cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións xerais de Polonia de 2007
Tras as eleccións, o primeiro ministro e líder do PiS, Jarosław Kaczyński, deixa a presidencia do goberno despois da primeira reunión do novo Sejm, o 5 de novembro. Donald Tusk convértese logo no novo primeiro ministro de Polonia.
.sg
.sg é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Singapur. É administrado polo Singapore Network Information Centre.
José María Párraga
Traxectoria
Os seus pais eran mestres na zona e trasladáronse á pedanía murciana de Alquerías en 1947. Cursó os estudos de secundaria no instituto Afonso X o Sabio de Murcia e comezou a estudar Maxisterio en 1951, comezando a traballar de mestre en 1955, aínda que pronto abandonou esta profesión por falta de vocación. Con todo con dezasete anos atopou a súa afección ao debuxo ao estar convalecente dunha enfermidade, o que lle animou a comezar estes estudos na escola de Artes e Oficios da cidade, entre os seus profesores atopáronse Luís Garay, Clemente Cantos e Mariano Ballester.
A súa primeira exposición inaugúrase o 11 de marzo de 1956 na denominada Casa da Cultura que acolle agora o museo arqueolóxico, pouco despois obtivo un accésit no concurso de carteis de Semana Santa e Festas de primavera, tras estes recoñecementos recibiu críticas favorables na prensa local. Grazas a ese premio estivo un tempo en Madrid onde tomou contacto con outros pintores como Manolo Valdés e puido coñecer as novas tendencias na capital española. En 1959 obtivo un premio de pintura nova e pouco despois comezou a súa colaboración na prensa murciana como ilustrador. As súas primeiras obras eran figurativas pero mostraban unha certa deformación ou alargamento. En 1960 recibe un premio de gravado e empeza a mostrar o seu carácter polifacético no emprego das técnicas pictóricas pero tamén escultóricas e artísticas en xeral. En 1964 foi membro fundador do grupo Aunar xunto aos pintores Manuel Avellaneda e Aurelio Pérez Martínez e os escultores Elisa Séiquer, Francisco Toledo Sánchez, José Toledo Sánchez e José Hernández Cano, aínda que o grupo mantivo a súa unión durante non moito tempo a súa primeira exposición mostrou un ánimo de renovación e ruptura no panorama artístico murciano.
A súa obra é moi abundante xa que cada día realizaba polo menos unha obra, por iso pódense considerar varias etapas no seu desenvolvemento artístico que nos seus comezos está dotado dun predominio do debuxo figurativo aínda que con tendencias a realizar un alargamento das súas figuras. Cara a 1959 comezou a experimentar co collage e o emprego de técnicas próximas ás artes gráficas e os seus materiais, despois a influencia de Picasso e Klee condúceo a unha expresión do xigante e en torno a 1968 cara aos monstros. Cara a 1980 sofre unha crise emocional e o seu traballo dótase de pesimismo e traballa con trazos crebados en substitución das súas curvas máis persoais. A partir dos noventa comeza unha etapa mais equilibrada recuperando os seus característicos trazados curvos e sinuosos incorporando a cor á súa obra cun certo protagonismo.
A maioría das súas exposicións realizounas na Rexión de Murcia e a Vega Baja, e unha representación do seu traballo atópase nos fondos de diversos museos como o Museo de Belas Artes de Murcia, o MURAM ou o museo da cidade de Murcia.
Algunhas mostras do recoñecemento ao seu labor feito pola administración local e rexional foron dar o seu nome a: un espazo para a arte coñecida como Centro Párraga, un colexio público na pedanía do Palmar da capital murciana e polo menos a seis cales en diferentes localidades, así como a instalación dun mural seu denominado o mural da música no auditorio de Algezares. En 2008 celebrouse unha exposición do traballo de artistas coetáneos no propio Centro Párraga co fin de renderlle unha homenaxe.
Os Agros
O topónimo galego Os Agros pode referirse a:
Vincent Kompany
Vincent Jean Mpoy Kompany, máis coñecido como Vincent Kompany ( AFI : ​[vɛ̃sɑ̃ kɔ̃pani]), nado en Uccle, Bruxelas, o 10 de abril de 1986, é un futbolista belga que xoga como defensa central para o RSC Anderlecht e para a.
Naval Ocean Surveillance Satellites 2
Naval Ocean Surveillance Satellites 2 ou Naval Ocean Surveillance System 2 (NOSS 2), tamén coñecidos como Intruder, foi unha serie de satélites de recoñecemento electrónico para a localización de buques por triangulación dos seus sinais electromagnéticos.
Características
Os satélites NOSS 2, sucesores dos NOSS 1, tamén eran lanzados en tripletes de tal xeito que unha vez en órbita podían triangular navíos pola detección das súas emisións de radar. Moito máis masivos que os seus predecesores, para lanzalos eran necesarios foguetes Titan 4 dotados do dispensador Titan Launch Dispenser, que funcionaba á súa vez como unha carga de comunicacións secundaria. Lanzáronse catro tripletes de NOSS 2 entre 1990 e 1996, cun deles sen chegar a órbita por fallo do foguete lanzador. O primeiro triplete foi lanzado desde Cabo Cañaveral e o resto desde a base Vandenberg da Forza Aérea. Aos NOSS 2 lles seguiron os NOSS 3.
Güín, Bande
Santiago de Güín é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 63 habitantes, dos cales 29 eran homes e 34 mulleres.
Ética demostrada segundo a orde xeométrica
Ética demostrada segundo a orde xeométrica (en latín Ethica ordine geometrico demonstrata ou Ethica more geometrico demonstrata) é considerada a principal obra do filósofo neerlandés Baruch Spinoza. Foi publicada postumamente en 1677, ano da morte do autor.
A Ética está organizada segundo un método axiomático-dedutivo inspirado na xeometría euclidiana co obxectivo de garantir a certeza dos resultados. O carácter pronunciadamente sistemático amosa o propósito de tratar todos os campos de investigación da filosofía dividíndose en cinco partes (sobre Deus, a mente, as paixóns, a escravización do ser humano en relación a estas e a posibilidade da súa liberación delas) que corresponden a un percorrido que, partindo das cuestións máis fundamentais da metafísica e pasando pola teoría do coñecemento, chega á ética coa fin de formular unha teoría da ledicia humana.
A Gaiba, Grandal, Vilarmaior
A Gaiba é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña dez habitantes (catro homes e seis mulleres).
Ética demostrada segundo a orde xeométrica
Foi traducida ao galego por Luis Rodríguez Camarero, José Carracedo Fraga e Manuel Enrique Vázquez Buján e publicada pola Universidade de Santiago de Compostela en 2015.
Xénese da obra
O Korte Verhandeling van Deus, de Mensch en deszelvs Welstand era unha obra de maior folgo, na cal o autor expuña pola primeira vez un sistema filosófico completo, de aí a Ética, cuxa composición foi verosimilmente iniciada logo da conclusión do Korte Verhandeling, representar fundamentalmente unha reelaboración diferente polo método de exposición, máis semellante no que di respecto á meirande parte do contido.
Despois da publicación en 1663 de Principia philosophiae cartesianae (Principios da filosofía cartesiana), caracterizada pola exposición more geometrico (xeométrica) que sería tamén típica da magnus opus de Spinoza, o filósofo fixo circular entre algúns amigos un novo proxecto da Ética, inda provisorio, aínda que el mesmo consideraba a obra case completa; nesta fase a obra titulábase Philosophia.
Palmás, Domaio, Moaña
Palmás é un lugar da parroquia de Domaio, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 803 habitantes, dos cales 384 eran homes e 419 eran mulleres.
Ética demostrada segundo a orde xeométrica
Xénese da obra
Inda que a Ética de Spinoza é unha obra orixinal e radical, o seu autor estivo influído por varios pensadores. O seu coñecemento profundo dos problemas filosóficos e do xeito en que foron tratados no pasado, mesmo recentemente, emerxe do contido da propia Ética. Entre os marcos de referencia de Spinoza atópanse filósofos antigos coma Platón, Aristóteles e os estoicos; os pensadores xudeus da Idade Media coma Maimónides; os filósofos da escena europea dos séculos XVI e XVII coma Francis Bacon, Thomas Hobbes e, especialmente, Descartes. Sobre este último, en particular, Spinoza é nalgúns aspectos moi próximo, inda que en moitos outros aspectos importantes se afaste claramente, criticando Descartes moitas veces dun xeito máis ou menos directo.
O método xeométrico
A obra é profundamente sistemática, proponse tratar todos os campos da filosofía dividíndoa en cinco partes (sobre Deus, a mente, as paixóns, a escravización do ser humano en relación a estas e a posibilidade da súa liberación delas) que corresponden a un percorrido que, partindo das cuestións máis fundamentais da metafísica e pasando pola teoría do coñecemento, chega á ética coa fin de formular unha teoría da ledicia humana.
A exposición do contido da Ética, tal como especifica o título, está organizada segundo un método «xeométrico» baseado no modelo axiomático-dedutivo da xeometría euclidiana. Spinoza encomeza por enunciar axiomas a mais definicións para asentar unha base sobre a cal demostra as proposicións cos seus eventuais corolarios. Este método, que pretende garantir demostrativamente a certeza dos resultados, é considerado por algúns comentaristas como un reflexo significativo daquela que para Spinoza é a estrutura da propia substancia de referencia de todo o que é no mundo, unha vez que a causalidade da dinámica do universo corpóreo é traducida nunha serie de correspondentes nezos de implicación lóxica; outros, sen necesariamente contestar esta tese, sustentaron que mesmo así a forma da Ética podería ser a dun texto filosófico normal en prosa. De calquera xeito, foi subliñado que, en primeiro lugar, moitas veces Spinoza subentende, como presupostos, teses que aínda non enunciou e que só posteriormente serán demostradas; e que, en segundo lugar, algúns dos que o autor considera como axiomas implican tomas de posición filosoficamente contestables e mesmo así están lonxe de seren evidentes en si mesmos, xustificándose en vez diso, pouco a pouco, en virtude das consecuencias obtidas a partir deles.
Libro I
Este libro, que se inicia cunha primeira parte que trata “de Deus”, non cesou de ser considerado como o breviario do ateísmo. Esta atribución apenas pode ser considerada como unha traizón. Pois non se ve que metafísica, que teoloxía podería recoñecer ao seu Deus na pura inmanencia da substancia na natureza, nesta “ ontoloxía naturalista e monista”, en termos de Robert Misrahi. Esta filosofía desterra todas as representacións antropomórficas da divindade: Deus non é unha providencia organizadora, nin un pai amante, nin un monarca severo, nin un xuíz xusticeiro. O apéndice ao libro I desmonta os mecanismos destas ficcións, cuxos intereses ideolóxicos e mesmo políticos son analizados.
Ao mesmo tempo que toda concepción tradicional da divindade, e baixo a mesma acusación de antropomorfismo, Spinoza tamén desterra a finalidade. É sinxelo comprender por que Spinoza foi excluído de toda comunidade relixiosa e perseguido polas igrexas do seu tempo.
Libro II
O libro II desenvolve a teoría do coñecemento, que guiou o bosquexo do Tratado da reforma do entendemento, como tamén unha teoría sobre as relacións entre a alma e o corpo. Este problema nutriu ás grandes doutrinas metafísicas post-cartesianas da segunda metade de século. Segundo Spinoza, “a orde e a conexión das cousas”; aquí está o principio dunha intelixibilidade universal do ser. A alma é polo tanto “a idea do corpo”. A teoría spinozista do coñecemento distínguese pola súa negativa a hipostasiar as facultades (entendemento, vontade), como fai o cartesianismo, e convertelas en axentes activos nas operacións do coñecemento. Entendemento e vontade son seres de razón; o único que existe son as ideas e as volicións.
Libro III
O libro III constrúe o pedestal do que propiamente pode chamarse a ética spinozista. Ao orientar a análise da alma humana baixo a perspectiva dunha antropoloxía positiva, concibida de modo estritamente determinista, a teoría do desexo de Spinoza arruína todo moralismo. A súa teoría dos afectos apóiase, como a ontoloxía, nun rexeitamento de toda transcendencia.
Libros IV e V
Os libros IV e V examinan pola súas causas esta servidume ou esta sabedoría humanas. Non se trata xamais para Spinoza de prescribir, louvar ou castigar, senón de comprender os mecanismos do desexo e da súa flutuación (o xogo dos afectos ou paixóns). A imaxinación é aquí obxecto dunha crítica severa. O meu desexo é sempre susceptible de ser determinado por fins exteriores, e de ser dirixido por afectos que comporten unha diminución da miña potencia de obrar e me leven tanto a tristeza.
Artes liberais
O concepto de arte liberal, herdado da antigüidade clásica, fai referencia ó seu cultivo por "homes libres" en oposición ás "artes servís". O termo artes liberais (en latín artes liberales) designaba os estudos que tiñan como propósito ofrecer coñecementos xerais e destrezas intelectuais antes que destrezas profesionais ou ocupacionais especializadas. 300px|dereita|miniatura|As sete artes liberais – [[Hortus deliciarum de Herrad von Landsberg (século XII)]]
Durante a Idade Media, as artes liberais conformaban a parte central do currículum das universidades. Alcuíno, conselleiro intelectual de Carlomagno adoptounas como base da reforma escolar levada a cabo durante o período do Renacemento carolinxio). Nas teorías educativas medievais o quadrivium seguía o traballo preparatorio do trivium. Aínda que o esquema de trivium e quadrivium é ás veces coñecido como "educación clásica" correspóndese fundamentalmente cun desenvolvemento medieval que chega ós séculos XII e XIII.
O ámbito e alcance das artes liberais evolucionou no tempo. Inicialmente refería a educación das elites nos clásicos. Boecio, o "último romano, o primeiro escolástico", nunha tentativa case desesperada de transmitir ós novos donos de Italia a civilización clásica, permanece no reino dos ostrogodos para tentar ensinarlles os rudimentos do quadrivium. Do século VI en diante o sistema medieval de estudos académicos corresponderase co esquema duplo dos contidos do trivium e quadrivium pero coa aparición das Humanidades e da Ciencia na época da Ilustración, o significado de "artes liberais" esténdese ata abranguer a ambas. Son aínda excluídas das artes liberais ocupacións específicas como a agricultura, os negocios, a enxeñaría, a pedagoxía, a medicina ou a farmacia.
As sete artes liberais que se ensinaban na antigüidade comprendían dous grupos de estudos: o trivium e o quadrivium. Eran estas (acompañadas a seguir da súa materia principal en latín):
O trivium
O trivium, (lat. "tres vías ou camiños") agrupaba as disciplinas literarias (relacionadas coa elocuencia). A máxima latina ''Gram. loquitur, Dia. vera docet, Rhet. verba colorat'' resume os contidos e ensinanzas de cada unha delas:
O quadrivium
O quadrivium (lat. "catro camiños"), agrupaba as disciplinas científicas relacionadas coas matemáticas. A máxima latina rezaba ''Ar. numerat, Geo ponderat, As. colit astra Mus. canit''. Eran estas:
Techno
A música Techno (ou tecno) é un estilo de música electrónica bailábel, creado a mediados dos anos 80 na cidade estadounidense de Detroit. Houbo influencias tanto desde o Electro como desde a música House.
Caracterízase por un ritmo monótono, pero bailábel, en 4/4, e a consecuente utilización de instrumentos electrónicos, como sintetizadores e samplers. A diferenza dos estilos do Electro Pop, o Techno non utiliza a estrutura dunha canción, senón que está estruturado de maneira repetitiva, para maximizar o efecto bailábel da música.
Cómpre sinalar que "techno" é tamén usado a miúdo de forma menos rigurosa para referirse á música electrónica ou á música electrónica de baile en xeral.
Historia
A principios dos anos 80, algúns músicos da cidade estadounidense de Detroit, os pioneiros Derrick May, Kevin Saunderson e Juan Atkins, mesturaron a música electro coa música house, creando unha variante propia da música electrónica bailábel, que se caracterizaba por un son moito máis sintético que o house, pero os ritmos de funk que caracterizaban o electro foron substituídos por un ritmo simple en 4/4.
A finais dos anos 80, este estilo comezou a facerse popular tamén en Europa, que se convertería a partir destes anos no centro da movida. Mentres que en Alemaña se inventou o Trance, un estilo máis melodioso e tranquilo, nos Países Baixos desenvolvéronse o Techno Hardcore e o Gabba, formas moito máis rápidas e agresivas.
Desde principios dos anos 90, o Techno volveuse moi exitoso en practicamente todo o mundo e xerou unha subcultura propia, caracterizada polas fiestas rave -festas multitudinarias que adoitan durar dúas ou tres noites seguidas-, un estilo de moda propio, e polo menos nos principios, unha forma de pensar liberal que tiña como meta a paz e a tolerancia no mundo. A cara negativa foi a proliferación de drogas euforizantes como o éxtase e o Speed.
.si
.si é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Eslovenia.
Casa da Moeda de San Petersburgo
A compañía forma parte da corporación pública centralizada Goznak.
Século XVIII
esquerda|miniatura|140x140px| [[Medalla (1790) conmemorativa do Tratado de Georgievsk, cuñada na Casa da Moeda de San Petersburgo. ]]
Considérase como data da súa fundación o 12 de decembro de 1724, cando Pedro I de Rusia ordenou a cuñaxe dunha moeda de ouro na fortaleza de San Pedro e San Paulo. Naquela primeira emisión inscribíronse as letras " БМ ", que se mantivo como marca de ceca da Casa da Moeda de San Petersburgo ata 1914.
Nesta ceca cuñáronse moedas rusas de platino, ouro, prata e cobre de todos os valores, así como moedas para outros estados, como ducados dos Países Baixos (1768-1869) ou piastras otomás (1808-1809).
A época de Catarina II (1762-1796), marcada por unha florecente situación económica e cultural en Rusia, converteuse no período de maior produción de moeda na ceca de San Petersburgo no século XVIII. E en paralelo á cuñaxe da moeda, a actividade da ceca tivo neste século moita influencia no desenvolvemento da tecnoloxía rusa. A mediados do século estableceuse nela a División de Metais Nobres, que desempeñou un importante papel nos estudos e nos descubrimentos rusos en ámbitos como a química ou a metalurxia.
Século XIX
miniatura|140x140px| [[Moeda de 2 kopeks do Imperio Ruso (1889) cuñada na Casa da Moeda de San Petersburgo. ]]
Ademais das moedas, a Casa da Moeda de San Petersburgo produciu historicamente medallas de alta calidade artística e foi sede dunha recoñecida escola de gravadores, moi activa nos séculos XVIII e XIX. De entre os medallistas da época do cambio de século destacan os Griliches, pai e fillo (Avenir Grigorievich e Avraam Avenirovich). Xuntos traballaron na casa da moeda durante máis de 30 anos e a eles débenselles máis de 200 medallas artísticas.
Na segunda medade do século XIX, a Casa da Moeda de San Petersburgo converteuse na ceca rusa máis importante e, logo do pechamento da Casa da Moeda de Varsovia e da Casa da Moeda de Ekaterimburgo, quedou como a única en actividade en todo o Imperio Ruso.
Na derradeira metade do século a ceca tivo unha profunda modernización da súa actividade. Adquiriuse equipamento máis moderno, substituíronse as antigas prensas de vapor por outras eléctricas e o seu cadro chegou a estar composto por arredor de 800 traballadores.
Século XX
Nos inicios do novo século continuou a expansión e a modernización da ceca, e aumentou o número de obxectos no seu catálogo de produción, ao tempo que seguía a ser o centro da medallística rusa. A súa potente base tecnolóxica permitíalle atender encargas de grandes volumes de produción de moeda.
Mais a Revolución de febreiro de 1917 ocasionou cambios severos na Casa da Moeda de San Petersburgo. Os traballadores dividíronse en grupos consonte a súa orientación ideolóxica, despedíronse os xerentes e os enxeñeiros máis talentosos e comezaron os recortes na produción. En setembro de 1918 había na ceca 755 traballadores, dos que 243 foron despedidos o 1 de outubro dese mesmo ano.
A segunda guerra mundial supuxo unha nova crise na Casa da Moeda de San Petersburgo. En agosto de 1941, algúns equipamentos da ceca e 30 operarios foron trasladados a Krasnokamsk, nos Urais, antes do asedio de San Petersburgo, que comezou o 8 de setembro. A principios de 1946, cando a ceca de Krasnokamsk estaba en condicións de regresar a San Petersburgo, o seu cadro ampliárase a 700 traballadores, dos que se despediron 670, e o resto dividiuse entre a Casa da Moeda de Moscova e a de San Petersburgo. A finais de 1946, os equipamentos, as materias primas e os arquivos foron trasladados novamente a San Petersburgo.
A finais da década de 1940, a ceca fixouse o obxectivo de restaurar a súa produción aos niveis de antes da guerra. Na década de 1950, ademais das encargas de moeda ordinaria, comezaron a producirse cuñaxes por encarga privada e a producirse medallas de premios e moedas para o seu uso en diversos países da órbita soviética, como Bulgaria, Mongolia, Romanía, Albania, Checoslovaquia e mesmo Corea.
En 1965 cuñouse en San Petersburgo a primeira moeda conmemorativa, en lembranza do vixésimo aniversario da vitoria na segunda guerra mundial. A simultaneidade de produción de moeda circulante e conmemorativa xa non se detivo ata os nosos días.
Século XXI
No século XXI, a Casa da Moeda de San Petersburgo é unha das cecas de maior produción do mundo. Nela cúñanse as moedas circulantes en Rusia en todos os seus valores faciais, e tamén as doutros países, así como moedas conmemorativas e de investimento, medallas, insignias, condecoracións e outros obxectos diversos.
Marcas de ceca
Estas son as marcas de ceca utilizadas pola Casa da Moeda de San Petersburgo ao longo da súa historia:
Premio Moeda do Ano
Desde 1984, a editora estadounidense Krause Publications concede o Premio Moeda do Ano, en dez categorías. Estes son os premios acadados por moedas cuñadas pola Casa da Moeda de San Petersburgo.
Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts
O Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (en Massachusetts Institute of Technology) ou simplemente MIT- considérase como a institución máis prestixiosa do mundo no referente á educación científica e tecnolóxica. O MIT está situado na cidade de Cambridge no estado de Massachusetts, preto de Boston, nos Estados Unidos.
Historia
O Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts foi fundado no 1861 polo xeólogo William Barton Rogers que desexaba crear un novo tipo de institución educativa independente dedicada á crecente industrialización dos Estados Unidos.
A apertura do instituto foi atrasada pola Guerra Civil nos Estados Unidos, e acolleu aos seus primeiros estudantes no 1865. Nos seguintes anos, estableceu unha reputación de primeira nas ciencias e enxeñería, pero caeu en dificultades económicas. Estes dous factores facían parecer favorable a idea de fusionala coa Universidade Harvard, que tiña moitos cartos, pero tiña carencias en ciencias comparadas cás letras e artes liberais. No 1904 o presidente Henry S. Pritchett reuniuse con Charles W. Eliot, presidente de Harvard para levar a cabo a fusión. Pero finalmente as protestas dos alumnos fixeron que se cancelase. No 1916, o MIT moveuse ó longo do río desde a súa localización en Boston’s Back Bay ata a súa posición actual en Cambridge, Massachusetts.
Cuadrivio
O cuadrivio (quadrivium) comprendía as catro materias ensinadas nas universidades medievais despois do trivio. En latín quadrivium significa 'as catro vías', 'os catro camiños'. O cuadrivio supoñía completar o estudo das denominadas artes liberais.
Texto de cabeceira
O cuadrivio podería ser considerado o estudo do número: a aritmética era o puro número; a xeometría era o número no espazo, a música, o número no tempo, e a astronomía, o número no espazo e no tempo.
Andreas Capellanus (século XII) é unha das fontes que fornece maior información sobre o trivio e cuadrivio no período medieval.
Notas
Artes liberales
Agualada
O topónimo galego Agualada pode referirse a:
Rally do Cocido de 2013
O Rally do Cocido de 2013 foi a 19º edición e a segunda ronda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse do 15 ao 16 de marzo.
Senado de Polonia
Senat é o nome da cámara alta (senado) do parlamento polaco. No Senat hai 100 membros electos por voto universal, directo e secreto nunha mesma votación que se realiza como máximo cada 4 anos, e sempre coincidindo co proceso electoral no que se escollen os representantes da cámara baixa (Sejm).
Corresponde ao presidente de Polonia a convocatoria dos comicios.
A sede do Senado está en Varsovia a carón do Sejm, na rúa Wiejska. Ao presidente desta cámara coñésceselle polo título de "Marechal do Senado" (Marszalek Senatu). Hoxe ocupa esa cadeira Bogdan Borusewicz.
Historia
right|thumb|Sesión do Senado polaco na cidade de [[Jasna Góra in 1661.]]
A institución senatorial polaca remóntase a hai máis de 500 anos, tendo existido unha organización bicameral do estado sen interrupción até o definitivo desmembramento de Polonia, coa Terceira Partilla do país en 1795.
Recuperado coa reintrauración da República no período de entreguerras, o Senat foi novamente abolido polas autoridades da República Popular de Polonia, e reestablecido de volta coa chegada da democracia no 1989.
.sk
.sk é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Eslovaquia.
Nigueiroá, Bande
Santiago de Nigueiroá é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 69 habitantes (33 homes e 36 mulleres).
Mondariz-Balneario, Mondariz-Balneario, Mondariz-Balneario
Mondariz-Balneario é un lugar da parroquia de Mondariz-Balneario, no concello pontevedrés de Mondariz-Balneario na comarca do Condado. Tiña 611 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 312 eran homes e 299 eran mulleres.
Ween
Ween é unha banda de rock alternativo formada en 1984 en New Hope (Pensilvania) por Aaron Freeman (Gene Ween) e Mickey Melchiondo (Dean Ween). Despois de centos de gravacións caseiras, Ween conseguiu unha grande base de fans no underground a pesar de ser bastante descoñecidos polo público en xeral.
Primeiros anos
Aaron Freeman e Mickey Melchiondo coñecéronse nunha clase de mecanografía da educación secundaria en 1984. Segundo Freeman non se caían ben inicialmente, pero decatáronse de que aos dous gustáballes a música. O nome de Ween foi unha palabra inventada polo dúo, unha combinación das palabras wuss (covardía) e penis (pene). As súas primeiras gravacións caseiras eran anárquicas e cun espírito moi libre, con influencias coma Syd Barrett, The Beatles, Queen, Prince, Butthole Surfers, The Residents é o movemento punk lo-fi.
Dende 1984 ata 1994, a formación de Ween ao vivo estiva composta principalmente por Freeman nas voces principais e ocasionalmente tocando a guitarra rítmica, Melchiondo como guitarra solista e corista, e un Digital Audio Tape (DAT) proporcionando pistas de apoio pregravadas. A finais dos anos 80 autoeditaron seis casetes: Mrs. Slack (1985), The Crucial Squeegie Lip (1986), Axis: Bold as Boognish (1987), Erica Peterson's Flaming Crib Death (1987), The Live Brain Wedgie/WAD (1988), e Prime 5 (1989). Nese tempo, Gene tamén editou a súa propia cinta, Synthetic Socks (1987), onde Dean aparecía nuns poucos temas. Ween foi a miúdo comparado nos seus primeiros anos con outros artistas pouco convencionais coma Frank Zappa e Tom Waits, a pesar de que eles evitaban esas comparacións. A primeira aparición pública de Ween foi unha versión de "Purple Haze" de Jimi Hendrix no peche dun concurso de talentos no instituto New Hope-Solebury en 1986, con Chris Williams (Mean Ween) no baixo e Karl Weimer na batería. Nos anos 80 o grupo realizou un feixe de concertos como "The Ween" coa sección rítmica de Rollins Band, Andrew Weiss e Sim Cain, como banda de apoio. miniatura|250x250px|Ween ao vivo en 1993 En 1988 Ween actuaba con regularidade en locais como o John and Peter's de New Hope e o City Gardens de Trenton, Nova Jersey. No City Gardens foron abreconcertos de artistas como They Might Be Giants, GWAR, Butthole Surfers, e Henry Rollins. Tras unha actuación nesa sala en febreiro de 1990 onde a recepción de Ween foi morna, Rollins saiu ao escenario e advertiu ao público que lles empezasen a gustar nese momento, porque algún día "teredes que axeonllarvos e arrastrarvos ata o altar que é Ween".
Período lo-fi
Dave Ayers, traballando como A&R de solo de Minneapolis Twin/Tone Records, foi ao un concerto da banda de rock alternativo Skunk a finais dos 80 en Maplewood, Nova Jersey coa intención de ofrecerlles un contrato discográfico. Ween, amigos de Skunk, eran os abreconcertos ese día. Ayers fichou a Ween para Twin/Tone esa mesma noite e converteríase no representante da banda. Pola súa banda, Skunk separaríase en 1991 e o seu batería, Claude Coleman, Jr., realizaría un feixe de concertos con Ween en 1992 antes de unirse ao grupo a tempo completo en 1994.
O primeiro disco de Ween con Twin/Tone foi GodWeenSatan: The Oneness, editado en 1990 e formado por 26 temas eclécticos compostos durante os seus primeiros seis anos. Algunhas das cancións, como "You Fucked Up" e "Bumblebee", xa apareceran nalgúns dos casetes de Ween de finais dos 80. "You Fucked Up", "Fat Lenny", "Nan", e a retitulada versión de Prince "L.M.L.Y.P." volveríanse básicas nos concertos da banda dos seguintes anos. Ween realizou os seus primeiros concertos no estranxeiro para promocionar este álbum, cunsa serie de actuacións nos Países Baixos nos meses de decembro de 1990 e xaneiro de 1991.
O grupo gravou un segundo álbum nun gravador de cinta de 4 pistas dende xaneiro a outubro de 1990, nun apartamento chamado The Pod, situado en Solebury Township, Pennsylvania. Este traballo, The Pod, lanzouse en 1991 a través do selo Shimmy-Disc. A banda usou caixas de ritmos, guitarras e voces con tons axustados e un sentido do humor especial como características do seu son. A portada de The Pod era unha parodia da portada do álbum de Leonard Cohen The Best of Leonard Cohen, pero coa cabeza de Mean Ween (o baixista Chris Williams) no sitio da de Cohen. Aínda que o libreto di que o álbum gravouse baixo a influencia de Scotchgard, un repelente de auga en esprai da marca de Minnesota 3M, Freeman diría posteriormente que era tan só ironía. Tras o lanzamento de The Pod, Ween iniciou a súa primeiroa gran xira plos Estados Unidos, ademais de realizar unha xira dunha semana polo Reino Unido que incluíu a gravación dunha sesión con John Peel na BBC. Claude Coleman Jr. tocaría por vez primeira con Ween na xira británica de febreiro de 1992, que tamén contou co fundador de Shimmy-Disc, Kramer, no baixo.
Elektra Records
miniatura|Dean Ween en 2009 Pure Guava, a primeira dunha serie de edicións co gran selo Elektra Records, foi editado o 10 de novembro de 1992 o contén o seu sinxelo que máis alto chegou nas listas, "Push th' Little Daisies" (1992). O video musical obtivo moita atención por parte da cadea MTV, e foi vídeoclip destacado no programa Beavis and Butt-head. O tema tamén foi un éxito en Australia, acadando o número 18 da lista de sinxelos. A canción "Flies on My Dick" conta con voces de Guy Heller, cantante da outra banda de Melchiondo, Moistboyz. Heller interpretaría ocasionalmente o tema ao vivo con Ween. Ween xirou polos Estados Unidos para promocionar o disco, e o concerto do 9 de decembro en Chapel Hill, Carolina do Norte, sería lanzado en 2008 como o CD/DVD At the Cat's Cradle, 1992. Tamén como parte da promoción de Pure Guava, Ween actuou no MTV's Spring Break en Daytona Beach, Florida, e no programa The Jane Pratt Show.
Tras o lanzamento de Pure Guava, Ween comezou a ampliar a súa formación, conseguindo un son máis nítido no estudio e simplificando os seus concertos. Claude Coleman Jr. uniuse oficialmente ao grupo como batería en marzo de 1994, mentres que o habitual produtor da banda Andrew Weiss encargaríase do baixo.
Chocolate and Cheese, producido por Weiss, chegou en 1994, contando con temas influenciados polo pop/rock dos 70 e o soul, como "Freedom of '76" e "Voodoo Lady", que apareceu nas películas Road Trip e Dude, Where's My Car?. O video de "Freedom of '76" foi dirixido por Spike Jonze e o de "I Can't Put My Finger On It" rodouse nun restaurante de comida de Oriente Medio con empregados reais do mesmo. Os dous videos apareceron na tempada 5 de Beavis and Butt-Head en 1995. Ween interpretou "I Can't Put My Finger On It" no Late Night with Conan O'Brien en xaneiro de 1995. O tema de Chocolate and Cheese "Roses Are Free" comezou a ser versionada regularmenteen concerto por Phish en 1997. Freeman comentaría posteriormente: "Gústame Trey Anastasio como persoa, pero no que respecta á música, toda esa merda de jam band faime vomitar".
Un mes antes do lanzamento de Chocolate and Cheese, Ween apareceu no filme slapstick do programa Saturday Night Live It's Pat, interpretado por Julia Sweeney. A banda (que no filme estaba formada por Freeman, Melchiondo, Weiss, e o irmán deste John Weiss como batería) facía un papel secundario e interpretaba o tema de The Pod "Pork Roll, Egg & Cheese" e o de Pure Guava "Don't Get 2 Close (2 My Fantasy)". A película foi un fracaso tanto de crítica como de público e desapareceu dos cines unha semana despis da súa estrea.
Tamén en 1994, Freeman, Melchiondo e Coleman colaboraron coa banda xaponesa de noise rock Boredoms nun proxecto lanzado dous anos despois como Z-Rock Hawaii. Melchiondo volvérase un gran fan de Boredoms tras velos ao vivo en Filadelfia en 1993, chamándoos "a banda máis pesada que vira despois dos Butthole Surfers". O líder de Boredoms, Yamantaka Eye, lanzara anteriormente un álbum que sampleaba amplamente o disco The Pod. Estas sesións de gravación tivaron lugar nun estudio de Pennington, Nova Jersey, durante a gravación de Chocolate and Cheese.
Ween contou con músicos de sesión de Nashville para a gravación de 12 Golden Country Greats (1996), producido por Ben Vaughn e que só contén dez temas. Existen dúas teorías sobre o título do álbum. A primeira afirma que fai referencia á ducia de músicos veteranos, coñecidos como The Shit Creek Boys, que tocou no disco. A segunda fai referencia ao feito de que a banda gravou de feito doce temas durante as sesións demo previas ao álbum. Cando foi hora de gravar o traballo, o grupo elixiu non usar as cancións "I Got No Darkside" e "So Long, Jerry", pero mantivo o título do disco. "So Long, Jerry", un tributo ao recentemente falecido Jerry Garcia, apareceu como cara b do sinxelo "Piss Up a Rope". Seguindo a tradición de Nashville, Freeman e Melchiondo proporcionaron tan só as voces, deixando que The Shit Creek Boys tocasen todos os instrumentos. The Jordanaires, o cuarteto vocal que fixera coros para Elvis Presley, aparecen nos temas "I'm Holding You" e "Powder Blue".
Éxito comercial
O álbum de temática nautica The Mollusk apareceu en 1997. Moitos seareiros e críticos considérano o mellor álbum da banda. O disco foi outro cnxunto ecléctico de temas amosando a inclinación de Ween pola sátira, a deconstrución e o pastiche, incluíndo britpop dos 60, cantos de mariñeiros, melodías de Broadway, e especialmente rock progresivo.
O desexo da banda de buscar medios alternativos levou á edición de Craters of the Sac só en MP3 no ano 1999. Elektra Records lanzou un recompilatorio en directo titulado Paintin' the Town Brown: Ween Live 1990-1998 ese mesmo ano.
Regreso a selos independentes
miniatura|Gene Ween en 2009 En 2001 o grupo creou o seu propio selo, Chocodog Records, co obxectivo principal de lanzar diversos álbums ao vivo de la banda. Orixinalmente, Paintin' The Town Brown: Ween Live 1990-1998 ía ser o primeiro lanzamento do mesmo. Segundo Dean Ween, unha vez que o álbum foi completado, Elektra viu potencial comercial e negoulle á banda o dereito de editalo por medio de Chocodog. O primeiro lanzamiento de Chocodog foi Live In Toronto Canada (unha gravación dun concerto da súa xira de 1996, na que Ween tocou con The Shit Creek Boys).
No 2003 asinaron con Sanctuary Records e editaron Quebec, o seu primeiro álbum de estudio en tres anos. No 2004 lanzouse o CD/DVD Live in Chicago, con temas de dúas actuacións ao vivo.
En febreiro do 2006, Dean e Gene, xunto co resto da banda, alugaron unha vella granxa e convertérona nun estudio. Despois de compoñer uns 50 temas e gravar versións en bruto a través do ano 2006, regravaron co produtor Andrew Weiss as producer as versións das cancións que entrarían no EP The Friends e no álbum La Cucaracha.
O 21 de setembro do 2008, Dean Ween anunciou na páxina oficial de Ween que estaban pensando editar un CD-DVD antes do Nadal dese ano. O CD foi titulado At the Cat's Cradle e fora gravado ao vivo no Cat's Cradle en Chapel Hill, North Carolina, o 9 de decembro de 1992. A edición tamén incluía un DVD con vídeos de actuacións desa época.
Aínda que Freeman realizara ocasionalmente concertos acústicos en solitario antes de 2008, comezou a centrarse nese tipo de actuacións (anunciadas como "Gene Ween") tras a xira de La Cucaracha. En decembro de 2008 comezou a actuar con "The Gene Ween Band", que contaba con Dreiwitz no baixo xunto con Joe Russo na batería e Scott Metzger na guitarra. Os set-lists destes concertos contaban cos temas máis escuros de Ween, que rara vez tocaban nas actuacións da banda, un feixe de versións, e numerosas cancións escritas por Freeman interpretadas ao vivo por vez primeira. Freeman realizaría ducias de concertos, tanto en solitario como coa The Gene Ween Band de 2008 a 2011. O seu primeiro disco en solitario, Marvelous Clouds, un álbum de versións de Rod McKuen, foi lanzado tres semanas antes da separación de Ween.
Mentres Freeman estaba traballando en proxectos musicais non relacionados con Ween, Melchiondo centrou a súa atención na pesca. Melchiondo, que de novo pasara moito tempo na casa da praia dos seus pais en Beach Haven, Nova Jersey, fíxose capitán de barco de pesca e presentou unha serie online, "Brownie Troop Fishing Show", de 2008 a 2011. En 2017 aínda ofrecía viaxes en barco a través da súa web, "Mickey's Guide Service", partindo tanto de New Hope como de Belmar, Nova Jersey. En 2013 anunciouse que Trey Parker e Matt Stone producirían un capítulo piloto dun programa de televisión sobre pesca, con Melchiondo e Les Claypool como protagonistas.
O 3 de febreiro de 2010 Ween publicou unha canción nova, "DC Won't Do You No Good", dispoñible a través da páxina de Target Cancer. O 28 de xullo dese ano o xornal National Post publicaba un artigo cunha entrevista a Melchiondo na cal dicía que a banda estaría no estudio en inverno para gravar o seu décimo álbum.
Ween iniciou unha curta xira pola costa oeste a principios de 2011. O primeiro concerto, o 24 de xaneiro no Queen Elizabeth Theatre de Vancouver, foi un punto de inflexión na historia de Ween. Dende o principio notouse que algo non estaba ben con Freeman, que tocou a pandeireta fóra de ritmo xa na primeira canción, "Fiesta". As súas voces estiveron desafinadas durante todo o espectáculo e semellaba estás bastante intoxicado. Finalmente, Freeman deitouse no escenario mentres o resto do grupo tocaba unha versión instrumental improvisada da canción de The Carpenters "Superstar". Cando Freeman comezou a afinar a súa guitarra antes de "Birthday Boy", Melchiondo e Dreiwitz desixaron o escenario, mentres Coleman e McClelland cabiaban os instrumentos. Despois de rematar "Birthday Boy", Coleman e McClelland deixaron a Freeman só tocando as derradeiras catro cancións totalmente desafinado. A pesar deste desastre, a banda actou a noite seguinte en Seattle sen problemas. Posteriormente Freeman compuxo unha canción falando do incidente de Vancouver, "Covert Discretion", que apareceu en 2014 como primeiro tema do álbum de estrea da súa nova banda, chamada Freeman. Ese mesmo ano comentou, "Non o arruínas no escenario, deitado de costas, berrando tonterías diante de 5.000 persoas e non intentas cambiar algo. É probable que cando fas algo así, teñas que facer algo diferente".
Separación
O 11 de agosto de 2011 Melchiondo lanzou en silencio unha colección de temas en MP3 titulada The Caesar Demos, chamada así polo título de traballo de Quebec, para os seus amigos na súa páxina de Facebook. No seu comentario dicía que os temas foran todos gravados entre 2001 e 2003, mentres Claude Coleman se recuperaba dun accidente de coche, e que na maioría delas só aparecían el e Freeman. Ademais dun feixe de temas que finalmente apareceron en Quebec, Caesar Demos tamén contaba con varias cancións inéditas. Freeman non estivo contento coa decisión de Melchiondo de publicar The Caesar Demos sen preguntarlle.
Freeman anunciou a Rolling Stone o 29 de maio de 2012, que estaba "a retirar a Gene Ween", e poucos días despois o representante da banda, Greg Frey, díxolle ao fans en Facebook que Freeman decidira "rematar a súa relación musical con Ween", para "explorar e dedicarse máis a fondo á súa carreira en solitario". Melchiondo parecía descoñecer iso, dicindo, "Isto é novo para min". O 20 de xullo Melchiondo abordou a suposta "ruptura" e dixo, "Só podo falar por min mesmo, pero no que a min respecta, mentres Aaron e eu esteamos vivos neste planeta, Ween segue xunto. Nunca rompemos. A idea de deixalo é simplemente ridícula. Isto non é algo que poidas abandonar. Esta é unha cadea perpetua".
Aínda que ninguén o sabía daquela, as derradeiras actuacións de Ween en máis de catro anos foron unha serie de tres concertos no Fillmore Auditorium de Denver os días 20, 30 e 31 de decembro de 2011, sendo "The Blarney Stone" o último tema interpretado pola banda ata a súa reunión en 2016. Melchiondo reformou rapidamente Moistboyz, que levaba seis anos de hiato, e tamén iniciou unha nova banda, The Dean Ween Group. Freeman tocou en solitario ata 2014, cando comezou a xirar e gravar co seu novo grupo, chamado Freeman. En 2015 Freeman comezou a usar novamente o nome de Gene Ween para as súas actuacións.
Reunión
O 16 de novembro de 2015 Ween anunciou que se reuniría para dous concertos no 1stBank Center en Broomfield, Colorado os días 12 e 13 de febreiro de 2016. Durante a prevenda de entradas engadíuse unha terceira data o 14 de febreiro debido á alta demanda. Ao longo de 2016 Ween realizou esporadicamente concertos de reunión en Minneapolis, Filadelfia, Os Ánxeles, Boston, Nova York, e San Francisco e en distintos festivais en América do Norte.
Segi
Segi (do éuscaro "seguir") foi unha organización xuvenil abertzale establecida no País Vasco en 2001 como continuadora de Haika e Jarrai. Declarábase euskalduna, independentista e socialista. Foi ilegalizada no Estado español pola súa suposta relación con ETA, mais continuou sendo legal no Estado francés. Anunciou a súa disolución o 15 de xuño de 2012.
Historia
Dende o 27 de decembro de 2001, figura na lista europea de organizacións terroristas. Foi declarada ilegal polo xuíz da Audiencia Nacional de España, Baltasar Garzón, en febreiro de 2002, por considerar que perseguía os mesmos fins que Euskadi Ta Askatasuna. O Tribunal Supremo declarouna como organización terrorista vencellada a ETA o 19 de xaneiro de 2007. Corrixía así a sentenza da Audiencia Nacional de España de xuño de 2005, que a considerara «asociación ilícita».
O 4 de febreiro de 2007 foron detidos pola Ertzaintza 18 dos 19 membros de Jarrai, Haika e Segi que eran prófugos da xustiza dende a declaración do Tribunal Supremo.
O 24 de novembro de 2009 foron detidos 34 mozos nunha redada efectuada de madrugada nas provincias de Áraba, Biscaia, Guipúscoa e mais en Navarra por 650 axentes da Corpo Nacional de Policía e a Garda Civil, por orde do xuíz Fernando Grande Marlaska. Estas detencións xeraron a protesta de decenas de miles de persoas e manifestacións nas rúas de Bilbao contra a criminalización da mocidade independentista vasca baixo o lema "Todos os proxectos, todos os dereitos".
O 22 de outubro de 2010, a Policía Nacional detivo en Euskadi e en Navarra outros dez militantes de Segi, acusados de tentar recompoñer a organización. Algúns estaban vinculados con actos de kale borroka, segundo fontes da chamada loita antiterrorista.
Disolución
Segi anunciou a súa disolución o 15 de xuño de 2012 a través dun comunicado enviado aos xornais Gara e Berria. Segundo os seus voceiros, a decisión foi consecuencia dun debate interno "profundo e autocrítico" de máis dun ano. Nel, considerouse culminada a estratexia fixada en 2002 pola organización e valorouse a perda de perspectiva estratéxica e a distancia entre a mocidade e Segi. Igualmente, admitiron que na toma da decisión tamén afectaron a represión e a ilegalización. Segi anunciou un último acto en Itsasu, Iparralde, o 24 de xuño.
Segundo a Axencia EFE, os seus militantes tiñan a intención de crear unha nova organización, que se materializou o 23 de marzo de 2013 en Ernai.
Laureano Oubiña
Laureano Oubiña Piñeiro, nado na Modia (Cambados) o 30 de marzo de 1946, é un empresario, contrabandista e narcotraficante galego.
A Eirexa, Grandal, Vilarmaior
A Eirexa é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 18 eran homes e 12 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Squilla mantis
A galera, esquila ou esquila común, Squilla mantis, é unha especie de crustáceo malacostráceo da subclase dos hoplocáridos, orde dos estomatópodos e familia dos esquílidos, unha das numerosas comprendidas no xénero Squilla.
É un marisco que se pesca en grandes cantidades, aínda que non é moi apreciado gastronomicamente, pese ao seu excelente sabor, debido a que posúe pouca carne.
Descrición
A especide foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae baixo o nome de Cancer mantis.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Características
Presenta oito pares de apéndices no cefalotórax (pereiópodos), sendo os cinco primeiros fortes e curtos, terminados nunha uña curvada e adaptados para escavar.
O segundo par é máis robusto e de maior lonxitude que o resto, e preséntase dentado con cinco espiñas.
A súa coloración é amarela ferruxenta, parda clara ou cor salmón, con bordos azulados e avermellados, sendo de cor máis clara na zona ventral.
Os ollos son verdosos, con manchas de cor púrpura rebeteadas de branco.
Distribución
Squilla mantis é unha espècie propia do mar Mediterráneo e do Atlántico noroeste.