cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neuroblasto
Neuroblastos no desenvolvemento embrionario humano
Durante o desenvolvemento embrionario, o tecido nervioso orixínase a partir da placa neural da parte dorsal do embrión. Este tecido dóbrase despois formando unha estrutura alongada e oca, o tubo neural. O tubo neural componse dunha capa de células chamada neuroepitelio que é mitoticamente activo, e a partir del empezan a formarse neuroblastos, que son as células nerviosas primitivas, que se acumulan nas zonas ventriculares e subventriculares ao longo do seu perímetro. A partir desta capa de células orixinaranse as neuronas, e outras células do sistema nervioso central dos mamíferos.
O ciclo celular dos neuroblastos acompáñase dunha serie de cambios morfolóxicos. Así, durante a fase de síntese de ADN, as células teñen forma alongada co núcleo no extremo subventricular do tubo neural. Cando o ciclo celular entra en fase G2, a célula adquire unha forma esférica e sitúase a nivel da superficie ventricular onde ten lugar a mitose.
A pesar de que non se coñecen ben os factores que regulan a proliferación dos neuroblastos, existe a posibilidade de que os neurotransmisores, tales como a serotonina, noradrenalina, acetilcolina, gamma-aminobutirato (GABA) e dopamina actúen como sinais reguladores da neuroxénese.
Cando remata a proliferación celular, as neuronas posmitóticas migran desde a zona ventricular do tubo neural ata os lugares onde van residir finalmente. Só excepcionalmente, as neuronas continúan proliferando, á vez que migran da zona ventricular. A posición final que as neuronas van ocupar no neurocórtex pode estar determinada pola súa posición na zona xenerativa, e polo momento exacto en que a célula se fai posmitótica e deixa de dividirse. As células que se xeran antes ocuparán capas corticais máis profundas, e as formadas máis tarde ocuparán posicións superficiais.
Certas células gliais, dispostas radialmente, serven como soporte para os movementos migratorios ameboides das neuronas.
Desenvolvemento dos neuroblastos en Drosophila
A caracterización dos neuroblastos e o seu desenvolvemento na mosca Drosophila melanogaster foi amplamente estudado por Chris Doe, Corey Goodman e Mike Bate.
No neuroectodermo, pequenos grupos de células equivalentes adquiren o potencial de converterse en neuroblastos, ao empezaren a expresar xenes proneurais. A partir deste momento, selecciónase unha determinada célula de cada grupo para que se converta en neuroblasto, debido á acción da chamada vía de sinalización Notch. Unha vez que son seleccionadas as futuras células neuroblastos, estas delamínanse, e despois continúan dividíndose un número de veces pre-programado.
Os neuroblastos de Drosophila divídense asimetricamente, orixinando unha célula que continúa sendo un neuroblasto, e outra que dá lugar a unha célula nai do ganglio, a cal segue dividíndose formando catro células diferenciadas (neuronas ou da glía). O cambio que fai que a célula pase de ser un neuroblasto pluripotente a ser unha célula diferenciada está facilitado polas proteínas Próspero, Numb, e Miranda. Próspero é un factor de transcrición que desencadea a diferenciación. Exprésase nos neuroblastos, pero é mantida fóra do núcleo por Miranda, que a ancora á parte basal da célula. Isto tamén orixina unha división asimétrica, na que Prospero só se localiza nunha das dúas células fillas. Despois da división, Prospero entra no núcleo, e fai que a célula se diferencie en célula nai do ganglio.
Cada neuroblasto segue creando unha secuencia específica de células de tipos determinados. Isto está en parte baseado na posición do neuroblasto ao longo dos eixes anterior/posterior e dorsal/ventral, e en parte por unha secuencia temporal de factores de transcrición que se expresan nunha orde específica a medida que os neuroblastos se dividen secuencialmente.
Rafael Larreina
Rafael Larreina Valderrama, nado en Vitoria o 19 de maio de 1956, é un político vasco, pertencente ao partido independentista vasco Eusko Alkartasuna (EA).
Traxectoria
Naceu o 19 de maio de 1956 en Vitoria, no seo dunha familia traballadora. O seu pai fora condutor mecánico de bombeiros e un do catro primeiros condutores dos autobuses urbanos da cidade, e durante a Guerra Civil foi aviador da República e sufriu exilio en Francia, onde estivo recluído nos campos de Argelès-sur-Mer e en Gurs, e de volta a España sufriu o internamento no campo de concentración franquista da praia da Madalena de Santander e foi sometido a consello de guerra. A familia da súa nai nos comezos da guerra de 1936 formou parte dos grupos que agocharon a líderes do Partido Nacionalista Vasco que eran perseguidos polo réxime franquista.
Estudou Económicas na Universidade do País Vasco e posgrao no IESE. Foi membro activo dos movementos estudantís dos últimos anos de franquismo e primeiros da Transición, sendo elixido en varias ocasiones representante dos estudantes na Xunta de Facultade. Tamén nesa época declarouse obxector de conciencia negándose a cumprir o servizo militar obrigatorio e participou, activamente durante máis dunha década, nos movementos de obxección de conciencia e insubmisión contra o servizo militar obrigatorio (SMO) ou conscripción.
Carreira política
Realizou toda a súa actividade política dentro de Eusko Alkartasuna, formación da que foi un dos seus impulsores e formou parte da súa primeira executiva nacional provisional, en setembro de 1986 até o primeiro congreso fundacional de marzo de 1987. No segundo congreso do partido (abril de 1989) incorporouse á executiva nacional como responsable da secretaría de Comunicación, e desde entón formou parte das sucesivas executivas do partido como vicesecretario xeral, Secretario de organización, secretario de Política Institucional e, desde xuño de 2009, como secretario de Política Económica e Fiscal. Foi parlamentario vasco desde 1990 até 2009, perdendo o seu escano por un voto nas eleccións dese ano, nas que era cabeza de lista de EA por Álava. Nas lexislaturas 1998-2001, 2001-2005 e 2005-2009 foi o coordinador do grupo parlamentario de EA. Na última das devanditas lexislaturas foi vicepresidente segundo do Parlamento Vasco.
No Parlamento Vasco desenvolveu o seu traballo na Comisión de Dereitos Humanos, onde denunciou vulneracións de dereitos humanos, impulsou a adopción de medidas para evitar a tortura nos procesos de detención e foi un dos relatores na Lei de "Recoñecemento e Reparación ás Vítimas do Terrorismo", na Comisión de Industria e Enerxía, na de Economía e Facenda e na de Control dos medios públicos de comunicación do País Vasco. Na VII Lexislatura formou parte tamén do relatorio da Proposta de Estatuto Político da Comunidade de Euskadi, o coñecido como Plan Ibarretxe.
Formou parte tamén do equipo municipal do alcalde de Vitoria, José Angel Corda, entre 1987 e 1990, como membro do Consello de Administración da Sociedade Municipal de Renovación do Centro histórico de Vitoria.
Como representante de Eusko Alkartasuna foi un dos asinantes do Pacto de Estella.
Tras as eleccións xerais de 2011, nas que figurou como número dous pola coalición Amaiur por Guipúscoa, foi elixido deputado. No Congreso dos Deputados foi voceiro do Grupo Mixto na Comisión de Economía e Competitividade e voceiro adxunto na Comisión Constitucional.
Cesou no cargo ao acabar a X lexislatura o 27 de outubro de 2015. Nas eleccións xerais do 20 de decembro de 2015 figuraba no número dous da candidatura de EH Bildu por Guipúscoa, pero non logrou ser elixido nesta circunscrición.
Outros datos
Desenvolveu unha longa traxectoria asociativa pertencendo a grupos como a Asociación Cultural Hegoalde, a Real Sociedade Bascongada de Amigos do País, o Club de Montaña Gasteiz, a Asociación Internet-Euskadi (asociación de internautas vascos) e Greenpeace.
Germán Muiños Lamas
Germán Muíños Lamas, nado en Redondela o 9 de outubro de 1943, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Formouse futbolisticamente no CD Choco, de Redondela. En 1962 foi traspasado ao SD Ponferradina onde so xogou media tempada, cun balance de 13 goles en 16 encontros, estes bos números fixeron que fichase polo Celta de Vigo en 1963. Debutou aos poucos días anotando dous goles ante o CE Sabadell.
Esa primeira tempada disputou 11 encontros e anotou catro goles. Pese a esta boa media, o ano seguinte non contou moito para o adestrador Joseíto e disputou só nove encontros; porén volveu demostrar olfacto goleador e anotou seis goles, co que foi, xunto a Téllez, o máximo goleador do equipo.
Na súa terceira e última tempada no equipo só xogou un encontro e ao final desta o equipo deulle a baixa. Unha vez libre, fichou polo SD Compostela, equipo no que recibiu o Trofeo Veloso coma máximo goleador de Terceira División con 38 goles. Isto valeulle volver a Segunda División ao fichar polo Racing de Ferrol; xogou no equipo ferrolán cinco tempadas e deixou o club tras xogar un ano en Terceira División. Durante estes anos o equipo chegou a cuartos de final da Copa do Rei ante o Valencia CF.
En 1973 fichou polo Albacete Balompié, que xogaba na Rexional Preferente, onde disputou a súa última tempada como profesional.
Vida persoal
Formaba parte dunha familia de deportistas: o seu fillo, Germán Muíños, tamén foi deportista de elite e despuntou no mundo do balonmán; xogou na liga ASOBAL no Caja Madrid, SD Teucro e Octavio Pilotes Posada (1994-1998).
O seu irmán Gonzalo tamén foi futbolista, en equipos como CD Choco, Cultural Leonesa ou CD Lemos. O seu primo, Carlos Muiños, tamén xogou no Celta de Vigo na tempada 1960/61
Topoloxía de rede
A topoloxía de rede é a disposición física na que se conectan os nodos dunha rede de ordenadores ou servidores. Estes computadores poden conectarse de moitas e moi variadas maneiras. A conexión máis simple é un enlace unidireccional entre dous nodos. Pódese engadir un enlace de retorno para a comunicación en ámbolos sentidos. Os cables de comunicación modernos normalmente inclúen máis dun cable para facilitar isto, aínda que redes moi simples baseadas en "buses" teñen comunicación bidireccional nun só cable.
Redes centralizadas
A topoloxía en estrela reduce a posibilidade de fallo de rede conectando todos os nodos a un nodo central. Cando se aplica a unha rede baseada en bus, este concentrador central reenvía todas as transmisións recibidas de calquera nodo periférico a todos os nodos periféricos da rede, algunhas veces mesmo ao nodo que o enviou. Todos os nodos periféricos poden comunicarse cos demais transmitindo ou recibindo do nodo central só. Un fallo na liña de conexión de calquera nodo co nodo central provocaría o illamento dese nodo respecto aos demais, pero o resto de sistemas permanecería intacto.
Se o nodo central é pasivo, o nodo orixe debe ser quen de tolerar un eco da súa transmisión. Unha rede en estrela activa ten un nodo central activo que normalmente ten os medios para previr problemas relacionados co eco.
Unha topoloxía en árbore (tamén coñecida como topoloxía xerárquica) pode ser vista como unha colección de redes en estrela ordenadas nunha xerarquía. Esta árbore ten nodos periféricos individuais (por exemplo follas) que requiren transmitir e recibir doutro nodo só e non necesitan actuar como repetidores ou rexeneradores. Ao contrario que nas redes en estrela, a función do nodo central pódese distribuír.
Como nas redes en estrela convencionais, os nodos individuais poden ficar illados da rede por un fallo puntual na ruta de conexión do nodo. Se falla un enlace que conecta cun "nodo folla", ese "nodo folla" fica illado; se falla un enlace cun nodo que non sexa folla, a sección enteira fica illada do resto.
Para aliviar a cantidade de tráfico de rede que se necesita para retransmitir todo a todos os nodos, desenvolvéronse nodos centrais máis avanzados que permiten manter unha listaxe das identidades dos diferentes sistemas conectados á rede. Estes switches de rede "aprenderían" como é a estrutura da rede transmitindo paquetes de datos a todos os nodos e observando de onde veñen os paquetes resposta.
Descentralización
Nunha topoloxía en malla, hai polo menos dous nodos con dous ou máis camiños entre eles. Un tipo especial de malla, na que se limite o número de saltos entre dous nodos, é un hipercubo. O número de camiños arbitrarios nas redes en malla fainas máis difíciles de deseñar e implementar, pero a súa natureza descentralizada fainas moi útiles.
Unha rede totalmente conectada ou completa é unha topoloxía de rede na que hai un enlace directo entre cada parella de nodos. Nunha rede totalmente conexa con n nodos, hai enlaces directos. As redes deseñadas con esta topoloxía normalmente son caras de instalar, pero son moi fiábeis grazas aos múltiples camiños polos que os datos poden viaxar. Vense principalmente en aplicacións militares.
Híbridas
As redes híbridas usan unha combinación de dúas ou máis topoloxías distintas, de tal xeito que a rede resultante non ten forma estándar. Por exemplo, unha rede en árbore conectada a unha rede en árbore segue sendo unha rede en árbore, pero dúas redes en estrela conectadas entre si (o que se coñece como estrela estendida) mostran unha topoloxía de rede híbrida. Unha topoloxía híbrida sempre se produce cando se conectan dúas topoloxías de rede básicas. Dous exemplos comúns son:
Mentres que as redes en reixa atoparon o seu sitio en aplicacións de computación de alto rendemento, algúns sistemas utilizaron algoritmos xenéticos para deseñaren redes personalizadas que teñen o menor número posíbel de saltos entre nodos distintos. Algunhas das estruturas de redes resultantes son case incomprensíbeis, aínda que funcionan abondo ben.
Podemos considerar tres aspectos para considerarmos unha topoloxía:
Topoloxía de bus
miniatura|Topoloxía de bus.
A topoloxía de bus ten os nodos conectados directamente a un enlace e non ten ningunha outra conexión entre nodos. Fisicamente cada host está conectado a un fío común, o que dá lugar a que poidan comunicarse directamente, aínda que a ruptura do fío pode facer que os hosts queden desconectados.
A topoloxía de bus permite que os dispositivos da rede poidan ver todas os sinais dos demais dispositivos, o que pode ser vantaxoso. Non obstante é común que se produzan problemas de tráfico e colisións, que se poden paliar segmentando a rede en varias partes. É a topoloxía máis común en pequenas LAN, con hub ou switch final nun dos seus extremos.
Topoloxía de anel
miniatura|Topoloxía de anel.
Unha topoloxía en anel componse dun só anel fechado, formado por nodos e enlaces, no que cada nodo está conectado unicamente cos dous nodos adxacentes.
Os dispositivos conéctanse directamente entre eles por medio de fíos nos que se denomina unha cadea margarida. Para que a información poida circular, cada estación debe transferir a información á estación adxacente.
Topoloxía en anel dobre
A topoloxía de anel dobre actúa como se se tratase de dous aneis independentes, dos que se usa soamente un por vez.
Topoloxía en estrela
miniatura|Topoloxía de estrela.
Grupo para a Emancipación do Traballo
O Grupo para a Emancipación do Traballo (Освобождение труда ruso, Gruppa osvobozhdenie trudá) foi o primeiro grupo marxista ruso. Fundárono Georgii Plekhanov, Vasili Ignatov, Vera Zasulich, Lev Deutsch (ou Deich) e Pavel Axelrod en Xenebra en 1883. Lev Deutsch houbo de abandonar o grupo cando foi detido pola policía tsarista e enviado a Siberia en 1884. Serguei Ingerman uniuse ao Grupo en 1888, que se dedicou a producir gran cantidade de obras marxistas e á súa distribución en Rusia. Converteuse nun dos principais adversarios do populismo ruso.
Antecedentes
En 1882 diversos emigrados rusos revolucionarios, entre eles Pavel Axelrod, Georgii Plekhanov e Vera Zasulich, convertéronse ao marxismo. Os seus intentos de reunificar a Repartición Negra co grupo principal populista ruso Narodnaya Volia fracasaron, ao oporse este a que a escisión á que pertencían os exiliados ingresase como unha fracción autónoma na agrupación. Cara a setembro de 1883 as negociacións entre ambos os grupos fracasaran e os próximos a Plekhanov decidiron formar un grupo novo cunha identidade abertamente socialdemócrata. Medorentos de que un nome que incluíse o adxectivo identificáselles demasiado co SPD alemán e repelese a algúns rusos, decidiron chamalo «Grupo de Emancipación do Traballo».
Comezos e primeiros reveses
Inicialmente o grupo formárono 5 persoas: Plekhanov, Axelrod, Zasalich, V. I. Ignatov e Lev Deich. Os seus comezos foron duros, atopando hostilidade tanto entre os demais emigrados como en Rusia. Criticábaselles en especial por non unirse a outros grupos revolucionarios nin integrarse na terrorista Narodnaya Volia. Os revolucionarios rusos preferían apoiar a esta e confiaban en que o terrorismo acabaría coa autocracia. En 1883 e 1884 o grupo non contaba con partidario algún na capital rusa.
Ao comezo o grupo definíase como unha asociación de propagandistas dedicados a producir publicidade para as súas ideas marxistas, sen tratar de aumentar o número dos seus membros, e requiría notable financiamento para levar a cabo este obxectivo. Planeaban traducir as principais obras do marxismo ao ruso, así como realizar as súas propias análises sobre a situación social e económica do país desde un punto de vista marxista.
Dada a escaseza de fondos dos membros do grupo, entre os que unicamente Ignatov podía achegar algo de capital para a empresa, Deich propuxo enviar delegados a Rusia para entrar en contacto con simpatizantes que puidesen financiar ao grupo. Esta idea, que se puxo en práctica, fracasou.
En marzo de 1884 Deich foi arrestado polas autoridades alemás en Friburgo cando trataba de introducir propaganda en Rusia de contrabando, entregado ás autoridades rusas e exiliado en Siberia, perdendo o grupo ao seu mellor administrador e pasando as súas tarefas a Axelrod, menos capacitado para iso. En 1885 Ignatov morreu de tuberculose en Exipto, perdendo o grupo outro membro e gran parte do seu financiamento. Desde entón o groso do traballo recaeu en Plekhanov e Axelrod, estando Zasulich a miúdo enferma e deprimida pola detención de Deich, que era a súa parella.
Crecemento
Membros do GET comezaron entón a frecuentar as reunións dos estudantes rusos en Suíza, onde Plekhanov, brillante orador e hábil nos debates, atraeu a gran número deles ás súas conferencias. Axelrod, peor orador, era, con todo, moi efectivo en grupos reducidos, atraendo a un importante grupo de partidarios en Zúric. Os círculos de simpatizantes formados desta maneira dedicáronse ao estudo do marxismo, á vez que achegaban fondos ao GET. A pesar disto os primeiros anos foron exiguos en axudas económicas e o grupo non puido dedicarse en exclusiva á produción de literatura por falta de fondos.
Nos primeiros anos do grupo o seu reto máis formidable foi formular as bases do marxismo ruso, adaptando os postulados de Marx á situación social e política rusa, onde a gran maioría da poboación era campesiña, o proletariado era escaso e a autocracia impedía a formación dun partido político que defendese a súa postura política. Plekhanov redactou dúas importantes obras teóricas neste ámbito: «Socialismo e loita política» (1883) e «As nosas diferenzas» (1885) que trataron de aclarar a incógnita de si Rusia podería evolucionar da agricultura comunal directamente ao socialismo ou debía evolucionar a unha sociedade industrial como as potencias de Europa occidental.
Axelrod e Plekhanov opuxéronse ao crecemento do grupo con novas incorporacións, preferindo crear un grupo de apoio externo e mantendo o carácter literario do GET. O rexeitamento de numerosas persoas interesadas en ingresar no grupo e o control do GET desta agrupación de apoio externo produciu frecuentes rozamentos.
Os contactos do GET cos principais dirixentes marxistas europeos foron ao comezo escasos, preferindo a maioría deles apoiar aos terroristas de Narodnaya Volia que, en palabras do Friedrich Engels, pronto acabarían coa autocracia rusa desencadeando unha revolución como a francesa de 1789. Máis tarde Axelrod describiu a década de 1880 como os «anos de soidade» do grupo, falto de apoio entre os seus correlixionarios europeos. A pesar dos efémeros contactos con grupos simpatizantes en Rusia, a miúdo truncados pola policía tsarista, só na década seguinte logrou o grupo establecer lazos permanentes con agrupacións de apoio no Imperio ruso. Na década de 1880 o seu apoio debeuse principalmente á emigración.
O Grupo representou aos socialdemócratas rusos nos congresos estranxeiros, comezando polo I congreso da Segunda Internacional en 1889.
A década de 1890
En 1893 o GET decidiu organizar formalmente un grupo de apoio, convocando unha conferencia de simpatizantes. O seu número crecera notablemente nos dous anos anteriores. O grupo chamouse «Unión de Socialdemócratas Rusos» e apenas durou uns meses. A actitude condescendente do GET, que se consideraba a si mesmo como a paradigma da ortodoxia marxista fronte ás opinións de moitos dos mozos simpatizantes, fomentou rozamentos entre os veteranos do GET e os máis novos, excluídos do Grupo.
En 1895 o Grupo comezou a publicar textos orientados aos traballadores, editados pola «Unión de Socialdemócratas Rusos no Estranxeiro», formada polo GET e os seus simpatizantes, pero baixo o control do primeiro. Os segundos encargábanse de achegar fondos ao GET e realizar e coordinar o transporte das obras a Rusia, mentres que o contido das publicacións quedaba en mans do GET. O mesmo ano comezaron a publicar un novo xornal, Rabotnik (O traballador), con Axelrod como editor.
Topoloxía de rede
Topoloxía en estrela
Esta topoloxía ten un nodo central desde o que se irradian todos os enlaces cara ao resto dos nodos. Polo nodo central, xeralmente ocupado por un hub, pasa toda a información que viaxa pola rede.
Perrovaca
Olga, nada en Lima, Perú en 2008 e finada ibídem o 28 de marzo de 2019, foi unha cadela mestiza peruana, popularmente coñecida como Perrovaca, recoñecida como a mascota non oficial da Universidade Nacional Maior de San Marcos e símbolo do can mestizo e do activismo animal no Perú. Dado o simbolismo da súa figura, a súa relevancia transcendeu a comunidade universitaria, chegando a espertar interese e preocupación na cultura popular local. A súa vida e historia foron cubertos polos principais medios de comunicación do Perú. Faleceu o 28 de marzo de 2019, estando baixo custodia dunha familia e en continua vixilancia médico-veterinaria debido ao seu delicado estado de saúde, produto do seu diagnóstico previo de cancro e outras complicacións que a levaron ao seu falecemento.
Traxectoria
Perrovaca naceu en 2008 na Cidade Universitaria da Universidade Nacional Maior de San Marcos, espazo que foi refuxio para algúns cans mestizos rueiros da cidade de Lima. Perrovaca empezou a gañar notoriedade a partir da súa activa participación liderando marchas estudantís da Federación Universitaria de San Marcos, do movemento Nin unha menos, e doutros gremios locais, así como pola súa recorrente presenza nos exteriores do comedor universitario, onde a alimentaban os estudantes.
Aínda que se lle deu o nome de Olga debido ao seu redondo corpo e suave pelame, similar ao dun peluche, os estudantes empezárona a chamar Perrovaca, nome polo cal se popularizaría primeiro a nivel da comunidade universitaria, e logo a nivel nacional. Até 2018, Perrovaca gañouse o agarimo da comunidade estudantil e traballadores da universidade, quen desde entón a coidaron, alimentaron e velaron pola súa saúde.
Aínda que a popularidade de Perrovaca a nivel universitario era elevada, esta alcanza unha maior difusión en 2014, xa que ese ano participou nun concurso organizado pola recoñecida empresa Field do Perú, a cal buscaba atopar a través dunha votación online ao personaxe peruano máis simbólico do ano. Logo dunha longa campaña, sendo unha das poucas mascotas participantes, Perrovaca alcanzou o primeiro posto do concurso. Como premiación a compañía outorgoulle a Perrovaca un diploma de recoñecemento, unha casa e alimento equilibrado para cans. Desde entón alcanzou unha gran popularidade, creándose varias páxinas en redes sociais coa súa imaxe. Perrovaca foi de especial interese para os novos estudantes que se incorporan anualmente á universidade.
Topoloxía de rede
Topoloxía en estrela
A vantaxe principal é que permite que os nodos se comuniquen entre eles de xeito conveniente. A desvantaxe é que se o nodo central ten unha avaría, avaríase toda a rede.
Perrovaca
Traxectoria
En 2017, o programa de televisión peruano Sucedeu no Perú, conducido por Norma Martínez e producido por TV Perú, emitiu un episodio titulado "Universidade de San Marcos", no cal se narrou a historia e importancia que tivo a institución no desenvolvemento académico universitario de América Latina e Perú. Nun dos vídeos promocionais de devandito documental presentouse a Perrovaca como un dos máis famosos personaxes da cultura popular sanmarquina. Desde 2018, Perrovaca foi protagonista de diversas publicacións e memes nas redes sociais e Internet en xeral. Varios deles aluden á saúde da mascota, que captou a atención e pronunciamentos oficiais de institucións como a Facultade de Medicina Veterinaria da Universidade Nacional Maior de San Marcos e a Clínica Veterinaria Pancho Cavero, do médico veterinario e presentador de televisión de prográmalos Dr. Vet de América Televisión e Os Animais Impórtanme de Latina Televisión. Este proceso de concienciación levou ao desenvolvemento de iniciativas para a mellor alimentación dos cans mestizos mascota da Universidade Nacional Maior de San Marcos, e en xeral para o coidado e protección dos animais rueiros da capital.
Logo de varias atencións médicas, en marzo de 2019 diagnosticóuselle cancro a partir da análise de dous tumores identificados no seu tórax e abdome. Finalmente seguiu un tratamento paliativo para mellorar a súa calidade de vida, o cal incluía o uso permanente dunha cadeira de rodas canina. O 11 de marzo deu unha última visita á Cidade Universitaria da Universidade Nacional Maior de San Marcos, especificamente aos exteriores do comedor universitario que adoitaba frecuentar. Faleceu o 28 de marzo de 2019, estando baixo custodia dunha familia e en continua vixilancia médica debido ao seu delicado estado de saúde, produto do seu diagnóstico previo de cancro e outras complicacións. Foi enterrada nunha íntima despedida nunha zona coñecida como o "bosquecillo", situada entre o comedor universitario que tanto frecuentaba e o Estadio da Universidade Nacional Maior de San Marcos.
Topoloxía de rede
Topoloxía en estrela estendida
A topoloxía en estrela estendida é como a topoloxía en estrela, coa diferenza de que cada nodo que se liga co nodo central tamén é o centro doutra estrela. Xeralmente, o nodo central está ocupado por un hub o switch, e os nodos secundarios polos hubs.
Comuna de Takaroa
miniatura|250px|Localización da comuna de Takaroa Takaroa é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier da Polinesia francesa, situada ao norte do arquipélago.
Topoloxía de rede
Topoloxía en estrela estendida
A vantaxe disto é que a cablaxe é máis curta e limita a cantidade de dispositivos que se deben interconectar con calquera nodo central.
Comuna de Takaroa
A comuna consta de dúas comunas asociadas formadas por dous atois, e dunha illa dependente. Histórica e xeográfica coñecense como illas do Rei Xurxo. Xunto coa comuna de Manihi comparten unha das sete áreas lingüísticas de Tuamotu chamada vahitu.
Topoloxía de rede
Topoloxía en árbore
miniatura|Topoloxía en árbore.
Shimizu S-Pulse
O Shimizu S-Pulse (en xaponés, 清水エスパルス) é un club de fútbol xaponés de Shimizu, en Shizuoka. Fundouse o 1 de maio de 1991 e compite na J. League.
Perrovaca
Traxectoria
Perrovaca foi considerada como símbolo da comunidade de cans mestizos, e outros animais rueiros en procura de fogar, que eventualmente foron adoptados polo persoal e alumnado da Universidade Nacional Maior de San Marcos. Dado o simbolismo da súa figura, a súa relevancia transcendeu a comunidade universitaria, chegando a espertar interese e preocupación na cultura popular local. A súa vida, historia, saúde e falecemento foron cubertos polos principais medios de comunicación do país, tales como O Comercio, A República, Perú 21, RPP, Trome, Publimetro, Somos, Radio Capital, entre outros.
Manuel Lesteiro Martínez
Manuel Lesteiro Martínez, nado o 18 de marzo de 1867 e finado en Pontevedra o 27 de marzo de 1943, foi un industrial e político galego.
Shimizu S-Pulse
Estadio
O Shimizo S-Pulse disputa os seus partidos como local no estadio Nihondaira, que ten capacidade para 20.399 espectadores e céspede natural. Debido á capacidade reducida do campo Nihondaira, é habitual que o equipo dispute partidos de Liga e Copa noutros campos, sendo o máis habitual o estadio Ecopa de Shizuoka para os encontros fronte ao Júbilo Iwata. Está prevista unha expansión de capacidade para dar cabida a máis seguidores.
Topoloxía de rede
Topoloxía en árbore
Esta topoloxía é similar á topoloxía en estrela estendida, salvo que non ten nodo central. En cambio, un nodo de enlace troncal, xeralmente ocupado por un hub ou switch, desde o que se ramifican os demais nodos.
Perrovaca
Traxectoria
Posterior ao seu falecemento e o seu enterro, rexistrouse unha alta actividade en redes sociais con publicacións en memoria de Perrovaca. Entre estas destacou unha que fixo solicitude da construción dunha estatua e memorial á figura de Perrovaca (similar ao caso do can xaponés Hachiko, que conta cunha estatua na estación Shibuya e outra na Universidade de Tokio), como símbolo dos cans mestizos peruanos e do coidado que se lles debe dar. A Universidade Nacional Maior de San Marcos, empresas e outras institucións realizaron pronunciamentos oficiais expresando condolencias. Orestes Cachay Boza, reitor da referida universidade, anunciou publicamente que se realizará un monumento en honra a Perrovaca nos exteriores do comedor da Cidade Universitaria, lugar que habitou Perrovaca a maior parte da súa vida.
Topoloxía de rede
Topoloxía en árbore
O enlace troncal é un cable con varias capas de ramificacións, e o fluxo da información é xerárquico. Conectado no outro extremo do enlace troncal, a miúdo atópase o host servidor.
Manuel Lesteiro Martínez
Traxectoria
Como Concelleiro Delegado de Ensino, comisionou a confección do primeiro padrón escolar de todas as localidades do concello, e adiantándose á visión política da época emprendeu a complexa transición das escolas voluntarias municipais ás escolas estatais, o que permitiu un mellor aproveitamento dos fondos locais destinados ao ensino. Froito da súa xestión, triplicouse o número de escolas do municipio e duplicouse o orzamento de Instrución Pública entre 1924 e 1928, acordouse o traslado da Escola Normal de Mestras, e consumouse a esperada inauguración do novo edificio do Instituto na avenida de Montero Ríos, en presenza do rei Afonso XIII. En funcións de Alcalde de Pontevedra, participou xunto con Daniel de la Sota e o marqués de Riestra no tramo decisivo das negociacións para a construción do Ferrocarril Central Galego.
Perrovaca
Traxectoria
O día do seu falecemento, o noticiero 90 segundos de Latina Televisión reportou que Perrovaca foi un dos tres termos tendencia do día nas redes sociais do Perú, xunto a Chumbivilcas (pola crise social na mina "As Bambas") e ao escritor sanmarquino Mario Vargas Llosa (polo seu onomástico 83).
Topoloxía de rede
Topoloxía en malla completa
miniatura|Topoloxía en malla completa.
Cada nodo enlázase directamente cos outros nodos. A vantaxe é que, como cada todo se liga directamente aos demais, creando unha conexión redundante, se algún enlace deixa de funcionar, a información pode circular a través de calquera cantidade de enlaces até chegar ao destino. Ademais, esta topoloxía permite que a información circule por varias rutas a través da rede.
Manuel Lesteiro Martínez
Vida persoal
Casou coa mestra Ramona López Franco e foi pai do lingüista Manuel Lesteiro López e de Raquel Lesteiro López, directora do Arquivo Histórico Provincial de Pontevedra, ademais de sogro do historiador Ramón Iglesia Parga e avó político do poeta Gregorio San Juan.
Topoloxía de rede
Topoloxía en malla completa
A desvantaxe física principal é que só funciona cunha pequena cantidade de nodos, xa que do contrario a cantidade de medios necesarios para os enlaces e a cantidade de conexións cos enlaces se torna abafadora.
Topoloxía de rede celular
miniatura|Topoloxía de rede celular.
Grupo para a Emancipación do Traballo
A década de 1890
Durante 1898 e 1899 o grupo viuse inmerso nas disputas sobre as novas correntes do revisionismo defendido por Eduard Bernstein e o economicismo dalgúns revolucionarios rusos (que daban primacía ás melloras económicas dos traballadores fronte ás reivindicacións políticas). O GET opúxose a ambas as correntes, dedicándose Plekhanov a combater a primeira mentres Axelrod centrábase na segunda.
Topoloxía de rede
Topoloxía de rede celular
A topoloxía celular está composta por áreas circulares ou hexagonais, cada unha das cales ten un nodo individual no centro. A vantaxe deste tipo de topoloxía é que non existe ningún medio tanxible, alén da atmosfera terrestre ou do baleiro do espazo exterior (e dos satélites). As desvantaxes son que os sinais se atopan presentes en calquera lugar da cela e, dese xeito, poden sufrir disturbios e violacións de seguridade.
Grupo para a Emancipación do Traballo
A década de 1890
En abril de 1900 celebrouse un congreso entre o GET e os simpatizantes máis novos, acusados a miúdo polos veteranos de economicistas e revisionistas. Con gran tensión, a reunión acabou coa ruptura entre o GET e os seus partidarios. O Grupo pronto se asociou cun novo grupo de revolucionarios que substituíron a rede de distribución perdida e que incluía a Lenin, Yuli Martov ou Aleksandr Potresov.
Topoloxía de rede
Topoloxía de rede celular
Como norma, as topoloxías baseadas en celas intégranse con outras topoloxías, aínda que empreguen a atmosfera ou os satélites.
Grupo para a Emancipación do Traballo
A década de 1890
Lenin escribiu do Grupo trala súa disolución: «puxo os cimentos do movemento socialdemócrata e deu os primeiros pasos do movemento obreiro en Rusia». Sucedeulle a «Liga da Loita pola Emancipación da Clase Obreira» (Союз борьбы за освобождение рабочего класса).
Topoloxía de rede
Topoloxía irregular
Neste tipo de topoloxía non existe un patrón obvio de enlaces e nodos. A cablaxe non segue un modelo determinado; dos nodos saen cantidades variables de fíos. As redes que se atopan nas primeiras etapas de construción, ou se atopan mal planificadas a miúdo líganse desta maneira.
Ceviana
miniatura|Triangulo cunha ceviana d. Unha ceviana é un segmento de recta que une un vértice dun triángulo co lado oposto a este. Tamén se denomina transversal angular.
Son exemplos de cevianas a mediana, a altura, e a bisectriz, como rectas notables dun triángulo.
O nome de ceviana foi introducido por M.A. Poulain, na honra de Giovanni Ceva, quen en 1678 formulara o teorema que leva o seu nome, Teorema de Ceva, publicándoo no seu artigo De lineis rectis se invicem secantibus statica constructio. Este teorema dá a condición necesaria e suficiente para que tres cevianas sexan concorrentes. dereita|300px|Tres cevianas concorrentes.
Tempada 2005-2006 da OK Liga
A 37ª edición da Liga española de hóckey a patíns, denominada OK Liga, iniciouse o 13 de setembro de 2005 e finalizou o 11 de xuño de 2006 do último partido da final. O campión desta edición foi o Barcelona Sorli Discau, que gañou o seu 19º título de liga (9º de xeito consecutivo).
Dos 16 equipos que tomaron parte nesta edición da máxima categoría do hóckey a patíns español, 12 eran cataláns, 1 galego, 1 asturiano, 1 canario e 1 valenciano.
O equipo máis goleador foi o Barcelona Sorli Discau con 151 goles, mentres que o menos goleador foi o Caixa Penedès Vilafranca con 53. O equipo menos goleado foi o Alnimar Reus Deportiu con 53 tantos en contra, mentres que o Caixa Penedès Vilafranca con 107 goles en contra foi o máis goleado. Alberto Borregán (Barcelona Sorli Discau) foi o "pichichi" con 46 goles.
Ao finalizar a tempada, os tres equipos descendidos foron o CP Tordera, o Oviedo HC e o Caixa Penedès Vilafranca.
Amizade por correspondencia
Unha amizade por correspondencia (tamén coñecido cos nomes en inglés penpals, pen-pals ou pen friends) é unha relación de amizade de xente que se comunica vía correo postal ou novas tecnoloxías como redes sociais ou correo electrónico.
Fíns
Unha amizade por correspondencia ten como algúns dos fins a práctica e aprendizaxe dunha lingua estranxeira, mellorar a alfabetización, saber máis doutros países e culturas, e facer amigos. Como calquera outra amizade na vida real, algunhas persoas permanecen sendo amigos por correspondencia por só un curto período de tempo, mentres que outros o seguen sendo toda a vida. Algúns chegan a coñecerse en persoa; ás veces chegando a ter un romance serio, ou incluso uníndose en matrimonio.
Unha amizade por correspondencia non depende de idades, nacionalidades ou culturas. Mais os que procuran unha amizade por correspondencia poden ter un obxectivo claro como a idade, determinada ocupación, afeccións, ou unha persoa totalmente diferente para adquirir coñecemento sobre o mundo do seu redor.
Unha variación moderna sobre a amizade por correspondencia é ter un keypal, que consiste no envío de correos electrónicos en vez de cartas de papel, aínda que tamén poden facer ambas cousas. Aplicacións como WhatsApp, Skype ou Facebook axudan á credibilidade da existencia da outra persoa. Isto ten a vantaxe de aforrar diñeiro e sendo máis inmediato, permitindo que moitas mensaxes poidan ser trocadas nun curto período de tempo. A desvantaxe é que a comunicación pode ser moi efémera xa que as mensaxes de correo electrónico non son rutineiramente gardadas. Moita xente prefire recibir cartas de papel, gañando a satisfacción de ver o seu nome impreso nun sobre ou o persoal de ler a letra da outra persoa.
Na actualidade existen redes sociais para procurar amigos por correspondencia como Paljit , Pen Pal Passions ou InterPals, tendo esta última máis de 3 millóns de usuarios. Nestas redes sociais, a xente procura amizades, amizades por correspondencia, ou incluso relacións sentimentais ou sexuais.
Existe tamén, dende o 2000, unha rede social para ter unha amizade por correspondencia con presos. Co nome de WriteAPrisoner.com conta con 78.000 usuarios aproximadamente. Algúns estados como Missouri, Indiana, e Florida interpuxeron restricións legais ao funcionamento do sitio web, argumentando que constitúen violacións á Primeira Emenda da Constitución dos Estados Unidos. O creador do sitio, Adam Lovell, defendeu o beneficio social que xera o contacto entre prisioneiros e o resto da sociedade posto que esta comunicación incide positivamente na redución da reincidencia.
Organizacións
Moitos penpals coñécense mediante organizacións que unen xente para este fin.
As organizacións poden ser divididas en tres categorías principais: de balde, subscrición parcial, e subscrición total. As organizacións ou redes sociais de balde están xeralmente financiados por publicidade e os perfís non son revisados, tendo en conta que as organizacións con subscricións normalmente non conta ningún tipo de publicidade e hai administradores que aproban perfís na base de datos.
Inocencio Acevedo Caballero
Inocencio Acevedo Caballero, finado en Pontevedra en maio de 1905, foi un militar e político galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Necrolóxica.
Tenente coronel retirado da Garda Civil. Nas eleccións municipais de 1889 foi elixido concelleiro, e foi nomeado alcalde de Pontevedra en xaneiro de 1890 , permanecendo no cargo até 1891. Foi nomeado de novo concelleiro en 1900.
Vida persoal
Era cuñado de José Antonio Parga Sanjurjo. Foi pai de Carmen Acevedo Poncet.
Mediana (xeometría)
dereita|miniatura|As medianas ou transversais de gravidade dun triángulo córtanse no baricentro (centro de gravidade). A mediana nun triángulo é o segmento de recta que une un vértice co punto medio do lado oposto. Divide ao triángulo en dúas rexións coa mesma área. As tres medianas intersécanse no baricentro, centro de gravidade ou de masas ou centroide. Tamén se verifica que dous terzos da lonxitude de cada mediana están entre o vértice e o baricentro, e o terzo restante pousa entre o baricentro e o punto medio do lado oposto.
Lonxitude da mediana
Podémola saber utilizando o teorema de Stewart:
onde:
Pediculose
A pediculose é a infestación por piollos, que son insectos parasitos que se alimentan de sangue da orde dos Phthiraptera (ou Psocodea). A pediculose pode darse en case todas as especies de animais de sangue quente, é dicir mamíferos, incluídos os humanos, e aves. Aínda que a pediculose en humanos pode referirse propiamente á infestación de piollos en diversas partes do corpo realizada, segundo os casos, por algún dos tres tipos de piollos humanos (piollo da cabeza, do corpo e púbico), este termo utilízase frecuentemente de forma menos ampla para referirse máis especificamente, aínda que con menor precisión, á infestación polo piollo da cabeza ou pediculosis capitis, que afecta á zona da cabeza. No directorio oficial de nomes de enfermidades ICE10 no apartado "B.85. Pediculose e Phthiríase" inclúense varios tipos de pediculose.
A pediculose humana pode dividirse nos seguintes tres tipos:
Presentación
A infestación polo piollo da cabeza ou Pediculus humanus capitis é máis frecuente en rapaces de entre 3 e 10 anos e as súas familias. O número de casos de infestacións por piollos da cabeza humanos incrementouse en todo o mundo desde mediados da década de 1960, chegado a centos de millóns de afectados cada ano. Dáse tanto en países desenvolvidos coma non. Por exemplo, informouse de altos niveis de infestación en todo o mundo incluíndo países como Dinamarca, Suecia, Reino Unido, Francia, Australia e os Estados Unidos. É máis frecuente en mulleres e menos en persoas de ascendencia africana (crese que debido a diferenzas na textura dos seus cabelos).
Os piollos da cabeza transmítense normalmente por contacto directo cabeza con cabeza dunha persoa infestada. É máis raro que se produza a transmisión por compartir peites, cepillos, toallas, roupa, camas ou armarios. Dos ovos ou lendias dos piollos nace unha ninfa que se converte en adulto. A ninfa e o adulto aliméntanse de sangue humano, para o que perforan a pel coas súas pezas bucais, excretan saliva anticoagulante e zugan o sangue. Isto irrita a pel e causa proído. As lendias non poden transmitir a infestación. Os piollos non poden enterrarse na pel, e permanecen agarrados aos pelos. Gabean ben polos pelos, pero andan moi mal, non brincan e non voan (non teñen ás).
Curiosamente, ter o cabelo moi limpo non é un impedimento para a infestación por piollos.
Diagnose
Para diagnosticar a infestación debe peitearse todo o coiro cabeludo coidadosamente cun peite para piollos e despois examínanse os dentes do peite para ver se hai neles piollos vivos cada vez que se pase o peite. O uso do peite para piollos é o modo máis efectivo para detectar piollos vivos.
Os síntomas máis característicos da infestación son o prurito (proído) na cabeza, que normalmente se intensifica 3 ou 4 semanas despois da infestación inicial. A reacción á picadura é moi suave e raramente se pode ver a área da picadura entre os pelos. Rañarse excesivamente as áreas infestadas pode causar chagas, que ás veces se infectan. O piollo da cabeza non transmite doenzas infecciosas, a diferenza do piollo do corpo.
Piollo do corpo
Esta infestación está causada polo piollo do corpo (Pediculus humanus humanus, tamén chamado Pediculus humanus corporis ) que é un piollo moi relacionado co da cabeza (son dúas subespecies), pero que non vive na cabeza e ten algúns costumes e características distintas. Está adaptado a poñer ovos na roupa ou ás veces nos pelos do corpo, e a súa orixe evolutiva é máis recente. A diferenza do piollo da cabeza, o do corpo é o vector que pode transmitir enfermidades bacterianas como o tifo exantemático (producido pola bacteria Rickettsia prowazekii), febre das trincheiras (producido por Bartonella quintana) e febre recorrente (producida por Borrelia recurrentis).
Piollo pato ou púbico
O piollo pato ou piollo púbico (Pthirus pubis) é un piollo que pasa toda a súa vida no corpo humano alimentándose de sangue. Está máis relacionado evolutivamente cos piollos doutros primates que cos outros dous piollos humanos da especie Pediculus humanus. Causa a pediculosis pubis ou ftiríase, xeralmente transmitida durante as relacións sexuais.
Outros animais
Entre os animais domésticos, a pediculose é máis común no gando vacún. Orixina problemas significativos, xa que pode causar unha perda de peso no animal de 28 a 36 kg. Algunhas especies de piollo que infectan ao gando vacún son Damalinia (Bovicola) bovis, Haematopinus eurysternus, Linognathus vituli e Solenopotes capillatus.
O gando infestado con pediculose bovina é xeralmente tratado con fármacos como ivermectina e cipermetrina.
Historia
A pediculose afectou desde hai séculos tanto ás clases pudientes coma ás desfavorecidas. Un estudo dos restos do rei de Nápoles Fernando II de Aragón (século XV) revelou que estaba infestado co piollo da cabeza e o púbico, e que na momia había restos de mercurio, que se usaban por vía tópica para tratar a pediculose.
Ernesto Baltar
O nome de Ernesto Baltar pode referirse a:
Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
Santa María de Rubiáns é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 1 240 habitantes (647 mulleres e 593 homes), distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 1 285 veciños, e 2005, cando eran 1 325.
Cunha extensión de 5,6 km2, constitúe o 12% do territorio total do concello.
O código postal é 36619.
Historia
A primeira referencia data do ano 912: "o arcebispado compostelán, era dono destas terras, por doazón do Rei Ordoño II no ano 912 ao abade D. Guto, do Mosterio de San Martiño Pinario."