cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Luis Bugallal Marchesi
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de xornalistas. O seu bisavó fora Isidoro Araújo de Lira, xornalista galegocubano de Bouzas, e o seu pai o tamén xornalista Isidoro Bugallal. Estudou o bacharelato en Alemaña e licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Como xornalista, colaborou con medios locais, como El Noroeste, El Orzán e Marineda, e tamén no ABC e na Hoja del Lunes de Madrid, pero o seu xornal principal, onde desenvolveu case toda a súa carreira, foi El Ideal Gallego. Dedicouse sobre todo ao xornalismo deportivo. miniatura|Tumba no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] En 1951 ingresou na Real Academia Galega a proposta de Manuel Casás, Francisco Vales Villamarín e Ángel del Castillo López. Tamén foi membro da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario e correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
Raoul Wallenberg
dereita|miniatura|Foto do pasaporte de Raoul Wallenberg
Raoul Gustav Wallenberg, nado o 4 de agosto de 1912 e finado probabelmente o 17 de xullo de 1947, foi un diplomático sueco.
Traxectoria
Raoul Gustav foi un dos membros da influente familia Wallenberg. Durante a segunda guerra mundial traballou arriscando a súa propia vida para salvar os xudeus húngaros do Holocausto. Máis tarde foi detido polas tropas soviéticas que sospeitaban que era un espía. As circunstancias da súa morte son aínda hoxe causa de controversia.
Villaviciosa de al lado
Villaviciosa de al lado é un filme español de comedia do ano 2016, dirixido por Nacho G. Velilla e protagonizado por Carmen Machi, Arturo Valls, Belén Cuesta, Macarena García, Leo Harlem, Jon Plazaola, Yolanda Ramos, Carmen Ruiz, Carlos Santos, Salva Reina, Goizalde Núñez e Antonio Pagudo.
Sinopse
Polas malas xestións do alcalde (Leo Harlem), o balneario de Villaviciosa é clausurado, e deste xeito pérdense gran cantidade de empregos e a ilusión da poboación. Co peche do balneario, a maioría dos habitantes de Villaviciosa márchanse do lugar e os establecementos vense obrigados a trasladarse. Cando o prazo para cobrar o premio está a piques de rematar, as mulleres descobren o engano dos seus maridos, pero deciden deixar as súas diferenzas atrás e ten lugar unha persecución en tractor para alcanzar a Mari, quen estaba a fuxir co diñeiro.
Finalmente, alguén merca o balneario, conseguindo devolver a Villaviciosa de al lado a súa alegría e a súa popularidade. Un ano despois é inaugurado e chega o seu misterioso comprador, quen en realidade é Mari que o fai porque desexa volver dar vida ao balneario do seu pai e emendar así os seus erros do pasado. Todos quedan sen palabras e acaban reconciliándose.
Dixestión por sialidase
O método da dixestión por sialidase é un método moi similar ó da diastase en canto a fundamento. Consiste en eliminar, mediante o uso dun enzima, ó glicóxeno do tecido evitando así a súa tinguidura.
Fundamento
A sialidase, tamén coñecida coma neuraminidase, é un enzima que cataliza a hidrólise de enlaces alfa-2,3, alfa-2,6 e alfa-2,8 (a unha velocidade decrecente, respectivamente) dos residuos siálicos terminais de oligosacáridos, glicoproteínas, ácido colomínico e substrato sintético. Actúa sobre o glicóxeno descompoñéndoo, e así eliminándoo do tecido como tal, polo que non é tinguido.
Tecido control e diana
Calquera tecido que conteña glicóxeno (ou mucopolisacáridos en xeral).
Para fixar a mostra é común a utilización de formol 10%, formol-alcohol ou líquido de Carnoy. Non se utiliza o líquido de Zenker ou o de Helly. O líquido de Bouin elimina as sialomucinas dos tecidos, polo que tampouco se utiliza.
O medio de inclusión preferible é a parafina, e o grosor de corte de 4 a 6 micrómetros.
Independiente Rugby Club
O Independiente Rugby Club, é un equipo español de rugby da cidade de Santander. Trátase do único club cántabro que ten chegado a competir na División de Honra, en concreto durante as tempadas 1978-79, 1979-80, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17 e 2017-18.
Historia
O club fundouse no mes de outubro do ano 1971 por iniciativa da Federación Cántabra de Rugby que promoveu a creación de catro equipos entre diversas institucións universitarias. Despois de acadar dous títulos rexionais en 1972 e 1975 ascendeu á segunda división do rugby nacional. Tres anos despois acadaba o ascenso á División de Honra coincidindo co cambio de formato desta competición, que pasaba de contar con 10 equipos a contar con 32. O Independiente disputou dúas tempadas na máxima categoría do rugby español (1978-79 e 1979-80) para descender de novo. Durante moitos anos estivo competindo no 2º e no 3º nivel do rugby español.
A presenza de novo do equipo na máxima competición nacional fíxose agardar máis de 3 décadas. Foi na tempada 2012-13 cando o club acadou o ascenso despois de rematar primeiro na División de Honra B. Dende a tempada 2013-14 compite na máxima categoría do rugby español con bastante éxito, pois rematou no cuarto posto da clasificación os dous primeiros anos e no terceiro posto a seguinte tempada, e mesmo foi finalista na Copa do Rei en 2013-14, perdendo a final por 40-18 fronte ó VRAC.
A seguinte táboa amosa a traxectoria do primeiro equipo sénior masculino dende a súa creación nas competicións ligueiras: ''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''. Fonte.
Terreo de xogo
300px|miniatura|Campo Municipal de San Román O Independiente xoga os seus encontros como local no Campo Municipal de San Román, un recinto deportivo construído en 2010 que conta cunha tribuna cuberta e un terreo de xogo de herba artificial.
Surt (volcán)
Características
Dende que a Voyager 1 descubriu este volcán, foron vistas varias erupcións nel. A primeira erupción foi vista dende observatorios terrestres que estaban seguindo o descubrimento do vulcanismo en Ío que nese momento estaba focalizado en Surt, o 11 de xuño de 1979, entre os sobrevoos da Voyager 1 e da Voyager 2. Cando a Voyager 2 chegou ó sistema de Xúpiter en xullo do ano 1979, a erupción semellaba terse detido, pero podíase observar un depósito fresco duns 600 kms de ancho ó redor de Surt, procedente dunha unha pluma eruptiva do propio Surt. Este depósito suxería unha pluma activa do tipo Pele en Surt entre o período intermedio que houbo entre a chegada das dúas Voyager a Xúpiter. Ademais, observouse material escuro, que seguramente era lava que foi expulsada durante a citada erupción, a cal era visible dentro da parte oriental do patera. Cando a sonda Galileo tomou as súas primeira imaxes desa área no ano 1996, a aparencia de Surt e os seus arredores regresaran á súa aparencia orixinal, ó estado visto pola Voyager 1, suxerindo outra vez que as súas erupción son de períodos curtos.
Surt erupcionou outra vez o 22 de febreiro do 2001, na erupción volcánica máis potente xamais observada, en termos de emisión de enerxía (en watios). A cantidade total de enerxía emitida durante esa erupción de Surt (7, 2–8,4 1013W) estaba próxima a acada-la suma da media de enerxía emitida por tódolos volcáns de Ío. A pesar desta violentisima erupción, detectáronse poucos cambios na superficie próxima a Surt nas imaxes tomadas pola Galileo seis meses despois, suxerindo así que boa parte dos cambios desapareceran ou quedaron 'murchados'. Máis tarde, en agosto do 2001, a Galileo tomou imaxes de depósitos vermellos frescos, ricos en sulfuros, que estaban situados ó nordeste de Surt.
Michael Powell
Michael Latham Powell, nado en Bekesbourne (Kent) o 30 de setembro de 1905 e finado en Avening (Gloucestershire) o 19 de febreiro de 1990 foi un director de cinema inglés.
Traxectoria
Powell comezou na industria do cinema en 1925, co director Rex Ingram, traballando nos Victorine Studios en Niza, emprego que conseguiu por un contacto do seu pai, que tiña un hotel na cidade. De volta a Inglaterra en 1928, seguiu facendo diversos traballos no cinema, participando en filmes de Alfred Hitchcock como Champagne e Blackmail. Powell e Hitchcock continuaron sendo amigos toda a súa vida.
Tras escribir varios guións debutou como director en 1931 con Two Crowded Hours, sendo contratado como director en 1939 por Alexander Korda. A través de Korda coñeceu o refuxiado húngaro Emeric Pressburger, co que formaría parella artística, co nome de "The Archers", durante dezanove filmes.
A súa carreira sufriu un revés co fracaso do suspense psicolóxico Peeping Tom, que realizou en solitario, controvertido polas súas imaxes violentas e sexuais.
Pordenone
Pordenone (Pordenon en friulano e véneto pordenonés) é un comuna de Italia de 51.512 habitantes (2009), capital da provincia homónima de Pordenone, na rexión do Friúl-Venecia Xulia.
Ten unha área de 38,23 km² e ten lindes cos concellos de Azzano Decimo, Cordenons, Fiume Veneto, Pasiano di Pordenone, Porcia, Prata di Pordenone, Roveredo in Piano, San Quirino e Zoppola.
1157
Outros
Historia ano a ano
Real Santuario del Santísimo Cristo de La Laguna
O Real Santuario del Santísimo Cristo de La Laguna é unha igrexa situada na cidade de San Cristóbal de La Laguna (Tenerife, Illas Canarias), á beira da Praza do Cristo de La Laguna. O Santuario é un dos máis importantes templos das Illas Canarias, que garda a imaxe do Santísimo Cristo de La Laguna, que é unha das imaxes máis veneradas polos canarios.
Historia
No interior, o altar maior está enteiramente feito de prata e ouro, neste altar é onde atopamos a imaxe do Cristo. Varios papas concederon indulxencias ao Santuario. En 1906, o rei de España, Afonso XIII concedeu o título do Real Santuario.
Xunto ao Santuario están o Cuartel Militar, a casa do xefe do Comando Militar de Área e as Illas Canarias.
Casdemiro
O topónimo galego Casdemiro pode referirse a:
Lingua morta
miniatura|332x332px|A escrita cuneiforme foi usada para representar diversas linguas, como o [[Lingua sumeria|sumerio, acadio, o hitita ou o elamita que actualmente son linguas mortas.]] Chámase lingua morta ou lingua extinta a unha lingua que non é a lingua materna de ningún individuo, e polo tanto tampouco se usa en ningunha comunidade natural de falantes.
Algunhas linguas mortas continúan en certos usos, como segunda lingua, lingua clásica ou lingua litúrxica, aínda que a lingua xa non sexa adquirida por ninguén como lingua materna. Aínda neses casos a lingua non segue o camiño normal de evolución e desenvolvemento que ocorren ó longo do tempo nas linguas vivas.
O termo extinción lingüística resérvase xeralmente para describir o proceso de substitución lingüística polo cal unha lingua pode chegar a perder tódolos seus falantes.
Causas da desaparición das linguas
Existen moitas causas polas que unha lingua pode desaparecer. Un exemplo é a conquista española de América, na que a hispanización e a forte influencia cultural europea, que se produciu no transcurso do século, fixo que o número de falantes en lingua caribeña materna fose diminuíndo paulatinamente até desaparecer definitivamente e ser catalogada como lingua morta en 1920. Existen tres procesos principais polo cal unha lingua morre:
Gobind Singh
Guru Gobind Singh (|gʊɾuː goːbɪn̯d̯ᵊ sɪ́ŋgᵊ|), nado como Gobind Rai en Patna o 5 de xaneiro de 1666 e finado en Hazur Sahib o 7 de outubro de 1708, foi o décimo gurú sikh, mestre espiritual, guerreiro, poeta e filósofo indio. Cando o seu pai, Guru Tegh Bahadur, foi decapitado por rexeitar converterse ao islam, Guru Gobind Singh instalouse formalmente como o líder dos sikhs aos nove anos. Os seus catro fillos morreron mentres Singh aínda vivía, dous en batalla e dous executados polo exército mogol.
Entre as súas contribucióna ao sikhismo están a fundación da comunidade de guerreiros sikh chamada Khalsa en 1699 e a introdución dos cinco K, os cinco artigos de fe que os sikhs khalsa levaban nesa época. Gobind Singh tamén continuou coa formalización da relixión, escribiu importantes textos relixiosos e consagrou a Guru Granth Sahib como gurú eterno do sikhismo.
Orixes
Nomeado dende o seu nacemento como Gobind Rai, foi instruído a partir dos cinco anos en linguas e literatura indoiranianas, persa e sánscrito. Foi adestrado militarmente no estilo bélico Kalaripayatu, no que acabou por dominar todas as diversas técnicas e finalmente institucionalizou o gatka como unha formación obrigatoria e fundamental para todos os sikhs.
Na súa maioría de idade alistou adeptos (varóns e mulleres) para liberarse da invasión persa, que xa levaba varios séculos oprimindo todos os estratos sociais, impoñendo á poboación a conversión ao islam mediante a tortura e obrigándoos a render tributos e ofrendas económicas ao Imperio mogol. Durante toda a súa infancia Gobind Rai foi testemuña da opresión persa sobre a poboación india, vendo aos nove anos a execución do seu pai, ordenada polo emperador Aurangzeb. Tralo asasinato, Gobind Rai foi elixido décimo e último gurú vivente, polo que se lle chamou a partir dese momento Guru Gobind Singh.
Accións e legado
Aos dezaseis anos, presidiu a corte político-marcial sikh en Anandpur Sahib. Dende o presidio Gobind Singh estivo continuamente en estado de guerra, facendo compatriotismo cos altos xefes guerreiros Kali Cchela e Durga Cchela en contra das autoridades mogolas. Estas accións obrigaron a corte sikh a saír de Anandpur en 1704, matando máis de 32 000 soldados (entre eles 1270 mulleres) e os fous fillos pequenos de Gobind Singh, asasinados por incineración.
Gobind Singh morreu asasinado, tras ser ferido por unha daga no peito antes de que puidese persuadir a Bahadur Shah de permitir o regreso da corte sikh a Anandpur.
Opresión
miniatura|320x320px|Caricatura de 1904 que mostra a un xudeu ruso que leva un gran vulto coa etiqueta «opresión» nas súas costas. No fondo, á dereita, arde unha comunidade xudía, e na esquina superior esquerda, [[Theodore Roosevelt, Jr.|Theodore Roosevelt fala co emperador de Rusia, Nicolao II: «Agora que tes paz por fóra, por que non quitas a súa carga e tes paz dentro das túas fronteiras?»]] En socioloxía, a opresión é a relación asimétrica entre dúas partes, polo demais iguais: opresora e oprimida, que se orixina nunha desigual distribución e/ou uso do poder, que brinda beneficios ó opresor a expensas dos intereses ou a vontade do oprimido. A diferenciación entre clases de opresión podería ser posible atendendo á natureza do poder ou as partes involucradas na relación.
Opresión social
miniatura|Unha muller liberándose das súas cadeas, símbolo da loita contra a opresión. A opresión social é cando un só grupo na sociedade se aproveita e exerce poder sobre outro grupo que usa o dominio e a subordinación. Isto dá como resultado os malos tratos e a explotación socialmente sustentados dun grupo de individuos por parte de quen posúe un poder relativo. Nunha contorna de grupo social, a opresión pode basearse en moitas ideas, como a pobreza, o xénero, a clase, a raza ou outras categorías. A opresión institucional, ou a opresión sistemática, é cando as leis dun lugar crean un tratamento desigual dun grupo ou grupos de identidade social específicos. Outro exemplo de opresión social é cando a un grupo social específico négaselle o acceso á educación que pode obstaculizar as súas vidas na vida posterior.
Opresión económica
O termo opresión económica cambia de significado e importancia ó longo do tempo, dependendo da súa aplicación contextual. No contexto actual, a opresión económica pode tomar varias formas, incluíndo, entre outras: a práctica do traballo en condicións de servidume, traballo forzoso, baixos salarios, denegación de igualdade de oportunidades e discriminación laboral e discriminación económica baseado en sexo, nacionalidade, raza e relixión.
Roque Ponte
Roque Ponte Peña foi un xornalista e empresario galego.
Traxectoria
Dirixiu El Censor e La Libertad de Betanzos e colaborou en Las Riberas del Mendo e El Progreso. En 1891 foi elixido presidente da Tertulia-Circo de Betanzos e en 1913 presidente da Sociedad Oceanográfica da Coruña. Foi contratista de obras.
Vida persoal
Casou con Sofía Gutiérrez del Arroyo Cebreiro.
Canle de Erie
A canle de Erie (en Erie Canal), é unha vía fluvial histórica dos Estados Unidos de América, no estado de Nova York. Abrangue dende Buffalo no lago Erie ata Albany no río Hudson, conectando os Grandes Lagos co océano Atlántico.
Aínda que a canle foi proposta por primeira vez en 1807, non foi ata 1817, encomendado polo gobernador DeWitt Clinton, cando a Compañía da Canle do Niágara comezou os preparativos para a construción. Inaugurouse en 1825 e contribuíu enormemente ao asentamento do Medio Oeste, permitindo o transporte de persoas e provisións. Foi ampliado varias veces, chegando a medir 547 km de longo, 46 m de largo e 4 m de fondo. Emprégase principalmente para a navegación de recreo.
Historia
miniatura|Lockport en 1839. No ano 1800, precisábanse habitualmente dúas semanas e media para ir de Nova York a Cleveland, Ohio (a740 km) e catro semanas a Detroit (985 km).
Durante os séculos XVIII e XIX os residentes do litoral tiñan claro que había que conseguir un sistema de transporte cara ao oeste máis eficiente. Naqueles tempos había proxectos para Virxinia e Maryland.
A primeira sección da canle foi completada en 1819, inaugurándose, unha vez finalizada a canle, o 26 de outubro de 1825. Ten unha lonxitude de 584 km, 12 metros de largo e 1,2 m de profundidade. Tivo 83 comportas, cada unha de 27 m por 4,5 m. Permitía navegar a barcos de carga cun desprazamento de 68 toneladas. A canle de Erie foi a primeira ruta de transporte que desbancou os carros tirados por animais entre a costa leste dos Estados Unidos e o oeste interior, recortando os custos de transporte cara ás terras inexploradas do oeste preto dun 95 %. Como resultado da construción da canle xurdiu unha importante poboación no oeste do estado de Nova York, abrindo dese modo o establecemento futuro en terras cada vez máis ao Oeste.
O éxito do canal du Midi de Francia (1681), a canle de Bridgewater de Gran Bretaña (rematado totalmente en 1769) e a canle de Kiel (1784) impulsaron nos Estados Unidos a canlemanía. George Washington fixo un esforzo para converter o río Potomac nun enlace navegable cara ao oeste.
Enxeñaría
miniatura|Mapa da canle de Erie, 1840. Aproveitouse o río Mohawk, afluente do río Hudson, que nace preto do lago Ontario e discorre ao norte dos montes Catskill dos Apalaches, que o separa dos montes Adirondack ao norte.
O problema é que o territorio se alza uns 600 pés dende o Hudson no lago Erie. Naquela época as esclusas podían manexar 12 pés. Coa tecnoloxía actual pódese construír unha canle dese tipo, mais tamén sería demasiado caro. Sobre esa idea, o presidente Thomas Jefferson dixo que era unha tolemia (little short of madness) e rexeitou que se fixese; porén, interesou ao gobernador de Nova York DeWitt Clinton e axiña foi ridiculizado como a «parvada de Clinton» (Clinton's folly e Clinton's ditch). En 1817, non obstante, Clinton recibiu o apoio lexislativo de sete millóns de dólares para a súa construción.
A canle orixinal tiña 584 km de lonxitude, dende Albany no Hudson a Buffalo no Erie. A canle construíuse con 12 m de largo e 1,2 m de fondo coa terra extraída amoreada en pendente aos lados para formar un paso coñecido como camiño de sirga.
A súa construción entre pedras calcarias e montañas causou 1000 falecementos a causa da malaria. En 1823 a construción chegou ao Niagara Escarpment. A canle tiña un revestimento de arxila. Todo o traballo, anterior á maquinaria de vapor fíxose con forza animal e humana.
miniatura|centro|600px|Perfil da canle orixinaria.|alt=Elevación e lonxitude da canle.
Ampliacións e melloras
miniatura|Acueduto sobre Nine Mile Creek abandonado en 1918 e logo restaurado. A erosión do fondo de arxila foi un problema e a velocidade limitouse a 6 km/h.
A tonelaxe prevista de 1,5 millóns de toneladas foi superado de inmediato. Un plan ambicioso de mellora da canle tivo lugar en 1834 (coñecido como First Enlargement), fíxose máis largo a canle (21 m) e máis fonda (2,5 m). As esclusas ampliáronse ou reconstruíronse e fixéronse moitos máis acuedutos.
Actualmente a canle feita durante o First Enlargement coñécese como Improved Erie Canal ou Old Erie Canal, para diferencialo do curso da canle moderna.
Varias canles alimentadoras axiña converteron a canle nun amplo sistema navegable.
Impacto
miniatura|[[Syracuse, Nova York, c. 1905.]] A canle de Erie fixo baixar moito o custo do transporte entre o Medio Oeste e o Nordés, con custos da comida menores nas cidades do Leste e maquinaria e bens manufacturados máis económicos ao Medio Oeste. Esta canle fixo máis ricas as cidades de Nova York, Buffalo e o estado de Nova York. Tamén permitiu a migración cara ao Oeste.
Moitos irlandeses que traballaron na construción da canle, establecéronse nas cidades da vía.
A consecuencia da resposta británica á Corn Law resultou un incremento das exportacións de trigo do Medio Oeste a Gran Bretaña así como do comercio co Canadá.
A preocupación pola erosión da canle levou á creación do Adirondack Park en 1885.
Moitos grandes autores escribiron sobre a canle de Erie, incluíndo Herman Melville, Frances Trollope, Nathaniel Hawthorne, Harriet Beecher Stowe, Mark Twain, Samuel Hopkins Adams e o marqués de La Fayette.
MACHINA/The Machines of God
MACHINA/The Machines of God é o quinto álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense The Smashing Pumpkins. Foi editado o 29 de febreiro do ano 2000 a través do selo Virgin Recods. Este álbum marca o regreso do batería Jimmy Chamberlin á banda despois de ser expulsado anos antes. Unha secuela do álbum, MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music, foi lanzada porteriormente de xeito intependente a través de internet.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Billy Corgan.
Prelatura territorial católica latina de Tromsø
A prelatura territorial de Tromsø (en Praelatura Territorialis Tromsoeana) é unha sé da Igrexa Católica Latina inmediatamente suxeita á Santa Sé. En 2004 tiña 1.775 bautizados sobre unha poboación total de 467.702 habitantes. O seu prelado actual é o bispo Berislav Grgić.
Territorio
A sé prelaticia é a cidade de Tromsø, onde está a pro-catedral da Nosa Señora (Vår Frue Kirke).
Ålands landsbygd
miniatura|200px|Localización de Ålands landsbygd. Ålands landsbygdn (en finés Ahvenanmaan maaseutu) é unha das tres subrexións da rexión de Åland. En 2017 tiña unha poboación de 15 683 habitantes.
Clorofila c
Ten unha cor verde-azulada e é un pigmento accesorio, que é especialmente importante na absorción de luz na rexión dos 447-452 nm. Igual que as clorofilas a e b, axuda ao organismo a captar a luz e pasa cuantos de enerxía de excitación a través das antenas captadoras de luz dos fotosistemas ata o centro de reacción fotosintético. A clorofila c ten características pouco comúns porque ten unha estrutura cun anel de porfirina e carece da cola isoprenoide ou do anel D reducido, que son características típicas doutras clorofilas máis comúns de algas e plantas.
Ålands landsbygd
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Clorofila c
A clorofila c pode aparecer en varias formas chamadas clorofilas c1, c2 e c3, ademais de polo menos outros 8 subtipos atopados recentemente.
Prelatura territorial católica latina de Tromsø
Historia
O 8 de abril de 1931, co breve Paterna caritas, o papa Pío XI erixiu a misión sui iuris da Noruega setentrional, en territorios da vigairía apostólica de Noruega.
Clorofila c
Clorofila c1
A clorofila c1 é unha forma común de clorofila c, que se diferencia da clorofila c2 no seu grupo C8, ao ter alí un grupo etilo en vez dun grupo vinilo (un enlace simple C-C en vez dun dobre enlace C=C). O seu máximo de absorción está arredor de 444, 577, 626 nm en dietil éter e de 447, 579, 629 nm en acetona.
Prelatura territorial católica latina de Tromsø
Historia
O 10 de marzo de 1944 a misión sui iuris foi elevada ao rango de prefectura apostólica coa bula Maioris dignitatis do papa Pío XII.
Clorofila c
Clorofila c2
A clorofila c2 é a forma máis común de clorofila c. O seu máximo de absorción está arredor de 447, 580, 627 nm en dietil éter e de 450, 581, 629 nm e acetona.
Clorofila c3
A clorofila c3 é unha forma de clorofila c que se atopou na microalga Emiliania huxleyi, identificada en 1989. O seu máximo de absorción está arredor de 452, 585, 625 nm en dietil éter e de 452, 585, 627 nm en acetona.
Prelatura territorial católica latina de Tromsø
Historia
O 28 de marzo de 1979, coa bula Qui volente, o papa Xoán Paulo II elevou a vigairía ao rango de prelatura territorial, dándolle o nome actual.
Concepción Sáiz
Concepción Sáiz Otero, nada en Santiago de Compostela o 22 de maio de 1851 e finada en Pancorbo (Provincia de Burgos) en marzo de 1934, foi unha mestra, pedagoga, feminista e escritora galega.
Traxectoria
Nada a mediados do século XIX, Concepción Sáiz (á que máis tarde as súas alumnas chamarían "Pura") foi filla de Andrea de Otero e Pérez, galega, e Raimundo Sáiz Reoyo, burgalés e carabineiro de profesión. Esta ocupación paterna fixo que a familia viaxase durante a infancia de "Pura", en virtude dos destinos que se lle deron en Ciudad Rodrigo, Viveiro, Logroño e Burgos. Nesta última cidade, a súa irmá máis vella e mestra de profesión, obtivo unha praza na escola da localidade de Pancorbo. En 1870, "Pura" e a súa familia viaxaron a Madrid, onde a moza seguiu o exemplo da súa irmá ingresando na Escola Normal Central de Mestras en 1876. Iniciouse como profesora normalista en 1884, actividade que desenvolveu até a súa xubilación en 1921.
En 1882, participou no Congreso Nacional Pedagóxico, e con maior protagonismo estivo na Mesa do Congreso Hispano-portugués-americano, celebrado en Madrid, do 13 ó 27 de outubro de 1892; mesa na que tamén estiveron Manuel Ruiz de Quevedo (presidente da Asociación para o Ensino da Muller), Emilia Pardo Bazán, Rafael Torres Campos, Concepción Aleixandre, Asunción Vea e Juan Facundo Riaño, non podendo acudir, por atoparse enferma Concepción Arenal.
A súa actividade no eido da pedagoxía quedou reflectida en numerosas colaboracións en revistas, diarios e semanarios como La Tribuna (1882) e Nuestro Tiempo (1902-1906), ademais de nas publicacións profesionais Magisterio Español (entre 1883 e 1897), La Escuela Moderna (1893-1900) e a Revista de Medicina Social Española (1916-1918).
Morreu a comezos da primavera de 1934, e foi enterrada no cemiterio de Pancorbo, onde unha lápida custeada polas súas alumnas deixou memoria da súa homenaxe, ademais dunha placa conmemorativa na escola de Madrid que en 1934 levaba o seu nome.
Ligazóns externas
2008.
1159
Mortes
Historia ano a ano
Mount Vernon
miniatura|300px|Vista da herdade desde o río.
Mount Vernon é unha herdade privada na que viviu durante un tempo George Washington ata a súa morte en 1799, e alí é onde se atopa a súa tumba. Hoxe en día o lugar pertence ao Rexistro Nacional de Lugares Históricos dos Estados Unidos.
Está situada preto de Alexandria, no condado de Fairfax (Virxinia). Á outra beira do río Potomac está o condado de Prince George (Maryland).
Nome
miniatura|300px|Sepulcro de [[George Washington|George e Martha Washington en Mount Vernon.]]
Cando os antepasados de George Washington adquiriron a leira, era coñecida como plantación de Little Hunting Creek segundo o próximo río Little Hunting Creek. Ao herdar o seu medio irmán máis vello Lawrence Washington a leira, cambiou o nome a Mount Vernon en honor do vicealmirante Edward Vernon, famoso pola Guerra do Asento e a captura de Portobelo (provincia de Colón, Panamá), a quen admiraba moito. Vernon foi o oficial comandante de Lawrence na Mariña Real británica e cando George Washington herdou a propiedade conservou o nome.
Ascidiáceos
Os ascidiáceos (Ascidiacea), xeralmente chamados ascidias (aínda que existe tamén o xénero Ascidia), son unha clase na taxonomía do subfilo dos Tunicata (animais mariños filtradores con forma de saco, invertebrados e cordados). Os ascidiáceos caracterízanse por posuír unha "túnica" externa feita do polisacárido tunicina (que é celulosa, un raro caso de animal que produce celulosa), que é moi forte comparada coa doutros tunicados, nos que é menos ríxida.
Hai 2.300 especies de ascidiáceos de tres tipos principais: ascidiáceos solitarios, ascidiáceos sociais, que forman comunidades agrupadas ao adherirse polas súas bases, e ascidiáceos compostos, que constan de moitos pequenos individuos (cada individuo denomínase zooide), que forman colonias de ata varios metros de diámetro.
Os ascidiáceos aliméntanse absorbendo auga por un sifón oral; a auga entra na boca e farinxe, flúe a través dunhas fendas branquiais cubertas de mucus (tamén chamadas estigmas farínxeos) e pasa a unha cámara para a auga chamada atrio (atrium), desde onde sae ao exterior polo sifón atrial.
Anatomia
miniatura|upright|Anatomía dunha ascidia: (a) sifón oral; (b) sifón atrial; (c) túnica (d) manto; (e) farinxe; (f) esófago; (g) estómago; (h) orificio anal; (i) lámina dorsal; a liña punteada indica o endostilo. As ascidias son animais cilíndricos arredondados de entre 0,5 e 10 cm. Un extremo do corpo está sempre fixado firmemente ás rochas, coral, ou algunha outra superficie sólida similar. A superficie inferior do animal está enrugada ou ten ocos, e nalgunhas especies ten extensións parecidas a raíces que lle axudan ao animal a agarrarse á superficie do substrato. A parede do corpo está cuberta por unha túnica grosa lisa, que con frecuencia é bastante ríxida. A túnica está formada por unha substancia similar ou igual á celulosa chamada tunicina, xunto con proteínas e sales de calcio. A diferenza das cunchas dos moluscos, a túnica está composta de tecido vivo, e a miúdo ten a súa propia subministración de sangue. Nalgunhas espeices coloniais, as túnicas de individuos adxacentes están fusionadas nunha estrutura única.
A superficie superior do animal, que é a oposta á que está agarrada ao substrato, ten dúas aberturas ou sifóns. Cando se quita o animal da auga, este adoita expulsar violentamente auga por eses sifóns. O corpo pode dividirse en tres rexións, aínda que estas non son claramente diferenciables en moitas especies. A rexión farínxea contén a farinxe, mentres que o abdome contén a maioría dos outros órganos corporais, e o postabdomen contén o corazón e as gónadas. En moitas ascidias, o postabdome, ou mesmo todo o abdome, están ausentes, e os órganos correspondentes están situados en posición máis anterior.
Como indica o seu nome, a rexión farínxea está ocupada principalmente pola farinxe. O grande sifón bucal ábrese na farinxe, e actúa como unha boca. A propia farinxe está ciliada e contén numerosas perforacións ou estigmas, dispostos nun patrón similar a unha grella arredor da súa circunferencia. O batido dos cilios succiona auga polo sifón e despois a través dos estigmas. Un canal ciliado ou endostilo discorre ao longo dun lado da farinxe, e unha crista que se proxecta discorre ao longo do outro lado. O endostilo pode ser homólogo da glándula tiroide dos vertebrados, malia as súas diferentes funcións.
300px|miniatura|Esta rechamanate ascidia [[Polycarpa aurata está situada sobre un leito de briozoos brancos da especie Triphyllozoon inornatum.]]
Sistema dixestivo
O esófago diríxese ata abaixo ata chegar ao estómago no abdome, o cal segrega encimas dixestivos que dixiren a comida. O intestino corre cara arriba desde o estómago paralelo ao esófago e finalmente ábrese, por medio dun curto recto e o ano, na cloaca, xusto debaixo do sifón atrial. Nalgunhas especies coloniais moi desenvolvidas, as agrupacións de individuos poden compartir unha soa cloaca, na que desembocan todos os sifóns atriais, aínda que os sifóns bucais están separados. Na superficie externa do intestino hai unha serie de glándulas, que se abren a través de túbulos colectores no estómago, aínda que a súa función precisa non está clara.
Irgun
miniatura|200px|dereita|Emblema do Irgun O Irgun (en ארגון, abreviatura de HaIrgun HaTzva'i Ale'umi BeEretz Yisra'o, (hebreo הארגון הצבאי הלאומי בארץ ישראל), "Organización Militar Nacional na Terra de Israel"), popularmente coñecido como Etzel (hebreo אצ"ל), acrónimo das súas iniciais en hebreo Irgun Zevai Leumi (hebreoארגון צבאיארגון צבאי לאומי), foi unha organización paramilitar sionista que operou durante o Mandato británico de Palestina, entre os anos 1931 e 1948. Estableceuse como unha derivación militante da Haganah (hebreo ההגנה - «A Defensa»). Por razóns de segredo, as persoas referíanse ao Irgun, durante ese tempo, como Haganá Bet (hebreo הגנה ב en hebreo literalmente «Defensa "B"» ou «Segunda Defensa»), HaHaganah Haleumit (hebreo|ההגנה הלאומית) ou HaMa'amade (hebreo|המעמד).
Ascidiáceos
Sistema circulatorio
O corazón é un tubo muscular curvado situado no postabdomen, ou preto do estómago. Cada un dos extremos ábrese nun só vaso, un que corre cara ao endostilo, e o outro pola superficie dorsal da farinxe. Os vasos están conectados por unha serie de seos, a través dos cales flúe o sangue. Hai máis seos que corren desde o da superficie dorsal, que fornecen de sangue aos órganos viscerais, e vasos máis pequenos que corren desde ambos os lados ata a túnica. Os residuos nitroxenados en forma de amoníaco excrétanse directamente desde o sangue a través das paredes da farinxe, e expúlsanse a través do sifón atrial.
Irgun
O Irgun era a expresión armada da ideoloxía do nacente sionismo revisionista fundado por Zeev Jabotinsky. El expresaba esta ideoloxía como que todo xudeu ten dereito a entrar a Eretz Israel; só activas represalias disuadirán aos árabes e aos británicos, só unha forza armada xudía garantiría un Estado xudeu.
Ascidiáceos
Sistema circulatorio
Infrecuentemente, o corazón das ascidias alterna a dirección na cal bombea o sangue cada tres ou catro minutos. Hai dúas áreas excitatorias, unha en cada extremo do corazón, e a primeira é a dominante e pula o sangue a través do vaso ventral, e despois a outra impúlsao dorsalmente.
Irgun
Nos anos 40, o Irgun foi acusado polas autoridades británicas de perpetrar actos de terrorismo contra o goberno do Mandato británico, á vez que moitos consideraban que se trataba dun "movemento de liberación". Por causa diso, o Irgun contou con considerable apoio dentro do movemento sionista.
Ascidiáceos
Sistema circulatorio
Hai catro tipos de células sanguíneas: linfocitos, amebocitos fagocíticos, nefrocitos e células mórula. Os nefrocitos recollen materiais de refugallo como ácido úrico e acumúlanos nas vesículas renais preto do tracto dixestivo. As células mórula axudan a formar a túnica, e poden encontrarse a miúdo na propia substancia da túnica. Nalgunhas especies, as células mórula posúen axentes redutores pigmentados que conteñen ferro ou vanadio (hemovanadina), que lle dá cor verde, ou hemocianina. No caso de teren vanadio as células tamén se denominan vanadocitos.
Irgun
O Irgun foi o predecesor do partido político nacionalista Herut ("Liberdade"), o que conduciu ao actual partido Likud. O Likud conduciu ou foi parte da maioría dos gobernos israelís desde 1977.
Ascidiáceos
Sistema nervioso
O sistema nervioso central das ascidias está formado por unha placa que se enrola para formar un tubo neural. O número de células no sistema nervioso central é moi pequeno. O tubo neural está composto pola vesícula sensorial, o colo, o ganglio da cola ou visceral, e a corda nerviosa caudal. A rexionalización anteroposterior do tubo neural nas ascidias é comparable á dos vertebrados.
Irgun
Orixes
miniatura|200px|esquerda|[[Zeev Jabotinsky, primeiro comandante do Irgún]] O Irgun foi un grupo liderado por Zeev Jabotinsky, formado en 1931 tras unha escisión na Haganá, como grupo de represalia contra as actividades armadas árabes e as presións británicas, en especial tralos violentos disturbios de 1929.
Ascidiáceos
Sistema nervioso
Aínda que non hai un verdadeiro cerebro, o ganglio máis grande está localizado no tecido conectivo situado entre os dous sifóns, e envía nervios por todo o corpo. Debaixo deste ganglio hai unha glándula exócrina que verte na farinxe. Esta glándula formouse a partir do tubo nervioso, e, por tanto, é homóloga da medula espiñal dos vertebrados.
Irgun
Orixes
Os membros do Irgun chegaron principalmente de Beitar e do Partido Revisionista, tanto do Mandato como do estranxeiro. O Movemento Revisionista foi creado con apoio popular. Zeev Jabotinsky, fundador do Sionismo Revisionista, foi o comandante da organización ata a súa morte. Formulou o ámbito xeral das operacións e foi a inspiración para a organización en xeral. Outra fonte importante de inspiración ideolóxica foron as poesías de Uri Zvi Greenberg.
Ascidiáceos
Sistema nervioso
As ascidias carecen de órganos sensoriais especiais, aínda que a parede do corpo ten numerosos receptores individuais para o tacto, quimiorrecepción, e detección da luz.
Ramón Franco
Ramón Franco Bahamonde, nado en Ferrol o 2 de febreiro de 1896 e finado en Mallorca en outubro de 1938, foi un político, militar e aviador galego. Pasou á historia pola fazaña do voo do Plus Ultra, feito que o converteu nun heroe da súa época.
Peteiro (homónimos)
O peteiro ou bico é unha formación córnea nas aves.
Ramón Franco
Traxectoria
Era fillo do capitán da Mariña Nicolás Franco y Salgado de Araújo e de María del Pilar Bahamonde y Pardo de Andrade, e irmán de Nicolás, Pilar e Francisco Franco. Era o fillo que máis se parecía ao seu pai, destacaba polo seu carácter extravertido, alegre, despreocupado e rebelde. A nai esperaba que se dedicase á vida eclesiástica, aínda que finalmente optou pola carreira militar, como os seus irmáns. Ingresou na Academia de Infantería de Toledo en 1911 e licenciouse no posto 37 de 413 alumnos.
En 1914 foi destinado como oficial de infantería ao Protectorado español de Marrocos, onde serviu no corpo de Regulares. En 1920 foi destinado á Aeronáutica Militar Española como alumno da escola de pilotos. Obtivo o título de aviador e foi destinado á base de hidroavións de Atalayón, Melilla, onde pronto destacou polo seu apoio ás tropas de terra. As súas actuacións en África convertérono nun dos pilotos máis populares da Aeronáutica militar. En 1924 recibiu a Medalla Militar polas súas actuacións na Guerra do Rif.
Irgun
Orixes
O Irgun estivo desde un principio en desacuerdo coa política do goberno do Yishuv e as institucións oficiais da Organización Sionista Mundial, tanto no concernente á estratexia e ideoloxía básica como no que respecta ás tácticas militares, tales como o uso da forza para fins sionistas, a actitude cara aos árabes durante os disturbios e as relacións co goberno do Mandato británico. Polo tanto, o Irgun tomou a tesitura de ignorar as decisións adoptadas polo liderado sionista e as institucións do Yishuv. Este feito provocou que os órganos electos non recoñecesen á organización independente, durante a maior parte da súa existencia á agrupación foi considerada coma irresponsable e as súas accións dignas de abortar. O Irgun acompañaba as súas operacións armadas con campañas públicas, co propósito de convencer ao público acerca das decisións do Irgun e os problemas coa dirigencia política oficial do Yishuv. O Irgun creou numerosos anuncios, un xornal underground (clandestino) e ata creou a primeira estación de radio independente «Kol Sión HaLochemet» (a Voz de Sion Combatente).
Ascidiáceos
Ciclo vital
miniatura|Un grupo de tunicados de [[Timor Leste.]] Case todas as ascidias son hermafroditas e as ascidias maduras son sésiles. As gónadas están localizadas no abdome ou postabdome, e son un testículo e un ovario, cada un dos cales se abre por medio dun conduto na cloaca. As ascidias poden dividirse pola súa forma de vida en especies que viven como animais independentes (son as ascidias solitarias) e as que son interdependentes (as ascidias coloniais). As diferentes especies de ascidias poden ter estratexias reprodutivas marcadamente diferentes, e as formas coloniais teñen modos mixtos de reprodución.
Ramón Franco
Traxectoria
miniatura|O hidroavión [[Plus Ultra (hidroavión)|Plus Ultra no Museo Luján de Buenos Aires.]]
Irgun
Estrutura, comando, insignia
miniatura|[[Avraham Tehomi (1903-1990), primeiro Comandante en Xefe do Irgun]] Por ser unha organización clandestina, os seus membros normalmente non a chamaban polo seu nome, preferindo utilizar outros nomes para referirse a ela. Nos primeiros anos de existencia era coñecida principalmente como "ההגנה הלאומית" (Haganá Nacional) e tamén por nomes como "Irgun Bet", "Haganá Bet" e a "Organización paralela". Máis tarde foi máis coñecida como "המעמד" (Stand). O himno adoptado polo Irgun foi "חיילים אלמונים" (Soldados Anónimos), escrito por Abraham (Yair) Stern que era nese momento un comandante do Irgun. Máis adiante Stern desertaría do Irgun e fundaría Lehi, e a canción se convertería no himno desta nova agrupación. O novo himno do Irgun converteríase entón no terceiro verso da "Canción do Beitar" (Shir Beitar, שיר בית"ר), escrita por Zeev Jabotinsky.
Ascidiáceos
Ciclo vital
As ascidias solitarias liberan moitos ovos polos seus sifóns atriais; a fecundación externa ten lugar na auga do mar ao liberarse ao mesmo tempo o esperma doutros individuos. Un ovo fertilizado tarda de 12 horas a uns poucos días en desenvolverse orixinando unha larva parecida a un cágado de ra, que despois tarda non máis de 36 horas en asentarse e metamorfosearse a un individuo xuvenil.
Ramón Franco
Traxectoria
En decembro de 1930, xunto con outros aviadores como Ignacio Hidalgo de Cisneros, sublevouse contra a monarquía de Afonso XIII no aeródromo militar de Cuatro Vientos. Engalou cun avión e botou proclamas revolucionarias ameazando bombardear o Palacio Real, aínda que ao final só deu proclamas revolucionarias. Tralo fracaso da sublevación, marchou ao exilio a Lisboa xunto con outros aviadores rebeldes.
Peteiro (homónimos)
Como topónimo Peteiro pode referirse a tres lugares de Galicia:
Irgun
Estrutura, comando, insignia
En agosto de 1933 un "Comité de Vixilancia" para o Irgun foi establecido, que incluíu a representantes da maioría dos partidos políticos sionistas. Os membros deste comité foron Meir Grossman (do Partido Estado Hebreo), o rabino Meir Bar Ilán (do Partido Mizrahi), Immanuel Neumann ou Yehoshua Supersky (Sionistas Xerais) e Zeev Jabotinsky ou Eliyahu Ben Horin (de Hatzohar). A comisión estivo a cargo do Irgun ata 1937, cando o movemento dividiuse unha vez máis. A partir dese momento, o Irgun quedou baixo o mando directo de Jabotinsky. Logo da súa morte formáronse estreitos vínculos entre o Irgun e a Nova Organización Sionista (brazo político do movemento revisionista). Estes lazos romperíanse posteriormente en 1944 cando o Irgun declarou a guerra ao goberno británico.
Ascidiáceos
Ciclo vital
A larva selecciona unha superficie adecuada para asentarse usando receptores sensibles á luz, á orientación á gravidade, e estímulos táctiles. Cando o seu extremo anterior toca unha superficie, unhas papilas segregan un adhesivo para pegarse ao substrato. A secreción adhesiva dá inicio a unha metamorfose irreversible: varios órganos (como a cola e aletas larvarias) pérdense, mentres que outros se reordenan ocupando as súas posicións de adulto, a farinxe agrándase, e os órganos chamados ampolas crecen desde o corpo para adherir permanentemente o animal ao substrato. Os sifóns da ascidia xuvenil quedan orientados para optimizar o fluxo da corrente a través do aparato de alimentación. A madurez sexual pode alcanzarse en só unhas poucas semanas. Dado que a larva é máis avanzada ca o seu adulto, este tipo de metamorfose, denomínase meamorfose regresiva. Esta característica é o punto central da teoría da metamorfose regresiva ou teoría da larva das ascidias; hipotetízase que os verdadeiros cordados evolucionaron a partir de larvas sexualmente maduras.
Ramón Franco
Traxectoria
Coa chegada da Segunda República Española non só foi rehabilitado no seu posto. O goberno provisional republicano tamén o nomeou director xeral da Aeronáutica Militar e recuperou a súa condición de heroe. A diferenza do seu irmán Francisco, Ramón acolleu de maneira positiva a chegada da República.
Irgun
Estrutura, comando, insignia
Dentro do Irgun, Avraham Tehomi foi o primeiro en servir como Comandante en Xefe. Cando o movemento creceu, as divisións foron establecidas dentro do movemento. Unha unidade do Irgun era chamada Rama. Unha Brigada no Irgun compoñíase de tres seccións. Unha sección estaba composta de dous grupos, á cabeza de cada un deles había un Xefe de grupo e un sub-xefe. Os rangos utilizáronse máis tarde e foron en orde ascendente. Adjunto a eles, atopábase o Xefe de Grupo, Sarxento (de sección), Sarxento A (Brigada), Sarxento Primeiro (Batallón); mentres que os rangos oficiais eran Gundar (Comandante de Distrito da Unidade) e Primeiro Gundar (Comandante sénior). O rango de Maior foi outorgado ao comandante do Irgun Yaakov Meridor e o rango de Xeneral Maior (Aluf) a David Raziel. Ata a súa morte en 1940, Jabotinsky era coñecido como Comandante Militar do Etzel ou Comandante Supremo.
Ascidiáceos
Ciclo vital
miniatura|esquerda|300px|Unha colonia de Didemnum molle.
Ramón Franco
Traxectoria
miniatura|200px|Ramón Franco contra 1934. miniatura|Monumento ao Plus Ultra en [[Ferrol.]] Malia o seu novo posto militar, participou nas eleccións xerais de 1931 por dúas circunscricións, Sevilla-capital e Barcelona. Na primeira presentouse polo Partido Republicano Revolucionario (PRRev), xunto a candidatos como o andalucista Blas Infante, mentres que na segunda o fixo como independente federalista. Nos días previos aos comicios participou nos sucesos coñecidos como o complot de Tablada, aos que se sumou un aparatoso accidente durante un mitin en Lora del Río. Por estes incidentes foi destituído do seu cargo e acabou por solicitar a baixa voluntaria no exército. O 28 de xuño foi elixido deputado tanto por Sevilla como por Barcelona, con 91.731 votos. Converteuse en deputado por Barcelona e integrouse no grupo parlamentario de Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), partido que o respaldaba. Nun mitin durante a campaña electoral en Barcelona chegara a declararse partidario dunha "Federación de Repúblicas Ibéricas".
Na súa primeira comparecencia mantivo un agre debate con Miguel Maura sobre o complot de Tablada. Esta primeira intervención pública reflectiu os seus escasos dotes parlamentarios e oratorios. Isto fíxolle perder gran parte da súa popularidade e credibilidade e xa non se presentou ás eleccións de 1933. Solicitou o reingreso na Aeronáutica Militar, o cal lle foi concedido. O novo goberno radical de Alejandro Lerroux, que pretendía mantelo afastado, nomeouno agregado aéreo na embaixada española en Washington (Estados Unidos).