Rescate_financeiro
Teoría
Esta ferramenta de rescate interno (bail-in) chamou a atención de todo o mundo por primeira vez en Chipre, como se verá a continuación, mais xa se falara desde 2010. A resolución das G-SIFI constituíu o obxecto dun documento conxunto da Reserva Federal e do Banco de Inglaterra en 2012. O Consello de Estabilidade Financeira (Financial Stability Board, FSB) publicou en outubro de 2011 un documento de orientación titulado Key Attributes of Effective Resolution Regimes for Financial Institutions, que trata do sistema de rescate actual. O campo de acción deste réxime de rescates internos planeados (bail-in) para os países participantes non se limita só aos grandes bancos nacionais, senón tamén a entidades «sistemicamente significantes ou moi importantes». Ademais tamén se aplica a outras dúas categorías de institucións: por un lado as G-SIFI, noutras palabras, os bancos transfronteirizos que están operando nun país que está realizando un rescate interno (bail-in), e por outro lado as Infraestruturas dos Mercados Financeiros (en inglés Financial Merket Infraestructures, FMI) coma as cámaras de compensación. A inclusión das FMI nos rescates internos potenciais é en si mesma unha diverxencia considerable. O FSB indica que entre estas infraestruturas se inclúen sistemas multilaterais de compensación e liquidación de valores e produtos derivados e toda unha serie de sistemas de intercambio e transacción, coma sistemas de pagamento, depositarios de valores (DCV) e rexistros de operacións. Isto podería significar que, nun hipotético caso no cal un acredor non asegurado presente unha reclamación, por exemplo contra unha cámara de compensación, ou contra un mercado de valores, esta reclamación podería quedar cuberta se a institución precisase ser rescatada. A inclusión das FMI significa que gran parte do sistema financeiro mundial é susceptible dun rescate interno e que podería ser rescatada. O antigo subdirector do Banco de Inglaterra, Paul Tucker, escolleu comezar a súa carreira académica en Harvard cun discurso pronunciado en Washington en outubro de 2013 e dirixido ao Instituto Internacional de Finanzas no cal suxeriu que os bancos e outras institucións dos Estados Unidos xa non debían ser consideradas «grandes de máis para caer» e a partir deste momento poderíase proceder a un rescate interno nos mesmos. No congreso da comunidade financeira da Unión Europea sobre o «Futuro dos bancos en Europa» (en decembro de 2013) participou o ministro de economía irlandés, Michael Noonan, quen propuxo un plan de rescates internos, tendo en conta que as alianzas bancarias se estaban a debater durante o evento. O subdirector do Banco de Inglaterra, John Cunliffe, suxeriu en marzo de 2014 nun discurso pronunciado no Real Instituto de Asuntos Internacionais que os bancos nacionais eran «demasiado grandes como para caer», e que en lugar de nacionalizalos, coma sucedera co grupo HBOS e co Banco de Escocia (RBS) e estivera a piques de suceder co Barclays (todos a finais de 2008), a partir de agora podería procederse a realizar rescates internos. O economista Graeme Archer puntualizou, en marzo de 2014, que ningún castigo persoal (como o despido ou o encarceramento) é necesario segundo a última lexislación e polo tanto, unha acción correctiva é improbable.