cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tesouro de Hoxne
Tesouros tardorromanos
miniatura|O "gran prato" do tesouro de Mildenhall é un bo xemplo de elemento de enxoval de prata ausente no tesouro de Hoxne, aínda que se supón que os seus propietarios debían ter pezas coma esta. O tesouro de Hoxne pertence á derradeira parte dun período dun século de duración (ca. 350-450) do que se descubriu unha cantidade infrecuentemente grande de tesouros, a maioría deles procedentes das marxes do Imperio Romano. Estes fondos varían de carácter, aínda que moitos conteñen grandes pezas de prata que faltan no tesouro de Hoxne.
Outros dous tesouros achados na moderna Anglia Oriental no século pasado son do século IV, e ambos se atopan agora no Museo Británico. O tesouro de Mildenhall, en Suffolk, componse de trinta pezas de enxoval de prata depositados a finais do século IV, moitas delas de gran tamaño e minuciosamente decoradas, como o coñecido como "gran prato". O tesouro de Water Newton, de Cambridgeshire, é máis pequeno, pero é o primeiro cun carácter claramente cristián, aparentemente pertencente a unha igrexa ou a unha capela, con obxectos probablemente elaborados na Britania. O tesouro de Kaiseraugst, do sitio arqueolóxico de Augusta Raurica, na actual Suíza, contiña 257 obxectos, entre eles un servizo de banquetes cunha sofisticada decoración. O tesouro Esquilino, achado en Roma, procede tamén, como o de Hoxne, dunha familia romana rica do século IV, e inclúe obxectos de gran tamaño. entre eles o coñecido como "Cofre de Projecta". A maior parte do tesouro de Esquilino está hoxe no Museo Británico, do mesmo xeito que as cuncas e os pratos do tesouro de Cartago, que pertenceron a unha familia da África romana cara ao ano 400.
Os tesouros de Mildenhall, de Kaiseraugst e de Esquilino conteñen grandes pezas de vaixela. Outros achados, porén, como os de Thetford e de Beaurains, consisten principalmente en moedas, xoias e pequenos artigos de mesa; estes dous últimos tesouros correspóndense, probablemente con ofrendas pagás. Un tesouro de Traprain Law, en Escocia, contén pezas de prata romanas decoradas, cortadas e dobradas, o que demostra que nel só se tivo en conta o valor do metal, e pode representar o botín acadado nunha incursión.
Contexto local
Hoxne, a localidade onde se achou o tesouro soterrado, está no condado de Suffolk, na actual Anglia Oriental. Malia non se ter atopado ningunha vila aristocrática de gran tamaño na zona de Hoxne, houbo un asentamento romano nas proximidades desde o século I ao século IV, en Scole, a uns 3,2 quilómetros ao noroeste de Hoxne, na intersección entre dúas calzadas romanas. Unha destas calzadas unía Venta Icenorum (actual Caistor St Edmund) con Camulodunum (Colchester) e Londinium (Londres).
A escavación de 1994 demostrou que o campo onde se descubriu foi rozado principalmente a principios da Idade de Bronce, cando comezou a ser utilizado para a agricultura. Na primeira metade do primeiro milenio antes de Cristo houbo algún asentamento preto do lugar onde se atopou o tesouro, aínda que non hai indicios de edificacións romanas nas inmediacións. O campo en que se depositou o tesouro puido ter estado en cultivo durante a primeira fase do período romano, mais a ausencia de moedas do século IV suxire que puido terse convertido en pasteiro ou volver a ser bosque nesa época. miniatura|220x220px|Mapa da contorna xeográfica de Hoxne, en Suffolk, coa localización doutros achados anteriores.
O tesouro de Hoxne non foi o único achado de orixe romana producido na zona. Xa en 1781, uns obreiros desenterraran unha caixa de chumbo ao pé do río en Clint Farm, en Eye, a 4,8 quilómetros ao sur de Scole e a 3,2 ao suroeste de Hoxne. Esta caixa contiña unhas 600 moedas romas de ouro datadas nos reinados de Valente e Valentiniano (364-375), Graciano (375-383), Teodosio I (378-395), Arcadio (395-408) e Honorio (393-423). Trátase do maior tesouro de moedas de ouro romanas xamais descuberto na Britania, mais as moedas foron dispersadas entre os séculos XVIII e XIX, e agora xa non se poden identificar nas coleccións particulares en que se atopan. Como consecuencia, non é posible determinar a relación, se é que existe, entre o tesouro de Eye e o de Hoxne, aínda que a proximidade suxire que tal relación pode existir.
Pouco despois da descuberta do tesouro de Hoxne especulouse, con base no nome "Faustinus" gravado nunha das culleres, que podería provir de "Villa Faustini", propiedade que se recolle no Itinerario V do Itinerarium Antonini Augusti. Descoñécese a localización exacta desa Villa Faustini, pero como era a primeira estación despois de Colchester, crese que estaba nalgún lugar da estrada de Pye —a actual A140—, e unha das posibles localizacións para ela é a localidade actual de Scole, a pouco máis de tres quilómetros de Hoxne. No entanto, esta hipótese inicial foi rexeitada, porque "Faustinus" era historicamente un nome moi común e apenas aparece nunha das culleres do tesouro. Ademais, considérase errónea a lóxica de utilizar inscricións dos obxectos individuais do tesouro para determinar a propiedade deste no conxunto. Consonte a datación das moedas do tesouro de Hoxne, a maioría das cales pertencen ao período 394-405, tamén se especulou con que o contido do tesouro pertencese orixinariamente a unha familia militar que acompañou a Flavio Teodosio a Gran Bretaña en 368-369, e que podería ter partido con Constantino III en 407.
Adquisición, exposición e impacto
miniatura|upright=1.5|Interpretación en [[Polimetilmetacrilato|metacrilato da disposición orixinal do tesouro de Hoxne na súa arca orixinal, exposta no Museo Británico.]] O tesouro de Hoxne foi adquirido polo British Museum en abril de 1994. Como os fondos dedicados a adquisicións do que dispuña daquela o museo era de 1,4 millóns de libras, para a operación de compra houbo que recorrer á axuda de doadores, entre os que estiveron o National Heritage Memorial Fund, o National Art Collections Fund —actualmente Art Fund— e o J. Paul Getty Trust. As achegas destes e doutros patrocinadores permitíronlle ao museo alcanzar os 1,75 millóns de libras que cumprían para a adquisición.
Ademais, algúns obxectos do tesouro de Hoxne foron incluídos na exposición itinerante Treasure: Finding Our Past, que se presentou en 2003 en cinco localidades de Inglaterra e de Gales. Para esta xira construíuse unha reconstrución en plexiglás do cofre e das caixas interiores que albergaban o tesouro, no que este se depositou, amosando algúns exemplares dos diversos tipos de obxectos no seu interior. Esta reconstrución forma agora parte da exposición permanente no Museo Británico, xunto con outros obxectos expostos dun xeito máis tradicional.
A primeira investigación con carácter exhaustivo sobre o tesouro de Hoxne publicouse no catálogo completo das moedas achadas, composto por Guest en 2005, e a este seguírono os catálogos doutros obxectos elaborados por Catherine Johns en 2010. O tesouro ocupou o terceiro lugar na listaxe de achados arqueolóxicos británicos seleccionados polos expertos do Museo Británico para o documental da BBC de 2003 titulado Our Top Ten Treasures, que incluía imaxes de arquivo do seu descubridor, Eric Lawes, e da "pementeira da emperatriz", obxecto que, pola súa vez, foi elixido como tema 40 na serie de 2010 de BBC Radio 4 titulada A History of the World in 100 Objects.
A descuberta e a escavación do tesouro de Hoxne melloraron a relación entre a arqueoloxía profesional e a comunidade de afeccionados aos detectores de metais. Os arqueólogos felicitáronse de que Lawes informara axiña do seu achado, o que permitiu que se producise unha escavación profesional sobre un tesouro sen alteracións.
A Lei do Tesouro (Treasure Act) de 1996 contribuíu a que se poñan máis tesouros ao dispor dos arqueólogos. A lei modificou o dereito para que a persoa propietaria do terreo e a que atope o tesouro teñan un forte interese no valor do achado. A forma en que se atopou o tesouro de Hoxne, cun detector de metais, así como a ampla publicidade que se lle deu, contribuíron a cambiar o sistema anterior, de dereito consuetudinario, para tratar o asunto dos tesouros dentro dun marco legal que ten en conta a tecnoloxía e que proporciona incentivos para que os cazadores de tesouros informen dos seus achados, e toma en consideración os interese dos museos e dos investigadores e estudosos.
Conferencia de prensa
miniatura|280px|[[George W. Bush nunha conferencia de prensa na Casa Branca]]
Unha conferencia de prensa, tamén chamada roda de prensa, é un acto de índole informativa planificado ben sexa por unha persoa, unha institución ou unha organización, ao que están convidados os medios de comunicación para que dean información do que alí ocorra.
A orixe da práctica da conferencia de prensa ocorreu nos Estados Unidos no ano 1913. O presidente Woodrow Wilson deu lugar a 57 encontros entre ese ano e 1916. Porén, algúns autores indican que optou por unha política de contar o menos posíbel en tales rodas de prensa.
As conferencias de prensa adoitan estar organizadas por institucións, partidos políticos, sindicatos e grupos empresariais, que son os que teñen maior poder para convocalas. Tamén teñen potestade para convocalas todos aqueles grupos ou movementos sociais que pretendan dar a coñecer á opinión pública algún tema. Utilizan este método así mesmo as entidades organizativas e promotoras de distintas actividades para faceren chegar os seus programas aos cidadáns e as personalidades recoñecidas (futbolistas, cantantes, actores).
A roda de prensa aquire este nome dado que a palabra roda procede da latina rota. Dentro das súas diferentes acepcións, a que máis se adecúa é a de "círculo ou reunión de individuos", xunto co concepto de prensa, o cal se refire ao "conxunto de xornalistas ou publicacións".
Ademais do poder de difusión co que contan as rodas de prensa e a heteroxeneidade dos entrevistadores, a roda de prensa supón unha situación de asimetría entre entrevistador e entrevistado. O suxeito que responde ten a obriga de facelo co fin de non provocar un contexto de violencia. Os medios de comunicación non acuden indiscriminadamente a todas as convocatorias senón que seleccionan as que consideran máis interesantes ou importantes.
As expresións roda de prensa e conferencia de prensa adoitan considerarse sinónimas, pero non hai que confundir esta última co discurso ou charla. A conferencia de prensa está relacionada cunha dinámica de comunicación unidireccional. Nela predomina a disertación. A roda de prensa tamén se trata dunha reunión con xornalistas para informarlos, pero cunha quenda de preguntas posterior. Nela sempre existe un diálogo.
Procedemento xeral
Polo xeral, unha roda de prensa convencional adoita seguir o seguinte esquema:
Os temas que se tratan nas rodas de prensa son moi variados e dependen dos intereses dos organizadores. Cando o xornalista acode á roda de prensa sabe de antemán os temas que se tratarán e, en moitas ocasións, entrégaselles por escrito un pequeno resumo co contido do acto.
Aspectos técnicos
Á hora de abordar unha correcta elaboración dunha conferencia ou roda de prensa, deben terse en conta certos aspectos técnicos tales como:
Centre del Carme
O Centre del Carme Cultura Contemporània (CCCC), dependente do Museu de Belles Arts de Valencia, é un espazo cultural situado no antigo convent del Carme da cidade de Valencia, sede do Consorcio de Museos da Generalitat Valenciana.
As principais ocupacións do Centre del Carme consisten en exposicións de arte contemporánea e actividades culturais.
Historia
En 1913 a xestión do museo pasou a mans do Estado. En 1946, como consecuencia dos danos que sufriu o edificio durante a Guerra Civil española, os fondos do museo foron trasladados ao edificio do colexio Sant Pius V, onde se atopan actualmente.
O convento do Carme quedou en estado de abandono ata a década de 1980. Foi restaurado paulatinamente e pasou a ser sede de varias institucións e a desempeñar funcións museísticas. Foi sede da Escola d'Arts i Oficis Artístics e subsede do Institut Valencià d'Art Modern (IVAM) como Centre del Carme. Foi considerado para albergar a Biblioteca Valenciana e, posteriormente, para instalar un Museo do século XIX. Actualmente funciona como centro de exposicións adscrito ao Museu de Belles Arts de Valencia. Foi declarado Monumento histórico-artístico en 1983.
O edificio
O Convento do Carme, de época medieval, representa un conxunto conventual de primeiro nivel. O estado de conservación é bo, malia as adaptacións dos espazos para a función expositiva.
En 1924 encargóuselle unha ampliación ao arquitecto xatibín Lluís Ferreres Soler. Este proxectou a coñecida como Sala Ferreres, un espazo rectangular rodeado por outras salas máis pequenas. Tras a súa morte, Javier Goerlich vinculou a nova sala e o antigo edificio mediante a chamada Sala Goerlich.
Astrometría
dereita|miniatura|300x300px|Movemento do baricentro do sistema solar respecto ao Sol. dereita|miniatura|300x300px|Ilustración do uso da [[interferometría na lonxitude de onda da luz visible para determinar a posición precisa das estrelas. Cortesía NASA/JPL-Caltech]] dereita|miniatura|200x200px|Diagrama mostrando como un pequeno obxecto (por exemplo, un [[planeta extrasolar) orbita ao redor dun gran obxecto (por exemplo, unha estrela) pode producir cambios na posición e a velocidade do último, orbirtando ambos ao redor do seu centro de masas común (marca de cor vermella).]] miniatura|250x250px|Representación artística da nave espacial TAU, un proxecto da década de 1980 que utilizara unha sonda precursora interestelar para expandir a liña base para calcular a paralaje estelar en traballos de astrometría. A astrometría ou astronomía de posición é a parte da astronomía que se encarga de medir e estudar a posición, paralaxes e o movemento propio dos astros. É unha disciplina moi antiga, tanto coma a astronomía.
A pesar de que case son sinónimos, normalmente considérase a astrometría como a parte experimental ou técnica que permite medir a posición dos astros e os instrumentos que a fan posible, mentres que a astronomía de posición usa a posición dos astros para elaborar un modelo do seu movemento ou definir os conceptos que se usan. Sería pois a parte teórica. Englobáronse as dúas partes na mesma categoría. Esta parte da astronomía non está obsoleta, porque a teoría forma parte dos rudimentos da ciencia, mentres que a práctica tenta medir cada vez con maior precisión a posición dos astros usando medios modernos como o satélite Hipparcos ou os sistemas de interferometría.
Pode dividirse en dúas partes:
As observacións feitas a través da atmosfera teñen o problema da inestabilidade da luz recibida. Para evitala, inventouse a óptica adaptativa, que permite evitar gran parte da imprecisión que achega a refracción atmosférica. Para emendar este problema, lanzouse en 1989 o satélite Hipparcos, que elaborou un catálogo estelar cunha precisión descoñecida até entón.
Evolución histórica dos instrumentos
A historia da astrometría está vinculada á historia dos catálogos de estrelas, que daban aos astrónomos puntos de referencia dos obxectos no ceo para poder seguir os seus movementos. Isto pode remontarse a Hiparco de Nicea, que ao redor do ano 190 a.C. utilizou o catálogo dos seus predecesores Timocares de Alexandría e Aristilo para descubrir a precesión da Terra. Ao facelo, tamén desenvolveu a escala de brillo aínda en uso hoxe en día. Hiparco compilou un catálogo con polo menos 850 estrelas e as súas posicións. O seu sucesor, Claudio Ptolomeo, incluíu un catálogo de 1.022 estrelas na súa obra Almagesto, dando a súa localización, coordenadas e brillo.
No século X, Abd Al-Rahman Al Sufi realizou observacións sobre as estrelas e describiu as súas posicións, magnitudes e clasificación estelar, e deu debuxos para cada constelación, no seu Libro das estrelas fixas. Ibn Yunus observou máis de 10.000 entradas para a posición do Sol durante moitos anos utilizando un gran astrolabio, cun diámetro de case 1,4 metros. As súas observacións sobre eclipses aínda se usaban séculos despois nas investigacións de Simon Newcomb sobre o movemento da Lúa, mentres que as súas outras observacións inspiraron a "Oblidad da Eclíptica" de Pierre-Simon Laplace e as "Desigualdades de Júpiter e Saturno". No século XV, o astrónomo Ulugh Beg compiló as Táboas sultanianas, nas que catalogou 1019 estrelas. Do mesmo xeito que os catálogos anteriores de Hiparco e Ptolomeo, estímase que o catálogo de Ulugh Beg tiña unha precisión duns 20 minutos de arco.
No século XVI, Tycho Brahe utilizou instrumentos mellorados, incluídos grandes instrumentos murais, para medir as posicións das estrelas con maior exactitude que anteriormente, cunha precisión de entre 15 e 35 segundos de arco. Taqi ao-Din mediu a ascensión recta das estrelas desde o seu observatorio de Istambul, utilizando o "reloxo de observación" que inventara. Cando os telescopios fixéronse comúns, os círculos graduados facilitaron as medicións.
James Bradley tentou por primeira vez medir paralaxes estelares en 1729. O movemento estelar resultou demasiado insignificante para o seu telescopio, pero no seu lugar descubriu o fenómeno da aberración da luz e a nutación do eixo da Terra. O seu catálogo de 3222 estrelas foi refinado en 1807 por Friedrich Bessel, o pai da astrometría moderna. Bessel foi quen realizou a primeira medición do paralaje estelar: 0,3 segundos de arco para a estrela binaria 61 Cygni.
Ao ser moi difícil de medir, só obtivéronse ao redor de 60 paralajes estelares a fins do século XIX, principalmente mediante o uso do micrómetro filar. Os astrógrafos que usan placas fotográficas aceleraron o proceso a principios do século XX. As máquinas automáticas de medición de placas e a tecnoloxía informática máis sofisticada da década de 1960 permitiron unha compilación máis eficiente do catálogo de estrelas. Na década de 1980, os sensores dixitais (CCD) substituíron ás placas fotográficas e reduciron as incertezas ópticas a un milisegundo de arco. Esta tecnoloxía fixo que a astrometría sexa menos custosa, abrindo o campo ao público afeccionado.
Hoxe en día, o catálogo máis utilizado é o USNO-B1.0, un catálogo de todo o ceo que rastrexa os movementos, posicións, magnitudes e outras características adecuadas para máis de mil millóns de obxectos estelares. Durante os últimos 50 anos, utilizáronse 7435 placas de cámara de Schmidt para completar varios estudos sobre o ceo que fan que os datos en USNO-B1.0 teñan unha precisión de 0,2 segundos de arco.
Aplicacións
Ademais da función básica de ofrecer aos astrónomos un marco de referencia para as súas observacións, a astrometría é fundamental en campos como a mecánica celeste, a dinámica estelar e a astronomía galáctica.
Resultados destacables da astrometría
Existen numerosos resultados destacables nos que se usou a astrometría:
Bandeira dos bérberes
A bandeira dos bérberes (en lingua bérber: ⴰⴾⴻⵏⵢⴰⵍ ⴰⵎⴰⵣⵉⵗ; Akenyal Amaziɣ) é unha bandeira étnica que representa aos bérberes, creada para representar a súa nación así como á diáspora, manifestacións culturais e políticas. No presente, é empregada por organización políticas e culturais bérberes de 10 países do norte de África, incluíndo Marrocos, Alxeria, Tunisia, Libia, Mauritania, Malí, Níxer, Burkina Faso, Exipto e as Illas Canarias (España).
A bandeira foi izada orixinalmente en Wadya, unha vila de Cabilia, en Alxeria, polo veterán cabilo alxeriano Youcef Medkour.
Teatro isabelino
miniatura| Otelo e Desdémona, inspirados no [[Otelo de Shakespeare|esquerda|260x260px]] miniatura| [[Romeo e Xulieta, pintura de Ford Madox Brown|291x291px]] O teatro isabelino é o período do renacemento do teatro profesional secular en Inglaterra, que comeza coa apertura do primeiro teatro comercial, The Theatre, en Londres, e remata co primeiro incendio no teatro de Shakespeare, The Globe.
Gran parte deste tempo Isabel I reinou en Inglaterra. Foi unha época politicamente conflitiva, internamente con tensións entre anglicanos e católicos, con fortes censuras aos bardos do eisteddfod galés, externamente co desenvolvemento da guerra anglo-española coa dinastía filipina, e socialmente influenciada polo humanismo europeo.
Asóciase tradicionalmente coa figura de William Shakespeare (1564 - 1616). Outros autores destacados foron Francis Beaumont, Thomas Kyd e Christopher Marlowe.
Características
Os autores ingleses interesáronse pola produción de Italia e a través dela accederon á cultura clásica, que dinamizou o teatro recuperando os modelos grecolatinos de traxedia e comedia e achegando novas temáticas ás obras da época, con regusto mitolóxico.
A innovación inglesa foi darlle máis realismo aos personaxes, o que os achegou ao pobo, xa que o teatro era un espectáculo de masas e interclasista.
Tratábase dun teatro aberto e autoirónico. Os actores tiñan que falar "entre liñas" como público, dándolle a volta ao personaxe que interpretaban e creando unha distancia irónica que se utilizará despois no teatro de Bertolt Brecht. Os dramaturgos isabelinos crearon o concepto de "teatro dentro do teatro", como se aprecia na obra Hamlet, en que o personaxe principal contrata actores para volver a representar o asasinato do seu país diante do presunto asasino que acaba confesando a súa culpa. Foi un recurso paralelo ao da "novela dentro da novela" que aparece no Quixote e precursor do "cine dentro do cine" e do "teatro dentro do cine".
O éxito do teatro isabelino débese ao número de obras representadas e ás relacións sociais establecidas durante as funcións, onde o texto teatral primaba sobre o vestiario ou o decorado.
Fisteus, Fisteus, Quiroga
Fisteus é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
David Rittenhouse
David Rittenhouse, nado en Filadelfia o 8 de abril de 1732 e finado na mesma cidade o 26 de xuño de 1796, foi un astrónomo, inventor, reloxeiro, matemático, topógrafo, construtor de aparellos científicos e funcionario estadounidense, que exerceu como o primeiro director da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
IIT Institute of Design
miniatura|267x267px|Sede na rúa 350 North LaSalle en Chicago O Institute of Design (ID, Instituto de Deseño) do Illinois Institute of Technology (IIT), fundado orixinalmente como New Bauhaus, é unha escola de deseño estadounidense fundada en 1937 por László Moholy-Nagy - deseñador, profesor pioneiro deseñador e coñecido especialmente por ter ensinado na escola Bauhaus. O instituto está situado en Chicago. O termo New Bauhaus foi empregado xa desde ese momento e até o día de hoxe con diversos matices.
David Rittenhouse
Primeiros anos e formación
David Rittenhouse, fillo dos granxeiros Elizabeth Williams e Matthias Rittenhaus, naceu o 8 de abril de 1732 en Roxborough, no antigo municipio de Germantown, posteriormente incorporado a Filadelfia.
Cando finou o seu tío, David herdou as súas ferramentas de carpintaría e os seus manuais de instrucións. Sendo aínda un neno, David demostrou unha grande intelixencia ao crear modelos a escala, entre eles un dun muíño de auga e outro da fábrica de papel do seu bisavó, William Rittenhouse. En lugar de asistir á escola primaria, recibiu a súa primeira educación de xeito autodidacta, grazas aos libros da súa familia, e demostrou unha grande habilidade coas ciencias e as matemáticas. Aos seus 13 anos, xa dominaba as leis do movemento e da gravidade de Isaac Newton.
IIT Institute of Design
Historia
A facultade estaba composta principalmente por exiliados, antigos profesores da Bauhaus e baixo a dirección de László Moholy-Nagy, a escola enfrontouse a dificultades económicas. En só un ano a escola reformulouse e Moholy-Nagy deixou a dirección. En 1944 acadou certa estabilidade e pasou a chamarse Institute of Design. En 1949 uniuse ao Instituto Tecnolóxico de Illinois. O seu maior legado histórico puido ser o de difundir as ideas da Bauhaus nos Estados Unidos, o que, sumado aos importantes logros que xa acadaran a través doutras canles ideolóxicas (a dirección de Mies van der Rohe no propio ITT, o ensino doutros mestres como Walter Gropius ou Annie e Josef Albers no Black Mountain College e despois en Yale, a exposición do 38 no MOMA de Nova York, etc.), produciu un excelente contrapunto de valores, madurando significativamente o deseño gráfico norteamericano.
Nomes e sedes antigos
New Bauhaus - American School of Design
David Rittenhouse
Primeiros anos e formación
A súa habelencia cos instrumentos, sinaladamente cos reloxos, levouno a construír dous planetarios mecánicos do Sistema Solar, un deles para o College of New Jersey (a actual Universidade de Princeton) e o outro para o College of Philadelphia (hoxe Universidade de Pensilvania), cuxo administrador era un amigo seu, o reverendo William Smith.
IIT Institute of Design
Nomes e sedes antigos
The School of Design in Chicago
The Institute of Design
David Rittenhouse
Traballo como topógrafo
miniatura|260x260px|[[Compás (navegación)|Compás de topógrafo de David Rittenhouse, que se cre que lle foi regalada a George Washington en 1782.]]
A David Rittenhouse débenselle moitos avances notables. Durante a primeira parte da súa carreira exerceu como topógrafo para Gran Bretaña e posteriormente para o Goberno de Pensilvania. O seu levantamento topográfico da fronteira entre Delaware e Pensilvania de 1763-1764 abrangueu un círculo de 12 millas arredor da sede municipal de New Castle, Delaware. O traballo de Rittenhouse foi tan preciso e tan ben documentado que se incorporou sen modificacións ao levantamento de Charles Mason e Jeremiah Dixon da fronteira entre Pensilvania e Maryland.
Máis tarde, David Rittenhouse axudou a establecer os límites doutros estados e territorios, tanto antes como despois da Independencia, entre eles os límites entre Nova Jersey, Nova York e Pensilvania. En 1763 Mason e Dixon iniciaron un estudo da fronteira entre Pensilvania e Maryland, aínda que este traballo se interrompeu en 1767. En 1784 Rittenhouse e Andrew Ellicott completaron este levantamento da liña Mason-Dixon ata o extremo suroeste de Pensilvania. Cando concluíu o traballo de Rittenhouse como topógrafo, retomou o seu interese científico.
Afiliación a sociedades
miniatura|[[Retrato aparecido na revista Polyanthos, de Boston, en 1814. ]]
Algúns astrónomos que estudaran o planeta Venus elixiron a Rittenhouse para levar a cabo o estudo da traxectoria deste planeta en 1769 e a súa atmosfera. El era a persoa axeitada para realizar ese estudo, xa que dispuña dun observatorio persoal construído por el mesmo na granxa familiar. O seu telescopio era moi semellante a algúns dos que hoxe están en funcionamento.
Director da US Mint
miniatura|260x260px|Presentación das primeiras [[moedas cuñadas na US Mint (pintura de John Ward Dunsmore), co presidente Washington (cuarto pola esquerda), o daquela secretario de estado Thomas Jefferson (5º), a primeira dama Martha Washington (sentada), David Rittenhouse (7º), e os oficiais da ceca Henry Voigt (8º) e Adam Eckfeldt (9º).]]
David Rittenhouse foi nomeado tesoureiro de Pensilvania entre 1777 e 1789. A experiencia adquirida con este posto e a mediación do presidente George Washington fixeron que fose nomeado como primeiro director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, posto que fora creado pola Lei da Moeda de 1792. O 2 de abril dese mesmo ano inaugurouse a Casa da Moeda, aínda que non comezaría a cuñar as súas primeiras moedas ata catro meses despois. Rittenhouse, que estaba convencido de que o deseño das moedas era un fiel reflexo da idiosincrasia e da cultura dun país, foi nomeado director o día 13 de abril e asumiu o cargo o 1 de xullo.
As primeiras cuñaxes leváronse a cabo a partir duns cubertos de prata proporcionados polo propio presidente Washington, na mañá do 30 de xullo de 1792. Os primeiros espécimes foron cuñados á man por Rittenhouse, para probar a maquinaria e o proceso, e entregáronselle a Washington como agradecemento pola súa contribución para a posta en marcha da ceca. Eses primeiros deseños non foran aínda aprobados polo Congreso, como era preceptivo para a produción das moedas circulantes a grande escala, que non comezou ata 1793. Rittenhouse, aducindo problemas de saúde, dimitiu como director da Casa da Moeda o 30 de xuño de 1795.
Vida familiar
miniatura|260x260px|A [[casa que fora de David Rittenhouse, nunha fotografía de ca. 1917. ]]
David Rittenhouse casou dúas veces; a primeira delas con Eleanor Coulston, o 20 de febreiro de 1766, e con ela tivo dúas fillas: Elizabeth (nada en 1767) e Ester (en 1769). Eleanor finou o 23 de febreiro de 1771 aos 35 anos, polas complicacións dun terceiro parto frustrado, pouco despois de que a familia se instalara en Filadelfia.
En segundas nupcias casou a finais de 1772 con Hannah Jacobs, que morreu tres anos despois del, a finais de 1799.
En 1786, Rittenhouse construíu unha nova casa de estilo xeorxiano en Filadelfia, xunto cun observatorio octogonal. Neste novo fogar mantiña un faladoiro cada noite de venres con asistentes habituais como Benjamin Franklin e Francis Hopkinson, entre outros. Thomas Jefferson escribiu que prefería asistir a estas tertulias que "pasar unha semana enteira en París".
David Rittenghouse finou en Filadelfia na madrugada do 26 de xuño de 1796, catro días despois de sufrir febres e dores de estómago, que o seu sobriño diagnosticou como cólera. Foi soterrado no cemiterio Laurel Hill, desa cidade.
Tránsito de Venus
miniatura|260x260px|Diagrama das observacións de David Rittenhouse do [[tránsito de Venus en 1769.]]
En 1768, o mesmo ano en que ingresou como membro da American Philosophical Society (APS), Rittenhouse anunciou os seus plans para observar o tránsito de Venus por diante do Sol desde varios lugares. A APS convenceu o Goberno para que apoiase o proxecto coa achega dun orzamento de 100 libras destinadas á adquisición de novos telescopios, e os membros da sociedade ofrecéronse voluntarios para dotar de persoal a metade das 22 estacións establecidas, cando chegase o acontecemento.
Planetarios
En 1770, Rittenhouse trasladouse a residir en Filadelfia e, nun taller instalado na súa propia casa, completou a construción dun planetario mecánico do Sistema Solar. O College of New Jersey, que lle concedera a Rittenhouse a titulación honorífica de Master in Arts en 1767, adquiriu este planetario.
Rittenhouse construíu despois un novo planetario, aínda máis avanzado, que permaneceu en Filadelfia; o Estado de Pensilvania pagoulle 300 libras como agradecemento pola súa contribución. Un dos colaboradores de Rittenhouse neste proxecto foi o reloxeiro Henry Voigt, quen foi tamén xefe de cuñaxe na Casa da Moeda baixo a súa dirección. Voigt reparou posteriormente o planetario, en 1806, e foi coinventor do primeiro varco de vapor práctico, xunto con John Fitch.
Outras contribucións
En 1781, Rittenhouse foi o primeiro estadounidense en avistar Urano. Catro anos máis tarde, en 1785, Rittenhouse fabricou a que puidera ser a primeira reixa de difracción, utilizando 50 pelos finamente enrolados entre parafusos, cunha separación aproximada de 100 liñas por polgada. Trátase da mesma técnica que utilizou Joseph von Fraunhofer en 1821 para a súa reixa de difracción de arame.
No seu libro Notes on the State of Virginia (1832), Thomas Jefferson cita a Rittenhouse, xunto con Benjamin Franklin e George Washington, como exemplo de "xenio do Novo Mundo", polos seus avances en astronomía e pola súa construción de enxeños tecnolóxicos.
Datas salientables
miniatura|260x260px|[[Tumba de David Rittenhouse no cemiterio Laurel Hill, en Filadelfia. ]]
Estas son algunhas das datas máis salientables na vida de David Rittenhouse:
Legado e homenaxes
miniatura|O [[Cráter de impacto|cráter Rittenhouse, na Lúa.]] miniatura|Rittenhouse Square, en [[Filadelfia.]]
Gundiás, San Miguel do Campo, Nogueira de Ramuín
Gundiás é un lugar da parroquia de San Miguel do Campo, no concello de Nogueira de Ramuín, na provincia de Ourense.
Atópase a 14 quilómetros ao nordeste da cidade de Ourense, 19 km por estrada. A vila é coñecida por ser o berce do industrial Eduardo Barreiros e dos seus irmáns.
New Bauhaus
A Nova Bauhaus, New Bauhaus, New American Bauhaus ou American Bauhaus foi o nome xenérico dado á diáspora da Bauhaus en Iberoamérica (desde México á Arxentina), e moi en particular nos Estados Unidos de América cando a escola de arte, artesanía, deseño e arquitectura foi fechada polos nazis. Alí nos EEUU establecéronse dous dos tres directores da escola alemá, Walter Gropius e Mies van der Rohe (Hannes Meyer asentouse na URSS e logo en México, e mestres como Annie e Josef Albers (primeiro no Black Mountain College e logo en Yale), Marcel Breuer ou Lázló Moholy-Nagy; este fundou en 1938 un instituto de deseño chamado precisamente New American Bauhaus, que foi refundado en 1939 co nome de IIT Institute of Design. En 1938 celebrouse no MoMA de Nova York unha exposición sobre a Bauhaus que serviu para expandir polos EEUU as ideas da escola, e dar entidade á diáspora baixo o concepto de Nova Bauhaus de América.
En 1953, o arquitecto Max Bill, antigo alumno da Bauhaus, e Johannes Itten, un dos mestres máis carismáticos da primeira etapa da escola, que impulsara o curso preliminar, fundaron a Hochschule für Gestaltung en Ulm, coa pretensión de ser unha escola que continuase o espírito dunha nova Bauhaus que conxugase a arte coa artesanía e o deseño industrial e arquitectónico. A escola estivo activa 15 anos e tivo unha grande repercusión na reformulación do deseño en todo o mundo.
Desde 1996 a antiga escola de artes de Weimar, fechada e trasladada a Dessau en 1923, chámase Bauhaus-Universität Weimar. No ronsel do centenario da Bauhaus, que fora fundada en 1919, a Comisión Europea lanzou en 2021 a New European Bauhaus, que segundo a web oficial "é unha iniciativa creativa e interdisciplinar que abre un espazo de encontro para deseñar futuras formas de vida e sitúase na encrucillada entre arte, cultura, inclusión social, ciencia e tecnoloxía. A iniciativa leva o Green Deal aos lugares onde vivimos e pide un esforzo colectivo para imaxinar e construír un futuro sostible, inclusivo e fermoso para a mente e a alma de todos".
En palabras de Ursula von der Leyen no Frankfurten Allgemeine: ''A Nova Bauhaus Europea debería ser unha ponte. Unha ponte entre o mundo da ciencia e a tecnoloxía e o mundo da arte e a cultura ''.
Nese proxecto ligado aos fondos NextGenerationEU participan entre outros socios (partners) o Instituto Europeo de Design, a Fundación Mies van der Rohe de Barcelona, a Fundación ONCE, a Faculdade de Arquitetura do Porto, Housing Europe e case trescentas entidades, das que tamén cabe destacar un grupo de 43 entidades creado en 2020 chamado New European Bauhaus Collective. . Galiza participa a través dun proxecto presentado pola Xunta "vertebrado polo SERGAS", que pretende incorporar, segundo o seu acto de presentación, o deseño Bauhaus aos centros de Atención Primaria coa participación do sector téxtil galego (nomeadamente Inditex) e o Clúster Galego da Madeira para "construír centros de saúde con madeira" e fabricar tecidos con fibra de eucalipto (cousa que fixera en México Anni Albers ) e o espírito do Laboratorio de Formas, seguindo a analoxía da Bauhaus como impulsora da "arte total" para facer "unha Galicia total".
La Chorrera
La Chorrera é unha cidade panameña, capital do distrito de La Chorrera, pertencente á provincia de Panamá Oeste. A área urbana e a zona máis poboada de La Chorrera son os correxementos de Barrio Balboa e Barrio Colón, cunha marcada énfase cara ao leste, até empatar co correxemento Juan D. Arosemena, do distrito de Arraiján. Considerando as áreas urbanas deses dous correxementos (Barrio Balboa e Barrio Colón), conxuntamente coas dos correxementos de El Coco, Guadalupe e parte de Puerto Caimito, forman un todo orgánico e funcional coñecido como La Gran Chorrera cunha poboación de 133.599 habitantes. Da antiga provincia de Panamá era a cuarta aglomeración urbana máis grande superada por Arraiján, San Miguelito e a capital. E a segunda máis importante da provincia tras a cidade de Panamá, da cal se atopa a uns 32 km. É recoñecida pola súa feira internacional e recoñecida como "a cidade do bolo e o chicheme.
Toponimia
A orixe do nome é descoñecida, mais podería ser pola cantidade de saltos de auga que se atopan na rexión, polo que os colonizadores españois decidiron chamalo así. Entre as principais cachoeiras atópanse: o chorro de La Chorrera, o chorro Trinidad, o chorro Caño Quebrada, entre outros.
Historia
esquerda|miniatura|La Chorrera a inicios do século XX. dereita|miniatura|Parque Libertador de La Chorrera. Foi fundada polo gobernador Sancho Clavijo o 12 de setembro de 1550. Os primeiros habitantes da rexión foron indíxenas que chegaron de Venezuela e o Perú ao Istmo de Panamá. Na zona coñecida actualmente como La Chorrera, existía unha facenda que era propiedade da española, Juana María Bautista da Coba, quen dispuña de 4 hectáreas con título de propiedade expedido polo Goberno español. Na facenda traballábase a agricultura e a gandaría, onde moitas persoas construíron vivendas no lugar para vivir e ao mesmo tempo aproveitar as terras, co permiso da súa propietaria.
O 12 de setembro de 1855, La Chorrera convértese nun distrito. En 1922 formouse unha agrupación cívica que se denominou Centro Chorrerano de Hombres y Mujeres, co propósito de levar a termo toda obra e actividades necesarias para combater o atraso económico e impulsar o progreso da cidade.
San Cristovo, Fisteus, Quiroga
San Cristovo é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Hóng Hǎi Xíng Dòng
Hóng Hǎi Xíng Dòng (en 红海行动) é un filme de Hong Kong e da China de 2018 dirixido por Dante Lam e protagonizado por Zhang Yi, Huang Jingyu, Hai Qing e Du Jiang. O filme está vagamente baseado na evacuación de case 600 cidadáns chineses na parte sur do Iemen, en Adén, durante a guerra civil do Iemen de 2015. De acordo con Chinaculture.org, o filme ten un estilo semellante ao de Méigōng Hé Xíngdòng.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
KK Cedevita Olimpija
Historia
O KK Cedevita Olimpija é o resultado da fusión de dous clubs de países veciños, o esloveno Olimpija de Liubliana e o croata Cedevita de Zagreb. A historia do Olimpija remóntase a 1946. O club foi unha das primeiras potencias da Liga Iugoslava con Ivo Daneu liderando a seis títulos domésticos entre 1957 e 1970. Despois da independencia de Eslovenia en 1991, Olimpija gañou dez dos once campionatos entre 1992 e 2002. A nivel europeo tamén gañara a Recopa de Europa na temporada 1993–94, alén de ter disputado en tres ocasións a Final Four da Copa de Europa, a última en 1997 da man Arriel McDonald e Marko Milič. A nivel doméstico, despois da independencia eslovena, o Olimpija conseguiu un total de 17 Ligas e 20 Copas.
Por outra banda, o Cedevita posuía nas súas vitrinas de cinco campionatos de Liga e sete torneos de Copa. O club fora fundado en Zagreb en 1991 como KK Botinec, chegando por vez primeira á máxima categoría en 2002. As súas ambicións do equipo aumentaron cando Atlantic Grupa asumiu a dirección do club en 2005, mudando o seu nome a Cedevita. O Cedevita chegou a debutar na Euroliga na temporada 2012-13.
O 4 de xuño de 2019, anunciouse a intención de ambos clubs de fuisonarse e formar o Cedevita Olimpija, un novo club de baloncesto profesional con sede en Liubliana. O 13 de xuño, os consellos de administración de Cedevita e Olimpija confirmaron o nomeamento de Davor Užbinec como director xeral e Sani Bečirovič como director deportivo, sendo o novo club estabelecido oficialmente o 8 de xullo. O KK Cedevita continuou competindo co nome de Cedevita Junior, regresando á máxima división do baloncesto croata na temporada 2020−21.
Vilaboa, Fisteus, Quiroga
Vilaboa é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
KK Cedevita Olimpija
Palmarés
Liga Copa Supercopa
Lava almofadada
miniatura|250px|Lava almofadada recentemente formada no mar no arquipélago de [[Hawai.]] miniatura|250px|Perfil de lava en almofada exposto en [[Oamaru, Nova Zelandia.]] miniatura|250px|Lava en almofada en Boatman's Harbour. Oamaru, Nova Zelandia. miniatura|250px|Lavas almofadadas na praia da Concha, [[Espasante, Ortigueira|Espasante.]] miniatura|250px|Formacións de lavas almofadadas dunha secuencia [[ofiolita|ofiolítica, norte dos Apeninos, Italia]] Lava almofadada ou lava en almofada (na literatura inglesa pillow lava) é a designación dada en xeoloxía e xeomorfoloxía ás coadas de lava típicas das erupcións volcánicas subacuáticas nas cales a lava é extruída no fondo dun mar, lago profundo ou unha cavidade chea de auga dentro dun glaciar e ten formas arredondadas. No mar fórmanse na parte superior da capa 2 da codia oceánica normal.
As lavas en almofada están en xeral compostas por basaltos, mais tamén as hai de komatita, picrita, boninita, andesita, andesita basáltica e mesmo de dacita ou riolita. Xeralmente a composición afecta o tamaño das «almofadas», xa que modifica a viscosidade da lava. Esta denominación débese á súa sección aproximadamente esférica, que lles dá un aspecto semellante a almofadas ou coxíns. As lavas almofadadas non só se forman en mares profundos, senón tamén cando lavas subaéreas corren polas vertentes entrando en contacto co mar, ríos ou lagos.
Descrición
A produción de lavas almofadadas ocorre cando lavas intermedias ou máficas extrúen baixo unha masa de auga, en especial en erupcións submarinas. Tendo en conta a abundancia e extensión do vulcanismo de carácter basáltico ao longo das dorsais oceánicas onde existen cadeas case continuas de volcáns expulsando lava aos leitos oceánicos, este tipo de lava é o máis abundante na Terra.
As superficies vítreas destas lavas non son lisas, presentan gretas, enrugamentos e estrías lineares moitas das cales se intersectan en ángulos rectos. As lavas almofadadas poden encontrarse nunha enorme variedade de formas incluíndo as bulbosas, esféricas, achatadas, alongadas e tubulares, e varían en diámetro de varias decenas de centímetros a varias decenas de metros, porén, o seu tamaño típico varía entre 0,5 e 1 metro. O interior das lavas almofadadas arrefría máis lentamente que a cobertura exterior vítrea e consecuentemente é máis cristalino. A cristalización a taxas de arrefriamento progresivamente máis lentas en dirección ao interior produce unha considerable variedade de texturas nas rochas.
Como ao longo das dorsais mesooceánicas se está a formar decote nova codia oceánica, vanse producindo novas capas no centro da dorsal, alimentando os diques que se ligan á cámara magmática. As lavas almofadadas e as formas de dique complexas forman parte da clásica secuencia de ofiolitas cando un segmento da codia continental está en proceso de obdución coa codia oceánica.
A presenza de lavas en almofada nos restos volcánicos máis antigos que se coñecen na Terra (o Cinto supracortical de Isua e o Cinto de Barberton) confirma a presenza de grandes corpos de auga sobre a superficie do planeta no eón Arcaico. A presenza de lavas almofadadas utilízase para confirmar que existiu vulcanismo subacuático nos cintos metamórficos.
Na península Ibérica aparecen lavas deste tipo en áreas paleovolcánicas de Euskadi, da periferia do macizo alóctono de Braganza e do complexo volcânico de Lisboa. En Galicia aparecen vestixios de antigas lavas almofadadas convertidas polo metamorfismo en metavulcanitas no Complexo de Cabo Ortegal.
Formación
As lavas en almofada fórmanse cando o magma alcanza a superficie, pero, debido á enorme diferenza de temperatura entre a lava e a auga, a superficie da masa emerxente arrefría moi rapidamente, formando unha capa sólida superficial en forma de codia. A masa de lava continúa a crecer por inxección de máis lava no seu interior líquido, formando un lóbulo, ata que a presión interna da lava creza o suficiente como para romper a codia da lava e comezar a formación dun novo lóbulo. O proceso ocorre repetidamente, producindo unha serie de masas en forma de lóbulo ou «almofada». Como a codia arrefría moito máis rápido que o interior do lóbulo, presenta un gran moi fino (textura afanítica) con elementos vítreos, mentres que o interior, que arrefría moito máis lentamente, presenta cristais de dimensións crecentes a medida que están máis afastados da periferia.
Uso como criterio de posición orixinal
As lavas almofadadas poden utilizarse en xeoloxía como un indicador de se están na súa posición orixinal ou foron invertidas ao longo do tempo; é dicir, o estudo da súa forma pode revelar a posición na cal se formaron orixinalmente. As lavas almofadadas mostran que aínda están na súa orientación orixinal cando:
Placa Laureada de Madrid
A Placa Laureada de Madrid foi a máxima condecoración militar á valentía da Segunda República Española. Concedeuse en recoñecemento á acción, individual ou colectiva, de protexer á nación e aos seus cidadáns ante o risco inmediato para a vida do portador. Os elixibles eran membros das Forzas Armadas da República Española e antes da concesión comprobáronse testemuñas fidedignas.
Galardoados
Un total de 8 persoas recibiron esta medalla:
Distintivo de Madrid
miniatura| Insignia do Distintivo de Madrid. O Distintivo de Madrid foi un galardón relacionado coa placa Laureada, creada pola II República Española para premiar a valentía. Concedeuse ao persoal da Mariña Republicana española e aos buques que participaron na Batalla de Cabo de Palos en xaneiro de 1938.
Tomás Maldonado
miniatura|Obxecto para o estudo da forma continua, do seu obradoiro na [[Hochschule für Gestaltung|HfG de Ulm]] Tomás Maldonado, nado en Buenos Aires o 25 de abril de 1922, e finado en Milán o 26 de novembro de 2018, foi un pintor, deseñador, filósofo e profesor arxentino.
Comezou a ensinar en 1955 na escola Hochschule für Gestaltung de Ulm (HfG-Ulm - Ulm Schule ) de Alemaña, por invitación do fundador e do seu primeiro director Max Bill, cargo que Tomás Maldonado asumirá entre 1964 e 1966.
É considerado un dos principais fundadores do " Modelo de Ulm ", unha doutrina derivada da Bauhaus, onde Max Bill fora alumno e Johannes Itten profesor (tamén mestre na HfG) que aínda exerce influencia nas escolas de deseño de todo o mundo.