cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canle de Castela
A obra
A canle de Castela, o proxecto máis importante de enxeñaría civil da España Ilustrada, tiña por obxectivo principal servir como vía de comunicación e transporte que solucionase o problema de illamento que sufría a meseta castelá, debido a un relevo complicado e a unha deficiente rede viaria, que facía case imposible o transporte dos produtos agrarios da rexión.
A mediados do século XVIII, o rei Fernando VI e o seu ministro, o Marqués da Ensenada, empezaron a pensar nun plan para potenciar a economía de España, e entón o Marqués suxire a Fernando VI a construción dunha rede de camiños e canles de transporte pensados para Castela, ó ser, por entón, a principal produtora de cereais. Dous anos despois, Antonio de Ulloa, prestixioso enxeñeiro, presenta o Proxecto Xeral das Canles de Navegación e Rego para os Reinos de Castela e León inspirado en anteriores traballos do francés Carlos Lemaur.
As obras da canle comezaron o 16 de xullo de 1753 en Calahorra de Ribas, baixo a dirección de Antonio de Ulloa e o enxeñeiro xefe Carlos Lemaur, no tramo coñecido como Ramal de Campos. Ó ano de iniciarse paralízanse as obras, tendo construídos ata entón 25 km, dende Calahorra de Ribas. Máis tarde, en 1759, as obras continúanse, pero esta vez inícianse no estreito de Nogais, cerca de Alar del Rey, foi así como comezou a construción do Ramal do Norte, sendo finalizadas as obras deste ramal en agosto de 1791, cando as augas do Norte se unen coas do Ramal de Campos no lugar de Calahorra de Ribas.
O rei Fernando VII, vendo que o Erario Público non era capaz de seguir financiando o custo da obra, dita en setembro de 1828, unha Real Orde para que o proxecto puidera ser realizado por unha empresa privada. Desta forma, en 1831 o Estado concede á Compañía da Canle de Castela a explotación da Canle durante 80 anos, unha vez terminadas as obras. A cambio comprométese a finalizar as obras en sete anos. De novo a guerra impide o cumprimento dos prazos establecidos, polo que é necesario un novo contrato mediante o cal se acurta o prazo de explotación a 70 anos, e amplíase o prazo para realizar as obras. Unha vez privatizada a súa construción, en 1835 finalizase o Ramal do Sur coa chegada das augas ó río Pisuerga en Valladolid, e en 1849 finalízase o Ramal de Campos baixo o reinado de Isabel II.
Así o 14 de decembro de 1849 comeza a explotación da Canle de Castela pola Compañía da Canle de Castela e un período de 70 anos, revertindo despois ó Estado, que o administrará dende entón, dependendo da Confederación Hidrográfica do Douro. Aínda que a navegación comezou a finais do século XVIII, a época de maior esplendor tivo lugar entre os anos 1850–1860, cando as barcas que sucaban a Canle superaban as 350. Pero foi a partir da apertura da liña férrea Valladolid–Alar del Rey, cun trazado case paralelo ó da Canle de Castela, cando se limita e cede a súa utilización coma vía de transporte e comunicación.
Non obstante a súa conca segue proporcionando outros usos derivados da forza motriz, xerando un desenvolvemento económico e industrial nas localidades polas que discorre e propiciando que nazan fábricas de papel, fariña, coiros, muíños, armas e incluso estaleiros.
Aproveitamento económico
A navegación comercial de grans por medio de barcazas foi o principal recurso ata 1860 no que se inaugura a liña ferroviaria Venta de Baños–Alar del Rey. O ferrocarril Valladolid–Medina de Rioseco supuxo, por último, o colapso do tráfico de mercadorías. O aproveitamento da forza motriz nas esclusas —muíños fariñeiros, batáns etc.— e a utilización de agua para rego agrícola —23 000 hectáreas— serán as principais utilidades dende a segunda metade do século XIX.
Actualmente o principal uso económico directo é o regadío, deixando abandonada a navegación en 1959.
Outro recurso moi explotado no presente século comeza a ser a promoción turística deste gran legado arquitectónico que a Canle de Castela constitúe.
En 2010 está previsto comezar a celebración dun acontecemento cicloturista, o Gran Premio Canle de Castela, que tentará de facer resurdir o pasado esplendor da Canle de Castela a través da promoción dos seus valores patrimoniais e naturais a través desta proba deportiva, que nun futuro próximo pretende converterse en carreira ciclista profesional.
O Gran Premio Canle de Castela combina tramos asfaltados con tramos onde os ciclistas circularán polas sirgas, dotando á proba dunha espectacularidade inspirada nas grandes carreiras clásicas centroeuropeas, como a París-Roubaix ou o Tour de Flandres.
Zona de interese histórico e natural
miniatura|200px|Dársena da canle en [[Medina de Rioseco, con edificios de antigos almacéns de grao (esquerda) e a fábrica de fariñas de San Antonio (dereita).]] miniatura|esquerda|Ponte da Canle de Castela.
Na actualidade, este grande Y invertido que percorre de norte a sur a autonomía castelano-leonesa conserva un valioso conxunto de esclusas, muíños de fariña, almacéns e dársenas de grande interese histórico. Ademais, proporciona abastecemento de auga a núcleos urbanos, regadíos ó campo e espazos culturais e de ocio a veciños e visitantes. Están a realizarse distintos investimentos para recuperalo e darlle unha saída dentro do turismo rural á vez que se acondicionan os seus camiños como vías de cicloturismo, xa que nas súas beiras xurdiron diversos ecosistemas de ribeira, cunha primeira franxa de vexetación higrófila formada por carrizos e espadanas, unha segunda franxa similar a un bosque de galería (olmos, lamigueiros, álamos brancos, freixos, salgueiros, alixos, madreselvas, ...); e unha terceira franxa de arbustos. Entre a fauna destacable temos aguiachos lagoeiros, numerosas ardidas, anseriformes e Podicipediformes, entre outros.
Ramal norte
O ramal norte, de 75 km, é o ramal con máis desnivel, requirindo a construción de 24 esclusas. Toma as súas augas do río Pisuerga, en Alar del Rey, e finaliza no río Carrión, en Calahorra de Ribas.
Municipios polos que discorre o ramal norte
Ordenados de norte a sur e de leste a oeste.
Ramal de Campos
miniatura|center|800px|Ramal de Campos da Canle de Castela ([[Medina de Rioseco).]] O Ramal de Campos, de 78 km, é o ramal con menos desnivel, requirindo a construción de 7 esclusas. Comeza en Calahorra de Ribas e segue ata Medina de Rioseco.
Ramal sur
O ramal sur, de 54 km, ten 18 esclusas. Comeza na bifurcación do Ramal de Campos en Serrón, e segue ata Valladolid.
Provincia de Valladolid
miniatura|O barco [[Antonio de Ulloa percorre a canle.]]
ADN origami
miniatura|Obxecto de ADN origami de ADN viral visualizado por microscopia electrónica. . O mapa está na parte superior e o modelo atómico do ADN coloreado está abaixo. Depositado en [[EM Data Bank|EMDB EMD-2210.]]
O ADN origami é o pregamento a nanoescala do ADN coa finalidade de crear formas tridimensionais ou bidimensionais non arbitrarias de medidas nanométricas. A especificidade das interaccións entre pares de bases complementarias fan que o ADN sexa un útil material de construción ao poder deseñarse a súa secuencia de bases. O ADN é un material ben coñecido que é axeitado para crear armazóns que sosteñan outras moléculas nun determinado lugar ou para crear estruturas por si mesmo. Origami é unha palabra xaponesa que se usa alí para designar a arte do pregamento do papel ou papiroflexia, e que se usou por analoxía para o pregamento do ADN.
Introdución
A idea de utilizar o ADN como material de construción foi presentada a comezos da década de 1980 por Nadrian Seeman. O método actual do ADN origami foi desenvolvido por Paul Rothemund no Instituto Tecnolóxico de California, o proceso implica o pregamento dunha febra simple longa de ADN vital axudádose de moitas pequenas febras "grampa". Estas febras curtas únense ás máis longas en varios lugares, o que dá lugar a diversas formas, incluíndo, por exemplo, caras sorridentes (smiley) e un mapa aproximado da China e as Américas, xunto con moitas estruturas tridimensionais como cubos.
Para producir a forma desexada, as imaxes debúxanse cun recheo de mapa de bits dunha molécula de ADN longa simple. Este deseño é despois introducido nun programa informático que calcula a situación das febras grampa individuais. Cada grampa únese a unha rexión específica do molde de ADN, e así, debido ao apareamento de bases de Watson e Crick, as secuencias necesarias de todas as febras grampa son coñecidas e mostradas. Mestúrase o ADN, despois quéntase e arrefríase. A medida que o ADN arrefría, as diversas grampas tiran da febra longa para que tome a forma desexada. Os deseños son directamente observables por varios métodos, como o uso do microscopio electrónico, microscopio de forza atómica, ou microscopio de fluorescencia cando o ADN é acoplado a materiais fluorescentes.
Os métodos de autoensamblaxe desde o principio (de abaixo a arriba) son consideradas alternativas prometedroas que ofrecen sínteses en paralelo baratas de nanoestruturas en condicións relativamente suaves.
Desde a creación deste método, desenvolveuse software para axudar ao proceso usando o programa CAD. Isto permite aos investigadores usar un computador para determinar o modo de crear as grampas correctas necesarias para xerar unha certa forma. Un destes programas chamado caDNAno é un programa de código aberto para crear estruturas a partir do ADN. O uso de software non só facilitou o proceso senón que tamén reduciu drasticamente os erros feitos por cálculos manuais.
Aplicacións
Na literatura suxeríronse moitas aplicacións comerciais, incluíndo a inmobilización de encimas, cápsulas que transportan fármacos, e autoensamblaxe nanotecnolóxica de materiais. Aínda que o ADN non é a elección natural para a construción de estruturas activas para aplicacións nanorrobóticas (debido á súa falta de versatilidade estrutural e catalítica), varias publicacións examinaron a posibilidade de crear "camiñantes" moleculares sobre o origami e interruptores para a computación algorítmica. A seguinte lista contén algunhas das aplicacións levadas a cabo en laboratorios con potencial clínico.
Enfoques similares
Tamén se presentou a idea de usar o deseño de proteínas para conseguir os mesmos obxectivos que co ADN origami. Os investigadores do Instituto Nacional de Química de Eslovenia están traballando no uso do deseño racional do pregamento das proteínas para crear estruturas moi similares ás orixinadas co ADN origami. O foco principal da investigación actual no deseño do pregamento de proteínas é o campo da entrega de fármacos en partes determinadas, usando anticorpos unidos a proteínas como unha forma de crear un vehículo dirixido a puntos determinados.
Provincia de Nova Irlanda
dereita|300px|miniatura|Distritos da provincia de Nueva Irlanda.
A provincia de Nova Irlanda, antigamente chamada Nuoa Mecklenburgo (en alemán Neu-Mecklenburg) é a provincia máis nororiental de Papúa Nova Guinea. A súa capital é Kavieng.
Xeografía
A provincia atópase dentro da Rexión das Illas, posúe unha extensión de 9.600 km² e está formada por centos de illas entre as que destaca Nova Irlanda con 8.650 km². Outras illas importantes son Nova Hanover, illas Saint Matthias (Mussau, Emirau), illas Tabar (Tabar, Tatau, Simberi), illas Tanga (Malendok, Boang), illas Feni (Ambitle, Babase), Djaul, Lihir e Anir.
Historia
Os neerlandeses foron os primeiros exploradores europeos en chegar a Nova Irlanda en 1616, que creron parte da illa de Nova Bretaña. Foi o explorador británico Philip Carteter quen determinou que a illa estaba separada de Nova Bretaña, e bautizouna co nome de Nova Hibernia.
Entre os anos setenta e oitenta do século XIX, Marquis de Rays levou a cabo catro expedicións colonizadoras a Nova Irlanda. Fundou para esta empresa a colonia chamada La Nouvelle France. Estes intentos resultaron un fracaso, morrendo durante a terceira expedición 123 persoas. Os misioneiros comezaron a chegar en 1877 e en menos dunha década Nova Irlanda foi colonizada por Alemaña (1886) co nome de Neu-Mecklenburg como parte da repartición de Nova Guinea, que lle outorgou a Alemaña a parte norte da actual Papúa Nova Guinea. O traslado forzoso de poboación local até as plantacións do norte de Australia e outras illas do Pacífico foi unha realidade até finais do século XIX.
Australia tomou o control da zona en 1914, a comezos da primeira guerra mundial, renomeando á illa New Ireland, que se converteu en parte do mandato de Nova Guinea que a Sociedade de Nacións estableceu en 1921 baixo a administración australiana. Durante a segunda guerra mundial, Nova Irlanda estivo ocupada polo exército xaponés entre xaneiro de 1941 e 1945. A administración colonial australiana mantívose até a declaración de independencia de Papúa Nova Guinea en setembro de 1975.
Demografía
En Nova Irlanda empréganse uns vinte idiomas, e o número de dialectos e subdialectos ronda os 45. Todos estes pertencen ao grupo das linguas de Nova Irlanda, que se engloba dentro do grupo das linguas austronesias. Existe tamén o kuot, que se cataloga como unha lingua illada.
Basurtu-Zorrotza
250px|miniatura|Situación de Basurto-Zorroza na cidade de [[Bilbao.]] Zorroza|250px|thumb Basurtu-Zorrotza (en castelán: Basurto-Zorroza) é un distrito da cidade de Bilbao, capital da provincia vasca de Biscaia. Está separado de Barakaldo polo río Cadagua. Ten unha superficie de 7,09 km² e unha poboación de 34 075 habitantes (2006).
Barrios
Divídese nos barrios de:
Sanche, Muras, Muras
Sanche é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Real Sociedade de Numismática
A denominación Real Sociedade de Numismática pode estar referida a:
Castrofeito, O Pino
Santa María de Castrofeito é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Pino. Segundo o IGE en 2019 tiña 470 habitantes (244 homes e 226 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 478 habitantes.
Historia
Segundo o itinerario de Antonino por aquí pasaba a vía XIX que ía de Bracara Augusta (Braga) ata Asturica Augusta (Astorga), e na parroquia estaba a mansión viaria de Brevis. No lugar de Santiso apareceron os restos dunha vila romama que foi gravemente alterada por aperturas viarias (deixaron á vista abundante material de construción de época romana) e labores agrícolas.
A Picota, Mazaricos, Mazaricos
A Picota é un lugar da parroquia de Mazaricos, no concello coruñés de Mazaricos. Segundo o IGE do 2009 tiña 348 habitantes (166 homes e 182 mulleres). É a capital do concello. Parada na Segunda etapa do Camiño de Fisterra Muxia
Carlos Masquelet
Carlos Masquelet Lacaci nado en Ferrol o 14 de xullo de 1871 e finado en La Jonquera (provincia de Xirona) en 1948, foi un enxeñeiro militar galego. Masón de ideoloxía republicano-liberal, foi Xeneral de División do Ministerio de Defensa durante a Segunda República Española.
Traxectoria
Foi alumno na Academia Xeral Militar de Toledo en 1886 e membro do Corpo de Enxeñeiros do Exército. Estivo en campañas militares en Marrocos. Durante a ditadura de Primo de Rivera, foi nomeado profesor da Academia Militar de Enxeñeiros e posteriormente foi destinado como profesor á Escola de Maquinistas da Armada Española en Ferrol. Xunto con Rodolfo Ucha, en 1895, foi membro da Xunta de asesoramento de obras do Hospital Xeral, presidida por Montero Subiela.
Foi autor do proxecto de ampliación e modernización da Base Naval de Ferrol, nos anos 1920. Ascendeu a Xeneral de Brigada en outubro de 1930. Manuel Azaña nomeouno Xefe do Estado Maior Central. Foi ministro da Guerra do 3 de abril ao 6 de maio de 1935. En 1936 volveu ser nomeado ministro da Guerra, do 19 de febreiro ao 13 de maio de 1936.
O 19 de xullo de 1937 Carlos Masquelet pasou á reserva coma Xeneral de División. Ao finalizar a Guerra Civil Española exiliouse en Francia. Anos despois regresou a España. Faleceu en La Jonquera en 1948.
Marquese Chriss
Marquese De’Shawn Chriss, nado o 2 de xullo de 1997 en Sacramento, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria
Chriss foi elixido na 8ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Sacramento Kings. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Phoenix Suns a cambio dos dereitos de Bogdan Bogdanović e os dereitos das eleccións 13ª e 28ª do Draft, Georgios Papagiannis e Skal Labissière.
O 31 de agosto de 2018, Chriss foi traspasado xunto a Brandon Knight ós Houston Rockets a cambio de Ryan Anderson e De'Anthony Melton.
O 7 de febreiro de 2019, Chriss foi traspasado xunto a Brandon Knight e dúas futuras eleccións do Draft ós Cleveland Cavaliers, nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Iman Shumpert, Nik Stauskas, Wade Baldwin IV e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Houston Rockets, e a Alec Burks e unha elección da segunda rolda do Draft de 2020 ós Sacramento Kings.
O 24 de xuño de 2022, Chriss foi traspasado xunto a Boban Marjanović, Trey Burke, Sterling Brown e os dereitos do Draft de Wendell Moore ós Houston Rockets, a cambio de Christian Wood. Sen chegar a debutar cos Rockets, foise traspasado o 30 de setembro de 2022 ós Oklahoma City Thunder xunto a Trey Burke, David Nwaba e Sterling Brown, a cambio de Derrick Favors, Ty Jerome, Maurice Harkless, Théo Maledon e unha futura elección da segunda rolda do Draft. O 17 de outubro de 2022, os Thunder cortaron a Chriss.
Sex Education
Sex Education é unha serie británica de comedia creada por Laurie Nunn. Está protagonizada por Asa Butterfield no papel dun adolescente socialmente inadaptado e por Gillian Anderson no papel da súa nai que é terapeuta sexual. A serie estreouse o 11 de xaneiro de 2019 a través de Netflix. Ncuti Gatwa, Emma Mackey, Connor Swindells e Kedar Williams-Stirling interpretan os papeis secundarios. Converteuse nun éxito da crítica e comercial de Netflix, con máis de 40 millóns de espectadores que viron en liña a primeira tempada da serie logo da súa estrea. A segunda tempada estreouse o 17 de xaneiro de 2020. A terceira tempada estreouse o 17 de setembro de 2021.
Anarquía de Inglaterra
miniatura|200px|[[Estevo I de Inglaterra.]] miniatura|200px|Matilde de Inglaterra. A Anarquía de Inglaterra é o nome co que se coñece ao período histórico que se desenvolveu neste país, durante o reinado do rei Estevo de Blois (1135-1154), que se caracterizou pola inestabilidade do seu reinado e a guerra civil.
O período estivo marcado pola crise na sucesión na coroa de Inglaterra, trala morte do rei Henrique I no ano 1135, na que se disputaron o trono Estevo e a súa curmá a emperatriz Matilde. Aínda que Estevo foi coroado rei, o estado de guerra permanente entre os seguidores de ambos bandos impediu o goberno efectivo do país durante case todo o reinado de Estevo. A situación de crise non se resolveu ata 1153, un ano antes da morte de Estevo, cando polo Tratado de Wallingford, nomeouse herdeiro da coroa ao fillo de Matilde, Henrique, futuro rei Henrique II, que significou o establecemento da dinastía Plantagenet na coroa de Inglaterra.
Orixe
Estevo era o sobriño favorito do rei Henrique I de Inglaterra (1100-1135), cuxo único fillo lexítimo Guillerme, herdeiro do trono, morrera afogado no afundimento do White Ship, en Barfleur, preto de Normandía, con tan só 17 anos de idade en 1120. Henrique nomeou entón á súa filla Matilde como a súa sucesora no trono e obrigou aos nobres, incluído Estevo, a que lle prestasen xuramento de fidelidade, en varias ocasións, xa que ningunha muller gobernara Inglaterra ata ese momento por dereito propio. Ademais, Matilde casou con Godofredo V de Anjou, que non gozaba de boa reputación en Inglaterra, pola súa procedencia da casa de Anjou.
Conflito entre Estevo e Matilde
Por estas razóns, os nobres e o propio Estevo non tiñan ningunha confianza en Matilde. Isto ocasionou que, á morte de Henrique I en 1135, Estevo entrase rapidamente en Londres e, ao recibir o apoio popular, se proclamase como rei. Desde aí foi a Winchester, onde se apropiou do tesouro real, co apoio do seu irmán Henrique, bispo de Winchester. Tamén o apoiaron o bispo Roger de Salisbury e o arcebispo William Corbeil. Como os nobres tamén preferían a Estevo antes que a Matilde, ratificaron a usurpación facendo caso omiso da súa promesa a Henrique I. Incluso o medio irmán de Matilde, Robert de Gloucester, apoiou inicialmente a causa de Estevo, aínda que nunca o fixo con verdadeira devoción. O arcebispo de Canterbury, William de Corbeil, e o papa Inocencio II tamén apoiaran a Estevo.
Pero pese a que Estevo tiña practicamente todos os apoios e parecía que o seu reinado estaba garantido, o conde Robert de Gloucester cambiou de bando aos poucos meses e aliouse coa súa medio irmá a emperatriz Matilde. Ademais, Estevo tomou unha serie de decisións pouco acertadas, que provocaron resentimentos nalgúns dos seus valedores iniciais. O seu propio irmán Henrique, o bispo de Winchester, volveuse na súa contra debido ao arresto de varios bispos, o que se interpretou como un ataque directo á Igrexa. En 1139, Matilde entrou en Inglaterra e fíxose forte no castelo de Arundel. Estevo permitiulle viaxar a Bristol para entrevistarse con Robert de Gloucester, pensando que así tería aos seus inimigos controlados no mesmo lugar. Outro importante conde, Ranulf de Chester, acudira a Lincoln e capturou o castelo. Entón Estevo, movido pola vontade dos cidadáns de Lincoln, decidiu atacar o castelo. Ranulf sacou proveito da situación. Escapou, e coa axuda do seu sogro, Robert de Gloucester, recrutou un exército de cabaleiros, dando lugar a un enfrontamento aberto. Nesta batalla, o 2 de febreiro de 1141, Estevo foi derrotado e feito prisioneiro en Bristol, de modo que Matilde puido gobernar temporalmente desde Londres. Con todo, a súa grande arrogancia fíxolle gañarse inimigos pronto, e viuse obrigada a abandonar a capital e trasladarse a Oxford. En setembro de 1141, Robert de Gloucester caeu en mans da esposa de Estevo, Matilda de Boulogne e o seu capitán mercenario, Guillerme de Ypres. A emperatriz decidiu cambiar a Robert por Estevo, de modo que este último recuperou o trono. Estevo controlaba nese momento case todo o país e deixou sitiada a Matilde no castelo de Oxford. A súa fuxida nocturna a Wallingford baixo a neve converteuse en lenda.
Esta situación de inseguridade e axitación prolongouse durante todo o reinado de Estevo, ata cando Matilde volveu a Anjou trala morte de Robert en 1147. Estevo era un home demasiado brando e con pouca autoridade, a quen non lle gustaba ter que tomar decisións, polo que os condes e a nobreza fixéronse demasiado fortes e enfrontábanse continuamente entre eles, dando lugar a unha grande inestabilidade. Por iso, este período da historia de Inglaterra coñécese como "a anarquía".
O rei Estevo non gozaba de boa saúde por aquel entón, e sufriu unha forte depresión cando o seu fillo, Eustaquio, morreu repentinamente en 1153. Estevo quería que o seu fillo fose coroado antes de que el morrese, pero o Papa rexeitara esta idea. Ata establecera un interdito mentres durasen as disputas. O fillo de Matilde, o que sería máis tarde Henrique II de Inglaterra, converteuse nun bo estratego, cun forte carácter. chegara a Inglaterra coa intención de conquistala. Entón Estevo, canso de loitar, decidiu asinar o Tratado de Winchester (tamén coñecido como Tratado de Wallingford) en 1153, recoñecendo a Henrique como o seu sucesor no trono. Os rumores que circularan durante anos de que Estevo era o pai biolóxico de Henrique reforzáronse con este nomeamento, xa que Estevo tiña outro fillo, Guillerme de Blois, e con todo cedería a coroa a Henrique cando falecese. Pero non hai evidencias que confirmen esta teoría.
Estevo finou un ano despois, en 1154, e Henrique asumiu o trono como Henrique II, poñendo fin a dúas décadas de anarquía real.
Morobe
miniatura|300px|Localización da provincia de Morobe en Papúa Nova Guinea.
A provincia de Morobe é unha das provincias de Papúa Nova Guinea, na súa costa norte, con capital a cidade de Lae. A provincia cobre unha área total de 34.500 km², cunha poboación de 539.725 habitantes segundo o censo realizado no ano 2000. Conta con 9 distritos administrativos e nela fálanse 171 linguas distintas.
Durante a segunda guerra mundial entre 1942 e 1943, na península Huon, no nordeste de Morobe, aconteceu a chamada Campaña da Península Huon, onde tropas xaponesas e aliadas se disputaron a rexión.
Royal Numismatic Society (homónimos)
A denominación Royal Numismatic Society pode estar referida a:
Cerceda, O Pino
San Miguel de Cerceda é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Pino. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 318 habitantes (168 homes e 150 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 357 habitantes.
Lorengau
Lorengau é a principal poboación da provincia de Manus, Papúa Nova Guinea. Atópase preto do porto Seeadler, na Illa de Manus, nas Illas do Almirantado, e no ano 2000 posuía 5.829 habitantes.
Skin Yard
Skin Yard foi unha banda estadounidense de grunge procedente de Seattle, Washington, que estivo activa entre os anos 1985 e 1992. O grupo nunca tivo éxito entre o gran público, pero foron unha influencia para moitos dos seus contemporáneos, destacando Soundgarden, Screaming Trees, The Melvins e Green River, polo que son considerados pioneiros do son que posteriormente foi bautizado como grunge.
Historia
A fanda formárona en xaneiro de 1985 Daniel House e Jack Endino, aos que se lle unirían Ben McMillan e Matt Cameron. Skin Yard realizou o seu primeiro concerto oficial no mes de xuño dese ano, actuando de abreconcertos de U-Men. En 1986 Skin Yard contribuíu con dous temas ao recomplilatorio Deep Six. Este álbum, ademais de contar coas primeiras gravacións comerciais de The Melvins, Soundgarden, Malfunkshun e Skin Yard, foi o primeiro en mostrar o primeiro son grunge. Ese mesmo ano Skin Yard publicou o seu disco de estrea Skin Yard, e o seu primeiro sinxelo, "Bleed".
Pouco despois deses lanzamentos, o batería Matt Cameron deixou o grupo para unirse a Soundgarden, pasando pola banda unha serie de substitutos. Inicialmente ocupou o seu posto Steve Wied, ao que lle seguiu Greg Gilmore; porén, ámbolos dous só durarían dous concertos. No outono uniríase Jason Finn, pero marcharía tras oito meses por motivos persoais. Scott McCullum ocupou o seu lugar en maio de 1987 estando na banda durante dous anos, durante os cales Skin Yard gravou e publicou o seu segundo traballo, Hallowed Ground (1988). Porén, McCullum tamén marcharía e o grupo iniciou un período de catorce meses de hiato tras unha xira estadounidense.
Skin Yard regresou en 1990 co seu terceiro álbum, Fist Sized Chunks, e co seu batería definitivo, Barrett Martin. En 1991, cando o grunge chegou ao gran público, a banda publicou o seu cuarto álbum, 1,000 Smiling Knuckles. Ese mesmo ano o baixista orixinal, Daniel House, deixou o grupo para pasar máis tempo coa súa familia. Foi substituído por Pat Pedersen, que estivo co grupo para gravar o seu derradeiro álbum, Inside the Eye, que contaba co sinxelo "Undertow". Cando completaron a gravación Skin Yard decidiu separarse, e o disco foi editado pouco despois.
Camelot
miniatura|dereita|210px|Ilustración de Camelot, por [[Gustave Doré]] miniatura|250px|Camelot (ruínas do [[castelo de Tintagel)]]miniatura|Ilustración sobre a lenda de Camelot Camelot é o nome da fortaleza do lendario Rei Artur, lugar desde o cal emprendeu moitas das batallas que realizou durante a súa vida.
Referencias xeográficas
A súa situación concreta descoñecese actualmente e podería ser unha provincia romano-británica ficticia da Bretaña posromana. A cidade mencionouse a primeira vez no poema Lancelot, o Cabaleiro da Carreta de Chrétien de Troyes, onde non parece tan importante como chegaría a ser na lenda artúrica. Dado que a situación de Camelot segue sendo un misterio, a verdade sobre ela —se chegou a existir— aínda non se coñece. Entre os posibles lugares que poden corresponder con Camelot inclúense:
Aínda que o nome «Camelot» pode derivar de Camulodunum (nome romano da actual Colchester), fortaleza dos reis catuvellaunos e máis tarde capital provincial da Britannia romana, a súa localización en Essex (na Anglia oriental) sitúaa no rei anglosaxón equivocado.
O Pino de Val, Chacín, Mazaricos
O Pino de Val é un lugar da parroquia de Chacín, no concello coruñés de Mazaricos. Segundo o IGE do 2009 tiña 163 habitantes (79 homes e 84 mulleres). É un dos maiores núcleos principais do concello.
Johann Heinrich Pestalozzi
Johann Heinrich Pestalozzi, nado en Zúric o 12 de xaneiro de 1746 e finado o 17 de febreiro de 1827, foi un pedagogo suízo. Foi un dos primeiros pensadores ó que se podería denominar "pedagogo" no sentido moderno do termo. O seu pai era cirurxián, pero morreu cando Johann Heinrich era aínda moi pequeno, polo que se criou coa súa nai. Como profetizando a súa obra e pensamento, caracterizouse por ser un neno desobediente, desordenado e con poucos logros escolares na súa infancia.
Como sociólogo
Pestalozzi, tanto polos seus escritos como por toda a súa actuación, é un home da Ilustración, un perfecto e ilustre representante da mesma en tódolos aspectos. En política, adhírese expresamente ó despotismo ilustrado na obra: Ó bo talante, a seriedade e a fidalguía da miña época e da miña patria(1815). En Leonardo e Gertrudis, e en escritos posteriores, sempre presenta a educación como o medio de superar a pobreza do pobo e de conducilo á felicidade e á virtude (outro ideal da Ilustración). Como home Ilustrado, Pestalozzi postulaba unha relixión sen dogmas revelados nin teoloxías de Igrexa, ás que chamaba "superstición". Para el a relixión residía nos sentimentos do corazón humano e, igual que para Kant, tiña como función moralizar a persoa e a humanidade: a verdadeira relixión é a das boas obras, non a do culto. Por outra parte, Pestalozzi era un cristián protestante convencido e devoto, practicante e cheo dunha piedade que inculcaba ós seus alumnos e que expresou en moitos dos seus escritos.
Como filántropo
Interesado en procurar o ben do pobo, Pestalozzi analiza os fallos da organización e vida social deste, denuncia os abusos que existen nela e propón os medios adecuados para corrixir os fallos, en tódolos ámbitos (laboral, sanitario, cultural, educativo, xurídico).
Premio Viadutos de Novela
Historia e características
Naceu en 2000 como Certame de Relatos Curtos Os Viadutos, dirixido a escritores entre 18 e 35 anos, do que se celebraron XVIII edicións. A súa primeira edición como premio de novela data de 2018, dotado con 3000 euros e coa publicación na Editorial Galaxia. O xurado estivo composto polas escritoras Inma López Silva e Tamara Andrés, as libreiras Mercedes Corbillón e Esther Gómez, e a editora Malores Villanueva.
Johann Heinrich Pestalozzi
Como político
O interese que tiña pola sociedade e o seu bo funcionamento levou a Pestalozzi a ocuparse da política, na que participou activamente nalgunhas ocasións:
Como xurista
Pestalozzi comezara os seus estudos facendo a carreira de Dereito e, malia que a abandonou axiña, sen dúbida quedoulle unha sensibilidade e unha afección ó tema xurídico, que, en distintas ocasións, foi tocando durante toda a súa vida, insistindo na necesidade de renovar as leis para facelas máis xustas e máis adecuadas á situación do momento.
Como antropólogo
Pestalozzi cultivou unha Antropoloxía social, sobre a que asenta as bases das súas concepcións políticas e sociais, e unha Antropoloxía persoal, que lle serve para saber como orientar a educación das persoas. Na práctica, ambos os tipos de Antropoloxía veñen implicados o un no outro, xa que o comportamento humano é, en gran parte, un comportamento social.
Como literato
Pestalozzi foi un escritor profesional e, como tal, desempeñou unha actividade literaria, en varios aspectos. Na súa revista Unha folla suíza, que publicou regularmente durante un ano, ten artigos de contido cultural e frecuentemente inserta tamén poesías. Ocasionalmente coidou moito a forma estética dos seus escritos, como o titulado Epístola a Friné sobre a amizade (1782), no que fai gala dun belo estilo literario. Ocórrelle o mesmo en certos momentos, nos que -por exemplo- describe un solpor nun val ou un sentimento relixioso no corazón humano. As obras propiamente literarias de Pestalozzi son dúas. Unha, a primeira parte de Leonardo e Gertrudis, libro este que se pode considerar tamén unha novela costumista, na que o autor presenta e describe uns personaxes populares moi característicos e, sobre todo, pon nas súas bocas unha linguaxe coloquial chea de frescura rural e de modismos dialectais. Con razón, o seu autor chámao "un libro do pobo" (e a Cristóbal e Elsa, feito no mesmo estilo, un "segundo libro do pobo"). O grande éxito popular desta obra de Pestalozzi debeuse, sobre todo, a esta característica estilística.
Como pedagogo
A pedagoxía de Pestalozzi céntrase na educación infantil e escolar e, desde 1811, el e os seus colaboradores mencionan o sistema pestalozziano co nome de "educación moi elemental". Consiste en facer que o proceso de crecemento humano (sensitivo, intelectual e moral) siga o curso evolutivo da natureza do neno, sen adiantarse artificialmente a este. A educación é vista como unha "axuda" que se dá ó neno neste proceso para que se realice ben, e a actividade educativa e docente é vista como unha "arte".
Como didacta
O máis típico de Pestalozzi, e polo que foi máis coñecido e do que estaba máis orgulloso, foi o seu método de ensino, que el mesmo tratou de divulgar e, de feito, en varios países europeos fundáronse escolas pestalozzianas, entre eles España. Para Pestalozzi, o coñecemento humano comeza coa intuición sensible das cousas, e a partir dela se forman as ideas. Así, tamén o método de ensinanza debe seguir este mesmo proceso, adaptándose ó desenvolvemento mental do neno en cada momento dado. O coñecemento debe avanzar desde unhas intuicións confusas, a unhas ideas claras e distintas.
Vida cultural
A súa vida cultural divídese en varias etapas, marcadas polo lugar de estancia.
Con 23 anos chega a Neuhof (1770-1798), casado e cun fillo. Organiza unha leira de explotación agrícola, que non chega a ter éxito. Entón funda alí unha empresa industrial téxtil con nenos pobres, ós que dá educación e instrución. Poucos anos despois (1780) esta iniciativa tamén fracasa, e entón, para subsistir, dedícase á actividade de escritor. Esta función literaria de Pestalozzi dura vinte anos, da que proceden un gran número de obras.
Antonio Giovinazzi
Antonio Giovinazzi (nado o 14 de decembro de 1993) é un piloto de carreiras italiano que actualmente compite na [Fórmula 1]] para Alfa Romeo Racing. Foi subcampión do Campionato de Fórmula Fórmula 3 da FIA de 2015 e correu con Prema en 2016 nas International GP2 Series, terminou no segundo lugar con 5 vitorias e 8 podios totais. Giovinazzi foi elixido por Ferrari como o seu piloto reserva para a tempada. Fixo o seu debut nun Gran Premio de Fórmula 1 con Sauber no Gran Premio de Australia de 2017, substituíndo a Pascal Wehrlein. Tamén substituíu a Wehrlein no Gran Premio da China mentres Wehrlein continuaba a súa recuperación. Giovinazzi asinou un contrato para competir como PILOTO titular para Alfa Romeo Racing desde. Deixou o equipo ao final da tempada 2021 e unirase á Fórmula E co equipo Penske Racing con sede nos Estados Unidos.
Johann Heinrich Pestalozzi
Vida cultural
En 1799 múdase a Stans. Trala Revolución Suíza de 1798 (unha réplica da Revolución Francesa), que supuxo un desastre para o cantón do que Stans é capital, o Goberno suízo confía a Pestalozzi (que colaboraba politicamente con el) a educación dos orfos da guerra e dos nenos pobres da rexión. Con esta experiencia, que dura sete meses, Pestalozzi entra no mundo da educación.
Antonio Giovinazzi
Karting
Competiu no karting desde 2006 a 2012 e converteuse no campión nacional italiano na National Trophy 60cc e Euro Trophy 60, ambos en 2006.
Johann Heinrich Pestalozzi
Vida cultural
Entre 1799 e 1804 vive en Burgdorf. Comeza a traballar como mestre nunha escola pública, e en 1800 funda unha institución educativa privada (internado) no castelo desta cidade. Aos tres anos é obrigado a abandonalo, e entón traslada o seu instituto a Münchenbuchsee, e logo dun ano acepta o ofrecemento da cidade de Yverdón para trasladalo alí.
En 1801 Pestalozzi expuxo as súas ideas en torno á educación no libro Como Gertudis ensina ós seus fillos. O seu método partía do máis sinxelo ó máis difícil: observación, concienciación e discurso.
Antonio Giovinazzi
Fórmula Pilota China
Giovinazzi comezou a súa carreira nos monoprazas competindo na Fórmula Pilota China de 2012. Finalizou como campión na súa primeira tempada cun total de seis vitorias. Tamén competiu co equipo BVM na última rolda da tempada 2012 na Formula Abarth en Monza. Malia gañar dúas carreiras e terminar en segundo lugar noutra, non recibiu ningún punto xa que era un piloto invitado.
Johann Heinrich Pestalozzi
Vida cultural
En Yverdón (1804-1825) a institución docente de Pestalozzi acada a súa plenitude e un renome internacional. Mercé á axuda de bos colaboradores vai perfeccionando e difundindo o seu método. Nos últimos anos xorden dificultades no seo desta institución, que ocasionan desgustos ó seu fundador. En 1825 péchase o instituto, regresando a Neuhof.
Antonio Giovinazzi
Campionato de Europa da FIA de Fórmula 3
En 2013, participou no Campionato de Europa da FIA de Fórmula 3 co equipo Double R Racing. Logrou os seus primeiros puntos en Brands Hatch logo de terminar 11º e 9º en dous de tres carreiras. En 2014, asinou con Carlin para competir no Campionato de Europa da FIA de Fórmula 3 de 2014.
Johann Heinrich Pestalozzi
Vida cultural
O 14 de decembro de 1814 morrera a súa esposa.
En 1815 comezaron as diferenzas entre os profesores da escola. Os últimos anos de Pestalozzi foron anos de abatemento e penas. En 1825 retirouse a Neuhof, onde crecera. Logo de escribir as reflexións da súa vida e o seu último libro O Canto do Cisne, morreu en Brugg.
Antonio Giovinazzi
Campionato Británico de Fórmula 3
Tamén competiu na tempada 2013 da Fórmula 3 británica á beira de Sexan Gelael. Logrou a súa primeira vitoria na F3 en Silverstone.
Masters de Fórmula 3
Fixo a súa debut no Masters de Fórmula 3 de 2013 o 7 de xullo de 2013, terminando na 10ª posición.
Johann Heinrich Pestalozzi
Vida cultural
miniatura|epitafio O seu epitafio reza:
Salvador dos pobres de Neuhof; Predicador do pobo en Leonardo e Gertrudis; en Stanz, pai dos orfos; en Burgdorf e Münchenbuchsee, fundador da escola primaria, en Iverdon, educador da Humanidade. Home, cristián, cidadán, todo para os demais, para si, nada. ¡Bendecide o seu nome!
Antonio Giovinazzi
GP2 Series
Giovinazzi correu con Prema Powerteam na tempada 2016 na serie GP2 foi subcampión detrás de Pierre Gasly.
Johann Heinrich Pestalozzi
Vida cultural
Como el mesmo dicía, a obra mestra da súa vida non a fixera en Burgdorf nin en Yverdon, senón que descansaba nos principios educativos que profesaba: o desenvolvemento da observación, a formación integral do home, a dedicación do profesor á ensinanza, como reflicten os seus seis meses de traballo en Stans. Pestalozzi aínda hoxe ten unha profunda influencia en tódolos aspectos da educación, resaltando tres planos:
Pedagoxía naturalista
Foi un grande admirador de Rousseau, levando á práctica o naturismo. Así, non aprendeu a ler ós seus fillos ata os 11 anos. Consideraba a familia como o núcleo fundamental da educación, e despois dela a escola, e o medio vital e social. Creou escolas populares, abertas a todo o mundo, rexeneradas con espírito social, non público nin institucional. Deixouse guiar polo seu espírito humanitario, dedicándose ó pobo e ós pobres.
Antonio Giovinazzi
Fórmula Un
thumb | Giovinazzi probou con Haas durante o [[Gran Premio de Malaisia de 2017]]. En setembro de 2016, anunciouse que Giovinazzi traballaría co simulador para Ferrari. En decembro, Giovinazzi foi confirmado como o terceiro piloto de Ferrari. Participou en probas de pretempada para a tempada con Sauber. Durante o Gran Premio de Australia, Giovinazzi substituíu a Pascal Wehrlein que non se sentía en forma suficiente para unha distancia de carreira completa debido ao seu déficit de adestramento. logo dun accidente na carreira de Campións de 2017.
O seu debut significou que foi o primeiro piloto italiano en iniciar unha carreira de Fórmula Un desde Jarno Trulli e Vitantonio Liuzzi no Gran Premio do Brasil de 2011. Sauber anunciou que Wehrlein volvería ser substituído por Giovinazzi no Gran Premio da China de 2017, onde se estrelou durante a carreira.
Johann Heinrich Pestalozzi
Un método: intuición global
Valoraba a mecanización da ensinanza, coa busca dun método.
O seu método baseábase en: Enriquecer a memoria dos nenos con explicacións sinxelas de obxectos e materiais. Ensinar a describir e a decatarse das súas percepcións. Ensinarlle ó neno, por medio do debuxo, a medir tódolos obxectos que se presentan á súa vista e adquirir habilidades para reproducir. Pestalozzi pensou que por medio do debuxo se exercitaba ó neno na súa escritura. Partir das cousas simples antes de avanzar ás máis complicadas. O método de Pestalozzi é un método "lóxico", baseado na concepción "analítica e sistemática" da ensinanza e a aprendizaxe.
Antonio Giovinazzi
Fórmula Un
Giovinazzi tamén participou en varias sesións de prácticas libres ao longo das tempadas de e.
Johann Heinrich Pestalozzi
Finalidade da educación
Función Social da Educación: O principal obxectivo era integrar a nenos de escasos recursos á vida social, a través da ensinanza dun oficio. Pensaba que os seus propios alumnos -a longo prazo- serían os educadores do mañá. Desempeño do docente: O educador non era concibido como unha figura autoritaria. Neste sentido, o docente debía estar ó servizo das necesidades do alumno.
Concepto do alumno: Unha confianza moi grande nas capacidades do neno. Papel da escola: A concepción de establecemento escolar estaba moi ligada á ensinanza do oficio: máis que escolas eran obradoiros.
Antonio Giovinazzi
2019
Giovinazzi pilotou para Alfa Romeo durante a tempada, acompañando a Kimi Räikkönen e substituíndo a Marcus Ericsson, quen se converteu no piloto de reserva do equipo..
Johann Heinrich Pestalozzi
Finalidade da educación
Concepto dos valores: O principal valor do seu interese foi o da educación igualitaria, poder educar a xente marxinada. Confiaba plenamente nas virtudes da educación popular.
Contribucións á educación preescolar
Con Pestalozzi a pedagoxía comeza a ver o neno dun xeito diferente. Sitúao nunha verdadeira relación coa natureza e a cultura. Malia que a súa ensinanza se basea nunha educación elemental, as súas influencias tamén atinxen á Educación Preescolar.
Antonio Giovinazzi
2019
A segunda metade da tempada foi máis exitosa para Giovinazzi. Logrou puntuar unha semana despois do Gran Premio de Bélxica cun noveno posto na súa primeira carreira en casa na Fórmula Un. Na volta 27 do, Giovinazzi liderou a carreira durante catro voltas despois de que os líderes entraran en boxes. Era a primeira vez que lideraba unha carreira de Gran Premio de Fórmula Un na súa carreira. Para Alfa Romeo, foi a primeira vez desde que Andrea de Cesaris liderou o Gran Premio de Bélxica de 1983. Giovinazzi finalmente terminou décimo, anotando puntos por segunda carreira consecutiva. No Gran Premio do Brasil de 2019 logrou o mellor resultado da súa carreira, cruzando a liña no sexto lugar antes de ascender ao quinto despois da penalización a Lewis Hamilton. Giovinazzi rematou a tempada no 17º posto do campionato con 14 puntos.
Johann Heinrich Pestalozzi
Obras
Algunhas das súas obras máis importantes son:
1 FLTV
1 FLTV (1 Fürstentum Liechtenstein Television) é a primeira e única cadea de televisión de Liechtenstein. Comezou as súas retransmisións o 15 de agosto do 2008 tras obter a licenza por parte do goberno. Emite a súa programación en alemán. É privada e propiedade da empresaria austríaca Beatrix Schartl.
Festival da Canción de Eurovisión
Os habitantes de Liechtenstein sempre tiveron interese en participar no Festival da Canción de Eurovisión. Con todo, isto non podía ser posible debido a que Liechtenstein non contaba cunha cadea de televisión propia. FLTV está negociando a súa entrada na Unión Europea de Radiodifusión, de xeito que nun futuro o país poida participar no certame musical.
Liechtenstein intentara participar previamente en 1969 e 1976, pero foi descualificado debido a que non contaba cunha televisora propia.
Johann Heinrich Pestalozzi
Obras
Os traballos completos de Pestalozzi foron publicados en Stuttgart en 1819, 1826, e nunha edición preparada por Seyffarth aparecida en Berlín en 1881.
Antonio Giovinazzi
2020
thumb|Giovinazzi en 2020, durante as probas de pretemporada Giovinazzi e Räikkönen renovaron con Alfa Romeo para a tempada.
Johann Heinrich Pestalozzi
Influencias
En España Manuel Godoy fundou en 1807 unha escola de tipo pestalozziana en Madrid. Nela foron educados moitos fillos dos altos cargos vinculados á corte, entre eles Francisco de Paula.
Antonio Giovinazzi
2020
Giovinazzi anotou puntos na primeira carreira da tempada no Austria, clasificándose 18º pero rematando noveno despois de que outros nove coches se retiraran da carreira. Na volta 11 do, Giovinazzi perdeu o control e estrelouse na curva 14. Unha roda perdida do seu coche bateu contra o Williams de George Russell obrigando a ambos a retirarse da carreira. Viuse implicado nun accidente a alta velocidade no Gran Premio da Toscana de 2020 durante o reinicio do coche de seguridade, no que catro coches quedaron eliminados da carreira. Dous puntos chegaron no, onde aguantou ao Ferrari de Sebastian Vettel para terminar décimo, e no Gran Premio da Emilia-Romaña, onde logrou outro décimo posto despois de partir desde o último da grella. No, Giovinazzi alcanzou a terceira sesión de clasificación (Q3) por primeira vez desde o Gran Premio de Austria de 2019, clasificándose décimo. Retirouse da carreira con problemas na caixa de cambios.
Johann Heinrich Pestalozzi
Influencias
En México en 1945 fundouse en Navojoa, Sonora, o Colexio Pestalozzi, dirixido polas irmás da Congregación das Misioneiras Fillas da Purísima Virxe María, Congregación fundada pola Venerable Nai Julia Navarrete.
Antonio Giovinazzi
2020
Giovinazzi rematou a tempada no 17º posto do campionato de pilotos. Anotou catro puntos, o mesmo número que o seu compañeiro de equipo Räikkönen, pero Räikkönen situouse por riba de Giovinazzi en virtude de ter máis novenos postos. Giovinazzi superou a Räikkönen en nove das 17 carreiras da tempada.
2021
thumb|Giovinazzi no [[Gran Premio de Austria de 2021]] Giovinazzi e Räikkönen renovaron con Alfa Romeo para a tempada. Giovinazzi clasificouse décimo para o, a súa primeira aparición na Q3 do ano. Rematou a carreira no décimo lugar, anotando o primeiro punto da tempada de Alfa Romeo. Seguiría unha undécima posición no Acerbaixán.