cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morella
Xeografía
Morella, cidade da provincia de Castelló limítrofe coas de Teruel e Tarragona, aparece ante os ollos do visitante rodeada do encanto que lle transmiten as súas murallas centenarias e coroada pola súa robusto castelo, a máis de mil metros de altitude e con accesos a través dos portos de montaña de Torre Miró (1.259 m) e Querol (1.020 m).
O seu clima é mediterráneo de alta montaña, con veráns frescos e invernos moi fríos con xeadas frecuentes e abundantes nevadas. Durante os meses máis centrais do inverno, o forte vento de mistral, que frecuentemente sopra nesta zona, provoca que a sensación térmica descenda en numerosas ocasións duns -20 °C.
A N-232 é o eixo de comunicación de Morella con Zaragoza e Logroño. Así mesmo, esta estrada conecta Morella cos destinos turísticos valencianos do litoral, coa Autoestrada do Mediterráneo (A-7) e coa estrada N-340. Desde Castelló, tamén se pode acceder á cidade pola N-238 que enlaza posteriormente coa N-232 en dirección a Morella.
Historia
Empolicada espectacularmente na ladeira dunha montaña, a cidade amurallada de Morella, a antiga Castra Aelia dos romanos e feudo do carlismo en tempos do xeneral Cabrera, señorea a paisaxe do Alto Maestrazgo. Morella pode exhibir unha historia tan antiga como ilustre.
Lugares de interese
miniatura|220px|Castelo de Morella
Columbán de Luxeuil
San Columbán, nado en Navan (Irlanda) en 543 e finado en Bobbio (Italia) o 23 de novembro de 615, foi un misioneiro irlandés destacado pola súa actividade misioneira e evanxelizadora durante a Alta Idade Media. Tamén é coñecido por fundar numerosos mosteiros en Europa, entre os que destacan os mosteiros de Luxeuil (Francia) e Bobbio (Italia), aproximadamente no ano 590.
Traxectoria
Foi fundador de mosteiros en Francia, Suíza e Italia, levando a cabo un intenso labor misioneiro no que el chamou por vez primeira «toda Europa» (totius Europae).
Difundiu entre os francos a regra monacal céltica, que enfatizaba a confesión privada e confidencial, seguida da penitencia privada para os arrepentidos dos seus pecados. Naquela época estes ritos eran públicos.
Corazón da escuridade
miniatura|"Heart of Darkness" en Youth: A Narrative, 1902 Corazón da escuridade ou O corazón do negror (en inglés: Heart of Darkness) é un libro de Joseph Conrad publicado orixinalmente por entregas en 1899, e en forma de libro en 1902. É unha viaxe cara a África, especialmente do río Congo.
Columbán de Luxeuil
Traxectoria
Residente nos reinos francos, tivo serias diferenzas coa Igrexa e nobreza francas, debendo abandonar o reino en 612. Trasladouse a Suíza e logo a Lombardía, onde morrería no mosteiro de Bobbio fundado por el.
Corazón da escuridade
Sinopse
A historia comeza nun barco onde traballa o protagonista e cóntalle aos seus compañeiros as súas aventuras nese río. Marlow, narrador da viaxe, é un mariñeiro inglés que decide pedirlle a súa tía que o axude para poder embarcar nun barco. A súa parente conséguelle o posto de capitán dun barco de vapor e a empresa que o contrata pídelle que vaia á procura doutro empregado dela, chamado Kurtz, quen se internou na selva e de quen xa non teñen noticias. Kurtz era o maior traficante de almafí da rexión.
Ao longo da súa viaxe, dáse conta de que os colonos non viven en condicións moi boas e a maioría deles non se asean como terían que facelo; vólvense como salvaxes nese aspecto. A única persoa que encontra o noso protagonista ben arranxado e limpo é un contable. Aos outros, é como se a selva se metera neles e non ó contrario.
Tamén descobre o maltrato e as inxustizas que cometen os brancos cara aos indíxenas, considerados como seres inferiores ou caníbales.
Columbán de Luxeuil
Traxectoria
O Vaticano aprobou oficialmente a San Columbano como o santo patrón dos motociclistas.
Corazón da escuridade
Sinopse
Marlow, ao longo da viaxe, enfrontarase a ataques de indíxenas e á enfermidade.
Kurtz é o protagonista da historia de Marlow e no transcurso da viaxe aprende a coñecelo e a respectalo. Este personaxe aparece como idolatrado pólos indíxenas. Sábese que marchou a África porque quería gañar cartos rapidamente para poder casar cunha muller cuxa familia non o quería por non ter unha boa posición. Kurtz non é unha persoa que teña sempre un comportamento impecábel, ó contrario, incluso chega a maltratar ao seu axudante ruso pero noutros momentos considérano como un ser especial e algúns o tratan coma un Deus.
Cando Marlow, por fin chega ata Kurtz, este está moi enfermo e pouco despois na viaxe de volta, morre, non sen darlle antes un feixe de papeis que Marlow repartirá entre un curmán de Kurtz, un periodista, e a muller que esperaba a Kurtz.
Traducións ao galego
Hai dúas traducións ao galego, con dous títulos diferentes:
Duck
Duck é o sétimo álbum de estudio da banda inglesa de indie rock Kaiser Chiefs, publicado o 29 de xullo de 2019 a través do selo Polydor Records. Foi precedido do sinxelo principal, "Record Collection". O álbum foi promocionado cun concerto no estadio de Elland Road o día 8 de xuño de 2019 para celebrar os 100 anos do Leeds United F.C.
El Carmel
250px|miniatura|Vista do monte Carmel (ao fondo) desde o parque da Creueta del Coll. El Carmel é un barrio popular do distrito de Horta-Guinardó de Barcelona, situado na parte alta da cidade. Esténdese polo outeiro do mesmo nome, pertencente aos contrafortes da serra de Collserola, cunha orografía accidentada con numerosos desniveis, o que provoca fortes pendentes en numerosas rúas do barrio.
Antigamente estaba dividido entre catro poboacións: Gràcia, Sant Joan d'Horta, Sant Martí de Provençals e Sant Andreu de Palomar. Entre finais do século XIX e principios do XX foi un lugar de segundas residencias para a burguesía da entón vila de Gràcia. Ata os anos 1920 tivo un carácter marcadamente rural, con numerosos hortos e zonas verdes, feito que empezou a cambiar coa chegada dunha crecente inmigración do resto de España. Entón, as vivendas unifamiliares deixaron paso ás barracas, mentres que a partir dos anos 1960 empezaron a construírse grandes bloques de vivendas dentro do boom inmobiliario da época, que acabaron por transformar a fisionomía do barrio.
El Carmel delimita cos barrios de La Teixonera, La Clota, Horta, La Font d'en Fargues e Can Baró do distrito de Horta-Guinardó, así como cos de El Coll e La Salut do distrito de Gràcia.
Achelousaurus
miniatura|Debuxo dun Achelousaurus O Achelousaurus (Lagarto de Achelou) era un ceratópsido que habitaba en Norteamérica hai uns 75 millóns de anos (no período Cretáceo). Este dinosauro chegou a medir 6 m. de longo e case 3 m. de alto, o seu peso descoñécese por agora. O Achelousaurus caracterizábase por ter unhas protuberancias óseas no fociño e un par de cornos no seu volante óseo. Tiña como parentes a outros centrosáuridos, entre eses estaban o Pachyrrhinosaurus, Einiosaurus e Centrosaurus.
Pazo da Cultura de Carballo
O Pazo da Cultura é un centro de representación escénica situado na Rúa do Pan, na localidade coruñesa de Carballo, ao carón dunha das maiores zonas verdes do núcleo urbano. O seu auditorio ten capacidade para 338 espectadores e cada ano acolle as principais representacións do Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT), así como concertos e espectáculos de danza. O edificio construíuse no ano 2002 obra do arquitecto Luis Collarte Rodríguez e conta con diversas salas de distintas capacidades para axeitarse aos diferentes usos: auditorio (338 espectadores), sala (150 espectadores), sala de exposición, sala de lectura, sala de TV, cafetería e locais de ensaio. O Pazo da Cultura é tamén a sede do Conservatorio Profesional de Música de Carballo e da Escola Oficial de Idiomas de Carballo (unha delegación da EOI da Coruña).
Stranger Things (álbum)
Stranger Things é o terceiro álbum da banda británica de indie rock Yuck, publicado o 26 de febreiro de 2016 a través do selo Mamé Records. O disco foi gravado durante un período de varios meses no ano 2015 na casa do líder Max Bloom en Londres. Stranger Things foi autoproducido polo grupo. A edición do álbum foi precedida por tres sinxelos: "Hold Me Closer", "Hearts in Motion" e "Cannonball".
Coto, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
Coto é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Illa dos Amores
A Illa dos Amores é unha insua portuguesa, que se atopa no río Miño no lugar Requeijo, parroquia de Gondarém, no condado de Vila Nova de Cerveira, distrito de Viana do Castelo.
Trátase dunha pequena illa a uns 400 m de longo e 100 m de ancho, como consecuencia da acumulación de sedimentos arrastrados polo río, e a súa posterior cobertura por vexetación. A illa está case completamente cuberta con grupos de árbores (abeneiros, salgueiros e acacias).
Virginia Henley
Virgina Syddall Henley, nada en 1935, é unha escritora inglesa de grandes éxitos comercial na novelas románticas. As súas novelas, de alto contido sensual, fixéronlle gañar o cualificativo de "Queen of Steam" (Raíña do Vapor). Publicou máis de 25 novelas, traducidas a catorce idiomas.
As Cortiñas, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
As Cortiñas é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Georg Flegel
Georg Flegel (Olomouc, Moravia, 1566 -Frankfurt, 23 de marzo de 1638) pintor alemán coñecido polas súas naturezas mortas.
Mudouse a Viena en 1580, onde fíxose axudante do pintor e do deliñante flamengo Lucas van Valckenborch co quen se mudou a Frankfurt, que era unha cidade moi importante artísticamente naquel entón. Como axudante seu engadía flores ou froitas aos cadros de Valckenborch.
Nun período de ao redor de 30 amos (c. 1600-1630), realizou 110 acuarelas, sobre todo de bodegóns e cadros de flores.
Entre os seus alumnos atópanse os seus dous fillos, Friedrich e Jacob, e mailos artistas Jacob Marrel e Sebastian Stosskopf.
Mare
Normalmente na xeoloxía planetaria, reciben o nome de mare (plural: maria, palabra procedente do latín que significa mar, mares), grandes planicies de albedo escuro de forma máis ou menos circular que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar, no caso da lúa de Saturno, Titán, estas chairas serían lagos de hidrocarburos, achegándose así máis ó que en realidade significa o termo mar na nosa lingua.
Novo Teatro Galego
O Novo Teatro Galego é un concepto da autoría Manuel F. Vieites, o cal consiste en delimitar a etapa posfranquista en que a escena dramática galega comeza a sufrir un proceso de renovación.
Historia e características
Segundo Vieites, a partir da segunda metade da década de 1960 desenvólvense simultaneamente (ou case asemade) os fenómenos galegos do Novo Teatro e da Nova Dramaturxia Galega. Para este autor, pódese dicir que o Novo Teatro Galego comeza ou se pode falar del a partir de 1965, mentres que o seu final dataría de 1999. Será no primeiro destes anos cando Manuel Lourenzo e un ilusionado grupo de intelectuais poñan a andar o Grupo de Teatro O Facho da homónima asociación cultural coruñesa. Só un ano máis tarde, en 1966, presentarase en Vigo o Teatro Popular Galego, baixo a dirección de Maximino Queizán. Desde este momento, comezan a aparecer algúns outros grupos dramáticos, como a Aula Teatral do Liceo de Betanzos (1968), As Burgas (Ourense, 1969), A. T. Valle-Inclán (Lugo, 1970), Histrión 70 (Ourense),... Paralelamente, Ricardo Carvalho Calero poñía en marcha a práctica do teatro escolar no Colexio Fingoi e grupos teatrais que iniciaran a súa actividade teatral en lingua española optaban por utilizar como vehículo de transmisión o idioma do país. En Galiza estábase a vivir por aquel entón un clima máis que favorábel para a normalización do teatro galego, o cal que se prolongará nas Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia.
Etapas
Toma Manuel F. Vieites o xurdimento do Grupo de Teatro O Facho como acontecemento determinante para o comezo do teatro independente. Por outra parte, temos o inicio do segundo momento da etapa do Novo Teatro, o do teatro profesional, en 1978, ano (segundo algúns estudosos) da profesionalización do Teatro Galego. Este autor, apunta a constitución de Artello como compañía teatral e máis a asistencia de grupos profesionais á sexta edición das Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia como causantes profesionalización da dramática galega.
Pola súa parte, a posta encol do taboado de obras como O Velorio (1978), de Francisco Taxes ou de Celtas sen Filtro (1983), de Xosé Luís Méndez Ferrín e Artello, marcan para Vieites as transicións producidas na historia dramática recente: a de Taxes suporía a confirmación dun teatro galego profesionalizado, a ferriniana a consolidación deste teatro profesional e a necesidade de iniciar un teatro institucionalizado en Galicia. Isto explicaríase porque a primeira destas pezas foi representada no ano do nacemento da dramática profesionalizada e, ademais, o teatro institucional non tardaría moito en xurdir despois da posta en escena de Celtas sen Filtro, xa que o 23 de agosto de 1984 o Centro Dramático Galego inauguraba a súa primeira temporada.
Precisamente a partir de 1984 vivirá este Novo Teatro Galego a súa última etapa ata 1995, a do teatro institucional, na cal debemos supor que aínda nos atopariamos no momento actual. Este teatro institucional consolidouse en 1989, ano da aparición do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM).
Linguas indoarias
miniatura|280px|Extensión das linguas indoarias As linguas indoarias ou índicas son un subgrupo de linguas, pertencentes ao grupo indoiranio das linguas indoeuropeas. Fálanse nos países do subcontinente indio.
Algunhas linguas indoarias
Linguas antigas:
Principais linguas modernas:
División das linguas indoarias:
Linguas indoarias:
Consonantismo
As seguintes táboas corresponden aos sistemas consonánticos das principais lingua indoarias actuais (tal e como se amosan en Masica (1991): pp. 106–107), transcritos en alfabeto IPA. As consoantes entre paréntese indican que son consoantes que se atopan só en préstamos. Están ordenados de xeito xeográfico:
450
Outros
Historia ano a ano
Ana Duato
Ana Duato, nada en Valencia o 18 de xuño de 1968, é unha actriz española.
Traxectoria
Dedicada desde moi nova á interpretación, debutou no cine da man do director Basilio Martín Patino, intervindo na súa película Madrid (1987). Conseguiu popularidade e recoñecemento por mor dos seus traballos en televisión, onde protagonizou numerosas e recordadas series. En 1989 aparece nun capítulo de Brigada Central, de Pedro Masó, onde coincidiu por primeira vez con Imanol Arias, actor moi vinculado á súa traxectoria posterior. En 1992 interveu en Celia, unha exitosa adaptación dos contos de Elena Fortún, a cargo de José Luís Borau e Carmen Martín Gaite. Dous anos despois, protagonizou xunto a Juanjo Puigcorbé a serie Villarriba y Villabajo, traballo en ton de comedia polo que optou ao premio Fotogramas de Prata como mellor actriz de televisión.
En 1996 afianza a súa carreira cinematográfica. Pilar Miró encárgalle o papel de Marcela na súa memorable adaptación de El perro del hortelano, e inicia unha frutífera colaboración co director cántabro Mario Camus, realizando os papeis protagonistas das súas películas Adosados e El color de las nubes.
Regresa en 1997 ao medio televisivo cun papel principal en Médico de familia. Consegue un Premio Fotogramas de Prata pola súa interpretación e abandona a serie ao dar a luz ao seu primeiro fillo. En 1998 incorpórase ao elenco de Querido maestro, novamente xunto a Imanol Arias, e máis tarde protagoniza Mediterráneo, series entre a comedia e o drama que dan mostra da súa versatilidade interpretativa.
Tras participar no filme Las razones de mis amigos (Gerardo Herrero, 2000), Ana Duato encarna á esposa de Severo Ochoa na luxosa produción de TVE dedicada ao científico asturiano, un novo éxito que pronto revalida mercé ao personaxe máis popular e premiado da súa traxectoria, o de Mercés Alcántara en Cuéntame cómo pasó, serie de televisión que a volve a unir a Imanol Arias e que contou coa súa dedicación absoluta nos últimos anos. Entre outros recoñecementos, foi seleccionada como semifinalista europea na 33ª edición dos Premios Emmy Internacional 2005 no apartado de mellor actriz.
Ana Duato destaca no persoal polo seu labor solidario, sendo embaixadora de boa vontade de UNICEF e colaborando en diversos proxectos humanitarios, como o que a levou ao país africano de Níxer en 2006.
É prima do famoso bailarín e coreógrafo Nacho Duato. Está casada co produtor Miguel Ángel Bernadeau, co que ten dous fillos, Miguel (1996) e María (2004).
Premios e candidaturas
Premios Emmy Internacional
Fotogramas de Prata
Premios TP de Ouro
Premios da Unión de Actores
Premios da Academia da Televisión - ATV
Premios Zapping
14th Floor Records
Tattersfield foi nomeado CEO de Warner Music UK e presidente de Warner Bros. Records UK o 6 de agosto de 2009.
Ablación endometrial
A ablación endometrial é unha técnica cirúrxica que consiste en extirpar ou destruír a mucosa endometrial do útero da muller, o método comezou a utilizalo Goldrath en 1979 cun hiteroscopio con láser, perfeccionouse na década de 1990.
Características
Emprégase en mulleres que sofren un excesivo ou prolongado sangrado durante o seu ciclo menstrual e que non poden ou non queren someterse a unha histerectomía, a técnica está contraindicada para aquelas mulleres que queiran quedar preñadas. Existen diversas modalidades de ablación, fotovaporización con láser, coagulación diatérmica con eléctrodo rodante, radiofrecuencia, crioablación e asa diatérmica. As principais complicacións son hemorraxia, perforación uterina ou doutros órganos pélvicos, infeccións e segundo o estudo MISTEOTLE do Reino Unido, sobre 10.686 intervencións houbo dúas mortes, cunha taxa de complicación no postoperatorio do 0.77 ao 1,51% e a máis longo prazo do 1.25 ao 4,58%
Música impresionista
200 px|miniatura|[[Vaslav Nijinsky bailando Preludio á sesta dun fauno, debuxo de Léon Bakst]]
Illa Boega
A Illa da Boega é unha insua portuguesa que se sitúa no río Miño entre as parroquias de Loivo e Gondarem, concello de Vila Nova de Cerveira, distrito de Viana do Castelo. É unha pequena illa con cerca de 1400 m de largo por 400 m de ancho, resultante da acumulación dos sedimentos arrastados polo río, e a súa posterior cobertura por vexetación herbácea. A illa está bordeada por unha fileira de árbores (amieiros, salgueiros e acacias), co seu interior forrado con herba, utilizado para o pastoreo.
Música impresionista
O Impresionismo musical é un movemento musical xurdido a finais do século XIX e comezos do XX sobre todo na música francesa, coa necesidade dos compositores de probar novas combinacións de instrumentos para conseguir unha maior riqueza tímbrica. No Impresionismo musical dáse moita importancia aos timbres, cos que se conseguen diferentes efectos. Tamén se caracteriza porque os tempos non son liñais senón que se executan en sucesión de impresións. Relaciónase deste xeito co Impresionismo pictórico, que conseguía as imaxes mediante pequenas pinceladas de cor. Dous dos principais compositores deste movemento son Claude Debussy e Maurice Ravel.
Impresionismo musical en Francia
O impresionismo musical foi encabezado polo compositor francés Claude Debussy. O movemento, influído polos pintores impresionistas franceses e pola poesía de Paul Verlaine, Charles Baudelaire e Stéphane Mallarmé, acentúa a cor tímbrica e o humor no canto de estruturas formais como a sonata e a sinfonía. Debussy, que tamén era crítico musical, enfocou o impresionismo como reacción tanto ao interese formal do clasicismo de compositores como Wolfgang Amadeus Mozart ou Ludwig van Beethoven e a vehemencia emocional do romanticismo en compositores como Robert Schumann e Franz Schubert. Para a consecución deste fin Debussy combinou elementos innovadores e tradicionais. Por unha banda, utilizou a escala de tons enteiros e intervalos complexos que ata ese momento non se empregaran, dende a novena en diante. Tamén recorreu aos intervalos de cuartas e quinta paralelas propios da música medieval. Estes recursos técnicos aparecen no cedo poema sinfónico Preludio á sesta dun fauno (no orixinal: Prélude à l'après-midi d'un faune) de 1894, baseado nun poema de Mallarmé. A extensa obra pianística de Debussy requiriu novas técnicas interpretativas, que incluían un xeneroso pero sensible uso dos pedais para crear un torrente indiferenciado de son.
A música impresionista francesa continuou a súa evolución na obra de Maurice Ravel. Outros compositores desta escola en Francia foron Paul Dukas, Albert Roussel, Charles Koechlin, Alexis Roland-Manuel, André Caplet e Florent Schmitt.
Ao comezo da I Guerra Mundial en 1914 o gran refinamiento, así como as limitacións técnicas do impresionismo musical, provocaron críticas adversas de compositores e críticos. Un novo grupo de compositores franceses antirrománticos, Les Six (Os Seis), influídos por Erik Satie, satirizaron e rexeitaron o que consideraban excesos desta corrente. O impresionismo, concibido por Debussy, como tendencia contraria ao romanticismo, foi visto como a fase final da música romántica.
Impresionismo musical en Europa
Influído pola personalidade de Debussy e intimamente vencellado ao modernismo, o impresionismo musical estendeuse por Europa cara á Anos 1920|segunda década do século XX. Algúns compositores europeos víronse influenciados polo impresionismo, como Frederick Delius e Cyril Scott no Reino Unido, Ottorino Respighi en Italia e Manuel de Falla (Falla viviu en París de 1909 a 1914) e Federico Mompou en España, que seguiron certos trazos do estilo de Debussy.
Principais obras impresionistas
miniatura|250 px|Claude Debussy, principal expoñente do impresionismo musical
N-terminal
miniatura|dereita|350px|Tetrapéptido co extremo N-terminal (NH2) á esquerda. O extremo N-terminal (tamén chamado amino terminal ou NH2-terminal) é o extremo dunha proteína ou cadea polipeptídica que leva un grupo amino libre, por onde se considera que empeza a proteína. O outro extremo leva un grupo carboxilo e denomínase extremo C-terminal. Por convención as secuencias de aminoácidos dos péptidos escríbense empezando polo extremo N-terminal, que se coloca á esquerda. Cando se produce a tradución de proteínas nos ribosomas a partir do ARNm, esta empeza a traducirse polo extremo N-terminal.
Química
Todos os aminoácidos teñen un grupo amino e un grupo carboxilo. Os enlaces entre eles para formar unha cadea establécense entre o grupo amino dun deles e o carboxilo do seguinte, formándose un enlace peptídico. Na cadea polipeptídica os grupos amino e carboxilo non están libres, xa que están implicados nos enlaces, excepto os dous dos extremos; nun dos extremos hai un grupo amino libre (N-terminal) e no outro un grupo carboxilo libre (C-terminal).
As proteínas tradúcense desde o N-terminal ao C-terminal. Como o codón de inicio da síntese de proteínas codifica nos eucariotas a metionina, todas as súas proteínas comezan inicialmente por metionina, aínda que despois poden sufrir modificacións postraducionais que eliminan a metionina. Nas bacterias, mitocondrias e cloroplastos a tradución empeza por N-formilmetionina.
Criptógama
miniatura|Grimmia pulvinata, un [[musgo.]] Criptógamas é un termo taxonomicamente obsoleto, utilizado para referirse ás plantas (nun sentido abranguente) que non producen sementes, flores ou froitos e que se reproducen por medio de esporas. Os principais grupos inclúen liques, musgos, algas e fentos.
N-terminal
Secuencias de sinalización no extreno N-terminal
O extremo N-terminal é a primeira parte da proteína que asoma do ribosoma durante a tradución. Nese extremo pode haber secuencias de sinalización (péptido sinal), que funcionan como un "código postal intracelular" que destina a proteína a unha determinada parte da célula. Estas secuencias de sinalización son normalmente eliminadas despois por unha peptidase. O aminoácido N-terminal dunha proteína é un importante determinante da vida media que vai ter a proteína (a probabilidade de ser degradada), o cal está relacionado coa súa ubiquitinación e segue unha regra chamada regra do extremo N.
O péptido sinal N-terminal é recoñecido pola partícula de recoñecemento do sinal (SRP) e como consecuencia a partícula queda destinada á vía secretora. Nos eucariotas, estas proteínas son sintetizadas no retículo endoplasmático rugoso. Nos procariotas, as proteínas son exportadas a través da membrana plasmática. Nos cloroplastos, hai secuencias de sinalización que destinan as proteínas ás membranas dos tilacoides.
O péptido de destino cloroplástico N-terminal (cpTP) indica que a proteína debe ser importada ao cloroplasto.
Modificación do extremo N-terminal
Algunhas proteínas modifícanse postraducionalmente pola adición de áncoras de membrana que lle permiten á proteína asociarse coa membrana sen ter un dominio transmembrana propio. O extremo N-terminal (e tamén o C-terminal) dunha proteína pode ser modificado desta maneira.
O N-terminal pode modificarse pola adición dunha áncora de miristoílo (ácido mirístico), o que se chama miristoilación. As proteínas que son modificadas deste modo conteñen un motivo de consenso no seu extremo N-terminal como sinal de modificación.
O extremo N-terminal pode tamén modificarse pola adición de áncoras de ácidos graxos para formar proteínas N-aciladas. A forma máis común desta modificación é a adición dun grupo palmitoíl (palmitoilación).
Carmen
Carmen é a versión española do nome galego Carme, pódese referir tamén a:
Kamaliya
Natalya Shmarenkova, máis coñecida como Kamaliya Zahoor (ucraíno: Камалія Захур, ruso: Камалия Захур) nada en Zabaykalye, Rusia o 18 de maio de 1977, é unha cantante, modelo e actriz ucraína. Tamén foi Mrs. Mundo 2008.
Biografía
Kamaliya naceu en 1977 en Zabaikallye, Chita Oblast, Rusia. Cando a súa familia trasladouse a Lviv, ela tivo clases de violín e de ópera, e ao mesmo tempo na escola, ela participou en moitos concertos. Os seus esforzos foron observados e ela recibiu unha invitación para cantar co grupo de música folk ucraína "Halytska Perlyna"
En 2003, Kamaliya casou con Mohammad Zahoor, un empresario británico / paquistaní. Kamaliya tamén está implicada en proxectos de caridade en Ucraína e Paquistán.
En 2004, o Presidente de Ucraína concedeulle a Kamaliya o título de artista Honrado de Ucraína polas súas realizacións notables no desenvolvemento da cultura ucraína.
284
Outros
Historia ano a ano
Kamaliya
Nacionalidade
Aínda que naceu en Rusia, dende pequena vive en Ucraína, polo que ten a nacionalidade Ucraína e non a rusa.
No 2003, cando casou con Mohammad Zahoor ela adquiriu a dobre nacionalidade Ucraína - Paquistán.
Concursos de beleza
En 2003, ela converteuse en "Miss Ucraína do Sur" e "Miss Open - Odessa".
En 2009 estaba en Vietnam para pasar a súa coroa para a Sra. Mundo de 2009 a Sra Rusia, Victoria Radochinskaya.
Carreira cinematográfica
O primeiro papel de Kamaliya nunha película, foi na comedia Muzh Moey Vdovy (ruso: Муж моей вдовы | galego: O marido da miña viúva) por Leonid Gorovets. O filme tivo o seu lanzamento o 1 de abril de 2010 en Ucraína e Rusia
7.65 x 17 mm Browning
miniatura|dereita|7.65 x 17 mm Browning O calibre 7.65 x 17 mm Browning é unha munición adaptada ás pistolas pequenas e medianas, amplamente usado nos Estados Unidos de América e Europa, inicialmente fabricado por FN Herstal en 1899 e desenvolvido por John Browning. O primeiro modelo en usalo foi a Browning M1900.
Bombardier CRJ700/900/1000
Desenvolvemento
Tras o éxito da serie CRJ100/200, Bombardier produciu versións máis longas co obxectivo de competir con avións rexionais máis grandes como os E-Jets de Embraer, as series F70/100 de Fokker, a familia BAe 146/Avro RJ e o Superjet 100 de Sukhoi.
Serie CRJ700
O traballo de deseño do CRJ700 comezou en 1995 e o programa foi oficialmente lanzado en xaneiro de 1997. O CRJ700 é unha variante alongada de 70 asentos do CRJ200. A capacidade de pasaxeiros vai dos 66 aos 78 nas versións do CRJ700. O modelo conta cunha nova á e unha fuselaxe máis longa e lixeiramente máis ancha, co chan máis baixo. miniatura|esquerda|CRJ701 de [[HOP!]] O avión está equipado con dous motores General Electric CF34-8C1. A súa velocidade máxima é de Mach 0,85 (895 km/h) a unha altura máxima de 12.500 m. Dependendo da carga útil, o CRJ700 pode voar a 3.620 km cos seus motores actuais, e unha nova variante cos CF34-8C5 será capaz de viaxar a 4.660 km.
O CRJ700 vén en tres versións: Series 700, Series 701 e Series 702. A 700 está limitada a 68 pasaxeiros, a 701 a 70 e a 702 a 78. O CRJ700 tamén ten tres opcións de combustible/peso: a estándar, a ER e a LR. A versión ER ten máis capacidade de combustible ademais de ter maior peso máximo, que fai que teña un maior alcance. Na LR estes dous valores incrementanse aínda máis. A versión executiva comercialízase como Challenger 870.
O seu primeiro voo tivo lugar o 27 de maio de 1999 e entrou en servizo en 2001 con Brit Air. O CRJ700 compite directamente co Embraer 170, que adoita a levar 70 pasaxeiros.
CRJ900 e derivados
O CRJ900 é unha versión alongada de 76–90 asentos do CRJ700. Está equipado con dous motores GE CF34-8C5 e engadíronselle slats. O máximo peso na engalaxe é de 38.300 quilos. O avión está levemente baseado na serie CRJ200 cun feixe de importantes melloras. O chan da cabina foi baixado 5 cm gañándose así visibilidades cara o exterior ao quedar as fiestras máis preto do nivel dos ollos. Ten maior envergadura e a cola foi redeseñada.
O primeiro CRJ900 foi modificado a partir do prototipo do CRJ700 engadíndolle unha fuselaxe máis longa; posteriormente sería o prototipo do CRJ1000 con extensións da fuselaxe. O CRJ900 compite co Embraer 175, e é máis eficiente por pasaxeiro segundo Bombardier. Mesa Air Group foi o cliente de lanzamento do CRJ900 pintado coa librea de America West. miniatura|dereita|CRJ900 de [[SAS]] En 2007 Bombardier lanzou o CRJ900 NextGen para substituír a versión inicial. O novo modelo meloraba a rendibilidade e tiña unha nova cabina común aos CRJ700 NextGen e CRJ1000 NextGen. Mesaba Aviation, operada nese momento como Northwest Airlink (agora Delta Connection), foi o cliente de lanzamento, e egue a ser a aeroliña con máis unidades do CRJ900 NextGen.
CRJ1000
O 19 de febreiro de 2007 Bombardier lanzou o CRJ1000, anteriormente designado CRJ900X, como unha versión alongada do CRJ900, cun máximo de 100 asentos. Bombardier afirma que ofrece un maior rendemento e beneficio por asento que o seu competidor Embraer E-190.
Brit Air e Air Nostrum foron os clientes de lanzamento do CRJ1000. MyAir pediu 15 CRJ900X que foron convertidos ao CRJ1000, pero a aeroliña entrou en bancarrota o 24 de xullo do 2009. O 14 de xuño do 2009 Bombardier anunciou un novo pedido en firme de 15 CRJ1000 NextGen para Air Nostrum.
O CRJ1000 completou o seu primeiro voo o 28 de xullo do 2009 en Montreal; a súa entrada en servizo estaba prevista para o primeiro cuarto de 2010. Porén, un mes despois do voo un fallo nos controius do timón forzaron a deter o programa de probas no aire. Este non sería reiniciado ata febreiro de 2010, e as entregas non comezarían ata xaneiro de 2011.
Ulster
O Ulster ou Úlster (en irlandés: Cúige Uladh) é unha das catro provincias tradicionais de Irlanda, e recolle os seis condados que están en posesión do Reino Unido (Irlanda do Norte) e tres dos que están en posesión da República de Irlanda, constituída como Estado Libre Irlandés. A cidade máis importante é Belfast.
Lingüística
Úlster é tamén o nome do dialecto do idioma irlandés orixinario desta parte da illa. Tradicionalmente era un núcleo de falantes de gaélico, xunto a Escocia e a Illa de Mann. Hoxe a gran maioría da poboación da provincia fala inglés; o irlandés é o segundo idioma máis falado. Segundo o Censo de Irlanda do Norte de 2011, aproximadamente o 10 % dos habitantes desta rexión ten un coñecemento xeral do idioma irlandés e o 4,7 % da poboación pode falar, escribir, ler e entender o idioma.
396
Outros artigos
Historia ano a ano
Saint-Fargeau-Ponthierry
Saint-Fargeau-Ponthierry é unha comuna francesa do departamento de Sena e Marne, na rexión de Illa de Francia.
Poboación
No 2007, a poboación de Saint-Fargeau-Ponthierry era de 12.180 persoas. Había 4.830 familias das cales 1.314 eran unipersoais (490 homes vivindo sós e 824 mulleres vivindo soas), 1.289 parellas sen fillos, 1.763 parellas con fillos e 464 familias monoparentais con fillos.
Habitantes censados
Clemente Biondetti
Clemente Biondetti nado o 18 de agosto de 1898 e finado o 24 de febreiro de 1955, foi un piloto de carreiras italiano. Biondetti naceu nunha familia da clase obreira, Biondetti correu as motocicletas antes de pasar aos automóbiles onde tivo máis éxito.
Biografía
Nado en Buddusò, Sardeña, nunha familia de clase traballadora, Biondetti comezou a súa andaina nas carreiras en motocicletas en 1923, pero en 1927 decidiuse polos automóbiles. En 1931 a súa actuación valeulle un punto de Gran Premio correndo co equipo de fábrica deMaserati.
Os seus éxitos en circuítos foron mínimos, pero foi un dos mellores nas carreiras de resistencia. Pilotando un Alfa Romeo 8C 2900b, Clemente Biondetti gañou a Mille Miglia de 1938 para o coches deportivos e na Coppa Ciano terminou segundo na clase voiturette e terceiro na clasificación xeral. En 1939, gañou a Coppa Acerbo na clase voiturette e logrou o segundo lugar no Gran Premio de Suíza. A súa participación nas carreiras detívose despois do estalido da segunda guerra mundial en 1940. No momento en que retomou a súa participación nas carreiras logo da guerra, xa tiña 49 anos. Con todo, dominou as carreiras de resistencia italianas, logrando á vitoria na Mille Miglia durante tres anos consecutivos de 1947 a 1949 e a Targa Florio en 1948 e 1949. Gañou máis Mille Miglias que calquera outro piloto na historia.
Clemente Biondetti participou nun Gran Premio do Campionato Mundial de Fórmula 1, o Gran Premio de Italia de 1950. Conducindo un automóbil híbrido auto-construído, os problemas do motor obrigárono a retirarse da carreira polo que non puido anotar ningún punto do campionato. A Biondetti encantábanlle os coches de carreiras e seguiu competindo en autos deportivos e carreiras de resistencia, obtendo un segundo lugar nun Ferrari nas 12 Horas de Pescara en 1952 contra pilotos moito máis novos. Logo de sufrir de cancro durante varios anos, viuse obrigado a retirarse en 1954. Sucumbiu ao cancro o 24 de febreiro de 1955 en Florencia.
Resultados completos no Campionato de Europa
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Abonxo, Val do Carrio, Lalín
Abonxo é un lugar da parroquia de Val, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres) o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Río Inny
Ten orixe no Lago Kinale e flúe primeiro até o Lago Sheelin no Condado de Cavan. Despois flúe novamente ata o Lago Derravaragh, e dende alí toma dirección oeste para unirse co Río Shannon no Lago Ree.
Beretta 92
A Beretta 92 é unha pistola semiautomática que emprega o calibre 9 mm Parabellum deseñada e fabricada pola empresa italiana Beretta entre 1983 e 1987 aínda que o deseño data de 1976. Outros tipos como o Beretta 92FS/FS Inox, Beretta 92G e Beretta 96/Inox aínda están en fabricación e son usados polas forzas armadas e policiais en Italia, Francia e os Estados Unidos.
O Espiño, Espiñeira, O Irixo
O Espiño é un lugar da parroquia de Espiñeira no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 2 mulleres.
O Escanlar, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
O Escanlar é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Suspense
miniatura|dereita|250px|O director cinematográfico [[Alfred Hitchcock, que foi chamado o mestre do suspense.]]
O suspense ou thriller é un amplo xénero literario, cinematográfico, de televisión e, recentemente, de videoxogos. Abarca numerosos, e frecuentemente solapados, subxéneros. O termo inglés thriller, usado adoito, deriva do verbo thrill (asustar, estremecer, emocionar).
Este xénero caracterízase por un ritmo rápido, acción frecuente e con heroes enxeñosos que deben frustrar os plans dos máis poderosos e mellor equipados malvados. Utiliza tamén unha gran cantidade de "dispositivos", como as pistas falsas e os cliffhangers.
Sobre o suspense
O suspense é un xénero narrativo que ten a súa expresión no cinema, a literatura, as historietas, a televisión as fotonovelas e os videoxogos. Actualmente está moi influído polo terror psicolóxico.
Unha película de suspense é basicamente unha historia de intriga que se caracteriza por ter ritmo rápido, acción, heroes enxeñosos e malvados poderosos e influentes. O relato usualmente ten maior consistencia e argumentación que outros xéneros cinematográficos, e a súa principal característica é que todos os elementos propios dun guión (personaxe principal, antagonista, meta, conflito, ritmo etc.) están ao servizo dunha intriga, é dicir, ao servizo dunha acción que se executa con astucia e ocultamente.
Galería de imaxes de bolboretas de Galicia
miniatura|dereita Galería de imaxes de bolboretas de Galicia.
Suspense
Sobre o suspense
Estes filmes tamén se coñecen como de "terror intelixente". Utilizan técnicas como os cliffhangers.
Así como a función do xénero de terror é provocar o interese a través de emocións fortes que poñen en estado de "alerta" ao público, o xénero de suspense quere provocar un interese a través da emoción pero, ao mesmo tempo, suma un interese de carácter mental. Por tanto, unha película de suspense funciona na medida de que emociona e interesa cognitivamente ao espectador.
Características
As películas de suspense suceden frecuentemente completa ou parcialmente en lugares exóticos tales como cidades estranxeiras, desertos, rexións polares, selvas ou en mar a fóra. Os heroes na maioría dos thrillers son frecuentemente "tipos duros" acostumados ao perigo, oficiais de policía, detectives privados, espías, soldados, mariñeiros ou pilotos. De todos modos, tamén poden seren cidadáns ordinarios arrastrados ao perigo por accidente. Aínda que tales heroes eran tradicionalmente homes, as mulleres están sendo cada vez máis frecuentes.
Os filmes de suspense solápanse frecuentemente con historias de misterio, aínda que se distinguen pola estrutura do seu argumento. En suspense, o heroe debe frustrar os plans dun inimigo, en lugar de descubrir un crime que xa sucedeu. Os suspenses tamén suceden a unha escala moito maior: os crimes que deben preverse son asasinatos masivos ou en serie, accións terroristas ou derrocamentos de gobernos. Perigo e confrontacións violentas son elementos estándar no argumento. Mentres un misterio alcanza o clímax cando o misterio se resolve, un suspense alcanza o clímax cando o heroe finalmente vence ao malvado, salvando a súa propia vida e, frecuentemente, as vidas doutros. Nos suspenses influídos polo cine negro e a traxedia, o heroe comprometido é frecuentemente asasinado no proceso.
En anos recentes, cando os suspenses foron cada vez máis influídos polo horror ou a exposición popular do terror psicolóxico (Hide and Seek, Shutter Island) a entidades omniscientes ou monstruosas convertéronse en elementos comúns para aumentar a tensión. O monstro pode ser calquera cousa, incluso unha forza física inferior feita superior só polo seu intelecto (como na serie de películas Saw), pode ser unha entidade sobrenatural (Drácula, Christine, The Amityville Horror ou Final Destination), extraterrestres (libros de Cthulhu de H.P. Lovecraft, A cousa de John Carpenter, asasinos en serie (Stepfather, A matanza de Texas), microbios ou axentes químicos (Cabin Fever, The Last Man On Earth de Richar Matheson), ou mesmo só perigos froito da imaxinación mesturados enxeñosamente coa realidade (Perfect Blue). Algúns autores fixeron a súa "marca" incorporando todos estes elementos (Richard Laymon, Francis Paul Wilson) a través das súas bibliografías.
O suspense non se define polo seu tema, senón pola forma de acercarse a el. Moitos suspenses involucran espías e espionaxe, pero non todas as historias de espías son suspenses. As novelas de espías de John Le Carré, por exemplo, explicita e intencionadamente rexeitan as convencións do thriller. Polo contrario, moitos suspenses cruzan a outros xéneros que tradicionalmente tiveron poucos ou ningún elemento de suspense. Alistair MacLean, Hammond Innes e Brian Callison son máis coñecidos polos seus suspenses, pero tamén son notábeis escritores de historias do home contra o mar. Libros de fantasía, como a saga de Harry Potter da autora británica J. K. Rowling, poden catalogarse neste xénero con mestura de fantasía, suspense policíaco e suspense político.
Os suspenses poden definirse pola atmosfera que exhiben: emoción, que dá orixe ao nome do xénero.
Filmes
Non foi realmente co cinema cando comezou o thriller, senón máis ben que a literatura proporcionoulle escenarios e motivos en cantidade.
Un certo número de thrillers tiveron éxito á vez como novela e como filme como, por exemplo, Chacal de Frederick Forsyth, The Hunt for Red October (A caza ao Outubro Vermello) (1990) de Sam Neill, a serie de aventures de Jack Ryan, O silencio dos cordeiros de Thomas Harris a serie de Jurassic Park e Congo de Michael Crichton, O código Da Vinci de Dan Brown e Knowing de Alex Proyas.
Sant Genís dels Agudells
Atópase nas ladeiras da Serra de Collserola, foi unha das parroquias iniciais do chairo de Barcelona e o acta de dotación da parroquia foi o 4 de xullo do 931. A partir do 1359 pasou a depender do mosteiro da Vall d'Hebron.
Socialmente atopámonos cun pequeno barrio-dormitorio de Barcelona con escasa implantación de actividades e servizos.
El Avisador Orensano
El Avisador Orensano foi un diario editado en Ourense en 1878.
Historia e características
Subtitulado Diario de intereses generales y materiales a partir do número 27, apareceu o 11 de xullo de 1878. Dedicábase a noticias de interese xeral. Entre os seus colaboradores figuraban Elías Aldea e Arturo Vázquez Núñez. Cesou a súa publicación co número 28, o 20 de agosto, para fundirse con El Heraldo Gallego que se converteu en diario.
Argimiro Rojo
Argimiro Rojo Salgado, nado en Mosteiro (Ramirás) o 8 de xaneiro de 1950, é un sociólogo e politicólogo galego.
Traxectoria
Fixo estudos de ciencia política e socioloxía na Universidade Complutense de Madrid, e de federalismo no C. U. d'Etudes Fédéralistes de Aosta. É catedrático de Ciencia Política e da Administración na Universidade de Vigo. Fixo estudos sobre o proceso de construción europea desde a perspectiva federalista, a Europa das rexións, e a gobernabilidade global.
Praia de Arnela
A praia de Arnela é unha praia galega situada na parroquia de Baroña, en Porto do Son. Ten unha lonxitude de 280 metros e unha anchura de 20 metros. Trátase dunha praia de ámbito urbano.
Village of the Damned (filme de 1995)
Village of the Damned é un filme estadounidense de 1995 dirixido por John Carpenter e protagonizado por Christopher Reeve, Kirstie Alley, Linda Kozlowski, Michael Paré, Mark Hamill e Meredith Salenger. É un remake do filme homónimo de 1960, que á súa vez está baseado na novela de 1957 The Midwich Cuckoos escrita por John Wyndham. O remake de 1995 está ambientado no norte de California, mentres que o libro e o filme orixinal estaban ambientados no Reino Unido.
Des, Soutolongo, Lalín
Des é un lugar da parroquia de Soutolongo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 43 habitantes (24 homes e 19 mulleres), 17 menos ca en 2000.
Catálogo galego de especies ameazadas
miniatura|250px|Macho de [[pita do monte cantábrica, subespecie que se deu por extinguida nos Ancares, a poboación máis occidental da subespecie, e a última zona na que sobreviviu, xa que os últimos cantadeiros ocupados observáronse en 2005, pero aínda se atopa esporadicamente debido ao movemento de exemplares de poboacións limítrofe, polo que está incluída no Catálogo galego de especies ameazadas.]] miniatura|250px|Macho e femia de [[Emberiza schoeniclus|Emberiza schoeniclus lusitanica, a subespecie da escribenta das canaveiras presente en Galicia, que se encontra en perigo crítico de extinción.]]
O Catálogo galego de especies ameazadas (CGEA) é un documento creado en 2007 pola Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia, de acordo coa normativa do Consello de Europa e do Reino de España, para regular a protección da flora e da fauna galegas, así como os seus hábitats.
Inicialmente figuraban nela 193 especies e subespecies, e en 2011 engadíronse sete máis, dando un total de 200 especies.
Entre elas están, por exemplo, a ameixa perlífera de río, o cangrexo de río, a pita do monte (xa extinguida en Galicia), ou o oso pardo, ademais de decenas de especies de algas, liques, fentos, brións e plantas superiores, algunhas delas endémicas.
Xustificación da creación do CGEA
Segundo a Consellería de Medio Ambiente, o CGEA deseñouse sobre as bases da interpretación da Lei 4/1989, do 27 de marzo, dada pola sentenza 892/1999, do 18 de maio do Tribunal Supremo de España. Con respecto ao Catálogo Nacional de Especies Ameazadas (CNEA) esta sentenza sinalou que a categoría "De interese especial" agrupa un gran número de taxons que, sen encontrarse nunha situación real de ameaza, merecen unha atención particular, non sendo polo tanto unha categoría de ameaza como tal. En virtude do exposto, ante a necesidade de definir adecuadamente a situación real de ameaza dalgunhas especies incluídas no CGEA e adaptar as categorías de ameaza á xurisprudencia do Tribunal Supremo, e dado que o CGEA se configura como un instrumento dinámico e revisábel a teor do coñecemento científico-técnico e das estratexias globais en conservación, este decreto soamente regula as categorías de "En perigo de extinción" e "Vulnerábeis", quedando pendente o desenvolvemento das outras categorías de ameaza establecidas na Lei 9/2001, do 21 de agosto.
Lista inicial de especies
Na lista inicial estaban incluídas as seguintes especies e subespecies.
Flora en perigo de extinción
miniatura|250px|[[Lecanographa dialeuca]] miniatura|250px|[[Christella dentata]]