cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Autonómico Nacionalista de Castilla y León
Comezo
En novembro de 1977, algúns membros sobranceiros da Alianza Regional de Castilla y León puxeron en marcha unha iniciativa para crear un partido nacionalista. Estaban atestados por Millán Bravo Lozano, leonés de Las Grañeras e Catedrático de Filoloxía da Universidade de Valladolid. O 13 de decembro de 1977, os valisoletanos Benigno Polo Rodríguez, Mariano Manso Besteiros e José David Redondo Sanz crearon o Partido Nacionalista Castelán, baseado nas teses do burgalés Gonzalo Martínez Diez, Catedrático de Historia do Dereito da Universidade de Valladolid e principal ideólogo da Alianza Regional de Castilla y León. Defectos de forma nos seus estatutos impediron a súa legalización e esta iniciativa foi abandonada. O 18 de decembro de 1977 presentouse no instituto de secundaria Juana I de Castela de Tordesillas o Partido Nacionalista de Castilla y León (PANCAL), que quedou inscrito no rexistro de partidos o 28 de marzo de 1978. Entre os seus fundadores estaban o propio Millán Bravo Lozano, o salmantino Eleuterio Ferreira Carretero, o valisoletano José Carlos Conde Quintero ou o burgalés Luis Vivar Nebreda, quen posteriormente en outubro de 2010 fundaría o partido rexionalista Castilla Unida (CUn).
O ámbito de actuación do PANCAL estaba fixado nas once provincias das rexións históricas de León e Castela a Vella, é dicir as nove provincias da actual comunidade autónoma de Castela e León máis A Rioxa e Cantabria. Emporeso, o PANCAL aspiraba a compartir os seus ideais nacionalistas con Castela a Nova, co conxunto do que denomina a nación castelá ou Castela enteira. Ideoloxicamente o PANCAL definíase coma un partido democrático, social, popular e progresista, baseándose na tradición comuneira de liberdade e democracia. Boa parte das ideas castelán-leonesistas do PANCAL estaban baseadas no pensamento do profesor Martínez Díez e da propia Alianza Regional de Castilla y León.
O PANCAL tivo dende a súa fundación serias dificultades para ser legalizado polo Ministerio do Interior, tal e como recoñeceron os seus dirixentes, Millán Bravo e Gonzalo Martínez, na reunión que o partido celebrou en Sahagún o 27 de marzo de 1978. Naquela reunión, criticaron a marxinación sufrida por Castela a Vella ao León, así como ao Grupo Autonómico Leonés e aos outros movementos leonesistas da época, aos que definían como "oligarcas do diñeiro e da mesocracia" e "románticos do Barrio Húmedo". Ao día seguinte daquela reunión, o 28 de marzo, asomade o PANCAL quedaba oficialmente inscrito no Rexistro de Partidos e póis legalizado.
En decembro de 1981 o partido substitúe a denominación "nacionalista" pola de "rexionalista", se ben conserva as siglas PANCAL. Isto debeuse a que así foi requirido por AP para que o PANCAL formase parte da súa Federación de Partidos, e de feito foi un paso previo e provisional para quedar incorporado en febreiro de 1982 á Alianza Popular (AP), unha operación cuxo obxectivo eran as eleccións xerais dese ano. Malia o partido se integrara na federación de AP, certas discrepancias determinaron que o PANCAL presentase en solitario ao candidato ao Senado pola provincia de Segovia, Amador Álvarez Mateo. En 1983, nas primeiras eleccións autonómicas en Castela e León, o PANCAL non presentou listas electorais en ningunha das provincias. Froito do acordo con Alianza Popular, o presidente do PANCAL figurou no número tres da candidatura de AP por Soria, resultando Francisco José Alonso elixido Procurador nas Cortes de Castela e León. Neses comicios autonómicos a única candidatura nacionalista foi a do novo partido Unidad Comunera Castellana (UNCC), que concorreu pola provincia de Palencia. Aos poucos meses das eleccións autonómicas, o PANCAL abandona a federación con Alianza Popular e o procurador Francisco José Alonso pásase ao grupo parlamentario mixto, representando o PANCAL ata o final da lexislatura, que retoma a denominación de "nacionalista". miniatura|Territorio reclamado polo PANCAL
Eleccións de 1979 e 1983
En 1979 o PANCAL integrouse na Federación Socialdemócrata que lideraba José Ramón Lasuén. Nas eleccións municipais de 1979 presentou candidaturas en Burgos, Valladolid e Castroponce, obtendo en total tan só tres concelleiros nesta última localidade. Nas eleccións xerais dese mesmo ano, o PANCAL presentou candidaturas en Valladolid, Burgos e Palencia, obtendo uns pobres resultados. No congreso do PANCAL celebrado en febreiro de 1980 desprazouse da dirección ao que fora o seu principal impulsor, Millán Bravo Lozano, a pesar das protestas deste sobre a nulidade da xuntanza. A partir dese momento o novo líder do partido sería o novo sociólogo zamorano Francisco José Alonso Rodríguez, que renova boa parte da directiva do partido. Algúns dos históricos membros fundadores do PANCAL, descontentos co novo liderado, abandonarán o partido definitivamente. En xuño de 1981 o PANCAL constituíu unha federación de partidos socialdemócratas con formacións de Andalucía e doutras rexións. Nesa época o PANCAL tivo un vencellamento especial co sobranceiro historiador Claudio Sánchez Albornoz, que permanecía no exilio na Arxentina. Debido á grande influencia que por entón exerceu Sánchez-Albornoz sobre o PANCAL, este pasou a integrar na súa territorialidade tamén a Castela a Nova. En outubro de 1981, Sánchez Albornoz acepta a presidencia de honra do PANCAL.
En 1989 celébranse eleccións ao Parlamento Europeo. O PANCAL intégrase na denominada Coalición Nacionalista, xunto ao Partido Nacionalista Vasco (PNV), as Agrupaciones Independientes de Canarias e Coalición Galega. Francisco José Alonso, secretario xeral do PANCAL, ocupará o cuarto posto na lista europea desta coalición.
Nos anos seguintes a presenza do PANCAL nas eleccións faise máis testemuñal. Nos comicios autonómicos de 1991 só presentou candidatura ás eleccións xerais na provincia de Soria, atestada por César Moreno, namentres nas eleccións locais só conseguiu un concelleiro na localidade zamorana de Alcañices. O partido encóntrase en horas baixas e con moi poucos militantes.
Declive
O PANCAL encontrábase xa por estas datas moi baixo de militancia ao terse integrado a meirande parte dos seus membros en Tierra Comunera ou en URCL. A partir das eleccións ao Parlamento Europeo de 1989, a actividade política do PANCAL diminuíu aínda máis e cando concorreu electoralmente resultou un fracaso. Nas eleccións autonómicas de 1995 non presentaron ningunha candidatura. Nas eleccións xerais de 1996 só presentaron candidaturas ao Senado por Madrid e Burgos. En Madrid a testa de lista foi Francisco José Alonso, namentres en Burgos o único candidato ao Senado do PANCAL foi David Díaz Cruz, que posteriormente sería un destacado militante de Tierra Comunera en Miranda de Ebro. Nas eleccións autonómicas de 1999 o PANCAL unicamente presentou unha lista na provincia de Segovia, neste caso encabezada por José Miguel López. En 2002 os restos do PANCAL, xunto a outros pequenos sectores, forman un novo partido denominado Unión Centrista Liberal, presentándose ás eleccións autonómicas de 2003 co nome de Unión Centrista Liberal-PANCAL (UCL-PANCAL). Esta coalición presenta candidaturas en Madrid (atestada por Francisco José Alonso), Zamora e Valladolid. Tamén como UCL-PANCAL se presentou ás eleccións xerais de 2004, conseguindo en Castela e León o 0,02% dos votos. Nas eleccións autonómicas de 2007 ningunha lista se presentou baixo a denominación de Partido Nacionalista de Castela e León (PANCAL), e ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2009 preséntanse só xa co nome UCL, contando con apenas votos.
Grixoa, Santiago de Compostela
Santa María de Grixoa é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 261 habitantes (132 mulleres e 129 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 235 habitantes.
Liñares, Momán, Xermade
Liñares é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Antonio Pol
Antonio Pol González, nado en Lugo o 11 de xaneiro de 1931 e finado o 25 de novembro de 2013, foi un notario e político galego.
Traxectoria
Cursou o Bacharelato en Lugo onde tamén se fixo perito mercantil. É licenciado en Dereito e graduado social pola Universidade de Santiago de Compostela. Notario dende 1959, exerceu en Jalón (Alacant), Arzúa, Sarria e Valdepeñas. Foi alcalde de Arzúa (1964-1968) e alcalde de Lugo (1974-1975). Como alcalde de Lugo foi procurador en Cortes. Foi gobernador civil de Salamanca (1975-1977) e Coruña (1977). Nas eleccións xerais de 1982 foi elixido deputado pola provincia de Lugo polo Partido Popular. Asumiu a presidencia da xestora do Partido Popular de Ourense en abril de 1986 e meses despois foi elixido presidente provincial. Foi membro do Consello Social da Universidade de Santiago de Compostela (1987-1996). Foi Vicevaledor do Pobo. Recibiu a Medalla Castelao en 2001.
The Fatal Conceit: The Errors of Socialism
The Fatal Conceit: The Errors of Socialism (a arrogancia fatal: os erros do socialismo), é a derradeira publicación (1988) do economista e pensador Friedrich Hayek (1899 - 1992). Nela, propón unha explicación do desenvolvemento da sociedade, a economía e o dereito. Hayek argumenta como os intentos racionais por promover valores, ideais e prezos non teñen en conta os procesos históricos, o que chama Hayek "a fatal arrogancia" da planificación.
Cotentín
miniatura|250px|Mapa do departamento da Mancha. En cor amarela clara, a rexión do Contentin; en cor parda clara, a rexión do Avranchin. O Cotentín (en francés Le Contentin) é unha península francesa situada na rexión de Normandía e que se corresponde globalmente cos límites do antigo país normando do mesmo nome, na antigüidade chamado tamén Pagus Constantiensis (país de Coutances).
É unha parte do macizo Armoricano que se estende entre o estuario do río Vire e a baía do Monte Saint-Michel, no límite coa Bretaña.
A península do Contentín forma comprende do departamento da Mancha.
Makurazaki
Makurazaki (枕崎市, まくらざきし, Makurazaki-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kyūshū e ó suroeste da prefectura, e ó sur da península de Satsuma, na zona de provincia histórica de Satsuma, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 74,88 km² e a poboación de 23.888 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 319 h/km².
O concello de Makurazaki limita cos concellos de Minamisatsuma e de Minamikyūshū.
Hauteville-la-Guichard
Hauteville-la-Guichard  é unha poboación e comuna francesa situada na rexión de Normandía, departamento da Mancha, distrito de Coutances e cantón de Saint-Sauveur-Lendelin.
Xeografía
Despois dunha cesión de terreos en 1825 á comuna de Montcuit, a superficie de Hautteville-la-Guichard reduciuse a 1 198 hectáreas, 37 áreas e 8 centiáreas.
O territorio inclúe numerosas aldeas: Hauteville-la-Guichard (a vila principal), o Mont, o Châteaus, e a Maiseon Blanche, entre outros.
Historia do nome
Orderic Vital, no século XII, fala dun señor de Hauteville, Tancredo de Galilea, un dos varios Tancredos de Hauteville, nacido en 1072 ou 1076 e morto en 1112), un dos líderes da Primeira Cruzada, que foi príncipe de Galilea e rexente do Principado de Antioquía, e que era neto de Robert Guiscard. Este señor engadiría ao seu nome patronímico o nome da terra que ocupaba, segundo o uso nesa época, designación que non foi elixida ao chou, senón adoptada polo bo sentido popular e utilizada como un nome común desde que o territorio estivo habitado: Altavilla (en latín). Este nome, que se pode traducir como "vila sobre un outeiro", é adecuado. De feito, se nos situamos nalgúns lugares do municipio, como na aldea de Mont, por exemplo, a vista abarca unha extensión considerábel.
Porén, segundo a pouillé (rexistro eclesiástico) de 1280, o determinante la-Guichard refírese máis ben a un certo Guichard de Montfort, daquela cura da parroquia, dunha familia de orixe bretoa (Montfort-sur-Meu, Ille-et-Vilaine), pero establecido na rexión (señores do pequeno feudo de Montfort en Heugueville-sur-Sienne, cuxo nome sería levado a Remilly-sur-Lozon polos Les Marquetel). Con todo cómpre mencionar que varios outros personaxes de Cotentín levaron o apelido Guischart, sen que se poida determinar se algúns deles eran parentes de Robert Guiscard, e ningún viviu en Hauteville-la-Guichard.
Arnuwandas I
Arnuwandas I foi un rei dos hititas (Reino Novo) -1400–-1360.
44
Outros
40er
Murcia, Filipinas
esquerda|miniatura|Mapa de Negros Occidental mostrando a localización de Murcia Murcia é unha municipalidade de primeira clase e parcialmente urbana situada na provincia de Negros Occidental, rexión VI (Visayas Occidentais), Filipinas. posúa unha poboación de 71.289 habitantes e está organizada administrativamente en 23 barangays, todos eles rurais, excepto o denominado Zone III (Pob.) que está considerado como urbano.
Os barangays que compoñen a municipalidade de Murcia son:
Clube de Regatas do Flamengo
O Clube de Regatas do Flamengo é un club brasileiro de fútbol, da cidade do Río de Xaneiro. Foi fundado en 1895 e compite na Série A e no Campionato Carioca.
Estadio
O Flamengo xoga de local no estadio Jornalista Mario Filho, máis coñecido como Maracaná, con capacidade para 82.238 espectadores.
Marussia MR01
O Marussia MR01 é un coche de carreiras de Fórmula Un deseñado por Marussia para a tempada de Fórmula Un de, que é pilotado por Timo Glock e o piloto novato francés Charles Pic.
Deseño
A diferenza dos seus predecesores, o Virgin VR-01 e o Virgin MVR-02, o Marussia MR01 non está deseñado exclusivamente mediante a dinámica de fluídos computacional, senón que utilizou unha combinación de probas túnel de vento de modelos CFD no seu deseño Debido aos atrasos de desenvolvemento, o equipo planeaba lanzar o MR01 na terceira e última proba de pretemporada en Barcelona en 1 de marzo de 2012. Pero a medida que o coche era incapaz de pasar as probas de choque obrigatorias antes da sesión de proba final, o equipo non se lle permitiu tomar parte nela. Segundo o asesor técnico Pat Symonds, o coche non pasaba as probas de choque porque unha parte do coche estaba desenvolvendo de maneira "incompatible". O coche púxose en marcha máis adiante, o 5 de marzo, tras unha sesión privada en Silverstone, antes de pasar a proba final obrigatoria de accidente o 6 de marzo.
O MR01 será o único coche en competir na tempada sen un sistema de recuperación de enerxía cinética (KERS). Tamén informouse que o MR01 será un dos dous coches (o outro é o McLaren MP4-27) que non contan cun nariz escalonado.
Tempada 2012
Debido a que o MR01 non tivo un tempo de proba suficiente, o Gran Premio de Australia de 2012 foi esencialmente unha sesión de probas para ver como funcionaba o coche. A diferenza dos seus rivais de HRT, o MR01 foi capaz de correr cos dous pilotos, con Glock duodécimo na segunda sesión de adestramentos do venres. Pero o sábado, os dous Marussias caeron aos seus lugares habituais de clasificación nas dúas filas traseiras. Debido á regra do 107%, os HRT non se clasificaron e Sergio Pérez viuse obrigado a saír no posto 22 por unha penalización por cambiar a caixa de cambios, polo que o MR01 cualificaron, como 20 e 21. Glock e Pic quedaron na parte traseira da carreira, pero recuperaron os lugares dos coches retirados. Durante a única saída do coche de seguridade na carreira, ao MR01 permitíuselle usar o nova regra de "un-lap yourself". Glock terminou a carreira 14, mentres que Pic con cinco voltas perdidas non puido terminar clasificado, pero otorgouselle a 15ª praza ó completar o 90% da distancia de carreira.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
† Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Tudhaliyas I
Tudhaliyas I, rei hitita, sucedeu a Muwatallis I tralo asasinato deste último, e gobernou desde -1430 ata -1400.
Traxectoria
Os feitos do seu reinado son difíciles de determinar por dúas razóns:
Porén, existe un consenso sobre a grande expansión hitita durante este período, que se continúa durante gran parte do Reino Novo. Parece bastante claro, con todo, que ao chegar ao trono tras ser asasinado o seu antecesor Muwatallis, tivo que enfrontarse a unha guerra civil lanzada por algúns funcionarios e familiares do anterior rei. Este enfrontamento resolveuse axiña, deixando a Tudhaliyas coas mans libres para lanzar os exércitos hititas contra os reinos de Anatolia occidental (rexión coñecida polos hititas como Arzawa), onde se formaban con certa frecuencia alianzas anti-hititas. Tras varias campañas con éxito, Tudhaliyas logrou someter a rexión, da que obtivo un rico botín.
Tras lograr estas vitorias contra os kaskas, Tudhaliyas envorcou a súa atención na fronteira oriental dos hititas, onde tivera problemas co reino vasalo de Isuwa que se rebelou repetidamente, co apoio do reino hurrita de Mitanni. Logo de renovar, unha vez máis, os lazos entre os hititas e Kizzuwatna, Tudhaliyas atacou Mitanni, colleitando diversos éxitos, entre os que podería contarse a conquista de Alepo.
Sucedeuno, como xa se mencionou, Arnuwandas I.
O Meiriño, Momán, Xermade
O Meiriño é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Audience
"Audience" é o sinxelo nº18 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 1 de novembro do ano 2000 baixo o selo Avex trax. O número de copias que se sacaron á venda deste sixelo se limitaron a 300.000. A canción que dá nome o sinxelo incluíuse no DVD ParaPara Paradise: J-EURO PARAPARA.
O Cruceiro, Caaveiro, A Capela
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Caaveiro no concello coruñés da Capela na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 1 era muller.
Atrofia muscular espiñal
A atrofia muscular espiñal (AME) ou doenza da neurona motora infantil é un termo aplicado a un variado número de trastornos que teñen en común unha etioloxía xenética e que se manifestan como debilidade por mor de lesións das neuronas motoras da hasta anterior da medula espiñal, sobre todo as neuronas motoras inferiores do tronco do encéfalo e da medula espiñal.
Constitúen un grupo característico de enfermidades da neurona motora de carácter autosómico recesivo que comeza durante a nenez ou a adolescencia. Polo xeral, relaciónanse con alteracións no cromosoma 5, especificamente a deleción dun xene asociado nun 98% dos casos.
Ismael Oddó Arrarás
Ismael Oddó Arrarás, nado en Santiago de Chile o 29 de setembro de 1987, é un músico chileno. Foi baixista de Alamedas entre 2005 e 2008, e tamén da banda de Francisca Valenzuela, e dende o 2009 lidera o seu propio proxecto musical, «Oddó».
Natália Kelly
Natália Kelly, nada o 18 de decembro de 1994 en Hartford, Connecticut, Estados Unidos, é unha cantante austríaca, filla dun pai estadounidense e nai brasileira; Kelly actualmente reside en Bad Vöslau, Baixa Austria. Kelly representou a Austria no Festival da Canción de Eurovisión 2013.
2000-04: Primeiros anos
Kelly mudouse dos Estados Unidos a Austría á idade de seis anos en 2000. É filla dun home de negocios americano con raíces austríacas e irlandesas e unha nai brasileira, Kelly empezou coa música a unha idade moi temperá. En 2004, á idade de dez anos, ela era membro da ópera dos nenos na produción de In 80 Tagen um die Welt (A volta ao mundo en 80 días) no teatro de estado de Baden. Nos anos seguintes, Kelly participou en varias competicións, incluíndo Prima La Musica en música clásica.
2011: A Voz
En 2011, Kelly gañaba un espectáculo de talento austríaco moi popular chamado A Voz (non ser confundido coa franquía internacional A voz), e recibía un contrato de gravación de Alexander Kahr.
2013: Festival da Canción de Eurovisión e Natália Kelly
O 15 de febreiro de 2013, Kelly entraba na selección nacional austríaca para o Festival da Canción de Eurovisión 2013, coa súa canción "Shine". No peche de votación, Kelly recibira 32 puntos do voto de xurado, e 38 puntos do televoto, dando un total de 70 puntos e recibindo o primeiro lugar, e deste xeito ela era seleccionada para representar Austria no Festival da Canción de Eurovisión 2013 en Malmö, Suecia. Kelly competiu na primeira semifinal do festival o 14 de maio de 2013, non obstante, Austria fracasaba no intento de clasificarse para a final, quedando no posto 14 de 16 con tan só 27 puntos. O seu álbum de debut, Natália Kelly, foi lanzado mundialmente o 12 de abril de 2013.
Parque Nacional dos Picos de Europa
200px|miniatura|[[Pico Urriellu, un dos picos máis coñecidos do parque.]] 200px|miniatura|O [[Lago Enol, en Asturias.]] O Parque Nacional dos Picos de Europa atópase nas provincias de Cantabria, Asturias e León, sendo o único parque nacional pertencente a tres comunidades autónomas diferentes e xestionado de forma conxunta.
O macizo occidental foi declarado Parque Nacional o 22 de xullo de 1918 por Afonso XIII baixo o nome de Parque Nacional da Montaña de Covadonga, sendo o primeiro espazo protexido do país. Inicialmente comprendía 16.925 hectáreas, ata que o 30 de maio de 1995 ampliouse a súa extensión ata as 64.660 actuais. Ese ano entrou a formar parte da Rede de Parques Nacionais e sendo un dos primeiros espazos naturais protexidos xunto co Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido.
O 9 de xullo de 2003 a Unesco aprobou a proposta que o converte en Reserva da biosfera.
Ermesenda de Carcasona
Ermesenda de Carcasona, nada en Carcasona?, c. 972 / 975-977, - Sant Quirze de Besora, e finada o 1 de marzo de 1058, foi condesa consorte de Barcelona, Girona e Osona.
Foi titora do seu fillo Berenguer Ramón I e do seu neto Ramón Berenguer I durante as súas respectivas minorías de idade. Filla de Roxerio I de Cominges, conde de Carcasona, e de Adelaida de Gévaudan (Francia). Casou contra o 992 con Ramón Borrell, que sucedeu o 30 de setembro do mesmo ano, despois do seu casamento, ó seu pai Borrel II, no goberno do condado de Barcelona.
Syacium micrurum
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1842 polo naturalista italiano Camillo Ranzani.
Sinónimos
Ademais do nome que lle deu Ranzani, e que é o actualmente válido, ao longo do tempo a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Características
As principis características deste peixe son:
Hábitat, distribución e bioloxía
Trátase dun peixe mariño, batipeláxico, que habita a profundidades de entre 1 e 412 m, sobre fondos de grava, lama ou area da plataforma continental, no Atlántico occidental, entre os 30° N e os 23° S, desde o Canadá até a Florida (EE.UU.) e, por Suramérica, até São Paulo (Brasil). O rexistros de Syacium micrurum no Atlántico oriental corresponden realmente á especie Syacium guineensis (Bleeker, 1862).
Aliméntase de vermes e crustáceos.
Pesca
Captúrase nas zonas onde habita.
A Fonte, Caaveiro, A Capela
A Fonte é un lugar da parroquia de Caaveiro no concello coruñés da Capela na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Tudhaliyas II
Tudhaliyas II (Tamén Tudhaliyas III) foi un rei dos hititas (Reino Novo) -1430–-1400.
Traxectoria
O Imperio hitita sufriu severas perdas de territorio durante o reinado de Tudhaliyas, chegando mesmo a ser queimada a capital. Pero, baixo a capaz guía do fillo de Tudhaliyas, o futuro Suppiluliumas I, os hititas empezaron a se recuperar mentres Tudhaliyas estaba aínda no trono.
A numeración correcta dos xefes hititas que levaron o nome de Tudhaliyas é problemática. Houbo un personaxe da época hatti chamado Tudhaliyas que quizais gobernase con rei. Outras reconstrucións insiren un Tudhaliyas directamente despois de Muwatallis I, pero anterior ao máis famoso líder que pasa por ter fundado o Imperio. O Tudhaliyas do que tratamos neste artigo aparecerá xeralmente como "o segundo" ou "o terceiro".
Ligazóns externas
Arnuwanda I
Diplodoco
220px|miniatura|Cranio de diplodoco. Diplodoco é o nome co que se coñecen as especies pertencentes ao xénero Diplodocus, dinosauros da familia dos diplodócidos, que viviron a finais do período Xurásico, hai aproximadamente de 150 a 147 millóns de anos no que hoxe é Norteamérica.
Características
Os fósiles de Diplodocus encontráronse no oeste dos Estados Unidos de América (Colorado, Montana, Utah e Wyoming).
Os primeiros restos foron descubertos en 1877 por Samuel Wendell Williston, que os denominou Diplodocus ("os de dupla viga") en referencia á forma das vértebras da parte inferior da cola. Pensouse que estes ósos eran exclusivos dos Diplodocus, porén, acháronse tamén noutros membros da familia dos diplodócidos e en sauropódos non diplodócidos, como Mamenchisaurus.
Tiñan un pescozo e un rabo moi longos, cun corpo baixo, e camiñaba sobre as catro patas. A pesar do seu gran tamaño, tiñan unha cabeza moi pequena, con dentes así mesmo moi pequenos.
É probábel que pastaran nas grandes chairas de felgos e cicadáceas da súa época, chegando a consumir tamén as árbores de baixa altura, xa que non podía subir moito o seu pescozo.
Pilar Bahamonde
Pilar Bahamonde y Pardo de Andrade nada en Ferrol o 15 de outubro de 1865 e finada en Madrid o 28 de febreiro de 1934, foi unha muller galega da burguesía ferrolá, nai do ditador Francisco Franco.
Traxectoria
O seu pai era Ladislao Bahamonde Ortega (1836-1926), oficial primeiro do Corpo Administrativo da Armada Española e a súa nai era Carmen Pardo de Andrade y Pardo de Andrade (1838-1908). Casou o 24 de maio de 1890 en Ferrol con Nicolás Franco Salgado-Araujo (1856-1942). Tiveron cinco fillos: Nicolás Franco Bahamonde (1891-1977), Francisco Franco Bahamonde (1892-1975), Pilar Franco Bahamonde (1895-1989), Ramón Franco Bahamonde (1896-1938) e María de la Paz Franco Bahamonde (1899-1904).
O seu marido Nicolás era un librepensador e tiña fama de mullereiro, amigo das festas e as partidas de cartas no club de oficiais. En 1907 abandonou o fogar familiar. Pilar era conservadora, moralista e católica practicante.
Hioki
Hioki (日置市, ひおきし, Hioki-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e ó oeste da prefectura, e ó oeste da península de Satsuma, na zona de provincia histórica de Satsuma, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 253,06 km² e a poboación de 51.005 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 202 h/km².
O concello de Hioki limita cos concellos de Ichikikushikino, de Satsumasendai, de Kagoshima e de Minamisatsuma.
Historia
A cidade de Hioki foi fundada pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Hioki en 1 de maio de 2005.
Laraño, Santiago de Compostela
Xeografía
No lugar da Barcia, na estrema do seu territorio, está o Sistema de Información Territorial de Galicia, TurGalicia e o Centro Superior de Hostalaría de Galicia. Ata o ano 2014 tamén estivo o Centro Ramón Piñeiro.
Rafael Romero Filgueira
Rafael Romero Filgueira, nado en Ferrol o 24 de novembro de 1885 e finado na mesma cidade o 15 de abril de 1969, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Ferrol. Cesou como alcalde en marzo de 1924. Foi vicecónsul da Arxentina en Ferrol. Entre outros cargos foi conselleiro do Banco de España en Ferrol, presidente da Xunta de Obras do Porto, Irmán máis vello do Hospital de Caridad, e vicepresidente da Cámara Oficial da Propiedad Urbana de Ferrol dende a cal apoiou en 1932 a campaña pro-estatuto.
Vida persoal
Casou con María Álvarez Sisto e tivo 8 fiilos: Rafael, María, Fernando, Marcelo, María-Carmen, Ramón, Isabel e Eva.
Hattusilis II
Hattusilis II foi un rei do imperio hitita (Reino Novo) de principios do século -XIV.
Discútese sobre a súa existencia.
Doenza rara
Unha doenza rara tamén coñecida como doenza pouco frecuente, enfermidade rara, ou enfermidade pouco frecuente, é aquela que afecta a un pequeno número absoluto de persoas ou a unha proporción reducida da poboación.
Os diversos países e rexións do mundo teñen definicións legais diferentes: Na Unión Europea considérase «rara» a unha enfermidade que afecta a 1 de cada 2000 persoas. Nos EE.UU. defínese así a un trastorno ou enfermidade que sofren menos de 200 000 persoas. No Xapón é a que afecta a menos de 50 000. En Taiwán o criterio é que a prevalencia sexa de 1: 10 000. En Australia a cantidade de afectados debe ser menor de 2 000 individuos.
En calquera caso, trátase de porcentaxes moi baixas da poboación (en Europa, por exemplo, só o 0,05 %), situación que require de esforzos especiais unificados e de coordinación internacional para poder combatelas.
Os estudos globais sobre as enfermidades raras adoitan afrontar os problemas metodolóxicos que traen canda lia diferenzas rexionais na definición, a pobre documentación dos datos recollidos e as confusións conceptuais (por exemplo entre prevalencia e incidencia). Pero, por outra parte, existen doenzas que por ser tan pouco frecuentes, só os estudos globais teñen sentido. A colaboración internacional imprescindible neste campo, posto que a nivel local  imposible reunir unha mostra válida para desenvolver investigacións clínicas cuns resultados que se poidan xeneralizar.
Existen entre 5 000 e 7 000 enfermidades raras coñecidas, a meirande parte das cales son causadas por defectos xenéticos, malia que tamén as hai por efectos da exposición ambiental durante o embarazo, ou despois do parto, frecuentemente en combinación con susceptibilidades xenéticas. Estímase ademais que en torno 4 000 destas enfermidades non teñen tratamentos curativos.
Dende o ano 2008, o 29 de febreiro, un día "raro", conmemórase en varios países do mundo o Día das doenzas raras. Este día celébrase anualmente, de tal xeito que si o ano non bisesto, as actividades e eventos realízanse o 28 de febreiro.
Parque Nacional de Garajonay
O Parque Nacional de Garajonay esténdese por unha superficie que supera o 10% da illa de La Gomera, nas Canarias. Foi declarado parque nacional en 1981. Posteriormente, en 1986, foi incluído pola Unesco entre os bens que forman parte do Patrimonio da Humanidade.
A súa superficie é de 3.948 hectáreas, e o seu territorio esténdese por todos os municipios da Gomera, ocupando o centro e certas zonas do norte da illa. O terreo do parque, a miúdo envolvido nunha húmida néboa, está constituído por materiais basálticos, debidos a coadas e piroclastos, con diversos roques e fortalezas. No seu interior atópase o Monumento da esencia da flor. O parque toma o seu nome do alto de Garajonay, a maior altura da illa con 1.487 metros. A cota mínima do parque é de 650 m, o casarío do Cedro. A súa declaración obedece a que alberga a mellor mostra coñecida no Vello Mundo de laurisilva, un bosque húmido de variadas especies de folla perenne que no Terciario cubría practicamente toda Europa. A laurisilva dáse nun réxime climático unifor­me no que a variación anual da temperatura é pequena e a precipitación é relativamen­che abundante, con humidade case constante debida ao mar de nubes.
Vexetación
miniatura|200px|esquerda|Bosque de [[laurisilva do parque.]] A laurisilva, faias e Erica vagans ocupan aproximadamente un 90% do parque, atopándose no extre­mo occidental e meridional de Garajonay. Especies exóticas e o piñeiro canario ocupan a parte meridional, constituíndo un 10% do parque. 200px|miniatura|esquerda|[[Pomba rabiche.]]
Fauna
A fauna de Garajonay tamén é destacable. Alberga preto de mil especies de invertebrados, sendo unhas 150 endémicas de devandito espazo. As especies de vertebrados son 38, basicamente réptiles e aves, entre as que destacan as pombas rabiche e turqué, endémicas das Canarias. Garajonay ten a consideración de zona de especial protección para as aves (ZEPA).
Non existen núcleos de poboación dentro do parque, aínda que si nas súas proximidades. Os carreiros que permiten coñecer o parque son numerosos. No seu interior hai unha área recreativa, chamada Laguna Grande; e no lugar coñecido como Juego de Bolas, no municipio de Agulo, está o centro de visitantes.
Cercopitécidos
Os monos do vello mundo ou cercopitécidos (Cercopithecidae) son unha familia de primates da superfamilia Cercopithecoidea no clado Catarrhini. Diferéncianse dos monos do Novo Mundo na dentición, aínda que a clasificación clásica se baseaba en que os monos do Novo Mundo teñen un rabo prénsil e os cercopitecos non.
Han ter grande éxito evolutivo e podémolos atopar en rexións que exceden os trópicos (Macaca).
Bovedilla
miniatura|300px|Lámina con viguetas e bovedillas Unha bovedilla é un elemento construtivo feito de formigón ou outro material colocado entre dúas viguetas para formar unha laxe. Esta forma de construción é con diferenza a máis común en Galiza para vivenda, polo seu custo e facilidade de construción.
Utilizase tamén para cubrir o espazo entre dúas vigas reducindo así o peso dos forxados. Entresolos.
A Pallota, Momán, Xermade
A Pallota é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá.
Marantes, Santiago de Compostela
San Vicente de Marantes é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 382 habitantes (186 homes e 196 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 389 habitantes.
O Camiño Inglés atravesa a parroquia cara a Santiago.
Zortziko
O zortziko (en éuscaro "de oito" ou "oitava", pois as súas partes constan de oito compases) é un ritmo típico de baile popular tradicional en Euskal Herria, aínda que tamén é utilizado como ritmo para acompañar melodías cantadas (como por exemplo, versos). É unha das danzas do aurresku ou Danza Real.
Aínda que existen variantes en compás de 2/4 e de 6/8 o zortziko máis habitual escríbese como un compás de 5/8 (cinco por oito, ou cinco oitavos), no que o compás ten tres partes de distinta duración (compás de amálgama). A primeira parte corresponde a unha corchea e as dúas restantes a sendas negras. Algunhas teorías describen o zortziko como unha evolución dun compás de 3/4 deformado polos músicos con intención de seguir os pasos dos dantzaris.
O instrumento típico utilizado para executar os zortzikos é o chistu co tamboril.
Aínda que a súa orixe e difusión foi totalmente popular, algúns autores como Isaac Albéniz, Aita Donostia, Jesús Guridi, Joaquín Turina, Pablo Sorozábal ou José María Usandizaga utilizárono tamén para crear obras para banda, orquestra sinfónica ou piano.
Boeing KC-46
O Boeing KC-46 Pegasus é un avión militar de repostaxe en voo e transporte estratéxico desenvolvido por Boeing a partir do avión de pasaxeiros Boeing 767. En febreiro do ano 2011, o modelo foi seleccionado pola Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF) como gañador da competición do avión cisterna KC-X para substituír os vellos KC-135 Stratotankers. O primeiro avión foi entregado en xaneiro de 2019 á USAF, que pretende mercar 179 Pegasus ata 2027.
Operadores
🇺🇸
TRS 6
TRS 6 (Tetrahedron Research Satellite 6), tamén denominado ERS 13, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 17 de xullo de 1964 mediante un foguete Atlas-Agena D desde Cabo Cañaveral.
Características
TRS 6 foi o sexto membro exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TRS 6 foi lanzado xunto cos satélites Vela 3 e Vela 4. Levaba a bordo un contador de centeleo e un detector de estado sólido para a detección dos electróns e protóns do cinto de radiación. O satélite transmitía datos na frecuencia de 136 MHz, pero debido á baixa potencia do transmisor (só 100 mW non se obtiveron datos a unha distancia de máis de 6 radios terrestres (uns 40.000 km). Reentrou na atmosfera o 1 de xaneiro de 1966.
Órgano de Johnston
O órgano de Johnston é un mecanorreceptor dos insectos.
Encóntrase na base das antenas aneladas (flaxeladas), no pedicelo do segundo artello.
A presenza deste órgano é unha caractrerística que diferencia os insectos dos outros hexápodos. Nos mosquitos machos (familia dos Culicidae) este órgano permite ao macho captar estímulos de vibración producidos pola resoancia das ás das femias, posibilitando así o acercamento de sexos.
Este órgano tamén desempeña outro tipo de funcións, por exemplo no cortexo en Drosophila, información do voo en lagostas e avelaíñas, ou para a natación nos coleópteros da familia dos Gyrinidae.
Na abella serve na comunicación social cando practican a danza da abella para transmitir a localización de fontes de alimento.
Evolution
"Evolution" é o single nº 20 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 31 de xaneiro do ano 2001 baixo o selo avex trax. É o seu segundo single composto por ela mesma (baixo o nome de CREA) e vendeu máis de 500.000 copias na súa primeira semana no mercado, debutando na primeira posición da lista de vendas de Oricon. "Evolution" é o single de maiores vendas ata o lanzamento de "H” no ano 2002, vendendo máis de 950.000 copias (máis dun millón segundo o RIAJ). Sinalar que a canción que dá nome o single foi utilizado nun comercial da marca KOSÉ onde saía a mesma Ayumi.
Valenciennes (homónimos)
Valenciennes é un nome propio francés que pode referirse a:
Hans Binder
Hans Binder (nado o 12 de xuño de 1948 en Zell am Ziller, Innsbruck) é un expiloto de Fórmula Un que competiu cos equipos Ensign, Wolf, Surtees e ATS.
Gañou o Campionato Europeo de Fórmula Ford en 1972 e pasou á Fórmula 2 en 1976. Durante este ano correu no Gran Premio da súa casa e no GP do Xapón. En fichou polo equipo Surtees e tamén correu tres veces con ATS. Logo regresou a Surtees antes do final da tempada. En non puido cualificarse para o gran premio do seu país con ATS antes de desaparecer da escena da Fórmula Un.
O seu irmán Franz foi tamén piloto de carreiras e o seu sobriño René Binder competiu nas GP2 Series e o Campionato Alemán de Fórmula Tres.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ivanhoé
Ivanhoé (en galego Ivanhoe) é unha ópera pastiche en tres actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Émile Deschamps e Gabriel-Gustave de Wailly, axudados polo seu comitente, o editor Antonio Pacini; está baseada na novela de Walter Scott Ivanhoe. a súa estrea tivo lugar no Théâtre de l'Odéon de París o 15 de setembro de 1826, poucas semanas antes de poñerse en escena - o 9 de outubro - Le siège de Corinthe.
Historia
Ivanhoé foi estreada no Théâtre de l'Odéon de París o 15 de setembro de 1826, poucas semanas antes de estrearse le siège de Corinthe. Logo de ser repetida un par de veces a raíz do éxito da primeira representación, a ópera caeu no esquecemento e non foi recuperada ata 1990 polo Teatro dell'Opéra de Montpellier.
Posteriormente foi interpretada en Inglaterra como The Maid of Judah.
Argumento
O libreto de Deschamps e Wailly respecta só en parte a trama da obra de Scott mais, permanecendo no tema ofrece escenas épicas coa presenza de peregriños e campións invencibles, asedios e os procesos contra as nenas condenadas por erro. Tamén están os combates singulares, así como o coñecemento e o predecible final feliz, as unións entre Ivanhoé e Léila, saxóns e normandos unidos nun único pobo inglés, listos para combater contra os comúns inimigos franceses.
Análise
A música empregada para a partitura non era, agás a introdución, orixinal, senón que procedía doutras óperas e foi revisada e adaptada para a ocasión a xeito de pastiche polo mesmo Rossini (que, alo menos oficialmente, tería consentido unha operación análoga con ocasión da posta en escena de Robert Bruce) para introducir a súa música en París.
As obras das que se toma a música son: Semiramide, La Cenerentola, La gazza ladra, Tancredi, Bianca e Falliero, Armida, Maometto II, Aureliano in Palmira, Sigismondo, Torvaldo e Dorliska, Moïse et Pharaon e Zelmira.
A música que marca varios números musicais, intercálase con recitativos falados ao xeito da opéra-comique, mantendo, porén, respecto ao contexto orixinal.
Tatebayashi
Tatebayashi (館林市, たてばやしし, Tatebayashi-shi) é un concello da prefectura de Gunma no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e ó sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 60,98 km² e a poboación de 78.765 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.290 h/km².
O concello de Tatebayashi limita cos concellos de Ōra, de Chiyoda, de Meiwa, de Itakura (son da prefectura de Gunma); de Ashikaga e de Sano (son da prefectura de Tochigi).
Tudhaliyas III
Tudhaliyas III foi un rei de curta duración do Imperio hitita (Reino Novo).
Traxectoria
Se cadra foi o fillo e sucesor de Hattusilis II, con todo considérase normalmente como fillo de Tudhaliyas II (de acordo co cómputo dos reis que facemos aquí). Nunca foi coñecido explicitamente como rei. Os textos refírense a el como "Tudhaliyas o neno" (ou, cunha tradución alternativa, "Tudhaliyas o (máis) novo". Foi asasinado por un grupo de oficiais entre os que estaba o seu sucesor, e moi probabelmente irmán, Suppiluliumas I.
Lista de estacións do metro de Barcelona
Lista das estacións do Metro de Barcelona cos seus enlaces e servizos.
Cambios de nome
O metro de Barcelona, do mesmo xeito que outros, viu cambios na nomenclatura das estacións ao longo do tempo, especialmente en 1982, momento en que se creou a denominación actual das liñas.
As estacións sufriron dous tipos de cambio na súa nomenclatura, unhas cambiaron de nome de forma notoria, outras adoptaron a forma catalá do nome no canto da castelá. As estacións seguintes son as que cambiaron de nome xa sexa na reorganización de nomenclatura de 1982 ou noutro momento:
OC Barcelos
O Óquei Clube de Barcelos é un club portugués de hóckey a patíns da cidade de Barcelos. É un dos equipos de hóckey a patíns máis famosos de Portugal e Europa. É coñecido coma "Óquei de Barcelos", "OCB", "OC Barcelos", ou "Barcelos".
Fundación
A idea de crear un equipo de hóckey a patíns naceu en 1946 por un grupo de mozos en Barcelos. A data oficial da fundación do club é o 1 de xaneiro de 1948, a pesar de que a documentación amosa que o club fóra fundado o 22 de decembro de 1947. Os fundadores do equipo foron Cândido Augusto Sousa Cunha e Simplício Cândido Monteiro de Sousa. O primeiro partido do equipo foi en 1948 ante o Clube dos Ourives, e o OC Barcelos gañou por 5-2. Nos primeiros anos, o hóckey que se xogaba era unha mestura entre o hóckey herba e o hóckey a patíns, porque non empregaban patíns. A partir de 1952 comézase a xogar hóckey a patíns.
O Pedrón, Momán, Xermade
O Pedrón é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Limasol
Limasol (en grego: Λεμεσός, Lemesós; en turco: Leymosun) ou Lemesos é unha cidade chipriota. É a segunda cidade máis extensa de Chipre e a capital do Distrito de Limasol. Atópase na costa sur do país, na baía de Akrotiri. Limasol foi construída entre dúas cidades antigas, Amatunte e Curio, polo que durante o Imperio bizantino coñecíase como Neápolis (Nova Cidade).
Soviet das Nacionalidades
miniatura|287x287px|Divisións administrativas da [[Unión Soviética no ano 1989.]] O Soviet das Nacionalidades (en ruso: Совет Национальностей) era unha das dúas cámaras do Soviet Supremo da Unión Soviética, creado pola Constitución da Unión Soviética de 1936. Funcionou entre os anos 1938 e 1991. A diferenza do Sóviet da Unión, o Sóviet das Nacionalidades estaba composto polas distintas nacionalidades (repúblicas) da Unión Soviética.
O Sóviet das Nacionalidades gozou dos mesmos dereitos que o Sóviet da Unión, tanto na área das iniciativas lexislativas, coma na resolución doutras cuestións. Tiña autonomía para elixir ao seu presidente, que dirixía as sesións da cámara, así coma aos seus catro vicepresidentes e ás comisións permanentes.
Composición e forma de elección
O Soviet das Nacionalidades estaba composto por 625 deputados, e os seus membros eran elixidos de forma universal, igualitaria, directa e secreta, de acordo cos principios da democracia socialista. Coa regra de igualdade de representación das diferentes nacionalidades soviéticas, o soviet estaba formado pola mesma cantidade de representantes de cada unha das Repúblicas da Unión Soviética:
Félix Rodríguez de la Fuente
Félix Samuel Rodríguez de la Fuente, nado en Poza de la Sal (provincia de Burgos), o 14 de marzo de 1928 e finado en Shaktoolik, Alasca, o 14 de marzo de 1980, foi un etólogo e divulgador ambientalista español. Licenciado en Medicina e autodidacta en bioloxía, foi pioneiro na defensa da natureza no Estado español. Sonada foi tamén a súa serie documental El Hombre y la Tierra, emitida por Televisión Española por primeira vez entre 1974 e 1980.
Traxectoria
Non comezou a súa escolarización ata 1938, polo que as súas incursións na natureza foron continuas durante toda a súa nenez, o que fixo que nacera nel unha sensación de proximidade cara á vida, tanto animal como vexetal, asimilando as relacións existentes entre tódolos integrantes do ecosistema. En Valladolid estudou Medicina, aínda que as súas saídas ó campo para observar a natureza seguían sendo moi habituais. Os falcóns que tanto chamaban a súa atención foron a causa da súa paixón pola cetrería. Tivo grande influencia nel o biólogo José Antonio Valverde, un dos creadores do Parque Nacional de Doñana.
En 1965 Félix aparece no programa Fin de Semana de Televisión Española cos seus falcóns, chamando a atención do público que insistía en velo novamente. Isto faría que tivese pequenas aparicións en televisión. O seu primeiro documental, Señores del Espacio (realizado grazas ó rei Saud de Arabia e varios aristócratas) tivo o suficiente éxito como para que lle permitise estudar en profundidade o comportamento dos lobos, chegando a convivir cunha manda. Ao ano seguinte dirixe a película Alas y garras, da cal tamén foi guionista, acadando o Arquero de Bronce do Festival de Cine de Xixón. Posteriormente participou en varios programas de radio e televisión, entre os que destaca Planeta Azul. Viaxou por África e percorreu, entre outros países, Tanzania e Kenya onde fixo cinco episodios da serie A toda plana. Foi o coordinador dos equipos que elaboraron e publicaron as coleccións de libros tituladas: Fauna, Los Cuadernos de Campo e Fauna Ibérica. Co título desta última tamén realizou un programa televisivo.