cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deserto sirio
No norte, o desierto dá paso ás zonas máis fértiles de herba. No sur, percorre os desertos do sur da península de Arabia. Moitos pequenos desertos existen no deserto de Siria, como Palmira. Damasco atópase nun oasis. A paisaxe do desierto formouse por fluxos de lava volcánica da rexión de Jebel Druso no sur de Siria.
Batalla de Cannas
A batalla de Cannas foi un triunfo militar cartaxinés acontecido no ano 216 antes de Xesucristo, durante a segunda guerra púnica, que enfrontou ó exército cartaxinés comandado por Aníbal, e ó exército romano, comandado polos cónsules Caio Terencio Varrón e Paulo Emilio.
Desenvolvemento
O exército romano era moi superior ó cartaxinés (80 000 romanos contra de 20 000 a 40 000 cartaxineses). Aníbal, coñecedor da súa desvantaxe, apostouse nun outeiro, formando unha xigantesca liña convexa, coa súa infantería africana (a mellor parte do seu exército) no centro, e cos mercenarios galos e iberos nos flancos.
Aínda que a infantería cartaxinesa era moi inferior á romana, a súa cabalería era superior, pois contaba con bos xinetes cartaxineses e pola cabalería númida, e Aníbal enviouna para flanquear ó adversario.
A cabalería romana enfrontouse coa cartaxinesa, e resultou perdedora e fuxiu. A cabalería cartaxinesa dispúxose a perseguir á romana en retirada.
Pola súa banda, a infantería cartaxinesa aproveitou a situación. Tanto o vento coma o sol estaban ó seu favor, e os arqueiros romanos non puideron disparar contra eles. A infantería romana tivo que avanzar, topándose cunha férrea defensa cartaxinesa.
Tras un tempo loitando ambos exércitos, volveu a cabalería cartaxinesa de perseguir ó inimigo, a cal cargou contra os romanos polas costas das súas formacións, pillándoos a dous fogos e esnaquizándoos.
Mauricio Pinilla
Mauricio Ricardo Pinilla Ferrera, nado en Santiago de Chile o 4 de xuño de 1984, é un futbolista chileno que xoga na demarcación de dianteiro. O seu club actual é o Atalanta BC.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Club Universidad de Chile, debutando co primeiro equipo no ano 2002 e anotando 20 goles nos 39 encontros disputados. Esta grande actuación fai que o fiche o Inter de Milán, aínda que sería cedido ao Chievo Verona, onde non tivo moita continuidade polo que foi cedido de novo no mercado invernal ao Celta de Vigo que buscaba evitar o descenso a Segunda División, obxectivo que non acadou. O seu inicio en Vigo foi prometedor, anotando dous goles ante o Deportivo Alavés na Copa do Rei, porén sería os únicos goles que anotaría, rematando a tempada apartado do equipo. Pese a todo chegaría a debutar na Liga de Campións co equipo galego.
Ao ano seguinte foi traspasado ao Sporting de Lisboa, de onde saíu cedido a causa do baixo rendemento, esta vez ao Racing de Santander. En 2006 foi fichado polo Heart of Midlothian FC escocés, por enésima vez non tivo a continuidade necesaria polo que foi cedido ao seu club de orixe, o Club Universidad de Chile, onde tampouco deu o rendemento esperado.
Beato
miniatura|Beatificación de [[Xoán Paulo II, papa|Xoán Paulo II.]] Na Igrexa Católica, un beato é un fiel defunto cuxas virtudes foron previamente certificadas polo papa e pode ser honrado con culto. O termo beato significa literalmente feliz (do latín beatus), ou benaventurado en sentido máis amplo, aludindo á crenza de que esa persoa está xa gozando do paraíso. A consideración de beato constitúe o terceiro paso no camiño da canonización. O primeiro é «servo de Deus», o segundo «venerable», e o cuarto «santo». Tamén se coñece como beato á persoa moi devota e apegada ás cerimonias relixiosas.
Mauricio Pinilla
Traxectoria
No ano 2008 fichou polo CR Vasco da Gama brasileiro, equipo que rematou perdendo a categoría a final de tempada. Ao ano seguinte fichou polo Apolon Limassol chipriota, onde remataría contrato sen ter ofertas doutros clubs.
Beato
Proceso de beatificación
O organismo do Vaticano encargado de estudar os milagres, martirios e virtudes heroicas e de propor os diferentes exemplos de santidade para que o Sumo Pontífice proceda a realizar as beatificacions é a Congregación para as Causas dos Santos.
Mauricio Pinilla
Traxectoria
En 2009 fichou polo US Grosseto FC da Serie B italiana, onde recuperou a capacidade goleadora, alcanzando o récord de goles en partidos consecutivos, ao superar os 11 goles de Gabriel Batistuta. Ao ano seguinte foi traspasado ao US Città di Palermo, da Serie A, de onde foi cedido ao Cagliari Calcio nun primeiro momento e despois en propiedade.
Beato
Proceso de beatificación
A beatificación só pode darse en fieis que falecesen con fama de santidade, e que esta sexa constante e difundida en diversos lugares. Un proceso de beatificación pode realizarse por dúas vías: por causa de virtudes heroicas, se o fiel viviu as virtudes cristiás en grao heroico, ou de martirio se o fiel sufriu martirio pola súa fe, con percorridos procesuais distintos en ambos os dous casos.
Unha declaración de canonización só prodúcese tras un longo proceso preparatorio, un verdadeiro proceso xudicial, que pode prolongarse durante decenios, posto en marcha polo bispo do lugar onde faleceu o candidato e sostido por unha devoción popular, con cita de testemuñas —favorables ou contrarias— e exame de documentación.
Segundo as Normas da Congregación para as Causas dos Santos (Normae Servandae in Inquisitionibus ab Episcopis faciendis in Causis Sanctorum), aprobadas e ratificadas por Xoán Paulo II o 7 de febreiro de 1983, débese esperar cinco anos despois da morte da persoa afectada antes de introducir a súa causa. Con anterioridade debían transcorrer cincuenta anos, pero o prazo reduciuse para evitar unha posible desaparición de probas.
Vilaboa
Vilaboa (do latín villam bonam, 'vila boa') é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Pontevedra. Segundo o IGE en 2016 tiña 6043 habitantes (2943 homes e 3100 mulleres). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Suunto
Suunto Oy, con sede en Finlandia, é unha empresa que produce e comercializa instrumentos deportivos de precisión para o mergullo, adestramento e deportes ao aire libre. Creouse en 1936 e o seu fundador foi Tuomas Vohlonen.
Vilaboa
Xeografía
O concello, de 37,54 km², atópase no interior da ría de Vigo, na enseada de San Simón. Abrangue 5 parroquias, e ten 61 lugares. Limita ao noroeste con Marín, ao norte e o leste con Pontevedra, ao sur coa ría de Vigo e ao suroeste con Moaña. No concello está a lagoa de Castiñeiras, e en Figueirido nace o río dos Gafos. Outros cursos menores son o río Maior e o rego de Tuimil.
Beato
Declaración
A declaración de beatificación faise mediante unha cerimonia eucarística. A beatificación, sendo un acto pontificio, será realizada por un cardeal en nome do Santo Pai. Non existe ningún rito litúrxico particular asociado á declaración.
Vilaboa
Demografía
Os seus 6043 habitantes están repartidos nas súas cinco parroquias, cunha forte dispersión da poboación. Ademais, o concello conta cunha das colonias musulmás máis grandes de Galicia, que ronda as 200 persoas. A capital do concello é O Toural, na parroquia de Vilaboa.
Beato
Declaración
Durante o seu pontificado, o papa Xoán Paulo II modificou considerablemente a práctica da beatificación. Até outubro 2004, beatificou a 1340 persoas, máis que o conxunto das beatificacións efectuadas polos seus predecesores desde o papa Sisto V, que estableceu un procedemento de beatificación similar ao que celebra hoxe en día.
Vilaboa
Comunicacións
O concello está atravesado de norte a sur pola N-550 e de leste a oeste pola N-554. Amais, crúzao a AP-9, partindo do concello a ponte de Rande. Tamén pasa por Vilaboa o eixe atlántico de alta velocidade; antigamente funcionaba a estación de Figueirido. A capital municipal (O Toural), dista uns 10 km da Praza da Ferrería, centro da cidade de Pontevedra, e uns 19 km da Porta do Sol, centro da cidade de Vigo. Outras localidades próximas son Arcade (Soutomaior), a 6 km, Redondela, (14 km), ou Moaña (16 km).
Beato
Declaración
A maioría dos teólogos non consideran a beatificación como unha declaración infalible por parte do papa, contrariamente á canonización.
Vilaboa
Historia e patrimonio
Os restos máis antigos de asentamentos humanos datan da época dos megálitos. A mámoa do Rei está situada no camiño que rodea o lago de Castiñeiras. Conta con cámara poligonal e corredor de acceso, con tres tramos diferenciados. Ten uns 5000 anos, e foi restaurado no 2003. Preto del hai 8 mámoas do neolítico. As mámoas da Chan da Cruz foron escavadas en 1972, 1983 e 1984.
Do período castrexo consérvanse os restos dun castro no lugar de Acuña, coñecido como castro de Monte da Croa. Conta con murallas, e nel foron atopados utensilios de uso caseiro. Hai outro castro, sen escavar, no monte de Coto Loureiro, entre as parroquias de Figueirido e A Canicouva (Pontevedra).
Da época da romanización é a Vía XIX do itinerario de Antonino, da que se atoparon no concello catro miliarios, conservados no Museo de Pontevedra. Desde o medievo, por esa vía discorre a vía portuguesa do camiño de Santiago. O topónimo de Vilaboa ten orixe latina, de Villam Bonam, "Casa de campo boa".
Heidi (filme de 2005)
Heidi é un filme británico dirixido por Paul Marcus que foi estreado no 2005. Está baseado na icónica novela Heidi de Johanna Spyri, e está protagonizado pola actriz irlandesa Emma Bolger no papel protagonista, xunto con Max Von Sydow e Diana Rigg. A banda sonora foi composta por Jocelyn Pook.
Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur
miniatura|Detalle dun mapa cartográfico feito por Ioannes Baptista Vrints, séc. XVII, coa lenda Hoc mysterium firmiter profitemur. miniatura| IN HOC MISTERIVM FIDEI FIRMITER PROFITEMVR Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur é o lema latino que aparece no escudo da cidade de Lugo. Tivo orixe no escudo do reino de Galicia.
Heidi (filme de 2005)
Sinopse
Heidi é unha nena orfa que vive coa súa tía Detie dende hai anos, mais, cando a Detie lle ofrecen un traballo en Frankfurt, non ten máis escolla que levar á nena a vivir co seu avó paterno. Aínda que, nun principio, o ancián acepta a contragusto a presenza da cativa, pouco a pouco colleralle aprecio, ensinaralle os costumes da vida nas montañas.
Vilaboa
Historia e patrimonio
dereita|miniatura|Petróglifo de Chan dos Areeiros.
Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur
Características
A súa tradución literal é: "Aquí confesamos firmemente este misterio da fe", e alude ao feito de estar o Santo Sacramento exposto ininterrompidamente no altar da catedral lucense, feito excepcional ademais de privilexiado que posúe xa dende a Idade Media ata a actualidade e que lle valeu a Lugo o sobrenome de "A Cidade do Sacramento".
Vilaboa
Historia e patrimonio
Entre as parroquias de Vilaboa e Santa Cristina de Cobres está o petróglifo de Chan dos Areeiros, con inscricións medievais.
Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur
Características
O propio lema foi trasladado dende o escudo do reino de Galicia, onde o atopamos en representacións gráficas a partir do século XVII.
Vilaboa
Historia e patrimonio
As salinas do Ulló foron explotadas desde 1694 polo Colexio dos Xesuítas de Pontevedra, sendo privatizadas trala desamortización de Mendizábal. No mesmo lugar construíuse a finais do século XIX un muíño de mareas, do que apenas quedan restos.
Durante o antigo réxime as terras do concello pertencían á xurisdición de Pontevedra, señorío do arcebispado de Compostela. En 1821 constituíronse como concellos Cobres e Vilaboa, que se fusionaron en 1835. En 1925 a parroquia de Domaio (do concello de Moaña) pediu unirse a Vilaboa, mais a proposta non foi adiante ao non xustificarse administrativamente. En 1960 o concello de Pontevedra solicitou a anexión do de Vilaboa, mais o pleno municipal non o aceptou.
Recentemente, vivíronse dous conflitos sociais de certa importancia no concello. Houbo unha forte mobilización veciñal ante a construción do tramo da AP-9 entre a ponte de Rande e Pontevedra. Entre 1997 e 1999 houbo fortes protestas ante o proxecto de construción dunha empacadora de residuos da empresa Sogama en Bértola e Figueirido.
Lugares de Vilaboa
Para unha lista completa de todos os lugares do concello vexa: Lugares de Vilaboa.
Carrizo de la Ribera
miniatura|250px|Mosteiro de Santa María de Carrizo Carrizo de la Ribera (en leonés: Carrizu) é un concello español da provincia de León, en Castela e León. Atópase xunto ao río Órbigo. Tiña unha poboación de 2357 habitantes en 2015.
Factor de crecemento transformante alfa
O factor de crecemento transformante alfa (TGF-α) é unha proteína codificada en humanos polo xene TGFA situado no cromosoma 2, que funciona como factor de crecemento. Como membro da familia do factor de crecemento epidérmico (EGF), o TGF-α é un polipéptido mitoxénico. A proteína actívase cando se une a receptores que teñen actividade de proteína quinase para realizar así sinalizacións celulares.
O TGF-α é un ligando para o receptor do factor de crecemento epidérmico, que activa unha vía de sinalización para a proliferación celular, diferenciación e desenvolvemento. Esta proteína pode actuar como ligando para o seu receptor tanto en estado soluble coma en estado unido a unha proteína transmembrana. O seu xene foi asociado con moitos tipos de cancro, e pode tamén estar implicado nalgúns casos de padal/beizo fendido (leporino).
Síntese
O TGF-α é sintetizado internamente formando parte dun precursor transmembrana máis grande de 160 aminoácidos (en humanos) ou 159 (en ratas). O precursor está composto por un dominio extracelular que contén un dominio transmembrana hidrofóbico, un tramo de 50 aminoácidos, que é o TGF-α, e un dominio citoplasmático de 35 residuos de longo. Na súa forma máis pequena o TGF-α ten seis cisteínas que se unen por medio de tres pontes disulfuro. Colectivamente todos os membros da familia EGF/TGF-α comparten esta estrutura. Non obstante, esta proteína non está directamente relacionada co TGF-β.
No estómago, o TGF-α prodúcese na mucosa gástrica sa. O TGF-α inhibe a secreción de ácido gástrico. O TGF-α pode tamén producirse en macrófagos, células do cerebro, e queratinocitos.
Función
O TGF-α induce o desenvolvemento epitelial. O TGF-α é membro da familia de EGF, as accións biolóxicas do TGF-α e do EGF son similares. Por exemplo, o TGF-α e o EGF únense ao mesmo receptor, EGFR. Cando o TGF-α se une ao EGFR pode dar inicio a múltiples eventos de proliferación celular. Os eventos de proliferación celular que implican a unión do TGF-α ao EGFR inclúen a curación de lesións e a embrioxénese. O TGF-α está tamén implicado na xénese de tumores e crese que promove a anxioxénese. O TGFα estimula a proliferación das células neurais no cerebro adulto lesionado.
O receptor de TGF-α
Unha proteína de membrana de 170 kDa glicosilada chamada receptor de EGF (EGFR) únese ao TGF-α, o que permite que o polipéptido funcione en varias vías de sinalización celular. O receptor de EGF caracterízase por ter un dominio extracelular que ten numerosos aminoácidos. O EGFR consta dun só dominio transmembrana, un dominio intracelular (que ten actividade de tirosina quinase), e recoñecemento de ligando. Como factor de crecemento ancorado en membrana, o TGF-α pode ser clivado da proteína integral de membrana por unha protease. As formas solubles de TGF-α son o resultado da clivaxe e teñen a capacidade de activar ao EGFR, aínda que o EGFR pode ser activado tamén a partir dun factor de crecemento unido a membrana.
Cando o TGF-α se une ao EGFR dimerízase desencadeando a activación do seu dominio con actividade de proteína-tirosina quinase. A actividade de proteína-tirosina quinase causa unha autofosforilación de varios residuos tirosina do C-terminal do EGFR, o que inflúe na activación e sinalización doutras proteínas que interaccionan en moitas vías de transdución.
miniatura|esquerda|Vía de sinalización de [[EGFR unha vez que se uniu ao TGF-α.]]
O TGF-α e o sistema neuroendócino
A familia EGF/TGF-α regula a hormona liberadora da hormona luteinizante (LHRH) por medio dun proceso interactivo glial-neuronal. o TGF-α producido nos astrocitos hipotalámicos, estimula indirectamente a liberación da LHRH por medio de varios intermediarios. Como resultado, o TGF-α é un compoñente fisiolóxico esencial para a iniciación do proceso da puberdade feminina.
O TGF-α e o núcleo supraquiasmático
O TGF-α tamén se expresa no núcleo supraquiasmático. Isto suxire un papel da sinalización de EGFR na regulación do reloxo biolóxico e ritmos circadianos no sistema nervioso central. En estudos similares nos que se inxectou no terceiro ventrículo, o TGF-α pode suprimir o comportamento locomotor circadiano xunto coas actividades de beber e comer.
O TGF-α e os tumores
Suxeriuse o seu uso potencial como biomarcador para facer prognósticos en varios tumores, como o cancro gástrico ou no melanoma.
Interaccións
O TGF-α presenta interaccións con GORASP1 e GORASP2.
Sara González
Sara González Rodríguez, nada en Tui o 23 de maio de 1989 e máis coñecida como Sara Tui, é unha futbolista galega que xoga dende 2015 na 1ª División para UD Granadilla Tenerife Sur. Como internacional xogou coa selección feminina de fútbol de España no Campionato Europeo Feminino Sub-19 da UEFA de 2008.
Estación de Santiago de Compostela
A estación de Santiago de Compostela é unha estación de tren de Adif situada na cidade de Santiago de Compostela. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Grand Royal Records
Grand Royal Records foi un selo discográfico estadounidense baseado nos Ánxeles (California), fundado en 1992 polos Beastie Boys xunto con Capitol Records despois de que o grupo deixase Def Jam Recordings.
Estación de Santiago de Compostela
En 2010 recibiu 1.771.974 pasaxeiros, sendo a estación con maior número de viaxeiros de toda Galicia.
Grand Royal Records
Debido ao aumento das débedas, Grand Royal cesou as súas actividades no ano 2001. Os seus activos foron vendidos a través de poxas en Bid4Assets; estas non incluían os dereitos da música dos Beastie Boys. Os activos e o fondo de catálogo serían mercados por un grupo de seareiros que á súa vez crearon GR2 Records.
Estación de Santiago de Compostela
Situación ferroviaria
miniatura|Estación de Santiago. miniatura|Patio da estación de Santiago. miniatura|Vías da estación. A estación atópase no punto quilométrico 378,811 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 218 metros de altitude. Tamén forma parte da liña férrea de ancho ibérico que une Redondela con Santiago de Compostela, punto quilométrico 92.
Grand Royal Records
Grand Royal foi tamén o nome dunha revista escrita e publicada polo grupo. Foi famosa polo artigo "Mulling Over the Mullet" (reflexionando sobre o Mullet), aparecido no seu número 2, que satirizaba o peiteado mullet (os Beastie Boys tamén gravaron un tema chamado "Mullet Head", que foi editado a través de Grand Royal no seu sinxelo de 12" "Sure Shot").
Estación de Santiago de Compostela
Situación ferroviaria
Ademais a estación intégrase na liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia, concretamente no tramos Santiago-Ourense operativo dende 2011, e no eixe atlántico de alta velocidade.
Historia
A chegada do ferrocarril a Santiago vai unido á primeira liña férrea posta en funcionamento en Galicia que unía Cornes co Carril e que se prolongaría pouco despois ata Pontevedra. Construíuse así a estación de Santiago-Cornes inaugurada o 15 de setembro de 1873 por parte da The West Galicia Railway Company empresa británica que lograra a concesión da liña en 1866 tras comprar a compañía do Ferrocarril Compostelán da Infanta Dona Isabel. En 1928, MZOV absorbeu a compañía inglesa para ser á súa quenda absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste un ano despois. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España integrou todas as compañías existente na recentemente creada Renfe.
O 14 de abril de 1943, coa apertura da liña férrea A Coruña-Santiago de Compostela que máis tarde se integraría dentro da liña Zamora-A Coruña, Renfe pechou a estación de Cornes e abriu o actual edificio.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
O 10 de decembro de 2011 inaugurouse o tramo Santiago de Compostela-Ourense como parte da futura liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia. En abril de 2015 quedou inaugurado o eixe atlántico de alta velocidade que une A Coruña e Vigo pasando por Santiago.
Accidente ferroviario de 2013
O 24 de xullo de 2013 no lugar de Angrois, Sar, a dous quilómetros da estación tivo lugar o accidente de tren máis grave da historia de Galiza e por vítimas oficiais, tamén o máis grave da historia de España por descarrilamento ferroviario nunha curva fechada por mor, en principio, dunha velocidade excesiva do convoi. Polo menos 80 persoas faleceron no incidente. O pavillón Fontes do Sar utilizouse como tanatorio provisional pola gran cantidade de finados. O medios de comunicación nacionais e internacionais loaron a resposta dos veciños de Angrois, os servizos de Compostela e dos cidadáns de Galiza en xeral por contribuír nos labores de rescate e axuda.
A estación
Está situada na zona sueste da cidade, a 1 quilómetro da catedral e da autoestrada AP-9, preto do río Sar.
Fiel ao estilo das estacións da zona o edificio segue o esquema dun pazo. Componse dun pavillón central de dous pisos flanqueado por dúas ás laterais que nos seu extremos posúen dúas torres de planta cadrada. O conxunto é asimétrico dado que mentres unha das torres alcanza os tres pisos, a outra apenas supera a altura das ás laterais. A fachada principal está decorada por un soportal formado por unha galería de cinco arcos frontais e 2 laterais.
Componse de tres plataformas, unha lateral e dúas centrais ás que acceden cinco vías. Todas elas están protexidas por unha marquesiña metálica de dúas vertentes de considerables proporcións e de difícil integración no conxunto. Fóra do seu alcance quedan máis vías de servizo destinadas a carga, apartado ou garaxe. Os cambios de plataforma realízanse grazas a pasos subterráneos.
Conta con atención ao cliente, punto de información, venda de billetes, aseos, cafetería e alugueiro de coches. Toda o recinto está adaptado para as persoas con minusvalía. No exterior atópase un amplo aparcadoiro e unha parada de taxis.
Longa Distancia
Actualizados a 14 de febreiro de 2023.
Media distancia
Actualizado a 14 de febreiro de 2023
Notorictemorfos
A dos notorictemorfos (Notoryctemorphia) é unha pequena orde de mamíferos marsupiais australidelfos coñecidos vulgarmente na bibliografía como toupas marsupiais debido a que presentan un asombroso parecido tanto morfolóxico como etolóxico coas chamadas toupas douradas, placentarios pertencentes á familia dos crisoclóridos (Chrysochloridae), aínda que se trate de especies moi afastadas filoxeneticamente.
De feito, estes estraños e antigos mamíferos comezaron a súa evolución independentemente de calquera outro marsupial hai máis de 50 millóns de anos.
Taxonomía
A orde foi creada en 1977 polo biólogo estadounidense John A. W. Kirsch, como se recolle no traballo publicado polo seu colega Don Hunsaker II.
A orde comprende unha soa famlia, monotípica, e o único xénero conta con dúas especies:
miniatura|240px|[[Área de dispersión|Áreas de dispersión das dúas especies: laranxa: N. caurinus; azul: N. typhlops.]]
División de Honra de Rugby 2008-2009
A tempada 2008-2009 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 42 da máxima categoría do rugby en España. A fase regular comezou o 21 de setembro do 2008, e durante as 18 xornadas da competición enfrontou entre si ós 10 equipos que compoñen a liga, ata o 19 de abril do 2009, data na que rematou o campionato, coa vitoria final de CRC Madrid por quinta vez na súa historia.
Notorictemorfos
Taxonomía
Orde Notoryctemorphia
Orde
A orde tamén se coñece co sinónimo Syndactyliformes.
División de Honra de Rugby 2008-2009
Clasificación
Datos finais do campionato:
Notorictemorfos
Xénero
E o xénero, polos sinónimos:
Características
O corpo é do tamaño dunha toupa placentaria, aplanado e cun aparello locomotor moi desenvolvido. Está cuberto de abundante pelo sedoso que cor que varía de branca a dourada. Ás veces, se o terreo en que habitan é rico en ferro, o pelo pode tornarse ferruxento debido a este metal.
É unha característica propia destes animais teren fusionadas as cinco últimas vértebras cervicais, o que lle confire rixidez ao corpo de tal modo que poida desenvolver máis potencia empuxando coa cabeza a area durante a escavación.
A cabeza é grande e robusta. O fociño está cuberto por unha protuberancia córnea espida. Os ollos están cubertos pola pel, miden menos de 1 mm de diámetro e o seu desenvolvemento é escaso, de tal xeito que son escasamente funcionais. A cada lado da cabeza ábrese un burato como único resto das orellas.
Os dentes están dexenerados e a fórmula dentaria varía duns exemplares a outros. Unha fórmula media estaría composta segundo se indica na táboa aquí debaixo.
Os molares superiores son zalambdodontes, e os inferiores perderon a conca do talónido. Non pode considerarse que sexan propiamente diprotodontes nin poliprotodontes.
As extremidades son poderosas, especialmente as anteriores, cuxo terceiro e cuarto dedos están dotados de poderosísimas uñas de sección triangular. A diferenza doutros marsupiais australianos, non se presentan fenómenos de sindactilia (dedos fusionados) e cada extremidade presenta cinco dedos.
A cola é curta, cilíndrica, e está sucada por aneis. Está cuberta por unha grosa pel parecida ao coiro. Pode medir até 2,5 cm e parece estar dotada de gran sensibilidade táctil.
Nutrición
Estas especies aliméntase de todo tipo de invertebrados terrestres, que capturan tanto na superficie como baixo terra, nun incesante ir e vir.
Reprodución
A fisioloxía reprodutiva destes animais non é moi coñecida. Non se describiron os períodos de xestación, lactación, nin da esperanza de vida das especies.
Os machos non presentan escroto, os testículos áchanse entre a pel e a cavidade abdominal.
As femias posúen un marsupio pequeno pero ben desenvolvido, aberto cara a atrás para manter a hixiene durante a escavación. No seu interior, dúas mamilaa serven para amamentar as crías, que nacen cerca do mes de novembro en número de 1 a 2 por camada.
Comportamento
Estas especies desprázanse baixo a area do deserto como se estivesen mergullándose, empuxando coa cabeza e apartando a area coas mans. Os traxectos en que permanecen baixo a area non son excesivamente longos, desprazándose pola superficie coa axuda das extremidades posteriores, deixando unha característica pegada formada por tres puntos que se corresponden con ambas as extremidades posteriores e o rabo.
Estado de conservación
As dúas únicas especies vivas de toupas marsupiais están catalogadas pola UICN como DD (datos deficientes).
Protestas da Praza Tian'anmen
miniatura|dereita|275px|Praza Tian'anmen, centro das protestas
As Protestas da Praza Tian'anmen de 1989, tamén coñecidas como Masacre da Praza Tian’anmen ou Incidente do 4 de xuño, foron unha serie de protestas lideradas por estudantes, intelectuais e activistas laborais na República Popular Chinesa que ocorreron entre o 15 de abril e o 4 de xuño de 1989. A protesta debeu o seu nome á localización da violenta supresión do movemento, que foi na Praza Tian'anmen de Pequín, polo Exército Popular de Liberación. Os manifestantes proviñan de distintos grupos, dende os intelectuais que pensaban que o goberno do Partido Comunista Chinés era demasiado corrupto e represor, até os traballadores urbanos que pensaban que a reforma económica chinesa chegara demasiado lonxe e que a inflación e o desemprego xeneralizado estaban a ameazar a súa forma de vida.
Tralas protestas e as chamadas do goberno pedindo a súa disolución, no interior do Partido Comunista produciuse unha división de criterio sobre como responder ós manifestantes. Finalmente a decisión tomada foi suprimir as protestas pola forza, en troques de ceder perante as súas demandas. O 20 de maio o goberno declarou a lei marcial e, na noite do 3 de xuño e mañanciña do 4 de xuño, enviou os tanques e a infantería á Praza Tian'anmen para dar remate ás protestas. As estimacións de civís mortos diverxen: 400-800 (New York Times ), 1.000 (CIA), 2.600 (Cruz Vermella Chinesa) e os manifestantes din ser sobre 7000 o número de mortos. O número de feridos compréndese entre os 7.000 e os 10.000. Trala protesta, o goberno emprendeu un grande número de arrestos para suprimir os instigadores do movemento, expulsou a prensa foránea e controlou estritamente a cobertura dos acontecementos na prensa chinesa. A violenta supresión das protestas na Praza Tian'anmen causou a condena internacional da actuación do goberno da República Popular Chinesa.
Nos derradeiros días da protesta foi tomada a fotografía gañadora do World Press Photo de 1989, “O rebelde descoñecido”, tomada por Jeff Widener e que mostra un rebelde solitario detendo o progreso dunha columna de tanques.
Precedentes
Dende 1978, Deng Xiaoping liderara unha serie de reformas políticas e económicas que comportaban o estabelecemento gradual dunha economía de mercado e certa liberalización política que relaxaba o sistema estabelecido por Mao Zedong. A comezos de 1989, estas reformas políticas e económicas levaran dous grupos de xente a estaren insatisfeitos co goberno.
O primeiro grupo incluía estudantes e intelectuais, que pensaban que as reformas non eran dabondo e que China necesitaba reformar o seu sistema político, xa que as reformas económicas tan só afectaban ós granxeiros e obreiros industriais. Ademais, os ingresos dos intelectuais quedaban moi atrás respecto ós beneficiados polas reformas. Estaban descontentos cos controis políticos e sociais que exercía o Partido Comunista Chinés. Por engadido, este grupo coñecía a liberalización política emprendida na Unión Soviética co nome de glasnost por Mikhail Gorbachev. O segundo grupo estaba constituído principalmente por obreiros industriais das cidades, que crían que as reformas foran demasiado lonxe. As reformas económicas empezaran a causar inflación e desemprego, o que ameazaba as súas formas de vida.
En 1989, o principal apoio do goberno estaba constituído polos campesiños rurais, que viron como os seus ingresos se incrementaban considerabelmente durante a década de 1980 como resultado das reformas do Partido. Non obstante, este apoio tiña unha utilidade limitada xa que os campesiños rurais estaban distribuídos ó longo de todo o país, e permaneceron desorganizados e con dificultades para se mobilizaren, a diferenza dos grupos urbanos, que estaban organizados en escolas e unidades de traballo.
Pablo Fernández Barba
Pablo Fernández Barba, nado en Madrid no ano 1976, é un profesor de secundaria e escritor en lingua galega.
Protestas da Praza Tian'anmen
Precedentes
O acontecemento que precipitou as protestas foi a morte, por mor dunha doenza cardíaca, do ex-Secretario Xeral do Partido Comunista Chinés, Hu Yaobang, que fora expulsado do goberno por Deng Xiaoping en febreiro de 1987. Hu Yaobang era visto como un liberal, e a súa expulsión en resposta ás protestas estudantís de 1987 foi interpretada como inxusta nalgúns círculos. Ademais, a morte de Hu permitiulles ós cidadáns do Partido Comunista Chinés expresaren o seu descontento cos seus sucesores, sen medo á represión política, pois sería unha grande torpeza do Partido Comunista prohibiren ó pobo ir ó funeral dun ex-Secretario Xeral do Partido.
Comezan as protestas
As protestas comezaron en pequena escala, na forma de rezos por Hu Yaobang e demandas para que o partido revisara a visión oficial da súa figura. As protestas medraron tralas novas de confrontación coa policía; os estudantes pensaron que os medios de comunicación chineses estaban a deformar a natureza das súas actividades, o que incrementou o apoio á súa protesta. No funeral de Hu, un grande grupo de estudantes encontrouse na Praza Tian'anmen e pediu reunirse co Primeiro Ministro Li Peng, amplamente recoñecido como rival político de Hu, petición que non foi atendida. Nesta situación, os estudantes fixeron un chamamento á folga nas universidades de Pequín. O 26 de abril, un editorial no Xornal do Pobo, tras un discurso interno feito por Deng Xiaoping, acusou os estudantes de crearen disturbios. O discurso non aledou os estudantes, e o 29 de abril 50.000 estudantes acudiron a unha das rúas de Pequín, facendo caso omiso das advertencias disuasorias realizadas polas autoridades e insistiron na retirada do dito no discurso.
En Pequín, a maioría de estudantes da cidade participou nas protestas co apoio dos seus instrutores e outros intelectuais. Os estudantes rexeitaron as asociacións oficiais de estudantes controladas polo Partido Comunista e estabeleceron as súas propias asociacións autónomas. Os estudantes sentíronse eles mesmos como patriotas chineses; os herdeiros do Movemento do Catro de Maio pola "ciencia e a democracia" de 1919. As protestas evocaban tamén a memoria das Protestas de Tian'anmen de 1976 que levaron á expulsión da Banda dos Catro. Dende as súas orixes no funeral de Hu Yaobang, que estaba considerado polos estudantes un defensor da democracia, a actividade estudantil desenvolveuse gradualmente durante o curso das súas protestas dende protestas contra a corrupción política até demandas de liberdade de prensa ou a fin, ou a reforma, do control da República Popular Chinesa por parte do Partido Comunista Chinés e a inmediata deposición do líder Deng Xiaoping. Tamén se realizaron algúns intentos, cun parcial éxito, de entraren en contacto con estudantes e obreiros doutras cidades e vilas.
Aínda que as protestas iniciais foron realizadas por estudantes e intelectuais que crían que as reformas de Deng Xiaoping non foran suficientemente lonxe e a China necesitaba reformar o sistema político de seu, pronto encontraron o apoio dos traballadores urbanos, que crían á súa vez que as reformas foran demasiado lonxe. Isto ocorreu porque os líderes enfocaron as súas protestas na corrupción, protesta que ámbolos dous grupos exercían en común, e porque os estudantes foron capaces de invocar os arquetipos chineses de intelectuais desinteresados que lle dicían a verdade ó poder.
A diferenza das protestas de 1987, que foron realizadas principalmente por estudantes e intelectuais, as protestas de 1989 conseguiron un amplo apoio do proletariado, alarmados pola inflación crecente e a corrupción. En Pequín foron apoiadas por unha grande fracción da cidadanía. Noutras cidades como Urumqi, Shanghai e Chongqing conseguíronse porcentaxes semellantes de apoio, e despois en Hong Kong, Taiwán e as comunidades chinesas de Norteamérica e Europa.
Medran as protestas
O 4 de maio, aproximadamente 100.000 estudantes e obreiros marcharon por Pequín pedindo reformas pola liberdade de expresión e un diálogo formal entre as autoridades e os representantes estudantís. O goberno rexeitou a proposta de diálogo tal como se lle presentaba, mostrándose en troques disposto a falar coas organizacións estudantís oficiais. O 13 de maio grandes grupos de estudantes ocuparon a Praza Tian'anmen e emprenderon unha folga de fame, pedindo ó goberno a retirada da acusación realizada no editorial do Xornal do Pobo e que comezaran as conversacións cos representantes elixidos polos estudantes. Centos de estudantes seguiron a folga de fame e recibiron o apoio doutros miles de estudantes e residentes de Pequín, que continuaron as protestas durante toda a semana.
As protestas e as folgas comezaron en moitas outras universidades doutras cidades, dende onde viaxou un feixe de estudantes a Pequín para unírense ás manifestacións. Xeralmente, as manifestacións na Praza Tian'anmen mantiñan unha certa orde, con marchas diarias de estudantes de varias universidades de Pequín mostrando a súa solidariedade co boicot ás clases académicas e co desenvolvemento das protestas. Os estudantes entoaron "A Internacional" en varias manifestacións e mostraron o seu apoio ó socialismo chinés axudando á policía a arrestar tres homes da provincia de Hunan que lanzaran tinta sobre un grande retrato de Mao que se atopaba ó norte da Praza Tian'anmen. Un destes homes, Yu Dongyue, permaneceu no cárcere até o 22 de febreiro de 2006.
A principal estratexia dos manifestantes baseouse nunha folga de fame emprendida por un número estimado de entre varios centos e máis de mil estudantes. Esta folga tivo unha grande resonancia entre o pobo chinés. Aínda que non se observaron folguistas de aspecto cadavérico, na China mantense unha lenda que di que algúns deles chegaron a morrer de fame.
Fixéronse algúns intentos parcialmente satisfactorios para os propósitos dos manifestantes co obxectivo de negociaren cos gobernantes e líderes da República Popular Chinesa, que estaban preto, nos edificios centrais do Partido Comunista en Zhongnanhai. A causa da visita de Mikhail Gorbachev, en maio, moitos xornalistas de medios de comunicación estranxeiros achegáronse até China. A cobertura que realizaron das protestas foi intensiva e xeralmente favorábel ós manifestantes, pero pesimista no referente ás súas posibilidades de lograren os seus obxectivos. Cara a fin das protestas, o 30 de maio, erixiuse unha estatua á Deusa da Democracia na praza, esculpida polos estudantes de Belas Artes, a semellanza da Estatua da Liberdade, e que constituíu un símbolo visual da protesta para os espectadores do mundo enteiro.
O Comité do Politburó do Partido Comunista Chinés, xunto cos anciáns do partido (oficiais do goberno e do partido xa retirados pero que aínda exercían influencia política), albergaban, nun principio, a esperanza de que as protestas tiveran unha curta vida ou que unhas pequenas reformiñas satisfarían ós manifestantes. Desexaban evitar a violencia en canto lles fora posíbel, e confiaron nun comezo no aparato do Partido para persuadir os estudantes de abandonaren a protesta e regresaren ós seus estudos. Unha barreira á acción efectiva foi que até o propio líder do goberno, Zhao Ziyang, apoiaba moitas das demandas dos estudantes, en especial as atinxentes á corrupción. Porén, os manifestantes estaban compostos de grupos diversos con demandas diversas, o que complicou estas primeiras medidas. Incluso non estaba claro con quen debía negociar o goberno, e cales eran as peticións dos diferentes grupos. A confusión e a indecisión entre os manifestantes reflectiuse así en confusión e indecisión do goberno. Os medios oficiais tamén mostraron esta indecisión no Xornal do Pobo, alternando entre a simpatía cos manifestantes coa súa denuncia.
Entre os líderes do partido, o secretario xeral Zhao Ziyang estaba fortemente en prol dunha aproximación suave ós manifestantes, mentres que Li Peng amosouse partidario do acoso pola forza. Definitivamente, a decisión de disolveren as manifestacións pola forza tomouse por un grupo de anciáns do Partido que vían a posibilidade de abandono do estado unipartidista como unha volta ó caos da Revolución Cultural. Aínda que moitos non tiñan cargo oficial, tiñan a capacidade de controlaren o exército, pois Deng Xiaoping era o presidente da Comisión Militar Central e tiña a capacidade de declarar a lei marcial. Os anciáns do partido pensaron que as protestas longas no tempo eran unha ameaza á estabilidade do país. Os manifestantes foron considerados polo goberno como unha ferramenta dos partidarios do "liberalismo burgués", que estarían a mover os fíos na sombra, e como ferramentas de membros do partido que procuraban satisfacer as súas ambicións persoais.
A ofensiva
miniatura|350px|Memorial erguido en [[Wrocław por estudantes polacos, no décimo cabodano das protestas. Mostra unha bicicleta esnaquizada e a marca da pegada dun tanque]] Aínda que o goberno chinés declarou a lei marcial o 20 de maio, os militares que entraron en Pequín foron bloqueados por unha multitude de manifestantes, e o exército foi ordenado a retirarse eventualmente. A folga de fame aproximábase á fin da terceira semana, e o goberno decidiu acabar co asunto antes de que se produciran mortes. Tras unha deliberación entre os líderes do Partido Comunista, ordenouse o emprego da forza militar para resolveren a crise, e Zhao Ziyang foi desprazado do liderado político como resultado do seu apoio ós manifestantes. O Partido Comunista decidiu deter a situación antes de que fora aínda máis lonxe.
Os soldados e tanques das Divisións 27ª e 28ª do Exército Popular de Liberación foron enviados para tomaren control da cidade. A División 27ª estaba dirixida por un comandante afín a Yang Shangkun. A División tiña experienza e estaba ben armada, non coma os primeiros enviados o 20 de maio que eran reticentes a esmagaren a rebelión. Os xornalistas describen ós militares da 27ª coma os que tiveron a maior responsabilidade da carnicería feita, e despois do ataque na praza, de ter estabelecido posicións defensivas no centro e no leste de Pequín, non contra ó levantamento civil, pero si anticipando o ataque por parte doutras unidades militares. A División 28ª, por outra banda, tal e como se dicía foi favorábel ás protestas. Eles non tiñan munición e eran os que, como se dicía, estaban a queimar os seus propios vehículos, sobre varias rúas, deixándoos abandonados para unírense ás protestas.
A entrada das tropas na cidade recibiu a activa oposición de moitos cidadáns de Pequín, e a súa resistencia causou baixas entre os militares. Os cidadáns construíron grandes barricadas nas estradas que fixeron máis lento o progreso dos tanques. A loita proseguiu nas rúas que rodeaban a praza, cos manifestantes avanzando repetidamente cara ás tropas armadas do Exército Popular de Liberación (EPL) ou construíndo barricadas con vehículos, ó que o EPL respondía abrindo fogo directamente sobre a multitude. Moitos cidadáns feridos foron postos a salvo por homes que cargaban cunha carruaxe oriental de dúas rodas e que se aventuraron a entrar en terra de ninguén, entre os soldados e a multitude, levando ós feridos ós hospitais. Despois do ataque na praza, a xente podía estar mirando en directo pola televisión moitos brazaletes negros en protesta pola acción do goberno.
A eliminación da protesta viuse simbolizada nos medios de comunicación occidentais pola fotografía dun manifestante solitario e desarmado, tomada o 5 de xuño, despois do ataque na praza, en pé fronte a unha columna de tanques, detendo o seu progreso. O home continuou en pé desafiante ós tanques durante media hora antes de ser expulsado do lugar. A pesar dos esforzos, até o día de hoxe os medios de comunicación occidentais non foron capaces de identificar á figura solitaria. A Revista Time elixiulle como unha das cen persoas máis influentes do século XX. Pouco despois do incidente, o diario británico Sunday Express identificoulle como Wag Weilin, un estudante de 19 anos de idade; porén, a veracidade desta identificación é dubidosa. O que lle aconteceu a este misterioso home despois da demostración está moi escuro. Bruce Herschensohn, asistente especial do Presidente dos Estados Unidos Richard Nixon e membro do equipo de Ronald Reagan asegurou nun discurso en 1999 que foi executado catorce días despois da revolta, outras fontes din que foi asasinado algúns meses despois, por un pelotón de fusilamento. Jan Wong escribiu que este home segue con vida e se oculta nunha área rural da China. William Bell, escritor canadense, asegura en troques que se chamaba Wang Ai-min e foi executado o 9 de xuño.
O goberno da República Popular Chinesa demandou que ninguén foi asasinado na mesma praza, mais non rebate que houbo moitas vítimas nos accesos á mesma. O asalto na praza comezou ás 5:40 AM, cunha compañía de persoal reforzado e tropas armadas con baionetas ríxidas achegándose dende varias posicións. Os transportes blindados de persoal rodeaban á xente nos camiños e abrían fogo cara diante e cara os lados, quizabes matando ou ferindo ós propios soldados. Un xornalista da BBC non identificado falou de "fogo indiscriminado " e de ao menos 20 persoas cribadas dentro da praza. Os estudantes que procuraron refuxio nos autobuses foron sacados polos grupos de soldados e golpeados con pesadas porras. Incluso os estudantes que intentaron deixar a praza foron entregados ós soldados e golpeados. Os líderes da protesta dentro da praza, onde algúns intentaran erixir febles barricadas diante dos transportes blindados de persoal, imploraron que os estudantes non empregaran armas, como cócteles Molotov, contra os soldados que se achegaban, todo isto namentres moitos estudantes semella que berraban, "Por que nos matades?"
O número de mortos e feridos segue sendo un segredo de estado. Un oficial non identificado da Cruz Vermella Chinesa asegurou que houbo 2.600 mortos, 2.000 cidadáns feridos e perdeuse contacto con 400 soldados. De acordo coas universidades, morreron 23 estudantes. O Comité Central de Asociacións Autónomas da Universidade de Tsinghua falou de 4.000 mortos e 30.000 feridos. Chen Xitong, o alcalde de Pequín, informou, aos 26 días tralos acontecementos, de que 36 estudantes e decenas de soldados morreron, ascendendo ata un total de 200 mortos, 3.000 civís e 6.000 soldados feridos. Os xornalistas estranxeiros que estaban en Pequín afirmaron que morreron polo menos 3.000 persoas. Creáronse algunhas listas de baixas a partir de fontes clandestinas que falaban de 5.000 mortos. Con todo, é interesante remarcar que os documentos da NSA desclasificados en 1999 mostran que a intelixencia americana estimou de 180 a 500 mortos. Desta forma, as estimacións do goberno chinés concordan coa estimación oficial estadounidense. Por outra banda, antes de que o goberno de Pequín restabelecera o control das noticias en toda China, unha emisión en inglés dende Pequín afirmou que morreran cando menos 3.000 estudantes. Ó mesmo tempo, a Cruz Vermella Chinesa informou de que a súa conta alcanzara os 2.600 mortos (e seguía incrementándose). Dado que é imposible ter acceso a información obxectiva debido á lei marcial, aínda non se resolveron as discrepancias entre as diferentes fontes, e o número de asasinados segue a ser até o de agora un dato que necesita esclarecerse.