cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teatro Colón de Buenos Aires
Características
Ao longo da súa historia o Teatro Colón albergou grandes personaxes como Arturo Toscanini, Herbert von Karajan, Renata Tebaldi, Victoria de los Ángeles, Enrico Caruso, Maria Callas, Plácido Domingo, Luciano Pavarotti, Astor Piazzolla e Mercés Eslamiada. Tamén é habitual escenario de espectáculos de ballet e, ocasionalmente, de actos oficiais e privados e de música popular. O seu status artístico está arraigado de tal forma no imaxinario colectivo arxentino que se saúda ao berro de ¡Al Colón! aos triunfadores das máis diversas expresións culturais.
Dada a precaria situación económica arxentina, nos últimos anos o Teatro viviu horas de zozobra, sendo atacado por algúns sectores que cuestionaron o financiamento estatal do seu elevado orzamento. Desde o ano 2006 estase encarando unha remodelación integral da sala, polo cal a súa actividade será limitada e manterá as súas portas pechadas ata o 25 de maio de 2008, cando se proxecta reabrilo para o centenario da súa inauguración.
Instituto Superior de Arte do Teatro Colón
Dentro do teatro funciona este instituto que fusionou en 1960 as distintas academias de ensino que funcionaban previamente. Dítanse as carreiras de:
Nube Kinto
A Nube Kinto (筋斗雲), é un obxecto máxico da serie de manga e anime Dragon Ball. É unha sinxela nube de cor amarelo que serve como medio de transporte para aquel que poida empregala, xa que ten como requisito que só pode ser usada por unha persoa de corazón puro, quen non cumpra o requisito pasará a través dela como se fose unha nube normal, e o único xeito é que viaxe agarrado dunha persoa que si a poida empregar. A esta nube pódeselle chamar dende calquera espazo aberto, e esta pode levar ó seu viaxeiro a calquera lugar, salvo que este se atope máis arriba que a Torre de Karín.
Historia
A nube aparece por primeira vez cando o Mestre Mutenroi lla regala a Son Goku por salvar a súa Tartaruga. O Mestre dixo que a nube fóra un agasallo do mesmo Kamisama, aínda que en realidade foi Karín quen lla deu.
Andoni Iraola
Traxectoria
Debutou na Primeira división o 30 de agosto de 2003, nun partido contra o FC Barcelona, gañado 0-1 polos culés. Na súa primeira tempada xogou 31 partidos de liga e marcou cinco goles.
Nube Kinto
Historia
Durante a 21ª edición do Torneo das Artes Marciais, a nube salvou a Goku de caer fóra do tatami tras ser botado polo monstro Xirán. Aínda que os xuíces do Torneo non o consideraron unha falta, xa que non se especificaba nas regras, decidiron que o xusto era que non a puidese volver empregar.
Andoni Iraola
Traxectoria
En 2005 renovou o seu contrato co Athletic ata o ano 2010, a pesar de ser seguido por equipos como o Valencia CF ou o Liverpool FC. Converteuse en só dúas tempadas nun dos mellores pasadores do equipo xunto a Fran Yeste. Destacaba pola súa capacidade de desprazar a pelota manténdoa moi preto do pé e driblando xogadores contrarios con facilidade.
En total disputou 510 partidos oficiais co equipo bilbaíno e marcou 38 goles.
Nube Kinto
Historia
En Dragon Ball Z, foi utilizada polos fillos de Son Goku: Son Gohanda e Son Goten. Ó final da edición Kanzenban de Dragon Ball, Goku dálle a Nube Kinto a Oob.
Andoni Iraola
Selección nacional
Tamén disputou varios partidos internacionais de carácter amigable coa Selección de Euskadi.
Danny Huston
Daniel Sallis Huston, nado en Roma, Italia o 14 de maio de 1962, é un actor, guionista e director estadounidense. É medio-irmán da actriz Anjelica Huston e do guionista Tony Huston, todos fillos do director e actor John Huston.
Huston comezou a súa andaina no mundo do cine co filme "Mr. North", protagonizada por Anthony Edwards, Robert Mitchum e Anjelica Huston. Entre a súa filmografía salienta Ivans Xtc, polo cal foi nomeado na categoría de mellor actor nos Independent Spirit Awards de 2003.
Nube Kinto
Nube Kinto Negra
No anime, cando Tou Pai Pai sobe á torre de Karín, este, para vingarse, dálle unha Nube Kinto negra, o contrario da outra. Só poden subir as persoas verdadeiramente malvadas. Pero esta estaba en realidade controlada por Karín e cando Tao Pai Pai montou nela deixouno caer ó chan.
No videoxogo Dragon Ball Advance Adventure, Krilín emprega a Nube Kinto negra para voar.
Nadia Petrova
Nadezhda Viktorovna Petrova, nada o 8 de xuño de 1982 en Moscova, é unha tenista profesional rusa.
Petrova gañou 35 títulos da WTA, 13 en individuais e 22 en dobres. En individuais, Petrova alcanzou a terceira posición da clasificación mundial en maio de 2006, e chegou ás semifinais do Roland Garros en 2003 e en 2005. En dobres, gañou o Sony Ericsson Championships en 2004 con Meghann Shaughnessy, e en 2012 con Maria Kirilenko.
The Big Bang Theory
The Big Bang Theory é unha serie de televisión de comedia creada por Chuck Lorre e Bill Prady, ámbolos dous tamén produtores executivos xunto con Steven Molaro. Os tres tamén son os principais guionistas da mesma. A serie comezou a emitirse pola CBS o 24 de setembro de 2007. En marzo de 2014, a serie foi renovada por tres anos máis até unha décima tempada, que se estreou o 19 de setembro de 2016.
A serie céntrase nas vidas de cinco personaxes que viven en Pasadena (California): Leonard Hofstadter e Sheldon Cooper, os dous físicos no Instituto Tecnolóxico de California, que comparten apartamento; Penny, unha camareira aspirante a actriz que se converte en representante farmacéutica e vive na porta de enfronte; e os amigos e compañeiros geeks de Leonard e Sheldon socialmente inadaptados, o enxeñeiro aeroespacial Howard Wolowitz e o astrofísico Raj Koothrappali. A intelixencia e o espírito geek dos catro rapaces contrasta comicamente coas habilidades sociais e o sentido común de Penny.
Co tempo, algunhas personaxes secundarias convertéronse en protagonistas: Bernadette Rostenkowski, a moza de Howard (posteriormente a súa muller), unha microbióloga e antiga compañeira de Penny como camareira; a neurocientífica Amy Farrah Fowler, que se une ó grupo despois de coñecer a Sheldon nunha páxina web de citas (despois convértese na moza de Sheldon); Stuart Bloom, o dono dunha tenda de banda deseñada que os personaxes visitan acotío; Leslie Winkle, unha física que saíu con Leonard e Howard; e Emily Sweeney, unha dermatóloga que sae con Raj e sente fascinación polo macabro.
Sinopse
Leonard e Sheldon son dous físicos que comparten traballo e apartamento. Estes dous personaxes, xunto aos seus amigos Howard Wolowitz e Rajesh Koothrappali, representan a uns geeks, moi afastados das inquietudes da xente común.
A serie comeza coa mudanza de Penny, unha veciña nova e atractiva, da que Leonard se encapricha dende o primeiro momento, e que se instala soa no piso de enfronte deles.
Personaxes principais
miniatura|dereita|200px|Jim Parsons interpreta a Sheldon Cooper.
Mariano Rajoy
Mariano Rajoy Brey, nado en Santiago de Compostela o 27 de marzo de 1955, é un político galego, presidente do Goberno de España desde 2011 ata 2018, durante as X lexislatura de España e a XII lexislatura de España lexislaturas e presidente do Goberno en funcións durante a breve XI lexislatura de España.
Rajoy serviu como ministro nos gobernos de José María Aznar en diversas carteiras entre 1996 e 2003, e como vicepresidente do Executivo de 2000 a 2003. Entre 2003 e 2004, cando foi elixido presidente do Partido Popular, desempeñou o cargo de secretario xeral da formación.
Foi presidente do Partido Popular dende 2004 até 2018 —foi reelixido no XVII Congreso celebrado en Sevilla en febreiro de 2012—, e se desempeñou como líder da oposición parlamentaria durante os dous mandatos (2004-2008 e 2008-2011) do Goberno socialista de José Luis Rodríguez Zapatero.
Como resultado da vitoria do seu partido por maioría absoluta nas eleccións xerais do 20 de novembro de 2011, o 21 de decembro de 2011 se converteu no sexto presidente do Goberno da democracia. Renovou mandato para unha segunda lexislatura tras ser investido polo Congreso dos Deputados e por maioría simple o 29 de outubro de 2016, desempeñando o cargo ata a moción de censura do 1 de xuño de 2018.
O pleno do concello de Pontevedra aprobou o 22 de febreiro de 2016 a declaración de Rajoy como "persoa non grata" na cidade, entre outros motivos pola concesión dunha prórroga de 60 anos á presenza de ENCE, industria dedicada á produción de pasta de papel, na ría de Pontevedra.
Familia e formación
É fillo de Mariano Rajoy Sobredo, presidente da Audiencia Provincial de Pontevedra, coñecido por presidir o tribunal que xulgou o caso Reace. O seu avó foi o político monárquico Enrique Rajoy Leloup, secretario da Comisión Redactora do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936.
Fixo o Bacharelato no IES Sánchez Cantón de Pontevedra e licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Comezou a preparar as oposicións a Rexistrador da Propiedade no seu último ano de carreira, e con 24 anos converteuse no rexistrador máis novo de España, sendo destinado a Padrón (A Coruña), a Vilafranca do Bierzo (León) e Santa Pola (Alacant). Ao ano seguinte, en 1980, sufriu un accidente de tráfico en Palas de Rei ao saír da estrada un coche que conducía, o que lle causa feridas importantes no rostro. Dende aquel momento leva barba.
A política galega (1981–1991)
Decidiu entrar en política afiliándose en 1981 a Alianza Popular (actualmente Partido Popular). Conseguiu ser deputado tralas primeiras eleccións autonómicas galegas, que se celebraron o 20 de outubro dese mesmo ano. Nas eleccións municipais do 8 de maio de 1983 foi elixido concelleiro do Concello de Pontevedra e, conseguintemente tomou posesión da Presidencia da Deputación Provincial de Pontevedra. En 1986 obtivo un escano no Congreso dos Deputados como cabeza de lista por Pontevedra. Non obstante, Rajoy volveu para ocupar durante un ano a Vicepresidencia da Xunta de Galicia (1986 - 1987) tras a dimisión de Xosé Luís Barreiro. Continuou o seu ascenso alcanzando a Presidencia Provincial de Pontevedra de AP, onde se mantivo ata xullo de 1991, e a Secretaría Xeral do partido en Galicia, que dirixiu durante dous anos.
Rajoy é membro do Comité Executivo Nacional dende xaneiro de 1989, ano no que foi elixido deputado por Pontevedra e no que Alianza Popular pasou a chamarse Partido Popular.
Ministro do Goberno de Aznar (1996–2003)
Nas eleccións do 6 de xuño de 1993 renovou o seu escano no Congreso, algo que tamén fixo o 3 de marzo de 1996 (ano no que casou con Elvira Fernández Balboa), cando o seu partido logrou derrotar ó Partido Socialista Obrero Español de Felipe González, coa candidatura de José María Aznar.
O 5 de maio de 1996 foi nomeado Ministro de Administracións Públicas aprobándose baixo a súa estadía no cargo a Lei de Organización e Funcionamento da Administración Xeral do Estado, LOFAGE (Lei 6/1997, de 14 de abril).
En xaneiro de 1999, Rajoy cedeu o seu posto a Ángel Acebes e substituíu a Esperanza Aguirre, que recibira fortes críticas pola súa xestión, sendo nomeado Ministro de Educación e Cultura. Baixo o súa estadía no cargo aprobáronse os novos plans de estudo da Formación profesional. Ese mes foi reelixido Vicesecretario Xeral do partido no seu XIII Congreso.
Rajoy obtivo o encargo de dirixir a campaña electoral para as xerais do 2000. O seu éxito no labor, unido á pésima situación que atravesaba o PSOE de Joaquín Almunia, levou ó Partido Popular á maioría absoluta. Aznar recompensouno entón coa Vicepresidencia Primeira do Goberno e co Ministerio da Presidencia.
En febreiro de 2001, deixou de ser ministro da Presidencia para suceder en Interior a Jaime Mayor Oreja. Como responsable deste ministerio, Rajoy conseguiu importantes éxitos na loita contra a organización terrorista ETA.
Rajoy cesou como ministro do Interior en xullo de 2002 para asumir as carteiras de Portavoz do Goberno e, de novo, ministro da Presidencia. Dende esa posición, tivo que afrontar as dúas maiores crises do período 1996 - 2003: o desastre causado polo afundimento do Prestige e o apoio de Aznar a George W. Bush durante a invasión a Iraq de 2003. Porén, para os seus seguidores, Rajoy saíu aparentemente ben de ambos problemas e o seu papel de "fontaneiro" da Moncloa foi decisivo para a súa designación como Secretario Xeral do PP e candidato á Presidencia o 30 de agosto de 2003.
Líder do Partido Popular, campaña e eleccións de 2004
No XIV Congreso do Partido Popular celebrado en Madrid entre os días 25 ao 27 de xaneiro de 2002, o presidente do Goberno e do partido José María Aznar cumpriu a súa palabra de non estar máis de oito anos á fronte da presidencia do país e ademais se convertía así no primeiro gobernante español en exercicio que renunciaba voluntariamente a seguir no poder a pesar das presións de dentro do seu partido para que continuara. miniatura|esquerda|Rajoy saudando xunto a [[Joaquín Luis Ramírez Rodríguez|Joaquín Ramírez, Teófila Martínez e Celia Villalobos nun mitin.]] O 31 de agosto de 2003, Aznar lle propuxo como su sucesor e o expresou con esta frase: «Mariano, te ha tocado». En novembro de 2012, Aznar revelou que lle ofrecera a súa sucesión a Rodrigo Rato, pero Rato rexeitouna ata en dúas ocasiones. O 3 de setembro, foi elixido pola Xunta Directiva Nacional do Partido Popular, novo secretario da formación e candidato á presidencia do Goberno.
O 14 de marzo de 2004 tiveron lugar as novenas eleccións xerais desde a restauración democrática e nas cales se produciría o cuarto relevo na presidencia do Goberno. Durante a campaña electoral o PP esgrimiu como a súa principal baza os logros económicos alcanzados durante os oito anos de Goberno de Aznar (crecemento do PIB, equilibrio nos presupostos, creación de emprego e descenso do paro). O seu slogan electoral foi «Xuntos vamos a máis».
O día 12, ás sete da tarde comezaron en toda España as marchas multitudinarias convocadas polo goberno e presididas co lema: «Coas vítimas, coa Constitución, pola derrota do terrorismo». Na cabeceira que máis cidadáns concentrou –dous millóns e medio– en Madrid, atopábanse por primeira vez na historia de España, membros da familia real: o Príncipe de Asturias, Filipe de Borbón e as súas dúas irmás, as infantas Elena e Cristina de Borbón. Xunto a eles estaba o presidente do Goberno, José María Aznar e os dous candidatos á presidencia do Goberno, polos dous grandes partidos: Rajoy polo Partido Popular e José Luis Rodríguez Zapatero polo PSOE.
miniatura|Mitin do PP para as eleccións xerais de 2004. Ao día seguinte, o diario El Mundo publicou unha entrevista realizada a Rajoy na cal afirmaba que «tiña a convicción moral de que a autoría dos atentados de Madrid correspondía a ETA». Nese día de xornada de reflexión electoral, decenas de manifestantes convocáronse ante as sedes do Partido Popular exixindo ao goberno da nación que aclarara quen cometera o masacre terrorista. As manifestacións estendéronse pola tarde e pola noite, non só na sede principal da rúa Génova de Madrid (que foi a máis multitudinaria), senón tamén noutras cidades. Debido a estas concentracións, Rajoy compareceu en televisión para pedir que cesaran unhas «manifestacións ilegais», as cales cualificou como «feitos antidemocráticos». Case media hora despois, compareceu Alfredo Pérez Rubalcaba o cal afirmou que «os cidadáns españois se merecen un goberno que non lles minta, un goberno que diga sempre a verdade».
Ao día seguinte, o pobo español acudiu á súa cita ás urnas. A participación chegou case ao 78% do censo. O PSOE logrou 164 escanos (42,64 %) e máis de dez millóns de votos mentres que o PP pasou da maioría absoluta á oposición con 148 escanos (37,64 %).
O 7 de outubro de 2004, Rajoy afirmou nun foro do diario El Mundo que el «non cría que os detidos polo 11-M organizaran os atentados».
Política na oposición (2004–2011)
esquerda|miniatura|275px|Mariano Rajoy nun Congreso do [[Partido Popular Europeo en 2006.]] O 2 de outubro de 2004, no XV Congreso do Partido Popular, Mariano Rajoy foi elixido presidente da formación por un 98,37% dos votos dos compromisarios.
Na súa primeira etapa como líder da oposición (2004-2008), significou no plano político a volta á crispación. Dous foron os temas que se utilizaron a fondo para destacar a acción gobernamental: o primeiro foi a política antiterrorista e o proceso de paz no País Vasco e o segundo a reforma do Estatuto de Autonomía de Cataluña.
O 1 de decembro de 2005 sufriu un accidente de helicóptero na praza de touros de Móstoles, xunto coa presidenta da Comunidade de Madrid, Esperanza Aguirre, do que saíu practicamente ileso. Só sufriu unha fractura nun dedo e unha luxación noutro. Dous días despois, o día tres, Rajoy afirmou nun acto en honra da Constitución Española afirmou que «Non hai máis ca unha nación, a española» por mor da reforma do Estatuto de Autonomía de Cataluña.
O 7 de xuño, Rajoy anunciou que o Partido Popular «rompía toda relación co executivo socialista» (por primeira vez na democracia ocorría isto) porque o goberno de Zapatero aceptou dialogar con Batasuna.
O 5 de marzo de 2007, Rajoy convocou para o día 10 unha manifestación baixo o lema «España pola liberdade; non máis cesións a ETA» como rexeitamento pola concesión por parte do goberno de Zapatero do segundo grao penitenciario ao etarra José Ignacio de Juana Chaos (autor de 25 asasinatos). Cinco días despois, celebrouse en Madrid a mair manifestación xamais convocada por un só partido político en España ata entón.
Respecto ao matrimonio entre persoas do mesmo sexo, o Partido Popular interpuxo un recurso ante o Tribunal Constitucional, que se resolveu o 6 de novembro de 2012, sete anos despois da súa tramitación, con 8 votos a favor do matrimonio homosexual e 3 en contra.
Presidente de Goberno (2011–2018 )
As eleccións xerais de España de 2015, deixaron unha configuración parlamentaria que fixo imposible a formación dun novo goberno; como resultado, Mariano Rajoy permaneceu como presidente do Goberno en funcións durante os seis meses de lexislatura ata que se convocaron as novas eleccións que se celebraron en xuño de 2016. Rajoy foi finalmente investido como presidente do Goberno grazas ao apoio de Ciudadanos e a abstención do PSOE.
Segundo mandato 2016-2018
miniatura|dereita|O segundo gabinete de ministros do goberno de Mariano Rajoy. O segundo mandato de Rajoy estivo marcado pola recuperación económica e a baixada da taxa de paro, porén a precariedade laboral aumentou e os salarios seguiron sen mellorar. Nesta etapa, o goberno de Rajoy tivo que afrontar unha grave crise constitucional marcada polo referendo de independencia de Cataluña do 1 de outubro de 2017 e a posterior declaración unilateral de independencia de Cataluña o 27 de outubro dese mesmo ano, que levou a activación por primeira vez do artigo 155 da Constitución nesa comunidade. A finais de maio de 2018, poucos días despois de aprobar os presupostos xerais do Estado para ese ano, Mariano Rajoy tivo que afrontar unha moción de censura presentada polo secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez, por mor da sentenza do caso Gürtel. A moción de censura tivo lugar entre os días 31 de maio e 1 de xuño e resultou na perda do goberno de Mariano Rajoy.
Vida persoal
Mariano Rajoy é neto de Enrique Rajoy Leloup, que foi secretario da Comisión Redactora do Estatuto de Galicia (1932) e do Comité Central de Autonomía de Galicia (1932-1936).
Está casado con Elvira Fernández de Balboa, a voda celebrouse o 28 de decembro de 1996 na Capela das Cunchas da illa da Toxa (O Grove). Rajoy xa era ministro de Administracións Públicas na primeira lexislatura de Aznar. Deste matrimonio nace o seu primeiro fillo, Mariano, en 1999, e un segundo, Juan, en 2005.
Nasa
miniatura|dereita|[[Dorna portando nasas.]] A nasa é unha arte de pesca na que se emprega unha armazón de forma cilíndrica ou troncocónica, de madeira ou metal, recuberta por un pano de rede, cunha boca en forma de funil pola que entra marisco ou peixes, que se deposita no mar para posteriormente recollela. Utilízase en Galiza e no Cantábrico.
As nasas somérxense prendidas dun cabo e cébanse con calquera tipo de carnada de peixe ou vísceras de animais. As nasas arríanse dúas veces ao día para retirar as posíbeis capturas. Os crustáceos máis pescados son a centola, o lumbrigante, a nécora, o santiaguiño e a lagosta. Úsase tamén para o polbo.
No Uruguai tamén se utilizan nasas para a pesca de peixes (ollomol). Teñen forma de campá con dúas bocas. Pola inferior entra a captura e pola superior retírase.
Igrexa de Fole
A igrexa de Fole (sueco: Fole kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Fole, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A igrexa actual estivo precedida por outra de estilo románico de pedra. Desta outra permanece a igrexa, que é a parte máis antiga do edificio. Esta data de ao redor do ano 1200. A igrexa románica foi substituída gradualmente pola presente igrexa, de estilo máis gótico. A mediados do século XIII a metade da nave e o coro e foron reconstruído, e unhas poucas décadas despois o resto da nave. A igrexa reconstruída foi inaugurada no ano 1280.
A igrexa permaneceu case intacta dende entón. A sancristía foi redecorada en 1707, e no interior realizáronse algunhas alternacións menores ao longo dos séculos.
Arquitectura
O exterior da igrexa ten elementos tanto románicos como góticos. A torre é totalmente románica, con semellanzas á da próxima igrexa de Bro. Un portal, orixinalmente o portal do coro, foi reusado da vella igrexa románica e agora serve como portal da sancristía. A nave e o coro son de estilo gótico. A igrexa carece de ábsida e ten un moro oriental recto con tres fiestras verticais. Un dos muros ten inscricións rúnicas feitas polos habitantes da localidade como unha forma de rexistro permanente sobre o seu dereito a usar un camiño a través de parte de Fole.
O interior da igrexa foi decorado con frescos dos cales se conservan algúns fragmentos. A igrexa aínda conserva algúns obxectos medievais. A pía bautismal é de principios do século XIII, aínda que a súa parte superior pintouse no século XVIII. Esta ten relieves que representan a fuxida a Exipto e aos apóstoles na parte de arriba, e na base están esculpidas cabezas e bestas. A igrexa tamén ten unha cruz triunfal do século XIII (pintada na década de 1840) e varias tumbas medievais. Outros mobles son posteriores, como a galería neogótica (1870), unha das poucas pezas deste tipo en Gotland.
Nas proximidades hai unha escola construída en 1858 e unha casa parroquial de 1820.
Tomate
O tomate ( do náhuatl tomatl ) é a froita da tomateira (Solanum lycopersicum; Solanaceae), aínda que impropiamente tratado como legume, amplamente cultivada e consumida polos pobos da América do Sur e central precolombianas, e hoxe coñecida en todo o mundo.
Orixe
miniatura|100px|esquerda|Folla da tomateira A maioría dos botánicos atribúe a orixe do cultivo e consumo (e mesmo a selección xenética) do tomate como alimento á civilización inca do antigo Perú, o que deducen por aínda persistir naquela rexión unha gran variedade de tomates salvaxes e algunhas especies de domesticados (verdes) só alí coñecidas.
Crese que o tomate da variedade Lycopersicum cerasiforme é a ancestral da maioría das especies comerciais actuais, e que foi levada do Perú e introducida polos pobos antigos na América Central, posto que esta variedade foi amplamente cultivada en México. Outros estudosos pensan que o tomate é orixinario do propio México, non só polo nome pertencer tipicamente á maioría dos dialectos locais (Náuatls), senón porque as cerámicas incas non rexistraron o uso do tomate nos utensilios domésticos, como era costume.
Os primeiros replican a esta obxección, argumentando que moitas outras froitas e alimentos dos incas tampouco foron representados nas cerámicas.
Descuberta do tomate
miniatura|150px|esquerda|Un tomate maduro. É falsa a noción de que, polo longo uso nos mollos das pastas, o tomate teña orixe en Italia ou mesmo longo uso na cociña italiana.
Os españois levaron o tomate a Europa e parece que os primeiros tomates que se cultivaron en Italia eran de cor amarela. En 1554 foron descritos polo botánico italiano Piero Andrea Mattioli como "pomo d'oro", mazá dourada, de aí o nome de "pomodoro"; na Francia do século XVIII foron coñecidos como "pomme d'amour" (ou mazá de amor); hoxe os de cor vermella están máis estendidos.
Inicialmente o tomate considerábase velenoso polos europeos e cultivado só para efectos ornamentais. Soamente no século XIX o tomate pasou a ser consumido e cultivado en escala cada vez maior, inicialmente en Italia, despois en Francia e España.
LU-533
A LU-533 é unha estrada da rede básica de Galicia pertencente á Xunta de Galicia que comunica Chantada coa vía rápida CG-2.1 pasando polo río Miño. Caracterízase por ser unha estrada con grandes pendentes e moitas curvas. Ademais posúe miradoiros a Belesar e ó río Miño. Non pasa por ningunha localidade en concreto debido a que a estrada LU-617 é o seu itinerario alternativo.
Don Gato
Don Gato (orixinalmente en inglés Top Cat) é unha serie animada estadounidense para a televisión de apenas 30 episodios de trinta minutos, ideada polo mozo Luis Pistocchi, producida por Hanna-Barbera (dirixida por William Hanna e Joe Barbera) en 1961 e emitida no horario estelar na cadea ABC dos Estados Unidos a partir do 27 de setembro de 1961 até o 8 de abril de 1962. A serie foi producida por Alan Dinehart; guión de Kin Platt Paul Sommer; e animadores: Kenneth Muse, Ed Aardal e Charles Nichols.
O protagonista, Don Gato, é o líder dunha manda de gatos da rúa que garulean en Manhattan: Panza (Fancy-Fancy), Espanto (Spook), Bieito B. Bodoque e B. (Benny the Ball), Demóstenes (The Brain) e Cucho (Choo-Choo). Pola súa banda, o Oficial Carlos Matute (Officer Dibble), policía do barrio, trata infrutuosamente de apañalos e levalos á cadea. Un dos motivos para o arresto era que Don Gato trataba de utilizar un teléfono coma propio mais que era propiedade da policía.
En 2005 a serie completa foi lanzada ao mercado en formato DVD.
Don Gato é un mico amarelo con chapeu e colete violeta, é o protagonista da serie e líder da manda de gatos. Don Gato é traspuesto e persuasivo, un líder que pode tamén ser un amigo. No orixinal inglés a súa voz é interpretada polo comediante norteamericano Arnold Stang, mentres que na dobraxe mexicana é interpretado por Julio Lucena.
O filme de animación en 3D Top Cat: The Movie estreouse en 2011, é unha coprodución realizada por Ánima Estudios (México) e Illusion Studios (Arxentina). En México considérase Don Gato unha serie de culto por mor á súa recoñecida dobraxe, malia non ter sido tan exitosa nos Estados Unidos. En España e Galicia estreouse en 2012.
Triumph des Willens
Triumph des Willens é un filme propagandista nazi dirixido por Leni Riefenstahl que foi estreado en 1935. É unha crónica dos Congresos de Núremberg de 1934, ós cales asistiron máis de 700.000 partidarios nazis. O filme contén extractos de discursos dados por varios líderes nazis nos congresos, incluíndo os de Adolf Hitler, Rudolf Hess e Julius Streicher, intercalados con imaxes das numerosas tropas da Sturmabteilung e da Schutzstaffel. Hitler participou activamente no filme e consta que foi o produtor executivo non oficial; o seu nome aparece nos títulos do comezo. O tema principal do filme é a volta de Alemaña como potencia mundial, con Hitler como o gran líder que traerá a gloria á nación. Foi realizado despois da Noite dos coitelos longos polo cal non aparecen prominentes membros das SA, que foron eliminados en 1934. O filme anterior a este, Der Sieg des Glaubens amosa Hitler e a Ernst Rohm xuntos no congreso do partido de 1933, pero tódalas copias foron destruídas despois da súa morte para non deixar en evidencia a Hitler. Porén, unha única copia sobreviviu no Reino Unido, e pode ser vista en Internet Archive.
Triumph des Willens foi estreada en 1935, e é un claro exemplo do uso da propaganda na historia do cine. As técnicas de Riefenstahl, como o movemento das cámaras, o uso de lentes de foco longo para crear distorsións da perspectiva, a fotografía aérea e o uso revolucionario da música no cine, valéronlle a Triumph of the Will o recoñecemento como un dos grandes filmes da historia. Riefenstahl gañou numerosos premios, non só en Alemaña, senón tamén nos Estados Unidos, Francia, Suecia e outros países. Foi moi popular no Terceiro Reich, e tivo grande influencia noutros filmes, documentais e anuncios publicitarios. Malia isto, a súa exhibición está prohibida en Alemaña debido ó seu evidente apoio ó nazismo e as numerosos esvásticas que aparecen.
A serie cinematográfica de Frank Capra Why We Fight dise que foi directamente inspirada como unha resposta estadounidense a Triumph des Willens.
Messenger (sonda espacial)
MESSENGER (acrónimo de Mercury Surface, Space Environment, Geochemistry and Ranging) é unha sonda espacial da NASA pertencente ó programa Discovery e lanzada o 3 de agosto de 2004 mediante un foguete Delta 7925H desde a rampla 17B do Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
MESSENGER foi lanzada cara Mercurio co fin de estudar as características e a contorna do primeiro planeta a partir do Sol. Mercurio só fora visitado previamente pola sonda Mariner 10 na década de 1970, realizando tres sobrevoos sobre o planeta. MESSENGER foi deseñada para medir a composición química da superficie mercuriana, a súa historia xeolóxica, a orixe do seu campo magnético, o tamaño e estado do núcleo do planeta, as posibles substancias volátiles dos seus polos e a orixe e composición da súa exosfera. A duración inicial da misión iba ser dun ano terrestre.
A nave ten forma de caixa cunhas dimensións de 1,27 m x 1,42 m x 1,85 m. Un dos lados está protexido por un escudo solar de forma semicilíndrica de 2,5 m de alto e 2 m de ancho. A alimentación eléctrica é proporcionada por dous paneis solares que sobresaen da nave. O magnetómetro está situado nun mastro de 3,6 m de longo. A masa total da nave, incluíndo 607,8 kg propelente, era de 1093 kg. A estrutura da nave está formada por dous paneis verticais que soportan os dous tanques de combustible e por outros dous paneis verticais que conteñen o tanque de oxidante e un panel cos tubos de interconexión. Os catro paneis verticais forman a columna central da nave e na súa parte inferior están unidos por un adaptador de aluminio. O panel superior alberga o motor principal e os propulsores menores, os tanques de helio e de combustible auxiliar, os seguidores de estrelas e a batería. miniatura|dereita|Diagrama de MESSENGER. O motor principal é bipropelente e ten un pulo de 645 Newton e un impulso específico de 317 s. Compleméntase con catro propulsores monopropelente de 22 N de pulo e dez propulsores monopropelente de 4 N para control de actitude, que se complementa cun sistema de volantes de inercia. A determinación da posición da nave ten lugar grazas a un sistema de cámaras seguidoras de estrelas, unha unidade de guía inercial e seis sensores solares. Os paneis solares, capaces de rotar sobre si mesmos, proporcionan ata 450 vatios de potencia na órbita de Mercurio. Están formados por un 70% de reflectores que disminúen a súa temperatura e un 30% de células solares de arseniuro de galio e xermanio. A enerxía eléctrica almacénase nunha batería de níquel-hidróxeno.
As comunicacións principais da sonda coa Terra teñen lugar en banda X a través de dous conxuntos de antenas fixas por aliñamento de fase e mediante varias antenas de media e baixa ganancia en distintas partes da nave. O control térmico é pasivo grazas ó escudo térmico cerámico e a varios radiadores situados no corpo da sonda, así como ó illamento multicapa que cobre partes da nave. O escudo, na órbita de Mercurio, chega aos 370 °C mentres mantén a nave a menos de 20 °C. A órbita de MESSENGER está deseñada para que a radiación visible e infravermella devolta pola superficie do planeta non exceda os límites soportables pola nave, aínda que leva a bordo quentadores para asegurarse de que certos compoñentes non baixen das súas temperaturas operativas.
O sistema de control da nave usa electrónica redundante, cada sistema con dous procesadores funcionando un a 25 MHz e outro a 10 MHz.
Instrumentos
MESSENGER leva sete instrumentos científicos a bordo, que en total non superan os 50 kg:
Maria Clara Eimmart
Maria Clara Eimmart, tamén coñecida como María Eimmart, nada o 27 de maio de 1676 en Núremberg e finada o 29 de outubro de 1707 na mesma localidade, foi unha astrónoma e debuxante alemá, filla  e axudante de Georg Christoph Eimmart.
Traxectoria
En 1706, María Eimmart casou con Johann Heinrich Muller, alumno e sucesor do seu pai. Eimmart asistiu ao seu marido nas clases de Física que impartía no ximnasio de Núremberg. O seu matrimonio consolidou a posición de Einmart no observatorio. A paixón familiar pola astronomía influíu a Muller, que se converteu á súa vez nun afeccionado dedicado e chegou a profesor en Altorf, onde puxo en uso os seus dotes para o debuxo co fin de describir cometas, manchas solares, e  montañas lunares, sempre coa axuda da súa muller. A parella tivo contactos cos irmáns Rost, novelistas e astrónomos e con Wurtzelbauer e Doppelmayer, un historiador de astronomía. Maria Clara Eimmart morreu de parto en 1707.
Ilustracións astronómicas
En 1706, Eimmart tamén ilustrou a eclipse total que tivo lugar ese ano. Schiebinger menciona que segundo algunhas fontes, Eimmart publicou en 1701 Ichnographia nova contemplationum de sole baixo o nome do seu pai, pero non hai indicios firmes de que fose realmente o seu traballo.
Puglia
Puglia (en fala barese e fala foggiano: Púgghie; en fala salentina: Puia; en franco-provenzal: Poulye; en latín: Apulia) é unha rexión da Italia meridional. Conta con 4.069.869 habitantes e ten a capital na cidade de Bari. Limita ao norte con Molise, ao oeste coa Campania e a Basilicata, ao sur co Mar Xónico e ao norte e leste co Mar Adriático. Comprende as provincias de Bari, Barletta-Andria-Trani, Brindisi, Lecce, Foggia e Tarento. Corresponderíase co tacón da analoxía popular entre a forma de bota e a forma xeográfica de Italia, quere dicir, está no extremo sueste da península itálica. Ten unha extensión de 19.358 km², e a capital é Bari. miniatura|esquerda|200px|Praza Cavour, [[Foggia]]
Xeografía
Vista das [[Illas Tremiti|miniatura|250px|esquerda]] A Puglia é a rexión máis oriental de Italia. Punta Palascia (en Otranto, no Salento), dista preto de 80 km das costas de Albania e constitúe o punto máis oriental de Italia. O seu territorio é chairo no 53,3%, ten outeiros no 45,3% e montañoso só no 1,5%. Está bañada polo Mar Adriático e o Mar Xónico.
Puglia é unha rexión moi árida. Os principais ríos son o río Fortore, o río Candelaro, o río Cervaro e o río Ofanto. Os seus poucos ríos son torrenciais e no Tavoliere. No resto de lugares, a auga da choiva fíltrase polo leito de calcaria para formar cursos subterráneos de auga que afloran preto da costa. A auga subterránea é polo tanto abondo, e hai moitas covas.
O clima en Puglia é mediterráneo, agás en Tavoliere, onde reviste caracteres de continental. A paisaxe está cuberta de garrigas ou maquias debido a un clima bastante seco provocado polos cálidos ventos procedentes do norte de África e do Levante (tramontana), así como dos fríos e tamén desecantes ventos do nordeste (bóreas). O único lago potable, de onde sae o acueduto pugliese, é o Lago de Occhito situado no lindeiro con Molise (esta escaseza de auga fan habituais as crises hídricas).
The Crucifucks
The Crucifucks foi unha banda estadounidense de punk rock procedente de Lansing, Míchigan formada en 1981. Ao longo de toda a súa carreira o grupo pasou por varios cambios na súa formación, sendo o único membro permanente o letrista e líder Doc Corbin Dart. Destacou pola súa axitación anarquista, as súas provocativas letras e as voces infrecuentemente agudas. O vocalista de Dead Kennedys Jello Biafra asinou con eles para que editasen a través do seu selo Alternative Tentacles.
Outros membros da formación orixinal son o curmán de Dart, Joe, á guitarra, Scott Fagersten ao baixo e o batería Steve Shelley, que posteriormente pasaría a formar parte de Sonic Youth.
Traxectoria
O álbum de estrea da banda, The Crucifucks (gravado en 1984 por Doc, Steve, o guitarrista Gus Varner e o baixista Marc Hauser), foi publicado en 1985 a través do selo de Jello Biafra Alternative Tentacles. A este seguiulle Wisconsin en 1987, tamén a través de Alternative Tentacles. Estre ese álbum e o L.D. Eye de 1996, Dart gravou dous proxectos en solitario, Patricia, por Alternative Tentacles en 1990, e Black Tuesday, un casete autoeditado en 1991. Tras un longo hiato, Doc lanzou un álbum titulado The Messiah polo selo Crustacean Records en 2004.
Un álbum recompilatorio de The Crucifucks titulado Our Will Be Done foi publicado en 1992, combinando os primeiros dous traballos da banda cun tema que non aparecía en ningún, "Annual Report", que estaba no recompilatorio do fancine Maximum Rock 'n' Roll Welcome To 1984. Unha imaxe dun policía de Philadelphia, posando para unha fotografía que orixinalmente era parte dunha campaña de relacións públicas para obter concesións salariais para a cidade, foi usada como contraportada do álbum. Catro anos despois, o seu descubrimento por parte da Philadelphia Fraternal Order of Police deu lugar a unha demanda contra The Crucifucks, que finalmente foi desestimada.
Segundo Dart: The Crucifucks nunca se separaron "oficialmente", máis ben distanciáronse debido a distintas razóns. Cara mediados dos 90 dart formou un novo grupo chamado The L.D. Eye. Cando o grupo estaba preparando un álbum, Alternative Tentacles acordou editalo pero se o era baixo o nome de The Crucifucks. Así, o grupo cambiou o nome a The Crucifucks, "reunindo" á banda (aínda que ningún dos antigos membros estaban con Dart en The L.D. Eye). The L.D. Eye foi publicado en 1996. A banda realizou unha serie de concertos durante este período, incluída unha actuación en 1998 na festa do 20 anversario de Alternative Tentacles en San Francisco, e despois diso volveu á inactividade.
A banda foi coñecida polas súas letras anti-autoritarias, acotío cheas dun humor escuro e perverso. O grupo tratou ir máis aló en termos de contido lírico, procurando ser o máis ofensivo posible. A súa canción "Cops for Fertilizer" contén as letras: "So kill the next policeman who gets in your way/It'll set a good example for the children today" (así que mata ao seguinte policía que se interpoña no teu camiño/será un bo exemplo para os nenos de hoxe). Outras moitas cancións son igual de contundentes, atacando ao goberno estadounidense, á súa cultura en xeral e á relixión, particularmente ao cristianismo. O seu tema "Hinckley had a Vision" defende expresamente o asasinato do entón presidente Ronald Reagan.
Atlas (lúa)
Atlas (en grego Άτλας) e un satélite interior de Saturno. Foi descuberto por Richard Terrile no 1980 (algúns días antes do 12 de novembro) a partir de imaxes do programa Voyager e foi temporalmente designado coma S/1980 S 28. En 1983 recibiu oficialmente o nome de Atlas que proven da mitoloxía grega, porque el "sostén cos seus ombreiros os aneis" do mesmo xeito có Titán Atlas sostiña a Terra. Foi tamén designado coma Saturno XV.
Características
Atlas é o satélite máis próximo á beira externo do anel A, e a pesar do seu tamaño pensouse durante bastante tempo que era unha lúa pastor deste anel. Porén, agora é sabido que a beira exterior deste anel é mantido estable por unha resonancia orbital de 7:6 coas lúas moito máis masivas e distantes, Xano e Epimeteo. No 2004, un anel moi feble e delgado que recibiu a designación provisional R/2004 S 1, foi descuberto dentro da órbita de Atlas.
Imaxes de alta resolución feitas pola sonda Cassini en xuño do 2005 revelaron unha especie "cinto", unha especie de michelín ó longo do ecuador. A explicación máis plausible para esta rara e prominente estrutura é que o material que é varrido pola lúa, é acumulado por esta preferentemente no ecuador debido ó pequeno grosor do anel. De feito, o tamaño ecuatorial da lúa e comparable ó tamaño esperado para o seu lóbulo de Roche. Isto podería significar que chegados a certo punto, as partículas que pretendan acumularse no ecuador, veríanse arredadas da lúa ó supera-la forza centrifuga da lúa á da súa propia gravidade.
Atlas está significativamente perturbada por Prométeo e dun xeito máis suave por Pandora, chegando a variacións na súa lonxitude (orbital) de 600 km (~0,25°) respecto do que debería se-la súa órbita kepleriana, estas variacións suceden ó longo dun período de 3 anos. Dende que se coñece que as órbitas de Prométeo e Pandora son caóticas, tamén se comezou a sospeitar que a órbita de Atlas tamén o é.
Taifa
miniatura|450px|Taifas en 1037 O termo taifa, no contexto da historia ibérica, refírese a un principado musulmán independente, un emirato ou pequeno reino existente na Península Ibérica (ou Al-Andalus) tras a fin do Califato de Córdoba dos Omeias en 1031. O termo deriva da expresión árabe muluk at-cha'waif, «os reis das faccións» (simplificada en che a'waif, de onde a facción, o reino). Algunhas das máis coñecidas foron as taifas de Taifa de Zaragoza, a de Taifa de Sevilla, Taifa de Toledo, Taifa de Valencia e Taifa de Badaxoz entre outras.
Primeiros reinos de taifas
Coa guerra civil no Al-Andalus, desde que o califa Hisham II foi obrigado a abdicar en 1009 até a abolición formal do califato en 1031 sucédense no trono de Córdoba nove califas, das dinastías omíada e hammudida, no medio dunha anarquía total que se reflicte na independencia paulatina das taifas de Almería, Murcia, Alpuente, Arcos, Badaxoz, Carmona, Dénia, Granada, Huelva, Morón, Silves, Toledo, Tortosa, Valencia e Zaragoza. Cando o último califa Hisham III é deposto e proclamada en Córdoba a república, todas as coras (provincias) de Al-Andalus que aínda non se independizaran autoproclámanse independentes, rexidas por clans árabes, bérberes ou eslavos.
As razóns encontrábanse en problemas profundos. Por un lado, as loitas polo trono do califato non facían senón reproducir as loitas internas que sempre asolaron o emirato e o califato por causas raciais (árabes, bérberes, muladís ou eslavos, escravos libres de orixe centro-europea ou do norte peninsular). Tamén influían a maior ou menor presenza poboacional mozárabe, a ansia independentista das áreas con maiores recursos económicos, ben como a agobiante presión fiscal necesaria para financiar o custo dos esforzos bélicos.
Cada taifa foi identificada ao principio cunha familia, clan ou dinastía. Así xorden a taifa dos amirida (descendentes de Almanzor) en Valencia; a dos tuyibidas en Zaragoza; a dos Aftásidas en Badaxoz; a dos birzalidas en Carmona; a dos ziridas en Granada; a dos hamádidas en Alxeciras e Málaga; e a dos abádida en Sevilla. Co paso dos anos, as taifas de Sevilla (que conquistara toda a actual Andalucía occidental e parte da oriental), Badaxoz, Toledo e Zaragoza, constituían as potencias islámicas peninsulares.
Durante o apoxeo dos reinos de taifas (século XI e despois a mediados do século XII), os reis das taifas competiron entre si non soamente militarmente, senón sobre todo en prestixio. Para iso, trataron de patrocinar os máis prestixiosos poetas e artesáns.
Con todo, a disgregación do califato en múltiplas taifas -as cales podían subdividirse ou concentrarse co paso do tempo- fixo evidente que soamente un poder político centralizado e unificado podía resistir o avance dos reinos cristiáns do norte. Carecendo das tropas necesarias, as taifas contrataban mercenarios para loitar contra os seus veciños ou para se opor aos reinos cristiáns do norte. Até mesmo guerreiros cristiáns, como o propio Cid, serviron os reis musulmáns, loitando até mesmo contra outros reis cristiáns. Non obstante, isto non foi suficiente e os reinos cristiáns aproveitarían a división musulmá e a debilidade de cada taifa individual para as someter. Ao principio o sometemento era unicamente económico, forzando as taifas a pagaren un tributo anual, as chamadas parias, aos monarcas cristiáns. Porén, a conquista de Toledo en 1085 por parte de Afonso VI de León e Castela fixo palpábel que a ameaza cristiá podía acabar cos reinos musulmáns da península. Ante tal ameaza, os reis das taifas pedíronlle axuda ao sultán almorábide do norte da África, Yusef Ben Tashfin, o cal pasou o estreito e non só derrotou o rei leonés na batalla de Zalaca (1086), senón que conquistou progresivamente todas as taifas.
Relación de taifas do primeiro período
miniatura|500px|Os reinos de taifas en 1080.
Segundos reinos de taifas
Cando o dominio almorábide comezou a decaer, xurdiron os chamados segundos reinos de taifas (1144-1170), que foron posteriormente sometidos polos almohades, que sucederon os almorábides no seu dominio do norte de África.
Terceiros reinos de taifas
Tras a fin do período almohade, marcado pola batalla das Navas de Tolosa (1212), houbo un curto período denominado terceiros reinos de Taifas, que acabou na primeira metade do século XIII coas conquistas cristiás no Levante de Xaime I de Aragón (Valencia, 1236) e en Castela de Fernando III o Santo (Córdoba, 1236 e Sevilla, 1248) e perdurou en Granada coa fundación do reino nazarí, que non capitulou até o 2 de xaneiro de 1492, data que pon fin á Reconquista.
François Migault
François Migault nado en Le Mans o 4 de decembro de 1944 e finado na mesma vila o 29 de xaneiro de 2012, foi un piloto de carreiras francés. Participou en 16 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutando o 13 de agosto de 1972, pero non anotou puntos no campionato. Participou na carreira das 24 Horas de Le Mans 25 veces, entre 1972 e 2002.
Traxectoria
O primeiro intento de Migault na Fórmula Un en foi cun pequeno equipo sen fondos, Connew, que só logrou comezar unha carreira. En, pilotou case unha tempada completa con British Racing Motors despois de que os dous pilotos de BRM de 1973, Niki Lauda e Clay Regazzoni, se mudaran a Ferrari.
En, seguiron algunhas carreiras co nefasto equipo de Embassy Hill e logo con Williams. Na Fórmula 2 dese ano, Migault logrou certo éxito cun Osella FA2, anotando un punto.
Migault continuou competindo en Le Mans ata que estivo na metade dos cincuenta e logrou un mellor resultado de segundo en 1976, xunto con outros dous podios.
Migault morreu o 29 de xaneiro de 2012 logo dunha longa batalla contra o cancro.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.