cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Supermarine Nighthawk
Deseño e desenvolvemento
Xunto coa longa autonomía prevista, suxeríuse que debería ser capaz de patrullar a baixas velocidades e agardar aos cepelíns. De armamento tiña un reflector montado no morro, un canón Davis de 37 mm sobre a á superior con 20 cartuchos, e dúas metralladoras Lewis de 7,7 mm. A potencia para o reflector era proporcionada por un grupo electróxeno independente accionado por motor de gasolina fabricado por ABC Motors, posiblemente a primeira instancia dunha unidade de potencia auxiliar aerotransportada recoñecible.
Historial operacional
Aínda que se promocionou como capaz de alcanzar 121 km/h, o prototipo P.B.31E só logrou voar a 97 km/h a 2 000 m, tardando unha hora en subir ata os 3 000 m, algo totalmente inaxeitado para cazar cepelíns. Os dirixibles alemáns, como os cepelíns militares de clase P ou R era xa capaces de voar a 97 km/h.
Ademais, dada a reputación do motor Anzani por falta de fiabilidade e sobrequecemento, é improbable que a aeronave ofrecese o rendemento anunciado.
Reliquias conservadas
miniatura|272x272px|Hélice do Nighthawk no museo Solent Sky Unha das dúas hélices do Nighthawk está conservada en Solent Sky, un museo de aviación situado en Southampton, Inglaterra.
Especificacións
Datos de The British Fighter since 1912
Luís López Bueno
Luís López Bueno, nado en San Miguel de Castro, A Estrada, o 9 de novembro de 1993, é un político do PSdG-PSOE e porteiro de fútbol galego.
Traxectoria
miniatura|Papeleta de [[Provincia de Pontevedra|Pontevedra para o Senado nas Eleccións xerais de 2023.]] Estudou Dereito e Mestrado en administración de negocios na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou nunha cooperativa galega do sector tecnolóxico e como tramitador procesual e administrativo. Xogou de porteiro, entre outros equipos, no Praiña Sportíng Club, na Sociedade Deportiva Bandeira e no Club Deportivo Lalín.
Secretario xeral das Xuventudes Socialistas da Estrada, encabezou a lista do seu partido nas Eleccións municipais de 2019 e nas Eleccións municipais de 2023. Nas Eleccións xerais de España de 2023 foi de número dous na lista socialista para o Senado por Pontevedra, tras Carmela Silva.
Tarascón
Tarascón (oficialmente e en francés Tarascon, en provenzal Tarauscon) é unha comuna e poboación de Francia, na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, departamento de Bouches -du-Rhône, no distrito de Arles. É a cabeceira e a maior poboación do cantón do seu nome.
Está integrado na Communauté d'agglomération Arles-Crau-Camargues-Montagnette.
Prehistoria e Protohistoria
Atopáronse fragmentos do Bronce final nun refuxio nun lugar chamado la Lèque, que testemuña o asentamento dos Alpilles desde a prehistoria. Na primeira Idade do Ferro, se os hábitats prehistóricos dos Alpilles seguían estando habitados na súa maior parte, comezaron a colonizarse novos xacementos en altura, pero tamén nos contrafortes, incluso na chaira. En Tarascon, establécese nas beiras do Ródano, preto da igrexa de Santa-Marta.
Durante a segunda parte da primeira Idade do Ferro a poboación, até entón esencialmente nómade, comeza a sedentarizarse. O castrum estrutúrase como unha aldea coas súas rúas e as súas casas acaroadas. O proceso de asentamento permanente debe compararse coa intensificación dos intercambios económicos cos comerciantes do Mediterráneo. A cambio de produtos de luxo, os habitantes dos Alpilles producen cereais e pasan dun estado de autarquía a unha economía de intercambio.
Antigüidade
A ruta do Anonyme de Bordeaux pasa pola rexión e suxire un paso por este lugar.
Situado á beira do río Ródano, no cruzamento de camiños entre Aviñón e a Camarga, Tarascón aínda está asociado hoxe con contos e lendas que se remontan á antigüidade. Segundo a tradición, Marta de Betania, procedente de Xudea, desembarcou en Tarascón onde o tarasque, un monstro anfibio terrible, estaba entón desenfrenado. A santa domou con valentía e milagre á besta. Desde entón, moitos peregrinos visitaron a collégiale royale Sainte-Marthe, construída na súa honra non moi lonxe do château (castelo) do rei René. Este santuario, o principal monumento da cidade, contén as reliquias e a tumba de Santa Marta, na cripta construída no lugar exacto da súa casa. A riqueza artística, arquitectónica e histórica do lugar contribúe a facer da collégiale unha das máis fermosas igrexas da Provenza.
Idade Media
esquerda|thumb|Pedra reutilizada na colexiata (collégiale) de Santa Marta Rostagnetus de Tharascone, cabaleiro, foi viguier de Niza, concelleiro municipal de Tarascón (1322; 1325) e descendente dos antigos co-señores da cidade do século XII.
No século XIV a morte da raíña Xoana I de Nápoles, condesa da Provenza, abre unha crise sucesoria á fronte do condado; as cidades da Unión de Aix (1382-1382). 1387) apoiaron a Charles de Duras contra Luís I de Provenza. Tarascón dubidou antes de unirse á Unión de Aix, a comunidade decidiuno en 1383, sen comprometerse moi firmemente. Cando morreu Luís I, Tarascón foi tamén unha das primeiras cidades en recibir a Jacques de Reillanne, embaixador da súa viúva Marie de Blois, rexente de Luís II de Anjou, no verán de 1385.
Período moderno
Por cartas patentes, o rei Luís XI ordenou a fundación dunha colexiata na cidade de Tarascón en maio de 1482.
O castelo foi utilizado como cárcere dende o século XVI, como demostran as numerosas pintadas que deixaron os presos incluso nas dependencias do estado e nas dependencias.
Durante a Revolución Francesa, o castelo foi usado para encarcerar aos opositores á democracia á espera de ser guillotinados. Tras a caída de Robespierre, actores e cómplices do Terror foron encarcerados. O 25 de maio de 1795, cen enmascarados entraron no cárcere e botaron os prisioneiros xacobinos ao Ródano dende o alto das fiestras. O 13 de outubro de 1795 dítase un decreto de amnistía xeral “para actos estritamente relacionados coa Revolución”. En 1797 foron os realistas os que foron novamente encarcerados, despois masacrados por unha banda de republicanos.
Demografía
A súa poboación no censo de 2007 era de 13.177 habitantes. Forma parte da aglomeración urbana de Beaucaire (departamento de Gard). esquerda|miniatura| Castelo medieval ao longo do Ródano
Lugares e monumentos
miniatura| Castelo (Chateau de Tarascon)
Asociacións comunitarias
Tarascón mantén irmandamentos (jumelages) con seis municipios europeos:
Mitoloxía
O mito da tarasca, moi vinculado ao da coca de Redondela e doutros lugares galegos como Betanzos, e a mitos similares en diversos países en Europa (tarasque, tarrasque...), ten a súa orixe neste municipio de Tarascón. O seu brasón municipal representa este animal mitolóxico (véxase tamén: bestiario). Tarascón aínda está asociado hoxe con contos e lendas que se remontan aos comezos. da nosa época. Segundo a tradición, Marta de Betania, procedente de Xudea, desembarcou en Tarascón onde a tarasca un monstro anfibio terríbel, estaba entón desenfrenado. A santa domou con valentía e milagre á besta.
Desde o 25 de novembro de 2005, as Festas da Tarasca en Tarascón foron proclamadas pola UNESCO como parte do Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade e foron inscritas en 2008 dentro do conxunto Xigantes e dragóns procesionais de Bélxica e Francia.
Xoque Carbajal
Xoque Carbajal, nado na Estrada en 1964, é un actor e fotógrafo galego, dúas veces nomeado aos premios Goya de fotografía publicitaria. En 2005 creou a compañía de teatro "Malasombra" na que fai diversas montaxes como "Non é tan fácil", "O día do pai", "GO ON!" ou "Smoke city". A súa actividade teatral combínaa con traballos de TV e cinema como "Poland night" de Martin Gouvreau, "Frío" de Román Gutiérrez ou Todo é silencio de José Luis Cuerda.
Traxectoria
Comenzou a súa actividade profesional como fotógrafo en 1989, no eido da prensa e do retrato. En 1993, encargouse da Campaña Nacional contra a Drogodependencia, traballo que lle valeu o seu primeiro nomeamento aos Premios Goya de Fotografía publicitaria, celebrados en Zaragoza. Devandito nomeamento volveuse repetir en 1995 por outro traballo publicitario. Dende 2005, imparte cursos de fotografía para distintas entidades.
Pé de boi
O pé de boi (Oenanthe crocata) é unha especie de planta con flor pertencente á familia Apiaceae.
For publicada por primeira vez por Linneo no Species Plantarum 1: 254. 1753.
Na Terra Chá recibe o nome de nabo de san Pedro.
Trátase dunha planta moi tóxica, a súa inxestión pode resultar velenosa, quer para o home, quer para certos tipos de gando.
Galiza
Trátase dunha especie moi común en todo o territorio galego.
Zoolóxicos e acuarios de Galicia
En Galicia pódense atopar media ducia de zoolóxicos e acuarios. O máis antigo é o zoo de Vigo, coñecido como Vigozoo, que abriu as súas portas en 1971.
Arkady Dvorkovich
Arkady Vladimirovich Dvorkovich (en Арка́дий Влади́мирович Дворко́вич) nado o 26 de marzo de 1972 é un funcionario público e economista ruso, que foi viceprimeiro ministro no gabinete de Dmitrii Medvedev desde o 21 de maio de 2012 até o 7 de maio de 2018. Anteriormente foi asistente do presidente da Federación Rusa de maio de 2008 a maio de 2012.
Dvorkovich foi considerado como unha figura importante na política rusa ; acadou protagonismo na presidencia de Medvedev, pero sufriu o rexurdimento de Igor Sechin. De 2018 a 2022 foi o presidente da Fundación Skolkovo. Desde 2015, tamén é o presidente do Consello de Administración da empresa Russian Railways.
O pai de Dvorkovich, Vladimir Dvorkovich, era un árbitro internacional de xadrez. Dvorkovich é un funcionario da Federación Rusa de Xadrez e foi elixido presidente da FIDE (Federación Internacional de Xadrez) en outubro de 2018, sucedendo a Kirsan Ilyumzhinov.
Carreira
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/Arkady_Dvorkovich_and_Dmitry_Medvedev_6_June_2012.jpeg/220px-Arkady_Dvorkovich_and_Dmitry_Medvedev_6_June_2012.jpeg|miniatura| Dvorkovich co primeiro ministro ruso [[Dmitrii Medvedev, 6 de xuño de 2012]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/130306_Dvorkovic_vice_MP_Rusland_bij_Timmermans_1174_%2812478855243%29.jpg/220px-130306_Dvorkovic_vice_MP_Rusland_bij_Timmermans_1174_%2812478855243%29.jpg|miniatura| Dvorkovich co ministro de Asuntos Exteriores [[Países Baixos|holandés Frans Timmermans, 6 de marzo de 2013]]
Dvorkovich fala inglés e alemán e ruso. En 2018, foi presidente do Comité Organizador Local do Mundial de Fútbol de 2018, colaborando co presidente da FIFA, Gianni Infantino, quen o eloxiou polo seu traballo. En outubro de 2018, foi elixido presidente da FIDE, recibindo 103 votos, por diante dos 78 do vicepresidente da FIDE, Georgios Markropoulos; o GM inglés Nigel Short retirou a súa candidatura minutos antes de comezar a votación e apoiou ao ruso.
Accións da FIDE
O 22 de marzo de 2022, a FIDE emitiu unha prohibición de seis meses para competir en torneos clasificados contra o Gran Mestre ruso Sergey Karjakin. Karjakin publicara declaracións polémicas en Twitter nas que declaraba o seu apoio á invasión de Ucraína e á caracterización da guerra como unha loita contra o nazismo. A FIDE argumentou que as declaracións de Karjakin botaron unha luz negativa sobre o xadrez e sobre a federación e descubriu que violara o código ético da FIDE. Sergei Shipov, que tamén comentou publicamente a favor de Rusia e o enfrontamento armado con Ucraína, non foi sancionado, porque a FIDE decidiu que as súas declaracións eran "menos provocativas".
Bandeira do Estado Shan
A bandeira do Estado Shan é a bandeira étnica que representa ao pobo shan e ó Estado Shan, unha das divisións administrativas de Myanmar. Foi adoptada como unha das disposicións do Acordo de Panglong asinado o 12 de febreiro de 1947, o cal foi un dos pasos máis importantes cara á independencia de Myanmar.
A bandeira componse de franxas horizontais de cor amarela, verde e vermella, cun círculo branco no centro. O amarelo representa o budismo, que é practicado pola maioría do pobo shan, o verde representa a rica agricultura do Estado Shan, o vermello representa a valentía do pobo shan e o círculo branco representa a lúa, que simboliza as esperanzas de paz e estabilidade do pobo shan. Outras interpretacións suxiren que o amarelo representa a cor dunha túnica de monxe ou un campo de arroz durante a colleita.
Corax Fauna
Corax Fauna é un parque zoolóxico privado situado no concello coruñés de Paderne. Constituído como Centro Educativo da Fauna, contén arredor dunhas 50 especies animais, entre eles o primeiro guepardo nado en Galicia.
1 000 000 000
1 000 000 000 é un número natural que segue ao 999 999 999 e precede ao 1 000 000 001. A súa representación en notación científica é 1×109 (ou 1×10^9).
En termos matemáticos, é a potencia de 10 máis alta que segue sendo menor que a cifra máxima que pode ser representada con 10 díxitos en base decimal.
Nome e terminoloxía
En galego, este número denomínase "mil millóns". Porén, hai unha diversidade considerable no nome deste número en diferentes idiomas, particularmente entre o inglés, o castelán de Europa e América, e o portugués.
En galego normativo, na norma portuguesa europea, así como nos idiomas catalán, francés, italiano, alemán e moitas outras linguas, o termo "billón", "bilião" (ou o seu equivalente) refírese a un millón de millóns (1 000 000 000 000 ou 1×1012), e non a mil millóns. Polo tanto, o número 1 000 000 000 é chamado "mil milhões" en portugués de Portugal.
No portugués do Brasil, como no inglés americano e no castelán de partes de América Latina, os termos "bilhão", "billion" e "billón" son utilizados para referirse a mil millóns (1 000 000 000 ou 1×10^9). Esta terminoloxía segue a escala numérica curta, que incrementa os nomes dos números grandes por mil en lugar de por un millón.
Tamén se pode escribir como b ou bn.
Usos e significados
O número 1 000 000 000 é frecuentemente utilizado para indicar cantidades extremadamente grandes en moitos contextos, como a poboación de países (a India e China superaron esta cifra de habitantes a finais do século XX), economía ou astronomía, entre outros.
Este número tamén ten unha importancia cultural, sendo un símbolo de grandeza e riqueza. A frase "ser un milmillonario" (en inglés billionaire) a miúdo é usada para indicar un grande éxito financeiro.
Roberta Metsola
Roberta Metsola Tedesco Triccas, nada en San Ġiljan (Malta) o 18 de xaneiro de 1979, é unha avogada e política maltesa, presidenta do Parlamento Europeo dende o 18 de xaneiro de 2022.
Traxectoria
Graduada en Dereito pola Universidade de Malta en 2003 continou coa súa formación no Colexio de Europa de Bruxas. É militante do Partido Nacionalista, dende a súa mocidade ocupou cargos relevantes: foi líder da sección de estudantes da formación política e, entre 2002 e 2003, secretaria xeral da organización Estudantes Demócratas Europeos (EDS), vencellada ao Partido Popular Europeo.
En 2004, tras a adhesión maltesa á Unión Europea, integrou as listas do Partido Nacionalista ao Parlamento Europeo aínda que non resultou electa. Entre 2004 e 2012 traballou na Representación Permanente de Malta ante a Unión Europea. En 2012, pasou a ser asesora xurídica da Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade, Catherine Ashton, cargo ao que renunciou en 2013 para asumir como eurodeputada.
Mantívose como membro do Parlamento Europeo logo das eleccións de 2014 e 2019, sendo escollida vicepresidenta primeira da cámara o 12 de novembro de 2020. En decembro de 2021, o grupo do Partido Popular Europeo propuxo o seu nome para a elección dun novo presidente do Parlamento, prevista para xaneiro de 2022. Roberta Metsola chegou á votación, o 18 de xaneiro, exercendo provisionalmente a presidencia polo pasamento días antes de David Sassoli. Impúxose con 458 votos fronte os 101 da sueca Alice Bah Kuhnke, proposta polos Verdes, e os 51 da española Sira Rego, proposta pola Esquerda Europea. A suma dos deputados do PPE, Social Demócratas e liberais, fixo de Roberta Metsola a terceira muller en presidir o Parlamento Europeo e a persoa máis nova en exercer esta autoridade.
Xa como presidenta do Parlamento, na reunión do Consello Europeo do 24 de febreiro de 2022, logo dos ataques rusos a Ucraína, Metsola propuxo a adopción de sancións severas á Federación Rusa e a prestación de asistencia financeira a Ucraína.
Está casada co finés Ukko Metsola con quen é nai de catro fillos.
Bandeira do Estado Rakhine
A bandeira do Estado Rakhine é a bandeira étnica que representa ao pobo rakhine e ó Estado Rakhine, unha das divisións administrativas de Myanmar. É unha bandeira bicolor de vermello e branco, cargada cun Shrivatsa, un símbolo histórico de Arakan, representado cun disco azul no centro. O bicolor da bandeira foi adoptado por varias organizacións e partidos políticos do pobo rakhine, moitas veces con diferentes símbolos no centro.
Acuario do Grove
Cada ano é visitado por máis de 100.000 persoas.
Módulo lunar Apollo
miniatura|O módulo lunar Orion na superficie lunar durante a misión [[Apollo 16.]] O módulo lunar Apollo, ou Apollo LM polas súas siglas en inglés, foi a nave usada pola NASA para aterrar na Lúa durante o programa Apollo. Foi a primeira nave tripulada deseñada para funcionar exclusivamente no baleiro do espazo e é a única nave tripulada en aterrar nun corpo distinto da Terra.
Bob Ross: Happy Accidents, Betrayal & Greed
Bob Ross: Happy Accidents, Betrayal & Greed é un filme documental estadounidense de 2021 dirixido por Joshua Rofé. Conta a historia do pintor de televisión Bob Ross. O documental estreouse o 25 de agosto de 2021 en todo o mundo a través do servizo de transmisión Netflix.
Liga ACB 1993-94
A temporada 1993–94 da Liga ACB, celebrada entre o 16 de setembro de 1993 e o 26 de maio de 1994, foi a undécima temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. O campión desta edición foi por segundo ano consecutivo o Real Madrid Teka.
Nesta edición reduciuse de novo o número de equipos, pasando esta vez de 22 a 20. Na temporada anterior o Júver Murcia descendeu finalizando en último lugar, porén, coa renuncia do BFI Granollers finalmente conservaron a praza. A pesar do novo número de equipos, non mudou o formato de competición da edición anterior. Os 16 primeiros clasificados xogaron os playoffs polo título mentres que os catro últimos xogaron pola permanencia.
Fase clasificatoria
TDK Manresa (3º), Festina Andorra (5º), Taugrés (7º) e Cáceres CB (8º) acabaron a temporada anterior entre os postos 11º e 20º tiveron que xogar unha eliminatoria de clasficiación. Os seus rivais foron, respectivamente, Unicaja Polti (12º), Elmar León (11º), Caja San Fernando (10º) e Pamesa Valencia (9º). Este eliminatoria serviu para estabelecer a orde de cara o playoff do título. Nesta eliminatoria, ao mellor de tres partidos, contaban os resultados dos enfrontamentos particulares da liga regular. Os resultados en cursiva proceden do enfrontamento en liga regular.
Playoff do título
Fonte: Linguasport
Playoff de permanencia
Fórum Valladolid e Argal Huesca perden a categoría.
A peli do fútbol
Conta a historia de catro afeccionados ao fútbol adolescentes que se unen para axudar aos seus ídolos a recuperar as súas habilidades no terreo de xogo, despois de que un científico lles quitase o talento. A animación conta cos futbolistas Zlatan Ibrahimović e Megan Rapinoe, quen tamén dan voz na versión orixinal.
O prezo de Hollywood
O prezo de Hollywood (en What Price Hollywood?) é un filme estadounidense de 1932 dirixido por George Cukor e protagonizado por Constance Bennett e Lowell Sherman. O guión é obra de Gene Fowler, Rowland Brown, Jane Murfin e Ben Markson, e está baseado na historia de Adela Rogers St. Johns e Louis Stevens. O resto do elenco está composto por Neil Hamilton, Gregory Ratoff, Brooks Benedict, Louise Beavers e Eddie "Rochester" Anderson.
Sinopse
A camareira do Brown Derby Mary Evans é unha aspirante a actriz que ten a oportunidade de coñecer o director de cinema Maximillan Carey cando o atende unha noite. Está moi bébedo pero séntese engaiolado pola moza e invítaa a unha estrea no Grauman's Chinese Theatre.
Produción
O título orixinal do filme era The Truth about Hollywood. Adela Rogers St. Johns baseou vagamente o argumento nas experiencias da actriz Colleen Moore e do seu marido, o produtor alcohólico John McCormick (1893-1961), e na vida e morte do director Tom Forman, que se suicidou tras unha crise nerviosa.
A Costa, Caborrecelle, Portomarín
A Costa é un lugar da parroquia de Caborrecelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O prezo de Hollywood
Produción
O produtor David O. Selznick quería a Clara Bow como protagonista feminina, mais os executivos de RKO en Nova York dubidaban en investir nunha historia de Hollywood porque proxectos similares fracasaran no pasado. Cando Selznick os convenceu de que o filme tiña potencial, Bow estaba a traballar noutro filme.
Catro anos despois da estrea do filme, Selznick achegouse a Cukor e pediulle que dirixise a versión de 1937 de Naceu unha estrela protagonizada por Janet Gaynor e Fredric March. A trama era tan semellante a O prezo de Hollywood que Cukor rexeitou o ofrecemtno. Os directivos de RKO consideraron presentar unha demanda de plaxio contra Selznick International Pictures debido ás evidentes similitudes na historia, mais finalmente optaron por non emprender accións legais. Posteriormente, Cukor dirixiu unha versión musical de A Star Is Born en 1954 protagonizada por Judy Garland e James Mason.
Roberto Fernández Álvarez
Roberto Fernández Álvarez, nado en Ourense en 1967, é un médico e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina, exerce como médico de atención primaria en Allariz.
Coa súa primeira novela, A inmoral doutora Cons, gañou o XLI Premio Blanco Amor de Novela en 2022.
A obra ambiéntase en Pazos de Arenteiro, nos anos cincuenta. O narrador testemuña, Nonato González “Golpe”, rememora a chegada ao pobo da doutora África Cons del Valle.
O xurado "destacou a habilidade do autor para reconstruír un tempo pasado -a década dos 50 do século XX- e o retrato certeiro do rural galego, cun matiz ourensán, fronte á perspectiva dunha médica que chega de fóra e que loita con valentía para desbotar prexuízos instalados naquela sociedade, principalmente no eido sanitario".
Cabanas do Monte, Caborrecelle, Portomarín
Cabanas do Monte é un lugar da parroquia de Caborrecelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Transmisor
O transmisor de radio está composto por un circuíto amplificador e un circuíto de saída. Usando un transmisor de radio, é posible comunicarse con outra persoa que teña un receptor de radio e cuxo receptor de radio estea sintonizado coa mesma frecuencia de transmisión. A voz e os datos pódense transmitir a través dun transmisor de radio.
O transmisor tamén pode transmitir vídeo, pero a súa enxeñaría é lixeiramente diferente do transmisor de radio, o que lle permite transmitir imaxes.
O transceptor é o acrónimo de transmisor e receptor e na súa enxeñaría está composto por ambos elementos, posibilitando a recepción e transmisión de sinais de radio.
Trebeliano
Trebelliano (en latín, Trebellianus), finado polo 260 ou 268, foi un usurpador romano contra o emperador Galieno que aparecía na lista de Tyranni Triginta (en galego, Trinta tiranos) da Historia Augusta. Os historiadores modernos consideran que é un personaxe ficticio inventado por un dos autores da Historia, de nome Trebelio Polio.
Descrición
Segundo a Historia Augusta, Trebeliano era un bandoleiro de Cilicia, quen denominaba a súa fortaleza nas montañas isaurias, Palacio, coa mesma denominación có palacio imperial no Palatino de Roma. Tamén estableceu unha ceca e se autoconcedeu o título de emperador. Pero sendo tentado a deixar o seu agocho e descender á chaira, foi atopado e asasinado por Causisoleo, de orixe exipcia, un dos xenerais de Galieno (dux Gallieni), irmán de Aurelio Teodoto quen derrotara a Musio Emiliano, outro usurpador exipcio.
Trebeliano tamén é citado por Eutropio mais esa pasaxe considérase unha interpolación posterior ou unha confusión con Regaliano, outro usurpador do Danubio, -e, de feito, varias edicións de Eutropio emendan o texto con Regaliano-. Neste último caso, é posible que esta pasaxe servise de inspiración ao autor da Historia para realiza-lo seu Trebeliano.
AprizeSat
AprizeSat, coñecidos en primeiro lugar como LatinSat, é unha constelación de satélites de comunicacións en órbita baixa terrestre planificada para proporcionar un sistema de transmisión global e ofrecer servizos de monitorización e seguimento.
Características
Cada satélite ten unha masa duns 12 kg e usa a técnica de almacenamento e descarga pola que unha estación envía datos ao satélite, que os almacena para despois envialos a outra estación durante o seu traxecto orbital. Teñen forma de cubo e a alimentación eléctrica é proporcionada por células solares que cubren algunhas das súas caras.
AprizeSat 3 a 10 levaban a bordo un receptor AIS (Automatic Identification System, Sistema de Identificación Automático) para recoller a posición de buques no mar. AprizeSat 3 e 4 son agora propiedade de e operados por SpaceQuest para COM DEV/exactEarth, mentres que AprizeSat 5, 6 e 7 foron transferidos a exactEarth despois dun período de 90 días de probas e son coñecidos agora como exactView 5, 6 e 5R. AprizeSat 8 é propiedade de SpaceQuest pero pode ser transferido a exactEarth no futuro. Tódolos AprizeSat en órbita foron lanzados mediante foguetes Dnepr.
Dónego, Caborrecelle, Portomarín
Dónego é un lugar da parroquia de Caborrecelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Seek Shelter
Seek Shelter é o quinto álbum de estudio da banda dinamarquesa de punk-rock Iceage, publicado o 7 de maio de 2021 a través do selo Mexican Summer. Trátase dun álbum de post-punk con influencias do rock clásico e do Britpop, que experimenta con sons diversos que lembran á música de  The Pogues, The Replacements, The Rolling Stones e The Velvet Underground. Tras o seu lanzamento foi loubado pola crítica que destacou o seu son ecléctico e o seu lirismo poético.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Elias Bender Rønnenfelt; toda a música composta por Iceage; e todos os temas producidos por Sonic Boom, Nis Bysted, e Iceage.
Bandeira de Sikkim
No presente, o estado de Sikkim, na India, non conta cunha bandeira oficial. Porén, o reino independente de Sikkim tivo unha bandeira nacional até que se converteu nun estado da India no ano 1975.
Reino de Sikkim (1877–1975)
En 1967, adoptouse un deseño máis sinxelo debido á dificultade de duplicación da complexa bandeira. O bordo quedou vermello sólido, os pictogramas foron eliminados e a roda foi redeseñada.
Coa admisión de Sikkim á República da India e coa abolición da monarquía, a bandeira perdeu a súa oficialidade en 1975.
Módulo de mando e servizo Apollo
miniatura|O módulo de mando e servizo Endeavour en órbita lunar durante a misión [[Apollo 15.]] O módulo de mando e servizo Apollo, ou Apollo CSM polas súas siglas en inglés, foi un dos principais compoñentes da nave Apollo da NASA usada no programa Apollo para enviar a humanos á superficie lunar entre 1969 e 1972. O CSM servía como nave nai, transportando a tres astronautas e ao módula lunar Apollo a órbita lunar para logo devolver á tripulación á Terra.
Estaba formada por dúas partes: o módulo de mando, cónico, que acollía aos astronautas e ao equipamento necesario para a reentrada atmosférica e o amaraxe; e o módulo de servizo, cilíndrico, cos sistemas necesarios para a propulsión, a enerxía eléctrica e o almacenamento de varios consumibles necesarios para a misión. Unha conexión umbilical unía as dúas partes para transferir enerxía e consumibles. Antes da reentrada o módulo de mando separábase do módulo de servizo, cortándose a conexión umbilical e deixando destruirse o módulo de servizo na atmosfera mentres o módulo de mando facía unha entrada segura.
A Piúnca, Caborrecelle, Portomarín
A Piúnca é un lugar da parroquia de Caborrecelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Freaky Friday (filme de 1976)
Freaky Friday é un filme estadounidense de 1976 dirixido por Gary Nelson, cun guión de Mary Rodgers baseado na súa novela homónima publicada en 1972. Está protagonizado por Barbara Harris e Jodie Foster. John Astin, Patsy Kelly, Dick Van Patten, Sorrell Booke e Charlene Tilton conforman o resto do elenco. No filme, unha nai e unha filla intercambian os seus corpos e experimentan o que é vivir a vida da outra. O motivo do intercambio non é explicado no filme, mais ocorre un venres 13, cando Ellen e Annabel, en diferentes lugares, din ao mesmo tempo a frase "I wish I could switch places with her for just one day".
Nuno García Pico
Nuno García Pico, coñecido musicalmente como Grande Amore, nado no Valadouro en 1995, é un músico galego. Afincado en Compostela, xoga co pop, o punk, o rock e a música techno dos 80 con letras en galego. Laureado por varias revistas e periodistas e con actuacións no MAZO Madrid ou no Underfest de Vigo. En 2022 foi Premio Martín Códax da Música.
Traxectoria
Xa estudando a ESO no IES Perdouro de Burela gañou o segundo premio do certame de relatos Trapero Pardo do Concello de Lugo animado polo profesor Bernardo Penabade. . Continuou estudos na Facultade de Filosofía de Santiago de Compostela.
Huitaca bitaco
Huitaca bitaco é unha especie de opilión do xénero Huitaca e da familia Neogoveidae, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.
Nuno García Pico
Traxectoria
Xorde no 2019, e pouco a pouco foi sacando éxitos como Esta cruz, Perdón por ser so sexy e Todo ou nada, continuaron os singles como Vémonos no baño ou ''Oh! Ayatollah.''
En 2021 formou con Ortiga o proxecto Los Rastreadores, un EP con seis temas: Un agarrado, Nrtkm, Mondo dolore, seis, Fiesta Chill. Este mesmo ano sacou o seu primeiro álbum en solitario Grande Amore, baixo o selo discográfico de Ernie Records. O deseño gráfico das portadas, especialmente chamativo, ven da man de Branca Studio.
Huitaca bitaco
Descrición
O macho mide 5,04 mm e a femia 4,92 mm..
Etimoloxía
O seu nome de especie foille dado en referencia ao lugar do seu descubrimento, a localidade de Bitaco. O nome do xénero provén da deusa muisca Huitaca.
Río Valcarce
O río Valcarce nace a 1.350 m de altitude en Pedrafita do Cebreiro, moi preto da raia coa provincia de León. Ten unha lonxitude de 29 quilómetros.
Percorrido
O curso do río Valcarce é paralelo ao trazado da autovía A-6 entre o porto de Pedrafita e Vilafranca.
Bandeira de Tatarstán
A bandeira de Tatarstán (en Татарстан байрагы) é un dos símbolo oficiais da República de Tatarstán. A bandeira ten tres franxas horizontais. De arriba abaixo, as raias son de cor verde, branca e vermella, sendo moi semellante á bandeira de Chechenia.
Historia
Foi adoptada o 29 de novembro de 1991 na súa forma actual. Foi deseñada por Täwil Ğiniät ulı Xaziäxmätev.
Vulcano
O termo Vulcano ("volcán" en italiano) pode referirse a:
Bandeira dos insulares do estreito de Torres
A bandeira dos insulares do estreito de Torres é a bandeira étnica que representa aos pobos insulares do estreito de Torres. Foi deseñada en 1992 por Bernard Namok. Gañou un concurso local organizado polo Consello de Coordinación das Illas, e foi recoñecido pola Comisión de Aborixes e Insulares do Estreito de Torres en xuño de 1992.
miniatura|dereita|A bandeira dos insulares do estreito de Torres ondeando.
Cores
As cores oficiais da bandeira dos insulares do estreito de Torres son as seguintes:
Teletipo
miniatura|Teletipo (modelo Teletype 33 ASR de Data Dinamics) no [[National Museum of Computing.]] Un teletipo (TTY; tamén chamado teleprinter, teleimpresora ou télex en linguas como o portugués, francés e inglés) é un dispositivo electrónico que envía unha mensaxe escrita a outro lugar. Un teletipo de escribir ten un teclado de máquina de escribir, unha impresora local (para que o usuario poida ver o que se escribiu) e un transmisor. As mensaxes pódense enviar por cables ou ondas de radio.
Uso histórico
Os teletipos usáronse principalmente a principios e mediados do século XX. Desenvolvéronse para mellorar os telégrafos, algúns dos cales tamén usaban teclados, aínda que distintos aos das máquinas de escribir.
Dispositivos para xordos
Aínda que as teleimpresoras foron substituídas por outras tecnoloxías, os TDD (Telecommunications Devices for the Deaf, Dispositivos de Telecomunicacións para Xordos), que se basean na idea e deseño de teletipos, aínda se utilizan hoxe en día. Non todas as persoas xordas, con discapacidade auditiva ou con discapacidade da fala pasaron a utilizar a mensaxería instantánea ou os mensaxes de texto ou outros servizos modernos. Moitos aínda escriben mensaxes entre si por TDD.
Turbomeca Marboré
O Turbomeca Marboré é un pequeno motor turborreactor producido por Turbomeca dende os 50 ata os 70. Os usos máis populares deste motor foron no Fouga CM.170 Magister e no Morane-Saulnier MS.760 Paris. Tamén foi fabricado baixo licenza nos Estados Unidos como o Teledyne CAE J69.
O Marboré orixinal, así como os Marboré III, IV, e V non foron producidos en números significativos. O peso típico desta serie de motores é de 140 kg. O consumo de combustible é de 720 L/h no Marboré VI a 4 500 m, e comparación cos 520 L/h dos motores Marboré II á mesma altitude, decrecendo o seu alcance.
Liudmila Rudenko
Liudmila Vladimirovna Rudenko (Людми́ла Влади́мировна Руде́нко, Людмила Володимирівна Руденко) nada en Lubny (RSS de Ucraína) o 27 de xullo de 1904 e finada en Leningrado (RSFS de Rusia) o 4 de marzo de 1986, foi unha xadrecista soviética e a segunda muller en proclamarse campioa mundial de xadrez, desde 1950 até 1953. A FIDE outorgoulle os títulos de Mestre Internacional (a primeira muller en recibir este título) e Mestra Internacional Feminina en 1950 e Gran Mestra Feminina en 1976. Rudenko tamén foi campioa feminina da URSS en 1952.
Traxectoria
Rudenko converteuse na campioa de natación de Odesa nos 400 metros braza. En 1925 foi subcampioa de Ucraína nesa modalidade. Iniciou unha carreira como planificadora económica para a Unión Soviética, e o xadrez converteuse nunha afección para ela.
Xadrez
Rudenko comezou a xogar en torneos en 1925, tras mudarse a Moscova. En 1928 gañou o campionato feminino desa cidade. Posteriormente mudouse a Leningrado onde coñeceu o científico Lev Davidovich Goldstein, con quen casou. En 1931 tiveron un fillo. En 1929 empezou a adestrar en Leningrado con Peter Romanovski, e gañou tres veces o campionato feminino da cidade.
Na Segunda Guerra Mundial, Rudenko organizou un tren para evacuar nenos tralo Sitio de Leningrado. Describiu este feito como o logro máis importante da súa vida.
A primeira campioa feminina mundial, Vera Menchik, morreu en Londres en 1944 durante un bombardeo. Despois da guerra, no inverno de 1949-1950, a FIDE organizou un torneo en Moscova para nomear a nova campioa feminina. Competiron dezaseis mulleres de doce países, e as catro xogadoras soviéticas obtiveron os catro primeiros postos. Rudenko, quen tiña entón 45 anos, gañou o torneo, con nove vitorias, unha derrota, e cinco táboas. Mantivo o título de Campioa Feminina Mundial até 1953, cando o perdeu contra Elisaveta Bykova. A súa puntuación era 6–8 (cinco vitorias, sete derrotas e dúas táboas).
Despois da guerra, os adestradores de Rudenko foron Alexander Tolush e Grigori Levenfish. En 1950 obtivo o título de Mestre Internacional e en 1976 o de Gran Mestra Feminina.
Legado
En 2015 Rudenko foi incluída no Salón Mundial da Fama de Xadrez. Foi homenaxeada cun Doodle de Google o 27 de xullo de 2018, o 114º aniversario do seu nacemento.
Esther Brand
Esther Cornelia Brand, nada como van Heerden o 29 de setembro de 1922 e finada o 20 de xuño de 2015, foi unha atleta surafricana. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1952 e gañou a medalla de ouro en salto de altura, clasificándose no posto 20 en lanzamento de disco. Brand estaba clasificada no primeiro posto mundial en salto de altura en 1940–41 e 1952, no terceiro posto en 1951 e no quinto en 1939. En 1941, igualou o récord do mundo de 1,66 m.
Traxectoria
Nada en Springbok, no Cabo Setentrional, asistiu ó instituto Maitland de Cidade do Cabo, Suráfrica. Morreu por mor dunha caída en 2015.
Microphones in 2020
Microphones in 2020 é un álbum conceptual formado por unha única canción de 44 minutos que describe a vida e a carreira musical de Elverum. O álbum foi composto e gravado totalmente por Elverum. O seu lanzamento foi acompañado por unha curtametraxe formada por 761 fotografía tomadas por Elverum.
Tras o seu anuncio, os seus seguidores e as publicacións musicais interesáronse polo feito de que o álbum estivese acreditado a The Microphones e non a Mount Eerie, o nome baixo o que Elverum editou a meirande parte da súa música dende 2004.
Antón Seoane
Traxectoria
Naceu nunha familia de tradición musical, comezou a interesarse pola música desde neno, estudando piano e guitarra. O seu avó Antonio Seoane foi director desde o 1900 até o 1920 da agrupación musical Airiños da Miña Terra, xerme do coro galego Toxos e Froles de Ferrol.
Licenciouse en medicina na Universidade de Santiago de Compostela no ano 1972, obtendo a especialidade de psiquiatría no 1980. Rematada a universidade foi un dos iniciadores do Movemento popular da canción galega, xurdido logo da disolución do colectivo Voces Ceibes. Neste período naceu o seu compromiso na recuperación da case desaparecida zanfona xunto ao artesán Guillermo Álvarez "O Crego" e colaborou en múltiples proxectos musicais.
No 1977 participou na gravación do disco Fonte do Araño de Emilio Cao, no 1978 gravou xunto a Rodrigo Romaní o premiado disco Milladoiro, no 1979 participou no disco In memorian do cuarteto tradicional Faíscas do Xiabre. Con tres dos seus compoñentes deste grupo, Xosé Ferreirós, Nando Casal e Moncho García, e con Rodrigo Romaní constituíu no 1979 o grupo musical Milladoiro.
Formou parte de Milladoiro até o ano 2013, chegando a gravar vinte e cinco discos. Durante este tempo mantivo unha actividade artística paralela que o levou a co-producir xunto a Nando Casal o segundo disco das pandeireteiras Leilía: I é verdade, i é mentira, a colaborar no disco Escarnio de Antón Reixa e na banda sonora da película O lapis de carpinteiro, para a que creou o tema "Foi coma un soño".
Alén destas colaboracións publicou no ano 2000 a biografía ''Faustino Santalices. Investigador, gaiteiro e zanfonista, no 2004 o disco infantil Lambón. Cancións para os croques, no 2008 o libro CD-DVD A volta dos nove, homenaxe a nove asasinados en Baiona o 16 de outubro do 1936 durante a represión tras do golpe de Estado fascista, e no 2013 o libro-disco De Voces Ceibes a Milladoiro''.
Exerceu a psiquiatría no Servizo Galego de Saúde, onde foi xefe de sección, até a súa xubilación no ano 2014. Na actualidade traballa na vila de Nigrán nunha consulta propia.
Trofeo Riikka Nieminen
O Trofeo Riikka Nieminen (en finés Riikka Nieminen -palkinto) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2008-09, e recoñece á mellor xogadora da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora da selección finlandesa Riikka Sallinen (de solteira Nieminen).
Con cinco trofeos conseguidos ao longo da súa carreira, catro deles de xeito consecutivo, Jenni Hiirikoski é a xogadora que máis veces foi considerada a mellor da liga, gañando un deles co Ilves de Tampere e catro co JYP de Jyväskylä.
Gañadoras
miniatura|[[Jenni Hiirikoski é a xogadora que máis veces foi recoñecida co trofeo.]] miniatura|[[Anni Keisala é a única porteira que recibiu o galardón, foi na tempada 2021–22.]] miniatura|Con dous trofeos, [[Elisa Holopainen é a única xogadora xunto con Hiirikoski que gañou o premio en máis dunha ocasión.]]
Miguel Ángel Cabral
Miguel Angel Cabral Torres, nado o 1 de xaneiro de 1970 en Xerez da Fronteira, Cádiz, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 1,98 m. Como homenaxe ao seu paso polo Cantabria Baloncesto, é a imaxe do escudo do CD Estela de Cantabria.
Sexta tempada de The Simpsons
A sexta tempada da serie animada The Simpsons emitiuse orixinalmente dende o 4 de setembro de 1994 até o 21 de maio de 1995 e consiste en 25 episodios.
O showrunner da produción da sexta tempada foi David Mirkin, que foi produtor executivo de 23 episodios. Os ex-showrunners Al Jean e Mike Reiss produciron os dous restantes; produciron os dous episodios co persoal de The Critic, unha serie que crearon Jean e Reiss despois da súa saída de The Simpsons. Isto fíxose co fin de aliviar algo da tensión soportada polo equipo de guionistas de The Simpsons, como o sentir de que a produción de 25 episodios nunha tempada era demasiado.
Os primeiros dous episodios, Bart of Darkness e Lisa's Rival, foron tomados da tempada previa, xa que a produción demorouse polo terremoto de Northridge de 1994. O produtor executivo da tempada foi David Mirkin. O episodio A Star is Burns causou certa controversia entre os produtores, xa que Matt Groening sacou o seu nome dos créditos do episodio, ao velo como unha publicidade para The Critic, a cal se emitía por ese entón. Fox volveu situar a The Simpsons ao seu horario orixinal dos domingos, sendo emitido os xoves durante as tres tempadas previas. Dende entón, a súa emisión continuou nese día.
Premios e nomeamentos
A sexta tempada gañou un premio Emmy, e recibiu tres nomeamentos adicionais. Lisa' s Wedding gañou o Emmy na categoría "Mellor programa animado (de duración menor a unha hora)". Alf Clausen recibiu un nomeamento na categoría "Logro individual destacado en composición musical para unha serie" por Treehouse of Horror V, mentres que el e John Swartzwelder estiveron nomeados en "Logro individual destacado en letra e música" pola canción dos Stonecutters "We Do" no episodio Homer the Great. Finalmente, Bart vs. Australia foi nomeado por "Logro individual destacado en mestura de son para unha serie de comedia ou un especial".
Lanzamento en DVD
O DVD da sexta tempada completa foi lanzado á venda nos Estados Unidos o 16 de agosto de 2005, o 17 de outubro do mesmo ano no Reino Unido e o 24 de setembro en Australia. O compilado inclúe un deseño de plástico coa forma da cabeza de Homer que recibiu moitas críticas. Nos Estados Unidos, o set contivo unha aclaración informando aos compradores como solicitar unha caixa alternativa, a cal consiste nun empaquetado tradicional, sen cargo adicional.
Eduard Heger
Eduard Heger (Bratislava, 3 de maio de 1976) é un político eslovaco que exerce como primeiro ministro de Eslovaquia desde o 1 de abril de 2021.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Economía de Bratislava. De 2001 a 2005, traballou como consultor no Ministerio de Defensa, onde participou na reforma das Forzas armadas da República Eslovaca.
Salario mínimo
Esta regulamentación foi establecida por primeira vez en Australia e Nova Zelandia no século XIX. Os custos e beneficios dos salarios mínimos legais son aínda obxecto de debate. A contía do salario mínimo utilízase para establecer o salario máximo.
Xeralmente exprésase en unidades monetarias por xornada de traballo; por exemplo, que non se pode pagar menos de 6 euros/dólares a un traballador por cada hora de traballo. Cada país adoita establecer as normas legais que regulan o salario mínimo e os mecanismos Para determinar periodicamente o seu monto, xeralmente en forma anual.
O salario mínimo, en termos reais, é susceptible aos cambios no valor das moedas e á inflación debido a que durante as desvalorizacións monetarias o traballador perde poder adquisitivo, da mesma forma que ocorre cos períodos inflacionarios. Moitas veces, os aumentos no salario mínimo buscan restablecer o mesmo poder adquisitivo existente antes da desvalorización ou do período inflacionario.
Historia
Desde entón, diferentes movementos obreiros e sindicatos de traballadores e outros colectivos estiveron presentes na legalización e establecemento do salario mínimo en practicamente todos os países do mundo, evidentemente con diferentes resultados.
O salario mínimo debe garantir ao traballador o acceso á vivenda, os artigos na canastra básica de alimentos, así coma a compra de vestiario, transporte e útiles escolares para os seus fillos.
O establecemento dun salario mínimo sumado á redución da xornada laboral a non máis de 8 horas diarias e a non máis de 40 horas semanais debería permitir incrementar notablemente o nivel de vida das familias da clase traballadora e pasar a formar parte da clase media.
Efectos económicos do salario mínimo
A normativa sobre salarios mínimos está presente na case totalidade dos países do mundo, e o seu obxectivo, explícito ou non, é a redución da desigualdade de salarios.
Marrocos
Entre 2008 e 2012, o salario mínimo interprofesional en Marrocos (SMIG) aumentou de 9,66 dirhams/hora a 12,24 DH/h (+26,7 %) ou sexa 2428 DH/200 h (219,92 euros, ou 276,4 dólares estadounidenses). O salario mínimo marroquino é o segundo máis alto do continente africano (despois do salario mínimo surafricano).
Arxentina
Na Arxentina, de acordo coa Lei de Contrato de Traballo, o «salario mínimo vital e móbil» defínese como ‘a menor remuneración que debe percibir en efectivo o traballador sen cargas de familia, na súa xornada legal de traballo, de modo que lle asegure alimentación axeitada, vivenda digna, educación, vestiario, asistencia sanitaria, transporte e lecer, vacacións e previsión’.
Para outubro de 2019 o salario mínimo é de 16.875 pesos arxentinos, e cunha taxa de ARS/USD de 65,00 o salario mínimo é de 259,6 dólares mensuais.
Brasil
miniatura|Evolución do valor do salario mínimo brasileiro O salario mínimo no Brasil (en portugués «salário mínimo») fíxase para períodos dun ano desde xaneiro e a súa periodicidade de pago é mensual.
A partir de xaneiro de 2020 o salario mínimo é de 1039 reais e cunha taxa de cambio respecto ao dólar estadounidense de R$ 4,07 (o equivalente mensual é de 257 dólares estadounidenses).
Bolivia
En Bolivia, o soldo mínimo denomínase 'Salario Mínimo Nacional', o cal só o Ministerio de Economía e Finanzas Públicas de Bolivia regulariza e dispón os aumentos. No 2019, o salario mínimo de Bolivia é o quinto máis alto de Suramérica, despois de ocupar durante varias décadas o último posto na rexión. No 2019 eran 273 euros.
Chile
En Chile, o soldo mínimo (que se denomina «ingreso mínimo mensual») axústase cada ano durante o mes de xuño, comeza a rexer dende o mes de xullo e fíxase de antemán un incremento cada 6 meses.