cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dungeon Siege
Recepción
Dungeon Siege obtivo o éxito comercial, vendendo máis de 1,7 millón de copias. Segundo NPD Group, as reservas do xogo no mes anterior ó seu lanzamento convertérono naquel momento no oitavo videoxogo de ordenador máis vendido en marzo de 2002, e trala súa publicación ó mes seguinte chegou a ser o segundo máis vendido por detrás de The Sims: Vacation. Nos dous meses seguintes baixou ata o sétimo posto primeiro e despois ata o décimo terceiro, rematando no décimo cuarto posto no global do ano 2002. A data de agosto de 2006 levaba vendidas unhas 360 000 copias recadando uns 14,5 millóns de dólares tan só nos Estados Unidos, e a revista Edge declarouno o 44º xogo de ordenador máis vendido entre xaneiro de 2000 e agosto de 2006. En setembro de 2002 Dungeon Siege recibiu a certificación de ouro por parte da Verband der Unterhaltungssoftware Deutschland (VUD), o que indicaba un número de vendas de polo menos 100 000 unidades no conxunto de Alemaña, Austria e Suíza.
Khilderico I
Traxectoria
Quizais foi fillo de Meroveo. Casou con Basine de Turinxia, coa que tivo un fillo, Clodoveo I.
Este príncipe, foi secuestrado cando era pequeno por un destacamento do exército dos hunos e liberado de forma milagrosa por un bravo franco chamado Viomade. Tiña valor e coraxe, pero era de corazón tenro e os señores franceses molestos polos amoríos que tiña coas súas mulleres, aliáronse para destronalo, polo que se retirou a Alemaña, onde volve caer nos mesmos erros e seduce a Basine, esposa do rei de Turinxia, o seu hóspede e amigo.
Dungeon Siege
Recepción
O xogo obtivo boas críticas trala súa publicación. O agregador Metacritic lístao como o terceiro xogo de rol de ordenador mellor valorado do ano 2002, por detrás de Neverwinter Nights e The Elder Scrolls III: Morrowind, e como o vixésimo primeiro xogo de ordenador mellor valorado para ese mesmo ano. Os gráficos recibiron boas críticas; Dan Adams de IGN cualificouno como "ridículamente fermoso de ver", mentres que GameSpot e GamePro dixeron dos escenarios que eran detallados e variados. Robert Coffey de Computer Gaming World e Greg Vederman de PC Gamer loaron tamén os escenarios detallados, mentres que Andy McNamara e Kristian Brogger de Game Informer, e Peter Suciu de GameSpy destacaron en particular o mundo continuo sen pantallas de carga. Suciu eloxiou tamén como se usaba o mapa para crear zonas non delineadas como rexións rectangulares cun camiño serpeante para encher o espazo, como adoitaba ser habitual noutros xogos de rol da época. IGN e GamePro eloxiaron os efectos de son do xogo indicando que axudaban a crear a atmosfera do mesmo, mentres que GameSpot tamén eloxiou a "banda sonora orquestral de ambiente".
A mecánica de xogo recibiu boas críticas, como por exemplo a de GamePro que afirmou: "A mecánica de xogo de Dungeon Siege é quizais a súa maior e máis transparente mellora sobre os títulos previos do seu xénero". Varias críticas compararon esta mecánica favorablemente en relación á de Diablo II, naquel entón un dos xogos de rol de acción máis populares para ordenador. IGN afirmou que a mecánica de Dungeon Siege era moi semellante á deste último mais con algúns cambios e melloras, mentres que Computer Gaming World afirmou que o único que motivaba que non recibise unha mellor valoración ca este último era que o cambio cara a unha mecánica de xogo máis táctica facíao ser un xogo demasiado diferente como para comparalo con Diablo II. PC Gamer, Computer Gaming World e GameSpot eloxiaron a mecánica de xogo pola súa sinxeleza e accesibilidade, destacando favorablemente a natureza táctica do control dun grupo de aventureiros que melloraban as súas habilidades segundo as ían usando en lugar de controlar directamente as súas accións e estatísticas. Porén, IGN afirmou que o xogo podía facerse monótnono, PC Gamer indicou que as opcións de combate eran nalgúns aspectos limitadas, e GameSpy destacou negativamente a linearidade do modo dun xogador. A maiores IGN indicou que moitas das eleccións tácticas do xogo eran intrascentendes xa que as batallas evolucionaban rapidamente ata converterse en liortas, e que o sistema liberal de subir de nivel era esencialmente o mesmo que ter catro clases diferentes de personaxes xa que o intento de procurar camiños múltiples para cada personaxe non resultaba efectivo.
O contido multixogador recibiu críticas mixtas. IGN eloxiou a cantidade de contido adicional, mentres que GameSpy e GameSpot indicaron que era doado perder o balance entre os xogadores nas partidas multixogador. Por outra banda, a crítica non viu favorablemente o argumento do modo dun xogador. GamePro cualificouna de "esquelética", Game Informer de deslucida e GameSpot dixo que era "insulsa e nada memorable", concluíndo ademais que os xogadores que estivesen a procurar un "xogo de rol máis profundo" quedarían decepcionados. No conxunto global do xogo, PC Gamer cualificou Dungeon Siege como "un dos mellores e máis pracenteiros xogos do ano" e GamePro afirmou que o xogo "supera á súa competición cunha graza case natural", mentres que IGN concluíu que era entretido mais tiña un "potencial non aproveitado".
Khilderico I
Traxectoria
miniatura|Selo de Khilderico I, rei dos salios entre o 457 e o 481, coa inscrición CHILDERICI REGIS, atopado na súa tumba en [[Tournai.]] Khilderico volveu facerse co trono, do que o botaron as súas galanterías, logo de gañar unha batalla. A raíña de Turinxia, Basine, abandona ao seu marido e casa con Khilderico, con grande escándalo de moita xente, que reclaman en balde os dereitos matrimoniais e as leis inviolábeis da amizade. Deste matrimonio naceu o gran Clodoveo I.
Dungeon Siege
Legado e continuacións
Trala súa presentación na E3 de 2000, Dungeon Siege gañou o premio de Mellor Xogo de Rol outorgado por Game Revolution e o premio de Xogo de Rol Máis Inmersivo outorgado por GameSpot. Trala súa publicación foi nomeado ós Premios D.I.C.E de 2003 da Academy of Interactive Arts & Sciences na categoría de Xogo de Rol de PC do Ano e na categoría de Innovación nos Videoxogos para PC, premios que finalmente lle outorgaron ós xogos Neverwinter Nights e Battlefield 1942 respectivamente. O xogo foi nomeado tamén ó premio de Mellor Xogo de Rol de 2002 de PC Gamer US, perdendo de novo con Neverwinter Nights. Ese mesmo ano gañou o premio de Mellores Gráficos en PC outorgado por IGN.
Khilderico I
Traxectoria
O final do seu reinado estivo sinalado por moitos éxitos gloriosos. Derrota preto de Orleáns ao exército de Odoacro, rei dos saxóns (e conquistador no ano 476 do Imperio Romano de Occidente), toma Angers e sométea á pillaxe. Mata coa súa propia man ao conde Paulo, que estaba ao mando das tropas do Emperador. Asina un tratado de paz con Odoacro e únese cos saxóns para exterminar aos alamáns que invadiran unha parte de Italia. A conquista de Alemaña foi o último feito memorábel deste príncipe. Morreu pouco despois, no vixésimo cuarto ano do seu reinado e foi enterrado na vila de Tournai. A súa tumba foi descuberta o ano 1653.
Sucedeuno o seu fillo Clodoveo I.
Dungeon Siege
Legado e continuacións
A publicación por parte de Gas Powered Games do Siege Editor deu lugar a unha comunidade de modding ó redor do xogo. Incluso antes da publicación do xogo houbo varios grupos de modding que anunciaron a súa intención de utilizar este motor para crear mods a grande escala para reeditar xogos da serie Ultima. Trala publicación do xogo creáronse un gran número de mods, incluíndo varias "conversións totais" que transformaban o xogo e creaban novas historias, como por exemplo "The Lands of Hyperborea" e "Elemental". Gas Powered Games publicou un mod propio en xullo de 2002 titulado "Yesterhaven", creado por seis deseñadores nun período de seis semanas, que fornecía unha pequena historia para o modo dun xogador para personaxes de baixo nivel, no que estes tiñan que defender unha vila de tres pragas de monstros. A este mod seguiulle Legends of Aranna, un paquete de expansión completo desenvolvido por Mad Doc Software e publicado por Microsoft o 11 de novembro de 2003 para Windows e Mac OS X. Esta expansión engadía novos terreos, criaturas e obxectos, xunto cunha historia completamente separada da do xogo orixinal. En Legends of Aranna o xogador controla a outro granxeiro sen nome enviado a recuperar o Caxato das Estrelas roubado por unha criatura coñecida como o Shadowjumper. Tras loitar contra monstros atravesando montes xeados, xunglas e illas, o xogador chega ó Gran Reloxo místico, un artefacto xigante que controla as estacións de Aranna. Alí derrotan ó Shadowjumper e recuperan o Caxato das Estrelas. Esta expansión recibiu críticas xeralmente menos positivas que o xogo orixinal, nas que se eloxiaba a cantidade de contido engadido mais se criticaba a falta de cambios na mecánica básica do xogo.
Dentro da serie de Dungeon Siege publicáronse outros xogos posteriormente, comezando con Dungeon Siege II no ano 2005. Este recibiu o seu propio paquete de expansión en 2006, Dungeon Siege II: Broken World, e seguiuno ese mesmo ano o xogo derivado para PSP titulado Dungeon Siege: Throne of Agony e a terceira entrada na serie principal en 2011, Dungeon Siege III. En 2007 estreouse un filme dirixido por Uwe Boll e inspirado no xogo orixinal, titulado In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale, que non foi un éxito nin de crítica nin de recadación. A este filme seguírono dúas continuacións, In the Name of the King 2: Two Worlds de 2011 e In the Name of the King 3: The Last Mission de 2014.
Kenneth Jonsson
Kenneth Jonsson, nado en 1950 en Filipstad, no condado de Värmland, é un arqueólogo e numismático sueco especializado na época medieval.
Traxectoria
Logo da súa graduación na Universidade de Lund en 1973, Kenneth Jonsson acadou o seu doutoramento en 1987 baixo a dirección de Brita Malmer na Universidade de Estocolmo, coa tese titulada The new era: the reformation of the late Anglo-Saxon coinage, na que aborda a reforma monetaria de Inglaterra ca. 973.
Entre 1988 e 1992 traballou como asistente de investigación no Consello de Investigación en Humanidades e Ciencias Sociais (Humanistisk-samhällsvetenskapliga forskningsrådet).
Posteriormente traballou no Gabinete Real de Moedas de Estocolmo e na compañía de poxas numismáticas Ahlström.
O seu principal foco de investigación constitúeo a historia das moedas e do diñeiro no norte de Europa na Idade Media.
Desde 2003, Jonsson é o editor da revista en internet Myntstudier.
Publicacións
Ademais dun bo número de artigos en revistas numismáticas, Jonsson é autor de varios traballos monográficos. Esta é unha escolma dos máis representativos:
-505
Outros
Historia ano a ano
Xende, Morgadáns, Gondomar
Xende é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 12 eran homes e 8 mulleres.
Primeira división española 2012/13
300px|dereita|miniatura|[[Estadio de Balaídos|Balaídos volve ser un estadio de Primeira cinco anos despois.]] A tempada 2012–13 da Primeira División Española de fútbol foi a 82ª edición desta competición. Comezou o 18 de agosto de 2012 e finalizou o 1 de xuño de 2013. O torneo estivo organizado pola Liga de Fútbol Profesional (LFP).
Tras un ano sen equipos galegos na principal división do fútbol español, regresaron á categoría dourada os dous principais equipos da comunidade: o Deportivo da Coruña (tralo seu descenso a tempada 2010/11) e o Celta de Vigo (que descendeu na tempada 2006/07). A eles sumouse o Real Valladolid (descendeu na tempada 2009/10).
O FC Barcelona coroouse campión a falta de catro xornadas por terminar o campionato, o 11 de maio, conseguindo así o seu 22º título de Liga. Ao termo da primeira volta, o equipo catalán sumou 55 puntos dos 57 posibles (dezaoito vitorias e un empate), establecendo un novo récord histórico na competición.
Real Madrid e Atlético de Madrid xogarán xunto co campión a Liga de Campións, mentres que a Real Sociedad xogará a fase previa, dez anos despois da súa última participación. Valencia, Málaga e Betis xogarán a Europa League. Finalmente, Mallorca, Deportivo e Zaragoza descenderon na última xornada a Segunda División. Os baleares levaban 16 tempadas consecutivas na máxima categoría.
Bibliografía
miniatura|250px|Bibliografía na biblioteca da [[Universidade de Graz.]] A bibliografía (do grego βιβλιογραφία bibliographia, literalmente "a escrita de libros") pode referirse a unha disciplina ou unha lista ordenada de xeito alfabético ou lóxica dos libros sobre un tema ou dentro dunha marca; ou, incluso, na técnica de redacción dos repertorios bibliográficos.
A disciplina baséase no estudo académico de libros como obxectos físicos, culturais; neste sentido, é tamén coñecido como biblioloxía (do grego -λογία, -logia) ou como bibliografía material. Carter e Barker (2010) describen a bibliografía como unha disciplina erudita dobre: a lista organizado de libros (bibliografía enumerativa) e a descrición sistemática de libros como obxectos físicos (bibliografía descritiva).
Primeira división española 2012/13
Equipos e estadios
Tomaron parte na competición vinte equipos. Villarreal, Sporting de Xixón e Racing de Santander, descendidos a tempada anterior, foron substituídos por Deportivo da Coruña e Celta de Vigo, ascendidos de forma directa, e Real Valladolid, campión do play-off de ascenso.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Posicións por xornada
Fonte: LFP Liga BBVA Clasificación
Lagoela
O topónimo galego Lagoela pode referirse a:
Drosofílidos
Os drosofílidos (Drosophilidae) son unha familia de dípteros (moscas) diversa e cosmopolita, denominadas "moscas da froita" ou "do vinagre" (as moscas doutra familia, a Tephritidae, tamén se denominan moscas da froita, e non se deben confundir con estas). A especie máis coñecida da familia Drosophilidae é Drosophila melanogaster, que se utiliza amplamente como organismo modelo en estudos de xenética, desenvolvemento, fisioloxía, ecoloxía e comportamento. Estas moscas teñen unhas vidas moi curtas e presentan un envellecemento gradual. Identificáronse varios xenes que poden manipularse para ampliar a vida destes insectos.
Importancia económica
En xeral estas moscas considéranse unha molestia, pero raramente unha praga, xa que a maioría das especies crían sobre vexetais podres. A especie Zaprionus indianus Gupta é pouco usual entre as Drosophilidae porque é unha praga importante para as colleitas comerciais de figos no Brasil. Outra especie, Drosophila suzukii, infesta froitos de pel fina como framboesas e cereixas e pode ser unha praga agrícola importante. As larvas de Drosophila repleta habitan desaugadoiros e poden espallar bacterias. Estas moscas da froita considéranse en xeral un vector común na propagación de bacterias do ácido acético na natureza, o cal a miúdo estraga o proceso de fermentación alcohólica e pode arruinar o viño e a cervexa ao avinagralos.
Identificación
Entre os caracteres diagnósticos das Drosophilidae están a presenza dunha vea subcostal incompleta, dúas interrupcións na vea costal, e unha pequena cela anal na á; sedas postocelares converxentes; e xeralmente tres sedas frontais a cada lado da cabeza, unha dirixida cara adiante e as outras dúas dirixidas cara atrás. Unha lista máis exhaustiva de características para a identificación poden atoparse en "Drosophila: A Guide to Species Identification and Use" de Therese A. Markow e Patrick O'Grady, (Academic Press, 2005) ISBN 0-12-473052-3, ou en "Drosophila: A Laboratory Handbook" de M. Ashburner, K. Golic, S. Hawley, (Cold Spring Harbor Laboratory Press, 2005).
Comportamento
Cando estas moscas ven femias de avespas endoparasitoides, pasan a poñer os seus ovos en froitas podres que conteñen alcohol; o cal as protexe de converterse en hóspedes das larvas da avespa, xa que estas teñen unha baixa tolerancia ao alcohol.
Filoxenia
miniatura|Probóscide. miniatura|Vista frontal. miniatura|Vista lateral. miniatura| [[Ollo composto.]]
A familia contén máis de 4.000 especies clasificadas en 75 xéneros. Recentemente, publicouse unha clasificación filoxenética comprensiva dos xéneros baseada tanto en caracteres morfolóxicos coma moleculares.
Claudio Rodríguez Fer
Traxectoria
dereita|miniatura|Claudio Rodríguez Fer e Carmen Blanco García, 2022. Comezou a escribir poesía xa de rapaz baixo a influencia de seu pai, un home progresista, súa nai mestra e coa lectura dos abundantes libros que tiña súa tía. En 1966 comezou o bacharelato no Instituto Masculino de Lugo e, en 1970, a súa militancia antifranquista no movemento estudantil. Tamén comezou a colaborar regularmente en El Progreso de Lugo, con artigos e críticas de cine. Tamén inicia o seu labor cine-clubístico organizando exhibicións universitarias e redactando folletos para o Club Cultural Valle-Inclán e o Cine-Club Marcos da Portela. Desde 1974 (ese curso universitario comezou en xaneiro e rematou no verán), estudou Filoloxía Hispánica no Colexio Universitario de Lugo e, a partir de 1976, na facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1978. Axiña aprobou as oposcións de profesor agregado de Lingua e Literatura Españolas de ensinanza media por oposición libre en Salamanca e catedrático das mesmas materias por oposición libre en Madrid, exercendo en Lugo, Santiago de Compostela e Chantada.
Exercendo na USC no Departamento de Lingua e Literatura Españolas, Teoría da Literatura e Lingüística, área de Literatura Española, foi nomeado director da Cátedra Valente de Poesía e Estética, onde custodia o arquivo e a biblioteca persoais doados polo autor ourensán, e codirixe a revista de investigación Moenia. Foi profesor das Universidades da Cidade de Nova York, de París-Est Marne-La Vallée, da Alta Bretaña en Rennes e da Bretaña Sur en Lorient.
A súa tese de doutoramento (1990, USC) titulouse A literatura galega en Galicia durante a guerra civil e deu orixe a diversos libros. Coordina con Carmen Blanco García Unión Libre, Cadernos de vida e culturas, e promoveu a Asociación para a Dignificación das Vítimas do Fascismo.
Deuse a coñecer cos pioneiros poemarios eróticos, enmarcados na natureza e nas cidades de Galicia, Poemas de amor sen morte (1979), Tigres de ternura (1981), Historia da lúa (1984), A boca violeta (1987) e Cebra (1988) , libros reunidos en Vulva (1990) e antologados en A muller núa (1992), catro deles ilustrados por Carmen Blanco García. A eles seguiron outros máis nómades, a miúdo escritos fóra de Galicia, mais igualmente caracterizados por un vitalismo erótico radicalmente libertario e pola súa conexión co concepto surrealista do amour fou, así como por ser ilustrados por Sara Lamas: Extrema Europa (1996), A unha muller descoñecida (1997), Viaxes a ti (2006) e Unha tempada no paraíso (2010), este cunha ampla introdución de Olga Novo.
A súa temperá conexión co cine orixinou Cinepoemas (1983, ampliado en 2016 con edición gráfica de Cristina Fiaño), e a súa paixón pola música motivou A muller sinfonía (Cancioneiro vital) (2018). Tamén realizou e publicou mostras de poesía visual, como Criptografías (2018, con prefacio de Antonio Gamoneda, labor reunido na exposición antolóxica na Fundación Granell Corpoética (2018), cuxo catálogo se publicou con textos de Lily Litvak, Olga Novo, Manuel Fernández Rodríguez e Antonio Gamoneda e deseño de Cristina Fiaño. No Centro de Arte Moderno de Madrid expuxo Corpoética infinita (2019). Con obras do multiartista Eugenio Granell realizou o libro de artista Rastros de vida e poesía (2000) e Icebergs (Micropoemas reunidos) (2015).
Lugo blues (1987), con fotos de Eduardo Ochoa, A loita continúa (2004) e Ámote vermella (2009), con gravados de Sara Lamas, compoñen a súa triloxía poética sobre, respectivamente, a memoria histórica da súa cidade natal, de Galicia e da muller libre e represaliada.
Reuniu toda a súa obra poética verbal (os seus doce primeiros libros) en Amores e clamores (2011), obra subdividida en "Ciclo Vulva", "Triloxía da memoria" e "Ciclo nómade", e toda a súa obra narrativa en Contos e descontos (2011) , incluíndo os inéditos "Prometeo adolescente" e "O neno que non quería ir á guerra", así como os xa publicados Meta-relatos (1988), con fotos de Eduardo Ochoa, e Os paraísos eróticos (2010) , con debuxos de Sara Lamas. Tras viaxar por Romanía publicou o poemario ADN do infinito (2021), ilustrado por Sara Lamas.
Así mesmo, dirixiu diversos congresos e encontros e participou en decenas de actas, enciclopedias e revistas europeas e americanas, tendo intervido publicamente en espazos culturais e universitarios de Europa, América e África. Entre outros recoñecementos, no campo da poesía, recibiu o Premio da Crítica Española por Tigres de ternura (1981) e o Día da Poesía Galega 2016 do Padroado da Cultura Galega de Montevideo (Uruguai) ; no campo da investigación, por dúas veces o Premio Antón Losada Diéguez, concretamente por Poesía galega e por A literatura galega durante a guerra civil; no campo académico, o Premio Extraordinario de Doutoramento da Universidade de Santiago de Compostela e o Doutoramento Honoris Causa da Universidade da Alta Bretaña en Rennes, e, no campo cívico, a Presidencia de Honra da Asociación Memoria do Exilio dos Republicanos Españois en Brest e o Premio Galiza Mártir da Fundación Alexandre Bóveda.
Foi traducido a numerosos idiomas en antoloxías e revistas de linguas románicas, xermánicas, eslavas e orientais, así como en edicións exentas, como, en castelán, Icebergs (Micropoemas reunidos) (2015) e Anarquista o nada (Poemas de la memoria libertaria) (2016); en inglés, Tender Tigers (2012), Rosalía’s Revolution in New York (2014), Deathless Loves (2015) e New York, New Poems (2022); en francés Voyages à toi (2008), La pièce bretonne (2014), Les amours profonds (2016) e Dialogues impossibles (2018); en italiano, L'ansia di avere le ali (2015); en grego, Πύλες απειράριθμες (2017); en bretón, Muioc'h kalz eget mil bloaz (2000); en romanés, Dincolo de pădure (2018); en catalán, Bellesa o barbàrie (2019); en portugués, Uma temporada no paraíso (2019) etc. O seu poema "A cabeleira", sucesivamente reeditado en edicións políglotas, foi traducido a máis de sesenta linguas en A cabeleira multilingüe (2017), mais tamén existe edición políglota do seu poema Pai meu (Amén, camarada) (2017). O mesmo poeta introduciu e traduciu Musgo / Moss, de Emily Dickinson (2015).
Foi obxecto de tres libros: ''Por un vocabulario galego do sexo. A terminoloxía erótica de Claudio Rodríguez Fer (1996, Ed. Positivas) e O lume vital de Claudio Rodríguez Fer (1999 e ampliado 2008), de Olga Novo, quen tamén o analizou na introdución de Unha tempada no paraíso, e Os mundos de Claudio Rodríguez Fer'' (1998, Ed. do Castro) de Natalia Regueiro.
É parella de Carmen Blanco García, con quen ten unha filla, Mariña.
Miranda Cosgrove
Miranda Taylor Cosgrove, nada nos Ánxeles (California) o 14 de maio de 1993, é unha actriz e cantante estadounidense.
Xanthophyceae
As xantofíceas, Xanthophyceae, ou algas amarelo-verdosas son un importante grupo de algas heterocontas. Predominan nas augas doces aínda que algunhas especies se atopan en ambientes mariños e en solos. As súas formas varían tal que van desde ser especies unicelulares flaxeladas a colonias filamentosas simples. O que caracteriza a esta clase é un flaxelo frontal con pelame.
Os cloroplastos das xantofíceas conteñen os pigmentos clorofila a, clorofila c, β-caroteno e o carotenoide diadinoxantina. A contra doutros heterocontos, os seus cloroplastos non teñen fucoxantina, o que lle daría unha cor máis clara. Os cloroplastos están rodeados por dúas membranas de retículo endoplasmático. A membrana exterior do retículo endoplasmático do cloroplasto é continua á membrana do núcleo celular. O "punto ocular" que posúen as células móbiles está sempre no cloroplasto. Acumulan polisacáridos en forma de crisolaminarina. As paredes celulares das xantofíceas están compostas de celulosa e hemicelulosa. En case todas as súas células que non son móbiles a parede celular componse de dúas pezas superpostas.
O seu grupo filoxenético máis próximo son os feófitos.
Estrutura celular
A parede celular das xantofíceas é case toda de celulosa. En Vaucheria supón o 90%, e o restante son polisacáridos amorfos formados por glicosa e ácidos urónicos. Case todos teñen dúas paredes que se superpoñen, e isto case non se percibe porque están ben pegadas entre si. A metade máis grande encaixa sobre da outra, como fan as placas Petri. A placa maior ten un pé tubular. Segundo a célula medra a placa maior mantense igual de grande, pero o pé vai medrando, alongándose. Os xéneros filamentosos como Tribonema teñen paredes con placas en forma de "H".
O retículo endoplasmático asociado aos cloroplastos ten unha membrana externa continua coa membrana nuclear. Os tilacoides dos cloroplastos agrúpanse en bandas de tres. Algúns xéneros teñen pirenoides nos cloroplastos. Os puntos oculares que aparecen na parte anterior e por debaixo da membrana dos cloroplastos. Presentan clorofilas a e c1 e carotenoides como son a diadinoxantina, a heteroxantina e o éster vauqueriaxantina.
Os plástidos acumulan glicosa e manitol. O principal produto que acumulan semella ser un glicano, semellante ao paramilón, e os lípidos.
Reprodución asexual
Nas xantófitas a reprodución asexual dáse por fragmentación celular, formación de zoosporas e "aplanosporas". Tamén por formación de esporas para o estado de letargo. A fragmentación dáse só en colonias na liña de unicelulares de Tretraspirina. Aí as colonias divídense en fraccións. As zoosporas danse en todos os grupos da clase. Estas son células núas, piriformes e biflexalas, cun flaxelo con pelame longo que vai cara á fronte da célula. Na zoosporoxénese, a célula reordénase, os núcleos e os cloroplastos alíñanse preto dos. Logo, por disolución ou por separación das pareces prodúcese a liberación de entre 1 e 16 zoosporas. No canto diso, o "protoplasto", ou a célula sen parede celular, pódese xerar por división e producindo "aplanosporas". As aplanosporas, unha vez separadas da célula, poden medrar ata dar lugar a unha nova célula vexetativa ou derivar nunha zoospora. Finalmente, algunhas especies de flaxelados poden producir quistes, ou estatosporas endóxenas. Prodúcense despois dunha limitación dunha área interna da célula, formando un "protoplasto", cunha membrana. Logo, segrégase por un espazo entre as dúas placas. Outro xeito de formar quistes nas especies flaxeladas é pola formación dunha ríxida parece celular e acumulación de reservas no interior celular producindo algo semellantes a unha espora.
Abraham Gerpe
Traxectoria
En xuño de 2016 renunciou ao seu posto no goberno, aducindo á crítica situación económica pola que pasaba o concello. En agosto de 2017 presentou unha moción de censura apoiada polo PPdeG, polo que pasou a ser o alcalde. Gerpe e os concelleiros populares foron expulsados das súas formacións políticas e formaron grupo de goberno independente. Gerpe estivo de baixa durante varios meses do seu mandato, por accidentes de tráfico e despois por casar. Tamén viu como o seu equipo de goberno rompía a un ano das eleccións, ao dimitirlle o antigo alcalde, Antonio Pensado (expulsado do PP trala moción de censura).
Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Contigo Coristanco, brazo local do partido Contigo Somos Democracia, mais tan só acadou 1 concelleiro e a alcaldía pasou a Juan Carlos García Pose do PPdeG, formando parte da oposición. Nas municipais de 2023 non presentou candidatura e abandonou a primeira liña política.
Xanthophyceae
Reprodución sexual
Coñécese a reprodución sexual de tres xéneros. En Botrydium e Tribonema os gametos son flaxelados. En Vaucheria, pola contra, a reprodución dáse por oogamia, isto é, teñen gametos femininos non móbiles moito máis grandes ca os masculinos.
Clasificación
As últimas clasificacións taxonómicas establecen os seguintes grupos:
Botrydiales
Esta orde fórmana especies que forman talos globulosos multinucleares con rizoides sen cor. Os talos globulosos son a parte aérea e teñen células con moitos núcleos celulares e cloroplastos, unha parede celular ríxida e unha capa citoplasmática delicada. A outra parte, a rizoide, é a que fura polo solo e carece de cloroplastos. A parte aérea adoita ser de talos alongados nas zonas de sombra e de talos esféricos nos lugares con máis luz. Os rizoides teñen moitas ramificacións, non teñen cloroplastos pero si moitos núcleos celulares. Só producen zoosporas ou aplanosporas. Producen gametos dun xeito similar ás zoosporas. A reprodución sexual é isogámica ou anisogámica. Cando os gametos xermolan producen talos vexetativos novos. Forman quistes de paredes grosas en tempos de alta sequidade ambiental.
Mischococcales
Esta orde contén dúas terzas das especies do das xantofíceas. Son pequenos cocoides.
Rhizochloridales
As especies desta orde son de forma ameboide e con alimentación mixótrofica.
Vaucheriales
O xénero de Vaucheria, único na familia, caracterízase por unha parede celular grosa, cun citoplasma periférico, cun espazo restrinxido pola presenza de moitos núcleos celulares. Os cloroplastos son elípticos e teñen pirenoides no seu exterior e núcleos centrados. Teñen un vacúolo central longo. Os cloroplastos distribúense na periferia, móvense e póñense na zona na que a súa orientación sexa a máis adecuada con esa incidencia de luz.
A súa reprodución sexual é con zoosporas multinucleadas e flaxeladas que se producen como esporanxios a carón do pé dos flaxelos. Reprodúcense sexualmente por oogamia, no que os gametos teñen unha meiose previa. Os órganos sexuais adoitan aparecer nos filamentos. Os anteridios, tubos cilíndricos, e as oogónidas, que conteñen un só "ovo", fórmanse próximos. Unha vez que rompe a oogónida, os espermatozoides liberados polo anterior fecúndana. O cigoto segue na oospora ata que se desfai, e constrúe a súa parede celular. Este xermola, enténdese que por meiose, formando novos filamentos.
Pena Surbia
Pena Surbia é unha montaña localizada na fronteira entre Ourense (concello de Carballeda de Valdeorras) e León, nas proximidades do Parque Nacional do Lago de Seabra, cunha altitude de 2116 metros.
Características
Atópase nas proximidades de Pena Trevinca (2127 m), altura máxima de Galicia.
Sinal Wow!
miniatura|300px|dereita|Sinal Wow! miniatura|220px|dereita|Perfil do sinal Wow! O sinal Wow! é o nome polo que se coñece o sinal de radiofrecuencia detectado por Jerry R. Ehman o 15 de agosto de 1977, mentres estaba a traballar no proxecto SETI no radiotelescopio do Radio Observatorio da Universidade do Estado de Ohio, daquela localizado no observatorio Perkins da Universidade Wesleyana de Ohio.
O sinal tiña as marcas que indicaban a súa orixe non terrestre e de fóra do Sistema Solar. Durou polo menos os 72 segundos que o Big Ear foi quen de captalo, mais non volveu ser detectado de novo. Dende aquela, o sinal foi suxeito de atención dos medios.
O sinal coñécese como Wow por mor da anotación que Jerry Ehman fixo no papel no que escribiu a secuencia, denotando o seu abraio e emoción. A súa secuencia foi: 6EQUJ5.
Pena Negra
Pena Negra é unha é unha montaña localizada na fronteira entre Ourense e Zamora, nas proximidades do Parque Nacional do Lago de Seabra, cunha altitude de 2.121 metros.
Características
Atópase nas proximidades de Pena Trevinca (2.127 m.), altura máxima de Galicia.
Clodión
Traxectoria
Talvez fillo de Faramundo e irmán de Cleno, foi alcumado "o Cabeludo", porque tiña moito pelo ou porque levaba o pelo máis longo có dos seus predecesores.
Comezaba a reinar cando o xeneral romano Aecio o atacou á fronte dun grande exército. Derrotouno e desposuíuno de todas as súas propiedades na Galia. Clodión para vingarse dos romanos, cae sobre a Turinxia e dedicouse á pillaxe, sorprendendo un castelo denominado Disparg. Aecio marcha de novo contra el e logo de volvelo a vencer instauran a paz. Esta paz durou pouco, xa que vendo Clodión que todas as vilas da fecunda Bélxica estaban sen defensa, conquistou o país ata a proximidade do río Somme. Pero non puido conservar esta conquista, sorprendéndoo Aecio cando estaba celebrando a voda dun gran señor do seu exército. Perdeu todo o que conquistara a este lado do Rhin. Logo de vinte anos de reinado morre cara ao ano 448, segundo algúns, debido á dor pola morte do seu primoxénito, morto durante o asedio de Soissons. Descoñécese o nome da raíña e o dos seus fillos.
Sucédeo no trono Meroveo.
Vía Ártabra
miniatura|A VG-1.3 forma parte da Vía Ártabra A Vía Ártabra é un corredor para vehículos no Arco Ártabro dependente da Xunta de Galicia, concibido para canalizar cara á AP-9 o crecente tráfico xerado polas zonas rururbanas e barrios dormitorio de Oleiros, Sada e norte de Cambre, así como para desconxestionar a N-VI e as estradas das redes primaria complementaria, secundaria e provincial que integran a trama viaria deses concellos.
Consta dun tronco central, conformado pola AG-13 (parcialmente en servizo), a partir do cal xorden ramificacións para dotar de accesos e/ou circunvalar asentamentos de poboación e comerciais-industriais que conforman a área metropolitana da cidade da Coruña. As dúas principais ramificacións son a VG-1.3, xa en servizo e que da continuidade á AG-13 cara ao norte, e a vía de acceso e variante de Sada, pendente dos estudos informativos e de impacto ambiental desde febreiro de 2015 mais sobre o que xa se leva a traballar desde 2012.
Canda estas novas vías de alta capacidade, e como parte integrante do corredor, foron construídas dúas novas estradas pertencentes á rede primaria básica: a AC-526 (Acceso ao porto de Lorbé, considerado como o "treito III" da Vía Ártabra ) e a AC-527 (Variante de Oleiros). Asemade, fixéronse conexións coas estradas AC-163, DP-5815, AC-183 DP-7508, DP-5812, DP-1707, DP-5813 e N-VI, onde remata a AG-13 en espera da súa prolongación cara a AP-9.
Adicionalmente, os concellos da zona veñen reclamando desde hai anos que o proxecto se estenda até a A-6 para dotar de maior utilidade esta infraestrutura. O feito é que nos seus primeiros anos de posta en funcionamento, a Vía Ártabra vén amosando uns índices de tráfico por debaixo do agardado. Se ben o proxecto inicial si tiña prevista esta conexión, en 2010 a Xunta de Galicia tomou a decisión de suprimir a continuación deste corredor de alta capacidade até a A-6, inicialmente prevista, por motivos económicos. Porén en 2017, desde a Axencia Galega de Infraestruturas, volvían deixar aberta a posibilidade dunha futura conexión coa autovía do Noroeste.
Enrique Otero Aenlle
Enrique Otero Aenlle, nado en Ribadeo o 20 de outubro de 1913 e finado en Madrid o 31 de marzo de 1992, foi un profesor e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1934) e en Ciencias Químicas en Santiago e Madrid (1940). En 1941 doutorouse en Farmacia e en 1946 obtivo a praza de catedrático de Técnica Física e Fisicoquímica da Facultade de Farmacia da USC, para pasar despois ás universidades de Barcelona e Madrid, onde foi director do Departamento de Fisicoquímica e Técnicas Instrumentais da Facultade de Farmacia da Universidade Complutense (1969-1983). Investigador do Padroado Juan de la Cierva do CSIC. Foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela en 1949. Foi gobernador civil de Lugo (1957-1961) e Salamanca (1961-1968), e deputado provincial da Coruña (1964-1968).
Suárez Picallo
Os apelidos Suárez Picallo poden referirse a:
Pazos de Arenteiro, Pazos de Arenteiro, Boborás
Pazos de Arenteiro é un lugar da parroquia de Pazos de Arenteiro no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 123 habitantes (52 homes e 71 mulleres), 10 menos ca en 2010 (59 homes e 74 mulleres).
Hipias
Co antropónimo grego Hipias podemos referirnos a:
Ademais cómpre mencionar que o primeiro é o protagonista de dous diálogos de Platón que levan o seu nome:
Danielle Chuchran
Danielle Ryan Chuchran, nada o 9 de xuño de 1993 en Upland (California), é unha actriz estadounidense.
Codes and Keys
Codes and Keys é o o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Death Cab for Cutie, publicado o 31 de maio de 2011 a través dos selos Atlantic Records e Barsuk Records. Tanto Ben Gibbard como Nick Harmer dixeron que o disco sería "un álbum moito menos centrado na guitarra". O primeiro sinxelo, "You Are a Tourist", estivo dispoñible en liña para streaming o 28 de marzo de 2011 na páxina oficial da banda e o disco estivo dispoñible en streaming o 23 de maio en NPR. O disco estreouse no número 3 da lista Billboard 200, con 102 000 copias vendidas na súa primeira semana. En marzo de 2015 levaba vendidas 283 000 copias nos Estados Unidos. O 30 de novembro de 2011 o traballo foi nomeado ao premio Grammy ao "Mellor álbum de música alternativa".
Primeira división española 1975/76
A tempada 1975/76 da Primeira división española de fútbol, que foi a 45ª edición do campionato, comezou o 6 de setembro de 1974 e rematou o 16 de maio de 1975.
O Real Madrid revalidou o título conquistado a tempada anterior, sumando a súa décimo sétima copa.
Man vs. Wild
Man vs. Wild (tamén chamado: Born Survivor: Bear Grylls, Ultimate Survival, Survival Game ou simplemente Bear Grylls. En España chamouse El último superivivente e en Hispanoamérica La Prueba de todo) é un programa de televisión no que Edward Bear Grylls usa os seus coñecementos para sobrevivir utilizando raylib en condicións extremas. O programa mostrouno comendo carne crúa, peixes vivos, alacráns, larvas, vermes, bebendo auga das feces dun elefante para non sufrir unha deshidratación e fabricando un compás. Dadas esas surrealistas aventuras, acusouse ao programa de ser unha fraude.
O 13 de marzo de 2012 Grylls foi despedido por parte de Discovery Channel por negarse a realizar dous proxectos. A pesar diso, en outubro de 2012, Bear Grylls asinou un contrato por 4 anos con NBC para producir un novo programa chamado Get Out Alive (Saír con vida, en galego). Esperábase que a súa estrea fose para maio do 2013. Con todo, a NBC revogou o contrato debido a varias incoherencias. Por esa razón, Bear chegou a un acordo con Discovery para relanzar un novo programa para a metade do ano.
Scandicinae
Scandicinae é unha subtribo de plantas con flores pertencente á familia Apiaceae.
Meroveo
Unha lenda conta que naceu da unión do seu pai Clodión o Cabeludo e dun monstro mariño, polo que os sucesores do trono de Francia virían sempre do mar.
Terceiro rei dos francos, o nacemento deste príncipe é un problema. Uns din que é fillo de Clodión. Outros pretenden que só era da familia. De calquera forma, é seguro que un príncipe con este nome reinou sobre os francos e que tivo como competidor ao trono a un fillo de Clodión. Foi polo seu nome polo que os reis da primeira dinastía foron chamados Merovinxios. A maioría dos historiadores cren que Meroveo estivo co exército romano na sanguenta batalla na que Aecio vence a Atila na chaira dos Campos Cataláunicos (Châlon-en-Champagne). Este príncipe morreu logo de dez anos de reinado. A historia non fala nin do número de fillos que tivo nin do nome da raíña, nai de Khilderico I, o seu fillo e sucesor.
Sonelle, O Regueiro, Boborás
Sonelle é un lugar da parroquia do Regueiro no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 15 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Gray (unidade)
O gray (símbolo Gy) é unha unidade derivada do Sistema Internacional de Unidades que mide a dose absorbida de radiacións ionizantes por un determinado material. Un gray é equivalente á absorción dun joule de enerxía ionizante por un quilogramo de material irradiado.
Esta unidade estabeleceuse en 1975. Foi nomeada así en honra ao físico inglés Louis Harold Gray.
Outras equivalencias
"1Gy=100 rad"
Aziru
Aziru foi o gobernante cananeo de Amurru, o Líbano moderno, no século –XIV. Era fillo de Abdi-Ashirta, o anterior vasalo exipcio de Amurru.
Sixto de Borbón (homónimos)
O nome de Sixto de Borbón pode referirse a:
Luiz Alfredo Garcia-Roza
Luiz Alfredo Garcia-Roza, nado no Río de Xaneiro o 16 de setembro de 1936 e finado no mesmo lugar o 16 de abril de 2020, foi un escritor e psicanalista brasileiro, casado coa psicanalista e tamén escritora Livia Garcia-Roza.
Biografía
Fillo dunha familia de 12 irmáns, criouse no barrio de Copacabana. Fixo os estudos primarios na capital fluminense e na cidade de Vitória (Espírito Santo), para onde os pais se trasladaron temporalmente. De volta ao Río de Xaneiro, serve, aos 18 anos, no exército. Estuda na Universidade Federal do Río de Xaneiro (UFRJ),licenciándose en filosofía e psicoloxía.
Commelinidae
A das commelínidas (Commelinidae) é un taxon de plantas situado na categoría taxonómica de subclase, utilizado en sistemas de clasificación modernos, como o sistema de clasificación APG III de 2009. e polo Angiosperm Phylogeny Website, (do 2001 en adiante).
Luiz Alfredo Garcia-Roza
Biografía
Estreouse na literatura de ficción en 1996, aos 60 anos de idade, coa obra O Silêncio da Chuva, que lle rendeu en 1997 un dos principais premios literarios do Brasil, o Jabuti, na categoría novela. Antes diso, foi profesor universitario e autor de libros e artigos sobre psicanálise.
Commelinidae
Nestes sistemas de clasificación este taxon se sitúa no clado monocotiledóneas (aquí comsiderado como clase), e está constituído polas ordes das Arecales, Zingiberales, Commelinales e Poales, e pola familia das Dasypogonaceae (que en xaneiro do 2011 aínda non fora asignada a ningunha orde).
Luiz Alfredo Garcia-Roza
Biografía
En 2006, recibiu o título de profesor emérito da Universidade Federal do Río de Xaneiro no Fórum de Ciencia e Cultura.
As súas historias pasan, basicamente, na cidade do Río de Xaneiro, entre Copacabana e o barrio Peixoto. Neste reside o personaxe recorrente dos seus libros, o delegado Espinosa, cuxa delegación se localiza en Copacabana. A galería de personaxes conta aínda co mozo investigador Welber, brazo-dereito de Espinosa e tan incorruptível canto o delegado. A única novela do autor en que o delegado non aparece é Berenice Procura, de 2005.
As súas historias, aínda que ambientadas no Río de Xaneiro, foxen do estereotipo ao presentar casos moito máis relacionados con dramas persoais mal-resoltos do que aos temas recorrentes do narcotráfico e da venda de armas. O interior de cada personaxe é bastante explotado, sen, con todo, esquecer as descricións dun Río de Xaneiro moi particular, a cidade vista polo heterodoxo policial Espinosa.
Commelinidae
Pero noutros sistemas de clasificación "clásicos", como o de Cronquist de 1981, a súa adscrición era distinta, aproximándose ao aquí definido como Poales). Unha aparente sinapomorfía química que une a todo o grupo é a presenza de ácidos fluorescentes á luz ultravioleta (incluíndo ácidos cumarínicos, ferúlicos e diferúlicos).
Luiz Alfredo Garcia-Roza
Biografía
Ocupa un lugar destacado no literatura de xénero de investigación policial.
Commelinidae
A commelínidas inclúen un gran número de plantas economicamente importantes, entre elas as palmeiras (familia das Arecaceae), o xenxibre (da familia das Zingiberaceae), as bananeiras (da familia das Musaceae) e os pastos e cereais (da familia das Poaceae).
Luiz Alfredo Garcia-Roza
Morte
O escritor faleceu na cidade do Río de Xaneiro, o 16 de abril de 2020.
Commelinidae
Filoxenia
O cladograma, actualizado á data de 2009, da situación do clado dentro das monocotiledóneas, e das relacións entre os seus subclados, é o seguinte:
Luiz Alfredo Garcia-Roza
Cinema
Outro libro que recibiu adaptación foi Berenice Procura. O filme foi destacado na Mostra Internacional de Cinema de São Paulo, no Festival Mix Brasil e no Festival do Río en 2017, alén de percorrer algúns países a través do Festival Brasileiro de París, do 34º Chicago Latino Film Festival, da 9ª Edición do Festival de Cinema Cidade do Luxemburgo e do Festival Internacional de Cinema Brasileiro en Milán. Tivo dirección de Allan Fiterman e foi protagonizado por Cláudia Abreu, Caio Manhente e a modelo Valentina Sampaio.
En 2018, foi anunciada a adaptación do libro O Silêncio da Chuva para o cinema, con dirección de Daniel Filho e guión de Lusa Silvestre "Estômago", "O Roubo da Taça" e "A Glória e a Graça"). O filme tería como protagonista o actor Lázaro Ramos, interpretando o detective Espinosa e debería ser lanzado en 2019. O día 15 de outubro de 2015, estreou na canle GNT a serie Novela Policial - Espinosa, unha serie televisiva baseada na novela Uma Janela Em Copacabana. Con dirección de José Henrique Fonseca e tendo como protagonista o actor Domingos Montagner, a serie contou con oito capítulos semanais.
Pobos do Mar
Ao mesmo tempo, toda Asia Menor foi arrasada: Ugarit, Tarso, Hattusa. Todas sucumbiron aos que ían chegando, os hititas foron destruídos e mesmo Exipto sobreviviu a duras penas. Isto debeuse en parte a poboacións como os dorios e, en parte, aos propios pobos do mar. Como se dixo a miúdo o máis probábel é que fosen os restos das poboacións que fuxían das guerras e os invasores ou, simplemente, da pobreza. Eran todos ou fixéronse, pobos mariñeiros e navegaron polo Mediterráneo de leste a oeste e para o Norte, fundando cidades e reinos, aliándose con outros pobos ou sendo por eles absorbidos. Entre os Pobos do Mar máis coñecidos historicamente atópanse os Peleset, que finalmente se asentaron na Franxa de Gaza e deron o nome a Palestina.
Etnias
Os Pobos do Mar que se coñecen historicamente poderían resumirse así:
Homóglifos
Os homóglifos, en tipografía son os caracteres (ou as verbas) visualmente semellantes ou difíciles de distinguir ollando só para elas.
.ck
.ck é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Illas Cook.
Azucre invertido
O azucre invertido é a combinación de glicosa e frutosa. O seu nome fai referencia a que o poder rotatorio da solución fronte á luz polarizada é invertido polo proceso de hidrólise que separará a sacarosa nas súas dúas subunidades.
Obtención
Obtense a partir da hidrólise do azucre común (sacarosa). Esta hidrólise pode levarse a cabo mediante tres métodos:
Para exemplificar, tomemos o caso da hidrólise por acción dun ácido. Prepárase un caldo de azucre (sirope de sacarosa) e acidifícase utilizando ácido cítrico. Como resultado disto, elimínase unha ponte de osíxeno, trasformando a solución acuosa de sacarosa nunha solución acuosa de glicosa + frutosa. Cando a solución reduce a súa temperatura a 80 °C pódese neutralizar o pH con bicarbonato de sodio, feito que xera unha efervescencia, inda que isto non é obrigatorio.
Usos
Utilízase moito na industria alimentaria, sobre todo na elaboración de xeados polo seu poder anticristalizante.
Irving, Texas
Irving é unha cidade situada no estado de Texas, EE.UU. no condado de Dallas. Segundo o Censo dos Estados Unidos en 2010, a poboación era de 216.290 polo que é a décimo terceira cidade máis poboada de Texas. Irving sitúase dentro da división de Dallas-Plano-Irving metropolitana de Dallas-Fort Worth-Arlington área metropolitana, designado pola Oficina do Censo dos Estados Unidos e coloquialmente refírese como a área metropolitana de Dallas / Fort Worth.