cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helenio Herrera
Os Belenenses
Para evitar a sanción trasladouse a Portugal, onde adestrou ao Os Belenenses durante a tempada 1957/58. Cun equipo no que xogaban entre outros os mozambicanos Vicente Lucas e Matateu ou o galego Picho Suárez, acadou o cuarto posto da Primeira Liga.
FC Barcelona
O FC Barcelona, que estaba interesado nos seus servizos para substituír a Domènec Balmanya, solicitou a suspensión da sanción do técnico, e para logralo compensou ao Sevilla cun millón de pesetas e a Os Belenenses con 200.000. Deste xeito foille levantada a sanción e Herrera regresou a España, chegando a tempo para disputar as dúas últimas xornadas da liga 1957/58, sen posibilidades xa de acadar o liderado. Disputou ademais o partido de volta da primeira final da Copa de Feiras contra unha selección de xogadores de Londres, saíndo vitorioso por 6-0 e levantando así o seu primeiro título europeo. Na Copa do Xeneralísimo eliminou ao Zaragoza e ao Valencia, chegando ata as semifinais, onde caeu fronte ao Athletic Club por un global de 5-4.
Xa na tempada 1958/59, Herrera converteu ao centrocampista galego Luis Suárez no piar do equipo, que logrou destacados resultados na liga, entre eles un 6-0 sobre o Valencia, un 4-0 sobre o Real Madrid e un 5-0 sobre o Atlético de Madrid. O equipo catalán perdeu só tres encontros de liga e acabou por conquistar o título despois de cinco anos de seca. Na Copa do Xeneralísimo, e despois de eliminar con dificultades ao Murcia (cun global de 3-2), o Barcelona goleou ao Sporting de Gijón (6-0) e ao Betis (10-0), para despois vencer nas semifinais ao Real Madrid (7-3) e regresar a unha final de Copa. O encontro disputouse no Santiago Bernabéu ante o Granada, e a vitoria decantouse por 4-1 para o equipo barcelonés, gañando así Herrera a súa primeira Copa do Xeneralísimo. esquerda|miniatura|Helenio Herrera (centro) xunto co boxeador [[Carlos Monzón (esquerda) e o adestrador Juan Carlos Lorenzo (dereita).]] Antes do comezo da tempada 1959/60 viaxou ao Perú e á Arxentina para observar futbolistas e regresou con tres contratacións: Miguel Loayza, Juan Seminario e Carlos Medrano. De novo con Luis Suárez como organizador do xogo, e cos goles de Eulogio Martínez e Evaristo, o Barcelona conseguiu revalidar o título de liga, empatado a puntos co Real Madrid. O 3 de setembro de 1959 Helenio Herrera entrou na historia do FC Barcelona como o adestrador que dirixiu o primeiro encontro do club na Copa de Europa, no Estadio Vasil Levski de Sofía contra o CDNA búlgaro (hoxe CSKA). Eliminou ao equipo búlgaro e a continuación ao Milan e o Wolverhampton, pero caeu eliminado nas semifinais fronte ao Real Madrid. Ademais disputou a segunda edición da Copa de Feiras ese ano, proclamándose de novo campión, aínda que abandonou o equipo antes do partido de volta da final.
A pesar dos éxitos deportivos, tivo que afrontar varios problemas no club catalán. A súa decisión de facer de Luis Suárez o eixo sobre o que xiraba o xogo do equipo, obrigouno a quitarlle protagonismo á grande estrela do club, o veterano László Kubala, o que provocou unha forte división na afección entre "suaristas" e "kubalistas, así como o enfado do futbolista húngaro.  Tamén entrou en conflito con outros xogadores, como Czibor, e co secretario técnico, Josep Samitier, que acabou abandonando o club polas pretensións do adestrador de dirixir non só o aspecto deportivo do equipo, senón tamén as contratacións, salarios, etc.
Finalmente, foi cesado o último día de abril de 1960, despois de quedar eliminado da Copa de Europa contra o Real Madrid no Camp Nou, na que foi a súa única derrota na casa en máis de dous anos á fronte do equipo.
Inter de Milán
Inmediatamente emigrou a Italia e asinou co Inter de Milán. Alí utilizou unha formación 5–3–2, e modificou unha táctica coñecida como verrou (ferrollo en francés) -utilizada por Karl Rappan- para incluír unha maior flexibilidade nos contraataques, nacendo así o sistema catenaccio. O equipo foi posteriormente alcumado Grande Inter, debido aos éxitos do club durante o período de oito anos de Herrera, que levou ao equipo gañar consecutivamente a Copa de Europa en 1964 e 1965, así como tres títulos da Serie A e dúas Copas Intercontinentais.
Primeiros dous anos sen éxitos
Na súa primeira tempada na Serie A tivo como pupilos a futbolistas como Buffon, Bolchi, Fongaro, Picchi, Bengt Lindskog ou Aristide Guarneri, e xa tivo os seus primeiros encontróns con algúns xogadores, tal é o caso de Angelillo e Corso. O equipo proclamouse campión de inverno, pero perdeu o título na derradeira xornada, despois de caer inesperadamente no estadio Cibali de Catania, nunha derrota que deu orixe á célebre expresión italiana clamoroso al Cibali!. Durante esa tempada Herrera fixo debutar a dous futbolistas que cos anos se converterían en mitos do club: Facchetti e Mazzola.miniatura|[[Giacinto Facchetti e Helenio Herrera saíndo do estadio de San Siro durante a tempada 1964/65.]]Dende a súa chegada a Milán, pediu ao presidente do Inter, Angelo Moratti, a fichaxe de Luis Suárez, e convenceuno para que realizase unha grande oferta por el. Esta concretouse finalmente en 250 millóns de liras italianas (uns 25 millóns de pesetas), unha cifra escandalosa para a época, pois era case 100 millóns superior á do traspaso máis caro da historia do fútbol ata aquel entón, o de Omar Sívori do River Plate á Juventus catro anos antes. O Barcelona, afundido en graves problemas económicos, aceptou a oferta. Á chegada do centrocampista coruñés sumouse a do dianteiro inglés Gerry Hitchens.
O Inter volveu ser campión de inverno, con cinco puntos de vantaxe sobre o Milán de Maldini, Trapattoni, Rivera e Altafini. Con todo, unha serie de malos resultados na segunda volta fixo que o equipo tivese que conformarse co subcampionato. Na Copa de Feiras o equipo milanés caeu eliminado nos cuartos de final, contra o Valencia de Scopelli. A falta de títulos nas súas dúas primeiras tempadas, o seu carácter e a súa mala relación coa prensa, fixo que o presidente Moratti estivese a punto de despedilo, pero acabou por reconsiderar a situación e darlle outra oportunidade.
Primeiro scudetto
A tempada 1962/63 comezou con malos resultados, obtendo o equipo só 7 puntos nas 7 primeiras xornadas. Helenio Herrera orquestrou entón unha revolución táctica e colocou no once as novas adquisicións Beniamino Di Giacomo e Jair da Costa, pero mantendo a Suárez no corazón do equipo. O Inter gañou 12 dos seguintes 15 partidos, pasando a ocupar un liderado da táboa que xa non abandonaría ata o final da campaña. Foi o primeiro scudetto na carreira de Herrera e o primeiro para o club lombardo en case unha década.
Dominio europeo e mundial
Para o debut do club na Copa de Europa, o Inter reforzouse co gardameta Sarti, o centrocampista Tagnin e o dianteiro Milani. O equipo empatou sen goles no seu primeiro encontro da máxima competición europea, disputado en Goodison Park contra o Everton, ao que eliminou no partido de volta cun solitario gol de Jair. Nos 1/16 desfixéronse do Mónaco cun global de 4-1. Sumaron dúas vitorias máis nos cuartos de final contra o Partizan iugoslavo e outras dúas nas semifinais contra o Borussia Dortmund. Na final esperábaos o Real Madrid pentacampión de Europa, no que xogaban entre outros o coruñés Amancio, Santamaría, Puskás, Gento ou Di Stéfano, que disputaría o seu derradeiro partido coa camisola branca. A final disputouse no Praterstadion de Viena ante 72 000 espectadores, e o equipo de Herrera saíu campión tras gañar 3-1, con dous goles de Mazzola e un de Milani. Foi a primeira vez que a Copa de Europa era gañada por un equipo de xeito invicto.
O Castro, O Castro de Soengas, Portomarín
O Castro é un lugar da parroquia do Castro de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Helenio Herrera
Dominio europeo e mundial
Na Copa Italia o Inter eliminou o Cagliari nos cuartos de final, nun partido que rematou 2-2 o tempo regulamentario, e en cuxa prórroga se anotaron cinco goles, para un resultado final de 6-3. Nas semifinais contra a Roma o partido chegou á quenda de penaltis, na que Luis Suárez foi o encargado de realizar todos os lanzamentos, anotando os seis que tirou, por catro de Manfredini. Na final disputada no Estadio Olímpico de Roma contra a Juventus, Menichelli marcou para os piemonteses o único gol do encontro, privando o equipo de Herrera de completar unha tempada plena de títulos. En setembro gañou a súa segunda Copa Intercontinental, de novo contra o Independiente, tras gañar 3-0 en San Siro e empatar sen goles na Arxentina.
Terceiro scudetto
Na tempada 1965/66 guiou ao equipo ao seu terceiro título de liga consecutivo, superando nesta ocasión por catro puntos ao segundo, o Bologna dirixido por Carniglia. Na Copa de Europa eliminaron en oitavos ao Dinamo de Bucarest, por segundo ano consecutivo, e ao Ferencvárosi de Flórián Albert en cuartos de final. O equipo caeu en semifinais contra o Real Madrid, na que foi a primeira eliminatoria perdida do club milanés na Copa de Europa. Perderon 1-0 cun gol de Pirri na ida en Madrid, mentres que o partido de volta acabou con empate a un gol, tras anotar Facchetti e Amancio.
Final do Grande Inter
Na tempada 1966/67 o Inter mantivo o mesmo bloque de xogadores, dirixido de novo dende o centro do campo por Suárez, Corso, e Mazzola, e ocupou a primeira posición da táboa durante case toda a tempada. Na Copa de Europa eliminaron primeiro o Torpedo Moscova soviético grazas a un gol en propia porta de Voronin, e na segunda rolda o Vasas húngaro, tras unha grande actuación de Mazzola. Despois de desfacerse do Real Madrid en cuartos de final, enfrontouse en semifinais ao CSKA Sofia búlgaro, no que xogaban entre outros Penev ou Gaganelov. Tanto o partido de ida como o de volta acabaron con empate a un gol, polo que se disputou un encontro de desempate en Boloña, no que o equipo de Helenio saíu vitorioso grazas a un gol de Cappellini (1-0). Deste xeito o Inter acadou a súa terceira final da Copa de Europa en catro anos. Luis Suárez perdeu a cita por unha lesión, sendo substituído por Mauro Bicicli, e o Inter caeu derrotado por 2-1 contra o outro finalista, o Celtic escocés dos Lisbon Lions, que remontou o gol inicial de Mazzola con dous tantos de Gemmell e Chalmers.
Xusto a continuación da final perdida de Lisboa, o Inter disputou o derradeiro partido de liga, ao que chegaba como líder cun punto de vantaxe sobre a Juventus. Mais o encontro fronte ao Mantova rematou con derrota para o equipo lombardo, mentres que a Juventus venceu no seu partido á Lazio, dando un xiro á clasificación. Unha semana despois o Inter caeu eliminado nas semifinais da Copa Italia contra o Padova, completando así a primeira tempada sen títulos dende 1963, e rematando deste xeito a etapa do Grande Inter.
Na tempada 1967/68, despois de anos de éxitos, o bloque de xogadores do Inter comezaba a desmantelarse, coa marcha entre outros do capitán Picchi ou de Aristide Guarneri. O equipo acabou quinto na liga e terceiro na Copa Italia. Tras este fracaso deixaron o club o presidente Moratti e tamén Helenio Herrera. miniatura|Helenio Herrera con [[Luís Vinício e Armando Picchi durante un adestramento.]]
Roma
En 1968, fichou pola Roma, onde se converteu no adestrador mellor pagado do mundo, cun contrato duns 259 millóns de liras ao ano. Chegou a un club no que destacaban Giacomo Losi, Joaquín Peiró e Fabio Capello, e que na súa primeira tempada tivo que facer fronte á tráxica morte do seu dianteiro centro, Giuliano Taccola, falecido no vestiario do equipo nun partido ante o Cagliari. Trala perda do xogador e dunha serie de resultados negativos, o equipo recompúxose e acabou por conquistar a Copa Italia, a segunda da historia do club.
Na tempada seguinte, o presidente do club, Alvaro Marchini, traspasou á Juventus ás tres grandes estrelas da Roma, as promesas Luciano Spinosi, Fabio Capello e Fausto Landini, o que provocou protestas e manifestacións dos seareiros do club romano, e tamén o enfado de Herrera, que se atopou de súpeto co equipo debilitado. A cambio, chegaron ao club Luis del Sol, Roberto Vieri, Gianfranco Zigoni e Paolo Viganò, así como o antigo internacional brasileiro Amarildo. O enfrontamento de Helenio Herrera co presidente continuou durante toda a tempada, con fortes declaracións cruzadas, ata que foi destituído en abril de 1971.
Con todo, mantiña o apoio dos seareiros, furiosos con Marchini, e en xuño regresou ao banco da Roma, trala chegada á presidencia de Gaetano Anzalone. Completou a liga na sétima posición e gañou a Copa Anglo-Italiana, derrotando na final ao Blackpool inglés por 3-1, con goles de Cappellini, Scaratti e Zigoni. A tempada 1971/72 foi a última de Herrera na Roma. A relación entre el es seareiros comezou a deteriorarse tras un partido contra o Inter no que o público invadiu o campo do estadio Olímpico, suspendéndose o encontro e máis tarde dándoselle por perdido á Roma. Finalmente foi destituído trala 24ª xornada da Serie A, sendo substituído por Antonio Trebiciani.
Inter de Milán (2ª etapa)
Na tempada 1973/74 regresou ao Inter de Milán, cinco anos despois da súa marcha, pero deixou o banco en febreiro de 1974, tras sufrir un infarto e pasar varias meses hospitalizado.
Rimini
Retirouse entón a Venecia, onde viviu o resto da súa vida. Volveu aos bancos brevemente en 1976, adestrando durante varias xornadas o Rimini na Serie B, e de novo en 1979.
Retirada no FC Barcelona
Puxo fin á súa carreira co seu regreso ao FC Barcelona durante unha tempada e media entre 1980 e 1981, dúas décadas despois da súa primeira etapa no club catalán. Chegou en marzo de 1980, como substituto do cesado Joaquim Rifé e co equipo na oitava praza da táboa a falta de 11 xornadas. Conseguiu endereitar o rumbo do equipo e rematar na cuarta posición, clasificándose para a Copa da UEFA. esquerda|miniatura|250x250px| [[Sandro Mazzola e Herrera no Inter de Milán en 1973.]]A seguinte tempada empezou con Kubala no banco do Barcelona, pero foi destituído tras nove xornadas de liga e de quedar eliminado da UEFA debido a unha derrota por goleada fronte ao Köln no Camp Nou (0-4). O presidente Núñez recorreu de novo a Helenio Herrera, para que tentase reconducir a situación do equipo, que ocupaba o 11º posto en liga. Co adestrador arxentino e coa recente fichaxe de Schuster, o Barça mellorou os seus números e chegou a pelexar polo título de liga, ata que o secuestro de Quini afectou ao rendemento do equipo, que acabou na quinta posición. Fiel ao seu estilo, provocou novas polémicas durante a tempada, e protagonizou soados enfrontamentos co presidente do Atlético de Madrid, Alfonso Cabeza.
Na Copa do Rei, o club catalán eliminou sucesivamente ao Lleida, o Barakaldo, o Real Madrid Castilla, o Rayo Vallecano e o Athletic Club, ata enfrontarse na final do Vicente Calderón co Sporting de Gijón de Vicente Miera, ao que derrotou por 3-1 con dous goles de Quini e un de Esteban Vigo.
Foi a segunda Copa do Rei para Helenio Herrera, que tras gañar o título deixou o fútbol con 71 anos, ostentando dende entón o récord de ser o adestrador de máis idade en dirixir partidos da Primeira División. A continuación instalouse definitivamente en Venecia, onde faleceu en 1997.
Seleccións española e italiana
De xeito paralelo aos seus labores nos clubs polos que pasou, traballou tamén na selección de España e na de Italia. En xuño de 1959, mentres adestraba o FC Barcelona, foi nomeado pola Federación Española adestrador da selección española, mentres que o cargo de seleccionador estaba compartido entre José Luis Costa, Ramón Gabilondo e José L. Lasplazas. Dirixiu a España na fase de clasificación para a Eurocopa de 1960, ata que o combinado se retirou, ao negarse a xogar contra a selección soviética.
A finais de 1961, xa como adestrador do Inter de Milán, foi nomeado como un dos técnicos da selección italiana para o Mundial de Chile de 1962, pero pouco meses despois dimitiu para aceptar o cargo de preparador da selección española no Mundial, acompañando ao seleccionador Pablo Hernández Coronado. A dupla de adestradores, coñecida pola prensa como H3C, non puido conseguir que España pasase da fase de grupos, quedando eliminada despois de perder contra Checoslovaquia, gañar a México e perder no terceiro partido contra o Brasil.
En novembro de 1966 foi nomeado seleccionador de Italia xunto con Ferruccio Valcareggi, cargo que ocupou ata marzo de 1967.
Morte
Faleceu en Venecia o 9 de novembro de 1997. A súa viúva Fiora Gandolfi tentou cumprir a súa vontade de que as súas cinsas descansasen cara ao sol e preto do mar. Encargou un panteón de mármore coa Copa de Europa tallada e cos nomes de todos os equipos polos que pasou, pero tivo problemas cos responsables do cemiterio evanxélico da illa de San Michele de Venecia, onde pretendía colocalo, por non estar bautizado e pola forma da propia tumba. Tras varios anos de burocracia e litixio, e da intercesión da raíña británica, Isabel II (gobernadora suprema da igrexa anglicana), os seus restos foron finalmente depositados en dito panteón en San Michele.
Estilo
miniatura|Tumba de Helenio Herrera no cemiterio da [[illa de San Michele de Venecia.]] Adestrador de gran carisma, foi o primeiro técnico en lograr unha fama semellante á dos grandes futbolistas da época, converténdose nunha estrela no mundo do fútbol. Ata ese momento, os adestradores eran figuras menos importantes nun equipo, e os clubs de toda Europa eran coñecidos polos seus xogadores individuais, como por exemplo "o Real Madrid de Di Stéfano". Pola contra, o Inter da década de 1960 aínda se coñece como "o Inter de Herrera".
Envolto sempre en polémicas, as súas declaracións incendiarias á prensa supuxéronlle varias sancións de diferentes federacións, tanto en España como en Italia. Foi pioneiro no uso de habilidades de motivación psicolóxica e adoitaba colocar nos vestiarios carteis con frases motivadoras para os seus futbolistas. Foi o creador de varias frases célebres, algunhas delas aínda usadas hoxe en día no mundo do fútbol, como "o que non o dá todo, non dá nada", "con 10 xógase mellor que con 11" (despois de que o seu equipo tivese que afrontar a segunda metade dun partido con só 10 xogadores no campo) ou "gañaremos sen baixar do autobús".
As súas funcións excedían os terreos de xogo e os adestramentos, e encargábase persoalmente doutros aspectos dos clubs, como as fichaxes. Acostumaba a pedir plenos poderes, o que lle supuxo ter problemas con algúns directivos, como no caso de Josep Samitier no FC Barcelona.
En 2004, a viúva de Herrera, Fiora Gandolfi (a súa terceira esposa) publicou un libro chamado Tacalabala. Nel recollíanse ditos, bosquexos e notas dos cadernos e diarios de Herrera.
Tácticas
Durante a súa época de futbolista en Francia aprendeu do seu adestrador Robert Accard a táctica do beton (formigón en francés), derivado a partir do incipiente verrou (ferrollo en francés), utilizado por Karl Rappan, e que en Italia deu orixe ao catenaccio. Aínda que de natureza defensiva, a súa comprensión do catenaccio era un pouco diferente da que foi practicada por outros equipos italianos e do verrou orixinal, xa que moitas veces utilizaba os laterais (particularmente a Giacinto Facchetti) como medios centrais (defensivamente apoiados polo líbero) para lanzar contraataques máis rápidos, típico na táctica italiana; aínda así, nunca negou que o corazón do seu equipo dependía da defensa.
A formación estándar de Herrera no Inter era o sistema 5–3–2, que case sempre incluía un líbero (figura que el mesmo implantou en Italia e que xeralmente era o capitán do equipo, Armando Picchi), así como catro defensas que realizaban marcaxe persoal. Rexeitaba abertamente os equipos que tiñan obsesión por dominar a posesión do balón, argumentando que "o balón sempre se move máis lonxe, e máis rápido, cando non hai un xogador detrás del".
Ademais da fortaleza defensiva e da organización do equipo mentres defendía detrás do balón, algúns dos elementos fundamentais do Grande Inter de Herrera dos anos 60 eran o uso do fútbol vertical e os contraataques veloces e eficaces, que permitían ao equipo marcar goles tras poucos toques. Isto era posible grazas ao uso por parte do adestrador de laterais atacantes moi rápidos e enérxicos, como Giacinto Facchetti e Tarcisio Burgnich, que a miúdo se separaban da liña de fondo e sorprendían aos seus opoñentes coas súas carreiras superpostas. Ademais, a principal forza creativa do equipo, o organizador galego Luis Suárez, tivo un papel fundamental no éxito do Inter durante este período, debido ao seu excelente ritmo de traballo, habilidades técnicas, visión e longos pases. Estes atributos permitíanlle axudar ao equipo a recuperar a posesión e, posteriormente, lanzar ataques rápidos con balóns longos precisos para os laterais en carreira, que moitas veces marcaban ou daban asistencias aos dianteiros.
Despois das dúas Copas de Europa consecutivas en 1964 e 1965, o estilo de xogo do catenaccio de Helenio Herrera sufriu un duro golpe na final de Lisboa de 1967, cando se enfrontou ao campión de Escocia, o Celtic de Glasgow (formado polos chamados Lisbon Lions). O Celtic gañou o partido por 2-1 tras remontar un penalti de Mazzola no minuto 7, e moitos expertos afirmaban que se trataba dunha "vitoria do fútbol" contra o destrutivo catenaccio.
Legado
Considerado a miúdo como un dos mellores adestradores da historia, o seu estilo, personalidade e tácticas exerceron unha grande influencia en numerosos técnicos posteriores, entre eles Juan Carlos Lorenzo, Antonio Durán ou Arsenio Iglesias.
Vida persoal
Casou por primeira vez en 1937 en Marrocos, con Lucienne Leonard, unha francesa coa que tivo catro fillos: Francis, Elena, Linda e Daniele (esta última falecida por unha intoxicación en 1945). A continuación conviviu durante máis de 20 anos con María Morilla, nai do futuro escritor e director de cine Gonzalo Suárez (que chegou a ser o seu asesor no Inter de Milán), coa que non chegou a casar legalmente ao non estar divorciado da súa primeira esposa. Con ela tivo dous fillos máis: Helenio Ángel e Rocío. Máis tarde casou con Fiora Gandolfi, unha xornalista italiana coa que adoptou coa que tivo outro fillo, Helios, e adoptou a Luna, unha nena enferma de dous anos que encontrou en Barcelona.
Supermarine Scylla
O Supermarine Scylla foi un hidroavión triplano bimotor británico de recoñecemento dos anos 1920 construído por Supermarine.
Deseño e desenvolvemento
O Scylla foi deseñado por R. J. Mitchell, deseñador xefe de Supermarine, como un avión biplano anfibio bimotor de madeira experimental en paralelo co deseño do Supermarine Swan para desenvolver un substituto para o exitoso avión de recoñecemento Felixstowe F5 da Royal Air Force.
O deseño tiña dous motores principais e un auxiliar, máis pequeno, que accionaba unha hélice marítima.​ Só chegou a completarse o casco, que se utilizou para realizar probas de navegación, dotado cunha estrutura na que se instalaron os dous motores principais Rolls Royce Eagle IX de 268 kW (360 hp). O casco tiña a cola elevada, con dous estabilizadores en biplano e dúas empenaxes xemelgas con dous temóns. ​ Había espazo para cinco tripulantes, coa cabina no morro del avión.​ Felixstowe realizou probas co único exemplar a principios de 1924, pero só chegou a facer probas de rodaxe.​
Fiestra tectónica
As fiestras tectónicas poden ser de case calquera tamaño, desde un par de metros a centos de quilómetros.
Exemplos en Galicia de fiestras tectónicas son as fiestras do Xistral e Monte Carballosa no manto de Mondoñedo.
O concepto contrario a fiestra tectónica é o de illa tectónica ou klippe, no cal o alóctono está rodeado de autóctono.
Semifiestras e lobos
Cando a rocha autóctona está só parcialmente rodeada por rocha alóctona transportada polo acabalgamento forma unha semifiestra tectónica ou semiventá tectónica.
Un lobo é unha estrutura redondeada formada por materiais alóctonos que sobresaen do bordo dianteiro ou fronte de acabalgamento.
A Covadela, O Castro de Soengas, Portomarín
A Covadela é un lugar da parroquia do Castro de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Wikipedia en xosa
A Wikipedia en xosa é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua xosa. A edición en xosa da Wikipedia foi creada en xuño de 2003. O seu baixo número de artigos levou a propostas de borrado en 2008 e 2013, mais ámbalas dúas foron rexeitadas.
Como a lingua xosa é mutuamente intelixible coa lingua zulú, xa que ambas son linguas nguni, é posible que os artigos na edición en zulú sexan facilmente traducidos ao xosa.
Manuel Vázquez Nóvoa
Manuel Vázquez Nóvoa, nado en Ourense o 30 de decembro de 1908, foi un mestre galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Mestre, membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense e colaborador de Escuela de Trabajo, da que era o deseñador. Militaba nas Juventudes Socialistas Unificadas. Foi nomeado mestre da escola graduada de Celanova en novembro de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído a principios de agosto, e abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Como resultado do expediente de depuración foi separado do servizo e baixa na escala en abril de 1940. Ingresou na Prisión de Ourense o 4 de xuño de 1941, de onde saíu en liberdade provisional en 1943.
Vida persoal
Casou coa filla do mestre de obras de Ourense Ricardo López Fernández.
Manuel López Mosquera (O Pino)
Traxectoria
Fillo de Manuel López Vigo. Foi nomeado secretario do xulgado municipal do Pino en 1908, e renunciou ao cargo en 1910. En 1912 presentou unha denuncia ante o físcal da Audiencia provincial polo abandono e pésimo estado do xulgado do Pino. Na ditadura de Primo de Rivera foi cabo do Somatén do partido de Arzúa, e foi nomeado recadador de cédulas personais do partido de Arzúa en outubro de 1926. En marzo de 1930 foi nomeado xuíz municipal do Pino. Na República foi un dos dirixentes do Partido Republicano Radical da provincia da Coruña. Foi nomeado xuíz municipal do Concello de Serantes en setembro de 1931, pasando ao pouco tempo a ser xuíz municipal do Pino. Volveu ser nomeado xuíz municipal do Pino en agosto de 1934, permanecendo no cargo ata 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 instalouse en Lugo, onde tivo contacto con Ánxel Fole. Pasou a territorio leal e foi nomeado fiscal e destinado como fiscal interino á Audiencia de Barcelona en setembro de 1938. En 1937 o Xulgado de Santiago de Compostela abriulle expediente de responsabilidades políticas e foi condenado en 1940 a seis anos de inhabilitación. Coa derrota da República pasou a Francia e foi internado no campo de refuxiados Centre d´Hebergement de Montolieu, onde se encontraba en agosto de 1939. Exiliouse en México, instalándose en Durango. Solicita axuda á Junta de Auxilio a los republicanos españoles (JARE) para levar a México a súa filla que quedara en Galicia; a JARE acordou o 5 de febreiro de 1941 xirarlle 75 dólares para sufragar a viaxe.
Vida persoal
Casou en Ponteceso con Laura Hermida Sangermán, filla de Juan Hermida Ros e María Sangermán Montero, en 1906. Laura finou ao ano seguinte, e Manuel casou coa súa cuñada María Hermida Sangermán. Foi pai de Laura López Hermida. A súa irmá María López Mosquera foi a nai de Luís Seoane.
Nora Volkow
Nora Volkow, nada o 27 de marzo de 1956, é unha psiquiatra e investigadora norteamericana de orixe mexicana cuxo traballo se centrou no estudo do cerebro das persoas adictas ás drogas.
Traxectoria
Os seus descubrimentos axudaron a aclarar como se producen as adiccións e xogaron un papel importante no cambio da percepción pública da adicción desde unha debilidade do carácter ata unha enfermidade cerebral que é tratable. É a directora do National Institute on Drug Abuse (NIDA), que forma parte do National Institutes of Health (NIH).
Foi a primeira representante dos NIH en visitar ao Dalai Lama na súa residencia en Dharamsala, na India; durante esta visita en 2013, participou nun diálogo sobre a ciencia da adicción, como parte dunha conferencia de cinco días patrocinada polo Mind & Life Institute (Instituto Mente e Vida).
En 2014, foi conferenciante destacada en TEDMED, a reunión multidisciplinar anual onde líderes de todos os sectores da sociedade se reúnen para explorar a promesa da tecnoloxía e o potencial para o logro humano en saúde e medicina. A súa conferencia centrouse nos paralelismos entre a alimentación compulsiva e a adicción ás drogas.
Nora Volkow é de ascendencia rusa e ucraína e é a bisneta do líder revolucionario ruso Lev Trotski. É filla de Esteban Volkow e neta de Zinaida Volkova, filla de Trosky.
O Cruceiro, O Castro de Soengas, Portomarín
O Cruceiro é un lugar da parroquia do Castro de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Genius (páxina web)
Genius é unha empresa estadounidense de medios dixitais fundada en agosto de 2009 por Tom Lehman, Ilan Zechory e Mahbod Moghadam. O sitio permite aos usuarios achegar anotacións e interpretacións ás letras de cancións, noticias, fontes, poesías e documentos.
Lanzada orixinalmente como Rap Genius centrada na música hip hop, a empresa atraeu a atención e o apoio de celebridades e de capital risco, o que lle permitiu seguir crecendo. O sitio ampliouse en 2014 para abarcar outras formas de medios, como o pop, a literatura, e o R&B e engadiu unha plataforma de anotacións. Ese mesmo ano, lanzouse unha aplicación para iPhone. Para recoller estes novos obxectivos, o sitio relanzouse como Genius en xullo de 2014. En agosto de 2015, lanzouse unha versión para Android, e en 2016 e 2017, a empresa comezou a producir contidos de vídeo orixinais centrados na música e a organizar eventos e concertos en directo.
Fundación e primeiros anos (2009-2012)
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/Tom_Lehman%2C_Ilan_Zechory_and_Mahbod_Moghadam_of_Rap_Genius_speak_onstage_at_TechCrunch_Disrupt_NY_2013.jpg/220px-Tom_Lehman%2C_Ilan_Zechory_and_Mahbod_Moghadam_of_Rap_Genius_speak_onstage_at_TechCrunch_Disrupt_NY_2013.jpg|alt=Tom Lehman, Ilan Zechory e Mahbod Moghadam de Rap Genius falan no escenario en TechCrunch Disrupt New York (2013)|miniatura|Tom Lehman, Ilan Zechory e Mahbod Moghadam de Rap Genius falan no escenario en TechCrunch Disrupt New York (2013) Genius comezou como un sitio de crowdsourcing centrado no hip hop, e foi orixinalmente chamado Rap Exegesis. O sitio cambiou o seu nome a Rap Genius en decembro de 2009 porque "exégesis" era difícil de deletrear para os usuarios. Foi creado en agosto de 2009 polos fundadores Tom Lehman (que "escribiu a primeira liña de código" para o sitio web ás 12:30 PM o 19 de agosto de 2009), Ilan Zechory e Mahbod Moghadam. Os tres coñecéronse durante os seus anos de formación na Universidade Yale. A Lehman e Moghadam, ocorréuselles a idea do sitio no verán de 2009 cando Lehman lle preguntou a Moghadam sobre o significado dunha letra de Cam'ron. Despois de que Lehman crease a primeira versión do sitio, decidiu, xunto cos cofundadores Moghadam e Zechory, deixar os seus postos de traballo en D.E. Shaw e Google para perseguir a idea a tempo completo e levala a cabo.
Financiamiento inicial
En 2011, co sitio "atraendo a máis de 1 millón de visitantes únicos por mes", Rap Genius postulouse para a incubadora de empresas emerxentes E Combinator e "converteuse na empresa emerxente de máis rápido crecemento na historia de Y Combinator", obtendo $1,8 millóns en fondos semente, o que permitiu aos fundadores ocupar oficinas en Williamsburg, Brooklyn. En 2012, a compañía recibiu unha investimento adicional de $15 millóns da firma de capital de risco con sede en Silicon Valley Andreessen Horowitz (tamén coñecida como a16z), impulsada en parte polo propio esforzo pasado do socio Marc Andreessen para construír unha función de anotación de grupo nun navegador web. Ben Horowitz describiu Genius como "unha das cousas máis importantes que financiamos". O tres cofundadores da compañía foron nomeados para 30 Under 30 (Forbes) en decembro de 2012.
Establecemento de contas verificadas
O éxito popular da empresa foi acompañado pola participación de artistas como o rapeiro Nas de Queensbridge, 50 Cent, RZA, e ASAP Rocky, o que levou á compañía a crear unha designación de Artistas Verificados ofrecendo contas verificadas a artistas, onde anotan, moderan e editan as súas propias letras. Estas anotacións resáltanse en verde, en lugar do gris habitual. Nas converteuse no primeiro artista verificado, utilizando a plataforma para publicar numerosas explicacións das súas letras e disipar algunhas malas interpretacións, así como para comentar as letras doutros rapeiros que admiraba. Como parte do seu apoio ao sitio web, Nas lanzou a letra dunha das súas cantigas The Don' en Rap Genius o día antes de publicar a canción.
Masta Killa, Inspectah Deck, RZA, GZA, Ghostface Killah e Raekwon, membros do grupo de hip hop estadounidense Wu-Tang Clan, tamén obtiveron contas verificadas en Genius. A fins de 2012, a novelista Bacchus Paine converteuse na primeira autora en prosa de publicación actual en anotar voluntariamente parte do seu propio traballo.
Primeiras controversias (2013-2014)
Nun esforzo por estender o concepto a outros xéneros de cultura, Genius lanzou varias canles novas en 2013, incluídos News Genius, Rock Genius e Poesía Genius. O servizo tamén agregou a capacidade para que os editores externos integren a plataforma de Rap Genius noutros sitios web para crear artigos anotados. Con todo, a empresa tamén experimentou algúns problemas no campo do contido en liña.
Disputa de publicación de música
En outubro de 2013, Rap Genius foi un dos cincuenta sitios que recibiron avisos da Asociación Nacional de Editores de Música para a publicación en liña sen licenza de letras de cancións. A diferenza de Genius, a maioría dos sitios aos que se dirixiu tiñan publicidade. En resposta, Zechory declarou que "non poden esperar para ter unha conversación con eles sobre como todos os escritores poden participar e beneficiarse do proxecto de coñecemento Rap Genius". En 2014, Rap Genius celebrou un acordo de licenza cos editores de música que cobren a publicación pasada e futura de letras de cancións.
Penalización de procura de Google
En decembro de 2013, Google sancionou a Rap Genius por violar as súas pautas de backlinks, particularmente a súa participación en redes de blogs, eliminándoos dos seus principais resultados de procura. Mesmo coa consulta de procura "xenio do rap", os resultados de rapgenius.com non aparecían nos primeiros resultados. En cambio, os resultados principais mostraban as páxinas de Twitter, Facebook e Wikipedia de Rap Genius, así como noticias relacionadas coa sanción. Isto sucedeu despois de que o blogueiro e colaborador de Rap Genius John Marbach expuxese o seu esquema de enlaces para manipular os resultados de procura de Google ao ofrecer Tuits ou accións de Facebook a cambio de vincular a Rap Genius con textos ricos en palabras clave. Rap Genius publicou unha desculpa, prometendo deter e reverter a práctica. Rap Genius tamén sinalou que os seus competidores estaban a participar en prácticas similares ou peores, e pediulle a Google que examinase "todo o panorama de procura de letras" e mellorase os seus resultados de procura de letras.
Dimisión de Mahbod Moghadam
Fast Company incluíu ao cofundador de Rap Genius, Mahbod Moghadam, na súa lista das persoas máis creativas de 2013. Con todo, a principios de 2014, Moghadam reduciu a súa participación en Genius a un papel de medio tempo, debido ás complicacións da súa cirurxía de dun tumor cerebral benigno. En maio de 2014, Moghadam renunciou despois de anotar o manifesto do asasino da Masacre de Illa Vista de 2014 de maneiras etiquetadas como inapropiadas.
Novas aplicacións e funcións
A empresa recuperouse co lanzamento dunha aplicación para IOS o 28 de xaneiro de 2014, tamén chamada Genius. O cofundador de Genius, Tom Lehman, dixo no lanzamento: "Este é o verdadeiro lanzamento de Rap Genius. Neste momento, máis da metade do noso tráfico provén de dispositivos móbiles. Pronto, será do 100%".
En marzo de 2014, Genius lanzou unha función que permite aos usuarios "incrustar" textos anotados noutros sitios web. Felix Salmon de Reuters foi un dos primeiros usuarios que utilizou a plataforma para crear unha especificación anotada da primeira declaración do FOMC de Janet Yellen. Nas incorporou todo o álbum Illmatic anotado no seu sitio web para promover o lanzamento de Illmatic XX.
Relanzamento como "Genius" e financiamento ampliado
Nun momento, o rapeiro Kanye West, fanático do sitio, presentou unha maqueta dun redeseño ao investidor Ben Horowitz. Aínda que Lehman quedou impresionado e díxolle a Business Insider que os redeseños futuros poderían utilizar elementos de leste, o redeseño non se utilizou. A mediados de 2015, xunto co seu logotipo e páxina web redeseñados, Genius lanzou a súa aplicación para Android, que inicialmente permitía aos usuarios buscar e votar polas anotacións.
Expansión do persoal e novas asociacións
O xornalista de hip hop Rob Markman foi contratado por Genius como o seu xerente de relacións cos artistas. En setembro de 2015, Genius asociouse con The Washington Post para comentar os diversos debates presidenciais que se estaban celebrando nese momento. Ao mes seguinte, Genius anunciou a contratación de Brendan Frederick, antes de Complex, como director de contido.
En 2015, Rick Rubin, A-Trak, The-Dream e Eminem estiveron entre os que crearon contas verificadas. O autor Michael Chabon, gañador do Premio Pulitzer, tamén foi verificado e contribuíu con varias anotacións. O compositor e letrista Lin-Manuel Miranda tamén ten unha conta verificada coa que adoitaba participar en discusións sobre as letras dos seus musicais In the Heights e Hamilton.
En xaneiro de 2016, a Casa Branca comezou a utilizar Genius para proporcionar anotacións para as súas publicacións en liña dos discursos do Estado da Unión do presidente Barack Obama.
Lanzamento de contido (2016-presente)
Genius comezou a ofrecer contido orixinal en 2016, empezando cunha integración "Behind the Lyrics" ofrecida en colaboración con Spotify que "combina anotacións emerxentes con pistas seleccionadas do servizo de transmisión, así como contido exclusivo do artista", lanzándose con contido de Pusha T, Tinashe e Diplo. Inicialmente dispoñíbel só en iOS, "Behind the Lyrics" estivo dispoñíbel en Android en abril de 2017. En outubro de 2018, Genius anunciou unha asociación con Apple Music onde os subscritores de Apple Music podían reproducir cancións na súa totalidade directamente desde o sitio. Ademais, Genius proporcionaría letras para o principal servizo de Apple Music.
Genius comezou a planificar a creación de contido de vídeo orixinal e, en xuño de 2016, anunciou a contratación de Regina Dellea, anteriormente de Mic, como xefa de vídeo. Os programas planificados que Dellea foi contratada para supervisar incluíron "Genius Level, unha serie de entrevistas ao estilo Inside the Actors Studio organizada por Rob Markman". En 2016, Genius lanzou a serie de vídeos "Verified", "con artistas como Mac Miller, Ice Cube e Common decodificando as súas cancións na cámara", e desde entón lanzou varias outras series, incluída Deconstructed (na que os produtores analizan as pistas que crearon) e IRL, unha serie de entrevistas que abarcan toda a carreira iniciada con DJ Khaled como primeiro tema. En setembro de 2016, Genius anunciou a incorporación de Steve Stoute, fundador e director executivo da firma de mercadotecnia e desenvolvemento de marca Translation, á súa xunta directiva. En 2017, Genius colaborou con Logic para producir un episodio de "Verified" para cada canción do seu álbum. Logic mencionara previamente a Genius na súa canción "Slave II", do álbum de 2016 Bobby Tarantino, coa liña "I'm a Rap like Rob Markman".
Tamén recibiu $15 millóns adicionais en fondos en 2018, sumando un financiamiento total de $79 millóns desde 2009. En xuño de 2019, Genius acusou a Google de retirar letras de Genius.com sen permiso e de publicalas directamente nas páxinas de procura de Google. Isto resultou nunha caída do tráfico a Genius.com. En decembro de 2019, esta acusación escalou a unha demanda presentada en Nova York, buscando $50 millóns en danos mínimos combinados de Google e LyricFind, unha empresa canadense que proporciona letras con licenza a empresas como Google, Amazon e Microsoft.
Características
Os traballos e artigos sobre Genius preséntanse con varias liñas resaltadas en gris; ao facer clic nestas liñas, móstranse anotacións emerxentes que proporcionan detalles adicionais e contexto para a sección en cuestión. Os usuarios poden proporcionar as súas propias anotacións resaltando fragmentos de texto. Os textos sobre Genius clasifícanse en varias canles temáticas, que inclúen rap, rock e música pop, literatura, noticias, textos históricos (History Genius), deportes, televisión e cine (Screen Genius) e "X", calquera outro tema non cuberto por outras categorías. O sitio tamén ofrece o "Rap Map", unha pantalla de Google Maps que presenta perfís e marcas de posición para localizacións xeográficas relacionadas coa cultura do rap ou mencionadas en cancións de rap.
Os usuarios rexistrados poden cargar, corrixir e anotar textos. Tamén poden ofrecer suxestións para mellorar textos e anotacións xa publicados. Os editores e moderadores axudan a xerar e monitorear contido para garantir unha redacción de calidade. Os usuarios obteñen "IQ" con cada anotación publicada. Os puntos recompénsanse sobre a base non só da cantidade de texto que se anota, senón tamén da calidade das anotacións. Os usuarios son recompensados con maiores privilexios editoriais e de moderación a medida que se outorgan máis puntos IQ.
Spotify
Spotify leva colaborando con Genius desde 2016 na súa función "Detrás da Letra", que mostra as letras e o contido de Genius para determinadas cancións, o que permite aos usuarios "ver as letras anotadas das cancións mentres as escoitas". Anteriormente, ao mostrar a carátula do álbum mentres se reproduce unha canción, aparece unha pestana negra detrás da carátula coa lenda "Detrás da Letra", que permite aos usuarios acceder á función. A partir de 2021, a función atópase baixo o propio reprodutor da canción, onde os usuarios poden desprazarse cara arriba para ver o contido completo.
Membros clave
A partir de 2017, os membros clave do persoal e os colaboradores de Genius inclúen aos fundadores Tom Lehman e Ilan Zechory (que renunciou) e outros membros adicionais da xunta Ben Horowitz, Dan Gilbert e Steve Stoute, o director de contido Brendan Frederick e o director de relacións cos artistas Rob Markman. Entre os artistas que contribúen a Genius, están Lorde, Frank Ocean, Lin-Manuel Miranda, Selena Gomez, Phoebe Ryan, DJ Khaled, Nas, Eminem, Rivers Cuomo e Rick Rubin.
A Aldea de Abaixo, As Achas, A Cañiza
A Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Les songes drolatiques de Pantagruel
Les songes drolatiques de Pantagruel (Os soños droláticos de Pantagruel) é un libro ilustrado xilográfico publicado en 1565 polo ilustrador francés Richard Breton. Aínda que Breton publicou o libro, non foi el quen o ilustrou. Descoñécese o seu ilustrador orixinal, pero especúlase que é o gravador François Desprez.
Fondo
Publicado aproximadamente unha década despois da morte de François Rabelais, un destacado escritor e humanista en Francia, Les songes drolatiques foi atribuída a Rabelais polo seu editor. O seu título refírese ao personaxe principal da obra máis famosa de Rabelais, Pantagruel, e Breton afirma no prefacio que as imaxes representan as últimas obras de Rabelais antes de morrer. A palabra "drolatic" é un termo arcaico procedente do francés "drolatique", que significa "humor" ou "divertido". No título funciona como un adxectivo para "soño", o que suxire que se supón que as imaxes foron tomadas dos soños do xigante Pantagruel.
Contidos
Les songes drolatiques consiste en 120 imaxes en xilografía de criaturas monstruosas vestidas con roupa contemporánea en situacións fantásticas. O estilo das xilografías reflicte o estilo estrambótico de artistas anteriores como Bruegel o Vello ou Hieronymus Bosch. Alén do prefacio de Breton, non hai texto no libro; cada páxina está ocupada unicamente por unha única imaxe en xilografía. Isto sepárao das obras de Bruegel ou Bosch, así como o feito de que o carácter das imaxes se centra no vestido e na aparencia das figuras, máis que no seu comportamento ou interaccións entre si.
Impacto
O libro ilustrado tivo unha acollida positiva e tivo un papel importante na introdución das obras de Rabelais en Inglaterra. Les songes drolatiques foi referenciado en inglés nas mascaradas, ou obras de teatro, pero o libro xa era coñecido antes de ser incorporado ás mascaradas. Edward Dyer foi o primeiro en mencionar explicitamente Les songes no seu libro The prayse of nothing, e a primeira máscara en incluír unha referencia ás imaxes foi Vision of Delight de Ben Jonson en 1617.
Reproducións
En 1869, Les songes drolatiques foi reproducida e reimpresa por Louis Perrin de Lyon. A nova edición incluía unha introdución de Perrin na que se comentaba o simbolismo e o significado das imaxes do libro.
Salvador Dalí tamén se inspirou nas xilografías, producindo en 1973 unha serie de 23 litografías que tamén levaban o nome de Les songes drolatiques de Pantagruel. Cada unha numerada con números romanos, as litografías foron impresas en negro sobre papel fino xaponés (washi).
Amy Heckerling
Amy Heckerling, nada en Nova York o 7 de maio de 1954, é unha directora de cinema estadounidense. Alumna da Universidade de Nova York e do American Film Institute, dirixiu filmes de éxito comercial como Fast Times at Ridgemont High, National Lampoon's European Vacation, Mira quen fala e Clueless.
Heckerling recibiu a medalla Franklin J. Schaffner Alumni da AFI polo seu talento creativo e logros artísticos.
Vida persoal
Heckerling saíu co director Martin Brest cando marchou vivir aos Ánxeles. Aínda que posteriormente romperon a relación, continuaron a ser bos amigos. O primeiro matrimonio de Heckerling foi con David Brandt, entre 1981 e 1983. En 1984, Heckerling casou co director Neal Israel, do que se divorciou en 1990. A filla da parella, Mollie Israel, naceu en 1985. A Mollie fixéronlle crer que Israel era o seu pai biolóxico ata 2004, cando lle revelaron que de feito o seu pai biolóxico era Harold Ramis. Heckerling incluíu a Mollie nalgúns dos seus filmes en pequenos papeis, aínda que afirma que a súa filla nunca quixo ser unha "girly girl" e distanciouse moito do seu traballo. A pesar diso, as dúas lévanse moi ben e Mollie adoita presentar á súa nai música nova, como OK Go, e filmes. Mollie é cantante do grupo The Lost Patrol. Heckerling vive entre Os Ánxeles e Nova York.