cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ernesto Sevilla
Biografía
Licenciado en Belas Artes pola Facultade de Belas Artes de Cuenca, comezou como guionista da canle Paramount Comedy en España e os seus compañeiros animárono a interpretar monólogos; de aí pasou a traballar no programa mensual de humor La hora chanante, onde compartiu protagonismo cos seus amigos Joaquín Reyes, Julián López, Raúl Cimas, Carlos Areces e outros actores. Un dos seus personaxes máis memorables no programa foi El Gañán, unha parodia dos típicos labregos ou xente sinxela de zonas rurais da Mancha, cos seus típicos falares, frases e expresións.
Pertence ó chamado "cuarteto de Albacete", un grupo de humoristas formado por el mesmo, Joaquín Reyes, Pablo Chiapella e Raúl Cimas.
Louridos, Abade, Moeche
Louridos é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
O Cartafol Dixital
O Cartafol Dixital é un boletín electrónico mensual de informacións referentes ao uso e normalización da lingua galega, editado polo Servizo de Normalización Lingüística, da Universidade de Santiago de Compostela. O primeiro número deste boletín saíu en febreiro de 2001.
Traxectoria
O Cartafol da lingua, editado en papel, comezou a publicarse en 1992. Primeiramente, saíu como unha publicación propia e editáronse 15 números até 1996, e despois comezou a formar parte dunha revista universitaria. Foi no ano 2001 cando este boletín se introduce nas novas tecnoloxías, e naceu O Cartafol Dixital, que convive coa publicación en papel, de novo como publicación independente.
O Cartafol Dixital presenta un esquema xeral de Axenda, Principal (portada e novas), Novas, Un idioma preciso, Pasa a folla, Ruxerruxe (con información publicadas noutros medios), Pasa a folla (con recensións e análises de publicacións e outras ferramentas), e Arriba e Abaixo (con comentarios sobre novas que gustan e novas que desgustan).
Leo Marini
Alberto Batet Vitali, coñecido como Leo Marini, nado en Mendoza o 23 de agosto de 1920 e finado o 15 de outubro de 2000, foi un cantante e actor arxentino. Era alcumado "la voz que acaricia". Destacou principalmente no xénero bolero. Colaborou con bandas como La Sonora Matancera.
Xenitivo
O xenitivo é o nome dun caso que nas linguas flexivas é utilizado en substantivos, adxectivos e pronomes para indicar que a palabra realiza a función de Complemento do Nome ou Modificador, aínda que pode aparecer tamén noutras como a de complemento dun verbo, Complemento Circunstancial etc: polaco "dobrej szafy" ("de bo armario")
Proceden do xenitivo frases petrificadas que en galego xeraron un vocábulo: FIL(IU) ECCLESIAE > fregués, AURI FRESU > ourive, COMITE STAB(U)LI > condestable, os días da semana: (DIES) MARTIS > martes, (DIES) IOVIS > xoves, (DIES) VENERIS > venres, (DIES) LUNAE > luns, (DIES) MERCURII > mércores .
Xenitivo saxón
O xenitivo saxón e unha das poucas pegadas "flexivas" que permanecen no inglés actual: "Antonio's brother came yesterday". Esta construción gramatical empregase para indicar ao "posuidor".
Hoxe en día, moitos lingüistas negan que o xenitivo saxón sexa un caso. Arguméntano dicindo que se converteu nunha partícula clítica que, aínda que sempre aparece xunto a un nome, está claramente separada del: "The ambassador of Iceland's wife was very welcome". Se o  's que aparece detrás de Iceland fose un caso do nome, entón a muller seríao do país Islandia. Mentres que do xeito no que se emprega en inglés, a muller é o caso de todo o sintagma nominal "The ambassador of Iceland".
Leonard Bloomfield no seu libro Language (1935, pp. 203–6), clasificou o xenitivo saxón como un determinante máis. Da mesma forma cós outros posesivos "my, your, his,...".
Anarcosindicalismo
O anarcosindicalismo é unha das ramas do anarquismo vinculada ó movemento obreiro a través do sindicalismo. É un método de organización e de loita dos traballadores a través dos sindicatos. É o resultado da síntese do anarquismo e a acción sindical revolucionaria. Diferénciase doutros movementos anarquistas en que o seu ámbito de actuación característico (aínda que non exclusivo) é o mundo do traballo, complementándose con outras organizacións de similar ideoloxía para a consecución das fins perseguidas.
Finalidade
A súa meta é a conquista por parte dos traballadores dos medios de produción e cambio e a reorganización da sociedade segundo os principios federalistas, autoxestionando tódalas estruturas sociais e económicas polos mesmos traballadores. É por isto que o anarcosindicalismo é radicalmente antagónico con calquera forma de capitalismo e de organización estatal ou estatismo. Este plan é coñecido como comunismo libertario.
Ramirás
Ramirás é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Celanova. Segundo o Padrón municipal de habitantes no 2014 tiña unha poboación de 1.643 persoas (2.053 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Anarcosindicalismo
Historia
dereita|miniatura|Manifestación do 1º de maio en [[Pontevedra.]] Deriva dos postulados orixinais da Primeira Internacional, tomando o sindicato como o medio de loita da clase obreira. Tivo un papel importante na Arxentina, Italia, Estados Unidos, Uruguai, Francia, Rusia, Corea ou España, lugar este último onde tivo unha grande importancia na Revolución Española de 1936. Véxase Anarquismo en España para unha exposición máis exhaustiva do anarcosindicalismo neste país.
Ramirás
Historia
Comezou a ser habitado polos Coelernos, que construíron os castros de Grixó e Marnotos. Na Idade Media estas terras remataron caendo baixo o dominio do mosteiro de Celanova, que tiña aquí un dos seus priorados en Paizás, en constante litixios e preitos contra das monxas do mosteiro de San Pedro de Ramirás por mor das lindes dos seus dominios ata que os monxes conseguiron que extinguisen a vida monástica feminina deste lugar e así dominar eles sós a zona.
Patrimonio
O mosteiro de San Pedro de Ramirás é do século X. Aínda que a orixe non está ben establecida, sábese que foi fundado por Omnéga, abadesa do mosteiro de Santa Comba de Bande. Convento dos beneditinos en 1137, logo tivo diversos cambios. A igrexa, empezada no estilo románico, foi acabada no estilo gótico.
André Apóstolo
miniatura|250px|Santo André de Gregorio Español na capela de San Roque de Santiago de Compostela.
Ramirás
Patrimonio
Ramirás conta con parte da ruta homologada de sendeirismo PR-G 143 Ruta do río Arnoia. É unha ruta lineal duns 11 km entre o Santuario da Nosa Señora do Val (Gomesende) e Escudeiros (Ramirás).
Lugares de Ramirás
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ramirás vexa: Lugares de Ramirás.
André Apóstolo
André Apóstolo foi un xudeu da Galilea do século I, discípulo de Xoán o Bautista e despois de Xesús de Nazaret, que o escolleu como un dos doce para restaurar e xulgar as doce tribos de Israel. É patrón de Constantinopla, Rusia, Romanía, Ucraína, Xeorxia, Escocia e a cidade grega de Patras.
Traxectoria
Nado ao redor do cambio de era en Betsaida Galilea. O seu nome semella indicar un certo proceso de helenización das vilas xudías que estaría chegando a Cafarnaum onde vivía co seu irmán Simón (Pedro, papa) adicado á pesca no lago de Xenesaret.
Desprazouse a Xudea, ás beiras do Xordán, onde Xoán o Bautista anunciaba a necesidade de conversión e bautizaba ó xentío. Segundo o Evanxeo de Xoán, foi o Bautista quen lle dá a coñecer a Xesús, que se desprazara para ser el tamén bautizado.
Consonte o mesmo Evanxeo, é André quen anuncia ao seu irmán Pedro que coñeceu ao Mesías, de aí que a Igrexa Ortodoxa o denomine Protokletos, é dicir, o primeiro chamado. Pola súa banda, o Evanxeo de Mateo e o Evanxeo de Marcos narran que, posteriormente, Xesús, camiñando pola ribeira do lago de Galilea, chama conxuntamente a André e a Pedro, que se atopaban traballando coas redes, para que o seguisen e facelos "pescadores de homes".
Segundo o Capítulo XIII do Evanxeo de Marcos, cando Xesús advirte que o Templo de Xerusalén será destruído, André, abraiado e preocupado, sentado no Monte das Oliveiras fronte ao Templo, pregunta en privado xunto con Pedro, Santiago o Maior, e Xoán cando acontecerá isto. Xesús fala entón das persecucións que sufrirán polos gobernadores e reis e a necesidade de que sexa predicada a Boa Nova a todas as Nacións.
A súa influencia helénica fai que sexa el con outro apóstolo de nome helénico, Filipe, quen presente a Xesús a uns xudeus procedentes da diáspora de fala grega. Hai quen defende que en realidade eran gregos non xudeus que, adheridos ao monoteísmo de Israel, subían a Xerusalén durante a Pascua. Xesús aproveita para confesar a súa turbación pola proximidade da súa morte.(Capítulo XII do Evanxeo de Xoán).
André vivía inmerso no ambiente insurreccional de Galilea, anhelando a liberación de Israel das tiranía de Herodes e das gadoupas do Imperio romano. A súa arela de cambio e conversión para preparar a acción liberadora de Deus, lévao a acudir a chamada de Xoán o Bautista e a seguir a Xesús polas vilas e aldeas de Palestina, sen alforxa nin cartos, anunciando o Reino de Deus aos probes, realizando exorcismos e proclamando a liberación dos oprimidos e o amor ao inimigo.
Cando Xesús se compadece do xentío esfameado que ían tras del e manda aos discípulos que lles dean de comer, é André quen lle indica que hai un rapaz que ten uns poucos pans e uns poucos peixes; preludio do milagre máis masivo realizado por Xesús narrado en todos os evanxeos sinópticos e tamén no de Xoán e que provoca o entusiasmo das xentes que queren proclamar a Xesús Rei.
Sería tamén un dos discípulos que se indignan cando Santiago o Maior e Xoán Evanxelista reclaman para si os primeiros postos, o que provoca a ensinanza de Xesús verbo de quen queira ser o primeiro fágase o servidor de todos.
Cando Xesús é apreixado, foxe xunto cos demais discípulos, agás algunhas mulleres. Pechado e amedrentado con eles ten unha experiencia de resurrección e pentecoste que lle da pulos para predicar a Boa Nova (Evangelion) da salvación a todos os homes.
Anarcosindicalismo
Historia
En España, durante o período da Segunda República houbo dúas escisións ó respecto. A primeira escisión xorde dunha reacción por parte de sindicalistas ante o predominio da FAI dentro da CNT. Estes sindicalistas escribiron unha carta expoñendo as súas diferenzas, e foron coñecidos como os treintistas (pois esa carta foi asinada por 30 adherentes). A segunda escisión viu por parte do cenetista Ángel Pestaña, que fundou e liderou o Partido Sindicalista, aínda que finalmente reingresou na CNT e volveu ós principios anarcosindicalistas clásicos.
Valmala, Burgos
Valmala é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 31 habitantes (INE 2012).
Mil de Abaixo, Abade, Moeche
Mil de Abaixo é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 56 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 31 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 64 habitantes.
Este lugar dista da capital do concello 4 quilometros.
Jukka Rasilainen
Jukka Rasilainen, nado en Helsinqui, é un baixo-barítono finlandés.
Traxectoria
Jukka Rasilainen naceu en Helsinqui e estudou en Roma (Italia) con Tina Scapini-Rella, e na Sibelius-Akatemia na súa cidade natal. Sendo aínda estudante debutou en Don Giovanni encarnando a Leporello baixo a dirección de Gian Carlo del Monaco. Na tempada 1985-86, pasou a formar parte da Opernstudio Zürich.
Dende 1986 ata 1993 tivo un contrato fixo coa Städtische Bühnen Dortmund e a Vereinigte Städtische Bühnen Krefeld-Mönchengladbach como baixo-barítono heroico. Nestes teatros interpretou numerosas óperas, entre as que salientan: Wozzeck (papel principal), Lucia di Lammermoor (Raimondo), Falstaff (papel principal), Nabucco (papel principal), Salomé (Jochanaan), Tosca (Scarpia).
En 1991, Rasilainen debutou en Flensburgo coa ópera de Wagner Der Fliegende Holländer, o que lle valeu cantar en 12 producións máis en teatros como a Wiener Staatsoper de Viena, Staatsoper Unter den Linden e Deutsche Oper Berlin de Berlín, Semperoper de Dresde, así como en Toquio ou Savonlinna. Ao ano seguinte debutou na Semperoper, coa que mantivo un contrato como residente, participando en 10 novas producións e estreas como: Der Freischütz (Kaspar), Tosca (Scarpia), Příhody lišky bystroušky (Förster), Tristan und Isolde (Kurwenal), Le nozze di Figaro (Figaro), Aida (Amonasro), Il tabarro (Michele), Carmen (Escamillo), dúas veces, baixo a dirección de Harry Kupfer e na nova produción de Konstanze Lauterbach, The Rake’s Progress (Nick Shadow), Das Rheingold (Wotan), Die Walküre (Wotan), Siegfried (Wanderer) e en Die Frau ohne Schatten (Barak). O repertorio adicional que cantou en Dresde inclúe: Der Fliegende Holländer (papel principal), Fidelio (Pizarro), Don Giovanni (Leporello), Le nozze di Figaro (Conde), Lohengrin (Heerufer), Salomé (Jochanaan). En 1993 debutou co papel de Zaccharia na ópera de Verdi Nabucco no Bregenzer Festspiele, en Bregenz, Austria.
Dende 1994 é convidado frecuentemente pola Suomen Kansallisooppera en Helsinqui, interpretando óperas como: Otello (Jago), Tosca (Scarpia), Das Rheingold (Wotan), Die Walküre (Wotan), Siegfried (Wanderer), Carmen (Escamillo) e Die Frau ohne Schatten (Barak). Alí contou no ano 2000 o novo ciclo de Der Ring des Nibelungen de Wagner baixo a dirección de Götz Friedrich. En 1997 Osmo Vänskä levouno ao BBC Proms Festival de Londres como solista en ''Kullervo de Sibelius.
En 1995 debutou encarnando a Amfortas na ópera de Wagner Parsifal na Opéra national de Montpellier, repetindo o papel na Royal Opera House de Londres en 1998 acompañando a Plácido Domingo como Parsifal, así como no Teatro dell'Opera di Roma, a Opéra Bastille e na Semperoper.
Entre os anos 2000 e 2002 cantou na Opernhaus Zürich o ciclo do Anel (os papeis de Wotan e Wanderer) baixo a dirección artística Jukka Rasilainen cantó en la OPERA DE ZURICH el nuevo Anillo de los Nibelungos (Wotan, Wanderer) bajo la dirección artística de Robert Wilson e a dirección musical de Franz Welser-Möst. Outra estrea importante en 2003, tamén na cidade suíza de Zürich, foi Elektra de Richard Strauss, na que encarnou a Orest baixo a dirección artística de (Orest) de Martin Kušej e a dirección musical de Christoph von Dohnanyi. Ese mesmo ano cantou no Edinburgh International Festival o papel de Telramund na ópera de Wagner Lohengrin baixo a dirección de Donald Runnicles e a dirección artística de Keith Warner, así como Siegfried (Wanderer) en Toquio, Tristan und Isolde (Kurwenal) en Taiwán e Falstaff (papel principal), e na Bayerische Staatsoper debutou en Arabella de Richard Strauss encarnando a Mandryka e en Fidelio como Pizarro.
En 2004 o Estado Libre de Saxonia outorgoulle o título de “Kammersänger” na Opera Semper, e ao ano seguinte debutou no Bayreuther Festspiele no papel principal de Der Fliegende Holländer.
Na tempada 2006-07 participou en varias producións na Semperoper de Dresde, e realizou unha xira de concertos de Wagner que o levaron a salas como o Kongresshaus Zürich, Salle Stravinski Montreux, o Casino Basel, o Casino Genève, ou a Tonhalle St. Gallen, así como Der Fliegende Holländer na Bayerische Staatsoper de Múnic.
Severstal Cherepovets
O Severstal Cherepovets (en ruso Северсталь Череповец) é un equipo de hóckey sobre xeo profesional da cidade de Cherepovets, Óblast de Vologda (Rusia). Actualmente forma parte da División Tarasov da Kontinental Hockey League (KHL), competición da que forma parte dende a súa creación no 2008.
Historia
O club foi fundado en 1956 co nome de Stroitel Tcherepovets, mais trocou o seu nome en 1959 polo de Metallourg Tcherepovets, para mudar finalmente para a súa denominación actual en 1994 polo principal patrocinador do equipo Severstal. O club nunca gañou o campionato ruso. No 2008 ingresou na nova competición euroasiática, a KHL.
Anarcosindicalismo
Historia
Na actualidade o anarcosindicato de España que continúa adherido á Asociación Internacional dos Traballadores (A.I.T.) é a Confederación Nacional do Traballo (CNT). Oponse ás eleccións sindicais e a recibir subvencións, e practica a autoxestión mantendo unha autonomía total respecto do Estado. Os seus afiliados e secretarios non son remunerados en ningún caso.
Outro sindicato que se proclama anarcosindicalista en España é a Confederación Xeral do Traballo (CXT), que xurdiu como escisión posibilista da CNT. A CXT participa en eleccións sindicais para a creación dos comités de empresa, dispón asalariados ó seu cargo, recibe subvencións do Estado e ten liberados sindicais. En Madrid sufriu unha escisión chamada Solidaridad Obrera.
Libertarios sindicalistas
Federica Montseny, cenetista catalá, foi a primeira muller na historia española ministra do goberno. Foi ministra de Sanidade durante a guerra civil no goberno de Largo Caballero. A súa participación como membro dun Goberno é obxecto de polémica en medios anarquistas e anarcosindicalistas.
Juan García Oliver representou a liña faísta (Federación Anarquista Ibérica, FAI), máis anarquista, da CNT.
Buenaventura Durruti converteuse nun mito debido ó seu compromiso militante durante a clandestinidade, o que o levou a converterse no responsable da columna máis significativa de milicianos durante a guerra civil, a Columna Durruti.
A Igrexa, Ons, Brión
A Igrexa é un lugar da parroquia de Ons no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do IGE, dos cales 8 eran homes e 10 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
André Apóstolo
Traxectoria
Eusebio de Cesarea, na súa Historia Eclesiástica, citando a Oríxenes, afirma que André predicou por Asia Menor e en Escitia ao longo das ribeiras do Mar Negro, Gregorio Nacianceno indica Epiro, Teodoro Hellas, existindo tradicións que o fan remontar o Volga e o Dniéper e chegar alén da actual Kíiv.
Os Feitos de San André, un escrito apócrifo dos primeiros séculos do cristianismo, menciona a fundación da Sé de Constantinopla ou Bizancio. O que co tempo daría azos e lexitimidade ao Patriarcado de Constantinopla que disputaría a primacía con Roma, a Sé de Pedro.
Martirio
miniatura|250px|dereita|André apóstolo nunha icona rusa A tradición sostén que foi martirizado na cidade de Patras en Acaia, Grecia, na costa norte do Peloponeso. Autores como Gregorio de Tours insisten en que foi crucificado mediante ataduras a unha cruz en forma de xe ou en aspas. Suponse que a petición propia por considerarse indigno de ser crucificado de igual xeito que o mestre. A súa lenta agonía permitiulle seguir predicando dende a propia cruz.
Veneración
Santo André é un dos santos máis venerados polas igrexas cristiás; o feito de figurar nos evanxeos o seu nome sempre entre os catro primeiros nos listados dos apóstolos e a narración, no Evanxeo de Xoán, que o fai o primeiro discípulo de Xesús, fundamentan a súa relevancia.
En Galicia é un dos santos máis venerados, patrón de multitude de parroquias e que nas orixes do cristianismo competía con Santiago en importancia. Preto dos acantilados de Vixía de Herbeira, a capela de Santo André de Teixido garda un dedo do apóstolo segundo a tradición do país e a lenda popular. Trátese dun dos grandes centros de peregrinación do pobo galego ata o punto de que se afirma que a Santo André de Teixido vai de morto quen non foi de vivo.
Xerome de Estridón escribiu que as reliquias foron trasladadas de Patras a Constantinopla por orde do emperador Constantino II. En 1208 os cruzados de occidente saquearon Constantinopla e levaron as reliquias de Santo André á cidade italiana de Amalfi cuxa catedral está adicada a este apóstolo. O Papa Paulo VI, como xesto de boa vontade coa Igrexa Ortodoxa, ordenou devolver ás reliquias que se atopaban en Roma á Igrexa Grega, concretamente a Patras.
miniatura|200px|Bandeira de [[Escocia, tipo sautor ou cruz de Santo André.]] Xeorxia, Romanía, Ucraína e Rusia atesouran tradicións da predicación de Santo André. En Escocia afirmouse a chegada dalgunhas reliquias do apóstolo (lenda do "Breviario de Aberdeen" que conta como San Régulo recibe o mandato de levar as reliquias ao noroeste cara ao fin da terra). A diocese de Saint Andrews aínda celebra o 9 de maio a translación das reliquias. Todo o cal fai que estas nacións o tiveran ou o teñan como patrón. A bandeira escocesa loce a cruz de Santo André (chamada en vexiloloxía de sautor) o mesmo, xa que logo, que a do Reino Unido da Gran Bretaña.
A súa festa celébrase o 30 de novembro.
O santo André en Galicia
O santo André é invocado nos ensalmos contra as nacidas (pústula maligna).
Iván Rodríguez García
Iván Rodríguez García, nado en Ponferrada en 1975, é un adestrador de fútbol español. Actualmente adestra o As Pontes.
Traxectoria
Na pretempada 2014–15 fíxose cargo do primeiro equipo do As Pontes de Terceira División, en substitución de Manolo García.
Quintela de Leirado
Quintela de Leirado é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Celanova. Segundo o Padrón Municipal, no ano 2014 tiña 651 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Poboación
Conta con cinco parroquias e 30 entidades de poboación. Atópase a 50 km da capital provincial.
Xeografía
Atópase no val do río Deva. Ten unha orografía accidentada, cunha elevada altitude media. Ó sur ten alturas superiores ós 1.000 metros nos contrafortes da serra de Leboreiro en cumios como o Penagache (1.213 metros), os Aguillóns, ou Castelo, de aspecto agreste e fortes pendentes. Ó noroeste localízanse cotos e cerros de cumios e chás de entre 700 e 900 metros de altitude, como o coto de Silva Escura ou o coto da Moura.
O río Deva, afluente do Miño, nace ó pé da serra de Penagache, en Arrotea, a 1.000 metros de altura. Posúe un trazo sinuoso con fortes pendentes, regando toda a zona.
Historia
Os primeiros poboadores foron os Coelernos, supostos habitantes do castro de Redemuíños, castro que foi romanizado.
Na idade Media a parroquia de Leirado estivo supeditada á xurisdición eclesiástica do mosteiro de San Pedro de Ramirás, mentres que as de Santa María de Leirado e Redemuíños pertencían ó señorío do marqués de Malpica.
A proclamación da Constitución de 1812 supuxo a abolición do réxime señorial e a súa substitución por unha administración municipal do territorio. Daquela creouse o concello de Redemuíños.
Este concello pertencía ó partido xudicial de Celanova, e que figura nos repartimentos que a deputación de Galicia, entón única, fai para distribuírlle entre os concellos, a quinta ou as contribucións. O concello de Riomuiños, aparece no repartimento de quintas que fai a dita deputación de Galicia o 7 de xullo de 1821 coa obriga de entregar 2 homes e cuarto. No repartimento da contribución territorial do 13 de setembro de 1821, coa cota de 15.408 rs. 23 ms; e no da contribución de consumos que fai a mesma deputación de Galicia o 2 de outubro de 1821, coa de 11.030 rs. 17ms.
A derrogación da Constitución por Fernando VII en 1823 supuxo a supresión destes municipios e a restauración do réxime señorial. A configuración parroquial modificouse en 1836 ó crearse a parroquia de Quintela de Leirado, completándose en 1893 coa de Xacebáns.
Patrimonio artístico
O concello conta cun amplo número de igrexas parroquiais e pequenas capelas, que se localizan ó longo de todo o territorio. A igrexa de San Pedro de Leirado é de estilo barroco, construída entre 1600 e 1701, e que formou parte dos mosteiros de Celanova e de Ramirás. Tamén en Leirado está a capela da Virxe dos Remedios, unha igrexa rural pertencente ó século XVII, que ten no interior un retablo renacentista de tipo mariano. En Redemuíños localízase o templo de San Salvador, cun retablo barroco.
Comunicacións
A vía de comunicación máis importante é a estrada OU-531, que une as vilas de Celanova e Cortegada, que inda que non atravesa o concello, serve de enlace cunha local que cruza o concello pola súa parte central.
Festas e tradicións
Quintela de Leirado conserva as festas patronais de cada parroquia, entre elas a do Santo Cristo en Redemuíños o primeiro domingo de maio; a de Santa Isabel en Mociños o primeiro domingo de xullo; a do Apóstolo Santiago en Xacebáns o 25 de xullo; a de San Pedro de Leirado o 29 de xullo; a da Virxe do Carme en Quintela de Leirado o primeiro domingo de setembro e a dos Remedios en Leirado o 8 de setembro.
Lugares de Quintela de Leirado
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Quintela de Leirado vexa lugares de Quintela de Leirado.
San Pedro do Incio, O Incio
San Pedro do Incio é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 69 habitantes, deles 29 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha diminución de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Motor shunt
miniatura|Motor eléctrico paralelo. O motor shunt ou motor de excitación en paralelo é un motor eléctrico de corrente continua no que o debandado indutor principal está conectado en derivación ou paralelo co circuíto formado polos debandados inducidos e indutor auxiliar.
Tal e coma sucede nas dinamos shunt, as bobinas principais están constituídas por moitas espiras e cun hilo de pouca sección, polo que a resistencia do debandado principal é moi grande.
No instante do arranque, o par motor que se desenvolve é menor que no motor serie. Coa diminución da intensidade absorbida, o réxime de xiro case non sofre variación algunha.
É o tipo de motor de corrente continua no que a velocidade non diminúe máis que lixeiramente cando o par aumenta. Os motores de corrente continua en derivación son axeitados para aplicación onde se necesita velocidade constante ou nos casos onde é necesario un rango apreciable de velocidades.
Dada a súa estabilidade, os motores shunt posúen un campo de aplicación moi amplo: fresadoras, tornos, taladradoras…
Hadith
Un hadith (en حديث, ḥadīṯ; أحاديث xeral, «narración, referencia»; plural: en árabe,  ʼaḥādīṯ) literalmente significa un dito ou unha conversa, que para o islam representa os ditos e as accións do profeta Mahoma (e dos imáns no caso dos xiítas) relatados polos seus compañeiros e recollidos por aqueles sabios que os sucederon. Os hadiths son o alicerce fundamental da Sunna, a segunda fonte da lei musulmá despois do Corán e que significa, literalmente, "conduta, maneira de comportarse" ou "costume".
Venus paleolíticas
miniatura|[[Venus de Willendorf.]] As venus paleolíticas son figuras femininas de óso, corno, marfil, pedra, terracota, madeira ou lama, datadas no Paleolítico superior, dentro do cal constitúen a principal categoría de arte móbel ou mobiliar, superando o centenar de exemplares, no caso das figuras de vulto redondo, e os dous centenares se se inclúen representacións parietais. Estas esculturas teñen tamaños modestos, até diminutos, oscilando entre os 4 e os 25 centímetros.
Descrición
Todas elas parecen responder a representacións convencionais da muller da época (algunhas chegan a ser claramente estilizacións ou esquemas), o que non impide apreciar a mestría dos artesáns prehistóricos. Hai un grupo de venus, denominado esteatopixias, con certas partes da anatomía esaxeradamente desenvolvidas: son obesas, co abdome, a vulva, as nádegas e as mamas extremadamente grandes. Pero tamén é común que o resto das partes do corpo aparezan esvaecidas: os brazos son moi pequenos, os pés apenas se lles ven e a cara adoita ser, polo xeral, inexistente. Pódense diferenciar un rombo interior, onde se centran as características que os homes querían resaltar e un rombo exterior que comprende as extremidades.
A cuestión da esteatopixia de certas Venus foi obxecto de numerosas controversias: o primeiro en abordar o tema foi Piette, descubridor da Dama de Brassempouy e doutras venus nos Pireneos. Doutra banda, algúns etnólogos comparárona cos bosquimanos da África austral, e outros quixeron ver símbolos da fertilidade e a abundancia. Posteriormente determinouse que non todas as figuras eran obesas, nin todas tiñan os atributos femininos esaxerados, nin todas carecían de trazos faciais: a idea desta clase de efixies comezaba a desdebuxarse. Por iso, varios especialistas tentaron distinguir diferentes variedades de venus. A publicación de referencia sobre o estudo deste tipo de obras de arte débese a Henri Delporte, en cuxo exhaustivo traballo chegou a determinar cinco variantes de figuras atendendo, sobre todo, á súa procedencia xeográfica
Frances Bean Cobain
Traxectoria
O nome de Frances foi elixido en honor de Frances McKee, a guitarrista do dúo indie rock The Vaselines. O segundo nome, Bean, foi elixido porque Kurt pensou que parecía un feixón na ecografía. O seu padriño é o cantante de REM, Michael Stipe e Drew Barrymore é a súa madriña.
En xullo de 2010, Cobain presentou unha colección das súas obras de arte titulada "Scumfuck" baixo o pseudónimo de "Fiddle Tim" na Galería A Luz de Xesús nos Anxeles
O 4 de agosto do 2012 Cobain participou nunha exposición grupal titulada "A MiXTAPE" utilizando o seu propio nome. Os artistas debían elixir unha canción pola cal debían ser inspirados a crear. Frances elixiu a canción "Black" da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain. A mestura eléctrica de cancións estivo dispoñíbel en formato dixital en iTunes.
O 30 de outubro do 2012 Cobain anunciou que a súa primeira exposición solista tería lugar en febreiro e sería posibilitada pola artista e cantante Jessicka.
Outros traballos
Segundo a revista Rolling Stone, o título e a portada do box set de 2005, Sliver: The Best of the Box, foron elixidos por Cobain.
Cobain traballou como pasante de Rolling Stone de xuño a agosto de 2008.
Cobain apareceu como vocalista invitada na canción My Space do álbum Evelyn Evelyn de Evelyn Evelyn, que foi lanzado o 30 de marzo de 2010. Amanda Palmer de Evelyn Evelyn aclarou que Cobain foi unha das 20 artistas que cantaron a mesma liña e cuxas voces foron mesturadas na gravación.
A Valeta
A Valeta (en maltés e inglés Valletta) é a capital de Malta. Ocupa unha área de 0,8 km² e ten 6 966 habitantes (est. 2011), que a converten na máis pequena das capitais da Unión Europea.
Toponimia
O nome que lle deron os cabaleiros hospitalarios foi Humilissima Civitas Valletta, «humildísima cidade da Valeta». Porén, despois da construción das fortificacións cos seus bastións, murallas e torres, xunto a fermosura dos edificios barrocos que flanquean as súas rúas, pasou a ser coñecida como a Superbissima («soberbísima») entre os gobernos de Europa. En maltés é chamada coloquial e simplemente Il-Belt, «a Cidade».
Historia
A fundación da Valeta débese ao grande mestre da orde de San Xoán, Jean Parisot de la Valette, o 28 de marzo do 1566. A orde –que durante moito tempo gobernou toda a illa– decidiu fundar unha nova cidade na península de Scebberras logo do asedio de Malta no 1565, co obxectivo de fortificar a posición da Orde de Malta que, en efecto, acabaría por fixar os cabaleiros hospitalarios na illa.
O plano da cidade foi proxectado por Francesco Laparelli, mentres que boa parte dos edificios máis importantes foron obra de Gerolamo Cassar. A Valeta posúe así unha trama urbana que mostra un bo número de edificios do século XVI e posteriores, pois a maioría levantáronse na época dos cabaleiros de San Xoán de Xerusalén.
Despois dos cabaleiros e do breve intermedio de ocupación francesa, a segunda gran fase de expansión urbanística da cidade correspondeu á administración británica. Ensancháronse as portas das murallas, derrubáronse e reedificáronse edificacións e levantáronse construcións e máis equipamentos cívicos de nova traza. Mais a cidade e as súas infraestruturas sufriron serios danos durante os bombardeos aéreos da segunda guerra mundial, que causaron a destrución, entre outros, do maxestoso teatro da ópera, erguido á entrada da cidade, no século XIX.
Situación
A Valeta está situada na costa setentrional da illa de Malta, sobre a península de Monte Sciberras, sobre a que, a cada lado, están asentados dous dos grandes portos naturais mediterráneos: o Gran Porto e o Porto de Marsamxett. A Valeta confina polo suroeste coa cidade de Floriana. En dirección (nordeste-suroeste) está atravesada pola Republic Street (antes Queen's Street) e en paralelo corre a Merchants Street que son as rúas principais das sete que cortan a cidade, que son cortadas por outras oito transversais.
Clima
miniatura|dereita|200px|Climadiagrama da Valeta. Pola situación do arquipélago maltés, A Valeta ten un típico clima mediterráneo: os veráns son quentes e secos con temperaturas de arredor de 30 °C e lixeiramente húmidos invernos nos que os valores caen até medias de 15 °C. A pluviosidade total é de cerca de 519 mm anuais de media, da que un 80 % se reparte entre os meses de outubro a marzo, prevalecendo os meses áridos.
Concatedral de San Xoán
miniatura|180px|dereita|Interior da concatedral.
Sita na rúa homónima, o templo foi construído pola vontade dos cabaleiros apenas se radicaron no lugar. Realizada por Gerolamo Cassar, foi erguida en moi pouco tempo (1573-1577), sendo despois designada concatedral xunto con assieme a San Paulo en Mdina. Moi logo se lle engadiron varias dependencias: a sancristía, o oratorio e a loggia.
En contraste coa súa sinxeleza arquitectónica (unha soa nave central con dúas naves laterais), decorouse cunha requintada ornamentación tanto pictórica como escultórica.
Os frescos das bóvedas foron encargados a Mattia Preti, que plasmou unha aprezada Vida de San Xoán Bautista.
Os altares maiores e o coro están decorados de lapislázuli e mármores. O grupo marmóreo do coro é obra de Giuseppe Mazzuoli.
Na sancristía pódense admirar un Bautismo de Cristo de Mateo Perez d'Alecio, o Retrato do grande mestre Pinto da Fonseca de Antoine de Favray e o Retrato do grande mestre Nicolas Cottoner de Mattia Preti.
A catedral ten varias capelas laterais, cada unha dedicada a un santo diferente e conteñen obras salientábeis:
Pazo do Grande Mestre
miniatura|dereita|180px|A Stanza degli arazzi
Encargo do Grande Mestre Pietro Del Monte, as obras comezaron en 1571 so dirección de Gerolamo Cassar, que lle deu trazas externas austeras, sen apenas decoración, mais moi logo se engadiron as balconadas das esquinas e o segundo portón de accesso.
Impacta a Stanza degli arazzi ("sala dos tapices"), decorada con dez tapices, con representacións do Novo Mundo, confeccionados por Gobelin da Le Blondel, quen utilizou algúns deseños que posuía Luís XIV. A sala era utilizada no pasado como sala capitular dos Cabaleiros e máis recentemente, durante breve tempo, para sede do parlamento maltés, antes de que fose clausurada para manter intactos os tapices.
Outras salas salientes son a Stanza de san Miguel e san Xurxo, usada para as reunións do Grande Consello da orde, a Sala Amarela, utilizada polos paxes da mesma orde e a Stanza dos embaixadores ou Sala Vermella, recuberta de tapizaría vermella, na que se recibían os embaixadores. Esta última sala contén varios retratos de nobres e dignatarios, entre os que cómpre destacar os de Catarina II de Rusia, Luís XVI de Antoine Callet, Frederick Langreve etc.
Forte de San Telmo
miniatura|145px|dereita|O forte Erguido sobre o lugar dunha antiga torre de garda, o primeiro forte remonta a 1551. No 1565, cando os turcos atacaron Malta, resistiu un mes enteiro de bombardeos; cando logo caeu, os superviventes foron masacrados. Moi pouco despois o arquitecto da familia Medici, Francesco Lapparelli, deulle forma a traza actual, aínda que foi completado con obras nos séculos seguintes.
Hoxe en día o forte acolle a academia da policía maltesa e máis o National War Museum (Museo Nacional da Guerra), no que están expostos testemuños da segunda guerra mundial e a George Cross (Cruz de George), outorgada polo rei británico Xurxo VI a Malta en 1942 polo demostrado valor dos malteses, e que insertada polo goberno do pequeno arquipélago na súa bandeira.
Arrabaldes
A Valeta ten un arrabalde, Floriana, extramuros da cidade, onde vive a maioría de poboación que non pode permitirse unha casa no centro histórico. Outra área para xente de recursos limitados, está, porén, intramuros: é o barrio do Manderaggio ou il-Mandraġġ, na dárserna, onde consonte o proxecto orixinal da Orde debía amarrar a armada. Como nunca se executou este proxecto, o Manderaggio foi ocupado por marxinados, polo que se comezou a construír de xeito desordenado, con canellas fuscas e insalubres. Parcialmente derrubado na década de 1950 para edificar no seu lugar unha zona residencial, o Manderaggio aínda é un barrio de pobre cualidade de vida, se ben mellor que antes.
Demografía
A poboación da Valeta vén devecendo hai anos, e na actualidade está reducida en aproximadamente un terzo a respecto do máximo poboacional que chegara ter. O proceso veuse fortemente acelerado despois da segunda guerra mundial, co desenvolvemento dos arrabaldes levantados fóra da muralla, o que comportou o traslado de moita xente que moraba na capital, aínda que esta continúa a ser o centro das actividades comerciais e administrativas da illa.
Transporte
dereita|188px|miniatura|A rúa da República O sistema público de transporte terrestre de Malta está formado tan só de liñas de autobuses (non hai ferrocarril), ten a Valeta como centro radial onde se organizan todas as rutas da illa. A estación de autobuses está situada nas portas da cidade. A circulación rodada dentro do casco urbano antigo está restrinxida, e algunhas das rúas principais son exclusivamente de uso peonil, restrición que se quer estender a todo o interior da cidade.
Cult of Luna
Cult of Luna é unha banda sueca de heavy metal procedente de Umeå fundada en 1998. Adoitan a tocar música post-metal semellante á das bandas contemporáneas Neurosis e Isis. A banda asinou co selo Earache Records a principios dos 2000 e publicou cinco álbums, incluído os comercialmente exitosos Salvation (2004) e Somewhere Along the Highway (2006). Tras un longo período de inactividade Cult of Luna regresou coa súa estrea co selo Indie Recordings Vertikal (2013) e o EP de acompañamento Vertikal II (2013), ámbolos dous moi influenciados polo filme de 1927 de Fritz Lang Metropolis. A banda editou o seu sétimo álbum Mariner, de temática espacial, no ano 2016 contando co vocalista estadounidense Julie Christmas.
The First Session
The First Session é un EP da banda de rock alternativo estadounidense Hole, editado o 26 de agosto de 1997. O EP está conposto pola primeira sesión de gravación da banda no estudio o día 17 de marzo de 1990.
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Courtney Love e Eric Erlandson agás onde se indique.
Leticia Romero
Leticia Romero González, nada en Agüimes o 28 de maio de 1995, é unha xogadora de baloncesto española, que xoga na posición de base. É internacional coa selección absoluta española coa cal obtivo medalla de prata no Mundial 2014 e nos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro 2016 e a de Bronce no Eurobasket 2015, ademais de numerosas medallas e recoñecementos nas categorías inferiores.
Traxectoria
Con 15 anos, 4 meses e 21 días, debutou en Liga Feminina co seu equipo, o C.B. Islas Canarias. Tras tres tempadas en España en 2013 é recrutada pola Universidade de Kansas State. Tras un primeiro ano en Kansas solicita o "tranfer exception" para marchar aos Seminoles da Universidade Estatal de Florida, onde pasa tres anos de éxitos.
En abril de 2017 foi elixida no posto 16 na segunda rolda do Draft da WNBA por Connecticut Sun. Aínda que rexeitou xogar na WNBA por centrarse na selección e ficha polo ZVVZ USK Praha, tras conseguir o ouro no Eurobasket 2017 disputado na República Checa.
Tras unha tempada en Praga, incorpórase á WNBA fichando polos Dallas Wings.
Palau Sant Jordi
O Palau Sant Jordi (do catalán: Pazo de San Xurxo) é un recinto cuberto e multifuncional situado na montaña de Montjuïc, en Barcelona, construído con motivo dos Xogos Olímpicos de 1992. Está considerado a xoia do chamado "anel olímpico de Montjuïc", que tamén integran instalacións como o Estadio Olímpico Lluís Companys, a Piscina de Saltos de Montjuïc ou as Piscinas Bernat Picornell.
É a instalación olímpica máis utilizada de Barcelona, xa que acolle todo tipo de acontecementos deportivos, espectáculos musicais e teatrais e encontros sociais. Para acontecementos deportivos ten unha capacidade de 16.670 espectadores sentados (habilitando bancadas no fondo sur, que normalmente carece delas)/delas), mentres que para concertos ten unha capacidade máxima superior aos 24.000 espectadores, aínda que as últimas ordenanzas municipais restrinxen as licenzas de uso a un máximo de 17.960 espectadores.
Historia
Deseñado polo arquitecto xaponés Arata Isozaki, foi inaugurado o 21 de setembro de 1990, dous anos antes da celebración dos Xogos Olímpicos de Barcelona. Está considerado unha obra mestra da arquitectura e a enxeñaría moderna. A súa estrutura e materiais mecanizados confírenlle unha gran flexibilidade que permite adaptar o recinto para acoller os máis variados acontecementos. O Palau Sant Jordi foi o principal pavillón cuberto dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, acollendo a competición de ximnasia artística así como as finais de balonmán e voleibol.
O Palau Sant Jordi acolle regularmente espectáculos deportivos de todo tipo; tenis coas dúas finais de Copa Davis de 2000 e 2009; baloncesto coa celebración de dúas finais de Euroliga (1998 e 2003) e o Eurobasket en 1997; exhibicións de motocros e trial; así como deportes non habituais de practicar en recintos non especializados como o windsurf ou a natación (con motivo do Campionato Mundial de Natación de 2003, celebrado en Barcelona, instalouse unha piscina regulamentaria de 50x25 metros onde se disputaron as principais probas dos campionatos).
Tomás Burgos
Tomás Burgos Gallego, nado o 21 de abril de 1962 en Valladolid, España, é un político español.
Biografía
Empezou os seus estudos de Medicina na Universidade de Valladolid, mais non chegou a licenciarse. Posteriormente diplomouse en Dirección de Institucións Sanitarias e realizou un Master Executivo en Xestión Sanitaria.
Membro do partido PP desde moi novo, inicia a súa carreira política aos 25 anos, cando accede ao cargo de Procurador Rexional nas Cortes de Castela e León en 1987, manténdose nese posto até 1993. Ese ano é elixido Deputado no Congreso, repetindo escano en sucesivas Lexislaturas até a X (2011).
O 30 de decembro de 2011 foi nomeado Secretario de Estado de Seguridade Social. O 9 de xaneiro de 2012 dáse de baixa como deputado debido ao seu novo cargo e en febreiro do mesmo ano facíase famoso por ter falseado o seu currículo anos atrás.
Dativo
O caso dativo aplícase a substantivos e pronomes. Este caso marca normalmente o complemento indirecto, polo que serve para expresar a persoa ou cousa que recibe o dano ou proveito da acción verbal. Así que responde ás preguntas: «a quen?» ou «para quen?», formuladas ao verbo. Por exemplo: o neno escribe unha carta ao seu pai. Pero ademais existen outros usos como o de posesión, por exemplo en latín vulgar e, en menor medida, o latín clásico.
O seu nome vén do latín datiuus, do verbo dare, "dar".
O uso do dativo era común entre as primeiras linguas indoeuropeas e continúa usando en numerosas linguas como as eslavas, as bálticas e as xermánicas, entre outras. Ademais, hai linguas non indoeuropeas que tamén empregan este caso con formas similares. Por exemplo as linguas fino-húngaras, o navaho e o xaponés.
Algunhas das linguas enque se emprega ou se utilizou o dativo son:
Michelle Alonso Morales
Michelle Alonso Morales, nada en Santa Cruz de Tenerife o 29 de marzo de 1994, é unha deportista con discapacidade que compite en natación adaptada. Gañou dúas medallas de ouro nos Xogos Paralímpicos de Verán nos anos 2012, 2016 e 2020.
José Pérez Martínez
José Pérez Martínez, finado en Ribeira o 6 de maio de 1949 foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Industrial conserveiro. Logo do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e tras un breve paso de Antonio Fernández Salcedo como delegado de Orde Público, foi nomeado alcalde de Ribeira. Foi asasinado xunto coa súa muller e a súa filla por José Agrafojo Otero, escribiente da súa conserveira, o 6 de maio de 1949.
Vida persoal
Casou con Aurea Bravo.
Motor serie
miniatura|Motor eléctrico serie. O motor serie ou motor de excitación en serie, é un tipo de motor eléctrico de corrente continua no que o inducido e o debandado indutor ou de excitación van conectados en serie. É por iso que a corrente de excitación ou do indutor é tamén a corrente do inducido absorbida polo motor. As principais características deste motor son:
Utilízanse nos casos onde se require un gran par de arranque: tranvías, locomotoras… e é moi práctica a súa utilización en tracción eléctrica.
Sasayama
Sasayama (篠山市, ささやまし, Sasayama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hyōgo. Está situado no centro da rexión de Kinki e no centro-leste da patre da illa de Honshu da prefectura, na zona da provincia histórica de Tanba. Ten 377,61 km² de superficie, unha poboación de 43.592 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 115 hab./km².
O concello de Sasayama limita cos concellos de Tanba, Nishiwaki, Katō, Sanda, Inagawa (da prefectura de Hyōgo); Fukuchiyama, Kyōtamba, Nantan (da prefectura de Quioto); e Nose (da prefectura de Osaca).
Historia
A cidade de Sasayama foi fundada pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Taki (Sasayama-chō, Konda-chō, Tannan-chō e Nishiki-chō) no ano 1999.
Honorio de la Morena García
Honorio de la Morena García foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Ribeira en 1940. Cesou no cargo en 1941.
Mil de Arriba, Abade, Moeche
Mil de Arriba é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 18 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 25 habitantes.
Este lugar dista da capital do concello 4,1 quilómetros.
Monte, Abade, Moeche
Monte é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Este lugar dista da capital do concello 4,3 quilómetros.