cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fronte Sandinista de Liberación Nacional
Críticas e condenas
En 1982 a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos, órgano da OEA con sede en Washington, DC (Estados Unidos), en referencia a unhas mortes en estrañas circunstancias ocorridas no Cárcere Modelo de Managua en decembro de 1979. Da mesma forma, unha vez abandonado o poder, o F.S.L.N. e algúns dos seus dirixentes foron acusados polos medios de comunicación afíns á contrarrevolución e ao goberno dos Estados Unidos de quedar con propiedades estatais. Este feito foi coñecido como a piñata, pero non deu lugar a ningunha acusación ante a xustiza, nacional ou internacional, e ningún dirixente sandinista foi acusado, axuizado ou encarcerado por iso. Algunhas destas propiedades foran expropiados no período revolucionario e posteriormente, os seus antigos propietarios foron indemnizados mediante bonos denominados BPI (Bonos de Pagos de Indemnización).
Perda do Poder Executivo
miniatura| [[Reagan reunido con (de esquerda a dereita) o Secretario de Defensa, Caspar Weinberger; o secretario de Estado, George Shultz; o Procurador Xeral, Ed Meese e o Xefe do Staft Don Regan no despacho Oval da Casa Branca.]]
En 1986 tras o destape do escándalo Irangate, o congreso estadounidense detén todo orzamento para a Contra, e esta vese imposibilitada de manter a súa loita. Mentres, o goberno Sandinista non podía seguir mantendo unha guerra impopular que socavara a economía a finais dos anos 80, Nicaragua quedou sen o apoio da Unión Soviética. Baixo os acordos de Esquipulas II buscouse unha saída política ao conflito que contemplaba a convocatoria de eleccións xerais. Nas eleccións presidenciais do 25 de febreiro de 1990, o F.S.L.N. entregou o poder a Violeta Barrios de Chamorro, líder do UN (Unión Nacional Opositora), coalición antisandinista apoiada polos Estados Unidos, o 25 de abril do mesmo ano, tras perder as eleccións. Desde entón, aínda que o UN disolveuse, os diferentes partidos de corte dereitista mantiveron a presidencia, nas eleccións seguintes (1996 e 2001).
No tempo que o partido estivo fóra do goberno, sufriu varias escisións e enfrontamentos internos que non axudaron a conseguir mellores resultados electorais nas eleccións nacionais, ademais das críticas dos sectores liberais do suposto populismo e proselitismo político ao que recorre o F.S.L.N.
Con todo, o F.S.L.N. obtivo unha certa repunta nas eleccións municipais onde logrou obter resultados significativos, incluíndo a obtención da alcaldía de Managua en dúas eleccións consecutivas (2000 e 2004).A escisión máis forte produciuse coa saída do exalcalde de Managua, o popular Herty Lewites que denunciou o liderazgo impositivo de Daniel Ortega. Xunto a Herty, abandonaron o partido relevantes figuras como Carlos Mejía Godoy. De feito ao triunfo electoral do 4 de novembro de 2006 só quedaban no seo do FSLN tres do nove comandantes que constituíron a Dirección Nacional en tempos da revolución.
Algúns feitos e pactos coa dereita no Goberno, como o realizado para a mitigación das penas impostas pola xustiza ao expresidente Arnoldo Alemán (antigo dirixente contra) que permitiu a posibilidade de reducir a porcentaxe requirida para gañar as eleccións en primeira rolda electoral con apenas un 35%, ou o pacto a favor da derrogación da lei do aborto (lei que foi apoiada e impulsada pola Fronte en tempos da revolución) e que existía desde tempos da Revolución Liberal de José Santos Zelaya, ao poder gañar cun 38,7% dos votos as eleccións presidenciais de novembro de 2006 contra o 62% dos votos dos partidos de dereita divididos en Partido Liberal Constitucionalista (PLC), Alianza Liberal Nicaraguana (ALN) e Alternativa Cristiá (AC) máis o partido esquerdista disidente do FSLN, Movemento Renovador Sandinista (MRS).
A transformación do FSLN
O FSLN conformouse como un partido de vangarda que de baseaba nuns bos cadros de militantes no canto de desenvolver unha política de militancia da poboación. O proceso revolucionario e a guerra impulsada por EE.UU profundaron máis esta forma de organización que tendeu a ser confundida coa organización de estado. Tras as eleccións de 1990 abriuse un novo marco político que obrigou ao FSLN a converterse nun tipo de organización partidaria.
A transformación dun partido de vangarda nun partido de organización partidaria requiriu de moitos cambios internos e externos. Houbo escisións, cambios de discurso, novas estratexias que levaron ao FSLN a un novo status, no que algúns consideran, evidénciase unha deriva personalista e desinstitucionalizadora.
Volta ao poder
Aínda que a economía nicaraguana fose unha das de maior crecemento en América Central e o FSLN mantivese unha ampla presenza nos diferentes ámbitos de poder.
A campaña electoral levada a cabo polo FSLN chamaba a unha política de reconciliación. O segundo de Ortega, Jaime Morais Carazo, era un antigo contra suposto axente da CIA, e baixo a lema Unida, Nicaragua Triunfa dábase, dita campaña, nun ambiente caracterizado polo triunfo de tendencias esquerdistas en América Latina. Co apoio do presidente da Venezuela Bolivariana, Hugo Chávez, a Bolivía de Evo Morales e o baluarte revolucionario cubano facían prever, xunto cos resultados das enquisas, o triunfo roxinegro.
A escisión sandinista Movemento Renovador Sandinista (MRS) obtiña un 6,89% despois de ter que substituír ao seu primeiro de lista, o carismático ex alcalde de Managua, Herty Lewites, por Edmundo Jarquín e coa participación destacada, como candidato á vicepresidencia, de Carlos Mejía Godoy. Nestas eleccións quedou pendente de emitirse o resultado de preto do 8% do total de Xuntas Receptoras de Votos, no que constitúe unha anomalía constantemente destacada polos Partidos de Oposición.
As primeiras accións de goberno do FSLN foron o restablecer a gratuidade dos servizos de Educación e Saúde. En educación, prohibiuse o cobro nas escolas públicas, de matrículas, mensualidades, material escolar e outros insumos. En Saúde, elimináronse as consultas privadas nos centros públicos e restableceuse a gratuidade dos medicamentos, as operacións cirúrxicas e as probas clínicas que se realizaban nos centros sanitarios dependentes do Estado.
As eleccións municipais de 2008, 2009, 2011 e 2016
Nas eleccións municipais nicaraguanas do 9 de novembro de 2008 e o 18 de xaneiro de 2009, o FSLN obtivo o 48,42%, o Partido Liberal Constitucionalista obtiña o 45,65%, Alianza Liberal Nicaraguana o 3,76%, a Partido Resistencia Nicaraguana obtiña o 0,85%, a Alternativa polo Cambio o 0,65%, YATAMA o 0,64% e o Partido Movemento de Unidade Costeña o 0,02%.
Eleccións 2016
As eleccións presidenciais e ao Parlamento Nacional que se celebraron o 6 de novembro de 2016 deron un resultado excelente ao FSLN e á súa proposta presidencial conformada por Daniel Ortega e Rosario Murillo a cal obtivo o 72,5% dos votos emitidos. No Parlamento Nacional a Fronte Sandinista de Liberación Nacional obtivo máis de 65% dos votos para deputados nacionais e departamentais. O período de goberno emanado destas eleccións é desde o ano 2017 até o 2021.
A porcentaxe de votos obtidos por cada partido para a elección dos 20 deputados nacionais foi de:
Na elección polas deputacións departamentais o resultado foi o seguinte: o PLC conseguiu 15,3% de votos, o FSLN 65,75%, o PC 4,5%, ALN 5,6%, APRE 2,9%, o PLI 4,8%.
No caso da votación, o CSE só brindou o resultado global e non localizou os datos que asignarían 70 deputacións en 17 provincias e rexións autónomas, co 99,8% de JRV contadas, o partido da Costa Caribe, Yatama, obtivo 29 303 votos, é dicir o 1,2%, pero só participa nas rexións autónomas do Caribe.
En canto ás propostas presidenciais o FSLN obtivo unha vantaxe dun 57,5% fronte a segunda proposta máis votada, a do Partido Liberal Constitucionalista (PLC) integrada por Maximino Rodríguez e Martha McCoy que obtivo un 15% dos votos seguido pola proposta do Partido Liberal Independente (PLI), integrada por Partido Liberal Independente (PLI)  José da Carmen Alvarado e Yadira Ríos cun 4,5%. A Alianza Liberal Nicaraguana (ALN) obtivo o 4,3% dos votos á súa proposta formada por Saturnino Cerrato e Francisca Chow Taylor. O Partido Conservador (PC) con Erick Antonio Cabezas Selecto e Virginia Montoya un 2,3% quedando última a Alianza pola República (APRE), cun 1,4% para a súa proposta formada por Carlos Canles e Nilo Salazar.
Copa do Mundo de Rugby 2007
A VI Copa mundial de rugby de 2007 é a sexta edición dos mundiais deste deporte, que se celebrou en Francia entre o 7 de setembro e o 20 de outubro de 2007. Celebrado cada catro anos, a primeira vez que se organiza nun país non anglófono, a primeira que se organiza na Europa continental, e a primeira que se organiza en Francia.
Na súa fase final participan 20 seleccións, se ben na clasificación interviñeron 90 equipos distintos dos cinco continentes. Está organizada pola Asociación Internacional de Rugby (IRB).
Equipos participantes
Nesta edición da Copa do Mundo de rugby participaron 20 equipos, oito deles chegados dos cuartos de final do Mundial de rugby de 2003, clasificados automaticamente. Dez dos postos vacantes foron atribuídos logo das diferentes roldas clasificatorias desde setembro de 2004. Para estas competicións procedeuse a dividir os case 90 equipos participantes en cinco grupos rexionais: África, América, Asia, Europa e Oceanía. Os últimos dous postos determináronse tras unha fase de repesca entre os finalistas das distintas zonas rexionais.
Automaticamente clasificáronse Inglaterra, Francia, Irlanda, Escocia, Gales, Suráfrica, Australia e Nova Zelandia. De Europa clasificáronse ademais Xeorxia, Italia, Romanía e Portugal, estes últimos na repesca. De África clasificouse Namibia; de América, Arxentina, Canadá e os Estados Unidos; de Asia o Xapón; e de Oceanía, Fixi, Samoa e Tonga, este último an repesca.
O 12 de maio de 2004 celebrouse no restaurante Fado's de Dublín o sorteo dos catro grupos de cinco equipos que participarán na primeira fase do Mundial. O sorteo foi realizado por Syd Millar, presidente da IRB, e Bernard Lapasset, presidente da federación francesa. Asignáronse catro cabezas de serie correspondentes cos equipos que chegaron ás semifinais de 2003: Inglaterra, Australia, Nova Zelandia e Francia.
Participan pois na fase final tres seleccións, Inglaterra, Escocia e Gales, que non son recoñecidos internacionalmente como estados independentes. Ademais, Irlanda participa cun equipo integrado polos xogadores de Irlanda do Norte e da República de Irlanda.
Sedes
315px|miniatura|Mapa das sedes Este mundial de rugbi terá sede en Francia, pero tamén se xogarán tres partidos en Gales, e un en Escocia. Irlanda decidiu que non se xogase ningún partido no seu por problemas de datas.
Árbitros
Hai 12 árbitros
...e 13 asistentes:
Humberto Busto
Luís Humberto Busto Abella, nado en Cariño o 19 de novembro de 1947, é un profesor e sindicalista galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Mondoñedo entre 1958 e 1966. Profesor de Filosofía, drixiu un equipo de profesores que editaron os primeiros manuais de filosofía para o Bacharelato, Noema e Noein. Foi sindicalista da CXTG, membro da súa comisión permanente e secretario de relacións internacionais. En 1994 integróuse na CIG e foi elixido membro da Executiva confederal no seu Congreso Constituínte o 19 de marzo, e despois foi membro do comité de administración do sindicato.
Nathan Kress
Nathan Karl Kress, nado o 18 de novembro de 1992 en Glendale (California) é un actor estadounidense.
Traxectoria
Kress leva actuando desde os tres anos de idade. A súa primeira incursión no cine foi como actor de voz en Babe: Pig in the City pero é sobre todo coñecido polo papel de Fredward "Freddie" na serie xuvenil de televisión da cadea Nickelodeon iCarly.
Materiana de Gwent
dereita|miniatura|Imaxe de Materiana na igrexa de [[Minster.]]
Materiana nada cara ao 440 no Reino de Gwent e finada posiblemente a comezos do século VI en Mister (Cornualla), é unha santa galesa. Hai dúas igrexas en Cornualla e outra en Gales consagradas a ela.
Orixes
Segundo a lenda, Materiana foi unha princesa do século V, a maior das tres fillas do rei Vortimer, que despois da morte do seu pai reinou en Gwent co seu home, o Príncipe Ynyr.
A Veiga, Lalín
San Ramón da Veiga é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 95 habitantes (51 homes e 44 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 125 habitantes.
Historia
A Veiga é a única parroquia de nova creación no concello dende a reordenación diocesana de 1893. Pertenceu a Goiás, e o lugar de Carballeda que lle foi adxudicado, foi antes de Moimenta.
Nesta parroquia naceu o lingüista César Oro García.
Patrimonio
O castro da Veiga ou da Ponte levántase sobre un montículo entre dous cursos de auga. Consta dun único recinto de forma case circular, aínda que cun pequeno alongamento cara ao sur. O recinto, no seu eixo N-S, mide 65 m ao interior e 85 ao exterior. No eixo L-O mide 60 m no interior e 80 m ao exterior. Está defendido en todo o seu perímetro por un terraplén que se continúa cun forte declive natural cara ao río polo oeste, norte e leste da estrutura. O seu punto máis vulnerable, ao sueste, está reforzado cun foxo duns cinco metros de ancho. O foxo foi escavado nun punto onde existe un afloramento rochoso de xisto que funcionaría como parapeto natural. Moi posiblemente a entrada orixinal ao recinto coincidiría con este punto.
O cruceiro das Procesións ten dúas imaxes e os símbolos da paixón.
Lista de illas do mar Báltico
miniatura|mapa do mar Báltico O mar Báltico inclúe varias subdivisións: ao norte, o mar de Botnia, e máis ao norte, o golfo de Botnia, ao leste, o golfo de Finlandia e o golfo de Riga. O maior arquipélago é o das illas Åland, que consiste en 6.700 illas ou escollos, dos cales só 65 están habitadas.
Por outra banda, as illas danesas de Selandia, Funen, Als e Langeland atópanse nos estreitos daneses, Gran Belt, Pequeno Belt e Oresund, entre o mar Báltico e Kattegat, e aínda que poderían considerarse parcialmente no Báltico non se consideran nesta táboa.
A táboa ordenouse segundo un criterio xeográfico, partindo dos estreitos daneses e percorrendo o litoral no sentido horario. Completáronse primeiro os países e logo as subentidades, aínda naqueles casos en que a proximidade xeográfica era menor (illas Åland).
The Notorious B.I.G.
Christopher George Latore Wallace, nado en Brooklyn (Nova York) o 21 de maio de 1972 e finado nos Ánxeles (California) o 9 de marzo de 1997, foi un rapeiro estadounidense, máis coñecido como The Notorious B.I.G.. Tamén se lle coñece como Biggie Smalls (como o refinado gánster do filme de 1975 Let's Do It Again) ou como Frank White (como o personaxe interpretado por Christopher Walken en King of New York).
Joana Vasconcelos
Joana Vasconcelos, nada en París o 8 de novembro de 1971, é unha artista plástica portuguesa contemporánea.
Traxectoria
Formouse no AR.CO, en 1996. Traballa frecuentemente coa escultura e a instalación. A súa mais famosa obra, Nectar, pertence á Colección Berardo e está exposta no Museu Colecção Berardo, instalado no CCB. Moitos dos seus traballos están presentes en coleccións privadas europeas. Na Bienal de Venecia, en 2005, a artista representou a Portugal coa obra A Noiva. Gañou diversos premios, incluíndo o concurso do Museu Berardo.
A escultora inspírase nas ambigüidades da vida. O famoso zapato feito de panelas e tampas é un bo exemplo diso. Inspirado no zapato que Marylin Monroe calzou no filme "Os Homes prefiren as Louras", é unha réplica do número 37, o máis usado polas mulleres. Por un lado simboliza o glamour feminino, por outro lembra a través dos tachos as tarefas domésticas reservadas ás mulleres.
Outra das súas obras mais coñecidas, "A Noiva", é unha obra de 20 mil tampóns e foi a peza principal na Bienal de Venecia en 2005. "É unha obra irónica, brinca coa pureza do casamento. Hoxe en día as noivas xa non son tan virxes como parecen e o branco do vestido é enganador", explica.
En febreiro de 2008 inaugurou na Pinacoteca de São Paulo, o proxecto "Contaminação", descrito como "un corpo téxtil, colorido, disforme e tentacular".
Hokuto, Hokkaidō
A cidade de Hokuto foi fundada pola fusión do concello de vila de Kamiiso do distrito de Kamiiso e o concello de vila de Ōno do distrito de Kameda no ano 2006
O concello de Hokuto limita cos concellos de Kikonai, de Mori, de Nanae, de Hakodate (son subprefectura de Oshima); e de Assabu (da subprefectura de Hiyama).
Nwankwo Kanu
Nwankwo Kanu, nado en Owerri o 1 de agosto de 1976, é un éx-xogador de fútbol nixeriano máis coñecido simplemente como Kanu. Xogou coa selección de Nixeria durante 16 anos, entre 1994 e 2010. Kanu é membro do grupo étnico igbo; e o seu nome, Nwankwo, significa Neno nado o día do mercado Nkwo na lingua igbo.
O Curro de Herves, Beira, Carral
O Curro de Herves é un lugar da parroquia de Beira no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 32 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 19 eran homes e 13 eran mulleres.
Os Novos, Sancovade, Vilalba
Os Novos é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Diápsidos
Algúns réptiles primitivos (ictiosauros, placodontes, notosauros e plesiosauros) desenvolveron, secundariamente, a partir do cranio diápsido, un novo tipo de fenestración, a euriápsida, cunha soa abertura na parte superior do óso temporal, xa que se perdeu a outra.
O nome diápsido significa "dous arcos", que son os que delimitan as súas aberturas craniais características. Esta disposición cranial permite a inserción de músculos mandibulares grandes e longos, e facilita que a mandíbula se poida abrir máis amplamente. A clasificación dos grandes grupos de amniotas fíxose clasicamente atendendo á súa estrutura cranial. A estrutura do teito cranial permite identificar entre eles 3 grandes grupos, que diverxeron durante o período do Carbonífero. Estes grupos son:
Filoxenia
,_____________________________________________ Younginiformes + _| |                                     ,_______ Ichthyosauria + |                                    |  |               ,_ Lepidosauromorpha _| |_ Neodiapsida _|                    |_______ Sauropterygia |                    |                  |                     |_ Lepidosauria |                 |_____________________________ Archosauromorpha
Khaganato turco
O khaganato turco (552–744; en turco antigo: 10px10px10px10px 10px10px10px, 突厥汗国; p=Tūjué hánguó), ou khaganato göktürk foi un khaganato estabelecido polo clan Ashina dos göktürks na Asia Interior medieval. Baixo o liderado de Bumin Qaghan (d. 552) e os seus fillos, os Ashina evolucionaron o khaganato Rouran como a principal potencia da chaira mongol e estabeleceron un forte imperio, que axiña se expandiu para gobernar grandes territorios de Asia Central. Este khaganato interactuou con varias dinastías baseadas na China do Norte, e durante significativos períodos exerceron un control considerable sobre a lucrativa ruta da seda.
A primeira dinastía colapsou en 581, comezando unha serie de conflitos políticos e guerras civís que fragmentaron o khanato entre os göktürk orientais e occidentais, que foron posteriormente subxugadas pola dinastía Tang. Un século despois, un segundo e anovado khaganato turco emerxeu en 682 e durou até o ano 744, cando foi derrubado polos uigures, un pobo túrquico diferente.
Yao Ming
Yao Ming (en chinés: 姚明, pinyin: Yáo Míng), nado o 12 de setembro de 1980 en Shanghai, é un ex xogador profesional de baloncesto chinés. Xogou oito temporadas na NBA, todas elas nos Houston Rockets. Cunha altura de 2,29 m xogaba na posición de pivote. É o quinto xogador máis alto da historia da competición, só por detrás de Gheorghe Mureşan, Manute Bol, e Shawn Bradley. Actualmente é o presidente do Shanghai Sharks, equipo da liga de baloncesto da China.
Comezos
Yao Ming naceu en Shanghai, fillo de Fengdi Fang e Yao Zhiyuan, sendo o seu único fillo debido ás restricións do país en canto ao número de descendentes por familia. Tanto o seu pai como a súa nai gozaron de excelentes carreiras baloncestísticas na China, polo que Yao herdou deles as súas calidades e instintos necesarios para formarse como un xogador de nivel. Fang, con 1,88 m de estatura, xogaba na posición de pivote e foi capitán da selección nacional feminina da China, mentres que Zhiyuan (2,08 m) xogou nun equipo local de Shanghai.
Nun principio, Yao estaba interesado na investigación científica, aínda que os seus pais tentaron que se interesase polo baloncesto. Yao non comezou a practicalo até os nove anos, sendo xa por entón máis alto que os nenos da súa idade. Xogou o seu primeiro partido de baloncesto tras cumprir dez anos, nunha liga organizada sen ánimo de lucro. O seu pai prometíalle agasallos por cada canastra anotada e a súa nai ofrecíalle comidas especiais, ademais tamén lle ensinaban e ofrecían consellos e análises.
China
thumb|Na cerimonia de apertura dos [[Xogos Olímpicos de 2008.]] Yao entrou con 13 anos no equipo júnior dos Shanghai Sharks da Chinese Basketball Association (CBA), onde adestrou durante 10 horas diarias. Tras xogar co equipo júnior durante catro anos, Yao ascendeu ao sénior con 17, facendo unha media de 10 puntos e 8 rebotes por partido na súa primeira temporada. Por entón, varias compañías deportivas americanas xa se fixaran na CBA e mesmo Nike pechra un acordo cos Sharks para ser a marca patrocinadora do equipo. Yao era unha das promesas da liga, polo que Nike convidouno a un campus en París no verán de 1997, no que, entre outros, asistiu Del Harris, por esa época adestrador de Los Angeles Lakers. Alí competiu contra xogadores da súa idade e cegou ao público co seu xogo. Tras xogar nun campus patrocinado por Nike en Indianápolis e na Escola de Voo de Michael Jordan en Santa Bárbara, California, Yao regresou ao seu país para disputar o Campionato do Mundo da FIBA Sub-22 en Melbourne, Australia. Nel, o concurso da China foi gris, finalizando na última posición entre 12 equipos e sen gañar ningún do sete partidos disputados. Ao ano seguinte, China gañou o Campionato da Confederación Asiática de Baloncesto (ABC, polas súas siglas en inglés) en Calcuta, India, con Yao nomeado MVP do torneo.
Con todo, na súa segunda campaña rompeu o pé por segunda vez na súa carreira, polo que a súa capacidade de salto diminuíu 14 cm. En 1999, Yao debutou coa selección absoluta chinesa e disputou o Campionato ABC en Fukuoka, Xapón. China coroouse campión con Wang Zhizhi, Mengke Bateer e Yao formando un trío demoledor. A pesar diso, no Campionato do Mundo Júnior da FIBA, China non destacou e foi humillada polos Estados Unidos no primeiro partido do torneo cun marcador de 119-59. A nivel local, os Sharks chegaron ás Finais na súa terceira tempada e tamén na seguinte (cuarta de Yao), mais perderon ambas as ante os Bayi Rockets.
Tras as Finais de 2000, Yao comezou a prepararse para os Xogos Olímpicos de 2000. A China contaba coa denominada "Gran Muralla Andante" formada por Zhizhi, Bateer e el. Ante Estados Unidos deron o callo nos primeiros momentos do partido, liderando o marcador por 13-7 e 17-16. A actuación de Yao Ming foi notábel, rexeitando un lanzamento de Vince Carter e recibindo boas críticas dos medios de comunicación e afeccionados chineses, a pesar dos seus modestos 5 puntos e 3 rebotes en 16 minutos. Tras a derrota ante os estadounidenses, China venceu a Nova Zelandia por 75-60, mais un par de derrotas ante Francia e Lituania terminou coas esperanzas chinesas de conseguir medalla. Finalizaron o torneo de maneira respectábel, vencendo a Italia por 85-76 e caendo ante España. Yao foi o sexto máximo reboteador dos Xogos Olímpicos e segundo en tapóns. Cando Wang Zhizhi abandonou os Bayi Rockets na tempada 2000−01 para converterse no primeiro xogador chinés en chegar á NBA, os Sharks gañaron o seu primeiro campionato. Durante os playoffs no seu último ano en Shanghai, Yao fixo unha media de 38,9 puntos e 20,2 rebotes por partido, cun 76,6% en tiros de campo, anotando os seus 21 tiros nun dos encontros das Finais.
Draft da NBA
Un dos direcotres xerais dos Shanghai Sharks, Li Yaomin, foi o primeiro en animar a Yao a presentarse ao Draft da NBA de 1999. Li tamén influíu no contrato asinado por Yao con Evergreen Sports Inc. para converterse no seu axente. No acordo estabelecíase que un 33% das ganancias do xogador eran para axencia, mais posteriormente o contrato foi invalidado. En 2001 tamén se especulou coa entrada de Yao no Draft. Nese ano, un par de xogadores procedentes do instituto, Eddy Curry e Tyson Chandler, eran dous dos mellores situados para ser escollidos nas primeiras posicións. Se Yao se tivese presentado os seus pasos, puido ter sucedido por vez primeira na historia que ningún dos tres primeiros do Draft pasase pola universidade. Con todo, co paso dos meses, as probabilidades de que Yao aterrase na NBA descendían.
Cando Yao decidiu presentarse no Draft de 2002, un conxunto de asesores formaron o chamado "Equipo de Yao". Este equipo consistía en Erik Zhang, o negociador de Yao; Bill Duffy, o seu axente na NBA; Lu Hao, o seu axente chinés; John Huizinga, o profesor de economía da Universidade de Chicago e o vicepresidente de mercadotecnia de BDA Sports Management, Bill Sanders. Yao era o máximo candidato para ser elixido en primeira posición. Con todo, moitos equipos da NBA estaban preocupados debido á incerteza de se a CBA permitiría a Yao xogar nos Estados Unidos. En maio de 2002, Yao realizou un adestramento para 25 equipos da NBA no Ximnasio de Alumnos de Loyola, ao norte de Chicago. A hora que durou a sesión foi dirixida polo adestrador da NBA P.J. Carlesimo. Tamén participaron Chris Christoffersen, un pivote de Oregón, Cordell Henry, base de Marquette, e Mitch Henderson, adestrador asistente da Northwestern. Ming mostrou o seu repertorio de lazamientos, o seu xogo rápido de pés e as súas capacidades para taponar, mais padeceu de falta de intensidade. Moitos equipos da NBA abandonaron Chicago con máis preguntas que respostas sobre el.
NBA
left|thumb|Yao Ming ante os [[Washington Wizards en 2006.]] Yao xogou o seu primeiro partido da NBA ante os Indiana Pacers, onde capturou dous rebotes e non conseguiu anotar ningún punto. A súa primeira canastra na liga chegou no seguinte partido fronte os Denver Nuggets, sendo tamén a súa primeira vitoria. Yao fixo unha media de tan 4 puntos en só 14 minutos nos seus primeiros 7 encontros na NBA, polo que varios comentaristas estadounidenses como Bill Simmons e Dick Vitale predixeron o seu fracaso na liga. Charles Barkley mesmo se apostou con Kenny Smith que bicaría o traseiro dun burro se Yao anotaba máis de 19 puntos nun partido no seu primeira tempada na NBA. O 17 de novembro de 2002, o chinés logrou 20 puntos ante Os Angeles Lakers cun perfecto 9 de 9 en tiros de campo e 2 de 2 en tiros libres, polo que Barkley tivo que cumprir a súa aposta. Postrriormente, consegiu facer grandes actuacións comoo 21 de novembro, onde anotou 30 puntos e 16 rebotes ante os Dallas Mavericks a pesar da derrota dos Rockets, e o 3 de decembro onde chegou até os 27 puntos e 18 rebotes na vitoria fronte a San Antonio Spurs, e 15 días despois onde conseguiu 29 puntos, 10 rebotes e 6 tapóns noutra vitoria ante os Pacers.
A pesar de que Houston quedou fóra dos Playoffs pola mínima, a tempada resultou ser un éxito xa que se bateron con solvencia as 28 vitorias da campaña anterior. Yao fixo unha media de 13,5 puntos e 8,2 rebotes por partido, formando parte do mellor quinteto de rookies e finalizando segundo na votación do Rookie do Ano por detrás de Amar'e Stoudemire. O impacto de Yao Ming tamén se notou fóra das canchas, exemplo diso foi que disputou o All-Star Game de 2002 como titular por diante de Shaquille O'Neal debido aos votos recibidos por parte dos afeccionados. Tamén, o pavillón dos Rockets rexistrou máis público que outros anos, e o partido ante os Lakers en xaneiro de 2003 foi o segundo máis visto na historia da televisión por cable nos Estados Unidos. Literalmente centos de millóns de telespectadores seguiron aos Rockets desde a China.
Despois de perderse soamente dous partidos no seu tres primeiros anos na NBA, fóiselle diagnosticada osteomielite aguda no dedo gordo do seu pé esquerdo, polo que foi operado o 18 de decembro de 2005. Perdeuse un total de 21 partidos ata que regresou ao equipo o 30 de xaneiro de 2006 contra os Memphis Grizzlies. A pesar de todo, foi votado unha vez máis como titular no All-Star Game]]. Tras o All-Star, Yao explotou con medias de 25,7 puntos e 11,6 rebotes por partido, cun 53.7% en tiros de campo e un 87.8% en tiros libres. Con todo, as lesións non só lle afectaron a el, senón que tamén McGrady se perdeu 35 partidos por mor de espasmos nas costas. Os Rockets gañaron 34 partidos e quedaron fóra dos Playoffs]]. Ademais, a falta de catro encontros para o final da temporada regular, Yao rompeu un óso no seu pé esquerdo ante os Utah Jazz que o obrigou a estar seis meses afastado das canchas.
Xa na súa quinta tempada na NBA, Yao volveu caer lesionado o e perdeuse 34 partidos. Até entón a lesión estaba facendo unha media de 26,8 puntos, 9,7 rebotes e 2,3 tapóns por encontro, e era un claro candidato para o MVP da temporada. A pesar da baixa de Yao, os Rockets clasificáronse para Playoffs ao alcanzar 50 vitorias, mais foron eliminados en primeira rolda polos Utah Jazz. O 9 de novembro de 2007, xa coa temporada 2007-08 empezada, Yao xogou por primeira vez contra Yi Jianlian, xogador chinés de Milwaukee Bucks. O encontro, que gañaron os Rockets por 104-88, foi retransmitido en 19 cadeas na China e foi visto por máis de 200 millóns de persoas no país asiático, converténdose nun dos partidos da NBA máis vistos na historia. O 26 de febreiro de 2008 Yao sufriu unha fractura por fatiga no seu pé esquerdo e perdeuse o resto da tempada, incluídos os Playoffs. No que levaba de campaña estaba facendo unha media de 22 puntos e 10,8 rebotes por noite. Coa súa baixa, os Rockets non se perderon pulo, e conseguiron 22 vitorias consecutivas, sendo a terceira maior serie de vitorias consecutivos na historia da liga. O equipo finalizou con 55 partidos gañados e accedeu aos playoffs, aínda que por segundo ano consecutivo volveu ser derrotado polos Jazz en primeira rolda. En xullo de 2011 anunciaba a súa retirada definitiva do baloncesto, tras non superar as múltiples lesións que arrastraba desde 2005.
Vida persoal
thumb|Yao Ming nunha actividade da súa fundación en 2014. A comezos de 2007, unha azueira de internet dicía que Yao estaba a saír coa actriz estadounidense Nia Long, mais o xogador negouno. Posteriormente casou con Ye Li, baloncestista profesional da China, a quen coñeceu cando tiña 17 anos. A súa primeira aparición pública foi durante a cerimonia de clausura dos Xogos Olímpicos de 2004. O 6 de agosto de 2007, Yao casou con Yi nunha cerimonia na que asistiron unicamente familiares e amigos íntimos. En 2004, Yao co-escribiu unha autobiografía con Ric Bucher, analista de ESPN, titulada Yao: A Life in Two Worlds ("Yao: Unha Vida En Dous Mundos"). Ese mesmo ano tamén se rodou un documental relacionado con el, The Year of the Yao ("O Ano de Yao"), no que se centra na súa primeira tempada na NBA. O documental é narrado polo seu amigo e antigo intérprete Colin Pine, quen estivo con Yao no seu ano de novato e fixo de intérprete seu durante tres anos.
Yao é un dos deportistas máis recoñecidos da China. Liderou a lista de celebridades chinesas da Forbes en ingresos e en popularidade durante cinco anos consecutivos, percibindo 54,6 millóns de dólares en 2007. A maior parte dos seus ingresos débense aos seus contratos de patrocinio. Yao tamén participou en varios acontecementos benéficos, incluído o programa da NBA Baloncesto Sen Fronteiras. Na pretemporada da NBA de 2003, Yao presentou un maratón benéfico televisivo, co que reuniu 300.000 dólares para axudar a deter a propagación do SRAS. En setembro de 2007, conseguiu 965.000 dólares nunha poxa, que posteriormente doou aos nenos máis desfavorecidos da China tras xogar un partido de baloncesto benéfico con estrelas da NBA como Baron Davis, Carmelo Anthony e Steve Nash e o actor Jackie Chan. Debido ao terremoto de Sichuan de 2008, Yao doou 2 millóns de dólares para traballos de rescate e creou unha fundación para axudar a reconstruír as escolas destruídas polo sismo.
Rubén Fernández García
Inicios
Naceu nunha familia de motoristas, sendo fillo do piloto Paco "Peto". Seus irmáns máis vellos, Fran e Sergio tamén son pilotos de motocrós. Comezou a competir en 2005.
En 2007 proclamouse subcampión de Galicia de motocrós e supercrós en categoría alevín, en ambas competicións por detrás de seu irmán Sergio. Ao ano seguinte quedou terceiro en motocrós, onde volveu vencer seu irmán, mentres que gañou o campionato de supercrós por diante de Sergio (2º) e de Jorge Prado (3º). En 2009 venceu nas dúas modalidades do campionato, acompañado no podio en ambas por Jorge Prado. Tamén ese ano participou no MX Master Kids, considerado o mundial infantil de motocrós, subindo ao podio en terceiro lugar nas categorías D2 e D Ouro. No 2010 pasou á categoría xuvenil onde gañou o campionato galego de motocrós e o de supercrós, no que competían tamén os pilotos da categoría cadete.
En 2011, con 12 anos, gañou os campionatos galegos de motocrós e supercrós e proclamouse campión de España de Motocrós na categoría de "Promesas" (85cc). Revalidou os tres títulos ao ano seguinte, superando a seu irmán Sergio e a Jorge Prado nos tres campionatos.
125cc
En 2013, despois de pedir un permiso á Real Federación Motociclista Española, pasou a competir na categoría de 125cc, da que se proclamou tamén campión de España no seu primeiro ano e contra pilotos de máis idade. Gañou ademais o Campionato de Galicia de Supercrós, agora xa na máxima categoría e quedou subcampión en MX2, tras gañar todas as carreiras menos a última, en Taboexa, onde sufriu unha caída que lle deu o título a seu irmán Sergio. En 2014 revalidou o título de campión de España de 125cc. En 2015 quedou terceiro no campionato de España, despois de ir líder toda a tempada até a última carreira, onde non puido tomar a saída por unha lesión de clavícula sufrida na proba de Talavera. Ademais as boas actuacións que realizou nas probas do Campionato de Europa de 125 en Talavera (11º) e Winchester (4º) propiciaron a súa fichaxe polo equipo HNHF Racing Team, ligado a Kawasaki, co que rematou o campionato europeo e co que participou no Mundial Júnior celebrado en El Molar, onde quedou cuarto. Tras iso o equipo renovouno por cinco anos.
MX2
En 2016 competiu de novo en varias probas do Campionato de Europa, esta vez en EMX250 rematando a tempada na 11ª posición final. No Campionato de España só participou na última proba da categoría de ÉliteMX2, en Calatayud, logrando a vitoria nas dúas mangas. Ao ano seguinte quedou terceiro no Campionato de Europa, nunha temporada con altibaixos, na que logrou varios podios pero tamén rematou varias carreiras sen puntuar. Ademais participou en tres Grandes Premios do Campionato Mundial de Motocrós, en categoría MX2, na República Checa (21º), en Suecia (20º) e nos Países Baixos (18º). En 2018 disputou a metade do Mundial até que fracturou un brazo en Ottobiano. Pouco despois rescindiuse o seu contrato co equipo F&H Kawasaki e máis tarde fichou por Yamaha SDM-DP19 para volver a competir no Europeo ao ano seguinte. Rematou 2019 na novena posición do Europeo, despois de perderse tres das oito probas por unha rotura de vértebra. Participou en dúas probas do Campionato de España, logrando a vitoria en Calatayud e finalizando segundo por detrás de Iker Larrañaga en Talavera de la Reina.
Ao ano seguinte volveu ao Campionato Mundial para disputar íntegra a tempada 2020 en MX2 coa Yamaha. No primeiro Gran Premio disputado en Winchester logrou un 10º posto na primeira manga, mentres que na segunda sufriu problemas mecánicos cando rodaba en terceira posición, o que o obrigou a parar en boxes. Na segunda proba, en Valkenswaard, a súa moto rompeu de novo e sufriu unha caída que o fixo abandonar o Gran Premio. En marzo o campionato paralizouse debido á pandemia por coronavirus e non se retomou ata agosto, coa disputa de tres grandes premios consecutivos en Letonia. No primeiro deles conseguiu o cuarto posto final despois de quedar terceiro na primeira manga e sétimo na segunda.
Recoñecementos
Foi homenaxeado pola Deputación de Pontevedra en 2013 e 2014.
Luis Fraga Pombo
Luis Fraga Pombo, nado en Ferrol o 8 de xuño de 1971, é un xornalista galego.
Traxectoria
Luis estudou Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela, comezou no mundo da radio aos catorce anos, realizando prácticas no verán na emisora Antena 3 Bergantiños, o primeiro contrato foi aos 17 anos como locutor en Radio Ferrol, da Cadena SER, onde presentaba a revista matinal e a radio fórmula Los 40 principales. Logo volveu a Antena 3 de radio, onde realizou fundamentalmente informativos, e no último ano na cadea foi xefe de programas da emisora de Ourense. En 1996 incorporouse como reporteiro a Antena 3 Televisión na delegación para Galicia en Santiago de Compostela e logo de 1999 a 2004 encárgase da edición e presentación do informativo para Galicia que emiteu neses anos a cadea. No verán de 2004 múdase a Madrid para presentar o informativo matinal Las Noticias de la Mañana, de Antena 3 Noticias.
Twilight
Twilight, unha palabra inglesa que significa crepúsculo, pode referirse a:
A Handbook of the Cornish Language
A Handbook of the Cornish Language é un libro do autor Henry Jenner, publicado en 1904. Está considerada a primeira obra do rexurdimento córnico.
Vilanova, Lalín
San Xoán de Vilanova é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o INE en 2009 tiña 223 habitantes, distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 275 habitantes.
Patrimonio
O castro de Vilanova consta dun recinto de forma oval irregular. O eixo NL-SO, mide uns 110 m no interior e 120 m no exterior. O eixo NO-SL mide 90 m no interior e 100 m exterior, no punto máis ancho. Todo o perímetro está protexido por un terraplén aparentemente de terra, aínda que nalgúns puntos se aprecia a existencia de pedra. Na zona sueste e na sur hai muros de pedra, de cachotaría de xisto, que non alcanzan toda a extensión do terrapléns e non parecen relacionados claramente coa estrutura orixinal. No interior da coroa destaca un afloramento rochoso bastante prominente que funciona como unha especie de parapeto, pois o forte desnivel no sueste foi aproveitado para reforzar as defensas. Precisamente neste sector, ao sur do recinto, é onde está a entrada mediante a interrupción do terraplén.
Escocia
Escocia (en Scotland; en Scotland; en Alba) é un país que forma parte do Reino Unido. É o máis setentrional dos catro países constituíntes que forman o Reino Unido. Xunto con Inglaterra e Gales, forma parte da illa de Gran Bretaña, e abrangue un terzo da súa superficie total. Ademais da parte de Escocia localizada na illa de Gran Bretaña, o territorio escocés consta de máis de 790 illas, incluíndo as Shetland, as Orcadas e as Hébridas. Limita ao norte e oeste co Océano Atlántico; ao leste co Mar do Norte, ao sur con Inglaterra e ao suroeste coa Canle do Norte e o Mar de Irlanda. O territorio escocés comprende 78.772 km2, e a súa poboación estímase en 5 116 900 habitantes, o que dá unha densidade de poboación de 65 habitantes por km2.
Tarde
miniatura|dereita|300px|As fervenzas Yosemite pola tarde A tarde é a segunda parte do día, comezando co mediodía e terminando ao serán. Séguelle á mañá e antecede á noite.
Escocia
Edimburgo, a capital do país e segunda meirande cidade, é un dos centros financeiros de Europa. Edimburgo foi o centro da Ilustración escocesa do século XVIII, que transformou a Escocia nunha das potencias comerciais, intelectuais e industriais de Europa. Glasgow, a cidade máis grande, foi outrora unha das cidades industriais máis importantes do mundo e hoxe atópase no centro da aglomeración de Gran Glasgow. As augas territoriais escocesas abranguen unha parte importante do Atlántico Norte e do Mar do Norte, contendo unha das maiores reservas de petróleo da Unión Europea. Por este motivo, Aberdeen, a terceira cidade de Escocia, ten o título de capital europea do petróleo.
Tarde
Unha actividade que ten lugar pola tarde é unha actividade vespertina.
Escocia
O Reino de Escocia foi un estado independente durante a Alta Idade Media, e continuou a súa existencia ata 1707. Nesa data produciuse unha unión persoal na que se asinaron as Actas de Unión con Inglaterra, para crear o 1 de maio de 1707 o Reino Unido da Gran Bretaña. A unión produciuse malia a oposición popular e as revoltas anti-unión en Edimburgo, Glasgow e noutras partes. O Reino Unido de Gran Bretaña entrou posteriormente noutra unión política co Reino de Irlanda, o 1 de xaneiro de 1801, para crear o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda.
Rexión de Friburgo
A Rexión de Friburgo (en alemán Regierungsbezirk Freiburg) é unha das catro rexións administrativas (Regierungsbezirk) do estado de Baden-Württemberg, Alemaña, localizada ao suroeste do Land. A súa capital é a cidade de Friburgo.
Escocia
O sistema legal escocés mantívose separado do de Inglaterra, Gales e Irlanda do Norte, polo que é considerada en dereito internacional como unha entidade xurídica distinta. A existencia de institucións legais, educativas e relixiosas distintas permitiron a supervivencia da cultura e da identidade nacional escocesa dende a Unión de 1707. En 1999 recuperou un poder lexislativo, o Parlamento de Escocia, grazas ó referendo de 1997, e volveu reunir a autoridade sobre moitas áreas dos asuntos de interior. En maio de 2011, o Scottish National Party (SNP, Partido Nacional de Escocia) gañou con ampla maioría as eleccións ó parlamento. Como resultado, celebrouse un referendo de independencia o 18 de setembro de 2014, que rexeitou a independencia por un 55% contra o 45%, e cunha participación do 85%.
Rexión de Friburgo
Subdivídese en tres subrexións ou asociacións rexionais (Regionalverband): Hochrhein-Bodensee, Schwarzwald-Baar-Heuberg e Südlicher Oberrhein.
Escocia
Escocia é membro do Consello británico-irlandés, e da Asemblea parlamentaria británico-irlandesa, así como no acordo da Common Travel Area. Escocia é representada na Unión Europea e no Parlamento Europeo con seis MEPs.
Rexión de Friburgo
Ten unha área de 9.347 km² e unha poboación de 2.198.354 habitantes (2008).
Escocia
Orixe etimolóxica
A Crónica anglosaxoa do século X é o documento máis antigo no que aparece o termo Scotland, formado a partir do termo latino Scoti, de orixe dubidosa, empregado como unha referencia aos habitantes de Hibernia (a actual Irlanda). A palabra Scotia, aparecida no latín vulgar, empregouse só para referirse á zona de Escocia na que se falaba gaélico; ademais, este termo alternaba con Albania, procedente do termo gaélico para Escocia, Alba. O emprego do termo Scotland para referirse a todo o territorio escocés só se xeneralizou na baixa Idade Media. Nos tempos modernos o termo Scot aplícase a todos os habitantes de Escocia, independentemente da súa orixe étnica, xa que a identidade escocesa é primordialmente cívica e non étnica ou lingüística. O termo scot tamén se emprega para referirse ao escocés, falado nalgunhas zonas dos Lowlands ou Terras Baixas Escocesas.
Historia antiga
miniatura|dereita|Restos dun asentamento neolítico en [[Skara Brae, nas illas Orcadas.]] As continuas glaciacións, que cubriron por completo toda a superficie de terra da actual Escocia, destruíron calquera resto de presenza humano antes do período mesolítico. Crese que os primeiros grupos humanos posglaciais de cazadores recolectores chegaron a Escocia hai 12.800 anos, despois de que o xeo desaparecese ó final da última glaciación.
Rexión de Friburgo
Xeografía
A rexión de Friburgo atópase ao suroeste do estado de Baden-Württemberg e foi chamada até o 31 de decembro de 1972 rexión de Suedbaden. Limita ao sur con Suíza, ao oeste con Alsacia, ao norte coa rexión de Karlsruhe e ao leste coa rexión de Tubinga. A súa extensión e límites actuais foron definidos na reforma territorial e administrativa do 1 de xaneiro de 1973.
Escocia
Historia antiga
Estes poboadores comezaron a construír as primeiras casas permanentes en terreo escocés hai 9.500 anos, e as primeiras aldeas hai 6.000 anos. A vila de Skara Brae, nas Orcadas, data deste período. As construcións neolíticas e os lugares rituais e de enterramento son particularmente comúns e están ben preservados nas illas Orcadas e Shetland, e nas Hébridas Exteriores, onde a ausencia de árbores motivou que as estruturas fosen construídas coa pedra do lugar.
O descubrimento dunha tumba de 4000 anos de antigüidade en Forteviot, preto de Perth, a capital do reino dos pictos nos séculos VIII e IX, non ten comparanza con ningunha outra en toda a illa. Contén os vestixios dun líder da Idade de Bronce antiga, enfeitado con pedras brancas de cuarzo e cortiza de bidueiro. Tamén se descubriu que os pobos da Idade de Bronce antiga poñían flores nas tumbas.
Rexión de Friburgo
Política
Os presidentes da rexión de Friburgo, dende 1967, foron:
Escocia
Historia antiga
Durante a Idade de Bronce tardía, Escocia puido formar parte dunha cultura de comercio marítimo chamada Idade de Bronce atlántica, que incluía outras nacións celtas, e áreas das actuais Inglaterra, Francia, España e Portugal.
No inverno de 1850, unha gran tempestade bateu Escocia causando numerosos danos e máis de 200 mortos. Na baía de Skaill, o temporal arrincou a terra dun grande outeiro irregular, coñecido como "Skerrabra". Cando a tormenta amainou, a xente do lugar descubriu o contorno dunha vila, formada por varias casas pequenas sen teito. William Watt de Skaill, o laird local, comezou unha escavación no lugar, pero despois de desenterrar catro das casas, abandonou o traballo en 1868. O sitio permaneceu imperturbábel ata 1913, cando nunha única semana, o lugar foi saqueado por un grupo de homes con pas que se fixo cunha cantidade descoñecida de obxectos. En 1924, outra tormenta varreu parte dunha das casas e entón determinouse que o sitio debía ser mellor preservado e máis seriamente investigado. O traballo déuselle ó profesor Vere Gordon Childe, da Universidade de Edimburgo, que viaxou a Skara Brae por vez primeira en 1927.
Paxán, Sancovade, Vilalba
Paxán é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.