cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comuna francesa
Historia das comunas francesas
O 20 de setembro de 1792, a responsabilidade de levar o rexistro de nacementos, casamentos e mortes foi retirado dos curas das parroquias para converterse en responsabilidade dos alcaldes das comunas. Os casamentos civís foron establecidos e comezaron a realizarse no mairie cunha cerimonia non moi distinta á cerimonia relixiosa tradicional, co alcalde substituíndo o cura, e o nome da lei substituíndo o nome de Deus ("Au nom da loi, je vous déclare unis par les liens du mariage" - "No nome da lei, eu declaro a súa unión polas obrigacións do matrimonio"). Os curas foron forzados a entregaren os seus rexistros de séculos de idade de bautismos, matrimonios e enterros, os cales foron depositados nos mairies. Estes cambios de súpeto allearon profundamente aos devotos católicos, e Francia axiña se viu mergullada nas convulsións dunha guerra civil, coas rexións ferventemente relixiosas do oeste de Francia como os seus protagonistas. Isto levaría a Napoleón Bonaparte a restablecer a paz en Francia, establecendo un novo sistema administrativo, aceptado pola poboación en xeral. Napoleón tamén aboliu a elección dos consellos municipais, o cal agora sería elixido polo prefeito, o representante local do goberno central.
Logo da Revolución Francesa
Hoxe, en xeral, as comunas francesas seguen parecéndose moito a aquelas que foron establecidas a comezos da Revolución Francesa. As mudanzas máis importantes aconteceron en 1831, cando o Parlamento de Francia restableceu o principio da elección dos consellos municipais, e en 1837 cando as comunas francesas adquiriron personalidade xurídica. Os revolucionarios Xacobinos temían os poderes locais independentes, os cales eran vistos por eles como conservadores e opositores á revolución, así que favovereceron o poder do Estado Central. Polo tanto, cando se crearon as comunas, foron privadas de personalidade xurídica (de igual xeito os départements), e só o Estado Central continuou tendo personalidade xurídica. Para 1837 esta situación foi xulgada como pouco práctica, xa que como os alcaldes e consellos municipais non podían formar parte das cortes, calquera acción levaba máis tempo. Logo deste cambio, miles de aldeas que xamais tiveran personalidade xurídica de súpeto convertéronse en entidades legais por primeira vez na súa historia. Este segue sendo o caso de hoxe en día.
Condado de Durham
É un condado de fortes contrastes: a zona interior está escasamente poboada mentres que o litoral está altamente urbanizado. Durante un tempo foi un dos principais puntos da industria mineira do carbón.
A forma do nome do condado é única en toda Inglaterra. Moitos condados reciben o seu nome a partir da súa capital, polo que neste caso o nome tería que ser "Durhamshire". O motivo polo que se lle chama condado de Durham é que os Príncipes-Bispos de Durham exerceron o seu poder noutras rexións afastadas do condado polo que a parte interior recibiu o nome de condado de Durham en oposición ó resto do "estado de Durham".
O Canal, Oca, Coristanco
O Canal é un lugar da parroquia de Oca, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Comuna francesa
Logo da Revolución Francesa
Durante a Revolución Francesa aproximadamente 41.000 comunas foron creadas, nun territorio correspondente aos límites da Francia de hoxe. Isto foi menos que as 60.000 parroquias que existían antes da revolución (en cidades e urbes, as parroquias foron combinadas nunha soa comuna), pero 41.000 continuaba sendo un número moi grande, nese momento sen comparación ningunha no mundo, exceptuando o Imperio da China (pero alí, só o nivel de Condado e superiores tiñan unha administración permanente).
Cadea de transmisión
miniatura|150px|Animación do funcionamento dunha cadea de transmisión. miniatura|200px|Trazos dunha cadea de transmisión, de [[Leonardo da Vinci.]]
Comuna francesa
Logo da Revolución Francesa
Dende aquel entón, cambios tremendos foron afectando a Francia, así como ao resto de Europa: a Revolución Industrial, dúas guerras mundiais, e os éxodos rurais fixeron minguar a poboación rural e incrementar a das cidades. As divisións administrativas francesas, con todo, permaneceron extremadamente ríxidas e inalterables. Hoxe en día ao redor dun 90% das comunas e departamentos son exactamente aquelas mesmas que foron designadas nos tempos da Revolución Francesa máis de 200 anos atrás, cos mesmos límites. Como consecuencia, as incontables comunas rurais que antes tiñan moitos centos de habitantes durante a Revolución Francesa, hoxe non teñen sequera cen habitantes. Doutra banda, as cidades medraron tanto que as áreas urbanizadas agora espállanse alén dos límites das comunas nas que foron "postas" nos tempos da Revolución. O exemplo máis extremo disto é París, onde a área urbanizada esténdese sobre 396 comunas.
Cadea de transmisión
En enxeñaría mecánica, unha cadea de transmisión ou simplemente cadea, é un conxunto de elos conectados directamente ou a través de eixes. Unha cadea pode estar pechada en si mesma ou deixarse libre nos seus extremos.
Comuna francesa
Logo da Revolución Francesa
París, de feito, foi unha das escasas comunas de Francia cuxos límites foron espallados ao ter en conta a expansión da súa área urbanizada. A nova, e máis grande, comuna de París foi instalada baixo o permiso do Emperador Napoleón III en 1859, pero logo disto os límites de París volvéronse ríxidos. A diferenza da maioría dos outros países europeos, os cales mudaron as súas comunas de acordo coas densidades de poboación actuais (como o fixeron Alemaña e Italia ao redor de 1970), diminuíndo drasticamente o número de comunas, Francia só realizou fusións de comunas nos límites, e estas foron maiormente realizadas no século XIX. De 41.000 comunas dos tempos da Revolución Francesa, o número diminuíu a 37.963 en 1921, e 36.568 en 2004 (en Francia metropolitana).
Eurocopa de Fútbol de 1960
A Eurocopa de Fútbol de 1960, chamada por aquel entón Copa Europea de Nacións, foi a primeira edición do torneo. A fase final disputouse en Francia. A URSS fíxose có trofeo, vencendo á Iugoslavia no tempo engadido por 2-1.
Comuna francesa
Logo da Revolución Francesa
Francia é, con moita vantaxe, o país co número máis grande de concellos en Europa. Por exemplo: reunindo toda Alemaña (un terzo máis de habitantes que Francia) temos só 12.321 comunas (Gemeinden), ou reunindo toda Italia (case tantos habitantes como Francia) temos só 8.101 concellos (comuni). En Europa, só Suíza ten tan alta densidade de concellos como Francia, pero nos últimos dez anos comezouse un extenso movemento de "fusión" de comunas. Para entender mellor o que significan estes números hai dúas boas comparacións:
Eurocopa de Fútbol de 1960
Nas clasificatorias participaron dezasete equipos, con notables ausencias coma a Alemaña ou a Italia. Os equipos xogaban eliminatorias a dobre partido (en casa e fóra), ata as semifinais e final que era a partido único. Estes últimos encontros disputáronse en Francia.
Comuna francesa
Debate actual
Durante máis de 30 anos, houbo chamadas en Francia para unha fusión masiva de comunas, incluíndo voces distinguidas como as do presidente de Cour des Comptes. Con todo, os conservadores foron moi duros, e ningún proxecto de combinación de concellos chegou alén do comité do Parlamento de Francia. En 1971 a lei Marcellin ofreceu apoio e diñeiro do goberno para tentar ás comunas a unirse unhas a outras, pero a lei foi un completo fracaso (só unhas 1.300 comunas aceptaron desaparecer e combinarse con outra). Vista xeral do centro de [[Lión|miniatura]] Así, aqueles defensores das fusións entre comunas quéixanse de que as cidades francesas teñen un ridículo peso comparadas coas súas correspondentes europeas, porque as súas fronteiras seguen sendo aquelas impostas hai máis de 200 anos. Por exemplo, a cidade de Lión é, xeograficamente, unha comuna con só 465.300 habitantes vivindo dentro da súa xurisdición, o cal é máis baixo que moitas outras cidades europeas, mentres que, nos feitos, a área metropolitana de Lión ten 1,7 millóns de habitantes e é unha das maiores metrópoles de Europa, cun tamaño semellante ao de Múnic. De feito, a poboación e economía da área metropolitana de Múnic é moi comparable á de Lión, pero a poboación da cidade (Gemeinde) de Múnic é ao redor de 1 320 000 habitantes, preto de tres veces a da comuna de Lión, reflectindo o moito máis grande que é o territorio de Múnic (310 km²), 6,5 veces máis grande có territorio da comuna de Lión (48 km²).
Os alcaldes das cidades francesas a miúdo se queixan de que a súa significancia é minusvalorada cando eles viaxan ao exterior de Francia, debido ao feito de que eles presiden só un pequeno territorio no medio de enormes áreas metropolitanas. Un bo exemplo deste fenómeno é París: malia que a área metropolitana de París é unha das escasas no mundo que teñen máis de 10 millóns de habitantes, a poboación da cidade de París en si é só de 2 145 000 habitantes, menos que a poboación da cidade de Roma (2 550 000 habitantes), cuxa área metropolitana de 3,5 millóns de habitantes é pequena en relación á área metropolitana de París.
Na outra punta da escala, en Francia existen algunhas comunas rurais as cales logo dos éxodos rurais quedaron con moi poucos habitantes, e que loitan para manter e distribuír os servizos básicos tales como a auga corrente, recolección do lixo, ou rúas comunais correctamente pavimentadas.
As fusións, con todo, non son doadas de levar a cabo. Un primeiro e obvio asunto é que reduce o número de cargos dispoñibles, e por iso non sempre é ben recibida a idea polos políticos locais. Un problema máis serio é que os cidadáns dunha aldea poden estar pouco dispostos a ter os seus servizos locais en mans dun executivo situado noutra aldea, que pode non ser consciente ou atento ás necesidades locais.
A expresión "intercomunalidade" (intercommunalité) denota importantes formas de cooperación entre concellos. Tal cooperación fixo a súa primeira aparición cara finais do século XIX na lei do 22 de marzo de 1890 a cal previu para o establecemento de asociacións intercomunais. Os lexisladores franceses eran moi conscientes do carácter inaxeitado da estrutura comunal herdada da Revolución Francesa, e a chamada Lei de Chevènement do 12 de xullo de 1999 é a máis recente e minuciosa medida dirixida ao reforzo e simplificación deste principio.
Nos últimos anos, fíxose cada vez máis común para as comunas unirse en consorcios intercomunais para a provisión de servizos tales como a recolección do lixo e o abasto de auga. As comunas suburbanas a miúdo se unen coas cidades centrais da súa área urbana para formaren unha comunidade encargada de manexar o transporte público ou ata de administrar os impostos locais.
A lei Chevènement organizou todas estas prácticas, abolindo algunhas estruturas e creando outras novas. Ademais, esta ofrece financiamento do goberno central dirixido a alentar máis comunas a unírense en estruturas intercomunais. A diferenza da fracasada lei Marcellin de 1971, a Lei Chevènement atopou en grande medida o éxito, e agora a maioría das comunas francesas están envolvidas en estruturas intercomunais.
Estas tres estruturas teñen distintos poderes fiscais: coa Comunidade de Aglomeración e a Comunidade Urbana, que teñen maior poder fiscal, impóñense os impostos locais sobre as corporacións (taxe professionnelle) no seu nome, no canto de en nome da comuna, e co mesmo nivel de impostos en todas as comunas da Comunidade. As Comunidades deben manexar algúns servizos antes levados a cabo polas comunas, como o transporte e a recolección do lixo, como nos sindicatos, pero neste caso a lei volve obrigatorio para as comunidades manexaren outras áreas como o planeamento e o desenvolvemento econónimo, proxectos de vivendas ou protección do medio ambiente. As Comunidades de Comunas son encargadas de manexar poucas áreas, deixando as comunas máis autónomas, mentres que as Comunidades Urbanas son encargadas de manexar a maioría dos asuntos, deixando as comunas pertencentes a ela con menos poder autónomo.
A cambio da creación da Comunidade, o goberno asígnalles un diñeiro en base á súa poboación, proporcionando deste xeito un incentivo para as comunas a agruparse e formar comunidades. As Comunidades de Comunas son as que reciben a menor cantidade de diñeiro por habitante, mentres que as Comunidades Urbanas son as que reciben máis diñeiro, e isto empurra ás comunas a formaren máis comunidades integradas onde elas teñen menos poder, o que se resistiron a facer se o goberno non lles entregase diñeiro a cambio.
A Lei Chevènement foi extremadamente exitosa nese senso, xa que a maioría das comunas francesas agora pertencen a estruturas intercomunais: unha verdadeira fazaña nun país tan conservador como Francia. Á data de 1 de xaneiro de 2007, había 2.573 comunidades en Francia metropolitana (incluíndo 5 Syndicat d'agglomération nouvelle, en galego: Sindicatos de Novas Aglomeracións, unha categoría en vías de extinción), compostas por 33.327 comunas (91,1% de todas as comunas de Francia metropolitana), e 52.86 millóns de habitantes, un 86,7 % da poboación total da zona.
Con todo, os impresionantes resultados poden agochar unha realidade distinta. En áreas rurais, moitas comunas entraron nunha Comunidade de Comunas só para se beneficiaren dos fondos gobernamentais. A miúdo os sindicatos locais se tornaron oficialmente en Comunidade de Comunas, e a nova Comunidade manexa só os servizos que antes manexaba o Sindicato, contrariamente ao espírito da lei, que estableceu as novas estruturas intercomunais para realizar unha gama de actividades moito máis ampla cás realizadas polos Sindicatos. Algúns din que, se as transferencias do goberno desaparecesen, moitas desas Comunidades de Comunas volverían ao seu estado de sindicato, ou simplemente desaparecerían por completo en lugares onde non había sindicatos previos á lei.
Nas áreas urbanas, as novas estruturas intercomunais son máis "realidade", sendo creadas por xenuína confianza no valor do funcionamento conxunto na área urbana. Con todo en moitos lugares xurdiron contendas, e non foi posible establecer unha estrutura intercomunal para toda a área urbana: algunhas comunas negáronse a participar neste tipo de estruturas, ou crearon as súas propias estruturas, así que nalgunhas áreas urbanas como Marsella existen catro estruturas intercomunais distintas. En moitas áreas, as comunas con máis recursos reuníronse con outras comunas ricas negándose a deixar entrar comunas máis pobres, porque terían que subir os impostos aos seus habitantes para soster os suburbios máis pobres da área urbana. Ademais, as estruturas intercomunais en moitas áreas urbanas son aínda moi novas e fráxiles: existen tensións entre as comunas; a cidade central da área urbana a miúdo é acusada de desexar dominar as comunas dos arrabaldes; as comunas con posicións políticas opostas tamén poden sospeitar as unhas das outras.
Dous exemplos famosos disto son Tolosa e París. En Tolosa, unha das máis grandes estruturas intercomunais, a comunidade principal de Tolosa e os seus arrabaldes son só unha Comunidade de Aglomeración, malia que Tolosa sexa o suficientemente grande como para crear unha Comunidade Urbana de acordo á lei. Isto é porque as comunas suburbanas néganse a unha Comunidade Urbana por medo a perderen demasiados poderes, e optaron por unha Comunidade de Aglomeración, malia que unha Comunidade de Aglomeración recibe menos fondos do goberno que unha Comunidade Urbana. En París non agromou ningún tipo de intercomunalidade, os suburbios de París temen o concepto dun "París maior", e así a desunión aínda é a regra na área metropolitana de París, cos arrabaldes creando moitas distintas estruturas intercomunais pero todas elas sen a cidade de París.
Un problema importante coa intercomunalidade é o feito de que as estruturas intercomunais non teñen representantes elixidos directamente polo pobo, son os representantes de cada comuna individual que pertence á nova estrutura. Como consecuencia, os funcionarios públicos e burócratas son os que establecen a axenda e impleméntana, cos representantes elixidos das comunas só aprobando as decisións claves. A nivel local, esta situación aseméllase á de Bruxelas, onde do poder compartido por moitos estados europeos independentes resultou que o poder é exercido por unha burocracia non elixida polos cidadáns.
Futuro
Nos primeiros cinco anos do século XXI producíronse diversas mudanzas a nivel comunal en Francia, mais a situación segue sendo inestable. As novas estruturas intercomunais, designadas para resolver o problema dun país con demasiadas comunas pequenas, atopou un éxito claro, pero os seus poderes -así como as súas relacións coas comunas dentro e os departamentos aos que pertencen- seguen necesitando ser definidos na práctica.
Terán as estruturas intercomunais representantes directamente elixidos polos cidadáns no futuro, como propuxo Mauroy no 2000? Pero entón, non deixaría isto ás comunas como unidades administrativas inútiles? Algúns poucos alcaldes de grandes cidades (comunas) francesas abandonaron os seus cargos na alcaldía para convertérense en Presidentes de Comunidades Urbanas, como no caso da Lille Métropole Communauté urbaine. Ou estas estruturas intercomunais crebarán cando o goberno deixe de pasarlles fondos? Ou quizais, como cren algúns, a Lei Chevènement foi o primeiro paso cara a unha fusión masiva de comunas, unha tentativa de que as comunas traballen xuntas e vexan as vantaxes disto, antes de que sexan eventualmente fusionadas?. En calquera caso só resta deixar pasar uns anos.
As comunas máis e menos poboadas
Vila francesa esnaquizada durante a [[segunda guerra mundial|miniatura]]
A comuna máis elevada
A comuna máis elevada da República Francesa (e de Europa) é Saint-Véran (267 habitantes), nos Alpes franceses: a altitude da aldea central da comuna oscila entre os 1.990 metros e os 2.040 metros sobre o nivel do mar.
Comunas máis afastadas da cidade capital de Francia
miniatura|Cartel marcando o final de [[Y (Francia)|Y no departamento de Somme en Francia, Picardía.]]
Nomes de comunas en idiomas distintos do francés
Os nomes das comunas francesas están normalmente en francés. En áreas onde foron falados outros idiomas distintos do francés, os nomes foron adaptados á ortografía e pronunciación do francés, así como Toulouse (anteriormente Tolosa en occitano), Strasbourg (anteriormente Straßburg en alemánico), ou Perpignan (anteriormente Perpinyà en catalán). Con todo, algunhas das comunas pequenas retiveron o seu nome orixinal. Aquí algúns exemplos de nomes conservados nos idiomas que se falaron, ou se continúan falando, no territorio da República de Francia: miniatura|Cartel marcando a entrada a [[Mittelhausbergen no departamento do Baixo Rin, Alsacia.]]
Clasificación
Códigos INSEE: INSEE dá un código numérico a varias entidades en Francia, entre as cales están as comunas (estes códigos non coinciden cos códigos postais). O código "completo" ten 8 díxitos e 3 espazos nel, pero é unha "simplificación" popular expresar o código con 5 díxitos e sen espazos:
Cadea de transmisión
As cadeas de transmisión serven para transmitir o movemento de arrastre de forzas entre rodas dentadas, e poden utilizarse como:
A pesar de que se atribúe a Hans Renold a invención da cadea con rolos, en 1880, debuxos de Leonardo da Vinci do século XVI amosan os trazos dunha cadea con rolos. .
Aplicacións
miniatura|200px|Cadeas de elos planos enlazados mediante pernos, habitualmente usadas en motos e bicicletas. miniatura|200px|Cadea de distribución nun [[motor OHV.]]
Hai algúns modelos de motos que usan un cardán para transmitir o movemento ás rodas. Porén, o sistema de cadea dá unha certa elasticidade que axuda a iniciar o movemento, sobre todo en costas. O seu inconveniente é que se pode enganchar, e é máis débil que un cardán.
Tamén hai sistemas hidráulicos ou por correa.
Nos motores de ciclo Otto a 4 tempos úsanse cadeas para a árbore de levas desde hai moito tempo, sobre todo desde a aparición dos motores SOHC e DOHC polo seu maior silencio e menor custo que os piñóns de distribución. As correas de transmisión dentadas, porén, foron gañado terreo para esta función.
Cada vez téndese máis a substituír a cadea da árbore de levas por unha correa xa que fai menos ruidoso o motor. O inconveniente é que hai que cambiar a correa con máis frecuencia que unha cadea, e consome un pouco máis de potencia do motor.
Eurocopa de Fútbol de 1960
A Selección Española rexeitou viaxar á URSS para xogar a correspondente eliminatoria, así que foi descalificada do torneo. Así para as finais quedaron a URSS, a Iugoslavia, a Checoslovaquia e a Francia. A URSS enfrontouse á Checoslovaquia na semifinal en Marsella vencendo por 3-0, namentres que Iugoslavia derrotou á Francia por 5-4. No encontro polo terceiro posto Checoslovaquia obtivo a vitoria por 2-0.
De hoy no pasa
De hoy no pasa é o quinto álbum da banda viguesa Siniestro Total, editado en abril do ano 1987 a través do selo DRO. Gravouse nos estudios Trak de Madrid por Eugenio Muñoz e Paco Trinidad, que tamén se encargou da produción. No ano 2002 lanzouse unha reedición remasterizada con sete temas extra, seis deles gravados nas mesmas sesións que as cancións do álbum orixinal, e o outro un ano antes para o programa de TVE Aumba-buluba-balam-bambú.
Eurocopa de Fútbol de 1960
Na final, Iugoslavia adiantouse no marcador pero a URSS, liderada polo lendario porteiro Lev Yashin empatou no minuto 49. Os encontro rematou con resultado de emptate a 1, polo que se tivo de xoga-la prórroga, na que un gol de Viktor Ponedelnik lle deu á URSS o gol que lles fixo levarse o título de campión. Resultado final: 2-1.
Final
Lugar: Parc Des Princes, París Asistencia: 17,966
Máximos anotadores
2 Goles: François Heutte (Francia), Valentin Ivanov (URSS), Viktor Ponedelnik (URSS), Milan Galić (Iugoslavia), Dražen Jerković (Iugoslavia)
Gol máis cedo
11 minutos: Milan Galić (Iugoslavia vs Francia)
Pepes, Castro, Carballedo
Pepes é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada.
Segundo o INE en 2016 o lugar contaba con 11 habitantes, 7 mulleres e 4 homes.
Toponimia
O topónimo deriva do apelido Pepiz relacionado co antropónimo. Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Depresión endogámica
miniatura|300px|Exemplo de depresión endogámica Chámase depresión endogámica á perda de adaptacións (vigor, viabilidade, fecundidade, etc.) producida pola perdida de variación xenética debido á homocigosidade, que impide a supervivencia da especie.
Expresión dos alelos recesivos
Segundo Barret e Kohn, permite a expresión de alelos recesivos prexudiciais procedentes de ambos os proxenitores, xa que adoita producirse polo cruzamento xenético entre parentes próximos.
Nos seres humanos
Os efectos biolóxicos da depresión endogámica nos seres humanos están escurecidos polas influencias socioeconómicas e culturais no comportamento reprodutivo. Os estudos en poboacións humanas demostraron que a idade ao casar, a duración do matrimonio, o analfabetismo, o uso de anticonceptivos e a compensación reprodutiva son os principais determinantes da aparente fertilidade, incluso en poboacións cunha alta proporción de unións consanguíneas. Porén, observáronse varios efectos pequenos sobre o aumento da mortalidade, intervalos entre partos máis largos, e unha produtividade xeral reducida en poboacións illadas.
Os temores de Darwin
Charles Darwin foi un dos primeiros científicos en demostrar os efectos da depresión endogámica mediante a realización de numerosos experimentos con plantas. A esposa de Darwin, Emma, era a súa prima en primeiro grao, e el estaba preocupado polo impacto da endogamia no seus dez fillos, tres dos cales falecieron a idades inferiores aos dez anos, e outros tres non puideron enxendrar fillos.
Bowling for Columbine
Un éxito comercial e da crítica, o filme deu a coñecer a Moore internacionalmente e gañou numerosos premios, incluíndo o Oscar ó mellor documental, o Independent Spirit, un premio especial Festival de Cannes, e o César ó mellor filme estranxeiro. Está considetado un dos documentais máis exitosos de tódolos tempos.
O Capelán, Oca, Coristanco
O Capelán é un lugar da parroquia de Oca, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 63 habitantes (29 homes e 34 mulleres).
Felirati Párt
miniaturadaimagem|Retrato de Ferenc Deák en 1861 Felirati Párt foi un grupo político húngaro de corte liberal clásico dirixido por Ferenc Deák, era un dos dous partidos presentes na Asemblea Nacional húngara de 1861 e o que tiña a maioría na cámara.
Contexto
A derrota austríaca na Guerra Franco-Austríaca 1859 significou a caída do ministro do interior Alexander von Bach que seguía unha liña dura de centralización e absolutismo e a modernización das estruturas do Imperio dos Habsburgo que se plasmou no coñecido como o Diploma de Outubro (1860) que dotaba a Austria de elementos constitucionais federalizantes, pero finalmente a Patente de Febreiro (1861) establecía un sistema centralizado que disolvía a Asemblea Nacional húngara, en resposta o parlamento húngaro rexeitou ambos os dous textos negándose a enviar representantes ao Parlamento de Viena e pedindo o restablecemento do réxime constitucional de 1848 pero no seu seo había dúas tendencias, o grupo encabezado por Deák, coñecido como Felirati Párt, era partidario de chegar a acordos coa coroa austríaca para obter o autogoberno no seo do Imperio, mentres o grupo minoritario dirixido por László Teleki ata o seu suicidio en marzo de 1861 estaba pola proclamación dun estado nacional independente.
Mediomundo
O mediomundo é unha arte de pesca, hoxe en desuso, empregada para a captura de piardas, pións, fanecas, xurelos, cangrexos etc., previo engado da mesma.
Consiste nun aro metálico ao que se fixa un cerco de rede case semiesférico, que se pendura no extremo dunha vara de lonxitude axeitada para o seu manexo desde unha pequena embarcación.
I Call Your Name (sinxelo de Roxette)
I Call Your Name é o quinto single do dúo de pop sueco Roxette extraído do álbum Pearls of Passion, lanzado ó mercado en Bélxica, Francia, Alemaña, Luxemburgo e Países Baixos o 20 de xaneiro do ano 1988 baixo o selo EMI e producido por Clarence Öfwerman.
Ligazóns externas
I Call Your Name
Rexión de Oromia
Oromia (en Oromiyaa) é unha dos nove estados rexionais baseados de Etiopía, abranguendo 286 612 quilómetros cadrados. A súa capital é Adís Abeba, a mesma capital do país. É o fogar do pobo oromo e limita coa Rexión de Somali polo leste, coa Rexión de Amhara, a Rexión de Afar e a Rexión de Benishangul-Gumuz polo norte, Sudán do Sur, a Rexión de Gambela e a Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur polo oeste, e Kenya polo sur. Segundo o censo de 2011, a poboación da rexión era de 35 000 000, sendo o meirande estado en termos de poboación.
Bell & Howell
miniatura|dereita|200px|Proxector para o fogar Bell & Howell "Regent" 8mmminiatura|[[Robert Capa cunha Filmo durante a Guerra Civil Española]] Bell & Howell é unha fabricante histórico estadounidense de proxectores e cámaras de cinema, fundárona o proxeccionista Donald J. Bell e o mecánico Albert S. Howell en Chicago co nome de Bell & Howell o 17 de febreiro de 1907. Bell deixou a compañía en 1921 e Howell retirouse en 1940. No ano 2003 uniuse con Böwe Systec Inc. in 2003 e coñeceuse como Böwe Bell & Howell ata 2011, cando Versa Capital Management mercou a compañía e volveu ao seu nome tradicional, pero pese a manter o nome o seu ámbito de negocio é a comercialización de produtos de terceiros e a súa sede está en Wheeling, Illinois.
Historia
Historicamente, Bell & Howell Co. foi un importantes subministrador de material cinematográfico, e pola súa innovación acadou sona dentro do mundo da industria cinematográfica, entre os seus produtos salientan: A partir de 1946 comezou a fabricar produtos para microfilmes. Un acordo con Canon fixo que entre 1961 a 1976 Canon fabricase as súas cámaras SLR de 35mm co logo de Bell & Howell A comezos da década de 1970 a empresa deixou de fabricar cámaras de cinema, centrándose nos microfilmes, escáneres e produtos financeiros.
Desso GrassMaster
O Desso GrassMaster é unha superficie artificial para practicar deportes composta por herba natural mesturada con fibras artificiais. As fibras de herba de artificio inxéctanse a 20 centímetros de profundidade e cobren aproximadamente un 3% da superficie. Mentres a herba medra, as raíces entrelázanse coas fibras. Os deseñadores afirman que desta maneira o campo queda máis ancorado e sólido. As estruturas contan cunha boa drenaxe e cunha boa comodidade para o xogo.
Este invento emprégase tanto para estadios como para campos de adestramento de diversos deportes como: fútbol, béisbol, rugby, fútbol americano... Esta superficie tamén se pode utilizar para concertos ou outra clase de eventos.
Schangnau
Schangnau é unha comuna suíza do cantón de Berna, situada no distrito administrativo do Emmental. Limita ao norte coas comunas de Eggiwil e Marbach, ao leste con Flühli, ao sur con Habkern, e ao oeste con Eriz e Röthenbach im Emmental.
O corruptor
O corruptor (en The Corruptor) é un filme estadounidense dirixido por James Foley que foi estreado en 1999.
Schangnau
Ata o 31 de decembro de 2009 estaba situada no distrito de Signau.
O corruptor
Sinopse
O detective Nick Chen (Chow Yun-fat), de orixe chinesa, dirixe a Unidade contra as Bandas asiáticas de Chinatown, onde se está producindo un enfrontamento entre as Tríadas e os Dragóns Fukineses, unha nova banda organizada. Para acabar con eles, a Chen asígnanlle un novo compañeiro chamado Danny Wallace (Mark Wahlberg) que moi axiña aprenderá a defenderse na rede mafiosa oriental.
Schangnau
A lingua oficial desta comuna é o alemán.
OU-533
A OU-533 é unha estrada comarcal galega, que discorre entre as vilas da Gudiña e A Rúa, pasando por Viana do Bolo, na provincia de Ourense. É a estrada principal que vertebra a Comarca de Viana. É un tramo da antiga estrada C-533, que transcorría desde A Gudiña até Lalín, na provincia de Pontevedra.
Percorrido
A vía sae desde a vila da Gudiña, nun cruzamento coa estrada N-525 a carón da vía da Prata do camiño de Santiago. Aos poucos metros pasa por baixo da liña Zamora - A Coruña, e uns cen metros despois por baixo da Liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia. Aos 10 quilómetros, na parroquia de Pradocabalos, cruza o río da Canela a carón do Mesón da Ponte. Despois segue a carón do río Camba, na cola do encoro do Vao, que modificou o traxecto da estrada desde O Cambón (onde había unha antiga ponte cara a Bembibre) por San Cibrao até a vila de Viana do Bolo, logo de cruzar o río Bibei por un viaduto construído cando se fixo o encoro.
Despois de cruzar Viana do Bolo atravesa Mourisca e San Mamede. No alto do Covelo (1052 m) entra no concello do Bolo, deixando a man dereita o cruzamento cara á Veiga. Despois de pasar por Cambela, hai un cruzamento á esquerda cara ás Ermidas, e segue por Santa Cruz. En Lentellais sufriu obras de mellora para suprimir numerosas curvas. Ao cruzar o río Xares antes a estrada baixaba até Portomourisco e A Portela de Portomourisco, pero construíuse un viaduto augas abaixo que evita as dúas aldeas.
En Freixido enlaza coa OU-536 que leva cara a Larouco, antiga estrada Ourense-Ponferrada, no seu momento N-120 e despois C-536. Neste caso foi construída unha variante cara ao leste para evitar o paso polas aldeas da parroquia. Antes de chegar á vila de Petín cruza o río Sil a carón da ponte da Cigarrosa, pola que discorría antigamente, e remata na vila da Rúa de Valdeorras.
Medio dólar colombino
miniatura|400x400px|[[Anverso e reverso do medio dólar colombino de 1892]] O medio dólar colombino é unha moeda de prata dese valor facial cuñada pola Casa de Moeda dos Estados Unidos en 1892 e en 1893, con motivo da Exposición Mundial Colombina, celebrada en Chicago en 1893 para conmemorar o IV centenario da descuberta de América por Cristovo Colón. Trátase da primeira moeda conmemorativa dos Estados Unidos e tamén a primeira dese país que representou un personaxe histórico.
A moeda xurdiu do desexo dos organizadores da Exposición Mundial Colombina de recibir financiamento federal para completar a construción da infraestrutura feiral. O Congreso garantiulles unha asignación e permitiulles que esta fose en forma de moedas de medio dólar conmemorativas, que os lexisladores e os organizadores prevían comercializar cunha prima. Un dos encargados da mostra, James Ellsworth, propuxo que o deseño da nova moeda estivese baseado nun retrato que posuía, obnra de Lorenzo Lotto, que se considerou que representaba a Cristovo Colón. Os esbozos iniciais do gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Charles E. Barber, non resultaron satisfactorios e os organizadores da mostra propuxeron un deseño do artista Olin Levi Warner que, tras ser modificado por Barber e polo seu axudante, o gravador auxiliar George T. Morgan, foi aprobado pola Casa da Moeda.
Cuñáronse inicialmente arredor de cinco millóns de pezas, unha cantidade que finalmente foi superior á demanda, polo que aproximadamente a metade delas se fundiron novamente sen chegar a saír á circulación. Porén, a emisión non arranxou os problemas financeiros da mostra, xa que se venderon menos de 400.000 moedas, das que se obtivo a correspondente prima, e outros dous millóns de pezas se puxeron en circulación, onde permaneceron ata a década de 1950.
Especificacións
As características que definen o medio dólar colombino son as seguintes:
Contexto: a Exposición Mundial Colombina
En 1890, o Congreso aprobou unha normativa pola que se lle outorgou o patrocinio federal a unha exposición conmemorativa do 400 aniversario da primeira viaxe de Cristovo Colón ao Novo Mundo.​ A lexislación establecía a creación dunha Comisión da Exposición Mundial Colombina para supervisar a mostra e a institución en Chicago da Compañía da Exposición Mundial Colombina (coñecida como "A Compañía"), para xestionar a construción das infraestruturas da exposición.
O lugar escollido para a mostra foi un terreo de 2,77 quilómetros cadrados nas beiras do lago Michigan. Os edificios foron de estilo neoclásico, con influencias das arquitecturas grega e romana, e construídos dunha mestura de xeso branco e cánabo que semellaba mármore.​​ O presidente Benjamin Harrison invitou a toda a poboación a participar; estiveron representados todos os estados dos EEUU e moitos países estranxeiros construíron tamén os seus propios pavillóns.
Prolegómenos
esquerda|miniatura|Reprodución do cadro de Lorenzo Lotto, que se considerou que representaba a [[Cristovo Colón.]] Os esforzos para promover unha moeda conmemorativa para a exposición comezaron cara a xaneiro de 1892. Esta posibilidade foi defendida moi decididamente polo industrial James Ellsworth, encargado do Comité de Artes Liberais da Compañía da Exposición Mundial Colombina (The Company: "A Compañía" ), que se encargaba da construción das infraestruturas. Ellsworth adquirira había pouco tempo un retrato do século XVI obra de Lorenzo Lotto, de alguén que daquela se considerou que era Cristovo Colón, e quería que o deseño da moeda estivese baseado naquel retrato. Foi asesorado neste asunto polo escritor e xornalista William Eleroy Curtis, que tamén foi un dos encargados da exposición. En abril de 1892, os partidarios da cuñaxe conmemorativa conseguiron o apoio do director da Casa da Moeda, Edward O. Leech, que proxectou unha moeda caracterizada por un retrato de Colón nunha das súas faces e unha lenda acaída na outra. Curtis era moi consciente das dificultades que houbera para a realización da moeda de medio dólar de prata da serie Barber en 1891, deseñada polo gravador xefe da Casa da Moeda, Charles E. Barber. A proposta das moedas conmemorativas recibiu moitas críticas e Curtis aconsellou a Ellsworth que tomase o control do proceso do seu deseño para garantir o seu éxito e o uso do retrato de Lotto. Ningunha moeda dos Estados Unidos amosara ata a data o retrato dunha persoa, aínda que si o da personificación da Liberdade.
En maio de 1892, parecía que cumprían fondos adicionais para completar os edificios da exposición. A Compañía vendera accións e a cidade de Chicago emitira bonos para o pagamento da exposición, mais os custos da construción foran claramente infravalorados. A Compañía pediu unha subvención de cinco millóns de dólares ao Goberno federal para completar as obras. Cando o Congreso se opuxo a unha asignación directa, os que a apoiaban propuxeron que os cinco millóns de dólares fosen en forma de moedas de medio dólar que puidesen venderse tamén en lembranza do evento. Estábase a propor que os Estados Unidos emitisen por primeira vez unha moeda conmemorativa. Os organizadores previron que as moedas poderían venderse ao público ao dobre do seu valor facial. A prata podería provir da fundición das moedas obsoletas e gastadas cuñadas nese metal que xa recollera o Tesouro dos EEUU, polo que ao Goberno non se lle xerarían máis que os custos da produción. Durante o debate sobre esta partida orzamentaria, o senador de Iowa William B. Allison argumentou acerca das moedas: "non serán só lembranzas dese día e para esta xeración, senón que serán transmitidas [...] aos 200 millóns que habitarán aquí no futuro. Os cativos chorarán por elas e os vellos as pedirán". O senador de Ohio John Sherman advertía de que "a grande cantidade de medios dólares acabaría co seu valor como recordo". Finalmente, o Congreso aprobou mediante unha lei do 5 de agosto de 1892 un orzamento de 2,5 millóns no canto dos cinco millóns.
John Nash
miniatura|dereita|Estatua de John Nash
Medio dólar colombino
Prolegómenos
miniatura|350x350px|Esbozos orixinais de Barber para o medio dólar colombino (agosto de [[1892).]] En xullo de 1892, Curtis enviou unha fotografía do cadro de Lotto a Leech, que consultou con Barber e respondeulle que o gravador non ía utilizar para unha moeda o retrato de alguén ollando cara a adiante. Como Barber podía cuñar a moeda con Colón de perfil, Curtis arranxouno procurando un escultor de Washington, pouco coñecido, Ulric Stonewall Jackson Dunbar, para crear un busto baseado no cadro a expensas da Compañía. Cando este se finalizou, envióuselle a Barber a Filadelfia, onde Barber realizou uns esbozos o 15 de agosto, que logo lle presentou ao director en funcións da ceca, Robert E. Preston, xa que Leech estaba de vacacións. Preston enviounos ás autoridades da exposición en Chicago. Ellsworth amosoullos aos artistas que traballaban na exposición e tamén á prensa. Os artistas criticaron os esbozos e os xornais suxeriron que parecían representar máis ben un profesor co cabelo longo que o célebre mariño. Esta controversia, unida ao debate público sobre se o cadro representaba verdadeiramente a Colón, provocou que Ellsworth acabase por rexeitar o uso daquel cadro.
John Nash
John Nash, nado en Lambeth (Londres) o 18 de xaneiro de 1752 e finado en East Cowes (Illa de Wight) o 13 de maio de 1835, foi un arquitecto inglés moi activo no Londres da Rexencia.
Traxectoria
Formouse con Humfrey Repton, paisaxista. Comezou a deseñar casas no campo. O triunfo da súa vida foi gañar o concurso da Rúa Regent Street, que o converteu nun arquitecto punteiro en Londres. Pertence ó clasicismo romántico. Regent Street (e Regent's Park) foi unha gran reforma urbanística (1811-1830).
Medio dólar colombino
Preparativos
miniatura|Medalla na honra do [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|director da Casa da Moeda, Edward O. Leech, obra do gravador xefe, Charles E. Barber]] A principios de agosto, o artista Frank Millet propuxo que o director de decorados da exposición, Olin Warner, deseñase a moeda. Warner realizou un perfil de Colón que non estaba baseado no retrato de Lotto. Para o reverso puxo a Santa María, a nao capitá de Colón, sobre dúas esferas que representaban os hemisferios, aínda que sen o mapa dos continentes. A proposta de Warner foi eloxiada polos escultores que traballaban no recinto da exposición. Edward O. Leech, director da ceca, tamén participou ao regreso das súas vacacións o 26 de agosto, enviándolles aos organizadores da exposición unha xilografía baseada na medalla oficial española do IV Centenario do Descubrimento de América, realizada por Bartolomé Maura, e acordou co Departamento de Estado que adquirise unha na embaixada estadounidense en Madrid. Logo de comprada, a medalla española pasou a formar parte da colección pública de moedas dos EEUU (National Numismatic Collection), que forma parte dos fondos do Instituto Smithsoniano.
A ceca estadounidense estaba disposta a cederlle á Compañía o deseño (Ellsworth retirou a súa decisión de non permitir o uso da súa pintura a fins de agosto), pero o Comité de Finanzas da Compañía non puido tomar unha decisión acerca do deseño que finalmente se usaría. Warner continuou a traballar nas insignias que levarían os directores da exposición na cerimonia conmemorativa de outubro de 1892, aínda que a exposición comezou en maio de 1893. Estas insignias incluían un círculo cun retrato de Colón en relevo, baseado no retrato de Lotto e cando se remataron falouse da posibilidade de usalas como base para o deseño do medio dólar. A Compañía tamén considerou a posibilidade de deseñar unha con tres barcos e outra cun só barco e unha representación do hemisferio occidental. Os rexistros tamén testemuñan que a Compañía valorou realizar unha moeda que tivese no reverso un edificio da exposición.
Os encargados da exposición solicitaron unha reunión cos funcionarios da Casa da Moeda para sentar as bases do deseño. A Compañía estaba nunha mala situación financeira e precisaba os cartos da venda das moedas. Leech acordou enviar a Barber a Chicago e alí reuniuse co Comité Financeiro o 23 de setembro de 1892, onde se acordou que o anverso se basearía finalmente no deseño das insignias e o reverso no deseño da nao de Warner.
A insignia carecía das inscricións requiridas para as moedas, polo que Barber cambiou o deseño, para o rodear cunha lenda. A nao do reverso non estaba o suficientemente detallada na versión de Warner. Barber solicitoulle a Ellsworth unha fotografía da nao que se exhibiría na exposición e logo envioulle o seu deseño do reverso a George T. Morgan. O xefe de gravadores rexeitara a idea de Ellsworth de usar o retrato de Lotto e escribiulle varias veces en outubro sobre o proxecto. O 17 de outubro, Barber finalizou as probas e o 31 dese mesmo mes fixéronse as primeiras probas de cuñaxe. Leech dixo que eran as moedas máis fermosas xamais cuñadas pola Casa da Moeda. O director da ceca xa axustara as máquinas o ano anterior para fabricar as moedas da serie Barber, polo que non interveu na cuñaxe e marchou o día 9 de novembro a unha conferencia sobre numismática en Bruxelas.
O 11 de novembro, Charles Barber envioulle a Ellsworth láminas de impresións da derradeira versión da moeda e este amosouse compracido polo seu aspecto. O gravador xefe, Charles Barber, realizoulles os últimos axustes directamente ás pezas mecánicas coas que se ían cuñar as moedas, no canto de realizar modificacións sobre pezas padrón de gran tamaño para facer despois outras máis pequenas nun torno de redución, coas que realizar a cuñaxe final. Este xeito de traballar, na peza final, era o que seguía habitualmente o seu pai, William Barber, que fora o seu predecesor no cargo. Barber engadiulle ao deseño o seu monograma ("B"), que se acha sobre a letra "B" da palabra COLUMBIAN da lenda do anverso, e tamén o de Morgan ("M"), situado nun aparello da embarcación no reverso.
Emisión e lanzamento
O xornal Chicago Tribune describiu como se cuñaron as primeiras moedas de medio dólar colombino na ceca de Filadelfia (pertencente á Casa da Moeda dos EEUU) o 19 de novembro de 1892:
Os numismáticos Anthony Swiatek e Walter Breen, na súa enciclopedia sobre as primeiras moedas conmemorativas, suxeriron que a primeira moeda non fora defectuosa nin se destruíra, senón que se lle dera a Ellsworth, un destacado coleccionista de moedas norteamericanas que tiña entre as súas rarezas dous exemplares do dólar de 1804. Consideraron pouco probable que os experimentados traballadores da ceca usasen un cuño defectuoso para facer aquela primeira cuñaxe e, máis ben, Ellsworth tería conseguido a peza coa aprobación de Bosbyshell.
esquerda|miniatura|[[Xilografía da época que representa o presidente da Compañía da Exposición, Harlow Higinbotham, abrindo o primeiro barril de moedas de medio dólar colombino.]] O 15 de decembro, a Casa da Moeda enviou a Chicago cinco barrís coas novas moedas, cada un dos cales contiña 10.000 pezas. En cada barril había cinco bolsas con mil moedas cada unha, aínda que nun deles, unha bolsa só tiña catro moedas e tamén unha caixa de puros con catro sobres coas moedas números 1, 400, 1.492 e 1892, do primeiro día de produción. Os barrís foron levados inicialmente ao Subtesouro de Chicago e o 19 de decembro ás 10 da noite saíron cara ao cuarto 404 do edificio Rand McNally, que era a sede da organización da exposición. Alí, Harlow N. Higinbotham, presidente da Compañía da Exposición, abriu o barril cun mazo e un cicel, colleu a caixa de puros, puxo tres das moedas (as números 400, 1.492 e 1.892) nos seus envases e meteunos no peto. Colleu deseguido a moeda número 1 e, para publicitar a súa venda, amosoulla a unha multitude reunida e comprouna publicamente dando por ela un cheque de 10.000 dólares. Aquela primeira moeda foi doada ao Museo Colombino, que acababa de crearse e que posteriormente pasou a chamarse Museo Field.
A Compañía da Exposición puxo as moedas á venda por un dólar e o primeiro envío foi vendido en pouco tempo ás persoas que fixeran cola para as adquirir, ás que as pediran por correo e ás que as encargaran nos bancos locais que tiñan asignacións delas. Non houbo ningún envase oficial para as moedas e foron distribuídas en varios tipos de envoltorios e polos diferentes bancos.
Gran parte da prensa da época centrouse no feito de que os medios dólares se vendesen polo dobre do valor co que se cuñaran. O xornal Colorado Sun publicou: "a xente da Feira Mundial cre que fai algo bo vendendo os seus cinco millóns de medios dólares de recordo cunha prima. A propensión de Chicago a especular co futuro non pode ser restrinxida". O Philadelphia Call coincidía: "quizais a proposta de vender as moedas de 50 centavos de recordo da Feira Mundial por un dólar sexa unha evidencia de que os visitantes poden esperar un aumento xeral dos prezos en Chicago".
O deseño tamén foi obxecto de comentarios na prensa. O xornal Philadelphia Ledger suxería: "se non se soubese por adiantado quen é o personaxe que aparece na imaxe do medio dólar colombino, o observador medio non sabería se intenta representar a Daniel Webster ou a Henry Ward Beecher". O periódico The Boston Globe apuntaba: "a primeira impresión da nova moeda colombina de recordo leva inevitablemente á expresión de que Colón non era un home ben parecido". O Galveston Daily News opinaba así sobre as novas moedas de medio dólar: