cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muralla de Santiago de Compostela
Influencia urbanística
Trala construción da muralla, o tecido urbano queda constrinxido dentro do límite que esta supón, o cal marca o tamaño dos edificios e mesmo a súa altura, xa que os de máis de tres plantas se vían coma unha ameaza para o sistema defensivo. Amais, as tres principais portas marcan os eixes de comunicación da cidade, que se articulan de xeito case reticular, dende as entradas ata a praza de Cervantes ou a do Obradoiro, á súa vez interconectadas. Tamén marca as construcións externas, xa que tanto os mosteiros coma os obradoiros molestos ou os bordeis se instalan extra muros pero preto das portas.
Deterioración e abandono
miniatura|esquerda|Praza da Oliveira. A casa do fondo está construída sobre unha antiga torre da muralla, mentres que o edificio estreito que está á súa esquerda foi levantado sobre o espazo do camiño de ronda interior. A partir do século XV as murallas van perdendo a súa utilidade ao diminuír a ameaza de ataques, o cal fai que vaian caendo nun progresivo abandono. En 1596, temendo un ataque por parte dos ingleses, Antonio Ozores fai este repaso do estado das murallas:
Amais, co paso dos anos e os avances na artillaría, a muralla quedou anticuada e inservíbel para a defensa. Aínda que os veciños tentaron reparala en varias ocasións durante os séculos XVII e XVIII, hai constancia de que varias partes desta se utilizaron coma vertedoiro, práctica prohibida por varias ordenanzas municipais, aínda que desoída.
Desaparición da muralla
Dende a Idade Media e até o século XIX existiu o contrato de foro, polo cal se cedía a posesión e uso do camiño de rolda interior ou dunha das partes da muralla a un particular a cambio dunha cota fixa. Co paso do tempo, a maioría dos edificios próximos á muralla estendéronse até integrala no seu interior, e mesmo se construíron edificios nos espazos de rolda e sobre as mesmas torres e murallas. Estes vestixios coñécense coma muralla fosilizada e permiten coñecer con maior exactitude a traza que tivo esta.
Actuacións
Xa en 1994 se atoparon os restos dunha torre da muralla e un foso no n.º 18 da Rúa da Senra, que hoxe en día poden observarse a través dun cristal. A partir de entón atopáronse e estudáronse algúns fragmentos da muralla ao longo da cidade antiga, destacando os achados da rúa de Entremuros, nos que se descubriu un dos tramos mellor conservados da cidade, de 10 m de longo e 5 de alto, nas paredes dunha vivenda. Nel distínguese, entre outros elementos construtivos, a silueta das ameas.
En 2009, a Oficina da Cidade Histórica e Rehabilitación do concello de Santiago realizou unha ruta chamada A cerca da Cidade co fin de achegar a historia e a traza da antiga muralla ao público en xeral. Esta ruta sinalouse ao longo do seu percorrido cuns puntos de referencia incrustados no chan que van sinalando o percorrido da muralla arredor da cidade antiga.
Sociedad Deportiva Leioa
O Sociedad Deportiva Leioa é un club de fútbol español da cidade de Leioa (Biscaia), no País Vasco. Foi fundado en 1925 e compite na Terceira División. O seu campo é o Estadio Sarriena. miniatura|No seu campo, Sarriena.
1443
Outros
Historia ano a ano
Fuentespina
Fuentespina é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 757 habitantes (INE 2012).
Francis Bebey
Francis Bebey, nado o 15 de xullo de 1929 en Douala e finado o 28 de maio de 2001 en París, foi un escritor, musicólogo, músico e xornalista camerunés de lingua francesa. Dende 1968 traballou para o servizo de información da UNESCO
Hendrik Scherpenhuijzen
Hendrik Dorotheus Scherpenhuijzen, nado en Rotterdam o 3 de abril de 1882 e finado en Amersfoort o 28 de xuño de 1971, foi un militar e tirador de esgrima neerlandés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Scherpenhuijzen participou nos Xogos Olímpicos de 1924 celebrados en París co equipo neerlandés de sabre, logrando a medalla de bronce. Co grao de tenente coronel estaba ao mando do Rexemento de Fusileiros (Het Regiment Jagers) cando se produciu a invasión alemá durante a segunda guerra mundial, recibindo ordes de atacar as tropas alemáns aerotranspotables que ocupaban Overschie, un suburbio de Rotterdam mentres os alemáns bombardeaban a cidade, na acción Scherpenhuijzen recibiu unha ferida de bala no pescozo, polas súas accións recibiu o León de Bronce
Phone Booth
Phone Booth é un filme estadounidense dirixido por Joel Schumacher que foi estreado no 2002.
Sinopse
En medio da rúa e a plena luz do día, o mozo Stu Shepard (Colin Farrell), un ambicioso publicista de Nova York, atópase de súpeto atrapado nunha cabina telefónica debido ás ameazas dun francotirador armado cun rifle de mira telescópica que o está apuntando: se colga o aparato, morrerá.
Pilar Farjas
Pilar Farjas Abadía, nada en Samper de Calanda en 1959, é unha médica e política galega do PPdeG.
Traxectoria
É licenciada en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Zaragoza, licenciada en Socioloxía pola UNED, diplomada en Estudos Avanzados pola Universidade da Coruña e ten un mestrado en Bioestatística. Nos anos noventa traballa xa de doutora na Coruña, primeiro nos servizos de Sanidade Exterior (1992), e logo como subdirectora de Protección da Saúde da Xunta de Galicia. En 1997 pasa a ser directora xeral de Saúde Pública, pero catro anos máis tarde, en 2001, regresa á atención médica na unidade de vacinas do servizo de medicina preventiva do Complexo Hospitalario da Coruña.
Ao ano seguinte, en 2002, sendo Ana Pastor ministra de Sanidade, convértese en directora executiva da Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición. En 2004 regresa á Xunta de Galicia como xefa de gabinete de Henrique López Veiga. Ao ano seguinte, logo da derrota electoral do PPdeG, volve ao seu posto como funcionaria, ao exercer de xefa de servizo de Produtos sanitarios da Consellería de Sanidade e Servizos Sociais.
Sylvain Bemba
Sylvain Bemba, nado en 1934 e finado no exilio en París en 1995, foi un escritor congolés. Nos seus artigos xornalísticos empregou os alcumes de Congo Kerr, Rufus, Michel Belvain e mais Martial Malinda.
Pilar Farjas
Traxectoria
Foi tamén concelleira na cidade da Coruña e deputada provincial, cargos que desempeñou até o seu nomeamento como conselleira de Sanidade en abril de 2009, no primeiro goberno da Xunta de Galiza presidida por Alberto Núñez Feijóo.
O 30 de decembro de 2011 foi nomeada Secretaria Xeral de Sanidade de España polo consello de ministros do goberno de Mariano Rajoy, co que abandonou a consellería. Permaneceu nese posto até a destitución de Ana Mato como ministra de Sanidade, cando dimitiu e volveu a Galicia a traballar como médica.
Barry Gifford
Barry Gifford, nado o 18 de outubro de 1946, é un escritor, poeta e guionista estadounidense influenciado polo cine negro e mais pola xeración beat.
Traxectoria
É coñecido polas súas historias de loucuras que transcorren nos Estados Unidos, aínda que a maioría dos seus traballos non son de ficción, como poden ser biografías. É sobre todo coñecido polas súas novelas sobre os personaxes Sailor e Lula, dous personaxes apaixonados que viven unha aventura na estrada con varios elementos en contra. A primeira novela desta serie, Wild at Heart, foi levada ao cinema polo director David Lynch na película do mesmo nome. Logo Gifford escribiu un guión para Lynch, Lost Highway (1997).
Pseudoartrose
A pseudoartrose ou pseudoosteoartrite é un termo médico que define a non consolidación dunha fractura, isto é, a perda da continuidade do tecido óseo na rexeneración deste após a rotura. Tamén pode ser definida como falsa articulación.
Arlindo Barbeitos
Arlindo do Carmo Pires Barbeitos, nado en Catete o 24 de decembro de 1940 e finado en Luanda o 21 de marzo de 2021, foi un poeta angolano.
Traxectoria
En 1957 estableceuse en Portugal para estudar socioloxía, deixando o país poucos anos despois por motivos políticos Exliiouse en Francia e Alemaña, e estudou socioloxía, antropoloxía, filosofía, economía e estatística na Universidade de Frankfurt. En 1971 entrou no Movemento Popular para a Liberación de Angola, que loitaba pola independencia, e regresou á súa terra para dar clases na Fronte Leste. En 1972 regresou a Portugal para tratarse dunha doenza, e comezou o seu doutoramento en etnoloxía.
En 1975, coa independencia de Angola, regresou ao país. Foi profesor no Lubango, enviado cultural en Alxeria, e tradutor do primeiro presidente angolano, Agostinho Neto.
Faleceu o 31 de marzo de 2021, en Luanda, só 11 días despois da morte da súa esposa, Maria Alexandre Dáskalos.
Marta Fernández Currás
Marta Fernández Currás, nada en Vigo en 1963, é unha política galega do PPdG.
Traxectoria
É licenciada en empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela, inspectora de Facenda e interventora do Estado. Impartiu clases na Facultade de Económicas da Universidade de Santiago de Compostela. Foi así mesmo delegada do Instituto de Estudos fiscais en Galiza, dependente do Ministerio de Economía de España.
En abril de 2009 foi designada para ocupar o cargo de conselleira de Facenda na Xunta de Galiza que preside Alberto Núñez Feijóo. O 30 de decembro de 2011 foi nomeada Secretaria de Estado de Orzamentos e Gastos de España polo consello de ministros do goberno de Mariano Rajoy.
The Living End
The Living End é unha banda australiana de punk rock procedente de Melbourne e formada no ano 1994. Na actualidade está composta por Chris Cheney (voces, guitarra), Scott Owen (contrabaixo, voces) e Andy Strachan (batería). A banda fíxose famosa a finais dos anos 90, despois do lanzamento do seu sinxelo "Second Solution"/"Prisoner of Society".
Levan editados seis álbums de estudio e un recompilatorio de sinxelos en Australia; tres dos cales acadaron o número 1 na lista de álbums do país. Tamén conseguiron un destacable éxito nos Estados Unidos e Europa.
David Purley
David Charles Purley, GM, nado en Bognor Regis (West Sussex) o 26 de xaneiro de 1945 e finado na mesma vila o 2 de xullo de 1985, foi un piloto de automobilismo inglés. Participou en 11 Grandes Premios do Campionato do Mundo de fórmula 1, debutando no Gran Premio de Mónaco de 1973.
Purley é máis coñecido polas súas accións no Gran Premio dos Países Baixos de 1973, onde abandonou a súa propia carreira e intentou salvar a vida do seu compañeiro piloto Roger Williamson, cuxo coche estaba envorcado ao revés e encendido tras un grave accidente. Purley recibiu a George Medal pola súa valentía no intento de salvar a Williamson, que se asfixiaba no incendio.
Durante a cualificación previa para o Gran Premio do Reino Unido de 1977, Purley sufriu múltiples fracturas óseas despois de que o acelerador do seu automóbil se bloqueara e batera contra un muro. A súa desaceleración de 173 km/h a 0 nunha distancia de 66 cm é unha das maiores forza Gs sobrevividas nun bloqueo. Non logrou puntos de campionato durante a súa andaina na Fórmula Un. Morreu nun accidente de avión, logo de retirarse do automobilismo e dedicarse á acrobacias aérea, en 1985.
Traxectoria
O pai de Purley foi Charles Purley, fundador de LEC Refrigeration. Os certificados de nacemento e de morte demostran que o nome do seu pai era orixinalmente Puxley pero el preferiu o nome de Purley. A súa nai era galesa, nacendo no pequeno pobo de Cwmfelinfach. David foi ao colexio Seaford College e despois a Dartington Hall School en Devon.
Carreira
Logo de pasar un tempo como oficial no Exército británico (serviu co Rexemento paracaidista en Aden, Iemen), e logo carrendo en varias series cun AC Cobra e un Chevron, Purley correu na Fórmula Tres con éxito, incluíndo tres vitorias en Chimay entre 1970 e 1972.
En 1973, Purley contratou un March e, con apoio da compañía de refrixeración da súa familia, realizou un intento fracasado na Fórmula Un.
miniatura|Escena do accidente mortal de Williamson con [[Gijs van Lennep pasando.]] No Gran Premio dos Países Baixos de 1973, ao presenciar un accidente que deixou ao seu compañeiro o piloto británico Roger Williamson atrapado no seu coche envorcado e ardendo, Purley abandonou a carreira e intentou salvar a Williamson, que estaba participando na súa segunda carreira de Fórmula Un. Purley recordou que ao chegar á escena, oíu a Williamson pedindo axuda cando o lume comezou a expandirse. Os esforzos de Purley para enderezar o coche e extinguir as chamas foron inútiles, xa que non recibiu axuda dos comisarios de pista nin dos traballadores de emerxencia, a pesar das chamadas de axuda a eles e a outros pilotos, para que o axudasen. Williamson morreu de asfixia. Os comisarios non vestían ropa resistente ao lume e os pilotos que pasaban supoñían que Purley estaba intentando apagar o seu propio coche, logo de escapar do lume do accidente ileso.
Unha secuencia de fotos tomadas polo fotógrafo Cor Mooij do accidente gañou a categoría de secuencias de fotos da World Press Photo. Máis tarde, Purley recibiu a Medalla George polo seu intento de rescate. A historia e as imaxes do intento de rescate aparecen nun documental de 2010 da BBC titulado "Grand Prix: The Killer Years".
Ademais dunha participación única co Token no Gran Premio do Reino Unido de 1974, Purley quedou fóra da Fórmula Un durante algúns anos, preferindo competir na Fórmula 2 pilotando Chevrons e Marchs para o millonario Bob Harper baseado en Hong Kong e na Fórmula 5000 onde gañou o Campionato Británico en 1976 nun Chevron impulsado polo Motor V6 Cosworth GA de 3.4 litros.
En 1974, Purley gañou os Brighton Speed ​​Trials pilotando un Trojan-Chevrolet T101, gañando novamente o ano seguinte nun Chevron-GA B30. Volveu á Fórmula Un en co seu propio chasis LEC deseñado por Mike Pilbeam e pilotado por Mike Earle. Foi este coche no que sufriu feridas graves nun accidente durante a práctica do Gran Premio do Reino Unido de 1977. Sobreviviu a 179´8 g cando desacelerou de 173 km/h a 0 nunha distancia de 66 cm. despois de que o seu acelerador quedase bloqueado e baer conta un muro. Esta foi a maior medida de forza g soportada con vida por un ser humano (ata que en 2003 o sistema de rexistro de violencia de Kenny Bräck marcou 214 g). Purley sufriu múltiples fracturas nas súas pernas, pelvis e costelas. Purley recuperouse para competir de novo nas carreiras aínda que confinou as súas actividades á serie menor de carreiras de Fórmula 1 Aurora AFX en Gran Bretaña. Despois da súa decisión de abandonar o automobilismo, Purley dedicouse a acrobacia aérea.
Morte
Morreu o 2 de xullo de 1985 cando o seu biplano aerobático Pitts Special estrelouse na Canle de Inglaterra fronte a Bognor Regis. Está enterrado no cemiterio da Igrexa de San Nicolás, West Itchenor, preto de Chichester.
Legado
Os restos estrelados do LEC CRP1 de Purley e o seu substituto exhibíronse na Donington Grand Prix Exhibition ata o ano 2011. Desde entón foron restaurados e agora compiten nas carreiras históricas de Fórmula Un.
dereita|miniatura|Monumento ao piloto de carreiras David Purley GM 1945-1985
Un memorial de David Purley, en forma dunha escultura do artista británico Gordon Young, erixiuse en 2017 preto do sitio da antiga fábrica LEC de Bognor Regis. Conten as palabras que aparecen na lápida da súa tumba en Itchenor: "Desapareceu o teu ansioso sorriso, cabeza alta e paso de soldado, gravado no ceo polo teu elegante estilo e gravado na terra polo teu orgullo"
Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos nas Shellsport International Series
(clave) (nota: resultados en grosa indican pole position; resultados en italica indican volta rápida)
Resultados completos no campionato británico de Fórmula 1
(clave) (nota: resultados en grosa indican pole position; resultados en italica indican volta rápida)
Panterinos
Características
Os panterinos diferéncianse do resto dos félidos pola ausencia de osificación total na garganta, característica que lles permite ruxir. Así mesmo, adoitan ter un tamaño moito maior que o do resto de félidos e unha musculatura e forza máis desenvolvidas, sendo na súa maioría os depredadores dominantes nos seus hábitats. Salvo o león (Panthera leo), todos son animais predominantemente solitarios.
Miguel Moreira
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse posteriormente na mesma universidade cunha tese de Lingüística xeral sobre ecoloxía lingüística, dirixida por Teresa Moure.
Profesionalmente ten traballado como docente en cursos de lingua galega e lingua española para estranxeiros, así como de corrector lingüístico para o xornal Sermos Galiza.
Arquipélago Toscano
O Arquipélago Toscano é unha cadea de illas entre o Mar da Liguria e o Mar Tirreno, ao oeste da Toscana, Italia.
A proximidade das illas a varias cidades importantes converteunas nun lugar turístico destacado. A historia e a literatura aseguraron que a maioría da xente este familiarizada coas illas de Elba e Montecristo.
Xeografía
Hai varios illotes no arquipélago incluíndo:
e arrecifes como:
Outros illotes e arrecifes que non forman parte do arquipélago:
Xeoloxía
miniatura|Capraia ten unha orixe volcánica
O arquipélago toscano representa unha rexión de correlación entre os sistemas de Sardeña e Córsega e a península italiana. Formado por sete illas e varios illotes e arrecifes que teñen diversa procedencia xeolóxica como magmática, sedimentaria e metamórfica. A orixe do arquipélago data do Triásico segundo o tipo de rochas.
No cuaternario o arquipélago relacionouse coas flutuacións do nivel do mar debido aos períodos glacial e interglacial. Na última glaciación o nivel do mar caeu e Elba converteuse nunha península unida ao continente e Pianosa. A glaciación de Würm foi seguida por unha fase de quecemento, e o mar subiu lentamente para alcanzar o seu nivel actual.
Elba
Elba é unha illa mediterránea na Toscana, Italia a 10 km da cidade costeira de Piombino. A illa máis grande do arquipélago toscano, Elba tamén forma parte do Parque Nacional do Arquipélago Toscano e é a terceira illa máis grande de Italia, logo de Sicilia e Sardeña. Está situado no mar Tirreno, a 50 km ao leste da illa de Córsega.
Giglio
Illa del Giglio é unha illa e concello italiana situada no mar Tirreno, na costa de Toscana, e forma parte da Provincia de Grosseto. A illa é unha das sete que forman o arquipélago toscano, que se atopa dentro do Parque Nacional do Arquipélago Toscano. "Giglio" significa "lirio" en italiano, e aínda que o nome parece coherente coa insignia da República de Florencia, provén de Aegilium, "Illa de cabras", unha transliteración latina da palabra grega para "cabra pequena" (Lingua grega antiga: Aigýllion, Αιγύλλιον).
Capraia
Capraia é unha illa italiana, é a máis setentrional das sete illas do arquipélago toscano e a terceira máis grande logo de Elba e Giglio. É tamén unha "comuna" (concello) pertencente á Provincia de Livorno. A illa ten unha poboación duns 400 habitantes.
Montecristo
Montecristo é unha illa no mar Tirreno e parte do arquipélago toscano. Administrativamente pertence ao municipio de Portoferraio na provincia de Livorno, Italia. A illa ten unha superficie de 10´39 km2 e ten aproximadamente 4´3 km no seu punto máis ancho. As costas son escarpadas, e teñen un perimetro de 16 km.. A illa é unha reserva natural e forma parte do Parque Nacional do Arquipélago Toscano.
Pianosa
A pequena illa de Pianosa, cunha superficie de 10,25 km², ten un perímetro costeiro de 26 km. Forma parte do arquipélago toscano de Italia no mar Tirreno.
Gorgona
Gorgona é a illa máis setentrional do arquipélago toscano. Entre Córsega e Livorno, esta illa diminuta é valorada pola súa fauna, especialmente aves mariñas, e o seu illamento. Esta última calidade foi a razón da fundación dunha Abadía en Gorgona na Idade Media. Logo da súa pechadura, os terreos do mosteiro e os edificios apropiáronse en 1869, para a fundación da colonia penal agrícola de Gorgona, que está actualmente en uso.
Giannutri
Giannutri é unha pequena illa no Mar Tirreno, fronte á costa de Toscana, Italia. É a illa máis austral do arquipélago toscano e é unha parte da comuna da Isola de Giglio na provincia de Grosseto.
Formiche di Grosseto
As Formiche di Grosseto ("formigas de Grosseto") é un grupo de illotes que emerxen agudamente no arquipélago toscano. Están localizados no mar aberto entre a costa do Parque Natural de Maremma e Pianosa, aproximadamente a 24 km de Porto Santo Stefano en Monte Argentario e 15,1 km de Marina di Grosseto. Forman parte da comuna de Grosseto e son unha reserva natural que forma parte dunha área de protección especial.
Palmaiola
Palmaiola é un illote situado no medio da Canle de Piombino, a 3 km de Elba e 7 km de Piombino; É parte da comune de Rio Marina.
Meloria
Meloria é un arrecife rochoso, rodeado por un baixío, na costa toscana, no mar da Liguria, a 5,6 km. ao noroeste de Livorno.
Scoglietto di Portoferraio
O Scoglietto di Portoferraio é un arrecife rochoso sen vexetación localizado fronte Portoferraio. É unha área mariña protexida desde 1971 e desde xaneiro de 2014 é un Sitio de Importancia Comunitaria. O arrecife ten 150 m de longo e 124 m de largo e está a 1,36 de Punta Capo Bianco e de Punta Falconaia.
Faro do Scoglietto di Portoferraio
O primeiro faro histórico construíuse en 1910, logo foi reconstruído en 1945 porque resultou destruído durante a segunda guerra mundial. O faro é unha torre de pedra cadrada coa torre cilíndrica de pedra colocada nunha esquina. Ten un balcón e a lanterna está a 24 metros sobre o nivel do mar. Está completamente automatizado e operado por Marina Militar identificado polo número de código 2068 E.F. O faro é alimentado por unha unidade de enerxía solar e emite un grupo de dous flases brancos alternando nun período de seis segundos visible ata 9,3 km.
Scoglio d'Africa
O Scoglio d'Africa, tamén chamada Formica di Monte Cristo ("formiga de Monte Cristo"), é un pequeno arrecife solitario pertencente ao arquipélago toscano situado en mar aberto entre o mar Tirreno e a canle de Córsega. Está situado a 18,5 km ao oeste da illa de Montecristo, 23,5 km ao sur da illa de Pianosa e a 43,1 km ao leste de Córsega. Administrativamente pertence ao concello de Campo nell'Elba. Tamén forma parte do Parque Nacional do Arquipélago Toscano.
Parapeto (militar)
Un Parapeto é un terraplén ou muro formado por sacos de area, pedras ou similares, que serven para a protección das persoas en loitas. Os parapetos poden estar precedidos de foxos.
Nos castros os parapetos son elevacións artificiais do terreo nos puntos máis desprotexidos (entradas e zonas chás).
Lugares de Maceda
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Maceda.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Maceda
Andratx
dereita|miniatura|250px|Localización de Andratx miniatura|dereita|250px|Vista aérea da vila de Andratx miniatura|250px|dereita|Rúa da vila miniatura|250px|Porto de Andratx Andratx é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 81.45 km² onde no ano 2007 vivían 10.939 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca e inclúe Dragonera.
Irène Némirovsky
Irène Némirovsky, nada en Kíiv o 11 de febreiro de 1903 e finada no campo de concentración de Auschwitz o 17 de agosto de 1942, foi unha novelista de orixe ucraína que viviu en Francia e escribiu en francés. Foi deportada baixo leis raciais pola súa orixe xudía, malia se converter ao catolicismo en 1939.
Andratx
Demografía
Evolución da poboación de Andratx dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
1442
Acontecementos
miniatura|esquerda|175px|Afonso V, por Juan de Juanes
Outros
Historia ano a ano
1441
Outros
Historia ano a ano
ATR 42
O ATR 42 é un avión bimotor turbohélice rexional de curto alcance fabricado en Francia e Italia por ATR (Aerei da Trasporto Regionale ou Avions de transport régional). Os modelos de ATR son ensamblados finalsmente en Tolosa, e comparten recursos e tecnoloxía con Airbus. O nome "42" ven do número estándar de asentos do avión, que varía de 40 a 52. O aparello serve como base para o máis grande ATR 72.
Deseño e desenvolvemento
O ATR 42–300 foi anunciado en 1981, facendo o seu voo de estrea o 16 de agosto de 1984. As certificacións francesa e italiana chegaron en setembro de 1985 e o seu primeiro servizo foi no mes de decembro dese ano con Air Littoral. Esta versión inicial do ATR 42 fabricouse ata 1996. A seguinte actualización do avión foi o ATR 42-320 (tamén producido ata 1996), que estaba equipada cos máis potentes motores PW-121. O ATR 42-300QC é unha versión convertible de pasaxeiros/carga da serie −300.
A seguinte versión de produción é a serie -500. Esta foi unha versión mellorada con motores PW127, hélices de seis pás, rendemento mellorado en ambientes quentes e altos, máis capacidade de peso e unha cabina de pasaxe mellorada. O ATR 42–500 foi certificado en xullo de 1995. A versión actual en fabricación é a serie -600. Anunciada en 2007, as súas entregas comezaron no ano 2012 e é semellante ao -500 pero equipado con motores PW127M, unha nova cabina de mando e varias melloras menores. En abril de 2017 foran entregados 457 ATR 42 en todo o mundo.
Roberto Olabe
Roberto Olabe Aranzabal, nado en Vitoria o 20 de outubro de 1967, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro e militou entre outros no Salamanca e na Real Sociedad. Exerceu tamén como adestrador de varios equipos e como director deportivo. É pai do tamén futbolista Roberto Olabe del Arco.
Labradorita
A labradorita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos, sendo un feldespato dos denominados plaxioclasios. É un aluminosilicato de sodio e calcio.
Ser, é un membro intermedio da serie de solución sólida dos plaxioclasios que teñen por extremos a albita (plaxioclasio de sodio) e a anortita (plaxioclasio de calcio). En certo xeito, pode considerarse como unha variedade da anortita.
O seu nome provén da península do Labrador (Canadá). Outro sinómino, como pode ser espectrolita, provén da iridescencia espectral que é típica deste mineral. Sinónimos pouco usados son: carnatita, mauilita, radauita e silicita.
Hábito
Observándoo na posición adecuada aprécianse os brillos da súa peculiar iridescencia, o que algúns denominan labradorescencia. Presenta nestes brillos un rango de cores desde a azul até a violeta, ás veces con verdes, amarelos ou laranxas, segundo a variedade. Algúns raros espécimes presentan todas estas cores á vez.
Normalmente tamén presenta maclas, producindo os cristais maclados un efecto de capas finas apiladas.
Ambiente de formación
Aparece na cristalización de rochas ígneas e en rochas metamórficas. É moi común que apareza labradorita nos gabros e noutras rochas ígneas máficas, xa que por norma xeral os plaxioclasios son máis cálcicas canto máis básica sexa a roca que os contén. É o principal compoñente da anortosita.
Polo seu ambiente de formación, os minerais aos que normalmente aparece asociada son biotita, piroxeno e hornblenda.
Localización, extracción e uso
miniatura|[[Cabuxón de labradorita]]miniatura|Lousa para a construción Existes importantes depósitos no Labrador (Canadá), así como na península Escandinava.
Á parte do interese coleccionístico, a labradorita tamén ten aplicacións industriais para fabricar cerámicas, materiais refractarios e esmaltes, así como tamén se emprega cortada en lousas grandes na construción de edificacións como revestimento ornamental das paredes.
Algunhas labradoritas poden ser traballadas na xoiería.
Requeixo, Grou, Lobios
Requeixo é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Vincha
O termo galego vincha pode referirse a:
Revólver (banda)
Revólver é un grupo musical español de rock, rock and roll e pop formada por Carlos Goñi en Valencia en 1988.
Ariany
250px|miniatura|dereita|Localización de Ariany Ariany é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 23.14 km² onde no ano 2007 vivían 799 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Ariany dende o ano 2000 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Queiroás, Allariz
San Breixo de Queiroás é unha parroquia situada no oeste do concello de Allariz. Limita coas parroquias allaricenses de Folgoso, Allariz (Santiago), San Martiño de Pazó, San Trocado e Santa Baia de Urrós e cos concellos de Taboadela e A Merca.
Steven Yeun
Steven Yeun (Hangul 연상엽), nado en Seúl o 21 de decembro de 1983, é un actor coreano de cinema e televisión radicado nos Estados Unidos de América.
Long Road
"Long Road" é o décimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 29 de outubro do ano 2003 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
1440
Outros
Historia ano a ano
A Peneira
A Peneira foi unha publicación periódica quincenal en galego editada en Ponteareas desde o ano 1984 até comezos de 2011, a cargo de Edicións A Peneira. Conxuntamente co xornal repartíase o suplemento cultural Kalaikia. Dende 2016, está presente nunha edición dixital e troca o nome a Novas do Eixo Atlántico.
Traxectoria
miniatura|Cabeceira do 1.º número. O primeiro número foi editado en marzo do 1984 baixo a iniciativa do director Guillermo Rodríguez Fernández. Os principios que rexían a súa liña editorial son a independencia de grupos políticos e económicos, a total transparencia informativa e a defensa da personalidade de Galicia, da súa lingua, da súa cultura e da súa entidade nacional económica e política. O seu lema é “informar formando”. É un dos xornais históricos escritos en lingua galega. Nunha primeira etapa as noticias estaban centradas na zona sur da Provincia de Pontevedra pero co tempo ampliouse a súa zona xeográfica abranguendo o Salnés, o Morrazo e con apartados especiais dedicados ás comarcas galegas.
Dende os seus inicios quixo servir como método de comunicación entre Galicia e Portugal na súa sección “Alem Minho”.
A súa periodicidade foi mensual ata a década dos 90 en que se convertería en quincenal.
Por volta do 2004, coa entrada de Antón Fernández Escudero na redacción,  modificouse o seu carácter informativo. Así naceron distintas cabeceiras comarcais: en decembro apareceu a Peneira do Condado Paradanta e, tamén, a do Baixo Miño que posteriormente se transformou nun suplemento do xornal, xunto coas comarcas do Val Miñor e Vigo, de periodicidade mensual. En xuño, xorde A Peneira da Louriña. Este feito permite orientar o xornal cara a unha información nacional, tomando Compostela como eixe e recollendo información local nas cabeceiras de saída mensual.
A distribución no ano 2007 era duns 10.000 exemplares repartidos polas catro provincias con maior presenza na de Pontevedra.
En xaneiro de 2011 o xornal pechou a súa versión en papel na etapa negra do xornalismo galego onde se sucederon as desaparición de proxectos históricos de comunicación en galego como Vieiros, A Nosa Terra e Galicia Hoxe, xunto con outros de difusión máis reducida entre os que se atopou A Peneira e GZ Nación.
miniatura|A Nova Peneira. En 2012, o proxecto segue a súa actividade exclusivamente en formato electrónico baixo o nome de A Peneira Dixital. Logo de 2016 pasa a chamarse Novas do Eixo Atlántico.
Boeing 2707
O SST foi un tema de gran preocupación dentro da industria aeronautica. Dende o inicio, as aeroliñas destacaran que a economía do deseño era cuestionable, e as súas preocupacións só se abordaron parcialmente durante o seu desenvolvemento. Fóra deste campo, todo o concepto do SST foi obxecto dunha considerable prensa negativa, centrada no tema dos estoupidos sónicos e os efectos na capa de ozono.
Unha característica clave no deseño do 2707 foi o uso dunha á de xeometría variable (swing wing). Durante o desenvolvemento o peso e tamaño do seu mecanismo continuou medrando, forzando ao equipo a comezar novamente usando unha á delta convencional. O aumento dos custos e a falta dun mercado claro para o aparello levaron á súa cancelación en 1971, antes de que se completasen os seus dous prototipos.
Mongo Beti
Alexandre Biyidi Awala, coñecido como Mongo Beti, nado en Akométan en 1932 e finado en Douala en 2001, foi un escritor camerunés.
Traxectoria
Estudou na escola misioneira de Mbalmayo, en 1945 entrou no instituto de Yaundé e fixo estudos universitarios en Aix-en-Provence e a Sorbona. En 1953 publicou o seu primeiro relato na revista Présence africaine. Entre 1966 e 1994 ensinou no instituto de Ruán. Entre 1978 e 1991 publicou xunto coa súa dona Odile Tobner a revista Peuples Noirs Peuples africains, dende onde denuncia o neocolonialismo. En 1991 viaxa ao Camerún e definitivamente en 1994, establécese en Yaundé.
Chad Smith
Chad Smith, nado en Saint Paul, Minnesota o 25 de outubro de 1961, é un músico estadounidense coñecido por ser o batería da banda Red Hot Chili Peppers.
Smith é tamén batería no supergrupo de hard rock Chickenfoot, antiga banda de acompañamento do vocalista de Deep Purple Glenn Hughes, ademais de tocar en Chad Smith's Bombastic Meatbats, o seu propio proxecto paralelo. No ano 2010 Smith editou un disco para nenos, Rhythm Train, que gravou co lendario Dick Van Dyke e con Leslie Bixler. En abril do 2010 a MTV nomeou a Rhythm Train como un dos mellores álbums para nenos de todos os tempos. Ademais das súas propias bandas, Smith tamén gravou con moitos outros músicos como The Dixie Chicks, Kid Rock, George Clinton ou Outernational. Smith foi elixido pola revista Rolling Stone como o 87º mellor batería de todos os tempos.
Lugares de Manzaneda
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Manzaneda.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Manzaneda
Diario de Galicia (Vigo)
Diario de Galicia foi un diario galego publicado en Vigo entre 1988 e 1989.
Historia e características
O primeiro número apareceu o 12 de marzo de 1988 e desapareceu o 4 de febreiro de 1989. Camilo Pardo era o presidente do Consello de Administración. O que inicialmente ía ser o seu director, Segundo Mariño, foi substituído por Xosé Antón Gaciño, que ao cabo de seis meses deu paso a Antonio Ojea. Malia a súa curta vida tivo unha forte repercusión na escenario da prensa galega, e aínda que maioritariamente en castelán o uso do galego era bastante maior que no resto dos diarios galegos. O xornal contaba coa sinatura de importantes figuras da cultura galega, como Manuel Rivas (subdirector), Xavier López Rodríguez, Carlos Lema ou Pepe Carreiro.
Soro fisiolóxico
thumb|150px|Soro fisiolóxico para infusión intravenosa. O soro fisiolóxico é unha solución acuosa de electrólitos e, ás veces, outras substancias como, por exemplo, glicosa.
O cualificativo de fisiolóxico débese a que está formado por substancias compatíbeis cos organismos vivos, e ás súas características de osmoticidade, pH e forza iónica.
Emprégase como substituto, en certo modo, do sangue, cando diminúe drasticamente a volemia, e como vía de aplicación de diversas substancias por vía parenteral.
Tamén está indicado na curación de perforacións da pel, en vómitos constantes (por vía oral) e para resolver as obstrucións nasais, especialmente en nenos pequenos (bebés).
A Rúa, Grou, Lobios
A Rúa é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Sam Mendes
Samuel Alexander Mendes, nado en Reading (Berkshire) o 1 de agosto de 1965 é un director de cinema e teatro británico.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Cambridge. Como director de escena, é moi coñecido pola súa produción en 1998 de Cabaret. Como director de cinema destaca pola súa ópera prima American Beauty (1999), a cal o fixo acredor a un premio da Academia por Mellor Director.
Sam Mendes casou coa actriz inglesa Kate Winslet o 24 de maio de 2003. O seu primeiro fillo naceu en 2003. Tamén ten unha fillastra, Mia Hiney Threapleton, froito do primeiro matrimonio de Winslet co asistente de dirección inglés Jim Threapleton. O 15 de marzo de 2010 o matrimonio anunciou a súa separación.
Rape Me
"Rape Me" é unha canción da banda estadounidense de grunge Nirvana, editada como segundo sinxelo (como dobre cara-A xunto con "All Apologies") do seu terceiro álbum, In Utero. O sinxelo acadou o posto 32 na lista británica de sinxelos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Kurt Cobain.
Algunhas versións do sinxelo listan "Moist Vagina" como "MV".
Outras versións
Dúas versións do tema aparecen no box set do 2004 With the Lights Out: unha versión caseira acústica en solitario, e a vesión de estudio de 1992. Ámbalas dúas tamén están no recompilatorio do 2005 Sliver: The Best of the Box. Pode escoitarse a Frances Bean Cobain chorando ao fondo da versión demo de estudio.
Calixthe Beyala
Calixthe Beyala, nada en Douala en 1961, é unha escritora camerunesa.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia pobre, educouna unha irmán máis vello, estudou en Douala e Bangui e viviu en Málaga e Córsega antes de se asentar en París, onde reside actualmente. Escritora feminista, trata da opresión da muller pola familia e polos homes, da sexualidade feminina e o choque cultural.
Tonga nos Xogos Olímpicos
Tonga participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón participou en cada edición dos Xogos de Verán. Tonga converteuse no país independente máis pequeno en gañar unha medalla olímpica nos Xogos de Verán cando o boxeador Paea Wolfgramm gañou a prata nos Xogos de 1996 en Atlanta. O país participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos de Inverno en 2014.
Rape Me
Outras versións
Outra versión ao vivo, gravada o 31 de outubro de 1991 no Paramount Theatre de Seattle, Washington, está no disco catro e no DVD da versión "Super Deluxe" da re-edición do Nevermind do ano 2011, e tamén no vídeo do mesmo ano Live at the Paramount.
A canción foi renomeada como "Waif Me" no empaquetado para as tendas Wal-Mart e Kmart, que atopaban o seu título demasiado controvertido; a canción en si permaneceu sen cambios e tamén aparece co seu nome real no libreto.
A versión de In Utero está incluída nos dous recompilatorios de grandes éxitos da banda, Nirvana (2002) e Icon (2010).
All Apologies/Rape Me
Ubi sunt
Ubi sunt? é un tópico latino que significa literalmente "Onde están?" e fai referencia á fugacidade do tempo. Ten a súa orixe na frase "Ubi sunt qui ante nos in hoc mundo fuere?" ("Que foi dos que viviron antes ca nós?"), utilizada xa na literatura da Roma Clásica, pasando despois ás literaturas romances e á literatura europea.
Galbarros
Galbarros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 30 habitantes (INE 2012).
Ubi sunt
Características
Reflicte un tópico de orixe na Biblia, que aparece no Libro da sabedoría, en Isaías e en Baruc, e que rexorde na Idade Media: a concepción da vida coma un tránsito á vida despois da morte. Xa no século XV foi empregado por François Villon na obra Ballade des dames du temps jadis e por Jorge Manrique nas Coplas a la muerte de su padre.
Na literatura galega do século XX este tópico aparece no poemario Dona do corpo delgado de Álvaro Cunqueiro (1950) nos poemas "Rondeau das señoras donas pintadas no ouso do Vilar, no século XIV, cheirando unha frol" e "Rondeau da dona enterrada en San Xohán de Badón, con dous anxos aos pés", pezas ambas as dúas de certo carácter neotrobadoresco. Tamén aparece no poema "María Balteira" de Darío Xohán Cabana (1992), así como no poema en castelán "Ayer" de María Mariño.
Zagreb
Zagreb é a capital de Croacia, nela viven 779.145 habitantes (2001), 1.200.000 contando a área metropolitana que inclúe Samobor, Velika Gorica e Zaprešić. A cidade localízase na aba do macizo Medvednica, nas beiras do río Sava. A Universidade de Zabreg que se fundou en 1669 é a máis importante do país. A cidade divídese en 16 distritos (gradske četvrti)
Historia
miniatura|esquerda|Praza de Ban Jelačić miniatura|esquerda|Catedral católica de San Marcos.
Aínda que a rexión estivo habitanda cando menos dende o Neolítico, a primeira mención a Zagreb data do 1094, ano no que o rei húngaro, Ladislau, fundou un mosteiro e ao seu arredor xurdiu un asentamento.
A cidade desenvolveuse en torno á zona norte da catedral católica, e a partir da fortaleza de Gradec no monte veciño. Actualmente Gracec é o barrio de Gornji Grad, onde se pode atopar un dos mellores núcleos conservados urbanos de Croacia. A diocese e a fortaleza foron atacados polos mongois no ano 1242. Como sinal de gratitude por ofrecerlle refuxio fronte os invasores, o rei Bela IV de Hungría e Croacia outorgoulle a Gradec a Bula Dourada, que outorgaba ós cidadáns da vila autogoberno e autonomía, así como seu propio sistema xurídico. De acordo coa lenda, Bela deixou ós habitantes de Gradec un canón para que o disparasen cada día e que non se enferruxase. Dende o 1 de xaneiro de 1877 o canón e disparado desde a torre Lotrscak en Gric para marcar as doce do mediodía.
A praza do Gornji Grad está dominada pola igrexa gótica de San Marcos. Foi construída a finais do século XIV e concluíse a comezos do século XV. O campanil barroco foi engadido posteriormente.
A diocese de Zagreb e a vila de Gradec a miúdo disputaron polo uso e posesión de terras e muíños. Algunhas veces tamén se enfrontaron por razóns políticas. O termo de Zagreb foi utilizado polos barrios da diocese dende o século XVI, cando a cidade se converteu no centro político de Croacia e da Eslavonia, unión que se reforzaría décadas máis tarde. En 1850 Gradec e Zagreb uníronse baixo o seu primeiro alcalde, Janko Kamauf.
A zona entre a vía do tren e o río Sava foi urbanizada despois da segunda guerra mundial. A mediados da década de 1950 a construción de novas residencias no sur do río Sava comezou, dando lugar á Nova Zagreb. A cidade tamén se expandiu cara o oeste e cara o leste, incorporando as comunidades de Dubrava, Podsused, Jarun e Blato, entre outras.
A estación ferroviaria de mercadorías e o aeroporto internacional Pleso, foron construídos na marxe sur do río Sava. A zona industrial máis grande da cidade atópase precisamente no sueste, entre o Sava e a rexión de Prigorje.
Durante a época na que Croacia estivo dentro do Imperio Austrohúngaro, a cidade tamén se chamaba Agram, a súa denominación xermánica.
Clima
Zagreb posúe un clima continental. Na cidade os veráns son quentes e húmidos e os invernos son fríos. A temperatura media no inverno é de 1 °C e no verán é de 20 °C. O mes de maio é un dos máis quentes, con temperaturas por riba dos 30 °C. As nevadas son comúns nos meses de inverno, dende decembro a marzo, a choiva e a saraiba son común no outono (dende outubro a decembro).
Demografía
Zagreb é a maior cidade de Croacia, sendo a única cidade do país cunha área metropolitana de máis dun millón de habitantes. A área metropolitana da cidade ten unha poboación de 1.088.841 habitantes, e inclúe algunhas pequenas cidades como Samobor, Velika Gorica e Zaprešić. O censo oficial da cidade sen a súa área metropolitana é de 779.145 habitantes. Segundo os datos do departamento de policía da cidade, o cal baséase no número de persoas que fixeron a petición para poder votar na cidade, esta ten unha poboación de 973.667 habitantes. O maior grupo étnico da cidade son os croatas constituíndo o 91,94% da poboación (censo do 2001). O mesmo censo tamén recolle outras minorías como os serbios (18.811) que constitúen o 2,41% da poboación, os bosníacos que con 6.204 cidadáns fan o 0,8 % da poboación, 4.030 musulmáns de calquera país da ex-Iugoslavia (0,52%), 3.389 albaneses (0,43%), 3.225 eslovenos (0.41%), 1.946 xitanos (0,25%), 1.131 montenegrinos (0,17%), 1.315 macedonios (0,17%), entre outras minorías.
Economía
miniatura|Modelo de [[tranvía TMK 2200 tram (#2215) de Crotram en Zagreb.]] Algúns dos maiores potenciais para o desenvolvemento de Zagreb son a calidade da súa terra, a súa situación de transito favorable e infraestrutura totalmente municipal, a súa man de obra cualificada e expertas nos eidos da ciencia, da educación, da saúde, dos negocios, da banca e doutras institucións, tamén inflúe a súa tradición nalgúns servizos, e o tamaño e a calidade da economía da cidade.
As pólas máis importantes da industria de Zagreb son: a produción de dispositivos e aparellos eléctricos, a súa produción química, farmacéutica, téxtil, a elaboración de comida e bebida, e a produción e elaboración do tabaco. Zagreb é un importante centro internacional de industria/comercio e negocios, así como un lugar de paso de transportes entre a Europa do leste e a Europa central.
A cidade de Zagreb ten o produto interior bruto per capita máis elevado de Croacia, con $15850 no 2006 (a media europea era do $28114. Porén, os ingresos medios e os prezos aínda son máis baixos que no resto de Europa.
No 2005 a taxa media de desemprego en Zagreb roldaba o 8%, a metade da media nacional. Zagreb, é unha cidade relativamente grande situada na ruta máis rápida que conecta a Europa central coa Europa do sueste, posúe un gran potencial para os investimentos e o desenvolvemento.
Administración metropolitana
De acordo coa constitución de Croacia, a cidade de Zagreb, como capital do país, posúe un status especial. Tendo un goberno propio e autónomo. Os seus corpos administrativos da cidade son a Asemblea da Cidade como corpo representativo, e o alcalde e gobernador da cidade como corpo executivo.
Os membros da asemblea son elixidos nas eleccións, e son eles os que elixen ó alcalde e ós membros do goberno da cidade. O goberno da cidade está formado por 11 membros propostos polo alcalde á Asemblea.
O goberno local da cidade está organizado por 17 distritos.
Distritos da cidade
Os principais distritos ("gradske četvrti" en croata) son:
800px| Zagreb
Cidades irmás
A cidade de Zagreb está irmandada coas seguintes cidades:
Lista de asteroides notables
A seguinte lista é unha colección de listas de asteroides notables do Sistema Solar. A efectos deste artigo 'asteroide' significa corpo menor que non traspasa (cara fora) a órbita de Xúpiter, esta lista inclúe o planeta anano.
Nota: cada asteroide ten un único número de identificación secuencial despois de que a súa órbita fose determinada con precisión. Antes diso, os asteroides eran coñecidos só polo seu nome sistemático ou designación provisional, coma por ex. "1950 DA".