cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivar Leimus
Traxectoria
En 1999 foi nomeado membro correspondente da Sociedade Finlandesa de Anticuarios. Entre 2002 e 2003 presidiu a Sociedade Académica de Historia (Akadeemiline Ajalooselts) e en 2007 ingresou na Comisión Histórica do Báltico (Baltische Historische Kommission). Así mesmo, entre 2005 e 2008 foi o presidente fundador da Asociación de Numismáticos do Báltico.
As súas investigacións, publicadas fundamentalmente en estoniano, en alemán e en inglés, céntranse sobre todo nas cuñaxes e na historia monetaria dos estados bálticos desde a Idade Media ata a época moderna e está considerado un experto en achados monetarios de moeda viquinga.
Publicacións
Ivar Leimus é autor de decenas de artigos e colaboracións en materia numismática publicados en diversas revistas especializadas e volumes conxuntos, ademais dalgúns traballos monográficos, dos que a seguir se citan os máis significativos:
I compagni
I compagni é un filme de 1963 dirixido por Mario Monicelli, escrito polo propio director e a parella Age-Scarpelli. Contou con Marcello Mastroianni e Renato Salvatori como actores principais e foi nomeado ao Óscar ao mellor guión orixinal.
Star (foguetes)
Star 10
Star 10 é un motor de propelente sólido para retropropulsión en satélites artificiais. Orixinalmente o motor usaba TP-G-3012 como propelente, pero debido a que xa non se fabrica agora usa TP-H-3340. Debido á maior temperatura de combustión cambiouse tamén a tobeira orixinalmente feita de molibdeno a unha de grafito. Ten un pulo de 3,35 kN, unha masa de 18 kg cando está cheo e de 6 kg baleiro, un diámetro de 0,25 m, un impulso específico de 251 s e un tempo de combustión de 9 segundos.
Star 12 e Star 12A
Star 12, ao igual que Star 10, úsase para retropropulsión en satélites artificiais, e do mesmo xeito o motor usaba TP-G-3012 como propelente, cambiado despois a TP-H-3340. Igualmente substitúe a tobeira orixinalmente molibdeno por unha de grafito. Ten un pulo de 5,56 kN, unha masa de 28 kg cando está cheo e de 10 kg baleiro, un diámetro de 0,30 m, un impulso específico de 252 s e un tempo de combustión de 7,50 segundos. O Star 12A é unha versión alongada do Star 12, con maior pulo (7,25 kN) e masa (34 kg cheo, 11 kg baleiro) e lixeiramente maior diámetro (0,31 m).
I compagni
Trama
esquerda|miniatura| Pautasso ([[Folco Lulli) nunha escena]] Turín, finais do século XIX. Nunha fábrica téxtil, un novo accidente grave empuxa aos traballadores a esixir mellores condicións de traballo. Despois de que a súa solicitude de reducir a xornada de traballo de catorce a trece horas fose ignorada completamente, os obreiros deciden facer un xesto de demostración, facendo soar a sirena do final da quenda cunha hora de antelación, mais o único que conseguen é unha multa para cada un e unha suspensión a Pautasso (Folco Lulli), o autor material.
Star (foguetes)
Star 13, 13A, 13B, 13C, 13D, 13E e 13F
Star 13 deseñouse para ser usado como motor de freado e inserción orbitla dos satélites AIMP. A versión básica tiña 3,8 kN de pulo, unha masa cheo de 36 kg e baleiro de 5 kg, un impulso específico de 273 e un tempo de combustión de 22 s, cun diámetro de 0,33 m. O propelente vai contido nun recipiente esférico de titanio. Star 13A  usaba un propelente distinto, proporcionando maior pulo (5,87 kN), sendo usado como foguete para inserción orbital nalgúns foguetes Thor Burner II. Star 13B, pola súa banda, tiña un diámetro e pulos lixeiramente maiores (0,33 m e 7,60 kN) e usouse para axustar o plano orbital en lanzamentos de foguetes Delta. Star 13C, Star 13D, Star 13E e Star 13F foron versión sucesivamente melloradas.
I compagni
Trama
Os traballadores organizan entón unha folga, aproveitando a experiencia do experto profesor Sinigaglia (Marcello Mastroianni), que acaba de chegar da cidade de Xénova, buscado pola policía por agredir a un funcionario público durante unha manifestación. Para resolver a situación, os xefes están dispostos a retirar a multa e a suspensión e "perdoar" aos traballadores influenciados por "axitadores profesionais", pero os traballadores non poden aceptar unha concesión tan modesta en comparación co nivel alcanzado pola protesta.
Star (foguetes)
Star 17 e Star 17A
Star 17 usouse como motor de inserción orbital en varios satélites, como SOLRAD. Tiña un pulo de 10,90 kN, unha masa de 79 kg cheo e de 9 kg baleiro, un diámetro de 0,44 m, un impulso específico de 286 s e un tempo de combustión de 18 segundos. O Star 17A é unha versión modificada do Star 17, máis alongada e con maior pulo (16,01 kN) e masa (126 kg cheo, 14 kg baleiro).
I compagni
Trama
Ante a resistencia dos traballadores, que subsisten grazas á solidariedade mutua, os xefes chaman traballadores desempregados doutra cidade. Os obreiros en folga intentan bloquear o tren que transporta os novos operarios, pero durante os enfrontamentos Pautasso perde traxicamente a vida. O profesor. Sinigaglia, vistos os precedentes, vese obrigado a esconderse e atopa un acolledor refuxio no fogar da prostituta Niobe (Annie Girardot), filla dun traballador que a repudiou por elixir ese modo de vida.
Os traballadores en folga, despois de ter soportado un mes enteiro, xa están preto de ceder, ignorando que os xefes están a punto de facelo eles antes. Cando os obreiros están votando para retomar o traballo, o profesor Sinigaglia abandona o seu cómodo escondedoiro, arriscándose a ser arrestado, para falar cos traballadores. Chega sen alento e consegue reacender neles o desexo de continuar a loita, grazas á súa apaixonada retórica, na que se fai eco do discurso de Marco Antonio en Xulio César de William Shakespeare. Impulsados polas palabras do profesor, os traballadores marchan cara á fábrica para ocupala. Pero a cabalería, chamada para defender a fábrica, dispara á multitude e mata a Omero (Franco Ciolli), un dos traballadores máis novos, só un rapaz, mentres o profesor Sinigaglia é finalmente arrestado.
Star (foguetes)
Star 24, 24A, 24B e 24C
Star 24 usouse como motor de apoxeo en varios lanzamentos, entre eles o de LAGEOS. Ten un pulo de 20,0 kN, unha masa de 218 kg cheo e de 18 kg baleiro, un diámetro de 0,62 m, un impulso específico de 283 s e un tempo de combustión de 30 segundos. Star 24A, Star 24B e Star 24C foron versións sucesivamente melloradas
I compagni
Trama
Os traballadores volven ao traballo, derrotados. Entre eles o irmán máis novo do neno asasinado, que ocupou o seu lugar. O profesor Sinigaglia, desde a prisión, continúa espallando as súas ideas sobre o progreso social, mentres outros traballadores como Raoul seguen a loita.
Star (foguetes)
Star 26, 26B e 26C
Star 26 usouse como etapa superior do vehículo Strypi IV. Foi a primeira etapa superior de propelente sólido de aplicación xeral con capacidades completas de control e guiado. Tiña un pulo de 39,10 kN, unha masa de 268 kg cheo e de 37 kg baleiro, un diámetro de 0,66 m, un impulso específico de 271 s e un tempo de combustión de 18 segundos. Star 26B, coñecido tamén como Burner 2A, usouse como etapa superior do Thor Burner 2A. Star 26C usa unha estrutura de titanio para mellorar a proporción de propelente a masa. miniatura|Un motor Star 27 sendo montado para o seu lanzamento.
I compagni
Crítica
Aínda que Monicelli a preferiu á anterior e popular La grande guerra, a película non tivo éxito no seu país.
Star (foguetes)
Star 27, 27A, 27B, 27C, 27D, 27E e 27F
Star 27 usouse como motor de apoxeo para varios satélites, como algúns satélites GPS e GOES. Ten un pulo de 27,0 kN, unha masa de 361 kg cheo e de 27 kg baleiro, un diámetro de 0,69 m e unha lonxitude de 1,30 m, un impulso específico de 288 s e un tempo de combustión de 34 segundos. Star 27C, Star 27D, Star 27E e Star 27F son versións melloradas deste motor.
I compagni
Crítica
O Dizionario Mereghetti defínea como "un fresco espectacular, divertido e melancólico sobre o nacente movemento dos traballadores [...] unha conmovedora reevocación do socialismo de Turín a principios do século".
Star (foguetes)
Star 30, 30A, 30B, 30BP, 30C e 30E
Star 30 usouse como motor de apoxeo para varios satélites. Ten un pulo de 27,0 kN, unha masa de 492 kg cheo e de 28 kg baleiro, un diámetro de 0,76 m e un impulso específico de 293 s. Star 30A, Star 30B, Star 30C, Star 30E e Star 30BP son versións melloradas deste motor.
I compagni
Crítica
O Dizionario Morandini criticou as "partes débiles onde é evidente a intención de crear unha atmosfera nacional-popular", pero eloxiou as "partes válidas cheas de verdade", a fotografía de Rotunno e a interpretación de Mastroianni.
Star (foguetes)
Star 37, 37B, 37C, 37D, 37E, 37F, 37FM, 37G, 37N, 37S, 37X, 37XE, 37XF, 37XF 8, 37XFP e 37Y
Star 37 é toda unha subfamilia dentro dos motores Star. A versión básica usouse como etapa superior e tamén coñecíase como Burner 2. Tiña un pulo de 43,50 kN, unha masa de 621 kg cheo e de 63 kg baleiro, un diámetro de 0,66 m e unha lonxitude de 0,84 m, un impulso específico de 260 s e un tempo de combustión de 42 segundos. Voou por primeira vez en 1963. O resto de versións eran melloras ao deseño básico. miniatura|Un motor PAM-D.
I compagni
Crítica
En 1964 National Board of Review colocou o filme entre os seus "Cinco Mellores Filmes Estranxeiros do Ano". Foi nomeado ao Mellor Guión Orixinal na 37ª edición dos Óscar.
Star (foguetes)
Star 48, 48 8, 48A1, 48As, 48B, 48B1, 48Bs e 48V
Star 48, coñecido tamén como PAM D, usouse nalgúns foguetes Delta. Tiña un pulo de 67,20 kN, unha masa de 2114 kg cheo e de 114 kg baleiro, un diámetro de 1,24 m e unha lonxitude de 2,04 m, un impulso específico de 287 s e un tempo de combustión de 88 segundos. Voou por primeira vez en 1982. O resto de versións eran melloras ao deseño básico.
I compagni
Crítica
Ten un 88% de aprobación en Rotten Tomatoes, cunha nota media de 7,25, e está entre os 20 filmes italianos con maior valoración en FilmAffinity.
Star (foguetes)
Star 63, 63D e 63F
Star 63, coñecido tamén como PAM D2, usouse nalgúns voos do transbordador espacial, no Titan 34D e nalgúns Delta 7925. Tiña un pulo de 107,2 kN, unha masa de 3697 kg cheo e de 431 kg baleiro, un diámetro de 1,60 m e unha lonxitude de 1,83 m, un impulso específico de 282 s e un tempo de combustión de 120 segundos. Voou por primeira vez en 1990. O resto de versións eran melloras ao deseño básico.
Star 75
Star 75, coñecido tamén como 105-KS-45 e TE-M-775-1. Ten un pulo de 242,8 kN, unha masa de 8068 kg cheo e de 565 kg baleiro, un diámetro de 1,91 m e unha lonxitude de 2,59 m, un impulso específico de 288 s e un tempo de combustión de 105 segundos.
Ótan o Vánkner Synántise tis Ntomátes
Ótan o Vánkner Synántise tis Ntomátes (en Όταν ο Βάγκνερ Συνάντησε τις Ντομάτες) é un filme documental grego de 2019 dirixido por Marianna Economou. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Metodoloxía
O termo Metodoloxía ten diversos significados segundo a área do coñecemento humano.
Gran Premio de Turquía de 2021
Lewis Hamilton, pilotando para Mercedes marcou o tempo de volta máis rápido na clasificación e comezou 11º despois da aplicación das penalizacións na grella. Este ascendeu ao seu compañeiro de equipo Valtteri Bottas á pole position. Bottas gañou a carreira, coa volta rápida, cos pilotos de Red Bull Max Verstappen e Sergio Pérez Mendoza rematando segundo e terceiro.
Antecedentes
thumb | left | 270px | Vista aérea de [[Istanbul Park | Istanbul Park está nunha zona rural e está pavimentado con asfalto. Ten grandes áreas de escorrentía de formigón e grava, grandes tribunas e un grande edificio de boxes e paddock.]]
O evento tivo lugar do 8 ao 10 de outubro no Circuíto de Istambul en Tuzla, Istanbul, coa carreira cubrindo cincuenta e oito voltas ao circuíto de catorce curvas. Foi a novena edición do Gran Premio de Turquía, que tivo lugar no mesmo lugar. Previamente estaba programado do 11 ao 13 de xuño (substituíndo ao Gran Premio do Canadá), pero aprazouse debido aos requisitos desfavorables de corentena durante a pandemia de COVID-19 en Turquía e as restricións de viaxe a Turquía impostas polo goberno británico. O 25 de xuño, o evento volveuse a programar despois da cancelación do Gran Premio de Singapur, que estaba programado do 1 ao 3 de outubro. O 28 de agosto, retrasouse unha semana do 8 ao 10 de outubro debido á redución do número de Grandes Premios no calendario. Foi o segundo ano consecutivo no que o Gran Premio de Turquía apareceu no calendario como rolda de substitución.
Mentres que o Gran Premio de Turquía de 2020 celebrouse a porta pechada, a edición de 2021 contou con espectadores.
O patrocinador do equipo Ferrari, Mission Winnow, prohibíuse nesta carreira. O nome e os logotipos do patrocinador non se utilizaron en ningunha carreira desde os Grandes Premios de Francia ata o  Gran Premio de Italia por razóns legais, pero empregáronse nos Grandes Premios de  Bahrain,  Emilia Romaña,  Portugal,  España,  Mónaco,  Acerbaixán e  Rusia. Red Bull e AlphaTauri loceron libreas en tributo a  Honda, o seu provedor de motores, na que debía ser a carreira de Honda, o  Gran Premio do Xapón. Os coches de Red Bull correron cunha librea predominantemente branca, inspirada na librea coa que Honda gañou a súa primeira carreira no Campionato Mundial de Fórmula Un, o Gran Premio de México de 1965. Os coches AlphaTauri presentaban a palabra "arigato", en xaponés "Grazas".
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local (UTC + 03:00) o domingo. Ferrari e McLaren substituíron os sistemas híbridos dos coches de Sainz e Ricciardo, respectivamente, o que deu lugar a que comezasen na parte de atrás da grella. Hamilton tamén recibiu unha penalización de dez posicións por exceder o seu número de motores de combustión interna permitidos.
Na primeira volta, Fernando Alonso e Pierre Gasly entraron en contacto na primeira curva, recibindo Gasly unha penalización de cinco segundos. Máis tarde Alonso entrou en contacto con Mick Schumacher, e Alonso recibiu a mesma penalización. Despois de pasar a Vettel, Hamilton superou a Yuki Tsunoda despois de que este defendera a posición ata que Hamilton pasouno na oitava volta. Na décimo cuarta volta, Carlos Sainz pasou polo interior a Vettel na undécima curva, pero tivo que seguir no bordo interior da beiravía para permanecer na zona húmida da pista. Isto alterou ao coche e Sainz e bateu co pneumático dianteiro esquerdo de Vettel. Sainz realizou múltiples adiantamentos na fase inicial da carreira, pasando da súa décimo novena posición de saída ao noveno posto na volta dezaoito.
Bottas gañou a carreira por diante de Verstappen. Verstappen retomou o liderado na clasificación do campionato de pilotos por diante de Hamilton, que quedou quinto despois dunha tardía parada en boxes. Ocon terminou a carreira no décimo lugar despois de non facer paradas en boxes, perdendo corenta e oito segundos ante Sainz durante as últimas dez voltas. Non houbo retiradas.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Polyxeni
Polyxeni (en Πολυξένη) é un filme grego de 2017 dirixido por Dora Masklavanou. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Phoebe Starfield Leboy
Phoebe Starfield Leboy, nada en Brooklyn, Nova York, o  29 de xullo de 1936 e finada en Narbeth, Pensilvania, o  16 de xuño de 2012,  foi unha bioquímica especializada en epixenética e medicina rexenerativa, sector no que estivo á vangarda coas súas investigacións. Os seus primeiros traballos trataron sobre as modificacións dos ácidos nucleicos, centrándose posteriormente na rexeneración ósea con células nai adultas. Ademais do seu traballo investigador, unha das súas tarefas máis importantes foi o activismo pola defensa da muller na ciencia. En 1970, fundou a asociación " Women for Equal Opportunity " na Universidade de Pensilvania, motivada pola súa preocupación pola falta de oportunidades profesionais das mulleres na ciencia. Ademais, participou activamente na " Asociación de Mulleres na Ciencia " (AWIS).
Ademais, foi profesora emérita de bioquímica na Facultade de Medicina Dental da Universidade de Pensilvania.
Traxectoria
Phoebe recibiu a súa licenciatura en zooloxía con honores por Swarthmore, e o seu doutoramento en bioquímica en 1962 por Bryn Mawr. Cando entrou na facultade da Universidade de Pensilvania, na Escola de Medicina Dental, en 1966, era unha das poucas mulleres entre tantos homes. Tres anos despois foi ascendida a profesora titular e a profesora en 1976. Durante 21 anos foi a única muller da Facultade de Odontoloxía. Ocupou o cargo de presidenta do departamento entre 1992 e 1995.
A doutora Leboy tivo unha carreira distinguida en dúas áreas de investigación non relacionadas. Por unha banda, no inicio da súa carreira, centrouse na modificación dos ácidos nucleicos, anunciando unha recente explosión de traballo neste novo campo da epixenética. Máis tarde, centrou o seu traballo nas células nai adultas que forman ósos, e converteuse en pioneira no campo do que hoxe se coñece como "medicina rexenerativa".
Non obstante, o seu maior impacto científico veu a través do seu activismo en defensa das mulleres científicas. Esta defensa das mulleres comezou en 1970, coa formación da asociación "Women for Equal Opportunity" na Universidade de Pensilvania (WEOUP), organización que ela fundou e presidiu. O motivo da constitución desta organización foi o fracaso da Universidade de elaborar un plan de acción que transformase a situación da muller en función dos postos docentes. Daquela, só o 7% dos postos docentes estaban ocupados por mulleres. Despois dunha serie de violacións de mulleres no campus, ela organizou unha sentada no " College Hall " como protesta. As negociacións levaron a numerosos avances que fixeron da Universidade de Pensilvania un modelo para outras institucións académicas a seguir nos seus programas para mulleres. Fundouse o " Penn Women's Center ", un programa de estudos sobre mulleres, con apoio ás vítimas, servizos especiais e maior seguridade no campus. Phoebe foi membro do Comité sobre o Estatuto da Muller (Cohn Committee) do Consello Universitario, que realizou o primeiro estudo oficial sobre o estado da muller en Pensilvania.
En 1971, fundou a Association for Women in Science (AWIS), tras unha serie de reunións informais da Federación de Sociedades Americanas de Bioloxía Experimental (FASEB) que tiveron lugar ese ano, onde as mulleres se decataron da discriminación laboral, dos baixos salarios e das o illamento foron problemas moi graves. Desde a súa fundación, esta asociación loita por mellorar estas cuestións e acadar a equidade nos campos STEM. Foi presidenta desta sociedade nos anos 2008 e 2009, sendo unha activa defensora da mesma no ámbito local.
Phoebe concluíu que as mulleres abandonan a profesión no inicio da súa carreira, en gran parte por mor dun conxunto de obstáculos que fan que a vida sexa pouco atractiva: políticas familiares pouco amigables, tempo de permanencia que coincide cos anos fértiles, cultura de reunións temperás e tardías que son difíciles de asumir para as nais e os pais. e, feito que destaca, o efecto desproporcionado nas mulleres das crecentes expectativas e criterios de éxito das investigadoras non clínicas en ciencia biomédica. Concluíu dos seus datos que o investigador masculino medio ten 1,4 axudas para proxectos de investigación básica, fronte a algo menos de 1,3 para as mulleres. Ademais, por cada dólar que recibía un investigador principal masculino, as mulleres gañaban 80 centavos. Tamén descubriu que as investigadoras gañan o 42% dos premios de "desenvolvemento profesional" de nivel inferior dos NIH (" Nacionais de Saúde " ), os Institutos Nacionais de Saúde, o que representa a taxa que unha persoa esperaría dada a taxa de obtención. doutoramentos. Pero en cambio, obteñen o 25% das bolsas de investigación ordinarias e menos do 20% das subvencións para centros de innovación e pequenas empresas. A súa investigación engade que só o 17% dos centros financiados polos NIH nas facultades de medicina teñen mulleres como investigadora principal.
Premios e recoñecementos
En 2005, o doutor Leboy recibiu o premio Lindbach ao Ensino Distinguido. Ao xubilarse da Universidade de Pensilvania, tamén en 2005, centrouse na defensa das mulleres, chegando a ser presidenta da Association for Women in Science (AWIS) en 2008 e 2009.
En homenaxe ao traballo desenvolvido na asociación AWIS e en xeral, na defensa da muller na ciencia, esta asociación inaugurou unha bolsa denominada "Phoebe Starfield Leboy Public Fellowship".
Parque Nacional Wood Buffalo
O Parque Nacional Wood Buffalo é o meirande parque nacional do Canadá, con 44,807 km2. Atópase no nordeste de Alberta e no sur dos Territorios do Noroeste. A súa área é maior ca de Suíza, e é o segundo parque nacional máis grande no mundo. O parque foi estabelecido en 1922 para protexer o rabaño máis grande do mundo en itinerancia libre de bisonte dos bosques. Estes bisontes hibridáronse despois da introdución do bisonte das chairas. A poboación calcúlase nuns 3.000 habitantes. É un dos dous lugares de nidificación coñecidos da especie Grus americana.
An Orchestrated Rise to Fall
An Orchestrated Rise to Fall é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-rock The Album Leaf, publicado o 15 de xuño de 1999 a través dos selos Music Fellowship e Linkwork. O disco foi reeditado no ano 2017 pola discográfica do grupo Eastern Glow Recordings.
Charles Péguy
Charles Péguy, nado o 7 de xaneiro de 1873 e finado o 5 de setembro de 1914, foi un escritor francés, un destacado poeta, ensaísta e editor. As súas dúas filosofías principais foron o socialismo e o nacionalismo, pero non máis tarde de 1908, despois de anos de inquedo agnosticismo, converteuse nun católico crente pero non practicante. A partir dese momento, o catolicismo influíu fortemente nas súas obras.
Traxectoria
Péguy naceu pobre en Orleáns. A súa nai Cécile, que ficou viúva cando el era neno, gañaba a vida reparando cadeiras. O seu pai, Désiré Péguy, era carpinteiro, e morreu en 1874 como consecuencia das feridas de combate. Péguy estudou no Lycée Lakanal de Sceaux, gañando unha bolsa para a École normale supérieure de París, onde asistiu ás conferencias de Henri Bergson e Romain Rolland, cos que se fixo amigo. Marchou formalmente sen graduarse en 1897, aínda que continuou asistindo a algunhas conferencias en 1898. Influenciado por Lucien Herr, bibliotecario da École Normale Supérieure, converteuse nun ardente Dreyfusard.
En 1897 Péguy casou con Charlotte-Françoise Baudoin; tiveron unha filla e tres fillos, un dos cales naceu despois da morte de Péguy. Arredor de 1910 namorouse profundamente de Blanche Raphael, unha nova amiga xudía; con todo, foi fiel á súa muller.
False Alarm (álbum)
False Alarm é o cuarto álbum de estudio da banda norteirlandesa de indie rock Two Door Cinema Club, publicado o 21 de xuño de 2019 a través dos selos Prolifica Inc. e PIAS Recordings. O disco foi precedido por catro sinxelos, "Talk", "Satellite", "Dirty Air" e "Once".
Charles Péguy
Traxectoria
Dende os seus primeiros anos estivo influenciado polo socialismo. Ingresou no Partido Socialista en 1895. Desde 1900 até a súa morte en 1914, foi o principal colaborador e editor da revista literaria Les Cahiers de la Quinzaine, que inicialmente apoiou ao director do Partido Socialista Jean Jaurès. Porén, Péguy puxo fin a este apoio despois de que comezase a ver a Jaurès como un traidor á nación e ao socialismo. En Cahiers, Péguy publicou non só os seus propios ensaios e poesías, senón tamén obras de importantes autores contemporáneos como Romain Rolland.
Cando estalou a Gran Guerra, Péguy pasou a ser tenente na 19ª compañía do 276º Rexemento de Infantería francés. Morreu na batalla, disparado na fronte, preto de Villeroy, Yonne, na véspera do inicio da Batalla do Marne. Hai un monumento a Péguy preto do campo onde foi morto en combate.
Sossusvlei
miniatura|Dead Vlei
Charles Péguy
Influencia
O novelista inglés Graham Greene aludiu a Péguy en Brighton Rock, mentres que The Heart of the Matter aparece epígrafe cunha cita de Péguy. En The Lawless Roads Greene refírese a Péguy "desafiando a Deus na causa dos condenados".
Sossusvlei
miniatura|Panorámica da duna Elim miniatura| Dead Vlei, parte de Sossusvlei.Sossusvlei é unha salina no deserto central de Namib, que se atopa dentro do Parque Nacional Namib-Naukluft. Alimentado polo río Tsauchab, é coñecido polas altas dunas de area vermella que o rodean, formando un importante mar de area (erg).
Charles Péguy
Influencia
O teólogo suízo Hans Urs von Balthasar, ao describir a historia da arte como unha aproximación continua, ás veces máis ou menos exitosa á creatividade de Deus, sinalou que a Eva (Ève) de Peguy era unha "redención teolóxica do proxecto de Proust", o que significa que onde Proust estaba dotado de memoria e caridade, a Eva de Peguy -non necesariamente o propio Peguy- estaba dotada de memoria, caridade e coñecemento directo da redención de Deus.
Sossusvlei
Dead Vlei e Hidden Vlei están preto de Sossusvlei.
Charles Péguy
Influencia
Geoffrey Hill publicou un poema en 1983 en honor de Péguy titulado O misterio da caridade de Charles Péguy.
Sossusvlei
Clima
O Parque Nacional de Etosha ten un clima árido. A temperatura media anual é de 24 °C. No inverno, a temperatura baixa media é de arredor de 10 °C, mentres que no verán roldan os 40 °C. Como é un deserto, hai unha gran variación entre o día e a noite. Case nunca chove no inverno.
Charles Péguy
Citas famosas
"O pecador está no corazón do cristianismo. Ningún é tan competente como o pecador en materia de cristianismo. Ninguén máis que o santo". Este é o epígrafe da novela de Graham Greene The Heart of the Matter (1948).
"Nunca saberás que actos de covardía se cometeron por temor a non parecer o suficientemente progresista". (Notre Patrie, 1905)
"A ética kantiana ten as mans limpas, pero, por así dicilo, en realidade non ten mans".
"Que enloquecedor, di Deus, será cando non haxa máis franceses".
"Haberá cousas que fago que ninguén entenderá". (Le Mystère des Saints Inocents)
"É imposible escribir historia antiga porque non temos fontes suficientes, e imposible escribir historia moderna porque temos demasiadas". (Clío, 1909)
"Todo comeza no misticismo e acaba na política". (Notre Jeunesse, 1909)
Obras
Ensaio
Poesía
Teatro
Varios
Obras Recollidas
Bandeira dos wayuu
A bandeira dos wayuu (en ) é a bandeira étnica do pobo wayuu, un pobo indíxena que habita na rexión da península de La Guajira, dividida entre Colombia e Venezuela. Foi deseñada polo docente wayuu Elimenes Zambrano Sapuana e foi presentada o 14 de xaneiro de 2012 á comunidade durante o encontro "Ouutkajawaa sa'u Wakua'ipa".
Deseño
A simboloxía dos clans representan a unidade do pobo wayuu e as súas tradicións.
A Baxada, A Ronda, Boal
A Baxada é un lugar da parroquia da Ronda no concello de Boal que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 548 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 12 km da vila, e capital do concello, de Boal e en 2021 contaba con 3 habitantes.
Jubilee (álbum)
Jubilee é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Japanese Breakfast, publicado o 4 de xuño de 2021 a través do selo Dead Oceans. O disco lanzouse pouco despois da aparición das memorias da líder do grupo Michelle Zauner, Crying in H Mart, o 20 de abril de 2021.
Zauner dixo sobre o álbum, "tras pasar os últimos cinco anos escribindo sobre dor, quería que o seguinte traballo tratase sobre a alegría".
Sonae
Sonae é un grupo empresarial multinacional con sede en Maia, Portugal. Está presente en 90 países, operando en varios sectores, entre os que destacan o comercio polo miúdo, os servizos financeiros, a xestión de centros comerciais, o software e sistemas de información, os medios de comunicación e telecomunicacións.
É o maior empregador privado de Portugal, cunha forza de traballo total de máis de 50.000 empregados.
Sonae aparece en Euronext PSI-20 (Portuguese Stock Index), en Lisboa, co código SON.
No primeiro semestre de 2018, a facturación de Sonae alcanzou os 2.680 millóns de euros e a compañía acadou uns beneficios de 98 millóns de euros, un 34,2% máis que no mesmo período do ano anterior.
Historia
Sonae foi creada en 1959 por un empresario, banqueiro e mecenas, nacido en Arouca, Afonso Pinto de Magalhães.
O grupo empresarial ten a súa orixe na Sociedade Nacional de Estratificados, empresa industrial que operaba no ámbito da madeira transformada, máis concretamente, na produción de paneis laminados decorativos de alta presión. Durante as dúas primeiras décadas da súa existencia, Sonae seguiu sendo unha peme (pequena-mediana empresa).
Afonso Pinto de Magalhães, tamén fundador do Banco Pinto Magalhães, puxo a Fábio Lemos no control de Sonae nos convulsos anos posteriores á Revolución dos Caraveis. Durante este período, a empresa foi nacionalizada e posteriormente reprivatizada.miniatura| [[Belmiro de Azevedo|esquerda]]En 1982, Afonso Pinto de Magalhães ofreceu o 16% de Sonae a Belmiro de Azevedo, que se unira a Sonae en 1965. Tras o falecemento do fundador, Belmiro de Azevedo asumiu a maioría do capital, cun 54,6%, tomando o control da empresa.
Durante a década de 1980, Sonae comezou a crecer. En 1985 créase Sonae Investimentos SGPS (Sociedade Gestora de Participações Sociais), SA e o grupo cotiza na Bolsa de Lisboa.
Tamén foi a principios dos anos 80 cando Sonae iniciou a súa estratexia de diversificación empresarial, a través de adquisicións e a creación de novos investimentos.
O grupo entra no mercado da distribución moderna, abrindo o primeiro hipermercado de Portugal, Continente, en Senhora da Hora. Dous anos despois, Sonae lanza sete OPA para sete empresas, o que lle permite crecer nas súas distintas áreas de negocio.
En 1989 fundouse Público Comunicação Social S.A. dentro do grupo Sonae.
En 1993, Sonae Indústria abre novas vías de expansión coa adquisición dunha participación de control na empresa española Tafisa, o que lle permite expandirse no seu segmento de negocio. A continuación segue o lanzamento de Worten, que marca a entrada de Sonae na área de venda polo miúdo especializada.
Con Paulo Azevedo liderando o proxecto, en 1998 nace Optimus Telecomunicações. A operadora móbil fusiónase con Zon en 2013, dando lugar á NOS.
Paulo Azevedo asumiu a dirección do grupo Sonae en 2007, sucedendo ao seu pai Belmiro de Azevedo.
Dendrocronoloxía
miniatura|230x230px| Os aneis de crecemento dunha árbore. Cada anel representa un ano; os aneis exteriores, preto da [[Casca (botánica)|casca, son os máis novos.]] miniatura|230x230px| Broca para mostraxe de dendrocronoloxía e reconto de aneis de crecemento A dendrocronoloxía é a datación de aneis de árbores. É un método de datación que utiliza os patróns dos aneis de crecemento das árbores. En moitos tipos de madeira, os aneis de tempo que se formaron pódense datar co ano natural exacto.
A dendrocronoloxía ten tres usos principais:
Sonae
Historia
En marzo de 2015, Belmiro de Azevedo anunciou a súa saída como presidente de Sonae. Paulo de Azevedo foi elixido presidente e conselleiro delegado do grupo Sonae, compartindo a presidencia do comité executivo con Ângelo Paupério, que até entón era vicepresidente de Sonae.
Dendrocronoloxía
Nalgunhas partes do mundo, é posible datar a madeira duns poucos miles de anos, ou mesmo de moitos miles. O máximo para "cronoloxías totalmente ancoradas" é de algo máis de 11.000 anos desde a actualidade. O termo "cronoloxía totalmente ancorada" (en lingua inglesa "fully anchored chronology") significa que as datas son absolutamente seguras.
Sonae
Historia
En 2019, Cláudia Azevedo é elixida conselleira delegada de Sonae polo maior accionista do grupo, Efanor. A filla de Belmiro de Azevedo tomou posesión en maio de 2019, en substitución dos co-CEO s do grupo, Paulo Azevedo e Ângelo Paupério. miniatura| Antigo logotipo de Sonae usado de 2010 a 2022.
Dendrocronoloxía
Historia
Dendrocronoloxía (palabra derivada do grego δένδρον, dendron, "limbo" (o limbo en botánica é a lámina ou parte ancha dunha folla ou pétalo); χρόνος , khronos, "tempo"; e -λογία , -logia) foi desenvolvida durante a primeira metade do século XX orixinalmente polo astrónomo A. E. Douglass, quen fundou o Laboratory of Tree-Ring Research na Universidade de Arizona. Douglass investigou a actividade das manchas solares. Esperaba que os cambios na actividade solar afectasen aos patróns climáticos da Terra. O clima sería rexistrado polos patróns de crecemento dos aneis das árbores.
Sonae
Empresas do grupo Sonae
Actualmente, Sonae ten unha estrutura organizativa separada polas diferentes áreas de negocio, que inclúe as seguintes subparticipacións :
Dendrocronoloxía
Historia
O fenómeno dos aneis das árbores e a súa relación cos anos húmidos e secos xa fora notado antes de Douglass. Hai unha breve nota nun dos cadernos de Leonardo da Vinci, e Charles Babbage en 1837 tivo a mesma idea.
Funcionamento
Moitas árbores das zonas temperadas fan un anel de crecemento cada ano, co máis novo adxacente á casca. Ao longo da vida dunha árbore, fórmase un patrón de aneis ano por ano que reflicte as condicións climáticas nas que creceu a árbore. A humidade adecuada e unha longa tempada de crecemento dan como resultado un amplo anel. Un ano de seca pode resultar moi estreito.
A alternancia de condicións pobres e favorables, como as secas de mediados do verán, pode provocar que se formen varios aneis nun ano determinado. Problemas como este son solucionados comparando unha parte do mundo con outra. Os aneis perdidos son raros en carballos e olmos: o único caso rexistrado de anel perdido en carballos ocorreu no ano 1816, tamén coñecido como "o ano sen verán".
Sonae
Worten
Refírese á área de retallo especializada en electrónica de consumo e entretemento en Sonae, a través das marcas Worten, Worten Mobile e Worten Resolve.
Dendrocronoloxía
Funcionamento
As árbores da mesma rexión tenderán a desenvolver os mesmos patróns de ancho de aneis durante un período determinado. Estes patróns pódense comparar e combinar anel por anel con árbores que crecen na mesma zona xeográfica e en condicións climáticas similares. Seguindo estes patróns de aneis de árbores das árbores vivas no tempo, pódense construír cronoloxías, tanto para rexións enteiras como para subrexións do mundo. Así, a madeira de estruturas antigas pódese relacionar con cronoloxías coñecidas (unha técnica chamada datación cruzada) e determinar con precisión a idade da madeira.
Sonae
Worten
ISRG
O Iberian Sports Retail Group é o responsable da venda polo miúdo de deportes, resultado da fusión entre SportZone, JD, Sprinter e Size? 🇧🇷
Dendrocronoloxía
Funcionamento
As datas dos aneis das árbores pódense estender até 26.000 a. e. c mediante outros métodos. Eses outros métodos usan capas de sedimentos mariños e aneis de crecemento nos corais.
Sonae
Universo
Universo (antiga Sonae FS) é a unidade de negocio que coordina os servizos financeiros que prestan as empresas do grupo. Este segmento inclúe a tarxeta Universo, o Cartão Dá, Universo Flex, a MoneyGram e os servizos de crédito da tenda.
Bright Pixel Capital
Bright Pixel Capital (anteriormente Sonae IM) apoia a implementación da estratexia e as operacións da compañía, maximizando o retorno para os accionistas da carteira das empresas afiliadas. Actualmente, a súa carteira inclúe WeDo Technologies, Bizdirect, S21 Sec, Inovretail.
Sonae Sierra
Sonae Sierra é a empresa responsable da xestión e/ou arrendamento de 68 centros comerciais, e está presente en 12 países. Sonae posúe o 90% do capital de Sonae Sierra.
NOS
NOS é un grupo de telecomunicacións e entretemento que ofrece unha gama de servizos a todos os segmentos do mercado: persoal, residencial, empresarial e por xunto, e está presente no mercado de servizos de distribución de televisión, internet, teléfono e películas en Portugal. Sonae posúe o 23,4% do capital de NOS.
Outras empresas relacionadas
Autónomo desde 2007, Sonae Capital forma parte das cinco áreas de negocio do grupo:
Troia Resort - Desenvolvemento e xestión de Troia Resort;
Hostalería - Xestión de hoteis e servizos integrados (SPA, Centro de Congresos/Eventos e catering);
Fitness - Xestión da rede de clubs de saúde Solinca;
Enerxía - Prestación de servizos enerxéticos, desenvolvemento e xestión de instalacións de produción de enerxía con foco na coxeración;
Refrixeración e HVAC : solucións de refrixeración comercial e industrial, sistemas de xestión de edificios e solucións de climatización.
A empresa estivo presidida por Cláudia Azevedo até 2018, cando estivo dirixida por Miguel Gil Mata, quen asumiu a dirección executiva.
Sonae Indústria opera nas industrias do moble, a construción e a decoración e foi escindida de Sonae en 1996. En 2016, Sonae Indústria estableceu unha asociación estratéxica coa empresa Arauco para os mercados europeo e surafricano, cambiando o seu modelo de goberno mediante a creación dun comité de xestión.
Actualmente a empresa ten tres áreas:
Tafisa Canadá ;
SIR e Movelpartes.
A Efanor é o holding que posúe o 53% do grupo Sonae.
Sonae no mundo
Sonae está presente noutros 74 países, en 5 continentes. Unha parte importante da súa estratexia de crecemento e diversificación de ingresos pasa por investir en mercados estranxeiros, o que representa unha das súas prioridades operativas e de investimento.
Innovación
Desde 2007, Sonae investiu máis de 700 millóns de euros en proxectos de innovación.
En 2017, a estratexia de innovación aberta do grupo contou con 423 socios en 30 países de 4 continentes e presentou un valor de 105 millóns en proxectos de investigación, desenvolvemento e innovación.
En 2018, a estratexia de innovación aberta do grupo contou con 429 socios en 34 países de 4 continentes e presentou un valor de 110 millóns en proxectos de investigación, desenvolvemento e innovación.
Proxectos
En 2016, Sonae puxo en marcha máis de 600 proxectos, desenvolvidos co obxectivo de aumentar as vendas, reducir custos e aforrar tempo en diversos procesos.
Sonae publica cada ano o Retail Innovation Book, que reúne os proxectos máis innovadores. O "Retail Innovation Book 2016" presentou unha selección de 71 innovacións desenvolvidas e postas en práctica polas marcas de venda polo miúdo de Sonae.
Asociacións
Sonae ten unha política de innovación aberta, recorrendo á colaboración e cooperación con universidades, entidades de I+D, startups, viveiros e aceleradoras de empresas e outras organizacións, incluíndo comerciantes polo miúdo internacionais. En 2017, a rede de innovación aberta estendeuse a máis de 30 países.
Sustentabilidade
miniatura Neste contexto, o grupo Sonae promove diversas iniciativas, en diversos ámbitos, traballando en ámbitos como a solidariedade social, a saúde e o deporte, a concienciación ambiental, a cultura, a educación, a ciencia e a innovación, sendo o desenvolvemento sustentábel considerado un piar estruturante da cultura da empresa.
Sonae publica cada ano o seu Informe de Sostibilidade, que ofrece información sobre iniciativas, proxectos e o seu impacto. En 2017, Sonae implicou a 1617 voluntarios en iniciativas de sustentabilidade nun total de 1400 institucións apoiadas e 7233 horas de voluntariado. O documento divídese en 5 áreas de actuación: O impulso dos nosos negocios e produtos, o impulso da nosa xente, o impulso dos nosos provedores e socios, o impulso das nosas comunidades, o impulso do noso planeta.
Recoñecementos
Sonae recibiu premios e distincións en varias áreas, sendo xa recoñecida como unha das empresas máis éticas do mundo. En 2017 recibiu 216 premios, 21 dos cales foron internacionais.
Negocios
Tamén foi considerada unha das empresas portuguesas con maior valor reputacional relativo, en función do valor da empresa, cun 71%.
Educación e Capital Humano
En 2017, a Asociación Internacional de MBAs (AMBA) recoñeceu a Sonae como a mellor empresa do mundo para estudantes de MBA (Master of Business Administration), coa distinción "MBA Employer".
Tamén foi considerada a terceira empresa preferida polos universitarios portugueses para traballar, segundo a clasificación das empresas máis atractivas de Portugal, realizado pola Axencia Spark e a Escola de Economía e Xestión da Universidade do Minho, en 2017.
Tamén recibiu outros galardóns neste ámbito, como o máster en Capital Humano (2014) ou o premio "Xestión do Talento" dos Premios de Recursos Humanos (2017).
Marcas
As principais marcas de retallo da Sonae son frecuentemente distinguidas por premios portugueses como "Marcas de Confiança", no ámbito do estudo internacional promovido anualmente polos Reader's Digest Selections e como "Escolha do Consumidor", iniciativa da Consumerchoice.
Dietrich Klose
Traxectoria
Dietrich Klose cursou os seus estudos superiores de Historia Antiga, Arqueoloxía Clásica e Latín entre 1975 e 1983 nas Universidades do Sarre e de Múnic. No curso 1984-1985 accedeu a unha bolsa de investigación do Instituto Arqueolóxico Alemán e en 1987 acadou na Universidade do Sarre o seu doutoramento baixo a dirección do profesor Peter Robert Franke, cunha tese sobre as cuñaxes imperiais romanas en Esmirna, que foi publicada ese mesmo ano.
En 1984 ingresou como asistente de investigación na Colección Estatal de Moedas de Babiera, en Múnic (Staatlichen Münzsammlung München). En 1987 ascendeu ao posto de conservador titular da Colección Estatal e en 2007 foi nomeado director, posto que exerceu ata a súa xubilación en 2020.
Nas súas investigacións e nas súas publicacións céntrase principalmente na moeda antiga, aínda que abrangue tamén outros aspectos da numismática e da historia monetaria, como o marco alemán, as moedas do Reino de Baviera ou a medallística alemá do século XX.
Klose foi membro dos consellos directivos da Sociedade Numismática de Baviera e da Sociedade Alemá da Medalla de Arte, e presidiu a Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña.
Publicacións
Esta é unha escolma dalgúns dos traballos monográficos máis significativos dos publicados por Dietrich Klose ao longo da súa traxectoria:
Vestiges & Claws
Vestiges & Claws é o terceiro álbum de estudio do músico sueco José González, publicado o 17 de febreiro de 2015 a través do selo Mute Records. Trátase do seu primeiro disco en oito anos tras o In Our Nature lanzado en 2007.
O álbum foi un éxito comercial e tamén foi ben recibido pola crítica. Gañou un premio IMPALA Silver Sales Award e o IMPALA Album of the Year Award.
Ruth Chao
Ruth Chao García, nada en Mondoñedo no ano 1976, é unha produtora e directora de cine galega.
Traxectoria
Comezou traballando en TV Siete (a actual Setemedia) na produción de programas e documentais. No ano 2017 fundou a produtora Somadrome dedicada principalmente a produción de documentais para diferentes cadeas de televisión de todo o mundo.
Ons Jabeur
Ons Jabeur (en árabe: أنس جابر; Ksar Hellal) nada en Ksar Hellal, Tunisia, nada o 28 de agosto de 1994, é unha xogadora de tenis tunisiana. Medrou na cidade costeira de Sousse.
Traxectoria
En 2017 logrou terminar no top100 por primeira vez na súa carreira (88) e en 2018 mellorou esa posición terminando o ano no posto 60.
En maio de 2022 gañou o Open de tenis Madrid impoñéndose na final á estadounidense Jessica Pegula por 7-5, 0-6 e 6-2. É a primeira tenista da historia de Tunisia en lograr un torneo WTA 1000.
Plateia Amerikis
Plateia Amerikis (en Πλατεία Αμερικής) é un filme grego de 2016 dirixido por Yannis Sakaridis. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Nakos, un nacionalista grego racista, está no paro e aínda vive cos seus pais aos 38 anos. El ve o crecente número de inmigrantes no seu edificio de apartamentos con noxo. O seu amigo Billy, un tatuador, namórase da cantante africana Tereza, pero ela quere marchar de Grecia. Tarek, un médico sirio, tamén busca fuxir do país coa súa filla. As súas historias fúndense cando os plans de fuga de Tereza e Tarek son frustrados inadvertidamente por Nakos.
Sagrario Mochales
Sagrario Mochales del Val é unha investigadora, microbióloga española, pioneira da posta en marcha da investigación de antibióticos. Participou no cribado de produtos naturais para o descubrimento de diversos principios activos, como o antibiótico de amplo espectro Fosfomicina moi usado para o tratamento de infeccións de ouriños entre outras moitas afeccións. Así como a Lovastatina, para o tratamento da hipercolesterolemia co fin de reducir os niveis de colesterol e evitar así a enfermidade.
Traxectoria
Integrou desde 1954 o equipo de investigación da Compañía Española de Penicilina e Antibióticos (CEPA) que funcionaba, no laboratorio de Madrid, cun convenio colaborativo co laboratorio da empresa farmacéutica estadounidense Merck Research situado en Rahway, Nova Jersey. Na CEPA os membros do equipo de traballo tiñan por costume viaxar por España sempre equipados con distintos recipientes para coller mostras de terra ou augas alí onde fosen en busca de novas substancias terapéuticas interesantes. Así foi como en 1966, outro membro do equipo, o doutor e investigador Sebastián Hernández, nunha viaxe pola estrada de Xávea a Gata de Gorgos (Alacant) recolleu unhas mostras de chan na ladeira sur do monte Montgó e levounas ao laboratorio. No laboratorio Mochales cultivou distintos organismos que atopou na mostra e observou nun, a cepa Streptomyces fradiae, unha aceptable actividade microbacteriana. Tras os correspondentes controis e estandarización enviou a mostra a Estados Unidos onde a empresa farmacéutica Merck levou a cabo os estudos clínicos necesarios para desenvolver o novo antibiótico, a Fosfomicina.
En 1969 publicouse na revista Science o artigo no cal se presentaba o novo antibiótico, devandito estudo foi asinado polos seus colegas estadounidenses de investigación de Merck, xunto aos seus colegas da CEPA Hernández e Mata, e ela en último lugar.
O descubrimento da Fosfomicina foi patentado tanto nos Estados Unidos como en España e comercialízase baixo o nome comercial de Monurol, antibiótico que durante décadas foi un dos principais para o tratamento de infeccións de ouriños, aínda que tamén se emprega en moitos outros tratamentos.
Ademais da súa contribución fundamental no desenvolvemento da Fosfomicina e a Lovastatina, participou conxuntamente con outros científicos en diversos estudos e patentes de novos microorganismos e axentes antibacterianos, maioritariamente na área dos antibióticos e antifunxicidas.
Recoñecementos
É membro de honra da Sociedade Española de Quimioterapia.
Ernesto Toscano Sánchez
Ernesto Toscano Sánchez, nado en Zamora o 23 de setembro de 1921 e finado o 25 de xullo de 1986, foi un médico que desenvolveu o seu traballo en Galicia.