cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando Elboj Broto
Traxectoria
Tras tres lexislaturas consecutivas como alcalde foi elixido, en 2008, senador. En maio de 2009, remodelou as competencias municipais e, ademais de Senador, Alcalde e concelleiro de Urbanismo, asumiu a concellaría de Medio.
O 3 de xullo de 2010, dimitiu como alcalde de Huesca para concentrarse no seu escano do Senado.
Coador
dereita|300px|miniatura|Coador metálico. O coador ou coadoiro é un utensilio de cociña que emprega o concepto de criba ou filtro de alimentos co obxecto de escorrer. Na cociña emprégase un coador cando se quere separar un alimento líquido do seu caldo, por exemplo: ao cocer pasta emprégase un coador para separar a pasta (sólida) da súa salmoira de cocción (líquido), ao cocer as legumes, o arroz etc. O material empregado adoita ser metálico (aluminio) ou plástico, algúns deles están elaborados dunha trama de finos fíos de aceiro, todos os coadores adoitan ter forma semi-esférica para recepcionar a maior cantidade de mestura. No bordo dos coadores adoita haber unha especie de ganchos para que se poida suxeitar nun cazo ou ola o contido separado. Existen coadores con forma cónica (chineses) empregados para separar os elementos de consistencia sólida (pebidas, sementes etc) da parte máis caldosa.
É costume tradicional elaborar o café fervido en auga e posteriormente separalo cun coador de tea antes de ser servido, desta forma pódese atopar café no norte de España (café de pote). Algunhas persoas sosteñen que unha media é capaz de facer as funcións de coador con grande eficacia.
Características físicas
Un coador necesita de dúas características físicas para ser elixido nunha tarefa da cociña:
Variantes
É moi frecuente atoparse diferentes tipos de coador nunha cociña, por exemplo un coador de té que adoita ter forma esférica en diferentes variantes e tamaños, o coador empregado nas infusións adoita ser semiesférico e similar ao empregado na separación da parte sólida e líquida de alimentos.
Usos non culinarios
Adóitase empregar unha variante coa peneria máis delicada (elaborado de seda) para cazar bolboretas así como peixes nun acuario.
Departamento San Pedro
Departamento San Pedro pode referirse a:
Departamento San Pedro
Leopoldo Rubido
Leopoldo Rubido Ramonde, nado en Cedeira o 28 de maio de 1942, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Graduado Social, é profesor de Ensinanza Media en excedencia. Foi nomeado alcalde de Cedeira en 1973, continuando no cargo ata as primeiras eleccións democráticas. En 1977 decidiu construír un monólito na honra de Franco, decisión que tivo unha forte contestación de parte dos veciños; finalmente o monólito foi inaugurado o 14 de maio por Gonzalo Fernández de la Mora. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde presentándose por Coalición Popular, Alianza Popular e PPdeG ata 1999. Tras unha paréntese de catro anos de goberno liderado polo BNG, Rubido volveu ser alcalde entre 2003 e 2007. En xuño de 2007 un pacto de goberno entre PSdeG-PSOE, BNG e TEGA fixo que tivese que abandonar a Alcaldía que pasou a mans do socialista José Luis Vergara. En 2011 volveu recuperar a alcaldía con maioría absoluta. A finais de 2013 anunciou a súa retirada como alcalde.
Leopoldo Rubido foi deputado provincial dende 1983. Foi senador pola provincia da Coruña na V e VI lexislaturas (1993-2000).
En abril de 2016 o goberno de Mariano Rajoy concedeulle a encomenda de Alfonso X El Sabio.
É irmán do xornalista Bieito Rubido e do político Luís Rubido, que o continuou na alcaldía entre 2013 e 2015.
Serie 598 de Renfe
miniatura|300x300px|Tren da serie 598 estacionado na [[Antiga estación de Vigo.]] A Serie 598 de Renfe é unha familia de automotores rexionais diésel dedicados a cubrir liñas de Media Distancia de Renfe Operadora. Foron fabricados pola empresa vasca CAF. Acadan unha velocidade de 160 km/h.
Historia
A serie, composta por 21 unidades, foi encargada en xuño de 2001. A primeira unidade foi finalizada en marzo de 2004, e iniciou servizo comercial no corredor atlántico en decembro de 2004. Na súa orixe foron denominados Nexios, marca comercial que caeu en favor da súa numeración: R-598. O custo da serie completa foi de 95 millóns de euros, cun custo por unidade de 5,35 millóns de euros e por praza de 28.167 euros de 2006.
Accidentes en Galiza
En 2005, pouco tempo despois da súa estrea, un vehículo desta serie que cubría o traxecto entre Pontevedra e Vigo sufriu unha grave colisión cunha escavadora, que invadira parcialmente a vía, nas proximidades da estación pontevedresa.
O 25 de abril de 2007 tres homes morreron no interior do vehículo que viaxaban logo de recibir o impacto dun S-598 en servizo nun paso a nivel en Valga, preto da estación de Pontecesures.
Herminio Ramos
Herminio Ramos González, nado en Baiona o 9 de abril de 1868 e finado no mesmo concello en setembro de 1941, foi un empresario, escritor e político galego.
Traxectoria
Emigrante en Cuba, onde se dedicou ao comercio en Matanzas e labrou unha pequena fortuna. Retornou a Baiona en 1898 e dedicouse a investigar no arquivo municipal do Concello. Foi cronista oficial de Baiona. Foi concelleiro de Baiona en 1927 e foi nomeado alcalde de Baiona en abril de 1930. Cesou en xaneiro de 1931. Nos primeiros meses da guerra formou parte do goberno municipal e foi alcalde de Baiona durante o franquismo. Foi nomeado arquiveiro honorario do Concello de Baiona. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Serie 598 de Renfe
Características
Cada unidade consta de 3 coches, dous motores extremos e un remolque intermedio. Son automores diésel cunha potencia total de 1.352 kW, un deseño de baixo perfil aerodinámico e que permiten ao tren unha velocidade máxima de 160 km/h en tipo D. Todas as unidades desta serie teñen instalado o sistema de basculación SIBI que xa se instalou na subserie 100 dos TRD.
Herminio Ramos
Traxectoria
Por iniciativa súa colocouse unha placa de bronce no lugar no que se calafateou a carabela Pinta, tras regresar da primeira viaxe de Colón, acto ao que asistiu o xefe do goberno, xeneral Miguel Primo de Rivera.
Unha rúa de Baiona leva o seu nome.
Serie 598 de Renfe
Servizos
Todos os trens deste tipo operaban servizos denominados R-598, e no caso da liña 52, tamén algúns servizos de Rexional Exprés. Actualmente pasaron a circular como Intercity e MD. Tamén realizan servizos da liña C-3 de proximidade de Sevilla, substituíndo aos antigos automotores da serie 592.
A Allonca, A Fonsagrada
Santa María da Allonca é unha parroquia do concello da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres), repartidos en 11 entidades de poboación. A súa poboación está en regresión xa que en 1991 tiña 65 habitantes. Limita ao norte coa parroquia de Lamas de Campos; ao sur con Fonfría e Monteseiro; ao leste con Asturias e ao oeste coa Bastida.
Crioulo afro-semínola
O crioulo afro-semínola é unha lingua crioula de base inglesa falada en Estados Unidos e México, moi próxima ao gullah.
Distribución xeográfica
Falada en Bracketville, Texas e en El Nacimiento de los Negros, no municipio de Múzquiz, Coahuila
Falantes
En México só o fala a xente maior, e eran 200 falantes en 1990, non hai datos sobre o número de falantes en Texas.
Dialectos
Distínguense dous dialectos, o falado en México influído polo castelán e o de Texas.
Historia
O crioulo afro-semínola diverxiu do gullah no século XVIII, cando un grupo de escravos negros escapou das plantacións de Carolina do Sur e de Xeorxia cara a Florida española, e cruzáronse cos semínolas, xa como parte da comunidade semínola india foron transferidos a Oklahoma despois das Guerras Semínolas do século XIX, nas mediadas do século XIX marcharon a México, algúns volveron aos Estados Unidos a comezos do século XX
Seixo de Arriba, Santa María de Lurdes, Curtis
Seixo de Arriba é un lugar da parroquia de Santa María de Lurdes no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres).
Partidos políticos de España inscritos de 1986 a 1990
Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1986 a 1990.
Pedro I de Serbia
Pedro I de Serbia (en serbocroata Petar I Karadjordjević / Петар Карађорђевић I), nado en Belgrado o 29 de xuño de 1844 e finado na mesma cidade o 16 de agosto de 1921, tamén camado Pedro I Karadjordjević e coñecido como o Rei Pedro o Libertador, foi rei de Serbia de 1903 a 1918 e, desde o 1 de decembro dese ano, o primeiro rei dos Serbios, Croatas e Eslovenlos reino que, desde o principio, foi chamado coloquialmente Iugoslavia no reino e no resto de Europa.
Traxectoria
Foi fillo do knez Alexandre Karadjordjević de Serbia e a súa consorte, a princesa Persida Nenadović. O príncipe Alexandre abdicou en 1858 e levou ao seu fillo con el ao exilio, na actual Romanía.
Estudou en Xenebra, pero pasou a maior parte do seu exilio en Francia, onde recibiu formación militar en París e Metz. Participou na guerra franco-prusiana de 1871 como oficial do exército francés. Nunha ocasión, durante a guerra, despois de ser separado da súa unidade, evitou a súa captura cruzando a nado as augas conxeladas do Loira.
Durante o levantamento dos serbios contra o Imperio otomán (1876) en Bosnia e en Herzegovina, Pedro adoptou o nome de Mrkonjić, unha versión eslavizada do seu apelido, uníndose á loita pola liberdade.
Tivo que abandonar a rexión ante a insistencia do entón príncipe (knez) Milan Obrenović, o gobernante de Serbia, que viu a Pedro como un rival e temía pola súa popularidade entre o pobo serbio.
Casou coa princesa Zorka de Montenegro, filla do rei Nicolao I de Montenegro, en 1883. Tiveron cinco fillos: a Princesa Elena en 1884, a Princesa Milena en 1886, o Príncipe Xurxo en 1887, o Príncipe Alexandre en 1888 e o Príncipe André en 1890. A Princesa Milena morreu á idade dun ano, en 1887, e o Príncipe André, o último fillo, morreu no parto xunto coa súa nai.
Pedro regresou a Serbia en 1903, cando nun sanguento golpe de Estado militar foi asasinado o rei Alexandre I. Pedro foi coroado kraij (rei) de Serbia o 11 de xuño.
Reinado
miniatura|150px|Imaxe do rei Pedro I. A educación occidental recibida polo rei fíxolle tratar de liberalizar Serbia co obxectivo de crear unha monarquía constitucional de estilo occidental, incluso traduciu ao serbio o libro On Liberty (Sobre a Liberdade) de John Stuart Mill.
Optou por retirarse debido a problemas de saúde despois das guerras dos Balcáns que, desde unha perspectiva serbia, foron un grande éxito. O poder executivo pasou ao seu fillo Alexandre.
O rei estivo relativamente inactivo durante a primeira guerra mundial, aínda que de cando en vez visitou as trincheiras para comprobar o estado das súas tropas. Participou nunha visita memorábel en 1915 cando, con 71 anos, colleu un rifle e disparou a soldados inimigos.
A súa última aparición pública foi o 1 de decembro de 1918, cando foi proclamado rei dos Serbios, Croatas e Eslovenos.
Sucesión
Como fillo máis vello, o príncipe Xurxo era o presunto sucesor do rei Pedro. Pero isto cambiou en 1909, cando pateou un servente até provocarlle a morte nun ataque de ira, suceso que obrigou o príncipe herdeiro a renunciar aos seus dereitoa ao trono en favor do seu irmán Alexandre.
Legado
O rei Pedro I é recordado pola súa modestia, que se atribúe á súa formación militar. Foi moi popular ao longo do seu reinado e segue a ser un dos dirixentes máis populares dos Balcáns occidentais. É considerado como o pai fundador de Iugoslavia (este nome, coloquial, pero moi amplamente utilizado mesmo nos mapas de Europa durante os seus días, converteuse en oficial en 1929).
Os seus fillos tiveron moita influencia na política europea posterior. O seu fillo, o rei Alexandre I, uniu a Iugoslavia con Occidente e axudou a fomentar a nacente identidade nacional iugoslava. A súa filla, a princesa Elena, casou co Príncipe Ioann Konstantinóvich de Rusia, que foi asasinado na Revolución.
Lucía Molares
Lucía Emilia Molares Pérez, nada en Vigo en 1968, é unha política galega, do PPdeG.
Traxectoria
Licenciouse en Económicas pola Universidade de Vigo e posteriormente estudou tamén Dereito na UNED e obtivo un mestrado de Xestión e administración sanitaria tamén pola universidade viguesa. En 1993 aprobou as oposicións de funcionaria da Xunta de Galicia e dous anos máis tarde xa é secretaria provincial do Sergas en Pontevedra, nun equipo dirixido polo PPdeG.
En 1996 marchou a Madrid para incorporarse como directora de gabinete do secretario de estado para as Administracións Públicas ás ordes de Francisco Villar García-Moreno e do ministro Mariano Rajoy. Seguiu a Villar García-Moreno á Secretaria de Estado para o Deporte, ata o ano 2000. Posteriormente regresa á política galega e á Xunta de Galicia, onde se encarga da delegación provincial en Pontevedra da Consellería de Asuntos Sociais entre 2001 e 2003. Nese ano preséntase ás municipais en Vigo, e sae elixida concelleira. Meses despois consegue a alcaldía a popular Corina Porro e Molares asome as áreas de Turismo, Comercio, Deportes, Emprego, Voluntariado, Mocidade e Muller. Permanece como concelleira logo da derrota electoral de Porro nas municipais de 2007, ata 2009 data en que regresa á Xunta de Galicia coa vitoria de Alberto Núñez Feijóo, para facerse coa deleción territorial da Xunta en Vigo.
Continúa neste posto ata que en 2012 é nomeada directora de SEPES, a sociedade estatal de xestión do solo, co que regresa a Madrid, desta volta no equipo de Ana Pastor.
Sabiniano, papa
Pontificado
O erudito italiano Augustin Onofrio Panvinio (1529-1568), no seu Epitome pontificum Romanorum (Venecia, 1557) atribúelle a introdución do uso de tocar as campás ás horas canónicas e no momento da celebración da Eucaristía.
Médico de cabeceira
miniatura| [[Francisco Vallés (Divino Vallés) médico persoal de Filipe II.]]
A expresión médico de cabeceira ou médico de familia fai referencia ao exercicio da medicina na atención primaria. É un profesional sanitario que exerce nun centro de saúde ou nun consultorio; sendo o médico máis próximo a unha determinada poboación e, en moitas ocasións, o único facultativo dispoñíbel para os seus habitantes. Segundo a WONCA, o médico xeral/de familia é o "médico que ofrece ós individuos e familias atención sanitaria persoal, primaria, continua e integral".
Valores e misión
miniatura| [[Edward Jenner médico rural inglés descubridor da vacina contra as vexigas ou antivariólica.]] A actividade sanitaria busca alongar a vida, evitar o sufrimento e axudar a morrer con dignidade.
Valores xerais da atención clínica
Con iso lógrase unha atención clínica efectiva que facilita unha política sanitaria de prestación de servizos segundo necesidades de pacientes e poboacións.
Izagre
miniatura|Localización do concello na provincia de León Izagre é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 209 habitantes (INE 2011).
A Eirexa, Garabás, Maside
A Eirexa é un lugar da parroquia de Garabás no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 12 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Cursive
Cursive é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Omaha, Nebrasca e formada no ano 1995 a partir das cinzas do grupo Slowdown Virginia. O grupo acadou a fama co seu álbum do ano 2000 Domestica e conseguiu éxito comercial e da crítica co de 2003 The Ugly Organ. Cursive leva publicados oito álbums de estudio, un recompilatorio e varios sinxelos e EPs dende o ano 1997.
Entre as influencias de Cursive atópanse bandas como Fugazi, Shudder to Think, Archers of Loaf e Brainiac.
Inicios
A banda formárona na primavera de 1995 Tim Kasher, Matt Maginn, Steve Pedersen e Clint Schnase pouco despois de que Slowdown Virginia se separase. Kasher dixo que o nome do grupo inspirouse nunha pasaxe dun libro de V. S. Naipaul, na cal os británicos forzaban aos indios subxugados a aprender a escribir en inglés con letra cursiva, simbólico dun exercicio sen sentido nin valor, e Kasher compárao coa banda forzando a música como unha disciplina, tomándoo seriamente.
Cun son inicial semellante ao de At the Drive-In, o grupo lanzou en 1996 o EP The Disruption a través do selo Lumberjack Records, seguido en 1997 polo EP Sucker and Dry a través de Zero Hour Records e o seu álbum de estrea Such Blinding Stars for Starving Eyes, publicado por Crank! Records. A principios de 1998 apareceu un novo EP da banda, The Icebreaker, e a finais, despois dun par de anos de xira, Cursive anunciou a súa separación. A principal causa foi o matrimonio de Kasher e a súa mudanza a Portland, Oregón, coa súa muller, aínda que o guitarrista Pedersen tamén tiña en mente deixar a banda e estudar dereito en Carolina do Norte.
Antes de separarse a banda gravouo álbum The Storms of Early Summer: Semantics como despedida, que sería lanzado no outono dese ano a través do selo Saddle Creek Records. The Storms of Early Summer foi o primeiro álbum conceptual de Kasher e Cursive, sendo o tema da primeira parte do álbum "Man vs. Nature" e o da segunda "Man vs. Self". O disco destacou polo seu intricado traballo de guitarra, letras profundas, e os inicios dunha estrutura de cancións math-rock/pop, características que se desenvolverían aínda máis en futuros álbums da banda.
Lingua mari
A lingua mari (en mari: марий йылме, marij jəlme; en марийский язык, mariyskiy yazyk), é unha lingua urálica falada por 400.000 persoas. Fálase sobre todo na República dos Maris (mari: Марий Эл, Marii El (literalmente 'país mari') da Federación Rusa así como nas áreas a carón do río Viatka e ó leste dos Urais.
Cursive
Reforma
No verán de 1999 Cursive volveuse a reunir cando Kasher se divorciou e regresou a Omaha. Pedersen comezara a estudar na escola de dereito e posteriormente formou The White Octave, entón Ted Stevens, anteriormente en Lullaby for the Working Class, uniuse á banda. No ano 2000 publicaron o seu álbum conceptual Domestica, que falaba sobre a disolución dun matrimonio e gañou a atención dos seareiros e da crítica.
Lingua mari
A lingua mari actual ten dúas variantes (a das pradeiras e a das montañas), que empregan unha versión adaptada do alfabeto cirílico, e é titular e oficial na súa república, xunto coa lingua rusa.
Cursive
Reforma
Aínda que non se trataba dun relato autobiográfico do seu matrimonio, Kasher recoñeceu que a súa propia experiencia influenciou fortemente o álbum, a pesar de que algúns das dinámicas da relación, como a infidelidade, non eran autobiográficas.
Cursive engadíua á chelista Gretta Cohn no ano 2001 xa que Kasher sentía que a súa inclusión podía axudar a evolucionar o son da banda. As cordas engadíronlle á banda sons complementarios ao seu EP Burst and Bloom, editado ese mesmo ano. En 2002 o grupo lanzou un álbum compartido cos xaponeses Eastern Youth chamado 8 Teeth to Eat You a través do selo Better Looking Records. No ano 2002 participou na xira Take Action Tour, destinada á prevención do suicidio entre a mocidade, ao lado de bandas como Jimmy Eat World, Le Tigre, Thursday, The Promise Ring, The (International) Noise Conspiracy, Cave In, Poison The Well e Anti-Flag.
The Ugly Organ e hiato
Saddle Creek Records editou The Ugly Organ no 2003. Rolling Stone deulle unha puntuación de 4 estrelas, mentres que a revista de música alternativa Alternative Press dñeulle unha puntuación de 5 sobre 5. No ano 2004 The Cure elixiu a Cursive para xirar con eles na súa xira Curiosa, xunto con Interpol, The Rapture, Mogwai, Scarling. e The Cooper Temple Clause. Despois diso a banda entrou en hiato sen especificar unha data de regreso.
O selo sacou un recompilatorio de cancións non editadas e caras-b, The Difference Between Houses and Homes, o 9 de agosto do 2005. Gretta deixou a banda a mediados dese ano para adicarse a outros proxectos musicais e formou a banda Twin Thousands, con base en Brooklyn. O grupo non lle buscou substituto e converteuse nun cuarteto.
Despois do hiato, Saddle Creek anunciou que Kasher deixara temporalmente de traballar no seu proxecto paralelo, The Good Life, para comezar a gravar un disco con Cursive. O álbum, Happy Hollow, foi editado o 22 de agosto do 2006, e o seu primeiro sinxelo foi "Dorothy at Forty", aparecido o 11 de xullo. Con este álbum, Kasher deixou atrás as súas letras auto-reflexivas para concentrarse na política, as vidas baleiras e a hipocrisía relixiosa. As revistas musicais Spin, URB, Time Out New York e Blender déronlle ao disco catro estrelas, e a Rolling Stone otorgoulle un 3,5, mentres que a revista alternativa Alternative Press deulle un 5 sobre 5.
En outubro, despois da edición, a banda revelou plans de ofrecer ao seu público a posibilidade de que remesturase o tema "Bad Sects" nun concurso a través da súa páxina. O tema do gañador aparecería como cara-b nun novo sinxelo de Cursive.
O sexto álbum de Cursive Mama, I'm Swollen, editouse o 10 de marzo do 2009 a través do selo Saddle Creek Records. Tres días despois Cursive realizou a súa rimeira actuacición en televisión, tocando "From The Hips" no programa Late Show with David Letterman. O álbum foi o primeiro gravado sen o batería Clint Schnase, que deixou a banda en outubro de 2007. Schnase foi substituído por Matt "Cornbread" Compton, que xa xirara anteriormente co grupo.
O seu sétimo álbum, I Am Gemini, foi publicado o 21 de febreiro de 2012 a través de Saddle Creek Records. Cornbread Compton foi substituído por Cully Symington antes da gravación do disco. Cunhas letras descritas por Ian Cohen de Pitchfork Media como un "libreto completo", I Am Gemini está presentado como unha obra de teatro, contando a historia de "irmáns xemelgos separados ao nacer, un bo e outro malo, a súa inesperada reunión nunha casa que non é un fogar inicia unha loita clásica pola alma". O álbum caracterízase por ser de acceso musical difícil, con Tyler Kain de Paste Magazine dicindo "as partes distintivas [de Cursive] aínda están aí con esas partes de guitarra retorcidas e sinuosas, e as liñas de baixo melódicas e aterciopeladas de Matt Maginn. Pero a exploración de cambios extravagantes, tempos divertidos e rupturas próximas ao metal poden facer difícil de escoitar a Gemini de primeiras".
The Ugly Organ foi reeditado por Saddle Creek en 2014, contando con catro temas adicionais editados no álbum compartido 8 Teeth to Eat You e catro máis aparecidos en sinxelos e recompilatorios. Cursive realizou unha breve xira na primavera dese ano para promocionar o lanzamento.
Sviatoslav I de Kíiv
Sviatoslav Igorevich (en antigo eslavo oriental: С~тославъ / Свѧтославъ, Игорєвичь, Sventoslavŭ / Svantoslavŭ Igorevičǐ; en ruso: Святослав Игоревич, Sviatoslav Igorevich; en ucraíno: Святослав Ігорович, Sviatoslav Ihorovych; en belaruso: Святаслаў Ігаравіч, Sviatoslav Igaravich; en búlgaro Светослав, Svetoslav e en grego Σφενδοσθλάβος, Sphendosthlábos), tamén coñecido como Sviatoslav o Bravo, nado en 942 e finado en marzo de 972 na illa de Khórtisia no Dniéper, foi un príncipe varego da Rus de Kíiv, da dinastía dos ruríkidas, que reinou de 962 a 972.
Primeiros anos
As fontes non mencionan nada sobre a súa infancia e os primeiros anos da súa vida, pero Sviatoslav, descrito polas fontes como pouco paciente, foi o primeiro dos líderes da Rus de Kíiv mencionado na Crónica de Néstor en lingua eslava, e non nas nórdicas, como o foron os seus antepasados.
O seu pai foi Ígor, Príncipe de Kíiv asasinado por individuos da tribo dos drevlianos contra 945. A súa nai, Olga Prekrasa, a primeira dirixente da Rus' en facerse oficialmente cristiá, fe á que se converteu na corte de Bizancio de Constantino VII Porfiroxéneta, e que dirixiu o principado como rexente até a maioría de idade de Sviatoslav, en 962.
O seu titor foi un varego chamado Asmud (que significa rápido como un leopardo). A tradición de ter un titor varego (viquingo) perdurou entre os xoves príncipes ruríkidas pretendentes ao trono de Kíiv até o século XI.
Faquín, Garabás, Maside
Faquín é un lugar da parroquia de Garabás no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 27 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 11 mulleres.
Sviatoslav I de Kíiv
Reinado
Sviatoslav foi coñecido pola rápida expansión territorial (ao redor do Volga, da estepa póntica e dos Balcáns), e as súas campañas incensastes ao leste e ao sur que precipitaron a caída de dúas das máis grandes nacións da Europa do Leste, a dos kházaros e o primeiro Imperrio búlgaro, así como pola submisión de numerosas tribos eslavas orientais. Así mesmo, tamén combateu cos alanos e co khanato búlgaro do Volga.
Á fin da súa curta vida, Sviatoslav constituíra un dos maiores Estados en Europa, trasladando a súa capital de Kíiv (na actual Ucraína) a Pereyaslavets (na actual Bulgaria), no Danubio, en 969. En contraste coa conversión ao cristianismo da súa nai Olga (máis tarde chamada Santa Olga), Sviatoslav continuou toda a súa vida sendo un pagán convencido. Entrou en guerra contra os kházaros en 964 (coñecidos desde moitos séculos antes como un dos pobos máis poderosos da Europa do Leste), e acabou por conquistar o curso inferior do Volga. As orixes do conflito entre Sviatoslav e os kházaros non son moi claras; algúns pensan que estaba nos intereses de Kíiv para desfacerse da influencia dos kházaros, que controlaban parte da rota comercial do Volga, mentres que outros pensan que Bizancio incitara a Sviatoslav para atacar despois de que os kházaros entraran en conflito co emperador Romano I Lecapenp despois das persecucións dos xudeus. miniatura|300px|esquerda|A [[Rus de Kíiv ao comezo do reinado de Sviatoslav (en vermello), coa súa zona de influencia en 972 (en laranxa).]]
Despois de reducir aos kházaros ao rango de vasalos (así como aos viatichi, ante os que se presentou, antes de pedirlles o seu sometemento, coa mensaxe "Eu chego cara a vós!", en eslavo antigo: хощю на вы ити. ), Sviatoslav entra de contado en campaña no Danubio en 967, onde derrotou aos búlgaros xunto co xeneral bizantino Nicéforo II Focas e matou ao seu rei. Estaba acompañado, ademais de polas súas tropas, por mercenarios oguzes e pechenegos, sen dúbida para conter a poderosa cabalaría búlgara e kházara. Sviatoslav destruíu a cidade de Sarkel contra 965, e despois fixo o mesmo con Kerch, en Crimea, antes de destruír a capital kházara Itil contra 968 ou 969 (feitos mencionados nas obras do viaxeiro e cronista árabe Ibn Hawqal, do século X).
Liberou a continuación Kíiv, asediada polos pechenegos, despois instálase en Bulgaria, avanza cara a Adrianópole (actual Edirne) e ameaza a Bizancio. Pero o emperador bizantino Xoán I Tzimisces anexionou a Bulgaria oriental e buscou aos rus' de Sviatoslav (reinstalando aos reis búlgaros), e forzándoo a pedir a paz (despois do sitio de Durostorum en 971). miniatura|250px|Encontro entre Sviatoslav I e o emperador [[Xoán I Tzimisces|Xoán, por Klavdi Lébedev, segundo a descrición de Sviatoslav feita por León o Diácono.]]
A escena da entrega de Sviatoslav, na que este chega en barco canda o emperador, fíxose famosa. A aparencia física de Sviatoslav coñecémola grazas a este encontro, descrito polo cronista León o Diácono, que asistiu á reunión entre Svyatoslav e o emperador Xoán.
Segundo este cronista, Sviatoslav era un home musculado e vigoroso de estatura media, loiro e cos ollos azuis e moito máis impoñente que Tzimisces. Tiña a barba e o cranio rasurado, aínda que levaba un longo bigote tupido e unha (ou dúas) chupryna (longa mecha cabelos atados), un signo de nobreza. Estaba vestido de branco e máis limpo que os seus homes, aínda que tiña moitas cousas en común con eles, e levaba tamén un pendente de ouro en forma de anel. Sviatoslav e os seus homes xuraron ante o emperador polos deuses Perún e Veles, abandonar as terras (Sviatoslav mantíñase pagán aínda que a súa nai fora cristriana). Segundo a Crónica de Néstor, Sviatoslav cría que os seus guerreiros acabarían por perderlle o respecto e se burlarían del se se convertera ao cristianismo.
Temendo que a paz con Sviatoslav o Bravo non duraría, o emperador bizantino conspirou para matalo e aliouse co khan dos pechenegos, Kurya (mencionado na obra De Administrando Imperio). Sviatoslav finalmente morreu nunha emboscada preparada por estes últimos na illa de Khórtisia (no Dniéper). O seu vencedor (Kurya, guerreiro activo e audaz, vestido cunha pel de oso) fixo un hanap co seu cranio.
Despois da súa morte, as fronteiras non se consolidaron e logo viñeron problemas de sucesión.
Posteridade
Dos seus tres fillos, os dous lexítimos repartíronse o principado. Ao maior, Iaropolk I, correspondeulle Kíiv, e ao segundo, Oleg Sviatóslavich os territorios conquistados aos drevlianos, dos que foi príncipe. A Vladimiro I, bastardo concibido por unha servente, Maluxa, concedéronlle, a petición do pobo de Nóvgorod, a antiga capital do principado, o Principado de Nóvgorod.
Unións e descendentes
As fontes diverxen sobre a vida faniliar de Sviatolav, pero o tratado ruso-bizantino de 945 menciona en principio como a súa muller a unha certa Predslava, nobre rusa e muller de Volodislav (de orixe húngara, segundo o historiador ruso Vassili Tatichtchev). Con ela tivo:
Con Malouxa, servente da súa nai, tivo:
miniatura|250px|A nai de Sviatoslav, [[Olga de Kíiv|Olga, pasea por Constantinopla co seu cortexo. Miniatura do século XI.]] O emperador bizantino Xoán I Tzimisces afirmou que cando coñeceu a Sviatoslav, que este ía acompañado por un fillo chamado Sfengus. Pero algunhas fontes din que Sfengus era en realidade fillo de Maluxa, que tivera nun matrimonio anterior.
Serie 599 de Renfe
miniatura|300x300px|Dúas unidades da serie 599 acopladas a facer parada comercial na [[estación de Santiago de Compostela.]] A Serie 599 de Renfe ou TDMD (Tren Diésel de Media Distancia) é unha familia de automotores rexionais diésel dedicados a cubrir liñas de Media Distancia de Renfe Operadora. Foron fabricados pola empresa vasca CAF. Acadan unha velocidade de 160 km/h.
Historia
No ano 2005 Renfe Operadora iniciou o proceso de adquisión dunha nova serie de automotores diésel destinados a substituír os da serie 592, 593 e 596. A compra realizouse mediante concurso, no que se recibiron varias ofertas. En xullo do 2006 Renfe adxudicou a CAF a construción da serie de 50 novos automotores. O contrato de compra asinouse en setembro do mesmo ano. O seu importe pola serie completa foi de 264.1 millóns de euros, o que supuxo, un custo de 5.36 millóns de euros por unidade construída e de 28.670 euros por praza.
Composición
miniatura|Porta intermedia característica adaptada a persoas de mobilidade reducida. Cada tren está composto de tres coches, dous extremos motores moi semellantes entre si e un remolque intermedio. Cada extremo dispón de dous motores, un en cada bogie, que accionan o eixo interior. Os catro motores dedicados á tracción son diésel-hidráulicos, do modelo MAN D2876 LUE 623, cunha potencia nominal de 382 kW, o que supón un total de 1528 kW. O peso aproximado do tren rolda as 160 toneladas, o que significa que a potencia dispoñíbel por tonelada é de 9,5 kW por tonelada, moi superior á doutros trens rexionais.
O aspecto do remolque intermedio destaca debido a que é un dos primeiros trens adaptados ás novas normativas de accesibilidade, polo que dispón dunha zona de nivel baixo a que poden acceder as persoas de mobilidade reducida sen necesidade de axuda externa. Por mor desta disposición, os dous grupos motor-alternador que producen a enerxía auxiliar atópanse instalados no teito deste coche. A potencia de xeración destes grupos está entre os 180–190 kW. En servizo normal funciona un único xerador, manténdose o xemelgo en reserva.
O 599 inicialmente fabricouse para circular por largo ibérico. Porén, está previsto que poida nun futuro circular por vías de largo internacional, polo que dispón dos espazos e ocos necesarios tanto no interior da caixa como baixo ela para incorporar os bogies necesarios. Esta necesidade de espazo impide dotar á serie 599 de prestacións das que dispoñen outros trens de CAF, como o sistema de cambio de largo BRAVA ou o de basculación SIBI.
Esta preparación fai que todos os elementos estruturais do tren estean pensados para soportar a circulación e o cruzamento con trens de alta velocidade. Así por exemplo, o cristal frontal debe superar unha proba de lanzamento dun proxectil a unha velocidade que supera os 350 km/h.
Distribución
A distribución interior dun tren é a adaptada para servizos rexionais. Existe unha única clase, con asentos tapizados, reclinábeis e non orientábeis. Cada asento dispón de bandexa, alcándara e unha toma de corrente estándar. A distribución de asentos é de corredor central, con riolas de 2+2 asentos orientados cada metade nun sentido. Algunhas riolas dispoñen de asentos enfrontados, entre os cales existe unha mesa, mentres que outras comparten orientación coas contiguas.
Cada coche dispón dun servizo e maleteiro. No coche intermedio atópase a zona dedicada a persoas de mobilidade reducida, que dispón dun baño adaptado a persoas que viaxan en cadeira de rodas e de máquina de autovenda de bebidas e aperitivos. Tamén existe unha zona para bicicletas que dispón de 3 prazas.
A diferenza de series anteriores de CAF, as portas de acceso ao tren son dunha única folla con xunta inchábel para soportar cruces con trens de alta velocidade, tendo un paso libre de 1.2 metros para permitir o acceso fácil de calquera persoa con equipaxe. Só existe unha porta por lado por coche, preto da metade, dividindo cada coche en dúas salas para viaxeiros. O paso entre coche e coche, con portas automatizadas, é sinxelo.
As pantallas interiores amosan o destino, as próximas paradas e a velocidade á que se circula. Teñen a capacidade de mostrar campañas promocionais da compañía ferroviaria. As exteriores amosan o destino e o número de coche, e en caso de circular varias unidades axustadas, teñen a capacidade de mostrar números de coche distintos para cada unidade.
Sistemas
miniatura|Unidade co enganche Scharfenberg descuberto e os retrovisores despregados. O control do tren realízase por unha rede TCN controlada polo sistema Cosmos de CAF. Isto fai que todo os circuítos e conexións entre equipos sexan distintos aos da serie 598, permitíndose que se implementen algunhas funcións que até agora non se realizaron en ningún tren diésel de Renfe, como son a desaparición no regulador dos clásicos puntos de freo e de tracción.
Outra novidade que presenta o tren é que leva instalado un sistema de protección anti-incendios bastante completo. Non só dispón de sistemas de detección nos motores e no interior da caixa, senón que dispón de extintores que actúan automaticamente ou poden ser accionados polo maquinista para apagar calquera incendio que se produza nos motores.
Seasick Steve
Steven Gene Wold, máis coñecido coma Seasick Steve, nado en 1941 en Oakland (California), é un músico americano de blues. Toca varias guitarras, a maioría propias, e canta, normalmente sobre a súa vida cando era mozo.
Accidente do Marisquiño
O accidente do Marisquiño foi un suceso acontecido no paseo das Avenidas na noite do 12 de agosto de 2018 en Vigo durante a celebración do festival de deportes urbanos O Marisquiño. Non houbo vítimas mortais pero si feridos de diversa consideración.
As causas do derrubamento foron o exceso de peso que soportaba a estrutura de madeira, que non estaba pensada para soportar concertos.
Suceso
O accidente aconteceu ás 23:58 horas do 12 de agosto de 2018, cando cedeu a estrutura da formigón sobre a que descansaba a plataforma de madeira do paseo marítimo das Avenidas, no porto de Vigo, durante o concerto de música da cantante Rels B.
Centos de persoas asistentes ao espectáculo caeron ao mar. Non se contabilizou ningunha vítima mortal. O número de feridos estableceuse en 377 persoas, aínda que de diversa consideración chegaron a 467. A aseguradora do festival, pola contra, foi condenada a pagas o custo da asistencia ás vítimas, logo dun fallo do TSXG.
En setembro dese mesmo ano o parlamento de Galicia creo unha comisión de investigación para esclarecer responsabilidades sobre o accidente.
Investigación
Tras o suceso estableceuse unha investigación xudicial para tratar de dilucidar a responsabilidade do accidente. O Concello de Vigo defendía a tese de que era Portos de Galicia, concretamente o porto de Vigo, quen era propietario dos terreos. Porén, o porto defendía que, malia seren os propietarios das instalacións, os encargados do seu mantemento era o órgano municipal. Finalmente o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia fallou a prol destes últimos.
Museo de Pontevedra
O Museo de Pontevedra, tamén coñecido como Museo Provincial de Pontevedra, foi fundado pola Deputación de Pontevedra o 30 de decembro de 1927. Está rexido por un padroádego, sendo a Deputación Provincial de Pontevedra o seu titular. Dispón de cinco edificios históricos e un sexto de nova construción, con salas de exposición permanente e temporais. Os fondos do museo son pluridisciplinares, clasificados en salas de belas artes, arqueoloxía, etnografía e artes aplicadas. O edificio fundacional, o Castro Monteagudo, localízase na rúa Pasantería en Pontevedra.
Foi distinguido en 1996 coa Medalla de Ouro de Galicia.
Historia
O Museo de Pontevedra foi fundado pola Deputación Provincial, no pazo do Castro Monteagudo o 30 de decembro de 1927 e abriu ó público o 10 de agosto de 1929.
Desde 2012, o museo ocupa cinco edificios históricos máis un sexto edificio moderno que se comezou a construír en 2004 e que foi inaugurado en 2012.
Edificio Castro Monteagudo
Este edificio está datado en 1760, e leva ese nome porque foi edificado por José de Castro y Monteagudo, primeiro Auditor na provincia Marítima de Pontevedra. É o edificio inicial do museo.
As distintas salas exhibían tradicionalmente os fondos arqueolóxicos, de orfebrería prerromana e romana, pratería e pintura. Actualmente, a exposición permanente está en proceso de remodelación. miniatura|[[Pazo de Castro Monteagudo.]]
Salas de arqueoloxía
Á arqueoloxía estábanlle dedicadas tres salas no edificio Castro Monteagudo, presentando materiais moi significativos de etapas da prehistoria e da protohistoria de Galicia. Na última remodelación trasladáronse case todos estes fondos arqueolóxicos expostos para o Edificio Sarmiento. Algúns materiais aínda permanecen no seu lugar no ano 2014, como a colección de ourivaría galega tradicional que se empregaba para establecer un contraste coa colección de ourivaría prehistórica.
Colección de pratería Fernández de la Mora y Mon
A colección, depositada de modo permanente no edificio Castro Monteagudo, foi adquirida polo escritor e diplomático Gonzalo Fernández de la Mora y Mon. Está formada por pezas anteriores a 1900, predominando a arte civil sobre a sacra. As pezas son procedentes, ademais da Península Ibérica e de Hispanoamérica, doutros lugares coma Rusia ou China.
A serie de prata niquelada (con incrustacións de aliaxes de chumbo) inclúe caixas e portavasos rusos, petacas turcas e cuncas tailandesas.
Unha das pezas máis antigas é unha cunca bizantina para bautizar, do século XV ou XVI. A de maior relevancia histórica é unha caixa do predicador de Nova Inglaterra Thomas Hooker de 1600, e a máis nobre é unha caixa de rapé moscovita con cantos curvos de comezos do século XIX.
Pero a peza máis valiosa é unha sopeira imperial, forxada en Estrasburgo cara a 1800, sen desmerecer unha xerra-trofeo ofrecida pola emperatriz de Alemaña Augusta Vitoria ao vencedor dunha carreira en 1898, con moedas de ouro incrustadas coas efixies dos tres emperadores que reinaron no mesmo ano. miniatura|[[Pazo de García Flórez.]]
Edificio García Flórez
O pazo de García Flórez chámase así por ser Antonio García Estévez Fariña e maila súa esposa Tomasa Suárez Flórez os que no século XVIII ergueron esta casa señorial sobre un pazo anterior. Foi unido ó Museo Provincial en 1943.
Os fondos que se expón nas súas salas consisten en material e mobiliario de mareantes, escultura relixiosa e acibechería.
Edificio Fernández López
Foi edificado o ano 1962 e rematado no 1965. O nome é unha homenaxe ao principal doador José Fernández López. Expón unha ampla colección de pintura romántica e histórica, con salas dedicadas especificamente a Goya e Joaquín Sorolla. miniatura|esquerda|Edificio Fernández López
Neste edificio alóxanse as dependencias administrativas do Museo, a biblioteca e o arquivo gráfico (composto por máis de 500.000 rexistros).
O edificio Fernández López do museo foi ampliado a principios dos anos 2000, construíndose un anexo deseñado en 1999 polo arquitecto Celestino García Braña entre as rúas Pasantería e Laranxo. As obras terminaron en 2002 e o novo edificio de 1200 metros cadrados, síntese de arquitectura tradicional e moderna (composto pola anexión de 2 casas e a construción doutro inmoble no soar dunha antiga horta) e destinado a oficinas e a salas para dar servizo a investigadores e documentalistas, inaugurouse o 2 de maio de 2003. A ampliación foi premiada ese mesmo ano polo Colexio de Arquitectos de Galicia. miniatura|dereita|Ampliación do Edificio Fernández López (1999-2002)
Publicacións científicas
A revista anual do museo, El Museo de Pontevedra, publicouse por primeira vez no ano 1942. Ademais dos catálogos propios de cada exposición, o Museo publica monografías.
Ruínas de San Domingos
miniatura|[[Ruínas de San Domingos.]] É o edificio máis antigo do museo. Ocupa os restos do Convento de San Domingos, construído nos séculos XIV e XV e abandonado desde a desamortización de Mendizábal de 1834. Conserva unicamente a capela maior e capelas laterais da cabeceira e mostra, ademais dos propios restos da igrexa que aínda se conservan en pé, unha ampla colección de escudos, lápidas gremiais, baldaquinos, capiteis e estatuas diversas.
Edificio Sarmiento
miniatura|[[Colexio da Compañía de Xesús (Pontevedra)|Edificio Sarmiento.]] Trátase do antigo colexio dos Xesuítas, construción de estilo barroco iniciada en 1695 e rematada no ano 1714. Incorporouse ó museo en 1979.
Tras unha profunda remodelación, foi inaugurado ó público o 21 de agosto de 2013, coa colección arqueolóxica e a arte galega medieval ata o século XIII. Pódese destacar a colección de torques e outras pezas castrexas procedentes, entre outros, dos achados do tesouro de Caldas de Reis e de Agolada.
Edificio Castelao
Trátase dun edificio construído entre 2004 e 2012, polos arquitectos Eduardo Pesquera e Jesús Ulargui, que significa unha ampliación de 10.000 m2 de superficie para exposicións e talleres. Foi inaugurado o 4 de xaneiro de 2013. Está situado trala igrexa de San Bartolomeu. miniatura|esquerda|[[Edificio Castelao.]] Foi bautizado inicialmente como Sexto Edificio, ó non alcanzarse un acordo entre os diferentes nomes de persoeiros propostos para darlle nome ó novo edificio (nomes entre os que destacaba o de Xosé Filgueira Valverde). A partir do 2021 denomínase como Edificio Castelao.
Distribúese en catro plantas e un soto. A planta baixa dedícase a exposicións temporais e as tres plantas superiores a exposición permanente dos fondos do Museo, en 23 salas, que expoñen tanto arte galega, desde o gótico á actualidade, como a doutros artistas españois e estranxeiros.
A primeira planta está dedicada á arte galega desde o gótico ata finais do século XIX, coa Xeración Doente. Expón esculturas e relevos relixiosos, entre o que destaca o retablo de Santa María de Belvís (procedente do convento dos dominicos de Santiago de Compostela), e diferentes pinturas e esculturas de Goya, Gregorio Fernández, Xosé Gambino, Pérez Villaamil, Serafín Avendaño etc.
A segunda planta está dedicada á arte comprendida entre finais do XIX e o primeiro terzo do século XX. Pódense contemplar obras de Ovidio Murguía, Álvarez de Sotomayor, Camilo Díaz, Asorey e bustos e instrumentos do violinista Manuel Quiroga. Destacan as dúas salas dedicadas a Castelao.
A terceira planta está destinada a artistas galegos comprendidos entre os anos 20 do século XX e o século XXI, con autores posteriores ó Grupo Atlántica.
No soto habilitáronse talleres de restauración e un amplo auditorio.
miniatura|dereita|[[Convento de Santa Clara de Pontevedra|Igrexa gótica do Convento de Santa Clara.]]
Santa Clara
O 1 de decembro de 2021, o Concello de Pontevedra comprou o Convento de Santa Clara á Orde das Clarisas por 3,2 millóns de euros. O 3 de xaneiro de 2023, o Concello cede o conxunto á Deputación Provincial de Pontevedra conservando o dereito de uso dos xardíns e o bosque. A Deputación integrará o convento no Museo como o seu sétimo edificio tras unha restauración integral.
Mikhail Bulgakov
miniatura|dereita|Bulgákov na década de 1910.
Mikhail Afanasevich Bulgakov (en cirílico Михаил Афанасьевич Булгаков), nado o 15 de maio de 1891 en Kíiv e finado o 10 de marzo de 1940 en Moscova, foi e dramaturgo ruso da primeira metade do século XX. A súa obra máis coñecida é a novela satírica Ма́стер и Маргари́та (O mestre e Margarita ), considerada pola crítica como unha das obras mestras de literatura do século XX.
ERTU
Egyptian Radio and Television Union (ERTU) é a compañía pública de radio e televisión de Exipto fundada en 1970, é membro da Unión Europea de Radiodifusión.
Reiki
Reiki, do xaponés reiki (霊気 ou レイキ) é unha práctica pseudocientífica considerada como medicina complementaria e alternativa (CAM),  , é dicir, non científica, que afirma tratar de lograr a curación ou equilibrio do paciente a través da imposición das mans do practicante, canalizando certa suposta "enerxía vital universal". As probas clínicas realizadas non atoparon ningún efecto positivo máis aló do placebo. No entanto, na actualidade úsase o reiki como terapia nalgúns hospitais e clínicas, aínda que non se teñan probas da súa efectividade. O reiki non é considerado unha relixión polos seus seguidores, pero, ao carecer de base científica, pode ser considerado como unha crenza.