cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfa-sinucleína
A proteína alfa-sinucleína humana está formada por 140 aminoácidos. Un fragmento de alfa-sinucleína, coñecido como compoñente non Abeta (NAC) do amiloide da enfermidade de Alzheimer, atopado orixinalmente nunha fracción enriquecida de amiloide, resultou seu un fragmento da súa proteína precursora, NACP. Posteriormente, determinouse que a NACP era o homólogo humano da sinucleína da raia Torpedo. Por tanto, a NACP denomínase agora alfa-sinucleína humana.
Expresión nos tecidos
A alfa-sinucleína é unha proteína sinucleína de función descoñecida que se encontra principalmente no tecido nervioso, constituíndo o 1% de todas as proteínas do citosol das células cerebrais. Exprésase predominantemente no neocórtex, hipocampo, substancia negra, tálamo e cerebelo. É predominantemente unha proteína neuronal, mais pode tamén encontrarse en células da neuroglía. En células melanocíticas, a expresión da proteína SNCA pode ser regulada polo MITF.
Gran Premio dos Países Baixos de 1975
O Gran Premio dos Países Baixos de 1975 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 22 de xuño de 1975 no circuíto de Zandvoort. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 24º Gran Premio dos Países Baixos. Levouse a cabo sobre 75 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia de carreira de 318 quilómetros.
Alfa-sinucleína
Expresión nos tecidos
Está establecido que a alfa-sinucleína está extensamente localizada no núcleo de neuronas do cerebro de mamíferos, o que suxire un papel da alfa-sinucleína no núcleo. Porén, a sinucleína atópase predominantemente nas terminais presinápticas, tanto en forma libre coma unida a membranas, e aproximadamente o 15% da sinucleína está unida a membranas nas neuronas.
Gran Premio dos Países Baixos de 1975
A carreira foi memorable e unha das maiores vitorias dun pequeno equipo de Fórmula Un. O piloto británico e futuro campión do mundo James Hunt gañou o seu primeiro Gran Premio de Fórmula Un, logrando para o pequeno equipo privado Hesketh Racing o punto culminante dos seus seis anos de historia coa súa primeira e única vitoria nun Gran Premio. Hunt pilotou o seu Hesketh 308 sacando un segundo sobre o Ferrari 312T do líder do Campionato do Mundo, o piloto austríaco Niki Lauda. A terceira praza logrouna o compañeiro de equipo de Lauda en Ferrari, o suízo Clay Regazzoni.
Alfa-sinucleína
Expresión nos tecidos
Prodúcense polo menos tres isoformas de sinucleína por empalme alternativo. A forma maioritaria da proteína e a máis investigada é a proteína de lonxitude completa de 140 aminoácidos. Outras isoformas son a alfa-sinucleína-126, que carece dos residuos 41-54 debido á perda do exón 3; e a alfa-sinucleína-112, á que lle faltan os residuos 103-130 debido á perda do exón 5.
Gran Premio dos Países Baixos de 1975
Resumo da carreira
Niki Lauda dominou a práctica, co seu compañeiro Clay Regazzoni na primeira fila. Jean-Pierre Jarier tivo un accidente co Maki e a fin de semana do equipo terminou abruptamente nunha nube de fume por problemas co motor. James Hunt acadou á terceira praza da grella. O sábado pola tarde, as condicións climáticas non permitiron mellorar os tempos.
Alfa-sinucleína
Estrutura
A alfa-sinucleína en solución é considerada unha proteína intrinsecamente desordenada, é dicir, non ten unha soa estrutura tridimensional estable. Porén, en 2014, un crecente número de informes suxiren, a presenza de estruturas parciais ou estados oligoméricos bastante estruturados na estrutura en solución da alfa-sinucleína mesmo en ausencia de lípidos. Esta tendencia é tamén apoiada por un gran número de medidas de moléculas individuais (pinzas ópticas) feitas en copias únicas da alfa-sinucleína monomérica así como dímeros ou tetrámeros reforzados covalentemente da alfa-sinucleína.
Gran Premio dos Países Baixos de 1975
Resumo da carreira
A carreira atrasouse polas choivas. Lauda lideraba por diante de Jody Scheckter, mentres que Vittorio Brambilla e Patrick Depailler chocaron. Jochen Mass tivo problemas e a Jacky Ickx explotoulle o seu motor. Mentres tanto, Hunt cambiara a pneumáticos de seco e foi gañando tempo rapidamente na superficie seca para tomar o liderado a Jarier e Lauda na volta 15.vEmerson Fittipaldi retirouse con problemas no motor, mentres que John Watson rompeu un soporte do á e Carlos Reutemann pasou a Tom Pryce que sufría de problemas de freos.
Alfa-sinucleína
Estrutura
A alfa-sinucleína está especificamente regulada á alza nunha poboación discreta de terminais presinápticos do cerebro durante un período de rearranxos sinápticos relacionados coa adquisición. A alfa-sinucleína interacciona significativamente coa tubulina, e a alfa-sinucleína pode ter actividade como unha potencial proteína asociada aos microtúbulos, como a tau.
Recentes evidencias suxiren que a alfa-sinucleína funciona como unha chaperona molecular na formación de complexos SNARE. En particular, únese simultaneamente a fosfolípidos da membrana plasmática por medio do seu dominio N-terminal e á sinaptobrevina-2 polo seu dominio C-terminal, cunha importancia maior durante a actividade sináptica. Hai crecentes probas de que a alfa-sinucleína está implicada no funcionamento do aparato de Golgi neuronal e o tráfico de vesículas.
Gran Premio dos Países Baixos de 1975
Resumo da carreira
O segundo posto de Lauda reforzou o seu campionato, ampliando a 13 puntos a vantaxe sobre o piloto de Brabham Carlos Reutemann.
Alfa-sinucleína
Estrutura
Aparentemente, a alfa-sinucleína é esencial para o desenvolvemento normal de funcións cognitivas. Os ratos knockout con inactivación da expresión da alfa-sinucleína mostran unha alteración da aprendizaxe espacial e da memoria de traballo.
Interacción coas membranas lipídicas
Realizáronse moitas experiencias sobre a interacción da alfa-sinucleína coa membrana plasmática e a súa implicación coa composición e recambio da membrana. No cribado do xenoma do lévedo Saccharomyces cerevisiae atopouse que varios xenes que teñen que ver co metabolismo de lípidos exercen un papel na toxicidade da alfa-sinucleína. Inversamente, a expresión dos niveis de alfa-sinucleína pode afectar a viscosidade e a cantidade relativa de ácidos graxos na bicapa lipídica.
Gran Premio dos Países Baixos de 1975
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Alfa-sinucleína
Función na reparación do ADN
A alfa-sinucleína modula os procesos de reparación do ADN, como a reparación de roturas de dobre febra do ADN. Os marcadores de resposta aos danos ao ADN colocalízanse coa alfa-sinucleína para formar focos discretos en células do cerebro humanas e de rato. A depleción da alfa-sinucleína en células humanas causa un incremento na introdución de roturas de dobre febra no ADN despois da exposción á bleomicina e unha redución da capacidade de reparar estas roturas de dobre febra. Ademais, os ratos knocout para a alfa-sinucleína mostran un maior nivel de roturas de dobre febra e este problema pode ser aliviado pola reintrodución transxénica da alfa-sinucleína humana. A alfa-sinucleína promove a vía de reparación das roturas de dobre febra denominada unión de extremos non homólogos. A función na reparación do ADN da alfa-sinucleína parece estar comprometida en neuronas que teñen inclusións de corpos de Lewy e isto pode desencadear a morte celular.
Secuencia
A estrutura primaria da alfa-sinucleína está xeralmente divida en tres dominios:
Actividade autoproteolítica
O uso de espectrometría de masas de mobilidade de ións (IMS-MS) de alta resolución sobre alfa-sinnucleína purificada por HPLC in vitro mostrou que a alfa-sinucleína é autoproteolítca, xerando cando se incuba unha variedade de fragmentos de pequeno peso molecular. A proteína de 14,46 kDa xera numerosos pequenos fragmentos, incluíndo fragmentos de 12,16 kDa (aminoácidos 14-133) e 10,44 kDa (40-140) formados por truncamento C-terminal ou N-terminal e un fragmento de 7,27 kDa C-terminal (72-140). O fragmento de 7,27 kDa, que contén a maioría da rexión NAC (rexión do compoñente non amiloide), agregábase considerablemente máis rápido que a alfa-sinucleína de lonxitude completa. É posible que estes produtos autoproteolíticos xoguen un papel como intermediarios ou cofactores na agregación da alfa-sinucleína in vivo.
Importancia clínica
miniatura|Tingidura positiva para a alfa-sinucleína dun [[corpo de Lewy dun paciente con enfermidade de Parkinson.]] Clasicamente foi considerada unha proteína non estruturada soluble, pero a α-sinucleína non mutada forma un tetrámero pregado de forma estable que resiste a agregación. Esta observación, aínda que reproducida por varios laboratorios,  é aínda un asunto moi debatido debido á existencia de informes contraditorios. Non obstante, a alfa-sinucleína agrégase para formar fibrilas insolubles en condicións patolóxicas caracterizadas pola presenza de corpos de Lewy, como na enfermidade de Parkinson, demencia con corpos de Lewy e atrofia multisistémica. Estes trastornos coñécense como sinucleinopatías. Os modelos in vitro das sinucleinopatías revelaron que a agregación da alfa-sinucleína pode conducir á aparición de varios trastornos celulares, como a alteración dos microtúbulos, disfuncións sinápticas e mitocondriais, estrés oxidativo e desregulación da sinalización por calcio, ou das vías proteasómica e lisosómica. A alfa-sinucleína é o principal compoñente estrutural das fibrilas dos corpos de Lewy. Ocasionalmente, os corpos de Lewy conteñen a proteína tau; con todo, a alfa-sinucleína e a tau constitúen dous subconxuntos distintos de filamentos situados nos mesmos corpos de inclusión. A patoloxía da alfa-sinucleína tamén se atopa en casos de alzhéimer esporádico ou familiar.
O mecanismo de agregación da alfa-sinucleína é descoñecido. Hai evidencias dun intermediario estruturado rico en estrutura beta que pode ser o precursosr da agregación e, finalmente, dos corpos de Lewy. Un estudo dunha soa molécula en 2008 suxire que a alfa-sinucleína existe en forma de mestura de confórmeros non estruturados, e ricos en hélice alfa e folla beta en equilibrio. As mutacións ou condicións de tamponamento que melloran a agregación incrementan grandemente a poboación do confórmero beta, o que indica que esta podería ser unha conformación relacionada coa agregación patoxénica. Unha teoría di que a maioría dos agregados de alfa-sinucleína están localizados na presinapse en forma de pequenos depósitos que causan disfunción sináptica. Entre as estratexias para tratar as sinucleinopatías está o uso de compostos que inhiben a agregación da alfa-sinucleína. A pequena molécula cuminaldehido inhibe a fibrilación da alfa-sinucleína. O virus de Epstein-Barr foi implicado nestes trastornos.
En raros casos de formas familiares da enfermidade de Parkinson, hai unha mutación no xene que codifica a alfa-sinucleína. Identificáronse ata agora cinco mutacións puntuais, que son: A53T, A30P, E46K, H50Q, e G51D. Informouse de que algunhas mutacións inflúen nos pasos de iniciación e amplificación do proceso de agregación. A duplicación e triplicación xenómica do xene parece ser unha rara causa do párkinson noutras liñaxes, aínda que máis común que as mutacións puntuais. Por tanto, certas mutacións da alfa-sinucleína poden causar que esta forme fibrilas similares ás amiloides que contribúen á enfermidade de Parkinson. A sobreexpresión da alfa-sinucleína de tipo silvestre humana ou a da mutante A53T en primates orixina a deposición de alfa-sinucleína no mesencéfalo ventral, a dexeneración do sistema dopaminérxico e a alteración da acción motora.
Certas seccións da proteína alfa-sinucleína poden xogar un papel nas tauopatías.
Unha forma prión da proteína alfa-sinucleína pode ser un axente causal da enfermidade atrofia multisistémica.
miniatura|Eventos na toxicidade da α-sinucleína.
Os anticorpos contra a alfa-sinucleína substituíron os anticorpos contra a ubiquitina como estándar para a inmunotinguidura de corpos de Lewy. Na figura, o panel central mostra as principais vías para a agregación da proteína. A α-sinucleína monomérica nativa está en estado despregado en solución pero pode unirse a membranas nunha forma α-helicoidal. Á esquerda móstranse algúns modificadores deste proceso. Á dereita móstranse algunhas dianas celulares propostas para a toxicidade mediada pola α-sinucleína, como o transporte RE-Golgi, as vesículas sinápticas, as mitocondrias e lisosomas e outra maquinaria proteólítica.
Invercargill
A cidade está situada na rexión de Southland, na beira do río Oreti.
Copa do Mundo de Rugby
Invercargill acolleu un encontro na Copa do Mundo de Rugby 1987 e acollerá outros 3 na Copa do Mundo de Rugby 2011, no Rugby Park Stadium, que é o fogar do Southland RFU.
Sistema de ficheiros
En informática, un sistema de ficheiros é a forma na que o sistema organiza e distribúe a información ao longo das particións do disco ríxido.
Lei de Moore
miniatura|350px| Crecemento do número de [[transistores para procesadores Intel (puntos) e Lei de Moore (Liña de enriba=18 meses, liña de embaixo=24 meses)]] A Lei de Moore di que aproximadamente cada 18 meses o número de transistores dunha computadora se duplica. Trátase dunha lei empírica, formulada por Gordon E. Moore o 19 de abril de 1965, a lei vense cumprindo ata os nosos días.
Gordon E. Moore fundou tempo despois Intel xunto con Robert Noyce.
Análise para memorias (reparos)
(Indicadas por Gordon Bell na súa presentacion de «Computing laws») Segundo a lei de Moore:
...
El Gallego (Pontevedra)
El Gallego foi un periódico editado en Pontevedra entre 1862 e 1863.
Lei de Moore
Outras aplicacións
O éxito da lei de Moore fixo que o seu nome se xeralizara para outras aproximacións exponencias relacionadas coa informática, como o prezo, ou mesmo, xa nos anos dez do dous mil, o consumo enerxético dos sitemas de intelixencia artificial.
El Gallego (Pontevedra)
Historia e características
Subtitulado Agricultura, industria, comercio, ciencias, artes y literatura, apareceu o 1 de decembro de 1862. En principio aparecía catro veces ao mes e despois tivo unha periodicidade decenal. Editado por Andrés Martínez López, estaba dirixido por Elisardo Ulloa Varela que tamén era o principal redactor. Entre os seus colaboradores figuraba Luís Rodríguez Seoane. Imprimiuse nos obradoiros de José Vilas. Defendeu o progreso e a instrución, e a modernización socioeconómica de Galicia, cunha especial énfase no ferrocarril. Incluíu información sobre temas culturais e composicións literarias. Cesou a súa publicación non antes do 10 de xuño de 1863.
Gemini 8
Gemini 8 foi a sexta misión tripulada do programa Gemini. A tripulación estaba formada por Neil A. Armstrong e David R. Scott, sendo a tripulación de apoio Charles Conrad e Richard F. Gordon.
Desenvolvemento da misión
Gemini 8 foi a sexta misión tripulada do programa Gemini. Os obxectivos da misión foron facer prácticas de cita espacial e acoplamentos coa nave non tripulada GATV 8, lanzada previamente, e facer prácticas de paseo espacial. Como obxectivos secundarios, a misión incluía situar o GATV 8 nunha órbita circular de 410 km de altura, avaliar os sistemas da nave e demostrar unha reentrada atmosférica controlada. Gemini 8 tamén levaba a bordo dez experimentos relacionados coa tecnoloxía, a medicina e outras areas científicas.
Uns 27 minutos despois do acoplamento, o conxunto comezou a xirar de maneira incontrolada. Armstrong desacoplou a cápsula do GATV, empeorando o xiro e facéndoo máis rápido, chegando e posiblemente superando unha velocidade de rotación dunha volta por segundo, corréndose o risco de que os astronautas quedaran inconscientes. Os astronautas desactivaron o sistema de control de actitude (OAMS polas súas siglas en inglés) da cápsula, usando os 16 propulsores do sistema de control de reentrada (RCS) para eliminar o xiro. A manobra tivo éxito, quedando a nave estabilizada ás 18:06:30 á custa de ter usado o 75% do propelente do RCS. Unha análise do problema do xiro atopou que a causa estivera no propulsor número 8 do OAMS, que quedou encendido debido a un curtocircuíto durante as manobras co GATV acoplado. miniatura|O GATV 8 visto desde a Gemini 8. O control de terra programou un regreso inmediato da cápsula en virtude das normas de seguridade, ó terse consumido a maior parte do propelente do RCS. O resto de actividades da misión foron canceladas. Os retrofoguetes foron encendidos na sétima órbita, ás 21:45:49 EST e tan só 10 horas tras o lanzamento. A cápsula amarou ás 22:22:28 EST (aínda que na zona de amaraxe era de día) sen problemas no océano Pacífico occidental, a 800 km ó oeste de Okinawa, a 25,22° N e 136,00° E, a 2 km do punto calculado de amaraxe. O tempo total de misión foi de 10 horas, 41 minutos e 26 segundos. A tripulación foi recollida polo U.S.S. Mason ás 1:28 EST do 17 de marzo e cápsula ás 1:37.
Compendio de gramática gallego-castellana
Compendio de gramática gallego-castellana é un conxunto de apuntamentos e textos de carácter diverso concibido como unha gramática descritiva da lingua galega escrito por Francisco Mirás e publicado en 1864. En 1978 Akal publicou unha edición facsímile.
Contido
O libro ábrese cun prólogo do autor no que explica que a lingua galega é un dialecto do latín. A obra está destinada a persoas castelanfalantes, co obxectivo de que comprendan o galego.
Compendio de gramática
A primeira das obras é un Compendio de gramática gallega-castellana, con un vocabulario de nombres y verbos gallegos y su correspondencia castellana, precedido de unos diálogos sobre diferentes materias. Esta obra ocupa os seis primeiros capítulos:
Outras pezas
O volume inclúe tamén varias obras literarias, como un poema de 100 oitavas chamado "A creasión e a redensión" (páxina 63):
page=7|miniatura|Compendio de gramática gallega-castellana, en [[PDF.]] As fábulas son "Os Dous coellos" (de Tomás de Iriarte), "Un Rapas ben criado" (de Pedro Calderón)", "Os Días do Santo dun" (de Leonardo Fernandez de Moratín), "Un Rato señorito e un do campo" (de Félix María Samaniego), e "Un Lobo e un Año", "Un Jraxo e un Pavo", "Un Can nadando", "Un Lobo e un a Jrulla", "Un a Raposa e un a Sijüeña", "A Denosiña e os Ratos", "Un a Raposa e as Uvas", "Un a Vivora é un a Lima", "Un a Raposa a un Castron", "Un monte parindo", "Dous calvos", "Un Piollo e un a Pulja", "Un a Araña, un a Mosca e un Abellon", "Un Raposo e un Jalo", "Un Sejo e un Criado", "Un Jrillo e un a Cascuda", "Un a Formija e un a Paloma", "Un Jaljo e un Coello", "Un Cocho e un Faco", "Us Jalos e un a Perdis", "Un Home enamorado", "Un Labador e us Cas", "Un Boy e un Beserro", "Un Boy e un Rato", "Un Pastor e un as Ovellas", "Un Burro e un Lobo", "Un Joloso ajudo", "Dous Frades", "Un Maqués e un Secretario" e "Un Duque e us Jaleotes" (de autoría propia).
A obra remata cunha miscelánea, e as pezas "Epitafio de Arentino", "Ditos selebres" e "Alborada"
Acollida
O libro acusa eivas filolóxicas salientables, en particular na primeira parte, de síntese gramatical. Nel ofrécense, por exemplo, tempos verbais compostos inexistentes no galego, como o pretérito pluscuamperfecto coas formas 'eu había sido' e o o futuro perfecto como 'eu habrei sido'. Ricardo Carballo Calero describiu a obra con ironía e humor deste xeito::
Helena Villar Janeiro
Helena Villar Janeiro, nada en Becerreá o 28 de setembro de 1940, é unha escritora galega. Membro correspondente da Real Academia Galega desde 2017.
Traxectoria
Despois de rematar o bacharelato, fixo estudos de Maxisterio en Lugo e posteriormente licenciouse en Filosofía e Letras (Sección de Pedagoxía) na Universidade de Madrid, exercendo como profesora de ensino primario e secundario, acabando a súa carreira profesional en Santiago de Compostela. Como escritora cultiva varios xéneros, especialmente a poesía e a narración, pero dedicando unha atención moi particular á literatura infantil e xuvenil. Pertenceu ao colectivo poético Cravo Fondo. Dende 2005 ata 2012 foi presidenta da Fundación Rosalía de Castro e tamén, nese mesmo período, membro do Plenario do Consello da Cultura Galega.
Casada co escritor Xesús Rábade, é a nai da poeta María do Cebreiro e do músico de jazz Abe Rábade.
Traballou en fotografía, tendo participado en varias exposicións.
Outras obras colectivas (escolma)
300px|miniatura|Villar Janeiro, [[Marta Dacosta, Rosa Enríquez e Yolanda Castaño no congreso Nós tamén navegar. 40 anos de poesía galega, no Pazo da Cultura de Pontevedra.]]
Shadow of the Colossus
O argumento do xogo céntrase nun mozo chamado Wander que entra nunha terra prohibida. Wander debe viaxar ó longo de vasto terreo a cabalo e derrotar dezaseis grandes seres, coñecidos sinxelamente como colosos, co obxectivo de restaurar a vida dunha rapaza chamada Mono. O xogo é pouco convencional co xénero de acción e aventuras xa que non ten vilas nin alxubes para explorar, non hai outras personaxes coas que interactuar e non hai outros inimigos que derrotar que os colosos. Shadow of the Colossus foi descrito como un xogo crebacabezas, no que se deben identificar as debilidades dos diferentes colosos e utilizalas para derrotalos.
Citado como un influente título na industria dos videoxogos e un dos mellores videoxogos de tódolos tempos, Shadow of the Colossus é considerado como un importante exemplo dos videoxogos como unha arte debido ós seus deseños de paisaxes minimalistas, o modo de xogo inmersivo e a viaxe emocional. Recibiu a aclamación da crítica e tivo tamén boas vendas en comparanza con Ico, debido en parte a unha gran campaña de mercadotecnia. A banda sonora tamén foi moi eloxiada. O xogo gañou numerosos premios polo seu son, deseño e calidade. Shadow of the Colossus tamén é unha referencia en debates sobre a calidade artística e as perspectivas emocionais dos videoxogos.
Música caribeña
miniatura|dereita|250px|Combas A Música do Caribe ou Música caribeña é a agrupación de músicas, cantos, sons e danzas de América Central e do Caribe, que abrangue así mesmo as partes costeiras de Venezuela e Colombia. Xurdiron coa mesturanza de ritmos europeos, africanos e nativos das distintas áreas como parte da mestizaxe americana. Os ritmos caribeños son piares do que se coñece como ritmos latinos. Caracterízanse polo emprego da percusión e de instrumentos de vento.
Shadow of the Colossus
Unha versión remasterizada para PlayStation 3 foi desenvolvida por Bluepoint Games e estreada como The Ico & Shadow of the Colossus Collection en setembro de 2011. Contén gráficos de alta definición (HD), contidos adicionais eliminados na versión americana, trofeos para PlayStation Network e soporte 3D. A versión HD foi estreada de xeito separado no Xapón. En febreiro de 2018, estreouse un remake en alta definición para a PlayStation 4.
Música caribeña
A música caribeña está presente en toda Latinoamérica.
Santa Helena (homónimos)
Santa Helena pode referirse a:
A Porteliña, Cuíñas, A Fonsagrada
A Porteliña é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Deere & Company
miniatura|dereita|Logo da compañía.
Deere & Company, máis coñecida pola súa marca comercial John Deere, é un fabricante de maquinaria agrícola estabelecido no leste de Moline (Illinois), nos EUA.
Historia e características
Foi fundada en 1837 por John Deere, ferreiro pioneiro do Oeste americano. Moitos dos principios fundamentais das súas actividades aínda conservan a súa validez, como a súa insistencia na necesidade de altos niveis de calidade.
Os produtos agrícolas de Deere and Company inclúen tractores, cosechadoras, empacadoras, sembradoras, quads e equipo forestal. A compañía é tamén un provedor líder de equipos de construción, así como os equipos utilizados para o mantemento de céspede, como cortadoras de céspede e recortabordes, motoserras, quitaneves e, durante un curto período, motoneves.
Os produtos de John Deere son coñecidos polas súas cores distintivas verde e amarela. O lema da empresa é "Nada funciona como un Deere" e ten a imaxe dun cervo (deer en inglés) como logotipo.
Ademais, John Deere fabrica motores utilizados nos equipos pesados e prové servizos financeiros e outras actividades conexas de apoio para o grupo empresarial.
Teatro San Moisè
miniatura|dereita|200px|Detalle dos [[frescos que decoraban o teatro.]] O Teatro San Moisè foi un teatro de ópera da cidade de Venecia (Italia), activo dende 1640 ata 1818. Foi un lugar prominente preto do Palazzo Giustinian e a igrexa de San Moisés na entrada do Gran Canal.
Historia
Creado pola rama San Barnaba da familia Giustinian, a súa primeira produción en 1640 foi a ópera de Claudio Monteverdi (hoxe perdida), L'Arianna. A continuación, pasou a mans da familia de Zane e foi empregado pola empresa de Ferrari. O libretista Giovanni Faustino foi un dos primeiros empresarios do teatro.
Dende o principio foi, a pesar de ser un dos máis pequenos teatros de Venecia, tamén un dos máis influentes. En 1668 foi ampliado a 800 asentos, e posteriormente, en 1674, fue adquirido polo empresario Francesco Santurini, que causou unha revolución baixando o prezo das entradas á metade (2 liras), o que levou a un «boom» da ópera e unha maior proliferación de teatros activos na cidade.
A principios do século XVIII Gasparini, Vivaldi e Albinoni estiveron activos en San Moisè. Durante a década de 1740, a ópera buffa napolitana chegou a Venecia e San Moisè foi un dos primeiros teatros onde se concentrou este xénero, con obras de Baldassare Galuppi, en colaboración con Carlo Goldoni, por exemplo. Esta tendencia mantívose durante a meirande parte do século. Nos anos 1770 e 1780 o teatro estaba baixo o control do prolífico libretista Giovanni Bertati, o poeta Cesareo (poeta imperial) da ópera italiana en Viena, que se concentraron en drammi giocoso con Pasquale Anfosso e outros compositores.
San Moisè finalmente pechou as súas portas en 1818 tras producir unha serie de farsas de Rossini. En primeiro lugar, converteuse nun teatro de monicreques, e logo foi reconstruído como o Teatro Minerva. A finais do século XX convertérase en parte nunha tenda e nun bloque de pisos.
Lingua shan
A lingua shan (en escrita shan: လိၵ်ႈတႆး, en ရှမ်းဘာသာ, en ภาษาไทใหญ่) é a lingua nativa do pobo shan, que é falada principalmente no Estado Shan, en Myanmar. Tamén é falada en zonas do Estado Kachin en Myanmar, no norte de Tailandia, e de xeito residual en Assam. O shan é membro da familia tai–kadai, e está relacionada coa lingua tailandesa. Ten cinco tons, que non se corresponden exactamente cos tons tailandeses, máis un "sexto ton" empregado para a énfase. É chamada Tai Yai ou Tai Long en lingua tailandesa.
Chímparra, Cervo, Cedeira
Chímparra é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 15 habitantes.
Lingua shan
O número de falantes de shan é descoñecido en parte porque non se sabe o tamaño da poboación shan. En 2001, Patrick Johnstone e Jason Mandryk estimaron en 3,2 millóns os falantes de shan en Myanmar; o Instituto da Lingua e Cultura da Universidade Mahidol estimou o número de falantes shan en Tailandia en 95 000 en 2006. Moitos shan tamén falan dialectos locais así como a lingua dos seus veciños con fins comerciais. Por mor da guerra civil en Myanmar, poucos shan son quen de ler ou escribir en escrita shan, que foi derivado do alfabeto birmano.
Quorthon
Thomas "Quorthon" Forsberg, nado o 17 de febreiro de 1966 e finado o 7 de xuño de 2004, foi un músico sueco, fundador e compositor da banda pioneira do Black metal e Viking Metal Bathory. Compositor e letrista de tódalas cancións da banda, está considerado o pai de ámbolos xéneros musicais.
Traxectoria
Quorthon formou a banda Bathory no ano 1984 cando contaba con 18 anos. Nos primeiros álbums crea un estilo que moitas bandas tratarían de emular tempo despois, o Black Metal coma tal aparece por vez primeira nestes discos.
A comezos dos 90, toma o control total da banda, adicándose a afondar no traballo de estudio e contratando músicos de sesión cando lle era preciso. En moitas ocasións tamén empregaba baterías sintéticas.
En 1993 deixa a Bathory aparcado por un tempo, sacando dous discos baixo o nome de "Quorthon". O primeiro foi chamado Album (1994) e o seguinte Purity of Essence (1997). Aquí atopamos unha música máis orientada ao Rock, alonxándose do que habitualmente fai con Bathory.
Foi atopado morto dun ataque ó corazón o 7 de xuño do 2004 no seu apartamento. Tiña 38 anos e xa anteriormente sufrira dalgúns problemas de corazón.
O seu pai, Börje "Boss" Forsberg, é o propietario de Black Mark Productions, o selo discográfico independente que Quorthon fundou e baixo o que editou tódalas súas gravacións.
Discografía
Con Bathory
Coma Quorthon
A Pasada Seca, Cuíñas, A Fonsagrada
A Pasada Seca é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 contaba cun habitante, unha muller.
Lugares de Cabana de Bergantiños
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cabana de Bergantiños.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cabana de Bergantiños
Constantino III de Escocia
Constantino, fillo de Cuilén (en gaélico medieval: Causantín mac Cuiléin; en gaélico moderno: Còiseam mac Chailein), coñecido na maioría de listas reais como Constantino III, nado c. 970 e finado en 997, foi rei de Escocia dende 995 até 997. Era fillo de Cuilén (Cuilén mac Iduilb). Xoán de Fordun chamouno, en latín, Constantinus Calvus, que quere dicir Constantino o Calvo.
Igrexa de Ekeby
A igrexa de Ekeby (sueco: Ekeby kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Ekeby, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
O máis destacable do exterior da igrexa son os dous portais do sur que están ricamente decorados con tallas de pedra. Orixinalmente as tallas estaban pintadas e aínda sobreviven algúns fragmentos de cor. No interior, a igrexa está profusamente decorada con frescos. A nave ten frescos dos séculos XII, XIV e XVIII, e o coro de principios do século XIX na forma de cortinas azuis coa técnica trompe l'oeil. Entre os outros frescos, os grandes que representan ao apóstolos son os máis antigos, de finais do século XIII. Baixo eles hai outros do artista anónimo coñecido como Passionsmästaren amosando, na parede norte, a Paixón de Cristo e, na sur, a infancia de Xesús. Durante unha restauración en 2004 atopáronse máis frescos.
Orixinalmente todas as fiestras tiñan vidreiras, pero a día de hoxe so se conservan unhas poucas orixinais. Un nicho pouco común no coro, probablemente deseñado como lugar de almacenamento para o pan e o viño da eucaristía, mantén pinturas moi ben conservadas de finais do século XIII. Entre o mobiliario destaca a lograda cruz triunfal románica de finais do século XII. A pía bautismal de arenita tamén é unha peza dunha calidade pouco común e data de aproximadamente da mesma época. Os académicos cren que probablemente fose realizada polo artista coñecido como Mestre Majestatis ou por Hegvald.
Dendrobates azureus
A ra frecha azul (Dendrobates azureus) é unha variante morfolóxica da especie Dendrobates tinctorius, unha especie de ra da familia Dendrobatidae. Vive no sur de Suriname, na sabana de Sipaliwini e tamén pode verse ó longo das fronteiras do país veciño, o Brasil, a altitudes de entre os 300 e os 400 metros sobre o nivel do mar. Tamén é coñecida polo seu nome en lingua tiriyó, okopipi. O seu nome científico provén da súa característica cor azul. Malia que foi considerada unha especie válida no pasado, estudos recentes considérana unha variedade de Dendrobates tinctorius.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2013
O Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2013, foi a 12ª edición do Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino. A competición disputouse na cidade asturiana de Mieres (España), que acolleu o torneo por primeira vez. O campionato comezou o 17 de decembro de 2018 e finalizou o 21 de decembro coa disputa da final.
Nesta edición participaron un total de 4 equipos, un menos que na edición anterior. Aos combinados de España, Portugal e Francia, participantes nesta edición estiveron presentes na edición anterior disputada dous anos antes en Wuppertal (Alemaña), uniuse a selección de Italia. Disputáronse un total de 6 partidos nos tres días de competición.
Ao final da competición a selección española revalidou o título conseguido na edición anterior, facéndose así co seu cuarto título continental, e terceiro consecutivo, algo que ata o momento só conseguira a selección portuguesa entre 1995 e 1999.
Organización
En xuño de 2013 anunciouse a designación do Pavillón Visiola Rollán, na localidade asturiana de Mieres como sede da 12ª edición do Campionato de Europa Feminino. A competición foi organizada pola Real Federación Española de Patinaxe coa colaboración de Assyssport, CyC e Grupo Asturema.
Aínda que inicialmente o campionato debía terse celebrado entre os días 9 e 14 de setembro, o día 20 de xullo a executiva do CERH tomou a decisión de suspender o campionato de acordo co disposto no artigo 1.1 do regulamento de eventos deportivos da CERS, que sinala:
Selección de rugby de Rusia
A Selección de rugby de Rusia representa a Rusia nas competicións oficiais de rugby. A progresión do rugby ruso apréciase no asentamento da selección rusa entre os 20 mellores equipos do mundo, de feito está situada no 19º posto da clasificación mundial da IRB (29 de agosto do 2011), pertencendo á terceira división do rugby mundial.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2013
Organización
Ante o malestar da Real Federación Española de Patinaxe pola suspensión do Campionato, para cuxa celebración xa se destinaran recursos, o CERH informou de que realizaría as xestións necesarias para que se puidera realizar no mes de novembro ou decembro dese mesmo ano. Finalmente, a finais do mes de novembro, o CERH comunicou o calendario do Campionato de Europa, que contaría finalmente con catro equipos (España, Francia, Italia e Portugal), e que se disputaría entre os días 17 de 21 de decembro de 2013. No mesmo comunicado o máximo organismo do hóckey a patíns europeo sinalou o sistema de competición, que constou de dúas fases:
Selección de rugby de Rusia
Rusia compite habitualmente na European Nations Cup (ENC), e máis recentemente na Copa das Nacións da IRB. No 2011 clasificouse por primeira vez na súa historia para a Copa do Mundo de Rugby.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2013
Organización
No mediodía do 17 de decembro, poucas horas antes do inicio da competición, tivo lugar a recepción da alcaldía da cidade de Mieres ás catro seleccións participantes, así como aos corpos técnicos, árbitros e membros do CERH. O acto, que tivo lugar na casa do concello da cidade asturiana, estivo presidido polo alcalde Aníbal Vázquez, no mesmo acto, o presidente do CERH Fernando Graça salientou a importancia do hóckey a patíns feminino:
Ese mesmo día, ás 19:00 h tiña lugar a cerimonia de inauguración. Unha hora mái tarde, ás 20:00 h, as seleccións de Portugal e Italia abriron o campionato.
Sede
Todos os partidos do campionato celebráronse no Pavillón Visiola Rollán, un recinto cuberto con capacidade para 1 100 persoas e unha pista de xogo de parquet, e que é o fogar do equipo de hóckey a patíns da cidade, o Club Patín Mieres.
O pavillón foi inaugurado o 29 de decembro de 2008 cun partido entre a selección asturiana masculina e un combinado de xogadores estranxeiros da OK Liga. Esta foi a primeira ocasión na que o Pavillón Municipal de Mieres acolleu unha competición internacional de seleccións absolutas de hóckey a patíns, se ben xa acollera o primeiro OK Stars en 2010 e a Copa da Raíña 2009.
Equipos
Nesta edición participaron un total de catro equipos, a participación máis baixa da historia. Nesta edición salientou o retorno do combinado italiano, que reapareceu na competición logo de catro edicións sen competir. Pola súa banda as seleccións de Alemaña e Suíza tomaron parte na competición en Wuppertal en 2011, mais non en Mieres.
Os catro equipos participantes foron os seguintes:
Cadros de xogadoras
A preparación de selección española estivo caracterizada pola intermitencia das sesións de adestramento a causa de coincidir coa disputa da OK Liga Feminina, máxima categoría do hóckey a patíns feminino español. O 9 de decembro o seleccionador española Alberto Mazón, na concentración española no CAR de Sant Cugat, facilitou a lista das dez xogadoras que participarían no Campionato de Europa. O combinado español desprazouse á localidade asturiana de Mieres o domingo 15 de decembro. As dez xogadoras seleccionadas foron as seguintes:
A selección francesa chegou a Mieres como campioa do mundo tras derrotar na final do Campionato do Mundo de 2012 disputado en Recife (Brasil) a España. A chegada das francesas á cidade asturiana tivo lugar o luns 16 de decembro.
A selección italiana, campioa das dúas primeiras edicións da competición en 1991 e 1993, regresou á cita continental logo de sete anos afastada da competición. chegou a Mieres o domingo 15 de decembro.
A selección portuguesa chegou a Mieres cun equipo consolidado logo de anos de rexeneración co obxectivo de recuperar un título que non gañaban dende 2001. O luns 16 de decembro tivo lugar a chegada do equipo luso a Mieres.
Goleadoras
A máxima goleadora da competición foi a portuguesa Marlene Sousa, que anotou 6 goles en cinco encontros. A continuación amósanse as nove máximas goleadoras da competición, así como os goles marcados e o número de partidos disputados:
Tarxetas
Nos 10 partidos disputados no Campionato de Europa Feminino de 2018 non se amosou o cartón vermello a ningunha xogadora. Si se amosaron tarxetas azuis a sete xogadoras. As xogadoras que máis cartóns azuis viron foron a española Natasha Lee e a francesa Nolwenn Bena, cun total de dúas tarxetas azuis nos cinco partidos que disputou coa súa selección en Mieres. A continuación amósanse as xogadoras amoestadas na competición, así como o número de tarxetas azuis:
Reivindicacións do deporte feminino
Paralelamente á celebración do Campionato de Europa, a cidade de Mieres acolleu varios eventos de reivindicación do deporte feminino no día da disputa da final. A xornada abriuse ás 10:00 h cun clínic no que participaron os seleccionadores dos catro países participantes coa moderación do presidente do Comité Nacional de Hóckey Patíns e vicepresidente do CERH Lluís Ferrer. Ese día o CERH asumiu o compromiso de recuperar a categoría sub-17 feminina, así como a imcorporación dunha muller na cúpula directiva do organismo, que se propuxo así mesmo afondar nas dificultades que ten o deporte feminino e as posibles solucións solucións.
Ese mesmo día, a Concellaría da Muller de Mieres organizou unha marcha popular polas rúas da cidade que comezou as 12:00 h e que levou a un centenar de persoas ata as portas do Pavillón Visiola Rollán, onde as capitás das seleccións participantes leron un manifesto escrito nas linguas oficiais dos catro países no que defendían o trato igualitario do deporte feminino en relación ao masculino:
Acerinox
Acerinox (bolsa de Madrid ACX) é unha empresa española fundada en 1970 con sede en Madrid e adicada á produción de aceiro inoxidable.
Viktor Chernomyrdin
miniatura|dereita|Chernomyrdin en 2001.
Víktor Stepanáovich Chernomyrdin (en Виктор Степанович Черномырдин), nado en Chernyi Otrog (óblast de Orenburg) o 9 de abril de 1938 e finado en Moscova o 3 de novembro de 2010, foi un político ruso, o segundo Primeiro Ministro de Rusia de 1992 a 1998. Desde 2001 até o día da súa morte foi embaixador de Rusia para Ucraína.
Aurícula dereita
miniatura|250px| 1. [[Endocardio 2. Miocardio  3. Epicardio  4. Pericardio 5. Cámaras cardiacas:  6. Aurícula dereita   7. Aurícula esquerda  8. Ventrículo dereito  9. Ventrículo esquerdo 10. Válvulas cardiacas:  11. Válvula mitral  12. Válvula aórtica  13. Válvula pulmonar  14. Válvula tricúspide  15. Arteria aorta  16. Arteria pulmonar 17. Veas pulmonares  18. Vea cava superior   19. Vea cava inferior]] O atrio dereito, mellor coñecido como aurícula dereita, é unha das catro cavidades do corazón, situada na parte superior dereita deste. Para o seu estudo, é dividida en dúas partes, a orella cardíaca e o aurícula propiamente dita. Esta clasificación é de orixe embriolóxica, é dicir, provén do momento da súa organización no crecemento do embrión no embarazo. Na aurícula dereita desembocan a vea cava superior, a vea cava inferior e o seo coronario. Ademais tamén se atopa perforada polos vasos de Tebesio.
A aurícula dereita está comunicada co ventrículo dereito a través da válvula tricúspide. Recibe sangue venoso pobre en osíxeno procedente de todo o organismo a través de dúas grandes veas, a cava superior e a cava inferior. A superior leva sangue venoso do pescozo, cabeza e membros superiores. A cava inferior trae sangue do tronco, abdome e membros inferiores. O sangue venoso enche a aurícula e esta impúlsao cara ao ventrículo dereito. A aurícula dereita está comunicada coa esquerda a través do forame oval. Durante a vida intrauterina, o burato permite o paso de sangue venoso da dereita á esquerda. É imprescindíbel, xa que o feto non respira e o sangue que iría aos pulmóns é desviado cara a circulación sistémica. Após o nacemento, a presión exercida polo sangue na aurícula esquerda, provoca o peche do forame. A persistencia do forame é unha severa patoloxía que hoxe en día é atendida polos servizos de cirurxía cardíaca ou cardioloxía intervencionista.
Ademais na aurícula dereita atópanse o nó sinusal e o nó aurículo-ventricular, vitais no sistema de condución do impulso cardíaco.
Pingüíns
Os pingüíns son un grupo de aves mariñas non voadoras que habitan no hemisferio sur. Todos pertencen a unha mesma familia: Spheniscidae. Contrariamente á crenza popular, os pingüíns non habitan unicamente en climas fríos e moitas especies habitan tanto no norte como nas illas Galápagos cerca da liña ecuatorial. A maioría dos pingüíns aliméntanse de krill, peixe, luras e outras criaturas mariñas.
A especie máis grande é o pingüín emperador (Aptenodytes forsteri): os adultos teñen unha altura media de 110 cm e pesan 30 kg ou máis. A especie máis pequena é o pingüín azul (Eudyptula minor), que ten tipicamente unha estatura de entre 35 e 40 cm e pesan arredor de 1 kg. Xeralmente os pingüíns máis grandes reteñen mellor a calor e polo tanto habitan rexións máis frías, mentres que as especies máis pequenas se encontran en climas temperados e incluso tropicais.
Especies
Xéneros extintos
Pobo taíno
Os taínos foron un pobo arauaco procedentes da área de Venezuela, que ao longo dos séculos foron poboando as distintas illas do arco antillano. Cando os taínos chegaron ao Caribe, este xa estaba habitado por outros pobos como os igneris e os máis antigos aínda arcaicos. O nome taíno significa "bo ou nobre" en arauaco.
Cruceiro de Bustelo
O cruceiro de Bustelo do Monte é un cruceiro situado no lugar de Bustelo (San Xoán de Laíño, Dodro). Tanto o peto da esmola coma o cruceiro datan do ano 1893.
Pobo taíno
miniatura|Figura taína
Cando os primeiros navegantes españois chegaron ás illas do Caribe, os taínos estaban en plena loita cunha etnia rival, os caribes, que xa conquistaran as Antillas Menores. Nese entón a sociedade taína dividíase nuns cinco reinos controlados por caciques, a quen se lles pagaba tributo. Frei Bartolomé de las Casas no seu libro Historia Xeral das Indias relata que no ano de 1508 quedaban uns 60.000 taínos na illa da Española. Para 1531 a explotación e as enfermidades reduciran o número a 600.
Cruceiro de Bustelo
Historia
Sete homes emigraron a Cuba, cando a illa aínda era española, e antes de marcharen prometeron construír un cruceiro na súa aldea se todo lles ía ben. En 1893 mandaron os cartos, e o cruceiro e o peto construíronse no lugar en que se soterraban antes os nenos e nenas sen bautismo.
O peto da esmola non ten ningunha lenda, e a carón do cruceiro aparecen os nomes dos sete homes que o pagaron.
Penelopinos
A dos penelopinos (Penelopinae) é unha subfamilia de aves da familia dos crácidos, dentro da orde dos galiformes.
Comprende unha serie de xéneros de aves que constitúenen o grupo máis grande da familia dos crácidos, que se encontran principalmente no norte de Suramérica, o sur de Centroamérica e nalgunhas illas caribeñas adxacentes.
A maioría dos autores inclúen na subfamilia o xénero Oreophasis, coa súa única especie, Oreophasis derbianus, afastada filoxeneticamente, que para outros constitúe por si soa unha tribo, ou incluso unha subfamilia diferente.
Etimoloxía
O nome científico da subfamilia, Penelopinae, está formado pola unión dos elementos do latín científico Penelop- e -inae. O primeiro esta tirado da raíz do nome do xénero tipo da subfamilia, Penelope, e o segundo é a desinencia coa que se forman os nomes das subfamilias de animais.
Para a etimoloxía do xénero, ver Penelope.
Liam Cunningham
Liam Cunningham, nado o 2 de xuño de 1961 en Dublín, é un actor e director de cinema irlandés. Apareceu un numerosos proxectos de cinema e televisión entre os que se inclúen A princesiña, First Knight e Jude.
Traxectoria
Porén, acadou fama internacional co seu papel como Capitán Ryan no filme de terror Dog Soldiers. Dende entón, protagonizou numerosos filmes americanos e británicos de grande orzamento entre os que se inclúen The League of Gentlemen's Apocalypse, O vento que axita o orxo, The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor, Hunger, Furia de titáns e Centurion.