cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lago Hjälmar
O Hjälmaren ten 63 quilómetros de longo e uns 20 de ancho. Ten unha profundidade media de 6,2 metros e unha superficie de 483 km². A cidade de Örebro está situado no extremo occidental do lago.
O rebelde Engelbrekt Engelbrektsson foi asasinado no ano 1436 en Engelbrektsholmen, un illote dentro do lago Hjälmaren.
Astérix lexionario
Astérix lexionario (en Astérix légionnaire) é o décimo volume da serie de banda deseñada Astérix, creada por René Goscinny (historia) e Albert Uderzo (ilustración). Foi publicado por vez primeira de forma serializada na revista Pilote nos números 368-389, en 1966, e como álbum en 1967.
Foi traducido ó galego por Eduardo Blanco Amor e publicado por Mas-Ivars en 1976. A tradución deste volume aparece asinada por "Juan Blanco Amor". En outubro de 2022, publicouse unha nova tradución de Xavier Senín, Isabel Soto e Alejandro Tobar para Edicións Xerais co mesmo título.
Sinopse
Todo comeza cando Astérix e Obélix coñecen a Falbalá, é entón cando Obelix se namora a simple vista dela. Pouco despois chega unha mensaxe que di que Tragicomix (esposo de Falbalá) foi recrutado polos romanos para ser lexionario, é entón cando Asterix e Obelix deciden ir a Condate ao cuartel xeral da lexión Romana para que lles digan onde esta Tragicomix, hai un problema se Astérix e Obélix queren rescatar a Tragicomix deberán alistarse na lexión.
Filgueira, Filgueira, Lalín
Filgueira é un lugar da parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres) o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Outeiro, Santa Baia de Berredo, A Bola
Outeiro é un lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Jan Arnošt Smoler
Traxectoria
miniatura|Área de [[lingua soraba na época de Jan Arnošt Smoler, ca. 1843]] miniatura|Tumba de Smolers en Protschenberg O pai de Smolers era un cantor luterano e profesor, establecido desde 1823 en Łaz, onde Jan Arnošt rematou a escola primaria, continuando a partir de 1827 os estudos de secundaria en Bautzen. Non puido realizar a carreira de estudos eslavos como desexaba por non existir na época nas universidades prusianas eses cursos, e así en 1836 comezou os estudos de teoloxía na Universidade de Breslau, e alí foi un dos membros fundadores da Akademischen Verein für lausitzische Geschichte und Sprache en 1838. Completou os seus estudos o ano seguinte e volveu a Łaz. Xunto con Leopold Hauptal e Handrij Zejler recolleu a colección de cántigas Die Volkslieder der Wenden in der Ober- und Nieder-Lausitz. En Wendisch-deutsche Gespräche e no seu dicionario de 1843, Deutsch-Wendisches Wörterbuch, Smoler realizou unha serie de reformas na ortografía modeladas segundo outras linguas eslavas occidentais e que tendían a diluír as diferenzas entre o alto e o baixo sorabo.
En 1847 foi un dos fundadores da asociación de promoción da cultura soraba Maćica Serbska, que adoptou a súa ortografía e que se implicou na defensa dos dereitos dos sorabos no contexto da revolución de 1848 e que logrou concesións do goberno saxón, como que a partir de 1850 a lingua soraba fose o medio de instrución nalgunhas escolas. Smoler estivo entre os primeiros profesores que en 1850 deron clases en sorabo no instituto de Bautzen, e tamén deu clases no colexio local escribindo algúns libros de texto. En 1851, Smoler, estableceu en Bautzen, a súa propia casa de edición que se fixo cargo da publicación do semanario Tydźenska nowina, que baixo a dirección de Smoler cambiou o seu nome a Serbske Nowiny en 1854. Entre 1852 e 1856 Smoler tamén publicou o anuario Jahrbücher für slawische Literatur, Kunst und Wissenschaft , e de 1865 a 1868 o semanario Slawische Zentralblatt – Wochenschrift für Literatur, Kunst, Wissenschaft und nationale Interessen des Gesamtslawentums.
Smoler foi un defensor do paneslavismo cultural e da teoría da reciprocidade eslava, esperando que os contactos coas principais nacións eslavas fomentasen e promovesen a cultura soraba en Lusacia, e así entre 1859 e 1883 realizou varias viaxes a Rusia, entre outras razóns para recoller doazóns para o financiamento de proxectos culturais.
Xosé Iglesias
Xosé Iglesias Lamela, nado en Cee en 1974, é un poeta galego.
Traxectoria
Patrón de pesca de altura pola Universidade Laboral da Coruña e capitán de pesca pola Universidade Laboral de Vigo. Traballou como patrón de costa durante varios anos e como patrón de pesca no caladoiro de Rockall, ao noroeste de Escocia. É patrón e armador do buque Primero Villar na Coruña. No 2011 fíxose famoso en YouTube por gravarse mentres botaba ao mar caixas de peixe protestando pola marxinación a Galicia nas cotas de peixa da Unión Europea.
Pertence aos colectivos literarios In Nave Civitas e A Porta Verde do Sétimo Andar.
En 2018 presentou NaciónMar; acuarelas mariñas de pesqueiros da Costa da Morte que se transforman en baleas, para reivindicar o pasado, presente e futuro como unha nación atlántico-mariñeira; proxecto que se converteu en álbum ilustrado.
Marta Piquero
Marta González Piquero, nada en La Pola, Ḷḷena, o 29 de xullo de 1998, é unha xogadora española de hóckey a patíns que xoga de atacante no Hostelcur Gijón HC.
Traxectoria
Iniciouse en C.P Pilar de La Pola, Ḷḷena. Ós 15 anos ficho polo Biesca Gijón (actual Telecable hockey club). Ó longo da súa carreira conta no seu palmarés con dúas OK Liga nas tempadas (2016/2017) e (2017/18), dúas copas da Raíña en 2016 e 2019, un campionato de España Autonómico sub-18 e unha copa de Europa en Lisboa (Portugal) en 2018. Como internacional coa selección española conta con dous campionatos do mundo coa selección española, en Iquique, Chile, en 2016 e en Nanjing, China, en 2017 e un Campionato de Europa en Mealhada (Portugal) en 2018.
Sinfonía nº 7 (Prokofev)
A Sinfonía Nº 7 en dó sostido menor Op. 131 de Serguei Prokofiev foi composta en 1952 como encargo da División Infantil da Radio Soviética. A súa estrea (a derradeira en vida do compositor) tivo lugar en outubro de 1952 baixo a batuta de Samuil Samosud.
Dimetrodon
Dimetrodon (do grego antigo "dentes de dobre medida") é un xénero de depredadores sinápsidos fósiles, que viviron durante o período permiano da era paleozoica, hai 295 a 272 millóns de anos É o único membro da familia Sphenacodontidae. A máis salientable característica do Dimetrodon é a súa vela espiñal neural no seu lombo, formada por longas espiñas que se estenden dende as vértebras. Camiñaban a catro patas e tiñan un cranio alto e curvo con grandes dentes de diferentes tamaños situados ó longo das mandíbulas. A maioría dos fósiles foron descubertos no suroeste dos Estados Unidos, moitos deles nun depósito xeolóxico coñecido como Red Beds de Texas e Oklahoma. Tamén foron descubertos algúns fósiles en Alemaña. Nomeáronse unha ducia de especies dende que o xénero foi descrito por vez primeira en 1878.
O Pazo, Santa Baia de Berredo, A Bola
O Pazo é un lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
París-Niza 2018
A 76ª edición da París-Niza disputouse en Francia entre o 4 e o 11 de marzo de 2018. Foi a sexta proba pertencente ao UCI WorldTour 2018.
A carreira comezou cun prólogo 6'1 km en Conflans-Sainte-Honorine e finalizou como case sempre en Niza. A París-Niza foi a segunda proba do calendario do UCI WorldTour 2016.
A carreira venceuna o ciclista catalán, Marc Soler. O do Movistar Team arrincaba a última tirada da volta a 37 do líder naquel momento, Simon Yates, e estando na sexta posición da xeral. Soler atacou mediada a etapa xunto ao tamén catalán David de la Cruz, aos que se uniu o vasco Omar Fraile. Os tres españois consolidaron unha renda de 38 segundos en meta. Mentres de la Cruz e Fraile disputaron a vitoria parcial ao sprint na cidade de Niza, Soler entraba 3 segundos despois, 35 por diante de Yates pero aproveitándose das bonificacións para alzarse co triunfo da "Ruta do Sol". Ademais, o de Vilanova i la Geltrú fíxose co maillot branco dos corredores novos. Finalmente, o británico Simon Yates finalizou segundo e o vasco Gorka Izagirre terceiro, co seu irmán Ion cuarto, a 2 segundos grazas ás bonificacións
No resto das clasificacións os vencedores foron: Tim Wellens no maillot verde da regularidade, Thomas De Gendt no dos puntos da montaña e o Bahrain-Merida na clasificación dos equipos.
Equipos
Participaron 25 equipos de 7 ciclistas: os 18 do UCI WorldTour (participación obrigatoria) e 4 franceses de categoría Profesional Continental.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa os dez mellores clasificados da xeral á fin da carreira:
Alalá
O alalá é un canto individual, pausado e de carácter melancólico, característico da tradición popular galega.
Características
O alalá está composto por coplas octosilábicas dispostas en estrofas de tres ou catro versos que finalizan coa repetición cantada da sílaba "la": ailalá, ailalá. Esta pensado para o canto en solitario, se ben en tempos recentes engadíronselle frases instrumentais de gaita ou zanfona. As letras adoitan ser de temática seria e a interpretación é un valor de suma importancia que, ao seren de ritmo libre, favorece a improvisación e a presenza de melismas.
O alalá é considerado pola maioría dos autores como a forma de música tradicional galega máis antiga e característica. A súa orixe non está totalmente clara, pero a teoría máis aceptada é que están relacionados co canto gregoriano. Os alalás utilizábanse para alixeirar as tarefas, para harmonizar o ritmo do traballo ou para anunciala presenza dos traballadores ambulantes, polo que están na orixe doutros xéneros como os cantos de arrieiro, cantos de oficios ou os cantos de andar o camiño. Ao igual que no caso das regueifas, chegaron a celebrarse competicións de alalás, o que da idea da súa importancia na cultura popular.
Perfecto Feijoo (1858-1935), fundador do primeiro coro galego "Aires da Terra", foi un gran compilador e intérprete de alalás. Tamén o zanfonista ourensán Faustino Santalices recuperou, e gravou en disco, moitos cantos que poderían terse perdido.
Spiros Markezinis
Spiridion "Spiros" Markezinis, nado o 22 de abril de 1909 e finado o 4 de xaneiro de 2000, foi o primeiro ministro interino de Grecia entre 8 de outubro e 25 de novembro de 1973.
Alphabet Inc.
Alphabet Inc. é un holding e conglomerado de empresas que posuirá directamente varias compañías pertencentes previamente ou unidas a Google, incluíndo a Google en si mesma.
Compañías
Alphabet Inc. é un conglomerado de varías empresas: Google, a principal subsidiaria que desenvolve produtos e servizos como o motor de procura de Google, o sitio web YouTube, servizos como Google Maps ou Gmail entre moitos outros; Calico, compañía biotecnolóxica de investigación sobre lonxevidade; Google Capital; Google Fiber, proxecto de Alphabet Inc. para construír unha infraestrutura de rede de banda larga a Internet experimental, usando comunicación con fibra óptica en Kansas City (Kansas) e Kansas City (Missouri), despois dun proceso de selección; Life Science, división de investigación médica; Nest, empresa de domótica con sede en Pau Alto, California, que deseña e fabrica termóstatos e detectores de fumes impulsados por sensores, habilitados para Wi-Fi, autoaprendientes e programables; Google Ventures; Google X, división de investigación e desenvolvemento de novos produtos; e Sidewalk Labs, que investigará sobre como mellorar cidades para elevar a calidade de vida.
Departamento de Ranérou Ferlo
Ranérou Ferlo é un departamento da rexión de Matam, no Senegal. A súa capital é Ranérou, que é tamén a única comuna do departamento.
Segundo o censo do ano 2002, a súa poboación era de 41,660 habitantes. En 2005, esta era estimada en 48,475 habitantes.
Pintura gótica
miniatura|300px|Fuxida a Exipto de [[Giotto, capela dos Scrovegni, Padua, Italia.]] A pintura gótica, unha das expresións da arte gótica, apareceu apenas en 1200 ou case 50 anos despois do inicio da arquitectura e escultura góticas. A transición do Románico cara ao Gótico é bastante imprecisa e non hai unha creba definida, mais pódese percibir o inicio dun estilio máis sombrío e emotivo que o do período anterior. Esta transición ocorre primeiro en Inglaterra e Francia preto de 1200, en Alemaña preto de 1220 e en Italia preto de 1300.
A característica máis evidente da arte gótica é un naturalismo cada vez maior. Esa calidade, que xorde por primeira vez na obra dos artistas italianos de finais do século XIII, marcou o estilo dominante na pintura europea até o remate do século XV.
O período gótico estendeuse por máis de douscentos anos, xurdindo en Italia e espallándose cara ao resto de Europa. Os italianos foron os primeiros en empregar o termo gótico, indicando desprezativamente a arte que se produciu no Renacemento serodio, pero que aínda seguía un estilo medieval. Era unha referencia ao pasado bárbaro, en especial aos godos. A palabra perdeu o ton pexorativo e pasou a designar o período artístico entre o Románico e o Renacemento. A arte gótica pertence, sobre todo, aos últimos tres séculos da Idade Media.
A pintura (a representación de imaxes nunha superficie) durante o período gótico era practicada en catro principais técnicas: frescos, táboas, iluminación de manuscritos e vidreiras. Os frescos continuaron a ser empregados como o principal oficio pictográfico narrativo nas paredes de igrexas no sur de Europa como continuación de antigas tradicións cristiás e románicas. No norte, as vidreiras foron os máis difundidos até ao século XV. A pintura de táboas comezou en Italia no século XIII e esparexeuse por Europa, volvéndose a forma dominante no século XV, superando mesmo as vidreiras. A iluminación de manuscritos representa o rexistro máis completo da pintura gótica, fornecendo un rexistro de estilos en lugares onde non sobreviviu ningún outro traballo. A pintura ao óleo en lona non se volveu popular até aos séculos XV e XVI e foi un dos oficios característicos da arte renacentista.
No comezo do período gótico, a arte era producida principalmente con fins relixiosos. Moitas pinturas eran recursos didácticos que facían o cristianismo visíbel para unha poboación analfabeta; outras eran expostas como iconas para intensificar a contemplación e as preces. Os primeiros mestres do góticos preservaron a memoria da tradición bizantina, mais tamén crearon figuras persuasivas, con perspectiva e con perfección no trazo. En efecto, producíronse lentos avances no uso da perspectiva e doutras cuestións técnicas en pintura en canto ao tratamento dos soportes (que permiten a maior difusión dunha arte mobiliar), os pigmentos e os aglutinantes.
Características xerais
A características máis evidente da arte gótica é un naturalismo cada vez maior, fronte ás simplificadas e idealizadas representacións do románico. Considérease que esta característica xorde por vez primeira na obra dos artistas italiano de finais do século XIII, e que marcou o estilo dominante na pintura europea até o final do século XV. A pintura gótica aproxímase á imitación á natureza que será o ideal no Renacemento, incluíndo a representación de paisaxes, porén, segue a ser pouco usual. Despréndese dos convencionalismos e amaneiramentos bizantinos e románicos, mais non toma como ideal de beleza a arte grega nin romana antiga. Polo mesmo, aínda que dita pintura é un verdadeiro renacemento, distínguese da propiamente chamada do Renacemento clásico en que non valora, como esta, a súa perfección na beleza das formas exteriores (que, aínda sen descoidalas, resultan, ás veces, algo incorrectas na pintura gótica) senón, sobre todo, na expresión da idea relixiosa e en dar ás figuras certo sabor místico e eminentemente cristián. A pesar diso, tamén hai que dicir que é neste momento no que comez a pintura profana, isto é, a pintura en que os temas xa non son sempre relixiosos.
No gótico, en correspondencia coas novas tendencias filosóficas e relixiosas (recuperación da filosofía de Aristóteles a través do averroísmo, humanismo de san Francisco de Asís) tendeuse a aproximar a representación dos personaxes relixiosos (os santos, os anxos, a Virxe María e Cristo) nun plano máis humano que divino, deixándolles amosar emocións e sentimentos (pracer, dor, tenrura, anoxo), rompendo o hieratismo e formalismo románico. O artista gótico busca a súa inspiración na vida. Hai moito sentimento nas obras góticas. Paralelamente, a cultura burguesa demanda unha nova elegancia dentro da arte. Hai máis detalles narrativos, máis frescura, cor, luminosidade... que se acadan con técnicas máis refinadas.
'Texto en negra'Texto en negra== Técnicas ==
Pintura mural
A pintura mural ou frescos seguiron a se usar como o principal medio para a narración pictórica nas paredes das igrexas no sur de Europa, especialmente en Italia, como unha continuación das tradicións cristiá e románica anteriores. Fóra de Italia non se cultivaron moito. Italia, apegada á forma basilical das igrexas, conservou maior extensión nos muros para as pinturas e mosaicos que narran historias relixiosas.
Na Toscana, as escolas sienesa e florentina, con Giotto como o máis grande dos pintores do Trecento, continuaron a tradición da gran pintura mural, xa que a arquitectura gótica non chegou a botar raíces en Italia como en Francia. Esta pintura toscana do Trecento, sendo plenamente gótica, anticipa xa o Renacemento. Os nomes máis destacados foron Cimabue e Giotto.
Vidreiras
miniatura|esquerda|Vitral da cabeceira da igrexa de San Pedro de Caen (século XIII). Normandía, Francia. Fronte ao que ocorre en Italia, no norte de Europa, as vidreiras foro a arte preferida até o século XV. O desenvolvemento da arquitectura gótica coa progresiva substitución do muro por grandes xanelas con vitrais de cores que permiten o paso cara ao espazo interior dunha luz polícroma e matizada, implicou, nas grandes catedrais góticas de Francia, á práctica desaparición da pintura mural que se desenvolvera amplamente nos muros das igrexas románicas.
O muro translúcido foi o primeiro espazo propio o ámbito onde se desenvolveron as artes do debuxo e da cor no Gótico. Durante a Baixa Idade Media a arte dos vitrais das catedrais e igrexas desenvolveuse, en Europa, paralelamente coa arquitectura gótica, a cal se caracterizaba pola altura das súas naves e a audacia das súas estruturas con bóvedas de cruzaría que se apoiaban en esveltos soportes e arcobotantes para transmitir ao chan o peso e o impulso das bóvedas, liberando das funcións resistentes aos muros dos edificios que progresivamente foron substituídos por fiestras e trazarías ou encaixes de pedra con vitrais de cor. miniatura|dereita|[[Rosetón do convento de San Francisco de Pontevedra.]] Nunha primeira etapa as cores son vivas e saturadas, o chumbo delimita as formas, as cales son deliñadas con precisión para poder ser vistas a través da irradiación luminosa da vidreira, isto conduce á tendencia de descompor a vidreira en medallóns, nichos ou outro tipo de compartimentos. As vidreiras revelan, máis que ningunha outra arte, o compoñente irrealista e artificial da arte gótica.
A mediados do século XIII prodúcese unha modificación profunda da gama de cores xa que os fondos incoloros asócianse aos tons crebados das escenas e figuras. Cunha gama potente mais restrinxida, as miúdas figuras humanas fanse máis axitadas e libres. Na igrexa de San Urbano de Troyes (cara a 1270) ou nas vidreiras de medio punto da catedral de Beauvais, é onde se dan os mellores exemplos destas innovacións.
No século XIV, tras a descuberta do amarelo de prata os vitrais gañan en lixeireza, enchéndose dun preciosismo dourado que denantes nunca tiveron. En Normandía, no coro de Saint-Ouen de Ruán e na catedral de Évreux atópanse unhas vidreiras moi ben valoradas. A arte das vidreiras culmina nun estilo exquisito dunha calidade igual ou superior ás obras mestras da miniatura. Na cunca do Loira, en Champaña ou en Alsacia complétase o panorama das vidreiras en Francia, culminando nas naves laterais da catedral de Estrasburgo.
En Inglaterra salienta a gran fiestra occidental da catedral de York. En España, as vidreiras máis destacadas son as da catedral de León.
Miniaturismo e ilustración de libros
miniatura|esquerda|[[Cantigas de Santa María, Afonso X o Sabio.]] Os manuscritos iluminados representaron a máis completa documentación da pintura gótica, rexistrando nas súas miniaturas a existencia dunha serie de estilos en lugares onde non sobreviviron outras obras monumentais. Na pintura dos códices (ou miniaturas), sobre todo en Francia, buscando a realidade e a delicadeza nas figueras, aínda lles fallaba moito a estas para seren modelos en debuxo e perspectiva.
As miniaturas consistían en pequenas composicións: pinturas ou debuxos de figuras enmarcadas nas letras iniciais ou en diversos comportamentos como medallóns, arabescos etc. Chamábanse miniaturas porque realizábanse con minio ou óxido de ferro, mesturado con colorantes naturais.
No período románico e no primeiro gótico os temas tiñan carácter sacro, a súa composición estaba influída por criterios similares aos que rexían para os vitrais das catedrais e igrexas do propio período. No século XIV, introducíronse temas profanos e a arte das miniaturas trasladouse aos obradoiros artesanos de París, Borgoña e Flandres.
Os manuscritos ilustrados tiveron unha ampla difusión internacional, a través das cortes da nobreza europea.
Pintura sobre táboa
Aínda que se dixo que a pintura gótico ten o seu espazo propio nos grandes vitrais das catedrais e nas miniaturas polícromas dos libros, o certo é que a pintura propiamente dita onde subsistiu foi nos retablos, as táboas pintadas que forman os frontais ou os laterais dos altares e nos muros das capelas laterais. Pode diferenciarse, ademais, entre os retablos, que son táboas pintadas ou esculpidas que decoran os altares das igrexas, e as táboas de devoción, individuais, de menor tamaño, que adornas as igrexas e as casas particulares.
A pintura sobre táboa, xeralmente retablos, impúxose por toda Europa. No século XV era xa a forma pictórica predominante, suplantando incluso as vidreiras. De táboas ou frontais únicos pasouse a dípticos, trípticos e logo complicados polípticos que combinaban numerosas pezas até chegar aos grandes retablos do século XIV, con moitas táboas que se organizan co banco ou predela (corpo inferior) e rúas verticais, separadas por estreitas entrerrúas; na rúa central representábase o tema principal do retablo.
Premio Laxeiro
O Padroado da viguesa Fundación Laxeiro concede dende 2004 o Premio Laxeiro, que leva o nome do pintor Xosé Otero Abeledo «Laxeiro».
Lambetada
miniatura|dereita|250px|Lambetadas variadas nunha tenda. Unha lambetada ou lambonada é un alimento doce que se toma máis por gusto ca para alimentarse. Caracterízase por ter azucres ou adozantes como ingredientes principais. Ao contrario que os pasteis ou as tortas, que se adoitan compartir con outras persoas como sobremesa despois dunha comida, as lambonadas cómense de xeito casual como petisco e moitas veces coas mans.
Outros nomes
En galego tamén se coñece como larpeirada, lamberetada, lambeta, lambiscada, peperetada ou peperete.
Tipoloxía
As lambetadas poden clasificarse en cristalinas e non cristalinas. As non cristalinas son homoxéneas e poden ser gomosas ou duras. Nelas inclúense os caramelos, toffees e nougats, entre outros. As cristalinas teñen pequenos cristais na súa estrutura que se derreten na boca ou que son facilmente mastigábeis.
Pintura gótica
Pintura sobre táboa
Executábase a témpera, que empregaba como aglutinante o ovo ou a cola obtida dos ósos de animais. É novidade da última fase do gótico o cambiar ese aglutinante por aceite, dando así lugar á pintura ao óleo. O óleo sobre lenzo non se fixo popular até os séculos XV e XVI e foi o punto de partida da arte renacentista.
Estilo gótico lineal
O estilo gótico lineal desenvólvese entre o século XIII e o XIV, e salienta a importancia que lle dá ás liñas do debuxo. Predomina un cromatismo vivo fronte aos matices de cor. Os temas, naturalistas, trátanse con sinxeleza.
Exemplifica esta época as vidreiras das catedrais e as miniaturas. En Francia, sobresae o conxunto da catedral de Chartres. Outras vidreiras son as das catedrais de Bourges, Tours, Bayeux e a da Sainte-Chapelle de París.
É característico das miniaturas desta época o emprego de encadramentos arquitectónicos, así como o uso abondoso de ouro e as orlas vexetais. Entre as obras producidas dentro deste estilo, cabe citar as biblias historiadas, como a Biblia Pauperum, as dúas biblias de Pamplona ou a chamada Biblia de San Luís (catedral de Toledo); outras obras de devoción foron o salterio da raíña Branca de Castela (Biblioteca do Arsenal, París) e o Pasionario de Cunegunda (Praga), xa do século XIV. A obra mestra do miniaturismo da Península Ibérica son as Cantigas de Santa María, elaboradas por Afonso X o Sabio e o seu obradoiro arredor de 1270 e 1283 e repartidas en catro códices.
Comeza a verse nesta época pintura sobre táboa, puidéndose mencionar o Díptico de Melun (Museo de Berlín) e numerosos frontais cataláns e aragoneses, como o de Valltarga ou o de Avià. En España séguese a cultivar a pintura mural nesta época, destacando a sala capitular de Sigena (MNAC) e a capela de San Martiño, na catedral vella de Salamanca, obra de Antón Sánchez de Segovia. No teito da catedral de Teruel poden verse as pinturas atribuídas a Domingo Peñaflor.
Estilo italo-gótico
No século XIII distínguese a escola toscana, particularmente a obra de Giunta Pisano. A esta primeira etapa da pintura gótico ha atribuírse igualmente o labor da escola romana de mosaicos e pinturas murais, cuxos nomes máis destacados son os de Jacopo Torriti e Pietro Cavallini. Cavallini fundiu a pintura da tradición local romana (arte romana e arte paleocristiá) coas convencións bizantinas; os seus vigorosos e salientábeis frescos e mosaicos amosan un dominio do naturalismo.
Escola florentina
Porén, o gran mestre desta escola é un discípulo seu, Giotto (h. 1266-1337), ao que se considera como auténtico iniciador da pintura moderna. É Giotto quen busca representar o espazo correctamente, así como adecuar as expresións e os xesto en relación co estado de ánimo do personaxe. Deu un tratamento revolucionario á forma e á representación realista da paisaxe, introducindo a tridimensionalidade, o que significou un gran paso na historia da pintura. Na capela dos Scrovegni, en Padua, atópase todo un ciclo de frescos (1305-1306) que mostraron escenas da vida da Virxe María. Tamén é importante a súa intervención en Asís, cun ciclo sobre a vida de san Francisco. Giotto tiña un gran poder para organizar toda unha escena arredor dunha imaxe central, como pode verse nunha das súas obras máis famosas, o Bico de Xudas. Estivo en Roma en 1330, onde pintou un fresco no palacio de Latrán. Alí coñeceu as innovacións de Pietro Cavallini.
A impresión que lles causou a fidelidade á natureza da obra de Giotto aos seus contemporáneos, foi irresistíbel. A capacidade de simplificar e ordenar a experiencia da realidade para acadar a representación directa das cousas, xunto á disposición das historias en compartimentos historiados concibidos coma fiestras onde Giotto sitúa os personaxes cargados aínda dun peso escultórico que contrasta coa elocuencia dos seus xestos. Sobre o fondo de arquitecturas ou paisaxes debuxados en complexas perspectivas, Giotto desenvolve o «espazo pictórico», un ámbito tridimensional que se estende en profundidade por detrás da superficie pintada no que é a principal innovación da pintura do Trecento e o máis importante avance que se deu en toda a historia da pintura. Co espazo pictórico nace a pintura moderna. Seguidores seus foron Taddeo Gaddi e Andrea Orcagna.
A peste negra que devastou Italia a mediados do século XIV afectou profundamente a Florencia, o mesmo que a Siena. A súa versión máis impresionante é un fresco executado no ano 1350 no Camposanto de Pisa, o cemiterio xunto á catedral de Pisa. Esta obra, atribuída a Francesco Traini, discípulo e seguidor de Giotto, reproduce fragmentos dramáticos e simboliza o crepúsculo da gran pintra italiana do Trecento. Un incendio, en 1944, danou o fresco, que tivo que ser retirado.
A herdanza de Giotto e Martini que suscitara a maior renovación pictórica de toda a historia da pintura, non se reencontrará en Italia até un século máis tarde, cando o xenio do arquitecto Brunelleschi, xuntamente cos pintores Masaccio e Piero della Francesca ou do escultor Donatello, eleven os destinos da arte até o Renacemento.
Anna
Anna pode referirse a:
Pintura gótica
Escola sienesa
Iníciase con Duccio, quen, aínda fortemente influído pola pintura bizantina, intentou superar a súa bidimensionalidade. Nos séculos XIII e XIV, a cidade de Siena competía no esplendor da súa arte con Florencia. É nesta cidade na que Duccio executa a súa maior obra e unha das máis famosas pinturas italianas: a Maestà da catedral de Siena. Foi contratado pola catedral de Siena en 1308 e instalada alí con gran cerimonia en 1311. Posteriormente, a obra foi desmantelada e vendida, en parte porque non era apreciada. Como consecuencia, hai paneis da Maestà en diversas partes do mundo, como Washington, D.C., Nova York e Londres. A Maestà foi pintada polos dous lados: nun lado a Virxe co Neno e no outro escenas dos Evanxeos; revela fortes ligazóns coa tradición bizantina, podendo apreciarse a influencia da Europa setentrional nas formas graciosas e ondulantes das figuras. Duccio recibiu esa influencia de segunda man, a través das esculturas de Nicola Pisano e Giovanni Pisano.
Considérase a Simone Martini como o artista máis puramente gótico de Siena, exemplo por antonomasia do estilo italo-gótico, e o único que podía rivalizar con Duccio. O estilo gótico norteeuropeo estaba representado na Italia da época por Francia. No ano 1266 unha das ramas da casa de Anjou estableceu unha corte en Nápoles e Martini foi chamado para pintar un cadro por encarga do rei Roberto o Prudente. A súa Madonna con santos e anxos do gran salón do Palacio Comunal de Siena (1315) é moi característica, poñendo de manifesto a influencia que nel exerceu a pintura francesa, aínda que aínda mantén ligazóns coa tradición bizantina.
A Regueira de Abaixo, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
A Regueira de Abaixo é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
Departamento de Matam
Matam é un departamento da rexión de Matam, no Senegal. A súa capital é Matam.
Tres localidades teñen status de comuna no departamento:
Churrasco
miniatura|Grellada. Churrasco é un termo que se refire á carne asada á brasa nunha grella. De orixe ibérica, o churrasco aparece xa citado en documentos do século XV, traspasado ás Américas coma un xeito de preparación da carne moi común en toda Suramérica. É típico dun amplo número de países desde España e Portugal a América Latina (asado) particularmente na Arxentina, Uruguai e Nicaragua; e tamén no Brasil (churrasco) e nos Estados Unidos (barbacue).
O churrasco faise nun asadeiro con grella chamado churrasqueira, un asadeiro ou forno portátil que permite prender lume de forma controlada e manter as brasas concentradas para cociñar as grelladas ao ar libre.
A churrascaría é un restaurante onde se prepara churrasco. Son moi típicas en Galiza, e tamén no Brasil. É un local onde a carne servida se prepara nestes fornos. Os chamados rodizios son churrascarías nas que os camareiros van arredor do restaurante cos pinchos e serven directamente no prato do cliente.
1985
Día das Letras Galegas
Antón Losada Diéguez
Bibliotecas Municipais da Coruña
Bibliotecas Municipais da Coruña|miniatura As Bibliotecas Municipais da Coruña son un servizo público formado por un servizo central de coordinación e oito bibliotecas municipais da cidade da Coruña. Biblioteca Municipal de Estudos Locais (A Coruña)|miniatura
Estrutura
Coñecendo a biblioteca dende pequenos|miniatura As Bibliotecas Municipais da Coruña están constituídas por oito centros, dos cales seis teñen un carácter xeralista ─ Ágora, O Castrillón, Fórum Metropolitano, Monte Alto, Os Rosales e Sagrada Familia─ e dúas de eido especializado ─Infantil-Xuvenil e Estudos Locais. As bibliotecas, espalladas por toda a cidade, contan con material en distintos soportes: libros, CD, DVD, revistas etc., dispoñen de conexión pública de balde á internet e están abertas de luns a sábados durante 12 horas diarias. De xeito administrativo, as bibliotecas municipais inscríbense na Concellería de Cultura do Concello da Coruña. Curso de Internet en áula de biblioteca|miniatura Amais das bibliotecas municipais a cidade conta coas universitarias, a Biblioteca Pública Provincial da Deputación da Coruña e a Biblioteca Pública do Goberno español Miguel González Garcés. Espazos audiovisuais|miniatura
Servizos
Os servizos que ofrecen as bibliotecas son:
Servizos virtuais
A web do servizo municipal permite facer diversas xestións de xeito virtual, coma a consulta do catálogo en liña, a renovación de préstamos, a realización de reclamacións e suxestións ou a inscrición dentro da propia rede de bibliotecas. Dispón tamén de recursos electrónicos en liña dirixidos principalmente a rapaces e adolescentes. Os clubs de lectura presenciais dispoñen cada un dun blog para a súa xestión e comunicación. Existe tamén un Club Virtual de lectura que desenvolve todas as súas actividades de xeito virtual empregando un blog coma plataforma.
Tendo en conta o volume do préstamo de cómics e a importancia cualitativa e cuantitativa do fondo, as bibliotecas municipais crearon Fancómic, un blog adicado a este xénero, con especial dedicación a Galicia, que serve de punto de encontro de usuarios, autores, libreiros e bibliotecarios.
O sistema de bibliotecas participa tamén do servizo de referencia virtual Pregunte, as bibliotecas responden, en colaboración con outras bibliotecas públicas de España.
O servizo SMS das bibliotecas permite ós cidadáns dun xeito completamente de balde estar puntualmente informados das actividades preferidas que se celebran nos nosos centros a través dos sms ós seus móbiles.
Actividades
Algunhas das actividades levadas a cabo nestes centros comprenden contacontos infantís, alfabetización dixital, alfabetización para persoas maiores, cursos de castelán, clubs de lectura, mostras bibliográficas, visitas á biblioteca, obradoiros, concursos, conferencias e recitais.
A Regueira de Arriba, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
A Regueira de Arriba é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Eleccións á Asemblea de Estremadura de 1991
As eleccións á Asemblea de Estremadura de 1991 celebráronse o 26 de maio. Cun censo de 821.191 electores, os votantes foron 583.172 (71,0 %) e 238.019 as abstencións (29,0%). O PSOE gañou por maioría absoluta, e conseguiu o nomeamento do seu candidato, Juan Carlos Rodríguez Ibarra, como presidente da Xunta de Estremadura.
Resultados
a Respecto a Alianza Popular.
Tajikistan Airlines
Tajik Air, coñecida como Tajikistan Airlines é a compañía aérea da República do Taxiquistán. Ten a súa base no Aeroporto de Duxanbé e é practicamente a única compañía aérea do país, realizando traxectos nacionais e internacionais.
Historia
A súa primeira ruta foi de Buxara a Duxanbé, feita por avións Junkers F.13. Tajik Air afrontou unha forte competencia de rivais no sector da aviación, o cal foi empeorando dende que dito sector da aviación de Taxiquistán foi desregularizado en setembro de 2006. A compañía aérea tan só transportou 320.000 pasaxeiros nos primeiros nove meses de 2006, unha notable caída con respecto ao ano 2005. Para tratar de vencer o seu declibe, a compañía aérea coa axuda do Banco Europeo para a Reconstrución e Desenvolvemento (BERD-EBRD), (en inglés European Bank for Reconstruction and Development), emprende un estudo técnico para os avións Airbus A320 e Boeing 737.
Foi fundada o 3 de setembro de 1924.
Destinos
Tajik Air realiza as seguintas rutas (segundo datos de outubro de 2007):
A frota
miniatura|dereita|Avión Tu-154 das Liñas Aéreas de Taxiquistán.|250px A frota da compañía Tajik Air está formada polos seguintes avións (dende o 5 de agosto de 2008) :
Día Internacional da Tradución
miniatura|dereita|250px|Xerome de Estridón na fachada da [[Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra.]]
O Día Internacional da Tradución celébrase cada ano o 30 de setembro, data en que se conmemora o falecemento de Xerome de Estridón, primeiro tradutor da Biblia. A celebración foi promovida pola FIT (Federación Internacional de Tradutores), dende a súa creación en 1953. En 1991 a FIT lanzou a idea dun Día Internacional da Tradución oficialmente recoñecido para mostrar a solidariedade da comunidade de tradutores en todo o mundo nun esforzo por promover a profesión de tradutor nos diferentes países. Esta data aprovéitase para difundir conciencia acerca dunha profesión que se volveu fundamental, tanto por razóns da globalización como para a comunicación entre as culturas.
Canto á tradución literaria, en Galicia existen dúas asociacións de tradutores: a Asociación de Tradutores Galegos (ATG) e mais a Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación (Agpti).
Gran Premio de Bélxica de 1975
O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de disputouse en Zolder o 25 de maio de 1975. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de, o 33º Gran Premio de Bélxica e a segunda, que se celebrou no Autódromo de Zolder. A carreira levouse a cabo durante 70 voltas sobre os catro quilómetros do circuíto para unha distancia de carreira de 280 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto austríaco Niki Lauda pilotando un Ferrari 312T, a súa segunda vitoria do ano logo de gañar en Mónaco dúas semanas antes. Lauda liderou 65 das 70 voltas, sacando 19 segundos de vantaxe sobre o piloto de Suráfrica Jody Scheckter no Tyrrell 007. O piloto arxentino Carlos Reutemann co seu Brabham BT44B quedou no terceiro lugar. A vitoria puxo a Lauda na cabeza do campionato por primeira vez en, superando ó líder anterior Emerson Fittipaldi.
Resumo da carreira
Ferrari chegou ó Autódromo de Zolder ávido de pelexa e alentados pola súa vitoria en Mónaco. Niki Lauda gañou a pole logo da descualificación de Carlos Pace o venres por causas técnicas e de que a clasificación do sábado fora suspendida pola choiva. Vittorio Brambilla foi terceiro na grella e Tony Brise asombrando na súa carreira de debut, obtivo a cuarta posición por diante do líder do campionato Emerson Fittipaldi. Ronnie Peterson recibiu unha sanción por estacionar durante a sesión de práctica, logo de aparcar o seu coche nunha posición perigosa no bordo da pista, en lugar de arriscarse a unha picada na trampa de grava. Mario Andretti non participou porque estaba competindo nas 500 Millas de Indianápolis.
Pace adiantouse mentres Brambilla e Regazzoni batíanse en duelo. Jochen Mass e John Watson chocaron, o alemán retirouse, mentres que Watson regresou a boxes co morro danado. Alan Jones tamén tivo que retirarse logo dunha colisión con Jacques Laffite. Arturo Merzario quedou fóra co embrague queimado. Pace tivo problemas cos freos e os pneumáticos fríos e perdeu posicións.
Brambilla tomou o liderado ata a sexta volta, cando foi pasado por Lauda. Tony Brise trompeou na chicane e retirouse pouco despois cun pistón danado. Jody Scheckter avanzou a través da pista para estar no segundo lugar na volta nove. Os freos de Brambilla fallaron e perdeu posicións. Jean-Pierre Jarier trompeou, James Hunt retirouse cunha marcha rota. Clay Regazzoni subiu a terceira posición, pero tivo que entrar en boxes para cambiar un pneumático con ampolas. Lauda lideraba sobre Scheckter comodamente e a carreira converteuse nunha procesión.
Carlos Pace tivo problemas de manexo e perdeu posicións cando perdeu a terceira velocidade. Na volta 49, Ronnie Peterson estrelouse contra as barreiras, mentres Brambilla entregou o terceiro lugar ao cambiar un pneumático con ampolas, pero na reanudación retirouse con problemas de freos.
Fittipaldi tamén tivo problemas cos freos, quedando indefenso ante o ataque de Regazzoni e Tom Pryce para caer do quinto ao sétimo lugar nas últimas seis voltas.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
La Palma de Cervelló
Formou parte do concello de Cervelló dende 1857 ata 1937, cando se constituíu en concello durante a guerra civil. En 1939 volveu formar parte de Cervelló ata que se independizou o 21 de xullo de 1998.
Tiña en 2017 unha poboación de 2.998 habitantes, agrupados nas entidades de Ca n'Esglèsies, Can Mascaró, Can Vidal e Palma de Cervelló.
A Ermida, Filgueira, Lalín
A Ermida é un lugar da parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 43 habitantes (18 homes e 25 mulleres) o que supón un aumento de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Sara González Lolo
Sara González Lolo, nada en Xixón, Principado de Asturias o 17 de marzo de 1992, é unha xogadora española de hóckey a patíns que xoga de defensa no Telecable Hockey Club, equipo do que é capitá.
Traxectoria
Sara Lolo segue xogando no club no que se iniciou, o CP Gijón Solimar. Empezou a xogar ó hóckey en 2002 no colexio Atalía, cando só tiña 10 anos, coa que foi a súa adestradora e posteriormente tamén compañeira, María Fernández "Pulgui". En 2004, con 12 anos, dá o salto ós equipos federados do CP Gijón Solimar e en 2007 entra a formar parte do primeiro equipo, daquela denominado Biesca Gijón, hoxe Telecable Hockey Club.
Na tempada 2015-2016 asume o rol de capitá do equipo.
Sara Lolo é, xunto coa tamén asturiana Natasha Le, a única xogadora que marcou gol en todas as edicións disputadas da OK Liga.
Campionato Brasileiro Série A 2012
O Campionato Brasileiro Série A 2012 (coñecido como Brasileirão Petrobras 2012 por razóns de patrocinio) foi a 57º edición da Série A, o primeiro nivel do fútbol no Brasil. O Corinthians era o defensor do título. O 11 de novembro de 2012, o Fluminense gañou o título, por cuarta vez.
Clasificación
1 O Corinthians clasificouse para a Segunda fase da Copa Libertadores 2013 por gañar a Copa Libertadores 2012. 2 O Palmeiras clasificouse para a Segunda fase da Copa Libertadores 2013 por gañar a Copa do Brasil 2012.
Requeixo, Santa Baia de Berredo, A Bola
Requeixo é un lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Catedral da Habana
260px|miniatura|dereita|Catedral da Habana. A Catedral da Habana é un templo católico da capital cubana, adicado á Inmaculada Concepción, que foi construído entre os anos 1748 e 1832 en estilo barroco, no corazón da zona vella da cidade. Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1982.
Está composta por tres naves, con oito capelas laterais. O chan é de mármore branco e negro.
As cinzas de Cristovo Colón repousaron no seu interior dende o ano 1795 até que foron levadas a Sevilla en 1898.
Departamento de Kanel
As localidades con status de comuna neste departamento son:
Segundo o censo do ano 2002, a poboación do departamento era de 171.918 habitantes. En 2005, esta estaba estimada en 196.919 persoas.
Magnetostática
A magnetostática é o estudo de todos os fenómenos físicos nos que interveñen campos magnéticos constantes no tempo.
A magnetostática abarca desde a atracción que exercen os imáns e os electroimáns sobre os metais ferromagnéticos, como o ferro, até os campos magnéticos creados por correntes eléctricas estacionarias. De feito ambos os fenómenos están estreitamente relacionados, xa que as correntes eléctricas crean un campo magnético proporcional á intesidade de corrente e que diminúe coa distancia.
Ademais todo corpo que entra nun campo magnético toma unha imantación que depende da súa natureza, e que xeralmente perde ao retirarse dese campo; algúns aceiros conservan parte do magnetismo inducido ou magnetismo remanente.
Outeiro, Filgueira, Lalín
Outeiro é un lugar da parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 68 habitantes (33 homes e 35 mulleres) o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Xarelo, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
O Xarelo é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 1 habitante (1 home) no ano 2014 segundo datos do IGE.
Miguel Aleksandrovich Romanov
Miguel Aleksandrovich Romanov (en ruso Михаи́л Александрович Рома́нов), nado en San Petersburgo o 22 de novembro de 1878 e finado en Perm o 12 de xuño de 1918, foi un gran duque de Rusia e o fillo máis novo do emperador Alexandre III de Rusia e irmán de Nicolao II.
Cando naceu, o seu avó paterno Alexandre II aínda estaba no trono de Rusia e Miguel pasou a ser o cuarto na liña de sucesión ao trono, detrás do seu pai e os seus irmáns máis vellos Nicolao e Xurxo. Tralo asasinato do seu avó en 1881 pasou a ser o terceiro. En 1894 trala morte do seu pai o segundo e en 1899 converteuse no herdeiro ao morrer o seu irmán Xurxo.