cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goberno provisional ruso
A revolución bolxevique e a fin do Goberno provisional
Para o outono, o apoio aos bolxeviques, que se presentaban como a oposición por antonomasia tanto ao Goberno como á dirección do Soviet de Petrogrado defensista, crecera notablemente, superando aos seus rivais socialistas menxeviques e incluso aos socialrevolucionarios en moitas localidades. A incapacidade do Goberno e do Soviet de Petrogrado para acabar coa guerra, co problema da terra, cos nacionalismos ou coa crise económica que se agudizaba, reforzou a posición bolxevique e a da esquerda radical en xeneral. Ante o crecente desprestixio da coalición social-liberal entre obreiros e traballadores, os bolxeviques pareceron cada vez máis a alternativa decidida a resolver rapidamente os problemas do país. A falta de solucións para os problemas políticos, sociais e económicos levou a un clamor a favor dun cambio radical de Goberno nun ambiente de crise continua e crecente. A imposibilidade de atallar a crise económica, sen acabar antes coa guerra, fixo que o desexo de paz se convertese en abafador. A ameaza alemá a Petrogrado, que acentuouse no outono, levou tamén ao Goberno a anunciar plas para enviar parte da gornición da capital á fronte para defender a cidade e para evacuar as principais industrias. Ambas medidas favoreceron aos radicais e partidarios de transferir o poder aos soviets, e tachouse ao Goberno de planear unha contrarrevolución. A crise económica, caracterizada por un aumento da inflación —os prezos case se cuadriplicaron entre xullo e outubro— e un alarmante desabastecemento na capital, tamén favoreceron o radicalismo político. A finais de outubro, Petrogrado contaba con alimento unicamente para uns poucos días e o abastecemento era insuficiente. Os máis pobres volveron enfrontarse á fame. A inflación acabou coas melloras salariais dos obreiros industriais, a produción caeu, e para final de ano se estimaba que a metade das fábricas da cidade terían que pechar por falta de combustible e materias primas. O sentimento de crise nacional viuse reforzado ademais polo grande aumento dos delitos e desordes públicos, moi aireados pola prensa; a percepción popular era a dun Goberno desbordado pola situación, e un corpo policial —a milicia— insuficiente. Os centos de miles de desertores que vagaban polo país no outono favoreceron os desordes e a impresión de crise social e política. O afundimento da bolsa tralo errado golpe de Kornilov empobreceu a parte das clases medias e desatou o caos financeiro. O Goberno tiña cada vez máis dificultades para recadar impostos. A axitación no campo e nas cidades creceu, así como as exixencias dos nacionalistas. Esta situación de crise fomentou os debates sobre a necesidade de que o Goberno actuase, e da posibilidade de que este fose substituído por outro.
Valoración
O Goberno provisional nunca contara cun poder completo sobre o aparato do Estado, dependendo do acordo coas forzas políticas e do apoio popular a través de organizacións como o Soviet de Petrogrado ante a súa falta de lexitimidade formal. A pesar de aprobar unha inxente cantidade de leis e importantes reformas políticas (amnistía, abolición da discriminación relixiosa ou nacional, extensión dos dereitos civís, abrogación da pena de morte, igualdade de dereitos para as mulleres, separación da Igrexa e do Estado, concesión de autonomía a diversas rexións...) e sociais (aprobación da xornada de oito horas, formación de comités de empresa, instauración dun Ministerio de Traballo, implantación dun monopolio sobre o gran...) o Goberno non puido aplicar moitas delas pola falta de control administrativo do país. Os seus intentos de publicitar as reformas aprobadas foron un fracaso.
Para a súa desgraza, pouco logo da súa formación, o Goberno provisional gañouse a antipatía de grandes sectores da poboación e quedou nunha posición debilitada e vulnerable. Unha das causas principais da impopularidade crecente do Goberno foi a súa política agraria, que se gañou a oposición do campesiñado, o que ademais influíu na hostilidade das tropas da capital, de extracción campesiña. O Goberno non logrou estender o seu control máis aló das cidades de provincias e foi incapaz de convencer ou forzar aos campesiños a entregar as súas colleitas para abastecer as cidades, o que levou á falta de recursos das mesmas e á radicalización dos traballadores. A antiga administración disolveuse en numerosas ocasións e os delegados gobernamentais, os comisarios, carecían en moitos casos de poder real para aplicar as decisións do Consello de Ministros. Este houbo de compartir autoridade cos soviets que xurdiron por todo o país, ademais de con outras organizacións. Malia contar coa responsabilidade de goberno e a autoridade teórica, o poder residía a miúdo non no Consello de Ministros, senón nestas organizacións. As coalicións formais entre socialistas e liberais non puxeron fin a esta situación de tensión polo poder entre Goberno e Soviet de Petrogrado, que se repetiu por todo o país. Os sucesivos gabinetes, case en continua crise, carecían ademais da lexitimidade de ser elixidos, xa que eran o resultado de acordos entre reducidos grupos de dirixentes políticos da capital.
Valadares, Outes
San Miguel de Valadares é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 301 habitantes (141 homes e 160 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 564 habitantes. A súa superficie é de 16.55 quilómetros cadrados, sendo a segunda parroquia do concello en superficie, mais só a sétima en poboación. Sitúase ó noroeste do concello, lindando co concello de Mazaricos e coas parroquias de San Lourenzo e Outes.
GNOME
GNOME é un contorno de escritorio para sistemas operativos de tipo Unix baixo tecnoloxía X Window, atópase dispoñible en máis de 50 idiomas. Forma parte oficial do proxecto GNU. Da tradución ao galego encárgase o Proxecto Trasno.
Orixe
O proxecto GNOME (GNU Network Object Model Environment) xorde en agosto de 1997 como proxecto liderado polos mexicanos Miguel de Icaza e Federico Mena para crear unha contorna de escritorio completamente libre para sistemas operativos libres, en especial para GNU/Linux. Desde o principio, o obxectivo principal de GNOME foi proporcionar un conxunto de aplicacións amigables e un escritorio fácil de utilizar. GNOME tamén é unha palabra do idioma inglés que significa gnomo.
Neses momentos existía outro proxecto anterior cos mesmos obxectivos, pero con diferentes medios: KDE. Os primeiros desenvolvedores de GNOME criticaban o devandito proxecto por basearse na biblioteca de controis gráficos Qt, cuxa licenza (QPL), aínda que libre, non era compatible coa licenza GPL da FSF. miniatura|250px|Pantalla do escritorio GNOME 1.x Anos máis tarde os problemas da licenza de Qt resolvéronse e estas críticas cesaron. Con todo, os dous proxectos seguen rumbos tecnolóxicos distintos e fanse unha competencia amigable.
Como coa maioría dos programas GNU, GNOME foi deseñado para executarse en toda a gama de sistemas operativos de tipo Unix con X Window, e especialmente pensado para GNU/Linux. Desde os seus comezos empregouse a biblioteca de controis gráficos GTK, orixinalmente desenvolvida para o programa The GIMP.
A medida que o proxecto foi progresando nos últimos anos, os obxectivos do mesmo estendéronse para tratar unha serie de problemas na infraestrutura Unix existente.
Manexo básico
Cando inicie unha sesión gráfica verá o escritorio GNOME. Este escritorio conta con iconas para acceder rapidamente a aplicacións e con menús que lle permiten iniciar programas. Tamén lle permite usar varios espazos de traballo [8], cada un como un escritorio independente dos demais ?aínda que é doado pasar aplicacións dun espazo de traballo a outro, pois basta arrastralas co rato.
O botón esquerdo do rato normalmente permite elixir unha opción dun menú ou activa unha icona. O botón dereito ten diversas aplicacións de acordo ao contexto ?por exemplo sobre as iconas permite configuralas?, o botón do centro permite pegar o texto que se seleccionou co rato, se o seu rato só ten 2 botóns, pode «emular» o botón do centro premendo simultaneamente o esquerdo e o dereito. Para seleccionar un texto pásase por enriba do mesmo co punteiro do rato mentres se mantén presionado o botón esquerdo.
O escritorio GNOME é bastante configurable: pode configurar os menús, as iconas, as tipografías, o fondo, o protector de pantalla, o tema, o administrador de fiestras, o son, a interacción coas fiestras e moitos outros detalles de acordo ao seu gusto. Para facer algunhas das configuracións pode empregar opcións dos menús GNOME, o rato ?por exemplo para administrar as iconas que hai sobre o escritorio?, o programa «Centro de control GNOME» e eventualmente os arquivos de configuración de X-Window.
O xestor de fiestras empregado decorará cada fiestra con botóns que lle permitirán pechar, maximizar ou minimizar. As fiestras minimizadas veranse na parte inferior do escritorio GNOME ?máis precisamente no panel que non necesariamente está na parte inferior, porque pode recolocarse de acordo ao seu gusto.
Arquitectura
Un grande número de diferentes proxectos engloban o proxecto GNOME. Algúns destes son:
Funcionamento
Deseñado orixinalmente para Linux, GNOME agora funciona na maioría dos sistemas de tipo Unix e particularmente foi adoptado por Sun Microsystems como parte do escritorio Java, substituíndo o antigo escritorio común da súa plataforma Solaris. É a contorna de escritorio por omisión para moitas distribucións de escritorio modernas de GNU/Linux, incluíndo Fedora e Ubuntu. Unha lista das distribucións de Linux que inclúen GNOME mantense na Web de GNOME. Existe unha versión oficial de GNOME para os chamados LiveCD, que permite que un computador arranque directamente desde o cdrom e así poder probar e gozar do escritorio. Moitos compoñentes de GNOME cambiaron cara a Cygwin permitindo que as aplicacións de GNOME funcionen en Microsoft Windows.
José Carlos Baños
José Carlos Baños Márquez, nado en Vigo o 27 de maio de 1955, é un empresario e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, é auditor de contas. Traballou na Asociación Provincial de Empresarios da Construción de Pontevedra (1980-1983). Militante do PSdeG, foi concelleiro en Vigo de Economía e Facenda, Patrimonio e Contratación e Persoal (1983-1987) e director xeral de Vivenda (1987-1989). Foi elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas eleccións autonómicas de 1989. Volveu ser elixido parlamentario nas autonómicas de 1993. Foi director financeiro dunha empresa viguesa do metal e director financeiro de Feve (2004-2005). Foi Director Xeral de Transportes (2005-2009).
Silene
Silene é un xénero de plantas fanerógamas da familia Caryophyllaceae. É sinónimo co xénero Lychnis, entre moitos outros. En Galiza atopamos diferentes especies.
Descrición
As Silene son plantas de follas opostas, lampinas ou vilosas.
As flores están en feixes. O cáliz é tubular que leva de 10 a 30 nervaduras e se termina en 5 dentes os 5 pétalos son bilobulados ou sutilmente divididos en correas. Hai 10 estames, e 3 (ás veces 5) estilos.
Varias especies teñen ou poden ter flores unisexuais (en particular, Silene dioica e Silene latifolia). Neste caso o cáliz das flores femininas xeralmente é máis inchado ca o das flores masculinas. O froito é unha cápsula con 5 compartimentos.
Silene dioica e Silene latifolia son moi correntes como plantas bravas por toda Europa, incluíndo Galiza.
É doado que hibriden para produciren individuos con flores dunha cor rosa máis pálida. Silene musgo é común na rexión setentrional do ártico.
Ecoloxía
As especies de Silene son a base de alimentación das larvas dalgunhas especies de Lepidoptera (bolboretas e avelaíñas).
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 416–421. 1753. A especie tipo é: Silene anglica L. O nome do xénero está certamente vencellado ao personaxe de Sileno (en grego Σειληνός; en latín Sīlēnus), pai adoptivo e preceptor de Dionisos, sempre representado co bandullo inchado semellante aos cálices de numerosas especies, por exemplo Silene vulgaris ou Silene conica. Malia que tamén se ten evocado (Teofrasto via Lobelius e despois Linné) unha posíbel orixe a partir do grego σίαλoν, ου, "cuspe, moco, baba", aludindo á viscosidade de certas especies, ou ben σίαλος, oν, "groso", que sería o mesmo que a primeira interpretación, ou sexa, inflado/inchado.
Nomes comúns:
Rexeneración
Científicos da Academia de Ciencias de Rusia cultivaron espécimes de Silene stenophylla a partir da placenta de froitos conservados durante 32.000 anos no permafrost de Siberia. Trátase logo da planta máis antiga devolta á vida.
Especies de Silene
En Galiza atopamos principalmente Silene latifolia (chamada subiote ou cabaciña ), Silene armeria (chamada atoción ), Silene maritima, silene vulgaris (chamada colexa ), Silene dioica (chamada dioica), Silene scabriflora (chamadas catalinas).
Especies de Europa :
Especies de América do Norte :
Monte da Serra
O topónimo galego Monte da Serra pode referirse a:
Eleccións municipais en Tordoia
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Tordoia dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Tordoia]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Tordoia desde a aprobación da Constitución de 1978.
Acto
Acto pode significar:
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo A
O Grupo A da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros: a anfitrioa, xunto con , e o. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, Brasil e México, con 7, clasificaronse á seguinte fase. Quedarían eliminadas Croacia, con 3 puntos, e Australia, que non conseguiu puntuar.
Na última clasificación Mundial da FIFA antes do Mundial, que viu a luz o 5 de xuño de 2014, ocupaba o terceiro posto,  o lugar número dezaoito,  o vinte e  o cincuenta e seis. A media do grupo correspondía ao lugar número vinte e catro, sendo con exclusión da selección con peor coeficiente, o Camerún, o rango medio de catorce.
Participantes
O Grupo A está composto polas seguintes seleccións:
Antecedentes
Os seguintes son os enfrontamentos previos entre os equipos do grupo en partidos correspondentes á Copa do Mundo da FIFA:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Brasil - Croacia
miniatura|[[Neymar no Brasil - Croacia.]]
Difusión transcultural
miniatura|Difusión cultural de Exipto, [[Grafton Elliot Smith (1929).]] En antropoloxía cultural, a difusión transcultural é un concepto introducido por Leo Frobenius na súa obra Der westafrikanische Kulturkreis (1897/98), que se refire á expansión do uso de obxectos, ideas, estilos, relixións, tecnoloxía, linguas, etc. entre persoas de diferentes culturas. É un proceso diferente da difusión de innovacións dentro dunha cultura específica, xa que a difusión transcultural sempre involucra a máis dunha cultura. O fenómeno pode darse por adopción voluntaria, por imitación ou por imposición cultural.
A difusión a través de diferentes culturas é un fenómeno ben testemuñado e, polo tanto, que non é cuestionado. Por exemplo a práctica da agricultura parece terse estendido dende algures no Medio Oriente a toda Eurasia, hai menos de 10 mil anos, sendo adoptadas as prácticas agrícolas por moitas culturas diferentes. Outros exemplos ben estabelecidos de difusión, inclúen o emprego de carro de guerra, o traballo do ferro en tempos prehistóricos ou o uso do automóbil ou a indumentaria occidental de negocios, durante o século XX.
Club de Rugby Lalín
O Club de Rugby Lalín é un club de rugby galego da vila de Lalín, na Comarca do Deza (Pontevedra). Xoga na Liga Galega de Rugby, e disputa os seus partidos como local no estadio Manuel Anxo Cortizo, cunha capacidade para 5000 seareiros.
Tempada actual
Na tempada actual 2022/2023 o equipo masculino do Club de Rugby Lalín quedou en 6º posto na 1ª División da Liga Galega de Rugby.
Monte de Abaixo
O topónimo galego Monte de Abaixo pode referirse a:
Adel Imam
miniatura|dereita|Adel Imam Adel Imam (عادل إمام), nado o 17 de maio de 1940 (ou 17 de decembro de 1946 segundo outras fontes) en El Mansoura, é un actor exipcio.
Inmensamente popular no mundo árabe dende os anos setenta polos seus papeis humorísticos é coñecido como o Charlie Chaplin árabe. A partir dos anos oitenta comezou a actuar en papeis máis serios. En total apareceu en máis de 100 filmes.
Monte de San Pedro
O topónimo galego Monte de San Pedro pode referirse a:
La Razón (Redondela)
La Razón foi un periódico publicado en Redondela en 1918.
Historia e características
Apareceu en 1918, e a súa tirada era de 500 exemplares. Polemizou con Redención. Non cesou antes de 1919.
Toxicidade da heroína
250px|dereita|miniatura|Estrutura da [[Heroína (droga)|heroína.]] A toxicidade da heroína é causada polo uso excesivo ou sobredose da heroína ou diacetilmorfina, unha droga sintetizada quimicamente a partir do opio, látex desecado ó aire, obtido por incisións practicadas nos froitos verdes da durmideira (Papaver somniferum), da familia das Papaveráceas.
No opio existen máis de trinta alcaloides diferentes, entre os que destacan os derivados fenantrénicos (morfina 10%, codeína 2% e tebaína) e os derivados isoquinoleínicos (papaverina e noscapina).
Consumo
Pode consumirse por inhalación (directa ou vaporizada), vía transmucosa, intravenosa, oral ou intramuscular. A principal forma de consumo nos anos 70 era a vía intravenosa pero na actualidade a heroína consómese fumada. Isto supón unha diminución dos riscos, xa que a vía intravenosa presenta máis posibilidades de sobredose, así coma o risco de contraer infeccións pola punción, sobre todo ó compartir as xeringas.
Efectos
miniatura|esquerda|250px|Principais efectos a curto prazo polo uso de heroína (texto en inglés) A heroína pertence ó grupo dos opiáceos e polo tanto os seus principais efectos son a acción analxésica (é un agonista dos receptores opiáceos), acompañada de somnolencia, benestar e relaxación. É eficaz tanto na dor somática coma visceral, debido ó aumento do limiar da dor e por alteración da percepción dolorosa.
A nivel bulbar orixina accións estimulantes, que se traducen en bradicardia, náuseas e vómitos; e accións depresoras, coma severa depresión do centro respiratorio e do centro tusíxeno. Os opiáceos tamén poden estimular o núcleo do nervio oculomotor producindo miose ou pupila puntiforme. A nivel gastrointestinal posúe acción espasmóxena, aumentando o ton e contracción da musculatura circular, dificultando os movementos propulsivos do bolo alimenticio. Orixina contracción de esfínteres e descenso das secrecións.
Estes efectos comezan rapidamente e poden durar algunhas horas, aínda que varían moito en función da dose e da vía na que a heroína foi administrada, as características persoais e as circunstancias nas cales se consome a droga. Aínda que o consumo por vía intravenosa está a caer en desuso, os usuarios que comparten as xeringas corren o risco de contraer diversas enfermidades infecciosas coma hepatite ou VIH. Tamén é importante destacar que a heroína xera unha gran dependencia (sobre todo por vía parenteral) e que aínda que o grao de tolerancia da persoa sexa alto a probabilidade de que faleza por intoxicación é moi alta.
Ademais, a heroína xera efectos sociais negativos, coma a alteración do núcleo familiar e do ambiente educativo.
Usos
A partir da súa aparición (Bayer, 1896) a heroína utilizouse principalmente para tratar a tuberculose, pola súa capacidade antitusiva. Ademais, pareceu ser unha boa alternativa á morfina cando comezaron a aparecer os primeiros casos de morfinomanía (usábase nos feridos de guerra polas súas propiedades analxésicas); porén, a heroína resultou ser máis adictiva e perigosa que a morfina.
Hoxe en día non ten aplicacións terapéuticas. Aínda así, existe un programa andaluz no que se está experimentando coa administración de heroína por vía oral ós heroinómanos que cumpren certos requisitos e non responden ó tratamento con metadona.
Siefredus de Northumbria
Siefredus (tamén escrito Sichfrith), foi rei da Northumbria conquistada polos viquingos, chamada Jórvik, desde o 895 ata o 900, datas deducidas polas moedas atopadas. Algúns autores identifícano cun pretendente ao trono de Irlanda do mesmo nome.
Toxicidade da heroína
Tratamento
Hai unha gran variedade de opcións terapéuticas para tratar adicción á heroína. A desintoxicación de heroína, e a doutros opiáceos, baséase no tratamento da síndrome de abstinencia e tamén na recuperación dos danos neurolóxicos derivados do seu consumo. Para isto, úsanse distintos antagonistas dos receptores opiáceos coma a metadona, naloxona, naltrexona e novos medicamentos coma o levo-alfa-acetil-metadol (LAAM) ou a buprenorfina.
Siefredus de Northumbria
Moedas atopadas
miniatura|Penique de prata de Siefredus. En 1840 coñeceuse un grupo de máis de 8.000 moedas, o chamado tesouro de Cuerdale (Lancashire). Parte deste tesouro eran moedas de prata que levaban a inscrición en latín SIEFREDUS REX, un rei do que non tiña oído falar antes. O nome doutro rei, que si que era coñecido, Cnut, apareceu noutras moedas do mesmo tesouro. A secuencia das moedas indicaba que Cnut gobernara despois de Siefredus, aproximadamente entre o 900 e o 905. Isto suxire que Siefredus sería o sucesor de Guthred, e que o seu reinado podería ser datado entre o 895 e o 900. Os nomes de Cnut e Siefredus están xuntos nalgunhas moedas, quizais para indicar que gobernaron conxuntamente por un tempo.
Identificación
O historiador Alfred Smyth e outros propuxeron que Siefredus podería ser a mesma persoa que foi á fronte dunha frota de viquingos para conquistar Wessex en 893. Tamén se suxeriu que podería ser o mesmo Sichfrith que aquel mesmo ano reclamou o trono de Dublín. Aínda que non hai ningunha forma de saber se este é o mesmo Sichfrith mencionado nos Anais do Ulster, é plausíbel, e é moi probábel que teña habido contacto entre o reino viquingo de Northumbria e de Dublín neste período. Presentáronse dúas teorías que compiten para explicar as orixes do Siefredus. Smyth propuxo que Siefredus fose un northumbriano que zarpou cara a Dublín despois de que a súa frota desembarcase un exército no territorio de Wessex. Segundo esta teoría Siefredus  fracasou ao tomar a cidade por mor de desavinzas entre os viquingos de Dublín, revolta que consta nos Anais do Ulster. Angus, por outra banda, propón que Siefredus era de Dublín e que marchou cara a illa de Gran Bretaña cando fracasou no intento de acadar o trono. A explicación de Smyth é considerada a máis probábel xa que na Crónica de Æthelweard se dá a entender que Sichfrith era northumbriano. Unha terceira explicación é a proposta por Cannon e Hargreaves, segundo a cal Siefredus e Cnut sería a mesma persoa.
Toxicidade da heroína
Tratamento
Como xa se apuntou, existe un programa da “Escuela Andaluza de Salud Pública” que está a experimentar coa administración de heroína por vía oral para aqueles pacientes que non responden ó tratamento con metadona. Consiste nun estudo comparativo entre a prescrición de heroína vía parenteral e metadona vía oral, por unha parte, e a dispensación de metadona vía oral no segundo grupo. Notouse unha mellora no primeiro grupo respecto ó segundo en aspectos coma a mellora do estado de saúde, a calidade de vida, a diminución da adicción, do consumo de heroína ilegal, de cocaína e doutras substancias psicoactivas non prescritas, así como a diminución de condutas de risco ante o VIH e a hepatite C.
Tintín e o lago dos tiburóns
Tintín e o lago dos tiburóns (en francés Tintin et le Lac aux Requins) é unha película de debuxos animados de Tintín, dirixida por Raymond Leblanc en 1972. A primeira edición en galego foi en 1984 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Características
A película non foi escrita nin debuxada por Hergé, creador do personaxe, senón polo historietista belga Michel Regnier, máis coñecido polo seu pseudónimo de Greg. Jacques Careuil o encargado de darlle a voz ao protagonista no idioma orixinal.
Tras a estrea do filme realizouse unha adaptación á banda deseñada, usando como viñetas fotogramas da película, e engadindo globos de diálogo procedentes do guión.
Sinopse
En Sildavia, cerca do lago Flechizoft, está o profesor Tornasol, que invitou a Tintín e ao Capitán Haddock a pasar unhas vacacións. O avión no que viaxan Tintín e Haddock sofre un accidente en estrañas circunstancias. Tras ser salvados por dous pequenos syldavos, finalmente chegan a casa do profesor, quen lles mostra o seu último traballo: unha máquina capaz de reproducir todos os obxectos en tres dimensións.
As infinitas posibilidades que ofrece tal descubrimento suscitan perigosas cobizas, en particular do odioso Rastapopoulos, disposto a todo para apropiarse do xenial invento.
Filmes de Filipinas propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Filipinas presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende a creación da categoría no ano 1956. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Filipinas para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Přemysl
miniatura|300px|Escultura de Přemysl e Libuše en Vyšehrad
Přemysl, Premysl ou Przemysl (en checo Přemysl Oráč) é o devanceiro mítico da dinastía Přemyslida, quen comezou liña de duques e reis que gobernaron os Países Checos dende 873 ou antes ata o asasinato de Venceslau III en 1306.
Segundo a lenda, Přemysl era un campesiño da aldea de Stadice, que trouxo a atención de Libuše, filla dun tal Krok, que gobernaba unha gran parte de Bohemia. Přemysl casou con Libuše, a fundadora de Praga segundo a tradición, e converteuse en príncipe dos checos bohemios. Přemysl e Libuše tiveron tres fillos: Nezamysl (herdeiro), Radobyl e Liudomir.
A dinastía Přemyslid extinguiuse por liña paterna cando Venceslau III morreu, pero a través das mulleres, o título pasou á Casa de Luxemburgo e despois á Casa de Jagellón, Habsburgo e Habsburgo-Lorena.
Ramón de Santillán
Ramón de Santillán González, nado en Lerma (Burgos), o 30 de agosto de 1791 e finado en Madrid en 1863, foi un político e militar español.
Traxectoria
Membro dunha familia non moi acomodada de Lerma e matriculouse en Dereito na Universidade de Valladolid (1805). A Guerra da Independencia española interrompeu os seus estudos. Integrouse na reacción patriótica, incorporándose co grao de tenente (1809) na partida do cura Merino, na que chegou a alcanzar o de capitán.
Despois da guerra permaneceu no exército até 1824, cando foi depurado polo seu apoio ao goberno liberal durante o Trienio. En 1825 ingresou no Ministerio de Facenda chegando a ocupar cargos de responsabilidade durante a época de Mendizábal.
Pouco antes da caída da rexente María Cristina de Borbón durante a minoría de idade de Isabel II, foi nomeado Ministro de Facenda (abril de 1840 - xullo de 1841) ata que Baldomero Espartero accedeu á Xefatura do Estado. A pesar da súa saída como Ministro, continuou na facenda pública como home destacado, sendo chamado a formar parte da reforma fiscal que iniciou o ministro García Carrasco xunto a Alejandro Mon e Menéndez e outros destacados facendistas.
As súas achegas á reforma tributaria de 1845, aínda que atribuídas en moitas ocasións só a Mon, foron en gran parte froito da colaboración de ambos, cuxa sintonía en política tributaria era moi acentuada. Senador vitalicio na lexislatura 1845-46. Nomeado de novo Ministro de Facenda por un breve período (28 de xaneiro a 28 de marzo de 1847), reformou o funcionamento do sistema bancario público español mediante a unificación do Banco de San Fernando e o Banco de Isabel II nunha soa entidade das que foi o seu primeiro gobernador (1849). Aínda que entón conservou o nome de San Fernando, converteríase no Banco de España. Foi substituído polo marqués de Salamanca.
As súas achegas á facenda pública española mereceron que en xaneiro de 1856 fose nomeado como primeiro gobernador do Banco de España, sendo ministro Francisco Santa Cruz Pacheco. Foi membro da Unión Liberal.
Neuquén
Neuquén é unha cidade arxentina, capital da provincia de Neuquén, localidade máis poboada da Patagonia. Está situada no leste da provincia, no Departamento Confluencia, do que é cabeceira, e ocupa a franxa de terra próxima á confluencia do río Neuquén e o río Limay que dan orixe ao río Negro. Ten unha poboación de 233.000 habitantes (2010).
Barrios
A cidade divídese en 46 unidades; entre barrios, a área centro e as súas subdivisións.
A área centro está subdividida en áreas Este, tamén coñecida como “el alto”; Sur, entre a vía e a ruta, coñecida como “el bajo”, a máis netamente comercial; e Oeste, a partir da rúa Salta.
A continuación noméanse os barrios agrupados pola súa posición con respecto ao centro. Utilízanse os cuadrantes que resultan de dividir a cidade segundo dous eixos: o eixo norte-sur da avenida Argentina-Olascoaga e o eixo leste-oeste da ruta 22, moi próxima á vía do ferrocarril. Os barrios noméanse ordenados segundo a súa proximidade ao centro:
Norte, na zona da meseta á beira da ruta provincial 7: Mercantil, Coperso, Patagonia, Unipol, Salud Pública, Alta Barda, 14 de Octubre, Copol, Terrazas del Neuquén e, máis afastados ao norte, Jaime de Nevares (que inclúe o Parque Industrial) e Colonia Nueva Esperanza (que se comezou a habitar en 1993 con pequenas explotacións agrícolas).
Noreste: Villa Farell, Mariano Moreno (entre a ruta e a vía) e os lindeiros ao río Neuquén: Santa Genoveva, Provincias Unidas, Sapere e, máis afastado cara ao norte, Rincón de Emilio (que inclúe unha urbanización pechada.
Sudeste: entre a ruta 22 e o río Limay: Belgrano e Confluencia (rural e urbano).
Sudoeste: Situados ao sur do centro e lindeiros á ruta 22: Nuevo e Villa Florencia. Cara ao sur segue Villa María que lle dá nome a un rego que desemboca no Limay. Lindeiros ao río: Río Grande (que inclúe unha urbanización pechada), Limay e Don Bosco (II e III). Máis alá da rúa Ignacio Rivas: La Sirena, lindeiro á ruta 22, e Militar (que inclúe terras do Comando de la Sexta Brigada de Montaña do Exército arxentino) e Valentina Sur (rural e urbano) entre a ruta e o río.
Noroeste: a zona situada ao oeste do centro reúne a maior cantidade de barrios e os barrios máis densamente poboados. Os máis próximos ao centro: Bouquet Roldán (entre a vía e a ruta), Cumelén (lindeiro á vía) Illas Malvinas, Villa Ceferino e Bardas Soleadas, este último ao pé da meseta. Séguenlle: El Progreso (lindeiro á meseta) e Gregorio Álvarez; Huiliches (lindeiro á vía), Unión de Mayo e MELIPAL (ao pé da meseta); Canal V (cortado pola vía), San Lorenzo (norte e sur, este último inclúe unha lagoa e Gran Neuquén (norte e sur) e HIBEPA (que integra os barrios Independencia, Belén, Hipódromo e Alma Fuerte) estes últimos ao pé da meseta. Por último, e en límite con Plottier, atópase Valentina Norte (rural e urbano). Este último inclúe o Aeroporto Internacional Presidente Perón.
Teodoro II Paleólogo
dereita|miniatura|280x280px|Teodoro (o terceiro da esquerda) de mozo cos seus pais e irmáns Teodoro II Paleólogo (en grego: Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος, Theódōros II Palaiológos), nado c. 1396 e finado o 21 de xuño de 1448, foi déspota de Morea desde 1407 até 1443.
Traxectoria
Teodoro II Paleólogo era o fillo do emperador bizantino Manuel II Paleólogo e a súa esposa Helena Dragaš. O seu avó materno foi o príncipe serbio Constantino Dragaš. Os seus irmáns, incluíron aos emperadores Xoán VIII Paleólogo e Constantino XI Paleólogo, así como a Demetrio Paleólogo e Tomé Paleólogo, déspotas do Despotado de Morea, e Andrónico Paleólogo, déspota de Tesalónica.
Cando Teodoro tivo dez anos, o seu pai proclamouno déspota e nomeouno gobernador de Morea despois da morte do seu tío Teodoro I Paleólogo en 1407. O primeiro período do seu reinado foi unha época de guerra contra os estados latinos de Grecia pola unificación de Morea. Os inimigos de Teodoro II nese período incluían a República de Venecia, que enviou tropas para impedir o seu intento de conquistar Patras. Durante a minoría de Teodoro, o seu pai, o emperador Manuel II quedou en Morea e supervisou a administración e a defensa, reconstruíndo a muralla de Hexamilion a través do istmo de Corinto.
Un momento de cambio drástico na política foi o seu matrimonio coa muller de nobreza latina Cleofa Malatesta, organizada coa axuda do seu tío o Papa Martiño V, que se converteu en aliado e defensor de Teodoro. Nunha carta ao redor do tempo da morte de Manuel II (21 de xullo de 1425), o Papa Martiño V chamou a Teodoro II emperador de Constantinopla (ad Theodorum imperatorem constantinopolitanum), pero en realidade a coroa pasou ao seu irmán máis vello Xoán VIII.
A guerra en Morea empezara a ir en contra dos bizantinos e, baixo a presión de Carlo I Tocco, conde de Cefalonia e soberano de Epiro, o déspota esixiu a axuda do seu irmán Xoán VIII. Esa axuda chegou en forma de reforzos encabezados polo seu irmán Constantino, que se converteu en gobernador de Morea xunto con Teodoro II en 1428. Os esforzos conxuntos dos irmáns contribuíron á vitoria naval das illas Equínadas en 1427 e a conquista de Patras en 1430.
Doutra banda, o emperador Xoán VIII declarou ao irmán máis novo de Teodoro, Constantino, rexente do imperio durante a súa viaxe a Florencia en 1438, que salientou a selección de Constantino como o seu previsto herdeiro. Os próximos anos víronse afectados os conflitos con Constantino sobre a sucesión de Xoán VIII xa que este non tiña fillos. Nun arranxo, Teodoro II Paleólogo cedeu o seu dereito ao trono a cambio do dominio de Constantino (infantado) de Selimbria en 1443, onde morreu de peste cinco anos despois, en 1448, precedendo aos seus irmáns.
O Monte de Silva
O topónimo galego O Monte de Silva pode referirse a:
Brian McGuire
Brian McGuire, nado en East Melbourne o 13 de decembro de 1945 e finado no Circuíto de Brands Hatch (Reino Unido) o 29 de agosto de 1977, foi un piloto de carreiras e construtor australiano.
Traxectoria
McGuire viaxou ao Reino Unido desde Australia con outro novo e esperanzador piloto, Alan Jones, pero non gozou do éxito do seu compatriota. McGuire participou en dous Grandes Grandes Premios da Fórmula Un. Co seu Williams FW04 privado no Gran Premio do Reino Unido de 1976, presentouse como piloto de reserva e finalmente non puido competir.
Para a carreira de 1977, modificou o seu Williams FW04 montoulle un motor Coswosth e cambioulle o nome ao de McGuire BM1, pero non conseguiu cualificar. McGuire morreu practicando con este coche durante unha carreira do Campionato do Shellsport G8 en Brands Hatch máis tarde ese ano.
Resultados completos do campionato de Europa F5000
(key) (As carreiras en letra grosa indican pole position, as carreiras en cursiva indican volta rápida).
Resultados completos nas Shellsport International Series
(key) (As carreiras en letra grosa indican pole position, as carreiras en cursiva indican volta rápida).
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Dire Straits
Dire Straits (expresión inglesa que significa "situación desesperada") foi unha banda de rock británica creada en 1977. Os membros orixinais eran Mark Knopfler (guitarra e voz), o seu irmán David Knopfler (guitarra), John Illsley (baixo) e Pick Withers (batería).
En 1978 sacaron o seu primeiro álbum, Dire Straits, sen moita repercusión ata que publicaron o sinxelo Sultans of Swing, que lle deu sona ao disco e fixo que se vendese moi ben. O ano seguinte lanzaron Communiqué. O seu terceiro álbum, Making Movies, contou coa colaboración nos teclados de Roy Bittan (da banda de Bruce Springsteen). En 1985 publicaron Brothers in Arms, con grande éxito de vendas. Este álbum incluía "Money for Nothing", cantada a dúo por Mark Knopfler e Sting.
Traxectoria
A creación do grupo comezou en Londres, onde tres amigos compartían piso. Tratábase dos irmáns Mark e David Knopfler, xunto a John Illsley. Mark traballaba como mestre de escola, David era asistente social e John traballaba nunha tenda de discos. A súa situación económica non lles permitía demasiadas ledicias.
A eles acostumaba unírselles o seu amigo Pick Whiters, quen era o único que estaba introducido no mundo da música. Posuía experiencia coma músico, tras participar nalgúns grupos. En 1977 Pick e Mark deciden crear un grupo. Pick suxire o nome: 'Dire Straits', algo así coma 'camiños calamitosos'. Xuntos, os catro compoñentes do grupo conseguen reunir os cartos para gravar unha maqueta. Nela, catro temas: 'Wild West End', 'Water Of Love', 'Sacred Loving' e 'Sultans Of Swing'.
Cando un coñecido disc-jockey dunha emisora de radio en Londres pinchou a maqueta na súa emisora, a reacción da audiencia foi moi favorable, o que obrigou ó pinchadiscos a seguir emitindo a música dos Knopfler e compaña. Entre os ouvintes da emisora atopábase un coñecido representante da casa discográfica Fonogram, á busca de novos talentos, quen non cesa ata que consegue que os Dire asinan un contrato coa súa compañía. O mesmo representante de Fonogram preséntalles a unha representante para os seus concertos.
En marzo de 1978 publican o seu primeiro álbum, 'Dire Straits'. Pouco despois comezan a facer concertos en solitario, incluso fóra do Reino Unido. Por desgraza, as vendas do disco non son demasiado elevadas. Un ano despois gravan 'Communiqué', o seu segundo álbum e o menos vendido do grupo. Para compensar, sacan 'Making Movies', unha volta ao rock clásico, con temas máis fortes. Con 'Lover Over Gold' dan un novo xiro ao seu estilo, máis ao aire que a Mark lle gusta seguir. Un disco con sons case orquestais, aínda que sobre a base do Rock. En 1984 sae á luz 'Alchemy', unha selección de dez cancións recollidas dos concertos en directo do grupo na xira do ano anterior. A finais de 1984 encerranse para preparar o seu novo disco. A gravación deste novo álbum levoulles varios meses e nel colaboraron artistas do talle de Sting. O novo álbum, Brothers In Arms foi o seu disco máis vendido en todo o mundo, con cancións como "So Far Away", "Money For Nothing" ou "Walk Of Life".
A xira do disco Brothers In Arms supuxo repetir o éxito colleitado polo disco. Durou dous anos e ofreceron 250 concertos en todo o mundo. O seguinte foi unha recompilación das súas mellores cancións e 'Money For Nothing' foi o título escollido.
En 1991 publicaron On Every Street, que non cubriu as expectativas xeradas polos anteriores títulos e que foi, ata a data, o último dos Dire Straits. Aínda que non anunciaron definitivamente a súa separación, a verdade é que realizan traballos independentes. Por exemplo, Mark Knopfler editou varios discos en compaña da súa guitarra, varios deles coma bandas sonoras para películas.
O 21 de agosto de 1992 actuaron no Estadio de Balaídos de Vigo, ante 40.000 persoas.
A Serra de Outes, Outes, Outes
É o lugar máis poboado e a capital do concello. Localízase ao sur do municipio.
Hallstatt
Hallstatt /ˈhalʃtat/ é unha localidade do distrito montañoso de Salzkammergut, na estado da Alta Austria, en Austria. Atópase xunto ao lago Hallstatt. Etimoloxicamente o nome de Hall probablemente provén do termo céltico co que se denominaba ao sal, abundante nas minas achegadas. A localidade dá o seu nome á cultura da Idade de Ferro denominada Cultura de Hallstatt. En 1997, a paisaxe cultural de Hallstatt-Dachstein foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Vikram Samvat
Vikrama Samvat é o nome dun dos varios calendarios hindús, dado que na India existen moitos calendarios en uso:
A maioría das festas na India están baseadas nos dous primeiros calendarios. Algúns baséanse no ciclo solar como o Sankranti (solar sideral) e o Baisakhi (solar tropical).
Meses e correspondencias aproximadas
Os Nakshatras son divisións de ciclos onde cada 13° 20' comezan desde 0° Aries. O purnima de cada mes está sincronizado cun nakshatra.
Ciclos na India
Os ciclos do tempo na India son os seguintes:
Conversión de datas
Converter unha data dun calendario hindú a unha era común aproximada require unha complexa operación matemática:
Notas
Samvat (calendars)
A Roda do Castro
A Roda do Castro ou castro de Piñeiro é un poboado castrexo de outeiro fortificado situado en Ares, no límite con Mugardos.
Descrición
É un casto de cumio fortificado de tamaño monumental aproveitando as formas do monte. Ten forma circular case duns 100 metros de diámetro. A croa é unha carballeira. Ten defensas dobres concéntricas e dous foxos. Están ben conservadas as defensas ao leste. Ao oeste están moi achairadas e só se conserva unha das liñas defensivas de moi pouca altura. Polo norte ten un antecastro.
Wright R-3350
miniatura|320px|Motor R-3350 O Wright R-3350 Duplex-Cyclone foi un dos motores radiais máis potentes dos producidos nos Estados Unidos. Curtiss-Wright Corporation comezou o seu desenvolvemento antes da segunda guerra mundial pero requiriu dun longo período de maduración antes de utilizarse nos bombardeiros B-29 Superfortress, despois da guerra o motor estaba o suficientemente desenvolvido como para se converter nun dos principais motores utilizados na aviación civil, en particular na súa versión Turbo-Compound.
O primeiro R-3350 completouse en maio de 1937 pero aínda non era totalmente estable, o seu desenvolvemento foi lento debido á súa complexidade e a que a prioridade nese momento era o motor Wright R-2600, pero a situación cambiou en 1940 ao precisar o exército dos Estados Unidos un bombardeiro estratéxico capaz de voar dos Estados Unidos a Alemaña cunha carga ofensiva de 900 quilos, o que facía que a alta potencia do R-3350 foi a ideal, a primeira proba de voo realizouse a finais de 1941, para ese primeiro ensaio escolleuse o prototipo XB-19 ao que se lle substituíu o motor Allison V-3240. En 1943 voaba por primeira vez o novo bombardeiro, o B-29, pero o motor aínda se mostraba caprichoso con tendencia ó sobrequecemento polo que se precisaron novas modificacións no deseño antes de prestaren servizo, en 1944 os B-29 participaron en accións militares no Pacífico, pero os problemas de sobrequecemento non se resolveran e algúns aparellos perdéronse ao prenderse lume no motor, finalmente substituíuse o carburador por un sistema de inxección, este cambio deulle estabilidade ao motor e os problemas cesaron.
Rebelde Way
Rebelde Way é unha serie arxentina creada e producida por Cris Morena. Emitiuse orixinalmente a través de Azul Televisión/Canal 9 dende o 27 de maio de 2002 até o 10 de novembro de 2003. Unha idea orixinal de Cris Morena e producido pola súa empresa, Cris Morena Group, e Dori Media Group, ten un total de 316 capítulos divididos en 139 na primeira tempada e 177 na segunda tempada. A serie emitiuse en moitos países, acadando un éxito xeneralizado.
Primeira tempada
A serie conta as vivencias duns adolescentes estudantes internos nun colexio en Buenos Aires, Arxentina, chamado Elite Way School destinado aos fillos das familias máis poderosas e con maior nivel adquisitivo do país. Por outra banda, existe un método de bolsas no cal o aspirante a ingresar na devandita institución realiza un exame, dependendo deste a súa incorporación ao establecemento. Non obstante, un grupo de estudantes cuxo único interese é marxinar e excluír aos bolseiros, denominado A Loxa, realiza maquiavélicas trampas e demais estratexias para conseguir a expulsión destes.
A historia céntrase en catro estudantes do Elite Way School: Mía Colucci (Luisana Lopilato), Pablo Bustamante (Benjamín Rojas), Marizza Pía Spirito (Camila Bordonaba) e Manuel Aguirre (Felipe Colombo) que, por amor á música e a pesar das súas diferenzas, forman unha banda musical, Erreway, a escondidas dos profesores os cales tenta coartar a súa creatividade e capacidade de expresión.
Segunda tempada
A segunda tempada comeza co regreso das vacacións de verán dos rapaces do Elite Way. A banda Erreway reafírmase, e fan concertos polo país coa ilusión de gravar un disco que os leve á fama.
Personaxes secundarios
Rapaces:
Adultos:
Monte Pequeno
O topónimo galego Monte Pequeno pode referirse a:
Unión Castellanista
Unión Castellanista (UC) (Unión Castelanista en galego) é un partido político nacionalista castelán rexistrado o 18 de agosto de 1989. Se ben foi fundado en Madrid, tiña a súa sede no despoboado soriano de Escobosa de Catalatañazor.
Xurdiu tras certas discrepancias entre algúns membros do Partido Regionalista Castellano (PREC) en cuestións territoriais, pois o PREC loitaba soamente pola autonomía dunha Castela a Vella sen Palencia nin Valladolid, mentres que UC loitaba por unha Castela que inclúese esas dúas provincias; amais de ideolóxicas, pois UC se definía coma federalista e de esquerdas, e pola contra o PREC coma rexionalista conservador. Isto provocou que a mediados de 1989 varios membros do PREC se escindisen do partido e fundasen Unión Castellanista.