cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Boys (serie de televisión)
The Boys é unha serie de televisión estadounidense de superheroes creada por Eric Kripke para Amazon Prime Video. Está baseada na banda deseñada do mesmo nome de Garth Ennis e Darick Robertson, e conta a historia dun equipo de humanos sen poderes chamados The Boys, que combaten aos superheroes que abusan dos seus poderes. A serie está protagonizada por Karl Urban, Jack Quaid, Antony Starr, Erin Moriarty, Dominique McElligott, Jessie T. Usher, Chace Crawford, Laz Alonso, Tomer Capone, Karen Fukuhara e Nathan Mitchell.
A serie estreouse o 26 de xullo de 2019. Antes da estrea, Amazon renovou "The Boys" para unha segunda tempada, que se estreou o 4 de setembro de 2020. Tamén se confirmou unha terceira tempada, que se estreou o 23 de xuño de 2022. O 30 de xaneiro de 2023 estreouse a primeira tempada subtitulada ao galego.
Sinopse
"The Boys" está ambientado nun universo onde os individuos con superpoderes son recoñecidos como heroes polo público en xeral e son propiedade da poderosa corporación Vought International, que os comercializa e monetiza. Fóra dos seus personaxes heroicos, a maioría son arrogantes e corruptos. A serie céntrase principalmente en dous grupos: "os Sete", o primeiro equipo de superheroes de Vought International, e os Boys do título, vixiantes que buscan manter aos heroes corrompidos baixo control.
The Boys están dirixidos por Billy Butcher, que despreza a todos os superheroes, e os Sete están dirixidos polo egoísta e inestable Homelander. A medida que se produce un conflito entre os dous grupos, a serie tamén segue aos novos membros de cada equipo: Hughie Campbell dos Boys, que se une aos vixiantes despois de que a súa moza sexa asasinada por un dos Sete; e Annie January (Starlight) dos Sete, unha heroína nova e esperanzada obrigada a enfrontarse á verdade sobre os heroes que admira.
O cuco na cultura popular galega
Eladio Rodríguez asegura que en Galicia se di que a femia do cuco pon os seus ovos nos niños alleos porque ela non pode chocalos, debido a que o seu peito non transmite a calor necesaria. Este feito fai que se considere esta ave como o símbolo do egoísmo, e representación da infidelidade conxugal.
Dise tamén que o cuco sabe enganar ás outras aves e que a súa chegada é o anuncio da primavera. Se, cando vén, faino voando sobre os montes, augura boa colleita, pero se o fai sobre terras sementadas, a colleita será mala.
Outra crenza relacionada co cuco é que quen escoita o seu canto en xenún terá moita sorte e vivirá moitos anos; pero que se o canto do cuco lle colle estando aínda na cama, terá preguiza durante todo o verán. Cando os rapaces van ós niños coidan de non falar nada de nada para que o cuco non o descubra e coma os ovos; igualmente, se logo falan do niño entre si non mencionan os ovos polo seu nome, senón baixo o nome de seixos, co mesmo obxectivo de que o cuco non saiba deles.
Léxico
Denomínase acucar e encucar sufrir unha vaca un edema mamario, e a enfermidade como acucamento ou ubre acucado. Tradicionalmente, os gandeiros atribúen este proceso á abundancia de leite que lles vén cando chega o cuco, época que coincide co maior crecemento da herba na primavera. Un gandeiro de Dozón recibía tranquilo o diagnóstico do veterinario porque estaba seguro de que en canto pasara o tempo do cuco, xa lle pasaría a doenza á vaca.
Boaventura
Boaventura (do latín, 'boa sorte'), pode referirse a:
José Velo Lorenzo
José Velo Lorenzo foi un político galego.
Traxectoria
Foi concelleiro de Ferrol. Foi nomeado alcalde de Ferrol en xaneiro de 1918. Renunciou a cargo en abril de 1918.
Filae
Filae (en textos latinos: Philæ, Philae) era o nome dunha illa situada no río Nilo, a once quilómetros ao sur de Asuán, no Exipto. Foi soado polos templos erixidos durante os períodos tolemaico e romano dedicados ao culto á deusa Isis que se espallou por todo o Mediterráneo, manténdose a súa veneración no templo de File ata que foi prohibido en tempos de Xustiniano I, no ano 535
Hair Love
Hair Love é unha curtametraxe animada estadounidense de 2019 escrita e dirixida por Matthew A. Cherry, e co-producido por Karen Rupert Toliver. Conta a historia dun home que debe peitear o cabelo da súa filla por primeira vez, e conta coa voz de Issa Rae no papel da nai da nena. O filme foi producido grazas a unha campaña de Kickstarter de 2017, e tamén foi estreado como un libro infantil en maio de 2019, con ilustracións de Vashti Harrison. Hair Love gañou o Óscar á mellor curtametraxe animada na 92ª edición dos premios.
Filae
Historia
Isis foi unha das deusas principais do panteón exipcio, mais só a partir de Nectanebo I, faraón da dinastía XXX, comezaron a erixirse edificacións sacras de certa importancia na illa. Os tolemaicos continuaron ampliando o complexo e, posteriormente, algúns emperadores romanos como Augusto, Tiberio, Traxano e Hadriano, ordenaron construír máis edificacións.
miniatura|Mapa dos templos de Filae
Patrimonio da Humanidade
O conxunto de templos de Filae forma parte do Museo ao aire libre de Nubia e Asuán, declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1979 co nome de Monumentos de Nubia de Abú Simbel a Filae.
O sistema templario en Filae; a gramática do templo
O conxunto de templos da illa de Filae non constitúe un sistema illado. Así a todo, está estreitamente vencellado a outros templos próximos (Abatón) e á serie de templos nubios que, dende Filae, fican nas beiras da Baixa Nubia. Cómpre lembrar que o gobernante exipcio (case de xeito continuado en cada reinado) regaloulle "os campos" (o Dodekaschoenos) á deusa (o que é o mesmo que dicir aos seus sacerdotes).
Na illa, existe unha clara gradación nos templos. O templo principal é, naturalmente, o de Isis, e ocupa a posición axial, estando os outros templos (Arensnufis, Imhotep etc.) subordinados ao da deusa, atopándose transversalmente ao eixe principal.
A decoración dos muros dos templos que constitúen o conxunto de Filae realizouse conforme a un sistema descrito por Eleni Vassilika (Ptolemaic Philae), segundo o cal os artistas, seguindo as directrices dos teólogos, elaborarían unha serie de cartóns decorativos a partir dos cales fóronse erguendo as decoracións murais, mantendo estritas normas regradas.
Os templos ergueitos na illa de Filae
O conxunto do templo de Isis dispón de varias edificacións:
Estancias anexas
Entre as principais estancias que abrangue o conxunto, cabe destacar:
miniatura|Os derradeiros xeroglíficos
Derradeiros vestixios da antiga escritura exipcia
A derradeira inscrición xeroglífica da que se ten evidencias foi gravada nos muros da porta ergueita en tempos do emperador Hadriano, situada no recinto do templo do Isis; gravouse o día 24 de agosto de 394, e consistía nunha invocación ao deus kushita Mandulis.
O derradeiro texto escrito en exipcio demótico datouse no día 11 de decembro do ano 452; trátase dunha frase pintada nos muros do templo do Isis, en Filae.
Magaly Solier
Magaly Solier Romero, nada en Huanta o 11 de xuño de 1986, é unha actriz de cine e cantautora quechua do Perú. É coñecida por aparecer nos filmes Madeinusa e máis tarde en La teta asustada, que obtivo en 2009 o Oso de Ouro no Festival Internacional de Cine de Berlín. Na súa facenta como cantante, publicou dous álbmus, Warmi (2009) e Coca Quintucha (2015).
Primeiros anos
Magaly Solier naceu na provincia de Huanta, departamento de Ayacucho, rexión que sufriu a violencia sistemática do terrorismo durante a década de 1980 até 1993, o que marcou a súa infancia.
Canibalismo (zooloxía)
En zooloxía, o canibalismo é o acto dun individuo dunha especie que come a todo ou unha parte dun individuo da mesma especie para alimentarse. O canibalismo é común nas interaccións ecolóxicas no reino animal e foi rexistrada en máis de 1 500 especies.
Canibalismo sexual
O canibalismo sexual é un caso especial de canibalismo no cal unha femia mata e come un macho conespecífico antes, durante ou despois da copulación. Raramente, se inverten estes papeis. O canibalismo sexual foi detectado por exemplo nas femias de barbantesas, das arañas Latrodectus e dos escorpións, entre outros.
Camibalismo estruturado polo tamaño
200px|miniatura|Un [[nematodo Mononchidae comendo outro Mononchidae.]]
O canibalismo estruturado polo tamaño é aquel na que os individuos máis maduros, grandes e vellos comen a outros máis novos da súa especie. Nas poboacións estruturadas por tamaño (que están formadas por individuos de varios tamaños, idades e graos de madurez), o canibalismo pode ser responsable do 8% (no roedor Urocitellus beldingi) ao 95% (en larvas de libélulas) da mortalidade total, polo que que un factor importatne na dinámica das poboacións e da comunidade.
O canibalismo estruturado por tamaño foi observado comunmente na ntureza en varios taxons. Un exemplo en vertebrados son os chimpancés, nos que se observou que grupos de machos adultos atacaban e comían crías en certos casos.
Canibalismo filial
Outra hipótese sobre o valor adaptativo do canibalismo filial en teleósteos é que incrementa a supervivencia dos ovos dependente de densidade. Noutras palabras, o canibalismo filial simplemente incrementa o éxito reprodutivo global ao axudar que os outros ovos que quedan cheguen á madurez ao diminuír a súa cantidade. Posibles explicacións disto son o incremento da dispoñibilidade de oxíxeno para o resto dos ovos, os efectos negativos da acumulación de residuos dos embrións, e a predación.
Nalgunhas especies de avespas eusociais, como Polistes chinensis, a femia reprodutora mata e dá de comer as larvas máis novas ás súas crías máis vellas. Isto ocorre cando hai escaseza de comida para segurarse que a primeira xeración de obreiras emerxa sen atraso. Outras evidencias suxiren que ocasionalmente o canibalismo filial podería ser o subproduto infortunado da infidelidade en peixes. Os machos consomen niñadas, que poden incluír a súa propia descendencia, cando cren que unha certa porcentaxe da niñada contén material xenético que non é o seu.
Antes sospeitábase que os dinosauros Coelophysis practicaban esta forma de canibalismo, pero isto considérase agora incorrecto, aínda que Deinonychus pode que si o fixese. Os restos esqueléticos de subadultos con partes desaparecidas sospéitase que foron comidos por outros Deinonychus adultos.
Canibalismo intrauterino
O canibalismo intrauterino é un comportamento que presentan algunhas especies carnívoras, nas cales se forman moitos embrións, pero só nacen un ou dous. Os maiores e máis fortes comen os outros menos desenvolvidos como unha fonte de nutrientes en estado embrionario.
Na adelfofaxia ou embriofaxia, o feto come os embrións dos seus irmáns, mentres que a oofaxia consiste simplemente en alimentarse de ovos.
A adelfofaxia ocorre nalgúns gasterópodos mariños (caliptreidos, murícidos, vermétidos e buccínidos) e nalgúns anélidos mariños (Boccardia proboscidia en Spionidae).
Sábese que hai caniblismo intrauterino en tiburóns lamniformes como o Carcharias taurus, e na píntega Salamandra salamandra, e tamén nalgúns peixes teleósteos. As quimeras fósiles Delphyodontos dacriformes do Carbonífero sospéitase que practicaban o canibalismo intrauterino, debido aos afiados entes dos xuvenís neonatos (ou posiblemente abortados), e a presenza de materia fecal nos intestinos dos xuvenís.
Estadio Pepe Gonçalvez
O Estadio Pepe Gonçalvez está situado no barrio de Escaleritas, nas Palmas de Gran Canaria (Canarias). É un campo de fútbol de céspede artificial, onde disputan os seus partidos o Universidad de Las Palmas de Gran Canaria Club de Fútbol, conxunto canario que milita na Segunda División B do fútbol español, ademais dos equipos CF Unión Viera e a AD Huracán pertencentes ao fútbol base grancanario.
Este campo de fútbol ten unha gran tradición nas Palmas de Gran Canaria e de illa de Gran Canaria, xa que varias xeracións de futbolistas xogaron neste terreo, antigamente de terra, que era a superficie máis usual no pasado futbolístico insular.
A capacidade do estadio é de 3.000 espectadores, e o seu propietario é o Concello das Palmas de Gran Canaria.
Michel Leclère
Michel Leclère, nado o 18 de marzo de 1946 en Mantes-la-Jolie, Yvelines, é un expiloto de automobilismo de Francia. Participou en oito Grandes Premios de Fórmula 1, debutou o 5 de outubro de 1975, e non logrou ningún punto no campionato.
Carreira
Logo de gañar o campionato de Fórmula 3 de Francia, pilotando un Alpine, en 1972, Leclère funcionou ben na Fórmula 2. Isto valeulle unha oportunidade na Fórmula Un. Logo de facer o seu debut con Tyrrell na última carreira da tempada de conseguiu en asento a tempo completo con Wolf-Williams Racing en. A relación finalmente non foi un éxito, e volveu á Fórmula 2. Logo dunha mala tempada con Kauhsen en 1978, retirouse.
Participou no Renault H&C Classic Team en demostración pilotando algúns dos coches históricos da Fórmula Un e outras maquinas, en diversos eventos ao redor de Europa.
miniatura|dereita|Leclère nunha demostración nun coche [[Renault RE40 F1 no Circuíto de Donington Park en 2007.]]
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (carreiras en grosa indican pole position, carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cerámica e mosaicos do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau
A decoración con mosaicos atópase principalmente no edificio de administración, un pavillón destinado a localizar as áreas non vinculadas coa atención ós doentes. Na parte exterior do edificio, unha serie de dezaseis plafóns sobre a historia da fundación do hospital, e no interior un múltiple temario ornamental que se estende polos pavimentos, muros, teitos e columnas do planta inferior e do primeiro andar, onde se atopan as salas nobres. No resto do hospital, o mosaico emprégase en menor medida.
Domènech i Montaner utilizou a cerámica de xeito intensivo no interior dos pavillóns dedicados ós doentes. No exterior, aplícase con funcións decorativas, con cerámica pintada sobre portas e fiestras, ou con elementos corpóreos de cerámica vidriada en pináculos e cheminea. Xunto coas pezas policromadas dos teitos en forma de escamas, estas pezas amosan o interese do arquitecto pola busca de formas e motivos plenamente modernistas.
O Hospital de la Santa Creu i Sant Pau é un conxunto modernista situado en Barcelona, proxectado polo arquitecto Lluís Domènech i Montaner e construído entre 1902 e 1930 nunha primeira fase polo mesmo Domènech i Montaner e nunha segunda, a partir de 1920, polo seu fillo Pere Domènech i Roura.
Arquivo Sonoro de Galicia
O Arquivo Sonoro de Galicia (ASG) foi creado polo Consello da Cultura Galega e está dispoñible en rede. Trátase en realidade de parte das inxentes gravacións realizadas por investigadores galegos dende 1974, embarcados en proxectos de moi diversa tipoloxía: traballos de carreira, investigacións para o Atlas Lingüístico Galego, tesiñas e teses etc. Parte destes etnotextos foran xa publicados por Francisco Fernández Rei e Carme Hermida no ano 1996 en tres CD (correspondentes ós tres bloques lingüísticos do galego) no audiolibro A nosa fala.
A Igrexa, Laraño, Santiago de Compostela
A Igrexa é un lugar da parroquia de Laraño no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 85 habitantes (41 homes e 44 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Radiación de fondo cósmico de microondas
En cosmoloxía, a radiación cósmica de fondo de microondas -RCF, ou RCFM- (tamén chamada en acrónimos do inglés: CMB, RCFM, CBR, MBR ) e a radiación térmica remanente (ou fósil) do Big Bang, e enche o universo de xeito case uniforme.
Empregando un telescopio óptico tradicional, o espazo entre as estrelas e galaxias (o fondo) é totalmente escuro. Pero se empregamos un radiotelescopio suficientemente sensible as imaxes resultantes mostran un brillo tenue de fondo, case exactamente o mesmo en todas as direccións, que non está asociado a ningunha estrela, galaxia ou outro obxecto. Este brillo é máis intenso na rexión do espectro de radiofrecuencia de microondas. O descubrimento fortuíto da RFM (CMB) no ano 1964 polos radioastrónomos americanos Arno Allan Penzias e Robert Woodrow Wilson foi a culminación dun traballo iniciado en 1940, recibindo o Premio Nobel de Física de 1978.
A radiación cósmica de fondo explicase coma a radiación residual dun estadio inicial do desenvolvemento do universo, o seu descubrimento é considerado unha proba marco do modelo do universo do Big Bang. Cando o universo era novo, antes da formación de estrelas e planetas, era moito maior, máis quente, e cuberto cun brillo uniforme produto dunha néboa branca e quente de plasma de hidróxeno. Como o universo se expandiu, tanto o plasma e da radiación de recheo foron perdendo temperatura, e facéndose máis frías. Cando o Universo arrefriou o suficiente, puideron formar átomos estables. Estes átomos xa non podían absorber a radiación térmica, e o universo fíxose transparente en vez de ser un neboeiro opaco. Os fotóns que existían naquela época puideron propagarse, dende entón, aínda que o seu crecemento foi sendo cada vez máis débil e menos enerxético, xa que os fotóns tiñan que cubrir un universo maior e máis grande. Esta é a razón pola que tamén se usa o termo alternativo radiación reliquia ou fósil.
A medida exacta da radiación cósmica de fondo é un dos parámetros fundamentais para a cosmoloxía, xa que calquera proposta de modelo de universo debe explicar esta radiación e a súa. A RCFM ten un espectro térmico do corpo negro, a unha temperatura de 2,725 Kelvin, así, os picos do espectro de microondas na frecuencia de 160,2 GHz, correspondese a un milímetro de lonxitude de onda 1.9. Isto vale para medir a intensidade por unidade de frecuencia, como na lei de Planck. Se, en vez de medilo por unidade de lonxitude de onda, usamos a lei de Wien, o pico será de 1,06 mm, correspondendo a unha frecuencia de 283 gigahertz.
O brillo é moi uniforme en tódalas direccións pero mostra un estándar moi específico, igual ao esperado para un gas quente uniformemente distribuído coa forma xusta é ampliada ao tamaño actual universo. En particular, o espazo do espectro de enerxía (canta diferenza é observada versus a distancia entre as rexións están no ceo), contén pequenas anisotropías ou irregularidades, que varían co tamaño da zona analizada. Estas anisotropías foron medidas en detalle, e corresponden a pequenas variacións térmicas, xeradas por flutuacións cuánticas da materia nun espazo moi pequeno, que se expandiron ata o tamaño do universo observable que vemos hoxe. Este aínda é un campo moi activo de estudo, onde os científicos buscan mellores datos (por exemplo, a sonda Planck) e mellores interpretacións das condicións iniciais da expansión.
A pesar de que moitos procesos distintos poden producir a forma xeral dun espectro do corpo negro, ningún outro modelo agás o do Big Bang explica as flutuacións. Como resultado, a maioría dos cosmólogos consideran o modelo do universo do Big Bang a mellor explicación para a existencia da RCF.
Características
A radiación cósmica de fondo -RCF- é isotrópica (ten a mesma forma ou é regular) ata preto dunha parte entre 105: a raíz cadrada da media das variacións (valor eficaz) é de só 18 μK. Despois de eliminar a anisotropía do dipolo, que é debida ao efecto Doppler na radiación de fondo de microondas, producida pola nosa velocidade peculiar (a do planeta Terra) en relación á estrutura cósmica inmóbel (ou referencial de repouso cósmico), que foi pois subtraída para fóra dos datos. Esta característica é consistente coa Terra movéndose a uns 627 quilómetros por segundo na dirección da constelación da virxe (Virgo). O instrumento FIRAS (en inglés The Far-Infrared Absolute Spectrophotometer) que formaba parte do satélite espacial da NASA Cosmic Background Explorer (en acrónimo: COBE) mediu coidadosamente o espectro da radiación cósmica de fondo. Os membros do proxecto Firas compararon a RCF cunha referencia interna do espectro de corpo negro e os espectros atopados concordan dentro do nivel de erro experimental, concluíron que calquera desvío da forma do espectro de corpo negro que aínda pode pasar desapercibida no espectro CMB na franxa de lonxitude de onda 0,5–5 mm debe ter unha ponderación rms nun valor non superior a 50 partes por millón (0,005%) do brillo máximo CMB. Isto fixo que o espectro da CMB sexa a medida do espectro de corpo negro máis precisa atopada na natureza.
A radiación cósmica de fondo é a principal predición do modelo cosmolóxico do Big Bang. Ademais, a cosmoloxía inflacionista prevé que despois de preto de 10−37 segundos despois do nacemento do universo este sufriu un crecemento exponencial que suavizou case todas as heteroxeneidades. A excepción é a causada pola falta de homoxeneidade nas flutuacións cuánticas no campo inflaton. Isto foi seguido por unha quebra de simetría, un tipo de transición de fase, que deu lugar ao establecemento da forzas fundamentais e as partículas elementais na súa forma actual. Despois de 10−6 segundos, o universo inicial estaba composto dun plasma quente de fotóns, electróns e barións. Os fotóns interactuaban constantemente co plasma a través do Efecto Compton. Como o universo estábase a se expandir, o arrefriamento adiabático provocado polo plasma fresco rematou tornándose favorable para que os electróns se combinasen con protóns formando átomos de hidróxeno. Esa recombinación aconteceu preto dos 3000 K, cando o universo tiña aproximadamente 379.000 anos de idade. Isto é equivalente a un corremento ao vermello (redshift) de z = 1,088. Neste momento, os fotóns non interactúan con átomos electricamente neutros e a luz (os fotóns) comezou a viaxar libremente polo espazo, dando coma resultado a disociación da materia e da radiación.
A temperatura (a cor) dos fotóns continuou a diminuír dende entón, agora ata 2,725 K, a temperatura segue a caer consonte o universo se expande. De acordo co modelo do Big Bang, a radiación do ceo medida mostrase nunha superficie esférica, chamada superficie de pasado estendido. Isto representa a colección de puntos no espazo nos que o evento de disociación está acreditado que ía ocorrer, fai menos de 400.000 anos despois do Big Bang. A idade estimada do Universo é 13.750.000.000 anos. Con todo, dado que o universo segue en expansión dende entón, a distancia da Terra ata a beira do universo observable agora, é polo menos de 46.500 millóns de anos luz.
A teoría do Big Bang suxire que a radiación cósmica de fondo enche todo o espazo observábel, e que a maioría da enerxía da radiación do universo está na radiación cósmica de fondo, que constitúe unha fracción de cerca de 6 × 10 −5 da densidade total do Universo (a densidade de fotóns é 4,7 × 10 −31 kg / m 3, mentres que a densidade crítica é 7,9 × 10 −27 kg / m 3 ).
Dous dos maiores éxitos da teoría do Big Bang son as súas predicións do seu espectro case perfecto de corpo negro e a súa detallada predición das anisotropías (irregularidades) da radiación cósmica de fondo. A recente Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP) mediu con precisión esas anisotropías través de todo o ceo ata escalas angulares de 0,2 graos. Estes datos poden ser usados para estimar os parámetros da norma -modelo Lambda- do Big Bang. Desta información, datos tales como a forma do Universo, poden obterse directamente da radiación cósmica de fondo, mentres que outros, como a constante de Hubble, son limitados e hai que inferilos doutras medidas.
Notación E-Z
A notación E-Z, configuración E–Z ou convención E–Z é o método de nomenclatura preferido pola IUPAC para describir a estereoquímica absoluta dos dobres enlaces en química orgánica. É unha ampliación da notación de isómeros cis–trans (a cal só describe a estereoquímica relativa), que se pode usar para describir os dobres enlaces que teñen dous, tres ou catro substituíntes.
Seguindo as regras de prioridade de Cahn–Ingold–Prelog (regras CIP), a cada substituínte do dobre enlace asígnaselle unha prioridade, despois as posicións do substituínte de maior prioridade dos dous en cada carbono compáranse entre si. Se os dous grupos de maior prioridade están en lados opostos do dobre enlace (están en posición trans un con respecto ao outro), ao enlace asígnaselle a configuración E (da palabra entgegen, que en lingua alemá significa 'oposto', pronunciado [ɛntˈɡeːɡən]). Se os dous grupos de maior prioridade están no mesmo lado do dobre enlace (en psoición cis entre si), ao enlace asígnaselle a configuración Z (do alemán zusammen, que significa 'xuntos', pronunciado [tsuˈzamən]).
As letras E e Z escríbense en letra cursiva, entre parénteses e separadas do resto do nome do composto cun guión. Sempre se escriben con letra maiúscula normal (non en minúscula nin en versaletas).
Outro exemplo das regras CIP asigna unha prioridade máis alta ao bromo que ao cloro nas moléculas da figura, e unha maior prioridade ao cloro que ao hidróxeno, polo que se orixina a seguinte nomenclatura (posiblemente contraintuitiva porque no Z os dous cloros están en lados distintos):
Pedro Salaverría
miniatura|Retrato de Pedro Salavería, por [[Federico Madrazo (colección Banco de España)]] Pedro Salaverría y Charitu, nado en Santander, o 17 de outubro de 1821 e finado en San Sebastián, o 5 de agosto de 1896, foi un facendista e político español, ministro de Facenda e de Fomento durante o reinado de Isabel II e, novamente, ministro de Facenda durante o reinado de Afonso XII.
Traxectoria
De familia de orixe vasca (seu pai era orixinario de Irún e a súa nai de Hondarribia), con 13 anos, o 20 de novembro de 1834 , entrou a traballar como escribente no Goberno Civil de Burgos e na Contaduría da mesma provincia até 1838, logo pasou á Oficina de Rendas e de alí a Sevilla en 1844. Os seus traballos sobre a tesouraría pública impresionaron aos seus compañeiros que o chamaron, en 1854, para formar parte do Ministerio de Facenda en calidade de Secretario de Estado.
Ministro
Foi ministro de Facenda en catro ocasións. A primeira foi entre o 20 de setembro e o 12 de outubro de 1856 ; a segunda entre o 30 de xuño de 1858 e o 2 de marzo de 1863 en gabinetes presididos por O'Donnell .Posteriormente, entre o 1 de marzo e o 16 de setembro de 1864 volverá dirixir o ministerio nun goberno Mon e, finalmente, na Restauración, será novamente ministro de Facenda entre o 31 de decembro de 1874 e o 25 de xullo de 1876 en tres gobernos sucesivos que presidirían Cánovas e Jovellar. Neste período tivo que conseguir equilibrar unha difícil situación na que a existencia de dúas guerras (contra os carlistas e en Cuba) e os pagos da Débeda suspendidos. Finalmente conseguiu sacar o orzamento adiante e un importante acordo respecto da Débeda.
Tamén foi ministro de Fomento entre o 25 de outubro de 1857 e o 14 de xaneiro de 1858 nun goberno Armeiro.
José Ernesto Díaz Noriega
José Ernesto Díaz-Noriega, nado en Barcelona en 1912 e finado en Madrid o 21 de febreiro de 2002, foi un director de cine catalán.
Traxectoria
Casado con Julia Villalva Aguirre, durante a guerra civil española combateu co exército nacional, logo de que o seu sogro Federico Villalva, habilitado do Congreso dos Deputados, fose asasinado xunto ao seu fillo Bernardo, o 7 de xuño de 1936 nos arredores de Madrid.
Traballou como axudante de montes en Valencia, Madrid e na Coruña, onde chegou na década de 1950. Foi o primeiro presidente da Asociación de cine de Galicia e xurado de moitos festivais. Foi galardoado no Festival de Cannes e coas medallas de ouro dos festivais de Estoril e Dvronik.
Obra
Fixo sonorizacións de filmes mudos como Nosferatu, Metropolis e Blood and Sand.
Tamén participou nas películas galegas Illa, O herdeiro, O pai de Migueliño (1977) e Fendetestas (1975).
Luis Fernando Verissimo
Luis Fernando Verissimo, nado en Porto Alegre o 26 de setembro de 1936, é un escritor, humorista, tradutor, guionista de televisión, autor de teatro e novelista brasileiro. Tamén foi publicitario e revisor de xornal. É ademais músico, tocando o saxofón nalgúns conxuntos. Con máis de 60 títulos publicados, é un dos máis populares escritores brasileiros do século XX. É fillo do tamén escritor Érico Verissimo.
Formación
Nacido en Porto Alegre, Luis Fernando Verissimo viviu parte da súa infancia e da súa adolescencia nos Estados Unidos, coa familia, en función de compromisos profesionais asumidos por seu pai que era profesor da Universidade da California, en Berkeley (1943-1945) e director cultural da Unión Pan-americana en Washington, D.C. (1953-1956). Como consecuencia diso, cursou parte da primaria en San Francisco e Los Angeles, e concluíu a secundaria na Roosevelt High School, de Washington.
No período en que viviu en Washington, Verissimo desenvolveu a súa paixón polo jazz, comezando a estudar saxofón e, en frecuentes viaxes a Nova York, asistido a espectáculos dos maiores músicos da época, inclusive Charlie Parker e Dizzy Gillespie.
Primeiros traballos
De volta a Porto Alegre en 1956, comezou a traballar no departamento de arte da Editora Globo. A partir de 1960, formou parte do grupo musical Renato e seu Sexteto, que se presentaba profesionalmente en bailes na capital gaúcha, e que era coñecido como "o maior sexteto do mundo", porque tiña 9 integrantes. miniatura|Lúcia Helena Masa e Luis Fernando Verissimo en xuño de 2018 Entre 1962 e 1966, viviu no Río de Xaneiro, onde traballou como tradutor e redactor publicitario, e onde coñeceu e casou (1963) coa carioca Lúcia Helena Masa, a súa compañeira para a vida e nai dos seus tres fillos (Fernanda, 1964; Mariana, 1967; e Pedro, 1970).
En 1967, de novo na súa cidade natal, comezou a traballar no xornal Zero Hora, ao principio como revisor de textos (copy desk). En 1969, despois de cubrir as vacacións do columnista Sérgio Jockymann e poder mostrar a calidade e axilidade do seu texto, pasou a asinar a súa propia columna diaria no xornal. As súas primeiras columnas foron sobre fútbol, abordando a fundación do Estadio Beira-Río e os xogos do Internacional, o seu club do corazón. O mesmo ano, tornouse redactor da axencia de publicidade MPM Propaganda.
En 1970 trasladouse para o xornal Folha da Manhã, onde mantivo a súa columna diaria até 1975, escribindo sobre deporte, cinema, literatura, música, gastronomía, política e comportamento, sempre con ironía e ideas persoais, alén de pequenos contos de humor que ilustran os seus puntos de vista.
En 1971 creou, cun grupo de amigos da prensa e da publicidade porto-alegrense, o semanario alternativo O Pato Macho, con textos de humor, crónicas e entrevistas, e quecirculou durante todo o ano na cidade.
Primeiros libros publicados
En 1973 lanzou, pola Editora José Olympio, o seu primeiro libro, O Popular, co subtítulo "crónicas, ou cousa parecida", unha colectánea de textos xa veiculados na prensa, o que sería o formato da gran maioría das súas publicacións posteriores. O libro de estrea de Verissimo recibiu eloxios do importante crítico literario Wilson Martins, no Estado de S. Paulo.
En 1975, volveu ao xornal Zero Hora, onde permaneceu sempre, e pasou a escribir semanalmente tamén no Jornal do Brasil, tornándose nacionalmente coñecido. Publicou ese ano seu segundo libro de crónicas, A Grande Mulher Nua e comezou a deseñar a serie "As Cobras", que o mesmo ano xa rendeu unha primeira publicación.
En 1979, publicou o seu quinto libro de crónicas, Ed Mort e Outras Historias, o primeiro pola Editora L&PM, coa cal traballaría durante 20 anos. O título do libro refírese a aquel que viría a ser un dos máis populares personaxes de Luis Fernando Verissimo. Unha sátira dos policías noir, imortalizados pola literatura de Raymond Chandler e Dashiell Hammett e por filmes interpretados por Humphrey Bogart. Ed Mort é un detective particular carioca, de lingua afiada, corazón mol e sen un tostón no peto, que pasou a protagonizar unha banda deseñada de Miguel Paiva e publicada en centenares de xornais diarios, xerou unha serie de cinco álbums de cadriños (1985-1990) e aínda un filme con Paulo Betti no papel títular.
Entre 1980 e 1981, Verissimo viviu coa familia 5 meses en Nova York, o que máis tarde rendería no libro Traçando Nova Iorque, primeiro dunha serie de 6 libros de viaxes escritos en colaboración co ilustrador Joaquim da Fonseca e publicados pola Editora Artes e Ofícios.
Popularidade nacional
En 1981, o libro O Analista de Bagé, lanzado na Feira do Libro de Porto Alegre, esgotou a súa primeira edición en dous días, tornándose fenómeno de vendas en todo o país. O personaxe, creado (mais non aproveitado) para un programa humorístico de televisión con Jô Soares, é un psicanalista de formación freudiana ortodoxa, mais co acento, o falar e os costumes típicos da fronteira do Río Grande do Sur co Uruguai e a Arxentina. A contradición entre a sofisticación da psicanálise e a gordura caricatural do gaucho da fronteira xerou situacións divertidísimas, que Verissimo soubo explotar con talento en dous libros de contos, un de cómic (con deseños de Edgar Vasques) e unha antoloxía.
En 1982 pasou a publicar unha páxina semanal de humor na revista Veja, que mantería até 1989.
En 1983, no seu décimo volume de crónicas inéditas, lanzou un novo personaxe que tamén tería grande éxito, a Velhinha de Taubaté, definida como "a única persoa que aínda cre no goberno". O inxenuo personaxe, que dera ao seu gato de estima o nome do voceiro do Presidente-Xeneral Figueiredo, marcaba a decadencia do goberno militar brasileiro, que xa estaba case completando 20 anos. Mais, anos despois, en plena democracia, Verissimo faría reviver a Velhinha de Taubaté, ironizando a credibilidade dos presidentes civís, especialmente Fernando Collor e Fernando Henrique Cardoso.
En 1986, morou seis meses coa familia en Roma, e cubriu a Copa do Mundo para a revista Playboy. En 1988, so encomenda da MPM Propaganda, escribiu a súa primeira novela, O Jardim do Diabo.
Home de ideas
En 1989, comezou a escribir unha páxina dominical para o xornal O Estado de S. Paulo, mantida até hoxe, e para a cal creou o grupo de personaxes da Familia Brasil. O mesmo ano, estreou no Río de Xaneiro o seu primeiro texto escrito especialmente para teatro, Brasileiras e Brasileiros. E tamén recibiu o Premio Dereitos Humanos da OAB.
En 1990, pasou 10 meses coa familia en París e cubriu a Copa da Italia para os xornais Cero Hora, Jornal do Brasil e O Estado de S. Paulo, o que volvería a facer en 1994, 1998, 2002 e 2006.
En 1991 publicou unha antoloxía de crónicas para nenos (O Santinho, con ilustracións de Edgar Vasques) e outra para adolescentes (Pai não Entende Nada).
En 1994, a antoloxía de contos de humor Comédias da Vida Privada foi lanzada con grande éxito, vindo a tornarse un especial da TV Globo (1994) e despois unha serie de 21 programas (1995-1997), con guións de Jorge Furtado e dirección de Guel Arraes. Verissimo publicaría ademais unha nova antoloxía de contos, Novas Comédias da Vida Privada (1996) e, por contraste, unha serie de crónicas políticas até entón inéditas en libro, Comédias da Vida Pública (1995).
En 1995, intelectuais brasileiros convidados polo caderno "Ideas" do Jornal do Brasil elixiron Luis Fernando Verissimo o Home mde Ideias do ano. A esta seguíronse outras homenaxes: en 1996, "Medalla de Resistencia Chico Mendes" da ONG Tortura Nunca Máis, "Medalla do Mérito Pedro Ernesto" da Cámara de Concelleiros do Río de Xaneiro e "Premio Formador de Opinión" da Asociación Brasileira de Empresas de Relacións Públicas; culminando, en 1997, co "Premio Juca Pato", da Unión Brasileira de Escritores como o Intelectual do ano. En 1999, recibiu tamén o Premio Multicultural Estadão.
De volta á música
Aínda en 1995, por iniciativa do contrabaixista Jorge Gerhardt, foi creado o grupo Jazz 6, este certamente "o menor sexteto do mundo", con só 5 integrantes: alén de Verissimo no saxofón e Gerhardt no contrabaixo, formaron parte do grupo Luiz Fernando Rocha (trompeta e flugelhorn), Adão Piñeiro (piano) e Gilberto Lima (batería).
Sendo Gerhardt, Rocha, Piñeiro e Lima "músicos en tempo integral", o grupo depende da axenda de Verissimo para se presentar, mais despois de 13 anos de estrada e 4 CDs lanzados: "Agora é a Hora" (1997), "Speak Low" (2000), "A Bossa do Jazz" (2003) e "Four" (2006).
Novos rumbos
En 1996, pasou a publicar crónicas no xornal Extra Classe, vehículo de comunicación lanzado en marzo daquel ano. É columnista do xornal até o século XXI.
En 1999, Verissimo deixou de deseñar as tiras de "As Cobras" e mudou de editora, trocando a L&PM pola Objectiva, que pasou a republicar toda a súa obra. Unha destas antoloxías, As Mentiras que os Homens Contan (2000), xa vendeu máis de 350 mil exemplares.
En 2003, resolveu reducir o seu volume de traballo na prensa, pasando de seis para só dúas columnas semanais, agora publicadas en Zero Hora, O Globo e O Estado de S. Paulo.
En 2003, unha reportaxe de capa da revista Veja destacou Verissimo como "o escritor que máis libros vende no Brasil". Ao mesmo tempo, a versión en inglés de "Clube dos Anjos" ("The Club Of Angels") foi escollida pola New York Public Library como un dos 25 mellores libros do ano.
En 2004, en Francia, recibiu o Prix Deux Océans do Festival de Culturas Latinas de Biarritz.
Feitos recentes
miniatura|Monumento a Verissimo, parte do maior conxunto de monumentos ao Analista de Bagé localizado nesa cidade. En 2006, Verissimo chegou aos 70 anos de idade consagrado como un dos maiores escritores brasileiros contemporáneos, vendendo en total máis de 5 millóns de exemplares dos seus libros. En 2008, súa filla Fernanda deulle a primeira neta, Lucinda, nacida o día do aniversario do Sport Club Internacional, o 4 de abril.
Participou en 2015 nunha faixa do último CD do dúo gaucho Kleiton & Kledir (Com Todas as Letras) como compositor e saxofonista.
Ktulu
Ktulu é un grupo musical catalán procedente de Barcelona. Formouse en 1986 e toca thrash metal e metal industrial.
Traxectoria
Comezaron a tocar a finais de 1986 en L'Hospitalet de Llobregat (Barcelona) como grupo de thrash metal, con influencias como Pantera ou Fear Factory. En 1991 publicaron en vinilo o seu primeiro disco, Involución.
No seu seguinte traballo, Orden Genético (1994) cambiaron cara a un metal un pouco máis vangardista, pero sen desprenderse das súas raíces. Nel encóntrase o tema "Apocalipsis 25 D", incluído na banda sonora da película El día de la Bestia de Álex de la Iglesia. Este tema supuxo un encontro da banda cun novo estilo máis industrial engadindo samplers e sons pregravados. esquerda|350px|miniatura|Ktulu en concerto. En 1997 publicaron Confrontación, entrando de cheo no terreo do metal industrial, e ó ano seguinte saíu ó mercado El Latido del Miedo, composto por 8 remesturas de temas do Confrontación, usando sons propios do techno.
En 1998 houbo unha división na banda. Pablo (baixo) e Mons (guitarra) formaron con outros tres músicos o grupo Freak XXI. En Ktulu seguiron Willy (voz), Jorge (guitarra) e Miguel (batería), incorporándose Pedro (guitarra), Lara (baixo) e Raúl (teclados e samplers).
Coa nova formación experimentaron cara novos horizontes. En 1999 publicaron o álbum Ktulu, gravado nos estudios Lorentzo Records de Berriz (Biscaia), e producido por Carlos Córdoba e Aitor Ariño (Platero y tú, Extremoduro...). Este disco combina o metal das súas raíces coas novas tecnoloxías, melodías máis marcadas e diferentes rexistros de voz.
En decembro de 2000 publicaron un maxisinxelo con remesturas súas e versións de grupos como Portishead, Jimi Hendrix ou Iron Butterfly chamado 2078". Xusto despois abandonou a banda Raúl para pasar a fomar parte do grupo de espectáculos La Fura dels Baus.
En 2002 colaboraron co tema "Satánico Plan" no disco tributo a Barón Rojo chamado Larga Vida Al... Volumen Brutal.
Discografía
dereita|350px|miniatura|Ktulu.
Fraortes
Co nome de Fraortes coñécense varios membros da dinastía real meda:
Castelo de Corullón
O Castelo dos Corullón é unha fortificación de orixe medieval situada en Corullón (provincia de León).
Historia
Foi construído como mansión de recreo pola familia Rodríguez de Valcarce no século XIV, sobre os restos dun poboado castrexo e unha torre medieval. Posteriormente pertenceu á familia Álvarez Osorio, Condes de Lemos ata 1482 pasando despois ás mans dos Álvarez de Toledo. O Castelo pertence na actualidade aos descendentes dos Marqueses de Vilafranca.
Arquitectura
O conxunto conservado componse dun recinto fortificado de 41 por 23 metros.
A Torre Maior ou torre da homenaxe foi construída sobre outra torre medieval anterior e incendiada e parcialmente derrubada durante a segunda parte das Revoltas Irmandiñas, durante a súa posesión por parte do Conde de Lemos. Reconstruída por Pedro Álvarez Osorio' Primeiro Conde de Lemos, tralo fin das Revoltas Irmandiñas, a torre actual é de grandes dimensións -aproximadamente uns 20,5 metros de altura conservada e entre 10,4 e 12,6 metros de lado.
O edificio principal conserva unha altura máxima de 6,77 metros e unha anchura mínima dun metro, aínda que anteriormente puido ser máis alto, como se ve na actual Torre da Homenaxe.
839
Véxase tamén
Historia ano a ano
Automobiles Gonfaronnaises Sportives
Automobiles Gonfaronnaises Sportives (tamén coñecido como AGS e Gonfaron Sports Cars) foi un pequeno construtor francés que competiu en diversas categorías durante un período de trinta anos, incluíndo a Fórmula Un desde a.
AGS sobrevive como unha próspera escola de condución de Fórmula 1, en Le Luc preto de Gonfaron.
Fundación
O equipo foi fundado polo mecánico francés, Henri Julien, que rexentaba unha Estación de servizo, o "Garage de l'Avenir", en Gonfaron, unha vila francesa de provincias. A finais de 1950 comezos de 1960, Julien participaba regularmente en carreiras das clases de menores. Aínda que non era un piloto excepcional, o coñecemento técnico que adquiriu finalmente levouno a iniciar a construción de coches de carreiras.
Fórmula 3000
En 1985, AGS cambiou á Fórmula 3000. Co JH20, baseado no Duqueine VG4. O JH20 utilizaba un motor de Cosworth DFV fornecido a través da firma suíza de tuning Mader. Os resultados foron mediocres en 1985 e 1986.
Comezos
A finais do verán de, AGS participou no Gran Premio de Italia en Monza, a súa primeira carreira de Fórmula Un. A estrutura era un tanto estraña. O equipo non tiña máis de 7 empregados e aínda tiña a súa sede no Garage de l'Avenir en Gonfaron. Comparado coas instalacións de Williams, McLaren ou Ferrari, eran ridículas.
Na primeira tempada completa do equipo na F1 en, Vanderpleyn deseñou o JH22, que utilizaba un motor de aspiración normal, o Cosworth DFZ, era moi parecido ao JH21C. O coche foi pilotado inicialmente por Pascal Fabre, que pilotara para o equipo na Fórmula 2 en 1982. Demostrou ser un piloto fiable, terminando oito das nove primeiras carreiras, pero nunca estivo na pelexa para sumar puntos e non puido cualificarse en tres ocasiones. AGS mellorou nas dúas últimas carreiras da tempada, cando Fabre foi substituído polo brasileiro Roberto Moreno (que tivo a súa primeira oportunidade na Fórmula Un desde 1982, cando non puidera cualificar cun Lotus oficial). En Adelaide, Moreno anotou o primeiro punto no campionato de AGS, o que significou que o equipo terminou a tempada empatado a puntos cos equipos mellor financiados de Ligier e March.
Relevo
En, AGS presentou un novo coche, o JH23, , e a Philippe Streiff como único piloto do equipo. Streiff pilotou rápido e cualificouse en todas as carreiras, pero viu a bandeira a cadros só catro veces, en todas as demais carreiras dese ano sufriu fallas técnicas ou accidentes. Financeiramente, o ano empezou ben e terminou en desastre. AGS tiña un patrocinador sólido, o grupo francés Bouygues, que prometeu apoiar non só a actividade de carreiras, senón tamén a realización dunha nova fábrica fóra de Gonfaron. Logo de que AGS comezara a traballar na nova instalación, Bouygues retirouse do equipo, deixando a Julien sen ningún tipo de apoio. Para salvar ao equipo, finalmente tivo que vendelo a Cyril de Rouvre, un empresario francés con diferentes ambicións.
Dificultades
As cousas foron de mal a peor. A nova dirección do equipo cambiaba con frecuencia (por exemplo Vanderpleyn marchou a Coloni) e trouxo unha gran desorde. O peor estaba por vir, Streiff quedou tetrapléxico nun accidente nunhas probas no Brasil antes da tempada de.
Foi substituído por Gabriele Tarquini, que sorprendeu con algunhas grandes actuacións na primeira metade da tempada. Estivo moi preto dos puntos, tanto no Gran Premio de Mónaco de 1989 como no Gran Premio dos Estados Unidos de 1989, pero retirouse nas dúas carreiras. Daquela as cousas foron mellor no Gran Premio de México de 1989, onde terminou sexto e sumou o seu primeiro punto. Pero logo deste éxito, o equipo nunca foi capaz de volver a ser competitivo de novo.