cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edición de imaxes
Campos de acción da edición de imaxes
A edición dixital de imaxes expándese cada día máis, porque a fotografía dixital pode transferir as súas fotos directamente á computadora. No campo de acción caseiro existen programas editores de imaxes especialmente deseñados para o uso na casa, ofrecendo, entre outros, correccións automáticas.
No eido profesional, a edición de imaxes dixitais é utilizada por fotógrafos, deseñadores en autoedición e na preimpresión.
As imaxes modificadas polo editor de imaxes dixitais utilízanse posteriormente en publicacións: revistas, catálogos, libros e outros medios impresos e electrónicos. Rostros sen engurras, paisaxes perfectas e outras características son unha consecuencia da elaboración dixital, o cal borra cada día máis as fronteiras da realidade. Por iso, a edición de imaxes dixitais pódese utilizar intencionalmente para a manipulación de imaxes. Con todo, non podemos deixar sen considerar o factor arte. A edición de imaxes é unha posibilidade de desenvolvemento artístico e así é considerada hoxe na arte dixital.
Paul Winzer
Paul Winzer, tamén coñecido polo alias «Walter Mosig», nado en Cottbus o 24 de xuño de 1908 e desaparecido despois da segunda guerra mundial, foi un diplomático e oficial de policía alemán, membro da Gestapo e un dos xefes do campo de concentración de Miranda de Ebro durante a ditadura franquista. Foi tamén o xefe da Gestapo na España franquista.
Formación e primeiros anos
Naceu en Cottbus en 1908 e estudou dereito nas universidades de Breslau e Berlín, pero non realizou o seu Abschluss —licenciatura—; suspendeu en dúas ocasións os exames finais e non puido completar a carreira. En abril de 1932 adheriuse ao Partido Nazi, co número 1.106.851. Pouco despois da subida ao poder dos nazis, en 1933 Winzer afiliouse á Schutzstaffel (SS). Ingresou na Kriminalpolizei en 1934.
Adscrito á embaixada
En maio de 1936 foi asignado á embaixada alemá de Madrid, por expreso desexo de Heinrich Himmler para que investigase aos comunistas e anarquistas españois. O 18 de xullo, cando se produciu o golpe de estado que desencadeou na guerra civil, Winzer atopábase en Barcelona, onde vixiaba aos esquerdistas alemáns que participaban nas Olimpíadas Populares. Despois de permanecer alí uns días, Winzer embarcou nun vapor italiano e regresou a Alemaña. Con todo, cando a Alemaña nazi recoñeceu ás forzas de Franco, Winzer volvería ser destinado outra vez a España xunto ao novo embaixador, Wilhelm Faupel, como agregado policial da embaixada alemá, co rango de Kriminalkommissar.
Xefe da Gestapo en España e campos de concentración
No entanto, Winzer tamén desempeñou actividades que ían máis aló das súas funcións teóricas. Por exemplo, cooperou xunto a outros funcionarios da embaixada nos plans para construír unha refinaría de petróleo alemá en Santa Cruz de Tenerife, en vistas a utilizala nunha guerra futura; tamén se encargou do adestramento e formación da nova policía política (brigada político-social) do réxime franquista. Despois de que en xullo de 1938 asinásese un acordo de cooperación policial entre a España franquista e Alemaña (polo cal se establecía a extradición mutua de «delincuentes políticos» que fosen detidos en ambos os países), o poder de Winzer en España aumentou considerablemente. Tras o final da guerra civil, un posterior acordo reforzou aínda máis o seu poder, e tamén permitiu a instalación en España dunha rede de axentes do Sicherheitsdienst (SD) baixo a supervisión do propio Winzer. A rede baixo a súa supervisión constaba duns 30 axentes que se estendían por toda a península ibérica.
Espionaxe na segunda guerra mundial
Rematada a guerra civil, Winzer continuou en España e trasladouse a Madrid, xunto coa legación diplomática alemá. Cando comezou a segunda guerra mundial, converteuse nun dos principais contactos de Walter Schellenberg, xefe de información e contraespionaxe alemá. Como agregado de policía, as súas funcións tamén incluían vixiar a colonia alemá que residía en España. Winzer, por exemplo, sempre desconfiou do delegado do Ministerio de Propaganda na embaixada de Madrid, Josef Hans Lazar, quen, a pesar de ser de orixe xudía, levou a cabo unha importante campaña de propaganda en España a favor da Alemaña nazi. O poder de Winzer estendeuse tamén a Portugal, mesmo establecendo contactos coa policía da ditadura salazarista. Chegou a esbozar un plan para secuestrar e/ou asasinar a Otto Strasser, un antigo nazi que se volvera contra o réxime, en Portugal. A principios de 1945 aínda estaba na embaixada en Madrid.
Tras o final da segunda guerra mundial, pérdese a súa pista.[n. 2]
America: The Motion Picture
America: The Motion Picture é un filme estadounidense de animación de 2021 dirixido por Matt Thompson (no seu debut como director). É unha parodia vagamente baseada na historia dos pais fundadores dos Estados Unidos de América e na Revolución Americana. Está protagonizado por Channing Tatum (que tamén foi o produtor), Jason Mantzoukas, Olivia Munn, Bobby Moynihan, Judy Greer, Will Forte, Raoul Max Trujillo, Killer Mike, Simon Pegg e Andy Samberg.
Fang (alquimista)
Fang foi unha alquimista chinesa que viviu durante o século I a.C. É a muller alquimista máis antiga coñecida na China.
Só é coñecida polo seu apelido, Fang. Criada nunha familia de estudosos especializados nas artes alquímicas, estudou alquimia cunha das esposas do emperador Han Wudi, tendo así acceso aos niveis máis altos da sociedade.
A Fang atribúeselle a descuberta do método para converter o mercurio en prata. Crese que puido utilizar a técnica de extraer prata dos minerais utilizando mercurio, onde o residuo de prata pura queda do mercurio fervido. Sábese que o marido de Fang, Cheng Wei, abusaba fisicamente dela tratando de obter o procedemento secreto, aínda que ela se negou a darllo.
Fang acabou volvéndose tola e suicidouse. Os detalles da súa vida foron rexistrados polo autor e alquimista Ge Hong.
Mina de prata Iwami Ginzan
O Iwami Ginzan (石見銀山) foi unha mina de prata subterránea na cidade de Ōda, na Prefectura de Shimane o a illa principal de Honshu, Xapón. Foi a maior mina de prata da historia xaponesa. Estivo activa durante case catrocentos anos, desde o seu descubrimento en 1526 ata o seu peche en 1923.
As minas, as estruturas mineiras e a paisaxe cultural circundante, catalogada como a "Mina de prata de Iwami Ginzan e a súa paisaxe cultural", convertéronse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2007.
Tamén se lle chamou a mina de prata Omori e, a comezos do período Edo, mina de prata Sama.
O 2 de xullo de 2007, foi incluída na lista de Patrimonio da Humanidade.
Historia
miniatura|Ryūgen-ji mabu (Túnel de mina) A mina descuberta e desenvolvida en 1526 por Kamiya Jutei, un comerciante xaponés. Jutei introducíu máis tarde un estilo coreano de extracción da prata que se converteus no Método Haifukiho. A mina logrou o seu pico de produción a principios do 1600, con aproximadamente 38 toneladas de prata ao ano, cando o Xapón producía sobre 200 toneladas de prata ao ano que era entón un terzo da produción mundial.
A prata da mina utilizouse para acuñar moedas no Xapón. Foi disputado ferozmente polos señores da guerra ata que o Shogunato Tokugawa logrou o seu control no ano 1600 por mor da Batalla de Sekigahara en 1600. Máis tarde asegurouse con valos e barricadas de piñeiros. O castelo Yamabuki construíuse no centro do complexo mineiro.
A produción de prata da mina caeu no século XIX cando tivo o problemas para competir coas minas doutros lugares do mundo. A mineiría doutros minerais, como o cobre, substituíu entón á prata como o material predominante producido na montaña. A mina finalmente pechouse en 1923.
Sitio de Patrimonio mundial
esquerda|miniatura|Aldea de Ōmori Ginzan Partes da cidade mineira seguen en bo estado e o goberno xaponés designouno como distrito de conservación especial para grupos de edificios históricos en 1969. O goberno tamén solicitou que fose Patrimonio da Humanidade. Unha avaliación do sitio realizada polo Consello Internacional de Monumentos e Sitios (ICOMOS) non atopou "un valor universal excepcional". Non obstante, o organismo avaliador concluíu no seu informe que Iwami Ginzan era "un firme candidato para a súa inscrición como ben Patrimonio da Humanidade" no futuro. Recomendou que o nomeamento se aprazase polo momento para que se puidese realizar máis investigacións sobre o sitio.
A proposta finalmente tivo éxito no 2007, estabelecendo a Mina de Prata de Iwami Ginzan e a súa Paisaxe Cultural como Sitio de Patrimonio Mundial.
O desenvolvemento dunha gran mina de prata adoita requirir colleitar cantidades substanciais de madeira dos bosques circundantes. Non obstante, o desenvolvemento da mina de prata de Iwami Ginzan provocou unha menor deforestación e erosión debido ao control "sostible" da explotación forestal, e tamén unha menor contaminación do solo e da auga. Foi un dos motivos polos que a mina de prata de Iwami Ginzan seleccionárase como Patrimonio da Humanidade. Tamén declarouse en 2007 entre os 100 maiores sitios xeolóxicos do Xapón.
Características
miniatura|Iwami Ginzan Mina de prata: ruínas da refinaría de Shimizudani O Sitio de Patrimonio Mundial inclúe:
Compoñentes
miniatura|O sitio de Daikansho (Ruínas da oficina do gobernador da prefectura de Oomori) miniatura|A Casa da familia Kumagai Os catorce compoñentes nomeados avaliados polo ICOMOS é:
Babm
Babm (pronunciado [bɔˈɑːbɔmu]) é unha lingua auxiliar internacional creada polo filósofo xaponés Rikichi [Fuishiki] Okamoto (Fisk Okmot) (1885–1963). Okamoto publicou por primeira vez a lingua no seu libro de 1962, The Simplest Universal Auxiliary Language Babm, pero a lingua non se popularizou nin sequera dentro da comunidade lingüística construída, e non ten ningún falantes actuais coñecidos. A lingua usa a escritura latina como silabario e non posúe artigos nin verbos auxiliares. Cada letra marca unha sílaba enteira en lugar dun só fonema. Babm segue un conxunto de regras baseadas no son, que Okamoto describe no seu libro. Afirma "Os substantivos se acuñan a partir de tres consoantes e unha vogal, os verbos dunha ou dúas vogais entre dúas consoantes ao principio e ao final. Os adxectivos, adverbios, pronomes, numerais e proposicións teñen respectivamente a súa propia forma peculiar".
AlRawabi School for Girls
AlRawabi School for Girls (en مدرسة الروابي للبنات) é unha miniserie de televisión xordana de 2021 dirixida por Tima Shomali e producida por Filmizion Productions (a través de Netflix). É unha miniserie sobre o impacto do bullying entre as rapazas.
A miniserie, composta por seis episodios, estreouse en 32 linguas e 190 países a través de Netflix o 12 de agosto de 2021. Está dobrada en 9 linguas, incluíndo o inglés, o castelán, o italiano, o francés, o alemán e o turco. É a segunda serie de televisión xordana estreada en Netflix logo de Jinn.
Universidade de Montpellier
A Universidad de Montpellier é unha das máis antigas de Francia. Forma parte do Grupo Coimbra, e conta con 1900 profesores, 41 000 estudantes, e 1700 estudantes de doutoramento.
Historia
miniatura|esquerda|180px|Bula Quia Sapientia, na que o papa Nicolao IV confirma a fundación da Universidade de Montpellier A Universidade de Montpellier foi fundada en 1220 polo cardeal Conrado de Urach, e confirmada polo papa Nicolao IV nunha bula en 1289, na que reunía todas as escolas centenarias da cidade nunha universidade.
A cidade de Montpellier foi un dos principais centros do saber da Idade Media en Francia.
A Universidade foi suprimida durante a Revolución francesa en 1793 e restablecida en 1896.
En 1968 a cidade tiña diversas escolas politécnicas superiores, públicas e privadas, e a Universidade dividiuse en tres:
Porén, desde 2009 estudábase un proxecto para unificar todos os campus nunha grande Universidade. E en 2015 recreouse a Universidade de Montpellier, fusionando as Universidades de Montpellier I e II, quedando fóra a Universidade Paul-Valéry.
Paul Sein Twa
Paul Sein Twa é un activista ambiental do pobo karen en Myanmar. Gañou o Premio Ambiental Goldman en 2020.
En 2018 cofundou o Salween Peace Park. Foi copresidente do Asia Council.
Concepción Mendizábal Mendoza
Concepción Mendizábal Mendoza, nada en Cidade de México o 4 de marzo de 1893 e finada o 23 de novembro de 1985, foi a primeira enxeñeira civil mexicana.
Traxectoria
Foi filla do famoso enxeñeiro Joaquín de Mendizábal e Tamborrel (1852-1926), quen a apoiou e motivou para estudar.
Hôtel-Dieu de París
O Hôtel-Dieu de París é o hospital máis antigo da cidade de París.
Concepción Mendizábal Mendoza
Traxectoria
En 1921, a Escola Nacional de Enxeñeiros contaba con tan só catro mulleres, das cales nin sequera Concepción se graduara, xa que, ao non posuír certificado de bacharelato, o seu rexistro académico fíxose en calidade de oínte. Non foi senón até 1926 cando conseguiu regularizar a súa situación académica, obtendo o pase definitivo e inscribíndose nos cursos de enxeñaría civil, suceso que se viu eclipsado coa morte do seu pai ese mesmo ano. A pesar diso, dita vicisitude non foi un obstáculo para Concepción, pois terminou a carreira en 1927.
Así, en xaneiro de 1930, solicitou data de exame profesional, o cal foi programado para o 11 de febreiro do mesmo ano no salón de Solemnidades da Facultade de Enxeñaría, obtendo o título de enxeñeira civil ao sustentar o exame coa súa tese: Proxecto dunha torre elevada de concreto armado para 300 m3 de auga, de 20 metros de alto cun miradoiro na parte superior; desenvolvendo os principais detalles da construción. Na acta do exame afírmase que Concepción foi a primeira enxeñeira: "Facemos constar que a Srita. Mendizábal é a primeira muller que na Facultade de Enxeñaría da Universidade Nacional obtivo o título de Enxeñeira Civil".
Hôtel-Dieu de París
Está situado na beira esquerda da Île de la Cité, cerca da Catedral de Notre-Dame de París.
Concepción Mendizábal Mendoza
Premios
En 1974, Mendizábal foi recoñecida co Premio Ruth Rivera xunto coa primeira arquitecta mexicana, a veracruzana María Luisa Dehesa e Gómez Farías.
Hôtel-Dieu de París
O nome "Hôtel-Dieu" significa Casa de Deus e emprégase en Francia para designar ao hospital principal dunha cidade.
Historia
O hospital foi fundado polo bispo Landerico de París o 26 de xuño do 651, e ao longo da súa existencia traballaron nel numerosos médicos e cirurxiáns que pasaron á historia da medicina, entre eles:
Exército de Liberación Nacional (Colombia)
O Exército de Liberación Nacional (ELN) é un grupo armado revolucionario e de esquerdas implicado no conflito colombiano, o cal existiu en Colombia dende 1964. O ELN defende unha ideoloxía comunista composta de marxismo-leninismo e teoloxía da liberación. En 2013, estimouse que as forzas do ELN estaban formadas por entre 1 380 e 3 000 guerrilleiros. Segundo o ex-membro da dirección nacional do ELN, Felipe Torres, unha quinta parte dos partidarios do ELN tomaron as armas. O ELN foi clasificado como organización terrorista polos gobernos de Colombia, dos Estados Unidos, do Canadá, da Unión Europea e a Asemblea Nacional de Venezuela.
María Nogareda
María Nogareda Marzoa, nada en Sada en 1977, é unha profesora e política galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica, foi profesora no IES Francisco Aguiar de Betanzos. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Alternativa dos Veciños que acadou dous representantes e foi e foi elixida concelleira. O 17 de novembro de 2022 foi elixida alcaldesa logo dunha moción de censura co apoio de dous concelleiros do PSdeG-PSOE e cinco do PPdeG. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura de Unidos por Sada que obrivo catro concelleiros.
Victoriano López García
Victoriano López García, nado en Mondoñedo o 22 de marzo de 1910 e finado en Madrid o 31 de agosto de 1995, foi un enxeñeiro e profesor galego, o primeiro director do Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas (IIEC).
Traxectoria
Neto do dono do Cine Galicia de Mondoñedo. Estudou o bacharelato en Vigo e Enxeñería Industrial en Bilbao. Afeccionado ao cine e con estudos técnicos sobre a materia, promoveu a Escola Especial de Enxeñeiros Industriais de Madrid, da que foi catedrático, facendo deste centro punto de referencia para a ensinanza e o estudo cinematográfico. Foi xefe da Subcomisión Reguladora do Cine e co apoio da peña de amigos do bar “La Elipa”, de Madrid, crearon o Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas en 1947, do que Victoriano foi o primeiro director. Colaborou en Primer Plano, Radiocinema, Espectáculo e Revista Internacional de Cine e fundou, con Manuel Cerezales, e dirixiu a revista Cine Experimental (1944-1945). Foi xefe da Sección de Industria do Servizo de Ordenación Económica da Cinematografía, xefe da Sección de Créditos do Instituto Nacional da Cinematografía, secretario Técnico do mesmo Instituto, Xefe da Sección de Mercados Cinematográficos, delegado do Ministerio de Industria no Sindicato Nacional do Espectáculo, xefe do Negociado de Distribución da Subdirección Xeral de Cinematografía do Ministerio de Información e Turismo; representou a España en varios congresos internacionais. Finou en Madrid o 31 de agosto de 1995.
Vida persoal
Casou con Emilia Muñoz e foi pai de Luis Alberto, Miguel Ángel e María Esther López Muñoz.
Circuíto urbano de Las Vegas
O circuíto urbano de Las Vegas é un circuíto urbano planificado para a Fórmula 1 en Las Vegas.
A partir da tempada de, o Gran Premio de Las Vegas disputarase no circuíto urbano que ten 6´120 quilómetros de lonxitude e 14 curvas. É máis ou menos o mesmo lugar que o circuíto urbano utilizado nos anos 80. O Gran Premio realizarase en sentido antihorario e comezará nun antigo aparcadoiro onde se construirá unha parte permanente do circuíto. A primeira curva é unha curva de forquita despois da cal o circuíto xira á esquerda e despois cun rápido xiro á dereita ata a parte da rúa do circuíto. Despois de 800 m por Koval Lane hai un xiro lento de 90 graos á dereita seguido dun longo xiro suave á esquerda ao redor do estadio MSG Sphere. Sands Avenue ten dous xiros rápidos seguidos por un xiro lento á esquerda cara a Las Vegas Boulevard, máis coñecida como Las Vegas Strip. Trátase dun longo tramo de 1.920 km (incluíndo unha lixeira curva á esquerda) no que se pode circular a todo gas. Despois dunhas curvas lentas e cerradas ata Harmon Avenue, unha recta de 800 m seguida dun xiro rápido á esquerda volve á parte permanente do circuíto.
Habanastation
Habanastation é un filme cubano de 2011 dirixido por Ian Padrón. Foi filmado nos suburbios do oeste da Habana e conta as desigualdades entre dous nenos de diferentes estratos sociais. O filme foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Kapo
miniatura|275x275px|Brazalete dun oberkapo (kapo xefe). Kapo (ás veces Capo) era un termo usado para certos presos, tamén chamados Funktionshäftlinge (singular: Funktionshäftling) que traballaron dentro dos campos de concentración nazis durante a segunda guerra mundial en varias das posicións administrativas máis baixas.
Etimoloxía
A orixe da palabra non está clara. Kapo podería ser:
- Segundo a Jewish Virtual Library, contracción do termo eufemístico Kameradschaftspolizei, algo así como "policía de camaradería", onde "camaradería" alude tanto ao compañeirismo entre os presos como á relación especial do capo cos administradores do campo.
- Adaptación do italiano il capo, "a cabeza" ou "o capataz".
- Segundo Dubiden, contracción do nome do rango militar francés caporal (cabo).
No caso de que a palabra proviñese do italiano, non sería necesariamente un termo de orixe militar, senón que probablemente chegase cos obreiros migratorios como forma de referirse ao capataz. Capo é, a pé de obra, un termo normal para referirse ao oficial de albanel que exerce funcións de capataz. Posibelmente así pasou a palabra Kapo xa de forma temperá no campo de concentración de Dachau á linguaxe propia dos deportados ("Lagerszpracha“). No campo de concentración de Auschwitz úsase o termo en ordes nas que se prohibe explicitamente a participación dos kapos nos grupos de traballo (Arbeitskommandos).
Para o escritor italiano Primo Levi, sobrevivente de Auschwitz, o termo Kapo "alemán deriva directamente do italiano e a pronuncia truncada introducida polos prisioneiros franceses [···] é preferida en Italia precisamente polo seu valor diferenciador".
Organización
Normalmente, os kapos non realizaban traballos manuais, senón que exercían funcións de supervisión. Asignábanselles capataces e gozaban de privilexios relativos en comparación cos demais presos (mellor alimentación e mellores condicións laborais), o cal aumentaba as súas posibilidades de supervivencia. A decisión da SS de escoller a un ou outro prisioneiro como Kapo era táctica, e o seu obxectivo era que as ordes se transmitisen da forma máis fluída posible e se impuxesen sen escrúpulos. Kapos foron por exemplo criminais profesionais, antigos integrantes da SA ou presos políticos. No campo de Ravensbrück, a SS elixía ao principio con frecuencia a presos clasificados 'antisociais' ou 'criminais' como Funktionshäftlinge. Con todo, a partir de 1941 comezou a elixir a presos políticos para sacar proveito da súa eficiencia e disciplina. Nalgúns campos instaurouse un "servizo de orde xudía" (Jüdischer Ordnungsdienst), herdeiro da "policia xudía" dos guetos.
O cambio da estrutura de administración dun campo adoitaba levar o cambio da estrutura dos kapos.
Algúns kapos mantiveron unha certa integridade moral e desempeñaron labores que melloraron notablemente a vida nos campos, chegando a ser respectados polo conxunto dos presos. Walter Cramer, por exemplo, foi kapo da enfermaría do campo de Buchenwald e declarado en 1999 xusto entre as nacións.
Cine e literatura
A figura do kapo describiuse en moitos libros, entre eles Se isto é un home de Primo Levi e O home en busca de sentido de Viktor Frankl, tratado neste caso desde o punto de vista dun psiquiatra. Tamén se menciona na autobiografía de Elie Wiesel, A noite.
Leng Ouch
Leng Ouch é un activista climático camboxano. Pasou a súa primeira infancia nos bosques de Camboxa e converteuse nun activista contra a talla ilegal nos mesmos. É máis coñecido por actuar de incógnito para rexistrar as actividades de talla ilegal no seu país de orixe. Recibiu o premio Goldman polo medio ambiente en 2016.
Traxectoria
Leng Ouch pasou a maior parte da súa infancia no réxime dos Khmer vermellos. Pasou a primeira parte da súa vida escondido nas selvas de Camboxa comezando a súa educación despois de que a familia se trasladara a Phnom Penh en 1980. Traballou para poder acceder á súa educación e obtivo unha bolsa de dereito que lle permitiu unirse a moitas organizacións de dereitos humanos comezando a súa carreira como activista.
Leng Ouch fundou as Cambodia Human Rights Task Forces (CHRTF), unha organización para combater a deforestación en Camboxa. Durante as décadas de 2000 e 2010, Leng infiltrouse en situacións a miúdo perigosas, tomando fotografías e rexistrando probas de talla ilegal, o que provocou a cancelación de 23 concesións de terras, cubrindo 220.000 acres de bosques, e a exposición dunha importante empresa madeireira. A miúdo, adoptando disfraces para axudar no seu traballo facéndose pasar por traballador, comerciante de madeira, condutor, turista e mesmo como cociñeiro, Leng axudou a descubrir miles de delitos e confiscar madeira e equipo de talla. Leng enfróntase ao perigo na súa liña de traballo, xa que foi arrestado con outros activistas varias veces. Adicionalmente as accións de defensa do medioambiente en Cambodia son perigosas, nalgúns casos levando á morte. En 2012 o activista ambiental Chuck Wutty, colega de Ouch, foi brutalmente asasinado, e en 2015 un gardabosques e un oficial de policía foron asasinados cando patrullaban os bosques en busca de talla ilegal e caza furtiva.
Recoñecementos
Leng foi galardoado co Premio Ambiental Goldman en 2016 polo seu traballo que expón a corrupción e a talla ilegal en Cambodia.
Irene Martínez
Irene Martínez Santiago, nada na Coruña o 14 de setembro de 1993, é unha deportista galega que compite en halterofilia. Considerada a mellor deportista galega da historia na súa especialidade, foi 12 veces campioa de España, bronce no Campionato de Europa de 2018 e bronce nos Xogos Mediterráneos do mesmo ano. Disputou sete veces o Campionato do Mundo e nove veces o Campionato de Europa.
Traxectoria
Disputou sete veces o Campionato do Mundo e nove o de Europa, conseguindo a medalla de bronce no Europeo celebrado en 2018 en Bucarest, na categoría de 63 kg. Ese mesmo ano gañou a medalla de bronce nos Xogos Mediterráneos disputados en Tarragona.
Ethan Happ
Ethan Happ, nado o 7 de maio de 1996 en Milan, Illinois, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense. Formado na Universidade de Wisconsin, é un dos únicos seis xogadores da NCAA en rexistrar, polo menos, 2000 puntos, 1000 rebotes e 400 asistencias. Cunha altura de 2,08 m, pode xogar nas posicións de pivote e ala-pivote. Actualmente xoga no Dreamland Gran Canaria da Liga ACB.
Traxectoria
Nado en Milan, Illinois, Happ xogou ao baloncesto no Instituto Rockridge, para posteriormente finalizar a súa formación na Universidade de Wisconsin. Happ foi titular en todos os xogos durante a súa primeira temporada cos Badgers, sendo nomeado mellor freshman da Conferencia Big Ten. En 2019 converteuse no primeiro xogador en 25 anos en conseguir 2000 puntos e 1000 rebotes na conferencia, sendo un dos únicos seis de toda a historia do baloncesto universitario en conseguir esta marca alén de 400 asistencias. Na súa última temporada fixo unha media de 17,9 puntos, 10,3 rebotes, 1,0 asistencias e 1,2 tapóns por partido, sendo o único xogador da NCAA en liderar ao seu equipo nestes cinco apartados estatísticos.
Despois de non ser drafteado en 2019, Happ asina co Olympiacos grego, equipo co que debuta na Euroliga. Porén, esa temporada é cedido ao Vanoli Cremona da LBA, máxima categoría do baloncesto italiano. Neste equipo fai unha media de 18,3 puntos, 9,3 rebotes e 2,5 asistencias por partido. O seu rendemento sérvelle para asinar na temporada seguinte co Fortitudo Bologna, equipo italiano da Basketball Champions League. En Boloña fai unha media de 13,6 puntos, 9,3 rebotes e 3,2 asistencias por partido na liga local e 19,0 puntos, 10,0 rebotes e 3,0 asistencias na Champions League. Con todo, unha lesión no cóbado impídelle dipsutar o comezo da seguinte temporada. Após superar a lesión, en xaneiro asina polo Dinamo Sassari, onde fai unha media de 10,0 puntos, 5,6 rebotes e 2,2 asistencias por partido na liga italiana e 11,8 puntos, 6,3 rebotes e 2,5 asistencias na Champions League. Despois doutra lesión, en xaneiro de 2022 asina polo Riesen Ludwigsburg da Basketball Bundesliga, onde fai unha media de aproximadamente 9 puntos, 7 rebotes e 3 asistencias por partido na liga local e na Champions League. O 8 de xullo de 2022 anúnciase a súa fichaxe polo Río Breogán da Liga ACB.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Happ ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Provincia de Canarias
250px|thumb|A provincia de Canarias englobaba toda a comunidade autónoma actual de [[Illas Canarias|Canarias.]] A provincia de Canarias foi unha provincia española que tivo vixencia entre 1833 e 1927 e que comprendía todas as illas que forman o arquipélago canario. A súa capital era Santa Cruz de Tenerife.
En 1927 a provincia quedou dividida en dúas: a provincia de Santa Cruz de Tenerife, que engloba as illas occidentais das Canarias, e a provincia das Palmas, que engloba as illas orientais.
Antecedentes
Non figura como tal nas 38 prefecturas de 1810 nas que, segundo o proxecto do clérigo Llorente, o rei Xosé I tentou ordenar o territorio ao estilo das establecidas en Francia.
En xaneiro de 1822, durante o trienio liberal aprobouse unha división provincial de España en 52 provincias, agrupadas en 15 rexións. Canarias figuraba como rexión e provincia.
Apenas uns meses tras a morte do absolutista Fernando VII, a división territorial levada a cabo por Javier de Burgos en 1833 baixo a rexencia de María Cristina de Borbón mantívose practicamente sen cambios (a nivel provincial) ata a actualidade. Dividía, cun tamaño relativamente homoxéneo e eliminando a maior parte dos exclaves e enclaves propios do Antigo Réxime.
Creación da provincia das Canarias
O 30 de novembro de 1833 creouse a provincia das Canarias, dentro da división territorial levada a cabo por Javier de Burgos baixo a rexencia de María Cristina de Borbón, que dividía o territorio español en 49 provincias. A Constitución de Cádiz de 1812 instituía a capital en Santa Cruz de Tenerife. Esta decisión non agradou á sociedade da illa de Gran Canaria, a pesar de que ata ese momento, a cidade que exercía desde había tres séculos como capital de facto do arquipélago canario era a cidade de San Cristóbal de La Laguna situada na propia illa de Tenerife.
En 1912, créase a Lei de Cabidos, para tentar satisfacer a ambas as partes. Isto non agradou aos que pedían a división provincial, especialmente desde Gran Canaria, e aos que avogaban pola autonomía rexional, maioritariamente desde Tenerife.
En 1927, durante a ditadura do xeneral Primo de Rivera a ata entón provincia das Canarias dividiuse en dúas: a metade oriental daría lugar á provincia das Palmas, quedando a occidental denominada desde ese momento co nome de provincia de Santa Cruz de Tenerife. É a única provincia que se dividiu desde a división provincial de 1833, ocasionando que de 49 pasouse ás 50 que actualmente existen en España.
Capitalidade
Pódese considerar que a capitalidade nas Canarias pasou de facto por San Marcial del Rubicón (en Lanzarote), Betancuria (en Fuerteventura), As Palmas de Gran Canaria (en Gran Canaria) e San Cristóbal de la Laguna (en Tenerife), ata que en 1843 confirmouse a capitalidade oficial das Canarias á Vila de Santa Cruz de Tenerife, de novo na illa de Tenerife (de iure, sendo esta última cidade a única que ostentou tal título de maneira oficial), o que intensificou o desgusto da burguesía grancanaria, que considerou que a medida non era boa para o conxunto do arquipélago e só beneficiaba á burguesía tinerfeña, que ademais contaba con apoio en Madrid dos Gobernadores Civís e dos Comandantes Xerais. Comeza o preito insular, coa loita pola «división provincial», que foi unha das principais liñas de actuación ata 1866 do Partido Canario, cuxos principais líderes foron Antonio López Botas e Cristóbal del Castillo.
Finalmente, durante a ditadura de Primo de Rivera, en 1927 produciuse a división da antiga provincia das Canarias, en dúas provincias:
Robots
Robots é unha aventura de comedia dieselpunk steampunk animada por computadora estadounidense de 2005 producida por Blue Sky Studios e distribuída por 20th Century Fox. Estivo dirixida por Chris Wedge e producida por Jerry Davis, William Joyce e John C. Donkin, e protagoniza as voces de Ewan McGregor, Halle Berry, Greg Kinnear, Mel Brooks, Amanda Bynes, Drew Carey, Jim Broadbent, Stanley Tucci, e Robin Williams.
Solace (filme de 2015)
Solace é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Afonso Poyart e protagonizado por Anthony Hopkins, Colin Farrell, Jeffrey Dean Morgan e Abbie Cornish. Estreouse o 16 de decembro de 2016 a través de Lionsgate Premiere. O filme conta a historia dun doutor psíquico, John Clancy (Anthony Hopkins), que traballa cun axente do FBI, Joe Merriwether (Jeffrey Dean Morgan) na procura do asasino en serie Charles Ambrose (Colin Farrell). O guión do filme estaba previsto orixinalmente como unha secuela do filme de 1995 Seven, mais a idea foi finalmente desbotada e Solace completouse como un filme por si mesmo.
Marta Lois
Marta Irene Lois González, máis coñecida como Marta Lois, nada en Vigo en 1969 e aveciñada en Santiago de Compostela, é unha profesora universitaria, politicóloga e política galega.
Traxectoria
Formouse na Universidade de Santiago de Compostela e é profesora na Facultade de Ciencias Políticas desa universidade. A súa tese de doutoramento é ''Fundamentos de la identidad política. El concepto político del Yo y las teorías de la democracia'' (2000) dirixida por Ramón Maiz.
Ten máis dunha ducia de artigos en revistas especializadas de xénero, política e administración. Participou en moitas obras colectivas, ademais de coordinar publicacións da súa especialidade. miniatura|300px|[[Benito Portela, Marta Lois, Antón Sánchez García, María García Gómez, Xulio Ferreiro e Martiño Noriega en 2022.]]
Política
Empezou na política en Santiago con Martiño Noriega, é membro de Compostela Aberta e concelleira no Concello de Santiago de Compostela, ocupando a carteira de Igualdade, Desenvolvemento Económico e Turismo na lexislatura 2015-2019.
Saltou ao coñecemento da política estatal cando, a finais de maio de 2023, Yolanda Díaz a nomeou como presidenta do Movemento Sumar. Foi elixida parlamentaria nas eleccións xerais de xullo de 2023 como cabeza de lista de Sumar pola Coruña.
En agosto de 2023 tamén foi nomeada portavoz parlamentaria de Sumar no Congreso dos Deputados.
Antonio María Fabié
Antonio María Fabié Escudero, nado en Sevilla o 19 de xuño de 1832 e finado en Madrid o 3 de decembro de 1899 foi un político, escritor, filósofo, historiador e bibliófilo español coñecido pola súa admiración da filosofía de Hegel, á cal se afeccionou a mediados do século cando era estudante na Universidade de Sevilla e, mesmo, chegou a publicar unha tradución da Lóxica de Hegel. Estudou Farmacia e Dereito.
Mocidade
Era fillo do farmacéutico sevillano Antonio María Fabié y Gálvez presidente do Colexio de Farmacéuticos de Sevilla, inspector de Farmacia da Aduana Nacional, académico de número da Academia de Boas Letras de Sevilla, membro da Xunta Municipal de Saúde e delegado adxunto de Farmacia do primeiro distrito da capital, así como 5º alcalde constitucional de Sevilla en varios períodos; e de María Amparo Escudero de Vega (Sevilla, 1805 - Sevilla 1836).
Polo seu carácter e afeccións, non estaba acostumado a traballar na Farmacia de seu pai, a máis acreditada naquel momento en Sevilla, polo que pediu o seu permiso para estudar dereito. Como o seu pai non llo permitiu, pagou tódolos gastos dos estudos coa cantidade dos intereses da lexítima da súa nai. Obtivo grandes éxitos nos seus estudos e ao recibir o título de avogado en 1856 xa posuía unha considerable reputación. Fixo o doutoramento na Universidade de Sevilla. O doutor Álava, o doutor Beas y Dutari e o doutor Bedmar gabaron ao estudante e, anteriormente, o profesor de Lóxica e Ética, Nicolás María Rivero, prognosticáronlle un futuro moi brillante.
Madrid
No 1857, retornou a Madrid, contra a vontade do seu pai, e comezou a traballar en varios xornais, escribindo os seus primeiros artigos en El León Español. En La Patria escribiu unha serie de artigos sobre a lei Moyano de Instrución Pública que chamaron moito a atención. Foi entón cando estableceu unha estreita amizade con Cánovas del Castillo, que durou toda a vida. Entre 1859 e 1860, comezou a traballar na redacción de El Especialista e dos Anales de Medicina, Cirugía y Farmacia.
Casou en Sevilla, o 30 de decembro de 1860, con María Teresa Gutiérrez de la Rasilla y Castañeda, coa que tivo cinco fillos (María Patrocinio, Antonia, Antonio María, Francisco de Asís e María del Rosario). A seguir, regresou a Madrid onde se instalou definitivamente.
Foi membro fundador do Ateneo de Madrid onde mantivo polémicas sobre temas filosóficos con José Moreno Nieto e literarios con Manuel de la Revilla, Roberto Robet, Tomás Rodríguez Rubí e outros.
Cando, en 1861, José de Salamanca e Mayol fundou o xornal El Contemporáneo e José Luis Albareda y Sezde foi nomeado director, e como redactores aparecían Ramón Rodríguez Correa, Juan Valera y Alcalá Galiano e Eulogio Florentino Sanz. Fabié entrou como redactor xefe e criticou seguido tanto a O'Donnell como a Unión Liberal. Foi el quen conseguiu levara a Gustavo Adolfo Becquer, o seu íntimo amigo da infancia, e fixo que escribise os primeiros cuartís en prosa contra a súa vontade. Ayala, Bécquer e Fabié viviron xuntos na rúa do Prado durante uns meses en 1864, durante a ausencia da súa muller, que se atopaba en Sevilla por unha enfermidade da súa nai. Desde principios de abril de 1863 comezou a escribir no Diario de Barcelona, como correspondente en Madrid, e fíxose coñecida coas chamadas "correspondencias de A". Tamén colaborou noutros xornais como a Revista de España e a Revista Ibérica.
Traxectoria política
Ese mesmo ano, entrou no Partido Moderado e foi elixido deputado nas eleccións lexislativas de 1863 por Aspe (Alacant), pronunciando varios discursos, entre eles un sobre o réxime das posesións españolas no exterior.
Restauración borbónica
Insistiu persistentemente en lograr a asociación da antiga Unión Liberal coa causa da restauración, conseguindo que os exministros Pedro Salaverría e Constantino de Ardanaz y Undabarrena se puxesen de acordo con Cánovas. Durante o verán e outono de 1872, Fabié realizou varias viaxes por Cataluña e polo estranxeiro fomentando a causa da restauración. A finais dese ano, escribiu aos españois o borrador do primeiro manifesto do rei Afonso XII, que apareceu nas columnas do Diario Español ao perdelo Salaverría na rúa.
Na primavera de 1873, Fabié pediulle ao xeneral Blas Villate unha reunión con Cánovas para tratar sobre os apoios militares a prol de Afonso XII. Cánovas evitou a reunión durante máis dun mes, pero finalmente tivo que ceder e reuniuse co xeneral, que lle mostrou os poderes de apoio de vinte e catro camaradas en armas. Ao estar ausente Villate de Madrid, os xenerais nomearon ao capitán de artillería Federico Sánchez Bedoya como representante e Cánovas nomeou a Francisco Romero Robledo e Fabié para negociar. A negociación fracasou debido á que Cánovas del Castillo estaba en contra do propósito de proclamar ao rei a través dun pronunicamneto da gornición de Madrid e das forzas que estaban no Norte e en Cataluña loitando contra os carlistas. O 6 de xaneiro de 1874, Sánchez Bedoya anuncioulle a Fabié que os xenerais desvencellábanse de calquera compromiso e que procederían a restaura-la monarquía borbónica baixo o seu propio risco.
Consumada a Restauración, Fabié foi nomeado subsecretario do Ministerio de Facenda. Militando xa no Partido Liberal-Conservador, foi elixido deputado por Casas-Ibáñez (Albacete), nas Cortes Constituíntes. Foi nomeado presidente da Comisión Xeral de Orzamentos, e participou con Salaverria no axuste da débeda pública e na Lei de orzamentos de 1876. miniatura|Retrato de Antonio María Fabié na colección do [[Banco de España (obra de Rafael Hidalgo de Caviedes)]] En xaneiro de 1877 foi nomeado para o Consello de Estado. Nas Cortes de 1879, foi elixido deputado por Sevilla (capital), e volveu selo tamén nas de 1881, ocupando o cargo de presidente da sección do Contencioso do Consello de Estado. Nas Cortes de 1883, foi senador pola provincia de Ávila e foi nomeado fiscal do Tribunal Supremo de Xustiza, cargo do que non chegou a tomar posesión. En 1886, foi elixido senador por Castellón.
O 4 de xullo dese mesmo ano, no goberno de Cánovas, ocupou a carteira de ultramar (Real decreto do 5 de xullo de 1890), cargo que deixou un ano despois, recibindo o nomeamento de presidente do Consello de Filipinas e posesións do Golfo de Guinea (Real decreto do 27 de novembro de 1891) e axudou a Francisco Silvela na reorganización do Partido Liberal-Conservador. O 23 de febreiro de 1891 foi nomeado senador vitalicio.
Posteriormente, ocupou a presidencia do Xulgado do Contencioso Administrativo. O 20 de marzo de 1894 dimitiu como presidente do Consello de Filipinas e posesións do Golfo de Guinea.
En 1895, foi nomeado presidente do Consello de Estado e ocupou ese cargo até o 15 de setembro de 1897. Poucos días antes de partir cara a Santa Águeda (27 de xullo de 1897), cando camiñaban xuntos no Retiro, como adoitaban facelo, Cánovas indicoulle que se preparara para asumi-lo Ministerio de Fomento en outubro. Tralo asasinato de Cánovas, participou na reorganización do Partido Conservador apoiando a Silvela. Durante o período de oposición de 1898, tomou a dirección da minoría conservadora do Senado, por orde de Silvela, preparando co duque de Tetuán, a caída do gabinete de Sagasta na votación do tratado de París.
En 1899, foi nomeado presidente do Consello de Instrución Pública, en substitución de Eugenio Montero Ríos, cargo do cal renunciou por incompatibilidade de criterio co ministro de Fomento Marqués de Pidal, en materia de educación. O principal motivo de disensión era a opinión de Fabié en que no bacharelato debían primar os estudos de científicos sobre os literarios como se facía en Europa e tamén estaba en contra de eliminar os exames de principios de curso no ensino privado porque, iso, iría en detrimento da ensinanza pública pois as persoas con recursos evitarían levar os fillos aos institutos para non se someter a eses exames. A principios de outubro do mesmo ano foi nomeado gobernador do Banco de España, cargo que mantivo até morrer o 3 de decembro de 1899 por mor dun ictus.
Recoñecementos
Recibiu a Gran Cruz de Isabel a Católica e a de Carlos III. miniatura|Placa Dende 1900, ten unha rúa adicada en Sevilla: a rúa Fabié. O mesmo ano, de 1900, o concello decidiu pór unha placa de mármore conmemorativa na casa da rúa san Jacinto, do barrio de Triana, onde nacera, que poñía:
Hoxe en día, existe unha placa de cerámica que pon:
Kompas
Kompas (Kompleksniy Orbital'niy Magnito-Plazmenniy Avtonomniy Sputnik) ou Compass (Complex Orbital Magneto-Plasma Autonomous Small Satellite) foi unha serie de dous satélites artificiais rusos.
Características
Os dous satélites Kompas tiñan unha masa de 80 kg e o seu obxectivo era intentar medir os efectos dos desprazamentos tectónicos e a busca de respostas litosféricas, atmosféricas e ionosféricas á actividade sísmica. Os resultados poderían ter axudado a predecir sismos e detectar recursos naturais como gas e petróleo.
Fondo Latinoamericano de Reservas
Historia
Nun principio, chamouse Fondo Andino de Reservas (FAR), e foi constituído o 12 de novembro de 1978 polos países asinantes do Acordo de Cartaxena (Bolivia, Colombia, Ecuador, o Perú e Venezuela).
O 10 de xuño de 1988, subscribiuse o Convenio Constitutivo do Fondo Latinoamericano de Reservas, co cal quedou derrogado o Convenio anterior, que estabelecía o Fondo Andino de Reservas; e permitíuselle á organización admitir outros países latinoamericanos. Desta maneira, os activos, pasivos e patrimonio do FAR foron asumidos polo FLAR.
O 1 de setembro de 2000, a República de Costa Rica adheriuse ao FLAR, e converteuse no seu sexto país membro. En 2009, a República Oriental do Uruguai foi aceptada no fondo.
Coa entrada da República de Paraguai, son oito os países membros que xa poden contar cun seguro de liquidez externa, a través do FLAR.
Obxectivos
O FLAR ten tres obxectivos principais:
Selección de fútbol de Galicia de afeccionados
A selección de fútbol de Galicia de afeccionados é o equipo representativo de Galicia nas competicións de fútbol amador. Participou en dúas edicións da Copa das Rexións da UEFA e gañou a edición de 2023.
Historia
A selección galega de afeccionados naceu en 1965, xunto a outras seleccións rexionais de afeccionados de España, co propósito de promover o fútbol non profesional e con vistas á participación na nova Copa da UEFA Amateur, que celebraría a súa primeira edición en 1967. A primeira convocatoria constou de 20 futbolistas, entre eles Ramón Búa, Luis García Mosquera, Quique Costas, Machicha ou Lito.
Realizou a súa estrea o 18 de setembro de 1965 contra Asturias no Molinón, caendo por 5-1. Con todo, o gran pulo do equipo chegou trala creación por parte da UEFA da Copa das Rexións en 1999. Dende entón a selección amateur galega participa cada dous anos na fase nacional do torneo, cuxo campión disputa a fase final contra outras rexións europeas. En 2010, con Carlos Ballesta como seleccionador, Galicia proclamouse campioa do torneo nacional, despois de vencer a Andalucía na final de Portonovo, accedendo así á Copa das Rexións propiamente dita, celebrada en Malta en 2011. Encadrada no grupo 1, xunto con Württemberg, Ftiótide e a selección anfitrioa, gañou por 3-1 ao equipo grego, empatou cos alemáns e goleou por 6-0 a Malta. A pesar de ter os mesmos puntos que o Württemberg, non conseguiu o pase á seguinte rolda, pois só o facía o primeiro de cada grupo e a diferenza de goles favoreceu ao equipo alemán, despois de que lle marcase 14 goles á selección de Ftiótide no último partido.
En marzo de 2020 a selección galega gañou o seu segundo campionato nacional, derrotando na final a Andalucía, e conseguiu así o seu segundo pase á fase europea do torneo. Esta foi adiada por mor da pandemia de COVID-19 e deu inicio en 2022. O equipo de Iván Cancela derrotou no primeiro encontro na Lomba a Liubliana (3-0) e no segundo a Xenebra. No terceiro e decisivo encontro, contra Pest, adiantouse no marcador cun gol de Adri Otero, e aínda que os húngaros empataron nos instantes finais do tempo de desconto, Galicia logrou o primeiro posto do Grupo 7 e a clasificación para a fase final de 2023.
Frank A. Leach
Frank Aleamon Leach, nado en Auburn, Nova York, o 19 de agosto de 1846, e finado en California o 19 de xuño de 1929, foi un editor de prensa escrita e xornalista estadounidense, superintendente da Casa da Moeda de San Francisco (1897-1907) e director da Casa da Moeda dos Estados Unidos (1907-1909).
Traxectoria
Como editor de prensa foi o fundador de xornais como o Vallejo Evening Chronicle, en 1867, e que vendeu en 1886, e tamén do Oakland Evening Enquirer, que dirixiu ata 1897.
Leach foi tamén membro da Asemblea Estatal de California, entre 1890 e 1892, polo Partido Republicano.
O 1 de agosto de 1897 foi nomeado superintendente da Casa da Moeda de San Frncisco, e desde ese posto tivo que enfrontarse ao terremoto e ao posterior incencio ocorridos nesa cidade en 1906, que puxeron en risco a integridade da Casa da Moeda. Leach cesou nese cargo o 19 de setembro de 1907, data en que o presidente Theodore Roosevelt, por recomendación do secretario do Tesouro, George B. Cortelyou, o nomeou director da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
En 1891 formou parte da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos.