cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Praia da Torre
miniatura|250px|Praia da Torre. A praia da Torre, chamada así por mor da presenza do sitio arqueolóxico da fortificación medieval (Castelo da Lúa) existente na punta da Torre, ou tamén coñecida como " A Salgueiriña" quizais pola abondosa presenza de Salix Atrocinerea (salgueiro). O areal esténdese e está limitado pola punta de Iñobre ou punta da Posta e a desembocadura do río Té, cunha lonxitude de aproximadamente de 1.200 metros. A praia localízase na parroquia de Taragoña (concello de Rianxo), no fondo da ría de Arousa, na zona coñecida como enseada de Beluso, na comarca do Barbanza.
Mary Read
Captura e prisión
Read faleceu dunha febre violenta estando en prisión. O seu enterro, o 28 de abril de 1721, aparece nos rexistros da igrexa de santa Catarina de Xamaica. Non hai rexistro do enterro do seu bebé, o que suxire que morreu embarazada.
Praia da Torre
É unha praia acolledora de grande amplitude e con area fina, inda que ao longo da súa historia se produciron frecuentes períodos de espolio da area. Esixe un grande percorrido para non acalar ou topar profundidade nas mareas baixas; o seu acceso é sinxelo e aceptábel, dúas pistas alcatranadas inda que existen distintos camiños e sendeiros para acceder a distintas partes do areal. Esta praia ofrece gran cantidade de zonas arboradas e cunha variedade florística moi ampla, no tocante á fauna no período invernal chegan multitude de parellas de Alavanco real, así coma corvos mariños, garzas...
No seu momento chegou a posuír dúas cantinas ou chiringuitos, estando soamente na actualidade unha activa, que abre na tempada de verán. Así mesmo, na actualidade posúe un paseo marítimo dos máis afamados da comarca, ademais de distintos servizos, como aparcadorios, acceso a discapacitados, fontes, áreas de recreo... miniatura|775px|Praia da Torre.
Recesende, Recesende, Castroverde
Recesende é un lugar da parroquia de Recesende no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Gebhard Leberecht von Blücher
Gebhard Leberecht von Blücher (Rostock, Mecklemburg, 16 de decembro de 1742 — Krieblowitz, Silesia, 12 de setembro de 1819), Graf (Conde) e máis tarde elevado ao rango de Fürst von Wahlstatt (Príncipe de Wahlstatt), foi un xeneral marechal de campo prusiano, que comandou exércitos desa nacionalidade contra Napoleon I, sendo famoso pola súa participación na batalla das Nacións en Leipzig en 1813 e, sobre todo, na batalla de Waterloo en 1815, da que é considerado vencedor xunto con o británico Arthur Wellesley, duque de Wellington.
Na historiografía hispana é citado con frecuencia como xeneral Blücher ou só Blücher.
Verbo Xido (publicación)
A publicación Verbo Xido é o voceiro da Asociación Ecoloxista e Cultural do mesmo nome (Asociación Verbo Xido). O primeiro número publicouse en xullo de 2002, e a súa periodicidade é irregular. Conta con colaboracións de autores como Dionisio Pereira ou Carlos Solla Varela, e ten artigos de ecoloxismo, memoria histórica e de divulgación sobre a Terra de Montes.
Mairena del Alcor
Mairena del Alcor é un concello español da provincia de Sevilla, en Andalucía. Atópase na Campiña de Carmona.
Tiña unha poboación de 22.447 habitantes en 2014.
Xeodésica
Unha xeodésica é unha curva que une dous puntos tal que para pequenas variacións da forma da curva a súa lonxitude é estacionaria. Do punto de vista práctico, na maioría dos casos a xeodésica é a curva de menor lonxitude que une dous puntos.
Nunha "xeometría plana" (espazo euclidiano), esa curva é un segmento de recta, mais en "xeometrías curvas" (xeometría riemanniana), moi utilizadas por exemplo na Teoría da Relatividade Xeral, a curva de menor distanza entre dous puntos pode non ser unha recta.
Para entender iso poñamos como exemplo de xeometría curva un globo. Se trazarmos unha liña ligando dous puntos distintos dese globo, percibiremos que esa liña non é recta, mais si unha curva.
Raziel (Legacy of Kain)
Raziel é unha personaxe de videoxogos, tendo un rol principal na saga de videoxogos Legacy of Kain, especificamente en Legacy of Kain: Soul Reaver, Legacy of Kain: Soul Reaver 2, e Legacy of Kain: Defiance. Raziel é un antiheroe e un espectro (como é chamado en Defiance), e a medida que o xogo progresa, a súa historia é revelada cara a atrás. Antes de ser espectro foi vampiro, e moito antes, un humano sacerdote da Orde guerreira dos Sarafan.
O nome de Raziel, cuxo significado en hebreo é Segredo de Deus, está baseado no do príncipe dos querubíns. Segundo a mitoloxía, debido á súa proximidade ao trono de Yahvéh, o arcanxo Raziel tomou nota de todo aquilo que este dixo e plasmouno no chamado Sefer Raziel HaMalach (O libro de Raziel) que está considerado como un libro de maxia.
Como Sacerdote Sarafan
Raziel naceu uns 520-550 anos antes da caída dos Alicerces, e eventualmente converteuse nun dos guerreiros Sarafan, adquirindo postos nos altos rangos. El, xunto con outros cinco guerreiros Sarafan, Turel, Dumah, Rahab, Zephon, Melchiah, Malek (este último non é convertido en vampiro por Kain) asediaron o retiro da montaña de Janos Audron, asasinando o ancián vampiro e arrincándolle o corazón, coñecido como o Corazón da Escuridade, roubándolle ademais a Soul Reaver, a antiga arma sagrada dos vampiros, que estaba baixo custodia do ancián. De regreso á fortaleza dos Sarafan, os seis guerreiros son asasinados por un espectro que, aínda que o mesmo Raziel non o sabía, tratábase do seu propio eu futuro. Os guerreiros son momificados como mártires e Raziel é venerado como heroe por acabar con Janos Audron.
A non-vida vampírica
Aproximadamente mil anos despois da súa morte, Raziel é resucitado por Kain como vampiro, logo de que este roubase a súa alma do inframundo. Logo Kain faría o mesmo cos outros cinco guerreiros Sarafan. Resucitados como vampiros, ningún dos "irmáns" recordaba o seu pasado como Inquisidores Sarafan. Transformados nos lugartenentes da nova lexión de Kain, cada un creou o seu propio clan vampírico, e en menos de cen anos reduciron a humanidade ao bordo da extinción, conquistando todo Nosgoth.
O Segador de Almas
Liberado da Roda do Destino, Raziel atópase fronte ao Deus Ancián, un monstruoso ser que insta a Raziel a que aniquile a Kain e aos seus irmáns, baixo a escusa de restaurar o equilibrio de Nosgoth. Agora como criatura dos planos espectrais, Raziel xa non era máis un vampiro, e a súa sede era máis sinistra agora: no canto de sangue, Raziel debería alimentarse de almas.
Ciutat Esportiva Joan Gamper
miniatura|250px|Fachada principal da Ciutat Esportiva.
A Ciutat Esportiva Joan Gamper é un complexo deportivo propiedade do Futbol Club Barcelona situado en Sant Joan Despí. Foi inaugurada o 1 de xuño de 2006, e está situada a poucos quilómetros do Camp Nou. Dispón dunha superficie total de case 14 hectáreas, onde hai repartidos, ademais de oficinas e despachos, nove campos de fútbol (5 de herba natural e 4 artificiais), zonas especiais de adestramento ou un polideportivo, entre outros.
Raziel (Legacy of Kain)
Alma viaxeira do tempo
Desviado do seu camiño polo mesmísimo Moebius, Raziel chega ao pasado de Nosgoth, 30 anos antes da caída dos Alicerces. Raziel intenta matar a Moebius coa súa segadora pero esta é inutilizada pola vara maldita de Moebius quen falsamente se mostra sorprendido ante Raziel pola desaparicion da segadora. Raziel novamente trata de matar a Moebius coas súas mans pero Moebius revélalle que sería Kain o seu asasino; despois de todo "a todos nos chega a hora" desta forma responde Moebius. Ante un incrédulo Raziel, Moebius explica como a curación de Nosgoth dependía da morte de Kain e comeza a súa manipulación sobre o espectro, alentándoo a asasinar o seu mestre. Durante o seu camiño pola gorida de Moebius, Raziel atopa a tumba de Guillerme o Xusto, sobre a cal está a Soul Reaver desa época, rota logo da súa batalla contra Kain. Creando un novo paradoxo temporal, a Soul Reaver física e a espectral atada á man de Raziel únense, logrando reparar a Soul Reaver física; nese instante aparece Moebius, Raziel enfurecido pídelle unha razón para non matalo nese mesmo instante. Moebius engana a Raziel para que este lle perdoe a vida cando Raziel solta a Reaver física e marcha mentres Moebius rumorea que esa sería a súa única oportunidade de matalo. Logo disto, Raziel ábrese camiño cara aos alicerces, onde o está a esperar Kain. O espectro chega xusto no momento no que Ariel era asasinada, os Alicerces quedaban corruptos pola tolemia de Nupraptor e Kain nacía como humano. Kain comeza entón a amosar a Raziel algúns datos que aprendera ao longo dos séculos para atopar unha saída ao dilema que Moebius lle obrigou a aceptar, saída na que Raziel xogaría un papel fundamental.
Ciutat Esportiva Joan Gamper
A Cidade Deportiva está organizada ao redor do campo central, onde adestra o primeiro equipo e onde non se pode acceder normalmente, xa que está tapado polas oficinas e os vestiarios.
Raziel (Legacy of Kain)
Alma viaxeira do tempo
Eventualmente, Raziel atópase co Deus Ancián, ante quen se mostra un pouco rebelde a medida que vai adquirindo información. Durante a súa viaxe, Raziel chega a unha antiga forxa elemental aliñada coa Reaver, e alí atópase co vampiro Vorador. Este revélalle, aínda que de xeito críptico, parte da profecía vampirica, ademais de darlle un novo obxectivo: buscar o vampiro Janos Audron. De regreso á gorida de Moebius, na capela de Guillerme, Kain interponse no seu camiño, explicando esta vez as razóns polas que o transcurso da historia pode ser alterado malia que esta sexa imposible de cambiar ao estaren todas as almas encadeadas a un destino premeditado. Kain revelou que dúas Soul Reavers en contacto, dúas entidades prisioneiras intentando devorarse a unha á outra, son capaces de provocar un paradoxo temporal capaz de cambiar acontecementos. Ese lugar estaba destinado a ser o escenario no que Raziel matase a Kain e restablecese o equilibrio de Nosgoth, con todo Raziel tomou a decisión de non facelo, cambiando así o transcurso da historia. Kain, reconfortado, decidiu seguir cos seus propios plans e deixou a Raziel continuar a súa busca.
Ciutat Esportiva Joan Gamper
A Cidade ten unha residencia para as xoves promesas desde 2011, onde continua o labor realizado na Masia Blaugrana.
Raziel (Legacy of Kain)
Alma viaxeira do tempo
Ao chegar ás cámaras de fluxo temporal, Raziel atopou a Moebius a quen obrigou a configurar a máquina para retroceder uns cinco séculos no pasado, aínda que Moebius traizoouno e enviouno un século cara ao futuro. Tras comprender a traizón, Raziel buscou unha forma de regresar pola súa conta e risco á época á que ansiaba acceder. Na súa viaxe atopouse cun novo engano de Moebius en forma de espírito, e de novo coa pantasma de Ariel nos Alicerces.
Raziel viu morrer a Janos nos seus brazos non sen antes aceptar a misión que este preparara para el e renegar con odio visceral do seu anterior pasado, o cal cría puro e nobre. Alimentado pola ira, Raziel regresou á fortaleza Sarafan en busca de vinganza. Alí atopou a Reaver, exposta sen protección ningunha. Nese intre Moebius aparece, defendido por Malek, e prívao da súa espada espectral, obrigándoo a asir a Reaver, para despois encerralo. A única saída de Raziel condúceo a encarar os seus antigos irmáns Sarafan, a quen mata con satisfacción ao comprender o destino que os agardaba. Para rematar, Raziel atopou o seu Eu Sarafan, con quen se enfrontou e asasinou, pechando o ciclo da súa historia. Este feito provocou que a historia forzase que a Reaver consumise a alma de Raziel xa que doutro xeito todos os acontecementos que ocorreran a partir deste momento deixaran de existir. Raziel comprendeu entón que a entidade que sempre posuíra a Reaver era e fora el.
Na liña de tempo non alterada, a Reaver consome a alma de Raziel, pechando o círculo da Soul Reaver. Na liña alterada, Kain aparece e salva a Raziel. Isto causa un paradoxo que cambiou os futuros acontecementos a partir dese intre, creando un futuro caótico onde os hylden toman o poder de Nosgoth (os acontecementos relatados en Blood Omen 2).
O círculo do destino
Así pois, Raziel diríxese á catedral do Averno onde supostamente esta o Corazón da Escuridade. Nas catacumbas desta catedral atópase con Turel, o único dos seus irmáns que non aniquilara no futuro. Turel, agora parasitado por entidades hylden, era coñecido como o avatar de Hash'ak'gik. Logo dunha batalla forzada, Raziel absorbe a alma do seu irmán, aínda que algúns dos hylden que infectaban a Turel contaxiaron parcialmente a Raziel. Á saída do foso, Raziel sorprendeu a Mortanius a quen preguntou pola situación do Corazón da Escuridade. A sorpresa foi maiúscula ao coñecer que dito órgano fora utilizado por Mortanius para resucitar a Kain como vampiro e que era en realidade o corazón que latexaba dentro de Kain. Loitando por vencer as forzas que o posuían, Mortanius esvaeuse para seguir cos seus plans deixando a Raziel confuso.
De volta á catedral, Kain fixo acto de presenza no seu intento por evitar que Raziel resucitase a Janos Audron. Raziel, alimentado polas imaxes de confrontacións entre os heroes das razas, polo temor a quedar atrapado na Reaver que Kain portaba e pola posesión parcial á que estaba sometido, atacou a Kain, malia os esforzos deste por facelo entrar en razón. Durante a loita, Raziel comezou a ser absorbido pola Reaver. Desesperado e convencido de que Kain o enganara, reuniu forzas e atravesou o peito de Kain arrincando o seu corazón e expulsando o seu antigo amo á dimensión demoníaca.
Co Corazón da Escuridade no seu poder, Raziel regresou á mansión de Vorador, onde se encontraban Moebius e os seus mercenarios, e resucitou a Janos Audron en busca de respostas. Janos só acertou a contestarlle o mesmo que na anterior ocasión: que era o heroe vampiro destinado a empuñar a Reaver. Cando Raziel lle mostrou a única Reaver que empuñaba, a espectral, Janos viu cambalear todos os seus dogmas. Desconcertado, Janos levou a Raziel canda el ata a cidadela dos vampiros onde -díxolle- acharía as respostas que buscaba. Deste xeito, Raziel dirixiuse cara á fragua Espiritual onde atopou ao Deus Ancián intentando impedir o acceso de Raziel á fonte de enerxía á vez que comezaba a comprender o destino reservado a Kain como Vástago do Equilibrio.
Tras liberar a forxa, o espectro de Ariel acudiu á fragua onde cedeu a súa alma para bautizar e purificar a espada de Raziel, non sen antes legarlle a súa última misión: unir o que foi dividido. Coa Reaver purificada, Raziel regresou confuso ata a sala onde Janos agardaba. Nese preciso intre, un mozo Kain rexeitaba sacrificarse, rompendo así a barreira que os Alicerces protexían. O hylden, Hylden Lord, que posuíu a Mortanius tomou o control de Janos. Raziel entón deuse conta do erro cometido ao resucitar a Janos Audron, pois Kain tratara de advertilo de que isto pasaría aínda que non quixo escoitalo. Ao tratar de impedir que o hylden fuxise co corpo de Janos, Raziel foi vencido, o seu corpo físico disolto e invocado á fragua espiritual polo Deus Ancián. Nesta cámara, rebelado e iracundo, intentou con todas as súas forzas atacar ao Deus Ancián aínda que a súa presenza no plano espectral impediullo. O Deus Ancián deu por rematada a misión de Raziel para a cal o resucitara e reveloulle que permanecería na fragua sen poder escapar durante toda a eternidade.
Tras iso, o deus antigo devolveulle a vida a Moebius, asasinado polo mozo Kain nese intre, e este acudiu á fragua Espiritual para render contas ante o seu amo. Nese lugar, Moebius foi sorprendido polo Kain ancián, quen misteriosamente, non morrera durante a pelexa con Raziel. Kain eliminou novamente a Moebius. No plano espectral, Raziel atravesou a Moebius coa espada e comprobou que esta tiña a capacidade de curar a corrupción á que se vían sometidos os gardiáns dos Alicerces, xa que ata aquel momento Moebius non puidera ver ao Deus Ancián.
Logo de devorar a súa alma e comprendendo e aceptando o seu verdadeiro propósito, Raziel utilizou o cadáver de Moebius para acceder ao plano material, onde purificou a Kain deixándose encerrar na Reaver, a partir de entón, Soul Reaver.
Habilidades
Ao longo dos xogos nos que aparece como protagonista, Raziel fixo gala de diferentes habilidades, pese a que algunhas foron borradas nos xogos posteriores. As súas habilidades máis significativas son:
Armas
Pese a que Raziel pode usar case todas as armas que usen os seus inimigos, e as súas garras tamén poden ser usadas como armas, sendo máis letais en Soul Reaver 2, a súa arma por defecto é a Soul Reaver. No primeiro xogo a Soul Reaver estaba limitada no seu uso ao nivel de enerxía de Raziel: só se manifestaba no plano material cando este estivese ao 100% da súa saúde. Con todo, é a arma máis letal do xogo, e pode imbuír os proxectís telecinéticos de Raziel para darlles máis poder. No plano espectral, a arma esta fusionada todo o tempo con Raziel e non ten ningunha restrición. En Soul Reaver 2, logo de reconstruír a Soul Reaver física na tumba de Guillerme, Raziel é capaz de manifestar a espada no plano material a vontade, sen a necesidade de que a súa saúde estea ao 100%, pero ao custo de que a espada vaia absorbendo a súa forza vital. No plano espectral, a espada non ten esta desvantaxe. En Defiance Raziel xa dominou tanto esta espada que é capaz de asimilala dentro do seu corpo e manifestala a vontade cando é necesario. Ademais, é capaz de enerxizar a espada para dar golpes máis fortes, ou crear un campo de forza para repeler o opoñente.
Nos xogos, a Soul Reaver foi imbuída con poderes elementais. As súas habilidades varían dependendo do elemento aliñado:
Carl von Linné
Linné realizou unha gran parte dos seus estudos superiores na Universidade de Uppsala e cara a 1730 empezou a dar conferencias de botánica. Viviu no estranxeiro entre 1735 e 1738, onde estudou e publicou unha primeira edición da súa Systema Naturae nos Países Baixos. De volta a Suecia converteuse en profesor de medicina e de botánica en Uppsala. Durante a década de 1740, realizou varias expedicións a través de Suecia para recoller e clasificar plantas e animais. Durante as décadas de 1750 e 1760, continuou recollendo e clasificando animais, plantas e minerais, publicando varios volumes sobre o tema.
No momento da súa morte era recoñecido como un dos científicos máis importantes en toda Europa. O filósofo suízo Jean-Jacques Rousseau envioulle a mensaxe: "Dígalle que non coñezo un home máis grande na Terra". O escritor alemán Goethe escribiu: "Coa excepción de Shakespeare e Spinoza, non coñezo ninguén, entre os que xa non viven, que me influíse máis intensamente". O autor sueco Strindberg escribiu: "Linné era en realidade un poeta que se converteu en naturalista". Entre outros cumpridos, Linné foi chamado "Princeps Botanicorum" ("Príncipe de Botánicos"), "O Plinio do Norte" e "O Segundo Adán". Así mesmo, é considerado heroe nacional de Suecia.
En 1959, Linné foi designado lectotipo de Homo sapiens, cousa que significa que segundo as regras de nomenclatura, Homo sapiens foi definido de xeito válido como a especie de animal á cal pertencía Linné.
En botánica, a abreviación de autor usada para indicar a Linné como autoridade para os nomes de especies é L.
Infancia
miniatura|150px|esquerda|Casa natal de Linné en [[Råshult.]] Carl Nilsson Linné naceu en Råshult, Småland, Suecia o 23 de maio de 1707. Foi o primeiro fillo de Nils Ingemarsson Linnaeus (1674-1748) e Christina Brodersonia (1688-1733). Os antepasados de Nils foron campesiños ou sacerdotes durante moitas xeracións. O seu pai, Nils, era un botánico afeccionado, un ministro do luteranismo, e o cura da pequena vila de Stenbrohult, en Småland. A súa nai, Christina, era a filla do reitor de Stenbrohult, Samuel Brodersonius. Despois de Carl tiveron tres fillas e outro fillo, chamado Samuel, que sucedería finalmente o seu pai como reitor en Stenbrohult e escribiría un manual sobre apicultura. Un ano despois do nacemento de Carl Linné, morreu o seu avó, Samuel Brodersonius, e o seu pai, Nils, converteuse no reitor de Stenbrohult. Así, Linné e os seus pais trasladáronse á reitoral deixando a casa do cura onde viviran.
Xa nos seus primeiros anos Linné parecía mostrar unha grande atracción polas plantas e polas flores en particular. Cando estaba preocupado ou enfadado dábanlle unha flor e inmediatamente acougaba. Nils pasaba moito tempo no seu xardín e a miúdo mostraba flores a Linné, ensinándolle os seus nomes. Pronto Linné tivo a súa propia parcela de terra no xardín do seu pai onde podía cultivar plantas.
Educación básica
O seu pai comezou a ensinar a Linné latín, relixión e xeografía desde pequeno, pero cando Linné tiña sete anos considerou que era mellor que tivese un mestre. Os seus pais elixiron a Johan Telander, o fillo dun "yeoman" local (un granxeiro). Telander non era apreciado por Linné quen máis tarde escribiría na súa autobiografía que Telander "era mellor extinguindo o talento dun neno que desenvolvéndoo". Dous anos despois de que comezase o ensino foi enviado ao Instituto elemental en Växjö. Linné raramente estudaba, en cambio ía decote ao campo para buscar plantas. Con todo conseguiu chegar ao último ano da escola elemental cando tiña quince anos. Este curso era impartido polo director de escola primaria, Daniel Lannerus, quen estaba interesado pola botánica. Lannerus decatouse do interese de Linné pola botánica e deulle clases no seu xardín. Tamén lle presentou a Johan Rothman, que era o doutor estatal de Småland e profesor no gymnasium de Växjö. Rothman, que para ser doutor naquela época tamén era botánico, profundou o interese de Linné pola botánica e axudouno a desenvolver o interese pola medicina.
Universidade
miniatura|Estatua na Universidade de Lund. miniatura|Descrición da [[polinización en Praeludia Sponsaliorum Plantarum (1729).]]
Lund
Rothman mostrou a Linné que a botánica era un tema serio e non un simple entretemento. Ensinaba a Linné a clasificar plantas segundo o sistema de Tournefort. Linné tamén se formou sobre a sexualidade das plantas segundo Sébastien Vaillant. En 1727 Linné, con 21 anos, matriculouse na Universidade de Lund en Escania. Linné tivo titoría e aloxamento do doutor local Kilian Stobaeus. Alí podía usar a biblioteca do doutor, que tiña moitos libros sobre botánica, e contaba con acceso libre ás conferencias que impartía o propio Stobaeus. Nos seu tempos libres, Linné exploraba a flora de Escania xunto cos estudantes que compartían os mesmos intereses.
Uppsala
En agosto de 1728 Linné decidiu marchar á Universidade de Uppsala por consello de Rothman quen cría que sería a mellor elección tanto se Linné quería estudar medicina como botánica. Rothman baseaba esta recomendación nos dous profesores que ensinaban na facultade médica de Uppsala: Olof Rudbeck o mozo e Lars Roberg. Tanto Rudbeck como Roberg foran bos profesores, pero naquela época xa eran maiores e estaban pouco interesados en ensinar. Rudbeck, por exemplo, deixou de dar conferencias ao público, e permitía que outras persoas menos preparadas o fixesen por el. Así as conferencias de botánica, zooloxía, farmacoloxía e anatomía non se impartían no seu mellor nivel. En Uppsala, Linné atopou un novo benfeitor, Olof Celsius. Olof era un profesor de teoloxía e un botánico afeccionado. Olof recibiu a Linné na súa casa e deulle entrada na súa biblioteca, que era unha das bibliotecas botánicas máis completas de Suecia.
En 1729 Linné escribiu a tese Praeludia sponsaliorum plantarum sobre a sexualidade das plantas. Isto chamou a atención de Olof Rudbeck quen en maio de 1730 seleccionou a Linné para empezar a dar conferencias na universidade, aínda que Linné era só un estudante de segundo ano. As conferencias eran moi populares e Linné podíase atopar falando para unha audiencia de 300 persoas. En xuño Linné trasladouse da casa de Celsius á casa de Rudbeck para facer de titor e ensinar aos tres fillos máis pequenos dos 24 que tiña. A súa amizade con Celsius non diminuíu e continuaron indo xuntos a expedicións botánicas. Durante aquel inverno Linné empezou a dubidar do sistema de clasificación de Tournefort, e decidiu crear un propio. O seu plan consistía en dividir as plantas polo número de estames e pistilos. Comezou a escribir unhas cantas anotacións que máis tarde se converterían en libros, por exemplo Generalitat plantarum e Critica botanica. Tamén produciu o libro Adonis Uplandicus relativo ás plantas cultivadas no seu xardín.
O anterior axudante de Rudbeck, Nils Rosén, regresou á Universidade en marzo de 1731 xa graduado en medicina. Rosén empezaba a dar conferencias de anatomía e intentaba apropiarse das conferencias de botánica de Linné, cousa que Rudbeck evitou. Ata decembro Rosén fixo a titoría de Linné en medicina. En decembro, Linné tivo un "desacordo" coa muller de Rudbeck e tivo que irse fóra da súa casa, aínda que a relación con Rudbeck parece que quedou indemne. Aquel Nadal Linné regresou a casa en Stenbrohult para visitar os seus pais por primeira vez en aproximadamente tres anos. Os sentimentos da súa nai por el arrefriáranse desde que decidira non converterse en sacerdote pero sentiuse satisfeita cando viu que estaba ensinando na Universidade.
Expedición a Laponia
miniatura|200px|dereita|Linné co traxe tradicional dos [[pobo saami|saamis en Laponia.]]
Na visita de Linné aos seus pais explicoulles o seu plan para viaxar a Laponia, entón practicamente descoñecida, unha viaxe que Rudbeck fixera unha vez pero os resultados foran destruídos nun incendio en 1702. A esperanza de Linné era atopar novas plantas, animais e posiblemente valiosos minerais. Tamén sentía curiosidade polos costumes dos nativos saami, uns pastores de renos nómades que deambulaban polas grandes tundras de Escandinavia. En abril de 1732 outorgóuselle a Linné unha subvención da Real Sociedade de Ciencias de Uppsala para custear a expedición.
Linné comezou a súa viaxe o 22 de maio de 1732, xusto despois de facer os 25 anos. Fíxoo a pé e a cabalo, levando con el o seu diario, manuscritos botánicos e ornitolóxicos e follas para herborizar plantas. Levoulle 11 días chegar ao seu primeiro obxectivo, Umeå, xa que baixaba do cabalo sempre que podía para examinar unha flor ou unha rocha. Estaba especialmente interesado nos musgos e liques; estes últimos son unha parte importante na alimentación dos renos, un animal común en Laponia. Despois, chegou a Gävle onde atopou grandes cantidades de Campanula serpyllifolia, unha planta rastreira e perenne que se convertería na favorita de Linné, máis tarde rebautizada como Linnaea borealis.
Logo de estar en Gävle, Linné comezou a viaxar cara a Lycksele, unha cidade fóra da costa máis afastada do que nunca viaxara ata entón, examinando patos no camiño. Logo de cinco días chegou á cidade onde quedou xunto cun pastor e a súa esposa. A principios de xuño volveu a Umeå logo de pasar algúns días en Lycksele onde aprendeu máis sobre os costumes dos saami. Desde Umeå viaxou cara ao norte ás montañas escandinavas pasando por Old Luleå, onde recibiu un chapeu de muller saami. Cruzou a fronteira con Noruega en Sørfold, a uns 300 km de Old Luleå. Posteriormente viaxou a Kalix onde aprendeu sobre os ensaios químicos metalúrxicos, e a metade de setembro comezou a súa viaxe de regreso a Uppsala, viaxando a través de Finlandia e collendo o barco a Turku. Chegou o 10 de outubro, en total unha viaxe de seis meses de duración e uns 2000 km, onde reuniu e observou innumerable cantidade de plantas, aves e rochas. Aínda que Laponia era unha rexión sen moita biodiversidade Linné atopou e describiu un centenar de plantas previamente descoñecidas. Os seus descubrimentos máis tarde serían a base do libro, Flora lapponica. Porén, na expedición a Laponia, Linné usou nomes en latín para describir os organismos porque aínda non desenvolvera o sistema binomial.
En Flora Lapponica, as ideas de Linné sobre nomenclatura e clasificación foron usadas de forma práctica por primeira vez, facendo desta obra o primeiro proto-moderno Flora. O libro cubría 534 especies, usando o sistema de clasificación de Linné e incluía, para as especies descritas, a súa distribución xeográfica e notas taxonómicas. Foi Augustin Pyramus de Candolle o que atribuíu a Linné con Flora Lapponica como o primeiro exemplo do xénero literario botánico de Flora. O historiador botánico E. L. Greene describiu Flora Lapponica como "a máis clásica e deliciosa" das obras de Linné.
Foi tamén durante esta expedición que Linné tivo un golpe de inspiración sobre a clasificación dos mamíferos. Despois de observar a mandíbula inferior dun cabalo na beira dunha estrada pola que estaba a viaxar, Linné comentou: "Se tan só coñecese cantos dentes e de que tipo ten cada tipo de tódolos animais, cantas mamilas e onde están situadas, quizais podería facer un sistema natural perfecto para a organización de tódolos cuadrúpedes."
Dalarna
En 1734 Linné viaxou a Dalarna dirixindo un pequeno grupo de estudantes. A viaxe foi financiada polo gobernador de Dalarna para catalogar recursos naturais coñecidos e descubrir outros novos, pero tamén para que recollese información das actividades da minería norueguesas en Røros.
Hamburgo, Países Baixos e doutoramento
De regreso a Uppsala, as relacións de Linné con Nils Rosén empeoraron e amablemente aceptou unha invitación do estudante Claes Sohlberg para pasar as vacacións de Nadal coa súa familia en Falun. O pai de Sohlberg era un inspector de minería e levou a Linné a visitar as minas próximas a Falun. O pai de Sohlberg suxeriu a Linné levar o seu fillo aos Países Baixos e continuar ensinándolle alí por un soldo anual. Naquela época Holanda era un dos lugares máis venerados para estudar historia natural e un lugar habitual para que os suecos fixesen o seu doutoramento. Linné, que estaba interesado en ambos, aceptou. miniatura|esquerda|Imaxe da hidra de Hamburgo, sacada do Thesaurus de [[Albertus Seba.]] En abril de 1735 Linné e Sohlberg marcharon para os Países Baixos, con Linné coa idea de conseguir o grao de doutor en medicina na Universidade de Harderwijk. No camiño detivéronse en Hamburgo onde tiveron un encontro co alcalde, quen orgullosamente lles mostrou unha marabilla da natureza que posuía: os restos embalsamados dunha hidra de Lerna de sete cabezas. Linné enseguida viu que era falsa e que se trataba en realidade de mandíbulas e pés de denociñas pegadas a peles de serpes. A procedencia da hidra fixo pensar a Linné que fora fabricada por monxes para representar a besta da Apocalipse. Aínda que isto podía preocupar o alcalde, Linné fixo públicas as súas observacións e o soño do alcalde de vender a hidra por unha suma enorme arruinouse completamente. Tendo medo da súa ira, Linné e Sohlberg marcharon de Hamburgo rapidamente.
Cando Linné chegou a Harderwijk, inmediatamente comezou a traballar nos seus estudos de grao; naquela época, Harderwijk era coñecida por conceder graos "instantáneos" en menos dunha semana. Primeiro presentou unha tese sobre a causa da malaria que escribira en Suecia. A continuación defendeu a súa tese nun debate público. A súa disertación, presentada o 23 de xuño, titulábase Dissertatio medica inauguralis in qua exhibetur hypothesis nova de febrium intermittentium causa (Tese inaugural en medicina, na que unha nova hipótese na causa de febres intermitentes é presentada). Concluíu que a malaria só aparecía en lugares con terreos ricos en barro. Agora sábese que estaba equivocado sobre a causa, xa que non tiña un microscopio bo abondo para ver os parasitos da malaria, que eran espallados polos mosquitos que se reproducían na auga recollida en pozas e fochancas. Con todo, si tiña razón en predicir que a medicina chinesa tradicional, incluíndo o uso de Artemisia annua (Artemisia), era unha fonte potencial de medicinas antimalaria, as Artemisininas, derivadas das artemisas, son agora as principais medicinas antimalaria. O seguinte paso foi un exame oral e diagnosticar un paciente. Tras menos de dúas semanas obtivo a súa graduación e converteuse en doutor aos 28 anos.
Durante o verán, Linné atopou un amigo de Uppsala, Peter Artedi. Antes da súa saída de Uppsala, Artedi e Linné decidiran que se un deles morrese, o sobrevivente debería terminar o traballo do outro. Dez semanas despois, Artedi afogou nunha das canles de Ámsterdam e o seu manuscrito inacabado sobre a clasificación dos peixes quedou en mans de Linné para completalo.
Publicación de Systema Naturae
Linné familiarizouse cun dos médicos e botánicos máis respectado dos Países Baixos, Herman Boerhaave, que intentou convencelo de facer carreira no seu país. Boerhaave ofreceulle unha viaxe a Suráfrica e América, pero Linné escusouse manifestando que non soportaba a calor. Boerhaave suxeriulle visitar o botánico Johannes Burman o que Linné fixo. Tras a visita de Carl Linné, Burman quedou impresionado co coñecemento do seu invitado e decidiu que Linné quedaría con el durante o inverno. Durante a súa estancia Linné axudou a Burman co seu Thesaurus Zeylanicus. Burman tamén axudou a Linné cos libros en que estaba traballando: Fundamenta Botanica e Bibliotheca Botanica.
O título completo da obra Sistema Naturae é Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, traducido ao galego: "Sistema natural, en tres reinos da natureza, segundo clases, ordes, xéneros e especies, con características, diferenzas, sinónimos, lugares". A décima edición deste libro é considerada o punto de partida da nomenclatura zoolóxica.
Xardín botánico de Hartecamp e viaxe a Inglaterra
En agosto de 1735, durante a estancia de Carl Linné con Burman, coñeceu a George Clifford III, un director da Compañía Holandesa das Indias Orientais e propietario dun xardín botánico preto de Hartecamp en Heemstede. Clifford quedou moi impresionado coa habilidade de Linné para clasificar plantas e invitouno a converterse no seu médico e encargado do seu xardín. Linné xa aceptara quedar con Burman durante o inverno e non podía aceptar inmediatamente a invitación. Con todo, Clifford ofreceuse a compensar a Burman ofrecéndolle unha copia da Natural History of Jamaica de Sir Hans Sloane, que era un libro raro, se Linné aceptaba quedar con el. Burman aceptou. O 24 de setembro de 1735 Linné converteuse no conservador botánico e médico persoal de Hartecamp, cobrando 1000 floríns ó ano, sendo libre para comprar calquera libro ou planta que quixese. Aínda que o acordo era só para o inverno dese ano, Linné practicamente estivo alí ata 1738.
Foi alí onde escribiu o libro Hortus Cliffortianus, no prefacio do cal describiu a súa experiencia como "o tempo máis feliz da miña vida." Este libro era un catálogo dos artigos botánicos do herbario e do xardín botánico de Hartecamp, escrito en nove meses e completado en xullo de 1737, aínda que non foi publicado ata 1738. . Unha parte de Hartekamp foi declarado como xardín público en abril de 1956 pola autoridade local de Heemstede, e foi chamado "Linnaeushof". Finalmente converteuse, segundo indica a Oficina de turismo de Holanda, no maior parque infantil de Europa.
miniatura|110px|esquerda|Formas de follas no Hortus Cliffortianus. En xullo de 1736 Linné viaxou a Inglaterra, cos gastos pagados por Clifford. Foise a Londres para visitar a Sir Hans Sloane, un coleccionista de Historia natural, e observar a súa colección. Outra razón para a súa viaxe a Inglaterra era visitar o Chelsea Physic Garden e o seu conservador, Philip Miller. Presentou a Miller o seu novo sistema de clasificación de plantas que estaba descrito en Systema Naturae. Miller, en realidade, era remiso ó uso da nova nomenclatura binomial, preferindo a clasificación de Joseph Pitton de Tournefort e John Ray. Linné, aínda así, aplaudiu o Gardeners Dictionary de Miller, Só se cambiou completamente ó sistema de Linné na edición de The Gardeners Dictionary de 1768. O conservador escocés sorprendentemente retivo no seu dicionario algunhas nomenclaturas binomiais pre-Linneanas descartadas por Linné pero que foron mantidas polos botánicos modernos. Miller finalmente quedou impresionado, e dende entón comezou a dispor o xardín botánico segundo o sistema de Linné.
Linné tamén viaxou á Universidade de Oxford para visitar o botánico Johann Jacob Dillenius. Fracasou en conseguir que Dillenius aceptase publicamente o seu novo sistema de clasificación, aínda que mantiveron correspondencia durante varios anos despois diso. Entón volveu a Hartecamp, levando con el moitos espécimes raros de plantas. Ao ano seguinte publicou Genera Plantarum no que describía 935 xéneros de plantas de xeito breve e complementado posteriormente con Corollarium Generum Plantarum, con sesenta xéneros máis.
Linné quedou con Clifford en Hartecamp ata o 18 de outubro de 1737 cando desexaba abandonar a casa para regresar a Suecia, pero unha enfermidade e a amabilidade dos amigos holandeses fixeron que quedase algúns meses máis en Holanda. En maio de 1738 marchou a Suecia. No camiño detívose en París ao redor dun mes, visitando botánicos como Antoine de Jussieu. Tras a súa volta, Linné nunca máis volveu marchar de Suecia.
Regreso a Suecia e voda
miniatura|175px|dereita|Retrato de Linné durante a súa voda con [[Sara Elisabeth Moræa. ]] O 28 de xuño de 1738 Linné regresou a Suecia e foise vivir a Falun onde formalizou a súa relación con Sara Elisabeth Moræa. Tres meses máis tarde trasladouse a Estocolmo para atopar traballo como médico e así poder manter a súa futura familia. Unha vez máis Linné atopou un patrón interesado no seu traballo, contactou co conde Carl Gustaf Tessin quen axudou a Linné a ter traballo como médico no Almirantado. Durante esta estancia en Estocolmo Linné axudou a fundar a Real Academia das Ciencias de Suecia, converténdose no primeiro praeses da academia por sorteo.
miniatura|dereita|A casa de Linné en Uppsala. En maio de 1741 Linné foi nomeado profesor de medicina na Universidade de Uppsala, inicialmente con responsabilidade sobre temas relacionados coa medicina. Pronto cambiou o lugar con outro profesor, Nils Rosén, e así conseguiu a responsabilidade sobre o xardín botánico (que reconstruíu e ampliou minuciosamente), botánica e historia natural. En outubro dese mesmo ano a súa esposa e o seu fillo máis vello de nove anos trasladáronse a vivir con el en Uppsala.
Öland e Gotland
Dez días despois de ser nomeado profesor iniciou unha expedición ás provincias insulares de Öland e Gotland, con seis estudantes da universidade, para buscar plantas útiles en medicina. Primeiro viaxaron a Öland onde estiveron ata o 21 de xuño e despois navegaron ata Visby e Gotland. Linné e os estudantes quedaron en Gotland ao redor dun mes volvendo a continuación a Uppsala. Durante esta expedición descubriron unhas 100 especies de plantas aínda non rexistradas. As observacións da expedición foron posteriormente publicadas en Öländska och Gothländska Reza, escrito en sueco. Como no caso de Flora lapponica, o libro contén tanto observacións zoolóxicas como botánicas, así como observacións sobre a cultura en Öland e Gotland. Durante o verán de 1745 Linné publicou dous libros máis: Flora Suecica e Fauna Suecica. Flora Suecica era un libro estritamente botánico mentres Fauna Suecica era zoolóxico.
En 1742 Anders Celsius creara a escala de temperatura que leva o seu nome. A escala Celsius funcionaba inversamente a como a coñecemos hoxe en día, o punto de ebulición era 0 °C e o punto de fusión era a 100 °C. En 1745 Linné inverteu a escala no seu formato actual.
Västergötland
Durante o verán de 1746 Linné volveu ser enviado polo goberno para que fixese unha expedición, esta vez na provincia sueca de Västergötland. Saíu desde Uppsala o 12 de xuño e volveu o 11 de agosto. Na expedición, o seu principal compañeiro foi Erik Gustaf Lidbeck, un estudante que o acompañara na súa viaxe previa. Linné describiu os descubrimentos da expedición no libro Wästgöta-Reza, publicado ao ano seguinte. Logo de regresar da viaxe, o goberno decidiu que Linné debería aceptar outra expedición na provincia meridional de Escania. Esta viaxe aprazouse debido á gran cantidade de traballo que tiña Linné.
En 1747 a Linné outorgóuselle o título de arquiatre, ou médico principal do rei sueco Adolfo Federico, un cargo de gran prestixio. O mesmo ano foi elixido membro da Academia de Ciencias de Berlín.
Escania
Na primavera de 1749 Linné puido finalmente viaxar a Escania, comisionado de novo polo goberno. Con el levou o seu estudante Olof Söderberg. No camiño a Escania fixo a última visita aos seus irmáns e irmás en Stenbrohult que non vira desde a morte do seu pai o ano anterior. A expedición era similar ás viaxes previas na maioría dos aspectos, pero esta vez tamén se lle ordenou que atopase o mellor lugar de cultivo para nogueiras e sorbeiras suecas, árbores que acostuman ser utilizadas polos militares para fabricar rifles. A viaxe tivo éxito e as observacións de Linné foron publicadas o ano seguinte en Skånska resan ("A viaxe a Escania").
Reitor da Universidade de Uppsala
miniatura|dereita|O [[Xardín botánico de Linneo en Upsala|xardín botánico de Linné en Uppsala.]] En 1750 Linné converteuse en reitor da Universidade de Uppsala, comezando un período onde especificamente se apreciaban as ciencias naturais. Quizais a contribución máis importante de Linné durante a súa permanencia en Uppsala foi o ensino; moitos dos seus estudantes viaxaron a diversos lugares do mundo para recoller mostras botánicas. Linné chamaba aos mellores destes estudantes "os seus apóstolos". As súas conferencias eran normalmente moi populares e impartíanse a miúdo no xardín botánico. Intentaba ensinar aos estudantes a pensar e non confiar en ninguén, nin sequera nel. Aínda máis populares que as conferencias eran as excursións botánicas realizadas todos os sábados durante o verán, onde Linné e os seus estudantes exploraban a flora e a fauna das proximidades de Uppsala.
Philosophia Botanica
En 1751, Linné publicou Philosophia Botanica. O libro contiña un estudo completo do sistema de taxonomía que Linné estivera usando nos seus traballos anteriores. Tamén contiña información de como redactar un diario de viaxes e como manter un xardín botánico.
Nutrix Noverca
miniatura|esquerda|Portada de Nutrix Noverca (1752). En tempos de Linné, era normal para as mulleres de clase alta dispoñer de amas de leite para os seus bebés. Linné uniuse a unha campaña para rematar con esta práctica en Suecia e promover o aleitamento polas nais. En 1752 Linné publicou unha tese xunto con Frederick Lindberg, un estudante de medicina, baseada nas súas experiencias. Como era común naquel tempo, esta disertación foi fundamentalmente unha idea do autor principal (prases) exposta polo estudante. A disertación de Linné foi traducida ó francés por J.E. Gilibert en 1770 como La Nourrice marâtre, ou Dissertation sur les suites funestes du nourrisage mercénaire. Linné suxería que os nenos podían absorber a personalidade da súa ama de leite a través do leite. El admiraba as prácticas de coidado dos nenos dos saamis e comentaba o saudables que eran os seus bebés comparados cos dos europeos que contrataban amas de leite. Tamén comparaba o comportamento dos animais salvaxes e sinalou que ningún deles denegaban ós cachorros o seu leite. Pénsase que o seu activismo xogou algún papel na súa escolla do termo Mammalia para a clase de organismos.
Species Plantarum
Dous anos despois, en 1753, Linné publicou Species Plantarum, traballo hoxe aceptado internacionalmente como o comezo da nomenclatura botánica moderna xunto co seu traballo anterior Systema Naturae. O libro, que describía máis de 7300 especies, tiña 1200 páxinas e publicouse en dous volumes. O mesmo ano foi nomeado cabaleiro da Orde da Estrela Polar polo rei Adolfo Federico. Linné era o primeiro civil en Suecia en converterse en cabaleiro desta orde. Desde entón, raramente deixou de lucir a distinción.
Museo e ennobrecemento
miniatura|esquerda|400px|Casa de verán de Linné en Hammarby. Linné sentía que Uppsala era demasiado ruidosa e insalubre e comprou dúas granxas en 1758: Hammarby e Sävja. Ao ano seguinte comprou unha granxa veciña, Edeby. Xunto coa súa familia pasaba os veráns en Hammarby, primeiro só nunha casa pequena dun piso que ampliaría en 1762 cun edificio principal novo, máis grande. En Hammarby, Linné fixo un xardín onde cultivar plantas que non se podían cultivar no xardín botánico de Uppsala. Comezou a construír un museo nun outeiro detrás de Hammarby en 1766 onde trasladou a súa biblioteca e unha colección de plantas. A razón do traslado foi un incendio que destruíu case un terzo de Uppsala no que a residencia de Linné fora ameazada. Hoxe en día, esta residencia de Linné forma parte do casarío preto de Uppsala, coñecido en sueco como "Linnés Hammarby."
Desde a publicación inicial de Systema Naturae en 1735 o libro fora ampliado e reimpreso varias veces; a décima edición lanzouse en 1758. Esta edición establécese como o punto de partida para a nomenclatura zoolóxica, o equivalente de Species Plantarum.
O rei sueco Adolf Federico concedeu a Linné o rango de nobre en 1757, pero non foi efectivo ata 1761. Tomou o nome de "von Linné", converténdose en "Carl von Linné" (Latinizado é Carolus a Linné). 'Linné' é unha versión acurtada e un galicismo de 'Linnæus', e o título alemán 'von' indica o seu ennobrecemento. O escudo de armas nobiliario da familia presenta, de forma preeminente, unha Linnaea, unha das plantas favoritas de Linné, e que Gronovius renomeou co nome científico de Linnaea borealis na súa honra. O escudo de armas divídese en terzos: vermello, negro e verde polos tres reinos da natureza (animal, mineral e vexetal) na clasificación de Linné, no centro hai un ovo "para denotar a Natureza, que é continuada e perpetuada in ovo". No inferior hai unha frase en latín, tomada do poema épico latino da Eneida, que di "FAMAM EXTENDERE FACTIS", "ampliamos a nosa fama segundo os nosos feitos". Linnaeus escribiu o seu lema persoal nos libros que lle regalaban os seus amigos.
Despois do seu ennobrecemento, Linné continuou ensinando e escribindo. A súa reputación espallouse polo mundo, e mantivo correspondencia con diferentes persoas. Por exemplo, Catarina II de Rusia mandoulle sementes do seu país. Tamén mantivo correspondencia con Giovanni Antonio Scopoli, "o Linné do Imperio Austríaco", que era doutor e botánico en Idrija, Ducado de Carniola (actualmente Eslovenia). Scopoli comunicoulle tódalas súas investigacións, achados, e descricións (por exemplo as do Proteus anguinus e os glíridos, dous pequenos animais ata aquel momento descoñecidos para Linné). Linné tiña un gran respecto por Scopoli e mostrou grande interese polo seu traballo. Así, denominou un xénero das solanáceas, Scopolia, a fonte da escopolamina, na súa honra, pero debido á gran distancia entre eles, nunca se coñeceron.