cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Contrarrevolucionario
China
A ideoloxía do Kuomintang estaba influenciada polo pensamento revolucionario. O Kuomintang e Chiang Kai-shek usaban as palabras "feudal" e "contrarrevolucionario" como sinónimos de malo e atrasado, e proclamábanse orgullosamente revolucionarios. Chiang chamou feudais aos señores da guerra e pediu que o Kuomintang aniquilase aos señores feudais e aos contrarrevolucionarios. Chiang encolerizábase cando o chamaban señor da guerra, debido ás súas connotacións feudais.
En 1927, Chiang tamén reprimiu e someteu aos comerciantes de Shanghai, sacándolles préstamos baixo ameaza de morte ou exilio. Mandou arrestar a ricos comerciantes, magnates e homes de negocios, acusándoos de "contrarrevolucionarios" e retívoos ata que lle entreagron diñeiro ao Kuomintang. As detencións de Chiang tamén foron dirixidas contra os millonarios, acusándoos de actividades comunistas e contrarrevolucionarios. Tamén solicitou un boicot contra o Xapón, enviando aos seus axentes a saquear tendas onde se vendían produtos deste país e impoñendo multas aos seus propietarios. Chiang tamén ignorou a protección internacional do Asentamento Internacional, puxo gaiolas nos seus límites e ameazou con meter nelas aos comerciantes, unha comunidade á que aterrorizou sistematicamente. A alianza do Kuomintang coa banda verde permitiulle ignorar os límites das concesións estranxeiras.
Tamén existe un termo similar na República Popular da China, que abarcaba acusacións como colaborar con forzas estranxeiras e incitar a sublevacións contra o goberno. Segundo o artigo 28 da constitución chinesa, “o estado mantén a orde pública, asfixia a traizón e outras actividades contrarrevolucionarias e castiga e reforma aos delincuentes.
O termo foi moi empregado durante a Revolución Cultural, na que a garda vermella denunciou a miles de intelectuais e funcionarios por "contrarrevolucionarios". Despois da Revolución Cultural, o termo foi usado de novo para cualificar a Lin Biao e á Banda de Catro.
Uso da palabra
A palabra contrarrevolucionario úsase a miúdo como sinónimo de reaccionario. Non obstante, algúns reaccionarios úsano para describir aos seus opositores, aínda que estes opositores defendan unha revolución. En xeral, a palabra "reaccionario" describe a aqueles que se opoñen a unha tendencia de cambio social a longo prazo, mentres que os "contrarrevolucionarios" son os que se opoñen a cambios repentinos e recentes.
Os clérigos que tomaron o poder despois da Revolución Iraniana convertéronse en contrarrevolucionarios: despois da revolución, os mullas botaron aos marxistas do poder. Miles de presos políticos que se opuxeron ao réxime islámico foron asasinados, especialmente durante as execucións de 1988.
Ás veces non está claro quen representa a revolución e quen representa a contrarrevolución. En Hungría, a revolución de 1956 foi definida como contrarrevolución polas autoridades comunistas no poder (que afirmaban encarnar a auténtica revolución). Non obstante, trinta anos despois, os acontecementos de 1956 eran coñecidos en todo o mundo como "revolución".
AWK
AWK é exemplo dunha linguaxe de programación que usa amplamente o tipo de datos de listas asociativas (é dicir, listas indexadas por cadeas clave), e expresións regulares. O poder, brevidade e limitacións dos programas de AWK inspiraron a Larry Wall a crear outra linguaxe de programación, Perl. Debido á súa densa notación, todas estas linguaxes son frecuentemente usadas para escribir programas dunha liña.
AWK foi unha das primeiras ferramentas en aparecer en Unix (na versión 3) e gañou popularidade como un xeito de engadir funcionalidade ás tubaxes de Unix. A inclusión dalgunha versión da linguaxe AWK é estándar en case todo sistema operativo tipo unix moderno. AWK é mencionado nas Single UNIX Specification (especificacións básicas de unix) como unha das utilidades necesarias de todo sistema operativo Unix. Pódense instalar versións de AWK en case todos os demais sistemas operativos.
Estrutura dos programas AWK
De forma xeral a AWK dánselle dúas pezas de datos: un ficheiro de ordes e un ficheiro primario de entrada. Un ficheiro de ordes (que pode ser un ficheiro real, ou pode ser incluído na invocación de AWK desde a liña de ordes) contén unha serie de ordes que lle din a AWK como procesar o ficheiro de entrada. O ficheiro primario de entrada é normalmente texto formateado dalgún xeito; pode ser nun ficheiro real, ou pode ser lido por AWK da entrada estándar (teclado). Un programa AWK típico consiste nunha serie de liñas, cada unha da forma
/patrón/ { acción }
Cada unha destas formas pode ser incluída varias veces nun arquivo. O ficheiro é procesado de xeito progresivo, entón se houbese dúas declaracións "BEGIN", os seus contidos serán executados en orde de aparición. As declaracións "BEGIN" e "END" non necesitan estar en forma ordenada.
Comandos de AWK
Os comandos de AWK son as declaracións substituídas por acción nos exemplos anteriores. Os comandos de AWK poden incluír chamadas a funcións, asignación de variables, cálculos, ou calquera combinación destas. AWK contén soporte propio para moitas funcións; moitas outras son provistas polas distintas versións de AWK. Ata algunhas versións soportan a inclusión de librerías dinamicamente enlazadas, que poden prover aínda máis funcións.
Por claridade os corchetes ( { } ) serán omitidos nos seguintes exemplos.
O comando print
O comando print é usado para imprimir texto. A forma máis simple deste comando é
print
Isto mostra o contido da liña actualmente procesada. En AWK as liñas son divididas en campos, e estes poden ser operados individualmente:
Aínda que esta sintaxe ($X) pode suxerir que se traten de variables (o símbolo $ é indicador de variables noutras linguaxes), fan referencia aos campos da liña actual. Un caso especial, sh, refírese á liña enteira. De feito, os comandos " print " e " print sh " resultan similares.
O comando print pode tamén imprimir o resultado de cálculos ou funcións invocadas:
print 3+2 print foobar(3) print foobar(variable) print sen(3-2)
A saída pode ser enviada a un arquivo:
print "expresión" > "nome de arquivo"
Variables
Os nomes de variables poden usar calquera combinación dos caracteres [A-Za-z0-9_], coa única excepción das palabras clave da linguaxe. Os operadores + - * / son suma, resta, multiplicación e división respectivamente. Para a concatenación basta con colocar dúas variables (ou cadea constante) xunto a calquera outra, opcionalmente cun espazo intermedio. As cadeas son delimitadas por comiñas dobres. Non é necesario finalizar as instrucións con punto e coma. Pódense engadir comentarios no programa usando  # como primeiro carácter nunha liña.
Funcións definidas polo usuario
De xeito similar ao C, a definición de funcións faise con function, o nome da función, os argumentos da función e o corpo da mesma, por exemplo:
function engadir_tres (número, temporal) {   # Os identificadores non conteñen a letra ñ temporal = número + 3                      # Tampouco poden ter acentos return temporal }
Podemos invocar a función así:
print engadir_tres(36)    # Imprime 39
Ola mundo
Este é un programa "Ola mundo" moi simple escrito en AWK:
BEGIN { print "Ola mundo!"; exit }
Imprimir liñas maiores a 80 caracteres
Imprime todas as liñas con máis de 80 caracteres. Nótese que a acción por defecto é imprimir a liña actual.
Contador de palabras
Conta as palabras na entrada e mostra a cantidade de liñas, palabras e caracteres.
Total da primeira columna
Suma os valores da primeira columna dos datos ingresados.
{ s += } END { print s }
Frecuencia de palabras
Este programa usa listas enlazadas para determinar a cantidade de veces que cada palabra aparece no texto.
BEGIN { FS="[@^a\-zA-Z]+"} { for (i=1; i<=NF; i++) words[tolower]++ } END { for (i in words) print i, words[i] }
José Atarés Martínez
José Atarés Martínez, nado en El Vallecillo (Teruel) o 2 de agosto de 1960 e finado o 26 de setembro de 2013, foi un político de Aragón.
AWK
Programas autocontidos
Por exemplo, un comando UNIX chamado olamundo.awk que imprima o texto "Ola mundo!" podería ser escrito do seguinte xeito:
José Atarés Martínez
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza, é avogado, mediador de seguros e axente da propiedade inmobiliaria.
Tucho Calvo
Xosé Benito Calvo Rego, nado en La Guaira (Venezuela) o 17 de novembro de 1954, é un xornalista e escritor galego, coñecido como Tucho Calvo.
José Atarés Martínez
Traxectoria
Foi presidente provincial do Partido Popular de Zaragoza desde 1993 até 2004, entre outros cargos no Comité Executivo Rexional (secretario de Organización). Actualmente é membro da Xunta Directiva Nacional do Partido Popular, e dos seus comités en Aragón e Zaragoza.
Tucho Calvo
Traxectoria
miniatura|Tucho Calvo. Fillo de pais emigrantes, pasou a súa infancia en Ortigueira. Traballa en La Voz de Galicia dende 1976. En 2002 dirixiu a colección Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia, e posteriormente as de Autores Galegos en Castelán e a Biblioteca Galega de Clásicos Universais. Tamén é o responsable, xunto con Carmela González Boó, de Biblos Clube de Lectores.
AWK
Programas autocontidos
BEGIN { print "Ola mundo!!"; exit }
AWK, versións e implementacións
AWK foi escrito orixinalmente en 1977 para UNIX.
Quintanilla Vivar
Quintanilla Vivar é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 770 habitantes (INE 2012).
AWK
AWK, versións e implementacións
Algunhas das implementacións máis coñecidas son:
Praia de Areeta
250px|miniatura|Praia de Areeta A praia de Areeta (en castelán: Las Arenas) é unha praia urbana do concello de Getxo, en Biscaia. É un pequeno areal situado no barrio de Areeta, xunto ao porto deportivo. Hai un paseo marítimo que rodea a praia e chega ata Algorta.
É a primeira praia da marxe dereita da ría de Bilbao. Despois de moitos anos nos que estaba prohibido o baño pola contaminación das súas augas, a mellora da súa calidade permitiu que actualmente sexa apta para bañarse.
Dijon Football Côte d'Or
O Dijon Football Côte-d'Or é un club de fútbol francés da cidade de Dijon. Foi fundado en 1998 e actualmente compite na Ligue 2, logo de descender na tempada 2011–12.
O Outeiro, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Posúe un cruceiro e está bañado polas augas do río Termes. Dentro do seu patrimonio natural cómpre salientar a existencia dun notable carballo centenario.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Faial de Montejo
miniatura|dereita|220px|Faial de Montejo. O Faial de Montejo é unha masa boscosa localizada no municipio madrileño de Montejo de la Sierra.
Características
Trátase dunha masa boscosa de máis de 100 hectáreas de gran valor paisaxístico e ecolóxico; na que se mesturan faias e carballos. Considérase o faial máis meridional de toda Europa.
Protección
No 1974, por medio do Decreto 2868/1974, do 30 agosto, declarouse o lugar coma Sitio natural de interese nacional. Posteriormente no 2005, englobouse dentro da Reserva da Biosfera da Serra do Rincón. O lugar recibe unha grande afluencia de visitantes e unha variada rede de sendeiros permite o seu coñecemento. Para evitar o impacto destas afluencia humana regulouse o número de visitantes por día mediante un plan de uso público.
Lista de capitais nacionais
Esta é unha lista alfabética de capitais dos países do mundo.
A
A Valeta (Malta) - Abu Zabi (Emiratos Árabes Unidos) - Abuja (Nixeria) - Accra (Ghana) - Adís Abeba (Etiopía) - Agaña (Guam) - Alofi (Niue) - Alxer (Alxeria) - Amán (Xordania) - Ámsterdam (Países Baixos) - Ancara (Turquía) - Andorra la Vella (Andorra) - A Paz (Bolivia) -Asmara (Eritrea) - Antananarivo (Madagascar) - Apia (Samoa) - Achkhabad (Turkmenistán) - Asunción (Paraguai) - Atenas (Grecia)
B
Bagdad (Iraq) - Bakú (Acerbaixán) - Bamaco (Malí) - Bandar Seri Begawan (Brunei) - Bangkok (Tailandia) - Bangui (República Centroafricana) - Banjul (Gambia) - Basse-Terre (Guadalupe) - Basseterre (Saint Kitts e Nevis) - Beirut (Líbano) - Belgrado (Serbia) - Belmopán (Belize) - Berlín (Alemaña) - Berna (Suíza) - Bissau (Guinea-Bissau) - Bixkek (Kirguizistán) - Bogotá (Colombia) - Bos Aires (Arxentina) - Brasilia (Brasil) - Bratislava (Eslovaquia) - Brazzaville (República do Congo) - Bridgetown (Barbados) - Bruxelas (Bélxica) - Bucarest (Romanía) - Budapest (Hungría)
C
Cabul (Afganistán) - Cairo (Exipto) - Camberra (Australia) - Caracas (Venezuela) - Castries (Santa Lucía) - Chișinău (Moldavia) - Cidade de Guatemala (Guatemala) - Cidade de México (México) - Cidade de Panamá (Panamá) - Cidade de Djibuti (Djibuti) - Cidade do Vaticano (Cidade do Vaticano) - Colombo (Sri Lanka) - Conakry (Guinea) - Copenhague (Dinamarca)
D
Dacca (Bangladesh) - Dakar (Senegal) - Damasco (Siria) - Dodoma (Tanzania) - Dili (Timor Leste) - Doha (Qatar) - Dublín (Irlanda) - Duxambe (Taxiquistán)
E
Estocolmo (Suecia)
F
Freetown (Serra Leoa) - Funafuti (Tuvalu)
G
Gaborone (Botswana) - Georgetown (Güiana) - Gitega (Burundi)
H
A Habana (Cuba) - Hamilton (Bermudas) - Hanoi (Vietnam) - Harare (Cimbabue) - Helsinqui (Finlandia) - Honiara (Illas Salomón)
I
Iacarta (Indonesia) - Iereván (Armenia) - Islamabad (Paquistán)
Alcipreste
miniatura|150px|right|Exemplares [[Planta ornamental|ornamentais (Cupressus macrocarpa).]] Os alciprestes ou cipreses son árbores coníferas do xénero Cupressus. Téñense naturalizado en moitas rexións temperadas do Hemisferio Norte, especialmente de clima mediterráneo, coas temperaturas e solos axeitados, medrando espontaneamente e polo xeral de xeito espallado. Cultívanse comercialmente en África oriental, Suráfrica e Nova Zelandia. Moitas das especies cultívanse coma árbore ornamental en parques e xardíns de Europa. En Galicia só os atopamos en xardíns formais, sendo comúns na xardinaxe de pazos e cemiterios, especialmente a especie Cupressus sempervirens.
Lista de capitais nacionais
J
Juba (Sudán do Sur)
Alcipreste
Etimoloxía
O termos galegos alcipreste e ciprés proveñen do provenzal cipres, e este do latín serodio cypressus. Ademais existen variedades dialectais coma aciprés, acipreste, alciprés ou cipreste.
Lista de capitais nacionais
K
Kampala (Uganda) - Katmandú (Nepal) - Khartún (Sudán) - Kíiv (Ucraína) - Kigali (Ruanda) - Kingston (Xamaica) - Kingstown (San Vicente e as Granadinas) - Kinshasa (República Democrática do Congo) - Kuala Lumpur (Malaisia) - Kuwait (Kuwait)
L
Libreville (Gabón) - Lilongwe (Malaui) - Lima (Perú) - Lisboa (Portugal) - Liubliana (Eslovenia) - Lomé (Togo) - Londres (Reino Unido) - Luanda (Angola) - Lusaca (Zambia) - Luxemburgo (Luxemburgo)
Alcipreste
Usos
A madeira dos alciprestes, resinosa e odorífera (semellante ao cheiro da madeira de cedro), é moi apreciada para construcións xa que non lle entra a couza. Ten unha cor parda amarelenta clara, de textura fina e, xeralmente, de gran recto. Adóitase empregar para a elaboración de caixas, e a mellor escolla de madeira pode empregarse para táboas decorativas, tornaría ou chapas de guitarras.
Lista de capitais nacionais
M
Madrid (España) - Majuro (Illas Marshall) - Malabo (Guinea Ecuatorial) - Malé (Maldivas) - Managua (Nicaragua) - Manama (Bahrain) - Manila (Filipinas) - Maputo (Mozambique) - Mascate (Omán) - Maseru (Lesoto) - Mbabane (Eswatini) - Melekeok (Palau) - Minsk (Belarús) - Mogadixo (Somalia) - Mónaco (Mónaco) - Monrovia (Liberia) - Montevideo (Uruguai) - Moroni (Comores) - Moscova (Rusia)
Alcipreste
Usos
Moitas especies e variedades son de uso ornamental.
As Hedreiras, Ribeira, Ribeira
As Hedreiras é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Alcipreste
Árbores Senlleiras de Galiza
Tres exemplares de alciprestes aparecen no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia, que demostra o cultivo como ornamental deste xénero dende hai séculos.
Lista de capitais nacionais
N
Nairobi (Kenya) - Nassau (Bahamas) - Naypyidaw (Myanmar) - Niamey (Níxer) - Nicosia (Chipre) - Nouakchott (Mauritania) - Nova Deli (India) - Nukuʻalofa (Tonga) - Astana (Casaquistán)
O
O Riad (Arabia Saudita) - Oslo (Noruega) - Otava (Canadá)
Alcipreste
Etnoloxía
Considérase, en culturas como a galega, símbolo da morte, por iso abunda nos cemiterios. En Galicia tamén é unha árbore aristocrática por excelencia, por iso aparece nas hortas e xardíns de pazos, casas grandes e mosteiros.
Lista de capitais nacionais
P
Palikir (Estados Federados de Micronesia) - Paramaribo (Suriname) - París (Francia) - Pequín (China) - Phnom Penh (Camboxa) - Podgorica (Montenegro) - Port Louis (Mauricio) - Port Moresby (Papúa Nova Guinea) - Port Vila (Vanuatu) - Porto de España (Trinidad e Tobago) - Porto Novo (Benín) - Porto Príncipe (Haití) - Praga (Chequia) - Praia (Cabo Verde) - Pretoria (Suráfrica) - Pyongyang (Corea do Norte)
Alcipreste
Etnoloxía
Rosalía de Castro fala dos alciprestes na súa obra Follas Novas (p. 197, 2a edic.):
Lista de capitais nacionais
R
Rabat (Marrocos) - Reiquiavik (Islandia) - Riga (Letonia) - Roma (Italia) - Roseau (Dominica)
Alcipreste
Etnoloxía
''c'os seus olivos escuros, ''i os seus homildes osarios;
Lista de capitais nacionais
S
Saint George's (Granada) - Saint John's (Antiga e Barbuda) - San Xoán (Porto Rico) - San Marino (San Marino) - San Salvador (O Salvador) - San Tomé (San Tomé e Príncipe) - San Xosé (Costa Rica) - Saná (Iemen) - Santiago de Chile (Chile) - Santo Domingo (República Dominicana) - Saraxevo (Bosnia e Hercegovina) - Seúl (Corea do Sur) - Singapur (Singapur) - Skopje (Macedonia do Norte) - Sofia (Bulgaria) - Suva (Fidxi)
Alcipreste
Etnoloxía
''todos de frores cobertos, ''frescos com'os nosos campos;
Lista de capitais nacionais
T
Taipei (Taiwán) - Talín (Estonia) - Tarawa Sur (Kiribati) - Tashkent (Uzbekistán) - Tbilisi (Xeorxia) - Tegucigalpa (Honduras) - Teherán (Irán) - Tirana (Albania) - The Valley (Anguila) - Thimphu (Bután) - Toquio (Xapón) - Trípoli (Libia) - Tunes (Tunisia)
Museo Naval de Ferrol
O Museo Naval de Ferrol está situado dentro da base Naval de Ferrol, no antigo Cuartel de Presidiarios coñecido como San Campio, foi proxectado en 1765, lugar onde se aloxaban os presidiarios mentres duraban os traballos de construción, reparación e limpeza dos buques.
Alcipreste
Etnoloxía
''pol-as mañáns melancónicos, 'e nas tardes solitarios,...''
Museo Naval de Ferrol
Este museo conta con magníficos modelos de barcos de grandes dimensións, cartografía, canons, armamento antisubmarinos, velas, instrumentos de navegación, traxes de mergullo, bandeiras, maquetas de barcos e outro tipo de aparellos relacionados co mar.
Lista de capitais nacionais
V
Vaduz (Liechtenstein) - Varsovia (Polonia) - Victoria (Seychelles) - Viena (Austria) - Vientiane (Laos) - Vilnius (Lituania)
Alcipreste
Etnoloxía
miniatura|200 px|Capela do Ciprés, en [[Samos.]]
Museo Naval de Ferrol
Historia
A partir de 1970 comezan a recompilarse e catalogarse obxectos dispersos polas múltiples dependencias que, xunto cos da recuperación dos restos do pecio da fragata Santa María Magdalena, afundida na ría de Viveiro ano 1810, propician a creación do Museo Naval, inaugurado o 5 de marzo de 1986.
Lista de capitais nacionais
W
Washington, D.C. (Estados Unidos de América) - Wellington (Nova Zelandia) - Windhoek (Namibia)
Alcipreste
Etnoloxía
Tamén no folclore popular é nomeado en diversos ditos:
Miguel Ángel Moratinos
Miguel Ángel Moratinos Cuyaubé, nado en Madrid o 8 de xuño de 1951, é un político e diplomático español.
Museo Naval de Ferrol
Historia
Ademais pódese ver unha variada colección de cartografía con pezas destacables como o Atlas de Tofiño. Tamén hai numerosas maquetas de todo tipo de buques e maquetas de batallas navais importantes, proxectís de artillería e torpedos de varios tipos e calibres.
Lista de capitais nacionais
X
Xamena (Chad) - Xerusalén (Israel)
Alcipreste
Etnoloxía
''Eu subín a un alcipreste, ''Nunca tan alta me vín; ''Se o alcipreste é a morte, Eu para morrer nacín.
Lista de capitais nacionais
Y
Yamoussoukro (Costa do Marfil) - Yaoundé (Camerún) - Yaren (Nauru)
Alcipreste
Etnoloxía
''Eu rubín a un alcipreste, ''Cheguei ao medio e caín; ''O alcipreste ten a morte, Eu para morrer nacín.
Miguel Ángel Moratinos
Traxectoria
En 2004 foi elixido Deputado ó Congreso polo PSOE e foi nomeado por José Luis Rodríguez Zapatero, Ministro de Asuntos Exteriores e de Cooperación de España, sendo unha das súas primeiras misións a retirada española da Guerra de Iraq, o que lle causa suspicacias co goberno dos Estados Unidos de América. Cesou do seu posto como ministro en outubro de 2010, ao ser substituído por Trinidad Jiménez.
No 2007 Moratinos foi o Presidente da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa.
Distincións
Entre as honras máis destacadas que recibiu encóntranse as de:
Museo Naval de Ferrol
Contido
Entre os seus obxectos pódense observar restos mariños fosilizados, mecanismos de artes náuticas, compases, mascaróns de proa, cadros e gravados con temática mariñeira, cartas mariñas antigas e documentos históricos.
Alcipreste
Etnoloxía
''Alcipreste, rei das aves, ''Amparo dos paxariños; ''Cando te deixe de amar, Ja as aves non farán niño.
Museo Naval de Ferrol
Contido
Presenta información de todos os navíos construídos en Ferrol de 1751 a 1984.
Alcipreste
Etnoloxía
''Se soubera que ti viñas, ''Como de certo viñeche, ''Mandara varrer a rúa, Con ramiños de alcipreste.
Museo Naval de Ferrol
Contido
No interior, ademais, exhíbese unha áncora medieval rescatada do fondo da dársena do porto da vila de Mugardos, na ría ferrolá.
Alcipreste
Especies
miniatura|200px|right|Mazás do alcipreste común. O número de especies recoñecidas de alciprestes en todo o mundo varía bastante, entre 16 e 25 ou se cadra máis. Isto é por mor a que a meirande parte das poboacións son pequenas e se atopan illadas, polo que non é doado as clasificar segundo o rango de especie, subespecie ou variedade.
Viktor Zubkov
miniatura|Viktor Zubkov en 2011 Viktor Alekseevich Zubkov (en Виктор Алексеевич Зубков), nado en Arbat (Sverdlovsk) o 15 de setembro de 1941, é un economista, home de negocios e político ruso que foi presidente do goberno de setembro de 2007 a maio de 2008 e primeiro vicepresidente de Vladimir Putin durante a presidencia de Dmitrii Medvedev.
Alcipreste
Especies do Vello Mundo
Estes alciprestes adoitan ter estróbilos con máis escamas (entre 8-14, raramente 6 en C. funebris), cada escama cunha larga e curta crista, non unha espiña. Cupressus sempervirens é a especie tipo do xénero, a máis común en Galicia, e que define o nome alcipreste ou ciprés.
Pegusa nasuta
miniatura|250px|Exemplares de P. nasuta capturados no golfo de [[Odesa, mar Negro, Ucraína.]]
Alcipreste
Especies do Novo Mundo
miniatura|[[Cupressus macrocarpa.]] Estes alciprestes acostuman ter estróbilos con relativamente poucas escamas (entre 4-8, raramente máis en C. macrocarpa), cada escama cunha espiña prominente e estreita. Probas xenéticas moi recentes evidencian que están menos emparentados coas especies do Vello Mundo do que se pensaba anteriormente, tendo máis parentesco cos Callitropsis e Juniperus. Polo tanto, estase considerando un cambio na clasificación xenérica nun futuro, xa for aos Callitropsis ou a un novo xénero.
Viktor Zubkov
Traxectoria
Zubkov era director do Servizo Federal de Supervisión Financeira ata o 12 de setembro de 2007 cando o presidente Vladimir Putin o elixiu para substituír o primeiro ministro Mikhail Fradkov, o cal cesara ese día. A Duma aprobou a elección o 14 de setembro de 2007. O 7 de maio de 2008 segundo indica a Constitución de Rusia dimitiu o gabinete pola inauguración do mandato do presidente de Rusia. Logo Putin designouno como primeiro vicepresidente do seu goberno.
Alcipreste
Especies do Novo Mundo
Existen árbores doutros xéneros que por analoxía con Cupressus tamén son denominadas comunmente "ciprés" ou  alcipreste'':
Pegusa nasuta
É unha especie moi semellante a P. lascaris, o linguado do mar Exeo, coa que adoito se confunde, que habita nas costas do Mediterráneo, especialmente nas da beira norte, e nos mares Negro e de Azov.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1814 polo zoólogo alemán Peter Simon Pallas, co nome de Pleuronectes nasutus.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario que lle impuxo Pallas, a especie coñécese tamén polos sinónimos:
Etimoloxía
O nome específico, nasuta, é a forma feminina do adxectivo latino nāsūtus, -a, -um, "narigudo, nariguda".
Controversia taxonómica
No pasado, esta especie foi considerada como unha subespecie de Pegusa lascaris, Pegusa lascaris nasuta. Debiso a iso, ás veces meciónase, erroneamente, como Pegusa lascaris nos textos dobre a fauna do mar Negro.
Características e bioloxía
Moi semellante a Pegusa lascaris, é un pequeno linguado de até 20 cm de lonxitude, que vive en augas subtropicais, mariñas e salobres, demersal e oceanódromo, nas costas do Mediterráneo, especialmente nas da beira norte, e nos mares Negro e Azov.
Pesca
Pegusa nasuta captúrase na súa área de distribución, na zona de pesca 37 (Mediterráneo).
Basketball Hall of Fame
miniatura|300px|Basketball Hall of Fame en Springfield, [[Massachusetts]]
O Naismith Memorial Basketball Hall of Fame recoñece e premia a xogadores que demostraron unha habilidade extrema no baloncesto ao longo da súa carreira e a adestradores ou árbitros cunha grande contribución ao mundo do baloncesto. Algúns equipos ao completo tamén están no Hall of Fame, coma os Harlem Globetrotters.
A Portela, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Está bañada polas augas do río Termes.
Basketball Hall of Fame
Creouse en 1959, e a construción do museo rematouse o 17 de febreiro de 1968 en Springfield, Massachusetts. En 1985 o edificio foi trasladado a outra zona de Springfield, preto do centro, na beira leste do Río Connecticut.
Montbrió del Camp
Montbrió del Camp é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Basketball Hall of Fame
O 28 de setembro de 2002 o Hall of Fame volveu ser trasladado de novo á súa terceira localización, un edificio de 45 millóns de dólares e 7 400 m².
Membros
Despois dos nomeamentos do ano 2008, o Salón da Fama conta con 285 membros individuais (130 xogadores, 73 adestradores, 3 de ambos postos, 51 colaboradores e 12 árbitros) e 5 equipos. John Wooden, Lenny Wilkens, e Bill Sharman son os únicos que foron incluídos como xogadores e como adestradores.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
miniatura|300px|Mosteiro de Santa María de Aciveiro Santa María de Aciveiro é un mosteiro medieval beneditino que vertebrou a vida económica e social da Terra de Montes desde a súa fundación no século XII ata a exclaustración producida pola desamortización no século XIX, concretamente no ano 1842, data da súa poxa.
Situación
O mosteiro sitúase na parroquia de Santa María de Aciveiro, concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, no montañoso interior da provincia de Pontevedra. Está situado a carón do antigo camiño de Vendas de Narón a Folgoso a unha altitude de case mil metros, preto do antigo camiño que uniría Lucus Augusti coa costa pontevedresa atravesando a soidade da Serra do Candán na época romana.
É considerado Monumento Histórico Artístico desde o ano 1931 e, na actualidade, considerado Ben de Interese Cultural. A superficie total do recinto é de 46.658 m², dos cales 5.896 m² corresponden propiamente ao edificio cenobial e á igrexa anexa, 2.125 m² ao adro do conxunto e 37.629 m² ás tres leiras de labor agrícola anexas.
Fundación
miniatura|275px|Claustro das procesións acaroado á igrexa A data da súa fundación posiblemente sexa a documentada no chamado Tombo Grande (1617) do mosteiro, que toma como referencia unha inscrición situada na parede sur da igrexa monacal que establece o 4 de febreiro do ano 1135 como o momento no que doce relixiosos beneditinos de Claraval, chamados polo rei Afonso VII, proceden á súa constitución.
A mesma obra pon en relación a fundación do mosteiro co afán fundacional do emperador Afonso VII e resalta a importancia da fundación facendo fincapé no número de monxes fundadores, doce, a diferenza doutras fundacións similares da época que se realizaban cun número moi inferior de monxes e que logo chegarían á cifra de 106.
Na confirmación de mosteiros que formaban parte da diocese de Santiago feita no ano 1154 polo papa Anastasio IV figura entre eles este de Aciveiro.
Doutra inscrición da igrexa que sinala o ano 1170 parece deducirse a data de incorporación da comunidade relixiosa á orde do Císter, pese a que a interpretación desta inscrición é obxecto de distintas interpretacións por parte dos historiadores, polo que na actualidade a data que se valora como máis segura para sinalar a incorporación ao Císter é a do ano 1225.
Abadengo
miniatura|Porta de acceso á sancristía O seu primeiro abade e fundador foi Pedro, que falecería cara ao ano 1160 sucedéndoo no cargo Pedro Martínez, nobre galego, posiblemente natural da propia Terra de Montes, e que fixo importantes doazóns ao mosteiro. Ambos foron persoas de gran prestixio no seu tempo.
Trala morte de Pedro Martínez sucedeuno no cargo o abade Xoán (cara ao ano 1200 ou 1201). Entre o ano 1250 e 1255 morreu Xoán e sucedeuno no cargo o abade Diego.
A figura máis destacada que deu este mosteiro foi a do abade coñecido como san Gonzalo das Penas, que gobernou a comunidade desde o ano 1429 ata o seu falecemento cara ao ano 1475. Trala súa morte o pobo deulle tratamento de santidade e teceu ao seu redor lendas como a recollida por Ramón Cabanillas na obra O oso de Oseira.
Robert Kerr
Robert Kerr, nado en Roxbourghshire, Escocia en 1755 e finado en Edimburgo, Escocia o 11 de outubro de 1813, foi un médico, naturalista, escritor e tradutor escocés.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Encomendas
Desde principios do século XV a poderosa casa de Ulloa (daquela, o cabeza de familia era Lope Sánchez de Ulloa) converteuse en encomendeira deste e doutros mosteiros. Estas posesións pasaron á casa de Altamira como consecuencia do matrimonio entre Vasco Lope de Ulloa e Inés de Moscoso. Este feito contrariou a Sancho Sánchez de Ulloa, irmán de Vasco, polo que, xunto co arcebispo Alonso II de Fonseca, apoderouse de todas as terras herdadas polo 1º conde de Altamira Lope Sánchez de Moscoso. Este pediulle auxilio a Diego de Andrade e obtiveron a restitución de todo do que fora despoxado cando xa se dirixían a Santiago de Compostela co seu exército para presentar batalla.
Robert Kerr
Traxectoria
Fillo de James Kerr, un xoieiro, estudou Medicina na Universidade de Edimburgo. Nesa cidade exerceu como cirurxián no Edinburgh Foundling Hospital.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Encomendas
Unha figura semellante á encomenda e que proliferou nesas datas foron os abades comendatarios, abades que a maior parte das veces non residían no mosteiro e limitábanse a recibir as rendas sen prestar a cambio ningún beneficio ao mosteiro. Exemplo desta figura en Aciveiro foi o bispo de Catania no ano 1493.
Robert Kerr
Traxectoria
Traduciu ao inglés numerosas obras científicas, como o Traitée Elémentaire de Chimie de Antoine Lavoisier, en 1789.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Incorporación á Congregación de Castela
miniatura|esquerda|300px|Vista xeral das estancias monásticas. Coa incorporación da comunidade no ano 1518 á Congregación de Castela esta figura desapareceu.
Entre os anos 1571 e 1577, rexendo a casa frei Ambrosio de Acuña, o mosteiro acadou o seu máximo esplendor económico e o maior número de relixiosos chegando ao cento deles.
Outro presidente-abade foi frei Martín del Pueyo que rexeu a comunidade durante dous trienios (1581 a 1587) e actuou como subprior case vinte anos máis. Durante o seu mandato, ante a falta de espazo, estableceuse a obra de construción do edificio monacal que chegou ata nós. Iniciáronse as obras pola fachada da igrexa, que tamén foi reformada, no ano 1586 e foi mestre de obras Xoán da Fonte, veciño de Aciveiro.
Robert Kerr
Traxectoria
Traduciu, en 1789, un traballo de Berthollet sobre o hipoclorito de sodio e, entre 1793 e 1800 a Historie Naturelle des Quadrupèdes Ovipares et des Serpens (Historia natural dos cuadrúpedes ovíparos e as serpentes), de Lacépède (parte da xigantesca Historia Natural de Buffon).
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Incorporación á Congregación de Castela
No ano 1589 os inquisidores de Compostela, ante o temor de que Drake (que cercaba A Coruña) atacase Santiago, trasladaron "os papeis e facenda" do Santo Oficio a este mosteiro.
Robert Kerr
Traxectoria
En 1794 abandonou a cirurxía para dirixir unha fábrica de papel, actividade na que perdeu a maior parte da súa fortuna. Aguillado pola necesidade económica, intentou de novo prosperar como escritor a partir de 1809, publicando varias obras menores como "General View of the Agriculture of Berwickshire" (Visión xeral da ericultura de Berwickshire) e, en 1811, unha History of Scotland during the reign of Robert Bruce (Historia de Escocia durante o reinado de Robert Bruce).
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Incorporación á Congregación de Castela
Durante toda a súa historia o mosteiro mantivo unha gran cantidade de preitos relacionados coas súas propiedades e privilexios. Esta cantidade era tal que a comunidade mantiña frades residindo case ininterrompidamente en Santiago, A Coruña e Valladolid para ocuparse da súa tramitación e defensa dos intereses do mosteiro. Algún dos preitos de maior sona foron un no século XIII contra o mosteiro de Melón ou outro no século XVII contra o arcebispo de Santiago Xoán de San Clemente, entre os moitos tidos coa sé compostelá e o Xuíz da Terra de Montes. Sostivo un colexio de teoloxía moral xunto co mosteiro de Xunqueira de Espadanedo.
Robert Kerr
Traxectoria
O seu último traballo foi unha tradución de Recherches sur les ossements fossiles de quadrupedes" (Investigacións sobre as osamentas fósiles de cuadrúpedes) de Cuvier, que foi publicada en 1815, despois da morte de Kerr, baixo o título de Essays on the Theory of the Earth.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Incorporación á Congregación de Castela
miniatura|300px|Nave central e capela maior do templo Na noite do 7 de novembro do ano 1649 prendeuse un lume que queimou gran parte do mosteiro incluíndo a totalidade da biblioteca. Só o Tombo Grande dos documentos relativos ao mosteiro se conservou. Entre o ano 1797 e o 1800 pechou o colexio sendo trasladado a Salamanca e ao mosteiro de la Santa Espina de Valladolid.
Robert Kerr
Traxectoria
Entre as súas obras está un monumental estudo histórico en dezaoito volumenes, titulado A General History and Collection of Voyages and Travels - Arranged in Systematic Order: Forming a Complete History of the Origin and Progress of Navigation, Discovery, and Commerce, by Sea and Land, from the Earliest Ages to the Present Time. Kerr comezou a serie en 1811 e os últimos volumes publicáronse postumamente, durante a década de 1820.
Abreviatura
A abreviatura Kerr emprégase para indicar a Robert Kerr como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Incorporación á Congregación de Castela
O 30 de abril de 1809, na escena da guerra da Independencia española, o exército francés na procura do xefe de alarmas de Montes queima "todo e canto había de útil na casa e igrexa". Despois deste ataque volvéronse emprender obras de reconstrución que foron levadas a cabo polo mestre arquitecto José de Castro Vallejo, que entre 1801 e 1830 traballou neste e outros mosteiros galegos.
Un dos relixiosos máis prestixiosos do mosteiro foi frei Bernardo Carrasco, que rexeu a comunidade entre os anos 1823 e 1826 sendo ao tempo catedrático numerario de lingua grega da Universidade de Alcalá de Henares xunto co doutor don frei Clemente Barbanejo, catedrático de vésperas na mesma universidade e tamén membro de Aciveiro.
Durante o Trienio liberal (1821 a 1823) disolveuse a comunidade, que en parte se reunificou coa volta do absolutismo. O fin da comunidade chegou a mediados do ano 1835 coa desamortización de Mendizabal. No lugar quedaron 3 relixiosos co obxecto de conservaren os seus bens e mantelo en pé. Finalmente no ano 1842 realizouse a liquidación e poxa do patrimonio do mosteiro.
Doazóns
Desde as súas orixes foi obxecto de importantes doazóns reais e da nobreza galega. O escrito máis antigo conservado no ano 1617 era un privilexio datado no ano 1193 outorgado polo rei Afonso IX, polo que se lle concedía ao mosteiro a actual vila de San Tomé de Piñeiro no concello de Marín.
miniatura|esquerda|200px|Cruceiro de Aciveiro Novos privilexios reais recibiu o mosteiro nos primeiros anos do século XIII. Deste xeito, nestes primeiros tempos do mosteiro os seus bens estendíanse polas actuais provincias de Pontevedra, Ourense, Lugo e León.
O rei san Fernando tamén fixo novas doazóns ao mosteiro. De novo cara ao ano 1275 houbo unha doazón real de mans de Afonso X o Sabio, última doazón real coñecida. A partir desta data descoñécense novas doazóns rexias, feito motivado pola falta de documentos, perdidos no incendio sofrido polo mosteiro no século XVII e o saqueo do mosteiro por parte do exército napoleónico no ano 1809.
Ao mesmo tempo tamén foi obxecto de importantes doazóns particulares de nobres. Algunhas das máis importantes son a feita por Urraca Fernández, filla do conde Fernando Pérez de Traba, o 3 de agosto do 1237 ; a feita por Teresa Yáñez de Deza, muller de Alonso Suárez de Deza, o 10 de marzo de 1262, que ademais encomenda ser sepultada no mosteiro; a de Bernardo, bispo de Badaxoz e que fora cóengo de Santiago, o 29 de abril de 1306, que doa bens que tiña en Arzúa; ou as feitas pola familia dos Churruchaos, como a de Aldonza Fernández Churruchao, nai de Afonso Pérez Gallinato (o asasino de Sueiro Gomes de Soutomaior), que manda ser sepultada no mosteiro ao tempo que lle doa bens, doazón á que a seguiron varias dos seus fillos.
Poder económico e xurisdicional
O mosteiro era considerado entre o grupo de mosteiros economicamente modestos, xunto co de san Clodio, Xunqueira de Espadanedo ou Penamor. As extensas posesións do mosteiro incluían cotos, terras aforadas, encomendas, beneficios parroquiais, granxas, neveiras (establecéndose obrigas para xuntar a neve e carrexala ata as neveiras), gando etc.
miniatura|300px|Fachada de entrada ao mosteiro. Sobre as encomendas o mosteiro tiña poderes plenos no ámbito civil, criminal, eclesiástico e económico. O feito de que a maioría das posesións se atopaban na Terra de Montes, e de que estas se atopaban na xurisdición da Mitra Compostelá, propiciou que estes dereitos foran obxecto de moitos preitos cos arcebispos de Santiago. Esta loita rematou no século XVII cando os tribunais fallaron a favor da mitra compostelá, despoxando o mosteiro de todos os poderes agás do económico.
O gando era un dos piares económicos da comunidade. Por medio de concertos coas freguesías e comarcas limítrofes controlaban tanto o gando doméstico como o bravo que vivía en liberdade, así como o uso dos pastos, xa que do privilexio do seu uso só contaban os veciños de Aciveiro, Pereira e Dúas Igrexas.
Acurrando o gando no claustro de entrada do mosteiro, coa colaboración dos veciños das encomendas, realizaban un control efectivo sobre os animais que se atopaban nos seus montes e encomendas. A importancia destes actos fixo que o arquiveiro do Tombo Grande de 1617 deixara por escrito instrucións para facer destes curros un feito menos violento que o que acontecía habitualmente.
Complementaba a explotación das fragas e devesas, estando prohibida a corta de leña sen licenza do mosteiro.
Un dos servizos máis necesarios para o mosteiro, e polo tanto do que se conservan maiores referencias, era o transporte de viño desde as viñas que posuía no ribeiro do Avia. Para satisfacer esta necesidade tiñan establecidas unha serie de obrigas para transportarlle o prezado líquido aos moradores das encomendas, que se vían obrigados a elas por diversas causas: por razón de señorío, antiga vasalaxe, dereitos de foro ou en compensación polo desfrute dos bens do mosteiro, principalmente o dereito a que o gando puidese pacer nos montes propiedade do mosteiro.
As neveiras propiedade do mosteiro nos montes do Candán tamén foron unha fonte importante de ingresos, a diferenza dos outros mosteiros do cister galegos que non comerciaban co produto das súas neveiras. Comerciaban coa neve surtindo as cidades galegas e levándoa a outras cidades do interior da meseta. Durante o século XVII o mosteiro perdeu a exclusividade celosamente protexida e comezaron a proliferar neveiras pertencentes a particulares e a outras institucións, como o cabido de Santiago ou a Audiencia da Coruña, polo que as neveiras do mosteiro perderon moito do seu valor.
Miguel da Paz
Miguel da Paz de Portugal (en portugués: Miguel dá Paz de Avis e Trastâmara), nado en Zaragoza o 24 de agosto de 1498 e finado en Granada o 19 de xullo de 1500, foi príncipe de Asturias de 1499 a 1500 e príncipe herdeiro de Portugal de 1498 a 1500.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
A igrexa
miniatura|300px|Cabeceira románica da igrexa. É unha igrexa de tres naves e tres ábsidas e configúrase como unha mostra exemplar da arquitectura do románico galego. Conserva a súa fábrica orixinal dun románico serodio e caracterizado pola escaseza ornamental. Ten como fonte de inspiración a catedral de Santiago. Descoñécese a data de inicio das obras (que comezarían como era costume pola cabeceira). Foi obxecto de importantes restauracións entre as que se atopan as dos anos 1606, 1759 e 1911.
Miguel da Paz
Traxectoria
Fillo do rei Manuel I de Portugal e de Isabel de Aragón, princesa de Asturias e filla dos Reis Católicos. Naceu o 24 de agosto de 1498 en Zaragoza (Aragón), e no parto faleceu a súa nai.
Como fillo do rei luso, era tamén príncipe herdeiro de Portugal. A morte da súa nai converteu a Miguel da Paz en Príncipe de Asturias e Xirona, títulos outorgados aos herdeiros das coroas de Castela e de Aragón. Xa que logo, de vivir o suficiente, gobernaría sobre toda a Península Ibérica, as posesións aragonesas no Mediterráneo e as posesións castelás e portuguesas de ultramar.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Exterior
No muro norte consérvase a única porta da antiga fábrica románica que chegou aos nosos días. Componse de dúas series de arcos e columnas, unha delas estriada, e capiteis historiados. As arquivoltas adórnanse con cadeas, estrelas caladas, flores e axadrezado.
Ábsidas
As ábsidas laterais son semicirculares cara ao exterior e en pentágono irregular ao interior, a central é pentagonal. As laterais son de menor dimensión que a central tamén máis alta, e teñen menos decoración. A ábsida meridional describe tres cuartos de círculo, carecendo de tramo recto. A ábsida central componse dun tramo recto limitado ao oriente por un contraforte e a parte pentagonal.
Miguel da Paz
Traxectoria
Miguel da Paz morreu en Granada o 20 de xullo de 1500, sen chegar a cumprir os dous anos de idade e foi sepultado en Toledo. Posteriormente foi trasladado á Capela Real de Granada onde actualmente descansa xunto aos restos da súa tía e o marido dela, Xoana I e Filipe I, e os seus avós, Isabel I e Fernando V.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
Ábsidas
A ábsida central posúe semellanzas coa igrexa bernarda de Penamor. Divídese en cinco tramos separados por columnas entregas. de bases áticas con garras, fustes de quince semitambores e capiteis vexetais entre dúas pilastras cuadrangulares. En cada un deles ábrese unha ventá de arco semicircular con arquivolta sostido por un par de columnas, unhas de capiteis e bases entregas e outras só acaroadas. A cornixa sostense por canzorros de diversa tipoloxía xunto con estrelas e círculos calados e unha franxa axadrezada que arrodea pola metade todo o conxunto. Os capiteis son distintos vexetais, de arquivolta en aresta.
A fachada
miniatura|esquerda|250px|Virxe situada na portada do templo. A fachada do templo foi totalmente modificada, non conservando nada da súa fábrica románica. Caracterízase pola súa sobriedade. A súa construción foi rematada no ano 1792 e sobre o tímpano destaca unha antiga imaxe da Virxe co neno no regazo. Sobre ela ábrese un van cuadrangular abucinado. A fachada remátase cunha cruz sobre un pedestal e a esquerda do conxunto sitúase o campanario cunha espadana composta de dous corpos, que foi restaurada no ano 1911 ao ter sufrido graves danos por un raio en xaneiro do ano 1900.
Miguel da Paz
Unificación ibérica
Coa súa morte morreu tamén a posibilidade de que todos os reinos da Península Ibérica unísense baixo un monarca común e que se producise o tan buscado soño da unificación ibérica. Portugal e a xa unificada España non lograrían ter un mesmo monarca ata 1580, trala vitoria española na batalla de Alcántara co goberno da península en mans de Filipe II, Filipe III e Filipe IV de España, aínda que nunhas circunstancias moi diferentes.
Mosteiro de Santa María de Aciveiro
A fachada
Fronte á fachada, na explanada atópase un cruceiro, obra do natural de Quireza Francisco Ferreiro no ano 1893, no que se representa a figura do Redentor, unha Verónica e no reverso a Inmaculada Concepción sostida por anxos.
O interior
miniatura|300px|Detalle do falso [[triforio da nave central.]]
De planta basilical, divídese en tres longas naves, coa central máis ancha que as laterais, e que se alzan a grande altura soportadas por piares cadrados cunha columna acaroada e coroadas por capiteis de sinxela ornamentación vexetal, a imaxe dos piares da sé compostelá. Destaca a existencia dun triforio, elemento arquitectónico nada usual no románico galego da orde.
A nave central ten 36 metros de lonxitude e aproximadamente 12 de altura. As naves cóbrense cun tellado con armazón de madeira. As ventás configúranse con arcos de medio punto sostidos por dúas columnas con capiteis con diversas representacións: touros, patos, cabalos e monstros alados con cabeza de león etc.
As columnas decóranse con capiteis de moi variada temática. Neles represéntanse figuras antropomorfas, motivos vexetais e seres monstruosos e mitolóxicos como leóns alados.
O falso triforio que conforma o alto da nave central componse de columnas xemelgas conformando unha galería de dupla arcada.