cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quinina
Historia
O uso da quinina a doses terapéuticas pode provocar cinchonismo; en doses altas ou casos raros, pode ser incluso letal, provocando un edema pulmonar agudo e fulminante. En doses moi elevadas pode provocar aborto espontáneo. Ademais, a quinina é considerada un axente teratóxeno de categoría X pola FDA estadounidense, o cal significa que pode causar defectos de nacemento (especialmente xordeira) si a toman as mulleres durante o embarazo. Actualmente séguese utilizando para combater a malaria, e tamén contra as cambras musculares (en forma de sulfato de quinina) e mesmo para a fabricación de produtos cosméticos. miniatura|Baixo a luz ultravioleta, a quinina na auga tónica faise [[Fluorescencia|fluorescente, malia que está presente nunha concentración desprezábel.]] Ademais, a quinina úsase como potenciador do sabor na tónica, conferíndol a esta bebida o seu característico sabor amargo. Debido aos efectos secundarios de altas doses de quinina, a súa concentración limitouse pola FDA estadounidense a un máximo de 83 ppm. Este valor é aproximadamente unhas catro milésimas do empregado terapeuticamente. Os colonos británicos presentes na India, segundo a tradición, mesturaron a auga tónica empregada polos hindús con xenebra, para compensar co seu sabor o amargor da tónica, dando lugar ao coñecido cóctel gin-tonic.
A tónica, á parte de achegar enerxía, polo seu contido en quinina ten certas propiedades: induce a secreción reflexa das glándulas salivares e gástricas, á que segue unha vascularización da mucosa gástrica e certo grao de actividade da parede emuscular do estómago; desta forma refórzase o apetito e a dixestión resulta máis "rápida e completa", confirindo á tónica as súas propiedades dixestivas.
Reactividade
Redución da quinina
Quintanilla de Onésimo
dereita|miniatura|Igrexa de Quintanilla. Quintanilla de Onésimo, anteriormente chamada Quintanilla de Abajo, é un concello de Castela e León, pertencente á provincia de Valladolid. Ten unha superficie de 55,20 km² e unha poboación de 1139 habitantes, cunha densidade de 20,63 hab/km². Recibiu durante o franquismo o nome de Quintanilla "de Onésimo" por ser o lugar de nacemento de Onésimo Redondo, o fundador do partido de ultradereita Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista.
Jeanne Baret
Jeanne Baret ou Jeanne Barret (pseudónimo Jean Baré), nada en La Comelle, Francia, o 27 de xullo de 1740 e finada en Saint-Aulaye, Breuilh, Francia o 5 de agosto de 1807, foi unha botánica francesa, a primeira muller en circunnavegar o mundo, disfrazada de home.
Basílica de Santa María a Maior
Co nome de basílica de Santa María a Maior hai varios templos católicos:
Jeanne Baret
Expedición ao redor do globo
En 1766, Jeanne Baret embarcouse como asistente do botánico Philibert Commerson na primeira circunnavegación francesa do mundo, na que se realizou un catálogo de especies de todo o planeta.
A expedición empregou dous barcos de guerra franceses, ao mando de Louis Antoine de Bougainville, nos que non estaba permitida a presenza de mulleres polo que tivo que se disfrazar de home, durante os tres anos de travesía (1766-1769). Aínda que embarcada de incógnito, finalmente foi descuberta a súa condición de muller en 1768. Foi obrigada a desembarcar na Illa Mauricio xunto a Commerson o cal morrería alí en 1773.
Soa e sen recursos, Jeanne traballou nunha taberna en Port Louis. Coñeceu un oficial naval francés, natural de Perigord, Jean Dubernat, con quen casou o 17 de maio de 1774 na Catedral de S. Luís. A parella regresou a Francia, completando así a volta ao mundo.
Contribucións científicas
A parella de botánicos recolleu máis de 6000 mostras de especies vexetais dos lugares que visitaron: Brasil, o estreito de Magalláns, Tahití, e as illas de Madagascar, e Mauricio. Entre as contribucións de Jeanne Baret atópase a primeira descrición da vide.
Á volta de Illa Mauricio, Jeanne trouxo as mostras botánicas de Commerson, 30 caixas que contiñan algo máis de 5.000 especies, incluíndo 3.000 descritas como novas. Recibiu a súa parte da herdanza de Commerson, e o rei Luís XVI recoñeceu os seus méritos como asistente do botánico, felicitouna polo seu bo comportamento, describíndoa como "muller extraordinaria" e deixándolle unha renda vitalicia.
A pesar das súas contribucións científicas, a historia mantívoa durante séculos apartada de todo o recoñecemento polo seu labor e só era lembrada como amante de Commerson.
Recoñecemento público
O recoñecemento do seu papel como primeira muller en circunnavegar o globo e os seus traballos científicos quedaron escurecidos até a publicación do libro The Discovery of Jeanne Baret: A Story of Science, the High Seas, and the First Woman to Circumnavigate the Globe (2010), da escritora Glynis Ridley.
Durante a viaxe, Commerson dedicoulle un arbusto da familia Meliaceae, Baretia bonnafidia. Con todo, a planta cambiaría máis tarde o seu nome polo de Turraea heterophylla, que sería sinónimo de Turraea floribunda.
O biólogo Eric Tepe, da Universidade de Utah e a Universidade de Cincinnati, honrou o seu recordo, aplicando o seu nome a unha nova especie vexetal recentemente descuberta, Solanum baretiae, da familia Solanaceae, emparentada coa pataca. O seu compañeiro de expedición Philip Commerson xa lle dera nome a máis de 70 especies (como o xénero Commersonia ou numerosas especies co epíteto commersonii).
Gran Premio de Abu Zabi de 2018
O Gran Premio de Abu Zabi de 2018 (oficialmente coñecido como 2018 Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 25 de novembro de 2018 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Zabi nos Emiratos Árabes Unidos. A carreira foi a última rolda da tempada, a décima edición do Gran Premio de Abu Zabi e a décima vez que a carreira se disputou como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
John Alcock
John William Alcock, nado en Stretford o 5 de novembro de 1892 e finado en Ruán o 18 de decembro de 1919, foi un aviador inglés.
Traxectoria
Capitán da Royal Air Force, adquiriu ampla experiencia de voo durante a Primeira guerra mundial, aínda que foi derrubado e levado prisioneiro a Turquía. Co tenente Arthur Bronwn realizou nun bombardeiro bimotor a viaxe sen escalas dende Terra Nova a Irlanda de 3.040 km en 16 horas e 12 minutos o 14 de xuño de 1919. Morreu nun accidente de aviación, mentres probaba un novo modelo de aeroplano anfibio en Francia.
Gran Premio de Abu Zabi de 2018
Clasificación de títulos antes da carreira
Lewis Hamilton xa conseguiu o título de campionato mundial de pilotos de 2018, mentres que o seu equipo, Mercedes, conseguiu o título do Campionato Mundial de Construtores de 2018. Lewis Hamilton logrou o seu quinto título mundial de pilotos no Gran Premio de México de 2018; Tras a carreira do Brasil, lidera sobre Sebastian Vettel por 81 puntos con Kimi Räikkönen terceiro, 51 puntos por detrás. No Campionato Mundial de Construtores, Mercedes lidera sobre  Ferrari por 67 puntos a falta do Gran Premio de Abu Dabi que aínda tera lugar, con Red Bull Racing terceiro na clasificación.
O Adro
O topónimo galego O Adro fai mención ao adro dunha igrexa. Pode referirse a:
O Rueiro do Adro é un lugar da parroquia de Palmeira, no concello coruñés de Ribeira.
Regadío do Val de Lemos
O regadío do Val de Lemos son un conxunto de canles de rega que abastecen boa parte da Terra de Lemos, no sur da provincia de Lugo e que forman parte da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil.
Estas canles abastécense principalmente do encoro de Vilasouto, no río Mao, aínda que tamén do río Cabe, e dan auga a 4.710 hectáreas de terreos pertencentes aos concellos de Bóveda, Monforte de Lemos, A Pobra do Brollón, Pantón e Sober.
O Fontao, Belesar, Vilalba
O Fontao é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Tras do Río, Baión, Vilanova de Arousa
Tras do Río é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Virxe da Almudena
A Virxe da Almudena é unha advocación mariana da Igrexa Católica. É a patroa da cidade de Madrid e da Arquidiocese de Madrid, sendo venerada na Catedral de Santa María da Almudena. A súa festividade celébrase o 9 de novembro.
Orixe
Segundo a tradición, a imaxe de Santa María a Real da Almudena, que anteriormente fora denominada como Santa María a Maior, foi atopada no ano 1085 durante a conquista da cidade de Madrid polo rei Afonso VI de León nun dos cubos ou torreóns encostados á muralla árabe, preto da Porta da Vega.
Imaxe
A imaxe que se conserva actualmente na catedral de Madrid é de estilo gótico tardío, realizada posiblemente entre os séculos XV e XVI. Representa a María como raíña con túnica avermellada e rico manto recamado, con volta en cor azul, que cobre os seus ombreiros e cae en pliegues tubulares por diante. Sostén ao Neno, espido, con ambas mans. É unha talla de boa calidade artística, en madeira dourada e policromada. A súa realización atribúese ao círculo de Sebastián de Almonacid ou ben a Diego Copín de Holanda, ambos escultores activos en Toledo a finais do século XV.
Problema do diamante
En linguaxes de programación orientada a obxectos, o problema do diamante é unha ambigüidade que xorde cando dúas clases B e C herdan de A, e a clase D herda de B e C. Se un método en D chama a un método definido en A, por qué clase o herda, B ou C?
Chámase o problema do 'diamante' pola forma do diagrama de herdanza de clase nesta situación. A clase A está enriba, B e C están separadas debaixo dela, e D únese ás dúas na parte inferior conseguindo a forma dun diamante.
Propostas
Diferentes linguaxes de programación diríxense a este problema de maneiras diferentes:
Outros exemplos
Linguaxes que só permiten herdanza simple como (como Objective-C, PHP, C, e Java) permiten a herdanza múltiple de interfaces (chamadas protocolos en Objective-C). As interfaces son esencialmente clases base abstractas con tódolos métodos abstractos e sen membros de datos. O problema é por tanto evitado xa que sempre hai só unha posta en funcionamento para un método ou propiedade específico e non xorde ningunha ambigüidade.
O problema do diamante non está limitado á herdanza. Tamén xorde cando arquivos de cabeceira A, B, C e D inclúen ("#include") os uns ós outros nun diamante como arriba e cabeceiras precompiladas separadas son creadas dende B e C. Se estas dúas cabeceiras precompiladas son combinadas, as declaracións en A son duplicadas e a convención "#ifndef" non é efectiva. Tamén atópase ó compoñer pilas de middleware; por exemplo, se A é unha base de datos e B e C son cachés, D pode pedir tanto a B como a C a confirmación dunha transacción, dando lugar a chamadas de confirmación a A duplicadas.
A Luz
O topónimo galego A Luz pode referirse a:
Problema do diamante
Véxase tamén
Multiple inheritance
Mosteiro de Zvërnec
miniatura|250px|Mosteiro de Zvërnec. O mosteiro de Santa María (en Manastiri i Shën Mërisë), tamén coñecido como Mosteiro da Dormición de María de Theotokos, é unha igrexa bizantina da illa de Zvërnec dentro da lagoa de Narta, ó noroeste da cidade de Vlorë no sur de Albania.
Foi declarado monumento cultural de Albania en 1948.
Redención
Redención foi un periódico publicado en Redondela entre 1918 e 1919.
Historia e características
Apareceu a principios de 1918, estaba dirixido por Heliodoro Rivas Rivas e era o seu administrador José Rodríguez Cabaleiro. Aínda se publicaba en outubro de 1919.
Jo Van Fleet
Traxectoria
Van Fleet conseguiu o recoñecemento como actriz dramática en Broadway, onde comezou en 1946 interpretando a Dorcas en A Winter's Tale. Tralos seus éxitos no escenario o director Elia Kazan levouna a Hollywood para traballar no cinema. Kazan, que traballara con ela no teatro contratouna para o filme que supuxo o seu debut na pantalla, Ó leste do Edén (1955), co que gañou o Oscar á mellor actriz secundaria.
Seguiu traballando durante as décadas seguintes, mais a súa carreira non progresou como ela esperaba. O seu amigo e mentor Kazan dixo unha vez: "Jo estancouse, e, dado que ela o sabía, era amargo. E cando ela se volveu amarga, volveuse máis difícil".
Igrexa de San Miguel de Ponte
A igrexa de San Miguel de Ponte é a igrexa parroquial de Ponte, no concello pontevedrés de Silleda.
Localización
Sitúase na parte central da parroquia de Ponte, ás aforas do lugar de Trasdosisto e próxima tamén ao lugar de Rosende.
Descrición
Foi construída sobre unha antiga capela adicada á Virxe dos Remedios. A fábrica actual é do século XX. Destaca na fachada unha ventá de medio punto e unha inscrición sobre a construción da citada fachada, rematada nunha espadana que alberga as campás. Conta cunha soa nave e o presbiterio sobresae por riba do resto da nave. Convén sinalar a curiosa disposición do edificio, cuxa fachada está situada ao sur, ao contrario que na maioría de igrexas, que teñen orientadas as fachadas cara o poñente.
Conta no seu interior con 11 imaxes de distintos santos. Destaca pola súa antigüidade a do Arcanxo Miguel, patrón desta freguesía. Ademais, destacan tres retablos: o altar maior, en cuxo centro se atopa o patrón e no que se aparecen as letras Q C e D, iniciais da tradución ao castelán do nome hebreo de San Miguel (Quién como Dios); o altar da "Purísima" e o dos "Remedios". Na espadana atópanse dúas campás de distinto tamaño. A máis pequena delas, cun pequeno baño de prata, está datada do ano 1879 e formaba parella con outra algo maior das mesmas características, que en 1948 tivo que ser substituída por mor dunha fractura por outra de bronce dun tamaño algo maior. Como dato anecdótico, nesta campá aparece o nome do parroco daquela época: don Manuel Sánchez Noya, que exerceu en Ponte en dous períodos distintos.
Arredor da igrexa, atopamos o cemiterio parroquial pechado cun valado de pedra, que no 2000 foi ampliado cara a un terreo situado nun plano inferior. Ao pé dese valado e a carón da fachada da igrexa, atópase unha oliveira centenaria, que serve de acubillo para os fregueses nos días de sol. A existencia desta árbore deu pé á expresión "ir para debaixo da oliveira", dado que baixo ela se atopan varios nichos e sepulturas, que se usa para falar do feito de soterrar a unha persoa da parroquia. Ao adro accédese de dúas maneiras: mediante unhas escaleiras que baixan desde o camiño, no costado leste, e a nivel do chan, no lado sur. En cambio, ao cemiterio novo accédese por dúas escaleiras, unha delas comunicando o adro con el, e por un portal.
Ligazóns externas
Ficha da igrexa de San Miguel de Ponte en Patrimonio Galego.
Confederación Gaya
Consistía nunha confederación de moitos estados controlados por un xefe local co título de "Wang" (Rei). Orixinalmente foron nove, mais coñécense só algúns como Geumgwan (Bon) Gaya, ou Dae (Mioyama) Gaya. Tivo unha existencia autónoma entre o 42 e o 532, ano no que foi absorbida por Silla. Pouco máis se sabe acerca de Gaya (etnia, política, feitos, cronoloxía etc.).
Historia
Segundo o mito das súas orixes lendarias, un cofre con seis ovos descendeu do ceo, dos que naceron seis xigantes, que se converteron nos novos gobernantes de Gaya. O maior foi Gim Suro. Este, despois de consolidar o seu poder e da construción da súa capital, casou coa princesa india Heo Hwangok, que fora enviada por orde celestial ao seu país. A raíña soñaba cun oso e deu a luz ao príncipe herdeiro Godeung. É confuso o mito da orixe da dinastía: se descende de Gim Suro ou do oso macho que a raíña atopou no seu soño.
Luxilde
O topónimo galego Luxilde pode referirse a:
Cova de Gorham
miniatura|dereita|300px|Vista aérea de Xibraltar
A cova de Gorham (en inglés Gorham's Cave) é unha gruta sita en Xibraltar, no extremo sur da Península Ibérica. Está considerada un dos últimos lugares coñecidos nos que se refuxiaron os derradeiros representantes dos neandertais, que viviron nela hai uns 24.000 anos.
Situación xeográfica
A cova de Gorham está situada no lado sur da Rocha de Xibraltar. Na actualidade está localizada a uns poucos metros de distancia do mar, pero no tempo en que foi habitada ficaba a uns cinco quilómetros do litoral.
Descubrimento e nome
A gruta foi descuberta polo capitán A. Gorham, membro do 2º Batallón dos Reais Fusileiros de Munster (Royal Munster Fusiliers), en 1907. Del recibe o nome con que é coñecida.
Niveis post-paleolíticos
Desde a súa descuberta a caverna de Gorham foi un lugar de elevado interese arqueolóxico. As escavacións realizadas no sitio deron lugar ao descubrimento de catro capas estratigráficas. O primeiro nivel revelou evidencias da estancia de fenicios e cartaxineses entre o VIII e o III século a.C. Na capa inmediatamente inferior apareceron restos dun breve uso da gruta durante o período neolítico.
Niveis paleolíticos
No nivel III saíron a luz non menos de 240 artefactos do Paleolítico Superior, clasificados dentro dos subperíodos Magdaleniano e Solutreano. Aos antigos moradores desta capa pertencen as realizacións de arte rupestre que se atoparon nas paredes da gruta.
O nivel IV revelou até 103 instrumentos, incluíndo puntas de lanza, coitelos e raspadeiras, identificados como pertencente á época Musteriano, e que mostraban unha utilización durante varios centos de anos. As análises a partir de AMS deron datas para este nivel de entre hai 33.000 e 23.000 anos. Tales datos suxiren unha ocupación até polo menos 28.000 a.C., e talvez mesmo até 24.000. Porén non foi achado ningún resto fósil que permitise unha identificación anatómica que indicase que se estaba ora ante neandertais ou ora ante humanos modernos, ou ben asociábeis ou non cos achados dun humano moderno no relativamente próximo Abrigo do Lagar Velho, Portugal, datado hai uns 24.500 anos, e do que se insinuou que presentaba características de hibridación con neandertais. Con todo a cultura musteriana identifícase habitualmente, en Europa, con neandertais. Isto é o que leva a considerar a cova de Gorham coma un dos refuxios últimos de poboacións neandertais.
Gregorio Dopico Fernández
Gregorio Dopico Fernández, Yoyo ou Bolicheiro, nado no Roxal (Neda) en 1919 e finado en Sillobre (Fene) o 30 de xullo de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Traballaba nunha fábrica de gasosas. Militante da CNT. Foi detido polos axentes da Brigada Social na Coruña o 16 de setembro de 1942. Enlace da guerrilla, despois da caída da organización libertaria da zona de Ferrol en febreiro de 1945, uniuse ao grupo de Francisco Gómez Núñez. Despois foi membro do grupo Neira. Logo da morte de José Neira Fernández integrouse na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia onde foi comandante do destacamento Segundo Vilaboy, que tiña como comisario a Adolfo Allegue Allegue e responsable en Lugo a Gregorio Doñate Martínez. Foi morto pola Garda civil o 30 de xullo de 1947, no monte Reboredo en Sillobre, que bordea a estrada a Lavandeira, con Nicolás Rodríguez Pereira.
A Penadanta, Belesar, Vilalba
A Penadanta é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Lúa azul
miniatura|Lúa Azul do [[31 de agosto de 2012 vista do Observatório Municipal de Campinas Jean Nicolini no Brasil]]
Chámase lúa azul (tradución do inglés blue moon) á segunda lúa chea ocorrida durante un mesmo mes do calendario gregoriano (o usado habitualmente en Occidente), o que acontece aproximadamente cada tres anos. Orixinalmente o termo referíase ao cuarto plenilunio dunha estación calquera do ano. O fenómeno «lúa azul» cobrou popularidade cando se produciu dúas veces no mesmo ano (xaneiro e marzo) de 1999. Os medios de comunicación destacaron amplamente o acontecemento, pouco coñecido até entón. Naturalmente, o mes de febreiro de 1999 non se produciu ningunha lúa chea.
Baseándose a orixe do termo no calendario gregoriano, o seu uso difundiuse probabelmente na Europa medieval. A tradución galega non é abondo completa, xa que en inglés antigo a palabra da cal deriva ‘azul’, belewe ("blue"), podía significar ‘traidor’, en referencia quizais ao rompemento do costume dunha lúa chea cada mes. Entre tres e sete veces en cada século hai dúas lúas azuis nun mesmo ano. Por mor a que o mes de febreiro é o único cuxa duración é inferior ao ciclo lunar, a primeira sempre se produce en xaneiro e a segunda, en orde decrecente de probabilidade, en marzo, abril ou maio. Ollouse unha lúa azul o día 31 de decembro de 2009, coincidindo cun eclipse parcial de lúa, cuxo plenilunio previo foi o día 2 de decembro.
Algúns sitios xeradores de trolas afirman que a lúa efectivamente adopta unha cor azulina, como no filme dos Pitufos de 2011 The Smurfs.
Carta xeométrica de Galicia
A Carta geométrica de Galicia dividida en sus provincias…, coñecida popularmente como Carta xeométrica de Galicia, é un mapa físico de Galicia, obra de Domingo Fontán, que cobra especial relevancia por ser o primeiro da historia do país realizado con medicións matemáticas.
Elaboración
Animado por José Rodríguez González, Domingo Fontán investiu na carta dezasete anos da súa vida, entre 1817 e 1834. Esta obra foi o primeiro mapa topográfico e trigonométrico feito en calquera dos territorios de España con métodos científicos e medicións matemáticas, é dicir, medición de bases, triangulación, altimetría barométrica e outros.
Para cartografar Galicia aproveitou os avances científicos, chegados sobre todo de Francia, e estableceu unha rede xeodésica, establecendo diversos puntos de medición e realizando neles todo tipo de cálculos astronómicos, para o que empregou instrumentos cedidos pola Universidade de Santiago de Compostela e adquiridos en París e Londres.
Datos e metodoloxía
Tomou como punto cero a torre da Berenguela, na catedral compostelá. En 1817 iniciou os traballos da carta, realizada a unha escala 1:100 000, pero ata 1830 non obtivo o apoio oficial para redactala. Nese momento quedou exento de impartir clases na Universidade de Santiago. Para realizar esta carta tivo que percorrer a pé e de a cabalo toda Galicia. Nela aparecen localizadas as 4 000 igrexas das parroquias galegas, que até daquela non foran catalogadas. Amais recóllense tódolos accidentes xeográficos importantes, acadando un nivel de detalle que non foi superado ata a aparición da cartografía por satélite.
Impresión
En 1834 rematou os traballos da carta e presentoulla á raíña María Cristina, que deu orde de imprimila. Non obstante, ata 1845 non foi posible a súa impresión no prelo, que ao cabo se houbo de realizar en París, baixo a dirección do propio Fontán, e a cargo do francés L. Boufard. O gravado fíxose en doce pedras calcarias, unha por cada folla. En conxunto o mapa mide 251 × 232 cm.
En 1849 ía levarse a cabo unha segunda tirada, de 550 exemplares, que custeou o propio Fontán. Porén, o Secretario do Ministerio do Interior, Vicente Vázquez Queipo, ordenou en novembro dese ano a anulación da segunda tirada, ao entender que Fontán incumprira o contrato ao non dar a coñecer o traballo de triangulación. Ordenouse que as pedras se depositasen na Embaixada de España en París. Fontán foi a Madrid para solucionar o problema, e en marzo de 1850 Ramón de la Sagra remitiu desde París 200 exemplares, incluíndo un impreso en rústica coas instrucións para o encadernado. Esas 200 copias chegaron á Coruña en xuño de 1850, e en decembro chegaron outros 300 exemplares. Porén, o goberno acaparou case por completo os 1 100 exemplares que se chegaron a estampar, se ben Domingo Fontán enviara desde París por Bordeos varias copias para agasallar a amizades.
Legado
O escritor Ramón Otero Pedrayo posuía un orixinal do mapa, que se conserva na casa-museo de Trasalba e que menciona na súa novela Arredor de si. Amais Otero Pedrayo levou outro exemplar ao Centro Gallego de Buenos Aires en 1947. Tamén hai exemplares no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, o Museo Provincial de Pontevedra , o Parlamento de Galicia , a Real Academia Galega, o Consello da Cultura Galega, a Fundación Penzol, a Universidade de Santiago de Compostela , a Biblioteca de Galicia , o Pazo de Tor de Monforte de Lemos , o periódico La Voz de Galicia , a Real Academia da Historia , o Museo Naval , o mosteiro de Poio a Bibliothèque du Roi (Bibliothèque nationale de France). Outro exemplar, propiedade da Deputación de Lugo, consérvase no IES Lucus Augusti.
A Carta aparece nomeada na novela O trasmundo de Antioquía, de Rafael Laso Lorenzo, e protagoniza a novela Fontán de Marcos Calveiro.
Notas
miniatura|Reportaxe sobre o mapa de Fontán en [[Nós Televisión|Nós TV.]]
O bosque animado (novela)
O bosque animado é unha novela de Wenceslao Fernández Flórez, publicada en 1943 en lingua castelá co título orixinal de El bosque animado. Foi traducida ao galego por Xela Arias e publicada en 1987 por Edicións Xerais.
Narra a vida dunha parroquia rural próxima á Coruña. Nela hai unha fraga atravesada por camiños húmidos e escuros por onde fuxían as criaturas que o habitaban, ao máis mínimo rumor da presenza humana. O bosque é animado non só pola animación da vida que o envolve, senón tamén polas ánimas dos seres que nela viven, as árbores que non deixan ver o bosque, os animais que se desenvolven entre eles, ou os vivos e mortos que viven nel ou ao seu redor. É a historia dun mundo que xa non é, e o autor describe un mundo poético das raíces de Galicia.
Trama
O bosque animado e unha fraga na que as árbores, a silveiras, os insectos, as aves, os pequenos mamíferos, viven todos xuntos. Vidas suaves e plácidas, só interrompidas polo paso do home, ao que acompaña a traxedia, empuxado pola explotación do bosque e pola súa cobiza. Tamén é a historia destes homes e mulleres, de Marica da Fame (aspirante a meiga), da Moucha (meiga en exercicio), do bandido Fendetestas, da alma en pena de Fiz de Cotobelo, dos señores D'abondo, os caciques do lugar. Pero principalmente é a historia do bosque, das súas árbores e das súas criaturas, que esvaran silenciosamente polas súas corredoiras, intentando sempre pasar desapercibidas para a especie humana e que lle deixen vivir as súas pequenas vidas, a triste sorte dun poste de teléfono, a toupa que perde a súa compañeira.
Narración
O libro esta dividido en 16 estancias (capítulos). Está ambientado na parroquia de Cecebre (Cambre). Alí encóntrase a casa museo do autor.
Adaptacións
Fixéronse dúas películas, baseadas na novela: El bosque animado dirixida por José Luis Cuerda en 1987 pero afastada do seu contido, galardoada con 5 Premios Goya, e máis O bosque animado do 2001, a primeira película de animación 3-D realizada en Europa.
Janine Jansen
Janine Jansen, nada en Soest o 7 de xaneiro de 1978, é unha violinista neerlandesa.
Traxectoria
Jansen comenzou a estudar o violín cando tiña 6 anos. Compartiu estudos con Coosje Wijzenbeek, Philipp Hirshhorn e Boris Belkin. O seu pai e ámbolos seus irmáns eran tamén músicos, mentres que a súa nai é unha cantante clásica. Jansen apareceu como solista coa Orquestra Nacional de Xoves de Escocia en 2001, onde realizou o concerto de violín de Brahms. Tamén abreu as BBC Proms en 2005. Cando toca en directo, aventúrase enfatizando máis a emocionalidade que a precisión.
Jansen evita o tradicional, gravando con só 8 cordas en lugar dunha orquestra, incluíndo ao seu irmán como Celo e o seu pai. En concertos en directo, ten escoitado ovacións de audiencias entusiastas, como cando tocou coa Filarmónica de Berlín (Berlín, 2006), cunha entrada de 25000, e tamén no Walt Disney Concert Hall nos Ánxeles, coa Orquestra Filharmónica dos Ánxeles no 2008 fronte unha grande audiencia.
Actualmente emprega o violín 1727 "Barrere" (Stradivari), prestado pola Sociedade Stradivari de Chicago.
Jansen e o seu antigo mozo, o violinista Julian Rachlin, teñen colaborado en música de compartimento.
Gravacións
Tamén gravou o concerto de Violín de Tchaikovsky coa Orquestra de Cleveland, conducido por Vladimir Ashkenazy. No outubro do 2006, lanzou o seu terceiro traballo. Este CD amosa os concertos de Violín de Felix Mendelssohn e Bruch.
No 2008 gravou unha sesión en directo para a tenda de música itunes consistente na Trio Sonata en Sol Maior de Bach e a sonata para Violín e Clavicordio nº 6, en Sol Maior.
The Blows
The Blows é un grupo de pop vigués creado a finais de 2005.
En 2006 autoeditaron a súa primeira maqueta e a partir de aí iniciaron algunhas actuacións para programas de radio e televisión locais. Con esa demo acadaron premios coma o de mellor maqueta no concurso Maketon Estrella Galicia, e foron finalistas en festivais españois coma Contempopránea, Vigo Transforma, Festimad ou Caceres Pop Art.
Pobo grego
Os gregos, tamén chamados helenos (en Έλληνες), son unha nación e un grupo étnico orixinario de Grecia, Chipre e algunhas outras rexións da contorna do mar Exeo. Tamén constitúen unha diáspora significativa, con comunidades gregas estabelecidas arredor do mundo.
300px|miniatura|A dispersión dos gregos no [[século -VI|século VI a.C.]] Na antigüidade, os gregos organizábanse politicamente en cidades estado, e alí orixinouse o concepto de democracia. Estabelecéronse colonias e comunidades gregas ó longo da historia en moitos recunchos do Mediterráneo, malia que o groso da nación sempre se centrou arredor do mar Exeo, onde se fala a lingua grega dende a Grecia antiga. No século IV a.C, a expansión territorial máis importante dos gregos levou ó helenismo até Asia Central e a India, e despois da caída do Imperio Romano, Bizancio mantivo a cultura grega no Mediterráneo oriental até 1453. Baixo o Imperio Otomán e até o comezo do século XX, os gregos estaban instalados uniformemente entre a actual Grecia, a costa occidental de Anatolia, o Mar Negro, Exipto, Chipre e Constantinopla; en xeral, estas rexións coinciden coas fronteiras do Imperio Bizantino a finais do século XI, e tamén coa zona de colonización grega na antigüidade do Mediterráneo oriental.
Pódenselles atribuír ós gregos contribucións moi notables en diversos eidos da cultura universal ó longo de toda a Historia (as artes, a literatura, a filosofía, a política, a música, as matemáticas, a ciencia, a arquitectura, a tecnoloxía, as exploracións, a cociña e o deporte).
Burning Heart Records
Burning Heart Records é un selo discográfico independente formado en 1993 e baseado en Örebro, Suecia. Ten unha estreita relación coa etiqueta californiana Epitaph Records, que ten os dereitos de distribución de Burning Heart en Norteamérica. Ten tamén unha oficina en berlín dende finais do ano 2003.
Burning Heart tivo moito éxito lanzando en Europa (especialmente en Suecia) bandas a un público xeral. Entre os seus artistas que máis éxito colleitaron están The Hives, Turbonegro, The (International) Noise Conspiracy, Millencolin, No Fun at All e Refused.
O selo ten unha boa reputación polas súas bandas de garage punk, pero ten editado álbums que van dende o grindcore e o hardcore experimental ata o pop alternativo, ska ou rap.
Alcmena
miniatura|300px|O parto de Alcmena. Ó fondo vese a Ilitía castigando a Galantis (gravado para unha Metamorfose de 1581) Alcmena foi un personaxe mitolóxico, filla de Electrión, rei de Micenas, e esposa de Anfitrión. Fecundada por Zeus, foi a nai de Heracles (ou Hércules); e como precursora dos Heráclidas foi adorada en Tebas e Atenas. Segundo Grimall, Alcmena foi a última muller mortal coa que se deitou Zeus.
Antecedentes
Electrión casara con Anaxo, filla de Alceo, e enxendrou dez fillos, entre eles Alcmena. Un día presentáronse ante el os fillos de Pterelao e reclamaron o reino. Electrión negouse e houbo un enfrontamento no que morreron tanto os fillos de Electrión (salvo Licimnio, fillo bastardo) como os fillos de Pterelao (salvo Everes). O exército deste logrou fuxir co botín de guerra, que foi recuperado por Anfitrión pero cando este estaba arrecadando o gando roubado, unha vaca intentou escapar e Anfitrión tiroulle unha maza, coa mala sorte que rebotou nun corno e foi dar na cabeza de Electrión, matándoo. Anfitrión foi exiliado de Argos e marchou con Alcmena e Licimnio a Tebas. E como Alcmena fixera a promesa de casar a quen vingase a morte dos seus irmáns, Anfitrión comprometeuse a facelo e organizou unha expedición contra aqueles. Finalmente, Pterelao morreu e Anfitrión logrou conquistar os seus territorios, regresando vitorioso a Tebas.
Nacemento de Heracles
miniatura|300px|Miniatura do século XVI Aproveitando que o seu home, Anfitrión, estaba na guerra, Zeus adoptou a figura del e, simulando ser Anfitrión, pois coñecía a virtude dela, xaceu con Alcmena. Para prolongar o momento, Zeus fixo que a noite durase como tres, prohibindo a Helios, o Sol, que saíse nese tempo. Cando realmente chegou Anfitrión, sorprendeuse ó ver que Alcmena non lle daba a debida benvida e preguntoulle a razón, e ela contestou que xa dormira con el a noite anterior e que lle contara os detalles da guerra e da vitoria. En todo caso, xaceu tamén co home e quedou embarazada dos dous, de xeito que nacerían os dous fillos cunha noite de intervalo.
Anfitrión nun principio pensou en castigala por infiel: ía queimala no lume pero Zeus mandou unha intensa chuvia. O adiviño Tiresias explicoulle que a unión fora feita con Zeus e el aceptouno como un honor.
Durante o embarazo, Zeus prometeu o trono de Micenas ó primoxénito da estirpe de Perseo, dando por suposto que sería o seu fillo, Heracles. Pero Hera, a celosa esposa de Zeus, atrasou o momento do parto ordenando á súa filla Ilitía (deusa dos partos e, por tanto, das comadroas) que o detivese, e Ilitía así o fixo, sentando no limiar da porta de Alcmena (do pazo ou da súa habitación) coas pernas pechadas e as mans entrelazadas diante dos xeonllos; á vez que aceleraba o parto de Euristeo, fillo de Esténelo e Nícipe. A serva de Alcmena, Galantis (ou Galántide), frustrou o intento e díxolle a Ilitía que Alcmena xa parira, polo que a deusa soltou as mans e se levantou, e así puido por fin producirse o parto. Irritada polo engano, Ilitía converteu a Galantis en donicela e condenouna a parir pola boca, por ter unha boca mentireira. Pero mentres tanto, naceu Euristeo e recibiu o trono de Micenas.
Infancia de Heracles
miniatura|Anfitrión e Alcmena ollan como Heracles esgana as serpes, mural de Pompeia Cando Heracles tiña oito meses, Hera, que quería a morte do meniño, mandou ó berce dúas enormes serpes e, mentres Alcmena pedía axuda a Anfitrión, Heracles matounas esganándoas coas mans. Segundo Ferécides, foi o propio Anfitrión quen as puxo, para comprobar cal dos dous era o seu fillo: ó ver que Heracles se enfrontaba con elas mentres Ificles fuxía, comprendeu que este segundo era o seu fillo e Heracles o fillo do deus.
A partir de entón, Anfitrión educou a Heracles como fillo propio.
Vellez
Trala morte de Anfitrión, Alcmena intentou volver á súa terra, Tirinto, con Heracles (que xa rematara os seus doce traballos), Ificles e Iolao, pero Euristeo non o permitiu. Incluso, despois de morrer Heracles, Alcmena e os seus descendentes foron expulsados de Corinto e de Traquis e houberon de fuxir a Atenas. Euristeo esixiu que a botasen da cidade e os atenienses negáronse, polo que lles declarou a guerra, pero Euristeo morreu e entregaron a súa cabeza a Alcmena, que lle sacou os ollos.
Casou con Radamantis, fillo de Zeus e Europa e sobreviviu a Heracles. Estableceuse en Tebas, cos seus descendentes e cando morreu e foron enterrala, Zeus mandou a Hermes que transportara o seu corpo á Illa dos Benaventurados, deixando unha pedra no seu sitio. Pausanias escribiu que os tebanos afirmaban que se converteu en pedra pero noutra pasaxe di que a súa tumba está en Mégara.
Pinilla del Campo
Pinilla del Campo é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 23 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 19,39 km².
Amos Bronson Alcott
Amos Bronson Alcott, nado en Wolcott en 1799 e finado en Boston en 1888, foi un educador e escritor norteamericano.
Traxectoria
Fillo de Joseph Chatfield Alcox, un agricultor e mecánico, os seus antepasados asentaran en Massachusetts occidental nos días da colonia levando o apelido Alcocke. Autodidacta, tivo que se poñer a traballar en 1814 nunha fábrica de reloxios en Plymouth, Connecticut e despois de 1815 viaxou ao sur dos Estados Unidos como vendedor de libros e mercadorías. Comeza a ensinar en Bristol, Connecticut en 1823, dirixe escolas en Cheshire, Connecticut, en Bristol, Bostón, Germantown e en Filadelfia. En 1830 casa con Abby May, irmán do reformador e abolicionista Samuel J May. En 1834 abre a Temple School en Boston que se fixo famosa polos seus orixinais métodos, baseada no autoanálise e no desexo de estimular a personalidade do neno mediante a conversa, máis que na lectura. A escola foi denunciada na prensa e en 1839 pechou, pero Alcott gañou o cariño dos seus alumnos. En 1840 marchou a Concord, da súa visita a Inglaterra trae a intención de establecer unha comunidade utópica socialista que fracasa e en 1842 volve a Concord. Nos seus últimos anos de vida foi coidado pola súa filla Louisa May Alcott.
Prado do Monte, Xuño, Porto do Son
Prado do Monte é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Reggane
miniatura|250px|Reggane.
Reggane (do bérber "Argan"; en رقان) é unha vila comuna, e a capital do distrito de Reggane, na Vilaia de Adrar, no centro de Alxeria. Reggane atópase no deserto do Sáhara preto dun oasis. Segundo o censo de 2008, tiña unha poboación de 20 402 persoas, mentres que en 1998 contaba con 14 179, o que supón un crecemento anual do 3,8%. Os bérberes viven en Reggane e arredor dela.
Pereira, Belesar, Vilalba
Pereira é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Unidade Zip
miniatura|dereita|Unidade Zip da marca NEC, modelo FZ110A.
A unidade Zip foi un disco magnético, desenvolvido por Iomega en 1994. Orixinalmente tiña unha capacidade de 100 MB, pero versións posteriores chegaron a 250 MB e 750 MB, moito maior cós disquetes da época, o que fixo que fose amplamente utilizado por pequenas e medianas empresas e polo seu tamaño, semellante ao dun disquete, moi útiles para transportar datos dun equipo a outro, pero case non se introduciu entre os usuarios particulares, polo seu relativamente elevado prezo. A partir de 1999 as vendas de unidades Zip sufriron unha diminución constante.
21 de agosto
O 21 de agosto e o 233º día do ano do Calendario Gregoriano e o 234º nos anos bisestos. Quedan 132 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Emilio Salgari.
Outros
Os 366 días do ano
Ver tamén - meses: xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio, xuño, xullo, agosto, setembro, outubro, novembro, decembro
Pozocho, Xuño, Porto do Son
Pozocho é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Igrexa de San Xulián de Astureses
miniatura|Igrexa de San Xulián de Astureses. A igrexa de San Xulián de Astureses é a igrexa parroquial de Astureses, no concello de Boborás. É unha igrexa románica do século XII, de reducidas dimensións e bastante ben conservada.
Historia
A igrexa, que puido fundarse no ano 1164 segundo data inscrita detrás do retablo principal. Segundo consta documentalmente, só está acreditada a presenza no lugar da Orde do Santo Sepulcro, adquirindo grande importancia a mediados do século XV por ser cabeceira de encomenda ata que é substituída pola Orde de San Xoán de Xerusalén, pasando a depender entón da encomenda de Pazos de Arenteiro.
Características
Do antigo conxunto orixinal unicamente se mantén en pé a igrexa románica, de finais do século XII, ben conservada. Posúe planta de cruz latina dunha soa nave, formada por catro corpos limitados por grosos contrafortes que apenas sobresaen do muro exterior simulando columnas. Sobre a nave unha cuberta de madeira a dúas augas. Tamén é de madeira o coro alto, de feitura posterior, que ocupa o primeiro tramo e parte do segundo da nave. A cabeceira rematada en tres ábsidas semicirculares, a central destacada, ábrese ao exterior a través de estreitos e espigados vans con arcos de medio punto sostidos por seis pequenas columniñas. Dos capiteis nacen arcos faixóns levemente apuntados e cunha lixeira tendencia á ferradura, sobre os cales pode que anteriormente estivese apoiada unha bóveda de canón, mais na actualidade só se preservan os arranques até a altura dos beirados exteriores.
Dúas portas serven de aceso ó templo. A do norte cun arco de medio punto reformado partindo dun primitivo arco composto que recorda ó estilo mozárabe. A porta principal destaca pola súa sinxeleza. A súa iconografía é pobre e simple, decorando os seus capiteis e tímpano con motivos vexetais e xeométricos.
Bandeira do Senegal
A bandeira do Senegal foi adoptada o 20 de agosto de 1960.
As orixes da bandeira do Senegal remóntanse á antiga Federación de Malí, cuxa bandeira era moi similar, tendo como única diferenza unha silueta negra na sección central en lugar da estrela verde. A bandeira consta de tres franxas verticais de iguais dimensións coas cores panafricanas: verde (do lado do pau da bandeira), amarelo (a franxa central) e vermello. O significado das súas cores é:
Zora Neale Hurston
Traxectoria
Hurston naceu nunha pequena aldea de Alabama chamada Notasulga, pero a familia mudouse para Florida sendo ela era unha pícara. Estudou antropoloxía e traballou con Franz Boas e Margaret Mead. Foi unha figura destacada do Harlem Renaissance e empregou os seus coñecementos e estudos antropolóxicos para dar forma as súas novelas verbo da comunidade negra de Florida. En 1937 visitou Haití para estudar o vodú. Nos seus últimos anos tivo problemas de saúde e financeiros, feito que a levaría a vivir nunha residencia. En 1975 Alice Walker escribiu para a revista feminista Ms. o artigo "In Search of Zora Neale Hurston" reivindicando a súa figura e mais a súa reputación literaria.
Heliodoro Rivas Rivas
Heliodoro Rivas Rivas, coñecido como Rivitas, nado en Vigo en 1884, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Oficial maior do concello de Redondela, desempeñou o posto de Secretario nalgúns períodos. Vinculado á Sociedade de Agricultores La Progresiva de Chapela. Dirixiu os periódicos redondeláns La Opinión e Redención e foi correspondente de El Pueblo Gallego en Redondela. Presidiu a VI Asemblea Agraria (1915). Foi directivo do Centro Republicano Radical (1932) do que chegou a presidente en 1933, repetindo cargo en 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde interino de Redondela polo Comandante Militar de Vigo o 21 de xullo. Cesou seis días despois, o 27 de xullo.
Vida persoal
Casou con Ángela García.
Aceh TV
Aceh TV é unha estación de televisión da provincia de Aceh (Indonesia), a súa programación é fundamentalmente informativa e cultural. A emisora é de propiedade privada e comezou a transmitir en setembro de 2006.
Jaz
dereita|128px O Jaz foi unha unidade de almacenamento desenvolvida por Iomega en 1996, baseada na tecnoloxía de cartuchos Winchester, sistema de funcionamente moi semellante ao dos discos ríxidos. Tiña unha taxa de transferencia de ata 6'73 Mb/s e un tempo de acceso de 12 ms. Tiña unha capacidade de almacenamento de 1 ou 2 Gb segundo as versións. Nunca tivo o éxito dos discos zip, a pesar da súa maior capacidade de almacenamento, malia iso Iomega lanzou posteriormente o disco REV, que emprega unha tecnoloxía semellante.
O Barral, Cortegada, Silleda
O Barral é un lugar da parroquia de Cortegada no concello pontevedrés de Silleda que no ano 2011 tiña 30 habitantes (13 homes e 17 mulleres). A maioría da poboación adícase á gandería intensiva, sobre todo ao vacún de leite.
Sexismundo, Sacro Emperador Romano-Xermánico
Sexismundo de Luxemburgo, nado en Núremberg o 15 de febreiro de 1368 e finado en Znaim o 9 de decembro de 1437, foi emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico de 1410 a 1437 e rei de Hungría e Bohemia, e derradeiro monarca da dinastía Luxemburgo.
Traxectoria
Foi o segundo fillo do emperador Carlos IV. Foi marqués de Brandeburgo desde 1378, ao suceder ao seu pai, ata 1388 cando renunciou a favor do seu curmán Jobst de Moravia. Logo da morte deste, en 1411, Sexismundo volveu converterse en marqués de Brandeburgo ata 1415, cando agasallou co territorio desta marca a Frederico I de Núremberg, dando lugar a que a familia dos Hohenzollern pasase a ser a máis importante de Alemaña.
Grazas ao seu casamento con María I de Hungría, Sexismundo ocupou o trono húngaro dende 1386. En 1396 fixo fronte aos turcos de Beyazid I que trataran de atacar o sur de Hungría pero as súas forzas foron derrotadas na Batalla de Nicopolis (actual Bulgaria) e o propio Sexismundo estivo a piques de ser capturado.
No ano 1410, falecido o emperador Roberto e tras unha complicada elección, foi elixido emperador do Sacro Imperio Romano. Os seus opoñentes foron Venceslau de Bohemia, que non aceptou a súa deposición como emperador dez anos antes de Jobst de Moravia, que resultou seleccionado pero faleceu poucos meses despois. Venceslau renunciou a favor de Sexismundo, permitíndolle ser recoñecido emperador de xeito unánime.
Tivo unha filla con Barbara de Celje, Sabela (1409-1442) quen casou co emperador Alberte II, que puido suceder ao seu sogro nos tronos de Hungría e Bohemia.
Pozo Negro, Xuño, Porto do Son
Pozo Negro é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
A Picheira, Belesar, Vilalba
A Picheira é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Primeiro ducado de Baviera
O presente artigo traza a historia dos bávaros e do seu primeiro ducado, no período dos séculos VI-VIII (Antigüidade tardía).
Orixe dos bávaros
A orixe dos bávaros (Baiovarii ou Baiuwari) é descoñecida. A primeira mención histórica deste pobo data de 551, na cal o historiador Xordanes os sitúa xa nos eu territorio actual. Debemos contentarnos coas teorías sobre as súas relacións. Se Lucien Musset considera que se trata dun grupo de pobos xermánicos, segundo un proceso análogo ao que deu a formación dos francos ou dos alamáns, confesa porén a incerteza dos historiadores sobre a súa proveniencia. Henry Bogdan relaciónaos cos antigos marcomanos de Bohemia aos que se terían unido algóns pobos xermánicos marxinais. Mourre no seu dicionario fai deles unha mestura de pobos xermánicos (marcomanos, cuados) e celtas (Boios) vidos de Bohemia. finalmente, o británico Colin McEvedy ven eles unha federación dos últimos suevos. As súas relacións cos longobardos están mellor testemuñadas, algúns bávaros uníronse ao seu rei Alboíno para invadir a Italia bizantina sobre o 568