cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fortaleza de San Pedro e San Paulo
Desde a Revolución Rusa
En 1924, a maior parte da fortaleza foi convertida nun museo. En 1931, o Laboratorio de Dinámica do Gas foi engadido ao sitio. A estrutura sufriu moitos danos durante os bombardeos na segunda guerra mundial polas forzas do Terceiro Reich, que estaban asediando a cidade. Despois da guerra foi completamente restaurada e é unha das principais atraccións da cidade.
Motín junker
O alzamento
Parte dos mandos que participaron na intentouna escaparon da capital, como a maioría do comité central dos socialrevolucionarios, que marchou a Gatchina. Os bolxeviques, pola súa banda, habendo logrado o control da cidade e esmagado o levantamento, puideron entón concentrar as súas forzas na derrota das tropas de Kerenskii próximas á capital. Os enfrontamentos causaron máis mortos –uns douscentos– que os que se produciron durante o asalto ao Palacio de Inverno poucos días antes durante a Revolución de Outubro. Producíronse ademais algúns casos de brutalidade contra os cadetes rendidos e as tropas gobernamentais lincharon a algúns ou tiráronos dos tellados, aínda que Antonov-Ovseenko logrou salvar a vida daqueles que o detiveron ao comezo da rebelión.
Entre dous mares
Entre dous mares é o primeiro álbum de estudio en solitario da cantante e violoncellista galega Rosa Cedrón. Foi publicado o 27 de marzo de 2007, baixo o selo Warner Music.
Denel Rooivalk
O Denel Rooivalk (anterormente designado AH-2 e CSH-2) é un helicóptero de ataque fabricado po Denel Aviation de Suráfrica. Rooivalk é "lagarteiro vermello" en afrikaans. Atlas Aircraft Corporation comezou a desenvolver o tipo en 1984, e o seu desenvolvemento está moi relacionado co do helicóptero de transporte Atlas Oryx, xa que os dous están baseados no Aérospatiale SA 330 Puma e os seus traballos de deseño comezaron na mesma época.
O desenvolvemento do Rooivalk prolongouse debido ao impacto dos presupostos limitados durante os anos 90 e ao desexo de producir un helicóptero de ataque moi avanzado. A Forza Aérea de Suráfrica (SAAF) ordenou 12 Rooivalk, designados Rooivalk Mk 1, o primeiro foi oficialmente entregado en abril de 2011. O helicópteros son operados polo 16 escuadrón, baseados en Bloemspruit, preto de Bloemfontein.
Orixes
O proxecto Rooivalk comezou a principios de 1984 baixo o auspicio de Atlas Aircraft Corporation, a predecesora de Denel Aviation. Fronte a natureza cada vez máis convencional da guerra da fronteira de Suráfrica, as Forzas de Defensa de Suráfrica recoñeceron a necesidade dun helicóptero de ataque dedicado e así comezou o proceso de desenvolvemento dun aparello axeitado. En concreto, o aparello era para escoltar helicópteros de transporte de tropas, realizar misións de ataque contra posicións antiaéreas, e contrarrestar a presenza crecente de carros de combate soviéticos; no último rol estaría equipado con mísiles anti-carro. Nesa época Suráfrica estaba baixo un embargo de armas aprobado pola Resolución 418 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas debido á súa política do Apartheid, que impedía que se importasen helicópteros de combate estranxeiros.
Desenvolver un helicóptero completamente novo a partir de cero involucraría o deseño e desenvolvemento de moitos subsistemas e compoñentes, como os motores turboeixo e os sistemas dinámicos. Debido á gran dificultade plantexada polas perspectivas do deseño e fabricación dun helicóptero totalmente novo, que aumentaría substancialmente os custos e tempos do proxecto, decidiuse basear o helicóptero de ataque nun deseño existente. Nesa época a SAAF operaba dous tipos de helicópteros principais: o Aérospatiale Alouette III e o Aérospatiale SA 330 Puma. O Alouette III era un pequeno aparello aparecido nos anos 60; debido á idade do deseño e a unha falta de pontencia non foi considerado como un bo candidato para seguir traballando con el.
O Puma era substancialmente máis grande e estaba equipado con motores moito máis potentes; ámbolos dous factores proporcionaban unha base máis ampla para acomodar equipamento adicional e para un potencial crecemento. Outro factor clave para a súa selección foi o desenvolvemento paralelo dun modelo local e mellorado do Puma en Suráfrica, coñecido como o Atlas Oryx. O Oryx posuía unha maior relación potencia-peso e tiña un mellor rendemento en altas temperaturas; o desenvolvemento do Oryx foi moito máis rápido que o do Rooivalk ao ser un programa máis sinxelo. Discutíronse outras fontes potenciais, como o uso de elementos de propulsión do Aérospatiale SA 365 Dauphin; especulouse que a adopción deses compoñentes producirían un helicóptero máis pequeno e potencialmente máis económico.
Finalmente, decidiuse adoptar tanto o motor como os sistemas dinámicos do Oryx, que ten semellanzas significativas co Puma e o Aérospatiale AS332 Super Puma, como base para o helicóptero de ataque planeado; ao ter elementos comúns cos sistemas do Oryx simplificaría a loxística e reduciría os custos de mantemento. Isto significaba que o helicóptero de ataque tería unha célula significativamente grande, dándolle un alcance longo e a capacidade de levar máis sensores e armas. Durante os anos 80 os orzamentos de defensa en Suráfrica eran relativamente xenerosos en comparación coas últimas décadas, así Denel intentou crear un aparello que estivese entre os mellores helicópteros de ataque do mundo. O helicóptero, bautizado como Rooivalk, foi concibido como unha arma áxil e altamente sofisticada especialmente adaptada á ameazas do teatro angolano e contra vehículos como o carro de combate T-55.
Shadow Dancer
Xogo para un xogador que ten o control sobre Shinobi, experto ninja e que conta coa axuda do seu can Yamato para loitar contra un perigoso grupo terrorista que debe eliminar no transcorrer de cinco misións.
Denel Rooivalk
En voo
O prototipo voou por vez primeira o 11 de febreiro de 1990, momento no que o programa sufriu un revés considerable. Algunhas das doenzas do programa foron consecuencia da ambición de producir un helicóptero de ataque líder no mundo; mentres un aparello máis sinxelo podería completarse durante os 80, permitíndolle entrar en servizo ao mesmo tempo que o Oryx, o Rooivalk en cambio sufriu un proceso de desenvolvemento moi longo. En 1988 rematou a guerra da fronteira de Suráfrica, o que provocou recortes substanciais no orzamento de defensa. A compra do helicóptero pasou de 36 unidades a só 12, afectando gravemente á economía de escala. Na busca dun sistema de alta gama, o custo do programa en comparación cun helicóptero de ataque máis sinxelo aumentou, aínda que os aumentos nunca superaron os orzamentos asignados entre 1984 e 1990.
O tema do soporte para o helicóptero foi outro dos factores decisivos nas futuras vendas ao exterior. Máis aló das dúbidas sobre o futuro a longo prazo de Denel e, polo tanto, da súa capacidade de proporcionar o necesario soporte de fabricante para operar o modelo, o Rooivalk depende en gran medida de tecnoloxía francesa, no presente pertencente a Airbus Helicopters; debido a que o Rooivalk é un rival do Eurocopter Tiger, a firma supostamente advertiu aos compradores que o soporte necesario para os sistemas dinámicos do aparello podía non estar dispoñible. Tamén se atribuíron factores políticos como un obstaculo importante á súa exportación, como supostas presións exercidas polo goberno dos Estados Unidos para persuadir a compradores estranxeiros para que seleccionases o Boeing AH-64 Apache no seu lugar.
Investigáronse varias oportunidades de exportación, como Malaisia, Reino Unido e Turquía, porén no ano 2013 aínda non se conseguira ningunha venda. O desenvolvemento do Rooivalk tivo un efecto positivo nas industrias surafricanas de aviación e alta tecnoloxía, leevando á creación de firmas como Aerosud e Advanced Technologies and Engineering (ATE). Amirmouse que o impacto industrial do programa Rooivalk permitiu a empresas surafricanas de defensa participar noutros proxectos, como o Saab JAS 39 Gripen, o BAE Systems Hawk, o AgustaWestland AW109 e o Airbus A400M Atlas.
Desenvolvemento posterior
En 2016 Denel continuou cun programa de actualización Mk 1.1 para a frota de Rooivalk existente; as futuras melloras incluían a adición dun sistema de alerta de aproximación de mísiles e melloras na aviónica do helicóptero. O 15 de setembro dese ano anunciouse que Airbus Helicopters e Denel asinaran un memorándum de entendemento para cooperar no programa de modernización da SAAF; outros cambios serían melloras na fiabilidade e supervivencia, unha maior carga, e a substitución dos obsoletos sistemas de apuntado e armamento.
Servizo operacional
En abril de 2005 só seis dos 12 aparellos estaban dispoñibles para probas operacionais e avaliación necesitando o resto unha actualización de software. O xefe da Forza Aérea de Suráfrica, o tenente xeneral Carlo Gagiano, agardaba que os helicópteros estivesen listos ao redor de xuño de 2007, indicando o "factor de tempo extremadamente preocupante que o proxecto estaba levando para alcanzar a madurez", atribuíndo os atrasos á marcha de persoal de Denel ademais de problemas financeiros. Isto forzou á SAAF a avaliar a socios alternativos para o desenvolvemento de defensa.
Unha célula tivo danos máis aló da reparación o 3 de agosto de 2005 tras unha aterraxe sen control.
O 17 de maio de 2007, O CEO do grupo Denel Shaun Liebenberg anunciou a decisión de deixar de desenvolver e financiar o Rooivalk como un produto para a exportación tras non gañar o concurso para o helicóptero de ataque turco contra o Agusta A129 Mangusta.
Durante novembro de 2007 o ministro de defensa Mosiuoa Lekota anunciou no Parlamento que a SAAF investira 962 millóns de rands (uns 137 millóns de dólares da época) no helicóptero durante tres anos ata 2010/2011, co obxectivo de que estivese totalmente operativo. Se esperaba que o helicóptero se desplegase en tarefas de mantemento da paz no momento en que se alcanzase a capacidade operativa inicial.
O 1 de abril de 2011 a SAAF recibiu os primeiros cinco de once (un dos doce entregados orixinalmente foi o que se accidentara en 2005) Rooivalk actualizados Block 1F. A actualización implica sistemas de apuntado mellorados e outras aviónicas que permiten ao helicóptero usar mísiles guiados por primeira vez. O mísil guiado anti-carro Mokopa ATGM foi cualificado como parte do proceso de actualización. Melloráronse compoñentes da transmisión e tamén se abordaron os problemas de refrixeración do canón F2 20 mm. O noveno e décimo Rooivalk foron entregados en setembro de 2012 tras a súa actualización ao stándar Block 1F. O décimo primeiro e derradeiro helicóptero entregouse o 13 de marzo de 2013.
Tres Rooivalk foron despregados coa Brigada de Intervención da das Nacións Unidas para apoiar á Misión das Nacións Unidas na República Democrática do Congo en 2013.
Os fillos da terra
Os fillos da terra (na versión orixinal Earth's Children) é o nome dunha hexaloxía, escrita pola escritora estadounidense Jean M. Auel e cuxo primeiro libro foi traducido ó galego por Xurxo Bértola. Os feitos da historia acontecen en Europa, no Paleolítico, a mediados da Glaciación de Würm. A protagonista da serie é unha muller de Cro-Magnon chamada Ayla. A serie vendeu máis de 45 millóns de exemplares en todo o mundo.
Denel Rooivalk
Servizo operacional
O 4 de novembro de 2013 dous Rooivalk da Brigada de Intervención da das Nacións Unidas dispararon foguetes FZ 90 70mm FFAR en posicións do Movemento 23 de marzo preto de Chanzu, na República Democrática do Congo.
Birdshot (filme)
Birdshot é un filme filipino de 2016 escrito, dirixido e editado por Mikhail Red. Está protagonizado por Mary Joy Apostol, Arnold Reyes, Ku Aquino e John Arcilla, e conta a historia dunha rapaza de campo (Apostol) que sen querer mata unha aguia filipina (unha especie ameazada localmente coñecida como haribon), e dous oficiais de policía (Reyes e Arcilla) son asignados ao caso para atopar ao asasino da aguia mentres investigan a misteriosa desaparición dun lote de autobuses de agricultores camiño de Manila.
Os fillos da terra
Segundo declara Auel, ela estaba interesada en escribir un libro narrativo ambientado na prehistoria. Estaba interesada especialmente nunha época do plistoceno na que conviviron dúas especies humanas: os Homo sapiens e os Homo neanderthalensis. Aínda que ambos grupos habitaban ó longo todo o continente, durante a narración déixase entrever en varias ocasións que os Cro-Magnon estaban a desprazar pouco a pouco ós Neanderthal, que se dirixen lentamente cara a extinción.
Birdshot (filme)
O filme foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Birdshot é o primeiro filme filipino en ser estreado internacionalmente a través de Netflix.
Os fillos da terra
Exemplares
A autora afirmou nunha entrevista concedida en Londres en 2011 que a saga remata con este sexto exemplar, aínda que non descarta seguir escribindo outras novelas ambientadas na mesma época, á marxe da serie.
Adaptación cinematográfica
Desta saga fíxose en 1985 unha adaptación do primeiro dos seis libros, titulada The Clan of the Cave Bear, protagonizada por Daryl Hannah. O filme foi un fracaso comercial polo que se cancelou a produción dun segundo filme.
A autora das novelas, afirmou en varias entrevistas que no quedou contenta coa adaptación e que, polo momento, non tiña ningún interese en que a historia sexa levada de novo ó cine.
Chilabothrus angulifer
A Chilabothrus angulifer é unha boa endémica de Cuba de gran tamaño que leva o alcume de majá ao chamarse así en Cuba a calquera boa e ademais o lugar onde habita especificamente esa especie. Non se recoñecen subespecies.
Status de conservación
A especie está clasificada como de NT (risco baixo), pero preto de ser cualificada como Vulnerable (VU), na IUCN Lista Vermella de Especies Ameazadas (v2.3, 1994). Ano de axuste: 1996.
Descrición
É un animal de até 6 m de longo, o que a fai o meirande bóido do Caribe. Ten unha testa redonda e un corpo longo e groso, de cor marrón con algunhas manchas. Non é velenosa.
Alimentación
Do mesmo xeito que outras boas é unha gran cazadora. Esgana a súa vítima cos seus potentes músculos. Logo engúlea desmontando a súa mandíbula e sen mastigala. É dixerida logo de moito tempo.
Maximilian Schell
Maximilian Schell, nado en Viena, Austria o 8 de decembro de 1930 e finado en Innsbruck o 1 de febreiro de 2014, foi un actor e director de cinema suízo.
Traxectoria
Naceu en Viena, fillo dunha actriz e dun escritor propietario dunha farmacia. A familia marchou a Zürich en 1938 tralo Anschluss.
Comezou a actuar en obras profesionais durante a súa estadía na universidade, onde decidiu que preferiría seguir o camiño da interpretación e non o dos estudos. Debutou no cinema en Alemaña en 1955 e en 1958 foi invitado a actuar en Broadway. Desde este momento a súa carreira se desenvolvería a ambos os lados do Atlántico. En 1961 gañou o Óscar ó mellor actor por Judgment at Nuremberg.
Dirixiu o seu primeiro filme, Das Schloß, en 1968, baseado na novela de Franz Kafka. Tamén filmou documentais, como Marlene, coa presenza de Marlene Dietrich ou My Sister Maria, sobre a súa irmá, a actriz Maria Schell.
Alberto Gracia
Alberto Gracia, nado en Ferrol en 1978, é un director galego de cinema.
Traxectoria
Estudou na Facultade de Belas Artes de Pontevedra, onde se especializou na materia de escultura.
A súa obra (composta por pinturas, debuxos, performances, vídeos ou instalacións) estivo exposta en distintos países do mundo. No seu primeiro libro ensaístico Microfugas, teoría y juego de la profanación (Editorial Aristas Martínez, 2010), materializa o seu interese pola estética, tema sobre o cal realizou conferencias e mesas redondas, e participou en proxectos de investigación como Grid Spinoza (2011).
O seu primeiro contacto co cinema foi coa curtametraxe Microfugas, rodada en 16mm no ano 2008. A súa primeira longametraxe foi O quinto evanxeo de Gaspar Hauser, baseada na figura de Kaspar Hauser e gañadora do Premio FIPRESCI do International Film Festival Rotterdam de 2013.
Hydra (videoxogo)
Hydra é un videoxogo para recreativos realizado por Atari en 1990, realizáronse versións para Amiga, Amstrad CPC, Commodore 64, Atari Lynx e ZX Spectrum.
Modalidade de xogo
Conducimos unha lancha motora que ten como misión perseguir a terroristas e disparar contra todo o que se move sen deixar de mirar vixilar que non se esgote o combustible.
Montouto, Santa Comba
Santa María de Montouto é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Santa Comba. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 316 habitantes (148 homes e 168 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 459 habitantes.
Higinio Rodríguez Mármol
Higinio Rodríguez Mármol, nado na Torre (Porqueira) en 1886 e finado en Xinzo de Limia en 1976, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba, e iniciouse en 1917 na loxa “Obreros de Morón” de Camagüey, alcanzando o grao terceiro. Regresou a Galicia en 1921 con 36 anos. Instalouse en Ganade (Xinzo de Limia) e casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, coa que tivo nove fillos. Foi levador de libros da Casa Eire de Ourense, e despois converteuse en industrial muiñeiro. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Porqueira de 1925 a 1927 e na Segunda República foi concelleiro e alcalde interino de Xinzo de Limia. En 1934 ingresou na loxa “Constancia nº 13” de Ourense con simbólico de “Martí” e pertenceu á xunta protectora da Escola Laica Neutral de Ourense. Volveu ser concelleiro de Xinzo de maio a xullo de 1936 por Izquierda Republicana e foi elixido alcalde.
Vida persoal
Casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, que finou o 5 de agosto de 1968, e foi pai de Carmen, Aurora, Concha, Adelaida, Ramón, Balisila, Antonio, Manuel e José Rodríguez Iglesias.
A Igrexa, Carballo, Carballo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 5 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 2 homes e 3 mulleres.
Servizo doméstico
miniatura|Traballadora doméstica O servizo doméstico engloba os termos de traballador doméstico, criado ou servente, referidos á persoa que traballa, e en ocasións vive, na casa do empregador.
Desde 1988 celébrase o 30 de marzo como o Día Internacional das Traballadoras do Fogar, co obxectivo de promover o valor do traballo do fogar e reivindicar os dereitos de quen o realizan, na súa maioría mulleres.
Características
Diferéncianse dos servos e dos escravos no feito de que son compensados, e en consecuencia, reciben un salario (e a través das reformas laborais no século XX, beneficios) polo seu traballo. Tamén teñen o dereito de renunciar ao seu traballo, aínda que os traballadores estranxeiros poden ter restrinxido os devanditos dereitos, por exemplo, a través de regulacións do visado. Nas mansións, poden existir un grande número de traballadores domésticos realizando diferentes tarefas, como parte dunha xerarquía elaborada. Non obstante, moitas familias pertencentes á clase media pode existir só un servente, de habelo.
Mark Zuckerberg
Mark Elliot Zuckerberg, nado en White Plans (Estado de Nova York) o 14 de maio de 1984, é un empresario estadounidense, coñecido por ser o cofundador da popular rede social Facebook.
A Ribeira, Xermade, Xermade
A Ribeira é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Castro do Eixo
Castro do Eixo é un castro de cumio fortificado do concello de Mugardos.
Tiña forma case circular duns 60 metros de diámetro. Está moi alterado por traballos agrícolas e forestais.
Gallegos del Pan
Gallegos del Pan é un concello de España, na provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 15,66 km², e en 2011 tiña 141 habitantes, cunha densidade de poboación de 9 hab./km².
Pastor alemán
O pastor alemán (en lingua alemá Deutscher Schäferhund) é unha raza de can procedente de Alemaña.
A raza é relativamente nova, xa que se remonta a 1899. Forma parte do grupo de reunión, porque os cans foron desenvolvidos orixinalmente para recoller e supervisar ovellas. Con todo, grazas á súa forza, intelixencia e obediencia, os pastores alemáns son moitas veces a raza favorita para outros tipos de traballo como a vixilancia, guías para persoas con cegueira, salvamento animal ou can policía. En varios países as forzas de seguridade e exércitos teñen unidades específicas chamados K-9.
Grand Tour
thumb|Interior do [[Panteón de Roma durante o século XVIII, pintado por Giovanni Paolo Panini.]] Grand Tour foi o nome dado a unha viaxe tradicional por Europa, feito polos ricos mozos aristócratas europeos no século XVII, dirixida a mellorar os seus coñecementos con saída e chegada nunha mesma cidade. Esta viaxe podería durar desde algúns meses a varios anos. O destino final era comunmente Italia, ou, aínda que máis raramente, Grecia. Esta práctica desenvolveuse desde aproximadamente 1600 ata a aparición do tráfico ferroviario en grande escala, nos anos de 1840, e adoitaba estar sempre asociado a un itinerario específico. A tradición aínda continuou despois de que as viaxes por tren e barco a vapor facilitaran os desprazamentos, e mozos americanos e doutros lugares do mundo tamén a realizaron. Mozos e ricos empezaron a realizar unha viaxe través de Europa, en busca de arte, cultura e das raíces da civilización occidental. Con fondos case ilimitados, conexións aristocráticas e meses (ou anos) dispoñíbeis, encargaban pinturas, melloraban os seus dotes lingüísticos e mesturábanse coa nobreza local.
Porte, Italia
Porte é unha comuna italiana da rexión do Piemonte, provincia de Turín, de 921 habitantes. Esténdese por unha área de 4 km², tendo uma densidade de poboación de 230 hab./km². Fai fronteira con Pinerolo, San Pietro Val Lemina, Villar Perosa, San Germano Chisone, San Secondo di Pinerolo.
Myioborus torquatus
miniatura|dereita|Myioborus torquatus en Dota, Costa Rica. Myioborus torquatus é unha especie de ave paseriforme da familia Parulidae que habita en América Central, onde as aves deste xénero reciben o nome de candelitas.
Descrición
Mide arredor de 12,5 cm de longo e pesa unha media de 11 g. A parte superior do seu píleo é castaña avermellada e está enmarcada polo negro do resto do píleo e a fronte. O seu dorso é de cor gris escura e o resto das súas partes superiores son anegradas, coas plumas exteriores da cola brancas. A cara e as partes inferiores son de cor amarela intensa, agás unha banda anegrada que cruza pola parte superior do pescozo con forma de colar.
Ambos os sexos teñen un aspecto similar, e os individuos xuvenís teñen unha plumaxe menos rechamante, co dorso pardacento, e a cabeza negra, sen os tons amarelos e castaño avermellados dos adultos, as súas partes inferiores son dun amarelo máis apagado e carecen da mancha avermellada do píleo.
Distribución e hábitat
Esta especie é endémica das montañas de Costa Rica e o oeste de Panamá. Encóntrase nas selvas de montaña entre os 1500 m e o límite superior do bosque, ademais de nos barrancos e pasteiros adxacentes.
Comportamento
miniatura|esquerda|Exemplar xunto ao seu [[niño.]] Aliméntase de insectos, e con frecuencia estende a súa cola mentres persegue as súas presas. Adoita formar parte de bandadas mixtas de alimentación e con frecuencia segue ao gando para apañar os insectos que espantan os mamíferos.
Florencia, Caquetá
Florencia é un concello colombiano, capital do departamento de Caquetá. É a cidade máis importante no sueste do país polo seu número de habitantes, os seus máis de cen anos de historia e desenvolvemento institucional do Estado. É coñecida como «A Porta de Ouro da Amazonía Colombiana».
É unha cidade nova, punto de converxencia dos concellos do norte e do sur do Caquetá. Está situada na zona de piedemonte entre a Cordilleira Oriental e a Amazonia, na marxe dereita do río Hacha, o cal lle dá unha posición privilexiada ambientalmente ó ser a ligazón entre a Rexión Andina e a Rexión Amazónica. Dista 519 km da cidade de Bogotá, capital da República de Colombia. Conta con 163 323 habitantes de acordo coa proxección do DANE para 2012. A súa extensión territorial é de 2292 km², a súa altitude media é de 242 msnm, a súa precipitación media anual é de 3840 mm e a súa temperatura media é de 25 °C. Está constituída por catro comunas na súa área urbana e sete correxementos na súa área rural.
Circuíto de Dijon-Prenois
O Circuíto de Dijon-Prenois é un autódromo situado preto de Dijon, Francia. O Gran Premio de Francia de Fórmula 1 disputouse neste circuíto nas tempadas 1974, 1977, 1979, 1981 e 1984; tamén albergou ao Gran Premio de Suíza de 1982. A Scuderia Ferrari non logrou vencer en ningunha das seis carreiras.
Castro do encoro de Cecebre
Castro do encoro de Cecebre é un castro de cumio fortificado situado na actual illa do encoro de Cecebre, en Orto, Abegondo. Podería ser un xacemento romano.
Descrición
Foi redescuberto en 2017. Ten forma ovalada con eixe maior orientado N-S, con dúas liñas defensivas. As súas medidas son 90 metros de LO e 120 m de NS. A illa está poboada de eucaliptos e só é accesible en bote. Os terreos están en Orto e son propiedade do concello da Coruña, que adquirira os terreos para a construción do encoro entre 1974 e 1976.
Circuíto de Dijon-Prenois
O trazado orixinal de 3.289 metros foi inaugurado o 26 de maio de 1972. Debido a que os baixos tempos de volta no Gran Premio de Francia de 1974 causaban conxestións entre os atrasados e os punteiros, agregouse unha extensión no ano 1975 para alcanzar os 3.801 metros finais.
Ricardo I de Inglaterra
miniatura|dereita|200px|Ricardo I de Inglaterra nun retrato do século XVII
Circuíto de Dijon-Prenois
A vitoria de Jean-Pierre Jabouille no Gran Premio de Francia de 1979 ao volante dun Renault F1 supuxo a primeira vitoria dun motor sobrealimentado e a primeira dese equipo. Ademais, logrouna un piloto francés cun automóbil francés, pneumáticos franceses (Michelin) e combustible francés (Elf Aquitaine). Nesa mesma carreira, o canadense Gilles Villeneuve e o francés René Arnoux disputaron ferozmente a segunda posición durante varias voltas.
Ricardo I de Inglaterra
Ricardo I de Inglaterra, nado en Oxford o 8 de setembro de 1157 e finado o 6 de abril de 1199, foi rei de Inglaterra desde o 6 de xullo de 1189 ata a súa morte. Tamén foi duque de Normandía como Ricardo IV, de Aquitania e de Gascuña, señor de Irlanda e Chipre, conde de Anjou e de Nantes. Foi coñecido como Ricardo Corazón de León, grazas á súa boa reputación como líder militar e guerreiro. Os musulmáns referíanse a el como Melek-Ric' ou Malek al-Inkitar'' (Rei de Inglaterra). ''
Infancia e mocidade
Ricardo foi o terceiro fillo home de Henrique II de Inglaterra e Leonor de Aquitania. Aínda que naceu no Palacio de Beaumont, en Oxford (Inglaterra) foi esencialmente francés, ó igual que a maior parte da familia real. Tras a separación dos seus pais permaneceu coa súa nai e recibiu o título de duque de Aquitania en 1168 e conde de Poitiers en 1172. Mentres, o seu irmán Henrique foi coroado como segundo rei de Inglaterra, ao servizo do seu pai.
Revoltas contra Henrique II
miniatura|esquerda|150px|Ricardo Corazón de León
Antonio Mojón Vázquez
Antonio Mojón Vázquez, coñecido como Chico, nado na Cañiza o 10 de outubro de 1915 e finado en Vigo o 31 de outubro de 1936, foi un mestre e político galego.
Ricardo I de Inglaterra
Revoltas contra Henrique II
En 1161, o seu irmán Henrique foi coroado co-rei de Inglaterra xunto co seu pai, sendo ademais designado como Henrique II (1170-1183), pero os historiadores adoitan chamalo Henrique o Mozo para non confundilo co seu sobriño do mesmo nome Henrique III. En 1173, xunto cos seus irmáns Henrique e Godofredo, e apoiados polo rei Filipe II de Francia e a súa nai, rebelouse contra o seu pai, planeando destronalo e deixar ó seu irmán Henrique como único rei de Inglaterra. Neste primeiro enfrontamento, Henrique II saíu vitorioso e mandou encerrar a Leonor de Aquitania.
Elaine Brown
Elaine Brown, nada en Filadelfia (Pensilvania) o 2 de marzo de 1943, é unha activista política, escritora e cantante afroamericana. Formou parte do Partido Pantera Negra, liderándoo entre 1971 e 1974. É a fundadora da asociación Mothers Advocating Juvenile Justice. A súa última participación política foi como candidata á presidencia polo Green Party, á que renunciou a finais do ano 2007. Actualmente vive en Atlanta.
Antonio Mojón Vázquez
Traxectoria
Mestre, foi destinado a Gorgua (Padrenda) en abril de 1936. Militante do PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido na Cañiza. Trasladado á prisión de Vigo, foi xulgado en consello de guerra por rebelión militar con María Gómez González, Jesús Eugenio Pérez Pérez, Tirso Gómez Freijido e Justo Moure Giráldez. Condenado a pena de morte, foi executado, ás 16 horas do 31 de outubro de 1936, nas inmediacións do castelo do Castro.
Ricardo I de Inglaterra
Revoltas contra Henrique II
Henrique II invadiu Aquitania en dúas ocasións. Ós dezasete anos, Ricardo foi o último en manterse en contra do seu pai, finalmente negouse a loitar con el fronte a fronte e pediulle perdón. En 1174, Ricardo prestou xuramento de lealdade ó seu pai.
Pedro Fernández Núñez
Pedro Fernández Núñez, nado en Campobecerros (Castrelo do Val) o 20 de decembro de 1945 é un empresario, economista e xornalista galego.
Elaine Brown
Traxectoria
Nacida nunha familia de clase baixa de North Philadelphia, recibiu clases en distintos centros da cidade, incluído o Conservatorio de Philadelphia, e a Temple University, unha universidade pública. Na súa mocidade comeza a interesarse polos movementos sociais, comezando a colaborar tamén co xornal Harambee, de tendencia esquerdista.
Pedro Fernández Núñez
Traxectoria
Estudou economía en Bilbao, na Universidade do País Vasco. Ingresou por oposición no Corpo de Economistas AlSS do Estado e ocupou varios cargos como funcionario público, no Goberno Civil de Pontevedra, Autoridade Portuaria de Vigo e Ministerio do Interior. Deu clase en varios centros oficiais de Vigo como profesor de economía: no Instituto de Ensino Medio, Estudos Empresariais, Relacións Laborais e foi profesor universitario durante máis de 30 anos. Comentarista económico na cadea COPE e na Televisión Española. Asesor fiscal e empresario, ademais de articulista sobre temas económicos en Atlántico Diario e Faro de Vigo. Tras a publicación do seu ensaio, Galicia, viaxe ó pasado (2001), en 2017 publicou a súa primeira obra de ficción, Maestro de Campobecerros.
Elaine Brown
Traxectoria
Ingresa nas Panteras Negras no ano 1967. En 1974 convértese na primeira muller en ostentar a presidencia do mesmo, cargo que ocupa até a disolución do partido, no ano 1977. A súa influencia política na organización pasa por un achegamento do movemento ás teses do feminismo contemporáneo, desterrando comportamentos sexistas que até entón foran habituais no conxunto do movemento do Black Power.
Ricardo I de Inglaterra
Revoltas contra Henrique II
Entre 1181 e 1182, Ricardo enfrontou unha rebelión sobre a sucesión do condado de Angoulême. Os seus opositores foron onde Filipe II de Francia para pedirlle o seu apoio e a loita estendeuse cara Lemosín e Périgord. Ricardo foi acusado de crueldade contra os seus obxectivos. Porén, co apoio do seu pai e de Henrique o Mozo, tivo éxito sobre o vizconde Aimar V de Limoges e o conde Elie de Périgord.
Elaine Brown
Traxectoria
Elaine Brown aspirou á alcaldía de Oakland no ano 1973. O antigo membro dos Panteras Negras, David Horowitz ten acusado á Elaine Brown de estar involucrada no asasinato da tamén asociada Betty Van Patter, acontecido en 1974. Segundo Horowitz, Van Patter pretendía facer públicas unha serie de irregularidades económicas acontecidas dentro da organización que podían prexudicar as aspiracións de Elaine Brown como candidata á alcaldía de Oakland.
Ricardo I de Inglaterra
Revoltas contra Henrique II
Cando Ricardo sufocou a rebelión dos condes, volveu a desafiar o seu pai no trono. Entre 1180 e 1183 creceu a tensión entre Ricardo e o seu pai, como rei, Henrique II mandaba a Ricardo pagarlle homenaxe o seu irmán Henrique o Mozo, pero Ricardo negábase. Finalmente en 1183, Henrique o Mozo e Godofredo, duque da Bretaña, invadiron Aquitania nun intento de someter a Ricardo. O conflito tivo unha breve pausa cando en 1183 finou Henrique o Mozo. Pero Henrique II apresurouse para dar permiso ó seu fillo máis novo Xoán para invadir Aquitania. O finar Henrique o Mozo, Ricardo pasou a ser o herdeiro ó trono de Inglaterra, porén seguiu loitando contra o seu pai.
Elaine Brown
Traxectoria
Como cantante, Elaine Brown gravou dous traballos: Seize the Time! (Vault, 1969) e Elaine Brown (Motown Records, 1973). Seize the Time inclúe a canción "The Meeting", himno dos Panteras Negras. Tamén é autora dos libros A Taste of Power: A Black Woman's Story (Doubleday, 1992), e The Condemnation of Little B: New Age Racism in America (Beacon, 2002).
Ricardo I de Inglaterra
Revoltas contra Henrique II
No 1187, Ricardo alíase con Filipe II de Francia, ó que Ricardo promete concederlle os seus dereitos sobre Normandía e Anjou. En 1188, Henrique II planea darlle Aquitania ó seu fillo Xoán. Un ano máis tarde, Ricardo trata de tomar o trono de Inglaterra para si mesmo. O 4 de xullo de 1189 as forzas de Ricardo e Filipe derrotaron ó exército de Henrique en Ballans.
Elaine Brown
Traxectoria
Como candidata do Green Party, presentouse á alcaldía de Brunswick, Xeorxia no 2005 pero tivo que retirar a súa candidatura ao non poder demostrar que residía na cidade.
Ricardo I de Inglaterra
Revoltas contra Henrique II
Henrique, co consentimento de Xoán, acorda nomear a Ricardo como sucesor. O 6 de xullo, Henrique II de Inglaterra finou en Chinon e Ricardo converteuse en rei de Inglaterra, duque de Normandía e conde de Anjou. Roger de Hoveden afirma que o corpo de Henrique sangrou pola nariz en presenza de Ricardo, o que se tomou como un sinal de que Ricardo fóra o que causou a súa morte. Finalmente foi coroado como duque o 20 de xullo e como rei na Abadía de Westminster, en Londres, o 3 de setembro.
Rei de Inglaterra
Libre para perseguir os seus propios intereses, Ricardo non permaneceu moito tempo en Inglaterra. Inmediatamente despois da súa subida ao trono comezou a preparar a expedición á Terra Santa, que seria a Terceira Cruzada. Para tal propósito, acudiu ó tesouro do seu pai, cobrou novos impostos, vendeu títulos e cargos por cuantiosas sumas a quen quixese pagar e liberou o rei Guillerme I de Escocia do seus impostos de vasalaxe por 10,000 marcos. O único problema foi a constante ameaza que Filipe II de Francia representaba para os seus territorios continentais, e que Ricardo solucionou convencéndoo para que se unise tamén á cruzada.
A primeira parada dos cruzados foi en Sicilia cara 1190, onde Ricardo e Filipe se inminscuiron na política local, saqueando algunhas cidades do camiño. Foi neste momento cando Ricardo se gañou a inimizade do Sacro Imperio Romano Xermánico e nomeou o seu sobriño Arturo como o seu herdeiro. No 1191, Ricardo e o seu exército desembarcan en Chipre debido a unha tempestade. A presenza de tantos homes foi considerada unha ameaza polo líder bizantino da illa, e en breve xurdiron os conflitos. A resposta de Ricardo foi violenta: non só negouse a partir, senón que masacrou ós habitantes das cidades que se lle resistiran. Despois do cerco de Cantaras, Isaac Comneno abdicou e Ricardo fíxose co poder da illa. Foi tamén neste ano cando casou coa princesa Berenguela de Navarra.
En xuño de 1191, Ricardo chegou á Terra Santa a tempo de aliviar o cerco de Acre imposto por Saladino. Xa sen aliados, a causa dunha serie de problemas con Filipe de Francia e co duque Leopoldo V de Austria. A campaña foi todo un éxito e deulle o status de heroe. Mentres, a influencia do seu irmán Xoán en Inglaterra e de Filipe II, demasiado próximo a Aquitania e Normandía, obrigárono a volver a Europa.
Na viaxe de volta, Ricardo encontrouse con Leopoldo V de Austria, que aínda non lle perdoara os insultos recibidos en Chipre, foi feito prisioneiro e entregado ó emperador Henrique IV. O seu cativerio en Dürnstein, Austria, non foi moi duro e durante os catorce meses que estivo retido (de decembro de 1192 a febreiro de 1194) Ricardo continuou tendo acceso ós privilexios que determinaban a súa condición de rei. O seu rescate custou uns 150,000 marcos pagados do tesouro de Inglaterra, suma que dobraba ó dobre da renda anual da coroa, e que colocou ó país na bancarrota. Como proba de agradecemento a Deus pola súa liberación, Ricardo arrepentiuse publicamente dos seus pecados e foi coroado por segunda vez. A pesar dos esforzos de Inglaterra por liberalo, Ricardo abandonou de novo o país para combater por problemas fronteirizos con Francia para xa non volver máis.
Ricardo finou, cando atacaba o castelo de Châlus-Chabrol, a consecuencia das feridas provocadas por unha frecha que o acadou no abdome en abril de 1199. De ter usado unha armadura ese día, non tería morto. O seu corpo foi sepultado na Abadía de Fontevraud, a carón de Henrique II e de Leonor de Aquitania.
O Capeirón, Cazás, Xermade
O Capeirón é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
A Lama, Pedrafita, Chantada
A Lama é un lugar na parroquia de Pedrafita, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 15 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 9 eran homes e 6 eran mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Jesús Prósper Ros
Jesús Prósper Ros, nado en Zaragoza en 1889 e finado en Pedrola (Zaragoza) o 20 de xullo de 1937, foi un político español.
Traxectoria
Fillo de Pedro Prósper Fuertes e de Petra Ros Sanz, tivo ao menos outros dous irmáns nados tamén en Zaragoza: Pedro (nado en 1881, curial en Lugo) e Juan (nado en 1884). Jesús foi factor da estación de Monforte de Lemos. Trasladouse despois a Santiago de Compostela como representante da Compañía del Norte. En 1927 foi destinado a Ourense. Asistiu como representante de Ourense ao Pacto de Lestrobe. En xuño de 1930 foi destinado a Burgos. Foi asasinado no masacre que tivo lugar cerca da vila de Pedrola o 20 de xullo de 1937.
Vida persoal
Casou en Sada con Luisa Revilla Castro en 1913. Foi pai de Jesús, Filomena, Pedro, Ángel e María Luz Prósper Revilla.
Castro de San Victorio
Castro de San Victorio é un castro de Mugardos.
Ten forma case oval cun eixe maior con orientación NS. No eixe maior mide uns 120 metros e de L-O uns 80 metros. Unha soa liña defensiva. A Croa está encaixada entre leiras.
Zulfuqar Əhmədzodə
Zulfuqar Əhmədzodə, nado en Pensər en 1898 e finado en Mariinsk o 9 de xuño de 1942, foi un poeta e político talish.
Traxectoria
Estudou primeiro nunha madrasa, e alí comezou a escribir poemas relixiosos no xénero mersiye (elexías). Logo completou a súa educación nunha escola rusa da súa vila natal e completou a súa educación en Istambul.
Despois da revolución rusa apoiou os bolxeviques. Entre 1920 e 1937 ocupou diferentes cargos na administración, dirixiu o comité executivo da súa provincia natal de Astara, e despois presidiu o comité executivo dunha provincia da RSS de Armenia. Detido en 1937 tras enfrontarse co líder de Acerbaixán Mir Jafar Baghirov. Condenárono a cinco anos de prisión pero morreu, antes de cumprir a pena, logo dunha longa enfermidade no hospital da cidade de Mariinsk.
Escribiu moitos poemas en talish e azarí, entre os máis coñecidos figuran "Toloshi zhimon" (1931 en talish), "Davarda Ruzon" (en talish) e "Arktïka dastanı" (en azarí). Defensor do recoñecemento dunha entidade talish e creador da lingua literaria talish, Zufulqar traduciu ao talish clásicos da literatura rusa e escribiu libros de texto e manuais da lingua talish para a escola primaria.
Pelusios niger
A tartaruga negra de África occidental (Pelusios niger) é unha especie de tartaruga da familia Pelomedusidae. É orixinaria do Camerún, Guinea Ecuatorial, Gabón e Nixeria.
Partíu Asturianista
O Partíu Asturianista ou PAS, Partido Asturianista en galego, é un partido político asturiano fundado por Xuan Xosé Sánchez Vicente en 1985, de ideoloxía nacionalista asturiana e progresista.
O presidente do partido é Xuan Xosé Sánchez Vicente e o secretario xeral Xesús Cañedo Valle.
Lewis Trondheim
Laurent Chabosy, nado en Fontainebleau o 11 de decembro de 1964, é un autor de banda deseñada francés, máis coñecido polo seu pseudónimo de Lewis Trondheim.
É un dos máis destacados representantes da que deu en chamarse "nouvelle bande dessinée".
Ignacio Silva
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade da Coruña. Ten recibido numerosos premios polo seu labor narrativo. En 2011 publicou o seu primeiro libro, Cara B (Xerais), unha obra que recolle tres novelas curtas, ou relatos longos, premiados nos certames literarios da Pobra do Caramiñal, Ribeira e Soutomaior: Cela Aberta, Vertixes e Escintileos.
M-Base
O M-Base é un movemento artístico introducido polo saxofonista americano Steve Coleman durante o inicio da súa carreira en solitario como o acrónimo de "Macro-Basic Array of Structured Extemporizations". O movemento pretendía agrupar novas formas creativas de expresión centradas na improvisación co obxectivo de transmutar experiencias humanas en son.
Historia do movemento
O movemento presentouse por Coleman como reacción aos novos intentos de estándarización do jazz na segunda metade dos anos 80, M-Base suxería, en oposición, unha deviación baseada nos principios estéticos da nova escena dos músicos negros americanos de vangarda. Os discos producidos baixo este movemento como Motherland Pulse (1985) ou Point of View (1986) cun identificábel son de funk descentrado levou á crítica a utilizar M-Base como unha etiqueta identificativa dun estilo de jazz en concreto, iniciativa combativa polo propio Coleman ao non compartir unha visión tan esencialista do movemento. No ano 1993 Coleman publica Anatomy of Groove(DIW) baixo o nome de M-Base, un disco con harmonías tinguileantes que moitos críticos viron como unha intelixente fusión de xéneros.
Incentive Software
Incentive Software foi unha compañía de videoxogos británica fundada por Ian Andrew en 1983, coñecida polas súas innovadoras técnicas de programación para os xogos e software que desenvolveu. O seu equipo de programadores denominábase Major Developments e desde 1986 utilizou unha técnica de programación en 3D denominada freescape
Entre os seus títulos están algúns xogos míticos como Moon Cresta, Driller, Dark Side, Castle Master e utilidades como The Graphic Adventure Creator e 3D Construction Kit
Despois de diversos avatares a compañía cambiou o nome a Superscape e realiza xogos en 3D para móbiles.
Xisco Campos
Francisco Javier Campos Coll, máis coñecido como Xisco Campos, nado o 10 de marzo de 1982 en Binissalem, é un futbolista español. Xoga de defensa central e o seu actual club é o Pontevedra CF da Segunda División B.
Traxectoria
O 29 de xuño de 2017, Campos asinou un contrato de dous anos co RCD Mallorca da Segunda División B. En dúas tempadas no Mallorca conseguiu dous ascensos consecutivos ata ascender a Primeira División na tempada 2018–19.
O 1 de setembro de 2020, anunciouse a súa fichaxe por un ano polo Pontevedra CF da Segunda División B.
Delta fluvial
miniatura|dereita|200px|Delta do [[río Nilo, visto dende a órbita da terra]] Denomínase delta ó territorio triangular formado na desembocadura dun río, mediante a acumulación de sedimentos que se depositan a medida que a corrente do río vai desaparecendo.
Características
Está composto por brazos fluviais que separan ás illas en que se viñeron depositando os sedimentos carretados por ese río, ó chegar ó mar, océano ou lago. Os depósitos dos deltas dos ríos máis grandes caracterízanse polo feito de que o río se divide en múltiples brazos que se abren e se xuntan para formar un cúmulo de canles activas e inactivas.
O delta máis famoso é o do río Nilo, e é de onde procede o nome co que denominamos a este tipo de desembocadura, pois dito río ten unha desembocadura de forma marcadamente triangular, que o asemella moito á forma da letra grega Delta, motivo polo cal foi así amentado polo historiador Heródoto.
Xénese dun delta
miniatura|esquerda|200px|Este delta formouse na costa sueste de [[Groenlandia, preto de Narsarsuaq.]]
O delta fórmase pola deposición, nun espazo que adoita tomar unha forma triangular, do material arrastrado polos ríos ó se producir unha diminución brusca da velocidade do fluxo, que pode ser causada pola súa desembocadura no mar, nun lago, ou noutro río máis ancho e incluso nos océanos, aínda que isto último é menos frecuente.
Os deltas e os esteiros constitúen as dúas formas principais de desembocadura dos ríos nos mares, océanos, lagos ou noutros ríos máis grandes. A súa presenza nas desembocaduras está orixinada pola amplitude das mareas: cando as mareas son moi intensas, a desembocadura dos ríos nos océanos adoitan ser do tipo de esteiro xa que durante a preamar, se represan as augas do río, mentres que na baixamar se produce unha grande aceleración da velocidade das augas, o cal dá orixe a unha especie de limpeza do leito que impide a acumulación dos sedimentos que forman as illas no caso dos deltas. É polo mesmo que os deltas acontecen máis nos lagos, mares e ata en ríos grandes, onde as augas non sofren a acción das mareas, ca no caso dos océanos abertos.
dereita|200px|miniatura|O delta do río [[Río Ganxes|Ganxes, na India e Bangladesh é unha das rexións máis fértiles da terra.]]
Naqueles lugares en que a formación do delta está dominado polo río e está menos suxeito á acción das mareas, pódese formar un delta con forma polilobular. O delta do río Mississippi é un exemplo deste tipo de formacións.
Nalgúns casos bastante pouco habituais, o delta se encontra nun val moi longo e coñécese como delta fluvial invertido. Ás veces un río divídese en moitas ramas nunha área terra dentro, só para volver a se xuntar e continuar ata o mar. Isto adoita ocorrer en zonas en que antigamente puido haber un lago. O caso máis notable deste tipo é o delta interior do río Níxer.
O material que forma o delta é bastante variado, podendo estar formado por unha mestura de arxila, limo, area. Estes materiais poden ser arrastrados pola corrente en función da velocidade desta, e se amorearse ou non, segundo sexa a maior ou menor intensidade das mareas.
O solo dos deltas é xeralmente fértil aínda que algunhas veces teñen un nivel de sal algo elevado.
Deltas famosos
200px|miniatura|esquerda|Arrozais no delta do [[Ebro]] A continuación móstrase unha lista con algúns dos deltas máis famosos:
Roubín, Xermade, Xermade
Roubín é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Teo (enfermidade)
A cenurose ou, comunmente, teo é unha enfermidade parasitaria do gando ovino, producida polo Coenurus cerebralis, fase larvaria dunha tenia propia do can: Taenia multiceps.