cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sáhara Occidental
Historia
O Sáhara Occidental foi unha colonia española dende 1975, cando Marrocos o invadiu mediante a Marcha Verde. Porén, a Marcha Verde sorprendeu a España nun momento delicado e optou por abandonar o territorio. O referendo seque pendente de celebrarse. Coa saída de España do territorio comezou a librarse unha guerra que enfrontou á Fronte Polisario cos seus veciños do norte e o sur: Marrocos (que invadía o territorio polo norte) e Mauritania (que o facía dende o sur). En 1979 Mauritania asina a paz co Fronte Polisario e renuncia ás súas pretensións sobre o territorio. En 1991, a ONU asumiu a responsabilidade de buscar unha saída pacífica ao conflito e estableceu a Misión para o Referendo no Sáhara Occidental (MINURSO). O secretario xeral e o Consello de Seguridade fixaron a data da celebración do referendo para febreiro de 1992. A consulta nunca se celebrou.
A invasión marroquí obrigou a decenas de miles de saharauís a fuxir ó deserto ata territorio alxerino, onde levantaron, cerca da cidade de Tinduf, campos de refuxiados. Exiliados nese recuncho de deserto máis duro do planeta, arredor de 160.000 saharauís sobreviviron dende fai 35 anos esperando regresar á súa terra. Os que non puideron fuxir no 1975 permanecen no territorio ocupado por Marrocos.
Goberno e política
De acordo cun informe xurídico (documento S/2002/161) dirixido ao Presidente do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, e datado o 29 de xaneiro do 2002, segundo indica no seu sexto parágrafo:
As pretensións do Marrocos respecto a súa "integridade territorial" (o que podería ser interpretado como apoio a súa reivindicación sobre o Sáhara Occidental) son apoiadas por 25 estados e pola Liga Árabe [3]. Porén, ningún país recoñece formalmente a anexión, como recoñece o Informe do Secretario Xeral da ONU sobre a situación relativa o Sáhara Occidental (19 de abril do 2006):
A República Árabe Saharauí Democrática ten un goberno no exilio, localizado a Tindouf, Alxeria. A maior parte do territorio do Sáhara Occidental está ocupado militarmente por Marrocos, o resto é administrado pola RASD.
Organización político-administrativa
250px|miniatura|right|Posto militar no [[O Aaiún|Aaiún]] Antigamente dividíase en Saguia el Hamra (capital: O Aaiún) e Río de Oro (capital Dakhla, antiga Villa Cisneros). Outras poboacións importantes son Smara ou La Güera (ou La Agüera).
Marrocos dividiu o Sáhara Occidental en catro provincias: Boujdour (Boxador), Laâyoune (O Aaiún), Es-Smara (Smara) e Qued Eddahab (Río de Oro). Tras a reorganización de 1997, o territorio do Sáhara Occidental pertence a tres rexións marroquís (Oued Ed-Dahab - Lagouira, Laâyoune - Boujdour - Sakia El Hamra e Guelmin - Es-Semara). As dúas últimas inclúen tamén territorio de Marrocos (unha pequena parte de Cabo Juby aquela e unha gran parte do sur de Marrocos estoutra).
Xeografía
250px|dereita|miniatura|Mapa do Sáhara Occidental O Sáhara Occidental atópase localizado en África do Norte, limitando ao norte co océano Atlántico, entre Mauritania (leste e mais sur) e Marrocos (norte). Limita tamén ao nordeste con Alxeria.
Atravesado polo trópico de Cáncer, o territorio está ocupado polo deserto do Sáhara, sendo unha parte erg (deserto de area) e outra de pedra.
A escasa vexetación só medra nos oasis. Existen algunhas especies de animais adaptadas ao árido hábitat desértico, como o rato brincante do deserto.
Economía
O Sáhara Occidental non posúe precipitacións abondo como para abastecer á maioría das actividades agrícolas, a agricultura só se practica ocasionalmente, tras as chuvias en zonas de terra vexetal. A súa economía céntrase no pastoreo nómade de camelos, cabras e ovellas, a pesca e a minería. Especial relevo ten a minería de fosfato, principal produto de exportación. Nos últimos tempos compañías petrolíferas internacionais levan a cabo exploracións na costa en busca de reservas de gas ou petróleo. A maioría dos alimentos para a poboación urbana debe ser importada. Todo o comercio e outras actividades económicas son controladas polo goberno de Marrocos. Os ingresos e estándares de vida atópanse substancialmente por debaixo dos de Marrocos.
Demografía
miniatura|dereita|200px|Evolución demográfica entre 1961 e 2003 ([[FAO 2005), en miles de habitantes.]] A poboación do Sáhara Occidental, os saharauís, son na súa maior parte unha poboación mixta, descendentes dos Beni Hassan, unha tribo beduína árabe do Iemen que arredor do século XV chegan ao Sáhara Occidental, e de tribos bérberes, existe tamén unha escasa minoría de ascendencia española ou europea, e de raza negra. Unha parte da poboación saharauí orixinaria (arredor de 155.000) atópase refuxiada en campamentos en Alxeria dende 1975. O país está ocupado maioritariamente por marroquís chegados despois de 1975 e polo exército.
O Sáhara Occidental é un dos territorios máis escasamente poboados do mundo e posiblemente o de menor densidade de poboación. Cara a xullo de 2004 existía no Sáhara Occidental unha poboación estimada de 267.405 persoas.
O idioma oficial é o árabe, o hassaniya é o dialecto que se fala popularmente. O español tamén ten unha certa presenza no territorio, sobre todo entre a poboación que se educou durante a colonia española.
A relixión predominante é o islam.
Cultura
A sociedade saharauí caracterízase por numerosos costumes, tradicións e festexos. A cerimonia do té é a máis importante para eles. Nela fanse tres vasos de té, o primeiro amargo como a vida, o segundo doce como o amor e o terceiro suave como a morte. A cada vaso de té danlle un significado. Amargo porque pensan que a vida no deserto é moi dura. O doce porque para eles o amor é o máis importante que hai. E o suave xa que non temen á morte. A tradición manda prepararlle un vaso de té a cada visitante que vai á súa casa, irse sen tomar o té seria para eles un xesto de deshonra. A oración e o máis sagrado, rezan 5 veces ao día. A primeira é a primeira hora da maña sobre as cinco, a segunda antes de comer, a terceira a primeira hora da tarde, a cuarta sobre as 6 da tarde e por último a quinta pola noite. Á hora de rezar recítase un fragmento do Corán, os homes e as mulleres rezan por separado. Excepto se hai algunha festa importante como a Eid al-Adha rezan todos xuntos. O home sempre diante e a muller atrás cos nenos, as mulleres recitan o Corán en voz baixa namentres que os homes fano en voz alta. É tamén de tradición que cando un visitante chega se lle mate unha cabra, como sinal de riqueza por parte da familia.
Chelos, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
Chelos é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
Black Monk Time
Black Monk Time é o álbum de estrea da banda alemá de garage rock The Monks, publicado en marzo de 1966 a través do selo Polydor Records. O subversivo estilo do disco e o contido lírico do mesmo foi radical para o seu tempo e na actualidade é considerado unha peza clave no desenvolvemento do punk rock.
Paul Pierce
Universidade
Pierce foi unha estrela no Inglewood High School de Inglewood (California) onde botou 4 anos e participou no concurso de mates ESPN Field All-American xunto con Vince Carter en 1995. Tras isto, iniciou a súa etapa universitaria na Universidade de Kansas, onde pasou tres tempadas. Debutou na tempada 1995-96 na que fixo 11,9 puntos e 5,3 rebotes por partido, aquel ano chegaron á final rexional onde caeron ante Syracuse 60-57, quedándose a un paso da Final Four.
Un ano despois estiveron a piques de repetir posto pero quedaron na Sweet Sixteen (semifinais rexionais) tras perder fronte a Arizona. Era o ano sophomore de Pierce e asinou 16,3 puntos, 6,8 rebotes e 2,1 asistencias en 28,1 minutos de media. Na súa última campaña cos Jayhawks, a 1997-98 fixo 20,4 puntos, 6,7 rebotes e 2,6 asistencias en 30,4 minutos. A pesar diso, esta vez só puideron avanzar até a segunda rolda do torneo NCAA, onde foron derrotados por Rhode Island. Anotou o seu máximo con 34 fronte a Vanderbilt. Foi incluído no Mellor Quinteto All-America, e tanto en 1997 como en 1998 foi MVP do Torneo da Big 12 Conference. Tivo unha media no seu periplo universitario de 16,4 puntos e 6,3 rebotes.
NBA
Na tempada 1999-00 mellorou sensiblemente os seus números con 19,5 puntos, 5,4 rebotes e 3 asistencias. O equipo volveuse a quedar fóra de playoffs pero a parella que formaba con Antoine Walker empezaba a coller forma. Superou o seu récord en puntos con 38 ante Detroit Pistons o 13 de marzo de 2000. Participou no Rookie Challenge co equipo sophomore. Un ano despois consagrouse como un xogador de elite, un dos grandes da liga tras facer 25,3 puntos, 6,4 rebotes e 3,1 asistencias por partido. Boston quedou de novo ás portas de playoffs, pero o equipo experimentou un cambio positivo coa chegada de Jim O'Brien que substituíu a Pitino. Foi nomeado Xogador do Mes de marzo en 2001 tras facer 30,3 puntos, 7,2 rebotes, 3,4 asistencias e 1,6 roubos. Na semana do 19 de marzo tamén foi elixido xogador da semana. Anotou o seu tope en puntos con 44 ante New Jersey Nets o 22 de marzo de 2001. Mais o seu partido máis popular foi no que Pierce se gañou o alcume de "The Truth", sobrenome que debe a Shaquille O'Neal, despois de que o escolta céltico asinase 42 puntos fronte a Los Angeles Lakers o 13 de marzo de 2001.
Aquela tempada foi o único xogador do cadro de Boston en disputar os 82 partidos e converteuse no primeiro "celtic" dende Larry Bird en alcanzar a cifra dos 2.000 puntos. Tamén logrou o récord de tiros libres tentados nunha soa campaña con 738, mentres que acabou terceiro na clasificación histórica de tiros libres anotados nunha tempada (550) tras Cedric Maxwell (574) en 1979 e John Havlicek (554) en 1971. Acabou o ano oitavo en puntos por partido, cuarto en puntos totais e segundo en tiros libres anotados e tentados. Asinou 12 dobres-dobres e liderou ao equipo en anotación 43 veces, en rebotes 19 e en asistencias 13. Superou a barreira dos 40 puntos en 8 ocasións e a dos 30 en 23.
Durante o verán de 2001 asinou un contrato de renovación multianual con Boston. Naquela tempada 2001-02 Pierce logrou clasificar a Boston ás Finais da Conferencia Leste, onde foron derrotados 4-2 por New Jersey Nets. Previamente eliminaran a Philadelphia 76ers e Detroit Pistons. Fronte aos Sixers fixo 30,2 puntos, 8,6 rebotes e 4,2 asistencias, anotando 46 no decisivo quinto partido. Fronte aos Pistons capturou 17 rebotes no 4º partido da serie, e nas finais de conferencia foi decisivo na maior remontada no último cuarto da historia de playoffs. Esta remontada ocorreu no terceiro partido ante os Nets no que anotou 21 dos seus 28 puntos na segunda parte, con 19 no último cuarto.
Pierce asinou a súa mellor tempada, fixo 26,1 puntos, 6,9 rebotes e 3,2 asistencias nos 82 partidos que xogou, chegando até as finais de conferencia e disputando o seu primeiro All-Star Game en Filadelfia, onde anotou 19 puntos e capturou 7 rebotes en 23 minutos. Dende 2002 até 2006 estaría presente en tódolos All-Star. Tanto en decembro como en abril compartiu con Antoine Walker o galardón de xogador do mes. O equipo acabou, ademais, co mellor récords​ en liga regular (49-33) dende a 1991. Con 2.144 puntos converteuse no primeiro xogador de Boston Celtics en liderar a clasificación de puntos totais nunha tempada. Ante Seattle SuperSonics igualou o seu récord de 8 triplos, e fronte a Cleveland Cavaliers instaurou un novo de 5 tapóns. Debutou coa selección do seu país no mundial de Indianápolis en 2002, onde só puideron ser 6º ante o seu público.
A tempada 2002-03 semellaba a ideal para dar o salto ás finais, pero topáronse en semifinais de conferencia ante uns New Jersey Nets que dominaban a conferencia naquela tempada encabezados por Jason Kidd. Caeron 4-0 e nunca deron sensación de mostrar oposición. Pierce volveuse a marcar unha tempada maiúscula con 25,9 puntos, 7,3 rebotes e 4,4 asistencias. Tanto nesta, como na anterior campaña, foi incluído no terceiro mellor quinteto da NBA. Para a tempada 2003-04 a parella Pierce & Walker desfíxose pola marcha deste a Dallas Mavericks. O balance de 36-46 en liga regular serviu para alcanzar os playoffs, onde caeron ante Indiana Pacers por 4-0. Pierce marcouse unha gran tempada pero estivo máis xeneroso, como din as súas 5,1 asistencias de media, o máximo de media nunha tempada, ademais dos seus 23 puntos e 6,5 rebotes.
miniatura|250px|Pierce nun partido ante [[Washington Wizards.]] Na 2004-05 volvía disputar todos os partidos de liga regular, algo que non sucedía dende a 2001. Indiana Pacers volveu cruzarse no seu camiño, para eliminarlles de novo, non sen sufrimento, por 4-3. Da man de Doc Rivers, que se estreaba no banco de Boston, asinaron unha moi boa tempada regular con 45 vitorias. Con todo, Pierce asinou a peor tempada en puntos desde o seu ano sophomore, a pesar de callar unha gran tempada con 21,6 puntos, 6,6 rebotes e 4,2 asistencias de media. Na 2005-06 Boston quedaría sen playoffs despois de catro anos consecutivos. Pierce callou, estatisticamente, a súa mellor campaña no que a puntos se refire con 26,8 por partido, volvendo superar a barreira dos 2.000 puntos. Ademais engadiu 6,7 rebotes e 4,7 asistencias. O 15 de febreiro de 2006 anotou o seu tope en puntos con 50 ante Cleveland Cavaliers.
2008, O primeiro anel
Na tempada 2007-08, Pierce en Boston formou parte do mellor equipo da NBA, sendo o líder en puntos (19,6) diante de xogadores do talle de Kevin Garnett ou Ray Allen. Nesa mesma tempada, gañaría o anel da NBA co seu equipo, os Boston Celtics, derrotando na final por 4-2 a Los Angeles Lakers, e sendo elixido como o MVP da final.
Durante os seus 9 anos de carreira na NBA, Pierce fixo unha media de 23,8 puntos, 6,8 rebotes, 5,2 asistencias e 1,7 roubos, e xa acumula 17.375 puntos, situándose cuarto na clasificación histórica de máximos anotadores de Boston, sendo por dereito propio toda unha lenda en Boston Celtics. Para moitos esta considerado como un do tres mellores aleiros da liga e un dos cinco xogadores máis completos da NBA.
Burnett
O apelido Burnett pode estar referido a:
The Cult
The Cult é unha banda inglesa de rock gótico formada en Bradford, Yorkshire en xaneiro do ano 1984, sucesora da banda Death Cult. Gañou popularidade no Reino Unido a mediados dos anos 80 como grupo post-punk con sinxelos como "She Sells Sanctuary", antes de irromper no mainstream estadounidense a finais da década como unha banda de hard rock co tema "Love Removal Machine". Dende a súa primeira formación a banda pasou por varios cambios nas súas ringleiras, sendo os membron máis duradeiros o vocalista Ian Astbury e o guitarrista Billy Duffy, os seus dous compositores.
Garxuni
O garxuni, tamén coñecido como karxuni, é a lingua árabe escrita no alfabeto siríaco.
O garxuni empezou a ser usado a partir do século VII, cando o árabe empezaba a volverse a lingua falada predominante no Crecente Fértil, pero a escritura árabe non estaba aínda ben desenvolvida nin tiña a ampla difusión que despois acadou. De feito, hai evidencia de que o feito de escribir o árabe en garxuni influenciou o estilo da moderna escritura árabe.
Constante Amor
Constante Amor Neveiro, nado en Ames o 29 de abril de 1862 e finado en Santiago de Compostela o 31 de maio de 1935, foi un sacerdote, penalista e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela, onde se doutorou en Teoloxía e Dereito Canónico. Despois doutorouse en Dereito Civil na Universidade de Santiago de Compostela. Cóengo da Catedral de Santiago, viaxou a Italia en 1911 pensionado pola Junta para Ampliación de Estudios. Foi párroco de Abanqueiro, Bastavales e San Félix de Solovio e Santa María Salomé de Santiago de Compostela. Foi redactor na terceira etapa de El Libredón e colaborou en Ultreya e El Compostelano. Foi académico numerario da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas.
Fabeiros, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
Fabeiros é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres.
Sonómetro
miniatura|200px|dereita|Sonómetro (2011) Un sonómetro é un dispositivo que se emprega para medir o nivel de presión sonora. Usa como unidades os dB (decibelios)
Der amerikanische Freund
Der amerikanische Freund é un filme franco-alemán de 1977 dirixido por Wim Wenders. É unha adaptación da novela Ripley's Game de Patricia Highsmith.
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Illa dos Forcados
A Illa dos Forcados é unha illa galega da provincia da Coruña, situada na parroquia de Lira, concello de Carnota. É unha illa baixa e completamente pedregosa. A pesar da súa extensión relativamente grande (5 hectáreas) carece e careceu de calquera tipo de construción ou actividade humana (fóra da pesca superficial), debido a ser completamente pétrea e imposible de abordar.
Josefa Gallego Abeledo
Josefa Gallego Abeledo, nada en Mugardos en 1919 e finada no mesmo concello o 8 de decembro de 2005, foi unha guerrilleira antifranquista galega.
Traxectoria
O seu pai Manuel Gallego Durán e o seu tío Antonio Gallego Durán foron asasinados polos franquistas en 1936. Xunto cos seus irmáns María, Clementina e Juan Gallego Abeledo, coñecidos como Os Buzos, incorporouse á guerrilla. Comezou colaborando cos fuxidos. Cando a presión se fixo insoportable integrouse coa súa irmá María na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 20 de agosto de 1951 salvou a vida nunha redada cando estaba agochada na Cruz de Meá (Mugardos) nunha cova na casa de Dolores Loureda. Pasou tempo agochada coa súa irmá María e outros guerrilleiros no refuxio de Goente (As Pontes de García Rodríguez). O 27 de setembro de 1951 foi detida no seu domicilio dos Casás por unha confidencia. Xulgada en consello de guerra foi condenada a 23 anos de cadea, que finalmente quedaron reducidos a 10. Estivo nas prisións de Segovia e Alcalá de Henares. Ao saír pasou dous anos no País Vasco. Marchou a Francia, casou con José Fernández Dopico e instalouse en Gien. Ao enviuvar volveu casar con Henry Georges Gentiliny. Os tres últimos anos de vida pasounos en Mugardos.
Under My Skin
Under My Skin é o segundo disco de Avril Lavigne.
Singles
Os singles deste disco son Don´t Tell Me, My Happy Ending, Nobody´s home, He Wasn´t e Fall to pieces. O primeiro single elixírono os fans nunha votación en Internet, na que tiñan que decidir se entre esta canción ou a chamada Daydream, que ao final non se incluíu no disco.
My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky
My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky é o décimo primeiro álbum da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado o 23 de setembro do 2010 a través do selo Young God Records. Trátase do seu primeiro traballo de estudio en 14 anos. O fundador do grupo, Michael Gira, financiou a gravación deste disco creando o álbum de edición limitada I Am Not Insane e elixindo a varios colaboradores de anteriores formacións de Swans, ademais de membros do seu proxecto paralelo Angels of Light, para gravar My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Michael Gira
Xar, Barcia, Lalín
Xar é un lugar da parroquia de Barcia, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 28 habitantes (18 homes e 10 mulleres), o que supón un aumento de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Spirit F1
Spirit Racing foi un equipo de Fórmula 1 do Reino Unido. Disputou 23 Grandes Premios entre e. No seu primeiro ano na categoría, o seu fornecedor de motores foi Honda, que volvía á Fórmula 1 despois de 15 anos ausente.
Historia
miniatura|left | Thierry Boutsen F2 Spirit 201 Fundada en 1981 por Gordon Coppuck e John Wickham, Spirit tivo unha estreita relación con Honda. Malia ser relativamente novos nas carreiras de fórmula, seleccionaron a Spirit para usar o motor serie RA V6 de 2 litros de Honda no Campionato Europeo de Fórmula Dúas en 1982, correndo con Thierry Boutsen (que gañou tres roldas da serie) e Stefan Johansson.
Honda estaba disposta a pasar a Fórmula Un e Spirit modificou as especificacións do chasis do 201 F2 para á F1 e comezou un programa de probas en novembro de 1982 en Silverstone, planeando entrar no Campionato do Mundo de 1983 a metade de tempada. En Honda estaban ansiosos por manter un perfil baixo para o programa (como o fixeran anteriormente en co seu equipo de Gran Premio); así deixaron marchar a Boutsen (visto como unha estrela en ascenso) en favor da Johansson (visto como un talento en caída logo dun debut decepcionante con Shadow en 1980). A instancias de Honda o equipo evitou os ensaios, ao mesmo tempo que outros equipos de Fórmula Un, principalmente en Willow Springs, pero tamén en Jacarepaguá en 1983.
Posteriormente, o equipo fixo o seu debut na Carreira de Campións de 1983 en Brands Hatch non valida para o campionato. Malia o quilometraxe feito nas probas polo equipo (e o establecemento do segundo mellor tempo nos adestramentos libres) Johansson non puido lograr un tempo na clasificación logo de problemas co motor e comezou desde o fondo da grella, retirouse cedo logo de perforar o radiador nunha colisión con Roberto Guerreiro. O equipo regresou ás probas, facendo máis de 15.000 quilómetros en sesións en Silverstone, Brands Hatch e Donington antes de participar no Gran Premio de Gran Bretaña. Johansson 14º cualificado logo de continuos problemas técnicos loitou brevemente co Lotus de Nigel Mansell antes de retirarse coa bomba de combustible rota. Posteriormente, o equipo continuou a tempada, pero os problemas mecánicos seguiron minando o coche malia mostrar unha velocidade digna; o seu mellor resultado foi sétimo en Zandvoort.