cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psitáleia
Planta de tratamento de augas residuais
O 1 de xuño de 2007, a planta de tratamento de lodos púxose en funcionamento, con dúas liñas de produción total de residuos, cunha capacidade de secado de 500 toneladas por día, que hoxe coincide coa afluencia diaria de augas residuais. Outras dúas liñas de produción comezaron a funcionar un mes máis tarde, co aumento da capacidade total en máis de 750 toneladas por día. O resto dos lodos, de 150 a 160.000 toneladas, que se acumularon na illa durante os anos en que só estivo activo o tratamento primario, previuse a súa conversión en biocarburantes nos primeiros seis meses de funcionamento. Os biocombustibles obtidos utilízanse principalmente na industria, especialmente nos fornos de cemento e as plantas de enerxía eléctrica. O 5 de outubro de 2007, o viceministro de Medio Ambiente Themistoklis Xanthopoulos anunciou que non quedaría nin un quilogramo de lodos nos seguintes 5 meses, que a plena operación completouse, e que os auditores, como o Tribunal de Contas Europeo, encomiaron a calidade da planta.
Outras estruturas e servizos
Na parte nordés da illa, a que non está ocupada pola planta de tratamento de augas residuais, hai un faro e unha estación da garda costeira helénica, encargada do servizo de vixilancia do tráfico de buques.
Selectividade
miniatura O exame de selectividade é unha proba escrita que realizan os estudantes que desexan acceder a estudos universitarios nas universidades públicas e privadas de España. Este exame forma parte das Probas de Acceso a Estudos Universitarios (PAU ou PAAU), nos que, ademais da selectividade, computan os dous cursos de Bacharelato.
Talón
O talón é a parte posterior, xeralmente prominente, do pé do ser humano. O talón está formado polo óso calcáneo.
Selectividade
O exame faise na universidade máis próxima á residencia do alumno, xeralmente durante tres días de mediados de xuño na convocatoria ordinaria, e de setembro na extraordinaria, á que o alumno pode presentarse no caso de non superar a primeira ou no caso de querer subir nota. Dependendo da nota media obtida nas PAU e a media de bacharelato (40% e 60% respectivamente), o alumno poderá escoller a carreira universitaria que queira cursar (a maior nota, maior prioridade para escoller unha carreira) desde que ambas superen o 4 e a media resultante supere o 5 sobre 10: así, a nota de corte é a nota mínima que se emprega como límite para acceder a unha carreira determinada antes de que se ocupen tódalas prazas ofertadas. Esta nota varía cada ano e dunha universidade a outra.
Estrutura anterior a 2010
O exame constaba de, coma mínimo, seis probas escritas. Tres delas eran comúns a tódolos alumnos do país: Lingua castelá e Literatura, Lingua estranxeira e Historia da Filosofía ou Historia). As outras tres probas eran das materias propias da modalidade de Bacharelato escollida polo alumno. Nas comunidades autónomas onde hai linguas co-oficiais, facíase tamén unha proba da segunda lingua oficial e da súa literatura correspondente.
Estrutura actual
No curso 2009/2010, implantouse un novo modelo de proba para acceder á universidade, que consta de 2 partes:
Manuel López Lorenzo
Manuel López Lorenzo, nado en Santiago de Compostela o 19 de maio de 1842 e finado en Chivilcoy (Buenos Aires) o 28 de abril de 1883, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Ingresou no Seminario de Santiago de Compostela, pero abandonouno con 20 anos. En 1864 emigrou a Arxentina, onde foi director de diversas escolas de Buenos Aires. Colaborou en varias publicacións periódicas.
Tarás, Tarás, Outes
Tarás é un lugar da parroquia de Tarás no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 82 habitantes (45 homes e 37 mulleres).
Caxigo
O termo Caxigo pode referirse a :
Gwendal
Gwendal é unha banda de francesa de música celta e bretoa formada no ano 1972.
Historia
A banda fórmase en 1972 por iniciativa de Youenn Le Berre e Jean-Marie Renard. O primeiro álbum non se fixo agardar, e saíu á venda no 1974 co nome de Irish Jig. Dende o primeiro momento pódese apreciar que este grupo conta cunha gran multiplicidade de influencias, desde a música tradicional irlandesa ata o rock, pasando polo jazz e a música clásica.
O éxito foi rotundo en canto a crítica de medios especializados e en canto a venda, o que leva ao grupo a publicar o seu segundo LP tan só un ano máis tarde co título de Joe Can't Reel. Nsta obra prodúcese a primeira aparición do violín eléctrico de Robert Le Gall, e conta coas ilustracións de Claire Bretécher. A finais deste ano Gwendal incorpora a batería ás súas composicións, co músico Arnaud Rogers. O terceiro LP, Rainy Day, contaba con ilustracións de Bilal. O cuarto traballo, 4, sae á venda no 1979 e é o que máis próximo está ao rock progresivo e ao jazz.
Tras todos estes cambios o sexto disco de Gwendal, Locomo (1983), ten uns aires algo diferentes. Danse La Musique segue con esa dinámica, e máis aínda tras o cambio de Robert Le Gall, que deixa o violón en favor do baixo. No ano 1989 publican Glen River, que ofrece unhas influencias moi setenteiras e que obtén o premio da Academia Charles Cros.
O vindeiro tardaría seis anos en chegar, e Pan Ha Diskan (1995) dá un xiro radical coa inclusión de instrumentos e ritmos africanos e indios. A partir de aquí Gwendal entra nun período de repouso no que os seus membros darán renda a proxectos máis persoais e traballarán por separado. Porén, o grupo, pola súa acollida en territorio español, segue mantendo certa actividade. Así pois, no 2003 hai unha volta á actividade coa inclusión de Ludovic Mesnil e Dan Ar Braz que se materializa no 2005 co álbum War Raog.
No 2006 participaron no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira, volvendo na edición de 2013.
Aceráceas
As Aceráceas (Aceraceae) constituían unha familia de plantas que comprendía entre 120 e 150 especies de árbores e arbustos, polo xeral caducifolios con flores actinomorfas e hermafroditas ou unisexuais e froito en dobre sámara.
Na actualidade moitos taxonomistas non a consideran unha familia e inclúen as súas especies na familia das sapindáceas (Sapindaceae), familia pertencente á orde Sapindales que conta con arredor de 140-150 xéneros cunhas 1400-2000 especies nativas de países cálidos. Entre outros xéneros, pertencen a ela os pradairos (xénero Acer) e os castiñeiros das bruxas (xénero Aesculus).
Aceraceae
Coma dixemos as aceráceas agrupaban a unhas 125 especies nativas das rexións frías do hemisferio norte, nos xéneros vexetais Acer (os pradairos) e Dipteronia; estudos xenéticos recentes levaron a reclasificar este taxon coma parte da familia Sapindaceae, polo que non se emprega actualmente.
Século -XXXVIII
O século XXXVIII antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 3800 a.C. e terminou o 31 de decembro de 3701 a.C. right|miniatura|250px|O punto de referencia do calendario xudeu en 3760 a.C. considérase tradicionalmente aproximadamente un ano antes da [[Narración da creación do Xénese|creación de Adan e Eva.]]
Crespos, Valadares, Outes
Crespos é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Rolanda Marais
Rolanda Marais, nada na provincia de Gauteng 19 de xaneiro de 1978, é unha actriz surafricana, sobre todo coñecida polo papel da doutora Stefanie na telenovela de kykNET, Binnelanders.
Traxectoria
No seu último ano de universidade, xa comezou a aparecer en producións profesionais e debutou na televisión en 2001 na miniserie Lied van die Lappop. En 2005 actuou na coprodución británica-surafricana Out On A Limb protagonizada por Neil Stuke. Tamén apareceu en varios anuncios. A partir de 2006 actuou na telenovela Binnelanders interpretando á doutora Stephanie. A partir de 2009 deixou de traballar como actriz independente e asinou contrato con Stark Studios.
En televisión actuou en Charlie Jade (2005), en dúas tempadas de Zero Tolerance da SABC 2 (2004) e na segunda tempada da serie dramática de SABC 1, Intersexions (2013). Marais tamén interpretou o papel de Analine King, viúva con tres fillos na serie de SABC 3, High Rollers (2013). En 2019 protagonizou a serie de suspense Trackers coprodución da surafricana M-Net, a norteamericana Cinemax e a alemá ZDF. No cinema protagonizou en 2012 o filme Wolwedans in die Skemer de Jozua Malherbe e en 2016 Johnny is nie dood nie de Christiaan Olwagen.
David Lyndsay
David Lyndsay, nado arredor de 1490 e morto aproximadamente en 1555, foi un escritor e diplomático escocés.
Traxectoria
Non se sabe con certeza pero crese que estudou na Universidade de St Andrews cando mozo, máis tarde entrou na corte, foi profesor e conselleiro de Xaime V de Escocia. En 1522 casou con Janet Douglas, unha costureira da corte, en 1529 obtivo o posto de Lord Lyon King of Arms, o presidente do tribunal que regula os asuntos heráldicos en Escocia. Asumiu tamén diversas misións diplomáticas nos Países Baixos, Dinamarca, Francia e Inglaterra.
A súa poesía ten un cariz alegórico e satírico escrita coa finalidade de sinalar erros e abusos, criticando a todos os estamentos, e aínda que simpatizaba con moitos dos postulados calvinistas e criticou severamente ao sacerdocio católico non hai evidencia que deixase a Igrexa Católica. O seu primeiro poema The Dreme data de 1528 pero non se publicou ata despois da súa morte, é un poema alegórico que reflicte a realidade da Escocia do seu tempo, escrito como unha admonición ao rei para resolver os problemas dos seus súbditos. En 1529 escribiu The Complaynt and Publict Confessioun of the Kingis Auld Hound callit Bagsche. As súas obras máis coñecidas son Ane Pleasant Satyre of the Thrie Estaitis, no que ataca directamente os abusos eclesiásticos baixo unha forma dramática que lle permite un tratamento máis vivo, representándose en 1540 coa presenza do rei e Ane Dialog betwix Experience and ane Courteour of the Miserabyll Estait of the World.
Efim Bogoljubov
miniatura|Efim Bogoljubov (1.4.1889 – 18.6.1952) Efim Dmitriyevich Bogoljubov (en ruso, Ефим Дмитриевич Боголюбов), tamén transliterado como Jefim Bogolyubov, nado o 14 de abril de 1889 e finado o 18 de xullo de 1952, foi un destacado mestre xadrecista ucraíno. Emigrou a Alemaña en 1926 e en 1951 outorgóuselle o título de Gran Mestre Internacional pola Federación Internacional de Xadrez.
Traxectoria
Foi un dos mellores xogadores da primeira metade do século, pero a coincidencia no tempo con grandes xenios do xadrez, como Capablanca e Alexander Alekhine, non lle permitiu alcanzar as máis alta cotas. A súa estrea como xogador de elite foi no torneo de Todas as Rusias en 1913 e en Mannheim en 1914, onde quedou oitavo. Ao comezar a primeira guerra mundial atopábase en Mannheim (Alemaña), e aquí pasou a guerra confinado por ser cidadán ruso, xunto con outros xadrecistas compatriotas. Gañou cinco dos sete torneos que se organizaron durante o confinamento, e nos outros dous quedou segundo. Terminou casando cunha alemá e adoptando esta nacionalidade.
Na década de 1920 a súa carreira foi meteórica. En 1925 venceu no torneo de Moscova, onde xogaban Emanuel Lasker, José Raúl Capablanca, Frank Marshall, Carlos Torre, Savielly Tartakower, Richard Réti, Franz Grünfeld, Akiba Rubinstein e Rudolf Spielmann. Ocupou o primeiro posto nos torneos de Piestany de 1922, Carlsbad de 1923 e Bad Kissingen de 1928.
Outros torneos menos importantes foron o de Catro Mestres de Berlín en 1919, Estocolmo 1919 e 1920, Kiel 1922, catro campionatos de Rusia, de 1924 a 1925, o torneo de Breslau de 1925, Berlín 1926, Bad Homburg 1927 e Berlín 1928. Grazas a todos estes resultados puido retar a Alexander Alekhine dúas veces co título mundial en xogo. Foron encontros moi disputados. Na primeira ocasión, en 1929, perdeu 15,5 - 9,5; na segunda, en 1934, volveu ser derrotado 15,5 - 10,5. Logo destes encontros as súas actuacións en torneos foron irregulares. Alternou primeiros postos (Bad Nauheim 1935, Stuttgart 1939) con actuacións mediocres.
Tras a segunda guerra mundial deixou de relacionarse coa elite mundial. Tras a dobre derrota no campionato do mundo xa non volveu gañar torneos de importancia. Ademais, houbo de sufrir un período de illamento, por xogar durante a Segunda Guerra Mundial na Alemaña nazi.
Entre os encontros individuais máis importantes logrou vencer a Aron Nimzowitsch, Max Euwe (dúas veces), Stahlberg, Romanovsky, Rödo, Kieninger e Grob, pero perdeu, ademais de con Alexander Alekhine, Akiba Rubinstein, Rudolf Spielmann, Euwe, Eliskases e Ahues.
A apertura Bogo-India 1.d4 Cf6 2.c4 e6 3.Cf3 Bb4  foi nomeada na súa honra.
Final Fantasy
Final Fantasy é unha serie de xogos RPG da compañía xaponesa Square Enix, nome adoptado trala fusión de SquareSoft, creadora dos Final Fantasy, con Enix, outra grande compañía xaponesa coñecida en grande medida pola súa saga Dragon Quest. O elemento común de tódolos xogos é a fantasía: mundos máxicos que descubrir, desafíos que afrontar e inimigos cos que loitar. Os seus inicios remóntanse aos tempos da NES. O seu novedoso estilo de xogo provocou a súa grande aceptación por parte dos xogadores. A popularidade da serie levou a Square a producir moitas secuelas, chegando, actualmente, ata a versión duodécima do xogo, ademais dunha película, unha serie de animación e mesmo algunha secuela.
Jason Maxiell
Jason Dior Maxiell, nado o 18 de febreiro de 1983 en Chicago, Illinois, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Víctor García de la Concha
miniatura|esquerda|Víctor García de la Concha.
Jason Maxiell
Traxectoria profesional
Maxiell foi seleccionado na 26ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Detroit Pistons. O 5 de xullo de 2005, asinou o seu contrato de rookie cos Pistons. O 31 de outubro de 2008, ampliou o seu contrato cos Pistons por catro anos máis. O 29 de xuño de 2012, Maxiell exerceu a opción do xogador no seu contrato para continuar en Detroit a tempada 2012-13.
Víctor García de la Concha
Víctor García de la Concha, nado en Villaviciosa o 2 de xaneiro de 1934, é un filólogo, académico e profesor asturiano.
Jason Maxiell
Traxectoria profesional
O 18 de xullo de 2013, Maxiell asinou un contrato de dous anos cos Orlando Magic. O 4 de xullo de 2014, foi cortado polos Magic.
Víctor García de la Concha
Actual director do Instituto Cervantes, foi o 28º director da Real Academia Española entre 1998 e 2010. Hoxe en día é director honorario da mesma.
Jason Maxiell
Traxectoria profesional
O 28 de setembro de 2014, Maxiell asinou cos Charlotte Hornets.
José Antonio Vázquez García
José Antonio Vázquez García, nado en Lugo en 1955 e finado o 10 de setembro de 2021, foi un político galego.
Traxectoria
Era enfermeiro de profesión. Concelleiro do PPdeG en Begonte ata 2007, nas municipais de 2007 encabezou a candidatura Independentes por Begonte (IBT), coa que foi elixido alcalde grazas a un pacto co PSdeG-PSOE e o BNG. En 2011 retirouse da candidatura independente, e regresou ás filas do PPdeG. Así integrouse na candidatura encabezada por José Ulla Rocha, e foi Isidro López quen encabezou a lista de Independentes por Begonte. Nas eleccións de 2011, saíu elixido concelleiro e ocupou a primeira tenza de alcaldía, que renovou tralos comicios de 2015 e 2019. Seguiu de concelleiro até o seu falecemento.
Projecto Mourente
Projecto Mourente é o nome do proxecto musical lanzado por Carlos Valcárcel, músico afeccionado natural de Mourente (Pontevedra).
Traxectoria
En 2001, Valcárcel comeza a elaborar na súa casa cancións de pop electrónico en galego. En 2004, colabora coa Factoría Teatro compondo a música para a obra infantil Iesi cebola contra a doutora Rabia Rabiña, de Xavier Picallo. En 2006, lánzase no selo A Regueifa unha compilación de temas baixo o título Baixo os eucaliptos e baixo licenza Creative Commons. Malia a súa precariedade técnica, o álbum logrou certa popularidade, sobre todo con cancións como "Comos os caranguejos" (remesturado por Fanny + Alexander), "Que me enterrem na discoteca", "Mais heteros (que os heterossexuais)" e o propio "Baixo os eucaliptos". Nese mesmo ano, o proxecto compuxo unha das sintonías do programa radiofónico E-music.
Durante 2007, e a pesar de que ese non era o seu obxectivo inicial, o Projecto Mourente realizou, xa coa incorporación de Yolanda Valcárcel, diversas actuacións ao vivo grazas á colaboración de The Homens. As colaboracións tamén se estenderon ao dúo compostelán Fanny + Alexander, a quen o Projecto Mourente mesturou dous temas publicados no álbum "Finais dos 70s, comezo dos 80s". No mesmo 2007, o Projecto Mourente participou no disco colectivo de artistas galegos Manifesto Dobarrista cunha versión de "Corpiño Xeitoso".
En maio de 2008, lanza Kara.o.ke, o segundo álbum do proxecto, de novo na Regueifa. O lanzamento na rede fíxose cun clip do tema "Os piores inimigos". Neste segundo traballo colaboraron diferentes artistas como Noel Feáns de Fanny + Alexander, Martin Wu de The Homens, Cable ou Colectivo Oruga. Ademais das voces de Carlos e Yolanda, tamén contou coa colaboración de Xan Vázquez, quen xa cantara con Projecto Mourente na versión de "Corpiño Xeitoso". Con "Kara.o.ke", o proxecto continúa a liña iniciada no primeiro traballo con cancións bailábeis de pop electrónico programadas e gravadas nun simple estudio caseiro.
No verán de 2008, o tema "Chuliboy" resulta finalista no concurso A Polo Ghit. En decembro de 2008 os lectores do Xornal de Galicia escolleron Kara.o.ke como un dos mellores discos galegos do ano. Durante 2008 e 2009 o Proxecto Mourente continuou dando concertos en diferentes lugares de Galiza. Na primavera de 2010, o guitarrista Álex Lópex Sueiras deixa o proxecto e suspéndense os concertos. O proxecto Mourente céntrase entón na elaboración dun novo álbum.
Entre 2010 e 2011, Carlos Valcárcel participa no programa de dinamización lingüística "Detrás da Canción". Xunto cos The Homens percorre ao redor de 50 concellos galegos mostrando a nenos e adolescentes as posibilidades que ofrecen os computadores persoais e os tablets para facer música na casa.
No final de 2011, as demos do novo álbum do Projecto Mourente entran no estudio de Tomás Ageitos. O 16 de xaneiro de 2012 lánzase finalmente á rede "Ao teu redor", un tema de adianto acompañado dunha nova versión de "Baixo os eucaliptos".
Baixo os eucaliptos (2006)
250px|miniatura|dereita|[[Festa do Orgullo Gay 2007. Praza da Quintana, Compostela]]
Esperante, Valadares, Outes
Esperante é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 25 habitantes (10 homes e 15 mulleres).
Sevilla Fútbol Club
Foi premiado pola Federación Internacional de Historia e Estatística de Fútbol como mellor club do mundo en 2006 e 2007, sendo o único equipo en conseguir devandita distinción dous anos consecutivos.
É o equipo andaluz con máis títulos nacionais (1 Liga, 5 Copas do Rei e 1 Supercopa) e o único que ten nas súas vitrinas varios títulos internacionais oficiais (6 Europa Leagues e 1 Supercopa de Europa). Tamén é o club de devandita comunidade que máis veces militou en Primeira División e o único que chegou a ser considerado o mellor club do mundo pola IFFHS, entrando no Top 25 no ano 2006. Ademais ten sete títulos europeos, sendo, xunto ao Málaga CF, os únicos clubs de Andalucía que teñen un título internacional.
Himno
O Sevilla FC posúe dous himnos oficiais:
Escudo
O segundo escudo foi deseñado en 1922 por Pablo Rodríguez Blanco, da Compañía de Augas. Dividiu o escudo en tres partes, e xunto formaban a silueta dun corazón. Á esquerda aparecen as tres figuras do escudo da cidade, San Isidoro, San Fernando e San Leandro. Á dereita aparecen as siglas SFC que aparecían no primeiro escudo de 1905.
Na unión das tres partes, hai a silueta dun balón coas costuras que tiñan naquela época. Sobre as franxas brancas e vermellas hai varias hipóteses, a máis coherente era o desexo do deseñador de que o equipo adoptase como vestimenta oficial a camiseta a raias brancas e vermellas.
Estadio
miniatura|dereita|300px|[[Estadio Ramón Sánchez Pizjuán.]]
O Sevilla xoga os seus partidos como local no Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, con capacidade para 45.500 espectadores. O Ramón Sánchez Pizjuán inaugúrase o 7 de setembro de 1958, coa disputa dun encontro amigable que enfronta ao Sevilla FC co Real Jaén, e que finaliza co resultado de 3-3.
O estadio albergou varios acontecementos deportivos de grande importancia, como a final da Copa de Europa da tempada 1985-86, disputada o 7 de maio de 1986, na que o Steaua Bucarest de Romanía proclamouse campión tras derrotar ao FC Barcelona na quenda de penaltis. Este estadio tamén acolleu dous encontros do Mundial de España de 1982, o partido URSS 1-2 Brasil, da primeira fase de clasificación, e o Alemaña Federal 3-3 Francia, de semifinais da competición, na cal a República Federal de Alemaña derrotou 5-4 a Francia na quenda de penaltis clasificándose para a final do Mundial.
Na fachada que dá á rúa Sevilla Fútbol Club, a que se pode admirar desde a Nervión Praza, áchase colocado un mosaico que cobre toda a fachada e que mostra o escudo do equipo na parte central, así como, nos laterais, os de todos os equipos que disputaron un encontro en tal campo antes de 1982, ano da súa colocación; e na parte baixa, as datas de traslado e siglas de todos os estadios que foron a súa sede.
Cadro actual
Actualizado a 17 de xaneiro de 2019.
12px|Capitán
O Amenal, Pereira, O Pino
O Amenal é un lugar da parroquia de Pereira, no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 91 habitantes (44 homes e 47 mulleres), aínda que nestas cifras se inclúe unha boa parte do lugar que se atopa dentro da parroquia de Castrofeito.
O Camiño Francés a Santiago pasa por esta pequena poboación xusto antes de encarar a suba cara á plataforma do aeroporto de Santiago-Rosalía de Castro. Quizais por esta razón, tense desenvolvido unha pequena infraestrutura hostaleira neste lugar. O trazado do Camiño atravesa a N-547 neste punto a través dun paso subterráneo que se encontra na parte de Castrofeito. A capital municipal, O Pedrouzo, atópase a 2.400 metros de distancia.
Neste lugar conflúen os regos do Amenal e do Menal, que forman parte da bacía do río Brandelos, que atravesa a parroquia de Pereira.
É posible que este sexa o lugar mencionado polo peregrino Doménico Laffi no seu  Viaggio da Napoli à San Giacomo di Galizia (1673) cando di que «“más alá de al Menar (Amenal) chego a unha fonte en compañía doutros peregrinos, onde refrescamos ben, mudando os vestidos, porque sabíamos estar próximos a Santiago», é dicir, servía ao mesmo propósito que o lugar da Lavacolla.
Etimoloxía
Este lugar é homónimo do rego que pasa por aquí, baixo unha ponte que atravesa o Camiño Francés. A orixe deste termo pode vir:
Mr. Bungle
Mr. Bungle foi un grupo musical norteamericano formado en 1985 en Eureka (California), con Mike Patton como vocalista. Nos seus comezos integrou estilos musicais como o rock, heavy metal, funk ou jazz, resultando algo similar ó funk metal. Nos seus traballos posteriores integraron estilos como o ska, swing ou pop entre outros estilos. A banda disolveuse en 2003.
Historia
A súa primeira maqueta foi The Raging Wrath of the Easter Bunny (1986), gravada con moi baixa calidade e cun pronunciado estilo death metal, que incorporaba novedosamente bongós, saxofóns e outros instrumentos exóticos.
No 1987 o grupo difundiu copias en formato casete da súa seguinte maqueta, Bowel of Chiley, entre as emisoras de radio locais. Copias desta produción foron reproducidas e vendidas sen o permiso da banda co nome erróneo de Bowl of Chile, no 1991 en casete e en 1997 xa en formato CD, converténdose nunha das rarezas máis preciadas. O estilo desta produción é moi diferente da maqueta inicial, mesturando sons do ska, o swing ou o funk. Por entón o batería Jed Watts foi substituído por Hans Wagner, entrando ademais os músicos Scott Fritz e Theo Lengyel como trompetistas.
En 1988 Fritz abandonou ó grupo, integrándose Luke Miller. Lanzaron Goddammit I Love America!, cun son moi similar ó seu anterior traballo (e descrito por eles mesmos como un plaxio a Fishbone) pero cun son máis sólido. Dous dos temas deste álbum foron posteriormente publicados coa súa primeira gran produción discográfica.
En 1989 editaron a súa última maqueta, OU818, con Danny Heifetz na batería e Clinton "Bär" McKinnon no saxofón. Contiña cancións de maquetas anteriores, e case a metade dos temas chegaron a estar presentes no seu primeiro gran lanzamento.
Por estas datas xa estaban consolidados como unha ds bandas con máis seguidores do norte de California, e o seu vocalista Mike Patton fora contratado polo grupo Faith No More. Non tardou en chegar un contrato co selo Warner Bros Records. O seu primeiro álbum, producido por John Zorn e titulado Mr. Bungle, foi lanzado o 13 de agosto de 1991. A crítica describiu o seu son como "funk metal", e tivo boas vendas, que os levaron a realizar unha exitosa xira de promoción polos Estados Unidos.
Moitos proxectos paralelos e atrasos no deseño contribuíron ao paro de catro anos entre o lanzamento do primeiro disco e o seguinte, Disco Volante, que vería a luz en outubro de 1995. Contiña só temas novos, e collía elementos de estilos como o jazz, techno, tango, ou death metal. Deron concertos por norteamérica, Europa e mesmo Australia, coa colaboración do percusionista William Winant.
Eleccións xerais da República Democrática do Congo de 2006
230px|miniatura|Mapa dos resultados das eleccións. Vermello: Joseph Kabila Azul: Jean-Pierre Bemba Verde: Antoine Gizenga. As eleccións xerais da República Democrática do Congo realizáronse, tras a segunda guerra do Congo, o 30 de xullo de 2006. Foron as primeiras eleccións multipartidistas desde a independencia do país en 1960.
Escolleuse, mediante sufraxio universal, ao presidente e un novo Parlamento Nacional. Nas eleccións presidenciais, os dous principais candidatos eran Joseph Kabila e Jean-Pierre Bemba Gombo. Finalmente, na segunda volta resultou vencedor Kabila, derrotando por case tres millóns de votos a Bemba. En canto ás eleccións lexislativas, dos 500 escanos en xogo, o Partido do Pobo para a Reconstrución e a Democracia, dos partidarios de Kabila, levou 111. O segundo partido máis votado foi o Movemento de Liberación do Congo con 64 deputados. Saíu un parlamento moi fragmentado, con decenas de partidos políticos, a gran maioría con menos de 5 asentos na asemblea.
Segundo a Comisión Electoral Independente, a participación electoral situouse arredor dun 80% sobre un total de 25 millóns de votantes rexistrados.
Estación de León
A estación de León é unha estación de tren de Adif situada na cidade de León. É de carácter terminal e provisional. Substitúe desde o 18 de marzo do 2011 á histórica Estación do Norte, clausurada ao tráfico con motivo das obras que supoñerán o soterramento das vías férreas coincidiento coa chegada da alta velocidade á cidade leonesa.
A estación está situada xunto á prolongación da avenida Ordoño II e a escasos metros da antiga estación. Ten servizos de alta velocidade, longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
Atópase situada a 825 metros de altitude. Nela acaba a Liña de alta velocidade Valladolid-Palencia-León de ancho internacional (punto quilométrico 345,45). Ademais nela conflúen dous trazados de ancho ibérico: a liña de Venta de Baños e Xixón, liña 130 da rede ferroviaria española, e polo outro a liña entre León e A Coruña, liña 800 da rede. Historicamente a estación de León estivo relacionada coa liña Palencia-A Coruña da cal partía un ramal en dirección a Asturias.
A estación
251x251px|miniatura|Plataformas da estación alt=Trenhotel en León|miniatura|252x252px|Trenhotel Vigo-Barcelona xunto a un AVE estacionado en León O complexo é moderno e funcional, abarca un total de 1273,6 metros cadrados de superficie. A súa configuración como estación terminal fai que teña unha plataforma cabeceira e tres plataformas máis, dúas laterais e unha central que nacen dela. As tres teñen lonxitudes diferentes: 190 metros a situada máis ao oeste, 485 metros a central e 236 metros para a última. Ás devanditas plataformas acceden catro vías e existen outras catro vías máis de manobras. O modelo de estación terminal provocou unha sensible complicación do funcionamento ferroviario da estación respecto da antiga estación pasante, obrigando a manobras de retroceso nos trens pasantes e limitando o espazo de estacionamento de composicións de trens con inicio ou fin en León. Esta complicación vese agravada polo servizo da LAV Valladolid-León, en ancho internacional, que obriga a reservar vías para ambos os anchos, limitando a súa funcionalidade.
O edificio de viaxeiros da estación conta cun amplo vestíbulo, despachos de billetes, zona de embarque, cafetería, aseos, unha pequena zona comercial e diversas dependencias administrativas e de servizo. Deseñada por URBAQ Arquitectos S.l. (Fernando Liébana Díez e Esther Llorente López). No exterior existe un aparcadoiro de pago e paradas de autobuses urbanos.
Longa distancia
Actualizado a 22 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 22 de xuño de 2016.
Educación a distancia
miniatura| Polo de apoio presencial da Universidade Aberta do Brasil en Cambuí, Minas Gerais, Brasil.
A educación a distancia é unha modalidade educativa na que o alumnado (discente) non comparte o mesmo espazo físico có profesorado (docente) durante o desenvolvemento do proceso de ensino-aprendizaxe.
Existen numerosas experiencias e modelos de educación a distancia no mundo enteiro que varían tanto polo tipo de contidos ensinados como polos medios utilizados. Os medios utilizados para a comunicación educativa ou para os recursos didácticos adoitan dar identidade a cada sistema. Así, por exemplo, fálase de ensino por correspondencia porque os envíos dos materiais e comunicación realízase por correo). Dedúcese desta observación que o soporte utilizado define en boa medida cada sistema e cada forma de desenvolver o proceso de ensino-aprendizaxe e que este soporte depende en grande medida das posibilidades técnicas e tecnolóxicas en cada momento histórico.
Concepto
Dada a grande diversidade de modelos, resulta difícil unha definición xenérica de Educación a Distancia. Lorenzo García Aretio (2001, p. 113) indícanos unha definición integradora que recolle matices desde diversas perspectivas:
Teorías
Algúns dos autores máis relevantes que estudaron a educación a distancia foron:
Riscos
Os sistemas formativos que se inclúen normalmente baixo esta denominación teñen unha serie de riscos comúns. Seguindo a García Aretio (2001, p. 30), podemos indicar:
miniatura| Caixa de correos en [[Pontevedra. ]]
Perspectiva histórica
O factores que contribúen ao nacemento e desenvolvemento da educación a distancia foron os cambios políticos orientados á democratización que estableceron novos dereitos á formación para as capas sociais con máis desvantaxes, o desenvolvemento do concepto de educación permanente que avala a necesidade de aprender ao longo de toda a vida, a necesidade da educación de persoas adultas e a consolidación de estratexias didácticas para elas, o desenvolvemento de ofertas, medios e modalidades educativas, así como o desenvolvemento das tecnoloxías e especialmente das aplicábeis á comunicación e á educación. Seguindo sobre todo os medios que se utilizaron de soporte, podemos observar que a educación a distancia pasou por 4 fases:
miniatura| Os alumnos requiren medios como os ordenadores.
Facilidades e dificultades
Do mesmo xeito, os estudos sobre educación a distancia revelan certas debilidades como:
miniatura| A Consellería de Educación está no Edificio de San Caetano en Santiago.
En Galicia
A raíz da transferencia das competencias en materia educativa, creáronse de acordo coas titulacións establecidas pola Lei Xeral de Educación (1970) o Centro Galego de Educación Xeral Básica (CEGEBAD) para a obtención do Graduado Escolar e o Instituto Galego de Bacharelato a Distancia (INGABAD) para o Bacharelato.
A raíz da aprobación da LOXSE (1990), apareceu o Graduado de Educación Secundaria Obrigatoria que tamén houbo que adaptar ás persoas adultas. Na actualidade, en Galicia, a oferta non universitaria céntrase en:
miniatura| Logo da UOC.
A Asociación Europea de Universidades de Ensino a Distancia
A Asociación Europea de Universidades de Ensino a Distancia (en inglés: European Association of Distance Teaching Universities, EADTU) é a principal rede universitaria institucional de educación superior en liña, aberta e a distancia. Foi fundada en 1987, a asociación promove a innovación, a investigación, a colaboración, o desenvolvemento de proxectos conxuntos, a divulgación e congresos e eventos.
Gosende, Valadares, Outes
Gosende é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Clara Barton
Clarissa Harlowe Barton, nada en North Oxford (Massachusetts) o 25 de decembro de 1821 e finada en Glen Echo o 12 de abril de 1912, foi unha pioneira, profesora, enfermeira e humanitaria estadounidense. Foi descrita como un espírito indomábel e é especialmente lembrada por organizar a Cruz Vermella Estadounidense.
Mocidade, formación e enfermaría familiar
Clara Barton naceu en North Oxford, Massachusetts. Os seus pais eran abolicionistas. O pai de Clara foi un agricultor e criador de cabalos, mentres que a súa nai Sarah era ama de casa. Os dous axudaron a fundar a primeira igrexa Universalista en Oxford.
De nena, Clara era tímida e retraída. Tiña dous irmáns Stephen e David e dúas irmás Dorothy (Dolly) e Sally, que tiñan polo menos dez anos máis que ela. A moza Clara foi educada na casa e era extremamente lista. Díxose que os seus irmáns se mantiñan ocupados contestando as súas múltiples preguntas e que cada un lle ensinaba habilidades complementarias; mentres que as súas irmás máis vellas actuaban como profesoras. Os seus irmáns ensináronlle a andar a cabalo e outras actividades que nesa época se consideraban propias dos varóns.
Cando Clara tiña once anos, o seu irmán David caeu dunha viga nun celeiro en construción. Clara permaneceu ao seu lado durante dous anos e aprendeu a administrarlle todos os seus medicamentos, mesmo "as grandes repugnantes sambesugas reptantes."
Cando o pai de Clara agonizaba, deulle un consello que lembrou máis tarde: "Como patriota, aconselloume servir o meu país con todo o que tiña, mesmo coa miña vida se fose necesario; como filla dun masón aceptado, aconselloume buscar e dar consolo aos aflixidos, e como cristián encargoume honrar a Deus e amar a humanidade".
Guerra civil estadounidense
dereita|miniatura|225x225px|Clara Barton arredor de 1866. En abril de 1861, despois da primeira batalla de Bull Run, Barton creou unha axencia para obter e distribuír provisións aos soldados feridos. O xeneral William Hammond deulle un pase para viaxar nas ambulancias do exército para dar consolo aos soldados e curalos. Meteu presión á burocracia do exército estadounidense, primeiro sen éxito, para traer as súas propias provisións médicas ao campo de batalla. Finalmente, en xullo de 1862, obtivo permiso para viaxar trala liña de batalla, chegando aos máis sombríos campos de batalla e servindo durante os asedios de Petersburg e Richmond. En 1864 o xeneral da Unión Benjamin Butler nomeouna "dama mandante" dos hospitais á fronte do Exército de James.
En 1865, o presidente Abraham Lincoln encargoulle a procura de desaparecidos do exército da Unión. Mentres se dedicou a este labor, pescudou sobre o paradoiro de 30000 homes. Cando acabou guerra, foi enviada a Andersonville, Xeorxia, para instalar e marcar as tumbas dos soldados da Unión que se enterraron alí. Esta experiencia motivouna a comezar unha campaña nacional para identificar os soldados desaparecidos durante a guerra civil estadounidense. Publicou listaxes dos nomes nos diarios e carteábase coas familias dos soldados.
Barton daba conferencias sobre as súas experiencias na guerra. Coñeceu a Susan B. Anthony e comezou unha longa asociación co movemento sufraxista. Tamén coñeceu a Frederick Douglass e fíxose activista polos dereitos civís dos negros.
Primeiro contacto co Comité Internacional da Cruz Vermella
Os anos de traballo duro durante a guerra civil estadounidense e os seus esforzos buscando soldados desaparecidos debilitaron a Barton. En 1869 os seus médicos recomendáronlle tomar un descanso e facer unha viaxe relaxante a Europa. En 1870, mentres estaba no estranxeiro, involucrouse no Comité Internacional da Cruz Vermella (CICR) e o seu traballo humanitario durante a guerra franco-prusiana. O CICR, creado en 1864, fundouse para prover servizos humanos a todas as vítimas da guerra baixo unha bandeira de neutralidade.
Organización da Cruz Vermella estadounidense
Cando Clara Barton regresou aos Estados Unidos, inaugurou un movemento para que o goberno estadounidense recoñecese o Comité Internacional da Cruz Vermella. Cando comezou ese traballo en 1873, a maioría dos estadounidenses pensou que os Estados Unidos nunca volverían enfrontar unha calamidade tal como a guerra civil, mais durante a administración de presidente James Garfield, Barton finalmente tivo éxito, afirmando que a nova Cruz Vermella estadounidense podería responder a outras crises á parte da guerra.
Naturalmente, Barton foi a presidenta da sucursal estadounidense da asociación, fundada o 21 de maio de 1881. John D. Rockefeller doou os fondos para crear unha oficina nacional central en Washington, D.C. situada a un quinteiro da Casa Branca.
Museo de Clara Barton
O Museo do Lugar de Nacemento de Clara Barton en North Oxford, Massachusetts funciona como parte do Centro Barton para a Educación sobre a Diabetes, un proxecto humanitariano creado na súa honra para educar e apoiar a nenos con diabetes e ás súas familias.
Lingua gagauza
A lingua gagauza é unha lingua turca falada polo pobo gagauz na Moldavia, Ucraína, Rusia e Turquía, e é a lingua co-oficial de Gagauzia xunto ao romanés/moldavo.
Século -XXXIX
O século XXXIX antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 3900 a.C. e terminou o 31 de decembro de 3801 a.C. alt=Two wooden posts set in the ground and crossing at an angle support a wooden board, which disappears into tall green reeds|thumb|Unha réplica do Sweet Track
1st Anniversary
1st Anniversary é o primeiro álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado o 12 de marzo do ano 2003 baixo o selo zetima e producido por Tsunku. O álbum contén os seus oito primeiros singles, todos lanzados no seu primeiro ano en funcionamento.
REC
REC é unha saga de filmes españois de terror, composta por catro películas:
Polígono industrial A Grela - Bens
O polígono industrial A Grela - Bens é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello da Coruña, promovida polos antecesores da SEPES. Foi creado en 1961, o que o converte no máis antigo de Galicia, e conta cunha superficie de 1 421 818 metros cadrados. Leva o nome das localidades próximas da Grela e Bens.
Nel están instaladas máis de 550 empresas, que xeran máis de 20 000 empregos directos, algunhas de grande relevancia a nivel autonómico como Alcoa, Comar, Hijos de Rivera, R, Alba Conde, Cafés Siboney, Dielectro Industrial, Kina Fernández, Eulen, Ipasa, Repsol, SGL Carbon, Vodafone, Marineda City ou Voz Audiovisual. No polígono teñen sede os concesionarios de Toyota, Opel, Fiat, Ford e Nissan.
Historia
O polígono da Grela inaugurouse o 9 de setembro de 1961 nunha visita que realizou Franco á Coruña e Ferrol. Nese momento estaban instaladas a fábrica de aluminio, a fábrica de grafitos eléctricos e a subestación eléctrica (posteriormente terreos que ocuparía Marineda City). Inicialmente tiña 218 parcelas (887 677 m2), mais algunhas de gran superficie foron subdivididas con posterioridade. Agrela eran os terreos que quedaban baleiros entre a cidade da Coruña e a refinaría. Non se podía construír a menos de tres quilómetros da refinaría por motivos de seguridade. Esta zona pasou de ser leiras estar ocupada por empresas.
En novembro de 1972 trasladouse dende Catro Camiños a fábrica de cervexas de Estrella Galicia.
En 2004 inaugurouse un busto en homenaxe a Eduardo Diz, fundador da empresa de frío industrial Frigo Diz e promotor do polígono, na rotonda onde conflúen a estrada de Baños de Arteixo, a avenida de Enrique Salgado Torres, a rúa Severo Ochoa e a avenida de Arteixo. Desde aquela, a glorieta leva tamén o nome do industrial coruñés.
Superficies comerciais
A comezos do século XXI, grazas aos cambios das normativas municipais, comezaron a se instalar no polígono cadeas de supermercados como Lidl, Eroski ou Día e se chegaron a construír até tres centros comerciais: Comcor (coas galegas Bricoking e Pórtico como grandes motores), Dolce Vita en 2008 e finalmente IKEA con Marineda City en 2010 e 2011 respectivamente.
Instalacións públicas
esquerda|miniatura|Campo de fútbol Arsenio Iglesias miniatura|Igrexario de [[A Grela, San Cristovo das Viñas, A Coruña|Agrela, convertido no Centro Municipal de Empresas]] Ademais de empresas privadas do serctor industrial e servizos no polígono tamén se teñen construído unha serie de infraestruturas públicas de especial importancia a nivel municipal como son os campos de fútbol Arsenio Iglesias Pardo e Rodrigo García Vizoso, o parque de bombeiros, un grande almacén de mobiliario urbano, o matadoiro e o mercado municipal de froitas e verduras, un punto de recollida selectiva de lixo, o Centro Municipal de Empresas nun antigo igrexario. Tamén existiu un parque automobilístico do Exército de Terra de España, que pertenceu ao que hoxe se coñece como a BRILAT, e que foi parcialmente derrubado tras levar anos pechado para a construción da Ronda do Real Club Deportivo de La Coruña.
Museos
Na Rotonda Eduardo Diz érguese o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa, asemade Hijos de Rivera está a construír dentro do seu propio recinto un museo dedicado á produción cervexeira. A Fundación María José Jove, que conta cunha importante colección de arte, tamén ten a súa sede no corazón do polígono.
Guimarei, Valadares, Outes
Guimarei é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Polígono industrial A Grela - Bens
Ferroviarios
Orixinariamente o polígono contaba -na rúa Severo Ochoa- cun cargadeiro que formaba parte do ramal ferroviario que conecta a Refinería da Coruña directamente coa Estación de San Cristovo, na actualidade en desuso.
Portuarios
Un oleoduto que cruza o polígono en dirección leste - oeste conecta directamente os peiraos petroleiros coa refinería.
Alfred Kastler
miniatura|dereita|Alfred Kastler Alfred Kastler, nado en Guebwiller (Francia) en 1902 e finado en Bandol en 1984, foi un físico e profesor universitario francés galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1966.
Traxectoria
Naceu o 3 de maio de 1902 en Guebwiller, cidade sita na rexión da Alsacia e que naqueles momentos formaba parte de Alemaña pero que hoxe en día forma parte de Francia.
Estudou no Instituto de educación secundaria Lycée Bartholdi en Colmar, ingresando no ano 1921 na Escola Normal Superior de París por estudar física. En 1926 foi profesor do Liceo de Mulhouse e posteriormente na Universidade de Bordeos, de onde foi profesor universitario ata 1941. Volveu á Escola Normal por ser catedrático de física en 1952. Ademais, foi un poeta en lingua alemá, autor de Europe ma patrie/Deutsche lieder eines franzosischen europaers (1971). Kastler morreu o 7 de xaneiro de 1984 na cidade de Bandol, situada na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul.
Investigacións científicas
Colaborando con Jean Brossel realizou investigacións ao redor da mecánica cuántica, a interacción entre luz e átomos e a espectroscopia. Traballando coa combinación da resonancia óptica e a resonancia magnética desenvolveu a teoría do láser-máser.
Gañou o Premio Nobel de Física no ano 1966 polo descubrimento e o desenvolvemento de métodos ópticos polo estudo das resonáncias hertzianas nos átomos.
Xunto a Jean Brossel e rodeado dun grupo de mozos físicos desenvolveu adiantos significativos ao redor da física atómica en Francia. O Laboratorio Nacional de Espectroscopia Hertziana de Francia foi nomeado desde o ano 1994 Laboratorio Kastler-Brossel.
São João del Rei
São João del Rei (tamén São João del-Rei) é un municipio brasileiro do estado de Minas Xerais. A súa poboación era estimada en 81 918 habitantes o 2007. A súa superficie total é 1.463,6 km².
Foi fundada durante o Ciclo do Ouro no Brasil, e preserva importante patrimonio histórico formado por igrexas e outros edificios da época colonial.
miniatura|250px|esquerda|Catedral Basilica de Nosa Señora do Pilar, en São João del Rei.
Roger the Engineer
Roger the Engineer (título orixinal no Reino Unido: Yardbirds, nos Estados Unidos, Alemaña e Francia: Over Under Sideways Down) é un álbum da banda inglesa de blues rock The Yardbirds, editado o 15 de xullo de 1966 a través do selo Columbia Records. Foi producido pola baixista Paul Samwell-Smith e por Simon Napier-Bell. É o único traballo dos Yardbirds con todas as cancións orixinais. Aínda que o disco foi oficialmente titulado Yardbirds, dende entón referíuse a el, primeiro de xeito coloquial e despois semi-oficialmente, como Roger the Engineer, un título derivado do debuxo da portada do disco no que aparece o enxeñeiro Roger Cameron debuxado polo membro da banda Chris Dreja.
No ano 2003, o álbum foi colocado no número 349 da lista da revista Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Dreja, Jim McCarty, Jeff Beck, Keith Relfe Paul Samwell-Smith (o apelido de Dreja aparece como "Drega" na edición estadounidense). Todas as cancións foron gravadas en estéreo agás onde se indique.
María José Alonso
María Josefa Alonso Fernández, nada en Carrizo de la Ribera (provincia de León) o 22 de decembro de 1959, é unha farmacéutica, catedrática e académica galega especializada no campo das nanopartículas como vehículo de medicamentos.