cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otava
1867 - 1945
En 1867, coa independencia do Canadá, Otava tornouse a nova capital do recentemente criado país, e a súa poboación alcanzara os 18 mil habitantes. A cidade medraba de xeito desorganizado, construíndose varias ferrovías no centro da cidade, para a acomodación do transporte e comercio de madeira. En 1896, o entón primeiro ministro do Canadá, Wilfrid Laurier, criou un programa de planeamento urbano, cuxo principal obxectivo era o embelecemento da cidade, que non saíu do papel.
En 1900, un incendio destruíu boa parte da cidade, facendo que boa parte dos 60 mil habitantes da Otava de entón ficasen desabrigadas. A cidade reconstruíuse lentamente ata 1912, cando xa alcanzara os 90 mil habitantes. O 3 de febreiro de 1916, a parte central do antigo parlamento canadense foi destruída nun incendio. Coa Casa dos Comúns estabelecida temporalmente no que actualmente é o Museo Canadense de Natureza, a parte central reconstruíuse, unha estrutura gótica, coñecida como Torre da Paz, que se tornou coñecida co pasar do tempo como o principal símbolo da cidade.
En 1937, o entón primeiro ministro do Canadá William Lyon Mackenzie King nomeou a Jacques Gréber -un famoso urbanista francés, responsábel da revitalización urbana de París- para replanexar a cidade de Otava. Co inicio da segunda guerra mundial, os planos ficaron novamente no papel, e Jacques Gréber volveu para Francia.
1945 - Tempos actuais
miniatura|O [[parlamento do Canadá, ás marxes do Río Otava e do Canau Rideau.]]
Despois da guerra proseguiron os intentos de mellorar a organización urbana da cidade, con Jacques Gréber novamente no Canadá. O plano proposto por Gréber aprobouse polo parlamento canadense en 1951. Con iso, quitáronse 51 km de ferrovías, e a estación central de tren moveuse a unha rexión máis afastada do centro da cidade, a leste. Tamén foron construídos moitos parques en volta da cidade, ben como un xigantesco parque, con máis de 35 mil hectáreas, na cidade veciña de Gatineau. O plano tamén indicaba que predios gobernamentais deberían construírse non todos concentrados nunha área senón, en vez diso, seren construídos nos límites da cidade. Ao longo da década de 1960 e de 1970, tales planos continuaron, coa criación de praias e máis parques.
Entrementres, o concello instituíu a Commercial and Industrial Development Corporation (actualmente Economic Development Corporation), en 1962, para promover o crecemento económico de Otava. Este órgano municipal criou 12 parques industriais ao longo da década de 1960 e de 1970. En 1973, unha lei que propuña límites á altura máxima dos predios construídos no centro da cidade foi rexeitada polo Consello municipal. Con iso, máis e máis rañaceos foron construídos no centro da cidade. Co medo a embotellamentos e problemas no sistema de transporte público, Otava replantou totalmente o seu sistema de transporte público, coa creación de máis liñas de ómnibus, así como liñas de light rail.
En 2001, fusionáronse 10 cidades con Otava, entón con preto de 350 mil habitantes dentro do seus límites municipais. Otava pasou a ter máis de 750 mil con esta fusión. As cidades fundidas son Cumberland, Gloucester, Goulborn, Kanata, Nepean, Osgoode, Rideau, Rockcliffe Park, Vanier e West Carleton.
Xeografía
Ottawa sitúase no marxe sur do río Ottawa, e engloba as desembocaduras do río Rideau e da Canle Rideau. A parte máis antiga da cidade (onde se encontra o que queda de Bytown) coñécese como Lower Town (en francés Basse-Ville; que significa "Cidade Baixa") e ocupa a zona entre a canle e os ríos. Cruzando a canle cara o oeste encóntrase Centretown (chamada a miúo "downtown"), que é o centro financeiro e comercial da cidade. Entre este lugar e o río Ottawa, a suave elevación da Parliament Hill (en francés Colline du Parlement, Cuíña do Parlamento) alberga gran parte dos edificios gobernamentais da capital, ademais de ser a sede lexislativa do Canadá.
A Cidade de Ottawa comprende varias áreas urbanas. A principal esténdese unha distancia considerable cara o leste, oeste e sur do centro, e inclúe as antigas cidades de Gloucester, Nepean e Vanier, o antigo pobo de Rockcliffe Park e as comunidades suburbanas de Manotick e Orleans. Ademais da área urbana principal, existe unha secundaria: a área urbana de Kanata, que comprende a parte urbanizada da antiga cidade de Kanata e o antigo pobo de Stittsville (70.320 hab.). Máis aló do cinto verde esténdese unha certa cantidade de cidades satélite e comunidades rurais que tamén son áreas urbanas (áreas periféricas) e forman parte do municipio de Ottawa. Estas son: Constance Bay (2.327 hab.), Kars (1.539 hab.), Metcalfe (1.610 hab.), Munster (1.390 hab.), Osgoode (2.571 hab.) e Richmond (3.287 hab.).
Ao outro lado do río Ottawa, que forma a fronteira entre Ontario e Quebec, apareece cidade de Gatineau. Aínda que son dúas cidades formal e administrativamente separadas en dúas provincias, Ottawa e Gatineau (xunto cunha certa cantidade de municipios veciños) constitúen, xuntas, a Rexión da Capital Nacional, cunha poboación conxunta de máis dun millón de habitantes, e considérase unha única área metropolitana.
Clima
Ottawa ten un clima temperado.As temperaturas varían considerablemente durante todo o ano, desde un récord máximo de 37,8 °C nos veráns de 1986 e 2001, a un mínimo de -36,1 °C no inverno de 1943 (esta última é a segunda maior temperatura mínima rexistrada nunha capital nacional, solo por detrás de Ulán Bator, Mongolia). Esta ampla gama de temperaturas permite a práctica de numerosas actividades ao largo do ano, e tamén require dispoñer de roupa adecuada para cada época. Se atendemos á temperatura media anual, Ottawa é a sétima capital máis fría do mundo. No entanto, se atendemos á temperatura media de xaneiro, Ottawa figura en terceiro lugar, detrás de Ulán Bator (Mongolia) e Astaná (Kazaxistán).
A choiva xélida é tamén relativamente frecuente, incluso en relación a outras partes do país. En 1998, unha gran tormenta causou apagóns e afectou á economía local, a coñecida como Tormenta de xeo norteamericana de 1998.
Os veráns son relativamente cálidos e húmidos en Ottawa, aínda que son polo xeral cortos. A temperatura media en verán é de 26,5 °C, aínda que é frecuente que se dean temperaturas de 30 °C ou máis. No verán de 2005, rexistrouse unha temperatura máxima de 39,5 °C nalgunhas zonas. Durante os períodos de altas temperaturas, a elevada humidade do aire é un factor agravante, especialmente preto dos ríos. A cidade rexistra anualmente e de media, 41, 12 e 2 días con temperaturas superiores a 30 °C e 35 °C, respectivamente, contando coa humidade do aire. A temperatura máis alta rexistrada en Ottawa, tendo en conta a humidade do aire, foi de 48 °C, foi rexistrada o 1 de agosto de 2006.
As condicións climáticas primaverais e outinais son variables, propensas a extremos en temperaturas e a cambios imprevisibles. Rexistrátonse días calorosos, por encima de 30°C, a comezos de abril e finais de outubro, así como precipitación de neve ben entrado eo mes de maio e a comezos de outubro (aínda que tales acontecementos son inusuais e de breve duración). A precipitación anual media é, por término medio, dúns 870 milímetros. O día en que se recibiu a maior cantidade de choiva foi o 9 de setembro de 2004, cando os restos do Furacán Frances descargaron 135 mm de choiva na cidade. Ao ano hai 2.054 horas de sol de media (47% das totais).
Eco de La Estrada
Eco de La Estrada foi un semanario editado na Estrada entre 1912 e 1919.
Historia e características
Semanario agrarista subtitulado Periódico de interés general y de información agrícola, apareceu o 7 de abril de 1912. En 1918 subtitulábase Órgano de las sociedades agrícolas de este distrito. Estaba dirixido por Benigno Pío Losada a quen sucedeu Pedro Varela Castro e entre os seus redactores estaba Severino Trigo. Foi produto da radicalización anticaciquista da Federación Agraria do distrito da Estrada. Foi un dos voceiros do movemento de Acción Gallega. No periódico publicou colaboracións poéticas e literarias Manuel García Barros.
Otava
Clima
O 24 de febreiro de 2006, un terremoto de 4,5 grados na Escala de Richter sacudió Ottawa. De media, prodúcese un pequeno tremor na cidade cada tres anos.
Administración
Os habitantes de Ottawa elixen a un alcalde e 21 conselleiros para un mandato de ata tres anos de duración, o alcalde chámase Ottomar Miguel Da Silva Nunes. Os impostos de propiedade, venda e comercio aportan unha certa parte dos presupostos anuais municipais necesarios para o mantemento dos servizos públicos, aínda que a maioría proveñen de fondos do goberno nacional e provincial.
Demografía
A maioría da poboación de Otava é nativa do país. De acordo co censo nacional de 2001, Otava posúe unha poboación de 774.072 persoas, 310.132 propiedades e 210.875 familias. Cerca do 80,9% da poboación da cidade é branca non hispana, un 4,54%, negra, un 4,65% asiáticos, un 3,98% surasiáticos, 1,13% aborixes, 0,85% hispanos..
O 25,3% da poboación da cidade posúe menos de 19 anos, o 63,2% posúen entre 19 a 64 anos e 11,5% posúen máis de 65 anos de idade. A idade media é de 36,7 anos. Para cada 100 persoas do sexo feminino existen preto de 95,1 persoas do sexo masculino. Por cada 100 mulleres maiores de idade existen 92,1 homes.
A renda anual media dun traballador en Otava é de 39.713 dólares canadenses, e a renda media familiar é de 73.507 dólares canadenses. Os homes posúen renda anual media de 47.203 dólares canadenses, e mulleres, 31.641 dólares canadenses. A renda per capita na cidade é de 23.061 dólares canadenses.
Economía
miniatura|O centro comercial de Otava posúe moitos predios modernos coma este.
O sector público é facilmente o maior empregador da cidade, empregando preto de 72 mil persoas, que traballan para o goberno nacional, e outros 12 mil para o sector público municipal.
Otava é un centro tecnolóxico, onde máis de 800 empresas e as súas respectivas fábricas empregan a máis de 48 mil persoas. Debido a isto, Otava é ás veces chamada "capital nacional de alta tecnoloxía". Estas empresas están na maioría especializadas en investigación avanzada nun número de sectores que inclúen a creación e desenvolvemento de softwares, tecnoloxía ambiental, investigación espacial e telecomunicacións. Outro grande empregador é o sector de saúde, que emprega a 18 mil persoas.
Publícanse tres xornais diarios na cidade: O Ottawa Citizen e o Ottawa Sun en inglés, e Le Droit en francés. Alén diso, a cidade ten 4 emisoras de televisión (3 en inglés e unha en francés) e 16 de radio (14 en inglés e 2 en francés).
Recreación
miniatura|O Canada Day.
Parques
miniatura|Gansos no [[Andrew Haydon Park.]] Otava posúe máis de 3,230 hectáreas de parques e playgrounds, sendo a segunda cidade con máis área verde per capita, despois de Edmonton.
Eventos anuais
Otava é sede de varios festivais e eventos coñecidos nacionalmente:
Transportes
miniatura|[[Trens do sistema de light rail de Otava.]]
Otava posúe un sistema de vías expresas de aproximadamente 70 km de lonxitude, suficiente para atender ás demandas da cidade. Porén, este sistema non está ligado con aquela da cidade de Gatineau, o que causa serios problemas de tránsito entre as pontes que conectan Otava con Gatineau.
O sistema de transporte público é totalmente integrado, dispondo dunha eficiente malla de rotas de ómnibus e un sistema de light rail. Moitas vías públicas están dedicadas exclusivamente á ómnibus, bicicletas e/ou pedestres.
Cidades irmandadas
Otava está irmandada con:
Ademais mantén acordos de cooperación coas seguintes cidades:
Ramón Reimunde Noreña
Ramón Reimunde Noreña ou Ramom Reimunde Norenha, nado en San Martiño de Mondoñedo (Foz) o 18 de abril de 1949, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Entre 1972 e 1979 navegou como oficial en barcos españois e estranxeiros. Estudou Enxeñería Naval en Oviedo e Madrid. En 1979 obtivo o título de piloto e capitán de Mariña Mercante logo de estudar Náutica na Coruña. Licenciouse en Filoloxía Hispánica (1979) e en Filoloxía Galego-Portuguesa (1982) pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1981 foi nomeado profesor agregado de Lingua e Literatura Galega, con destinos en Viveiro, Lugo e Foz, accedendo en 1992 á condición de catedrático de Lingua Galega.
Colaborou con artigos en xornais como El Progreso e La Voz de Galicia, e ten participado en xornadas de ensino e congresos. É membro da Academia Galega da Língua Portuguesa.
Parque Nacional Müritz
O Parque nacional Müritz atópase no leste de Alemaña.
Características
O parque localízase preto da cidade de Waren, xunto o lago Müritz. Creouse no ano 1962 e conta cunha superficie protexida de 31.000 hectáreas. A súa cota máxima de altitude é de 160 metros.
Vexetación e fauna
Trátase dunha área onde predomina o bosque caducifolio. Son frecuentes a faia, o carballo e o bidueiro. Tamén existen piñeirais. As aves son moi abundantes e existen especies de alto valor ecolóxico, tales coma o pigargo, a aguia pomerana, a cegoña negra e o grou.
Secuenciación de Sanger
A secuenciación de Sanger ou método de secuenciación de Sanger é un método de secuenciación de ADN que foi inicialmente comercializado por Applied Biosystems e está baseado na incorporación selectiva de didesoxinucleótidos na terminación da cadea de ADN feita pola ADN polimerase durante a replicación do ADN in vitro. Foi desenvolvida por Frederick Sanger e colegas en 1977 e foi o método de secuenciación máis amplamente usado durante aproximadamente 40 anos. Máis recentemente, a secuenciación de Sanger de maior volume foi substituída polos métodos de secuenciación "Next-Gen", especialmente para análises de xenomas automatizados a grande escala. Porén, o método de Sanger segue sendo moi utilizado para proxectos a pequena escala, validación de resultados de Next-Gen e especialmente para obter lecturas de secuencias de ADN contiguas longas (> 500 nucleótidos). miniatura|upright=1.75|Método de Sanger (de terminación da cadea) para a secuenciación de [[ADN.]]
Método
O método de terminación da cadea clásico require un molde de ADN monocatenario, un cebador de ADN, unha ADN polimerase, desoxinucleótidos trifosfato normais (dNTPs) e di-desoxinucleótidos trifosfato modificados (ddNTPs); estes últimos terminan a elongación da febra de ADN. Estes nucleótidos de terminación da cadea carecen do grupo 3'-OH necesario para a formación dun enlace fosfodiéster entre dous nucleótidos, o que causa que a ADN polimerase deixe de alongar o ADN cando se incorpora un ddNTP modificado. Os ddNTPs poden ser etiquetados radioactivamente ou por fluorescencia para a deteción en máquinas de secuenciación automatizadas.
A mostra de ADN é dividida para facer catro reaccións de secuenciación separadas, que conteñen os catro desoxinucleótidos estándar (dATP, dGTP, dCTP e dTTP) e a ADN polimerase. En cada reacción engádese só un dos catro didesoxinucleótidos (ddATP, ddGTP, ddCTP ou ddTTP), mentres que os outros nucleótidos engadidos son os normais. A concentración de didesoxinucleótido debería ser aproximadamente 100 veces menor que o do desoxinucleótido correspondente (por exemplo, 0,005 mM ddTTP : 0,5 mM dTTP) para que se poidan producir suficientes fragmentos á vez que aínda se transcribe a secuencia completa. Poñéndoos nunha orde máis apropiada, neste proceso cómpren catro reaccións separadas para probar os catro ddNTPs. Despois de roldas de alongamento do ADN molde a partir do cebador unido, os fragmentos de ADN resultantes quéntanse, desnaturalízanse e sepáranse por tamaño usando electroforese en xel. Na publicación orixinal de 1977, a formación de bucles de bases apareadas de ADN monocatenario causou graves dificultades á hora de resolver as bandas nalgunhas localizacións. Isto realízase frecuentemente usando un xel desnaturalizante de poliacrilamida-urea con cada unha das catro reaccións que se "corren" nos catro carreiros do xel individuais (carreiros A, T, G, C). As bandas de ADN poden despois ser visualizadas por autorradiografía ou luz UV e a secuencia de ADN pode ser lida directamente da película de raios X ou imaxe do xel. Na imaxe da dereita, a película de raios X foi exposta ao xel e as bandas escuras corresponden a fragmentos de ADN de diferentes lonxitudes. Unha banda escura nun carreiro do xel indica un fragmento de ADN que é o resultado da terminación da cadea despois da incorporación dun didesoxinucleótido (ddATP, ddGTP, ddCTP ou ddTTP). As posicións relativas de diferentes bandas de catro carreiros, desde o fondo á parte superior, utilízanse despois para ler a secuencia de ADN. miniatura|Parte dun xel de secuenciación etiquetado radioactivamente miniatura|esquerda|Os fragmentos de ADN son etiquetados con etiquetas radioactivas ou fluorescentes no cabador (1), na nova febra de ADN cun dNTP etiquetado ou cun ddNTP etiquetado. Variacións técnicas da secuenciación de terminación da cadea son a etiquetaxe con nucleótidos que conteñen fósforo radioactivo para radioetiquetaxe ou usar un cebador etiquetado no extremo 5' cunha tinguidura fluorescente. A secuenciación de cebador tinguido facilita a lectura nun sistema óptico para unha análise máis rápida e económica e a automatización. O último desenvolvemento que fixeron Leroy Hood e os seus colaboradores de cebadores e ddNTPs etiquetados fluorescentemente preparou o camiño para a secuenciación de ADN de alto rendemento automatizada. miniatura|Escada de secuencia por secuenciación radioactiva comparada cos picos de fluorescencia
Os métodos de terminación de cadea simplificaron enormemente a secuenciación do ADN. Por exemplo, disponse comercialmente de kits baseados na terminación da cadea, os cales conteñen os reactivos necesarios para a secuenciación, pre-alicuotados e listos para usar. As limitacións son a unión non específica do cebador co ADN, que afecta á lectura exacta da secuencia do ADN e as estruturas secundarias do ADN, que afectan a fidelidade da secuencia.
Secuenciación de terminador de tinguidura
miniatura|esquerda|Electroforese capilar.
Imperio de Nicea
O Imperio de Nicea foi o maior dos estados fundados polos refuxiados do Imperio bizantino trala conquista de Constantinopla polos occidentais durante a Cuarta Cruzada. Durou de 1204 a 1261.
Secuenciación de Sanger
Secuenciación de terminador de tinguidura
A secuenciación de terminador de tinguidura (dye-terminator sequencing) utiliza a etiquetaxe fluorescente dos ddNTPs terminadores de cadea, o cal permite secuenciar nunha soa reacción, en vez de en catro reaccións como no método de cebador etiquetado. Na secuenciación de terminador de tinguidura, cada un dos catro terminadores de cadea didesoxinucleótidos etiquétase con tinguiduras (ou marcaxes) fluorescentes, cada un dos cales emite luz de diferente lonxitude de onda.
Imperio de Nicea
Fundación
miniatura|300px|dereita|O [[Imperio Latino, o Imperio de Nicea, o Imperio de Trebisonda e o Despotado de Epiro. As fronteiras son imprecisas.]] En 1204, o emperador bizantino Aleixo V Ducas fuxiu de Constantinopla en lugar de facer fronte ao exército cruzado. Teodoro I Láscaris, xenro de Aleixo III Anxo, foi proclamado emperador, pero esta tamén tivo que fuxir á cidade de Nicea en Bitinia, ao comprender que a situación en Constantinopla resultaba insostíbel.
Secuenciación de Sanger
Secuenciación de terminador de tinguidura
Debido á súa maior conveniencia e velocidade, a secuenciación de terminador de tinguidura é agora o método básico en secuenciación automatizada. As súas limitacións son os efectos da tinguidura debidos a diferenzas na incorporación dos terminadores de cadea etiquetados con tinguidura no fragmento de ADN, o que ten como resultado formas e alturas de pico desiguais no cromatograma do rastro da secuencia de ADN electrónica despois da electroforese capilar (ver figura da esquerda).
Imperio de Nicea
Fundación
O Imperio Latino, establecido polos cruzados en Constantinopla, non logrou establecer o seu control sobre o antigo territorio bizantino, polo que xurdiron estados sucesores do dominio bizantino en Epiro e Trebisonda, así como en Nicea. Pero Nicea era a máis próxima ao Imperio Latino e atopábase na mellor posición para intentar restablecer o Imperio Bizantino. Teodoro I Láscaris non logrou un éxito inmediato -foi derrotado en Poemaneum e Bursa en 1204-, pero si puido arrebatarlle gran parte de Anatolia noroccidental ao emperador latino Balduíno I, cando a este non lle quedou máis remedio que defenderse dos ataques de Kaloyan de Bulgaria. Teodoro tamén derrotou a un exército de Trebisonda, así como a outros rivais menores, facéndose co máis poderoso dos estados sucesores de Bizancio. En 1206 Teodoro proclamouse a si mesmo emperador en Nicea.
Secuenciación de Sanger
Secuenciación de terminador de tinguidura
Este problema foi combatido co uso de sistemas de encimas ADN polimerase modificados e tinguiduras que minimizan a variabilidade de incorporación, así como métodos para a eliminación dos chamados "borróns de tinguidura" ("dye blobs"). O método de secuenciación de terminador de tinguidura, xunto coos analizadores de secuencia de ADN de alto rendemento automatizados, foron usados na gran maioría dos proxectos de secuenciación ata a introdución da secuenciación de seguinte xeración.
Imperio de Nicea
Fundación
Durante os seguintes anos, establecéronse e romperon numerosas treguas e alianzas, segundo se desenvolvían as loitas entre os distintos estados sucesores de Bizancio, o Imperio Latino e os turcos selxúcidas de Iconio ou Sultanato de Rüm (cuxo territorio tamén era fronteirizo co de Nicea). Teodoro tratou de reforzar os seus dereitos nomeando un novo Patriarca de Constantinopla en Nicea. En 1219 casou coa filla da emperatriz latina Iolanda de Flandres, pero morreu en 1222 e foi sucedido polo seu fillo político Xoán III Ducas Vatatzés.
Secuenciación de Sanger
Automatización e preparación da mostra
miniatura|Vista do comezo dun exemplo de lectura de terminador de tinguidura Os instrumentos de secuenciación de ADN automatizada (secuenciadores de ADN) poden secuenciar ata 384 mostras de ADN nun só lote. Os procesamentos dos lotes poden facerse as 24 horas do día. Os secuenciadores separan as febras por tamaño (ou lonxitude) usando electroforese de capilaridade, detectan e rexistran a fluorescencia das tinguiduras, e presentan os datos como cromatogramas de rastros de picos de fluorescencia. As reaccións de secuenciación (termociclado e etiquetaxe), o lavado e a resuspenión das mostras nunha solución tampón realízanse por separado, antes de cargar as mostras no secuenciador. Existen varios paquetes de software comerciais e non comerciais que poden eliminar os rastros de ADN de baixa calidade automaticamente. Estes programas calculan a calidade de cada pico e eliminan os picos de baixa calidade (que están xeralmente localizados nos extremos da secuencia). A exactitude deses algoritmos é inferior ao exame visual feito por un operador humano, pero é adecuado para o procesamento automatizado de conxuntos de datos de secuencias grandes.
Imperio de Nicea
Expansión
En 1224 o reino latino de Tesalónica foi anexionado polo déspota de Epiro, pero en 1230 o propio Epiro caeu en mans dos búlgaros. Con Trebisonda carente dun poder real, Nicea era o único estado bizantino que quedaba, e Xoán III expandiu o seu territorio ata o mar Exeo. En 1235 aliouse con Iván II de Bulgaria, permitíndolle a este estender a súa influencia a Tesalónica e Epiro. En 1242 os mongois invadiron o territorio selxúcida e, aínda que Xoán III temeu que a continuación o atacasen tamén a el, ao cabo acabaron coa ameaza selxúcida sobre Nicea. En 1245 Xoán aliouse co Sacro Imperio a través do seu matrimonio con Constanza Ana, filla de Federico II. Cara a 1248 Xoán derrotara aos búlgaros e rodeara o Imperio Latino, e seguiu reconquistando territorios latinos ata a súa morte en 1254.
Secuenciación de Sanger
Retos
Retos comúns que presenta a secuenciación do ADN polo método de Sanger son a baixa calidade nas primeiras 15-40 bases da secuencia debido á unión de cebadores e á calidade deteriorada de rastros de secuencias de máis de 700-900 bases. O software de base calling (no que se identifican as bases polos sinais de intensidade da luz), como Phred, proporciona unha estimación da calidade para axudar na eliminación de rexións de baixa calidade de secuencias.
Imperio de Nicea
Expansión
Teodoro II Láscaris, o fillo de Xoán III, tivo que facer fronte a invasións búlgaras en Tracia, pero defendeu con éxito o seu territorio. Epiro tamén se rebelou, aliándose con Manfredo de Sicilia, e Teodoro II morreu en 1258. Xoán IV Ducas Láscaris sucedeuno, pero como aínda era un neno, reinou baixo a rexencia do xeneral Miguel Paleólogo. Miguel proclamouse coemperador (como Miguel VIII) en 1259, e conseguiu derrotar un ataque combinado de Manfredo, o déspota de Epiro e o príncipe latino de Acaia na batalla de Pelagonia.
Reconquista de Constantinopla
En 1260 Miguel comezou o asalto da propia Constantinopla, algo que os seus predecesores fora incapaces de levar a cabo. Aliouse con Xénova e o seu xeneral Alexios Strategopoulos dedicou meses a estudar Constantinopla para planear o seu ataque. En xullo de 1261, mentres que gran parte do exército latino loitaba noutro lugar, Alexios puido convencer aos gardas de que abrisen as portas da cidade. Unha vez dentro, incendiou o barrio veneciano (pois Venecia era a inimiga de Xénova e en gran medida a responsábel da toma da cidade en 1204). Miguel foi recoñecido emperador poucas semanas máis tarde, restaurando o Imperio Bizantino.
Os habitantes do Imperio restaurado consideraron ao Imperio de Nicea como o verdadeiro sucesor do Imperio Bizantino, malia aínda seguiren existindo o Imperio de Trebisonda e o principado latino de Acaia. Acaia sería pronto reconquistada, pero Trebisonda permaneceu independente ata a conquista otomá. O Imperio restaurado tivo que facer fronte desde entón á nova ameaza que representaban os turcos otománs que xurdiron en substitución dos derrotados selxúcidas.
Secuenciación de Sanger
Retos
En casos nos que se clonan fragmentos de ADN antes de secuenciar, a secuencia resultante pode conter partes do vector de clonación. En contraste, a clonación baseada en PCR e as tecnoloxías de secuenciación de seguinte xeración baseadas en pirosecuenciación adoitan evitar o uso de vectores de clonación. Recentemente, desenvolvéronse os métodos de secuenciación de Sanger nun paso (combinando amplificación e secuenciación) como Ampliseq e SeqSharp, que permiten unha rápida secuenciación de xenes diana sen clonar ou antes da amplificación.
Os métodos actuais só poden secuenciar directamente fragmentos de ADN relativamente curtos (300-1000 nucleótidos de longo) nunha soa reacción. O principal obstáculo de secuenciar fragmentos de ADN por riba deste límite de tamaño é o insuficiente poder de separación para resolver grandes fragmentos de ADN que difiren en lonxitude en só un nucleótido.
Secuenciación de Sanger microfluídica
A secuenciación de Sanger microfluídica é unha amplificación lab-on-a-chip para a secuenciación de ADN, na cal os pasos de secuenciación de Sanger (ciclado térmico, purificación da mostra e electroforese capilar) están integrados nun chip do tamaño dunha oblea que usa volmes de mostra a escala de nanolitros. Esta tecnoloxía xera lecturas de secuencia longas e exactas, mentres que obvia moitos dos defectos significativos do método de Sanger convencional (por exemplo, o alto consumo de reactivos caros, a dependencia de equipos caros, a manipulacións que requiren moito persoal etc.) ao integrar e automatizar os pasos de secuenciación de Sanger.
Nos seus comezos modernos, a secuenciación de xenomas de alto rendemento implican a fragmentación do xenoma en pequenos cachos monocatenarios, seguidos da amplificación dos fragmentos por reacción en cadea da polimerase (PCR). Adoptando o método de Sanger, cada fragmento de ADN é terminado irreversiblemente coa incorporación dun nucleótido de terminación de cadea didesoxi etiquetado fluorescentemente, producindo así a “escada” de ADN de fragmentos que difiren en lonxitude nunha soa base e levan unha etiqueta fluorescente específica de base na base terminal. As escadas de bases amplificadas son despois separadas por electroforese de matriz capilar (Capillary Array Electrophoresis, CAE) con detección de "liña final" automatizada in situ de fragmentos de ADN monocatenarios etiquetados fluorescentemente, que proporcionan unha secuencia ordenada dos fragmentos. Estas lecturas de secuencia son despois ensambladas por computador en secuencias solapadas ou contiguas (denominadas "cóntigos"), que lembran a secuencia xenómica completa unha vez completamente ensambladas.
Os métodos de Sanger conseguen lonxitudes de lectura de aproximadamente 800 pares de bases (normalmente 500-600 pares de bases con ADN non enriquecido). As lonxitudes de lectura máis longas nos métodos de Sanger mostran vantaxes significativas sobre outros métodos de secuenciación especialmente en canto a secuenciar rexións repetitivas do xenoma. O reto que presentan os datos de secuencias de lectura curtas é un especial problema na secuenciación de novos xenomas e na secuenciación de segmentos de xenoma altamente rearranxados, como aqueles que se observan en xenomas cancerosos ou en rexións de cromosomas que mostran variación estrutural.
Aplicacións das tecnoloxías de secuenciación microfluídicas
Outras aplicacións útiles da secuenciación de ADN son a detección de polimorfismos de nucleótido único (SNP), a análise de heterodúplex de polimorfismos de conformación de febra simple (SSCP), e a análise de repeticións en tándem curtas (STR). O paso máis crítico no estudo destas características do xenoma é resolver fragmentos de ADN segundo as diferenzas en tamaño e/ou conformación.
Deseño de aparellos
O chip de secuenciación ten unha construción en catro capas, que consta de tres obleas de cristal de 100 mm de diámetro (cuxos elementos son microfabricados) e unha membrana de polidimetilsiloxano (PDMS). As dúas obleas de cristal superiores están unidas termicamente e entre elas grávanse cámaras de reacción e canles de electroforese. Fórmanse interconexións de canles tridimensionais e microválvulas entre a PDMS e a oblea de cristal colectora do fondo.
O aparello consta de tres unidades funcionais, cada unha correspondente aos pasos de secuenciación de Sanger. A unidade de Ciclado Térmico (TC) é unha cámara de reacción de 250 nanolitros cun detector de temperatura resistente integrado, microválvulas e un quentador de superficie. O movemento do reactivo entre a capa de cristal superior e a capa de cristal inferior-PDMS ocorre a través de buratos de 500 μm de diámetro. Despois do ciclado térmico, a mestura da reacción sofre unha purificación na cámara de captura/purificación e despois é inxectada na cámara de electroforese capilar (CE). A unidade de electroforese capilar consta dun capilar de 30 cm, que está pregado formando un zigzag compacto con xiros de 65 μm de ancho.
Química da secuenciación
Na cámara de reacción de ciclado térmico, cárganse o reactivo de secuenciación de terminador de tinguidura, o ADN molde e cebadores e faise un termociclado durante 35 ciclos (a 95 °C durante 12 segundos e a 60 °C durante 55 segundos).
A mestura de reacción cargada (que contén os fragmentos de extensión, o ADN molde e o exceso de reactivos de secuenciación) é conducida a través dunha cámara de captura/purificación a 30 °C por medio dun campo eléctrico de 33 volts/cm aplicados entre a os portos de entrada e saída da captura. O xel de captura a través do cal se conduce a mostra consta de 40 μM de oligonucleótidos (complementarios cos cebadores) unidos covalentemente a unha matriz de poliacrilamida. Os fragmentos de extensión están inmobilizados pola matriz do xel, e elúense o exceso de cebador, molde, nucleótidos libres e sales a través do porto de refugallos da captura. O xel de captura quéntase a 67-75 °C para liberar os fragmentos de extensión.
Inxéctanse os fragmentos de extensión na cámra de electroforese capilar, onde son sometidos a electroforese a través dun campo de 125-167 V/cm.
Avelino Cal Fernández
Avelino Cal Fernández, nado en Redondela en 1901, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Saturno Cal Muíños. Foi contable nunha empresa en Madrid. Na Segunda República foi correspondente en Madrid do periódico redondelán El Soplete. Regresou a Redondela para ser contable da fábrica de conservas JOB de José Otero González. Militou no Partido Galeguista e foi director do seu voceiro Terra!. En abril de 1933 foi candidato nas eleccións municipais, pero non foi elixido. En 1935 foi elixido secretario xeral do Grupo Galeguista de Redondela. No franquismo foi director xerente e despois apoderado da fábrica de conservas JOB. Colaborou e foi asesor técnico do Club Deportivo Redondela.
Assembleia da Mocidade Independentista
A Assembleia da Mocidade Independentista (AMI) foi unha organización política independentista galega formada por xente nova constituída formalmente en Bueu no ano 1996, aínda que traballou coordinadamente desde o 1993.
Anunciou a súa disolución en setembro de 2014.
Historia
miniatura|300px|esquerda|Pintada da AMI en Vilagarcía de Arousa A AMI fundouse en 1993 como organización xuvenil da Assembleia do Povo Unido pero seguiu a manter a súa estrutura cando esta se disolveu en 1995. Participou no processo Espiral que deu lugar á fundación de Nós-UP, organización que os militantes da AMI acabaron por abandonar en 2005.
Acusacións
Varios dos seus militantes foron detidos pola policía acusados de actos de terrorismo. O 24 de xullo de 2005, na véspera do Día da Patria Galega, dous membros de AMI foron detidos acusados de colocaren un artefacto explosivo de considerable potencia na principal sede de Caixa Galicia en Santiago. Logo de máis de tres anos en prisión, Uxío Caamaño Santiso e Xiana Rodríguez Gómez foron xulgados, sendo condenados a tres anos, nove meses e un día de prisión como autores dun delito de danos "coa finalidade de subverteren a orde constitucional e furto dun vehículo a motor".
Ahmet Davutoğlu
Ahmet Davutoğlu, nado en Konya o 26 de febreiro de 1959, é un académico, político e diplomático turco que é primeiro ministro de Turquía desde o 28 de agosto de 2014 e líder do Partido da Xustiza e o Desenvolvemento (AKP) desde o 27 de agosto de 2014. Anteriormente fora ministro de relacións internacionais entre 2009 e 2014.
Traxectoria
Graduouse no İstanbul Erkek Lisesi, recoñecido por Alemaña como Deutsche Auslandsschule (escola Internacional alemá) e estudou logo na Facultade de Economía e Ciencia Política da Universidade Boğaziçi en Istambul. Realizou un grao de mestrado en administración pública e un doutoramento en ciencia política e relacións internacionais. Entre 1993 e 1999, Davutoğlu traballou na Universidade de Marmara, converténdose en profesor titular en 1999. Foi presidente do Departamento de Relacións Internacionais na Universidade de Beykent en Istambul. Entre 1995 e 1999, escribiu columnas semanais para xornal Yeni Şafak.
Por decisión conxunta do presidente Ahmet Necdet Sezer e do primeiro ministro Abdullah Gül recibiu o título de embaixador en 2003.
Escribiu en inglés Alternative Paradigms: The Impact of Islamic and Western Weltanschauungs on Political Theory, The Civilizational Transformation and The Muslim World e en turco Stratejik Derinlik e Küresel Bunalım.
Asesor do primeiro ministro
Davutoğlu foi asesor xefe de política internacional de Recep Tayyip Erdoğun ao se converter este en primeiro ministro, desenvolvendo a nova política internacional do seu partido, para lograr un papel máis destacado do seu país no Oriente Medio. A súa posición como asesor coincidiu coa invasión norteamericana de Iraq de 2003. Mostrouse contrario en 2007 á entrada de tropas norteamericanas no norte de Iraq polo reforzamento que podería supor para os movementos separatistas kurdos presentes na zona.
Posicións en política internacional
Nos seus artigos para Yeni Şafak e no libro Stratejik Derinlik desenvolveu o que se coñece como doutrina Davutoğlu na que aposta por reconstruír e manter relacións estreitas cos antigos territorios do Imperio Otomán por medio dunha política coñecida como neootomanismo. . Outro punto forte da súa visión exterior é o panislamismo, no cal ve o islam como un factor unificador do Oriente Medio. En contraste con estas dúas visións, Davutoğlu tamén defendeu un política prooccidental, de apoio á OTAN e de defensa da integración de Turquía na Unión Europea.
A Aira Vella
O topónimo A Aira pode referirse a varios lugares de Galicia:
Rostro (animais)
miniatura|250px|O rostro do camarón [[Macrobrachium rosenbergii ten os bordos serrados.]]
O rostro, do latín rostrum, "bico" (das aves), é unha estrutura presente na cabeza de diferentes grupos de animais, adoptando formas diversas e que, en xeral, recordan a forma do bico das aves.
O seu uso nos diferents grupos de animais non indica unha relación filoxenética nin embrionaria destes órganos.
Nos crustáceos, o rostro, tamén denominado rostrum, en latín, na bibliografía carcinolóxica, é a extensión anterior do cefalotórax, xeralmente aguzada, que se proxecta máis alá dos ollos.
Nos insectos da orde dos hemípteros, o rostro é o nome que se lle dá ao seu aparello bucal chupador. Tamén se lle pode chamar rostro ao longo fociño dos curculiónidos.
Os moluscos gasterópodos teñen un rostro ou probóscide.
O bico, nariz ou fociño dos vertebrados tamén pode denominarse rostro ou cara, especialmente no caso dos golfiños e outros cetáceos.
Juan Manuel Díaz Villoslada
Juan Manuel Díaz Villoslada, nado en Ourense en 1965, é un avogado e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Pertence ao Corpo Superior de Administración da Xunta de Galicia, e traballou na administración autonómica. Foi xerente da Universidade da Coruña (2012-2016).
Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado polo PSdeG-PSOE pola provincia da Coruña.
Vilasuso, Grixalba, Sobrado
Vilasuso é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Lingua muskogee
Existe unha versión de Wikipedia nesta lingua.
Giovanni Anselmo
miniatura|Ceo condensado (1987). Münster, Alemaña Giovanni Anselmo, nado en Borgofranco d'Ivrea o 5 de agosto de 1934, é un escultor italiano e un os principais representantes da arte Povera, que consiste en achegarse á natureza da materia orgánica e inorgánica.
Traxectoria
O espazo tempo no que o espectador se introduce e participa ante a obra de Anselmo non é a metáfora da sensibilidade senón a existencia real desta sensibilidade e da súa produción. A obra de Giovanni a fin de explicar as mutacións da existencia e da historia fundaméntase nesa noción da realidade na que se sitúa o home e a súa inestabilidade no medio, nas mutacións, nas perturbacións dos materiais, da enerxía e das forzas contrarias como a gravidade. De modo que rompe co concepto de representación formal a través das mutacións temporais, que son metáfora do tempo imaxinado, pasado, presente e futuro. As obras de Anselmo xorden sempre dunha relación consigo mesmo, das súas experiencias persoais e individuais, suxerindo o modo no que el se sitúa na terra. Este artista utiliza os materiais de acordo coas súas características específicas. Así utilizou o ferro como metáfora temporal porque se oxida e desaparece, e tamén do azucre, a graxa, o pan, a auga ou a leituga. Mentres que a pedra, aparece polo seu peso, por ter a mesma orixe que o home, pola súa evolución, suxerindo así unha tensión tempo-espazo. En Senza titolo de 1968 composta por leituga, granito, serraduras e cobre; a leituga cando se deshidrata co paso do tempo diminúe o volume e co paso do tempo tenda a caer nas serraduras.
Mundial de Fútbol de 1990
A Copa Mundial da FIFA 1990 (en italiano: Coppa del Mondo FIFA Italia '90) foi a edición número catorce do Campionato Mundial de fútbol de seleccións. O torneo, organizado por segunda vez en Italia, comezou o 8 de xuño e rematou un mes despois, o 8 de xullo. Foi a segunda vez que un mesmo país organizaba o torneo despois de México 1986. Participaron na rolda previa do campionatro 116 federacións nacionais, as cales comezaron a xogar a fase previa en abril de 1988. Finalmente, vinte e dúas seleccións conseguiron a clasificación, as claes xogaron o torneo xunto coa anfitrioa e a actual campioa.
A campioa do torneo foi a selección da, a cal conseguía o seu terceiro títulos após vencer na final á Arxentina por 1−0 no Stadio Olimpico de Roma. Esta final era unha repetición da final do anterior mundial de 1986, dalquela gañada polos arxentianos. A anfritiroa Italia e finalizaron e terceiro e cuarto lugar, respectivamente, despois de perder ambas nas semifinais na rolda de penaltis. Este torneo foi a última participación da selección da Alemaña Federal na Copa do Mundo despois da unificación do país coa República Democrática Alemá uns meses máis tarde, así como de varios países do bloque do leste como a Unión Soviética, Checoslovaquia e a República Federal Socialista de Iugoslavia. Neste torneo debutaron as seleccións de, e os. O balón oficial foi o Adidas Etrusco Unico.
Eleccións municipais en Mesía
Corporacións democráticas en Mesía desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|200px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Mesía]]
Porto de Arriba
O topónimo galego Porto de Arriba pódese referir a:
Thermae Romae
Thermae Romae (テルマエ・ロマエ)) —estilizado como Thermæ Romæ, e literalmente Termas de Roma- é un manga xaponés de Mari Yamazaki. Publicouse por primeira vez en 2008 e finalizou as súas edicións en marzo de 2013, contabilizando cinco volumes. Gañou o galardón Manga Taishō na súa terceira edición en 2010. Fuji TV adaptou a obra nunha película homónima en imaxe real que se estreou o 28 de abril de 2012 só no Xapón, gozando de grande éxito comercial. Unha secuela titulada Thermae Romae II coñeceuse en abril de 2014. Un anime saíu ao aire no Xapón en xaneiro de 2012; estivo a cargo da compañía DLE e transmitiuse no bloque de programación especial Noitamina de Fuji TV.
Argumento
A historia está ambientada na Antiga Roma, no ano 128, durante a era adriana. Lucius, un arquitecto romano, ten problemas para que os construtores acepten os seus deseños. Un amigo convídao a pasar un día nas termas para liberarse da presión do seu traballo e relaxarse un pouco. Con todo, estando mergullado nun dos estanques, deslízase por un túnel que o leva directamente a través do espazo e o tempo até unha casa de baños Sentō, no Xapón moderno do século XXI. Asombrado polas novas innovacións que descubriu, Lucius volve á súa época e abre as súas propias termas, inspirándose nos baños que viu.
Temas
O tema principal da obra xira ao redor da historia dos baños públicos e a hixiene na cultura da Antiga Roma e no Xapón, en palabras da autora «as culturas que máis amaron os baños». De acordo con Rebecca Silverman de Anime News Network, Mari Yamazaki tenta lograr un paralelismo entre dúas culturas diametralmente opostas que, con todo, comparten o hábito do baño como parte esencial da súa vida diaria; as antigas termas romanas son comparadas coas modernas casas públicas xaponesas de baño Sentō. A nudez, sobre todo masculina, é un elemento frecuente dado que a maioría das situacións transcorren nesta clase de establecementos.
O deseño dos personaxes tenta diferenciar aos protagonistas dunha e outra sociedade, a miúdo obedecendo a estereotipos; os latinos presentan trazos duros «como esculturas», e os asiáticos están debuxados cun estilo máis caricaturesco, máis similar ao do anime tradicional. Así mesmo, todos os personaxes presentan diferentes e variadas aparencias físicas, segundo a súa raza, sexo, idade e ocupación, prestando atención mesmo aos canons de beleza propios de cada civilización. No tomo seis tócase a fondo a concepción cultural e culto ao pene (falo) de ambas as culturas. Sobre a ambientación, Silverman destaca que a historia respecta o transfondo histórico real da Antiga Roma, con ilustracións que comprenden lugares como o Panteón de Agripa ou o monte Vesuvio.
Manga
right|miniatura|A portada do volume tres da manga parodia a escultura grega helenística [[Laocoonte e os seus fillos, mostrando só a Laocoonte (figura central) pero vestindo un chapeu de baño para nenos e unha toalla, coma se estivese a se lavar o cabelo. ]] O manga saíu á venda primeiro no Xapón en 2008, serializado na revista mensual Cómic Beam a cargo da editorial Enterbrain. O seu último número publicouse o 12 de marzo de 2013. En total, contabilízanse cinco volumes, máis un sexto libro compilatorio publicado o 30 de xuño de 2013 cunha tirada inicial de nove millóns de copias. Para celebrar o final da obra, Enterbrain lanzou unha caixa plegable especial para recompilar os libros da serie.
Entre capítulos a autora incluíu breves ensaios da súa investigación previa. Estes anexos de información están ilustrados con fotografías e presentan as súas opinións e anécdotas persoais respecto da práctica do baño.
En Norteamérica Yen Press licenciou a manga e anunciouno desde o seu panel de conferencias na convención Sakura-Con, o sábado 31 de marzo de 2012. A distribución comezou a mediados de novembro dese ano. Os libros caracterízanse por ser dun tamaño moito maior ao da edición xaponesa para destacar o detalle dos debuxos. Unha fina lámina de acetato transparente cobre a portada e nela imprimiuse o título da manga, texto que cobre os xenitais da escultura da arte de tapa que só son visibles se se levanta a dita lámina. Cada volume da edición norteamericana compila dúas da versión orixinal xaponesa. Para Taiwán, Kadokawa Media obtivo a concesión da tradución ao chinés, Casterman para Francia e Star Cómics de Italia respectaron os seis volumes da edición orixinal xaponesa e editaron cada tomo por separado nos seus respectivos países.
Norma Editorial licenciou a obra para a súa distribución en España; a editorial anunciouno durante a edición de 2013 do Salón Internacional do Cómic de Barcelona e lanzou á venda modelos de tapa branda de estilo rústico con sobrecubierta. O contido é en branco e negro salvo dúas páxinas a cor e a tradución estivo a cargo de Marc Bernabé.
Manga derivado
Unha vez concluída a historia de Thermae Romae, a autora Mari Yamazaki anunciou que un manga derivado (spin-off) sería publicado na edición de outubro da revista Cómic Beam. Esta nova serie terá como protagonistas aos xa introducidos personaxes de Marco Aurelio, o cabalo Hanako, Tetsuzō (o avó de Satsuki) e os clientes da terma xaponesa Itō.