cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
100 % CEF
100 % CEF é un documental galego sobre o escritor Celso Emilio Ferreiro, dirixido por Aser Álvarez e estreado en 2012.
Características
Conta con máis de 50 entrevistas a familiares, expertos, historiadores, literatos e amigos, como Xesús Alonso Montero, Xosé Neira Vilas, Anxo Angueira, Xosé Luís Méndez Ferrín, Daniel Salgado, Ramón Nicolás, Xosé Benito Reza, Pablo Montero, Benxamín Ferreiro, Isabel e Luís Ferreiro (fillos do escritor), Baldomero Moreiras, Basilio Rodríguez, Adolfo Álvarez-Buylla, José Antonio Fanjul, Xosé Antonio Perozo, Joaquín Marta Sosa, Fernando Salgado, Sabino Torres, César Portela, Ana Acuña, Xosé María Álvarez Cáccamo, Manuel Bragado, Mónica Góñez, Basilio Losada, Chelo Noya, Carlos G. Reigosa, Vicente Araguas, Cynthia Leborne, Mini, Suso de Toro, Francisco Leiro, Manolo Paz e Bann Kalac.
Amais, hai colaboracións artísticas, lecturas de poemas e musicacións de Antón Reixa, Labregos do tempo dos Sputniks (García e O Leo), Pornoenogastrophones, Porco Dinamita, Xiana Lastra e Mini e Mero, Alfredo Vázquez, Daniel Romero, Nuno Álvarez, Brais Lorenzo, Alfredo González, Javier Riestra Ferriman, Valentín García Gómez e Luís Emilio Batallán e diversas persoas anónimas. Foi rodado en Celanova, Acevedo do Río, Vigo, Pontevedra, Padrón, Santiago de Compostela, Asturias e Ourense. Inclúe imaxes do propio Celso Emilio e da súa muller, Moraima, amais de Lauro Olmo. O actor Luís Tosar aparece caracterizado como o propio Celso Emilio.
Premios
Nos Premios Mestre Mateo 2012 acadou o premio ao Mellor Documental. Gañou tamén o premio de xornalismo José Aurelio Carracedo 2013. No ano 2013 foi seleccionado para participar no Festival Internacional de Cine Documental de Romanía, na sección de Arte.
Dionisio, papa
Dionisio, nado en Grecia e finado en Roma o 26 de decembro de 268, foi Papa da igrexa católica entre o 259 e o 268.
Traxectoria
Trala morte de Sisto II a sé papal permaneceu vacante durante case un ano debido ás persecucións levadas a cabo polo emperador Valeriano contra os cristiáns.
Foi un sacerdote de gran reputación na Igrexa de Oriente, e trasladouse a Roma como presbítero durante o pontificado de Estevo I, destacando nesa etapa na controversia que vivía a Igrexa pola cuestión dos lapsi, aqueles cristiáns que por medo ó martirio apostataran da súa fe en Cristo.
Combateu o modalismo, doutrina que, seguindo as ensinanzas de Sabelio, propuña que as tres persoas da Trindade eran só unha cuestión de nomes, distintos modos de nomear a un único Deus. Tamén se enfrontou ós subordinacionistas, que presentaban ó Fillo como un ser creador.
Dionisio reorganizou as parroquias romanas e obtivo de Galieno liberdade para os cristiáns.
Misantropía
miniatura|[[Le Misanthrope, 1719, de Moliére.]] miniatura|O misántropo. Obra de [[Pieter Brueghel o Vello (1568)]] A misantropía (do grego misanthropía, μίσος, «odio», e άνθρωπος, «home, ser humano») é o odio á especie humana en tanto tal pero non implica necesariamente unha actitude isolacionista ou antisocial. Hai unha distinción importante entre o pesimismo filosófico e a misantropía, así Immanuel Kant afirmou que “da natureza tortuosa da humanidade, calquera cousa recta se pode obter”. O seu antónimo é a filantropía (amor á especie humana).
Non representa un desagrado por persoas concretas, senón a animadversión dos trazos compartidos por toda a humanidade. Un misántropo é, polo tanto, unha persoa que amosa antipatía cara ao ser humano como ser humano. Pode ser lixeira ou marcada, así como pode ter características moi diferentes que van desde o inofensivo, a crítica social ou á destrución ou a autodestrución. En casos extremos, a misantropía acabou en asasinatos masivos. O asasino de polo menos 21 persoas, Carl Panzram dixo, en 1922, desde o cárcere de Washington DC: «''Odio a toda a raza humana. Gozo matando e violando xente''». Ou, por exemplo, os asasinos que realizaron tiroteos no famoso masacre do instituto de Columbine, que citaban nos seus diarios o seu odio á raza humana, pouco antes de matar a 13 persoas e suicidarse.
O nacemento da misantropía na literatura atribúeselle a numerosos escritores satíricos, tales como William S. Gilbert (Odio aos meus conxéneres), aínda que tales identificacións deben ser estreitamente examinadas, pois unha visión crítica ou parodia da humanidade pode ser confundida con misantropía, dado que ten formas de desagrado que non son consideradas como tal.
A representación teatral clásica da misantropía atópase na comedia Le Misanthrope (en galego O misántropo) de Molière, na que Alcestes, o seu protagonista, se manifesta abertamente en contra da hipocrisía da sociedade parisiense na que se sitúa a obra, hipocrisía levada ao extremo na vida e maneiras da súa amada Celimena. A misantropía de Alcestes busca no exilio voluntario da vida ermitá a solución á súa fartura da humanidade.
Sernande, Bouzoa, Taboada
Sernande é un lugar da parroquia de Bouzoa no concello lugués de Taboada, na comarca de Chantada. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 11 eran homes e 13 mulleres.
Dista 7 km da capital municipal. Ao redor dela sitúanse os lugares de Susá e Bouzoa, Carboeiro (da parroquia de Cerdeda) e parte da parroquia de San Martiño de Mato.
Acción Gallega (revista)
miniatura|Acción Gallega, n.º 1. Acción Gallega foi unha publicación que actuou como o primeiro portavoz de movemento agrario de Acción Gallega e constituía unha das mellores fontes para seguir o curso de agrarismo galego. Un dos máis importantes documentos da historia social de Galiza no século XX.
Primeira época
Subtitulada Defensora de los intereses regionales e editada en Madrid, apareceu o 15 de xaneiro de 1910. Revista quincenal dirixida por Basilio Álvarez. Os colaboradores habituais eran Manuel Linares Rivas, Alfredo Vicenti, Manuel Portela Valladares, José Rodríguez Carracido, Prudencio Canitrot, Luis Antón del Olmet, Manuel Lezón e Alfonso Alcalá Martín. Tamén colaboraron esporadicamente Manuel Murguía, Juan Barcia Caballero, Augusto Barcia Trelles, Santiago Casares Quiroga e Rodrigo Sanz.
Fíxose eco de todos os movementos campesiños de Galicia. Cesou a súa publicación en agosto de 1910, despois do fracaso da Liga Agrario-Redencionista e da II Asemblea Agraria de Galicia.
Segunda época
Apareceu en outubro de 1911, por moi breve lapso de tempo, e tivo de novo como director a Basilio Álvarez. De escaso interese, presenta a novidade do gran formato, idéntico ao da maioría dos diarios da época.
Terceira época
Subtitulado Semanario órgano de la Liga Acción Gallega, iniciou a terceira etapa o 24 de outubro de 1912. Mantivo o formato e a dirección de Basilio Álvarez. Como xefe de redacción estaba Eugenio López Aydillo, que foi substituído despois por Alfonso Alcalá Martín e finalmente por Manuel Lustres Rivas polas alternativas da loita de Acción Gallega. As últimas escisións co bloque de Madrid levaron á súa desaparición nos últimos meses de 1913 cando foi substituído por Heraldo de Galicia como portavoz de Acción Gallega durante un tempo. Dende novembro de 1913 El Heraldo Gallego foi recoñecido como diario do movemento.
En 1916 reapareceu como folla incorporada a El Parlamentario, diario madrileño de Luis Antón del Olmet. Dirixida por Basilio Álvarez, apareceu o 1 de agosto de 1916 e deixou de editarse o 16 de novembro dese ano.
Víctor Jara
Víctor Lidio Jara Martínez, nado en San Ignacio o 28 de setembro de 1932 e asasinado en Santiago de Chile o 16 de setembro de 1973, foi un músico, cantautor e director de teatro chileno.
Infancia
Fillo de pais campesiños, inquilinos da pequena localidade de Quiriquina, a 30 minutos de Chillán. O seu pai, Manuel Jara, traballaba nos labores propios do campo intentando arrancar algún rendemento á eira que lle alugaran. A súa nai, Amanda, cantora (cun amplo coñecemento da cultura popular, orixinaria do sur de Chile e con sangue mapuche), tocaba a guitarra. A familia completábase con María, Georgina (Coca), Eduardo (Lalo), Víctor e Roberto, o menor.
Desde neno, xa con seis ou sete anos, Víctor Jara viuse na obriga de acompañar nos traballos do campo á familia e a realizar tódolos labores propios encargados ós cativos (buscar auga, leña...). A actividade de cantora da súa nai supúxolle o primeiro contacto coa música. Acompañábaa a tódolos acontecementos ós que era requirida (vodas, bautizos, velorios...). A mala relación co seu pai provocou que Víctor se unira máis á súa nai, quen se preocupou da educación dos fillos mandándoos á escola, onde Víctor axiña destacou.
O seminario
Trasladáronse á poboación de Nogales, onde volveu atoparse con Julio e Humberto Morgado, compañeiros da escola primaria. A familia Morgado proporcionou a Víctor comida e cama. Víctor deixou os estudos e traballou nunha fábrica de mobles e axudaba a Pedro Morgado, pai dos seus compañeiros, no seu traballo de transportista.
Por consello do pai Rodríguez ingresa no seminario dos redentoristas en San Bernardo. Víctor recorda así a decisión:
Dous anos despois, en 1952, abandonaría o seminario ó decatarse da súa falta de vocación, pero lembrando positivamente o canto gregoriano e a parte de interpretación da liturxia. Cando sae do seminario vai realizar o servizo militar.
A música e o teatro
Con 21 anos entra no coro da Universidade de Chile e participa na montaxe de Carmina Burana, comezando así o seu traballo de investigación e recompilación folclórica. Tres anos máis tarde forma parte da compañía de teatro "Compañía de Mimos de Noisvander", e empeza a estudar actuación e dirección na Escola Teatro da Universidade.
En 1957 entra a formar parte do grupo de cantos e danzas folclóricas Cuncumén e coñece a Violeta Parra, que o anima a seguir cantando.
Con 27 anos, en 1959, dirixe a súa primeira obra de teatro: Parecido a la felicidad, de Alejandro Sieveking, facendo actuacións por varios países latinoamericanos. Como solista do grupo folclórico grava o seu primeiro disco, dúas panxoliñas. No ano seguinte participa como asistente de dirección na montaxe de La Viuda de Apablaza, de Germán Luco Cruchaga, sendo o director Pedro de la Barra, e dirixe a obra La Mandrágora, de Machiavello.
Pazo de San Pedro de Bembibre
O pazo de San Pedro de Bembibre é un pazo/fortaleza localizado na aldea de San Pedro, na parroquia de Bembibre (concello de Taboada). Foi o lugar patrucial familiar dos condes de Taboada dende a súa construción no 1530.
Víctor Jara
A música e o teatro
Grava co grupo Cuncumén o álbum Folclore Chileno, onde ten dúas cancións propias, Paloma quiero contarte e La Canción del minero. Comeza a desempeñar a función de director na "Academia de Folclore de la Casa de la Cultura de Ñuñoa", cargo que desempeñaría ata 1968. Nesa mesma época e ata 1970 forma parte do equipo estable de directores do Instituto de Teatro de la Universidad de Chile (Ituch), e entre 1964 e 1967 é profesor de actuación na Universidade.
Pazo de San Pedro de Bembibre
Historia
En 1413, Lope Pérez de Taboada (cuxo lugar patrucial familiar se achaba en Castro Candaz) adquiriu unha propiedade no lugar de Bembibre, onde construíu unha casa-torre. En 1512, o seu bisneto, Lope Taboada "O Fundador" constituíu o morgado, unindo as propiedades que os seus antepasados foran adquirindo e, en 1530, construíu o pazo actual.
Víctor Jara
A música e o teatro
O traballo de dirección teatral lévalle moito tempo e realiza, ben como asistente de dirección ou como director, varias montaxes, entre elas unha para a TV (para Canal, a TV da Universidade de Chile) realizando unha xira pola Arxentina, o Uruguai e Paraguai coa obra Animas de día claro, de Sieveking. En 1963 é asistente de dirección de Atahualpa del Cioppo na montaxe de El círculo de tiza, de Bertolt Brecht, para o Ituch.
Pazo de San Pedro de Bembibre
Historia
A filla de Xoán Taboada (primeiro conde de Taboada) e Aldonza de Castro, dona María Teresa de Taboada Vilamarín e Castro foi nomeada Condesa de Taboada en 1683 e casou en 1687 co conde de Maceda, aínda que ambos condados non se fusionaron, senón que conservaron a súa identidade e administración propias. A pesar de contar con numerosas propiedades por todo o país, o matrimonio estableceu a súa residencia en Madrid. A partir de entón, a liñaxe dos Taboada había manter importantes posicións de poder a nivel galego, e tivo continuidade (ben que en varias ocasións de forma indirecta) até os nosos días.
Carmen Acuña
María del Carmen Acuña do Campo, nada en Ourense o 1 de decembro de 1956, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Pazo de San Pedro de Bembibre
Historia
O seu abandono como residencia permanente deu lugar á súa decadencia, até ser empregado como soar de labranza (rexentado por caseiros) ata finais do século XX. Entre 1984 e 1997, o entón conde Leopoldo González de la Maza someteuno a un importante proceso de restauración. A última condesa e irmá do anterior, Amelia, dooulle o seu patrimonio (incluído o pazo) á creada Fundación Condado de Taboada no 2011.
Víctor Jara
A música e o teatro
Segue compoñendo música e en 1965 dirixe a obra La remolienda, de Sieveking, e a montaxe de La maña, de Ann Jellicoe, para o Ictus, polas que recibe o premio Laurel de Oro como mellor director e o premio de La Crítica do Círculo de Periodistas á mellor dirección por La maña.
Pazo de San Pedro de Bembibre
Historia
É de titularidade privada e non é visitábel.
Carmen Acuña
Traxectoria
Licenciada en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e exerceu no servizo de urxencias do Hospital Comarcal de Valdeorras e no Centro de Saúde do Barco de Valdeorras. Foi concelleira no Barco de Valdeorras entre 2003 e 2005. Candidata do PSdeG nas eleccións autonómicas de 2005 foi elixida deputada no Pazo do Hórreo pola provincia de Ourense. Volveu ser elixida deputada nas eleccións autonómicas de 2009 e 2012.
Víctor Jara
Cantautor
Exerce de director artístico para o grupo Quilapayún entre os anos 1966 e 1969 e ata 1970 actúa como solista en La Peña de los Parra. Segue cantando e dirixindo obras de teatro, e en 1966 grava o seu primeiro álbum, Víctor Jara, editado por Arena.
Pazo de San Pedro de Bembibre
Descrición
Esteticamente, trátase dun edificio austero e robusto. Do punto de vista artístico, os poucos elementos ornamentais cos que conta (a varanda da escaleira principal, a decoración dalgunhas xanelas, as molduras da entrada principal, algún arco no interior) fálannos de fórmulas renacentistas. No interior, conta cun pequeno cuarto semi-abovedado, oñecido como "o cárcere", ao que se accede por unhas escaleiras escavadas no propio muro.
Fiz I, papa
Fiz I, nado en Roma e finado o 30 de decembro de 274, foi Papa da igrexa católica de 269 a 274.
Pazo de San Pedro de Bembibre
Descrición
A capela, de reducido tamaño, está no interior do pazo e dende o exterior só se recoñece unha pequena cruz, e debeu ser incrustada na nave principal con posterioridade. O pombal está a carón do pazo, foille retirado o seu caleado e ten unha representación antropomórfica. Tamén conta con piscina e, ao noroeste do pazo, hai unhas cortes que hoxe están en desuso.
Fiz I, papa
Traxectoria
Fillo dun tal Constancio, o seu pontificado coincidiu co goberno do emperador Aureliano quen nos primeiro anos do seu reinado abandonou a política de persecucións que contra os cristiáns aplicaban os seus antecesores.
Nos comezos do seu pontificado chegaron a Roma novas do sínodo celebrado en Antioquía e que depuxo ao bispo Paulo de Samosata por ensinar unha doutrina contraria ás ensinanzas da Igrexa contra a Trindade. A cuestión tomaría un cariz político polo apoio ao bispo de Antioquía do emperador romano Aureliano, a pesar do cal Fiz emitiu un decreto indicando que ninguén podía ser bispo se non estaba en comuñón coa sé de Roma co que ratificou a deposición aprobada no concilio de Antioquía do bispo da cidade, afirmando a divindade e humanidade de Cristo e as dúas naturezas distintas nunha soa persoa.
Pazo de San Pedro de Bembibre
Descrición
Ademais, a capela do San Roque, no lugar homónimo, a escasos metros da aldea de San Pedro, tamén pertence ao pazo.
Víctor Jara
Cantautor
Coa casa Emi-Odeón gravaría ó ano seguinte os álbums Víctor Jara e Canciones Folclóricas de América, xunto a Quilapayún.
En 1970 participa en Berlín na Conversación Internacional de Teatro, e en Buenos Aires no Primeiro Congreso de Teatro Latinoamericano. Implícase na campaña electoral da Unidad Popular e saca o disco Canto libre.
É nomeado Embaixador Cultural do goberno da Unidade Popular e en 1971 pon música, xunto con Celso Garrido Lecca, ó ballet Los siete estados de Patricio Bunster para o Ballet Nacional de Chile. Xunto a Violeta Parra e Inti-Illimani entran no Departamento de Comunicacións da Universidade Técnica do Estado. Coa casa Dicap edita o disco El derecho de vivir en paz, que lle vale o premio Laurel de Oro á mellor composición do ano.
Ese mesmo compromiso levarao en 1973 a realizar diferentes actos, participando na campaña electoral para as eleccións ó parlamento a favor dos candidatos da Unidade Popular, e respondendo a un chamamento de Pablo Neruda participa dirixindo e cantando nun ciclo de programas de TV contra a guerra e o fascismo. Traballa en varios discos que xamais poderá gravar e realiza a gravación de Canto por travesura
O golpe de estado do xeneral Augusto Pinochet contra o presidente Salvador Allende, o 11 de setembro dese ano, sorpréndeo na Universidade Técnica do Estado. É detido xunto con outros alumnos e profesores e levado ó Estadio Chile, onde permanece detido varios días. Segundo algunhas versións, é torturado durante horas, golpeándolle as mans ata romperllas coa culata dun revólver, e finalmente dispáranlle o día 16 de setembro, atopándose o seu corpo tres días máis tarde. A súa viúva, Joan Jara, negou que lle arrincaran as unllas e outra serie de torturas ás que se di que foi sometido. Foi un destacado militante do Partido Comunista de Chile, sendo membro do comité central das Xuventudes Comunistas de Chile ata o momento do seu asasinato. Estando preso escribiu o seu último poema e testemuña: Somos cinco mil
Recoñecemento do seu asasinato
Como homenaxe, a 30 anos do Golpe Militar, en setembro de 2003 o Estadio Chile recibiu o seu nome.
Teatro
Dirección:
Ligazóns externas
(todas en castelán)
Pazo de San Pedro de Bembibre
Galería de imaxes
Artigo principal: Galería de imaxes do pazo de San Pedro de Bembibre
A Fontemourela, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
A Fontemourela é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña dez habitantes (cinco homes e cinco mulleres), a mesma cantidade ca no ano 2000.
José Luis Calvo Pumpido
José Luis Calvo Pumpido, nado en Carballo en 1935, é un empresario galego.
Traxectoria
Fillo primoxénito de Luís Calvo Sanz, fundador do Grupo Calvo en 1940. Con nove anos, estudou o Bacharelato interno nos xesuítas de Vigo, e ao rematar en 1952, integrouse plenamente á fábrica. É o actual presidente do Grupo Calvo. Foi presidente do Bergantiños entre 1983 e 1987.
Cidade Ho Chi Minh
Cidade Ho Chi Minh (en lingua vietnamita Thành Phố Hồ Chí Minh) ou Saigón (Sài Gòn) é unha cidade do sur de Vietnam, a maior do país. Enclavada no norte do delta do Mekong e no oeste da desembocadura do río Saigón, baixo o nome khemer, foi o principal porto de Camboxa antes da anexión da zona polos vietnamitas no século XVII. Baixo o nome de Saigón foi capital do protectorado francés da Cochinchina ata 1954 e logo pasou a ser a capital de Vietnam do Sur despois da independencia ata 1975. Dende entón conservou un aire cosmopolita con forte presenza occidental. Foi e continúa a ser un activo porto e centro comercial, financeiro e cultural. Após a vitoria do norte na guerra de Vietnam, decaeu un chisco a súa puxanza e o seu nome oficial pasou a ser Cidade Ho chi Minh. Conta cunha poboación de 5 750 000 de habitantes (2001).
Xeografía
A cidade atópase a 60 quilómetros do Mar da China Meridional, a 1.760 quilómetros ao sur de Hanoi, a capital do país e a menos de 300 quilómetros ao sueste de Phnom Penh, a capital de Camboxa.
A área metropolitana consiste, ademais da propia Cidade Ho Chi Minh, nas poboacións de Thủ Dầu Một, Di An, Bien Hoa e numerosas poboacións veciñas, o que suma unha poboación total de 9 millóns de persoas, sendo así unha das metrópoles máis grandes do sueste asiático.
Vietnamización da área
En 1698, os gobernantes Nguyen de Hue (Vietnam central) enviaron a Nguyen Hu-u Canh para estableceren unha estrutura administrativa no lugar. Ademais constrúe tamén as primeiras infraestruturas (estradas, canles, mercados, terraplén defensivo de 8–9 km arredor da área habitada) que fixeron de Saigón un asentamento xa significativo cun activo porto, polo que é considerado o fundador da cidade.
En 1790 o futuro emperador Gia Long mandou erixir, asesorado por técnicos franceses, unha fortaleza chamada Cidadela de Gia Dinh (polo nome oficial da cidade nesa época), para se protexer das revoltas campesiñas. Nese tempo xorde tamén, 10 km ao suroeste, o asentamento chinés de Cholon (antes en Bien Hoa, ao nordeste, refuxiándose das represalias dos campesiños polo seu apoio ao poder Nguyen). Convértese en activo mercado con peirao sobor do Arroio Chinés, adquirindo o rango de cidade en 1879.
Colonia francesa
miniatura|esquerda|1867 miniatura|1920
No 1859 a cidadela foi conquistada por tropas francesas e destruída pouco despois (aínda que substituída por unha máis pequena). Daba comezo a ocupación colonial da Cochinchina (sur de Vietnam). Os franceses adoptan a denominación popular da cidade coa ortografía Saigón e a fan capital da colonia.
Pretendendo convertela no "París de Extremo-Oriente" dispuxeron unha extensión de corte occidental dotándoa dos edificios e servizos propios dunha capital administrativa.
A partir de 1931 (definitivamente en 1956) produciuse a integración de Saigón e Cholon nun só concello.
Capital de Vietnam do Sur
No 1949 convértese na capital do Estado de Vietnam, que no 1955 queda reducido a Vietnam do Sur. Na guerra de Vietnam (1959-75) foi a base das forzas estadounidenses que apoiaban ao sur. A vitoria final das forzas do Vietcong (o norte) fixo de Hanoi a capital do país unificado. O crecemento de poboación experimentado nos últimos anos da colonia e os primeiros da independencia a levaron a se converter nunha gran cidade (110.600 en 1931; 1.723.360 en 1954). Os refuxiados das zonas rurais durante o conflito fixérona inda maior.
Cidade Ho Chi Minh
miniatura|230x230px|Centro da cidade No 1976 recibe a nova denominación oficial, inda que Saigón permaneza como a de uso popular. Ten crecido enormemente nos últimos anos grazas á apertura da economía vietnamita representando, coma historicamente sempre o fixo, a metrópole máis dinámica e cosmopolita do país.
Outros artigos
miniatura|230x230px|Casa do concello
Asanas
Os Asanas (posturas) son, xunto co Pranaiama (respiracións dirixidas), os  dous elementos que compoñen esencialmente a parte física do Hatha-Ioga.
Fases
O centro de atención en cada asana difire segundo se trate da fase dinámica ou da fase estática e varía tamén segundo o grao de evolución do practicante. A grandes trazos, é importante concentrarse na adquisición da técnica correcta en cada asana; na relaxación dos músculos que non traballan, para unha execución económica do asana; e na respiración, para facela de maneira normal e continua.
Series
miniatura|Cadro coas asanas básicas. A orde na que se practican os asanas segue regras precisas. Nunha serie, as posturas intégranse en cadanseu lugar, complementan ou acentúan a precedente, preparan a seguinte, ou constitúen unha contra-postura equilibrante. Dentro das series-tipo de asanas lóxicas encóntrase a denominada Rishikesh, moi acaída para o mundo occidental, por ter unha duración aproximada de media hora (hai outras series moito máis longas).
Aínda que os asanas non sexan senón un aspecto do ioga, para os occidentais representan unha parte capital da súa práctica e procúranlles efectos prácticos e tanxibles, ademais de preparalos para outras formas de ioga. Os asanas obran en profundidade no noso universo interior: por unha parte sobre o plano físico e por outra sobre o plano mental, aportando calma e serenidade. Proporcionan unha gran flexibilidade e resistencia, sen causaren apenas fatiga. Constitúen, ademais, un exercicio de concentración de primeira orde.
Chaira aluvial
miniatura|250 px|Debuxo da chaira aluvial do Poyo, [[Provincia de Valencia|Valencia (España).]] Unha chaira aluvial -ou veiga-, é a parte orográfica que contén un canle e que pode ser alargada ante unha eventual crecida das augas deste.
Moitas veces a topografía das chairas costaneiras dos ríos está en forma de conos, chamado abanico aluvial, o que significa que o leito do río podería desprazarse con bastante facilidade, alagando zonas afastadas do leito principal actual. Devanditas zonas constitúen zonas interesantes para o desenvolvemento da rega, debido á topografía favorable como para desviar auga do río cara a calquera punto da súa zona aluvial. Trátase entón de zonas vulnerables.
Os ríos están xeralmente canalizados, protexendo así as zonas agrícolas tal como as zonas urbanas. Ademais, para ter acceso máis fácil a auga, as cidades foron, moitas veces, construídas moi preto dos ríos, o que as torna máis vulnerables. Para reducir os riscos de cambio importante de leito durante crecidas fortes, débese tomar en conta a dinámica fluvial dos ríos asociada co transporte de sedimentos, controlando a evolución das canles e evitando erros graves tales como puntos de redución excesivos da sección do río (con presas derivadoras, bocatomas, pontes etc.).
Débese prever puntos de desborde dos ríos claramente identificados, coa realización de vertedoiros permitindo reducir os riscos de rotura incontrolada de diques, a fin de manexar no canto de sufrir as consecuencias de eventos excepcionais.
Algúns exemplos de chairas aluviales
Algunhas civilizacións importantes, na antigüidade desenvolvéronse en chairas aluviales, por exemplo:
Comarcas de Cataluña
dereita|miniatura|300px|División comarcal actual de Cataluña As comarcas de Cataluña (en catalán: comarques) son a actual división do territorio da comunidade autónoma de Cataluña, en España.
Ten a súa orixe nun decreto da Generalitat de Cataluña do ano 1936, que tivo vixencia até o 1939 cando foi suprimida polo franquismo. Posteriormente, retomouse en 1987 tras a restauración da democracia, en 1988 engadíronse tres comarcas (Pla de l'Estany, Pla d'Urgell e Alta Ribagorça) e en 1990 modificouse algún límite territorial. En 2015 engadiuse a comarca histórica do Moianès.
Hai 42 comarcas en Cataluña, co seu goberno e administración dirixidos polos consellos comarcais (consells comarcals) agás o Val d'Aran, considerado entidade territorial singular e xestionado polo Consello Xeral de Arán.
Orixes
A división comarcal de Cataluña de 1936 foi unha división territorial administrativa establecida por decreto pola Generalitat de Cataluña o ano 1936 que dividía o territorio en 38 comarcas e 9 supercomarcas ou vigairías (vegueries). A división aprobouse a partir dos estudos feitos polo relatorio creado ad hoc en 1932, formado, entre outros, por Pau Vila, Antoni Rovira i Virgili, Josep Iglésies etc. No ano 1939, ao termo da guerra civil española, foi abolida polo réxime de Franco.
División actual
Foron restablecidas de novo en 1987 a Generalitat adoptou de novo esta división territorial, modificándoa en 1988 para engadir o Pla de l'Estany, o Pla d'Urgell e a Alta Ribagorça, en 1990 para modificar algún límite territorial e de novo en 2015 para engadir o Moianès.
A maioría das comarcas están circunscritas a só unha provincia, coas únicas excepcións de Berguedà, Osona, Selva e Cerdanya. Aínda que en realidade Vall d'Arán non ten status de comarca (e polo tanto consello comarcal; ten en cambio o Conselh Generau d'Aran), inclúese nesta táboa para completar o espazo territorial da comunidade autónoma. A Cataluña do Norte en Francia tamén se adoita dividir xeograficamente en cinco comarcas (que xunto con Fenolleda conforman o departamento francés de Pireneos Orientais), aínda que non teñen carácter oficial.
Propostas e reivindicacións
O ano 2000, no Informe Roca, un equipo formado por Miquel Roca i Junyent e Jesús Burgueño, entre outros, propuxeron crear algunha comarca máis: Moianès (capital: Moià), aprobada polo Parlament de Catalunya o 15 de abril de 2015, Vall de Camprodon (capital: Camprodon), Selva Marítima (ou Marina) (capital: Blanes), Alta Segarra (capital: Calaf) e Segre Mitjà (capital: Ponts), ademais de dividir o Baix Llobregat en dous (a parte norte, o Baix Llobregat Nord, con capital en Martorell). Todos os casos son antigas reivindicacións comarcais.
Aínda J. Burgueño, o ano 2003, propuxo de crear tamén o Lluçanès (capital: Prats de Lluçanès), a Vall de Ribes (capital: Ribes de Freser), a Ribera de Sió (capital: Agramunt), a Baixa Segarra (capital: Santa Coloma de Queralt) e o Baix Montseny (capital: Sant Celoni), ademais cambiando os límites de varias comarcas.
Bartonella quintana
Bartonella quintana (antes chamada Rochalimaea quintana, e Rickettsia quintana ), é unha especie bacteriana infecciosa transmitida polo piollo do corpo humano. Este microorganismo é o axente causante da febre das trincheiras. Esta bacteria causou unha gran epidemia durante a Primeira guerra mundial en Europa na que enfermaron arredor de 1 millón de soldados de febre das trincheiras. Tamén hai casos actuais en Asia, Norteamérica, Europa e norte de África.
B. quintana é unha bacteria con forma de bacilo, aerobia, gramnegativa e difícil de cultivar. A doenza infecciosa que causa, a febre das trincheiras, ten como vector primario á piollo do corpo Pediculus humanus humanus (tamén chamado Pediculus humanus corporis). O seu primeiro cultivo axénico (puro) illado fíxoo J.W. Vinson en 1960, a partir de mostras dun paciente de Cidade de México. Despois seguindo os postulados de Koch, infectou a voluntarios con esta bacteria, que mostraron síntomas e manifestacións clínicas concordantes coa febre das trincheiras. O mellor medio para cultivar esta bacteria é o sangue enriquecido nunha atmosfera que conteña un 5% de dióxido de carbono.
Xenoma
B. quintana ten un xenoma estimado de 1.700 a 2.174 kb.
Fisiopatoloxía
Os humanos son os únicos hóspedes desta bacteria in vivo. Infecta as células endoteliais e pode infectar tamén os eritrocitos ao unirse a eles e entrar no seu interior dentro dun gran vacúolo. Unha vez dentro, empeza a proliferar e causa atipia nuclear (colonización intraeritrocítica por B. quintana). Isto orixina que se suprima a apoptose nas células, se liberen citocinas proinflamatorias, e se incremente a proliferación vascular. Todos estes procesos orixinan nos pacientes síntomas sistémicos (calafríos, febre, diaforese), bacteremia, e agrandamento dos ganglios linfáticos. A cuberta de lipopolisacárido de B. quintana xoga un papel principal na infección, xa que dito composto é antagonista do receptor de tipo Toll 4. A razón de que esta infección poida ser persistente é que este organismo tamén fai que os monocitos sobreproduzan interleucina 10 (IL-10), o que activa a resposta inmune. B. quintana tamén induce lesións que aparecen na anxiomatose bacilar que fai protrusión no lume vascular, e a miúdo oclúe o fluxo sanguíneo. A potenciación do crecemento destas células crese que se debe á secreción de factores anxioxénicos, que inducen a neovascularización. Detectouse a liberación de partículas icosaédricas de 40 nm de lonxitude en cultivos da especie estreitamente emparentada con B. quintana, B. henselae. Estas partículas conteñen un segmento de ADN liñal de 14 kb, mais a súa función na fisiopatoloxía de Bartonella é aínda descoñecida. Nos pacientes de febre das trincheiras ou de endocardite inducida por B. quintana, tamén se observaron lesións de anxiomatose bacilar. Hai que salientar, que a endocardite se considera unha nova manifestación da enfermidade, porque non se observara nas tropas da Primeira guerra mundial.
Ecoloxía e epidemioloxía
Déronse casos recentes de infección por B. quintana en todos os continentes, menos na Antártida. As infeccións locais foron asociadas con factores de risco como a pobreza, alcoholismo, e carencia de teito. As probas serolóxicas da infección por B. quintana en pacientes hospitalizados sen fogar mostraron que un 16% estaban infectados, a diferenza do 1,8% das persoas sen fogar non hospitalizadas, e o 0% dos doantes de sangue totais. A demostración de que os piollos do corpo son os axentes clave para a transmisión desta doenza é relativamente recente. Isto foi atribuído a vivir en malas condicións sanitarias e en áreas ateigadas, onde se incrementa o risco de entrar en contacto con outros ndividuos que portan B. quintana e ectoparasitos (piollo do corpo). Tamén hai que salientar que o incremento da inmigración en todo o mundo está tendo tamén un papel no espallamento da febre das trincheiras, desde as áreas onde é endémica a poboacións susceptibles que viven en malas condicións en áreas urbanas doutras partes do mundo. Unha preocupación recente é a posibilidade da aparición de novas cepas de B. quintana por medio de transferencia horizontal de xenes, que podería dar lugar a que adquirisen factores de virulencia.
Manifestacións clínicas
miniatura|B. quintana e o [[complexo Mycobacterium avium|complexo Mycobacterium avium coinfectan a pacientes de SIDA.]] As manifestacións clínicas da infección por B. quintana son moi variables. O período de incubación é de 5 a 20 días (antes pensábase que era de 3 a 38 días). A infección pode empezar cun inicio agudo de episodio febril, seguido de episodios febrís recorrentes, ou unha enfermidade persistente de tipo tifoide; son frecuentes as erupcións maculopapulares, conxuntivite, dor de cabeza, e mialxias, e é menos común a esplenomegalia. A maioría dos pacientes presentan dor na zona das tibias, dor muscular nas pernas e costas,e hiperestesia (sensibilidade) nas canelas. A infección por B. quintana é mortal só en raros casos, a non ser que se desenvolva unha endocardite e non sexa tratada. A peda de peso e a trombocitopenia tamén se observan ás veces. A recuperación pode tardar ata un mes.
Diagnóstico e tratamento
Para ter un diagnóstico definitivo da infección por B. quintana cómpre utilizar técnicas de cultivos serolóxicos ou de amplificación de ácidos nucleicos. Para diferenciar entre diferentes especies fanse ensaios de inmunofluorescencia que usan antisoro de rato, e tamén hibridación do ADN e polimorfismos de lonxitude de fragmento de restrición, ou secuenciación do xene da citrato sintase. O tratamento xeralmente consiste en administrar durante de 4 a 6 semanas doxiciclina, eritromicina, ou azitromicina.
José Navas
Traxectoria
José Navas naceu na localidade biscaíña de Portugalete en 1957. Ten formación como electricista, cursando mestría industrial. Navas chegou á política desde o mundo do sindicalismo.
Foi concelleiro de Esquerda Unida na súa localidade natal entre 1991 e 1996. En 1996, abandonou o seu cargo de concelleiro ó ser elixido Deputado do Congreso pola Provincia de Biscaia dentro da candidatura de Esquerda Unida-Ezker Batua. Foi deputado entre 1996 e 2000 dentro do Grupo Parlamentario Federal de Esquerda Unida. Desta forma José Navas converteuse no único deputado que obtivo na súa historia a coalición Esquerda Unida no País Vasco. A súa elección coincidiu co teito electoral histórico desta formación política que chegou a obter o 9,21% dos votos no País Vasco naquelas eleccións, o mellor resultado da súa historia.
Volveu ocupar o cargo de concelleiro en Portugalete entre 1999 e 2003. En 2001 a sede de Esquerda Unida-Ezker Batua en Portugalete sufriu un ataque de kale borroka tras votar Navas en contra de permitir a homenaxe a un expreso de ETA.
Johan Soairez Somesso
Johan Soairez Somesso foi un trobador galego do século XIII pertencente á etapa inicial da lírica galego-portuguesa.
José Navas
Traxectoria
En 2002 trasládase a vivir a Vitoria onde entra a traballar como asesor do Conselleiro de Vivenda e Asuntos Sociais do Goberno Vasco, Javier Madrazo. O seu labor foi a de técnico de orzamentos na Consellería de Vivenda e Asuntos Sociais.
Instalado en Vitoria, pasou a converterse rapidamente na cabeza visible do seu partido no eido local da capital arabesa. Foi candidato de Ezker Batua-Berdeak á alcaldía de Vitoria nas eleccións municipais de 2003 e 2007, sendo elixido en ambas ocasións concelleiro e exercendo como voceiro do seu partido no consistorio vitoriano. Nas eleccións municipais de 2011 foi por terceira vez candidato do seu partido á alcaldía de Vitoria, pero nesta ocasión non logrou revalidar a súa acta, ó quedar o seu partido sen representación.
Johan Soairez Somesso
Traxectoria
Non quedan datos biográficos que permitan identificalo inequivocamente, polo que existe diversas propostas. Carolina Michaelis propuxo que Somesso podería tratarse dun alcume (“submisso”) dado a Johan Soares de Valadares, con todo Xabier Ron Fernández propón que Somesso corresponde ao topónimo dunha localidade do municipio de Celanova. Xosé Antonio Souto Cabo identifícao co cabaleiro Johan Soarez de Fornelos.
Obra
Consérvanse 25 obras, 23 son cantigas de amor e as dúas restantes cantigas de escarnio e maldicir.
George MacDonald
George MacDonald pode estar referido a:
Menduíña
O topónimo galego Menduíña pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Himno da República dos Komis
O Himno da República dos Komis é un dos símbolos da república federal rusa de República dos Komis.
Vasco Fernandez Praga
Vasco Fernandez Praga (tamén, Vasco Fernández Praga de Sandín ou Vasco Praga) foi un trobador galego do século XIII.
Traxectoria
Descoñécese a súa data e lugar de nacemento aínda que sábese que é galego porque no Livro de Linhagens de don Pedro así o di: natural de Galliza e muy boom trovador. Crese que puido chegar a Portugal ao servizo de Gil Vásquez Soverosa. casou cunha nobre (Teresa Martins Mogudo de Sandín), debido a iso alcanzou o status de nobre. Asentouse en Vizela e viviu, polo menos, até o ano 1258.
Obra
Conservamos del un total de 29 textos: 25 cantigas de amor e 4 cantigas de amigo.
Eleuterio, Exarca
Eleuterio (morto en 620) foi exarca de Rávena (615-619). Era un eunuco, sucedeu a Xoán I Lemixio como exarca.
Pronto durante o seu mandato, case todo o exarcado era inestábel. En Rávena, era patente o descontento cos bizantinos; en Nápoles, un tal Xoán de Compsa, separou a cidade do control do exarca. Eleuterio venceuno, pero os longobardos logo ameazaron coa guerra. Eleuterio pediu a paz, prometendo un tributo anual. Atopando que a situación en Italia era insatisfactoria e, aproveitándose da preocupación do emperador bizantino Heraclio cos sasánidas, Eleuterio proclamouse emperador en 619, coa intención de establecer a súa capital en Roma. De camiño á cidade en 620, mentres seguía decidindo como convencer ao Papa Bonifacio V de que lle concedese a coroa, foi asasinado polos seus soldados, e a súa cabeza foi enviada a Heraclio.
A Cachopa
O topónimo galego A Cachopa pode referirse a:
As Lobeiras, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
As Lobeiras é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias
A Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias ou ReGaRLiC é unha asociación (sen personalidade xurídica) de seis emisoras libres e comunitarias (sen ánimo de lucro) de Galicia.
Obxectivos
A ReGaRLiC creouse en 2006 cos seguintes obxectivos:
Proxectos
A esta rede están unidas seis emisoras:
Karunki
Karunki (en Karungi) é un antigo concello da provincia de Laponia, en Finlandia. Foi anexionado con Tornio en 1973. A poboación de Alatornio era de 2 246 en 1970.
Krai de Krasnoiarsk
O krai de Krasnoiarsk, ás veces escrito krai de Krasnoyarsk, en ruso Красноярский край, é un dos nove krais de Rusia.
Situación, límites, extensión e poboación
Está situado no Distrito Federal de Siberia, alcanzando 3 000 km de norte a sur, cerca da fronteira con China, desde as montañas de Saian no sur, ao longo do río Ienisei, até a península de Taimir no norte. Inclúe o arquipélago ártico da Terra do Norte ou Sévernaia Zemliá (en ruso, Се́верная Земля́), con cerca de 37 000 km², e pertence á Rexión económica da Siberia oriental.
Limita ao norte cos mares de Kara e Laptev (océano Ártico), ao leste coa república de Sakha, ao sueste co óblast de Irkutsk, ao sur coa república de Tuva, ao suroeste coa de Khakassia e o óblast de Kémerovo, e ao oeste co óblast de Tomsk, o okrug autónomo de Khanti-Mansi e co distrito autónomo de Iamalia-Nenetsia.
Cunha superficie de 2 339 700 km², é a segunda entidade máis extensa do país —tras a república de Sakha— e con 1,3 hab/km², a sétima menos densamente poboada, por detrás do antigo óblast de Kamchatka, Iamalia-Nenetsia, o óblast de Magadán, Saka, Nenetsia e Chukotka, que é a menos densamente poboada. Constitúe aproximadamente o 13 % da superficie total da Federación Rusa, e contaba en 2010 cunha poboación de 2 828 187 habitantes, un poco menos do 2 % da súa poboación.
Hidrografía
miniatura|250px|esquerda|Conca do Ienisei. miniatura|200px|O río Ienisei ao seu paso por Krasnoiarsk.
Un gran número de ríos flúen a través do krai e algúns desembocan nel.
O Ienisei discorre polo centro do krai en dirección sur-norte. A maior parte do río é navegábel, salvo entre novembro e maio que permanece xeado.
Duisburgo
Duisburgo (Duisburg en alemán) é unha cidade alemá situada no Land de Renania do Norte-Westfalia. En 2007 tiña 495.668 habitantes. Érguese na confluencia do río Rin con o Ruhr, na parte occidental da populosa rexión do Ruhr.
Krai de Krasnoiarsk
Hidrografía
O seu curso superior é turbulento, o que se aproveitou para a construción de centrais hidroeléctricas, destacando os encoros de Saián e Krasnoiarsk. As cidades máis importantes polas que pasa o río son Kizil, Shagonar, Saianogorsk, Abakán, Divnogorsk, Krasnoiarsk, Ieniseisk, Lesosibirsk, Igarka e Dudinka.
Duisburgo
Acolle o máis importante porto fluvial de Europa e do mundo, e tense convertido nun centro destacado no sector do comercio e da produción siderúrxica. Ademais é un polo das industrias química e mecánica, é tamén sede da minería do carbón, aínda que o sector mineiro de Duisburgo non fora nunca preminente como, por contra, o é noutras cidades do Ruhr. Todos os altos fornos do val do Ruhr hoxe en día se atopan en Duisburgo, que produce o 49% do metal de ferro alemán e o 34,4% da gusa.
Krai de Krasnoiarsk
Hidrografía
No krai tamén ha varios miles de lagos. Os maiores son o Beloie, o Belio, o Glubokoie, o Itat, o Khantaiskoie, o Labas, o Lama, o Piasina, o Taimir e o Iessei.
Duisburgo
A cidade actual é resultado dun proceso de conurbación de cidades menores limítrofes, que acabaron por soldarse nunha soa metrópole. Duisburgo é a décimo segunda cidade de Alemaña polo número de habitantes e a quinta de Renania do Norte-Westfalia, con case 500.000.
Duisburgo acolle a Universidade de Duisburgo-Essen, que naceu no ano 2003 da fusión coa da veciña cidade de Essen. Ten cerca de 33.000 estudantes, figurando entre as dez primeiras alemás.
Xeografía
miniatura|esquerda|150px|Localización de Duisburgo en Alemaña
Anllóns Grande, Anllóns, Ponteceso
Anllóns Grande é un lugar da parroquia de Anllóns no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 86 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 46 eran homes e 40 mulleres.
Estevan Perez Froian
Estevan Perez Froian foi un trobador portugués membro da pequena aristocracia e que estivo activo entre 1245 e 1290. Despois da vitoria de Afonso III contra Sancho II, refúxiase en Castela. Na actualidade só se conserva unha cantiga de amor.
Duisburgo
Situación xeográfica
Duisburgo está localizada na parte do Hügelland, xusto na desembocadura do Ruhr no Rin. A cidade esténdese a ambas beiras dese río, e no norte da mesma desaugan no Rin tamén o vello Emscher e mais o Pequeno Emscher.
Érguese no centro da chaira do land, da que é centro. A maior altitude da cidade está no sitio da Haus Hartenfels con 82,52 m sobre o nivel do mar; e o punto máis baixo está a 14,85 msnm en Duisburg-Walsum (na Kurfürstenstrasse). A altitude media da cidade é de 33,5 m e coincide coa esquina entre a Königstrasse e mais a Hohe Strasse.
Krai de Krasnoiarsk
Clima
O clima é fundamentalmente continental, con grandes variacións de temperatura durante o ano. Nas rexións do centro e do sur do krai, onde vive a maior parte da poboación, son característicos os invernos longos e os veráns curtos e calorosos. O territorio do krai experimenta as condicións de tres cintos climáticos: ártico, subártico e moderado. No norte danse menos de 40 días ao ano cunha temperatura superior aos 10 °C, mentres que no sur estes son de 110 a 120 días.
Duisburgo
Límites da cidade
A cidade de Duisburgo linda polo oeste e norte coas cidades de Moers, Rheinberg e Dinslaken do distrito (Kreis) de Wesel, polo leste coas cidades de distrito propio de Oberhausen e Mülheim an der Ruhr, polo sur con Ratingen do distrito de Mettmann, coa cidade distrital de Düsseldorf, con Meerbusch im Rhein (distrito de Neuss) e mais coa cidade distrital de Krefeld.
Krai de Krasnoiarsk
Clima
A temperatura media en xaneiro é de −36 °C no norte e de −18 °C no sur. A temperatura media en xullo é de +10 °C no norte e de +20 °C no sur. As precipitacióna anuaia son de 316 mm (até 1 200 mm nos outeiros das montañas de Saian). A neve cobre as rexións centrais do krai desde principios de novembro até finais de marzo. Os cumes das montañas de Sayan, que superan os 2 400–2 600 m, e os da meseta de Putorana, superiores aos 1 000-1 300 m, están cubertos de neve permanente. O permafrost está moi estendido, especialmente no norte.
Duisburgo
Clima
Duisburgo, pola súa colocación no oeste da Renania do Norte-Westfalia, e dada a súa relativa proximidade ao mar, está baixo a influencia das baixas presións que se forman no Mar do Norte. O seu clima é de tipo atlántico, máis moi suavizado en canto ás precipitacións, pois as súas medias anuais apenas chegan aos 600 mm (573,7 mm) e a súa temperatura media anual é de 10,9 °C. Os meses máis quentes son os do verán; en xullo e agosto a temperatura máxima media mensual acada os 24 °C. Xaneiro e febreiro son os meses máis fríos, con temperaturas mínimas medias de 1 °C. Polas súas características climáticas, Duisburgo, xunto con Heidelberg, están consideradas como as cidades máis cálidas de Alemaña consonte os datos que corresponden ao período 1961-1990.
Krai de Krasnoiarsk
Grupos étnicos
Segundo o censo de Rusia de 2002, a composición étnica do krai é de:
Cómpre indicr que un 0,56 % dos residentes non indicaron a súa nacionalidade na enquisa do censo.