cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa La Maddalena
Xeografía
A terra da illa non é adecuada para o cultivo e está principalmente cuberta por vexetación mediterránea e é rica en especies mediterráneas, como a gaivota. e tamén o fondo do mar está ricamente poboado.
Historia
A illa de La Maddalena foi frecuentada polo home desde o Neolítico. Ao redor da área de Spalmatore atopáronse tafonas. Tras a caída do Imperio Romano Occidental, o arquipélago de La Maddalena foi abandonado polo home ata o século XVII, cando se instalaron pastores corsos que chegaron de Alta Rocca. O núcleo urbano principal, La Maddalena, remóntase ao final do século XVIII.
Se no pasado, por case dous séculos, a economía maddalenina baseouse principalmente na explotación de canteiras de granito (como Cala francesa), da pesca e as actividades da Mariña, nas últimas décadas aumentou a turismo de costa e de natureza, grazas ás fermosas praias e ao mar cristalino que rodea o arquipélago. A Maddalena e todo o arquipélago están incluídos desde o ano 1994 dentro do Parque Nacional Arquipélago de Maddalena, unha área protexida de interese marítimo e terrestre de interese nacional e comunitario. O parque nacional é parte integrante da reserva natural da Bocche di Bonifacio, co que formará o Parque Internacional da Bocche de Bonifacio.
Cultura
Na illa hai un museo naval.
Economía
A economía da illa está centrada principalmente no turismo natural e marítimo.
Turismo
A natureza non contaminada constitúe a principal riqueza turística da illa, frecuentada por biólogos procedentes do estranxeiro. Na illa hai unha estrada panorámica que permite rodear a illa. Na parte norte da illa atópase o porto Massimo, un porto turístico ao redor do cal desenvolveuse unha atracción turística de grande atractivo.
Xénero musical
Os xéneros á súa vez divídense en subxéneros. Nalgúns xéneros determinados como o flamenco o termo subxénero substitúese por outro que determina cada unha das variedades denominándose dunha forma propia, neste caso adoita chamarse palo. Unha composición musical pode ser clasificada dentro de varios xéneros, e é expresada a través do estilo concreto do artista. Nos casos en que esta multiplicidade de xéneros resulta evidente dentro do estilo do artista, ou é un obxectivo buscado polo compositor, adoita falarse de música de fusión, que si se chegan a xeneralizar o suficiente poden chegar a formar xéneros de fusión practicamente independentes.
Estilo musical e xénero musical
Existe certa confusión entre os termos estilo musical e xénero musical. Un estilo musical é o carácter propio que dá ás súas obras un artista ou un músico (exemplo: o estilo de Rossini).
Cando un estilo se diferenza o suficiente e se xeneraliza en distintas obras e múltiples artistas que toman trazos comúns entre si fórmase unha categoría que se denomina xénero musical (exemplo: o rock é un xénero musical de ritmo moi marcado''). .
Noutro sentido o termo estilo tamén se pode utilizar para definir ao conxunto de características específicas no caso de que se refira en concreto a aquelas que individualizan a tendencia dunha época (exemplo: estilo neoclásico).
Xéneros musicais
Actualmente existen multitude de xéneros musicais en constante evolución. Desde xéneros musicais demarcados conceptualmente que abarcan campo definido e específico, e que presentan unha asentada concepción (tango, blues, salsa, hip hop...); ata amplas e difusas categorías musicais que abarcan un marco absolutamente heteroxéneo musicalmente, de nova creación por parte das discográficas para achegar a música ao profano e facilitar a súa clasificación (música rock, música universal ou world music, música electrónica...).
Criterios de clasificación
A clasificación en xéneros musicais adoita realizarse segundo os seguintes criterios:
Subxectividade
Un dos inconvenientes ao agrupar música por xéneros reside en que se trata dun proceso subxectivo que resulta moi influído polo coñecemento persoal e a forma de cada un de sentir e escoitar a música. Isto é especialmente certo nas "grandes categorías" que clasifican á música en culta ou música popular, debido ao alto grado de abstracción que a complexidade do conxunto require para atopar características comúns, e -no outro extremo- no caso de subxéneros por especificación detallada que contrasta tamén coa complexidade de orixes e influencias dunha obra determinada. Un exemplo disto último é a música de Led Zeppelin, que pode ser chamada heavy metal, hard rock, blues rock, en función do que cada un interprete.
Cambio do contexto cultural
Este problema afecta especialmente ao concepto de popularidade na clasificación por xéneros. Por exemplo, a música barroca ou renacentista, que a maioría das persoas agruparía actualmente baixo o supraxénero de "música académica" - xa que a súa difusión e interpretación está limitada a sectores especializados - foi en realidade a "música popular" daquela época.
Relatividade
Algúns xéneros musicais son moi raros, e poden resultar relativizados ou ignorados polos críticos; o post-rock, por exemplo, é un termo creado por Simon Reynolds, resultando nunha clasificación controvertida. Outro exemplo é a música de videoxogos, definida pola súa canle de difusión, que podería ou non segundo o criterio que se utilice, definir un xénero musical propio.
Resistencia
A categorización da música, especialmente en xéneros moi específicos ou subxéneros, pode resultar difícil para os novos estilos emerxentes ou para pezas musicais que incorporan características de múltiples xéneros. Os intentos por circunscribir músicos individuais a un xénero determinado poden inducir a erro, xa que é habitual que produzan música nunha variedade de xéneros no transcurso da súa carreira, ou ata, nunha mesma peza musical. Algunhas persoas senten que a categorización da música en xéneros baséase máis en motivos comerciais e de mercado que en criterios musicais. Por exemplo John Zorn, un músico cuxa obra cubriu unha ampla gama de xéneros, escribiu que estes son ferramentas usadas para "facer máis cómoda e comercializable a complexa visión persoal dun artista".
Vantaxes da clasificación
Categorizar a música faise necesario para facilitar o seguimento da historia e os distintos xéneros da música, ademais de conceptualizar, distinguir e definir máis claramente cada un deles. Ademais, o uso de etiquetas pode actualmente dirixir o desenvolvemento da nova música ao extremo de axudar a cultivar o interese e a participación da audiencia nos estadios iniciais dunha tendencia.
Os xéneros musicais na música actual
Cando a expresión "xénero musical" é usada actualmente en contextos non académicos, como os comerciais, nas sociedades de autores ou pola crítica de música popular, é utilizada como sinónimo de estilo musical. Adoitan hoxe distinguirse tres grandes familias de estilos ou xéneros: música culta, música folclórica e música popular.
Música culta
A música culta é tamén coñecida como música clásica, douta ou académica. O apelativo de música clásica é un termo moitas veces impreciso pero profundamente arraigado e institucionalizado na sociedade, ademais do modo habitual de referirse a outros vocábulos similares, que aparece por primeira vez no Oxford English Dictionary de 1836. Implica todo tipo de consideracións teóricas, estéticas e estruturais, e habitualmente comporta unha longa tradición escrita, polo que os seus intérpretes adoitan ter anos de formación nun conservatorio.
Música folclórica ou tradicional
A música tradicional transmitiuse oralmente de xeración en xeración á marxe do ensino musical académico como unha parte máis dos valores e da cultura dun pobo. Así pois, ten un marcado carácter étnico que normalmente faia difícil de comprender a escala internacional, aínda que existen excepcións notables como o flamenco, a xota, o tango, a samba e, en xeral, todos os ritmos latinos que manteñan certa entidade propia co tempo. Nos últimos tempos agrupáronse na denominación artificial coñecida como músicas do mundo (en inglés world music).
Música popular
A música popular oponse á música académica e é un conxunto de estilos musicais que, a diferenza da música tradicional ou folclórica, non se identifican con nacións ou etnias específicas. Pola sinxeleza e curta duración das súas formas, non adoitan requirir de coñecementos musicais elevados para ser interpretados e comercialízanse e difunden grazas aos medios de comunicación de masas. Esta última afirmación é discutida desde moitos ámbitos de compositores e intérpretes e cada vez máis tendese a pensarse na música popular e na música culta como músicas de prácticas diferentes, aínda que comparten moitas características da súa linguaxe. Existen músicas populares que requiren habilidades musicais elevadas e doutra banda músicas cultas extremadamente sinxelas. En xeral pode dicirse que a música culta vén da música escrita en partituras e a popular da tradición non escrita, sexa esta popular ou profesional. En parte, o xurdimento dos medios masivos de difusión e o negocio da música contribuíron a desdebuxar os límites entre estas músicas.
Dito brevemente, pode afirmarse que a música popular xorde en Europa coa chegada da Revolución industrial no século XVIII, cando a mellora tecnolóxica fai posible que os fabricantes poidan comezar a producir instrumentos musicais en serie e a vendelos a un prezo razoable, chegando así á clase media. Outro avance importante no desenvolvemento deste tipo de música prodúcese no século XIX grazas ao fonógrafo de Edison e ao gramófono de Berliner, que permiten ao público en xeral gravar a súa propia música ou escoitar a música composta polos demais sen necesidade de asistir a un concerto en directo. De feito, a finais dos anos vinte do século seguinte, moitos compositores prestixiosos e intérpretes populares xa efectuaran múltiples gravacións que puideron difundir a través doutros inventos modernos da época como a radio e, posteriormente, a televisión. Pero non será ata a década dos cincuenta cando a música popular alcance realmente a divulgación que ten hoxe en día grazas ao desenvolvemento do rock and roll e á popularidade que alcanzaron as gramolas nos bares, pubs, cafeterías e restaurantes. Ademais, non tivo que pasar moito tempo antes de que aparecesen no sector novos estilos como a música pop, música electrónica, heavy metal, punk, e hip hop ata tal punto que actualmente os estilos musicais son tantos e tan variados, e as fronteiras tan difusas, que é difícil saber cando se está falando dun e cando doutro.
Actualmente existen multitude de estilos musicais en constante evolución. Desde os que presentan unha asentada concepción (tango, blues, salsa, hip hop...); ata amplas e difusas categorías musicais que abarcan un marco absolutamente heteroxéneo musicalmente, de nova creación por parte das discográficas para achegar a música ao profano e facilitar a súa clasificación nos por elas denominados "xéneros": (música rock, música universal ou world music, música electrónica...).
Problemática da clasificación
Categorizar a música faise necesario para clasificala comercial e historicamente, ademais de conceptualizala, distinguila e definila máis claramente. O uso de etiquetas pode ademais actualmente dirixir o desenvolvemento da nova música ao extremo de axudar a cultivar o interese e a participación da audiencia nos estadios iniciais dunha tendencia.
Con todo, un dos inconvenientes ao agrupar música por xéneros reside en que se trata dun proceso subxectivo que resulta moi influído polo coñecemento persoal e a forma de cada un de sentir e escoitar a música. Isto é especialmente certo nas "grandes categorías" que clasifican á música en culta ou música popular, debido ao alto grao de abstracción que a complexidade do conxunto require para atopar características comúns, e -no outro extremo- no caso de subxéneros por especificación detallada que contrasta tamén coa complexidade de orixes e influencias dunha obra determinada. Un exemplo disto último é a música de Led Zeppelin, que pode ser chamada heavy metal, hard rock, blues rock, en función do que cada un intérprete.
Toxicity (canción)
"Toxicity" é un sinxelo e canción do grupo de metal alternartivo System of a Down, publicado no 2002. Está incluída no disco do mesmo nome. Está escrita por Daron Malakian, Shavo Odadjian e Serj Tankian. O videoclip da canción foi dirixido polo baixista Shavo Odadjian. O tema situouse no número 14 da lista de VH1 40 Greatest Metal Songs, e a revista Stylus Magazine cualificouno de "clásico do nu metal".
Hughes OH-6 Cayuse
O Hughes OH-6 Cayuse (alcumado "Loach", polo acrónimo do requirimento LOH - Light Observation Helicopter) é un helicóptero lixeiro dun único motor e catro palas usado para transporte persoal, escolta e misións de ataque, e observación. Hughes Helicopters tamén desenvolveu o Model 369 como helicóptero civil e o Hughes Model 500, producido no presente por MD Helicopters como o MD 500.
Desenvolvemento
En 1960 o Exército dos Estados Unidos emitiu a Especificación Técnica 153 para un Helicóptero de Observación Lixeiro (LOH) capaz de levar a cabo varios roles: transporte de persoal, misións de escolta e ataque, evacuación de baixas e observación. Vinte compañías participaron na competición e a división de avións de Hughes Tool Company enviou o Model 369. Dous deseños, os presentados por Fairchild-Hiller e Bell, foron seleccionados como finalistas, pero o exército incluíu posteriormente tamén o helicóptero de Hughes.
O primeiro prototipo do Model 369 voou por vez primeira o 27 de febreiro de 1963. Orixinalmente designado como o YHO-6A segundo o sistema de designación do Exército, o aparello foi redeseñado como o YOH-6A en 1962 cando o Departamento de Defensa creou un sistema conxunto de nomes para todas as aeronaves. Fabricáronse cinco prototipos, equipados cun motor de 188 kW Allison T63-A-5A, que foron entregados ao Exército en Fort Rucker, Alabama para competir contra os outros dez aparellos enviados por Bell e Fairchild-Hiller. Durante a competición o modelo de Bell, o YOH-4, foi eliminado por non ter potencia suficiente. Hughes acabou gañando a competición, e o Exército premiouna cun contrato de produción en maio de 1965 cun pedido inicial de 714 unidades que posteriormente subiría a 1 300 coa opción doutros 114. O prezo de Hughes era de 19 860 por célula, sen o motor, mentres que o de Hiller era de 29 415. O deseño de Hiller (designado OH-5A) tiña un sistema de control reforzado, mentres que o de Hughes non o tiña, explicando en parte a diferenza de prezo. Howard Hughes informou a Jack Real que perdera uns 100 millóns de dólares coa fabricación de 1 370 células. Díxose que Hughes ordenara á compañía que presentara unha oferta cun prezo inferior ao da produción real para conseguir o pedido, provocándolle unhas perdas considerables no contrato co exército estadounidense, anticipando que un ciclo de produción prolongado finalmente sería financieiramente viable.
En 1968 Hughes presentou unha oferta para construír 2 700 células máis. Stanley Hiller reclamou ao Exército dos Estados Unidos que Hughes usara procedementos pouco éticos; así o Exército abriu o contrato para que todas as partes realizasen contraofertas. Hiller non participou na contraoferta, pero Bell si o fixo co seu redeseñado Model 206. Tras iniciar a competición o Exército solicitou ofertas pechadas. Hughes ofertou 56 550 dólares por célula, mentres que o prezo de Bell foi de 54 200. Parece ser que Hughes consultara no último momento a Jack Real, que lle recomendou un prezo de 53 550 dólares. Pero Hughes, sen informar a Real, engadiu 3 000 dólares máis perdendo así o contrato.
OH-6 xaponés
No Xapón Kawasaki Heavy Industries fabricou 387 OH-6/Hughes 369 baixo licenza que foron usados pola Forza Terrestre de Autodefensa, a Forza Marítima de Autodefensa e a Garda Costeira xaponesas, ademais de por operadores civís. En 2001 os OH-6 da Forza Terrestre comezaron a ser substituídos polo helicóptero de observación Kawasaki OH-1.
Récords mundiais
Pouco despois de que se iniciase a produción, o OH-6 comezou a demostrar que tipo de impacto tería no mundo dos helicópteros. O OH-6 estableceu 23 récords mundiais para helicópteros en 1966 de velocidade, resistencia e tempo de trepada. O 26 de marzo de 1966 Jack Schwiebold estableceu o récord de distancia nun circuíto pechado nun YOH-6A na base Edwards da Forza Aérea, en California. Schwiebold voou sen aterrar durante 2 800,20 km. Posteriormente, o 6 de abril de 1966 Robert Ferry estableceu o récord da distancia máis longa para helicópteros. Voou dende Culver City, California, con ao redor dunha tonelada de combustible ata Ormond Beach, Florida, cubrindo unha distancia de 3 561,55 km en 15 horas, e preto do final voando ata a 24 000 pés de altitude. No ano 2018 eses récords aínda estaban imbatidos.
Vértebra
miniatura|300px|Vértebra torácica miniatura|150px|As curvaturas da [[columna vertebral]] As vértebras son cada un dos ósos que conforman a columna vertebral. Nos mamíferos hai 33 vértebras, que se agrupan de acordo coas rexións que ocupan en cervicais (7 vértebras), torácicas (12 vértebras) e lumbares (5 vértebras), ás que seguen as cinco que están fusionadas para conformar o sacro e as catro vértebras coccíxeas que conforman o cóccix.
As vértebras únense entre si polos seus corpos e polas súas apófises articulares. Entre unha vértebra e outra existen uns ligamentos interóseos que se denominan discos intervertebrais.
Con excepción das primeira e segunda vértebras cervicais, as chamadas vértebras verdadeiras ou movibles (pertencentes ás citadas tres rexións superiores) presentan certos trazos comúns que son mellor recoñecidos examinando unha vértebra do medio da rexión torácica.
Estrutura xeral
miniatura|esquerda|300px|Vista oblicua das vértebras cervicais Agás a primeira e a segunda vértebras cervicais, que teñen unha configuración algo especial, o resto das vértebras mostran unha estrutura similar: o corpo, o arco vertebral, a apófise espiñenta onde se inseren os músculos, dous pedículos, dúas apófises transversas e dúas apófises articulares.
Vértebras cervicais
Son xeralmente pequenas e delicadas. As súas apófises espiñentas son pequenas (coa excepción da C7 que é a primeira vértebra cuxa apófise espiñenta pode ser palpada). Podémolas diferenciar por ter un buraco na base das apófises transversas. Numeradas de arriba a abaixo como C1 ata C7, son as vértebras que permiten a rotación do pescozo. Especificamente o Atlas (C1) permite ó cranio subir e baixar, e o axe (C2) é o responsable de que a parte superior do pescozo vire de esquerda a dereita.
Vértebras lumbares
miniatura|dereita|300px|Columna vertebral. A T3 está no nivel da parte media da [[espiña da escápula. A T7 está no ángulo inferior da escápula. A L4 está no punto máis alto da crista ilíaca. A S2 está no nivel de espiña ilíaca superior posterior. Ademais, a C7 localízase facilmente como un saínte na parte inferior do pescozo. ]] Son vértebras moito máis robustas que as anteriores xa que han de soportar pesos maiores. Permiten unha considerable flexión e extensión, unha moderada flexión lateral e un pequeno grao de rotación. Os discos intervertebrais da rexión lumbar crean o que se chama a lordose lumbar (curvatura cóncava) da columna.
Embrioxénese
Durante os catro primeiros meses de desenvolvemento embrionario o esclerotomo cambia a súa posición para rodear a medula espiñal e o notocordio. O esclerotomo é formado a partir do mesoderma e orixínase na parte ventromedial dos somitas. Esta columna de tecido ten unha aparencia segmentada, con partes alternadas de áreas densas e menos densas.
A medida que o esclerotomo se desenvolve, condénsase máis e empézase a conformar o que se chama o corpo vertebral. O desenvolvemento das formas adecuadas dos corpos vertebrais está regulado polos xenes de tipo HOX. A parte menos densa que se separa do esclerotomo durante o desenvolvemento acaba converténdose nos discos intervertebrais.
O notocordio desaparece nos segmentos do esclorotomo (corpo vertebral), pero persistirá na rexión dos discos intervertebrais como o núcleo pulposo. O núcleo pulposo e as fibras do chamado annulus fibrosus conforman o disco intervertebral.
As curvas primarias da columnas (torácica e sacra) confórmanse durante o desenvolvemento fetal. As curvas secundarias fórmanse despois do parto. A curvatura cervical fórmase como resultado da elevación da cabeza e a curvatura lumbar como resultado do proceso natural de camiñar.
Patoloxía
Existen varias patoloxías asociadas ó desenvolvemento vertebral. A escoliose pode ser o resultado dunha fusión anómala das vértebras. Na síndrome de Kippel-Felter, os pacientes teñen menos vértebras das normais xunto con outros defectos de nacemento. Un defecto serio durante a xestación pode ser o peche incompleto do arco vertebral que dá lugar á chamada espiña bífida. Hai diferentes tipos de espiña bífida que son un reflexo da maior ou menor gravidade do problema.
Duquesnoy
O apelido Duquesnoy pódese referir aos seguintes personaxes:
O Souto, Miraz, Xermade
O Souto é un lugar da parroquia de Miraz no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Nueva Gente
Nueva Gente foi un semanario publicado en Redondela en 1906.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu en febreiro de 1906. Os seus redactores eran Antonio Orellana Pereira e Telmo Bernárdez Santomé. Puido tratarse do primeiro intento de crear en Redondela unha prensa agrarista.
Kamov Ka-25
O Kamov Ka-25 (designación OTAN: "Hormone") foi un helicóptero naval desenvolvido para a Armada Soviética a partir de 1958.
Alusión
Unha alusión é unha figura retórica de pensamento que evoca algo ou a alguén evitando dar o nome preciso. A alusión pode ser metonímica, metafórica, simbólica... Está situada preto dos tropos e a antonomasia. A miúdo é perifrástica e tamén eufemística, histórica, literaria, relixiosa ou mitolóxica.
Exemplo
Don Celidonio era suscritor do ABC''. Sempre resulta ben que na casa de un se vexa riba da mesa o boletín de don Torcuato (...) Aparte de que, o ABC trae moitos santos ben bonitiños e moitas follas, e presta polo tanto moito servicio nunha casa onde se come ben''.
Mundial de Fútbol de 1978
miniatura|Daniel Passarella A Copa Mundial da FIFA 1978 foi a edición número once do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. O torneo, organizado pola Arxentina, disputouse no mes de xuño de 1978, entre os días 1 e 25. A campioa foi a selección anfitrioa, que bateu por 1 a 3 aos Países Baixos na final, conseguindo así o seu primeiro título.
Sedes
En 1972 preseleccionáronse oito subsedes, que resultaron ser as que se constituíron en sedes en 1978, ademais de La Plata e Tucumán, que foron rexeitadas. A cidade de La Plata prometera un "estadio único", pero para 1974 a súa candidatura foi descartada por liortas internas; de feito, o Estadio Ciudad de La Plata non se rematou ata 2003. No caso de Tucumán, prometérase un ambicioso estadio de 70.000 espectadores en Horco Molle, de formas similares ao actual estadio do Racing Club de Avellaneda, co teito incluído; en 1974, a subsede de Tucumán foi "conxelada" e en 1975 descartouse definitivamente, por mor da intensidade das accións da guerrilla e dos grupos armados na provincia.
Finalmente, as cidades elixidas para xogar os partidos do Mundial foron: Buenos Aires, Rosario, Córdoba, Mar del Plata e Mendoza. Para isto investiuse en mellorar a infraestrutura dos estadios existentes e na construción de tres nvos estadios consonte as esixencias da FIFA. Remodeláronse o Monumental e o José Amalfitani en Buenos Aires, e o Gigante de Arroyito en Rosario.​ Construíronse os estadios Chateau Carreras (posteriormente rebautizado Mario Alberto Kempes), Ciudad de Mendoza e José María Minella.
Equipos participantes
Para fase final do torneo clasificáronse 16 das 103 seleccións que participaron na etapa clasificatoria: tres pola Conmebol (contando a Arxentina, que se clasificou directamente por ser o anfitrión), nove pola UEFA, un pola CAF, un pola CONCACAF e un pola AFC e a OFC. Destes 16, dous eran debutantes na competición: Irán e Tunisia.
Sorteo e grupos
O 14 de xaneiro de 1978 realizouse o sorteo no Centro Cultural General San Martín. Para isto determináronse catro cabezas de serie (as seleccións da Arxentina, Brasil, Alemaña Federal e os Países Baixos) para se distribuír en catro grupos:​ Arxentina no grupo 1, Alemaña Federal no grupo 2, Brasil no grupo 3 e os Países Baixos no 4. ​
Adalberto Libera
Adalberto Libera, nado en Villa Lagarina, preto de Trento, o 16 de xullo de 1903 e finado en Roma o 17 de marzo de 1963, foi un dos arquitectos italianos máis representativos do Movemento Moderno en Italia, que non debe confundirse co movemento racionalista italiano, co que só tivo unha breve relación.
Biografía
Adalberto Libera naceu en Villa Lagarina, no norte de Italia. Ao estourar a primeira guerra mundial trasladouse a Parma. En 1925, despois de estudar matemáticas e arte, inscríbese na Escola Rexia de Arquitectura de Roma. Graduouse en 1928 na Scuola Superiore di Architettura de Roma. Tomou coñecementos do futurismo a través do seu compatriota trentino Fortunato Depero. Incluso antes de graduarse era xa un dos fundadores do M.I.A.R. («Movimento Italiano per l'Architettura Razionale»). Con sede en Roma, o MIAR foi unha organización rival do «Gruppo Sette» (Grupo 7), que tiña a súa sede en Milán e Como. Foi convidado por Ludwig Mies van der Rohe á Exposición de Stuttgart de 1927 («Werkbund»).
Preparado para ser un dos maiores partidarios e intérpretes do racionalismo, será promotor das exposicións MIAR de «Arquitectura Racional» (1928 e 1931); entre 1930 e 1932 foi elixido secretario nacional do MIAR.
Jorge Mira
Jorge Mira Pérez, nado en Baio (Zas) o 30 de outubro de 1968, é un físico, investigador, divulgador científico e colaborador en diferentes medios de comunicación galego. Dende decembro de 2016, é membro correspondente da Real Academia Galega polas súas investigacións desenvolvendo modelos matemáticos para estudar a lingua galega.
César Cui
César Antonovich Cui (Це́зарь Анто́нович Кюи́), nado en Vilnius o e finado en San Petersburgo o 13 de marzo de 1918, foi un compositor e crítico musical ruso de orixe francés, polaco e lituano. A súa profesión era a de oficial das forzas armadas e profesor de teoría da fortificación, e a súa vida non profesional tivo importancia na historia da música. É coñecido como membro do Grupo dos Cinco, grupo de compositores rusos baixo o liderado de Milii Balakirev dedicado á produción de música especificamente de tipo ruso.
Jorge Mira
Formación
Licenciado e doutor en Física pola Universidade de Santiago de Compostela, con premio extraordinario, é catedrático da área de electromagnetismo na facultade de Física da devandita Universidade.
Adalberto Libera
Biografía
A través de Gino Pollini entra en contacto co "Grupo 7", no que ingresa como membro.
César Cui
Educación e carreira
Cesarius-Benjaminus (Цезарий-Вениамин) Cui naceu Vilnius, Imperio Ruso, nunha familia católica, sendo o máis novo de cinco irmáns. O seu pai francés, Antoine (que logo rusificou o seu nome como Anton Leonardovich), entrara en Rusia como membro do exército de Napoleón en 1812, establecéndose en Vilnius despois da derrota, e alí casou cunha muller da poboación chamada Julia Gucewicz. Çésar creceu aprendendo francés, ruso, polaco e lituano. Antes de acabar o gymnasium, en 1850 Cui foi enviado a San Petersburgo para preparar a entrada na escola de xefes de enxeñeiros, que fixo o ano seguinte aos 16 anos. En 1855 graduouse da Academia, e tras facer estudos avanzados na Academia de Enxeñaría Nikolaevsky, comezou a súa carreira militar en 1857 como instrutor en fortificacións. Os seus alumnos durante décadas incluíron varios membros da familia imperial, especialmente Nicolao II. Cui chegou a dar clase en tres das academias militares de San Petersburgo. O estudo de Cui sobre fortificacións gañou importancia durante a guerra ruso-turca (1877-1878) e foi fundamental n asúa carreira. Como experto na materia, logro o status académico de profesor en 1880 e o rango de xeneral en 1906. Os seus escritos inclúen libros de textos amplamente empregados con sucesivas edicións.
Adalberto Libera
Biografía
Durante o período fascista, todos os arquitectos estaban legalmente obrigados a unirse ao partido; pero os de máis éxito foron máis alá e convertéronse en importantes membros do partido. Como os seus contemporáneos Giuseppe Pagano e Giuseppe Terragni, o bo fado de Libera neste período debeuse ás súas estreitas relacións co partido.
Despois da caída do réxime coa súa derrota na segunda guerra mundial, Libera xunto con todos os demais pasou por un período de crise persoal e profesional, pero logo de vivir tranquilamente durante varios anos na súa cidade natal de Trento, recuperouse e empezou outra vez a traballar en numerosos proxectos, incluíndo edificios oficiais e vivendas públicas nun estilo novo que daba as costas aos modelos de expresión fascistas. Durante a posguerra estivo moi comprometido coa problemática da reconstrución masiva de vivendas para os máis necesitados. En 1954–1962 creou e construíu o edificio do Goberno Rexional da rexión do Trentino en Trento. A partir de 1953 Libera dedicaríase á ensinanza universitaria, actividade que desenvolveu até 1963, ano do seu pasamento.
A Ponte, Santiago de Gaioso, Outeiro de Rei
A Ponte é un lugar da parroquia de Santiago de Gaioso no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Jorge Mira
Formación
Tres dos seus traballos de investigación foron en colaboración co Premio Nobel de Química 2019 John B. Goodenough.
César Cui
Vida musical non profesional
Aínda que compuña música e escribía críticas musicais no seu tempo de lecer, Cui converteuse nun compositor prolífico e autor de folletíns. O seu debut en público como compositor tivo lugar en 1859 coa interpretación do seu Scherzo, Op. 1, baixo a batuta de Anton Rubinstein e os auspicios da Sociedade Musical Rusa. En 1869 levouse a cabo a primeira estrea pública dúnha ópera de Cui, William Ratcliff (baseada na traxedia de Heinrich Heine), mais non tivo un grande éxito, en parte pola dureza dos seus propios escritos na prensa musical. Todas as súas óperas agás unha foron compostas con libretos en ruso; a excepción foi Le flibustier (baseada nunha obra de Jean Richepin), estreada na Opéra-Comique de París in 1894, pero que tampouco triunfou. As obras de maior éxito de Cui durante a súa vida foron a ópera cómica nun acto The Mandarin's Son (1878), a de tres actos Prisoner of the Caucasus (1883), baseada nunha obra de Pushkin, e a dun acto Mademoiselle Fifi (1903), baseada en Guy de Maupassant. Ademais de Flibustier, as únicas óperas de Cui estreadas durante a súa vida fora do Imperio Ruso foron Prisoner of the Caucasus (en Liège, 1886) e a ópera infantil Puss in Boots (en Roma, 1915). miniatura|300px|esquerda|Cui entre os artistas do [[Teatro Bolshoi de Moscova, 1902]] As actividades de Cui na vida musical incluían tamén a pertenza ao comité de selección de ópera no teatro Mariinsky; este período rematou en 1833, cando tanto el como Rimskii-Korsakov abandonaron o comité como protesta ao rexeitamento de Khovanshchina, de Musorgskii. Entre 1896 e 1904 foi director da rama de San Petersburgo da Sociedade Musical Rusa.
Jorge Mira
Relevancia nos medios
En televisión, foi colaborador científico nos programas Que serán (TVE-Galicia), Arrampla con todo, Ciencianosa e Luar, estes tres últimos na Televisión de Galicia. Nesta mesma cadea foi, ademais, o experto en cifras do concurso Cifras e letras durante 7 anos, despois estivo no concurso Verbas van e despois en Coma un allo. No eido radiofónico, é colaborador científico, entre outras, na Radio Autonómica de Galicia (Radio Galega). A iso súmanselle diversos artigos en La Voz de Galicia, onde é columnista científico. miniatura|300px|Os presentadores de [[Coma un allo, Bernardo Montaña, María Canosa e Jorge Mira.]] Por esta actividade, recibiu diferentes galardóns: o «Física en Acción», da Real Sociedade Española de Física (2000), Mención de Honra no «Premio Ciutat de les arts i de les ciències de Valencia» (2001) e o Premio Nacional «Ciencia en Acción», do MEC e o EIROForum (2005). Nese mesmo ano foi destacado na portada do número conmemorativo do décimo aniversario da sección "Next Wave" da revista Science, pola combinación da actividade de profesor universitario e divulgador científico. En 2010 a organización deste premio concedeulle a súa Medalla de Honor "pola súa ampla traxectoria de apoio á comunicación científica". En 2011 concedéuselle o Premio «José María Savirón» de divulgación científica, da RSEF, RSEQ, RSME, COQ, COG, COFIS, CSIC e outras entidades (ex-aequo co programa de TVE-2 «Tres14»), "polo seu destacado labor divulgativo a través de radio, prensa e televisión, e tamén a través do Programa ConCiencia, con participación de varios Premios Nobel". En 2012 concedéuselle o Premio da Real Sociedad Española de Física, na modalidade de ensino e divulgación da física, "polo seu labor pedagóxico de gran calidade e a súa destacable actividade no eido da divulgación científica”.
César Cui
Vida musical non profesional
Entre os moitos músicos que Cui coñeceu na súa vida, Franz Liszt foi dos máis achegados. Liszt estimaba a música dos compositores rusos; para a ópera de Cui William Ratcliff expresou algúns dos maiores eloxios. O libro de Cui La musique en Russie e a Suite pour piano, Op. 21, están dedicados a Liszt. Ademais, a Tarantelle para orquestra, Op. 12 constituíu a base dos últimos arranxos de piano de Liszt.
Jorge Mira
Relevancia nos medios
Tamén publicou diversos artigos sobre curiosidades ou anécdotas científicas (entre eles, en colaboración con J. Viña, un no que calcula a temperatura do ceo e do inferno). En Grial escribiu sobre o cambio de fuso horario.
César Cui
Vida musical non profesional
Dúas personalidades de importancia directa para Cui foron mulleres especialmente dedicadas á súa música. En Bélxica, a condesa de Mercy-Argenteau (1837–1890) foi moi influente facendo posible que se estrease alí Prisoner of the Caucasus en 1885. En Moscova, Mariya Kerzina, co seu home Arkadiy Kerzin, formou en 1896 o Círculo de Amantes da Música Rusa, sociedade de interpretación, que comezou en 1898 para dar un lugar especial á obra de Cui, entre outros compositores rusos, nos seus concertos.
Jorge Mira
Relevancia nos medios
En 2010 publicou o seu primeiro libro: "A ciencia no punto de mira" (3 edicións), traducido e editado en castelán en 2011. En 2016 publicou o segundo: "A que altura está o ceo?", tamén con 3 edicións en galego e unha en castelán (en 2020).
César Cui
Vida musical non profesional
Ao longo da súa vida musical activa, Cui recibiu moitos recoñecementos. A finais da década de 1880 e principios da de 1890, varias sociedades musicais estranxeiras honraron a Cui facéndoo membro das mesmas. Pouco despois da estrea de Le flibustier en París, Cui foi elixido como membro correspondente da Academia Francesa e premiado coa cruz da Légion d'honneur. En 1896 a Real Academia Belga de Literatura e Arte tamén o fixo membro. En 1909 e 1910 realizáronse actos para honrar a Cui polos seus cincuenta anos como compositor.
Revolución de 1868
Situación histórica
A mediados do ano 1860, o descontento contra o réxime monárquico de Isabel II nos ambientes populares, políticos e militares, facíase notar con forza. O moderantismo español, no poder dende 1845 atopábase nunha forte crise interna, e non soubera dar solución aos problemas do país. A crise económica era substancial e os pronunciamentos aumentaban, destacando o levantamento de 1866 de Joan Prim i Prats, e como exemplo de revolta, a dos sarxentos en San Gil; e no exilio, liberais e republicanos chegaban a acordos en Ostende (1866) e en Bruxelas (1867) para promover maiores desordes que levaran a mudar o goberno, non xa para substituír o presidente Narváez, senón co obxectivo de derrocar á raíña Isabel II e expulsala do trono español. A raíña convertérase no foco das críticas sobre os principais problemas do país. Coa morte de O'Donnell en 1867 produciuse unha importante migración de simpatizantes da Unión Liberal cara ás posicións da fronte que propuña o derrocamento de Isabel e o estabelecemento dun goberno máis eficaz para España.
César Cui
Familia
miniatura|Tumba de Mal'vina e César Cui no [[cemiterio Tikhvin de San Petersburgo]] Cui casou con Mal'vina Rafailovna Bamberg (Мальвина Рафаиловна Бамберг) en 1858. Coñecéraa na casa de Alexander Dargomyzhsky, de quen ela recibía clases de canto. Entre as obras musicais de Cui dedicadas a ela están o Scherzo, Op. 1 (1857), que emprega temas baseados no nome de solteira da súa esposa (BAmBErG) e as súas propias iniciais (C. C.), e a ópera cómica The Mandarin's Son. César e Mal'vina tiveron dous fillos, Lidiya e Aleksandr. Lidiya, cantante afeccionada, casou e tivo un fillo chamado Yuri Borisovich Amoretti; no período anterior á revolución de outubro Aleksandr foi membro do senado ruso.
Revolución de 1868
Inicio da Revolución
En setembro de 1868 a sorte da coroa xa estaba botada. As forzas navais con base en Cádiz, ao mando de Juan Bautista Topete, amotináronse contra o goberno de Isabel II. O pronunciamento ocorría no mesmo lugar onde se levantara en armas contra seu pai o xeneral Riego cincuenta anos antes. A proclama dos xenerais sublevados en Cádiz o 19 de setembro de 1868, redactada polo líder unionista Adelardo López de Ayala dicía o seguinte: miniatura|200px|dereita|Joan Prim i Prats "'Españoles: La ciudad de Cádiz puesta en armas con toda su provincia (...) niega su obediencia al gobierno que reside en Madrid, segura de que es leal intérprete de los ciudadanos (...) y resuelta a no deponer las armas hasta que la Nación recobre su soberanía, manifieste su voluntad y se cumpla. (...) Hollada la ley fundamental (...), corrompido el sufragio por la amenaza y el soborno, (...) muerto el Municipio; pasto la Administración y la Hacienda de la inmoralidad; tiranizada la enseñanza; muda la prensa (...). Tal es la España de hoy. Españoles, ¿quién la aborrece tanto que no se atreva a exclamar: 'Así ha de ser siempre'? (...) Queremos que una legalidad común por todos creada tenga implícito y constante el respeto de todos. (...) Queremos que un Gobierno provisional que represente todas las fuerzas vivas del país asegure el orden, en tanto que el sufragio universal echa los cimientos de nuestra regeneración social y politica. Contamos para realizar nuestro inquebrantable propósito con el concurso de todos los liberales, unánimes y compactos ante el común peligro; con el apoyo de las clases acomodadas, que no querrán que el fruto de sus sudores siga enriqueciendo la interminable serie de agiotistas y favoritos; con los amantes del orden, si quieren ver lo establecido sobre las firmísimas bases de la moralidad y del derecho; con los ardientes partidarios de las libertades individuales, cuyas aspiraciones pondremos bajo el amparo de la ley; con el apoyo de los ministros del altar, interesados antes que nadie en cegar en su origen las fuentes del vicio y del ejemplo; con el pueblo todo y con la aprobación, en fin, de la Europa entera, pues no es posible que en el consejo de las naciones se haya decretado ni decrete que España ha de vivir envilecida. (...) Españoles: acudid todos a las armas, único medio de economizar la efusión de sangre (...), no con el impulso del encono, siempre funesto, no con la furia de la ira, sino con la solemne y poderosa serenidad con que la justicia empuña su espada. ¡ Viva España con honra!'"
César Cui
Últimos anos e morte
En 1916, o compositor volveuse cego, aínda que puido compoñer pequenas pezas ao ditado. Cui faleceu o 13 de marzo de 1918 dunha apoplexía cerebral e foi enterrado xunto á súa dona Mal'vina (que morrera en 1899) no cemiterio luterano Smolensk de San Petersburgo. En 1939 foi enterrado en cemiterio Tikhvin no mosteiro Alexander Nevsky, para que xacese xunto os outros membros do Grupo dos Cinco.
Jorge Mira
Relevancia nos medios
En 2018, foi nomeado polo goberno de España membro da comisión de expertos para a reforma da hora oficial.
Revolución de 1868
Inicio da Revolución
Asináronno o duque de Torre, Joan Prim, Domingo Dulce, Ramón Nouvillas, Rafael Primo de Rivera, Antonio Caballero de Rodas e Juan Topete. miniatura|200px|esquerda|[[Isabel II de España|Isabel II no exilio en París]] Advertíase entón a existencia de moitas forzas de xogo: mentres que os militares se manifestaban monárquicos e soamente pretendían substituír a Constitución e o monarca, as Xuntas, máis radicais, mostraban a súa intención de acadar unha verdadeira revolución burguesa, baseada no principio da soberanía nacional. Convén sinalar tamén a participación de grupos campesiños andaluces, que aspiraban á Revolución Social.
O presidente Ramón María Narváez abandona a raíña, ao igual que o fai o seu ministro en xefe Luis González Bravo. Narváez morrería aquel mesmo ano, afondando a crise nos sectores moderados. Os xenerais Prim e Serrano denunciaron ao goberno, e a meirande parte do exército desertou, pasándose ao bando dos xenerais revolucionarios ao seu regreso a España.
O movemento iniciado en Andalucía pronto se estendeu a outros lugares do país, sen que as tropas do goberno fixeran fronte seriamente ás dos pronunciados. O apoio de Barcelona e de toda a zona mediterránea foi definitivo para o triunfo da revolución. A pesar da demostración de forza da Raíña na Batalla de Alcolea, os leais de Pavía foron derrotados polo xeneral Serrano. Isabel viuse entón obrigada ao exilio e cruzou a fronteira de Francia, da que nunca regresaría.
A partir dese momento e durante seis anos (1868 - 1874) intentarase crear en España un sistema de goberno revolucionario, coñecido como Sexenio Revolucionario, até que o fracaso final levou de novo ao poder aos moderados.
Á busca dun novo rei
miniatura|Prim, Serrano e Topete están a facer unha poxa da coroa (Caricatura da revista "[[La Flaca").]] O espírito revolucionario que conseguira derrotar ao goberno de España carecía dunha dirección política clara. A coalición de liberais, moderados e republicanos enfrontábase na tarefa de atopar o mellor goberno que substituíse ao da raíña Isabel II. O control do goberno pasou nun primeiro momento a Francisco Serrano, arquitecto da anterior revolución contra o rexente Espartero. Ao principio as Cortes rexeitaron o concepto de república para España, e Serrano foi nomeado Rexente mentres se buscaba a un monarca adecuado para liderar o país. Mentres, escribíase unha Constitución de corte liberal que finalmente era promulgada polas Cortes en 1869; era a primeira Constitución que podía chamarse así dende a Constitución de Cádiz de 1812.
A busca dun rei apropiado demostrou ser máis que problemática para as Cortes. Os republicanos sentíanse no fondo inclinados a aceptar a un monarca se este era unha persoa capaz e acataba a Constitución. Joan Prim, o eterno rebelde contra os gobernos isabelinos, foi nomeado Rexente en 1869, e súa é a frase: "¡Atopar un rei democrático en Europa é tan difícil como buscar un ateo no ceo!"
Considerouse incluso a opción de nomear rei a un xa envellecido Espartero, aínda que atopou a resistencia dos sectores progresistas; finalmente, e aínda que el mesmo rexeitaba ser nomeado rei, obtivo oito votos no reconto final. Moitos apostaban polo fillo de Isabel, Afonso (que reinaría como Afonso XII), pero a sospeita de que podería ser facilmente manipulable pola súa nai, e que repetira os mesmos erros, facíano perder moitos puntos. Fernando de Saxe-Coburgo, antigo Rexente de Portugal foi considerado tamén unha posibilidade. Outra das posibilidades, que propuña ao Príncipe Leopoldo de Hoenzollen, causaría a guerra franco-prusiana.
Sante, A Ciadella, Sobrado
Sante é un lugar da parroquia da Ciadella, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Está formado á súa vez polos lugares de Sante de Arriba e Sante de Abaixo. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Apatía (filosofía)
A apatía (do grego apátheia, απάθεια), ou impasibilidade, é a virtude por excelencia dos estoicos e consiste na ausencia de paixóns (páthos).
Está estreitamente ligada ao concepto de providencia: xa que o estoico sabe que todo é como debe ser, el non se exalta nin se abate, firmemente convencido de que calquera suceso, aínda desagradábel, tende cara o ben.
Resúmeo de xeito excelente o poeta romano Horacio:
Rebus angustis animosus atque fortis appare; sapienter idem contrahes vento nimium secundo turgida vela (Quinto Horacio Flacco, Carmina, oda X)
É dicir: Nos sucesos desfavorábeis mostra un ánimo forte; do mesmo modo recolle sabiamente as velas inchadas polo vento demasiado favorábel.
Nesas afirmacións nótase como o concepto de apatía se amplía dentro da cultura ecléctica romana, ata asumir posicións epicúreas como a aurea mediocritas.
San Martiño, Cartelle, Cartelle
San Martiño é un lugar da parroquia de Cartelle no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (15 homes e 9 mulleres).
Hieronymus Duquesnoy
Hieronymus Duquesnoy pódese referir aos seguintes personaxes:
Alchfrith de Deira
Alcfrido, finado en 664, foi un rei de Deira desde 656 até o seu falecemento.
Traxectoria
Máis que rei, Alchfrith foi gobernador de Deira, xa que Deira estaba unificada baixo Northumbria. Foi fillo de Oswiu rei de Northumbria e de Rianfelta (Riemmelta), princesa de Rheged do Norte. O seu fillo foi Osric.
MDMA
O consumo de MDMA pode inducir euforia, sensación de intimidade cos demais e diminución da ansiedade. Produce unha perda da timidez, volvendo ó individuo máis extravertido, unha sensación de ledicia absoluta e de hiperactividade, aumento da tensión muscular, dilatación das pupilas, pode causar bruxismo e unha perda parcial do sentimiento de dor física. Algúns estudos médicos atoparon beneficios terapeúticos moderados para certos trastornos mentais, pero o seu uso a longo prazo asóciase a efectos adversos, como neurotoxicidade e deterioración cognitiva. Descoñécese se os seus potenciais beneficios compensan a súa neurotoxicidade. Aínda que se adoita consumir de xeitos diferentes, a vía oral é o máis habitual.
Descuberta en 1912 por Anton Köllisch, non cobraría importancia até décadas despois, cando na década de 1970 comezou a popularizarse o seu uso como droga recreativa e como fármaco en psicoterapia. A partir de entón, a substancia foise ilegalizando a nivel internacional e no presente a posesión de MDMA está prohibida na maioría de países do mundo, con algunhas excepcións para a investigación científica e médica. No ano 2016, a Oficina das Nacións Unidas contra a Droga e o Crime estimou que unhas 20 millóns de persoas consumiron MDMA en todo o mundo polo menos unha vez no último ano; estas cifras son semellantes ás dos usuarios de cocaína, anfetaminas substituídas e opiáceos, aínda que considerablemente menores que as de usuarios de cánnabis. O consumo de éxtase está a miúdo asociado ó ocio, sobre todo a festas nocturnas de música electrónica —como por exemplo raves—, lonxe das súas orixes psicoterapéuticos.