cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra sucia na Arxentina na cultura
Pintura
Entre as obras artísticas relacionadas coa guerra sucia destácase "Identidade" un complexo de fotos e espellos realizado por trece artistas arxentinos a pedido das Avoas da Praza de Maio. Entre os artistas atópanse Carlos Alonso, Nora Aslan, Mireya Baglietto, Remo Bianchedi, Diana Dowek, León Ferrari, Rosana Fortes, Carlos Gorriarena, Adolfo Nigro, Luís Felipe Noé, Daniel Ontiveros, Juan Carlos Romeu e Marcia Schvartz.
Literatura
Entre as obras literarias relacionadas coa guerra sucia pódense mencionar:
miniatura|esquerda|200px|Teatro Picadero: alí iniciouse Teatro Aberto en 1981.
Teatro
En 1981 produciuse o Movemento do Teatro Abierto, unha reacción cultural contra a ditadura militar que tivo unha ampla influencia na poboación. Teatro Abierto foi organizado por un grupo de xente do teatro integrado por Osvaldo Dragún, Roberto Cossa, Jorge Rivera López, Luis Brandoni e Pepe Soriano, apoiados por Adolfo Pérez Esquivel, recentemente elixido Premio Nobel da Paz e Ernesto Sabato. O movemento iniciouse no Teatro Picadero situado na cortada Rauch da cidade de Bos Aires, que por esa razón foi mandado a queimar obviamente polo goberno militar. Teatro Abierto moveuse entón ao Teatro Tabaris.
O ciclo repetiuse en 1982, en 1983 (co lema de "gañar a rúa"), e en 1984 (o "teatrazo"). Entre as obras daqueles ciclos poden mencionarse Gris de Ausencia (1981) de Roberto Cossa, Tercero Incluido (1981) de Eduardo Pavlovsky, Oficial Primero (1982) de Carlos Somigliana. Teatro Abierto influíu no resto das actividades artísticas organizándose actividades similares noutros campos como Danza Aberta, Música Sempre, Libro Aberto, Poesía Aberta, Tango Aberto ou Folclore Aberto, tanto na capital como nalgunhas provincias.
Artistas
Algúns artistas nos cales a guerra sucia impactou especialmente son Mercedes Sosa, Víctor Heredia, Charly García, Juan Carlos Distéfano, Juan Gelman, León Ferrari etc.
Marion Mahony Griffin
200px|miniatura|Acuarela do Proxecto Camberra right|200px|miniatura|Estudio de artista (Sección). Acuarela e tinta de Marion Griffin 1894 miniatura|Deseño para o Proxecto 2 da Exposición de Residencia Suburbana miniatura|Deseño para o Proxecto 1 para a Exposición de Residencia Suburbana Marion Mahony Griffin, nada en Chicago o 14 de febreiro de 1871 e finada o 10 de agosto de 1961, foi unha artista e arquitecta americana. Foi unha das primeiras mulleres licenciadas arquitectas no mundo, e é considerada membro fundador da Prairie School. Durante a súa vida, realizou algúns dos mellores deseños arquitectónicos en América e deseñou a entón nova capital de Australia, Camberra.
Infancia e educación
Marion Mahony Griffin naceu en 1871 en Chicago, foi a segunda filla e a irmá máis vella dos cinco fillos que sobreviviron de Jeremiah Mahony, un xornalista de Cork, Illa de Irlanda, e Clara Hamilton, unha mestra de escola. A súa familia mudouse á veciña Winnetka despois do grande incendio de Chicago. Ao medrar alí, quedou fascinada pola rápida conversión da paisaxe nas casas suburbanas que encheron esa zona. Estivo influenciada polo seu primeiro curmán, o arquitecto Dwight Perkins, e decidiu acrecentar a súa educación. Graduouse no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (M.I.T.) en 1894. Foi unha das primeiras mulleres que recibiron un diploma en arquitectura. Aínda que cun gran talento, ás veces tivo dificultades para atopar o seu lugar na sociedade e no seu campo profesional. Non estaba segura da súa habilidade para completar a tese requirida polo seu título de grao, mais o seu profesor, Constant-Désiré Despradelle, alentouna.
Obra con Frank Lloyd Wright
Despois da graduación, Mahony traballou no estudo de arquitectura do seu curmán, que estaba situado en Steinway Hall en 64 E. Van Buren no centro de Chicago. O espazo estaba compartido con moitos outros arquitectos, incluíndo Robert C. Spencer, Myron Hunt, Webster Tomlinson, Irving Pond e Allen Bartlitt Pond, Adamo Boari, Birch Long e Frank Lloyd Wright. En 1895, Mahony, a primeira empregada contratada por Frank Lloyd Wright, traballou deseñando edificios, mobiliario, xanelas con vidreiras e paneis decorativos. As súa fermosas representacións de acuarelas de edificios e paisaxes fixéronse coñecidas como unha base do estilo de Wright, aínda que ela nunca foi distinguida polo famoso arquitecto. Sobre un século máis tarde sería coñecida como un/ha das/os máis grandes delineantes do eido da arquitectura, mais durante a súa vida o seu talento foi visto como só unha extensión do traballo feito por homes arquitectos. Estivo asociada co estudio de Wright case quince anos e foi unha importante colaboradora da súa reputación, particularmente polo influente Wasmuth Portfolio, para o cal Mahony creou máis da metade dos numerosos proxectos. O crítico da arquitectura Reyner Banham dixo dela que era a/o "mellor delineante da súa xeración". O seu proxecto da Casa K. C. DeRhodes en South Bend, Indiana foi enxalzado por Wright logo da súa finalización e por moitos críticos.
Wright subestimou as contribucións dos demais na Prairie School, Mahony incluída. Desafortunadamente, os puntos de vista da maioría dos historiadores da arquitectura desde 1950 ao 2000 seguiron o exemplo de Wright. Unha comprensión clara da contribución de Marion Mahony á contribución do Oak Park Studio veu do fillo de Wright, John Lloyd Wright, que dixo que William Drummond, Francis Barry Byrne, Walter Burley Griffin, Albert Chase McArthur, Marion Mahony, Isabel Roberts e George Willis eran as/os delineantes—os cinco homes e dúas mulleres que fixeron contribucións valiosas ao estilo de arquitectura Prairie polo que Wright se fixo famoso. Durante este tempo Mahony deseñou a Gerald Mahony Residence (1907) en Elkhart, Indiana para o seu irmán e cuñada.
Obra con Walter Burley Griffin
Mahony recomendou Walter Burley Griffin a von Holst para desenvolver o paisaxismo na área circundante ás tres casas encomendadas a Wright en Decatur, Illinois. Griffin era un compañeiro arquitecto, un compañeiro ex-empregado de Wright, e un dos principais membros da Prairie School de arquitectura. Mahony e Griffin traballaron no proxecto Decatur antes de casar; despois, Mahony traballou na práctica para Griffin. Rock Crest – Rock Glen en Mason City, Iowa, un proxecto con diversas casas de Walter Burley e Marion Mahory é considerado como o proxecto americano máis espectacular da década deste estilo e permanece como a maior colección de casas, nun contorno natural, no estilo Prairie.
Escuadro (instrumento)
miniatura|Escuadro. Un escuadro (do verbo escuadrar e este do latín quadrum, -i ‘cadrado’) é unha ferramenta con forma de triángulo rectángulo isóscele que se utiliza para debuxar figuras xeométricas. Hainos de diferentes tamaños e cores, e adoitan ter biseis nos cantos, que permiten utilizar grafos no debuxo. Estritamente non ten porque levar escala gráfica, non é un instrumento de medición, mais os fabricantes prodúceno así.
Marion Mahony Griffin
Obra con Walter Burley Griffin
Mahony e Griffin casaron en 1911, un matrimonio que durou 28 anos. As perspectivas en acuarela dos deseños de Walter para Camberra, a nova capital australiana, foron fundamentais para asegurar o primeiro premio na competición internacional para o plano da cidade. En 1914 a parella trasladouse a Australia para supervisar a construción de Camberra. Marion conseguiu a oficina de Sydney e foi responsábel do deseño dos seus despachos. Foron os pioneiros do método de construción Knitlock, inexactamente emulado por Wright nas textile block house en California en 1920.
Máis tarde os Griffins puxeron en práctica na India e, en menos dun ano, Mahony supervisou alí o deseño de máis de cen edificios influenciados pola Prairie School. Walter Griffin morreu na India en 1937 de peritonite tras unha colecistectomía. Mahony entón completou o traballo de ambos e volveu a Australia. Mahony e Griffin levaron o Prairie Style a dous continentes, lonxe das súas orixes. Mahony considerou a Louis Sullivan como o impulsor da filosofía da Prairie School. Pensou que o costume de acreditar a expansión do movemento explicou a súa morte precoz, nos Estados Unidos.
Escuadro (instrumento)
Emprégase canda un cartabón ou unha regra, para trazar liñas, paralelas, perpendiculares.
miniatura|dereita|Escuadro profesional.
Marion Mahony Griffin
Morte e legado
Marion Mahony Griffin morreu en Chicago, á idade de 90 anos. Aínda que sobreviviu 24 anos á morte do seu marido, pouco fixo na súa ancianidade para avanzar aínda máis na súa propia carreira arquitectónica. "A única vez que se dirixiu a Illinois Society of Architects, non fixo mención do seu traballo, no seu lugar deu clases ao público de antrosofía, unha filosofía de coñecemento espiritual desenvolvida por Rudolf Steiner."
Está enterrada no Cemiterio de Graceland, Irving Park Road & Clark Street, Chicago, con outros arquitectos notábeis: David Adler, Louis Sullivan, Daniel H. Burnham, Bruce Goff, William Holabird, Howard Van Doren Shaw e Ludwig Mies van der Rohe.
En 2015, déronlle o seu nome a praia de Jarvis Avenue en Rogers Park, Chicago. Ao volver aos Estados Unidos en 1939, despois da morte do seu marido, vivira preto da praia. O Cónsul Xeral Autraliano, Roger Price, asistiu á dedicatoria da praia á muller que foi fundamental no deseño da capital australina.
O Block Museum de Northwestern University expuxo algúns dos seus traballos en 2015. En 2016-17, unha exhibición da súa obra está exposta no Elmhurst History Museum.
Pazo, Augas Santas, Allariz
Pazo é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 1 muller.
La Acción (Pontevedra)
La Acción foi un semanario republicano editado en Pontevedra entre 1905 e 1906.
Historia e características
Apareceu o 11 de febreiro de 1905, continuando o labor de El Grito del Pueblo. Foi o seu director José Juncal Verdulla e entre os seus redactores estaba Emiliano Iglesias. Anticaciquista e anticlerical, o periódico desapareceu co número 55 o 22 de febreiro de 1906 como consecuencia das tensións entre lerrouxistas e unionistas de Salmerón. Foi substituído por La Libertad.
Mourazos
O topónimo galego Mourazos pode referirse a:
Os inmortais II
Os inmortais II (en Highlander II: The Quickening) é un dirixido por Russell Mulcahy que foi estreado en 1991. Segunda parte do filme de 1986 Highlander. Estreouse en galego na TVG o 1 de xuño de 2008.
Sinopse
Katana é o ditador do planeta Zeist do que procede Connor McLeod e tódolos inmortais ós que se enfrontara no pasado. No ano 2024, McLeod xa é maior, e agarda na terra a que lle chegue a súa hora tras unha longa e intensa vida. Pero os problemas volven a xurdir cando o autoritario Katana decide acabar con el. Para poder facerlle fronte, recorre a un estraño conxuro que o converte outra vez nun mozo de trinta anos e que consegue facer volver a Ramírez, o seu vello amigo.
Faure Gnassingbé
Faure Essozimna Gnassingbé (tamén coñecido como Faure Eyadéma) nado o 6 de xuño de 1966, foi o presidente de Togo dende o 4 de maio de 2005. Fillo do anterior presidente Gnassingbé Eyadéma.
Shankar Jaikishan
Shankar Jaikishan (en शंकर-जयकिशन, tamén coñecido como S-J), foi un dúo indio que compuxo música para a industria do cinema hindi, traballando xuntos dende 1949 a 1971. Máis tarde, Shankar continuou traballando só como director de música, aínda que os seus concertos fixéronse baixo o nome Shankar-Jaikishan até 1987.
Sankar
Shankar Singh Raghuvanshi, nado o 15 de outubro de 1922 e finado o 26 de abril de 1987, foi un cantante do norte da India. Pasou os seus primeiros anos en Hyderabad. Durante os seus anos de formación na música, Shankar aprendeu a tocar a táboa, como unha arte formalmente de Baba Nasir Khansahib. Durante moitos anos, Shankar estudou como discípulo do lendario compositor Khawaja Khurshid Anwar.
Shankar comezou a súa carreira cun grupo de teatro dirixido por Satyanarayan e Hemawati, antes de pasar ó Teatro Prithvi, realizando algunhas pequenas interpretacións. Shankar traballou como asistente do dúo, á cabeza do compositor de Husnlal Bhagatram.
Jaikishan
Jaikishan Dayabhai Panchal, nado o 4 de novembro de 1929 e finado o 12 de setembro de 1971, foi un cantante da India, era orixinario de Bansda (Vansada), Gujarat. Jaikishan era un experto en tocar o harmonio. Posteriormente, obtivo leccións musicais de Sangeet Visharad Wadilalji e máis adiante de Prem Shankar Nayak. Despois de trasladarse a Bombai, converteuse nun discípulo de Vinayak Tambe.
Imperio Antigo de Exipto
O Imperio Antigo de Exipto (2700-2134 a.c.), tamén chamado Reino Antigo, é o período no que se construíron as grandes pirámides e durante o que reinaron os faraóns das seguintes dinastías:
Historia
A cidade máis poderosa deste período foi Menfis, a primeira capital do Exipto unido. Abidos, no norte, foi a primeira cidade funeraria, se ben máis tarde os faraóns preferiron Saqqara, preto da capital.
O Imperio Antigo iníciase coa III dinastía, cuxo segundo faraón, Zoser (2630-2611 a.c.), foi inmortalizado grazas ás impresionantes construcións realizadas baixo a dirección do seu primeiro funcionario Imhotep. Especialmente, a pirámide de Zoser de Saqqara, na que substituíu os ladrillos por pedra como elemento construtivo e introduciu as columnas (acaroadas).
esquerda|250px|miniatura|[[Pirámide de Queops]] A IV dinastía (2726-2563 a.c.) é a dos grandes construtores de pirámides. Os trazos típicos e esenciais deste tipo de sepultura real ficaron establecidos cunha das dúas que Snefru, o fundador da dinastía, fixo constituír en Dahshur: pirámide con cámara sepulcral escavada debaixo, na rocha; foxo arrodeándoa, templo funerario e templo exterior, unido ao río mediante unha canle pola que chegaba o barco funerario. Tres dos seus sucesores, Khufu (Queops), Quefrén e Menkaure (Micerinos) foron os construtores das grandes pirámides de Giza: Khufu ergueu a Gran Pirámide; Khefren, ademais da súa pirámide mandou esculpir a Esfinxe, e a terceira pirámide do complexo é a de Menkaure, que ficou inacabada debido á decadencia posterior. Kheops foi descrito posteriormente como un tirano cruel que escravizou aos seus súbditos.
A economía foise debilitando cos últimos reis da VI dinastía, como reflicte o tamaño cada vez menor das últimas pirámides de Saqqara e Abusir. O longo reinado de Pepi II (2278-2184 a.C) contribuíu a agravar a situación provocada por sucesivas más colleitas e a debilidade dos seus últimos anos. Sucedeulle a primeira raíña de Exipto, Nitocris, que nada puido facer para impedir o declive.
Lloyd Ruby
Lloyd Ruby, nado en Wichita Falls (Texas) o 12 de xaneiro de 1928 e finado na mesma cidade o 23 de marzo de 2009 foi un piloto de automobilismo estadounidense.
Traxectoria
Ruby tamén logrou vitorias nas carreiras de resistencia nas 24 horas de Daytona (1965-1966), ambas veces asociado con Ken Miles. Ruby e Miles se uniron para gañar as 12 Horas de Sebring de 1966 e o World Sportscar Championship de 1966. Ruby tiña pensado pilotar nas 24 Horas de Le Mans, pero viuse obrigado a retirarse debido a lesións na columna que sufriu nun accidente aéreo. Un ano máis tarde, uniuse a Denny Hulme nun Ford GT 40 Mk IV para as 24 Horas de Le Mans de 1967. Ruby desempeñou un papel clave no programa GT40 da Ford Motor Company a mediados dos anos 60. Tamén participou no Gran Premio dos Estados Unidos de 1961.
500 Millas de Indianápolis
A pesar dunha carreira chea de éxitos, Ruby é probablemente o máis recordado polas súas moitas desgrazas nas 500 Millas de Indianápolis. A súa biografía, escrita por Ted Buss no 2000, titulouse: "Lloyd Ruby: The Greatest Driver Never to Win the Indy 500". Ruby liderou a carreira en cinco anos diferentes, por un total de 126 voltas. Con todo, o seu mellor final en Indianápolis foi só terceiro en 1964. O seu outro top cinco na Indy foi en 1968. En 1991 incorporárono ao Auto Racing Hall of Fame.
Quizais a loita máis dura de Ruby contra a mala sorte na Indy foi en 1969. Co líder da carreira Mario Andretti experimentando problemas de quecemento, Ruby estaba en boa posición para lograr unha vitoria. Durante unha parada en boxes a media carreira, un membro do equipo indicou a Ruby para que saíse demasiado pronto. O boquerel de recarga aínda estaba enganchado no tanque na aleta esquerda do automóbil, e cando Ruby soltou o embrague, o coche saíu disparado. A boquilla rompeu e fixo un buraco no tanque de gasolina, terminando acarreira de Ruby.
Morte
Morreu no 2009 aos 81 anos na súa cidade natal de Wichita Falls, Texas.
Resumo das carreiras no Campionato do Mundo
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato do Mundo da FIA entre 1950 e 1960. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anos lograron puntos e participaron no Campionato do Mundo. Lloyd Ruby participou en 2 carreiras do campionato mundial: as 500 Millas de Indianápolis de 1960 e o Gran Premio dos Estados Unidos de 1961. Non logrou puntos de campionato.
Comalcalco (sitio arqueolóxico)
miniatura|300px|dereita|Templo I e a Praza Norte. Comalcalco (do náhuatl: Comalli-Calli-Co que significa: "Casa dos comales") é un sitio arqueolóxico da civilización maia que se atopa no concello de Comalcalco; no estado mexicano de Tabasco, a uns 60 km de Villahermosa. O seu nome orixinal era Joy Chan que significa en maia: "Ceo Rodeado".
As ruínas constitúen unha necrópoles do período clásico maia (do século I a. C. ao IX d. C.) construída con ladrillos e estuco de cuncha de ostión. Este sitio está considerado como o máis occidental da cultura maia, e desenvolveuse entre os anos 700 a.C. e 900 da nosa era.
O sitio arqueolóxico de Comalcalco sitúase na área central da Chontalpa, sobre a ribeira este do río Seco, entre os vestixios do que foi unha inmensa selva tropical. A característica máis notable de Comalcalco, é a utilización de ladrillos nos seus sistemas construtivos, isto debido á nula presenza de materiais pétreos na rexión, ademais de ser o sitio maia máis afastado cara ó oeste.
O asentamento prehispánico, abrangue unha superficie de 72 hectáreas (7 km²), onde se localizan os grupos arquitectónicos nos que se desenvolveron varios sistemas de construción, entre os que salientan os basamentos erixidos con corpos de terra compactada revestidos cun aplanado de cal de cuncha de ostión, así como construcións de cachotaría de ladrillos. Os edificios foron decorados con modelaxes de estuco, os cales foron tamén pintados de cores como o vermello, azul, verde, amarelo e negro, de tal xeito que os ladrillos non eran visibles.
En xuño de 2011, o Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia (INAH), deu a coñecer o descubrimento do que podería ser o primeiro cemiterio maia, ó atopar un total de 116 enterros funerarios con máis de mil anos de antigüidade, localizados en tres montículos de terra nunha extensión de 220 m² na periferia desta cidade maia.
En Comalcalco atopáronse en total tres tumbas e 14 enterros funerarios dos cales 7 atopábanse dentro de furnas feitas de barro, así como o panteón descuberto na periferia da cidade con 116 enterros.
Toponimia
Grazas ó glifo emblema atopado, agora sábese que nome orixinal da cidade foi ¨Joy Chan¨, que provén do idioma maia e cuxo significado é ¨Ceo Rodeado¨ ou Ceo Enrolado. O nome actual de Comalcalco deuse porque cando as tribos de orixe náhuatl chegaron á zona, a cidade de Joy Chan estaba xa deshabitada, e ó ver os edificios construídos de ladrillo, un termo que non coñecían, o máis parecido que atoparon para describila foi a palabra "comal", así que lle chamaron "Comalli-Calli-Co", que significa: "Casa dos comales", por iso o nome desta cidade maia está en náhuatl.
Dzongsar Jamyang Khyentse Rinpoche
Dzongsar Jamyang Khyentse Rinpoche (en རྫོང་གསར་ འཇམ་དབྱངས་ མཁྱེན་བརྩེ་ རིན་པོ་ཆེ), nado en 1961 e tamén coñecido como Khyentse Norbu, é un lama, director de cine e escritor butanés. Os seus tres filmes máis salientables son Phörpa (1999), Travellers and Magicians (2003) e Vara: A Blessing (2013). É o autor dos libros What Makes You Not a Buddhist (Shambhala, 2007); Not for Happiness: A Guide to the So-Called Preliminary Practices (Shambhala, 2012); The Guru Drinks Bourbon (Shambhala, 2016).
É fillo de Thinley Norbu, neto de Dudjom Jigdral Yeshe Dorje e estudante de Dilgo Khyentse. É o principal custodio das ensinanzas de Jamyang Khyentse Wangpo.
European Rugby Champions Cup
The European Rugby Champions Cup, coñecida por motivos de patrocinio como Heineken Champions Cup, é unha competición anual de rugby organizada pola European Professional Club Rugby (EPCR). A Champions Cup é a principal competición europea entre clubs, sendo todos os equipos de países cuxas seleccións nacionais participan no Seis Nacións. Os equipos poden obter a súa participación no torneo en función da súa clasificación na Premiership inglesa, o Top 14 francés ou o Pro14; ou tras gañar o Challenge Cup. Nesta última competición participan os equipos que non conseguiron a súa clasificación á Champions Cup.
TUI fly Nordic
TUI fly Nordic é unha aeroliña chárter sueca con sede en Estocolmo que forma parte do TUI Group. A compañía opera voos a destinos de ocio dende varios aeroportos nos países nórdicos no nome dos turoperadores TUI Danmark (Dinamarca), TUI Suomi (Finlandia), TUI Norge (Noruega) e TUI Sverige (Suecia).
Historia
A aeroliña fundouse orixinalmente en 1985 como Transwede Airways, operando tanto voos chárter como regulares a destinos por toda Europa. En 1996 a parte chárter da compañía pasou a mans do turoperador sueco Fritidsresor e foi renomeada como Blue Scandinavia. Tras a compra de Fritidsresor por Thomson en 1998, a aeroliña pasou a chamarse Britannia Airways. Despois de que Preussag (TUI) mercase o Thomson Group en 2000 a aeroliña pasou a chamarse TUI fly Nordic en 2005.
Frota
miniatura|[[Boeing 737 Next Generation#737-800|Boeing 737-800]]
En decembro de 2020 a frota de TUI fly Nordic estaba formada polos seguintes avións:
European Rugby Champions Cup
Entre 1995 e 2014 a competición era coñecida como Heineken Cup e estaba organizada pola European Rugby Cup. Após unha disputa entre os membros da asociación sobre a estrutura e dirección da mesma, a organización mudou de nome a European Professional Club Rugby, perdendo a competición o nome do patrocinio até a temporada 2018−19 co regreso de Heineken. Os equipos máis laureados da competición son o Leinster e o Toulouse con catro títulos cada un.
A Heineken Cup
A Copa Heineken foi presentada no verán de 1995 por iniciativa do entón Torneo das Seis NaciónsComité das Cinco Nacións]] para crear un novo nivel competición internacional profesional. Na primeira edición doce equipos representantes de Francia, Gales, Irlanda, Italia e Romanía competiron en catro grupos de tres, pasando os gañadores de cada grupo directamente ás semifinais. A gran ausencia na primeira edición foi a dos equipos ingleses e escoceses. O xogo inaugural en Romanía, onde o Toulouse derrotou ao Farul Constanţa por 54-10, foi ante moi pouco público. Porén, co paso das xornadas a compeitición foi gañando con cada vez máis espectadores nos estadios. O Toulouse foi o primeiro gañador da Copa Europea tras derrotar ao Cardiff na prórroga, nun encontro que reuniu 21.800 espectadores no Cardiff Arms Park.
Os clubs de Inglaterra e Escocia entraron na competición entre 1996 e 1997. O rugby europeo expandiuse máis coa chegada da European Challenge Cup, formada cos equipos que non se clasificaban para a Heineken Cup. A Heineken Cup contaba agora con 20 equipos repartidos en catro grupos de cinco.
A nova copa
A historia comeza cando no ano 2012, clubs franceses e ingleses manifestaron protestas contra o formato e a estrutura da Heineken Cup (organizada pola European Rugby Cup (ERC)) basándose na distribución de fondos económicos e no sistema de clasificación. Algúns fixeron protestas de que nun futuro, en lugar de que os países do Pro12 mandasen o mellor equipo de cada nación, tivesen que ir os mellores posicionados do Pro 12, sendo indiferente a súa nacionalidade.
En xuño de 2012, a Aviva Premiership e o Top 14, en representación dos clubs ingleses e franceses, notificáronlle á ERC que nun prazo de dous anos os equipos deixarían de xogar na Heineken Cup e no European Challenge Cup.
En setembro de 2012, os equipos da liga inglesa anunciaron un contrato de catro anos de televisión por 125.000.000 £ con BT Sport, o cal incluía os dereitos tanto para as competicións nacionais como para as competicións europeas. A ERC respostou este anuncio reclamando á liga de Inglaterra que non tiña os dereitos das competicións europeas e anunciando un contrato da mesma duración para estes torneos pero con Sky Sports. En consecuencia, 12 meses máis tarde destes anuncios, os equipos ingleses e franceses proclamaron a súa intención de organizar o seu propio torneo continental, convidando ao resto de clubs europeos a unirse a el. Esta competición chamaríase Copa de Campións (en inglés: Champions Cup).
Un mes máis tarde, en outubro de 2013, a Federación de Rugby de Gales, representando os catro equipos da nación, confirmou o seu total apoio á nova Copa de Campións de rugby proposta polos ingleses e franceses.
Torneo actual
O 10 de abril de 2014, logo de dous anos de duras negociacións, unha organización nova denominada European Professional Club Rugby anunciou que os tres grupos anteriores firmaran un acordo para a formación da European Rugby Champions Cup, a European Rugby Challenge Cup e un novo Torneo de Clasificación. No mesmo día, BT e Sky firmaron outro acordo, este para dividirse a cobertura da nova competición europea. Os dous emitirían os partidos da fase de grupos á metade, así como os cuartos de final e as semifinais. A final retransmitiríana as dúas canles de televisión á vez. BT tería o dereito preferente para elixir os partidos da Copa de Campións, mentres que Sky tería esa preferencia para os partidos da Challenge Cup.
Formato
Esta competición difire da Heineken Cup no formato de 24 equipos. A maior diferenza é o resultado da redución do número de equipos que participan. Este número pasou dos 24 antigos aos actuais 20.
19 dos 20 equipos clasifícanse automaticamente pola posición que conseguen na súa liga:
Play-Off pola 20ª praza
Esta praza gáñaa o equipo que venza nun play-off entre os equipos mellor posicionados desas tres ligas que non se clasificaron.
Fase de grupos
A rolda de grupos compóñena 5 grupos de 4 equipos. Os grupos confecciónanse segundo a posición de cada club na súa respectiva liga. En cada grupo clasificouse o primeiro. Tamén se clasificaron os tres mellores segundos.
Fase final
A fase final comeza cuns cuartos de final. Os gañadores pasan ás semifinais. E os gañadores á gran final. Os cuartos e as semis dispútanse a un partido e na casa do que logrou mellores resultados. A final xógase tamén a un partido pero en campo neutral.
Tetrastes
Tetrastes é un xénero de aves sa orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos.
Descrición
O xénero fois descrito en 1840 polo naturalista alemán, que traballou no imperio Ruso, Alexander von Keyserling e o ornitólogo alemán Johann Heinrich Blasius.
Especies
O xénero está constituído por dúas especies, antigamente clasificadas dentro do xénero Bonasa.
Francisco Rafael Augier
Francisco Rafael Augier, nado en Tui o 20 de setembro de 1767 e finado en Catamarca (Arxentina) o 3 de novembro de 1847, foi un empresario galego radicado na Arxentina.
Traxectoria
Foi bautizado na catedral de Tui co nome de Rafhael Francisco Antonio de los Dolores Augier y Rojano. Era fillo de Henry Augier Ferriere (emigrante de Montpellier) e da tudense María Ana Rojano Figueroa y Oia Ozores de Sotomayor, filla do malagueño Francisco Rojano de Figueroa y Salcedo.
Emigrou cara a Arxentina cando aínda era unha colonia española, xunto aos seus irmáns Pedro Evaristo (que se afincaría en Santiago del Estero e casaría con Andrea de Santa Ana Paz y Figueroa), Francisco Rafael e Vicente, que chegou a Tenente de Milicias na compañía de infantería de Dragones de Buenos Aires baixo as ordes do Vicerrei Rafael de Sobremonte). Francisco Rafael afincouse en Catamarca, traballando como comerciante e membro do Cabido.
Axiña acadou reputación e representación no lugar. Foi un dos dignatarios da Acta de Autonomía de Catamarca, asinada o 15 de agosto de 1821, e que implicou a separación de Tucumán.
El Progreso (Ourense)
El Progreso foi un periódico editado en Ourense entre 1881 e 1882.
Traxectoria
Bisemanario político e de intereses xerais, apareceu o 15 de decembro de 1881. Estaba dirixido por Luciano Cid Hermida. De existencia efémera, non acadou o ano na rúa.
Islam
O islam (en الإسلام, ') ou islamismo''' é unha relixión monoteísta abrahámica cuxo dogma baséase no libro do Corán, o cal establece como premisa fundamental para os seus crentes que «Non hai máis deus que Alá e que Mahoma é o último mensaxeiro de Alá». A palabra árabe Allah, galeguizada como Alá, significa Deus e a súa etimoloxía é a mesma da palabra semítica El (אל), coa que se nomea a Deus na Biblia. Os eruditos islámicos definen ao islam como: «A submisión a Deus o Altísimo a través do monoteísmo, a obediencia e o abandono da idolatría». O libro sagrado do islam é o Corán, ditado por Alá a Mahoma a través de Yibril (o Arcanxo Gabriel). Os seguidores do islam denomínanse musulmáns (do árabe muslim مسلم, 'que se somete'). Testemuñan que Mahoma é o último dos profetas enviados por Deus e selo da Profecía.
En 2010 calculábanse en case 1600 millóns de seguidores do islam que son maioría en 49 países, arredor dun 87/90% dos musulmáns son sunnitas e o 10/13% xiítas. Segundo o Vaticano, o islam (conxuntamente con todas as súas ramificacións) é a relixión máis estendida do mundo, xa que recentemente superou o número de católicos, e a segunda relixión do mundo se se súmase o número de fieis das distintas confesións do cristianismo.
O islam xurdiu coa predicación de Mahoma no ano 622 na Meca (na actual Arabia Saudita). Baixo o liderado de Mahoma e os seus sucesores, o islam estendeuse rapidamente. Existe discrepancia entre os musulmáns e non musulmáns de se se estendeu por imposición relixiosa ou militar, ou por conversión dos pobos ao islam. As ensinanzas de Mahoma están contidos no Corán, ou Alcorán (Qur'an, "recitación" en árabe). Os musulmáns acreditan que Mahoma recibiu estas ensinanzas de Alá (a palabra árabe para Deus), por intermedio do anxo Xibreel (Arcanxo Gabriel) que Mahoma despois recitou para que outros pasasen a escrito, xa que era analfabeto segundo considera a tradición islámica, converténdose no mensaxeiro do islam. Alén do Corán, inclúense entre os conceptos e prácticas relixiosas os piares do islam, cinco para os sunnitas: profesión de fe (non hai máis deus que Alá e Mahoma é o seu profeta), orar cinco veces por día, a esmola, o xaxún no Ramadán e a peregrinación á Meca que os xiítas imamís inclúen entre as derivacións da fe xunto con outras prácticas; os ditos e accións de Mahoma tal como se recolle no corpus dos hadith, distintos segundo a tradición sunnita e a xiíta e que para os sunnitas conforman a sunna, que clarifican e explican as ensinanzas de Mahoma e que forman o Rexistro histórico das accións e as ensinanzas do Profeta.
Ao contrario do xudaísmo e do cristianismo, o islam non atravesou un período de gran reforma ou reformulación fundamental.
Para a maioría dos musulmáns o islam non é só unha relixión senón un xeito de vida, un sistema que dá instrucións que se relacionan con todos os aspectos da actividade humana, sexan políticos, sociais, financeiros, legais, militares ou interpersoais pero entre os crentes hai diversos graos de observancia, para uns é un asunto privado mentres para outros é a base de todo o seu sistema de relacións.
Etimoloxía e significado
A palabra Islām, da raíz trilítera s-l-m, deriva do verbo árabe aslama, que significa literalmente ‘aceptar, renderse ou someterse‘. Así, o islam representa a aceptación e sometemento ante Deus. Os fieis deben demostrar a súa submisión venerándoo, seguindo estritamente as súas ordes e abolindo o politeísmo. En palabras do arabista Pedro Martínez Montávez:
A palabra está dada por numerosos significados no Corán. Nalgúns versículos (ayat آيات ʾāyātun), a calidade do islam como unha convicción interna é acentuada: «A quen queira que Deus se desexe dirixir, el ampliará o seu peito ao islam». Outros versos conectan a palabra islām e dīn (traducido usualmente como 'relixión' ou 'fe'): «Hoxe, perfeccionei a súa relixión (dīn) para vostede; completei a miña bendición sobre vostede; aprobei o islam para a súa relixión.» Aínda, algunhas faccións describen o islam como unha acción de devolver a Deus, máis que soamente unha afirmación verbal de fe.
Con frecuencia confúndense os significados de palabras ou termos como árabe, musulmán, islámico e islamista, que teñen significados distintos; para aclarar os significados destas palabras poden consultarse diversas referencias bibliográficas. , ,
Doutrina do islam
miniatura|Musulmáns rezando en [[Bahrain]]
Xiíta
A teoloxía xiítas contén cinco principios da relixión coñecida como Principios da relixión e ademais dos tres dos sunnitas cren noutros dous, é dicir: Tawhid (Monoteísmo), Nubuwwah (Profecía), Maad (O Día da Resurrección), Imamah (Liderado), Adl (Xustiza).
Sunní
Segundo a opinión sunnita a doutrina islámica ten cinco alicerces na súa fe que forman parte das accións interiores dos musulmáns. Os alicerces principais son:
Aos cinco alicerces da concepción sunnita engaden algúns o sexto alicerce do xihad ou esforzo na defensa da fe. En termos estritamente relixiosos, enténdese fundamentalmente como un esforzo espiritual interior de cada crente por vivificar a súa fe e vivir de acordo con ela. A isto chámaselle xihad maior, mentres que existe unha xihad menor que consiste en predicar o islam ou defendelo dos ataques. Deste último concepto nace a idea de xihad como loita ou guerra, que se popularizou en todo o mundo.
Ademais, conforme ao Corán todos os musulmáns teñen que crer en Deus, nos seus anxos, nos seus libros, nos seus profetas, na predestinación e na próxima vida.
Deus
miniatura|Medallón mostrando a palabra Allah. En [[Igrexa de Santa Sofía|Santa Sofía, Istambul (Turquía).]] A crenza na existencia de Deus é un principio común entre todas as doutrinas divinas, e basicamente, a diferenza substancial e fundamental entre unha persoa relixiosa -calquera sexa a doutrina que practique e un individuo materialista, radica nesta cuestión.
Deus no Corán noméase a si mesmo como Allah, nome derivado da raíz semítica El. Aínda que o termo é coñecido en Occidente como referencia ao Deus musulmán, para os falantes do árabe (de calquera relixión, incluídos cristiáns e xudeus) emprégase como referencia a "Deus". A crenza en Deus dentro do islam consiste en catro aspectos:
Dado que se trata do mesmo Deus dos cristiáns e xudeus, as calidades que os musulmáns lle atribúen son basicamente as mesmas que lle atribúen aqueles, pero hai diferenzas considerables. É salientable, con todo, que o islam, á semellanza do xudaísmo pero afastándose do cristianismo, insiste na súa radical unidade (tawhid), ou sexa, que é un e non ten diversas persoas (como afirma en cambio a maioría das correntes cristiás co dogma da Trindade) no seu carácter incomparable e irrepresentable.
O islam refírese a Deus tamén con outros noventa e nove nomes, que son outros tantos epítetos referidos a calidades de Deus, tales como O Clemente (Al-Rahmān), O Apreciadísimo (Al-'Azīz), O Creador (Al-Jāliq). O conxunto dos 99 nomes de Alá recibe en árabe o nome de al-asmā' al-husnà ou ‘os máis belos nomes‘, algúns dos cales foron utilizados así mesmo por cristiáns e xudeus ou designaron a deuses da Arabia preislámica. Algunhas tradicións afirman que existe un centésimo nome que permanece incognoscible, que é obxecto de especulacións místicas, e que se define nalgunhas ocasións como o Nome Inmenso (ism al-'Azam), ou como o Nome da Esencia, figura que existe igualmente no xudaísmo, e que ha ter unha grande importancia no sufismo. Outras veces, utilízase simplemente a palabra rabb (señor).
Mahoma dixo que Deus tiña 99 nomes; neste versículo do Corán menciónanse algúns:
Monoteísmo contra politeísmo
Todos os eruditos islámicos din que a orde máis importante que Deus dá ao home é que este recoñeza a súa absoluta unicidade (en árabe: توحيد Tawhid) e isto significa que o adore unicamente a El, e esta adoración non é válida excepto do monoteísta, polo tanto Mahoma divulgou a súa mensaxe entre homes que tiñan diferentes tipos de adoración: algúns adoraban anxos, outros adoraban profetas e homes piadosos, outros adoraban árbores, pedras, e entre eles había quen adoraba o sol e a lúa. A todos eles o Profeta reprendeulles os seus actos invitándoos ao islam sen facer distinción ningunha.
A maioría dos versículos do Corán sobre esta materia salientan a Unidade de Deus con respecto á Creación, as ordes (a dirección do mundo) e o culto. Primeiro chaman a atención do home ao feito de que soamente Deus é o Creador do mundo. Soamente El ten a autoridade soberana sobre o mesmo. Logo extraen a conclusión de que soamente El merece ser adorado.
O Corán refuta a teoría da pluralidade de deuses do seguinte xeito:
Se o mundo tivese máis dun creador, as relacións subsecuentes estarían limitadas a asumir unha das seguintes formas:
Anxos
miniatura|Anxo representado nun [[mosaico segundo a crenza Selxúcida.]] Os anxos son criaturas que constitúen un intermedio entre Deus e este mundo visible e Deus encargoulles os asuntos do mundo da existencia e a lexislación. Os anxos son servos honorables que nunca desobedecen a Deus no que lles ordena. Todo o que lles manda lévano a cabo.
A fe nos anxos dentro do islam consiste en:
Libros revelados
miniatura|Muller lendo o [[Corán na mesquita Jameh de Sanandaj (Qurdistán iraniano) ]] A fe nos libros revelados dentro do islam comprende:
Historia do islam
miniatura|A [[Kaaba, na Meca, na rexión de Hejaz, actualmente Arabia Saudita, é o centro do islam. Musulmáns de todo o mundo reúnense aquí para orar xuntos.]]
Arabia preislámica
miniatura|Ao momento da súa morte no ano [[632, Mahoma lograra unificar toda a península arábica.]] Arabia antes de Mahoma estaba escasamente poboada por habitantes de fala árabe. Algúns eran beduínos, pastores nómades organizados por tribos. Algúns eran agricultores, que vivían en oasis no norte, ou nas áreas máis fértiles e densas no sur (no que se coñece agora como Iemen e Omán). Nese tempo, a maioría dos árabes eran seguidores das relixións politeístas, aínda que unhas poucas tribos seguían o xudaísmo, o cristianismo (incluído o nestorianismo) ou zoroastrianismo. A cidade da Meca era un centro relixioso para algúns politeístas árabes do norte, pois contiña o muro sagrado do Zamzam e un pequeno templo, a Kaaba.
Auxe do califato (632-750)
miniatura|En 1187, [[Saladino invadiu o reino de Xerusalén e derrotou os cruzados na batalla de Hattin.]] miniatura|A [[Batalla de Bagdad (1258)|destrución de Bagdad en 1258 por Hulagu Khan considérase tradicionalmente o final aproximado da Idade de Ouro.]] A historia do islam comeza na Arabia no século VII coa predicación do profeta Mahoma, seguida da violenta conquista dos maiores Estados da época: o imperio persa sasánida, boa parte do Imperio romano e o reino visigodo.
Omar foi sucedido por Uthman ibn Affan, outro dos primeiros seguidores de Mahoma. Baixo Uthman, o Novo califato viuse sumido nunha guerra civil á que se chamou a Fitna, ou desorde. Moitos dos familiares e primeiros seguidores de Mahoma estaban descontentos con Uthman, porque sentían que estaba favorecendo indebidamente os seus parentes e actuando menos como un líder relixioso e máis parecido a un rei. Soldados rebeldes mataron a Uthman e ofreceron o liderado a Ali ibn Abi Talib, o primo e xenro de Mahoma. O período do califato de Ali ibn Abi Talib foi aquel en que asumiu directamente a carga e dirección da comunidade. Foi unha etapa extremadamente importante para o Estado Islámico pois intentou, nun lapso de tempo moi curto, poñer en práctica a súa concepción de goberno, da sociedade civil, dos lazos que unían os seus membros así como da súa concepción da vida doutrinaria, intelectual e espiritual da comunidade. Ali morreu nas mans dun asasino carixí, e os omeias reclamaron o califato. Eles lograron reter o liderado da maioría dos musulmáns por varias xeracións, pero salvo por un breve período, nunca volveron gobernar sobre un imperio islámico non dividido. A fe islámica diverxeu tamén, separándose nas principais de hoxe en día: os sunnitas e os xiítas.
Na historia do islam existen diversas dinastías que se disputaron os califatos ou o liderado do islam e moitos estados islámicos que ofrecían unha mínima ou ningunha obediencia ao califa.
Entre os séculos XIV e o XVII, un dos máis poderosos imperios foi o Imperio de Malí, cuxa capital era Tombouctou. Con todo, esta cultura estivo profundamente pautada pola árabe (ata no idioma), non sendo realmente orixinal. miniatura|[[Batalla de Lepanto, vitoria da Liga Santa sobre a frota do Imperio otomán.]] No século XVIII, houbo tres grandes imperios musulmáns: o otomán en torno a Turquía, Oriente Próximo, o mar Mediterráneo e os Balcáns; o safaví en Irán, Iraq, a Armenia histórica, o Cáucaso e Afganistán; e o mogol no Indostán. No século XIX, estes imperios caeran baixo a dominación do poder político e económico de Europa. Logo da primeira guerra mundial, o remanente do Imperio otomán foi dividido en protectorados ou esferas de influencia europeas. O islam e o poder político do islam experimentaron un rexurdimento no século XX, en boa medida grazas ao petróleo. Con todo, as relacións entre occidente e certo número de estados de maioría musulmá seguen sendo precarias cando non tensas.
Tempos modernos (1918-presente)
Logo das perdas posteriores á primeira guerra mundial, os restos do Imperio otomán son esparexidos cos protectorados europeos. Desde entón a maioría das sociedades musulmás convertéronse en nacións independentes, e adquiriron prominencia novos temas, como a riqueza petroleira e as relacións co estado de Israel.
O islam contemporáneo
Este movemento non está dirixido a cuestionar os fundamentos do islam, senón que trata de aclarar malas interpretacións ou abrir paso á renovación do islam como un centro moderno de pensamento e liberdade.
A poboación musulmá actual
miniatura|esquerda|350px|Países cuxa poboación musulmá supera o 10% do total (FONTE - [[Central Intelligence Agency|CIA World Factbook, 2012). Os países coloreados con tons vermellos son aqueles nos que a maioría da poboación pertence a ramas do islam distintas da sunnita maioritaria.]]
Segundo o World Factbook da CIA, no ano 2005 o islam era a segunda relixión con máis seguidores no mundo, un 19,9% da poboación mundial. É así mesmo a relixión que está crecendo máis rapidamente, feito atribuíble principalmente ao maior crecemento demográfico nos países musulmáns, así como ás conversións ao islam como relixión monoteísta.
A poboación musulmá estímase que excede os 1.200 millóns de persoas. Soamente o 18% dos musulmáns son etnicamente árabes; outro 20% atópase na rexión do sur do Sáhara en África, e o 30% no subcontinente indio (sumando os fieis de Paquistán, Bangladesh e a India). O país coa maior poboación de musulmáns do mundo é Indonesia, con case 200 millóns de fieis. Tamén hai importantes grupos musulmáns en China, Europa, Asia Central e Rusia.
En Europa, Austria foi o primeiro país en recoñecer o islam como unha das súas relixións oficiais, mentres que Francia é o país europeo con maior poboación de musulmáns: 6 millóns, que representan un 10% da súa poboación total.
O islam en Latinoamérica e España
Dise que escravos que chegaron a América cos conquistadores españois introduciron o islam nesta rexión, establecéronse en países como Brasil, Venezuela, Panamá e Colombia.
En España hai ao redor dun millón de musulmáns, mentres que a maior comunidade de musulmáns en Latinoamérica atópase no Brasil. Na Arxentina está localizado o Centro Islámico Rei Fahd que é o maior de Latinoamérica. En Colombia a Mesquita de Omar Ibn Al-Jattab en Maicao, La Guajira; en Caracas existe a mesquita Ibrahim, en México a mesquita Dar as Salam, preto da cidade de México e no caso de Chile, a mesquita As-Salam en Santiago, a mesquita Mohhamed VI en Coquimbo e a mesquita Bilal en Iquique.
Lugares santos
Os lugares santos do islam son tres: as cidades da Meca e Medina, así como a Mesquita de Al-Aqsa en Xerusalén.
A Meca
miniatura|Masjid al-Haram. A Meca é a cidade a onde os musulmáns polo menos teñen que peregrinar unha vez na súa vida se teñen a capacidade de facelo, na Biblia é mencionada como "Padan-aram" (Parán=Mecca), nela naceu Mahoma e áchase Masjid al-Haram, onde rezar nela considérase como ter a recompensa de 100,000 oracións. Nesta mesquita está localizada a Kaaba, templo construído polo profeta Abraham e o seu fillo Ismael, o Pozo de Zamzam, considerado por milagroso polos musulmáns desde o tempo en que lle foi revelado a Agar, xa que prové a miles de persoas en todo o país e cada peregrino bebe del. Nos arredores atópase Mina e o Monte Arafat, onde Mahoma pronunciou o seu sermón de despedida fronte a máis de 100,000 persoas e o permanecer aí está considerado como un alicerce na peregrinación.
Medina
miniatura|esquerda|[[Masjid al-Nabawi, a mesquita do Profeta en Medina]] Medina é un lugar moi querido polos musulmáns, xa que recibiu o profeta Mahoma, cando emigrou da Meca, dándolle refuxio, recibiu e aceptou a súa mensaxe, os seus habitantes foron coñecidos como os "Ansar" por acollelo e facelo vencer ao islam, temas sobre os que todos os musulmáns están de acordo. Mahoma transmitiu que nela duplicase a recompensa das boas accións, unha oración na Mesquita do profeta ten a recompensa de 1.000 oracións. Tamén dixo que á súa entrada hai anxos que a protexen das epidemias e que lle prohibirán a entrada ao Falso Mesías (co nome árabe de Al-Dayal) do mesmo xeito que A Meca.
Mesquita de Al-Aqsa
miniatura|A [[mesquita de Al-Aqsa é a terceira mesquita máis sagrada do islam.]] Atópase en Xerusalén, a tradición musulmá relata que é o lugar onde Mahoma ascendeu aos ceos. No ceo fóronlle presentados os profetas e coñeceu a Abraham, Moisés e Xesús entre outros. Posteriormente comunicouse con Deus interpoñéndose unha gran luz entre eles e foille establecida a oración.
A este acontecemento chámaselle Al-Israh wa Al-Miray (‘viaxe nocturna e ascensión‘), o capítulo 17 do Corán fala diso e o rezar na Mesquita de Al-Aqsa equivale a recompensa de 500 oracións.