cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nicola Lopez
Compromiso coa paz en Euskal Herria
Nicola López tamén está comprometido co proceso de paz en Euskal Herria.
Kaineui huye
Kaineui huye (en 카인의 후예) é un filme surcoreano de 1968 dirixido por Yu Hyun-mok.
Cufe, Xerdiz, Ourol
Cufe é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Ribas, San Pedro de Ancorados, A Estrada
Ribas é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Umbelulona
A umbelulona é unha cetona monoterpeno que induce dor de cabeza que se atopa nas follas da árbore Umbellularia californica.
Crese que produce dor de cabeza ao influír no sistema trixeminovascular por medio do TRPA1.
Historia
Umbellularia californica é unha árbore nativa de California e o sur de Oregón.
O botánico Archibald Menzies foi o primeiro que recolleu o aceite desta árbore a finais do século XVIII. En 1826 esta árbore foi clasificado como un loureiro, Laurus regia, polo botánico David Douglas. En 1833 a árbore foi clasificada de forma diferente por Hooker e Arnott co nome Tetranthera californica. Pouco despois recibiu o seu actual nome de Umbellularia californica dado por Nuttal.
En 1875 Heaney obtivo un líquido incoloro (oreodafenol) por fraccionamento a presión reducida. Este aceite do "loureiro" de California tiña un cheiro forte. Stillman (1880) fixo un fraccionamento a 215-216 °C. Descubriu que a inhalación dos vapores producía unha dolorosa sensación de frío e graves dores de cabeza. Nos primeiros tempos utilizábanse as follas da árbore para a cura de dores de cabeza, de estómago ou mesmo de dentes. Powers e Lee fixeron en 1904 outro fraccionamento do aceite desta árbore a 217-222 °C, que rendeu distintos compostos: pineno, cineol, euxenol, metil euxenol e unha cetona chamada umbelulona. A umbelulona é o responsable químico das dores de cabeza que induce a árbore. Estes autores déronlle á umbelulona a seguinte fórmula estrutural:
Deseño interior
miniatura|Piar con detalles ornamentados miniatura|Deseño de interior dunha sala de estar. miniatura|Deseño de interiores nun restaurante miniatura|Saint-François-Xavier eliza. miniatura|St Matthew eliza. O deseño interior, deseño de interiores ou interiorismo é a disciplina proxectual involucrada no proceso de conformar a experiencia do espazo interior, coa transformación do volume espacial e o tratamento das superficies.
Umbelulona
Historia
En 1908 a fórmula estrutural foi adaptada por Tutin, que foi corrixida despois ese mesmo ano por Semmller para darlle a fórmula estrutural que é aceptada hoxe:
Ramón Piñeiro Eiriz
Traxectoria
Almacenista e empresario téxtil de Pontecesures. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Padrón e nomeado Terceiro Tenente-Alcalde. Logo da dimisión do alcalde Jesús Gómez García, foi elixido alcalde de Padrón o 14 de marzo de 1932. Permaneceu no cargo até o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Co golpe estivo un tempo agochado. Foi armador dos barcos que navegaban o río Ulla. Era fotógrafo afeccionado.
Vida persoal
Casou con Amparo Sierra Martínez e foi pai de Pilar, Elvira e Amparo Piñeiro Sierra.
Umbelulona
Estrutura e reactividade
A umbelulona é unha cetona monoterpeno que se encontra nas follas de Umbellularia californica. A fórmula da umbelulona é C10H14O, e contén un anel ciclopropano e outro ciclopentano. Só se coñece un isómero da umbelulona. A umbelulona é un líquido lipofílico (aceite) a temperatura dunha habitación. O punto de ebulición da umbelulona é de 220 °C e a presión de vapor é de 0,159 mm/Hg. A umbelulona ten unha alta afinidade de unión para os tioles. A molécula é reactiva coa maioría dos tioles, como a cisteamina, pero non con todos.
Deseño interior
Non debe ser confundido coa decoración interior, o deseño interior indaga en aspectos da psicoloxía ambiental, a arquitectura, e do deseño de produto, alén da decoración tradicional. Un deseñador interior ou de interiores, é un profesional cualificado dentro deste campo, que deseña interiores como oficio.
Umbelulona
Síntese
Unha síntese posible de umbelulona é a do seguinte proceso. A diazometil isopropil cetona reacciona co metil metacrilato para dar 1-carbo-metoxi-2-isobutiril-1-metilciclopropano. Esta reacción dá un rendemento do 35%. Este é despois hidrolizado a unha mestura de cis- e trans-2-isobutiril-1-metil-1-ciclopropano. O isómero trans íllase e reacciona co reactivo de Grignard cadmio metilo dando 1-acetil-2-isobutiril-1-metilciclopropano. Este sofre unha ciclación aldólica co tratamento cunha base diluída orixinando umbelulona.
Deseño interior
O deseño interior é unha práctica creativa que analiza a información programática do espazo, establece unha dirección integral do concepto e elabora documentos gráficos de comunicación e de construción.
Umbelulona
TRPA1
miniatura|Os agonistas da canle TRPA1 poden activar a canle TRPA1 para liberar CGRP. O CGRP unirase ao seu [[receptor (bioquímica)|receptor e iniciará unha vasodilatación. A umbelulona pode interaccionar con dúas canles iónicas, que son o TRPA1 e o TRPM8. A umbelulona ten unha alta afinidade polo TRPA1 e unha menor afinidade polo TRPM8.]]
Deseño interior
Campo de acción da profesión
Os deseñadores de interiores poden realizar algunha ou todas as actividades seguintes, entre outros deberes e responsabilidades:
miniatura|Biblioteca Lope de Vega (Tres Cantos) miniatura|Deseño interior dunha taberna miniatura|Bobina eléctrica reutilizada como mesa no [[Río de Xaneiro.]]
Umbelulona
TRPA1
A activación do TRPA1 pola umbelulona ten como resultado a apertura desta canle iónica. O calcio entra entón na célula e a membrana plasmática despolarízase. A despolarización da membrana causa a liberación de CGRP1. O CGRP liberado pode unirse ao seu receptor de CGRP. Isto induce unha vasodilatación local dependente de CGRP dos vasos sanguíneos cerebrais. A vasodilatación dos vasos sanguíneos cerebreais incrementa o fluxo de sangue nas membranas externas que cobren o cerebro (meninxes). A unión do CGRP ao seu receptor tamén promove a desgranulación dos mastocitos e a infiltración por neutrófilos e outras células inmunitarias. O incremento de células inmunitarias e a súa resposta inflamatoria pénsase que é a cusa principal da aparición de migrañas. Aínda se discute se a vasodilatación dos vasos sanguíneos cerebrais contribúe á causa das migrañas e dores de cabeza. Porén, o efecto vasodilatador e o incremento do fluxo sanguíneo poden utilizarse como unha indicación indirecta da liberación do CGRP e, por tanto, da presenza de migrañas e dores de cabeza.
Trabadela, Sante, Trabada
Trabadela é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Pousadela, San Pedro de Ancorados, A Estrada
Pousadela é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Umbelulona
TRPM8
A canle iónica de potencial receptor transitorio, subfamilia M, membro 8 (TRPM8) é unha canle iónica que pode inducir unha sensación de frío intensa cando se activa. O mentol é o ligando primario do TRPM8, pero como a umbelulona ten certas semellanzas estruturais co mentol, a umbelulona tamén pode activar o TRPM8. Pero esta é unha interacción feble.
Deseño interior
Especializacións
Os deseñadores de interiores pódense especializar nunha determinada disciplina de deseño interior, como o deseño residencial e comercial, desenvolvendo así varias habilidades e áreas especializadas de deseño como a hospitalización, o coidado da saúde e o deseño institucional. En xurisdicións onde a profesión está regulada polo goberno, os deseñadores deberán posuír extensas cualificacións e demostrar a súa competencia en todos os ámbitos da profesión, e non só nunha especialidade. Os deseñadores de interiores que tamén posúan unha especialidade ambiental no deseño de solucións, para construcións sustentables poderán obter unha acreditación para este ámbito presentándose ao exame do Leadership in Energy and Environmental Design (LEDE).
O único límite das áreas de especialidade que engloban aos deseñadores de interiores é a imaxinación e continuamente están a crecer e evolucionando. Co aumento do crecemento da poboación, un obxectivo en alza atópase no desenvolvemento de solucións para mellorar a contorna doméstica da poboación anciá, tendo en conta os problemas de saúde e de accesibilidade que poden afectar o deseño. Está a tomarse cada vez máis conciencia en habilitar os espazos interiores para crear cambios positivos na vida das persoas, polo que o deseño interior converteuse tamén en relevante para este tipo de apoio.
Umbelulona
Indicacións
A exposición á Umbellularia californica probablemente orixinará unha intensa sensación de frío na cavidade nasal. Cando esta sensación aparece combinada con dor de cabeza, un incremento en plasma CGRP ou irritación dos ollos, a posibilidade da a persoa afectada estivese exposta á U. californica aumenta.
Deseño interior
Proceso de deseño
Independentemente do tipo de construción o proceso de deseño é similar. O primeiro paso é determinar os obxectivos do cliente, prazos e orzamento. Un obxectivo final pode ser mellorar os ingresos do cliente - mesmo nos fogares terase en conta o valor de revenda da casa. O deseñador presenta logo unha proposta que esboza o concepto de deseño e o custo para realizalo. Especifícase se ademais do deseño se procuraran mobiliarios, bens ou a dirección e xestión de obra, e diferéncianse os custos ou marxes destes servizos. Precísanse esbozos do deseño antes de proceder a realizar calquera traballo, estudos con certo detalle do espazo existente. O primeiro paso unha vez encargado o proxecto será a creación destes debuxos.
Umbelulona
Toxicidade
O aceite de Umbellularia californica contén un 40% a 60% de umbelulona. Posúe un efecto similar ao da atropina sobre os nervios e fibras musculares. O contacto co aceite ou á exposición aos seus vapores pode causar:
Deseño interior
Proceso de deseño
Hoxe os deseñadores utilizan o deseño asistido por computador (planimetría CAD), a pesar de que os bosquexos feitos a man son aínda valorados pola súa personalidade e posibilidades comunicativas. O CAD é un programa usado para expresar solucións de deseño realista en vistas desde varios ángulos. Este programa optimiza o traballo e reduce moitas horas de debuxo a man.
Tras o estudo e traballo de debuxo, os conceptos iniciais son presentados ao cliente para a súa aprobación. De se aprobase realízanse os planos de planta e, a continuación, as especificacións detalladas das modificacións, acabados e mobiliario. É probable que as portas, xanelas e paredes sexan re-situadas. Por outra banda, é de grande importancia o enfoque á construción - polo que o exterior considérase sempre xunto co deseño de interiores, posibelmente en colaboración directa co arquitecto.
Umbelulona
Toxicidade
A umbelulona induce unha rápida produción de metahemoglobina. A metahemoglobina é unha globina do sangue que consiste esencialmente en hemoglobina férrica (con Fe3+), en vez da usual ferrosa (con Fe2+). A methemoglobina ten unha menor capacidade para unirse ao oxixeno. En consecuencia, os glóbulos vermellos do sangue terán menos capacidade de proporcionar oxíxeno aos órganos, polo que aumenta a probabilidade de hipoxia. A letalidade da metahemoglobina é posible a concentracións maiores do 50% da substancia en glóbulos vermellos.
Deseño interior
Proceso de deseño
Moitas especificacións de deseño incluiranse nun paquete de oferta que en última instancia serán utilizados por unha construtora para realizar o deseño do cliente. A etapa de deseño en sitio pode prolongarse varios meses despois de completado o deseño.
Deseñadores notables
Entre os deseñadores de interiores máis relevantes pódense citar a Owen Jones, William Morris, Candace Wheeler, Elsie de Wolfe, Syrie Maugham, Dorothy Draper, Sibyl Colefax, Pierre François Léonard Fontaine, Margery Hoffman Smith.
Umbelulona
Outras aplicacións
En 2013 descubriuse unha nova posible aplicación da Umbellularia californica. O aceite esencial foi utilizado como repelente de mosquitos e larvicida para as larvas do mosquito. Isto animou a facer máis investigacións sobre este aceite.
Deseño interior
Deseñadores notables
Moitos dos deseñadores do século XX non tiñan unha formación específica. Entre eles menciónanse a Sister Parish, Robert Denning e Vincent Fourcade, Kerry Joyce, Kelly Wearstler, Stéphane Boudin, Georges Geffroy, Emilio Terry, Carlos de Beistegui, Nina Petronzio, Lorenzo Mongiardino, Bustper DS, e David Nightingale Hicks.
Folgoselo, Xerdiz, Ourol
Folgoselo é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Vilarbetote, Sante, Trabada
Vilarbetote é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
US-P
US-P (acrónimo de Upravlenniye Sputnik Passivny, ou Satélite Controlado Pasivamente) foi unha serie de satélites de recoñecemento mediante radar da Unión Soviética en primeiro lugar e despois de Rusia.
San Pedro, San Pedro de Ancorados, A Estrada
San Pedro é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
US-P
Características
Os satélites US-P eran satélites de recoñemento adicados a vixiar os océanos, rexistrando as emisións radioeléctricas de buques civís e militares. Eran a versión pasiva dos satélites nucleares de recoñecemento US-A, e a diferentes destes, grazas aos seus menores requerimentos de enerxía, usaban paneis solares. Os dous tipos de satélite compartían bus. Tiñan unha masa de 3300 kg e lanzáronse 37, todos con éxito, mediante foguetes Tsiklon-2 dede o cosmódromo de Baikonur. Foron substituídos polos satélites US-PM.
O Goio, Xerdiz, Ourol
O Goio é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Fraguela, Xerdiz, Ourol
A Fraguela é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Acevedo, A Ría de Abres, Trabada
O Acevedo é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Lingua nonuya
A lingua nonuya é unha lingua indíxena case extinta da familia witoto falada en Colombia e o Perú. Segundo datos de 2011, a lingua só contaba con dous falantes, mais a comunidade está tentando revitalizar a súa cultura a través da súa lingua.
Fonoloxía
O nonuya ten 6 vogais: /a, e, i, ɨ, o, u/.
O Grandal, Xerdiz, Ourol
O Grandal é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Parvicardium scabrum
Parvicardium scabrum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Philippi en 1844.
Roberto de Évreux
Traxectoria
Roberto era fillo de Ricardo I de Normandía, duque de Normandía, e da súa segunda esposa, Gunnora de Crepon.
Seu pai designo arcebispo de Rouen en 989 e, na mesma época, recibiría o condado de Évreux. Roberto sabía que estaba destinado á carreira eclesiástica e, ao parecer, aceptou de boa gana o seu papel de arcebispo, tanto como o de conde. Sempre estivo involucrado na política normanda, e foi un importante aliado eclesiástico de seu pai, así como de seu irmán Ricardo II e, á morte deste convertese no decano da familia ducal.
Porén, o goberno do seu sobriño Ricardo III foi turbulento e breve (durou pouco máis dun ano). Seu irmán Roberto I substituíno e o prelado tivo grandes problemas para poñer freo ao novo duque. En 1028, o seu sobriño sitiouno e desterrouno, e despois foi a asediar a Hugo de Ivry, bispo de Bayeux que, xunto co arcebispo, cuestionara a autoridade do novo duque. Desde o seu exilio en Francia, o arcebispo Roberto excomungou ao seu sobriño e puxo a Normandía baixo interdicto.
Por fin ambos os dous entraron en negociacións, que facilitaron o levantamento do interdicto e máis da excomuñón, ao tempo que o duque Roberto restauraba ao arcebispo na súa sede, e no condado de Évreux, e lle devolvía todas as súas propiedades. Para demostrar mellor o seu cambio de actitude cara á Igrexa, o duque devolveu as propiedades que el e os seus vasalos confiscaran, e en 1034 devolveu á Igrexa incluso as propiedades tomadas á abadía de Fécamp.
En 1033, o duque Roberto levou a cabo unha campaña contra o seu curmán Alan III da Bretaña. Houbo varias incursións dun lado e doutro, pero finalmente o arcebispo Roberto, que era tío de ambos os dous, negociou unha paz entre eles.
Nos seus últimos anos o duque arrepentiuse dos seus erros pasados, axudou xenerosamente aos pobres e emprendeu a reconstrución da catedral de Rouen. En 1035 decidira facer peregrinación a Xerusalén. Despois de nomear herdeiro ao seu fillo ilexítimo –o futuro Guillerme o Conquistador- e poñelo baixo a custodia e protección do arcebispo, emprendeu a súa viaxe para nunca máis regresar, supoñéndose que morreu en Nicea en xullo dese ano.
O arcebispo Roberto cumpriu a súa promesa e gobernou eficazmente o ducado como rexente de Guillerme, até que morreu no inverno de 1037, feito que case de inmediato deixou a Normandía na anarquía (1037-1047).
Descendencia
Roberto, despois de converterse en conde, elixira como esposa a unha muller chamada Herleva, de ascendencia descoñecida, que lle deu tres fillos:
Videoinstalación
miniatura| After Tiepolo, 2013 Unha videoinstalación ou instalación videográfica, no mundo da arte contemporánea, é unha instalación artística baseada na emisión dun ou máis vídeos nunha sala fechada, en diferentes salas ou ao aire libre. Utilízanse elementos de videoarte e instalacións. A instalación de vídeo é un xénero de arte que incorpora tempo e espazo, que pode incluír elementos de vídeo e auditivos (que poden ser declamacións, diálogos, música, algúns tipos de ruído ou silencio), elementos de escultura ou arquitectura, e outros elementos estáticos ou dinámicos situados nun espazo tridimensional. Pode tratar temáticas diversas, desde a reflexión sobre a propia materialidade física da obra, a percepción desde diversos prismas, as matemáticas na arte, a crítica social etc.
As súas orixes remóntanse aos anos setenta, aínda que houbo precursores xa nos anos cincuenta. Hoxe as instalacións de vídeo están por todas partes, pódense ver en diversos ambientes, desde museos até paisaxes urbanas ou industriais. Os formatos máis populares poden usar monitores, proxeccións ou performances. Hai videoinstalacións nas que se emprega un circuíto fechado de TV, onde as cámaras van gravando en directo e as imaxes van sendo emitidas ao mesmo tempo ou diferidas. Exemplos disto son a obra Time Delay Room do artista Dan Graham ou Live-Taped Video Corridor de Bruce Nauman.
Na Península Ibérica, o catalán Antoni Muntadas foi un dos pioneiros da videoinstalación. O seu traballo de 1977 The Last Ten Minutes II emite simultaneamente en tres monitores os últimos dez minutos de imaxes de televisión da programación do mesmo día en Washington, Kassel (Alemaña) e Moscova.
En 2018 o ciclo do CGAI «Mirada país» recollía obras de máis de trinta de artistas galegos, repasando a videocreación dos últimos 40 anos no país. Alicia en Galicia Caníbal, de Xavier Villaverde, é unha das pezas desa exposición, e unha das primeiras videoinstalacións que se realizaron en Galicia
Técnicas
miniatura|Instalación participativa. Unha das principais estratexias empregadas polos vídeo artistas é a incorporación do espazo e o tempo como elemento clave. Tratar os conceptos de fragmentación e de simultaneidade, e binomios como «espazo real – espazo virtual», de xeito que se supera a narración cinematográfica lineal e de pantalla única e se estende polo espazo. Nesta situación, o espectador xoga un papel activo onde el mesmo pode crear a secuencia narrativa co seu percorrido ou evolución a través do espazo. Ás veces, incorpórase un público participativo e tamén hai instalacións de vídeo interactivas, nas que un efecto visual se pode transformar en movementos analóxicos (por exemplo en cubos de madeira de varias tonalidades que actúan coma píxeles). O son é un elemento fundamental, ben por presenza en forma de música, palabras, ruídos ou silencios (ou son-off), ben por remitir ás imaxes proxectadas ou porque deliberadamente non se ve a fonte na pantalla (acusmáticos).
Historia
miniatura| Videoinstalación de [[Nam June Paik]] En 1958 Wolf Vostell creou a primeira instalación da historia da arte que incorpora un aparello de televisión, a peza Vista Germany que hoxe forma parte da colección da Berlinische Galerie Museum e con 6 TV Dé-coll / age de 1963, que forma parte da colección do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Vostell converteuse nun precursor das videoinstalacións dos setenta.
Un pioneiro da arte con instalacións de vídeo foi Nam June Paik, a mediados dos anos sesenta, empregando varios monitores de televisión en forma de esculturas. Paik traballou con monitores de vídeo e proxectores para crear grandes ambientes inmersivos.
A Boca de Canle, A Ría de Abres, Trabada
A Boca de Canle é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Videoinstalación
Historia
Gary Hill creou instalacións de vídeo ben complexas. Por exemplo, na obra de teatro Tall Ships de 1992, o público entra nun corredor activando automaticamente unha serie de proxeccións de vídeo de figuras fantasmagóricas a tamaño natural que se achegan, miran a ti, danche as costas e marchan.
Moitos vídeo artistas acostuman a seren artistas multidisciplinares, sendo ás veces escultores ou escenógrafos, caso de Paloma Navares ou de La Fura dels Baus que acostuman incorporar videocreacións ás súas producións.
Tony Oursler explorou a tecnoloxía desenvolvida na década de 1990 a partir de proxectores de vídeo moi pequenos proxectando a imaxe en esculturas e estruturas, creando personaxes inquietantes.
Algúns artistas que traballan con videoinstalacións
miniatura|Daniel Canogar
Parvicardium scriptum
Parvicardium scriptum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Bucquoy, Dautzenberg e Dollfus en 1892.
A Casanova, A Ría de Abres, Trabada
A Casanova é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
O Castro, San Tomé de Ancorados, A Estrada
O Castro é un lugar da parroquia de San Tomé de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Ventosela, San Pedro de Ancorados, A Estrada
Ventosela é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Miguel Jones
Miguel Jones Castillo, nado en Santa Isabel, Guinea Española, o 27 de outubro de 1938 e finado en Bilbao o 8 de abril de 2020,  foi un futbolista español de orixe ecuatoguineana. De posición polivalente, desenvolveu a maior parte da súa carreira no Atlético de Madrid.
Traxectoria
Fillo do destacado empresario e político ecuatoguineano Wilwardo Jones Níger e da súa muller Susana, naceu en Guinea Ecuatorial durante a época colonial española, e chegou á Península Ibérica en 1943 cos seus pais e os seus seis irmáns. Instaláronse en Bilbao, cidade na que estudara o seu pai e na que se criou. Estudou en Navarra, no colexio Lekaroz dos Capuchinos e licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade de Deusto.
En 1959 fichou polo Atlético de Madrid baixo a dirección de Daučík e militou durante oito tempadas no equipo madrileño. O seu debut produciuse no Stadium Metropolitano de Madrid o 18 de outubro de 1959 nunha derrota por 0-2 diante do Granada.
Con Vavá e Mendonça como dianteiros estrela do equipo, non tivo apenas oportunidades durante a súa primeira campaña, na que disputou só ese partido de liga. Con todo, foi titular na Copa do Xeneralísimo a partir dos cuartos de final, e na ida das semifinais marcou catro goles na histórica goleada por 8-0 sobre o Elche. Anotou tamén na final que o seu equipo gañou diante do Real Madrid.
Gañou protagonismo no equipo durante os seguintes anos, e na campaña 1961/62 anotou un total de 18 goles, un deles na final da Recopa de Europa que o seu equipo conquistou ante a Fiorentina. O seu bo nivel valeulle a convocatoria de José Villalonga para varios partidos da selección española en 1962, pero nunca chegou a debutar. Futbolista polivalente, xogou tanto como dianteiro centro como centrocampista, interior e incluso defensa central. Gañou outras dúas Copas do Xeneralísimo e a liga da tempada 1965/66, con Balmanya no banco. Militou no Atlético durante oito tempadas, acumulando 129 partidos oficiais e 51 goles.
Aínda que en 1967 decidiu retirarse, acabou sendo convencido por Osasuna para disputar con eles unha última campaña na Segunda División. Disputou 10 partidos co club, nos que marcou dous goles, e a continuación colgou definitivamente as botas.
Instalado en Bilbao, foi durante 15 anos directivo do Indautxu, e socio do Athletic Club, sendo un habitual seareiro en San Mamés. Faleceu en Bilbao o 8 de abril de 2020, aos 81 anos por mor dunha pneumonía complicada polo COVID-19.
O Follabal, A Ría de Abres, Trabada
O Follabal é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Parvicardium vroomi
Parvicardium vroomi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Van Aartsen, Menkhorst e Gittenberger en 1984.
Impresora 3D
Unha impresora 3D é un tipo de impresora que fabrica obxectos sólidos por impresión de sucesivas capas de determinado material (plástico, metal...). É unha máquina que se utiliza para producir representacións físicas en 3D de modelos creados por ordenador, mediante unha técnica chamada fabricación aditiva. Xorden coa necesidade de crear prototipos dun xeito máis rápido e barato do que se facía até entón, a partir de arquivos de deseño asistido por ordenador (CAD). alt=Representación esquemática da técnica de impresión 3D chmadafabricación por filamento fundido (Fused Filament Fabrication); un filamento a) de material plásticoalimenta un cabezal móbil quente b) o cabezal funde e extrude o filamento, depositando capa tras capa na forma desexada c). Unha plataforma móbil e) baixa despois de que é depositda cada capa. Para este tipo de tecnoloxía son necesarias estruturas adicionais de soporte vertical d) para manter partes colgantes.|miniatura|Representación esquemática da técnica de impresión 3D chamada fabricación por filamento fundido (Fused Filament Fabrication); un filamento a) de material plásticoalimenta un cabezal móbil quente b) o cabezal funde e extrude o filamento, depositando capa tras capa na forma desexada c). Unha plataforma móbil e) baixa despois de que é depositda cada capa. Para este tipo de tecnoloxía son necesarias estruturas adicionais de soporte vertical d) para manter partes colgantes. En xeral, as impresoras 3D son usadas para fabricar pequenas partes de obxectos, máis pequenas que a propia impresora. En 2022 apareceu unha impresora 3D que pode fabricar obxectos moi longos nunha lonxitude, podéndose usar no espazo exterior.
Aínda que nun principio a tecnoloxía utilizábase basicamente para a fabricación de prototipos e maquetas por sectores como a arquitectura e o deseño industrial, na actualidade, grazas á redución de custos e ao aumento de materiais e tecnoloxías dispoñibles, a impresión 3D está a incrementar a súa presenza, non só no ámbito industrial, senón tamén doméstico, educativo e na xeración de tecidos humanos.
Etapas
miniatura|Vídeo de impresora 3D con sistema de deposición de polímero fundido Calquera método de impresión 3D segue o mesmo proceso de impresión e ten cinco pasos obrigatorios e un último paso opcional.
Tipos de impresoras
miniatura| Prototipo de impresora de órganos humanos Actualmente existen dous tipos de modelos comerciais:
Segundo o método utilizado para a compactación do po, pódense clasificar en:
Impresoras de inxección de tinta 3D
Para as impresoras de tinta utilízase un composto en po, pode ser xeso ou celulosa (o máis común é o xeso). O resultado é bastante fráxil, polo que a peza debe ser sometida a un baño de cianoacrilato ou resina epoxi para darlle a dureza necesaria. As pezas feitas con po de celulosa pódense engadir caucho para facer pezas flexibles. Este sistema ten a vantaxe de que é un método rápido e barato, aínda que as pezas son máis fráxiles.
Impresoras láser 3D
No caso das impresoras láser, ao final do proceso de impresión, hai que esperar un tempo a que o material acabado polimerice. A vantaxe deste sistema é que as pezas son máis resistentes, aínda que o proceso é máis lento e máis caro.
Impresoras que inxectan o polímero
As impresoras que imprimen incluso en cor, son as técnicas máis evolucionadas nas que as capas se funden cun líquido mesturado con tinta, co fin de obter as pezas uniformes en cor, cunha capacidade de 2^24 cores diferentes. Os ficheiros que conteñen os datos destas pezas son como stl, triángulos, que tamén incorporan a función de cor en cada triángulo, polo que imprimir texturas tamén é totalmente factible.
Esta tecnoloxía é relativamente nova e, polo tanto, incorpora as vantaxes inherentes a ela como a sinxeleza de xestión, a fiabilidade e o ambiente de traballo limpo, por citar algunhas. Estas máquinas, segundo a tecnoloxía empregada, son capaces de imprimir a máis ou menos velocidade, isto está moi relacionado co grosor da capa coa que teñen que traballar.
ZPrinter
No caso da ZPrinter, que endurece os compostos a base de xeso ou celulosa, a impresora funciona con capas de 0,089 e 0,203 mm, cunha resolución de 300x450 dpi do eixe xi. Isto tradúcese nunha velocidade de impresión entre 2 e 3 cm en vertical, dependendo da xeometría das pezas, se é a cor ou monocromática ou o que encheu o cubo.
O prezo das ZPrinter está por riba dos 20.000€ na súa versión máis barata, aínda lonxe do mercado de consumo, pero son unha ferramenta moi rendible para os profesionais. Para os modelos profesionais é de máis de 60.000 € e a súa achega e rendibilidade no sector do desenvolvemento de produtos é indiscutible.
Materiais
miniatura|[[Logotipo da Wikipedia impreso en 3D]] Actualmente, as impresoras 3D son capaces de imprimir practicamente en calquera material, esta é unha das grandes vantaxes que lles permite evolucionar tan positivamente no mundo empresarial. A continuación móstrase unha lista dos principais materiais:
Aplicacións
alt=Unha impresora 3D funcionando para crear unha pequena figura dun robot.|miniatura|Unha impresora 3D funcionando para crear unha pequena figura dun robot.
Fabricantes
miniatura|Impresora voxeljet 3D-Drucksystem VXC800 Táboa de cotas de mercado das impresoras 3D máis importantes.
Brei, San Tomé de Ancorados, A Estrada
Brei é un lugar da parroquia de San Tomé de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lingua opón-carare
A lingua opón-carare (tamén coñecida como opón, opone ou opón-karare) foi unha lingua infrecuentemente diverxente da familia lingüística caribe que se falou outrora en Colombia. Falouse até mediados do século XX na marxe do río Magdalena, na conca dos ríos Sogamoso, Carare e Opón, no territorio do actual departamento colombiano de Santander.
Fonoloxía
Marshall Durbin e Haydée Seijas derivaron a seguinte fonoloxía a partir dos vocabularios recollidos por Pineda e Fornaguera.
A Igrexa, Merille, Ourol
A Igrexa é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Igrexa, Xerdiz, Ourol
A Igrexa é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Pacios, A Ría de Abres, Trabada
Pacios é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
US-PM
US-PM (acrónimo de Upravlenniye Sputnik Passivny Modifikirovanny, ou Satélite Controlado Pasivamente Modificado) foi unha serie de satélites de recoñecemento mediante radar rusos.
Características
Os satélites US-PM eran versións melloradas dos satélites US-P e co seu mesmo obxectivo: vixiar os océanos, rexistrando as emisións radioeléctricas de buques civís e militares. Tamén se alimentaban mediante paneis solares e substituíron tanto aos US-P como á versión activa e alimnetada por enerxía nuclear destes satélites, os US-A. Usaba o mesmo tipo de bus que os anteriores satélites. Tiñan unha masa de 3300 kg e lanzáronse 13, todos con éxito, mediante foguetes Tsiklon-2 dede o cosmódromo de Baikonur a órbitas de 420 km de altura e 65º de inclinación orbital. Os seus substitutos son os satélites Pion-NKS.
Leirado, A Ría de Abres, Trabada
Leirado é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Igrexa, Miñotos, Ourol
A Igrexa é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Raúl de Gacé
Raúl de Gacé, finado en 1051, foi un nobre normando, primo e titor do futuro Guillerme o Conquistador, que foi señor de Gacé, Écouché, Bavent, Varenguebec e Noyon-sur-Andelle.
Sándor Márai
Sándor Károly Henrik Grosschmid de Mára, nado en Kassa (Reino de Hungría, actualmente Eslovaquia) o 11 de abril de 1900 e finado en San Diego o 21 de febreiro de 1989, foi un escritor e xornalista húngaro. Coñecido como Sándor Márai (|ˈʃaːndor ˈmaːrɒi|) e antigamente en inglés como Alexander Márai.
Raúl de Gacé
Traxectoria
Raúl era o segundo fillo do arcebispo de Rouen, Roberto de Évreux. Á morte de seu pai recibiu o señorío de Gacé, mentres que seu irmán máis vello Ricardo herdou o condado de Évreux.
Sándor Márai
Traxectoria
Márai naceu en 1900. Polo seu pai, era parente da familia nobre húngara Országh. En 1919 apoiou de xeito entusiasta a República Soviética Húngara e traballou como xornalista. Uniuse aos comunistas converténdose nun dos fundadores do Grupo Activista e Antinacional de Escritores Comunistas. Trala caída da República Soviética, á súa familia pareceulle máis seguro que abandonase o país e continuou os estudos en Leipzig. Márai viviu en Frankfurt, Berlín e París e brevemente considerou escribir en alemán, mais finalmente escolleu a súa lingua nai, o húngaro, para a súa obra. En Egy polgár vallomásai, Márai identifica a lingua materna co propio concepto de nación. Estableceuse en Krisztinaváros, Budapest, en 1928. Na década de 1930 logrou recoñecemento cun estilo realista preciso e claro. Foi quen primeiro escribiu críticas da obra de Franz Kafka.
Escribiu con entusiasmo sobre a primeira e a segunda arbitraxes de Viena, en que como resultado da arbitraxe xermano-italiana, Checoslovaquia e Romanía tivero que devolver parte dos territorios que Hungría perdera no tratado de Trianon. Non obstante, Márai foi moi crítico cos nazis.
Raúl de Gacé
Traxectoria
Esta sucesión tivo lugar nun período problemático da historia do ducado de Normandía: o duque Roberto I de Normandía, en expiación dos seus pecados e crimes decidiu facer unha peregrinación a Xerusalén. Antes de partir tomou a precaución de facer recoñecer como sucesor ao seu fillo ilexítimo, Guillerme, por todos os baróns normandos, e que lle xuraran lealdade.
Sándor Márai
Traxectoria
Márai escribiu 46 libros. A súa obra de 1942 A gyertyák csonkig égnek ("As candeas arden ata o toco") expresa a nostalxia pola antiga sociedade multiétnica e multicultural do Imperio Austro-Húngaro, reminiscencia das obras de Joseph Roth. En 2006 estreouse en Londres unha adaptación da novela ao escenario escrita por Christopher Hampton.
Raúl de Gacé
Traxectoria
Pero Roberto morreu o 22 de xullo de 1035 durante a travesía, en Nicea, de maneira que Guillerme converteuse en duque dos normandos con tan só sete anos, e algúns baróns, esquecendo os seus xuramentos, rebeláronse, abrindo un longo período de anarquía no ducado, desde 1037 a 1047.
Sándor Márai
Traxectoria
Tamén lle desagradou o réxime comunista que tomou o poder despois da segunda guerra mundial e marchou (ou foi expulsado) en 1948. Tras vivir un tempo en Italia, Márai estableceuse na cidade de San Diego, nos Estados Unidos. Márai uniuse a Radio Free Europe entre 1951 e 1968. Márai ficou decepcionado de que as potencias occidentais non axudasen a Revolución Húngara de 1956.
Raúl de Gacé
Traxectoria
Sen participar abertamente na revolta, Raúl de Gacé, con outro barón chamado Robert de Vitot, organizou o asasinato de Gilbert de Brionne, o titor de Guillerme. Sen destronar ao xove duque, Raúl impúxose como novo titor do duque e tomou o cargo de condestábel de Normandía. En 1042, el e Guillerme, contrarrestaron a revolta de Turstin Goz, vizconde de Hiémois, e sitiárono en Falaise. Sobre a base da súa suposta lexitimidade, aproveitou a súa posición para expandirse até Hémois, mentres que seu irmán Ricardo se estendeu até Evrecin. Tras a guerra entre os Beaumont e os Tosny-Grandmesnil, utilizaron a súa posición dominante para compartir o botín dos vencidos, os Tosny. Pero Guillerme pronto o separou do poder, aínda que sen confiscar as súas propiedades, pero tería que retirarse ás súas terras.
Sándor Márai
Traxectoria
Continuou a escribir en húngaro, e non foi publicado en inglés ata mediados da década de 1990. Como outras memorias de escritores e políticos húngaros foi publicado primeiro en occidente, xa que non era posible na era Kádár despois de 1956. Despois da morte da súa esposa en 1986, Márai retirouse aínda máis no illamento. En 1987, vivía cun cancro avanzado e a súa depresión empeorou cando perdou o seu fillo adoptado, John. Acabou coa súa vida dun disparo na cabeza en San Diego en 1989. Sobrevivíronlle tres netas, Lisa, Sarah e Jennifer Márai.
Esquecido largo tempo fóra de Hungría, a súa obra, formada por poemas, novelas e diarios, foi máis tarde "redescuberta" e republicada en múltiples linguas e está considerada parte do canon literario europeo do século XX.
Raúl de Gacé
Traxectoria
Sábese que Raúl fixo grandes doazóns á abadía de Jumieges. Morreu en 1051.
Descendencia
Nomeara herdeiro a Ricardo de Évreux, o irmán máis vello de seu pai, pero Guillerme o Conquistador, aínda con ánimo de vinganza cos asasinos de Gilbert de Brionne, uniu os seus feudos ao dominio ducal. En 1089, un acordo permitiu a Guillerme de Évreux, fillo do irmán máis vello de Raúl, recuperalos.
Cicely Thompson
Cicely Thompson, nada o 9 de xuño de 1919 en Great Ouseburn (Inglaterra) e finada o 3 de febreiro de 2008, foi unha enxeñeira nuclear.
Biografía
Jane Cecily Thompson era fila de James Osbert Thompson e Jane Harrision Highmoor. O seu pai era arquitecto-aparellador.
Thompson estudou matemáticas no Girton College de Cambridge. Adicouse á enxeñería cando se uniu ao servizo de electricidade de Leicester, comezando unha carreira no deseño e desenvolvemento de centrais eléctricas.
Carreira
En 1956, Thompson uniuse ao John Thompson Group of Associated Electrical Industries (AEIJTG) e foi a única muller dos equipos que deseñaron dúas centrais nucleares para a Central Electricity Authority, incluíndo a planta Hinckley Point B e máis tarde a central Dungeness Electric.
En 1958, uniuse á Institución de Enxeñeiros Eléctricos e fíxose membro en 1986.
En 1980, traballou como enxeñeira de proxectos en Nuclear Power Co (Risley). Recibiu un MBE en 1980 polo seu traballo na industria nuclear.
Apoio ás mulleres na enxeñaría
Thompson uniuse á Women's Engineering Society (WES) en 1947. En 1972, Thompson fixo unha xira por Gran Bretaña dando conferencias "Verena Holmes", deseñadas para animar a máis nenas a estudar enxeñería.
Falou na primeira Conferencia Internacional de Mulleres Enxeñeiras e Científicas (ICWES) en Nova York nun panel ao que tamén asistiu a enxeñeira australiana de telecomunicacións Olwen Wooster e asistiu á segunda conferencia ICWES en Cambridge en 1967.
Sergio Sandoval Bahamonde
Sergio Sandoval Bahamonde, nado en Monterrei, foi un sindicalista e político galego.
Cicely Thompson
Apoio ás mulleres na enxeñaría
En 1989 publicou unha historia da Women's Engineering Society e en 1990 recibiu a Medalla Isabel Hardwich.
Sergio Sandoval Bahamonde
Traxectoria
Veciño de Vilaza, foi tenente alcalde de Monterrei e presidente da Sociedade Agraria de Vilaza da UGT. Interveu nos Xurados mixtos de Traballo. Foi detido en Ourense en febreiro de 1936 xunto con outros conveciños de Vilaza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil o 15 de xaneiro de 1937 e ingresou no cárcere de Verín como detido gobernativo. Tres meses despois foi posto en liberdad sen cargos, regresando a Vilaza ata que a súa su quinta foi mobilizada. Fuxiu a finais de 1937 a Cambedo. O 3 de maio de 1946 foi entregado pola Garda Republicana portuguesa no posto de Feces de Abaixo por indocumentado, instruíndose unha pormenorizada investigación sobre as súas acciones que finalmente rematou sobresida.
Militante do Partido Comunista de España dende os anos corenta, foi detido en abril de 1971 acusado de propaganda ilegal e de pertencer a Comisións Obreiras xunto con Carlos Barros, Manuel Peña-Rey Bouzas, Augusto Valencia Teijeiro, Antonio Estévez García, Rafael Blanco Pérez, Miguel Domínguez Vaz, Antonio Pérez Barreiros, Camilo de Dios Fernández e Norberto Salgado Lorenzo. Participou nos actos do PCE na campaña para as eleccións xerais de 1977.
Cicely Thompson
Apoio ás mulleres na enxeñaría
Tamén foi elixida membro da Society of Women Engineers.
Otfried de Weissenburg
Otfried de Weissenburg, nado c. 790 e finado c. 870, foi un monxe medieval considerado o primeiro poeta de lingua xermánica.
Traxectoria
Alumno da escola monástica da abadía beneditina de Wissembourg, o mozo Otfried completará a súa formación na abadía de Fulda (onde seguirá a ensinanza de Rábano Mauro) e na abadía de Saint-Gall (Suíza).
Convertido en monxe e logo en director da escola monástica de Wissembourg, Otfried compuxo non só poemas en latín senón tamén na lingua vernácula da época.
Así naceu, despois de polo menos vinte anos de traballo, o Libro dos Evanxeos en alto alemán antigo, a primeira obra literaria na que se había converter na lingua alemá. Este poema duns 16 000 versos que relatan a vida de Cristo segundo os catro Evanxeos, vai acompañado de iluminacións como a entrada de Cristo en Xerusalén o Domingo de Ramos e a escena da Crucifixión.
Algúns destes debuxos pódense admirar na Biblioteca Nacional de Austria (Hofbibliothek) en Viena, Austria.
Lidia Gueiler
Lidia Gueiler Tejada, nada en Cochabamba o 28 de agosto de 1921 e finada na Paz o 9 de maio de 2011, foi presidenta da República de Bolivia desde 1979 até 1980. Converteuse na primeira muller en presidir dito país e a segunda muller na historia de América Latina en asumir a presidencia dun país, despois de Isabel Perón acceder á presidencia da Arxentina o 1 de xullo de 1974. Destacou a súa loita polas causas políticas e sociais, a defensa da paz e a igualdade de xénero. Á súa morte foi despedida como un dos referentes da recuperación do Estado de dereito en Bolivia.
Traxectoria
O seu pai, o suízo-alemán Moisés Gueiler Grunewelt, faleceu cando Lidia tiña dous anos. A súa nai, Raquel Tejada Albornoz, prohibíralle chorar de nena porque dicía que «o pranto en Bolivia é unha especie de deporte nacional que habería que empezar a eliminar».
Lidia Gueiler foi das poucas mulleres da época que estudaron no Instituto Americano da súa cidade natal e obtivo o título de contadora xeral. Desde a mocidade dedicouse especialmente ao deporte e destacou no tenis. Durante a Guerra do Chaco dedicouse un tempo a escribir cartas para mulleres que non sabían escribir que tiñan familiares no campo de batalla.
Casou aos 19 anos co capitán Mareirian Pérez-Ramírez, un oficial paraguaio apresado na batalla de Cañada Strongest, durante a Guerra do Chaco. Cando o conflito bélico co Paraguai concluíu, o matrimonio marchou vivir a Asunción onde naceu María Teresa, a súa única filla. O matrimonio co oficial paraguaio non perdurou e Lidia regresou a Bolivia a principios da década de 1940.
Gueiler era prima carnal da actriz estadounidense Raquel Welch (nada Raquel Tejada).
De regreso en Bolivia, fixa a súa residencia na Paz e a mediados de 1942 empeza a traballar no Banco Central de Bolivia.
A partir de 1948, con 27 anos, militou no Movimiento Nacionalista Revolucionario (MNR). Alí axudou a organizar os denominados grupos de honra, células do movemento que actuarían durante a Revolución boliviana do 9 de abril de 1952. Participou en dita revolución asistindo aos feridos, mais tamén lles repartiu armas ás forzas revolucionarias.
En abril de 1951, durante o goberno de Mamerto Urriolagoitia, participou nunha folga de fame no Palacio de Xustiza da Paz, xunto con outras 27 mulleres afíns ao MNR. O seu obxectivo era esixiren a liberdade de compañeiros presos e exiliados, amais do retorno de Víctor Paz Estenssoro, xefe do MNR, exiliado en Buenos Aires.
En 1953 foi acusada de conspirar para matar o presidente Víctor Paz Estenssoro. Despois da acusación foi designada secretaria do Consulado Xeral de Bolivia en Hamburgo e máis tarde agregada civil na misión diplomática a Bonn. Finalmente foi nomeada embaixadora. En 1957 asistiu en México á Reunión de Técnicas e Dirixentes das Oficinas do Traballo da Muller, en representación do entón goberno de Bolivia.
En 1963 cofundou o Partido Revolucionario da Esquerda Nacionalista (PRIN) e en 1978 integrou a Fronte Revolucionaria de Esquerda. Retornou ao MNR o ano seguinte, cando foi elixida deputada polo departamento da Paz, e nesa ocasión foi presidenta da Cámara de Deputados.
Foi deputada nas lexislaturas 1956-1960 e 1960-1964. Militou no Partido Revolucionario da Esquerda Nacionalista (PRIN) até a década de 1970, cando retornou ao seu partido de orixe, o MNR. Acabou por exiliarse en Santiago de Chile en tempos do goberno do xeneral Barrientos Ortuño.
O 1 de novembro de 1979 o xeneral Alberto Natusch Busch derrocou o goberno interino de Walter Guevara Arze mediante un violento golpe de estado. Como reacción, produciuse un levantamento popular encabezado pola Central Obreira Boliviana (COB) que xerou á súa vez unha violenta represión xeneralizada. Nesta represión, coñecida como o masacre de Todos Santos, a policía e o exército asasinaron a máis de 100 persoas e fixeron «desaparecer» outras 30. O 16 de novembro a resistencia popular obrigou a Natusch Busch a devolverlle o poder ao Congreso. Este elixiu a Gueiler como presidenta constitucional interina da República até as eleccións do 29 de xuño do ano seguinte.
O 7 de xuño de 1980 o coronel Estrada, do rexemento de escolta presidencial Waldo Ballivián, tentou asasinar a Lidia Gueiler na residencia presidencial. O coronel estaba en estado de embriaguez e tratou de derrubar a culatazos de fusil a porta do dormitorio da presidenta. Un axudante da xefatura de Estado impediu o asasinato.