cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperio Romano
Cultura
Na maioría das vilas e cidades romanas había un foro e templos, así como na mesma cidade de Roma. Os acuedutos eran construídos para levar auga aos centros urbanos, ademais servir como unha vía para a importación de viño e aceite dende o estranxeiro. Os patróns xeralmente residían nas cidades e as súas propiedades deixábanas ao coidado de administradores de leiras. Para estimular unha maior produtividade laboral, moitos propietarios liberaron a un gran número de escravos. Na época de Augusto, cultas familias gregas escravos ensinaban aos mozos romanos (ás veces mesmo ás rapazas).
Linguas
miniatura|esquerda|Inscrición latina con [[SPQR, abreviación de Senatus Populusque Romanus.]] A lingua que se falaba en Roma antes da súa expansión era o latín, polo que acabou por converterse na lingua oficial de todo o Imperio. No período imperial desenvolvéronse dous rexistros: o latín clásico (escrito) e o latín vulgar (falado). Mentres que o latín clásico mantívose relativamente estable co tempo, mesmo durante a Idade Media, o vulgar, como en calquera lingua falada, estivo en constante evolución. O latín vulgar converteuse na lingua franca das provincias occidentais, evolucionando co tempo nas modernas linguas romances, entre elas o galego. O latín clásico e o grego eran as linguas da literatura, a erudición e a educación.
Aínda que o latín seguiu sendo a lingua máis falada no oeste, logo da caída de Roma e durante algúns séculos despois, no leste o grego era a lingua franca e literaria. Os romanos non trataron de suplantar ás linguas locais e, polo xeral, mantiñan os costumes estabelecidos no lugar e só gradualmente introducían elementos típicos da cultura romana como a lingua latina. Xunto co grego, foron utilizadas outras moitas linguas de diferentes tribos, aínda que sen case expresión escrita.
Lingua grega
miniatura|270px|Mapa dos actuais dilectos gregos. miniatura|300px|Extensión actual das linguas latinas no mundo. O grego, era unha lingua moi importante e amplamente estendida por moitas cidades das provinciais orientais, e como tal, os romanos conservárona como linguaxe administrativa para non obstaculizar a eficiencia burocrática. Debido a iso había dous secretarios oficiais servindo na corte imperial romana, un encargado da correspondencia en latín e a outro da correspondencia en grego. Así, nas provincias do leste, como no resto das as provincias, conserváronse os idiomas orixinais.
Por outra banda, a helenización ampliou o seu alcance durante o período romano, os romanos perpetuaron a cultura helena aínda que coas súas peculiaridades. Esta maior difusión de da cultura helenística, e por tanto do idioma, foi debida en gran parte aos avances postas en marcha polos romanos nos seus territorios, sexa en forma de entretemento, saúde, educación, servizos ou amplas redes de transporte, así como a tolerancia doutras culturas, unha característica que os distinguía da natureza xenófoba dos gregos anteriores a eles.
Presidente de Corea do Norte
O cargo de presidente da República Popular Democrática de Corea foi estabelecido na Constitución de Corea do Norte en 1972. Até entón Kim Il-sung, gobernante do país, foi primeiro ministro e secretario xeral do Partido dos Traballadores de Corea. En 1972, foi creada a presidencia e Kim Il-sung foi elixido para o mando pola Asemblea Popular Suprema. Kim foi presidente até 1994, ano no que morreu sen deixar unha sucesión formal. En 1998 unha emenda á constitución aboliu a presidencia e estabeleceu o título honorífico de Presidente Eterno da República outorgada a Kim Il-sung.
Imperio Romano
Lingua grega
Xa dende a anexión romana de Grecia no ano 146 a.C. a lingua grega obtivo gradualmente un lugar único no mundo romano inicialmente debido á gran cantidade de escravos gregos nos fogares romanos. Incluso na propia Roma o grego converteuse na segunda lingua na educación das elites. Converteuse na lingua habitual da Igrexa primitiva, ademais da linguaxe da erudición e as artes.
Presidente de Corea do Norte
Actualmente non hai ningún presidente da República Democrática de Corea, xa que ese cargo foi abolido na constitución vixente e os poderes inherentes ao mesmo divididos entre tres funcións actuais:
Imperio Romano
Lingua grega
Con todo, debido á presenza doutros idiomas no densamente poboado oriente, como o copto, o sirio, o armenio, o arameo ou o fenicio, que tamén foi amplamente falado no norte de África, o grego nunca tivo arraigo máis aló de Asia Menor. O caso contrario sucedeu co latín, que se estendeu por todo occidente dando lugar a actual familia de linguas romances. Ao igual que o latín, o grego tamén adquiriu a natureza de lingua dual, cunha variante literaria existente xunto á oral, o koiné, a cal evolucionou até converterse no grego medieval ou bizantino.
Presidente de Corea do Norte
A constitución actual divide formalmente o poder da presidencia entre estes tres cargos, con Kim Jong-Un como gobernante de facto (co título de Líder Supremo de Corea do Norte).
O Campo da Vila, Oubiña, Cambados
O Campo da Vila é un lugar da parroquia de Oubiña no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 44 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 21 eran mulleres e 23 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tamén tiña 56 veciños, e 2005, cando eran 66.
Imperio Romano
Lingua grega
Importantes como eran os dous idiomas, hoxe as linguas descendentes do latín fálanse en moitas partes do mundo, mentres que os dialectos gregos limítanse principalmente a Grecia, Chipre, e pequenos enclaves en Turquía e o sur de Italia, onde o Imperio de Oriente conservou o seu control durante varios séculos máis. Até certo punto isto pódese atribuír ao feito de que as provincias occidentais caeron baixo tribos maiormente "latinizadas", mentres que as provincias orientais caeron baixo influencia árabe e turca, para os que tiña menos importancia a cultura grega.
Relixión
A medida que o imperio se expandiu e chegou incluír persoas dunha gran variedade de culturas, a adoración dun número cada vez maior de deidades era tolerada e aceptada. O goberno imperial e os romanos, en xeral, tendían a ser moi tolerantes coa maioría das relixións e cultos sempre que non causasen problemas. Isto era aceptado facilmente por outras fes, polo que había cerimonias e liturxias romanas adaptadas con frecuencia para axustarse á cultura e identidade local.
Unha persoa podía acudir a tantos deuses romanos como representasen a súa identidade romana e a súa fe persoal, que se consideraba parte da súa identidade persoal. Con todo, houbo persecucións periódicas a distintas relixións en diversos puntos no tempo, especialmente aos cristiáns. Porén, como sinalou o historiador do século XVIII Edward Gibbon a maioría das historias rexistradas de persecucións a cristiáns chegan a nós a través da igrexa cristiá, polo que tiñan un incentivo para esaxerar o grao en que as persecucións se produciron. As fontes contemporáneas non cristiás só mencionan as persecucións de pasada e sen asignar unha grande importancia a elas.
Culto imperial
miniatura|250px|O [[Panteón de Roma era un templo consagrado a tódalas divindades romanas, a súa actual forma data da época de Hadriano.]] Nun esforzo por mellorar a fidelidade, os habitantes do imperio eran chamados a participar no culto imperial para reverenciar aos emperadores (polo xeral falecidos) como semideuses. Poucos emperadores afirmaron ser Deus en vida, estando xa considerados na súa propia época de estar tolos, un exemplo coñecido é o de Calígula. Un emperador romano de terse considerado unha divindade aos comezos da era imperial arriscábase a revelar a superficialidade do que o emperador Augusto chamara a "república restaurada". Coñecían, por exemplo, o intento anos antes de considerarse un Deus polo macedonio Alexandre Magno, o que puxo ao seu exército na súa contra.
Polo xeral, un emperador era divinizado despois da súa morte polo seu sucesor nun intento de aumentar o seu propio prestixio. Esta práctica pode ser hoxe ser mal entendida, a "deificación" no mundo antigo non era senón o equivalente ao que hoxe é a canonización para o mundo cristián, xa que o concepto de "deus" era diferente nesa época. Isto púidose ver durante os anos da República romana con prácticas político-relixiosas como a disolución dunha sesión do Senado se se cría que os deuses a rexeitaban. A deificación era unha das moitas honras ás que tiña dereito un emperador morto.
A importancia do culto imperial foi medrando lentamente, acadando o seu punto álxido durante a crise do século III. Era sobre todo na metade oriental do Imperio onde culto imperial era máis popular. Como tal, foi un dos principais axentes da romanización. A seriedade desta crenza non está clara. Algúns romanos ridiculizaban a idea de que un emperador romano debía ser considerado un deus vivente, e mesmo se burlaban da deificación dun emperador despois da súa morte. Séneca parodiou a noción da apoteose (exaltación dun suxeito coma Deus) na única sobra satírica coñecida: Apocolocyntosis divi Claudii, na que o torpe e mal falado Claudio non se transforma nun deus senón nunha cabaza. A divinización dos emperadores foi perdendo pulo a medida que se ía instaurando o cristianismo.
Asimilación de cultos foráneos
Posto que na relixión romana non había ningunha crenza que excluíse outras relixións, varios deuses e cultos estranxeiros chegaron a ser populares. O primeiro foi o culto a Cibeles, introducido ao redor do ano 200. Isis e Osiris foron introducidos dende Exipto un século máis tarde. Baco e Sol Invictus foron moi importantes e Mitra converteuse en moi popular entre os militares. Varios deles eran cultos mistéricos. No século I a.C. Xulio César concedeu aos xudeus liberdade de culto en Roma como recompensa pola súa axuda en Alexandría.
Druídas
miniatura|[[Xúpiter (deus)|Xúpiter, máxima deidade romana.]] Os druídas eran esencialmente vistos como non-romanos, un precepto de Augusto prohibiu aos cidadáns romanos a práctica ritos druídas. Plinio relata que baixo o goberno Tiberio os druídas foron suprimidos, xunto cos adiviños e médicos, por un decreto do Senado. Claudio prohibiu por completo os seus ritos no ano 54.
Xudaísmo
Aínda que o xudaísmo estaba amplamente aceptado, sempre e cando se pagase o imposto xudeu (en latín: Fiscus Judaicus), o antixudaísmo no Imperio pre-cristián existía, e mesmo houbo varías guerras xudeu-romanas. A crise baixo Calígula, anos 37 ao 41, considérase a "primeira ruptura aberta entre Roma e os xudeus", a pesar de que os problemas eran xa evidentes durante o Censo de Quirino no ano 6 e baixo Lucio Elio Sexano (antes do ano 31).
Até que a rebelión en Xudea no ano 66 os xudeus estiveron xeralmente protexidos. Para evitar leis romanas prohibindo sociedades secretas e permitir a liberdade de culto, Xulio César declarou que as sinagogas foran colexios. Tiberio prohibiu o xudaísmo en Roma pero rapidamente volveu ao seu antigo status de protección. Claudio expulsou aos xudeus da cidade, con todo, a pasaxe de Suetonio é ambigua:
Cresto é identificado como outra forma de Cristo, as perturbacións poden estar relacionadas coa chegada dos primeiros cristiáns e que as autoridades romanas, ao non distinguir entre os xudeus e os primeiros cristiáns, simplemente decidiron expulsar a todos. Os historiadores discuten se o goberno romano distinguiu entre os cristiáns e os xudeus antes da modificación de Nerva do imposto xudeu no 96. A partir de entón, a práctica do xudaísmo requiría do pago dunha taxa, os cristiáns non o fixeron.
Cristianismo
miniatura|esquerda|280px|O [[Templo de Santalla de Bóveda|Templo romano de Santalla en Lugo atópase semisoterrado baixo unha igrexa cristiá.]] O cristianismo xurdiu na Xudea romana como unha seita relixiosa xudía no século I. A relixión estendeuse gradualmente fóra de Xerusalén, estabelecendo bases nun principio en Antioquía e a continuación en Alexandría, para co tempo en todo o Imperio, así como fóra del. Durante os dous primeiros séculos da era cristiá, as autoridades imperiais consideraron á nova relixión simplemente como unha seita xudía máis. Ningún emperador emitiu leis xerais contra a súa fe ou a súa Igrexa, e persecucións, tal como foron, leváronse a cabo baixo a autoridade de funcionarios do goberno locais.
Suetonio menciona de pasada que durante o goberno de Nerón "inflixiuse castigo aos cristiáns, unha clase de homes entregados a unha superstición nova e maliciosa" (superstitionis novae ac maleficae). Non dá ningunha razón para o castigo. Tácito sinala que despois do Grande incendio de Roma no ano 64, algunha xente acusou a Nerón de tentar inculpar do mesmo aos cristiáns. A guerra contra os xudeus durante o goberno de Nerón desestabilizou o imperio e o levouno á guerra civil.
Algunhas das primeiras persecucións producíronse na Galia, concretamente en Lugdunum (Lión) no ano 177. As persecucións eran normalmente locais e esporádicas, e algúns cristiáns tomaron o martirio como testemuño da fe. A persecución de Decio (dende o 246 até o 251) supuxo unha ameaza grave para a Igrexa, aínda que finalmente provocaría o efecto contrario xa que serviu para fortalecer o desafío cristián. Diocleciano levou a cabo o que sería a última e máis severa persecución dos cristiáns, dende o ano 303 ao 311. Despois diso o cristianismo estaba xa demasiado estendido como para reprimilo e, no ano 313, o Edictum Mediolanense (Edicto de Milán) fixo da tolerancia a política oficial. Constantino I (emperador único dende o 324 ao 337) converteuse no primeiro emperador cristián, e no 380 Teodosio I estableceu o cristianismo como relixión oficial. A hexemonía cristiá ao redor do século V cambiou rapidamente a identidade do Imperio, mesmo cando se colapsaron as provincias do Oeste. Os que practicaban as relixións politeístas tradicionais foron perseguidos.
Legado
Varios estados declaráronse os sucesores do Imperio Romano despois da caída do Imperio en occidente. Primeiro foi o Imperio Bizantino, o termo historiográfico moderno empregado para o período posterior do Imperio Romano de Oriente. Despois o Sacro Imperio Romano Xermánico, un intento por resucitar o Imperio no oeste, foi establecido no 800 cando o Papa León III coroou o rei franco Carlomagno como emperador romano no día de Nadal, aínda que o imperio e a oficina imperial non se formalizaron en décadas. Tras a caída de Constantinopla, a Rusia dos Tsars, como herdeira da tradición cristiá ortodoxa do Imperio Bizantino, contouse a si mesma como a terceira Roma (con Constantinopla sendo a segunda). E cando os otománs, que baseaban o seu estado no modelo bizantino, tomaron Constantinopla no 1453, Mehmed II estableceu a súa capital alí e afirmou sentarse no trono do Imperio Romano, e foi incluso tan lonxe como lanzar unha invasión contra Italia co propósito de "reunificar o Imperio", aínda que os exércitos papais e napolitanos detiveron o seu avance cara a Roma en Otranto no 1480. Constantinopla non foi renomeada oficialmente como Istambul até o 28 de marzo de 1930.
O Imperio legou moitas cousas ao mundo, como o (máis ou menos) calendario moderno, as institucións do Cristianismo e foi unha influencia constante na arquitectura, especialmente no románico e o neoclasicismo. O extenso sistema de estradas que foi construído polo exército romano perdura até hoxe en día. Debido a esta rede de estradas, o tempo necesario para viaxar entres puntos de Europa non diminuíu até o século XIX, cando a locomotora foi inventada.
O Imperio Romano tamén legou o seu sistema de goberno, que influenciou varias constitucións incluíndo a da maioría dos países europeos e moitas das súas antigas colonias. O mundo moderno tamén herdou a lei romana. Gobernando un vasto territorio, os romanos desenvolveron a ciencia da administración pública até un extremo nunca antes concibido nin necesitado, creando un extenso servizo civil e formalizando os métodos de recolección de impostos. O actual mundo occidental deriva a súa historia intelectual dos gregos, pero deriva os seus modos de vida, dereito e goberno daquel dos romanos.
Vanatrú
O Vanatrú é unha escisión do Ásatrú. É unha rama do movemento eteno, un dos máis recentes no seu nacemento. Nace esencialmente como identificación dos ex-asatruar nunha branca distinta do Ásatrú polo feito de centrar o culto exclusivamente na figura dos Vani, divindade da natureza, que se distinguen dos Asi, divindades patroas da esfera humana, e teñen unha óptima máis psicolóxica. Tamén centra o culto no mundo natural e sobre a relación do home coa natureza, mentres que o Ásatrú faio sobre os valores sociais e o desenvolvemento persoal do ser humano.
Alberto Rodríguez Larreta
Alberto Rodríguez Larreta, nado o 14 de xaneiro de 1934 e finado o 11 de marzo de 1977, foi un piloto de carreiras de Buenos Aires, Arxentina. Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio da Arxentina de 1960 o 7 de febreiro de 1960. Pilotaba un Lotus 16 de Team Lotus, cualificouse 15º e terminou no noveno lugar. Segundo os datos Colin Chapman ofreceulle a Larreta unha unidade, pero rexeitouna e continuou competindo nunha ampla variedade doutros deportes de motor ata 1970. Morreu dun ataque ao corazón en 1977.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Soutomartín, Camanzo, Vila de Cruces
Soutomartín é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Michael Bublé
Michael Steven Bublé, máis coñecido como Michael Bublé, nado en Burnaby (Columbia Británica, Canadá) o 9 de setembro de 1975, é un cantante e actor canadense.
Ligazóns externas
Páxina oficial de Michael Bublé
Ilusión óptica
miniatura|dereita|150px|Unha das ilusións máis coñecidas é a da copa e as dúas caras, coñecida como o Vaso de Rubin (por [[Edgar Rubin)]] miniatura|[[Colexiata de Santa María a Real do Sar]] Unha ilusión óptica é unha imaxe que, aínda que non se pode atopar na realidade física, é posible recreala con moito detalle nunha representación gráfica. Desta maneira, unha ilusión pode aparecer e desaparecer segundo como se mire, como se fose un espellismo.
Hai moitas formas de crear ilusións ópticas. As máis sinxelas son as que comezan sendo un plano e acaban converténdose nunha figura en volume, dunha forma imposible de crear na realidade. O que unha ilusión óptica pretende é conseguir enganar o ollo, facéndolle crer que está a ver unha realidade errónea.
Tipos
Dentro das ilusións ópticas pódense distinguir distintos tipos segundo a forma e mais a disposición das liñas da figura en cuestión.
Figuras imposibles
Unha figura imposible é a que xorde ao combinar de maneira complexa varias figuras básicas. Esta complexidade fai que o resultado sexan figuras misteriosas e, incluso, hipnóticas.
Figuras cinéticas
As figuras cinéticas son aquelas que, ao miralas, producen unha sensación de movemento. Para crear este tipo de composicións hai que combinar de maneira correcta liñas e planos xeométricos.
Percepción da profundidade
dereita|miniatura|Ilusión Ponzo. As ilusións poden estar baseadas nunha capacidade individual para ver en tres dimensións aínda que a imaxe que chega á retina é do só dúas dimensións. A ilusión Ponzo é un exemplo dunha ilusión que usa entradas monoculares de percepción da profundidade para enganar o ollo.
Na ilusión Ponzo as liñas paralelas converxentes cóntanlle ao cerebro vexa imaxe superior presente no campo visual está máis afastada, por iso o cerebro percibe que a imaxe é máis longa, aínda que as dúas imaxes que ve a retina son do mesmo tamaño. A ilusión óptica vista nun diorama ou nunha perspectiva falsa tamén fai que haxa unha percepción de profundidade equivocada.
Tal e como a percepción da profundidade, a percepción do movemento é responsable de moitas das ilusións sensoriais. A animación das películas están baseadas nas ilusión que fan que o cerebro perciba unha serie de varias imaxes que pasan rapidamente producindo unha imaxe que se move. Do mesmo xeito, cando nos movemos montados nun vehículo, os obxectos estables que hai ao arredor parece que se movan. Pode que poidamos percibir que un obxecto grande, como un avión, vai máis amodo que un obxecto pequeno, como un coche, aínda que o primeiro vaia moito máis rápido. O fenómeno Phi é outro exemplo de como o cerebro percibe movemento, que é normalmente creado polas luces que se moven nunha sucesión pechada.
Op art
miniatura|dereita|200px|A obra do artista húngaro [[Victor Vasarely é un exemplo de escultura de Op art.]] A Op art, tamén chamada a arte óptica, é aquela que produce ilusións ópticas ao ver a obra. Cando o espectador mira a obra, a impresión que esta dá é de movemento, de imaxes escondidas, vibración, flash e cuadrícula.
Escudo da Coruña
dereita|120px|miniatura|Escudo da cidade da Coruña. miniatura|Escudo da Coruña co libro sobre a Torre de Hércules no [[Palacio de María Pita.]] O escudo da Coruña consta dun campo de azur sobre o que aparece representada, de cor arxéntea, a Torre de Hércules. Baixo a mesma, dúas tibias cruzadas tamén de prata e unha caveira da mesma cor coroada de ouro. A Torre de Hércules está acompañada por sete cunchas de peregrino de ouro, tres a cada banda e unha no centro da punta.
A caveira e as canelas cruzadas que aparecen no escudo aluden ao relato mítico da fundación da cidade. Segundo a lenda, no lugar no que actualmente se atopa a cidade da Coruña, Hércules venceu e cortou a cabeza do seu inimigo, o rei Xerión, que chegara dende Troia. Hércules decidiu soterrar a testa e ergueu no lugar a primitiva torre como recoñecemento ao seu rival.
O Loureiro, Oubiña, Cambados
O Loureiro é un lugar da parroquia de Oubiña no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 7 eran mulleres e 10 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tamén tiña 21 veciños, e 2005, cando eran 23.
Dafne (ópera)
Dafne é a primeira obra que pode ser considerada unha ópera segundo as convencións actuais,  con música de Jacopo Peri e libreto en italiano de Ottavio Rinuccini. Aínda que o libreto sobreviviu completo (e consérvase na New York Public Library), a meirande parte da música composta por Peri perdeuse, sobrevivindo só seis fragmentos, dos cales dous pertencen a Jacopo Corsi. Dafne foi estreada durante o Entroido de 1598.
Escudo da Coruña
Historia
miniatura|Escudo de finais do século XVI ou principios do XVII A primeira imaxe que se conserva do escudo aparece nun selo dunha carta de seguro emitida a favor do portugués Martiño González o 22 de outubro de 1448. No selo aparece a Torre de Hércules cun farol saíndo dela cunha cuncha de vieira a cada lado. As vieiras, que xa aparecían nas moedas emitidas pola Casa da Moeda da Coruña, posiblemente só aparezan cunha función estética.
O escudo en pedra máis antigo que se coñece procede do Hospital do Bo Suceso e consérvase no Museo Arqueolóxico.
Dafne (ópera)
Historia
Dafne foi escrita para un conxunto máis pequeno que o das óperas posteriores de Claudio Monteverdi, isto é, un harpsicordio, un laúde, unha viola da gamba, un arquilaúde, e unha frauta tripe. Sobre a base dun novo desenvolvemento do tempo, Peri creou recitativos, discursos melódicos acompañados por música, como unha parte central da ópera.
Escudo da Coruña
Historia
Nun manuscrito do século XVI aparece a torre arrodeada de oito cunchas e baixo ela a cabeza coroada de Xerión. Nun escudo atopado en 1929 na rúa Real que se conserva no palacio de María Pita substituíuse a cuncha superior por un cáliz e a cabeza aparece en vertical. A partir do século XVII en lugar da cabeza coroada aparece unha caveira á que se lle engadiron dúas tibias.
A partir de 1836 comezaron a empregarse selos nos que aparecía sobre a torre un libro que representaba a constitución de 1812. O libro desapareceu coa ditadura franquista.
Outros escudos
miniatura|dereita|115px|Escudo da provincia da Coruña.
Escudo provincial
Posúe a seguinte descrición heráldica: En campo de azur, a Torre de Hércules na súa cor sobre un penedo arrodeado das ondas do mar de prata e azur, brochante sobre a pena, a testa caída do lendario rei Xerión, de carnación, coroada de ouro, coa boca e mailo pescozo ensanguentados, todo isto acompañado de seis vieiras de ouro. Timbre: Coroa real pechada.
Corunna, Míchigan
A insignia da policía da localidade de Corunna, Míchigan está baseado no escudo da Coruña, incluíndo a Torre de Hércules.
Dafne (ópera)
Historia
A historia de Apolo namorado da ninfa Dafne, foi composta por Jacopo Peri para un círculo reducido da elite de humanistas de Florencia, a Camerata Florentina, entre 1594 e 1597, co apoio, e posiblemente a colaboración, do compositor e mecenas Jacopo Corsi. Foi representada probablemente en 1597 ou 1598 no Palazzo Corsi. e constitúe a tentativa de facer revivir a traxedia grega, segundo novos ditados, moi lonxe do que os antigos gregos terían aprobado, mais converteuse nun novo xeito de entretemento que se desenvolvería nos seguintes 400 anos.
A meirande parte da música de Peri está, non obstante, perdida, a pesar da súa popularidade en Europa no tempo da súa publicación, mais ten chegado aos nosos días o libreto constituído por 455 versos. A familia florentina dos Medici, señores de Florencia, quedou tan impresionada co traballo encargado a Peri que a opera Euridice foi representada en ocasión do matrimonio de María de Medici con Henrique IV no 1600.
O Rego do Seixo, Boimorto, Boimorto
O Rego do Seixo é un lugar da parroquia de Boimorto no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 3 eran mulleres.
Hyvinkään Ahmat
O Hyvinkään Ahmat é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Hyvinkää (Finlandia), fundado en 1973 e que en 2004 quebrou, suprimindo o seu equipo sénior e pasando a adicarse ao deporte de base, tendo na actualidade diversos equipos en categoría júnior. O equipo xogou na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés durante oito tempadas consecutivas entre 1996 e 2004
F Is for Family
F is for Family é unha serie de televisión estadounidense-canadense de comedia creada por Bill Burr e Michael Price para Netflix. A serie foi producido por Gaumont International Television e o estudio de Vince Vaughn, Wild West Television. Conta a historia dunha familia suburbana disfuncional irlandesamericana, e está ambientada a mediados da década de 1970. A serie estreouse o 18 de decembro de 2015, en xeral con valoracións positivas. A tempada 2 estreouse o 30 de maio de 2017. O 28 de xuño de 2017, a serie foi renovada para unha terceira tempada. O 1 de xullo de 2018, Burr confirmou a tempada tres. O 30 de novembro de 2018 estreouse a terceira tempada. O 24 de xaneiro de 2019, a serie foi renovada para unha cuarta tempada, que está prevista para a súa estrea no ano 2020.
Hyvinkään Ahmat
Historia
O club foi fundado en 1973 e en 1987 participou na terceira categoría do hóckey sobre xeo finés. Na tempada 1996-97 o equipo participou na segunda cateoría do hóckey sobre xeo finés (daquela denominada I-divisioona e dende o ano 2000, Mestis), finalizando os dous primeiros anos nas últimas prazas e tendo que xogar as eliminatorias pola permanencia e gañándoas. Ao ano seguinte a historia mudou, xa que o quipo descendeu, mais conseguiu manterse na segunda categoría. Conseguiron meterse nos play-offs da categoría en dúas ocasións, mais sen conseguir pasar de cuartos. Na tempada 2003-04, o equipo finalizou na última praza da liga e descendeu, aínda pasou un ano na terceira categoría, a Suomi-sarja, antes de poñer fin á actividade do equipo sénior, porén, o club continúa a súa actividade en categoría júnior.
Lullaby
"Lullaby" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Disintegration o 10 de abril de 1989. Acadou o número 5 nas listas inglesas, converténdose no primeiro sinxelo da banda que acadaba o top 5.
Aeroporto de Londres-Luton
O Aeroporto de Londres–Luton (anteriormente coñecido como Aeroporto Internacional de Luton) é un aeroporto internacional situado a 2,8 km ao leste do centro de Luton, no condado de Bedfordshire, Inglaterra e a 56,5 km do centro de Londres. O aeroporto está a 3,2 km da saída 10a da Motorway M1. Trátase do cuarto maior aeroporto que serve á zona de Londres despois de Heathrow, Gatwick e Stansted, e é un dos seis aeroportos internacionais de Londre, xunto co da Cidade de Londres e Southend.
Provincia de Teramo
Teramo é unha provincia da rexión dos Abruzos. A súa capital é a cidade de Téramo. A provincia ten unha área de 1.948 km², unha poboación de 313.029 (2012), e está subdividida en 47 concellos.
A provincia de Teramo está destinada á supresión e unificación coa provincia de L'Aquila. A decisión foi aprobada polo Consello de Ministros de 31 de outubro de 2012, como parte da reorganización do goberno local e o establecemento de cidades metropolitanas.
Turismo
dereita|miniatura|250px|A cidade e fortaleza de [[Civitella del Tronto.]] As principais atraccións turísticas son:
Do norte ao sur, as principais praias na costa adriática, chamadas as sete irmás, son as seguintes:
Transporte
miniatura|250px|Mapa da provincia de Téramo
Principais autoestradas
Á provincia de Teramo pódese chegar desde o norte e desde o sur pola autoestrada A14, que percorre a costa adriática. Desde o oeste chégase pola Autostrada A24 vindo de Roma vía L'Aquila.
Liñas de tren
A estación ferroviaria central da provincia está localizada en Giulianova. De aquí é posible seguir a liña da costa cara ao norte e ao sur, ou viaxar en dirección ao oeste cara á capital provincial.
Portos marítimos
O porto de Giulianova é a terminal marítima da provincia de Teramo.
Administración
Desde 2009, o presidente da provincia ven sendo Valter Catarra, apoiado por unha coalición de partidos de centro-dereita; sucedendo a Ernino D'Agostino, do Partito Democratico.
Comunas da provincia
A provincia está dividida en 47 concellos.
Principais comuni
As principais vilas e cidades da provincia, por poboación en 2005, son:
Eloy Vázquez
Eloy Vázquez é un músico medievalista multiinstrumentista galego.
Traxectoria
Vinculado ao mundo da música dende os oito anos, que cursou estudos no Conservatorio de Música da Coruña, e formou parte de varios grupos e agrupacións, como a Agrupación Musical Albéniz da Coruña, a Coral Polifónica O Eco, e que traballou como director durante tres anos do coro da súa parroquia.
Gravou dous discos; o primeiro en 1978 coa discográfica Novola-Zafino nos estudos de Madid, con Xosé Quintas Canella, de 12 cantigas de estilo medieval no que estivo ao cargo dos arranxos musicais e de 10 instrumentos, achegando tamén melodías propias ás citadas cantigas. O segundo disco gravouno nos Estudos Cítola da Coruña, en decembro de 1982, coa Agrupación Musical Albéniz, agrupación da que foi instrumentista durante 18 anos. Este segundo disco contén tanto música clásica como galega.
Segue a investigar preferentemente na música medieval, facendo versións de cantigas medievais como as Cantigas de Santa María de Afonso X O Sabio, así como compoñendo pezas propias neste mesmo estilo, que interpreta con instrumentos da época como a cítola, dulcimer, zanfona, laúde, frauta, mandolina, clave e percusión, empregando un gravador multipistas.
Dende comezos do ano 2013 presenta un espazo de música folk en Radio Oleiros.
Hammurabi
dereita|miniatura|350px|Babilonia, 1792 - 1750 a.C. Hammurabi (nome acadio procedente do amorrita ˤAmmurāpi, "o pai é un curador", de ˤAmmu, "parente paterno" e Rāpi, "sandador, curador"; ca. 1810 a.C.-1750 a.C.) tamén ás veces transliterado como Ammurapi, Hammurapi, ou Khammurabi) foi o sexto rei de Babilonia. Crese que Hammurabi rematou a conquista de Sumeria e Acad, e terminou co gobernante amorrita de Isin. Foi o primeiro monarca do Imperio babilonio, outorgándolle a Babilonia a hexemonía sobre Mesopotamia.
Traxectoria
Hammurabi sucedeu a seu pai Sin-Muballit, nunha monarquía bicéfala -o outro monarca era Rim-Sin -, herdando un modesto reino que se estendía polas beiras do río Éufrates. Unha vez que ascendeu ao trono emprendeu campañas destinadas a eliminar a Rim-Sin, tomándolle as cidades de Uruk e Isin. Seguiu un período relativamente pacífico, logo de asinar un acordo con Rim-Sin. No trixésimo ano de goberno, Hammurabi esmagou un exército invasor, formado por elamitas e outras forzas aliadas do antigo rival Rim-Sin, nunha batalla decisiva, expulsándoos de Babilonia. Os dous anos seguintes estivo ocupado en anexionar Larsa, Mari e Yamutbal aos seus dominios, e moldeando Babilonia como unha monarquía única centrada na cidade homónima. Un grande renacemento literario seguiu á obtención da independencia de Babilonia, sendo o seu goberno obedecido tan distantemente como ata as praias mediterráneas. Foron descubertas un elevado número de contratos en tabelas de arxila, datadas no reinado de Hammurabi e os seus sucesores, así como as súas cartas autógrafas. Entre elas hai unha ordenando o despacho de 240 soldados desde Asiria e Situllum, evidencia de que Asiria era dependente de Babilonia na época.
Hammurabi expandiu o dominio de Babilonia primeiro conquistando cidades cara o Sur, antes de que a conquista se estendese ata cubrir a maior parte de Mesopotamia. As súas conquistas foron tardías nesta zona, e quizais ocasionadas pola caída do imperio de Shamshi-Adad I. Cóidase que Hammurabi está relacionado co aumento e mellora da irrigación en Babilonia. Converteu ademais a capital nun verdadeiro centro do mundo antigo.
Cos sucesores de Hammurabi, á parte de sufrir o efecto de crises económicas que o debilitarían, o Imperio babilónico sería derrubado debido á presión militar dos hititas, dirixidos polo seu rei Mursilis I. Porén foron os casitas, conducidos polo seu rei Agumkakrine, quen gobernarían Babilonia. Aínda que houbo cidades que se mostraron rebeldes, os casitas gobernaron durante 400 anos e respectaron o Código de Hammurabi.
O lexislador
A fama de Hammurabi alicerza en boa medida no seu Código. As leis foran gravadas en estelas de pedra, que eran colocadas en prazas públicas para que puidesen ser lidas. Fronte á antiga lei consuetudinaria, suxeita ao arbitrio da memoria, a lei quedaba fixada "eternamente". Cumpríase por outra banda un dos principios modernos legais: a publicidade da lei. Aínda a lei tiña un carácter sagrado, pois Hammurabi mesmo era non só rei, senón tamén un deus, independentemente de que o seu deus celeste persoal fose Marduk, aínda que o Código foi decretado so a protección do deus Shamash. Aínda que as penas son crueis, a fin seguramente de salvagardar a orde estabelecida, pretendíase fixar un principio de proporción consonte o delito.
A estela de Hammurabi máis famosa é a do Louvre. Colocada inicialmente no templo do deus Shamash na cidade de Sippar, foi levada á Susa como botín de guerra polos elamitas no século XII aC, sendo atopada por arqueólogos franceses en 1901. Tallada en basalto e logo puída, cunha altura de 2,25 metros, na súa parte superior amósase a Hammurabi de pé ante o deus Shamash (sentado nun trono cos emblemas divinos); o resto da estela atópase cuberto de texto cuneiforme de forma moi artística e disposto ao modo arcaizante en columnas verticais.
Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane
O Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane é un viño italiano da rexión dos Abruzos, dotado coa designación DOCG desde febreiro de 2003.
Zona de produción
Só teñen dereito a esta mención os viños producidos dentro da área de produción definida por decreto.
Os viñedos autorizados sitúanse na provincia de Teramo, nas comunas de Ancarano, Atri, Basciano, Bellante, Campli, Canzano, Castellalto, Castiglione Messer Raimondo, Castilenti, Cellino Attanasio, Cermignano, Civitella del Tronto, Colonnella, Controguerra, Corropoli, Giulianova, Martinsicuro, Montorio al Vomano, Morro d'Oro, Mosciano Sant'Angelo, Nereto, Notaresco, Penna Sant'Andrea, Pineto, Roseto degli Abruzzi, Sant'Egidio alla Vibrata, Sant'Omero, Silvi, Téramo, Torano Nuovo e Tortoreto.
A Colline Teramane é unha subrexión de Montepulciano d'Abruzzo.
Rossi X-ray Timing Explorer
Rossi X-ray Timing Explorer, tamén coñecido como RXTE e coñecido inicialmente como X-ray Timing Explorer ou XTE, foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 30 de decembro de 1995 mediante un foguete Delta 7920 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Gaizka Toquero
Traxectoria
Gaizka Toquero comezou a xogar no CD Ariznabarra de Vitoria (País Vasco). Posteriormente estivo no SD Lemona e máis tarde fichouno o Sestao River. Aos poucos foi collendo forma ata que o Athletic Club fíxase nel en 2008. Como non entraba nos plans de Joaquín Caparrós foi cedido á SD Eibar grazas ao novo técnico armeiro, Carlos Pouso, que xa o adestrara no Sestao, pero foi recuperado no mercado de inverno polo Athletic Club.
Rossi X-ray Timing Explorer
Características
XTE foi un observatorio espacial en raios X capaz de facer observacións con gran resolución temporal no rango entre 2 e 200 keV.
Gaizka Toquero
Traxectoria
O 4 de marzo de 2009 marcou o tanto definitivo fronte ao Sevilla FC (3-0) para clasificar o Athletic, 24 anos despois, para a final da Copa do Rei. Marcou o seu primeiro gol en Liga o 21 de abril de 2009, ante o Club Deportivo Numancia de Soria no Nuevo Estadio Los Pajaritos; fixo o 1-1, nun partido que rematou 1-2.
Rossi X-ray Timing Explorer
Características
XTE foi desactivo o 5 de xaneiro de 2012 tras 17 anos en servizo.
Gaizka Toquero
Traxectoria
O día 13 de maio de 2009 marcou o único gol do Athletic Club na final da Copa do Rei de 2009, na que o seu equipo caeu derrotado por 1-4 fronte ao FC Barcelona.
Rossi X-ray Timing Explorer
Instrumentos científicos
XTE levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Gaizka Toquero
Traxectoria
Marcou o primeiro gol do Athletic Club na liga 2009-10, conseguindo os tres puntos do equipo contra o RCD Espanyol. Tamén marcou contra o Sporting de Xixón, o FC Barcelona e o Tenerife. Contra o Valladolid logrou o seu primeiro dobrete en Primeira División.
Xosé Lois González Vázquez
Xosé Lois González Vázquez, alcumado O Carrabouxo, nado en Ourense en 1949, é un debuxante galego.
Traxectoria
A súa familia era de Osmo (Cenlle) e alí pasou a súa infancia, ata que aos dez anos muda para Chantada. Estudou na universidade laboral de Zamora e logo fixo a carreira de telecomunicacións en Alcalá de Henares e en Madrid, en 1968. Traballou como xefe provincial de Telecomunicacións en Ourense ata a súa xubilación en 2009, labor que compartía coa súa faceta de humorista gráfico. Foi membro da directiva da Agrupación Cultural Auriense e presidente deste colectivo durante 13 anos.
Colabora con regularidade nos xornais La Región de Ourense e Atlántico Diario de Vigo e tamén na revista Tempos Novos e o semanario A Nosa Terra, coa publicación de viñetas do Carrabouxo, personaxe que comparte o pseudónimo do autor e que creou en 1982.
Participou tamén en publicación colectivas, entre estas: Humor gráfico galego, Os humoristas e a lingua ou Humor y tolerancia, From Galicia with humor, Visto para sentencia-vamos a reirnos muy en serio del racismo-europa se rie del racismo, e tamén nas publicacións da Bienal da caricatura de Ourense e na mostra internacional portuguesa Humorgrafe.
Recibiu a Medalla Castelao en 2008. No 2013 recibiu o premio Bo e Xeneroso da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.
O seu personaxe, O Carrabouxo, foi animado por Lhosca Arias no 2000 nunha serie titulada O Carrabouxo de 26 capítulos dun minuto de duración.
Assassin's Creed Odyssey
Assassin's Creed Odyssey é un videoxogo de rol e acción desenvolvido por Ubisoft Quebec e distribuído por Ubisoft. É o número once da saga principal e o número vinte de toda a franquía Assassin's Creed e o sucesor de Assassin's Creed Origins. Ambientado no ano -431, conta unha historia ficticia durante as guerras do Peloponeso. O xogador pode controlar un mercenario da Liga de Delos liderada polos atenienses ou a Liga do Peloponeso, liderada por Esparta.
O xogo foi estreado internacionalmente para Microsoft Windows, PlayStation 4, Xbox One, e (só no Xapón) para Nintendo Switch o 5 de outubro de 2018. A crítica louvou o seu sistema de mundo aberto, estilo visual, combate, historia e personaxes, aínda que recibiu críticas polo grind, a incorporación de microtransaccións, e a magnitude do xogo que algúns críticos consideraron esixente de máis.
As uvas da ira (filme)
As uvas da ira (en The Grapes of Wrath), é un filme estadounidense de 1940 dirixido por John Ford e baseado na novela homónima de John Steinbeck, gañadora do premio Pulitzer. O filme foi realizado na década de 1940, época en que o cinema estadounidense tendía a evitar o realismo social. O filme é máis optimista que a obra literaria en que se basea.
En 1989 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 14 de xullo de 2000.
Argumento
As uvas da ira conta a historia dunha familia de granxeiros de Oklahoma na década de 1930 que tralo crac de 1929 son expulsados da súa terra e teñen que emigrar a California. Realizan unha dura viaxe nun Hudson "Super Six", pasando por diversas vicisitudes no que crian equivocamente que era o paraíso.
Philippe Kahn
Philippe Kahn, nado en París o 16 de marzo de 1952, é un matemático, innovador tecnolóxico, empresario francés. Kahn está considerado como o creador do primeiro teléfono con cámara, como un pioneiro da tecnoloxía portátil e como autor de ducias de patentes tecnolóxicas.
Primeiros anos e educación
Kahn creceu en París. Naceu nunha familia de inmigrantes xudeus con medios modestos. A súa nai, Claire Monis, era unha supervivente de Auschwitz, violinista e tenente da resistencia francesa. O seu pai era un enxeñeiro mecánico autodidacta con inclinacións socialistas.
Cangrexo
Chámanse cangrexos ou caranguexos a diversos crustáceos malacostráceos da orde dos decápodos, especialmente aos da suborde dos braquiúros.
Os membros da orde dos decápodos, caracterizados por teren cinco pares de patas, comprenden, entre outros, os crustáceos máis apreciados gastronomicamente, como lagostas, lumbrigantes, centolas ou nécoras. Ademais existen diversas especies que tamén se denominan cangrexos como, por exemplo, o cangrexo violinista, o cangrexo dos coqueiros ou os cangrexos de río.
Philippe Kahn
Primeiros anos e educación
Kahn estudou matemáticas no ETH Zürich (Suíza), cunha bolsa completa e na Universidade de Niza Sophia Antipolis (Francia). Obtivo un mestrado en matemáticas e tamén en musicoloxía e interpretación da frauta clásica no Conservatorio de Zürich. Como estudante, Kahn desenvolveu software para o MICRAL, que está considerado polo Museo da Historia do Computador como o primeiro computador persoal baseado en microprocesadores.
Compañías tecnolóxicas
miniatura|Philippe Kahn traballando na primeira cámara dun teléfono miniatura|11 de xuño de 1997, Santa Cruz, California: imaxe tomada por Philippe Kahn tralo nacemento da súa filla Kahn fundou catro compañías de software: Fullpower Technologies (2003), LightSurf Technologies (1998), Starfish Software (1994) e Borland (1982).
Kahn fundou Borland en 1982, e foi o seu CEO ata 1994. Nese tempo era o competidor de Microsoft e producía compiladores de linguaxes de programación e ferramentas para o desenvolvemento de software. O seu primeiro produto, Turbo Pascal, vendíase por 49,95 dólares nun momento en que as ferramentas de programación custaban centos ou miles de dólares. Kahn foi presidente, CEO e director de Borland e pasou Borland de non ter ingresos a valer cincocentos millóns de dólares. Kahn e o consello de Borland non acordaron en que centrar a compañía e en xaneiro de 1995, Kahn foi obrigado polo consello a dimitir do seu posto como CEO.
Starfish Software foi fundada en 1994 por Philippe Kahn como descendente da unidade de negocios de Simplify de Borland e pola separación de Kahn de Borland. TrueSync foi o primeiro sistema de sincronización Over-The-Air (OTA). Starfish foi adquirida con éxito por Motorola por 325 millóns de dólares en 1998.
Feto
miniatura|Feto humano. (Debuxo de [[Leonardo da Vinci, ca. 1510 - 1512).]] O feto é un vertebrado vivíparo en desenvolvemento, no período que transcorre desde o momento en que se completou a etapa embrionaria até antes de que se produza o nacemento.
Philippe Kahn
Compañías tecnolóxicas
Kahn e a súa esposa Sofia cofundaron a compañía de mensaxes multimedia LightSurf Technologies en 1998. En 2005, LightSurf foi adquirida por Verisign por 300 millóns de dólares. Syniverse Technologies adquiriu Lightsurf de Verisign en 2009.
Feto
Durante a vida fetal non se forman órganos ou tecidos novos, senón que se produce a maduración dos xa existentes.
Philippe Kahn
Compañías tecnolóxicas
Fullpower, fundada en 2003, ofrece un ecosistema patentado para solucións de internet das cousas con redes de sensores de apoio. A inspiración dalgúns dos seus produtos clave procede da paixón de Kahn pola navegación. Durante unha carreira que esixía aos navegantes a durmir menos dunha hora en cada período de vinte e catro horas, Kahn comezou a experimentar con biosensores e acelerómetros lineares de tres eixes que podían detectar micromovementos e achegar recomendacións. Kahn creou prototipos de rastrexadores de soño que optimizaban as sestas de vinte e seis minutos para maximizar os beneficios do soño e o tempo de navegación.
Cangrexo
Etimoloxía
O nome cangrexo deriva dun diminutivo da voz do baixo latín cangro, que á súa vez procede do latín cancer, cancris.
Philippe Kahn
Primeira cámara nun teléfono
En 1997, Kahn creou a primeira cámara nun teléfono para compartir imaxes instantaneamente en redes públicas. O ímpeto por esta invención foi o nacemento da filla de Kaha; ensamblou unha conexión entre un teléfono móbil e unha cámara dixital e enviou as fotografías en tempo real. Kahn dixo posteriormente: "sempre quixen ten este traballo a tempo para compartir a fotografía do nacemento da miña filla, mais non estaba seguro de que o fose facer. É sempre o caso de que se non fose polo último minuto, nada se faría".
En 2016 a revista Time incluíu a primeira fotografía de Kahn co seu teléfono na súa listaxe das cen fotos máis influentes de todos os tempos. En 2017, Subconscious Films creou unha curtametraxe que recreaba o día que Philippe compartiu instantaneamente a primeira fotografía cun teléfono no nacemento da súa filla Sophie.