cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campolongo, Carnés, Vimianzo
Campolongo é un lugar da parroquia do Carnés no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 31 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 18 homes e 13 mulleres.
Grupo Sargadelos
Segunda etapa (1835–1842)
Desta época, sobresaen as lámpadas e candeeiros en forma de castelo, e mais unha vaixela decorada con estampación de tonalidade verde-chumbo onde se representa a unha parella bailando a muiñeira. Tamén se fixeron entón fermosas placas de temas mitolóxicos e relixiosos, e excelentes pezas de toucador.
Terceira etapa (1845–1862)
No ano 1845, Luis de la Riva y Cía., de Santiago de Compostela, arréndalle a administración de Sargadelos á familia Ibáñez.
Máis de 1.000 familias chegaron a traballar para a fábrica en 1849, de onde saían 205 carros e 22 buques de cabotaxe con máis de 100 fornadas de louza. Catro fornos distintos, 30 estufas, muíños, nove grandes talleres, oito prensas,... verdadeiramente, foi a época dourada do primeiro Sargadelos.
Entón, acadáronse calidades e variedades excepcionais de vaixelas e figuras baixo a dirección do británico Edwin Forester. Á súa mestría débese á introdución da louza alumada chamada chinesa opaca ou semichinesa, diferenciada pola calidade da súa feitura e pola súa decoración con motivos florais, estampados en sepia e castaño e pintados con pincel en verdes, azuis, amarelos e rosas.
Característicos desta época son os Mambrús, xerros feitos coa figura dun home sentado semellante ao Toby Jug da cerámica inglesa, e as vaixelas ilustradas con estampación litográfica (quizais, por primeira vez en España) de tipo Góndola: en primeiro plano, xardín, balaustrada, escalinata e xerro decorativo; en segundo, lagoa con barca; e mais arquitecturas fantásticas no fondo.
Quinta etapa (dende 1949)
miniatura|Fábrica de Sargadelos (Cervo) miniatura|275px|Indicador no complexo de [[Cerámicas do Castro, unha das dúas fábricas do Grupo, situada no Castro de Samoedo. Aparecen indicacións de Ediciós do Castro, o Laboratorio Xeolóxico de Laxe, a Fundación Isidro Parga Pondal, a Galería Sargadelos ou o Museo Carlos Maside.]] A Fábrica de Cerámicas do Castro (Sada) xa contaba en 1952 con case cen traballadores, e en 1955 montouse na Arxentina (a 100 quilómetros de Bos Aires) a Fábrica de Porcelanas A Magdalena, fechada trinta anos despois.
Hoxe en día Sargadelos ten cinco galerías no estranxeiro -en Milán, Barcelona, Madrid, Sevilla e Porto- e varias en Galiza -Cervo, O Castro de Samoedo, Santiago de Compostela, O Barco de Valdeorras, Ourense, Ferrol, Lugo, Vigo, Monforte de Lemos, Pontevedra, O Grove e A Estrada. As galerías Sargadelos, ademais de venderen cerámica de Sargadelos, serven como librarías especializadas en libro galego ou sobre Galiza e como organizadoras de exposicións artísticas. Así mesmo, habería que sumar a súa presenza nunha rede de setenta tendas de decoración e xoierías multimarca en España, Europa, Asia e América.
Os exiliados galegos tiveron unha oportunidade para intentar unha recuperación cultural e económica en Galiza. Das conversas entre xente como Luís Seoane, Rafael Dieste, Lorenzo Varela, Núñez Búa, Antonio Baltar, Blanco Amor, Laxeiro, Arturo Cuadrado e Alberto Vilanova, saíu, en 1963, a creación do Laboratorio de Formas, constituído por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo, coa posterior incorporación do arquitecto Andrés F. Albalat. Era unha listaxe de preocupacións, que se converteron no proxecto de Sargadelos: O Museo Carlos Maside, as Ediciós do Castro, o Seminario de Sargadelos e o Instituto Galego de Información.
O antigo complexo siderúrxico e cerámico de Sargadelos, situado en Cervo, foi declarado BIC (1972).
En 2004 Isaac Díaz Pardo foi apartado da dirección de Sargadelos, collendo o timón do grupo Segismundo García.
Reinante
O topónimo Reinante pode referirse a:
Skathi (lúa)
Skathi ou Saturno XXVII, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Brett Gladman, Kavelaars, e o seu equipo no ano 2000, e déuselle a designación temporal de S/2000 S 8. Skathi ten uns 6,4 kms de diámetro, e orbita Saturno a unha distancia media de 15,576 millóns de kms en 725,784 días, ten un movemento retrogrado, cunha inclinación orbital de 149° respecto da eclíptica (150° respecto do ecuador de Saturno) e unha excentricidade orbital de 0,246.
Skathi podería terse formado a partir de cascallos resultantes dos impactos de meteoritos sobre Phoebe nalgún momento do pasado remoto da historia do Sistema Solar.
The Cribs
The Cribs é unha banda inglesa de indie rock procedente de Wakefield, Yorkshire Occidental. O grupo está formado polos xemelgos Gary e Ryan Jarman e o seu irmán menos Ross. Posteriormente uníuselles o guitarristas de The Smiths e Modest Mouse Johnny Marr, que se converteu en membro formal en 2008. Marr sería parte da banda ata o ano 2011; a súa marcha foi anunciada oficialmente o 11 de abril a través da páxina do grupo. A banda foi inicialmente relacionada con outros grupos afíns do Reino Unido, destacando a The Libertines, por unha prensa musical que estaba buscando unha "retagarda británica" á marea de populares grupos de rock alternativo dos Estados Unidos da época.
Pelaxianismo
O pelaxianismo é unha teoría teolóxica e movemento relixioso defendido e sostido polo monxe bretón Pelaxio, de quen recibiu o nome, difundido en Sicilia, África e Palestina por Celso, e sistematizado polo bispo de Campania, Xuliano, considerada herexía polo Concilio de Éfeso.
Características
Xa nos primeiros abrochos desta herexía, levada a África por Celso o ano 310, o concilio cartaxinés do 311 excomungou a Celso e obrigoulle a se recluír en Palestina, onde se atopaba o seu amigo Pelaxio. Se en Palestina a herexía atopou bispos compracentes, en África, a loita conducida por Agostiño de Hipona, fíxose encarnizada rematando a condena da herexía no Concilio de Milevi do ano 316; finalmente a Epístola tractoria do Papa Zósimo que, tomando un termo medio entre as definicións dos dous concilios africanos, condenou solemnemente a herexía: esta condena foi despois confirmada polo Concilio de Éfeso do ano 431.
Algunhas expresións radicais de Agostiño na polémica pelaxiana, sobre a necesidade da graza, fixeron pensar que se trataba de retirarlle ao libre arbitrio toda participación na obra da salvación; por este motivo algúns monxes do mosteiro de San Vítor de Marsella créronse no deber de propor a seguinte doutrina:
Lista de catástrofes naturais en 2019
Xaneiro
Finais de xaneiro
25 de xaneiro
Febreiro
2 de febreiro
10 de febreiro
19 de febreiro
20 de febreiro
Marzo
3 de marzo
8 de marzo
16-17 de marzo
23 de marzo
Outubro
4 outubro-Actualidade
Guerras carlistas
Guerras carlistas, expresión empregada para referirse ás tres guerras civís españolas do século XIX entre os carlistas (absolutistas), partidarios de Carlos María Isidro de Borbón e os seus descendentes, e liberais, partidarios do goberno de Isabel II de España e os seus descendentes, sobriña de aquel.
Molly of Denali
Molly of Denali é unha serie de animación educativa estadounidense-canadense difúndese nas estacións afiliadas á PBS e en PBS Kids, producido pola WGBH Kids e Atomic Cartoons en asociación con CBC Kids.
Satanás (filme de 2007)
Satanás é un filme colombiano dirixido por Andrés Baiz que foi estreado no 2007. Está baseado na novela homónima de Mario Mendoza Zambrano. Foi a aposta de Colombia para a 80ª edición dos Oscar na categoría mellor filme en lingua non inglesa, pero non foi aceptado entre os nomeados.
Castro de Ares, Ares
Castro de Ares é un poboado fortificado de cumio existente no concello de Ares.
Loureiro, Barrantes, Ribadumia
Loureiro é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Carnés, Carnés, Vimianzo
Carnés é un lugar da parroquia do Carnés no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 181 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 85 homes e 96 mulleres.
Tribuna
Unha  é un lugar elevado, a modo de plataforma, que serve para falar ou dirixirse ao público
Co termo Tribuna podemos referirnos a:
Sonic Youth (álbum)
Sonic Youth é o EP de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth. Foi gravado en 1981 no Radio City Music Hall, en Nova York, e editado polo selo de Glenn Branca, Neutral Records, en marzo de 1982. É a única gravación de Sonic Youth que conta co batería Richard Edson.
Odaiba
miniatura|Odaiba ponte a DiverCity Odaiba é unha illa artificial situada na baía de Toquio. A illa construíuse orixinariamente como forte defensivo contra os ataques navais de 1853. Non foi até a última década do século XX cando se expandiu como área comercial, residencial e de ocio.
Inicialmente erguéronse seis fortes protexidos con baterías de canóns. A palabra xaponesa ″daiba″ ten por significado un lugar (ba) para unha batería de artillaría (dai). E dado que a illa se gobernaba baixo o control directo do shogunato, engadíuselle o prefixo honorífico o-. Posteriormente, a illa gañoulle terreo ao mar con obras de recheo.
Localización
Pódese acceder á illa Odaiba desde o centro de Toquio cruzando a ponte Rainbow Bridge na liña Yurikamome. Esta é unha liña de tren automatizada que une Shimbashi con Toyosu, e que conta con varias paradas en Odaiba (15 min, 320 iens / 820 iens pase de día, non incluída no JR Pass). Alternativamente, Odaiba é accesíbel en transporte público desde a estación de Osaki (liña Yamanote). Igualmente existen diversos cruceiros fluviais polo río Sumida que unen Asakusa e o parque Kasai Rinkai con Odaiba.
Polbo común
O polbo común (Octopus vulgaris, Cuvier 1797) é un molusco cefalópodo octópodo, da familia Octopodidae, de grande importancia pesqueira e moi apreciado na gastronomía.
Morfoloxía
miniatura|esquerda|Polbo común (Octopus vulgaris), no [[Aquarium Finisterrae]] De corpo globoso, superficie rugosa e sen aletas, provisto de oito tentáculos (ou raxos) dotados na cara interna de dúas filas de ventosas cada un, situados ó redor da boca e unidos entre si por unha membrana na base. Os tentáculos frontais (o primeiro par) son máis curtos que os laterais. O terceiro brazo dereito é o brazo hectocotilo, con funcións copuladoras, e ten un ensanchamento no extremo pouco destacado, a modo de culler. Alcanza tamaños de ata 160 cm, incluíndo os tentáculos, que veñen sendo 2-3 veces máis longos que a cabeza, e pesos de ata 14 kg.
A cabeza é grande, ovalada ou arredondada. A boca está provista dun forte pico córneo. Os ollos, moi desenvolvidos. O sifón, na parte traseira do corpo, ten forma de W.
Odaiba
Historia recente
Ao redor do ano 2010, coas melloras no transporte público e coa chegada de novas empresas á illa, así como a apertura de varios hoteis e centros de convencións, Odaiba comezou a súa recuperación e foco turístico, o que derivou na apertura dunha das únicas dúas praias da cidade de Toquio (na que non está permitido o baño).
Polbo común
Morfoloxía
A cor é moi variable, dependendo do estado do animal e da cor e características da contorna na que se agocha, para permitir unha camuflaxe co medio. Normalmente é de cor marrón agrisado, máis ou menos escuro, con manchas irregularmente dispostas de cor verde ou amarela. Poden cambiar voluntariamente a cor da pel e mesmo a textura, imitando as rochas.
Sonic Youth (álbum)
Reedicións
En 1987 SST Records reeditou o álbum no formato orixinal en vinilo, ademais de en casete cos cinco temas na primeira cara da cinta. A outra cara contaba cos mesmos temas, pero interpretados ao revés, do último ao primeiro, e tanto no libreto como no propio casete as cancións da cara b aparecían impresas como se se vise a través dun espello. Ese mesmo ano o EP foi publicado por vez primeira en CD, a través de SST nos Estados Unidos e de Blast First Records no Reino Unido.
Polbo común
Interese pesqueiro e económico
O 8 de outubro celébrase o Día Mundial do Polbo.
En Galicia
Pode distinguirse do polbo cabezudo mediante a adxectivación polbo da pedra, polbo da costa, polbo da praia, mentres que aquel sería o polbo de altura ou polbo do limpo.
Río Aar, Alemaña
O Aar é un río do oeste de Alemaña, tributario pola esquerda do Lahn. Nace nas montañas Taunus en Hesse, flúe primeiro cara ao sur e logo vira para o suroeste antes de pasar Bleidenstadt e logo vira de novo para discorrer cara ao noroeste, en Bad Schwalbach recibe as augas do Nesselbach e en Aarbergen as do Aubach tras entrar en Renania-Palatinado cruza Hahnstätten e desemboca tras 60 km no Lahn preto de Diez.
Sonic Youth (álbum)
Reedicións
Geffen reeditou o EP no ano 2006 en CD e en dobre vinilo con 8 temas engadidos. 7 proceden dunha actuación en directo do día 18 de setembro de 1981, mentres que o último corte é unha é unha gravación de estudio dunha versión previa de "I Dreamed I Dream", gravada en outubro de 1981.
Distrito 22@
miniatura|250px|right|Imaxe panorámica do distrito en 2010. O Distrito 22@, coñecido como 22@ ou Distrito da Innovación (en catalán: Districte 22@ ou Districte de la innovació), é unha zona da cidade de Barcelona dunhas 200 hectáreas co obxectivo de transformar a antiga zona industrial do Poblenou, no distrito de Sant Martí, para convertela nunha área de concentración estratéxica de actividades intensivas en coñecemento. Ademais, estase a crear no 22@ un novo modelo de cidade compacta onde as empresas, universidades, centros de investigación, de formación e de transferencia tecnolóxica conviven con vivendas, equipamentos e zonas verdes.
Odaiba
Turismo
En Odaiba atópase a réplica da Estatua da Liberdade, paralela á ponte do Rainbow Bridge. O centro comercial DiverCity, especialmente coñecido polo seu Gundam, na versión Gundam Unicornio, a escala real co personaxe situado ás portas do local, aberto en 2012 para complementar a oferta turística da illa.
Distrito 22@
Dende o ano 2000 xa se instalaron na zona máis de 1.500 novas empresas que xeraron máis de 42.000 novos postos de traballo.
Odaiba
Turismo
A sede de Fuji TV, obra do arquitecto xaponés Tange Kenzo en 1996, permite a entrada de visitantes e guía en aberto durante a gravación de programas e ao miradoiro do seu edificio.
Na illa o visitante pode achegarse á nora Daikanransha, de 115 metros de alto e inaugurada no ano 1999 que ten vistas sobre toda a baía. Alí sitúase o centro Toyota Megaweb, un salón de exposicións de Toyota, con instalacións de lecer relacionadas co mundo do motor, seguridade vial, pistas de condución, coches en exposición etc. Tamén se encontra alí o Miraikan, o “Museo do Futuro”, o museo nacional xaponés de ciencia emerxente e innovación, con áreas dedicadas á robótica xaponesa, ou o Museo de Ciencia Marítima, con forma de embarcación.
O Oedo Onsen Monogatari, é un complexo con baños termais para todos os públicos. Este onsen está dividido nunha parte tradicional, segregada por sexos e baño nu; así como unha parte shitamachi, emulando unha cidade tradicional do período Edo e que esixe o pase vestido en yukata.
A visita ao Tokyo Big Sight, centro de convencións ou ao Odaiba Marine Park, parque público.
Sant Gervasi de Cassoles
200px|thumb|Escudo de Sant Gervasi na plaça de Molina. Sant Gervasi de Cassoles é un antigo concello da provincia de Barcelona, anexionado ao concello de Barcelona en 1897. Estendíase polo noroeste da cidade, entre os municipios, naquel entón independentes, de Sarrià, Les Corts de Sarrià, Gràcia e Horta. Actualmente forma parte do distrito de Sarrià-Sant Gervasi, concretamente os actuais barrios de Sant Gervasi-Galvany, Sant Gervasi-la Bonanova e el Putget i Farró, ademais do Tibidabo.
O nome de Sant Gervasi (San Xervasio) corresponde á advocación dunha primitiva capela rural ou igrexa, xa mencionada no ano 987, e "de Cassoles" foi interpretado como derivado de "casas illadas" ou "soas".
Samesugas
Samesugas é un grupo galego de rock and roll con son garage, formado en Santiago de Compostela en 1999. Cantan en inglés e galego, e está constituído por antigos formantes doutros grupos como Fame Neghra e Dirty Barriguitas. Está composto por Joaquín (guitarra e voz), Alberte (baixo), Álex (guitarra) e Ramón (batería).
Traxectoria
A súa discografía até o ano 2006 estaba formada basicamente por sinxelos e EP's, e foron seleccionados para varios recompilatorios. Un deses traballos colectivos e o tributo a Turbonegro en 2002, no que participan cunha versión en galego da canción "I fucked Betty Page". Nese mesmo ano editaron un vinilo titulado Machine in your brain, que foi reeditado en CD en 2006. No ano 2003 fixeron unha xira por Finlandia.
O seu primeiro traballo longo foi Alá vai!, no ano 2007. Nese mesmo ano versionaron para Manifesto Dobarrista, o disco colectivo tributo a Andrés do Barro, a súa canción "Homes". En marzo do 2008, e xunto con The Homens, unha banda amiga coa que comparten comezos, sacaron en vinilo o EP conxunto The Homens Vs. Samesugas, no que ambos os grupos intercambian versións e inclúen tamén temas novos.
Akitakata
Akitakata (安芸高田市, あきたかたし, Akitakata-shi) é un concello da prefectura de Hiroshima no Xapón. Está situada ao norte da prefecura, na zona da provincia histórica de Aki e no centro da rexión de Chūgoku, na parte oeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 537,79 km² e a poboación de 31.856 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 59,2 h/km².
O concello de Akitakata limita cos concellos de Kitahiroshima, de Hiroshima, de Higashihiroshima, de Miyoshi (son da prefectura de Hiroshima); e de Ōnan (da prefectura de Shimane).
Dragon (nave espacial)
Dragon é o nome dunha nave espacial non tripulada da empresa SpaceX. Úsase para levar e traer carga a e desde a Estación Espacial Internacional baixo un contrato coa NASA.
Características
A cápsula Dragon foi desenvolvida por SpaceX tras ser unha das gañadoras da competición Commercial Orbital Transportation Services (COTS) da NASA de setembro de 2006. COTS asignou varias cantidades de diñeiro a varias empresas para proporcionar un servizo de avituallamento á Estación Espacial Internacional despois da posta fóra de servizo dos transbordadores espaciais. Inicialmente se asignaron 278 millóns de dólares para tres voos de desmostración.
Desde o inicio do seu desenvolvemento creáronse varias versións da cápsula Dragon.
Versión de cualificación
A unidade de cualificación foi un modelo estrutural da cápsula que serviu de carga útil no voo inaugural do Falcon 9. Foi lanzada o 4 de xuño de 2010 e permaneceu unida a propósito á última etapa do foguete Falcon 9. Carecía de equipamento e instrumentación e non foi deseñada para regresar intacta á Terra. Reentrou na atmosfera o 27 de xuño de 2010.
Dragon C1
A Dragon C1 foi un prototipo simplificado da cápsula final lanzado o 8 de decembro de 2010 nun voo de 4 horas. Esta nave non levaba paneis solares nin o sistema de acoplamento que levaría a versión definitiva. A sección non presurizada permaneceu acoplada á última etapa do Falcon 9, a diferenza dos voos operativos, co que só a cápsula se separou do foguete. Deu dúas voltas completas á Terra, despois das cales reentrou na atmosfera e amarou na costa oeste de México. Foi posta en exposición nas instalacións de SpaceX.
Dragon C2
É a versión operativa da cápsula. Lanzáronse 20 cápsulas Dragon C2 entre o 22 de maio de 2012 e o 5 de decembro de 2019. Unha delas perdeuse o 28 de xuño de 2015 polo fallo do foguete Falcon 9.
Olifante (Terra Media)
miniatura|dereita|240px|Debuxo dun olifante ou mûmak. Os olifantes ou mûmakil (singular mûmak) son uns grandes animais ficticios imaxinados polo escritor británico J. R. R. Tolkien para a súa novela O Señor dos Aneis. Trátase dun paquidermo das terras austrais de Harad, similar ó elefante pero de moito maior tamaño, empregado polos haradrim como elefante de guerra.
Etimoloxía
O nome mûmak (singular de mûmakil) é o utilizado habitualmente polos homes de Gondor para referirse a estas bestas. A orixe da palabra non é claro aínda que parece proceder da lingua nativa dos haradrim. Os hobbits, que non os viran durante xeracións pero que conservaban a súa lembranza no folclore, coñécenos como olifantes.
Orixe da palabra «olifante»
A palabra «olifante» existe en galego e fai referencia a un corno de marfil que os cabaleiros medievais facían soar como sinal de aviso. No orixinal en inglés, Tolkien usa a palabra oliphaunt, unha variación da palabra arcaica oliphant que se refire tanto ó corno xa mencionado como ó cairo do elefante e ó elefante mesmo.
Descrición na novela
Os mûmakil son utilizados polos nativos de Harad, os haradrim, como bestas de carga e tamén nas batallas durante as guerras da Terceira Idade. Na Guerra do Anel son usados polos soldados en Ithilien e na Batalla dos Campos de Pelennor, dun xeito moi semellante a como se utilizaban os elefante de guerra no mundo real. Na batalla levan sobre a costas estruturas similares a torres dende as que atacan os soldados.
Nas adaptacións
Na adaptación fílmica de Peter Jackson, os mûmakil aparecen por primeira vez en The Lord of the Rings: The Two Towers, na que Faramir e os seus homes emboscan a dúas bestas e ós seus amos haradrim. En The Lord of the Rings: The Return of the King desempeñan un papel clave na Batalla dos Campos de Pelennor, na que os rohirrim perden moitos homes nunha carga directa contra eles.
Nos filmes aparecen como animais moito maiores ós elefantes reais, con máis de quince metros de altura e dous pares de cairos, dous grandes e un par máis pequenos debaixo. Nos comentarios da edición en DVD do filme, Jackson menciona que as escenas que inclúen ós mûmakil son deliberadamente violentas e máis breves que no corte orixinal, para impedir que o espectador lembre os famosos casos de abuso de elefantes de circo e sinta simpatía polas criaturas. Tamén di que se decidiu que os mûmakil non barruntaran coas súas trompas senón que emitisen un ruxido. Isto tiña como fin impedir que os espectadores os visen como criaturas simpáticas no canto de monstros malvados.
Enerxía eléctrica
miniatura|500px|Consumo de enerxía eléctrica por país, en millóns de [[kWh.]]
Denomínase enerxía eléctrica á forma de enerxía que resulta da existencia dunha diferenza de potencial entre dous puntos, o que permite establecer unha corrente eléctrica entre ambos —cando póñense en contacto por medio dun condutor eléctrico— e obter traballo. A enerxía eléctrica pode transformarse en moitas outras formas de enerxía, tales como a enerxía luminosa ou luz, a enerxía mecánica e a enerxía térmica.
A súa xeración, transporte, distribución e uso é unha das bases da tecnoloxía utilizada polo ser humano na actualidade.
A corrente eléctrica
A enerxía eléctrica maniféstase como corrente eléctrica, é dicir, como o movemento de cargas eléctricas negativas, ou electróns, a través dun cable condutor metálico como consecuencia da diferenza de potencial que un xerador estea aplicando nos seus extremos.
Cada vez que se acciona un interruptor, péchase un circuíto eléctrico e xérase o movemento de electróns a través do cable condutor. As cargas que se desprazan forman parte dos átomos da substancia do cable, que adoita ser metálica, xa que os metales —ó dispoñer de maior cantidade de electróns libres que outras substancias— son os mellores condutores da electricidade. A maior parte da enerxía eléctrica que se consome na vida diaria provén da rede eléctrica a través das tomas chamadas enchufes, a través dos que chega a enerxía fornecida polas compañías eléctricas aos distintos aparellos eléctricos —lavadora, radio, televisor etcétera- que se desexa utilizar, mediante as correspondentes transformacións; por exemplo, cando a enerxía eléctrica chega a unha aspiradora, convértese en enerxía mecánica, calórica e nalgúns casos luminosa, grazas ao motor eléctrico e ás distintas pezas mecánicas do aparello. O mesmo pódese observar cando funciona un secador de pelo ou unha estufa.
Fontes de enerxía eléctrica
A enerxía eléctrica apenas existe libre na Natureza de xeito proveitoso. O exemplo máis relevante e habitual desta manifestación son as tormentas eléctricas. A electricidade tampouco ten unha utilidade biolóxica directa para o ser humano, salvo en aplicacións moi singulares, como puidese ser o uso de correntes en medicina, resultando en cambio normalmente desagradable e ata perigosa, segundo as circunstancias. Con todo é unha das máis utilizadas, unha vez aplicada a procesos e aparellos da máis diversa natureza, debido fundamentalmente á súa limpeza e á facilidade coa que se xera, transporta e converte noutras formas de enerxía. Para contrarrestar todas estas virtudes, hai que apuntar a dificultade que presenta o seu almacenamento directo nos aparellos chamados acumuladores.
A xeración de enerxía eléctrica é unha actividade humana básica, xa que está directamente relacionada cos requirimentos actuais do ser humano. Todas a formas de utilización das fontes de enerxía, tanto as habituais como as denominadas alternativas ou non convencionais, agriden en maior ou menor medida o ambiente, sendo de todos os xeitos a enerxía eléctrica unha das que causan menor impacto.
Xeración de enerxía eléctrica
A enerxía eléctrica pódese obter de distintos medios:
Estádio Cidade de Barcelos
O Estádio Cidade de Barcelos é un estadio da cidade de Barcelos, en Portugal. É un recinto deportivo municipal que alberga os partidos do Gil Vicente Futebol Clube.
Foi fundado en 2004 e substituíu o antigo Estádio Adelino Ribeiro Novo. O partido inaugural foi o 30 de maio de 2004 co Club Nacional de Football de Montevideo.
Sociedade Filharmónica da Coruña
A Sociedade Filharmónica da Coruña é unha asociación cultural da cidade da Coruña que ten como obxectivo a divulgación musical. Fundada en 1904, é a sociedade filharmónica máis antiga de Galicia e a terceira de España. Ten a súa sede no edificio Atalaia, nos Xardíns de Méndez Núñez. Está presidida por Julio Tasende Calvo.
Niklas Luhmann
Niklas Luhmann, nado en 1927 en Luneburgo, Baixa Saxonia e finado o 6 de novembro de 1998 en Oerlinghausen, Renania do Norte-Westfalia, foi un sociólogo alemán.
Traxectoria
Ós 18 anos, formou parte da Luftwaffe durante a segunda guerra mundial, e foi detido polos aliados. Recobrada a súa liberdade, comezou a estudar dereito en Friburgo, acabando no 1949. Exerceu como funcionario dende 1954; viaxou ós Estados Unidos en 1961 e comezou a estudar socioloxía como alumno de Talcott Parsons en Boston, na Universidade Harvard. Parsons, quen exerceu unha grande influencia na súa forma de pensar, era nese momento a máis influente figura do pensamento sociolóxico en Occidente. Logo da súa estancia en Harvard, Luhmann publica en 1964 a primeira obra dedicada a analizar problemas sociolóxicos a partir do uso da teoría de sistemas: "Funktionen und Folgen formaler Organisation" (Duncker & Humblot, Berlín, 1964).
En 1965 ingresou na Universidade de Münster onde acabou de estudar socioloxía política en 1967. En 1968 estableceu en Bielefeld, cidade onde exerceu un posto de catedrático na universidade durante o resto da súa carreira ata 1993, momento no que é nomeado emérito. En 1997 recibiu o Premio europeo Amalfi de socioloxía e ciencias sociais por Die Gesellschaft der Gesellschaft.
Con ocasión do XVI Congreso Alemán de Socioloxía, no ano 1968, iniciou un intenso debate teórico con Jürgen Habermas, a primeira parte do cal foi recopilado en: ''"Theorie der Gesellschaft oder Sozialtechnologie". Was leistet die Systemforschung'', Surkamp (Frankfurt, 2 volumes, 1971-1973). O intercambio entre ambos continuou ata a morte de Luhmann en 1998 e é posible encontrar mutuas referencias e críticas nas obras de ambos os autores. No ano 1986 publicou "Ökologische Kommunikation. Kann die moderne Gesellschaft sich auf ökologische Gefährdungen einstellen?" (Westdeutscher Verlag, Opladen). Formou parte da revista Zeitschrift für Soziologie (Stuttgart), como editor, obtendo o premio Hegel en 1988.
Luhmann escribiu prolificamente, con máis de tres ducias de libros publicados sobre unha variedade de temas, incluíndo leis, economía, política, a arte, a relixión, ecoloxía, medios de comunicación e o amor.
Luhmann é moi coñecido en América do Norte pola mencionada disputa con Jürgen Habermas sobre o potencial da teoría de sistemas sociais. Tal como o seu antigo mentor, Talcott Parsons, Luhmann avoga pola "gran teoría", apuntado a dirixir calquera aspecto da vida social dentro dun marco universal teórico, do cal a diversidade de temas que el escribiu é unha indicación. A teoría de Luhmann é considerada sumamente abstracta. Este feito, xunto co suposto conservacionismo político que radica na súa teoría, fixo de Luhmann un autor polémico na socioloxía.
Os últimos trinta anos da súa vida dedicounos ó desenvolvemento dunha teoría da sociedade. No prólogo da edición alemá de Sistemas Sociais, escribe que ó aceptar a cátedra de Socioloxía da había pouco inaugurada Universidade de Bielefeld, no ano 1969, tivo que informar ó reitor sobre os proxectos de investigación nos que estaba traballando e fíxoo da seguinte forma:
Teoría de sistemas
Desta maneira, propón un punto de partida radicalmente diferente ó das teorías tradicionais da sociedade, que entenden ó home como "unidade básica" da construción social. Para Luhmann esta é unha visión vétero-europea, que debe ser deixada de lado á hora de analizar a estrutura da sociedade moderna: non os individuos senón as comunicacións son as unidades constituíntes e reprodutoras dos sistemas sociais.
Á súa vez, Luhmann parte do concepto de sistema entendido en distinción ó seu contorno. Esta diferenza sistema-contorno é o punto de partida de toda a teoría de sistemas de Luhmann. Calquera sistema necesita do seu contorno e os límites co contorno para poder identificarse. O sistema e o contorno nacen xuntos e necesitan un do outro para existir.
Comunicación
A teoría de Luhmann xira en torno ó concepto de comunicación. Por comunicación non entende unha acción humana no sentido de Habermas, nin un fenómeno tecnolóxico, nin un intercambio de información. Os homes non poden comunicar, "só a comunicación comunica". Segundo Luhmann, os sistemas sociais emerxen.
A comunicación prodúcese mediante medios de comunicación simbólicos xeneralizados, diferentes en cada sistema social pero comparables entre si, polo seu carácter estrutural. Por exemplo, o sistema económico opera co medio diñeiro, o sistema xudicial con validez xurídica, a política con poder etc. Estes medios determinan a codificación dos sistemas, que reducen a súa complexidade inherente a un código binario: Pago/Non-Pago, Legal/Ilegal, Goberno/Oposición etc.
A comunicación é unha síntese de tres seleccións: información, acto de comunicación e comprensión. Como cada un destes compoñentes é en si mesmo continxente, dise que a comunicación tornase improbable en tres aspectos.
Sistemas sociais
Luhmann recolle o concepto de autopoiesis desenvolvido orixinalmente polos biólogos Humberto Maturana e Francisco Varela, e aplícao ós sistemas sociais (cabe sinalar aquí que Maturana manifestouse en desacordo con esta aplicación). Describir os sistemas sociais como autopoiéticos implica que o carácter autorreferencial dos sistemas non se restrinxe ó plano das súas estruturas senón que inclúe os seus elementos e os seus compoñentes, é dicir, que o sistema mesmo constrúe os elementos dos que consiste. Neste sentido, un sistema autopoieticamente cerrado (denominado tamén "operativamente cerrado") é aquel que produce comunicación a partir da súa comunicación e só permite o ingreso de irritacións comunicativas do medio ambiente por canles de acoplamento estrutural, xa que a comunicación dun sistema só pode darse a través do seu propio medio simbólico e respondendo ó seu propio código binario.
Difracción (son)
A difracción é un fenómeno que afecta á propagación do son. Falamos de difracción cando o son en lugar de seguir na dirección normal, se dispersa.
Niklas Luhmann
Sistemas sociais
Dentro dos sistemas sociais, a sociedade é un tipo particular de sistema social, e comprende dentro de si a todas as comunicacións. Segundo Luhmann non habería comunicación fóra da sociedade. Como sistema, os elementos da sociedade non serían os individuos como considera a socioloxía tradicional, senón as relacións ou comunicacións entre eles. Os individuos son considerados como sistemas psíquicos e os seus corpos como sistemas orgánicos, encóntranse no contorno da sociedade.
Difracción (son)
A explicación atópase no Principio de Huygens-Fresnel, que establece que calquera punto dunha fronte de onda é susceptible de converterse nun novo foco emisor de ondas idénticas ao orixinal. De acordo con este principio, cando a onda incide sobre unha abertura ou un obstáculo que impide a súa propagación, todos os puntos do seu plano convértense en fontes secundarias de ondas, emitindo novas ondas, denominadas ondas difractadas.
Anthony Masselin
Anthony Masselin, nado en Lorient o 1 de outubro de 1976, é un músico bretón principalmente coñecido por formar parte de grupos como Soldat Louis ou tamén Madéo, Bagad Men ha tan e L’Occidentale de Fanfare.
Entre os anos 1997 e 1999 formou parte da Bagad de Lann-Bihoué. Dende o 2008 traballa no consello municipal de Laz, no departamento francés de Finistère.
Difracción (son)
A difracción pódese producir por dous motivos diferentes:
Niklas Luhmann
Operación/Observación
Luhmann adopta a idea fundamental do construtivismo, segundo a cal o proceso de obtención de coñecemento non garda relación directa cunha realidade ontolóxica, senón que este proceso constrúe a realidade observada. A diferenza entre operación e observación é a base da concepción construtivista e un dos piares terminolóxicos da teoría. Neste contexto, segundo Elena Esposito, entendese por operación:
Un sistema xorde e reprodúcese na medida que as súas operacións dean lugar a outras operacións, por exemplo: se procesos orgánicos se empalman con outros procesos orgánicos xorde un sistema orgánico; se os pensamentos dan lugar a outros pensamentos xorde un sistema psíquico e cando as comunicacións empalman con outras comunicacións xorden sistemas sociais. Neste marco, a posibilidade de empalme das operacións está limitada unicamente ás operacións do mesmo tipo e determina, á súa vez, a autopoiesis e á condición de clausura operativa de sistema (e por ende condición de existencia). Un proceso dixestivo non pode empalmar cun pensamento, só un pensamento pode empalmar con outro pensamento; esta é a condición de posibilidade dos sistemas orgánicos e psíquicos.
As operacións só poden ser rexistradas por un observador. A observación é a operación específica dos sistemas constituíntes de sentido (é dicir, os sistemas sociais). Este tipo específico de operación consiste en marcar diferenzas e facer denominacións; toda observación empeza cunha diferenza convértese nunha rede de diferenzas, onde todas dependen da diferenza orixinal. Segundo Elena Esposito,
Diferenza
O concepto de diferenza é básico para a descrición da observación: calquera observación opera con diferenzas, postulando unha diferenza específica, marcando unha das súas caras e ignorando outra. Aplicada á propia teoría de sistemas, unha das diferenzas centrais é a que existe entre sistema e medio ambiente. Así mesmo, o concepto de diferenza posúe dentro da teoría un alto grado de abstracción representa a condición de posibilidade de acceso ou observación. (A diferenza resulta, ademais, dunha distinción entre identidade e diferenza).
Os conceptos de "diferenza" ("Differenz") e "distinción" ("Unterscheidung") son practicamente sinónimos; porén, este acentúa o carácter operativo do marcado dunha diferenza, mentres que aquel acentúa o carácter substantivo, a liña demarcadora en si mesma.
Acoplamento estrutural
miniatura|250px|Acoplamento estrutural entre tres sistemas O acoplamento estrutural é unha relación non causal entre un sistema e o seu contorno (é o único tipo de relación posible entre ambos).
Co acoplamento estrutural a teoría soluciona o dilema que propón o postulado da autopoiesis, pois se ben os sistemas encóntranse nun estado de clausura operativa, reproducen os seus elementos a partir dos seus propios elementos, só coñecen os seus estados internos e non poden comunicarse directamente co seu medio ambiente, tamén deben poder observar o seu medio ambiente e adecuarse a el para poder existir:
Para establecer unha relación de acoplamento estrutural, o sistema constrúe estruturas con expectativas que o sensibilizan a determinadas irritacións. Por exemplo, o sistema político non pode observar as comunicacións que se producen no sistema económico (porque aquel opera co código "Poder/Oposición", mentres que este faino con "Pago/Non Pago"), pero pode crear estruturas de irritación, utilizar por exemplo o PIB ou o déficit fiscal e interpretar os seus valores como relevantes para a comunicación política (obtención/manutención do poder).
Deste xeito prodúcese un "desfasaxe estrutural", é dicir, unha determinada serie de sucesos en diferentes sistemas que simula unha intervención que en realidade nunca ocorreu.
Medio/Forma
Luhmann incorpoou á súa teoría unha figura do psicólogo austríaco Fritz Heider: a diferenza entre "Medio" e "Forma", (Heider fala de "Medio/Cousa"). As formas están conformadas por "acoplamentos ríxidos" entre elementos dentro dun medio (que á súa vez é un sistema de "acoplamentos flexibles"). Por exemplo, unha pegada na area é unha forma que posúe unha certa durabilidade e cuxa figura é fixa, mentres que a area é o medio onde estas poden xurdir, sen ter forma propia e "acomodándose" nas formas das súas formas.
Esta diferenza é un momento importante da teoría, pois, segundo Giancarlo Corsi,
Resoancia
A resoancia indica a posibilidade de transmisión de procesos entre sistemas ou entre partes dun sistema con partes doutro, debido a unha similitude ou paralelismo estrutural. Por exemplo, as tempadas laborais deste certo sector do comercio e a industria tenden a guiarse polo ciclo lectivo existente na rexión en cuestión. Neste sentido, a resoancia está ligada ó concepto de
Continxencia
Continxencia é o estado daqueles feitos que dende un punto de vista lóxico non son nin verdadeiros nin falsos. A continxencia é o oposto á necesidade: un acto ou feito continxente é o que podería non ter ocorrido; un acto ou feito é necesario, en cambio, se non podería non ter ocorrido.
No desenvolvemento de Luhmann, a continxencia é un aspecto máis que importante para comprender a disposición moderna fronte ó risco. Segundo Maximiliano Korstanje (quen toma os postulados de Niklas Luhmann) a ameaza é externa á sociedade e non depende (in strictu sensu) dos procesos decisorios que dan sustento á orde social. O risco é un residual comunicativo da decisión e a racionalidade. Polo contrario, o risco non só se encontra orientado a un escenario futurible (que pode cumprirse ou non) senón que ademais se corresponde coa contixencia, o que significa a posibilidade de evitar as súas consecuencias previa decisión para evitalo. Mentres quen toma as decisións dentro dunha organización, poucas veces os que asumen os custos son integrados neses procesos. Por tal razón, existe unha confusión intencional entre os termos ameaza e risco con fin de conferir á cidadanía problemas dos cales teñen escasa ou ningunha participación. Temas vinculados ó terrorismo, accidentes de avións ou inxestas de alimentos en mal estado non deben ser considerados riscos porque a vítima non ten responsabilidade neles senón perigros ou ameazas.
Clausura operativa
O concepto de "clausura operativa" describe a forma que teñen os sistemas de xerarse, reproducirse e comunicarse. Segundo Luhmann, os sistemas defínense polas operacións mediante as cales os sistemas producense e reprodúcense; todo o que non suceda dentro do marco destas operacións pasará automaticamente a formar parte do contorno do sistema e, neste sentido, todos os sistemas están pechados operativamente a el, porque unicamente reaccionan ante as operacións internas; operacións que dan lugar a outras operacións que dan lugar a outras operacións (e así sucesivamente), pero sempre dentro dos límites do propio sistema. Nas palabras de Luhmann,
Dub de Escocia
Dub mac Maíl Coluim (en gaélico moderno: Dubh mac Mhaoil Chaluim), ás veces chamado en inglés Duff MacMalcolm, alcumado Dén, "o Vehemente" e Niger, "o Negro", nado c. 928 e finado en 967, foi rei de Alba. Era fillo de Malcolm I (Máel Coluim mac Domnaill) e ascendeu ó trono cando Indulf (Ildulb mac Causantín) foi asasinado en 962.
3 de agosto
O 3 de agosto é o 215º día do ano do calendario gregoriano e o 216º nos anos bisestos. Quedan 150 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| James Wyatt. miniatura|100px| Tom Brady. miniatura|100px|[[Federico Guillerme III de Prusia.]]
Mortes
miniatura|100px| Joseph Conrad.
Outros
Os 366 días do ano
Pantalla de cristal líquido
A pantalla de cristal líquido (LCD, do inglés liquid-crystal display) é unha tecnoloxía que usa as propiedades do cristal líquido, empregada nas pantallas de calculadoras, reloxos dixitais e nas pantallas de ordenadores e TV. A tecnoloxía baséase en diminutos cristais en estado líquido que segundo como se polaricen poden ser transparentes ou opacos. Unha fonte luminosa situada detrás dos cristais ilumina os cristais, os opacos non deixan pasar a luz mais os transparentes si.
Características xerais
A fórmula química dos cristais líquidos utilizados nos LCD pode variar. As fórmulas pódense patentar. Un exemplo é unha mestura de 2-(4-alcoxifenil)-5-alquilpirimidina con cianobifenilo, patentada por Merck e Sharp Corporation. A patente que cubría esa mestura específica caducou.
Normalmente estaban restrinxidos a 3 cores por píxel: laranxa, verde e azul.
LCD na industria
dereita|miniatura|250px|Composición por segmentos e por píxeles. As pantallas LCD atópanse en multitude de dispositivos industriais e de consumo: máquinas expendedoras, electrodomésticos, equipos de telecomunicacións, computadoras etc. Todos estes dispositivos utilizan pantallas fabricadas por terceiros dunha maneira máis ou menos estandarizada. Cada LCD componse dunha pequena placa integrada que consta de:
O controlador simplifica o uso do LCD proporcionando unha serie de funcións básicas que se invocan mediante o interface eléctrico, destacando:
A memoria acciona un mapa de bits para cada carácter dun xogo de caracteres, é dicir, cada octeto desta memoria describe os pixels que deben iluminarse para representar un carácter na pantalla. Xeralmente, pódese definir caracteres a medida modificando o contido desta memoria. Así, é posíbel amosar símbolos que non están orixinalmente contemplados no xogo de caracteres.
O interface de contactos eléctricos acostuma ser de tipo paralelo, onde varias sinais eléctricas simultáneas indican a función que debe executar o controlador xunto cas súas parámetros. Por tanto, requírese certa sincronización entre estas sinais eléctricas.
A luz traseira facilita a lectura da pantalla LCD en calquera condición de iluminación ambiental.
Existen dous tipos de pantallas LCD no mercado: pantallas de texto e pantallas gráficas.
LCD de texto
Os LCD de texto son os máis baratos e simples de utilizar. Soamente permiten visualizar mensaxes curtos de texto. Existen algúns modelos estandarizados na industria, en función do seu tamaño medido en número de liñas e columnas de texto. Existen modelos dunha, dúas e catro filas unicamente. O número de columnas típico é de oito, dezaseis, vinte e corenta caracteres.
O controlador Hitachi HD44780 converteuse nun estándar de industria cuxas especificacións funcionais son imitadas pola maioría dos fabricantes. Este controlador conta cos seguintes interfaces eléctricos:
Estes sinais son sinxelamente controlados desde un ordenador a través dunha interface paralelo, tipicamente a través do interface IEEE 1284, tamén coñecido como "Centronics". O mesmo que se utiliza para conectar impresoras.
LCD de gráficos
miniatura|200px|Detalle dunha pantalla LCD en cor. As pantallas LCD gráficas permiten acender e apagar individualmente pixels da pantalla. Desta maneira é posible amosar gráficos en branco e negro. Non soamente texto. Os controladores máis populares son o Hitachi HD61202 e o Samsung KS0108. Os tamaños tamén están estandarizados e mídense en filas e columnas de pixels. Algúns tamaños típicos son 128x64 e 96x60. Naturalmente, algúns controladores tamén permiten a escritura de texto de maneira sinxela.
Estas pantallas son máis caras e complexas de utilizar. Existen poucas aplicacións onde non chegue cun LCD de texto. Adóitase utilizar, por exemplo, en ecualizadores gráficos.
Ligazóns externas
Documentación:
Software:
Fabricantes:
Zuberoa
miniatura|dereita|Provincia de Zuberoa Zuberoa (en éuscaro: Zuberoa, Xiberüa ou Xiberoa, en francés: Soule) é unha das sete provincias históricas que forman o histórico País Vasco no territorio coñecido coma o Iparralde. Pertence ao estado francés, ao departamento dos Pireneos Atlánticos. Limita ao sur con Navarra, ao norte cos departamentos de Landes e Gers, ao leste co departamento dos Altos Pireneos e ao oeste coa Baixa Navarra.
O Casal, Barrantes, Ribadumia
O Casal é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 55 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 32 eran mulleres e 23 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 57 veciños, e 2005, cando eran 66.
A Mancha
miniatura|dereita|300px|Situación aproximada da Mancha (en vermello) respecto de España e da comunidade autónoma de Castela-A Mancha (en gris escuro).
A Mancha (en castelán: La Mancha) é unha rexión natural e histórica do centro de España, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha, que ocupa boa parte das provincias de Albacete, Cidade Real, Cuenca e Toledo.
As súas extensas e áridas chairas son coñecidas mundialmente grazas á novela de Miguel de Cervantes, Don Quixote da Mancha, a maior parte de cuxas aventuras e accións transcorren na xeografía desta rexión.