cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Xesta, Quende, Abadín
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Casas da Xesta.
El Orden
El Orden foi o nome de dúas publicacións:
Atol Hereheretue
350px|dereita Hereheretue é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Forma unha comuna asociada á comuna de Hao. Está situado ao suroeste do arquipélago, a 450 km de Hao. As súas coordenadas son
É un atol pequeno e afastado. As terras máis próximas son as illas do Duque de Gloucester, a 150 km, e algunha vez inclúeselle neste grupo. A superficie total é de 4 km², pechando completamente a lagoa interior. A poboación total era de 50 habitantes no censo de 1996. Ademais dispón dunha estación meteorolóxica.
Der Baader Meinhof Komplex
Der Baader Meinhof Komplex é un filme alemán de 2008 dirixido por Uli Edel. Escrito e producido por Bernd Eichinger, está protagonizado por Moritz Bleibtreu, Martina Gedeck e Johanna Wokalek. Baséase no libro alemán homónimo de 1985 escrito por Stefan Aust. Conta a historia dos primeiros anos da organización terrorista de esquerdas, Fracción do Exército Vermello, que operou na Alemaña occidental dende 1967 até 1977.
O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios. Tamén foi nomeado ó Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa.
Javier Sotomayor
Traxectoria
Sotomayor naceu en 1967 na provincia de Matanzas. Comezou moi novo no salto de altura e aos catorce anos conseguiu superar a distancia de dous metros, trasladándose á Habana cunha bolsa da Escola de Deportes Avanzados. Con dezanove anos era o quinto mellor saltador do mundo.
Converteuse no mellor saltador de altura de todos os tempos, obtendo unha medalla de ouro e outra de prata nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 e Sydney 2000; seis medallas de ouro nos Campionatos do Mundo de Atletismo de 1993 e 1997 (ao ar libre) e 1989, 1993, 1995 e 1999 (pista cuberta), así como tres medallas de prata en 1991 e 1995 (ao ar libre) e 1985 (pista cuberta) e unha de bronce 1991 (pista cuberta). Obtivo tres vitorias nos Xogos Panamericanos e nos Xogos Centroamericanos e do Caribe.
En 1993 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias dos Deportes.
En 1999, foi condenado a dous anos sen competir despois de que supostamente lle diagnosticaron cocaína durante unha proba antidopaxe nos Xogos Panamericanos de 1999 en Winnipeg. A Federación Internacional de Atletismo perdoou a sanción por "circunstancias excepcionais" e con só tres meses de adestramento recibiu a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Sydney.
Aos 34 anos puxo fin a unha extraordinaria carreira durante a que cruzou o listón 24 veces nos 2,40 metros. En febreiro de 2004, nunha entrevista nos medios cubanos, Sotomayor afirmou que unha lesión forzara a súa retirada, que non tiña que ver co escándalo da dopaxe.
Os Ares, Romariz, Abadín
Os Ares é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 26 habitantes en 2015 (14 homes e 12 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Chá
O topónimo galego Chá é un orónimo que indica un terreo chairo. Pode referirse a:
San José del Valle
300px|thumb|Vista de San José del Valle.
San José del Valle é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Campiña de Xerez e tiña en 2014 unha poboación de 4.457 habitantes.
Atópase a unha altitude de 143 metros no centro da provincia, a 62 quilómetros da capital, Cádiz. As súas orixes remóntanse á época do Al-Andalus, existindo unha localización chamada Hisn Tanbul, vasalo de Alxeciras.
José Meijón
José Meijón Area, coñecido como Pepe Meijón, nado en Marín en 1899 e finado no mesmo concello en 1980, foi un canteiro e escultor galego.
Traxectoria
En 1913 participou nos exploradores de Marín. Estudou na Escola Nocturna de Cultura Obreira apoiada polas Sociedades Obreiras, onde obtivo o segundo premio ao mellor canteiro da súa promoción en 1929. Afiliouse á agrupación local do PSOE de Marín en 1931. Ao parecer comezou a perder a cabeza cando volvera de facer o servizo militar. Estivo ingresado un tempo no sanatorio de Conxo, de onde escapou e volveu camiñando ata Marín.
Ángulo recto
miniatura|Ángulo recto.
Denomínase ángulo recto ao ángulo de 90 graos sexaxesimais, de 100 graos centesimais ou, o que é equivalente, ao ángulo de π/2 radiáns.
Outros artigos
Angle
María Seoane
María Seoane, nada en Buenos Aires o 25 de xaneiro de 1948, é unha xornalista arxentina.
Traxectoria
Traballou como redactora de política nacional da Revista "El Periodista de Buenos Aires" (1985-1989) e do Diario "Sur" entre 1989 e 1990. A partir de 1994 foi prosecretaria de redacción de política nacional do diario Clarín. Entre 1992-1994 foi redactora xefe da Sección Arxentina da revista Noticias. Desde 1998 dirixiu o suplemento Zona do diario Clarín. Tamén ten publicado colaboracións na Revista "Di" de México, os diarios Uno más uno e El Universal de México e a revista Nova Sociedade de Turín, Italia.
Foi consultora da OEA elaborando os informes sobre liberdade de expresión para a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH).
Ten publicado varios libros sobre temas políticos da historia arxentina.
Terra Gallega (Santiago de Compostela)
Terra Gallega, subtitulado Boletín decenal, foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1918.
Historia e características
Decenario rexionalista, apareceu o 2 de setembro de 1918. Escrito en galego, estaba vinculado á Irmandade da Fala de Santiago de Compostela. O segundo número apareceu o 11 de setembro. Anunciouse a aparición do número catro para o 10 de outubro con reformas editoriais e no texto. Cesou a súa publicación en outubro co número catro.
Auf der anderen Seite
Auf der anderen Seite (en Yaşamın Kıyısında) é un filme alemán-turco de 2007 escrito e dirixido por Fatih Akın. O filme gañou o premio ó mellor guión no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2007, e foi escollido como candidato de Alemaña na categoría de Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
SMART-1
SMART-1, acrónimo de Small Missions for Advanced Research in Technology 1 foi un satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 27 de setembro de 2003 mediante un foguete Ariane 5 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
Características
SMART-1 foi unha pequena sonda lunar coa misión de probar novas tecnoloxías e facer observacións científicas da Lúa. Entrou en órbita lunar o 13 de novembro de 2004, onde permaneceu ata o seu impacto intencionado contra a superficie o 3 de setembro de 2006.
A principal nova tecnoloxía que SMART-1 probou foi un motor iónico. Tamén levaba a bordo un novo sistema de comunicacións para espazo profundo e un conxunto de instrumentos (denominado EPDP) para monitorizar o motor iónico e estudar a Lúa. Os principais obxectivos científicos foron o estudo da xeoloxía, morfoloxía, topografía, mineraloxía, xeoquímica da superficie lunar, así como o estudo da contorna exosférica lunar.
SMART-1 tiña forma de caixa de aproximadamente un metro de lado. Dous paneis solares, cunha envergadura de 14 m e 10 m2 de superficie, proporcionaban ata 1850 W de potencia á nave. A enerxía era almacenada en cinco baterías cunha capacidade de 130 vatios-hora. O motor iónico era un modelo PPS-1350, de efecto Hall de plasma que usaba xenon (a nave levaba 82 kg a bordo) como propelente e que proporcionaba 70 mN de pulo con 1600 s de impulso específico.SMART-1 estabilizábase nos tres eixos mediante catro volantes de inercia e oito propulsores de hidracina de 1 N de pulo. A nave coñecía a súa actitude no espazo mediante un seguidor de estrelas, un sensor solar e varios sensores de velocidade angular. O control térmico conseguíase mediante radiadores, sumideiros de calor, illamento multicapa e quentadores eléctricos, mentres que as comunicacións corrían a cargo dunha antena de media ganancia e dúas de baixa ganancia funcionando en banda S e unha antena experimental nas bandas K e X.
A instrumentación científica que SMART-1 levaba a bordo era a seguinte:
Pefil da misión
SMART-1 foi posta nunha órbita de transferencia xeoestacionaria de 742 x 36.016 km como carga secundaria durante o lanzamento de dous satélites de comunicacións. O motor iónico permitiu á nave chegar á Lúa 14 meses despois, entrando na súa órbita o 13 de novembro de 2004 a unha altura da súa superficie de 60.000 km. SMART-1 situouse en órbita polar para facer as súas observacións científicas. Tras diversas manobras o motor iónico foi apagado en setembro de 2005 despois de esgotar o xenon e ter funcionado 5000 horas, con 843 arranques e paradas. A nave foi estrelada a propósito na superficie lunar o 3 de setembro de 2006.
ISO 1
A norma ISO 1 especifica as condicións normais de presión e temperatura para a especificación e verificación xeométricas dun produto. A temperatura fíxase a 20 °C, o que equivale a 293,15 K e 68 F.
Debido á dilatación térmica, as medicións de precisión de lonxitude necesitan facerse ou converterse a unha temperatura definida, polo que esta norma axuda con medicións de comparación definidas para a temperatura de referencia. A temperatura de 20 °C adoptouse polo CIPM o 15 de abril de 1931, e converteuse na recomendación ISO número 1 en 1951.
Substituíu en todo o mundo a outras referencias de temperatura para medicións de lonxitude empregadas ata entón pola industria e equipos de precisión, incluíndo 0 °C, 62 °F, e 25 °C. O valor de 20 °C considerouse coma unha temperatura confortable e práctica para o traballo, e resultante nun valor enterio nas escalas Celsius e Fahrenheit.
Enciclopedia de aperturas de xadrez
A Enciclopedia de aperturas de xadrez (tamén coñecida polas súas siglas en inglés: ECO) é unha obra de referencia, que apareceu primeiro como unha publicación en cinco volumes que se publicou en Serbia entre 1974 e 1979, que aborda sistematicamente as aperturas de xadrez. As xogadas foron seleccionadas entre millóns de partidas entre mestres e das análises publicadas no Informador de Xadrez desde 1966, compilados por notables xogadores de xadrez. Tanto a enciclopedia como a revista publícaos a compañía serbia (antes iugoslava) &, con sede en Belgrado.
En lugar dos nomes tradicionais das aperturas, a enciclopedia desenvolveu un sistema para codificalas, que se converteu nun estándar utilizado por moitas outras publicacións. Existen 5 categorías principais (A-E), cada unha das cales se divide en 100 subcategorías.
Principais códigos ECO
Véxase a lista de aperturas de xadrez para mais detalles completos
Lluís Claret
Lluís Claret, nado en Andorra la Vella en 1951, é un violonchelista andorrano.
Biografía
Lluís Claret naceu en Andorra a Vella en 1951, fillo de pais cataláns exiliados. Aos nove anos empezou a súa educación musical na súa localidade natal. En 1964 trasladouse a Barcelona, obtivo grandes recoñecementos no Conservatorio do Liceu e comezou a traballar con Enric Casals, irmán de Pau Casals. Claret continuou os seus estudos en Francia, Italia e os Estados Unidos, tendo contacto con grandes profesores como Maurice Gendron e Radu Aldulescu.
ISO 3103
A norma ISO 3103 é un estándar publicado pola ISO que presenta un método estandarizado para prepara-lo té. Esta norma remontase ao ano 1980 e foi producida polo Comité Técnico ISO 34 (Alimentos), Sub-Comité 8 (Té).
O método consiste en extrae-las substancias solubles das follas do té secas. As follas métense nun recipiente de porcelana ou cerámica e móllanse con auga pura en ebulición, o licor así obtido sérvese nun tazón de porcelana branca ou cerámica, permitindo examinar as propiedades organolépticas da folla na infusión, que pode conter ademais leite.
O obxectivo desta norma é definir un procedemento de preparación do té que permita realizar comparacións sensoriais entre distintos tés. Un exemplo deste tipo de ensaio é unha proba de sabor para establecer que mesturas de té dunha marca en particular deben ser empregadas para manter unha bebida de sabor uniforme e homoxéneo entre unha colleita e a seguiente.
Detalles
Para asegurar resultados consistentes, a norma establece os seguintes pasos e requerimentos:
Estándares semellantes
No 2003, a Royal Society of Chemistry publicou unha nota informativa titulada "Como preparar unha perfecta taza de té."
Coney Island
miniatura|260x260px|Vista aérea da península de Coney Island. Coney Island é unha península, antigamente unha illa, situada ao sur de Brooklyn, na cidade estadounidense de Nova York, cunha gran praia sobre o océano Atlántico. O barrio do mesmo nome é unha comunidade de preto de 60 000 habitantes ao oeste da península, coa ponte de Seagate ao oeste, Brighton Beach e Manhattan Beach ao leste, e Gravesend ao norte.
A península foi unha gran estación turística con parques de atraccións que tiveron o seu auxe a comezos do século XX. A súa popularidade decaeu despois da Segunda Guerra Mundial, sendo durante anos unha zona esquecida da cidade. Recentemente a zona revitalizouse, en parte grazas á inauguración do KeySpan Park, sede do equipo de béisbol Brooklyn Cyclones.
A película de 2017 Wonder Wheel, de Woody Allen está ambientada no parque de atraccións de Coney Island durante os anos 1950 e toma o nome da súa famosa nora.
Xeografía
Coney Island é a máis occidental das illas de barra de Long Island, e ten aproximadamente 6 quilómetros de longo e 800 metros de largo. Antigamente estaba separada do territorio de Brooklyn por unha canle do mesmo nome, parte da cal era pouco menos que bancos de area. Durante o século XX houbo varios proxectos para dragar e alargar o regato co fin de convertelo nunha canle navegable, mais non se concretaron, e o seu centro reencheuse para a construción do sistema de circunvalación de Nova York.
Club Deportivo Ramiranes
O Club Deportivo Ramiranes foi un equipo de fútbol galego, fundado en 1966 e desaparecido en 2014, con sede no concello de Ramirás.
Traxectoria
O club fundárono veciños de Ramirás en febreiro de 1966, pero non se rexistrou oficialmente ata 1979, cando comezou a xogar competicións federadas. O club conseguiu ascender rapidamente de Terceira Provincial, como se chamada daquela, ata Primeira Autonómica, categoría na que se mantivo e da que nunca descendeu. En 2014 o equipo desfíxose por falta de quen o collese.
O primeiro campo de xogo do Ramiranes era o de San Miguel dos Pinos, na parroquia de Vilameá. Como equipo federado o seu campo pasou a ser o Campo de Santa Isabel (tamén coñecido como "O Barreiro"), na parroquia de Grixó.
Oscar Robertson
Oscar Palmer Robertson, nado o 24 de novembro de 1938 en Charlotte (Tennessee), é un ex xogador de baloncesto estadounidense afroamericano que destacou na NBA nos anos 60, xogando con Cincinnati Royals e Milwaukee Bucks. Con 1,96 metros de estatura e 100 quilos de peso, xogaba na posición de base. Foi doce veces All Star, nove veces incluído no mellor quinteto da liga, dous no segundo e unha vez nomeado Mellor Xogador da NBA, nas 14 tempadas que disputou como profesional. Foi o único xogador da historia en ter unha media de triplo-dobre ao longo dunha tempada, e está considerado como un dos mellores e máis versátiles xogadores da historia da NBA. Foi coñecido co sobrenome de "The Big O" (O gran "O").
Polos seus logros como xogador, Robertson foi incluído no Basketball Hall of Fame en 1980, e foi votado como un dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" en 1996. A Asociación de Xornalistas de Baloncesto dos Estados Unidos decidiu usar o seu nome para renomear os premios ao mellor xogador do ano, reconverténdoo no "Oscar Robertson Trophy" en 1998. Ademais, foi unha das cinco persoas que inauguraron o Salón da Fama do Baloncesto Universitario en 2006. Robertson tamén liderou a que se denominou Oscar Robertson suit, en 1970, un movemento sindical que impuxo á liga importantes reformas no que a axentes libres e regras do draft refírese, o que levou un aumento dos salarios dos xogadores.
Instituto e universidade
miniatura|left|160px|Robertson en 1966. Robertson pasou a súa infancia nun barrio pobre e segregado de Indianápolis, onde se trasladou con catro anos de idade, no seo dunha familia con tan poucos recursos que non puideron comprarlle un balón de baloncesto para practicar con el, e tendo que fabricarse un a base dunha pelota de tenis envolvida en tiras de goma. Con todo, ao chegar ao instituto de Attucks, un centro educativo só para afroamericanos, puido demostrar a súa gran habilidade, levando ao seu equipo no seu primeiro ano aos cuartos de final do campionato estatal que finalmente gañaría a escola de Milan, historia que foi a base da película Hoosiers protagonizada por Gene Hackman en 1986. Posteriormente gañaría dous campionatos estatais consecutivos en 1955 e 1956, sendo a primeira ocasión na que unha escola con todos os seus xogadores negros gañaba un campionato do estado de Indiana. Mais as celebracións non foron excesivas, xa que as autoridades locais conducíronos aos arredores da cidade porque, segundo confesou Robinson ao xornal Indianapolis Star, "dixeron que os negros ían esnaquizar o centro da cidade". Foi seleccionado en tres ocasiones no mellor quinteto do estado, e en 1995 nomeado Indiana Mr. Basketball tras ter unha media de 24,0 puntos por partido.
Máis de trinta centros universitarios tentaron recrutalo, elixindo finalmente a Universidade de Cincinnati, entón un centro privado con moi poucos estudantes de cor, e que lle permitía alternar os seus adestramentos cos seus estudos de dirección de empresas. Durante a súa estancia no centro, conseguiu catorce récords da NCAA, e nos tres anos que competiu foi votado como mellor universitario do ano, liderando as estatísticas nacionais en anotación (33,8 puntos por partido), aos que engadiu 15,2 rebotes e 7,1 asistencias. Foi nomeado no seu tres tempadas All-American, establecendo catorce récords da NCAA e dezanove da súa universidade.
No total da súa etapa colexial levou ao seu equipo a un balance de 79 vitorias e 9 derrotas, chegando en dúas ocasións á Final Four, pero resistíndoselle o título de campión, un fenómeno que se repetiría ao longo da súa carreira profesional. Cando Robertson deixou a universidade, fíxoo liderando a clasificación histórica da NCAA de máximos anotadores, o que mantivo ata que foi superado polo seu compañeiro no Basketball Hall of Fame Pete Maravich, en 1970. Sufriu na súa propia pel o racismo daquela época. Era o quinto xogador negro da historia da Universidade de Cincinnati, e cando tiñan que viaxar a cidades con segregación racial a miúdo debía aloxarse en dormitorios escolares no canto de en hoteis. Décadas despois obtivo o recoñecemento da prensa ao dar o seu nome ao premio ao mellor xogador universitario do ano, que gañou nas súas dúas primeiras edicións. Graduouse en 1960.
Selección dos Estados Unidos
Participou coa Selección de baloncesto dos Estados Unidos nos Xogos Panamericanos de 1959, gañando o ouro. Un ano máis tarde foi de novo convocado pola súa selección para participar nos Xogos Olímpicos de Roma 60, sendo o capitán xunto con Jerry West. O equipo que se formou está considerado como un dos mellores da historia, con dez dos doce xogadores acabando en profesionais. Robertson xogaba de aleiro titular, aínda que tamén ocupou o posto de base. Liderou ao equipo en anotación xunto a Jerry Lucas, gañando os seus nove partidos cunha marxe de máis de 40 puntos de vantaxe de media e conseguindo de novo a medalla de ouro. Ademais dos mencionados, no equipo había xogadores de talento como Walt Bellamy, Bob Boozer ou Terry Dischinger.
Atol Tauere
Tauere é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa, incluído na comuna de Hao. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 85 km ao noroeste de Hao.
Xeografía
É un atol pequeno de forma cadrada, de 8 km de longo, e unha superficie total de 2 km². A lagoa interior ten dous pasos ao océano. Está deshabitado, sen ningunha infraestrutura.
Historia
Foi a décima illa que descubriu Pedro Fernández de Quirós, en 1606, chamándoa Dezena. En 1772, Domingo Bonaechea chamouna San Simón e Xudas. Outro nome histórico é Resolution.
Oscar Robertson
1961-1962: Unha tempada de marca
Na tempada 1961-62, Robertson escribiu unha páxina dourada na historia da NBA. Ese ano converteuse no único xogador da historia en ter unha media de triplo-dobre (máis de 10 puntos, rebotes e asistencias) nunha tempada completa, conseguindo 30,8 puntos, 11,4 asistencias e 12,5 rebotes por partido. Tamén rompeu o récord de asistencias nunha tempada que dous anos antes lograra Bob Cousy, pasando de 715 a 899. Os Royals conseguiron meterse nos Playoffs de 1962; con todo, foron eliminados en primeira rolda polos Detroit Pistons.
1962-1964: Anos de esperanza
Na seguinte tempada, Robertson consolidouse como un dos grandes xogadores da súa xeración, volvendo a ter uns impresionantes 28,3 puntos, 10,4 rebotes e 9,5 asistencias, quedándose de novo ás portas dun triplo-dobre. O seu equipo alcanzou as finais da División Leste, pero sucumbiron nunha moi igualada eliminatoria ante uns Boston Celtics liderados pola súa estrela Bill Russell.
Na tempada 1963-64 os Royals conseguiron un gran resultado na fase regular, con 55 vitorias e 25 derrotas, alcanzando o segundo posto da División Leste, por detrás de novo dos Celtics. Ás ordes dun novo adestrador, Jack McMahon, Robertson prosperou, contando por primeira vez na súa carreira cun equipo competitivo: ademais da segunda opción en ataque, Jack Twyman, os Royals reforzáronse cos homes de xogo interior Jerry Lucas e Wayne Embry, consolidando a posición de base con Adrian Smith. Robertson volveu ter unha magnífica tempada, liderando a liga en porcentaxe de tiros libres, conseguindo a súa mellor cifra de anotación da súa carreira, con 31,4 puntos por partido, e engadindo 9,9 rebotes e 11 asistencias por encontro. Por todo iso, gañou o premio de MVP da NBA, chegando a ser o único xogador, xunto aos pivotes Bill Russell e Wilt Chamberlain en logralo entre os anos 1960 e 1968. Gañou tamén o MVP do All-Star Game da NBA dese ano tras conseguir 26 puntos, 14 rebotes e 8 asistencias na vitoria do Leste sobre o Oeste. Nos Playoffs de 1964 os Royals venceron en primeira rolda a uns Philadelphia 76ers liderados por Wilt Chamberlain, pero volveron caer na final de división ante os Celtics por 4 vitorias a 1.
Milwaukee Bucks (1970-1974)
miniatura|Robertson nos Bucks. Antes de comezar a tempada 1970-71, os Royals conmocionaron ao mundo do baloncesto ao traspasar a Robertson a Milwaukee Bucks a cambio de Flynn Robinson e Charlie Paulk. Oficialmente, non se deron razóns para o traspaso, con todo moitos expertos coincidiron en que os motivos non eran outros que os celos que Cousy tiña pola atención que Robertson espertaba. Este declarou no seu día:
Con todo o traspaso foi providencial para o veterano de 32 anos Robertson. Tras xogar durante seis anos nun equipo sen posibilidades, atopouse nos Bucks cun mozo Lew Alcindor, que chegaría a ser o máximo anotador da historia da NBA co nome de Kareem Abdul-Jabbar. Con Alcindor no poste baixo e Robertson dirixindo ao equipo, conseguiron acabar a tempada regular con 66 vitorias e 16 derrotas, a mellor marca da liga, incluída unha racha de vinte vitorias consecutivas, naquel ano récord da NBA. Culminaron a súa excelente tempada cun dominante balance de 12 vitorias e 2 derrotas nos Playoffs de 1971, arroiando na final a Baltimore Bullets por 4 a 0. Por primeira vez na súa carreira conseguía un título do nivel da NCAA ou de NBA.
A pesar da súa idade, xa con 33 anos, seguiu demostrando que era unha peza clave para o seu equipo. Xunto con Abdul-Jabbar, gañou dous títulos máis de división en 1972 e 1973. Na súa última tempada como profesional tivo a oportunidade de redondear a súa carreira deportiva cun segundo anel de campión, chegando ás Finais de 1974, mais nelas atopáronse cos Boston Celtics e cun moi inspirado Dave Cowens, perdendo por un axustado 4-3. Como testamento da súa importancia nos Bucks, na seguinte tempada, xa con Robertson retirado, os Bucks ocuparon a última praza da súa división, cun balance de 38 vitorias e 44 derrotas, todo iso a pesar de seguir contando con Abdul-Jabbar.
O Oscar Robertson suit
Dende unha perspectiva histórica, a maior contribución de Robertson ao baloncesto profesional non foi na cancha, senón nos tribunais de xustiza. 1970 foi o ano do denominado "Oscar Robertson suit", un movemento en favor do dereito da competencia contra a liga. Recibiu o seu nome porque nese momento Robertson era o presidente da Asociación de Xogadores. No devandito movemento propúxose a fusión da ABA e a NBA, a revisión da estrutura do Draft da NBA e a creación dos hoxe en día denominados axentes libres. Até ese momento, os clubs eran os propietarios en exclusiva dos xogadores, os cales tiñan prohibido falar con outros equipos mentres tivesen contrato en vigor. Seis anos despois de que fose arquivado o caso, alcanzouse por fin un acordo entre clubs e xogadores, que levou ademais un aumento dos soldos destes.
Vida posterior
miniatura|Oscar Robertson en 2010. Tras retirarse como xogador en activo, Robertson involucrouse en mellorar as condicións de vida dos seus concidadáns de Indianápolis, en especial a dos afroamericanos. Ademais, traballou como comentarista para a cadea CBS nos partidos televisados durante a tempada 1974-75.
Anos despois de deixar as canchas, os Kansas City Kings, o equipo "herdeiro" dos Royals, retirou a súa camiseta co número 14. Esta honra continua vixente na súa nova sede de Sacramento. Os Bucks tamén retiraron a súa camiseta co número 1 que luciu no catro tempadas que xogou alí. Dende 1994, unha estatua de bronce preside a entrada do estadio dos Bearcats en Cincinnati. Robertson segue acudindo de cando en vez a ver os partidos do seu ex equipo universitario.
O 17 de novembro de 2006 viu recoñecido o impacto que causou no baloncesto universitario sendo elixido un do cinco primeiros membros do recentemente inaugurado Salón da Fama do Baloncesto Universitario, xunto con John Wooden, Bill Russell, Dean Smith e James Naismith.
Arriba, Romariz, Abadín
Arriba é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes en 2015 (4 homes e 4 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2010 (4 homes e 4 mulleres).
Setenil de las Bodegas
300px|miniatura|Vista de Setenil de las Bodegas. Setenil de las Bodegas é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 2.856 habitantes.
Atópase a unha altitude de 640 metros no interior da provincia, a 157 quilómetros da capital, Cádiz. O municipio vese atravesado polo río Guadalporcún que forma un impresionante tallo ao seu paso pola localidade.
O principal atractivo deste municipio constitúeo a mesma vila, debido á beleza e orixinalidade da súa armazón urbana, que en elevada pendente baixa dende o castelo adaptándose ao curso do río, o que lle confire unha singular disposición con diferentes niveis de altura. Na parte baixa os veciños aproveitaron o tallo creado na rocha polo río para construír as súas casas. Trátase dun excepcional exemplo dun tipo de vivenda denominado "abrigo baixo rochas" que, a diferenza doutras construcións semitroglodíticas desenvolvidas en Andalucía, non escava a rocha, senón que limítase a pechar a parede rochosa e desenvolve a vivenda de forma lonxitudinal.
Hellboy II: The Golden Army
Hellboy II: The Golden Army é un filme estadounidense dirixido por Guillermo del Toro que foi estreado no 2008. É a segunda parte dos filmes baseados na banda deseñada Hellboy.
Sinopse
Trala ruptura dun acordo milenario entre a humanidade e os poderes invisibles dun mundo fantástico, o inferno na Terra está cada vez máis preto. Un líder sen alma, que se manexa tanto no mundo dos humanos como no das criaturas, decide traizoar ós seus antergos, e esperta a un exército imparable de criaturas diabólicas. Agora, neste momento de debilidade, o súper heroe máis duro deberá combater contra o imparable líder e o seu exército. Hellboy (Ron Perlman), xunto co seu equipo habitual da Axencia de Investigación e Defensa Paranormal, a piroquinética Liz Sherman (Selma Blair) e o anfibio Abe Sapien (Doug Jones), e o protoplásmico e místico Johann Kraus, viaxará entre os dous mundos, facendo fronte ás versións corpóreas dos seres invocados dende o mundo de fantasía.
Royal Australian Navy
A Royal Australian Navy (RAN) é o corpo naval da Forza de Defensa Australiana. Tras a Federación de Australia en 1901, os barcos e recursos das armadas coloniais independentes integráronse nunha forza nacional: a Commonwealth Naval Forces. Orixinalmente prevista para a defensa local, á armada concedéuselle o título de "Royal Australian Navy" en 1911, e converteuse na responsable da defensa da rexión.
A Royal Navy británica continuou apoiando á RAN e proporcionándolle capacidade de defensa adicional no Pacífico ata os primeiros anos da segunda guerra mundial. Entón, a rápida expansión nos tempos de guerra impulsou a adquisición de grandes buques de superficie e a construción de moitos barcos de guerra máis pequenos. Na seguinte década a RAN mercou un pequeno número de portaavións, o último deles pagado completamente en 1982.
Hoxe en día, a RAN está formada por 51 buques comisionados e uns 16 000 homes. É unha das máis grandes e sofisticadas armadas da rexión do Pacífico, cunha presenza significativa no océano Índico e en operacións por todo o mundo apoiando campañas militares e misións de paz. O actual Xefe da Mariña é o vicealmirante Ray Griggs.
Frota
En setembro de 2017 a frota da RAN consistía en 47 buques de guerra, incluíndo destrutores, fragatas, submarinos, patrulleiras e buques auxiliares. Os buques da RAN levan o prefixo HMAS (Her Majesty's Australian Ship).
A RAN ten dúas bases principais para a frota:
Outras tres bases adicionais:
Macrófago
miniatura|dereita|300 px|Un macrófago de rato estendendo os seus [[pseudópodos a ambos os lados para fagocitar dúas partículas.]] miniatura|Macrófago (azul claro) fagocitando unha célula do fungo patóxeno [[Cryptococcus neoformans (amarelo) cando o macrófago estaba iniciando a mitose (xa desapareceu o núcleo e os cromosomas están condensados en azul escuro).]] Os macrófagos (do grego makros "grande" + fagein "comer") son células orixinadas pola diferenciación dos monocitos sanguíneos nos tecidos. Os macrófagos son fagocitos duns 21 microns de diámetro. Interveñen na defensa inmunitaria inespecífica ou innata e colaboran no inicio dos mecanismos de defensa específicos ou adaptativos nos animais vertebrados. O seu papel é realizar a fagocitose (englobar e dixerir) restos celulares e patóxenos, xa sexa como células estacionarias nos tecidos ou como células móbiles, que se desprazan por movemento ameboide. Tamén estimulan aos linfocitos e a outras células inmunes para que respondan aos patóxenos, funcionando como células presentadoras de antíxenos. Son células fagocíticas especializadas que atacan ás substancias estrañas, microbios infecciosos e mesmo a células cancerosas, inxeríndoas e destruíndoas.
Os macrófagos poden identificarse pola expresión específica de determinadas proteínas como CD14, CD11b, F4/80 (ratos)/EMR1 (humanos), lisozima M, MAC-1/MAC-3 e CD68 detectada por citometría de fluxo ou tinguidura inmunohistoquímica. .
Orixe
Os macrófagos proceden dos monocitos. Estes fórmanse na medula ósea a partir de células pluripotenciais da serie granulocítico-monocítica, estimulados polo factor estimulante das colonias de granulocitos-macrófagos (GM-CSF) e outras citocinas como a interleucina 3 (IL-3).
Cando estes factores de crecemento están presentes na medula ósea, a célula proxenitora prolifera e diferénciase en promonocito, célula que en divisións celulares posteriores producirá o monocito. A diferenciación celular da célula nai está asociada coa expresión de receptores de membrana para citocinas específicas. Os monocitos permanecen na medula ósea menos de 24 horas, despois pasan á circulación sanguínea e son distribuídos por todo o corpo. Nesta fase, vense ao microscopio nos frotis de sangre periférico como células de maior tamaño, cuxo diámetro varía entre 15 e 30 μm e posúen unha alta relación núcleo/citoplasma. En adultos sans normais, a vida media dun monocito circulante estímase en 70 horas e están nunha proporción do 1 ao 6% do total de leucocitos nun reconto normal en sangre periférico. Unha vez os monocitos saen dos capilares sanguíneos e se sitúan nos tecidos, transfórmanse en macrófagos. Esta diferenciación de monocito a macrófago afecta a gran cantidade de cambios como que a célula aumenta o seu tamaño de 5 a 10 veces, os seus orgánulos incrementan tanto o seu número como a súa complexidade, adquire capacidade fagocítica, produce altas concentracións de encimas líticas e empeza a secretar gran variedade de substancias solubles que realizan diferentes funcións. Os macrófagos son activados por gran variedade de estímulos durante a respuesta inmune. A fagocitose de antíxenos serve como estímulo inicial; porén, os macrófagos e a súa actividade poden aumentarse por citocinas secretadas por linfocitos T colaboradores e produtos bacterianos. Un dos máis potentes activadores de macrófagos é o interferón gamma.
Nalgunhas partes do corpo, como os testículos, observouse que os macrófagos proliferan no órgano por división. A diferenza dos neutrófilos (outros fagocitos), que teñen vida curta, os macrófagos poden vivir moito máis no corpo ata un máximo de varios meses.
Poboacións de macrófagos
Actualmente, unha opinión moi compartida é que existen varias formas activadas de macrófagos. A pesar das diferentes formas que hai de activar aos macrófagos, historicamente foron clasificados en dous grupos principais denominados M1 e M2. Os macrófagos M1 son células efectoras inmunitarias que son agresivas contra os microbios e poden fagocitar e dixerir as células moi rapidamente, e producen ademais moitas linfocinas. A medida que se foron descubrindo varias novas formas de activación dos macrófagos, o tipo dos macrofagos M2 utilizouse para describir a todos os outros tipos, incluíndo os que funcionan na curación de feridas e na reparación de tecidos, e aqueles que desactivan a resposta inmunitaria producindo citocinas antiinflamatorias como a IL-10.
Funcións
a. Inxestión por medio de fagocitose na que se forma un fagosoma b. A fusión dos lisosomas co fagosoma orixina un fagolisosoma, no que o patóxeno é dixerido encimaticamente c. O material residual é expulsado ou asimilado (isto último non se mostra na imaxe) Partes: 1. Patóxenos 2. Fagosoma 3. Lisosomas 4. Material residual 5. Citoplasma 6. Membrana plasmática.]] Os macrófagos están entre as principais células fagocíticas do corpo, interveñen na reacción inflamatoria, na presentación dos antíxenos aos linfocitos, na rexeneración de tecidos e na hemostasia.
Fagocitose
Unha importante función exercicda polos macrófagos é a eliminación de residuos celulares necróticos nos pulmóns. A eliminación do material das células mortas é importante nas inflamacións crónicas, xa que as fases iniciais da inflamación están dominados polos granulocitos neutrófilos, os cales son inxeridos polos macrófagos cando se fan vellos.
A eliminación do tecido necrótico é en gran medida realizado polos macrófagos residentes ou fixos, que están situados en sitios estratéxicos como os pulmóns, fígado, tecido nervioso, ósos, bazo e tecidos conectivos, e que inxiren os materiais estraños como os patóxenos, e recrutan a máis macrófagos se é preciso.
Cando un macrófago inxire un patóxeno, o patóxeno queda no interior dun fagosoma (vacúolo fagocítico), o cal despois se fusiona cun lisosoma. Isto orixina un fagolisosoma (ou lisosoma secundario ou vacúolo dixestivo), no que o patóxeno é destruído e dixerido por encimas e peróxidos tóxicos. Porén, algunhas bacterias, como Mycobacterium tuberculosis, desenvolveron unha resistencia a este proceso de dixestión. Os macrófagos poden dixerir máis de 100 bacterias antes de que finalmente morran debido aos compostos resultantes da dixestión.
Os macrófagos teñen a capacidade de quimiotaxe, é dicir, a de seren atraídos e desprazarse cara a unha determinada localización pola presenza de determinados factores quimiotácticos para monocitos como interleucina-I, trombina, factor de crecemento derivado das plaquetas, factor do complemento C5a, fragmentos de coláxeno, elastina, fibronectina, calicreína, activador do plasminóxeno, inmunoglobulinas e leucotrienos.
Inflamación
Os macrófagos forman parte da inmunidade celular innata (a inflamación), é dicir, inician unha resposta natural contra os microorganismos, porque os macrófagos expresan receptores de membrana para numerosas moléculas bacterianas, por exemplo: receptor para lipopolisacárido (CD14), receptores CD11b/CD18, receptores para manosas, e receptor para glícidos entre outros. Por tanto, os seus receptores que posúen unha especificidade a ligandos moi ampla como: lipoproteínas, proteínas, poli e oligonucleótidos, polisacáridos aniónicos, fosfolípidos e outras moléculas.
Presentación de antíxenos
miniatura|dereita|Un macrófago J774 activo está capturando catro [[conidios de forma cooperativa. As células J774 foron tratadas con 5 ng/mL de interferón-γ unha noite antes da gravación das imaxes. A observación fíxose nun período de 2,5 horas tomando unha imaxe cada 30s.]] Os macrófagos son células versátiles que desempeñan moitas funcións ademais de funcionaren como limpadores que eliminan as células mortas e outros refugallos. Xunto coas células dendríticas, son as principais células que funcionan como célula presentadora do antíxeno. A "presentación" do antíxeno, é básica para iniciar a resposta inmunitaria. Ademais, como células secretoras, os monocitos e os macrófagos son vitais para a regulación das respostas inmunes e o desenvolvemento da inflamación; producen un amplo conxunto de substancias químicas potentes (monocinas ou monoquinas) como encimas, proteínas do sistema do complemento, e factores regulatorios como a interleucina-1. Ao mesmo tempo, levan na súa superficie receptores para linfocinas que lles permiten ser "activadas" como células dedicadas exclusivamente a perseguir microbios ou células tumorais.
Despois de dixerir un patóxeno, un macrófago debe presentar o antíxeno aos linfocitos Th. Os antíxenos son moléculas, xeralmente proteínas situadas na superficie dos patóxenos, que o sistema inmunitario utiliza para a súa identificación e que fan que se active a resposta inmunitaria. O macrófago dixire o antíxeno durante a fagocitose, fragmentándoo en cachos, que son os que serán presentados. Estes fragmentos de antíxeno son integrados na membrana plasmática do macrófago e mostrados na súa superficie unidos ás proteínas da membrana do complexo maior de histocompatibilidade de clase II (CMH ou en inglés e máis usado MHC), o que indica ás outras células que o macrófago non é un patóxeno a pesar de ter os antíxenos estraños sobe a súa superficie.
A presentación do antíxeno na superficie dos macrófagos unidos ao MHC de clase II nos ganglios linfáticos estimula os linfocitos TH1 (linfocitos T axudantes de tipo 1) a proliferar (principalmente debido á secreción de IL-12 por parte do macrófago). Estas células Th activan os demais linfocitos iniciando a resposta inmunitaria.
Cando os linfocitos B se activan, empezan a producir anticorpos que se unirán aos antíxenos do patóxeno, ou respostas celulares. A unión dos anticorpos cos antíxenos facilita que os patóxenos sexan fagocitados polos macrófagos, xa que estes teñen receptores para a porción Fc dos anticorpos, que facilitan a adhesión. Nalgúns casos, os patóxenos son moi resistentes á adhesión polos macrófagos.
Os macrófagos son responsables tamén doutra liña de defensa contra as células tumorais e células infectadas por fungos ou parasitos, que ten que ver tamén coa súa relación coas células T. Unha vez que a célula T recoñeceu o seu particular antíxeno na superficie de células aberrantes, a célula T actívase, e empeza a producir mediadores químicos coñecidos como linfocinas que estimulan aos macrófagos a ser máis agresivos.
Rexeneración muscular e doutros tecidos
Cando comeza a utilizarse un músculo de forma potencialmente daniña, chegan a el sucesivamente dúas subpoboacións de macrófagos que van intevir na súa reparación. A primeira subpoboación chega cando se incrementa o uso dun músculo dabondo como para producir a lise da membrana muscular e inflamación, e é unha subpoboación fagocítica, que pode degradar os contidos das fibras musculares danadas. Esta primeira invasión de macrófagos fagocíticos chega á súa máxima concentración arredor de 24 horas despois da aparición de danos no músculo ou sobrecarga, pero a súa concentración declina rapidamente despois de 48 horas.
O segundo grupo de macrófagos en chegar non é fagocítico, e distribúese preto das fibras rexenerativas. Chegan á súa máxima concentración entre dous e catro días despois e esta permanece elevada durante varios días mentres ten lugar a reconstrución muscular. A primeira subpoboación non ten beneficio directo na reparación do músculo, pero a segunda si.
Pénsase que os macrófagos liberan substancias solubles que inflúen na proliferación, diferenciación, crecemento, reparación, e rexeneración do músculo, pero neste momento o factor liberado non se coñece. Un estudo realizado en 2006 demostrou a influencia dos macrófagos na rexeneración muscular do músculo sóleo de ratos. A depleción da poboación de macrófagos facía que non se puidese rexenerar o músculo.
Puerto Serrano
300px|thumb|Vista de Puerto Serrano dende a [[vía verde da serra.]] Puerto Serrano é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 7.127 habitantes.
Macrófago
Rexeneración muscular e doutros tecidos
A implicación dos macrófagos na reparación de tecidos non é específica do músculo; poden acumularse en numerosos tecidos durante a fase de curación que segue a un dano.
Puerto Serrano
Atópase a unha altitude de 168 metros, na ribeira do río Guadalete. Está situado no norte da provincia, no seu límite coa de Sevilla, a 105 quilómetros da capital, Cádiz.
Macrófago
Hemostasia
O macrófago intervén na hemostasia porque produce unha serie de substancias que participan na coagulación como son: proteína C, trombomodulina, factor tisular, factor VII, factor XIII e o inhibidor do activador do plasminóxeno.
Puerto Serrano
Nas súas proximidades atópase a estación final da Vía verde da serra entre Olvera e Puerto Serrano, realizada sobre a antiga infraestrutura do ferrocarril entre Xerez da Fronteira (Cádiz) e Almargen (Málaga), construído ao principio do século XX pero que nunca estivo en servizo.
Macrófago
Macrófagos dos tecidos
miniatura|250px|Esquema dun macrófago
O estudo dalgúns tipos de macrófagos é complicado. As investigacións sobre as células de Kupffer son difíciles de facer, porque só son accesibles á análise histioquímica por biopsia ou autopsia. Nas ratas e ratos son difíciles de illar e despois da purificación só se poden obter dun rato aproximadamente 5 millóns de células.
Os macrófagos poden ter funcións parácrinas nos órganos, que son específicas para cada órgano. Nos testículos, por exemplo, os macrófagos viuse que poden interaccionar coas células de Leydig secretando 25-hidroxicolesterol, un oxiesterol que pode ser convertido en testosterona pola célula de Leydig veciña. Ademais, os macrófagos testiculares poden participar na creación dun ambiente inmunoloxicamente privilexiado (illado) no testículo, e na mediación da infertilidade durante a inflamación do testículo.
Tuberculose
Unha vez englobado por un macrófago o axente causante da tuberculose, o Mycobacterium tuberculosis, este evita as defensas celulares e mesmo utiliza o macrófago para replicarse.
Enfermidades cardíacas
Os macrófagos son as células predominantes na creación de placas progresivas de aterosclerose.
Cáncer
Crese que nalgúns casos os macrófagos axudan a proliferar ás células cancerosas. Son atraídos por células tumorais faltas de osíxeno (en estado de hipoxia) e promoven a inflamación crónica. Os compostos inflamatorios como o factor de necrose tumoral (TNF) liberados polos macrófagos activan o intrruptor xénico factor nuclear kapa B (NF-κB). O NF-κB despois entra no núcleo dunha célula tumoral e activa a produción de proteínas que deteñen a apoptose e promoven a proliferación celular e a inflamación.
Historia
O ruso Elie Metchnikoff recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polos seus traballos sobre a inmunidade no ano 1908. Descubriu que certas células illadas dixerían partículas que el introducira no tubo dixestivo das larvas de peixes coas que estudaba. A estas células chamounas fagocitos e máis tarde identificounos como glóbulos brancos e viu que formaban a primeira liña de defensa contra as infeccións nos seres vivos.
O termo macrófago foi asignado por Aschoff en 1924 a un conxunto de células compoñentes do sistema retículo-endotelial que está formado non só por monocitos, macrófagos e histiocitos, mais tamén por fibroblastos, células endoteliais e células reticulares. Despois de 1969, definiuse o concepto de sistema fagocítico mononuclear, formado por unha variedade de macrófagos, derivados de monocitos procedentes da medula ósea, abandonándose o concepto de sistema retículo-endotelial, que está constituído por células distintas funcional e inmunoloxicamente.
Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes
Historia
miniatura|Vista do mosteiro.
Posibelmente fundado no ano 952 nun primeiro momento (aparece citado en documentos de finais do século X co nome de "San Salvador"), pouco se sabe sobre os primeiros cento cincuenta anos da súa historia. A principios do século XII o mosteiro está abandonado.
Coñeceu despois unha etapa de decadencia que se detén no ano 1498, ao incorporarse a Congregación de Castela. O mosteiro recuperou parte da súa grandeza; a maioría dos edificios conservados comezaron a construírse a partir desta nova época. A monumental igrexa foi rematada a finais do século XVII e consagrouse en 1708. No XVIII construíron o altar maior os escultores Xosé Gambino e Xosé Ferreiro.
Santa María de Sobrado sufriu unha nova etapa de decadencia que culminou o 21 de setembro de 1834, cando coa desamortización o mosteiro quedou suprimido por real orde. O mosteiro de Santa María de Sobrado, os seus edificios e posesións foron vendidos. Iniciouse unha deterioración progresiva dos edificios, que acabaron converténdose en ruínas. En xullo de 1836, no marco da primeira guerra carlista, o xeneral Miguel Gómez Damas puxo cerco a un grupo de militares que se refuxiaron no mosteiro. Logo de cinco días de sitio proseguiu o seu camiño cara a Santiago de Compostela pola proximidade das tropas de Baldomero Espartero. .