cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Benenson
Traxectoria
Os membros da sección portuguesa de Amnistía Internacional levaron a cabo unha minuciosa investigación sobre as persoas detidas e procurando nos arquivos do Ministerio do Interior descubriron que Ivone Lourenço e outro estudante amigo seu foron os únicos condenados a sete anos de prisión naquela época. Ivone Lourenço, lembra a chea de mensaxes de solidariedade que chegaron de todo o mundo; porén, nega ser unha das persoas detidas, e prefire dicir que "ese estudante é unha lenda sen nome". Seis meses despois escribiu a David Astor, redactor do xornal The Observer de Londres, e que publicara o artigo o 28 de maio de 1961 na primeira páxina, facendo un chamado á acción internacional. Expuña os casos de oito presos políticos encarcerados polas súas crenzas relixiosas ou ideas políticas. Entre eles figuraba o doutor Agostinho Neto, poeta e médico angolano que posteriormente chegaría a ser o primeiro presidente do país independente de Angola. Ao doutor Agostinho Neto, para reprimilo nas suás actividades políticas, as autoridades azoutárano diante da súa familia e encarcerárono reiteradamente.
Casa da Moeda do Brasil
Historia
En outubro de 2019, a Casa da Moeda do Brasil foi incluída no programa de privatizacións promovidio polo presidente brasileiro Jair Bolsonaro, que abrangue 57 entidades ata o momento de carácter público.
Museo da Casa da Moeda do Brasil
Desde o 9 de marzo de 2018 está aberto o Museo da Casa da Moeda do Brasil, logo de 30 anos de clausura e dunha importante remodelación.
No seu primeiro andar instalouse unha tenda destinada ao colecionismo numismático, así como exposicións temporais e tres mostras permanentes: a dos fondos históricos da CMB, a exposición “Do Réis ao Real” (sobre a historia do diñeiro brasileiro) e a mostra “Nota Real” (sobre os elementos de seguridade dos billetes da segunda familia do real).
Peter Benenson
Traxectoria
Nunca perdeu o seu entusiasmo por Amnistía Internacional e a mediados dos oitenta volveu desempeñar un papel activo no movemento como voceiro e activista. Non obstante, non sempre estivo de acordo coa política da organización. Por exemplo, desaprobou publicamente a decisión de non adoptar como preso de conciencia a Mordechai Vanunu, o cidadán israelí encarcerado por revelar o programa de armamento nuclear do seu país.
Cando se cumpría o vinte e cinco aniversario de Amnistía Internacional, Benenson tivo unha idea: prendeu unha candea con arame de espiño enroscado en Saint Martin in the Fields. Foi o símbolo que se convertería no logotipo da organización. "A candea", dixo entón Benenson, "a primeira vez que a prendín tiña en mente un vello proverbio chinés: é mellor acender unha candea que maldicir a escuridade... A candea non arde para nós, senón para quen non puidemos rescatar da prisión, para quen foron tiroteados de camiño ao cárcere, para quen foron torturados, para quen foron secuestrados, para quen "desapareceron". Para eles é esta candea". O artigo escrito en maio de 1961, constituíu a acta fundacional de Amnistía Internacional.
Caleb Cheeshahteaumuck
Caleb Cheeshahteaumuck, nado arredor de 1644 e finado arredor de 1666, foi o primeiro indíxena americano en graduarse na Universidade Harvard.
Traxectoria
Ámbolos dous asistiron ó colexio de gramática de Elijah Corlet en Cambridge arredor do ano 1657.
Harvard e pasamento
Cheeshahteaumuck e Hiacoomes entraron no Indian College de Harvard en 1661. Hiacoomes morreu nun naufraxio uns meses antes de se graduar mentres regresaba a Harvard dende Martha's Vineyard. Cheeshahteaumuck converteuse no primeiro indíxena americano en graduarse en Harvard no ano 1665. Morreu de tuberculose en Watertown, Massachusetts menos dun anos despois da graduación.
Checa (guerra civil española)
miniatura|415x415px|Edificio do [[Círculo de Belas Artes de Madrid|Círculo de Belas Artes, cuxo soto albergou a denominada Checa de Belas Artes, en realidade dependente dun organismo oficial coñecido como Comité Provincial de Investigación Pública.]] Unha checa ou cheka era unha instalación que durante a guerra civil española foi utilizada na zona republicana á marxe das leis para deter, interrogar, torturar, xulgar de forma sumarísima e executar a sospeitosos de simpatizar co bando rebelde. As checas foron utilizadas principalmente por algunhas persoas ou grupos relacionados con partidos e sindicatos que operaban na zona republicana.
Caleb Cheeshahteaumuck
Harvard e pasamento
Consérvase un documento da época de Cheeshahteaumuck en Harvard, que supostamente escribiu, redactado completamente en latín. Esta breve carta, dirixida ós "máis honrados benfeitores", contén referencias á mitoloxía grega, ós filósofos antigos e á ideoloxía cristiá e foi destinada a agradecer ós doantes e animalos a continuar co seu apoio financeiro. Algúns consideran que esta é o escrito máis antigo dun indíxena no continente.
En 1674, Daniel Gookin, escribiu sobre os indíxenas de Nova Inglaterra, describindo a morte de Cheeshahteaumuck e como "Caleb, non moito tempo despois de licenciarse en arte en Cambridge, Nova Inglaterra, morreu dunha tuberculose en Charlestown, onde foi visitado por Mr. Thomas Danforth, quen o inspeccionou e puxo a súa saúde baixo o coidado de médicos; onde dispuxo dos mellores medios que o país podía proporcionar, tanto alimentos como menciñas; mais Deus negoulle a súa beizón e puxo un remate ó seus días."
Checa (guerra civil española)
Polo xeral, estas instalacións eran coñecidas pola rúa onde se atopaban, ou ben polo nome de quen as dirixía. Á parte das que dependían de organismos do Estado —como a coñecida como Checa de Belas Artes, máis tarde de Fomento, dependente do Comité Provincial de Investigación Pública—, varios partidos políticos, ateneos, comités, sindicatos ou organizacións vinculados á Fronte Popular ou á CNT dispuxeron dunha checa.
Concepto e causas
A insurrección armada contra o goberno da II República triunfou só parcialmente, polo que España quedou dividida en dúas zonas. Na que fracasara a rebelión, as institucións quedaron sumamente debilitadas e o Goberno decidiu ceder á demanda das organizacións obreiras de que se entregasen armas aos seus militantes. Desta forma, desencadeouse o movemento revolucionario que os sublevados dicían combater. A combinación de ambos os factores, o proceso revolucionario mediante o que as organizacións esquerdistas trataron de suplir as carencias do debilitado aparello estatal e a rebelión encabezada polos militares insurrectos que ameazaba propagarse, desencadearon na zona que se deu en chamar «republicana» un movemento represor carente de dirección e uniformidade que foi de grande intensidade durante os primeiros meses da guerra. Dentro deste movemento represor, algúns grupos irregulares que actuaron nos primeiros meses do conflito foron cualificados por algún historiador como escuadróns da morte, aínda que o termo non estaba aínda en vigor na época dos feitos.
Contexto da represión
A represión na zona republicana desenvolveuse nun contexto no que influíu a ausencia dunha autoridade clara tras a insurrección, que levou a algún autor a falar de "quebra do Estado de dereito". As principais institucións (Exército, Policía, xudicatura) quedaron debilitadas pola rebelión de moitos dos seus integrantes, a execución ou encarceramento doutros e o clima de sospeita existente sobre os restantes, a quen os militantes anarquistas, comunistas e socialistas vían como ferramentas da clase dominante á que querían derrotar. A decisión do Goberno de entregar armas ás organizacións obreiras para poder derrotar ás forzas sublevadas acabou acrecentando a debilidade das institucións constitucionais, que se viron superadas e substituídas por organismos oficiosos creados polos partidos e sindicatos obreiros, de ideoloxía maioritariamente revolucionaria.[8] Para os militantes destas organizacións, que foran perseguidos pola Xustiza durante décadas, as garantías xurídicas eran só formalismos inútiles que dificultaban a administración dunha «xustiza revolucionaria».
Caleb Cheeshahteaumuck
Harvard e pasamento
A Fundación Harvard presentou un retrato de Cheeshahteaumuck o 16 de decembro de 2010 na sala Annenberg, pintado por Stephen E. Coit.
Legado
Cheeshahteaumuck é o personaxe principal do libro de Geraldine Brooks de ficción histórica Caleb's Crossing.
Checa (guerra civil española)
Contexto da represión
Tras o estalido do conflito produciuse a excarceración de numerosos presos comúns, condenados algúns por graves delitos, atopando moitos deles acomodo en diversos órganos represivos, sendo os anarquistas particularmente receptivos a aceptar a colaboración destes individuos, en quen vían a aliados de clase, aínda que Gabriele Ranzato resta importancia a esta violencia máis desorganizada fronte á levada a cabo polos membros das formacións políticas, comités e sindicatos. Determinadas checas convertéronse en refuxios de criminais que actuaban con ánimo de lucro.
As mensaxes radiofónicas do xeneral Queipo de Llano provocaban pavor entre os republicanos. A proclamación polo xeneral Mola de que en Madrid existía unha «quinta columna» que colaboraría coas catro que se dirixían contra a capital buscaba sementar inquietude entre os seus adversarios, obxectivo que conseguiu, pois enrudeceu a represión non só contra reais ou supostos colaboradores dos sublevados, senón tamén contra presuntos simpatizantes. O coñecemento de que o bando contrario tamén estaba a realizar sistemáticas accións de represión con extraordinaria dureza, como o masacre de Badaxoz polo tenente coronel Yagüe ou a represión desatada en Navarra polas tropas de Mola, xeraría desexos de vinganza e alentou aos máis radicais.
Os bombardeos aéreos levados a cabo pola aviación «nacional» sobre Madrid, un tipo de guerra descoñecido até entón que afectaba duramente á poboación civil, acenderon os ánimos dos milicianos, que buscaron vingarse do inimigo nas cabezas dos seus simpatizantes máis próximos e vulnerables. Sobre todo polo feito de que a aviación franquista parecía respectar o barrio de Salamanca, zona residencial de clase alta á que acudiron a refuxiarse multitude de persoas.
Finalmente, tamén estaba en xogo o interese económico polas incautacións de bens dos detidos. As autoridades necesitaban diñeiro para a guerra, e pareceulles que unha forma lóxica de obtelo era proceder á incautación de bens dos detidos como sospeitosos de colaborar co bando contrario. En consecuencia, as checas apoderábanse de diñeiro en metálico, xoias e outros bens dos detidos que, en parte, entregaban á Dirección Xeral de Seguridade. A decisión oficial de que os membros dos tribunais chequistas fosen retribuídos con cargo ao produto do incautado acentuou o perigo de que o ánimo de lucro influíse na súa actuación.
Delimitación do concepto
miniatura|350x350px|A [[Casa de Campo, ampla zona verde contigua a Madrid, foi un dos lugares apartados onde se daba o paseo aos detidos.]] Aínda que a palabra «checa» sexa hoxe utilizada despectivamente polos sectores máis críticos con este fenómeno, o termo foi no seu momento asumido polos seus propios creadores e utilizado polos simpatizantes de ambos os bandos. A denominación procede do apócope da Comisión Extraordinaria (Chrezvichàinaia Komissia) creada en Rusia o ano 1917 polos bolxeviques para reprimir con dureza calquera acto considerado como contrarrevolucionario. Partindo deste concepto, exclúense algúns organismos que participaron na represión dos insurxentes e discútese a inclusión ou non doutros.
Outros grupos irregulares
É discutida a consideración ou non como checas dos postos das Milicias de Vixilancia de Retagarda, dos que existían 35 en Madrid, ou a sede do Departamento Especial de Información do Estado (DEDIDE) da rúa de O'Donnell.
Doutra banda, existiron certos grupos represivos, xa fosen oficiosos creados por organizacións políticas, xa fosen oficiais pero cunha actuación moi autónoma, que realizaban un labor moi similar á do checas pero de forma volante, é dicir, sen contar cun centro de detención e interrogatorio estable. Estas organizacións practicaban detencións e realizaban incautacións pero os detidos que non eran asasinados por elas eran entregados a checas propiamente ditas. Aínda que adoitan estar incluídos nas relacións de checas feitas por diversos historiadores, algúns discuten a súa consideración como tales.[27] En calquera caso, a súa actuación non se distinguía moito da das checas en sentido estrito. Entre estes grupos destacan:
O SIM
Caso á parte é o do Servizo de Información Militar (SIM), creado polo ministro de Defensa Indalecio Prieto en agosto de 1937 para tentar unificar os diversos servizos de intelixencia e que chegou a estar dirixido en Madrid por Anxo Pedrero (axudante e sucesor de Agapito García Atadell). A súa natureza oficial e a centralización coa que actuaba afástanlle, aparentemente, do concepto de checa tal como é entendido na España da época. Ademais, mesmo os seus máis duros críticos recoñecen que foi moito máis eficaz que as checas milicianas na represión da quinta columna. Con todo, este organismo caeu pronto na órbita do cada vez máis influente Partido Comunista, e realizou numerosas actuacións represivas irregulares, chegando a crear cárceres secretos sen o coñecemento do presidente Negrín. Algunhas das súas instalacións, por tanto, mereceron a cualificación de checas tanto por parte de contemporáneos como de historiadores. A súa actividade represora foise ampliando a outros sectores do mesmo bando republicano enfrontados ao PCE e o PSUC, como a CNT e o POUM, ademais os axentes «nacionais» propiamente devanditos. A comezos de 1938 en Barcelona producíronse varios paseos de prisioneiros do SIM, antes de que as autoridades republicanas tomasen cartas no asunto. Algo parecido ocorreu co conselleiro de xustiza da Xeneralidade de Cataluña, Bosch Gimpera, que se enfrontou duramente cos responsables do SIM en Barcelona.
Metodoloxía
Os milicianos ou axentes ao servizo das checas adoitaban actuar a instancias de denuncias anónimas, moitas veces procedentes de serventes, debedores ou inimigos dos denunciados. Adoitaban practicar as detencións á noitiña, identificándose tan só de forma verbal. A detención adoitaba ir acompañada dun rexistro domiciliario que levaba a incautación dos bens de valor do sospeitoso. En ocasións, procedían á execución do detido sen máis trámite, pero o usual era conducilo á checa para que prestase declaración. Alí, nun ambiente hostil, sen garantías procesuais de ningún tipo e en escaso lapso de tempo, o cidadán era interrogado sobre cuestións diversas que, sen sabelo, podían levar a súa execución. Determinadas checas utilizaron distintos métodos de tortura para obter mellores resultados neste labor. A absoluta falta de garantías do sistema propiciou que proliferasen checas formadas por meros delincuentes que, utilizando os mesmos procedementos, enriquecíanse asasinando a persoas inocentes.
Teoricamente, os destinatarios da represión eran os quintacolumnistas, persoas que actuaban na clandestinidade ao servizo dos sublevados. De feito, tales sabotadores e espías existían e operaban en zona republicana, e unha parte dos detidos polos chequistas respondían a este perfil; con todo, a súa actividade de espionaxe e sabotaxe era máis ben modesta. En Barcelona, algunhas vítimas da represión foron os pistoleiros que practicaran un auténtico terrorismo contra a CNT durante anos. Ademais destes obxectivos lóxicos, o absoluto descontrol co que actuaban os milicianos e a total ausencia de garantías para os detidos, fixo que moitas outras persoas convertésense en vítimas súas por motivos diversos: pertencer a unha determinada clase social, ter ideas políticas conservadoras e aínda liberais, profesar a fe católica, ser denunciado por unha rifa persoal, acudir á checa a protestar pola detención dun familiar ou amigo ou dispor de bens que puidesen ser incautados.
Nas checas máis institucionalizadas, como o Comité Provincial de Investigación Pública, existían tribunais compostos por membros das organizacións políticas de esquerdas encargados de decidir a sorte dos detidos. Os seus membros carecían de toda formación xurídica e, en moitas ocasións e debido á súa extracción social, dunha mínima formación. O detido carecía de dereito á defensa e ignoraba cales eran os cargos, que ía intuíndo en función das preguntas realizadas. O destino do arrestado podía seguir tres camiños: a liberdade, a morte e, en ocasións, o ingreso en prisión. Condénaa á morte era definitiva, inapelable e de inmediata execución, sen que a decisión fose argumentada documentalmente. A vítima era conducida por milicianos a un lugar apartado no que se denominaba como o paseo por influencia das películas de gángsteres. Unha vez alí, executábaselle. En Madrid, en contraste coa actividade das checas, a Dirección Xeral de Seguridade (DGS) recompilaba fotografías de todos os cadáveres que aparecían con signos de violencia para que os familiares puidesen identificalos e esclarecer o triste destino dos seus achegados.
Localización
O número total de checas existentes en España é discutido e variou segundo a época, pois non todas operaron de forma simultánea. César Vidal estima que foron 331. Estaban situadas principalmente en Madrid, Valencia e Barcelona, moitas delas en pisos incautados ou igrexas. A continuación, enuméranse algunhas das máis coñecidas:
Checas de Valencia
Setembro de 1936 foi o peor mes da represión en Levante. Calcúlase que unhas 4715 persoas foron asasinadas durante ese mes. Algunhas das checas que operaron en Valencia foron as seguintes:
Checas de Barcelona
Nos primeiros momentos de confusión, a represión en Barcelona foi encabezada polos anarquistas a través das Patrullas de Control. Entre os líderes destes grupos atopáronse nomes como os de Dionisio Eroles e Manuel Escorza. Estes grupos crearon checas nas que se detiña a sospeitosos e decidíase o seu "paseo". miniatura|270x270px|As praias foron o destino final de moitos paseos organizados polas checas valencianas e barcelonesas. Máis adiante, a represión cambiou de protagonistas. O responsable da NKVD en Cataluña, Ernst Moritsovich Gere, coñecido tamén como Pedro, foi un dos principais promotores das checas barcelonesas. Alfonso Laurencic foi o principal promotor, ideólogo e construtor das checas do Servizo de Investigación Militar (SIM) de Vallmajor e Zaragoza na Cidade Condal. Nelas, deseñou unhas celas de tortura de carácter innovador. Consistían en pequenos cubículos alquitranados, para que se recalentaran coa calor do sol. A táboa que servía de cama estaba inclinada para impedir o repouso. Unha serie de ladrillos colocados polo chan impedía pasear polo recinto. En canto ás paredes, algunha era curva e todas estaban decoradas con motivos xeométricos que creaban ilusións ópticas e simulaban movemento. Por último, seleccionábanse as cores para producir inquietude no recluso. O resultado era un contorno desquiciante que rompía os nervios da vítima.
César Alcalá contabiliza e enumera un total de 46 checas, algunhas das cales son:
Lleida
Tamén dentro de Cataluña destacou o Comité de Saúde Pública de Lleida, organismo controlado polo POUM que acabou coa vida de máis de 250 persoas durante o primeiro mes da guerra. Posteriormente, o «tribunal popular» que se creou para dar cobertura á represión de supostos contrarrevolucionarios acabaría con outras tantas persoas. O seu celo sería eloxiado pola prensa local, que encomiaba «a non suxeición das sentenzas ás normas de ningún código».
Málaga
En Málaga, tras un breve período no que coexistiron distintos centros de poder, acabou impoñéndose un Comité de Saúde Pública controlado pola FAI. Entre agosto e setembro, unhas 1100 persoas foron asasinadas na cidade. Un número significativo tendo en conta a poboación de dita capital andaluza. A pesar das condenas públicas feitas por partidos e sindicatos, os asasinatos continuaron até a caída da cidade en febreiro de 1937, cando foron substituídos por unha salvaxe represión de signo contrario.
Murcia
En Murcia existiu unha checa controlada polo PCE situada primeiro na rúa do Triquete e logo trasladada a un edificio sito na rúa Frenería (ás costas da rúa Madre de Dios). Dirixíana Ramón Torrecillas Guijarro e Domingo Ranchal, policías provisionais que chegaron á cidade xunto ao gobernador civil comunista Cabo Giorla. Crearon varias brigadas que practicaron rexistros, detencións, torturas (como simulacros de execucións) e asasinatos. Dentro do clima de enfrontamento entre diversas forzas políticas, a actuación da Checa de Nai de Deus foi denunciada por socialistas e anarquistas e transcendeu á prensa, conducindo á intervención das autoridades. Os chequistas foron detidos por orde xudicial e a prensa libertaria cifraba en sesenta o número de persoas que pasaran polas súas mans. Meses despois non se celebrou xuízo algún e o Partido Comunista reclamaba a liberación dos detidos, aos que non consideraba merecedores de castigo. Fóra desta checa, existiron outros locais que non eran expresamente denominados «checa» pero nos que tamén torturouse e asasinou a detidos; principalmente en locais de partidos políticos.
Tras a guerra, o novo réxime do xeneral Franco instruíu a Causa Xeral, no curso da cal foron xulgadas vinte e un persoas implicadas nos feitos. O fiscal solicitou penas que ían desde a pena de morte no caso de Ranchal até o seis anos no caso de José Carva Rei; neste caso a pesar de recoñecerse expresamente que «tivera unha actuación moderada, sen que se lle coñecese intervención contra as persoas de significación nacional, nin participase en malos tratos», evidenciando así que tamén a represión franquista movíase por criterios máis políticos que xurídicos.
Bibliografía
<li> </li>
Condado da Limia
O condado da Limia é a denominación dunha antiga rexión medieval (do século X ao século XII) situada ao correr do río Limia, entre a actual provincia de Ourense e o norte de Portugal.
A extensión da Limia histórica compróbase na denominación tradicional da vila de Maceda, coñecida como Maceda da Limia antes da deturpación do topónimo Maceda de Trives, substituído pola forma castelanizada actual de Manzaneda, que fixo innecesaria a distinción.
Esta Limia medieval ocupaba na parte galega case que toda a provincia de Ourense, aga as concas do Ribeiro, do Sil e do Bibei. É dicir, á actual comarca da Limia sumábaselle a contorna de Celanova, Allariz, Maceda, e tamén a Limia portuguesa (seguindo o curso do río Limia ata Viana do Castelo), xa que daquela non existía Portugal, condado que se independizaría no século XII.
A Limia medieval tivo un gran peso no reino de Galicia neses séculos, con Allariz como capital. Sendo cidade do rei, os notarios do rei asinaron dende o século XII ata fins da Idade Media como notarios de Allariz e da Terra da Limia. No condado da Limia gozou de grande importancia o mosteiro de Celanova, que funcionou como un centro señorial e repoboador, e que tivo un protagonismo paralelo ao de Allariz pola relación da familia de san Rosendo coa monarquía galaica.
Escrache
miniatura|220px|Cartel da [[Plataforma de Afectados pola Hipoteca.]]
Ricardo Núñez Lissarrague
Ricardo Núñez Lissarrague, nado en Betanzos o 16 de xullo de 1904 e finado en Palma o 14 de xuño de 1998, foi un actor, guionista, produtor e director de cine galego.
Escrache
Un escrache é un tipo de manifestación na que un grupo de activistas se dirixe ó domicilio ou posto de traballo de alguén ó que se quere denunciar. Ten como finalidade facer visíbeis ante a opinión pública os feitos denunciados ou a actitude tomada polo denunciado ante o feito concreto, xa sexa por acción ou por omisión. Normalmente trátase dunha denuncia popular contra persoas acusadas de violacións ós dereitos humanos ou de corrupción, e adóitanse facer actos como sentadas, cánticos, pintadas ou carteis diante do seu domicilio particular ou en lugares públicos.
Este tipo de manifestacións téñense usado en países de América do Sur como a Arxentina ou Chile. Utilízase como unha forma protesta, e ás veces, de intimidación e acoso público, e nalgúns casos téñense producido actividades violentas.
Ricardo Núñez Lissarrague
Biografía
A aparición do son no cine supuxo un gran reto para Ricardo: o de camuflar o seu marcado acento galego. Superado este hándicap, e logo dalgunhas aparicións menores, púxose ás ordes do director Benito Perojo para rodar Susana tiene un secreto, Se ha fugado un preso e Rumbo al Cairo, converténdose nunha das estrelas do cine español do momento.
Ao estalar a guerra civil española, Ricardo colaborou en varias películas de apoio á República. Logo da derrota da República, viuse obrigado a exiliarse a Arxentina en 1939, onde se estreou como director coas longametraxes Madre Alegría e Fuego Sagrado. Igualmente, produciu varias películas para Benito Perojo, como Chiruca ou La copla de la Dolores, de novo con Imperio Argentina como protagonista.
A revolución que estalou na Arxentina en 1955 provocou o regreso de Ricardo Núñez a España, onde dirixiu "La chica del barrio" e ata catro películas máis. No seu penúltimo traballo como director, "Lo que cuesta vivir", realizou un cameo aparecendo como taxista.
A partir de 1962 centrouse no seu labor de guionista e produtor, procurando illarse da popularidade e levar unha vida tranquila ata o seu pasamento á idade de 93 anos.
Concelleiro, concelleira
O concelleiro ou concelleira, ou edil, é cada unha das persoas membros do pleno dun concello, elixida democraticamente cada catro anos nas eleccións municipais, dentro das listas electorais de cada partido ou coalición política que se presenta ás eleccións.
Os concelleiros que forman parte do grupo de goberno poden ter unha ou máis materias dedicadas (facenda, seguridade cidadá, deporte, turismo ...) segundo a concellería que se lles atribúa.
O número de concelleiros de cada municipio varía segundo a súa poboación de dereito, é dicir, a censada no padrón municipal.
O seu estatuto e a súa función están regulados por disposicións de dereito político e dereito administrativo.
Mato de Arriba, Olas, Mesía
Mato de Arriba é un lugar da parroquia de Olas no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes.
Cendón
Amais, como apelido pode referirse a:
Sufismo
O sufismo ou  (árabe, تصوّف) é definido polo seus seguidores como a dimensión mística e interior do islam. Un practicante desta tradición acostuma chamarse  (صُوفِيّ) ou derviche.
Características
Os estudos clásicos sufís definiron o sufismo como "unha ciencia cuxo obxectivo é reparar o corazón e afastalo de todo o que non sexa Deus." Ou ben, en palabras do mestre sufí darqawi Ahmad ibn Ajiba, "unha ciencia a través da cal se pode coñecer como introducirse na divina presenza, purificar o propio interior da sucidade, e embelecelo con diversas características loables."
Os sufís clásicos foron caracterizados polo seu apego ao dhikr (unha práctica que consiste en repetir os nomes de Deus) e o ascetismo. O sufismo gañou adeptos entre moitos musulmáns como reacción ao comportamento mundano do primeiro Califato Omeia (661-750 d.C. ). Os sufís abarcaron varios continentes e culturas ao longo dun milenio, expresándose primeiro en árabe, logo en persa, turco e unha ducia de linguas máis. Os "mandatos" (ṭuruq), que proveñen da doutrina sunnita ou xiíta ou de ámbalas dúas mesturadas, calcan moitos dos preceptos orixinais do profeta islámico Mahoma a través do seu curmán ‘Alī, coa notable excepción do Naqshbandi, quen traza a súa orixe a través do primeiro califa, Abu Bakr. Outras escolas de sufismo exclusivas descríbense a si mesmas como marcadamente sufís.
De acordo con Idries Shah, a filosofía sufí é de natureza universal, as súas raíces preceden ao ascenso do islam e as outras relixións modernas, agás quizais o hinduísmo e os seus derivados, o budismo e o xainismo; así mesmo, algúns musulmáns consideran o sufismo fóra da esfera do islam. Así e todo, os principais estudosos do islam opinan que simplemente é o nome da dimensión interior e esotérica do islam.
Irmandades (turuq)
As diferenzas entre elas débense máis que a unha cuestión de principios ás características especiais que lles infunden os grandes mestres de cada cadea iniciática.
Desenvolvemento histórico
Seguindo as etapas que propón M. Sells os períodos históricos do islam poden dividirse en:
Esta clasificación das diferentes etapas coinciden coas que expoñen outros autores como D. Gril e E. Geoffroy, que fai máis fincapé no período de formación dos turuq, ou Annemarie Schimmel. Con todo, este tipo de clasificacións son inexactas, e non deben considerarse máis que un guión ou ferramenta para entender o discorrer histórico do sufismo.
Xiísmo e sufismo
A realidade do xiísmo e o sufismo como aspectos integrantes da revelación islámica é dunha claridade demasiado cegadora como para facer caso omiso dela ou xustificala sobre a base dun tendencioso argumento histórico.
Aínda que o xiísmo e o sufismo en exotérica teñen parecido, hai profundas diferenzas. Tamén o sufismo na esotérica ten parecido co sunnismo, e pódese dicir que a gnosis islámica cristalizou na forma do sufismo no mundo sunní, mentres encheu toda a estrutura do xía, especialmente durante a súa primeira época.
Segundo a opinión dalgúns sunníes, o sufismo presenta parecidos co xiísmo e mesmo asimilou aspectos deste. Así mesmo un sabio como Ibn Khaldun di: " os sufíes empapáronse das teorías da xiíta. Ditas teorías penetraron tan profundamente nas súas ideas relixiosas que basearon a súa propia práctica de usar manto no feito de que Alí revestiu a Al-Hasan al-Basri con ese vestiario e fixo que se adherira solemnemente á senda mística. A tradición foi continuada, segundo os sufíes, por Al-Junaid, un dos sabios sufíes". Os xiítas cren que o xiísmo é a base do que logo chegou a coñecerse como sufismo.
A seita do sufismo non ten Xaria (Lei) particular, só é unha vía espiritual que se chama Tariqah (Camiño), e é como a seita suní el Maliki ou el Shafei. Pero os xiítas cren que tanto Shariah coma Tariqah son importantes no islam; ademais a crenza do xiísmo sobre Tariqah é diferente, os xiítas din que temos que aprender a maneira de vida do profeta Mahoma e a dos imáns.
Leucina
miniatura|dereita|100px|Fórmula da leucina ionizada.
A leucina (abreviadamente Leu ou L) é un α-aminoácido de cadea lateral ramificada coa fórmula HO2CCH(NH2)CH2CH(CH3)2. É un aminoácido esencial, o que significa que os seres humanos non poden sintetizalo. Os seus codóns son UUA, UUG, CUU, CUC, CUA, e CUG. Ten unha cadea lateral hidrocarbonada formada por un grupo isobutilo, polo que se clasifica como aminoácido hidrofóbico ou non polar e neutro. A leucina é o principal compoñente das subunidades da ferritina, astacina e outras proteínas "tampón".
Biosíntese
Como aminoácido esencial, a leucina non a poden sintetizar os animais, polo que debe tomarse na dieta, normalmente como compoñente das proteínas. Poden sintetizala as plantas e os microorganismos por unha vía metabólica de varios pasos que empeza no ácido pirúvico. A parte inicial da vía tamén serve para sintetizar valina. O intermediato α-cetoisovalerato convértese en α-isopropilmalato e despois en β-isopropilmalato, o cal se deshidroxena a α-cetoisocaproato, o cal no paso final sofre unha aminación redutiva. Os encimas implicados na biosíntese típica da leucina son:
Degradación
A degradación oxidativa da leucina orixina acetoacetil-CoA e acetil-CoA, polo que é un aminoácido cetoxénico.
Funcións biolóxicas
miniatura|dereita|350px|(S)-leucina (á esquerda) e (R)-leucina (á dereita) en forma [[zwitteriónica a pH neutro.]] A leucina utilízase no fígado, tecido adiposo, e tecido muscular. No tecido adiposo e muscular, a leucina úsase na formación de esterois, e o uso combinado da leucina nestes dous tecidos é sete veces maior ca o seu uso no fígado.
A leucina é o único aminoácido da dieta que ten a capacidade de estimular a síntese de proteínas musculares. Comprobouse que como complemento nutricional, a leucina fai máis lenta a degradación do tecido muscular incrementando a síntese de proteínas musculares en ratas vellas. Se ben inicialmente a leucina se consideraba parte importante dos tres aminoácidos de cadea ramificada en complementos nutritivos para o deporte, pouco a pouco foi gañando máis relevancia polas súas propiedades particulares como catalizador do crecemento muscular. Ao principio as compañías de complementos nutricionais indicaban que unha proporción "ideal" de aminoácidos de cadea ramificada era 2:1:1 (leucina:isoleucina:valina); pero coas evidencias obtidas máis tarde de que a leucina é o aminoácido principal na formación de músculo, fíxose o compoñente máis usado como ingrediente primario nos suplementos nutritivos.
A leucina activa potencialmente a diana de mamíferos da rapamicina quinase (mTOR quinase), que regula o crecemento celular. Demostrouse que a infusión de leucina no cerebro da rata fai decrecer a inxesta de comida e o peso corporal pola activación da vía da mTOR.
Prodúcese toxicidade da leucina na doenza urinaria do xarope de pradairo descompensada, que causa delirio e afectacións neurolóxicas, e pode poñer en risco a vida.
Propiedades químicas
A leucina racémica foi sometida a radiación sincrotrón polarizada circularmente para tratar de comprender mellor a orixe da asimetría das biomoléculas. Induciuse un aumento enantiomérico do 2,6 %, o que indicaba unha posible orixe fotoquímica da homoquiralidade das biomoléculas.
Aditivo alimentario
A L -leucina tamén se usa como aditivo alimentario, ten o código E641 e clasifícase como potenciador do sabor.
Cendán
O topónimo galego Cendán pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Stadio Giuseppe Meazza
O Stadio Giuseppe Meazza, coñecido tamén como San Siro, nome do barrio no que se localiza, é un campo de fútbol da cidade de Milán, Italia. Nel disputan os seus partidos como locais o Milan e o Inter de Milán. Ten capacidade para 80.018 espectadores.
Historia
O estadio comezou a súa construción en 1925 no distrito de San Siro, de onde obtivo o seu primeiro nome. Foi idea do entón presidente do AC Milan, Piero Pirelli.
Foi inaugurado o 19 de setembro de 1926 nun partido onde se enfrontaron o Inter de Milán e AC Milan, que finalizou co resultado de 6 a 3 a favor do Inter. O 3 de marzo de 1980 foi rebautizado en honra de Giuseppe Meazza, bicampión do mundo con Italia e ex xogador do AC Milan e Inter. A miúdo se coñece aínda ao estadio co seu nome antigo, San Siro, especialmente por parte dos afeccionados milanistas.
O Inter de Milán comezou a xogar de local no estadio en 1947. San Siro é un dos 23 estadios elite da UEFA. Actualmente o estadio é propiedade municipal e a súa capacidade é de 150.000 espectadores.
Parroquia de Saint George
Saint George (San Xurxo en lingua inglesa) pode referirse a:
Anata Nashi de wa Ikite Yukenai
"Anata Nashi de wa Ikite Yukenai" é o primeiro single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 13 de marzo de 2004 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku. O single recibiu un Piccolo Town Label.
Orochimaru
Orochimaru (大蛇丸) é un personaxe do manga e anime Naruto, creado polo mangaka Masashi Kishimoto. O nome de Orochimaru así como os de Jiraiya e Tsunade veñen da lenda xaponesa Jiraiya Goketsu Monogatari (児雷也豪傑物語). Orochimaru é un home, pero fala cun ton agudo e un pouco feminino en xaponés para darlle un ton máis sinistro.
Pasado
Orochimaru e os seus excompañeiros de equipo, Jiraiya e Tsunade, coñécense como os Sannin lendarios (伝説の三忍) ou simplemente Sannin.
Os seus pais morreron cando el era aínda novo, e o Terceiro Hokage recoñeceu rapidamente o talento natural de Orochimaru. A pesar de que estaba ó tanto da maldade dentro de Orochimaru, elixiu finxir que non o notaba porque esperaba que esa parte da súa personalidade desaparecese co tempo. Segundo pasan os anos, foi un gran amigo de Jiraiya, pero a súa amizade non estaba carente de rivalidade.
Despois de pasar moitos anos de aprendizaxe co Terceiro, Orochimaru comezou a estudar sobre os seus desexos de obter a inmortalidade coa esperanza de poder aprender tódolos jutsus existentes (esta idea nace polo desexo de traer á vida ós seus defuntos pais). Para acadar esta meta, Orochimaru secuestrou aldeáns e experimentou con eles, intentando entender mellor como traballa o corpo e que melloras se podían facer.
Nun experimento, Orochimaru púxolles a dez nenos o seu "selo maldito" para comprobar cal era a súa taxa de éxito. Un deses dez sería a súa propia estudante, Anko Mitarashi, xa que ela foi a única en sobrevivir. Noutro experimento, inxectou os xenes do Primeiro Hokage en sesenta nenos coa esperanza de que conseguisen dominar a técnica Mokuton, e a capacidade de controlar ós Bijū. Orochimaru creu que tódolos nenos da proba morreran pero en realidade, un deles, Yamato, sobreviviu, e conseguiu as capacidades que Orochimaru desexaba.
Comenzou a ser menos discreto cos seus experimentos, e o Terceiro descubriu o que facía, e tendo a posibilidade de matalo non puido facelo, así que permitiu que escapase. Cando fuxiu da aldea, Jiraiya, que aínda tiña a Orochimaru por un gran amigo, intentou paralo e persuadilo para que volvese a Konoha, pero Orochimaru rexeitou a idea e foise de Konoha para sempre.
Despois de deixar Konoha, Orochimaru entrou en conflito con Konoha e fundou a Aldea Oculta do Son. Despois disto sábese que ingresou na Organización Akatsuki e tamén que intentou tomar o corpo de Itachi Uchiha para conseguir o seu Sharingan. Debido ás súas capacidades, Itachi puido prever as intencións de Orochimaru, e cortarlle a man na que levaba o seu anel de Akatsuki. Ó non poder tomar o corpo de Itachi, Orochimaru traizoou á organización, e levou con el o anel.
Dende que se foi de Konoha fixo moitas modificacións ó seu corpo, converténdose nunha serpe branca xigante integrada por moitas serpes máis pequenas.
Exames Chūnin
Antes do comezo dos exames Chūnin, Orochimaru alíase coa Aldea Oculta da Area, coa intención de invadir Konoha xuntos. Despois de matar ó cuarto Kazekage, Orochimaru disfrázase coma el para dar a impresión de que aproba a invasión, e a aldea acepta tomar parte. Antes de que a invasión comece, Orochimaru mata e personifica a unha Genin da Aldea Oculta da Herba e infíltrase nos exames coa esperanza de conseguir observar ó irmán de Itachi Uchiha, Sasuke. Durante a segunda fase dos exames, Orochimaru ataca a Sasuke para probar as súas capacidades.
Durante a batalla, Orochimaru vese obrigado a tratar con Naruto Uzumaki. Recoñecendo a Naruto como unha ameaza potencial, Orochimaru sela o chakra do raposo, evitando que Naruto teña acceso a el e que o ataque. Despois de que a atención de Orochimaru volvese a Sasuke, este decide ter un combate con el, seguindo o exemplo de Naruto. Como recompensa a Sasuke por levar a cabo esa loita, Orochimaru trábao no pescozo colocándolle deste xeito o "selo maldito do ceo", e desaparece no bosque. A súa exalumna Anko Mitarashi atópao e mantén unha curta loita con el ata que a deixa paralizada polo seu selo maldito.
Durante os preliminares do exame para Chunin, Orochimaru disfrázase dun mestre da Aldea Oculta do Son mandando loitar ós seus discípulos Dosu, Zaku e Kin. Zaku é derrotado por Shino Aburame, Kin é derrotada por Shikamaru Nara e Dosu derrota a Chōji Akimichi, pero máis adiante na historia, Dosu é asasinado por Gaara. Tamén dirixía en segredo a Yoroi Akado, o cal foi derrotado por Sasuke e a Misumi, quen foi derrotado por Kankuro. Inocentemente, Kankuro, Temari, Gaara e o seu mestre Baki servían a Orochimaru crendo que o Kazekage dirixía a operación.
Invasión de Konoha
Disfrazado como o cuarto Kazekage, Orochimaru olla os combates finais do exame co Terceiro Hokage. Cando a invasión de Konoha comeza, Orochimaru quita o seu disfrace, revelando que el artellou a invasión co único propósito de conseguir matar ó terceiro, así como o secuestro de Sasuke. Cando os dous comezan a batalla, Orochimaru resucita ós dous primeiros Hokage que loitan obrigados contra o terceiro. O terceiro invoca a Enma, o rei mono e despois emprega o jutsu de selado do cuarto para atrapar as súas almas. Tamén trata de selar a alma de Orochimaru, pero este, ó decatarse do que trataba de facer atravésao polas costas coa espada Kusanagi. A piques de morrer, o terceiro sela os brazos do Sannin nun intento de compensar non telo asasinado antes. Ó facer iso, impídelle facer calquera jutsu. Despois Orochimaru escapa coa axuda dos seus subordinados.
Busca de Tsunade
Orochimaru busca á súa anterior compañeira de equipo, Tsunade, coa esperanza de que ela poida restaurarlle os seus brazos. Ó atopala, ofrécelle como pago resucitar ó seu antigo amor e ó seu irmán máis novo. Aínda que ela considera a oferta, despois da reunión con Naruto, rexéitaa, sabendo que Orochimaru destruiría Konoha se lle chega a curar os brazos. Ante a súa oposición debe loitar non só contra Tsunade, senón tamén con Jiraiya. No seu estado debilitado, Orochimaru non pode presentar moita guerra contra os seus antigos compañeiros Sannin e cae derrotado a pesar de ter invocado á serpe xigante Manda. Foxe da batalla, ameazando con regresar e destruír Konoha e con tomar un novo anfitrión para a súa alma.
A recuperación de Sasuke
Orochimaru envía ós seus catro secuaces, os Catro do Son, para que traian a Sasuke, e sexa o seu novo corpo, pero Sasuke chega tarde logo da violenta loita contra Naruto e escolle outro no seu lugar. Debido a que a técnica para cambiar de corpo só se pode facer cada tres anos, deberá agardar, e debido a iso comeza a adestrar ó xove Uchiha.
Encontro co Equipo Kakashi
Tres anos máis tarde, Sakura, Naruto, Sai e Yamato van en busca do espía de Sasori, ata a ponte do ceo e a terra. Yamato disfrázase de Sasori para atoparse co espía, que non é outro que Kabuto. Comeza a loita e Orochimaru enfróntase a soas con Naruto que está na forma de catro colas de Kyūbi. Aínda que Orochimaru parece gozar da batalla, os ataques de Naruto son moi potentes e o seu corpo de fraquea ó ser levado ó límite e debe fuxir.
O desafío de Sasuke e a derrota do Sannin
Namentres que Orochimaru xace no seu leito descansando, o seu corpo comeza a fallar e Sasuke aprovéitao para atacalo co Chidori. Entón Orochimaru revela a súa forma verdadeira (Unha serpe branca xigante conformada por máis serpes), e ataca a Saske. A loita remata co Sannin atrapado dentro do corpo de Sasuke.
Sasuke contra Itachi
Avanzada a batalla entre Sasuke e Itachi, o maior dos irmáns vese forzado a empregar a técnica definitiva do Mangekyō Sharingan, o Susanō, despois de fallar co Tsukuyomi e co Amaterasu, e de ser ferido polo Kirin de Sasuke. Sasuke quedou sen chakra e o sannin aproveita a oportunidade liberarse. Logo emprega o Yamata no jutsu sobre Itachi, pero o Susanō desfaise das cabezas da gran hidra. Logo, coa espada Totsuka de Susanō, Itachi sela a Orochimaru nun mundo de genjutsu eterno.
A Cuarta Gran Guerra Ninja
Anko e Danzo buscan a Kabuto quen ten ou pode ter información sobre os resultados das investigacións que facía Orochimaru, xa que el mesmo se implantou ADN do Sannin para facerse máis forte.
Centeás
O topónimo galego Centeásalude a terras de centeo. Pode referirse a:
Meilán, Olas, Mesía
Meilán é un lugar da parroquia de Olas no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 25 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 10 eran homes e 15 eran mulleres.
Antonieta Rosa Gomes
Antonieta Rosa Gomes, nada en Bissau o 4 de maio de 1959, é unha política de Guiné-Bissau.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de São Paulo. Fundadora e líder do Fórum Cívico Guineense-Social Democracia, traballou con Kumba Ialá como Ministra de Xustiza e Ministra de asuntos Exteriores en varias épocas. Foi candidata nas eleccións presidenciais de 1994, 1999 e 2005, a primeira e única muller en presentarse no seu país até o momento, mais nunca recibiu máis do 2 % dos votos. A súa dimisión como ministra de Asuntos Exteriores está considerada un factor importante nos eventos que levaron ao golpe de estado de 2003 que depuxo Ialá do poder. En 2004 foi presidenta da comisión do Supremo Tribunal de Xustiza.
Estilo directo libre
O estilo directo libre é unha modalidade técnica ou narrativa que consiste na reprodución textual das palabras ou do pensamento dun falante inmersos no discurso do narrador ou dunha personaxe; esta técnica, propia da novela, pode afectar tamén ao teatro e á lírica. Non leva o verbo introdutor nin os indicadores tipográficos e lingüísticos propios do estilo directo, con excepción dos verbos en presente e as primeiras e segundas persoas.
Mar Adriático
O mar Adriático é unha parte do mar Mediterráneo, un golfo moi alongado pechado ao norte. Baña ao norte e ao oeste as costas de Italia e o leste as da península balcánica. Ten unha superficie de 160.000 km², cunha profundidade máxima de 1.460 m e unha profundidade media de 240 m.
Os estados bañados polo mar Adriático son Italia, Eslovenia, Croacia, Bosnia e Hercegovina, Montenegro, Albania e Grecia. O mar Adriático posúe diversos portos importantes, salientando Venecia (Mestre) e Trieste, que foi por moito tempo a saída marítima do Imperio Austrohúngaro para o mar Mediterráneo.
Nome e etimoloxía
Para os romanos era o Mare Superum; en latín medieval era Mare Hadriaticum ou Mare Adriaticum. O nome provén da colonia etrusca de Adria (ou Hadria) e designaba orixinariamente só a parte norte do mar (como se ve en Heródoto e Eurípides) mais foise estendendo gradualmente segundo adquirían importancia as colonias de Siracusa.
Mesmo se o Adriático, no seu sentido máis estrito, só se estendía até o monte Gargano, a porción exterior chamábase mar Xónico. O nome, porén, designaba ás veces con pouca precisión o golfo de Tarento, o mar de Sicilia, o golfo de Corinto e mesmo o mar entre Creta e Malta.