cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
National Hockey League
Penalizacións
Hai excepcións á regra que di que un equipo non pode substituír o xogador durante unha infracción: nas pelexas, nas que hai dous xogadores implicados, acabará con ambos os xogadores expulsados durante cinco minutos, pero as penalizacións non afectarán os equipos (continuarán cinco contra cinco), a menos que o xogador é acusado de provocar a pelexa, polo que se engadirán á súa outra sanción dous minutos adicionais de exclusión (Instigator).
Tamén existen sancións excepcionais de dez minutos a condutas antideportivas (Game Misconduct) como infraccións continuadas, discutir cun árbitro ou tentar incumprir sancións.
Trofeos e galardóns
miniatura|175px|dereita| A [[Stanley Cup no Salón da Fama do Hockey]] miniatura|175px|Os trofeos de NHL en [[Vancouver.]] A National Hockey League entrega unha gran cantidade de trofeos cada ano; algúns a equipos e outros aos xogadores.
Salón da Fama do Hockey
Os xogadores poden ser votados para entrar no Salón da Fama do Hockey tres anos despois do seu último partido como profesional. Se na súa carreira o xogador foi proposto en varias ocasións, devandito período será eliminado. De todos os xeitos, só 10 xogadores foron homenaxeados desta maneira. En 1999, Wayne Gretzky converteuse no último xogador en serlle eliminado a restrición de tres anos. Despois da investidura de Gretzky a NHL declarou que sería o último xogador en serlle omitida esta restrición.
O Comisionado e os Presidentes da NHL
O Comisionado da NHL é o cargo oficial máis alto da competición desde 1993. Antes deste ano, este privilexio era para o Presidente. O nome do cargo foi substituído para unificar a terminoloxía co resto das grandes ligas deportivas de Norteamérica.
A NHL: unha liga internacional
A NHL elixe xogadores de todo o mundo. Desde a 90 a liga tentou promocionarse en Europa por medio de anuncios, medios audiovisuais e revistas. A liga detén voluntariamente a súa tempada para que os seus xogadores poidan xogar os Xogos Olímpicos de Inverno e poidan representar aos seus respectivos países. A liga ten unha forte maioría canadense; a porcentaxe de xogadores canadenses descendeu lentamente nos últimos 25 anos ao mesmo tempo que aumentou a presenza de americanos e a chegada de europeos. O club máis internacional son os Montreal Canadiens con xogadores de 10 países distintos.
Seguimento nos medios audiovisuais
No Canadá, os partidos da NHL son televisados a nivel nacional pola CBC e TSN. Os partidos rexionais son retransmitidos tamén por numerosas cadeas e emisoras locais. Os partidos son retransmitidos en francés polo "Réseau des sports" (RDS). O programa "Hockey Night in Canada" (Noite de Hockey no Canadá), é emitido os sábados pola noite na CBC, desde 1952. Durante as eliminatorias polo título, dita cadea emite todos os partidos nos que participan equipos canadenses. TSN retransmite os outros partidos das series no seu tres primeiras roldas eliminatorias.
Nos Estados Unidos, os partidos da NHL son emitidos a nivel nacional pola Outdoor Life Network (OLN) e a National Broadcasting Corporation (NBC). A NBC substituíu ao anterior propietario dos dereitos, ABC, e renovou o contrato de dereitos de emisión coa NHL, mentres que a OLN substituíu á ESPN no sector por cable, a pesar de ter 20 millóns menos de telespectadores que o segundo dos operadores.
No Canadá, no primeiros catro enfrontamentos da final pola Stanley Cup, a CBC promedió 2,63 milliones de espectadores, mentres que RDS só a 346.000. Nos Estados Unidos as audiencias descenderon con motivo de que os finalistas pertencesen a rexións dos denominados "mercados menores" (rexións que tradicionalmente non tiveron na súa maioría afección polo hockey, que se incorporaron recentemente á liga ou que posúen unhas medias de asistencias aos pavillóns relativamente baixas) e ao país veciño do Canadá.
A Ferraría, Naraío, San Sadurniño
A Ferraría é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Hula hoop
O hula hula ou hula hoop é un xogo que consiste en facer virar un aro ao redor da cintura ou doutro membro do corpo como brazos ou pernas.
Historia
A historia do hula hula remóntase á Antiga Grecia, cando existían xa aros metálicos e de madeira cos cales se exercitaban e recreaban tanto nenos como adultos. Os materiais tradicionais para os aros incluíron sarmientos e herbas. Os aros foron inventados en Exipto fai ao redor de 3000 anos.[cita requirida] En Grecia antiga o seu uso foi recomendado para perder peso. No século XIV a práctica con aro era popular en Inglaterra e os médicos culpáronlle de ataques ao corazón e dislocacións de costas. A palabra hula foi agregada a comezos do século XVIII cando mariñeiros que visitaron Hawai notaron a semellanza entre o movemento do corpo na danza «hula» (que se bailaba nas illas) e o movemento ondulado do corpo que se fai para  balancear o aro (traducido como hoop); de alí provén a transformación do concepto Aro a tomar o nome de hula hoop.
En 1957, o aro foi reinventado por Richard Knerr e Arturo Melin, que fundaran a compañía chamada Wham-Ou nun garaxe de Los Ángeles en 1948 para comercializar o lanzador Wham-Ou (inventado orixinalmente para lanzar anacos de carne ao aire, un dispositivo de adestramento para os falcóns). A idea veu dun californiano que visitara Australia que informou a Knerr e Melin sobre os nenos que viraban aros de bambú ao redor da cintura en clase de ximnasia. Os novos e agora chamados hula-hoops ao tomar tal nome, foron creados con Marlex, un plástico duradeiro recentemente inventado (onde o aro axudou como lanzamento para a produción de Marlex). O hula hoop coñécese hoxe como o capricho máis grande e proveitoso dos anos 1950.
Knerr e Medlin non podían patentar o seu re-invención sumamente proveitosa, pois estivera en uso durante miles de anos. Que a fabricación do dispositivo fóra dun novo material non resolveu os requisitos de orixinalidade da patente. Podían en gran parte, con todo, protexer a súa marca de produto o hula hoop, un nome tan ligado ao xoguete que os nenos apenas estaban interesados en calquera outra marca de aro plástico.
Despois de que o aro fose lanzado en 1958, Wham-Ou vendeu máis de 100 millóns de unidades en dous anos.
Figueiroa, Arzúa
San Paio de Figueiroa é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2013 tiña 66 habitantes (37 homes e 29 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 90 habitantes.
Thr!!!er
Thr!!!er (estilizado como THR!!!ER) é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de dance-punk !!!, publicado o 29 de abril de 2013 a través do selo Warp Records.
O título é unha referencia ao álbum de Michael Jackson Thriller, que o guitarrista Mario Andreoni describiu como "sinónimos cunha marca de auga de artista(s) e/ou de xenero(s)".
Batalla de Dien Bien Phu
A batalla de Dien Bien Phu (en francés Bataille de Diên Biên Phu; en vietnamita: Chiến dịch Điện Biên Phủ) foi o encontro bélico decisivo da Primeira Guerra de Indochina, librada entre forzas francesas do Corpo Expedicionario do Extremo Oriente (que incluía tropas da Lexión Estranxeira e doutros países coloniais franceses), e forzas comunistas vietnamitas revolucionarias do Viet Minh. A batalla ocorreu entre marzo e maio de 1954, culminando cunha derrota contundente dos franceses.
A batalla significou a vitoria do xeneral Giap, o 7 de maio de 1954. Como consecuencia Francia abandonou a parte norte do Vietnam (o Tonquín), logo do asinamento dos acordos de Xenebra en xullo de 1954, que ademais instauraron a partición do país ao longo do paralelo 17º.
Alan Walker
Alan Walker, nado en Leicester en 1938, é un antropólogo británico especializado en paleoantropoloxía. Reside nos Estados Unidos dende 1973.
Traxectoria
Profesor de antropoloxía na Pennsylvania State University, estudou os lémures de Madagascar e dos primates de África Oriental, colaborou con Richard Leakey na busca de fósiles no lago Turkana e descubriu o cranio negro (KNM-WT 17000), un dos poucos fósiles coñecidos do Paranthropus aethiopicus e estudou o fósil coñecido como neno de Turkana (KNM-WT 15000). Tamén realizou investigacións, coa súa muller, sobre o Procónsul, primate do Mioceno inferior.
Vanessa Veiga
Vanessa Veiga Comesaña, nada en Gondomar o 10 de xullo de 1979, é unha atleta galega.
Traxectoria
Especializada en cross e no medio fondo, como atleta en categoría júnior xa participara nos Mundiais de cross de 1998 en Marrakech, onde finalizara no posto 35º da categoría júnior. Aínda adestrando en Vigo pertencía ao club Valencia Terra i Mar. En 2003 deixou o atletismo para dedicarse á súa familia e ter tres fillos.
En 2010 regresou á práctica atlética, desta vez orientada ao gran fondo e clasificouse de 11ª no campionato de España de cross. En 2011 converteuse na campioa de España de medio-maratón, e logo de maratón ese mesmo ano en Castelló de la Plana e conseguiu a marca mínima para participar nos Xogos de Londres.
O seu primeiro adestrador foi Alfonso Ortega, mentres que o actual é Julio V. Rey del Arco, que ademais é o seu sogro. O seu club en 2011 era o zaragozano Club Atletismo Adidas.
Movemento Revolucionario Túpac Amaru
miniatura|Bandeira do MRTA
O Movemento Revolucionario Túpac Amaru (en español, Movimiento Revolucionario Túpac Amaru, MRTA) foi un grupo revolucionario marxista de carácter armado activo no Perú desde os primeiros anos da década de 1980 ata 1997 e un dos principais contendentes no conflito armado interno no Perú.
O seu primeiro dirixente foi Víctor Polay Campos (camarada "Rolando"), ata o seu arresto en 1992 e de seguido asumiu o mando Néstor Cerpa Cartolini (camarada "Evaristo") ata que morreu en 1997. O seu nome venlle de Túpac Amaru II, un líder rebelde do século XVIII que se considerou descendente de Túpac Amaru, o derradeiro dirixente dos Incas. MRTA tivo a consideración de organización terrorista polo goberno peruano, o departamento de estado norteamericano e o Parlemento Europeo. Na súa época de maior apoxeo tivo varios centos de membros activos que tiñan como meta o establecemento dun estado socialista e liberar o país de todos os elementos imperalistas.
Barbarroxa (filme)
Barbarroxa (赤ひげ) é un filme xaponés de 1965 dirixido por Akira Kurosawa. Conta a relación entre un doutor e o seu novo aprendiz. O filme está baseado na colección de historias curtas Akahige shinryōtan (赤ひげ診療譚) de Shūgorō Yamamoto. A novela de Fiódor Dostoievski Humillados e ofendidos achegou a fonte para unha subtrama sobre unha moza, Otoyo (Terumi Niki), que é rescatada dun bordel. O filme céntrase no problema da inxustiza social e explora dous dos temas favoritos de Kurosawa, o humanismo e o existencialismo.
Segunda división española 1972/73
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Lista de orquídeas de Galicia
miniatura|Abelleira común. A seguinte é unha lista alfabética das orquídeas silvestres que se atopan en Galicia.
En Galicia as áreas de maior interese son as seguintes: comarca de Valdeorras, Folgoso do Courel-Pedrafita do Cebreiro, areais costeiros, Monforte de Lemos-Bóveda e a confluencia dos ríos Bibei-Sil-Navea.
Lista alfabética de nomes científicos
En Galicia están catalogadas 40 especies de orquídeas que se distribúen polo seu territorio atendendo ás condicións de clima, solo e tipo de vexetación de cada lugar.
Estrela vermella
miniatura|200x200px|Estrela vermella A estrela vermella de cinco puntas é un importante símbolo ideolóxico e relixioso que ten sido empregado con diferentes propósitos, como en emblemas nacionais, bandeiras, monumentos, ornamentos e logos.
Ponte de Toralla
A ponte de Toralla é unha ponte de formigón situada no lugar de Toralla, na parroquia de Coruxo, no concello de Vigo, que une a Illa de Toralla coa praia do Vao. Está formada por un taboleiro de formigón duns 500 metros de longo cuns 18 pares de piares de formigón armado de 10 metros de altura.
Historia
A mediados do século XX, a sociedade denominada Toralla, S.A. ten por obxecto a adquisición, tenza e realización de bens inmobles na illa de Toralla, Canido, Vigo, incluíndo neste a construción e explotación en réxime de concesión administrativa, peaxe ou por calquera outro procedemento, de pontes, camiños e de centros de turismo, deporte ou lecer. De acordo co seu obxecto social Toralla, S.A. constrúe unha ponte dende a praia do Vao até a illa, logo da obtención da correspondente concesión administrativa por 99 anos.
Por Orde ministerial do 21 de xuño de 1990 do Ministerio de Medio Ambiente revisouse a concesión da ponte outorgada a Toralla, S.A. que mantendo o uso privado desta, se fai compatíbel co seu uso público o que permitiu a partir dese momento o acceso peonil ás dúas praias públicas existentes na illa de Toralla, polo que hoxe, un terzo da illa é pública pois pertence á Universidade de Vigo por concesión administrativa do Ministerio de Medio Ambiente con data de xaneiro de 2004.
No verán do ano 2000, ante as deficiencias estruturais producidas pola deterioración das pezas de formigón armado causadas pola acción do mar lévase a cabo unha reparación total da ponte cun custo de 59 millóns de pesetas.
A ponte hoxe
Toralla, S.A. segue ocupándose do mantemento e limpeza da ponte. O estado das beirarrúas da ponte é bastante deficitario.
A ponte utilízase frecuentemente durante o día para pasear e pescar. Na época do verán, énchese de bañistas que se dirixen ás dúas praias da illa. Pola noite convértese nun grande escenario dedicado á pesca, pola cantidade de xardas, chocos, luras, agullas e outras especies.
Dende hai xa varios anos os máis novos encontraron na ponte un entretemento perigoso consistente en lanzarse á auga dende a varanda desta e volver nadando á praia do Vao, actividade que desde o verán do 2009 prohibiu o Concello de Vigo e instalou dous sinais á entrada da ponte. Con todo, os mozos seguen a saltar.
Panqueixo
Para a flor amarela tamén chamada panqueixo ver o artigo: Cáncaro.
O panqueixo, herba dos dentes ou herba dos montes (Capsella bursa-pastoris) é unha planta herbácea anual da familia das brasicáceas. Planta comestible, consómense en ensalada as súas follas tenras, que son de pequeno tamaño e con forma de corazón. Tamén se utiliza tradicionalmente como planta medicinal pola súa capacidade para controlar as hemorraxias. miniatura|esquerda
Usos
Xa en 1542, comentando De materia medica de Dioscórides o doutor médico Andrea Mattioli da Siena recomenda Capsella bursa-pastoris "contra as hemorraxias e perda contiosas de sangue". Na antiga Castela (España) sábese da súa utilización polas mulleres para cortar hemorraxias producidas polo ciclo menstrual.
Aínda que en infusión o seu gusto é moi desagradábel, actualmente, algunhas casas comerciais de medicina naturista utilízana como tratamento sintomático das menorraxias e metrorraxias, cultivándose para este fin.
Coñecida dende a antigüidade, foi moi usada na Idade Media, citada por Dioscórides coma hemostático.
Non se atopan referencias do seu uso en xardinaxe.
Enfermidades
240px|Albugo candida atacando a herba dos dentes|thumb Albugo candida parasita a miúdo a herba dos dentes e outras crucíferas. Plasmodiophora brassicae, o axente da hernia da verza tamén parasita a herba dos dentes. miniatura|240px|Inflorescencia
Taxonomía
Capsella bursa-pastoris foi descrita por Carl von Linné Medik. e publicado en Pflanzen-Gattungen 85. 1792.
Basónimo
Thlaspi bursa-pastoris L. (recollido por vez primeira en Species Plantarum 1753)''
Nomes comúns
Os nomes comúns galegos son variados: bolsa de pastor, (bulsa de pastor, bulsa do pastorê), herba dos dentes, pan e queixiño, panqueixo, poutas de zorro etc.
O baño turco
O baño turco é un cadro de Dominique Ingres. Esta obra orientalista representa un grupo de mulleres espidas nun harén. O erotismo do cadro é suave e non provoca grande escándalo nin o fixo na súa época, a diferenza doutros do mesmo xénero, como o O almorzo sobre a herba de Édouard Manet (1863). Pero durante moito tempo pertenceu a coleccións privadas e non se exhibiu de maneira continuada até o século XX. Actualmente atópase no Museo do Louvre de París, Francia, onde se exhibe co título de Le Bain turc. Está considerada como a obra mestra dos derradeiros anos de Ingres.
Realización
É xa un ancián o que asina o cadro erótico en 1862, non sen unha certa malicia, xa que el inscríbeo con orgullo AETATIS LXXXII ('á idade de oitenta e dous anos'). Algúns anos despois (en 1867), Ingres declara: Rectangular na súa orixe, o pintor daralle forma de tondo ou medallón no ano 1863, acentuando así o carácter furtivo da mirada que o contempla, que semella asexar a través dunha pechadura e outorgando unha nova dimensión á obra, reforzando a cadencia dos corpos espidos.
Para realizar este cadro Ingres non recorre a modelos; inspírase nos numerosos bosquexos de cadros que pintou ao longo da súa carreira, xa que o espido feminino foi o tema principal da súa obra. Pódese ver, por exemplo, nas figuras de A bañista e A Odalisca, que debuxou ou pintou soas, sobre un diván ou un estanque. O primeiro plano está ocupado por unha muller volta de costas que está a tocar unha especie de laúde. Lembra á figura máis coñecida de Ingres: A bañista de Valpinçon, que reproduciu de forma case idéntica, variando a posición do brazo, de maneira que aquí ao estar un pouco levantado, deixa entrever o seu peito. Constitúe o elemento central da composición. Igualmente, a odalisca cos brazos levantados que se ve en primeiro plano, foi produto dun bosquexo que fixo o pintor en 1818 e que representaba á súa muller (Madeleine). As costas desta muller dos brazos levantados, é máis longa do normal, incoherencia anatómica do artista que empregaba con frecuencia e de xeito absolutamente consciente, sacrificando a verosimilitude polo efecto; quere pintar a beleza, a súa beleza, unha beleza individual (por exemplo as tres vértebras suplementarias de A Grande Odalisca). Os demais corpos están xuxtapostos en diferentes planos, sen que se crucen as súas miradas e como facendo un cadencioso ritmo figurativo. É de notar a curiosa ousadía de Ingres ao representar neste cadro unha escena de agarimos lésbicas entre unha das mulleres (que aparece con coroa coma se fose a Valide Sultan) e outra que parece algo menor en idade. En realidade gran parte desta composición pitórica semella gravitar ao redor dese tema; por exemplo: a odalisca que tañe o laúde parece facelo dedicado a esas mulleres tal cal se observa na pintura.
Ingres poboa o cadro dunha case infinidade de mulleres, en posturas e actitudes distintas: estiradas, tomando café, charlando, bailando etc. Son ducias de espidas que están sentadas ou tombadas, ao redor dunha piscina, as súas posicións lembran, seica por casualidade, ás posturas das figuras do templo hindú de Khajuraho, polo tanto existe unha especie de ritmo con reminiscencias musicais nesta pintura e lonxe está de ser fortuíta tal apreciación: no "primeiro plano" está a odalisca espida (que é a muller que máis iluminada aparece) tañendo ao laúde e case fronte a ela pero moi ao fondo e na penumbra a muller que danza. Moitas destas bañistas acaban de saír da auga e aparecen secándose ou durmindo. O maior erotismo do cadro vén proporcionado polas dúas mulleres que están á dereita, unha tocando o peito da que ten ao seu lado.
No primeiro plano, á dereita, hai unha manta vermella e, sobre ela, unha mesiña cunha serie de obxectos. Forman un bodegón: unha teteira prateada, unha xerra de porcelana, unha cunca.
Posteridade
Esta obra é un encargo feito ao redor de 1848 por un parente de Napoleón III (ou do propio príncipe Napoleón, segundo a páxina web do Museo do Louvre, quen pouco despois de adquirilo devolveullo ao pintor, porque a súa muller (a emperatriz Eugenia) atopábao «pouco conveniente». O pintor seguiu traballando na súa obra até 1863, mesmo despois de que el mesmo datáseo en 1862.
En 1865 adquiriuno Halil Serif Pascha, chamado Khalil Bey, un diplomático turco que vivía en París, incorporándoo á súa colección de cadros eróticos, entre os que se atopaba A orixe do mundo, de Gustave Courbet. A finais do século XIX uns mecenas quixeron regalar O baño turco ao Museo do Louvre, pero o consello do museo rexeitouno en dúas ocasións.
Só se revelou ao gran público en 1905, con ocasión da retrospectiva de Ingres no Salón de Outono, onde entusiasmou a pintores de vangarda como Picasso.
Despois de que o tentasen mercar os coleccionistas nacionais dos museos de Múnic, o Louvre aceptouno nas súas coleccións en 1911.
Edgar Degas pediu que o cadro se presentase na Exposición Universal, o que provocou diferentes reaccións: Paul Claudel chegou a comparalo a un «grupo de xitanos».
A inspiración orientalista
Ingres estivo moi influenciado pola corrente orientalista, relanzada despois da batalla de Exipto de Napoleón. En 1806, cando Ingres vai a Italia, copia nos seus cadernos un texto no que se fala dos baños do serrallo de Mohamed. Pódese ler unha descrición do harén na que explica: sucede nunha sala rodeada de sofás (...) nela, varias mulleres atenden ao sultán á saída do baño, secándoo e asperxéndoo coas máis perfumadas esencias; seguro que el gozaba dun voluptuoso repouso.
En 1825 Ingres copia unha pasaxe de Lettres d'Orient de Lady Mary Montagu, titulado Descrición do baño das mulleres de Andrinopla. Lady Mary, esposa dun diplomático inglés, acompañou ao seu marido en 1716 cando foi destinado ao Imperio otomán. Estas cartas reeditáronse en Francia entre 1763 e 1857 en oito ocasiones, o que alimentou a febre orientalista. Eu creo que había unhas duascentas mulleres, indica Lady Montagu na pasaxe copiada por Ingres. Belas mulleres espidas en poses diversas -unhas conversando entre si, outras dedicadas ao seu labor, outras bebendo café ou degustando un xeado, e moitas tendidas indolentemente, mentres as súas escravas (en xeral encantadoras mozas de dezasete ou dezaoito anos) dedicábanse a peitear os seus cabelos ao seu capricho. A inspiración deste cadro na obra de Lady Montagu é evidente.
Con todo, así como Delacroix visitou un harén en Alxeria, Ingres non viaxou xamais a África ou ao Oriente Medio. As cortesás que el pinta teñen unha cor máis europea ca oriental. O tema oriental é para el, ante todo, un pretexto para pintar o espido feminino nunha pose pasiva e lasciva. Os elementos exóticos son raros nas súas composicións, e inclúen instrumentos de música, algúns xogos ou un incensario.
Gran Premio de Mónaco de 2015
O Gran Premio de Mónaco de 2015 (oficialmente Formula 1 Grand Prix de Monaco 2015) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 24 de maio de 2015 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015. Foi a sesaxésima segunda carreira como unha proba do Campionato do Mundo, e a setenta e tres carreira en xeral.
O piloto de Mercedes Lewis Hamilton comezou a carreira cunha vantaxe de vinte puntos de vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo e gañador o ano anterior Nico Rosberg, Mercedes tiña unha vantaxe de setenta puntos sobre Ferrari no Campionato de Construtores.
Antecedentes
Antes da fin de semana, o campión do mundo Lewis Hamilton foi o centro da atención, logo de que Mercedes anunciara que ampliaran o contrato durante tres anos adicionais, manténdoo no equipo ata o final da tempada. Isto foi o resultado de meses de negociacións contractuais amplamente difundidas entre o piloto, que negociou no seu propio nome, e o equipo. O acordo anunciouse, por valor de máis de 100 millóns de libras durante os tres anos completos, polo que Hamilton será un dos pilotos mellor pagados na Fórmula Un. Tamén anunciouse de que o contrato concede a Hamilton o dereito de manter os seus propios dereitos de imaxe, o que é algo infrecuente no deporte, e a manter os coches cos que gañe o campionato, así como os trofeos que logre.
A reforma da curva Tabac na sección da pista do porto significa que agora os pilotos entran na curva un pouco antes, acurtando a pista en tres metros en comparación con anos anteriores. A curva foi o escenario do accidente de Pastor Maldonado en 2013 que provocu a detención da carreira, e levou a facer os cambios realizados.
Debates sobre o futuro da Fórmula Un
Antes da fin de semana, o Grupo de Estartexia da Fórmula 1 reuniuse o 14 de maio en Biggin Hill para discutir o futuro do deporte.. As propostas, que o grupo prevé entregar para a súa revisión á Comisión da F1, e logo ao Consello Mundial de Automobilismo da FIA. foron un importante punto de discusión antes da fin de semana. Moitos dos cambios propostos provocaron críticas por parte dos equipos e comentaristas. En detalle, o grupo de estratexia propón: O grupo ao parecer tamén decidiu introducir coches para clientes, o que significa que aos grandes construtores permitiríaselles fornecer chasis a equipos máis pequenos. Esta proposta foi recibida con significativas protestas dos construtores máis pequenos, co director do equipo Sauber Monisha Kaltenborn dicindo que "non é en absoluto unha boa idea".
Alexisonfire
Alexisonfire é unha banda de post-hardcore formada en St. Catharines, Ontario, Canadá durante o ano 2001. O nome da banda separado é "Alexis On Fire" (Alexis ardendo) e non "Alex Is On Fire" (Alex está ardendo). O grupo está composto por George Pettit (voces), Dallas Green (guitarra, piano, voces), Wade MacNeil (guitarra, voces), Chris Steele (baixo) e Jordan Hastings (batería).
Historia
Alexisonfire son cinco amigos que decidiron formar unha banda a finais do ano 2001 despois da ruptura doutras tres bandas. Eles tocaron o seu primeiro concerto en Niagara Falls, Ontario, nese mesmo ano. O seu nome é unha especie de homenaxe a Alexis Fire, streaper e actriz estadounidense. Este feito causoulles problemas cando ela descubriu que estaban usando a súa páxina web como nome do grupo, e ameazou con demandalos. Porén, descubriron que o nome non estaba rexistrado, e a cousa non foi máis lonxe. A banda editou o seu primeiro EP, Math Sheet Demos, no 2002, que foi chamado así porque a portada do CD eran os deberes de matemáticas do antigo batería Jesse Ingelevics. A banda chamou a atención do enxeñeiro de son Greg Below e do xornalista de Montreal Mitch Joel. A parella estaba formando o selo Distort Entertainment por esa época, e casualmente andaban na procura de artistas.
O 9 de setembro do 2002 Alexisonfire foi editado. Aínda que tiñan un contrato de distribución coa EMI, o éxito do álbum foi, sobre todo, atribuído ao boca-a-boca. A banda preparouse para promocionar o traballo, atravesando Canadá dúas veces, e introducíndose nas escenas estadounidense e europea, tocando xunto con Billy Talent, GWAR, Juliana Theory, Godsmack e Glassjaw. O grupo comezou a tomalo máis como unha ocupación a tempo completo que como un entretemento. Finalmente, Alexisonfire chegaría a vender máis de 50.000 copias, sendo certificado como disco de ouro no Canadá.
Watch Out! foi editado o 29 de xuño do 2004, e foi un éxito decontado. O álbum estreouse no número 6 da Nielsen SoundScan Top 200, e foi ouro no Canadá en doce semanas. As boas críticas debéronse a que a banda se centrou máis nos 18 meses de xira, permitíndolles puír ben os temas en comparación co primeiro álbum, no que estaban máis no aire.
O 22 de agosto do 2006 a banda editou o seu terceiro álbum, Crisis. O lanzamento coincidiu cunha festa onde a banda actuou nun barco en Londres. Para a promoción do mesmo, a banda saíu de xira polo Canadá con Every Time I Die, Cancer Bats e Attack in Black. Unha vez rematada seguiulle outra xira polos Estados Unidos con Moneen, Cancer Bats e A Change of Pace.
Nese ano tamén recrutaron un segundo guitarrista, chamado Corbin Beard, que segue traballando con eles na actualidade.
Gran Premio de Mónaco de 2015
Debates sobre o futuro da Fórmula Un
O Grupo de Estratexia tamén decidiu non aceptar a decisión tomada polos equipos para permitir o uso dunha quinta unidade de potencia durante 2015, deixando a Daniel Ricciardo de Red Bull co seu último motor logo de só cinco carreiras.
Pneumáticos
O fornecedor de pneumáticos Pirelli traerá o seu composto de pneumáticos brando de cor amarelo como o pneumático máis duro "prime" e o composto de pneumático súper brando de cor vermello marcado como o pneumático brando como "opción", xusto como o fixeron nas tres tempadas anteriores. Será a primeira vez na tempada na que utilizarase o composto súper brando nun fin de semana.
Horario
Como de costume, o calendario de carreiras da fin de semana foi diferente en Mónaco en comparación coas outras carreiras do calendario. Co fin de poder asistir ás reunións cos patrocinadores e outros eventos sociais, as dúas primeiras sesións de adestramentos levaronse a cabo o xoves en lugar do venres.
Práctica libre
Logo dunha tormenta a noite do mércores, a primeira das sesións de adestramentos libres, celebrouse o xoves pola mañá, iniciouse con todos os pilotos montando pneumáticos intermedios. A pista secouse pronto e os coches saíron á pista con pneumáticos lisos. Nico Rosberg bateu co seu alerón dianteiro na saída da curva Tabac, aínda que non sufriu danos considerables no seu coche. Os dous pilotos de Mercedes intercambiaron lugares na parte superior da táboa de tempos durante a maior parte da sesión, pero finalmente Rosberg terminou noveno, a máis dun segundo do seu compañeiro de equipo, Lewis Hamilton. O novato Max Verstappen sorprendeu ao paddock ao finalizar segundo, a só dúas décimas de segundo de Hamilton. Logo dun decepcionante inicio da tempada para Renault como fornecedor de motores, a primeira sesión de adestramentos viu aos equipos con motor Renault Red Bull e Toro Rosso facer unha actuación impresionante, cos catro pilotos acabando entre os sete primeiros. Pero foi mala para o equipo Williams, que terminou a sesión nos postos décimo e décimo sétimo, debido a un coche máis adecuado para pistas de alta velocidade.
A segunda sesión da tarde do xoves foi moito menos competitiva que a primeira. Mostrouse unha bandeira vermella aos dez minutos de práctica logo de que Roberto Merhi estrelarase na saída do túnel. Durante a parada, comezou a chover, quedando a maioría dos pilotos no garaxe cando se reiniciou a competición. Non foi ata a dez minutos do final da sesión que os pilotos saíron á pista de novo, pero sobre mollado só lograron tempos moi lonxe o ritmo fixado no principio. Lewis Hamilton terminou a sesión máis rápido, máis de sete décimas de segundo por diante do seu compañeiro de equipo. Toro Rosso confirmou o seu forte ritmo con Carlos Sainz Jr. e Max Verstappen en sexto e sétimo lugar, respectivamente, mentres que McLaren demostraron que poderían loitar polos puntos tal como se predixo con Fernando Alonso no oitavo lugar.
Cualificación
As eliminatorias consistiron en tres quendas, con cinco pilotos eliminados da competición logo de cada unha das dúas primeiras sesións. A primeira quenda (Q1) viu a eliminación de Valtteri Bottas que non puido lograr un bo tempo, quedando na décimo sétima posición da grella. Os dous Manor Marussia terminaron últimos, como en todas a sesións de cualificación nas que participaron durante a tempada. Xunto a eles, quedaron eliminados dous Sauber de Felipe Nasr e Marcus Ericsson, separados por Bottas.
Mentres McLaren unha vez máis logrou meter os dous coches na Q2, Fernando Alonso abandonou a principios da segunda quenda de sesións, cando tivo que aparcar o seu coche na primeira curva. O seu compañeiro de equipo Jenson Button tivo algo máis de éxito, aínda que tamén quedou descualificado cando a súa segunda volta rápida foi interrompida por Nico Rosberg en Santa Devota. O segundo Williams de Felipe Massa completou un sábado decepcionante para o equipo Inglés, logrando unicamente a 14ª posición da grella, Nico Hülkenberg e Romain Grosjean tampouco cualificaron para a Q3.
A terceira quenda da cualificación, disputada polos dez mellores pilotos, empezou con pingas de choiva, é dicir, todos os pilotos saíron á pista rapidamente. Sergio Pérez, que fixo a súa primeira aparición na Q3 de 2015, tiña un só xogo de pneumáticos super brandos terminou sétimo. Lewis Hamilton tomou vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo Nico Rosberg que non tivo oportunidade de retalo pola pole position cando cometeu un erro na primeira curva durante a súa segunda volta rápida. Os dous Red Bulls separaron aos dous Ferraris, deixando a Kimi Räikkönen con outra actuación na cualificación decepcionante, no sexto posto. Foi a primeira pole para Hamilton en Mónaco, que cualificou de "moi especial".
Carreira
Ao comezo da carreira Hamilton, Rosberg e Vettel mantiveron as súas posicións da grella na primeira curva, pero Daniil Kvyat logrou superar ao seu compañeiro de equipo Daniel Ricciardo para o cuarto posto. Nas seguintes voltas, Hamilton aumentou a vantaxe sobre Rosberg, mantívose no liderado en todas as voltas ata que un accidente a final da carreira entre Max Verstappen e Romain Grosjean na volta 64 provocou un "coche de seguridade virtual" (utilizado oficialmente na F1 por primeira vez) que logo rapidamente foi substituído polo coche de seguridade normal. Cunha vantaxe de máis de 20 segundos, Hamilton entrou en boxes baixo o coche de seguridade ao parecer coa intención de regresar á pista por diante dos seus perseguidores. Pero o equipo do muro de boxes de Mercedes, calculou mal a distancia, provocando que Rosberg tomara o liderado, ademais Hamilton saíu do carril de saída de boxes lixeiramente detrás de Vettel que se estaba baixo o coche de seguridade detrás de Rosberg. O coche de seguridade entrou en boxes na volta 70 de 78, Rosberg retivo o liderado gañando o Gran Premio de Mónaco por terceira vez consecutiva, mentres que Hamilton terminou terceiro, incapaz de superar a Vettel para a segunda posición. Este Gran Premio viu tamén a Jenson Button anotar os primeiros (catro) puntos para McLaren-Honda.
Literatura galega do século XX
A literatura galega do século XX pode dividirse, grosso modo, en tres etapas: literatura de preguerra, literatura de posguerra (maioritariamente dende o exilio) e literatura dende a fin da ditadura até a fin de século.
O período intersecular
miniatura|140px|[[Ramón Cabanillas, poeta entre dous séculos]] Despois da máis que esperanzadora etapa do Rexurdimento, a literatura galega comeza un período de decaemento en case todos os xéneros, agás no teatro, posto que a dramática galega nacerá en 1882 coa representación d'A fonte do xuramento de Francisco María de la Iglesia. De feito, un dos primeiros feitos destacábeis da literatura galega no século XX foi a creación, en 1903, da man dun grupo de xoves liderado por Eduardo Sánchez Miño, da Escola Rexional de Declamación. Manuel Lugrís Freire e Galo Salinas serán os escritores dramáticos que máis colaboren con esta escola.
Na poesía, aparecen como figuras destacadas deste comezo de século XX Antonio Noriega Varela, Manuel Leiras Pulpeiro ou Xosé Crecente Vega, mais a súa obra non racha coa tradición anterior do século XIX, se ben en Noriega apréciase o influxo do saudosismo portugués. Percíbese unha mudanza na produción poética a partir de Ramón Cabanillas, posto que esta, pese a convivir coa tradición, estará influída polo modernismo, movemento inaugurado polo nicaraguano Rubén Darío. Véxase Xeración de entre dous séculos.
Na narrativa, quizais sexan o máis destacado deste período intersecular as novelas históricas de Antonio López Ferreiro (Niño de Pombas, O Castelo de Pambre e A tecedeira de Bonaval) e os contos naturalistas Pé das Burgas de Francisco Álvarez de Nóvoa.
A época das Irmandades, do grupo Nós e do SEG
miniatura|140px|[[Ramón Otero Pedrayo|Otero Pedrayo, un dos grandes narradores do século XX.]] En 1920, a partir da fundación da revista Nós (30 de outubro de 1920), xurdirá o chamado grupo Nós, que terá por figuras principais a Vicente Risco, Otero Pedrayo e a A. D. R. Castelao, e cuxa vontade de igualar a literatura galega ás europeas provocará, entre outras cousas, o nacemento da narrativa galega actual. Trátase de autores nacidos entre 1880 e 1890, cunha fonda formación intelectual.
Agás Castelao, o resto dos autores que conforman este grupo incorpóranse á ideoloxía nacionalista de xeito tardío. Risco, Otero e Florentino López Cuevillas formaran parte do chamado Cenáculo ourensán. Como indica o ideólogo desta xeración, Vicente Risco, no seu libro Nós, os inadaptados, estes intelectuais pregaleguistas, dandis, de clase acomodada, vivían na súa "torre de marfil", alienados, illados do mundo que os rodeaba. Esoterismo, filosofía oriental, Nietzsche... eran as súas preocupacións. Todo este mundo, sobre todo o gusto polo alén, verase reflectido na obra destes autores, como se pode ver, por exemplo, n´O Purgatorio de Don Ramiro, O Desengano do Prioiro (ambas as dúas de Otero Pedrayo), Do Caso que lle Aconteceu ao Doutor Alveiros (Risco)... Unha novela fundamental para coñecer o proceso de galeguización destes homes é Arredor de Si, de Ramón Otero Pedrayo.
miniatura|esquerda|Membros do Seminario de Estudos Galegos en 1928. En 1923 aparecerá o Seminario de Estudos Galegos (SEG), unha especie de Universidade Galega onde se van realizar numerosos estudos e publicacións de diferentes ámbitos tendo a lingua galega como habitual, de maneira que tivo unha vital importancia para a aparición do ensaio en lingua galega. Neste Seminario colaboraron personaxes do talle de Otero Pedrayo, Castelao, Xosé Filgueira Valverde, Ricardo Carballo Calero, Armando Cotarelo Valledor...
Na produción literaria de comezos de século Antonio Noriega Varela e Ramón Cabanillas serán unha ponte entre a estética do século XIX e a estética vangardista. Noriega Varela ofrece unha visión poética e impresionista da natureza, iniciando unha corrente denominada "neovirxilianismo" ou "paisaxismo humanista". Cabanillas asimila a poesía de Curros Enríquez, Rosalía de Castro e Eduardo Pondal, tomando ademais elementos modernistas.
A xeración de 1925
A xeración de 1925 abrangue os escritores nacidos en torno ao ano 1900, e cuxa actividade literaria se realiza no período das Vangardas. Estes autores tamén poden aparecer denominados como a xeración dos novecentistas (denominación de Carvalho Calero) ou como a Xeración de 1922.
No ano 1922, o poeta Manuel Antonio e mais o pintor Álvaro Cebreiro dan a coñecer o manifesto Máis alá!. Nel recóllese unha crítica aos "vellos" e mais aos "pollitos bien". Os primeiros eran os escritores que, pese a viviren en pleno século XX, continuaban a imitar a poética dos tres grandes mestres do Rexurdimento (Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez e Eduardo Pondal). Os segundos, os seguidores de Valle-Inclán, os creadores literarios que, pese a seren galegos, realizaban o seu labor artístico en lingua española. Por tanto, neste manifesto vangardista estes dous autores están a pedir unha mudanza urxente da literatura galega. Lémbrese, ademais, que esta é unha época na que, en case toda Europa, a vontade de rachar coas xeracións literarias anteriores é moito máis acentuada do normal. Aínda así, no caso galego, resulta que Manuel Antonio, o máximo representante do vangardismo, vai aceptar o maxisterio de Vicente Risco.
Na poesía, as correntes vangardistas nas que participan os escritores desta xeración serán as seguintes:
Tamén pertence á xeración de 1925 Eduardo Blanco Amor, destacado valor na renovación da prosa na posguerra, quen comeza a publicar a finais da década dos vinte narrativa e poesía (Poema en catro tempos).
A literatura galega de posguerra
O golpe de Estado do xeneral Francisco Franco e a consecuente guerra civil española (1936-1939) truncou toda esta produción literaria. Após a vitoria do bando nacional, a literatura en lingua galega esmorece, pois o novo réxime practicamente non permitiu publicacións en lingua galega. Tan só, na máis inmediata posguerra, se conta con testemuños teatrais de tipo folclórico, semellantes aos producidos na ditadura de Miguel Primo de Rivera (1923-1929). Será precisamente unha obra teatral o primeiro texto publicado en libro após a barbarie de 1936, a zarzuela ¡Non Chores, Sabeliña! (1943) de Xosé Trapero Pardo. O seguinte, o poemario de Aquilino Iglesia Alvariño Cómaros verdes (1947). A modo de exemplo, pódese mencionar que entre os anos 1939 e 1950 non chegou a haber nin unha ducia de publicacións en lingua galega no territorio de Galiza, e as que se produciron foron obras fundamentalmente de ámbito rural.
Esta situación de escasa produción (e publicación) literaria comezará a mudar a partir de 1950, ano no que aparece, da man de Ramón Piñeiro, Xaime Isla Couto e Celestino Fernández de la Vega a editorial Galaxia.
A literatura de posguerra no exilio e na diáspora
miniatura|esquerda|[[Eduardo Blanco Amor|Blanco Amor dirixiu revistas e o Teatro Popular Galego en Buenos Aires.]] A partir de 1936, e durante as décadas de 1940 e 1950, a literatura galega non estivo morta, senón que foi continuada polos autores galegos que, ou ben se viron na obriga de exiliárense, ou ben estaban emigrados en América do Sur no momento no que estalou a guerra. A súa obra estará fortemente marcada polo drama da desfeita do alzamento nacional en xullo de 1936. A maior parte da actividade literaria estaba concentrada en México e Bos Aires. Nesta última cidade os exiliados entraron en contacto cos que emigraran antes da sublevación militar (Eduardo Blanco Amor, Emilio Pita...) e comezaron a impulsar revistas, libros e reimpresións, para establecer deste xeito a continuidade dunha cultura ameazada. É así que condicionamentos como a extraterritorialidade, as dificultades editoriais e a carencia de público lector fagan adquirir á literatura galega do exilio características especiais: compromiso político galeguista e republicano, poesía narrativa dun forte compoñente autobiográfico, introdución da temática cívico-social na poesía e a mestizaxe cultural que engade elementos temáticos e estilísticos novidosos.
miniatura|150px|[[Castelao, autor do ensaio Sempre en Galiza.]] Na poesía, destaca o labor literario de Emilio Pita, Luís Seoane e Lorenzo Varela. Moi resumidamente, de Emilio Pita poderíase dicir que é o primeiro autor galego que traballou na corrente do socialrealismo, co seu poemario Jacobusland (1942), pese a que hai quen considera que o verdadeiro pai da poesía social galega contemporánea foi, precisamente, Seoane, a través do seu libro Fardel d'Eisiliado (1952). Canto a Lorenzo Valera, este posúe unha cativa obra en lingua galega no que se refire á cantidade, mais de moi alto nivel. En Catro Poemas para Catro Grabados (1944), tamén titulado María Pita e Tres Grabados Medievais, o poeta evoca o pasado glorioso de Galiza, conxuntamente con Luís Seoane, autor dos gravados que ilustran estas composicións. Tamén se pode achar en Lonxe (1954) a problemática social.
No teatro, sobresae a figura de Manuel Varela Buxán, quen fundou en Buenos Aires a compañía Aires da Terra. Castelao asistiu a unha función da obra de Varela Buxán Pola nosa culpa, e quedou impresionado pola acollida do público, o que motivou que lle confiase a estrea d'Os vellos non deben de namorarse.
A literatura de posguerra na Galiza interior. O papel de Galaxia
miniatura|155px|[[Celso Emilio Ferreiro fundou en 1948 a colección de poesía Benito Soto.]] Como se dixo máis arriba, a situación da literatura galega comezará a mudar a partir de 1950. Neste ano, verá a luz a editorial Galaxia, elemento de moita importancia dentro do proceso de recuperación cultural e do rearmamento do galeguismo producido na Galiza interior. A primeira publicación levada a termo por Galaxia non é outra que Antífona da Cantiga (1950), de Ramón Cabanillas. Os autores vinculados a esta editorial cultivarán con especial afán o xénero do ensaio. Ensaístas do talle de Ramón Piñeiro, Celestino Fernández de la Vega, Xaime Illa Couto, Ricardo Carballo Calero, Francisco Fernández del Riego, Xosé María Álvarez Blázquez ou Xoán Rof Carballo colaborarán con Galaxia. As traducións cobrarán a partir deste momento a mesma importancia que lles fora concedida durante os anos de 1920. Conseguirá Galaxia que moitos dos escritores en lingua galega da etapa de preguerra volvan a publicar literatura no idioma de Galiza (Ramón Cabanillas, Otero Pedrayo, Aquilino Iglesia Alvariño…). E, a través da colección Illa Nova, os novos autores (Xohana Torres, Xosé Luís Franco Grande, Bernardino Graña, Xosé Luís Méndez Ferrín, Manuel María, María Xosé Queizán…) contarán cun medio no que poder publicar.
Durante a década de 1950 tamén terá un rol importante (e non sempre recoñecido) a editorial viguesa Monterrey. Nela publicará en 1953 Fermín Bouza-Brey a primeira edición da peza teatral de Gabriel Feixoo de Araúxo, Entremés famoso sobre da pesca do río Miño (1671), tamén coñecida como A contenda dos labradores de Caldelas. Esta e outras obras saídas do prelo de Monterrey son fundamentais para a divulgación da literatura galega producida durante os Séculos Escuros.
A recuperación cultural e literaria na Galiza dos anos de 1960
Durante a década de 1960, Galiza verá acentuado o proceso de recuperación cultural que xa comezara no decenio anterior. Todo este proceso terá as súas repercusións na literatura. Así, no ano 1961 celebrarase o a primeira e única edición do Certame de Teatro do Miño e, dous anos despois, en 1963, no ano no que se celebra por primeira vez o Día das Letras Galegas, aparecerá a revista Grial, órgano de vital importancia no ámbito literario e cultural. Igualmente, entre 1963 e 1965, terán lugar as tres edicións dos Premios de Teatro Castelao.
A narrativa a partir da posguerra
miniatura|esquerda|160px|[[Ánxel Fole, narrador do Courel.]] Se anteriormente se mostrou como o teatro e poesía contaron con testemuños en lingua galega durante a década de 1940, para coñecer a primeira obra narrativa (publicada na Galiza interior) posterior á desfeita de 1936 haberá que agardar ata o ano 1951, no cal sae á luz a novela de Ricardo Carballo Calero A xente da Barreira.