cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transatlántico
Buques de cruceiro
Ademais dos buques de emigración, aínda que moito menos numerosos foron os buques de cruceiro turísticos, hoxe con moita forza no porto da Coruña e especialmente en Vigo. O seu número foi aumentando coa entrada dende finais dos anos 60 do século XX até hoxe en día. As visitas máis comúns dende os anos 20 foron transatlánticos ingleses para transportar viaxeiros cara zonas de climas tropicais, coma o Ranchi que arribou a Vigo en 1928 na súa ruta cara Londres con 400 turistas que visitaron en coche Santiago de Compostela, Baiona, A Guarda e Tui; ou en 1929 o Viceroy of India, en viaxe de Southampton a Barcelona con outros 566 cruceiristas, compañía naval que segue a traballar co Porto de Vigo cos seus buques Oriana, Aurora, Arcadia, Azura, Artemis, Oceana e Ventura. Nos anos 30 foron sonados os barcos alemás coma General von Steuben, Milwaukee ou St. Louis; ou os transatlánticos británicos, Melita, Oxford e Ormonde. Nos anos cincuenta, despois da porsguerra que freara estas rutas, chegou o británico Orcades, Iberia e Southern Cross, o holandés Maasdam, o estadounidense Nova York, o grego Olympia e o liberiano Victoria. Tamén os recombertidos Antilles e Colombie, o inglés Andes ou o español Cabo de Hornos. A mediados dos anos sesenta o porto de Vigo comeza a recibir moitos máis cruceiros coma os franceses Louis Lumière, General Manguin e Antilles, o italiano Eugenio C, do arxentino Alberto Dodero, ou os británicos Duke of Lancaster, Chusan, Arcadia ou Carinthia; os buques de estudo ingleses Devonia, Dunera, Nevasa e Uganda, ou o mítico Canberra, que entre 1970 e 1997 contabilizou 150 escalas en Vigo, cun total de máis de 250.000 cruceiristas.
Hoxe en día o tráfico continúa en ascenso. O peirao de transatlánticos ten unha lonxitude de 702m (552m de peirao máis a prolongación de 150m) que permiten o atraque simultáneo de dous cruceiros con esloras de máis de 300m; é dicir, de dous cruceiros coas maiores dimensións. É un dos mellores portos naturais, cun calado de 12m.
Victor Loche
Victor Jean-François Loche, nado en Mandres (Eure, Normandía) en 1806 e finado en Bona (hoxe Annaba, Alxeria) en 1863, foi un comandante do exército e naturalista francés.
Traxectoria
miniatura|260px|[[Felis margarita, especie de gato descrita por Loche.]] Loche participou na Misión de exploración científica de Alxeria organizada polo goberno francés, que dirixiu desde 1853. En 1858 publicou o Catalogue des mammifères et des oiseaux observés en Algérie, no que describiu 357 especies de aves e o gato das areas ou do deserto (Felis margarita).
Foi director da exposición permanente no Museo de Historia Natural de Alxeria e do Xardín Zoolóxico de Alxeria.
Algunhas publicacións
Publicacións póstumas:
Abreviatura
A abreviatura Loche emprégase para recoecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Aboi
O topónimo Aboi pode referirse a:
Damar
dereita|miniatura|Mapa das illas de Barat Daya. dereita|miniatura|Monte Wurlali A illa de Damar (en indonesio: Pulau Damer) é unha pequena illa volcánica do grupo das illas de Barat Daya (literalmente suroeste) da provincia indonesia das Molucas, no lado sur do mar de Banda. Rodeada por catro illas máis pequenas - unha ao leste, unha ao oeste e dúas ao sur, conxuntamente conforman as illas de Damar, e constitúense nun distrito administrativo dentro da rexencia de Maluku Barat Daya. O distrito ten unha área terrestre de 392.29 km2 e tiña unha poboación de 5.659 habitantes en 2013.
Oyèrónkẹ Oyěwùmí
Oyèrónké Oyèwùmi, nada o 10 de novembro de 1957, é unha erudita feminista nixeriana que traballa como profesora asociada de socioloxía na Universidade Stony Brook (Nova York).
Damar
Descrición
Damar ten sobre 20 km de longo por 18 km de largo. Atópase a uns 125 km ao leste de Romang e 200 km ao leste de Wetar. A parte setentrional da illa foi amplamente deforestada para agricultura de secaño de cocos, anacardios, cafeeiras, cacaos, craveiros e da noz moscada, mentres que a parte sur está principalmente forestal. A poboación concéntrase do norte e leste da illa, sendo a maioría dos habitantes da illa labregos e mariñeiros. O punto máis alto da illa está a 868 m, o monte de Wurlali, un estratovolcán andesítico.
Oyèrónkẹ Oyěwùmí
Traxectoria
Nada en Nixeria, estudou na Universidade de Ibadan e na Universidade de Berkeley (California). É profesora asociada de socioloxía na Universidade Estatal de Nova York en Stony Brook, onde impartiu cursos sobre xénero e globalización, así como sobre teoría feminista.
Damar
Área ornitolóxica importante
esquerda|miniatura|Papamoscas de Damar; 1901 ilustración de John Gerrard Keulemans A parte forestal da illa foi identificada por BirdLife Internacional como unha Important Bird Area (IBA) polo endémico Ficedula henrici, restrinxido o seu hábitat principalmente ao bosque baixo perennifolio.
Oyèrónkẹ Oyěwùmí
Traxectoria
Recibiu numerosas bolsas de investigación como a Rockefeller, a Presidencial e a da Fundación Ford. A última que recibiu foi unha bolsa de humanidades Rockefeller sobre seguridade humana (2003-2004), administrada polo Consello Nacional de Investigación sobre a Muller (NCRW). Os seus campos de interese son a socioloxía de xénero, o coñecemento e a cultura, así como a socioloxía histórica comparada, a teoría feminista, os feminismos transnacionais, a teoría social, as desigualdades sociais nos sistemas locais, rexionais e globais, estudos africanos e estudos poscoloniais.
Ademais, recibiu premios polas súas publicacións como a súa monografía The Invention of Women: Making an African Sense of Western Gender Discourses, que gañou o premio do libro en 1998 na categoría de Xénero e Sexo da Asociación Americana de Socioloxía e foi finalista do Premio Herskovits da Asociación de Estudos Africanos dese mesmo ano.
Investigacións
O seu traballo interdisciplinario céntrase nunha perspectiva africana moi pouco representada no mundo académico. As súas investigacións destacan polo uso de experiencias da vida cotiá africana para aclarar cuestións teóricas de disciplinas como a socioloxía, as ciencias políticas, os estudos sobre mulleres, relixión, historia e literatura.
En 2010 recibiu unha invitación do Centro de Estudos de Xénero da Universidade de Casaquistán para formar parte dun grupo internacional que traballa nun proxecto coñecido como "Xénero, Nación e Descolonialidade en Asia Central" grazas a publicacións como Invention.
A súa crítica dos estudos occidentais baséase no argumento de que estes se basean nunha análise unilateral e universalista na que se analizan as culturas occidentais e africanas do mesmo xeito, o que supón un grave problema porque elimina calquera reflexión e experiencia da cultura propia de cada rexión. Tamén ataca os estudos elitistas que emanan deste mesmo enfoque que se impoñen na educación básica de calquera país.
Esta idea reflíctese nas súas propias experiencias:
Continuando coa súa biografía, menciona a falta de criterio nos estudos de xénero occidentais á hora de entender o papel da muller ao longo da historia como universal en todos os países:
{{Cita|"Ao aprender o papel da colonización nos cambios das formas familiares, o meu interese era estudar a intersección da colonización e a familia. A socioloxía era a disciplina na que podía estudar a familia; a ciencia política non tiña lugar para iso. Naquel momento non entendía claramente a división pública / privada no pensamento occidental e como configurara os límites de diferentes disciplinas. Cando me matriculei na Universidade de California en Berkeley en 1980, non sabía que había unha nova área de estudo en desenvolvemento chamada Estudos de xénero ou Estudos da muller. Sorprendéronme positivamente os cursos ofrecidos e inmediatamente inscribinme no meu primeiro seminario de socioloxía de xénero. Chamoume a atención as grandes afirmacións que se fan sobre as mulleres en todas as sociedades e en todos os tempos: que as mulleres son impotentes e que en todas as sociedades a través dos tempos as mulleres estiveron oprimidas. Non vin a evidencia destas conxecturas, tiñan que basearse na suposición de que, dado que as sociedades occidentais teñen certa forma, entón todas as outras sociedades tamén deben ser así".
Por tanto, Oyèrónké ataca a idea preconcibida de comprender e analizar as mulleres como un único ser universal cunhas características similares en todas as culturas do mundo. Non obstante, analiza o seu caso persoal coas investigacións que realizou sobre a tribo yoruba e como non seguiron as regras que se impuxeran desde a academia para comprender os roles de xénero. Tamén subliña que a antropoloxía, como disciplina, achega algo de luz ao entender que non todas as culturas seguen os mesmos patróns, concluíndo que África está dentro dunha realidade cultural diferente que os occidentais non entenden:
{{Cita|"Porque a igualdade das mulleres era un sinal de civilización e porque Occidente era supostamente a rexión máis civilizada do mundo, os occidentais crían que ningunha sociedade podería estar organizada doutro xeito. A antropoloxía foi a disciplina que trouxo a Occidente a idea de que o xénero se constrúe socialmente, que as sociedades organizan as categorías de xénero de diferentes xeitos e que, polo tanto, o xénero debe entenderse como unha construción social e non biolóxica. Esta afirmación non derrubou as afirmacións universalistas de Occidente cando os antropólogos percorreron o mundo para buscar a subordinación das mulleres. Desde este punto de vista, non había dúbida de que as "mulleres" existían como categoría, como materia, sempre xa constituída e preparada para ser estudada.
A antropoloxía do curso de xénero que fixen en Berkeley deixouno moi claro cando examinamos investigacións que pretendían tratar sobre unha tribo chamada "mulleres". Un dos textos máis influentes neste período foi Woman, Culture, and Society, un volume antropolóxico editado por Michelle Rosaldo e Louise Lamphere no que varios eruditos afirmaban que a subordinación das mulleres era universal.
Obra
Entre as súas obras máis coñecidas atópase African Women and Feminism: Reflecting on the Politics of Sisterhood, que analiza a opresión común de todas as mulleres e as súas relacións culturais e internacionais. Describe a representación simbólica e funcional das mulleres africanas e a errónea perspectiva feminista occidental na análise das mulleres africanas, así como o dominio dos homes e mulleres occidentais na produción de coñecemento neste continente.
Tamén é autora de Gender Epistemologies in Africa: Gendering Traditions, Spaces, Social Institutions and Identities. Tamén foi a editora de African Gender Studies Reader.
Escribiu o libro The Invention of Women: Making an African Sense of Western Gender Discourses, no que crea un sentido africano dos discursos de xénero occidentais argumentando que a narrativa da corporalidade de xénero que domina a interpretación occidental do mundo social é un discurso cultural e non pode ser asumido sen a crítica doutras culturas. Conclúe que o xénero non só está construído socialmente, senón que tamén é histórico, así como que o despregamento actual do xénero como categoría social universal e atemporal non se pode separar do predominio das culturas occidentais na globalización ou da ideoloxía do determinismo biolóxico. Esta obra gañou o Premio do Libro Distinguido de 1998 na Sección de Xénero e Sexo da Asociación Americana de Socioloxía e foi finalista do Premio Herskovitts da Asociación de Estudos Africanos do mesmo ano.
Two and a Half Men
Two and a Half Men é unha serie de televisión estadounidense que comezou a emitirse a través da canle CBS o 22 de setembro de 2003 e rematou o 19 de febreiro de 2015, após doce tempadas. Orixinalmente protagonizada por Charlie Sheen, Jon Cryer e Angus T. Jones, a serie trata da vida dun hedonista compositor de jingles publicitarios, Charlie Harper, o seu tenso irmán Alan, e o fillo de Alan, Jake. Despois do divorcio de Alan, este múdase co fillo á casa da praia de Charlie en Malibú (California) e complica a liberal vida de Charlie.
No 2010, CBS e Warner Bros. Television acadaron un acordo de emisión para a serie, renovándoa polo menos até a tempada de 2011–12. Pero o 24 de febreiro de 2011, CBS e Warner Bros. decidiron acabar coa produción co resto da oitava tempada despois de que Sheen entrase en rehabilitación por drogas e fixera "comentarios disparatados" sobre o creador e produtor executivo da serie, Chuck Lorre. O contrato de Sheen rematou o 7 de marzo.
Na estrea da novena tempada, "Nice to Meet You, Walden Schmidt", a personaxe de Sheen morre e aparece no seu canto Ashton Kutcher interpretando a Walden Schmidt. Alan ten un novo mellor amigo e compañeiro de vivenda, Walden, que está a lidar cos seus problemas despois dun mal divorcio. Walden, Alan e Jake establecen un vínculo, converténdose en amigos achegados e formando unha unidade familiar. Jake, que se une ó exército ó final da novena tempada, viaxa ao Xapón ó final da tempada dez.
Músculo extensor do dedo maimiño
miniatura|200px|Músculos do compartimento posterior do antebrazo
O músculo extensor do dedo maimiño é un músculo do membro superior humano situado no compartimento posterior do antebrazo. Trátase dun músculo accesorio, xa que o dedo maimiño é movido principalmente polo músculo extensor dos dedos.
Orixe e insercións
A súa orixe áchase no epicóndilo lateral do úmero. Durante o seu traxecto polo antebrazo, vai por dentro do músculo extensor dos dedos. Insírese na parte dorsal do dedo maimiño.
Innervación
É innervado polo nervio interóseo posterior, póla do nervio radial.
Gran Premio de Austria de 1964
O Gran Premio de Austria de 1964 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto Aeródromo de Zeltweg o 23 de agosto de 1964. Foi a sétima carreira da tempada de Fórmula Un de.
69ª edición dos Óscar
A 69.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 24 de marzo de 1997 no Shrine Auditorium dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.
Premios
miniatura|150px|[[Geoffrey Rush, mellor actor]] miniatura|150px|[[Frances McDormand, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Cuba Gooding Jr., mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Juliette Binoche, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Irmáns Coen|Joel e Ethan Coen, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Billy Bob Thornton, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[Andrew Lloyd Webber, mellor canción]] miniatura|150px|[[David Frankel, mellor curtametraxe de acción en vivo]] miniatura|150px|[[Rick Baker, mellor maquillaxe]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Ponto
Ponto pódese referir:
Raiffeisen Flyers Wels
O Raiffeisen Flyers Wels é un equipo de baloncesto profesional austríaco con sede na cidade de Wels. Fundado no ano 2000, actualmente compite na Österreichische Basketball Bundesliga (ÖBL), a máxima categoría do baloncesto austríaco. Disputa os seus partidos como local no Raiffeisen Arena.
Sōka
Sōka (草加市, そうかし, Sōka-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situada ao centro da rexión de Kantō e ao sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 27,42 km² de superficie e unha poboación de 239.846 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 8.750 h/km².
O concello de Sōka limita cos concellos de Kawaguchi, de Koshigaya, de Yoshikawa, de Yashio (son da prefectura de Saitama); e de Adachi (da prefectura de Toquio).
Xelidiais
A das Xelidiais (Gelidiales) é unha é unha orde de rodófitas da clase das florideofíceas e subclase das rodimeniofícidas.
Descrición
A orde foi descrita en 1923 polo botánico sueco, especializado en ficoloxía, Johann Harald Kylin, no seu traballo "Studien über die Entwicklungsgeschichte der Florideen", publicado en Kongliga Svenska Vetenskaps-Akademiens Handlingar, Ny Följd 63 (11): 1–139.
Etimoloxía
O nome científico Gelidiales está formado sobre a raíz Gelidi- do seu xénero tipo, Gelidium, coa adición do sufixo do latín científico -ales, propio dos nomes das ordes de vexetais.
Familias
Segundo o WoRMS, a orde comprende as seguintes catro familias:
Porén, o ITIS só recoñece tres:
Ponto
Lugares
O Ponto é unha rexión histórica de Anatolia á que nos podemos referir baixo algúns destes epígrafes:
Lingua bamum
O bamum (ou Shü Pamom "lingua dos Bamum", ou Shümom "lingua Mum"), é unha lingua benue-congo falada no Camerún e Nixeria por arredor de 420 000 falantes do pobo bamum. A lingua é coñecida pola súa propia escrita, o silabario bamum, que foi desenvolvido polo rei Njoya arredor do ano 1895. O músico camerunés Claude Ndam é un falante nativo desta lingua e utilízaa na súa música.
Yazilikaya
miniatura|dereita|300px|Relevo cos doce deuses do inframundo. Yazilikaya foi un lugar da actual provincia turca de Çorum, próximo a Hattusa. O seu nome actual significa en turco pedra esculpida.
Historia
Alí o rei hitita Tudhaliyas IV fixo esculpir unha serie de deidades na rocha. A súa estrutura é hurrita: a cámara principal separa os deuses nunha beira e as deusas á outra, xa que os hititas apareaban aos deuses: un deus, unha deusa, e os nomes das deidades son hurritas. Na cámara o rei queimaba restos, que eran almacenados nun nicho na parede oeste.
Parece que o complexo era destinado a complexo mortuorio de Tudhaliyas IV, pero iso non é seguro. Chegábase alí por un camiño desde Hattusa.
ABA
ABA pode referirse a:
.
El Kardeciano
El Kardeciano foi un periódico editado en Ferrol entre 1934 e 1936.
Historia e características
Apareceu en agosto de 1934 como órgano informativo do grupo espiritista “Amor y Caridad”. Estaba dirixido por Rodrigo Sanz. Na presentación indicaban que o periódico tería periodicidade mensual, aínda que a súa intención era convertelo en quincenal ou semanal. No primeiro número dirixen un saúdo á prensa espiritista. Cesou a súa publicación en 1936.
Marco Apicella
Marco Apicella, nado en Boloña o 7 de outubro de 1965, é un expiloto de carreiras de Italia. Participou en gran parte da súa carreira deportiva na Fórmula 3000 Internacional e no Xapón. Tamén participou no Gran Premio de Italia de 1993 de Fórmula 1 para o equipo Jordan Grand Prix, na que sería a súa única carreira nesa categoría.
Fórmula 3000 internacional (1987-1991)
A primeira tempada de Apicella na Fórmula 3000 Internacional, 1987, non foi competitiva no coche EuroVenturini Dallara, só anotou un punto grazas a un quinto posto no circuíto de  Spa-Francorchamps. Durante o mesmo ano, probou o coche Minardi de Fórmula Un no Autódromo do Estoril. Apicella mudouse ao equipo FIRST para a  tempada 1988 e era o favorito ao título da tempada. O equipo tivo un desempeño insuficiente, pero na tempada de 1989, de novo con FIRST, Apicella conseguiu varios podios no seu camiño cara a quedar cuarto no Campionato de Pilotos. Apicella parecía un aspirante ao campionato para a tempada 1990 e continuou co primeiro equipo, pero as súas actuacións empeoraron a medida que avanzaba a tempada, rematando cunha descualificación na rolda de Brands Hatch. A pesar dunha mala tempada en 1990, Apicella tivo a oportunidade de probar cos equipos Módena e Minardi. A finais de ano, foi ao Xapón e fixo algunhas probas para Bridgestone nun  Reynard -  Mugen Formula un prototipo de coche. Apicella escolleu cambiar de equipo pora a tempada 1991, pasando a  Paul Stewart Racing, formando equipo co propio Stewart. Ao final da tempada clasificou quinto na xeral.
Fórmula 3000 xaponesa (1992-1993)
Sen ofertas para pilotoar na Fórmula 3000 Internacional para a tempada de 1992, Apicella foi ao Xapón para pilotar na serie  Fórmula 3000 xaponesa, establecendo unha relación co equipo  Dome. Apicella, pilotando o Dome F103 gañou a quinta rolda do campionato ese ano. Continuou mellorando, quedando cuarto na tempada 1993, gañando no circuíto de carreiras  Sugo.
Fórmula 1
As boas actuacións de Apicella no Xapón durante 1992 e principios de 1993 déronlle unha oportunidade no equipo Jordan de  Fórmula Un para a súa  carreira na casa na tempada de, co xefe do equipo Eddie Jordan querendo probar os futuros pilotos de Fórmula 3000. Clasificouse na 23ª posición, pero retirouse na primeira curva da primeira volta da carreira tras unha colisión de varios vehículos. Foi substituído por Emanuele Naspetti para a seguinte rolda en Portugal. Como resultado disto, considérase erroneamente que fixo a carreira de Fórmula 1 máis curta de todos os pilotos, récord que obstenta Ernst Loof.
Fórmula 3000 xaponesa / Formula Nippon (1994–1996)
Durante 1994, Apicella continuou con Dome na Fórmula 3000 xaponesa, gañando nos circuítos de  Mine,  Suzuka e  Fuji no seu camiño cara á vitoria o título. Continuou na F3000 xaponesa durante a tempada de 1995 e a tempada de  1996 (a serie pasou a denominarse Fórmula Nippon neste último ano), esta vez co equipo 5Zigen, pero a súa actividade era limitada, xa que decidiu facer outras actividades no deporte motor, como as 24 Horas de Le Mans. A última tempada de Apicella na Fórmula Nippon foi en 1997, pilotando para o equipo internacional de Stellar. O seu mellor resultado para o equipo foi un cuarto lugar no circuíto de Mine.
Outras categorías
Apicella volveu a Italia para 1999, competindo na Fórmula 3000 italiana. Marcou dúas vitorias na tempada camiño ao terceiro posto do campionato. Tamén intentou clasificarse para a carreira de Fórmula 3000 de Spa-Francorchamps en 1999 para Monaco Motorsport, pero non puido facelo debido ás condicións meteorolóxicas adversas. Desde entón regresou ao Xapón, para competir en coches en Super GT. Tamén competiu en varias carreiras das 24 horas de Le Mans. Estaba programado para competir no evento de 2007 co equipo JLOC Isao Noritake, pero o primeiro día de adestramento estivo involucrado nun accidente na recta de Mulsanne, que danou gravemente o seu Lamborghini Murcielago. Apicella volveu competir na edición de 2009 co equipo JLOC. Despois disto, non volveu competir no automobilismo.
Complete International Formula 3000 results
(clave) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Resultados completos na Fórmula 3000 xaponesa/Formula Nippon
(clave) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.) † Did not finish, but was classified as he had completed more than 90% of the race distance.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Mazorgán, Céltigos, Ortigueira
Mazorgán é un lugar da parroquia de Céltigos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal.
MPlayer
MPlayer é un reprodutor de medios libre e de código aberto que destaca pola súa capacidade para reproducir unha enorme variedade de formatos de vídeo. A súa versión máis recente é a <tt>1.0rc2</tt>. Está dispoñible para os sistemas operativos máis importantes, entre os cales están GNU/Linux e outros sistemas baseados en Unix, FreeBSD, Mac OS X e Windows. Tamén conta con versión para OS/2, Syllable, AmigaOS e MorphOS, e pódese utilizarse a versión de Windows en DOS con HX DOS Extender, aínda que con algúns erros pouco importantes. Existe tamén un porte a DOS con DJGPP. Apareceu tamén unha versión para a canle Homebrew da Wii.
Un programa asociado, o MEncoder, pode converter un ficheiro ou fluxo entrante a diversos formatos de saída, aplicando de paso algunhas transformacións opcionais.
Desenvolvemento
O desenvolvemento do MPlayer comezou no ano 2000. Ao autor orixinal, Árpád Gereöffy, non se lle tardaron en unir moitos outros programadores. O que motivou a Gereöffy a iniciar o proxecto foi que non daba atopado ningún reprodutor para Linux que o convencese. A primeira versión chamouse mpg12play v0.1, e foi programada en media hora utilizando libmpeg3. Tras mpg12play v0.95pre5, o código mesturouse cun reprodutor de AVI baseado no cargador do avifile dos DLL de Win32, acadándose así a versión <tt>0.3</tt> do MPlayer en novembro do ano 2000.
Nos seus comezos, a meirande parte dos programadores eran húngaros, pero agora os seus desenvolvedores colaboran desde calquera parte do planeta. Alex Beregszászi leva mantendo o MPlayer dende o ano 2003, no que Árpád Gereöffy deixou o desenvolvemento do Mplayer para comezar traballar na segunda xeración do reprodutor. O proxecto MPlayer G2 está detido nestes momentos, de xeito temporal pero por tempo indefinido.
Nos seus comezos, o eslogan do MPlayer fora O reprodutor de filmes para Linux, pero viuse reducido a O reprodutor de filmes cando o programa se levou a outras plataformas.
Características
O MPlayer ten soporte para unha morea de formatos de medios. Pode ademais gardar o contido de fluxos en ficheiros. Tamén soporta moitos controladores de saída (OpenGL, X11...). Conta tamén cunha OSD para información acerca do estado, soporte para 12 formatos de subtítulos, e tamén para subtítulos de DVD.
O MPlayer é unha aplicación por liña de comandos, aínda que trae unha interface gráfica, sen compilar por defecto. Esta interface chámase GMPlayer, e está feita en GTK+. A parte de GMplayer, existen ducias de interfaces alternativas para MPlayer, como poden ser SMPlayer ou KMPlayer (ambas as dúas escritas en Qt). As interfaces non teñen por que estar dispoñibles para múltiples sistemas operativos coma o está propio programa.
Existe tamén un engadido de MPlayer para os navegadores web baseados no software da Mozilla Foundation que permite a reprodución de vídeos dentro do propio navegador.
Formatos soportados
MPlayer soporta ademais unha gran variedade de distintos controladores de saída para a reprodución de vídeo, entre eles X11, OpenGL, DirectX, Quartz Compositor, VESA, Framebuffer, SDL e outros menos comúns coma ASCII art e Blinkenlights. Tamén se pode utilizar para a reprodución de televisión desde unha tarxeta sintonizadora utilizando o dispositivo <tt>tv://canle</tt>, ou reproducir e gravar canles de radio a través de <tt>radio://canle|frecuencia</tt>.
Documentación
No que respecta á documentación, o programa inclúe explicacións extensas con todo detalle relativas ao uso e aos problemas máis habituais. Así mesmo, axuda para configurar o programa do modo máis axeitado para sacarlle o mellor rendemento posible. As preguntas máis frecuentes están agrupadas nun FAQ. Esta documentación está traducida a moitas linguas, mais o galego non está entre elas.
Cuestións legais
O programa soporta de xeito nativo a maioría dos formatos de son e vídeo a través da biblioteca <tt>libavcodec</tt> do proxecto FFmpeg. Para os formatos dos que non hai decodificador de código aberto no MPlayer, a aplicación fai uso de códecs binarios. Pode utilizar directamente os DLLs de Windows coa axuda dur cargador de DLLs derivado de <tt>avifile</tt>, o cargador do cal deriva en si mesmo do proxecto Wine.
A combinación de software de desencriptación CSS e os formatos incluídos protexidos por patentes de software sitúa a un MPlayer completamente funcional no límite legal que comparte coa maioría dos reprodutores de medios de código aberto. Anteriormente Mplayer adoitaba incluír OpenDivX, unha biblioteca de decodificación incompatible coa licenza GPL. Por iso mesmo borrouse, de xeito que MPlayer pasou a ser completamente software libre. Aínda así o uso de códecs con patentes en software libre aínda é un problema en potencia pendente que afecta a FFmpeg, Mplayer e software semellante ao utilizarse en estados onde se aplican leis respecto das patentes de software.
En xaneiro de 2004 o sitio web do MPlayer actualizouse cunha acusación segundo a cal a fabricante de reprodutores de DVD dinamarquesa, KISS Technology, estaba a vender reprodutores de DVD con firmware que incluía partes do código do MPlayer baixo licenza GPL. Isto significaría que KISS estaría a violar a licenza GPL, xa que non lanzou o seu firmware baixo licenza GPL. A resposta por parte do director xeral de KISS, Peter Wilmar Christensen, foi que o equipo de MPlayer estaba mentindo e como explicación das similitudes dixo que o equipo da aplicación libre usara código "roubado" do firmware de KISS.
Licenza
MPlayer está dispoñible baixo a licenza GNU GPL, segunda versión. Non o protexe ningún outro termo.
Antonio Cal Vázquez
Antonio Cal Vázquez, coñecido como Purriños, nado en Betanzos en 1940 e finado en Córdoba o 7 de xuño de 1993, foi un saxofonista galego, un dos pioneiros do jazz en Galiza.
Traxectoria
Fillo de Antonio Cal Purriños. Iniciouse como batería na orquestra Copacabana do seu pai e con 19 anos tocou en orquestras da Coruña e Ferrol. Marchou ao Brasil, onde estivo catro anos e despois foi a Inglaterra onde dirixiu a orquestra Churchill’s de Londres até que de volta nos setenta se incorporou ao florecente rock progresivo. Retornou a Madrid e a finais da década montou o club de jazz Hardy’s Jazz en Torremolinos e fundou o grupo Ónice. Ó regresar a Galiza a comezos dos 80, contribuíu a fundar Clunia Jazz (aínda que só chegou a gravar con eles o primeiro disco) e a montar a Escola de Música de Betanzos, cuxa Big Band dirixiu. Finou en Córdoba o 7 de xuño de 1993.
Vida persoal
Casou con Nati Cuéllar e foi pai de Marta, Ruth e Toni Cal Cuéllar.
Humanose
Humanose é o segundo álbum de estudio de Dios ke te crew. Trátase dun disco conceptual no que se trata a autocrítica cara a nosa propia existencia como especie humana, que se cre o centro do universo e se converte nunha enfermidade para a Terra.
O traballo de produción, gravación e mesturas levouno a cabo Mou, Mc da banda. O disco tamén conta con colaboracións doutros artistas entre as que destaca a da banda de metal Machina.
Músculo ancóneo
miniatura O músculo ancóneo é un músculo do membro superior humano pertencente ao compartimento posterior do antebrazo. É o músculo máis medial dos extensores superficiais. Ten forma triangular.
Orixe e insercións
A súa orixe áchase no epicóndilo lateral do úmero e se insire na apófise olecraniana no cúbito e na superficie posterior do mesmo óso.
Función
Abduce o cúbito durante a pronación, co obxectivo de manter a man no mesmo punto cando se xira. Tamén se pode considerar coma un extensor acesorio do cóbado.
Innervación
Está innervado polo nervio radial.
Antonio López Díaz
Antonio López Díaz, nado en Cabarcos (Barreiros) en 1964 é un xurista galego, especialista en dereito financeiro e reitor da Universidade de Santiago de Compostela dende 2018.
Traxectoria
Formou parte do equipo reitoral de Darío Villanueva entre 1998 e 2002, ocupándose das áreas de infraestruturas e de coordinación do campus de Santiago. En 2002 abandonou a dirección da USC e tres anos máis tarde, en 2005, foi elixido decano da Facultade de Dereito, cargo en que permaneceu durante tres anos. En 2007 foi elixido conselleiro de Contas polo Parlamento de Galicia e pasou a presidir a institución como conselleiro maior ata 2010, ano en que foi substituído por Luciano Fariña Busto.
En 2013 abandonou o Consello de Contas e reincorporouse á carreira universitaria. Meses despois presentou a súa candidatura a reitor da USC, pero foi derrotado en abril de 2014 polo matemático Juan Viaño por unha estreita marxe. Con todo, volvería postularse para o posto de reitor, obxectivo que logrou ao derrotar a Viaño nas elección universitarias de maio de 2018.
Thema de Colonea
miniatura|Themata da Península de Anatolia. O thema de Colonea ou Coloneia (grego: θέμα Κολωνείας, théma Kolonéias) foi unha provincia civil-militar (thema) do Imperio bizantino localizada no norte de Capadocia e o sur do Ponto, na actual Turquía.
Vetusta Morla
Vetusta Morla é unha banda de indie orixinaria de Tres Cantos, Madrid (España), que canta en castelán. Tras nove anos de andaina musical, en febreiro de 2008 publicaron o seu primeiro longo, Un día no mundo, que recibiu unha grande acollida tanto por parte do público como pola crítica especializada.
Historia
Vetusta Morla naceu a finais dos anos 90, concretamente no verán de 1998. Todo comezou no ximnasio do instituto José Luís Sampedro, da localidade madrileña de Tres Cantos.
Thema de Colonea
Historia
A súa localización remota preservouna das incursións árabes, excepto unha por parte de Sayf al-Dawla en 939/940. En 1057, o rexemento local, baixo Katakalon Kekaumenos, apoiou a revolta de Isaac I Comneno. En 1069, o thema foi ocupado polo mercenario normando sublevado Robert Crispin. A rexión caeu ante os turcos selxúcidas pronto despois da batalla de Manzikert en 1071.
Vetusta Morla
Historia
Os primeiros compoñentes de Vetusta Morla foron Pucho (voz), David García "O Indio" (batería), Jorge González (percusión), Alejandro Notario (baixo) e Guillermo Galván (guitarra). Máis tarde, a finais de 1998, Juan Manuel Latorre incorpórase ao grupo como guitarra e teclado, completando o sexteto. O grupo toma o seu nome da vella tartaruga da novela de Michael Ende A historia interminable, Morla, que optou por crerse o xusto para non converterse en nada.
Thema de Colonea
Localización
No De Thematibus, o emperador Constantino VII (r. 913–959) describe o thema como unha pequena circunscrición que abarcaba á parte de Colonea, Neocaesarea no leste, Arabraca, Monte Phalakros (probabelmente o actual Karaçam Dáğı), Nicopolis e Tephrike. Tamén comprendía dezaseis fortalezas que non se nomeaban. Finalmente rexístrase que o seu pai, León VI o Sabio (r. 886–912), separou a turma de Kamacha de Colonea para formar (xunto con Keltzene) o novo thema de Mesopotamia.
Vetusta Morla
Historia
A gravación da súa primeira maqueta, 13 horas con Lucy, tivo lugar en xaneiro de 2000. Tras gañar en marzo do mesmo ano, o segundo premio do Concurso Musical de Hortaleza, e o primeiro premio do Concurso Estatal de Pop-Rock de Rivas Vaciamadrid, uns meses máis tarde, xorde a oportunidade de gravar unha segunda demo, que tomaría o nome da banda, en xaneiro de 2001
Tras chegar á final do Concurso de Rock de Moratalaz en 2001, o grupo coñeceu ao produtor David Hyam. Con el comezaron a perfilar un novo traballo, A cuadratura do círculo.
Ao finalizar a gravación do terceira demo, Alejandro Notario abandona o grupo. Ao pouco tempo Álvaro B. Baglietto pasa a ser o novo baixista.
miniatura|250px|Pucho, cantante de Vetusta Morla.
En 2004 actuaron en Los conciertos de Radio 3 de RTVE. Tamén participaron no Festival Internacional Anti-Crise (Beirut), ao que foron convidados como representación española. Tratábase dun evento que reunía a varios artistas de distintas nacionalidades. Alí tiveron a ocasión non só de tocaren con todos os invitados, senón tamén de conviviren durante uns días, todos xuntos nunha casa otomá convertida en residencia de artistas e centro cultural chamada Zico House.
En xaneiro de 2005, publicaron Mira, un EP autoeditado de 7 temas.
Durante todo este tempo, Vetusta Morla non deixou de tocar por salas de toda España, prestando especial atención ao circuíto madrileño (O Sol, Café A Palma, Galileo Galilei, Caracol, Macumba, Clamores, Heineken, A Boca do Lobo, Ritmo & Compás, Chesterfield Café, Joy Eslava...)
En febreiro de 2008, editaron o seu primeiro longo, Un día en el mundo, que foi cualificado como "o mellor primeiro disco dun grupo na historia do rock español" pola prensa especializada.
O 18 de febreiro dese mesmo ano, volven actuar n'Os concertos de Radio 3, esta vez presentando o seu primeiro LP.
No ano 2009 participaron na XVIII edición do Festival do Norte.
Membros
miniatura|250px|Pucho, Álvaro Baglietto e Juan Manuel Latorre durante un concerto.
Os compoñentes de Vetusta Morla colaboran, ademais, en diferentes proxectos musicais.
Jorge é membro dunha banda de fusión chamada CaLoCanDo. E Juanma, dunha de funk/hip-hop chamada Funkin Donuts.
Mira
Mira pode considerarse a primeira gravación "profesional" de Vetusta Morla. Producido polo grupo e Angel Luján, inclúe seis temas, máis un bonus track, entre os que se atopan gravacións do primeiro directo que a banda ofreceu n'Os concertos de Radio 3.
A imaxe da portada sorprendeu á banda na súa escala a Beirut, no Godot Art Gallery de Praga. O artwork de Mira correu a cargo do propio Pucho.
Un día no mundo
miniatura|esquerda|Guillermo Galván, guitarrista. O primeiro longo de Vetusta Morla comezou a desenvolverse en Alameda de Cervera (Cidade Real), no taller de "Creacción" do artista Alfredo Martínez. Nunha das salas dunha antiga adega graváronse as baterías, os baixos, e parte das percusións. O resto da gravación terminouse nos estudios Sonobox de Madrid, xunto aos seus socios e produtores Javibu Carretero e Manuel Colmenero. Tras non recibiren o apoio que buscaban por parte das discográficas, Vetusta Morla crea o selo Pequeno salto mortal, co que, por fin, publican o seu primeiro disco en febreiro de 2008. No álbum inclúense temas de distintas épocas da banda, algúns dos cales foron revisados e mesmo cambiaron de nome. Un día no mundo é tamén o título do tema que foi elixido como carta de presentación do disco. O videoclip do mesmo foi realizado por Álvaro León (keloide), e conseguiu ser nomeado no Festival de Cinema de Málaga e o Festival de Curtos de Medina del Campo (2008). A fotografía da portada do álbum, realizada por David Martín Page, mostra un neno que salta entre dous bancos nun peirao xunto ao mar. Está realizada na praia da Nova Icària de Barcelona (España). Os membros da banda explican a relación entre esta imaxe e a propia banda nunha entrevista: A edición especial, que tivo unha tirada de 2.080 copias, componse do CD, o DVD "A canción número 13" realizado por Guillermo Galván (guitarrista da banda), que mostra o proceso de gravación do disco, as letras en transparencias individuais, e unha peza dun quebracabezas. En total, hai 13 quebracabezas (tantos como cancións), e cada un consta de 160 pezas, que compoñen a imaxe da portada do disco. Segundo palabras do grupo, Cada unha das copias foi empaquetada de maneira artesanal polos propios membros do grupo. O deseño foi realizado, unha vez máis, por Pucho. Nos seus dúas primeiras semanas á venda, o disco entrou na lista oficial de vendas elaborada por Promusicae, chegando case a esgotar os 2.000 exemplares. A presentación oficial do disco tivo o seu momento álxido o 19 de abril de 2008 na Sala Joy Eslava. Co cartel de Entradas Esgotadas colgado semanas antes do show, e un público totalmente entregado, a banda ofreceu, ante 1.500 persoas, o que, posiblemente, sexa o seu mellor concerto até a data. A escenografía correu a cargo, unha vez máis, de Álvaro León e o equipo de keloide, que conseguiron recrear dunha maneira moi especial a atmosfera do videoclip de Un día en el mundo.
* Segundo disco
O segundo disco do grupo chámase "Mapas" e dentro deste traballo atópanse as cancións de:
- Los días raros
- Lo que te hace grande
- En el río
- Baldosas amarillas
- Boca en la tierra
- El hombre del saco
- Maldita dulzura
- Cenas lejanas
- Mapas
- Escudo humano
- Mi suerte
Mapas, é o título do novo álbum de vetusta morla. Trátase do segundo LP da banda traño seu debut, Un Día en el Mundo. Mapas foi composto e gravado despois dunha intensa xira que se desenvolveu tanto en territorio nacional como en México e Arxentina e, trala cal, vetusta morla decidiu pecharse silenciosamente na busca de novos mecanismos creativos.
Continúan publicando no seu propio selo, Pequeño Salto Mortal, persistindo nun modelo que constituíu unha inspiradora anomalía no sistema. Tralo lanzamento de Mapas, vetusta morla, embárcase de novo nunha xira, iniciando outra vez ese proceso no que as cancións deixan de ser propiedade exclusiva dos seus creadores e empezan a ensancharse, a buscar significados adxacentes, a afastarse en emocións alleas.
Ligazóns externas
¡
Diana Trujillo
Lady Diana Trujillo, nada en Cali o 4 de xaneiro de 1981, é unha enxeñeira aeroespacial colombiana, líder da misión Curiosity da NASA. Actualmente lidera o equipo de enxeñeiros no Laboratorio de Propulsión a Chorro que está a cargo do brazo robótico do rover Perseverance. O 18 de febreiro de 2021, Trujillo foi a presentadora da primeira transmisión da NASA en español dunha aterraxe planetaria, para o rover Perseverance en Marte.
Traxectoria
Asistiu ao Colexio Internacional Cañaverales Colexio Bilingüe. Emigrou aos Estados Unidos á idade de dezasete anos. Comezou clases de inglés no Miami Dade College e traballou como ama de chaves para pagar os seus estudos. Finalmente marchou á Universidade de Florida para continuar os seus estudos de enxeñaría. Foi a primeira muller hispana inmigrante no programa Academia da NASA e unha das dúas únicas persoas da súa cohorte empregada pola NASA. Mentres estaba na Academia da NASA, Trujillo visitou a Universidade de Maryland, onde axudou ao profesor Brian Roberts a investigar como operarían os robots no espazo. Graduouse cunha licenciatura en enxeñaría aeroespacial da Universidade de Maryland en 2007. A súa historia foi convertida nun libro de ciencia para nenos por Kari Cornell e Fatima Khan. Foi membro de Sigma Gamma Tau.
Trujillo uniuse á NASA en 2008, traballando no Goddard Space Flight Center no programa Constellation e o Jet Propulsion Laboratory en misións espaciais humanas e robóticas. Desempeñou moitos roles e foi a responsable de garantir que a mostraxe de Curiosity cumprise cos seus obxectivos científicos sen po á vez que mantiña a seguridade operativa. A ferramenta de eliminación de po tomoulle seis meses para desenvolverse, e cepilla o po da superficie de Marte para permitir que os científicos investiguen a superficie a continuación.
En 2009 foi nomeada enxeñeira de sistemas de telecomunicacións para Curiosity Rover. Trujillo foi responsable das comunicacións entre a nave espacial e os científicos na Terra. Tamén foi enxeñeiro de sistemas de terra de voo e líder de superficie de proba do sistema de vehículo de Marte. Ela estaba no Jet Propulsion Laboratory cando o rover aterrou en Marte. En 2014, Trujillo foi promovida a Xefe de Misión. Ese ano, foi incluída nos 20 latinos máis influentes na industria da tecnoloxía.
Participou en varias iniciativas para inspirar a mozas de América Latina a seguir unha carreira en ciencias e enxeñaría. Participou na discusión sobre Hidden Figures na Universidade do Sur de California xunto con Octavia Spencer e Pharrell Williams. É mentora da Fraternidad Brooke Owens, que creou co seu esposo Will Pomerantz de Virgin Galactic. Foi galardoada co Premio Bruce Murray do Laboratorio de Propulsión a chorro por Excelencia en Educación e Participación Pública. Apareceu na celebración de CBS '2018 do Mes da Historia da Muller.
Cesáreo Durán Álvarez
Cesáreo Durán Álvarez foi un empresario, agrarista e político galego.
Traxectoria
Contratista de obras. Agrarista, foi elixido alcalde de Moraña o 1 de abril de 1920. Colaborou tamén no periódico El Bólido. En 1924 foi elixido secretario da Sociedad de Oficos Varios de Moraña. Espiritista, acudiu coa delegación galega ao V Congreso Espiritista Internacional de Barcelona en 1934.
Sagas de bispos
As sagas de bispos (Byskupasögur) son un tipo de saga que describen a vida dos primeiros bispos islandeses e da igrexa local desde a conversión de Islandia ao cristianismo e a fundación do primeiro bispado no ano 1065 ata o século XIV. O primeiro santo islandés foi o bispo de Skálholt Þorlákr Zórhallson canonizado en 1199. As sagas ademais do sentido haxiográfico contan tamén con elementos pagáns.
No Distance Left to Run
"No Distance Left to Run" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como terceiro sinxelo do seu álbum 13 o 15 de novembro de 1999. O tema acadou o número 14 na lista británica de sinxelos.
Ibis ermitán
miniatura|Geronticus eremita
O Ibis ermitán ou Ibis pelado (Geronticus eremita) é unha ave do xénero Geronticus.
Características
A lonxitude dun exemplar adulto oscila entre os 70 e 80 centímetros, cunha envergadura que vai dos 120 ós 135 centímetros. Cría colonialmente en zonas semidesérticas, no que abunden as zonas rochosas e habitualmente con algún curso de auga. O niño sitúase en ocos ou covas nalgún acantilado ou sistema rochoso de difícil acceso. Aliméntase de insectos e pequenos vertebrados.
Distribución
Trátase dunha das aves máis escasas do planeta. Antigamente tratábase dunha ave estendida por todo o mar Mediterráneo. Era moi coñecida no antigo Exipto, onde tiña un importante valor simbólico. E tense atopado restos desta en varios xacementos paleontolóxicos no leste da península ibérica. A súa área de distribución chegou ata os Alpes, de onde desapareceu no século XVIII. Debido a caza e presión humana sobre o seu territorio, a súa poboación foi minguando ata ser engadida na Lista Vermella da UICN coma "en perigo crítico". Actualmente só existen colonias completamente salvaxes desta ave no Marrocos, no Parque Nacional de Souss-Massa e preto da localidade de Tamri. Adicionalmente existen pequenas colonias de animais reintroducidos no sueste de Turquía (os individuos salvaxes déronse por extintos no 1989) e na localidade de Palmira, en Siria. Os exemplares sirios adoitan emigrar e invernar no sur de Arabia e Leste de África. En España, existen uns exemplares en Cádiz, nacidos nun zoo e posteriormente reintroducidos no medio natural, no marco do Proxecto Eremita da Junta de Andalucía. O obxectivo deste proxecto é formar unha colonia viable e estable desta ave.
Río Orontes
miniatura|dereita|260px|O río Orontes e as [[Nora (máquina hidráulica)|noras de Hamah.]] O Orontes é o principal río de Siria, excluído o río Éufrates.
Historia e características
Estrabón di que o seu nome orixinal foi Tifón (Typhon). O río pasaba por Antioquía e Seleucia (coñecida ás veces por Seleucia do Orontes).
O río nace nas montañas do Líbano, onde modernamente é chamado Al-Asi (Nahr al-Asi, ou "o río rebelde"), preto da vila de Labweh, un chisco ao norte de Baalbek, na parte oriental do val da Bekaa. Corre paralelo á costa para o norte en territorio sirio e pasa por Homs e Hamah e máis ao norte xira ao oeste e entra en territorio de Turquía, pasando por Hatay, ata chegar ao mar, desaugando en Suweidah (actualmente Samandagi).
Os principais afluentes ao norte son o Afrin (Afreen, antigo Oenobaras) e o Kara Su. O seu curso é duns 240 km.
Non é navegábel e a súa importancia deriva do feito de correr de sur a norte formando un val que antigamente permitía as comunicacións fluídas entre o norte e o sur de Siria.
Foi escenario da batalla de Qadesh (sobre 1290 / 1275 a C.) e a batalla de Qarqar (entre asirios e os reis confederados dirixidos por Damasco o 853 a.C.).
O río marcou a fronteira norte e leste de Amurru baixo dominio exipcio (séculos XV a.C. e XIV a.C.). Os cruzados tíñano como fronteira entre o principado de Antioquía e o emirato de Alepo.
Siro
Siro López Lorenzo, máis coñecido como Siro, nado en Ferrol o 19 de xaneiro de 1943, é un recoñecido humorista gráfico, caricaturista e ensaísta galego.