cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rol de xénero
A socioloxía estuda os roles sociais de xénero no comportamento de homes e mulleres, así como as importantes diferenzas que existen na división de roles entre ambos sexos, que dependen de cada sociedade, cultura, lugar e tempo determinados. Están moi presentes na nosa sociedade: nos medios de comunicación, na publicidade, na linguaxe, na asignación de responsabilidades e obrigas no eido familiar e no desenvolvemento das relacións emocionais. Por exemplo, no mundo occidental, un dos roles asignados tradicionalmente a homes é o de ser responsable das actividades produtivas e as actividades de representación política, mentres que un dos roles asignados tradicionalmente para as mulleres é a de ser responsable das relacións afectivas e coidar da familia e das persoas dependentes.
Na década de 1970 comezouse a falar do xénero dunha persoa referido á construción dos diferentes roles que a sociedade asocia ó sexo, macho ou femia, home ou muller, basicamente substituíndo a verba sexo por xénero, o cal asumía implicitamente que muller equivalía a feminidade e home a masculinidade. A partir dos anos 90, o posmodernismo fixo que este xeito de entender a sexualidade e a sociedade, dual cos conceptos masculino e feminino, era case sempre propio dunha sociedade androcéntrica e patriarcal, que ademais consideraba inferior o feminino. En troques, outros modelos consideran que ningunha persoa é soamente feminina ou masculina e que estes conceptos son "construcións teóricas de contido incerto" e poñen en cuestión os diferentes roles de xénero, atribuíndolles só funcións limitantes, condicionantes e reducionistas na construción da propia identidade e da liberdade persoal.
Xogo de espías
Xogo de espías (en Spy Game) é un filme estadounidense de espías dirixido por Tony Scott que foi estreado no 2001. Estreouse en galego na TVG o 13 de febreiro de 2010.
Sinopse
1991. O día da súa xubilación, o veterano axente da CIA Nathan Muir (Robert Redford) recibe a nova de que o seu discípulo Tom Bishop, alias "Boy Scout" (Brad Pitt), meteuse nunha boa lea: acusado de espionaxe, atópase nunha cárcere chinesa e será executado nun prazo de 24 horas. Temendo que este incidente poida afectar a un acordo comercial entre os Estados Unidos e a China, a CIA decide non intervir. Así pois, para salvar a Bishop, Muir non só deberá actuar á marxe da CIA, senón que, ademais, terá que achar o xeito de burlala.
Bandeja paisa
A bandeja paisa é o prato máis representativo da gastronomía de Colombia, típico da cociña antioqueña, correspondente ós actuais territorios de Antioquia, o Viejo Caldas ou Eje Cafetero (Caldas, Quindío e Risaralda), parte do norte do Valle del Cauca e o norte do Tolima, Colombia.
Característica fundamental deste prato é a súa enorme abundancia, tanto en cantidade como en variedade de alimentos, de tal xeito que a bandeja paisa completa só pode servirse en pratos grandes ou bandexas.
Ingredientes
Este prato sérvese nunha vaixela ampla, de varias pezas, e ovalada (tipo bandexa). Na súa presentación clásica tradicional ou autóctona está composto por catorce ingredientes invariables; doce deles dispostos nas devanditas bandexas ou pratos, e dous máis como acompañamento:
Pau Casals
Pau Casals i Defilló, nado en El Vendrell (Tarragona) o 29 de decembro de 1876 e finado en San Xoán de Porto Rico o 22 de outubro de 1973, foi un compositor e músico catalán. Durante a súa carreira foi coñecido como Pablo Casals, o seu nome legal e co que asinaba.
Pola súa recoñecida actividade como director e compositor, Casals é considerado un dos mellores violonchelistas de todos os tempos. O columnista sociopolítico e economista David P. Goldman designou a Casals como o mellor músico clásico do século XX.
Unha das súas composicións máis soadas é o "Himno das Nacións Unidas", coñecido como o "Himno da Paz", composto mentres residía na súa segunda patria, Porto Rico (onde nacera e se criara a súa nai), e onde tamén residían outros españois de sona internacional, tales como Juan Ramón Jiménez e Francisco Ayala.
Alén da súa obra musical, Pau Casals destacou en todo o mundo polo seu activismo na defensa da paz, a democracia, a liberdade e os dereitos humanos, que lle valeron prestixiosas condecoracións; e mesmo ser nomeado ao Premio Nobel da Paz. Casals tamén manifestou publicamente a súa oposición ao réxime franquista e o seu desexo de ver unha Cataluña independente ou cun alto grao de autonomía.
Os seus inicios
Pau Casals naceu o 29 de decembro de 1876 no número 2 da rúa Santa Ana, na localidade de El Vendrell (Cataluña), fillo do músico catalán Carles Casals, que daquela era organista e director do coro da localidade do Baix Penedès, e de Pilar Defilló, nada en Mayagüez (Porto Rico), país ao que marcharan seus pais a traballar. Aos cinco anos xa estudaba piano, frauta e violín grazas a seu pai, que era músico. En 1882 realizou a súa primeira actuación musical, no coro da igraxa de El Vendrell e realizou a súa primeira composición: un agasallo para o seu padriño o día do seu santo. En 1883, coa axuda de seu pai, compuxo unha partitura para unha representación de Els Pastorets.
En 1885 queda impactado pola actuación dos pallasos Los Tres Bemoles, un dos cales tocaba comicamente unha pipa enorme en forma de violonchelo. Casals nunca vira un instrumento de corda que se tocara nesa posición e, xunto co recital de violonchelo que o profesor Garcia de Barcelona ofreceu no Centre Catòlic del Vendrell, fixeron que Pau Casals tomara unha decisión sobre a súa vocación: sería violonchelista. Tralo recital do profesor Garcia, pediulle a seus pais un violonchelo, aínda que non llo compraron porque tiña moitos instrumentos. Porén, ao ver a ilusión que lle facía, un veciño construíulle un cunha cabaza, logo púxolle unhas cordas e finalmente unha capa de pintura.
Estudos en Barcelona
250px|miniatura|right|Edificio da Escola Municipal de Música de Barcelona, onde Casals realizou os seus primeiros estudos. Matriculado na Escola Municipal de Música de Barcelona, alóxase na casa duns parentes para poder asistir con regularidade á escola. Estudou violonchelo baixo a dirección de Josep Garcia e con Josep Rodoreda como profesor de composición.
Grazas aos seus coñecementos musicais previos, Casals aprende con poita rapidez, mais sen adaptarse ao xeito convencional de tocar o violonchelo, cousa que fixo que desenvolvera un estilo propio.
En 1889 comezou a tocar no Cafè Tost de Barcelona sete días á semana, tres horas cada noite, por 4 pesetas. Ao ano seguinte, o propietario do Cafè Tost introduciu a Casals no mundo musical e cultural barcelonés. Aos 14 anos descubriu unha edición das "Seis Suites para Violonchelo" de Johann Sebastian Bach nunha librería de Barcelona, converténdose o compositor alemán no seu ídolo e as sinterpretacións das súas suites por parte do violonchelista catalán concedéronlle recoñecemento mundial.
O 23 de febreiro de 1891 participu nun concerto benéfico no Teatre Novedades de Barcelona, e ese mesmo ano coñeceu ao compositor Enrique Granados, co que comezou unha longa amizade. Tamén comezou a traballar en La Pajarera, un café situado na praza de Cataluña, con actuacións cada noite cun trío e que pasaría a formar parte do chamado Sexteto de la Pajarera.
En 1893 graduouse con honras na Escola Municipal de Música de Barcelona.
Traslado a Madrid
En 1893 trasladouse coa súa nai e os seus irmáns a vivir a Madrid, onde inicia a súa segunda etapa de formación no Conservatorio de Música e Declamación con Jesús de Monasterio como profesor de música de cámara. Ese mesmo ano recibiu por parte da raíña rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena unha bolsa mensual de 250 pesetas, que foi retirada pola mesma María Cristina en 1895.
Bruxelas e París
O 14 de febreiro de 1895 foi nomeado Caballero de la Real Orden de Isabel la Católica, e ese mesmo ano presentouse ás probas de acceso ao Conservatorio de Música de Bruxelas cunha carta de recomendación para François Gavaërt, director do Conservatorio. Unha vez pasadas as probas, Casals viaxou a Bruxelas para estudar con Edouard Jacobs no Conservatorio, mais tras un incidente co profesor, decide irse a París. A raíña María Cristina retiroulle a pensión e, tras días difíciles na capital francesa, decide regresar a Barcelona.
O regreso a Barcelona, o Casals profesor e concertista
En maio de 1896 entra como profesor na Escola Municipal de Música de Barcelona e uns meses máis tarde, en novembro é nomeado profesor de violonchelo do Convervatori del Liceu, entrando a formar parte tamén da Grande orquestra do Teatre del Liceu. Nesa época comezou a realizar concertos en pequenas sociedades en Barcelona.
Santa Comba de Orizón, Castro de Rei
Santa Comba de Orizón é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 70 habitantes (41 homes e 29 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 80 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 52 habitantes, sendo 30 homes e 22 mulleres.
Pau Casals
O regreso a Barcelona, o Casals profesor e concertista
En 1899 trasladouse a París, instalándose en casa da cantante estadounidense Emma Nevada e Raymond Palmer, viaxando posteriormente a Londres con Nevada e o pianista Léon Moreau. En 1899 debutou en Londres no Crystal Palace e en agosto actuou nun concerto privado ante a raíña Vitoria do Reino Unido. miniatura|Pau Casals, [[Ramon Casas (MNAC)]]
Xiras americanas e europeas
En 1903 iniciou a súa primeira xira por Suramérica, e en 1904 realizou a súa segunda viaxe aos Estados Unidos, desta vez para actuar de solista, sendo o máis importante o 15 de xaneiro, cando o violonchelista catalán actuou por primeira vez na Casa Branca convidado para a realización dun concerto privado polo presidente dos Estados Unidos Theodore Roosevelt.
En 1905 iniciou unha relación sentimental coa violonchelista portuguesa Guilhermina Suggia, relación que finalizaría sete anos despois. Ese mesmo ano realizou a súa primeira viaxe a Rusia, actuando no Salón da Nobreza de San Petersburgo. En 1906 fundou o Trío Cortot-Thibaud-Casals que debutou na localidade de Lille (Francia), xunto ao violinista Jacques Thibaud e o pianista Alfred Cortot, trío que chegaría a ser un dos máis prestixiosos do mundo. En 1908 falece seu pai e o 20 de outubro do ano seguinte foi convidado pra tocar na Classical Concert Society de Londres, feito que lle permitiu viaxar posteriormente a Inglaterra cada ano para realizar diversos concertos.
En marzo de 1914 embarcouse novamente a Nova York, e o 4 de abril casou coa soprano estadounidense Susan Metcalfe en New Rochelle (Nova York) e inician xuntos unha xira polos Estados Unidos. Ese mesmo ano realizou o seu primeiro concerto no Metropolitan Opera House de Nova York o 13 de decembro, interpretando o Concerto para violonchelo de Camille Saint-Saëns e o Kol Nidrei de Max Bruch coa Orquestra da Ópera dirixida por Richard Hageman. Ao ano seguinte realiza as súas primeiras gravacións para a Columbia Gramophone Company. En maio de 1916 organizou un concerto benéfico, novamente no Metropolitan, adicado aos fillos de Enrique Granados, que falecera o mes anterior no naufraxio do Sussex na Canle da Mancha torpedeado pola armada alemá no transcurso da primeira guerra mundial, no concerto estivo acompañado por Paderewski e Fritz Kreisler.
O 10 de xaneiro de 1919 actuou na Cidade de México coa Orquestra Sinfónica da Cidade baixo a dirección de Josep Rocabruna, iniciando unha xira de tres semanas por México. Ese mesmo ano trasladouse novamente a Barcelona.
Regreso a Barcelona e Orquestra Pau Casals
miniatura|Estatua en conmemoración do centenario do nacemento de Pau Casals en [[Montserrat, Valencia|Montserrat]]
En 1919 instalouse no número 440 da Avenida Diagonal, xunto ao Paseo de Gràcia (Barcelona), coa idea de crear a Orquestra Pau Casals, coa axuda do seu irmán amb Enric Casals como primeiro violín, Enric Ainaud Sánchez como primeiro violín adxunto e Bonaventura Dini como primeiro violonchelo. En 1920, con outros prestixiosos músicos como Alfred Cortot e Jacques Thibaud, crea a École Normale de Musique de París, onde cada verán imparte cursos de interpretación. O 13 de outubro do mesmo ano tivo lugar o primeiro concerto da Orquestra Pau Casals no Palau de la Música Catalana, e en 1922 fixo a súa primeira aparición como director no Carnegie Hall de Nova York.
En 1926 creou a Associació Obrera de Concerts co obxectivo de permitir á clase obreira gozar da música. Con motivo do centenario da morte de Ludwig van Beethoven, en 1927 efectuou diversos concertos en Viena, así como interpretou en Barcelona o Triplo Concerto de Beethoven xunto con Thibaud e Cortot e a batuta de Eugene Ysaÿe. Ese mesmo ano foi nomeado "fillo predilecto" da súa vila natal, El Vendrell.
En 1928 realizou unha pequena viaxe aos Estados Unidos para interpretar o seu derradeiro concerto como solista nese país que tivo lugar no Town Hall de Nova York xunto co pianista Nicolai Mednikoff. Ese mesmo ano finalizou a relación coa súa dona e separáronse definitívamente.
Segunda República, guerra civil e exilio
Ao proclamarse a Segunda República Española o 15 de abril de 1931, realizou un concerto en Montjuïc para celebrar este feito, no concerto Casals dirixiu a Novena Sinfonía de Beethoven interpretada pola Orquestra Pau Casals e o Orfeó Gracienc. En 1933 rexeitou unha invitación para ir tocar coa Berliner Philharmoniker pola chegada ao poder de Adolf Hitler e as persecucións dos nazis.
O 18 de xullo de 1936, durante un ensaio, coñeceu a nova do alzamento militar de Francisco Franco. Cando as tropas de Franco ocuparon Barcelona a finais de xaneiro de 1939, viuse obrigado a exiliarse, volvendo a París, onde residiu na casa de Maurice Eisenberg. Logo da súa breve estadía en París, marchou a Prades, onde se instalou nunha habitación do Grand Hotel, dende onde comezou a súa campaña de axuda aos refuxiados españois xunto co seu amigo Joan Alavedra. Porén, o 13 de xuño de 1940 as tropas alemás invadiron París, polo que Francesca Capdevila, Pilar Casals, a familia Alavedra e o propio Pau Casals deciden abandonar Francia dende Bordeos a bordo do "Champlain" con destino a Norteamérica. Con todo, cando estaban a piques de embarcar, o "Champlain" foi bombardeado polos alemáns, polo que decidiron regresar a Prades, onde se instalaron na Vila Colette.
Dende 1946, cando foi nomeado Gran Oficial da Lexión de Honra Francesa, Casals permaneceu inactivo como concertista en sinal de protesta polo inmovilismo das democracias occidentais cara ao réxime franquista. Porén o seu silencio remataría en 1950, cando tras impulsar e presidir os Xogos Florais da lingua catalá, nace o 6 de xuño dese mesmo ano o Festival Internacional de Música Pau Casals, o Festival Bach (en conmemoración do bicentenario da morte do compositor alemán) en Prades por iniciativa de Alexander Schneider, sendo o propio Schneider quen convenceu a Casals para que volvera tocar con motivo do Festival adicado ao seu compositor favorito.
Na segunda edición do Festival de Prades celebrado no Pazo dos Reis de Mallorca (Perpiñán, 1951), Casals coñece a Marta Montáñez, quen en 1954 marcharía a Prades para comezar as súas clases de interpretación co mestre catalán e con quen finalmente casaría o 3 de agosto de 1957 na cidade de San Xoán (Porto Rico), e dirixiu en Zürich (Suíza) as súas obras Sardana para violonchelos e Os tres reis. En 1952 participou por primeira vez na Academia Musical de Verano de Zermatt, impartindo dende aquela e ata 1966 clases maxistrais de interpretación na Academia.
O 11 de decembro de 1955, Pau Casals realiza a súa primeira viaxe á terra natal de súa nai, Porto Rico, sendo acompañado por Marta Montáñez. Ao ano seguinte, e por iniciativa de Abe Fortas e o gobernador, Luis Muñoz Marín, xestouse a creación dos Festivais Casals Inc., con Pau Casals como director musical e Alexander Schneider como asistente musical. Finalmente, a finais de novembro dese mesmo ano, Casals fixa a súa residencia en Santurce (Porto Rico), nunha casa situada na rúa Bucaré.
O 16 de abril de 1957, Pau Casals sufriu un ataque ao corazón durante un ensaio coa Orquestra del Festival, no Teatro da Universidade de Porto Rico, a dirección do Festival Casals decidiu realizar o primeiro Festival Casals de Porto Rico en homenaxe a Pau Casals baixo a dirección de Alexander Schneider. Ese mesmo ano, paralelamente ao Festival Casals, creouse a Orquesta Sinfónica de Puerto Rico e o Conservatorio de Música, do cal Pau Casals foi nomeado presidente.
En decembro de 1966, con motivo do seu 90 aniversario, recibiu diversas homenaxes, destacando as realizadas polos cataláns en Molitg-les-Bains (Languedoc-Rosellón, Francia) coa actuación dos Nens del Vendrell, así como a recepción no patio da "Fortaleza" de San Juan (Porto Rico) á que asistiu o vicepresidente dos Estados Unidos Hubert Humphrey. Ao ano seguinte foi invitado polas Nacións Unidas para dirixir El Pessebre no Constitution Hall de Washington DC para conmemorar o día das Nacións Unidas; tralo concerto Casals entrevistouse co presidente Lyndon B. Jhonson na Casa Branca.
O 3 de xullo de 1972, Pau Casals e a súa dona Marta crearon a Fundación Pau Casals co obxectivo de ceder a Cataluña todo o legado que o violonchelista conservaba na casa de Sant Salvador, en El Vendrell.
Morte
En xuño de 1973 asistiu ao Festival Casals celebrado no Carnegie Hall e en Central Park de Nova York, e do 16 de xullo ao 26 de agosto dese mesmo ano participou no XIII Festival de Música de Israel, onde dirixiu o seu último concerto.
A finais de setembro de 1973 Pau Casals sufriu un ataque ao corazón irreversible. Morreu o 22 de outubro de 1973, á idade de 96 anos, no Hospital del Auxilio Mutuo de San Xoán de Porto Rico, a consecuencia do ataque ao corazón. Posteriormente foi enterrado no Cemiterio Conmemorativo de San Xoán de Porto Rico.
O 9 de novembro de 1979, restablecida a democracia en España, os seus restos foron trasladados ao cemiterio de El Vendrell, a súa poboación natal, onde actualmente descansan.
Aínda que non chegou a ver o final do réxime franquista, foi homenaxeado póstumamente polo goberno español co rei Juan Carlos I, adicando en 1976 un selo de correos á súa figura con motivo do centenario do seu nacemento.
Segundo as súas memorias, así como o manifestou Albert E. Kahn en 1970, Casals sufriu circunstancias difíciles durante os seus anos de exilio en Prades, en parte a causa da súa vontade de non abandonar aos seus compatriotas internados nos campos de concentración do sueste de Francia durante a segunda guerra mundial e baixo a ocupación nazi. Mediante a celebración de concertos tratou de darlles apoio durante e despois da guerra.
Casals e as Suites para violonchelo só de Bach
miniatura|left|200px|Primeira páxina da Suite Nº 1 de Bach. Casals rescatou do esquecemento as Seis Suites para violonchelo só de J.S. Bach. As suites para violonchelo só de Bach non eran moi coñecidas ata a década de 1900, e durante moito tempo pensouse que estaban destinadas a ser estudos. Porén en 1890, cando tiña 14 anos, Casals descubriu nunha tenda de partituras de segunda man de Barcelona unha copia en mal estado dunha edición de Grützmacher das Seis Suites para violonchelo só de Bach. Durante 13 anos estudou as suites cada día antes de tocalas en público por primeira vez. Casals fixo máis tarde a súa versión persoal das seis suites. Contra o ano 1925, á idade de 48 anos, decidiu facer rexistralas nunha gravación, converténdose no primeiro violonchelista en gravalas entre os anos 1936 e 1939.
As súas versións das suites de Bach foron especialmente destacadas, e estas interpretacións que insistían nos matices, e que tamén quixera destacar o tamén catalán Gaspar Cassadó, contribuíu ao redescubrimento destas obras polo gran público.
Obra musical como violoncellista, compositor e director
Entre as contribucións máis importantes de Pau Casals destaca cambiar a técnica da interpretación de violoncello, buscando movementos máis naturais afastados da técnica ríxida do século XIX. Rescatou do esquecemento as suits para violoncello só de Johann Sebastian Bach, son famosas as gravacións que delas fixo entre 1936 e 1939. En calidade de intérprete achegou cambios innovadores á execución do violoncello e introduciu novas posibilidades técnicas e expresivas na devandita especialidade. Como director, buscaba igualmente a profundidade expresiva, a esencia musical que sabía alcanzar co violoncello.
Pau Casals exerceu tamén como profesor e compositor, con obras como o oratorio "El pessebre", estreado o 17 de decembro de 1960 no Fuerte de San Diego (Acapulco) e que dirixiría arredor de todo o mundo ata 1972, converténdose esta, na súa actividade musical máis importante dos seus últimos anos de vida. Tamén compuxo o Himno das Nacións Unidas (1971) e outras obras corais. Popularizou a canción catalá "El cant dels ocells" que se erixiu nun verdadeiro canto á paz.
Como profesor, impartiu numerosas clases maxistrais en institucións como a división de música da Universidade de Berkeley (Estados Unidos, 1960), os cursos de verán da Escola de Música de Marlboro (Estados Unidos), ou cursos de interpretación de verán na École Normale de Musique de París (Francia).
Discografía
Ao longo da súa carreira musical, Pau Casals realizou numerosos rexistros discográficos, tanto con agrupacións de música de cámara, como solista ou como solista. Entre as súas gravacións como solista cómpre salientar a das Seis Suites para violonchelo só de Bach realizada entre 1936 e 1939, sendo o primeiro rexistro discográfico das que xa son parte do repertorio fundamental de todo violonchelista.
Compromiso político e social
miniatura|dereita|180px|Monumento a Pau Casals en Barcelona. Xunto á súa extraordinaria carreira como músico, Pau Casals mantivo sempre unha incansable dedicación á defensa da paz, a democracia e a liberdade, e ao longo da súa vida deixou constancia do seu compromiso en favor da clase traballadora.
Suzuki
Suzuki Motor Corporation (スズキ株式会社), é unha empresa xaponesa dedicada á fabricación de automóbiles (especialmente todoterreos e compactos), motocicletas, motores fóra borda, e unha variedade de produtos equipados con motores de combustión. Foi fundada en 1909 na localidade de Hamamatsu por Michio Suzuki. En 2016 Suzuki foi o maior fabricante de automóbiles subcompactos a nivel mundial. Por segundo ano consecutivo, foi a marca número un en automóbiles pequenos. En setembro de 2017, as vendas globais da marca superou 102,6 millóns de unidades comercializadas dende que iniciou a fabricación de automóbiles en 1955. A cifra produtiva de Suzuki situouse en 3,05 millóns de unidades en 2019, un 11,1% menos que o ano anterior. A marca construíu 946.768 unidades no Xapón, e a súa produción no resto do mundo foi de 2,1 millóns de unidades.
Pau Casals
Compromiso político e social
A pesar de que, durante os anos do réxime franquista, nos estamentos oficiais e medios de comunicación españois o chamaban Pablo Casals, sempre reclamou que lle chamasen Pau, non só por que ese era o seu nome en catalán, lingua que sempre defendeu, senón tamén porque en catalán a palabra "pau" significa "paz".
Suzuki
Suzuki é un fabricante independente, aínda que durante uns anos tivo vínculos próximos con General Motors e Volkswagen, sen chegar a ser controlado por outro fabricante.
Historia
miniatura|Suzulight de 1955 miniatura|Suzuki SC 100 CX-G (versión especial) de 1979 A compañía foi fundada en 1909 co nome de Suzuki Loom Works, dedicada inicialmente á fabricación de teares. En 1952 Suzuki comezou a fabricar un modelo de bicicleta motorizada equipada cun motor 2x36cc. Ao ano seguinte introduciu un segundo modelo de bicicleta. En 1954 cambiaouse o nome da compañía polo de Suzuki Motor Co., Ltd, e construíuse a “Colleda”, a súa primeira motocicleta completa. Tratábase dunha máquina monocilíndrica de 90cc.
Pau Casals
Compromiso político e social
En 1926 creou en Barcelona a Associació Obreira de Concerts (Asociación Obreira de Concertos): unha entidade independente cuxo obxectivo era permitir o acceso da clase traballadora ao ensino da música e a audición de concertos.
Coñecido polos seus ideais republicanos, en 1931 mostrou publicamente o seu contento pola proclamación da Segunda República en España, e foi convidado a participar nos actos conmemorativos do suceso. Participou nos actos dirixindo a Orquestra Pau Casals e o Orfeó Gracienc, que interpretaron a Novena Sinfonía de Beethoven nunha actuación no Palacio de Montjuïc de Barcelona.
Suzuki
Historia
En outubro de 1955 Suzuki introduciu o seu primeiro coche fabricado en serie, o Suzulight, con motorización de dous cilindros, dous tempos e 360cc. que tivo moi boa acollida no Xapón. En 1961 introduciu o Suzulight Carry, que foi a primeira das moitas furgonetas da marca.
A vida vexetal
A vida vexetal é unha novela escrita por Lois Xosé Pereira entre 1989 e 1991, e publicada por Baía Edicións en abril de 1992
Suzuki
Historia
O primeiro automóbil Suzuki que entrou en produción regularmente foi o Suzulite de 1961, un pequeno vehículo de 4 prazas coas siglas 360 TL. O motor, situado na parte dianteira en posición transversal, era de dous cilindros en liña, e a súa cilindrada era de 360cc. A tracción era dianteira e a transmisión de tres velocidades. Cunha potencia de 21 CV SAE a 4500 rpm, podía alcanzar os 85 km/h.
Pau Casals
Compromiso político e social
En 1933 rexeitou un convite para actuar en Alemaña por mor da chegada ao poder de Adolf Hitler, cuxa doutrina detestaba. Manifestou a súa intención de non tocar nese país ata que non houbese un cambio de réxime político.
A vida vexetal
Sinopse
A novela relata a historia de como un rapaz orfo, que non soporta o dominio que lle impoñen na súa casa a súa nai viúva e os seus tíos, decide marchar para vivir coa súa moza nun almacén de xoguetes abandonado. A felicidade invade ao rapaz ao principio; porén, a súa moza (Pandora), queda embarazada e, tras dar a luz a un fillo, a miseria e a falta de traballo terminan por conducir á morte a ambos. O protagonista da historia remata tolo, recluído nun hospital psiquiátrico.
Suzuki
Historia
Nos anos 1970, os modelos Fronte e Jimny fixeron posible aumentar as exportacións. En 1981 Suzuki alcanzou un acordo con General Motors para satisfacer a crecente demanda de coches pequenos. Coa axuda de "Isuzu" o "Sprint" de Chevrolet ("Suzuki Cultus" no Xapón) introduciuse nos Estados Unidos, co que deu inicio á serie de alianzas que realizou con outros fabricantes automobilísticos. En 1985 o modelo "Samurai" foi o primeiro automóbil nos Estados Unidos lanzado baixo a marca de fábrica de Suzuki. Así mesmo, dende 1987 Suzuki exportou algúns dos seus modelos aos Estados Unidos baixo a marca de fábrica Geo creada por GM para competir coas marcas estranxeiras. En 1998 Chevrolet absorbeu Geo, pasando os seus modelos a ser vendidos baixo a marca Chevrolet.
Pau Casals
Compromiso político e social
En 1936, co estalido da guerra civil española situouse publicamente a prol do bando republicano.
A vida vexetal
Estilo
A obra está ambientada nunha "cidade bíblica", da que nunca se precisa o nome e que periodicamente sofre o ataque duns dinosauros salvaxes, que a derrúen por completo. A obra desenvólvese ao longo de 25 capítulos, nos que o autor relata os sucesos mediante o uso dunha linguaxe complexa.
Suzuki
Historia
En 2002, as vendas globais da marca alcanzaron os 30 millóns de unidades.
Pau Casals
Compromiso político e social
O 27 de xuño de 1945, finalizada a segunda guerra mundial, ofreceu un concerto no Royal Albert Hall de Londres coa Orquestra Sinfónica da BBC dirixida por Adrian Boult e, ao finalizar o concerto, transmitiu unha mensaxe a Cataluña dende os estudos da BBC. Ese mesmo ano, logo dunha semana de concertos por Inglaterra, decidiu non volver tocar nese país en protesta pola inmovilidade dos países aliados ante o réxime do xeneral Franco. Rexeitou tamén os Doutorados Honoris Causa das universidades de Oxford e Cambridge.
Coa consolidación do réxime franquista decidiu trasladarse a vivir a San Xoán de Porto Rico (a súa nai nacera en Porto Rico, onde os seus avós maternos, cataláns, foran a traballar).
En 1946 decidiu non volver tocar en público mentres que as democrácias non cambiaran a súa actitude cara ao goberno de Franco, comezando o seu segundo exilio en Prades. Dende ese ano e ata 1950 adicouse á composición, ao estudo e ao ensino, mentres seguía axudando aos refuxiados españois no estranxeiro. Tamén en 1950 impulsou a celebración dos primeiros Xogos Florais da lingua catalá no exilio que tiveron lugar en Perpiñán (Francia).
Suzuki
Fabricación
A maior produción de vehículos de Suzuki continúa centrándose no Xapón e na India, con Maruti Udyog.
Brida (electricidade)
Orixes
A orixe das primeiras patentes de bridas son de 1958 baixo marca de Ty-Rap pola compañía eléctrica Thomas & Betts. Eran deseños para suxeitar os cables aos soportes nos avións. O deseño orixinal consistía nun soporte de metal. Máis tarde o deseño evolucionou na vez por poliamida PA6.6 (nailon). Anteriormente os cables suxeitábanse con cordóns, de xeito similar a como se atan os chourizos. O cordón daba unha volta ao redor do feixe de cables e continuaba unha distancia ata a seguinte atadura. O bo uso do sistema dependia de atar cada feixe ben preto e manter esa tensión en todo o feixe de cable que se suxeitaba. Se era necesario unha reparación ou rompía calquera fío podía desfacerse o feixe. As bridas pasaron a individualizar cada suxeición o que garantía un bo atado aínda que fallase algunha das bridas e facilitaba as reparacións.
Suzuki
Fabricación
En 2020, a entrada en vigor da normativa sobre emisións da Unión Europea supuxo o fin da comercialización do Suzuki Jimny nos estados membros debido ás súas elevadas emisións de dióxido de carbono, que poderían afectar a media de toda a súa gama de modelos, o que lle obrigaría a pagar unha multa.
Pau Casals
Compromiso político e social
O 13 de xullo de 1954 o Parlamento de Cataluña no exilio, reunido na embaixada da República Española en México, propúxolle como Presidente da Generalitat de Cataluña. O violoncellista rexeitou o cargo, convencido de que "sirvo mellor a Cataluña nas circunstancias actuais como a sirvo" e porque dicía non estar á altura de tal dignidade.
O 24 de outubro de 1958 foi convidado a participar na Asemblea Xeral das Nacións Unidas, para conmemorar o Día das Nacións Unidas. O concerto, xunto coa mensaxe de paz que Casals gravara uns días antes en Xenebra, foi retransmitido por radio a máis de 40 países. Aquela intervención converteuno nun dos símbolos mundiais da loita pola paz e a liberdade no mundo, e valeulle o nomeamento ao Premio Nobel da Paz dese mesmo ano.
O 13 de novembro de 1961 realiza un concerto na Casa Branca xunto ao Gobernador de Porto Rico, Luís Muñoz Marín, convidado persoalmente polo presidente dos Estados Unidos John Fitzgerald Kennedy. Previamente, Casals apoiara publicamente a política demócrata do presidente Kennedy.
Brida (electricidade)
Descrición
miniatura|esquerda|Unha brida (en verde) e a sección do sistema de subxección (en azul). miniatura|dereita|Uso de bridas (de cor negra) suxeitando feixes de cables nun Airbus-A320. As bridas empregadas actualmente son de naylon, plástico, ou metal. Compóñense dunha cremalleira sobre a cal escorrega unha peza que fai de tope, permite a xeitar o peche e a presión sobre o feixe. As bridas miden dende uns centímetros ata máis dun metro dependendo do uso que se faga delas.
Pau Casals
Compromiso político e social
O 19 de abril de 1962 actúa no Memorial Opera House de San Francisco onde presenta "El Pessebre". Con motivo dese concerto, Pau Casals anuncia que dedicará o resto da súa vida a unha cruzada persoal pola dignidade humana, a fraternidade e a paz.
Brida (electricidade)
Descrición
O uso maioritario de poliamida 6.6 ten múltiples vantaxes:
Pau Casals
Compromiso político e social
O 24 de outubro de 1963 volve á sede das Nacións Unidas en Nova York para interpretar "El Pessebre", coa Orquestra do Festival Casals e o Coro da Orquestra de Cleveland. O presidente dos Estados Unidos, John Fitzgerald Kennedy, concédelle a "Medalla da Liberdade" de Estados Unidos.
O 24 de outubro de 1971 recibe a Medalla da Paz nunha homenaxe na sede da Asemblea Xeral das Nacións Unidas en Nova York. No acto interpretouse, baixo a súa dirección, o Himno das Nacións Unidas composto por Casals con letra do poeta W.H. Auden por encarga da organización. A peza convértese no Himno á paz, como tamén é coñecida. Tras a interpretación do himno da ONU Casals pronunciou un discurso en inglés e catalán, nun momento en que a lingua catalá era perseguida en España, converténdose na primeira persoa que utilizaba a lingua catalá na Asemblea Xeral das Nacións Unidas. No discurso, no que fai un encomio á paz, declárase catalán, e afirma que "Cataluña foi a nación máis grande do mundo". Tras o discurso, interpretou "El cant dels ocells" (en galego, "O canto dos paxaros"), unha composición tradicional catalá que, desde entón, converteuse nun novo himno á liberdade.
Brida (electricidade)
Normativa
miniatura|dereita|Bridas para o marcado dos cables. As bridas fabrícanse segundo a normativa DIN EN 62275 para uso en cables de instalacións eléctricas, especifícase:
Bridas en España
A chegada das bridas a España foi da man da empresa Unex de L'Hospitalet de Llobregat, fundada en 1964.
Pau Casals
Compromiso político e social
Pau Casals estaba afiliado desde sempre á Lliga Regionalista catalá.
Recoñecementos persoais
miniatura|75px|dereita|Medalla da Liberdade dos Estados Unidos.
Eventos en homenaxe a Pau Casals
Actualmente, celébranse tres festivais internacionais de música que levan o nome de Pau Casals. Estes festivais celébranse en tres das localidades máis importantes na vida de Casals: El Vendrell, localidade onde naceu, creceu e descansan os seus restos; Prades (Francia), onde viviu exiliado tralo triunfo franquista na guerra civil española; e San Juan de Porto Rico, onde fixou a súa residencia en 1942 ata a súa morte en 1973. Os festivais actuais son:
Ademais cada catro anos dende o ano 2000 tiña lugar nas localidades alemás de Kronberg e Frankfurt am Main a International Pablo Casals Cello Competition, auspiciada pola Kronberg Academy, un concurso para descubrir e impulsar as carreiras dos futuros valores do violonchelo e que estaba apoiada pola Pau Casals Foundation, baixo o patronazgo de Marta Casals Istomin. Un dos premios era o uso dun dos violonchelos Gofriller de Casals. O primieiro premio principal entregado foi para Claudio Bohórquez no 2000. O concurso só contou con dúas edicións, a inaugural do 2000 e outra no 2004.
Museos e outros edificios adicados a Pau Casals
miniatura|right|200px|Museo Pablo Casals en San Xoán, Porto Rico. No centro de El Vendrell, no paseo marítimo de Sant Salvador, está a Casa-Museo de Pau Casals, centrado na vida e a obra do violonchelista catalán. No barrio de Sant Salvador da mesma poboación atópase a sede da Fundación Pau Casals, con outra casa-museo fronte a un auditorio bautizado co seu nome, e cun busto realizado polo escultor Josep Maria Subirachs.
No Vello San Xoán, en Porto Rico, existe outro museo adicado á figura de Pau Casals chamado Museo Pablo Casals. O 3 de outubro de 2009, a Sala Sinfónica Pablo Casals, unha sala sinfónica de San Xoán (Porto Rico) foi inaugurada e bautizada en honor a Pau Casals, o edificio custou 34 millóns de dólares e foi deseñado por Rodolfo Fernández, sendo o maior anexo do complexo do Centro de Bellas Artes e a sede da Orquesta Sinfónica de Puerto Rico.
En 1987 inaugurouse en Toquio (Xapón) o Casals Hall, sede de concertos de música de cámara.
En Chicago, Illinois (Estados Unidos) existe unha escola que leva o nome do violonchelista catalán, a Pablo Casals Elementary School.
Uganda nos Xogos Olímpicos
Uganda participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1956, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1976 cando se uniu a un boicot. Uganda nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Os deportistas ugandeses gañaron un total de once medallas, todas elas en atletismo e boxeo.
O Comité Olímpico Nacional de Uganda foi creado en 1950 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1956.
Harlequin F.C.
O Harlequin Football Club (tamén coñecido como Harlequins ou Quins) é un club de rugby inglés que xoga na máxima categoría do rugby inglés, a Aviva Premiership. O seu estadio está localizado en Londres e é The Stoop. Este estadio está localizado xusto ao lado do templo do rugby, o Estadio de Twickenham.
Na era afeccionada, moitos dos xogadores traballaban na cidade de Londres, e o club seguiu a ter fortes vínculos co sector financeiro.
Historia
O Hampstead Football Club foi fundado en 1866, e o seu primeiro xogo rexistrado tivo lugar en 1867. Foron renomeados como Harlequin Rugby Football Club en 1870, supostamente porque os membros xa non o consideraban como puramente local, e as siglas HFC tiñan que seguir no novo nome. A palabra 'Harlequin' foi atopada nun dicionario e tódolos presentes aceptárona coma o novo nome. Debido a isto, houbo unha escisión nunha parte dos membros, e os que non formaron parte dos Harlequins formaron un novo club coñecido como os Wasps. miniatura|esquerda|300px|Harlequins na tempada 2005-2006 Nos seus primeiros anos, foron moi nómades na súa existencia e xogaron nun total de 15 lugares. Dende 1909, só xogaron en tres.
En 1906, os Quins foron invitados pola Rugby Football Union para usar o Twickenham Stadium.
En 1963, os Quins adquiriron un terreo de atletismo de 14 acres (57.000 m2), que se converteu no campo de adestramento dos Harlequins. Este pasou a ser o seu fogar: a terra Stoop Memorial. Este é o nome de Adrian Dura Stoop.
No campo, e coa introdución das ligas en 1987, traendo consigo un contorno máis competitivo, os Quins mantiveran a súa posición na Primeira División, como un dos principais 12 clubs de Inglaterra ata o 2005.
O club gañou os torneos knockout da Rugby Football Union en dúas ocasións: a John Player Cup en 1988 e a Pilkington Cup en 1991. Ademais, xogaron as finais de 1992, 1993 e 2001. En 2012 chegou o seu primeiro título de liga, gañando na final a Leicester Tigers por 30-23.
Harlequins FC é o equipo que máis veces gañou a European Challenge Cup, a segunda competición continental, con 3 títulos no seu palmarés.
Caster Semenya
Mokgadi Caster Semenya, nada en Pietersburg o 7 de xaneiro de 1991 é unha mediofondista surafricana, campioa olímpica.
Traxectoria
Gañou a medalla de ouro nos 800 metros femininos nos Campionatos do Mundo de 2009 cun tempo de 1:55.45 e nos de 2017 coa súa mellor marca persoal, 1:55.16. Tamén gañou a medalla de ouro no Mundial de 2011 e nos Xogos Olímpicos de 2012 e 2016.
Vida privada e honras
En 2012, Semenya foi nomeada Deportista Surafricana do Ano nos SA Sports Awards en Sun City. Semenya recibiu a Orde de bronce de Ikhamanga o 27 de abril de 2014, como parte das celebracións do Día da Liberdade.
Semenya casou coa súa parella, Violet Raseboya, en decembro de 2015.
En outubro de 2016, a IAAF anunciou que Semenya estaba entre as candidatas femininas como Mellor Atleta do Ano 2016.
Daga
miniatura|300px|[[Coitelo de loita Fairbairn–Sykes, daga moderna]] Unha daga é un coitelo cunha punta moi afiada e normalmente con dous bordos afiados, normalmente deseñada ou capaz de empregarse como arma de pulo ou de apuñalamento. As dagas usáronse ao longo da historia da humanidade para enfrontamentos en combate corpo a corpo, e moitas culturas empregaron dagas adornadas en contextos rituais e cerimoniais. A forma distintiva e o uso histórico da daga fixérono icónica e simbólica. Unha daga no sentido moderno é unha arma deseñada para o combate corpo a corpo ou a defensa persoal. Non obstante, os coitelos de dobre fío tiveron diferentes papeis en diferentes contextos sociais.
Describíronse como dagas unha gran variedade de coitelos, incluídos coitelos que presentan só un único filo, como o puñal rondel europeo ou o pesh-kabz afgán, ou, nalgúns casos, sen ningún tipo de filo, como o estilete do Renacemento. Non obstante, nos últimos cen anos máis ou menos, na maioría dos contextos, unha daga ten certas características definibles, incluídas unha folla curta cunha punta afiada, unha espiña central e normalmente dous bordos cortantes pola lonxitude total da folla, máis ou menos. A maioría das dagas tamén presentan unha garda cruzada completa para evitar que a man vaia cara aos bordos afiados.
As dagas son principalmente armas, polo que a lexislación sobre coitelos en moitos lugares restrinxe a súa fabricación, venda, posesión, transporte ou uso.
Historia inicial
150px|miniatura|Daga neolítica do [[Muséum de Toulouse]] miniatura|upright=.5|esquerda|Daga de ferro ibera prerrománica forxada entre os séculos V e III a.C. As primeiras dagas estaban feitas con materiais como o sílex, o marfil ou o óso na época neolítica.
As dagas de cobre apareceron por primeira vez a principios da Idade de Bronce, no III milenio antes de Cristo, e recuperáronse dagas de cobre do Minoico Inicial III (2400-2000 a.C.) en Knossos.
No antigo Exipto, as dagas normalmente facíanse de cobre ou bronce, mentres que a realeza tiña armas de ouro. Polo menos desde o Exipto predinástico, (c. 3100 a.C.) as dagas adornábanse como obxectos cerimoniais con empuñaduras douradas e posteriormente aínda máis ornamentadas e variadas. Recuperouse unha daga de prata temperá cun deseño de nervio medio. A apertura da tumba de Tutankamón en 1924 revelou dúas dagas, un cunha folla de ouro e outro de ferro fundido. Crese que as momias da XI Dinastía foron enterradas con sabres de bronce; e hai unha daga de bronce de Thut-mes III (Dinastía XVIII), arredor de 1600 a.C., e armaduras de bronce, espadas e puñais de Mene-ptah II (Dinastía XIX) arredor do ano 1300 a.C.
A produción de ferro non comezou ata o 1200 a.C., e o mineral de ferro non se atopou en Exipto, polo que a daga de ferro é rara e o contexto suxire que se valoraba nun nivel igual ao da súa homóloga cerimonial de ouro. Estes feitos e a composición da daga suxeriron hai tempo unha orixe meteorítica, con todo, a evidencia desta orixe non foi totalmente concluínte ata xuño de 2016 cando os investigadores que utilizaron espectrometría de fluorescencia de raios X confirmaron proporcións similares de metais (ferro, 10 % níquel e 0,6 % cobalto) nun meteorito descuberto na zona, depositado por unha antiga chuvia de meteoritos.
Un dos primeiros obxectos feitos con ferro fundido é unha daga que data antes do 2000 a.C., atopada nun contexto que suxire que foi tratada como un obxecto ornamental de gran valor. Atopada nunha tumba real hatti datada ao redor do 2500 a.C., en Alaca Höyük, no norte de Anatolia, a daga ten unha folla de ferro fundida e un mango de ouro.
Antigüidade
Os artesáns e ferreiros de Iberia, no que hoxe é o sur de España e o suroeste de Francia produciron diversas dagas e espadas de ferro de alta calidade dende o século V ata o III a.C., con ornamentacións e patróns influídos pola cultura grega, púnica (cartaxinesa) e fenicia. A excepcional pureza do ferro ibérico e o sofisticado método de forxa, que incluía o martelado en frío, produciron armas de dobre fío de excelente calidade. Pódense atopar deseños tecnoloxicamente avanzados como coitelos abatibles oxidados entre os artefactos de moitos enterramentos da cremación da Segunda Idade do Ferro ibérica ou en escavacións do Imperio Romano en toda España e o Mediterráneo. Os soldados ibéricos levaban varios tipos de dagas de ferro, a maioría baseados en versións acurtadas de espadas de dobre fío; porén, o verdadeiro puñal ibérico tiña unha folla de forma triangular. As dagas e as espadas ibéricas adoptáronas posteriormente Aníbal e os seus exércitos cartaxineses. Os Lusitanii, un pobo precéltico que dominaba as terras ao oeste de Iberia (a maior parte do moderno Portugal e Estremadura) mantivo con éxito o Imperio Romano durante moitos anos cunha variedade de tácticas innovadoras e armas lixeiras, incluíndas lanzas curtas de ferro e puñais modelados segundo patróns ibéricos.
Durante o Imperio Romano, os lexionarios recibían un pugio (do latín pugnō, ou "loita"), un puñal de ferro de dobre fío cunha folla de 7-12 polgadas. O deseño e fabricación do pugio tomouse directamente das dagas e as espadas curtas ibéricas; os romanos mesmo adoptaron a daga ibérica de folla triangular, á que chamaron parazonium. Do mesmo xeito que o gladius, o pugio usábase a miúdo como arma para apuñalar. Como arma extrema de combate a curta distancia, o pugio foi a última liña de defensa do soldado romano. Cando non estaba na batalla, o pugio servía como coitelo.
Idade media
miniatura|Debuxo dun combate co dagas (degen) en [[Hans Talhoffer (1467)]] O termo daga aparece na Baixa Idade Media, o que reflicte o feito de que aínda que a daga fora coñecida na antigüidade, desaparecera durante a Primeira Idade Media, substituída polo coitelo ou o seax.
A daga reapareceu no século XII como "puñal cabaleiro", ou máis ben como daga cruzada ou quillon, e foi desenvolvido nun brazo común e ferramenta para uso civil no período tardomedieval.
A representación máis antiga coñecida dunha daga de empuñadura cruzada é o chamado "relevo de Guido" dentro do Grossmünster de Zürich (c. 1120). Na Biblia de Morgan (c. 1240) atópanse varias representacións da daga de empuñadura cruzada completamente desenvolvido. Moitas destas dagas con empuñadura cruzada semellan espadas en miniatura, con gardas cruzadas e pomos moi similares ás espadas da época. Outras, con todo, non coinciden exactamente cos deseños de espadas coñecidos, xa que teñen grandes pomos ocos en forma de estrela nas chamadas "dagas heráldicas de Borgoña" ou cruz e pomo de estilo antena, que lembran as dagas da época de Hallstatt. O tipo de empuñadura cruzada persistiu ata o Renacemento.
O termo francés antigo dague parece referirse a estas armas no século XIII, xunto con outros termos como poignal e basilard. O vocábulo dagger empregouse no inglés medio dende a década de 1380.