cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Superantíxeno
Sinalización das células T
O superantíxeno establece enlaces cruzados entre o MHC e o TCR inducindo unha vía de sinalización que dá lugar a unha proliferación das células e á produción de citocinas. Encontráronse baixos niveis de Zap-70 nas células T activadas polos superantíxenos, o que indica que a vía de sinalización normal para a activación das células T está interrompida.
Hipotetízase que se activa o encima Fyn en vez de Lck, que son tirosina quinases, o que leva á indución adaptativa de anerxia.
Tanto a vía da proteína quinase C coma as outras vías das proteínas tirosina quinases están activadas, o que ten como resultado a sobreprodución de citocinas proinflamatorias.
Esta vía alternativa de sinalización desaxusta as vías do calcio/calcineurina e da Ras/MAPquinase lixeiramente, pero permite unha resposta inflamatoria no foco.
Efectos directos
A estimulación por superantíxenos das células presentadoras de antíxenos e das células T orixina unha resposta que é principalmente inflamatoria, centrada na acción de células T axudantes Th1. Algúns dos pridutos principais son interleucina-1, interleucina-2, interleucina-6, TNF-α, interferón gamma (IFN-γ), proteína inflamatoria de macrófagos 1α (MIP-1α), MIP-1β, e proteína quimioatractora de monocitos 1 (MCP-1).
Esta liberación de citocinas excesivamente descoordinada, (especialmente de TNF-α), sobrecarga o corpo con eses produtos e orixina erupcións, febre, e pode dar lugar a un fallo multiorgánico, ao coma e á morte.
Un mecanismo polo cal isto e posible implica a supresión de células T mediada por citocinas. Os enlaces cruzados co MHC tamén activan unha vía de sinalización que suprime a hematopoese e incrementa a apoptose mediada polo receptor Fas.
O IFN-α é outro produto orixinado pola exposición prolongada a superantíxenos. Esta citocina está moi ligada á indución de autoinmunidade, e a enfermidade autoinmune chamada enfermidade de Kawasaki sábese que está causada pola infección de superantíxenos.
A activación de superantíxenos nas células T causa a produción do ligando CD40 que activa o cambio de isotipo nas células B das IgG, IgM e IgE.
Resumindo, as células T son estimuladas e producen un exceso de citocinas causando unha supresión mediada por citocinas de células T e a deleción das células activadas cando o corpo retorna á homeostase. Os efectos tóxicos dos microbios e superantíxenos tamén danan os tecidos e sistemas orgánicos, orixinando a síndrome de choque tóxico.
Se a inflamación inicial se supera, as células hóspede fanse anérxicas ou son delecionadas, orixinando unha grave deficiencia no sistema inmunitario.
Efectos independentes (indirectos) dos superantíxenos
Ademais da súa actividade mitoxénica, os superantíxenos poden causar síntomas que son característicos das infeccións.
Un deses efectos é o vómito. Este efecto aparece en casos de intoxicación alimentaria, cando as bacterias que producen superantíxenos liberan a toxina, que é moi resistente á calor. Existe unha determinada rexión da molécula que é activa na indución de toxicidade gastrointestinal. Esta actividade é tamén moi potente, e pequenas cantidades de só 20-35 ug de superantíxeno son suficientes para inducir o vómito.
Os superantíxenos poden estimular o recrutamento de neutrófilos ao lugar da infección dun modo independente da estimulación das células T. Este efecto débese á capacidade dos superantíxenos de activar aos monocitos, estimulando a liberación da citocina TNF-α, causando o incremento da expresión de moléculas de adhesión que recrutan leucocitos nas rexións infectadas. Isto causa inflamación nos pulmóns, tecido intestinal, e en calquera lugar que a bacteria colonizase. Aínda que un certo grao de inflamación é natural e beneficioso, unha inflamación excesiva orixina a destrución dos tecidos.
Un dos efectos indirectos máis perigoso da infección por superantíxenos débese á capacidade dos superantíxenos de aumentar os efectos das endotoxinas no corpo. Isto realízase ao reducir o limiar para a endotoxicidade. Schlievert demostrou que os efectos dos superantíxenos e as endotoxinas, cando se administran conxuntamente, aumentan unhas 50.000 veces. Isto pode deberse á redución da eficiencia do sistema inmunitario inducida pola infección por superantíxenos. Ademais da relación sinérxica entre a endotoxina e o superantíxeno, o efecto de “dobre golpe” da actividade da endotoxina e do superantíxeno produce efectos máis deletéreos ca os observados nunha infección bacteriana típica. Isto tamén implica aos superantíxenos na progresión da sepse en pacientes con infeccións bacterianas.
Tratamento
O principal obxectivo do tratamento médico destes casos é eliminar o microbio que produce os superantíxenos. Isto pode realizarse utilizando vasoconstritores, hidratación e antibióticos.
O corpo produce naturalmente anticorpo para algúns superantíxenos, e este efecto pode aumentarse estimulando a súa produción nas células B.
O conxunto de inmunoglobulinas do corpo pode neutralizar anticorpos específicos e impide a activación das células T. Creáronse anticorpos e péptidos sintéticos que imitan as rexións de unión para os superantíxenos no MHC de clase II, bloqueando a interacción e impedindo a activación da célula T.
Os inmunosupresores tamén se empregan para impedir a activación das células T e a liberación de citocinas. Os corticosteroides utilízanse para reducir os efectos inflamatorios.
Evolución da produción de superantíxenos
A produción de superantíxenos distorsiona de forma efectiva a resposta inmune, o que permite que o microbio que segrega o superantíxeno sexa transportado e transmitido sen ser detectado polo sistema inmunitario. Un mecanismo polo que isto ten lugar é inducindo anerxia das células T para os antíxenos e superantíxenos. Lussow e MacDonald demostraron isto ao expoñeren sistematicamente animais ao antíxeno estreptocócico. Encontraron que a exposición a outros antíxenos despois da infección de superantíxenos non conseguía activar unha resposta inmunitaria. Noutros experimentos, Watson e Lee descubriron que as células T de memoria creadas pola estimulación por antíxenos normais eran anérxicas para a estimulación por superantíxenos e que as células T de memoria creadas despois da infección por superantíxenos eran anérxicas a toda estimulación por antíxenos. O mecanismo polo cal isto ocorre non foi determinado. Os xenes que regulan a expresión de superantíxenos tamén regulan mecanismos de evasión inmune como a proteína M e a expresión da cápsula bacteriana, o que apoia a hipótese de que a produción de superantixenos evolucionou principalmente como un mecanismo de evasión inmune.
Cando se comparou a estrutura de dominios dun determinado superantíxeno con outras proteínas estreptocócicas de unión ás inmunoglobulinas (como as toxinas producidas por E. coli) o resultado atopado foi que os dominios lembran separadamente a membros destas familias. Esta homoloxía suxire que os superantíxenos evolucionaron por medio da recombinación de dous motivos en cadea B máis pequenos.
Superantíxenos endóxenos
As exototoxinas menores estimulantes de linfocitos (Mls) descubríronse nas células do estroma do timo do rato. Estas toxinas estaban codificadas por xenes de superantíxenos que foron incorporados no xenoma do rato a partir do virus do tumor mamario de rato (MMTV). A presenza destes xenes no xenoma do rato permite que o rato exprese o antíxeno no timo como un medio para seleccionar negativamente os linfocitos que teñan unha rexión variable beta que é susceptible de estimulación polo superantíxeno viral. O resultado é que estes ratos son inmunes á infección polo virus posteriormente durante a súa vida.
Unha selección dependente de superantíxenos endóxenos similar aínda non foi identificada no xenoma humano, pero si se descubriron superantíxenos endóxenos e sospéitase que xogan un papel integral nas infeccións virais. A infección polo virus Epstein-Barr, por exemplo, causa a produción dun superantíxeno nas células infectadas, aínda que non se encontrou ningún xene para a toxina no xenoma do virus. O virus manipula a célula infectada para expresar aos seus propios xenes de superantíxenos, e isto axuda a evitar o sistema inmunitario do hóspede. Atopáronse resultados similares co virus da rabia, citomegalovirus, e VIH.
Aguia harpía
A aguia harpía (Harpia harpyja) ou sinxelamente harpía, é unha especie de aguia neotropical. É unha ave accipitriforme da familia Accipitridae que é a meirande do hemisferio occidental e do hemisferio austral, sendo a única especie do xénero Harpia. O seu hábitat é o bosque chuvioso. Non se recoñecen subespecies.
A aguia harpía é a ave nacional de Panamá e a especie símbolo da diversidade biolóxica de Ecuador. Tamén, é a ave da Forza Aérea Colombiana e nela está inspirado o helicóptero Arpía IV.
Hornbostel-Sachs
miniatura|350px|right|A grande diversidade de instrumentos dunha orquestra pode ser clasificada a través do sistema Hornbostel-Sachs Hornbostel-Sachs (ou Sachs-Hornbostel) é un sistema de clasificación de instrumentos musicais creado por Erich Moritz von Hornbostel e Curt Sachs, e publicado por primeira vez no Zeitschrift für Musik en 1914. En 1961 publicouse unha tradución ao inglés no Galpin Society Journal. Constitúe o sistema de clasificación máis amplamente usado polos etnomusicólogos e organólogos.
Baséase nun sistema desenvolvido a finais do século XIX por Victor Mahillon, restaurador da colección do Conservatorio de Bruxelas. O sistema Mahillon foi dos primeiros en clasificar de acordo co material ou parte do instrumento que producía o son, pero estaba limitado na súa maior parte aos instrumentos occidentais usados na música clásica. O sistema Hornbostel-Sachs é unha expansión daquel, no que é posible clasificar calquera instrumento musical de calquera cultura.
Estrutura do sistema
Formalmente, a clasificación de Hornbostel-Sachs baséase na clasificación decimal de Dewey. Ten catro niveis superiores de clasificación, con varios niveis debaixo destes, agregando máis de 300 categorías en total. Os niveis superiores do esquema, coa súa explicación, son os que se detallan: miniatura|right|250px|[[Metalófono, un idiófono]] miniatura|left|250px|[[Timbal|Timbais, membranófonos]]
miniatura|right|250px|A [[arpa é un cordófono]]
miniatura|left|250px|[[Frauta doce|Frautas doces, exemplos de aerófonos]]
Posteriormente agregouse un quinto grupo de primeiro nivel, os electrófonos, que producen son mediante osciladores electrónicos, como os sintetizadores e o theremin. miniatura|right|250px|Un [[sintetizador, electrófono]]
Aínda que non existan no sistema Hornbostel-Sachs, algúns instrumentos poden posuír outras fontes xeradoras de son, como a auga. Algúns organoloxistas consideran a inclusión da categoría hidrófonos para acomodar estes instrumentos.
O sistema na práctica
Máis alá destes grupos principais, existen moitos niveis de clasificación. Así por exemplo o xilófono, está na clasificación numerado como 111.212 (agréganse puntos cada tres díxitos para facilitar a lectura).
Un número de clasificación grande non indica necesariamente que o instrumento sexa complicado. O bugle (ou clarín) por exemplo ten o número 423.121.22, e consiste simplemente nun tubo de forma similar a unha trompeta, pero sen chaves nin buratos para os dedos. Os números na clasificación indican o seguinte:
423.121.22 non identifica univocamente o clarín, senón que identifica este instrumento como pertencente a un tipo que ten moito en común con outros da súa mesma clase. Outro instrumento clasificado como 423.121.22 e o lur de bronce, un instrumento que data da Idade de Bronce.
Sufixos e instrumentos compostos
Logo dos números arriba descritos, poden ser agregados sufixos. Un 8 indica que o instrumento ten un teclado agregado, mentres que un 9 indica que o instrumento se manexa mecanicamente.
Ademais existen sufixos únicos para cada tipo de grupo de primeiro nivel, indicando detalles considerados non cruciais na natureza básica dos instrumentos. Na clase membranófonos, por exemplo, os sufixos poden indicar como está fixada a pel dun tambor. Nos cordófonos, os sufixos poden indicar se as cordas son pulsadas cos dedos ou cun plectro etc. Hai formas de clasificar instrumentos con este sistema aínda se estes teñen elementos de máis dun grupo. Así algúns instrumentos poden ter unha longa clasificación con dous puntos ou guións usados xunto cos números. Hornbostel e Sachs citan por exemplo o caso dunha colección de gaitas onde algúns dos seus tubos son de lingüeta simple (como un clarinete) e outros de dobre lingüeta (como o óboe). Existen varios instrumentos compostos como estes; outro exemplo moi coñecido e a pandeireta, que e un instrumento mixto, idiófono e membranófono.
Juventud (Xinzo de Limia)
Juventud foi un periódico editado en Xinzo de Limia en 1919.
Historia e características
Subtitulado Periódico independiente defensor de los intereses locales, apareceu o 15 de febreiro de 1919. Periódico quincenal de tendencia republicana e anticaciquil, estaba dirixido por Alejandro Álvarez Rodríguez. Os redactores eran Luis Seijo Villarino e Antonio Nieto Oliva. Entre os seus colaboradores estaban Francisco Seijo Iglesias (que foi nomeado xerente), Lino Pereda, Celso Nieto Oliva, Juan P. de la Yborra, Jacinto Santiago e Roberto Blanco Torres. Cesou a súa publicación co número 10, o 13 de xuño dese ano. Foi substituído por El Agrario.
Xoán Bautista de La Salle
Traxectoria
Nado no seu dunha familia nobre, estudou teoloxía en París, foi canónico e presbítero. Sensibilizado coa situación da xuventude marxinal das capas máis baixas da poboación, repartiu os seus bens entre os necesitados e acolleu na súa casa a mestres pobres. Fundou unha comunidade de laicos non sacerdotes, aínda que co tempo foron asumindo os votos de pobreza e celibato para mellor cumprir o seu compromiso a prol da educación e promoción humana da xuventude das masas campesiñas esfameadas, dos fillos de artesáns depauperados e da primeira xuventude proletaria, para a que fundou escolas dominicais. Incidiu tamén na rehabilitación de mozos delincuentes.
Os seus métodos pedagóxicos foron innovadores: potenciación da lingua vernácula e materna fronte ao latín, clases en grupo para fomentar o compañeirismo e os valores de camaradería e axuda mutua, formación de mestres, así como o fincapé no reforzo positivo máis que na mera disciplina e a represión.
Deixou escritas algunhas obras de espiritualidade e pedagoxía.
Significación
Foi beatificado en 1888 e canonizado en 1900 por León XIII. Está considerado na Igrexa Católica como un dos patróns dos mestres e educadores ao igual que Xosé de Calasanz ou Xoán Bosco.
As súas experiencias pedagóxicas son o xermolo da escola primaria francesa. O número de rapaces e mozos labregos, artesáns e traballadores alfabetizados explica o éxito da difusión de panfletos propagandísticos dos ideais revolucionarios e a organización das capas máis desherdadas que foron a forza de choque utilizada pola burguesía para facer triunfar Revolución Francesa.
En Prusia durante o Kulturkrampf a orde lasaliana foi prohibida, reanudándose a súa presenza despois de 1918, para volver a ser prohibida polo nazismo.
La ley innata
La ley innata é o título do noveno álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, producido por Iñaki “Uoho” Antón, gravado e publicado por DRO no 2008.
Apareceu o 9 de setembro de 2008, aínda que a primeira canción, "Dulce introducción al Caos", levaba meses colgada na súa web, e o tema que a seguía, "Primer movimiento: el Sueño", fora tocado nos concertos da xira de 2008.
Desde o seu lanzamento foi un grande éxito de vendas. Na semana da súa estrea logrou ser o disco máis vendido en España. Tras unha semana no número un (superando a Metallica na semana do lanzamento de ambos discos), mantívose as dúas semanas seguintes no segundo posto, só superado por Melendi.
Trátase dun disco composto dunha soa canción dividida en seis partes ben diferenciadas en pistas independentes. A idea dun disco dunha soa canción xa a levaran a cabo no disco Pedrá (1995), aínda que sen partición de pistas.
É curiosa a "Coda flamenca (otra realidad)", primeiro tema no que Robe, líder da banda, decide empregar ese xénero musical tan propio do sur de España. Ademais, adiantou parte desta canción no concerto de Sevilla da xira anteriormente citada. Por outro lado, a pista "Tercer movimiento: lo de dentro" está considerada a parte máis guitarreira do disco, ademais de ser a máis representativa do son de Extremoduro nun álbum con certos toques experimentais dentro dos cales destaca o uso dunha orquestra baixo a dirección de Ara Malikian.
Na portada do disco aparece unha frase en latín que garda unha estreita relación co título do álbum: "Est enim iudices haec non scripta sed nata lex quam non didicimus accepimus legimus uerum ex natura ipsa arripuimus hausimus expressimus ad quam non docti sed facti non instituti sed imbuti sumus", atribuída a Cicerón, aparecendo a tradución no interior do disco "Existe, de feito, xuíces, unha lei non escrita, senón innata, a cal non aprendimos, herdamos, limos, senón que da mesma natureza a tomamos, espremimos, apuramos, lei para a que non fumos educados, senón feitos; e na que non fomos instruídos, senón empapados".
Alberto Camino
Alberto Camino Sigüert, nado en Ferrol o 1 de novembro de 1821 e finado en Madrid o 2 de marzo de 1861, foi un avogado e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] Cursou estudos de dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Vinculado ás actividades da Academia Literaria de Santiago, colaborou con artigos e poemas en El Iris de Galicia, El Miño, El Porvenir e La Aurora de Galicia e tamén en medios non galegas (La Antorcha e La Esperanza). Non deixou publicado ningún libro en galego, e pénsase que a súa obra inédita (ou parte dela) foi mandada queimar polo propio Camino nun acto de tolemia poucos días da súa morte. Este escritor destacou como compositor de panxoliñas de Nadal e Reis, mais tamén como poeta elexíaco. De feito, dúas das súas máis coñecidas e composicións son elexías, os poemas Nai chorosa e O desconsolo. Escribiu tamén os vilancetes, incluídos no volume Canciones al nacimiento de Nuestro Señor Jesucristo y degollación de los Inocentes en el Hospicio de Santiago (1849), titulados “Falade ben baixo” e “Alegría, festa e rúa”, datados entre 1848 e 1849. En castelán escribiu o poema “La conquista de México”, a comedia en verso A la vejez aladares de pez e o drama Lisardo el estudiante. No Álbum de la Caridad recóllense poemas seus como os titulados “Repique” ou “Blas, baila a muiñeira”. En 1896, Andrés Martínez Salazar recolleu as súas composicións poéticas co título Poesías gallegas.
Gran Premio de Bélxica de 1986
O Gran Premio de Bélxica de 1986 foi unha carreira de Fórmula 1 disputada no circuíto de Spa-Francorchamps o 25 de maio de 1986. Foi a quinta rolda da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 44º Gran Premio de Bélxica e o 32ª, que se celebrou en Spa-Francorchamps. A carreira disputouse sobre 43 voltas ao circuíto de 7´0 quilómetros cunha distancia total de carreira de 301 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11. Foi a terceira vitoria nun Gran Premio de Mansell logo das súas dúas vitorias ao final da tempada anterior e a súa primeira en 1986. Mansell gañou por 19 segundos sobre o piloto brasileiro Ayrton Senna pilotando un Lotus 98T. Terceiro foi piloto sueco Stefan Johansson pilotando un Ferrari F1 / 86.
Cualificación
Brabham presentou só un BT55, o coche da Riccardo Patrese. Elio de Angelis morrera nun accidente nas probas no Circuíto Paul Ricard unha semana antes da carreira. O piloto de Williams - Honda Nelson Piquet logrou a pole ao final da sesión de clasificación utilizando o coche de reposto do equipo. O motor de Piquet explotou durante a cualificación o que lle obrigou a usar o muleto. O austríaco Gerhard Berger logrou saír por primeira vez na primeira fila tamén foi a primeira vez para o motor BMW de Benetton logo de ser o máis rápido na cualificación do venres. O seu tempo o venres foi de 1:54.468 medio segundo máis rápido que o seu tempo do sábado, pero o suficientemente bo para estar na primeira fila. O Campión Mundial Alain Prost foi terceiro no seu McLaren-TAG co Lotus-Renault de Ayrton Senna completando a segunda fila. Nigel Mansell foi o quinto clasificado no seu Williams-Honda con Teo Fabi completando o top 6 no seu Benetton-BMW.
Carreira
Piquet adiantouse na saída e lideraba a carreira na forquita La Source, pero detrás era un caos. Senna fixo unha boa saída desde a segunda fila e cando o coche de Berger trompeou Senna foise polo exterior e volveu con forza na curva a dereita. Ao facelo, encerrou a Berger quen á súa vez apurou a Prost evitando a Senna. Prost, volvía á pista cando o Benetton derrapou, golpeou a barreira interior danando o morro do seu coche quedando o alerón dianteiro dereito caído no chan. Logo pasou por encima da roda de Berger lanzando a parte traseira do seu McLaren polo aire. Outros pilotos víronse obrigados a tomar medidas para esquivalos, o compañeiro de equipo de Berger, Fabi tivo que parar para evitar golpear os coches dos seus compañeiros, mentres que o compañeiro de equipo de Prost Keke Rosberg tivo que facer un xiro completo de 180 graos para evitar os Benetton. Cabe destacar que o único coche que se retirou tralo accidente foi o Lola - Ford de Patrick Tambay, que intentou pasar polo interior do coche parado de Fabi, pero golpeou a parte traseira dereita coa súa roda dianteira esquerda e danou a suspensión dianteira esquerda. Malia todo Senna saíu ileso en segundo lugar seguido de Mansell e os dous Ferraris de Stefan Johansson e Michele Alboreto.
Tanto Berger como Prost entraron en boxes ao final da 1ª volta, Berger fixo unha longa parada para facer reparacións e Prost para cambiar o morro, asombrosamente a súa suspensión traseira sobreviviu intacta malia o seu voo na primeira curva. Mansell pasou a Senna na 2ª volta e foi á caza do seu compañeiro de equipo. Piquet liderou ata sufrir un fallo do turbo na volta 16 deixando a Mansell diante de Senna. Prost marchaba só uns poucos centos de metros por diante do líder de Williams. No seu camiño a ser o último coche na volta do líder e terminando en sexto lugar, estableceu unha nova marca de volta de 1:59.282 na volta 31.
Nigel Mansell logrou a súa primeira vitoria de e a terceira vitoria da súa carreira. Senna, a causa do accidente da primeira curva terminou 20 segundos por detrás, en segundo lugar con Stefan Johansson terceiro logo de pasar ao líder do equipo Alboreto só a dúas voltas da meta. Jacques Laffite terminou quinto no seu Ligier - Renault con Prost gañando un punto vital no Campionato Mundial ao terminar sexto. O piloto suízo Marc Surer terminou noveno no seu Arrows A8. Sería a última carreira nun Gran Premio de Surer, que resultou seriamente ferido probando un Ford RS200 de rally unha semana despois.
Líderes por volta
Nelson Piquet 16 (1-16), Ayrton Senna 5 (17-21), Stefan Johansson 2 (22-23), Nigel Mansell 20 (24-43)
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Aguia manchada
A aguia manchada ou aguia pintada (Aquila clanga) é unha ave rapaz.
Morfoloxía e Hábitos
É unha aguia cunha lonxitude de entre 55–69 cm, unha envergadura entre 153–177 cm e cun peso entre 1600 e 2300 gramos. De cor pardo escuro uniforme, os xoves son máis negros e con manchas pálidas. As femias son idénticas ós machos. Existe a variante Fulvescens, que é de ton máis clara.
Aliméntase de roedores, anfibios, aves de gran tamaño (galiñolas, parrulos, corvos) e insectos. O seu hábitat máis habitual en Europa son as fragas extensas con presenza de lagos ou pantanos. Caza con frecuencia na auga ou nas súas proximidades. Esporadicamente consome calaza.
Reprodución
miniatura|Clanga clanga A cría realizase en Europa entre os meses de maio e xullo. A posta consiste en dous ou tres ovos cun tempo de incubación de 42-44 días. Os polos permanecen no niño entre 60-65 días.
Distribución
Dende maio a outubro permanece en Europa, concretamente Rusia, Países Bálticos, Belarús e o sueste de Finlandia. Esporadicamente, observable durante a migración, no Cáucaso, Turquía e Oriente Medio (Israel, Siria, Líbano). Iverna en Iraq, Irán, Delta do Nilo e outras parte de Exipto e zonas húmidas moi localizadas do Sur de Europa: Sur de Grecia, Desembocadura do río Po, a Camarga, Rexión de Bordeos ou en Doñana.
Galería de imaxes de Corvelle, Vilalba
San Bartolomeu de Corvelle é unha parroquia que se localiza no concello de Vilalba.
Lenin
miniatura|right|239x239px| Lenin: Que é o poder soviético?. miniatura|right|239x239px| Discurso de Lenin na 3ª Internacional.
Vladimir Ilich Lenin (en ruso: Владимир Ильич Ленин; nado Vladimir Ilich Ulianov, en ruso: Владимир Ильич Ульянов), nado o 22 de abril (xul. 10 de abril) de 1870 en Simbirsk e finado o 21 de xaneiro de 1924 en Moscova, foi un revolucionario comunista, político e teórico político ruso que serviu como líder da R. S. S. F. de Rusia dende 1917 e de presidente do Consello de Ministros da Unión Soviética dende 1922 até 1924.
Nado no seo dunha adiñeirada familia de clase media en Simbirsk, Lenin adquiriu interese pola política revolucionaria de esquerda logo da execución do seu irmán en 1887. Pouco despois ingresa na Universidade de Kazán, onde é expulsado pola súa participación en protestas antitsaristas, adicando os seguintes anos á obtención do título en dereito e á política radical, adoptando as teses do marxismo. En 1893 mudouse á daquela capital de Rusia San Petersburgo, onde continuou coa súa actividade política, converténdose nunha figura importante dentro da Unión de Loita pola Emancipación da Clase Obreira. Arrestado e exiliado a Siberia durante tres anos, consegue fuxir posteriormente cara a Europa occidental, vivindo en Alemaña, Inglaterra e Suíza. Despois da Revolución de Febreiro de 1917 na que foi derrocado o Tsar, e na que un goberno provisional asume o poder, decide regresar ao seu lar.
Como líder da facción bolxevique do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso, tivo un papel principal na orquestración da Revolución de Outubro en 1917, que o levou ao derrocamento do goberno provisional ruso e o establecemento da República Socialista Soviética Federativa de Rusia, o primeiro Estado constitucionalmente socialista do mundo. Inmediatamente despois, Lenin procede a aplicar as reformas socialistas, incluíndo a transferencia de propiedades e terras da coroa aos soviets de traballadores. Fronte á ameaza da invasión alemá, argumentou que Rusia debía asinar de inmediato un tratado de paz, o cal conduciu á saída dos rusos da primeira guerra mundial. En 1921 Lenin propuxo a Nova Política Económica, un sistema de capitalismo de Estado co que comezou o proceso de industrialización e recuperación da guerra civil rusa. En 1922, a R. S. S. F. de Rusia uniuse aos antigos territorios do Imperio Ruso formando a Unión Soviética. A facción bolxevique converteuse máis tarde no Partido Comunista da Unión Soviética.
Como político, Lenin era un orador carismático e convincente. Como intelectual os seus amplos desenvolvementos teóricos e filosóficos do marxismo produciron o marxismo-leninismo, unha aplicación pragmática rusa do marxismo que fai fincapé no papel fundamental desempeñado por unha vangarda política comprometida e disciplinada no proceso revolucionario, defendendo a posibilidade dunha revolución socialista nos países capitalistas menos desenvolvidos a través dunha alianza do proletariado co campesiñado rural. Lenin segue a ser hoxe en día unha figura controvertible en todo o mundo. Os seus críticos táchano de ditador, tese contrarrestada polos seus partidarios aducindo as limitacións do seu poder e considerándoo un heroe da clase obreira. Tivo ademais unha grande influencia no movemento marxista-leninista, que dende a súa morte evolucionou nunha gran variedade de escolas de pensamento como o estalinismo, o maoísmo ou o trotskismo.
Infancia (1870-1887)
Ilia Ulyanov morreu dunha hemorraxia cerebral o 12 de xaneiro de 1886 cando Vladimir tiña dezaseis anos de idade. A partir de aí o seu comportamento volveuse cada vez máis errático e conflitivo, renunciando pouco despois á súa crenza en Deus e considerándose ateo. Nese momento o irmán máis vello de Vladimir, Aleksandr Ulyanov, a quen cariñosamente coñecía como Sacha, estudaba bioloxía na Universidade de San Petersburgo sendo alí foi galardoado en 1885 cunha medalla de ouro pola súa disertación, tralo cal foi electo na Sociedade Científico-Literaria de Universidade. Despois involucrouse na axitación política contra a monarquía absoluta do reaccionario tsar Alexandre III, que gobernaba o Imperio ruso, lendo escritos de varios autores prohibidos de esquerda, entre eles Dmitri Pisarev, Nikolay Dobrolyubov, Nikolay Chernyshevsky e Karl Marx. Axudou tamén a organizar protestas contra o goberno tsarista, uníndose a un pequeno grupo de revolucionarios socialistas que estaban empeñados en asasinar o tsar e, coa súa formación científica, foi seleccionado para construír unha bomba para o seu uso no complot. Antes de que tivesen oportunidade de levar a cabo o ataque, os conspiradores foron arrestados pola policía e levados a xuízo. O 25 de abril de 1887, Sacha foi condenado á morte na forca e o 8 de maio finalmente executado. A pesar da recente morte do seu pai e o seu irmán Vladimir continuou cos seus estudos, saíu da escola cunha medalla de ouro polo seu desempeño excepcional, e decidiu que quería estudar Dereito na Universidade de Kazán.
Universidade (1887-1893)
En maio de 1890, Mariya logrou convencer ás autoridades para que permitisen a Vladimir facer os seus exames externamente nunha universidade da súa elección. Así pois escolleu a Universidade de San Petersburgo, onde aprobou e conseguiu o título máis alto da especialidade. Con todo, as celebracións víronse embazadas cando a súa irmá Olga infectouse coa febre tifoide e morreu. Vladimir permaneceu en Samara durante varios anos e, en xaneiro de 1892, conseguiu emprego como asistente legal dun tribunal rexional, obtendo pouco despois traballo co avogado local Andrei N. Khardin. Ocupado principalmente en disputas entre campesiños e artesáns, continuou adicando gran parte do seu tempo á política radical, permanecendo como membro activo do grupo de Skylarenko e formulando as súas propias ideas acerca da aplicabilidade do marxismo en Rusia. Inspirado polo traballo de Plekhanov, Vladimir comezou a recompilar datos sobre a sociedade rusa e as súas diferentes clases sociais, utilizándoos para apoiar unha interpretación marxista do desenvolvemento da sociedade. Coa esperanza de ser tomado en serio como un intelectual, en 1893 presentou un documento, "Novos desenvolvementos económicos na vida campesiña", no xornal liberal Pensamento Ruso, mais foi rexeitada; este documento non vería finalmente a luz até 1927. No outono de 1893 Vladimir escribiu "Sobre o problema chamado mercado", que foi o seu primeiro intento de revelar a verdadeira natureza capitalista da economía campesiña rusa.
San Petersburgo (1893-1895)
No outono de 1893, Vladimir trasladouse a San Petersburgo, daquela capital do Imperio Ruso, onde esta a comezar un proceso de industrialización masiva. Primeiramente instalouse nun edificio de apartamentos na Rúa Sergievsky, no distrito Liteiny, antes mudarse ao número 7 do Canellón Kazachy, preto do Haymarket. Tomando traballo como asistente do avogado M.F. Volkenstein, uniuse a unha célula clandestina revolucionaria dirixida por S.I. Radchenko, cuxos membros eran principalmente estudantes de Instituto Tecnolóxico da cidade. Ao igual que Vladimir eran marxistas, e chamábanse a si mesmos os "socialdemócratas" por mor do Partido Socialdemócrata de Alemaña, que nese momento era tamén marxista. Impresionado polo seu amplo coñecemento, déronlle a benvida e pronto se converteu nun importante membro do grupo. En xaneiro de 1894 debateu abertamente co coñecido teórico V.P. Vorontsov, autor do libro O destino do capitalismo en Rusia (1882), nunha reunión clandestina sobre a defensa do pensamento marxista dentro do movemento socialista revolucionario, onde o seu comportamento aberto foi notado por un espía da policía que estaba presente. Coa intención de erixir un movemento marxista en Rusia, Vladimir contactou con Petr Bernardovich Struve, un enriquecido simpatizante do cal agardaba que axudase na extensión da publicación da literatura marxista, e ademais alentou a fundación de novas células revolucionarias nos principais centros industriais de Rusia. Tamén se fixo amigo dun mozo xudeu ruso marxista chamado Julius Martov (1873-1923), quen animou os seus compañeiros no grupo para adicasen menos tempo á teorización intelectual e máis tempo á actividade revolucionaria.
Vladimir comezou unha relación cunha compañeira marxista, a mestra Nadezhda "Nadya" Krupskaia (1869-1939), quen lle presentara a varios traballadores socialistas. No outono de 1894, Vladimir era xa o líder dun círculo de traballadores que se xuntaban os domingos durante dúas horas para discutir ideas revolucionarias socialistas, cos cales utilizaba un pseudónimo, Nikolai Petrovich, a pesar de que cariñosamente se referían a el como Starik (vello) por mor da súa aparencia. Isto e outras accións devíanse a que era moi meticuloso para cubrir as súas pegadas, xa que a policía tiña moitos espías que trataban de infiltrarse no movemento revolucionario. Na época tamén escribiu o seu primeiro tratado político: Quen son os "amigos do Pobo" e como loitan os socialdemócratas, baseado en gran parte nas súas experiencias en Samara, sendo preto de 200 exemplares impresos e distribuídos ilegalmente. Aínda que tomou ideas doutros, Lenin e os socialdemócratas chocaban coas ideas do Partido Social-Revolucionario (SR), que seguía exemplo do xa defunto Partido Popular pola Liberdade. Promocionando unha plataforma agraria socialista, o SR facía fincapé no papel do campesiño como revolucionario, destacando o feito de que en 1881 había 75 millóns de campesiños e tan só un millón do proletariado urbano. Pola contra, os marxistas crían que a motivación principal da clase campesiña era ser dono da súa propia terra, e que eran por tanto capitalistas, non socialistas; en cambio, viron o proletariado como a forza revolucionaria que traería o socialismo. Vladimir, con todo, conserva influencias do pensamento de militante agrariosocialista de Pëtr Tkachëvi (1844-1886).
Vladimir agardaba promover unha boa relación entre o seu movemento socialdemócrata e o Grupo para a Emancipación do Traballo, unha organización fundada en Xenebra (Suíza) por Pleckhanov e outros emigrados marxistas rusos en 1883. E.I. Sponti e el mesmo foron seleccionados para viaxar a Suíza para reunirse con Pleckhanov, que aínda que xeralmente apoiaba os movementos socialdemócratas criticábaos por ignorar o papel que a burguesía podería desempeñar na revolución antitsarista. Viaxando a Zúric, Vladimir coñeceu e estableceu amizade con Pavel Axelrod, outro membro do Grupo para a Emancipación do Traballo. Partindo de París (Francia) reuniuse con Paul Lafargue e realizou unha investigación na Comuna de París de 1871, véndoa como un prototipo para un goberno proletario. Financiado pola súa nai, regresou a Suíza para permanecer nun spa antes de viaxar a Berlín (Alemaña), alí reuniuse con Wilhelm Liebknecht e estudou durante seis semanas na Staatsbibliothek. Regresou a Rusia cun cargamento ilegal de literatura revolucionaria, e viaxou por varias cidades, chegando a ser consciente de que estaba a ser controlado pola policía. Coincidindo cunha serie de folgas en San Petersburgo, centradas na fábrica téxtil Thornton en 1895, distribuíu literatura marxista entre traballadores, ademais de implicarse na produción dun boletín informativo: A causa dos traballadores. Porén, tanto el como outros corenta activistas foron detidos a noite antes da publicación do primeiro número e acusados de cometer actividades sediciosas.
Exilio siberiano (1895-1900)
miniatura|esquerda|Lenin e a súa esposa Nadya en [[1919.]] Encarcerado no Centro de Detención preliminar na rúa Shpalernaya, durante o interrogatorio inicial negóuselle a Vladimir representación legal, polo que negou tódolos cargos que a policía trouxo na súa contra. A súa familia xuntouse ao redor para axudalo, pero negóuselle a liberdade baixo fianza, polo que tivo que permanecer encarcerado durante un ano antes da sentenza. Os seus compañeiros revolucionarios foron capaces de pasar de contrabando mensaxes nel, mentres que ideou un código para xogar ao xadrez co recluso na súa cela veciña. Pasou gran parte do seu tempo a escribir, centrándose no papel da clase obreira no que el cría que era a revolución que se aveciñaba; cría de que o desenvolvemento do capitalismo industrial levara a un gran número de campesiños a trasladarse ás cidades onde se converteron proletariado, e argumentou que se desenvolvería eventualmente a conciencia de clase, levando o proletariado a levantarse nunha revolución violenta contra a aristocracia e a burguesía que os oprimía. En xullo de 1896 terminou: Proxecto e explicación dun programa para o Partido Socialdemócrata, e comezou a traballar no seu libro O desenvolvemento do capitalismo en Rusia.
Xunto coa maioría dos seus compañeiros, Vladimir Ulyanov foi condenado sen xuízo a tres anos de exilio en Siberia Oriental. En febreiro de 1897, tendo un par de días en San Petersburgo para pór os seus asuntos en orde antes de ser enviado ao leste, usounos como unha oportunidade para reunirse con compañeiros revolucionarios. Mentres estaba encarcerado, o movemento socialdemócrata pasou denominarse Unión de Loita pola Emancipación da Clase Obreira. Nela, con moitos dos seus líderes intelectuais encarcerados, os traballadores tomaron algúns altos cargos, o que provocou divisións na organización e un cauto apoio de Vladimir. Nos anos 1896 e 1897, as folgas golpean San Petersburgo nun intento por reducir a xornada de traballo de doce ou trece horas a dez e media, e aínda que os marxistas non eran responsables da súa organización, axudaron a organizar os propios folguistas. Crendo que as súas predicións con respecto á conciencia de clase estábanse a facer realidade, Vladimir estaba descontento por non poder estar precisamente nese período crucial. O goberno tsarista fixo uso dunha ampla rede de campos de concentración e de exilio na periferia do seu imperio para facer fronte aos disidentes e criminais, en 1897 había 300.000 cidadáns rusos nestes campos, e Vladimir era un deles. Vladimir obtivo permiso para facer o seu propio camiño cara ao leste de Siberia sen escolta, a viaxe levoulle once semanas, e durante gran parte dela que estivo acompañado pola súa nai e irmás. Considerado como unha ameaza menor, Vladimir foi desterrado á localidade de Shushenskoye no Distrito de Minusinsky, un asentamento que Vladimir describiu como "non un mal lugar". Alugaba unha habitación na cabana dun campesiño baixo constante vixilancia policial, mais mantivo un gran número de correspondencias con outros subversivos, moitos dos cales de feito foron visitalo.
En maio de 1898, a compañeira de Vladimir, Nadya, úneselle no exilio despois de ser detida en agosto de 1896 por organizar unha folga. A pesar de que foi enviada inicialmente a Ufa, logrou convencer ás autoridades para que lle permitisen ir a Shushenskoye, alegando que ela e Vladimir foron prometidos, casando posteriormente o 10 de xullo de 1898. Instalados na vida familiar coa nai viúva de Nadya Elizaveta Vasilyevna, a parella comezou a traducir A historia do sindicalismo ("The History of Trade Unionism", 1894) de Sidney e Beatrice Webb ao ruso, un posto de traballo que lles conseguiu Struve. A parella tiña gañas de estar ao corrente das novidades dentro do movemento marxista alemán, que recibira un apoio electoral significativo a través do Partido Socialdemócrata (SDP). Con todo, en Alemaña produciuse unha división ideolóxica, con revisionistas como Eduard Bernstein que avogaban por unha vía pacífica e electoral ao socialismo, algo que entraba en conflito coa idea marxista ortodoxa que avoga por unha revolución do proletariado. Vladimir permaneceu leal a esta última idea e escribiu Unha protesta por socialdemócratas rusos, atacando os argumentos revisionistas. Vladimir, esta vez utilizando diversos pseudónimos, tamén terminou de escribir O desenvolvemento do capitalismo en Rusia (Развитие капитализма в России, 1899), o seu libro máis longo até esa data, que ofrecía un ben documentado e polémico ataque aos social-revolucionarios e as súas crenzas, co argumento de que o capitalismo xa se estaba estabelecendo no campo ruso, apoiando así unha análise marxista do desenvolvemento económico de Rusia. Publicado baixo o pseudónimo de "Vladimir Ilin", que máis tarde sería descrito polo biógrafo de Lenin, Robert Service, como "un tour de force". Con todo, recibiu principalmente críticas negativas.
A Revolución de 1905 (1905-1907)
En novembro de 1905, Lenin regresou a Rusia para apoiar á Revolución Rusa de 1905. En 1906 foi elixido membro do Presidium do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso. Ese mesmo ano estivo viaxando entre Finlandia e Rusia, mais volveu ao seu exilio en decembro de 1907 trala vitoria tsarista na revolución e despois do escándalo do roubo do banco de Tiflis. Até as Revolucións de Febreiro e Outubro de 1917, viviu en Europa occidental, onde, a pesar da pobreza relativa, desenvolveu un marxismo leninista-urbano adaptado á Rusia agraria, revertendo as prescricións económico-políticas de Karl Marx para permitir unha revolución dinámica dirixida por un partido de vangarda de revolucionarios profesionais.
Retorno ao exilio (1907-1917)
En 1909, para eliminar a ambigüidades sobre as dúbidas filosóficas sobre o axeitado curso práctico dunha revolución socialista, Lenin publicou Materialismo e empiriocriticismo (1909), converténdose na base filosófica do marxismo-leninismo. Ao longo exilio, Lenin viaxou por toda Europa participando en actividades socialistas, como a Conferencia do Partido en Praga de 1912. Cando Inessa Armand deixou de Rusia para ir a París, coñeceu a Lenin e outros bolxeviques exiliados. Corre o rumor de que ela foi unha amante de Lenin, porén o historiador Neil Harding sinala que existe un "escaso stock de probas... aínda non temos probas de que foran sexualmente íntimos".
miniatura|200px|Libro de Lenin O imperialismo, fase superior do capitalismo ([[1916).]] A principios da guerra, os austríacos detivérono durante un breve período de tempo en Poronin (actual sur de Polonia), a súa cidade de residencia. O 5 de setembro de 1914 Lenin trasladouse á neutral Suíza, residindo primeiro en Berna e logo en Zúric. En 1915 na Conferencia de Zimmerwald contra a guerra, liderou á minoría da esquerda de Zimmerwald, que non logrou, en contra da maioría dos pacifistas, conseguir a adopción da proposta de Lenin de transformar a guerra imperialista nunha guerra de clases. Na seguinte conferencia (do 24 ao 30 de abril de 1916), en Kiental, Lenin e a Esquerda de Zimmerwald presentaron unha resolución semellante, mais a conferencia só acordou un manifesto de compromiso.
Na primavera de 1916 en Zúric, Lenin escribiu O imperialismo, fase superior do capitalismo (1916). Nesta obra de Lenin sintetizou traballos anteriores sobre o tema de Karl Kautsky, John A. Hobson (Imperialismo: un estudo, 1902) e Rudolf Hilferding (Das Finanzkapital, 1910), e aplicounas ás novas circunstancias da primeira guerra mundial que se libraba entre os Imperios Alemán e Británico, o cales exemplificaban a competencia imperial capitalista, a tese do seu libro. Nesta tese postúlase que a fusión dos bancos e as industrias darían lugar ao capital financeiro, o cénit do capitalismo. É dicir, na procura de maiores beneficios dos que mercado pode ofrecer, as compañías exportarían capital, o que á súa vez, conduciría á división do mundo entre as empresas monopolistas internacionais, e polo que os estados europeos colonizarían gran parte do mundo para apoiar os seus negocios. O imperialismo, por tanto, é unha etapa avanzada do capitalismo baseado no establecemento de monopolios e a exportación de capital (en lugar de bens), xestionado cun sistema financeiro global, do cal o colonialismo é unha característica.
De acordo con esta tese, Lenin cría que Rusia estaba a ser utilizado como ferramenta do imperialismo capitalista francés e británico na primeira guerra mundial e que a súa participación no conflito era a instancias deses intereses.
A Revolución de Febreiro
miniatura|esquerda|170px|Lenin con perruca e sen barba o [[11 de abril en Finlandia.]] En febreiro de 1917 as manifestacións populares en Rusia provocadas polas dificultades da guerra obrigaron o tsar Nicolao II a abdicar. A monarquía foi substituída por unha difícil relación política entre, por unha banda, un Goberno provisional de figuras parlamentarias e, por outra, unha serie de soviets (o máis prominente o de Petrogrado): consellos revolucionarios elixidos directamente polos traballadores, os soldados e os campesiños. Lenin estaba aínda no exilio en Zúric.
Lenin estaba a prepararse para ir á biblioteca Altstadt despois do xantar o 15 de marzo, cando un compañeiro de exilio, o polaco Mieczysław Broński, irrompeu exclamando: "Non ouviches as novas? Hai unha revolución en Rusia!". Ao día seguinte, Lenin escribiu a Alexandra Kollontai en Estocolmo insistindo na "propaganda revolucionaria, a axitación e a loita co obxectivo dunha revolución proletaria internacional e a conquista do poder polos soviets dos representantes dos traballadores". Ao día seguinte: "Dispersádevos! Levantade novas seccións! Espertade novas iniciativas, formade novas organizacións en cada estrato e demostradelles que a paz só pode vir cos soviets armados de representantes dos traballadores no poder".
O 9 de abril Lenin e Krupskaia reuníronse cos seus compañeiros de exilio en Berna e un grupo duns trinta subiron a un tren que os levou a Zúric. Dende alí viaxaron nun tren arranxado especialmente que os estaba a esperar en Gottmadingen, xusto antes da estación fronteiriza oficial alemá de Singen. Acompañado por dous oficiais do Exército alemán, que estaban sentados na parte traseira do vagón só detrás dunha liña pintada con xiz, os exiliados viaxaron a través de Frankfurt e Berlín e chegaron o 12 de abril a Sassnitz (actual estado de Mecklemburgo-Antepomerania), onde un ferre levoulles a Trelleborg (Suecia). Krupskaia observou pola xanela do vagón ao pasar por Alemaña como os exiliados eran "golpeados pola ausencia total de homes adultos. Só as mulleres, os adolescentes e os nenos podíanse ver nas estacións que cruzaban polo camiño, nos campos, e nas rúas das vilas". Unha vez en Suecia, o grupo viaxou por tren a Estocolmo e dende alí de volta a Rusia.