cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suíza
Cultura
miniatura|170px|Trompa dos Alpes miniatura|170px|Letreiro en [[Lingua retorrománica|romanche]] Os suízos son quizais mundialmente famosos polos seus bancos, o seu chocolate, os seus queixos, as súas fondues, os seus reloxos, a súa neutralidade e os seus colexios internados privados. Con todo, o país helvético sempre foi influenciado por moitas das maiores culturas europeas, quedando dende as súas prácticas culturais ata os seus idiomas. A súa festa nacional é 1 de agosto.
Linguas
En Suíza hai catro idiomas nacionais : o alemán, idioma máis falado, oficial fundamentalmente no norte e centro do país (62,7%), o francés no oeste (20,4%), italiano no sur (6,5%) e unha pequena minoría fala romanche no cantón dos Grisóns (0,5%). Porén, con respecto á súa oficialidade, a Constitución di no seu artigo 70 que As linguas oficiais da Confederación son o alemán, o francés e o italiano, o retorrománico é tamén unha lingua oficial nas relacións que a Confederación manteña con persoas desta lingua. Ademais, cada cantón determina cal é a súa lingua oficial, aínda que sempre baixo o mandato constitucional de preservar a harmonía entre as comunidades lingüísticas e protexer as minorías idiomáticas. Con todo, os cantóns de Tesino e Xura, aínda que se definen lingüisticamente como italiano o primeiro e francés o outro, a maioría da comunidade é xermana.
Oficialmente hai rexións que se denominan bilingües: as comunidades de Biel-Bienne, Friburgo, Murten-Morat e Sierre-Siders. Nos Grisóns, pola súa banda, as comunidades defínense en moitas ocasións como retorromanas, aínda que o alemán domine como lingua de comunicación. Nestes casos, o retorromano é a lingua administrativa e escolar, mentres que na vida cotiá a lingua utilizada é o suízo alemán. Hai ademais tres cantóns bilingües, Friburgo, Berna e Valais, ademais do xa nomeado cantón trilingüe dos Grisóns.
O alemán falado é predominantemente o dialecto suízo, coñecido como alemán suízo (Schwyzerdütsch), que á súa vez está dividido en varios subdialectos que forman dous conxuntos: os dialectos alemánicos ao oeste e os saxóns ao leste, mais nos medios de comunicación úsase o alto alemán (Hochdeutsch ou Schriftdeutsch), é dicir, o alemán normativo.
En canto ao francés, o idioma estendeuse na idade contemporánea sobre o substrato de dialectos do arpitano.
O sistema escolar suízo obriga a cada cantón a ensinar como mínimo unha lingua nacional á parte da lingua oficial do cantón. O conxunto de cantóns e territorios nos que predomina o idioma alemán é chamada Suíza alemá, a parte francesa Suíza Romanda ou Romandía e a parte italiana Suíza Italiana. Pese a todo é preciso sinalar que a meirande parte dos suízos falan máis dun idioma.
Festas e días festivos
Soamente a festa nacional do 1 de agosto está inscrita na Constitución. Cada cantón é libre de fixar ata 8 días festivos ao ano, aínda que esta posibilidade é só utilizada por vinte e un deles. Legalmente os días festivos contan como un domingo, polo que hai as mesmas restricións en materia de transporte, salarios e a apertura de almacéns (prohibida os domingos, con excepción dos sitios autorizados, como as estacións de tren e aeroportos maiores do país, ou no caso de que o dono do almacén traballe tamén).
Os días festivos varían moito dun cantón a un outro. Soamente o Nadal e o Ano Novo son celebrados por todos. Outras festas, como Pascua, Luns de Pentecoste, Ascensión, Tódolos Santos, festas de relixiosas, varían dependendo da confesión do cantón, sexa esta católica ou protestante.
Educación
miniatura|Estación de esquí suíza miniatura|Escola Politécnica Federal de Zúric Suíza conta con catro linguas, culturas variadas, unha fermosa paisaxe e completa calma política. Por iso ten un papel destacado no panorama da educación internacional.
Con todo, para o inmigrante con fillos pequenos, a diversidade de idiomas expón un problema. Tomando como exemplo os cantóns de fala alemá, o neno inmigrante vese confrontado cunha variedade de idiomas no ámbito escolar que lle esixen un esforzo para adaptarse correctamente. Este neno falará no seu fogar o idioma materno, cos nenos locais deberase comunicar no dialecto suízo, situación que se prolongará durante todo o kindergarten (xardín de infancia), e paulatinamente deberá incorporar o alemán normativo, que é a lingua de instrución, tanto falado como escrito, na escola primaria e superior.
É así que o dialecto suízo falado no xardín de infancia representa unha lóxica transición para o neno local, que deberá pasar do dialecto falado no seu fogar ao alemán normativo (linguaxe de instrución na escola primaria). Pero para o neno inmigrante, isto representa unha complicación, pois deberá facer o esforzo de aprender en dous anos (a habitual duración do kindergarten), o dialecto suízo que logo deberá substituír polo alemán normativo durante a duración das clases, e seguirse comunicando en dialecto local cos seus compañeiros locais durante os recreos. Debido a isto, moitos padres inmigrantes con medios suficientes envían os seus fillos a xardíns de infancia de ensino en lingua exclusivamente alemá ou bilingües (inglés/alemán), para simplificar a aprendizaxe do idioma alemán, que é o idioma oficial da Suíza alemá. Aínda que isto facilita a aprendizaxe do alemán normativo (cuxo dominio é altamente prezado polos locais), isto non resolve totalmente o complexo problema de integración, dado que os locais prefiren comunicarse informalmente en dialecto suízo, xa que idioma que segue sendo considerado por algúns un idioma estranxeiro. Isto crea unha división cultural entre locais e inmigrantes que non dominen o dialecto local. Hai canles de televisión (por exemplo TeleBasel) e radios (por exemplo Radio Basilik) que actualmente transmiten os seus programas en dialecto suízo.
-944
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Esbedral, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
O Esbedral é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
O alquimista impaciente
O alquimista impaciente (en El alquimista impaciente) é un filme hispano-arxentino de 2002 dirixido por Patricia Ferreira. Está protagonizado por Ingrid Rubio, Roberto Enríquez, Chete Lera e Adriana Ozores. O filme adapta a novela homónima de Lorenzo Silva.
Binn Ghulbain
Binn Ghulbain é unha montaña tabular de 526 m de altura no condado de Sligo, en Irlanda. Tamén é coñecida polo seu nome en inglés Benbulbin, e ás veces tamén Ben Bulben ou Benbulben. Forma parte das montañas Dartry e atópase nunha zona coñecida tamén como "o país de Yeats". Binn Ghulbain é un espazo protexido do condado de Sligo.
O alquimista impaciente
Sinopse
O sarxento Rubén Bevilacqua e a súa compañeira, a garda Virginia Chamorro, investigan a morte dun home nun motel de estrada. A vítima é un enxeñeiro dunha central nuclear, e a súa morte desata as especulacións tremendistas da prensa. Decátanse de que o enxeñeiro chegou ó motel acompañado dunha muller nova, moi alta e fermosa, da que non se atopa o menor rastro. O caso arquívase ata que tres meses máis tarde se descobre o cadáver dunha muller.
Binn Ghulbain
Ascenso
A escalada pola cara norte é perigosa principalmente porque soporta o choque dos ventos fortes que chegan dende o Atlántico. Pola contra, a escalada pola cara sur é doada.
Na literatura
O célebre poema Under Ben Bulben escrito por William Butler Yeats é basicamente unha descrición de Binn Ghulbain e do "país de Yeats". Foi a súa derradeira poesía e foi publicada no The Irish Times.
Marcón, Dornelas, Silleda
Marcón é un lugar da parroquia de Dornelas no concello pontevedrés de Silleda.
Las Rozas de Valdearroyo
Las Rozas de Valdearroyo é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, España, dentro da comarca de Campoo-Los Valles. Limita polo norte con Campoo de Yuso e o Encoro do Ebro, polo sur con Valdeprado del Río, polo oeste con Campoo de Enmedio e polo leste coa provincia de Burgos (Castela e León).
Owain mab Urien
Owain mab Urien ou Owein, finado contra o 595, foi fillo de Urien, rei de Rheged c. 590, e loitou co seu pai contra os anglos de Bernicia. A figura histórica de Owain ficou incorporada na lenda artúrica onde tamén o coñecen como Ywain, Yvain, Ewain ou Uwain. Na súa forma lendaria é o protagonista do Cabaleiro do león de Chrétien de Troyes e do conto galés Owain, ou a dama da fonte, que se corresponde co poema de Chrétien.
O Owain histórico
As referencias principais para o Owain histórico aparecen nos poemas de Taliesin, bardo de Urien. Nun poema, aparece como vencedor na batalla de Alclud Ford. Outro, Gweith Argoed Llwyfain ("A Batalla de Argoed Llwyfain"), fala da participación de Owain nunha batalla entre os homes de Rheged so Urien e os homes de Bernicia so "Fflamddwyn" (Ladrón de lume), posibelmente o rei anglo Teodorico. Cando Fflamddwyn pide reféns, Owain lanza un desafío e inspira os homes de Rheged a loitaren mellor que dar tributo aos anglos.
Taliesin tamén compuxo Marwnad Owain, unha elexía a Owain. No poema, dise que Owain matou a Fflamddwyn:
Herdou o reino de Rheged cando mataron a seu pai, pero foi cercado inmediatamente polos seus veciños britóns Dunaut Bwr de Dunoting e Gwallawc Marchawc Trin de Elmet, este último atacou ao irmán de Owein, Elffin, mentres Owein e Pasgen, outro irmán, se enfrontaban a Dunaut.
Owein morreu en batalla contra o vello rival de seu pai Morcant Bulc de Bryneich despois dun curto reinado. A súa morte marcou o final de Rheged como un poder efectivo.
Dise que foi enterrado en Llan-Forfael ou Llan-Heledd, que as tradicións locais sitúan no cemiterio de St. Andrew en Penrith. con todo é posíbel que a tumba pertenza realmente ao máis tardío Owen Cesarius.
Dise que Owein foi o pai de San Kentigern Garthwys con Denw, a filla de "Leuddun", comunmente identificado co rei Lot Luwddoc de Lothian.
O Owain da lenda
Cos séculos, a historia de Owain coñecida por contacontos diluíuse o suficiente como para ser incorporada á lenda artúrica galesa e que certas historias sobre el chegasen á Europa continental. Yvain, o cabaleiro do león de Chrétien e a historia relacionada dos Mabinogion Owain, ou a dama da fonte están dedicadas ás súas fazañas, e aparece moi claramente no conto dos Mabinogion O soño de Rhonabwy e brevemente na Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth. O personaxe retrátase como un excelente cabaleiro nas historias posteriores, o ciclo Lancelot-Grail e Le Morte d'Arthur de Sir Thomas Malory cunha versión do seu nome ou a outra.
Case todas as versións da historia de Artur teñen a Owein como fillo de Urien e sobriño de Artur, e os relatos tardíos asumen que a súa nai foi a Fada Morgana, cando non outra das medio irmás do rei. Ten un medio irmán chamado Owain (ou Yvain) o Bastardo, produto da unión entre Urien e a muller do seu senescal. Os galeses dánlle unha irmá xemelga, Morvydd, e como sobriño materno de Artur é curmán de Gawain e o clan Orkney.
Pau Ribas
Pau Ribas Tossas, nado o 2 de marzo de 1987 en Barcelona, é un xogador español de baloncesto profesional que xoga no Joventut Badalona da Liga ACB.
Traxectoria
O 15 de xullo de 2009, Ribas fichou polo Baskonia por catro tempadas. En xullo de 2012, asinou un contrato de dúas tempadas co Valencia Basket.
O 23 de xullo de 2015, chegou a un acordo co FC Barcelona por tres tempadas. O 17 de xullo de 2018, Ribas e o Barcelona chegaron a un acordo para renovar o seu contrato por tres tempadas máis. En xullo de 2020, Ribas anunciou a súa marcha do Barcelona.
O 4 de xullo de 2020, anunciouse a volta de Ribas ó Joventut Badalona tras firmar un contrato por tres anos.
Efraím Basílio Krevey
Efraím Basílio Krevey, nado o 12 de decembro de 1928 en Ivaí (Paraná, Brasil) e finado o 3 de abril de 2012 en Curitiba, é un eclesiástico católico ucraíno brasileiro, 2º bispo de San Xoán Bautista en Curitiba entre 1978 e 2006.
Traxectoria
Naceu o 12 de decembro de 1928 na colonia Saltinho, en Ivaí (Paraná, Brasil). En 1940 ingresou no seminario dos basilianos en Prudentópolis, facéndose novizo en 1941. Estudou na Pontificia Universidade Gregoriana entre 1948 e 1952, e foi ordenado sacerdote da Orde Basiliana de San Xosafat o 12 de novembro de 1951 por Ivan Buchko na igrexa dos Santos Serxio e Baco de Roma. Posteriormente foi reitor e profesor no seminario San Xosé de Gravataí e superior do mosteiro de San Xosafat en Prudentópolis.
O 29 de novembro de 1971 foi nomeado bispo coadxutor de San Xoán Bautista en Curitiba e bispo titular de Caffa, recibindo a consagración episcopal o 13 de febreiro de 1972 de mans do papa Paulo VI na basílica de San Pedro.
O 10 de marzo de 1978 sucedeu a José Romão Martenetz, quen presentou a renuncia por idade como bispo de Curitiba. Durante o seu pontificado organizou con éxito a atención pastoral aos ucraínos do Brasil, e en outubro de 1998 aprobou a tradución á lingua portuguesa da liturxia ucraína, co propósito de facela máis accesible ás novas xeracións de ucraínos xa nados no Brasil. Realizou tamén unha importante actividade social e cultural, como a fundación dun fogar para anciáns en Marcelino Ramos, ou a construción do Centro Relixioso-Cultural Ucraíno "Poltava", en Curitiba.
En 1993 abriu o proceso de beatificación de Anatólia Tecla Bodnar, relixiosa das Servas de María Inmaculada e iniciadora da súa congregación no Brasil.
Retirouse o 13 de decembro de 2006, con 78 anos de idade. Finou en Curitiba o 3 de abril de 2012, por complicacións derivadas dun cancro de fígado, e foi enterrado na catedral de San Xoán Bautista.
Premios e distincións
Foi cidadán honorario de Campo Mourão. O 19 de novembro de 2008 o presidente ucraíno Viktor Yushchenko condecorou a Krevey coa Orde ao Mérito, terceira clase, por «unha contribución persoal significativa na información á comunidade mundial sobre a verdad do xenocidio do pobo ucraíno durante o Holodomor de 1932-1933».
Richard Brooks
Reuben Sax, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 18 de maio de 1912 e finado en Beverly Hills (California) o 11 de marzo de 1992 foi un director, guionista, produtor e escritor estadounidense coñecido como Richard Brooks.
Traxectoria
Brooks rodou adaptacións de grandes obras literarias, como Os irmáns Karamazov de Fiódor Dostoyevski, Elmer Gantry, de Sinclair Lewis ou In Cold Blood, de Truman Capote. Un dos seus autores favoritos foi o dramaturgo Tennessee Williams, do que dirixiu Cat on a Hot Tin Roof (1958), con Elizabeth Taylor, Paul Newman e Burl Ives, e Doce paxaro de xuventude (1962), de novo con Newman.
A partir da década de 1970 a súa produción diminuíu en cantidade.
Yosafat Kozarov
Yosafat Kozarov (en Йосафат Козаров), nado en 1852 en Plovdiv (Eyalet de Edirne, Imperio Otomán, hoxe Bulgaria) e finado o 3 de novembro de 1925 en Sofía (Reino de Bulgaria) foi un eclesiástico greco-católico búlgaro.
Traxectoria
Yosafat Kozarov naceu nunha familia de católicos de rito latino en Plovdiv, entón parte do eyalet de Edirne, baixo soberanía otomá en 1852. Comezou os seus estudos cos capuchinos en Plovdiv, e posteriormente ingresou no seminario de rito oriental dos asuncionistas, na cidade de Edirne. Logo de graduarse no seminario, fixo o seu novizado en París e en Osma, e posteriormente volveu a Edirne, onde foi ordenado sacerdote da Igrexa greco-católica. Comezou o seu ministerio en Edirne e Constantinopla, e posteriormente ensinou en varias escolas de Bulgaria, especialmente en Yambol. Por motivos familiares, e co permiso da Santa Sé, en 1900 deixou a vida monástica e pasou ao clero secular. En 1907 pasou a ser párroco en Pravdino.
Retirouse en 1919, mais á morte de Ivan Pishtiycki foi nomeado confesor na catedral de San Luís de Plovdiv. Logo da morte do arquimandrita Hristofor Kondov, o 11 de abril de 1924, foi nomeado pro-administrador dos greco-católicos búlgaros da vigairía apostólica de Tracia, e párroco da catedral da Dormición da Virxe de Sofía. Finou o 3 de novembro de 1925 en Sofía.
-943
Véxase tamén
Historia ano a ano
Alvéolo pulmonar
dereita|miniatura|300px|Estrutura dun alvéolo pulmonar. Os alvéolos pulmonares son estruturas anatómicas que teñen forma de saco sen fondo, situados no parénquima pulmonar e que son os divertículos terminais da árbore bronquial. , nos que ten lugar o intercambio gasoso entre o aire inspirado e o sangue.
Entre os dous pulmóns suman uns 750 millóns de alvéolos. Se os estirásemos ocuparían ao redor duns 70 metros cadrados.
Definición
Os alvéolos pulmonares son sacos recubertos na súa parede interna por líquido e axente tensoactivo, hai aproximadamente 750 millóns deles en todo el aparello respiratorio, situados nas terminacións dos bronquíolos pulmonares. Neles prodúcese o intercambio de gases entre o sangue e o aire inspirado. Este intercambio permite ao organismo obter o gas principal para o mesmo (oxíxeno).
Composición
O alvéolo é a unidade básica do aparello respiratorio, onde se dá a hematose ou intercambio de gases. Son evaxinacións do epitelio dos condutos aéreos cunha soa abertura para que entren e saian os gases, controlada pola acción dun esfínter de músculo liso. As súas paredes, chamadas septos alveolares, proporcionan un grande aumento da superficie de intercambio. Os alvéolos sitúanse uns xunto aos outros separados por septos interalveolares, que son moi delgados xa que están formados polo epitelio plano simple dun alvéolo, a súa lámina basal, tecido conectivo cunha abundante rede de capilares sanguíneos, e a lámina basal e o epitelio plano simple do alvéolo veciño. Ademais, as paredes dos alvéolos conteñen o esfínter de músculo liso, fibras elásticas e coláxeno III (reticulina). Se fallan as fibras elásticas, os alvéolos disténdense provocando a desaparición das divisións do saco alveolar e a capacidade de facer o intercambio. Nalgúns alvéolos hai un poro que comunica coa luz do alvéolo adxacente.
Revestimento epitelial alveolar
miniatura|esquerda|250px|Detalle da anatomía bronquial dos alvéolos e a circulación pulmonar.
Na zona alveolar onde se dá o intercambio gasoso, a parede é máis delgada e se denomina barreira alvéolo-capilar. Está formada por:
Romanín, Dornelas, Silleda
Romanín é un lugar da parroquia de Dornelas no concello pontevedrés de Silleda.
-942
Véxase tamén
Historia ano a ano
Agrelo
O termo Agrelo designa un terreo pequeno adicado ao cultivo, unha leira. Como orónimo pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Rosedo, Dornelas, Silleda
Rosedo é un lugar da parroquia de Dornelas no concello pontevedrés de Silleda.
Jörg Schüttauf
Jörg Schüttauf, nado en Karl-Marx-Stadt (actualmente Chemnitz) o 26 de decembro de 1961, é un actor alemán de cinema, televisión e teatro.
Colombia magia salvaje
Colombia magia salvaje é un filme documental colombiano estreado no 2015, dirixido por Mike Slee e producido polo Grupo Éxito, a Fundación Ecoplanet a a produtora británica Off The Fence. O filme é unha mostra da biodiversidade de Colombia, foi gravado en 85 localizacións diferentes para lograr o retrato de 20 ecosistemas.
Sinopse
O documental percorre parte da biodiversidade de Colombia nunha narración que contrasta lugares como as profundidades do océano Pacífico na Illa de Malpelo, a chegada dos xibardos cada ano ó Parque Nacional Natural Enseada de Utría no Chocó, as pegadas da Ciudad Perdida na Serra Nevada de Santa Marta, o voo do cóndor dos Andes no Parque Nacional Natural El Cocuy, o sistema de páramos da cordilleira dos Andes, a Serra de Chiribiquete e as súas pinturas rupestres, os "Llanos orientales", o Amazonas ou as illas de Providencia, entre outros. Tamén amosa algunhas especies da fauna nacional como os cangrexos, o oso de anteollos, o Saguinus oedipus, o Crocodylus intermedius, o Osteoglossum bicirrhosum, o xaguar e o colibrí.
Ballymena
miniatura|Casa do concello de Ballymena. Ballymena (en An Baile Meánach; que quere dicir "Vila do medio") é unha vila de 30 000 habitantes de maioría protestante do condado de Antrim, Irlanda do Norte, no Reino Unido.
-941
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ballymena
Historia
As primeiras referencias á rexión onde hoxe está a vila datan do século V: en 1576 a raíña Isabel I entregoulle a rexión a Thomas Smith, que levou colonos ingleses; pero fracasou e as terras reverteron á coroa. No século XVII a rexión pasou a William Adair, señor do suloeste de Escocia que construíu un castelo. En 1704 a poboación da vila de Ballymena era de 800 persoas. En 1740, queimouse o castelo e en 1765 fundouse un asentamento moravio. En 1834, Ballymena tiña 4 000 habitantes.
Almigonde, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Almigonde é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
A Zanca, Dornelas, Silleda
A Zanca é un lugar da parroquia de Dornelas no concello pontevedrés de Silleda.
Navarra Televisión
Iniciou as súas emisións regulares o 14 de maio de 2012 en TDT. A súa programación, de carácter xeralist, ten como un dos seus eixos básicos a información, non só de ámbito autonómico, senón tamén nacional e internacional. Para iso conta cunha sede central situada en Pamplona. Ademais de Navarra Televisión, esta empresa conta cunha segunda canle, Navarra Televisión 2, con contidos divulgativos, de servizo público e en éuscaro.
Esta canle naceu tras a fusión de Canal 6 Navarra e Popular TV Navarra, en busca dunha canle autonómica potente tras o peche da tamén canle privada Canal 4 Navarra. Grazas a esta fusión, o grupo resultante dispón da totalidade do diñeiro que ofrece a Comunidade Foral de Navarra como axuda para as televisións de ámbito autonómico que emiten no seu territorio.
Joker (filme de 2019)
Joker é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Todd Phillips, quen tamén escribiu o guión xunto a Scott Silver. O filme, baseado nos personaxes de DC Comics, está protagonizado por Joaquin Phoenix como o Joker. Unha historia orixinal ambientada en 1981, o filme conta a historia de Arthur Fleck, un comediante fracasado que empeza unha vida de crime e caos en Gotham City. Robert De Niro, Zazie Beetz, Frances Conroy, Brett Cullen, Glenn Fleshler, Bill Camp, Shea Whigham e Marc Maron interpretan os papeis secundarios. Joker foi producido por Warner Bros. Pictures, DC Films e Joint Effort en asociación con Bron Creative e Village Roadshow Pictures, sendo distribuído por Warner Bros.
Phillips concibiu Joker en 2016 e escribiu o guión xunto con Silver ó longo de 2017. Os dous estiveron inspirados polos estudos do personaxe da década de 1970 e os filmes de Martin Scorsese, que foi incluído inicialmente no proxecto como un produtor. A novela gráfica Batman: The Killing Joke (1988) foi a principal base da premisa, pero por outra banda Phillips e Silver non se centraron en ningún volume de banda deseñada en específico na busca de inspiración. Phoenix sumouse ó proxecto en febreiro de 2018 e foi escollido como protagonista en xullo, mentres que a maioría do resto do elenco incorporouse en agosto. A fotografía principal fíxose nas cidades de Nova York, Jersey City, e Newark, entre setembro e decembro de 2018. É o quinto filme de acción baseado no universo de Batman en recibir unha clasificación de +18 pola Motion Picture Association of America, por mor do seu contido violento e perturbador.
Joker estreouse na 76ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 31 de agosto de 2019, onde gañou o León de Ouro, e estreouse nos Estados Unidos o 4 de outubro de 2019. O filme polarizou a crítica; mentres que a interpretación de Phoenix foi amplamente eloxiada, o seu ton escuro, a representacións das doenzas mentais e a violencia dividiron as opinións. Joker tamén xerou preocupación por posibles imitadores na vida real nos Estados Unidos, e o cinema onde ocorreu o masacre de Aurora de 2012 nunha proxección de O cabaleiro escuro rexeitou estreala. O filme recadou máis de 606 millóns de dólares en todo o mundo, converténdose no décimo filme con maior recadación de 2019 e marcando récords dunha estrea no mes de outubro.
Unidade de coidados intensivos
miniatura|240px|UCI dun [[hospital.]] miniatura|240px|Un grupo de médicos examinan un neno nunha UCI pediátrica. Unha unidade de coidados intensivos (UCI), unidade de vixilancia intensiva (UVI), unidade de coidados críticos (UCC), centro de tratamento intensivo (CTI), unidade de medicina intensiva (UMI) ou unidade de terapia intensiva (UTI) é unha instalación especial dentro da área hospitalaria que proporciona medicina intensiva.
Os pacientes candidatos a entrar en coidados intensivos son aqueles que teñen algunha condición grave de saúde que pon en risco a súa vida e que, por tanto, requiren unha monitorización constante dos seus signos vitais e outros parámetros, como o control de líquidos.
Especialidades contempladas
Dependendo do volume de pacientes ingresados pode haber varias unidades de coidados intensivos especializadas en diferentes áreas da medicina, como son:
Tipos de UCI en función da poboación
Se a poboación pediátrica o xustifica, desenvólvense:
As unidades de coidados intensivos poden formar parte dun medio de transporte, xa sexa en avións acondicionados como hospital, helicópteros, buques hospitalarios (usualmente integrados en corpos militares navais), ambulancias e autobuses.
Profesionais na UCI
Un profesional pertencente á unidade de coidados intensivos, denominado intensivista, ten unha especialidade á que a atención crítica se refire, así como os coñecementos e habilidades necesarios para o desenvolvemento das actividades que se precisan. A regulación das especialidades médicas e a conseguiente homologación na Unión Europea varía co paso do tempo, co que os criterios adecúanse ás necesidades e requerimentos de cada momento.
Servizos
Segundo a última actualización dos estándares e recomendacións do Ministerio de Sanidade, o servizo ampliado de coidados críticos é unha das evolucións que se presentan en canto a servizos e unidades. Este servizo incluíuse para ofrecer un servizo máis completo aos pacientes enfermos agudos, entre o que se inclúe a resucitación e o recoñecemento da deterioración da condición clínica.
Normas
A complexidade e gravidad das patoloxías e problemáticas dos pacientes que se encontran na necesidade de acudir á UCI, fai que sexan imprescindíbeis unha serie de normas e estándares para un correcto funcionamento de cada unidade. Para iso, existen dúas tipoloxías de normas relativas á UCI:
Así, dez comunidades autónomas víronse obrigadas ao cumprimento da lexislación vixente acorde ao RD 1277/2003, co que nalgúns casos deberon de levar a cabo unha serie de modificacións, mentres que as outras sete non se encontraron na necesidade de realizar ningunha modificación para o cumprimento da normativa vixente.
Dereitos e garantías do paciente
O Ministerio de Sanidade establece uns dereitos e garantías básicas dos pacientes ingresados na UCI:
Refuxio de montaña
miniatura|dereita|300px|Refuxio de montaña de [[Balmhornhütte, Suíza.]] Un refuxio de montaña ou albergue de montaña é un edificio destinado a aloxar e protexer das inclemencias meteorolóxicas a alpinistas ou excursionistas situado en zonas de montaña, xeralmente de difícil acceso, ou en núcleos rurais. A maioría están xestionados por un Club alpino.
Características
Os refuxios de montaña tradicionais só dispoñen dos servizos básicos: sanitarios, cociña comunitaria e aloxamento, compartindo a habitación co resto de montañeiros. A maioría ten algún tipo de xerador eléctrico e contan cunha emisora en caso de problemas. Os novos albergues tenden a introducir servizos propios de hoteis, por exemplo ofrecendo comidas, aínda que o seu confort segue sendo rústico.
A maioría son propiedade dun Club alpino, que ofrece descontos aos seus socios. Da súa xestión encárganse os gardas, nomeados polo club. Estes gardas poden habitar no albergue de forma permanente ou ben, polo seu difícil acceso ou durante a tempada de inverno, ocuparse periodicamente do seu mantemento.
Pavel Miliukov
miniatura|Pavel Nikolaevich Miliukov.
Pavel Nikolaevich Miliukov (en ruso: Павел Николаевич Милюков), nado o 15 de xaneiro de 1859 e finado o 31 de marzo de 1943, foi un político ruso, fundador, líder e o membro máis destacado do Partido Democrático Constitucional.
As revolucións de 1917
Convencido de que non foran as protestas polas penurias causadas pola guerra á poboación as que desencadearan a Revolución de Febreiro e o fin da monarquía senón o desexo das tropas de mellorar a dirección do esforzo bélico ruso até a vitoria final, opúxose á aplicación de reformas sociais e políticas ata que terminase a contenda. Tratou así mesmo de atrasar a convocatoria da asemblea constituínte e mostrouse contrario a levar a cabo unha rápida reforma agraria. Sostivo a conveniencia de manter os obxectivos territoriais buscados por anterior réxime autocrático, gañándose así o rexeitamento da esquerda rusa. Opúxose á entrada de representantes socialistas no Goberno Provisional Ruso considerando correctamente que se oporían á súa política de seguir esixindo as anexións territoriais negociadas polo Goberno tsarista co resto dos aliados da Tripla Entente.
dereita|miniatura|280x280px|Pavel Miliukov (esquerda.) e [[Piotr Kropotkin. Moscova, 1917]]
Ministro de Exteriores do primeiro gabinete —completamente burgués fóra da presenza a título individual de Kerenskii— e principal figura de leste, viuse obrigado a dimitir durante a Crise de abril; mostrouse desde entón moi crítico cos posteriores gabinetes de coalición entre liberais e socialistas. Sostivo que o período interrevolucionario foi unha época de parálise política debida ao carácter dual do poder: un Goberno coa aparencia do poder pero sometido a realidade ao beneplácito do Soviet de Petrogrado. Cos socialistas moderados desacreditados polo fracaso da Ofensiva Kerenski do verán e a falta de reformas, Miliukov consideraba que as opcións políticas limitábanse a optar por Lenin e os seus partidarios ou a «restauración da orde» encarnada polo comandante en xefe dos exércitos rusos, o xeneral Lavr Kornilov. Favorable a Kornilov, sostivo que o fracaso do leste non deixaba outra opción que a toma do poder polos bolxeviques pola debilidade política das demais opcións (socialistas e liberais moderados).
Exilio
Finou en 1943 en Aix-lles-Bains.
Digimon Frontier
Digimon Frontier (デジモンフロンティア) é a cuarta serie de animación da franquía xaponesa Digimon, e foi estreada na televisión nipoa no 2002.
Sinopse
Despois de recibir unhas estrañas mensaxes nos seus teléfonos móbiles, cinco rapaces van á unha estación de tren subterránea e toman un tren que os leva ó Digital World. Unha vez alí coñecen a Bokomon e a Neemon, dous digimon que actúan como guías, e eles cóntanlles que son os nenos elixidos e que o mundo dixital está en perigo. Deberán loitar contra o principal antagonista, Cherubimon e os seus Guerreiros Lendarios que queren dominar o mundo. En contraste coas series anteriores, nas que os protagonistas tiñan un compañeiro digimon, estes nenos elixidos transfórmanse eles mesmos en digimons, tendo cada un deles un espírito de transformación en forma humana e en forma animal.
The La's
The La's foi un grupo de música inglés formado en Liverpool, orixinalmente activo dende 1983 até 1992. Liderado polo cantante e guitarrista Lee Mavers, o grupo é coñecido polo sinxelo "There She Goes". O grupo foi formado por Mike Badger en 1983 e Mavers uniuse o ano seguinte. O grupo sufriu xirou arredor do dúo de Lee Mavers (voz e guitarra) e John Power (baixo e coros) xunto con numerosos guitarristas e baterías que cambiaron ó longo do tempo, incluíndo Paul Hemmings, John "Timmo" Timson, Peter "Cammy" Cammell, Iain Templeton, John "Boo" Byrne, Chris Sharrock, Barry Sutton e Neil Mavers.
Mircea Eliade
Mircea Eliade, nado en Bucarest o 9 de marzo de 1907 e finado en Chicago o o 22 de abril de 1986, foi un pensador e etnógrafo romanés, considerado como un dos maiores especialistas no campo da fenomenoloxía e da socioloxía relixiosa e no da historia das relixións. Así mesmo foi un literato en lingua romanesa, na que publicou novelas e relatos.
Posición política
Eliade mantivo nos anos 1930 opinións antisemitas e actuacións deste signo mantidas pola Garda de Ferro, un partido profascista romanés. Nos anos 1940 foi defensor de réximes autoritarios, como o portugués de Salazar. Aínda que non tivo unha actuación militante, en todo caso pódese afirmar que Eliade non condenou nunca con rotundidade as ideoloxías de tipo fascista ou autoritarias. Isto é visto como un borrancho vital, que desdí dunha obra que se caracteriza en grande medida polo seu intenso humanismo.
Obras
Como resultado das súas investigacións, Eliade publicou, en idiomas diversos (dominaba á perfección oito), unha numerosa cantidade de libros e artigos referidos a diversos aspectos do mundo relixioso. Ás veces sucesivas edicións comportan novidades e revisións. A maioría deles teñen sido traducidos aos principais idiomas occidentais.
A Bidueda, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
A Bidueda é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Torre Annunziata
Torre Annunziata (Torr'Annunziata) é unha cidade e comuna na Cidade metropolitana de Nápoles, na rexión de Campania en Italia. Está situada no Golfo de Nápoles ao pé do monte Vesuvio. Oplontis é o nome do xacemento arqueolóxico da antiga Roma situado na cidade de Torre Annunziata. A escavación do sitio comprende dúas vilas romanas, a máis coñecida das cales é a Vila A, a chamada Vila Poppaea.
300px|right|thumb|Oplontis e outras cidades afectadas pola erupción do [[Monte Vesubio no 79 AD. A nube negra representa a distribución xeral da cinza e cindra. Móstrase as liñas costeiras modernas.]]
Do mesmo xeito que as cidades próximas de Pompeia e Herculano, Oplontis quedou sepultada pola cinza durante a Erupción do Vesuvio no ano 79. Non obstante, a forza da erupción foi aínda máis forte que nestas cidades xa que non só se derrubaron os tellados, senón que tamén se romperon muros e columnas que quedaron tiradas de lado..
Historia e escavacións
thumb|300px|Plano das termas romanas thumb|300px|Fresco de Vila Caius Siculius Caius Filius
A cidade de Oplontis probablemente desenvolveuse baixo onde se atopa hoxe Torre Annunziata. As escavacións revelaron edificios particularmente nos lados leste e oeste da cidade, o leste nas inmediacións da Vila A e o outro case no seu límite con Torre del Greco. Pénsase que na antigüidade, como noutros lugares (por exemplo, en Herculano e Stabiae), vilas residenciais de luxo como a Vila A bordeaban a costa, mentres que as vilas máis produtivas (agrícolas) estaban situadas máis no interior.
Entre os achados da zona occidental, o máis importante é o conxunto termal romano na beira do mar en Oncino (a Terme Nunziante) como edificio público de Oplontis. R. Liberatore rexistrou a arqueoloxía en detalle e identificouno como pertencente a Lucius Nonius Florus cuxo nome está estampado no bordo dunha cunca de terracota nas termas, decorada con formas vexetais e cabalos galopando.
Desafortunadamente, a construción dos modernos baños enriba deles provocou a súa destrución. Posteriormente atopáronse dous túneles subterráneos de abastecemento ou drenaxe pertencentes ás termas.
Ademais descubríronse restos de dúas vilas residenciais nas proximidades, unha propiedade de Caius Siculius Caius Filius cuxo selo foi atopado e da que se recuperou un fermoso fresco, aínda que moitos outros restos da zona foron destruídos ou roubados.
A cidade resultou destruída na erupción do Vesubio do 79 d.C. e en 1631. É coñecida localmente no dialecto napolitano como "Torre Nunziata". A cidade foi a sede de importantes industrias do siderometalúrxica de procesado de alimentos e pasta. Hoxe en día as industrias aínda activas inclúen naval, armamento e farmacéutica.
O sitio arqueolóxico de Oplontis é Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1997.
Xeografía
Torre Annunziata limita cos municipios de Boscoreale, Boscotrecase, Castellammare di Stabia, Pompei, Torre del Greco e Trecase.
Principais atraccións
Na Táboa de Peutinger, Torre Annunziata chámase  Oplonti.
No territorio comunal, excavouse unha das vilas romanas máis ricas. Datada no século I a.C., probablemente pertencía á gens Poppaea,, e coñécese como Vila Poppaea.
thumb|upright=2|none|Areas arqueolóxicas de Pompeia, Herculano e Torre Annunziata.
Dialecto
Aínda que é unha cidade relativamente pequena, esencialmente un suburbio de Nápoles, Torre Annunziata ten o seu propio dialecto único, unha variación do napolitano, bastante distinta, especialmente na pronunciación, que se coñece como Torrese.
James Beattie
James Beattie, nado en Laurencekirk en 1735 e finado en 1803, foi un escritor e filósofo escocés.
Traxectoria
Educouse en Aberdeen e dende 1760 foi profesor de filosofía moral nesa cidade.
En 1765 publicou The Judgment of Paris (1765), un libro de poemas. En 1770 publica Essay on the Nature and Immutability of Truth (1770), nel rebate as teorías de David Hume e tivo un éxito inmediato. Minstrel foi un poema descritivo que publicou en dous volumes (1771 e 1774) e que exerceu influencia entre os escritores románticos, en especial en Lord Byron. Os seus Elements of Moral Science apareceu en dous volumes en 1790 e 1793.
Cabaña Verónica
miniatura|Cabaña Verónica Cabaña Verónica é un pequeno refuxio de montaña situado no municipio de Camaleño (Cantabria, España), a 2.325 metros de altitude nos contrafortes do Pico Tesorero, no Macizo Central dos Picos de Europa.
Características
Está aberto durante todo o ano, ten unha capacidade para seis prazas en liteiras e é propiedade da Federación Cántabra de Deportes de Montaña e Escalada. Está dotado de víveres, unha cociña de gas, caixa de urxencias, unha padiola especial para evacuación de accidentados e dunha emisora de radio pertencente a Protección Civil. Non existe fonte de auga próxima.
Este peculiar refuxio-vivac é moi coñecido entre os montañeiros de Picos de Europa ao ser o refuxio gardado existente a maior altura da Península Ibérica. Durante 25 anos estivo a cargo de Mariano Sánchez, garda de Cabaña Verónica, quen vivía alí todo o ano e realizaba desinteresadamente o seu mantemento, carrexando até el os materiais necesarios, ata que un cancro de pulmón o afastou de alí.
Foi inaugurado o 13 de agosto do ano 1961 e construído utilizando a cúpula metálica procedente da batería antiaérea do portaavións estadounidense "Palau", que se atopaba no despezamento. O seu nome provén do dunha das fillas de Conrado Sentíes, un dos promotores e artífices.
Unha muller invisible
Unha muller invisible (en Una mujer invisible) é unha longametraxe dirixida por Gerardo Herrero e protagonizada por María Bouzas, Adolfo Fernández e María Salgueiro entre outros. Trátase dunha coprodución galega rodada na Coruña en lingua castelá que se estreou a nivel nacional o 25 de maio de 2007.
Sinopse
Luisa (María Bouzas) ten 47 anos e séntese invisible. A xente non escoita o que di nin lle presta atención. Vive soa, o seu marido deixouna e a súa filla estuda fóra. Un día nunha festa encóntrase con Jorge (Adolfo Fernández), que a ignora igual que os demais. Entón aposta con Marina (Nuria Gago) que logrará seducilo.
Signos máis e menos
Os signos de máis e menos (+ e −) son símbolos matemáticos empregados para representar o signo dun número ou as operación de sumar e restar.
Historia
O uso de signos para representar a adición aparece xa no alfabeto xeroglífico, no que se representaba por dúas pernas andando no sentido do texto. Se aparecían no outro sentido representaban a subtracción:
En manuscritos de Nicole Oresme do século XIV pódense ver os primeiros usos dun signo semellante ao signo "+".
A primeiros do século XV as letras "P" e "M" eran os empregados habitualmente. Os símbolos p̄ para più (máis) e m̄ para meno (menos) apareceron na obra Summa de arithmetica, geometria, proportioni et proportionalità de Luca Pacioli, publicada en Venecia en 1494.
+ é unha simplificación da palabra latina "et" (e). − pode derivar do til escrito sobre o m. No tratado de Johannes Widmann de 1489 xa aparecen estes dous signos. Robert Recorde, creador do signo igual introduciu estes símbolos en Inglaterra e 1557.
Signo máis
O signo é un operador binario que indica adición, como en 2 + 3 = 5. Tamén pode aparecer como operador unario, para sinalar que un número é número positivo.
En diferentes campos das Matemáticas pode indicar outras operación, que habitualmente son chamadas tamén adición. En estruturas alxébricas adoita empregarse para denotar unha operación conmutativa.
Signo menos
O signo menos ten tres usos principais en Matemáticas:
Outros usos
En Matemáticas, o límite x→a+ significa x tende a a pola dereita e x→a− significa x tende a a pola esquerda.
Nos grupos sanguíneos indícase cun máis ou cun menos a presenza ou a ausencia do factor Rh.
Nalgunhas linguaxes de programación o signo máis equivale á concatenación de cadeas de caracteres: "a" + "b" = "ab".
Protocolo de Información de Enrotamento
O protocolo de enrutamento dinámico RIP (Routing Information Protocol) é un protocolo IGP (Interior Gateway Protocol) definido no RFC 1058 da IETF. Mediante o mesmo, os routers intercambian información de xeito dinámico, podendo así decidir cal é a mellor rota nun intre concreto.
Emprega o algoritmo de enrotamento de Bellman-Forf, que é o que se usou orixinariamente na ARPANET. RIP é un protocolo de enrutamento de vector de distancia que emprega como métrica o número de saltos (hops en inglés). Ten as seguintes características:
Manuel Martínez-Risco
Manuel Martínez-Risco Macías, nado en Ourense o 1 de decembro de 1888 e finado en París o 3 de maio de 1954, foi un científico e político galego.
Traxectoria
Era sobriño de Marcelo Macías, curmán de Vicente Risco e irmán de Sebastián Martínez-Risco. Logo de facer o bacharelato no Instituto de Ourense foi a estudar Ciencias Físicas á Universidade Central de Madrid. Con 21 anos desprazouse ao Natuurkundig Laboratorium da Universidade de Amsterdam, cabo de Pieter Zeeman e nesta institución permaneceu case dous anos estudando Óptica-física. De volta incorporouse á rede primaria de formación da JAE e foi profesor auxiliar na Facultade de Ciencias de Madrid. En 1911 presentou a súa tese de doutoramento e en 1914 sacou a cátedra de Acústica e Óptica da Universidade de Zaragoza, á que se incorporou ao ano seguinte. En 1918 retornou á Facultade de Ciencias de Madrid, por traslado. Estivo tamén agregado un tempo no Observatorio Astronómico
Finalizando a ditadura de Primo de Rivera asinou manifestos contra o réxime, en compañía doutros docentes galegos en Madrid como Nóvoa Santos e Varela Radío. Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado por Ourense por Acción Republicana, actuando como un gran defensor da autonomía de Galicia nas Cortes. Nas eleccións xerais de 1936 volveu ser elixido por Ourense por Izquierda Republicana (foi proclamado pola Cámara xa que non fora proclamado pola Xunta de escrutinio). Durante a Guerra civil dirixiu a fábrica de instrumentos ópticos creada polo Goberno republicano. Ao rematar a contenda exiliouse en Francia, onde exerceu como Maître de Recherches do CNRS, continuando as súas investigacións sobre as ondas luminosas.
Lingua suaba
385px|miniatura|Os dialectos suabos (n° 3) dentro do grupo alemán superior A lingua suaba fálase no centro e leste de Baden-Württemberg e parte occidental de Baviera, área denominada Suabia. Clasifícase como parte do conxunto alemánico xunto coas linguas de Suíza, Baden-Württemberg, Alsacia e Lorena entre outros.
Os dialectos do suabo (falados no mapa na zona verde n°3) posúen notables diferenzas entre si. Especialmente característica é a diferenza entre as formas do participio perfecto de "ser" (en alemán gewesen): gwä e gsai (= foi en galego). O grupo "gsi" atópase máis próximo ao alemánico de Suíza, oeste de Austria e norte de Italia (no mapa a zona vermella n° 6), polo que se podería dicir que é cambiante de norte a sur.
Características
Características notables do suabo son entre outras:
Usos diferenciados do vocabulario
Existe un vocabulario propio bastante amplo, pero destacan algunhas palabras que poden producir confusión no seu uso en alemán e o suabo: miniatura|200px|dereita| Pancarta publicitaria do goberno rexional Baden-Württemberg
Hochdeutsch equivale a alemán. Para despexar dúbidas, en alemán kennen é coñecer, können é poder, ou sexa, ter capacidade de facer. Véxase que na pancarta o lema está escrito en alemán, non en suabo.
Dialectos
miniatura|As linguas alemánicas
Os dialectos divídense en dous segundo as formas do participio perfecto de "ser", sido:
Individualización local
Lingüistas expertos poden rastrexar a procedencia dunha persoa da cordilleira de Schwäbische Alb grazas ao seu dialecto cunha sorprendente exactitude. Para iso é importante a pronuncia da palabra "non" (alemán nicht) como "nedd", "nedda", "edd", "edda", "nitt", "idd", "idda", "itt" ou "itta". Desgraciadamente estas diferenzas están desaparecendo nas xeracións máis novas. A diferenza destes dialectos tamén se mostran en que un falante de Stuttgart apenas entende a alguén proveniente da Schwäbische Alb se este acelérase un pouco. O suabo da cordilleira, o Albschwäbisch caracterízase por unha entonación ou cantilena propia.
Tamén é interesante a diferenciación do suabo falado segundo a relixión do falante. Nos lugares predominantemente protestantes (luteranos) a pronuncia dalgunhas palabras é distinta que en lugares católicos. Thaddäus Troll achacábao ao estilo das prédicas dos diferentes sacerdotes e predicadores. Exemplos:
A Pena, Cortegada, Silleda
A Pena é un lugar da parroquia de Cortegada no concello pontevedrés de Silleda.
Carballo Infante, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Carballo Infante é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Canal 6 Navarra
Canal 6 Navarra foi unha cadea de televisión privada de carácter autonómico que emitía na Comunidade Foral de Navarra, propiedade de Promecal e en funcionamento desde o ano 2002 ata o 14 de maio de 2012, cando deixou paso a un novo proxecto de televisión chamado Navarra Televisión que naceu da fusión de Canal 6 e Popular TV Navarra.
Antes da súa desaparición era posible sintonizar as súas emisións na práctica totalidade de Navarra a través do sinal dixital e tamén a través do operador ONO. Esta cadea contaba ademais cunha segunda canle, Canal 6 Dos, que xunto a el e as tamén defuntas sinais de Canal 4 Navarra emitía pola TDT no mesmo Multiplexor.