cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inquisición española
Contexto
miniatura|Placa en lembranza dos veciños da vila de [[Ribadavia condenados pola inquisición por mor das súas crenzas hai máis de catrocentos anos.]] Gran parte da Península Ibérica fora dominada polos árabes, e as relixións do sur, particularmente os territorios do antigo Reino de Granada, tiñan unha grande poboación musulmá. Até 1492, Granada permaneceu baixo dominio árabe. As grandes cidades, en especial Sevilla e Valladolid, en Castela, e Barcelona na Coroa de Aragón, tiñan grandes poboacións de xudeus, que habitaban nas chamadas "xuderías".
Non obstante, a fins do século XIV houbo nalgúns lugares de España unha onda de antisemitismo, alentado pola predicación de Ferrant Martínez, arquidiácono de Écija. Foron especialmente cruentos os pogroms de xuño de 1391: en Sevilla asasináronse centos de xudeus, e destruíuse completamente a alxama, e noutras cidades, como Córdoba, Valencia ou Barcelona as vítimas foron igualmente moi elevadas.
Unha das consecuencias destes disturbios foi a conversión masiva de xudeus. Antes desta data, os conversos eran escasos e apenas tiñan relevancia social. Dende o século XV pode falarse de xudeus conversos, tamén chamados "novos cristiáns", coma un novo grupo social, visto con receo tanto por xudeus coma por cristiáns. Converténdose, os xudeus non só fuxían das persecucións, senón que lograban acceder a numerosos oficios e postos que lles estaban sendo prohibidos por novas normas, que aplicaban severas restricións contra eles. Foron moitos os conversos que acadaron unha importante posición na España do XV. Conversos eran, entre outros, os médicos Andrés Laguna e Francisco López Villalobos, médico da corte de Fernando o Católico; os escritores Juan del Enzina, Juan de Mena, Diego de Valera e Alfonso Palencia e os banqueiros Luis de Santángel e Gabriel Sánchez, que financiaron a viaxe de Cristovo Colón. Os conversos -non sen oposición- chegaron a escalar postos relevantes na xerarquía eclesiástica, converténdose ás veces en severos detractores do xudaísmo. Incluso algúns foron ennobrecidos, e no século XVI varios opúsculos pretendían demostrar que case tódolos nobres de España tiñan ascendencia xudía. A revolta de Pedro Sarmiento (Toledo, 1449) tivo como principal elemento mobilizador o receo dos cristiáns vellos cara os cristiáns novos, substanciado nos estatutos de limpeza de sangue que se estenderon por multitude de institucións, prohibíndolles o seu acceso.
Causas
Non hai unanimidade acerca dos motivos polos que os Reis Católicos decidiron introducir no seu reinado a máquina inquisitorial. Os investigadores consideran varias razóns:
A Inquisición e a expulsión dos xudeus
Fernando e Isabel indicaron a Tomás de Torquemada en 1481 para investigar e punir os conversos —xudeus e mouros que dicían térense convertido ao catolicismo, pero que continuasen a practicar as súas antigas relixións en segredo-. Algúns xudeus disfrazados tornáranse padres e mesmo bispos. Entre os anos 1486 e 1492, 25 autos de fe ocorreron en Toledo. Un total de 464 autos de fe contra xudeus ocorreron entre 1481 e 1826. No total, máis de 13 mil conversos foron xulgados entre 1480 e 1492. A Inquisición contra os conversos culminou coa expulsión dos xudeus das coroas de Castela e Aragón en 1492.
Modo de actuación
A Inquisición tamén foi usada contra os primeiros focos do protestantismo, contra a diseminación das ideas de Erasmo de Rotterdam, contra o Iluminismo e, no século XVIII, contra o Enciclopedismo. A pesar das accións das outras inquisicións europeas contra a bruxaría, as bruxas non eran o principal foco da inquisición española. As acusadas de bruxaría eran normalmente cualificadas como loucas. Durante o goberno de Xosé I aboliuse a Inquisición, pero foi reinstalada cando Fernando VII de España subiu ao trono. O profesor Cayetano Ripoli, garroteado en Valencia en 26 de xullo de 1826, foi a última persoa morta pola inquisición española. En 15 de xullo de 1834 foi finalmente abolida.
Paul Martin (homónimos)
Co nome de Paul Martin podemos coñecer a varias persoas, entre elas:
Inquisición española
A Inquisición española en Galiza
Cómpre indicar que o Tribunal non foi estabelecido na Coruña, onde tiña a súa sede a Real Audiencia de Galicia, por mor da resistencia que a burguesía mercantil dos portos galegos mostrou ante calquera tipo de perturbación no tráfico e nas comunicacións marítimas que prexudicase os seus intereses comerciais. Pois, por unha banda, as actividades inquisitoriais, querendo impedir a entrada e propagación da reforma protestante polos portos do país, incluían a inspección das tripulacións e da carga dos barcos con procedencia en países protestantes ou católicos con portos protestantes, como era o caso da Rochelle en Francia; e por outra, segundo parece, ían cobrando por “dereitos de visita" e forzando comerciantes a venderen o seu xénero a prezos escandalosamente reducidos, interferindo negativamente no comercio da cidade. Mesmo, levados polo seu fanatismo e desprezo polas actividades comerciais, os inquisidores chegaron a propor ao rei fechar os portos galegos ao comercio cos países do norte da Europa como o mellor xeito de evitar a propagación da reforma de Martiño Lutero. Por todo iso, tanto o Capitán xeneral como a Real Audiencia de Galicia impediron no posíbel o seu estabelecemento na Coruña chegando, en 1589, o Concello da cidade herculina a protestar contra os inquisidores que visitaban a cidade co propósito de investigar varias naves estranxeiras. Segundo Emilio González López, a falta dun ambiente propicio para o seu funcionamento e o escaso celo inquisitorial nas estruturas eclesiásticas e civís revélase no feito que despois do seu definitivo estabelecemento e total autonomía respecto ao Tribunal de Valladolid, aínda non comezou a súa actividade represiva até 1575, ano no que se celebraron dous autos da fe en Santiago. Tal como relata Vicente Risco, nestes autos foron torturadas e executadas publicamente un total de 23 persoas, entre as que contaban varios mariñeiros franceses luteranos e tres mulleres galegas acusadas de prácticas que os inquisidores identificaban e caracterizaban como bruxería.
Nos anos seguintes, o Tribunal azoutou e desterrou varias persoas acusadas de prácticas xudaizantes e, no 30 de novembro de 1579, sentenciou queimar unha muller, María Rodrigues, no que hoxe é a praza de Cervantes baixo, mais unha vez, a acusación fabricada de bruxería. Tamén entre 1619 e 1628 numerosas mulleres do Morrazo foron torturadas e xulgadas polo Tribunal baixo este tipo de cargos. Os chamados "familiares da Inquisición", integrados por membros empobrecidos da baixa nobreza, arrebataban con estes perseguimentos os codizados dereitos de presentación que estas mulleres tiñan en capelas e freguesías. Para disimular o seu propósito real, mesturaban algunhas que os posuían con outras que non os tiñan, escollidas entre mulleres desamparadas ou viúvas. Este foi o caso de María Soliño, figura lendaria que terminou inmortalizada en varias cantigas populares. María Soliño, posuidora de dereitos de presentación na Colexiata de Cangas e na Igrexa de San Cibrán de Aldán, entrou nos alxubes da Inquisición en 1621 e sufriu terríbeis torturas. O 23 de xaneiro de 1622, após a súa confesión, foi condenada cunha confiscación de bens, debendo levar un sambenito durante medio ano e ficando na máis absoluta penuria con 70 anos. Moitas outras mulleres foron tamén xulgadas naquela altura, como foi o caso de Catalina da Iglesia, Elvira Martínez, Teresa Pérez ou María dos Santos.
A inquisición española en Galiza seguiu a operar até a súa primeira abolición durante o reinado de Xosé I entre 1808 e 1812 e posteriormente polas Cortes de Cádiz, só para ser restaurada de novo por Fernando VII en 1814, para ser definitivamente abolida en 1834 durante o segundo Trienio Liberal. Porén, a institución sobreviviu substituída nalgunhas dioceses polas coñecidas Xuntas da Fe ou diocesanas e que non foron legalmente abolidas até o primeiro de xullo de 1835. Unha das últimas vítimas galegas foi o enxeñeiro de minas e xeólogo Casiano de Prado y Vallo, nado en Santiago de Compostela o 13 de agosto de 1797. En 1817, foi detido polo tribunal compostelán seguindo as ordes de Juan José Caamaño Pardo, conde de Maceda, alguacil maior da Inquisición e fanático absolutista. De Prado foi acusado de facer "proposicións", é dicir, de formular ideas contrarias á relixión católica e de ler libros pertencentes ao Index Librorum Prohibitorum et Derogatorum. Pasou 400 días incomunicado nas celas inquisitoriais, experiencia que relatou nun artigo anónimo titulado "Visita dun alxube da inquisición de Santiago por un que o tiña habitado pouco tempo antes" publicado durante o Trienio Liberal despois de ter visitado de novo a cela número 5 onde ficou preso: "'Aquí estiven á mercé dos máis afanados e crueis axentes da tiranía e do erro; aquí vinme reducido á máis triste soidade, separado da miña familia, dos meus amigos, privado dos meus libros e de todo o que puidese facer a miña situación máis levadeira. (…) Como sabían estes malvados aumentar as penas dos desgraciados que aquí tiñan! Non lles chegaba con terme sen comunicación, (…) negáronseme tamén os meus libros; e se pedía algunha graza, chamábanme de criminal. Bárbaros! Se callar pensabades que sen estes depósitos de verdade chegaría eu a desdeñala, a mirala con neglixencia, a esquecela. Non! Que o meu peito ardía coma sempre no seu amor; algunhas das súas máximas estaban xa fixadas na miña alma para nunca xamais borrarse e o meu maior prazer era lembralas na memoria (…). E cantas veces tamén recitaba en alta voz as odas á invención da imprenta e a Juan de Padilla, e outras composicións filosóficas e patrióticas (…)'."A Inquisición ocupou diferentes predios na cidade de Compostela: o Pazo de Monterrei, preto da praza de San Miguel dos Agros, e a Casa Grande de Calo, fronte a Porta da Mámoa no que hoxe é coñecido como Praza de Galicia e antiga Praza da Inquisición. Este último edificio foi derrubado en 1913 para construír o actual Hotel Compostela, inaugurado finalmente o 23 de agosto de 1930.
Análise de requisitos
Cada funcionalidade demandada polo cliente debe analizarse para verificar os posibles impactos no desenvolvemento das demais funcionalidades do sistema, e verificado en conxunto co equipo de desenvolvemento se as necesidades tecnolóxicas para a súa posta en marcha están dispoñibles.
A Vacariza, Trasancos, Narón
A Vacariza é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 35 habitantes.
A Santa, Muíño, Zas
A Santa é un lugar da parroquia de Muíño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres.
Kosmos 634
Características
Kosmos 634 foi o sexaxésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 634 foi inxectado nunha órbita inicial de 516 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de outubro de 1974.
Emblema de Taxiquistán
O emblema de Taxiquistán é un dos símbolos oficiais do país.
Akbar Hashemi Rafsanjani
Ali Akbar Hashemi Rafsanjani (علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی, nado o 25 de agosto de 1934 en Rafsanjan (daquela Persia) co nome de Akbar Haschemi Bahramani e finado en Teherán o 8 de xaneiro de 2017, foi un político iraniano, presidente do país entre 1989 e 1997.
Foi candidato nas eleccións presidenciais de 2005 pero perdeu na segunda quenda contra Mahmoud Ahmadinejad e desde o seu cargo de presidente do Consello de Discernimento denunciou as políticas do presidente electo.
Edward Mills Purcell
Edward Mijos Purcell, nado en Taylorville o 30 de agosto de 1912 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 7 de marzo de 1997, foi un físico norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1952.
Traxectoria
Estudou enxeñería na Purdue University licenciándose o 1933, e posteriormente física na Universidade Harvard onde se doutorou en 1938. Foi conselleiro científico dos presidentes Dwight D. Eisenhower, John Fitzgerald Kennedy e Lyndon B. Johnson.
Investigacións científicas
Tras participar no desenvolvemento do radar no Laboratorio de radiación do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) Purcell volveu a Harvard para continuar as súas investigacións sobre a medición de campos magnéticos no núcleo atómico, descubrindo no ano 1945 a resonancia magnética nuclear (RMN). Esta pasou a ser amplamente usada en física e química para estudar a estrutura molecular de materiais puros e a composición das mesturas.
En 1952 foi galardoado, xunto con Felix Bloch, co Premio Nobel de Física polos seus estudos, por separado, sobre a medición de campos magnéticos no núcleo atómico, resonancia magnética nuclear.
Museo de Selos e Moedas de Mónaco
O Museo de Selos e Moedas de Mónaco (en francés: Musée des Timbres et des Monnaies de Monaco), situado na zona de Fontvieille, en Mónaco, é un museo filatélico e numismático que expón as coleccións privadas do príncipe Raineiro III, fundador da institución, centradas na historia postal do Principado de Mónaco desde 1885 e que recolle a cronoloxía completa das moedas monegascas desde o ano 1641 ata as actuais emisións en euros.
Historia
esquerda|miniatura| Edificio do museo, no porto de Fontvieille A finais do século XIX, o pastor inglés G. G. Barbier reuniu unha importante colección de selos de Mónaco que abranguía, entre outros, algúns exemplares sardos anteriores a 1860.
Logo do pasamento de Barbier, o príncipe Alberte I comprou a colección, que foi enriquecida moi considerablemente polo seu sucesor, Luís II. Cando foi herdada por Rainiero III, este deulle un novo pulo e, en 1950, decidiu expola ao públiio creando o chamado Museo Postal.
En 1987 formouse unha comisión asesora, responsable da clasificación e da conclusión da colección filatélica. Unha orde soberana de Rainiero III estableceu o museo en decembro de 1995 e o ano seguinte abriu ao público, chamado inicialmente Museo de Selos. En 2001 modificou o seu nome a Museo de Selos e Moedas para reflectir o contido das súas coleccións.
Coleccións
O museo estrutúrase en dous espazos: a "gran sala" e a "sala de selos raros".
Ademais dos exemplares de selos e moedas, exhíbense tamén no museo outros obxectos, como unha máquina de impresión rotativa que se utilizou para a impresión de selos monegascos durante máis de 50 anos, así como varios cuños e punzóns para selos e moedas etc. Os visitantes poden tamén ver o proceso de fabricación dos selos durante a súa visita ao museo grazas a unha imprenta manual disposta para o efecto.
O Club de Montecarlo
Na sede do Museo de Selos e Moedas de Mónaco estableceuse en 1999 o Club de Montecarlo da Elite da Filatelia (Club de Monte-Carlo de l'Elite de la Philatélie), por proposta do filatélico Alexander D. Kroo e mediante un decreto sancionado polo príncipe Rainiero III. O club organiza cada dous anos exposicións de rarezas filatélicas coa denominación de MonacoPhil.
Salón do Automóbil de Nova York
O Salón do Automóbil de Nova York (en inglés: New York International Auto Show) é un salón do automóbil que se celebra en marzo ou abril de cada ano no Jacob Javits Convention Center de Nova York nos Estados Unidos.
Con menos prestixio que o Salón do Automóbil de Detroit, o Salón de Nova York repártese as estreas dos modelos do mercado local co Salón do Automóbil de Chicago e o Salón do Automóbil de Los Ángeles.
Historia
O Salón do Automóbil celebrase anualmente desde o ano 1900. Inicialmente celebrouse no New York Coliseum desde 1956 to 1987 cando foi trasladado ao Javits Center.
2011
Debuts mundiais: miniatura|NY Auto Show 2014.
A Toxa, Muíño, Zas
A Toxa é un lugar da parroquia de Muíño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres.
O Vilar, Trasancos, Narón
O Vilar é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 105 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 53 homes e 52 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 118 habitantes.
Encoro de Vega de Tera
miniatura|250px|Encoro de Vega de Tera. O encoro de Vega de Tera é un pequeno aproveitamento hidroeléctrico situado no curso do río Tera, na comarca de Seabra (Provincia de Zamora), que forma parte dun sistema máis amplo de lagos artificiais e canles denominado Salto de Moncabril. A escaseza de presuposto fai que a construción se fixese de xeito deficiente.
Inaugurada por Franco en xuño 1956, o 9 de xaneiro de 1959 produciuse unha rotura no seu muro liberando máis de 8 hm³ de auga arrasando a vila de Ribadelago e deixando 144 vítimas mortais.
Voo 7425 de Aeroflot
O voo 7425 de Aeroflot era un servizo regular doméstico de pasaxeiros entre Karshi e Leningrado cunha escala en Ufa. O 10 de xullo de 1985 o Tupolev Tu-154B-2, con rexistro CCCP-85311, que operaba a ruta baixo a división de Uzbekistán de Aeroflot esnafrouse preto de Uchkuduk, na República Socialista Soviética de Uzbekistán, mentres voaba a segunda parte da ruta. O accidente matou os 200 ocupantes do avión.
Pasaxeiros e tripulación
O voo 7425 levaba 139 adultos e 52 nenos a bordo. A tripulación de voo estaba formada polo capitán Oleg Pavlovich Belisov, o copiloto Anatoliy Timofeevich Pozjumskij, o navegante Harry N. Argeev, e o enxeñeiro de voo Abduvahit Sultanovich Mansurov. Na cabina de pasaxeiros había cinco asistentes de voo.
Alba Cid
Alba Cid Fernández, nada en Ourense o 10 de marzo de 1989, é unha poeta galega.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Galega, Filoloxía Portuguesa e Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela, onde realiza a súa tese doutoral e exerceu docencia. No curso 2020-2021 foi profesora no IES Sánchez Cantón de Pontevedra, en 2022 aprobou a oposición de profesora de ensino secundario na materia de Lingua Galega e Literatura.
Foi recoñecida desde moi nova en diversos galardóns literarios. O seu labor investigador céntrase na teoría poética e a literatura galega, enfocando especialmente a tematización da autoría, a enunciación, a hibridación xenérica e a fragmentación na poesía contemporánea.
Publicou textos en diversos libros colectivos, como Poética da casa (2006), ''6 poemas 6. Homenaxe a Federico García Lorca (2015) ou Librosconversos (2016), e nas revistas Dorna (de cuxo Consello de Redacción forma parte), Raigame, Algália, Grial e Luzes''.
Mantivo diversos espazos na rede, coma o caderno de viaxe paxaros que foron príncipes otomanos ou a súa conta de Instagram, ademais de colaborar en diversas publicacións dixitais, coma Noir Magazine.
Rawalpindi
Rawalpindi é unha cidade do norte de Paquistán situada no extremo setentrional da provincia do Punjab, a carón da capital do país, Islamabad.
Lucas Oil Stadium
O Lucas Oil Stadium é un estadio situado na cidade de Indianápolis, Indiana (Estados Unidos). Foi construído en substitución do RCA Dome como lar dos Indianapolis Colts, equipo de fútbol americano da National Football League (NFL). Foi inaugurado o 16 de agosto de 2008, abrindo oficialmente ao público oito días despois, o 24 de agosto. O estadio é habitualmente coñecido como "The House That Manning Built" (do inglés: A cada que Manning construíu) debido ao éxito do equipo durante a época de Peyton Manning como o seu quarterback.
180px|miniatura|Logo do Lucas Oil Stadium.
Paxarón, Trasancos, Narón
Paxarón é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 13 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 27 habitantes.
Anton Yelchin
Anton Viktorovich Yelchin (en Анто́н Ви́кторович Ельчи́н), nado en San Petersburgo o 11 de marzo de 1989 e finado nos Ánxeles (California) o 19 de xuño de 2016, foi un actor ruso radicado e nacionalizado nos Estados Unidos.
Muhammed Faris
Muhammed Ahmed Faris, nado en Alepo o 26 de maio de 1951, foi o primeiro astronauta sirio. Formou parte das misións Soiuz TM-2 e Soiuz TM-3. Pasou un total de 7,96 días no espazo.
Traxectoria
Faris graduouse Escola Militar de Pilotos de Aleppo en 1973, chegando a ser coronel e piloto da Forza Aérea de Siria. Especializouse en navegación e foi elixido como primeiro sirio en ir ao espazo na misión Soiuz TM-3, durante a cal Faris viaxou ata a estación espacial Mir para facer diversos experimentos. Tras case oito días volveu á Terra na misión Soiuz TM-2.
Bangladesh nos Xogos Olímpicos
Bangladesh participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca competiu nos Xogos de Inverno.
Bangladesh é o país do mundo con maior poboación que nunca gañou unha medalla olímpica.
O Vilar, Muíño, Zas
O Vilar é un lugar da parroquia de Muíño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Santa Monica
Santa Monica (en inglés e oficialmente; en Santa Mónica) é unha cidade localizada ó oeste do condado dos Ánxeles (California), nos Estados Unidos. A cidade recibe o seu nome pola santa cristiá, Santa Mónica. Localizada na baía de Santa Mónica, está arrodeada por completo pola cidade dos Ánxeles e os seus barrios: Pacific Palisades ao noroeste, Brentwood polo norte, West Los Angeles polo nordeste, Mar Vista polo leste, e Venice polo sueste. Santa Monica é o fogar de moitas celebridades e executivos de Hollywood. Segundo o censo de 2010, a poboación de Santa Monica é de 89.736.
China Airlines
China Airlines (CAL) (chinés: 中華航空; pinyin: Zhonghuá Hángkong) é a aeroliña nacional e a máis grande da república da China (Taiwán). A súa sede atópase no aeroporto Internacional de Taiwán Taoyuan e ten 11.154 empregados. China Airlines opera uns 1.400 voos semanais a 115 aeroportos de 114 cidades (incluídos códigos compartidos) de Asia, Europa, Norteamérica e Oceanía. A división de carga opera 91 voos semanais a 33 destinos. A aeroliña foi no 2013 a 21ª do mundo en termos de beneficios de pasaxeiros por quilómetro, e a 10ª por carga. China Airlines ten tres subsidiarias: Mandarin Airlines realiza voos a destinos domésticos de baixa demanda; China Airlines Cargo, membro de Skyteam Cargo, opera unha frota de cargueiros e xestiona a carga da compañía matriz; Tigerair Taiwan é unha aeroliña de baixo custo creada por China Airlines e o grupo singapuriano Tigerair Holdings.
Frota
En novembro de 2016 a frota da China Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Teško je biti fin
Teško je biti fin é un filme bosníaco de 2007 dirixido por Srđan Vuletić. É unha coprodución entre Bosnia e Hercegovina, Eslovenia, Serbia e Alemaña. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Galería de imaxes de Xunqueira de Espadanedo
Galería de imaxes do concello de Xunqueira de Espadanedo na provincia de Ourense.
Miguel Fidalgo Iglesias
miniatura|Papeleta dos candidatos ao [[Senado de España|Senado por Pontevedra nas Eleccións Xerais de 2016.]]
Miguel Fidalgo Iglesias, nado en Vigo en 1971, é un economista e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Empresariais e Ciencias Económicas e máster en Dirección Comercial e Mercadotecnia. Concelleiro do PP no Concello de Vigo (2007-2015). É vogal do Comité Executivo Provincial do PP de Pontevedra. Nas eleccións xerais de 2015 presentouse ao Senado pola provincia de Pontevedra e foi elixido senador. Repetiu candidatura e volveu obter escano nas eleccións xerais de 2016 e nas Eleccións Xerais de abril de 2019. Non foi na lista nas Eleccións Xerais de novembro de 2019.
Ramón Álvarez Cid
Ramón Álvarez Cid é un avogado e político galego.
Traxectoria
En 1958 abriu bufete en Allariz coa súa muller Amelia Hernansanz Sánchez, xestora administrativa. Foi nomeado alcalde de Allariz en 1961 e tomou posesión en febreiro. Foi deputado provincial. Cesou como alcalde e deputado provincial ao ano seguinte. Na época da transición afiliouse a UCD e nas municipais de 1979 foi elixido concelleiro de Allaríz e nomeado primeiro tenente-alcalde. Foi membro da Comisión que elaborou o Estatuto dos dezaseis, o anteproxecto do Estatuto de Autonomía de 1981. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega ao concello de Allariz e foi elixido concelleiro.
Karl Kaimba Arantes
Karl Kaimba Arantes, nado en Bangui o 2 de xaneiro de 1990, é un futbolista centroafricano con nacionalidade francesa. Xoga de defensa e o seu club actual é o Deportivo B.
¿A ti como se che di adeus?
¿A ti como se che di adeus? é unha curtametraxe galega do ano 1999 dirixida por Jorge Coira e protagonizada pola actriz María Bouzas. Trátase dunha comedia de trece minutos de duración producida por Matachín P.C. e Miguel Asensio P.C.
Sinopse
Sete parellas que se din adeus, sete historias enlazadas por despedidas pretensiosas, despedidas desesperadas, despedidas violentas, despedidas torpes...
INTEGRAL (satélite)
INTEGRAL (acrónimo de International Gamma-Ray Astrophysics Laboratory) é un observatorio espacial da Axencia Espacial Europea lanzado o 17 de outubro de 2002 mediante un foguete Proton desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
O obxectivo de INTEGRAL é facer observacións astronómicas nas lonxitudes de onda dos raios gamma, a enerxías de entre 15 keV e 10 MeV.
O satélite estabilízase nos tres eixos e ten unhas dimensións duns 3 x 4 x 5 metros sen os paneis solares estendidos. Os datos científicos transmítense a través dun enlace en banda S a unha velocidade de 86 kbps a dúas estacións terrestres, unha en Redu (Bélxica) e outra en Goldstone (Estados Unidos).
O Centro de Datos Científicos de Integral sitúase en Xenebra.
Instrumentos
INTEGRAL leva catro instrumentos científicos a bordo:
Fitos
En 2020 contribúe a establecer a relación entre os magnetares e a emisión de ráfagas rápidas de radio.
Seguridade
Un fallo producido en 2020 e de xeito posterior, un impacto recibido en setembro de 2021 fixeron ineludibles cambios na guía do aparello, pasando dun sistema baseado no propio instrumental a outro baseado en programación, implementado e probado o 2 de marzo de 2023.
A Pena, Trasancos, Narón
A Pena é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 46 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 27 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 33 habitantes.
El Amigo del Pueblo (Crecente)
El Amigo del Pueblo foi un periódico editado en Crecente en 1919.
Historia e características
Fundado e dirixido por Marcelino Gómez Arias, apareceu o 15 de maio de 1919. Recolleu o programa electoral para as eleccións e a marcha da loita agraria na comarca da Paradanta. Só se editaron dous números.
Xogos Olímpicos de 2004
Os XXV Xogos Olímpicos de Atenas celebráronse do 13 de agosto ao 29 de agosto de 2004. Durante 17 días xuntaron a delegados de 202 países e máis de 11.000 atletas.
O símbolo do evento foi a coroa de loureiro, dado o seu significado na Grecia antiga e nos seus primeiros Xogos Olímpicos.
Despois dun difícil período de controversias sobre e capacidade de Grecia de realizar os Xogos, causado polo atraso nas obras planeadas pola organización do evento, Atenas contou cunha popularidade nunca antes observada nos Xogos Olímpicos. Tivo un seguimento masivo a través dos medios de comunicación.
Proceso de candidatura
Tras perder os Xogos Olímpicos do Centenario ante a estadounidense Atlanta, Atenas viuse inmersa nun proceso para ser elixida como sede dos Xogos Olímpicos. En setembro de 1997, en Lausana, Suíza, un ano despois de Atlanta 1996, Atenas superou á cidade de Roma, Italia, por 66 votos contra 41, sendo elixida para celebrar os Xogos da XXVIII Olimpíada. Cidade do Cabo en Suráfrica, Estocolmo en Suecia e Buenos Aires na Arxentina, foron eliminadas en rondas previas.
Apertura
miniatura|300px|dereita|Chama olímpica na cerimonia de apertura A cerimonia de apertura dos Xogos Olímpicos realizouse o 13 de agosto de 2004, no Estadio Olímpico de Atenas, ante máis de cen mil espectadores. Logo dunha introdución sobre o carácter marítimo de Grecia, a cancha principal encheuse con auga simulando unha gran piscina. Desde este gran lago xurdiron en lapas os cinco aneis olímpicos dando inicio a unha enorme posta en escena de centos de actores en carros alegóricos relatando a historia de Grecia, contando desde a mitoloxía antiga ata os tempos actuais.
Illa de Adonara
Adonara (Indonesio: Pulau Adonara) é unha 'illa' Indonesia, que forma parte de Illas menores da Sonda. A illa, que ten uns 60.000 habitantes, administrativamente forma parte da provincia de Nusa Tenggara Oriental.
Xogos Olímpicos de 2004
Apertura
A parada de nacións xuntou 11.000 atletas representando a 201 comités olímpicos, baixo a música do neerlandés DJ Tiësto. A delegación de Afganistán, ausente nos Xogos Olímpicos desde a chegada do movemento talibán ao poder, foi calorosamente recibida do mesmo xeito que a delegación iraquí; pola contra, a delegación dos Estados Unidos foi recibida entre apupos como forma de rexeitamento á actuación dese país na Guerra de Iraq. As delegacións das dúas Coreas marcharon xuntas de xeito simbólico dado que as súas delegacións participan de xeito separado. Kiribati marchou por vez primeira, tras ser aceptada no Comité Olímpico, mentres que os representantes de Timor Oriental marcharon por vez primeira baixo a súa bandeira. A cantante islandesa Björk cantou ao final da cerimonia, antes do acendido da chama olímpica.
Illa de Adonara
Xeografía
A illa está situada entre a illa de Flores, ao oeste e a illa de Lomblen, ao leste (que separa o Estreito de Lamakera). Xunto a estas dúas illas, e outras minores forman o Arquipélago de Solor. Adonara ten unha superficie de aproximadamente 518 km² e unha costa de 104,6 km. Na súa maioría montañosa, na illa atópase o monte máis alto de todo o arquipélago (Ili Boleng de 1659 metros).
Xogos Olímpicos de 2004
Apertura
A cerimonia deuse por finalizada tralo aceso da chama olímpica, polo medallista de windsurf dos Xogos Olímpicos de 1996, Nikolaos Kaklamanakis.
Clausura
Os xogos finalizaron o 29 de agosto. A cerimonia de clausura foi realizada no Estadio Olímpico de Atenas onde se inauguraron 16 días antes. Estímase que uns 70.000 espectadores asistiron á cerimonia de clausura.
Illa de Adonara
Historia
No século XVI os portugueses foron os primeiros europeos que chegaron á rexión e reclamaron, entre outras cousas Adonara como parte do seu territorio. Naquela época, a poboación da illa era pequena, había só sete ou oito pobos. En 1599, dúas igrexas foron construídas en Adonara. O mesmo século, foron habitadas por un grupo cristián no medio de todos os pobos animistas. Desde 1650 a illa formaba parte dun reino local. En 1851 o gobernador das posesións portuguesas no ámbito das illas menores da Sonda José Joaquim Lopes de Lima, vendeu a illa xuntamente con outras áreas aos Países Baixos. Este acto foi confirmado oficialmente polo Tratado de Lisboa, en 1859. Os principados de Larantuca e Adonara foron abolidos polo goberno indonesio en 1962. Algún tempo tras a independencia as autoridades locais aínda estaban enraizados no gobernantes pasados, chamado Raja.
Xogos Olímpicos de 2004
Clausura
A cerimonia iniciouse coa participación de músicos gregos, entre eles Haris Alexiou, Elefthería Arvanitáki, Dimitra Galani, Giórgos Ntaláras e Sakis Rouvas; ao mesmo tempo miles de actores realizaban actuacións con bastante humor no terreo do estadio. Acto seguido, realizouse a entrega de premios do último evento dos xogos, o maratón masculino.
Illa de Adonara
Historia
A illa tamén é coñecida polo alcume de Illa dos asasinos, porque no pasado prolongouse durante centos de anos pelexas entre as nacións da costa e a poboación das montañas, que causou moitas vítimas.
Xogos Olímpicos de 2004
Clausura
A continuación cada país participante viuse representado por un atleta que portaba a súa respectiva bandeira, seguidos do resto dos atletas con todas as delegacións mesturadas.
Logo dos discursos de clausura, escoitáronse os himnos de Grecia e da China. O alcalde de Atenas pasou a bandeira olímpica ao alcalde de Pequín. Logo dunha curta presentación de actores chineses declaráronse oficialmente clausurados os Xogos Olímpicos de Atenas 2004.
290px|miniatura|dereita|O percorrido do facho olímpico a través do mundo
Modalidades disputadas
miniatura|Participantes miniatura|200px|dereita|Proba de [[tiro con arco no histórico estadio Panathinaiko durante os Xogos de Atenas, 2004]]
Asterisco
Un asterisco (*) é un signo ortográfico auxiliar, chamado así polo seu parecido a unha estrela (do latín asteriscus e este do grego ἀστερίσκος, asteriskos, «estrela pequena»).
Escritura
O uso máis habitual é indicar unha chamada de nota, colocándoo na parte superior dunha palabra.
Matemáticas
En Matemáticas ten usos, como o de representar espazos duais de espazos vectoriais, ou diferentes tipos de produtos segundo o contexto.
Telefonía
Nos teléfonos o asterisco: * é unha tecla especial, como o grade.
Gran Premio de Austria de 1972
miniatura|250px|right|[[Emerson Fittipaldi pilotando seu Lotus durante a práctica; gañou a carreira co coche de reserva do equipo que levou o número 31.]] O Gran Premio de Austria de 1972 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 13 de agosto de 1972. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de.
Carlos Monje Serrano
Carlos Monje Serrano, coñecido como Chirri, nado en Mérida o 6 de xuño de 1990, é un futbolista español. Xoga de extremo e o seu actual equipo é o Lucena CF
Baltimore
Baltimore é unha cidade do estado de Maryland, Estados Unidos. En 2007 tiña unha poboación de 637 455 habitantes. Debe o seu nome a Cæcilius Calvert, 2º Barón Baltimore. A cidade forma parte da área metropolitana Baltimore-Washington. O porto de Baltimore é un dos máis importantes da costa leste americana.
Historia
esquerda|miniatura|Faro de Baltimore Durante o século XVII fundáronse varias localidades co nome de Baltimore no norte da baía de Chesapeake. A actual localización data de 1729, Baltimore medrou rapidamente durante mediados do século XIX como o graneiro do azucre que se producía nas colonias do Caribe. Durante a guerra de 1812 os británicos atacaron Fort McHenry, situado no porto de Baltimore, con ese motivo escribiuse o poema co texto que logo se convertería no texto do himno norteamericano, The Star-Spangled Banner. En 1851 deuselle o título de cidade independente, polo que non pertence a ningún condado. O 7 de febreiro de 1904 o lume destruíu 1 500 edificios.
Xeografía
Baltimore está no centro norte do estado de Maryland, á beira do río Patapsco preto da súa desembocadura na baía de Chesapeake. A cidade localízase nunha discordancia entre a chaira de Piedmont e a chaira costeira do Atlántico, que divide Baltimore na "cidade baixa" e na "cidade alta", nun rango que vai do nivel do mar ata os 480 m no nordeste nas proximidades de Pimlico.
Segundo o censo de 2010, a cidade ten unha superficie total de 239 km 2, 210 de terra e 29 de auga.
Estado de Tlaxcala
Tlaxcala é un dos 31 estados de México.
miniatura|esquerda|Bandeira de Tlaxcala.
Baltimore
Irmandamentos
700px|centro|miniatura|Imaxe da baía e o porto de Baltimore.
Melanthius (cráter)
Melanthius é o un prominente cráter de impacto da lúa de Saturno, Tetis. Ten case 250 km de diámetro, situado nas coordenadas 58,5° S 192,6° O, sendo só máis grandes (en Tetis) os cráteres Odiseo e Telemus. O seu nome procede de Melanthius, un cabreiro desleal có heroe Odiseo da mitoloxía grega que aparece na Odisea.
A principal característica deste cráter é que ten un destacable grupo de picos centrais, ademais dunha marcada diferenza case a xeito de fronteira definida, na densidade de cráteres que existen na parte occidental do cráter (á esquerda da imaxe da caixa de información, amplíese a imaxe) en comparación o resto do territorio que rodea ó cráter.
Ría de Corcubión
A ría de Corcubión, atópase na provincia da Coruña, en Galiza.
Características
É a máis setentrional das rías Baixas, baña os municipios de Fisterra, Corcubión, Cee, Dumbría e Carnota.
A ría describe un amplo arco que, desde o cabo Fisterra, a desembocadura do río Xallas (na parroquia do Ézaro) e o monte Pindo, que domina o conxunto, vaise abrindo o dito arco cara ao sur ata a praia de Carnota, polo que se vai transformando nunha enseada.
Georges Florovski
Georges Florovski (en ruso Георгий Васильевич Флоровский), nado en Odesa o 23 de agosto de 1893 e finado en Princeton o 11 de agosto de 1979, foi un pensador e teólogo ruso.
Perseguido polo réxime soviético, instalouse en Francia onde foi profesor no Instituto de San Serxio en París. Ensinou tamén en Harvard e en Princeton.
Pensamento
Especialista nos Pais da Igrexa, considerou que había que volver a unha teoloxía baseadada na experiencia espiritual e na celebración comunitaria da liturxia. Aquí, segundo el, é onde radica a superioridade da Igrexa ortodoxa fronte ao autoritarismo e a especulación racionalista e xurídica da Igrexa católica. A doutrina ortodoxa non se ensina nas aulas senón que é unha vivencia que se proclama no templo. A oración non é un conxunto de peticións senón un camiño que nos introduce no espazo do divino que transforma o interior e nos abre ao exterior rachando a individualidade illada.
Rexeita a visión xurídica da redención como expiación, propia do catolicismo. Ve en Xesús de Nazaret ao ilimitado no limitado, a natureza divina asumindo a humana co fin de sandar o feble e completar o deficiente: en Cristo non só se revelou o sentido da existencia humana, senón que se realizou. Para Florovsky, a marioloxía non é senón un aspecto da cristoloxía, baseado na condición de theotocos (nai de Deus). Así mesmo, nos santos non se desliza unha idolatría senón a veneración á deificación da natureza humana, o amor de Deus cara eles e neles. A deificación non é un fenómeno ontolóxico senón unha comuñón persoal con Deus que inunda coa súa presenza a existencia humana.
Pedro Rodríguez
O nome de Pedro Rodríguez pode referirse a:
Ángel Álvarez
Co nome de Ángel Álvarez podemos referirnos a:
Chlamydomonas reinhardtii
Chlamydomonas reinhardtii é unha especie de alga verde unicelular de aproximadamente 10 micrómetros de diámetro que nada impulsándose con dous flaxelos e vive en augas doces e no solo. Ten unha parede celular feita de glicoproteínas ricas en hidroxiprolina, un cloroplasto grande con forma de copa, un grande pirenoide, e unha "mancha ocular" que percibe a luz.
Está amplamente distribuída por todo o mundo en augas doces e no solo, e utilízase principalmente como organismo modelo en estudos biolóxicos de diversos campos. Cando recibe luz, C. reinhardtii pode crecer en medios carentes de fontes de carbono orgánico e de enerxía química facendo a fotosíntese, pero pode tamén crecer na escuridade cando se lle subministran eses produtos. C. reinhardtii é tamén interesante para a produción de produtos biofarmacéuticos e de biocombustibles, xa que pode producir hidróxeno.
Historia
A C. reinhardtii de tipo salvaxe da cepa de laboratorio c137 (mt+) orixinouse a partir dun illado feito preto de Amherst, Massachusetts, en 1945 por Gilbert M. Smith.
O nome da especie tense escrito de diferentes maneiras debido ás variadas transliteracións dun apelido ruso en cirílico: reinhardi, reinhardii, reinhardti e reinhardtii (este último é o nome científico actual: C. reindhardtii Dangeard). A especie foi descrita por P. A. Dangeard en 1888, que lle puxo ese nome en honor ao botánico ucraíno Ludwig Reinhard(t), que describiu en 1876 o apareamento desta especie (á cal el lle dera outro nome).
C. reinhardtii, igual que as outras algas verdes, era clasificada tradicionalmemte como protista. Nas clasificacións actuais as algas verdes tenden a clasificarse xunto coas plantas, con varios nomes, segundo os autores, para o taxon superior no que se inclúen (por exemplo Viridiplantae ou Plantae).
Organismo modelo
miniatura|300px|Sección da célula da alga Ch.reinhardtii. ''Ch. reindhardtii'' utilízase como organismo modelo para investigar cuestións fundamentais da bioloxía da célula e bioloxía molecular como:
En 2007, publicouse a secuencia xenómica nuclear completa de C. reinhardtii.
As proteínas canalrodopsina-1 e canalrodopsina-2, que funcionan como canais iónicos de apertura controlada pola luz, illáronse orixinalmente de C. reinhardtii.
Reprodución
As células vexetativas de C. reinhardtii son haploides e teñen 17 pequenos cromosomas. Cando hai carencia de nitróxeno, as células vexetativas diferéncianse en gametos haploides. As células pertencen a dous tipos de apareamento posibles, que son idénticos en aparencia, chamados mt(+) e mt(-), que se fusionan para formar un cigoto diploide. O cigoto non é flaxelado e funciona como unha forma dormente da especie no solo. En presenza de luz, o cigoto sofre meiose e orixina catro células haploides flaxeladas que reinician o ciclo de vida vexetativo.
En condicións de crecemento ideais, as células poden ás veces sufrir dúas ou tres mitoses antes de que as células fillas se liberen da vella parede celular. Así, nunha soa etapa de crecemento pode orixinar 4 ou 8 células fillas por cada célula nai.
O ciclo celular desta alga verde unicelular pode ser sincronizado alternando períodos de luz e escuridade. A fase de crecemento depende da luz, mentres que, despois dun punto chamado de transición ou de compromiso, os procesos son independentes da luz.
Xenética
O atractivo que ten esta alga como organismo modelo incrementouse recentemente coa publicación de varios recursos xenómicos que pasaron a dominio público. O borrador Chlre3 da secuencia xenómica nuclear desta especie preparado polo Joint Genome Institute do Departamento de Enerxía dos EUA comprende 1557 armazóns cun total de 120 Mb. Aproximadamente a metade do xenoma está contido en 24 armazóns de polo menos 1,6 Mb de lonxitude cada un. A ensamblaxe actual do xenoma nuclear está dispoñible en liña.
O xenoma mitocondrial (acceso á base de datos: NC_ 001638) está tamén dispoñible en liña na base de datos do NCBI. O xenoma cloroplástico completo de >200 kb está igualmente dispoñible en liña.
Ademais dos datos da secuencia xenómica, hai unha gran cantidade de datos de secuencias de expresión dispoñibles como librarías de ADNc e marcadores de secuencias expresadas (ESTs). En liña están dispoñibles sete destas librarías de ADNc. A libraría BAC pode mercarse no Clemson University Genomics Institute. Hai tamén dúas bases de datos en liña de >50.000 e >160.000 ESTs.
Evolución
Chlamydomonas foi utilizada para estudar diferentes aspectos da bioloxía evolutiva e ecoloxía. É un organismo de elección para moitos experimentos de selección porque (1) ten un curto tempo de xeración, (2) funciona tanto como organismo heterótrofo coma de forma autótrofa facultativa, (3) pode reproducirse tanto sexualmente coma asexualmente, e (4) hai unha ampla información xenética dispoñible sobre ela.
Algúns exemplos (non exhaustivos) dos traballos evolutivos realizados con Chlamydomonas son a evolución da reprodución sexual, o efecto na eficacia biolóxica ou fitness das mutacións, e o efecto da adaptación a distintos niveis de CO2.
Técnicas de transformación do ADN
A transformación xénica ocorre principalmente por recombinación homóloga nos cloroplastos e recombinación heteróloga no núcleo. O xenoma cloroplástico de C. reinhardtii pode ser transformado realizando un bombrdeo con partículas microproxectís ou por axitación con esferiñas de cristal, aínda que este último método é menos eficaz. O xenoma nuclear foi transformado con axitación con esferiñas de cristal e por electroporacón. O procedemento de bombardeo de partículas parece ser o método máis eficaz para introducir ADN no xenoma do cloroplasto. Isto débese probablemente a que o cloroplasto ocupa case a metade do volume da célula, o que fai que sexa unha grande diana para os microproxectís. A electroporación é a forma máis eficaz para introducir ADN no xenoma nuclear cunhas frecuencias de transformación máximas de dúas ordes de magnitude maiores que as obtidas usando o método da axitación con esferiñas de cristal.
Produción de produtos biofarmacéuticos
Utilizáronse células de ''Ch. reinhardtii'' transformadas por enxeñaría xenética para producir diversos compostos útiles, como unha proteína amiloide sérica de mamífero, e tamén un anticorpo humano, o factor de crecemento vascular humano, unha potencial vacina terapéutica do Papillomavirus humano 16, unha potencial vacina da malaria, e un fármaco de complexo deseño que podería utilizarse na loita contra o cancro.
Fonte limpa para a produción de hidróxeno
En 1939, o investigador alemán Hans Gaffron (1902–1979), que daquela traballaba na Universidade de Chicago, descubriu o metabolismo do hidróxeno das algas verdes unicelulares. ''Ch. reinhardtii'' e algunhas outras algas verdes poden, baixo espeiciais circunstancias, deixar de producir oxíxeno na fotosíntese e empezar a producir hidróxeno. Esta reacción feita pola hidroxenase, un encima que está activo só en ausencia de oxíxeno, ten curta duración. Nos seguintes trinta anos, Gaffron e o seu equipo descubriron a mecánica básica da produción fotosintética de hidróxeno feita polas algas.
Para incrementar a produción de hidróxeno, os investigadores seguiron varios camiños:
Frits Zernike
Frits Zernike, nado en Ámsterdam, Países Baixos, o 16 de xullo de 1888 e finado o 10 de marzo de 1966 en Amersfoort, foi un físico neerlandés gañador do Premio Nobel de Física o ano 1953 pola súa invención do microscopio de contraste de fases.