cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arréforas
Harpocración sinala no seu Lexicon, baixo o apartado de Arrêphorein, que existían catro arréforas (Arrephoroi) e que dúas delas tecían o peplo de Atenea que recibía cada catro anos nas Panateneas.
Severino Chacón
Severino Chacón Bergueiro, nado en Parada (A Estrada) o 14 de novembro de 1884 e finado en Madrid o 31 de xullo de 1978, foi un sindicalista galego.
Picanzo pequeno
Características
Cunha lonxitude entre os 19 e 21 cm, atópase entre o picanzo real setentrional e o picanzo vermello .Coma todos os lánidos a cabeza é grande e redondeada. Peteiro forte e groso. Os adultos presentan o bandullo rosado. As alas negras cunha mancha branca na parte central. A cola presenta o centro negro e os laterais brancos. Dorso e cabeza agrisados. Presenta unha liña negra dende a fronte ata ben pasado o ollo. A gorxa e o queixo son brancos.
Severino Chacón
Traxectoria
Fillo dunha familia de campesiños, traballou como canteiro en Ferrol (1897) onde entrou en contacto coas organizacións obreiras. Trasladouse a Coruña en 1903 e converteuse en referente sindical. En 1905 emigrou a Cuba e militou na Agrupación Socialista da Habana. Retornou a Galicia en 1908 pero regresou moi pronto á Habana. Foi expulsado de Cuba en xullo de 1911. En 1916 constituíu na Coruña a Unión Tabacalera, primeiro sindicato de clase das cigarreiras da Fábrica de Tabacos. Foi candidato nas eleccións á alcaldía de 1917 pola Agrupación Socialista da Coruña. En 1918 a Unión Tabacalera federouse na UGT baixo a súa influencia. Deixou o PSOE en 1921 formando parte do Partido Comunista Obrero Español que pouco despois se integrou no PCE. Presidiu desde A Coruña a Federación Tabaquera Española, de carácter autónomo, e na que se integrou o persoal das fábricas de tabacos do Estado.
O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno na Coruña, onde estivo agochado un ano, antes de fuxir por mar cara a zona republicana. Pasou a Valencia e incorporouse á UGT. Exiliado en Francia en 1939, formou parte da Executiva Federal da UGT no exilio francés. Logo marchou a Santo Domingo (1939-1940), Venezuela (1940-1946), regresou a Francia (1946-1950), marchou a Checoslovaquia (1950) e volveu a Venezuela (1950-1967). Retornou a Madrid en 1967, onde faleceu en 1978.
Arquidiocese católica latina de Agaña
A arquidiocese de Agaña (en latín: Archidioecesis Aganiensis) é unha sé metropolitana da Igrexa católica latina. En 2012 contaba con 157.000 bautizados sobre unha poboación de 184.000 habitantes. O arcebispo actual é Michael Jude Byrnes.
Territorio
A arquidiocese abrangue o territorio de Guam. A sé arcebispal está na cidade de Hagåtña, onde está a catedral do Doce Nome de María.
O territorio está organizado en 24 parroquias.
Historia
O 1 de marzo foi erixida a vigairía apostólica de Guam, co breve Ex hac quam divinitus do papa Pío X, en territorios da prefectura apostólica das Illas Marianas, que á súa vez fora erixida en 1902, en territorios da arquidiocese de Cebú. O 4 de xullo 1946 a vigairía ampliou a súa xurisdición ás devanditas Illas Marianas.
O 14 de outubro de 1965, coa bula Centenario anno do papa Paulo VI, a vigairía foi elevada a diocese, e tomou o nome de diocese de Agaña.
O 8 de marzo de 1984 a diocese foi elevada ao rango de arquidiocese coa bula Compertum quidem do papa Xoán Paulo II. O 8 de novembro do mesmo ano cedeu o territorio das illas Marianas para a erección da diocese de Chalan Kanoa (Vialembensis).
Tibasosa
No eido económico, salienta como un dos principais produtores da feixoa a nivel nacional, así como dos seus derivados.
Picanzo pequeno
Distribución
Cría en Italia, os Balcáns, Europa do leste, Anatolia, Cáucaso, sur de Rusia e ata Asia Central. Estas zonas son abandonadas durante a migración, que leva a especie a refuxiarse no sur de África. En España considérase o vertebrado máis ameazado, con dúas parellas nidificantes en 2015, nas provincias de Huesca e Lleida. Nese mesmo ano a Generalitat de Cataluña co apoio das asociacións ecoloxistas Trenca e WWF España chegaron a un acordo para a protección destas parellas, a conservación das zonas de cría e o inicio dun programa de cría en catividade (con polos liberados anualmente en Lleida), e así en 2017 a especie recuperouse ata totalizar en Cataluña 19 individuos con seis parellas nidificantes, liberándose 83 polos. En Galicia só se atopa como visitante ocasional.
Tibasosa
O concello limita polo norte con Duitama e Santa Rosa de Viterbo, polo leste con Nobsa e Sogamoso, polo oeste con Paipa e polo sur con Firavitoba.
Os Agueiros, Montoxo, Cedeira
Os Agueiros é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 7 habitantes.
Lóuzara
O topónimo Lóuzara pode referirse a:
A Encoutada, Refoxos, Cortegada
A Encoutada é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres.
La battaglia di Legnano
La battaglia di Legnano (en galego A batalla de Legnano) é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Salvatore Cammarano, baseado na obra de Joseph Méry La bataille de Toulouse (1828). Esta ópera foi estreada no Teatro Argentina de Roma o 27 de xaneiro de 1849. Mentres que a estrea foi un éxito, a ópera fracasou na súa produción en Xénova en 1850.
Actualmente esta ópera case non se representa, nas estatísticas de Operabase aparece cunha única representación no período 2005-2010.
Argumento
A acción ten lugar en Milán (actos I, III e IV) e en Como (acto II) durante o mes de maio do ano 1176.
Os soldados milaneses defenden a cidade baixo o mando de Rolando. Reencontra ao seu amigo veronés Arrigo, dado por morto durante a batalla. Arrigo atópase de novo con Lida, noutro momento a súa prometida, pero que agora, por vontade do seu pai, casou con Rolando.
Arrigo, cedendo á sorte, entra na «Compañía da Morte», o escuadrón de cabalería chamado á defensa de Carroccio, a pesar dunha carta angustiada de Lida, que tenta disuadilo.
Entrementres Rolando, que se prepara para ir ao combate, é abordado por Marcovaldo, un soldado alemán prisioneiro, que lle entrega a carta de Lida a Arrigo. A cólera de Rolando faino inclinarse pola vinganza. Sorprendendo a Lida e Arrigo en plena conversa, fai encerrar ao seu «rival» nunha torre.
Arrigo, que non pode responder á chamada do seu escuadrón e queda deshonrado, tírase dende unha fiestra ás augas do río. Mentres Lida e mulleres milanesas rezan a Deus polos soldados, Barbarroxa é derrotado na batalla de Legnano.
Entre os soldados que retornan vitoriosos, atópase Arrigo, gravemente ferido, quen, logo de ter perdoado a Lida, morre, suxeitando contra o seu corazón o estandarte de Carroccio.
Barbada da pedra
A barbada da pedra ou barbada de area (Gaidropsarus mediterraneus) é un peixe de pequeno talle, alongado, con manchas marróns. Lembra a unha anguía con tres barbelas na cabeza, coa segunda aleta dorsal e a aleta anal percorrendo o seu corpo. Estas aletas están en continuo movemento de onda.
A barbada da pedra é a miúdo confundida coa mariola, ou bacallau de cinco barbelas (Ciliata mustela) ou a barbada de tres barbelas (Gaidropsarus vulgaris), debido ás súas colores semellantes, así como a forma e o hábitat. Como o seu nome indica, as principiais diferenzas visuais son que o bacalllau de cinco barbelas ten cinco barbelas arredor da boca, e a barbada de tres barbelas ten un marrón máis avermellado comparado coa barbada da pedra. As barbadas da pedra viven entre e preto de zonas rochososas, alimentándose de vermes e crustáceos. Atópanse polo Atlántico europeo e o Mediterráneo.
San Vicenzo de Froián, Sarria
San Vicenzo de Froián é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 57 habitantes (26 homes e 31 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 68 habitantes.
Generalitat Valenciana
miniatura|317x317px|[[Escudo da Generalitat Valenciana.]] miniatura|[[Palau de la Generalitat Valenciana|Pazo da Generalitat, sede da institución, Valencia.]] A Generalitat ou Xeneralidade Valenciana (en valenciano: Generalitat Valenciana) é o conxunto de institucións de autogoberno da Comunidade Valenciana que até a reforma do Estatuto do 2006 se chamaba Generalitat Valenciana. Forman parte dela as Cortes, o Presidente e o Consello. Ten a sede oficial no Palau de la Generalitat da cidade de Valencia; alí está a presidencia, se ben as institucións poden reunirse en calquera lar do País Valenciano. As Cortes teñen a sede no Palau de Benicarló ou dos Borja, na mesma cidade.
A Deputació del General ou Generalitat (1418-1707)
O antecedente da Diputació del General ou Generalitat foron as comisións nomeadas polas Cortes do Reino de Valencia ou Corts de 1329 e 1342-43 para recadar o donatiu ('doazón': imposto extraordinario) aprobado nas mesmas e que se disolveron unha vez cumprida esta misión. Nas Cortes de 1362-1362, aprobouse o imposto das Generalitats cuxa denominación responde a «así por cobrarse xeral e indistintamente de todos como por impoñerse por todo o reino» e do que procede que a "Diputació del General" tamén sexa coñecida como Generalitat. "As generalitats son impostos indirectos que graban a importación, exportación e a compra e consumo de diversos produtos. [...] Recaen estes impostos sobre peles, las, aceites, améndoas, cera, arroz, liño, tinguiduras, especies, viño, tecidos, sal, madeira, etc. A súa recadación farase, para evitar o aparato que iso comportaría, mediante arrendamento do dereito de cobro en poxa pública. Os mecanismos que rixen os impostos non permiten facer fronte ás cantidades que se precisan con certa urxencia. A Generalitat emprega entón a venda de censais ou débeda pública. Non é, polo tanto, un ingreso, senón un sistema de financiamento que ten como garantía os impostos".
A Diputació del General estaba integraban por seis deputados —dous por cada braç: nobiliario, eclesiástico e real—, auxiliados por unha serie de oficiais: clavarios, administradores, contadores, etc.
As funcións da Diputació del General ou Generalitat excederon o campo estritamente económico para ir cobrando unha dimensión política, ó que ó comezo provocará o enfrontamento coa cidade de Valencia xa que os seus dirixentes -os jurats- coidan que lles pode restar protagonismo e influencia no reino. A cidade non conseguirá a súa disolución pero a partir de 1422 os catro jurats do braç real ocuparán os cargos de deputado, clavario -encargado da tesouraría-, administrador e contador da institución.
Segundo o acordado nas Corts de 1418, que regularon definitivamente a institución, os seus membros renovábanse cada tres anos sen esperar á reunión das novas Corts xa que os deputados que acababan o seu mandato eran quen nomeaban ós seus substitutos. Porén, o rei para controlar a institución impuxo en 1424 que os dous deputados do braç real foran dous jurats da cidade de Valencia, xa que el controlaba o seu nomeamento dende a introdución do sistema da ceda polo que eran homes de confianza do rei. Ó final do século XV o rei Fernando II o Católico nin sequera se preocupou polas formas para seguir controlando a institución e anulou o sistema electoral e nomeou a oficiais reais para ocupar os cargos. Máis tarde estabeleceu o método insaculatorio para a provisión dos dous deputados do brazo nobiliario e unha ríxido quenda entre as cidades —sen incluír Valencia— para ocupar os postos de deputados do braç real. 250px|miniatura|esquerda|Vista do [[Palau de la Generalitat Valenciana, dende a praza da Virxe de Valencia, en 1870.]]
Por mor do control que exerceu a monarquía sobre a institución a Diputació del General valenciana tivo menos peso político que a Generalitat de Cataluña e menor capacidade para opoñerse ós desexos do rei. Así o recoñecían os propios deputados valencianos en 1624 cando afirmaban que «nosaltres en este regne no tenim la plenitud de poder que los deputats de Catalunya i Aragó» ('nós neste reino non temos a plenitude de poder que os deputados de Cataluña e Aragón').
S7 Airlines
OJSC Siberia Airlines (en ruso: ОАО «Авиакомпания „Сибирь“» "ОАО Aviakompania Sibir"), operando como S7 Airlines, é unha aeroliña baseada no Óblast de Novosibirsk, Rusia, con oficinas en Moscova. Cara o ano 2008 era a maior aeroliña do país en número de pasaxeiros domésticos.
Generalitat Valenciana
A Deputació del General ou Generalitat (1418-1707)
A medida que a Diputació del General perdía peso político, a defensa dos Furs e a representación do reino pasou ós Estaments ('Estamentos'), institución de perfís mal definidos integrada polos membros de cada braç residentes na cidade de Valencia, que se reúnen por separado. Así, "até o fin da época foral mantense unha especie de contencioso entre Generalitat e Estamentos por pretender ambos encarnar a representación do reino fóra das Cortes". Nas últimas Corts celebradas en 1645 institucionalizaronse os Estaments coa creación da Junta d'Electes dels Estaments.
S7 Airlines
S7 opera voos regulares a destinos en Rusia, ademais de servizos internacionais a Armenia, Austria, Acerbaixán, Bulgaria, China, República Checa, Exipto, Xeorxia, Alemaña, Hong Kong, Irlanda, Italia, Casaquistán, Kirguizistán, Moldavia, Montenegro, Corea do Sur, España, Taxiquistán, Tailandia, Turquía, Turkmenistán, Uzbekistán, Ucraína e os Emiratos Árabes Unidos. Entre as súas bases e centros de conexión principais están o Aeroporto Internacional de Moscova-Domodédovo e o Aeroporto Internacional de Novosibirsk-Tolmachevo. Dende 2004 leva operando a rede doméstica máis grande en Rusia.
Generalitat Valenciana
A Deputació del General ou Generalitat (1418-1707)
Así pois, foi no século XVI cando comezou o debilitamiento da institución por mor do contrapoder que formaban os Estaments: nobres; as clases altas urbanas que gobernaban as cidades; e os representantes eclesiásticos. Esta división da representatividade do Reino de Valencia, o contrario do que ocorría en Aragón e Cataluña, propiciou o declive da influencia do reino pois non contaba cunha voz unitaria fronte á Coroa. Ó non contar cunha voz forte, cada demanda económica da Coroa era atendida, ó contrario do que ocorría noutros territorios da Coroa de Aragón onde non eran raros os levantamentos en armas. Ademais, a propia división do poder entre Generalitat, nobres, patriciado urbano e Igrexa propiciou que as tres últimas se institucionalizarán illadamente para poder prestar servizos, construír infraestruturas defensivas, etc. consolidándose nos seus respectivos territorios. Estas institucións, como é obvio, competían coa Generalitat.
S7 Airlines
Frota
En decembro de 2020 a frota de S7 Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Generalitat Valenciana
A Generalitat democrática
Trala aprobación do Estatuto de Autonomía da Comunidade Valenciana en 1982 as novas institucións de goberno autonómico recibiron o nome de Generalitat Valenciana, malia que se trataba dun organismo absolutamente distinto do seu homónimo medieval e moderno. No ano 2006, coa reforma do Estatuto, eliminouse o xentilicio 'Valenciana' e a súa correspondencia en castelán, sendo oficial só a denominación valenciana de Generalitat.
Institucións da Generalitat
Segundo se estabeleceu no Estatuto de Autonomía do País Valenciano, forman parte da Generalitat as seguintes institucións:
Piratas de Galicia
Piratas de Galicia (de siglas PIRATA.GAL) é un partido político español con ámbito en Galicia, herdeiro da ideoloxía do Partido Pirata de Suecia que procura a reforma das leis de propiedade intelectual e industrial, a inclusión da democracia directa no sistema político e a defensa dos dereitos humanos dentro e fóra da rede.
Pedroso
Co termo Pedroso podémonos referir a:
Piratas de Galicia
Historia
Preséntase por primeira vez ás Eleccións ao Parlamento de Galicia 2012, nas circunscricións de Ourense e Pontevedra, acadando 336 votos na primeira (0,18%) e 1.215 na segunda (0,24%).
Os Muíños, Barbadás, Barbadás
Os Muíños é un lugar da parroquia de Barbadás no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dous habitantes (un home e unha muller), un máis ca en 2010, cando tiña un habitante (un home).
Lyrurus mlokosiewiczi
Lyrurus mlokosiewiczi, coñecido vulgarmente como galo lira do Cáucaso ou galo lira caucásico, é unha especie de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas comprendidas no xénero Lyrurus.
Descrición
A especie foi descrita en 1875 polo zoólogo polaco, especializado en ornitoloxía, Wladyslaw Taczanowski, co nome de Tetrao mlokosiewiczi.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Lylurus.
O epíteto específico, mlokosiewiczi, é unha homenxe de Taczanowski ao seu compatriota o naturalista Ludwik Mlokosiewicz.
Nomes vulgares
Na maioría dos idiomas modernos a especie coñécese como galo lira do Cáucaso ou galo lira caucásico, coas adaptacións pertinentes a cada unha das linguas.
Nota taxonómica
Algúns autores aínda designan a especie polo seu basónimo, Tetrao mlokosiewiczi, que foi substituído polo actual recentemente.
Características
Moi semellante en forma, tamaño e costumes ao galo lira común, do que se diferencia sobre todo porque as plumas da cola dos machos teñen a forma de lira menos marcada.
O macho adulto é maior que a femia, como é usual nos fasiánidos, e mide de 50 a 55 cm de lonxitude, mentres que a femia só alcanza de 37 a 42 cm. A plumxe do macho é negra, agás nas cellas de cor vermella; a da femia é gris con algunhas manchas máis escuras.
Status
Inicialmente cualificado como unha especie con datos insuficientes pola UICN, unha investigación recente mostra que a súa poboación está diminuíndo en certa medida, e por iso, a partir de 2008, está catalogada case ameazada.
A súa poboación estimouse en 2006 en ao redor de 70 000 espécimes.
José Guerra Campos
José Guerra Campos, nado en Seares de Abaixo (Ames) o 13 de setembro de 1920 e finado en Sentmenat (provincia de Barcelona) o 15 de xullo de 1997 foi un eclesiástico católico latino galego, bispo de Cuenca entre 1973 e 1996.
Lyrurus mlokosiewiczi
Status
Os esforzos para a súa conservación inclúen fomentar o ecoturismo, como unha maneira de promover o coñecemento desta ave e o seu hábitat.
José Guerra Campos
Traxectoria
Estudou Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana, e posteriormente doutorouse pola Universidade Pontificia de Salamanca. O 15 de outubro de 1944 foi ordenado sacerdote, e posteriormente, entre 1945 e 1965 foi profesor do seminario arquidiocesano compostelán e nas facultades de Medicina e Farmacia da USC. Entre 1962 e 1963 foi consultor no Concilio Vaticano Segundo.
Inocencio Taboada Montoto
O pobo non esquece. 15 de setembro de 2007." ]] Inocencio Taboada Montoto, nado en Quiroga e finado en Vigo o 15 de setembro de 1936, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Remitente de pescado en Vigo. Amigo persoal Santiago Casares Quiroga, foi membro da ORGA e elixido vocal do Comité Executivo do Partido Republicano Gallego en 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido no Frontón e asasinado polos falanxistas en Cabral o 15 de setembro con Eugenio Arbones Castellanzuelo, Segundo Echegaray García, Adolfo Morgade Pazos, Luís Bilbatúa Zubeldia, Abraham Muñoz Arconada e Marcial Araújo Conde.
José Guerra Campos
Traxectoria
O 13 de abril de 1973 foi nomeado bispo de Cuenca. Retirouse o 16 de xuño de 1996, e finou ao ano seguinte, o 15 de xullo de 1997, en Senmenat, na residencia da Sociedade Misioneira de Cristo Rei.
Creo, Esteiro, Muros
Creo é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) tiña 614 habitantes (285 homes e 329 mulleres).
Fórmula maxistral
Unha fórmula maxistral é un medicamento destinado a un paciente específico, preparado polo farmacéutico, ou baixo a súa dirección, para cumprimentar expresamente unha prescrición médica detallada das substancias medicinais que inclúe, segundo as normas técnicas e científicas da arte farmacéutica, dispensado na súa farmacia ou servizo farmacéutico e coa debida información ao usuario.
Actualmente asistimos a unha importante volta á terapéutica personalizada, onde a formulación maxistral é o máximo expoñente da atención farmacéutica e, con frecuencia o único tratamento ao que poden acceder pacientes con problemas de saúde cualificados como raros, ou cuxo tratamento foi abandonado pola industria farmacéutica (laboratorios farmacéuticos) por falta de rendibilidade. A preparación do medicamento polo farmacéutico evita a marxinación terapéutica do diferente, do que non é rendíbel.
A formulación maxistral é unha actividade altamente técnica, cunha enorme importancia no campo da farmacoterapia, e dunha transcendencia incuestionábel no campo da clínica. Sobre todo, en referencia á resolución de problemas individuais. É a solución que o médico e o farmacéutico dan para resolver unha necesidade posolóxica ou galénica individual. Non existe nada máis actual e tradicional ao mesmo tempo. Este nivel de desenvolvemento da formulación non xerou ningún conflito, salvo a capacidade técnica para desenvolver produtos coa calidade exixida, e ofreceu importantes solucións no campo da pediatría, a dermatoloxía, a oftalmoloxía e a xeriatría.
Muradelle, Refoxos, Cortegada
Muradelle é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Juan Carlos Fresnadillo
Juan Carlos Fresnadillo nado en Santa Cruz de Tenerife o 5 de decembro de 1967, é un guionista e director de cine canario.
Traxectoria
En 1985, Fresnadillo trasladouse a Madrid dende a súa cidade natal. Estudou Socioloxía na Universidade Complutense. Comezou os estudos de fotografía e cine na Escola Superior de Artes e Espectáculos TAI, e realizou os seus primeiros traballos en curtametraxes. En 1987, creou unha produtora para unha serie de curtas e anuncios publicitarios. En 1990, colaborou con Gustavo Fuertes na súa curta El Juicio Final
En 1996, debutou internacionalmente como director coa súa curta en branco e negro, Esposados, para o que tamén fixo de produtor executivo. A obra foi candidata ó Premio Oscar en Hollywood, e Intacto 2001, filme co que acada o Premio Goya ó mellor director novel. En 2002 realiza, xunto con Alejandro Jodorowsky a curtametraxe Psicotaxi.
En 2007 dirixiu o filme 28 Weeks Later, continuación de 28 Days Later de Danny Boyle. O realizador Steven Spielberg, ofreceulle a Fresnadillo dirixir un proxecto financiado pola súa produtora Dreamworks. O filme, de título provisional "Wednesday", será un suspense ambientado nos Ánxeles, onde se desenvolverá unha desesperada persecución. O seu novo proxecto será adaptar o videoxogo BioShock en filme. Nun comezo estaba destinada a ser dirixida por Gore Verbinski, pero finalmente Fresnadillo será o encargado.
O 7 de abril de 2011 anunciouse que será o director e co-guionista do remake de The Crow.
Vilarullo (homónimos)
O topónimo galego Vilarullo pódese referir a:
José Rubinos Ramos
José Rubinos Ramos, nado na Coruña o 3 de abril de 1898 e finado en Miami o 3 de decembro de 1963, foi relixioso e escritor galego.
Traxectoria
Ingresou na Compañía de Xesús e trasladouse a Bogotá onde estudou Filosofía e Ciencias. Fixo o doutoramento en Teoloxía en Quito. En 1927 volveu a Bogotá onde impartiu clases. Dende alí viaxou a España. De volta a América, desenvolveu a maior parte da súa actividade cultural na Habana, con esporádicas visitas á súa terra natal. Foi expulsado de Cuba en 1961, despois da chegada ao poder de Fidel Castro, que fora alumno seu.
É autor de varios libros de poemas e doutro de prosa, cunha especial predilección pola cidade da Coruña. Tamén de múltiples artigos en diversas publicacións da colonia galega en Cuba. miniatura|O poema da Cruña, Nós, 1933. A rúa Padre Rubinos da Coruña está dedicada a el. Foi nomeado membro de honra da Real Academia Galega.
Obras
Publicou, entre outras obras, as seguintes (todas en América agás a primeira):
Fontenla, Esteiro, Muros
Fontenla é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Federación de Librarías de Galicia
A Federación de Librarías de Galicia constituíuse o 29 de outubro de 1977 como unha asociación integrada polos libreiros con establecemento aberto en Galicia.
Descrición
O obxectivo da asociación é promover e defender os intereses colectivos do sector libreiro. A Federación organiza e colabora na organización de actividades culturais, recreativas ou sociais, como os extinto Premios Irmandade do Libro. Ademais, participa activamente en datas especiais para o fomento da lectura: o Día das Letras Galegas, o Día do Libro, e Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil.
Ten a súa sede na Rúa da República do Salvador, en Santiago de Compostela.
A composición da xunta directiva, dende xullo de 2012, é a seguinte:
Rochester Red Wings
Os Rochester Red Wings son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Rochester, Nova York. O club, de clase Triple-A, compite na Northeast Division da International League. Antes desta competición, o equipo competiu na Eastern League (1899–1911). A franquía, fundada en 1899, é a máis antiga de América do Norte fóra das Grandes Ligas. Despois de estar afiliados aos St. Louis Cardinals, aos Baltimore Orioles e aos Minnesota Twins da Major League Baseball, desde 2021 están afiliados aos Washington Capitals. O equipo xoga os seus xogos como local no Frontier Field, un estadio inaugurado en 1997 con capacidade para 13.840 espectadores.
Arnobio
Arnobio de Sicca, morto contra o ano 330, foi un escritor latino-africano convertido ao cristianismo.
Traxectoria
Antes da súa conversión era un coñecido retórico en Sicca Veneria (El Kef, Tunisia). Tras un soño premonitorio converteuse ao cristianismo. Para convencer ao bispo da cidade da súa verdadeira conversión escribiu unha obra apoloxética en sete libros, Adversus Gentes, única obra súa que se conserva.
Ubatuba
Ubatuba é unha cidade do estado brasileiro de São Paulo.
miniatura|esquerda|260px|Praia en Ubatuba.
Achim von Arnim
Ludwig Achim von Arnim, nado en Berlín en 1781 e finado en Schloss Wiepersdorf en 1831, foi un escritor alemán.
Traxectoria
Procedente dunha familia da nobreza prusiana, estudou dereito e ciencias naturais en Halle. Entre 1801 e 1804 emprendeu unha viaxe de estudos por Europa e escribiu unha serie de artigos científicos relatando as súas impresións.
Pero o seu interese virou cara a literatura. Coas lecturas de Goethe e Herder aprendeu a apreciar as belezas das lendas e folclore alemán. Co seu amigo Clemens Brentano publicou unha colección de Volkslieder (cantos populares) en catro volumes entre 1806 e 1808. Nese ano tamén fundou o xornal romántico Zeitung für Einsiedler en Heidelberg. En 1809 instalouse en Berlín, onde colaborou co Berliner Abendblätter e fundou en 1811 a agrupación política Deutsche Tischgesellschaft
Belarús nos Xogos Olímpicos
Belarús competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1994, nos Xogos Olímpicos de Inverno de Lillehammer. Anteriormente competiu como parte da Unión Soviética. Despois da disolución da Unión Soviética en 1991, Belarús, xunto con catro doutras antigas repúblicas soviéticas, competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1992 como parte do Equipo Unificado. Dende 1994, Belarús compite como unha nación independente, conseguindo un total de 103 medallas olímpicas.
O Pontón, Barbadás, Barbadás
O Pontón é un lugar da parroquia de Barbadás no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 65 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 35 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 62 habitantes (29 homes e 33 mulleres).
Space opera
Flash Gordon (1936) foi un dos primeiros seriais cinematográficos inspirados nas tiras cómicas de space opera do personaxe creado por Alex Raymond. A finais da década de 1970 a saga de A guerra das galaxias creada por George Lucas atraeu o interese do público polo subxénero. Tralo enorme éxito da innovadora serie de filmes de A guerra das galaxias a space opera converteuse novamente nun subxénero recoñecido. Entre o ano 1982 e 2002 o premio Hugo á mellor novela de ciencia ficción foi a miúdo concedido a obras de space opera.
Definición
miniatura|250px|Contraportada da revista [[Galaxy Science Fiction|Galaxy nº1, outubro de 1950.]] A space opera defínese como unha historia de aventuras de ciencia ficción.
O termo "space opera" foi acuñado en 1941 polo escritor e autor afeccionado a ciencia ficción Wilson Tucker como algo pexorativo nun artigo no número 36 do fanzine de ciencia ficción Le Zombie. Nese momento, os seriais dramáticos da radio nos Estados Unidos coñecíanse popularmente como soap operas porque moitos estaban patrocinados por fabricantes de xabón. Tucker defineu a space opera como o equivalente no ámbito da ciencia ficción. Previmente xa se empregaba "horse opera" para definir os westerns estereotipados. Os fans e os críticos decataranse de que as tramas das space operas de cando en cando adaptaban as tramas das horse operas simplemente trasladando a acción ó espazo exterior, como parodiou a revista Galaxy Science Fiction na contraportada do seu primeiro número. A finais da década de 1920 e comezos da década de 1930, cando as historias se publicaban nas revistas de ciencia ficción, eran denominadas a miúdo "superciencia épica".
A partir da década de 1960 e durante a década de 1970 a space opera foi redefinida tomando como referencia a obra de Brian Aldiss Space Opera (1974). No entanto, o xénero axiña comezou a cambiar, por exemplo, coa práctica editorial e mercadotecnia de Judy-Lynn del Rey e do seu marido e colega Lester del Rey, discutindo as afirmacións de que as space operas estaban obsoletas. Del Rey Books fixo reedicións da obra de Leigh Brackett adscribíndoa á space opera. A principios da década de 1980 a space opera redefínese novamente incluíndo importantes obras da cultura popular como A guerra das galaxias. O termo empezou a ser considerado como un subxénero lexítimo da ciencia ficción só a principios da década de 1990. Hartwell e Cramer definen a space opera como:
Historia
A pesar deste comezo aparentemente temperán, non foi ata finais da década de 1920 cando a space opera comezou a aparecer periodicamente en pulp magazines como Amazing Stories. No cine o xénero comenzou problablemente en 1918 coa película danesa Himmelskibet. A diferencia das historias anteriores de aventuras espaciais, que relacionaban la invasión da Terra por extraterrestres ou se centraban na invención dun vehículo espacial por parte dun xenio inventor, a space opera pura simplemente daba por sentado as viaxes espaciais (xeralmente establecendo a historia nun futuro afastado), saltou directamente ós contos de fazañas estelares. As primeiras historias deste estilo inclúen Invaders from Outside (Weird Tales, xaneiro de 1925) de J. Schlossel, The Second Swarm (Amazing Stories Quarterly, primavera de 1928), The Star Stealers (Weird Tales, febreiro de 1929), Tarrano the Conqueror (1925) de Ray Cummings, Across Space (1926) de Edmond Hamilton e Crashing Suns (Weird Tales, agosto-setembro de 1928). Historias semellantes doutros escritores continuaron durante os anos 1929 e 1930, quedando en 1931 establecida a space opera como un importante subxénero da ciencia ficción.
Emporiso o autor citado con máis frecuencia como o auténtico pai do xénero é E. E. "Doc" Smith. O seu primeiro traballo publicado, The Skylark of Space (Amazing Stories, agosto-outubro de 1928), escrito en colaboración con Lee Hawkins Garby, é nomeada a miúdo como a primeira gran space opera. A serie de novelas Lensman de E. E. Smith, os traballos de Edmond Hamilton, John W. Campbell e Jack Williamson nas décadas de 1930 e 1940 foron populares entre os lectores e moi imitados por outros escritores.
Escritores como Poul Anderson e Gordon R. Dickson mantiveron viva a aventura espacial a grande escala ata a década de 1950, seguidos por escritores como M. John Harrison e C. J. Cherryh na década de 1970. Neste momento para moitos lectores space opera xa non era un termo despectivo senón a descrición dun tipo concreto de historia de ciencia ficción e aventura.
Segundo o autor Paul J. McAuley, varios escritores, na súa maior parte británicos, comezaron a reinventar a space opera na década de 1970 (aínda que a meirande parte dos críticos non británicos tenden a cuestionar a pretensión británica de dominar a nova escena da space opera). Os acontecementos máis destacados neste período inclúen a publicación The Centauri Device de M. John Harrison en 1975 e un editorial "call to arms" de David Pringle e Colin Greenland na edición do verán de 1984 de Interzone; e o éxito de recadación de A guerra das galaxias, que segue algunhas convencións da space opera tradicional. Esta "nova space opera", que evolucionou case ó mesmo tempo que xurdiu o cyberpunk e foi influenciada por el, é máis escura, afástase do " "triunfo da humanidade" da space opera máis antiga, insire novidades tecnoloxías e posúe unha caracterización máis forte que a space opera antiga. Se ben conserva a escala e o alcance interestelar da space opera tradicional, tamén pode ser cientificamente máis rigorosa.
A nova space opera foi unha reacción contra antiga. Os novos defensores da space opera afirman que o xénero céntrase no desenvolvemento do carácter, a escritura fina, os altos estándares literarios, a verosimilitude e unha exploración moral dos problemas sociais contemporáneos. McAuley e Michael Levy identifican a Iain M. Banks, Stephen Baxter, M. John Harrison, Alastair Reynolds, o propio McAuley, Ken MacLeod, Peter F. Hamilton e Justina Robson como os practicantes máis notables da nova space opera. Unha das editoriais máis destacadas, Baen Books, especializouse en space opera e ciencia ficción militar, e publica a moitos dos autores mencionados anteriormente, que gañaron o premio Hugo.
Comparación con outros xéneros
Algúns críticos distinguen entre space opera e planetary romance. Ambos presentan aventuras en contornos exóticos, porén a space opera pon énfase nas viaxes espaciais, mentres que o planetary romance céntranse en mundos estraños. Dende este punto de vista, as historias marcianas, venusianas e lunares de Edgar Rice Burroughs serían planetary romances (e dos máis antigos), como serían as historias de Eric John Stark de Leigh Brackett con influencias de Burroughs.
A space opera pode contrastar coa ciencia ficción dura, na cal se fai fincapé nos efectos do progreso tecnolóxico e nas invencións, e onde os axustes se elaboran coidadosamente para obedecer as leis da física, a cosmoloxía, as matemáticas e a bioloxía; pódense atopar algúns exemplos nas obras de Alastair Reynolds ou na película The Last Starfighter. Ás veces a space opera pode coincidir coa ciencia ficción dura ó centrarse na precisión científica como en The Risen Empire de Scott Westerfeld. Noutras ocasións a space opera pode situarse nun punto intermedio entre a ciencia ficción dura e a branda, como a serie de precuelas de Dune de Kevin J. Anderson e Brian Herbert ou a serie da Guerra das galaxias creada por George Lucas.
Algúns tipos de space opera solápanse coa ciencia ficción militar, concentrándose nas batallas espaciais a grande escala con armas futuristas; emprégase ocasionalmente o termo "space opera militar" para definir este subxénero, como fai por exemplo a crítica Sylvia Kelso para referirse á Saga Vorkosigan de Lois McMaster Bujold.
Parodias
As parodias de space opera son a miúdo exemplo da propia space opera.
What Mad Universe de Fredric Brown ten como protagonista a un editor de revistas de ciencia ficción de cabeza sobria que de súpeto se ve transportado a unha historia alternativa na que tódolos elementos da space opera (un heroe espacial extraordinario que loita contra extraterrestres malvados obstinados na destrución da humanidade etc.) se volven reais na súa vida.
Na novela Bill, the Galactic Hero Harry Harrison parodia as convencións da space opera clásica, de igual modo que en Star Smashers de los Galaxy Rangers e no conto Space Rats of the CCC - the Combat Camel Corps do propio autor.
Space Opera de Jack Vance trata dunha compañía de ópera que vai de xira polo espazo.
A película cómica Spaceballs, dirixida e coescrita por Mel Brooks, é unha parodia de ciencia ficción con moitas características de space opera.
O anime Space Dandy do director Shinichirō Watanabe parodia decote outras obras de ciencia ficción do subxénero space opera.
Gilbert e Sullivan
miniatura|upright|[[W. S. Gilbert]] miniatura|upright|[[Arthur Sullivan]] Gilbert e Sullivan é a forma habitual como se coñece a colaboración artística entre o libretista W. S. Gilbert (1836-1911) e o compositor Arthur Sullivan (1842-1900), en plena época vitoriana. Xuntos escribiron catorce operetas entre 1871 e 1896, das que H.M.S. Pinafore, The Pirates of Penzance e The Mikado son as máis coñecidas.
Traxectoria
Gilbert e Sullivan coñecéronse en 1869. Dous anos máis tarde, Gilbert e Sullivan escribiron a súa primeira obra xuntos. Foi o produtor Richard D'Oyly Carte quen os reuniu e fomentou a súa colaboración. En 1881 construíu o teatro Savoy para presentar a súa obra conxunta —que chegou a ser coñecida coa expresión "óperas do Savoy"— e fundou a compañía de ópera D'Oyly Carte, que interpretou e divulgou as súas obras durante case un século.
Heta
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra heta. Nome da letra do alfabeto grego (ἧτα); equivale ao /h/, un h. Minúscula ͱ, maiúscula Ͱ. Adoita transcribirse como h. Provén da letra do alfabeto fenicio hēt, que representaba unha faringal fricativa xorda; ao principio en grego foi adoptado como signo de aspiración, pero os xonios, falantes dun dialecto psilótico.
Gilbert e Sullivan
Traxectoria
Despois de Ruddigore, Sullivan pediu desfacer a colaboración, dicindo que atopaba as tramas de Gilbert repetitivas e que as operetas non lle resultaban satisfactorias. Porén, a relación de traballo continuou. Durante a produción de The Gondoliers produciuse unha discusión co produtor respecto aos custos, e Sullivan púxose do lado deste, que estaba a construír un teatro en Londres para a produción de novas óperas en inglés, con Ivanhoe, de Sullivan como obra inaugural. Gilbert e Sullivan comezaron a traballar con outras persoas. En 1891, tras moitos intentos fracasados de reconciliación entre a parella e o seu produtor, Richard D'Oyly Carte, o editor musical de Gilbert e Sullivan, Tom Chappell, mediou entre dous dos seus artistas máis proveitosos e tivo éxito.
Logo do fracaso da obra The Grand Duke (1896), non viron motivo para continuar a colaborar. Sullivan, xa enfermo, faleceu catro anos despois.
Características
Gilbert, autor dos libretos, creou "mundos ao revés", en inglés topsy-turvy, para estas óperas, onde cada situación absurva é levada á súa conclusión lóxica: facas relacionándose con lords británicos, flirtear é un crime que merece a pena capital, os gondoleiros ascenden á monarquía e os piratas resultan ser nobres descarreirados. Sullivan, sete anos máis novo que Gilbert, compuña a música, contribuíndo con melodías memorables que podía transmitir tanto humor como pathos.
A Formilla, Esteiro, Muros
A Formilla é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Pontedeume
Pontedeume é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Eume. O seu xentilicio é eumés/eumesa. É un concello pequeno (29,26 km²) que en 2014 tiña unha poboación de 8 117 habitantes cunha alta densidade de poboación (277 hab./km²). Está situado entre as cidades da Coruña (38 km) e Ferrol (18 km), e preto de Betanzos (26 km) e As Pontes (31 km).
A vila de Pontedeume é unha das poucas poboacións galegas que conserva o seu centro histórico. As súas rúas e prazas manteñen moitos elementos tradicionais como os soportais, as casas con balcóns de madeira e galerías acristaladas, as fontes públicas e un gran número de edificios monumentais. Todo isto, unido a unha gran riqueza paisaxística e natural na súa contorna, fixo que en 1971 a comarca eumesa fose declarada Conxunto histórico e paraxe pintoresca. Pontedeume é un importante destino turístico, no seu territorio está un dos portais de acceso e o Centro de Interpretación do Parque Natural das Fragas do Eume. Por Pontedeume pasa un dos Camiños de Santiago, o Camiño Inglés.
Xeografía
miniatura|esquerda|230px|O Golfo Ártabro.
Orografía
A zona oeste do concello está dominada polo monte Breamo de 305 metros de altitude, último contraforte da cadea montañosa que, partindo da serra da Loba, vai de leste a oeste ata chegar ao mar onde forma cantís. Neste monte esténdese a parroquia tamén chamada de Breamo. Na súa aba, e entre este monte e o mar, espállanse as parroquias de Boebre, Centroña e Pontedeume.
Na parte leste predomina un material xeolóxico do precámbrico ao paleozoico con terreos ricos en materia orgánica e boa drenaxe, tanto interna como superficial. O terreo vai gañando en altitude conforme se avanza, partindo da beira do río Eume, cara ao sur e ao leste, ata chegar aos límites cos concellos de Monfero e Vilarmaior. É precisamente nos límites con este último onde se encontra a maior altura do concello, o coto de Allegue, de 414 metros. Neste anfiteatro áchanse as parroquias de Vilar, Nogueirosa e Ombre. A parte máis oriental do concello, de forte pendente, coincide co tramo final do canón do Eume e está dentro do parque natural das Fragas do Eume.
Ao sur das alturas mencionadas está a parroquia de Andrade, a máis meridional do concello. miniatura|dereita|250px|Esteiro do río Eume.
Hidrografía
O río máis importante é o Eume, un dos máis caudalosos de Galicia, que baña o concello polo norte e actúa como límite natural co concello de Cabanas. Xa no esteiro do Eume, desemboca o río de Covés ou de Esteiro que baixa das alturas de Andrade.
Clima
O clima, igual que no resto dos concellos do Golfo Ártabro, é oceánico litoral ou húmido, o que fai que as temperaturas medias sexan moi suaves durante todo o ano (media de 14,4 °C), con febles oscilacións anuais (9,6 °C) e unhas precipitacións arredor dos 1.000 milímetros anuais, cunha diferenza de 100 milímetros entre os meses máis chuviosos (novembro e decembro con 129 mm.) e o máis seco (xullo con 29 mm.).
A continuación amósanse os datos mensuais dos valores medios de temperaturas e precipitacións :
Xosé Manuel Seivane Rivas
Xosé Manuel Seivane Rivas, nado en Fomiñá (A Pastoriza) en 1921 e finado en Cambre o 27 de xaneiro de 2012, foi un artesán creador de gaitas galegas.
Pontedeume
Demografía
No seguinte gráfico, asociado á táboa que lle segue, apréciase a evolución da poboación no último século
Da análise dos datos dedúcesamento que durante o século XX houbo un crecemento sostido da poboación, salvo un pequeno descenso nos anos cincuenta e sesenta, probabelmente debido á forte emigración, primeiramente a América e logo a Europa, que se produciu neses anos. Os estaleiros da ría de Ferrol, con gran presenza de traballadores eumeses, sufriron unha dura reconversión naval nos anos oitenta. A pesar de todo, os seus efectos negativos víronse minguados en parte pola declaración oficial da comarca de ZUR, cuxos beneficios permitiron o establecemento en Pontedeume dun pequeno tecido industrial (LAGASA, Einsa), que axudou a incrementar lixeiramente a poboación durante as dúas últimas décadas do século XX.
Xosé Manuel Seivane Rivas
Traxectoria
Xosé Seivane abriu o seu primeiro obradoiro de gaitas con 18 anos. Xa tocaba de antes a gaita e o clarinete mais devecía por crear a súa gaita por si mesmo. Axudárono o seu pai, Francisco, ebanista e a súa nai, Estrella, que tiña un bo ouvido musical e lle transmitiu as melodías de gaiteiros xa desaparecidos, coma O Curuxeiras. Daquela, as gaitas fabricábanas ebanistas-torneiros e os gaiteiros afinábanas, facendo eles as súas propias palletas e en moitos casos as gaitas mesmas. Xosé Manuel Seivane decidiu dedicarse exclusivamente á construción.
Pontedeume
Demografía
Pola contra, esta tendencia positiva inverteuse no século XXI, o que se traduciu nunha perda poboacional de máis de mil habitantes.
A poboación en 2020 era de 7 753 habitantes, dos que 3 699 (48%) eran homes e 4 054 (52%) mulleres. Algúns datos interesantes da poboación actual son :
Xosé Manuel Seivane Rivas
Traxectoria
Comezou a construír gaitas durante o servizo militar, arredor do ano 1939, momento no que como gaiteiro da Banda Militar do Rexemento de infantería nº 43 de Pontevedra, se viu na obriga de fabricar as gaitas que se usaban na banda. Fixo isto no obradoiro da familia Represas en Ponteareas, taller no que traballou durante un ano.
dereita|miniatura|300px|Gaita fabricada por Seivane.
Pontedeume
Demografía
Pódese concluír que a evolución demográfica do concello sitúase na tendencia xeral galega de estancamento demográfico. Pero ao mesmo tempo o concello vese favorecido polas actividades do sector servizos, facendo isto que a súa situación non sexa tan alarmante coma a doutros concellos moi envellecidos.
Xosé Manuel Seivane Rivas
Traxectoria
Ao casar,no 1951, montou un obradoiro en Ribeira de Piquín, onde comezou a súa sona. Os seus fillos, Álvaro e Xosé Manuel, e algúns netos continúan o seu labor. Desde 1994, o obradoiro está instalado en Cambre. A súa neta, Susana Seivane, filla de Álvaro, é unha gaiteira notábel.
O obradoiro de Seivane é, posibelmente, o máis estimado de Galiza. Nos seus máis sesenta anos de historia contribuíu ao desenvolvemento da gaita galega, por exemplo na unificación das palletas, ou no perfeccionamento da afinación, con pasos importantes na escala do punteiro.
Pontedeume
Morfoloxía urbana
O crecemento urbanístico da vila de Pontedeume estivo sempre condicionado pola súa situación entre o monte Breamo, ao sur, e o río Eume, ao norte, nun terreo con forte pendente. Xa que logo, as direccións naturais de expansión son a leste e a oeste.
Xosé Manuel Seivane Rivas
Traxectoria
Ó longo da súa vida, recibiu numerosas homenaxes, talvez a máis sentida foi a que lle dedicaron os seus veciños da Ribeira de Piquín en 2008 pola súa contribución á música tradicional galega.