cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Párkinson
Epidemioloxía
A idade pico de incidencia son os 60 anos, mais pode xurdir en calquera momento dos 35 aos 85 anos.
Clínica
Os síntomas normalmente comezan nas extremidades superiores e son normalmente unilaterais debido á asimetría da dexeneración inicial no cerebro.
A clínica está dominada polos tremores musculares. Estes inícianse xeralmente nunha man, despois na perna do mesmo lado e despois nos outros membros. Tende a ser máis forte en membros en descanso, como ao termar dos obxectos, e durante períodos estresantes, e é menos notábel cando se dan movementos máis amplos. Na maioría dos casos, mais non sempre, danse outros síntomas como rixidez dos músculos, acinesia, lentitude de movementos e inestabilidade postural (dificultade en manterse en pé). Hai dificultade en iniciar e parar a marcha e os cambios de dirección son dificultosos, con pasos pequenos e numerosos.
O doente presenta unha expresión pechada tipo máscara sen demostrar emocións, e unha voz monotónica, debido ao deficiente control sobre os músculos da cara e larinxe. A súa escrita tende a ser de pequeno tamaño (micrografía). Outros síntomas inclúen depresión e ansiedade, dificultade de aprendizaxe, insomnios, perda do sentido do olfacto.
O diagnóstico faise pola clínica e probas musculares e de reflexos. Normalmente non hai alteracións no TAC cerebral, electroencefalograma ou na composición do líquido cefalorraquídeo. As técnicas de medicina nuclear como SPECTs e PETs poden ser útiles para avaliar o metabolismo das neuronas dos núcleos basais.
Anatomía patolóxica da doenza de Parkinson
Macroscopicamente, hai palidez da substancia negra e do locus ceruleus.
Microscopicamente, hai perda de neuronas con proliferación das células gliais. As neuronas afectadas que quedan presentan característicos corpos de Lewy, inclusións citoplasmáticas eosinofílicas (absorben o corante eosina) contituídas por alfanucleina e parkina, alén doutras proteínas.
Tratamento
O parkinsonismo secundario pode mellorar coa resolución da doenza primaria subxacente. Con todo, a enfermidade de Parkinson e outras variantes primarias son incurábeis e a terapia trata de mellorar os síntomas e retardar a progresión.
A terapia farmacolóxica tenta restabelecer os niveis de dopamina no cerebro. Debe iniciarse tan pronto como o paciente informe de diminución da calidade de vida debido aos síntomas. Úsanse varios tipos de fármacos, incluíndo agonistas dos receptores da dopamina, inhibidores do transporte ou degradación da dopamina extracelular e outros non dopaminérxicos.
Os fármacos usados frecuentemente son os anti-colinérxicos; agonistas do receptor da dopamina, levodopa, apomorfina. Os efectos secundarios desta terapia inclúen movementos descoordinados frenéticos no pico da dose, reaccións anafilácticas a algún fármaco (alerxias), náuseas.
Cirurxicamente, é posíbel facer palidoctomía (excisión do globo pálido) ou máis recentemente é preferíbel a estimulación deses núcleos con eléctrodos cuxa activación é externa e feita polo médico e paciente.
Prognóstico
O curso é progresivo ao longo dos 10 a 25 anos despois da aparición dos primeiros síntomas. O agravamento continúo dos síntomas, mais aló da importancia da dopamina para o humor, levan a alteracións radicais na vida do doente, e frecuentemente á depresión profunda.
A enfermidade non é fatal mais fraxiliza e predispón ao doente a outras patoloxías, como pneumonía de aspiración (o débil control muscular leva a deglutición de comida para os pulmóns) e outras infeccións debido á inmobilidade.
O párkinson en Galicia
A enfermidade do Parkinson afecta ó 3 por cento das persoas galegas maiores de 65 anos, segundo informou a Asociación de párkinson de Galicia, no marco do Día Mundial contra o párkinson que se conmemora o 11 de abril.
O 20 por cento dos pacientes de párkinson son diagnosticados antes dos 40 anos, o que a converte na segunda doenza dexenerativa máis frecuente nos maiores de 65 anos. Ademais, estas persoas son recoñecidas pola combinación dos síntomas que presenta o paciente e polo diagnóstico do médico, segundo esta asociación.
Abade, Coruxo, Vigo
Abade é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 64 habitantes (34 homes e 30 mulleres).
Atópase a unha distancia de 7,8 quilómetros do centro da cidade de Vigo.
Francisco Pérez Crespo
Francisco Pérez Crespo, nado en Marín e finado en Arévalo o 4 de xuño de 1970, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Fundador das industrias pesqueiras Safricope e Pesmar. No franquismo foi nomeado alcalde de Marín en 1943. Permaneceu no cargo até 1957. Foi procurador en Cortes como representante da Organización Sindical (1946-1949) e deputado provincial. Finou en Arévalo en xuño de 1970 a consecuencia dun accidente de tráfico no que tamén morreu o conselleiro de Presmar José Luís Presas García.
Lamela, Bermés, Lalín
Lamela é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Cabo da Igrexa, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
Cabo da Igrexa é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Cordal do Atlas
O Cordal do Atlas é un sistema montañoso que percorre os estados norteafricanos de Tunisia, Alxeria e Marrocos, actuando de barreira entre o mar Mediterráneo e o deserto do Sáhara. O seu punto máis alto é o monte Toubkal, con 4.167 metros de altitude, situado ao suroeste de Marrocos.
Firelight
Firelight é unha banda folk de Malta que representará a Malta no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Coming Home".
Cordal do Atlas
A súa formación foi consecuencia da colisión entre as placas africana e euroasiática durante a oroxenia alpina, na era cenozoica.
Obras artísticas como o filme Mimosas (Óliver Laxe, 2019) ou o libro ''No colo do Atlas. Contos de Marrocos'' de Richard Hughes, traducido ó galego por R. Tato Plaza en 1989 (Xuvenil Alfaguara), teñen lugar nas súas paisaxes.
O espírito de Broustenac
O espírito de Broustenac é un libro escrito por Alfonso Álvarez Cáccamo, publicado por Edicións Xerais en 1996, ano no que gañou o Premio Manuel García Barros de narrativa. Foi traducida ao castelán por Pablo de los Ríos Vázquez, sendo publicada en 1997 por Olalla Ediciones co título de El espíritu de Broustenac.
Trama
A acción comeza o serán do 1 de xullo de 1835 nunha praia a carón do mosteiro de Oia. Unha muller pobre dá a luz, coa axuda dun can, a unha criatura dun tamaño descomunal. Abandónao á súa sorte, e a criatura chega ao mosteiro, onde é acollido polos dez frades da orde do Císter. Acólleno e póñenlle o nome de Broustenac, elixindo cada un unha letra, e ordeándoas segundo a idade dos frades.
O trazo físico máis característico do rapaz é que ten unha crista, e outras das súas características son que se alimenta de algas, e non ouriña nin defeca. Malia ter un só día de idade, sabe falar e tocar o órgano. Axiña descobren nel unha intelixencia supina e un membro viril desproporcionado, polo que xorden debates acerca de se é un santo ou se é o demo.
No contexto da desamortización, o prior ten medo polas novas procedentes de Madrid, pero Broustenac axuda aos frades a cumprir as esixencias para manter aberto o mosteiro, e acaba por ser benquerido por toda a comunidade.
Narración
A obra está escrita desde a perspectiva do narrador omnisciente, describindo non só a situación, senón tamén os pensamentos e sentimentos dos personaxes. Inclúe diálogos en estilo directo.
Abade (homónimos)
Un abade é o superior dunha comunidade de monxes. Como topónimo, Abade pode referirse a:
Finais dos 70s, comezos dos 80s
Finais dos 70s, comezos dos 80s é o segundo disco do grupo Fanny + Alexander, publicado no 2007. Está dispoñible en formato mp3, descargable de balde na páxina do selo, e en formato CD. Está editado baixo licenza Creative Commons 2.0.
Neste disco segue a experimentación iniciada no primeiro, Lusco e Fusco. Seguindo coa base pop e electrónica, acércanse a unha gran variedade de estilos contemporáneos e tradicionais dende unha óptica netamente experimentadora.
Alta Savoia
Alta Savoia (74) (en francés: Haute-Savoie) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión Auvernia-Ródano-Alpes. No seu territorio encóntrase o Mont Blanc (4.810 metros), cumio dos Alpes.
Historia
Até o século XIX, en 1860, o departamento de Alta Savoia formou parte dun estado independente, formado e gobernado a partir do século XI pola Casa de Savoia, que máis tarde se convertería na dinastía de gobernantes da unificación italiana. Esta familia de grandes señores feudais fundara o seu poder no control dos camiños e das gargantas polos pasos de montaña dos Alpes. As súas alianzas cos poderes da época, en particular coa casa de Borgoña, o papado, o emperadores xermánicos e mesmo Francia converteuno no poder dominante dos Alpes.
Bloqueado ao oeste pola forza dos reis de Francia, o condado de Savoia, máis tarde convertido en ducado, trasladou o seu centro de interese cara ao Piemonte e a todo o norte de Italia, até que se apoderou do Reino de Piemonte-Sardeña, elemento preponderante da unificación de Italia.
O departamento de Alta Savoia foi creado en 1860, segundo o Tratado de Turín do século XVIII. Foi un dos últimos territorios metropolitanos anexionados a Francia.
Non obstante, mantivo dende a súa historia e a súa posición fronteiriza até a unión de tres países, un particularismo local, unha lingua vernácula rica e unha marcada fraternidade co Val de Aosta e a Suíza Francesa.
Lambre
O topónimo galego Lambre pode referirse a:
Gamelsa
Produtos
miniatura|180px|esquerda|Máquina expendedora de flores de Gamelsa na estación de autobuses de Oviedo.
Antonio Meijide Pardo
Antonio Meijide Pardo, nado no Barco de Valdeorras o 30 de abril de 1917 e finado na Coruña o 25 de xuño de 2004, foi un historiador galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Residiu na Coruña desde 1940 onde foi catedrático de Xeografía e Historia do Instituto Eusebio da Guarda, posto do que se xubilou en 1985. Investigou a invasión inglesa de 1719 e as reais fábricas en Galicia.
Recoñecementos
Recibiu a Cruz de Alfonso X el Sabio e a Medalla Castelao (1996).
AG-57
A autoestrada do Val Miñor, denominada oficialmente AG-57, é unha autoestrada de peaxe que vai desde a autovía urbana de Vigo (VG-20) até a estrada PO-552, no lugar de Rocamar (Baredo). Conta cuns 22,6 km, se ben orixinalmente estaban proxectados 25. Ten un ramal a Nigrán denominado AG-57N, duns 3,3 km.
Historia
Foi inaugurada o 24 de maio do ano 1999. Orixinalmente o traxecto contaba uns 25 quilómetros, mais cando se inaugurou a conexión urbana da VG-20 modificouse todo o traxecto, unha pequena parte liberado das peaxes e a maioría parte mantén a peaxe.
IMD
A intensidade media diaria da vía foi:
Concesión
A autoestrada do Val Miñor ten un contrato dunha empresa de concesión até o ano 2045, cuxa duración da concesión son 50 anos. A empresa Itínere é a encargada da concesión do tramo Vigo-Baiona. O traxecto da concesión son 25 quilómetros en total.
Michael Caine
miniatura|dereita|Caine, en 2008. Maurice Joseph Micklewhite, coñecido como Michael Caine, nado en Londres o 14 de marzo de 1933, é un actor británico, gañador dos premios Óscar, Globo de Ouro e BAFTA.
Luleå
Luleå ten o sétimo porto comercial máis grande de Suecia. Ten unha grande industria do aceiro e é un centro de investigación extensa. A Universidade de Tecnoloxía de Luleå (Luleå tekniska universitet) é unha das tres universidades tecnolóxicas do país e a universidade máis ao norte de Suecia.
Historia
Na Idade Media Luleå tiña un mercado, un porto e unha parroquia onde hoxe se atopa Gammelstad (cidade vella), a uns 2 quilómetros ao noroeste da presente cidade. A carta real da cidade foi concedida en 1621 polo rei Gustavo II Adolfo de Suecia. No ano 1649 tivo que ser transladada á súa situación actual debido ao axuste posglacial que fixo que a baía se volvese moi pouco profunda impedindo entrar aos barcos. Erik Eriksson Niure foi o encargado de buscar o novo lugar para a cidade e elaborou un patrón de cuadrícula nunha zona que xa tiña un porto construído.
A aldea-igrexa de Gammelstad foi declarada pola Unesco Patrimonio da Humanidade.
No ano 1805 Luleå tiña só 947 habitantes, pero en 1865 Luleå substituíu a Piteå como capital do condado de Norrbotten county e pasou a ter 1 400 habitantes. Na década de 1860 tamén se comezaron a establecer industrias na cidade.
Luleå foi pasto de varios incendios en 1653, 1657 e 1887. Tras os dous primeiros gran parte da poboación regresou a Gammelstad, e só volveu á nova cidade obrigados pola intervención do goberno. O último deles foi especialmente devastador, destruíndo a meirande parte da cidade e salvándose só un feixe de edificios. A catedral neogótica (orixinalmente chamada igrexa Oscar Fredrik) é o edificio máis grande de Luleå, medindo 67 metros.
Mercado Municipal de Santo Agostiño
miniatura|Fachada. O Mercado Municipal de Santo Agostiño, comunmente coñecido polo seu nome en español Mercado de San Agustín, é un mercado de alimentación ou praza de abastos propiedade do Concello da Coruña. Foi construído entre 1932 e 1938 baixo deseño dos arquitectos municipais Antonio Tenreiro e Santiago Rey Pedreira sobre os terreos doutro mercado preexistente que contaba con equipamentos moito máis básicos.
Desde 1898, distintos autores como Pedro Mariño e Antonio de Mesa xa aportaran tres proxectos de mercados de ferro, todos rexeitados por cuestións económicas, xa que no período de entreguerras a construción do predio en ferro non era realmente viábel por mor da escaseza deste material. Finalmente, a obra tomaría a mesma solución construtiva, formal e funcional do Mercado Central de Reims, obra de Maigrot e Freyssinet, de 1927. A cubrición do espazo cunha lámina de formigón parabólica, estabilizada por pequenas bóvedas transversais nos lados máis longos, sería un modelo amplamente utilizado neste tipo de construcións. O cálculo da bóveda realizouno o enxeñeiro Eduardo Torroja.
Río Nabão
O río Nabão é un río portugués afluente do río Zézere que pasa pola cidade de Tomar. Nace no concello de Ansião, no lugar dos Olhos de Água, e a el xúntase, a dez quilómetros de Tomar, o nacemento do Agroal. O río Nabão desauga na marxe dereita do río Zêzere, despois dun curso de 61,47 km. Ten como principais afluentes a Ribeira da Beselga, a ribeira do Olival e a Ribeira de Seiça.
Ó río Nabão está asociada a lenda de Santa Irene (ou Santa Iria).
O asasinato de Richard Nixon
O asasinato de Richard Nixon (en The Assassination of Richard Nixon) é un filme estadounidense de 2004 dirixido por Niels Mueller. Está protagonizado por Sean Penn, Don Cheadle, Jack Thompson e Naomi Watts, e está inspirada na historia de conspiración de Samuel Byck, que artellou o asasinato frustrado de Richard Nixon en 1974. Foi estreado no Festival Internacional de Cine de Cannes de 2004.
Estreouse en galego o 6 de decembro de 2010 a través da TVG.
Ameixa
Ameixa pode referirse a:
Nyköping
Nyköping é unha cidade sueca e capital do municipio de Nyköping e do condado de Södermanland. No ano 2017 tiña unha poboación de 55 467 habitantes.
Nyköping tradúcese litaralmente como "mercado novo" en galego. O prefixo Ny tradúcese como novo e köping é unha vella palabra sueca para ul lugar de mercado e úsase normalmente como sufixo para nomes de cidades da rexión central do sur de Suecia. A cidade atópase preto da costa do mar Báltico e considérase unha localidade costeira. En Nyköping tamén se atopa o aeroporto de Estocolmo-Skavsta, situado a menos de 10 quilómetros do centro da cidade. Nyköping é parte da área do val de Mälaren, a uns 100 quilómetros do centro de Estocolmo. Ten un clima híbrido oceánico/continental, que causa verán cálidos e invernos nevados.
Alpes Dináricos
miniatura|300px|Alpes dináricos.
O Regado
Co topónimo O Regado podémonos referir a dous lugares de Galicia:
O Regado, Bermés, Lalín
O Regado é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Alpes Dináricos
Os Alpes Dináricos (Alpi Dinariche, en italiano; Dinaridi ou Dinarsko gorje en croata e serbio) son unha cordilleira situada na Europa meridional que abrange partes de Eslovenia, Croacia, Bosnia e Hercegovina, Serbia Montenegro e Albania.
Gastón Gaudio
Converteuse en profesional da man do capitán de capitáns Juan Andrushow no club ECA en 1996. Ao gañar o torneo de Roland Garros en 2004, ante o seu compatriota Guillermo Coria, transformouse no terceiro tenista arxentino en obter un Grand Slam individual, despois de Guillermo Vilas e Gabriela Sabatini. Ademais gañou outros 7 torneos ATP, dous deles ATP 500, todos en terra batida, superficie na cal era un especialista. A súa mellor posición na clasificación foi o número 5, en abril de 2005. Retirouse oficialmente en agosto de 2011 aínda que a súa actividade foi moi escasa no tour ATP desde mediados de 2007 en diante.
Alpes Dináricos
Os Alpes Dináricos constitúen a área máis accidentada e montañosa de Europa, exceptuando ós Alpes suízos. Están formados esencialmente de rocha sedimentaria, secundarias e terciarias de dolomita, calcario, arenito e conglomerados formados polos mares e lagos que cubrían a rexión no pasado.
Gastón Gaudio
Traxectoria
Gastón Gaudio naceu o 9 de decembro de 1978 na localidade de Adrogué na contorna da cidade de Buenos Aires. Súa nai, Marisa Canosa Insua, naceu en Fisterra e marchou para a Arxentina aos 7 anos. Alí casou con Norberto Gaudio, descendente de italianos, co que tivo tres fillos: Diego, Julieta e Gastón. Este último comezou a xogar ao tenis á idade de 4 anos.
Aos oito anos de idade federouse, e empezou a participar en torneos entre clubs, Metropolitanos e Nacionais, onde soamente participaban os dous mellores de cada provincia. Gastón sempre estivo nos primeiros postos da clasificación nacional. Á súa vez, combinaba a práctica de tenis xunto co fútbol. Aos 14 anos, participou no Mundial de Menores no Xapón, con Mariano Puerta como compañeiro de equipo. Un ano máis tarde, á idade de 15 tivo que tomar unha difícil decisión, ou tenis ou seguir estudando, xa que levar adiante as dúas cousas con éxito era imposible. Tras longas e reiteradas charlas cos seus pais, decidiron darlle a oportunidade de seguir coa súa carreira tenística.
Así é que con 16 anos recentemente cumpridos, comezou a tomar o tenis como un traballo. Despois de converterse no xogador júnior Nº2 da Arxentina fíxose profesional no ano 1996.
En 2002 gañou os seus dous primeiros títulos ATP en Barcelona, o famoso Conde de Godó onde venceu ao número 1 do mundo Lleyton Hewitt e en Mallorca. En Copa Davis liderou ao equipo arxentino até as semifinais cunha marca de 4-1, perdendo un polémico encontro ante Yevgeny Kafelnikov en Moscova. En 2003 alcanzou por primeira vez o Top 20 da clasificación mundial, xogando 4 semifinais e 3 cuartos de final. Superou ao número 2 do mundo Juan Carlos Ferrero en Cincinnati.
En setembro dese ano viviu un dos momentos máis difíciles da súa carreira cando perdeu categoricamente ante Juan Carlos Ferrero e Carlos Moyá na Copa Davis, sendo acusado moi duramente pola prensa pola súa presunta falta de actitude. O mesmo presidente da Asociación Arxentina de Tenis, Enrique Morea, declarou: "Así non se pode xogar ao tenis".
En 2006, mantívose até metade de tempada dentro dos dez primeiros da clasificación mundial e os seus mellores resultados foron semifinais en Acapulco e no Masters Series de Montecarlo. Na segunda metade do ano estivo lonxe do seu mellor rendemento. Durante todo o 2007 falouse sobre un posible retiro debido aos constantes malos resultados e a falta de confianza. O seu mellor resultado foi unha semifinal no challenger de Todi, en Italia. Finalizou a tempada no posto 182 da clasificación mundial.
En 2008 presentouse nun challenger en Miami e no ATP de Viña del Mar, quedando eliminado en senllas primeiras roldas. O 22 de setembro deixou de aparecer na clasificación mundial. Volveu á competición cunha derrota no Masters da Copa Petrobras, en Santiago de Chile. Xogou a Copa Peugeot Arxentina onde lle gañou a José Acasuso, en cuartos de final, en dous sets. En semifinais gañoulle a Feliciano López. Perdeu a final con Juan Mónaco nun axustado 7-6, 7-6.
O 21 de xaneiro de 2009 logo de 16 meses sen vitorias, pola primeira roda do Challenger de Iquique (po de ladrillo), Gastón derrotou ao italiano Alessio Dei Mauro, por 6-0, 5-7 e 6-2.
O campión de Roland Garros 2004, no seu momento atrasado no posto 762° da clasificación mundial, coa súa vitoria no Challenger de Tunes logrou escalar ao posto 400°. Participou na primeira rolda do ATP de Estoril caendo 6-3 e 6-4 ante o italiano Fabio Fognini. Gaudio chegou aos cuartos de final do Challenger de Bordeus logo de deixar no camiño a xogadores como Fabrice Santoro pero caeu ante o local Laurent Recouderc por 2-6, 6-4 e 6-4. Tamén chegou aos cuartos de final do Challenger de Iquique e a Oitavos de Final no Challenger de Santiago.
A principios de maio recibiu unha invitación para participar en Roland Garros o 24 de maio de 2009 onde foi vencido polo Radek Stepanek, número 19 do mundo por 6-3, 6-4 e 6-1.
En setembro de 2009 volveu ás pistas e estivo presente na Copa Petrobras que se disputou no Club Vilas de Buenos Aires con moi boas actuacións chegando á final do torneo, o que lle permitiu escalar 68 lugares e acceder ao posto 228º o 5 de outubro de 2009. No seguinte torneo da Copa Petrobras (en Montevideo), alcanzou a semifinal, fase na que perdeu co uruguaio Pablo Cuevas. Isto elevouno ao posto 201º.
En 2010, gañou o Challenger de San Remo, vencendo ao arxentino Martin Vassallo Argüello. Ese mesmo ano obtivo o Premio Konex - Diploma ao Mérito como un dos 5 mellores tenistas da década na Arxentina.
Terminou a súa carreira o 18 de decembro de 2011 nun partido de exhibición fronte ao seu amigo e compatriota Mariano Zabaleta, logo de derrotalo 7-6 nun único set.
Galería de Imaxes do Araño, Rianxo
Santa Baia do Araño é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Rianxo
Luis Alberto Lacalle
Luis Alberto Lacalle de Herrera, nado en Montevideo o 13 de xullo de 1941, é un avogado e político uruguaio, presidente do seu país entre 1990 e 1995.
O seu fillo Luis Alberto Lacalle Pou foi elixido para ocupar a Presidencia no período 2020-2025.
Chimbote
miniatura|Foto satélite da cidade de Chimbote Chimbote é unha cidade da costa norcentral do Perú, capital da Provincia de Santa, no extremo noroeste do Departamento de Ancash. Localízase na costa do Océano Pacífico na baía El Ferrol, na desembocadura do río Lacramarca.
A cidade de Chimbote segundo o Instituto Nacional de Estatística e Informática é a novena cidade máis poboada do Perú e albergaba no ano 2007 unha poboación de 320.240 habitantes.
Chimbote é coñecida pola actividade portuaria que nela se desenvolve, así como por ser sede importante da industria pesqueira e siderúrxica do país, ademais de eixe comercial desta parte do Perú.
Etimoloxía
As primeiras especulacións dunha etimoloxía quechua deste topónimo proveñen do século XX. A primeira é exposto por César Guardia, en 1967: Esta explicación resulta contradita pola propia gramática do quechua, xa sexa que se refira ao quechua clásico ou ao quechua ancashino, que nunca rexistraron un sufixo -ti como pluralizador.
En 1989, o lingüista Willem Adelaar propuxo a primeira etimoloxía cun tratamento académico apropiado, formulando que Chimbote fora unha palabra de orixe culle, lingua andina morta na actualidade que se estendeu na serra de La Libertad e o norte de Ancash e parte do sueste de Cajamarca. Nesta rexión, son comúns os topónimos de terminación -t, atopándose ademais outras localidades próximas a Chimbote coa mesma terminación -te, a saber: Macate e Guacate. A raíz da palabra quedaría aínda así descoñecida xa que o léxico culle non foi rexistrado suficientemente antes da súa extinción a mediados do século XX.
Alto Exipto
Chámase Alto Exipto á zona sur do país, que se estende desde o sur da antiga rexión de Menfis (próxima a O Cairo), ata a primeira catarata do río Nilo (en Asuán). O nome árabe é al-Sa'īd (الصعيد), pero durante a época faraónica chamouse schmau «terra da cebada». Con todo, a rexión do delta do Nilo recibe a denominación de Baixo Exipto.
Lengüelle
O topónimo galego Lengüelle pode referirse a:
Alto Exipto
Durante o período predinástico de Exipto xurdiron dous reinos independentes: o Alto e o Baixo Exipto. Foron reunidos polo faraón Menes, do Alto Exipto, baixo o seu mando, comezando con este acontecemento a historia dinástica de Exipto.
O Alto Exipto tiña unha contorna excepcional: comprendía unha chaira moi fértil grazas aos aluvións do Nilo, e producía excedentes alimenticios. A pouca distancia, no deserto lindeiro, había oasis desde os que se organizaban expedicións aos xacementos mineiros do deserto e ás montañas do Sinaí, para obter metais e pedras preciosas.
Esta riqueza converteu o país nun punto de concentración de rutas comerciais, tanto por terra desde Nubia ao sur e o mar Vermello ao leste, a chamada ruta Uadi Hammamat, comercio que está confirmado polo achado en Abidos de ánforas de viño procedentes de Canaán. Evidentemente, tamén existía a ruta fluvial do Nilo cara ao Delta. Esta riqueza do país reflectíase na dos seus gobernantes, que empregaron parte destas riquezas nas súas tumbas.
Lista de gobernantes do alto Exipto prehistórico
É posible que a seguinte lista non estea completa (hai moitos máis de existencia incerta):
Lista de nomes
miniatura|upright|Mapa do Antigo Exipto cos seus nomes históricos. "Alto Exipto" está na parte inferior do mapa.
Benjamin Ashkenazy
Benjamin Ashkenazy, nado en Sofía o 28 de marzo de 1940, é un compositor e director de orquestra israelí de orixe xudía búlgara.
Traxectoria
Ashkenazy emigrou coa súa familia a Israel en 1948, estudou composición con Yizhak Sadai e dirección de orquestra, piano e clarinete na Universidade de Tel Aviv e na Academia Rubin de Xerusalén. Ao retamar trasladouse a Europa perfeccionado os seus coñecementos cos directores Franco Ferrara, Roberto Benzi e Sergiu Celibidache. En 1973 estableceuse nos Países Baixos, onde estudou dirección de orquetra con Louis Stotijn e composición con Peter Schat no Real Conservatorio da Haia. Ashkenazy dirixiu orquestras nos Países Baixos, Polonia, Romanía, Italia, Israel e Bulgaria e mais é conselleiro musical e director convidado permanente da Orquestra Filharmónica de Vidin en Bulgaria e da Orquestra Filharmónica de Transilvania de Cluj-Napocca en Romania. Desde 1993 é director artístico do Festival Internacional de Música Clásica de Varsovia e é autor do libro The Systematical Proces in Solfege and Harmony (2000).
Composicións
Ashkenazy escribiu obras para orquestra como Metamorphosis 4-6-2-1 (1976), Caprice 4-1 (1978) ou The Shofar (1991), para música de cámara como Concerto for Trombone, Piano & Percussion (1981), Kinderkreuzzug-1939, para voz, violoncelo, piano e percusión (1981), Concerto for Vibraphone, Marimba, and Chamber (1986) ou Quintet Op. 30 para frauta, trombón, contrabaixo, piano e percusión (2006).
Vilija Matačiūnaitė
Vilija Matačiūnaitė é unha cantante e actriz lituana que representará a Lituania no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Attention" en Copenhague, Dinamarca.
Bilbao Athletic
O Bilbao Athletic, antes coñecido como Athletic Club B, é un equipo de fútbol español da cidade de Bilbao. Fundouse en 1964 e compite na Primeira División RFEF. Trátase do filial do Athletic Club.
Segundo as normas, como filial xogará en polo menos unha categoría inferior á do primeiro equipo e tampouco lle está permitido participar na Copa do Rei. Só pódese compor de xogadores menores de 23 anos ou, na súa falta, menores de 25 anos con contrato profesional co primeiro equipo.
Estadio
O Bilbao Athletic xoga no campo 1 das Instalacións de Lezama, con capacidade para 2000 espectadores. As tempadas nas que militou na Segunda División adoitou xogar no Estadio de San Mamés.
Cadro actual
Actualizado a 8 de setembro de 2021.
Đặng Thị Ngọc Thịnh
Đặng Thị Ngọc Thịnh, nada en Quảng Nam o 25 de decembro de 1959, é unha política vietnamita que exerceu como presidenta interina de Vietnam en 2018 tras a morte de Trần Đại Quang.
I Used to Spend So Much Time Alone
I Used to Spend So Much Time Alone é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Chastity Belt, publicado o 2 de xuño de 2017 a través do selo Hardly Art. O disco foi producido por Matthew Simms. En xeral recibiu boas críticas, destacando moitas o seu contido máis serio que nos seus anteriores lanzamentos, mentres que outras sentían que o material da banda crecera co álbum.
Đặng Thị Ngọc Thịnh
Đặng Thị Ngọc Thịnh converteuse en membro do Partido Comunista de Vietnam o 19 de novembro de 1979. Foi vicepresidenta de Vietnam desde o 8 de abril de 2016 até 2018. Foi elixida vicepresidenta de Vietnam despois de gañar o 91,09% dos votos (450 votos) na Asemblea Nacional, converténdose na primeira muller na historia vietnamita en ser elixida para o cargo de vicepresidente de Vietnam. Foi membro das Asembleas Nacionais 11 e 13.
I Used to Spend So Much Time Alone
Dous sinxelos precederon ao lanzamento do álbum: o primeiro foi "Different Now", publicado o 8 de marzo, e o segundo foi "Caught in a Lie", aparecido o 7 de abril. Para promocionar o disco a banda publicou "5am" como sinxelo promocional antes do lanzamento do álbum, e vídeos musicais para as cancións "Different Now", "Used to Spend" e "Stuck". Chastity Belt iniciou unha xira por Norteamérica e Europa para apoiar o traballo. A xira comezou o 1 de xuño de 2017 en Seattle, Washington, e rematou o 18 de outubro na mesma cidade.
Đặng Thị Ngọc Thịnh
Tras a morte de Quang, converteuse na primeira muller na historia vietnamita en converterse en presidenta de Vietnam. Foi a primeira muller xefa de estado dun país comunista desde Soong Ching-ling de China.
I Used to Spend So Much Time Alone
Listaxe de cancións
Todos os temas producidos por Matthew Simms. Voces de todas as cancións gravadas por Julia Shapiro, agás "Stuck", gravada por Gretchen Grimm.
Nacho Monreal
Ignacio Monreal Eraso, nado en Pamplona o 26 de febreiro de 1986, coñecido como Nacho Monreal, é un futbolista español que xoga como lateral esquerdo no Arsenal da Premier League de Inglaterra.
É internacional absoluto coa desde 2009, coa que disputou a Copa Confederacións de 2013.
Traxectoria
Formouse na canteira do C. A. Osasuna. Ziganda -que xa fora o seu adestrador en xuvenís e Osasuna B- fíxoo debutar no primeiro equipo nun partido de Liga de Campións ante o Hamburgo, disputado o 9 de agosto de 2006. Tras unha primeira tempada de adaptación, converteuse en indiscutible nas aliñacións para as seguintes campañas e nun dos mellores laterais esquerdos nacionais, chegando a debutar coa selección española en 2009. Co club navarro disputou 144 partidos, marcando tres goles en Primeira División a Levante, Xerez e Hércules.
De cara á tempada 2011-12, Osasuna decidiu aceptar a oferta de seis millóns de euros procedente do Málaga CF. O xogador tiña contrato até 2014 cunha cláusula de doce millóns de euros negociable, a condición de que o equipo interesado non fose o Athletic Club. No club malacitano continuou como titular e volveu disputar a liga de Campións. O 27 de xaneiro de 2013, no seu último partido co club malacitano, marcou na vitoria ante o Mallorca (2-3).
O 31 de xaneiro, nas últimas horas antes de que se pechase o mercado invernal, o xogador chegou a un acordo para asinar polo Arsenal, por 10 millóns de euros máis unha cantidade variable en obxectivos. O 16 de marzo anotou o seu primeiro tanto en Premier League, ante o Swansea City. Na súa primeira tempada completa no club inglés logrou a FA Cup 2013-14, aínda que foi suplente habitual de Kieran Gibbs. Na tempada 2014-15 inverteu a situación e consolidouse como titular no equipo londiniense. Nesa campaña logrou a súa segunda FA Cup, competición na que anotou un gol ante o Manchester United, e a Community Shield. Na seguinte campaña a súa situación mellorou aínda máis e foi titular en 44 ocasións, conquistando a súa segunda Community Shield. Na tempada 2016-17 continuou, por terceira tempada consecutiva, como titular. No partido de semifinais da FA Cup ante o Manchester City marcou o gol que forzou a prórroga e permitiu eliminar ao club de Pep Guardiola. O 27 de maio logrou a súa terceira FA Cup ao vencer ao Chelsea (2-1). Comezou a tempada 2017-18 conquistando a súa terceira Community Shield, anotando un dos goles da quenda de penaltis ante o Chelsea. Na súa sexta campaña no club inglés destapouse como goleador ao anotar seis goles, un deles ante o Östersunds en Liga Europa.
Selección nacional
En outubro de 2016, tras case tres anos de ausencia, regresou nunha convocatoria da man de Julen Lopetegui pola lesión de Jordi Alba nun partido ante Albania de clasificación para o Mundial 2018. O 12 de novembro marcou o primeiro gol nun partido de clasificación ante Macedonia.
O 21 de maio de 2018 foi incluído na lista de 23 xogadores que acudiría ao Mundial de Rusia de 2018, despois de non ser convocado nas dúas últimas convocatorias.
ATP sintase
miniatura|300 px|dereita|ATP sintase.
A secuencia global de reaccións é: ATP sintase + ADP + Pi → ATP sintase + ATP
A enerxía que se almacena no ATP sintetizado por este encima procede dun fluxo de protóns, que se moven a favor dun gradiente electroquímico que se crea e pasan pola ATP sintase, entrando na matriz das mitocondrias, ou entrando no citoplasma bacteriano ou saíndo do tilacoide ao estroma dos cloroplastos.
As ATP sintases que producen ATP atópanse, pois, nos seguintes lugares:
Estrutura da ATP sintase mitocondrial
A nomenclatura do encima tivo unha longa historia. A fracción F1 recibiu ese nome do termo "Fracción 1". O nome da fracción FO (o subíndice é a letra "o" e non o número "cero") deriva de que era a fracción que se unía á oligomicina, que é un antibiótico que inhibe a fracción FO.
Estas rexións funcionais constan de diferentes subunidades proteicas, indicadas nas táboas de máis abaixo.
Estrutura da porción F1 da ATP sintase
A partícula F1 é bastante grande e pode verse con microscopio electrónico de transmisión con tinguidura negativa. Son partículas de 9 nm de diámetro que salpican a membrana mitocondrial interna. Orixinalmente denominábanse partículas elementais e pensábase que contiñan todo o aparato respiratorio mitocondrial, pero, despois dunha longa serie de experimentos, Ephraim Racker e os seus colegas (que foi quen illou por primeira vez a partícula F1 en 1961) demostraron que esta partícula estaba relacionada coa actividade de ATPase das mitocondrias cos procesos respiratorios desacoplados e coa actividade de ATPase nas partículas submitocondriais creadas nos experimentos expoñendo as mitocondrias a ultrasóns. Esta actividade de ATPase (hidrolizar ATP) foi despois asociada coa síntese de ATP nunha longa serie de experimentos.
Estrutura da porción FO da ATP sintase
A porción FO da ATP sintase é un poro de protóns inserido na membrana mitocondrial interna. Consta de tres subunidades principais A, B e C, e (en humanos) seis subunidades adicionais, d, e, f, g, F6 e 8 (ou A6L).
Modelo de funcionamento
Nas décadas de 1960 e 1970, Paul Boyer postulou o mecanismo do cambio de unión (binding change) ou mecanismo flip-flop, que implica que a síntese do ATP está combinada cun cambio conformacional na ATP sintetase xerado por unha rotación da subunidade gamma. O grupo de traballo de John E. Walker en Cambridge, conseguiu cristalizar o dominio catalítico F1 da ATP sintase. A estrutura, que naquel tempo era a estrutura proteica asimétrica máis grande coñecida, indicaba que o modelo de catálise rotatoria de Boyer era, en esencia, correcto. Por estes traballos Boyer e Walker recibiron o premio Nobel de Química de 1997, que compartiron con Jens Christian Skou "polo primeiro descubrimento dun encima transportador de ións, a Na+,K+-ATPase" miniatura|220px|dereita|Mecanismo de síntese da ATP sintase. O ATP móstrase en vermello, o ADP e o fosfato en rosa, e a subunidade rotatoria γ en negro.
A estrutura cristalina da F1 presentaba subunidades proteicas alternantes alfa e beta (3 de cada), dispostas como cuarteiróns de laranxa arredor dunha subunidade gamma asimétrica. De acordo co modelo actual da síntese do ATP coñecido como o modelo catalítico alternante, a forza protón-motriz xerada pola cadea de transporte electrónico, causa o paso de protóns (H+) a través da membrana pola porción FO da ATP sintase. A porción da FO (o anel das subunidades c) rota a medida que os protóns pasan a través da membrana. O anel c está estreitamente unido ao talo central asimétrico (que consta principalmente da subunidade gamma), o cal rota dentro da subunidade alfa3beta3 de F1 causando que os tres sitios catalíticos aos que se unen os nucleótidos pasen por unha serie de cambios conformacionais que levan á síntese de ATP. As subunidades maiores de F1 non poden rotar xunto co rotor do talo central porque llelo impide unha subunidade periférica longa con forma de talo que une a subunidade alfa3beta3 á porción non rotatoria de FO. A estrutura da ATP sintase intacta coñécese actualmente a baixa resolución por estudos de electrocriomicroscopia (cryo-EM) de todo o complexo. O modelo cryo-EM da ATP sintase suxire que a subunidade periférica con forma de talo é unha estrutura flexible que se enrosca arredor do complexo, xa que une F1 e FO. Nas condicións adecuadas, a reacción encimática pode tamén levarse a cabo en sentido contrario, causando a hidrólise do ATP (actividade ATPásica) bombeando protóns a través da membrana.
O mecanismo de cambio de unión (binding change) implica que os sitios activos da subunidade β pasen por un ciclo no que poden estar en tres estados. No estado "aberto", o ADP e o fosfato entran no sitio activo, o que no diagrama da dereita se mostra en vermello. A proteína despois péchase arredor das moléculas e úneas debilmente, o que se chama o estado "solto" ou "frouxo" (loose), que se mostra no diagrama en laranxa. O encima despois sofre outro cambio de forma e forza a estas moléculas a unirse, e o sitio activo dise que está no estado "apertado" ou "firme", que se mostra no diagrama en rosa, unindo a molécula de ATP acabada de sintetizar cunha afinidade moi alta. Finalmente, o sitio activo cicla de novo ao estado aberto, liberando o ATP e unindo máis ADP e fosfato, listos para iniciar un novo ciclo de produción de ATP.
Función fisiolóxica
A función principal da ATP sintetase é sintetizar o ATP necesario para as actividades da célula por medio da fosforilación oxidativa que ten lugar nas mitocondrias e nas bacterias. Nos cloroplastos sintetiza ATP que será usado nas reaccións da fase escura da fotosíntese (ciclo de Calvin).
Como pasa con moitos outros encimas, a actividade da F1FO ATP sintase é reversible. Nalgunhas bacterias a produción de cantidades o suficientemente grandes de ATP pode crear un gradiente transmembrana de protóns, que usan as bacterias fermentadoras que non teñen cadea de transporte electrónico, e hidrolizan o ATP para crear un gradiente de protóns, que se utiliza para mover flaxelos e transportar nutrientes ao interior da célula.
Nas bacterias que poden respirar, en condicións fisiolóxicas a ATP sintase, en xeral, funciona na dirección oposta ou normal, creando ATP facendo uso da forza protón-motriz xerada pola cadea de transporte electrónico como fonte de enerxía. O proceso que forma ATP desta maneira denomínase fosforilación oxidativa. O mesmo proceso ten lugar nas mitocondrias dos eucariotas, nos que a ATP sintase está localizada na mambrana mitocondrial interna, coa porción F1 sintetizadora do ATP asomando á matriz.
Evolución da ATP sintase
A evolución da ATP sintase pénsase que é un exemplo de evolución modular, na que dúas subunidades separadas e coas súas propias funcións acaban asociándose e adquirindo unha nova funcionalidade. Esta asociación debeu ocorrer moi cedo na evolución da vida, como pon en evidencia o feito de que teñan esencialmente a mesma estrutura e exista o mesmo proceso de síntese de ATP nas ATP sintases de todos os reinos de seres vivos. A F-ATP sintase mostra unha gran semellanza tanto funcional coma mecánica coa V-ATPase dos vacúolos. Porén, mentres que a F-ATP sintase xera ATP utilizando un gradiente de protóns, a V-ATPase fai o contrario, é dicir, xera un gradiente de protóns a expensas da hidrólise do ATP, xerando nos vacúolos pH tan baixos como de ata 1. A partícula F1 tamén mostra unha similitude significativa coas ADN helicases hexaméricas e a partícula FO mostra semellanzas cos complexos motores flaxelares que funcionan aproveitando a forza protón-motriz do H+. O hexámero α3β3 da partícula F1 mostra tamén unha similitude estrutural significativa con ADN helicases hexaméricas; e ambas as dúas forman un anel con simetría rotacional de 3 pregamentos e un poro central. Ambas as dúas teñen ademais funcións que dependen da rotación relativa de macromoléculas dentro do poro; as ADN helicases usan a forma helicoidal do ADN para impulsar o seu movemento ao longo da molécula de ADN e para detectar o superenrolamento, mentres que o hexámero α3β3 usa os cambios conformacionais debidos á rotación da subunidade γ para impulsar unha reacción encimática.
O motor de H+ da partículas FO mostra unha gran similitude funcional cos motores de H+ presentes nos motores flaxelares. Ambos os dous presentan un anel de moitas pequenas proteínas en hélice alfa que rotan en relación a proteínas estacionarias próximas usando un gradiente de H+ como fonte enerxética. De todos modos, isto non é unha semellanza moi forte, porque a estrutura de conxunto dos motores flaxelares é moito máis complexa ca o da partícula FO, e o anel de proteínas rotatorias é moito máis grande (son arredor de 30 comparadas coas 10, 11, ou 14 que se coñecen no complexo FO).
A teoría da evolución modular para explicar a orixe da ATP sintase suxire que dúas subunidades con funcións independentes, unha ADN helicase con actividade de ATPase e un motor de H+, se asociaron, e a rotación do motor impulsou a actividade de ATPase da helicase, pero en sentido contrario, sintetizando ATP. Este sistema despois evolucionaría facéndose cada vez máis eficiente, e finalmente daría lugar aos complexos de ATP sintases que vemos hoxe. De modo alternativo, o complexo ADN helicase/motor de H+ puido ter unha actividade de bomba de H+, e a actividade de ATPase da helicase faría funcionar o motor de H+ en sentido contrario. Isto puido evolucionar máis tarde a levar a cabo a reacción contraria e funcionar como unha ATP sintase.
ATP sintase en diferentes organismos
miniatura|150px|Modelo simplificado de ATP sintase de [[E. coli.]] miniatura|150px|O motor rotatorio da ATP sintase de E. coli.
ATP sintase humana
A continuación, unha lista de xenes humanos que codifican os compoñentes das ATP sintases:
ATP sintase de plantas
Nas plantas a ATP sintase está presente nas mitocondrias pero tamén nos cloroplastos (CF1FO-ATP sintase). Nos cloroplastos o encima está integrado na membrana dos tilacoides; a porción CF1 asómase ao estroma, onde ten lugar a síntese de ATP. A estrutura xeral e o mecanismo catalítico da ATP sintase nos cloroplastos son case os mesmos que na mitoocndria. Porén, nos cloroplastos o gradiente de protóns é xerado polo funcionamento da fase luminosa da fotosíntese, aínda que é similar: os electróns que a luz arranca da clorofila circulan por unha cadea de transportadores e a auga funciona como doante de electróns para que a clorofila recupere os electróns que perdeu; conforme circulan os electróns hai un bombeo de protóns ao interior do tilacoide, que crea o gradiente.
ATP sintase bovina
A ATP sintase mellor caracterizada bioquímica e estruturalmente é a extraída das mitacondrias do corazón de vaca (Bos taurus). Utilizouse moito nos estudos porque o miocardio do corazón deste animal ten unha grande concentración de mitocondrias.
ATP sintase de E. coli
A ATP sintase da bacteria E. coli é a máis simple coñecida, con 8 tipos diferentes de subunidades. Nas bacterias o encima está na membrana plasmática e a porción F1 asoma ao interior da célula.
ATP sintase en lévedos
A ATP sintase de lévedo é unha das mellor estudadas dos eucariotas, e nela foron identificadas cinco subunidades na porción F1, oito na FO, e sete proteínas asociadas. A maioría destas proteínas son homólogas ás doutros eucariotas.
Rabino
miniatura|250px|Rabino ensinando a nenos no 2004. Rabino (en רִבִּי, ribí; רַבִּי, rabí) dentro do xudaísmo significa "profesor", "mestre" ou literalmente "grande". A palabra "Rabbi" ("Meu Mestre") deriva da raíz hebraica Rav, que no hebraico bíblico significa "grande" ou "distinto" (en coñecemento).
No xudaísmo, Rabino é un título empregado para distinguir aquel que ensina, aquel que ten a autoridade dos doutores da Torá, ou aquel apuntado polos líderes relixiosos da comunidade. Hoxe os rabinos son os responsables do ensino e aplicación dos ensinos do xudaísmo. Ao contrario doutras relixións, o rabino non é un sacerdote, non sendo estritamente preciso para a realización da maioría dos actos do ciclo de vida xudaico, como o casamento, bar-mitzvá, sepulturas, etc. Os únicos actos que esixen a participación dun rabino son o xet (divorcio) e litixios que esixan a decisión dun tribunal rabínico.
Árabe iemení
O árabe iemení é un conxunto de variedades do árabe falado no Iemen e no suroeste de Arabia Saudita, así como en Somalia e Djibuti. Polo xeral é considerado como unha variedade moi conservadora, mantendo moitos trazos do árabe clásico que non se observan na maioría dos países de fala árabe.
O árabe iemení pódese dividir en varios grupos dialectais principais, cada un co seu propio vocabulario distintivo e fonoloxía. Os máis importantes destes grupos son o árabe san'ani, o árabe ta'izzi-adeni (tamén chamado árabe iemení do sur ou árabe de Djibuti), o árabe tihamiyya e o árabe hadhrami. O árabe iemení emprégase para as comunicacións diarias e non ten un status oficial; o árabe estándar moderno emprégase con propósitos oficiais, na educación, o comercio e os medios de comunicación.
Liga Galega de Fútbol Gaélico
A Liga Galega de Fútbol Gaélico é unha competición de fútbol gaélico. Nada na tempada 2013/14 baixo a organización da Asociación Galega de Fútbol Gaélico, o seu obxectivo é asentar este deporte en Galiza.
Segunda edición (2014-2015)
Na segunda edición participan 8 equipos na categoría masculina e 7 na feminina.