cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caixeiro automático
Arxentina
Na Arxentina, as redes utilizadas principalmente son Banelco e Rede Link, e a forma de comunicar os caixeiros automáticos con devanditas redes é co protocolo de capa 2, X.25 (salvo algunhas excepcións, por exemplo o Credicoop que utiliza un protocolo de capa 3, o TCP/IP).
Chile
En Chile existen 2 redes: Redf (pertencente a banco Falabella) e Redbanc, fundada en 1987, na cal están a maioría dos bancos e algunhas casas comerciais (Ripley Corp. S.A. e París). O BancoEstado tivo un sistema independente (chamado Globalred) ata a incorporación da súa rede a Redbanc no 2003. En todas as transaccións cóbrase un imposto de beneficio fiscal (imposto de timbres e selos).
España
En España, os caixeiros automáticos non adoitan cobrar comisións por efectuar as operacións habituais nos caixeiros do banco do cal se é cliente; nos demais caixeiros das diferentes redes cóbrase unha comisión que varía en función da rede que emprega do cal se é cliente. En España existen tres redes de caixeiros Servired, Rede 4B e Euro 6000.
Eddie Sachs
Edward Julius Sachs Jr (28 de maio de 1927 - 30 de maio de 1964) foi un piloto do United States Auto Club coñecido como o "Príncipe Pallaso das Carreiras de Automóbiles". Acuñou a frase "Se non podes gañar, sé espectacular".
Sachs naceu en Allentown, Pensilvania. Na súa carreira logrou oito vitorias do USAC Championship Trail, 25 top cinco en 65 carreiras na AAA e USAC, incluído o USAC Midwest Sprint Car Championship de 1958. Foi titular oito veces nas 500 Millas de Indianápolis, entre 1957 e 1964, acadando a pole position en e 1961, o seu mellor posto foi o segundo en 1961. Liderando a carreira a só tres voltas para o final, viu como o pneumático traseiro dereito comezaba deslaminar e entrou a boxes para substituílo, entregando a vitoria a A. J. Foyt. Sachs nunca se arrepentiu da súa decisión de non apostar polo pneumático, dicindo: "Prefiro acabar segundo que morto".
Morte en Indianápolis
Sachs e o piloto de automóbiles deportivos Dave MacDonald, un novato nas 500 millas, morreron nun accidente, con outros sete coches envoltos en lume, na segunda volta das 500 Millas de Indianápolis de 1964. MacDonald conducía un coche propiedade e deseñado por Mickey Thompson, o #83 "Sears-Allstate Special." Thompson pedira aos comisarios da USAC que visitasen a súa tenda en California para inspeccionar o coche mentres o construía para non investir cartos no coche se houbese a posibilidade de que fose descualificado no circuíto. A USAC aceptou a solicitude e validou o coche co seu paquete de efecto chan. Cando o coche chegou ao circuíto en maio, a USAC cambiara de opinión e rexeitouno. Traballando no reducido espazo do garaxe, Thompson e o seu equipo reconstruíron practicamente o coche para cumprir as novas especificacións da USAC. Estes cambios, a eliminación das defensas, o cambio a pneumáticos máis grandes e o aumento da altura de dúas a catro polgadas, fixeron que os coches foran moi inestables. Graham Hill probou o vehículo antes da Indy pero negouse a pilotalo en 1963. Masten Gregory estrelouse a principios de mes debido á elevación aerodinámica. Despois de que MacDonald se clasificara e antes da carreira, o campión do Mundo de Fórmula Un Jim Clark, que coñecía a MacDonald e respectaba a súa habilidade como piloto, seguiu ao californiano durante varias voltas. Despois de deterse, Clark instou enfáticamente a MacDonald para que baixase do coche. "Sae", dixo Clark. "Simplemente sae e abandona." Pero MacDonald sentiuse obrigado a cumprir o seu contrato con Thompson. Outros pilotos aceptaron un consello de Gregory e negáronse a pilotar os coches de Thompson. Antes da carreira, Gregory achegouse ao piloto de Fórmula Un Jack Brabham, que estaba xunto a MacDonald na grella, e instou a Brabham a que deixase ao novato moito espazo. Brabham aceptou os consellos de Gregory, que acabaron por salvarlle a vida.
Na segunda volta, MacDonald perdeu o control ao saír da cuarta curva. Cando o coche comezou a deslizarse, cruzou a pista e bateu contra o muro interior, prendendo a carga de combustible de 170 litros que estalou nun enorme incendio. O seu coche rebotou e volveu á pista. Sachs, seguindo a Bob Veith, pretendía adiantalo por un espazo ao longo do muro exterior que pronto foi pechado polo coche en chamas de MacDonald. Veith esquivouno por centímetros, pero Sachs bateu contra o coche de MacDonald causando unha segunda explosión. Johnny Rutherford, que seguía a Sachs, non tendo onde ir agás ao inferno, decidiu que a súa única oportunidade era abrirse paso. Acelerando a fondo, o seu Watson Roadster pasou por debaixo Sachs e por encima de MacDonald arrincando os inxectores do motor de MacDonald. Despois de limpar os restos, golpeou ao NOVI de Bobby Unser. Logo dirixiuse (ardendo) pola recta principal, polas curvas unha e dúas, pola recta traseira e pola curva tres, parando nun posto de bombeiros na curva catro. Ronnie Duman, que seguía a Rutherford, foise á esquerda para evitar o accidente. Parecía que o ía lograr cando o NOVI fóra de control, que perdera a dirección, partindo o seu depósito de combustible, que tamén estoupou. Duman trompeou e bateu contra o muro da pista, recibindo graves queimaduras. Foi trasladado á unidade de queimados do Hospital Metodista de Indianápolis en helicóptero para comezar unha longa recuperación. Rutherford e Unser recibiron queimaduras leves e foron dados de alta no hospital da pista. MacDonald, cuxos pulmóns quedaron chamuscados ao inhalar as chamas e queimou máis do 75% do seu corpo, estabe esperto e consciente cando o sacaron do seu coche. Foi trasladado ao hospital da pista e logo trasladado á unidade de queimados do hospital metodista en ambulancia, onde morreu dúas horas despois. Chuck Stevenson e Norm Hall tamén estiveron implicados pero escaparon ilesos. A pesar de estar atrapado no seu coche, o traxe de piloto de Sachs só quedou chamuscado, pero recibiu queimaduras críticas na cara e nas mans. O coche cubriuse cunha lona antes de ser levado á zona do garaxe para retiralo do corpo. Nunca se determinou se morreu por asfixia, queimaduras ou lesións por forza contundente. Un piloto declarou que o viu intentando saír do coche despois do impacto. Un limón que tiña cunha corda ao redor do pescozo de Sachs atopouse no compartimento do motor de Rutherford despois do accidente.
O accidente esta ben documentado en película e amosouse en todo o mundo. Por primeira vez na súa historia, as 500 Millas de Indianápolis detívose por mor dun accidente. Parcialmente en resposta á presión dos medios, para carreiras posteriores a USAC requiriu que os coches cargasen menos combustible e fixesen un mínimo de dúas paradas en boxes. A nova regra de pit-stop eliminou calquera vantaxe de quilometraxe que terían os coches con gasolina, polo que a gasolina non se usa desde entón. Todas as carreiras a partir de 1965 realizáronse empregando metanol ou combustibles baseados no etanol.
O accidente esta ben documentado en imaxes e amosouse en todo o mundo. Por primeira vez na súa historia, a carreira das 500 Millas de Indianápolis detívose por mor dun accidente. Parcialmente en resposta á presión dos medios, para carreiras posteriores a USAC requiriu que os coches transportasen menos combustible e fixesen un mínimo de dúas paradas en boxes. A nova regra de pit-stop eliminou calquera vantaxe de quilometraxe que terían os coches de gasolina, polo que a gasolina non se usou desde entón. Todas as carreiras a partir de 1965 realizáronse empregando metanol ou combustibles baseados no etanol.
Resumo da carreira do Campionato Mundial
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato Mundial da FIA desde ata. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anospuntuaron e participaron no Campionato Mundial. Sachs participou en 4 carreiras do Campionato do Mundo. Comezou na pole unha vez, pero non obtivo puntos no Campionato Mundial.
Premios
Ingresou no National Sprint Car Hall of Fame en 1999.
Familia
Sachs casou con Nance McGarrity de Coopersburg, Pensilvania o 3 de xuño de 1959 na casa de Harry Hamilton, un parente do propietario do seu coche, Peter Schmidt en Indianápolis, Indiana. O seu fillo, Edward Julius Sachs, III naceu o 6 de febreiro de 1962. Nance Sachs morreu o 28 de setembro de 2005 na súa casa de Clinton Township, Míchigan. Sobreviven o seu fillo Edward III e os netos, Edward IV e Meagan Sachs. 41 anos despois da súa morte, foi enterrada xunto ao seu amado Eddie no cemiterio Holy Savior en Belén, Pensilvania. Usando o nome de "Eddie Sachs, Jr", Eddie III converteuse nun piloto de carreiras que corría polas pistas de terra locais do Medio Oeste. A diferenza do seu famoso pai, nunca correu nas 500 Millas de Indianápolis. Converteuse nun exitoso empresario como dono de Sachs and Associates no lago Orion, Míchigan. Nos últimos anos foi propietario de vehículos temporalmente en varios niveis de automobilismo, actualmente na serie USAC Silver Crown.
Supercopa de España de voleibol masculino
A Supercopa de España de Voleibol Masculina é unha competición de voleibol española na que se enfrontan os campións da Liga e da Copa da tempada anterior. Dende o 2004 participan tamén os segundos clasificados destas competicións, enfrontándose en dobre xornada de semifinais e final.
Cortegada
Cortegada é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Ribeiro. Segundo o IGE en 2019 tiña 1.085 habitantes.
Slow food
300px|miniatura|Logotipo do concepto de slow food nun Restaurante de Santorini. O Slow Food é a tradución literal do inglés Comida lenta e identifica un movemento gastronómico fundado polo cociñeiro italiano Carlo Petrini en 1986 que propón un sistema de alimentación enfocado ao sabor e ao pracer.
Historia
Slow Food foi fundada por Carlo Petrini no 1986, converténdose no 1989 nunha asociación internacional sen ánimo de lucro. Actualmente conta con 83.000 membros, con sedes (por orde de nacemento) en Italia, Alemaña, Suíza, Estados Unidos, Francia, Xapón ou Reino Unido, e asociados en 122 países.
Ideoloxía
O principio básico do movemento é o dereito ao pracer da alimentación. Incita á preparación de alimentos utilizando produtos artesanais de calidade, producidos de forma sustentable para o medio ambiente e de forma xusta. Este movemento oponse á tendencia de uniformación do alimento no Mundo, e defende a necesidade de que os consumidores estean ben informados da súa elaboración e a transparencia dos seus ingredientes. Sosteñen que Comer é fundamental para vivir. A forma como nos alimentamos ten profunda influencia no que nos rodea (na paisaxe, na biodiversidade da terra e nas súas tradicións. Para un gastrónomo é importante coñecer as relacións entre o prato e o planeta. Alén diso, este movemento defende a importancia de mellorar a calidade da nosa alimentación e tomar tempo para saboreala, sendo esta unha forma sinxela de tornar ao noso de acotío máis pracenteiro.
Cortegada
Historia
Na alta Idade Media o lugar estivo poboado por labregos que se coñecen a través de varios foros e documentos de doazón ao mosteiro de Celanova. Estas comunidades labregas xunto a pequenos señores feudais que erguen os seus enclaves aproveitando os socalcos sobre o Miño edificando algunha pequena fortaleza da cal só fican restos na toponimia (lugares da Torre en Zaparín e Louredo) fronte a aceifas de Al-Andalus e logo do veciño Reino de Portugal (sobre todo do rei Afonso Henriques que conquistou varias veces o dominio do sur de Ourense e Pontevedra).
Ao longo da Idade Media o territorio pertencía a varios coutos señoriais, un de señores laicos (Pugas en Louredo e Meréns) e outros relixiosos (pertencentes ós mosteiros de Celanova e Ramirás ). O couto señorial que máis terreo ocupaba era o de Vestiaria (cuxo priorado se conserva no lugar de Refoxos )doado polo rei galego-castelán Afonso VII en 1145, o outro Couto era o de San Bieito de Arnoia (actual san Bieito do Rabiño).
Ao longo do século XVII tiveron lugar varias resistencias antiseñoriais polos privilexios económicos dos frades de Celanova e unha renovación de 55 foros, que producen unha auténtica rebelión labrega de todo o Couto da Vestiaria en 1673.
A guerra carlista deixou varios enfrontamentos debido á proximidade da fronteira portuguesa (20 km), que foi usada como base de aprovisionamento e refuxio das partidas carlistas, sobre todo na I Guerra Carlista pola partida de Mateo Guillade en 1838. Da segunda Guerra carlista consérvase na tradición oral a morte dun xefe carlista en Louredo.
O río Miño cruzábase de Cortegada a Filgueira (Crecente) a través dunha barca, así como desde Vilanova da Barca a Paradela e outra en Meréns. Durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera construíuse a ponte de ferro e pedra de Filgueira-Cortegada, que na década de 1970 -cando formaba parte da estrada C-531- foi anegada polo encoro da Frieira.
Slow food
Pautas do movemento
Preténdese gozar de excelentes alimentos e bebidas dun modo xeneralizado, esforzándose en protexer os diversos grans, vexetais, froitas e produtos animais tradicionais que están a desaparecer deixando paso aos alimentos producidos por agro-negocios. Slow Food pretende protexer o patrimonio culinario, para o que creou unha fundación para a conservación da biodiversidade.
Cortegada
Historia
Durante a século XX o territorio proseguiu a súa modernización, os indianos da Familia Álvarez (alcumados Os Tortuga) doaron a primeira escola pública do concello. Durante o golpe de estado de 1936 a Falange Española local tomou a tiros a oficina de correos e telégrafos. De aí a pouco, desatouse a represión contra varios veciños e outros son chamados a filas polo exército franquista (que xa dominaba toda Galicia) mentres algúns naturais pasaron a engrosar as filas do exército republicano debido a que se atopaban na sega castelá (nas Milicias galegas e incluso no Batallón Galicia). Durante o século XX, unha vez pasada a posguerra, Cortegada viviu un auxe comercial debido ao contrabando coa fronteira portuguesa e á chegada de divisas estranxeira provenientes da emigración. Nos anos 70 a construción do encoro de Frieira atraeu máis cartos á vez que se abandonaba para sempre a aldea de A Barca, mentres outras aldeas comezaban a deshabitarse (como Pereiras e Carballeda ) pola miseria nelas. A finais do século XX construíuse o centro educativo Otero Novas e modernizouse o cuarteliño da Garda Civil á vez que a rede telefónica chegaba a todas as casas. En Política a alcaldía pertenceu durante a transición e a democracia a Enrique Carpintero Araújo co PP, dende 1970 ata 2007 en que Avelino de Francisco gaña as eleccións co PSOE, pasándose este rexdor catro anos despois ao PP. Neste período intersecular o concello deshabítase cada vez máis ao tempo que as axudas da UE modernizan as súas estruturas viarias(ensanchamento da OU 531 e construción da ponte Valongo-Pontedeva), sanitarias e internet.
Slow food
Pautas do movemento
Slow Food axuda ás persoas a redescubrir o pracer de se alimentar e comprender a importancia de coñecer de onde procede a comida, quen a fai e como se elabora.
Cortegada
Patrimonio
No concello, tamén hai cruceiros antigos nos lugares de Prado, Pousa, Vilaverde Casares e Louredo, e petos de ánimas en Rabiño, Torre, Meréns e Louredo. Destacan tamén os hórreos de Piñor.
Slow food
Pautas do movemento
Slow Food organiza feiras, mercados e eventos locais e internacionais onde os consumidores poden atopar os produtores, alén de probar alimentos de excelente calidade.
Cortegada
Termalismo
dereita|miniatura|Balneario de Cortegada, a pé do río Miño. Xa no século XVIII tiñan uso as augas termais de Cortegada, como deixou escrito en 1764 Pedro Bedoya. En 1816 había casa de baños regulada e con director médico, que acollía xente do lugar e da contorna. O fluxo de persoas aumentou en 1881 coa chegada do tren Vigo-Castela á parroquia veciña de Filgueira (Crecente), da outra beira do Miño.
Hai tres fontes termais: baños da Pedra (a máis abundante), do Campo (mana a borboroto) e do Monte, antigamente do Castaño (a de menos caudal). Son de propiedade comunal (consérvase un foro do século XV regulando o usufruto das augas por parte do mosteiro de Celanova), se ben a principios do século XX foron alugadas á familia Álvarez (máis coñecidos como "os Tortuga"). En 1933 construíron un palacete de estilo modernista; pouco máis abaixo erguéronse varias casetas de madeira para os bañistas, e construíronse varios hoteis na zona antiga de Cortegada.
Slow food
Correntes de oposición
Os críticos coa organización alegan que este é un movemento elitista, en canto que descarta maneiras alternativas baratas de preparar os alimentos. Ante estas opinións, Slow Food alega que traballa a prol da produción e consumo locais, que no final tornaríanse máis baratos por depender menos do transporte e das tecnoloxías e produtos químicos para a conservación dos alimentos.
Cortegada
Termalismo
Trala segunda Guerra Mundial os baños comezaron a súa longa decadencia, ata que foron atacados de morte coa construción do encoro de Frieira na década de 1970, que subiu o nivel do río, cubrindo as mellores fontes termais e multiplicando o nivel de humidade e frío na zona. Ao longo da década de 1990 tentouse revitalizar o termalismo.
Lugares de Cortegada
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cortegada vexa: Lugares de Cortegada.
Identificación biométrica
miniatura|200px|Os visitantes de Disney-World identifícanse a través da súa pegada dactilar. A identificación biométrica é a aplicación das tecnoloxías da información para medir e analizar as características físicas e do comportamento humanas co propósito de autenticación.
A biometría é o estudo de métodos automáticos para o recoñecemento único de humanos baseado nun ou máis trazos condutuais ou físicos intrínsecos. O termo deriva das palabras gregas bios, vida, e metron, medida.
A biometría informática é a aplicación de técnicas matemáticas e estatísticas sobre os trazos físicos ou condutuais dun individuo, para verificar identidades.
As pegadas dactilares, a retina, o iris, os patróns faciais, de veas da man ou a xeometría da palma da man, representan exemplos de características físicas (estáticas). Entre os exemplos de características do comportamento inclúese a sinatura, o paso ou a dinámica de tecleo (dinámicas). A voz considérase unha mestura de características físicas e do comportamento, pero todos os trazos biométricos comparten aspectos físicos e do comportamento.
En xeral, a identificación por ADN non está considerada, aínda, como unha tecnoloxía biométrica de recoñecemento, principalmente por non ser aínda un proceso automatizado (tárdase algunhas horas en levar a cabo unha identificación por ADN).
Historia
A biometría non se puxo en práctica nas culturas occidentais até finais do século XIX, pero era utilizada na China dende, cando menos, o século XIV. O explorador e escritor portugués João de Barros, escribiu que os comerciantes chineses estampaban as impresións e as pegadas da palma da man dos nenos en papel con tinta. Os comerciantes facían isto como método para distinguir entre os nenos e os mozos. Tamén hai quen afirma que as orixes da biometría se remotan aínda máis alá, tendo en conta que no antigo Exipto, os traballadores das pirámides tiñan que identificarse, ademais de polo seu nome, por algúns trazos físicos, como a estatura, a complexión ou os trazos faciais; o que pode considerarse como un primeiro sistema de identificación biométrica.
En Occidente, a identificación confiaba simplemente na memoria fotográfica até que Alphonse Bertillon, xefe do departamento fotográfico da Policía de París, desenvolveu o sistema antropométrico (tamén coñecido máis tarde como Bertillonage) en 1883. Este era o primeiro sistema preciso, amplamente utilizado cientificamente para identificar a criminais, e converteu á biométrica nun campo de estudo. Funcionaba medindo de forma precisa certas lonxitudes e anchuras da cabeza e do corpo, así como rexistrando marcas individuais como tatuaxes e cicatrices. O sistema de Bertillon foi adoptado extensamente en occidente até que apareceron defectos no sistema, principalmente, problemas con métodos distintos de medidas e cambios de medida. Despois disto, as forzas policiais occidentais comezaron a usar a pegada dactilar, esencialmente, o mesmo sistema visto na China centos de anos antes.
Industria biométrica
A entrada dos métodos de identificación biométrica nas empresas non chega ata os anos 60 do século XX, cando os irmáns Miller de Nova Jersey desenvolven un dispositivo que medía automaticamente as pegadas dactilares. A verificación por voz e o recoñecemento automático da sinatura, foron desenvolvidos durante os anos 60 e 70, e non foi até o 1985 cando comezan a aparecer os primeiros sistemas de identificación de retina.
O uso destas tecnoloxías medra timidamente até o ano 2001, ano no que se producen os atentados do 11 de setembro. A partir desa data, a crecente preocupación pola seguridade fai que o ritmo de implantación de sistemas de identificación de individuos se multiplique, e apareza a biometría en cada vez máis ámbitos.
Fases da identificación
O funcionamento dun sistema de identificación biométrica divídese en dúas fases:
Taxa de erro
miniatura|150px|Relación entre as taxas de falsos positivos (FAR) e falsos negativos (FRR). O punto no que se cruzan as dúas funcións dános o CER. O rendemento dunha medida biométrica defínese xeralmente en termos de taxa de falso positivo (False Acceptance Rate ou FAR), a taxa de falso negativo (False NonMatch Rate ou FNMR), e a taxa de erro durante o alistamento (Failure-to-enroll Rate, FTR ou FER, ou tamén Failure to Acquire Rate, FTA).
Nos sistemas biométricos reais, o FAR e o FRR poden transformarse cambiando o límite no que o sistema decide se a persoa é quen di ser. Unha das medidas máis comúns dos sistemas biométricos reais é a taxa na que o FAR e o FRR son iguais: a taxa de erro igual (Equal Error Rate ou EER), tamén coñecida como a taxa de erro de cruzamento (Cross-over Error Rate ou CER). Canto máis baixo é o EER ou CER, considérase que o sistema é máis exacto.
As taxas de erro anunciadas implican ás veces elementos idiosincrásicos ou subxectivos. Por exemplo, un fabricante de sistemas biométricos fixou o límite de aceptación alto, para reducir ó mínimo as falsas aceptacións; na práctica, permitíanse tres intentos, polo que un falso rechazo se contaba soamente se os tres intentos resultaban errados (por exemplo escritura, fala etc.), as opinións poden variar sobre que constitúe un falso rechazo. Se se programa un sistema de verificación de sinaturas usando a inicial e apelido, ¿pódese dicir lexitimamente que se trata dun falso rechazo cando rexeite un nome e apelidos concretos?
A pesar destas dúbidas, os sistemas biométricos teñen un potencial para identificar a individuos cun grao de certeza moi alto.
Sistemas biométricos
Os sistemas de identificación biométrica poden identificar ao suxeito analizando como é o usuario, é dicir, características físicas estáticas; ou analizando como fai algo o usuario, isto é, características condutuais, ou dinámicas.
Baseados en características condutuais
A voz podería encadrarse en calquera dos dous grupos, pois é un trazo físico, pero tamén condutual.
Estándares asociados a tecnoloxías biométricas
A pesar deste maior interese, a estandarización continúa sendo deficiente, e como consecuencia disto, os provedores de solucións biométricas continúan subministrando interfaces de software propietarios para os seus produtos, o que dificulta ás empresas o cambio de produto ou vendedor.
A nivel mundial, o principal organismo que coordina as actividades de estandarización biométrica é o Sub-Comité 37 (SC37) do Joint Technical Committee on Information Technology (ISO/IEC JTC1), do International Organization for Standardization (ISO) e o International Electrontechnical Comission (IEC).
Nos Estados Unidos desempeñan un papel similar o Comité Técnico M1 do INCITS (InterNational Committee for Information Technology Standards), o Biometric Interoperability, Performance, and Assurance Working Group, National Institute of Standards and Technology (NIST) e o American National Standards Institute (ANSI).
Os estándares máis importantes son:
Estándar ANSI X.9.84 Estándar creado no ano 2001, polo ANSI (American National Standards Institute) e actualizado no 2003. Define as condicións dos sistemas biométricos para a industria de servizos financeiros facendo referencia á transmisión e almacenamento seguro da información biométrica e á seguridade do hardware asociado.
Estándar ANSI / INCITS 358 Estándar creado o ano 2002 polo ANSI e BioApi Consortium, que presenta unha interface de programación de aplicación que garante que os produtos e sistemas que cumpren este estándar son interoperables entre si.
Estándar NISTIR 6529 Tamén coñecido como CBEFF (Common Biometric Exchange File Format) é un estándar creado en 1999 por NIST e Biometrics Consortium que propón un formato estandarizado (estrutura lóxica de arquivos de datos) para o intercambio de información biométrica.
Críticas e preocupacións
Como con moitos progresos tecnolóxicos de gran transcendencia, existen moitas dúbidas e preocupacións sobre o uso que se lle poida dar ás tecnoloxías de identificación biométrica.
Roubos de identidade
Os roubos de identidade usando sistemas biométricos aínda non están resoltos. Para algúns, as tecnoloxías biométricas desenvolvéronse sen as suficientes garantías de seguridade.
Dependendo da tecnoloxía empregada e o rigor na implantación do sistema, poden variar moito as probabilidades de que se produzan roubos de identidade. Así, mentres que os sistemas de recoñecemento de retina instalados en centrais nucleares e instalacións militares, teñen taxas de falsos positivos practicamente iguais a cero, existen outros sistemas, como o recoñecemento por voz, aos que non é tan difícil enganar.
Privacidade
Os avances en sistemas de captura de vídeo, infravermellos, raios-x, tecnoloxías de posicionamento por satélite, escaneado de imaxes; engadidos aos avances en tecnoloxías de identificación biométrica, permiten que os gobernos conten con novas formas de buscar individuos, e de recolectar vastas bases de datos de información acerca da cidadanía.
Existe preocupación acerca dos posibles usos que se poden facer da información persoal, tomada a través de sistemas de identificación biométrica. Preocupa que poida ser alterada sen autorización, vendida, roubada, ou que os datos obtidos poidan ser empregados sen o consentimento dos usuarios.
Preocupacións relativas á saúde
Para a maior parte dos usuarios de sistemas de identificación biométrica, as técnicas de identificación son completamente novas, o que xera unha certa desconfianza. Por exemplo, a identificación por iris e a identificación por retina son as máis rexeitadas polos usuarios. Aínda non están acostumados a achegar o seu ollo a un dispositivo de identificación, e temen que poida ter consecuencias negativas para a súa saúde.
Brasil
Dende os comezos do século XX, os cidadáns brasileiros usan documentos de identidade. A escolla do goberno brasileiro pola pegada dactilar foi feita polo Dr. Félix Pacheco en Río de Xaneiro, no tempo no que era a capital da república federal. O Dr. Félix Pacheco foi amigo do Dr. Juan Vucetich que inventou un dos sistemas de clasificación das pegadas máis completo. O sistema Vucetich foi adoptado no Brasil e pola maioría dos países suramericanos. O antigo Instituto de Documentos de Identidade (Instituto Félix Pacheco) foi integrado no sistema civil e criminal AFIS durante 1999.
Canadá
Esta tecnoloxía está sendo usada nas alfándegas que dispoñen de lectores electrónicos capaces de ler o chip das tarxetas, e verificar a información presente na tarxeta e no pasaporte. Este método permite o aumento da eficiencia e fiabilidade á hora de identificar ás persoas nas aduanas. CANPASS, do Canadá Customs, esta sendo usado actualmente por algúns dos maiores aeroportos que contan con casetas preparadas para tomar fotografías dixitais do ollo dunha persoa como método de identificación.
Situación do mercado
Segundo o informe publicado en xaneiro do 2006 polo International Biometrics Group, o mercado está distribuído do seguinte xeito:
As previsións de facturación, segundo o mesmo informe, aumentaron desde os 1.539 millóns de dólares en 2005 ata os 5.749 en 2010.
José Pérez Alonso
José Pérez Alonso foi un político galego.
Traxectoria
Vencellado ao agrarismo, presidente da Sociedad Agraria de Baldráns, foi detido en agosto de 1923. Na Segunda República foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril. Logo da dimisión de Jacinto Fernández Lago, foi elixido alcalde de Tui o 10 de marzo de 1936, permanecendo no cargo até o 29 de xuño dese ano.
Antonio Conte
Antonio Conte, nado en Lecce o 31 de xullo de 1969, é un exfutbolista e actual adestrador italiano. Xogaba de centrocampista defensivo e foi internacional coa selección italiana.
Xogador
Juventus
Adestrador
Bari
Juventus
Chelsea
Primula
thumb|Un dos numerosos cultivares de Primula thumb|[[Primula farinosa flores.]] thumb|Híbrido cultivar de Primula thumb|[[Primula elatior Crescendo rouge.]] thumb|[[Primula auricula Aurikel.]] thumb|[[Primula verticillata]] thumb|[[Primula vialii]]
En Galiza é común o cáncaro bravo (Primula vulgaris) en todo o territorio; atopando tamén exemplares espontáneos de Primula veris e Primula elatior. Ademais variedades e híbridos de Primula son comúns coma ornamentais polas súas flores de diferentes cores, que adoitan venderse en feiras e centros de xardinaxe de todo o país, especialmente na primavera.
Descrición
Teñen unha abondosa follaxe, con follas oblongas, dentadas e de textura engurrada, de cor verde amarelenta e algo máis claras no envés. Algunhas especies poden acadar uns 40 cm de altura. As súas flores, de seis pétalos nacen no centro formado pola follaxe e teñen distintos tamaños e tonalidades: rosa, violáceo, vermello branco ou amarelo, cunha manchiña central de distinto ton nalgunhas das variedades. Delas sae un suave recendo. Obtéñense a partir de semente que cómpre sementar no outono ou na primavera, floreando así no inverno ou no verán respectivamente.
As Teixoeiras, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
As Teixoeiras é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. No ano 2014 segundo datos do IGE estaba habitado por un home.
Primula
Descrición
Cómpren de solos ben adubados, preparado para plantas de flor, mais sen excesos. Debe ter unha boa drenaxe, pois o exceso de auga fai que as follas collan unha cor amarelenta. O sol en exceso, sobre todo durante o verán prexudica, polo que mellor plantalas nun lugar sombrizo ou semisombrizo isto tamén fai que sexa unha boa planta de interiores luminosos. Atura ben as temperaturas baixas, aínda que non as fortes xeadas.
Principios activos
As sementes de prímula conteñen principalmente ácido linoleico e ácido gamma-linolénico, ambos Ácidos graxos esenciais para o noso organismo. Os ácidos graxos esenciais no noso corpo fornecen enerxía, illan os nervios, colaboran no mantemento da temperatura corporal, forman parte de estruturas celulares e son vitais para o metabolismo. Tamén, a partir deles prodúcense no corpo unhas moléculas moi importantes chamadas prostaglandinas.
Usos medicinais
Para usos medicinais apáñanse os rizomas e as follas, aínda que as flores tamén se utilizan con aplicacións calmantes. As raíces apáñanse a principios da primavera, lávanse ben e despois se deixan enxugar directamente ao sol. As follas sécanse á sombra, nun lugar arexado. Presérvanse en tarros fechados e sen humidade.
Os pos secos do rizoma teñen propiedades estornudatorias As follas novas consumidas frescas, crúas ou cocidas, teñen unha acción depurativa.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Linneo e publicado en Species Plantarum 1: 142–144. 1753. Primula: nome xenérico que provén do latín primus ou primulus = "primeiro", e refiríndose á súa ceda floración. Na época medieval, a margarida foi chamada primula veris ou "primoxénita da primavera".
AP-71
A AP-71 é unha autoestrada de peaxe que une León e Astorga, na provincia de León. Ten unha lonxitude de 37 km e vai dende a saída 143 da A-66 ata a saída 323 da A-6.
Entrou en servizo en outubro de 2002 baixo a denominación de A-12, nome que mantivo ata decembro de 2003, cando cambiaron os nomes de autoestradas e autovías. A concesionaria da autoestrada é Aulesa, do grupo Abertis.
Rela
A rela, ra de Santo Antón , ra das figueiras ou estroza (Hyla molleri Bedriaga, 1890) é un anfibio anuro pertencente á familia dos hílidos (Hylidae), de pequeno tamaño, corpo algo repoludo, cor verde e hábitos arborícolas.
Durante moitos anos foi considerada unha subespecie de Hyla arborea, até que recentes estudos de filoxenia molecular demostraron que era unha especie distinta.
Esta nova especie distribúese unicamente pola península Ibérica e o suroeste atlántico de Francia, encontrándose case ameazada debido á perda de hábitat e á contaminación das augas.
Características
É unha ra de pequenas dimensións, duns 3,5 a 4,5 cm de lonxitude. A lonxitude máxima rexistrada da especie é de 5 cm, porén, nas poboacións do sistema Central a súa lonxitude media non supera os 2 cm.
É de forma repoluda, coa pel lisa, longas patas bordeadas de franxas pardas e coa punta dos dedos ensanchada en forma de discos adhesivos, como é habitual nos hílidos.
Distribución e hábitat
A especie é endémica da península Ibérica, encontrándose en Portugal, España e, marxinalmente, na Francia sudoccidental.
A rela vive entre a vexetación preto da auga ou en zonas húmidas como prados, canavais, xunqueiras, sebes e xardíns.
Alimentación
É unha especie insectívora e de hábitos nocturnos; durante o día repousa agochada na vexetación. miniatura|240px|Macho de rela croando.
Reprodución e desenvolvemento
Os cágados, de tons verdes irisados, miden entre medio e cinco centímetros de lonxitude, teñen o espiráculo no lado esquerdo e o ano no dereito, e unha crista dorsal moi elevada que comeza nos ollos. A cola remata nunha punta fina e adoita ser lisa, aínda que ás veces presenta unha franxa escura lonxitudinal.
Taxonomía
Até finais da década de 2000 era considerada unha subespecie de Hyla arborea, H. arborea molleri, descrita en Portugal en 1890 por Bedriaga, caracterizada polo seu menor tamaño, patas traseiras relativamente máis longas e distribución ibérica. Esta subespecie encontraríase tamén en Galicia, nas provincias limítrofes co país lusitano. Porén, moitos autores non recoñeceron a existencia desta forma, afirmando que todas as relas ibéricas pertencían á subespecie tipo, H. a. arborea (Linnaeus, 1758).
Pero en 2008, estudos moleculares levados a cabo polo equipo de M. Stöck suxeriron a especificidade desta ra, afastada filoxeneticamente de H. arborea. Con posterioridade, en 2011, Barth e colaboradores apoiaron o status de nova especie baseándose tamén en estudos de xenética molecular, facendo notar que as maiores diferenzas se encontran nas poboacións da costa norte de Galicia e que a zona de contacto entre H. molleri e H. arborea encóntrase posibelmente no País Vasco franco-español.
Porén, esta distinción entre especies tense discutido desde antigo. En 1974, H. Schneider, baseándose nas chamadas de apareamento e nas relacións entre as ras do xénero Hyla europeas, no seu traballo de sistemática de 2004 xa rexeitaba esta hipótese. Máis recentemente, en 2010, J. Speybroeck e colaboradores aseguraban que o recoñecemento desta nova especie só pode basearse no xenoma mitocondrial e que non existe ningunha evidencia morfolóxica nin de canto para separar ambas as especies.
César Boente
César Boente Álvarez, nado en Pontevedra a finais do século XIX e finado en Zaragoza o 23 de agosto de 1920, foi un enxeñeiro galego.
Traxectoria
Foi fillo de José Santiago Boente Sequeiros e de Carmen Álvarez. De novo practicou vela, e chegou a acompañar ao piano a Manuel Quiroga Losada no Teatro Principal de Pontevedra. Estudou na Escola Superior de Enxeñaría Industrial de Vigo, e en 1908 marchou a Madrid a continuar os seus estudos. Logo de que o seu pai fose destinado a Zaragoza foi vivir alí, e exerceu de director técnico dos servizos municipais.
O 23 de agosto de 1920 foi asasinado mentres reparaba uns cables eléctricos xunto co arquitecto municipal José de Yarza e un axudante (Joaquín Octavio de Toledo), nuns farois da rúa do Coso. A morte foi cometida por Inocencio Domingo de la Fuente. Aínda que se considerou un atentado sindicalista, no marco de varias folgas, o acusado negou coñecer as vítimas. O 30 de agosto dese mesmo ano o concello de Pontevedra acordou darlle o seu nome á rúa Sierra. En Zaragoza tamén hai unha rúa co seu nome, e un monumento en homenaxe aos funcionarios.
Casou con Josefina Camo e tivo tres fillos.
O Castro, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
O Castro é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Texto Identificación Persoal
Un Texto de Identificación Persoal (PIT en inglés e TIP en galego) é un código alfanumérico que é usado en certos sistemas para obter acceso a algo, ou identificarse. O PIT é un tipo de contrasinal máis segura e complexa que o PIN, posto que calquera PIT que dispoña da posibilidade de ingresar un espectro duns 45 caracteres (todas as letras, os números e algúns signos como o guión, o subliñado, os parénteses etc.) e cuxa lonxitude da cadea sexa dun máximo de 16 teriamos dá unha posibilidade de acerto ínfima.
Só a acode dona do PIT debe saber cal é, iso é para o que foi creado, e ten que ser suficientemente seguro, para que non entre xente non autorizada ou use computadoras para descifrar o código.
Outros casos
En ocasións o PIT ou TIP (segundo o idioma) non adoita ir só e acompáñase doutra cadea que pode ser unha mensaxe de correo electrónico ou o alcume (nick) de usuario do individuo. Outras veces o PIT adoita ser a cadea principal tamén oculta a outros usuarios mentres que se asocia un PIN ao PIT.
Segundo o software de xestión e o nivel de seguridade aplícanse combinacións de maior ou menor complexidade así como a lonxitude destas cadeas..
Monte Camerún
miniatura|dereita|300px|Localización do Fako preto da costa do Camerún
O Monte Camerún ou Fako e Mongo ma Ndemi ("monte da grandeza") en banto (chamado durante a época da colonización alemá Albertspitze) é un volcán activo, sito na provincia do Suroeste no Camerún. A súa altura alcanza os 4.095 metros sobre o nivel do mar. É o cume máis elevado do país e da África Occidental subsahariana.
Xeoloxía
Nas ladeiras do volcán e máis nas áreas circundantes existem máis de 100 conos parasitos, algúns de grandes dimensións, dispóndose ao longo de liñas de fractura. A estrutura total do Fako estímase que alcanza un volume de 1.400 km3, o que fai del un supervolcán ou, cando menos, un dos grandes volcáns da Terra.
Unha segunda zona de erupción, máis antiga e agora inactiva, denominada Monte Etindi (tamén dito Pequeno Camerún), localízase no flanco sur, próximo á costa. O Etindi atinxe os 1.715 m de altitude.
O volcán Fako ten producido, esencialmente, materiais basálticos e traquibasálticos, formando un horst volcánico sobre as rochas metamórficas do Precámbrico, recubertas logo por sedimentos que datan do Cretáceo ao Cuaternario, preexistentes na rexión.
Erupcións
Están documentadas erupcións do Fako nos anos seguintes: 1650, 1807, 1825, 1838, 1852, 1865, 1866, 1871, 1909, 1922, 1925, 1954, 1959, 1982, 1999 e 2000.
Escaladas
A primeira ascensión por europeos tivo lugar en 1861. Nese ano o explorador británico sir Richard Francis Burton e o botánico alemán Gustav Mann alcanzaron a súa cima. Mary Kingsley, en 1895, converteuse na primeira muller que pisou a súa cima.
O Castro, Piñeiro, Cedeira
O Castro é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Museo do Diñeiro de Feodosia
As súas actividades están dirixidas ao estudo e á difusión do coñecemento da cuñaxe de moeda e da impresión de papel moeda ao longo da historia de Feodosia.
Antecedentes
Unha segunda etapa da incipiente colección está vinculada ao labor do numismático O. F. Retovsky (1849-1925), un coleccionista que dirixiu o Museo de Antigüidades durante 22 anos. Neste período, Feodosia converteuse nun dos principais centros numismáticos do Imperio Ruso. En 1908, a colección numismática do museo abranguía 12 moedas de ouro, 1.004 de prata e 1.042 de cobre.
A partir da Revolución de 1917, o museo careceu de persoal con preparación numismática que puidese manter en condicións a colección e organizar exposicións dedicadas á historia da circulación monetaria en Feodosia. A segunda guerra mundial causou danos irreparables nas coleccións do museo, e no período de posguerra recuperáronse algúns dos fondos que foran requisados polos ocupantes, entre eles parte da colección numismática.
O Museo do Diñeiro
esquerda|miniatura|279x279px|Emblema do Museo do Diñeiro de Feodosia
Continuando esta tradición, o coleccionista local Oleshuk Alexander Romanovich fundou o Museo do Diñeiro de Feodosia o 15 de xullo de 2003, como primeiro museo numismático de Ucraína. A cerimonia de inauguración tivo lugar o 22 de agosto dese mesmo ano. Unha das principais tarefas desta nova etapa foi a reposición das pezas perdidas nas épocas tsarista e soviética e a adquisición doutras de épocas non representadas na colección. O propio emblema do museo responde a esta visión da representatividade que caracteriza o museo; dentro dun rombo e sobre un billete do Goberno rexional de Crimea co contorno Gubernia de Tavria, dispóñense moedas de diversas épocas, xunto cunha lupa como símbolo da investigación e o estudo.
Ademais da colección de moedas e billetes, cómpre salientar tamén unha mostra sobre a historia da banca en Feodosia.
A colección
Os fondos do Museo do Diñeiro de Feodosia abranguen máis de 30.000 moedas desde o século VII a. de C. ata os nosos días, entre as que se atopan as procedentes do tesouro de Feodosia, correspondentes ao khanato de Crimea, de mediados do século XVI. Hai tamén arredor de 1.000 exemplares de papel moeda.
miniatura|280x280px|Expositores nunha sala do Museo do Diñeiro de Feodosia.
A parte correspondente á moeda antiga de Feodosia é a máis completa do mundo. Na época medieval salienta a representación das moedas do Reino de Bósforo, con exemplares únicos e outros só presentes nas coleccións do Ermitage, en San Petersburgo, ou do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, en Londres.
A colección divídese tematicamente en sete seccións:
miniatura|280x280px|Outra sala do Museo do Diñeiro de Feodosia, con [[Papel moeda|billetes e moedas en exposición.]]
Benito Calderón Ozores
Benito Calderón Ozores, nado en Santiago de Compostela o 21 de setembro de 1861 e finado en Lourizán (Pontevedra) o 11 de outubro de 1892, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Segundo fillo de Vicente Calderón Oreiro, conde de San Juan, e de Carmen Ozores Mosquera. Capitán de Artillería. Casou con Eugenia Montero Villegas, filla de Eugenio Montero Ríos o 14 de abril de 1890. Foi elixido deputado por Santiago de Compostela na elección parcial de 5 de marzo de 1890, escano que lle puxo en bandexa o seu sogro Montero Ríos, quen renunciou a el para ocupar o posto de senador tralas eleccións de 1889. Foi reelixido nas seguintes eleccións (1 de febreiro de 1891), pero a morte truncou a súa carreira política en 1892.
Vida persoal
Foi pai de Vicente Calderón Montero Ríos.
Joyride (sinxelo)
Joyride, escrito por Per Gessle, foi o primeiro sinxelo lanzado polo dúo de pop sueco Roxette do seu álbum de 1991 Joyride, tralo grande éxito que supuxo o seu anterior álbum Look Sharp! O single alcanzou a cima das listas en Europa, Australia, Canadá e os Estados Unidos, onde estivo unha semana na primeira posición do Billboard Hot 100, sendo o último en facelo, en maio de 1991. No Reino Unido, o single alcanzou a cuarta posición.
Nas entrevistas, Gessle afirma que tivo a idea para a liña de apertura da canción da súa noiva no momento en que lle deixou unha nota sobre o seu piano que dicía: "Hello, you fool, I love you" ("Ola, parvo, ámote")
O Cristo, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
O Cristo é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do INE.
Aeroporto de Dubrovnik
O aeroporto de Dubrovnik (IATA: DBV, ICAO: LDDU), tamén coñecido como aeroporto de Čilipi, é o aeroporto internacional da cidade croata de Dubrovnik. Está situado a 15,5 km do centro da cidade, preto de Čilipi. É o terceiro aeroporto máis concorrido de Croacia tras o de Zagreb e o de Split en número de pasaxeiros. Ten a pista máis longa do país, podendo operar avións pesados de longa distancia. O aeroporto é un gran destino para voos de ocio durante a tempada de vacacións estival. No ano 2016 pasaron polas súas intalacións un total de 1 993 243 pasaxeiros.
Distriz, Albarellos, Boborás
Distriz é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).