cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ada Lovelace
Máquina analítica de Charles Babbage
Ada Lovelace é principalmente lembrada por escribir unha descrición da antiga máquina analítica de Charles Babbage que nunca chegou a construírse, e por desenvolver instrucións para facer cálculos nunha versión inicial da computadora. En 1843 fixo a suxestión da adaptación das tarxetas perforadas á programación. Ada soubo apreciar as ideas de Babbage, e en particular o concepto dunha máquina universal. E o que é máis importante, preveu un atributo que podería facer que potencialmente podería procesar non só números, senón tamén calquera notación simbólica, incluída a notación musical e outras notacións artísticas. miniatura|Carta de Ada Lovelace a Charles Babbage onde propón un exemplo de cálculo automatizado.
Nas súas notas, di que a "máquina analítica" só podía dar información dispoñíbel que xa era coñecida: viu claramente que non podía orixinar coñecemento. O seu traballo perdeuse no esquecemento por moitos anos, atribuíndolle única e exclusivamente o papel de transcritora das notas de Babbage ou incluso dubidando da propia autoría das mesmas. O propio Babbage declarou na súa autobiografía que Ada escribira as notas a partir do material que el lle entregara e que mesmo lle corrixiu un erro matemático. Porén, investigacións posteriores mostran a orixinalidade do seu punto de vista sobre as instrucións necesarias para acadar o funcionamento desta máquina.
Na actualidade recoñécese a Ada Byron como a primeira persoa en describir unha linguaxe de programación de carácter xeral interpretando as ideas de Babbage, pero recoñecéndolle a plena autoría e orixinalidade das súas achegas. Por iso, Ada Byron está considerada a nai da programación informática e desenvolveu a programación analítica.
Ada Byron chamouse a si mesma analista, un concepto realmente moderno para a época.
Morte
Ada Lovelace morreu o 27 de novembro do 1852 aos trinta e seis anos a causa dun cancro uterino probablemente complicado polas sangrías realizadas polos seus médicos. A enfermidade durou varios meses, durante os cales a súa nai tomou o control respecto ás súas citas médicas e persoais. A súa nai fixo que deixase de ser materialista e adoptase ideas relixiosas que a levaron a arrepentirse da súa vida anterior.
Foi soterrada por petición propia ao carón do seu pai, no cemiterio da igrexa de Santa María Magdalena, en Hucknall, Nottingham.
Recoñecementos
Durante a vida de Ada poucos dos seus feitos foron apreciados e só se lle deron a importancia merecida anos despois da súa morte. Non foi até o século XX cando se aproveitaron para os avances da informática.
Moitas foron as mulleres que realizaron grandes tarefas para a informática, mais aínda así Ada Lovelace é a única muller que conta cunha linguaxe de programación que leva o seu propio nome, Ada.
No ano 2001, o autor estadounidense de ciencia ficción Michael F. Flynn publicou a novela In the Country of the Blind, ucronía na que se especula sobre as consecuencias de que se construíra a máquina analítica co programa de Ada.
O seu rostro foi marca de autenticidade nos certificados de licenza do sistema Windows.
En 1997 estreouse o filme sobre a súa vida Conceiving Ada.
No ano 2009, a escritora e tecnóloga social Suw Charman-Anderson fundou o día internacional de Ada Lovelace. Este día celébrase como forma de visualizar os logros das mulleres en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas (STEM) e co obxectivo de inspirar novas vocacións tecno-científicas entre as nenas e rapazas. A convocatoria está fixada anualmente no segundo martes de outubro. A Comisión Europea fixo coincidir esta data coa da programación da EU Code Week, a Semana Europea da Programación.
A Ada Initiative foi unha iniciativa sen ánimo de lucro que tivo como obxectivo incrementar o número de mulleres na cultura e tecnoloxía abertas. Foi fundada por Mary Gardiner e Valerie Aurora en 2011 e pechou en outubro de 2015.
A empresaria e pioneira do movemento Maker, Limor Fried, alias Ladyada, rendeu homenaxe a Ada Lovelace no nome da súa compañía Adafruit Industries
Ada´s Poetry Generator é unha aplicación para aprender a programar en Scratch inspirado na vida e logros de Ada Lovelace.
O Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia (CPEIG) concede, dende 2012, o Premio Ada Byron. O mesmo nome recibe o premio que otorga a facultade de enxeñaría da Universidade de Deusto, o Premio Ada Byron á muller tecnóloga.
FC Schalke 04
O Fußball-Club Gelsenkirchen-Schalke 04 e.V., mellor coñecido simplemente como Schalke 04, é un club alemán de fútbol da cidade de Gelsenkirchen que compite regularmente na Bundesliga, a máxima categoría deste deporte no país xermano. O club foi fundado no ano 1904, como se reflicte no seu nome. Trátase dun dos equipos de fútbol máis populares de Alemaña, a pesar de ter acadado a maioría dos seus éxitos nos anos 30 e 40 do século pasado. A encontro de maior rivalidade do Schalke 04 é co seu veciño, o Borussia Dortmund. Ese encontro é coñecido como Derbi do Ruhr. O club tamén se dedica ao baloncesto, balonmán, atletismo etc.
Estadio
O FC Schalke 04 xoga os seus encontros como local no Ventils-Arena, que se chama así por razóns publicitarias, que foi construído entre os anos 1998 e 2001, e inaugurado no 2001. A capacidade do estadio é de 61.672 persoas como máximo, 54.142 sentadas. Antes de construír este estadio novo, o Schalke04 xogaba nun estadio con pistas de atletismo e capacidade para 62.109 persoas, chamado Parkstadion, a carón do novo estadio, que agora está en ruínas. 350px|centro|miniatura|Estadio [[Ventils-Arena, fogar do Schalke 04.]]
Cadro actual
Actualizado a 23 de decembro de 2019.
Jean-Claude Van Damme
Jean-Claude Camille François Van Varenberg, nado o 18 de outubro de 1960 en Berchem-Sainte-Agathe, Bruxelas, é un artista marcial e actor belga máis coñecido profesionalmente como Jean-Claude Van Damme famoso polos seus filmes de acción. Entre os seus filmes máis exitosos figuran Bloodsport (1988), Kickboxer (1989), Universal Soldier (1992), Hard Target (1993), Timecop (1994), Sudden Death (1995), JCVD (2008) e The Expendables 2 (2012).
Biografía
Van Damme obtivo a súa primeira fama gañando unha serie de campionatos europeos de karate. A súa primeira aparición na pantalla e na película de 1984 Monaco Forever. Porén, o seu primeiro papel importante e na película de 1985 No Retreat, No Surrender, na que interpretaba a Ivan Krushensk, protagonizada tamén por Kurt McKinney. Foi contratado para interpretar o monstro en Predator. Vestir un traxe moi pesado na xungla era moi duro e Van Damme estaba descontento co seu papel. Non esta claro como deixou a película, algúns din que marchou, outros din que foi substituído cando foi revisado o personaxe. Van Damme di que se despediu intencionadamente para poder facer outras películas. O papel de Van Damme en Bloodsport valeulle un nomeamento como "Peor Nova Estrela" nos Golden Raspberry Awards de 1988 nos que perdeu.
Van Damme fixo o seu camiño primeira liña de Hollywood nos anos 90, acotío traballando con afamados directores estranxeiros. Filmes memorables inclúen Double Impact (1991), Universal Soldier (1992), Nowhere to Run (1993), Hard Target (1993), e o seu filme máis prezado pola crítica, Timecop (1994). Na maioría dos seus filmes, interpreta a un loitador, policía ou soldado.
A finais dos anos 90, a súa carreira comezou a decaer, con todo continuou facendo películas menores, a miúdo estreadas directamente en vídeo. As súas películas recadaron ó redor de 650 millóns de dólares en todo o mundo, dándolle un lugar no cinema de acción con outros coma Steven Seagal e Chuck Norris.
Tivo problemas coa cocaína e tamén se lle asume un trastorno bipolar. Casou cinco veces incluíndo dúas veces coa súa esposa actual Gladys Portugues.
No 1998, Van Damme e o seu antigo gardacostas Chuck Zito víronse envoltos nunha loita a puñadas nun bar de striptease de Nova York chamado Scores. Ao parecer, Van Damme dixo algo negativo sobre Zito mentres estaba borracho, e Zito enfrontóuselle e empezou a golpear ao seu xefe. Este suceso volveuse notorio nas noticias e resultou un escándalo para o actor.
Filmes de Kirguizistán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Até o ano 2022, Kirguizistán presentou 15 filmes ó premio dende que acadou a independencia da Unión Soviética en 1991, mais non conseguiu chegar á fase de nomeados. O primeiro filme kirguiz presentado foi Lyutyy, presentado en nome da Unión Soviética no ano 1974 para competir na 47ª edición dos Óscar. Nese filme, rodado en lingua rusa, un rapaz convence ó seu cruel tío para que salva a vida dun cadelo de lobo.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Kirguizistán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Taxonomía de Bloom
miniatura|dereita|250px|O Círculo de Bloom onde é mostrado a Taxonomía cognitiva do psicólogo estadounidense (en castelán).
A taxonomía foi proposta polo equipo de Bloom a raíz dunha convención da Asociación Norteamericana de Psicoloxía en 1948. Establécese que existe máis do que un único tipo de aprendizaxe. En concreto, identifican tres, que denominan "dominios":
Cada un dos tres dominios subdivídese nunha xerarquía de obxectivos educativos que se aplica aos obxectivos cognitivos e van desde os comportamentos máis simples aos máis complexos. Bloom elaborou esta taxonomía para o dominio cognitivo (afirmaba non ter suficientes datos sobre os outros no seu contexto universitario), que se pode pensar como graos de dificultade: cada nível debe dominarse ben antes de poder pasar ao seguinte.
A taxonomía de Bloom constitúe a base dos currículos educativos de moitos sistemas educativos en todo o mundo.
Mega Drive
Deseñada por un equipo de I+D supervisado por Hideki Sato e Masami Ishikawa, a Mega Drive foi adaptada da placa arcade Sega System 16, centrada nun procesador Motorola 68000 coma CPU, cunha controladora de son Zilog Z80 e un sistema de vídeo compatible con sprites, tiless e desprazamentos (scrolling). O sistema alberga unha biblioteca de máis de 900 xogos en formato cartucho. Distribuíronse diversos periféricos, como unha base convertidora para poder utilizar xogos de Master System. A consola sufriu múltiples variacións, realizadas tanto por Sega coma por terceiros. Ademais, Sega creou dous servizos de rede para esta consola: Sega Meganet (o Xapón e o Brasil) e Sega Channel (Norteamérica).
Moitos dos seus xogos foron relanzados anos máis tarde en compilacións ou mediante servizos en liña como Nintendo Virtual Console, Xbox Live Arcade, PlayStation Network e Steam. A Mega Drive foi sucedida en 1994 pola Sega Saturn.
Desenvolvemento
Malia que a Sega Master System resultara ser un éxito en Suramérica e Europa, non conseguiu chamar a atención nos mercados norteamericanos ou xaponeses, que a finais dos oitenta estaban dominados por Nintendo, cunha porcentaxe de mercado do 95% e 92% respectivamente. Coa esperanza de incrementar drasticamente a súa cota, Sega propúxose crear unha nova máquina que fose como mínimo tan poderosa coma o resto do hardwarse máis impresionante do mercado, o Commodore de 16 bits de Amiga e os ordenadores domésticos da Atari ST.
Posto que os xogos arcade de System 16 que Sega estaba fabricando eran moi populares, Hayao Nakayama, daquela xefe executivo de Sega, decidiu facer que o novo sistema empregase unha estrutura de 16 bits. O deseño final resultou un éxito e encaixaba ben cos tres novos xogos arcade; o Mega-Tech, o Mega Play, e o System C. Calquera xogo arcade feito para estes sistemas podería fácil e rapidamente funcionar na nova videoconsola (un proceso coñecido como porting).
Franza, Mugardos
Santiago de Franza é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mugardos. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.418 habitantes (703 mulleres e 715 homes) distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.629 habitantes. Ten unha extensión de 5,22 km², cunha súa densidade poboacional de 288,89 hab./km².
No lugar do Seixo naceu o pintor Felipe Bello Piñeiro.
Mega Drive
A posta á venda no Xapón
Mega Drive foi posta á venda no Xapón o 29 de outubro, 1988 a un prezo de 21.000 iens, case un ano despois que a primeira consola clasificada popularmente como máquina de 16 bits, a NEC PC Engine. Aínda que isto causou nun primeiro momento poucas vendas, a Mega Drive axiña eclipsou en popularidade a anterior consola.
A posta á venda en Norteamérica e desenvolvemento adicional
Sega anunciou a data para a posta á venda en Norteamérica en 1987, poñendo énfase en que era a primeira consola de 16 bits verdadeira. As vendas en EUA comezaron o 9 de xaneiro de 1989 en Nova York e Os Ánxeles cun prezo estimado de 200 dólares na súa saída. Foi posta á venda no resto de Norteamérica o 15 de setembro co prezo rebaixado lixeiramente a 190$.
Inicialmente Genesis competiu contra a consola de 8 bits NES, á que avantaxaba en gráficos e son. Porén, era unha loita ardua contra a omnipresenza de Nintendo nas casas dos consumidores e o amplo catálogo de xogos xa dispoñíbeis. Nun esforzo por facerse cunha base de consumidores importante, Sega decidiu centrarse nos consumidores un pouco máis vellos, en concreto mozos de tardía adolescencia e pouco máis de vinte anos, que disporían de maiores ingresos, e que estarían ansiosos por títulos con maior contido adulto e/ou profundidade no xogo. Así pois, Sega publicou títulos tales como Altered Beast e a serie Phantasy Star. Malia que a NES e Nintendo seguían a ser unha ameaza importante para a cota de mercado de Sega, esta relegou o teoricamente competitivo sistema TurboGrafx 16 a un relativo segundo plano, grazas en parte á pobre campaña de mercadotecnia da NEC en Norteamérica.
A principal competencia da Genesis rematou por ser a consola de 16 bits de Nintendo, a SNES, á que avantaxaba ao comezo en termos de número de usuarios e de xogos, invertendo o problema que Sega experimentara fronte á NES. Genesis seguiu mantendo unha boa base de afeccionados grazas principalmente a títulos multixogador e de deportes. A posta á venda de Sonic the Hedgehog en 1991 ameazou con esgolar dende aquela a posición número un de Nintendo nos Estados Unidos. Sonic foi publicado para substituír a mascota orixinal, Alex Kidd, e fornecer o compoñente asasino que Sega precisaba. Isto fixo estourar a que podería chamarse a maior guerra de consolas na historia dos videoxogos.
En 1992, Sega gozaba dunha posición forte no mercado, copando un 55% da cota de mercado en Norteamérica. Enfrontada a unha lixeira recesión nas vendas e a unha pequena perda de cota de mercado fronte á SNES, Sega volveu mirar para Sonic para renovar as vendas. A publicación do enormemente agardado Sonic the Hedgehog 2, xunto cunha agresiva campaña de publicidade que atacaba a Nintendo, propulsou as vendas de Genesis durante un certo período, e deu un pulo á cota de mercado de Sega, que chegou a acadar un sorprendente 65%.
Á parte da posta á venda dos extras Sega CD e 32X para a Genesis/Mega Drive, o último grande anuncio de Sega veu en forma dunha asociación coa Time Warner nos EUA para ofrecer un servizo de subscrición chamado Sega Channel, o cal permitía aos subscritores descargar xogos de maneira mensual.
A baixada na cota de mercado
Os fiascos do Sega CD e da 32X, unha falla de publicidade efectiva e as rifas entre Sega América e Sega Xapón deixaron tocada á compañía. Cara á metade de 1994, a cota de mercado de Sega caera do 65% ao 35%, e os anuncios de novas e máis poderosas consolas tales coma a Saturn, a Playstation, e a N64 apuntaban a que a era dos 16 bits estaba chegando á súa fin. O interese na Genesis sufriu profundamente como resultado, engadíndose ás súas xa pobres vendas. En 1996, menos dun ano despois do debut da súa consola Saturn, Sega apresurouse a tomar parte no final da era dos 16 bits interrompendo a produción da Genesis e dos seus accesorios.
Rexurdimento da popularidade en Norteamérica
Nestes últimos anos, a Genesis experimentou unha especie de renacemento debido en gran parte ao mercado negro de cartuchos sen licenza (por exemplo, a saída ao mercado da Wisdom Tree) e a descarga de ROMs, aos que se pode xogar por medio de emuladores tales coma o Gens. Tamén existe unha tendencia cara á programación caseira sobre a Genesis empregando PCs persoais.
No 2000, xurdiu unha moda cara aos xogos de TV tipo plug-and-play, e Radica lanzou versións auto-contidas con licenza de xogos da Mega Drive para o mercado norteamericano (baixo o nome de Play TV Legends Sega Genesis) e europeo (baixo o nome de Sega Mega Drive 6-in-1 Plug 'n' Play), que conteñen seis populares xogos, unha pequena caixa e un mando. Non ten rañura para os cartuchos, e desta maneira é unha consola específica. Porén, Benjamin Heckendorn, famoso por ter convertido en portátil a Atari, probou que de feito é posíbel engadir unha rañura para cartuchos cun pouco de soldadura.
Sega Mega Drive (Asia)
Esta consola é unha variante da Mega Drive europea e a miúdo é confundida coa versión xaponesa.
Sega Genesis (Norteamérica, segundo modelo)
Nota: Este modelo non foi chamado oficialmente "Genesis 2".
Sega Multi-Mega/CDX
Sega Multi-Mega (chamada CDX en Norteamérica) é unha Mega Drive/Genesis e Mega-CD/Sega integradas con máis capacidades que tamén funcionan como CD portátil, dirixida a un mercado máis pudente. O prezo no Reino Unido foi de 350 libras esterlinas.
A Mega-Tech e a Mega Play
A Mega-Tech era unha máquina arcade que dispuña de dez xogos da Mega Drive ou Master System trocábeis nun bastidor semellante ao PlayChoice-10 de Nintendo.
A Mega Play foi outro sistema arcade como Mega-Tech, mais esta só tiña capacidade para catro cartuchos e non podía reproducir xogos de Master System. Os cartuchos tiñan forma semellante aos xaponeses para a Mega Drive, aínda que incompatíbeis coa Mega Drive para consumidor ou os sistemas Mega-Tech.
A Mega Jet e a Genesis Nomad
A tecnoloxía orixinal detrás da Genesis Nomad baséase na Mega Jet, que era unha versión semi-portátil da Mega Drive que empregaba Japan Airlines para o entretemento durante os voos. O aparato carecía de pantalla propia mais se podían usar cartuchos da Mega Drive cando se encaixaban a un monitor pequeno que se usaba nos voos da Japan Airlines. A unidade dispuña dun mando direccional á esquerda e seis botóns á dereita, semellante ao deseño do controlador de xogo.
Unha versión para o consumidor da Mega Jet foi posta á venda por Sega Xapón o 10 de marzo de 1994 a un prezo de 123 dólares. Era esencialmente a mesma unidade que se empregaba nos voos da JAL, o que significaba que carecía de pantalla e non podía ser acendida sen adaptador CA. Non se engadiron máis extras ou melloras. Sega continuou en outubro de 1995 coa Genesis Nomad para o mercado norteamericano, esencialmente a Mega Jet cunha pantalla de cristal (LCD) de 3,25 polgadas e un compartimento para pilas situado na parte traseira do sistema, para seis pilas AA, o que a facía completamente portátil e non só un sistema Genesis máis reducido. Ademais dos outros avances da Mega Jet, engadiuse un conectador A/V na parte superior que permitía aos usuarios xogar nunha pantalla de televisión cun cable A/V diferente. Unha característica interesante era a posibilidade de que un xogador usase a pantalla do televisor mentres o outro vía a través da da Nomad. O mando direccional da unidade controlaba todos os xogos para un xogador e o porto localizado na parte baixa permitía a conexión dun segundo controlador para xogos de dous xogadores. Isto significaba que a Nomad podía ser tanto un sistema completo para a casa coma un sistema portátil cunha colección de xogos dispoñíbeis previa.
Aínda que se gababan a resolución de pantalla da Nomad e as súas características, tamén presentaba problemas. A 32X e o Sega CD non eran compatíbeis coa unidade, ao igual que o Power Base Converter, empregado para xogar cos títulos da Sega Master System na Genesis/Mega Drive. En teoría, a Nomad era a mellor portátil en cuestión de cores. Tiña cor completo, retroiluminación e dispuña de ao redor de 600 títulos na súa colección, ademais de ser un sistema funcional para o fogar. Aínda que o prezo descendera de $179 a $79.99, o cal amorteceu as queixas vertidas sobre o excesivo prezo, esta portátil non obtivo apoio abondo para seguir adiante.
LaserActive de Pioneer con módulo de Mega Drive
LaserActive foi o nome que se lle deu ao reprodutor de LaserDisc CLD-A100 de Pioneer. O aparello era tanto un reprodutor de Laserdisc como de CD no mesmo produto, e a adición de módulos fabricados por Sega e NEC habilitaban a unidade como sistema de videoxogos tamén. O módulo PAC-S1 de Sega, posto á venda a un prezo de 39.000 iens, permitía aos usuarios xogar cos xogos de Mega Drive, Mega-CD e a xogos especificamente creados para Mega LD. Durante un curto período se pensou nos xogos da Mega LD como a seguinte evolución dos videoxogos, principalmente porque a enorme capacidade de almacenaxe dos Laserdiscs nos que se gravaban implicaba que podían ter un tamaño moitas veces maior que antes e incluír vídeo en movemento con calidade de TV, son dixital e son envolvente, características todas elas xa habituais nos sistemas modernos baseados en DVD-ROM.
Máis tarde Pioneer deseñou uns lentes 3D para o sistema (Kit GOL-1). Os lentes precisaban do acoplamento dun adaptador para poder funcionar co reprodutor, mais cada adaptador admitía un par dos lentes, permitindo a dous usuarios xogar simultaneamente en 3D.
O LaserActive por desgraza non sobreviviu moito tempo. O seu alto prezo e o desinterese xeral do mercado cara ao Laserdisc fixeron este sistema difícil de vender.
O Teradrive
O Teradrive era un PC 80286 fabricado por IBM cunha Mega Drive integrada. Só foi posto á venda no Xapón. Había tres modelos dispoñíbeis desde os 148.000 iens até os 248.000. Só o modelo máis alto da gama levaba un disco duro incorporado. Había tamén un monitor especial vendido por separado, que podía reproducir sinais de video RGB de 15 kHz desde o hardware da Mega Drive e desde a saída de VGA 31 kHz do hardware do PC, ambos a través do conectador VGA. O sistema contiña tamén tomas de video composto NTSC e tomas de son estéreo RCA para a conexión á televisión. Amais, podíase xogar coa Mega Drive ao mesmo tempo que se usaba o PC, e a Mega Drive e o PC podían interactuar entre si, como ficou patente co programa Puzzle Construction. Tamén se podían reproducir os xogos de Mega Drive desde a RAM do PC.
O Mega PC de Amstrad
O Mega PC foi un sistema producido por Amstrad con licenza de Sega, con funcionamento de PC compatíbel con IBM e Mega Drive nun. Era semellante en concepto ao Teradrive, pero foi un proxecto sen parentesco algún con el.
CPU
Procesador principal: Motorola 68000 de 16 bits (ou equivalente) Procesador secundario: Zilog Z80 de 8 bits (ou equivalente)
Contrariamente ao que se pensa, o Modelo MK-1631 (Mega Drive/Genesis 2) si ten unha CPU Z80. Dependendo da revisión da placa, o sistema ten, ou ben unha Zilog Z84C00 ou unha Custom Sega 315-5676, ou similar. Posto que a Z80 se usa para a produción de son en moitos xogos, é un compoñente necesario.
Memoria
ROM de inicialización: 2 KB
RAM principal: 64 KB
RAM de vídeo: 64 KB
Área de memoria de cartucho: até 4 MB (32 Megabits)
Gráficos
A Mega Drive ten un VDP (Video Display Processor) dedicado para o control de campo de xogo e sprites. Trátase dunha versión mellorada do VDP da Sega Master System, que, á súa vez, deriva do Texas Instruments TMS9918.
Planos: 4 (2 campos de xogo de desprazamento, 1 plano de sprites, 1 plano de 'ventá')
Sprites: Até 80 en pantalla, dependendo do modo de visualización
Paleta: 512 cores
Cores en pantalla: 64 palabras de 9 bits de RAM de cor, o que permite 61 cores en pantalla (até 1536 usando efectos de rastrexo e modo Sombra/Realce)
Resolución de píxeles: Até 320×240 (40×30 celas) para PAL, e até 320×224 (40×28 celas) para NTSC
Son
Chip de son principal: Yamaha YM2612
Entradas e saídas
Saída RF: conéctase á entrada de antena de TV
Saída A/V: conector DIN con vídeo composto, RGB e saídas de son
Entrada de corrente: require 9-10 voltios de CD, 0,85-1,2 A, dependendo do modelo
Saída para auriculares: toma estéreo amplificada de 3,5-mm na fronte da consola, con control de volume
Porto "EXT": toma D de 9 pins para conexión con módem Meganet
Entradas de mando de control: 2 × conectores D de 9 pins na fronte da consola
Porto de expansión: Conector de bordo na parte baixa dereita da consola, para conexión ao Sega Mega-CD
Miscelánea
Proporción Sinal/Ruído: 14 dB
O porto EXT da consola Genesis/Mega Drive orixinal úsase co módem periférico que só se comercializou no mercado xaponés. O porto funciona do mesmo xeito que os portos dos mandos, mais ten un conector DB9 femia no canto do DB9 macho.
O porto de Auriculares Estéreo situado na fronte do primeiro modelo usábase para auriculares estéreo ou altofalantes e/ou a mestura de son estéreo do Sega CD.
O porto de expansión, usado case sempre co Sega CD, tamén era usado para a Sega Genesis 7 Cart Demo Unit (unidade de demostración da consola) nas tendas.
Algúns programas de emulación poden gardar música nun formato coñecido como GYM. Funciona gravando dende o sistema de son a un arquivo de destino (o arquivo .gym). O estado interno do código de chip de son do emulador é sampleado 60 veces por segundo e envorcado no arquivo. Aínda que nun principio gozou de popularidade por mor da falla de competencia seria, o formato non ofrece unha reprodución de alta fidelidade da saída de son orixinal, tende a producir arquivos moi grandes e resultaba difícil de producir para os títulos PAL, dadas as simplificacións necesarias para os emuladores da época. O formato VGM, máis completo e que veu a reemprazalo, pode rexistrar cambios a até 44100 Hz, co cal a maioría do son pode reproducirse con precisión.
Lingua akhvakh
ISO/DIS 639-3: akv
Distribución xeográfica
Fálase entre os ríos Andi-Koisu e Avar-Koisu no Daguestán, en 8 auls, 5 no distrito de Akhvakh: Tad-Magitl, Kvankero, Logonitl, Kuydab-Roso e Izani e 3 no distrito de Shamil: Ratlub, Tsegob e Tlyanub.
Máis ao sur, xa en Acerbaixán, está o aul de Akhvakh-Dere (distrito de Zhakalay), froito dunha migración na primeira metade do século XVIII.
Falantes
6.000
Dialectos
A principal deivisión é entre o Akhvakh do norte (Tsunta-Akhvakh) e do sur (Ratu-Akhvakh), cada aul ten o seu propio dialecto
Usos sociais
Os falantes de akhvakh empregan o ávaro como lingua literaria e como lingua de relación entre os diferentes dialectos. As primeiras publicacións sobre a lingua datan de 1949. A lingua carece de literatura escrita e tan só se emprega dentro do ámbito doméstico, nos últimos anos o incremento dos matrimonios mixtos cos ávaros pon en perigo a transmisión interxeracional da lingua.
Manuel Díaz González (guerrilleiro)
Manuel Díaz González, nado en Cereixa, A Pobra do Brollón, o 29 de agosto de 1933 é un chofer, guerrilleiro, militar e político galego retirado, que loitou en Sierra Maestra no Movemento do 26 de xullo liderado por Fidel Castro e que, tralo triunfo da Revolución cubana, alcanzou o grao de coronel nas Forzas Armadas Revolucionarias e participou na fundación do Partido Comunista de Cuba, do que formou parte do seu Comité Central durante uns 20 anos.
Orixes
Seu pai, José María Díaz Rodríguez, era un campesiño de Cereixa, militante do PCE, que coñecera en Cuba a Flor Marina Fernández Carpio, filla de españois, e volvera con ela a Galicia ao inicio da Segunda República. Aí tiveron tres fillos: Manuel, Faustino e José "Pinín". O pai participou na Fronte Popular como concelleiro e co inicio da guerra foi detido polos falanxistas e logo liberado. En 1951 a familia emigra a Cuba, instalándose primeiro na vila da nai, Dos Palmas, no Oriente, e máis tarde en Santiago de Cuba.
Sierra Maestra
A principios de 1958, deixou o traballo no arcebispado e partiu a Sierra Maestra, onde se puxo inicialmente ás ordes do comandante Juan Almeida na Terceira Fronte, baixo o mando do capitán Guillermo García Frías.
A finais de maio o seu grupo recibiu a orde de trasladarse ao campamento do Che Guevara, en La Mesa. De camiño encontráronse co Batallón 11 do Exército Cubano, dirixido polo tenente coronel Ángel Mosquera Sánchez e tras un enfrontamento Manuel Díaz foi gravemente ferido cun morteiro que lle atravesou un pulmón. Foi trasladado a unha casa onde foi operado polo médico, tamén de orixe galega, Óscar Fernández Mel. Poucos días despois tiveron que partir, pois o exército aproximábase, e chegaron ao campamento do Che. Manuel continuou combatendo ata que case ao final da guerra, o xa comandante García Frías ordenoulle deixar a loita e organizar unhas escolas rurais. Durante un dos combates, o 5 de agosto, caeu morto o seu irmán "Pinín". Nos primeiros días de 1959, formou parte da caravana triunfal coa que Fidel Castro e os demais revolucionarios entraron na Habana.
Despois do triunfo da Revolución
En 1982 foi destinado a Angola para participar na Operación Carlota, a intervención militar de Cuba na guerra civil angolana, na que tiña como obxectivo reforzar as forzas do MPLA. Pola súa actuación internacionalista recibiu a Medalla Antonio Maceo. Retirouse en 1990 co grao de coronel.
Meá, Mugardos
San Vicente de Meá é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Mugardos. Segundo o IGE en 2018 tiña 573 habitantes (297 mulleres e 276 homes) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 767 habitantes. Ten unha extensión de 2,07 km² e unha densidade de poboación de 294,69 hab./km².
Nesta parroquia naceu o doutor Agustín Sixto Seco.
Ánxela Loureiro
Traxectoria
Iníciase como escritora de teatro infantil coa obra titulada ''Ollo! Hai lurpios na horta'' que acadou en 1978 o 1º Premio de Teatro Infantil do Ateneo Ferrolán e que se representou por toda Galicia en 1980. Aínda que continuou escribindo obras teatrais, en ocasións grazas ás axudas para a creación da Consellería de Cultura, a súa creatividade espallouna a outros xéneros como a poesía ou a novela.
A súa poesía adoita relacionarse coa música, como demostran os premios no concurso Cantareliña (San Sadurniño) e tamén diferentes colaboracións en publicacións e discos.
En 1996, publicou o seu primeiro libro de narrativa, Viaxe de ida e volta. Seguíronlle Laia a nena da illa, Camiño perigoso e Ota quere voar galardoado cos premios Lecturas e Frei Martín Sarmiento. No ano 2018 publicou Choiva de ras.
Tamén se volcou no mundo do cine como guionista de proxectos infantís: Pica-pica circus, longametraxe en plastilina para a produtora Luafilms; E por que II, curtametraxes de animación sobre exercicio físico e alimentación saudable; e Bruxarías (2015) para a produtora Continental Producciones. Esta última foi candidata á mellor película de animación nos Premios Platino 2017''. ''
A súa afección pola música lévaa a participar en varios grupos musicais e a dirixir coros infantís como “Ledicia” do que é a súa fundadora. Formou parte do grupo folk Saraibas actuando en numerosos escenarios de Galicia e Europa e gravando varios discos incorporando a súa voz solista, instrumentos de percusión e realizando arranxos musicais.
En toda a súa obra amosa un especial interese por resaltar os valores da solidariedade, amizade, igualdade e liberdade. A súa linguaxe, sempre, é coeducativa.
En marzo de 2019 presentou o seu libro Voces da memoria con ollos de muller, para dar visibilidade ás mulleres loitadoras no período 1970-1977 en Ferrol e a súa achega para conquistar as liberdades democráticas.
Mugardos, Mugardos
San Xulián de Mugardos é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Mugardos. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.851 habitantes (1.484 mulleres e 1.367 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 3.039 habitantes. Ten unha extensión de 3,84 km² e unha densidade poboacional é de 747,14 hab./km².
Dario Fo
Dario Fo, nado en Sangiano o 24 de marzo de 1926 e finado en Milán o 13 de outubro de 2016, foi un actor, director e escritor de teatro italiano. As súas obras de teatro son de tipo cómico-satírico. Foi Premio Nobel de Literatura no ano 1997. Coñecido polos seus compromisos políticos, Dario Fo é un dos dramaturgos italianos máis representados no mundo con Goldoni. miniatura|dereita|220px|Dario Fo.
Traxectoria
Fillo de Felice Fo e de Pina Rota, coñecidos polas súas actividades antifascistas. Foi voluntario con 17 anos, en 1943, como paracaidista da República de Salo.
Estudou na Academia de Belas Artes de Brera en Milán arquitectura e escenografia. Comezou a súa carreira teatral como actor e escritor de obras teatrais satíricas. En 1954, Fo casou coa actriz Franca Rame, con quen fundou en 1959 a compañía teatral Dario Fo - Franca Rame. Ambos fundaron o colectivo teatral Nuova Scena e posteriormente A Comuna (1970). Nos anos 60 as súas obras para a televisión adoitaban ser censuradas, razón pola cal volveu ao mundo do teatro.
No 2002 publicou a súa autobiografía O país dos morcegos.
Ideas
As ideas de Fo están na contorna da esquerda política italiana. Escribiu acedas sátiras políticas arremetendo sen piedade contra o poder político, o capitalismo, a mafia e o Vaticano.
Tom Brokaw
Thomas John Brokaw (|ˈbroʊkɔː|), nado en Webster (Dacota do Sur) o 6 de febreiro de 1940 é un xornalista televisivo e escritor estadounidense. Foi o presentador e editor xefe de NBC Nightly News durante 22 anos (1982–2004). É a única persoa que presentou os tres programas principais de NBC News: The Today Show, NBC Nightly News, e, brevemente, Meet the Press. Continúa a traballar como correspondente especial para NBC News e tamén en documentais.
Xunto cos seus competidores Peter Jennings de ABC News e Dan Rather de CBS News, Brokaw foi un dos "Big Three" ("tres grandes") presentadores dos Estados Unidos durante as décadas de 1980, 1990 e principios de 2000. Os tres presentaron os seus programas bandeira de novas durante máis de vinte anos, e os tres comezaron e retiráronse (ou no caso de Jenning, morreu) cun ano de diferenza.
Brokaw tamén escribiu tamén escribiu varios libro sobre historia e sociedade dos Estados Unidos no século XX. É o autor de The Greatest Generation (1998) e outras obras que recibiron numerosos premios.
Vida persoal
Dende 1962, Brokaw está casado coa escritora Lynn Auld. Teñen tres fillas, Jennifer, Andrea e Sarah. Brokaw e a súa esposa pasan moito tempo no seu rancho próximo a Livingston, Montana, que compraron en 1989.
O 6 de setembro de 2012, Brokaw foi hospitalizado tras aparecer no programa de MSNBC Morning Joe. Posteriormente chiou que estaba "todo ben" e explicou a súa doenza por tomar accidentalmente media dose de Ambien pola mañá. Foi diagnosticado con mieloma múltiple en agosto de 2013 na Clínica Mayo. Brokaw e os seus médicos están "moi animados co seu progreso". Continuou a traballar para a NBC durante os seus tratamentos. O 21 de decembro de 2014, Brokaw anunciou que o seu cancro remitira completamente.
En 2018, Brokaw foi acusado de insinuacións sexuais non desexadas por tres mulleres, unha en 1968 e dúas na década de 1990. Brokaw negou as acusacións. En resposta ás acusacións, as súas antigas colegas Rachel Maddow, Andrea Mitchell, Maria Shriver, Kelly O'Donnell e outras 64, asinaron unha carta en que describían a Brokaw como "un home de tremenda decencia e integridade".
Ramiro Valdés Menéndez
Ramiro Valdés Menéndez, nado en Artemisa, antiga provincia da Habana, o 28 de abril de 1932, é un militar e político cubano, un dos veteranos participantes na Revolución Cubana dende a acción militar que lle deu inicio o 26 de xullo de 1953, o asalto ao Cuartel Moncada.
Etapa da loita armada
En 1953, aos 22 anos, uniuse a Fidel Castro no movemento armado que asaltou o cuartel de Moncada en Santiago de Cuba, para comezar a loita que derrocaría ao presidente Fulgencio Batista. Estivo entre os oito atacantes seleccionados para ocupar o posto principal do cuartel de Moncada e foi o primeiro en penetrar no cuartel, tras baixar a cadea que impediu o paso nesa zona, xunto cos seus compañeiros de equipo José Ponce e Jesús Montané. A pesar de ser un dos últimos en abandonar a frustrada acción, sobreviviu aínda que resultou ferido leve.
Foi detido días despois e xulgado polo Tribunal de Urxencia de Santiago de Cuba, encarcerado no presidio nacional da Illa de Pinos até beneficiarse da amnistía en maio de 1955. Durante este ano sufriu novamente prisión polas súas actividades revolucionarias ata que puido trasladarse a México, onde axudou a organizar e adestrar a expedición do Granma, que desembarcaría na provincia de Oriente o 2 de decembro de 1956.
Durante o desembarco foi nomeado xefe dunha das escuadras e segundo ao mando do Pelotón da Retagarda que dirixía Raúl Castro.
Posteriormente foi designado segundo xefe da Columna Nº 8 "Ciro Redondo", encabezada polo comandante Ernesto Che Guevara e participou xunto a este na invasión de oriente a occidente.
É un dos tres xefes históricos da Revolución cubana que participou nas tres acciones decisivas no triunfo revolucionario de xaneiro de 1959: O asalto ao cuartel Moncada, a expedición e desembarco do iate Granma e a Invasión de oriente a occidente.
Colaboración con países veciños
miniatura|Ramiro (no extremo dereito) xunto a [[Raúl Castro (centro) e Faure Chomón (esquerda).]] En xaneiro de 2010, o Presidente de Venezuela, Hugo Chávez, anunciou que Ramiro Valdés encabezaría a comisión creada polo goberno nacional, a fin de enfrontar a grave crise enerxética que vivía o país suramericano.
Condecoracións
Recibiu o título de Heroe da República de Cuba.
En 2003 foi condecorado coa Medalla Conmemorativa 50 Aniversario do 26 de xullo.
Pirámide de Zoser
A pirámide de Zoser é a tumba do faraón Zoser de Exipto (III Dinastía, século XXVII a.C.). Coñécese tamén como pirámide de chanzos e foi edificada por Imhotep, o primeiro arquitecto de nome coñecido. É a construción máis notábel da necrópole de Saqqara e foi o prototipo das pirámides de Gizeh e das restantes pirámides exipcias.
Até a construción da pirámide de Zoser, as tumbas reais consistían en cámaras subterráneas cubertas por unha estrutura de barro en forma de pirámide truncada, chamadas mastabas. A pirámide de Zoser está feita en pedra e consiste en seis mastabas enormes, unha sobre a outra. Ademais, a pirámide encádrase nun recinto que constitúe un complexo funerario.
A pirámide de chanzos sitúase no centro deste recinto rectangular de 554 m de norte a sur e 277 m de leste a oeste. A muralla é de calcaria, medía orixinalmente 10,5 m de altura e tiña catorce portas falsas e só unha verdadeira, que tamén imita unha porta falsa. As construcións teñen fachadas exteriores coidadas mais os interiores son bastos.
Esta entrada na porta falsa leva a un patio pequeno e logo a un corredor de 40 columnas, divididas en dúas fileiras, sobre as que se apoiaba unha cuberta de bloques escuadrados e arredondados na parte interior, como imitando troncos de palmeira. O corredor divídese en dúas partes de tamaño desigual e remata unha sala rectangular con oito columnas unidas de par en par por pilastras. Estas columnas son as únicas fasciculadas da arte exipcia.
Pirámide de chanzos
A pirámide de Zoser ten base rectangular (121x109 m), está orientada de leste a oeste e consiste en seis troncos de pirámide superpostos, sen vértice, até unha altura orixinal de 60 m. A inclinación dos corpos da pirámide é de 16° respecto á vertical e de 22° respecto á horizontal no último nível.
Parece que o deseño da pirámide sufriu unhas seis modificacións, as tres primeiras aínda baixo a idea de mastaba e as outras tres xa como pirámide de chanzos. Utilizáronse bloques de calcaria silícea extraída dos arredores unidos con argamasa e o exterior revestiuse con pedra calcaria fina dun espesor medio de dous metros.
A tumba de Zoser está no centro da pirámide, no fondo dun pozo de 28 m de fondo e 7 de anchura. A cámara funeraria fíxose en granito e revocouse con xeso. O arqueólogo francés Jean-Philipe Lauer atopou restos da momia de Zoser. Arredor desta cámara ábrense catro galerías labirínticas unidas entre si mediante pasadizos. O terceiro proxecto da pirámide consistiu nunha extensión da mastaba orixinal para incorporar as tumbas da familia real. Hai once pozos de 32 m de fondo polos que se chega a outros tantos corredores horizontais nos que se atoparon dous sarcófagos de alabastro (un deles con restos dun neno de oito anos) e unha vaixela feita en pedra moi variada con máis de 40.000 pezas.
Primeira Internacional
miniatura|200 px A Asociación Internacional de Traballadores, máis coñecida historicamente como Primeira Internacional, foi a primeira organización internacional dos traballadores. Fundada en Londres en 1864 logo dalgunhas xuntanzas o ano anterior entre obreiros franceses e organizacións sindicais británicas, agrupou inicialmente os sindicalistas ingleses, anarquistas, socialistas franceses e italianos republicanos.
Os seus fins eran a organización política do proletariado en Europa e o resto do mundo para estender internacionalmente a loita contra o capitalismo xa que, como este tiña carácter mundial, a revolución que pretendese destruílo tamén tiña que ter ese carácter, así coma un foro para examinar problemas en común e propoñer liñas de acción. Colaboraron nela Karl Marx e Friedrich Engels. A AIT financiou folgas en toda Europa que provocaron o pánico e obsesión en diferentes gobernos europeos pensando que tiña un poder maior do que tiña en realidade, sobre todo despois dos sucesos da Comuna de París en 1871. Houbo tensións grandes entre Marx, sobre todo seguido polos obreiros industriais, e Mikhail Bakunin, que atraía sobre todo a xornaleiros do campo; diferenciábanse nos métodos para acadar a meta final: os marxistas eran partidarios de organizarse nun partido para conquistar o Estado e Bakunin era partidario dunha revolución inmediata contra todas as institucións estatais. As diferenzas levaron á escisión entre marxistas e anarquistas, tralo cal os partidarios de Bakunin foron expulsados.
En 1872 a organización trasladouse aos Estados Unidos de América, disolvéndose oficialmente en 1876. En 1889 estableceuse a Segunda Internacional como a sucesora nos seus fins políticos.
Kom Ombo
Kom Ombo é unha vila agrícola de Exipto duns 60.000 habitantes no río Nilo, situada a 40 quilómetros ao norte de Asuán e a 165 quilómetros ao sur de Luxor. Existe unha poboación nubia numerosa procedente de desprazados pola construción do lago Nasser. A localización é coñecida na actualidade polo seu templo de época greco-romana, máis concretamente tolemaico.
Na súa orixe, foi un asentamento chamado Ombos, do exipcio nubt, que significa Cidade de Ouro (que non se debe confundir coa cidade ao norte de Naqada do mesmo nome). Pola súa situación, gozaba do control sobre as rutas comerciais que se dirixían dende Nubia ata o Val do Nilo, se ben a súa importancia medrou coa construción do templo no século II a.C..
Na antigüidade, a cidade estaba na Tebaida, a capital do nomo Ombites, na ribeira leste do Nilo. Ombos foi unha fortificación militar baixo todas as dinastías exipcias, cos faraóns, os ptolomeos e os romanos e gozaba de moita sona pola grandiosidade dos seus templos e a súa inimizade tradicional cos habitantes de Tentira.
Os templos
miniatura|175px|esquerda|Plano do templo Subsisten dous templos, construídos coa pedra obtida das canteiras veciñas de Hadjar-selseleh. O máis notorio dos dous érguese sobre un outeiro areoso e parece ter sido unha especie de Panteón dado que, de acordo coas inscricións coñecidas, fóralle dedicado a Aroeres (Apolo) e as demais deidades do nomo de Ombites polos soldados acuartelados alí. O templo máis pequeno, no noroeste, estaba dedicado a Isis. Ámbolos dous son dunha arquitectura impoñente e aínda conservan as brillantes cores coas que os adornaron os seus construtores. miniatura|175px|dereita|Columna do templo. Datan da época tolemaica, coa excepción dunha entrada de calcaria, construída dentro dunha parede de ladrillo. Formaba parte dun templo construído por Thutmose III na honra do deus con cabeza de crocodilo, Sobek. O templo de Kom Ombo, coñecido tamén como templo de Sobek e Haroris está en ruínas, mais resulta impoñente, especialmente pola súa situación, que o fai destacar á beira do Nilo. Foi escavado por Jacques de Morgan cara a 1893. É un edificio infrecuente, completamente simétrico, con dúas entradas, dúas salas hipóstilas e dous santuarios. Isto débese a que está dedicado a dous deuses: o lado esquerdo ao deus falcón Haroris (Horus o vello ou o grande) e ao dereito a Sobek, divindade local coa cabeza de crocodilo. Comezouno a construír Tolomeo VI no século II a.C., sendo Kom Ombo capital dun nomo do Alto Exipto, e rematouno Tolomeo XII no século I a.C.. O emperador romano Augusto acrecentoulle o pilono da entrada cara o ano 30 a.c.. No local houber un santuario máis pequenos da época de Thutmose II atopándose vestixios que datan da dinastía XVIII (1550 a 1063 a.C.).
Descrición
A planta, parecida á do templo de Edfu, consta dun patio, dúas salas (unha delas, o pronao) e tres vestíbulos (en vez dos dous de Edfu); ten, porén, dous ambulacros misteriosos (só hai un en Edfu), dispostos en tres lados arredor das cámaras.