cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roland Dubillard
Traxectoria
Desde 1947, por petición de Jean Tardieu, director do Club d'Essai de la Radiodiffusion Française, escribe informativos radiofónicos. Tamén crea programas como L'Urbanisme ou Matière et mémoire, e sketches escritos e representados con Pierre Dumayet e transmitidos por François Billetdoux.
Os sketches Grégoire e Amédée foron creados para a radio a petición de Agathe Mella a partir de 1953. Narrados cada día por Roland Dubillard (Grégoire) e Philippe de Chérisey (Amédée) e escritos por eles, emitíanse polas noites en Paris Inter. O grande éxito que acadaron deu a coñecer os autores. Fixeron un espectáculo de cabaret, representado, entre outras salas, en La Tomate e na Fontaine des Quatre Saisons (na actualidade, Museo Maillol) até 1955.
En 1976 Dubillard reuniu os seus sketches no volume Les Diablogues. Foron representados decote, en especial por François Morel e Jacques Gamblin. O espectáculo valeulle a Roland Dubillard un Premio Molière ao mellor dramaturgo en 2008. En 2010 o espectáculo foi representado por primeira vez por dúas actrices, Muriel Robin e Annie Grégorio.
En 1949 escribiu unha primeira versión da obra Où boivent les vaches, creada en 1972 pola compañía Renaud/Barrault. Ao mesmo tempo, escribiu Les Campements (1949, editada en 1974) e dous ensaios: Confessions d'un fumeur de tabac français (1950, publicado en 1974) e Méditation sur la difficulté d'être en bronze (1951, publicado en 1972).
A partir de 1962 escribiu obras como Le jardin aux betteraves ou Les Crabes.
Actuou en varias películas: Les Compagnons de la marguerite (1967), Le Témoin (1978) e La Grande Lessive (!) (1968), de Jean-Pierre Mocky. Xunto con Bourvil e Francis Blanche, forman un trío tan poético como divertido. En 1972 fixo un papel dramático moi destacado en Quelque part quelqu'un, a primeira longametraxe de Yannick Bellon, pola que recibiu o Gran Premio de interpretación masculina francesa da Académie du Cinéma «Étoiles de cristal» en 1973.
Despois viñeron filmes como Les vécés étaient fermés de l'interieur (1976) de Patrice Leconte ou Polar (1984) de Jacques Bral. Neste, Dubillard interpreta un xornalista burlón, alcólico e anarco-melancólico, co que supera a Jean-François Balmer, o protagonista do filme, en misterio e nivel.
En 1975 casou coa actriz franco-alemá Maria Machado, con quen traballaría en varias ocasións.
Dubillard ficou hemipléxico en 1987 tras un ictus. Fíxose cargo del a asociación La roue tourne, que atende artistas que sufriron problemas serios de saúde ou se atopan nunha situación precaria. Os seus amigos actores Jean Tissier (en 1972) e Marco Perrin (en 1983) enfrontaron os mesmos problemas de saúde, e tamén foron atendidos pola asociación.
Está enterrado no cemiterio de Montparnasse, na sección 27, dentro do cemiterio pequeno.
Antolín Murias
Traxectoria
Obreiro do ferrocarril. Militante do PSOE e membro da Sociedade Agraria de Xares, adscrita a UGT, liderada por Alfonso Ortega Prada. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. En febreiro de 1937 foi decretada a incautación dos seus bens polo Xulgado Militar Especial de Incautacións de Ourense. Foi procesado por auxilio á rebelión en xullo de 1937 e declarado en rebeldía. Foi un dos asistentes ao Congreso de Ferradillo que deu orixe a Federación de Guerrillas de León-Galicia. En 1944 foi nomeado xefe dunha unidade integrada na II Agrupación da Federación. Tamén participou no grupo de Manuel Girón Bazán, pero tivo que agochrase na súa aldea dende 1946 porque unha hernia impidedíalle camiñar. Intentaron evacualo a Francia, pero negóuse en repetidas ocasións. Seguiu agochado en Xares onde foi asasinado por un antigo enlace ao que dera refuxio o 20 de xullo de 1953.
Calla
O termo calla pode referirse a:
Carl Ludwig Blume
miniatura|260px|Portada de Collection des Orchidées les plus remarquables de l'archipel Indien et du Japon, de Blume
Carl Ludwig Blume (en neerlandés Karel Lodewijk Blume), nado en Braunschweig (Alemaña) o 9 de xuño de 1796 e finado en Leiden (Países Baixos) o 3 de febreiro de 1862, foi un naturalista e botánico alemán-neerlandés.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Leiden (na que tamén foi profesor) e pasou a súa vida profesional traballando nas Indias Orientais Neerlandesas, especialmente na illa de Xava, e nos Países Baixos, onde foi o director do Rijksherbarium (Herbario do Estado) en Leiden. Levou a cabo uns extenso estudos da flora do sur de Asia, particularmente da illa de Xava. Ademais de botánico, tamén foi entomólogo.
O seu nome preséntase ás veces en neerlandés, como Karel Lodewijk Blume, pero a forma alemá é a máis amplamente utilizada nos textos botánicos.
Desde 1823 a 1826 Blume foi o subdirector de agricultura no xardín botánico de Bogor (en neerlandés Buitenzorg) en Xava.
Blume planeou, xunto con Philipp Franz von Siebold, a fundación da "Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot aanmoediging van den Tuinbouw" (Real Sociedade Neerlandesa para o Avance da Horticultura), que comezou os seus traballos en 1842.
Carl Ludwig Blume mantivo correspondencia durante un tempo con Charles Darwin.
Moeda dun centavo de dólar Flying Eagle
O centavo de dólar Flying Eagle (en galego: "aguia en voo") é unha moeda dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, a modo de proba en 1856 e para a circulación en 1857 e 1858. A moeda, cuñada en cuproníquel, foi deseñada polo gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, e recibe o seu nome pola aguia en voo que caracteriza o seu anverso, baseada no traballo do predecesor de Longacre, Christian Gobrecht.
Carl Ludwig Blume
Traxectoria
Estudou e describiu numerosos xéneros de orquídeas.
Abreviatura
A abreviatura Blume emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Moeda dun centavo de dólar Flying Eagle
O novo centavo emitiuse para substituír na circulación a dúas moedas: por unha parte a moeda dun centavo de tamaño grande que a precedera, e por outra a desgastada moeda colonial española de prata que circulara nos Estados Unidos ata aquel momento. Emitíronse tantos centavos novos que chegaron a afogar as canles comerciais, sobre todo porque tiñan un curso legal limitado e ninguén tiña a obriga de aceptalos. A nova moeda non deu os resultados esperados e foi substituída en 1859 pola coñecida como centavo Indian Head, tamén deseñada por Longacre.
Inicio
A moeda dun centavo foi a primeira moeda oficial dos Estados Unidos cuñada na Ceca de Filadelfia en 1793. Aquelas pezas, hoxe coñecidas como "centavos grandes", estaban feitas de cobre puro e tiñan o tamaño lixeiramente inferior á de medio dólar —entre 27 e 29 milímetros—. Cuñáranse todos os anos, agás en 1815 por mor da escaseza de metal, mais tardaron en establecerse no comercio. As moedas de prata coloniais españolas utilizábanse daquela comunmente no comercio en todos os Estados Unidos. Naquela época, tanto o ouro como a prata tiñan curso legal total alí, mais as moedas de cobre tíñano limitado, xa que o Goberno federal non as trocaba nin as aceptaba para o pagamento de impostos. miniatura|163x163px|[[Reverso (moedas)|Reverso do centavo Feuchtwanger. ]] A Casa da Moeda cuñaba daquela prata ou ouro en resposta aos depósitos dos posuidores dos metais preciosos, e obtiña poucos beneficios con esas transaccións. Na década de 1840, os beneficios da monetización do cobre en centavos —o que se coñece como señoreaxe— axudaron a financiar o funcionamento da Casa da Moeda. En 1849, os prezos do cobre subiron de súpeto, o que levou o Tesouro a investigar posibles alternativas ás grandes pezas dun centavo. O centavo era impopular no comercio; ao ter un curso legal limitado, ninguén estaba obrigado a aceptalo, e era frecuente que os bancos e os comerciantes o rexeitasen. En 1837, o excéntrico químico de Nova York Lewis Feuchtwanger experimentara coa produción de exemplares de proba dunha moeda dun centavo de menor tamaño, como parte dunha estratexia para lle vender ao Goberno a súa aliaxe, similar á alpaca, para o seu uso na cuñaxe de moedas. As probas producidas por Feuchtwanger chegaron a estar en circulación como fichas non oficiais nos tempos difíciles da recesión de finais da década de 1830 e principios da de 1840.
Trámite lexislativo e preparación
En tanto que o proxecto de lei corría o seu curso no Senado e na Cámara de Representantes, o fundidor e refinador da Casa da Moeda, James Curtis Booth, realizaba experimentos sobre aliaxes que puidesen ser acaídas para o novo centavo, cando este se aprobase. En xullo de 1856, Snowden escribiu ao secretario do Tesouro Guthrie para lle propor como ideal unha aliaxe do 88 % de cobre e o 12 % de níquel, e suxeriulle emendas ao proxecto de lei pendente para a adopción desa aliaxe. O refinador Booth tamén escribiu a Guthrie para impulsar a idea de Snoden. Ambos os homes propuxeron un peso de 4,7 gramos, que resultaba moi conveniente, xa que dese xeito 80 centavos equivalerían a unha libra troy (373 gramos), aínda que a libra avoirdupois (454 g) era a que naquela época se utilizaba máis comunmente para os metais non nobres. miniatura|160x160px|Espécime de proba do centavo Flying Eagle ([[1854).]] O gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, recibiu a encarga de preparar deseños para a cuñaxe duns exemplares en proba. Inicialmente, Longacre traballou con deseños de cabezas da Liberdade como os que eran comúns na época, pero Snowden pediu que se preparase un deseño consistente nunha aguia en voo. Isto ocorreu á medida que continuaban os experimentos de Booth; os primeiros modelos de centavos co deseño da aguia voando tiñan o tamaño aproximado dunha moeda dun cuarto de dólar. Para promover a nova aliaxe, a Casa da Moeda fixo cuñar 50 moedas de medio centavo e enviounos a Washington para que os funcionarios do Tesouro llos amosaran a congresistas e outras autoridades. A principios de novembro de 1856, Longacre preparou cuños co que resultaría ser o deseño final, que representaba unha aguia voadora no anverso e unha coroa vexetal no reverso, no tamaño solicitado por Booth.
Charles Chipiez
Charles Chipiez nado en 1835 e finado en París en 1901 foi un arquitecto, historiador da arquitectura e exiptólogo francés do século XIX.
Profesor da Escola Especial de Arquitectura, ten entre os seus logros a construción da Escola Nacional de Formación Profesional Armentieres en 1887, a actual Escola de Educación Tecnolóxica Gustave Eiffel Armentieres.
Moeda dun centavo de dólar Flying Eagle
Trámite lexislativo e preparación
En previsión de que o proxecto de lei fose aprobado, a maioría dos 333.456 exemplares do centavo grande que foran cuñados ao longo de 1857 nunca saíron da Casa da Moeda de Filadelfia e foron fundidos posteriormente. Snowden comprou un novo xogo de roletes e outros equipamentos para que a Casa da Moeda puidese producir os seus propios discos sobre os que cuñar os novos centavos, a primeira vez que o facía en máis de 50 anos. Malia faltar aínda un día para a aprobación definitiva do proxecto de lei, Snowden recomendoulle ao secretario do Tesouro Guthrie os deseños de Longacre o 20 de febreiro, e Guthrie aprobounos o día 24, aínda que pediu que o canto da moeda fose menos afiado, solicitude que Snowden prometeu cumprir. Os centavos Flying Eagle comezaron a cuñarse a partir de abril de 1857 e mantivéronse á espera da súa posta en circulación oficial. A Casa da Moeda almacenou as pezas ata dispor dunhas existencias suficientes para a súa subministración, e a mediados de maio Snowden notificou aos xornais de Filadelfia que a distribución comezaría o 25 de maio.
Charles Chipiez
A finais do século XIX realiza, xunto ao arqueólogo Georges Perrot, unha gran viaxe de estudos da arquitectura antiga co apoio da editorial Hachette. Esta viaxe lévaos a través de Grecia, Irán , Exipto  Turquía, e outros países.
Realizan estudos na maioría dos monumentos arquitectónicos da antigüidade e moitas reconstrucións baseadas na observación coidadosa das esculturas e ruínas. Publican ao seu regreso unha obra en varios volumes dunha historia sintética da arquitectura antiga, con moitas ilustracións. A obra permanece inacabada por mor das mortes sucesivas de ambos. Despois da morte de Chipiez, Georges Perrot continuou escribindo e publicando só os dous últimos libros (volumes IX e X).
Moeda dun centavo de dólar Flying Eagle
Deseño
miniatura|290x290px|Peter the Eagle, [[Aves|ave exposta na Casa da Moeda de Filadelfia (falecida na década de 1830), probable modelo para o anverso da moeda.]]
Anverso
O anverso de Longacre que representa unha aguia en voo está baseado no deseño do anverso do dólar Gobrecht, cuñado en pequenas cantidades entre 1836 e 1839. Aínda que non se coñece con certeza o modelo do que partira Gobrecht, algunhas fontes afirman que a ave reproduce a Peter the Eagle ("A aguia Pedro"), unha aguia domesticada que fora alimentada polos traballadores da Ceca de Filadelfia a principios da década de 1830, ata que quedou atrapada na maquinaria e morreu. O paxaro foi disecado e aínda se exhibe na Ceca de Filadelfia.
Malia estar inspirada nun traballo anterior, a aguia de Longacre foi moi admirada. Segundo o historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu libro sobre as moedas estadounidenses, o motivo da aguia en voo, cando se utilizou inicialmente na década de 1830, foi "o primeiro paxaro numismático do que se podía dicir que procedía da natureza e non da arte colonial nin da heráldica". Vermeule describiu o centavo substituto do Flying Eagle, o —Indian Head—, como "moito menos atractivo á vista que a aguia en voo de Peale-Gobrecht e as súas variantes".
Reverso
A coroa vexetal do reverso tamén está inspirada noutra anterior, xa que se utilizara anteriormente unha moi similar no dólar de ouro tipo II de Longacre de 1854, e tamén na moeda de tres dólares do mesmo ano. A composición está integrada por follas de trigo, millo, algodón e tabaco, co que se procurou a inclusión de produtos agrícolas tanto do Norte como do Sur. Por veces, dise que as follas de algodón son realmente follas de pradairo; ambos os tipos non difíciles de diferenciar, e as follas de pradairoson, de feito, máis coñecidas que as de algodón. Tamén se aprecia unha mazaroca de millo.
Lanzamento e produción
miniatura|[[Viñeta de Harper's Magazine de febreiro de 1857: "O novo bebé do irmán Jonathan". O centavo Flying Eagle é aloumiñado en tanto que o descoidado centavo grande se queixa. |286x286px]] A Ceca de Filadelfia puxo en circulación os novos centavos o 25 de maio de 1857. En previsión da gran demanda popular, as autoridades da Casa da Moeda construíron unha estrutura temporal de madeira no patio das instalacións en Filadelfia. Na mañá do día da presentación, centos de persoas facían dúas ringleiras, unha para os que cambiaban prata española por centavos e outra para os que traían antigos centavos grandes e medios centavos de cobre. A partir das 9 da mañá, os empregados comezaron a trocar os centavos polas pezas antigas, e fóra do recinto da Casa da Moeda, os primeiros compradores vendían os novos centavos con sobreprezo. Snowden escribiu a Guthrie: "a demanda é enorme... esta mañá tiñamos 30.000 dólares, é dicir, tres millóns de pezas. Case toda esta cantidade se distribuirá hoxe".
Os exemplares datados en 1856 déranse a coñecer publicamente no momento da súa emisión, o que fixera que o público revisase o seu cambio no peto; os centavos pequenos de 1856 vendíanse xa por ata 2 dólares en 1859. O interese do público polos novos centavos desencadeou un auxe do coleccionismo de moedas: ademais de procurar o raro centavo de 1856, algúns intentaron coleccionar series de centavos grandes ata 1793, e atopáronse con que tiñan que pagar un sobreprezo polas datas máis raras.
A Casa da Moeda tivo problemas para cuñar o novo deseño, por mor da dureza da aliaxe de cuproníquel e do feito de que a aguia dun lado da peza estaba directamente oposta a partes do deseño do reverso. Moitos centavos Flying Eagle amosan debilidades por este motivo, sinaladamente na cabeza e na cola da aguia, que están opostas á coroa da outra face.
En 1857, Snowden suxeriu a substitución da aguia por unha cabeza de Cristovo Colón, e Longacre respondeulle que, igual que no seu día houbera obxeccións ás propostas de colocar a George Washington na moeda, tamén habería oposición a un deseño de Colón. Malia as dificultades, os 17.450.000 centavos Flying Eagle cuñados en Filadelfia en 1857 constituíron a maior produción dunha soa moeda nun ano nunha ceca estadounidense ata aquel momento.
En 1858, a Casa da Moeda intentou paliar o problema das roturas dos cuños pola dureza da aliaxe utilizando unha nova versión do centavo cun relevo menos profundo. Este intento deu lugar á maior variedade da serie, xa que as moedas desa versión revisada teñen as letras máis pequenas nas inscricións que as cuñadas anteriormente. Ambas as variedades son case igual de comúns e é probable que se cuñasen xuntas durante algún tempo, á medida que a ceca utilizaba os cuños máis antigos. Os esforzos por conservar os cuños foron a causa probable doutra variedade, a de 1858 sobre 1857, xa que os cuños con data de 1857 se cuñaron en exceso para os poder utilizar no novo ano. miniatura|160x160px|En 1858 preparáronse moedas cunha aguia máis pequena, mais esta considerouse demasiado fraca. En 1858, a Casa da Moeda preparou unha cuñaxe en proba de moedas cunha aguia moito máis pequena, que favorecía unha boa e máis doada cuñaxe, pero que non lles gustou aos seus responsables e non foi adoptada.
Fin da serie e coleccionismo
Despois da guerra, os acaparados centavos Flying Eagle volveron a entrar en circulación. Moitos permaneceron só uns poucos anos, xa que foron retirados de entre os novos centavos de bronce nos programas de troco do Departamento do Tesouro nas décadas de 1860 e 1870 —retiráronse por esta vía trece millóns de centavos de cuproníquel—. Na década de 1880, o centavo Flying Eagle era xa unha rareza na circulación.
Na edición de 2018 de A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, atribúenselles á emisión de 1857 e á de 1858 un prezo de 30 dólares nun estado de conservación mínimo para seren coleccionadas. Pola súa parte, para a emisión de 1856 indícanse 6.500 dólares nesa mesma condición, e 20.000 dólares para os exemplares novos, sen sinais de teren circulado. A variedade 1858/7 (de 1858 sobre a data de 1857) comeza en 75 dólares e sobe ata os 11.000 dólares, nos estados de conservación antes citados. Un espécime de 1856 nun estado de conservación extraordinario acadou nunha poxa en xaneiro de 2004 o prezo de 172.500 dólares.
Tiraxes e ceca
Todas as moedas dun centavo do modelo Flying Eagle están cuñadas na Ceca de Filadelfia e, como era habitual na época neste taller monetario, carecen de marca de ceca.
Estas son as tiraxes en cada un dos anos de emisión, tanto en acabamento estándar para a circulación como en acabamento especial proof —relevo mate e fondo espello— para coleccionistas:
Praia do Lérez
A praia do Lérez é unha praia galega situada no municipio de Pontevedra. É unha praia fluvial semiurbana cunha lonxitude de 100 metros.
Localización e acceso
A praia está situada na marxe esquerda do río Lérez, a uns 3 quilómetros da súa desembocadura na ría de Pontevedra, a 2 quilómetros do centro da cidade e a menos dun quilómetro do barrio de Monte Porreiro. Está situada fronte ao parque da Illa das Esculturas e moi preto da antiga ponte do ferrocarril. Aquí celébranse as tradicionais comidas campestres da romaría de San Benitiño de Lérez, onde é típico comer mexillóns.
É facilmente accesible a pé desde o centro da cidade, ao longo do paseo do Lérez e desde o barrio de Monte Porreiro. Tamén se pode chegar en coche. A ruta de sendeirismo do Lérez comeza neste punto e percorre varios quilómetros ata Ponte Bora.
Descrición
É un areal recto, situado nunha contorna semiurbana. É unha praia fluvial de area branca. Ao redor da praia hai 5.000 metros cadrados de zonas de céspede e unha zona de pícnic con mesas e bancos de pedra. Tamén hai un pequeno peirao con chanzos de pedra sobre o río e un pequeno parque infantil. Toda a zona ocupa un total de 3 hectáreas.
É unha zona de augas tranquilas que se beneficia dun pequeno brazo morto do Lérez. O mar está preto, polo que está suxeita á subida e baixada das mareas da ría de Pontevedra. O Servizo de Costas autorizou a súa apertura. A praia conta con aseos, duchas, servizo de socorrismo, posto de primeiros auxilios, acceso para discapacitados, un pequeno aparcadoiro, papeleiras e un quiosco. A calidade da auga é boa. O baño está vixiado desde finais de xuño ata finais de agosto, de 12:30 a 20:30.
A praia abriuse ao baño o 11 de xuño de 2009.
Eva Nová
Eva Nová é un filme eslovaco de 2015 dirixido por Marko Škop. Estreouse na sección Discovery do Festival Internacional de Cinema de Toronto onde gañou o Premio FIPRESCI. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Mazepa (filme de 1909)
Mazepa (en ruso: Мазепа) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Vasili Goncharov.
miniatura|Filme completo.
Pesn pro kuptsa Kalashnikova
Pesn pro kuptsa Kalashnikova (ruso: Песнь про купца Калашникова) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Vasili Goncharov.
Festival Internacional de Cine de Xixón
O Festival Internacional de Cine de Xixón, tamén coñecido polas súas siglas FICX, é un certame cinematográfico que se celebra en Xixón (Asturias).
Historia
O Festival remóntase ao ano 1963. Xurdiu a iniciativa de Isaac del Rivero Sr., debuxante e publicista, quen o dirixiu durante as súas primeiras 19 edicións, presentando a súa dimisión en decembro de 1981.
O primeiro ano no que se celebrou recibiu o nome de Certame Internacional de Cine y TV Infantil. Entre 1964 e 1968 conservou o mesmo nome, aínda que cambiando a parte final "infantil" por "para nenos". Entre 1969 e 1976 a TV deixou de aparecer no nome oficial do certame. A partir de 1977 e até 1987 (con pequenas variantes en 1984, 1986 e 1987) utilizou o nome de Certame Internacional de Cine para a Infancia e a Mocidade. Aínda que xa en 1986 empezou a antepor a este nome o de Festival Internacional de Cine de Xixón, este nome non quedará como o único até a edición do ano 1988. As súas orixes como festival para a infancia e a mocidade, primeiro do mundo nesta especialidade, explican o especial interese que este festival prestou sempre ao público máis novo. Todos os anos hai un xurado composto por mozos entre 17 e 25 anos, que se selecciona entre aqueles que o solicitan.
En 1995 foi nomeado director José Luís Cienfuegos, tras a destitución de Juan José Plans. Naquel momento o Festival dependía da Sociedad Mixta de Turismo y Festejos de Gijón, S.A, que se ocupaba de actividades tanto turísticas como culturais da cidade. O actual director, Alejandro Díaz Castaño, foi elixido en 2017 tras un concurso público, en substitución de Nacho Carballo, destituído en 2016.
A reinauguración do Teatro Jovellanos e o progresivo aumento das actividades culturais, musicais e de lecer da cidade levou a devandita sociedade, a principios de 1996, a dividirse en dous, formándose, en maio de 1996 a Entidade Mercantil Artístico-Musical Teatro Municipal Jovellanos de Xixón, S.A., que posteriormente pasou a chamarse Divertia S.A., e que hoxe en día organiza o evento xunto co Concello da cidade.
Esta entidade ocúpase da xestión do Teatro Jovellanos, da área de Festexos da cidade e tamén da organización do Festival Internacional de Cine de Xixón.
Ao longo dos últimos anos pasaron polo Festival de Xixón algúns dos máis prestixiosos profesionais do cine independente do mundo. Visitaron este festival, entre outros, Darren Aronofsky, Abbas Kiarostami, Aki Kaurismäki, Todd Haynes, Pedro Costa, Paul Schrader, Joao Cesar Monteiro, Seijun Suzuki, Jem Cohen, Kenneth Anger, Ulrich Seidl, Hal Hartley, Lukas Moodysson, Tsai Ming-liang, Claire Denis, Todd Solondz, Bertrand Bonello, Apichatpong Weerasethakul, Monte Hellman, Ruben Östlund, Philippe Garrel, Lisandro Alonso, John Carroll Lynch, Whit Stillman, Víctor Erice, José Luís Corda, Tizza Covi e Rainer Frimmel, Isabel Coixet ou Carla Simón.
Durante a celebración do Festival Internacional de Cine de Xixón organízanse cursos, mesas redondas, encontros cos directores e concertos diarios, ademais de festas con música en directo. Desde 2017, o festival leva a cabo unhas xornadas de encontros profesionais coñecidas como os FICX Industry Days.
O FICX outorga varios premios nas diferentes seccións competitivas do seu programa contando cun Xurado Internacional (formado por profesionais de diferentes países), un Xurado Novo (formado por mozos de entre 17 e 26 anos) e, desde 2005 un Xurado FIPRESCI (Federación Internacional de Críticos Cinematográficos), e tamén colabora noutras iniciativas co obxecto de promover a industria cinematográfica en Asturias.
Na 50ª edición do Festival Internacional de Cine de Xixón, engadíronse novas seccións ás xa existentes, como AnimaFICX, sección creada para longametraxes e curtametraxes de animación. Na súa 55 edición creouse unha sección dedicada ao cine non recente, proxectado en formato fotoquímico (35mm), e na súa 56 edición arrinca unha colaboración co Festival de Donostia, baixo o nome CROSSROADS - ZINEMALDIA | FICX.
Palmarés do festival
dereita|miniatura|300x300px|Teatro Jovellanos, sede da entrega de premios
Dólar de prata conmemorativo da Medalla de Honra
O dólar de prata conmemorativo da Medalla de Honra é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2011 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de San Francisco.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 111-91, do 6 de novembro de 2009, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda dun dólar de prata en conmemoración do 150 aniversario da Creación da Medalla de Honra dos Estados Unidos e en recoñecemento as persoas cuxo servizo se distinguiu con elas.
O dólar de prata forma parte do Programa de Moedas Conmemorativas da Medalla de Honra, que se completa coa emisión, tamén en 2011, dunha moeda de ouro con valor de 5 dólares.
Deseño
O director adxunto da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Andy Brunhart, presentou o 29 de setembro de 2010 os deseños do Programa de Moedas Conmemorativas da Medalla de Honra de 2011, no marco da convención anual da Sociedade da Medalla de Honra do Congreso na cidade de Charleston.
No anverso da moeda, deseñado e gravado por Jim Licaretz, represéntanse as tres tipoloxías da Medalla de Honra dos Estados Unidos, relativas a cada corpo das Forzas Armadas: Exército de Terra, Armada e Forzas Aéreas, xunto coas características cintas estreladas. Na parte superior engádense os lemas LIBERTY ("Liberdade") e IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), tradicionais das moedas estadounidenses, así como a data de emisión da moeda, e na parte inferior a expresión MEDAL OF HONOR e a dobre data da conmemoración do 150 aniversario: 1861 - 2011.
miniatura|300x300px|[[Medalla de Honra|Medallas de Honra dos Estados Unidos (Forza Aérea, Armada e Exército de Terra), que se reproducen no anverso da moeda conmemorativa..]]
Pola súa banda, o reverso, deseñado por Richard Masters e gravado por Phebe Hemphill, reproduce unha escena dun soldado de infantaría contemporáneo levando no lombo un compañeiro ferido, en lembranza do valor e do espírito de sacrificio de todos os receptores da medalla. O motivo escollido cumpre ademais cos criterios establecidos polo Congreso en 1963, que esixen que todas as Medallas de Honra sexan outorgadas por accións heroicas en combate. O lema E PLURIBUS UNUM e a mención do nome do país e do valor facial da moeda completan o deseño do reverso.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de San Francisco na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de Filadelfia cuñou as moedas con acabamento especial (proof), e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir do 25 de febreiro de 2011.
A súa produción foi de 44.752 moedas na súa condición estándar e 112.833 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 157.585 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 59,95 dólares en condición estándar e 54,95 en versión proof e, consonte a lei que autorizou a súa emisión, 10 dólares da venda de cada moeda foron destinados á Fundación da Medalla de Honra do Congreso, para axudar a perpetuar o legado da medalla financiando programas para promover os valores do sacrificio, o servizo altruísta e o patriotismo entre a poboación dos Estados Unidos.
Môj pes Killer
Môj pes Killer é un filme eslovaco de 2013 escrito e dirixido por Mira Fornay. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Taras Bulba (filme de 1909)
Taras Bulba (en Тарас Бульба) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Aleksandr Drankov. Está baseado na novela de Nikolai Gogol.
En 1962, estreouse un filme homónimo tamén baseado na novela de Gogol.
Krok do tmy
Krok do tmy é un filme eslovaco de 2014 dirixido por Miloslav Luther. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Paul R. Ehrlich
miniatura|dereita|Paul R. Ehrlich en 2010. Paul Ralph Ehrlich, nado en Filadelfia o 29 de maio de 1932, é un biólogo estadounidense. É coñecido polos seus ideas e escritos neomalthusianistas. É membro da Asociación Americana para o Avance da Ciencia, da Academia Americana de Artes e Ciencias, da Sociedade Americana de Filosofía, da Academia Europea de Ciencias e Artes, da Academia Americana de Ciencias e da Royal Society.
Primeiros anos e formación
Era fillo de William Ehrlich e Ruth Rosenberg. O seu pai era vendedor de camisas, a súa nai unha estudosa de grego e latín e profesora de escola pública. Os antepasados ​​alemáns xudeus-reformistas da nai de Ehrlich chegaron aos Estados Unidos na década de 1840, e os seus avós paternos emigraron alí dende a zona de Galicia e Romanía do Imperio austríaco. Durante a súa infancia, a súa familia trasladouse a Maplewood, Nova Jersey, onde asistiu á escola secundaria Columbia, graduándose en 1949.
Ehrlich obtivo unha licenciatura en zooloxía pola Universidade de Pensilvania en 1953, un M.A. pola Universidade de Kansas en 1955, e un doutoramento pola Universidade de Kansas en 1957, cunha tese titulada "The Morphology, Phylogeny and Higher Classification of the Butterflies (Lepidoptera: Papilionoidea)", dirixida polo investigador de abellas Charles Duncan Michener.
Durante os seus estudos participou con enquisas de insectos nas zonas do mar de Bering e do Ártico canadense, e despois cunha bolsa dos Institutos Nacionais de Saúde, investigou a xenética e o comportamento dos ácaros parasitos. En 1959 ingresou na facultade da Universidade Stanford, sendo ascendido a profesor de bioloxía en 1966 e en 1977, foi noeado profesor BIng.
Malia que a súa formación é de entomólogo especializado en lepidópteros (bolboretas), é coñecido por popularizar o termo coevolución nun influínte artigo de 1964 escrito en colaboración co botánico Peter H. Raven, onde propuxeron que unha "carreira armamentística" evolutiva entre plantas e insectos explica a extrema diversificación de plantas e insectos. Este artigo tivo unha grande influencia no entón nacente campo da ecoloxía química.
Tamén é presidente do Stanford Center for Conservation Biology (en galego, Centro de Bioloxía da Conservación da Universidade de Stanford). É membro da Asociación Americana para o Avance da Ciencia, da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, da Academia Americana de Artes e Ciencias e da Sociedade Filosófica Americana.
Saltou á fama despois do seu controvertido libro "The Population Bomb" (en galego, A bomba P ou A bomba demográfica), de 1968 do que foi coautora a súa muller Anne H. Ehrlich, onde advertía dos perigos da superpoboación (o editor decidiu pór só un autor e Paul R. anos despois dixo que fora un erro permitilo). Varias das súas predicións resultaron erróneas. Prognosticou por exemplo que a cidade de Calcuta chegaría a unha poboación de 66 millóns de habitantes no ano 2000; ten finalmente uns 17 millóns. Os Erlich, porén, afirmaron que non falaban de predicións senón de escenarios e proxeccións.
Tamén é coñecido pola aposta Ehrlich-Simon, unha aposta feita en 1980 co economista Julian Simon onde apostou pola suba dos prezos das materias primas na década seguinte, que perdeu.
Obras
En 1969, tras a publicación de A Bomba P, fundou a asociación Zero Population Growth (con Richard Bowers e Charles Lee Remington).
Propón a fórmula I = P x A x T que establece que o impacto ambiental (I) é o produto da poboación (P) pola renda per cápita (a "abundancia" A - Affluence en inglés) e o tecnoloxías utilizadas (T), o que indica que a superpoboación é só un dos factores de degradación ambiental.
En 1977, publicou coa súa muller Anne e con John Holdren a obra Ecoscience: Population, Resources, Environment onde discuten solucións para a superpoboación, desde a planificación familiar voluntaria á esterilización forzada das mulleres despois de dar a luz a un número predefinido de fillos, ,.
Despois de 2000
Durante unha entrevista en 2004, Ehrlich respondeu preguntas sobre as predicións que fixo en "A bomba demográfica". Recoñeceu que parte do que publicara non sucedera, pero reafirmou a súa opinión básica de que a superpoboación é un problema importante. Tamén afirmou que 600 millóns de persoas pasaban fame, miles de millóns estaban desnutridos e as súas predicións sobre enfermidades e cambio climático eran esencialmente correctas. Hoxe pensa que nos anos 70 foi "demasiado optimista".
En 2008 Ehrlich volveuse máis crítico cos Estados Unidos, alegando que debería controlar a súa poboación e o seu consumo como exemplo para o resto do mundo, suxerindo unha taxa impositiva máis alta para as familias máis numerosas.
En 2011, cando a poboación mundial superou os sete mil millóns, Ehrlich argumentou que os próximos dous mil millóns de persoas na Terra causarían máis danos que os dous mil millóns anteriores porque agora temos que consumir cada vez máis a recursos máis marxinais e prexudiciais para o planeta.
Desde 2013, Ehrlich segue realizando investigacións sobre políticas relacionadas con poboación e recursos naturais, con énfase nas especies ameazadas, a evolución cultural, a ética ambiental e a preservación dos recursos xenéticos. Xunto coa doutora Gretchen Daily, realizou traballos na bioxeografía de campo; é dicir, o estudo de facer hospitalarias para a biodiversidade zonas con perturbacións humanas.
O seu grupo de investigación da Universidade de Stanford examina amplamente as poboacións naturais da bolboreta Euphydryas editha bayensis. Os desastres relacionados coa poboación que predixo Ehrlich non se materializaron en gran medida, coa desaceleración das taxas de crecemento da poboación e as novas tecnoloxías de produción de alimentos aumentando o abastecemento de alimentos máis rápido que a poboación. Ehrlich mantén a súa tese xeral de que a poboación humana é demasiado grande e supón unha ameaza directa para a supervivencia da Humanidade e o medio ambiente do planeta.
Hoxe o biólogo está embarcado na tarefa de estudar e divulgar a chamada Sexta Extinción, a desaparición masiva de especies do planeta que, a diferenza das cinco grandes extincións en tempos prehistóricos, ten como principal responsábel ao ser humano.
Críticos de esquerdas
miniatura|esquerda|Paul R. Ehrlich. 2008Un grupo de críticos desde a esquerda política argumenta que Ehrlich enfatiza demasiado a superpoboación como un problema en si mesmo en lugar da distribución dos recursos. Barry Commoner argumentou que as súas solucións propostas eran coercitivas, e terían un custo desproporcionado para a xente pobre. Argumentaba que o desenvolvemento tecnolóxico, e sobre todo social, produciría unha diminución natural tanto do crecemento da poboación como do dano ambiental. Ehrlich nega racismo ambiental ou calquera tipo de racismo e argumentou que se as súas ideas políticas fosen implementadas correctamente, non serían represivas.
Nunha entrevista de 2018 con The Guardian, Ehrlich, aínda que aínda estaba orgulloso de The Population Bomb por iniciar un debate mundial sobre os problemas da poboación, recoñeceu as debilidades do libro, incluíndo non facer o suficiente énfase no sobreconsumo e a desigualdade, e contrarrestou as acusacións de racismo. Argumentou que "demasiada xente rica no mundo é unha gran ameaza para o futuro humano, e a diversidade cultural e xenética son grandes recursos humanos". Avogou por unha "redistribución sen precedentes da riqueza" co fin de mitigar o problema do consumo excesivo de recursos por parte dos ricos do mundo, pero dixo que "os ricos que agora dirixen o sistema global - que celebran as reunións anuais dos 'destructores do mundo' en Davos - é improbable que o permita."
Asseliense
Estratigrafía
O estadio Asseliense foi introducido na literatura científica en 1954, cando o estratígrafo ruso V.E. Ruzhenchev o separou do Artinskiano. Nese momento o Artinskian aínda comprendía a maior parte do Permiano inferior (as súas definicións actuais son máis restinxidas). O Asseliense nomeouse así polo río Assel no sur dos Montes Urais de Casaquistán e Bashkortostán.
O Asseliense contén cinco biozonas de conodontos:
Až do mesta Aš
Až do mesta Aš é un filme eslovaco de 2012 dirixido por Iveta Grófová. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Castelo de Slade
O Castelo de Slade (en irlandés: Caisleán an tSlaoid, en inglés: Slade Castle) é unha casa-torre e un Monumento Nacional Irlandés situado no condado de Wexford, Irlanda.
Localización
O Castelo de Slade está situado na vila de Slade, preto do extremo da Península de Hook, a 1.7 km (1.1 mi) ao nordeste do Faro do Cabo de Hook.
Historia
Os Laffin perderon Slade trala Rebelión irlandesa de 1641. Empregouse como almacén de sal ata o século XIX, momento no cal o castelo converteuse nunha vivenda de alugueiro. Cando a Oficina de Obras Públicas (Office of Public Works) se fixo cargo do castelo na década de 1940, foi restaurado á súa antiga condición.
Edificación
esquerda|miniatura|Outra vista do castelo, con varias [[Seteira|seteiras.]] A parte máis antiga do castelo é a torre de catro pisos. A planta baixa e o terceiro piso teñen teitos abovedados, con ameas irlandesas no parapeto, dende onde hai formidábeis vistas da baía de Bannow e do porto de Waterford, importantes para a defensa. A porta de entrada está protexida por un matacán e un buraco de asasinato. No segundo piso consérvanse unha cheminea e un roupeiro. Ás tres habitacións da planta baixa non se pode acceder dende as vivendas de arriba e poden haber sido empregadas como almacéns.
Fede Varela
Federico Nicolás Varela, coñecido futbolisticamente como Fede Varela, nado en Lanús o 7 de maio de 1996, é un futbolista galego-arxentino. Xoga como centrocampista no CSKA de Sofía, da Primeira Liga de Bulgaria.
Traxectoria
Nacido en Lanús, cidade do Gran Buenos Aires, trasladouse con nove anos a Galicia, e viviu na vila lucense de Viveiro. Xogou na canteira do Viveiro CF, onde comezou a destacar, sendo fichado polo Celta de Vigo. En 2014, aínda en idade xuvenil, abandonou o club celeste para fichar polo Stade Nyonnais suízo.
Tras uns meses en Suíza, fichou en xaneiro de 2015 polo FC Porto, incorporándose ao filial do club, co que disputou 70 partidos e marcou 16 goles. Na tempada 2017/18 foi cedido ao Portimonense, co que debutou na Primeira Liga. Disputou 12 encontros, 6 deles como titular, rematando a liga na 10ª posición.
En xullo de 2018 chegou cedido ao Rayo Majadahonda, que acababa de ascender á Segunda División. Debutou co equipo de Antonio Iriondo na primeira xornada da tempada 2018/19, contra o Zaragoza na Romareda, e xogou un total de 39 encontros, marcando 3 goles. O equipo madrileño acabou descendendo.
En xullo de 2019 foi traspasado ao Leganés, da Primeira División, co que asinou por dúas tempadas. Con todo, non chegou a debutar co equipo en liga (xogou só un partido de Copa do Rei), e en xaneiro saíu cedido á UD Las Palmas ata o final da tempada. No equipo de Pepe Mel xogou 18 partidos e marcou un gol.
O 19 de setembro rescindiu o seu contrato co Leganés e asinou por dous anos co Denizlispor turco. Alí xogou 7 partidos da Süper Lig e un de Copa.
En xaneiro de 2021 rescindiu o seu contrato co club turco e uns días despois asinou co CSKA de Sofía. Co equipo búlgaro, adestrado por Lyuboslav Penev, proclamouse campión da Copa de Bulgaria.
Rusalka (filme de 1910)
Rusalka (en Русалка) é un filme mudo ruso de 1910 dirixido por Vasili Goncharov.
Pikovaya dama (filme de 1910)
miniatura|Filme completo. Pikovaya dama (en Пиковая дама) é un filme mudo ruso de 1910 dirixido por Pyotr Chardynin.
Paulo Futre
Paulo Jorge dos Santos Futre, nado en Montijo o 28 de febreiro de 1966, é un exfutbolista portugués que xogaba principalmente como extremo esquerdo.
Comezou a súa carreira no Sporting, fichando aos 18 anos polo Porto, co que gañou dúas ligas portuguesas e a Copa de Europa 1986/87. A continuación militou en clubs de varios países de Europa, destacando especialmente no Atlético de Madrid, co que xogou durante sete tempadas, do que foi capitán, e co que gañou dúas Copas do Rei. Pechou a súa carreira en 1998 no Xapón, xogando coa camiseta do Yokohama Flügels.
Foi 41 veces internacional coa selección portuguesa, coa que debutou aos 17 anos, e participou con esta no Mundial de 1986.
A revista World Soccer incluíuno na súa lista dos 100 mellores futbolistas do século XX.
Inicios en Portugal
Nacido en Montijo, no distrito de Setúbal, aos 9 anos ingresou nas categorías inferiores do Sporting CP, debutando co primeiro equipo aos 17, nun partido de liga diante do Penafiel. Un ano despois solicitou un aumento de soldo ao presidente João Rocha e tras ser rexeitado abandonou o club e fichou polo Porto.
Militou no club do Porto durante os seguintes tres anos, gañando dúas veces a Primeira Liga e contribuíndo na conquista da Copa de Europa 1986/87. Marcou un dos goles nas semifinais contra o Dynamo de Kíiv de Lobanovskyi e tivo unha destacada actuación na final contra o Bayern de Múnic no Praterstadion de Viena, onde o seu equipo gañou por 2-1.
Atlético de Madrid
Trala vitoria continental foi traspasado ao Atlético de Madrid e ese mesmo ano quedou segundo nas votacións ao Balón de Ouro, superado só polo neerlandés Ruud Gullit. No club da capital española converteuse nun dos xogadores máis carismáticos e admirados polos seareiros, a pesar das continuas lesións de xeonllo que afectaron toda a súa carreira deportiva.
Capitaneou o equipo na conquista das Copas do Rei de 1990/91 e 1991/92, marcando un dos goles da final na segunda delas, contra o Real Madrid no Santiago Bernabéu. Na tempada 1991/92 marcou un total de 16 goles e deu numerosas asistencias ao dianteiro Manolo, que con 27 tantos gañou o Trofeo Pichichi.
Benfica
En xaneiro de 1993 decidiu deixar o Atlético, motivado polas críticas recibidas por parte do seu adestrador, Luis Aragonés. Regresou entón ao seu país e fichou polo Benfica, o último dos tres grandes clubs portugueses no que aínda non xogara. Militou só uns meses no equipo, co que gañou a Copa de Portugal, marcando dous goles na final contra o Boavista FC.
Olympique de Marsella
A continuación asinou un contrato dunha tempada co Olympique de Marsella, onde coincidiu co seu compatriota Rui Barros. Con todo, as lesións e a competencia de Dragan Stojković na súa posición limitaron a súa participación a só oito partidos e dous goles.
Reggiana
En novembro de 1993 deixou o club francés e trasladouse a Italia, asinando contrato coa Reggiana, club que viña de ascender á máxima categoría do fútbol italiano despois de 65 anos fóra dela. No seu debut, o 21 de novembro, marcou o primeiro gol na vitoria por 2-0 sobre o Cremonese, a primeira vitoria para o equipo de Reggio Emilia na historia da Serie A. Con todo, uns minutos despois sufriu unha grave lesión tras unha entrada de Alessandro Pedroni, que o mantivo lonxe dos terreos de xogo durante todo o que restaba de tempada.
Na campaña seguinte, disputou só 14 partidos, nos que marcou catro goles, insuficientes para salvar a Reggiana do descenso.
Milan
En 1995 pasou ao Milan, adestrado por Fabio Capello, co que disputou un só partido. Foi na derradeira xornada de liga, xogando de titular na vitoria por 7-1 sobre o Cremonese en San Siro, coa que o equipo milanés celebrou a conquista do título de liga.
Naisten Suomi-sarja
A Naisten Suomi-sarja é a terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia, estando situada por debaixo da Naisten Mestis.
Paulo Futre
West Ham e Yokohama
Na tempada 1996/97 militou no West Ham, da Premier League, antes de regresar ao Atlético de Madrid na 1997/98, na que apenas tivo participación no equipo de Radomir Antić. Puxo fin á súa carreira no Yokohama Flügels, da J1 League do Xapón en 1998.
Trala retirada
Trala súa retirada traballou como director deportivo do Atlético de Madrid, posto que ocupou entre os anos 2000 e 2003. Posteriormente exerceu como promotor inmobiliario na súa cidade natal. En maio de 2011 formou parte da candidatura de José Eugénio Dias Ferreira á presidencia do Sporting, sen conseguir a vitoria.