cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El viaje a ninguna parte (filme)
Sinopse
Nárrase a historia dun grupo de cómicos, as historias dos seus amores e dos seus desamores, dos seus desexos e das súas frustracións.
Provincia de Castelló
Comarcas
A provincia contén todas as Comarcas do Norte do País Valenciano e máis as comarcas do Alt Palància e o Alt Millars:
El viaje a ninguna parte
El viaje a ninguna parte pode referirse a:
Castellum honesti (Milladoiro)
Castellum honesti é un álbum do grupo tradicional galego Milladoiro, publicado en 1989. Toma o seu nome da denominación latina das Torres do Oeste.
Características
O disco foi gravado nos Estudios Windmill Lane de Dublín co técnico Brian Masterson. A totalidade dos temas son tradicionais galegos. Foi mención especial dos Indie Awards do 91. En 1991 foi editado para o mercado norteamericano polo selo Green Linnet, sendo o primeiro álbum do grupo no mercado internacional.
Asemblea Xeral (Uruguai)
miniatura|Escudo da República Oriental do Uruguai A Asemblea Xeral (en castelán: Asamblea General) é a institución que exerce o poder lexislativo do Uruguai. Está integrada pola Cámara de Senadores (30 membros) e a Cámara de Representantes (99 membros) e presidida polo vicepresidente do Uruguai, que é ademais presidente da Cámara de Senadores. A sede da Asemblea Xeral está no Palacio Lexislativo, en Montevideo, a capital da República Oriental do Uruguai.
Composición
Dúas cámaras compoñen a Asemblea Xeral, estas son:
Funcións
miniatura|Vista aérea do Palacio Lexislativo (Montevideo) A sección V da Constitución uruguaia de 1967 establece as funcións da Asemblea Xeral no seu artigo 85 que se poden resumir en:
Ademais disto, a Cámara de Senadores goza como atribución exclusiva, a posibilidade de facer un xuízo público a aquelas autoridades públicas que sexan acusadas pola Cámara de Representantes. Para poder apartalos do seu cargo deben acadar unha maioría de dous terzos.
Sede
miniatura|Imaxe do Palacio Lexislativo, sede da Asemblea Xeral (Montevideo) O Palaxio Lexislativo é a sede da Asemblea Xeral. Trátase dun edificio emprazado en Montevideo construído nun estilo neoclásico entre 1904 e 1925, a súa inauguración levouse a cabo na conmemoración do centenario da independencia uruguaia. Antes da súa construción, a Asemblea Xeral sesionaba no Cabido de Montevideo, un predio histórico que quedara pequeno para as funcións do poder lexislativo. A edificación está coroado por un orixinal lucernario sostido por cariátides que aporta luz ás estancias do interior.
No seu interior destacan as salas do plenario da Cámara de Senadores e da Cámara de Representantes, esta última presidida polo lema "a miña autoridade emana de vós e ela cesa pola vosa presenza soberana", pronunciada por José Gervasio Artigas en 1813, líder uruguaio na independencia de España. O Palacio Lexislativo conta cunha importante biblioteca, así como o despacho oficial da Vicepresidencia da República Oriental do Uruguai. Ademais, no salón dos pasos perdidos custodiánse os dous documentos fundacionais do Estado oriental: a Declaratoria de Independencia de 1825 e a Constitución de 1830. Este espazo tamén acolle actos culturais e os velorios de uruguaios senlleiros como o de Mario Benedetti, Eduardo Galeano ou Jorge Batlle, por citar algúns exemplos.
Solución hipotónica
miniatura|300x300px|A presión osmótica é a presión hidrostática producida por unha [[Disolución|solución nun volume dividido por unha membrana semipermeable debido á diferenza en concentracións do soluto.]] Unha solución hipotónica, chamada tamén hipotona, é unha solución na cal o solvente (como pode ser un plasma diluído) ten unha menor concentración de soluto (sales, etc.) que a que hai no medio celular interno (ou citoplasma). En condicións hipotónicas, a célula aumentará o seu volume, xa que, nun intento de restablecer o equilibrio osmótico a ambos os dous lados da membrana celular, o solvente difundirá cara ó interior da mesma.
Bioloxía
En bioloxía, unha solución hipotónica é aquela que ten menor concentración de soluto no medio exterior en relación ó medio interior da célula, é dicir, no interior da célula hai unha cantidade de sal maior que da que se atopa no medio na que ela habita. Unha célula mergullada nunha solución cunha concentración máis baixa de materiais disoltos, está nun ambiente hipotónico; a concentración de auga é máis alta (por mor de ter tan poucos materiais disoltos) fóra da célula. Baixo estas condicións, a auga difúndese á célula, é dicir, prodúcese osmose de líquido cara ó interior da célula.
Unha célula en ambiente hipotónica énchese coa auga e pode estoupar; cando se dá este caso nos glóbulos vermellos do sangue, denomínase hemólise. Os organismos que viven en chans de regatos e lagos habitan en auga de choiva modificada, que é un ambiente hipotónico. As células animais sofren o fenómeno de citólise, que leva á destrución da célula, por mor do paso da auga ó interior dela. Doutra banda, nas células vexetais ocorre o fenómeno de presión de turxencia: cando entra auga, a célula enche pero non se destrúe debido á gran resistencia da parede celular.
Aneiros, Serantes, Ferrol
Aneiros é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 172 habitantes (78 homes e 94 mulleres), catro menos ca en 2004.
Stel Pavlou
Stel Pavlou, nado o 22 de novembro de 1970 en Gillingham, é un novelista e guionista inglés de ascendencia grego chipriota.
Lugares de Oímbra
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Oímbra.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Oímbra
Valerio Massimo Manfredi
Valerio Massimo Manfredi, nado o 8 de marzo de 1943, é un historiador, escritor, arqueólogo e xornalista italiano.
Traxectoria
Dirixiu expedicións científicas, exploracións e escavacións en Italia e noutros países, e publicado numerosos ensaios e artigos científicos como Jenofonte - Anabasis (1980), La strada dei diecimila (1986), Gli etruschi in Val Padana (en colaboración con L. Malnati, 1991), Mare greco (en colaboración con L. Braccesi, 1992), Le isole fortunate (1993).
Colabora como experto en temas antigos nos semanarios Panorama e Messaggero. Dirixiu documentais sobre o mundo antigo e escribiu obras de ficción para o cine e a televisión.
Eleccións municipais en Rodeiro
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Rodeiro]] Corporacións democráticas en Rodeiro desde a aprobación da Constitución de 1978.
Mikel Laboa
Mikel Laboa Mancisidor, coñecido como Mikel Laboa, nado en Pasaia o 15 de xuño de 1934 e finado en Donostia o 1 de decembro de 2008, foi un cantante e compositor vasco. Estivo considerado como o patriarca da música vasca, influenciando as xeracións máis novas. A maior parte das súas cancións son en éuscaro.
Traxectoria
Nado en Pasaia, era fillo dun concelleiro socialista en Donostia, durante a guerra civil marchou vivir a Lekeitio, durante un ano, e logo volveu a Donostia. Durante os anos 50 estudou medicina e psiquiatría en Pamplona. Durante a súa etapa de estudante interesouse pola música, influenciado por artistas como Atahualpa Yupanqui ou Violeta Parra. Laboa identificaríase a si mesmo co rol de artista político na liña dos anteriores ou de Tom Waits. Debutou no Teatro Gayarre de Pamplona en 1958, cun repertorio en castelán, e non é ata 1963 cando comeza a interpretar cancións en éuscaro, no teatro Argensola de Zaragoza.
Despois de viaxar a Cataluña e coñecer a experiencia político-musical de Els Setze Jutges funda en 1965 xunto con outros artistas vascos o grupo cultural Ez Dok Amairu, que buscou revitalizar en diversos ámbitos a cultura vasca, moi aletargada durante a ditadura franquista, e que fixo especial fincapé na recuperación e dignificación do éuscaro. Dentro dese grupo e no plano musical Laboa emerxe, xunto con Benito Lertxundi, como máximo expoñente da denominada nova canción vasca.
O seu disco Bat-Hiru, de 1974, foi elixido Mellor Disco Vasco da Historia nunha votación popular do Diario Vasco hai uns poucos anos. Algunhas das súas cancións convertéronse xa en pezas populares que forman parte do folclore vasco, especialmente o Txoria txori (O Paxaro (é) paxaro), a súa canción máis coñecida.
En 1975 presenta o espectáculo Ikimilikiliklik na Bienal de Venecia. En 1978 retírase da actividade muscial e non regresa ata 1984. Nos últimos anos da súa carreira colaborou co músico de jazz Iñaki Salvador e traballou co Orfeón Donostiarra e grupos orquestrais do País Vasco. Participou na banda sonora do filme de Julio Medem La pelota vasca. La piel contra la piedra. O 11 de xullo de 2006 precedeu a Bob Dylan nun concerto pola paz que se celebrou en Donostia.
A súa música pódese definir como unha combinación de tradición, poesía e experimentalismo, ó estilo dos cantautores das décadas dos 60 e 70, pero dotado dun forte toque persoal e unha voz moi particular. A súa obra combina vellas cancións populares reinterpretadas cun estilo máis moderno, poesías musicadas de autores como Bertolt Brecht, e composicións propias. Mención á parte merecen os seus Lekeitioak, cancións experimentais a base de gritos e sons onomatopeicos onde analiza as posibilidades de voces, berros, funguidos e rosmidos na composición musical.
Discografía
Os títulos dos seus álbums están numerados. Este costume comezou en 1974 coa publicación do seu dobre LP Bat-Hiru (1-3). O 2, con cancións de Brecht, fora prohibido pola censura franquista. Logo seguiron o dobre LP Lau-Bost (4-5) e o 6. Os seus Lekeitios comprenden os discos 7 a 11, aínda que só se publicou un recompilatorio dos mesmos pola escasa comercialidade. Segue o 12, pero Laboa saltou o número 13 como homenaxe ó grupo Ez dok Amairu, xa que ese nome significa Non hai trece. Segue o 14, e o 15 e 16 foron discos en directo. Sen contar o seu recompilatorio, recentemente publicou o disco 17.
Vida persoal
Casou en 1964 con Marisol Bastida e tivo dous fillos. Na súa carreira como médico traballou na unidade de neuropsiquiatría infantil do Padroado San Miguel de Donostia durante unha vintena de anos.
Jon Paredes Manot
miniatura|Carteis en homenaxe a [[Angel Otaegi (dereita) e Jon Paredes Manot Txiki (esquerda).]] Jon Paredes Manot, alcumado Txiki, nado en Zalamea de la Serena o 20 de febreiro de 1954 e finado en Cerdanyola del Vallès o 27 de setembro de 1975, foi un militante de ETA (pm), considerado o último condenado a morte polo franquismo.
Traxectoria
A execución foi presenciada polo seu irmán e os avogados Magda Oranich e Marc Palmés i Giró. Esta execución, xunto coa de catro militantes (Xosé Huberto Baena, Ramón García Sanz e José Luis Sánchez Bravo, que pertencía á FRAP, (Jon Paredes Manot e Angel Otaegi Etxeberria eran de ETA) en Madrid e Burgos, formou parte da estratexia de Franco para escarmentar o movemento de oposición que esixiu liberdade e a democracia. Como resultado da súa execución e a de Angel Otaegui, organizacións da esquerda nacionalista, e outros movementos comezaron a reivindicar o 27 de setembro como o Gudari Eguna.
Pío Carrasco Iglesias
Pío S. Carrasco Iglesias, nado en 1871 e finado en Vilagarcía de Arousa o 2 de marzo de 1932, foi un empresario e político galego.
Campionato de Galicia de fútbol 1929/30
O Campionato de Galicia da Serie A 1929/30 foi a décimo sexta edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en setembro de 1929 e rematou en decembro do mesmo ano. Os dous primeiros postos do torneo outorgaban a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol, o Emden Foot-ball Club e o Unión Sporting Club. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas, aínda que o calendario fixado intercalou os encontros de ámbalas dúas. Proclamouse campión o Celta de Vigo e subcampión o Deportivo da Coruña.
Pío Carrasco Iglesias
Traxectoria
Foi pai de Pío e Dámaso Carrasco Duaso, que a finais dos anos vinte se incorporaron ao negocio familiar.
Blástula
miniatura|250px|Formación dunha blástula (blastulación). 1. [[Mórula; 2. Blástula. ]]
A blástula é un dos primeiros estadios do desenvolvemento embrionario dos animais.
A blástula segue á mórula e precede á gástrula na secuencia de desenvolvemento normal de calquera animal; considérase que o organismo está en dito estado cando presenta máis de 64 células.
A blástula temperá presenta todas as células sen aumentar o volume inicial do cigoto, e neste punto debe estar formado o blastocele ou cavidade central.
A formación da blástula é o final do proceso chamado segmentación, no que o cigoto se divide por mitose en numerosas células unidas chamadas blastómeros. Dita división dase grazas á acción de factores de transcrición que regulan a intervención do factor promotor da mitose (FPM), encargado de iniciar a fase M deste proceso do ciclo celular.
A falta de crecemento no volume do cigoto responde a procesos metabólicos da mitose, o máis importante dos cales é a ausencia no ciclo das fases G1 e G2 (gap), nas que se produce aumento no volume das células ou crecemento celular. Ao apareceren estas dúas fases, ao igual que outros factores de transcrición, dise que a blástula entra na transición de blástula media; por exemplo, en Xenopus incorpóranse as dúas fases pouco despois da segmentación 12.
Tipos de blástulas
As blástulas clasificárronse en diferentes tipos, en base ao contido e á distribución do vitelo do cigoto, que á súa vez se relaciona co tipo de segmentación.
Celoblástula
Cando o ovo contén pouco vitelo (isolecítico), a segmentación total igual ou desigual conduce a unha blástula co blastocele rodeado por unha capa regular de células, coñecida como celoblástula que, en principio, ten todos os blastómeros iguais. Pero nos ovos heterolecíticos o blastocele desprázase cara ao polo animal, porque os blastómeros do polo vexetativo, máis ricos en vitelo, son máis grandes e, por iso, a celobástula é irregular.
Estereoblástula
Ás veces o blastocele é virtual, xa que está ocupado por voluminosos blastómeros do polo vexetativo; fálase entón de estereoblástula. Este tipo de blástula presenta un casquete de micrómeros dispostos sobre a masa dos macrómeros.
Discoblástula
É o resultado da segmentación parcial discoidal dos ovos telolecíticos de peixes e réptiles. No polo animal do ovo fórmase un casquete de blastómeros que cobre o vitelo non segmentado.
Periblástula
Os ovos centrolecíticos dos artrópodos, coa súa segmentación parcial superficial, orixinan unha blástula cun blastocele virtual e os blastómeros rodeando a masa de vitelo non segmentado, coñecida como periblástula.
Formación da blástula en mamíferos (blastocisto)
miniatura|250px|Diagrama dun blastocisto, coa súa membrana ([[trofoblasto), a súa cavidade (blastocele), a masa celular interna (embrioblasto), en relación co endometrio.]]
Ao redor de catro días despois da fecundación, os embrións entran nunha fase de compactación, durante a cal os blastómeros externos comprímense entre si dando orixe a unha capa superficial chamada trofoblasto, mentres que, polo proceso de cavitación, entre os blastómeros internos se acumula auga e sodio até formar unha cavidade denominada blastocele (xa antes mencionada), e un pequeno grupo de células acumúlase nun extremo constituíndo a masa celular interna ou embrioblasto.
No momento da blastulación, a zona pelúcida permanece íntegra e mantén unidas as células, pero cando a blástula aumenta de volume, pouco a pouco rompe e, aproximadamente contra o quinto día, desaparece.
O blastocisto é unha estrutura embrionaria presente nas etapas temperás do desenvolvemento durante a xestación dos mamíferos, que ocorre uns 4 ou 6 días despois da fecundación e antes da implantación no endometrio. Está composta por unha prominente cavidade, e entre 70-100 células, chamadas blastocitos. As células do blastocisto son pluripotentes, é dicir, as células da masa celular interna poden converterse en calquera tipo de tecido.
Fibela
miniatura|Fibelas de bronce atopadas no sur de [[Suecia.]] Unha fibela é unha peza empregada para suxeitar ou abrochar dúas cousas entre si, como o final dun cinto ou dunha correa. Antes da invención da cremalleira, usábase para abrochar as botas e outro tipos de roupas.
Blástula
Desenvolvemento
Despois das divisións mitóticas polas que pasa o cigoto e que orixinan un incremento celular, fórmase unha estrutura arredondada compacta chamada mórula. Ao pouco tempo da formación da mórula, as células que a constitúen —máis de 12 células chamadas blastómeros— desprázanse debido á aparición dun líquido que forma a cavidade do blastocisto. Desde o momento en que aparece este espazo comézase a falar de blastocisto e non de mórula. Coa división celular adicional, a mórula convértese nunha estrutura externa de células en forma de cuncha cun grupo interno de células, etapa no desenvolvemento do embrión que se denomina blastocisto. O grupo externo de células convértese nas membranas que alimentan e protexen o grupo interno, qjue mía tarsde se trtansformarán en feto. Para entón, uns 4 ou 5 días despois da fecundación e aínda na tuberosidade do oviduto, o blastocisto ten unha capa de células externas, moi delgada, chamada trofoblasto, que nutre ao blastocisto e formará a parte embrionaria da placenta.
Fibela
Historia
miniatura|esquerda|Daga coa súa funda e fibela celta. As fibelas foron usadas na Grecia antiga, así como na antiga Roma, particularmente en equipamentos e vestimentas militares, en cintos de espadas, coirazas e o resto de equipamento que utilizaba correas, así como para fixar a sela de montar dos cabalos. As fibelas tamén foron moi usadas entre os celtas.
Blástula
Desenvolvemento
Un grupo de blastómeros concéntrase no centro dun dos polos do blastocisto formando unha masa de células internas que orixinarán ao embrión e é chamado embrioblasto. Esta masa de células internas remata proxectándose cara ao centro da cavidade do blastocisto, mentres que este chega ao útero e flota nas súas secrecións ao redor de 2 días. Gradualmente a zona pelúcida —sobre o día quinto— vai dexenerando até desaparecer, preparando a implantación, por medio dunha serie de ciclos de expansión e contracción. Este proceso é apoiado por un grupo de enzimas que disolven a zona pelúcida do lado do polo non-embrionario. A partir deste momento comézase a falar dun embrión.
Fibela
Historia
Na antigüidade, as fibelas facíanse en metal, óso e marfil. Debido á súa sinxeleza e durabilidade, o seu uso fíxose popular para os arneses e bordados, especialmente para botas e zapatos.
Uso contemporáneo
Hoxe en día, as fibelas adoitan utilizarse para abrochar os cintos, aínda que tamén se utiliza nalgún tipo de calzado, particularmente nas botas. Tamén se usan as fibelas nas mochilas, reloxos e xoiería do pulso ou como motivo ornamental en todo tipo de obxectos. As fibelas tamén son moi visibles na moda gótica moderna.
USB On-The-Go
Principio
O estándar USB (USB 1.1/2.0) utiliza unha arquitectura mestre/escravo: un concentrador USB (en inglés, hub USB) actúa como mestre USB, mentres que un dispositivo USB actúa como escravo. Só os concentradores USB poden xestionar a configuración e a transferencia de datos durante a conexión.
A norma USB-OTG cambia esta situación. Os dispositivos compatibles con USB-OTG son capaces de abrir unha sesión, controlar a conexión e intercambiar as funcións mestre/dispositivo.
Pra iso, a norma USB-OTG introduce dous novos protocolos: o protocolo SRP (Session Request Protocolo -"protocolo de solicitude de sesión") e o protocolo HNP (Host Negotiation Protocolo -"protocolo de negociación de host").
Os dispositivos USB On-The-Go son compatibles con USB 1.1/2.0 e compórtanse como un dispositivo USB estándar cando se conectan con dispositivos USB tradicionais (non OTG).
Conexión
Os periféricos compatibles OTG dispoñen dun conector de tipo mini AB (ou micro AB), é dicir, capaz de aceptar un conector A (mestre) ou B (escravo).
No caso dunha conexión OTG-OTG, realízase unha conexión mediante un cable miniA - miniB (ou microA - microB). Na posición do conector do cable sobre a toma mini AB/micro AB en cada extremo, o que permitirá definir cal dos dispositivos OTG será o anfitrión. No segundo lugar, pode haber un cambio de roles tras unha etapa de negociación entre os dous sistemas OTG (protocolo HNP).
Aplicacións
Queda aberto un amplo campo de aplicacións por razón da capacidade de enviar datos sen ter que utilizar un controlador USB mestre (que ata esta norma, era tipicamente un ordenador de sobremesa); para enumerar algunhas: unha cámara de fotos pode enviar as imaxes directamente a unha impresora ou acceder a un disco duro, as cámaras de vídeo poden conectarse aos gravadores de DVD, etc.
Ligazóns externas
Universal Serial Bus
Esmegma
miniatura|160px| Inflamación da glande ou o bálano, denominada balanite. O esmegma é un produto que se acumula no espazo balanoprepucial (entre o prepucio e a glande) nos homes incircuncisos, procedente do recambio celular da glande e a porción interna do prepucio xunto co sebo proveniente das glándulas de Tyson. Xorde como unha materia abrancazada, untuosa e fedorenta cando está en descomposición. Serve para protexer e lubricar o espazo prepucial. A súa presenza en homes incircuncisos pode provocar irritación do pene se non se limpa regularmente, e unha inflamación da glande ou bálano, denominada balanite.
Para limpalo só fai falla descubrir a glande e limpala con auga e xabón durante a ducha ou outra forma de aseo.
Tamén aparece nas mulleres, entre os labios vulvares.
MV Britannic (1929)
O MV Britannic (Motor Vessel Britannic), Tamén coñecido como RMS Britannic (Royal Mail Ship Britannic) foi o terceiro transatlántico da White Star Line en levar dito nome. Foi construído nos estaleiros de Harland and Wolff na cidade norteirlandesa de Belfast. Botouse o 6 de agosto de 1929 e era case idéntico ó MV Georgic. Contaba cun motor diésel e desprazaba unhas 26 943 toneladas. No momento en que foi botado, era o barco británico de motor máis grande xamais construído.
Primeiras viaxes
O Britannic realizou a súa primeira viaxe na ruta Liverpool-Belfast-Glasgow-Nova York, o 28 de xuño de 1930. Polo xeral pasou os veráns na ruta do Atlántico Norte, mentres que nos veráns adicabase a ruta no Caribe. Estivo realizando este servizo ata que a White Star Line pasou a formar parte da Cunard White Star en 1934. No ano 1935, pasou a ruta Londres-Nova York na que estivo ata o comezo da segunda guerra mundial.
Galería de imaxes de Oímbra
Galería de imaxes do concello de Oímbra na provincia de Ourense.
MV Britannic (1929)
Servizo durante a posguerra
En 1950, a Cunard White Star pasou a ser coñecida de novo como Cunard Line, deixando ó Britannic e ó Georgic como os únicos barcos en servizo da antiga White Star Line. Ambos os dous seguiron realizando as súas viaxes baixo a bandeira da desaparecida empresa durante o resto do seu servizo.
En xuño de 1950, o Britannic colidou co buque dos Estados Unidos, Pioneer Land.
A última viaxe
As últimas viaxes do Britannic realizaronse na ruta Liverpool-Nova York, sendo o último transatlántico con bandeira da White Star Line en realizala en novembro de 1960. A derradeira saída de Nova York realizouna o 25 de novembro de 1960, e arribou a Liverpool o 2 de decembro. A última saída dun barco da White Star Line desde Liverpool foi realizada polo Britannic o 16 de decembro de 1960. Ese mesmo ano, o Britannic foi retirado do servizo debido a fallos nos motores.
Rodolfo Ares
Rodolfo Ares Taboada, nado en Pena do Souto (O Navallo, Riós) o 25 de xuño de 1954 e finado en Bilbao o 26 de xaneiro de 2023, foi un político vasco de orixe galega.
Traxectoria
Viviu en Bilbao desde neno (barrio de Otxarkoaga), onde emigrou a súa familia. Estudou mestría industrial. En Bilbao entrou na UXT e o PSOE en 1977 e na que foi concelleiro entre 1983 e 1990. Dende 1994 foi deputado no Parlamento Vasco, foi tamén voceiro do grupo dos socialistas vascos (2000-2005).
Foi un dos participantes na delegación do PSE nas conversas, no Mosteiro de Loiola, entre EAJ-PNV, PSE-EE e Batasuna), durante o cesamento do fogo de ETA de 2006, facendo equipo de negociación co presidente da sección de éuscaro do PSOE, Jesús Eguiguren. Máis tarde, durante o período inmediatamente anterior ás eleccións municipais e provinciais, formou parte da delegación que se reuniu en Xenebra, in extremis, coas delegacións de ETA e Batasuna, coa axuda de observadores internacionais (o goberno suízo, Fundación Henry Dunant, os gobernos británicos e noruegués, e o Sinn Féin, entre outros). Ambos os procesos resultaron infrutuosos, resumidos na creba formal da tregua de ETA o 14 de xuño de 2007, co atentado na terminal 4 no Aeroporto de Madrid-Barajas, que ocasionou dúas vítimas mortais.
No VIII Congreso do PSE-EE, celebrado en 2014, deixou a secretaría de Organización e as responsabilidades políticas na primeira fila. Continuou porén vencellado ao partido, participou nas negociacións iniciais de formación de goberno de Pedro Sánchez, e nos comités electorais de 2019, mais abandonou finalmente o Parlamento Vasco e xubilouse da política.
Altofalante
miniatura|dereita|Altofalante. miniatura|dereita|Conexións dun altofalante. Un altofalante é un transdutor que converte a enerxía eléctrica en enerxía acústica, realizando o proceso contrario ao micrófono, é dicir, a restitución da enerxía eléctrica en acústica despois dunha etapa de potencia da amplificación de baixa frecuencia.
Esta conversión pódese dividir nunha primeira transformación da enerxía eléctrica en mecánica, e nunha segunda transformación desta enerxía mecánica en enerxía acústica, por medio dun dispositivo que actúa sobre o movemento vibratorio do aire ambiente.
Dinámico ou de bobina móbil
É o tipo de altofalante máis utilizado. Úsase tanto nun pequeno receptor de radio, coma en sistemas de megafonía ou en monitores de estudo de alta calidade.
O conxunto formado por imán, bobina e cono coñécese como motor do altofalante. O cono ou diafragma sostense en suspensión cunha tea fina e envolvente ou cun anaco de goma ao redor do chasis. O chasis ou carcasa adóitase construír en aceiro fundido para poder soster sen deformacións a estrutura ríxida que soporta pesados imáns.
Funcionamento
O altofalante electromagnético de bobina móbil é unha aplicación das leis físicas dos campos magnéticos, das accións que producen estes ao ser atravesado un condutor por unha corrente eléctrica. Abrangue os seguinte elementos:
Electrostático
Comézase a utilizar nos anos 50 e é difícil de construír, e polo tanto caro. Non produce os niveis sonoros dos dinámicos, pero a súa calidade non é igualada polos outros tipos de altofalantes.
O motor do altofalante electrostático consiste nun diafragma grande e chan de moi pouco peso colocado entre dúas placas ríxidas. Mediante polarización aplícaselle ao diafragma unha alta corrente, que fai que se cargue o condensador formado por ambas placas e o diafragma. Como resultado o diafragma móvese entre as placas producindo o son. Dado que este desprazamento é moi reducido, requírese un diafragma de gran superficie se se queren reproducir as baixas frecuencias.
De cinta
O principio de funcionamento é practicamente idéntico ao do micrófono de cinta, pero invertendo o proceso. O seu núcleo é unha fita corrugada.
Adóitase empregar especialmente para altas frecuencias.
Piezoeléctrico
Cun material piezoeléctrico, que ao recibir unha diferenza de tensión experimenta deformacións. Dado que os desprazamentos que sofre son microscópicos, auméntase o seu rendemento medio de trompetas ou difusores acústicos, sendo empregado para altas frecuencias.
Unfriended
Unfriended é un filme estadounidense de suspense psicolóxico dirixido polo ruso-xeorxiano Levan Gabriadze,  escrito por Nelson Greaves e producido por Jason Blum, Adam Sidman e Timur Bekmambetov.
Avenida do 19 de Febreiro, Serantes, Ferrol
Avenida do 19 de Febreiro é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 105 habitantes (55 homes e 50 mulleres), 35 máis ca en 2004.
Toponimia
A Avenida do 19 de Febreiro atravesa Serantes desde a estrada de Covas ata A Malata. Durante un tempo levou o nome do aviador ferrolán Ramón Franco, mais tras a integración do Concello de Serantes no de Ferrol púxoselle o nome da data do derradeiro pleno dese municipio, celebrado o 19 de febreiro de 1940.
SLUC Nancy
O Stade Lorrain Université Club Nancy Basket, coñecido popularmente pola abreviatura SLUC Nancy é un club de baloncesto da cidade Nancy, Francia. Fundado en 1967, compite na LNB Pro A, a máxima categoría do baloncesto francés. Disputa os seus partidos como local no Palais des Sports Jean Weille, pavillón con capacidade para 6 043 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 1967 por Pierre Rebourgeon, redactor deportvo do periódico l'Est Républicain. Comeza xogando en categorías inferiores ata que en 1994 acada o ascenso á Pro A. O seu primeiro grande éxito produciuse no 2002, gañando a Copa Korać. No 2008 o equipo gañou por primeira vez a máxima categoría do baloncesto francés.
Doméstico
Liga Segunda División Leaders Cup Supercopa
Europeo
Copa Korać
Bosque, Serantes, Ferrol
Bosque é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 85 habitantes (39 homes e 46 mulleres), cinco menos ca en 2003.
Nazario Eguía
Nazario Eguía, I Conde de Casa-Eguía, nado en Durango o 27 de xullo de 1777 e finado en Tolosa en 1865 foi un militar e político español.
Traxectoria
Sobriño do militar Francisco de Eguía, foi partidario do absolutismo. En 1797 ingresou na Escola de Enxeñeiros Militares de Zamora, saíndo subtenente dos anos despois. Combateu na Guerra da Independencia española. Chamado á illa de León pola Xunta Suprema, dirixiu as obras de fortificación da illa e de Cádiz. Fernando VII promoveuno a Mariscal de Campo. Participou en diversas accións contra o réxime liberal de 1820 a 1823. Foi nomeado Capitán Xeneral de Galicia o 29 de outubro de 1824 e dedicouse á persecución dos liberais, que chegaron a atentar contra a súa vida o 29 de outubro de 1829, atentado no que perdeu unha man e dous dedos da outra. Cesou como Capitán Xeneral de Galicia o 7 de outubro de 1832.
Morto Fernando VII, foi partidario do pretendente Don Carlos, ao que serviu no seu Cuartel Xeral. Durante a guerra carlista foi Xeneral en Xefe do Exército do Norte de 1835 a 1837. Foi nomeado vicerrei de Navarra o 8 de outubro de 1835. Dirixiu o chamado terceiro sitio de Bilbao e en 1836 foi premiado por Don Carlos coa gran Cruz de Carlos III. Aínda que nun principio era partidario das teses máis reaccionarias, uniuse ao Convenio de Vergara firmado por Maroto e Espartero, mantendo o seu grao e distincións como Tenente Xeneral. Pouco antes do Bienio Progresista foi elixido Senador Real.
Recibiu o título de Conde de Casa-Eguía en 1830.
Morzós, As Encrobas, Cerceda
Morzós é un lugar da parroquia das Encrobas no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 127 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 58 eran homes e 69 eran mulleres.
Itinerario de Antonino
miniatura|300px|Vías hispánicas recollidas no Itinerario de Antonino miniatura|Miliario de Zadagós ([[Sandiás)]] miniatura|Miliarios de Vilariño das Poldras ([[Sandiás)]]
O denominado Itinerario Antonino ou Itinerario de Antonino é unha recompilación de rutas do Imperio Romano. Deste itinerario soamente se conserva a copia procedente da época do emperador Diocleciano (século IV), mais suponse que foi redactado en torno ó século III.
En cada ruta identificábanse mansións (paradas de postas) coas súas correspondentes millas (sinaladas por un ou varios miliarios). Nun principio pensouse que era unha especie de guía de viaxes, mais polas súas características, semella ser feito co fin de facilitar a localización das mansións con fins recadatorios.
As vías no imperio
No documento sinálanse 372 camiños con 85.000 quilómetros percorrendo todo o imperio. 34 rutas correspóndense coas provincias de Hispania.
As vías romanas na Gallaecia
A Gallaecia estaba atravesada por catro vías romanas que comunicaban Bracara Augusta (Braga) e Asturica Augusta (Astorga) por varios itinerarios: a vía XVII (por Chaves), a vía XVIII ou vía Nova (por Sandiás), a vía XIX (por Caldas de Reis) e a vía XX (por Brigantium). Grazas ó itinerario localizáronse gran cantidade de mansións desaparecidas.
Plan Bakker-Schut
dereita|miniatura|300px|Polo oeste, Países Baixos, polo leste, as zonas alemás de [[Baixa Saxonia e Westfalia do Norte. As zonas coloreadas corresponden aos territorios reclamados polos Países Baixos no plan Bakker-Schut.]]
O plan Bakker-Schut foi un plan de anexión de territorios de Alemaña esbozado polos Países Baixos trala segunda guerra mundial.
Descrición
O nome do plan proviña do nome dos membros da comisión holandesa encargada de redactar dito proxecto. Consistía nunha serie de reparacións económicas mais tamén incluía a anexión dalgúns territorios alemáns. Na súa forma máis ambiciosa incluía cidades como Aquisgrán, Münster ou Osnabrück. De ter realizado, o plan supoñería para Holanda dun aumento de máis do 30 % do seu territorio.
Moitos alemás que vivían en Holanda foron considerados "suxeitos inimigos" e internados en campos de concentración na chamada operación tulipán negro. Destes, 4.000 foron deportados de Holanda. Como resposta a esta operación, o Alto Comisionado Aliado expulsou a miles de cidadáns holandeses residentes en Alemaña. O plan Bakker-Schut prevía tamén a expulsión de toda a poboación local a excepción dos alemáns que falaban o dialecto baixo alemán, lingua asimilable ao lingua neerlandesa.
Rexeitamento do Plan
En 1947, o Alto Comisionado Aliado de Alemaña rexeitou de pleno o proxecto holandés. Os aliados estaban desbordados pola chegada de refuxiados alemáns á Alemaña (entre 12 e 14 millóns ) e non estaban dispostos a que houbesen máis desprazamentos de poboacións.
A conferencia de Londres do 23 de abril de 1949 permitiu non obstante realizar pequenos axustes fronteirizos a favor de Holanda. Ese mesmo día, tropas holandesas ocuparon zonas correspondentes a unha versión reducida do plan C do Plan Bakker-Schut. A maioría dos territorios ocupados fóronselle devoltos logo a Alemaña o 1 de agosto de 1963, agás o pequeno pobo de Wyler.
El Alcance
El Alcance foi o nome de dúas publicacións:
Eduardo Frei Montalva
Eduardo Nicanor Frei Montalva, nado en 1911 e finado en 1982), foi un avogado, xornalista e político, foi presidente do Chile de 1964 ata 1970. Foi sucedido por Salvador Allende, do cal foi opositor. De pai suízo e membro destacado da familia Frei, seu fillo máis vello, Eduardo Frei Ruiz-Tagle, tamén foi presidente de Chile, entre 1994 e 2000.
Traxectoria
Formado nas filas do dereitista Partido Conservador e graduado na Pontificia Universidade Católica de Chile, foi un dos fundadores de Falanxe Nacional, unha escisión do conservadorismo que propoñía os postulados da Doutrina Social da Igrexa e o humanismo cristián. Tras participar no gabinete ministerial do presidente radical Juan Antonio Ríos, foi electo senador da República entre 1949 e 1959 polas provincias de Atacama e Coquimbo, sendo reelecto para o período entre 1957 e 1965 pola provincia de Santiago.
En 1957, Frei participa na reforma de Falanxe Nacional que dá vida ao Partido Demócrata Cristián de Chile, o cal o proclama como o seu candidato para as eleccións presidenciais de 1958. Aínda que é derrotado por Jorge Alessandri e Salvador Allende, obtén un auspicioso 20,75% que eleva as súas posibilidades para as eleccións presidenciais de 1964, onde novamente é presentado como candidato. En ditas eleccións é apoiado implicitamente por gran parte da dereita para impedir a vitoria de Allende, obtendo un histórico 56,08% dos votos.
Foi presidente de Chile entre 1964 e 1970. No seu goberno intentou realizar a denominada Revolución en liberdade como contraparte á polarización existente en plena guerra fría. Dentro das súas principais accións estivo o inicio do proceso de chilenización do cobre, a reforma agraria, a ampliación da educación obrigatoria a 8 anos e a introdución da educación preescolar, a reforma do sistema de saúde e o establecemento de políticas sobre vivenda a través da creación do Ministerio de Vivenda e Urbanismo.
Tras a fin do seu mandato, converteuse nun dos principais opositores do goberno da Unidade Popular liderada por Allende, asumindo a Presidencia do Senado tras as eleccións parlamentarias de 1973, onde obtivo un escano novamente por Santiago, cargo que desempeñou até a disolución do Congreso tras o golpe de estado do 11 de setembro de 1973. Durante o réxime militar, e tras un inicial apoio ao golpe, volveuse nunha das principais figuras da oposición contra a ditadura de Augusto Pinochet, sendo o único permitido a realizar unha manifestación contraria á aprobación da Constitución de 1980.
En 1982, Eduardo Frei Montalva faleceu tras unha cirurxía dixestiva por unha hernia de hiato. Aínda que nun inicio oficialmente a súa morte explicouse como resultado dun shock séptico tras a operación, derivado de complicacións na mesma, durante o regreso á democracia iniciouse unha investigación xudicial, tras a cal en decembro de 2009 cualificouse como homicidio, procesándose a seis persoas como presuntos autores e partícipes de dito delito.
Alexandra Daddario
Alexandra Anna Daddario, nada en Nova York o 16 de marzo de 1986, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
É coñecida por interpretar o papal de Annabeth Chase no filme Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief, Blake Gaines en San Andreas e Summer Quinn en Baywatch. Daddario tamén protagonizou os filmes Texas Chainsaw 3D e Carta branca, e apareceu en series de televisión como White Collar, It's Always Sunny in Philadelphia, True Detective, New Girl e American Horror Story: Hotel.
Lugares de Ourense
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ourense.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ourense
Rosa Otero
Rosa María Otero Carballa, nada en 1962, é unha política galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
ATS de profesión. Nas eleccións municipais de 2015 presentouse como cabeza de lista do PSdeG-PSOE á alcaldía de Oia e foi elixida alcaldesa co apoio de Converxencia Galega e o BNG. . Cinco meses despois foi desaloxada da alcaldía por unha moción de censura, impulsada polo PPdeG e Converxencia Galega.
O Xalo, As Encrobas, Cerceda
O Xalo é un lugar da parroquia das Encrobas no concello coruñés de Cerceda, na comarca de Ordes. Tiña 230 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 124 eran homes e 106 eran mulleres.
Savoia (rexión)
320px|miniatura|Mapa de ducado de Savoia mo [[século XVI.]] Savoia (en arpitano Savouè, en francès Savoie) é unha rexión arpitana situada no ángulo noroeste dos Alpes. Abrangue os departamentos de Alta Savoia e Savoia.
Historia
Na alta Idade Media coñecíase como Sapaudia. O territorio formou parte do condado de Savoia (século XI) e, desde 1416, do ducado de Savoia. Xa como ducado foi incorporado a Francia polo tratado de Turín, en 1860.
Galería de imaxes de Riós
Galería de imaxes do concello de Riós na provincia de Ourense.
Polígono industrial Vilar do Colo
O polígono industrial Vilar do Colo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada entre os concellos de Cabanas e Fene.
Historia e descrición
Foi promovido pola SEPES e os Concellos de Cabanas e Fene. Inaugurado no ano 2000, ten unha superficie de máis de 852.000 metros cadrados desenvolvida en dúas fases.
En 2007 creouse a asociación que agrupa os empresarios asentados no polígono. Ese mesmo ano, María José Caride, daquela como conselleira de Política Territorial, Obras Públicas e Transporte, inauguraba a estrada AC-563, que serviría para conectar a zona industrial coa AC-564 (estrada de Cabanas ás Pontes) e, de vez, esta coa VG-1.2 a Mugardos.
En 2010 o daquela ministro de Fomento español, José Blanco, presentaba o proxecto para a nova "Base de Salvamento Marítimo e Loita contra a Contaminación" que se habería construír no termo fenés.
O polígono de Vilar do Colo caracterízase, ademais, por estar atravesado polo Camiño Inglés.
Os Corrás, Serantes, Ferrol
Os Corrás é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 372 habitantes (181 homes e 191 mulleres), 62 menos ca en 2004.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1993
O 17 de outubro de 1993 celebráronse as eleccións da IV Lexislatura ao parlamento de Galicia. Cun censo de 2 293 169 electores, os votantes foron 1 472 017 (64,2 %), con 821.152 de abstencións (35,8 %). O Partido Popular de Galicia gañou novamente por maioría absoluta, e conseguiu o nomeamento do seu candidato, Manuel Fraga Iribarne, como o presidente da Xunta. O PsdeG entra en crise de liderado e perde moitos votos, mentres que o Bloque Nacionalista Galego comezaba a mostrarse como alternativa ao poder. O resto de partidos políticos non obtiveron representación parlamentaria.
Resultados
Contabilizáronse tamén 13.355 votos en branco (0,9 %).
O Fontán, Xesteda, Cerceda
O Fontán é un lugar da parroquia de Xesteda no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Festa da Maruxaina
A festa da Maruxaina, que se celebra o segundo Sábado de agosto, é un agradecemento popular a canto significa e produce o mar. Para iso, conta a lenda, que na costa lucense, en fronte de San Cibrao, existe un castelo baixo a auga onde habita unha serea. Uns din que a serea é boa e que emprega a súa sabedoría para avisar e librar ós mariñeiros das inclemencias do mar. Porén, outros coidan que a serea é mala e que emprega os seus encantos para enfeitizar e encandear ós mariñeiros, e que estes se perdan no mar e pasen o resto dos seus días na súa compañía.
Portada polos mariñeiros, terá o seu xuízo na praia do Torno. É unha comitiva na que todos participan con candeas e farois para axustizar e posteriormente dependendo de se é inocente ou non, impartirlle o seu destino. Se é declarada inocente, o pobo concédelle o indulto á difamada serea e a festa continúa cunha gran queimada, se é culpable, préndenlle lume mentres berran entre músicas e cánticos.
Isto pon punto final a este encontro na praza da vila.
L'ultima legione
L'ultima legione é unha novela histórica do escritor italiano Valerio Massimo Manfredi que foi publicada no 2002.
Argumento
Anno Domini 476. O Imperio Romano está chegando á súa fin. Dividido en dúas partes e devastado polas invasións dos bárbaros, son xa poucos os territorios onde se mantén o dominio daquel Estado que gobernou o mundo durante tantos séculos. Rómulo Augústulo, con trece anos, é o emperador de Occidente tras sobrevivir á aniquilación da súa familia.
O xeneral xermánico Wulfila faino prisioneiro e lévao á illa de Capri xunto co seu preceptor Ambrosino. Porén, non todos se renderon ás forzas bárbaras: Aurelio, un soldado da última lexión romana que fora atacada e case derrotada polos xermánicos, cumpre a derradeira vontade de Flavio Orestes (o pai de Rómulo) e parte na súa busca para rescatalo coa axuda dunha rapaza romana chamada Livia, que lle salva a vida cando é derrotado no seu primeiro intento de salvar ó neno.
Adaptación ó cinema
No 2007, o director Doug Lefler levou a historia ó cine baixo o título The Last Legion. Está protagonizada por Colin Firth, Thomas Sangster e Ben Kingsley. Valerio Massimo Manfredi axudou a adaptar a novela á gran pantalla, facendo tamén de consultor histórico. Nunha entrevista declarou que foron rodadas polo menos catro horas de película, pero que foi acurtada e moitas escenas foron eliminadas, como as da viaxe dos protagonistas a través dos Alpes e a Canle da Mancha.
O Turrieiro
O Turrieiro é un cumio da Serra da Enciña da Lastra, entre a comarca de Valdeorras (provincia de Ourense) e o Bierzo (provincia de León). Cunha altura de 1612 msnm, é a cuarta montaña máis alta de Galicia. Serve de fronteira entre os concellos de Vilamartín de Valdeorras (ao suroeste), Rubiá (ao sueste) e Oencia (ao norte, xa en León).
O Coto, Serantes, Ferrol
O Coto é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 63 habitantes (26 homes e 37 mulleres), seis máis ca en 2004.
Tux
miniatura|128px|Tux, a mascota de [[Linux.]] Tux é o nome da mascota oficial de Linux. É un pequeno pingüín de aspecto cómico, creado por Larry Ewing no 1996. A idea de que a mascota do kernel Linux fora un pingüín provén do mesmo Linus Torvalds, creador do kernel Linux. Segundo se conta, cando era neno picouno un pingüín; ademais dende pequeno amosou unha gran simpatía por estes animais. Non ten un significado en específico.
Orixe
miniatura|150px|A versión de Tux do sistema [[Slackware.]] Existen dúas versións sobre a orixe do seu nome. A primeira suxire que o nome provén do feito de que os pingüíns semellan vestir un esmoquin (que en inglés é tuxedo, abreviado tux). A segunda é que as letras que compoñen Tux provén das palabras Torvalds Unix.
Tux foi deseñado durante un concurso para elixir un logotipo para Linux. As ferramentas utilizadas para a súa creación foron, por suposto, un computador co sistema operativo con kernel Linux e o software libre de manipulación de imaxes GIMP. Algunhas das imaxes enviadas atópanse aínda dispoñibles na web do concurso.1
Tódalas distribucións de Linux teñen unha versión de Tux, tales como Ubuntu, Debian, Fedora e Slackware entre outros.
Uso
O logotipo pódese usar e modificar sen restricións, sempre que se recoñeza a autoría de Larry Ewing, tal e como se indica na súa páxina.
Tux volveuse unha icona para as comunidades de Linux e de software libre; un grupo de linuxeros británico incluso adoptou un pingüín no zoolóxico de Brístol. É moito máis famoso que o seu gran amigo, GNU, un ñu pacífico e algo tímido que representa o proxecto GNU e ó seu sistema operativo.
Versións
Segundo o contexto pode cambiar de aparencia; por exemplo, representando ó algoritmo de seguridade PaX, ten un casco, un machado, un escudo e os ollos vermellos. Tux é o protagonista de varios xogos para Linux. Tamén aparece como personaxe na tira cómica User Friendly.
Nalgunhas distribucións de Linux, Tux saúda ó usuario durante o inicio; os sistemas con múltiples procesadores amosan tantos Tuxes como núcleos dispoña o sistema. Algúns consideran a Beastie, a mascota de BSD, como o peor inimigo de Tux.