cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BCM Gravelines
Historia
Despois de conseguir a permanencia durante dúas temporadas, o BCM clasificouse en 1990 para xogar a Copa Korać. O Gravelines vence na primeira rolda ao Nashua EBBC (89-72 e 74-67), mais cae na seguinte contra o Estudiantes Caja Postal (66-77 e 68-78). Após subir pouco a pouco na xerarquía do baloncesto francés, o club entra en dificultades económicas a partir de 1995. Coa chegada de Hervé Beddeleem á presidencia, o Gravelines recorre ás autoridades locais e convértese no terceiro poder financeiro do campionato de Francia detrás do Pau-Orthez e o ASVEL Villeurbanne (o seu orzamento duplicarase nuns poucos anos). En 2002, o club fusionouse co de Dunkerque para converterse no Gravelines Dunkerque Grand Littoral Basketball Club.
Ébola
De 2007 a 2011
En 2011, morreu unha persoa en Uganda do ebolavirus Sudán, pero non se rexistraron máis casos.
BCM Gravelines
Historia
Despois de perder tres finais en dous anos (a Copa de Francia en 2003 contra Pau-Orthez, a Liga ao ano seguinte contra o mesmo club e a Supercopa de 2005 contra o SLUC Nancy), o BCM gaña a Copa de 2005 contra o Cholet por 91-79. Esta final mantívose igualada durante todo o tempo de xogo até que non últimos catro minutos o Gravelines fixo un parcial de 11-0 ao seu opoñente. Desde aquelas o club ocupa habitualmente as primeiras prazas da competición, aínda que sen conseguir volver gañar ningún título.
Ébola
Epidemias de 2012
En xullo de 2012, confirmáronse en Uganda 13 mortes debidas a un gromo do virus Sudán no distrito de Kibaale. Días despois xa se espallara a varias aldeas do distrito. A rede de resposta global e ás alertas da OMS informou en agosto dese ano que os casos sospeitosos chegaran a 53, dos cales 16 faleceran. Deses casos 5 foron confirmados con seguridade polo UVRI como casos de ébola. Houbo tamén casos non confirmados fóra do distrito de Kibaale, agás un paciente confirmado que foi evacuado a Kampala, onde morreu. A OMS e os CDC apoiaron sobre o terreo os esforzos do goberno de Uganda. Non houbo ningún caso confirmado fóra de Uganda. Todos os que tiveran contacto cun paciente de ébola foron postos en illamento.
BCM Gravelines
Títulos
Copa de Francia Supercopa de Francia
Ébola
Epidemias de 2012
O 17 de agosto, o ministro de sanidade da República Democrática do Congo informou da aparición dun gromo da variante Bundibugyo na rexión oriental do país. O 21 de agosto a OMS informou dun total de 15 casos con 10 mortes. Non houbo evidencias que indicasen que este gromo estaba relacionado co de Uganda. En setembro de 2012, a OMS informou de que o gromo se cobrara 32 vidas e que a causa probable era a carne de animais infectados cazados arredor das cidades de Isiro e Viadana.
Epidemia de 2013-16
lang=gl|miniatura|300px|Incremento co tempo de casos e mortes durante o ano 2014 no período indicado. miniatura|300px|Mapa de cal era a situación da epidemia en África occidental na data indicada. En marzo de 2014, estalou en África occidental un gromo de virus Ébola que comezou en Guinea. Este é o primeiro caso dun gromo de virus Ébola rexistrado nesa rexión. Os investigadores que estudaron a orixe da epidemia rastrexárona ata un primeiro caso (un neno dun ano de idade que morreu) en decembro de 2013. Posteriormente, a epidemia estendeuse de Guinea aos países veciños Liberia e Serra Leoa. Neses tres países: Guinea, Liberia e Serra Leoa, é onde se concentra a gran maioría dos casos e das mortes. Noutros países veciños houbo un número de casos moito menor: 1 caso no Senegal (procedente de Guinea; ao non haber máis casos a OMS declarou o gromo finalizado no Senegal o 17 de outubro ), e 20 casos e 8 mortes en Nixeria (onde non xa houbo ningún caso máis desde o 8 de setembro, e finalmente a OMS declarou o 20 de outubro que Nixeria era un país "libre de ébola" ). O 23 de outubro confirmouse un caso de ébola en Malí: unha nena de dous anos que regresara de Guinea, e que acabou morrendo; foron postas en corentena decenas de persoas, e houbo dúas mortes máis noutro foco, e o 11 de novembro o goberno informou de 38 casos sospeitosos de ébola. . Despois dun período sen novos casos, Malí foi declarado libre de ébola o 18 de xaneiro de 2015.
Foco independente na R. D. do Congo. Ademais do foco anterior, houbo un gromo en agosto de 2014 na República Democrática do Congo con 66 casos e 49 mortos (ata o 23 de outubro, datos da OMS). Pero este gromo, segundo a OMS, non está relacionado co iniciado en Guinea. Como non houbo máis casos durante un período de 42 días, o goberno declarou á R. D. do Congo libre de ébola o 16 de novembro de 2014.
Epidemia de 2018-2019
No verán do ano 2018 volta a producirse no Congo unha nova epidemia que nos primeiros dous meses do ano tiña cobrado xa máis de 500 mortes, sendo polo tanto unha das máis graves rexistradas.
Historia
miniatura|350px|Casos de febre ébola en África desde 1979 a 2008. Os primeiros ebolavirus que se descubriron foron o virus Ebola e o virus Sudán. Máis tarde apareceron os virus Reston, Taï Forest e Bundibugyo.
Descubrimento do EBOV. O virus Ébola (EBOV) foi illado primeiramente en 1976 durante o gromo da febre hemorráxica do Ébola en Zaire A cepa de Ébola que xurdiu en Zaire ten unha das maiores taxas de mortalidade de todos os virus humanos, preto do 90% nalgúns gromos. O nome da enfermidade débese a que os gromos de 1976 en Zaire tiveron lugar arredor da área de Yambuku, rexión do norte de Zaire relativamente preto da cal discorre o río Ébola.
Descubrimento do SUDV. En 1976 na zona de Nzara no sur do Sudán (hoxe, despois da partición do país, no Sudán do Sur), deuse un gromo dun virus similar ao Ébola, que se chamou virus Sudán ou SUDV (nos pacientes detectáronse dúas cepas de ebolavirus). Na mesma zona de Nzara volveu haber outro gromo de virus Sudán en 1979. Aínda que o gromo do Sudán de 1976 foi anterior nuns poucos meses ao de Zaire dese mesmo ano, o nome da enfermidade e do xénero de virus débese ao gromo de Zaire.
Descubrimento do RESTV. En 1989, cando se estaba investigando un gromo de virus da febre hemorráxica simia (SHFV) que xurdira nuns laboratorios de Reston, Virxinia, EUA, un microscopista electrónico da USAMRIID descubriu uns filovirus de aparencia similar ao Ébola en mostras de tecidos tomadas de macacos cangrexeiros importados de Filipinas para os Hazleton Laboratories de Reston. Os monos estaban coinfectados co SHFV e co novo virus. Os monos enfermaron e morreron, pero o persoal do laboratorio que traballou cos monos non enfermou, a pesar de que se comprobou que seis persoas eran seropositivas para ese virus. O CDC concluíu que ese tipo de virus tiña unha patoxenidade moi baixa para os humanos. En 2008 en Filipinas enfermaron por este virus porcos, pero non persoas. As investigacións concluíron que se trataba dun novo tipo de virus Ébola, ao que despois se lle deu o nome de virus Reston (ebolavirus Reston, RESTV ou REBOV), un filovirus de orixe asiática.
Descubrimento do TAFV. En 1994 apareceu en Costa do Marfil un gromo en chimpancés que vivían no bosque Taï, que despois se contaxiou a unha científica que fixera as autopsias dos animais. O virus causante era un ebolavirus novo que se denominou ebolavirus Bosque Taï, (tamén denominado Taï Forest, Cote d'Ivoire [sic] ou Côte d'Ivoire, TAFV).
Descubrimento do BDBV. En 2008 deuse un gromo de febre hemorráxica no distrito de Bundibugyo en Uganda, no que se detectou unha nova variedade de ebolavirus, o virus Bundibugyo (BDBV), do que non volvería a haber outro gromo ata 2012 na República Democrática do Congo.
Pragas antigas. Algúns científicos cren tamén que a praga de Atenas, que aniquilou a un terzo da poboación de Atenas durante a guerra do Peloponeso (do 431 ao 404 antes de Cristo), puido ser causada polo virus Ébola, pero hai tamén outras doenzas que son candidatas a ser as responsables.
Animais salvaxes
En xeral, os gromos de ébola en poboacións humanas orixínanse por manexar carcasas de animais infectados. Xeralmente, o declive dos gromos nas poboacións animais precede aos gromos en humanos. Desde 2003, esas diminucións do virus foron monitorizadas levando unha vixilancia das poboacións animais co obxectivo de poder predicir e previr a enfermidade polo virus Ébola en humanos.
As carcasas recuperadas de gorilas conteñen moitas cepas do virus Ébola, o que suxire moitas introducións do virus. Os corpos descompóñense rapidamente e as carcasas non son infecciosas ata pasados tres ou catro días. O contacto entre grupos de gorilas é raro, o que indica que a transmisión entre grupos de gorilas é improbable, e que os gromos débense á transmisión entre o reservorio viral e as poboacións animais susceptibles.
O ébola ten unha alta taxa de mortalidade nos primates. Crese que os frecuentes gromos de Ébola puideron orixinar a morte duns 5.000 gorilas só entre 2002 e 2004. Os gromos de enfermidade polo virus Ébola puideron ser responsables da diminución nun 88% dos índices de rastreo de poboacións de chimpancés observada nos 420 quilómetros cadrados do Santuario Lossi da República do Congo entre 2002 e 2003. A transmisión entre chimpancés por medio do consumo de carne de presas constitúe un factor de risco significativo, mentres que o contacto entre individuos desas especies, como tocar os corpos mortos e o espiollamento mutuo non o é.
Animais domésticos
En cans e porcos rexistráronse infeccións por ebolavirus. Nos cans a infección é asintomática, pero nos porcos tende a desenvolverse a enfermidade sintomática. O que pode transmitirse aos porcos é o virus Reston (RESTV). Dos porcos pode pasar aos primates non humanos (aparentemente sen contacto físico, segundo un estudo). O virus Ébola pode transmitirse aos cans, que permanecen asintomáticos. Os cans nalgunhas partes de África moitas veces deben buscar a súa comida e en ocasións comen animais infectados. Aínda que neles a infección é asintomática, un estudo de 2005 feito sobre os cans durante un gromo de EBOV atopou que un 30% presentaban seroprevalencia para o EBOV.
Investigación
Estanse a estudar varios tratamentos experimentais contra o ébola. Algúns dos medicamentos están utilizándose con permisos especiais dos gobernos. En agosto de 2014 a OMS emitiu un comunicado no que afirma que o uso de tratamentos aínda non probados é ético en certas situacións nun esforzo por tratar ou previr a enfermidade. Os tratamentos principais que se están probando cos pacientes son o uso de diversos antivirais, de anticorpos monoclonais (ZMapp) ou de anticorpos naturais de persoas que xa pasaron a enfermidade.
Medicamentos antivirais
Varios medicamentos antivirais están sendo estudados para a súa aplicación ao tratamento do ébola. Son:
Anticorpos
Durante un gromo en 1999 na República Democrática do Congo, curáronse sete de oito persoas que recibiron transfusións de sangue de individuos que sobreviviran anteriormente á infección. Isto fixo pensar que ese sería un posible tratamento, pero é considerado controvertido. Os anticorpos intravenosos parecen ser protectores en primates non humanos que foron expostos a grandes doses de virus Ébola. Administráronse anticorpos de soro sanguíneo de superviventes en Madrid á enfermeira galega contaxiada de ébola.
En agosto de 2014 probouse por primeira vez en humanos un fármaco experimental chamado ZMapp, que contén tres anticorpos monoclonais humanizados. Foi administrado a dous norteamericanos, tres traballadores sanitarios liberianos, un médico español e unha enfermeira inglesa que foran infectados co Ébola, con resultados en xeral aparentemente positivos, aínda que un dos liberianos e o español acabaron falecendo. Pouco despois, as escasas existencias deste medicamento experimental esgotáronse en todo o mundo, e houbo que esperar unha nova produción para que se enviasen doses para a súa prevista administración á enfermeira galega afectada.
Outros tratamentos
Outros tratamentos esperanzadores están baseados na tecnoloxía antisentido. Tanto os ARNs interferentes pequenos (siRNAs, como os do medicamento TKM-Ebola ) coma os oligómeros morpholino fosforodiamidato (PMOs) dirixidos contra a proteína L (ARN polimerase) do virus Ebola (EBOV) mostraron capacidade de previr a enfermidade en primates non humanos.
Os fármacos moduladores de receptores de estróxenos clomiphene e toremifene utilizados no tratamento da infertilidade e cancro de mama inhiben o progreso da infección por virus Ébola en ratos infectados. O 90% dos ratos tratados con clomiphene e o 50% dos tratados con toremifene sobreviviron ás probas. Un estudo atopou que o bloqueante de canais iónicos Amiodarone, utilizado no tratamento de arritmias cardíacas, bloquea a entrada do virus nas células in vitro. Dado o seu uso oral e a historia do uso en humanos para outras doenzas, estes fármacos poderían ser candidatos para tratar a infección do virus Ébola en localidades xeograficamente remotas, utilizados sós ou en combinación con outros fármacos.
I Could Fall in Love
"I Could Fall in Love" é o primeiro sinxelo de "Dreaming of You" (1995) pola cantante mexicano-estadounidense texana Selena.
Casares
O topónimo Casares pode referirse a:
Praias de Sanxenxo
Entre os seus areais destancan os seguintes:
Casares
Amais, como apelido pode referirse a:
Cardeal Richelieu
Armand-Jean du Plessis, máis coñecido como o cardeal Richelieu, nado en París o 9 de setembro de 1585 e finado en París o 4 de decembro de 1642, foi o primeiro ministro do rei de Francia, Luís XIII.
Inicios
Nado nunha familia aristocrática de Poitieu, prosperou axiña na carreira eclesiástica e tamén na política. Salientou nos Estados Xerais de 1614, o que lle valeu á chamada á corte por parte da raíña nai e rexente María de Médicis. Ocupou o cargo de secretario de Estado de Interior e da Guerra.
No enfrontamento entre María de Médicis e o seu fillo Luis XIII fixo de mediador e se gañou a confianza deste último que o nomeou cardeal en 1622 e primeiro ministro en 1624.
Política interior
Así mesmo, esvaiu os núcleos de poder da nobreza, tanto territorial como cortesán, emprendendo unha dura represión contra as conxuras e as resistencias ás súas medidas. Os intendentes reais impoñían o seu poder gobernativo sobre os poderes nobiliarios locais e xeraron un enorme descontento. O propio irmán do rei Gastón de Orleáns, quen cualificou a Richelieu de formidable tirano, alentou un levantamento en Languedoc dirixido polo duque de Montmorency. A rebelión foi esmagada e o duque decapitado o 30 de outubro de 1632.
Outra medida polémica foi a prohibición dos duelos, que foron duramente perseguidos. A xustiza emanaba do monarca e non era tolerable o axuste de contas privado.
Política exterior
En política exterior definiu dous eixos fundamentais: a expansión colonial en América e África e o debilitamento dos Habsburgo como casa imperial e dominadora de Europa Central, a península ibérica e América Central e do Sur. Para iso, na guerra dos Trinta Anos aliouse co bando teoricamente protestante axudando aos holandeses contra España e a Gustavo Adolfo II de Suecia e Cristián IV de Dinamarca na súa guerra contra os exércitos xermánicos. Nesta mesma dirección apoiou o secesionismo de Portugal e Cataluña, xerando en España un debilitamento interior que afectará á supremacía militar dos terzos españois en Europa e da tradicional e familiar alianza dos Habsburgo.
Miðvágur
Xeografía
Miðvágur fica no interior dunha baía tamén chamada Miðvágur, que lle dá nome á vila e que significa "baía do medio". A entrada da baía está pechada na súa maior parte por un dique, que serve para protexer ao porto pero tamén para encerrar ás baleas que entran nela.
A cidade atópase nun val ao sur do monte Reynsatindur, que por este lado ten unha pendente menos pronunciada que polo norte. Ao sur hai dous montañas que forman acantilados no mar. Ao oeste atópase o lago Leitisvatn, o maior das Illas Feroe, que drena polo sur formando unha fervenza que cae no mar.
Miðvágur é aravesada pola estrada principal de Vágar, que pasa por tódalas vilas e cidades da mesma. As vilas que están máis preto son Vatnsoyrar, ao nordés, e Sandavágur ao leste. Con esta última Miðvágur está practicamente unida. Hai un servizo de autobuses a Tórshavn, cun percorrido estimado de 45 minutos. O aeroporto de Vágar atópase ao oeste de Miðvágur, a 10 minutos aproximadamente por estrada.
Historia
Miðvágur foi habitada dende polo menos o período viquingo segundo demostran escavacións. O edificio máis interesante da cidade é Kálvalíđ, unha casa que probablemente foi construída a finais da Idade Media. É o edificio máis antigo da cidade e, posibelmente, de todas as Illas Feroe. Kálvalíđ consta de dous cuartos cun tellado de herba, construído no estilo tradicional das Illas Feroe. Hoxe alberga un museo.
Deporte
A vila ten un equipo de fútbol local chamado MB Miðvágur (Miðvágs Bóltfelag Miðvágur), fundado en xaneiro de 1905, que na actualidade xoga na segunda división das Illas Feroe e estivo en tres tempadas na primeira división.
Outros deportes como o voleibol, bádminton, remo, arquería e equitación tamén son moi populares na cidade.
Relixión
A Igrexa de Miðvágur foi construída entre 1948 e 1952. Seu deseñador, Heini Joensen, quen estudou en Bergen, Noruega, impregnoulle á súa obra certa influencia modernista.
Na vila atópase un cemiterio británico, que data da segunda guerra mundial.
Juan Antonio Reig Plà
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote en 1971. Licenciouse en Teoloxía pola Universidade Pontificia de Salamanca en 1973, e fixo a tese de doutoramento en Teoloxía moral pola Universidade Lateranense de Roma en 1978, cunha tese sobre o sacramento da penitencia, De sacramento poenitentiae. Foi delegado de Pastoral Familiar.
Consagrado bispo de Segorbe-Castellón en 1996, permaneceu na diocese ata que no 2005 foi nomeado bispo de Cartaxena. Posteriormente foi nomeado bispo de Alcalá de Henares.
Tamén é presidente da subcomisión episcopal de familia e vida. De cariz conservador foi acusado por defensores da lingua catalá de reducir ao mínimo a presenza desta lingua na diocese castellonense mentres foi o seu bispo.
Juan Gil Sequeiros
Juan Gil Sequeiros, nado en 1891 e finado en Vilagarcía de Arousa o 7 de novembro de 1957, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Empresario en negocios de madeira, foi xefe do Sindicato Provincial de Pontevedra. O 15 de febreiro de 1937 foi nomeado alcalde de Vilagarcía de Arousa, ocupando o cargo ata o 8 de marzo de 1938. O 8 de maio de 1944 volveu ser nomeado alcalde de Vilagarcía, finalizando o seu mandato o 4 de marzo de 1948.
O 1 de novembro de 1942 foi elixido representante sindical nas Cortes Españolas polos Sindicatos Nacionales. Foi Procurador nas Cortes durante o franquismo en representación da Organización Sindical como empresario do Sindicato Nacional de la Madera y Corcho na I Lexislatura das Cortes Españolas (1943-1946). Finou en Vilagarcía de Arousa o 7 de novembro de 1957.
Larazo, Vila de Cruces
San Xoán de Larazo é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2011 tiña 184 habitantes (92 mulleres e 92 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 231 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de San Xoán de Larazo é un exemplar do barroco relixioso rural, garda unha cruz procesional labrada en 1766 por un dos prateiros composteláns da familia dos Cedeira.
Frundo
O frundo (Myrica gale) é unha especie vexetal, pertencente á familia das miricáceas. Trátase dun arbusto dioico de folla caduca de cor verde escura na face e con peluxe no envés, flores en amento e froito en drupa.
Distribución
A planta medra nas zonas oligotróficas de Europa, Asia e América do Norte. Aparece en Galicia, especialmemte no norte de país. miniatura|Follaxe. miniatura|Ilustración. miniatura|Detalle da planta miniatura|Ilustración
Hábitat
Polo xeral, medra na turba aceda de turbeiras, e para facer fronte a estas difíciles condicións de pouco nitróxeno, a raíz ten que fixar o nitróxeno con actinobacterias que permiten ás plantas medraren.
Características
Trátase dun arbusto caducifolio que acada os 1–2 m de altura. As follas están dispostas en espiral, simples, de 2–5 cm de longo, oblanceoladas cónicas cunha base máis ampla e punta, e unha engurrada ou finamente dentada marxe. As flores son amentos (candeas) con masculinas e femininas en diferentes plantas (dioico). O froito é unha pequena drupa.
Usos
Algunhas receitas que o empregan foron reportadas en Suecia, Inglaterra e o Norte de Francia. No pasado, as súas follas recendentes ofrecían un aroma aínda a quen non podían custear o uso das especias importadas, entre eles, os campesiños de Europa Central e do Norte.
No entanto, historicamente, a aplicación máis importante desta especie foi durante o aromatizado da cervexa. O proceso de obtención deste produto constitúe unha arte antiga de Europa Central e Occidental; no cal o lúpulo (Humulus lupulus) representa unha pequena parte da historia medieval. É así que os fabricantes usaban unha gran cantidade de plantas aromáticas, sendo o frundo un dos máis eficientes así como máis baratos. Como resultado, no período renacentista existiron unha multitude de variedades deste produto.
A súa casca emprégase polo carácter adstrinxente do tanino que contén.
As follas do frundo posúen un aroma moi agradábel que se ve incrementado ao enxugalas. O seu sabor é similar aínda que lixeiramente amargo e adstrinxente.
Usos en Galicia
As follas do frundo téñense empregado en Galicia para escorrentar insectos. Frei Martín Sarmiento dicía no século XVIII que se apañaba para benzoar con outros vexetais o día de Ramos, porque se cría que con estas varas azoutaran a Cristo. Tamén se puñan os ramallos entre a roupa para o seu recendo. As súas flores substituían o lúpulo para a fabricación da cervexa.
Taxonomía
Myrica gale foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1024. 1753. O nome frundo podería vir de fronde e fruncio de frutice. E fungo e funguiño do verbo fungar, cheirar, polo recendo das follas
OU-122
A OU-122 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Discorre integramente polo concello de Carballeda de Valdeorras, e conecta Sobradelo co porto de Fonte da Cova, límite administrativo oriental de Galicia coa provincia de León. Ten unha distancia de 26,260 km.
Historia
A construción da estrada foi iniciada en 1938, cando un consorcio hispano-alemán comezou a explotar as minas de Valborraz, en Casaio. Por Sobradelo pasaba a estrada entre Ourense e Ponferrada (despois nomeada N-120, actual N-536), pola que se levaba o mineral extraído na mina até o porto de Vigo, onde embarcaba cara a Alemaña.
A estrada está en boas condicións para a circulación, porque é utilizada decote por camións debido ás numerosas minas de lousa que hai na zona. No seu percorrido conserva dous fitos quilométricos.
Reino de Iberia
dereita|miniatura|400px|Antigo reinos xeorxiano Iberia e Colcida dereita|miniatura|400px|Mapa do Cáucaso Iberia (იბერია) era o nome empregado polos antigos gregos e polos romanos para designar ao antigo reino xeorxiano de Kartli (século IV a. C.–século V) que ocupaba o leste e o sueste do país caucásico.
Just Dance
Durante o mes de abril de 2008, "Just Dance" foi lanzada polo selo Interscope como o sinxelo debut de Gaga a nivel internacional.
A letra de "Just Dance" está centrada nunha temática festeira. A estrutura musical da canción, está creada en base a sintetizadores e ten influencias R&B. "Just Dance" contou cun recibimento positivo por parte dos críticos. Gaga cantou a canción en diversos países, como Estados Unidos, Canadá e Reino Unido principalmente. Tamén promocionou a canción nas súas xiras internacionais, The Fame Ball Tour e The Monster Ball Tour.
O seu vídeo musical foi dirixido por Melina Matsoukas, e ao igual cá canción, baséase nunha temática festeira. A súa liña de historia mostra a Gaga con outras persoas nunha casa, bailando e cantando ao ritmo da canción.
O sinxelo tivo un grande éxito. Chegou ao Nº 1 en países como os Estados Unidos, Australia, o Canadá, Irlanda, os Países Baixos e o Reino Unido. Nos Estados Unidos, "Just Dance" foi un grande éxito, e o sinxelo tardou case cinco meses na lista Billboard Hot 100 antes de chegar ao cumio da táboa, en xaneiro de 2009.
Gaga recibiu un nomeamento aos Grammy no 2009 como Mellor Gravación Dance do Ano, pero perdeu ante Harder, Better, Faster, Stronger do dúo francés Daft Punk.
Reino de Iberia
Historia antiga
Os Moschi mencionados por varios historiadores clásicos e os Sasper, os seus posíbeis descendentes, (nomeados por Herodoto poderían ter un papel relevante na consolidación das tribos da rexión. Probábelmente, a orixe etimolóxica de «Iberia» derivase do seu nome (Sasper >Speri >Hberi >Iberi). Os Moschi teríanse movido cara ao nordeste nunha migración. A principal tribo eran os Mtskheta, que darían nome á capital. O seu primeiro asentamento chamouse polos autores medivais xeorxianos, Arrian-Kartli, baixo o goberno persa da dinastía aqueménida. Tras iso, foron gobernados por un príncipe local coñecido como mamasakhlisi.
A fonte medieval de Moktsevai Kartlisai («Conversión de Kartli») fala ademais de Azo e a súa xemte, que se asentaron na futura capital de Mtskheta. Outras crónicas do país, Kartlis Tskhovreba («Historia de Kartli») din que Azo sería un oficial de Alexandre Magno, que asasinou a unha dinastía local e conquistou o territorio, sendo expulsado por Parnavaz I de Iberia.
Joaquim Jordà
Joaquim Jordà i Catalá, nado en Santa Coloma de Farners o 9 de agosto de 1935 e finado en Barcelona o 24 de xuño de 2006, foi un cineasta e tradutor catalán.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Barcelona. Despois estudou na Escola de Cine de Madrid, e en 1952 viaxou a París para entrar no contorno da Cinematheque, establecendo contacto con Éric Rohmer, François Truffaut, Claude Chabrol o Jacques Rivette. Alí adquiriu a conciencia política que marcou a súa obra.
En 1958 ingresou no Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematográficas. Colaborou nas revistas Acento Cultural, Cinema Universitario e Nuestro Cine, e traballou como axudante de dirección, script, xefe de produción e actor con xente como Carlos Durán ou Pere Portabella. Creou a Escola de Cine de Barcelona xunto co produtor e realizador Jacinto Esteva, sendo tamén membros Gonzalo Suárez, Vicente Aranda e José María Nunes.
En 1961 dirixiu a súa primeira curtametraxe Día de muertos xunto a Julián Marcos. En 1966 codirixiu a longametraxe Dante no es únicamente severo xunto a Jacinto Esteva, considerada exemplo das propostas renovadoras da Escola de Barcelona.
A finais da década de 1960 marchou vivir a Italia por mor das dificultades económicas e da censura. Alí estivo até 1973, e realizou filmes de carácter militante ou alternativo, como Lenin vivo (1970), ou I tupamaros ci parlano. Tamén rodou algunhas películas combativas sobre o réxime de António de Oliveira Salazar en Portugal. Xa de regreso a España dirixiu unha colección de libros de cinema, dedicouse á tradución literaria do francés e do italiano, e colaborou como guionista de Vicente Aranda en filmes como Cambio de sexo (1977), El Lute, camina o revienta (1987) e El Lute II, mañana seré libre (1988) e a serie de televisión Los jinetes del Alba.
A partir de 1980 dedicouse plenamente ao cinema documental: Numax presenta... (producido coa caixa de resistencia dos obreiros e obreiras en folga da fábrica Numax), El encargo del cazador (sobre os últimos anos de Jacinto Esteva), De nens (sobre o barrio de El Raval), Mones com la Becky (sobre a lobotomía) e Veinte años no es nada (segunda parte de Numax presenta). En 1996 rodou Un cos al bosc, unha comedia de cine negro ambientada no rural.
En 1998, sendo profesor de comunicación e audiovisual na Universidade Pompeu Fabra, tivo un infarto cerebral, que lle provocou agnosia. Morreu por mor dun cancro de fígado e páncreas.
Joe Dempsie
Joseph "Joe" Maxwell Dempsie, nado en Liverpool o 22 de xuño de 1987, é un actor inglés, coñecido polo seu papel de Chris Miles na serie Skins. As primeiras actuacións acreditadas de Dempsie inclúen aparicións en Doctors, Peak Practice e Sweet Medicine, así como en filmes como One for the Road e Heartlands. Tamén intepreta o papel de Gendry na serie da HBO Game of Thrones e o papel de John na serie da BBC The Fades.
Péntatlon moderno
miniatura|200px|Proba de carreira en péntatlon moderno. O péntatlon moderno é unha disciplina deportiva olímpica, instaurada polo Barón Pierre de Coubertin, creador das Olimpíadas Modernas, nos Xogos Olímpicos de 1912.
O péntatlon moderno está baseado nas peripecias dun oficial do exército francés, e consta de 5 probas, que deben realizarse nun só día: tiro con pistola, esgrima, natación 200 metros libres, equitación de obstáculos e carreira a campo-travesa. Cada un dos catro primeiros eventos asigna unha puntación ao deportista segundo o seu rendemento.
No primeiro evento, tiro con pistola, os competidores disparan 20 tiros cunha pistola de aire comprimido sobre un branco de 155 mm de diámetro, a unha distancia de 10 metros.
Red Road
Red Road é unha película escocesa dirixida por Andrea Arnold, estreada no ano 2006. Conta a historia dunha operadora de seguridade de CCTV que observa a través dos monitores un home do seu pasado. O nome do filme provén dos chamados edificios Red Road, onde se asenta parte da película, que se atopaban en Barmulloch, Glasgow, que foron os edificios residencias máis altos de Europa no momento da súa construción. O seu estilo enmárcase no movemento Dogma 95, co emprego de luz natural e cámaras de man.
Red Road é a primeira película da triloxía Advance Party, un proxecto de triloxía que ía seguir certas regras de como as películas debían ser escritas e dirixidas: todas serían rodadas e emprazadas en Escocia, usando os mesmos personaxes e actores, cada película sería dirixida por un director diferente debutante... The Observer fíxolle unha enquisa a varios directores e críticos de cine, situando esta película como unha das mellores películas británicas dos últimos 25 anos.
Péntatlon moderno
O terceiro evento, quizais o máis esgotador, é a natación de 200 metros estilo libre, onde non importa o lugar de chegada, senón o tempo empregado na proba.
O cuarto evento é a competición de equitación, modalidade de obstáculos, onde os competidores deben percorrer unha cancha de 12 obstáculos cun cabalo previamente sorteado ao azar. A cancha debe obrigatoriamente ter un obstáculo dobre e un triplo.
Red Road
Argumento
Un día ve un home a través das pantallas de vixilancia, un home que pensaba que nunca máis volvería ver. Tornarase unha obsesión seguilo, tanto a través das cámaras como en persoa. Jackie asiste a unha festa no piso do home nos edificios Red Road co obxectivo de saber máis sobre el. Vaise creando bastante tensión pois, entre outras cousas, o espectador non coñece as causas da obsesión de Jackie por este home, causas que imos coñecendo a pouquiños.
Péntatlon moderno
Ao final destes catro eventos os deportistas son ordenados pola puntuación obtida. Así, para iniciar a carreira, o deportista coa maior puntación parte primeiro, e os seguintes parten con 1 segundo de diferenza por cada 4 puntos. Este sistema de saída chámase starting list.
Centre d'Esports Sabadell Futbol Club
O Centre d'Esports Sabadell Futbol Club é un club de fútbol español, da cidade de Sabadell, en Cataluña. Foi fundado en 1903 e actualmente xoga na Segunda División B.
Entre os seus logros deportivos destacan o Campionato de España de segunda categoría en 1913, a Copa Federación en 2000 e un subcampionato da Copa de España en 1935. Militou 14 tempadas na Primeira División e participou nunha edición da Copa de Feiras.
Himno
O himno oficial do club é Honor al Sabadell, escrito por Lluís Papell con música de Adolf Cabané. Con todo, entre 1983 e 1991 o club utilizou como oficial o himno Sempre endavant Sabadell, composto por Ramon Montlleó.
Estadio
Nova Creu Alta; construído no ano 1967, cun aforamento de 20.000 espectadores. Foi inaugurado no mes de agosto dese mesmo ano. Situado nunha zona urbana da cidade, preto da nova arteria comercial e de oficinas; a avenida de Francesc Macià. A súa dirección é: Plaça Olímpia s/n, 08206 Sabadell, e as oficinas do club atópanse na zona de tribuna do propio estadio.
A Corga, O Freixo de Sabardes, Outes
A Corga é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Xaime Quintanilla Ulla
Xaime Quintanilla Ulla, nado en Ferrol o 9 de setembro de 1919 e finado na mesma cidade o 28 de outubro de 2002, foi un médico e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Fillo de Xaime Quintanilla Martínez. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela e titulado en Graduado Social. Foi alcalde de Ferrol polo PSdeG-PSOE nas primeiras eleccións democráticas e continuou como alcalde ata 1987. Escribiu El complejo mundo del suicida (1994) e colaborou en La Voz de Galicia. Académico numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, recibiu a Medalla de San Raimundo de Peñafort, a Cruz ao Mérito Naval e a Cruz da Orde Civil de Sanidade. Foi soterrado no cemiterio de Catabois.
Henrique I de Castela
Henrique I de Castela, nado en Valladolid o 14 de abril de 1204 e finado en Palencia o 6 de xuño de 1217, chamado tamén Henrique de Borgoña, foi rei de Castela entre 1214 e 1217.
Traxectoria
Fillo mais novo de Afonso VIII e de Leonor de Plantagenet, accedeu ó trono con dez anos ó morrer os seus seis irmáns homes. A súa minoridade supuxo a apertura dun período de rexencia de 24 días por parte da súa nai. Trala súa morte asumiu a rexencia a súa irmá mais vella, Berenguela, que residía na corte castelá trala anulación do seu matrimonio con Afonso IX de León polo papa Inocencio III en 1204.
A tutela do conde de Lara produciu desavinzas entre a nobreza castelá, que temía o enorme poder que con ela obtiñan os Lara, que desde un primeiro momento manobraron para consolidar a súa posición concertando en 1215 o matrimonio de Henrique coa infanta Mafalda de Portugal, filla do rei Sancho I. O matrimonio nunca foi consumado e acabou sendo anulado ó ano seguinte por Inocencio III, debido ó grao de parentesco entre eles.
miniatura|Sepulcro do rei, no [[Monasterio de las Huelgas de Burgos.]] Isto motivou ó conde Álvaro Núñez de Lara a concertar un novo matrimonio de Henrique con Sancha, filla de Afonso IX, co que se pretendía unir os reinos de Castela-Toledo e Galiza-León e apartar da liña sucesoria dos dous reinos a Fernando, fillo de Berenguela e do propio rei galego-leonés.
Porén, antes de celebrar os esponsais, Henrique I faleceu en Palencia de forma accidental, ó caer sobre el unha tella desprendida dunha das torres do pazo episcopal de Palencia, onde xogaba con outros nenos.
Á súa morte apareceu un problema sucesorio. Elixida Berenguela, irmá de Henrique e esposa de Afonso IX, como raíña en 1217, renunciou en favor do seu fillo, o herdeiro dos reinos de Galiza e León Fernando III o Santo.
Alternativa dos Veciños
Alternativa dos Veciños é un partido político que actuou ao longo da súa historia no concello de Oleiros. A partir das eleccións de 2015 iniciou un proceso de ampliación coa presentación de candidaturas nos concellos da Coruña, Arteixo e Culleredo o que lle permitu entrar na Deputación da Coruña. Nos anos seguintes o partido aumentou as agrupacións locais, e así tras as eleccións de 2019 fíxose coa alcaldía do concello de Carral e entrou nos gobernos locais de Bergondo e Sada.
Orixes
Ten a súa orixe na creación dunha candidatura independente para as eleccións municipais de 1979 que representase ás distintas asociacións de veciños do concello co nome de Candidatura dos Veciños, con Xosé Luís Martínez como candidato á alcaldía, que resultou elixido alcalde.
Nas eleccións de 1983 presentouse xa como Alternativa dos Veciños, dirixida por Anxo García Seoane. Se ben non logrou acadar a alcaldía nos comicios, tras presentar unha moción de censura acadou o goberno municipal. Dende 1991, AV está rexistrada como partido político, presidido por Anxo García Seoane.
Organización
Alternativa ten unha vida interna na que participan habitualmente unhas 2.000 persoas, representadas pola Comisión de Seguimento e o Comité Executivo, órganos de elección asemblearia nas distintas parroquias do Concello. Alternativa concorre aos procesos electorais despois de procesos abertos entre os que se seleccionan candidatos, elixidos en primeira instancia por asembleas parroquiais. Os 30 elixidos (3 por cada parroquia) sométense ás eleccións abertas, unhas primarias nas que adoitan participar unhas 5.000 persoas e que serven para confeccionar as listas electorais ao concello.
As persoas que saen elixidas como concelleiros son controlados polo Comité Executivo e este pola comisión de seguimento.
Os resultados da acción política da Alternativa en Oleiros son os maiores índices de parques e espazos públicos por habitante de Galicia, o maior índice de investimentos públicos municipais, unha rede de 10 bibliotecas públicas equipadas e activas, unha rede de 15 centros sociais e culturais, tres auditorios públicos e o maior número de vivendas de promoción pública por habitante.
En xuño de 2006 o fiscal xefe de Galicia presentou unha denuncia por prevaricación contra García Seoane, o que provocou tensións no seo do goberno municipal formado por AV e BNG. En setembro de 2006, unha nova denuncia do fiscal polos intereses urbanísticos do alcalde e as sospeitas de corrupción provocaron a saída do goberno municipal do único concelleiro do BNG. Dende entón AV goberna en minoría.
En abril de 2011 o fiscal solicita o arquivo da denuncia contra Ángel García Seoane, por entender que os delitos que se lle atribuían non aparecen suficientemente xustificados.
Hippoglossoides elassodon
Visión xeral
Trátase dun peixe demersal de importancia comercial, que se captura ao longo das costas do Pacífico norte, desde os mares de Okhotsk e do Xapón e, a través do mar de Bering, até as de Norteamérica, desde Alasca, a Columbia Británica (Canadá) e os estados de Washington, Oregón e California (Estados Unidos), até tan ao sur como a punta Reyes, a uns 50 km an NO da cidade de San Francisco.
Vive en fondos brandos, lamacentos ou areosos, a profundidades de até os 1.050 m, e pode alcanzar unha lonxitude de até os 52 cm (aínda que os espécimes capturados rondan os 20 cm) e pesar até os 1,56 kg. As femias son tipicamente máis grandes que os machos, e poden chegar a vivir polo menos 27 anos, as femias, e até os 30 anos, os machos.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1880 polos ictiólogos norteamericanos David Starr Jordan e Charles Henry Gilbert.
Nome específico
O nome específico, elassodon, deriva dos termos do grego antigo ελάσσων elássōn, "pequeno", "insignificante", e οδούς, οδόντος odoús, odóntos, "dente".
Descrición
Esta especie é un peixe plano cos dous ollos situados no lado dereito do seu corpo, ovalado. A coloración do seu lado superior, pigmantado, vai do verde oliva á parda avermellada ou mesmo parda escura, e pode presentar manchas escuras. As aletas dorsal e anal tamén pòden presentar manchas escuras. O lado inferior, ou cego, é de cor branca, con zonas translúicidas. A liña lateral cúrvase lixeiramente á altura da aleta pectoral. A mandíbula superior é estreita no centro, e presenta unha fileira de pequenos dentes.
A súa columna vertebral está formada por de 42 a 46 vértebras. A aleta dorsal presenta de 75 a 85, e a anal, de 55 a 68. A aleta dorsal orixínase á altura da metade do ollo superior. A aleta caudal presenta un pequeno alargamento na parte central. As [[aleta|aletas pectorais son máis ben grandes, e coas puntas arredondadas.
Hábitat
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que vive a profundidades de entre os 0 e os 1050 m,, en augas temperadas do Pacífico norte, entre os 51° N e os 29° N, e entre os 97° L e os 90° O.
É unha especie que vive en fondos brandos, areosos ou lamacentos, os adultos xeralmente por debaixo dos 180 m.
Papel no ecosistema
Hippoglossoides elassodon ocupa un lugar intermedio na cadea trófica. Aliméntase de organismos zoobentónicos, como diversos invertebrados: moluscos (bivalvos e cefalópodos), vermes, crustáceos e equinodermos, ademais de pequenos peixes.
Os seus pirncipais depredadores son o bacallau do Pacífico (Gadus macrocephalus), o abadexo de Alasca (Gadus chalcogrammus), a palmeta do Pacífico (Atheresthes stomias), o fletán negro (Reinhardtius hippoglossoides) e o hipogloso do Pacífico (Hippoglossus stenolepis).
Pesca e usos
Captúrase nas áreas de pesca 61 e 67 (Pacífico noroeste e nordeste, respectivamente). mediante artes de arrastre dedicadas á pesca de camaróns.
A maioría das capturas prodúcense nos Estados Unidos en tres pesquerías principais: no mar de Bering e nas illas Aleutianas, no golfo de Alasca e na costa oeste. As capturas anuais medias son de ao redor das 17.000 t na zona do mar de Bering e as illas Aleutianas; en 2008, as capturas do golfo de Alasca alcanzaron o seu máis alto nivel, unhas 3.396 t.
A pesca desta especie na actualidade non é excesiva, estimándose que a súa biomasa está por riba do nivel necesario para o un rendemento máximo sustentábel. Na zona do mar de Bering e as illas Aleutianas, a biomasa estimouse en 535.356 t en 2008, por debaixo dun pico máximo de case 800.000 t en 1997; no golfo de Alasca, a biomasa estimouse en 280.000 t en 2007, onde flutúa ao redor dunha media de 220.000 t desde o ano 1984.
Suelo Empresarial del Atlántico
Suelo Empresarial del Atlántico S. L. (SEA) é unha sociedade limitada constituída no ano 2003 e participada nun 83,44 % polo Ministerio de Fomento de España a través da entidade estatal de solo SEPES, nun 14,26 % pola Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas da Xunta de Galicia a través do Instituto Galego da Vivenda e Solo, nun 1,65 % por Abanca e un 0,65 % pola Xunta de Galicia. O seu obxectivo é o desenvolvemento e comercialización de parques empresariais en todo o territorio galego.
En xuño de 2013 foi aprobada a súa fusión con Suelo Industrial de Galicia S. A., sociedade participada na súa maioría tamén pola SEPES.
O partido
En 2007 recibiu o premio da Academia das Ciencias e das Artes da Televisión de España ó mellor telefilme e xa anteriormente resultara vencedora nos Premios Mestre Mateo na mesma categoría e na de mellor interpretación masculina (Antonio Durán "Morris").
Figueiroa, O Freixo de Sabardes, Outes
Figueiroa é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Viitasaari
Limita cos concellos de Kannonkoski, Kinnula, Kivijärvi, Pihtipudas, Äänekoski, Keitele e Vesanto, estes dous últimos pertencentes á rexión veciña de Savonia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Drosophila
Drosophila é un xénero de pequenas moscas da familia Drosophilidae, que xeralmente reciben o nome de "moscas da froita" ou "moscas do vinagre", debido a que moitas das especies revoan arredor de froitas moi maduras ou podres ou do viño ou vinagre (non deben confundirse coas Tephritidae, ás que tamén se lles chama moscas da froita, que poden ser unha praga para as colleitas de froita, como por exemplo a mosca da froita mediterránea Ceratitis capitata). A especie máis famosa do xénero Drosophila é D. melanogaster, porque foi amplamente utilizada en investigación xenética e é un organismo modelo común en estudos de bioloxía do desenvolvemento. Mesmo ás veces na literatura se fala de Drosophila a secas cando se están referindo a D. melanogaster, e especifícase a especie cando se trata das outras especies do xénero. O xénero contén máis de 1500 especies que son moi diversas en aparencia, comportamento, e hábitat de apareamento.
Morfoloxía
miniatura|Vista lateral da cabeza mostrando os seus característicos pelos sobre os ollos. As Drosophila son pequenas moscas, normalmente de cor amarela clara, marrón avermellada ou negras, con ollos vermellos. Moitas especies, entre elas algunhas hawaianas, teñen distintivos debuxos con manchas negras nas ás. Caracteres como as arestas plumosas das antenas, os pelos da cabeza e tórax, e as veas das ás utilízanse para o diagnóstico da familia. A maioría das especies son pequenas, de entre 2 e 4 mm de longo, pero tamén hai algunhas de tamaño maior ao dunha mosca doméstica, especialmente algunhas especies de Hawai.
Hábitat
As Drosophila atópanse por todo o mundo, pero hai máis especies nas zonas tropicais. Poden atoparse en desertos, selvas tropicais, cidades, pantanos, e zonas alpinas. Algunhas especies de moi ao norte hibernan. A maioría das especies reprodúcense sobre varios tipos de plantas en descomposición e material fúnxico, como froitos, codias, fluxos mucosos, flores, e cogomelos. As larvas de polo menos unha especie, D. suzukii, poden tamén alimentarse de froita fresca e ás veces son unha praga. Unhas poucas especies convertéronse en parasitas ou predadoras. Moitas especies poden ser atraídas por iscos de bananas fermentadas ou cogomelos, mais outras non son atraídas por ningunhas clase de isco. Os machos poden congregarse en zonas con substratos axeitados para a reprodución para competiren polas femias, ou forman leks, realizando un cortexo nunha área separada de onde despois crían.
Varias especies de Drosophila, como D. melanogaster, D. immigrans, e D. simulans, están moi asociadas cos humanos, e a miúdo se les chama especies domésticas. Estas e outras especies (D. subobscura, e a tamén drosofílida Zaprionus indianus  ) foron introducidas accidentalmente por todo o mundo polas actividades humanas como o transporte de froitas.
Reprodución
Os machos deste xénero teñen a singular característica de posuír os espermatozoides máis longos de todas as especies de organismos estudadas, e unha das especies, Drosophila bifurca, ten uns espermatozoides de 58 mm de longo. Estas células constan principalmente dunha grande cola, e son pasadas ás femias en paquetes de espermatozoides enguedellados. Os outros membros do xénero Drosophila tamén presentan espermatozoides relativamente xigantes, pero os de D. bifurca son os meirandes. Os espermatoxoides de D. melanogaster son máis modestos, de "só" 1,8 mm de longo, o que é 35 veces máis que a lonxitude dun espermatozoide humano. Varias especies do grupo de D. melanogaster aparéanse por inseminación traumática.