cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asclepio
Traxectoria
Asclepio aprendeu a ciencia da curación so guía do centauro Quirón, que lle ensinou todos os secretos das plantas. Como médico acompañou aos argonautas na busca do vélaro de ouro. Mais Asclepio superaría ao seu mestre, pois non só sandaba, senón que mesmo comezou a resucitar os mortais. Tamaña ousadía tróuxolle a animadversión do deus do ultramundo, Hades. En castigo, un lóstrego lanzado por Zeus acabou coa súa vida. A súa tumba colócase en Epidauro, sobre a que se ergue un templo.
Culto
Despois da súa morte recibiu culto. O máis famoso dos seus santuarios foi o de Epidauro, no Nordeste do Peloponeso. Outros santuarios de sona foron o da illa de Cos, onde parece que Hipócrates, fundador da medicina racional, comezou a súa carreira; o de Trikala e o de Pérgamo, en Asia Menor, lugares onde se chegou a organizar un sacerdocio especializado, ausente na maior parte do mundo helénico. Para Elio Arístide (Discursos sagrados), Asclepio é o máis grande dos deuses e o máis querido dos mortais. A doutrina hermética transfórmao nun deus conservador do Universo.
En honra de Asclepio usábanse serpes non ritos de curación. Cobras non velenosas deixábanse en cestas no chan dos cuartos onde doentes e feridos durmían. A comezos do 300 a.C., o culto de Asclepio foi popularísimo. Os seus templos eran denominados asclepieion e os peregrinos acudían a eles para ser curados. Durmían toda a noite e contaban os seus soños a un sacerdote no día seguinte (incubatio). O sacerdote entón prescribía unha cura, a miúdo consistente nunha visita aos baños ou ao ximnasio. Lewis Farnell sostén que nalgún deses templos usábanse cans sagrados para lamber as feridas dos enfermos demandantes.
O orixinal e antigo xuramento hipocrático comezaba cunha invocación na que figuraba Asclepio: "Xuro por Apolo Curador e por Asclepio e por Hixía e Panacea e por todos os deuses...". Os eruditos manteñen que este xuramento non debeu ser redactado por Hipócrates, senón por outros da súa escola ou ben por seguidores de Pitágoras.
Cerambícidos
Os cerambícidos (Cerambycidae) son escaravellos que constitúen unha familia cosmopolita de coleópteros, caracterizados polas súas antenas extremadamente longas (parecen "cornos"), que a miúdo son tan longas ou máis que todo o corpo do animal. Porén, hai tamén varios membros da familia nos que as antenas son bastante curtas (por exemplo, Neandra brunnea) e esas especies son difíciles de distinguir dos escaravellos da familia dos crisomélidos. É unha familia grande, cunhas 26.000 especies descritas, algo máis da metade do hemisferio oriental. Varias especies son graves pragas agrícolas. As larvas, perforan a madeira, e causan grandes danos a árbores vivas e a madeira non tratada (ou, ocasionalmente, á madeira de edificios construídos; o Hylotrupes bajulus é un especial problema dentro das casas). Varias especies imitan formigas, abellas e avespas, aínda que a maioría das especies están coloreadas cripticamente. O raro escaravello titán (Titanus giganteus) do nordeste de Suramérica considérase a miúdo o maior insecto (aínda que non o máis pesado nin o máis longo se incluímos as patas), cunha lonxitude corporal máxima rexistrada de 16,7 cm.
O nome científico da familia procede do personaxe Cerambos da mitoloxía grega: despois dunha discusión coas ninfas, o pastor e cantor Cerambos foi transformado nun gran escaravello con cornos.
Clasificación
miniatura|upright|[[Amphirhoe decora]] Como ocorre en moitas familias extensas de seres vivos, tamén nos cerambícidos diferentes autores recoñeceron distintas subfamilias, ou separan subfamilias para convertelas en familias (por exemplo, Disteniidae, Oxypeltidae e Vesperidae); polo que hai certa inestabilidade e controversia sobre a clasificación interna dos Cerambycidae. Hai poucas características definitorias para o grupo no seu conxunto, polo menos para os adultos, xa que ocasionalmente hai especies ou grupos de especies que poden carecer dunha determinada característica presente nos demais; a familia e os seus parentes próximos, por tanto, constitúen un grupo taxonomicamente difícil e as relacións entre as diversas liñaxes aínda non se comprenden ben. miniatura|[[Rhagium mordax]] miniatura|[[Anoplophora chinensis]]
Subfamilias
As dez subfamilias son:
EMedicine
eMedicine é unha base de datos de coñecementos médicos en liña fundada no ano 1996 polos médicos Scott Plantz e Richard Lavely. Foi vendida a WebMD en xaneiro de 2006. É un sitio web que contén sínteses clínicas de doenzas, elaboradas por expertos en saúde. Está composta polos temas principais de 62 especialidades médicas.
Noz (froito da nogueira)
miniatura|dereita|Noz da nogueira común miniatura
A noz é o froito da nogueira común. Froito seco con alto valor nutritivo, é rico en proteínas, vitaminas do grupo B, oligoelementos, aceites, lecitina e ácidos graxos omega 3 (poliinsaturados). Atribúeselle a capacidade de reducir o colesterol.
Consómese fresco ou cociñado, así como en sobremesas, pódese almacenar durante meses despois de quitarlle a pela exterior e telas un tempo secando ao sol para que non collan mofo.
Tamén recibe os nomes galegos dialectais de concho, coucho, croucho, cuncho, noza, noga, corolo, carolo, carola ou carrola.
Eva Perales
Eva Perales Hervella, nada en Barcelona en 1973, é unha xornalista e produtora musical galega.
Traxectoria
De familia da Pobra de Trives emigrada en Cataluña, licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona. Comeza a traballar de xornalista en Radio Nacional de España, nun magazine presentado por Pepa Fernández, e posteriormente dirixe e presenta un programa musical sobre folc e música étnica en RNE Cataluña, chamado Sense fronteres (Sen fronteiras).
Posteriormente dedicouse á promoción de eventos musicais e grandes espectáculos, e en 1999 instálase en Madrid para dedicarse á produción musical, organizando concertos e xiras por España de artistas de sona internacional. É a representante do grupo español de pop El Canto del loco. En 2006, sen deixar a súa faceta como produtora, regresa á radio para presentar un programa musical en Radio Círculo e en 2007 participa como xurado no programa de televisión Factor X, para Cuatro. En 2009 faise cargo dun proxecto de distribución musical para empresa tecnolóxica galega Blusens. Dende 2015 é xurado do talent-show da TVG Oh Happy Day.
Nanosensor
Un nanosensor é unha sonda ou sensor de precisión de dimensións nanométricas. Actualmente están a experimentar un importante desenvolvemento co rápido avance da nanotecnoloxía. Así mesmo, polas súas diversas aplicacións, pódese dicir que desencadearon xa mudanzas revolucionarias en case todos os ámbitos científicos e tecnolóxicos.
Mourelos
O topónimo galego Mourelos pode referirse a:
Colexio Oficial de Podólogos de Galicia
O Colexio Oficial de Podólogos de Galicia (cuxo acrónimo é COPOGA) é unha entidade de dereito público con personalidade xurídica propia e plena capacidade para o cumprimento dos seus fins creada pola lei 2/1996, do 27 de decembro, por decisión unánime na Asemblea Xeral da Asociación Galega de Podoloxía.
Mourelos
Amais, como apelido pode referirse a:
Colexio Oficial de Podólogos de Galicia
Obxectivos
Os seus obxectivos básicos son a promoción progresiva e xeral do desenvolvemento da podoloxía e a defensa os intereses xerais dos seus colexiados; comprometéndose coa súa representación e defensa, así como tamén, coa ordenación da podoloxía, a loita contra o intrusismo, a promoción da formación, e o coidado polo cumprimento das normas éticas e deontolóxicas.
¿Quiénes somos? ¿De dónde venimos? ¿Adónde vamos?
'¿Quiénes somos? ¿De dónde venimos? ¿Adónde vamos?' é un álbum recompilatorio da banda viguesa Siniestro Total editado polo selo DRO no ano 2002. Está formado por 3 CDs nos que fai un repaso a toda a súa discografía, inclúense colaboracións da banda a varios discos colectivos, temas en directo e cancións revisadas con outros artistas e músicos.
Disco 1: ¿Quiénes somos?
Contén material recente da banda no momento da edición, as colaboracións para El Día de la Bestia e a homenaxe a Rosendo, as cancións para o Xabarín Club e parte da actuación do 5 de agosto de 2000 no Parque de Castrelos de Vigo, que contou coa participación do Coro Clásico de Vigo, Los Metales Preciosos, os Magical Brothers, Rómulo Sanjurjo e o actor Manuel Manquiña.
Depth (videoxogo)
Modo de xogo
O xogo é un tirador en primeira persoa que ocorre nun ambiente submarino, o xogador pode xogar como mergullador ou tiburón. Os mergulladores desbloquean armas mellores coa captura de tesouros ou coa morte de tiburóns. Os tiburóns gañan novas habilidades comendo ó equipo contrario. Cada equipo ten un número limitado de reaparicións, e o primeiro en esgotalas todas perde.
¿Quiénes somos? ¿De dónde venimos? ¿Adónde vamos?
Disco 2: ¿De dónde venimos?
Trátase dunha antoloxía cronolóxica de temas dos anos oitenta, dende o seu primeiro EP Ayudando a los enfermos de 1982 ata o álbum En beneficio de todos de 1990.
Disco 3: ¿Adónde vamos?
Temas da banda revisados con outros artistas e músicos.
Unintended
"Unintended" é o quinto sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, último do seu primeiro traballo Showbiz, editado o 30 de maio do 2000. Foi lanzado en vinilo de 7" cunha versión en directo de "Sober", en CD dobre con "Recess", unha versión en acústico de "Falling Down", "Nishe" e "Hate This & I'll Love You" en acústico, e en casete con "Recess". Acadou o número 20 na lista inglesa de sinxelos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.
Cartas eruditas y curiosas
miniatura|200px|Retrato de Benito Xerónimo Feijoo.
Cartas eruditas y curiosas en que, por la mayor parte se continúa el designio del Teatro Crítico Universal, impugnando, o reduciendo a dudosas, varias opiniones comunes é unha obra de Benito Xerónimo Feijoo e Montenegro, publicada en cinco volumes entre 1742 e 1760.
É unha obra de carácter continuísta respecto á súa obra anterior, Teatro crítico universal (1726-1739), e inclúe 163 cartas analizando diversas materias. Está escrita desde un punto de vista racionalista, propio da Ilustración, de carácter desmitificador e favorable ao método experimental e a reforma da educación. Ten un estilo sinxelo, alleo á ornamentación e a artificiosidade do barroco, e inclúe numerosos galicismos.
Temática
No primeiro volume (1742; 45 cartas) os temas son moi variados: física, medicina, música, supersticións, milagres, virtudes do chocolate e o tabaco... A carta oitava dá conta dun suceso acontecido en Pontevedra. O segundo volume (1745; 28 cartas) consta de reformas xurídicas e teoloxía moral. O terceiro volume (1750; 32 cartas) analiza temas diversos como o exterminio de ladróns, a teoría de Copérnico, os adagios, os xogo de azar nos naipes e os exorcismos. No cuarto volume (1753; 26 cartas) estuda teoría de Isaac Newton, a causa de Ana Bolena e a Masonería, entre outros asuntos. O quinto volume (1760; 30 cartas) toca temas como a devoción mariana, os sermóns, a medicina chinesa, os terremotos, as relixións precolombianas e a necesidade de aprender linguas modernas, en particular o francés, en prexuízo das denominadas linguas clásicas.
Lista de comunidades autónomas españolas por superficie
Esta é unha lista de comunidades autónomas españolas ordenadas por superficie.
Outros artigos
Comunità autonome della Spagna
Violet
"Violet" é o sétimo sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado en xaneiro de 1995 como parte do seu álbum Live Through This.
Manuel Almunia Rivero
Manuel Almunia Rivero, nado en Pamplona o 19 de maio de 1977, é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de gardameta.
Traxectoria
Formouse no CD Oberena da cidade navarra, que esta vinculado coma filial co Osasuna. Na tempada 1998/99 pasa a ser o porteiro titular do Osasuna Promesas. Ao ano seguinte pasa a ter contrato co primeiro equipo pero sairía cedido, primeiro ao Cartagena FC e ao CE Sabadell FC ao ano seguinte.
Tras o seu bo papel no Sabadell ficha polo Celta de Vigo no verán de 2001 ao rematar o seu contrato co Osasuna. Porén nunca chegaría a debutar co equipo vigués xa que foi cedido durante os tres anos que militou no equipo. Primeiro ao SD Eibar de Segunda División, onde gaña o Trofeo Zamora da categoría, e despois ao Recreativo de Huelva e Albacete Balompié de Primeira. Neste último equipo desbancaría da titularidade a todo un mito como o arxentino Roa.
Esta traxectoria ascendente fixo que no verán de 2004 volvese a Vigo pero só para asinar o seu traspaso ao Arsenal F.C. Inglés por un prezo de 6 millóns de euros.
Na Premier League
No equipo dirixido por Arsène Wenger comezou como segundo porteiro, por detrás do alemán Jens Lehmann, disputando so os encontros da Copa da Liga e a FA Cup. O ano seguinte seguiu nas mesmas condicións pero chegou a disputar parte da final da Copa de Europa ao ser expulsado Lehmann ante o FC Barcelona, Almunia acabaría encaixando os dous goles que lle darían a vitoria ao equipo catalán.
Na tempada 2007/08 finalmente faise coa titularidade no campionato ligueiro, abríndose o debate incluso da conveniencia de que fose convocado coa Selección de fútbol de Inglaterra tras a súa nacionalización. Defendeu a portería gunner coma titular indiscutíbel ata 2010 cando comezou a perder peso a causa do bo momento do gardameta polaco Wojciech Szczęsny.
O 30 de setembro de 2011 foi cedido ao West Ham United durante dous meses a causa da lesión do porteiro titular do equipo. Tras a súa volta ao Arsenal en outubro dese mesmo ano non volvería disputar ningún encontro co equipo de Arsène Wenger, e rescindiría o seu contrato ao rematar a tempada.
Illa Vaitupu
Vaitupu é a illa máis grande da pacífica nación de Tuvalu. Está situado a 7,48 graos sur e 178,83 graos oeste. A capital é Asau.
Poboación
Vaitupu ten a segunda maior poboación de Tuvalu, censada en 1.591 habitantes (censo de 2002). Chegan 600 estudantes de idades entre 13 e 21 de todo o arquipélago para asistir á única escola secundaria do país, Motufoua. A pesar do seu relativamente gran tamaño, a illa ateigouse durante os anos 40 polo que varias familias emigraron a Fidxi.
Contexto xeográfico
A illa, que cobre aproximadamente 5.6 quilómetros cadrados, inclúe pantanos, mangleiros, un filón coralino e unha lagoa grande. A segunda illa en extensión é Tofia.
Illas
O atol de Vaitupu consiste polo menos en 9 illas, que son:
300px|dereita
Equipamentos
A única aldea en Vaitupu consiste nas veciñanzas Tumaseu e Asau. Hai unha igrexa, unha escola primaria, polo menos unha pensión e unha oficina de correos. A escola secundaria (Motufoua) está a menos de 2 quilómetros, e o hospital preto de 1 quilómetro.
Accesos
Hoxe, a Vaitupu pódese chegar por barco privado ou co servizo do Nivaga II, barco operado polo goberno que cobre a distancia entre Vaitupu e Funafuti regularmente.
Senra, Ortigueira
San Xulián de Senra é unha parroquia do concello de Ortigueira. Segundo o IGE en 2013 tiña 337 habitantes (179 mulleres e 152 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 503 habitantes.
Xeografía
Senra está situada na beira sur da ría de Ortigueira, na marxe esquerda do río Maior. Linda polo norte coa ría de Ortigueira dende a desembocadura do río Maior até a enseada da Roncadoira, polo leste limita coas parroquias de Cuíña e Os Freires, marcados ambos límites polo curso do río Maior, polo sur o regato da Gaiba sepáraa das parroquias de Devesos e O Ermo, e polo oeste linda coa parroquia de San Claudio no rego Chaelo. Como noutras parroquias do litoral a poboación concéntrase ao longo da estrada AC-862 que cruza os lugares de Riomaior, O Nogueirido, A Telleira e A Basteira. Dende o lugar do Nogueirido, nesta mesma estrada sae outra que atravesa a parroquia até a parroquia de Insua. Case paralela a estrada xeral, vai a vía de FEVE, que conta nesta parroquia cun apeadoiro.
Patrimonio
A igrexa parroquial, é unha construción moderna de cruz latina. Preto dela hai unha magnífica casa reitoral e en fronte un pouco separado, queda o cemiterio parroquial. No lugar do Nogueirido, á beira do antigo camiño real, está a ermida da Santiña, na honra da Virxe das Dores, cunha pedra que amosa unha faciana antropomorfa, e que contan foi atopada nun terreo por unha labrega que dixo ver nela a imaxe da Virxe.
Secundino García Casal
miniatura Secundino García Casal, nado en San Sadurniño en 1965, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Traballador da industria madeireira local (Intasa). Encabezou a candidatura do BNG en San Sadurniño dende as eleccións municipais de 1991. Na primeira ocasión non acabou representación, pero posteriormente acadaría 1 concelleiro en 1995, 2 en 1999 (sendo a segunda forza) e 3 en 2003. Nas municipais de 2007 logrou 5 concelleiros e empatou co PPdeG, logrando que este perdese a maioría absoluta que ostentaba dende 1995, polo foi elixido alcalde logo de que acadase un pacto de gobernabilidade co único concelleiro electo do PSdeG-PSOE. En 2011 revalidou de novo a alcaldía, desta vez con maioría absoluta. Os mesmos resultados -BNG 7 concelleiros/as, PP 3 e PSdeG-PSOE 1- repetiríanse nos comicios de 2015, co que Secundino García volveu encabezar a formación de goberno en San Sadurniño. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta, en novembro dese mesmo ano ocupa unha das vicepresidencias da FEGAMP.
En 2023 foi reelixido alcalde por quinta vez consecutiva.
Cuncha de Prata ó mellor director
A Cuncha de Prata ó mellor director ou directora é un premio entregado no Festival Internacional de Cine de Donostia que recompensa ó mellor director das películas a concurso da Sección Oficial. Outórgao o Xurado oficial.
Palmarés
Nas edicións de 1953 e 1954 só se premiou a directores españois. A Cuncha de Prata, como tal, específica para a dirección e de maneira oficial, nse outorgou ata a edición de 1977, outorgándose ata esta edición o denominado Premio San Sebastián á mellor dirección e de maneira non continua. Entre 1980 e 1984 non seconcedeu a Cuncha de Prata como tal, ó perder o Festival a categoría A da FIAP, e só se entregou un premio a novos realizadores.
Tristessa
"Tristessa" é unha canción da banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins. O sinxelo de "Tristessa" foi a segunda edición da banda e o seu único lanzamento co selo Sub Pop Records. Foi composta por Billy Corgan e posteriormente regravada para o seu álbum de debut, Gish.
Rhinoceros (canción)
"Rhinoceros" é unha canción da banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins do seu álbum de estrea Gish. Foi composta por Billy Corgan e é unha das poucas cancións do Gish que a banda interpretou regularmente en directo ao longo da súa carreira.
Niutao
Niutao é unha illa no norte de Tuvalu.
Tamén é un dos nove distritos de Tuvalu e un dos tres que consisten en soamente unha illa (sen contar os tres illotes dentro da lagoa pechada). Ten unha poboación (censo 2002) de 663 habitantes.
Xeografía
Hai un maneapa (sala comunal), unha igrexa, unha oficina de correos, e tres pozos de auga. A uns 800 m atópase o cemiterio, e a 400 m o hospital. O hospital e a aldea están no oeste (aldea ao sur, hospital ao norte) da illa e o cemiterio na zona sur-central da illa. Hai moita vexetación de clima seco e algúns pequenos bosques de mangleiros. Un arrecife rodea toda a illa. Non hai trens ou aeroportos.
En 1949, dado que Niutao estaba sobre poboado parte da súa poboación emigrou cara a Niulakita que estaba deshabitada.
Peroryctes
Peroryctes é un xénero subfamilia de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos peramelemorfos e familia dos peramélidos, o único da subfamilia dos perorictinos.
Descrición
O xénero Peroryctes foi descrito en 1906 polo zoólogo británico Oldfield Thomas en 	''Proc. Zool. Soc. Lond.'', 1906: 476.
A subfamilia Peroryctinae foi descrita en 1990 polo zoólogo e antropólgo inglés residente en Australia Colin Groves e o seu colaga australiano Tim Flannery, en Seebeck, J. (1960): Bandicoots and Bilbies.
Etimoloxías
O nome científico Peroryctinae está formado sobre a base do nome do xénero tipo (e único) da subfamilia, Peroryctes, coa adición da forma sufixa do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Pola súa parte Peroryctes, termo de etimoloxía mixta, formouse co elemento do latín científico per-, tirado do nome latino pēra, 'alforxa', e o o substantivo do grego antigo ὀρύκτης orýktēs, 'escavador'. Literalmente 'o escavador con bolsa' (aludindo ao marsupio).
Clasificación
McKenna e Bell (1997) atribuíron o nome Peroryctinae a unha publicación de Archer et al. (1989), pero considerárono como un nomen nudum, referíndose a un nome manuscrito de Groves e Flannery. Kirsch et al. (1997) considerárono como unha subfamila dos peraméldos. Westerman et al. (1999) consideraron a familia, sensu Groves e Flannery, probabelmente como polifilética, e que Echymipera e Microperoryctes forman un clado irmán dos xéneros dos peramélidos; materiais adicionais confirman isto, e engaden o xénero Peroryctes como un terceiro clado, probabelmente irmán do resto (Westerman et al. (2001).
Segundo Mammal Species of the World, e o ITIS, subfamilia está fomada por un único xénero, Peronictes coas especies e subespecies seguintes:
Subfamilia Peroryctinae Groves & Flannery, 1990
John Michael Talbot
Traxectoria
Goza de popularidade dentro da Igrexa católica. Tamén é o fundador da orde The Brothers and Sisters of Charity (Os Irmáns e Irmás da Caridade) en Eureka Springs, Arcansas.
Softer, Softest
"'Softer, Softest'" é o oitavo sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado en decembro de 1995 como parte do seu álbum Live Through This.
Esterno (artrópodos)
Nos artrópodos, denomínase esterno á rexión ventral de cada segmento destes animais, que está cuberta polo esternito.
No caso particular dos arácnidos, placa cuticular do prosoma das arañas (arácnidos da orde dos Aranae), ao redor da cal xorden as extremidades locomotoras.
99%
99% é o sétimo álbum de estudio do grupo de punk rock español Ska-P, publicado o 5 de marzo de 2013.
Xosefa Xovellanos
Xosefa de Xovellanos y Xove Ramírez, nada en Xixón o 4 de xuño de 1745 e finada na mesma cidade o 7 de xuño de 1807,foi unha poeta en lingua asturiana. Era seguidora do movemento da Ilustración, e usou os pseudónimos de L'Argandona, La Reclusa e La Esbelta.
Traxectoria
Foi filla de Francisco Gregorio de Xovellanos (1706-1779) e Francisca Apolinaria de Jove-Ramírez de Miranda, descendente do marqués de San Esteban e dos marqueses de Valdecarzana. Tivo oito irmáns máis vellos, entre eles Gaspar Melchor de Jovellanos. Sendo nova convenceu á súa familia para casar con Domingo González de Argandona, procurador xeral na Corte do Principado de Asturias. A parella foi vivir a Madrid, e o seu home converteuse nun importante contacto para Gaspar de Jovellanos.
Xosefa de Xovellanos tivo tres nenas: Vicenta e María Isabel, que morreron de pequenas, e Gertrudis, que morreu en 1774, pouco despois de que o fixese o seu pai. En dous anos a súa vida mudou por completo: en 1772 vivía na rúa Atocha de Madrid, e era anfitrioa da intelectualidade da corte. Era unha esposa felizmente casada e embarazada da súa segunda filla, Isabel. Porén, en 1774 morreu o seu home, ficando viúva con 28 anos, e morreu tamén a súa irmá Xuana Xacinta. Xosefa de Xovellanos levou as cinzas do seu home a Asturias, e en 1779, sufriu a morte das súas outras dúas fillas e a da súa nai. Esta concatenación de desgrazas fixeron dela unha muller pía, preocupada polas miserias sociais do seu redor. Dedicouse a facer obras de caridade e instruír desamparados, co que adquiriu un importante papel como educadora. O 6 de xullo de 1793, con 48 anos, ingresou no mosteiro das Nais Recollidas Agostiñas Descalzas de Xixón, co nome de sor Xosefa de San Xoán Bautista. Alí creou unha escola para nenas desfavorecidas, co nome de Enseñanza Caritativa de Nuestra Señora de los Dolores.
Obra
Xosefa de Xovellanos é coñecida principalmente pola súa poesía, escrita en boa medida en lingua asturiana. Xosé Caveda y Nava (1796-1882) publicou unha escolma dos seus poemas co título de Colección de poesías en dialecto asturiano, antoloxía reeditada e aumentada en 1887 por Fermín Canella. Esta publicación incluía, entre outros poemas, os textos ''Descripción de les funciones con que la villa de Xixón celebró'l nomamientu del Excmo. Sr. D. Gaspar de Xovellanos pal ministeriu de Gracia y Xusticia, Descripción de les funciones con que la ciudá d'Uviéu celebró la coronación de Carlos IV e A les fiestes que se prepararon n'Uviéu pa la coronación de Carlos IV''.
Legado
Na súa honra creouse en 1980 o Premio Xosefa Xovellanos de novela.
Conrado Durántez
Conrado Durántez Corral, nado en Ferrol o 21 de agosto de 1935, é un maxistrado galego, e escritor, investigador e promotor do olimpismo.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1958, e profesionalmente tense dedicado á súa carreira como maxistrado. Xubilouse como presidente da sala do social do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid.
O recoñecemento venlle do seu vencello ao olimpismo. Desde que en 1961 foi designado para representar a España na recentemente creada Academia Olímpica Internacional, presidiu a Academia Olímpica Española, que tamén fundou. Dentro da organización do movemento olímpico, tamén é presidente fundador da Asociación Panibérica de Academias Olímpicas (desde 1990), presidente fundador da Unión Española de Filatelia Olímpica (desde 1996), presidente fundador do Comité Español Pierre de Coubertin (desde 1998), e mais presidente de honra do Comité Internacional Pierre de Coubertin, do que foi presidente entre 1990 e 2001. . Tamén foi membro da Comisión para a Cultura e a Educación Olímpica do Comité Olímpico Internacional.
En 1984 propuxérono para presidir o Comité Olímpico Español, mais finalmente foi escollido Alfonso de Borbón.
Como investigador, doutorouse en Historia con 75 anos pola Universidade de León, cunha tese sobre o significado da vitoria nos Xogos de Olimpia.
Publicaciones
Durántez é un prolífico autor ao redor do olimpismo, a historia dos Xogos Olímpicos modernos e dos da Antigüidade, e de Pierre de Coubertin.
Retard Girl
"Retard Girl" é o sinxelo de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Hole, lanzado en abril de 1990. "Retard Girl" e as demais cancións incluídas no sinxelo estaban incluídas no EP da banda The First Session.
Staples Center
O Staples Center é un pavillón multiusos situado na cidade dos Ánxeles, en California (Estados Unidos). É un dos máis modernos e luxosos do mundo, situado no 1111 S de Figueroa Street. Financiouse por completo de maneira privada, tendo un custo final de 375 millóns de dólares. O seu nome débese a un dos seus patrocinadores, Staples Inc., unha cadea de establecementos con máis de 2.000 tendas en todo o mundo, a cal paga unha importante suma de diñeiro para dar nome ao pavillón.
Historia
Inaugurouse o 17 de outubro de 1999 e moi pronto obtivo o recoñecemento de todo o mundo, gañando en dúas ocasións o premio ao mellor Pavillón do Ano. Alberga máis de 250 eventos, tanto deportivos como de calquera índole, ademais de facer as funcións de centro comercial e de lecer ofrecendo servizos de toda clase. O Staples Center recibe máis de 4 millóns de visitas ao longo do ano.
Lagoa (homónimos)
Unha lagoa é un unha masa de auga depositada nunha depresión ou valgada do terreo de tamaño inferior a un lago; O topónimo galego Lagoa pode referirse a:
Staples Center
Aforamento
O Staples Center pode albergar 20.000 espectadores para concertos, 18.997 para o baloncesto, e 18.118 para o hóckey sobre xeo e o fútbol americano indoor. As dúas terceiras partes dos asentos sitúanse no nivel inferior. Ademais, conta con 160 palcos de luxo e 15 suites para eventos.
Funeral de Michael Jackson
O 7 de xullo de 2009 realizouse no Staples Center o funeral de Michael Jackson, quen había falecido doce días antes na súa residencia desa cidade. Durante o concorrido evento, para o cal se sortearon 17.500 billetes de balde entre as persoas previamente rexistradas no sitio web do recinto, participaron diversos familiares e amigos do cantante, compartindo vivencias e interpretando algunhas das súas cancións máis populares. O cadaleito pechado de Jackson estivo presente entre o escenario e o público as dúas horas que durou a cerimonia, a cal foi transmitida en directo e de xeito gratuíto por Internet e tódalas canles de televisión que desexasen subscribirse.
Os Celerotes, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Os Celerotes é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Autocorrelador
Un autocorrelador é un instrumento óptico que permite obter a traza de autocorrelación dun pulso óptico ultracurto (duración inferior a 10 ps), para dela obter unha medida da súa duración.
Isto é, mide o pulso dividíndoo en dúas réplicas cun retardo relativo e realiza mediante un fenómeno óptico non linear a multiplicación dos mesmos, mentres un detector realiza a integración no tempo da intensidade resultante; en resumo, a falta dun evento controlábel de menor duración para realizar a mostraxe, emprega o propio pulso.
En moitos casos, se a autocorrelación se acompañar dunha expresión analítica suposta a priori para a forma temporal, é posíbel axustar a traza de autocorrelación obtida para ademais determinar o perfil temporal do pulso en amplitudes e fase.
Noutros casos nos que o anterior non é posíbel (como en pulsos por baixo dos 10fs) e non se axustar correctamente a unha forma analítica, non queda outra que obter a traza de autocorrelación interferométrica, ademais de, no caso máis sinxelo, o espectro de amplitudes do pulso, se se desexar a determinación do perfil temporal de amplitude e fase.
Varias técnicas que logran obter o perfil exacto do pulso sen necesidade de coñecer e supoñer unha forma a priori, son FROG,TROG, Sonograma e SPIDER.
Lista de comunidades autónomas españolas por poboación
Lista das comunidades autónomas españolas ordenadas por poboación segundo padrón municipal, a 1 de xaneiro do 2018.
miniatura|300px|Mapa das comunidades autónomas de España. miniatura|300px|Densidades de poboación por provincia (no 2007).
The Martian
The Martian é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por Ridley Scott que foi estreado no 2015. Está protagonizado por Matt Damon e a historia baséase na novela de Andy Weir The Martian, que foi adaptada ó guión por Drew Goddard. Damon interpreta a un astronauta que é dado por morto e abandonado en Marte que ten que loitar por sobrevivir. No filme tamén aparecen Jessica Chastain, Kristen Wiig, Jeff Daniels, Michael Peña, Kate Mara, Sean Bean, Sebastian Stan, Aksel Hennie e Chiwetel Ejiofor nos papeis secundarios.
O produtor Simon Kinberg comezou a desenvolver o filme despois de que 20th Century Fox considerase a novela en marzo de 2013. Drew Goddard adaptou a novela nun guión e nun principio foi elixido para dirixilo, mais o proxecto non seguiu adiante. Ridley Scott substituíu a Goddard, e con Damon como personaxe principal, a produción obtivo a luz verde. A rodaxe comezou en novembro de 2014 e durou aproximadamente 70 días. Foron construídos preto de 20 escenarios nun estudio de Budapest, un dos meirandes do mundo. Wadi Rum en Xordania, foi usado para practicamente toda a fotografía de paisaxe do filme.
Sinopse
A tripulación dunha misión a Marte é sorprendida por unha tormenta e vese obrigada a abortar a misión. O astronauta Mark Watney (Matt Damon) é dado por morto e queda só no planeta vermello. Deberá usar o seu enxeño e a súa capacidade de supervivencia para facer saber á Terra que está vivo e lograr ser rescatado.
Desmielinización
En bioloxía, a desmielinización é a perda da vaíña de mielina que illa os nervios. As neuronas, células do sistema nervioso, están arrodeadas por unha substancia chamada mielina, que favorece a condución eléctrica. No sistema nervioso central, a mielina fórmase a expensas da membrana plasmática dos oligodendrocitos, mentres que no sistema nervioso periférico depende das células de Schwann. Cando a mielina é destruída, a condución dos sinais eléctricos ao longo dos nervios vese seriamente afectada, e en consecuencia os nervios perden a súa funcionalidade co paso do tempo. A desmielinización comporta ademais unha perda da velocidade de condución do impulso e da resposta, perda de propiedades de condución, consumo enerxético pouco eficiente e desorganización do sistema nervioso.
Doenzas que cursan con desmielinización
Artigo principal: Doenza desmielinizante
A desmielinización e é o sinal de certas doenzas neurodexenerativas autoimmunes, como a esclerose múltiple, a encefalomielite diseminada aguda, a mielite transversa, a polirradiculoneuropatía desmielinizante inflamatoria crónica, a síndrome de Guillain-Barré, a mielinose da ponte de Varolio central, e enfermidades desmielinizadoras herdadas como a leucodistrofia, e a enfermidade de Charcot-Marie-Tooth. Os pacientes de anemia perniciosa poden tamén sufrir danos neurais se a súa doenza non se diagnostica axiña. A dexeneración combinada subaguda da medula espiñal, que é un efecto secundario da anemia perniciosa, pode orixinar desde lixeiros danos nos nervios periféricos a danos graves no sistema nervioso central, que afectan á fala, equilibrio e consciencia cognitiva. Cando se degrada a mielina, a condución das sinais ao longo do nervio pode deteriorarse ou perderse e o nervio pode chegar a dexenerar.
Festival de Cinema de Sitges
O Festival de Cinema de Sitges (en Festival Internacional de Cinema Fantàstic de Catalunya) é un festival de cine especializado no xénero fantástico que se celebra dende o ano 1968 na localidade barcelonesa de Sitges.
A sede principal do festival é o Auditori, situado no interior do hotel Meliá Sitges. As outras sedes son o cinema Prado, o cinema El Retiro e o edificio L'Escorxador, onde ten lugar a sección Brigadoon.
O director do festival é Àngel Sala, e Mike Hostench o subdirector.
Pan candeal
300px|dereita|miniatura|Pan candeal de Castrillo de Villavega (Palencia, Castela e León). O pan candeal, pan gramado ou de miolo duro é un tipo de pan tradicional dalgunhas zonas de España que se elaboraba habitualmente con fariña de trigo candeal. Caracterízase polo seu miolo denso e preto, a súa pouca hidratación e unha codela fina, de superficie lisa e cor dourada que se presenta habitualmente con cortes superficiais facendo debuxos xeométricos.
A codela é lixeiramente dura e crocante cando se fai presión sobre ela. O seu miolo é moi denso, de alveolado pequeno e textura suave. Comercialízase redondo, cadrado, como rosca, espiga ou trenza, entre outras presentacións.
Elaboración
O pan candeal facíase tradicionalmente con fariña de trigo candeal, que ten un alto contido en proteínas e menos glute que o trigo que se comercializa actualmente, e cunha fariña que ten menos forza que a farina convencional.
O procesado realízase mediante a técnica do refinado en lugar de amasado. Esta técnica consiste en estirar a masa varias veces con axuda dun rolo ou máquina. O número de levedados levados a cabo é só un en lugar dos dous habituais.
Historia
A partir de Valladolid, que pode ser considerado un dos berces deste pan, exportouse en 1563 cara a Andalucía e Estremadura, a través do mestre panadeiro Francisco Mateo. Este pan tamén chegou á Normandía francesa, tras pasar por Navarra.
Landslide
"Landslide" é un tema da banda Fleetwood Mac composto por Stevie Nicks. Apareceu por ver primeira no seu álbum de 1975 Fleetwood Mac. Nicks tiña 26 anos cando escribiu a canción.
O tema foi versionado polo grupo de country Dixie Chicks e aparece no seu álbum do 2002 Home. A banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins fixo unha versión acústica da canción recollida no seu recompilatorio Pisces Iscariot.
Outros artistas teñen interpretado "Landslide" en actuacións en directo, incluíndo a Tori Amos, ao guitarrista de Red Hot Chili Peppers John Frusciante ou ao vocalista de jass Stacey Kent.
Oswine de Deira
Oswine ou Osuine, finado o 20 de agosto de 651, foi rei de Deira, un antigo reino ao norte de Inglaterra.
Traxectoria
Sucedeu ao rei Oswald ao redor do ano 644, despois de que este morrese na Batalla de Maserfield. Oswine era fillo de Osric. Segundo Beda, Oswine foi asasinado por Oswiu en Gilling, tras terse negado a entrar en batalla.
Beda exaltou a este rei polas súas grandes virtudes. Venerado como santo e mártir, a súa festa celébrase o 20 de agosto.
1979 (sinxelo)
"1979" é unha canción da banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Foi editada en 1996 coma segundo sinxelo do seu álbum Mellon Collie and the Infinite Sadness O tema foi composto polo líder da banda Billy Corgan. Foi nomeado a dous premios Grammy e gañou o premio "mellor video alternativo" dos MTV Video Music Awards en 1996.
A canción aparece tamén no box set da banda The Aeroplane Flies High e no recompilatorio de grandes éxitos Rotten Apples.
1979 Mixes
Os temas 1, 2 e 4 están remesturados por Roli Mosimann, e o 3 por Moby.
Ismael González Arias
Ismael María González Arias, nado en Oviedo en 1958, é un escritor e xornalista en lingua asturiana.
Traxectoria
Diplomouse en Profesorado de Educación Xeral, mais non chegou a traballar como mestre. Foi vendedor de prensa, camareiro, peón na construción e axudante mineiro. Diplomouse tamén en Xestión de Institucións Artísticas e Culturais, e fixo un máster en mercadotecnia e comunicación multimedia, especialista en Xestión Cultural e Territorio. Presidiu a Asociación Profesional de Xestores Técnicos de Cultura d'Asturies e é director da Casa de Cultura Teodoro Cuesta de Mieres.
Obra
En 1988, mentres traballaba na mina, publicou Fálame, fála-y, primeiro manual de aprendizaxe comunicativa da lingua asturiana.
Toda a sçua obra, tanto de ficción como de non ficción, está entrelazada en certo modo, como unha crónica do seu tempo. El cuartu negociu (1993) ten lugar na guerra dos Balcáns, cun personaxe que volve aparecer en El tiempu de Manolo (2005), biografía persoal da década de 1970, marcada pola fin da ditadura en España e pola desaparición do mundo rural. Na novela En busca de Xovellanos (2006), realiza unha incursión na novela histórica, con personaxes españois e estranxeiros que revisan o concepto de España percorrendo o seu territorio tras Gaspar Melchor de Xovellanos, en plena ocupación francesa a comezos do século XIX.
O seu traballo máis valorado pola crítica está relacionado coa música asturiana, tanto como compositor como produtor e crítico musical.
Felipe Tigrão
Felipe de Oliveira Conceição, máis coñecido como Felipe Tigrão, nado en Río de Xaneiro o 9 de xullo de 1979, é un Adestrador e ex futbolista brasileiro.
Carreira
En 2009 xogaba no Pontevedra CF, cedido polo Vitória Sport Clube.
Cabozo
O termo cabozo pódese referir a:
Dicknail
"Dicknail" é o segundo sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado no mes de marzo de 1991 polo selo Sub Pop. O tema aparecería posteriormente no recompilatorio da banda My Body, the Hand Grenade.
Clorosoma
miniatura|Esquema do clorosoma en bacterias verdes do xofre.
O clorosoma é un complexo antena fotosintético presente nas bacterias verdes do xofre e nalgúns fotótrofos anoxixénicos filamentosos verdes (Chloroflexaceae, Oscillochloridaceae). Son diferentes a outros complexos antena porque son de gran tamaño e non teñen unha matriz proteica que sirva de sostén aos pigmentos fotosintéticos. As bacterias verdes do xofre son un grupo de organismos que xeralmente viven en ambientes con moi escasa iluminación, como, por exemplo, a profundidades de 100 m no mar Negro. A capacidade de captar a enerxía da luz e cedela rapidamente é esencial para estas bacterias, algunhas das cales só reciben uns poucos fotóns de luz por molécula de clorofila e por día. Para conseguir isto, a bacteria ten os clorosomas, os cales conteñen ata 250.000 moléculas de clorofila. Os clorosomas son corpos elipsoidais, e nas bacterias verdes do xofre a súa lonxitude vai de 100 a 200 nm, a largura de 50 a 100 nm e a altura de 15 a 30 nm. Nos fotótrofos anoxixénicos filamentosos verdes os clorosomas son algo máis pequenos.
Estrutura
Nas células das bacterias verdes do xofre crese que os clorosomas están unidos aos centros de reacción fotosintéticos na membrana celular por medio do complexo proteico FMO (complexo Fenna-Matthews-Olson) e dunha placa basal do clorosoma composta de proteínas csmA. Os clorosomas dos fotótrofos anoxixénicos filamentosos verdes non teñen o complexo FMO. A composición dos clorosomas é principalmente bacterioclorofila con pequenas cantidades de carotenoides e quinonas rodeadas dunha monocapa de galactolípidos con dez proteínas diferentes unidas a ela.
Organización dos pigmentos captadores de luz
As bacterioclorofilas e os carotenoides son as dúas moléculas responsables da captación de enerxía luminosa. Os modelos actuais da organización da bacterioclorofila e os carotenoides nos clorosomas colócanos nunha organización laminar, na que as colas de farnesol da bacterioclorofila se mesturan cos carotenoides, formando unha estrutura que lembra unha multicapa lipídica.
Recentemente, outro estudo determinou a organización das moléculas de bacterioclorofila nas bacterias verdes do xofre. Estes estudos dos complexos fotosintéticos destas algas sempre foron moi difíciles de facer tecnicamente. Ademais da cristalografía de raios X tradicional, nos novos estudos usáronse bacterias mutantes e criomicroscopía electrónica, e espectroscopía. As imaxes revelaron que as moléculas de clorofila dos clorosomas teñen forma de nanotubo, e están dispostas en hélices, coas moléculas formando un ángulo algo menor de 90º con respecto ao eixe lonxitudinal dos nanotubos. O armazón estrutural presenta algunha desorde para mellorar a función biolóxica de captación de luz, o cal implica que unha estrutura menos ordenada consegue un mellor rendemento.
Mikhail Lérmontov
Mikhaíl Iúrevich Lérmontov (en ruso Михаил Юрьевич Леормонтов), nado en Moscova o 15 de outubro de 1814 e finado o 27 de xullo de 1841, foi un escritor ruso da época romántica, chamado ás veces "o poeta do Cáucaso". Foi o poeta ruso máis importante desde a morte de Alexander Pushkin, ata a súa propia morte, catro anos despois, con só 26 anos de idade. Igual ca Pushkin, Lérmontov morreu nun duelo.
Rosenheim
miniatura Rosenheim é unha cidade da Alemaña localizada na rexión administrativa da Alta Baviera, estado libre de Baviera que está situada na fronteira con Austria. Rosenheim é unha cidade independente (Kreisfreie Städte) ou distrito urbano (Stadtkreis), ou sexa, posúe estatuto de distrito (kreis).
Mikhail Lérmontov
Traxectoria
A causa da morte prematura de súa mai e da carreira militar e os problemas económicos do pai, foi a avoa, que non tiña boas relacións co xenro, a que se ocupou da educación de Lérmontov. Gastou canto foi necesario para darlle a mellor educación posible, pero os seus conflitos permanentes co pai do futuro escritor contribuíron posiblemente a desenvolve-lo carácter agresivo e túzaro do neno. A atmosfera intelectual da época era semellante á que vivira Pushkin aínda que a influencia inglesa comezaba a desprazar a francesa, e Lord Byron era xa tan ou máis popular en Rusia cós escritores franceses.
Rosenheim
Situada a medio camiño entre Múnic e Salzburgo, constitúe o eixo de comunicacións formado polo triángulo Múnic, Viena e Italia, tanto para ferrocarrís como para autoestradas.
Mikhail Lérmontov
Traxectoria
En Moscova, despois de pasar polo gymnasium, Lérmontov entrou na universidade en 1830, na cal pasou só dous anos, xa que se viu obrigado a pedi-la renuncia despois duns incidentes entre algúns alumnos e un profesor. Entre 1830 e 1834 foi á escola de oficiais da garda en San Petersburgo e despois foi asignado ao rexemento de húsares de Tsárskoe Seló. Dirixiu ao tsar Nicolao I un poema, "Smert' poeta" (A morte do poeta), no cal expresaba a súa cólera pola morte en duelo de Alexander Pushkin (en 1837) e reclamaba a vinganza de Rusia sobre o asasino do poeta.
Rosenheim
Rodeada por máis dunha ducia de lagoas e na proximidade dos Alpes, Rosenheim é unha cidade atractiva para os que practican deportes de inverno ou deportes extremos.
Mikhail Lérmontov
No Cáucaso
O tsar indignouse polo poema e Lérmontov foi enviado ao Cáucaso como oficial de dragóns. Alí pasara xa unha tempada á idade de dez anos e encontrouse a gusto deseguida. O temperamento áspero e duro dos montañeiros que tiña que combater casaba moi ben co de Lérmontov, así como a paisaxe de rochas e montañas. Lérmontov foi exiliado ao seu mundo ideal. No Cáucaso coñeceu os decembristas exiliados e a intelectuais xeorxianos rebeldes.
Duelo
Lérmontov visitou San Petersburgo en 1838 e 1839, e despois dun duelo con Ernest de Barante, fillo do embaixador francés, foi novamente enviado ao Cáucaso. En 1839 escribiu a novela Un heroe do noso tempo, que se di foi a causa do duelo con Nicolai Martinov en xullo de 1841 que lle custou a vida. O mesmo poeta escollera para a loita a beira dun precipicio para que o que fose ferido non tivese ocasión de salvarse.
Obra
miniatura|Lérmontov en 1841 En vida, Lérmontov publicou só unha pequena escolma de poemas en 1840. Tres volumes, fortemente mutilados pola censura, foron publicados en 1842 por Iliá Glazunóv e a edición completa das súas obras apareceu en 1860 e 1863. A tradución ao alemán dos seus poemas por Bodenstedt (Berlín, 1842, 2 volumes), deulle unha gran sona en Europa.
A súa novela Un heroe do noso tempo, protagonizada por Pechorin —prototipo de home superfluo— relata a traxedia de certa xuventude rusa da súa época, de ideas liberais e instruída, insatisfeita nunha sociedade inmutable e que tiña a súa vida por fútil. Esta obra creou as premisas do desenvolvemento da novela psicolóxica rusa.
Sorpasso
Sorpasso («adiantamento» en italiano) pode referirse a:
Alfabeto tifinagh
O tifinagh, ou líbico-bérber, é un alfabeto empregado polos bérberes, esencialmente os tuaregs. Outrora foi un abjad, un alfabeto consonántico.
Este alfabeto sufriu modificacións e variacións inevitábeis desde a súa orixe ata os nosos días. Do líbico ata os neo-tifinaghs pasando polo tifinagh sahariano e os tifinagh tuaregs, imos trazar a continuación os aspectos máis importantes de acada unha destas etapas.
Líbico
dereita|miniatura|Cartel no porto de Essaouira, en francés, árabe e tachelhit.
Tifinagh sahariano
O tifinagh sahariano é un alfabeto tuareg antigo. Contén signos suplementarios, como o trazo vertical para notar a vogal final /a/.