cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iosif Stalin
Segunda Guerra Mundial (1939-1945)
esquerda|miniatura|200px|Firma do [[Pacto Ribbentrop-Molotov. Viacheslav Mólotov está a punto de firmar. Ribbentrop está detrás del, cos ollos pechados e con Stalin a súa esquerda.]]
O Exército Vermello, moi debilitado polas purgas de finais dos 30, atopábase virtualmente sen mando competente, polo que as forzas alemás avanzaron rapidamente polas estepas occidentais da URSS. Hitler predicía que a guerra co xigante ruso duraría polo menos 6 meses e que o pobo ruso mesmo eliminaría a Stalin.
Stalin fíxose nomear Presidente do Consello de Comisarios do Pobo co que na práctica converteuse oficialmente no Xefe do Estado. As medidas iniciais de Stalin por conter a invasión alemá foron ineficaces e non puideron deter o avance das forzas blindadas de Hitler que penetraban profundamente no territorio soviético. Se ben no comezo Stalin mostrouse dubitativo e irresoluto polo súbito e contundente ataque dos alemáns, pronto comezou a tomar o control da situación e autonomeouse Supremo Comandante en Xefe do Exército Vermello.
A diferenza de Hitler, Stalin deu certa autonomía aos xenerais na toma de decisións e fixo traer dende a fronteira algúns dos seus mellores xenerais, como Zhúkov e Vatutin, permitindo ademais o envío dende as frontes orientais de milleiros de soldados das tropas siberianas adestradas xa no combate cos xaponeses.
280px|dereita|miniatura|Os tres líderes aliados: Stalin, [[Franklin D. Roosevelt e Winston Churchill reunidos na Conferencia de Teherán.]]
Durante a Batalla de Smolensk, o seu fillo Yákov Dzhugashvili foi capturado: Stalin soubo desta situación pero permaneceu indiferente á sorte corrida polo seu fillo. Yákov permaneceu anónimo no campo de concentración de Sachsenhausen até que foi delatado. Intentárono adoutrinar para a propaganda alemá pero non cambiou de bando. Entón decidiuse o seu troco polo mariscal Friedrich Paulus, pero Stalin negouse. Yákov morreu en estrañas circunstancias o 15 de abril de 1943 no mesmo campo. Stalin xamais demostrou publicamente algún tipo de consideración pola sorte corrida por Yákov.
Mantívose en Moscova o inverno de 1941, cando os alemás ameazaban a cidade, a 42 km, e organizou alí o contraataque soviético. Ao ano seguinte tivo éxito ao manter a estratéxica cidade de Stalingrado, última defensa da zona petroleira do Cáucaso, pese á enorme cantidade de baixas entre os seus homes (Stalin, a través dos seus comisarios políticos, ordenou disparar contra os seus propios soldados se estes se retiraban dun combate ao consideralos desertores) e posteriormente (1943) tamén derrotou o exército alemán na batalla de Kursk co que todo o curso das accións militares tivo un cambio, sendo entón os soviéticos os que obrigaban a retirarse aos alemáns. Así, en maio de 1945, as forzas de Stalin foron as primeiras en entrar en Berlín, forzando o suicidio de Hitler e a capitulación alemá.
miniatura|esquerda|250px|[[Winston Churchill, Franklin D. Roosevelt e Iósif Stalin en Ialta, febreiro de 1945.]]
No seu papel de comandante en xefe, Stalin procuraba sempre manter un control persoal pero flexible no mando, sobre todo á fronte de batalla, as reservas militares e a economía de guerra. Esta actitude non se mostrou eficaz, xa que deixaba nun só home todas as decisións, pero logo Stalin foi aprendendo dos erros e comezou a delegar decisións militares ao contrario do seu rival, Hitler, quen monopolizou o mando.
Como Xefe de Estado, Stalin participou en varios encontros cos líderes aliados, coma o chamado "dos tres grandes", con Winston Churchill e Franklin D. Roosevelt en Ialta e en Potsdam (ambos os dous en 1945), nos que logrou o recoñecemento internacional dunha esfera de influencia soviética na Europa do Leste e mostrándose como un formidable negociador segundo o propio secretario do exterior británico, Anthony Eden. Así mesmo, o 4 de setembro de 1943, reuniuse con tres metropolitas da Igrexa para restablecer o Santo Sínodo e convocar o Concilio Episcopal para elixir como Patriarca de Moscova un deles (Serguéi) cinco días despois, por primeira vez en 17 anos.
Un feito deste período que reflicte o seu "culto á personalidade" é que se autoconcedeu a honra de Heroe da Unión Soviética, a pesar que só a recibían os soldados en combate. Sentíase ameazado pola popularidade de Zhúkov, ao que acusou de usar ese triunfo ao seu favor e terminou degradándoo.
Posguerra (1945-1953)
Cando rematou a segunda guerra mundial, Stalin foi visto como o gran líder que conducira o pobo soviético á vitoria na súa loita contra a Alemaña nazi. A finais da década de 1940 o patriotismo ruso foi en ascenso por causa dos éxitos propagandísticos. Por exemplo, algunhas invencións e descubrimentos científicos foron reclamados pola propaganda rusa. Exemplos diso son a máquina de vapor, reclamada polo pai e o fillo da familia Cherepánov; a lámpada incandescente, por Pavel Yablochkov e Aleksandr Lodyguin; a radio, por Aleksandr Stepánovich Popov; e o avión, por Aleksandr Mozhaiski. Continuaron as súas políticas represivas (incluso nos territorios recentemente anexionados), pero nunca chegaron aos extremos da década de 1930.
Internacionalmente, Stalin viu a consolidación do poder como un paso necesario para protexer a Unión Soviética, rodeándoa de gobernos amigables, coma un cordón sanitario contra posibles invasións. Mentres, "Occidente" buscou un modelo idéntico de protección contra a expansión comunista. Estas políticas conduciron a unha estabilidade, onde o éxito da influencia soviética dependería da cooperación entusiasta das nacións satélites.
Coa súa esfera de influencia alongada á metade oriental de Europa, nos chamados Estados Obreiros, Stalin foi unha persoa chave da posguerra. Dominando países coma a República Democrática Alemá, Checoslovaquia e Romanía, estableceu a hexemonía soviética no Bloque do Leste e rivalizou cos Estados Unidos no liderado do mundo.
Stalin tivo a esperanza de que a retirada e a desmobilización dos EUA darían lugar a un aumento da influencia comunista, especialmente en Europa. Cada unha das partes vía as accións defensivas da outra como provocacións desestabilizadoras e estes dilemas de seguridade desgastaron as relacións entre a Unión Soviética e os seus ex-aliados occidentais da segunda guerra mundial e deu lugar a un prolongado período de tensión e a desconfianza entre o Leste e Occidente coñecido coma a guerra fría (véxase Pano de aceiro).
O Exército Vermello terminou de maneira exitosa a segunda guerra mundial ocupando gran parte do territorio que fora ocupado anteriormente polos países do Eixo.
En Asia, o Exército Vermello invadiu Manchuria no último mes da guerra e tamén tomou o control de Corea preto do Paralelo 38. Na China, Mao Zedong do Partido Comunista da China, receptivo a recibir o apoio soviético, derrotou ao prooccidental e proestadounidense Partido Nacionalista Chinés na guerra civil da China.
Os comunistas controlaron a maior parte da China, mentres que os nacionalistas se refuxiaron nun pequeno estado na illa de Formosa (actualmente Taiwán). A Unión Soviética recoñeceu pronto as "fazañas" de Mao pouco despois da fundación da República Popular da China, que foi considerada coma un novo aliado. A República Popular reivindicou Taiwán, a pesar de que nunca se consolidou a súa autoridade na illa.
En Europa existían zonas de ocupación soviética, tanto en Alemaña coma en Austria. Hungría e Polonia estaban practicamente ocupadas militarmente. Dende 1946 a 1948 foron elixidas en Polonia, Checoslovaquia, Hungría, Romanía e Bulgaria gobernos de coalición integrados por comunistas, e os movementos comunistas accederon ao poder en Iugoslavia e Albania.
Ámbalas dúas superpotencias viron a Alemaña coma país clave. En represalia á formación da "Trizona" occidental, Stalin decidiu tomar medidas. Grazas á información do axente británico Donald Maclean Duart e outros axentes de espionaxe británicos e estadounidenses, Stalin era perfectamente coñecedor de que os Estados Unidos non procederan á produción masiva de armamento atómico, de feito, nin sequera produciran ningunha dende Nagasaki. Sería preciso un gran número para destruír as forzas comunistas, xa fose en Europa ou no Extremo Oriente. Por tanto ordenou o bloqueo de Berlín, que estaba baixo dominio británico, francés e estadounidense.
O Bloqueo de Berlín fracasou debido á masiva campaña de reabastecemento aéreo (Luftbrücke), levado a cabo polas potencias occidentais. En 1949, Stalin recoñeceu a derrota e puxo fin ao bloqueo. Despois da formación de Alemaña Occidental pola unión das tres zonas occidentais de ocupación, os soviéticos declararon en 1949 Alemaña Oriental como país independente baixo un goberno comunista.
En 1948 Stalin apoiou inicialmente a creación do estado de Israel. A Unión Soviética foi un dos primeiros países en recoñecer o novo país, e nese mesmo ano Golda Meir chegou a Moscova como primeira embaixadora. Porén, máis tarde cambiou de opinión e opúxose a Israel.
Ao contrario que a política dos Estados Unidos de armamento restrinxido (proporcionou equipo limitado á infantería e as forzas da policía de Corea do Sur, Stalin apoiou con armas a Kim Il Sung en Corea do Norte: o exército e as forzas aéreas con equipamento militar (incluído os Tanques T-34/85) e "asesores" moi por riba do que se requiría para fins defensivos, co fin de facilitar a Kim (ex oficial da Unión Soviética) a conquista do resto da península coreana. Pilotos soviéticos voaron en avións soviéticos dende bases chinesas contra aeronaves das Nacións Unidas na defensa de Corea do Norte. Investigacións na Unión Soviética, posteriores á guerra fría revelaron que a guerra de Corea foi iniciada por Kim Il Sung coa autorización expresa de Stalin.
Nos últimos anos de vida de Stalin, unha das súas últimas grandes iniciativas de política exterior foi a Nota de Stalin de 1952 para a reunificación alemá e a non intervención das superpotencias en Europa central, pero Gran Bretaña, Francia e os Estados Unidos sospeitaron da proposta e rexeitaron a oferta. esquerda|miniatura|Iósif Stalin en [[1949.]]
Familia
A primeira muller de Stalin, Ekaterina Svanidze, morreu en 1907, tres anos despois do seu matrimonio. Tiveron xuntos un fillo, Yakov Dzhugashvili, co que rachou a relación posteriormente. O seu fillo intentou suicidarse, sen éxito, sufrindo graves feridas. Yakov formou parte do Exército Vermello e foi capturado polas tropas alemás. Alemaña ofreceu a Stalin intercambialo por un xeneral alemán, ó que Stalin non accedeu. Yakov morreu oficialmente electrocutado, intentando escapar do campo de concentración.
A segunda muller de Stalin foi Nadezhda Alliluyeva, que morreu en 1932. A causa oficial da súa morte foi unha grave enfermidade. Xuntos tiveron un fillo (Vassili Dzhugashvili) e unha filla (Svetlana Alliluyeva). Vassili conseguiu rangos militares na Forza Aérea Soviética, morrendo a causa do alcol en 1962. Svetlana abandonou a URSS en 1967, regresando décadas máis tarde.
A nai de Stalin morreu en 1937. Stalin non asistiu ó seu funeral.
Atilano Vecino Escuadra
Atilano Vecino Escuadra, nado en Coreses (provincia de Zamora) o 18 de agosto de 1958, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comeza a xogar no equipo da súa vila natal e en 1980 fiha polo Zamora CF de Segunda División B e ao ano seguinte polo UD Melilla, na mesma categoría. Xa comezada tempada 1982-83 ficha polo Celta de Vigo de Segunda División por un prezo de catro millóns e medio de pesetas. Debuta co equipo vigués o 31 de outubro de 1982 na vitoria do Celta ante o Real Betis. No encontro seguinte marcaría un gran gol ao FC Barcelona de Diego Armando Maradona que significou o 2-2 ante o equipo culé.
A partir do ascenso a Primeira División do ano 1992 comeza a perder peso no equipo en favor de xogadores máis novos como Xurxo Otero. Na súa última tempada en Vigo, a 1993-94, o equipo chegou á final da Copa do Rei, final que perdeu ante o Real Zaragoza.
Xogou doce tempadas no Celta de Vigo, nas que disputou 333 encontros e marcou 7 goles, sendo recordado súa contundencia en defensa, disciplina e regularidade. Ao deixar o Celta abandona o fútbol en activo, pasando a ocupar un posto como adxunto de prensa e no corpo técnico do club.
Presidente de Letonia
210px|miniatura|dereita|Estandarte presidencial O presidente é o xefe de estado e o comandante en xefe das forzas armadas de Letonia. O Presidente é elixido polo parlamento (Saeima) por un mandato de catro anos. Ata o momento, todos os presidentes cumpriron dous mandatos no cargo excepto Gustavs Zemgals. En caso de ausencia, o Presidente do Parlamento asume o cargo de interinamente, caso que se deu trala independencia de Letonia da Unión Soviética, cando Anatolijs Gorbunovs exerceu como presidente desde 1991 ata 1993.
Esta é unha lista dos presidentes de Letonia despois de 1922.
Michael L. Gernhardt
Michael Landon Gernhardt, nado en Mansfield (Ohio) o 4 de maio de 1956, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-69, STS-83, STS-104 e STS-94.
Traxectoria
Gernhardt graduouse en física pola Universidade Vanderbilt en 1978 e é máster en ciencias e doutor en bioenxeñería pola Universidade de Pensilvania en 1983 e 1991 respectivamente.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992. Participou nas misións STS-69, STS-83, STS-104 e STS-94, pasando un total de 43,29 días no espazo.
Tomás (peixe)
Morfoloxía
Ten un corpo alongado e cilíndrico (sen a compresión lateral habitual na maioría dos peixes), cuberto de escamas grandes. Pode medir ata 75 cm, pero o habitual é que teña uns 50-55 cm de lonxitude. Os ollos son grandes, ó que lle debe o nome popular de bulls-eye ou big-eye, en Inglaterra.
A cor é marrón escuro ou negro violáceo, iridescente en vida. Tamén é negro o interior da boca (e de aí o nome galego de boca negra)
Dúas aletas dorsais separadas, con 7-8 radios espiñosos e 9-11 brandos. Na anal, 2 espiñas e 9 radios brandos.
Hábitat e bioloxía
Habita nos océanos temperados do Atlántico (Europa, África, América) e mais Australia, a profundidades de entre 75 e 1.200 metros (usualmente entre 300 e 800 m).
Interese pesqueiro e comercial
Péscase con artes de palangre a gran profundidade, na costa norte galega.
A carne é branca, compacta e saborosa e pode cociñarse ó forno, cocido, en salpicón etc.
Nota
Os nomes de Tomás e boca negra proceden da DX de Formación Pesqueira (1999). Ríos Panisse non recolleu esta especie na costa galega, e só constatou o nome de Tomás para outro peixe diferente: a piarda ou pión (Argentina sphyraena), en Miño, A Coruña, Corme e Laxe.
Outra fonte que recolle o nome de Tomás para un peixe foi Aníbal Otero, e localízao en Marín. A descrición que dá: "de color negruzco y de ojos grandes, que relumbra por la noche" fainos pensar que se trate do Epigonus, pola cor negra e a iridescencia da pel, aínda que o tamaño dos ollos é grande tanto nesta especie como na Argentina.
O Facho, Castrelo, Cambados
O Facho é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 178 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 90 eran mulleres e 88 homes, o que representa manter practicamente a poboación que tiña en 2010, cando eran 174 veciños, e un descenso respecto ó ano 2005, cando eran 196.
Souda, Grecia
Souda (Σούδα) é un illote na Baía de Souda na costa noroeste de Creta. Na antigüidade este illote era un dos dous illotes coñecidos como Leukai. O segundo dos illotes coñécese hoxe en día como León.
Historia
miniatura|left |Vista de Souda A illa fortificouse polos venecianos debido á súa situación estratéxica, o control da entrada ao ancoraxe da Baía de Souda (que segue sendo unha importante base naval grega e da OTAN). Aínda que o resto de Creta caeu baixo control otomán na Guerra de Creta (1645-1669), a fortaleza de Souda (xunto coas fortalezas da illa de Gramvousa e Spinalonga) mantívose en mans venecianas ata 1715, cando tamén caeron en mans otomás. Durante este tempo, a illa serviu de refuxio aos insurxentes de Creta.
Concurso musical entre as Sereas e as Musas
No lado noroeste do illote, unha pequena distancia, hai outro illote que é case de forma redonda, que antes nos mapas venecianos medievais aparecía como Illa Coello (coñecida como Nisi e León hoxe en día). Na antigüidade, estes dous illotes foron chamados Leukai (do grego, "brancas"). O seu nome provén da antiga mitoloxía grega sobre un concurso musical entre as sereas e as musas. Máis ala da súa angustia pola perda da competición, escribe Esteban de Bizancio, as Musas arrincaron as plumas das ás dos seus rivais; as sereas volveronse brancas e caeron no mar en Áptera ("ás") onde se formaron as illas da baía que se chama Lefkai.
miniatura|left | Vista do illote chamado León desde as fortificacións venecianas no illote de Souda
Consello de Estudantes Universitarios do Estado
O Consejo de Estudiantes Universitarios del Estado ou CEUNE é un órgano dependente do Ministerio de Educación, Cultura y Deporte de España e co que se relaciona a través da Secretaría General de Universidades.
Foi creado en desenvolvemento do Estatuto do Estudante Universitario, do ano 2010 :
A Pena, Trasanquelos, Oza-Cesuras
A Pena é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Consello de Estudantes Universitarios do Estado
O seu carácter é totalmente consultivo sen ningunha capacidade real de influír nas políticas educativas do Estado, tendo so unha función de ratificación do xa aprobado polo Goberno. Isto fíxose patente máis que nunca cando ante os recortes en Ensino que protagonizou o goberno do Partido Popular no ano 2012 este órgano limitouse a asentir, porén houbo continuos problemas e desplantes nas reunións por parte daqueles representantes non conformes con esta farsa.
Véxase tamén
Web do Consello Facebook do Consello
Aiegi
Aiegi (en éuscaro) ou Ayegui (en castelán; ambas formas oficiais) é un concello da Comunidade Foral de Navarra, pertencente ao meiriñado de Estella.
Situado a 47 km ao suroeste de Pamplona, limita ao norte con Allín, ao leste con Estella, ao sur con Aberin e Dicastillo, e ao oeste con Iguzkitza.
Sitios de interese
200px|miniatura|esquerda|Mosteiro de Irache. Coñecida polo Mosteiro de Irache, a vila de Aiegi é un punto de paso do Camiño de Santiago que vén de Francia.
Cabe destacar tamén a cima de Montejurra, preto da localidade, así como a Fonte de Irache. Esta fonte, construída por Bodegas Irache, ten dous canos, un de auga fresca e outro de viño, para que os peregrinos repoñan as necesarias forzas para continuaren coa súa romaría.
Festividades
As festas patronais celébranse do 7 ao 11 de setembro.
A Igrexa, San Xiao de Narón, Narón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Arciprestado de Catro Camiños
300px|miniatura|División eclesiástica de [[Galicia en 2008.]] O arciprestado de Catro Camiños é un dos arciprestados da arquidiocese de Santiago de Compostela. Pertence á vigairía da Coruña e abrangue 7 parroquias do concello da Coruña. Foi creado en 1979 a partir do antigo arciprestado de Faro. Recibe o nome do barrio do centro da cidade.
Parroquias
As 7 parroquias do arciprestado son Santa Lucía (creada en 1890), San Pedro de Mezonzo (creada en 1930), San Rosendo (creada en 1951), San Bieito, San Luís Gonzaga (ambas creadas en 1976), Divina Pastora (creada en 1977) e San Paulo (creada tamén en 1977).
Vulva
A vulva é a parte externa do órgano xenital feminino. Externamente pode ser revestida por pelos pubianos. Está constituída polos grandes labios (labia majora), revestidos internamente por tecido muscular. Enseguida hai un par de pregas mais finas, os pequenos labios (labia minora), que poden ou non estar incluídos nos grandes labios. No interior dos labios encóntrase o clítoris, o orificio urinario (abertura da uretra) e o orificio xenital (abertura da vaxina).
Histoloxía
A vulva posúe pequenos labios e grandes labios con tecido conxuntivo no medio, sendo que nos grandes labios existe mais tecido adiposo que nos pequenos.
Existen glándulas de Bartholin que xeran un problema anatopatolóxico: son glándulas grandes cun único ducto excretor. A glándula é acinosa e serosa.
Cando se dá un traumatismo nese tubo e se produce un edema, a secreción fica comprimida e a muller ten unha “bartolinite”. Nalgunhas doenzas como a gonorrea ese epitelio é traumatizado, a glándula fica inflamada e causa bartolinite. O ducto excretor desa glándula está na base dos pequenos labios.
O clítoris é un grande corpo cavernoso ou un corpo esponxoso que en realidade é un amontoado de vasos capilares de paredes con fiestras, de forma que cando entra sangue neses vasos, o clítoris entumécese.
A Venda, San Xiao de Narón, Narón
A Venda é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 40 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 20 mulleres.
El Regional
El Regional foi un xornal editado en Lugo entre 1884 e 1931.
Historia e características
Subtitulado Diario de Lugo (que despois variou por Diario ilustrado de Lugo), apareceu en outubro de 1884. Fundado por José Fernández Carballo, era un periódico rexionalista vencellado ao Partido Republicano Federal que fundou Aureliano Pereira. Definiuse como o primeiro xornal rexionalista galego e continuador de El Diario de Lugo. Aureliano Pereira foi o seu director ata 1893. Posteriormente foi dirixido por Manuel Amor Meilán, Benigno Varela Pérez e José Vega Blanco. Publicáronse en El Regional novelas, lendas e estudos históricos, ademais de colaboracións literarias e un folletín. O xornal mantívose ata 1931.
Pharmakos
O pharmakos (φαρμακός) é un ritual de purificación empregado na Grecia antiga. Para combater unha calamidade, escollíase a unha persoa para ser levada a rastro fóra da cidade, onde ás veces era sacrificada. Esta vítima inocente en si mesma, era considerada un bode expiatorio que cargaba con tódolos males da cidade. A súa expulsión debía permitir purgar a cidade do mal que a aqueixaba. O termo contiña unha gran ambigüidade, xa que que podía significar tanto «remedio» como «veleno».
O pharmakos foi obxecto de estudo por parte de varios filósofos modernos. Jacques Derrida analizou en La pharmacie de Platon os significados opostos do termo. René Girard converteuno nun dos fundamentos da súa teoría do bode expiatorio en La violence et le sacré.
Pokémon Mystery Dungeon: Adventure Team
A serie de videoxogos Pokémon Mystery Dungeon: Adventure Team (en ポケモン不思議のダンジョン冒険団シリーズ; Pokémon Fushigi no Danjon Bōken-dan Shirīzu) é un conxunto de tres xogos de rol creados para WiiWare como parte da serie de xogos Pokémon Mystery Dungeon. Os títulos, que foron lanzados no Xapón o 4 de agosto de 2009, son 'Pokémon Mystery Dungeon: Advance! Fire Adventure Team (en ポケモン不思議のダンジョン すすめ！炎の冒険団; Pokémon Fushigi no Danjon Susume! Honō no Bōken-dan), Pokémon Mystery Dungeon: Go! Storm Adventure Team (en ポケモン不思議のダンジョン いくぞ！嵐の冒険団; Pokémon Fushigi no Danjon Ikuzo! Arashi no Bōken-dan) e Pokémon Mystery Dungeon: Aim! Light Adventure Team' (en ポケモン不思議のダンジョン めざせ！光の冒険団; Pokémon Fushigi no Danjon Mezase! Hikari no Bōken-dan). Estes títulos son os primeiros da serie Mystery Dungeon en ser lanzados para unha consola caseira, sendo o seguinte título destas características Pokémon Mystery Dungeon: Rescue Team DX para a Nintendo Switch.
Fortress
Fortress é o cuarto disco de estudio da banda de rock Alter Bridge, lanzado o 25 de setembro do 2013 a través da compañía Roadrunner Records. Foi producido por Michael "Elvis" Baskette, produtor tamén de Blackbird e AB III. Foi publicado por Roadrunner Records en todo o mundo agás nos Estados Unidos, onde foi publicado o 8 de outubro de 2013 por EMI.
Lista de cancións
Todas as cancións compostas por Alter Bridge.
Coro
O termo coro pode referirse a:
Amais como topónimo Coro pode referirse a:
Axolote
O axolote (do ; Ambystoma mexicanum) é unha especie de urodelo, estreitamente relacionada co Ambystoma tigrinum. Malia que o axolote é coñecido coloquialmente como "peixe camiñante", non é un peixe, senón un anfibio. A especie é orixinaria de numerosos lagos, como o lago Xochimilco preto da Cidade de México. Os axolotes son infrecuentes entre os anfibios xa que alcanzan a madurez sen pasar por un proceso de metamorfose. No canto de desenvolveren pulmóns e viviren en terra, os adultos permanecen na auga e teñen galadas externas.
Euclides da Cunha
Estudou na Escola Politécnica e na Escola Militar da Praia Vermelha, tornándose brevemente un militar. Ingresou no xornal A Provincia de S. Paulo — hoxe O Estado de S. Paulo — mentres recibía o título de bacharel e primeiro-tenente. En 1897, tornouse xornalista correspondente de guerra e cubriu algúns dos principais acontecementos da Guerra de Canudos, conflito dos sertanexos da Bahia liderados polo relixioso Antônio Conselleiro contra o Exército Brasileiro. Os escritos da súa experiencia en Canudos rendéronlle a publicación de Os Sertões, considerado unha obra notábel do movemento pre-modernista que, alén de narrar a guerra, relata a vida e sociedade dun pobo neglixenciado e esquecido pola metrópole.
Recoñecido polo seu traballo, foi elixido para a Academia Brasileira de Letras en 1903. Viaxou para a rexión norte do Brasil nunha campaña de delimitación das súas fronteiras, a cal dirixiu. Alí, escribiu obras de denuncia e, ao volver para o Río de Xaneiro, traballou no despacho do Barão de Río Branco. O seu casamento con Ana Emília Ribeiro foi marcado pola infidelidade de súa esposa, que tivo dous fillos fóra do casamento, froitos da súa relación extraconxugal co militar Dilermando de Assis. Ao saber do caso, Euclides tentou asasinar o amante de súa esposa, con todo foi morto por este o 15 de agosto de 1909, no que ficou coñecido como "Traxedia da Piedade".
A súa obra continúa sendo relevante no ámbito brasileiro e é estudada no mundo académico. Cidades fortemente ligadas a súa vida conmemoran a Semana Euclidiana, en razón a Os Sertões. A obra é recoñecida polo seu rexionalismo e neoloxismo, típicos do período pre-modernista e influentes nas orixes do modernismo. No centenario da súa morte foi realizada na súa cidade natal unha serie de exposicións do Proxecto 100 Anos Sen Euclides.
Traxectoria
Euclides Rodrigues Pimenta da Cunha naceu o 20 de xaneiro de 1866, na Facenda Saudade, en Santa Rita do Río Negro, municipio de Cantagalo, na provincia do Río de Xaneiro. Era fillo de Manuel Rodrigues da Cunha Pimenta e Eudóxia Alves Moreira da Cunha. Orfo de nai desde os 3 anos, pasa a vivir en casas de parentes en Teresópolis, San Fidélis e Río de Xaneiro. En 1883 ingresa no Colexio Aquino, onde foi alumno de Benjamin Constant, que moito influenciou a súa formación introducíndoo na filosofía positivista. En 1885, ingresa na Escola Politécnica, e o ano seguinte, na Escola Militar da Praia Vermelha, onde novamente encontra Benjamin Constant como profesor.
Cadete republicano
Contaxiado polo ardor republicano dos cadetes e de Benjamin Constant, profesor da Escola Militar, durante unha revista ás tropas lanzou a súa espada aos pés do ministro da Guerra Tomás Coello. O xefe da Escola tentou atribuír o acto á "fatiga por exceso de estudo", mais Euclides negouse a aceptar ese veredito e reiterou as súas conviccións republicanas. Por ese acto de rebeldía, foi xulgado polo Consello de Disciplina. En 1888, desconectouse do Exército. Participou activamente da propaganda republicana no xornal A Província de S. Paulo.
Proclamada a República, foi reintegrado ao Exército recibindo promoción. Ingresou na Escola Superior de Guerra e conseguiu tornarse primeiro-tenente e bacharel en Matemáticas, Ciencias físicas e naturais. Casou con Ana Emília Ribeiro, filla do maior Sólon Ribeiro, un dos líderes da proclamación da República. En 1891, deixou a Escola de Guerra e foi designado coadxuvante de ensino na Escola Militar. En 1893, practicou na Estrada de Ferro Central do Brasil.
Trasanquelos, Trasanquelos, Oza-Cesuras
Trasanquelos é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 74 habitantes (34 homes e 40 mulleres).
Vilar de Costoia, Porzomillos, Oza-Cesuras
Vilar de Costoia é un lugar da parroquia de Porzomillos no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 166 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 85 homes e 81 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 142 habitantes.
Euclides da Cunha
Libro vingador
esquerda|miniatura|Casa de Zinco en San José do Río Pardo onde Euclides da Cunha escribiu "Os Sertões" Euclides deixou Canudos catro días antes do fin da guerra, non chegando a presenciar o desenlace. Mais conseguiu reunir material para, durante cinco anos, elaborar Os Sertões: campaña de Canudos (1902). Os Sertões foi escrito "nos raros intervalos de descanso dunha carreira fatigante", visto que Euclides se encontraba en San José do Río Pardo liderando a construción dunha ponte metálica. Neste período establece intensa amizade con Francisco Escobar, que posteriormente recibiría os primeiros exemplares de Os Sertões e realizaría algunhas revisións de acentuación e concordancia, alteracións adoptadas por Euclides da Cunha e feitas en nanquim e canivete en aproximadamente mil exemplares. O libro trata da campaña de Canudos (1897), no nordeste da Bahia. Nesta obra, el rompe por completo con súas ideas anteriores e preconcibidas, segundo as cales o movemento de Canudos sería unha tentativa de restauración da Monarquía, comandada a distancia polos monarquistas. Entende que se trata dunha sociedade completamente distinta da litoránea. De certa forma, descobre o certo interior do Brasil, que mostrou ser moi distinto da representación usual que del se tiña.
Carapuchiña Vermella
250px|dereita|miniatura|Representación da Carapuchiña por [[Gustave Doré]]
Carapuchiña Vermella é un conto de fadas de transmisión oral, espallado por gran parte de Europa, que despois se plasmou en diferentes escritos; chamado así polo feito de que a nena protagonista leva sempre posta unha carapucha ou caparucha de cor vermella. O relato marca un claro contraste entre a aldea segura, e o bosque perigoso; unha contraposición habitual no mundo medieval.
Resumo
Carapuchiña era unha rapariga que quería moito á súa avoíña; un día súa nai deulle un queipo cheo de comida para lle levar á súa avoa, que moraba nunha casa do bosque.
A nai advertiulle que mentres pasase pola fraga non saíse do camiño e non se entretivera. Carapuchiña, obediente, marchou á casa da avoa como a súa nai lle dixera.
Euclides da Cunha
Libro vingador
Euclides tornouse internacionalmente famoso coa publicación desta obra prima que lle valeu prazas para a Academia Brasileira de Letras (ABL) e para o Instituto Histórico e Xeográfico Brasileiro (IHGB). Divídese en tres partes: A terra, O homem e A luta. Nelas Euclides analiza, respectivamente, as características xeolóxicas, botánicas, zoolóxicas e hidrográficas da rexión, a vida, os costumes e a relixiosidade sertanexa e, en fin, narra os traxes ocorridos nas catro expedicións enviadas ao arraial liderado por Antônio Conselheiro.
Ciclo amazónico
En agosto de 1904, Euclides foi nomeado xefe da comisión mixta brasileiro-peruana de recoñecemento do Alto Purus, co obxectivo de cooperar para a delimitación de límites entre o Brasil e o Perú. Esta experiencia aparece na súa obra póstuma Á Marxe da Historia, onde denunciou a explotación dos seringueiros no bosque. Euclides partiu de Manaus para as nascentes do Purus, chegando doente en agosto de 1905. Proseguindo os estudos de límites, escribiu o ensaio Perú versus Bolivia, publicado en 1907. Escribiu, tamén durante esta viaxe, o texto Judas-Ahsverus, considerado un dos textos máis filosófica e poeticamente afondados da súa autoría.
Carapuchiña Vermella
Resumo
Entón o lobo retou á Carapuchiña a facer unha carreira até a casa da vella. Díxolle que existían dous carreiros, un longo e outro curto, e que lle deixaría a ela tomar o curto, mais realmente foi el quen colleu o curto.
O lobo, que claramente chegou antes á casa da anciá, fíxose pasar por Carapuchiña trala porta. A avoa fíxoo pasar, dicíndolle que a porta estaba xa aberta, o lobo entrou, comeu a avoa dunha chanchada, e puxo a roupa desta para se facer pasar pola vella; despois deitouse e agardou á rapaza. Entrementres, Carapuchiña. Esquecendo o que a nai lle dixera, aínda fedellaba no bosque a apañar flores polo camiño longo.
Euclides da Cunha
Ciclo amazónico
Tras retornar da Amazonia, Euclides proferiu a conferencia Castro Alves e seu tempo, prologou os libros Inferno verde de Alberto Rangel e canções de Vicente de Carvalho.
Concurso de lóxica
miniatura|Euclydes da Cunha (GARNIER, M.J. Euclydes da Cunha. [[Río de Xaneiro (RJ): F.Briguiet & Cie. Editores, [189-?]. 1 des., pico de pena.).]] Tentando a unha vida máis estábel, o que se mostraba imposíbel na carreira de enxeñeiro, Euclides prestou concurso para asumir a cadeira de Lóxica do Colexio Pedro II. O filósofo Farías Brito foi o primeiro colocado, mais a lei prevía que o presidente da república escollería o catedrático entre os dous primeiros. Grazas á intercesión de amigos, Euclides foi nomeado. Tras a morte de Euclides, Farías acabaría ocupando a cátedra en cuestión.
Carapuchiña Vermella
Resumo
Cando chegou á casa da avoa, petou na porta e ouviu que lle dicían que abrise a porta e que entrase. Carapuchiña fíxoo así, e xa dentro comezou a falar con quen cría a súa avoa (que era realmente o lobo). Este invitouna a se deitar con 'ela' para queceren un chisco.
Charles Perrault
Perrault foi o primeiro que recolleu a historia e a incluíu nun volume de contos no ano 1697, no que salientaba sobre os outros por ser, máis ca un conto, unha lenda bastante cruel, destinada a previr ás nenas de encontros con descoñecidos, e cuxo ámbito territorial non ía máis aló da rexión do Loira, a metade norte dos Alpes e o Tirol.
Euclides da Cunha
Inmortal40x40px da Academia Brasileira de Letras
Foi elixido o 21 de setembro de 1903 para a cadeira 7 da Academia Brasileira de Letras na sucesión de Valentim Magalhães, e recibido o 18 de decembro de 1906 polo académico Sílvio Romero.
"Traxedia da Piedade"
A esposa de Euclides, coñecida como Anna de Assis, tornouse amante dun mozo cadete 17 anos máis novo do que ela, Dilermando de Assis. Aínda casada con Euclides, tivo dous fillos de Dilermando. Un deles morreu aínda bebé. O outro fillo era chamado por Euclides de "a espiga de milho no medio do cafezal", por ser o único louro nunha familia de morenos. Aparentemente, Euclides aceptou como seu ese meniño.
Carapuchiña Vermella
Irmáns Grimm
miniatura|Ilustración [[Inglaterra|inglesa de BJZ, imprenta Kronheim & Co.,1868, para unha edición neerlandesa.]] No 1812, os irmáns Grimm, viraron doutra volta a historia. Retomaron o conto, e escribiron unha nova versión, que foi a que converteu á Carapucha nun personaxe de sona universal, sendo quizais hoxe o conto máis lido.
Euclides da Cunha
"Traxedia da Piedade"
A traizón de Anna desencadeou unha traxedia en 1909, cando Euclides entrou armado na casa de Dilermando dicíndose disposto a matar ou morrer. Dilermando reaccionou e matou Euclides, mais foi absolto pola xustiza militar. Até hoxe discútese o episodio. Dilermando máis tarde casou con Anna. O casamento durou 15 anos.
Carapuchiña Vermella
Irmáns Grimm
Malia o que se poida pensar, os irmáns Grimm non só transcribiron verba por verba a tradición oral. Partiron de tres fontes: a primeira, o conto de Perrault de 1697; a segunda, unha versión oral dunha moza que tivera acceso a unha boa educación, e que, polo tanto, é probábel que coñecese o escrito de Perrault; e a terceira, unha obra escrita no 1800 polo autor Ludwig Tieck, "Leben und Tod des kleinen Rotkäppchens: eine Tragödie" ("Vida e morte da cativa Carapuchiña Vermella. Unha traxedia"), na que se introduce a figura do home que fende leña no monte, e que salva á meniña e mais á avoa.
Os irmáns Grimm escribiron unha versión máis inocente, e con menos elementos eróticos que as publicadas anteriormente. Ademais engadiron un final feliz para o conto, tal e como acostumaban ter os contos da época.
Euclides da Cunha
Obras
dereita|miniatura|Folla de rostro de Os Sertões (1902) Escribiu numerosos artigos en varias revistas do Brasil, a maiores publicáronselle os seguintes libros:
Carapuchiña Vermella
Irmáns Grimm
Outra versión que tamén se lle adxudica aos irmáns Grimm é na que a avoa, salva á súa neta e a si mesma sen axuda algunha. Este segundo final enlaza coa tradición italiana do conto, no que a muller sabe apañarse soa ante a ameaza do perigo.
Icona popular
miniatura|«Era unha vez...». Cartel norteamericano de 1939. Carapuchiña vermella é toda unha icona da cultura popular e, en moitas ocasións, ten influído na sociedade urbana na crenza de que o lobo é perigoso para os seres humanos. En troques a outras obras e mitos coma o de Rómulo e Remo ou O libro da selva, onde son as lobas as que coidan aos cativos, protéxenos e quécenos, até se valeren por si mesmos, este conto presenta un lobo intelixente e cruel.
Adaptacións
Tamén se fixeron dous filmes de terror, obras pornográficas e adaptacións aos tempos actuais substituíndo os protagonistas e locais por elementos de Internet ou cambiando os personaxes por persoas reais.
No filme Hard Candy (2005), a rapaza que interpreta Ellen Page aparece ao final do filme vestida cunha carapucha encarnada, en alusión ao seu personaxe que semellaba (tan só) unha nena indefensa.
Río Grande
Río Grande pode referirse a:
Selo (maxia)
Un selo (do latín sigillum) é un símbolo creado para un propósito máxico específico. Un selo é xeralmente composto por unha combinación complexa de trazos ou figuras xeométricas, cada unha cun significado ou intención propio.
A orixe do termo "selo" tamén pode estar relacionada a סגולה, do hebreo (segulah significando "palabra, acción ou un elemento de efecto espiritual"). Un selo pode posuír unha forma abstracta, pictorial ou semi-abstracta. .
miniatura|13 Selos elementais. miniatura|Un sigilo utilizando Tomoes. miniatura|right|150px|Un selo moderno persoal.
Selos na Antigüidade
De forma xeral, os alfabetos usados actualmente derivan de símbolos, modificados co paso do tempo. Unha cabeza de búfalo, por exemplo, foi estilizada e modificada ao longo dos anos ata converterse na letra "A". Os exipcios usaban os xeroglíficos, e no Xapón a escrita Kanji aínda ten nos seus trazos gran similitude cos elementos que busca representar.
En canto á construción de debuxos a partir de mensaxes e frases, a escritura árabe sempre permitiu esta práctica. As palabras árabes son conectadas por unha liña continua, un fío condutor que permite a súa torsión e disposición en arranxos elaborados. Sendo así, nos adornos de templos e na heráldica era común atopar debuxos que codificaban frases ou nomes. As suras do Corán, por exemplo (con excepción da 9ª), inician por Bismillah, que forma un "peche" e permite que a frase sexa amarrada en torno a si mesma con fácil localización do seu inicio e fin. Ademais, nas prácticas xudías de Merkabah, a entrada nos niveis celestes era auxiliada polos selos correspondentes, que deberían ser deseñados polo maxista.
miniatura|Debuxo árabe de caligrafía baseado na Bismillah.
Na África subsahariana, os selos tamén eran extensamente utilizados, por exemplo para codificar historias, e para evocar enerxías ancestrais. A idea de debuxar historias e mensaxes na area, en tramas elaboradas, era moi empregada polos pobos Tchokwe de Angola (e chamada de debuxo Sona). Xa no campo máxico e espiritual, unha das prácticas máis coñecidas de sixilización africana é o trazado de Pemba, utilizado tanto para ancorar entidades no plano físico como para atraer as súas calidades ou codificar intencións e desexos (ver Puntos riscados).
A sixilización tamén está presente na cultura nórdica, co uso de Bandrunar (unión de runas) e Insigils (selos rúnicos). Estas prácticas de Maxia rúnica consistían na elaboración de debuxos que eran usados como talismáns ou entallados na madeira das casas, buscando protección ou sorte en batallas. O debuxo máis coñecido deste tipo é o Ægishjálmr, ou Elmo do Terror, un símbolo rúnico que representa o casco do mesmo nome que se cita nos Eddas, usado para protexer casas e persoas.
miniatura|Elmo do Terror Nórdico
Selos no Lemegeton
Nos libros Ars Theurgia e Ars Goetia, que forman parte de Lemegeton (tamén chamada A Chave Menor de Salomón), descríbense os selos dos líderes espirituais, dos Daemons e dos Shemhamphorash. Xa no Ars Paulina, descríbense os selos planetarios, moitas veces dirixidos para unha intención específica, e no Ars Almadel preséntanse os selos dos principais coros de anxos, así como as súas conxuracións.
No Ars notoria, preséntanse selos (chamados de Notas) que poden ser utilizados para as máis variadas finalidades, como acelerar a aprendizaxe ou obter coñecemento sobre unha área da ciencia ou unha lingua estranxeira. Os selos usados na arte Notoria eran construídos polos maxistas usando símbolos e elementos pertinentes aquela área do coñecemento. Por exemplo, os selos referentes à gramática incluía os nomes de diferentes aspectos do discurso (morfoloxía, sintaxe, vocabulario, etc.). Xa o selo utilizado para aprender xeometría contaba con debuxos de liñas, triángulos, cadrados, pentagramas, estrelas de seis puntas e círculos.
As prácticas salomónicas, así como o chinés, consideraron que os portais de comunicación entre o mundo físico e o espiritual abríronse en lugares e tempos específicos, polo que as direccións cardinais e as horas planetarias sempre foron de vital importancia para a realización de calquera intención máxica por estes sistemas.
O Outeiro, Castrelo, Cambados
O Outeiro é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 35 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 15 homes, o que representa manter practicamente a poboación que tiña en 2010, cando eran 36 veciños, e un descenso respecto ó ano 2005, cando eran 41.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Tecno
Tecno foi un construtor italiano de karts e coches de carreiras. Comezou como unha empresa de enxeñería convencional para fabricar bombas hidráulicas. A compañía finalmente converteuse nun construtor de Fórmula 1, participou en 10 grandes premios e logrou un punto no campionato.
Historia
O primeiro chasis de Tecno foi nomeado Kaimano. O deseño do Kaimano baseouse nos karts con motor traseiro estadounidenses da década de 1960. O segundo chasis, o Piuma (pluma), revolucionou o deseño do karting, e tivo tanto éxito que gañou o Campionato Mundial en 1964, 1965 e 1966.
Fixo a súa primeira aparición competitiva no Gran Premio de Bélxica de 1972 en mans de Nanni Galli. O coche era normal, o motor, un 12 en liña era moi similar á unidade do Ferrari contemporáneo, aínda que considerablemente menos potente. Durante esa tempada, Galli compartiu o auto con Derek Bell, non lograron sumar puntos. Tanto o chasis como o motor eran propensos a romperse. Ron Tauranac, autónomo logo de vender Brabham, fixo algunhas melloras no coche, pero o rendemento non mellorou significativamente.
En Tecno atopouse na estraña posición de ter dous coches radicalmente diferentes, un deles apoiado polos patrocinadores do equipo e o outro polos irmáns Pederzani. O conde Rossi contratou aos experimentados nas carreiras británicas o xerente David Yorke e o piloto Chris Amon (que fora incapaz de chegar a un acordo con March Engineering para a tempada). Yorke e Rossi encargaron un novo chasis ao deseñador Gordon Fowell, mentres que os Pederzani contrataron a Alan McCall para deseñar un coche novo para eles. McCall marchou antes de que o coche estivera completamente desenvolvido, aumentando o caos. Tecno perdeuse as carreiras de principios de tempada e logrou co coche de McCall un pequeno éxito en Bélxica, no Gran Premio do Reino Unido os dous coches o "GorAl" de Fowell e o coche de McCall estaban dispoñibles.
Ter dous coches distintos, con financiamento insuficiente e pouco desenvolvidos que competían polos escasos recursos non era unha receita para o éxito, e a mediados da tempada houbo unha virtual guerra civil entre os Pederzani e Yorke e Rossi. Amon logrou único punto do equipo no coche McCall en Bélxica. Tiña serias dificultades ata para caber na cabina do coche GorAl, aínda que Amon afirmou que tiña o potencial de ser un dos mellores chasis nos que nunca competera.
Polo GP de Austria, Amon estaba desgustado con toda a lea e deixou o equipo, posteriormente o diñeiro de Martini & Rossi marchou a Brabham en, os irmáns Pederzani retiráronse da competición, e Amon terminou a tempada como invitado en Tyrrell.
Felipe Bello Piñeiro
Felipe Bello Piñeiro, nado no Seixo (Franza, Mugardos), o 20 de marzo de 1886 e finado na mesma localidade en decembro de 1952, foi un pintor galego.
Tecno
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Felipe Bello Piñeiro
Traxectoria
Personalidade de enorme interese plástico e intelectual, posto que nada relacionado coa cultura lle foi alleo, e en moitos aspectos influíu decisivamente, como, por exemplo, na divulgación da louza de Sargadelos.
Fórmase plasticamente na Escola de Artes e Oficios da cidade de Ferrol con Eduardo de la Vega e Vicente Díaz. Posteriormente trasládase a Madrid para seguir os cursos da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. A súa inquietude espiritual lévao a relacionarse con outros artistas. Cando apenas ten 20 anos fai amizade cos irmáns Zubiaurre y Solana. Relaciónase con galegos notables como Castelao, Asorey, Curral etc., e asiste a faladoiros onde destacan Emilia Pardo Bazán, Sotomayor, Lloréns ou o arquitecto Antonio Palacios. Comeza a súa tarefa de ilustrador e deseñador gráfico, que terá importancia considerable na súa obra. En 1912 organiza a primeira exposición rexional de pintura galega en Madrid.
A súa primeira exposición individual data de 1913, en Ferrol, onde asenta o seu interese pola paisaxe, con grande éxito de venda, axudado por Seijo Rubio.