cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kutná Hora
Historia
A vila naceu no século XIII, ligada ás minas de prata que hai nas proximidades, se ben a explotación das mesmas data polo menos do século X, pois atopáronse dínares de prata de finais dese século no asentamento de Malín. Tivo unha grande riqueza económica por mor do título outorgado por Venceslau II de Bohemia, e até o século XVI tivo gran relevancia, chegando a competir con Praga en poder económico, cultural e político.
En 1420 o emperador Sexismundo estableceu na vila a base militar desde onde atacar aos Taboritas durante as guerras husitas. Esta campaña militar acabou coa toma da cidade por Jan Žižka, que a levou a outro período de esplendor económico. Porén, despois da reconciliación das partes contendentes, a vila foi incendiada polas tropas imperiais para evitar que volvese caer en mans dos Taboritas.
En 1541 as minas sufriron unha inundación, e a insurrección de Bohemia contra Fernando I de Habsburgo fixo que a cidade perdese os seus privilexios. A Guerra dos Trinta Anos e varias epidemias de peste fixeron que a vila perdese definitivamente toda a importancia que tivera no pasado.
Patrimonio
O centro histórico de Kutná Hora foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1995, destacando nel a Igrexa de Santa Bárbara (iniciada en 1388 e rematada en 1905) e a Catedral da Nosa Señora en Sedlec.
Outros lugares de interese son a capela do Corpus Christi, o Castelo Real (tamén chamado Patio Italiano), o claustro das Ursulinas (século XVIII), a colexiata de Santiago, o colegio dos Xesuítas, a columna votiva da peste e as igrexas de Santiago e San Xoán Nepomuceno.
No barrio de Sedlec están dous dos monumentos máis importantes da vila: a Capela funeraria de Todos os Santos, co seu osario, e a igrexa da Nosa Señora.
Primeira división española 1968/69
A tempada 1968/69 da Primeira división española de fútbol, que foi a 38ª edición do campionato, disputouse entre o 14 de setembro de 1968 e o 20 de abril de 1969.
O Real Madrid proclamouse campión, por oitava vez nos últimos nove anos.
Sinestesia
A sinestesia é un tropo que consiste en mesturar elementos que se corresponden con percepcións de diferentes sentidos "fría mirada" ou tamén sentimentos con percepcións sensoriais (visuais, olfactivas, gustativas...) como "amarga vitoria", "doce vinganza".
Exemplos
Dous exemplos tirados da literatura galega poderían ser as frases: "Primaveras amargas" ou ben "áxiles cadros", da pluma de Manuel Antonio, na súa obra de poesía de vangarda titulada De catro a catro.
Na obra Ás de bolboreta (2009) de Rosa Aneiros, podemos atopar un parágrafo construído sobre a figura da sinestesia aplicada para a descrición da voz de Ana, unha das personaxes:
Torre Cajasol
A Torre Cajasol, tamén coñecida como Torre Pelli por ser o seu arquitecto César Pelli, é un rañaceos de oficinas en construción na cidade de Sevilla. As obras comezaron en marzo de 2008 e espérase que finalicen en 2015.
A torre ten 180,5 metros de altura e 40 plantas, 3 delas baixo a rasante. A torre será utilizada para oficinas, tendo a súa entrada pola rúa Odiel. A torre, construída para ser a sede de Cajasol, será o edificio máis alto da cidade e tamén de Andalucía.
Historia e características
A torre estase a construír na Illa da Cartuja, na zona onde se celebrou a Exposición Universal de Sevilla de 1992. Está situada xunto ao río Guadalquivir nunha área reurbanizada na década de 2000. A torre estará flanqueada por dous edificios de catro plantas tamén deseñados por César Pelli. Os bordos curvados dos edificios definirán unha praza que se abre no norte e o sur e estreita no centro, creando unha rúa comercial peonil escalada.
Informouse que a UNESCO estaba a considerar poñer monumentos da cidade de Sevilla que se clasifican como Patrimonio da Humanidade (a Catedral, os Reais Alcázares e o Arquivo Xeral de Indias) na lista de patrimonio en perigo a causa do "impacto visual negativo" da torre no vello horizonte da cidade de Sevilla. A proposta foi rexeitada na reunión do Comité do Patrimonio Mundial da UNESCO en San Petersburgo en 2012, pero na reunión lamentouse que o traballo na torre non fora suspendido.
A Ponte Nova, Xurenzás, Boborás
A Ponte Nova é un lugar da parroquia de Xurenzás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
O Salgueiral
O topónimo O Salgueiral pode referirse a varios lugares de Galicia:
Antífrase
Unha antífrase é unha figura lóxica que consiste en atribuír a un elemento características contrarias ás súas, ou en afirmar exactamente o contrario do que se di.
Basille, Pousada, Baralla
Basille é unha pequena aldea da parroquia de Santiago de Pousada, no concello de Baralla. Segundo o IGE en 2010 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Poboación
Basille ten dez casas das que oito están habitadas: Casa de Álvaro (abandonada), Casa de Mateo, Casa de Ventosinos, Casa de Prieto, Casa de Vilela, Casa dos Touzón (tamén chamada Casa do Souto), Casa do Civil, Casa de Ayán (deshabitada), Casa de Touville e o pazo de Casa da Torre.
Antigamente tiña un colexio pero actualmente está pechado.
Economía
A principal actividade económica é a gandería, con boa parte dos prados con regadío.
Flora
Toda a aldea posúe boa superficie de arboredo sendo o castiñeiro a árbore que máis abonda. E en canto a árbores froiteiras a que máis abonda é a maceira.
Kevin Michael Richardson
Kevin Michael Richardson, nado no Bronx, Nova York o 25 de outubro de 1964, é un actor e actor de voz estadounidense. É coñecido pola súa distintiva voz grave e por interpretar numerosos personaxes malvados en obras de animación e videoxogos. Tamén deu voz a numerosos personaxes das series de Seth MacFarlane Family Guy, The Cleveland Show e American Dad!. Recibiu dous nomeamentos ós premios Daytime Emmy por dar voz ó Joker en The Batman (2004–2008).
Traxectoria
Graduouse en Belas Artes na Universidade de Syracuse.
Paradoxo
Un paradoxo é unha declaración en aparencia verdadeira que inclúe unha auto-contradición lóxica ou unha situación que contradí o sentido común. En palabras simples, un paradoxo é 'o oposto ó que un considera certo'. A identificación de paradoxos baseados en conceptos en aparencia razoables e simples impulsou importantes avances na ciencia, filosofía e matemáticas.
A etimoloxía da palabra paradoxo provén de comezos do período renacentista europeo o os acelerados avances científicos de Eurasia logo do 1500. As primeiras formas das palabra apareceron como a palabra do latín paradoxum; ten a orixe no gregos paradoxon, composta polo prefixo para-, que significa "contrario a" o "alterado", en conxunción co sufixo doxa, que significa "opinión". Palabras similares son ortodoxo ou heterodoxo. O paradoxo do mentireiro e outros paradoxos similares xa se estudaron na Idade Media baixo o título insolubilia.
En filosofía moral un paradoxo xoga un papel particularmente importante en debates sobre ética. Por exemplo, unha admonición ética a "amar ó teu veciño" non soamente se encontra en contraste, senón tamén en contradición, cun veciño armado que intenta asasinarte: de ser exitoso, entón, un non é capaz de amalo. Así e todo, atacar ou reprimir ó veciño agresor non é xeralmente considerado amar. Isto pode ser chamado un dilema ético. Outro exemplo é o conflito entre o mandato de non roubar e a responsabilidade persoal de alimentar á familia, a cal, baixo determinadas circunstancias, non pode ser mantida sen diñeiro roubado.
Non tódolos paradoxos son iguais. Por exemplo, o paradoxo do aniversario pode ser definido mellor como unha sorpresa ca como un paradoxo, mentres que a resolución do paradoxo de Curry é inda un tema importante de debate.
Segundo a súa veracidade e as condiciones que as forman
Algúns paradoxos só parecen selo, xa que o que afirman é realmente certo ou falso, outros auto-contradinse, polo que se consideran verdadeiros paradoxos, mentres que outros pódense considerar paradoxos ou non dependendo da súa interpretación.
Paradoxos verídicos
Son resultados que aparentan ser absurdos a pesar de ser demostrable a súa veracidade. A esta categoría pertencen a maior parte dos paradoxos matemáticos.
Paradoxos falsídicos
Establecen un resultado que non só aparenta ser falso, senón que é falso por mor dunha falacia na demostración ofrecida. As demostracións falsas (por exemplo, que demostran que 1=2) inclúense nesta categoría.
Antinomias
Son paradoxos que alcanzan un resultado que se auto-contradí, aplicando correctamente modos aceptados de razoamento. Mostran erros nun modo de razoamento, axioma ou definición previamente aceptados. Por exemplo, o Paradoxo de Grelling-Nelson sinala problemas xenuínos no noso modo de entender as ideas de verdade e descrición. Moitos deles son casos específicos, ou adaptacións, do Paradoxo de Russell.
Antinomías de definición
Estes paradoxos baséanse en definicións ambiguas, sen as cales non acadan unha contradición.
Paradoxos condicionais
Só son paradoxais se se fan certas suposicións. Algúns deles mostran que esas suposicións son falsas ou incompletas.
Paradoxos sobre lóxica
A pesar de que tódolos paradoxos se consideran relacionadas coa lóxica, hai algúns que afectan directamente ás súas bases e postulados tradicionais.
Os paradoxos máis importantes relacionados directamente coa área da lóxica son as antinomías, coma o paradoxo de Russell, que mostran a inconsistencia das matemáticas tradicionais. A pesar diso, existen paradoxos que non se autocontradín e que axudaron a avanzar en conceptos como demostración e verdade.
Paradoxos sobre o infinito
O concepto matemático de infinito, ó ser contrario á intuición, xerou moitos paradoxos dende que foi formulado.
Magnus Carlsen
Sven Magnus Øen Carlsen nado o 30 de novembro de 1990 en Tønsberg Noruega, é un xogador de xadrez noruegués, Gran Mestre Internacional, número un  mundial na clasificación Elo e campión do mundo.
O 11 de maio de 2014, a puntuaciónn Elo de Carlsen era de 2882 puntos. É a clasificación máis alta da historia, por diante da de Garry Kasparov que acadou os 2851 puntos no 1999.
Carlsen foi campión do mundo de xadrez clásico trala vitoria contra Viswanathan Anand en 2013, repetiu en 2014 contra este mesmo rival, en 2016 contra Sergueï Kariakine e en 2018 contra Fabiano Caruana.
Foi tamén no ano 2013 que Magnus, facendo parte do equipo de Mérida Club de Ajedrez Magic Extremadura pasa por Sanxenxo nunha das datas do campionato de España de clubs.
Gañou o campinato mundial de xogos rápidos e blitz en diferentes ocasións, sendo este último título gañado por vez primeira en 2009.
Traxectoria
En marzo de 2013, Carlsen terminou primeiro no Torneo de Candidatos en Londres. Este éxito designouno como o aspirante para se enfrontar ao campión do mundo reinante, o indio Viswanathan Anand no Campionato Mundial de xadrez 2013. Gañou contra o seu rival cun resultado de 6,5 - 3,5 despois dunha partida que dominou, converténdoo nun dos máis novos campións do mundo de xadrez da historia. É o primeiro xogador da historia en posuir as tres coroas mundiais ao gañar en xuño de 2014, en Dubai os campionatos mundiais de xogos rápidos e blitz. En decembro de 2019 gañou de novo os dous títulos mundiais en xogos rápidos e en blitz en Moscova.
Estas actuacións levan a moitos especialistas a consideralo como o mellor xogador da historia do deporte.
Internacionalismo (política)
O Internacionalismo é un movemento político que avoga por unha maior cooperación política e económica entre as nacións para o beneficio mutuo.
Os partidarios deste movemento, como por exemplo os seguidores do Movemento Federalista Mundial, afirman que as nacións deben cooperar entre elas porque os seus intereses mutuos a longo prazo son máis valiosos que os seus intereses individuais a curto prazo. O internacionalismo oponse por natureza ó ultranacionalismo e ó chauvinismo nacionalista, así como ós movementos de globalización estritamente económicos que negan o valor da cultura e as diferenzas entre as nacións. O internacionalismo presupón o recoñecemento do resto das nacións como iguais a pesar de, e respectando, tódalas súas diferenzas. O termo internacionalismo úsase frecuentemente de forma errónea como sinónimo de cosmopolitismo, termo este que é usado á súa vez polos internacionalistas para describir o abuso desta cultura (véxase anacionalismo).
O balance entre a esquerda e a dereita
O socialismo foi o primeiro movemento político que acuñou o termo internacionalismo, e certamente, os ideais internacionalistas se basean de forma prominente nos principios do movemento socialista. Durante o século XX o internacionalismo deixou de ser un asunto exclusivamente integrado no ámbito do socialismo, aínda que aínda na actualidade recibe a maior parte do seu apoio por parte da esquerda política. O mercado libre globalizado contemporáneo non se pode definir como internacionalismo, xa que este promove unicamente a integración económica, mentres ignora os aspectos políticos e sociais. Por outro lado, a globalización promove un sistema económico moi diferente do proposto polo internacionalismo (que avoga por un termo medio entre unha economía centralizada mixta e unha economía socialista, pero en calquera caso, moi afastada da economía de libre mercado capitalista). Desde a esquerda política se fala dunha «globalización da solidariedade», mentres os movementos modernos anti-globalización, internacionalistas por natureza, avanzan a noción «doutra globalización» (tal como sinala o seu lema «Outro mundo é posible»).
A soberanía das nacións contra o balance do poder supranacional
O internacionalismo, no sentido estrito da palabra, baséase aínda na existencia de nacións soberanas. Os seus obxectivos son:
O ideal de moitos internacionalistas, que se consideran a si mesmos como «cidadáns do mundo», é dar un paso máis na globalización democrática coa creación dun goberno mundial. Porén, esta idea oponse e se ve frustrada por outras tendencias internacionalistas, xa que estes cren que calquera goberno de ámbito mundial sería demasiado poderoso como para confiar nel, ou porque disenten do camiño tomado por entidades supranacionais como as Nacións Unidas ou a Unión Europea e temen que un goberno mundial poida seguir os pasos destas institucións. Este tipo de internacionalistas se inclinan máis a apoiar unha «federación mundial», cunha maior distribución do poder nos gobernos nacionais.
The Sugarhill Gang
The Sugarhill Gang é un grupo musical de hip hop, coñecidos polo seu éxito de 1979 "Rapper's Delight", o primeiro sinxelo de rap en chegar ó Top 40 da Billboard Hot 100.
Ana de Veldenz
Ana de Veldenz (en Anna von Veldenz), nada en 1394/95 e finada en Wachenheim o 18 de novembro de 1439,  foi condesa de Veldenz e condesa consorte palatina de Simmern-Zweibrücken polo seu casamento con Estevo do Palatinado-Simmern-Zweibrücken.
Familia
Ana foi a única filla e herdeira do conde Federico III de Veldenz e de Margarida de Nassau-Weilburg. Os seus avós paternos eran o conde Henrique III de Veldenz e Loreta de Sponheim. Os seus avós maternos eran o conde Xoán I de Nassau-Weilburg e Xoana de Saarbrücken, señora de Commercy.
Traxectoria
Con preto de 16 anos, a condesa Ana casou co conde Estevo, de 24 anos, o día 10 de xuño de 1410, na cidade de Heidelberg. O conde era fillo do rei Roberto do Sacro Imperio Romano Xermánico e de Sabela de Nürnberg. A parella tivo sete fillos, cinco nenos e dúas nenas.
Ana faleceu o día 18 de novembro de 1439, e foi enterrada en Meisenheim, no actual estado da Renania-Palatinado.
Cirenaica
miniatura|dereita|200px|A Cirenaica no Imperio Romano, ca. [[120.]] A Cirenaica (en grego antigo Κυρηναία, en latín Cyrenaica), foi unha provincia romana de África do Norte, situada entre as provincias de Exipto e de Numidia. Actualmente Cirenaica forma parte do moderno estado de Libia. O seu nome provén da antiga cidade de Cirene (latinizado Cyrene).
Historia breve
Os gregos fundaron a colonia de Cirene no 630 a.C.. Logo da súa conquista por Alexandre o Grande no século IV a.C., foi territorio controlado polo Exipto helenístico. Tolomeo VIII legouna a título persoal a seu fillo Tolomeo Apión, quen, sen herdeiros e ás portas da morte, a legou á súa vez á República Romana no 96 a.C.. Roma converteuna nunha provincia xunto coa illa de Creta, inicialmente.
Cando os árabes se apoderaron do territorio no século VII d.C., o desecamento climático e a escaseza das reservas de auga despoboaran xa o país, cuxa prosperidade non era máis que un distante recordo. O país foi nomeado en árabe Barqah (برقه), adaptación do nome da cidade de Berenice. Os rumis, os romano-bizantinos, foron expulsados para Sicilia ou para Creta, ficando o territorio case ermo durante varios séculos. No século XIV, unha mellora nas condicións climáticas permitiu a recolonización humana; pasou a formar parte de Exipto, antes de tornarse nunha provincia do Imperio Otomán, que acabou por unila á Tripolitania.
Época contemporánea
En 1911, Italia apoderouse da Tripolitania e, en consecuencia, da Cirenaica, logo da Guerra italo-turca, englobándoa na súa colonia de Libia, na que se inclúe desde a independencia deste país.
En 1959 descubriuse petróleo no seu territorio, o que constitúe a base económica actual dos seus habitantes.
Biblioteca Nacional de Portugal
A Biblioteca Nacional de Portugal é unha biblioteca localizada en Lisboa, Portugal, que reúne unha ampla colección de documentos e publicacións portugueses. Foi creada o 29 de febreiro de 1796, co nome de Real Biblioteca Pública da Corte, co obxectivo de poñer todos os fondos da Biblioteca Real á disposición de todos os usuarios o máis rapidamente posible, a diferenza da tendencia europea da época, que consistía en restrinxir a consulta os documentos tan só a un público selecto de eruditos. O edificio actual foi inaugurado en 1969, obra de Porfírio Pardal Monteiro. A Biblioteca Nacional de Portugal ten tamén a misión de reunir todas as obras publicadas no territorio portugués, mediante a política de depósito legal, ademais de adquirir obras consideradas especialmente importantes polo seu valor bibliográfico ou cultural.
A Biblioteca está a adaptar os seus fondos ás novas tecnoloxías, co obxectivo de ofrecer unha maior facilidade de acceso aos documentos a través de Internet. De feito, esta biblioteca atópase entre as entidades fundadoras de The European Library.
Publicacións periódicas
A Biblioteca alberga, ademais do seu catálogo de libros, máis de 50.000 títulos de xornais e outras publicacións periódicas, dos cales 12.000 son títulos portugueses actuais e 240 son estranxeiros tamén en publicación na actualidade. Aínda que a maior parte destes títulos pertencen aos séculos XIX, XX e XXI, tamén se conservan revistas e xornais do século XVII e XVIII, como a Gazeta da Restauração (1640), primeiro xornal portugués, ou a Gazeta de Lisboa (1715). O Açoriano Oriental(1835) e a Revista Militar (1848) son os títulos máis antigos aínda en curso. Entre a prensa estranxeira conservada na Biblioteca, destaca a producida no Brasil e en África (por exemplo, en Macau ou Goa).
A Biblioteca Nacional de Portugal está nestes momentos en proceso de microfilmación dun gran número de publicacións periódicas, especialmente as que proveñen dos séculos XIX e XX, entre as que se atopan O Português ou o Mercúrio Político, a Revolução de Setembro, a Ilustração Portuguesa, o Diário de Notícias, O Século e O Expresso.
Manuscritos
A área de Manuscritos existe, con esta designación, desde 1980, integrada na Divisão de Serviços de Reservados, aínda que unha sección similar existía xa desde a fundación mesma da Biblioteca. Esta Área reúne actualmente seis colecciones de manuscritos, até alcanzar un número total de preto de 15.066 códices e preto de 36.000 manuscritos soltos que abarcan desde o século XII até o XX.
Coleccións patrimoniais e Arquivo
A área do Arquivo Histórico reúne fondos e coleccións constituídas por documentos de arquivo de distintas procedencias, entre o século XI e o XX. Predominan os arquivos persoais e de familia, aínda que tamén se conservan fondos da administración central e local, xudiciais, notariais, eclesiásticos etc. Estes fondos foron reunidos, en gran parte, como consecuencia da disolución das ordes relixiosas en Portugal en 1834, e das que seguiron á implantación da República, así como de compras e doazóns.
Lingua agul
Distribución xeográfica
Habitan catro vales de alta montaña: Aguldere, Gushandere, Magudere e Khyukdere, que constitúen a rexión agul do Daguestán. As montañas entorpecen a comunicación entre as aldeas agul e co resto dos seus veciños o que favoreceu a diferenciación entre as falas agul. En 1936 a construción da autoestrada Tpoig-Kasumkent puxo fin á incomunicación dos agul.
Falantes
En 1989 no territorio da URSS había 18.740 aguls, dos que o 95% falaban a lingua. Os agul aséntanse en 21 auls dos distritos Agul (16 auls) e Kurakh (5 auls). Tpig é o maior asentamento agul, outros asentamentos son Richa, Khoredzh, Dulgul, Misi, Burkikhan, Durushtul, Fite, Jarkug, Kurag, Khudig, Arsug, Burchshag, Tsirkhe, Bedyuk, Khveredzh, Ukuz, Usug, Kvardal, Khpyuk e Goa. En total viven 12.000 agul. En ningunha comunidade agul hai perda lingüística. Hai comunidades agul importantes en Makhachkala e Derbent, pero só unha parte fala a lingua.
Dialectos
Agul, Kere e Koshan
Escrita
En 1907 Dirr publica Агульский язык, o primeiro estudo da lingua. Durante a época soviética estudábase en lezgio ata 1953 ao tomar o ruso o seu lugar. Non se tentou dotar o agul dunha lingua literaria, e por motivos pedagóxicos empregáronse os alfabetos xeorxiano, latino e cirílico, aínda que por volta de 1920 discutiuse a posible creación dunha escrita agul, pero debido ao reducido tamaño da comunidade agul, á ausencia de persoal preparado e ao desinterese das autoridades nunca se realizou, e non foi ata 1990 cando os irmáns Mazanayev crearon unha escrita propia para a lingua, e en 1992 Gasanov publicou os primeiros libros de texto en agul. En 1995 adoptouse oficialmente a escrita creada polos irmáns Mazanayev, baseada no alfabeto cirílico. En 1992 comezou a darse a materia de lingua materna nas escolas agul.
Literatura
A literatura actual agul componse sobre todo de poesía publicada en folletos e publicacións locais, os principais autores son Kamaldina Akhmedov, Fatkuly Dzhamalova, Abu Muslima Mutov, Sheriff Sherifov, Gadzhi Alkhasova, Gabibuly Omarova e Raisat Ramazanovoy. Existe un xornal agul, Агъулариин хабарар (Heraldo agul) e timidamente comezan a se publicar libros.
Historia
A máis antiga referencia aos agul ven nunha fonte armenia do século VII, o territorio dos agul foi conquistado polos árabes, mongois-tártaros, turcos e rusos a pesar do seu illamento.
Os agul de Aguldere estableceron a súa propia comunidade independente, territorial e politicamente, ata que foi incorporada ao Khanato de Kasikumukh nos século XVII, outras comunidades non tiveron autogoberno, estaban suxeitas a señores feudais aos que pagaban taxas. En 1813 o territorio agul foi incorporado por Rusia dentro do Khanato de Kürin, transformándose no distrito de Kürin. Entre 1920 e 1950 a poboación diminuíu, pero dende 1950 recuperouse de novo.
Estadio Nuevo Mirador
O Estadio Nuevo Mirador é un estadio de fútbol da cidade de Alxeciras (Cádiz), España, de propiedade municipal.
Nel xóganse os partidos o equipo da cidade, o Algeciras Club de Fútbol. O estadio con capacidade para 7.500 espectadores é un moderno complexo deportivo onde se atopan tamén as oficinas do club.
Historia
O estadio créase en substitución do antigo estadio, chamado Estadio El Mirador, situado na famosa "Cuesta del Rayo" alxecireña.
O Nuevo Mirador inaugurouse no ano 1999 no Polígono Industrial de La Menacha. Un equipo de Primeira División inaugurou o estadio fronte ao Algeciras CF: o Real Betis Balompié, sendo vencedor o equipo sevillano por 0-1, con gol de Benjamin Zarandona cun disparo desde o centro do campo.
Antítese
A antítese é unha figura retórica de pensamento, consistente nun tropo que opón elementos contrarios.
Tron
Tron é un filme estadounidense dirixido por Steven Lisberger que foi estreado en 1982.
Sinopse
Un hacker informático é dividido en moléculas e transportado ás entrañas dun ordenador no que un malvado programa controla tódolos aspectos do mundo virtual.
Deusa
miniatura|[[Ceres (deusa)|Ceres, a deusa romana da agricultura.]] Unha deusa é unha deidade feminina nas relixións politeístas, en contraste coas deidades masculinas coñecidas como "deuses". Moitas relixións e culturas adoraron a deusas e, en parte, tamén este culto mantense até a época actual. A idea ou representación conceptual destas deidades, así como a súa área de acción, asociáronse frecuentemente á fertilidade, á maternidade ou a outras figuras femininas comúns. Porén, existen tamén deusas da guerra, da sabedoría, do mar ou do coñecemento. Frecuentemente son parte dun longo panteón que inclúe os xéneros convencionais e, nalgúns casos, incluso deidades hermafroditas (ou de xénero neutro).
Significado
dereita|miniatura|230x230px|A miúdo [[Deus é imaxinado como unha forza da natureza ou como un ente consciente que se pode manifestar nun aspecto natural. Tanto a luz como a escuridade son símbolos recorrentes para representar tamén a unha Deusa noutras culturas.]] A capacidade xenerativa ou procreativa das deusas (tal como a dos deuses masculinos) está realacionada cos mitos da creación do mundo. O principio feminino asóciase co nacemento, é dicir, tamén co nacemento ou xurdimento do cosmos. De aquí resultan as ideas, xurdidas probablemente nunha época moi temperá da prehistoria da humanidade, acerca da existencia dunha Deusa Nai, ou tamén Nai Terra, conceptos apoiados a través dos achados de entre 100 e 200 figuras de Venus do Paleolítico superior (dende 40.000 anos antes do presente, tal como parece confirmar historicamente o recente achado da Venus de Hohle Fels), todas pequenas representacións figurativas de corpos femininos espidos nas que se destacan especialmente as características sexuais. Porén, esta interpretación foi maioritariamente rexeitada pola arqueoloxía.
As deusas aparecen en moitos mitos como figuras que adoitan non corresponder á imaxe vixente do feminino. Así, relaciónanse con atributos aparentemente masculinos: coa guerra, a caza, a dominación, a violencia e o poder, co espírito perfecto e a sexualidade autónoma, como o que subxace ó mito das amazonas, que aínda non se logrou aclarar historicamente de modo definitivo. Ademais, a deusa representa o principio da morte, co que por unha banda se representa conceptualmente que a que dá a vida, tamén quita a vida. Así, no papel de deusa da vida e da morte, o feminino ponse en relación co destino humano. A través das propiedades contraditorias que se atribúen ás deusas, moitas aparecen (como tamén é o caso dos deuses masculinos) como encarnacións da unidade entre termos contrarios ou complementarios, tales como ceación/destrución, vida/morte, amor/odio, ben/mal, espírito/materia, luz/escuridade.
Ventosa, Xurenzás, Boborás
Ventosa é un lugar da parroquia de Xurenzás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 37 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 20 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 37 habitantes (17 homes e 20 mulleres).
O soño da muller do pescador
O soño da muller do pescador (蛸と海女) é unha xilografía erótica pertencente ó xénero ukiyo-e realizada en 1814 polo artista xaponés Hokusai Katsushika. Hokusai desenvolveu unha iconografía durante o século XVIII arredor da lenda de Taishokan.
Seguindo o exemplo de artistas como Katsukawa Shunshô, Katsukawa Shunchō ou Kitao Shigemasa, a obra de Hokusai mostra a unha moza mergulladora Ama entrelazada sexualmente xunto a dous polbos, o máis pequeno deles envolve cun dos seus tentáculos a mamila da rapariga e bícaa, mentres que o máis grande practica un cunnilingus. O polbo grande chámase Oyakata (Xefe) e é coach do polbo pequeno.
Hokusai creou O soño da muller do pescador durante o período Edo, cando rexurdía o xintoísmo; isto tivo influencias sobre o animismo e sobre a actitude pícara ante a sexualidade na obra. É un soado exemplo de shunga e foi recomposto por numerosos artistas xaponeses e temas similares de humanos tendo relacións sexuais con animais mariños, que se manifestaron dende o século XVII nos netsuke xaponeses, pequenas estatuas esculpidas duns poucos centímetros de alto e a miúdo moi elaboradas. Igualmente, a partir de finais do século XIX, grazas ó desenvolvemento do xaponismo, artistas europeos como Rodin e Picasso realizaron novas versións eróticas desta obra de Hokusai.
Ironía
A ironía é un tropo, un tipo de recurso estilístico, consistente en expresar unha idea con palabras que indican aproximadamente o contrario do que se quere dicir.
Planh
Co termo Planh podemos referirnos:
César Pelli
César Pelli, nado en San Miguel de Tucumán o 12 de outubro de 1926 e finado en Nova York o 19 de xullo de 2019, foi un arquitecto arxentino, Estudou arquitectura e graduouse na Universidade Nacional de Tucumán. Posteriormente comezou a traballar no seu país, ata que en 1952 se trasladou aos Estados Unidos, onde obtivo a nacionalidade estadounidense. Viviu en New Haven, Connecticut, e dirixiu o estudo Pelli-Clarke-Pelli.
A súa obra máis famosa constitúena as Torres Xemelgas Petronas de Kuala Lumpur, que dende 1998 e ata mediados de 2003 foron os edificios máis altos do mundo. Destácase unha busca de elegancia e sobriedade nas liñas, e o intento de crear unha imaxe ao mesmo tempo moderna e arcaica.
En España son obras súas a Torre de Cristal, un dos catro rañaceos do Cuatro Torres Business Area de Madrid; a Torre Iberdrola de Bilbao e a Torre Cajasol de Sevilla.
Sílvia Munt
Sílvia Munt Quevedo, nada en Barcelona o 24 de marzo de 1957, é unha actriz e directora de cinema, teatro e televisión catalá.
Gañou dos premios Goya, á mellor actriz pola súa interpretación en Alas de mariposa e á mellor curtametraxe documental por Lalia, escrita e dirixida por Munt. Esta curtametraxe recibiu máis de quince premios, entre eles o United Nations World Forum on Children's Television.
Traxectoria
Estudou danza clásica e contemporánea, que combinou con estudos de psicoloxía. Aos dezaseis anos debutou como bailarina. Titulada en ballet clásico pola Royal Ballet de Londres en 1974, entre 1973 e 1978 dedicouse plenamente á danza como bailarina e coreógrafa, formando parte entre outras das compañías de Gelu Barbu (primeiro bailarín do Ballet Nacional de Romania) e do Ballet Contemporani de Barcelona.
Aos vinte anos comezou na interpretación teatral. Debutou no cinema en 1978 co filme L'orgia. En 1981 protagonizou La plaça del Diamant, que lle valeu á Concha de Prata do Festival de Cinema de Donostia, e rapidamente comezou a traballar con directores como Fernando Trueba, Vicente Aranda, Manuel Gutiérrez Aragón ou Montxo Armendáriz.
Munt é membro da Academia do Cinema Europeo e da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España. Enre decembro de 2008 e o 14 de novembro de 2011 foi membro do plenario do Consell Nacional de la Cultura i de les Arts (CoNCA), organismo do que dimitiu xunto con outros nove membros como protesta polo modelo que que propuña o proxecto da Llei Òmnibus.
Avión (homónimos)
Como topónimo:
Como medio de transporte aéreo:
Fauna:
Meristema
miniatura|dereita|300px|Corte dun meristema apical de raíz de cebola, con [[mitoses presentes.]] En histoloxía vexetal chámaselles meristemas ós tecidos embrionarios das plantas vasculares formados por células totipotentes das que por multiplicación e diferenciación se forman o resto dos tecidos.
Descrición
Os meristemas están formados por células indiferenciadas, poliédricas, máis ou menos equidimensionais (dimensións parecidas en todas as direccións), apertadamente encaixadas, de parede celular pouco desenvolta (sen parede secundaria) e con pouco volume vacuolar. Como consecuencia das súas divisións mitóticas, forman as células que por maduración construirán os tecidos e órganos adultos, á vez que pode manterse o meristema. Isto último só ocorrerá en órganos de crecemento continuo ou periódico, como os talos, e non nos órganos de crecemento determinado, como as follas e as pezas florais.
Tipos
Distínguese entre meristemas primarios, dos que depende o crecemento en lonxitude e meristemas secundarios, que producen o engrosamento dos talos e as raíces.
Meristemas primarios
Os meristemas primarios son meristemas apicais, situados no extremo dos talos e das raíces. Deles derivan os tecidos adultos que se forman durante o crecemento en lonxitude, á vez que os meristemas remanentes, que interpostos entre os anteriores, dan lugar á renovación de tecidos vasculares e corticais, por formación de capas concéntricas novas que dan lugar, ademais, a un engrosamento dos eixes.
Premios Ondas 2008
A gala de entrega de premios tivo lugar o 20 de novembro de 2008 no Gran Teatre del Liceu de Barcelona, sendo presentada polos locutores da Cadena SER Àngels Barceló e Carles Francino e amenizada polo actor Santi Millán. Actuaron Rosario Flores, Pitingo, Katy Perry e Amaia Montero.
A cerimonia foi retransmitida para España, en diferido, pola canle de televisión Cuatro e en directo a través das emisoras musicais da SER, cun programa especial presentado por Sira Fernández de Los 40 Principales, Rafa Cano de Cadena Dial e Agustín García de M80 Radio.
Como novidade, nesta edición entregouse o Premio Carácter Dewar’s, gañado por votación popular ao presentador Pablo Motos.
Previamente á gala, ao mediodía, o alcalde de Barcelona, Jordi Hereu e o presidente do Grupo PRISA, Ignacio Polanco, realizaron o tradicional xantar con tódolos premiados no Palacete Albéniz.
Cotiledón
miniatura|dereita|200px|Herba medrando na esquerda (unha [[monocotiledónea), amosando un só cotiledón. Comparada cunha dicotiledónea (dereita).]]
O cotiledón, forma sancionada pola Real Academia Galega, ou cotiledon, como escriben moitos, forma mellor adaptada á etimoloxía (xa que o termo deriva do grego κοτυληδών kotylēdōn, xenitivo κοτυληδόνος kotylēdonos, "cavidade en forma de copa", de κοτύλη kotýlē "copa") é a primeira ou unha das primeiras follas da planta que que se forman no embrión dos antófitos (plantas con flores); por isto chámase tamén folla primordial, folla embrionaria ou folla seminal.
Existe unha gran cosnstancia no número de cotiledóns que teñen os embrións, até o punto que este feito permitiu establecer a división fundamental das anxiospermas en monocotiledóneas (liliópsidas, na terminoloxía moderna) e dicotiledóneas (magnolióspidas), segundo o embrión posúa un ou dous cotiledóns; pola súa parte, nos embrións das ximnospermas comunmente existen varios.
Morfoloxía
A forma dos cotiledóns é, en xeral, moi diferente da das follas (véxanse as dúas primeiras imaxes da galería), e pode variar moito dunha especie a outra. Porén, teñen unha menor variabilidade que as follas evolucionadas, con formas simples: lineal, ovalada, elíptica ou crenulada.
Función
Os cotiledóns serven para reservaren e absorberen nutrientes na semente até que a plántula poida desenvolver as raíces e as súas verdadeiras follas e realizar a fotosíntese. Cando a semente carece de tecido nutricio adoitan telo bastante desenvovido nos cotiledóns, como ocorre, por exemplo, nos faballóns, os feixóns, as ervellas etc. (dicotiledóneas) e constitúen, neste caso, órganos de reserva que facilitan o nutrimento da plántula. Nas monocotiledóneas o cotiledón funciona a xeito de órgano absorbente das reservas seminais, que traslada á nova plantiña.
Algúns botánicos, co pretexto de que o nome utilizado por Linneo estaba certamente mal elixido, pretenderon substituír o termo cotiledón por outros, como embriofilo, protofilo ou os xa mencionados máis ariiba. Pero o certo é que o nome linneano segue usándose actualmente en todos os tratados de botánica.
José Antonio Ferreiro González (político)
José Antonio Ferreiro González, nado en Laxosa (O Corgo) o 2 de abril de 1944, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Perito mercantil. Rexentou durante máis de tres décadas unha fábrica de elaboración de pensos e venda de materiais de construción. Foi concelleiro do Corgo e membro do equipo de goberno dende as primeiras eleccións democráticas. En maio de 1995, con motivo do pasamento do alcalde Darío Díaz-Castroverde, pasou a ostentar a alcaldía. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura da CNG á alcaldía do Corgo, tras haberse pasado co anterior alcalde a esta formación antes do seu falecemento, xa que este fora excluído da candidatura popular. Desta forma mantivo a alcaldía co apoio do BNG, co cal gobernou ata novembro de 1998, cando os nacionalistas racharon ao acordo tras fichar como candidato do PPdeG. Nas sucesivas eleccións continuou como alcalde, con maioría absoluta ata as municipais de 2015, cando volveu ser elixido como cabeza da lista máis votada.
Anatinos
A dos anatinos (Anatinae) é unha subfamilia de aves da orde dos anseriformes e familia dos anátidos, que comprende principalmente aos patos aínda que non exclusivamente a estes.
Descrición
Porén, algúns autores atribúen a súa autoría ao zoólogo e político irlandés Nicholas Aylward Vigors, en 1825.
Nota taxonómica
Estudos xenéticos realizados nos últimos anos propiciaron a consideración dos merxinos como unha tribo (Mergini) dos anátidos.
Georginio Wijnaldum
Georginio Wijnaldum, nado en Rotterdam o 11 de novembro de 1990, é un futbolista neerlandés. Wijnaldum foi un gran talento que saíu á luz da Academia do Feyenoord. Con só 17 anos, e a pesar de non chegar á decena de encontros na Eredivisie, este extremo esquerdo gañouse a titularidade. Actualmente xoga no Paris Saint-Germain FC da Ligue 1 francesa.
Traxectoria
Comezou xogando no Sparta, ata que os olladores do Feyenoord fixáronse nel. Tras viaxar a algunhas concentracións co primeiro equipo, debutou na liga en abril de 2010, con 16 anos, nun encontro fronte ó Groningen, dende entón sorprendeu a propios e estraños, pero foi nun dos últimos partidos cando de verdade estase a confirmar como un dos futbolistas con máis proxección do seu país.
Os de De Kuip, conscientes do seu nivel, non tardaron en facerlle un novo contrato, e no verán renovou ata 2010. Nas categorías inferiores holandesas, non disputou ningún gran campionato, pero foi internacional sub-17 e sub-19.
A Retorta
O topónimo A Retorta pode referirse a:
Sílicua
miniatura|dereita|Sílicuas da col ([[Brassica oleracea)]] miniatura|esquerda|Froitos en sílicua do [[ravo.]] miniatura|Sílicuas da Lunaria annua
A sílicua é un froito simple, seco e dehiscente (con valvas que abren trala súa maduración), caracterizado por ter unha cápsula formada por dous carpelos soldados que, unha vez madura, ábrese, deixando as sementes ó descuberto. As sementes aparecen enganchadas a unha especie de tabique central ou replo que permanece trala caída das valvas. Os froitos de moitas das brasicáceas como a mostaza, o ravo, a col silvestre ou a colza son exemplos de sílicuas; aínda que tamén hai outras familias achegadas ás brasicáceas que tamén teñen este tipo de froito, como as papaveráceas ou as fumariáceas.
As sílicuas teñen xeralmente forma alongada. As que son curtas, máis ou menos do mesmo ancho que largo (ou como moito, o dobre de longas que anchas), denomínanse silículas (este é o tipo de semente da Lunaria ou o da Lobularia maritima).
Formación
Este tipo de froito deriva dun ovario unilocular (cunha única cavidade na que se aloxan os primordios seminais), formado pola unión de dous carpelos. As sementes ou grans están adheridas sobre dúas placentas parietais. Durante o proceso de maduración do froito fórmase un falso tabique (o septum) que une as dúas placentas e sepáraas en dúas cavidades ou celiñas'. No momento da dehiscencia, as paredes externas da sílicua ábrense, partindo dende abaixo cara arriba, e formando dúas valvas que deixan ó descuberto o septum e as sementes que están soldadas a el.
Clap Your Hands Say Yeah
Historia
Os membros da banda coñecéronse no Connecticut College e formaron Clap Your Hands Say Yeah posteriormente a principios do ano 2004, realizando concertos en Manhattan e Brooklyn. Destacan por ter conseguido a súa fama e o éxito comercial a través de internet no canto dun selo discográfico. Pouco despois da edición do seu álbum de estrea, recibiron a atención de varios bloques e unha recensión favorable de Pitchfork Media. A demanda resultante para o álbum foi tal que a banda viuse forzada a re-prensar o CD, xa que a produción inicial quedou demasiado pequena. O grupo conseguiu aínda máis promoción despois de que David Bowie e David Byrne fosen vistos nalgúns dos seus concertos en 2005.
O 3 de outubro do 2005 asinaron un contrato co selo británico Wichita Recordings, e a banda editou o seu segundo traballo, Some Loud Thunder, o 29 de xaneiro do 2007 nos Estados Unidos.
O 18 de setembro do 2007 foi lanzado Live at Lollapalooza 2007: Clap Your Hands Say Yeah en iTunes. Este está formado polo concerto completo que a banda realizou no festival Lollapalooza o día 4 de agosto dese mesmo ano.
Clap Your Hands Say Yeah apareceu na película do 2008 The Great Buck Howard, e o 21 de xaneiro de 2009, anunciouse que a banda abandonaba os seus plans de entrar no estudio para gravar o seu terceiro álbum, e que estaba tomándose un descanso mentres os seus membros se adicaban aos seus proxectos paralelos. O hiato público comezou a ter efecto despois de que a banda tocase na Brooklyn Academy of Music o 13 de febreiro do 2009, porén, o 4 de marzo interpretaron unha nova canción no programa Late Night with Jimmy Fallon, titulada "Statues", e que pode ser descargada de balde na súa páxina oficial. O hiato foi desmentido máis tarde cando o grupo asinou para encabezar o 40 Acres Fest na Universdade de Texas en abril de 2009.
Alec Ounsworth lanzou a súa estrea en solitario, Mo Beauty, a finais do 2009 mentres que ao mesmo tempo editaba Skin and Bones, o primeiro álbum coa súa outr banda, Flashy Python. Robbie e Tyler estiveron tocando noutro proxecto chamado Uninhabitable Mansions, xunto con Annie Hart de Au Revoir Simone. Editaron un 7" e tamén un álbum, titulado Nature Is a Taker. Robbie tamén toca a batería noutra banda, Radical Dads.
Recentemete o batería Sean Greenhalgh ten producido gravacións para un feixe de bandas como Takka Takka, Conversion Party, Sam Izdat, Radial Dads e Tom McBride.
No 2008, Lee e Tyler Sargent tocaron na banda sonora de James Lavino para a película de Alex Karpovsky Woodpecker.
Arasni
Arasni foi un principado amorreo do Líbano, vasalo de Exipto, que se fixo aliado dos apiru sobre a metade do século –XIV. Conquistou a cidade de Ardata. O principado quedou integrado no Reino de Amurru cando este se constituíu, baixo a soberanía do rei hitita Suppiluliumas I.
Egilmar I de Oldemburgo
Egilmar I, nado en 1040 e finado en 1112, tamén coñecido como Elimar I, foi o primeiro conde de Oldemburgo e reinou entre 1101 e 1108.
Vida e familia
Egilmar casou con Rixa (tamén coñecida como Rikissa e Richenza, isto é, Riquilda), quen segundo os anais de Stade foi a filla de Dedi ou Adalger.
O nome de Egilmar/Elimar atópase nunha carta que data de 1108. A súa esposa pretendía descender de Viduquindo, un notable defensor dos saxóns e o principal opoñente de Carlomagno durante as guerras saxoas de 777 a 785, pero non hai outra evidencia disto.
Egilmar é o antepasado patrilineal da Casa de Oldemburgo, que gobernaron como monarcas de Dinamarca de forma continua desde 1448, e tamén como condes, duques, reis, ou emperadores de Noruega, Suecia, Rusia, Oldemburgo, Schleswig-Holstein, Lauemburgo, e Grecia. Descendentes patrilineais actuais de Egilmar inclúen a Margarida II de Dinamarca, Harald V de Noruega, Filipe VI de España, Constantino II de Grecia, María Vladimirovna Romanova, Carlos de Gales, herdeiro aos tronos dos reinos da Commonwealth, e Cristovo de Schleswig-Holstein, o actual descendente maior de Egilmar por liña masculina.
Ladino
O termo ladino pode referirse a:
Premios da Cultura Galega
300px|miniatura|Entrega dos Premios da Cultura Galega 2018. Os Premios da Cultura Galega son uns galardóns concedidos pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas que destacasen nese ano polo seu labor en diversos campos artísticos. Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas.
Os premios convocáronse rodeados de polémica por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza dos anteriores, os premios non teñen dotación económica.
Categorías
Os premios distribúense en sete categorías :
Vicente García Temes
Vicente García Temes, nado en Pontevedra en 1870 e finado na mesma cidade o 7 de maio de 1937, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco García Escudero, era sobriño de Valentín García Escudero e Matilde Temes Trujeda a súa dona. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleiro republicano en Pontevedra en 1897, 1899, 1900, síndico en 1901, concelleiro en 1902, 1906, 2º tenente de alcalde en 1909, concelleiro en 1912 e de novo 2º tenente de alcalde en 1914. Membro de «Helenes nº 7», o seu nome simbólico era Viriato e foi grao 1º. Dirixiu os periódicos La Unión Republicana (1898), El Combate (1899) e La Acción (1905) e foi redactor de El Rebelde, voceiros da prensa republicana. Pertenceu á directiva do Partido Republicano de Pontevedra. Foi un dos asinantes, pola Xunta municipal do Partido Republicano, que convocou a recibir a Alejandro Lerroux en Pontevedra o 26 de xullo de 1904. Participou na Confederación Regional de Agricultores Gallegos (CRAG) e interveu nas campañas antiforais e obreiristas. Foi desterrado a Lugo polo Gobernador civil. En 1918 presentouse ás eleccións para deputado provincial polo distito de Vigo como candidato republicando fronte a Benito Corbal, e non resultou elixido. Na Segunda República militou na Federación Republicana Gallega, vencellandose en 1931 ao Partido Republicano Radical Socialista. Elixido vocal da Comisión Xestora da Deputación de Pontevedra polo Colexio de Avogados en maio de 1931, foi presidente da Deputación o 1 de agosto de 1932.
Funil de Büchner
miniatura|200px|dereita|Funil de Büchner. miniatura|200px|Funil de Büchner cos buratos visíbeis. O funil de Büchner é un aparello de laboratorio que consiste nun funil feito de vidro ou porcelana e con varios orificios, como unha peneira. É usado xunto co Kitasato en filtracións ao baleiro.