cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Remela
As persoas novas e adultas poden quitar as remelas lavándose con auga ou simplemente fregándose cos dedos (preferiblemente limpos). Porén, nos nenos e certos adultos (como os que padecen conxuntivite) pode darse o caso de que a formación excesiva de remelas impida mesmo abrir os ollos tras espertar, o cal pode indicar unha probable infección bacteriana. Os bebés e persoas baixo coidados poden necesitar axuda para quitárllelas.
José Diego Álvarez
José Diego Álvarez Álvarez, coñecido como Diego no mundo do fútbol, nado en Monforte de Lemos o 21 de decembro de 1954, é un exfutbolista galego. Centrocampista internacional da Real Sociedad a finais da década de 1970 e principios dos anos 1980.
Traxectoria
Diego Álvarez naceu na localidade galega de Monforte de Lemos, pero sendo neno emigrou coa súa familia á localidade vasca de Éibar. Foi aquí onde comezou a xogar ao fútbol. O seu primeiro equipo foi a SD Eibar, onde debutou na tempada 1971-72 na Terceira división española.
Diego xogaría 11 tempadas na Real Sociedad, sendo este o único equipo profesional da súa carreira. Tratábase dun centrocampista de corte máis ben defensivo, aínda que adoitaba marcar uns poucos goles case todos os anos. A súa estancia na Real Sociedad coincidiu coa mellor época do club. Formou parte da mellor xeración de futbolistas da historia deste club, xunto con outros mitos como Luís Miguel Arconada, Jesús María Zamora, Roberto López Ufarte, Jesús María Satrústegui ou Periko Alonso, entre outros; ante os cales a súa figura queda parcialmente eclipsada.
Con todo, Diego foi un dos puntais daquela Real Sociedad cun posto case fixo no medio campo do equipo titular realista entre 1975 e 1983. A súa bagaxe contempla 349 partidos oficiais coa Real Sociedad (263 deles en Primeira) e 23 goles (16 en Liga).
Diego logrou o subcampionato de Liga de 1979-80, no ano no que a Real bateu un récord de imbatibilidade aínda vixente na Liga española. O seu excelente papel valeulle ser convocado pola selección española aquel ano.
Nas tempadas seguintes logrou os títulos de Liga de 1980-81 e 1981-82. Foi unha peza importante do equipo bicampeón, disputando 33 e 31 partidos e marcando 3 e 1 goles; respectivamente aquelas tempadas. Tamén gañou a Supercopa de España de 1982, a primeira vez que se disputou este torneo e alcanzou as semifinais da Copa de Europa na tempada 1982-83.
A partir de 1983 a súa estrela comezou a declinar e a tempada 1984-85 estivo practicamente inédito (só xogou 2 partidos). Retirouse do fútbol ao finalizar aquela campaña, con 30 anos e medio de idade.
Tamén disputou en 1979 un partido amigable coa Selección de Euskadi ante Bulgaria.
Selección de España
En 1979 foi internacional sub-23, e o 26 de marzo de 1980 debutou coa Selección de fútbol de España en Barcelona nun amigable contra Inglaterra, que venceu 0-2. Foi convocado para a disputa da Eurocopa de fútbol 1980, pero non chegou a disputar un só minuto naquela competición.
A Xunqueira, Perlío, Fene
A Xunqueira é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 23 habitantes no ano 2011, dos cales 14 eran homes e 9 mulleres.
Transformers: Revenge of the Fallen
Transformers: Revenge of the Fallen é un filme norteamericano de ciencia ficción que tivo a súa estrea o 19 de xuño de 2009 no Reino Unido e o 24 de xuño nos Estados Unidos. É unha secuela do filme de 2007, Transformers. Michael Bay e Steven Spielberg volveron a dirixir e producir, respectivamente, este segundo filme da serie con Shia LaBeouf no papel de Sam Witwicky, o humano que se ve involucrado na guerra entre autobots e decepticons, tamén actúan Megan Fox, Josh Duhamel, Tyrese Gibson e John Turturro. Nesta entrega o número de transformers aumenta significativamente, situándose gran parte da acción en Exipto, aínda que a rodaxe que comezou en maio de 2008 realizouse sobre todo nos Estados Unidos.
María Ponce
María Eugenia Ponce de Bianco, nada en Tucumán o 6 de xullo de 1924 e finada no mar Arxentino (cerca de Santa Teresita) o 17 ou 18 de decembro de 1977, foi unha activista social arxentina, membro da organización guerrilleira Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP) e unha das fundadoras da asociación das Nais de Praza de Maio, dedicada a buscar aos "desaparecidos" durante a guerra sucia na Arxentina, motivo polo cal foi secuestrada, torturada e asasinada.
A súa vida
María Ponce naceu en Tucumán. Desde moza manifestou preocupacións sociais que a levaron a afiliarse ao Partido Comunista.
O 24 de marzo de 1976 produciuse un golpe de estado na Arxentina que instalou un réximen fundado no terrorismo de estado. Nesas circunstancias María deixou de pertencer ao Partido Comunista debido ao apoio que esta organización brindou á ditadura militar e a súa negativa a denunciar as violacións de dereitos humanos. Simultaneamente ingresou á organización guerrilleira Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP) e comezou a colaborar cos familiares de desaparecidos e a participar das roldas na Praza de Maio que orixinaron a asociación Nais de Praza de Maio.
Desaparición, secuestro, tortura e asasinato
María foi secuestrada o 8 de decembro coa maior parte do grupo na Igrexa Santa Cruz situada no barrio de San Cristóbal da cidade de Buenos Aires, onde adoitaban reunirse.
Foi levada directamente ao centro clandestino de detención situado na Escuela de Mecánica de la Armada (ESMA), baixo o control da Mariña Arxentina, onde foi recluída no sector denominado "Capucha". Alí permaneceu aproximadamente 10 días, lapso durante o cal foi constantemente torturada. No Informe Nunca Más as testemuñas Maggio e Cubas, sobreviventes da ESMA, relataron o que sabían sobre a súa sorte:
Probabelmente o día 17 ou 18 de decembro de 1977, María e o resto do grupo, foron "trasladadas" ao aeroporto militar que se atopa no extremo sur do Aeroparque da cidade de Buenos Aires, subidos sedados a un avión da Mariña e guindadas vivas ao mar fronte á costa de Santa Teresita, morrendo ao chocar contra a auga.
Identificación do seu corpo e enterro
O 20 de decembro de 1977 comezaron a aparecer cadáveres provenientes do mar nas praias da provincia de Buenos Aires á altura dos balnearios de Santa Teresita e Mar do Tuyú. Os médicos policiais que examinaron os corpos nesa oportunidade rexistraron que a causa da morte fora "el choque contra objetos duros desde gran altura", como indicaban o tipo de fracturas óseas constatadas, sucedidas antes da morte. Sen realizar máis investigacións as autoridades locais dispuxeron de inmediato que os corpos fosen enterrados como NN no cemiterio da próxima cidade de General Lavalle.
En 1984 no marco da investigación da CONADEP e do Xuízo ás Xuntas realizáronse escavacións no cemiterio de General Lavalle, atopándose unha gran cantidade de restos oseos provenientes dos cadáveres achados nas praias de San Bernardo e Lucila do Mar. Estes restos foron utilizados no xuízo ás Xuntas e gardados logo en 16 bolsas.
A partir de entón o xuíz Horacio Cattani empezou a acumular causas sobre desaparecidos. A pesar das leis de Punto Final e Obediencia Debida, que paralizaron as investigacións, Cattani logrou armar en 1995 un arquivo de 40 metros cadrados onde aloxar todas esas probas.
En 2003 o intendente de General Lavalle informou que se localizaron novas tumbas de NN no cemiterio da cidade. O xuíz Cattani ordenou entón realizar novas escavacións co Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense (EAAF), descubríndose dúas liñas de tumbas, unha por encima da outra. Descubríronse así 8 esqueletos, 5 correspondentes a mulleres, 2 correspondentes a homes e un, clasificado como GL-17, que se definiu como "probablemente masculino".
Cattani mandou os ósos ao laboratorio de Inmunoxenética e Diagnóstico Molecular (LIDMO) de Córdoba, pertencente ao EAAF. Os resultados do laboratorio foron determinando que os restos pertencían ao grupo de secuestrados entre os días 8 e 10 de decembro de 1977. O 8 de xullo de 2005 o xuíz Cattani recibiu o informe establecendo que un dos restos individualizados pertencían a María Ponce.
O día 24 de xullo de 2005, 28 anos logo de ser asasinada, María Ponce de Bianco foi enterrada no xardín da Igrexa Santa Cruz, en Buenos Aires, xunto a Esther Ballestrino, unha das tres nais secuestradas con ela. Con posterioridade tamén foron sepultadas alí a Irmá Léonie Duquet e a activista Angela Auad. As cinzas de Azucena Villaflor foron esparexidas na Praza de Maio.
Coñecemento e encubrimento por parte do Goberno dos Estados Unidos
Documentos segredos do goberno dos Estados Unidos desclasificados en 2002 proban que o goberno norteamericano sabía desde 1978 que os corpos sen vida das monxas francesas Alice Domon e Léonie Duquet e as nais de Praza de Maio Azucena Villaflor, Esther Ballestrino e María Ponce, foran atopadas nas praias bonaerenses. Esta información foi mantida en segredo e nunca foi comunicada ao goberno arxentino.
O dato está incluído en Documento Nº 1978-BOS-02346 dirixido polo entón Embaixador dos Estados Unidos na Arxentina, Raúl Castro, ao Secretario de Estado dos Estados Unidos, leva data do 30 de marzo de 1978 e menciona como obxecto "Informe sobre monjas muertas". Textualmente o documento di:
Sombraboa, Randufe, Tui
Sombraboa é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres), un descenso de 6 habitantes respecto ao ano 1999.
Cercartetus nanus
Cercartetus nanus é unha especie de mamífero marsupial australidelfo da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos, familia dos burramíidos, unha das catro que integran o xénero Cercartetus. que vive lo leste de Australia e na illa de Tasmania.
Características
Os adultos teñen unha lonxitude de cabeza e tronco de entre os 7,5 e os 10 cm. A cola é relativamente longa, xa que pode acadar aínda máis lonxitude que o conxunto de cabeza e tronco, de 7,5 a 10,5 cm. O seu corpo é repoludo. A cor da súa pelaxe é gris leonada nas partes superiores e abrancazada ou gris lousa nas inferiores. As súas mans, de aparencia algo humana, pero coas xemas de cada dedo presentando dous lóbulos ensanchados. O dedo polgar da man é opoñíbel. As orellas son relativamente grandes e os ollos son moi escuros e saltóns.
Distribución e hábitat
O pósum pigmeo do leste encóntrase principalmente en Tasmania, no sueste de Australia do Sur e do Queensland, e nas pequenas illas circundantes. No continente australiano, habita principalmente nas zonas costeiras do sueste.
Frecuenta hábitats variados, como os selvas húmidas tropicais, os bosques esclerófilos, e landas e queirugais.
Costumes
É un animal máis ben solitario, aínda que os machos desprázanse adoito máis lonxe que as femias. Utiliza unha gran variedade de refuxios incluíndo arbustos, ocos de árbores, niños de aves abandonados, agochos no monte baixo, e en niños que contrúe con anacos da codia das árbores. Estes niños son xeralmente esféricos e pequenos, de até 6 cm de diámetro. É un áxil eactivo gabeador e saltador. É un animal de hábitos nocturnos. Durante o inverno entra en letargo, despois de almacenar gran cantidade de graxa na cola.
Nutrición
É principalmente fitófago. Aliméntase sobre todo de néctar e pole, especialmente de Banksia, Eucalyptus e Callistemon, que apaña coa punta da lingua. Pero tamén consome flores, e insectos e froitos cando non hai flores.
Reprodución
A cría xeralmente se produce en niños en ocos de árbores do bosque. Hai dúas temporadas de cría distintas. No continente australiano a época de celo ocorre desde a primavera ao outono, mentres que en Tasmania este período dura desde finais do inverno até a primavera. As femias paren xeralmente catro, ás veces cinco crías. Estas adoitan permaneceren na bolsa marsupial da nai durante seis semanas como máximo, facéndose independentes cando acada a metade do peso na nai.
Descrición
A especie foi descrita en 1818 polo zoólogo francés Anselme Gaëtan Desmarest, en ''Nouv. Dict. Hist. Nat''., Nouv. ed., 25: 477, baixo o nome de Phalangista nana.
Subespecies
Nesta especie recoñécense as dúas subespecies seguintes:
Ligamento escafolunar
O ligamento escafolunar é un ligamento do membro superior humano, situado no pulso. Insírese entre o escafoide e o óso semilunar mediante tres feixes, dorsal, palmar e proximal. A súa principal función e a de estabilizar o escafoide, polo que a súa ruptura produce unha desestabilización do pulso.
Fontao, Rebordaos, Castroverde
Fontao é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Voo controlado contra o terreo
miniatura|300px|Restos do [[voo 901 de Air New Zealand, un accidente CFIT ocorrido en 1979]] Un voo controlado contra o terreo (CFIT polas súas siglas en inglés) é un accidente no cal un avión, baixo o control do piloto, voa de xeito inadvertido contra o chan, unha montaña, unha masa de auga ou un obstáculo. Nestas situacións a tripulación normalmente non é consciente do perigo ata que é demasiado tarde. O termo foi cuñado por enxeñeiros de Boeing a finais dos anos 70.
Os accidentes onde o avión está fóra de control no momento do impacto, debido a un fallo mecánico ou a un erro do piloto, non son considerados voos controlados contra o terreo (estes son coñecidos como voo incontrolado contra o terreo). Tampouco entran dentro desta definición os accidentes resultantes por unha acción deliberada da persoa aos mandos, como actos de terrorismo ou suicidio do piloto.
Segundo Boeing, o CFIT é unha das principais causas de accidentes aéreos con vítimas mortais, producindo máis de 9 000 mortes dende o inicio da era dos reactores comerciais. O CFIT foi identificado como a causa do 25% dos contratempos de Clase A na USAF entre 1993 e 2002.
Accidentes destacados
Entre os accidentes máis coñecidos produto deste evento atópanse:
Xogos Olímpicos de Atenas
Xogos Olímpicos de Atenas pode facer referencia ás seguintes edicións disputadas na capital de Grecia:
Voo 1903 de Dan-Air
O voo 1903 de Dan-Air era un voo internacional non regular entre Manchester e Barcelona. O día 3 de xullo de 1970 o de Havilland Comet 4 que realizaba o servizo estrellouse contra as ladeiras boscosas do macizo do Montseny preto de Arbúcies, Xirona. O touroperador británico Clarksons Holidays contratara o avión para levar a un grupo de turistas que reservara un paquete de vacacións con el. O accidente esnaquizou o avión e matou os 112 ocupantes. Foi o peor accidente de aviación do ano 1970, e un dos peores dun de Havilland Comet.
O do voo 1903 foi o primeiro accidente fatal de Dan-Air con pasaxeiros. As noticias do primeiro grande accidente da aeroliña nos seus 18 anos de existencia chegaron xusto dous días despois de que o touroperador británico Global Holidays a premiase cun contrato de catro anos, valorado en 2,5 millóns de libras, para todos os seus voos chárter dende Birmingham, que empezaría en abril de 1971.
Avión
O avión, operado por Dan Air Services Ltd, era un de Havilland DH 106 Comet series 4 (con rexistro G-APDN e número de serie 6415) que realizou o seu primeiro voo no ano 1959. Dan-Air mercou o aparello a British Overseas Airways Corporation, o seu operador orixinal, en 1969. No momento do accidente tiña 25 786 horas de voo.
Accidente
O voo 1903, que saíra de Manchester ás 16:08 hora local, encontrou atrasos no control de tráfico aéreo (ATC) na área de París, tendo que cambiar a súa ruta. Ás 17:53 hora local o piloto estableceu contacto por radio co centro de control de área (ACC) de Barcelona, despois do cal o ACC autorizou á tripulación a descender dos 22 000 pés (6 700 m) aos 9 000 (2 700 m). Seis minutos máis tarde o voo pasou a mans do ATC de Barcelona (control de aproximación), e recoñeceu que a pista 25 era a que estaba en uso no aeroporto de Barcelona. O control de aproximación autorizou á tripulación a sobrevoar a baliza non direccional de Sabadell a 23 km ao norte do VOR de Barcelona e a descender ata os 6 000 pés (1 800 m). Isto implicaba un xiro á esquerda cara a unha dirección duns 140 graos para interceptar a liña central estendida da pista 25 a 19 km.
Mentres realizaba o xiro á esquerda como se lle instruíra, a tripulación informou erroneamente que pasara pola baliza de Sabadell. De feito o avión aínda estaba a 28 millas ao norte de Sabadell nese momento, sobre o Macizo do Montseny, unha cordilleira con picos de ata 1 700 m. Cando, segundo o ATC, outro avión sobrevoaba Sabadell ao mesmo tempo, o ATC de Barcelona confundiu o eco de radar dese segundo avión co do Comet de Dan-Air polo que o controlador de tráfico aéreo que se encargaba do voo de Dan-Air non se decatou do erro de navegación da tripulación. Porén, non hai probas de que outro avión sobrevoase a baliza de Sabadell nese momento. O testamento do controlador de tráfico aéreo segue sendo inverosímil. Debido á falta de probas do contrario, o controlador autorizou á tripulació de Dan-Air a continuar o seu descenso ata os 2 800 pés (850 m). Ao redor das 18:05 o avión chocou contra un grupo de faias na cara nordés do pico de Les Agudes, a unha altura duns 3 800 pés (1 200 m).No momento do accidente Les Agudes estaba medio cuberto con nubes a 2 500 pés (760 m) con boa visibilidade por debaixo. O estoupido tras o impacto esnaquizou completamente o avión e matou a todos os seus ocupantes. O lugar do accidente estaba situado a 37 km de Sabadell, onde as montañas chegan a unha altura de 1 600 m. Despois dunha noite de busca os equipos de rescate chegaron ao lugar do accidente no día seguinte.
O Penedo, Perlío, Fene
O Penedo é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 30 habitantes no ano 2011, dos cales 16 eran homes e 14 mulleres.
A Piña, Sofán, Carballo
A Piña é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 11 homes e 11 mulleres.
Niclosamida
miniatura|dereita|Niclosamida. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: 5-cloro-N-(2-cloro-4-nitrofenil)-2-hidroxibenzamida. Outros nomes: Niclocide, Phenasal, Tredemine, Fenasal, Yomesan Número CAS: 50-65-7.]]
A niclosamida é un fármaco antihelmíntico (afecta aos vermes) especialmente efectivo contra os vermes cestodos que infectan aos humanos, como as tenias. Tamén se usa como piscicida (mata peixes) e ultimamente como moluscocida para o tratamento de augas en programas de control da esquistosomíase. Aínda que pertence á familia dos antihelmínticos o seu uso específico é para tratar as infestacións por cestodos como as tenias, xa que non é efectivo contra outro tipo de vermes como os nematodos. Preséntase como unha tableta mastigable que se toma por vía oral, e a dose depende dotipo de verme e a idade e peso do paciente.
Mecanismo de acción
A niclosamida desacopla a fosforilación oxidativa no verme.
Efectos secundarios
Este fármaco pode ter efectos secundarios como dor abdominal, anorexia, diarrea, e vómitos. Raramente, mareos, erupcións na pel, somnolencia, proído perianal, e sabor desagradable.
Eficacia potencial contra o cancro de colon
A niclosamida mostrou capacidade de inhibir a extensión do cancro de colon en estudos con animais. A droga funciona bloqueando a expresión do xene S100A4/metastasina, que pode promover a metástase do cancro de colon, e afecta a diversas vías de sinalización celular.
Código ATC
O código ATC ou Sistema de Clasificación Anatómica, Terapéutica, Química (ATC: acrónimo de Anatomical, Therapeutic, Chemical classification system) é un índice de substancias farmacolóxicas e medicamentos, organizados segundo grupos terapéuticos. Este sistema foi insituido pola Organización Mundial da Saúde e adoptouse en Europa. O código recolle o sistema ou órgano sobre o que actúa, o efecto farmacolóxico, as indicacións terapéuticas e a estrutura química do fármaco
Está estruturado en cinco niveis:
Exemplo
Na clasificación ATC o Diazepam ten o código: N05BA01
Kure
Kure (呉市, くれし, Kure-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hiroshima. Está situado na parte centro-oeste da zona costeira da prefecura e centro da rexión de Chūgoku, parte oeste da illa de Honshu. Ten 353,76 km² de superficie e unha poboación de 244.089 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 690 hab./km².
O concello de Kure limita cos concellos de Saka, Hiroshima, Kumano e Higashihiroshima.
Garray
Garray é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 629 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 76,24 km².
Dedicada a súa poboación á agricultura e gandería, hoxe a súa fonte de ingresos principal é o turismo.
Historia
No seu termo municipal, non demasiado lonxe do núcleo de poboación, erguíase a sonada cidade arevaca de Numancia.
Durante a Idade Media foi repoboada con navarros. Era unha das mugas ou fronteiras de Navarra en tempos do monarca Sancho III o Maior.
Mícheál Ó Súilleabháin
Mícheál Ó Súilleabháin, nado en 1950 en Tiobraid Árann (Irlanda) é un músico irlandés. Actualmente, ademais de ser pianista e compositor, é Profesor de Música na Irish World Academy of Music and Dance da Universidade de Limerick. En 2005 foi nomeado doutor honoris causa en Música pola Universidade Nacional de Irlanda.
Illa Fergusson
A illa de Fergusson está situada 3 km a través do estreito de Dawson da illa Normanby e a 4 km da illa Goodenough a través do estreito de Moresby.
O pico máis alto ten 2.073 metros preto de Wadalei no nordés da illa Fergusson é un volcán extinto. Seymour Bay está situado na costa oeste, a Baía Sebutuia no leste, e a Baía Hughes no norte. Os principais asentamentos, Salamo e Mapamoiwa, atópanse na costa sur. Os depósitos de ouro de Wapolu na costa norte traballáronse brevemente a mediados dos anos noventa.
A illa foi bautizada polo capitán John Moresby na honra de Sir James Fergusson, que foi o gobernador xeral de Nova Zelandia de 1873-74.
O 30 de xuño de 1942, durante a segunda guerra mundial, unha base da armada dos Estados Unidos (PT-Boat) estableceuse na illa.
Xulio Alonso Sánchez
Xulio Antonio Alonso Sánchez, nado en Lugo o 27 de maio de 1859 e finado en Cangas o 20 de xaneiro de 1916, foi un avogado, notario e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de José María Alonso Álvarez e María Sánchez Cobas. Realizou os estudos en Lugo ata alcanzar o grao de Bacharel. Ingresou na Universidade de Santiago de Compostela en setembro de 1879, matriculándose na Facultade de Dereito con vinte anos. Rematada a carreira, ingresou no corpo de notarios e foi destinado a Cangas do Morrazo. Colaborou nas periódicos lucenses A Monteira e O Labrego con artigos sobre ás cuestións agrarias. En A Monteira tamén apareceu un artigo sobre o músico Xan Diz. En 1908 participou na enquisa realizada por Faro de Vigo sobre a redención dos foros, e en marzo de 1914 circulou pola prensa radical-lerrouxista a súa Memoria sobre foros y subforos y medios de proceder equitativamente a su desaparición, que apareceu en La Libertad de Pontevedra e El Radical de Madrid. Doou á Deputación de Lugo dous violíns de extraordinario valor.
Como narrador en galego, é autor de dous relatos costumistas publicados en A Monteira: "O chufón" (1889) e "Unha voda" (1890).
Courage League 1993-1994
A tempada 1993-1994 da Courage League foi a sétima edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Courage do seu principal patrocinador, unha antiga empresa cervexeira.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 10 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 9 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 11 de setembro de 1993, e rematou o 30 de abril de 1994.
A Penalonga, Recesende, Castroverde
A Penalonga é un lugar da parroquia de Recesende no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Changui
Marcos Yáñez Fernández, máis coñecido como Changui, nado na Changuiña (parroquia de Lampón, en Boiro), o 10 de abril de 1977, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro e tivo unha longa carreira futbolística de case 30 anos, nos que militou en 15 clubs de seis categorías diferentes ademais da liga grega.
Hipocondría
O trastorno hipocondríaco, tamén denominado hipocondría, hipocondriase, nosofobia ou neurosis hipocondríaca, é unha enfermidade na cal o paciente mostra unha actitude de preocupación exacerbada pola súa saúde. A orixe do termo provén do hipocondrio, unha rexión anatómica localizada na parte superior do abdome, xusto baixo as costelas e o apéndice xifoides. Segundo a escola médica humoral, a etioloxía deste trastorno estaba orixinada nesa rexión.
Changui
Comezou a xogar no CD Boiro, de onde o fichou a SD Compostela. Tras destacar cos seus goles no filial compostelán, debutou co primeiro equipo na Primeira División en 1997. Nas dúas seguintes campañas fixo 40 goles entre o Compostela e o Pontevedra, onde estivo cedido un ano, e chamou a atención do Deportivo da Coruña de Javier Irureta, que pagou o seu traspaso. Co equipo coruñés disputou só seis encontros, dous deles na Liga de Campións, e foi cedido a varios equipos de Segunda División, así como ao Xanthi grego, con menores cifras goleadoras.
A partir de 2006 comezou un periplo por oito equipos de Segunda B, Terceira, Primeira Autonómica e Rexional Preferente, que pechou no equipo no que comezara, o Boiro, onde se retirou aos 43 anos de idade. Ademais presidiu o club durante dous anos entre 2018 e 2020.
Hipocondría
As persoas hipocondríacas tenden a esaxerar os seus sufrimentos, que poden ser reais ou imaxinarios, crendo que padece unha enfermidade grave. A interpretación catastrófica dos signos corporais máis ínfimos por parte do individuo é o mecanismo que provoca a hipocondría. A hipocondría, pois, é unha resposta ou reacción do individuo perante unha doenza.
Changui
CD Boiro (1987-1994)
Nado na Changuiña, na parroquia boirense de Lampón, de onde lle vén o seu alcume. Entrou con dez anos nas categorías inferiores do equipo do seu concello natal, o CD Boiro, onde comezou de defensa central ata que o comezou a colocar de dianteiro o adestrador Pajarillo. Debutou co primeiro equipo do Boiro na tempada 1992/93 na Rexional Preferente. En 1994 a SD Compostela xogou no Barbanza un partido amigable contra unha selección da comarca na que xogaba Changui. A súa actuación chamou a atención do club santiagués que o fichou para as súas categorías inferiores.
Hipocondría
Síntomas
O principal síntoma da hipocondría está relacionado intimamente coa ansiedade. Trátase da preocupación exacerbada que o individuo ten coa súa saúde. A principal preocupación do individuo é a de padecer unha doenza grave ou incurable. Dita preocupación baséase na interpretación de signos ou síntomas tales coma taquicardia, diarrea ou mesmo feridas ou lunares.
Changui
SD Compostela (1994-2000)
Xogou na División de Honra Xuvenil na tempada 1994/95, co equipo xuvenil do Compostela, o Compostela Atlético, adestrado por Zoran Marić. Na mesma época xogaba ao fútbol sala no Yukos/Mabarza, sendo o máximo goleador da liga comarcal xuvenil 1994/45 con 45 goles. A comezos de 1996 subiu ao filial do Compostela, o Vista Alegre, que militaba na Rexional Preferente. Converteuse xa dende a súa chegada nunha peza clave do equipo que logrou ese ano o ascenso, chegando a anotar catro goles nun dos seus primeiros partidos co filial, fronte ao Santaballés. Rematou a campaña con 18 goles, nove co equipo xuvenil e nove co filial, e viaxou co primeiro equipo a Sarria para realizar a pre tempada ás ordes de Fernando Vázquez.
O 23 de xullo de 1996 debutou co primeiro equipo compostelán nun amigable contra a Sarriana. Xogou varios partidos amigables máis co primeiro equipo pero regresou ao Vista Alegre. Co filial, adestrado por Suso Moure, foi ese ano campión do seu grupo de Terceira División e máximo goleador da competición con 27 tantos na fase regular, a pesar de ter perdido cinco partidos por unha lesión nun ombreiro. Antes do remate da tempada asinou un contrato profesional co Compostela, cunha duración de sete anos e unha cláusula de rescisión de 1500 millóns de pesetas.
Hipocondría
Diagnóstico
O diagnóstico de hipocondriasis require diferencialo da personalidade aprehensiva. Ao contrario que nos casos nos que a a preocupación pola enfermidade é un trazo da personalidade, na hipocondriase o malestar e tal que interfire e afecta á vida social, laboral e persoal do individuo. Para diagnosticar a doenza, ademais, cómpre que os síntomas perduren no tempo un mínimo de seis meses desde o inicio dos síntomas.
Segundo o CIE-10, a diagnóstico de trastorno hipocondríaco inclúe :
Changui
SD Compostela (1994-2000)
Na tempada 1997/98 debutou co primeiro equipo na Primeira División, na segunda xornada contra o Mérida. Xogou seis partidos de liga e dous de Copa anotando un gol fronte ao Racing de Santander en El Sardinero, no único partido que disputou como titular. Ademais xogou co filial en Terceira, co que marcou 17 goles.
Hipocondría
Tratamento
O tratamento baséase na combinación de fármacos antidepresivos coa psicoterapia cognitivo condutual. De feito, é moi común que psiquiatra e psicólogo traballen xuntos ante esta enfermidade. Os medicamentos reducen o desánimo pero por si sos non son suficientes para eliminar as ideas de enfermidade. Débense tomar conxuntamente co tratamento psicolóxico.
Changui
SD Compostela (1994-2000)
Na tempada 1998/99 foi cedido ao Pontevedra CF, co que se proclamou máximo goleador da Segunda B, con 21 goles en 28 encontros. En maio de 1999 volveu ao Compostela, marcando 4 goles en 4 xornadas. Na 1999/00 consolidouse na SD Compostela con David Vidal como adestrador, e conseguiu 15 goles en 38 partidos.
Hipocondría
Tratamento
A psicoterapia en si diríxese a paliar a angustia e o medo que senten estas persoas ensinándolles a enfrontar o seu problema. Un punto vital radica en saber diferenciar os síntomas reais dos ficticios. Normalmente úsanse técnicas como a desensibilización, o control do pensamento e a relaxación.
Changui
Deportivo da Coruña (2000-2006)
As súas actuacións no club santiagués chamaron a atención do Deportivo da Coruña, que o fichou por 500 millóns de pesetas. Con todo, disputou só dous partidos co equipo coruñés entre o 2000 e o 2006, sendo descartado en cada tempada e cedido a un club diferente: Elche CF (2000/01), Polideportivo Ejido (2001/02), sen ficha nin equipo na 02/03, UD Las Palmas (2003/04), Pontevedra CF (2004/05) e o Skoda Xanthi grego (2005/06). Nestes equipos non conseguiu volver ás marcas goleadoras dos tempos do Compostela, sendo a tempada no Elche a máis prolífica en goles con 6 tantos anotados en 28 partidos. O 23 de novembro de 2004 debutou na Liga de Campións co Deportivo, xogando os minutos finais dun partido contra o Olympiacos no Estadio Georgios Karaiskakis. Dúas semanas despois xogou outro partido da máxima competición europea, fronte ao AS Mónaco en Riazor.
Derradeiros equipos (2006-2020)
Na tempada 2006–07 desvinculouse do Deportivo da Coruña e fichou polo CF Extremadura, equipo co que descendeu a Terceira División. No verán de 2007 retornou a Santiago de Compostela e fichou polo SD Ciudad de Santiago, o primeiro equipo da capital galega despois da liquidación da antiga SD Compostela. Permaneceu no club santiagués dúas tempadas, logrando o ascenso á Segunda B na primeira delas, e pasou logo a outro equipo da cidade, o Santiago de Compostela CF, da Preferente Norte, co que anotou 17 goles en 16 partidos. Na tempada 2010–11 fichou polo CD Boiro, tamén de Preferente, onde actuou tamén como director deportivo. Deixou o equipo por desacordos coa directiva e na tempada 2012-2013 estivo no Atlético de Riveira (1ª autonómica).
Ao ano seguinte fichou polo Ribadumia C.F., de Preferente Sur. Estivo cinco tempadas no equipo pontevedrés, tres delas en Terceira, e marcou 97 goles. En 2017 fichou polo Puebla CF, da Primeira Autonómica, e na tempada 2018-2019 volveu ao CD Boiro, en Terceira División, converténdose ademais no presidente do club. Tomou as rendas do equipo boirense nunha situación límite, con máis de 400.000 euros de débeda e tendo que confeccionar un equipo a marchas forzadas para comezar a tempada. Anotou 13 goles pero o equipo acabou descendendo a Preferente. Con todo, conseguiu pagar gran parte da débeda e na tempada seguinte ocupaba a terceira posición da táboa cando a pandemia por coronavirus obrigou á suspensión das competicións.
Coa pandemia puxo fin tamén á súa carreira futbolística, colgando as botas aos 43 anos. Ademais en agosto de 2020 deixou a presidencia do Boiro.
Katsushika
Katsushika (葛飾区, かつしかく, Katsushika-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kantō e ó leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 34,84 km² e a poboación de 431.283 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 12.380 h/km².
O barrio de Katsushika limita cos barrios de Adachi, de Sumida e de Edogawa (son da prefectura de Toquio); cos concellos de Yashio, de Misato (son da prefectura de Saitama); e de Matsudo (da prefectura de Chiba).
Antoni Serra
Antoni Serra i Bauçà, nado en Sóller (Mallorca) o 29 de xaneiro de 1936 e finado o 1 de marzo de 2023, foi un escritor mallorquino.
Traxectoria
Foi fillo de Miquel Manuel Serra Pastor, tamén escritor, e de Carme Bauçà Maiol. Casou con Xisca Barceló Mercant, subdirectora de Ultima Hora, coa que ten dous fillos: Albert e Clara. Estudou Medicina no Clínic de Barcelona.
Comezou a escribir aos catorce anos, no semanario Sóller da súa vila, sen dúbida influído polo seu pai que escribiu e publicou na revista La Nostra Terra. Dedicouse especialmente á narrativa (especialmente novelas e contos) e ensaios, así como artigos e reportaxes para xornais e revistas: Lluc, Canigó, Serra d’Or, Última Hora, Avui, Diario de Mallorca, El Temps, Temps Moderns e Segell. Foi membro do colectivo Ofèlia Dracs.
Durante os anos sesenta viviu en Valencia (1960-61), Mallorca (1961-68) e Barcelona (1968-1971), onde colaborou en varias publicacións periódicas. De volta a Mallorca en 1971, retomou o seu traballo no xornal Ultima Hora.
Politicamente, militou no PSUC durante moitos anos e despois no PSAN (Partit Socialista d'Alliberament Nacional). Visitou clandestinamente Hungría, a antiga Iugoslavia, a República Checa, Romanía e nunca ocupou ningún cargo político. Dirixiu a libraría Tous (de 1971 a 1975) e foi o responsable do II Congreso de Cultura Catalá. Foi o fundador, xunto con Miquel Barceló, Aina Montaner, Josep Albertí e Guillem Frontera, da colección Turmeda, creada en 1972.
É un dos fundadores da Asociación de Escritores en Lingua Catalá, da que foi vicepresidente para as Illas.
Comezou escribindo en castelán e desde 1971 faino en catalán.
Liber Sancti Iacobi
miniatura| O Liber Sancti Iacobi é unha compilación de varios escritos da primeira metade do século XII, que inclúen sermóns, misas, oficios, cantos e milagres en honra ao apóstolo Santiago.
Historia
Crese que a idea de realizar a compilación partiu do bispo compostelán Diego Xelmírez, ao redor de 1120, como parte das súas iniciativas de ampliación da catedral de Santiago de Compostela e para dar a coñecer ao público a crecente importancia da figura do apóstolo Santiago e da cidade de Santiago de Compostela, onde supostamente conservábanse os seus restos.
A compilación foi redactada en diversas épocas e de forma independente. A análise do manuscrito máis importante xestado do Liber, o Codex Calixtinus, suxírenos que a compilación podería estar xa configurada cara ao ano 1140, o que viría determinado polos seguintes feitos:
Os manuscritos
Xestáronse varios manuscritos do Liber Sancti Iacobi, conservándose hoxe en día ao redor de doce deles. En xeral poden dividirse en dous bloques: os que conteñen a versión máis reducida ou libellus e os que conteñen a versión máis extensa, cuxo máximo representante é o Codex Calixtinus.
Os manuscritos que conteñen a versión completa son:
e os que conteñen versións parciais son:
Ademais existen outros manuscritos que inclúen un só dos libros do Liber, como poden ser o Pseudo-Turpin ou o Libro dos Milagres.
O Codex Calixtinus
O Codex Calixtinus (Santiago de Compostela, Arquivo da Catedral, s.n.) custódiase na catedral de Santiago de Compostela. É, con diferenza, o máis importante e completo de todos os manuscritos. Algúns investigadores consideraron que era a versión orixinal do Liber, a partir da cal se copiaron posteriormente, de forma máis ou menos parcial, o resto dos manuscritos. Con todo, hoxe en día pénsase que existiu un manuscrito, hoxe perdido, anterior ao Calixtinus ou polo menos, existían manuscritos dos libros que o compoñen, xa que a análise do códice mostra que foi copiado sabendo de antemán a extensión exacta de cada unha das súas partes. Crese que o Calixtinus foi copiado en Santiago de Compostela, entre 1160 e 1170, como se ve, poucos anos despois de rematada a compilación do Liber.
O Manuscrito de Ripoll
O Manuscrito de Ripoll (Barcelona, Biblioteca da Coroa de Aragón, Ripoll 99 - "Collectaneum. Miraculi beati Iacobi") consérvase en Barcelona e procede do mosteiro de Santa María de Ripoll. Foi copiado en 1173 por un monxe do mosteiro chamado Arnaldo de Monte, quen peregrinara a Santiago. Crese que tanto este códice como o Calixtinus foron copiados dun manuscrito máis primitivo hoxe perdido, ou ben o de Ripoll foi copiado directamente do Calixtinus.
O manuscrito consta de 86 folios e mide 280 x 138 mm. Ten 26 liñas por páxina. A estrutura do códice é un pouco diferente á do Calixtinus. Comeza co Libro III, cos textos referentes á translación de Santiago. Despois segue o Libro II, dos milagres, ao que se engade o milagre de Vézélay de 1139, que non formaba parte da redacción orixinal do Calixtinus, senón que se incluía nun apéndice. A continuación vén o Libro IV, o Pseudo-Turpín e boa parte do Libro V, ou Guía do Peregrino. Ao final, inclúe unha copia parcial do Libro I con varios sermóns e algunhas pezas litúrxicas. Non contén ningún dos dous apéndices do Calixtinus: nin o polifónico nin o que inclúe o Dum pater familias.
O Manuscrito de Alcobaça
O Manuscrito de Alcobaça (Lisboa, Biblioteca Nacional, Alcobaça CCCII (334)) procede do mosteiro de Alcobaça, situado ao norte de Lisboa e consérvase actualmente na Biblioteca Nacional de Portugal. Consta de 215 folios e o seu tamaño é de 347 x 230 mm. É unha copia case completa.
Javier Tomeo
Javier Tomeo Estallo, nado en Quicena, Huesca, o 9 de setembro de 1932 e finado o 22 de xuño de 2013, foi un escritor e dramaturgo español. É ademais licenciado en Dereito e Criminoloxía pola Universidade de Barcelona.
Ekipo Ja
Ekipo Ja é unha película española de 2007, dirixida por Juan Antonio Muñoz.
Sinopse
O Ekipo Ja é un grupo de xitanos moi peculiar dirixido por Juan de Dios, que non sabe que posúe un selo capaz de facer que se cumpran os desexos de quen o teña. A complicación vén cando aparece unha estraña millonaria, coñecida como "a Marquesa", que pretende facerse co selo. Para acadar o obxecto, conta coa compaña dun traficante italiano asociado coa mafia rusa. Mais a misión non resulta fácil debido á capacidade do Ekipo para complicalo todo.
San Lázaro, Noia, Noia
San Lázaro é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
SSME
SSME, acrónimo de Space Shuttle main engines, e tamén denominados RS-25, é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como motores principais dos transbordadores espaciais estadounidenses. Son os únicos motores crioxénicos reusables de alta presión e ciclo pechado que teñen sido postos en produción. Usábanse en grupos de tres na base do transbordador para propulsar o conxunto ata órbita xunto cos foguetes de propelente sólido SRB. Os SSME alimentábanse con hidróxeno líquido e oxíxeno líquido provenintes do tanque externo acaroado ao transbordador. Unha vez en órbita o tanque desbotábase e os motores permanecían no transbordador para volver a terra e ser reusados. O deseño inicial especifaba que os motores debían poder ser reusados ata dez veces sen ser inspeccionados nin desmontados, pero este obxectivo nunca se acadou, tendo que ser inspeccionados tras cada voo, encarecendo os lanzamentos.
Tió de Nadal
200px|miniatura|O Tió de Nadal O Tió de Nadal é un personaxe mitolóxico catalán e a base dunha tradición moi arraigada en Cataluña. Esta tradición tamén se pode atopar en Occitania baixo o nome Cachafuòc ou Soc de Nadal, e en Aragón como Tronca de Nadal ou Toza. Estaría emparentado coa a árbore de Nadal e, en Galicia co tizón de Nadal, un tronco que se deixa queimar dende a Noiteboa ata Aninovo para afastar os espíritos da casa.
SSME
Os SSME deixaron de usarse coa retirada dos transbordadores espaciais, en 2011. Houbo un intento de mantelos en produción co proxecto de foguetes Ares I e Ares V, que nunca chegaron a materializarse. Serán usados nos voos iniciais do foguete xigante SLS.
Tió de Nadal
Historia e características
No día da Inmaculada Concepción (isto é, o 8 de decembro), empézase a dar para comer cada noite a un tronco, e tápase normalmente cunha manta para que non pase frío durante a noite. Consiste en azoutar un tronco cun bastón.
Mary Read
Mary Read, tamén coñecida como Mark Read, nada en 1685 e finada en Port Royal (Xamaica) o 28 de abril de 1721, foi unha pirata inglesa. Ela e Anne Bonny son dúas das máis famosas mulleres piratas de todos os tempos, e foi unha das poucas mulleres que foron arrestadas por piratería nos primeiros anos do séculos XVIII, clímax da idade de ouro da piratería.
Primeiros anos
Mary Read naceu ilexitimamente en Inglaterra en 1685. A súa nai casara cun mariñeiro e tiña un fillo. Despois de que o seu marido desaparecese no mar, a nai de Mary quedou embarazada e intentou ocultar o embarazo marchando a vivir cuns amigos no campo. Pouco despois, o seu fillo lexítimo morreu e ela deu a luz a Mary. Por problemas financeiros, decidiu disfrazar a Mary como o seu fillo morto para recibir apoio monetario da nai do seu marido. A avoa aparentemente foi enganada, e nai e filla viviron da herdanza ata a adolescencia de Mary. Vestida de rapaz, Mary atopou traballo como servente e logo empregouse nun barco.
Tió de Nadal
Historia e características
O Tió nunca defeca obxectos grandes (estes xa os traen os Reis Magos) senón chucherías, barquillos e turróns para os máis pequenos. Segundo a comarca defeca figos secos e cando deixa de defecar (porque xa non lle queda nada) defeca un arenque salgado, un allo, unha cebola, ou ouriña no chan.
Mary Read
Primeiros anos
Máis tarde, uniuse ao exército británico, que era aliado das forzas holandesas contra as francesas (isto puido ser durante a guerra dos nove anos ou durante a guerra de sucesión española). Read, disfrazada de home, probouse na batalla, pero namorouse dun soldado flamengo. Cando casaron, empregou o seu cargo militar e os regalos dos seus compañeiros de intrigas para comprar unha pousada chamada "De drie hoefijzers" ("As tres ferraduras") preto do castelo de Breda nos Países Baixos.
Tió de Nadal
Historia e características
A tradición do Tió está emparentada coa da árbore de Nadal, tamén portador de agasallos para os máis pequenos da casa.
Mary Read
Primeiros anos
Despois da recente morte do seu home, Read volveu a poñer roupas masculinas e volveu ao servizo militar en Holanda. Coa paz, non había lugar para avanzar, así que deixouno e embarcou nun buque con destino ás Indias Occidentais.
Tió de Nadal
Historia e características
É común que leve unha barretina e unha cara riseira nun dos extremos e que se sosteña con dous ou catro patas.
Mary Read
Converténdose en pirata
miniatura|Gravado contemporáneo de Mary Read O barco de Read foi tomado polos piratas, aos que se uniu voluntariamente. Aceptou o perdón do rei en 1718 ou 1719 e fíxose corsaria, mais acabou por unirse á tripulación nun motín. En 1720 uniuse ao pirata John "Calico Jack" Rackham e a súa compañeira Anne Bonny, que ambos crían que era un home. O 22 de agosto de 1720, os tres roubaron un balandro chamado William do porto de Nassau. Os estudosos non teñen claro como as mulleres piratas como Read e ocultaban o seu sexo nun ambiente masculino. Non obstante, algúns teorizaron que levar bombachos podería ser un xeito de ocultar a súa identidade, mais tamén simplemente roupa práctica que consolidaba o seu lugar de traballo a bordo entre outros mariños.
Cando Bonny dixo a Read que era unha muller (aparentemente porque se sentía atraída por ela), Read reveloulle que tamén era unha muller. A especulación sobre a relación entre Bonny e Read deu lugar a imaxes que as mostraban en batalla xuntas.
Unha vítima dos piratas, Dorothy Thomas, deixou unha descrición de Read e Bonny: elas "levaban chaquetas de home e pantalóns longos, e panos atados nas súas cabezas: e ... tiñan cadanseu machete e pistola nas súas mans e maldicían e xuraban aos homes que matasen a súa [Dorothy Thomas]". Thomas tamén indicou que sabía que eran mulleres "pola grandura dos seus peitos".
Captura e prisión
O 15 de novembro de 1720, o cazapiratas capitán Jonathan Barnet, tomou a tripulación de Rackham por sorpresa mentres realizaban unha festa de ron con outra tripulación inglesa en Negril Point na costa occidental de Xamaica. Tras unha descarga de fogo inhabilitaron a nave pirata e a tripulación de Rackham e os seus "invitados" fuxiron á bodega, deixando só as mulleres e un dos outros loitando contra a abordaxe de Barnet (tamén é posible que Rackham e os seus homes estivesen demasiado bébedos para pelexar). Seica Read disparou enfadada dentro da bodega, matando un home e ferindo outros, cando os homes non subiron loitar con elas. A tribulación de Barnet acabou por superar as mulleres. Rackham rendiuse pedindo tregua.
Rackham e a súa tripulación foron arrestados e levados a xuízo na actual Spanish Town, onde foron sentenciados á forca por actos de piratería, como foron Read e Bonny. Con todo, as mulleres revelaron que ambas estaban embarazadas, e recibiron un aprazamento temporal da execución.