cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deseño industrial
O proceso de deseño tamén contempla o ciclo de vida e o produto, o uso racional de materiais e recursos na súa fabricación, as relacións socioculturais do obxecto co seu contorno social, entre moitos outros campos, en moitas ocasións con perspectivas multidisciplinares ou pluridisciplinares. Utilízase na comercialización como un instrumento que axuda a situar os produtos no mercado, non só a través das súas calidades intrínsecas, senón tamén a través dos medios que permiten exhibilo no mercado, xa sexan postos de feiras, envases, envoltorios, tendas ou puntos de venda, só por mencionar algúns.
Tamén se pode definir como unha actividade creativa e técnica que consiste en idear un obxecto para ser producido en serie por medios industriais que busca mellorar os produtos, comunicar e documentar ideas cunha linguaxe sinxela e eficaz. O deseño industrial precisa definir de forma consistente a estrutura interna e a forma visible do futuro produto, ademais dos materiais máis axeitados para o seu uso.
En xuño de 1957 fundouse en Londres o "Consello Internacional de Sociedades de Deseñadores Industriais" (ICSID). A organización rexistrouse oficialmente en París, onde se estableceu a Secretaría. Logo de numerosas estratexias e alianzas, o día 1 de xaneiro do ano 2017, o ICSID convértese oficialmente na "Organización Mundial do Deseño" (WDO). O WDO (World Design Organization) estableceu o 29 de xuño como o Día Mundial do Deseño Industrial.
Campos de traballo para o deseñador industrial
miniatura|[[Debuxo técnico realizado con software CAD (Solid Edge)]] miniatura|Deseño de moda para o WoW, Nelson, Nova Zelandia As especializacións nas que se poden enfocar os deseñadores industriais son:
Historia
miniatura|Coitelos e outros obxectos da [[Idade de Pedra. Os primeiros artefactos desenvolvidos polo ser humano eran ferramentas que pretendían ser extensións do corpo.]] A creación de obxectos materiais foi un universal histórico de todas as culturas humanas, cuxa intención é ser extensións do corpo e da mente, sendo indisoluble a relación entre as evidencias materiais de artefactos e a evolución humana. Non hai ningún grupo humano que non faga algún tipo de obxecto material, por rudimentario e primitivo que poida ser.
Coa aparición das sociedades humanas, a concepción e elaboración de artefactos caeu aos poucos en certos grupos sociais, os artesáns, que chegaban a gardar celosamente os segredos dos seus oficios, consolidando gremios que lles daban poder e renome social. A cerámica, ourives, xoias, téxtiles, armas entre outros moitos obxectos foron obxecto de intercambios comerciais motivados en gran parte polos atributos únicos que só os artesáns dunha determinada rexión do mundo poderían darlles, exemplos disto son a porcelana chinesa ou as espadas de aceiro de Toledo.
Os artesáns crearon obxectos que non só eran necesarios para a vida diaria, senón tamén belos, funcionais e de gran calidade, pero á súa vez de elevado custo e de difícil acceso para gran parte da poboación. miniatura|Cadeira deseñada por [[Charles Rennie Mackintosh. O Arts and Crafts foi un movemento que se opuxo á máis temperá produción industrial de mobles, porque a consideraba de mala calidade e cun desequilibrio entre a forma, a función e a decoración.]] A revolución industrial comezou a xestarse en Inglaterra a mediados do século XVIII e coa introdución sistemática da máquina no proceso de produción, comeza a mecanización do traballo, en substitución do traballo manual. Este novo sistema de produción separou as tarefas de concepción das de construción. Nun principio os creadores foron artistas e artesáns con inventiva que tiveron éxito debido ás favorables circunstancias económicas do momento e ao uso da máquina de vapor e electricidade.
Durante a primeira metade do século XIX os obxectos fabricados polo novo sistema de produción non se caracterizaban precisamente pola calidade do deseño, o que provocou cuestionamientos e críticas que fixeron eclosión con motivo da Grande Exposición Internacional de 1851 en Londres. Alí expuxéronse os avances da tecnoloxía da época e todo o que a técnica permitía producir, desde locomotoras e teares mecánicos até obxectos da vida cotiá. A calidade dos obxectos expostos, que imitaban o aspecto dos feitos a man, en xeral era mala. A produción industrial sacrificaba calidade e terminación por cantidade.
No contexto da crítica á produción industrial, Henry Cole, especialista en artes decorativas, iniciou un movemento para conciliar a arte coa industria. Editou unha revista mensual chamada Journal of Design and Manufacturers, que foi a primeira publicación sobre deseño aplicada á industria. O cuestionamento da produción industrial foi seguido por outras personalidades como John Ruskin e William Morris, ambos inspiradores do movemento Arts and Crafts.
O Arts and Crafts propuxo o retorno á produción artesanal e ao espírito medieval como alternativa válida para recuperar o equilibrio entre artes e oficios. O movemento intentou resucitar artesanía e o deseño non industrial na Inglaterra vitoriana. Caracterizouse por materializar a unidade de forma, función e decoración, un equilibrio que se rompeu como consecuencia dos novos sistemas de fabricación. Nun principio rexeitou o uso da máquina e as formas tendían a ser rústicas, sinxelas e elegantes, xeralmente sen ornamentación. A forma non ocultou a súa función e, no seu lugar, revelou a súa construción, expoñendo cravos e tacos formando deseños nas superficies dos mobles. A segunda xeración de deseñadores do movemento foi máis sincera e aceptou plenamente a axuda da máquina. Aínda que o Arts and Crafts conseguiu revivir a artesanía, inspirando outros movementos como o dos ceramistas Mingei que rexeitaban a impresión por transferencia, non foi capaz de facer o mesmo co deseño aplicado á industria, aínda que foi un paso significativo cara á abstracción da forma e o funcionalismo no deseño industrial. miniatura|Clásico do deseño industrial, desenvolvido por Charles Eames. Considérase que a primeira institución que ensinou os alicerces do deseño industrial foi a Bauhaus (edificio ou casa da construción, en referencia aos gremios de artesáns e construtores medievais), unha escola alemá de arte, deseño e arquitectura fundada en 1919 baixo a dirección de Walter Gropius, que funcionou ata 1933, sendo unha referencia para outras escolas de deseño posteriores, como a HfG de Ulm.
Hoxe en día, o deseño industrial estendeuse case por todo o mundo, coa educación a nivel universitario. A maioría dos países teñen organizacións oficiais que promoven o deseño. O proceso de deseño dun produto inclúe, ademais de deseñadores industriais, enxeñeiros de produtos, plásticos, metalurxia, eléctricos, electrónicos, de sistemas, industriais e todos aqueles que son necesarios segundo os requisitos específicos do produto, así como a empresa que ten para producir o elemento industrial.
As actuais sociedades posmodernas atópanse mergulladas nunha inmensa cantidade de obxectos consecuencia da produción industrial seriada, desde sinxelos empaquetados até automóbiles. Estes obxectos son estudados e analizados por deseñadores industriais, quen sintetizan a información proporcionada por estudos de mercado, de funcións, anatómicos, culturais, etcétera, para poder desenvolver e deseñar produtos adecuados ao mercado e as súas expectativas.
A protección do deseño industrial
Nun sentido amplo, o dereito dos creadores dun deseño industrial, a ser os únicos en producilo, vendelo, etc. protéxese de dúas formas: o dereito de autor e a propiedade industrial. Segundo a política de cada país, ambas as proteccións poden acumularse ou non. Por exemplo, en España permítese a acumulación mentres que en Francia non.
A protección como propiedade industrial
É unha protección máis completa, pero de menor duración, porque segundo as convencións internacionais, como o Tratado sobre os aspectos da propiedade intelectual relacionados co comercio (ADPIC), a duración mínima é de 10 anos. A maioría dos países ofrecen unha duración máxima de 25 anos. Para que un deseño industrial estea protexido pola propiedade industrial, debe cumprir unha serie de requisitos, sendo as condicións dos requisitos establecidas pola ADPIC. É así que a miúdo se solicita a novidade e o carácter único. O primeiro dos requisitos é que non hai nada semellante, mentres que o segundo establece que non hai nada semellante. Para a maioría das leis, o deseño non debería ter unha función técnica, senón que debería dirixirse só á estética. No caso de ter unha función técnica, estará protexida por unha patente ou un modelo de utilidade.
Outro requisito non tan xeralmente aceptado é o de visibilidade, é dicir, que a parte onde se achega o deseño se vexa no uso normal do produto.
A protección como dereito de autor
Para que un deseño industrial sexa protexido mediante o dereito de autor debe cumprir o requisito fundamental de orixinalidade. O deber dun deseñador industrial é o de satisfacer a cabalidad as necesidades dun usuario. A duración desta protección adoita durar toda a vida do creador do deseño industrial protexido, máis unha cantidade de anos variable segundo a lexislación. Habitualmente é de 60-70 anos.
Ferramentas aplicadas no deseño industrial
miniatura|[[Debuxo dun proxecto de vehículo. Os deseñadores industriais desenvolven novos conceptos en produtos e optimizan as prestacións, funcionamento, produción, sustentabilidade, venda e distribución, entre outras calidades.]] Desde o punto de vista sistémico, a principal saída do proceso de deseño é a comunicación dun concepto de deseño, o profesional do deseño require de ferramentas que lle permitan realizar esta comunicación, da maneira máis clara posible para os receptores.
Así pois, para o deseñador a ferramenta máis básica coa que conta é o debuxo, razón que deu nome, sendo ademais palabra sinónima en italiano (disegno) e en portugués (desenho); aínda así o debuxo adoita ser insuficiente en ocasións para comunicar cabalmente o concepto de deseño, polo cal se adoita a recorrer á construción de modelos e/ou prototipos tridimensionais que lle permitan mostrar e transmitir todas as ideas, formas ou funcionalidades do seu concepto de deseño. É por iso que os deseñadores requiren unha formación en artes plásticas, como un medio para a comunicación dos seus conceptos de deseño. O desenvolvemento tecnolóxico conduciu á creación de ferramentas que permiten realizar a comunicación dos conceptos de deseño nun tempo menor, con menos recursos logrando unha doada e boa compresión do receptor. Entre estas ferramentas temos o deseño asistido por computador, o renderizado, o escaneado láser 3D e a impresión 3D entre outros.
Adicionalmente existen ferramentas estratéxicas para a xestión de proxectos no deseño industrial, por exemplo o "design thinking" (método que mesmo se usa en educación). Esta estratexia consiste en analizar un problema de maneira multidisciplinar. Sabemos que o papel do deseñador consiste en detectar problemas e xerar solucións para eles, independentemente de que sexa a través dun produto, un servizo ou unha experiencia; neste caso o "design thinking" é utilizado para poder examinar as causas do problema, por exemplo: a cultura, o contexto, a experiencia persoal e os procesos de vida do individuo como ben o mencionan Maurício Vianna, Ysmar Vianna, Isabel K. Adler, Brenda Lucena e Beatriz Russo no seu libro Design thinking business innovation. É preciso que o deseñador teña en conta todos estes elementos e diferentes tipos de perspectivas á hora de avaliar unha problemática para poder chegar a solucións prácticas e realmente eficientes. Outra ferramenta desenvolvida a nivel internacional para facilitar os proxectos (en deseño industrial en particular e en calquera ámbito en xeral) é o PMBOK, un conxunto de prácticas en xestión de proxectos definidas polo Project Management Institute (PMI) que constitúen a base da metodoloxía de xestión de proxectos, compiladas na Guía PMBOK.
Santo Estevo, Santo Estevo do Mato, Pantón
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Escudo de Praga
miniatura| O Escudo da cidade de Praga (en checo: Znak hlavního města Prahy) está inspirado no escudo de armas do Cidade Vella. A versión actual data de 1918, sufriu algunhas modificacións en 1964. O deseño actual é de 1991.
Deseño
Hai 12 bandeiras a cada lado do escudo de armas, que representan os distritos de Praga.
No centro do escudo está escrita unha inscrición en cor amarela: PRAGA CAPUT REI PUBLICAE, (que en latín significa "Praga Capital da República").
Historia
O brazo que suxeita a espada na porta da cidade apareceu por primeira vez no emblema da Cidade Vella de Praga en 1648. Foi un agasallo do emperador Fernando III de Habsburgo para celebrar a vitoria sobre os suecos durante a Guerra dos Trinta Anos.
Següín, Següín, Pantón
Següín é un lugar da parroquia de Següín no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Manuela López Suárez
Manuela López Suárez, que pasou á historia como Manuela Sánchez, nada en Probaos (Carres, Oza-Cesuras) o 8 de xuño de 1903 e finada no mesmo lugar o 4 de marzo de 1948, foi unha guerrilleira antifascista galega.
Traxectoria
Era a segunda das seis fillas de Joaquín López Sánchez e Francisca Suárez Iglesias, veciños de Probaos coñecidos como "Os Chintos". Na casa familiar acubillábanse membros da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, dos destacamentos dirixidos por Manuel Ponte e Manuel Pena Camino. Logo do seu matrimonio con Adolfo Cadaveira, Manuela vivía na casa paterna. Na noite do 3 de marzo de 1948 pernoctaban na casa os guerrilleiros Antonio Nouche Costa e José Blanco Núñez, e sendo coñecedora a Garda Civil deste feito, montou un dispositivo ao mando do capitán José Méndez Villar para capturalos. Despois do mediodía do día seguinte a Garda Civil rodeou a casa, na que xa só estaban Manuela e o seu pai, e oculto no primeiro piso Antonio Nouche; José Blanco fuxira antes de comezar o rexistro. No tiroteo foron abatidos Manuela e o seu pai, o guerrilleiro Antonio Nouche, e tamén resultaron mortos os gardas civís Blas Sánchez e José Cano. Esa mesma noite foron asasinados en aplicación da "lei de fugas" a irmá de Manuela, María López Sánchez e o seu xenro Manuel Mosquera Moar, que vivían nunha casa próxima, tamén enlaces da guerrilla.
Recoñecementos
A súa figura, produto dun proceso de ficcionalización a partir da historia real, foi popularizada pola prensa comunista como arquetipo da guerrilleira antifranquista. Francisco Rey Balbís, Jesús Izcaray, Lorenzo Varela, Luís Seoane, Rafael Alberti e Juan Miguel Romá dedicáronlle textos e poemas panexíricos, nos que sempre aparece como Manuela Sánchez.
Vida persoal
Casou con Adolfo Cadaveira Pernas, e foi nai de José Cadaveira López.
Briallos, Serode, Pantón
Briallos é un lugar da parroquia de Serode no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Vilafiz, Següín, Pantón
Vilafiz é un lugar da parroquia de Següín no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Sikorsky R-6
O Sikorsky R-6 é un helicóptero lixeiro bipraza estadounidense dos anos 40. No servizo coa Royal Air Force e Royal Navy foi chamado Hoverfly II.
Desenvolvemento
O R-6/Hoverfly II desenvolveuse para mellorar o exitoso Sikorsky R-4. Co fin de mellorar o rendemento deseñouse unha fuselaxe aerodinámica completamente nova e a cola do rotor de traseiro alongouse e enderezouse. Mantívose o rotor principal e o sistema de transmisión do R-4. Sikorsky asignou a designación Model 49 ao novo deseño. Posteriormente Doman Helicopters Inc realizou modificacións de equilibrio dinámico no rotos. O novo helicóptero podía acadar os 160 km/h en comparación cos 132 km/hdo anterior deseño.
A produción inicial foi realizada por Sikorsky, pero a meirande parte das unidades foron fabricadas por Nash-Kelvinator. Algúns dos últimos exemplares estaban equipados con motores máis potentes.
Historial operacional
Os primeiros R-6 foron entregados ás Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (USAAF) a finais de 1944 e algúns transferíronse á Armada (USN). Inicialmente pretendíase pasar 150 R-6 á Royal Air Force (RAF), pero os atrasos causados por cambiar a produción da fábrica de Sikorsky en Stratford, Connecticut á de Nash-Kelvinator en Detroit, Míchigan significaron que só only 27 R-6A fosen realmente entregados á RAF como o Hoverfly II. 15 deles operaron coa Fleet Air Arm (FAA) da Royal Navy.
Algúns dos exemplares da RAF foron asignados ao 657 Squadron RAF para probar o uso de helicópteros no rol de cooperación co Exército, e podíanselle instalar dúas padiolas no exterior da fuselaxe. O 657 Squadron operou os seus Hoverfly II como postos de observación aérea, observando para unidades de artillería do Exército. Os Hoverfly II estiveron operativos ata abril de 1951, e un exemplar so escuadrón mostrouse no Farnborough Air Show de setembro de 1950.
A FAA usou os seus Hoverfly II nos roles de adestramento e ligazón. Entre as unidades navais que usaron o tipo inclúense o 771 Squadron dende decembro de 1945, seguido polo 705 Squadron.
A USAAF operou os seus R-6 en roles secundarios e os superviventes foron redesignados H-6A en 1948. Os exempares da Armada disignáronse HOS-1 e 64 máis ían transferirse da USAAF, aínda que finalmente isto non pasou.
Houbo vendas de excedentes militares de S-49 no mercado civil a finais dos anos 40, pero ningún deles está operativo. Existen catro exemplares expostos en museos estadounidenses.
Lukko Naiset
Rauman Lukko Naiset, ou simplemente Lukko Naiset, foi un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Rauma. A finais de abril de 2023 a empresa que xestionaba o equipo, Lukko ry, decidiu disolvelo.
Dende 2021 disputou os seus partidos como local no Westinghouse Areena da localidade de Eurajoki.
Historia
Na tempada 1997-98 o Lukko oficializou o seu equipo representativo feminino ao inscribilo para as eliminatorias de I-divisioona. O equipo reapareceu en 2011, cando se inscribiu para competir no terceiro nivel do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia, a Naisten Suomi-sarja, a partir da tempada 2011-12. miniatura|[[Sami Piilikangas (con gorro) devolveu o equipo á máxima categoría na tempada 2021-22.]] O equipo comezou a tempada 2021-22 da Naisten Mestis, na que se proclamou campión do seu grupo, xogándose a clasificación para o grupo inferior da Naisten Liiga na segunda metade da tempada, fronte a APV e Kiekko-Espoo Akatemia. Na final, o equipo conseguiu a clasificación para disputar a máxima categoría a pesar da derrota no primeiro partido disputado en Alavus fronte a APV, xa que conseguiu derrotar ás xogadoras de Espoo na casa por tres goles a cero. Deste xeito Lukko regresaba á máxima categoría por segundo ano consecutivo. A falta de dous partidos para a finalización da tempada 2021-22 da Naisten Liiga Lukko conseguiu o seu ascenso á máxima categoría para a tempada seguinte, ao ser a diferenza de puntos insalvable para os dous últimos clasificados da fase de permanencia, Sport e APV.
O 28 de abril de 2023 Lukko ry, a empresa que xestionaba o equipo feminino entre outros, decidiu suprimir o equipo da Naisten Liiga sinalando unha presunta falta de xogadoras. Nunha entrevista no portal Jatkoaika, a capitá do equipo, Maija Koski, sinalaba a ausencia de comunicación co equipo por parte de Lukko ry, que en nigún momento se reuniu coas xogadoras para analizar a situación para chegar a un acordo e manter o equipo na competición. Pouco despois da toma da decisión o equipo feminino foi eliminado das listas de equipos de Lukko.
Quintá, Serode, Pantón
Quintá é un lugar da parroquia de Serode no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Adriana Lisboa
Adriana Lisboa Fábregas Gurevitz, nada no Río de Xaneiro o 25 de abril de1970, é unha escritora brasileira.
Traxectoria
Creceu na súa cidade natal. Morou en Francia, en París e Avignon, e desde 2007 viviu a maior parte do tempo nos Estados Unidos (nunha pequena cidade próxima a Boulder, no Colorado).
É autora de sete novelas, alén de poemas, contos e historias para nenos.
Recibiu o Premio José Saramago, en Portugal, pola novela Sinfonia em branco, o Premio Moinho Santista, no Brasil, polo conxunto das súas novelas, e o premio de autor revelación da Fundação Nacional do Livro Infantil e Juvenil (FNLIJ) por Língua de trapos. O proxecto Bogotá 39/Hay Festival alistouna entre os 39 máis importantes autores novos latinoamericanos en 2007. Recibiu bolsas de creación e tradución da Fundación Biblioteca Nacional (Brasil), do Centre National du Libre (Francia) e da Fundação Japão.
Bacharel en música pola Unín-Río, Adriana Lisboa foi cantante de MPB en Francia aos dezaoito anos, máis tarde profesora de música no Río e tamén tradutora. Fixo o mestrado en literatura brasileira e o doutoramento en literatura comparada na UERJ (Universidade do Estado do Río de Xaneiro). Foi aínda investigadora visitante no Nichibunken (International Research Center for Japanese Studies), en Kioto (2006), na Universidade do Novo México (2007) e na Universidade de Texas en Austin (2008-2009). Entre outros autores, traduciu para o portugués obras de Cormac McCarthy, Margaret Atwood, Stefan Zweig, Robert Louis Stevenson, Jonathan Safran Foer, Emily Brontë e Maurice Blanchot.
Zgjoi
Zgjoi é un filme kosovar de 2021 dirixido por Blerta Basholli, no seu debut como directora. O filme está protagonizado por Yllka Gashi, Çun Lajçi e Aurita Agushi. Estreouse no Festival de Cinema de Sundance o 31 de xaneiro de 2021 e converteuse no primeiro filme da historia do festival en gañar os tres premios principais: o Gran Premio do Xurado, o Premio da Audiencia e o Premio ó mellor director, na competición de Cinema Dramático do Mundo. Foi escollido como candidato de Kosovo para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.
Sinopse
Unha muller, Fahrije, cun marido desaparecido, vai en contra das expectativas misóxinas da sociedade para converterse nunha empresaria. Comeza a vender o seu propio ajvar e mel, recrutando outras mulleres no proceso.
Juan de la Concha Castañeda
Juan de la Concha Castañeda, nado en Plasencia, Cáceres, o 29 de agosto de 1818 e finado en Madrid o 30 de agosto de 1903,  foi un avogado e político español, ministro de Facenda durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena.
Traxectoria
Cando os progresistas triunfaron en 1854, abandonou a súa carreira administrativa e despois de participar nas eleccións de 1863 obtivo a súa primeira acta de deputado pola circunscrición de Gata e en 1864 por Cáceres, tomando parte activa na discusión dos orzamentos e outros aspectos de Facenda e economía. Renovou a acta de deputado nas seguintes eleccións até 1867. En 1866, a proposta do marqués de Barzanallana, ocupou a Dirección Xeral de Propiedades do Ministerio de Facenda. Ao cesar, en 1868, publicou unha Memoria na que narra a súa xestión.
Coa Revolución de 1868 e durante o Sexenio revolucionario, afastouse da política activa e mesmo da Administración durante a Primeira República e non regresou ata 1874 ao se produci-la Restauración na que ocupou, de novo, a Dirección. de Propiedades. Máis tarde chegou a ser fiscal do Consello de Estado, presidente da súa Sección de Facenda. En 1876, como militante do recentemente creado Partido Conservador, foi elixido senador por Cáceres até 1886 e despois en representación da Real Academia de Ciencias Morales e Políticas até a súa morte.
Recoñecementos
O 16 de febreiro de 1877, recibiu a Gran Cruz de Isabel a Católica, e a Encomenda de número de Carlos III.
O camiño segue e segue (canción)
miniatura|250px|Ilustración do camiño por [[Kay Nielsen para o conto de fadas de 1914 Østenfor sol og vestenfor måne, cuxo título emprega Tolkien nunha das súas cancións de camiño cara a Aman, o desexado outro mundo.]] "O camiño segue e segue" (en The Road Goes Ever On) é un título que abrangue as diferentes versións dunha canción que J. R. R. Tolkien escribiu para o seu legendarium da Terra Media. Nas historias de Tolkien, a canción orixinal foi composta por Bilbo Bulseiro e rexistrada no libro O hobbit. Existen diferentes versións que tamén aparecen no libro O Señor dos Aneis, xunto con outras cancións do camiño semellantes.
Os estudosos sinalaron que o camiño de Tolkien é un símbolo sinxelo da vida e as súas posibilidades, e que a Terra Media é "un mundo de camiños", xa que tanto O hobbit como O Señor dos Aneis comezan e rematan na porta de Vila Bulsa, o fogar de Bilbo. Tamén observaron que se "a fonda iluminada" no camiño significa morte, entón o propio camiño é a vida, e tanto a canción como as novelas pódense interpretar como un proceso de individuación psicolóxica. Esta canción dá nome ao ciclo de cancións de Donald Swann O camiño segue e segue, publicado en 1967, onde é a primeira da lista. Todas as versións da canción foron musicadas polo grupo The Tolkien Ensemble.
Na obra O hobbit
A versión orixinal da canción é recitada por Bilbo no capítulo 19 do Hobbit, ao final da súa viaxe de volta á Comarca cando chega ao cumio dun outeiro e ve a súa casa ao lonxe.
Na obra O Señor dos Aneis
miniatura|"Dende a porta, onde comeza": a casa de [[Bilbo Bulseiro|Bilbo e posteriormente a de Frodo Bulseiro en Vila Bulsa, Hobbiton (rodada en Nova Zelandia).]]
Existen tres versións da canción "O camiño segue e segue" na novela O Señor dos Aneis.
2) A segunda versión aparece no Libro 1, capítulo 3. É idéntica á anterior agás polo cambio da palabra "eager" (traducido como lixeiro en galego) por "weary" (canso na versión en galego) na quinta liña. É recitada por Frodo en voz alta, lentamente, mentres el e os seus compañeiros chegan a un camiño coñecido na súa viaxe para saír da Comarca.
3) A terceira versión aparece no Regreso do Rei, Libro VI, capítulo 6. É recitada por Bilbo en Valfendido despois de que os hobbits regresaran da súa viaxe. Bilbo é agora un vello hobbit, que murmura o verso e logo adormece.
O estudoso de Tolkien Tom Shippey contrasta as versións das cancións cantadas por Bilbo e Frodo. Bilbo segue o "camiño... con pés ansiosos", coa esperanza de chegar á paz de Valfendido, para retirarse e tranquilizarse; mentres que Frodo canta "con pés cansos", esperando dalgún xeito chegar a Mordor portando o Anel, e tentar destruílo nos lumes do Monte do Destino: destinos e obxectivos moi diferentes. Shippey sinala que "se a fonda iluminada" no camiño significa morte, entón "o camiño" debe significar vida", e o poema e a novela poderían estar falando do proceso de individuación psicolóxica.
Unha canción de camiño diferente
miniatura|dereita|Dende a Caída de [[Númenor e o Cambio do Mundo, "os ocultos carreiros que levan / ao oeste da Lúa, ao leste do Sol" foron o único xeito de chegar á casa dos elfos, Valinor.]] Nas dúas versións de "Canción de viaxe" vense cambios semellantes no estado de ánimo e nas palabras, mantendo a mesma métrica e de xeito similar ao comezo e ao final do Señor dos Aneis.
A primeira versión, no capítulo "Tres son compañía", é cantado polos hobbits cando están camiñando pola Comarca, xusto antes de encontrarse cunha compañía de elfos. No texto danse tres estrofas, coa primeira estrofa que comeza "No lar o lume é vermello...".
É esta parte da canción a que se repite con palabras diferentes máis adiante no libro. Esta nova versión é cantada suavemente por Frodo mentres el e Sam camiñan pola Comarca uns anos despois de que regresaran, e mentres Frodo se prepara para reunirse a Elrond e outros para viaxar aos Portos Grises e embarcar cara ao Oeste.
A liña final do verso é unha variante da frase "ó oeste da lúa, ó leste do sol", e úsase en contos de fadas como Østenfor sol og vestenfor måne para referirse ao outro mundo, o cal é fantasticamente difícil de alcanzar. Neste caso refírese a Aman, ao que só se pode chegar polo camiño recto.
Música clásica
miniatura|dereita|O grupo dinamarqués [[The Tolkien Ensemble interpretou todas as versións da canción "O camiño segue e segue".]]
A canción principal e varias outras foron musicadas por Donald Swann como parte do libro e da gravación O camiño segue e segue, que reciben o nome desta canción. Todo o ciclo de cancións foi musicado en 1984 polo compositor Johan de Meij; outro escenario do ciclo foi musicado polo compositor estadounidense Craig Russell en 1995. Todas as cancións foron musicadas por The Tolkien Ensemble nos seus catro álbums de Tolkien, comezando por An Evening in Rivendell, como parte do proxecto xa rematado de ambientar musicalmente todos os poemas da obra O Señor dos Aneis. O UC Berkeley Alumni Chorus encargou á compositora estadounidense Gwyneth Walker a música do poema en 2006, o cal fixo de varias maneiras non relacionadas musicalmente.
Cinema, radio e teatro musical
Unha versión musical dalgunhas seccións desta canción de Glenn Yarbrough pódese escoitar no filme animado de Rankin/Bass de 1977 The Hobbit. Unha canción completa, Roads, foi escrita para o filme; pódese escoitar na banda sonora e LP. A mesma melodía utilizouse na versión animada de The Return of the King. A canción pódese escoitar na versión de radio da BBC de 1981, cantada por Bilbo (John Le Mesurier) cunha melodía de Stephen Oliver.
Unha versión musical dalgunhas seccións da canción pódese escoitar no filme de 2001 The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, composta por Howard Shore. É cantada por Gandalf (Ian McKellen) na escena inicial, e tamén por Bilbo (Ian Holm) cando sae de Vila Bulsa. O canto de Gandalf pódese escoitar na canción "Bag End" en Complete Recordings of The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, e o de Bilbo en "Keep It Secret, Keep It Safe".
Grandes partes da canción foron incluídas en "The Last Goodbye" de Billy Boyd na banda sonora e nos créditos de The Hobbit: The Battle of the Five Armies.
Unha canción sen relación, composta por Shore e chamada "The Road Goes Ever On..." ("Pt. 1" e "Pt. 2" ) é o trixésimo quinto e o trixésimo sétimo tema de Complete Recordings. É unha versión do tema "The Breaking of the Fellowship" da banda sonora de 2001 The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring: Original Motion Picture Soundtrack e presenta a canción "In Dreams" cantada por Edward Ross e James Wilson. Aparece debilmente durante os créditos finais, despois de "May It Be".
O musical de 2006 Lord of the Rings inclúe unha canción, "The Road Goes On", cuxa letra está baseada libremente neste poema.
Dominio MAM
O dominio MAM é un dominio proteico consevado evolutivamente. É un dominio extracelular atopado en moitas proteínas receptoras.
O dominio MAM é un dominio de 170 aminoácidos denominado polas iniciais de meprina, proteína A-5 e proteína receptora tirosina fosfatase mu, foi recoñecido na rexión extracelular de proteínas con diversa funcionalidade. Estas proteínas teñen unha arquitectura similar a un receptor modular que comprende un péptido sinal, un dominio extracelular N-terminal, un só dominio transmembrana e un dominio intracelular. Tales proteínas inclúen a meprina (unha glicoproteína da superficie celular); o antíxeno A5 (unha proteína da superficie celular regulada no desenvolvemento; nrp1 de Xenopus; (ver UniProt P28824); e unha proteína tirosina fosfatase similar a un receptor. O dominio MAM pénsase que ten unha función adhesiva. Contén 4 residuos de cisteína conservados, que probablemente forman pontes disulfuro.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
ALK;      EGFL6;     MAMDC2;    MAMDC4;    MDGA1;     MDGA2;     MEP1A;     MEP1B; NPNT;     NRP1;      NRP2;      PRSS7;     PTPRK;     PTPRM;     PTPRO;     PTPRT; PTPRU;    ZAN
Aborto en Acerbaixán
O aborto en Acerbaixán foi legalizado o 23 de novembro de 1955, mentres que Acerbaixán formaba parte da Unión Soviética como República Socialista Soviética de Acerbaixán. A lei actual sobre o aborto nunca foi modificada, permanecendo en vigor despois do colapso da Unión Soviética e a independencia de Acerbaixán en 1991. A lei é unha das leis de aborto máis liberais do mundo, que permite o aborto baixo demanda ata 28ª semana de embarazo por varias razóns.
A lei permite o aborto baixo demanda por razóns de dano ou morte ao feto e/ou á nai e a violación e incesto, ademais da morte do marido durante o embarazo, unha orde xudicial para a nai ou o pai, unha orde xudicial que despoxa do nai da patria potestade, se o fogar xa tiña máis de cinco fillos, se a relación entre a nai e o pai remata en divorcio ou se hai antecedentes familiares que inclúan enfermidade mental ou discapacidade motora.
Tradicionalmente, o aborto utilizouse como un método anticonceptivo en Acerbaixán. En 2020, o 21,5 % dos embarazos en Acerbaixán terminaron en aborto, un aumento con respecto á porcentaxe máis baixa de 2005 (12,1 %).
A Vila do Mato, Serode, Pantón
A Vila do Mato é un lugar da parroquia de Serode no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Grandes, Grecia
Grandes (Γκράντες) é un grupo de tres pequenas illas da costa leste de Creta. Administrativamente entra dentro do concello de Itanos en Lasithi. Grandes vese desde o sitio minoico de Roussolakkos preto de Palekastro ao igual que a illa de Elasa.
Atanaxildo
Atanaxildo (en latín: At[h]anagildus; en gótico: Aþanagilds) finado en Toledo en 567, foi rei dos visigodos, primeiro como rebelde (551–554) en guerra contra Akhila I e logo como único rei (555–567). Desde a súa corte de Toledo tentou devolver aos godos tempos de paz e esplendor, empezando por expulsar aos outrora aliados bizantinos.
Traxectoria
esquerda|miniatura|430x430px|Arnold van Westerhout (1651–1725), in Effigies et series regum Hispaniae, Roma, 1624 Foi vencedor na guerra civil fronte a Akhila I, quen viu como os seus partidarios acababan coa súa vida para unirse a Atanaxildo. Atanaxildo ascendeu ao trono en 555. A guerra civil desangrou o país e orixinou unha crise económica.
O seu reinado foi bastante pacífico, conseguindo a alianza coa facción do vencido Akhila, e xuntos buscaron solución á crise económica que no ano 566 conducía inexorablemente á desaparición da nación visigoda. Existe evidencia numismática de que, ao final da súa vida, o reino atopábase nunha crise financeira.
Invasión bizantina
miniatura|350x350px|[[Reino visigodo|Regnum Visigothorum cara a 560.]] A política expansionista do emperador Xustiniano, coñecida como Renovatio Imperii Romanorum, buscaba a reunificación dos territorios que outrora formaron parte do vello Imperio Romano. Entre os anos 533 e 563 consegue o control do Mediterráneo occidental. No verán do ano 552, coincidindo coas disputas con Akhila, prodúcese o primeiro desembarco bizantino, ocupando algunhas cidades das provincias Cartaxinense e Bética.
Xustiniano no ano 535 encargou a Belisario atacar aos ostrogodos. Invadiu Sicilia e desembarcou en Italia, onde tomou Nápoles e logo Roma no 536. Logo marchou cara ao norte e conquistou Mediolanum (Milán) e Rávena, a capital dos ostrogodos, no 540. Esta circunstancia permite liberar tropas para envialas a Hispania e así dominar unha boa parte da costa mediterránea. A escusa ben podería ser a negativa de Atanaxildo á cesión de Orospeda ou a alianza con Akhila I. Bizancio apoderouse de Cartago Nova.
Unha frota de certa importancia, organizada por Xustiniano, ameazou ao reino visigodo, desembarcando tamén en Málaga. Ambas forzas penetraron, desde distintos puntos, cara ao interior, tomando posicións preto de Baza e aliándose con Córdoba, que se mostraba rebelde ao rei visigodo.
Entre 566 e 567, Atanaxildo trata de controlar as zonas insurrectas de Sevilla, que é conquistada, e de Córdoba, cidade que non chegou a tomar.
Provincia de Spaniae
miniatura|500x500px Atanaxildo e Xustiniano asinaron un tratado de paz polo que o rei visigodo recoñece a Bizancio a conquista dunha franxa de territorio que comprendía desde a desembocadura do río Guadalete até Denia, deixando para os visigodos Sevilla e arredores e o interior.
A presenza bizantina na Península cristalizou así nunha provincia imperial Spaniae con capital en Carthago Spartaria, a actual Cartaxena, baixo o mando dun magister militum Hispaniae.
Conversión do reino suevo
Durante o seu reinado mantéñense as tensións cos suevos, pobo que se converte entón de forma masiva ao catolicismo. Segundo o testemuño de Gregorio de Tours, grazas á intercesión de San Martiño de Tours, un fillo do rei Carriarico curou dunha grave enfermidade, tralo cal trouxéronse unhas reliquias do santo ao reino suevo. San Isidoro cita como primeiro rei católico a Teodomiro, contemporáneo de Atanaxildo.
Relacións cos francos
miniatura|299x299px|[[Fíbula de Castiltierra, século VI, Germanisches Nationalmuseum (Núremberg, Alemaña)]] Pola súa banda, Atanaxildo cultivou boas relacións cos francos, fundamentalmente por ser a vía libre de comercio e seguridade que tiña garantida. A dous reis francos, Khilperico I de Neustria e Sixeberto I de Austrasia, deu en matrimonio ás súas dúas fillas, Galswinta e a influente Brunequilda (Brunilda Franca), respectivamente; sendo asasinada a primeira, o que orixinou unha serie de loitas. As dúas princesas eran froito do seu matrimonio coa dama goda Goswinta, quen, tras enviudar, casaría co futuro rei Leovixildo.
O Reino de Toledo
No ano 567 trasladou a súa corte de Barcelona a Toledo, que pasou a ser a definitiva capital do reino visogodo. As razóns do cambio foron varias, destacando a posición xeográfica máis próxima de calquera punto de conflito, a importancia crecente da cidade desde tempos de Teudis e fundamentalmente a maior protección ante a invasión bizantina.
Debate sucesorio
Durante cinco meses, varios candidatos postuláronse para a sucesión ao trono vacante, sendo desestimados un tras outro pola asemblea de nobres. Cando era inevitable a guerra civil, apareceu desde a Septimania un nobre chamado Liuva con propostas conciliadoras, sendo aceptado como mal menor.
Descendencia
Casou con Flavia Juliana, filla de Pedro Augusto, irmán do emperador bizantino Mauricio; con ela tivo un fillo chamado Ardabasto, que casará coa filla do rei Chindasvinto, Flavia Glasiunta, tendo como fillo ao tamén rei Ervixio.
Gran Premio de Estiria
O Gran Premio de Estiria (oficialmente Formula 1 Pirelli Großer Styrian Grand Prix) é unha carreira válida para o campionato de Fórmula 1     que forma parte do calendario da tempada. Debido á pandemia do coronavirus, o calendario está modificado, e nalgúns circuítos, entre eles o Red Bull Ring, se disputan dous Grandes Premios. Ao estar o circuíto localizado no estado de Estiria, o segundo dos Grandes Premios adoptou este nome.
2020
A Pandemia de COVID-19 en 2020 provocou a interrupción do calendario de carreiras orixinal, cunha serie de carreiras canceladas. O Gran Premio de Estiria engadiuse ao calendario revisado como unha carreira "puntual", como outros Grandes Premios novos ou de volta, para compensar a perda doutras carreiras. Despois do Gran Premio de Austria de 2020, foi a segunda carreira consecutiva no Red Bull Ring. Lewis Hamilton co Mercedes acadou a pole e gañou a carreira.
2021
A pesar da intención orixinal de que o Gran Premio de Estiria se celebrase como evento único en 2020, o evento regresou en como a oitava xornada do campionato en substitución do Gran Premio de Turquía que adiuse debido ás restricións de viaxe para xestionar a pandemia de COVID-19 en curso. Max Verstappen co Red Bull acadou a pole e gañou a carreira.
Batalla de Megido
A batalla de Megido (século XV a. C.) librouse entre as forzas exipcias baixo o mando do faraón Thutmose III contra unha coalición cananea comandada polo rei de Kadesh, para dirimir a soberanía sobre Retenu. A data máis comunmente aceptada do feito é o 16 de abril de 1457 a. C (conforme á Cronoloxía do Antigo Oriente Próximo), aínda que algúns autores sitúana no 1482 a. C. ou no 1479 a. C. Terminou cunha vitoria exipcia, que obrigou aos cananeos a retirarse á cidade de Megido, onde posteriormente foron asediados e vencidos. Co restablecemento da dominación exipcia en Canaán, Thutmose III comezou un reinado no que o imperio exipcio alcanzou a súa época de maior expansión.
É a primeira batalla da historia da que existe unha relación histórica detallada. Nela rexístrase por vez primeira a utilización do arco composto e dáse o primeiro reconto de baixas. Todos os detalles da batalla proceden de fontes exipcias, principalmente das escrituras xeroglíficas do templo de Amón en Karnak, Tebas (actual Luxor) feitas polo escriba militar Tjaneni; tamén na estela de Gebel Barkal, nunha estela do templo de Ptah de Karnak e nunha estela de Armant.
Revolta cananea
Ao final da rexencia de raíña-faraón Hatshepsut, os gobernantes da antiga Retenu tentaron liberarse do xugo da hexemonía exipcia. Thutmose III, sucesor da súa madrasta Hatshepsut, tivo que lidar desde o primeiro momento do seu reinado con estes levantamentos.
Retenu aliouse co reino de Mitani nas beiras do Éufrates, e co de Kadesh, cunha fortaleza que lles servía de refuxio. A esta alianza uniuse tamén Megido, cidade de importancia estratéxica pola súa situación xeográfica no val de Jezreel, tras o monte Carmelo e o Mediterráneo, desde onde se podía controlar a ruta principal entre Exipto e Mesopotamia. O rei de Kadesh asumiu o mando desta coalición. esquerda|miniatura|293x293px|O [[Crecente Fértil na época dourada do Imperio Novo. Principais cidades.]]
Campaña exipcia
Thutmose III reuniu un grande exército de carros de guerra e infantaría que sumaba 10.000 homes. Este alto número é coherente coa lonxitude da liña de marcha descrita, de varios quilómetros de lonxitude. Seguindo o Camiño de Horus, este exército reuniuse na fortaleza fronteiriza de Tharu (chamada Sile en grego) e chegou dez días despois á cidade leal de Gaza. Tras un día de descanso, marchou cara a Yehem, onde chegou tras outros once días. Desde aquí deberían seguir cara ao norte, e pasar polo monte Carmelo, tras o cal se atopaba a cidade de Megido, onde se reuniran as forzas alzadas.
Había tres posibles rutas desde Yehem a Megido. Tanto a do norte, vía Zefti (ou Dyefti), como a do sur, vía Taanach, daban acceso seguro ao val de Jezreel. A ruta do medio, pasando por Aruna, era perigosa: seguía un canón estreito, e as tropas só poderían viaxar en fila. Se o inimigo esperaba ao final do canón os exipcios poderían ser facilmente divididos e atacados. Contra a opinión dos líderes do seu exército de tomar calquera dos camiños máis seguros, Thutmose III decidiu marchar polo camiño máis estreito pero máis curto cara a Megido. O propio Thutmose III conduciu os seus homes cara a Aruna. A cidade estaba debilmente protexida: un rápido asalto exipcio dispersou á gornición rebelde. Estes, pensando que os exipcios marcharían polo camiño máis seguro, dispuxeran destacamentos axexando as rutas norte e sur, deixando descuberto o val polo que o exército exipcio avanzou sen oposición.
Batalla e asedio
miniatura|300x300px|Maqueta de Megido. Thutmose ordenou acampar e durante a noite despregou as súas forzas cerca do inimigo. Á mañá seguinte atacou. Os rebeldes estaban nas alturas xunto á fortaleza. A liña exipcia dispúxose nunha formación cóncava que ameazaba os dous flancos rebeldes, con Thutmose no centro dirixindo o ataque. A disposición dos exipcios, xunto co seu número e a sorpresa do ataque desfixeron a formación dos rebeldes, que se retiraron á cidade, pechando as portas tras eles.
As forzas rebeldes dispersas, incluíndo aos reis de Megido e Kadesh, conseguiron reorganizarse dentro da cidade, e axudaron aos que quedaran fóra a subir a muralla. Os exipcios, entretidos saqueando o campamento rebelde, perderon a oportunidade dunha rápida conquista véndose obrigados a cercar Megido durante sete meses, tras os cales a cidade se rendeu, aínda que o rei de Kadesh fuxiu. O botín conseguido polos exipcios quedou anotado en Karnak:
Posteriormente en Yenoam, Nuges, Herenkeru e outras cidades rendidas nesta mesma campaña tomaríase máis botín, incluíndo reféns e escravos.
Consecuencias
Seguindo o costume da época, Thutmose III tomou como reféns os fillos de cada un dos reis derrotados. Despois de ser educados na corte exipcia, foron devoltos aos seus lugares de orixe, onde gobernaron co consentimento de Exipto.
A vitoria de Megido foi só o comezo da pacificación de Canaán e Siria. A esta batalla seguirían unha serie de campañas, con periodicidade case anual, que suporían a expansión do poder de Exipto até o norte de Mesopotamia.
Cándido Losada Estévez
Cándido Losada Estévez, Malvavisco, nado na Gudiña, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Obreiro do ferrocarril, veciño da Vilavella (A Mezquita). Membro da UGT e afiliado ao PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou no asalto ao cuartel da Nueva Puebla en Requeixo de Seabra. Fuxiu a Portugal e pasou a Francia en 1944. Participou na Operación Reconquista de España e foi apresado. Conseguiu fuxir e incorporouse á guerrilla. Foi un dos que se dedicaron a prover armamento á Federación de Guerrillas de León-Galicia. Formou parte do grupo dirixido por Domingo Rodríguez (Inca). En 1952 logrou fuxir de Galicia e exiliarse en Francia.
Robert Scott
Robert Scott pode estar referido a:
Departamento de La Libertad
Departamento de La Libertad pode facer referencia a:
Quezaltepeque
Quezaltepeque é un topónimo de dúas localidades de Centroamérica:
Universidade de Harderwijk
A Universidade de Harderwijk, tamén chamada Academia Guelders ( Academia Gelro-Zutphanica ), foi unha universidade holandesa que operaba na cidade de Harderwijk, na República das Sete Provincias Unidas (hoxe Países Baixos), na provincia do Ducado de Gelderland. Estivo activa entre 1648 e 1811.
Historia
A Universidade foi pechada, xunto coas de Franeker e Utrecht, por un decreto de Napoleón en 1811, durante a ocupación francesa dos Países Baixos. Poucos anos despois, o rei Guillerme I tentou sen éxito restaurala. Na cidade, con todo, aínda sobreviven algúns dos antigos edificios universitarios, como o salón anatómico, o Hortus ou xardín botánico, e a famosa Torreta Linneo (Linnaeustorentje), que no seu día serviu de prisión para estudantes rebeldes e onde se colocou en 1869 un busto en homenaxe ao gran botánico sueco.