cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mariano Veloy García
Mariano Veloy García, nado na Coruña o 17 de maio de 1923 e finado en Barcelona o 3 de febreiro de 1988, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no equipo da Fábrica de Armas, fundado por Rodrigo García Vizoso na Coruña. Cando militaba no equipo herculino, un patrón de pesca propúxolle facer unha proba no Espanyol, trala que asinou un contrato de cinco tempadas co club catalán, aínda que a súa estancia cos periquitos acrecentaríase ata un total de once tempadas. Con eles participaría en partidos históricos para o club, coma a goleada acadada en Sarrià por 6-0 fronte ó Fútbol Club Barcelona. Despois do seu paso polo Espanyol, xogou unha tempada no Real Avilés. Trala súa retirada, estabeleceuse en Barcelona, onde viviu ata a súa morte.
-549
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes da igrexa de San Nicolao de Portomarín
Igrexa de San Nicolao de Portomarín, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
A Rexidoira, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
A Rexidoira é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (4 homes).
Noureddine Naybet
Noureddine Naybet M. (en árabe, نور الدين نبيت), nado en Casablanca o 10 de febreiro de 1970, é un exfutbolista marroquí. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección marroquí.
Traxectoria
Comezou a súa carreira nas categorías inferiores do Widad Casablanca, onde pese á súa mocidade causou sensación. Con este club gañou en tres ocasións o campionato de Liga de Marrocos e en 1992 a Liga de Campións africana. Ese mesmo ano participou coa súa selección nos Xogos Olímpicos de Barcelona.
As súas boas actuacións permitiron o seu paso ao fútbol europeo, sendo contratado para a tempada 1993–94 polo FC Nantes, onde realiza unha campaña impresionante e é elixido como un dos xogadores máis importantes do campionato francés. Ao ano seguinte é traspasado ao Sporting de Lisboa no que xogará dúas tempadas. Os seus bos resultados co equipo portugués fan que o fútbol español poña os seus ollos nel. Así, de cara á tempada 1996–97, o Deportivo da Coruña faise cos seus servizos por unha cantidade xamais pagada por un futbolista marroquí. Co Deportivo Naybet alcanzou os seus maiores éxitos, gañando a Liga de España 1999–00, a Copa do Rei 2001–02 e as Supercopas de España de 2000 e 2002.
De cara á tempada 2004–05, Naybet abandonou o Deportivo para xogar no Tottenham Hotspur inglés, onde se retirou en 2006.
Selección nacional
Naybet foi internacional con Marrocos en 115 ocasións entre 1990 e 2006, nas que anotou 4 goles. Participou en 6 Copas de África e nas Copas do Mundo de 1994 e 1998. Xogou o seu primeiro partido internacional o 9 de agosto de 1990 contra Tunisia e marcou o seu primeiro gol internacional o 31 de maio de 1997 nun partido contra Etiopía.
Rexión do Exeo
miniatura|Rexión do Exeo A rexión do Exeo (en turco, Ege Bölgesi) é unha das sete rexións nas que se divide Turquía. Atópase na parte occidental desta, rodeada polo mar Exeo (Ege Denizi) polo oeste, a rexión do Mármara polo norte, a rexión do Mediterráneo polo sur e sueste e pola rexión da Anatolia Central polo leste.
Provincias
miniatura|250px|Provincias da rexión do Exeo. miniatura|250px|Montañas da rexión do Exeo.
Enzo Bearzot
Enzo Bearzot, nado o 26 de setembro de 1927 en Aiello do Friuli, Udine e finado o 21 de decembro de 2010, foi un futbolista e director técnico de equipos de fútbol italiano.
Traxectoria
Foi un destacado centrocampista de diferentes equipos do seu país, e logo do seu retiro tivo unha ampla carreira como adestrador, desembocando no seu maior logro futbolístico cando en 1982 foi o artífice do terceiro campionato mundial de fútbol da Selección Italiana. Aínda que, non gañou títulos de clubs como xogador ou adestrador, o só feito de obter o título do mundo fixo que ingresase de cheo no salón da fama da FIFA, como un dos adestradores campións do mundo.
José Fandiño Arrojo
José Fandiño Arrojo, nado cara a 1871 e finado na Coruña o 14 de outubro de 1939, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Fandiño Vallo. Foi concelleiro na Coruña (1918-1920). Na Segunda República foi nomeado alcalde accidental da Coruña logo da marcha de Atanagildo Pardo de Andrade. Foi xestor da Deputación provincial.
Vida persoal
Casou con Manuela González.
Saijō
Saijō (西条市, さいじょうし, Saijō-shi) é un concello da prefectura de Ehime no Xapón. Está situada no centro-norte da rexión de Shikoku e na parte leste (chámase a zona de Tōyo) da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 509,06 km² e a poboación de 111.551 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 219 h/km².
O concello de Saijō limita cos concellos de Kumakōgen, de Tōon, de Imabari, de Niihama (son da prefectura de Ehime); e de Ino (da prefectura de Kōchi).
La Voz del Trabajo (Vigo)
La Voz del Trabajo foi un periódico editado en Vigo entre 1932 e 1933.
Traxectoria
Socialista, apareceu en 1932.
Muruxás, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Muruxás é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 19 habitantes (6 homes e 13 mulleres).
TEU
TEU pode referirse:
Colectivo Sacou
O Colectivo Sacou, foi un grupo literario creado en Noia-Outes no ano 1998, por rapaces e rapazas novos interesados na propia literatura, a pintura ou o teatro, e comprometidos coa causa da defensa da cultura galega.
Comezos
"Sacou" naceu como resultado de recoller os restos de dous grupos literarios anteriores; por un lado o "Grupo Avilés" e por outro a "Tertulia Adamajuana", xunto coa incorporación doutros membros a nivel individual. A primeira xuntanza tivo lugar na "Tasca Típica", local de Antón Avilés de Taramancos.
O nome do grupo O nome do colectivo decidiuse despois de que empregar o mesmo sistema que se empregou para o "dadaísmo". Cun libro de Manolo Rivas procedeuse a escoller unha páxina ao chou e chantouselle ás cegas un escarvadentes, aparecendo, como seleccionado, o pasado do verbo "sacar".
-486
Outros
Historia ano a ano
Dona do corpo delgado
Dona do corpo delgado é un libro de poesía de Álvaro Cunqueiro publicado en (1950) na Colección Benito Soto. Foi reeditado pola Editorial Galaxia na Obra en galego Completa I (1980)
Características
É unha especie de escolma na que se inclúen poemas de tipos diversos e distintas épocas. Contén poemas confidenciais, nostálxicos, herméticos e tamén neotrobadorescos. Logo dun poema inicial-prólogo, consta de 3 partes moi diferenciadas:
Segundo o Diccionario da literatura galega: }}
Poemas
-Dona do corpo delgado
-Dúas elexías
-Cantigas de amor cortés
Devanágari
miniatura|dereita|Manuscrito do [[Rigveda en devanágari (principio do século XIX)]]
O devanágari (palabra de orixe sánscrita, देवनागरी / devanāgarī, que significa «(escritura) cidadá divina») é o alfasilabario utilizado para escribir, entre outras, o sánscrito, o hindi, o nepalés, o marathi e moitas outras linguas da India. É unha das escrituras da India máis empregada. Provén da escritura brahmi.
Características xerais
miniatura|esquerda|Rótulos en devanāgarī nunha rúa de [[Varanasi, na India.]] O devanágari é recoñecíbel pola barra horizontal continua baixo a que van situados os caracteres. Non distingue maiúsculas de minúsculas. A lingua hindi emprega os mesmos signos de puntuación que o alfabeto latino, agás ás veces para os finais de frase. Hai variantes locais para certos caracteres. Escríbese de esquerda a dereita.
Representación das vogais
Unha vogal pode ser representada por dous signos diferentes segundo que siga a unha consoante (forma dependente) ou non (forma independente). No segundo caso, a vogal é un símbolo ligado á dereita, á esquerda enriba ou embaixo da consoante despois da que se pronuncia. A nasalización márcase por un signo diacrítico que se sitúa enriba. Este signo pode ser o candrabindu ou o anusvāra. Por razóns de comodidade, os impresores prefiren a miúdo substituír o candrabindu por un anusvâra cando a vogal excede a liña superior.
Representación das consoantes
Cando unha consoante nin vai precedida nin seguida doutra consoante, represéntase polo signo de base. Nos casos de combinacións (agrupamentos) de consoantes, hai unha ou varias ligaduras, que poden consistir nunha simple compresión gráfica, por exemplo, स seguido de त dá स्त, ou ben un carácter enteiramente novo, por exemplo क seguido de ष dá क्ष. Unha consoante non seguida dun símbolo de vogal dependente é implicitamente pronunciada coa vogal [ə], ou ás veces sen vogal ningunha.
Terminoloxía
Un carácter – é dicir unha vogal independente, unha consoante eventualmente acompañada de signos diacríticos ou unha combinación especial de consoantes agrupadas – chámase akṣara (do sánscrito <font size="+1">अक्षर, que significa « letra, carácter »). A barra vertical utilizada en certos símbolos de consoantes ou de vogais, ou para marcar o fin de frase chámase danda. O signo diacrítico utilizado para darlle unha vogal a unha consoante é o matra.
Devanágari en unicode
O devanágari ocupa os caracteres U+0900 a U+097F de Unicode. As celas baleiras indican os caracteres indefinidos.
Cando unha vogal segue a unha consoante, o seu carácter sempre se escribe despois do carácter da consoante, na orde da pronunciación, independentemente de cal sexa o resultado gráfico, por exemple की escríbese U+0915 U+0940 e कि escríbese U+0915 U+093F. Para escribir unha combinación de consoantes, insírese o carácter do virama entre dúas consoantes, por exemplo स्त escríbese U+0938 U+094D U+0924.
Se se quere escribir realmente unha consoante dotada dun virama e logo outra consoante en vez de facer a ligadura, insírese o carácter ZWNJ (Zero Width Non-Joiner) de código U+200C entre o carácter do virama e o da consoante que debe seguilo, por exemplo क्‌ष (en vez do esperedo क्ष) escríbese U+0915 U+094D U+200C U+0937. Se, para escribir unha combinación de consoantes que normalmente usa un símbolo novo, se quere utilizar as « medio-formas » das consoantes, insírese o carácter ZWJ (Zero Width Joiner) de código U+200D entre o carácter do virama e o da consoante que debe seguila, por exemplo श्‍व (en vez do esperedo श्व) escríbese U+0936 U+094D U+200D U+0935.
Vilaframil, Ribadeo
San Lourenzo de Vilaframil é unha parroquia do concello lugués de Ribadeo, pertencente ó arciprestado de Ribadeo. Segundo o censo en 2004 tiña 330 habitantes, repartidos en 14 entidades de poboación e 2 lugares, cunha densidade de 40,1 hab/km². A súa altitude media é de 62 m. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 352 habitantes, sendo 182 homes e 170 mulleres.
Armed and Dangerous
Armed and Dangerous é un videoxogo creado por Planet Moon Studios en colaboración con LucasArts para Xbox e PC. É un xogo de disparos que combina a acción e a aventura e que parodia outros xogos e tamén películas e series usando un diálogo cheo de humor e sarcasmo.
Vilaframil, Ribadeo
Xeografía
Limita coas parroquias de Rinlo e A Devesa ó oeste, Covelas e Vilausende ó sur, Ove, Piñeira e Vilaselán ó leste e o mar Cantábrico ó norte.
A maioría da poboación distribúese cara ó mar Cantábrico, onde tamén se acumulan os medios de comunicación coma a estrada e o FEVE (aínda que non ten estación na parroquia). A outra parte expándese cara o sur, onde o terreo é bastante máis elevado e pendente. Esta zona ven regada por tres regatos, un deles fai de límite cunha das parroquias laterais. O regato da Capela (que nace cerca do lugar da Madanela) atravesa a parroquia de par en par ata desembocadura (facendo unha enseada que se coñece coma enseada de Liñares). Por outra parte está o regato de San Xián, que recibe o nome do nacemento nas proximidades da aldea de San Xillao, atravesa parte desta parroquia e vai a desembocar na parroquia do Rinlo.
As entidades de poboación son O Campo de San Lourenzo (90 hab. censo 2004), Carreira Branca (16), Coedo (4), O Coto (40), A Granxa (13), A Madanela (37), O Pinar (abandonado), O Regueiral (2), A Requeixada (3), Río Caínzos (10), San Xillao (59), A Siñeira (9), O Tombín (25) e O Valado (22). Os lugares (xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son A Galera e A Manzana.
Armed and Dangerous
Estamos nun país de nome Milola rexido por un rei malvado, Forges, que mantén aterrorizada a poboación. Unha antiga lenda do país fala dunha reliquia, o Libro da Dominación, que posúe un poder inimaxinable e que relata a caída do rei a mans dunha banda de protectores, os Lionhearts (corazóns de león) formado por catro pintorescos membros. O xogador move a Roman, o protagonista principal desta banda e o experto en armas. En total o xogo consta de 21 misións en 5 escenarios.
Vilaframil, Ribadeo
Historia
O topónimo pode provir de Vila do posuidor xermánico Fradamiri, xenitivo de Fradamirus. A primeira parte, Frad, significa "intelixente"; a segunda, mirus, "admirable". O significado deste nome sería pois "o famoso pola súa intelixencia". Desaparece deste nome o d intervocálico, e tamén o i final de acordo coa tendencia da época. Despois ten lugar o antirrotacismo que muda o r final por l, como ocorre con tódolos nomes de posuidor xermánico acabados en miri, que evolucionan a mil, como Vilamil ou Samil. A parroquia aparece documentada como Villafraamil.
Monumentos
alt=Busto de Pedro Murias, monumento á entrada da granxa escola. A lenda di: "La Junta de Patronos de esta escuela reunida en la Habana en honra a la memoria de su fundador Don Pedro Murias y Rodríguez"|miniatura|Busto de Pedro Murias, monumento á entrada da granxa escola. A lenda di: "La Junta de Patronos de esta escuela reunida en la Habana en honra a la memoria de su fundador Don Pedro Murias y Rodríguez" Ademais da igrexa parroquial, pódese visitar a antiga Granxa Escola de Pedro Murias, hoxe Centro de Capacitación Agraria, onde se pode apreciar como eran antes e como son agora os materias de estudos e labranzas que están de mostra.
Festas e lecer
Esta parroquia acostuma celebrar as festas o 10 de agosto, na honra a San Lourenzo, con procesión ó redor da igrexa. Entre os lugares que se poden percorrer nesta parroquia está unha antiga escola de agricultores (a Granxa Escola de Pedro Murias), feita a comezos do século XX coas subvencións dun emigrado a Cuba. A falta das mesmas, a escola viuse na obriga de pechar, pero recentemente volveuna abrir a Xunta de Galicia baixo o nome de Escola Centro de Capacitación Agraria.
Nos seus arredores está o aeródromo de Ribadeo (creado polo Club Aéreo de Ribadeo). Dispón de pista de aterraxe asfaltada para avionetas, biprazas, voo sen motor e outros, sempre de carácter sinxelo. Tamén ten hangares. A pista de aterraxe é operativa para ultralixeiros, pero dada a súa situación limítrofe entre Galicia e Asturias, é utilizada por helicópteros ou voos turísticos.
Páncreas
225 px|miniatura|dereita O páncreas é un órgano do sistema dixestivo de función glandular mixta: endócrina e exócrina.
O páncreas produce enzimas que axudan á dixestión de alimentos. Por todo o páncreas atópanse lugares denominados illotes de Langerhans, formados por células que teñen un fin determinado: as células alfa producen glicagón, que eleva o nivel de glicosa no sangue; as células beta producen insulina; as células delta producen somatostatina; e tamén hai células PP, que producen o polipéptido pancreático, e as Dl, das que pouco se sabe.
Anatomía
En humanos, o páncreas é unha glándula longa de 15–25 cm que se localiza no abdome. Sendo unha das glándulas retroperitoneais, o páncreas está situado posteriormente ao estómago e está en asociación próxima ao duodeno. Xeralmente descríbese con tres rexións: a cabeza, corpo e o rabo.
O conduto pancreático (tamén chamado de ducto de Wirsung) percorre o comprimento do páncreas e termina na segunda porción do duodeno, na ampola de Vater (hepatopancreática). O conduto biliar común xeralmente se une ao conduto pancreático neste punto ou moi cerca del. Moitas persoas tamén posúen un pequeno conduto accesorio, o conduto de Sartorini.
Navia
O topónimo Navia pode referirse a:
Provincias de España
450px|miniatura|Mapa provincial de España A provincia é unha división territorial de España, de acordo coa Constitución española. En España hai 50 provincias, que, xunto coas cidades autónomas de Ceuta e Melilla e algunhas posesións insulares menores -que non están suxeitas á división provincial por depender directamente da administración central-, comprenden a totalidade do territorio español.
Precedentes: os primeiros proxectos de división provincial
miniatura|350px miniatura|350px|Mapa da división de 1822 en provincias e rexións de España. A provincia introducíuse como división administrativa no Imperio Romano, pasando logo o concepto ó reino visigodo, e sendo recuperado polos reinos cristiáns. Dende entón é unha constante na organización territorial.
Durante a ocupación francesa, José Bonaparte, polo Real Decreto do 17 de abril de 1810, creou unha nova organización administrativa e territorial, calcada do modelo de departamentos franceses: consistía na división do país nunha serie de prefecturas e subprefecturas que eliminaban as divisións administrativas do Antigo Réxime. Con todo, esta nova división apenas foi operativa pois este goberno tan só controlaba unha pequena parte do territorio español e, por outra banda, Napoleón planeaba a incorporación a Francia das terras ao norte do Ebro.
Pola súa banda, as Cortes de Cádiz retomaban en 1812 os proxectos dos ilustrados: decretaron a supresión dos antigos reinos, provincias e intendencias en que se dividía España, e realizaron unha división do país en provincias, regularizada e racionalizada. Con todo, o proxecto non puido chegar a aplicarse, pois a volta a España do absolutismo da man de Fernando VII deixou sen efectos esta división provincial, ao abolir en 1814 a Constitución de Cádiz, volvéndose ao esquema político-administrativo do Antigo Réxime. Durante o Trienio liberal (1820-1823) estableceríase de novo a división provincial ensaiada polas Cortes de Cádiz, pero sería de novo suprimida por Fernando VII ao recuperar o poder absoluto. A organización provincial definitiva sería adoptada tras a morte deste en 1833, ao asumir a Rexencia a súa esposa María Cristina de Borbón con apoio dos liberais, cando o Secretario de Fomento (equivalente ós actuais ministros) Javier de Burgos impulsou o decreto coñecido co seu nome.
División provincial de 1833
miniatura|275px|Densidades de poboación das provincias españolas en 1857. miniatura|275px|Densidades de poboación das provincias españolas en 2007. miniatura|275px|Crecemento demográfico das provincias españolas durante o século XX. miniatura|275px|Crecemento demográfico das provincias españolas entre 1981 e 2005.
A división provincial actual foi ideada en 1833 por Javier de Burgos sobre os límites dos antigos reinos hispánicos, baseándose nos ideais igualitarios e centralizadores do Novo Réxime xurdido da Revolución francesa. Estableceuse oficialmente como división provincial de España mediante Real Decreto de 30 de novembro. Esta división segue basicamente vixente, salvo pequenos reaxustes territoriais maioritariamente ocorridos nos anos inmediatamente posteriores e coa excepción do decreto-lei promulgado polo directorio de Miguel Primo de Rivera o 21 de setembro de 1927 polo que se dividen as illas Canarias nas dúas provincias actuais.
O número de provincias aumentou cando se recoñeceu como tales aos territorios que integraban a antiga África Occidental Española. En 1958 uníronse os territorios de Río de Oro e Saguia el Hamra, creándose a provincia do Sáhara Español, hoxe Sáhara Occidental. A capital da provincia era O Aaiún e utilizábase a matrícula SH. A administración da provincia foi compartida cos países veciños de Marrocos e Mauritania en 1975 polo Acordo tripartito de Madrid pero non a soberanía, a cal -segundo o Dereito Internacional- seguiría aínda nas mans de España. Tamén foi provincia española outro territorio da África Occidental Española, o de Santa Cruz de la Mar Pequeña logo denominado Ifni, capital Sidi Ifni, ocupado por España no século XV, e ao que se concedeu o status de provincia en 1958, entregándose ao país veciño de Marrocos en 1969. E tamén foron dúas provincias ultramarinas desde 1959 a antiga rexión da Guinea Española. Por unha banda, a illa de Fernando Poo (actual Bioko, capital Santa Isabel, actual Malabo, e por outro a provincia de Río Muni, na zona continental, capital Bata, da que tamén dependía o veciño arquipélago de Elobey, Annobón e Corisco. En 1963 ambas as provincias unificáronse nunha, a da Guinea Española, co seu propio Estatuto de Autogoberno (Lei de autonomía da Guinea Ecuatorial de 1963), accedendo á independencia en 1968 como República da Guinea Ecuatorial.
As provincias no actual marco constitucional
A vixente Constitución española recolle a división provincial do Estado, ao establecer que este se organiza territorialmente en municipios, en provincias e nas Comunidades Autónomas que se constitúan. Todas estas entidades gozan de autonomía para a xestión dos seus respectivos intereses''».
Así mesmo, o artigo 141.1 da Constitución española define a provincia como a «entidade local con personalidade xurídica propia, determinada pola agrupación de municipios e división territorial para o cumprimento das actividades do Estado».
A Constitución tamén utiliza as provincias como base para o base do establecemento das Comunidades Autónomas. Por exemplo, o artigo 143 establece que «...as provincias limítrofes con características históricas, culturais e económicas comúns, os territorios insulares e as provincias con entidade rexional histórica poderán acceder ao seu autogoberno e constituírse en Comunidades Autónomas». Deste xeito, en España existen Comunidades Autónomas pluriprovinciais (é dicir, que comprenden varias provincias) e uniprovinciais (é dicir, que comprenden unha soa provincia).
Así mesmo, a provincia é tomada como circunscrición a efectos das eleccións xerais ao Congreso dos Deputados e o Senado.
Só cunha lei aprobada polas Cortes Xerais é posible modificar a súa denominación ou capitalidade, necesitando unha lei orgánica para variar os seus límites.
Organización administrativa
Con todo, existen diversos réximes distintos do ordinario:
Aspectos estatísticos
Desde 2003 e para fins estatísticos, baseadas nas normativas europeas e fixadas pola Eurostat, atópanse as unidades NUTS en vigor na Unión Europea. As 50 provincias españolas e as dúas cidades autónomas (Ceuta e Melilla) atópanse clasificadas nos niveis NUTS-3.
Lista das provincias
Lista alfabética das provincias, a súa capital, comunidade autónoma á que pertence e a lista dos concellos.
A Carballeira, A Cova, Carballedo
A Carballeira é un lugar da parroquia de A Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non figura este lugar. Mais si está recollido como entidade no Nomenclátor de Galicia e no SIXPAC.
Toponimia
O topónimo significa terra onde hai moitos carballos –nome anterior ao latín-, o mesmo ca Carballedo.
Villaión
Villaión,  ou Villallón (en castelán, eonaviego, asturiano e oficialmente: Villayón), é un concello de Asturias. Limita ao norte con Navia, ao oeste con Coaña e Boal e Eilao, ao leste con Valdés, Tinéu e Allande e ao sur de novo con Allande. O concello cobre unha superficie de 130 km² e contaba cun total 1.582 habitantes no ano 2009, o que dá unha densidade de poboación de 12 h/km².
Mikoyan
Russian Aircraft Corporation MiG (ruso: Российская самолетостроительная корпорация «МиГ») é unha empresa aeroespacial rusa. A súa sede atópase no distrito de Begovoy de Moscova.
Os avións MiG son un elemento básico das forzas aéreas soviética e rusa, e a Unión Soviética vendeu moitos deses aparellos dentro da súa esfera de influencia. Foron usados polos exércitos de Corea do Norte, Vietnam do Norte, India e tamén en confrontacións aéreas con forzas estadounidenses e aliadas, ademais de formar parte das forzas aéreas de moitas nacións árabes.
No ano 2006 Mikoyan converteuse nunha división de United Aircraft Corporation tras unha fusión con Ilyushin, Irkut, Sukhoi, Tupolev, e Yakovlev por un decreto do presidente ruso Vladimir Putin.
O Mosteiro, Borbén, Pazos de Borbén
O Mosteiro é un lugar da parroquia de Borbén, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 129 habitantes (64 homes e 65 mulleres).
Filtro
Un filtro é un sistema que serve para separar elementos nun fluxo. Este fluxo pode ser de materias, electrónico, de información, un fluxo óptico... A acción do filtro consiste a reter, suprimir, redirixir ou modificar os elementos indesexábeis do fluxo e en deixar pasar sen obstáculos aqueles elementos considerados útiles.
مرشح (توضيح) Filtr Filter Filter Filter Filtro fa:فیلتر Suodatin מסנן फिल्टर Filtro フィルター 필터 Filter Filter Filter Filtr Filtro Фильтр Filter Filter 濾器
O Pousiño, Borbén, Pazos de Borbén
O Pousiño é un lugar da parroquia de Borbén, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 159 habitantes (80 homes e 79 mulleres).
A Rexidoira
O topónimo A Rexidoira pode referirse a dous lugares de Galicia:
Mitosoma
O mitosoma é un orgánulo atopado nalgúns organismos eucariotas unicelulares. O mitosoma foi descuberto e nomeado moi recentemente, e a súa función aínda non está ben caracterizada. Foi denominado tamén crypton, mais ese nome xa non se usa.
O mitosoma detectouse só en organismos anaeróbicos ou microaerófilos que non teñen mitocondrias. Estes organismos non teñen a capacidade de obter enerxía da fosforilación oxidativa, como se realizaría normalmente nas mitocondrias. O mitosoma foi descrito primeiro en Entamoeba histolytica, un parasito intestinal humano. Os mitosomas tamén foron identificados en varias especies de microsporidios e en Giardia intestinalis.
Sábese actualmente que os mitosomas probablemente interveñen na ensamblaxe de grupos ferro-sulfurados de proteínas, xa que non presentan as proteínas mitocondriais para a respiración celular ou a síntese do grupo hemo pero si as proteínas requiridas para a biosíntese de grupos Fe-S, como frataxina, cisteína desulfurase, Isu1 e unha Hsp70 mitocondrial.
A diferenza das mitocondrias, os mitosomas non teñen xenes no seu interior. Os xenes que codifican os compoñentes mitosómicos están contidos no xenoma nuclear. Un informe inicial suxería a presenza de ADN neste orgánulo, pero investigacións máis recentes demostraron que carecen del.
Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012 - Grupo B
O Grupo B da UEFA Euro 2012, realizada conxuntamente entre Polonia e Ucraína, estivo composto por catro equipos, que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos,, único que equipo que gañou os tres partidos desta fase de grupos, e , clasificáronse á seguinte fase. Os partidos do grupo xogaronse todos en Ucraína, entre o Estadio Metalist de Khárkiv e o Arena Lviv de Lviv. Estivo considerado como o grupo máis duro do torneo.
Na última Clasificación Mundial da FIFA que viu a luz antes da celebración desta Eurocopa (6 de xuño de 2012), ocupaba o terceiro posto, os  o cuarto,  o noveno e  o número dez. A media do grupo correspondía ao lugar número sete, sendo con exclusión da máis baixa clasificación (Portugal), o rango medio de quinto. O equipo que ocupou o primeiro lugar,, enfrontouse contra o segundo do Grupo A, , mentres que o que ocupou o segundo posto, , enfrontouse contra o primeiro do grupo A, a.
Atenulfo I de Capua
Atenulfo I, chamado o Grande (latín magnus), finado en 910), foi o príncipe de Capua desde o 7 de xaneiro de 887 e de Benevento desde 899, cando conquistou este principado. Usou tamén o título de prínceps gentis Langobardorum: "príncipe dos longobardos" un eco do título empregado polo máis antigo príncipe de Benevento tras o colapso da cohesión longobarda en 774.
Traxectoria
O fillo de Landenulfo, gastaldo de Teano, Atenulfo, pola súas influencias e conquistas, tivo éxito na súa reivindicación da súa familia longobarda ao status de príncipe, como os de Benevento e Salerno. Desde o 879, varios candidatos disputábanse Capua, pero, sobre 887, Atenulfo eliminara da contenda aos seus irmáns e curmáns e converteuse en príncipe único coa axuda do hypatos Atanasio de Nápoles. No ano seguinte (888), estaba en guerra con Atanasio sobre "Liburnia". Libraron unha non decisiva batalla en San Carzio sobre o Clanio.
Atenulfo volveu daquela a súa atención sobre Benevento, que estivera había pouco baixo control bizantino e que daquela estaba baixo o control de Spoleto. Conquistoullo ao xa unha vez deposto príncipe Radelchis II en 899 e foi proclamado príncipe en Santa Sofía en Benevento en xaneiro de 900. Venceu a resistencia do que fora rexente de Benevento, o Bispo Pedro, ao cal enviou ao exilio en Salerno. Tras ter unido a maior parte do Mezzogiorno longobardo, dirixiu as súas agresións cara os sarracenos do Garigliano.
Atenulfo aliouse con Amalfi e Gregorio IV de Nápoles e atacou e venceu aos sarracenos en 903. Fíxose vasalo dos bizantinos coa idea de recibir axuda militar, pero no obtivo ningunha. Pasou o resto da súa vida preparándose para unha segunda expedición meirande. Morreu antes de vela, aínda que resultou na famosa e exitosa Batalla de Garigliano en 915. Polos seus éxitos contra os musulmáns Eugenio Vulgario dedicoulle un poema. A Atenulfo sucedeuno o seu fillo Landulfo I, ao que asociara ao principado en 901. Atenulfo declarou inseparábeis os principados de Capua e Benevento e instituíu o principio de cogoberno entre fillos e irmáns que guiou o principado ata a súa división en 981.
Outeiro da Guía, A Guía, Gomesende
Outeiro da Guía é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 17 mulleres.
Capela de Santa Liberata de Baiona
A capela de Santa Liberata é un templo, feito con modos barrocos, situado na vila de Baiona.
Descrición
Esta consagrada a Santa Liberata, mártir. Costeada por subscrición popular, autorizou a súa construción o bispo Anselmo Gómez de la Torre en 1694.
Aleida Guevara March
Aleida Guevara, nada na Habana o 24 de novembro de 1960, é unha pediatra cubana.
Traxectoria
É a maior dos catro fillos de Ernesto Che Guevara coa súa segunda muller, Aleida March. Ernesto Guevara tivo outra filla, Hilda Beatriz Guevara, nada en 1956, coa súa primeira muller, Hilda Gadea.
Aleida é doutora en medicina e especializada en pediatría. Traballa no Hospital para nenos William Soler da Habana, e é colaboradora do Centro de Estudios Che Guevara. Tamén exerceu en Angola, Ecuador e Nicaragua.
Así mesmo, é militante do Partido Comunista de Cuba. Na súa película Sicko, Michael Moore entrevístaa acerca da filosofía que sostén o sistema de saúde universal en Cuba.
Guevara foi unha militante dos dereitos humanos e de reducións de débeda soberana para nacións en desenvolvemento. É autora do libro Chávez, Venezuela y la nueva América Latina.
A Casilla
O topónimo galego A Casilla pode referirse a:
Golden Basket
Golden Basket é un videoxogo desenvolvido por Opera Soft en 1990 para Amstrad CPC, ZX Spectrum, MSX e PC.
Historias con data
Historias con data foi un programa cultural da TVG que se emitiu entre 1989 e 1994.
Desenvolvemento
Estaba dirixido e presentado por Xosé Antonio Durán, cada programa trataba sobre un personaxe da cultura ou da historia galega
Fondo de Vila, A Cova, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia a que está na parte baixa da Vila, latín, casa de campo.
Banquisa
miniatura|300px|Fusión da banquisa. A banquisa ou xeo mariño é unha capa de xeo flotante que se forma nas rexións oceánicas polares. O seu grosor típico está entre un metro, cando se renova cada ano, e 4 ou 5 metros, cando persiste máis tempo, como ocorre na rexión ártica máis próxima ao polo. Excepcionalmente, fórmanse engrosamentos locais de ata 20 metros de grosor. En moitas ocasións está constituída por bloques de xeo fracturados que quedaron novamente soldados.
Hai que diferenciar a banquisa (orixinada por auga do océano que se conxelou) das plataformas de xeo (capas de xeo procedentes dos glaciares dos continentes).
miniatura|300px|Oscilación anual da extensión da banquisa (branco). miniatura|300px|Osos polares curioseando arredor dun [[submarino nuclear.]] miniatura|300px|Vista de satélite de [[Fenoscandia con banquisa na baía de Botnia.]]
Formación
A causa primaria da formación da banquisa é a conxelación da auga do mar desde a superficie, mais tamén pode contribuír a precipitación en forma de neve, que, non obstante, sempre é escasa nas rexións polares, sometidas permanentemente á influencia das altas presións debidas ao vórtice polar. Tamén é moi importante a formación de carazo pola baixa temperatura que fai condensar directamente a humidade atmosférica na zona polar. A auga conxélase na superficie, porque a auga do fondo non arrefría o necesario, dado a alta calor específica da auga e a súa correlativa resistencia ao cambio de temperatura. Para que a solidificación comece cómpre que a temperatura baixe ata –1,8 °C, a causa do descenso crioscópico, que é a diminución do punto de fusión/solidificación que acompaña á salinidade. Fórmanse primeiro pequenos cristais lenticulares de auga pura, que van logo xuntándose. Ao final a banquisa queda formada por un agregado de xeo de auga cun recheo de salmoira nas gretas.
As dúas banquisas
Existen dúas banquisas que ocupan unha parte variable do océano: unha no Ártico e outra arredor do continente antártico:
Durante os varios séculos nos que os navegantes trataron de buscar o chamado paso do Noroeste ao norte do Canadá, puidéronse comprobar distintas flutuacións da cantidade de xeo, alcanzando en varios anos niveis mínimos e recuperándose despois. Non está claro se existe un proceso de derretemento continuo do xeo ártico ou só corresponde a niveis flutuantes durante ciclos cada vez máis longos. Este paso do Atlántico ao Pacífico e viceversa queda algúns anos libre de xeo, o que permite abrir, por breve tempo, a navegación marítima. Porén, a maioría das veces require a intervención de barcos quebraxeos. Aínda que o satélite CryoSat, da ESA (European Space Administration), que mide o espesor da banquisa, mostrou a finais de 2013 unha recuperación do volume do xeo oceánico ártico dun 30% respecto aos anos inmediatamente anteriores, a NASA, que mide a extensión superficial do xeo ártico, atopou unha tendencia constante de redución desde hai décadas. A tendencia é a ter unha extensión menor cada ano, ao final da época estival, que se estima que se traducirá nunha ausencia total de banquisa nesa época do ano dentro de poucas décadas, o que debería ter importantes consecuencias para o clima global, principalmente pola redución do albedo no verán boreal.
Ecoloxía
Moitos organismos están vinculados á banquisa. Os osos polares vagan sobre a banquisa ártica na procura de focas, e moitos peixes, focas e crustáceos (krill) forman unha cadea trófica que se inicia coas algas que crecen baixo o xeo, nun ambiente moi constante e enriquecido en nutrientes, especialmente favorable para a vida mariña. A alteración da banquisa pode repercutir negativamente neses seres vivos.
José Ruibal
José Ruibal Argibay, nado en Xeve (Pontevedra) en 1925 e finado en Buendía (Cuenca) o 16 de febreiro de 1999, foi un dramaturgo galego, ideólogo da chamada "xeración simbolista".
Traxectoria
Fillo dun funcionario municipal de Pontevedra e da tamén pintora Yoya. É autor da primeira monografía sobre Laxeiro que se publicou en 1951 como o primeiro dos Cuadernos de Arte Gallego na Colección Benito Soto. Viviu no Uruguai durante os anos cincuenta, e parte da súa obra foi escrita na Arxentina e nos Estados Unidos, onde estivo exiliado durante os últimos anos da ditadura de Francisco Franco. Foi profesor da State University of New York e da Minnessota University, asesor artístico do Festival Calderón (Texas), impartiu seminarios sobre teatro en universidades alemás e foi profesor no Actor’s Studio de New York, que o nomeou membro de honra. Colaborou en periódicos de Madrid e Hispaoamérica con artigos de política internacional.
Pasou os cinco últimos anos de vida incapacitado para a actividade intelectual, primeiro nunha residencia de Nigrán e finalmente nun xeriátrico de Buendía (Cuenca), onde morreu. As súas cinzas foron esparexidas na ría de Vigo.
O seu teatro
Comezou a súa carreira literaria nos anos cincuenta con Los mendigos (1957), onde presenta a miseria e a especulación política que a produce mediante procedementos de desrealización que fan aparecer aos poderes sociais protagonistas como figuras animais: o militar (Perro) o civil (Asno), o eclesiástico (Cuervo).
Obras
Publicou en 1950 o poemario El dios de los precipicios na Colección Benito Soto.
Entre as súas obras teatrais destacan:
Vida persoal
É irmán de Mercedes Ruibal e Ángeles Ruibal.
Actinomycetales
Actinomycetales é unha orde de bacterias do filo das Actinobacteria. Son organismos moi diversos, clasifícanse en varios subordes e moitos illados están aínda sen clasificar. Algúns xéneros son moi difíciles de clasificar debido a que o seu fenotipo é moi dependiente do nicho ecolóxico que ocupan. Por exemplo, Nocardia contén varias especies que presentan grandes diferenzas debidas soamente ás condicións de crecemento.
As Actinomycetales son bacterias grampositivas, pero varias especies teñen complexas paredes celulares que fan que a tinguidura de Gram sexa inadecuada para caracterizalas; como ocorre coas Mycobacteriaceae. Varias Actinomycetales son patóxenas para os humanos ou os animais, plantas ou outros eucariotas. Un exemplo de patóxeno humano importante deste grupo é Mycobacterium tuberculosis, causante da tuberculose.
Algunhas especies utilízanse na industria farmacéutica e en investigación debido ás súas propiedades. A familia das Streptomycetaceae ten unha singular morfoloxía e ciclo celular e produce unha gran variedade de antibióticos. As Corynebacteriaceae, especialmente Corynebacterium glutamicum, utilízase para a produción de produtos químicos en biotecnoloxía, e a Corynebacterium diphtheriae produce a difteria.
Características
Os seus representantes son na súa maioría aerobios e con frecuencia forman esporas. Unha característica importante dos Actinomycetales é a formación de filamentos formados por células alongadas que en moitas especies forman redes similares a un micelio, polo que se parecen superficialmente neste aspecto a fungos (pero son bacterias). Non todas as especies forman micelios; por exemplo, a especie Mycobacterium bovis ten unha forma máis ou menos de barra alongada, Arthrobacter forma cocos ou células en forma de barra.
Subordes
O grupo das Actinobacteria divídese en 6 ordes, un dos cales é Actinomycetales. A esta orde pertencen os seguintes subordes e familias, ademais de varios illados non clasificados :
Sly Spy
Sly Spy é un videoxogo para recretivos realizado por Nihon Bussan en 1989. Saíron versións para Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64 e ZX Spectrum. O videoxogo está baseado nas aventuras de James Bond, o famoso axente 007. Debemos loitar contra múltiples terroristas para evitar unha explosión nuclear.
Barxas, León
Barxas (en castelán e oficialmente Barjas) é un concello español da comarca do Bierzo, na provincia de León, Castela e León, que cobre unha superficie de 62,6 km², na que vivían 167 habitantes no ano 2021, cunha densidade de poboación de 3,02 hab/km². É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Turó del Carmel
250px|thumb|Turó del Carmel O Turó del Carmel, tamén coñecido como Turó d'en Móra, é unha montaña de 266 metros de altitude, pertencente aos contrafortes da serra de Collserola, situada na cidade de Barcelona, no distrito de Horta-Guinardó.
Antigamente coñecíase como turó d'en Móra (turó en catalán significa "outeiro"), referíndose a Can Móra, casa situada no actual barrio do Coll. O nome actual do outeiro provén do nome do santuario situado na vertente oriental, construído a mediados do século XIX. En 1875 comezaron a construírse as primeiras torres no outeiro, que co paso do tempo darían lugar ao barrio do Carmel. Actualmente só a zona máis alta do outeiro non está urbanizada, e é onde se atopan o Parc Güell, o Parc del Carmel e os Xardíns de Juan Ponce.
Revolución de Asturias de 1934
A Revolución de Asturias foi unha insurrección obreira ocorrida en Asturias no mes de outubro de 1934 que formaba parte da folga xeral revolucionaria e o movemento armado organizado polos socialistas en toda España coñecido co nome de Revolución de Outubro de 1934 e que só arraigou en Asturias, debido fundamentalmente a que alí a anarquista CNT si que se integrou na Alianza Obreira proposta polos socialistas da UXT e o PSOE, a diferenza do sucedido no resto de España. Por iso é polo que a forma de organización social e política da Comuna Asturiana —nome co que tamén se coñece a Revolución de Asturias, polas súas similitudes coa Comuna de París de 1871— fose a instauración dun réxime socialista nas localidades onde predominaban os socialistas (ou os comunistas), como Mieres, onde se proclamou a República Socialista, ou como Sama de Langreo; ou o comunista libertario onde predominaran os anarcosindicalistas da CNT, como en Xixón e sobre todo en La Felguera.
Foi duramente reprimida polo goberno radical-cedista de Alejandro Lerroux, contra o que se lanzou a insurrección por dar entrada no goberno a tres ministros do partido non republicano CEDA, recorrendo, por decisión do xeneral Franco que dirixiu as operacións militares desde Madrid, ás tropas coloniais marroquís —os regulares do Exército de África— e á Lexión procedentes do Marrocos español. A pesar de ser derrotada, a Revolución de Asturias converteuse en case un mito para a esquerda obreira española e europea, á altura da Comuna de París ou o Soviet de Petrogrado de 1917, xa que foi a «última revolución social, aínda que fracasada, do occidente europeo».
Clima político
Entre decembro de 1933 e outubro de 1934, a incipiente inestabilidade política entre os Radicais de Lerroux e a actividade da CEDA viñan axitando os temores da esquerda e dos sectores obreiros. Gil-Robles, líder cedista, era visto como o "Dollfuß español" e os temores sobre un golpe fascista acrecentáronse tras unha concentración que a CEDA celebrou en Covadonga o 9 de setembro de 1934. A estes feitos uniuse a confiscación do vapor "Turquesa", que levaba un alixo de armas por encargo do socialista Indalecio Prieto. Tras aquel axitado verán, as Cortes Xerais reuníronse o 1 de outubro e ese mesmo día a CEDA retirou o seu apoio ao goberno presidido por Ricardo Samper exixindo a entrada neste, cousa que conseguiu tres días despois, cando o 4 de outubro se anunciou a formación do Goberno Radical-cedista presidido por Alejandro Lerroux. Era o sinal esperado polas Alianzas Obreiras. "O día 5 de outubro, a UXT declarou a folga xeral e Lerroux reaccionou proclamando o estado de guerra".
Así pois, o día 5 comezou o movemento folguista e insurreccional decretado polo Comité Revolucionario socialista presidido por Francisco Largo Caballero, aínda que na maior parte do país fracasou. En Madrid destacou a inactividade, do mesmo xeito que ocorreu en Estremadura, Andalucía e Aragón. No País Vasco houbo algunha outra actividade destacada que foi rapidamente sufocada, como tamén ocorreu en Barcelona e Cataluña. Así pois, só quedaba Asturias, onde a alianza obreira triunfou.
A Alianza Obreira en Asturias
A Alianza Obreira, unha idea xurdida en Cataluña por iniciativa do pequeno partido comunista antiestalinista Bloc Obrer i Camperol (Bloque Obreiro e Campesiño), foi estendida ao resto de España polos socialistas (UXT-PSOE-XXSS) cando o sector encabezado por Francisco Largo Caballero se fai coa dirección de UXT en xaneiro de 1934 (o PSOE e as XXSS xa estaban baixo o seu control) e impulsa a idea da Alianza Obreira, ao considerala un bo instrumento para sumar apoios á súa nova estratexia insurreccional para alcanzar o socialismo (abandonando a "vía parlamentaria"). A formación dunha "alianza por arriba" tamén foi ofrecida á CNT mais negouse a integrarse nela, como xa sucedera en Cataluña, porque a dirección confederal afirmou que a CNT por si soa "se bastaba para esnaquizar o fascismo".
Con todo non todos os cenetistas estaban de acordo co rexeitamento á Alianza Obreira, como o cenetista valisoletano Valeriano Orobón Fernández que nun artigo publicado no diario confederal La Tierra fixo un chamamento á unidade entre socialistas e cenetistas (e comunistas) para alcanzar a "democracia obreira revolucionaria". Este cambio de actitude de certos sectores cenetistas só se concretou en Asturias, onde o 31 de marzo de 1934 a Federación Rexional da CNT asinou en Xixón o pacto con UXT-PSOE, que era a forza obreira hexemónica en Asturias, manténdoo a pesar da ameaza de expulsión que lle lanzou a dirección confederal.
O acordo asinado na trastenda dunha taberna xixonesa o 31 de marzo de 1934 por dous dirixentes socialistas e dous cenetistas, que non se considerou oportuno facelo público entón, constaba de dez puntos e un preámbulo no que se recoñecía a necesidade de "a acción mancomunada de todos os sectores obreiros co exclusivo obxecto de promover e levar a efecto a revolución social" en España. As discrepancias xurdiron cando se tentou definir o réxime que ía substituír o capitalismo, pois os socialistas defendían a formación dun Estado socialista (unha "República Socialista") e os cenetistas non estaban dispostos a renunciar a un dos seus principios fundamentais (a negativa a construír calquera tipo de Estado) e propuxeron a fórmula “Réxime de igualdade económica, política e social fundado sobre principios federalistas”. A solución que se atopou finalmente foi cancelar o pacto inicial no momento que triunfase a revolución social, dando liberdade a cada organización para que defendese os seus proxectos sociais e políticos respectivos. Isto quedou plasmado nos puntos 1 e 8 do acordo: