cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marinaleda
Modelo socioeconómico
O sector secundario está configurado polas industrias de elaboración dos produtos agrícolas, mentres que no terciario Marinaleda conta con servizos pouco frecuentes en municipios da súa poboación, tales coma radio e televisión municipais, servizo de asistencia a domicilio para persoas maiores, gardería infantil, piscina, escolas obradoiros, fogar do pensionista ou un instituto de secundaria.
O salario de todos os traballadores, sen importar cal sexa o seu posto, é de 47 euros por xornada, seis días por semana, a razón de 1.128 euros ao mes por 35 horas semanais.
Vista Alegre, Vilaño, A Laracha
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 1 muller.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
A igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane (en galego, San Carlos das catro fontes) é un lugar de culto católico en Roma, no distrito de Monti, que forma parte dun complexo de conventos trinitarios. Foi construída no século XVII por Francesco Borromini, e está considerada unha das obras mestras da arquitectura barroca.
Ribadense
Ribadense foi un semanario publicado en Ribadeo entre 1909 e 1920.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
A igrexa está dedicada a Carlo Borromeo, arcebispo de Milán, pero é denominado cariñosamente polos romanos como San Carlino, debido ao seu pequeno tamaño, pois a súa área non ocupa máis ca o equivalente a un só dos catro piares sobre os que apoia a cúpula da basílica de San Pedro do Vaticano.
Dos Hermanas
miniatura|250px|dereita|Parque de la Alquería, en Dos Hermanas.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Contexto urbano
A igrexa e o convento dominan a Vía do Quirinal, na intersección das Quattro Fontane: a parede exterior do edificio alberga unha das fontes que representan o Tíber. Polo tanto, o complexo está situado nunha moi transitada intersección de Roma: ademais da xa mencionada rúa, tamén se cruzan a Via XX Settembre e a Via delle Quattro Fontane. Esta situación ruidosa e caótica parece desaparecer despois de entrar na igrexa e no claustro, creando un espazo tranquilo no centro de Roma.
Dos Hermanas
Dos Hermanas é unha cidade e concello español da provincia de Sevilla, en Andalucía, situada na área metropolitana de Sevilla. Xeograficamente atópase na depresión do río Guadalquivir.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Historia
A construción da igrexa, o claustro e o convento encargáronse en 1634 e levouse a cabo a construción entre 1638 e 1644 por Francesco Borromini. Este arquitecto orixinario do cantón de Ticino, que chegou a Roma ao redor de 1620, estaba emparentado con Carlo Maderno (pois seu tío materno, Leo Gravo, casou coa sobriña daquel) e colaborara con el en San Pedro do Vaticano, e tamén traballara con Bernini no Baldaquino de San Pietro e no palacio Barberini.
Dos Hermanas
O 1 de xaneiro de 2015 tiña 131.317 habitantes censados. A súa extensión superficial é de 160 km² e ten unha densidade de 815 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 17' N, 5º 55' O. Atópase situada a unha altitude de 42 metros e a 10 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Historia
Os trinitarios encargáronlle construír un novo convento cunha igrexa, onde durante un século había unha pequena capela. O complexo foi construído grazas ao financiamento e baixo o mecenado de Francesco Barberini, cardeal sobriño de Urbano VIII, cuxo palacio viña de ser construído preto da zona polo, xa ancián, Maderno, en colaboración precisamente con Borromini. Así, pois, San Carlo foi a primeira obra exclusiva de Borromini.
Ribadense
Historia e características
Semanario conservador que apareceu en febreiro de 1909. Imprimiuse nos talleres de César González-Seco, de Mondoñedo, e nos últimos anos na tipografía de Francisco Lanza Álvarez, de Ribadeo. Estaba dirixido por Marcial de Mira Leiras. Publicaba novas locais e galegas, os problemas do campo, as loitas sociais e a I Guerra Mundial e a de Marrocos. Cesou a súa publicación en febreiro de 1920.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Historia
Era un proxecto pequeno e difícil no que a chama a atención a decisión de coloca-la igrexa sobre unha zona de difícil resolución como é unha esquina. O claustro, fora a primeira parte que se planificara, foi deseñado por Borromini en 1635, pero non se rematou até 1644; pola contra, nese mesmo ano rematouse a fachada na actual vía do Quirinale (daquela Strada Pia), a igrexa (iniciada en 1638) e un primeiro campanario cuadrangular adxacente.
A fachada exterior na rúa foi deseñada e construída moito máis tarde, a partir de 1664; trala morte do arquitecto en 1667, as obras foron continuadas de 1670 a 1680 polo seu sobriño Bernardo Borromini a partir dos debuxos do artista. O campanario foi demolido para a disposición do corpo convexo da igrexa na esquina do Quattro Fontane e construído outro en 1670. A decoración da fachada continuou durante unha década, ata que a estatua de San Carlos foi colocada no nicho principal en 1680. Borromini realizara moitos planos orixinais para realizar-la igrexa e atopar unha solución que se adaptase a dúas necesidades importantes: dunha banda, o menor custo posible, xa que os frades non dispuñan de moitos cartos e, doutra, conseguir a máxima explotación posible do pouco espazo dispoñible.
Grazas ao xenio do arquitecto, que soubo combinar estas calidades cun resultado elegante e innovador, a igrexa e todo o complexo poden ser considerados entre os mellores produtos da arquitectura barroca. A igrexa e o complexo conventual caracterízanse por unhas dimensións sorprendentemente pequenas e por unha extrema sinxeleza dos materiais, de acordo coa regra e espiritualidade dos frades da orde trinitaria, de orixe española e que neses momentos levaba pouco tempo en Roma (dirixida dende 1609, polo pai Gabriele dell'Assunta), mais tamén coas ideas artísticas de Borromini que prefería os materiais humildes como o xeso e o estuco, para ennoblecerse coa técnica.
Fachada da igrexa
Na fachada, Borromini usa dúas ordes superpostas, unha superior e outra inferior. A parte inferior caracterízase por unha sucesión de superficies cóncavas - convexas - cóncavas; mentres que a parte superior ten tres partes cóncavas das que a central alberga unha edícula convexa. A alternancia entre concavidade e a convexidade das paredes crea unha fachada ondulante, chea de dinamismo que expresa movemento, pero tamén con fantasías decorativas como o nicho sobre o portal de entrada (que alberga a estatua de San Carlos Borromeo feita por Antonio Raggi entre 1675 e 1680) no que as columnas son dous querubíns cuxas ás van xuntas e crean un revestimento para a estatua. Á dereita e esquerda da estatua de San Carlos Borromeo, aparecen as de San Xoán de Matha e San Félix de Valois, respectivamente, realizadas por Silano Sillani en 1682. A fachada culmina cun medallón ovalado cunha superficie cóncava apoiada por anxos en voo, que antes era a imaxe de San Carlo.
Condado de Présaras
miniatura|Pazo en Présaras
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Fachada da igrexa
Borromini traballou na fachada até o último dos seus días, pero só puido completar a metade inferior. miniatura|Planta de san Carlino. Á dereita a zona conventual; á esquerda, a igrexa.
Condado de Présaras
O condado de Présaras foi un condado situado nos territorios que hoxe ocupan os concellos de Curtis, Vilasantar e Sobrado, terras onde se localizaba o campamento romano da Ciadella. Ten a súa orixe nas "pressurae" ou "pressura" romanas: terras desertas que se ofrecían a colonos para que fosen poboadas e traballadas. Nas orixes estas terras non dependían máis que do rei, pero foron transformándose en "comisio", pasando posteriormente a ser condados. É o antecesor do arciprestado de Sobrado.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Planta
A igrexa ten unha planta mixtilínea e as partes correspondentes aos vértices do eixe maior están rematadas por ábsidas semicirculares; como unha superposición dunha planta de cruz grega alongada e unha elipse, construída xeometricamente a partir de dous triángulos equiláteros coa base común no eixo transversal do edificio.
Condado de Présaras
Historia
No ano 920, Hermenexildo Aloitez foi nomeado conde de Présaras polo rei Ramiro II, a quen serviria como mordomo entre os anos 937 e 949.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Cúpula
A cúpula foi construída en ladrillo. Un sinxelo óvalo, escavado, en forma de panal de formas variadas: cruzamentos, hexágonos, octágonos, iluminados por dúas fiestras na base e na lanterna superior. Nesta obra a diversidade das liñas únese, de novo, nunha harmonía de formas. No centro da decoración da cúpula lacunar hai unha representación do Espírito Santo dentro do triángulo da Trindade. Borromini empregou como cubrición o estuco en lugar do mármore porque aquel podía decorarse enriquecerse e mellorarse decorativamente.
Condado de Présaras
Historia
En 952, xunto coa súa esposa, Paterna Gundesindez, fundou o mosteiro de Sobrado dos Monxes e no ano 958 o matrimonio traspasou o título condal ao mosteiro, cedendo á abadesa Elvira un total de 16 vilas xunto con outros bens.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Cúpula
Coroando todo o edificio aparece unha lanterna, con columnas pareadas e unha cornixa curva. Sobre ela, Borromini creou un helicoide ascendente que semella un camiño que leva ao cume do edificio.
Condado de Présaras
Historia
Hermenexildo retirouse o mosteiro e viviu nel como monxe até a súa morte no 10 de decembro de 966.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Corpo do edificio
A conexión entre a cúpula e o corpo do edificio conséguese grazas á presenza de catro pendentes apoiadas no entaboamento. O movemento ondulado das paredes e o rítmico alternado con formas saíntes e retiradas dan lugar a un palpitante organismo plástico, cuxa forma está subliñada pola ausencia de decoracións suntuosas. Unha peculiaridade refírese á presenza recorrente de elementos reunidos en tres: este número simboliza e lembra á Trindade a quen está adicada a denominación da orde dos Trinitarios. Isto pode observarse nos anxos nas pendentes, nos nichos de pilas, nas fileiras dos artesoados nos nichos sobre os altares, nas decoracións de follas e flores das ventás, etc. A cruz dos trinitarios tamén está presente na decoración da cúpula (como os propios caixóns).
Condado de Présaras
Historia
Posteriormente o mosteiro foi herdado pola Casa de Traba. En xaneiro de 1142, dous dos membros máis destacados desta liñaxe, Fernando e o seu irmán Bermudo Pérez de Traba, entregaron o mosteiro aos monxes cistercienses.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
O claustro
O pequeno claustro, construído en 1644, ten unha planta mixtilínea derivada dun octógono: os espazos están divididos en dous niveis. A parte inferior está composta por serliana, que se torna convexa nas esquinas, mentres que a superior, está adornada con columnas sinxelas e decórase cunha balaustrada, tamén de 1644, na que alternan balaustres triangulares e invertidos. Deste xeito, cun gran refinamento nas liñas, Borromini logra dar, como na igrexa, unha idea de acollemento co que elimina a sensación opresiva que derivaría das pequenas dimensións do espazo.
As formas octogonais tamén están presente na columnata do segundo andar e no pozo que completa o interior do claustro.
A cripta
A cripta, seguindo a mesma planta que a igrexa superior, ten unha bóveda de oito lados montada sobre piares e dúas capelas, unha delas para albergar, segundo a planificación do propio Borromini, a tumba do arquitecto (soterrado despois en San Giovanni dei Fiorentini). Sobria e austera, esta parte do complexo de San Carlo recolle, aínda así, tódolos cánones estilísticos da arquitectura borromea.
Obras conservadas na igrexa
A igrexa alberga tres pinturas nos altares, a única nota de cor xunto co dourado das reixas, das que unha é do século XVII e dúas do século XIX:
Reprodución en Gubbio
En 1662, o bispo de Gubbio, Alessandro Sperelli, bendiciu a primeira pedra da igrexa da Madonna del Prato, un edificio barroco construído polo capataz e arquitecto eugubino Carlo Perugini. A xeometría da parte interior reproduce o debuxo de Francesco Borromini para a igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane en Roma. Tan só a fachada difiere do modelo anterior.
Reprodución en Lugano
En 1999, o arquitecto Mario Botta deseñou un monumento temporal para a beira do lago en Lugano, Suíza, con motivo dunha exposición na cidade de Borromini, nacido no cantón de Tesino. Esta foi unha representación de madeira da igrexa de San Carlino, seccionada longitudinalmente, e logo desmantelada definitivamente en 2003.
Zanfona
A zanfona (do latín symphonĭa 'concerto') é un instrumento musical de orixe medieval pertencente a familia dos cordófonos, que está estendido na música popular europea, con numerosas variantes en distintas rexións e épocas. O son está producido polo roce dunha roda contra as cordas. As notas prodúcense mediante un teclado, e coma en moitos outros instrumentos acústicos de corda, dispón dunha caixa de resonancia.
Non debe ser confundida coa zampoña, que é un instrumento de vento, nin coa zanfona brasileira, unha variedade de acordeón.
Características
miniatura|dereita|245px|Mecanismo interno dunha zanfona. Externamente destaca a súa caixa de resonancia, da que sae un manubrio que se fai xirar coa man dereita, o que a súa vez fai rotar un disco de madeira untada de resina que frota unha o máis cordas apoiadas no disco. Algunhas destas cordas son cantantes ou melódicas, mentres que outras fan de bordóns. A man esquerda actúa sobre dun teclado cromático de dúas filas de teclas superpostas, unha fila é de notas naturais e a outra de notas sostidas, cubrindo entre dúas ou tres oitavas. Cada unha das teclas ten varias espadillas, de xeito que ao premer unha das teclas as espadillas acurtan a lonxitude de cadansúa corda melódica, producindo a nota desexada. Todas as cordas soan ao mesmo tempo, polo que dan unhas harmonías "moi cheas". Pódese tocar de pé, pendurando o instrumento cunha correa, ou ben sentado, pousándoo nas pernas do músico, pero sempre lixeiramente inclinado, de xeito que as teclas volvan polo seu propio peso a posición inicial ao soltalas.
miniatura|esquerda|165px|Detalles de zanfona francesa. En ocasións inclúe un can ou trompeta (chien en francés, ou recsegõ en húngaro), unha ponte asimétrica que se levanta ao mover o manubrio a máis velocidade, e que roza un bordón provocando un son característico. Este son permite producir ritmos ao tempo que se toca a melodía, polo que é útil no acompañamento de danzas. Nalgunhas zanfonas de estilo francés unha peza chamada tirant permite tamén axustar a sensibilidade da trompeta.
Outras variantes inclúen cordas simpáticas, que vibran por resonancia cando se tocan certas notas, sen necesidade de fricción. A súa vibración perdura un certo tempo despois de que a nota que a activou deixe de soar, producindo un efecto de reverberación.
Hai dúas formas principais nos instrumentos contemporáneos: a forma de guitarra ou de oito, e a de laúde. Ámbalas dúas formas atópanse na tradición construtiva francesa, mentres que a forma de oito é a máis empregada fóra dese país. A forma cadrada é exclusiva de instrumentistas de música antiga.
A configuración do instrumento en Galiza é de tres cordas cantantes e dous bordóns. A afinación é polo xeral en ton de dó, ou ben en ton de sol, sendo a primeira a máis estendida. Nela as tres cordas cantantes afínanse en sol as dúas primeiras, e sol grave a terceira. O bordoncillo (o bordón máis afastado do corpo) afínase en sol grave (a unísono coa terceira cantante), mentres o outro bordón, o máis grave e o que da a tónica do instrumento, afínase a unha quinta do anterior, é dicir, en dó grave.
O fungar dos bordóns é similar ao rouco das gaitas, polo que en certas culturas musicais é substituto ou acompañante das gaitas. Por esta razón tamén en Zamora chámase gaita de pobre. Non obstante, é un instrumento caro, xa que son poucos os luthiers que o fan, e a súa construción é moi laboriosa.
Historia
miniatura|250px|Organistro no [[Pórtico da Gloria, Santiago de Compostela.]] A zanfona apareceu en Europa Occidental contra o século IX. Nas súas formas máis antigas usábase na música relixiosa medieval, precisaba de dous intérpretes e recibía o nome de organistro. Tiña unha soa corda cantante e dous bordóns, e a súa caixa de resonancia asemellábase a da guitarra. O instrumento tocábase xirado, e as teclas quedaban na parte superior. Para tocar había que en tirar delas, o que limitaba o seu uso a melodías lentas. O ton grave das largas cordas que posuía a facían útil como acompañamento de coros. Pódense contemplar representacións deste instrumento no pórtico da Catedral de Santiago, no capitel da abadía de St. Georges en Saint Martinde-Boscherville en Francia e noutras tallas románicas. A partir deste motivo, Castelao deseñou un ex-libris para Antón Iglesias Vilarelle, músico santiagués.
A primeira referencia escrita é a do abade Odo de Cluny na súa obra Quomodo organistrum construatur (Como construír un organistro), inda que a súa autenticidade é dubidosa. Tamén menciónase un instrumento semellante nun compendio musical do árabe Al Zirikli, ou no Libro del Buen Amor, do Arcipreste de Hita.
O organistro evolucionou ata ser posible que o tocase unha soa persoa (solo organistrum), pero foi substituído pola sinfonía, de teclado cromático e caixa cadrada. O teclado estaba na parte inferior o que permitía que as teclas fosen pulsadas, acadando así a posibilidade de tocar melodías máis rápidas. Nas representacións da época a sinfonía aparece tanto coa vella configuración do teclado na parte superior como na parte inferior. A súa presenza non se limitaba a música relixiosa, senón que serviu para interpretar cancións de xesta, ou as Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio do século XIII, onde se emprega como instrumento de ministril.
Durante o Renacemento a zanfona perfecciónase, adquirindo a caixa a característica forma redondeada, e a aparición do can anteriormente descrito. O modelo máis estendido na música folclórica procede dese momento, e considérase que é un instrumento resultado da unión da sinfonía e a viola medieval realizados a partir da caixa de resonancia dun laúde ou unha viola. O uso destas caixas foi provocado pola reutilización por parte dos artesáns das caixas deses instrumentos, en crecente desuso nesa época. A finais do século XVII o instrumento pasou a mans de trobadores, xograres e esmoleiros, xa que na música culta impóñense outros instrumentos de corda de maior presenza e capacidade polifónica(como os violíns, as violas, os violoncellos ou os contrabaixos). Deste xeito esténdese a outros países como Eslovaquia, Romanía, Hungría, Holanda, Alemaña, pero o seu uso esmorece co paso de tempo. Como resultado adquiriu nomes como o alemán Bauernleier (lira campesiña) ou Bettlerleier  (lira de esmoleiro).
Pero os gustos polas diversións rústicas do Rococó fixeron que no século XVIII fose adoptada como instrumento de moda polos nobres e cortesáns franceses. Durante esta época acadou carácter de instrumento de cámara e orquestra; recoñecidos compositores escribiron obras para zanfona, sendo a máis famosa Il pastor Fido, de Nicolas Chédeville (pero atribuída inicialmente a Vivaldi). A mediados do século XVIII tamén apareceu en Francia a zanfona-órgano coñecida como vielle organisée, que desapareceu en seguida, a pesar de que compositores como Haydn escribiran especificamente para ela.
A partir do século XVIII volve a mans populares. En España conservouse sobre todo da man dos cegos, que a empregaban para a interpretación de romances e melodías. Posto que non había sempre moita calidade interpretativa e o instrumento non se coidaba, durante a súa decadencia chegou a asociarse co vulgar e malsoante. A maior parte das variantes de zanfona desapareceran cando comeza o século XX, exceptuando a francesa, a húngara e a española. En Ucraína, a variante chamada lira era empregada por músicos cegos, pero a maioría morreron nas purgas de Stalin na década de 1930.
Recuperación da zanfona en Galicia
[[Perfecto Feijoo en 1919.|thumb]] En Galicia, a comezos do século XX Perfecto Feijoo adícouse a recoller melodías tradicionais, chegando a realizar a primeira gravación no disco Aires d'a terra, no 1904. Pero sen dúbida, o seu principal valedor na península foi Faustino Santalices, que escribiu o primeiro libro sobre a zanfona en España en 1956 e gravou o primeiro disco dedicado totalmente ao instrumento en 1945. Santalices tamén creou un obradoiro de instrumentos tradicionais, onde aprenderían as técnicas de construción xente coma Amadeo Goyanes ou Antón Corral, que posteriormente desde o seu obradoiro na Universidade Popular de Vigo continuou a potenciar a construción e uso do instrumento, chegando hoxe a varios centos o número de zanfonistas no país.
No ano 2022, o Centro de Artesanía e Deseño da Deputación de Lugo, puxo á disposición de investigadores, artesáns e músicos o Catálogo de Zanfonas Históricas de Galiza, onde é posíbel consultar modelos 3D de vinte e cinco zanfonas antigas.
A zanfona no leste de Europa
A zanfona posúe unha ampla tradición no leste de Europa, salientando Hungría, Polonia, Belarús e Ucraína. En Ucraína coñécese como lira ou relia e aínda a interpretan nas rúas músicos profesionais chamados lirnyky. Teñen un repertorio pararelixioso, inda que tamén inclúe danzas folclóricas e relatos épicos. Os instrumentistas foron considerados como esmoleiros polas autoridades rusas, e foron sometidos a represións se tocaban nas rúas das principais cidades ata 1902, cando os etnógrafos da XII Conferencia Arqueolóxica Rusa solicitaron as autoridades que deixasen de perseguilos. Nos anos 30 a tradición foi practicamente erradicada polas autoridades soviéticas cando uns 250 ou 300 músicos foron reunidos para unha conferencia etnográfico e executados como elementos indesexables pola sociedade soviética contemporánea.
A zanfona na actualidade
A música folk e outros estilos musicais modernos que nun principio non se asocian co instrumento, adoptaron a zanfona, explotando a multitude de recursos de ten, facendo así unha grande contribución a recuperación e popularización do instrumento. Hoxe en día está presente en multitude de países, onde recibe diversos nomes. En Italia chámaselle ghironda, en Francia vielle à roue, en Cataluña viola de roda, no País Vasco zabarrete, no Reino Unido hurdy-gurdy, Occitania sonsaina, en Portugal sanfona, en Holanda draailier, en Alemaña drehleier, en Hungría tekero e en Suecia e Romanía lira.
Zanfonistas de renome, ademais dos citados Feijoo e Santalices, son Anxo Pintos, Antón Seoane, Mini Rivas, Amancio Prada, Xabier Blanco e Carlos Beceiro en Galiza, Germán Díaz ou Rafa Martín en España, ou Pascal Lefevre en Francia, xunto con grupos como Milladoiro ou Os Cempés.
Lista de trinquets
Listaxe de poboacións nas que hai trinquets actualmente ou onde hai constancia da súa existencia anteriormente. Márcanse en negra os trinquets activos.
País Valenciano
No País Valenciano hai centos de trinquets, os máis famosos son:
No estranxeiro
Arxentina:
Portsmouth F.C.
O Portsmouth Football Club é un equipo de fútbol profesional da cidade de Portsmouth, Inglaterra. Xoga os seus partidos coma local no Fratton Park dende a fundación do club en 1898. Actualmente compite na Football League One.
The Island of Dr. Moreau
The Island of Doctor Moreau pode referirse a:
Portsmouth F.C.
Cadro actual
Actualizado a 12 de marzo de 2020.
The Island of Dr. Moreau (filme de 1996)
The Island of Dr. Moreau é unha adaptación cinematográfica do clásico de H. G. Wells A illa do doutor Moreau, dirixida por John Frankenheimer e estrada en 1996.
Sinopse
No 2010, o doutor Moreau (Marlon Brando) conseguiu lograr o imposible: empregar ADN humano en animais para facelos máis semellantes ás persoas á vez que reprime os seus instintos salvaxes para facelos sen maldade nin odio. Logo de moitos experimentos, só un dos espécimes resulta satisfactorio e ós restantes son drogados para evitar que tornen nas súas formas animais. Ademais son controlados por descargas eléctricas que lles producen os chips implantados no seu corpo. Malia isto, unha das bestas atopa o xeito de evitar a terapia eléctrica e cando llo revela a outros, os híbridos toman o control da illa.
Un dos aliados do Dr. Moreau é o Dr. Montgomery (Val Kilmer), un científico que se volve tolo pola súa intensa devoción ó doutor Moreau e polo abuso intenso de drogas. Edward Douglas é un negociador das Nacións Unidas, e tamén o único sobrevivente dun accidente aéreo no mar. Este é levado á illa de Moreau polo Dr. Montgomery, e convértese no seu prisioneiro. Horrorizado polos monstruosos experimentos do doutor Moreau e temeroso pola súa propia vida, Douglas recibe axuda da filla do doutor, Aissa, para poder fuxir da illa, pero os seus plans trúncanse por culpa de Montgomery e os seus lacaios.
Francisco Domínguez Romero
Francisco Domínguez Romero, nado en Ferrol en 1939 e finado en Santiago de la Ribera, Provincia de Murcia, en 2005, foi un mestre e poeta galego.
Traxectoria
Nado en Ferrol, de moi novo foi para Cartaxena, onde transcorreu parte da súa adolescencia. Cursou estudos de náutica en Cádiz e na Coruña; e tamén de maxisterio en Murcia. De volta en Galicia, residiu en Xinzo de Limia, e máis tarde en Corcubión, dedicado ao ensino. En Cartaxena publicou os seus primeiros poemarios bilingües ao abeiro do círculo intelectual da libraría Athenas. No Ourense dos anos sesenta, mantivo unha estreita relación, e, sobor de todo, unha fonda amizade cos escritores Carlos Casares e Antón Tovar. E xunto a eles participou, como poeta, nalgúns actos culturais e recitais de poesía. No ano 1965 tomou parte, en Barcelona, xunto a Celso Emilio Ferreiro e Xosé Luis Méndez Ferrín, nun ciclo de conferencias, lecturas e recitais poéticos. Unha boa parte da súa obra -poemas, artigos e comentarios- anda espallada en xornais e revistas. Foi membro das Redes Escarlata e colaborador da revista poética en rede. Publicou poemas en Dorna.
A Fonte da Canle, Vilaño, A Laracha
A Fonte da Canle é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 43 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 21 homes e 23 mulleres.
Cinema de Alemaña
miniatura|[[Universum Film AG|UFA Studios en Berlin-Tempelhof, 1920]] O cinema de Alemaña refíreses á industria do cinema establecida en Alemaña e pode ser identificada desde finais do século XIX. O cinema alemán fixo importantes contribucións técnicas e artísticas no período entre 1918 e 1933.
Ao contrario que outros cinemas nacionais, que se desenvolveron nun contexto de continuidade relativa e estable de sistemas políticos, Alemaña viu grandes cambios na súa identidade durante o século XX. Estes cambios determinaron o cinema alemán e dividírono en diferentes eras e movementos.
Imperio Alemán (1895–1918)
A historia do cinema de Alemaña comeza o 1 de novembro de 1895, cando Max Skladanowsky e o seu irmán Emil fixeron a demostración do proxector da súa invención o Bioscop no teatro Wintergarten de Berlín. Unha serie de quince minutos de curtametraxes foi a primeira exhibición de pago en Europa. A primeira proxección dos irmáns Lumière foi o 28 de decembro dese ano, exhibición á que acudiu Max Skladanowsky e na que descubriu que o cinematógrafo era tecnicamente superior ao Bioscop.
O desexo do público de ver determinados actores levou ao desenvolvemento do cinema. A actriz Henny Porten foi unha das primeiras estrelas alemás.
O inicio da primeira guerra mundial e o consecuente boicot aos filmes franceses, entre outros, fixo un gran salto no mercado. En 1917 o proceso de concentración e nacionalización parcial da industria levou á fundación de Universum Film AG (UFA). A industria alemá converteuse na maior de Europa.
República de Weimar (1918–1933)
miniatura|Titania-Palast en Berlin-Steglitz, cine de estilo [[Art Deco inaugurado en 1928]] En 1918 tres inventores crearon o sistema de son Tri-Ergon e entre 1922 e 1926 tentaron introducilo no proceso de produción. A UFA amosou un certo interese, mais, posiblemente debido a dificultades financeiras, nunca realizou un filme sonoro. Trala primeira guerra mundial a industria cinematográfica tivo un forte pulo. Os orzamentos eran baixos e a necesidade de aforro contribuíu ao ascenso do Expresionismo Alemán. Os filmes expresionistas estaban cheos de símbolos e imaxes artísticas e centráronse especialmente en temas criminais e de terror. O primeiro filme popular definido como expresionista é Das Cabinet des Dr. Caligari (1920), de Robert Wiene e outros exemplos notables son Nosferatu (1922), de Friedrich Wilhelm Murnau ou Der Golem, wie er in die Welt kam (1920), de Carl Boese e Paul Wegener. O movemento esvaeceuse a mediados da década de 1920, mais continuou a influenciar o cinema mundial durante anos.
En 1921 a UFA foi privatizada. Ademais desta, en Berlín había unhas 230 compañías cinematográficas. Porén, o finanzamento da industria era un negocio fráxil debido a economía inestable da república de Weimar e isto, unido á tendencia ao exceso das compañías (como na produción de Fritz Lang Metropolis) levou á bancarrota a moitas destas empresas. A propia UFA tivo que aliarse de xeito desvantaxoso con Paramount e MGM en 1925. Aínda así puido producir filmes como Madame DuBarry, de Ernst Lubitsch, Die Nibelungen de Fritz Lang, e Der letzte Mann, de Murnau. O desenvolvemento dos estudios Babelsberg, establecidos en 1912 e adquiridos despois por UFA deu á industria cinematográfica alemá unha grande infraestrutura. Babelsberg foi o centro do cinema alemán durante varios anos, "o equivalente alemán de Hollywood".
Neste período naceu ademais a crítica de cinema.
Despois da influencia do expresionismo comezou a aparecer unha gran variedade doutros xéneros e estilos: filmes influenciados pola Nova Obxectividade con temas sociais e a volta ao realismo, como Die Büchse der Pandora (1929), de Georg Wilhelm Pabst. Tamén estaban en activo animadores e directores de filmes experimentais como Lotte Reiniger, Oskar Fischinger e Walter Ruttmann. O documental de Ruttman Berlin: Die Sinfonie der Großstadt (1927) é o epítome da enerxía do Berlín da década de 1920.
As outras dúas pólas fundamentais eran os espectáculos históricos con estreas internacionais, como algunhas das obras de Lubitsch, e os Kammerspiel ou "dramas de cámara", asociados co guionista Carl Meyer e o director Murnau.
Alemaña Nazi (1933–1945)
En marzo de 1933, Alfred Hugenberg xa converteu a UFA nunha ferramenta do nazismo expulsando os empregados xudeus. En xuño creouse a Reichsfilmkammer (Cámara de cinema do Reich), encargada do control da industria cinematográfica. Todas as producións estaban sometidas a esta cámara, que dependía directamente do ministerio de Propaganda de Joseph Goebbels. Como os xornalistas tamén estaban organizados como unha división do ministerio, Goebbels tamén puido abolir en 1936 a crítica cinematográfica, substituíndoa pola Filmbeobachtung (observación cinematográfica): os xornalistas só podían informar do contido dun filme, non facer ningún outro xuízo de valor. Ademais, a importación de filmes estranxeiros restrinxiuse a partir de 1936.
Durante estes anos, a pesar dalgúns filmes de propaganda antisemita, como Jud Süß (1940), a maioría dos filmes do período eran obras de entretemento. Estes filmes tamén foron importantes nos últimos anos da segunda guerra mundial, pois servían de distracción no medio dos bombardeos. Os maiores éxitos de público deses anos foron Die große Liebe (1942) e Wunschkonzert (1941), que combinaban o musical, o romance en tempos de guerra e a propaganda patriótica, Frauen sind doch bessere Diplomaten (1941), comedia musical en cores, e Vienna Blood (1942), adaptación dunha opereta cómica de Johann Strauß.
A pesar da emigración dos profesionais e das restricións políticas houbo innovacións estéticas. Resulta especialmente espectacular a obra de Leni Riefenstahl, con Triumph des Willens (1935) e Olympia (1938). Ambos os filmes, particularmente Triumph des Willens, resultan controvertidos, xa que o seu mérito estético é inseparable da súa propaganda dos ideais nazis.
Alemaña Oriental (1945–1989)
O cinema da República Democrática Alemá aproveitou inicialmente o feito de que unha gran parte da infraestrutura cinematográfica do país, especialmente os antigos estudios UFA estaban na área de ocupación soviética. O 17 de maio de 1946 fundouse a Deutsche Film-Aktiengesellschaft (DEFA), que tomou o control da produción. En total a DEFA produciu 900 longametraxes durante a súa existencia, ademais de 800 filmes animados e máis de 3000 documentais e curtametraxes.
Nos primeiros anos a produción foi limitada polos estritos controis impostos polas autoridades, que restrinxían os argumentos dos filmes. Porén a partir de 1953 realizáronse numerosos filmes de temas variados. DEFA foi especialmente forza no cinema para nenos, especialmente con adaptacións de contos como Drei Haselnüsse für Aschenbrödel (1973), pero tamén noutros xéneros: ciencia ficción (Der schweigende Stern, 1960) ou westerns, coma Die Söhne der Großen Bärin (1966), nos que os heroes adoitaban ser os nativos americanos.
O cinema da RDA estivo sempre orientado pola situación política do país. A finais da década de 1970 numerosos cineastas abandonaron o país cara ao Oeste polas restricións no seu traballo, como o director Egon Günther e os actores Angelica Domröse, Eva-Maria Hagen, Katharina Thalbach, Hilmar Thate, Manfred Krug e Armin Mueller-Stahl.
Reconstrución (1945–1960)
Trala guerra as posesións da UFA foron confiscadas polos aliados e as licenzas para producir filmes foron compartidas con outras compañías moito máis pequenas. Ademais, o Estatuto de Ocupación de 1949, que garantía unha independencia parcial da República Federal Alemá prohibía especificamente as cotas de importación para protexer os filmes alemáns.
Coa devastación de 1945 a asistencia aos cines baixaron en relación aos tempos de guerra, mais a finais da década xa volvía superar ao período prebélico. Por primeira vez os alemáns tiñan acceso libre ao cinema de todo o mundo, triunfando os filmes de Charlie Chaplin e os melodramas estadounidenses. Non obstante o cinema local chegou ao 40 por cento do mercado total, moitos deles dentro do xénero do Trümmerfilm (literalmente, "filme rubble film"). Eran filmes emparentados co neorrealismo italiano e narraban a vida na Alemaña devastada e a reacción contra os acontecementos da era nazi. Algúns destes filmes foron Die Mörder sind unter uns (1946), de Wolfgang Staudte, e Liebe 47 (1949), de Wolfgang Liebeneiner.
A pesar da chegada da televisión en 1952 o público dos cines continuou a aumentar, acadando o máximo en 1956. Na década de 1950 triunfaron filmes de entretemento, sen pretensións artísticas nin compromiso social (Heimatfilm ou "filmes da patria"), decotío ambientadas en espazos rurais. Tamén foron xéneros típicos as adaptacións de operetas, os melodramas de hospitais, as comedias e os musicais. Dende 1955 realizáronse filmes nos que se retrataban os soldados alemáns da Segunda Guerra Mundial como valentes e apolíticos. Os filmes criminais máis coñecidos foron as adaptacións de novelas de Edgar Wallace producidas por Rialto Film entre 1959 e 1972.
O cinema alemán deses anos non podía competir co de Francia, Italia ou Xapón, mais algúns cineastas alemáns si lograron recoñecemento internacional, como o filme Die Brücke (1959), de Bernhard Wicki, e as actrices Hildegard Knef e Romy Schneider.
Cinema en crise e producións populares (1960–1970)
A finais da década de 1950 estancouse o número de espectadores no cinema e seguiu en caída libre durante a década seguinte. Como consecuencia moitas compañías de produción e distribución alemás entraron en bancarrota neses anos e moitos cines pecharon.
Inicialmente viuse a crise como un problema de sobreproducción, o que fixo que se pasase de 123 filmes en 1955 a só 65 en 1965. Moitas compañías seguiron a tendencia das coproducións internacionais con Italia e España, con xéneros como os spaghetti westerns e o eurospy, rodados neses países ou en Iugoslavia e con actores alemán no elenco. A mayoría dos filmes produciron foron obras de xénero, westerns adaptados de Karl May ou suspense. A finais da década de 1960 triunfaron tamén filmes de softcore.
Novo Cinema Alemán (1960–1980)
Como reacción ao estancamento artístico e económico do cinema alemán, un grupo de cineastas novos asinaron o Oberhausen Manifesto o 28 de febreiro de 1962. Entre eles estaban Alexander Kluge, Edgar Reitz, Peter Schamoni e Franz-Josef Spieker. Chegaron logo tamén simpatizantes como Rainer Werner Fassbinder, Volker Schlöndorff, Werner Herzog, Jean-Marie Straub, Wim Wenders, Werner Schroeter e Hans-Jürgen Syberberg que tamén rexeitaban a industria existente e buscaban construír unha nova, fundada na excelencia artística e non nas imposicións do comercio.
O novo movemento volveu dar ao cinema alemán recoñecemento internacional que non tiña desde a República de Weimar, con filmes como Abschied von Gestern (1966), de Kluge, Aguirre, der Zorn Gottes (1972), de Herzog,  Angst essen Seele auf (1974) e Die Ehe der Maria Braun (1979), de Fassbinder e Paris, Texas (1984), de Wenders. Autores como Heinrich Böll e Günter Grass foron fonte de adaptacións, como en Die verlorene Ehre der Katharina Blum oder: Wie Gewalt entstehen und wohin sie führen kann (1975), de Schlöndorff e Margarethe von Trotta, e O tambor de folla de lata (1979), de Schlöndorff, que se converteu no primeiro filme alemán en gañar o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa.
1980–1989
Na década de 1980, xa recoñecido internacionalmente, o Novo Cinema Alemán comezaba a mostrar signos de fatiga, aínda que moitos dos seus membros continuaban a ter éxito individual.
Entre os filmes de éxito deses anos destacan The NeverEnding Story (1984) e O submarino (1981), de Wolfgang Petersen e a serie de filmes Otto (comezada en 1985), co cómico Otto Waalkes. Debutaron tamén directores como Doris Dörrie e Uli Edel.
Alemaña contemporánea (1990-actualidade)
miniatura|[[John Rabe (filme)|John Rabe (2009), dirixido por Florian Gallenberger.]] Filmes como Lola rennt de Tom Tykwer, Good Bye, Lenin! de Wolfgang Becker, Gegen die Wand de Fatih Akin e Das Leben der Anderen de Florian Henckel von Donnersmarck, mantiveron unha natureza provocativa e innovadora. Unha serie de filmes como Der Untergang, Sophie Scholl – Die letzten Tage e Der Baader Meinhof Komplex trataron temas históricos.
Cineastas alemán como Roland Emmerich ou Wolfgang Petersen construíron as súas carreiras internacionais con éxito como directores e produtores. O músico Hans Zimmer converteuse nun dos máis recoñecidos compositores de bandas sonroras.
En 2003 fundouse en Berlín a Deutsche Filmakademie. Desde 2005 a Academia elixe os gañadores do premio Deutscher Filmpreis, tamén coñecido como Lolas. Cun premio en efectivo de tres millóns de euros, é o mellor dotado da cultura alemá.
Festivais
miniatura|Cartel da Berlinale, 2011. O Festival Internacional de Cinema de Berlín, tamén chamado Berlinale, é un dos máis importantes festivais cinematográficos do mundo. Foi creado en Berlín Occidental en 1951 e celébrase anualmente en febreiro desde 1978. Está considerado o festival de maior asistencia do mundo.
Fuentes de Andalucía
Fuentes de Andalucía é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España. No ano 2005 contaba con 7378 habitantes. A súa extensión superficial é de 150 km² e ten unha densidade de 49,2 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 28' N, 5º 20' W. Atópase situada a unha altitude de 183 metros e a 61 quilómetros da capital de provincia, Sevilla, emprazada nunha fértil chaira entre os ríos Genil e Corbones, no val do Guadalquivir, na comarca de Écija.
Berardius bairdii
Berardius bairdii é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos.
A especie foi descrita por Leonhard Hess Stejneger en 1883 grazas a un exemplar encontrado no mar de Bering. Stejneger denominouna así na honra de Spencer Fullerton Baird, un antigo secretario da Smithsonian Institution.
É moi similar ao seu conxénere o zifio de Arnoux (Berardius arnouxii), até o pnto que algús autores consideran que é unha subespecie deste, Berardius arnouxii bairdii, aínda que é lixeiramente maior, cunha lonxitude que pode chegar até os 13 m.
Pero a falta de diferenzas morfolóxicas coñecidas pode ser simplemente debido ao escaso número de espécimes examinados (especialmente do zifio de Arnoux), e análises de datos da secuencia dos intróns mitocondrial e nuclear revelaron diferenzas xenéticas, confirmando que estas especies son entidades taxonómicas reprodutivamente illadas e válidas.
Na prefectura de Chiba (Xapón) é moi apreciado pola súa carne.
Descrición
As principais características do Berardius bairdii son:
Distribución
Habita no océano Pacífico Norte, no mar do Xapón e na parte meridional do mar de Okhotsk. Aínda que poden verse cerca da costa en aguas profundas, parecen preferir os mares cos fondos máis abruptos ao bordo da plataforma continental, en auuas oceánicas temperadas entre os 1 000 e os 3 000 m de profundidade. Algúns espécimes se rexistraron tan ao norte como o mar de Bering, e tan ao sur como nas costas da península de Baixa California.
Nas costas do Xapón rexistráronse en augas a temperaturas que oscilan entre os 23 °C e os 29 °C, cun límite meridional na isoterma de 15 °C a 100 m de profundidade. No norte do mar de Okhotsk, a especie encontrouse a menos de 500 m de profundidade, o que podería explicarse pola dispoñibilidade de especies presa en augas pouco profundas en latitudes máis altas. .
Poboación
Estímase que a poboación total mundial para esta especie é da orde dos 30 000 individuos.
Coñécense tres poboacións de Berardius bairdii no noroeste do Pacífico (mar do Xapón, mar de Okhotsk e océano Pacífico), onde os cetáceos foron explotados durante séculos.
El Radical del Eo
El Radical del Eo foi un periódico publicado en Ribadeo entre 1932 e 1933.
Berardius bairdii
Poboación
A poboación do Pacífico Norte oriental estímase nuns 1 100 individuos, incluíndo uns 228 Baird no Pacífico norte oriental, incluíndo uns 228 fronte á costa oeste dos Estados Unidos.
Campionato de España de segunda categoría
O Campionato de España de segunda categoría foi un torneo futbolístico por eliminación directa no que participaban clubs pertencentes á segunda categoría dos campionatos rexionais. Situado xerarquicamente nun nivel inferior ao Campionato de España de primeira categoría, disputáronse apenas unhas poucas edicións a comezos do século XX.
El Radical del Eo
Historia e características
Defensor do ideario do Partido Republicano Radical e dos intereses morais e materiais de Ribadeo, apareceu o 20 de xaneiro de 1932. Estaba dirixido por Leopoldo Fernández Cardoso.
Berardius bairdii
Poboación
A a súa abundancia en augas xaponesas estimouse nuns 7 000 individuos (5 029 fronte ás costas do Pacífico, 1 260 no mar do leste do Xapón e 660 ao sur do mar de Okhotsk, pero estas poboacións probabelmente estean subestimadas porque moitas veces os métodos de mostraxe visual non contan co feito de que estes animais están mergullados durante longos períodos de tempo e que son moi discretas cando siben á superficie.
Non hai información sobre as tendencias da evolución da poboación global desta especie.
Campionato de España de segunda categoría
Historia
O torneo xurdiu en 1913 organizado pola Federación Española de Clubs de Foot-ball —antecesora da Real Federación Española de Fútbol—, sendo de libre inscrición para os clubs que participasen na segunda categoría dos campionatos rexionais e mais para os segundos equipos dos clubs de primeira. Só se disputou unha edición baixo esta fórmula, da cal resultou campión o Centre d'Esports Sabadell.
Berardius bairdii
Comportamento
Adoitan desprazarse en grupos compactos de até dez animais, cun máximo de 30. Cando os perseguen, todos os membros do grupo foxen conxuntamente, somerxéndose e saíndo á superficie sincronicamente. A pesar de que esta especie cazouse durante moito tempo, a composición das mandas non se estudou en profundidade. Sorprende o feito de que máis de dous terzos dos espécimes capturados sexan machos, a pesar de que as femias son máis voluminosas, o que debería convertelas nunha presa máis desexada. Os varamentos en masa son pouco habituais; porén, nunha ocasión varou un grupo integrado por sete animais, tres femias e catro machos maduros.
Son animais moi discretos. Ás veces saltan e golpean a superficie da auga coas aletas pectorais ou a cola. De todos os xeitos pasan a maior parte do tempo lonxe da superficie, mergullados en augas profundas. Tipicamente permanecen somerxidos unha media hora, pero ás veces unha hora ou máis, e xeralmente non pasan máis de cinco minutos na superficie entre inmersións consecutivas. Pero esta habilidade non parece mantelos a salvo dos depredadores: encontráronse restos deles no estómago de varias candorcas, e algúns dos exemplares capturados en augas xaponesas presentan as cicatrices lineais características das feridas producidas por candorcas.
Campionato de España de segunda categoría
Historia
Posteriormente, e xa coa Real Federación Española de Fútbol constituída, o torneo foi recuperado en 1920, sendo gañado polo Stadium Avilesino.
Berardius bairdii
Alimentación
Aliméntanse principalmente de peixes, cefalópodos e crustáceos que viven en augas profundas, cerca do fondo, entre os 1 000 ew os 3 000 m de profundidade, así como dalgúns peixes peláxicos (gadiformes, xarda, sardiñas).
A dieta na costa do Xapón componse nun 82 % de cefalópodos e un 18 % de peixes, mentres que no sur do mar de Okhotsk as proporcións son do 13 % e o 87 %, respectivamente.
Fronte ás costas xaponesas esta especie ten unha importante área de alimentación durante o verán e o outono, o que probabelmente está relacionado coa corrente fría subsuperficial de Oyashio, asociada a unha gran produtividade.
Campionato de España de segunda categoría
Historia
Logo despois, volvería ser disputado baixo a denominación de Campionato de España de primeira categoría - grupo B ou simplemente Campionato de España do grupo B, disputándose anualmente entre 1923 e 1926, participando nel os campións rexionais de segunda categoría (tamén chamada naquela altura primeira categoría-grupo B).