cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dianogah
O 1 de xuño de 2009 Stephanie Morris morreu de súpeto. Nun comunicado na súa páxina web, a banda dixo que Morris convertérase nunha "parte integral do noso grupo, tanto musicalmente como socialmente. A morte de Stephanie colleunos por sorpresa e deixou un gran burato nas vidas de moitos, especialmente do seu marido Nathan e da súa familia". A banda mencionou na mesma nota que realizarían un concerto en xullo de 2009 no Pitchfork Music Fest na súa honra, pero a banda non informou de como se presentaba o futuro para eles.
Dianogah actuou no PRF BBQ de 2014 en Chicago. A banda realizou dous concertos no ano 2017. ámbolos dous tamén en Chicago.
Ameiró, Dena, Meaño
Ameiró é un lugar da parroquia de Dena no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 126 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 59 eran mulleres e 67 homes, o que representa manter a mesma poboación que tiña en 2010 e 2005, cos mesmos 126 veciños en ámbalas datas.
A Laxe, Paradela
Santiago da Laxe é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 95 habitantes, deles 52 eran homes e 43 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006. En 2021 tiña 72 habitantes segundo o INE.
Emili Huguet i Serratacó
Emili Huguet i Serratacó, coñecido como Huguet del Villar, nado en Granollers, Provincia de Barcelona, en 1871 e finado en Rabat, Marrocos, en 1951, foi un naturista e xeógrafo catalán. De marcada personalidade, gran innovador, introdutor na Península Ibérica dos estudos de xeobotánica e edafoloxía. Tivo unha vida axitada, na que destaca que, a pesar da súa influencia en varios campos científicos, nunca tivo unha posición académica.
Traxectoria
Huguet del Villar emigrou aos 17 anos a Suramérica, onde se dedicou ao ensino, en niveis elementais, da xeografía. Á súa volta, en 1900, dedicouse ao xornalismo, como un medio de gañarse a vida, pero tamén como forma de difundir as súas alternativas políticas. Defendía a modernización de España, e tamén a súa expansión en Marrocos. Neses primeiros anos do século publicou ademais manuais de xeografía, nos que facía manifesto o seu interese pola influencia do medio físico no desenvolvemento das sociedades.
Como discípulo de Ventura de los Reyes Prósper, estudou a vexetación de Gredos, formándose tamén como sistemático, coa descrición de 15 especies novas.
Con Hugo Obermaier e outros, participou nos traballos da expedición que estudou o glaciarismo na Serra de Gredos. Participou na eleboración dun léxico glaciolóxico encargado pola Real Sociedade Española de Historia Natural.
En 1921 publicou ''El valor geográfico de España. Ensayo de Ecética''. Con este termo, da súa invención, referíase a algo parecido ao que agora chamamos capacidade de carga do territorio, do seu medio natural, anticipándose ao tipo de consideracións en que se basea a actual preocupación pola sustentabilidade da economía.
Sendo xa un experto recoñecido no campo da xeobotánica, participou no Congreso Edafolóxico Internacional de 1924, en Roma, onde asumiu o encargou de nuclear aos especialistas españois, ata entón uns poucos enxeñeiros agrónomos e de montes. En cumprimento desta tarefa foi fundamental para o nacemento da Comisión de Edafoloxía e Xeobotánica, da que foi Secretario. Este momento marca o nacemento da edafoloxía en España e a consolidación en español deste nome para unha ciencia que recibiu tantos. Os seus esforzos non lograron calar unha fórmula institucional estable para a edafoloxía no marco da investigación agronómica e forestal. Un intento posterior supúxoo a creación, baixo a égida da Generalitat de Cataluña, do Instituto Mediterráneo de Ciencia do Chan, que debía ser parte dunha Asociación Internacional de Ciencia do Chan radicada en Barcelona; Huguet foi o seu presidente mentres durou.
Guerra e exilio
En 1937, en plena guerra civil, Huguet publicou Los suelos de la península Lusoibérica, complementado polo primeiro mapa publicado dos chans peninsulares.
Como xeógrafo, Huguet promoveu unha comprensión integrada dos aspectos humanos e os físicos no estudo da realidade xeográfica. Como xeobotánico contribuíu á comprensión dos factores edáficos na distribución das formacións, e introduciu os conceptos da escola centroeuropea, fitosociolóxica. Contribucións tan dispares acreditan a Villar como o fundador en España non só da edafoloxía, senón tamén da ecoloxía.
Como consecuencia da guerra civil, e como a maioría dos mellores intelectuais e científicos españois da súa época, Huguet do Villar terminou os seus días no exilio, no seu caso no Marrocos francés.
Estación de Miño-Castro
Situación ferroviaria
Atópase no punto quilométrico 13,7 da liña férrea de largo ibérico que une Betanzos con Ferrol a 22 metros de altitude, entre a estación de Betanzos-Cidade e o apeadoiro de Miño. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 5 de maio de 1913 coa apertura da liña Betanzos-Ferrol, tras un longo período de proxectos e obras, tras quedar deserto o concurso para a súa construción e explotación. Encargouse a Norte que efectuase o mantemento necesario para a posta en servizo desta liña. Encargouse finalmente da explotación MZOV, e a partir de 1928, a Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, a estación pasou a depender da recentemente creada Renfe, quen xestionou a mesma ata a separación da compañía en Adif e Renfe Operadora o 31 de decembro de 2004.
Promoción de ascenso a Segunda División B 2014
A promoción de ascenso a Segunda División B é a eliminatoria de promoción de equipos de Terceira División a Segunda División B. Está formada polos campións dos 18 grupos da Terceira División 2013–14, así como os 3 seguintes clasificados, formando un total de 72 equipos. O sorteo realizouse o 12 de maio de 2014 na Cidade do Fútbol de Las Rozas, sede da Real Federación Española de Fútbol.
Eliminatoria de campións
Neste grupo xogaron entre si os primeiros clasificados de cada grupo. Os partidos de ida xogáronse o día 18 de maio de 2014, e os de volta os días 24 e 25 de maio de 2014.
Os campións ascenderon a Segunda División B. Os perdedores entraron na segunda rolda da eliminatoria cos non campións de grupo.
Primeira rolda
Neste grupo xogan os 2º contra 4º clasificados, e 3º entre si. Os partidos de ida xogáronse o día 18 de maio de 2014, os de volta os días 24 e 25 de maio de 2014.
Segunda rolda
Os campións no global avanzaron á terceira rolda. Os partidos de ida xogáronse o 1 de xuño de 2014, e os de volta o 8 de xuño de 2014.
Terceira rolda
Os campións ascenderon a Segunda División B.
Larry Sanders
Larry Sanders, nado o 21 de novembro de 1988 en Fort Pierce, Florida, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que é axente libre. Cunha altura de 2,08 metros xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.
Instituto
Sanders non xogou ao baloncesto até noveno curso, xa que a súa escola privada non ofrecía deportes. Posteriormente trasladouse ao Instituto Port St. Lucie, onde fixo medias de 18,9 puntos e 13 rebotes por partido no seu ano sénior, e liderou a Port St. Lucie a un balance de 20 vitorias e 8 derrotas e ao campionato District 13-5A. Sanders foi incluído no mellor equipo do estado.
Universidade
Na súa primeira tempada na Virginia Commonwealth University, Sanders foi incluído no mellor quinteto de novatos da Colonial Athletic Association e no mellor quinteto defensivo. No seu segundo ano cos Rams fixo medias de 11,3 puntos e 8,6 rebotes por partido e foi coroado como mellor defensor da súa conferencia. A súa progresión continuou na súa terceira e última campaña na universidade, facendo 14,4 puntos, 9,1 rebotes e 2,6 tapóns por partido, e sendo nomeado por segundo ano consecutivo mellor defensor da conferencia. Ademais, foi incluído no mellor quinteto da CAA. Larry Sanders anunciou en abril de 2010 a súa intención de declararse elixible para o Draft da NBA de 2010.
Pontificio Instituto Oriental
O Pontificio Instituto Oriental (en Pontificium Institutum Orientale, PIO) é unha universidade pontificia para o estudo do cristianismo oriental.
Larry Sanders
Profesional
Foi seleccionado na 15ª posición do Draft da NBA de 2010 por Milwaukee Bucks. O 8 de xullo de 2010, asinou un contrato de rookie cos Bucks. O 20 de febreiro de 2011, foi asignado ós Fort Wayne Mad Ants da NBA D-League. O 26 de febreiro de 2011 regresou ós Bucks.
Pontificio Instituto Oriental
Foi fundado polo papa Bieito XV, e ten dúas facultades:
Larry Sanders
Profesional
O 30 de novembro de 2012, conseguiu a súa primeira tripla-dobre, tras acadar 10 puntos, 12 rebotes e 10 tapóns na derrota de Milwaukee contra os Minnesota Timberwolves. Rematou a tempada na segunda posición en tapóns por partido, tan só por detrás de Serge Ibaka. Ademais, rematou terceiro na votación ó xogador con maior progresión da tempada, por detrás de Paul George e Greivis Vásquez. O 20 de agosto de 2013, asinou unha extensión de contrato cos Bucks de catro anos e 44 millóns de dólares.
O 21 de febreiro de 2015, chegou a un acordo cos Bucks para rescindir o seu contrato.
San Roque, Traba, Coristanco
San Roque é unha vila da parroquia de Traba no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 529 habitantes (252 homes e 277 mulleres).
É a capital do concello.
Niké
miniatura|alt=|Debuxo de Nike. Niké, Nice ou Nike, (en grego antigo Νίκη, vitoria), segundo a mitoloxía grega, era a divindade da vitoria e o seu equivalente romano era a "Vitoria". Aparecía con corpo dunha doncela alada voando a gran velocidade que levaba unha palma e coroa de loureiro e representaba a vitoria no combate e nas competicións atléticas.
Referencias antigas
Hesíodo, convértea en filla do titán Palas e de Estixia sendo, polo tanto, irmá de Bía (a Violencia), Zelo (o Fervor) e Cratos (a Forza). Segundo a mitoloxía posterior, Estixia levounos a carón de Zeus cando este buscaba aliados entre os deidades olímpicas para a loita contra os Titáns, deidades máis antigas. Níke asumiu o papel de auriga divina, un papel no que tamén aparece na arte grega clásica, e voou polos campos de batalla recompensando aos vencedores con gloria e fama, simbolizada pola coroa de follas de loureiro. En sinal de gratitude, Zeus adoptou a Nike.
Os romanos coñecíana polo nome de Vitoria e, segundo a súa mitoloxía, foi educada por Palas, o heroe epónimo do Palatino, que lle construíu un templo no cume da cuíña palatina.
Nike aparece alada na maioría das estatuas e pinturas, sendo a Nike alada de Samotracia (exposta no Museo do Louvre) unha das máis coñecidas. Nike é a deusa da forza, a velocidade e a vitoria. Aínda que orixinalmente era consideraba unha deusa independente, trala batalla de Salamina (480 a. C.), quedou asociada a Atenea e mesmo, Nike, foi un alcume da deusa co significado de «vitoriosa», e pasou a ser representada como unha pequena escultura feminina sobre a palma da man da deusa na estatua de Atenea situada no Partenón.
Níke tamén é unha das imaxes máis presentes nas moedas gregas.
Hai múltiples nomes en moitas linguas que proveñen de Nike, como por exemplo: Nikolaos, Nicholas, Nicola, Nick, Nicolai, Niccolò, Nikolai, Nicolae, Nils, Klaas, Nicole, Ike, Niki, Nikita, Nikitas, Nika, Nieke, Naike, Niketas, Nikki, Nico, e Verónica.
Santiorxo
Co topónimo Santiorxo podemos referirnos a:
Físico (homónimos)
O termo Físico pode referirse á:
Panteón
O termo Panteón pode referirse a:
En arquitectura:
En mitoloxía:
En literatura:
Alexis Tsipras
Alexis Tsipras (en grego Αλέξης Τσίπρας), nado en Atenas o 28 de xullo de 1974, é un político grego e membro do seu Parlamento, líder da Coalición da Esquerda Radical (SYRIZA) e presidente de Synaspismos (SYN), partido político que forma parte de dita coalición. Tras o seu grupo SYRIZA gañar as eleccións gregas do 25 de xaneiro do 2015 e logo de pactar coa formación ANEL converteuse en primeiro ministro do país heleno, ata a convocatoria de eleccións anticipadas o 27 de agosto de 2015.
Traxectoria
Estudou enxeñaría civil na Universidade Técnica Nacional de Atenas. Tras diplomarse en 2000, iniciou uns estudos sobre planificación territorial no marco dun programa interdepartamental da súa universidade, como tamén empezou a traballar como enxeñeiro civil no sector da construción.
Afiliouse ás Xuventudes Comunistas a finais dos anos 80. A comezos dos anos 90, mentres era alumno no Liceo de Ambelokipi, foi moi activo politicamente na rebelión dos alumnos de instituto contra unha lei controvertida do Ministro de Educación e Asuntos Relixiosos daquela época, Vasilis Kontogiannopoulos. Converteuse rapidamente en membro influente do movemento contestatario tras a súa participación nunha entrevista en televisión coa xornalista Anna Panagiotarea.
Como estudante da Universidade uniuse ás filas do movemento de renovación da esquerda e foi membro do Consello Executivo da Unión da Facultade de Enxeñaría Civil de Atenas e tamén foi representante dos estudantes no Claustro Universitario. Foi elixido membro do Consello Central da Unión Nacional de Estudantes de Grecia (EFEE) durante o período 1995-1997.
Historia de Dallas
A historia urbana de Dallas comeza a partir do ano 1841, nun val do río Trinity, antigo cruzamento de camiños dos indios Caddo, en territorio pertencente dende 1836 á independizada República de Texas, John Neely Bryan fundou un asentamento con colonos de comunidades veciñas (Bird's Fort, 35 km ao NO; Peter's Colony). A súa primeira idea (1839) fora a dun posto comercial, pero a lei que decretou o desaloxo dos indios da rexión deixábao sen a metade da clientela.
Alexis Tsipras
Traxectoria
En 1999 foi elixido secretario da Xuventude de Synaspismos, cargo que ocupou até o 3º congreso da organización en marzo de 2003. Como secretario das Xuventudes de Synaspismos tomou parte activa no proceso de creación do Foro Social Grego e asistiu a todas as marchas e protestas internacionais contra a globalización neoliberal. No 4º congreso de Synaspismos en decembro de 2004, foi elixido membro do comité central do partido político, onde foi responsable das cuestións de educación e xuventude.
Nas eleccións de 2006 foi candidato a alcalde de Atenas, co apoio de Synaspismos e as forzas aliadas de SYRIZA. Encabezou a lista Ανοιχτή Πόλη (Cidade Aberta), quedando terceiro despois dos candidatos de Nova Democracia e PASOK cun apoio do 10,5% e catro concelleiros. Foi elixido para o cargo de presidente de Synaspismos durante o 5º Congreso do Partido en febreiro de 2008. Foi elixido membro do Parlamento nas eleccións nacionais en 2009 e desde entón dirixiu o grupo parlamentario SYRIZA.
Historia de Dallas
En 1844, John N.Bryan e J.P.Dumas deslindan unha extensión de 130 hectáreas que deseñan en cuadrícula de mazás e rúas cunha praza pública central, dando ao establecemento o nome de Dallas. Ao ano seguinte, 32 cidadáns votaron alí, por 29 a 3, a anexión de Texas aos Estados Unidos. Entre 1855 e 1860, a cinco quilómetros ao oeste, na outra beira do Trinity, houbo unha colonia de utopistas (fourieristas) europeos, La Réunion, que fracasou e foi anexionada a emerxente poboación (hoxe é un distrito da urbe).
Nó ferroviario
miniatura|220px|dereita|Vista de paxaro de Dallas, 1872 Pero o acontecemento crucial no desenvolvemento de Dallas foi a chegada do ferrocarril (1871-3). Froito do esforzo dos seus próceres que conseguiron que as dúas liñas principais de Texas (N-S e L-O) pasaran pola vila (xusto de diante da ribeira do Trinity), asegurando así o seu futuro coma centro comercial e nó de comunicacións.
O crecemento poboacional que seguiu levou a anexión de comunidades veciñas (1890, East Dallas; e sobor de todo a de Oak Cliffs e a outra beira do río en 1903 ). Pero non foi ata a terceira década do século XX que tomouse conciencia do organismo urbano coma un conxunto e non coma un mero agregado de partes (no que a poboación negra era sistematicamente segregada). Así, entre 1927 e 1930 aprobáronse plans de mellora de servizos públicos xerais (parques, escolas, rúas, augas).
O permanente problema do río Trinity
Tamén foi esta a época do reencauzamento (800 m ao oeste) e canalización do Trinity e a construción de pontes (unha de formigón en 1912, a máis longa do mundo na data) que resistiran as periódicas inundacións (especialmente calamitosa a de 1908). Pero o gran plan (Kessler Plan de 1911 e levado adiante coma Dallas Floodway, 1928-31 ) cambiou a faciana do centro histórico deixándoo enfrontado a un gran baleiro pobremente articulado cunha amálgama de infraestruturas e edificacións variadas.
A Gran Depresión dificultou a posta en funcionamento completa do plan, inda que non tivo os efectos que noutras zonas do país e mesmo foi un período de bonanza polo descubrimento de petróleo na rexión. O cal, unido a que Dallas fora elixida unha das sedes da Reserva Federal (1911), converteuna tamén en centro financeiro (coa erección nas últimas décadas de rañaceos das sedes corporativas de bancos e petroleiras no downtown).
Trala IIGM refíxose a canalización do Trinity paliando a súa desoladora extensión con parques de ribeira. Inda hoxe está en marcha un ambicioso proxecto de extensión do Dallas Floodway (con ponte de S. Calatrava).
Xa dende finais dos cincuenta, Dallas comezou a despuntar coma centro tecnolóxico, o que non fixo senón acelerarse no último decenio. Tamén tenta facerse un oco de prestixio no mundo da cultura cun ambicioso complexo de museos, ópera, auditorio e teatro no Arts District (nordeste da cuadrícula fundacional), con edificios dos máis afamados arquitectos deste tempo.
Jiaqing
Jiaqing (chinés: 嘉慶帝; pinyin: Jiāqìngdì), nado o 13 de novembro de 1760 e finado o 2 de setembro de 1820, foi o sétimo emperador da dinastía Qing, e o quinto emperador Qing emperor en gobernar sobre China, de 1796 a 1820.
Colección Ablativo Absoluto
A colección Ablativo Absoluto foi unha colección literaria de Edicións Xerais de Galicia creada en 1996 e dedicada a primeiras edicións de poesía contemporánea en lingua galega, así como algunha tradución doutras linguas. Estaba a cargo de Fran Alonso, e formaban parte do consello editorial Iris Cochón, Helena González Fernández, María do Cebreiro e Miro Villar.
Celia Johnson
Dame Celia Elizabeth Johnson, nada en Richmond (Surrey) o 18 de decembro de 1908 e finada en Nettlebed (Oxfordshire) o 26 de abril de 1982, foi unha actriz inglesa de teatro, cinema e televisión coñecida polos seus papeis nos filmes In Which We Serve (1942), This Happy Breed (1944), Breve encontro (1945) e The Captain's Paradise (1953). Foi candidata ao Óscar á mellor actriz por Breve encontro e recibiu seis candidaturas aos premios da BAFTA, gañando o de mellor actriz secundaria por The Prime of Miss Jean Brodie (1969).
Johnson comezou a súa carreira en 1928, e posteriormente acadou o éxito en producións do West End e de Broadway. Continuou a actuar no teatro o resto da súa vida e moito dos seus últimos traballos foron para a televisión.
Primeiros anos e educación
Nada en Richmond, Surrey, e alcumada "Betty", Johnson foi a segunda filla de John Robert Johnson e Ethel (Griffiths) Johnson. A súa primeira actuación en público foi en 1916, cando apareceu nunha función caritativa de King Cophetua and the Beggar Maid para conseguir fondos para os soldados retornados da primeira guerra mundial.
Asistiu á St Paul's Girls' School de Londres entre 1919 e 1926 e tocou na orquestra da escola ás ordes de Gustav Holst. Actuou en producións escolares, pero non tiña máis experiencia na interpretación cando foi aceptada para estudar na Royal Academy of Dramatic Art en 1926, onde estaba na mesma clase que Margaretta Scott. Posteriormente pasou unha tempada en París, estudando con Pierre Fresnay na Comédie Française. Posteriormente falou da súa escolla da carreira como actriz co comentario "pensei que me gustaría. Era a única cousa en que era boa. E pensei que podía ser bastante xenial".
Carreira
O seu debut teatral, e primeiro papel profesional, foi como Sarah en Major Barbara, de George Bernard Shaw no Theatre Royal de Huddersfield en 1928. Marchou a Londres o ano seguinte para ocupar o lugar de Angela Baddeley no papel de Currita en A Hundred Years Old, que foi interpretado no Lyric Theatre en Hammersmith. En 1930 Johnson interpretou Cynara con Sir Gerald Du Maurier e Dame Gladys Cooper. O ano seguinte realizou a súa primeira viaxe aos Estados Unidos.
Regresou a Londres, onde apareceu en certo número de producións menores antes de estabelecerse cunha carreira de dous anos en The Wind and the Rain (1933–35). Casou co xornalista Peter Fleming en 1935, e en 1939 deu a luz o seu primeiro fillo. A súa carreira teatral floreceu coas súas interpretacións de Elizabeth Bennet en Orgullo e prexuízo (1940) e da segunda señora de Winter en Rebecca (1940).
Durante a segunda guerra mundial, Johnson viviu coas súas irmás e cuñadas viúvas e axudounas a coidar dos sete fillos que tiñan entrambas. Incapaz de comprometer o seu tempo nunha xira longa dunha obra, Johnson preferiu o cinema e a radio, que ocupaban menos tempo, o que permitía que dedicase máis tempo á súa familia e ao seu traballo no Women's Auxiliary Police Corps. Apareceu en In Which We Serve (1942) e This Happy Breed (1944), ambas dirixidas por David Lean e escritas por Noël Coward.
Lean e Coward buscaron a Johnson para a súa seguinte produción, Breve encontro (1945). Aceptou o papel con dúbidas a causa das súas responsabilidades familiares, mais estaba interesada na personaxe, e chegou a escribir ao seu marido, "Non se pode fuxir do feito de que é un papel moi bo e un que me gustaría interpretar. Descubrinme a min mesma planeando como debería interpretar escenas e como debería dicir liñas..." Drama romántico sobre unha ama de casa convencional de clase media que se namora dun médico que coñece na cafetería dunha estación de tren, o filme foi ben recibido e acabou por ser considerado un clásico. Johnson recibiu o New York Film Critics Circle Award á mellor actriz e foi candidata ao Óscar á mellor actriz.
Trala guerra, Johnson concentrouse na súa vida familiar, que incluía as súas fillas nadas en 1946 e 1947 e o seu traballo ocasional como actriz foi secundario na seguinte década.
Falecemento
En 1982, estaba de xira con Sir Ralph Richardson con The Understanding, de Angela Huth e anunciárase a estrea da obra no West End. Un dos seus días libres, estaba na súa casa de Nettlebed, Oxfordshire xogando ao bridge cuns amigos, cando sufriu un ictus. Faleceu unhas horas máis tarde na súa casa. Deixou unha fortuna valorada en 150 557 libras.
Vida persoal
Johnson estivo casada con Peter Fleming dende 1935 e ata a morte de Fleming por un ataque cardíaco en 1971, mentres estaba nunha expedición de caza preto de Glencoe en Argyll, Escocia. Fleming era irmán do creador de James Bond, Ian Fleming.
Tiveron tres fillos:
Johnson distanciouse da súa carreira mentres os seus fillos eran novos, preferindo dedicar a súa atención á familia. Foi descrita como unha muller "sempre preparada para rir" e "maternal nun xeito ledo" e a súa filla declarou que adoitaba estar dividida entre o seu desexo de coidar da súa familia e a súa necesidade de involucrarse na "mecánica" da actuación.
Legado
miniatura|Placa azul por Dame Celia Johnson O 18 de decembro de 2008, para conmemorar o centenario do seu nacemento, descubriuse unha placa azul na súa casa da infancia en Richmond. Entre os convidados á cerimonia estaban as súas fillas, Lucy Fleming e Kate Grimond. En The Times, Grimond destacou que a "traxedia do teatro" é que mesmo as mellores interpretacións bórranse da memoria, e que a reputación actual da súa nai descansa completamente na súa interpretación en Breve encontro. Grimond indicou que a chegada do vídeo permitira que o filme fose visto por un novo público, e os eloxios modernos que recibiu, considerándoo un clásico.
Mitoloxía galega
miniatura|300px|Restos do mítico Castelo de San Xurxo, no [[Monte Pindo, o chamado Olimpo Celta.]]
A mitoloxía galega é o conxunto de mitos máis ou menos relacionados (ou mesmo sen conexións entre si): relatos que forman parte da cultura do pobo galego. Poden chegar a través de discursos, narracións ou expresións culturais de orixe sagrada e que posteriormente foron secularizados e tratados como discursos relativos a esta cultura, a unha época concreta ou a unha serie de crenzas de carácter imaxinario.
Descrición
Os mitos son relatos baseados na tradición e na lenda creados para explicar o universo, a orixe do mundo, os fenómenos naturais e calquera outra cousa para a que non houbera unha explicación simple.
Porén, non todos os mitos teñen por que ter este propósito explicativo. A maioría deles están relacionados cunha forza natural ou cunha deidade, pero moitos son simplemente historias e lendas que se foron transmitindo oralmente de xeración en xeración.
Os seres míticos galegos
miniatura|180px|[[Breogán, ao pé da torre de Hércules.]] miniatura|180px|Estatua de [[Teucro (heroe)|Teucro en Pontevedra.]] miniatura|180px|A Coca polas rúas de [[Redondela na Festa da Coca]]
Os seres míticos galegos son:
Os entes concretos que personifican algunha calidade ou condición humana:
Os entes concretos persoais, como os anteriores, que aparecen nas lendas e nos contos populares, marabillosos ou non, e que quizais sexan supervivencias de cultos antigos:
Os aparentemente humanos, pero dotados de características poderes ou calidades que os achegan ou igualan aos sobrenaturais:
Os demos e os anxos. Nesta categoría caberían os santos, moitas veces puramente imaxinarios, detrás dos que transcenden os antigos deuses.
Os personaxes míticos de Galicia:
Os animais,
algunhas veces reais, pero mitificados:
outras veces imaxinarios:
As plantas, reais ou imaxinarias:
Polo primeiro lado,
Polo segundo,
Turbo Mattress
Turbo Mattress é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock The Chinese Stars, publicado o 19 de agosto de 2003 a través do selo Skin Graft Records.
Los Payos
Los Payos foi un grupo de música de orixe andaluz integrado por tres amigos sevillanos, Eduardo Rodríguez Rodway (1945), Luis Moreno Salguero (1945) e José Moreno Hurtado Josele (1944). O grupo irrompeu no mercado discográfico español a finais dos anos sesenta con cancións de rumba.
Trabuxáns, Traba, Coristanco
Trabuxáns é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 20 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 9 homes e 11 mulleres.
Coirón, Dena, Meaño
Coirón é un lugar da parroquia de Dena no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 485 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 253 eran mulleres e 232 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 504 veciños, pero un aumento respecto ó ano 2005, cando eran 467.
Condado de Bomi
Bomi é un condado (do inglés county) do noroeste de Liberia, na África Occidental. É un dos 15 condados que compoñen Liberia e debúllase en 4 distritos. Tubmanburg serve como capital. No 2008 había unha poboación de 82.036 habitantes, sendo a duodécima por poboación dos condados de Liberia.
Limita polo oeste co condado de Grand Cape Mount, polo norte co de Gbarpolu, polo sueste co de Montserrado e polo sur co Océano Atlántico.
Distritos
Bomi conta con catro distritos:
Angmar
Angmar (sindarin: «casa de ferro») é un lugar ficticio pertencente ó legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien. É un reino fundado no ano 1300 da Terceira Idade do Sol, no extremo norte das Montañas Bretemosas polo que resultou ser o Señor dos Nazgûl, quen foi coñecido como o Rei Bruxo de Angmar. Xa que o Rei Bruxo era un vasalo do Señor Escuro Sauron, as guerras de Angmar contra os reinos dos dúnedain foron levadas a cabo por orde de Sauron.
A capital de Angmar era Carn Dûm. O reino estaba conformado por homes malvados, inimigos dos Dúnedain, e por orcos.
Historia
Pouco tempo despois da súa fundación, guerreou contra os reinos divididos dos Dúnedain: Arthedain, Cardolan e Rhudaur. O Rei Bruxo conquistou Rhudaur, o máis feble dos reinos que sucederon a Arnor, e substituíu ó rei por Hwaldar, un dos homes da liñaxe "maldita" de Ulfang.
No 1409 T.E., Angmar atacou Cardolan, destruíndo este reino. Ó mesmo tempo, Rhudaur desapareceu, polo que só quedaba Arthedain como único remanente do reino dos Dúnedain en Arnor. Arthedain, privado de aliados, loitou durante 500 anos máis.
No 1974 T.E., Angmar reuniu as súas forzas e lanzou un asalto final sobre Arthedain. Angmar tomou a capital, Fornost, acabando así co último reino dos Dúnedain do norte. O rei Arvedui foi empurrado cara ó extremo norte e refuxiouse cos homes da Baía do xeo de Forochel. Pediu axuda a Gondor valéndose dunha das Palantír que tiña no seu poder.
Un ano máis tarde, o Príncipe Eärnur de Gondor desembarcou nos Portos Grises cun exército de Dúnedain para axudar a Arthedain, pero chegou demasiado tarde. Os seus homes reuníronse cun exército de elfos enviado por Elrond encabezado por Glorfindel. Xuntos destruíron completamente as forzas de Angmar na Batalla de Fornost, pero o Rei Bruxo non foi eliminado. Escapou e refuxiouse en Mordor. O exército de elfos e homes marchou cara Carn Dûm destruíndo a cidade e matando a tódolos seus habitantes, chegando así a fin do reino de Angmar.
Adrián Cruz
Adrián Cruz Juncal, nado en Moaña o 18 de xullo de 1987, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o CD Arenteiro.
Traxectoria
O 1 de xullo de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo CD Arenteiro, de Segunda División RFEF.
Gran Premio de Singapur de 2016
O Gran Premio de Singapur de 2016, oficialmente 2016 Formula 1 Singapore Airlines Singapore Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 18 de setembro de 2016 no Circuíto urbano de Marina Bay de Singapur. Foi a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Bidouredo, Monterroso
Xeografía
Está situada a carón do río Lavandelo. Tan só dous dos seus barrios están habitados (o de Moreiras e o propio Bidouredo).
Gran Premio de Singapur de 2016
Cualificación
Nico Rosberg consegue a Pole Position, Sebastian Vettel non quedaba fora na Q1 desde o Gran Premio de Abu Zabi de 2015 e non saía desde a última posición desde o Gran Premio de Abu Zabi de 2012.
Bidouredo, Monterroso
Patrimonio
A igrexa parroquial é un templo románico dedicada a Santiago o Maior que pode observarse desde a estrada de Palas de Rei. Preto de Bidouredo atópase a parroquia de Esporiz e o barrio dos Olmos.
Gran Premio de Singapur de 2016
Carreira
Sebastian Vettel partiu desde a última fila da grella de saída cos pneumñáticos de composto brando, para alargar o máximo posible o seu paso por boxes, os Red Bull, Nasr e Palmer optaron polo pneumático superbrando, o resto da grella de saída calza a especificación ultrabranda de Pirelli. Romain Grosjean decide non participar no GP de Singapur. O piloto foi sancionado con cinco posicións por cambiar a caixa de cambios, e decidiu non tomar parte no Gran Premio.
Nico Rosberg fai unha boa saída e mantén a primeira posición. Pero o piloto de force India Nico Hülkenberg, sofre un accidente indica por radio que sentiu como "un sándwich" entre Carlos Sainz e un Williams. O alemán perdeu o control do seu coche e estrelouse contra o muro. Ten que saír o coche de seguridade. Na terceira volta reanudase a carreira, Nico Rosberg mantén a primeira posición, por diante de Daniel Ricciardo e Lewis Hamilton. Kimi Räikkönen é cuarto. Xusto por detrás aparece Fernando Alonso, que conseguiu escalar desde a novena praza ata a quinta. Daniil Kvyat atópase sexto. Carlos Sainz perdeu a posición da saída e cae ata a sétima posición, pero ten danos aerodinámicos, como consecuencia do accidente.
Na sexta volta Carlos Sainz ve a bandeira negra e laranxa. Dirección de carreira obrígao a pasar por boxes para arranxar o seu coche por temas de seguridade. Ten tres voltas para cumprir a sanción que cumpre na 8ª volta.
Na décima volta as posicións son as seguintes, Rosberg, Ricciardo, Hamilton, Räikkönen, Alonso (5º), Kvyat, Verstappen, Massa, Magnussen e Gutiérrez, Rosberg ten problemas cos freos. na volta 12 Sebastian Vettel, que partía último, atópase na décimo terceira praza. Carlos Sainz caía ata a décimo oitava posición. Ocon é sancionado con 5 segundos por adiantar en período de Safety Car. O piloto de Manor ocupa a décimo quinta praza. na décimo quinta volta Fernando Alonso entra en boxes e monta superbrandos. O piloto español reincorpórase á carreira na décimo terceira posición. Neste xiro, adianta a Pascal Wehrlein e ponse duodécimo, na volta seguinte Ricciardo e Hamilton, entran á vez en boxes. Ricciardo monta superbrando mentres que o británico decántase polo brando. Ambos pilotos reincorpóranse na cuarta e quinta posición, respetivamente. Nico rosberg entra a continuación e segue a estratexía de Lewis Hamilton, o pit-stop, é un pouco lento debido á roda dianteira dereita e cae ata a segunda praza. Kimi Räikkönen queda como líder virtual do GP de Singapur, liderado que perde ao entrar en boxes na seguinte volta.
Na 20ª volta a clasificación é a seguinte, Rosberg, Ricciardo, Hamilton, Räikkönen, Pérez, Vettel, Alonso (7º), Kvyat, Verstappen e Massa. N volta 25 sebastian Vettel entra en boxes por primeira vez, reincorporaándose 13º. Na volta 30 a clasificación é, primeiro Rosberg seguido de Ricciardo, Hamilton, Räikkönen, Alonso (5º), Kvyat, Magnussen, Vettel, Gutiérrez e Pérez. na volta 34 Räikkönen adianta a Hamilton, e aínda que Hamilton intentou protexerse os seus problemas cos freos facilitaron o paso do finlandés á terceira praza. Nico Rosberg entra a boxes e monta un xogo novo de brandos. Na 35 Kimi Räikkönen decide copiar a estratexia de Nico Rosberg e pasa por boxes. Lewis Hamilton queda como líder virtual do GP de Singapur, por diante de Nico Rosberg, Daniel Ricciardo e Kimi Räikkönen, ata que entra en boxes na volta seguinte, do mesmo xeito que Alonso, que reincorpora noveno. Na volta 38 abandona Bottas por problemas cos freos.
Na 50ª volta a situación é, primeiro Rosberg e a continuación Ricciardo, Hamilton, Räikkönen, Vettel, Alonso (6º), Verstappen, Pérez, Kvyat e Magnussen. Max Verstappen adianta a Fernando Alonso. Finalmente Nico Rosberg consegue a súa oitava vitoria da tempada, a nº 22 da súa traxectoria deportiva e recupera as rendas do mundial de Fórmula 1. Daniel Ricciardo, tras unha espectacular carreira, logrou a segunda posición. Lewis Hamilton ffoi terceiro e perdeu o liderado da competición. Logo dun fallo na estratexia, Kimi Räikkönen acabou na cuarta posición. Pola súa banda, o seu compañeiro de equipo realizou unha marabillosa remontada e atravesou a liña de meta na quinta praza. Max Verstappen asinou a sexta posición, por diante de Fernando Alonso. Sergio Pérez terminou oitavo. Xusto por detrás, aparecen Daniil Kvyat e Kevin Magnussen. Carlos Sainz concluíu o GP de Singapur no décimo cuarto lugar.
Coirón
O topónimo galego Coirón pode referirse a:
Premios Rosalía de Castro
O Centro PEN Galicia instituíu en 1996 os premios Rosalía de Castro, destinados a premiar o conxunto da obra dun destacado autor ou autora, das literaturas veciñas da galega: en castelán, catalán, éuscaro e portugués. Pasaron a colaborar despois na organización a Universidade de Santiago de Compostela e a Consellería de Cultura da Xunta de Galicia.
Eleccións municipais en Pantón
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Pantón dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Pantón]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Pantón desde a aprobación da Constitución de 1978.
Mosteiros e conventos de Galicia
miniatura|dereita|350px|Sala capitular ou "das palmeiras" do [[Mosteiro de Santa María de Oseira, o cumio da arquitectura monacal galega]] Esta é unha lista dos mosteiros e conventos de Galicia divididos en provincias.
Para o uso desta lista é necesario facer algunhas precisións:
A Coruña
A capitalidade relixiosa de Santiago de Compostela e a comarca de Betanzos e do Eume, principais focos de atracción do monacato na provincia. Tamén chama a atención a relativa densidade de mosteiros na Costa da Morte.
Lugo
Tres zonas destacan neste mapa: A Mariña, herdeira da vella diocese de Britonia; os mosteiros do Camiño; e, por enriba de todas, a Ribeira Sacra. Pola contra, chama a atención a ausencia de conventos na Terra Chá.
Ourense
En Ourense, os mosteiros concéntrase na zona da ribeira do Sil, que mereceu o nome da Ribeira Sacra ou da Tebaida galega, na Comarca do Ribeiro e nas terras de Celanova.
Pontevedra
Pontevedra é a provincia con menor densidade de mosteiros de toda Galicia. É un monacato urbano onde destaca a concentración de mosteiros arredor das dúas cidades historicamente máis importantes: Pontevedra e Tui. Tamén destaca a forte presenza monacal na Comarca do Salnés, o que lembra a histórica relación entre os monxes bieitos e o cultivo do Albariño.
Lingua uzbeka
A lingua uzbeka ou uzbeko (O'zbek tili en alfabeto latino, Ўзбек en cirílico) é unha lingua turca falada polos uzbekos en Uzbekistán e máis noutras partes da Asia Central. O seu parente máis próximo é o uigur. O persa e mailo ruso teñen tido unha influencia significativa no uzbeko.
É a lingua oficial do Uzbekistán, con 18,5 millóns de falantes nativos. Foi escrita en cirílico ata o 1992, mais hoxe en día úsase o alfabeto latino. Os uzbekos chineses escríbeno en alfabeto árabe.
Augusto Boal
Augusto Pito Boal, nado no Río de Xaneiro o 16 de marzo de 1931 e finado no mesmo lugar o 2 de maio de 2009, foi director de teatro, dramaturgo e ensaísta brasileiro, unha das grandes figuras do teatro contemporáneo internacional.
Traxectoria
Fundador do Teatro do Oprimido, que alía o teatro á acción social, as súas técnicas e prácticas difundíronse polo mundo, de maneira notábel nas tres últimas décadas do século XX, sendo largamente empregadas non só por aqueles que entenden o teatro como instrumento de emancipación  política mais tamén nas áreas de educación, saúde mental e no  sistema de prisións.
Nas palabras de Boal: O dramaturgo é coñecido non só pola súa participación no Teatro de Arena da cidade de São Paulo (1956 a 1970), mais sobre todo polas súas teses do Teatro do oprimido.
Familia e estudos
esquerda|miniatura|En 1958. Augusto Boal naceu no suburbio da Penha, Río de Xaneiro. Fillo do panadeiro portugués José Augusto Boal e da dona de casa Albertina Pito, orixinarios de Justes, Vila Real. Desde os nove anos dirixía pezas familiares, cos seus tres irmáns. Aos 18 anos vai estudar Enxeñaría Química na antiga Universidade do Brasil, actual UFRJ, e paralelamente escribía textos teatrais.
Na década de 1950 mentres realizaba estudos en nivel de Ph.D en Enxeñaría Química, na Columbia University, en Nova York, estuda dramaturxia na School of Dramatic Arts, tamén na Columbia, con John Gassner, profesor de Tennessee Williams e Arthur Miller. Na mesma época, asistía ás montaxes do Actors Studio.
Teatro de Arena
En 1956, Augusto Boal pasa a integrar o Teatro de Arena de São Paulo, a convite de Sábato Magaldi e José Renato. O Arena tornouse unha das máis importantes compañías de teatro brasileiras, até o seu peche, no fin da década de 1960.
A súa primeira dirección é Ratos e Homens, de John Steinbeck, que lle valeu o premio de revelación de dirección da Asociación Paulista de Críticos de Artes, en 1956. O seu primeiro texto na escena foi Marido Delgado, Mulher Chata, unha comedia de costumes. Despois dunha serie de fracasos comerciais e diante da perspectiva de peche do Arena, a compañía decide investir en textos de autores brasileiros. Superando as expectativas Eles Não Usam Black-Tie, de Gianfrancesco Guarnieri, dirixido por José Renato, tórnase un grande éxito, salvando o Arena da bancarrota. O grupo resxorde, provocando unha certa revolución na escena brasileira, abrindo camiño para unha dramaturxia nacional.
Para proseguir na investigación dun teatro volto para a realidade do Brasil, Boal suxire a creación dun Seminario de Dramaturxia que se tornará o escenario de varios novos dramaturgos. As producións, froito deses encontros, van compor o repertorio da fase nacionalista do conxunto os anos seguintes. Baixo adirección de Boal o Arena presenta Chapetuba Futebol Clube, de Oduvaldo Vianna Fillo, 1959, segundo éxito nesa vertente.
Arena e Oficina
Despois de dirixir, en 1959 A Farsa da Esposa Perfeita, de Edy Lima, Boal presenta Fogo Frio, de Benedito Ruy Barbosa, A Engrenagem, adaptación del e de José Celso Martinez Corrêa do texto de Jean-Paul Sartre.
En 1961, Antônio Abujamra dirixe outro texto de Boal, José, do Parto á Sepultura, cos actores do Oficina, que estrea no Teatro de Arena. O mesmo ano, o espectáculo Revolução na América do Sul estrea, con dirección de José Renato. Augusto Boal convértese nun dos máis importantes dramaturgos do período.
En 1962, o Arena inicia nova fase: a nacionalización dos clásicos. José Renato deixa a compañía e Boal tórnase líder absoluto e socio do emprendemento. Péchase a vida de escenificacións dos textos producidos no Seminario de Dramaturxia.
Despois do golpe militar, Boal dirixe no Río de Xaneiro o show Opinião, con Zé Kéti, João do Vale e Nara León - despois substituída por Maria Bethânia). A iniciativa xorde dun grupo de autores (Oduvaldo Vianna Fillo, Paulo Pontes e Armando Costa) ligados ao Centro Popular de Cultura (CPC) da UNE, posto na ilegalidade. O grupo pretendía crear un foco de resistencia política a través da arte. De feito o evento é un éxito e contaxia a outros sectores artísticos. O Opinião 65, exposición de artes plásticas no Museo de Arte Moderna do Río de Xaneiro (MAM-RJ), xorde na secuencia, aglutinando os artistas ligados aos movementos de arte popular. Ese é o nacemento do Grupo Opinião
A partir de Opinião, Boal inicia o ciclo de musicais no Arena, con Gianfrancesco Guarnieri e Edu Lobo, presentando Arena Conta Zumbi (1965), primeiro experimento co sistema curinga onde oito actores se relevan, facendo todas as personaxes. O éxito de público abre camiño para Arena Conta Bahia, con dirección musical de Gilberto Gil e Caetano Veloso, e Maria Bethânia e Tom Zé no elenco.
Axiña, é escenificado Tempo de Guerra, no Oficina, con texto de Boal e Guarnieri, poemas de Brecht e voces de Gil, Maria da Graza (Gal Costa), Tom Zé e Maria Bethânia, coa dirección de Boal.
O ano seguinte, é a vez do espectáculo Arena Conta Tiradentes, centrado noutro movemento histórico de loita nacional - a Inconfidencia Mineira. Tamén unha aplicación do sistema curinga, a peza non propón retratar os traxes de forma ortodoxa e cronolóxica, mais crear conexións con traxes, tipos e personaxes que se refiren constantemente ao período pre e pos-1964.
A Primeira Feira Paulista de Opinião, concibida e escenificada por Boal no Teatro Ruth Escobar, é unha reunión de textos curtos de varios autores - unha declaración teatral sobre o Brasil de 1968. Están presentes textos de Lauro César Muniz, Bráulio Pedroso, Gianfrancesco Guarnieri, Jorge Andrade, Plínio Marcos e do propio Boal. O director presenta o espectáculo na totalidade, ignorando os máis de 70 cortes establecidos pola censura, incitando á desobediencia civil e loitando arduamente pola permanencia da peza en cartel, despois da súa prohibición.
En 2018, Clarice Boal organizou a Feira Brasileira de Opinião, en alusión á Feira organizada en 1968 por Augusto Boal. O local escollido foi o Memorial Luiz Carlos Prestes, en Porto Alegre.
Exilio
Coa decreto do Acto Institucional nº 5, a fins de 1968, o Arena viaxa para fóra do país, excursionando, entre 1969 e 1970 polos Estados Unidos, México, o Perú e a Arxentina. Boal escribe e dirixe Arena Conta Bolívar. No seu retorno, cun equipo de mozos recentemente saídos dun curso no Arena, crea o Teatro Jornal - 1ª Edição, experiencia que aproveita técnicas do agitprop e do Living Newspaper, grupo norteamericano dos anos 1930 que traballaba con dramatizacións a partir de noticias de xornal.
A Resistível Ascensão de Arturo Ui, de Brecht, é a última incursión de Boal no sistema curinga, que non obstante non engade grandes novidades na linguaxe do grupo.
En 1971, Boal é prendido e torturado. Na secuencia, decide deixar o país, con destino á Arxentina, terra da súa esposa, a psicanalista Cecília Boal. Alí permanece por cinco anos e desenvolve o Teatro Invisíbel. Aquel mesmo ano, Torquemada, un texto seu sobre a Inquisición, é escenificado en Buenos Aires.
En 1973, vai para o Perú, onde aplica as súas técnicas nun programa de alfabetización integral e comeza a facer o Teatro Fórum. En 1974, o seu texto Tio Patinhas e a Pílula é escenificado en Nova York.
No Ecuador, desenvolve con poboacións indíxenas, o Teatro Imagem. Ese período é representado por Boal no seu texto Murro em Ponta de Faca.
Múdase para Portugal, onde permanecerá por dous anos. Alí, co grupo A Barraca, realiza a montaxe A Barraca Conta Tiradentes, 1977. Presenta tamén un espectáculo musical "Zumbi", coa participación, entre outros, de Sérgio Godinho e Francisco Fanhais. Alí tamén escribe Mulheres de Atenas, unha adaptación de Lisístrata, de Aristófanes, con músicas de Chico Buarque.
Finalmente, a partir de 1978 establécese en París, onde crea un centro para pescuda e difusión do teatro do oprimido, o Ceditade (Centre d'étude et de diffusion des techniques actives d'expression). Alí, con axuda da súa esposa desenvolve un teatro máis interiorizado e subxectivo, o Arco-iris do desejo (Método Boal de Teatro e Terapia).
Mentres tanto, en São Paulo (1978) Paulo José dirixe, para a compañía de Othon Bastos, Murro em Ponta de Faca, texto en que Boal enfoca a vida dos exiliados políticos.
Boal visita o Brasil en 1979, para dar un curso no Río de Xaneiro, retornando, o ano seguinte, xuntamente con seu grupo francés, para presentar o Teatro do Oprimido, xa consagrado en moitos países.