cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guijuelo
miniatura|90px|dereita|Escudo do concello de Guijuelo Guijuelo é un municipio da provincia de Salamanca, na comunidade autónoma de Castela e León, España. Dista 48 km de Salamanca, a capital provincial. O xentilicio que designa os seus habitantes é guijuelense.
No 2005 contaba cunha poboación de 5.368 habitantes, dos cales 2.712 homes e 2.656 mulleres, sobre unha superficie de 63,23 km². Posuía polo tanto unha densidade de 84,48 hab./km².
A altitude é de 1.010 msnm. As súas coordenadas xeográficas son 40°33′ N - 5°40′ O.
O seu código postal é 37770.
Ademais de Guijuelo inclúense os núcleos de Cabezuela de Salvatierra (57 hab.), Campillo de Salvatierra (331 hab.) e Palacios de Salvatierra (39 hab.). Todos eles uniranse nos anos 70 xunto coas localidades de Aldeavieja de Tormes, Nava de Béjar e Fuentes de Béjar, aínda que se independizaron outra vez nos anos 80.
Economía
Grazas á denominación de orixe Guijuelo, a industria de produtos cárnicos é das máis importantes de España, dedicándose gran parte da poboación a esta actividade. Son famosos e de gran calidade os xamóns ibéricos que, aínda que vindos en boa parte das devesas estremeñas, achan aquí o lugar adecuado para a súa curación.
Arbil
Arbil (en ܐܪܒܝܠ, "Arbil"; en أربيل, "Arbīl") ou Hewlêr (en ھەولێر, "Hewlêr" e en ) é a maior cidade e capital da rexión do Kurdistán iraquí. Localízase a 88 quilómetros ao leste de Mosul, e en 2013 tiña unha poboación total de arredor de 1,5 millóns de habitantes.
Eligio Estévez Meleiro
Eligio Estévez Meleiro, nado en Crespos (Padrenda) cara a 1899, foi un político galego.
Traxectoria
Criouse co seu tío, párroco de Ordes. En 1922 trasladouse a Vigo, empregado da Compañía de ferrocarril de Vigo-Baiona, como auxiliar de Xefe de Estación de Coruxo. Volveu a Ordes e montou un ultramarinos. Afiliado á Sociedad Agrícola Republicana Independiente de Ordes, foi nomeado presidente en 1934. Foi nomeado alcalde de Rairiz de Veiga en marzo de 1936, por designación do Gobernador civil. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e despois de entregar o concello, cruzou a fronteira e permaneceu en Castro Laboreiro e Alcobaça ata que en xullo de 1939 se presentou ás autoridades franquistas. Encarcerado, foi posto en liberdade ao pouco tempo sen que se lle abrira procedemento xudicial. Fóronlle incautados os bens. En abril de 1940 o Tribunal de Responsabilidades Políticas sancionouno cunha multa de 500 pesetas.
Gran Premio de España de 1992
O Gran Premio de España de 1992 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 3 de maio de 1992 no Circuíto de Cataluña, Barcelona. A carreira de 65 voltas foi a cuarta rolda da tempada 1992 de Fórmula Un e foi gañada por Nigel Mansell pilotando un Williams - Renault e anotando a terceira Grand Chelem da súa carreira.
Informe
A carreira tamén foi anunciada como o "Gran Premio dos Xogos Olímpicos". A carreira trasladouse desde a súa data anterior de setembro, e celebrouse só uns meses antes dos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.
O piloto británico Perry McCarthy competiu por primeira vez e o seu coche Andrea Moda participou na sesión de precualificación antes da carreira, pero o motor estalou e o coche só rodou 18 metros para deterse logo de apenas saír do garaxe. Damon Hill, fillo do ex campión mundial Graham Hill, fixo o seu debut con Brabham substituíndo a Giovanna Amati, que foi despedida do equipo, pero non clasificou para a carreira. Do mesmo xeito que nas tres carreiras anteriores, Mansell clasificouse na pole position, por diante de Michael Schumacher, Ayrton Senna, Riccardo Patrese, Ivan Capelli e Martin Brundle.
Ao comezo da carreira, en condicións de chuvia, Patrese pasou a Schumacher e Senna. O piloto de Ferrari Jean Alesi fixo un bo comezo desde o 8° posto na grella colocouse no 3° na primeira curva da primeira volta, o que obrigou a outros pilotos a tomar medidas defensivas e retroceder. Senna baixou da 3ª á 7ª praza. Pero recuperou 2 posicións ata a 5ª durante a primeira volta. A orde era: Mansell, Patrese, Alesi, Schumacher, Senna e Capelli.
Schumacher atacou e pasou a Alesi na 7ª volta. Berger intentou facer o mesmo pero provocou un trompo a Alesi, colocando ao francés detrás de Senna e Capelli. A chuvia intensificouse, e Patrese trompeou na volta 20 mentres intentaba dobrar a un rezagado. Isto puxo a Mansell por diante de Schumacher, Senna, Berger, Capelli e Alesi.
Alesi entrou a poñer pneumáticos novos a metade da carreira, e comezou a atacar a través da pista mentres a chuvia intensificábase. Pasou a Berger polo cuarto posto e comezou a achegarse rapidamente a Senna e Schumacher. A dúas voltas para o final, Senna trompeou tratando de dobrar a Martini, que marchaba noveno. Ao mesmo tempo, Capelli tamén trompeou.
Mansell continuou o seu récord perfecto en 1992 coa súa cuarta vitoria da tempada diante de Schumacher, Alesi, Berger, Alboreto e Pierluigi Martini, pero por primeira vez na tempada o seu equipo Williams non logrou un 1-2. Martin Brundle fixo a súa 4° retirada consecutivo da tempada no seu Benetton.
Louzaregos, Viana do Bolo
Santa María de Louzaregos é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 16 habitantes, deles 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Sociedad Deportiva Lemona
O Sociedad Deportiva Lemona (en éuscaro: Lemona Kirol Elkartea) foi un club de fútbol español da vila de Lemoa, en Biscaia (País Vasco). Fundouse en 1923 e en 2012 desapareceu por motivos económicos, logo de descender de Segunda División B a Terceira División.
Estadio
O Lemona xoga no Estadio Arlonagusia, con capacidade para 1.500 persoas.
Inspiral Carpets
Inspiral Carpets é unha banda de rock alternativo inglesa procedente de Oldham, en Greater Manchester, e formada por Graham Lambert e Stephen Holt en 1983. O grupo chamouse así por unha tenda de roupa que había en Oldham. O seu son xira ao redor de guitarras e teclados psicodélicos.
Traxectoria
Os amigos do colexio Graham Lambert e Stephen Holt recrutaron ao batería Craig Gill e formaron Inspiral Carpets en 1983, orixinalmente como unha banda de garage punk. Despois de que pasasen varios membros polo grupo, cara 1987 a formación incluía ao baixista David Swift e ao organista Clint Boon. A banda editou dúas demos noas anos 80, Waiting for Ours e Songs of Shallow Intensity, que incluían cancións que serían regravadas posteriormente.
Fixéronse coñecidos, xunto con bandas como The Stone Roses e Happy Mondays, na escena Madchester de finais dos ano 80. Despois dun flexi-disc interpretando "Garage Full Of Flowers", que se entregaba de xeito gratuíto coa revista de Manchester Debris en 1987, apareceu a casete Cow, o seu primeiro lanzamento. O EP Planecrash, editado polo selo Playtime foi emitido habitualmente polo DJ de Radio 1 John Peel, quen lle pediu á banda gravar unha sesión para o seu programa. No tempo do seu éxito inicial, o grupo gañou algunha notoriedade polas súas camisetas "Cool as Fuck". A banda regravou o seu sinxelo "Find Out Why" como sintonía do programa 8:15 from Manchester. Cando a súa popularidade medraba, a distribuidora Red Rhino Records foi á quebra, facendo que o grupo formase o seu propio selo, Cow Records, en marzo de 1989. A súa primeira edición foi o EP Trainsurfing. Ese mesmo ano Holt e Swift deixaron a banda para formar The Rainkings, sendo substituídos por Tom Hingley, vocalista de Too Much Texas, e por Martin "Bungle" Walsh, do grupo The Next Step. Despois dun feixe de sinxelos publicados a través do seu propio selo (o último deles, "Move", estivo a piques de entrar no top 40 británico), asinaron un contrato coa discográfica Mute Records, e inmediatamente conseguiron entrar chegar ao número 14 da lista de sinxelos con "This Is How It Feels" en 1990. O seu disco de estrea, Life, acadaría o número 2 na lista de álbums nese mesmo ano.
En 1991 o seu segundo álbum, The Beast Inside, non foi tan ben recibido pola crítica, pero aínda así chegou ao quinto posto da lista británica de álbums. Os sinxelos "Caravan" e "Please be Cruel" só acadarían os números 30 e 50 respectivamente, e o seu intento de irromper no mercado estadounidense fallou. Porén, a banda conseguiu un bo número de seguidores en Portugal, Alemaña e a Arxentina, sendo o seu seguinte traballo, Revenge of the Goldfish, o seu principal éxito neses países. O álbum, editado en 1992, foi número 17 no Reino Unido e tivo catro exitosos sinxelos. O seu seguinte disco, Devil Hopping (1994), chegou ao número 10, entrando os sinxelos "Saturn 5" e "I Want You" no top 20. En 1995, despois da publicación de The Singles, un recompilatorio de sinxelos, a banda foi despedida de Mute e separaríase pouco despois.
Porto Recimil, Mariz, Guitiriz
Porto Recimil é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
De rerum natura
miniatura|Apertura de De rerum natura, copia de 1483 de Girolamo di Matteo de Tauris para o papa [[Sixto IV.]] De rerum natura (Sobre a natureza das cousas) é un extenso poema de Lucrecio (Tito Lucrecio Caro), escrito no século I a.C. Foi composto en 7 400 hexámetros dactílicos distribuídos en seis libros. O libro, a maior obra da poesía da Roma antiga, divulga a filosofía e a física atomista de Epicuro de Samos e a física atomista de Demócrito de Abdera.
Historia
A única versión do texto que chegou á actualidade transmitiuse grazas a Marco Tulio Cicerón, quen preparou a súa edición á morte do poeta, e ao humanista Poggio Bracciolini, quen o copiou en 1418 do único códice conservado.
A obra, materialista e irrelixiosa, foi traducida polo español José Marchena a principios do século XIX en hendecasílabos brancos coa intención de combater o catolicismo dos seus compatriotas. Moi importantes polos seus méritos filolóxicos e polas súas abundantes notas foron:
Estrutura
miniatura|De rerum natura, 1570
A intención de Lucrecio, como xa sinalara Virxilio, é liberar ao home do medo aos deuses e á morte, causas, segundo el, da infelicidade humana. ("Está ben ver ao navegante distante loitar contra a treboada e naufragar, non porque nos alegremos do mal alleo, senón porque é bo acharse libre de tormentos").
Sakura Haruno
Sakura Haruno (春野サクラ) é unha personaxe do manga e anime Naruto, creado polo mangaka Masashi Kishimoto. O seu nome traducido ó galego sería «botón de cereixeira» (サクラ) e «campo de primavera» (春野). Kishimoto comentou que tivera dificultades no debuxo de certas partes do aspecto desta personaxe, principalmente pola súa gran fronte.
Tanto no manga coma no anime, Sakura é unha kunoichi da Aldea Oculta de Konoha e forma parte do «Equipo 7», composto por Naruto Uzumaki, Sasuke Uchiha e o seu líder e sensei, Kakashi Hatake; aínda que logo Sasuke abandona o equipo e foi substituído por Sai. Inicialmente, Sakura ten un grande entusiasmo cara a Sasuke, louvándoo a cada intre, pero un desprezo cualificativo cara a Naruto. Porén, co transcurso da serie, medra máis a súa aceptación e aprecio cara Naruto, pois en Naruto: Shippūden comeza a desenvolver un vínculo máis estreito cara el, xa que ambos comparten o obxectivo de traer a Sasuke de volta ó seu equipo.
Ó ser unha das personaxes principais, Sakura aparece na maioría dos filmes da serie así como noutros medios relacionados coa franquía, entre eles videoxogos e animacións orixinais. Ademais, numerosas publicacións de manga e anime eloxiaron e criticaron a personaxe. Inicialmente observárase unha personaxe dun manga shōnen que serviu como interese amoroso do protagonista. A pesar de que a aparición desta personaxe non avanzara moito na serie, logrou acadar os primeiros postos en varias enquisas. Asemade, lanzáronse no mercado múltiples accesorios en semellanza a Sakura, incluíndo bonecas de felpa e chaveiros.
Creación e concepción
Aínda que Sakura é a personaxe feminina máis recorrente en Naruto, orixinalmente Masashi Kishimoto non a creou para que fose «unha heroína». A creación de Sakura foi o resultado do desexo de Kishimoto por facer unha personaxe un pouco irritable, e a pesar destes elementos, o mangaka considerase a si mesmo afeccionado a Sakura, xa que a súa personalidade é común entre tódalas persoas, dándolle así un senso máis realista á personaxe. Asemade, cando se lle preguntou ó autor nunha entrevista sobre se Sakura tiña un pasado que non fora revelado, este explicou que sempre pensou nela como unha «rapaza normal».
No deseño de Sakura, Kishimoto centrouse na súa silueta e creou un vestiario tan sinxelo como lle foi posible. O igual que a súa falta de experiencia no debuxo de heroínas, Kishimoto carecía da experiencia necesaria para facer a Sakura «bela», sendo a característica física máis coñecida de Sakura a súa ampla fronte. Por tal motivo, Kishimoto ás veces céntrase na preparación de escenas de arte onde destaque a kunoichi. No deseño da aparencia da personaxe en Naruto: Shippūden, Kishimoto decidiu trocar a súa roupa para que fose un exemplo máis vivo do estilo karateca. Porén, semellante ó deseño anterior, co fin de conseguir darlle unha aparencia máis feminina.
Personalidade
Ó comezo da serie, Sakura ten un profundo entusiasmo por Sasuke Uchiha, principalmente na súa boa planta, «actitude fresca» e o seu prodixioso talento. Debido a isto, nas súas primeiras aparicións, Sakura adícase a intentar gañar o afecto deste. Namentres avanza a historia e comeza a pasar máis tempo con Sasuke como compañeiro de equipo, Sakura desenvolve unha preocupación de que algún día el abandonaría a Aldea Oculta de Konoha en busca de poder. Cando o seu temor se fai realidade ó final da primeira parte, Sakura fai todo o que pode para deter a saída de Sasuke, pero foi imposible. Dende entón, Sakura fai o seu obxectivo principal poder atopar a Sasuke, o cal convértese nun elemento recorrente no seu papel na segunda parte. Aínda que se preocupa polo seu benestar, e non permite que outros o insulten, Sakura está disposta a atacar a Sasuke se este non quere regresar a Konoha.
Primeira parte
Sakura acompaña ó resto do «Equipo 7» durante a totalidade das súas primeiras misións. Aínda que fai pouco para contribuír nas loitas que teñen lugar, colocándose á marxe en todas elas e permitindo que o resto do seu equipo a protexa e derroten ós seus inimigos. Durante os «Exames Chūnin,» cando o resto dos seus compañeiros quedan feridos, Sakura decátase de que depende dos outros para poder loitar. Así pois, decide mellorar as súas habilidades ninja para poder protexer ós seus amigos, e no resto da serie toma un papel máis activo nas batallas do seu equipo. Porén, despois da fuxida de Sasuke de Konoha, Naruto vai tras del para traelo de volta, e debido ás poucas capacidades de Sakura para poder axudar, faise estudante de Tsunade.
Segunda parte
Sakura toma un papel máis activo na segunda parte, como se ve na batalla contra Sasori, un dos membros máis poderosos da Akatsuki, e coa axuda de Chiyo logra saír vitoriosa. Como resultado disto, Sasori revélalle que ten un espía vixiando a Orochimaru, e que ía atoparse con este na Ponte do Ceo e a Terra, podendo saber por medio disto a localización de Sasuke. Naruto, Sakura, e os novos membros do «Equipo 7» —Yamato e Sai— empregan esta pista para buscar a Sasuke, pero unha vez máis non son quen de impedir que fuxa. Posteriormente, cando Pain e Konan invaden a Aldea Oculta de Konoha, Pain atópase con Tsunade, e este emprega unha poderosa técnica que destrúe case toda Konoha dunha explosión, «Shinra Tensei». Sakura logra salvarse grazas a miles de Katsuyu que Tsunade invocara para curar e protexer ós aldeáns. Máis tarde, decátase de que Hinata, que intentara salvar a Naruto, queda ferida. Neji e Tenten logran rescatar a Hinata, e Sakura comeza a curala. Posteriormente, Sakura xunto a Sai decide ir a buscar a Naruto, quen á súa vez fora falar co Raikage para que retirara a Sasuke do «Libro Bingo». Ó chegar ata onde se atopaba Naruto, decláralle o seu amor —parte do plan para impedir que Naruto avanzara e se dirixise cara Sasuke— pero este non llo cre e di que se engana a si mesma. Así, non ten máis remedio que enganar a Naruto dicíndolle que volvía á aldea cando en realidade ía a por Sasuke. Despois de atopar a Sasuke, a kunoichi intenta asasinalo, pero non o consegue e Kakashi aparece no seu rescate. Despois dun curto enfrontamento entre Naruto e Sasuke, ambos equipos regresan ás súas respectivas aldeas.
Habilidades
miniatura|150px|Tanto no manga como no anime, Sakura ten un gran control do [[chakra.]]
Durante a primeira parte, as habilidades de Sakura son case nulas, a pesar de que ten un amplo control do seu chakra, como se demostra durante as poucas batallas nas que participa. Porén, non é ata a segunda parte na que aprende a empregar esta capacidade ó seu favor.
Despois do seu adestramento con Tsunade durante dous anos e medio, Sakura adquire dúas habilidades que dependen directamente dun control de chakra preciso. A primeira e máis común destas dúas é a súa habilidade para curar as feridas, dándolle o rango no seu equipo de ninja médico e debido á velocidade para curar a outros, Sakura é unha dos máis talentosos ninjas médicos. Asemade, ó ser unha ninja médico, o seu equipo non pode deixar que se enfronte nas batallas, posto que se sae ferida, o seu equipo corre o risco de morrer. Por outra banda, a segunda habilidade é a súa forza sobrehumana.
A Covasa, Aguiño, Ribeira
A Covasa é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 2 871 habitantes (1 438 homes e 1 433 mulleres).
Manuel Gómez Portela
Manuel Gómez Portela, nado na Lama en 1891, foi un político galego.
Traxectoria
Mestre canteiro. Foi detido en Maceda en decembro de 1927 con Joaquín Moreiras Fonseca e Urbano Cid Santos, acusados do derribo dun hórreo. Militante do PSOE e afiliado á UXT. Foi elixido alcalde de Vilar de Barrio o 17 de marzo de 1936. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido o 26 de xullo e permaneceu en prisión até o 10 de agosto. Despois estivo agochado na Lama até o fin da guerra.
Medina de Pomar
Medina de Pomar é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 6.238 habitantes (INE 2012).
Deron Washington
Deron Washington, nado o 12 de decembro de 1985 en Nova Orleáns, Luisiana, é un ex xogador de baloncesto estadounidense.
Universidade
Deron Washington xogou durante catro tempadas cos Hokies do Virginia Polytechnic Institute and State University, nas que promediou 11,0 puntos e 5,4 rebotes por partido. Foi titular en 125 dos 128 partidos que disputou cos Hokies, xogando o seu partido máis completo ante os Virginia Cavaliers, no que conseguiu 22 puntos, 10 rebotes, 3 asistencias e 2 tapóns.
Profesional
Washington foi elixido no posto 59 do NBA Draft do 2008 polos Detroit Pistons, mais quedou sen sitio no equipo, polo que decidiu aceptar a oferta do Hapoel Holon da Ligat ha'Al de Israel, onde promediou 14,8 puntos e 7,0 rebotes por partido.
Ao finalizar a tempada regresou aos Estados Unidos, disputando as ligas de verán cos Pistons e conseguindo un contrato parcialmente garantido por dúas tempadas. Mais, tras disputar a pretemporada co equipo, en outubro do 2009, os Pistons optaron por dar confianza ao veterano Chucky Atkins en detrimento de Washington, sendo despedido.
O 5 de novembro do 2009 foi elixido na terceira posición do draft da D-League por Los Angeles D-Fenders, sendo enviado en decembro dese mesmo ano aos Tulsa 66ers a cambio do aleiro Keith Clark En Tulsa disputou un total de 41 partidos, finalizando a tempada cunha medias de 12,4 puntos, 4,7 rebotes e 1.8 asistencias por partido.
Universo de Pokémon
O universo de Pokémon é un universo ficticio no que está ambientado a franquía Pokémon, a cal inclúe as historias e as obras ficticias producidas por The Pokémon Company, Nintendo, Game Freak e Creatures, Inc. O concepto do universo Pokémon, tanto nas obras de ficción como no mundo xeral de non ficción de Pokémon, provén da afección de coleccionar insectos, un popular pasatempo que o creado de Pokémon, Satoshi Tajiri, practicaba sendo neno. Os xogadores da serie de videoxogos son designados como adestradores Pokémon, e teñen dous obxectivos principais (como na maioría de xogos de Pokémon): completar a Pokédex conseguindo tódalas especies de Pokémon presentes na rexión ficticia na que está ambientada o xogo e adestrar un equipo de poderosos Pokémon para batallar con outros adestradores e converterse no máis forte: o campión Pokémon. Estes temas de coleccionar, adestrar e loitar están presentes na maioría das versións de xogos da franquía Pokémon, así como na serie anime, no manga, nos filmes e en Pokémon Trading Card Game.
Deron Washington
Profesional
En agosto do 2010 confirmouse o regreso do xogador a Europa tras asinar co Obradoiro CAB, que daquela xogaba na LEB Ouro española, onde ao tener condición de asimilado por estar casado cunha muller de nacionalidade alemá non ocupou praza de estranxeiro.
Universo de Pokémon
Malia que as batallas Pokémon entre adestradores é un tema popular no universo Pokémon, a serie tamén salienta a harmonía entre os humanos e os Pokémon. As batallas Pokémon son consideradas como unha competición deportiva na que tanto os Pokémon como os humanos se divirten. Os Pokémon rara vez sofren feridas fatais durante esas batallas e ademais poden obter remedios nos centros Pokémon, os hospitais especializados en Pokémon.
Comité Olímpico Nacional de Timor Leste
O Comité Olímpico Nacional de Timor Leste é o Comité Olímpico Nacional que representa a Timor Leste nos Xogos Olímpicos. Foi creado o 2003 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Penalonga, Covelas, Os Blancos
Penalonga é un lugar da parroquia de Covas, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres), o que supón que non variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 14 habitantes.
Barbalimpia
Barbalimpia é unha pequena pedanía da provincia de Cuenca, dentro do termo municipal de Villar de Olalla.
Xeografía
A pedanía localízase no centro dun val, na Alcarria conquense.
Poboación
Ó largo do ano, de forma permanente, conta con 4 habitantes. No verán, na época de vacacións, chega ós 200 habitantes.
Clima
Clima continental mediterráneo interior. No verán as temperaturas son baixas pola noite e moderadas durante o día. No inverno, as temperaturas son moi baixas.
Cultura
Un dos monumentos históricos máis destacados é o pío romano e a reconstruída igrexa baixo a advocación da Virxe da Asunción.
A Cruz de Aguiño, Aguiño, Ribeira
A Cruz de Aguiño (á espera da oficialización da forma A Cruz) é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Vilar de Covelas, Covelas, Os Blancos
Vilar de Covelas é un lugar da parroquia de Covelas, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 98 habitantes (53 homes e 45 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 101 habitantes.
Muíños de Caíde
miniatura|400px|Mellor muíño de Caíde. Os muíños de Caíde son un grupo de catro muíños construídos no curso do regato do Sobradiño. Foron empregados dende mediados do século XVII ata a mecanización do moído. Crese que en orixe eran propiedade do abade de Casal de Abade. Dentro dos muíños podemos encontrar grabados nas pedras cuxa intencionalidade era a de afastar as malas ánimas e espíritos da colleita.
Mourisca, Viana do Bolo
Santa María de Mourisca é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 87 habitantes (39 homes e 48 mulleres).
Conmutatividade
miniatura|400px|Exemplo que amosa a conmutatividade da [[suma (3 + 2 = 2 + 3).]]
Unha operación binaria é conmutativa cando o resultado da operación é o mesmo sexa cal sexa a orde dos elementos cos que se opera.
Definición alxébrica
Sexa E un conxunto no cal foi definida unha operación binaria ou lei de composición interna *, é dicir, unha aplicación:
Dise que * é conmutativa se se comproba para todo (x,y) de E×E a igualdade x * y = y * x. Escrito formalmente:
esquerda|Diagrama correspondente á conmutatividade. Este diagrama ilustra a conmutatividade: p é o intercambio das variables x e y. Dá o mesmo resultado percorrer a frecha horizontal, é dicir, aplicala operación *, que percorrer a frecha vertical (intercambiar as variables) e despois a diagonal (aplicar * ).
Estes diagramas, onde o resultado non depende do traxecto senón só do punto de partida e do de chegada, chámanse diagramas conmutativos.
Por convención, se unha operación está escita co símbolo +, suponse sempre que é conmutativa. Esta convención non é válida para o produto × nin · pois, por exemplo, o produto de matrices non é conmutativo en dimensións superiores a 1, nin o produto dos números cuaternións. O produto vectorial tampouco é conmutativo. Unha operación binaria é conmutativa cando o resultado da operación é o mesmo sexa cal sexa a orde dos elementos cos que se opera.
Xeneralización
dereita Xeneralízase o concepto a toda clase de aplicacións de dúas ou máis variables, e fálase de "simetría" no canto de conmutatividade: f(x,y,z) = f(y,z,x) = f(z,x,y) = f(x,z,y) = f(z,y,x) = f(y,x,z).
Estas propiedades están no seguinte diagrama conmutativo:
onde p é o intercambio de dúas variables, id é a aplicación identidade. O diagrama resúmese en: f o (p×id) = f o (id×p) = f, onde o denota a composición das funcións.
Melgar de Fernamental
Melgar de Fernamental é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.826 habitantes (INE 2012).
1965
Nacementos
miniatura|100px| [[Maria de Medeiros. ]] miniatura|100px| [[Charlie Sheen. ]] miniatura|100px| [[Karyn White. ]]
Mortes
miniatura|100px| [[Winston Churchill. ]]
Día das Letras Galegas dedicado a:
Eduardo Pondal
Outros
Historia ano a ano
Jan Černohorský
Jan Černohorský, nado en 1898 e finado en 1976, foi un tirador de esgrima e mestre de armas checo, autor de artigos e libros sobre a historia da esgrima e a súa metodoloxía.
Traxectoria
Comezou a practicar esgrima en 1908 en Praga. Estudou dereito na Sorbona. Participou co equipo checoslovaco nos Xogos Olímpicos de 1920 e 1928, neste último foi quinto co equipo de espada. Foi catro veces campión nacional (3 en florete e 1 en espada). A partir de 1932 deixou de competir, dedicándose a adestrar no ČŠK Riegel e a escribir, sendo autor de numerosos artigos sobre a metodoloxía e a historia da esgrima, escribiu un manual de esgrima para florete e espada, Šerm fleuretem a kordem (1947) e Škola šermu fleuretem a kordem  (1956) dedicado á metodoloxía e instrución da esgrima. Foi un dos creadores do grupo de esgrima histórica ČR Mušketýři a Bandité en 1953
H. E. Bates
Traxectoria
Naceu en Rushden, Northamptonshire, estudou en Kettering. Despois de deixar a escola traballou como xornalista e como mozo de almacén. A maioría dos seus libros inspíranse na vida rural de Northamptonshire.
Carlos Gómez Blanco
Carlos Gómez Blanco, nado en 1968 en Xunqueira de Espadanedo, é un político galego do PPdeG.
H. E. Bates
Traxectoria
Aínda que se sabe que escribiu dúas novelas antes, a primeira que publicou foi The Two Sisters (1926). Durante a Segunda Guerra Mundial escribiu para a RAF novelas co alcume literario de Flying Officer X, aínda que a súa mellor novela bélica, Fair Stood the Wind for France (1944), escribiuna co seu propio nome.
Aínda que foi un autor coñecido en vida, o seu grande éxito chegoulle postumanente, coas adaptacións televisivas dos seus libros The Darling Buds of May e as súas secuelas, e My Uncle Silas.
Carlos Gómez Blanco
Traxectoria
Mestre, foi elixido concelleiro de Xunqueira de Espadanedo polo PPdeG e, en 2011, uns meses despois de que a súa formación revalidase a sexta maioría absoluta consecutiva, accedeu á alcaldía logo da renuncia do anterior rexedor Ricardo González Lage.
Presentouse nas listas do PPdeG ás eleccións autonómicas de 2020 e, aínda que non saíu elixido á primeira, entrou en setembro de 2021 na cámara galega logo da renuncia do conselleiro José González ao seu escano.
Frontón
dereita|miniatura|Frontón para xogar á pelota en [[Bidarray (Labord).]] dereita|miniatura|Frontón neoclásico da [[Colexiata de Santa María de Vigo|Concatedral de Vigo.]]
Amais, como topónimo pode referirse a:
Veguellina de Órbigo
Veguellina de Órbigo é unha localidade española pertencente ao concello de Villarejo de Órbigo, na provincia de León. Tiña unha poboación de 2.113 habitantes en 2015, sendo a localidade máis poboada do concello.
Atópase na estrada que une León e La Bañeza e tamén conta cunha saída da autoestrada León-Astorga. Ademais pasa pola pedanía a liña férrea entre León e A Coruña, aberta en 1866, data na que tamén foi inaugurada a estación de Veguellina.
Konstantin Batiushkov
miniatura|dereita|Konstantin Batyushkov Konstantin Nikolaevich Batiushkov (en Константин Николаевич Батюшков), nado en Vologda en 1787 e finado en 1855, foi un escritor ruso, precursor de Aleksandr Pushkin.
Traxectoria
Educouse na casa do seu tío, o poeta Mikhail Muraviov, xa dende novo quedou fascinado pola lingua italiana e pretendeu italianizar a poesía rusa, sobre todo con formas tomadas de Petrarca e Ludovico Ariosto. Os seus máis importantes poemas escribiunos entre 1809 e 1813 e quedaron recollidos nun volume que se publicou en 1817 co título de Opyty. Arredor de 1823 perdeu a razón e durante o período da súa enfermidade mental seguiu versificando, pero aínda que os seus poemas son impecables metricamente, carecen de sentido.
Smaug giganteus
Smaug giganteus (sinónimo Cordylus giganteus), é unha especie de lagartos africanos, a especie de maior tamaño entre os Cordylidae, familia de lagartos da África subsahariana. É unha especie en perigo endémica das pradeiras do Highveld no interior de Suráfrica. En 2011, foille asignado o novo xénero Smaug, xunto con outras sete especies que antes pertencían ao xénero Cordylus, baseándose nun estudo completo da filoxenia molecular dos cordílidos.
Aspecto
É unha especie moi acoirazada, cunha lonxitude típica do extremo da cabeza á cloaca de 15–18 cm (excepcionalmente ata 20,5 cm), e é doadamente distinguible doutros Cordylidae polo seu par de espiñas occipitais alongadas e as espiñas caudais carenadas agrandadas.
Comportamento
A diferenza da maioría dos outros cordílidos rupícolas (que viven nas rochas), esta especie vive en tobos que el mesmo escava (xeralmente de 0,4 m de profundidade, e 1,8 m de longo) nos chans lodosos das pradeiras Themeda de Suráfrica. Son insectívoros, pero ocasionalmente comen pequenos vertebrados. Son lagartos coloniais ovovivíparos, que se reproducen cada dous ou tres anos, e só producen unha ou dúas crías por ciclo reprodutivo. Teñen unha vida longa e algúns individuos en catividade chegaron aos 20 anos de idade.
A especie ten o costume distintivo de termorregularse elevando as súas partes anteriores do corpo estendendo os seus antebrazos cara ao sol, xeralmente preto da entrada do seu tobo como se estivese ollando ao Sol (de aí lle ven o seu nome inglés local de sungazer, "o que mira o sol"). Na súa área natal tamén lle chaman Ouvolk (en afrikaans), Pathakalle (en lingua sotho) e Mbedla en lingua zulú.
Conservación
O declive do número destes lagartos é o resultado da destrución do seu hábitat, e da captura ilegal de exemplares para usalos como mascotas ou na medicina tradicional. Poden desaparecer colonias enteiras cando unha área de pradeira nativa se converte en terras de cultivo ou é dalgún outro modo "desenvolvida".
A súa reprodución en catividade é difícil, e só se informou duns poucos éxitos nuns poucos sitios do mundo. Ademais, polo menos algúns dos informes probablemente non son verdadeiros casos de reprodución en catividade, senón de femias preñadas que foron capturadas no seu hábitat e despois pariron en catividade. Os S. giganteus silvestres impórtanse desde Suráfrica aos Estados Unidos, Europa e o Xapón, onde chegan a ter un alto prezo. A maioría destes animais son sacados de contrabando do país e non teñen os permisos CITES necesarios para a súa exportación/importación legal. Na súa Suráfrica nativa, é ilegal posuír un destes lagartos (morto ou vivo) sen un permiso.
Río Teira
O río Teira (en castelán río Tera) é un afluente do río Esla pola beira dereita e, polo tanto, subafluente río Douro.
O seu percorrido de 153 km transcorre enteiramente na provincia de Zamora; a superfice da súa cunca hidrográfica abrangue un total de 2.415 km².
O Teira nace nos contrafortes orientais de Pena Trevinca, na paraxe denominada Veiga de Teira, un antigo circo glaciar. O curso alto do río baña a comarca de Seabra, onde atravesa a lagúa glaciar de Seabra e a cabeza comarcal, Pobra de Seabra. Logo de discorrer en sentido norte-sur, pouco despois desta localidade xira e segue en sentido oeste-leste até unirse ao río Esla a unha ducia de quilómetros ao sur de Benavente.
O afluente máis importante é o río Negro, que lle amece as súas augas pola marxe esquerda. O río Castro é o máis importante pola dereita.
Período Ubaid
Tell el-Obeid ou el-Ubaid son transcricións ao alfabeto latino do topónimo árabe que corresponde arqueoloxicamente a un asentamento da Baixa Mesopotamia, cuxa cultura material, identificada na súa extensión por unha grande área do Antigo Oriente Próximo, coñécese como cultura El Obeid. Esta cultura considérase a primeira etapa da civilización sumeria, mantendose descoñecida a orixe real dos sumerios como pobo.
Historia
Os primeiros testemuños desta cultura datáronse cara ao 5000 a.C., acadando o seu maior desenvolvemento cara ao 4500 a.C.. Ao redor do 4000 a.C. está moi estendido en gran parte do Oriente Medio, estendendose esta unidade cultural ata o 3700 a.C. aproximadamente. O comezo desta etapa coincide aproximadamente coa entrada na rexión dos nómades desde as montañas Zagros.
Arqueoloxicamente, o período Obeid divídese en catro subperíodos. Segundo a escola de Lión, cada un deles corresponde a un dos períodos da historia do Oriente Medio, a partir de Obeid I no "período 6" e o Obeid IV no "período 9".
Tecnoloxía
Durante o período El Obeid, a agricultura avanzou grazas ao control das augas superficiais, a través de técnicas de rego baseadas en canais. Este desenvolvemento permitiu que a agricultura florecera en novas áreas de Mesopotamia.
A olería deste período desenvolveuse a través dalgúns trazos moi característicos, moi diferentes aos da cultura Halaf anterior, pasta verdosa con engobe claro, cuncas, pratos e xerras pequenas como elementos máis prolíficos e decoración xeométrica sobre fondo claro. As formas cerámicas evolucionan, paredes cerámicas máis finas, a aparencia dos "vasos de tartaruga", xerras máis grandes agora equipadas con tiradores e incluso botellas con pescozos longos. A expansión desta olería por toda a conca de Mesopotamia ata o Mediterráneo é un sinal do impulso que experimentou a cultura de El Obeid.
Tiña cerámica de torno pulimentada e avanzaron na metalurxia, atopáronse moldes e unha especialización artesanal en estampado de cobre. Os metais procedían do Cáucaso.
É a primeira cultura na que se detectou o desenvolvemento de símbolos documentais identificables de cada persoa, placas de arxila con incisións. Máis tarde estas identificacións evolucionaron ata os selos cilíndricos que se colgaban do pescozo e que incorporarán inscricións de escritura coa aparición da escrita cuneiforme. A ausencia de pedras duras na zona implicou a necesidade de comercio a longa distancia para contar con material para tallalas.
Relixión
No período Obeid atópanse os primeiros restos de edificios relixiosos integrados nas cidades (templos). Inicialmente foron en forma de socalcos, edificios rectangulares e tellados planos. Estas construcións son a orixe dos cigurats, formados pola superposición de varios socalcos de anchura decrecente. Os seus templos eran de proporcións maiores que os de Eridu, superando os 12 metros cadrados.
Os enxovais funerarios, destacan polas súas figuras con cabezas de serpe, características do culto á Deusa nai.
Entre os mitos desta cultura, destacará o de Inanna ou Ishtar.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Mariia Spiridonova
Mariia Aleksandrovna Spiridonova (en ruso Мари́я Алекса́ндровна Спиридо́нова), nada en Tambov (Rusia) o e finada no bosque Medvedevsk preto de Oriol o 11 de setembro de 1941, foi unha revolucionaria rusa de principios do século XX, destacada dirixente do Partido Socialrevolucionario de Esquerda (PSRE). Paradigma por excelencia de terrorista revolucionaria do último período tsarista, foi a candidata gobernamental a presidir a Asemblea Constituínte logo da Revolución de Outubro. Logo de organizar o asasinato do embaixador alemán no verán de 1918, os bolxeviques detivérona. Pasou o resto da súa vida no exilio interior e en diversas prisións e campos de traballo. Durante as Purgas de Stalin, foi arrestada xunto con outros doce antigos membros do PSRE en Ufa, onde vivían no exilio (8 de febreiro de 1937).
Naceu no seo dunha familia nobre na provincia de Tambov en 1884 e formouse en enfermaría, mais en 1905 abandonou os estudos e entregouse á actividade revolucionaria como membro do Partido Social-Revolucionario (PSR). Condenada a morte polo asasinato de Gavriil Nikolaevich Luzhenovski, responsable policial dun distrito da provincia de Tambov, a presión popular obrigou a conmutar a pena por cadea perpetua. O seu maltrato durante o seu período de encarceramento converteuna nun mito entre o campesiñado e a súa popularidade foi empregada posteriormente polo partido. Pasou os dez anos seguintes en prisión en Siberia. Continuamente enferma e con períodos de depresión, apenas participou nas actividades organizadas polas súas compañeiras de cativerio.
Foi liberada cando estalou a Revolución de Febreiro de 1917. Converteuse axiña nunha das principais representantes da corrente máis esquerdistas do PSR. Icona revolucionaria da esquerda do PSR, foi o paladín dos que se opuñan a continuar a guerra mundial e desexaban acabar con calquera vestixio da autocracia tsarista. Máis consumada axitadora e símbolo moral que hábil política, inspiraba e convencía polo seu exemplo persoal e a súa firme fe case relixiosa na capacidade do individuo para levar a cabo unha profunda reforma moral e social. A pesar de non pertencer á dirección nacional do PSR, participou intensamente nas actividades tanto da sección do partido na capital —dominada xa polos socialrevolucionarios de esquerda— como no campo. Mentres a dirección moderada do partido avogaba por manter a revolución limitada á política e por non emprender mudanzas sociais, Spiridonova, do mesmo xeito que a corrente máis esquerdistas dos socialrevolucionarios, propugnaba unha gran transformación social. Logo da fracasada tentativa do xeneral Kornilov de tomar o poder, comezou a vituperar máis intensamente o Goberno e a dirección do partido, personificada en Chernov. Hábil oradora, converteuse axiña na alma da corrente esquerdista do partido que pronto se escindiría do PSR.
Acudiu á capital para asistir ao II Congreso dos Soviets, simultáneo á Revolución de Outubro. Membro da presidencia do congreso, participou na abolición da pena de morte aos desertores. Inicialmente, Spiridonova avogou pola formación dun Goberno socialista de coalición mais, cando isto resultou imposible, defendeu con ardor a coalición entre o Partido Socialrevolucionario de Esquerda (PSRE) e os bolxeviques. Converteuse nunha das personalidades máis destacadas do PSRE. A finais de 1917 e principios de 1918, tomou o control total da organización de consellos campesiños, ata aquela en mans do PSR. Logo da unión dos soviets de soldados e obreiros cos de campesiños, mantívose unha sección campesiña separada, presidida por Spiridonova, que foi a principal responsable da extensión do sistema de soviets no campo, o fomento do apoio ao goberno soviético, a preparación da reforma agraria e a defensa dos intereses campesiños en xeral. Permaneceu á fronte desta sección do CEC entre o segundo e o quinto congreso soviético.
Pasou catorce anos exiliada: en Kaluga entre 1923 e 1925, en Samarcanda entre 1925 e 1928 e en Tashkent entre 1928 e 1930. En 1931 foi enviada a Ufa, onde traballou como planificadora económica experta nun banco agrícola, actividade que consideraba a súa pequena contribución ao establecemento do socialismo. O 8 de febreiro de 1937, foi detida xunto cos seus compañeiros de piso: non volveu recuperar a liberdade. Encarcerada en diversas prisións, finalmente na de Oriol xunto ao seu marido, foi fusilada en 1941, días antes de que a cidade caese en mans dos alemáns durante a Operación Barbarossa. En 1992, anuláronse os cargos polos que fora exiliada en 1918 e foi completamente rehabilitada.
Inicios
miniatura|dereita|Spiridonova nunha fotografía sen datar anterior ao atentado de 1906. Filla dun funcionario ennobrecido polos seus servizos ao Estado, abandonou os seus estudos e converteuse en [[Partido Social-Revolucionario|socialrevolucionaria en 1905.]] Naceu en Tambov o 16 de outubro de 1884, no seo dunha familia da baixa nobreza rural. Seu pai, un antigo funcionario, recibira un título aristocrático non hereditario polos seus servizos ao Estado. Traballaba como contable nun banco. Mariya tiña outros catro irmáns, tres mulleres e un home. A familia posuía unha vivenda na propia cidade de Tambov, unha dacha no campo e chegou a ser dona dunha fábrica de entarimados.
Tendo sido educada con esmero na casa, ingresou no segundo ano de escola secundaria en 1895. Boa estudante, abandonou os estudos secundarios no ximnasio en 1902 —o oitavo e último ano—, probablemente tanto pola mala situación económica familiar á morte de seu pai como por problemas de saúde —sufría ataques de tuberculose dende a adolescencia—. Abandonado o ximnasio e aínda sen interese polas actividades revolucionarias, partiu a Moscova, onde contaba con familiares, a formarse como dentista. En 1903, de volta na súa provincia natal, comezou traballar para a asemblea aristocrática rexional, probablemente para paliar a penuria familiar. Foi entón cando comezou a interesarse polas actividades subversivas; en novembro de 1904, o seu piso foi rexistrado pola policía en busca de prensa ilegal. En marzo de 1905, participou en manifestacións estudantís polas que foi encarcerada durante tres semanas. Neste primeiro e breve encarceramento, xa amosou a mala saúde que a acompañou durante todos os seus períodos en prisión e tivo que ser atendida polo médico da cadea. En setembro do mesmo ano, tratou de ingresar sen éxito na escola local de auxiliares médicos; foi rexeitada pola súa actividade política. O seu mentor como revolucionaria foi un mozo dirixente socialrevolucionario local, que se converteu no seu amante. Uniuse ao Partido Socialista Revolucionario en 1905. Ao ter sido educada nun ambiente rural, a proximidade ao campesiñado máis que ao novo proletariado urbano e a súa preferencia polo que consideraba socialismo moral dos socialrevolucionarios fronte ao economicismo impersoal dos socialdemócratas marxistas fixérona unirse aos primeiros.
Maj Sjöwall
Maj Sjöwall, nacida en Estocolmo o 25 de setembro de 1935 e finada o 29 de abril de 2020, foi unha escritora e tradutora sueca.
Mariia Spiridonova
Terrorista e heroína popular
O mesmo tribunal que o 11 de marzo a condenara a aforcamento solicitou a conmutación da pena de morte pola de exilio interior. Grazas ao apoio e admiración popular, conmutóuselle a sentenza de morte pola de cadea perpetua no exilio siberiano. O gobernador militar de Moscova aprobou a petición do tribunal o 20 do mesmo mes. O seu caso atraera a atención nacional e internacional. A indignación popular, o seu sexo e a súa mala saúde permitiron que salvara a vida. Os artigos escritos polo reporteiro enviado polo diario liberal que publicara a carta de Spiridonova dende prisión, frecuentemente incorrectos, publicáronse axiña como libro, en abril. Spiridonova converteuse así no modelo dos terroristas revolucionarios.
Maj Sjöwall
Traxectoria
É autora, co seu compañeiro sentimental, Per Wahlöö (1926-1975), dunha serie de dez novelas policíacas protagonizadas polo inspector Martin Beck e publicadas entre 1965 e 1975. Máis alá dos parámetros da novela negra, estas novelas ofrecen unha visión fortemente crítica da sociedade e o sistema político da Suecia da época, desde o punto de vista comprometidamente marxista dos autores.
A parella durou 14 anos e tivo dous fillos, Tetz e Jens. Despois de Per morrer de cancro de páncreas (1975), Maj Sjöwall seguiu a facer traducións do inglés, o danés e o noruegués para editoriais suecas; escribiu algúns relatos breves e é co-autora da novela Kvinnan Som Liknade Greta Garbo (1990) xunto ao alemán Tomas Ross.
Mariia Spiridonova
Exilio siberiano
Permaneceu internada no remoto cárcere de mulleres de Maltsev e no de Akatui, no distrito mineiro de Nerchinski Zavod (krai de Zabaikalie), en Siberia oriental, preto da fronteira chinesa, ata 1917. Estas prisións pertencían ao complexo carcerario de Nerchinsk. Chegou a Nérchinsk dende o cárcere moscovita de Butyrka no verán de 1906 logo dun percorrido triunfal en ferrocarril —as presas partiron o 21 de xuño e tardaron un mes en chegaren ao seu destino—, acompañada por outras cinco terroristas socialrevolucionarias. Durante este período, o partido presentouna como unha mártir sacrificada polo campesiñado, que a consideraba unha especie de santa. Converteuse no exemplo por excelencia de heroína e mártir revolucionaria, terrorista oposta ao que os socialrevolucionarios e os seus partidarios consideraban a opresión tiránica do sistema tsarista. miniatura|dereita|Spiridonova —á esquerda—, xunto con outras famosas terroristas durante a súa prisión siberiana. O maltrato e o encarceramento previos á súa condena deixáronlle secuelas de por vida: perdeu parte da audición e o seu estado mental e físico mantívose delicado. Sufriu ademais periódicos ataques de tuberculose, herpes, disentería, histeria e depresión. A tuberculose, que puido ter contraído durante o seu primeiro período en prisión ou quizais mesmo antes, acentuou a súa inclinación ao sacrificio revolucionario. Os períodos de maior gravidade da enfermidade —que sufría en grao avanzado xa en 1906 e se manifestaba en febres, delirios, tose sanguinolenta e delgadeza— coincidiron cos de menor liberdade, especialmente aqueles nos que estivo aprisionada.