cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa de la Seda
O edificio é a sede do Colexio da arte Maior da Seda de Barcelona. Nos últimos anos o edificio foi rehabilitado integramente, incluíndo no interior as dependencias do colexio e todas as salas e salóns, mobiliario e carpintarías, tapicerías, pergamiños e mapas, e no exterior do edificio levouse a cabo a limpeza e restauración das fachadas, os esgrafiados, contraventás, balcóns, a azotea e o vestíbulo.
Fondo documental
O fondo documental do Colexio da arte Maior da Seda de Barcelona ingresou no Arquivo Histórico da Cidade de Barcelona (AHCB) o mes de novembro de 2012, como resultado da cesión en comodato e por vontade do propio CAMS. O fondo está identificado como fondo privado e, dentro deste grupo, como fondo de entidades, e inclúe documentos do Colexio da arte Maior da Seda, do Gremio de Veleiros de Seda, do Gremio de Tapiceiros e do Gremio de Pasamaneros.
Atol Rakahanga
Rakahanga é un atol das illas Cook setentrionais. Está situado a 42 km ao norte de Manihiki, considerada como unha illa irmá. As súas coordenadas son: 10º 2' sur 161º 5' oeste.
Xeografía
O atol, de forma case rectangular, está formado por dúas illas habitadas e sete illotes. A superficie total é de 4,1 km². A lagoa é pouco profunda e isto impediu o cultivo de perlas. A economía baséase na recolección de copra, o cultivo de taro e na confección de chapeus de follas trenzadas de coco que se exportan a Rarotonga. A poboación total era de 161 habitantes segundo o censo de 2001.
Historia
Rakahanga foi evanxelizada a partir de 1857 coa chegada do misioneiro da London Missionary Society, Aaron Buzacott.
Faíscas da lingua
Faíscas da lingua foi un programa divulgativo da Televisión de Galicia, o primeiro programa de televisión dedicado á aprendizaxe da lingua galega. Emitiuse durante os anos 1986 e 1987.
Contido
O programa tiña unha duración variable, pero moi curta, entre dous e tres minutos. Os seus 124 capítulos principiaban cunha cántiga ou unha unidade fraseolóxica, que ben podía ser un refrán ou unha adiviña, coa que se reflectía algún aspecto do galego, especialmente do léxico. Os textos eran da autoría de Carme Hermida.
Plan territorial xeral de Cataluña
O Plan territorial xeneral de Cataluña (PTGC, en catalán: Pla territorial general de Catalunya) é o instrumento básico de ordenación do territorio de Cataluña, da súa planificación e da definición de políticas específicas de desenvolvemento e reequilibrio territorial. Foi aprobado pola Lei 1/1995 do 16 de marzo.
Obxectivos e funcionamento
Os obxectivos deste plan son a definición de:
Os sistemas de propostas do Plan son a tres niveis:
Ámbitos funcionais territoriais
Os Ámbitos Funcionais Territoriais (AFT) están definidos como agrupación de comarcas a partir dun sistema urbano central e uns sistemas urbanos con certo grao de dependencia. Os ámbitos funcionais son as áreas de planificación que serven como marco para a definición de plans territoriais parciais. As diferentes Consellerías da Generalitat foron adaptando os seus servizos aos ámbitos funcionais e serven de base para a publicación de datos estatísticos da Generalitat.
Saint-Lary-Soulan
Saint-Lary-Soulan  é unha poboación e comuna francesa, situada na rexión de Mediodía-Pireneos, departamento de Altos Pireneos.
Xeografía
Saint-Lary é unha estación de esquí e unha estación termal dos Pireneos, situado nos Altos Pireneos a 20 km da fronteira con España, accesible polo Túnel Aragnouet-Bielsa.
Clima
Saint-Lary-Soulan ten un clima montañoso caracterizado polos veráns suaves, cunha temperatura media de 25 °C e períodos de bo tempo. Os invernos son fríos con temperaturas de 3 °C de media, con frecuentes precipitacións.
Lugares e monumentos
miniatura|esquerda|Monumento aos caídos.
Aeroxel
miniatura|175px|A flor non se queima baixo o lume do [[Queimador Bunsen|chisqueiro Bunsen debido ás propiedades illantes do aeroxel.]] 100px|miniatura|175px|Un ladrillo de 2,5 [[kg soportado por 2 g de aeroxel.]]
O aeroxel é unha substancia coloidal similar ao xel no cal o compoñente líquido é substituído por un gas obtendo como resultado un sólido de moi baixa densidade (3 mg/cm³ ou 3 kg/m³) e altamente poroso, con certas propiedades moi sorprendentes, como é a súa enorme capacidade de illamento térmico. O 99´8 % é ar.
Este material está xeralmente composto por un 90,5% a un 99,8% de ar, é mil veces menos denso que o vidro e unhas tres veces máis denso que o ar. Familiarmente é denominado fume conxelado, fume sólido ou fume azul debido á súa natureza semitransparente. Ao tacto, ten unha consistencia similar á espuma de polistireno.
Posúe un índice de refracción do 1,0, moi baixo para un sólido. A velocidade do son a través del é moi baixa, 100 m/s. O seu aspecto é "fantasmagórico" e ten unha resistencia considerable posto que soporta máis de 1 000 veces o seu peso.
Esta substancia foi creada por Samuel Stephens Kistler en 1931, como resultado dunha aposta entre el e Charles Learned, sobre quen podería substituír o líquido dun tarro de marmelada por gas sen que o volume deste diminuíse.
O aeroxel pódese fabricar a partir de moi diferentes materiais; as investigacións de Kistler consistían en aeroxeis baseados en sílice, circonio, alumina, óxido de cromo, estaño e carbono.
Chōfu, Toquio
Chōfu (調布市, ちょうふし, Fuchū-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 21,53 km² e a poboación de 224.078 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 10.410 h/km².
O concello de Chōfu limita cos concellos de Inagi, de Fuchū, de Koganei, de Mitaka, de Komae e co barrio de Setagaya (son da prefectura de Toquio); e co concello de Kawasaki (da prefectura de Kanagawa).
José Luis Mondelo
Traxectoria
Avogado. Formou parte dos comités executivos de Alianza Popular en Ourense. Nas eleccións municipais de 1987 foi o número 3 da candidatura de Independentes de Galicia en Ourense e foi elixido concelleiro. O seu grupo apoiou ao socialista Manuel Veiga Pombo, pasando a formar parte do goberno xunto con este en decembro de 1987 e encargándose da área de persoal. Porén, acabaría abandoando o goberno por discrepancias e en setembro de 1990 encabezou unha moción de censura que lle outorgou a alcaldía, tras contar co apoio do PPdeG e o CDS. En 1991 encabezou a candidatura do Partido Galeguista sen lograr representación, correndo a mesma sorte en 1995 con Coalición Galega.
Poscolonialismo
miniatura|A terra nai e a súa descendencia colonial dependente. ([[William-Adolphe Bouguereau, 1883).]] O poscolonialismo, tamén coñecido como teoría poscolonial, trata dun conxunto de teorías que lidan co legado da colonización española e portuguesa dende o século XVI até o XIX, ou coa británica e francesa durante o século XIX. Como teoría literaria, ou postura crítica, trata a literatura producida en países que foron ou son aínda colonias doutros países. Tamén analiza os efectos do coñecemento producido nos países colonizadores sobre os países colonizados, ou os seus habitantes. A teoría poscolonial formou parte das ferramentas críticas dos anos 1980. Esta trata moitos aspectos das sociedades que sufriron o colonialismo: o dilema de constituír unha identidade nacional ó espertar do xugo colonial, a maneira na que os escritores de países colonizados tentan articularse e mesmo celebrar as súas identidades culturais e reclamalas ós colonizadores, os xeitos en que o coñecemento dos países colonizadores axudaron a elaborar unha determinada subxectividad nos colonizadores (a perpetuación das imaxes dos colonizados como seres inferiores), pero tamén o xeito en que ese coñecemento xerou tamén revoltas anticoloniais.
Caracterización
Dende o punto de vista da súa recepción académica, o termo poscolonialismo foi utilizado de tres formas diferentes, aínda que estreitamente relacionadas, durante as últimas dúas décadas do século XX. Na súa acepción temporal, aparece como un período histórico iniciado en 1947 coa descolonización de África e Asia, unha vez rematada a segunda guerra mundial, cando se quebrantaron os fundamentos xeopolíticos da orde colonialista estabelecidos por Europa dende o século XVI. Os procesos emancipatorios en Asia e en África, a aparición dos nacionalismos do “Terceiro Mundo" e a súa inscrición ambigua nas zonas de influencia definidas pola Guerra fría. Na súa acepción discursiva, o poscolonialismo fai referencia ás literaturas producidas nos territorios ocupados durante a etapa colonialista.
Santuario do Bom Jesus do Monte
miniatura|250px|Escaleiras e igrexa do Bom Jesus do Monte. O Santuario do Bom Jesus do Monte (ou Santuario do Bo Xesús de Braga) é un santuario construído a finais do século XVIII, que se localiza na freguesía de Tenões (dende 2013 fusionada na de Nogueiró), na cidade, concello e distrito de Braga, en Portugal. Trátase dun santuario católico dedicado ao Senhor Bom Jesus (advocación portuguesa de Xesús Cristo).
Foi elevado a basílica menor o 5 de xullo de 2015.
A súa peculiar disposición serviu de inspiración para outras construcións, como por exemplo o Santuario da Nosa Señora dos Milagres do Medo en Baños de Molgas (Ourense), o Santuario de Nossa Senhora dos Remédios en Lamego, e o Santuario do Bom Jesus de Matosinhos na cidade de Congonhas, en Minas Gerais, no Brasil.
O 20 de xullo de 2015, foi presentada a candidatura do Bom Jesus a Patrimonio Mundial da Humanidade na Comisión Nacional da Unesco.
Historia
Disque a primitiva ocupación deste sitio remóntase ao inicio do século XIV, cando se tería erguido unha cruz monumental no alto do monte Espinho. No ano 1373 xa se menciona unha ermida no lugar, so a invocación da Santa Cruz. Esta ermida estaría anexa á parroquia de Tenões.
Local de devoción e peregrinación das xentes da rexión de Braga, en 1494 foi erguida unha segunda ermida, por iniciativa do entón Arcebispo de Braga, Jorge da Costa, conforme atestan as armas dese prelado, encontradas durante as obras emprendidas en 1839.
Unha terceira ermida foi erguida en 1522 por iniciativa do deán da Sé de Braga, João da Guarda, período no que se rexistrou un aumento da devoción no lugar.
En 1629 un grupo de devotos constituíu a Confraría do Bom Jesus do Monte, sendo edificada unha capela onde foi colocada unha imaxe de Cristo Crucificado, alén de casas para abrigo dos romeiros, e as primeiras capelas dos Pasos da Paixón, baixo a forma de pequenos nichos, dedicados aos episodios da Deposición da Cruz, da deposición no túmulo, da Resurrección e da Ascensión. Foi nomeado o primeiro eremitán, Pedro do Rosário.
A partir de 1722, o entón arcebispo de Braga, Rodrigo de Moura Teles, concibiu e iniciou un gran proxecto que desembocaría no actual santuario.
A Igrexa do Bom Jesus
O templo foi proxectado polo arquitecto Carlos Amarante, por encomenda do entón arcebispo de Braga, Gaspar de Bragança, para substituír o anterior, ergueito por Rodrigo de Moura Teles. Os traballos iniciáronse o 1º de xuño de 1784, ficado concluídas en 1811.
O adro, tamén proxectado por Amarante, presenta oito estatuas que representan personaxes que interviñeron na condena, paixón e morte de Cristo.
A igrexa presenta planta en forma de cruz latina, sendo un dos primeiros edificios en estilo neoclásico no país. A súa fachada atópase ladeada por dúas torres, rematada por un frontón triangular.
Escalinata
miniatura|Santuario do Bom Jesus: aspecto da escalinata do Pórtico. A escalinata vence un desnivel de 116 metros e está dividido en tres treitos:
Escaleira do Pórtico
Accédese polo Pórtico do Bom Jesus, un arco no inicio da escaleira, onde se encontra o brasón coas armas do responsábel da súa construción, en 1723, o entón arcebispo de Braga, Rodrigo de Moura Teles. Neste treito inicial encóntranse as primeiras capelas da Via Sacra do Bom Jesus, erguidas no mesmo período.
Escaleira dos Cinco Sentidos
miniatura|Fontes alegóricas aos Cinco Sentidos. Neste treito da escalinata desenvólvense cinco lances de escaleiras, intervalados por patamares con fontes alegóricas aos cinco sentidos, pola seguinte orde: "Visión", "Audición", "Olfacto", "Gusto" e "Tacto". Estas fontes precédense unhas por outras, a "Fonte das Cinco Chagas", onde se le a seguinte inscrición: "Fontes de púrpura abriu então o ódio amargo; agora o amor transforma-os aqui em cristais para ti."
Caracterízase por unha figura que lanza auga polo ollos, e posúe a inscrición: "Varão prudente, toma-as por um sonho e assim vigiarás." Do lado dereito, unha estatua de Moisés leva a inscrición "Aqueles que feridos olhavam saravam", e outra de Xeremías, coa inscrición "Eu vejo uma cara vigilante".
Caracterízase por unha figura que lanza auga polos ouvidos, cunha estatua de Idito a tocar a cítara e a inscrición "Que cantava ao som da cítara, presidindo os que cantavam e louvavam o Senhor". Do lado esquerdo encóntrase David, coa inscrición "Ao meu ouvido darás gozo e alegria", de fronte a unha muller coa inscrición "Tua voz soe aos meus ouvidos".
A fonte do olfacto (do olfato) caracterízase por unha figura que lanza auga polo nariz, cunha estatua dun varón encabezada pola inscrición "Dai flores como o lírio e rescendei suave cheiro". Do lado esquerdo encóntrase a figura de Noé, e do dereito Sulamita coa inscrición: "A tua estatura é semelhante a uma palmeira... e o cheiro da tua boca é como o das maçãs".
A fonte do gusto (do paladar), caracterízase por unha figura que lanza auga pola boca, cunha estatua de Xosé de Exipto cun cáliz e un prato nas mans, e a inscrición "A tua terra seja cheia das bênçãos do Senhor, dos frutos do céu e do orvalho". Do lado esquerdo, a figura de Xónatas coa inscrición "Provei um pouco de mel na ponta duma vara e eis porque morro" e, do dereito, Esdras coa inscrición "Prove o pão, e não nos abandones, como o pastor no meio dos lobos".
A fonte do tacto (do tato) caracterízase por unha figura que sostén un xerro coas dúas mans, de onde lanza auga, coa estatua de Salomón e a inscrición "As minhas entranhas estremeceram ao seu toque". Esta estatua está acompañada pola de Isaías, coa inscrición "Tocou a minha boca", e a de Isaac, cego, coas mans estendidas á procura do fillo e a inscrición "Chega-te a mim, meu filho, para que te toque".
Escaleira das Tres Virtudes
miniatura|Fontes alegóricas ás Tres Virtudes. Na mesma escaleira dos Cinco Sentidos aparece este treito que data de 1837. Posúe tres fontes dedicadas ás Virtudes teologais: a fe, a esperanza e a caridade.
Presenta a inscrición "Correrão dele águas vivas", e as súas alegorías refírense á docilidade e á confesión.
Caracterízase por unha figura da arca de Noé por baixo da cal cae a auga. Presenta a inscrición "Arca na qual... se salvaram almas", e as alegorías refírense á confianza e á gloria.
Caracterízase por unha estatua de muller con dous nenos no colo, coa inscrición "São três estas virtudes... a maior delas, porém, é a caridade". A auga abrolla do corazón dun dos nenos, e as alegorías refírense á benignidade e á paz.
A escalinata, cun total de 581 chanzos, culmina no "Terreiro de Moisés", onde se localiza a Fonte do Pelicano e a Estatua de San Longuiño, á que se segue o adro e a igrexa do Bom Jesus.
Elevador
miniatura|Elevador do Bom Jesus
Trátase dun funicular que liga a parte alta da cidade de Braga co santuario. Xestiónao a Confraría do Bom Jesus do Monte.
Parque
O parque constitúese nunha área arborizada, con diversos xardíns e lagos artificiais (o maior con barcos para alugar), un campo de tenis, xardín infantil, estabelecementos de restauración, prazas como o “Terreiro dos Evangelistas” e outras infraestruturas.
Paragoxe
A paragoxe é un fenómeno fonolóxico consistente na adición dun fonema ou son na posición final dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno, tamén chamado epítese, pode darse ó longo da historia dunha lingua ou sincronicamente en diferentes variedades diatópicas. Nalgunhas linguas é un recurso habitual na adaptación de estranxeirismos, así o inglés cement adaptouse en ganda como sementi.
Carlos Llamas
Carlos Llamas Gavilanes, nado en Muelas de los Caballeros (Zamora), en 1954 e finado en Madrid o 4 de outubro de 2007, foi un xornalista español, presentador do programa de radio Hora 25 da Cadena SER durante 15 anos.
Biografía
Creceu no madrileño barrio de Canillejas, en San Blas. Licenciado en Ciencias da Información. En 1979, Llamas entrou na Cadena SER, formándose no Gabinete de Estudos da cadea. Caja Redonda foi o primeiro programa que presentou. En 1983 formou parte do equipo fundador da aventura radiofónica do diario El País, Radio El País. Posteriormente volveu á Cadena SER, dirixindo desde 1989 o informativo de sobremesa Hora 14, substituíndo a Teresa Aranda na dirección, posto no que permaneceu ata 1992, cando se puxo á fronte de Hora 25. Carlos Llamas levou Hora 25 ao liderado na súa franxa horaria.
Paragoxe
E paragóxico
O caso da adición dun "e paragóxico" é habitual no galego coloquial (e con máis liberdade aínda nas cancións tradicionais, para forzar a pronuncia paroxítona ou grave de xeito que a sílaba tónica sexa a penúltima) para verbos en infinitivo ou palabras rematadas en "-n", debido a que o galego foxe das sílabas trabadas polo seu pouco rendemento fonolóxico.
Carlos Llamas
Biografía
En 2006 desapareceu do programa sen dar explicacións, sendo substituído por José Antonio Marcos, quen non aclarou os motivos da súa ausencia. O 7 de maio de 2007 regresou a presentar o seu programa, explicando que faltara por mor dun cancro. As súas primeiras palabras foron "Son las diez. Las nueve en Canarias". Aínda que en maio de 2007 incorporouse de novo aos micrófonos, sufriu unha grave recaída, da que xa non se recuperou, falecendo o 4 de outubro de 2007 á idade de 52 anos. Era pai de dous fillos.
Ao longo da súa carreira recibiu varios premios: Premio "Home do Ano" na categoría de Comunicación, outorgado pola revista Cambio 16 en 1995; Premio Ondas de Radio ao Mellor Programa, en 1998, por Hora 25; e o III Premio pola Defensa dos Dereitos e as Liberdades Fundamentais. Ademais foi un gran e orgulloso seguidor do Atlético de Madrid.
Paragoxe
E paragóxico
En si é un termo simple, pero que pode dar lugar a realidades que presentan lecturas moi diferentes. Cando a adición desa vogal na fala é de carácter sincrónico, considérase un vulgarismo:
Comités Abertos de Estudantes
Os Comités Abertos de Estudantes foi unha organización estudantil nacionalista de esquerdas, formada por estudantes de ensino medio, bacharelato e formación profesional e, tal e como indican os seus estatutos, podía pertencer aos CAE calquera estudante. O 10 de maio de 2008 disolveuse para formar cos CAF unha nova organización estudantil, Comités.
Paragoxe
E paragóxico
Porén, cando para a captación da mesma pode desenvolverse unha valoración estética, a paragoxe pode converterse nunha licenza poética que posibilita o metro regular e a rima, e que, en casos como este verso de Rosalía de Castro, achega a fala popular:
San Simón da Costa, Vilalba
San Simón da Costa é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 366 habitantes (183 homes e 183 mulleres) repartidos en 82 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 1991 cando tiña 651 habitantes.
Economía
Nesta parroquia fabrícase artesanalmente un tipo de queixo único que deu lugar á D.O. San Simón da Costa. O queixo é en forma cónica, tratado con fume de casca de bidueiro. Está sendo comercializado por pequenas cooperativas de produtores.
Paragoxe
E paragóxico
Á hora de ser representada a paragoxe na escrita, reflíctese na mesma a lingua falada.
Exemplos
Exemplos de paragoxe son *traballare, *comere, *falare, *mare, *corazone e moitos outros.
Comités Abertos de Estudantes
Fundáronse no ano 1990 como extensión ao ensino medio do proxecto dos CAF, coincidindo coas eleccións ao Consello Escolar Galego.
Vila romana de Cambre
miniatura|dereita|225px|Balneum e latrinae. A vila romana de Cambre é un sitio arqueolóxico localizado na vila de Cambre e integrado na Rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. Por mor dunhas obras atopáronse no ano 1998 os restos do que no tempo da Gallaecia romana foi unha villa rural, que pode datarse entre os séculos II e IV, asentada nun dos diferentes niveis da terraza fluvial. Tal situación deberíase ás boas condicións do terreo para a explotación agrícola.
Comités Abertos de Estudantes
Organización dos CAE
Os Comités Abertos de Estudantes organízanse en Comités de Centro, sendo estes os seus organismos de base. Hai tamén unha Asemblea Comarcal. O seu maior órgano de decisión é a Asemblea Nacional, onde se elixe os seus órganos directivos, o Consello Nacional e a propia Executiva Nacional.
Vila romana de Cambre
O Centro de Interpretación e Museo Arqueolóxico de Cambre
miniatura|esquerda|200px|Maqueta que reproduce o balneum e as latrinae. Con motivo dunha actuación arqueolóxica previa á construción dun bloque de vivendas nun lugar situado entre un asentamento castrexo e o mosteiro bieito do que formaba parte a igrexa, atopáronse unha serie de restos arqueolóxicos de época romana correspondentes a unha parte dunha villa tardorromana.
O museo divídese en dous espazos: un primeiro con paneis explicativos e vitrinas con restos dos achados (restos cerámicos de terra sigillata, tégulas...) e principalmente os restos pictóricos. Os paneis sitúan ao visitante no contexto histórico, comezando con apartados sobre "A presenza romana en Galicia", a "Reconstrución dunha vila romana" e "As pinturas e o seu proceso de restauración". Nun segundo espazo atopamos os restos trasladados acompañados de maquetas representando a villa e os elementos reconstruídos.
O balneum e as latrinae
O achado consistiu no baño (balneum) e as latrinas (latrinae) da villa. Os muros son de cachotería irregular con abundante recheo (opus incertum).
As pinturas murais
miniatura|dereita|300px|Restos das pinturas Estas pinturas son o descubrimento mais importante xa que nelas se fai unha das poucas mostras de pintura mural na que se representa o mar desde unha óptica mimética, e dicir unha representación non idealizada do mar. Da representación pictórica da bóveda consérvanse anacos que representan nun fondo azul distinta fauna mariña como peixes, un polbo (ou mais ben parte dos seus tentáculos) e unha vieira.
A excepcionalidade destes restos fan que non teñan comparanza na Península Ibérica e poucas no resto do mundo romano (principalmente Pompeia e Herculano), xa que a representación romana do mar (tanto en pinturas como en mosaicos) adoitaba facerse desde unha visión mitolóxica (presentando un mar cheo de fauna marítima e fauna terrestre modificada e deuses vinculados á temática marítima)miniatura|esquerda|220px|Restos de cubrición (tégulas) ou ben gastronómica (como mostra ideográfica para os hóspedes dos manxares que lles ofrece o anfitrión), e non, como semella neste caso, como intento de plasmar dun xeito naturista o propio medio, efecto ao que axudaba o propio reflexo das augas frías da piscina.
Para algúns autores o estudo comparativo das pinturas de Cambre con algunhas recentemente atopadas en Lugo e A Coruña fan supor a existencia dun taller localizado en terras galegas de pintura romana.
As paredes estarían decoradas con pinturas sobre estuco con figuras xeométricas, casetóns con rombos, circos e triángulos e motivos vexetais.
Ara de Eiras
Descrición
A ara atópase no xardín da familia Tizón e, polo tanto, nunha propiedade privada. É unha peza de grande importancia para o estudo das sociedades do mundo romano na Península Ibérica. Na súa parte superior conserva o oco ou foculus, onde se queimaban as ofrendas. A inscrición latina está gravada con letra capitalis rustica, máis descoidada nas liñas inferiores. Divídese en cinco liñas que van diminuíndo de altura de arriba a abaixo.
Problemas nas súas lecturas
miniatura|Detalle da inscrición da ara de Bandua de Eiras. González Iglesias, que fotografou a ara en 2007, afirma ver na segunda liña un M, lendo "Lámbrica". Por outra banda, Vidán Torreira chegou a ler *Palambrigensi, indicando así que viu o M.
Posible interpretación
Segundo González Iglesias podería lerse así: BANDUA? LAMBRICAE AEMILIUS REBURRINUS VOTUM SOLVIT, o que viría a dicir: “A Bandua de Lambrica Aemilio Reburrino cumpriu o seu voto”. O interrogante indica que a primeira letra ou nexo que vemos na segunda liña non está claro nin é aínda definitiva a súa lectura.
miniatura|Ara de Bandua de Eiras en 2007.
A ara está adicada por Emilio Reburrino, ao deus ou deusa prerromana Bandua, unha divindade ancestral que recibía culto en sociedades xa romanizadas. As elites engadiron deuses romanos aos seus cultos, pero non esqueceron os ancestrais. Tanto é así que, en innumerables ocasións, se producen fenómenos chamados de sincretismo, onde se tratan de conciliar cultos antigos coa relixión imposta polos conquistadores.
López Cuevillas opina que Bandua debeu recibir culto na cima do monte de San Trocado :
A epígrafe, ademais de dar o primeiro nome escrito coñecido na contorna, Emilio Reburrino, fala da pertenza de Bandua ao territorio da «cidade fortificada de Lam ou Lámbrica», o castro de San Cibrao de Las, posible centro político, administrativo e relixioso daquel territorio, tendo en conta as súas grandes dimensións en relación con outros establecementos castrexos veciños.
Sobre o lugar de aparición
Non hai datos arqueolóxicos que confirmen o lugar de aparición da ara de Eiras. É inmemorial a súa presenza na aldea, na contorna da reitoral, da igrexa e dos pazos de Eiras, onde apareceron evidencias dunha vila romana, restos dun mosaico e tégulas, ademais duns curiosos perpiaños con decoración reticulada nos muros da igrexa. Tamén hai que facer mención á existencia dun pequeno castro sen escavar, do que se conserva o microtopónimo (O Castro).
Aínda quedan bastantes misterios por resolver na epígrafe da ara de Eiras, como a concordancia entre Bandua e Lambrica ou a primeira letra da segunda liña (un a algo diferente das do resto da inscrición), pero a súa pertenza a mans privadas e a inaccesibilidade desta fonte arqueolóxica e histórica fan moi difícil o seu estudo.
Igrexa de Santa Mariña Dozo
miniatura|Santa Mariña Dozo miniatura|Vista lateral As ruínas da igrexa de Santa Mariña Dozo, en Cambados, son os restos que quedan dunha igrexa gótica construída no século XV por dona María de Ulloa, señora de Cambados e nai de Alonso III de Fonseca, sobre unha edificación románica do século XII. Desde 1943 é Monumento Histórico-Artístico.
Situación
Érguese na base do monte da Pastora, nas inmediacións dun antigo castro. É de estilo gótico mariñeiro con influencias renacentistas. Comezou a construción Lope Sánchez de Ulloa, sendo a súa filla María de Ulloa quen a ampliou e rematou. Parece que tamén interveu na súa construción Xoana de Hungría, muller de Paio Gómez de Soutomaior, aínda que outros autores dubidan desta contribución. Algúns elementos decorativos poñen en evidencia que os mestres construtores pertencían ó círculo que traballaba en Santiago, repetindo en Cambados os modelos utilizados, como tal, no Hospital Real de Santiago.
Historia
O cardeal Jerónimo del Hoyo e Caamaño Bournacell datan o inicio da construción no século XV, concretando este último nos anos 1470-1490. Outros autores (como A. del Castillo, Filgueira Valverde, Álvarez Limeses) dan diversas datas comprendidas entre 1502 e 1541. No transcurso das obras de restauración de 1977 apareceu nunha das capelas laterais unha inscrición coa data de 1590, data que só indica que esa capela é posterior ás outras.
Da existencia da igrexa anterior hai constancia xa en 1421, segundo consta nun documento procedente da Casa de Lantaño no que se escritura a partición do porto de Cambados, e existe documentación anterior que menciona unha "villa de Sta. Mariña", o que fai pensar nunha igrexa con esta advocación.
Descrición
miniatura|De arriba abaixo, os apóstolos Santiago o Maior, Mateu, Paulo e Tomé Consérvase a planta da nave, catro arcos transversais, de medio punto, a ábsida e mais cinco capelas laterais, ademais da que cumpría funcións de sancristía. Tiña unha soa nave, cunhas dimensións de 24 por 11,4 metros, sendo os tres primeiros tramos da nave máis anchos cós restantes. Na decoración dos arcos e das capelas destacan os relevos da Encarnación, Cristo e os doce apóstolos, a Expulsión do Paraíso e as imaxes dos sete Pecados capitais. Na clave dun dos arcos vémo-lo relevo da Preguiza, representada por un home que, coa cabeza entre as pernas, aliméntase dos seus propios excrementos. Este tema repítese na decoración dos canzorros nas igrexas e edificios da época, como na igrexa de Santa Columna, en Rianxo. González Montañés lembra que, de feito, preguiza designa tamén os propios canzorros nalgunhas zonas de Galicia ou de Portugal.
A ábsida, de planta cadrada, ábrese cun arco apuntado e posúe bóveda de crucería, formando unha estrela de catro puntas, e cun sol na clave, que representa a Cristo. Quedan aínda algúns restos, moi deteriorados, das pinturas murais do século XVI que recubrían as paredes ata a liña da imposta. López Ferreiro di o seguinte sobre estas pinturas: "A pesar do seu pésimo estado de conservación, aínda é posible observar o vigor dos tons e a suavidade e harmonía do colorido". No primeiro tramo da ábsida había dous altares de pedra con retablos de cantería dos que xa non quedan restos. miniatura|Bóveda da capela da Encarnación, con Cristo mostrando as chagas, na clave central, e os catro Evanxelistas, nas dos arcos laterais. Na sancristía, no lado da epístola da capela maior, existen tamén restos de pinturas murais e houbo un Calvario nunha fornela que se coñece porque foi descrito por López Ferreiro. Esta sancristía, o mesmo cás cinco capelas laterais, foron construídas con posterioridade ó corpo principal da igrexa, encaixándoas entre os contrafortes. As dúas primeiras, unha a cada lado contando desde o pé da igrexa, so teñen uns 2 metros de profundidade e fan pensar nun uso soamente funerario; nunha delas exponse unha imaxe típica dos petos de ánimas e dúas tampas de sartegos xa inexistentes. As capelas poden datarse no segundo terzo do século XVI e existe documentación de 1549 que avala a existencia de, canto menos, unha capela, a de Alonso Fariña, veciño de Pontevedra, para a que se encarga nesa data a construción dun retablo. Unha última capela foi construída cara 1600.
A capela da Encarnación, no lado Norte, é a que aparece datada en 1590, se ben contén pezas decorativas anteriores. Chámase así porque o arco de acceso está decorado por relevos que representan este momento e que lembran a mesma imaxe nos baldaquinos galegos. Na clave do arco, unha imaxe de Deus en maxestade, bendicindo ós fieis. Fronte a esta capela hai outra na que destacan as figuras de Cristo e os doce apóstolos ó longo do arco de acceso.
Na fachada existía un rosetón, desaparecido a principios do século XX: López Ferreiro descríbeo en 1897 pero Álvaro de la Iglesia menciona que os restos estaban ciscados polo chan da igrexa. Consérvase tamén unha das torres da fachada, semiderruída.
Deterioración e ruína
A igrexa mantivo o culto ata mediados do século XIX. En 1838, ante a ameaza de ruína, trasladouse provisionalmente o culto á igrexa do convento de San Francisco, extinguido en 1835. Sacouse o teito da igrexa, de madeira e a dúas augas, pero a restauración paralizouse e non se fixo máis nada, polo que a ruína foi cada vez a máis: derrubouse a fachada, perdéndose o rosetón; retablos e altares foron trasladados ou, simplemente, desapareceron, e o uso como cemiterio deixou de ser unicamente nobiliario para pasar ó común da parroquia.
O adro e o contorno da igrexa están completamente ocupados polo cemiterio parroquial, do que Cunqueiro dixo que era "o máis melancólico camposanto do mundo". Hoxe, as tumbas invaden xa o interior das ruínas.
A declaración como Monumento Nacional en 1943 non mellorou a situación xa que a primeira actuación para a restauración non chegou ata 1977.
Número de Fermat
En Matemáticas, un número de Fermat é un número enteiro positivo que asume a forma:
Sendo n un número enteiro non negativo.
Pierre de Fermat lanzou a conxectura de que eses números eran primos.
Ata hoxe só se coñecen cinco números primos de Fermat:
Pódese probar que dous números de Fermat distintos son primos entre si.
Hexadecimal
Como mellor se ve a estrutura dos números de Fermat é usando o sistema Hexadecimal:
Percy Williams Bridgman
Traxectoria
Estudou física na Universidade Harvard, exercendo en 1919 como profesor nesta universidade. Foi membro da delegación estranxeira da Royal Society británica.
Suicidouse logo de serlle diagnosticado un cancro.
Investigacións científicas
En 1905 iniciou as súas investigacións de certos fenómenos atmosféricos baixo a influencia da presión. Por mor dun mal funcionamento da maquinaria modificou a súa máquina de presión, e o resultado foi que inventara un novo enxeño, o cal lle permitiría crear presións por encima de 100.000 kg/cm². Isto supuxo unha mellora enorme respecto á instrumentación anterior, na cal as presións podían chegar soamente ata os 3000 kg/cm².
Con este novo aparello investigou o efecto da presión sobre a resistencia eléctrica, e as condicións sólidas e fluídas baixo presión. Así mesmo tamén estudou a condución eléctrica en metais, as características de certos cristais e desenvolveu unha gran tarefa divulgativa.
En 1946 foi galardoado co Premio Nobel de Física polo seu traballo sobre a física de altas presións.
Foi un dos 11 signatarios do manifesto Russell-Einstein realizado no ano 1955. Aquel mesmo ano sometendo grafito a presións de 20.000 a 30.000 atm a temperaturas de 3.000 °C obtivo diamantes sintéticos, a produción industrial dos cales foi empresa pouco despois.
In the Aeroplane Over the Sea
In the Aeroplane Over the Sea é o segundo e derradeiro álbum da banda estadounidense de indie rock Neutral Milk Hotel, publicado o 10 de febreiro de 1998 nos Estados Unidos a través do selo Merge Records e no Reino Unido no mes de maio a través de Blue Rose Records.
Jeff Mangum mudouse de Athens, Xeorxia a Denver, Colorado para preparar a meirande parte do material do co produtor Robert Schneider, no seu novo estudio Pet Sounds na casa do músico Jim McIntyre.
Bego M. Santiago
Bego M. Santiago, nada o 18 de febreiro de 1980 en Santiago de Compostela, é unha artista visual contemporánea galega. O seu labor desenvólvese entre os Estados Unidos de América e Europa.
In the Aeroplane Over the Sea
O álbum foi o sexto vinilo máis vendido no ano 2008, dez anos despois do seu lanzamento orixinal. A revista NME situouno no número 98 dos mellores álbums de todos os tempos, e a publicación en liña Pitchfork Media elixíuno como cuarto mellor álbum dos anos 90.
Bego M. Santiago
Comezou formándose en disciplinas clásicas como a pintura e o debuxo, mais axiña se interesou polas artes visuais. A fotografía é o maior compoñente expresivo da súa obra, aínda que tamén traballa coa imaxe proxectada, a instalación artística, a escenografía, os libros de artista e a arte dos novos medios. A súa produción artística é de carácter interdisciplinar e especialízase no uso da luz como ferramenta pictórica e escultórica. A nivel conceptual a súa obra explora a retroalimentación entre o real e o representado, a través de binomios como real/falso, presenza/ausencia e orixinal/copia. A luz é para ela unha ferramenta de simulación e ilusión óptica capaz de dar vida a obxectos inanimados, desdebuxando os límites entre realidade e representación, presenza e ausencia.
In the Aeroplane Over the Sea
Listaxe de cancións
Todas as cancións escritas por Jeff Mangum, agás onde se indique. Arranxos de ventos por Robert Schneider e Scott Spillane.
Bego M. Santiago
Comezos
En 2001 comezou os seus estudos en Belas Artes na Universidade de Vigo. No ano 2004 realizou a súa primeira exposición internacional, dentro do proxecto VideoDictionary coa súa obra “Onanismo”. O itinerario da exposición incluíu a Casa Encendida (en Madrid), Island Art Film and Video Festival 05 (Londres, Reino Unido), Impact Festival (Utrecht, Países Baixos) e Image-Forum (Toquio, Xapón). En 2007 licenciouse e en 2008 obtivo o título de mestrado en Produción Artística pola Universidade Politécnica de Valencia, con mención de honra na súa tese “La postproducción cultural una estética de relaciones”. Nese mesmo ano recibe o premio Feima-Fundación Laxeiro polo seu proxecto “Loop Diarios”. Como parte do seu proxecto “Loop Diarios”, no ano 2008 Ediciones Trashumantes edita o seu libro de artista Fantasmagorias dentro de “Colección Pulgar” presentado en FNAC de Valencia dentro das xornadas do 23 Festival Internacional de Cinema Jove.
En 2009 comezou a formar parte do colectivo “NiñoViejo”, co que traballou durante tres anos en diversos proxectos artísticos, entre os que destaca a súa videoinstalación no espazo público “Almas Latentes”, presentada en "La Noche en Blanco" de Madrid en 2009.
Por Europa
En 2010 trasládase a Praga para traballar como profesora convidada no Departamento de Cinema e Animación da Academia de Artes, Arquitectura e Deseño de Praga, onde xunto a Patricia Ortiz, desenvolveu un plan de estudos baseado na combinación de técnicas cinematográficas analóxicas e dixitais, para o seu uso en cinematografía e artes visuais. Paralelamente á súa actividade docente, tamén desenvolveu proxectos, exposicións e residencias artísticas en diferentes partes de Europa como Xenebra, Madrid e Berlín.
En 2012 trasládase a Berlín para unirse ao equipo do departamento de arte e tecnoloxía MEDIENWERKSTATT de “Bethanien Kunstraum”, onde desenvolveu, en colaboración con HTW Berlin (Universidade de Ciencias Aplicadas de Berlín), o libro interactivo “Simulacra. A Digital Storytelling”, que se exhibiu durante “The 10th Berlin International Directors Lounge” na “ C.A.R. Photo/Media Art Fair 2014”.
En 2013 realizou a videoinstalación interactiva “LITTLE BOXES” durante a súa residencia na NORMAL - Espazo de Intervención Cultural da Universidade da Coruña. Foi realizada durante a residencia artística de produción para a exposición colectiva "Elas Fan Tech" e comisariada por Ánxela Caramés. A exposición tivo itinerancia na Sala X da Facultade de Belas Artes de Pontevedra. "Little Boxes" recibiu unha importante cobertura nos medios e foi obxecto de investigación académica en varias teses de doutoramento e conferencias.
En 2014 participou en “Arqueologías de lo íntimo” comisariada por Araceli Corbo e Paula Cabaleiro. Esta proposta enmarcouse na III edición do Festival Miradas de Mulleres, presentada en ARCO. En 2016 foi convidada por Xisela Franco e Beli Martínez a participar no filme colectivo “Visions”, que se amosou en diferentes festivais. Tamén en 2016, fixo “Ephemerality Sandwich”, unha videoinstalación específica en colaboración co videoartista e ilustrador Ilan Katin e o escultor Olivier Grosetete.
En 2017 realiza “Follow the Path”, a primeira obra da serie “COSMOS: todo aquello que está ordenado”. A finais dese mesmo ano, foi seleccionada no programa de residencias de produción artística do Consorci de Museus da Comunidade Valenciana.
L'Antiga Esquerra de l'Eixample
L'Antiga Esquerra de l'Eixample é un dos seis barrios do distrito de l'Eixample da cidade de Barcelona. Este barrio, xuntamente con la Nova Esquerra de l'Eixample, forma l'Esquerra de l'Eixample aínda que este foi dividido administrativamente en dous barrios. O nome de antiga é porque foi a parte de l'Esquerra de l'Eixample onde se empezou a urbanizar antes.
Bego M. Santiago
Estados Unidos
En 2018 foi representada pola galería estadounidense "The Directed Art Modern" e presentou “MATEMATICAS DE DIOS” no Scope art fair & “LITTLE BOXES” en Design District durante a Artbasel Miami Art Week.
L'Antiga Esquerra de l'Eixample
Neste barrio hai o Hospital Clínico de Barcelona fundado en 1906, a basílica de Sant Josep Oriol construída entre 1915 e 1930, e o Mercado do Ninot. No extremo sur do barrio hai o Seminario Conciliar de Barcelona e o edificio histórico da Universidade de Barcelona, na Plaça de la Universitat.
Bego M. Santiago
Estados Unidos
Desde 2020 é representada por The CAMP Gallery - The Contemporary Art Modern Project Gallery" con espazos en Miami e Nova York. Con The CAMP Gallery participou en feiras de arte como "SPRING/BREAK Art Show New York 2020" durante "The Armory Show | New York's art week". En 2021 "The CAMP Gallery" comisariou a súa primeira exposición individual nos Estados Unidos: “Bego M. Santiago: Loop Diaries solo exhibition” en Miami durante a "ArtBasel | Miami Art Week”. Paralelamente, a súa exposición individual presentou parte do proxecto "Loop Diaries" en Scope Miami Beach 2021 durante a "ArtBasel | Miami art week". En 2022 comezou a colaborar con "Wonderspaces", que conta con espazos expositivos en San Diego, Austin, Scottsdale e Filadelfia. En abril comezou a presentar a videoinstalación "Follow the Path" que itinerará polos seus espazos expositivos durante os vindeiros 2 anos.
Andreas Klöden
Andreas Klöden, nado o 22 de xuño de 1975 en Mittweida, é un ciclista alemán. Fíxose profesional en 1998, e ten gañado probas ciclistas pretixiosas como o Tour de Romandía, a París-Niza e a Tirreno-Adriático, entre outras. Nos anos 2004 e 2006 acadou o segundo posto final na clasificación xeral do Tour de Francia.
Participacións nas Grandes Voltas
-: non participou
Ab.: abandono
Las Piñas
dereita|250px Las Piñas é unha cidade filipina situada na Gran Manila. Ao norte e nordeste limita con Pañaraque, ó leste e sueste con Muntinlupa, con Imus ao sur, con Bacoor ao suroeste e coa Baía de Manila ao noroeste. Na actualidade ten 482.120 habitantes.
A metade da súa área urbana está ocupada por zona residencial e o resto como zona comercial, industrial e institucional. Actualmente está composta de tres divisións: a baía de Manila, a Coastal Margin e a Meseta de Guadalupe.
Alavieska
Alavieska é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 610 habitantes. A superficie do termo municipal é de 253,02 km2, dos cales 1,61 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 10,38 hab./km².
Limita cos concellos de Kalajoki, Merijärvi, Oulainen e Ylivieska, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Historia do feminismo
A historia do feminismo implica a historia do movemento feminista e de pensadoras feministas. De acordo coa data, cultura e país, feministas ó redor do mundo tiveron, por veces, distintas causas e obxectivos. A maioría das historiadoras feministas occidentais defenden que todos os movementos que traballan pola obtención dos dereitos da muller deben ser considerados movementos feministas, aínda que non usen o termo para identificarse. Outros historiadores defenden que o termo deba ser restrinxido ós movementos feministas modernos e os seus descendentes. Estes historiadores utilizan o termo protofeminismo para describir movementos máis antigos.
A historia dos movementos feministas modernos en occidente está dividida en tres “ondas”. Cada unha é descrita como preocupada con distintos aspectos dos mesmos temas feministas. A primeira onda refírese ó movemento dende o século XIX até o comezo do século XX, que lidou maioritariamente co sufraxio das mulleres, dereitos laboristas e educativos para mulleres e nenas. A segunda onda (década de 60-80) lidaba coa desigualdade das leis, ben como as desigualdades culturais, e co papel da muller na sociedade. A terceira onda (finais da década de 1980-comezos da década de 2000) é vista tanto como unha continuación da segunda onda e como unha resposta ás eivas nela entendidas.
Salmo trutta
Salmo trutta é unha especie de peixe osteíctio, a máis estendida das da familia dos salmónidos.
Subespecies
Aínda que suxeita nos últimos anos a continuas variacións e estudos de parentesco entre formas e subespecies, podemos considerar as seguintes subespecies da troita común:
Porén, no World Register of Marine Species admítense tres subespecies:
Anatomía
A súa cor nos ríos é marrón máis escura no lombo, cara aos flancos un marrón dourado e remata na súa rexión abdominal. cunha cor branca amarelada. Ten pintas repartidas no seu corpo, na parte superior son verdes ou marróns e nos costados mestúranse con pintas vermellas envoltas en círculos pálidos. É moi corpulenta e chegáronse a ver exemplares de até 14 kg.
Hábitat
É a especie de troita favorita dos pescadores deportivos, debido a que vive en ambientes pouco accesibles, onde ás veces é difícil chegar cun reclamo, sumándose a isto, as súas características de modalidade esquiva, impredicible, agresiva e enormemente astuta, que a fan difícil de enganar, configurando a súa captura como un feito realmente especial.
La Nova Esquerra de l'Eixample
La Nova Esquerra de l'Eixample é un barrio do distrito de l'Eixample da cidade de Barcelona. Antigamente formaba unha soa unidade con L'Antiga Esquerra de l'Eixample formando un só barrio que se denominaba l'Esquerra de l'Eixample.
No barrio hai os tres edificios de Can Batlló (actual Escola Industrial), a prisión Modelo, o Matadoiro (actual Parque Joan Miró), a praza de touros de les Arenes e a Casa Golferichs.
Surrey
Surrey é un condado do Reino Unido, situado no sur de Inglaterra. Ocupa unha área de 1.663 km², e a súa poboación estimada en 2010 era de 1,127.300 habitantes. Malia que a capital histórica de Surrey é Guildford, a sede do goberno está en Kingston upon Thames, unha localidade que curiosamente non está situada neste condado, senón no veciño Gran Londres dende o ano 1965. As vilas máis poboadas de Surrey son Guildford e Woking. Surrey limita cos condados de Gran Londres, Kent, East Sussex, West Sussex, Hampshire e Berkshire.
Distritos
350px|miniatura|esquerda|Distritos de Surrey.