cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georges Desdevises Du Dézert
Georges-Nicolas Desdevises Du Dezért, nado en Lessay (departamento de Mancha) o 21 de maio de 1854 e finado en Chamalières (Puy-de-Dôme) en 1942, foi un historiador, novelista, poeta, crítico literario e hispanista francés.
Carballa
Carballa pode referirse a:
Amais, como topónimo Carballa pode referirse a:
Georges Desdevises Du Dézert
Traxectoria
Foi profesor de historia no lycée de Lorient en 1878, data na que inicia unha brillante carreira no ensino que o leva a Le Mans, Tours, Rennes, de novo Caen e finalmente, en 1892, a Clermont-Ferrand. Desde 1882 foi catedrático na Universidade desta cidade, en cuxa Facultade de Letras foi decano entre 1909 e 1913.
A súa obra abarca aspectos relacionados con Normandía, Auvernia e España e o mundo hispánico, tanto que o seu amigo Louis Bréhier dixo del:
Na súa primeira tese de doutoramento tratou sobre a condición feminina e o réxime matrimonial no Fuero de Navarra; a segunda, en Historia, versou sobre Carlos de Aragón, o príncipe de Viana (1889), unha obra moi documentada para a que, por medio de axudas oficiais francesas, pescudou a fondo no Arquivo da Coroa de Aragón e no Arquivo Xeral de Navarra entre 1881 e 1886; a edición de 1889 desta obra fíxose clásica.
A Parrocha, O Esto, Cabana de Bergantiños
A Parrocha é un lugar da parroquia do Esto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
429
Véxase tamén
Historia ano a ano
Eladio Santos
Eladio Santos, nado en Vigo, é un compositor galego de indie pop. É coñecido pola colaboración en grupos como Medusa, Foggy Mental ou Eladio y los seres queridos, sendo este último no que leva involucrado dende 2005 ata hoxe.
Medusa
Medusa foi un grupo galego de pop-rock de principios do 2000, con letras en castelán. En 2003 editaron a entrega discográfica "Larga duración".
Este grupo iniciouse coa composición "Que estalle una bomba", na cal Eladio Santos quixo engadir un son. A partir disto, Eladio quixo formar un grupo que tocase cancións coma esa. O disco foi editado por GASA, que pertence á multinacional Warner Music Group. Isto axudoulles a seren coñecidos non só na cidade olívica, senón no resto do estado. Os temas destas cancións xiran arredor do desamor ou da xuventude e o seu tránsito cara a madurez, e reflicten a vida dos compoñentes do grupo nese momento. Tódalas cancións están escritas en castelán.
Eladio y los seres queridos
En decembro de 2007 publicou o seu primeiro álbum en formato CD como "Eladio y los seres queridos". Este álbum foi "Esto que tienes delante", que na primeira edición vendeuse en cuestión de días. O álbum grabouse con Grabaciones en el mar, e foi producido por Juan de Dios en Casa de Dios en Madrid.
Pellworm
miniatura|Vista de Pellworm Pellworm é unha illa alemá do Mar do Norte de arredor de 37 km² e 1.200 habitantes. É unha comunidade do distrito da Frisia Setentrional (Kreis Nordfriesland) e sede do concello das Illas de Hallig (comunidades de Gröde, Hooge et Langeneß).
A illa de Pellworm aboia no "watt", unha clase de prado húmido, onde hai vida vexetal e animal abonda, que une os "halligen" entre eles na marea baixa.
O Rieiro, O Esto, Cabana de Bergantiños
O Rieiro é un lugar da parroquia do Esto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 29 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 17 mulleres.
Comité Olímpico Nacional Italiano
O Comité Olímpico Nacional Italiano (en Comitato Olimpico Nazionale Italiano) é o organismo responsábel do desenvolvemento e administración das actividades deportivas en Italia. Foi fundado en 1914 e é un membro do Comité Olímpico Internacional (COI). Dentro de Italia, recoñece 45 federacións deportivas, 16 asociacións, 12 organizacións de promoción do deporte, unha organización territorial e 19 organizacións para a mellora do deporte. En total, conta con 95 000 clubs e 11 millóns de membros afiliados.
Avetarda
A avetarda (Otis tarda) é unha ave zancuda do sur e centro de Europa e da Asia temperada. As poboacións europeas(Otis tarda tarda) non emigran, pero as asiáticas (Otis tarda dybowskii) móvense ao sur no inverno.
É unha especie en perigo debido á mecanización das rexións agrícolas, vive en zonas áridas.
O macho mide 1 m de longo e ten 2'4 m de envergadura, pode pesar ata 16 kg, considérase a ave de maior peso de Europa, ten a plumaxe parda avermellada con manchas negras. A femia é un 30% máis pequena e pesa a metade.
Aliméntase de herba e suplementariamente de insectos, ratos, ovos e vermes.
As principais poboacións están en España (15.000), Rusia (10.000), Hungría (1.200), Ucraína (550), Portugal (500), Austria (100), Alemaña (90) e Marrocos (50). En Galicia, actualmente, só se ve esporadicamente nas provincias de Ourense e Lugo.
As poboacións de avetarda asiática distribúense entre o sur de Rusia (200) e Mongolia (500)
Fundación Otero Pedrayo
A Fundación Otero Pedrayo é unha fundación cultural de carácter privado que ten como obxectivo o mantemento e promoción da memoria colectiva sobre o escritor e intelectual ourensán Ramón Otero Pedrayo, chamado "Patriarca das Letras Galegas", a través das actividades lembradoiras propias dunha fundación destas características, e da custodia da súa Casa-Museo no lugar de Cimadevila, na parroquia de Trasalba, no concello de Amoeiro. Desde 2021 o seu presidente é Xosé Eduardo López Pereira.
Organización
Ramón Otero Pedrayo, sen herdeiros directos, deixou unha manda no seu testamento pola que legaba a súa Casa Grande de Trasalba a Galicia, representada para o efecto pola Editorial Galaxia. Para cumprir a súa vontade, uns meses despois da súa morte, o 10 de abril de 1976, creouse un Padroado que axiña constituíse unha Fundación Cultural independente que foi recoñecida por Orde Ministerial do 19 de xullo de 1979 e, como Fundación de Interese galego, por orde da Xunta de Galicia.
Publicacións
A Fundación edita publicacións relativas á cultura galega, tanto propias de Otero Pedrayo, como dos personaxes galardonados cada ano.
Raí Nascimento
Raí Nascimento de Oliveira, nado en Río de Xaneiro o 18 de maio de 1998, é un futbolista brasileiro que xoga de dianteiro no Bahia, do Campionato Brasileiro.
Inicios
Nacido en Río de Xaneiro, trasladouse a España aos 14 anos e uniuse ao equipo xuvenil do AD Stadium Casablanca. En 2014, despois de pasar polo Stadium Venecia, chegou ao AD Alfindén.
O 21 de decembro de 2014, con só 16 anos, debutou na Primeira Rexional de Andalucía fronte ao El Gancho CF. O seu primeiro gol anotouno ao mes seguinte na vitoria por 2-0 contra o CD Perdiguera. Acabou a tempada con once goles en 15 partidos.
Zaragoza
En agosto de 2016 uniuse ao Real Zaragoza, pero non puido xogar ata xaneiro debido á falta de autorización internacional. Asignado inicialmente aos equipos xuvenís, debutou co filial zaragocista en Terceira División o 8 de xaneiro de 2017 anotando un dos goles do seu equipo na derrota por 2–4 contra o CD Belchite 97.
Finalmente debutou co primeiro equipo do Zaragoza na Segunda División o 18 de marzo de 2017, substituíndo na segunda parte a Rolf Feltscher nunha derrota por 1-2 contra o Sevilla Atlético. O adestrador que o fixo debutar foi Raül Agné, que foi destituído ao día seguinte. O 27 de abril prorrogou o seu contrato ata 2021, e foi definitivamente ascendido ao primeiro equipo o 6 de xuño.
O 29 de xaneiro de 2019 foi cedido á UD Ibiza da Segunda División B ata o final da tempada. O 11 de xullo renovouse o seu préstamo por un ano máis. Disputou un total de 39 partidos co club insular, marcando cinco goles e xogando a promoción de ascenso a Segunda División na tempada 2019/20.
Despois de regresar da cesión o seu contrato foi renovado ata 2023. Con todo, só disputou sete partidos máis co Zaragoza e o 25 de xaneiro de 2021 rescindiu o seu contrato co club.
Deportivo da Coruña
O 27 de xaneiro de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, da Segunda División B, asinando ata final de tempada. Disputou 13 encontros, 10 deles como titular, nos que non logrou ningún gol. O seu contrato non foi renovado.
Bahia
En setembro de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo Bahia. Debutou no Campionato Brasileiro o 10 de outubro, nun partido contra o Athletico Paranaense no Arena da Baixada, realizando unha destacada actuación e marcando o primeiro dos dous goles do seu equipo (0-2).
Vertavillo
Vertavillo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 215 habitantes (INE 2012).
A Ameixenda, Nantón, Cabana de Bergantiños
A Ameixenda é un lugar da parroquia de Nantón no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 40 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 23 mulleres.
Babirusa
miniatura|Babirusa miniatura|esquerda|Cranio. O babirusa (Babyrousa babyrussa) é un mamífero da familia dos súidos (Suidae) que habita en Indonesia. É un animal tímido, atópase nas selvas tropicais e nas ribeiras dos ríos e lagos, aliméntase sobre todo de follaxe. A poboación total estimábase en 4 000 individuos en 1996, nas illas de Sulawesi, Butung, Muna, Buru, Mangole, Tuliabu e Tongian.
José Fernández Canosa
José Fernández Canosa, máis coñecido como o Ghaiteiro do Piñeiro ou o Ghaiteiriño, nado en Piñeiro (Aldán) o 1 de decembro de 1935, é un gaiteiro galego.
Traxectoria
Fillo de Avelino Fernández e Dolores Canosa, comezou a traballar nun serradoiro aos 8 anos. Aos dezaoito meteuse a albanel, oficio que xunto co de gaiteiro, desempeñaría o resto da vida. Montou a súa propia empresa, pero aínda así acabou tendo a necesidade de buscar traballo fóra, en Zaragoza en 1976 e máis tarde saíndo por contratos a Suíza. No 1988 volveu ao seu barrio natal e retomou a súa empresa ata que se xubilou en 2000. Aos vinte e catro anos, coñeceu na rapa das bestas de Sabucedo a Carmen Ambroa Lago, coa que casou en 1960, e tiveron cinco fillos e dúas fillas.
Os primeiros contactos coa gaita chegáronlle de man do seu pai, Avelino, do seu tío materno, Eustaquio, gaiteiro de sona na parroquia, e do seu avó. Desde ben novo comezou a practicar na casa ou cando ía co gando ao monte, coas frautas de cana que el mesmo facía, ben de pito ou ben de través. Tamén aproveitaba a vexiga do porco para armar unha gaita de cana, con punteiro, soprete e mesmo ronco de adorno.
Nestes anos o cuarteto sufriu diversos cambios mudando os compoñentes, e mantendo sempre de eixo central a José. Tocou con varios grupos da zona, e mesmo foi reclamado para tocar con cuartetos xa históricos do Morrazo como Airiños do Mar do Hío, Airiños do Castelo (San Pedro-Cangas), Airiños do Liboreiro (A Portela-Bueu). Entre 1981 e 1988 tocou para o grupo de baile Airiños de Arcade (Soutomaior).
Os Reis e a danza de Aldán
Á marxe dos cuartetos, José recolleu o testemuño familiar de dúas importantes tradicións na parroquia: A danza e os Reis de Aldán. Foi polos vinte anos cando José colleu a remuda ao seu tío, Eustaquio Canosa, como gaiteiro acompañando os Reis. Tocou co bando de Reis do Piñeiro entre o ano 1955 e o 1960, tras o que se deixaron de cantar. Case trinta anos despois, José e máis a familia, procuraron a letra completa deste antigo romance e retomaron a tradición xunto coas dos Anos Novos e as Navidás.
Xa con 50 anos, José tomou tamén o relevo como gaiteiro da coñecida "Danza de Aldán", aínda que a melodía xa a tomara herdada do seu pai. Tocouna vinte anos acompañando á caixa por Felisiano Otero pai, tamborileiro dos Airiños do Mar e caixeiro tamén da "Danza do Hío" durante trinta anos.
Rúa
En xuño do ano 2016 cambiouse o nome da rúa Tartoucido (en Piñeiro, rúa onde se sitúa a súa casa) por rúa Camiño do Ghaiteiriño, e descubríronse unha escultura e unha placa en homenaxe a José Fernández Canosa.
Repertorio
José é un gaiteiro que leva en activo practicamente máis de cincuenta anos, tocando con moi diversas agrupacións e circunstancias. A súa experiencia e o seu afán por ter sempre novo repertorio fan que a cantidade de pezas que coñece e interpreta se faga inmensa e variada, desde as moi antigas, aprendidas na familia, ata as tocatas de moda dos nosos días. Estás adaptacións teñen sempre un toque persoal, e adoita dicir que “para faser o que fan os outros, xa o fan os outros”.
José ten importantes e amplas referencias no tocante aos cuartetos da súa época, cadrando con moitos deles ao longo do tempo no afamado carnaval do Hío. No entroido de Aldán, ao contrario ca na veciña parroquia do Hío, os grupos contratados non son cuartetos, senón charangas dos que José toma unha boa cantidade de pezas que logo adapta ao seu estilo.
Os ritmos bailables que interpreta son moi variados, destacando o pasodobre ou a rumba e soltos enxebres como a muiñeira ou a xota. Entre as pezas de moda inclúe unha boa cantidade de pasodobres e valses suramericanos, tangos e mesmo a polca.
Banda Municipal de Silleda
A Banda de Música Municipal de Silleda é unha agrupación musical con sede na parroquia de Silleda, no concello do mesmo nome. Fundada a finais do século XIX, desapareceu en 1977, sendo reflotada 8 anos máis tarde. Actualmente, consolidouse como unha das grandes formacións do panorama bandístico galego.
A Banda vella
Fundada na segunda metade do século XIX, foi coñecida como a Banda do Marco nos seus inicios. Siador, Ponte, Silleda ou O Castro, entre outras, foron as parroquias de orixe dos seus membros. Foi da última da que collería o nome e pasaría a denominarse Banda do Castro a partir de 1910.
José Fernández Canosa
Repertorio
Gravou o CD ''José Fernández Canosa. O Ghaiteiro do Piñeiro'', editado pola Asociación de Gaiteiros Galegos e Edicións do Cumio, e producido polo músico e compilador da tradición Guillerme Ignacio Costa. Nel colaboran o seu fillo Javier e outros músicos de formación popular como Marcelino Otero, Xosé Bermúdez, “O Peix” e Manuel Sotelo.
Banda Municipal de Silleda
A Banda vella
Durante unha década estivo formada por unha decena de músicos, entre os que destacaron Ramón do Agriño, González (pai de Florentino González, o cal sería posteriormente director da agrupación), Xaquín de Negreiros, Salvador de Lázara, Benito Soto de Ponte (pai do clarinetista José Soto, membro da banda entre os anos 20 e os anos 70) ou José Castro '"O Saltón". A partir de 1920, a formación pasou a denominarse Banda de Silleda e a ter os seus ensaios no lugar do Foxo, na parroquia de Silleda.
Directores como o antes citado Florentino González, Luis López Brey, percusionista de Chapa; ou o bombardinista de Ponte Juan Vázquez Orza levaron a batuta da banda ata que na década de 1940 asumiu o cargo Francisco Beristain, que xa dirixira as de Alongos e Merza anteriormente. En 1949 foi contratado para dirixir a banda o vasco Tomás Beteta Yarza, que se mantivo no cargo até 1954. Tras el pasaron pola dirección Antonio Amigo Ramos, Antonio Vaquero ou Calatayud, entre outros. Dez anos despois de seu pai, asumiu a dirección Ernesto Beteta Garmendia, a quen seguiu o bombardinista José Villaverde Gómez, ex-membro da banda de Orazo. Máis tarde, en 1968, a batuta caeu en mans de Manuel Daniel Sánchez, ex-director da banda de Bermés. Tras el, a agrupación foi dirixida por Ubaldo Núñez Rivas e, entre 1973 e 1977, de novo por José Villaverde, co cal desaparecereu a finais de 1977. Queda entón o concello de Silleda sen ningunha banda de música.
Recuperación e nova formación
miniatura|275px|A banda no Teatro Principal de Pontevedra no 2013 Pasaron 8 anos ata que de novo unha formación levase o nome de Silleda por toda Galicia. Foi en 1985 cando botou a andar de novo a banda. Pero habería que remontarse ao 14 de outubro de 1984, cando tres músicos acordaron, na Festa da Castaña en Breixa, xuntar de novo aos músicos que no seu momento formaran a banda. Entre estes tres músicos atopábase Félix Tomé Fernández, flautista da antiga formación e retornado da emigración, que puxo todo o seu empeño por rescatar a agrupación e xunto con Aurelio Cuiña Vence, coñecido como Lito de Cuiña, membro da empresa Cuiña, darlle o impulso necesario para conseguir o seu obxectivo. Músicos das bandas de Bermés, Mato e Vilatuxe e da formación desaparecida acudironn á súa chamada e comezaron os ensaios o 26 de xaneiro de 1985, tendo como local os antigos pendellos da Semana Verde de Silleda.
Baixo a batuta de José Fernández García, procedente de Bermés, os 26 integrantes, entre os que destacaron o percusionista Remigio Montoto e o clarinetista José Suárez (no momento da formación ambos na banda de Lalín), o bombardinista Jesús Ferreiro, o tuba Manuel Montoto (retornado da Artística de Merza) e o tamén clarinetista Luis Pardo, entre outros, comezaron a actuar en maio dese mesmo ano co gallo da celebración da Semana Verde, onde tocaron 5 días. Festas como Saídres, Silleda ou O Castro serviron como escaparate da nova formación. Nos anos seguintes comezou a gañar de novo popularidade, superando as 50 actuacións por toda Galicia. Subvencionada pola Fundación Semana Verde, pasa a selo en 1989 polo Concello de Silleda. Nesta mesma data tomou as rendas da formación o novo músico Manuel Molinos, trompetista e profesor de conservatorio, actualmente director da Banda de Noia e da Coral Polifónica Trasdeza de Silleda. Coa batuta nas súas mans, a Banda acada unha media de 75 a 80 actuacións por ano no bienio 1990-1992. En 1994 asumiu a dirección José Ángel Presa Carrera e tras el pasaron pola dirección Javier Viceiro Filgueira (1997), o valenciano Octavio Más Arocas (1999), José Luis Quintá e José Luis Represas Carrera (2004), ata o actual director, o alacantino Rafael Agulló Albors, que dirixe a formación desde 2006.
No ano 2013, co gallo do 125º aniversario da súa fundación, a agrupación organiza unha serie de actividades ao longo do ano, como concertos ou exposicións de fotos.
Descomposición de matrices
En álxebra linear, unha descomposición de matrices ou factorización de matrices é unha factorización dunha matriz nun produto de matrices. Hai tipos diferentes de descomposicións de matriz, e cada un atopa o seu uso nunha clase particular de problemas.
Belén Landaburu
María Belén Landaburu González, nada en Burgos o 20 de marzo de 1934, é unha diplomática e política española da época franquista.
Descomposición de matrices
Exemplo
En análise numérica, algunhas descomposicións empréganse para desenvolver algoritmos de matrices eficiente.
Belén Landaburu
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Madrid e rapidamente pasou a integrarse nas estruturas sociais e políticas que o franquismo dispuña para as mulleres. Así, foi presidenta da Cruz Vermella en España, directora xeral de Asistencia Social, secretaria xeral da Federación de Amas de Casa e membro do Consello Nacional do Movemento en representación da Sección Feminina.
En 1971 é designada procuradora en Cortes polo terzo familiar e a circunscrición de Burgos, onde traballa no relatorio da Lei de Reforma Política. Dous anos máis tarde incorpórase á delegación española na Asemblea Xeral da ONU. Nese posto permanece ata 1976, e en 1977 é nomeada senadora polo rei Xoán Carlos I, onde se integra no Grupo Mixto. Dende alí contribúe a garantir a igualdade xurídica na Constitución entre o home e a muller. A partir de 1977, logo das eleccións xerais, abandona a política e dedícase á súa actividade profesional como avogada.
Descomposición de matrices
Exemplo
Por exemplo, ao solucionar un sistema de ecuacións lineais Ax=b, a matriz A pode ser descomposta mediante da descomposición LU. A descomposición LU factoriza unha matriz nunha matriz triangular inferior L e unha matriz triangular superior U. Deste xeito, de quixermos resolver os sistemas L(Ux)=b e, precisaremos facer menos sumas e multiplicacións que ao resolver o sistema orixinal Ax=b, malia que pode precisar máis cifras significativas nunha aritmética inexacta, como a de coma flotante.
De xeito semellante, a descomposición QR expresa A como o produto QR, onde Q é unha matriz ortogonal e R unha matriz triangular superior. O sistema Q(Rx) = b é solucionado por, e o sistema Rx = c é solucionado por substitución cara atrás. O número de sumas e multiplicacións que son requiridas é ao redor do dobre que as de utilizar a descomposición LU, mais non precisa máis cifras significativas ao ser a descomposición QR numericamente estable.
Descomposición de Jordan
Forma canónica de Jordan e descomposición Jordan–Chevalley
Forma normal de Sinkhorn
=== Descomposición sectorial ===
=== Forma normal de Williamson ===
Krai de Stavropol
O krai de Stavropol ou krai de Stávropol (en ruso: Ставропольский край) é un suxeito federal de Rusia (un krai). O seu centro administrativo é a cidade de Stavropol.
Xeografía
O krai de Stavropol rodea a parte central do Cáucaso e a maioría das vertentes do norte do Cáucaso Maior. Limita coa óblast de Rostov, o krai de Krasnodar, a República de Kalmukia, a República de Daguestán, a República de Chechenia, a República de Kabardino-Balkaria e a República de Karachayevo-Cherkesia.
Fuso horario
left|75px
Rosario Flores
Rosario del Carmen González Flores, coñecida artisticamente como Rosario Flores, nada en Madrid o 4 de novembro de 1963, é unha cantante e actriz española de orixe xitana. Foi a gañadora, entre outros premios, do Grammy Latino ao mellor álbum vocal pop feminino, nas edicións de 2002 e 2004 polos seus traballos Muchas flores e De mil colores, respectivamente.
Krai de Stavropol
Fuso horario
O krai de Stavropol está situado na zona horaria de Moscova (MSK/MSD). O desfase respecto o UTC é +0300 (MSK)/+0400 (MSD).
Rosario Flores
É a filla máis nova de Antonio González El Pescaílla e da mítica artista Lola Flores La Faraona, irmá da actriz-cantante Lolita Flores e o cantautor Antonio Flores, así como tía da actriz Elena Furiase. Ten unha filla, Lola, coa súa entón parella Carlos Orellana e o 21 de xaneiro de 2006 (aniversario do nacemento de Lola Flores) tivo un fillo, Pedro Antonio, con Pedro Lazaga que é o seu marido na actualidade, a quen coñeceu rodando Hablé con ella en 2001.
En 2012 Rosario forma parte do xurado do programa de Telecinco La Voz como coach, xunto con David Bisbal, Malú e Melendi.
La Vid de Ojeda
La Vid de Ojeda é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 111 habitantes (INE 2012).
Are You Experienced
Are You Experienced é o álbum de estrea da banda anglo/estadounidense de rock The Jimi Hendrix Experience. Publicado o 12 de maio de 1967, foi o primeiro LP para o selo Track Records. O disco destacou a base R&B de Hendrix, a súa psicodelia, e o seu xeito de tocar a guitarra eléctrica con distorsión e retroalimentació, e converteuno nunha estrela internacional.
Are You Experienced ven sendo un éxito comercial e de crítica dende o seu lanzamento. O álbum acadou o número 2 no Reino Unido, tras o disco dos Beatles Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. A versión estadounidense do traballo contén algunhas das cancións máis coñecidas de Hendrix, como "Purple Haze", "Hey Joe", "The Wind Cries Mary" e "Fire". No ano 1987, como parte do seu 20 aniversario, a revista Rolling Stone situouna no número 5 da súa lista dos "100 mellores álbums dos últmos vinte anos". No 2003 foi colocado no númeor 15 da lista dos "500 mellores álbums de todos os tempos" da mesma revista.
Joaquín Ascaso Budría
Joaquín Ascaso Budría, nado en Zaragoza en 1906 ou 1907 e finado en Caracas en marzo de 1977, foi un militante anarcosindicalista, presidente do Consello Rexional de Defensa de Aragón entre 1936 e 1937. Era curmán de Francisco Ascaso.
Traxectoria
Trala disolución do Consello, foi detido por orde do Goberno da República o 19 de agosto de 1937, permanecendo preso 38 días na prisión de San Miguel de los Reyes, preto de Valencia, e finalmente marchou a Francia a través de Andorra con Antonio Ortiz Ramírez, desde onde partiu cara a Uruguai, pasando tamén por Chile e Paraguai, establecéndose en Venezuela, onde formou na década de 1960 o grupo anarquista "Fuerza Única", xunto a Antonio Ortiz e outros membros libertarios no exilio.
O historiador Alejandro Díez Torre rescatou e publicou en 2006 un libro escrito polo propio Ascaso, Memorias, 1936-1938, editado pola Universidade de Zaragoza. Tamén o escritor Francisco Carrasquer, irmán do tamén escritor Félix Carrasquer, publicou ese mesmo ano ''Ascaso y Zaragoza. Dos pérdidas: la pérdida'', un traballo de investigación sobre Ascaso e o Consello.
Liv Tyler
Liv Rundgren, máis coñecida como Liv Tyler, nada o 1 de xullo de 1977 en Nova York, é unha actriz de cinema e modelo estadounidense. É filla de Steven Tyler, vocalista de Aerosmith. Deveu coñecida principalmente polo seu papel como Arwen na triloxía cinematográfica de O Señor dos Aneis, realizada polo neozelandés Peter Jackson.
Burkholderia
O xénero Burkholderia está formado por un grupo de especies de bacterias virtualmente ubicuas, gramnegativas, mótiles, aeróbicas obrigadas e con forma de bacilo. Entre elas hai patóxenos de animais (como os mencionados máis arriba) e de plantas, e algunhas especies importantes no medio ambiente. En particular, B. xenovorans (previamente chamada Pseudomonas cepacia e despois B. cepacia e B. fungorum) é coñecida pola súa capacidade de degradar pesticidas orgánicos e bifenilos policlorados (PCBs).
Debido á alta taxa de mortalidade das doenzas asociadas a Burkholderia mallei e Burkholderia pseudomallei e á súa resistencia a antibióticos, estas especies considéranse potenciais axentes de guerra biolóxica, que servirían para atacar ao gando e aos seres humanos, respectivamente.
O Bidual, Nantón, Cabana de Bergantiños
O Bidual é un lugar da parroquia de Nantón no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 7 homes e 9 mulleres.
Óblast de Rostov
miniatura|dereita|250px|Localización do óblast de Rostov.
O óblast de Rostov (en ruso: Ростовская область) é un suxeito federal de Rusia (óblast) localizado no Distrito Federal do Sur. Esta óblast sitúase no sur de Rusia, cunha área de 100.800 km² e unha poboación de 4.404.013 (censo de 2002), o cal o converte na quinta rexión máis habitada de Rusia. O centro administrativo é a cidade de Rostov do Don, que tamén se converteu no centro administrativo do Distrito Federal do Sur en 2002.
Xeografía
A óblast de Rostov limita con Ucraína polo nordeste, coa óblast de Volgogrado polo norte e coa óblast de Voronezh polo sur. Tamén comparte fronteiras co krai de Krasnodar, co krai de Stavropol, así como coa República de Kalmukia. Pertence á zona horaria de Moscova (UTC+4).
Orografía
Parte do Río Don, un dos máis extensos de Europa, flúe polo territorio da óblast. Só un 0,4% da área está cuberta por lagos.
Demografía
Dos 4.404.013 habitantes (a data de 2002), un 89% son rusos, un 2.7% ucraínos, un 2,5% armenios, un 0,64% turcos e un 0,6% belarusos. O resto divídese en porcentaxes menores entre as 157 etnias rexistradas no censo.
Economía
Baséase en agricultura e industrias relacionadas, procesado de alimentos, industria pesada, carbón e manufactura de automóbiles.
Cultura
Destaca a tradición de Rostov en materia musical, principalmente no xénero coral. Tamén destaca a Orquestra Filharmónica de Rostov. Durante 25 anos, celebrouse de forma anual o festival musical Don Musical Wave.
Irmandiños: a revolta
miniatura|300px|Exército de Pimentel diante de dous soldados de Pedro Madruga na edición de 2008 Irmandiños: a revolta foi un xogo de rol en vivo desenvolvido pola empresa 13NEGATIVO, e a Consellería de Mocidade da Xunta de Galicia entre os anos 2006 e 2008, co obxectivo de divulgar a historia medieval de Galicia e pór en valor o seu patrimonio para favorecer o seu aproveitamento turístico. O evento recreaba o asedio do Castelo de Monterrei dentro da segunda Revolta Irmandiña, incluíndo un gran número de participantes en cada bando, motivo polo que a súa edición do 2007 foi recollida no Libro Guinness. Desenvolveuse durante unha fin de semana completa, desde a tarde do venres até o domingo ao mediodía. Coa súa celebración a Xunta de Galicia publicou un libro, a modo de manual, no que ademais do regulamento, incluía unha completa crónica histórica da época, elaborada co asesoramento do historiador Anselmo López Carreira.
Trama
"Irmandiños: a revolta" situábase dentro do contexto histórico da segunda revolta irmandiña. Durante dita revolta as irmandades, milicias formadas por diversos grupos sociais, opuxéronse militarmente á alta nobreza, contando co apoio de Henrique IV de Castela, que se atopaba inmerso nunha loita polo trono coa nobreza que apoiaba ao seu irmán Afonso.
A revolta foi un éxito e derivou na formación dun exército irmandiño, que se estima que chegou a contar con 80.000 efectivos. Devandito exército asediou e derrubou multitude de castelos en Galicia, facendo fuxir á alta nobreza. A Santa Irmandade gobernou de facto Galicia entre os anos 1466 e 1468. Neste ano Henrique IV de Castela asina o tratado dos Touros de Guisando, que dá por concluída a guerra sucesoria en Castela.
Regras do xogo
Os xogadores mortos podían, tras unha espera de aproximadamente media hora, volver ao xogo cun novo personaxe, aínda que con menos puntos de vida iniciais. Se un xogador perdía 3 personaxes, quedaba fóra do xogo. Para maior seguridade, non estaban permitidos os golpes na cabeza e pescozo, que estaban mesmo penalizados, nin tampouco no antebrazo nin nos pés. Tamén estaba prohibido escalar as murallas do castelo ou acceder a outras zonas escarpadas e perigosas.
Estas regras foron modificándose ao longo das tres edicións do xogo, pero mantiveron a base.
Provincia de Xénova
Xénova (en italiano Genova, Zena no xenovés) foi unha provincia italiana da rexión de Liguria con 884.635 habitantes no 2008. Estaba dividida en 67 comunas, con capital en Xénova.
Limitaba ao norte co Piemonte (provincia de Alexandría) e coa Emilia-Romaña (provincia de Piacenza e provincia de Parma), ao leste coa provincia da Spezia, ao sur co Mar Ligur e ao oeste coa provincia de Savona.
Castroncán, Castroncán, Samos
Castroncán é un lugar da parroquia de Castroncán no concello lugués de Samos na comarca de Sarria. Tiña 58 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 29 eran homes e 29 eran mulleres.
Sofía Nieto
Sofía Nieto, nada en Alcorcón o 16 de agosto de 1984, é unha actriz e matemática española coñecida especialmente por traballar nas series Aquí no hay quien viva e La que se avecina.
Traxectoria
Rodou un telefilme chamado Bichos raros. Participou en obras de teatro como Entremeses, de Miguel de Cervantes, ou Amor de don Perlimplín con Belisa en su jardín, de Federico García Lorca.
Outras actividades
Logo de retirarse da actuación en 2008, iniciou os seus estudos na Universidade Autónoma de Madrid onde se licenciou en matemáticas cun premio extraordinario polo seu expediente excelente durante toda a carreira. Estuda o doutoramento na Universidade Autónoma de Madrid ademais de ser profesora axudante en devandita universidade.
Fragile
"Fragile" é o sinxelo número 18 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 1 de xaneiro do ano 2001 baixo o selo avex trax e producido por eles mesmos. Consta de dúas caras A. O single alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon (sendo o cuarto da banda en logralo). A canción "Fragile" foi o tema principal da serie Ainori de Fuji Television, emitida dende outubro do ano 2000 ata setembro do ano 2001. "Jirenma" é a canción que soa o final do filme con actores reais de "Initial D".
Le Dernier Trappeur
Le Dernier Trappeur é un filme documental dirixido por Nicolas Vanier que foi estreado no 2004.
Sinopse
Norman (Norman Winther), é un dos poucos cazadores con trampas e comerciante de peles que sobreviven na vida salvaxe do Yukón. Un día, o mellor can de Norman (tamén o seu mellor amigo), morre nun accidente na cidade, e ten que ser substituído por unha Husky siberiana chamada Apache, pero debido á súa grande inexperiencia, Norman cre que Apache non será quen de vivir no salvaxe. Grazas a Nebraska (a compañeira de Norman) decide darlle unha oportunidade á cadela, e esa oportunidade sálvalle a vida ó ser rescatado por Apache cando caeu na auga dun lago conxelado.
Os Carballás, Nantón, Cabana de Bergantiños
Os Carballás é un lugar da parroquia de Nantón no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Porta de Zungaria
miniatura|500px|Localización da porta de Zungaria. A porta de Zungaria, tamén coñecida como paso de Alataw, ou Alashankou (en chinés 阿拉山; en pinyin Ālāshānkǒu), é un porto de montaña fronteirizo localizado entre a República Popular da China (en Sinkiang), ao leste, e a República de Casaquistán (provincia de Almati), ao oeste.
Encóntrase ao sueste do lago Alakol, do lado casaco, e ao noroeste do lago Aibi, de lado chinés. Como paso fronteirizo con estrada e ferrocarril, conecta a ambos os países. Considérase o segundo paso fronteirizo terrestre da China, despois do de Manzhouli, na Mongolia Interior.
A porta de Zungaria corta as montañas de Zungaria (as montañas Altai e as do Tian Shan), permitindo o paso entre ambos os lados, polo que se describiu como «a única porta de paso na longa muralla montañosa que se estende entre Manchuria e Afganistán».
Nas súas Historias, Heródoto menciona informes de viaxeiros sobre unha terra ao nordeste, na que grifóns gardaban tesouros de ouro e na que vivía o deus Boreas, creador dos ventos do norte que barrían Grecia.
Diversos autores, como Carl Ruck, J. D. P. Bolton, e Ildikó Lehtinen, especularon que esa terra mencionada por Heródoto se tratara da actual Zungaria, e que a orixe dos grifóns mitolóxicos fose o descubrimento de fósiles de protoceratops, abundantes na rexión e que a mítica rexión hiperbórea cos seus pacíficos e civilizados habitantes, tería sido a antiga civilización chinesa.
Celeirón
O topónimo galego Celeirón pode referirse a:
Mestura racémica
En química, unha mestura racémica, ou racemato é unha mestura que ten igual cantidade dos isómeros D e L (enantiómeros) dunha determinada substancia quiral. A primeira mestura racémica que se coñeceu foi o "ácido racémico", que, como Louis Pasteur descubriu, era unha mestura dos dous enantiómeros do ácido tartárico.
Nomenclatura
Unha mestura racémica denótase cos prefixos (±)- ou dl- (para os azucres pode usarse o prefixo  DL , que indica que na mestura hai unha cantidade igual (1:1) de isómeros dextro e levo. Tamén se usan os prefixos rac- (ou racem-) ou os símbolos RS e SR (en cursiva).
Se a proporción non é 1:1 (ou non se coñece), úsase o prefixo (+)/(−),  D/L - ou d/l- (con trazo -). O uso de d e l (minúsculas) é desaconsellado pola IUPAC.
Propiedades
Un racemato é opticamente inactivo, o que significa que o plano da luz polarizada que o atravese non sufrirá desviación. Aínda que os dous enantiómeros fan rotar o plano da luz polarizada, fano en direccións opostas e como ambos os dous están na mesma cantidade as rotacións anúlanse.
A diferenza dos dous enantiómero puros, que teñen propiedades físicas idénticas excepto na dirección de rotación do plano da luz polarizada, un racemato ás veces ten propiedades diferentes ás de calquera dos dous enantiómeros puros. O máis común é que teña distintos puntos de fusión, pero tamén pode ter distintas solubilidades e puntos de ebulición.
Moitos fármacos poden estar dispoñibles como racemato ou como eneatiómeros puros, os cales teñen diferentes potencias.
Importancia biolóxica
En xeral, só unha das formas dunha molécula quiral participa nas reaccións bioquímicas, e a outra non pode participar ou causa efectos secundarios. Por exemplo, as formas L dos aminoácidos e as D dos azucres son as normalmente reactivas bioloxicamente. Ademais, moitas drogas pscotrópicas mostran diferente actividade e eficacia entre isómeros, por exemplo, a anfetamina ou a metadona (na cal un isómero ten actividade de agonista opioide e o outro de antagonista de NMDA). A racemización de fármacos pode ocorrer in vivo o que cambia as súas propiedades e mesmo pode facelos daniños (ver máis abaixo o caso da talidomida).
Cristalización
Un racemato pode cristalizar de catro maneiras, tres das cales xa foran determinadas por H. W. B. Roozeboom en 1899:
Regra de Wallach
A regra de Wallach (proposta por Otto Wallach) di que os cristais racémicos tenden a ser máis densos cós dos seus compostos quirais. esta regra foi xustificada por análises de bases de datos cristalográficas.
Resolución
A separación dun racemato nos seus compoñentes, os enantiómeros puros, denomínase resolución quiral. Hai varios métodos, como a cristalización, cromatografía, e o uso de encimas. A primeira resolución con éxito dun racemato realizouna Louis Pasteur, que separou manualmente os cristais dun conglomerado.
Síntese
Sen unha influencia quiral (por exemplo un catalizador, solvente ou material de arranque), unha reacción química que orixine un produto quiral sempre dará lugar a un racemato. Iso pode facer que a síntese dun racemato sexa máis barata e doada ca a do enantiómero puro, porque non require condicións especiais. Este feito fai que nos formulemos a pregunta de como evolucionou a homoquiralidade biolóxica na que presumiblemente era unha Terra primordial racémica.
Os reactivos e reaccións que producen mesturas racémicas denomínanse "non estereospecíficos" ou "non estereoselectivos," porque non favorecen ningún esteroeisomerismo determinado.
Fármacos racémicos
Algúns fármacos son quirais, e os dous enantiómeros teñen diferentes efectos biolóxicos. Poden comercializarse en forma dun dos enantiómeros ou como mestura racémica. Exemplos son: talidomida, ibuprofeno, e salbutamol. O Adderall é unha mestura de varios enantiómeros de anfetaminas. Unha soa dose de anfetamina combina os sales sulfato neutros da dextroanfetamina e anfetamina, co isómero dextro da anfetamina sacarato e D/L-anfetamina aspartato monohidrato. O analxésico tramadol é tamén un racemato.
Nalgúns casos (por exemplo, ibuprofeno e talidomida), os enantiómeros interconvértense ou racemízanse en vivo. Isto significa que preparar un enantiómero puro para a medicación non ten sentido. Porén, ás veces prodúcense mostras que conteñen enantiómeros puros que se venden a alto prezo para casos onde o uso require un isómero específico (por exemplo, para un reactivo estereoespecífico); compárense o omeprazole e o esomeprazole.
Aínda que, como acabamos de dicir, hai casos en que só un dos enantiómero é activo como fármaco, noutros casos como o salbutamol ou a talidomida, o outro enantiómero pode ser daniño. O enantiómero R da talidomida é efectivo contra as náuseas, pero o enantiómero S é teratoxénico, e causa malformacións de nacemento. Como esta droga racemiza, non pode ser considerada segura para o seu uso en mulleres en idade fértil, e o seu uso está estritamente controlado para o tratamento doutras doenzas.
A metanfetamina está ou estivo dispoñible para prescrición nalgúns países co nome comercial Desoxyn. O seu compoñente activo é a dextrometanfetamina hidrocloruro, que é o isómero dextro da metanfetamina. O isómero levo ou levometanfetamina, é unha droga que nalgúns países se vende sen receita, que actúa de modo menos centralizado e máis periférico e utilízase como desconxestionante nasal.
Formación de mesturas racémicas
A forma máis trivial de obter mesturas racémicas é mesturar iguais cantidades dos dous enantiómeros puros. A racemización pode tamén ocorrer por interconversión química. Por exemplo, cando a (R)-3-fenil-2-butanona se disolve en etanol acuoso que contén NaOH ou HCl, fórmase un racemato. A racemización ocorre por medio dunha forma intermediaria enol na cal os estereocentros anteriores fanse planares e, por tanto, deixan de ser quirais. Un grupo químico pode aproximarse desde cada lado do plano, polo que hai unha probabilidade igual de que a protonación de novo á forma cetona quiral produza unha forma R ou S, orixinando o racemato.
As reaccións de substitución que proceden por medio dun intermediato carbocatión libre (como as reaccións de substitución unimolecular) dan lugar a unha adición non estereospecífica de substituíntes que produce racemización. As reaccións de eliminación unimolecular tamén proceden por medio dun carbocatión, pero non orixinan un centro quiral, senón que producen un conxunto de isómeros xeométricos nos cales aparecen formas trans/cis ou E/Z. Nunha reacción de substitución electrofílica alifática unimolecular, se o carbanión é planar ou se non pode manter unha estrutura piramidal, entón debería de producirse normalmente racemización, pero non sempre. Nunha reacción de substitución de radical libre, se a formación do radical libre ten lugar nun carbono quiral, a racemización case sempre ten lugar.
O grao de racemización (de formas L a unha mestura de formas L e D ) foi utilizado como un modo de datar mostras biolóxicas en tecidos con taxas de recambio lentas, mostras forenses, e fósiles de depósitos xeolóxicos. Esta técnica denomínase datación por aminoácidos.
Villabasta de Valdavia
Villabasta de Valdavia é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 32 habitantes (INE 2012).
Graceful World
"Graceful World" é o single número 19 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 21 de febreiro do ano 2001 baixo o selo avex trax e producido por eles mesmos. O single alcanzaría a quinta posición nas listas de Oricon.
Provincia de Savona
Savona (en lígur Sann-a) é unha provincia da rexión de Liguria, en Italia. A súa capital é a cidade de Savona.
Ten unha área de 1.545 km2, e unha poboación de 270.825 habitantes (2001). Hai 69 municipios na provincia.
Villacidaler
Villacidaler é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 52 habitantes (INE 2012).
Coruxas, Asadur, Maceda
Coruxas é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Santa Fe, Novo México
Historia
Santa Fe foi designada capital de Novo México, unha provincia da Nova España instituída en 1598 polo explorador español Coronado. A primeira toma de posesión foi no lugar no que posteriormente crecería a cidade, a partir de 1607, por obra do colono español Juan Martinez de Montoya.
A cidade foi fundada formalmente en 1610 por Don Pedro de Peralta, terceiro gobernador de Novo México; déuselle o nome de A Vila Real da Santa Fe de San Francisco de Asís. É a máis antiga entre todas as cidades capitais dos Estados Unidos, e a segunda máis antiga entre todas as cidades aínda habitadas da época colonial (logo de San Agustín, en Florida, que foi fundada en 1565).
Santa Fe foi sede provincial española ata o comezo da Guerra de Independencia de México en 1810. En 1824 formalizouse o seu status de capital do territorio mexicano de Santa Fe de Novo México.
ASSET
miniatura|256px|ASSET en exposición no museo da USAF en [[Dayton (Ohio).]] ASSET (acrónimo de Aerothermodynamic Elastic Structural Systems Environmental Tests) foi un proxecto espacial experimental dos Estados Unidos para probar vehículos non tripulados de reentrada atmosférica subescalados.
Santa Fe, Novo México
Historia
miniatura|A Misión de San Miguel (ao redor de 1610), posiblemente a igrexa máis antiga nos Estados Unidos.
ASSET
Desenvolvemento e probas
O deseño de ASSET iniciouse a principios dos anos 1960 e concibiuse para verificar o escudo térmico de aliaxe do X-20 Dyna-Soar antes de iniciar os voos tripulados. A forma de ASSET (bicónica, con ala en delta baixa) pretendía imitar a forma do morro do X-20, o sitio onde o quentamento aerodinámico sería máis intenso, de ata 2200 graos Celsius. Trala cancelación do programa do X-20 en decembro de 1963, os ASSET completados foron usados en investigacións estruturais e de quentamento en reentrada para recoller datos útiles para futuros vehículos, como o transbordador espacial.
Santa Fe, Novo México
Historia
miniatura|Palacio dos Gobernadores, 1609-10.
A Casanova, Nantón, Cabana de Bergantiños
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
ASSET
Desenvolvemento e probas
Dos seis vehículos construídos tan só conseguiuse recuperar un, que se atopa en exposición no museo da USAF en Dayton (Ohio).
Galicia canta ó neno
Galicia canta ó neno é o cuarto álbum de estudio do grupo galego de folk Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1978, baixo o selo Philips.
Celeirón, Asadur, Maceda
Celeirón é un lugar do concello ourensán de Maceda, na parroquia de Asadur, integrado na comarca de Allariz - Maceda e depende do partido xudicial de Ourense. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres, o cal supón unha diminución respecto do ano 2012, cando tiña 21 habitantes.
Cea (comida)
miniatura|300px|dereita|[[A última cea de Leonardo da Vinci]] A cea é, como norma xeral, a última comida do día, e tómase pola tarde/noite.
Celeirón, Asadur, Maceda
Toponimia
Celeirón provén da palabra Celeiro, do latín, unha construción para almacenar gran.
Cea (comida)
Características
miniatura|200px|dereita|Placa dun restaurante Nos países anglosaxóns, como o Reino Unido, Canadá e Estados Unidos, a cea tómase a media tarde, entre as 6 e as 9. Esta hora tamén é habitual na Europa continental. Con todo, en España céase bastante máis tarde que noutros países, mesmo ás 10 ou ás 11 da noite. Isto débese, en parte, a que España se atopa nunha franxa horaria que xeograficamente non lle corresponde. Aínda así, sería equivalente ás 9 ou 10 da noite en hora solar.
Celeirón, Asadur, Maceda
Pobo prerromano dos Interamnicos
Os primeiros poboadores dos cales se ten rexistro, son os interamnicos, un pobo prerromano da antiga  Gallaecia. Unha lápida atopada na igrexa de Asadur, onde se ergueu o retablo sobre a gran lápida romana a Quinto Licinio, e nela a pedra de ara coa inscrición AEREDITARE. Onde a República dos interamnicos honraba a Quinto  Licinio, que pertencía a  Vectigalium, unha sociedade encargada da cobranza de impostos na época romana, segundo os estudos de Antonio Rodríguez Colmenero e de  Elixio Rivas.
Cea (comida)
Características
Outra razón podería ser que a hora de deitarse e de espertar é máis tardía en certas zonas de España que no resto de Europa debido á calor, o cal é cuestionable no ámbito urbano en que se desenvolven a maioría dos españois.