cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stone Temple Pilots
Novo álbum de estudio
En setembro do 2010, STP anunciou que reprogramaría algúns dos concertos da xira estadounidense para que a banda puidese tomarse un descanso. Este anuncio produciuse poucos días despois de que Weiland dixese nun concerto en Houston, Texas: "Comecei a beber de novo. Meu irmán morreu, a miña muler máis eu divorciámonos, e todo o meu mundo basicamente deu a volta. Sabedes que? Vou coidar de min mesmo porque iso é o que teño que coidar. En vez de ter uns poucos concertos, quero ter moitos malditos concertos". A xira reanudaríase semanas máis tarde.
Prionailurus planiceps
O gato de cabeza plana, Prionailurus planiceps, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, pertencente ao xénero Prionailurus, propio do Sueste Asiático (Brunei, Burma, Indonesia (Sumatra), Malaisia, Singapur e Tailandia).
A especie críase extinta a mediados dos anos 1980, pero foi redescuberta nos anos 1990, e hoxe sobrevive nalgúns lugares das selvas tropicais da península de Malaca e en Sumatra.
Descrición
A especie foi descrita en 1827 polo zoólogo irlandés Nicholas Aylward Vigors e o naturalista estadounidense Thomas Horsfield, nun traballo publicado en ''Zool. J''., 3: 449, a partir dun exemplar capturado en Sumatra..
Historia taxonómica
En 1951, John Ellerman e Terence Morrison-Scott agruparon Felis planiceps con Felis viverrina (o gato pescador), distribuído no baixo Siam, os Estados malaios, Sumatra e Borneo, e rexistrado tamén na rexión de Patani (sur de Tailandia e norte de Malaisia).
En 1961, a especie foi incluída no xénero Prionailurus polo biólogo alemán Weigel, que comparou o patrón da pel dos felinos salvaxes e domésticos.
Finalmente, en 1997, investigadores do National Cancer Institute confirmaron esta clasificación taxonómica despois do seu estudo filoxenético.
Etimoloxía
Para a etimoloxía do xénero, véxae Prionailurus.
O epíteto específico, planiceps, está formado pola unión dos elementos do latín científico plani-, tirado do adxectivo do latín clásico planus, -a, -um, 'plano', e -ceps, derivado deste elemento do latín antigo, da mesma raíz que caput, -is, 'cabeza'. Literalmente: 'de cabeza plana'.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo epónimo Felis planiceps, dado por Vigors e Horsfield, a especie tamén coñeceuse polo sinónimo:
Nome vulgar
Na maioría dos idiomas modernos a especie coñécese como gato de cabeza plana, coas adaptacións correspondentes de cada idioma.
Características
miniatura|200px|Cranio de P. planiceps. A característica máis salientábel é a súa cabeza plana, que se distingue de inmediato pola depresión extrema do cranio. A cabeza é máis alongada e cilíndrica que a do gato doméstico. A forma cilíndrica, e a contracción lateral da cabeza, contrastan cunha lonxitude infrecuente dos dentes; os dentes caninos son case tan longos como nun carnívoro dúas veces máis grande. A distancia entre os ollos e as orellas é comparativamente grande. O seu corpo é delgado, e as extremidades son delicadas e alongadas.
miniatura|esquerda|Plionailurus planiceps, na Tangkulap Forest Reserve, [[Malaisia.]]
A pelaxe, grosa, é de cor parda avermellada na parte superior da cabeza, parda mís escura no tronco, e branca con pencas escuras nas partes inferioes. A cara é máis clara que o tronco, e o fociño e o mento son brancos. Dúas franxas abrancazadas, prominentes, discorren a ambos os lados do nariz, entre os ollos. As orellas son arredondadas. Os ollos están infrecuentemente moi adiantados e moi xuntos, en comparación con outros gatos, o que favorece a visión estereoscópica deste felino. Os dentes están adaptados para agarrar presas esvaradizas, e as mandíbulas son relativamente poderosas. Estas características axudan ao gato de cabeza plana a atrapar e reter presas acuáticas, estando tan ben adaptado para isto como o gato pescador. As patas son bastante curtas. As garras son retráctiles, pero as fundas de cobertura teñen un tamaño tan reducido que dous terzos das garras quedan sobresaíntes.
Os premolares anteriores son máis grandes e máis afiados que os doutros gatos. As membranas interdixitais dos seus pés axudan a este gato a ter unha mellor tracción en ambientes lamacentos e con auga, e son incluso máis pronunciadas que as do gato pescador.
Dimensións
A lonxitude de cabeza e tronco oscila entre os 41 e os 50 cm, aos que hai que engadir unha curta cola de 13 a 15 cm. O seu peso varía entre 1,5 e 2,5 kg.
Distribución e hábitat
A distribución dos gatos de cabeza plana está restrinxida aos bosques tropicais das terras baixas do extremo sur de Tailandia, a península Malaia, Sabah, Sarawak, Brunei, Kalimantan e Sumatra. Encóntranse principalmente en hábitats de auga doce preto das zonas costeiras e baixas. Máis do 70 % dos rexistros foron recollidos a menos de 3 km de distancia da auga. Ocupan tanto os bosques primarios como os secundarios (ou alterados polo home).
Gatos de cabeza plana foron rexistrados na Pasoh Forest Reserve (Reserva Forestal de Pasoh) da península Malaia en 2013. Como a Reserva Forestal de Pasoh non contén grandes ríos ou lagos e xeralmente está cuberta por bosques de dipterocarpáceas, esta detección subministra unha nova evidencia do alcance potencial de hábitats da especie. A reserva clasificouse como de baixa probabilidade de ocorrencia nun modo de distribución da especie previamente publicado. A paisaxe circundante de Pasoh está dominada por plantacións de palmeiras produtoras de aceite de palma que se estableceron desde a década de 1970. A detección, que se produciu a 1,5 km das plantacións, suxire que o gato de cabeza plana é máis tolerante ante os cambios no seu contorno que o que se asumía anteriormente.
Ecoloxía e comportamento
Os gatos de cabeza plana son presuntamente solitarios e probabelmente manteñen o seu territorio defendido por marcas de olor. En catividade, as femias e os machos esparexen a urina camiñando cara a adiante nunha posición agachada, deixando unha pista no chan. Relacións históricas anecdóticas informan que son nocturnos, pero unha femia cativa adulta observouse que era crepuscular, e máis activa entre as 8 da mañá e as 11 e media da noite, e entre as 6 da tarde e as 10 da noite. O contido estomacal dun espécime adulto capturado na marxe dun río malasio era só de peixes. Observáronse lavando a comida, estilo mapache. Os peixes vivos son cazados facilmente, somerxendo o gato totalmente a cabeza na auga, e os peixes normalmente son transportados polo menos a 2 m de distancia, o que suxire unha estratexia de alimentación para evitar que as presas acuáticas fuxan de novo á auga. Os espécímes cativos mostran un maior interese nas posíbeis presas na auga que na terra seca, o que suxire unha forte preferencia pola caza fluvial no seu hábitat natural. As súas especializacións morfolóxicas suxiren que a súa dieta está composta principalmente de peixes, pero rexistráronse casos de capturas de sapos, e crese que comen tamén crustáceos. Tamén capturan ratas e polos.
As vocalizacións dunha cría de gato de cabeza plana semellaban as dun gatiño doméstico. O repertorio vocal dos adultos non foi analizado por completo, pero rosman (ou, mellor, ronronean, como propón o Servizo de Normalización Lingüística da USC) e emiten outras vocalizacións de curto alcance.
O seu período de xestación dura uns 56 días. Das tres camadas rexistradas en cativerio, unha estaba formada por dous gatiños, as outras dúas eran uníparas. Dous individuos en catividade viviron 14 anos.
Ameazas
A prinbcipal ameaza do gato de cabeza plana é a destrución e degradación das zonas húmidas e os bosques. As causas desta destrución inclúen os asentamentos humanos, a transformación forestal en plantacións, a drenaxe para a agricultura e a excesiva caza, a corta de madeira e pesca. Ademais, o desprazamento dos mangleirais litorais durante a última década foi rápido na Asia tropical. O esgotamento das poboacións de pesca, debidas á pesca excesiva, é frecuente en moitos ámbitos húmidos asiáticos e é probábel que sexa unha ameaza significativa. A expansión das plantacións de aceite de palma actualmente vese como a ameaza máis urxente.
Tamén está ameazado polas trampas e os velenos. Os gatos de cabeza plana son capturados con trampas instaladas para protexer as aves domésticas.
Aínda que os gatos de cabeza plana non son presas para os cazadores furtivos no sueste asiático, a caza furtiva de especies colaterais en pequenas trampas pode supoñer unha ameaza adicional para a especie. En paisaxes fragmentadas, os atropelos por vehículos a motor e a competencia directa cos gatos domésticos poden representar ameazas máis graves.
Conservación e status
Prionailurus planiceps está inclúído no Apéndice I de CITES. A especie está totalmente protexida pola lexislación nacional en toda a súa área de dispersión, e a súa caza e o seu comercio prohibidos en Indonesia, Malaisia e Tailandia.
Debido a que habita nas zonas húmidas que están sendo, como quedou dito, destruídas e convertidas en cultivos, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, cualifica o status da especie, desde 2008, como EN (en perigo crítico), na súa Lista vermella de especies ameazadas.
A soldadeira
A soldadeira é unha obra de teatro escrita por Luís Seoane. Publicada en 1957 en Bos Aires pola editorial Ariadna, favoreceu a importancia do desenvolvemento do teatro galego.
A obra no teatro da época e na produción do autor
O teatro galego da posguerra deuse principalmente en Bos Aires, onde se fundou en 1938 a Compañía Galega Maruxa Villanueva, que tiña como director a Manuel Varela Buxán e onde se estreou Os vellos non deben de namorarse de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Esta obra e a máis emblemática na historia da dramaturxia en lingua galega e este proxecto pola incorporación de técnicas modernas e porque supón a creación dun teatro culto, que ademais estará presente nas tres obras escritas por Luís Seoane: O irlandés astrólogo, Esquema de farsa e A soldadeira. Eduardo Blanco Amor dirixiu o Teatro Popular Galego e escribiu varias pezas que se recompilaron en Farsas para títeres (1973) e Teatro prá xente (1974), que conecta coa tradición do teatro popular e ruralista na liña de procurar un espectáculo dirixido á “xente do común”.
Pero será Seoane o que se acerque máis a escena europea do momento. A recreación do drama histórico presente en A Soldadeira (1956) no que mestura o tempo mítico e histórico, permítelle situar no pasado os problemas do presente.
Inspirouse nas obras tamén dos seus compañeiros do exilio para crear dende Arxentina unha obra de carácter social que amosara ao mundo os problemas e opresión en Galicia.
Versións
A obra posúe dúas versións, unha en español e outra en galego. Aínda hoxe está aberta a discusión de se Seoane a escribiu orixinalmente en galego ou castelán. Se ben os estudos de Mª Fe González e Armando Requeixo indican que a obra foi escrita orixinalmente en galego en 1956, e un ano máis tarde presentada en español. Nestes mesmos estudos indicase que os motivos da tradución non son claros, mais na época en que se presentou a obra, 1957, a represión da ditadura, o exilio de moitos galegos, facían case imposible que se puidera representar a peza en galego.
A importancia dos prólogos
Moitas publicacións de A Soldadeira teñen grandes prólogos, que introducen o o contexto (revoltas irmandiñas, loita de clases baixas contra as privilexiadas…) e dan información adicional ademais de falar do autor. Para a versión en castelán “La Soldadera” o prólogo é incluso máis importante para dar a coñecer a historia de Galicia e a propia figura da soldadeira entre outras cuestións.
Propósito da obra e temática
O autor fai unha reflexión sobre o carácter circular da historia, que reconstrúe un pasado que sempre se repite, e que non é tan distinto ao que estaban a vivir os campesiños cos que viviron os personaxes medievais. Ningún feito do pasado é alleo a nós, xa que non deixa de ser parte da nosa historia e nos da unha lección da que podemos aprender para non repetir os mesmos erros de novo.
A temática e histórica mais tamén social, por un lado usa a historia medieval para trasladarnos a Galiza de entón e, por outro, usa aos personaxes actuais para amosar os problemas da Galiza actual, comparalos cos do pasado, denuncialos, e amosar como se defende con valor unha e outra vez Galiza contra quen a maltrata.
Tempo e espazo
A historia que nos é transmitida nesta peza teatral encádrase temporalmente no século XV, na situación das revoltas irmandiñas, aínda que ten varios personaxes pertencentes mediados do século XX, na Galiza da ditadura franquista, que son trasladados ao escenario do século XV.
Argumento
A peza teatral divídese en tres actos ben diferenciados, que teñen liñas argumentais distintas mais que se relacionan entre si progresivamente até conformar unha única historia. Cada acto divídese ademais en dúas ou tres escenas que trasladan a acción a novos escenarios.
O Toural, Armental, Vilasantar
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
A soldadeira
Argumento
No primeiro acto a acción sitúase en Santiago de Compostela, nun mercado, onde diversos mestres (artesáns) pertencentes a diferentes oficios ( traballo do ouro, do ferro...) vense sobresaltados na súa rutina de traballo pola aparición da coñecida soldadeira Minia, a cal comeza unha charla informal con eles, probablemente coa intención de poder ofrecer os seus servizos. Eles, incomodados ante a presenza pública da soldadeira arredor deles, mostran unha mistura entre interese e vergoña, e non dubidan en insultar e facer mofa da soldadeira, polo seu traballo e mal considerada posición social.
No entanto aparecen tres campesiños estranxeiros, un mozo e outro máis maior, tamén temos un terceiro con escasa participación na trama. Eles mostran maior interese, inocencia e sensibilidade cara a soldadeira, e con ela se trasladan a unha taberna local na seguinte escena. É neste momento cando novos personaxes secundarios son presentados; O Forneiro, O Canteiro, o Mestre Touciño (dono da taberna)... No ámbito doutra charla informal comeza a adquirir interese o tema dunha revolución campesiña. Aquí amósanse as diferentes opinións dos personaxes sobre a revolta e a participación nela, destaca a voz de Minia a Soldadeira, que deixa de ser motivo de mofa para adquirir un papel relevante e chamar a revolución.
Pasamos entón ao segundo acto onde a obra adquire un carácter confuso, descubrimos que se mesturan personaxes de carácter actual para a época da publicación da obra ( situados temporalmente na Galiza da ditadura franquista), que son os tres campesiños; con personaxes medievais que constitúen o resto máis os que son introducidos neste acto.
Agora a historia sitúase nun monte preto de Compostela, en pleno escenario das revoltas irmandiñas, onde os personaxes medievais (os campesiños Pedro Armeiro, Martín Eanes, Martín de Arca, Pedro Vinagre, Ruy García, Vasco de Mazarelos, Xil Freire, e o xefe, Rui Xordo) teñen capturados a varios membros da nobreza coa intención de aforcalos. Os tres campesiños actuais non entenden ben o que está a pasar e queren ficar alleos aos feitos que lles rodean, mentres que Minia lles recorda que eles tamén son parte da historia. Comeza ademais a producirse a trama amorosa da obra entre o campesiño mozo e Minia. O campesiño namorase de Minia e non a xulga porque ao ser un personaxe actual, descoñece o que é unha soldadeira, ademais lle propón a Minia escapar e emigrar a América, mais Minia ao ser un personaxe medieval non sabe o que é América, porque aínda non se descubrira. Xorde aquí a historia de amor imposíbel entre presente e pasado que caracteriza a parte final da obra.
O terceiro acto mostra aos personaxes de Minia e aos campesiños regresando á vila desconcertados tras extraviarse na batalla. Ninguén lles abre a porta e moitos compañeiros que os acompañaban fican agora mortos, eles aínda non o saben mais pronto descubriran que perderon a revolta. Aínda así, deciden reorganizarse xunto a outros campesiños e loitar, aínda que xa todo está perdido. Minia é ferida e morre en brazos do namorado campesiño mozo. Neste momento ningunha personaxe actual ou medieval a xulga, e todos choran a súa perda que constitúe o tráxico final da obra. miniatura|300px|Unha das miniaturas do [[Cancioneiro da Ajuda, onde se ve unha soldadeira danzando e tocando o pandeiro.]]
A soldadeira dentro do teatro europeo
A soldadeira está amplamente influenciada polo teatro de Bertolt Brecht, amosa por exemplo todas as distorsións da estrutura social, busca crear no espectador unha actitude crítica que lle permita mergullarse dentro da historia. E unha obra de carácter feminista, a muller representada por Minia é o personaxe principal, e non é ocultado o maltrato e dobre moral coa que é tratada, para terminar cun final tráxico que fai reflexionar aos demais personaxes. Na Soldadeira a muller e o pobo son un reflexo da loita de contra a nobreza, contra o maltrato e o abuso.
Modelos dramáticos posíbeis que segue a obra
Estes son algúns dos posíbeis modelos dramáticos que tivo en conta e tomou como inspiración Seoane a hora de escribir A Soldadeira, acorde cos estudos de Mª Fe González e Armando Requeixo e co engadido de certas obras literarias e teatrais anteriores que tiveron influencia nos autores da súa xeración, non só galegas senón internacionais tendo en conta as numerosas viaxes europeas que realizou Seoane: - Castelao (Os vellos non deben namorarse) - Rafael Dieste (A fiestra valdeira) - Valle-Inclán - Os Autores do Abbey Theatre - Gil Vicente - As novas tendencias: Happenings, teatro experimental de Grotowski -Parateatro da súa nenez en Arca
Representacións
A obra representouse por primeira e última vez o sábado 24 de marzo de 2018. Foi representada en galego pola compañía de Teatro Proscrito e o texto orixinal de Seoane foi adaptado por Lino Braxe, o lugar da representación foi a propia fundación Luis Seoane. A idea e esforzos que levaron a representación foron realizados na maioría pola Fundación Luis Seoane. Como explicou Lino Braxe a La Voz de Galicia pouco antes da posta en escena, a obra non era doada de representar polo gran número de personaxes que posúe, ademais non existen modelos de representacións anteriores nos que inspirarse. O gran contido histórico-cultural da obra fai que sexa case imposíbel pensar na súa representación fóra de Galicia, a obra nunca máis volveu ser representada de novo.
DS-P1-M
DS-P1-M foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviéticos que serviron como obxectivos para probas de sistemas antisatélite (ASAT) e antimísiles.
Os satélites DS-P1-M non eran meros obxectivos pasivos, senón que rexistraban a dirección e velocidade do impacto, entre outras variables. As primeiras probas cos satélites comezaron en agosto de 1970 e o sistema estivo activo entre 1973 e 1983. Os DS-P1-M foron construídos pola Oficina de Deseño de Yuzhnoye e lanzáronse en total 15, dous deles errados.
Catalina (filme)
Catalina é un filme galego dirixido por Mario Iglesias que foi estreado no 2006.
Sinopse
Catalina procura o seu lugar no mundo da pintura. Esfórzase por dar a coñecer a súa obra, pero as negativas sucédense en canto a súa amiga Mercedes, pintora tamén, despunta no mundo da arte tras pactar coas tendencias imperantes e introducirse en certos círculos. Catalina non conta con máis axuda que a boa contade de Benito, amigo do seu avó, e que acabará por converterse nun lastre para a artista. Deprimida e soa, só encontra consolo no seu avó. Na súa vida aparecerá entón Camilo, que a afastará do seu mundo para descubrirlle a maxia das paisaxes galegas e levar a súa obra cara a un estilo arrebatado, até entón descoñecido para ela.
Zanfoga, Armental, Vilasantar
Zanfoga é un lugar da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2017 tiña 14 habitantes (seis homes e oito mulleres).
Galería de imaxes de Outeiro de Rei
Galería de imaxes do concello de Outeiro de Rei na provincia de Lugo.
Martín Pérez Vázquez
Martín Pérez Vázquez, nado en Cidade de México o 1 de abril de 1983, é un futbolista mexicano. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Sporting Carballiño.
Un bonheur n'arrive jamais seul
Un bonheur n'arrive jamais seul é un filme francés dirixido por James Huth que foi estreado no 2012. Está protagonizado por Gad Elmaleh, Sophie Marceau e Maurice Barthélémy. Escrito por James Huth e Sonja Shillito, o filme conta a historia dun músico de jazz que se divirte seducindo mulleres. A súa desleixada vida de pracer interrómpese cando coñece a unha muller con tres fillos, dous ex-maridos e proveitosa vida profesional.
Garcia Soares
Garcia Soares foi un trobador portugués da primeira metade do século XIII e irmán do trobador Martin Soarez. É autor de 2 cantigas de amigo, unha delas dialogada.
Gasoduto Bolivia-Brasil
miniatura|239x239px|Delimitación sobre o Gasoduto Bolivia-Brasil na zona rural de Taquara, RS, Brasil.
O Gasoduto Bolivia-Brasil, tamén coñecido como Gasbol, é unha vía de transporte de gas natural entre Bolivia e o Brasil con 3.150 km de extensión, sendo 557 quilómetros en territorio boliviano (administrado pola empresa transportadora de gas privada Gas Transbolivariano S.A., GTB) e 2593 quilómetros en territorio brasileiro (administrado pola empresa Transportadora Brasileira Gasoduto Bolívia-Brasil S/A, TBG).
A capacidade máxima do gasoduto é de 11 millóns de metros cúbicos ao ano (390 millóns de metros cúbicos ao ano) de gas natural. O custo total do gasoduto foi 2,15 millóns de dólares americanos, dos cales 1,72 millóns de dólares foron os gastos para a sección brasileira e de 435 millóns de dólares para a sección boliviana. Este proxecto foi levado a cabo en dúas fases, a primeira en 1999, e a segunda no ano 2000.
A construción, funcionamento e comercio do gas réxese polo acordo Tratado de La Paz redactado en 1996. Comezou a ser construído en 1997, iniciando a súa operación en 1999. Pero estivo plenamente operativo só en 2010, co obxectivo de que o gas natural chegue ao 15% de todo o consumo enerxético brasileiro. O entón presidente Fernando Henrique Cardoso tivo un grande empeño para a realización do proxecto e inaugurou as primeiras etapas. O gasoduto ten o seu inicio na cidade boliviana de Santa Cruz de la Sierra e o seu fin na cidade gaucha de Canoas, atravesando tamén os estados de Mato Grosso do Sul, São Paulo, Paraná, Santa Catarina e Río Grande do Sul, pasando por unhas catro mil propiedades en 135 municipios.
En São Paulo, o trazado acompaña o río Tietê, chegando a Campinas, onde se atopan as industrias que, en 1999, foron as empresas pioneiras na utilización do gas natural boliviano. O traxecto é estratéxico, xa que pasa por unha zona responsable do 71% do consumo enerxético brasileiro, o 82% da produción industrial do país e o 75% do PIB.
Ata a construción do gasoduto, terminado en 2010, soamente a capital e algúns municipios adxacentes facían uso do gas natural nacional, extraído das plataformas submarinas de Campos (en Río de Xaneiro) e de Santos, no litoral paulista. Este sistema xa se encontra conectado ao gasoduto boliviano a través dunha conexión nas proximidades do Vale do Paraíba. O gas natural de Campos, tras alimentar algúns municipios na área de San Xosé dos Campos, é dirixido á rede paulista polos condutos que corren paralelamente á Vía Dutra e o de Santos sobe a Serra do Mar, en dirección á zona industrial da rexión metropolitana. En novembro de 2008, na cidade de Gaspar, en Santa Catarina, houbo unha rotura do gasoduto no transcurso das inundacións ocorridas na rexión do Vale do Itajaí.
Nacionalización de Evo Morales
En 2006 o presidente Evo Morales declara o Decreto Supremo, na que impón regras para os hidrocarburos e os derivados do petróleo extraídos no país. O decreto transfire a propiedade das reservas para a Bolivia e aumenta os impostos sobre a produción do 50% ao 82%, entre outros temas.
O gas era extraído en Bolivia en campos anteriormente explotados por multinacionais como Petrobrás, Repsol YPF, British Gas, British Petroleum e Total. Estas tiveron perdas nos seus beneficios e provocaron intensas críticas internacionais e discusións diplomáticas.
Este episodio foi amplamente rexeitado pola oposición brasileira presionando o entón presidente Luiz Inácio Lula da Silva a tomar actitudes no ámbito do sector enerxético, que en ningún momento foron tomadas.
O Supenido, O Ermo, Ortigueira
O Supenido é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (7 homes e 13 mulleres).
Pero Gomez Barroso
Pero Gomez Barroso foi un trobador portugués, que estivo activo entre o primeiro cuartel do século XIII e 1273. Fillo bastardo de Gomes Viegas, participou na conquista de Sevilla e doutras cidades de Andalucía, que lle fixo gañar os favores de Afonso X, converténdose no mediador entre o rei e os señores rebeldes, aliados ao rei de Granada. É autor de 13 textos: 2 cantigas de amor, 3 cantigas de amigo, 1 parodia, 2 cantigas de escarnio, contra o xograr Lourenço e Pero Garcia de Ambroa, 4 sátiras políticas, en que ataca os señores que se negaban a loitar na Guerra de Granada e 1 sirventés moral.
Maria Teresa de Noronha
Maria Teresa do Carmo de Noronha Guimarães Serôdio, coñecida como Maria Teresa de Noronha, nada en Lisboa o 7 de novembro de 1918 e finada en São Pedro de Penaferrim o 4 de xullo de 1993, foi unha fadista portuguesa. Fados como Fado da Verdade, Fado Hilário, Fado das horas ou Fado Anadia foron algúns dos seus meirandes éxitos musicais.
Gran Premio de Francia de 1993
O Gran Premio de Francia de 1993 de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 4 de xullo de 1993. Foi a oitava proba da tempada de Fórmula Un de, o 71º Gran Premio de Francia, ou o 79º Gran Prix de l'ACF. A carreira, disputada en 72 voltas. Gañouno o piloto de Williams, e o favorito local, Alain Prost, quen ampliou a súa vantaxe no Campionato de Pilotos, o seu compañeiro de equipo Damon Hill foi segundo, e Michael Schumacher completou o podio co Benetton. A carreira tamén foi a última para Fabrizio Barbazza.
Cualificación
O heroe local Prost obtivo a pole en todas as sete carreiras previas, houbo unha gran competencia na cualificación onde os Williams eran xeralmente dominantes. O Williams foron 1-2 na cualificación, pero foi Hill quen logrou a súa primeira pole na Fórmula Un por diante de Prost. O equipo Ligier, na súa carreira de casa, encheu a segunda fila con Martin Brundle diante de Mark Blundell, e así completou un 1-2-3-4 para os coches con motor Renault. Ayrton Senna no McLaren e Jean Alesi no Ferrari estaban na terceira fila, Schumacher no Benetton e Rubens Barrichello no Jordan conformaron a cuarta liña, e o equipo Larrousse, tamén disputando a súa carreira de casa, ocuparon o quinto con Érik Comas diante de Philippe Alliot.
Carreira
Ao principio, os primeiros 5 mantivéronse iguais mentres que Schumacher adiantouse a Alesi. Hill lideraba a Prost, Brundle, Blundell, Senna e Schumacher.
Williams afastouse mentres Brundle apartouse de Blundell, quen estaba aguantando a Senna e Schumacher. Con todo, isto terminou cando Blundell saíuse da pista e retirouse na volta 21 cando intentaba dobrar a de Cesaris. Era hora das paradas de metade de carreira, durante as cales Prost adiantouse a Hill e Senna e Schumacher achegouse a Brundle.
Polo tanto, na metade da tempada, Prost lideraba o Campionato Mundial con 57 puntos. Senna estaba 12 puntos máis atrás en segundo lugar con 45, Hill estaba terceiro con 28, Schumacher cuarto con 24, Brundle quinto con 9, Blundell sexto con 6, Herbert sétimo con 6 e Lehto oitavo con 5. Non houbo batallas reais no Campionato de Construtores con Williams liderando comodamente con 85 puntos con McLaren 37 puntos atrás no segundo lugar con 48. Benetton terceiro con 29 e Ligier cuarto con 15.
CNN+
Características
Estaba producida pola Compañía Independiente de Noticias de Televisión, empresa participada nun 50% pola compañía española Sogecable e noutro 50% pola compañía estadounidense Turner Broadcasting-Grup Time Warner (propietaria da cadea de información continua CNN). O slogan da canle era: Está pasando, lo estás viendo.
Emitía a nivel nacional a través da plataforma de televisión vía satélite de pago Digital+, e tamén gratuitamente a través da Televisión Dixital Terrestre nun dos dous multiplexores de Gestevisión Telecinco e, para o resto do mundo, vía Internet.
O 10 de decembro de 2010 confirmouse que o grupo PRISA pecharía a cadea, derivado da fusión entre Cuatro e Telecinco, e trasladando a todos os seus traballadores á axencia Atlas, propiedade de Telecinco.
ADN cloroplástico
O ADN cloroplástico ou ADNcp (en inglés abréviase como cpDNA ou ctDNA ) é o ADN propio que conteñen os cloroplastos. O seu contido xenético é o plastoma. A súa existencia foi demostrada en 1962, e foi secuenciado por primeira vez en 1986 por dous equipos de investigadores xaponeses que estudaban o ADN cloroplástico das hepáticas e da planta do tabaco. Desde entón, secuenciáronse centos de ADNs procedentes de cloroplastos de varias especies, que son principalmente plantas terrestres e algas verdes, mentres que os ADNcp de glaucófitas, algas vermellas, e outros grupos de algas están moi subrepresentados nestas análises, o que potencialmente introduce un certo nesgo na nosa idea do que é a estrutura e contido dun ADNcp "típico".
Estrutura molecular
Os ADNs cloroplásticos son circulares (pero tamén se atoparon linerares. ), e dunha lonxitude típica de entre 120.000 e 170.000 pares de bases. A lonxitude da súa circunferencia pode chegar a 30–60 micrómetros, e teñen unha masa duns 80 a 130 millóns de daltons.
A maioría dos cloroplastos teñen todo o xenoma do orgánulo nun só anel grande, aínda que os das algas dinófitas son unha notable excepción, pois os seus xenomas están repartidos nuns 40 pequenos plásmidos, cada un entre 2.000 e 10.000 pares de bases. Cada un destes minicírculos contén dun a tres xenes, pero tamén se atoparon plásmidos sen xenes, é dicir, sen ADN codificante.
Repeticións invertidas
Moitos ADNs cloroplásticos conteñen dúas repeticións invertidas, as cales separan unha sección de copia simple longa (LSC) dunha sección de copia simple curta (SSC).
As repeticións invertidas varían enormemente en lonxitude, e poden oscilar entre os 4.000 e os 25.000 pares de bases cada unha. As repeticións invertidas nas plantas adoitan estar no extremo superior dese intervalo, e ser de entre 20.000 e 25.000 pares de base cada unha. As rexións repetidas invertidas xeralmente conteñen tres xenes de ARNs ribosómicos e dous de ARNts, pero poden ser expandidas ou reducidas e así conteñen desde só 4 ata 150 xenes. Aínda que un determinado par de inversións repetidas raramente son completamente idénticas, sempre son moi similares, o que aparentemente é resultado dunha evolución converxente.
As rexións repetidas invertidas están moi conservadas entre as plantas terrestres, e acumulan poucas mutacións. Hai repeticións invertidas similares nos xenomas de cianobacterias e as outras dúas liñaxes de cloroplastos (os das glaucófitas e rodofíceas), o que suxire que son anteriores aos cloroplastos, aínda que algúns ADNs de cloroplastos como os dos chícharos e dunhas poucas algas vermellas perderon as súas repeticións invertidas. Noutros casos, como a alga vermella Porphyra, déuselle a volta a unha das súas inversións repetidas (o que as converte en repeticións directas). É posible que as inversioóns repetidas axuden a estabilizar o resto do xenoma do cloroplasto, xa que os ADNs cloroplásticos que perderon algúns dos seus segmentos das inversións repetidas tenden a reorganizarse máis.
Estrutura linear
A idea tradicional sobre a estrutura dos ADNcp é que son caracteristicamente circulares, pero algunhas probas máis recentes suxiren que poden ser tamén lineares e mesmo que isto pode ser o máis común en moitas especies. Por exemplo, aproximadamente o 95% do ADN dos cloroplastos do millo son lineares ramificados en vez de círculos individuais.
Nucleoides e copias do ADNcp
Os cloroplastos de nova formación poden conter ata 100 copias do seu ADN, aínda que o número de copias de ADN do cloroplasto diminúe ata unhas 15–20 a medida que aumenta a idade do cloroplasto. Xeralmente as copias están empaquetadas en nucleoides que poden conter varios aneis de ADNcp idénticos. En cada cloroplasto poden atoparse moitos nucleoides.
Aínda que o ADNcp non está asociado con verdadeiras histonas, nas algas vermellas atopouse unha proteína cloroplástica similar a unha histona (HC) codificada polo ADNcp que empaqueta apertadamente os aneis de ADNcp nun nucleoide.
En algas vermellas primitivas, os nucleoides de ADN cloroplástico están agrupados no centro do cloroplasto, mentres que nas plantas e algas verdes, os nucleoides están dispersos polo estroma.
Contido de xenes e síntese proteica
O xenoma do cloroplasto normalmente inclúe uns 100 xenes que codifican produtos con diversas funcións, principalmente relacionadas coa síntese de proteínas e a fotosíntese. Igual que en procariotas, os xenes do ADNcp están organizados en operóns. Porén, os intróns son comúns nas moléculas de ADNcp, aínda que son raros en ADN de procariotas (o ADN mitocondrial das plantas normalmente ten intróns, pero non o ADN mitocondrial humano).
Nas plantas terrestres, os contidos do xenoma do cloroplasto son bastante similares e codifican catro ARN ribosómicos, 30 ou 31 ARNts, 21 proteínas ribosómicas, e catro subunidades de ARN polimerase, implicadas na síntese de proteínas. En relación coa fotosíntese, o ADNcp inclúe xenes para 28 proteínas dos tilacoides e a subunidade grande da Rubisco. Ademais, o ADNcp codifica once subunidades dun complexo proteico que é mediador de reaccións redox nas que se reciclan electróns, o cal é similar á NADH deshidroxenase que se encontra na mitocondria.
Redución do xenoma do cloroplasto e transferencia de xenes
Co tempo, no proceso da endosimbiose, moitas partes do xenoma do cloroplasto foron transferidas ao xenoma nuclear da célula hóspede, un proceso que se denomina transferencia de xenes endosimbiótica. Como resultado, o xenoma do cloroplasto foi fortemente reducido en comparación co dunha cianobacteria de vida libre. Os cloroplastos poden conter de 60 a 100 xenes, mentres que as cianobacterias a miúdo teñen máis de 1500 xenes nos seus xenomas.
16ª edición dos Óscar
A 16.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 2 de marzo de 1944 no Grauman’s Chines Theatre dos Ánxeles. O mestre de cerimonias foi Jack Benny. Foi a primeira que se realizou nun gran recinto público e durou menos de trinta minutos. Orixinalmente emitida por KFWB, a cerimonia completa foi transmitida internacionalmente por CBS Radio por onda curta.
ADN cloroplástico
Redución do xenoma do cloroplasto e transferencia de xenes
A transferencia de xenes endosimbiótica é tamén como se cre que se produciu a perda dos cloroplastos en moitas liñaxes de cromalveolados. Pero, aínda que se perdan os cloroplastos, os xenes que o cloroplasto cedeu ao núcleo do hóspede persisten, o que é unha proba da anterior exeistencia deses cloroplastos desaparecidos. Por exemplo, mentres que as diatomeas (unhas heterocontófitas) teñen actualmente un cloroplasto derivado de algas vermellas, a presenza de moitos xenes de algas verdes no ADN nuclear das diatomeas é unha proba de que os antepasados das diatomeas (probablemente o antepasado de todos os cromalveolados) tivo nalgún momento un cloroplasto derivado de algas verdes, o cal foi despois substituído por un cloroplasto de algas vermellas.
16ª edición dos Óscar
Foi a última cerimonia ata 2009 con dez candidatas ao mellor filme; The Ox-Bow Incident é (ata 2022) o último filme que só foi candidato nesa candidatura.
Premios
miniatura|150px|[[Michael Curtiz, mellor director]] miniatura|150px|[[Paul Lukas, mellor actor]] miniatura|150px|[[Jennifer Jones, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Charles Coburn, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Julius J. Epstein, mellor guión]] miniatura|150px|[[William Saroyan, mellor argumento orixinal]] miniatura|150px|[[Hal Mohr, mellor fotografía en cor]] miniatura|150px|[[George Pal, Óscar honorífico]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
ADN cloroplástico
Redución do xenoma do cloroplasto e transferencia de xenes
Nas plantas terrestres, un 11–14% do ADN dos seus núcleos pode ser identificado como de orixe cloroplástica, e chega ao 18% en Arabidopsis thaliana, o que supón uns 4.500 xenes codificantes de proteínas. Houbo tamén algúns casos recentes de transferencias de xenes desde o cloroplasto ao ADN nuclear nas plantas terrestres.
A transferencia de xenes foi tan grande que das aproximadamente 3.000 proteínas que se atopan nos cloroplastos, un 95% delas están codificadas en xenes nucleares. Moitos dos complexos proteicos dos cloroplastos constan de subunidades procedentes tanto do xenoma cloroplástico coma do xenoma nuclear. Como resultado, a síntese de proteínas debe estar coordinada entre o núcleo e o cloroplasto. O cloroplasto está principalmente baixo o control nuclear, aínda que os cloroplastos poden tamén enviar sinais que regulan a expresión xénica no núcleo, o que se chama sinalización retrógrada.
Síntese de proteínas
A síntese proteica nos cloroplastos depende dunha ARN polimerase codificada no propio xenoma do cloroplasto, que está relacionada coas ARN polimerases que se atopan en bacterias. Os cloroplastos tamén conteñen unha segunda ARN polimerase misteriosa que está codificada polo xenoma nuclear da planta. As dúas ARN polimerases poden recoñecer e unirse a diferentes tipos de promotores do xenoma do cloroplasto. Os ribosomas do cloroplasto son similares aos ribosomas bacterianos.
Destino e importación de proteínas ao cloroplasto
O movemento que se produciu na evolución de moitos xenes cloroplásticos ao núcleo tivo como consecuencia que moitas proteínas que orixinalmente se traducían no cloroplasto agora tradúcense no citoplasma. Isto significa que estas proteínas deben ser dirixidas despois ao cloroplasto, e importadas atravesando as dúas membranas que envolven o cloroplasto (ou máis de dúas en certas endosimbioses).
Curiousamente, arredor da metade dos produtos proteicos dos xenes transferidos non son nin tan sequera dirixidos aos cloroplastos, xa que moitas se converteron no que se chama exaptacións, e adoptaron novas funcións como participar na división celular, asignación de rutas das proteínas (protein routing), e mesmo resistencia a enfermidades. Uns poucos xenes de cloroplastos establecéronse no xenoma mitocondrial, a maioría convertéronse alí en pseudoxenes non funcionais, aínda que uns poucos xenes de ARNts aínda son funcionais nas mitocondrias. Algúns produtos proteicos do ADNcp transferido son dirixidos á vía secretora (aínda que debe terse en conta que moitos plastidios secundarios están rodeados por unha membrana externa derivada da membrana plasmática da célula, e, por tanto, están topoloxicamente fóra da célula, porque para chegar ao cloroplasto desde o citosol, hai que cruzar esta "membrana plasmática", igual que se se viñese desde o espazo extracelular. Neses casos, as proteínas dirixidas ao cloroplasto viaxan inicialmente a través da vía secretora).
Como as células que adquiriron un cloroplasto xa tiñan mitocondrias (e peroxisomas, e unha membrana plasmática para a secreción), o hóspede deste novo cloroplasto tivo que desenvolver un sistema para marcar o destino ao que se envían as proteínas exclusivo para evitar que as proteínas do cloroplasto fosen enviadas a un orgánulo equivocado, e que se enviasen ao cloroplasto proteínas indebidas.
Tradución citoplasmática e secuencias de tránsito N-terminais
Os polipéptidos, precursores das proteínas, son cadeas de aminoácidos. Os dous extremos dun polipéptido denomínanse N-terminal, ou extremo amino, e C-terminal, ou extremo carboxilo. A moitas das proteínas cloroplásticas (pero non a todas) codificadas nos xenes nucleares, engádenselles péptidos de tránsito clivables no extremo N-terminal dos polipéptidos, que se utilizan para axudar a dirixir o polipéptido ao cloroplasto para que sexa importado ao seu interior (os péptidos de tránsito N-terminais tamén se utilizan para dirixir polipéptidos ás mitocondrias das plantas). As secuencias de tránsito N-terminais tamén se chaman presecuencias porque están localizadas no extremo "dianteiro" do polipéptido (os ribosomas sintetizan os polipéptidos desde o extremo N-terminal ao C-terminal).
Os péptidos (secuencias) de tránsito cloroplásticos presentan unha grande variación en canto á súa lonxitude e secuencia de aminoácidos. Poden ter unha lonxitude entre os 20 e os 150 aminoácidos, o que é infrecuentemente longa, o que indica que os péptidos de tránsito son en realidade a reunión de varios dominios proteicos con diferentes funcións. Os péptidos de tránsito tenden a estar cargados positivamente, e son ricos en aminoácidos hidroxilados como a serina, treonina, e prolina, e pobres en aminoácidos ácidos como o ácido aspártico e o ácido glutámico. En solución acuosa, as secuencias de tránsito forman un enrolamento aleatorio.
Non todas as proteínas destinadas ao cloroplasto teñen unha secuencia de tránsito clivable N-terminal. Algunhas presentan a secuencia de tránsito duntro dunha parte funcional da proteína. Hai tamén unha cantas que teñen as súas secuencias de tránsito unidas ao seu extremo C-terminal. A maioría dos polipéptidos que carecen de secuencias N-terminais que marcan o seu destino son aquelas que son enviadas á membrana cloroplástica externa, xunto con polo menos unha que se sabe que é enviada á membrana cloroplástica interna.
Fosforilación, chaperonas, e transporte
Despois de que un polipéptido cloroplástico se sintetiza nun ribosoma citosólico, pode utilizarse ATP para fosforilar (engadir un grupo fosfato) moitos deses polipéptidos (pero non todos) nas súas secuencias de tránsito. Os aminoácidos que reciben eses grupos fosfato son con frecuencia a serina a a treonina (dous aminoácidos moi comúns nas secuencias de tránsito, que supoñen o 20–30% da secuencia) O encima proteína quinase que leva a cabo a fosforilación é específico para os polipéptidos cloroplásticos, e ignora os que van destinados ás mitocondrias ou peroxisomas.
A fosforilación cambia a forma do polipéptido, facendo que sexa máis fácil para as proteínas 14-3-3 unirse ao polipéptido. Nas plantas as proteínas 14-3-3 só se unen a preproteínas cloroplásticas. Tamén se une aos polipéptidos a proteína de choque térmico Hsp70 (unha chaperona), que evita que o polipéptido se pregue prematuramente. Isto é importante porque impide que as proteínas do cloroplasto adopten a súa forma activa e leven a cabo as súas funcións cloroplásticas no lugar equivocado, o citosol. Ao mesmo tempo, deben manter unha forma o suficientemente recoñecible como para ser importadas ao cloroplasto.
As proteínas de choque térmico e as proteínas 14-3-3 constitúen xuntas un complexo de guía citosólico que fai máis doada a importación destes polipéptidos ao cloroplasto.
Alternativamente, se un péptido de tránsito de preproteína cloroplástica non está fosforilado, unha preproteína cloroplástica pode unirse de todos modos a unha proteína de choque térmico ou ao Toc159. Estes complexos poden unirse ao complexo TOC da membrana cloroplástica externa utilizando a enerxía do GTP, a través do cal atravesan a membrana cloroplástica externa. Despois, as proteínas atravesan a membrana cloroplástica interna a traves do complexo TIC. Os complexos TIC e TOC son translocóns especializados.
O translocón da membrana cloroplástica externa (TOC)
O complexo TOC, ou translocón da membrana externa (do inglés translocon on the outer chloroplast membrane), é un conxunto de proteína que importa preproteínas a través da envoltura cloroplástica externa. No complexo TOC identificáronse cinco subunidades proteicas, dúas son as proteínas que se unen ao GTP Toc34 e Toc159, outra é o túnel de importación de proteínas Toc75, e as outras dúas son as proteínas Toc64 e Toc12.
O translocón da membrana cloroplástica interna (TIC)
O translocón TIC, ou translocon on the inner chloroplast membrane é outro complexo proteico que importa proteínas a través da envoltura cloroplástica interna. As cadeas de polipéptidos cloroplásticos probablemente adoitan viaxar a través dos dous complexos á vez, pero os complexos TIC poden tamén recuperar preproteínas perdidas no espazo intermembrana do cloroplasto.
Igual que o translocón TOC, o translocón TIC ten un grande complexo proteico central rodeado dalgunhas proteínas periféricas feblemente asociadas a el como Tic110, Tic40, e Tic21. O complexo central pesa aproximadamente un millón de daltons e contén as proteínas Tic214, Tic100, Tic56, e Tic20 I, posiblemente tres unidades de cada unha.
Asociación de Clubs de Baloncesto
A Asociación de Clubs de Baloncesto, a miúdo coñecida polas súas siglas ACB é unha organización deportiva que aglutina e defende os intereses dos clubs profesionais do baloncesto español.
Historia
A constitución da ACB formalizouse o mércores 3 de marzo de 1982 en Madrid mediante a firma dunha acta notarial na que estamparon a súa firma Carlos Casas (Manresa E.B.), Juan Fernández (OAR Ferrol), Santiago Toca (Valladolid C.B.), José Cabrera (C.B. Canarias), Anxo Palmi (C.B. Granollers), Carlos Pastrana (La Salle Bonanova) e Santiago March (Joventut Badalona). Eduardo Portela e José Antonio Gasca foron os impulsores.