cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Difracción
Explicación teórica
Ao pasaren por ese punto do espazo, as ondas difractadas dunha mesma orixe teñen a mesma fase e por iso poden interactuar unha coa outra naquel punto. A recombinación prodúcese porque as ondas, exhibindo propiedades periódicas ao longo do espazo e ao longo do tempo combinan os seus máximos e mínimos de amplitude dunha maneira que depende do total de ondas que interactuan e das distancias totais percorridas.
Nótese que a amplitude non corresponde directamente á intensidade da onda, xa que a segunda magnitude depende do cadrado da primeira. As magnitudes que se suman son as amplitudes, aínda que as enerxías totais dunha e outra onda que se interfiren sexa a suma das enerxías individuais.
Iso dáse porque, se se activar á definición estrita de onda como fenómeno periódico e na ausencia de dispersión (que é a variación da velocidade das ondas en función das súas lonxitudes de onda), unha onda pode representarse por unha función senoidal do tempo e do espazo.
Astérix na terra dos belgas
Astérix na terra dos belgas (en Astérix chez les Belges) é o vixésimo cuarto volume da serie de banda deseñada Astérix, creada por René Goscinny (historia) e Albert Uderzo (ilustración), publicado orixinalmente en 1979. Foi a derradeira historia de Astérix escrita por Goscinny, quen morreu durante a súa produción.
Sinopse
Os romanos do campo fortificado de Laudanum quedan traumatizados despois dunha campaña en Bélxica, motivo polo que até o propio Xulio César describe ós belgas como os máis valentes de tódolos pobos da Galia. Abaracúrcix, ultraxado, decide ir el mesmo para defender a reputación dos galos celtas, e Astérix e Obélix acompáñano con pouco entusiasmo.
Unha vez en Bélxica, os galos coñecen unha tribo belga e deciden organizar un concurso arbitrado polo mesmo Xulio César para que sexa el quen diga quen son os máis valentes, mais César ten outros plans.
Vilaester, Rioaveso, Vilalba
Vilaester é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 41 habitantes (20 homes e 21 mulleres).
Bernardino González Vázquez
Bernardino González Vázquez, nado en Frankfurt (Alemaña) o 29 de marzo de 1966, é un ex-árbitro de fútbol galego. Pertence ao Comité Galego de Árbitros de Fútbol, e arbitrou na Primeira División Española entre o 2001 e o 2010. Amais de árbitro é axente comercial, e reside en Ourense.
Traxectoria
Logo de arbitrar en categorías inferiores, debutou na Primeira División de España o 16 de setembro de 2001 no Estadio Manuel Ruiz de Lopera, nun encontro entre o Real Betis e o Real Madrid. En 2005 acadou a escarapela FIFA, e nese mesmo ano arbitrou a final do Campionato Europeo de Fútbol sub-17 de 2005 celebrado en Italia, entre Turquía e Holanda.
A súa última tempada na Primeira División foi a 2009–10.
Le Mans
Le Mans é unha localidade francesa, capital do departamento de Sarthe, na rexión do País do Loira. Os habitantes da cidade de Le Mans son denominados manceaux en francés. No 2010 tiña unha poboación de 143.240 habitantes e unha superficie de 52'81 quilómetros cadrados.
Espiñeiros, Louredo, Maside
Espiñeiros é un lugar da parroquia de Louredo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres.
Rexión Sur-Oeste
Sud-Ouest é unha das trece rexións nas que se encontra dividida Burkina Faso. A súa capital é Gaoua. A rexión componse de catro provincias: Bougouriba, Ioba, Noumbiel e Poni. Cunha extensión de 16.576 km², no 2006 tiña unha poboación de 623.056 habitantes.
Interferencia
A interferencia é a recepción de dous ou máis sinais de fontes diferentes, isto é, a sobreposición de dúas ou máis ondas no mesmo punto no espazo, formando un novo padrón de onda. O termo reférese, usualmente, para a interferencia de ondas mutuamente coherentes, sexa porque teñen a mesma orixe ou porque teñan frecuencia igual ou semellante. Dúas ondas non monocromáticas serán apenas totalmente coherentes unha coa outra se tiveren exactamente o mesmo espectro de lonxitude de onda e a mesma diferenza de fase en cada unha das lonxitudes de onda que as constitúen.
A interferencia pode ser tanto construtiva como destrutiva, dependendo da fase dos sinais que se atopan. Se as ondas chegan en fase, a sobreposición é construtiva; en oposición de fase, a interferencia será destrutiva, levando á anulación da onda, se as amplitudes foren iguais.
Cave
"Cave" é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, que aparece no seu álbum de estrea do ano 1999 Showbiz. Foi editado o 6 de setembro de 1999 coma segundo sinxelo do disco en vinilo de 7" e en dobre CD. " Cave" acadaría o número 52 na lista británica de sinxelos, mellorando en 21 postos ao seu antecesor "Uno".
Carlos III de España
Carlos III (Carlos Sebastián de Borbón y Farnesio), nado en Madrid o 20 de xaneiro de 1716 e finado o 14 de decembro de 1788, foi rei de Nápoles e Sicilia entre 1734 e 1759 e de España entre 1759 e 1788, pertencente á Casa de Borbón.
Era o terceiro fillo home de Filipe V, o primeiro que tivo coa súa segunda muller, Isabel de Farnesio, polo que foi o seu irmán paterno Fernando VI quen sucedeu ao seu pai no trono español. Carlos serviu á política familiar como unha peza na loita por recuperar a influencia española en Italia: herdou inicialmente da súa nai os ducados de Parma, Piacenza e Toscana (1731); pero máis tarde, ao conquistar Filipe V o Reino de Nápoles e Sicilia no curso da Guerra de Sucesión de Polonia (1733-1735), pasou a ser rei daqueles territorios co nome de Carlos VII. Contraeu matrimonio en 1729 con María Amalia de Saxonia, filla do Rei de Polonia.
Rei de Nápoles e Sicilia
Durante o seu reinado en Nápoles e Sicilia, soubo gobernar, reformar e modernizar o reino, unificándoo, conquistando o amor dos cidadáns xunto coa súa amada esposa María Amalia de Saxonia, continuou as súas guerras contra Austria e participou xunto con Francia e España nos chamados "Pactos de Familia"
Logo da modernización do estado, dedicouse a explorar as artes, protexeu os pensadores científicos, comezou as escavacións das ruínas de Pompeia. A morte sen descendencia de Fernando VI de España, fixo recaer en Carlos a Coroa de España, que pasou a ocupar en 1759, deixando con gran tristeza tanto dos reis como do pobo, a coroa do Reino de Nápoles e Sicilia ao seu terceiro fillo, Fernando I.
Rei de España
Tralos falecementos de Luís I e de Fernando VI sen descendencia, o trono de España pasou a Carlos III, fillo máis vello de Filipe V e Isabel de Farnesio, con grande experiencia de goberno como rei de Nápoles.
A Guerra dos Sete Anos (1756 a 1763)
O primeiro asunto que o Rei tivo que tratar foi a Guerra dos Sete Anos. O monarca español viuse obrigado a tomar parte na guerra trala ocupación británica de Honduras e a perda da colonia francesa do Quebec, o que requiriu a intervención española no conflito para frear o expansionismo británico por América.
En 1761 asinarase o Terceiro Pacto de Familia e España entrou no conflito bélico. A guerra terminou coa Paz de París de 1763. España cedeu a Gran Bretaña a Florida e territorios de golfo de México, a cambio da Habana e Manila, conquistadas polos británicos, e a Luisiana francesa. Portugal, aliado británico, recuperou Colonia de Sacramento.
Guerra de independencia dos Estados Unidos (1776 a 1783)
España continuou a alianza francesa. Así, na guerra de independencia dos Estados Unidos, interveu xunto a Francia contra Gran Bretaña en apoio á emancipación das trece colonias británicas. O Tratado de Versalles de 1783 puxo fin á guerra. España recuperou Florida, os territorios do golfo de México, aínda que non puido facer o mesmo con Xibraltar. España, desta forma, contribuíu á independencia dos Estados Unidos, feito que creou un precedente para a emancipación das colonias españolas no século XIX.
Mediterráneo
O monarca interveu no norte de África co dobre obxectivo de conseguir liberar o mar de piratas berberiscos e obter concesións económicas.
Política interior
En política interior, o intento de modernizar a sociedade utilizando o poder absoluto do monarca baixo un programa Ilustrado denominouse despotismo ilustrado.
Despotismo Ilustrado
miniatura|Carlos III de España estatua do Real Xardín Botánico de Madrid. Na liña do despotismo ilustrado propio da súa época, Carlos III realizou importantes reformas -sen crebar a orde social, política e económica básica- con axuda dun equipo de ministros e colaboradores ilustrados como Esquilache, Aranda, Campomanes, Floridablanca, Wall e Grimaldi.
Promulgación da Pragmática
En 1783 Carlos III promulga a pragmática que recolle os seguintes aspectos:
Así a todo, para que o xitano poida gozar destas igualdades, debe de cumprir unhas condicións:
As reformas de Esquilache
O monarca nomeou a marqués de Esquilache Secretario de Facenda. Este incorporou señoríos á Coroa, controlou os sectores eclesiásticos e reorganizou as Forzas Armadas. O seu programa de reformas e a intervención española na guerra dos Sete Anos provocaron que se necesitasen máis ingresos, que se conseguiron cun aumento da presión fiscal e novas fórmulas, como a creación da Lotería Nacional. Ao mesmo tempo liberalizou o comercio dos cereais, o que orixinou unha subida dos prezos dos produtos de primeira necesidade por mor das especulacións dos acaparadores e das malas colleitas dos últimos anos.
En marzo de 1766 produciuse o Motín de Esquilache. O seu detonante foi a orde de cambiar a capa longa e o chapeu de á ancha dos madrileños pola capa curta e o chapeu de tres picos. A manipulación realizada por sectores nobiliarios e eclesiásticos converteuno nun ataque directo á política reformista levada a cabo por ministros estranxeiros do goberno do Rei. De Madrid, trasladouse ás provincias afectando a cidades como Cuenca, Zaragoza, A Coruña, Oviedo, Santander, Bilbao, Barcelona, Cádiz e Cartaxena entre outras moitas. O aglutinador común foi a protesta pola escaseza e a suba dos prezos dos alimentos ocasionados pola liberalización do comercial.
Os amotinados esixiron a redución do prezo dos alimentos e a supresión da Xunta de Abastos, a derrogación da orde sobre a vestimenta, o cesamento de ministros estranxeiros de Carlos III e a súa substitución por españois e un perdón xeral. O monarca desterrou a Esquilache e nomeou no seu lugar ao conde de Aranda.
A política relixiosa
Desaparecidos os ministros estranxeiros, o Rei apoiouse nos reformistas españois como Pedro Rodríguez de Campomanes, o conde de Aranda ou o conde de Floridablanca. Campomanes, nomeado fiscal do Consello de Castela tratou de demostrar que os verdadeiros indutores do motín de Esquilache foran os xesuítas. Nomeouse unha comisión de investigación e as súas principais acusacións foron:
Sectores da nobreza e diversas ordes relixiosas estiveron claramente en contra. Por todo iso, mediante o decreto real do 27 de febreiro de 1767, foron expulsados de España e tódolos seus dominios e posesións foron confiscadas.
A expulsión dos xesuítas quíxose aproveitar para realizar unha reforma do ensino que debía fundamentarse nas disciplinas científicas e na investigación. Someteu as universidades ao padroado real e creou en Madrid os Estudos de San Isidro (1770) como centro moderno de ensino medio destinado a servir de modelo e tamén as Escolas de Artes e Oficios, que perduraron ata o século XX (cando pasaron a chamarse Escolas de Formación Profesional, EFP). As propiedades dos xesuítas foron utilizadas para a creación de novos centros de ensino e residencias universitarias. As súas riquezas, para beneficiar os sectores máis necesitados, dedicáronse á creación de hospitais e hospicios.
As reformas económicas
O impulso cara á reforma da agricultura durante o reinado de Carlos III foi impulsado polas Sociedades Económicas de Amigos do País. Campomanes, influído pola fisiocracia centrou a atención nos problemas da agricultura. No seu Tratado da Regalía da Amortización, defendeu a importancia desta para conseguir o benestar do Estado e dos cidadáns e a necesidade dunha máis equitativa distribución da terra.
En 1787, Campomanes elaborou un proxectou de repoboación das zonas deshabitadas das terras de reguengo de Serra Morena e do val medio do Guadalquivir. Para iso, e supervisado por Pablo de Olavide, intendente real de Andalucía, trouxéronse inmigrantes centroeuropeos. Tratábase principalmente de católicos alemáns e flamengos, para fomentar a agricultura e a industria nunha zona despoboada e ameazada polo bandoleirismo. O proxecto foi financiado polo Estado. Fundáronse así novos asentamentos como A Carolina, A Carlota ou A Luisiana, nas actuais provincias de Xaén, Córdoba e Sevilla.
Entre as formulacións teóricas para o desenvolvemento da industria destacou o Discurso sobre o fomento da industria popular de Campomanes, para complementar con ela a economía das zonas rurais e facer posible o seu autofornecemento. As Sociedades Económicas de Amigos do País encargáronse da industria e a súa teoría nesta época.
Outras medidas reformistas do reinado foron a creación do Banco de San Carlos, en 1782 e a construción de obras públicas, como a Canle Imperial de Aragón e un plan de camiños reais de carácter radial, con orixe en Madrid e destino Valencia, Andalucía, Cataluña e Galicia.
A herdanza: unha Nación
miniatura|190px|dereita|Estatua ecuestre de Carlos III en [[Madrid.]] Cando o rei morreu en 1788 terminou a historia do reformismo ilustrado en España, pois o estoupido case inmediato da Revolución Francesa no ano seguinte provocou unha reacción de terror que converteu o reinado do seu fillo e sucesor, Carlos IV, nun período moito máis conservador. Axiña, a invasión francesa arrastraría o país a un ciclo de revolución e reacción que marcaría o século seguinte, sen deixar espazo para continuar un reformismo sereno como o que desenvolvera Carlos III.
Entre os aspectos máis duradeiros da súa herdanza quizabes haxa que destacar o avance cara á configuración de España como nación, á que dotou dalgúns símbolos de identidade (como o himno e a bandeira) e ata dunha capital digna de tal nome, pois se esforzou por modernizar Madrid (coa construción de paseos e traballos de saneamento e iluminación pública) e engrandecela con monumentos (da súa época datan a Porta de Alcalá, o Museo do Prado -concibido como Gabinete de Historia Natural- ou a inauguración do novo Xardín Botánico, en substitución do antigo de Migas Quentes) e con edificios representativos destinados a albergar os servizos da crecente administración pública. O impulso aos transportes e comunicacións interiores (coa organización do Correo como servizo público e a construción dunha rede radial de estradas que cubrían todo o territorio español converxendo sobre a capital) foi, sen dúbida, outro factor político que actuou no mesmo sentido, acrecentando a cohesión das diversas rexións españolas.
Trasfallón, Rioaveso, Vilalba
Trasfallón é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 23 habitantes (14 homes e 9 mulleres).
Toni Ugalde
Antonio Ugalde García, nado en Esplugues de Llobregat o 13 de maio de 1976, é un xogador do balonmán catalán. Xoga na posición de extremo esquerdo no BM Cangas da Liga ASOBAL. Foi 96 veces internacional da selección española de balonmán e con 150 goles. O seu debut nun campionato oficial coa selección absoluta foi con 21 anos e proclamouse subcampión no Campionato de Europa de Italia 1998, e bronce nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000, entre outros torneos. Mide 1.87 metros e ten un peso de 82 kg.
Circuíto de Phillip Island
O circuíto de Phillip Island é un autódromo situado na illa de Phillip Island en Victoria, Australia. Conta cun trazado de 4.445 metros. Foi inaugurado no ano 1956, aínda que por diversas razóns, tivo varios peches e reinauguracións nos anos 1966 e 1989. miniatura|left|[[Casey Stoner correndo no Campionato do mundo de motociclismo 2010.]]
Antes da aparición do actual circuíto, disputábanse carreiras de motociclismo en circuítos urbanos feitos nas estradas da illa.
Pa amb tomàquet
dereita|300px|miniatura|Pa amb tomàquet
O pa amb tomàquet, literalmente pan con tomate, é unha comida típica do mediterráneo español. Prepárase principalmente en Cataluña e tamén en Baleares, Valencia, Murcia e Aragón.
Preparación
A forma tradicional de comelo é a seguinte: O pan cortase en rebandas (llescas), móllase cun fío de aceite (oli), bótaselle un pouquiño de sal e frégase con tomate, xeralmente partido pola metade e moi maduro. Moita xente antes de mollar o pan con aceite úntao con allo. Aínda que se pode comer só, normalmente serve de acompañamento de xamón e embutidos. Tamén se pode facer torrando o pan (torrada).
Vilamartín, Rioaveso, Vilalba
Vilamartín é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 89 habitantes (46 homes e 43 mulleres).
Illa Zhoushan
Illa Zhoushan é a principal e homónima illa nas Illas Zhoushan, anteriormente romanizado como o Illas Chusan, un arquipélago administrado pola Prefectura de Zhoushan na Provincia de Zhejiang na República Popular da China. É a illa máis grande da provincia e a terceira máis grande en China continental logo de Hainan e Chongming. A illa acolle os distritos de Dinghai e Putuo.
Cando se denomina porto, Porto de Zhoushan (舟山市) refírese á prefectura a nivel "cidade" que consiste na illa de Zhoushan, así como as outras illas periféricas próximas, en Zhejiang. O antigo nome de Zhoushan era Dinghai (chinés: 定海). O porto de Zhoushang é un porto popular para os graneleiros.
Nome
O nome Zhoushan significa "illa barco" e refírese á forma da illa nun mapa.
Xeografía
thumbnail | A canle de Changhai é unha canle que divide [[Changhai County|Illa Changbai e Illa Zhoushan Main]] A 30° N. 122° E., aliñease do noroeste ao sueste, e ten 170´16 km de litoral costeiro, 44 km no seu punto máis longo e 18 km no seu punto máis estreito. A súa superficie é de 502´65 km² (incluída a zona de mareas). No seu punto máis próximo, está a 9´1 quilómetros da parte continental da China. Elévase a unha altitude de 503´6 metros.
A illa ten unha variada gama de paisaxes, con outeiros e vales, ademais de ser regada con numerosos pequenos arroios, dos cales o máis importante é o Dongjiang (Río Leste), que pasa polo porto de Dinghai. Hai varios centos de peiraos ao redor das illas, separados en tres áreas: Zona portuaria de Dinghai, Zona portuaria de Shen-jia-men (沈家门港区) e Zona portuaria de Laotangshan (老塘山港区). As rexións turísticas inclúen as rexións de Shen-jia-men e Dinghai.
Subdivisións
Na illa viven medio millón de persoas, a maioría Han, en 150.000 familias nas seguintes 17 subdivisiónes dos distritos Dinghai e Putuo ambos na Illa Zhoushan:
The Claypool Lennon Delirium
The Claypool Lennon Delirium é unha banda estadounidense de rock psicodélico composta polo baixista e vocalista Les Claypool, coñecido polo seu traballo con Primus, e o guitarrista e vocalista Sean Lennon, fillo de John Lennon.
Historia
Originally conceived in 2015, sabendo Claypool que Primus ía tomarse un ano de descanso despois de xirar con The Ghost of a Saber Tooth Tiger e Dinosaur Jr. Mantívose en contacto con Sean Lennon, vocalista de The Ghost of a Saber Tooth Tiger, que non tiña ningún proxecto musical planeado ara o ano seguinte.
Comezaron tendo ideas de facer un disco de rock psicodélico e rock progresivo da vella escola. Claypool convidou a Lennon á súa casa de invitados a beber viño, intercambiar algunhas ideas e tocar a batería.
Durante seis semanas compuxeron e gravaron un total de dez cancións cos dous compartindo varias responsabilidades vocais e instrumentais, indo máis aló dos seus instrumentos principais (baixo e guitarra), culminando o traballo coa edición do seu primeiro álbum de estudio, Monolith of Phobos. O disco estreouse no top 10 de tres listas da Billboard: Top Vinyl Albums, Top Tastemakers Albums e Top Alternative Albums.
O 22 de febreiro de 2019 o dúo publicou o seu segundo álbum de estudio, South of Reality. O disco foi composto e gravado en dous meses no estudio caseiro de Claypool en California, e foi precedido polo lanzamento do tema de seis minutos e medio de lonxitude "Blood and Rockets". O dúo iniciou unha breve xira para promocionar o álbum a finais de 2018.
Explorando a lúa
Explorando a Lúa (On a marché sur la Lune) é o décimo sétimo volume de As aventuras de Tintín, a serie de banda deseñada do debuxante animación belga Hergé. A historia foi serializada semanalmente na revista  Tintín dende outubro de 1952 ata decembro de 1953 antes de ser publicada nun álbum recompilado por Casterman en 1954. Completando un arco narrativo iniciado no volume anterior, Obxectivo: a Lúa (1953), a narración conta como o novo reporteiro Tintín, o seu can Milú, e os seus amigos o Capitán Haddock, o Profesor Tornasol e Hernández e Fernández que están na primeira misión de foguetes tripulados da humanidade á Lúa.
A primeira edición en galego foi en 1984 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López. Volveu ser reeditada en 2020, cunha nova tradución (e novo título: Camiñantes na Lúa ) a cargo de Breixo e Henrique Harguindey, por Zephyrum Ediciones.
Sinopse
O foguete pousa no cráter de Hipparchus, sendo Tintín o primeiro humano en pisar a Lúa. O día seguinte, Tornasol e Wolff configuraron instrumentos ópticos para comezar os traballos de observación na Lúa mentres Tintn e Haddock constrúen o vehícula para explorar a Lúa. Dous días despois, Haddock, Wolff e Tintín montan no vehículo para explorar algunhas covas de estalactitas en dirección ao Cráter de Ptolemaeus, dentro dunha cova Milú escorrega nun abismo cuberto de xeo, pero Tintín o rescata. Nunha das expedicións nas que quedan no foguete Tintín e o enxeñeiro Wolff, entra en acción o coronel Jorgen, conspirador de Borduria compinchado cun chantaxeado Wolff, para apoderarse do foguete e abandonar aos expedicionarios no satélite, pero Tintín logra abortalo cortando a potencia ao motor.
Debido ao problema da subministración de osíxeno, a tripulación decide abandonar o vehículo e os instrumentos ópticos e acurtar a estancia na Lúa. Os traballos de reparación complétanse pouco antes do prazo, e o foguete queda listo para o ascenso. A metade do camiño da Terra, Jorgen escapa das súas ataduras grazas á torpeza dos detectives e tenta matar a Tintín e aos outros, Wolff intenta impedilo e, na súa loita por unha arma, Jorgen morre. Cando se revela que non haberá suficiente osíxeno a bordo para que a tripulación sobreviva á viaxe, Wolff sacrifícase abrindo a esclusa de aire e queda frotando no espazo ata á súa morte. Ao achegarse á Terra, a tripulación queda inconsciente, pero Tintín esperta o tempo suficiente para poñer o foguete en piloto automático e chega de volta a Sildavia con seguridade. Despois do desembarco, a tripulación recupérase cando se lles colocan máscaras de osíxeno.
Antecedentes
Segundo os críticos literarios Jean-Marc Lofficier e Randy Lofficier, entre as posibles influencias ficticias sobre a historia de Hergé inclúen a novela de Jules Verne de 1870 [Ao redor da Lúa]] e a película estadounidense de 1950 Destination Moon''. Hergé inspirouse certamente en varias fotografías publicadas do filme Destination Moon. O sistema informático do centro espacial Sprodj baseábase visualmente no UNIVAC I, o primeiro computador que se creou con fins non militares. Hergé baseou o seu foguete luar nos deseños do foguete V-2 desenvolvido por científicos alemáns durante a Segunda Guerra Mundial. O patrón de cor branca e vermella no foguete de Hergé baseouse nunha ilustración dun V-2 da que Hergé descubríu no libro de '[Leslie Simon]' de 1947 German Research in II War World. Encargou a construción dun modelo de foguete con partes desmontables ao seu axudante Arthur Van Noeyen. Levou o modelo a París onde mostroullo a Ananoff, preguntándolle se era unha representación realista do que podería ser un foguete á Lúa. El e os seus axudantes utilizaron entón o modelo a partir do cal debuxar con precisión ao producir a banda deseñada. Hergé introduciu na historia ó personaxe de Boris Jorgen, que xa aparecera como antagonista en O cetro de Ottokar (1939). Engadiu probas da evidencia de auga na Lúa por consello de Heuvelmans.
Publicación
O 7 de setembro de 1950, Hergé interrumpíu a historia coa afirmación "final da primeira parte". Sentiu a necesidade dun descanso no traballo, ao caer na depresión clínica. El e a súa esposa Germaine marcharon de vacacións a Suíza, antes de regresar a Bruxelas a finais de setembro. Moitos lectores enviaron cartas á revista 'Tintín' pregúntando por que xa non se serializaba 'Explorando a Lúa', aparecendo o rumor de que Hergé morrera. Oo 18 de abril de 1951 publicouse unha carta aberta na revista que explicaba a súa ausencia como consecuencia dunha enfermidade causada polo esgotamento e incluía unha ilustración de se mesmo tumbado nunha butaca. Cando Hergé planificaba o seu regreso ao traballo, as portadas da revista Tintín anunciaron o regreso inminente da historia.
Explorando a Lúa retomaríase despois dunha paréntese de dezaoito meses, volvendo o 9 de abril de 1952, acompañado dun resumo da historia ata o momento. A súa última entrega apareceu o 31 de decembro de 1953.
Republicación
Na publicación da serie, Hergé enfrontouse ás críticas por incluír o suicidio de Wolff na historia, o suicidio era visto como un pecado na Bélxica dominada polos católicos. En deferencia a estes críticos, á versión do libro publicado engadiu a liña de Wolff de "quizais por algún milagre escaparei", para facer que a escena pareza un suicidio menos evidente. Anos máis tarde, Hergé amosou o seu pesar por ceder neste tema. A historia recompilouna e publicouna Editions Casterman como On a Marché Sur La Lune en 1954. Casterman non estaba satisfeito con este título, que se traduce como "camiñamos na Lúa", pero Hergé negouse decididamente a facer un cambio.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Jesús Carballo
Jesús Carballo pode referirse a:
Ehki ya shahrazade
Ehki ya shahrazade (en إحكي يا شهرزاد‎) é un filme exipcio dirixido por Yousry Nasrallah. O filme foi estreado nuns 60 cinemas de Exipto en xuño de 2009.
Sinopse
Hebba, unha presentadora de televisión, ten un exitoso programa de debates políticos dunha cadea privada. Karim, o seu marido, é o director adxunto dun xornal propiedade do goberno e soña con chegar a ser o director. Os peixes gordos do partido convénceno de que as intromisións da súa muller no eido político poñen en risco a súa promoción. Servíndose do seu encanto e das súas armas sexuais, convence a Hebba para que escolla temas sociais que non afecten ó goberno.
Ne-waza
Ne-waza (en xaponés "técnicas de chan") é unha categoría de técnicas de Judo que agrupa as técnicas de katame-waza, cando estas se executan no chan.
O termo ne-waza emprégase ás veces como sinónimo de katame-waza, aínda que non é de todo correcto xa que non todas as técnicas que pertencen ao grupo katame-waza son executadas mentres os combatentes están no chan. Algúns estrangulamentos e luxacións poden ser executadas amén dende unha posición erguida. Por tanto, tendo en conta a terminoloxía do Kodokan, o termo xeral para designar as técnicas de inmobilización, estrangulamento e luxación no Judo é katame-waza, que cando son aplicadas no chan pódese designar coma ne-waza.
Suso Soliño
Jesús Soliño García, nado en Cangas o 20 de xullo de 1975, máis coñecido como Suso Soliño, é un xogador do balonmán galego. Xoga na posición de extremo dereito no BM Cangas na Liga ASOBAL. Ten 38 anos, pesa 82 kg e mide 1,82 m. É o único xogador que conseguiu tres ascensos a máxima categoría do balonmán español coa camisola do Balonmán Cangas.
Virgilio Trabazo Serapio
Virgilio Trabazo Serapio de Figueroa, nado en Meaño o 14 de xuño de 1901 e finado en febreiro de 1973, foi un profesor e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade de Santiago de Compostela, foi axudante de clases prácticas da Facultade de Ciencias desa Universidade. Foi nomeado catedrático auxiliar de Ciencias do Instituto de Tortosa en 1928. En 1932 foi nomeado catedrático de Agricultura do Instituto de Lugo, pasando en 1934 a desempeñar o mesmo posto no Instituto de Vigo. Foi proclamado candidato por Acción Republicana para as eleccións de novembro de 1933, integrouse despois en Izquierda Republicana, sendo elixido tesoureiro do Consello Provincial de IR de Lugo en abril de 1934, e secretario local do partido en Vigo en xaneiro de 1936. Foi presidente do Ateneo de Vigo, e vocal do Comité Pro-Autonomía de Vigo.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu co seu cuñado Ramón Calviño Salazar na madrugada do 19 de xullo á Coruña, onde embarcaron para Buenos Aires. Foi depurado, sendo separado do servizo e baixa na escala, e abríronlle expediente por responsabilidades políticas en 1939. En 1941 logrou levar á muller e os fillos á Arxentina, onde viviu e traballou durante case 16 anos. Regresou a España logo de que as autoridades educativas franquistas lle conmutaran a sanción de separación definitiva por traslado forzoso fóra de Galicia durante cinco anos e inhabilitación para exercer cargos directivos e de confianza. Foi profesor dos institutos de Oviedo, Ourense e Pontevedra, do que tomou posesión en xullo de 1958.
Reflexión (física)
miniatura|dereita|Diagrama simple ilustrando o fenómeno da reflexión. En física o fenómeno da reflexión consiste na mudanza da dirección de propagación da enerxía. Consiste no retorno da enerxía incidente en dirección á rexión de onde procede, despois de entrar en contacto cunha superficie reflectora.
A enerxía pode tanto estar manifestada na forma de ondas como transmitida a través de partículas. Por iso, a reflexión é un fenómeno que se pode dar por un carácter electromagnético, óptico ou sonoro.
A reflexión difire da refracción porque nesta segunda hai desvío da enerxía para un medio distinto do medio de onde se orixinou.
Leis da reflexión
A reflexión pode explicarse totalmente con base a dúas leis, de cuño xeral.
Para enuncialas, é preciso antes definir algúns conceptos.
Así, as dúas leis da reflexión poden ser expresas da seguinte maneira:
Explicación teórica
Historicamente, o primeiro en formular unha explicación para a reflexión (especificamente, a da luz) foi Herón de Alexandría. Utilizándo o principio aristotélico que di que a natureza nada fai de modo máis difícil, argumentou que a luz percorre o menor camiño entre dous puntos calquera. Ora, se se obrigase á luz a desviarse durante o percorrido, aínda así percorre o menor camiño entre a fonte e o branco. A ese principio de óptica xeométrica damos o nome de principio de Heron.
Moito máis tarde Fermat enunciou outro principio semellante. Porén asinalaba que o tempo era mínimo e non a distancia percorrida. Ese principio coñécese como principio de Fermat.
Aínda máis tarde, Maupertuis formulou pola primeira vez o principio da menor acción, onde entón xorde a noción de acción. Entre tanto, dentro do punto de vista do cálculo das variacións, mellor sería chamar ese principio de principio da acción estacionaria, xa que na verdade a condición é de se achar un extremante para a funcional acción.
Utilización
A reflexión luminosa é a base da construción e utilización dos espellos.
Os espellos, tanto planos canto os esféricos, son a base dos telescopios reflectores, que sofren de menos restricións que os telescopios refratores.
Alfaiate, Román, Vilalba
Alfaiate é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 9 eran mulleres.
A Ponte Noval, Mera de Arriba, Ortigueira
A Ponte Noval é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 78 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 39 homes e 39 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 116 habitantes.
O Pousadoiro de Abaixo, Mera de Arriba, Ortigueira
O Pousadoiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 5 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Vancouver
Vancouver é unha cidade do Canadá, na provincia da Columbia Británica. Localízase na costa do Pacífico, no suroeste da provincia.
Con cerca de 550 mil habitantes distribuídos en 113 quilómetros cadrados (na cidade propiamente dita) e 2,14 millóns de habitantes na súa zona metropolitana, a densidade demográfica de Vancouver é a segunda máis alta da América do Norte, só por detrás de Nova York. É un importante polo de transportes canadense, posuíndo o porto con máis movementos do Canadá e o segundo aeroporto internacional con máis movementos do país.
Un clima lene no inverno e morno no verán, alén dunha bela paisaxe natural en torno da cidade e moitos parques, praias e outros lugares de recreación, fai de Vancouver un importante polo turístico do Canadá. Vancouver é considerada por moitos como unha das mellores cidades do mundo para vivir (en numerosas investigacións, aparece en terceiro lugar, só detrás de Xenebra e Zürich, ambas en Suíza).
A cidade foi sede dos Xogos Olímpicos de Inverno en 2010, a Copa Grey en 2005, o Campionato Mundial de Hóckey Xunior e o Fórum Urbano Mundial, os dous últimos en 2006.
Poboación e multiculturalismo
Vancouver é o lar de persoas con distintas etnias e credos. De acordo co Censo de 2001, cerca do 37% da poboación son "minorías visíbeis"—noutras palabras, persoas de orixe non europea. Ten a segunda maior Chinatown da América do Norte, detrás da de San Francisco, e diversas veciñanzas multiculturais tales como o Mercado Punxabí (the Punjabi Market), Japantown (lugar onde se concentran os inmigrantes xaponeses), Little Italy ("Pequena Italia"), Greektown (barrio dos inmigrantes gregos), e Koreatown (poboación de orixe coreana).
Astérix e os pictos
Astérix e os pictos (en Astérix chez les Pictes) é o trixésimo quinto volume da serie de banda deseñada Astérix, sendo o primeiro libro da serie que non foi creado nin por René Goscinny nin por Albert Uderzo. Foi escrito por Jean-Yves Ferri e ilustrado por Didier Conrad. A historia leva a Astérix e a Obélix alén do Canal da Mancha até Escocia, onde coñecen os pictos. Esta é a segunda viaxe do dúo ás illas Británicas, despois de visitar os britanos en Astérix en Britania (1965).
Foi publicado simultaneamente en todo o mundo en vinte e tres linguas o 24 de outubro de 2013, entre elas o escocés e, por primeira vez, o scots. Foi traducido ó galego por Xavier Senín e Isabel Soto e publicado por Edicións Xerais en 2013.
Sinopse
A historia ten lugar no mes de febreiro, coa aldea gala nevada: Astérix e Obélix atopan un iceberg cun home encadeado dentro do xeo (en homenaxe ó filme Hibernatus, con Louis de Funès). Despois de desconxelalo, o forasteiro —de nome Mac Oloch e semellante a outro personaxe de Uderzo e Goscinny, Oumpah-Pah– cóntalles ós galos do seu clan Loch and Loll e de como o ruín Mac Abeh secuestrou a súa muller, Camomilla. Por mor diso, os galos acompáñano a Caledonia para axudar ós clans pictos contra o exército romano de Xulio César.
Aldegea, Súdwest-Fryslân
miniatura|Localización de Aldegea dentro do antigo concello de Wymbritseradiel. miniatura|Dorusmooltsje.
Bouzamelle, Román, Vilalba
Bouzamelle é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 16 eran homes e 14 eran mulleres.
Evo Morales
Juan Evo Morales Ayma, nado en Orinoca, Oruro, o 26 de outubro de 1959, é un político boliviano, representante durante moitos anos do sector agrario do país, en especial dos cocaleiros, foi electo ao Congreso en 1997, dando inicio a unha meteórica carreira política. En 2002 resultou segundo nas eleccións presidenciais por escasa marxe, e triunfou nas eleccións de 2005 (domingo 18 de decembro). Asume o poder o 22 de xaneiro de 2006 como o primeiro mandatario boliviano en ser electo Presidente da República en primeira volta en máis de 30 anos. Volveu gañar as eleccións en 2009 e 2014.
De orixe amerindia, da etnia aimará, Morales é o representante do sector campesiño da rexión do Chapare boliviano e dirixente do Movemento ao Socialismo (MAIS) - IPSP Instrumento Político pola Soberanía dos Pobos. É xunto a Felipe Quispe, un dos indíxenas máis famosos da historia actual do seu país.
Inicios
Tras establecerse en Chapare, dedicáronse á agricultura, que tamén incluía os cultivos de coca. Morales terminou a súa educación secundaria e atribúe a súa educación posterior ao que chamou a "Universidade da vida", incluíndo o seu servizo militar aos 17 anos de idade. Durante a década de 1990, os cocaleiros enfrontáronse en repetidas ocasións co goberno do presidente Hugo Banzer Suárez, quen prometera aos Estados Unidos a erradicación total dos cultivos de coca do país. Morales forma parte dunha federación de campesiños plantadores de coca, que se resiste aos plans gobernamentais para a erradicación deses cultivos, considerando que son parte da cultura ancestral dos indíxenas.
Como líder dos cocaleiros da rexión, Evo Morales foi electo membro do Congreso en 1997 en representación da provincias de Chapare e de José Carrasco de Cochabamba, co 70% dos votos do distrito, máis que ningún outro dos parlamentarios electos nesa ocasión.
Eleccións de 2002
En xaneiro de 2002, Evo Morales foi relevado da súa banca no Congreso debido a unha acusación de terrorismo relacionada cunha alzamento anti-erradicación ocorrido ese mes (no cal morreron catro cocaleiros, tres militares e un policía), aínda que tamén pola presión da embaixada estadounidense.
Malia iso, Morales presentou a súa candidatura para as eleccións presidenciais e lexislativas que se realizarían o 27 de xuño. En marzo, o seu relevo do Congreso foi declarado inconstitucional, aínda que Morales non reclamou a súa banca senón ata despois de que os novos lexisladores asumiron, en agosto de 2002.
Nas eleccións presidenciais, o MAIS obtivo un sorprendente segundo lugar, deixando a Morales moi preto de converterse en presidente de Bolivia.
Eleccións de 2005
Nas eleccións presidenciais de decembro de 2005 Morales resultou ganador ao obter o 53,74% dos votos, fronte ao 28,59% do seu principal opositor, Jorge Quiroga. Por primeira vez en Bolivia un indíxena accede ao poder mediante o voto popular do pobo por unha marxe considerable sobre o segundo postulante.
Nos seus primeiros discursos declarou a necesidade da nacionalización dos hidrocarburos, cuxas explotacións se atopán en propiedade das petroleiras transnacionais, a través de concesións que catalogou como nulas de pleno dereito.
Michele Alboreto
Michele Alboreto, nado en Milán o 23 de decembro de 1956 e finado en Klettwitz (Brandeburgo) o 25 de abril de 2001, foi un piloto italiano de Fórmula 1. É famoso por terminar segundo tras Alain Prost na tempada de Fórmula Un de así como por gañar as 24 Horas de Le Mans de 1977 e as 12 Horas de Sebring de 2001. Alboreto competiu en Fórmula Un de ata, con varios equipos, destacando sobre todo as súas cinco tempadas (1984-88) pilotando un Ferrari.
Evo Morales
Eleccións de 2005
Aos poucos días logo das eleccións foi vítima dunha broma do Grupo Risa, un de cuxos compoñentes usurpou a identidade do presidente do Goberno español José Luis Rodríguez Zapatero para felicitalo por unirse ao "eixe cos irmáns cubanos e o irmán Chávez". A broma foi retransmitida no espazo A Mañá da emisora de radio católica COPE, dirixido polo xornalista Federico Jiménez Losantos.
Michele Alboreto
Traxectoria
Fillo dunha familia apaixonada polo automobilismo, comezou a frecuentar Monza aos 12 anos. Ademais dos automóbiles, a súa outra paixón era xogar ao fútbol. Reservado e introspectivo, iniciouse no automobilismo en 1977 ao volante dun Fórmula Monza da "Scuderia Salvati", cuxo prototipo estaba equipado cun motor Fiat 500 de dous cilindros. Alboreto aproveitou aquela oportunidade única e mostrou paixón ao conducir aquel coche. O ano seguinte (1978), trasladouse á Fórmula Italia, categoría que contaba con monoprazas máis potentes.
Evo Morales
Eleccións de 2005
Morales declarou o seu apoio ás políticas dos presidentes de esquerda de América Latina: Fidel Castro, Luiz Inácio Lula da Silva, Néstor Kirchner e en especial do presidente venezolano Hugo Chávez.
Michele Alboreto
Traxectoria
Tras conquistar os títulos da Fórmula 3 Italiana en 1979 e o Campionato Europeo de F3 en 1980, Michele Alboreto demostrou versatilidade ao disputar o Mundial de Prototipos con Lancia. Xunto o seu compatriota Riccardo Patrese, conquista a súa primeira vitoria nas 6 horas de Watkins Glen de 1981. O seu último ano con coches de "Endurance", na tempada de 1982, vence ás 6 horas de Silverstone (con Patrese), os 1000 km de Nürburgring (con Teo Fabi e novamente Patrese) e os 1000 km de Mugello (en dúo con Piercarlo Ghinzani).
Evo Morales
Presidencia de Bolivia
Durante os seus gobernos, Bolivia promoveu a inversión dos recursos do país en políticas de redistribución e programas sociais, sanitarios e educativos. Nacionalizou numerosos recursos naturais coma o gas e as minas de estaño, enfrontándose en longas batallas legais coas compañías multinacionais. A pobreza reduciuse nun 42% e a pobreza extrema nun 60%. Os seus gobernos introduciron o recoñecemento da plurinacionalidade de Bolivia, así coma o ensino das linguas propias coma o aimará, o quechua ou o guaraní. No 2006 nomeou a Casimira Rodríguez ministra de Xustiza, sendo a primeira muller de orixe quechua e campesiña en exercer de ministra no seu país.
Michele Alboreto
Probas con Tyrrell e vitoria con Minardi na F-2
Co apoio de Ceramica Imola, Alboreto é convidado para unha proba co equipo Tyrrell, en. Completou algunhas voltas e pronto foi contratado para substituír o arxentino Ricardo Zunino no Gran Premio de San Marino. Foron dez carreiras e un 9º lugar no Gran Premio de Holanda, en Zandvoort, como mellor resultado. Aquel mesmo ano, conquista a única vitoria da historia de Minardi nunha proba da Fórmula 2.
Tyrrell (1981-1983)
O estilo do italiano agradou a Ken Tyrrell e Alboreto permanece no equipo na tempada de Fórmula 1 de. A primeira vitoria foi conquistada nesta conturbada temporada, marcada polos accidentes nefastos de Gilles Villeneuve e Riccardo Paletti. Revelación daquel mundial, Michele, con 25 anos, venceu o difícil Gran Premio de Las Vegas. A carreira foi moi disputada entre el e o norteirlandés John Watson de McLaren, que batallaba polo título co finlandés Keke Rosberg de Williams. As cores azul e amarela de seu casco, homenaxe ao seu grande heroe Ronnie Peterson, pasaran a ser coñecidas por todos na F-1.
Tanteo
Alboreto pasou a ser tanteado polos grandes equipos da Fórmula 1, mais non podía desvencellarse do contrato con Tyrrell. Enzo Ferrari, que procuraba un substituto para Gilles Villeneuve, convidou ao piloto, mais Ken Tyrrell esixiu un motor turbo de Ferrari en troco da liberación do piloto. "Os italianos criticanme por non asinar con Alboreto para o próximo ano, mais o que moitos non saben é que o convidei no medio desta tempada. Alboreto non optou por rescincidir seu contrato con Tyrrell. En resposta, mandoume unha carta moi educada, que mostrou seu gran carácter. Cando Alboreto estea libre de calquera tipo de contrato, haberá un Ferrari á súa disposición", declarou, na época, o vello comendador.
Evo Morales
Xira mundial
Evo Morales levou a cabo unha xira internacional entre o 29 de decembro de 2005 e o 13 de xaneiro de 2006, cualificada polos medios como "excepcional". Durante dúas semanas, Morales fixo un percorrido por varios países en busca de apoio político e económico para os seus plans de transformación da economía boliviana. Esta xira mundial constituíu ademais unha ruptura cunha tradición de varias décadas segundo a cal a primeira saída internacional dun presidente electo era cara a Washington.
Michele Alboreto
Tanteo
A segunda vitoria na Fórmula 1 aconteceu en Detroit, na temporada seguinte. O brasileiro de Brabham, Nelson Piquet, lideraba a carreira e conseguía abrir espazo co Tyrrell de Alboreto. Faltando 9 voltas para o fin, Piquet tivo unha picada nun pneumático e tivo que facer un pit-stop. O italiano asumiu o liderado e administrou a súa vantaxe co finés Keke Rosberg, de Williams, estabelecendo a última vitoria do clásico motor Cosworth DFV de oito cilindros na F-1. Foi unha carreira en que, do 1º ao 6º, só o 4º colocado era Turbo. Acabou sendo tamén a última vitoria do equipo do "Tío Ken" na categoría.
Evo Morales
Xira mundial
Cronoloxía da xira mundial de Evo Morales previa á súa posesión no cargo de presidente o 22 de xaneiro de 2006:
Michele Alboreto
Ferrari (1984-1985)
dereita|miniatura|300px|Alboreto nun Ferrari en 1985. Tras 11 anos sen un piloto da "casa" (o último foi en, Arturo Merzario), Enzo Ferrari contrata a Michele Alboreto para pilotar o coche vermello número 27 para a temporada de. Pilotar para o equipo de Maranello era seu gran soño e a primeira vitoria acontece no Gran Premio da Bélxica de 1984, en Zolder. O ano de estrea, Alboreto termina a temporada en 4º lugar con 30´5 puntos; aínda marcou unha pole e unha volta rápida, pasando a ser moi popular en Italia.