo de senado que se reunía en Larisa.
Cando Macedonia converteuse en provincia romana, Tesalia foi incorporada, e Augusto uniuna á provincia de Acaia, e non se constituíu en provincia separada ata o reino de Alexandre Severo 300, coa súa capital en Larisa; o goberno provincial foi encomendado a un procurador. Permaneceu como provincia separada na división provincial de Constantino o Grande, pero baixo un praeses.
Foi parte do Imperio bizantino e sufriu numerosas invasións. En 977 foi ocupada polos búlgaros que permaneceron alí ata o 1014. En 1204 foi asignada a Bonifacio de Montferrato e en 1225 pasou a Teodoro III de Epiro déspota de Epiro. Do 1271 ao 1318 foi un Despotado independente que se estendía a Acarnania e Etolia, gobernado por Xoán III Anxo Comneno. En 1309 establecéronse alí os almogávares, que en 1310 logo de levantar o asedio de Tesalónica, retiráronse como mercenarios a soldo do sebastocrátor Xoán II, e apoderáronse do país organizados nunha democracia. De alí saíron cara ao ducado de Atenas chamados polo duque Gualter I. En 1318, coa extinción da dinastía dos Anxo, os almogávares ocuparon Siderocastron e o sur de Tesalia (1319) e constituíron o ducado de Neopatria.
Distrito de Malis
Thessalia Thessalia Периферија Тесалија
Agrupación Pondaliana Independente
A APIN (Agrupación Pondaliana Independente) é un partido político que naceu no concello de Ponteceso para participar nas eleccións municipais de 2011, nas que obtivo un concelleiro. Posteriormente obtivo dous concelleiros tanto nos comicios de 2015 coma nos de 2019.
Antikythira
Anticitera tamén pode referirse ao estreito de Antikythera, a través do cal a auga do Mediterráneo entra no Mar de Creta.
A súa superficie é de 20´43 km², e atópase a 38 km ao sueste de Citera. É a parte máis distante da rexión da Ática do seu corazón na área metropolitana de Atenas. Ten forma de rombo, 10´5 km de NNO a SSE por 3´4 km LNL a OSO. É famosa por ser descuberto alí o mecanismo de Anticitera e do histórico naufraxio de Antikythera.
O seu principal asentamento e porto é Potamós (pob. 18 habitantes no censo de 2001). Os únicos outros asentamentos son Galanianá (pob. 17), e Charchalianá (pob. 9). Anticitera é visitada esporádicamente polas liñas do transbordador  Vitsentzos Kornaros  na súa ruta entre Pireo (Atenas) e Kissamos-Kastelli en Creta.
Historia
miniatura| left | [[Efebo de Anticitera; bronce c. 340-330 a. C., Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas]]
Os habitantes máis antigos coñecidos (quinto ou cuarto milenio antes de Cristo) foron probablemente cazadores estacionales que viaxaban ata alí para explotar a presenza de aves migratorias. A poboación da illa, cambiou con frecuencia, xa que se habitou e abandonou varias veces, incluíndo un período de influencia significativa da cultura de Creta durante a Idade de Bronce. Na antigüidade, a illa de Anticitera coñéceuse como Aigila ou Ogylos.
Kuusamo
Kuusamo é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 15 310 habitantes. A superficie do termo municipal é de 5 808,92 km2, dos cales 830,64 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,08 hab./km².
Antikythira
Historia
Entre os séculos IV e I antes de Cristo, utilizouse como base por un grupo de piratas cilicios ata a súa destrución por Cneo Pompeio Magno. O súa fortaleza aínda se pode ver na cima dun cantil ao NE da illa. A arqueoloxía da illa foi minuciosamente estudada e realizada de xeito aberto para o estudo adicional dos datos.
Antikythera é famosa por ser o lugar do descubrimento en 1902 dos restos do naufraxio de Antikythera, do que foron recuperados o Efebo de Anticitera e o Mecanismo de Anticitera. O mecanismo de Antihythera é o máis antigo sistema mecánico de computación coñecido, datado no 205 a.C. Tal mecanismo é un conxunto de engrenaxes de bronce que permite calcular a posición dos astros nun calendario solar a modo dun astrolabio. Artefactos tecnolóxicos de complexidade similar non apareceron ata mil anos despois.
Kuusamo
Limita cos concellos de Taivalkoski, dentro da súa mesma rexión, Posio e Salla, ambos pertencentes á rexión de Laponia, e Suomussalmi, pertencente á rexión veciña de Kainuu. O concello ademais limita ao leste con Rusia.
Antikythira
Fauna
Antikythera é tamén un punto moi importante de parada para as aves migratorias durante os seus movementos estacionais, debido á súa posición xeográfica e características determinadas. (unha illa lonxitudinal, dirección norte-sur e moi baixa actividade humana).
Kuusamo
O concello é unilingüe en finés.
Demetrio Fernández González
Demetrio Fernández González, nado en El Puente del Arzobispo (Toledo) o 15 de febreiro de 1950, é un bispo católico español. Dende 2010 ocupa a cátedra de Córdoba.
Sacerdocio
Ingresou no Seminario de Talavera de la Reina e posteriormente no Seminario Menor de Toledo. Cursou os estudos superiores no Seminario Maior "San Ildefonso" de Toledo e no Seminario de Palencia.
Foi ordenado sacerdote o 22 de decembro de 1974 en Toledo, polo cardeal arcebispo de Toledo Marcelo González Martín. Foi coadxutor de “El Buen Pastor” en Toledo entre 1974 e 1977, e capelán do Colexio Vedruna en 1976. Posteriormente cursou estudos en Roma entre 1977 e 1980, no Colexio Español, onde obtivo a Licenciatura en Teoloxía Dogmática pola Pontificia Universidade Gregoriana.
Episcopado
O 9 de decembro de 2004 foi designado bispo de Tarazona polo papa Xoán Paulo II, recibindo a consagración episcopal de mans de Manuel Monteiro de Castro o 9 de xaneiro do seguinte ano no Mosteiro de Veruela.
Logo de cinco anos de servizo na diocese aragonesa, o papa Bieito XVI nomeouno Bispo de Córdoba o día 18 de febreiro de 2010 en substitución de Juan José Asenjo, tomando posesión do cargo o 20 de marzo do mesmo ano. Porén, seguiu vencellado coa diocese ao ser designado administrador apostólico de Tarazona, cargo que mantivo até a designación de Eusebio Fernández Sola como bispo, en 2011.
Controversias
Durante a celebración da misa pola Festa da Sagrada Familia o 26 de decembro de 2010 na Catedral de Córdoba, o bispo deu unha homilía na que condenou as ameazas que, ao seu xuízo, atacaban á familia, centrándose en cuestións como o aborto ou o divorcio. Da súa homilía trascendeu aos medios de comunicación unha afirmación que o bispo atribuíu ao cardeal Ennio Antonelli, segundo a que "a UNESCO ten programado para os próximos vinte anos que a metade da poboación sexa homosexual".
Determinismo nas ciencias naturais
O determinismo nas ciencias naturais foi dominante durante séculos, sendo no campo da Física algúns dos seus principais defensores Pierre Simon Laplace e Albert Einstein.
Características
A mecánica clásica e a teoría da relatividade son teorías que postulan leis de evolución temporal, é dicir, "ecuacións de movemento" de tipo determinista. Segundo elas, cando se ten coñecemento completo do estado dun sistema nun momento dado será posible coñecer o estado do sistema en calquera momento futuro. A pesar deste feito sobre o modo en que as mecánicas clásica e relativista tratan a evolución temporal dos sistemas físicos, na práctica existen moitas dificultades para lograr un coñecemento completo do estado físico dun sistema (clásico ou relativista). (ver o 'efecto bolboreta')
A mecánica cuántica é considerada globalmente como unha teoría non determinista na que o azar si ten un papel. Con todo, ata en mecánica cuántica ten un papel restrinxido. Segundo a interpretación común da física cuántica, aínda que postula a evolución determinista da función de onda cando non é observada ou medida, postula unha "evolución" ou colapso azaroso do estado dun sistema microscópico cando se realiza unha medida sobre este. Iso suxire que o azar xoga un papel importante na escala atómica pero que a escala humana o mundo é practicamente determinista (aínda que existe a posibilidade de que un efecto cuántico amplificado introduza o azar tamén a escalas maiores).
Física molecular
A física molecular é a parte da física que explica a estrutura molecular, os altos entre átomos que levan a ela, a ligazón química e as propiedades físicas que presentan as moléculas. Permite estudar como derivado do anterior as estruturas das moléculas, as súas funcións, as súas características etc.
Montserrat, Valencia
250px|miniatura|Igrexa da Nosa Señora da Asunción Montserrat, tamén coñecido coma Montserrat d'Alcalà, é un municipio da Comunidade Valenciana, pertencente á comarca da Ribera Alta, na provincia de Valencia. Tiña en 2014 unha poboación de 7.202 habitantes.
Dentro do programa de festas de San Roque, en agosto, atópase a Semana Internacional de Música de Cámara, onde todos os anos actúan prestixiosos músicos de todo o mundo de música clásica.
Johann Christian Daniel von Schreber
Traxectoria
Schreber estudou medicina, teoloxía e historia natural nas Universidades de Halle e Uppsala.
En 1760, tras obter o seu doutoramento, iniciou o exercicio da medicina en Bützow. Ao ano seguinte comenzou a impartir clases na Universidade desa cidade.
A partir de 1770 ensinou medicina e botánica en Erlangen. En 1773 foille confiada a dirección do xardín botánico da cidade e, en 1776, foi nomeado catedrático de Historia Natural.
En 1774 Schreber comezou a redacción dun tratado titulado Die Säugethiere in Abbildungen nach der Natur mit Beschreibunge (Descrición e ilustración da natureza dos mamíferos), no que acometeu a descrición de todas as especies coñecidas de mamíferos. Moitas delas foron alí descritas cientificamente por primeira vez, e clasificadas de acordo ao sistema binomial desenvolvido polo seu mestre Linneo. As ilustracións, porén, carecían do rigor doutras obras da época.
En 1787 foi nomeado membro da prestixiosa Real Academia das Ciencias de Suecia.
Tras a súa morte, a súa rica colección botánica foi adquirida polo rei Maximiliano Xosé I de Baviera, e serviu de base para a colección estatal de Botánica de Múnic.
Epónimos
Varias especies recordan a Schreber no seu nome latino, entre elas:
Galería
Láminas de Die Säugethiere in Abbildungen nach der Natur mit Beschreibungen (1774-1804).
Antonio Suárez Blanco
Antonio Suárez Blanco, coñecido como Coruña, nado en Malpica de Bergantiños o 6 de maio de 1907, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Patrón de pesca. Membro do Sindicato de Obreros y Profesiones Varias de Malpica da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica con outros 10 republicanos en xuño de 1937 na lancha de motor Ciudad de Montevideo. Deportado a Mauthausen, onde ingresou o 25 de xaneiro de 1941 procedente de Trier, foi trasladado a Gusen o 8 de abril dese ano. Liberado o 5 de maio do 1945. Presentouse en 1948 no consulado de Nova York. Alcanzoulle o indulto de 1945. Entregouse na Coruña en xaneiro de 1949 e foi condenado a 6 anos de prisión en xullo. En abril de 1951 foi indultado da totalidade da pena.
Dopunska nastava
Sinopse
Un pai divorciado non ten permitido asistir ó aniversario da súa filla de nove anos, polo que secuestra toda a clase cunha arma e unha torta de aniversario.
Charmless Man
"Charmless Man" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como cuarto e derradeiro sinxelo do seu cuarto álbum The Great Escape o 29 de abril de 1996. O tema acadou o posto número 5 da lista de sinxelos británica.
En decembro do ano 1996 Damon Albarn dixo, "Charmless Man foi o final de algo... foi o final do pop británico. Polo menos para nós". Albarn tamén comentou que a canción sería axeitada para un musical.
A inspiración da canción chegoulle a Damon Albarn cando estaba visitando á súa avoa en Lincolnshire. El parou na estación de tren de Grantham e cando estaba dentro do baño de homes viu un anaco dun graffiti sobre un tema semellante ao título da canción.
Listaxe de cancións
Toda a música composta por Albarn, Coxon, James e Rowntree. Todas as letras escritas por Albarn.
Clara Lago
Biografía
En 2004 estreouse La vida que te espera, dirixida por Manuel Gutiérrez Aragón e protagonizada por Juan Diego, Luis Tosar e Marta Etura. En 2004 e 2005 participou en diversas tempadas de Hospital Central como Candela, a filla de Cruz (Alicia Borrachero). En 2006 protagonizou Arena en los bolsillos, dirixida por César Martínez Herrada. En 2007 participou no filme El club de los suicidas, de Roberto Santiago. Este mesmo ano volve á televisión con Los hombres de Paco, como Carlota Fernández, irmá secreta de Lucas (Hugo Silva).
En 2008 rodou El juego del ahorcado un filme de Manuel Gómez Pereira, que protagoniza xunto a Álvaro Cervantes, no elenco tamén se atopa a actriz Adriana Ugarte. Ese ano incorporouse ao elenco de LEX (Antena 3), xunto a Javier Cámara, Santi Millán e Álex González, baixo as ordes de Daniel Écija. En outubro de 2008 rodou El mal ajeno, producida por Alejandro Amenábar, compartindo cartel con Belén Rueda e Eduardo Noriega. O guión corresponde a Daniel Sánchez Arévalo con quen seguiría a traballar posteriormente.
En 2011 participou no filme Primos xunto a Quim Gutiérrez, Raúl Arévalo, Antonio de la Torre e Inma Cuesta entre outros. Este mesmo ano protagonizou La cara oculta, xunto a Quim Gutiérrez, filme polo que foi premiada como nova promesa do cinema europeo na Berlinale e que recibiu un Premio Macondo outorgado pola Academia Colombiana de Artes e Ciencias Cinematográficas.
O 22 de xuño de 2012 estreou Tengo ganas de ti, a secuela de Tres metros sobre el cielo, a cal protagoniza xunto a Mario Casas e María Valverde Rodríguez. Tengo ganas de ti foi a segunda película española máis taquillera do seu ano. En novembro de 2012 estreou o filme Fin, xunto a Maribel Verdú e Daniel Grao.
O 15 de novembro de 2013 participou no filme ¿Quién mató a Bambi?. En 2014 estreou unha miniserie para Antena 3, El corazón del océano, da man de Hugo Silva e Álvaro Cervantes. Tamén ese ano, estrea a cinta alemá Eltern, onde interpreta a unha Au pair arxentina.
En 2014 estreou o filme Ocho apellidos vascos no papel de Amaia, onde comparte protagonismo con Dani Rovira e Karra Elejalde entre outros. A comedia converteuse no filme máis visto do cinema español. Posteriormente representou a obra de teatro La venus de las pieles dirixida por David Serrano. En 2015 filma dous filmes máis: Extinction en inglés e Ocho apellidos catalanes, secuela de Ocho apellidos vascos, onde volve interpretar a Amaia.
Premios e nomeamentos
Neox Fan Awards
Premios Unión de Actores
Junta de Villalba de Losa
Junta de Villalba de Losa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 104 habitantes (INE 2012).
Demografía
En 1843 pertencía ó partido de Villarcayo e tiña 549 habitantes, estando formado polas mesmas localidades que no Censo de Floridablanca de 1787.
Khublai Khan
Khublai Khan, nado o 23 de setembro de 1215 e finado en Cambalique o 18 de febreiro de 1294, foi un emperador mongol, fundador da dinastía Yuan. Foi o segundo fillo do emperador mongol Tolui e neto de Xenxis Kan. Sucedeu o seu irmán Mongke nun xa fragmentado Imperio Mongol.
Ascenso ao poder
Admirador da cultura china, nos seus primeiros anos de actividade política foi gobernador dos territorios surorientais do imperio mongol. O seu bo goberno concitoulle a adhesión dos señores da guerra chineses.
En 1253 atacou Yunnan e destruíu o reino de Dali. Mongke púxoo á fronte do exército do Leste.
En 1258, cando atacaba Wuhan, recibiu a noticia de que Möngke falecera; ao principio continuou coas operacións bélicas pero, cando soubo que o seu irmán máis novo Arik Boke convocara un kurultai na capital imperial do Karakorum para proclamarse Gran Khan, retornou a Mongolia. Reuniu un kurultai paralelo que o proclamou a el Gran Khan e desatou hostilidades contra Arik Boke, o que tivo como resultado a destrución do Karakorum e o seu recoñecemento como o único líder dos mongois, incluído o prestixioso caudillo Hulagu Khan que tamén se opuxera a Arik Boke.
Aproveitando a guerra civil, a etnia han rebelouse pero foi esmagada por Khublai, que sempre gardaría unha gran desconfianza ante os cabaleiros Han.
Goberno e conquistas
Dono do poder, o seu control efectivo abranguía Mongolia, Tartaria, Tíbet e a práctica totalidade da China onde fundou a dinastía Yuan.
Procurou limitar o poder dos señores feudais nomeando 12 gobernadores provinciais, 8 dos cales eran de relixión islámica e centralizando as funcións imperiais en Dadu, actual Beijing. A súa residencia de verán estableceuna en Xanadú.
En 1279, tras seis anos de guerra, rematou co que quedaba da dinastía Song, completando a conquista da gran China.
Considerouse a si mesmo un novo emperador chinés, un auténtico Fillo do Ceo, sucesor natural das anteriores 22 dinastías, levando unha fastuosa vida palaciana.
Promoveu o crecemento económico e comercial (papel moeda), favoreceu as letras, realizou grandes obras públicas, como a Gran Canle e estradas que comunicaban os seus vastos dominios, plantou milleiros de árbores ao longo das rotas dos mercadores, viaxeiros e correos imperiais. O seu intento de conciliar as tradicións mongois coa cultura chinesa tiveron resultados desiguais, en especial polas exencións fiscais de que gozaban os mongois. Fixo gala de tolerancia relixiosa (budismo, confucianismo, islam,cristianismo na súa vertente de nestorianismo) e recibiu a cristiáns latinos como o comerciante Marco Polo. Unha excepción foi o taoísmo.
Os seus dous intentos por conquistar Xapón, en 1274 e 1281, comportaron a construción dunhas frotas colosais pero mal preparadas, que se afundiron no océano, vítimas da improvisación e as treboadas. Esta foi a primeira gran derrota dos exércitos mongois en Oriente.
Os seus avances cara o sur tamén fracasaron en Vietnam; o seu dominio sobre Indochina e Indonesia foi superficial.
Edaphosauridae
Os Edaphosauridae ou Edafosaurios son unha familia de reptilomorfos da clase dos sinápsidos que apareceron no Carbonífero superior e se extinguiron no Permiano inferior en Norteamérica. A maioría tiñan 3 metros ou máis de largo e a súa característica predominante era que tiñan unha vela de pel cunha probable función termorreguladora. Os edafosaurios foron herbívoros, tendo as formas máis primitivas como o Ianthasaurus, uns 60 centímetros de longo, mentres que os sucesivos animais como o Edaphosaurus superaban xa os 3 metros.
Lista de episodios de Dragon Ball Z Kai
Lista de episodios de Dragon Ball Z Kai, remasterización do anime Dragon Ball Z sen "recheo", mais fiel ó manga Dragon Ball
1965 (álbum)
1965 é o sexto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs, publicado o 27 de outubro de 1998 a través do selo Columbia Records. Foi gravado principalmente nos Kingsway Studios de Daniel Lanois en Nova Orleáns, realizando gravacións tamén en Ocean Way e Larrabee North nos Ánxeles, The American Sector en Nova Orleáns, e London Bridge en Seattle. O disco foi producido enteiramente polo vocalista e guitarrista da banda Greg Dulli, quen tamén compuxo a meirande parte das cancións. A fotografía da portada amosa ao astronauta Ed White no primeiro paseo espacial estadounidense como parte do voo do Gemini 4.
Luís Iglesias Feijoo
Traxectoria
Estudou Filoloxía Románica na USC. En 1966, licenciouse en Filosofía e Letras pola mesma universidade. Dende 1974, é doutor, tras presentar a tese “El teatro de Buero Vallejo”. Dende 1983 até a súa xubilación, foi catedrático numerario de Literatura española na universidade compostelá.
É un bo coñecedor da obra de Buero Vallejo así como tamén da de Valle-Inclán.
Tempada 2007 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2007 foi a 29ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 16 de marzo no Rally do Cocido e rematou o 24 de novembro no Rally Botafumeiro. O campión do campionato foi Bamarti, por segundo ano consecutivo.
First Impressions of Earth
First Impressions of Earth é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock The Strokes. Foi editado o 3 de xaneiro do ano 2006, e foi precedido do sinxelo "Juicebox" algunhas semanas antes.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Julian Casablancas, agás onde se indique.
Millennium Dome
200px|miniatura|dereita|Vista exterior do Millenium Dome. 200px|miniatura|dereita|Interior do Millenium Dome. O Millenium Dome, tamén chamado O2 Arena por razóns de patrocinio, é un recinto multiusos da cidade de Londres, Inglaterra, inaugurado o 1 de xaneiro do ano 2000. O edificio orixinal foi construído para acoller as celebracións oficiais do cambio de século na cidade, levadas a cabo entre o 1 de xaneiro e o 31 de decembro de 2000. En 2007 foi reformado para poder acoller concertos ou eventos deportivos, cunha capacidade máxima para acoller a 23.000 persoas.
Na actualidade é o recinto que maior cantidade de entradas vende ó cabo do ano en todo o mundo, mesmo por diante do Madison Square Garden de Nova York. Nel téñense disputado encontros da NBA, encontros da NHL, o torneo de mestres da ATP, espectáculos da WWE, os campionatos do mundo de ximnasia artística e ducias de concertos, como os de Metallica, Rihanna, Elton John, Spice Girls, Led Zeppelin, Britney Spears, Beyoncé, AC/DC, Aerosmith, Alicia Keys, Avril Lavigne, Barbara Streisand, Backstreet Boys, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Coldplay, Green Day, Madonna, Muse, Pearl Jam, Prince, Shakira, The Rolling Stones, Bon Jovi, Lady Gaga, Justin Bieber, Depeche Mode, Usher, Rush, Miley Cyrus, Take That, Bryan Adams etc. Antes da súa morte, Michael Jackson tiña previsto facer 50 actuacións neste recinto entre o 13 de xullo de 2009 e o 6 de marzo de 2010.
En 2012 acolleu as competicións de ximnasia e baloncesto dos Xogos Olímpicos de Londres.
Beetlebum
"Beetlebum" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como principal sinxelo do seu quinto álbum, Blur, o día 20 de xaneiro de 1997. Converteríase no segundo tema do grupo en acadar o número 1 na lista británica de sinxelos (tras "Country House").
Listaxe de cancións
Toda a música composta por Albarn, Coxon, James e Rowntree. Todas as letras escritas por Albarn.
Andros, Grecia
Andros (Άνδρος) é unha illa de Grecia, a máis setentrional do arquipélago das Cícladas, situada entre Eubea ao nordés, que se acha a uns 10 km, e Tinos ao sur, a tan só 3 km. A súa superficie é de 374 km², cuns 40 km de longo e unha anchura máxima de 16 km. É montañosa e ten vales fértiles e ben regados.