cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Free Free/Super Music Maker
"Free Free/Super Music Maker" é o single número 28 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 22 de agosto do ano 2007 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O single ten dúas caras A e é unha colaboración de Ami con Yasutaka Nakata, que é un remezclador notable por traballar con m-flo e outros músicos destacados xaponeses. As dúas canción deste single son moi electrónicas.
Manuel Cerdeira Lorenzo
Manuel Cerdeira Lorenzo é un político galego do PPdeG.
Extremo Oriente
Forman parte do Extremo oriente as seguintes nacións:
Todas elas teñen en común lazos históricos como ter nalgún momento das súas historias a grafía chinesa. Na península de Corea cohabitan dous estados que forman unha mesma nación, pero que xurdiron trala Guerra de Corea. Taiwán formouse tralo triunfo maoísta na China continental (1949). Tanto China como Corea do Norte son estados comunistas. Os outros tres teñen economías de mercado e índices de desenvolvemento e riqueza moi superiores ós dos estados veciños.
O Outeiro, Louredo, Maside
O Outeiro é un lugar da parroquia de Louredo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 9 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
.la
.la é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Laos.
Toad the Wet Sprocket
Toad the Wet Sprocket é unha banda de rock alternativo formada en Santa Bárbara (California) en 1986. A banda compóñena o vocalista e guitarrista Glen Phillips, o guitarrista Todd Nichols, o baixista Dean Dinning e o batería Randy Guss.
Traxectoria
A banda formouse en 1986 no San Marcos High School en Santa Bárbara,  Glen Phillips tiña entón 16 anos e os outros membros tiñan 19 e 20 anos.
O nome da banda procede dun sketch do actor Eric Idle para o programa de televisión Rutland Weekend Television que se emitiu en 1975 e no que daba o nome de "Toad the Wet Sprocket" a unha banda de ficción.
O segundo álbum de estudio editouse en 1990, Pale, xa cunha sonoridade máis madura e do que saíron os sinxelos "Jam" e "Come Back Down", o álbum non tivo éxito ningún, mais os sinxelos tiveron algunha recepción nas emisoras de radio.
En 1991, a banda editou o seu terceiro álbum, Fear,  cos sinxelos   "All I Want" e "Walk on the Ocean". <span style="background-color: rgb(254, 252, 224);">Foi o seu primeiro éxito, a  RIAA certificou  seu primeiro platino.
En 1992 o filme Buffy the Vampire Slayer incluíu a súa canción "Little Heaven" na súa banda sonora
En 1993, o filme So I Married an Axe Murderer  protagonizado por Mike Myers incluíu na súa banda sonora a canción "Brother" que apareceu tamén na compilación In Light Syrup e no álbum en directo, Welcome Home: Live at the Arlington Theatre, Santa Barbara 1992.
En 1994, a banda lanzou Dulcinea,  do que saíron os sinxelos   "Fall Down," e "Something's Always Wrong". A RIAA certificouno ouro e despois platino. Ao ano seguinte editouse unha compilación de caras b e temas raros, In Light Syrup, incluía os sinxelos "Good Intentions," que apareceu na banda sonora da serie de televisión Friends, así como "Brother." En 2001 o disco certificouse ouro.
En 1997 a banda editou Coil,  cunha sonoridade máis rock e eléctrica. Os sinxelos foron "Come Down", "Crazy Life" e "Whatever I Fear."
Logo do lanzamento deste disco, a banda separouse en 1998, realizando con todo algunhas actuacións en 1999. Nos anos seguintes realizaron algúns conecertos máis, incluíndo unha xira polos Estados Unidos no verán de 2006 e no ano 2009 volvéronse a conformar como unha banda activa, lanzando un novo álbum en 2013, New Constellation.
A soidade do corredor de fondo
A soidade do corredor de fondo (en The Loneliness of the Long Distance Runner) é un filme británico dirixido por Tony Richardson que foi estreado en 1962. Estreouse en galego na TVG o 11 de novembro de 1995.
Sinopse
Colin Smith é un rapaz de clase obreira que vive nos arredores de Nottingham. Un día comete un roubo nunha panadaría e é enviado a un reformatorio. Unha vez alí, comeza a correr e, grazas ás súas cualidades como corredor de fondo, vai gañando postos na institución penitenciaria. Durante os seus adestramentos reflexiona sobre a súa vida anterior e comeza a comprender que se atopa nunha situación privilexiada.
Bartonella bacilliformis
Bartonella bacilliformis é unha especie de proteobacteria, gramnegativa, aeróbica, pleomórfica, flaxelada, móbil, cocobacilar, de 2 a 3 μm de longo e 0,2–0,5 μm de largo, que é parasítica intracelular obrigada. Causa doenzas en humanos transmitidas por insectos.
África central
dereita|Mapa de África cos países centrais en cor verde. África central é unha gran rexión africana situada ó leste do golfo da Guinea e ó oeste do Gran Val do Rift, ó sur do deserto do Sáhara. Está dominada polo río Congo e os seus afluentes que xunto co clima tropical fan da rexión unha das máis ricas bioloxicamente do mundo xunto co Amazonas. Compoñen África central os seguintes países:
Bartonella bacilliformis
Historia
Esta bacteria foi descuberta polo microbiólogo peruano Alberto Barton en 1905, pero o descubrimento non se publicou ata 1909. Barton identificouna orixinariamente como estruturas endoglobulares, que en realidade estaban formadas pola bacteria vivindo dentro de eritrocitos. Creouse para ela o xénero Bartonella, pero ata 1993, este xénero contiña só esta especie. Agora o xénero contén polo menos 23 especies (algunhas reclasificadas doutros xéneros), e o xénero está incluído na familia Bartonellaceae.
Epidemioloxía
Bartonella bacilliformis encóntrase no Perú, Ecuador e Colombia. É endémica dalgunhas áreas do Perú, pero ocorren gromos da enfermidade en novas áreas epidémicas. A bacteria é transmitida por moscas flebotomo do xénero Lutzomyia.
Fisiopatoloxía
As bacterias son inoculadas nos capilares sanguíneos cando pican os flebotomos. Unha vez no sangue despois dun período variable de tempo (duns 21 días) invaden os glóbulos vermellos do sangue producindo unha anemia hemolítica intravascular grave (fase aguda da enfermidade de Carrion). Esta fase é potencialmente unha infección que pode ser mortal e está asociada con febre alta, anemia, e inmunosupresión transitoria. A fase aguda tipicamente dura de dúas a catro semanas. Os frotis de sangue periférico mostran anisomacrocitose con moitos cocobacilos adheridos aos glóbulos vermellos. A trombocitopenia tamén se pode dar e pode ser grave. Obsérvase ás veces afectación neurolóxica (neurobartonelose) e o prognóstico nesta fase é malo. As complicacións máis perigosas son superinfeccións, principalmente por enterobacterias como Salmonella, ou parasitos como Toxoplasma gondii e Pneumocystis. Cando a bacteria invade as células endoteliais, produce a manifestación crónica da doenza chamada verruga peruana. Esta fase consiste nunha erupción benigna da pel con nódulos elevados de cor vermella púrpura (tumores anxiomatosos). A visualización da bacteria é posible utilizando un tipo de tinguidura de prata (o método Warthin–Starry) en biopsias.
Enfermidade
Bartonella bacilliformis é o axente etiolóxico causante da enfermidade de Carrion ou a febre de Oroya (fase aguda da infección) e verruga peruana (fase crónica da infección). A fase aguda da enfermidade pode ser mortal e caracterízase por unha invasión masiva da bartonela dos glóbulos vermellos, causando unha forte hemólise e febre. Se a infección non se trata a taxa de mortalidade é do 40 ao 85% Os pacientes nesta fase da infección poden sufrir complicacións por culpa de fortes infeccións por enterobacterias (Salmonella spp) e parasitos (Toxoplasma gondii, Pneumocystis jirovecii). A fase crónica está caracterizada por lesións cutáneas eruptivas benignas que proen e sangran, e outros síntomas como malestar xeral e dor osteoarticular. Poden illarse as bartonelas de cultivos de sangue e secrecións das lesións en persoas de áreas endémicas.
Tratamento
Antes da era dos antibióticos, o único tratamento para a fase aguda eran as transfusións de sangue, pero a efectividade deste tratamento era escasa e a taxa de mortalidade era alta. Despois aplicáronse con éxito os antibióticos, como a penicilina, cloranfenicol, tetraciclinas, e eritromicina. Con todo, hoxe prefírense as quinolonas polo risco de que aparezan infeccións abafadoras por enterobacterias. Informáronse de fallos da terapéutica e persistente bacteremia co uso de cloranfenicol, e o tratamento con éxito con este fármaco non parece eliminar o risco de que o paciente desenvolva a fase eruptiva, polo que o fármaco de elección é a ciprofloxacina.
Na fase crónica, o tratamento usado trradicionalmente era a estreptomicina durante 10 días. Desde 1975, a rifampina converteuse no fármaco de elección contra a verruga peruana. Porén, tamén se informou de casos de fallos do tratamento con rifampina e de desenvolvemento de resistencias. Recentemente utilizáronse macrólidos con similar efectividade.
Alba Nogueira
María da Alba Nogueira López, nada en Toba (Cee) o 7 de agosto de 1968, é unha xurista galega, catedrática de dereito administrativo da Universidade de Santiago de Compostela. É membro correspondente da Real Academia Galega dende 2012.
Traxectoria
Filla de Camilo Nogueira e Paz López Facal licenciouse en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1991. Ampliou estudos na Universidade Católica de Lovaina (1992-1993) realizando un Mestrado en Dereito Internacional e Europeo e doutorouse en 1997. Especialista en Dereito Ambiental, intervención administrativa na economía e dereitos lingüísticos é membro dende 2009 da Comisión de Lingua e Comunicación do Consello da Cultura Galega e forma parte do consello científico da revista catalá Llengua i Dret, da Revista Vasca de Administración Pública e da Revista Catalana de Dret Ambiental. É coordinadora da Rede de investigación en igualdade, dereitos e Estado social (Armela).
Actividade política
Como estudante participou nos Comités Abertos de Facultade e foi representante no Consello de Goberno da USC. Foi membro da Comisión Xurídica de Nunca Máis e milita en Adega. Contribuíu a organizar ANPAS Galegas e a Federación de Anpas de Compostela. Participou na Mesa Sectorial de Universidades en representación da CIG.
Sen militancia política na actualidade, no pasado colaborou co PSG-Esquerda Galega, Bloque Nacionalista Galego e con En Marea. En 2013 entrou no Consello Nacional do BNG.
Meat Puppets
Meat Puppets é unha banda de rock alternativo estadounidense formada en xaneiro de 1980 en Phoenix (Arizona). Orixinalmente estivo composto por Curt Kirkwood (guitarra/voces), o seu irmán Cris Kirkwood (baixo) e Derrick Bostrom (batería). Os irmáns Kirkwood coñeceron a Bostrom cando ían á Brophy Prep High School en Phoenix. Os tres trasladáronse a Tempe (unha cidade nas afóras de Phoenix onde está a Universidade Estatal de Arizona), onde os irmáns mercaron dúas casas pegadas, unha das cales tiña un pendello onde ensaiaban regularmente.
Meat Puppets foi un dos grupos máis notables do conxunto do selo SST Records (a través do cal editaron a meirande parte dos seus discos), e comezou como unha banda de punk rock pero, como moitos dos seus compañeiros de SST, Meat Puppets conseguiu un son propio, mesturando punk con country e rock psicodélico, coa axuda da característica voz de Curt. Meat Puppets posteriormente gañou moita fama cando os irmáns Kirkwood foron convidados para tocaren con Nirvana no seu MTV Unplugged en 1993. O álbum de 1994, Too High to Die, converteríase, xa que logo, na súa edición máis exitosa. O grupo separouse dúas veces, en 1996 e en 2002, pero reuniuse novamente no ano 2006.
Meat Puppets influenciaron a varias bandas como Nirvana, Dinosaur Jr., Pavement ou Soundgarden.
Derramamento pleural
miniatura|Radiografía de tórax nun derramo pleural. A frecha A sinala o espazo ocupado polo líquido estancado na cavidade pleural dereita. A frecha B mostra a cavidade pleural fisiolóxica que debería ocupar o pulmón.
O derramamento pleural é a acumulación excesiva de líquido na cavidade pleural, isto é, a cavidade corporal na que se sitúan os pulmóns. Este proceso pode chegar a comprometer e ventilación xa que o líquido non permite expandir os pulmóns para se encheren de ar. Normalmente, na cavidade pleural o líquido non adoita superar os 100 cc, que facilita a lubricación das dúas follas pleurais que delimitan a cavidade pleural. Se se supera esta cantidade poderíamos estar a falar xa de derramamento pleural.
Aires d’a Miña Terra (A Habana)
miniatura|N.º 2, agosto de 1892. Aires d’a Miña Terra foi unha boletín de catro páxinas, mensual, editado na Habana en 1892.
Derramamento pleural
Causas
O líquido que se atopa na cavidade pleural pode ter dúas orixes diferentes segundo o tipo de líquido. Pode ser un exsudado, cando o líquido contén unha alta cantidade de leucocitos, ou pode ser transudado cando o que predomina un desequilibrio osmótico. O transudado adoita acontecer en casos de insuficiencia cardíaca (40-72%), mentres que é máis común o exsudado en cadros infecciosos derivados de pneumonías (50-70%), cancros (42-60%) e tuberculose (24%).
Aires d’a Miña Terra (A Habana)
Historia e características
Subtitulado Boletín oficial de la sociedad de este nombre, apareceu en xullo de 1892. Boletín mensual e bilingüe dirixido por José Novo García. Incluíu informacións sobre a entrada e a saída de vapores, novas de Galicia, artigos de carácter económico e industrial, e comunicados da Cámara de Comercio. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Curros Enríquez, Sofía Casanova, Manuel Lugrís Freire, Concepción Arenal e Emilia Pardo Bazán.
Derramamento pleural
Hidrotórax (transudados)
Dase na maioría dos casos de insuficiencia cardíaca, e no 80% son derramamentos bilaterales, isto é, en ámbolos dous pulmóns. Outras posíbeis etioloxías de transudado son a cirrose hepática, a insuficiencia renal crónica, a síndrome nefrótica ou a diálise perioneal.
Oka
O topónimo Oka pode referirse a:
Derramamento pleural
Hidrotórax (transudados)
O pH do hidrotórax é neutro, e o líquido caracterízase por ter menor densidade e menor concentración de proteínas ca o exsudado. Porén, aumentan as LDH (Lactato Deshidroxenase), uns marcadores químicos de necrose.
Oka
Oka é un nome e un patrónimo éuscaro; amais, como apelido xaponés, pode referirse a:
Derramamento pleural
Exsudados
As orixes dun exsudado pleural pódense clasificar en pulmonares ou extrapulmonares:
Pulmonares
Son principalmente: carcinoma, inflamación, linfoma, metástases, infarto, traumatismo, pneumonía, embolismo pulmonar, empiema, tuberculose, infeccións por virus, fungos, riketsias ou parasitos e doenzas do tecido conectivo.
Extrapulmonares
Pode ser causa idiopática, cirrose, Lupus eritematoso sistémico (LES), pancreatite, absceso subfrénico, embarazo, uremia, exposición a asbestos, síndrome de Meigs, quilotórax, sarcoidose, reacción a fármacos e postinfarto de miocardio.
Síntomas
A sintomatoloxía máis frecuente no derramamento pleural e a dor pleurítica, isto é, unha dor no tórax que aumenta co movemento e coa tose ou o esbirro, e que adoita comezar de xeito agudo. A localización da dor é normalmente nos costados do tórax. Outros síntomas que adoitan acompañar á dor pleurítica son a dispnea, a febre ou a tose non produtiva.
Tratamento
O tratamento do derramamento depende do tipo e da cantidade de líquido aloxado no pulmón. Os transudados adoitan responder ao tratamento da causa subxacente. A toracocentese con intención terapéutica só se emprega en casos nos que exista un derramamento pleural masivo que cause dispnea severa. Os casos de derramamento pleural por mor dunha doenza maligna han de tratarse con quimioterapia ou radioterapia. Pode tentar facerse unha pleurodese química instalando algúns compostos dentro do espazo pleural para producir unha reacción fibrosa que oblitere o espazo nalgúns doentes seleccionados que teñen derramamento maligno persistente malia a quimio e a radioterapia.
O derramamento paraneumónico non complicado xeralmente responde á terapia con antibióticos sistémicos. Nos casos máis complicados cómpre drenaxe por un toracostomía, isto é, nos casos de empiema, cando a glicosa do líquido fose menor de 40 mg/dL ou o pH sexa menor de 7.2.
A maioría dos hemotórax drénanse cun selo de tórax. Cómpre unha toracotomía cando non se poida controlar a perda de sangue. Pola contra, os hemotórax pequenos e estábeis pódense resolver de xeito conservador.
Eco de Galicia
Historia e características
Tivo os subtítulos de Revista gráfica y de información de la colonia gallega en Cuba ou de Revista gráfica y de información regional e, de xeito circunstancial, os de Revista Ilustrada, Revista ilustrada y de información ou Revista ilustrada y de información regional. Fundado por Manuel Fernández Doallo, na dirección figuraron Manuel Gondell Linares, o propio Manuel Fernández Doallo e Mercedes Vieito; os directores literarios foron Faustino López Méndez e Hilario Ramón Alonso. Juan Joaquín Otero foi xefe de redacción (1919-1920). Entre os seus colaboradores figuraban Mercedes Vieito, Xosé Lesta Meis, Roberto Blanco Torres, Victoriano Taibo, Xosé Filgueira Valverde, Xosé Otero Espasandín, Xavier Bóveda, Andrés Muruais, Ramón Armada Teixeiro, Abdón Rodríguez Santos e Xesús Golmar.
Kosmos 308
Kosmos 308 (Космос 308 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 6, foi un satélite artificial soviético lanzado o 4 de novembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 308 foi o sexto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 422 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 91,3 minutos.
Kosmos 308 reentrou na atmosfera o 4 de xaneiro de 1970.
Fonte Grande, Carnoedo, Sada
Fonte Grande é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
Bornos
Bornos é un municipio español da provincia de Cádiz, Andalucía. No 2008 tiña 8.123 habitantes. A súa extensión superficial é de 55 km² e atópase a 79 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.
Actualmente, Bornos vive fundamentalmente da agricultura.
Historia
A poboación actual foi creada arredor do alcázar do Fontanar. Foi tomada por tropas cristiás a mediados do século XIII. Afonso X o Sabio, entregou a poboación a Per del Castel, cabaleiro gaditano. Logo cambia varias veces de man até que en 1398 vendeuse Bornos, o seu castelo e o seu termo, por 3.000 doblas, ao Adelantado Maior de Andalucía Per Afán de Ribera I. Permaneceu baixo o dominio da Casa de Alcalá até a independencia municipal, sendo a súa vinculación tal que o brasón dos Ribera e o escudo da poboación son idénticos.
Estricnina
A estricnina é un alcaloide cristalino tóxico. Foi usado como pesticida, principalmente para matar ratos. Debido á súa alta toxicidade en humáns o seu uso está prohibido en moitos países.
Pierre Jaccoud
Pierre Jaccoud, nado en Xenebra o 24 de novembro de 1905 e finado o 4 de xullo de 1996, foi un avogado e político suízo, membro do partido radical.
Ribadal, Louredo, Maside
Ribadal é un lugar da parroquia de Louredo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE e do IGE, dos cales era 1 home e 2 mulleres.
Pierre Jaccoud
Traxectoria
Jaccoud foi un avogado coñecido en Xenebra. Comezou a traballar na oficina do seu pai e, máis tarde, converteuse en socio da empresa. Jaccoud foi de 1953 a 1954 presidente da cámara dos avogados de Xenebra. Entre outras cousas, representou a Ali Khan como avogado durante o seu divorcio de Rita Hayworth, e foi avogado de numerosas empresas estranxeiras en Suíza. Jaccoud foi tamén membro do Gran Consello de Xenebra e titular de posicións políticas significativas.
Luciano Varela Castro
Luciano Varela Castro, nado en Pontevedra o 9 de maio de 1947 é un xuíz galego, maxistrado do Tribunal Supremo de España desde 2007.
Estricnina
Descrición
Non existe evidencia de que a exposición crónica a estricnina produza cáncer, mutacións, alteracións reprodutivas ou anomalías no crecemento. Pero os seus efectos a curto prazo son graves, podendo chegar a xerar convulsións violentas, aínda que os primeiros síntomas son ansiedade, tremor, movementos bruscos, reflexos espontáneos, rixidez dos músculos e vómitos. Entre 10 e 20 minutos despois da inxestión, os músculos do corpo comezan a ter espasmos, iniciando coa cabeza e o pescozo. Os espasmos entón alástranse para todos os músculos do corpo, con convulsións case continuas, que empeoran co menor dos estímulos. A morte ocorre por asfixia causada pola parálise do sistema de control da respiración do sistema nervioso central, ou por esgotamento debido ás convulsións. Nese momento, o corpo endurece inmediatamente, mesmo no medio dunha convulsión, debido ao rigor mortis.
Pierre Jaccoud
Traxectoria
Foi condenado por asasinato aínda que non houbo probas. É un dos poucos casos de erro xudicial na historia suíza.
Luciano Varela Castro
Traxectoria
Desde outubro de 2007 forma parte da Sala do Penal do Tribunal Supremo. Entre as súas actuacións, en abril de 2009, no caso do xuíz Francisco Javier de Urquía, entendeu que non había delito de prevaricación pero si de suborno, polo que o condenou a 21 meses de suspensión do cargo e a unha multa de 73.800 €, a mínima que contempla a lei.
Estricnina
Descrición
O tratamento inclúe a aplicación de diazepam intravenoso, para controlar as convulsións, e o uso de carbón activado. A substancia é metabolizada no fígado e ten unha vida media de 10 horas en humanos. Polo tanto, se o paciente sobrevive 24 horas despois da inxestión, a recuperación é case segura.
Pierre Jaccoud
Traxectoria
Jaccoud era casado e tivo dúas fillas e un fillo.
Luciano Varela Castro
Resolución xudicial contra Baltasar Garzón
En 2009 foi instrutor do caso Garzón, onde este xuíz da Audiencia Nacional foi imputado por un delito de prevaricación na causa sobre os crimes do franquismo, tras unha querela do sindicato de funcionarios Manos Limpias, que o acusaba de ditar resolucións inxustas á mantenta.
Nun primeiro auto, do 3 de febreiro de 2010, Varela considerou que Baltasar Garzón prevaricou ao abrir a primeira causa penal contra os crimes do franquismo. No mesmo auto, o instrutor entende que debe ser a Sala en pleno a que estime a transformación do procedemento, imprescindible para sentar no banco da acusación a Garzón. Distintos medios de comunicación consideran que o xuíz Varela mantiña un enfrontamento con Garzón dende había anos e a portavoz de Jueces para la Democracia, Victoria Rosell, considerou que a acción de Varela contra Garzón era a de "criminalizar o debate xurídico". A Sala do Penal está composta por un presidente, Juan Saavedra, e os maxistrados Francisco Monterde, Juan Ramón Berdugo, Joaquín Giménez e Adolfo Prego de Oliver. Este último foi relator do auto de admisión a trámite e as acusacións intentaron apartalo do caso, tras saber que asinara un manifesto contra a Lei de Memoria Histórica que responsabiliza os partidos de esquerda da Guerra Civil española e que é membro do padroádego de honra da Fundación para la Defensa de la Nación Española (DENAES).
O 7 de abril de 2010, conforme á Lei de Axuizamento Criminal española, o maxistrado do Supremo decidiu transformar nun procedemento abreviado as dilixencias abertas ao xuíz Baltasar Garzón por un delito de prevaricación que cometería ao iniciar, sen competencia legal, unha causa polas desaparicións do franquismo.
Estricnina
Descrición
Pequenas doses de estricnina eran utilizadas como laxante ou para tratamento doutros problemas estomacais. Ese tipo de tratamento foi abandonado co advento de alternativas máis seguras.
Luciano Varela Castro
Vida persoal
Está casado coa concelleira pontevedresa Margarita Castejón, coa que ten catro fillos: Covadonga, Calixto, Xermán e Pablo Varela Castejón.
Estricnina
Mecanismo de acción
Nas sinapses do sistema nervioso central existen dous tipos distintos de receptor. A ligazón en receptores estimulatorios transmite un sinal, mentres a ligazón en receptores inhibitorios a reduce. Os receptores de glicina son os principais receptores inhibitorios da medula espinal. A estricnina reacciona bloqueando eses receptores, resultando nun aumento da transmisión de sinais nerviosos, especialmente en arco-reflexos, aumentando os estímulos sensoriais e causando contraccións musculares.
Paraxís, Valboa
Paraxís (Parajís en castelán e oficialmente) é unha aldea do concello leonés de Valboa, na bisbarra do Bierzo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística, en 2019 tiña un habitante.
É famosa pola imaxe do demo conservada na ermida do Anxo da Garda, coñecida como O Demín, que se encontra a carón da imaxe do Anxo da Garda. A ambas as dúas gárdaselles gran respecto e existen varias lendas sobre elas e o seu significado. Unha delas transcríbese en dialecto berciano no libro El Bierzo de Julio Álvarez Rubio. A antigüidade da imaxe do Demín é incerta, se ben nesa versión da lenda recóllese que "(...) e tanto! Ao parecer, xa estaba aiquí non tempo dos mouros".
Macropodiformes
Os Macropodiformes son unha das tres subordes nas que se divide a gran orde dos marsupiais Diprotodontia. Caracterízanse polos seus grandes pés. Pertencen a esta suborde os canguros, ualabís e outras especies afíns, e os bettongs, potoros, e canguros rata.
Clasificación
Unha clasificación moderna desta suborde, na que se incluíron especies extintas (†), é a seguinte:
Música medieval en Galicia
A música medieval en Galiza é toda a música escrita na Idade Media, é dicir dende a caída do Imperio Romano ata o descubrimento de América, en galego-portugués ou recollida en libros galegos. Na música medieval de Galiza destacan tres grupos de composicións: as recollidas no Códice Calixtino, a música das Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio, e as sete cantigas de amigo de Martín Codax (unicamente seis conservan a música).
Desenvolvemento
O Camiño de Santiago foi un elemento chave no desenvolvemento da música en Galiza na Idade Media.
Ribadal
O topónimo Ribadal pode referirse a varios lugares de Galiza:
Shaukat Aziz
Traxectoria
Estudou no instituto St. Patrick's de Karachi, e acadou o grao en ciencias no Gordon College de Rawalpindi en 1967. En 1969 obtivo o MBA e empezou a traballar en Citibank, incluíndo filiais e bancos asociados noutros países, e tamén traballou en organizacións non gobernamentais. En 1999 foi nomeado ministro de finanzas en 1999.
Foi o primeiro primeiro ministro que logrou cumprir todo o seu mandato.
Gorgui Dieng
Gorgui Dieng, nado o 18 de xaneiro de 1990 en Kébémer, é un xogador senegalés de baloncesto profesional que xoga nos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Dieng foi elixido na 21ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Utah Jazz e foi traspasado ós Minnesota Timberwolves xunto á 14ª elección, Shabazz Muhammad, a cambio da 9ª elección, Trey Burke.
O 6 de febreiro de 2020, Dieng foi traspasado ós Memphis Grizzlies nun traspaso entre tres equipos. O 26 de marzo de 2021, Dieng foi cortado polos Grizzlies.
O 9 de agosto de 2021, Dieng asinou cos Atlanta Hawks.
Marie Anne Victoire Pigeon
Marie Anne Victoire Pigeon d'Osangis, nada en París en 1724 e finada en Berlín en 1767, foi unha matemática e escritora francesa, coñecida como madame de Prémontval despois do seu matrimonio.
Traxectoria
Era a filla do científico Jean Pigeon e dende nova tivo predisposición para as ciencias. Comezou entón a recibir leccións do matemático Pierre Le Guay de Prémontval, que fora alumno do seu pai. En 1744 fuxiu co seu profesor a Suíza, onde casaron, e despois a Berlín.
En 1752, foi nomeada profesora da princesa Guillermina de Hesse-Kassel.
Aparece mencionada xunto co seu marido en Jacques le Fataliste, de Denis Diderot. Segundo J. Assezat, ela foi a que provocou a dedicación de Mémoires sur différents sujets de mathématiques, do mesmo Diderot.
Lee Hsien Loong
miniatura|Lee Hsien Loong
Lee Hsien Loong (Hanzi: 李显龙/李顯龍;), nado o 10 de febreiro de 1952, é o Primeiro ministro de Singapur dende o 12 de agosto de 2004. Pertence ao Partido de Acción Popular. É o fillo do que foi o primeiro presidente de país despois da súa independencia, Lee Kuan Yew.
Montecelo, Seixo, Marín
Tamén coñecido como Monte de Agorita.
Castañeiras, Valboa
Castañeiras é unha localidade do municipio leonés de Valboa, pertencente á bisbarra tradicional do Bierzo. Está situada ao pé do alto do Portelo (1.068 m), polo que se entra á provincia de Lugo. As localidades máis próximas son Vilanova (0,8 km), O Cumial (2,3 km) e Paraxís (5,5 km).
Castañeiras é coñecida por unha lenda (como moitas similares no Bierzo) que falaba dun "xugo de ouro" enterrado nas proximidades, relacionada cos mouros, os seus tesouros e o lugar onde vivían: a Cortiña dos Mouros.
Asociación Sindical Galega de Guionistas
A Asociación Sindical Galega de Guionistas (AGAG), anteriormente Asociación Galega de Guionistas, é unha asociación sindical fundada en 1997 que conta cos seguintes obxectivos fundamentais:
Edilberto Vieito García
Ernesto Edilberto Vieito García, nado no Porriño, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Domingo Vieito González. Farmacéutico do Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro do Porriño e elixido primeiro tenente alcalde o 4 de decembro de 1927, na corporación presidida por José Palacios Ramilo. Foi nomeado alcalde do Porriño en 1929. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 volveu ser nomeado alcalde do Porriño o 6 de febreiro de 1949.
Vida privada
Casou con Amable Pérez Mayo e foi pai de Amparo, Edilberto, Honorato Román e Amable Vieito Pérez.
A-91
A A-91 é a autovía que serve de continuación da autovía autonómica andaluza A-92 N (norte) a partir da localidade de Vélez Rubio (Almería) cara ao leste ata a localidade de Puerto Lumbreras (Murcia) onde enlaza coa A-7 E-15 (Autovía do Mediterráneo).
Percorre unicamente a Rexión de Murcia. Serve para comunicar Murcia, e en xeral a costa de Levante, con Granada e Sevilla.
Manuel Ojea Sarmiento
Manuel Ojea Sarmiento foi un político galego.
Traxectoria
Irmán de Daniel Ojea Sarmiento. Foi nomeado alcalde do Porriño en 1951. Cesou no cargo en febreiro de 1955.
Alessandro Wempe
Alessandro Wempe, nado en Zaandam o 19 de agosto de 1998, é un cantante neerlandés de reggaetón.
AVRO Junior Songfestival
Alessandro participou no AVRO Junior Songfestival 2012 coa canción Una Chica Especial. Na final foi segundo por tan só un punto de diferenza coa gañadora Femke. Tralo concurso, o cantor holandés Brownie Dutch, produciulle a canción e chegou a estar no Single Top 100.
Reggaetón
Alessandro é un dos poucos artistas nos Países Baixos que usa o xénero musical Reggaetón, xa que se escoita case exclusivamente en América do Sur e España. Wempe é de orixe hispano.
Miocardite
A miocardite é un termo médico que describe a inflamación do miocardio, que é a porción muscular do corazón. Polo xeral é debida a unha infección viral ou bacteriana, e preséntase como dor de peito, signos repentinos de insuficiencia cardíaca e respiratorio e morte súbita.
Seixo, Carnoedo, Sada
Seixo é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 56 habitantes (27 homes e 29 mulleres).
Pacto de Aceiro
miniatura|300px O Pacto de Aceiro foi un pacto político e militar firmado o 22 de maio 1939 en Berlín, entre Benito Mussolini por Italia e Adolf Hitler pola Alemaña nazi, no que se establecía o apoio mutuo en caso de guerra. O Fascismo italiano e o Nacionalsocialismo alemán uníanse nunha fronte común para a conquista de Europa.
Este Pacto foi cumprido a partir do 1 de setembro de 1939, cando se iniciou a segunda guerra mundial.
Gran Premio de Suráfrica de 1993
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami en Midrand, Suráfrica o 14 de marzo de 1993. Foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un de 1993 e disputouse durante 72 voltas. Foi o 33º Gran Premio de Suráfrica, e o 23º como parte do Campionato Mundial e ata 2018, o último. Foi gañado desde a pole position por Alain Prost, pilotando un Williams - Renault, con Ayrton Senna segundo nun McLaren - Ford e Mark Blundell terceiro nun Ligier - Renault.
O equipo suízo Sauber fixo o seu debut no Gran Premio.
Informe
A tempada comezou en Kyalami onde Prost, na súa primeira carreira con Williams (Williams Grand Prix Engineering), logrou pole por diante de Senna, Schumacher, Hill, Alesi e Lehto, impresionando no primeiro Gran Premio de Sauber. A saída de Prost foi mala e Senna e Hill (que xa estaba por diante de Schumacher) adiantárono. Logo, Hill trompeou diante de Prost perdendo varias posicións, Prost tivo que frear e deixar que Schumacher pasase ao segundo lugar. Senna lideraba a Schumacher, Prost, Lehto, Wendlinger e Alesi ao final da primeira volta.
Prost atacou a Schumacher, tomou o segundo posto na 13ª volta e partiu na captura de Senna. Cinco voltas máis tarde, atacou na primeira curva, pero Senna tomou o interior e defendeuse. Con todo, Senna non puido facer nada cando Prost atacou na volta 25 na trazada interna. tomou o liderado e foise. Schumacher tamén superou a Senna para tomar o segundo lugar pouco despois. Ambos entraron en boxes, pero Senna foi máis rápido e reincorporouse á fronte.
Schumacher non estaba de humor para quedar terceiro e atacou a Senna na volta 40. Houbo un contacto menor e Schumacher trompeou para retirarse. Patrese era terceiro pero tamén trompeou na volta 47 xusto cando Christian Fittipaldi pasou a Lehto. Prost gañou diante de Senna, Blundell, Fittipaldi, Lehto e Berger (estaba fóra, pero clasificouse sexto).
Theta
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra theta. Theta é a oitava letra do alfabeto grego (θῆτα). Na pronunciación erasmista equivale ao /θ/, o primeiro son de zapato no galego non seseante, na pronunciación orixinal correspondíase cunha oclusiva dental xorda aspirada /tʰ/, que posteriormente evolucionou á fricativa /θ/. Minúscula θ, maiúscula Θ. Adoita transcribirse como t. Provén da letra do alfabeto fenicio ţēt, que representaba unha alveolar xorda enfática; ao non existir en grego un son tal, aproveitouse o signo para a representación da aspirada dental. Como signo numérico representaba o nove. En maiúscula serve tamén para designar o oitavo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o oitavo da Odisea.
Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia
A Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (AMTEGA) é un organismo da Xunta de Galicia encargado de desenvolver e executar as políticas da administración galega no eido das tecnoloxías da información e da comunicación e da innovación e o desenvolvemento tecnolóxico.
Historia
A Axencia definiuse na Lei de organización e funcionamento da Administración xeral e do sector público autonómico de Galicia, que foi aprobada en 2010 polo Parlamento de Galicia a proposta do Cando se creou, en 2012, substituíu a Secretaría Xeral de Modernización e Innovación Tecnolóxica, un departamento que daquela dependía da presidencia da Xunta. A Axencia segue encadrándose dentro da área de presidencia (non da Administracións Públicas e Xustiza|consellería), pero a denominación de "axencia" permítelle unha maior flexibilidade de actuación e transversalidade, pois as súas competencias afectan a todas as consellerías.
Non entrou a funcionar ata o primeiro trimestre de 2012. A súa primeira titular foi Mar Pereira, que xa era a secretaria xeral de Modernización.
Estrutura
A Amtega está dirixida por unha persoa co cargo de director/a, e por un consello reitor. Ademais, están adscritos á Amtega o Observatorio da Sociedade da Información e a Modernización de Galicia (Osimga) e a Sociedade Redes de Telecomunicacións Galegas, (Retegal).
Balcáns
miniatura|300px|Rexión dos Balcáns.
Os Balcáns é o nome histórico e xeográfico que se usa para designar o sueste de Europa. A rexión ten unha superficie total de 550 000 km² e unha poboación de preto de 53 millóns de habitantes. Presenta unha orografía de abrupta. De feito, a rexión toma o nome da cordilleira dos Balcáns, que se estende desde o centro de Bulgaria até o leste de Serbia, no seu límite occidental, e até o mar Negro pola parte oriental.
Por outra parte conforma unha península que, aínda non respondendo ao modelo clásico de península, xa que non está unida ao continente europeo por medio dun istmo, é unha denominación aceptada para designar a rexión, que tamén se coñece como a península Balcánica ou península dos Balcáns.
O sueste de Europa
A causa das connotacións negativas do termo "Balcáns" (debido ás guerras dos Balcáns do século XX), frecuentemente úsase o termo Sueste de Europa. A utilización deste termo está crecendo día a día e, así, encontramos unha iniciativa da Unión Europea do ano 1999 denominada Pacto de estabilidade para o Sueste de Europa, e o diario electrónico Balkan Times cambiou o ano 2003 o seu nome polo de Southeast European Times.
O uso deste termo para designar a península Balcánica (e non máis que esta área) tecnicamente ignora a presenza xeográfica de Romanía e Ucraína, que tamén están situades no sueste do continente europeo.
Historia
Os países que compoñen a rexión comparten gran parte da súa historia. Así, foron parte do Imperio romano de oriente, logo do Imperio bizantino, despois do Imperio otomán e finalmente viviuse aló unha nova explosión nacionalista ó desaparecer Iugoslavia como país, na derradeira década do século XX.
A complicada situación que se viviu no lugar dende o século XIX, e maiormente na segunda metade do vinte, deu orixe ao termo balcanización, que se extrapola na xeopolítica para definir a rotura dun estado de xeito violento, ou na informática para definir, por exemplo, a subdivisión de Internet en enclaves separados,.
Composición política actual
miniatura|Mapa político dos Balcáns no [[2004 (non aparecen delimitados nin Kosovo nin Montenegro).]]
Os países que se asocian coa zona dos Balcáns xeralmente son os seguintes:
Ademais, frecuentemente inclúense tamén na lista:
Algunhas rexións dos países incluídos nesta lista como estados balcánicos poden ser, nalgúns aspectos, moi diferentes á rexión balcánica en xeral e, por tanto, frecuentemente algúns países da periferia desta gran rexión prefiren que non se lles chame países balcánicos. É o caso de Romanía e Eslovenia, pero tamén, ás veces, de Croacia e Grecia.
miniatura|Os Balcáns en verde, no [[2008.]]
Actualmente forman parte dos Balcáns os seguintes países:
Países relacionados
Outros países non incluídos na rexión balcánica, pero que teñen ou tiveron un papel importante na súa cultura, historia e na súa situación xeopolítica, son os seguintes:
Homofonía (música)
miniatura|400px|Homofonía en "If ye love me", canción de [[Thomas Tallis composta en 1549. As voces móvense simultaneamente empregando o mesmo ritmo, e a relación harmónica entre elas crea acordes: este anaco comeza co acorde de Fa maior]]
O lago das garzas azuis
É un conto en verso sobre a infancia. Fala dos nenos do mundo, con especial atención ós que viven en situación de pobreza. Os nenos buscan o Lago das Garzas, baixo as areas do deserto de Nabalpam, e escapan dos Cazadores de Reiseñores Brancos.
As ilustracións son de Xosé Freixanes. O deseño da portada é a varias cores, e os deseños interiores adoitan ser un debuxo en azul, ás veces acompañados dunha foto en branco e negro.
Homofonía (música)
Características
A homofonía contraponse á polifonía posto que nesta as partes teñen independencia rítmica e melódica e onde non hai predominancia de ningunha parte. Na homofonía, en cambio, as partes acompañantes só dan un soporte harmónico á melodía, usualmente situada na voz superior. Na homofonía homorrítmica soa unha melodía que é acompañada por acordes.
Inicialmente, na Grecia Antiga, a homofonía indicaba aquela música na que a melodía era executada por dúas ou máis voces ao unísono ou en oitavas, é dicir, monofonía con varias voces.
A homofonía como termo apareceu por primeira vez en inglés con Charles Burney en 1776, salientando a concordia na melodía harmonizada.
Homofonía na música occidental
Mentres que a homofonía pode ser escoitada en practicamente todas as tradicións musicais europeas, os primeiros exemplos rexistrados en notación musical, apareceron durante o período medieval en música de danzas, como a Estampie Con todo, debido a que os manuscritos eran custosos, hai pouco material homofónico do medioevo, a maioría da música escrita sendo monofónica. Houbo un rexistro semellante da homofonía no Renacemento.
Na música clásica do século XX "algunhas das figuras de acompañamento baseadas nas tríades, como o baixo de Alberti [unha forma homofónica de acompañamento] desapareceu completamente do escenario composicional" e en vez apareceu unha clara distinción entre os materiais da melodía e a harmonía, comunmente evitando a duplicación. Con todo, algúns dispositivos tradicionais, como os acordes repetidos, séguense usando.
O Jazz e outras formas de música popular moderna son xeralmente homofónicas, seguindo progresións harmónicas sobre as cales tocan unha melodía ou sinxelamente improvisan.
Homofonía na música non occidental
Aínda que a homofonía é máis familiar para occidente que para outras culturas musicais, apareceu de calquera xeito en varias delas.
Cando o explorador Vasco da Gama desembarcou na África do oeste en 1497, mencionou que a música que escoito era: "doce harmonía". Aínda que dita música puido ser polifónica, xa que o concepto de harmonía como o entendían nesa época non é necesariamente o mesmo que o concepto de homofonía comprendido polos teóricos actuais.
Ligazóns externas
Homophonie
Sante, Louredo, Maside
Sante é un lugar da parroquia de Louredo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, no ano 2016 atopábase despoabado.
Potential Breakup Song
"Potential Breakup Song" é o single número 29 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 28 de novembro do ano 2007 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. A canción usouse na película de terror xaponesa "X-Cross", onde Suzuki tiña un papel principal, xunto coa versión orixinal de Aly & AJ. O single foi arranxado polo DJ xaponés Sugiurumm e ten un toque de club máis forte que a versión orixinal. En xuño de 2008 anunciouse que este single sería o derradeiro da serie "joins".
CLEC5A
O CLEC5A (do inglés C-type lectin domain family 5 member A, ou membro A da familia do dominio de lectina tipo C 5), tamén chamado CLECFSF5 (do inglés C-type lectin superfamily member 5, ou membro 5 da superfamilia de lectina tipoC) e MDL1 (do inglés myeloid DAP12-associating lectin 1, ou lectina 1 asociada a DAP12 mieloide) é unha lectina tipo C que en humanos está codificada polo xene CLEC5A, situado no cromosoma 7. Parece ser un membro dunha importante vía de activación da liñaxe mieloide. É unha proteína necesaria para o desenvolvemento da enfermidade do dengue.
Continuity Irish Republican Army
O Continuity Irish Republican Army, CIRA (en galego: Exército Republicano Irlandés de Continuidade, máis coñecido como IRA de Continuidade) é unha organización paramilitar republicana irlandesa que xurdiu como escisión do Provisional Irish Republican Army en 1986 ao aceptar o Sinn Féin a lexitimidade do Dáil Éireann.
Traxectoria
Os que o apoian considérano o herdeiro do exército nacional da República Irlandesa de 32 condados. É unha organización ilegal na República de Irlanda e está considerada como unha organización terrorista polo Reino Unido e os Estados Unidos de América.
O CIRA rexeita recoñecer o Acordo de Venres Santo de 1998, polo que mantén a súa actividade armada. O primeiro ataque terrorista do CIRA ocorreu o 13 de xullo de 1996 cando un coche bomba composto de 1.200 libras de explosivos improvisados detonou ao lado do Kilyhelvin Hotel en Enniskillen, Condado de Fermanagh (na parte suroeste de Irlanda do Norte). Na explosión resultaron feridas 17 persoas.
Despois tamén se viu en numerosos atentados con bomba e tiroteos e tamén participou en secuestros, extorsións e roubos. Os obxectivos do CIRA foron militares británicos e policías (especialmente do RUC e, tras a desaparición deste corpo, do PSNI), así como accións de represalia contra paramilitares lealistas ou unionistas.
O 10 de marzo de 2009 morre tiroteado un policía en Craigavon. A acción foi reivindicada polo CIRA, sendo a primeira baixa mortal ocasionada por este grupo escindido do IRA.
Güín
O topónimo galego Güín pode referirse a:
Ivar Giaever
Ivar Giaver, en noruegués escrito como Ivar Giæver, nado en Bergen o 5 de abril de 1929, é un físico estadounidense, de orixe norueguesa, galardoado en 1973 co Premio Nobel de Física.
Traxectoria
Estudou Enxeñaría industrial no Instituto Tecnolóxico de Noruega, licenciándose en 1952 en física. En 1954 emigrou ao Canadá, onde foi empregado da división canadense da General Electric, trasladándose dous anos despois aos Estados Unidos. Naqueles momentos estudou física no Instituto Politécnico Rensselaer, doutorándose en 1964, ano no que conseguiu a nacionalidade estadounidense.
Interesado no efecto túnel sobre os semicondutores e supercondutores, demostrou como o paso de electróns a través dun díodo cunha fina capa de óxido producía o fenómeno coñecido como supercondutividade. En 1973 compartiu o Premio Nobel de Física con Leo Esaki e Brian David Josephson polos seus traballos na física do estado sólido.
O Castro, Seixo, Marín
O Castro é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 159 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 75 eran homes e 84 mulleres.
Estevo II, papa
Estevo II (III) foi o 92º papa da Igrexa católica, e o seu pontificado durou dende o 26 de marzo de 752 até a súa morte, o 26 de abril do 757. Sucedeu ao Zacarías trala morte do papa-electo Estevo (algunhas veces visto como Estevo II). Estevo II marca o paso histórico entre o Papado bizantino e o Papado franco.