cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deísmo
Noción e historia
Desenvolveuse en Gran Bretaña no século XVIII, para estenderse de alí ao continente.
Mentres o teísmo conserva a acepción da relixiosidade xenérica ou de fe nun Deus transcendente e creador, providencial e determinado por atributos concretos, o deísmo indica o conxunto daquelas concepcións filosóficas que, aínda admitindo a idea dunha divindade, efectúan, porén, unha crítica máis ou menos radical das relixións positivas, e limitan ou negan o valor da revelación, dos dogmas, dos milagres e do principio de autoridade do que a Igrexa é depositaria. En xeral, o deísmo, tal como naceu nos países protestantes despois da Reforma protestante e desenvolvido dentro do pensamento da Ilustración, oponse á multiplicidade das relixións positivas, que se fundan na revelación exterior e nos dogmas, unha relixión natural, como revelación interior da existencia de Deus, da espiritualidade da alma e da obrigatoriedade da lei moral.
Considérase como tal o movemento racionalista inglés dos séculos XVII e XVIII, que, aínda que supuxo unha reacción contra a longa controversia relixiosa entre a igrexa establecida e os disidentes, era ademais un resultado do progreso científico moderno. Os deístas intentaron aplicar os principios da Ilustración á Teoloxía. Na crenza de que a obra divina se revela no universo creado, e que Deus actúa a través das leis naturais, trataron de fundar unha relixión natural oposta a todas as relixións positivas e a todos os misterios sobrenaturais. Aínda que existían certas discrepancias entre eles, coincidiron xeralmente en admitir que Deus foi creador de todas as cousas e será xuíz universal, pero rexeitaron a súa providencia e a súa presenza na vida do mundo.
Expoñentes do deísmo
O pai do deísmo foi Eduard Herbert, lord Cherbury (1648). O conde de Shaftesbury (1713) acentuou a hostilidade contra o cristianismo e Matthew Tindal, apelidado o grande apóstolo do deísmo, di: "A verdadeira relixión é o exercicio da moralidade considerada como obediencia de Deus". Xunto co Vizconde de Boling-broke, foron expoñentes en Inglaterra. Mentres en Francia estendeuse a través de Voltaire, Montesquieu e Rousseau, que eran os seus principais sustentadores e propagandistas, ata converterse, como culto ao Ser Supremo, en relixión oficial da Revolución Francesa.
En Alemaña, propagouse arredor de 1740 coa tradución de escritos de Toland e tivo os seus máis ilustres intérpretes en Baumgarten, Hermann Samuel Reimarus, Lessing, Moses Mendelssohn e no mesmo Kant (A relixión nos límites da soa razón), atopando o maior número de adeptos na escola wolfiana.
Thomas Payne expuxo nos Estados Unidos un xeito elemental de deísmo.
É preciso citar nomes como Anthony Collins, Wollaston, Woolston Hume ou Bolingbroke.
P. Viret (1511-71) na súa Instruction Chrétienne, onde por primeira vez se atopa o cualificativo deísta, úsao para indicar o nome con que se designaban en Francia e Italia a Socino e aos socinianos, ou novos arianos, caracterizados nos seguintes termos: "Recoñecen a Deus, pero non admiten a Cristo, considerando as ensinanzas dos apóstolos e dos Evanxeos, pura fábula". Así é como desde as orixes colle o matiz dun carácter anticristián, que a evolución histórica confirma, ata chegar á negación da estrutura cristiá da salvación. Explícase que Blondel, mentres acepta con simpatía o teísmo -ata propugnar unha restauración do mesmo concibido como teísmo cristián- fale dunha absoluta proscrición do deísmo que, polas súas orixes e historia, implica a negación de todo destino sobrenatural e da revelación histórica, eliminando a práctica relixiosa e moral fundada sobre os preceptos divinos e a sacramentalidade.
Ensaio de clasificación
O teólogo anglicano Samuel Clarke (1675-1729) fai unha análise que resulta historicamente consoante co deísmo inglés. Distingue baixo o nome de deísmo catro ideas: idea dun Deus creador sen goberno providencial, idea dun Deus sen atributos morais, idea dun Deus e dunha providencia sen inmortalidade da alma humana e idea dun Deus creador, providencial na vida presente e xusticeiro na futura pero sen revelación sobrenatural. Por unha parte, o deísmo que non recoñece a un Deus providente; para el, Deus deixou as cousas ao azar, sen un sentido definido. Bastante afín é aquel que, afirmando unha providencia cosmolóxica, subtrae ao goberno divino a vida moral, orientada segundo as categorías de valor que o home crea. O terceiro tipo, admitindo unha providencia incluso moral, nega a inmortalidade da alma e toda perspectiva de vida futura. En último lugar, enumera ao que non dubida en cualificar como auténtico deísmo, caracterizado por unha concepción exacta de Deus, atributos e providencia, pero que se resiste ante o principio de autoridade e revelación que caracterizan ao cristianismo (A demonstration of the being an at tributes of God, Londres 1704-06).
Sen dúbida o esquema é convencional e escolar, sendo difícil establecer ata que punto a clasificación corresponde a unha auténtica ponderación do deísmo ou se, polo contrario, engloba baixo un mesmo concepto o conxunto de principios heterodoxos que poñían en cuestión a relixión positiva en cuxo plano se sitúa Clarke. Podería intentarse unha clasificación máis histórica, atendendo á xénese e ao conxunto de principios filosófico-teolóxicos que o determinan. Pódese falar dun deísmo teolóxico inmediatamente derivado da concepción naturalista da relixión; a este moi axiña se une un deísmo filosófico, repartido en dúas correntes de signo contrario, o racionalismo idealista e o empirismo científico, que configuran o deísmo francés e inglés respectivamente, mentres que o alemán pretende a síntese da tendencia teolóxica e do racionalismo científico.
Xénese do deísmo
Como actitude relixiosa e cultural o deísmo acada a súa maduración entre mediados do século XVII e fins do século XVIII, pero en canto aos presupostos ideolóxicos preséntase como prolongación da crise do humanismo renacentista. A actitude cultural do Renacemento podería definirse como unha actitude intimista e individual que sobrevalora os feitos de conciencia sobre o dato obxectivo. Tomando conciencia de si mesmo, o home pon de relevo o condicionamento subxectivo a que está sometida a percepción da realidade, cedendo a metafísica paso á sensibilidade estética, á percepción psicolóxica e ao moralismo. O sentido do concreto imponse á abstracción, reclamando unha interpretación nova do mundo a partir da experiencia que se aglutina en torno ao home como epicentro. Se o mundo medieval mostraba preferencias polas causas extrínsecas do ser, o pensamento cérrase agora sobre a intimidade da natureza, preocupándose pola análise dos elementos intrínsecos das cousas, con predominio do seu constitutivo material a partir da crise da vella física e do descubrimento da mentalidade científica pura. Na medida en que este novo estilo científico vai absorbendo toda forma de pensamento, asistimos a unha interpretación abertamente naturalista das diversas manifestacións do espírito, política, ética, relixiosa, caracterizada por un oculto resentimento fronte ao transcendente e sobrenatural. Asistimos á crise da síntese medieval entre dous mundos concibidos agora como irredutibles ou como máximo tanxenciais.
Con Lutero, desde un plano teolóxico, acentuouse a escisión ao negar toda posible conciliación entre o que o home é, natureza, e a salvación; pola súa parte Melanchton divide ao home en interior e exterior, formulando unha dobre lei de comportamento. Para a vida práctica basta o lemen naturae, aínda que reforzado pola revelación positiva, ao ter quedado minguado polo primeiro pecado. O home interior e o deu dinamismo espiritual de salvación han de estar pendentes da palabra de Deus e da súa lei, mentres no seu quefacer libre sobre o mundo e sobre a cidade terrestre debe aterse ás leis espontáneas da natureza e ás normas civís. No home cristián preséntense os síntomas dunha distensión entre actitude relixiosa e actitude mundana, entre ciencia e fe, consecuencia de non ter comprendido de todo rectamente nin unha nin a outra, como se constata en Galileo e no fervente Newton. A posibilidade de conectar a actitude do crente coa ciencia debilítase de día en día, quedando a fe aá marxe do proceso científico. J. Locke alude ao problema, afirmando erroneamente que o coñecemento dunha revelación proveniente de Deus non pode ser tan seguro como o que fundamos sobre a concordia ou non concordia das nosas ideas.
O idealismo cartesiano primeiro e o empirismo despois, acrecentan a crise. O racionalismo idealista abre un abismo entre Deus e o home, conciencia e mundo, materia e espírito, que o positivismo aproveitou para eliminar toda categoría e orde ontolóxico, reducíndoo todo ao plano do puro fenómeno e substituíndo o criterio cartesiano das ideas claras e distintas polo de experimentación como forma definitiva de coñecemento. Nun e noutro caso, a interpretación do mundo entrégase aás formas da subxectividade, cerrando paso a toda concepción que non puidera reducirse a pura racionalidade e a <<experiencia científica>>, pregándose sobre a natureza e os seus propios límites.
A relixión racional
Normalmente vense identificando deísmo e fundamentación da relixión a toda forma positiva da mesma, o cal é algo impreciso. Existen intentos de fundamentar a relixión natural fronte a toda forma positiva da mesma, o cal é algo impreciso. Existen intentos de fundamentar a relixión natural a partir doutros criterios non estritamente deístas como o sentimento e o instinto. O deísmo pretende a fundamentación plenamente racional da relixión, non excluíndo, en principio, a revelación sobrenatural, entendida como confirmación e complemento da crenza natural, en continuidade cos postulados dunha vida humanamente consciente e densa e sen abrir perspectivas transcendentes novas á propia existencia. Identificación entre relixión e ética que constatamos no humanismo cristián do Renacemento, prolongada no pensamento inglés con R. Hooker (1554-1600) e sobre todo con B. Whichcote (1609-83), fundador da Escola de Cambridge, se ben habemos de recoñecer en E. Herbert de Cherbury (1583-1648) o creador do deísmo.
O instinto natural tende á felicidade, summum bonum, identificado con Deus. Se a este dato primordial se engade unha revelación, que puidera considerarse incluso como necesaria para manter o home en estrita sinceridade consigo mesmo, o instinto natural ha de verificar a recta interpretación de tal revelación, a cal, por outra parte, segundo Herbert non constitúe un fenómeno universal que posúa as condicións de catolicidade características da relixiosidade humana. Reducida ao encontro do vidente coa divindade non se trata xa dunha verdade universal, sendo irredutible ao control da razón, ao estar en total dependencia da iluminación divina, polo que ha de someterse aos criterios e nocións comúns, obxecto dunha revelación máis permanente e universal, patrimonio da creación e da natureza. A existencia dun Deus supremo, con dereito ao noso culto constituído pola relixión e piedade interior; a penitencia como expiación dos pecados e a espera dun premio ou dun castigo despois desta vida, son os criterios que aseguran a revelación a súa catolicidade, liberándoa das deformacións subxectivas e históricas dos profetas e das institucións.
Orixinándose a relixión positiva pola autoridade, en toda relixión se dá un escurecemento da primitiva percepción de Deus que constitúe a verdadeira catolicidade, superior a calquera configuración histórica e cultural da mesma. Aterse a este núcleo constante e común a toda relixión, por encima das súas interpretacións positivas, e aceptar o seu carácter interior e altamente moral, sería o sentido definitivo da relixión verdadeira, racional e humana.
Prescindindo dos antecedentes ideolóxicos, hai que advertir como as circunstancias históricas, a situación relixioso-política das comunidades europeas motivaron este pensamento. Mentres nas diversas confesións buscaban un estatuto común de fe e unidade, o Estado, preocupado polas guerras de relixión, buscaba un estatuto tamén o máis amplo posible, que asegurase unha convivencia pacífica e estable. O deísmo, salvando o fondo común de toda relixión e desacreditando as diversas formas positivas da mesma, ofrecía o programa pluralista máis latitudinario.
A expansión do deísmo
Interpretando o deísmo como un proceso de desmitificación, Ch. Blount emprendeu a difusión do deísmo, a propósito dos seus comentarios aos dous primeiros libros da Vida de Apolonio de Tiana, onde arremete contra os milagres, desacreditando os portentos de Cristo e o cristianismo coetáneo. Menos vehemente, Schaftesbury quixo subtraer os dogmas da Encarnación e da Trindade ao proceso racional, salvando a transcendencia do cristianismo. J. Toland (1670-1722) en Christianity not Misterious (Londres, 1696) nega a pervivencia de todo dogma, que considera contrario, o mesmo que a revelación de misterios, a suprema racionalidade de Deus. O deísmo foi perseguido pola Igrexa anglicana oficial, ata o punto de que Locke, antes simpatizante con este pensamento, negou a afinidade das súas ideas coas de Toland: capitulación pública que puidese considerarse como un aloxamento do deísmo, pero a súa crítica á relixión (Reasonableness of Christianity, 1695), así coma a súa actitude intelectual, non fixeron máis que confirmar o movemento ideolóxico.
A. Collins (1676-1729) e M. Tindal (1656-1733) prolongaron o pensamento de Toland eliminando o principio de autoridade, base da relixión positiva, como contrario ao "espírito científico" que só pode aceptar os resultados dun libre exame, amplo e ilustrado, como corresponde a un espírito libre. A figura de Deus vaise desdebuxando cada vez máis a medida que se acentúa o racionalismo. A vida humana vai perdendo relixiosidade e a relixión de transcendencia, como aparece en H. Bolingbroke (1678-1751) para quen a relixión, desprovista de valor obxectivo, é un mero expediente político para gobernar as masas. Falto de vigor intelectual, o deísmo comeza a extenuarse, non sendo nin o sobradamente audaz para proclamarse ateo, nin o sobradamente lúcido como para seguir mantendo polo menos a existencia de Deus, xa que non a súa natureza. Desprovisto de base filosófica, o seu último reduto é a idea de casualidade e finalidade que D. Hume se encarga de minar, comezando así a relixión, en moitos autores, a emigrar da razón cara outras esferas da intimidade humana. A relixiosidade puramente científica e racional dá paso aá relixión como dato íntimo de conciencia, sen máis xustificación que o sentimento moral, tal e como o enunciará I. Kant nun supremo esforzo por salvala dentro das tendencias deístas.
O deísmo francés e alemán
Se o deísmo tivo orixe inglesa, o seu efecto propagandístico e espectacular ata lograr a categoría de programa cultural e político alcanzouno no continente traballado polo racionalismo. Tivo un arraigamento máis rigoroso en consonancia coa súa base cartesiana, cuxa certeza do ser absoluto chega á exaltación, mentres, por outra parte, queda lonxe como algo esencialmente retórico, indefinido e confuso. Voltaire foi factor decisivo do deísmo continental, non tanto polo seu vigor filosófico como pola súa efervescencia literaria. No 1715 tomara contacto con H. Bolingbroke, exiliado no continente. Viviu logo en Inglaterra onde roldou por todos os cenáculos deístas. De volta, dedícase a pregoar e a proclamar a liberdade do espírito inglés, traducindo e divulgando os escritos de Toland, Collins, Woolston, Chubb e Bolingbroke. A súa achega ideolóxica é nula, non logrando desembarazarse das constantes contradicións que ve xurdir ao redor, signo do seu nulo temperamento filosófico. Pero a súa pobreza ideolóxica non atenuou a súa virulencia fronte á revelación, o cristianismo e a igrexa, contra a que arremete sen pudor e sen escrúpulo ningún. Foi o creador do clima duro, cáustico e anticlerical que callou no estilo dos libre-pensadores, cuxo esforzo unificado culmina na Encyclopédie (1715-77), destacando sobre todos.
Máis sereno e comedido, aínda que non por iso menos radical, é o deísmo de Jean-Jacques Rousseau, reducindo a relixión ás tres verdades fundamentais: a existencia de Deus, ser supremo, cuxa vontade anima o mundo e move a natureza e do que non temos certeza de ser creador; a existencia da materia rexida por leis físicas constantes; a existencia da alma humana libre e inmaterial, aínda que non podemos pronunciarnos sobre a súa inmortalidade. Máis tarde Robespierre, na Convención Nacional fixo decretar a existencia do Ente Supremo e Universal, celebrando o 8 de xuño de 1794 a súa festa, na que o deísmo roussoniano tivo a súa afirmación oficial.
En Alemaña tivo o deísmo un profundo arraigamrento e uns resultados ideolóxicos interesantes. Veu completar, no plano relixioso, o espírito racionalista instaurado por Christian Wolff que levou o idealismo cartesiano a todas as súas consecuencias. O deísmo alemán, á parte da súa rigorosidade case académica, ofrece unha continuidade ideolóxica constante desde J. S. Semler a Gotthold Ephraim Lessing pasando por Moses Mendelssohn, J. A. Ernesti, S. Baumgarten. Identificando evolución moral e relixiosa, Semler (1725-579) considera como grande erro xudeocristián separar do proceso evolutivo un momento concreto da historia, polo que a súa descrición de Deus, á parte do antropomorfismo, é solidaria duns conceptos contrarios a un pensamento máis adulto, mentres que ao falar de revelación sobrenatural reflicte un pensamento imaxinario aínda, no que se plasma a esixencia ética, escuramente percibida, da natureza, xa que a Biblia non é máis que unha repetición da lei natural. H. S. Reimarus complementou esta interpretación con tal audacia que non se atreveu á publicación das súas ideas, dadas a luz por Lessing baixo o título Fragmente eines Wolfenbüttelschen Ungenanntem (Berlín 1774-78). Fundamentada a relixión sobre a existencia de Deus e a inmortalidade, hai que entender, se tales verdades nos chegaron por revelación, que esta non engade nada á revelación eterna de Deus que se comunica a través da racionalidade do universo. Do contrario, segundo Reimarus, tropezaríamos cun Deus que corrixe o seu propio programa, dando unha orientación nova ao mundo, algo contrario á súa perfección e providencia. Por outra parte, é contraditorio tamén querer reducir os designios de Deus ao ámbito cultural e histórico dun pobo, cando dita revelación incumbe a todos os homes, sendo va a pretensión da Igrexa ao querer constituírse en depositaria de dita revelación tendo xurdido a partir, segundo el, da fraude da resurrección de Xesús, presentado polos seus discípulos como Mesías divino, mentres a súa mensaxe non transcendía un mesianismo político e local, exclusivo do Israel histórico.
Lessing, sen aceptar todas as ideas de Reimarus, converteuse no portaestandarte desta ideoloxía co seu ensaio Die Erziehung des Menschengeschlechts. O proceso da revelación é unha pedagoxía divina. Proceso educativo que non crea nada, puro estimulante que acelera o proceso de todo o que a natureza posúe en si mesma. A intervención de Deus conserva ao home no monoteísmo primeiro e continúa realizando este coidado a partir dunha comunidade, Israel, correndo o risco de converterse en algo nacional, patrimonio dunha raza. Estreitura que supera ao cristianismo, co que o monoteísmo volve a recuperar a súa universalidade.
Na medida en que o home chega á súa madurez impónselle o paso da imaxe e figura cara á verdade racional que Deus pretendera, superando o Evanxeo escrito polo Evanxeo Eterno, no que predomina a moral do deber fronte á moral imaxinaria das penas futuras. Neste proceso, segundo Lessing, a fe representa un intermedio ata o advento da relixiosidade pura da razón, á que ten que ceder paso, na medida na que vai medrando a conciencia interior. O resto de crenzas e de culto exterior queda eliminado como supervivencia dun momento xa superado da evolución natural. As súas ideas tiveron unha grande pervivencia enlazando coa teoría liberal protestante.
The Internship
The Internship é un filme estadounidense dirixido por Shawn Levy que foi estreado no 2013. Foi escrito por Vince Vaughn e Jared Stern, e producido por Vaughn e Levy. O filme está protagonizado por Vince Vaughn e Owen Wilson, na que é a súa terceira colaboración despois de Starsky and Hutch (2004) e Wedding Crashers (2005). A principal localización do filme é o Googleplex, as oficinas de Google preto de San Jose, California.
Sinopse
Billy (Vince Vaughn) e Nick (Owen Wilson), dous comerciais de cuarenta anos que perderon o seu emprego, chegan á conclusión de que o seu problema consiste en non terse adaptado ás novas tecnoloxías. Deciden entón buscar traballo na empresa máis popular de Internet: Google. Cando conseguen un contrato en prácticas como bolseiros, veranse obrigados a competir con espelidos mozos universitarios que o saben todo sobre o mundo dixital.
Garita
Había garitas nas máis vellas fortificaciones europeas da Idade Media. Disque as primeiras garitas eran de madeira, como os matacáns, e que se colocaban en tempos de guerra.
Na actualidade co mesmo termo coñécese ás entradas de cruzamento fronteirizo internacionais, como a Garita de San Ysidro entre Tijuana (México) e San Diego (Estados Unidos).
La Opinión Pública
La Opinión Pública foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1863 e 1865, localizado no número 28 da rúa Nova.
Saint-Dié-des-Vosges
miniatura|150 px|Saint-Dié-des-Vosges
La Opinión Pública
Historia e características
Subtitulado Periódico independiente de intereses morales y materiales, apareceu en 1863. Bisemanario progresista (era publicado martes e sábados), fundado e dirixido por Eugenio Montero Ríos, foi voceiro de Antonio Romero Ortiz. Entre os seus colaboradores figurou Ramón del Valle e José Varela-de Limia López. Editábase na imprenta de Manuel Mirás. Cesou a súa publicación en 1865.
Saint-Dié-des-Vosges
Saint-Dié-des-Vosges é unha cidade situada no departamento dos Vosges, na rexión de Lorena.
Historia
esquerda|miniatura|120 px|Cosmographiae Introductio
1507 : Cosmographiae Introductio (Martin Waldseemüller)
Ensino superior
miniatura|150 px|Institut universitaire de technologie Universidade Henri Poincaré: Instituto universitario de tecnoloxía : IUT (fr. Institut universitaire de technologie)
Johnossi
Johnossi é unha banda sueca de rock alternativo procedente de Saltsjöbaden, no condado de Estocolmo, formado polo compositor, vocalista e guitarrista John Engelbert e o batería, percusionista e cantante Oskar "Ossi" Bonde.
Goodleit
Goodleit é unha empresa galega con sede en Curtis adicada ao envasado de derivados do leite.
Historia
As orixes da empresa están en 2016, foi fundada por Ignacio e Alfonso Escobar López xunto con varios ex directivos da francesa Senoble que facía as sobremesas lácteas para Mercadona. Cun investimento de 70 millóns de euros no Polígono industrial Curtis-Teixeiro e unha superficie de 85 000 m2.
A fábrica está deseñada por unha empresa alemá e construída pola empresa vasca Balzola. A partir de 2018 procesará 70 mil toneladas de leite e en 2023 chegaría a 450 000 toneladas, o 17% do leite producido en Galiza.
Hyacinthe Rigaud
Hyacinthe Rigaud, de nome completo Híacint Francesc Honrat Mathias Pere Martyr Andreu Joan Rigau, nado en Perpiñán o 20 de xullo de 1659 e finado en París o 27 de decembro de 1743, foi un pintor francés.
Traxectoria
Naceu en Perpiñán, cidade da Cataluña setentrional, que nese ano pasou a dominio de Francia poucos meses despois do seu nacemento, polo Tratato dos Pireneos (7 de novembro de 1659).
Fillo dun xastre e pintor, Matías Rigau, e de María Serra, Hyacinthe debeu ter unha formación artística inicial no seo da propia familia. Á morte do pai, pechou contrato cun dourador, mais axiña pasou para Montpellier no ano 1671. Alí sábese que entrou no obradoiro de Mr. Pezet, porén a crítica considera que este era un pintor mediocre, do que non podía recibir demasiado. Cóidase, porén, que Rigaud fixo boas relacións cunha serie de artistas locais cos que debeu aprender moito máis: Sébastian Bourdon, Samuel Boissière, Jans Zueil -un flamengo que mantiña influencias de Rubens e Van Dyck- ou Antoine Ranc o vello (1634-1716). Rigaud estivo catro anos en Montpellier. Pasou desde aí para Lión, aínda que se coñece pouco da súa estada lionesa.
En París
En 1681 Rigaud decidiu pasar a París. Decidido a medrar presentouse á Academia Real de Pintura e Escultura, que controlaba as actividades artísticas na cidade. Non dubidou en se presentar a un concurso amparado pola dita institución e, no ano seguinte, 1682, gañou o prestixioso Prix de Rome, bolsa de estudo que permitía efectuar unha estada na Academia de Francia na cidade eterna.
Á volta tornouse o máis importante retratista da corte de Luís XIV de Francia: a súa habilidade para plasmar poses impoñentes e grandiosas presentacións achaba o favor das personalidades da familia real, de embaixadores, de eclesiásticos, de cortesáns e dos grandes negociantes que pousaron para el.
Os seus retratos son hoxe moi prezados como fonte da historia do traxe e da moda, porque, alén da semellanza fisiognómica, fornecen detalles do vestido e do coidado persoal.
A obra máis célebre de Rigaud é, sen dúbida, o retrato oficial do rei Luís XIV (1701), conservado no Museo do Louvre de París (unha copia, realizada polo artista, atópase no Palacio de Versailles). En 1709 entrou a formar parte da nobreza da súa cidade natal, Perpiñán, e no 1727 foi nomeado cabaleiro da Orde de San Miguel.
A Casa do Mel
miniatura|dereita|Entrada da Casa do Mel.
A Casa do Mel é unha construción en Goente (As Pontes de García Rodríguez), sede da delegación da Asociación Galega de Apicultura (AGA).
Finalidade
A Casa do Mel de Goente está xestionada pola delegación local da Asociación Galega de Apicultura. A finalidade da súa implantación na comarca do Eume é apoiar tecnicamente ós apicultores, contribuíndo á súa formación e axudándolles a mellorar a calidade dos seus produtos, en especial do mel. O contorno natural, nas inmediacións das Fragas do Eume, favorece a produción de produtos de calidade.
No ano 2009 a delegación local da Asociación Galega de Apicultura participou na organización da I Feira do Mel e do Queixo de Goente, xunto co concello das Pontes de García Rodríguez.
Instalacións
A Casa do Mel conta cunha sala de exposicións na que se exhiben cortizos e ferramentas de uso corrente nas explotacións apícolas tradicionais en Galicia, así como paneis informativos que mostran os distintos procesos do traballo do mel. Tamén se pode ver unha colmea acristalada que permite apreciar directamente o traballo das abellas. Ademais ten un pequeno obradoiro para a transformación da cera e outro de extracción para uso dos socios da asociación. Por último, hai unha sala de conferencias na que se imparten charlas e cursos.
Tatsuya Fujiwara
Tatsuya Fujiwara (藤原 竜也), nado o 15 de maio de 1982 en Saitama, é un actor xaponés de cine, televisión e teatro.
Toldaos, O Incio
Santiago de Toldaos é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 66 habitantes, deles 34 eran homes e 32 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
O topónimo ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo.
Zamość
Zamość (en latín: Zamoscia) é unha cidade no sueste de Polonia con 66.633 habitantes (2004), situado no Voivodato de Lublin (de 1999). A uns 20 quilómetros da cidade é o Parque Nacional Roztocze.
O centro histórico foi incluído na lista de cidades Patrimonio Mundial de UNESCO (en 1992).
Historia
Zamość fundouse en 1580 por Jan Zamoiski, na ruta comercial entre Europa Occidental e do Norte co mar Negro ao longo das liñas das cidades comerciais con construcións do arquitecto italiano do barroco Bernardo Morando, un nativo de Padua, Zamość segue sendo un exemplo dunha cidade do Renacemento tardío (século XVI) que mantén o seu esquema orixinal e fortificacións e unha serie de edificios que combinan arquitectura italiana e europea Central.
En 1594 fundouse unha academia sendo a máis importante da rexión, véndose envolta nun clima cosmopolita ao ter unha importante poboación xudea na localidade.
Durante a particición de Polonia esta rexión caeu primeiro baixo o Imperio Austrohúngaro e logo baixo dominio do Imperio Ruso, que fortificou a cidade debido a súa veciñanza co imperio inimigo enchendo a cidade con cuarteis.
En 1822, preto de 2.500 xudeus vivían en Zamosc (55% do total da poboación); en 1890 a porcentaxe foi do 62%. Concentrábanse no comercio e subministración de cuarteis militares. En 1939, preto de 12.000 xudeus vivían en Zamosc (sendo o 60% da poboación da vila).
En 1942, a cidade de Zamość, debido ao seu chan fértil, foi escollido para ser colonizada por alemáns como parte do " Plan Xeral do leste"( plan nazi de colonización da Europa Central ocupada). Os invasores alemáns planearon a deslocalización de polo menos 60.000 alemáns étnicos na área antes da fin de 1943 e renomearon a cidade como Himmlerstadt (a cidade de Himmler). En xuño / xullo de 1943 realizouse unha operación chamada  Wehrwolf I e II  para o que algúns 110.000 persoas de 297 aldeas foron enviados a campos de concentración ou escravizados en Alemaña. Preto de 30.000 nenos foron regalados a familias alemás debido a que eran louros e considerados 100% arios. Ata 1943, os alemáns conseguiron colocar 8.000 colonos, un número que aumentou tras as expulsións 1944. O actual presidente de Alemaña Horst Köhler nacido nunha familia de colonos alemáns en Skierbieszów.
center|miniatura|800px|Zamość
Despois da segunda guerra mundial Zamość iniciou un período de desenvolvemento coa recuperación das antigas rutas de comercio entre Alemaña e Ucraína e as portas do Mar Negro.
Entre 1975 e 1998, Zamość foi capital do seu propio voivodato, coa reforma, en 1999, converteuse en parte da Provincia de Lublin.En 2006 participou nun programa da Unión Europea de intercambio de estudantes de Letonia, Italia, Austria e Ribadavia.
Aeroporto Mihail Kogălniceanu
O aeroporto internacional de Constancia Mihail Kogălniceanu é un aeroporto situado no suroeste de Romanía, na comuna de Mihail Kogălniceanu, a 26 quilómetros ao norte de Constancia. É o principal aeroporto da rexión de Dobruia e proporciona acceso ao condado e o porto de Constancia e as áreas de vacacións do mar Negro.
O sector militar do aeroporto é realmente un anexo da Baza 86 Aeriană. Dende 1999 ven sendo ocasionalmente usada pola USAF.
A noite meiga
A noite meiga foi un programa concurso da TVG que se emitiu en 1987.
Desenvolvemento
O programa estaba presentado por Manuel Pombal, os concursantes acudían por parellas pero tiñan que superar as probas individualmente, primeiro respondían a unha serie de preguntas, dándolles puntos por cada acerto, superaba a primeira parte do concurso a parella que sumaba máis puntos. Na segunda parte as parellas investían os cartos que gañaran na primeira parte en diversos produtos e abrir diversos sobres sorpresa. No concurso actuaban humoristas e magos e había actuacións musicais.
Stade Rennais FC
Stade Rennais Football Club é un club de fútbol francés da cidade de Rennes. Foi fundado en 1901 e compite na Ligue 1. O seu estadio é o Roazhon Park, con capacidade para 29.376 espectadores. Gañou tres veces a Copa de Francia, en 1965,1971 e 2019.
Elina Svitolina
miniatura|dereita|Elina Svitolina no BNP Paribas Open de 2017.
Elina Svitolina, nada en Odesa o 12 de setembro de 1994, é unha tenista ucraína.
Traxectoria
Gañou 6 torneos da WTA: Taipei e Dubái en 2017, Kuala Lumpur en 2016, Marrakech 2015, Baku 2014 e 2013 e Pune 2012. Representou o seu país nos Xogos de Río e dende 2012 tamén na Fed Cup. A súa mellor clasificación na WTA é 5 (12 de xuño de 2017).
Trascastro, O Incio
Santalla de Trascastro é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 87 habitantes, deles 46 eran homes e 41 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Jean Bethke Elshtain
Jean Bethke Elshtain, nada o 6 de xaneiro de 1941 e finada o 11 de agosto de 2013, foi unha filósofa e intelectual estadounidense. Foi mestra de ética social e política na Universidade de Chicago Divinity School cun nomeamento conxunto no departamento de ciencias políticas.
Feldespato
Os feldespatos son un grupo de minerais constituídos por silicatos de aluminio, potasio, calcio e sodio. Son uns minerais que forman unha serie isomorfa na que estes tres últimos elementos químicos substitúen en ocasións ó aluminio creando diferentes variedes con diversas propiedades físicas e químicas.
Aspecto
Os feldespatos acostuman aparecer de forma masiva. Moi raras veces o fai en forma de cristais.
Variedades do feldespato
Segundo sexa a súa composición química os feldespatos poden dividirse en:
Lugares onde se atopa
Os feldespatos son uns minerais moi abundantes na codia terrestre. Moi frecuentemente atópase en asociación co cuarzo e a mica formando parte das rochas plutónicas coma o granito, sendo o responsable da meteorización ou caolinización deste.
Propiedades
Os feldespatos son moi alterables polas condicións meteorolóxicas e acostuman sufrir cambios na súa estrutura e converterse moi facilmente en caolín, proceso de meteorización que se coñece co nome de caolinización. A caolinización prodúcese en ambientes húmidos e cargados de CO2 (dióxido de carbono). O CO2 convértese en CO3 para unirse co potasio, calcio ou sodio, formando carbonatos.
Outros silicatos
Outros silicatos importantes son:
A olivina, a mica e o cuarzo.
Yabu
O concello de Yabu limita cos concellos de Kami, de Toyooka, de Asago, de Shisō (son da prefectura de Hyōgo); e de Wakasa (da prefectura de Tottori).
Historia
A cidade de Yabu foi fundada pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Yabu (Yōka-chou, Yabu-chou, Ōya-chou e Sekinomiya-chou) no ano 2004.
Kimberlita
miniatura|100px|Kimberlita de [[Ontario, Canadá.]]
A kimberlita é unha rocha ígnea plutónica, básica, da que se obteñen os diamantes (tamén se obteñen noutro tipo de rocha coñecidas como lamproítas). Os depósitos en Kimberley, Suráfrica, foron os primeiros en ser recoñecidos, e de aí vén o nome.
Esta rocha formouse no magma fundido a gran profundidade, presión e temperatura baixo a superficie da codia terrestre hai máis de 100 millóns de anos, onde o carbono cristalizou en forma de diamante. Posteriormente a kimberlita ascendeu por físgoas volcánicas chamadas chemineas liberada na superficie da Terra polos axentes atmosféricos.
Ramón del Valle
Ramón del Valle Bermúdez de Castro, nado en Vilanova de Arousa en 1823 e finado en Pontevedra en xaneiro de 1890, foi un xornalista, escritor e político galego.
Traxectoria
Foi mariño, navegando como piloto contador no barco de guerra Atalaya. Despois foi secretario do Goberno civil de Pontevedra. Foi redactor de La Opinión Pública. En Vilagarcía foi director de El Eco de la Ría de Arosa e fundou La Voz de Arosa; tamén colaborou en La Ilustración Gallega y Asturiana. Poeta, foi laureado pola súa composición "A la ría de Arosa" nun certame de Compostela.
Vida persoal
Casou con Dolores de la Peña Montenegro e foi pai de Ramón María del Valle-Inclán.
Ajalvir
Está localizado a 26 quilómetros de Madrid e 12 de Alcalá de Henares. O punto máis alto do concello, coñecido como Cabeza Gorda, sitúase a 767 metros. A Igrexa da Purísima Concepción data do século XVIII.
Aioi
Aioi (相生市, あいおいし, Aioi-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado ó oeste da rexión de Kinki e da prefectura, e na zona da provincia histórica de Harima. Ten 90,45 km² de superficie, unha poboación de 31 520 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 348 h/km².
O concello de Aioi limita cos concellos de Akō, de Kamigōri e de Tatsuno.
Leopold Berchtold
miniatura|Leopold Berchtold Leopold Anton Johann Sigismund Josef Korsinus Ferdinand Berchtold (18 de abril de 1863 – 21 de novembro de 1942) foi un político austro-húngaro, exercía de ministro de asuntos exteriores ó estalar a primeira guerra mundial.
Durante as guerras dos Balcáns de 1912-1913 evaluou a hipótese de entrar en guerra contra Serbia, o que finalmente non se realizou. Co asasinato do arquiduque Francisco Fernando a mans de nacionalistas serbios de Bosnia o 28 de xuño de 1914, Berchtold viu unha oportunidade para humillar a Serbia, presionando para unha invasión inmediata de Serbia, sen unha declaración previa de guerra, pero contou coa oposición do primeiro ministro húngaro, Istvan Tisza, partidario dunha solución diplomática.
Berchtold convenceu ó emmperador para enviarlle un ultimato inaceptable a Serbia o 23 de xullo, rexeita a resposta e persuadiu ó emperador para declararlle a guerra o 28 de xullo. Enfrontado cos outros membros do goberno a causa da súa postura de cederlle a Italia o Trentino a cambio da súa neutralidade tivo que renunciar ás súas funcións o 13 de xaneiro de 1915, substituído polo barón Istvan Burian.
Berchtold retirouse da vida pública e vivindo nas súas posesións en Hungría.
Sahara Hotnights
Sahara Hotnights é unha banda sueca de rock formada por mulleres e procedente de Robertsfors, no condado de Västerbotten. O seu estilo incorpora elementos do garage rock, do power pop e do punk rock.
Escorpión I
Escorpión I foi o primeiro dos gobernantes do Alto Exipto con ese nome, durante a etapa Naqada III. O seu nome pode referirse á deusa escorpión Selket, aínda que a evidencia suxire que o aumento de popularidade de Selket está no Antigo Reino, dando dúbida de que Escorpion tomase realmente o seu nome dela. Foi un dos primeiros gobernantes do Antigo Exipto.
Historia
Crese que Escorpión viviu en Tinis un ou dous séculos antes do dominio do coñecido Escorpión II de Nekhen e é presuntamente o primeiro verdadeiro rei do Alto Exipto. A el pertence a tumba U-j atopada no cemiterio real de Abidos onde eran enterrados os reis de Tinis. Esa tumba foi saqueada na antigüidade, pero nel atopáronse moitas pequenas placas de marfil, cada unha cun buraco para atala a algo, e cada unha marcada cun ou varios xeróglífos tipo imaxes rabuñadas que se pensan que son nomes de cidades, quizais para vincular as ofrendas e os tributos e facer un seguimento de onde procedían. Dúas destas placas parecen nomear as cidades Baset e Buto, demostrando que os exércitos de Escorpión penetraron no Delta do Nilo. Pode que as conquistas de Escorpión iniciasen o sistema xeróglifo exipcio iniciando a necesidade de manter os rexistros por escrito.
Recientemente descubríuse un grafito dun neno de 5.000 anos na estrada do deserto de Tebas que tamén leva os símbolos de Escorpión e describe a súa vitoria sobre outro gobernante protodinástico (posiblemente o rei de Naqada). O rei ou lugar derrotado chamado no grafito foi "Cabeza de Touro", unha marca tamén atopada en U-j.
Tumba de Horus Escorpión I
A tumba de Escorpión é coñecida nos círculos de arqueoloxía pola posible evidencia dun antigo consumo de viño. Nunha busca da tumba, os arqueólogos descubriron ducias de frascos de cerámica importados que conteñen un residuo amarelo similar ao viño, datados ao redor do 3150 a.C. Nos frascos atopáronse residuos químicos de herbas, resinas de árbores e outras substancias naturais. Tamén se atoparon na tumba sementes de uva, pel e polpa seca.
A tumba ten doce cámaras, 9,10 m. x 7,3 m., e contiña recipientes de doazón, canas de marfil, un cetro real e varios centos de tarros de viño que, en parte, foron importados da área de Canaan. As etiquetas dos tarros representan a evidencia máis antiga coñecida de posibles signos escritos lexibles fonéticamente en Exipto.
Mosa
Mosa (55) (en francés: Meuse) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión de Alsacia-Champaña-Ardenas-Lorena. Debe o seu nome ao río Mosa.
Voo 3 de Aeroflot
O voo 3 de Aeroflot era un servizo de pasaxeiros dende o aeroporto de Khabarovsk ata o aeroporto de Petropavlovsk-Kamchatsky. O día 3 de setembro de 1962 o Tupolev Tu-104 que operaba o voo perdeu o control despois de que a fuselaxe comezase a vibrar, facendo que o avión comezase a dar voltas a unha altura de 4 500 metros antes de esnafrarse. O aparello caeu nun pantano a uns 90 quilómetros de Khabarovsk. No seu momento foi o accidente con máis vítimas mortais da historia da aviación soviética.
Attila
Attila é unha ópera nun prólogo e tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Temistocle Solera e Francesco Maria Piave, baseado na obra teatral Attila, König der Hunnen de Zacharias Werner. Foi estreada o 17 de marzo de 1846 no Gran Teatro La Fenice de Venecia.
Trátase dunha ópera composta na etapa verdiana "de galeras", urxente, rápida, xuvenil. É unha das caracterizadas por matices patrióticos e que deron fama a Verdi como compositor político. Ademais do tema patriótico, as personaxes teñen perfís psicolóxicos interesantes, coma o propio Atila, que é moito máis que un malvado ao uso.
A Anta, Feás, Aranga
A Anta é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. O lugar esténdese, con igual topónimo, pola parroquia contigua de Santa María de Ois no concello de Coirós. A parte de Feás tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 8 eran mulleres.
Óbolo (homónimos)
O termo óbolo pódese referir a:
Iguanios
A dos iguanios (Iguania) é unhna de infraorde da orde dos escamosos (réptiles) e suborde dos lacertilios, que inclúe ás iguanas, camaleóns, agámidos e a varios lagartos do Novo Mundo.
Empregando as características morfolóxicas como guía para as relacións evolutivas, crese que Iguania forma o taxon irmán do resto de membros dos Squamata. Porén, os datos moleculares sitúan a Iguania máis dentro de Squamata como taxon irmán de Anguimorpha, e estreitamente relacionado coas serpentes.
Características
Os iguanios son en xeral arborícolas, e teñen linguas primitivas, carnosas e non prénsiles, aínda que esta condición está moi modificada nos camaleóns.
Rexistro fósil
O grupo ten un rexistro fósil que se estende até o xurásico inferior, sendo o seu xénero máis antigo coñecido Bharatagama, que viviu hai uns 190 millóns de anos na actual India, e inclúe ás familias detalladas na sección "Clasificación":
Descrición
A infraorde foi descrita en 1864 polo paleontólogo e especialista en anatomía comparada, herpetoloxía e ictioloxía estadounidense Edward Drinker Cope, en On the Characters of the higher Groups of Reptilia Squamata—and especially of the Diploglossa". Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia'', volume 1864, pp. 224-231. (Texto completo).
Clasificación
Infraorde Iguania
Filoxenia
A continuación móstrase un cladograma baseado na análisie filoxenética de Daza et al. (2012)no que se ven as interrelacións dos iguanios extintos e os actuais:
Aurelio Enríquez González
Aurelio Enríquez González, nado en Vilanova de Valdeorras (O Barco de Valdeorras) o 18 de xullo de 1845 e finado en Baños de Montemayor (Cáceres) o 30 de xullo de 1910, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, recibindo o grao de Licenciado en 1868. Obtivo o título de Doutor en 1869 en Madrid. Foi médico titular de Ponferrada en 1869, médico do ferrocarril do Noroeste e profesor do Instituto de Terapéutica operativa. Médico Director interino de Elorrio. Ingresou no Corpo de Médicos-Directores de Baños en 1874 e desempeñou a praza nos balnearios de Puente Viesgo (Cantabria), Betelu (Navarra), Archena (Murcia), Zestoa (Guipúscoa) e Baños de Montemayor (Cáceres). Foi membro fundador da Sociedad Española de Hidrología Médica da que foi presidente en 1897. Foi elixido deputado polo distrito de Valdeorras nas eleccións de agosto de 1872. Na Restauración, nas eleccións de 1886, foi elixido deputado polo distrito de Ponferrada e foi reelixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1893. Nas eleccións de 1896 foi elixido senador pola provincia da Coruña. Nas eleccións de 1898 volveu ser elixido deputado polo distrito de Valdeorras, o mesmo que nas de 1901. En xuño de 1910 foi nomeado senador vitalicio. Finou en Baños de Montemayor onde era director do seu balneario.
Josh Richardson
Joshua Michael Richardson, nado o 15 de setembro de 1993 en Edmond, Oklahoma, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Miami Heat da National Basketball Association (NBA).
Diferenza
O termo diferenza pode facer referencia a:
Josh Richardson
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Winslow foi seleccionado na 40ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Miami Heat. Tras xogar 10 partidos na Liga de Verán, asinou un contrato cos Heat o 3 de agosto de 2015. Fixo o seu debut cos Heat o 5 de novembro de 2015, xogando sete minutos contra os Minnesota Timberwolves. O 18 de setembro de 2017, Richardson asinou unha extensión de contrato cos Heat por catro anos.
O 6 de xullo de 2019, Richardson foi traspasado ós Philadelphia 76ers como parte do traspaso de Jimmy Butler ós Heat.
Diferenza
Véxase tamén
Different Difference
Josh Richardson
Traxectoria profesional
O 18 de novembro de 2020, Richardson foi traspasado xunto os dereitos do Draft de Tyler Bey ós Dallas Mavericks, a cambio de Seth Curry.
O 10 de febreiro de 2022, Richardson foi traspasado xunto a Romeo Langford ós San Antonio Spurs, a cambio de Derrick White.
Antozoos
A dos antozoos (Anthozoa) é unha clase do filo dos cnidarios.
Comprende máis de 6 000 especies, polo que á a maior do filo, todas elas mariñas. As súas especies presentan exclusivamente forma de pólipo, polo que se distinguen dos restantes cnidarios por teren unha vida enteiramente sésil, sen estado libre de medusa. Inclúe especies tan coñecidas como as anemones de mar, os corais, as gorgonias e as chamadas plumas de mar. Poden seren solitarias ou coloniais, e teren esqueleto ou careceren del.
Varían en tamaño desde individuos pequenos de menos de medio centímetro de ancho até colonias grandes de un metro ou máis de diámetro. Inclúen especies cunha ampla gama de cores e formas, algunhas delas que constrúen arrecifes de coral.
Vila de Mouros, O Incio
San Miguel de Vila de Mouros é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 76 habitantes, deles 36 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999, cando tiña 99 habitantes.
Antozoos
Descrición
A clase foi descrita en 1834 polo naturalista, zoólogo, botánico, anatomista, xeólogo e microscopista alemán Christian Gottfried Ehrenberg.
Etimoloxía
O nome científico Anthozoa está formado pola unión dos elementos do latín científico antho- e -zo, ambos tirados dos nomes do grego antigo άνθος ánthos, "flor", e ζωον zōon, "animal", co engadido do sufixo -a, inducando plural. . Literalmente: "os animais con forma de flor".
Clasificación
A clase subdivídese, segundo o WoRMS, nas seguintes tres subclases, coas ordes que se indican:
Existindo ademais varias especies incertae sedis.
Estudos xenéticos de ADN ribosómico demostraron que Ceriantharia é un grupo monofilético, e a orde máis antiga, ou basal.
Porén, o ITIS só recoñecce dúas: