cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ánodo
Ánodos especiais
Nos tubos de raios catódicos o ánodo envolve a pantalla. Está conetado a ela por unha fina capa de aluminio depositada sobre o tubo. O ánodo dos magnetróns adoita adoptar forma de cavidades resoantes á frecuencia de funcionamento.
Woreda
Woreda (ou tamén wereda) é o nome recibido polas circunscricións administrativas, ou gobernos locais, nos que se dividen as rexións de Etiopía; son equivalentes a un distrito. Os woredas compóñense dunha serie de kebele, equivalentes a unha municipalidade, e constitúen a unidade máis pequena do goberno local en Etiopía. Os woredas adoitan ser recollidos en zonas, que forman un kilil (administración rexional); algúns woredas non forman parte de ningunha zona administrativa, e son Woredas Especiais, que funcionan como entidades autónomas.
Aínda que algúns woredas, como institucións, remóntanse aos primeiros tempos, como por exemplo, o woreda especial de Yem, o woreda de Godere e o de Goma, os cales conservan as fronteiras dos reinos que foron absorbidos en Etiopía. A súa vez, as ex-provincias de Etiopía tamén se dividiron en woredas. Non obstante, moitos deles son de recente creación. A partir de 2002, outorgóuselle maior autoridade aos woredas.
Xunta Superior de subsidios, armamento e defensa de Galicia
miniatura|250px|Un dos escudos históricos do Reino de Galicia. (Nun mapa debuxado por Ioannes Baptista Vrints, século XVI).
No ano 1809, despois de que os exércitos napoleónicos foran expulsados de Galicia, a súa presenza en España e a posibilidade dunha nova ofesiva sobre Galicia fixeron que varias personalidades e institucións pensaran que sería oportuno crear unha Xunta en previsión do que puidera ocorrer.
Aínda que o conde de Noroña era contrario á instalación desta Xunta, o Goberno de España (Xunta Suprema Central) creu oportuna a súa constitución, tal como solicitaban as forzas vivas do país.
Antecedentes
miniatura|210px|[[Michel Ney, mariscal de Francia.]]
En xuño de 1809 o mariscal Ney, derrotado na batalla de Ponte Sampaio reprégase á Coruña, esperando que se lle una Soult, nun derradeiro intento de dominar novamente Galicia.
Pero Soult, acantoado en Monforte de Lemos, ten alí noticias da derrota e decide iniciar a retirada. Divide o seu exército en dúas columnas que saen de Galicia, unha pola Guidiña e outra por Lubián, medio a escondidas, cun Soult humillado, el que entrara un día vitorioso perseguindo ao exército inglés de sir John Moore.
Ney sae da Coruña contra o 22 ou o 23 de xuño, cara a Lugo, cidade que estivera sempre en poder dos franceses desde a invasión, acompañado polos afrancesados galegos Fraguío, Bazán de Mendoza, Pedrosa, o catedrático Ruíz e moitos máis.
A extinción das Juntas Comarcales
En canto saíron de Galicia os franceses, encargóuselle ao Capitán Xeneral de Galicia que recuperara o poder que tradicionalmente exercera. Ao rematar a guerra, había dúas posibilidades: constituír unha nova Junta del Reino, que era a opción preferida polas clases elevadas de Galicia (clero e fidalguía) e, segundo parece, contando co apoio dos ingleses, ou concentrar todo o poder no Capitán Xeneral.
O conde de Noroña, Gaspar María Nava y Álvarez, segundo comandante do Exército e Reino de Galicia, foi moi explícito cando publicou en Santiago un bando o 19 de xullo de 1809: miniatura|210px|esquerda|Tenente Xeneral Caro y Sureda, 3º [[marqués de la Romana.]]
Sorprende que o poder militar, que durante a epopea popular de Galicia se mantivera á marxe, que non lograra neses meses nin unha soa vitoria, que todo o deixara á responsabilidade do pobo, agora, chegado o momento do triunfo, quixera suplantar a todas as Juntas que se formaran, impoñéndose a elas e concentrando na persoa do Capitán Xeneral todo o poder.
Esta operación tiña sen dúbida maiores intencións. O marqués de la Romana, cuxo pensamento político, que podemos cualificar de absolutista, queda parente na súa Representación á Junta Central.
O Marqués temía que, ao abeiro das novas circunstancias políticas, se introduciran novos poderes, reprensentantes do pobo; todo o que soara a xuntismo, asemblea do pobo, terceiro estado etc., resultáballe particularmente noxento. Por iso deulle instrucións moi concretas ao seu segundo, o conde de Noroña que, sen dúbida, comungaba coa súa retrógada ideoloxía, para que ao terminar a guerra en Galicia recuperara a plenitude do poder do Capitán Xeneral.
Constitución e traxectoria da Xunta Superior de subsidios, armamento e defensa
Aínda que o conde de Noroña era abertamente contrario á creación de xuntas, o Goberno da nación española creu oportuna a súa constitución. A argumentación do Conde sitúase dentro do seu horizonte político de defensa dos poderes centrais:
Pero pese a esta opinión contraria do Segundo Comandante do exército de Galicia, as forzas vivas do país solicitárona.
Regulamento
O 17 de decembro de 1809 fíxose público o regulamento para o establecemento dunha Junta provincial nacional e sete subalternas de partido. Neste regulamento establecíanse as condicións e competencias destas xuntas:
Diferenzas entre esta Xunta e a Xunta Suprema do Reino de Galicia
A Xunta Superior de subsidios, que foi obxecto dun amplo estudo por parte de Martínez Morás, non tivo na historia de Galicia a significación daquela outra Xunta que a precedera, que posuía poder soberano, enviaba embaixadores ao estranxeiro como se dunha nación se tratara, impoñía contribucións e asinaba tratados con outras nacións.
Aquela, era unha Xunta que se autoproclamara soberana, e que exerceu soberanía; esta, unha simple delegación da Central en Galicia.
Piñeiro, Cecebre, Cambre
Piñeiro é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 83 habitantes (46 homes e 37 mulleres).
Asistente persoal intelixente
Un asistente persoal intelixente é un axente tipo software que pode realizar tarefas ou ofrecer servizos a un individuo. Estas tarefas ou servizos están baseados en datos de entrada de usuario, recoñecemento de situación e a habilidade de acceder á información dunha variedade de recursos en liña (como o clima ou o tráfico, noticias, prezos de accións, o horario do usuario, os prezos polo miúdo, etc). Algúns exemplos de asistentes persoais son Siri de Apple, Braina, Google Now, Amazon Echo, Microsoft Cortana, S Voice de Samsung, Voice Mate, Silvia e Hidi de HTC.
Descrición
De acordo co investidor de capital risco, Chi-Hua Chien, da firma Kleiner Perkins Caufield & Byers, os exemplos de tarefas que poden ser executadas por axentes persoais intelixentes automatizados inclúen o manexo da axenda (por exemplo: mandar unha alerta a alguén que chegará tarde á súa cea por un inconveniente de tráfico, actualización de horarios para ambas as partes, e cambiar o horario de reserva do restaurante) e un controlador persoal de saúde (por exemplo: monitorear a inxestión diaria de calorías, o ritmo cardíaco e o réxime de exercicio, e despois facer recomendacións e dar opcións para mellorar a saúde).
A tecnoloxía do asistente persoal intelixente é posíbel pola combinación de dispositivos móbiles, interfaces de programación de aplicacións (APIs), e a proliferación de aplicacións móbiles. Non obstante, os asistentes persoais automatizados son deseñados para realizar tarefas que só son especificadas unha vez a través da voz do usuario mentres que os axentes persoais intelixentes realizan tarefas en curso (por exemplo: actualización na axenda ou calendario) de forma autónoma.
Historia
O asistente persoal intelixente ten as súas orixes nun proxecto de intelixencia militar artificial chamado CALO, polas súas siglas en inglés "cognitive assistant that learns and organizes” que significa asistente cognitivo que aprende e organiza. Adam Cheyer, un director do proxecto CALO, colleu unhas persoas do SRI International do centro de intelixencia artificial e formou un equipo para empezar a creación de Siri. Este foi o primeiro asistente persoal intelixente coñecido.
Organizar e manter información
Un dos aspectos clave dun asistente persoal intelixente é a súa habilidade para organizar e manter información. Isto inclúe o manexo de correos electrónicos, eventos no calendario, arquivos, lista para seguir etc.
Abra tenuis
Abra tenuis é unha especie de bivalvo descrito por Montagu en 1818. Abra tenuis forma parte do xénero Abra e da familia Semelidae. Non hai ningunha subespecie listada no Catalogue of Life.
O Outeiro, Curtis, Curtis
O Outeiro é un lugar da parroquia de Curtis, no concello coruñés de Curtis na comarca de Betanzos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Die Linke
miniatura|dereita|[[Katja Kipping e Bernd Riexinger]] Die Linke (A Esquerda, en alemán) é un partido político alemán creado pola fusión de Linkspartei.PDS e a WASG o 16 de xuño de 2007.
Os presidentes do partido son Lothar Bisky, dirixente histórico do Linkspartei.PDS, e Oskar Lafontaine, expresidente do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD). A Esquerda sitúase politicamente á esquerda de todos os demais partidos representados no Bundestag (parlamento federal alemán), denominando a súa ideoloxía como socialismo democrático. A finais de xullo de 2007, contou con algo máis de 70.000 membros, dos cales 60.000 procedían do Linkspartei.PDS, 9000 da WASG; outros 1500 entraron no partido durante os primeiros días despois da fusión.
A Esquerda é un dos partidos máis votados no leste de Alemaña, con representación en todos os parlamentos rexionais. No oeste está representada no parlamento de Bremen e, desde 2008, tamén en Hesse, Baixa Saxonia e Hamburgo.
A nivel europeo, o partido está afiliado na Esquerda Unitaria Europea.
Ideoloxía
A Esquerda defende un "socialismo democrático", que define dunha forma máis radical que o SPD, rexeitando o "modelo capitalista da RFA". Segundo o propio partido, é a "única forza de esquerdas" no parlamento alemán.
En política exterior, defende un antimilitarismo radical, refugando todas as misións das Forzas Armadas Alemás (Bundeswehr) no estranxeiro (incluídas as misións de paz con mandato da ONU) e esixindo unha "superación" de alianzas como a OTAN.
De todos modos, dentro do partido existen varias tendencias, oscilando entre un comunismo radical e posicións máis reformistas que buscan unha cooperación coas forzas de centro-esquerda, SPD e Os Verdes.
Historia
A Esquerda é o resultado da fusión do Linkspartei.PDS —partido sucesor do Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED), o principal partido da RDA— e a Alternativa Electoral polo Traballo e a Xustiza Social (WASG), un pequeno partido escindido do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD) en 2005. Mentres o Linkspartei estaba representado principalmente no leste do país, a WASG foi un partido maiormente occidental, con forte presenza de sindicalistas.
Nas eleccións federais de 2005, para as que o Linkspartei abriu as súas listas para os membros da WASG, esta coalición conseguiu o 8,7% dos votos e 54 escanos, converténdose na cuarta forza máis votada de Alemaña. Os dous partidos formaron un grupo conxunto no Parlamento Federal, presidido por Gregor Gysi (quen antes fora presidente do Linkspartei) e Oskar Lafontaine (dirixente da WASG). O 16 de xuño de 2007, finalmente, ratificouse a fusión oficial de ambos partidos.
Nas últimas eleccións ao Parlamento Alemán en 2013, Die Linke, acadaría un total do 8,6% dos votos conseguindo un total de 64 escanos no parlamento e case 3,6 millóns de votos. Die Linke perdería ao redor dun 3,3% dos votos e 12 escanos respecto aos resultados obtidos nas antereriores eleccións.
Copa do Rei de hóckey a patíns
A Copa do Rei de hóckey a patíns (iniciada co nome de Copa del Generalísimo) é unha competición de hóckey a patíns, unha das máis antigas disputadas en España, xa que a primeira edición data do ano 1944.
O campión da competición disputaba a tempada seguinte a Recopa de Europa, actualmente clasifícase para disputar a Copa CERS. Dende 1999 dispútase baixo o formato de fase final a eliminatoria directa entre 8 equipos.
Músculo ciliar
O músculo ciliar é un anel muscular liso situado na capa media (capa vascular) do ollo humano que controla a acomodación do ollo para ver obxectos situados a maior ou menor distancia e regula o fluxo de humor acuoso no canal de Schlemm do ollo. Fai cambiar a forma do cristalino, pero non o tamaño da pupila, do que se encarga o esfínter da pupila. Cando os músculos ciliares se contraen o cristalino faise máis esférico, ten maior potencia de refracción e permite enfocar obxectos próximos. Cando estes músculos se relaxan vense mellor os obxectos que están lonxe.
Desenvolvemento
O músculo ciliar desenvólvese a partir do mesoderma dentro da coroide e considérase un derivado da crista neural cranial.
Innervación
O músculo ciliar recibe fibras nerviosas do parasimpático e do simpático procedentes do ganglio ciliar chamadas nervios ciliares curtos. Estas fibras postganglionares forman parte do par cranial III (nervio oculomotor). Os sinais simpáticos postsinápticos que se orixinan no ganglio cervical superior son transportados polo nervio nasociliar ou esténdense directamente desde o plexo carotídeo interno e pasan a través do ganglio ciliar. A activación simpática (adrenérxica) dos receptores beta-2 do músculo causan a relaxación e incrementan o tamaño do corpo ciliar. Isto tensa as fibras da zónula e o cristalino estírase e aplánase, o que fai decrecer o seu poder refractivo para pode ver mellor os obxectos que están afastados.
Os sinais parasimpáticos presinápticos que se orixinan no núcleo de Edinger-Westphal son transportados polo par cranial III (o nervio oculomotor) e viaxan a través do ganglio ciliar. A activación parasimpática dos receptores muscarínicos M3 fai que o músculo ciliar se contraia, o que ten como efecto a diminución do diámetro do anel do músculo ciliar. As fibras da zónula reláxanse e o cristalino faise máis esférico, incrementando o seu poder de refracción e permitindo a visión de obxectos próximos.
O ton parasimpático é dominante sobre o ton adrenérxico.
Acomodación
As fibras ciliares segundo a súa orientación poden ser fibras circulares, lonxitudinais (meridionais) ou radiais.
Segundo a teoría de Hermann von Helmholtz, as fibras musculares ciliares afectan ás fibras da zónula do ollo humano (fibras que sosteñen e manteñen suspendido o cristalino na súa posición durante a acomodación do ollo, tamén chamadas ligamento suspensor do cristalino), permitindo que se produzan cambios na forma do cristalino para enfocar a luz como mellor conveña. Cando o músculo ciliar se contrae, impúlsase cara adiante e move a rexión frontal cara o eixe do ollo. Isto relaxa a tensión no cristalino causada polas fibras zonulares (fibras que sosteñen ou aplanan a lente). Esta liberación da tensión nas fibras zonulares causa que o cristalino se faga máis esférico, adaptándose así para enfocar a curta distancia. No caso contrario, a relaxación do músculo ciliar causa que as fibras zonulares estean tensas, aplanando o cristalino, incrementando a distancia focal, e enfocando para a visión de obxectos que están a maior distancia. Aínda que a teoría de Helmholtz foi amplamente aceptada desde 1855, o seu mecanismo aínda é controvertido. Hai teorías alternativas para a acomodación propostas por L. Johnson, M. Tscherning, e Ronald A. Schachar.
Tamaño de poro do retículo microtrabecular
A contracción e relaxación das fibras lonxitudinais, que se insiren no retículo trabecular na cámara anterior do ollo, causa un incremento e decrecemento no tamaño do poro do retículo trabecular, respectivamente. Os poros grandes facilitan que o humor acuoso flúa ao canal de Schlemm, e os poros pequenos impídeno.
Lamego, Seira, Rois
Lamego é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Os seus lindes, todos eles pertencentes á mesma parroquia, son: ao norte, O Casal; ao sur, Seira; ao leste, linda co río Sar, delimitando o concello de Rois co de Padrón; e ao oeste, linda coa Eirexa. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 91 habitantes (40 homes e 51 mulleres).
Patrimonio
No centro de Lamego, disponse como lugar de recreación dun parque infantil, e no linde sur, atópase a praia fluvial. Na zona leste, aproveitando o caudal do río Sar, está o muíño do Cuncheiro, que é utilizado como local hostaleiro. No oeste está situada a igrexa parroquial, e cabe destacar tamén a construción da vía férrea do AVE, que atravesa Lamego.
Festividades
Algunhas das festividades e festas parroquiais son:
Michael Finley
Michael Howard Finley, nado o 6 de marzo de 1973 en Melrose Park, Illinois, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense.
Universidade
Finley xogou catro tempadas na Universidade de Wisconsin, converténdose no máximo anotador da historia de Wisconsin con 2.147, superando a Danny Jones na tempada 1994-95, o seu ano sénior. Foi nomeado All-American no seu tres últimas tempadas e durante a súa carreira fixo 18,7 puntos, 5,6 rebotes e 3,2 asistencias por partido. Como sophomore realizou a súa mellor tempada estatisticamente con 22.1 puntos, batendo a marca de máis puntos nunha tempada con 620 en total. Foi elixido no mellor quinteto da Big Ten Conference tanto como sophomore como sénior (primeiro Badger en selo desde John Kotz en 1941) e no segundo quinteto no seu ano júnior. É o único xogador na historia de Wisconsin en anotar máis de 500 puntos en tres campañas consecutivas e en 1993 foi nomeado Atleta Norteamericano Masculino do Ano.
NBA
Nos Mavericks continuaba sendo, con Nowitzki, o máximo artilleiro, ademais de realizar actuacións que lle converteron nun dos xogadores máis decisivos da liga cando o partido chega á hora de ser decidido. Por razóns financeiras, foi cortado polos Mavericks en 2005, converténdose en axente libre restrinxido e posteriormente, asinando por San Antonio Spurs. Na súa primeira tempada no equipo, foi eliminado dos playoffs en semifinais de conferencia polos seus antigos compañeiros de Dallas Mavericks, ao cabo subcampións da NBA. No seguinte ano foi campión.
Less Than Jake
Less Than Jake é unha banda estadounidense de ska punk procedente de Gainesville, Florida e formada en 1992. O grupo está composto por Chris DeMakes (voces, guitarra), Roger Manganelli (voces, baixo), Vinnie Fiorello (batería, letras), Buddy Schaub (trombón) e Peter "JR" Wasilewski (saxofón).
Less Than Jake publicou o seu álbum de estrea, Pezcore, en 1995, despois dunha serie de edicións independentes en 7". Os dous seguintes discos da banda, Losing Streak (1996) e Hello Rockview (1998), publicáronse a través dunha garn discográfica, Capitol Records, levando a un aumento da exposición do grupo. O quinto álbum de estudio, Anthem (2003), foi o seu traballo máis exitoso comercialmente ata a data.
No ano 2008 a banda fundou o seu propio selo, Sleep It Off Records, e publicou o seu sétimo traballo, GNV FLA. Recentemente editou os EPs Greetings from Less Than Jake (2011) e Seasons Greetings from Less Than Jake (2012). A finais do 2012 o grupo combinou ámbolos dous no álbum Greetings and Salutations.
Itararé, Santa Maria
Itararé é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Canário, Itararé, Loteamento Link, Possadas, Vila Bela Vista, Vila Bürger, Vila Felipe Menna Barreto, Vila Kruel, Vila Montanha Russa, Vila Nossa Senhora Aparecida, Vila Pércio Reis, Vila Popular Leste, Vila Popular Oeste.
Estudos de área
Os estudos de área (en inglés: area studies, en alemán: Regionalwissenschaft) ocúpanse da sociedade, cultura e historia dunha determinada rexión xeográfica, e tamén do seu idioma, literatura e análise lingüística. Ademais, a política representa un aspecto importantísimo a considerar dentro destes. Caracterízanse por unha forte interdisciplina; están considerados entre os estudos culturais.
Débense diferenciar dos estudos de área os estudos de filoloxía, como por exemplo as letras inglesas, que se ocupan fundamentalmente dos estudos de lingua e cultura inglesa.
En xeografía humana investíganse os estudos de área no relativo á xénese e evolución das rexións.
Campos de estudo
Os campos específicos de estudo varían de institución en institución, e de departamento en departamento, pero os máis usuais inclúen: Outros campos de estudo interdisciplinarios como os estudos da muller (chamados tamén estudos de xénero) e os estudos étnicos (por exemplo os estudos sobre mestizos, afroamericanos etc...) non se consideran parte dos estudos de área, aínda que se adoitan incluír nas discusións relativas aos mesmos.
Barcela, Barcela, Negueira de Muñiz
Barcela é un lugar da parroquia de Barcela, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo.
No ano 2009 tiña 3 habitantes, dous homes e unha muller, o que supón que este sexa o ano con maior poboación da década, xa que dende o 2000 ao 2003 o lugar estivo despoboado.
No 2021, permanecían 3 habitantes, e os 3 eran homes.
A Meana, Seira, Rois
A Meana é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
O Cepegal, Coruxou, Irixoa
O Cepegal é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Sobreguexe, Cecebre, Cambre
Sobreguexe é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 77 habitantes (39 homes e 38 mulleres).
Retículo
miniatura|300px|Ventre de vacún, partido en anacos para facer callos. Á esquerda recoñécese claramente un anaco de retículo O retículo é o segundo dos preestómagos dos animais ruminantes, unha víscera máis ou menos esférica, duns 8-10 litros de capacidade na vaca adulta, que se caracteriza polos pregamentos ou laminiñas que forma a súa mucosa debuxando unha retícula de campos cadrados, pentagonais e, maiormente, hexagonais, a modo das celas dun favo.
Descrición
O retículo sitúase entre o rume e o diafragma, apoiado sobre a cartilaxe xifoide do esterno. Dorsalmente, contacta co rume e co fígado; pola dereita, co calleiro; e pola esquerda, co diafragma. A forma é practicamente esférica, pero pode modificar considerablemente de forma e volume grazas á musculatura lisa das paredes.
Comunica anteriormente co rume mediante un ancho orificio (de 18 x 13 cm nos bovinos), e posteriormente co libro, mediante un orificio estreito en forma de fendedura.
Os pregamentos da mucosa son de alturas variables e inestensibles. En cada pregamento hai unha estrutura muscular de fibras lisas, en dirección lonxitudinal da crista. Na vaca, as celas que delimitan mostran no fondo outros pregamentos ou cristas máis baixas, que á súa vez delimitan outros espazos secundarios e máis pequenos. Na ovella, en lugar destas cristas aparecen pequenas prominencias lineais.
Tanto nos pregamentos como no fondo das celas hai pequenas papilas. Na zona máis próxima ó rume e ó suco esofáxico, as cristas son cada vez máis baixas e adoptan unha disposición lineal, sen confluír unhas coas outras para rematar converténdose en vilosidades.
Fisioloxía
No retículo continúase o proceso de trituración e mestura do contido estomacal que se iniciou no rume. As secrecións das papilas da mucosa deste órgano aumentan a fluidez dos alimentos e facilitan, así, as reaccións químicas da dixestión. Os movementos das paredes e a estrutura reticular conseguen que non pasen ó libro fragmentos de alimento de tamaño maior de 1–2 mm e sen predixerir.
O continuo intercambio dos contidos do retículo e do rume leva a considerar ámbalas vísceras dunha forma unitaria, denominada complexo "retículo-rume".
Nomes populares
Aparece na bibliografía cos nomes populares de bonete (que é un castelanismo) ou barrete (un lusismo), nomes derivados da forma esférica desta víscera. Tamén se recolleron nomes como crespiña e redeiriña.
Paulino Carballo del Río
Paulino Carballo del Río, nado en Carballido (Cea, Vilagarcía de Arousa) o 17 de maio de 1903 e finado en Paradela (Meis) o 17 de xuño de 1937, foi un canteiro e político galego.
Traxectoria
Veciño de Cea. Emigrado na República Arxentina, ao retornar foi canteiro en Cea. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 actuou co seu medio irmán José Gerardo del Río Villanueva como enlace cos fuxidos no monte Xiabre. O 14 de xuño de 1937 subiu ao monte con Gerardo para entregarlle un paquete e unha nota a José Torrado Herbón que lles fixera chegar a súa nai Rosario Herbón Galán, por medio da sobriña de Paulino, Carmen Carballo. Foron detidos por unha patrulla das milicias mandadas polo capitán Bernal que facían unha batida no monte Xiabre, con máis dun cento de efectivos entre militares, falanxistas e corpos de seguridade. Foron encarcerados no cuartel da Garda Civil de Vilagarcía de Arousa e torturados. Co pretexto do seu traslado a Pontevedra, foi asasinado co seu medio irmán Gerardo del Río polo sarxento da Garda Civil do posto de Vilagarcía, Desiderio Camacho, nas Raposeiras, preto de Vilanoviña na parroquia de Paradela o 17 de xuño de 1937. O párroco de Paradela non consentiu que fosen soterrados en sagrado e quedaron sepultados en paralelo ao muro de peche do adro. Na primeira década do século XXI os seus restos foron trasladados ao cemiterio de Cea.
Sobreiral do Arnego
O Sobreiral do Arnego é unha área forestal no val do río Arnego formada principalmente por sobreiras (Quercus Suber), especie propia dun clima máis suave que logrou prosperar grazas ás condicións climatolóxicas que presenta este enclave. No curso do río Arnego e no val de Carmoega dáse un microclima específico con temperaturas mornas ao longo de todo o ano, que resulta ser un hábitat propicio para as sobreiras. É un espazo natural declarado Zona especial de conservación (ZEC) dentro da Rede Natura 2000.
Descrición
Ten unha extensión de 1537 ha e abarca os concellos de Agolada, Lalín e Vila de Cruces. Esténdese polas ladeiras do treito medio e inferior do val do río Arnego ata a súa desembocadura no encoro de Portodemouros, no río Ulla.
Configúrase como principal masa forestal representativa da fraga atlántica con influencia mediterránea presente na conca do río Ulla. Como especies máis representativas destacan o carballo e a sobreira. Tamén ao longo do río hai presenza de amieiros. A zona acolle unha fauna rica e diversa na que está presente un amplo abano de especies asociadas a áreas de mato e bosque de ribeira.
Nesta área está a praia da Ponte Vilariño, cunha área de recreo e un manancial de augas termais entre as ruínas dun antigo balneario.
Exposición a riscos
O sobreiral está amparado polas medidas de protección asociadas ás figuras da Rede Natura 2000 e os LIC. Tamén se aprecia o traballo desenvolvido pola chamada rede de custodia Ulloa-Arnego. Aínda así, persisten as ameazas a este contorno. Por unha banda o proxecto -actualmente paralizado- de construción de varios encoros que anegarían boa parte do sobreiral. Por outra banda, as sobreiras presentaron diversas doenzas a consecuencia do contaxio a través das ferramentas dos recolectores de cortiza.
Martelo
A forma básica do martelo consiste dun mango ou cabo (comunmente de madeira) cunha cabeza pesada (comunmente de metal) no seu extremo. Os martelos son utilizados en diferentes profesións e é unha das ferramentas básicas xunto co coitelo.
Historia do martelo
Os primeiros martelos datan da Idade de Pedra do ano 8000 denantes da era común; estes martelos constaban dunha pedra atada a un mango con tiras de coiro. Máis tarde, no ano 4000 a. e. c., co descubrimento do cobre, os romanos comezaron a fabricar a cabeza dos martelos con este material. Despois, no ano 3500 a. e. c., durante a Idade de Bronce fabricáronse con este material. Tempo despois apareceron os martelos con orificios para o mango.
Arturo Casas
Arturo Casas Vales, nado na Coruña o 21 de febreiro de 1958, é un teórico da literatura licenciado en Filoloxía Hispánica e Galego-Portuguesa, ademais de doutor en Filoloxía Hispánica, poeta, tradutor e ensaísta.
Traxectoria
Como investigador atendeu varios campos, entre os cales se atopan a obra de Rafael Dieste e os seus núcleos de acción cultural e política, o pensamento estético-literario contemporáneo, a teoría do poema, a intervención e o acto críticos, os estudos sistémicos, a metodoloxía da historia literaria e a poesía do século XX, con especial atención á galega nos períodos 1916-1936 e 1976 en adiante. Imparte clases de teoría da literatura e literatura comparada na USC.
Foi membro fundador e primeiro director do Centro de Investigación de Procesos e Prácticas Culturais Emerxentes, (CIPPCE), constituído por oito grupos de investigación da USC. É membro do Comité de Coordinación da rede internacional "Poetics of Resistance". Co Grupo Alea de Análise Poética (GAAP) e o Consello da Cultura Galega activou a base de datos e repositorio dixital poesiagalega.org, centrado no estudo da poesía galega dos séculos XIX, XX e XXI. Coordina grupos de traballo sobre poesía non lírica en perspectiva teórico-comparada e sobre a innovación da Historia literaria galega. É membro da Sección de Crítica literaria da AELG.
Entre setembro de 2008 e setembro de 2009 mantivo aberto o blog Lándoas. É un dos autores da base de datos do dicionario de termos literarios do Equipo Glifo.
Delia
Delia é un nome feminino, procedente do grego, xentilicio de Delos. Pode referirse a:
A Peroxa, Seira, Rois
A Peroxa é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Fernando Virgós Pintos
Traxectoria
Fillo de Leoncio Virgós Guillén, farmacéutico e médico santiagués. Estudou o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela. Fixo Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1921-1926). En 1928 aprobou en Madrid as oposicións a inspector de sanidade municipal. En 1930 exercía como médico en Meis; tamén exerceu en Caldas de Reis e Vilagarcía de Arousa. En 1940 foi nomeado vogal do colexio médico provincial.
Vida persoal
Casou con María del Rosario Cea Rey, e foi pai de María del Rosario, Fernando Javier e María Teresa Virgós Cea.
Nitro (cadea de televisión)
Nitro foi unha canle de televisión española privada, de ámbito nacional, que emitía en dixital e operada por Atresmedia que emitía a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago R, ONO, Canal+, Euskaltel e Imagenio en España. Comezou as súas emisións o 23 de agosto de 2010 e cesounas o 5 de maio do 2014. A programación estaba orientada ao público masculino. A canle está orientado ao público masculino, con series que tiveron éxito na súa emisión na cadea matriz (Antena 3), redifusións, espazos de produción propia, humor, deporte, como a Fórmula 1 e Pelota vasca e cine.
Historia
As súas emisións en probas comezaron o 2 de agosto de 2010 ás 8:00 (UTC+2). Durante 3 semanas, Nitro emitiu un bucle continuo co avance da súa programación. O 23 de agosto de 2010 ás 13:30 pasadas comezaron as súas emisións regulares coa emisión da serie Pacific Blue.
O 20 de agosto de 2010 a canle incorporouse ao dial 43 do operador de pago ONO, aínda co seu bucle de probas, pois non inicio emisións ata o luns 23 de agosto de 2010 ás 13:30h.
O 12 de maio de 2011 estrea en televisión en primicia mundial a serie de 13 episodios Justicia extrema, protagonizada e dirixida por Steven Segal.
O 14 de xullo de 2011 a canle incorporouse ao dial 97 do operador de pago Canal+.
O 16 de agosto de 2011 a canle incorporouse ao dial 36 do operador de pago Imagenio.
Fin das emisións
A canle cesou as súas emisión o 5 de maio do 2014, como consecuencia dunha sentenza xudicial do Tribunal Supremo que anulou a concesión de nove canles da TDT, debido a que foron outorgadas sen o preceptivo concurso público que rexe a Lei Audiovisual.
Audiencias
* Máximo histórico. | ** Mínimo histórico.
Shusaku Endo
Traxectoria
Viviu os seus primeiros anos na China, logo da separación dos seus pais en 1933 regresou coa súa nai a Toquio, e converteuse ao catolicismo, a fe da súa nai, en 1934. Estudou literatura francesa nas Universidad de Keiō e de Lión, licenciouse en 1953 e aínda que nos seus anos de estudante comazara a escribir artigos de crítica literaria, as súas primeiras novelas apareceron en 1955, O home branco e O home amarelo.
Os seus libros reflicten moitas das súas experiencias de infancia, o que inclúe o estigma de ser diferente, e en moitos dos seus libros o seu catolicismo adquire un papel central, frecuentemente compárase a súa obra coa de Graham Greene polos conflitos morais que viven os seus protagonistas e pola escrita psicolóxica das súas novelas.
Santiago Casares
O nome de Santiago Casares pode referirse a:
Mikhail Bakhtin
Mikhail Mikhailovich Bakhtin (en Михаи́л Миха́йлович Бахти́н), nado en Orel o 17 de novembro de 1895 e finado en Moscova o 7 de marzo de 1975, foi un pensador, filósofo, crítico literario e semiólogo ruso que tivo unha influencia significativa no pensamento occidental en teoría literaria, ética, filosofía da linguaxe e como teórico da cultura e arte europea.
Traxectoria
Bakhtin medrou en Vilnius e Odesa, estudou filoloxía e literatura clásica na Universidade de San Petersburgo. Xa en 1918 Bakhtin comezou a formar a súa propia escola de pensamento, nesa data formáronse o que se deu en coñecer como o círculo Bakhtin, e que eran xuntanzas de intelectuais que compartían gran variedade de intereses como a filosofía alemá, a física contemporánea, e cuestións significativas na vida social e máis especificamente na creación artística, poñendo en valor o xeito que a linguaxe rexistraba os conflitos entre os grupos sociais. Os seus escritos inspiraron especialistas que traballaron en diferentes campos (marxismo, semiótica, estruturalismo, crítica relixiosa) e máis en disciplinas tan diversas como crítica literaria, historia, filosofía, antropoloxía e psicoloxía. Malia que Bakhtin participou nos debates sobre estética e literatura que tiveron lugar na Unión Soviética da década de 1920, a súa posición non se coñecería ben ata que o redescubriron os eruditos rusos da década de 1960, xa que debido á purgas de Stalin arrestárono en 1929 pasando os seis anos seguintes desterrado en Kustanai (Casaquistán). Durante o ano 1929 e mentres permanecía detido nun hospital editouse o primeiro libro que publicaba co seu nome, ПРОБЛЕМЫ ТВОРЧЕСТВА ДОСТОЕВСКОГО ("Problemas na arte de Dostoievski") e foi precisamente a súa reedición en 1963 a que marcaría o seu redescubrimento.
Prismas de xeo
miniatura|250x250px|Prismas de xeo en Inari, [[Finlandia. Humidade relativa: arredor do 80%, temperatura: ca. −16 °C.]] Os prismas de xeo, tamén chamados po de diamante, están constituídos por cristais de xeo con forma de agullas ou láminas, tan pequenos que semellan estar suspendidos no aire. Estes cristais poden caer dunha nube ou do ceo despexado.
Este fenómeno meteorolóxico tamén se coñece simplemente como cristais de xeo e infórmase no código METAR como IC. O po de diamante fórmase xeralmente baixo ceos que doutra maneira estarían despexados ou case despexados, polo que ás veces chámaselle precipitación de ceo despexado. O po de diamante obsérvase con maior frecuencia na Antártida e o Ártico, mais pode ocurrer en calquera lugar cunha temperatura moi por debaixo o punto de conxelación. Nas rexións polares da Terra, o po de diamante pode persistir durante varios días sen interrupción.
Percy Bysshe Shelley
Percy Bysshe Shelley, nado en Horsham o 4 de agosto de 1792 e finado no golfo de La Spezia o 8 de xullo de 1822, foi un poeta romántico inglés, un dos mellores poetas líricos da literatura inglesa e un dos máis influentes.
Educación
En 1811 de forma anónima publicou dous panfletos The Necessity of Atheism e Poetical Essay on the Existing State of Things (reedescuberto en 2006, de carácter antibélico e antimonárquico) ,que chamou a atención da administración da universidade polo que tivo que comparecer diante dela. A súa negativa a repudiar a autoría dos panfletos resultou na súa expulsión de Oxford o 25 de marzo de 1811, xunto con Hogg. Shelley tivo a oportunidade de reintegrarse na vida universitaria, despois da intervención de seu pai, pero a negativa a renegar dos seus puntos de vista levou ao enfrontamento co seu pai.
Vida axitada
Catro meses despois da súa expulsión, Shelley con dezanove anos largou secretamente a Escocia con Harriet Westbrook, de dezaseis anos e filla de John Westbrook, o propietario dun café de Londres, casando o 28 agosto de 1811, a parella tivo dúas fillas. Shelley convidou ao seu amigo Hogg á súa casa, mesmo compartindo a dona, segundo os seus ideais do amor libre, mais o rexeitamento de Harriet obrigouno a abandonar o proxecto de matrimonio aberto. Marchou a Lake District coa intención de escribir pero o seu interese polos acontecementos políticos, fixo que volvera a vista cara a Irlanda, interesándose activamente polas miserentas condicións dos traballadores dublineses e dedicouse ao propagandismo político, logrando a hostilidade das autoridades.
Shelley e Mary
Nos dous anos seguintes, Shelley escribiu e publicou Queen Mab: A Philosophical Poem, no que se apreza a influencia do filósofo inglés William Godwin, e expresa moita da filosofía radical deste. Dende 1812 sufría ataques nerviosos, que acalentaba con doses de láudano comezou a atravesar fases caracterizadas por alucinacións reais. Neste período realizou unha serie de viaxes, o máis significativo foi o que fixo a Irlanda, no que realizou propaganda contra o dominio inglés e o catolicismo. De volta a Inglaterra o matrimonio con Harriet empezou a deteriorarse, pasando moito tempo na casa de Godwin e na súa librería de Londres, onde coñeceu a Mary, filla de Godwin e de Mary Wollstonecraft, feminista que morrera ao nacer Mary.
O radicalismo de Percy Shelley, e sobre todo as súas ideas económicas adquiridas pola lectura do tratado Political Justice (1793) de Godwin, contribuíron a arredarse da súa familia aristocrática e non puidese acceder ao patrimonio familiar, razón pola que, logo de meses de promesas, non puido pagar as súas débedas con Godwin e este sentiuse traizoado polo seu discípulo.
Acampada
miniatura|dereita|[[Tenda de campaña nunha acampada ao aire libre.]]
Percy Bysshe Shelley
Shelley e Mary
Godwin rexeitou a unión de Mary e Pery e intentou impedila pero o 28 de xuño 1814 a parella marchou a Francia, coa medio irmá de Mary, Claire Clairmont estivo un tempo en Suíza e por mor da falta de cartos decidiron volver a Inglaterra, aportando en Gravesend, na costa inglesa de Kent o 13 de setembro de 1814. Tres anos máis tarde, en 1817 publicouse o diario desta viaxe co título de History of Six Weeks' Tour through a Part of France, Switzerland, Germany, and Holland, with Letters Descriptive of a Sail round the Lake of Geneva, and of the Glaciers of Chamouni. En outono de 1815 establecéronse en Londres e Percy escribiu a alegoría en verso Alastor, or The Spirit of Solitude, considerado o seu primeiro gran poema. A súa situación volveuse complicada, Mary estaba embarazada e seu pai negábase a axudarlles polo que vivían con dificultades económicas, mesmo tendo Percy que arredarse da casa para evitar os acredores. As cartas dos amantes neste período revelaban o seu pesar a causa da separación forzosa.
Acampada
Unha acampada (do inglés camping), é unha actividade polo xeral ao aire libre que implica pasar unha ou máis noites nunha tenda, carpa ou autocaravana, habitualmente co gallo de se achegar á natureza. Non obstante existen acampadas con outros fins, en medio da civilización ou mesmo baixo teito como é o caso dos refuxiados por catástrofes naturais ou incluso de manifestantes. Así mesmo, nos concertos cunha duración de varios días é frecuente a existencia dun espazo adxacente que se acorda habilitar como lugar para a acampada.
Percy Bysshe Shelley
Shelley e Mary
A perda da filla que esperaba levou a Mary á depresión mais tras a morte do avó de Persy e a mellora da súa situación financeira a parella pasou un período de vacacións en Torquay e deseguido alugou unha casa de dous andares en Bishopsgate, próxima ao parque de Windsor. Nesa época escribiu o seu poema Alastor e o 24 de xaneiro de 1816 naceu o segundo fillo de Mary e Percy, ao que lle puxeron William.
Segundo matrimonio
miniatura|Mary Shelley Tras a súa volta a Londres en setembro marcharon a Bath. O 10 dicembre morreu, Harriet, a muller de Percy, afogada no lago Serpentine Lake, en Hyde Park. Percy e Mary casaron o 30 de decembro de 1816 na igrexa de San Mildred de Londres
Viaxe a Italia e pasamento
Nos seguintes catro anos viviu en Venecia, Livorno, Lucca, Este, Roma, Nápoles, Florencia e Pisa. A súa última residencia foi Vila Magni en San Terenzo, no concello de Lerici (La Spezia). Shelley e Mary perderan dous dos tres fillos en Italia, primeiro Clara Everina e despois William; sobrevivindo só o fillo nado en Florencia, Percy Florence. Os anos en Italia foron intensos do punto de vista intelectual e creativo. Percy escribiu a maior parte dos seus grandes poemas e traduciu a Platón. O 8 de xullo de 1822 Percy e o seu amigo Edward Williams saíron a navegar acompañados polo mariño Charles Vivian. Nunca máis se soubo deles.
Aldea
Aldea de [[Santa Mariña, Graba, Silleda|Santa Mariña na parroquia de Graba, concello de Silleda|miniatura]] Unha aldea ou lugar é unha división xeográfica correspondente a unha unidade de poboación. As aldeas integran a parroquia e estas o concello, e están constituídas polos barrios ou lugares.
Cita de Castelao sobre as aldeas en Sempre en Galiza:
miniatura|Aldea de [[O Cancelo, Baredo, Baiona|Cancelo, na parroquia de Baredo, no concello de Baiona.]] Demograficamente, Galicia caracterízase pola súa alta taxa de dispersión demográfica, o que, xunto a un elevado número de poboacións, fai que un 50% das entidades de poboación de España se atopen en Galicia, ocupando só o 5,8% da superficie total. Así, calcúlase que en Galicia existen un millón de topónimos e microtopónimos a maioría destes ligados a aldeas e lugares espallados por toda a xeografía do país. Outros expertos elevan este número ata uns tres millóns, é dicir, Galicia conta con máis topónimos que habitantes.
Nas últimas décadas Galicia vén sufrindo unha sangría de poboación rural que marcha cara as cidades, quedando a miúdo as aldeas do rural baleiras. Segundo o Instituto Galego de Estatística (IGE), no ano 2007 o país tiña 1.261 lugares abandonados (sen un só habitante censado); no ano 2006 eran 1.183; en 2000 apenas superaban o millar. Ademais hai uns 1.700 lugares que só contan con un a tres veciños.
O Volteiro, Cecebre, Cambre
O Volteiro é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 35 habitantes (20 homes e 15 mulleres).
Prepucio do pene
miniatura|Prepucio retraído. miniatura|250px|Anatomía masculina. O prepucio do pene é a pel que recobre a glande do pene.
Anatomía do prepucio do pene
O prepucio é unha dobra cilíndrica de pel, que pola cara externa presenta epitelio queratinizado e pola cara interna que está en contacto coa glande é unha mucosa de epitelio menos queratinizado. O prepucio e a glande están unidos entre si por unha dobra medio anterior chamada freo do pene e en toda a súa circunferencia posterior polo suco balanoprepucial. A circunferencia anterior do prepucio corresponde co bordo libre do prepucio e denomínase orificio ou anel prepucial.
Entre a glande e o prepucio existe unha cavidade virtual, a chamada cavidade do prepucio. En casos de falta de hixiene, nesta zona pode formarse unha substancia chamada esmegma.
A lonxitude do prepucio varía moito segundo os individuos. Unhas veces prolóngase até o vértice da glande e supera por diante do pene unha especie de vestíbulo. Isto é o que ocorre na maioría dos nenos até a puberdade. No adulto pode persistir esta disposición, ou retraerse parcial ou totalmente.
Funcións do prepucio do pene
O prepucio ten catro funcións:
Salem
O topónimo Salem pode referirse a:
Lamont Mack
Traxectoria
Nado en Chicago, Illinois, na Universidade de Angelina en Lufkin, Texas foi elixido Junior College All-American e clasificado como o vixésimo primeiro mellor xogador universitario júnior. Posteriormente, entre 2007 e 2009, xogou para os Charlotte 49ers mentres estudaba Dereito penal. Na súa primeira temporada fixo unha media de 15,6 puntos por encontro, mellorando de xeito destacábel durante a segunda parte da temporada. Tras acabar o seu periplo universitario continuou a súa carreira baloncestística en Europa, onde xogou nas principais ligas do continente como a A1 Ethniki (Grecia), a Serie A (Italia), a Basketball Bundesliga (Alemaña), a ACB (España), a Pro A (Francia) ou a Liga do Adriático, así como en competicións continentais como o EuroChallenge.
Milstar
miniatura|256px|Representación dun satélite Milstar. Milstar (Military Strategic and Tactical Relay) é unha familia de satélites de comunicacións militares dos Estados Unidos.
Características
Milstar é unha familia de satélites de comunicacións militares deseñados para proporcionar comunicacións resistentes a interferencias. O programa Milstar está dirixido polo Centro do Espazo e de Mísiles da Forza Aérea dos Estados Unidos. Hai dúas series de satélites dentro da familia Milstar. A estrutura dos satélites das dúas series é similar, cunha forma característica de tres caixas unidas das que sobresaen antenas e os paneis solares. Os satélites Milstar foron sucedidos polos satélites AEHF.
Milstar 1
Lanzáronse dous Milstar da serie 1 en 1994 e 1995. A carga útil permitía comunicacións seguras e robustas a baixa velocidade e manter conexión entre satélites para non ter que depender de estacións de comunicacións terrestres. Os satélites tiñan unha masa duns 4500 kg e foron lanzados mediante foguetes Titan 4 a órbitas xeoestacionarias.