cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O clan dos irlandeses
O clan dos irlandeses (en State of Grace) é un filme estadounidense de 1990 dirixido por Phil Joanou e protagonizado por Sean Penn, Ed Harris e Gary Oldman, xunto con Robin Wright, John Turturro e John C. Reilly. Escrito polo dramaturgo Dennis McIntyre, o filme foi producido por Ned Dowd, Randy Ostrow e Ron Rotholz, cunha banda sonora de Ennio Morricone.
Estreouse en galego o 27 de marzo de 1995 na TVG.
Navallos, Navallos, Guntín
Navallos é un lugar da parroquia da Navallos no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Mary Pierce
Traxectoria
Pierce naceu en Montreal mentres a súa nai francesa, Yannick Adjaj, e o seu pai estadounidense, Jim Pierce, estaban de viaxe na cidade; polo tanto, a pesar de nacer no Canadá, nunca residiu nese país durante longos períodos, senón que se criou nos Estados Unidos. Como consecuencia, foi recoñecida como cidadá dos Estados Unidos, o Canadá e Francia. En torneos internacionais representou a Francia.
Pierce comezou no tenis á idade de 10 anos por iniciativa do seu pai. Só dous anos despois gañou o título nacional dos Estados Unidos na categoría sub-12. En 1989 converteuse na tenista estadounidense máis nova en debutar no tour profesional á idade de 14 anos e 2 meses.
En 1994, Pierce xogou a súa primeira final de Grand Slam, no torneo de Roland Garros, dun xeito notable. Foi a primeira xogadora en chegar á cuarta rolda ao perder só dous partidos nos seus partidos. No momento da final só perdera 10 xogos, incluído un sólido 6-2, 6-2 ante a que entón era a indiscutible número un, Steffi Graf nas semifinais. Na final perdeu por 6-4 e 6-4 ante Arantxa Sánchez Vicario.
Pierce axudou a gañar a selección francesa a Fed Cup por segunda vez en 2003. En 2004, Pierce gañou o seu primeiro título desde o 2000, no torneo de 's-Hertogenbosch, acadando así 16 títulos individuais.
Antonio Corradini
Antonio Corradini, nado na comarca de S. Vito e Modesto, Venecia o 19 de outubro de 1688 e finado en Nápoles o 12 de agosto de 1752, foi un escultor italiano do Rococó. É coñecido polas súas mulleres veladas con drape mouillé pegadas ao corpo.
Primeiros anos
Fillo dun veleador (bobinador de velas) e a súa muller Bárbara, Corradini foi aprendiz do escultor Antonio Tarsia (1663–1739), para quen traballou catro ou cinco anos desde os 14 ou 15 anos, unha práctica habitual na época. Máis tarde, converteuse no xenro de Tarsia.
Carreira
En 1709 foi contratado para traballar na fachada da igrexa de San Stae en Venecia. En 1711, foi incluído como un dos escultores da Arte dei Tagliapietra. Ao redor de 1713 finalmente conseguiu o seu propio estudio, traballando na cidade de St. Anastasia en Zara, para a igrexa de San Donato.
Pacios, Navallos, Guntín
Pacios é un lugar da parroquia da Navallos no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Antonio Corradini
Carreira
Corradini pasou gran parte da súa carreira migrando entre cidades europeas como Dresde, Praga e San Petersburgo. En Viena foi escultor da corte do emperador Carlos VI durante máis de dez anos. Despois dun breve período en Roma morreu en Nápoles.
José Pedro Pérez-Llorca
José Pedro Pérez-Llorca Rodrigo, nado en Cádiz o 30 de novembro de 1940 e finado en Madrid o 6 de marzo de 2019, foi un político, diplomático e xurista español, un do sete pais da actual Constitución española.
Traxectoria
Trasladado coa familia a Madrid, alí cursou os seus estudos secundarios e licenciouse en Dereito pola Universidade Complutense con premio extraordinario fin de carreira. Complementou os seus estudos en diversos países europeos o que lle permitiu ingresar na carreira diplomática e, máis tarde, acceder por oposición ás Cortes Xerais como letrado. esquerda|miniatura|Fotografado en abril de 2015 durante o cume do World Travel and Tourism Council, cando era presidente do Padroado do [[Museo do Prado.]] Integrouse na Unión de Centro Democrático (UCD). Na lexislatura constituínte foi escolleito polo seu partido como un dos sete poñentes constitucionais. Posteriormente, Adolfo Suárez nomeouno na I Lexislatura sucesivamente ministro da Presidencia, ministro de Administración Territorial en 1980 e, ese mesmo ano, nunha nova remodelación do goberno, ministro de Asuntos Exteriores, cargo que ocupou tamén tras o errado golpe de estado de 1981 co goberno de Leopoldo Calvo-Sotelo e até a vitoria electoral do Partido Socialista Obreiro Español no outono de 1982. Foi deputado no Congreso desde 1977 até 1982.
A fin da UCD levoulle a abandonar a actividade política, dedicándose á súa profesión como avogado. Tamén participou en diversas empresas nacionais e internacionais como socio, accionista ou conselleiro (Kuwait Petroleum, Iberia, Loewe), compaxinando dita actividade coa de profesor encargado de Dereito Constitucional na Facultade de Ciencias Políticas da Universidade Complutense de Madrid. Foi doutor honoris causa pola Universidade Nacional de Educación a Distancia en 1991 por ser un do sete relatores, chamados pais da Constitución española de 1978, así como da Universidade Europea e a Universidade Pontificia Comillas en 2018. En outubro de 2012 foi elixido presidente do Padroado do Museo del Prado.
Foi fundador do bufete de avogados Pérez-Llorca. Colaborou coa organización católica Lexionarios de Cristo. A súa filla Carmen foi deputada na Asemblea de Madrid e ocupou diferentes cargos durante os gobernos de Esperanza Aguirre.
Technocracy
Technocracy é un EP da banda estadounidense de heavy metal Corrosion of Conformity, publicado o 24 de abril de 1987 a través do selo Metal Blade Records. O EP reeditouno en 1992 Relativity Records con catro cancións adicionais, incluídas tres versións demo de temas do EP co baixista Mike Dean cantando.
Berlai, Piñeiras, Guntín
Berlai é un lugar da parroquia de Piñeiras no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Museo de Historia da Automoción de Salamanca
O Museo de Historia da Automoción de Salamanca é o primeiro museo público de España adicado ao motor. Inaugurado a finais de setembro de 2002 polos reis de España Xoán Carlos I e Sofía, conta nos seus fondos con máis de 200 automóbiles históricos, algúns únicos, así como milleiros de accesorios relacionados co automóbil. O museo localízase fronte á Casa Lis, nun edificio que foi a primeira planta de produción de electricidade que tivo Salamanca.
Características
Dentro das 90 pezas expostas, que van rotando entre as preto de 240 que posúe a colección, pódese gozar dalgunhas xoias da historia do automóbil, como o triciclo Benz Patent-Motorwagen patentado polo enxeñeiro alemán Karl Benz que está considerado como o primeiro vehículo propulsado por un motor de explosión da historia, un Rolls-Royce Silver Ghost de 1922, un Cadillac Fleetwood 75 que pertenceu ao ditador Francisco Franco, ou a xoia da colección un Hispano-Suiza de 1930 no seu estado orixinal xa que nunca necesitou ser sometido a unha restauración. Ademais, son habituais as exposicións temporais con contidos procedentes doutras coleccións.
No museo exponse a colección de Demetrio Gómez Planche, un antigo arquitecto técnico, quen coa axuda da súa familia, reuniu durante máis de 40 anos todo tipo de automóbiles, motocicletas, documentos e accesorios relacionados co mundo do automóbil. Á colección de Gómez Planche uníronse as achegas da Dirección Xeral de Tráfico, o Centro Histórico Iveco-Pegaso e outras achegas tanto públicas como privadas como é o caso dunha das últimas pezas, un BMW 325i de 1982 cedido por Keti Gutiérrez Enríquez.
Piñeiras, Piñeiras, Guntín
Piñeiras é un lugar da parroquia de Piñeiras no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Nancy Astor
Nancy Witcher Langhorne Astor, Vizcondesa Astor, nada en Danville (Virxinia) o 19 de maio de 1879 e finada en Grimsthorpe (Inglaterra) o 2 de maio de 1964, foi unha política británica nada nos Estados Unidos que foi a primeira muller membro do parlamento, en que estivo entre 1919 e 1945.
Traxectoria
O primeiro marido de Astor foi o estadounidense Robert Gould Shaw II; a parella separouse despois de catro anos e divorciouse en 1903. Mudouse a Inglaterra e casou con Waldorf Astor. Despois de que o seu marido ascendese á nobreza e entrase na Cámara dos Lords, ela entrou na política como membro do Partido Conservador e gañou o escano por Plymouth Sutton en 1919, converténdose na primeira muller en sentar como MP (membro do parlamento) na Cámara dos Comúns.
Serviu no Parlamento ata 1945, cando foi animada a renunciar. Astor foi criticada polo seu antisemitismo e a súa visión comprensiva do nazismo.
Legado
En 1982 a BBC emitiu unha serie de televisión en nove partes sobre a súa vida, Nancy Astor, que protagonizou Lisa Harrow. Instalouse unha estatua de bronce de Lady Astor en Plymouth, preto da súa antiga casa familiar, en 2019 para conmemorar o centenario da súa elección ao Parlamento.
O antisemitismo de Astor está amplamente documentado e foi criticado en anos recentes, particularmente cando a ex primeira ministra Theresa May desvelou a estatua na súa honra en 2019 coa asistencia do primeiro ministro Boris Johnson, e posteriormente cando a parlamentaria laborista Rachel Reeves conmemorou a Astor nunha serie de chíos. O entón líder do Partido Laborista, Jeremy Corbyn, aínda que se opuxo ao seu antisemitismo, recoñeceuna como a primeira muller MP que asumiu o cargo e por iso eloxiou a instalación da estatua comentando "Estou realmente contento de que se erga esta estatua".
Durante as protestas pola morte de George Floyd en 2020, apareceu pintada a palabra "Nazi" na súa base. A estatua aparece na listaxe publicada pola páxina web Topple the Racists.
Museo de Historia da Automoción de Salamanca
Bibliografía
Velasco Sánchez, José Tomás (2015). ''Guía de los Museos de Salamanca. Una visita alternativa. Salamanca a través de sus Museos.'' Madrid: Bubok Publishing. ISBN 978-84-686-6710-2.
Amélia Carvalheira
Maria Amélia Carvalheira da Silva, nada en Vila Nova de Cerveira o 4 de setembro de 1904 e finada en Lisboa o 31 de decembro de 1998, foi unha escultora portuguesa, considerada un dos máximos expoñentes da arte sacra do país.
Traxectoria
Orixinaria da freguesía de Gondarém, foi discípula de Salvador Barata Feyo, profesor da Escola de Belas Artes do Porto. Deuse a coñecer en 1949 ao lograr o premio de Artes Plásticas Mestre Manuel Pereira coa obra San Xoán de Deus, en barro policromado. Realizou e participou en exposicións tanto en Portugal coma no estranxeiro.
É autora da escultura O Anxo de Portugal (1958) e da escultura da Nosa Señora e de todas as Estacións da Vía Sacra dos Valinhos (1956) en Fátima, así como de seis estatuas da columnata do santuario da Nosa Señora de Fátima, de 2,3 metros cada unha e que representan a Santa Tareixa de Ávila, San Francisco de Sales, Santo Afonso María de Ligorio, San Simón Stock, Santo Ignacio de Loyola e San Xoán da Cruz. Tamén é autora doutras moitas esculturas de arte sacra espalladas por todo Portugal.
En 1992 recibiu, do entón cardeal patriarca de Lisboa, António Ribeiro, a condecoración da Santa Sé Pro Eclesia et Pontificia. O 28 de maio de 1992 o presidente portugués Mário Soares atribuíulle o grao de comendadora da Orde do Mérito.
O concello de Lisboa deulle no ano 2004 o seu nome a un xardín da freguesía das Avenidas Novas.
Encoro de Doiras
O encoro de Doiras é un encoro español situado na Terra Eo-Navia do Principado de Asturias, sobre o leito do río Navia. Inaugurouse en 1934 e ten unha capacidade de 114,6 hm³. Constitúe o segundo encoro construído no Navia, augas arriba do de Arbón e augas abaixo do de Salime e estruturalmente é un encoro de gravidade con 89 metros de altura, localízase na parroquia de Doiras no concello de Boal. A superficie do encoro, de 450 ha esténdese tamén polos concellos de Eilao e Pezós. Aproveitase, fundamentalmente, para enerxía hidroeléctrica ao alimentar as centrais de Doiras e Silvón, cunha produción anual media de 324 GWh.
Os ríos Augüeira e Ourubio flúen ao Navia no encoro de Doiras.
Central hidroeléctrica de Doiras
esquerda|miniatura|200x200px|Vista xeral da central de Silvón. A central de Doiras atópase nas proximidades da presa do encoro de Doiras. Conta con tres grupos xeradores, dous de 21MW e un de 18 MW, que entraron en explotación comercial no ano 1944. Pertencía á empresa Viesgo ata que a mercou Repsol en 2018 e evacua a súa enerxía a través dunha rede de 132 kV.
Central hidroeléctrica de Silvón
esquerda|miniatura|150x150px|Vista xeral da central de Doiras. A central de Silvón atópase tamén nas proximidades do encoro de Doiras. Conta con dous grupos xeradores, Silvón I e Silvón II, de 40 MW cada un, que entraron en explotación comercial en 1959 e 1964, respectivamente. Pertenceu á empresa Viesgo ata a súa merca por Repsol en 2018.
Foreigner
Foreigner é unha banda anglo-estadounidense de rock formada orixinalmente na cidade de Nova York no ano 1976 polo veterano guitarrista e compositor británico Mick Jones e o seu compatriota e ex-membro de King Crimson Ian McDonald, xunto co vocalista estadounidense Lou Gramm. A Jones ocurríuselle o nome da banda (foreigner significa estranxeiro en galego) porque el, McDonald e Dennis Elliott eran británicos, mentres que Gramm, Al Greenwood e Ed Gagliardi eran estadounidenses.
En 1977 Foreigner publicou o seu álbum de estrea autotitulado, o primeiro disco de catro consecutivos en ser polo menos cinco veces platino nos Estados Unidos. Foreigner chegou ao 4 da lista estadounidense de álbums e entrou no top 10 no Canadá e Australia. O seu seguinte álbum, Double Vision (1978), tivo aínda máis éxito, acadando o número 3 en América do Norte. O terceiro álbum de Foreigner, Head Games (1979), chegaría ao número 5 en Norteamérica.
Reducida a un cuarteto, o seu álbum 4 (1981) estivo no número 1 durante 10 semanas nos Estados Unidos e no número 2 no Canadá, converténdse no seu álbum revelación fóra de América do Norte, chegando ao top 5 no Reino Unido, Alemaña e Australia. En 1982 a banda lanzou o seu traballo de grandes éxitos Records, que chegaría a vender 7 millóns de copias nos Estados Unidos. En 1984, Foreigner tivo o seu sinxelo máis exitoso, a balada "I Want to Know What Love Is", que chegou ao número 1 nos Estados Unidos, o Reino Unido, o Canadá e Australia. O seu álbum, Agent Provocateur, foi o máis exitoso do grupo no Reino Unido, Alemaña e outros países europeos, chegando ao número 1, e en Australia, onde foi número 3, chegando ao top 5 nos Estados Unidos e o Canadá.
Tras un descanso, Foreigner publicou Inside Information (1987), que tivo unha gran caída en vendas con respecto aos seus anteriores traballos, chegando tan só ao top 10 nun feixe de países europeos. Os discos máis recentes do grupo, Unusual Heat (1991), sen Gramm, que marchou debido ao maior us de sintetizadores na banda, Mr. Moonlight (1994), con Gramm de volta nas voces, e Can't Slow Down (2009), outra vez sen Gramm, non venderon demasiado. Foreigner é un dos grupos con máis vendas en todo o mundo, superando os 80 millóns de discos vendidos, incluídos 37,5 millóns nos Estados Unidos.
Pena Mira
Pena Mira é un pico da serra da Culebra de 1241 metros e que constitúe o seu cume máis elevado.
Localización
Atópase na liña divisoria entre os concellos de Manzanal de Arriba e Figueruela de Arriba na comarca da Carballeda da provincia de Zamora. No bico desta montaña hai dúas enormes rochas que están separadas uns 300 metros e na máis alta sitúase un vértice xeodésico.
Orografía
A serra presenta polo xeral unha orografía suave, con altitudes comprendidas maioritariamente entre os 800 e os 1.200 metros. Dende o punto de vista xeolóxico a elevación formouse mediante diversos dobramentos hercinianos.
Albert Manent i Segimon
miniatura| Placa coa firma de Albert Manent no monumento ao libro (Barcelona) Albert Manent i Segimon, tamén coñecido como Albert Manent, nado enPremià de Dalt, el Maresme, o 23 de setembro de 1930 e finado en Barcelona o 14 de abril de 2014, foi un escritor catalán, fillo do escritor Marià Manent e Josefina Segimon i Cisa. Neto do avogado e político Domènec Segimon Artells. Licenciado en Dereito e en Filoloxía Catalá.
Traxectoria
Na Facultade de Dereito coñeceu a personalidades como Josep Maria Ainaud de Lasarte e Ramon Folch i Camarasa. Destacou no campo da poesía, a narrativa e a historia (incluídas célebres biografías literarias, como a de Carles Riba, Josep Carner, Jaume Bofill i Mates (Guerau de Liost ), J.V. Foix, Marià Manent ou Tomàs Garcés ). Por outra banda, participou activamente na resistencia catalanista contra Franco (tamén dende o exilio). En 1949 participou na publicación dunha Antoloxía Universitaria de Poesía (150 exemplares) xunto con Josep Maria Espinàs, Joan Raventós, Josep Maria Ainaud ... Querían demostrar que había unha nova xeración con pulsión. O texto que encabeza a antoloxía en 1950 é de Albert Manent. Tamén colaborou na revista Curial con Joaquim Molas, Antoni Comas, Miquel Porter e Joan Ferran Cabestany. Neses anos asistiu ás clases de catalán impartidas por Joan Triadú na casa de Josep Maria Folch i Torres e participou en lecturas de poesía na casa de Sunyer. Máis tarde, en democracia, traballou na Administración da Generalitat de Catalunya con cargos de responsabilidade e mesmo como asesor do presidente Jordi Pujol, a quen coñeceu durante os seus anos universitarios, cando funcionaba a FUC (Fronte Universitaria Catalá).
De 2000 a 2004 foi director do Centro de Historia Contemporánea e dende a súa fundación (1980) ata 2010 presidiu a Sociedade Onomástica; ese ano foi substituído por Josep Maria Albaigès i Olivart. Colaborou con diversos medios impresos, especialmente con Serra d'Or, da que foi un dos fundadores. Participou no Dicionario de Historia Eclesiástica de Catalunya, publicado en 1998, xunto con Ramon Corts i Blay e Joan Galtés i Pujol.
O seu traballo recibiu numerosos recoñecementos; por exemplo, o título de Mestre en Gai Saber, o premio Josep Pla (1987) por Solc de les hores, o premio Ramon Trias Fargas (por unha biografía de Fèlix Millet publicada en 2003) ou a publicación do libro homenaxe ''Records d onte. e hoxe. Records d'ahir i d'avui. Homenatge a Albert Manent i Segimon amb motiu dels 70 anys.'' En 2011 recibiu o 43º Premio de Honra das Letras Catalás outorgado por Òmnium Cultural. O seu fondo persoal consérvase no Arquivo Nacional de Cataluña.
Tivo unha estreita vinculación coa vila de Aleixar, xa que pasaba longas tempadas na granxa da súa familia materna, a granxa Segimon, situada nesta localidade do Baix Camp.
Fondo persoal
O seu fondo persoal, conservado no Arquivo Nacional de Cataluña, contén a documentación xerada e recibida por Manent; Destaca polo seu volume a colección de impresos (folletos, circulares, dípticos, programas, folletos) e publicacións periódicas (boletíns, revistas, catálogos, xornais, etc.) que recolle o produtor do fondo relacionado coa relixión. Cataluña, coa defensa da lingua e da cultura catalás na clandestinidade, coa Universidade e coa loita obreira (forzas sociais e partidos políticos). Tamén garda documentación persoal e familiar (parabéns, fichas persoais, participacións diversas, etc. ).
Cuíña, Ourol, Guntín
Cuíña é un lugar da parroquia de Ourol no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Ramón Martínez Pérez
Ramón Martínez Pérez, máis coñecido como Ramoní, nado en Melilla o 6 de febreiro de 1929 e finado o 6 de xaneiro de 2017, foi un futbolista e adestrador español que xogaba como centrocampista.
Como futbolista
Debutou na Segunda División nas filas do Atlético Tetuán, na tempada 1949/50, e esa mesma tempada fichou polo Sevilla. Militou durante oito tempadas e media no club andaluz, sumando 174 partidos oficiais e 20 goles. Foi subcampión de liga en dúas ocasións, nas tempadas 1950/51, con Campanal I no banco, e na 1956/57, adestrado por Helenio Herrera.
En 1958 foi traspasado xunto a Arsenio Iglesias ao Granada CF de Scopelli, nunha operación pola que Gilberto Navarro pasou a ser xogador do Sevilla, e na que entrou tamén Loren, cedido ao Granada. Disputou 29 partidos en dúas tempadas co Granada e foi titular na única final de Copa da historia do club, en 1959, contra o FC Barcelona.
Por último xogou dous anos no CD Málaga, co que logrou o ascenso a Primeira en 1962, poñendo fin á súa carreira.
Selección española
Foi internacional coa selección española en dúas ocasións, en 1952, disputando dous amigables contra a Arxentina e Alemaña Federal. Ao ano seguinte xogou un partido coa selección española B, marcando dous goles contra Alemaña Federal.
Como adestrador
Despois de colgar as botas foi adestrador e dirixiu a varios equipos, principalmente de Melilla e Estremadura.
Ferenc Plattkó
Ferenc Plattkó, nado en Budapest o 2 de decembro de 1898 e finado en Santiago de Chile o 2 de setembro de 1983, tamén coñecido como Ferenc Platko ou Francisco Platko, foi un futbolista e adestrador húngaro de orixe austríaca. Durante as décadas de 1910 e 1920 xogou como porteiro en varios equipos húngaros, austríacos, serbios e españois, sendo o FC Barcelona o equipo no que máis anos militou. Foi 6 veces internacional coa selección húngara entre 1917 e 1923.
Posteriormente traballou como adestrador en Europa e América do Sur, destacando o seu paso polos bancos do FC Barcelona, do Colo-Colo, do River Plate, do Boca Juniors e da selección chilena. Foi unha das primeiras lendas do FC Barcelona e foi compañeiro de equipo de Paulino Alcántara, Josep Samitier e Sagibarba. A súa valentía como porteiro foi inmortalizada por Rafael Alberti no poema Oda A Platko. Despois de retirarse como xogador volveu ao club como adestrador en dúas ocasións (1934–35, 1955–56), aínda que os seus maiores éxitos como técnico logrounos en Chile, gañando tres veces o campionato chileno á fronte do Colo-Colo.
Era irmán dos tamén adestradores István Plattkó e Károly Plattkó.
Ourol de Abaixo, Ourol, Guntín
Ourol de Abaixo é un lugar da parroquia de Ourol no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Ferenc Plattkó
Barcelona
esquerda|miniatura| Un Plattkó ferido durante a final da Copa do Rei de 1928 contra a [[Real Sociedad de Fútbol|Real Sociedad inspirou ao poeta Rafael Alberti a escribir a súa Oda a Plattko.]] Chegou ao FC Barcelona como substituto do mítico Ricardo Zamora, pero pronto se consolidou como unha lenda por dereito propio. Militou sete anos no FC Barcelona entre 1923 e 1930. Durante ese tempo gañou seis Campionatos de Cataluña, tres Copas do Rei e o primeiro título de liga da historia. O momento máis lembrado da súa carreira foi a final da Copa do Rei de 1928. O FC Barcelona enfrontábase á Real Sociedad en Santander, e Plattkó sufriu un choque contra uns xogadores da Real, quedando sen sentido e coa cabeza ensanguentada. Sacado do campo, reapareceu minutos despois, coa cabeza vendada, e aínda que recibiu novos golpes, conseguiu acabar o partido, sendo ovacionado polos seareiros. O poeta Rafael Alberti quedou tan impresionado coa súa valentía, que uns días despois escribiu un poema na súa honra titulado Oda a Platko. Tamén se encontraba na bancada Carlos Gardel, que incluíu unha mención a Plattkó no seu tango "Patadura".
Deixou o Barcelona en 1930 e rematou a súa carreira como xogador no Recreativo de Huelva, en 1931.
Selección húngara
Debutou coa selección húngara o 15 de xullo de 1917, nunha vitoria por 1-4 sobre a selección austríaca en Viena, compartindo equipo con xogadores como Schaffer ou Schlosser. Disputou un total de 6 partidos con Hungría, sendo o derradeiro deles unha goleada por 1-6 contra Suíza o 11 de marzo de 1923.
Cruzando a escuridade
Cruzando a escuridade (en The Crossing Guard) é un filme estadounidense de 1995 coproducido, escrito e dirixido por Sean Penn. Está protagonizado por Jack Nicholson, David Morse, Robin Wright e Anjelica Huston. Foi o derradeiro filme con banda sonora de Jack Nitzsche. Conta a historia de Freddy Gale, un home que foi atormentado durante máis de cinco anos pola morte da súa filla nun accidente automobilístico. Cando se entera de que o responsábel da súa morte vai saír do cárcere, decide buscar vinganza. O filme estreouse o 16 de novembro de 1995, e recibiu polo xeral valoracións positivas. Malia as boas críticas, foi un fracaso comercial, recadando só 869 000 dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 9 millóns de dólares.
Ferenc Plattkó
Inicios en Europa
Trala súa retirada, axiña comezou a súa carreira como adestrador, traballando en Francia co FC Mulhouse e o Racing Club de Roubaix, antes de regresar ao FC Barcelona como adestrador para a tempada 1934/35. A pesar de guiar ao club a outro Campionato de Cataluña, só puido ser sexto na liga española, e para a tempada seguinte foi substituído polo irlandés Patrick O'Connell.
A continuación pasou por equipos de diferentes países europeos, e tivo un breve paso pola selección olímpica dos Estados Unidos. Adestrou o Académico do Porto en Portugal e o Venus București, co que conquistou a liga romanesa na tempada 1936/37. Tamén en Romanía, dirixiu o Dacia Unirea e o Gloria Galați, e máis tarde o Cracovia polaco.
Cruzando a escuridade
Estreouse en galego o 19 de febreiro de 2000 na TVG.
Ferenc Plattkó
América do Sur
En 1939 emigrou a América do Sur, onde se acabou consolidando como adestrador. En 1939 comezou a primeira das súas tres etapas no Colo-Colo, guiando o equipo a gañar o Campionato de Chile, o segundo da historia do club. En 1940 dirixiu ao River Plate na Arxentina antes de regresar ao Colo-Colo en 1941, gañando un novo Campionato de Chile. En 1941 fíxose cargo da selección chilena, á que dirixiu tanto no Campionato Suramericano de 1942 como no de 1945, acadando no segundo deles o terceiro posto, só por detrás da Arxentina e o Brasil. Durante esa época tamén adestrou outros dous clubs chilenos, o Magallanes e o Santiago Wanderers. En 1949 pasou polo banco do Boca Juniors e en 1953 volveu a Colo-Colo por terceira vez, gañando o seu terceiro Campionato de Chile. Dirixiu á selección chilena noutras dúas etapas máis, en 1950 e 1953.
Regreso ao Barcelona
Para a tempada 1955/56 regresou ao FC Barcelona. Liderado no campo por Ladislao Kubala e Luis Suárez, o Barcelona gañou 10 partidos consecutivos de Liga, récord que o club non volveu superar ata medio século despois, cando o conseguiu Frank Rijkaard en 2005. A pesar desta marca, o CF Barcelona só puido ser segundo na Liga por detrás do Athletic de Bilbao. Na tempada seguinte, despois dunha derrota por 1-3 contra o Espanyol nos cuartos de final da Copa, o club rompeu o seu contrato e foi substituído por Josep Samitier.
Últimos anos
Despois duns anos no Brasil como observador de xogadores. regresou a Chile, onde en 1965 asumiu o posto de adestrador do San Luis de Quillota, da rexión de Valparaíso, na primeira división, onde puxo fin definitivamente á súa carreira. Faleceu en Santiago de Chile o 2 de setembro de 1983.
Vida persoal
Tivo dous irmáns, István Plattkó e Károly Plattkó, que o seguiron a España, onde se consolidaron como adestradores. István adestrou, entre outros, ao Real Valladolid, Granada CF e RCD Mallorca, mentres que Károly pasou tamén polo Valladolid, Celta de Vigo, Girona e Sporting de Gijón.
Ourol de Arriba, Ourol, Guntín
Ourol de Arriba é un lugar da parroquia de Ourol no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Accidente da ponte nova de Pedre
O accidente da ponte nova de Pedre foi un accidente de autobús que se produciu entre os lugares de Vichocuntín e Pedre, no concello de Cerdedo-Cotobade, na Noiteboa de 2022. Nel pereceron sete persoas e dúas quedaron feridas.
Vehículo e accidente
Pouco despois das 9 da noite do 24 de decembro de 2022, un autobús regular da empresa Monbus que facía o percorrido entre Lugo e Vigo pola N-541, botouse fóra da estrada logo de pasar o lugar de Vichocuntín. O vehículo caeu ao río Lérez desde unha altura de 75 metros, na ponte nova de Pedre. Era unha noite de moita choiva, con precipitacións de entre 80 e 120 litros por metro cadrado nesa zona, e o río Lérez baixaba cun caudal moi elevado.
Os servizos de emerxencia recibiron dúas chamadas : unha dunha persoa que pasara por alí, que vira a varanda da ponte rebentada pero que non atinaba a ver nada do que había abaixo, no río; outra, dunha persoa no interior do vehículo, que enviou a posición, deu unha cantidade aproximada das persoas que ía dentro, e dixo que a cabina se estaba a encher de auga.
Persoas
No autobús viaxaban probablemente nove persoas: o condutor e oito pasaxeiros. O condutor e unha pasaxeira (C.M.C. e M.R.G.R., respectivamente ) foron rescatados con vida nas primeiras horas e trasladadas ao hospital. Na mesma noite atopáronse dous cadáveres dentro do autobús. Á mañá seguinte, no día de Nadal, atopáronse catro persoas finadas máis, unha dentro do bus e outras tres en distintos puntos polo Lérez abaixo, mentres que unha persoa máis quedaba desaparecida.
Varios dos pasaxeiros viñan do cárcere de Monterroso de visitaren familiares pola Noiteboa. Outra pasaxeira era unha muller de nacionalidade peruana que subira uns minutos antes do accidente, en Cerdedo. Noutras fontes dise que había varios pasaxeiros de Lalín e de Nigrán.
Patos, Ourol, Guntín
Patos é un lugar da parroquia de Ourol no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
The Sensational Alex Harvey Band
The Sensational Alex Harvey Band foi unha banda escocesa de rock formada en Glasgow en 1972. Liderada por Alex Harvey e co guitarrista Zal Cleminson, o baixista Chris Glen, o teclista Hugh McKenna (1949-2019) e o batería Ted McKenna, a súa música era unha mestura de glam rock, blues rock e hard rock, con elementos de cabaré. As súas actuacións ao vivo incorporaban tamén elementos teatrais. A banda foi popular na Europa continental e influínte en Australia, inspirando a un novo Nick Cave e a súa primeira banda The Boys Next Door.
Live Skull (EP)
Live Skull é o EP de estrea da banda estadounidense de noise rock Live Skull, publicado no ano 1984 a través do selo Massive Records.
O Vilar, Ourol, Guntín
O Vilar é un lugar da parroquia de Ourol no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Os cabaleiros casan coas morenas
Os cabaleiros casan coas morenas (en Gentlemen Marry Brunettes) é un filme estadounidense de 1955 dirixido por Richard Sale. Foi producido por Russ-Field Productions, e está protagonizado por Jane Russell e Jeanne Crain, sendo distribuído por United Artists. O guión foi creado por Mary Loos e Sale, e está baseado na novela de 1927 But Gentlemen Marry Brunettes de Anita Loos, tía de Mary Loos.
Estreouse en galego o 26 de outubro de 1992 a través da TVG.
Alemparte, Pradeda, Guntín
Alemparte é un lugar da parroquia de Pradeda no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Iglesias Vilarelle
Os apelidos Iglesias Vilarelle poden referirse a:
Antágoras de Rodas
Traxectoria
Dise que lle gustaba a boa vida, e Plutarco e Ateneo contan algunhas anécdotas xocosas. Escribiu un poema titulado Thebais (Θηβαΐς) que se di que cando llo leu aos beocios o atoparon tan tedioso que non puideron evitar bocexar. Compuxo algúns epigramas, algúns dos cales se conservan, incluídos na Antoloxía grega.
Terceira República Portuguesa
A Terceira República Portuguesa (tamén coñecida como Democracia Portuguesa) e cuxo nome oficial é só República Portuguesa é o período da historia de Portugal correspondente ao actual réxime democrático instaurado após a Revolución do 25 de abril de 1974, que puxo fin ao réxime autoritario do Estado Novo por António de Oliveira Salazar e Marcelo Caetano.
A censura foi prohibida, a liberdade de expresión e de reunión garantidas, os prisioneiros políticos foron ceibados, as maiores institucións do Estado Novo foron eliminadas, e foi concedida a independencia ás colonias africanas.
Este período foi caracterizado inicialmente por unha grande inestabilidade. En 1976 aprobouse unha nova constitución. Posteriormente, comezou un proceso de apertura do país, que levou a Portugal a ingresar na CEE (actual Unión Europea) en 1986.
Antecedentes Históricos
miniatura| O cravo ou [[caravel, símbolo da Revolución, iniciou a III República Portuguesa.]] En Portugal, 1926 supuxo o fin da Primeira República nun golpe militar que estableceu o goberno autoritario coñecido como Estado Novo, gobernado por António de Oliveira Salazar ata 1968, cando foi destituído polo presidente da República por discapacidade física. Marcello Caetano sucedeu a Salazar. O goberno enfrontouse a moitos problemas externos e internos, incluíndo a Guerra Colonial.
Despois da Revolución
Despois da caída do Estado Novo, comezaron a xurdir diferenzas sobre a dirección política que debía tomar o país. A revolución debeuse principalmente ao traballo dun grupo de mozos oficiais identificados como o Movimento das Forças Armadas (MFA). Dentro deste grupo existían diferentes opinións políticas e, entre estas, as representadas por Otelo Saraiva de Carvalho e consideradas as máis radicais do movemento, e as representadas por Ernesto Melo Antunes consideradas as máis moderadas.
Para garantir o éxito da revolución, o MFA buscou apoio entre sectores conservadores dos militares descontentos co goberno de Caetano, entre eles o antigo xefe das Forzas Armadas, o xeneral Francisco da Costa Gomes e o xeneral António de Spínola. Ambos foran expulsados do Estado Maior das Forzas Armadas por criticaren ao goberno de entón.
Tres bandidos e un pistoleiro
Tres bandidos e un pistoleiro (en The Spikes Gang) é un filme estadounidense de 1974 dirixido por Richard Fleischer e protagonizado por Lee Marvin. Foi producido por Mirisch Company e está baseado na novela The Bank Robber de Giles Tippette. O resto do elenco está composto por Gary Grimes, Charles Martin Smith e Ron Howard. Os actores Arthur Hunnicutt e Noah Beery, Jr. aparecen en papeis "scene-stealing".
Terceira República Portuguesa
Despois da Revolución
As diferenzas políticas da época estaban representadas por tres grupos informais, que incluían tanto militares como civís. Porén, mesmo dentro de grupos que compartían as mesmas opinións políticas houbo desacordos considerábeis:
Tres bandidos e un pistoleiro
Estreouse en galego o 26 de marzo de 2023 a través da TVG.
Terceira República Portuguesa
Despois da Revolución
Estes tres grupos protagonizaron unha feroz disputa polo control do poder, disputa que deu lugar ao cálido verán de 1975 —tras un fracasado golpe conservador liderado por António de Spínola, o 11 de marzo de 1975— e que puxo ao país na anarquía e no á beira dunha guerra civil. Esta situación só se calmaría tras un golpe de estado fracasado de sectores militares máis radicais, o 25 de novembro de 1975. Mentres, en Portugal celebráronse as primeiras eleccións libres por sufraxio universal e secreto, o 25 de abril de 1975, para a elección dunha Asemblea Constituínte que se encargou de elaborar unha nova Constitución —a Constitución de 1976, aprobada o 2 de abril dese mesmo ano.
O 27 de xuño de 1976 celebráronse as primeiras eleccións democráticas para a presidencia da República por sufraxio directo e universal. Gañou Ramalho Eanes, un dos oficiais do Grupo dos Nove. O I Goberno Constitucional de Portugal comezou o 23 de xullo de 1976, baixo a dirección de Mário Soares. O 12 de decembro do mesmo ano celebráronse as primeiras eleccións municipais. Todas as institucións democráticas comezan a funcionar. Portugal ingresa no Consello de Europa o 22 de setembro de 1976. En 1978 o FMI prestou asistencia financeira a Portugal, pero en 1983 o FMI regresou a Portugal, de novo debido a unha grave crise financeira. En 1977 Portugal solicitou a súa adhesión á CEE. Comezou un proceso de apertura do país a nivel económico, que levou a Portugal a ingresar na CEE (agora Unión Europea) en 1986.
Para se aderir á Unión Europea, Portugal abandonou a EFTA en 1986. En 1999, ingresou na Eurozona e ese mesmo ano entregou a soberanía de Macao á República Popular Chinesa. Desde a súa adhesión á Unión Europea, o país presidiu catro veces o Consello Europeo, a última delas en 2021, que acolleu a cerimonia de sinatura do Tratado de Lisboa.
En 2011, Portugal sofre unha grave crise financeira, crise que obrigou a Portugal a pedir axuda externa á Troika (FMI, BCE, Unión Europea). O 5 de xuño de 2011, o PSD, liderado por Pedro Passos Coelho, venceu nas eleccións lexislativas e formou un goberno de coalición co CDS.
Cronoloxía
A 25 de abril de 2015, na Terceira República había xa 25 gobernos e 15 primeiros ministros diferentes, 1609 homes (92,7%) e 127 mulleres (7,3%) foron nomeados para funcións de goberno.
The Almighty
The Almighty foi unha banda escocesa de hard rock/heavy metal formada en Glasgow en 1988. Tres dos seus membros fundadores (Ricky Warwick, Stump Monroe e Floyd London) eran amigosque se coñeceran no colexio. Aínda que as raíces musicais dos seus membros estaban no punk, The Almighty adoptou unha dirección máis orientada ao heavy metal/hard rock nos seus primeiros anos. Álbums posteriores movéronse cara as raíces punk orixinais dos seus membros.
O grupo publicou sete álbums de estudio, dúas antoloxías e un álbum ao vivo.
Amnesia
A amnesia é a perda de memoria que pode ser total ou parcial, constante ou episódica, temporal ou permanente dependendo das causas.
Causas
Pode ser causada por diversas razóns, entre elas:
A amnesia en xeral só ocorre cando algunha desas posíbeis causas lesiona áreas como o hipocampo e as súas áreas adxacentes, no neocórtex ou no lobo temporal medial. Lesións en áreas distintas producen efectos distintos.
Algúns analxésicos e benzodiazepínicos (remedios para a ansiedade) dificultan a formación de lembranzas mentres están activos, por iso os pacientes poden esquecer o período en que estiveron sedados.
Chrysopidae
miniatura|Un dos moitos tipos de crisopa Os crisopos ou crisopas son insectos da grande familia Chrysopidae da orde dos neuropteros. Hai aproximadamente 85 xéneros e (que difiren entre fontes) 1300-2000 especies neste grupo xeneralizado. Os membros dos xéneros Chrysopa e Chrysoperla son moi comúns en América e Europa; son moi similares e moitas das súas especies foron trasladadas dun xénero ao outro unha e outra vez, e na literatura non científica raramente se pode confiar na asignación a Chrysopa e Chrysoperla. Os individuos da familia son coñecidos no Brasil polos nomes comúns bicho-lixeiro, bicho-lixeiro-verde e bicho-da-fortuna (estado de Minas Xerais); en inglés o seu nome común é lacewings ou green lacewings (ás de encaixe verdes)
Amnesia
Amnesia anterógrada
É a perda de memoria para eventos que ocorren posteriormente ao acontecemento da doenza, ou sexa, é a deficiencia en formar novas lembranzas, como ocorre no Alzheimer.
Chrysopidae
Descrición e ecoloxía
esquerda|miniatura| Foto macro de Apertochrysa edwardsi de Austins Ferry, Tasmania, Australia Os crisopos son insectos delicados cunha envergadura de 6 a 65 mm, aínda que as formas máis grandes son as tropicais. Caracterízanse por un amplo campo costal na venación das ás, que inclúe as veas cruzadas. Os corpos adoitan ser de cor verde brillante a pardo verdoso e os ollos compostos son claramente dourados en moitas especies. As ás adoitan ser translúcidas cunha lixeira iridescencia; algúns teñen unhas ás verdes ou un patrón de ás marrón nublado. O nome stinkflies (insectos cheirentos ou moscas que feden) é usado en inglés nalgúns sitios principalmente para especies de Chrysopa pero tamén para outras (por exemplo Cunctochrysa) refírese á súa capacidade para liberar á vontade un mal cheiro desde as glándulas protorácicas.
Amnesia
Amnesia retrógrada
Nestoutra forma de amnesia ocorre o inverso da amnesia anterógrada, porque a persoa consegue lembrar eventos posteriores ao trauma, mais non consegue lembrar de eventos anteriores á doenza ou trauma.
William Harris Ashmead
William Harris Ashmead, nado o 19 de setembro de 1855 en Filadelfia e finado o 17 de outubro de 1908 en Washington D.C., foi un entomólogo estadounidense.
Traxectoria
Despois de reaiza os seus estudos en Filadelfia, Ashmead traballou para a editorial J. B. Lippincott & Co. Máis tarde, estableceuse en Florida onde creou a súa propia editorial dedicada á agricultura. Tamén lanzou o Florida Dispatch, un semanario agrícola que incluía unha sección dirixida a insectos prexudiciais.
Amnesia
Tipos de amnesia
miniatura|Preto do 40% das persoas con idade por enriba de 65 anos teñen algún tipo de problema de memoria, e a prevalencia aumenta rapidamente co aumento da idade. Existen varios tipos de amnesia. Algúns deles son:
William Harris Ashmead
Traxectoria
O ano seguinte foi entomólogo na estación de investigación agrícola de Lake City, Florida. En 1889 volveu traballar no Ministerio de Agricultura.
Amnesia
Amnesia global transitoria
Nesa situcaión a amnesia dura algunhas horas, non superando un día, e a recuperación é completa. O individuo ten comportamento normal, porén non retén ningunha información durante o episodio, ou sexa, ten amnesia anterógrada completa, permanecendo unha lagoa na memoria desa persoa despois da recuperación. A causa dese problema non está aínda totalmente esclarecida, parecendo estar ligada á isquemia transitoria afectando as partes internas do lobo temporal. Esa patoloxía ten curso benigno, sendo excepcional un segundo episodio.
William Harris Ashmead
Traxectoria
Ao ano seguinte, e durante dous anos, viaxou, en particular a Alemaña, para perfeccionar os seus coñecementos entomolóxicos.
Amnesia
Amnesia psicoxénica
A amnesia psicoxénica é unha amnesia temporal que ocorre debido a traumas psicolóxicos e pode ser tanto anterógrada como retrógrada; a memoria case sempre volve días despois do comezo da amnesia, en raros casos, o paciente perde a memoria dalgúns "fragmentos" da súa vida permanentemente. Nalgúns casos, fotos e figuras ou até mesmo ilustracións poden axudar a que o paciente lembre certos feitos, ou até mesmo evitar a súa perda.
William Harris Ashmead
Traxectoria
En 1895 obtivo o posto de axudante de conservación no Departamento de Entomoloxía do Museo Nacional de Historia Natural dos Estados Unidos, posto que ocupou até a súa morte.
Amnesia
Síndrome de Korsakoff
A síndrome de Korsakoff é unha encefalopatía e é un tipo de amnesia grave, a principal causa é o alcoholismo, o que causa a falta de vitamina B1 (tiamina) no cerebro, e ese é o motivo polo cal ocorre a síndrome; os seus síntomas poden ser a incapacidade de reter novos acontecementos na memoria. Por exemplo, a persoa consegue facer exercicios que aprendera antes da doenza mais non conseguen aprender a facer ningún exercicio novo. Cando é causada polo alcoholismo, os seus sí­ntomas son basicamente neurolóxicos (movementos descoordenados, perda de sensación dos dedos das mans e dos pés).
William Harris Ashmead
Traxectoria
Ashmead foi principalmente un entomólogo sistemático, que traballou en moitos grupos de insectos, sobre todo en himenópteros, e publicou aproximadamente 260 artigos en varias revistas científicas.
Chrysopidae
Descrición e ecoloxía
Os adultos teñen órganos timpánicos na base das ás anteriores, o que lles permite escoitar ben. Algúns Chrysopa mostran un comportamento evasivo cando escoitan as chamadas de ultrasóns dun morcego : cando están en voo, pechan as ás (facendo máis pequena a súa sinatura ecolocacional) e caen ao chan. Os encaixes verdes tamén usan o substrato ou as vibracións do corpo como forma de comunicación entre eles, especialmente durante o cortexo. As especies morfolóxicas case idénticas poden ás veces separarse máis facilmente en función dos seus sinais de apareamento. Por exemplo, a Chrysoperla mediterranea do sur de Europa ten un aspecto case idéntico ao seu parente do norte C. carnea (crisopo verde común ), pero as súas "cancións" de cortexo son moi diferentes; os individuos dunha especie non reaccionarán ás vibracións da outra. miniatura|Crisopa coas ás despregadas dereita|miniatura| Larva de especie descoñecida (de [[Letonia) camuflada con grans de area]] Os adultos son crepusculares ou nocturnos. Aliméntanse de pole, néctar e melada suplementados con ácaros, pulgóns e outros pequenos artrópodos, e algúns, especialmente Chrysopa, son principalmente depredadores. Outros aliméntanse case exclusivamente de néctar e substancias similares e teñen levedos simbióticos no seu tracto dixestivo para axudar a descompoñer os alimentos en nutrientes.
William Harris Ashmead
Algunhas publicacións
miniatura|Ilustración de Ashmead en The phylogeny of the Hymenoptera (1896) Libros:
Artigos sobre a orde dos himenóperos:
Abreviatura
A abreviatura Ashmead emprégase pra recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Chrysopidae
Descrición e ecoloxía
As larvas teñen unha protuberancia prominente no tórax con forma de "xiba", e outras son máis gordas con cerdas longas que se proxectan para fóra dos lados. Estas cerdas recollen restos de comida -os tegumentos baleiros dos pulgóns, sobre todo- que proporcionan camuflaxe das aves. esquerda|miniatura| Ovos de especies descoñecidas, Mainzer Sand (Renania-Palatinado, Alemaña) thumb | left | Partes e apéndices da cabeza. 1. [[pronoto | Pronoto (coraza do pescozo) 2. Vertex ou vértice  3. Ollo composto 4. Antena 5. Palpus maxillaris 6. Sonda maxilar  7. Clípeo]] esquerda|miniatura|Características físicas da especie  [[Chrysoperla mediterranea , representativa de todos os crisopos. A = Cabeza B = Tórax C = Abdome
]] dereita|miniatura| Larva de Chrysoperla carnea ) ou quizais C. mediterranea alimentándose dun [[Áfidos|pulgón]] Os ovos deposítanse pola noite, individualmente ou en pequenos grupos; unha femia produce uns 100-200 ovos. Os ovos colócanse nas plantas, normalmente onde os pulgóns están presentes en cantidades próximas. Cada ovo está colgado nun tallo delgado aproximadamente 1 cm de lonxitude, normalmente na parte inferior dunha folla. Inmediatamente despois da eclosión, as larvas mudan e despois arrastran polo tallo do ovo para alimentarse. Son depredadores voraces, atacan a maioría dos insectos de tamaño adecuado, especialmente os de corpo brando (pulgóns, eirugas e outras larvas de insectos, ovos de insectos e tamén con altas densidades de poboación). As larvas tamén poden morder aos humanos ocasionalmente, posiblemente por agresión ou fame. Por iso, as larvas coñécense coloquialmente como en inglés como "león dos pulgóns " (aphidlions) ou "lobo dos pulgóns", semellantes aos antionóns relacionados. Os seus sentidos están debilmente desenvolvidos, agás que son moi sensibles ao tacto. Paseando de xeito azaroso, as larvas balancean a cabeza dun lado ao outro e, cando golpean un potencial obxecto de presa, a larva agárrao. Os seus maxilares son ocos, o que permite inxectar unha secreción dixestiva na presa; por exemplo, os órganos dun pulgón poden disolverse por iso en 90 segundos. Dependendo das condicións ambientais, a pupación que se produce nun casulo leva aproximadamente 1-3 semanas; especies de rexións temperadas normalmente invernan como prepupa, aínda que a C. carnea inverna como adultos recentemente eclosionados.