cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primeira división española 1952/53
A tempada 1952/53 da Primeira división española de fútbol, que foi a 22ª edición do campionato, disputouse entre o 14 de setembro de 1952 e o 3 de maio de 1953.
O CF Barcelona revalidou o título conquistado a tempada anterior, sendo o sexto da súa historia.
Rádio e Televisão de Portugal
A Rádio e Televisão de Portugal (RTP) é unha empresa estatal portuguesa que inclúe a radio e a televisión públicas. Antes do ano 2004, a Radiodifusão Portuguesa (RDP) e a Radiotelevisão Portuguesa (RTP), empresas públicas de radio e televisión respectivamente, estaban separadas e eran entidades xurídicas independentes e distintas. No 2004, foron reestruturadas e fusionadas nunha soa empresa pública, a Rádio e Televisão de Portugal. Desde entón, a sigla RTP pasou a designar o grupo enteiro de Radio e Televisión, e a RTP pasou a ser a cadea de televisión máis vista do país, posto que diariamente preto de 50 millóns de persoas ven os contidos da RTP, entre portugueses, franceses e españois.
Historia da Radiodifusão Portuguesa
Oficialmente, a Emisora Nacional de Radiodifusão, usualmente designada Emisora Nacional, da cal a RDP é sucesora, foi fundada o 4 de agosto de 1935.
En 1932 realizáronse as primeiras emisións experimentais en Onda Media e en 1934 as de Onda Curta, que desde pronto se asumiu como unha das vocacións naturais da nova estación emisora.
Tres anos despois, a súa capacidade de emisión era ampliada para atinxir a diáspora portuguesa. Data de entón o lanzamento dun programa de referencia, a "Hora da Saudade", destinado aos emigrantes no continente americano e aos pescadores da frota bacalloeira.
A realidade de hoxe é outra, mais a vocación mantense e a RDP Internacional continúa a afirmarse como elo esencial de conexión coas comunidades portuguesas no estranxeiro.
miniatura|300px|Edificio da RTP. Aínda en 1934, os estudos foron trasladados de Barcarena á Rúa do Quelhas, en pleno corazón de Lisboa, onde se mantiveron até mediados dos anos 90. Actualmente, nesa mesma rúa funciona o Museo da Radio, mais noutro edificio que outrora acolleu o histórico Radio Club Portugués.
A Emisora Nacional foi esencialmente definida á imaxe das europeas. Concibida nun cadro político interno e externo en que as radios nacionais desempeñaban sobre todo un papel de vehículo dos intereses do Goberno, esta característica acentuouse aínda máis no caso portugués en función do réxime totalitario que perdurou até 1974.
En 1940, liberouse da tutela dos CTT, iniciándose entón o modelo de implantación rexional no continente e illas.
Baseada nun modelo sobrio de presentación e recorrendo a locutores de prestixio, a Emisora Nacional, aínda que asumindo sistematicamente o seu papel de órgano de propaganda do chamado Estado Novo, soubo desenvolver unha cultura propia que influenciou fortemente na sociedade e marcou decisivamente a historia da radio en Portugal.
Da dinámica inicial, que se estendeu ao longo dos anos 50, xurdiron as orquestras da Emisora Nacional - Sinfónica, Típica e Lixeira - o Centro de Formación de Artistas da Radio, onde se revelaron algúns dos grandes nomes da música portuguesa, o teatro radiofónico, de que son paradigma os folletíns e programas, especialmente o "Domingo Sonoro" e os "Diálogos da Lelé e do Zequinha", que ficaron na memoria colectiva dos portugueses.
Este modelo apenas se modificou até o 25 de abril de 1974. A revolución conduciu á inmediata ocupación da Emisora Nacional, co nomeamento de militares para todos os cargos relevantes.
Pasadas as maiores vicisitudes do período revolucionario, as estacións de radio son nacionalizadas e créase a RDP - Empresa Pública de Radiodifusão, que concentra todas as estacións, con excepción da Radio Renascença e outros dous postos de pequena difusión.
En 1976, a nova empresa adopta o nome de Radiodifusão Portuguesa EP, ficando depositaria da obrigación de prestar un servizo público de radio. En termos de produción, a empresa organízase en 4 canles nacionais, 3 rexionais para o continente e 2 rexionais para as illas, mantendo as emisións internacionais en Onda Curta.
En 1979 procédese a unha profunda reorganización interna resultando na creación da Radio Comercial que, xuntamente cos programas emitidos a partir dos centros rexionais, entra en competencia directa cos operadores privados no mercado publicitario.
Entre 1992 e 1994 a RDP inicia unha nova fase de transformación que conducirá a un modelo próximo ao actual. A Radio Comercial é privatizada e retírase a publicidade de todas as canles, deixándose, así, o mercado publicitario exclusivamente aos operadores privados.
É elaborado un plano co obxectivo de concentrar servizos até entón dispersos por varios edificios da capital no recentemente adquirido edificio das Amoreiras, en Lisboa, que pasa a abrigar os sectores técnico e de produción. Desenvólvese ao mesmo tempo unha política de redimensionamento dos efectivos, de renovación do parque de emisoras e de actualización en todos os dominios.
En 1994 créase a Antena 3, a estación nova do grupo.
O mesmo ano, a RDP é transformada en sociedade anónima de capitais exclusivamente públicos.
En 1995, a RDP África xorde como unha nova canle orientada aos países africanos de lingua portuguesa.
Brendan Gleeson
Brendan Gleeson, nado o 29 de marzo de 1955 en Dublín, é un actor irlandés. É coñecido por aparecer en filmes como Braveheart, Gangs of New York, In Bruges, 28 Days Later, Troia, os filme de Harry Potter, The Guard e o papel de Michael Collins en The Treaty. Gañou un Premio Emmy no 2009 pla súa interpretación de Winston Churchill no filme Into the Storm.
Rádio e Televisão de Portugal
Historia da Radiodifusão Portuguesa
O esforzo de modernización prosegue e a empresa entra decisivamente na era da dixitalización.
Brendan Gleeson
Traxectoria
Brendan Gleeson, nado en Dublín, tivo unha vida á marxe do mundo do espectáculo ata que rematou a universidade, aínda que o seu primeiro papel importante o tivo con 34 anos, na longametraxe irlandesa The Field, en 1990. Antes de adicarse á actuación foi mestre de secundaria nun instituto en Dublín.
Porto Amboim
miniatura|250px|Unha rúa de Porto Amboim. Porto Amboim é unha cidade e municipio da provincia de Cuanza Sul, en Angola.
Brendan Gleeson
Traxectoria
Actuou en Braveheart e grazas a este papel acadou máis recoñecemeto e puido trocar un pouco de papeis, intervindo en Turbulence, Mission: Impossible II e A.I. Artificial Intelligence. Tamén destaca o seu papel do auror Alastor Moody na saga de Harry Potter.
Sobríns, Aríns, Santiago de Compostela
Sobríns é un lugar da parroquia do Aríns no concello coruñés de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Tiña 27 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 13 eran mulleres.
Brendan Gleeson
Traxectoria
Gleeson casou con Mary Weldon en 1982, e ten catro fillos (Domhnall, Fergus, Bríain e Rúairí). É tamén un notable músico, toca o fiddle (ou violín celta).
Ten unha grande amizade co coñecido actor, tamén irlandés, Liam Neeson.
Porto Amboim
Xeografía
Limita ao norte co municipio de Quiçama, ao leste cos municipios de Quilenda e Amboim, ao sur co municipio do Sumbe, e ao oeste polo océano Atlántico.
O concello ten unha superficie de 3 646 km² e, no ano 2006 tiña unha poboación estimada de 136 729 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era duns 37,5 hab./km².
Está constituído polas comunas de Porto Amboim (sede) e Kapolo.
Historia
Orixinariamente, Porto Amboim era coñecido como Kissonde, un pequeno poblo que os portugueses colonizaron en 1587, e lle deron o nome de Benguela, e máis tarde Benguela Velha, debido á creación doutro pobo hoxe coñecido como Benguela, cidade que está situada a 350 km ao sur de Benguela Velha.
En 1923 o nome foi cambiado a Porto Amboim.
Hoxe (2014), Porto Amboim é unha das áreas de crecemento para a industria off shore. A capa de presal fronte á costa de Angola, con Porto Amboim no centro, é unha área de desenvolvemento planificada, con empresas como Paenal, unha empresa conxunta entre Sonangol, SBM & DSME e Heerema Porto Amboim, os dous principais estaleiros de fabricación para buques de mar a fóra.
Rádio e Televisão de Portugal
Historia da Radiodifusão Portuguesa
A partir 1998, Portugal pasa a dispor, progresivamente, do sistema DAB - Digital Audio Broadcasting - proxecto pioneiro no país, enteiramente desenvolvido pola RDP, mais de reducida visibilidade e adhesión popular.
En 2000, a RDP é incluída na Portugal Global, SGPS - unha sociedade creada para agrupar os media estatais, e que sería extinguida en 2003 no ámbito da reestruturación que se aveciñaba para o sector.
A prometida reorganización ocorre no inicio de 2004, coa creación da Radio e Televisión de Portugal, SGPS, sociedade que reúne RDP e RTP, e a repartición de instalacións e servizos na nova sede conxunta da Avenida Mariscal Gomes da Costa, en Lisboa, e nalgunhas delegacións rexionais. Paralelamente a isto, a taxa de radiodifusión sonora, até entón a forma de financiamento exclusivo da RDP, pasa a estar afectada aos dous operadores de servizo público, e son suprimidas as emisións locais da RDP Norte, Centro e Sur.
Actualmente, a RTP ten presentado perdas sucesivas de varias decenas de millóns de euros, tornándose un fardo para os portugueses nun momento de crise.
Historia da Radiotelevisão Portuguesa
miniatura|250px|Centro de Produción da RTP en [[Chelas, inaugurado no 2007.]]
As emisións experimentais da RTP (posteriormente, coñecida como RTP1) iniciáronse en 1956, a partir da Feira popular, en Lisboa. Porén, as emisións regulares só se iniciarían a partir do 7 de marzo de 1957.
O 20 de outubro de 1959, a RTP tornouse membro da UER - Unión Europea de Radiodifusión - e a mediados dos anos 60 do século XX pasou a ser transmitida para todo o país.
O día 25 de decembro de 1968 conmemorouse o Nadal coa creación dunha segunda canle, a RTP2.
Tras o 25 de abril de 1974, o estatuto da empresa concesionaria da radiotelevisión foi alterado. En 1975, a RTP foi nacionalizada, transformándose na empresa pública Radiotelevisão Portuguesa, por Decreto-Lei nº 674-D/75, de 2 de decembro.
A RTP iniciou as emisións regulares en cor o 7 de marzo de 1980, despois dalgunhas experiencias técnicas. Con todo gran parte da poboación aínda non dispuña de equipamentos a cores.
En 14 de agosto de 1992, a RTP transformouse en sociedade anónima de capitais exclusivamente públicos - a Radiotelevisão Portuguesa, S.A..
O 11 de maio de 2000 a RTP - xuntamente coa Radiodifusão Portuguesa (RDP) e a Axencia LUSA - pasa a formar parte da sociedade anónima de capitais exclusivamente públicos denominada Portugal Global, SGPS, S.A.
Portugal Global extingueuse o 22 de agosto de 2003, sendo feita a reestruturación do sector empresarial do Estado na área do audiovisual. Entre outras alteracións, transformouse a antiga Radiotelevisão Portuguesa, S. A., sociedade anónima de capitais exclusivamente públicos, nunha nova sociedade gestora de participacións sociais, denominada Radio e Televisión de Portugal, SGPS, S. A. Foi aínda creada unha sociedade anónima de capitais exclusivamente públicos designada Radiotelevisão Portuguesa - Servizo Público de Televisión, S. A.
En 5 de xaneiro de 2004, a RTP2 deu lugar a unha nova canle denominada 2.
En 2007, a RTP conmemora os seus 50 anos de emisións en Portugal.
O novo Complexo de estudios de Chelas posúe medios técnicos actuais e modernos prontos para o arranque da emisión da TDT (Televisión Dixital Terrestre) e tamén un enorme coche de exteriores totalmente equipado para emisión en HDTV High Definition Television (Televisión de Alta Definición). Este complexo ten 4 estudos de 800, 400, 200 e 100 metros cadrados debidamente equipados.
O día 19 de marzo de 2007, a 2 retomou a designación orixinal, RTP2, con nova identidade.
Primeira emisión da RTP en alta definición na canle RTP HD durante os Xogos Olímpicos de Pequín.
Radio
Con sede en Lisboa e centros rexionais no Porto, Coímbra, Faro, Ponta Delgada e Funchal, a RDP actualmente divídese en:
Evangelion: Morte e renacemento
Evangelion: Morte e renacemento (新世紀エヴァンゲリオン 劇場版 DEATH & REBIRTH シト新生) é un filme xaponés de 1997 dirixido por Hideaki Anno, Masayuki e Kazuya Tsurumaki. É o primeiro filme baseado na serie Neon Genesis Evangelion e consta de dúas partes, Death e Rebirth, separadas por unha curta pausa. Foi estreado, xunto coa súa continuación, The End of Evangelion, en resposta ó éxito da serie de televisión e unha forte demanda dos seareiros por outro final. Dende entón foi reeditado e relanzado numerosas veces.
Morte
A primeira parte, Death, é unha edición de 67 minutos de duración dos primeiros 24 episodios de Neon Genesis Evangelion en forma de clip show, con imaxes nunca vistas na emisión orixinal.
Renacemento
A segunda parte Rebirth, é unha animación completamente nova de 27 minutos que posteriormente formarían o primeiro terzo do filme The End of Evangelion, estreado catro meses despois. Debido a limitacións de tempo, Rebirth só abrangue os preparativos iniciais do Proxecto de Complementación Humana e a invasión do Geofront polo JSSDF, rematando coa chegada dos Evas producidos en masa. (En The End of Evangelion, a versión final do episodio 25 conclúe co final da pelexa de Asuka cos Evas de produción en masa).
Planeta
dereita|miniatura|Imaxe dos planetas do [[Sistema solar 1) Mercurio. 2) Venus. 3) Terra. 4) Marte. 5) Xúpiter. 6) Saturno. 7) Urano. 8) Neptuno]]
Conforme a Unión Astronómica Internacional (IAU) un planeta (, do grego planḗtai, 'errantes' ) é un corpo celeste que orbita ao redor do Sol, que ademais ten masa abonda como para que a súa gravidade supere as forzas do corpo ríxido e asuma unha forma en equilibrio hidrostático (practicamente esférica) e que ademais limpara a órbita de corpos veciños. Un planeta é un corpo celeste de grandes dimensións, sen luz propia, senón que a recibe dunha estrela, e que xira arredor dunha estrela cunha órbita elíptica. Da estrela recibe unha importante radiación electromagnética.
O termo planeta é antigo, con lazos coa historia, astroloxía, ciencia, mitoloxía, e relixión. Á parte da Terra mesma, que non era considerada como planeta, como non podería ser doutra forma na teoría xeocéntrica, coñecíanse desde moi antigo cinco planetas do Sistema Solar visibles ao ollo humano sen axuda dun telescopio. Son estes Mercurio, Venus, Marte, Xúpiter e Saturno, considerados por moitas culturas temperás divinos ou emisarios das deidades. O uso do telescopio permitiu a descuberta de Urano e Neptuno. A medida que avanzou o coñecemento científico, cambiou a percepción dos planetas, incorporando un considerable número de obxectos dispares. En 2006, a Unión Astronómica Internacional adoptou oficialmente a resolución na que se definían os planetas do Sistema Solar. Esta definición é controvertible pois exclúe a moitos obxectos de masa planetaria en base a onde ou que orbitan. Aínda que segundo a definición actual son "planetas" os oito corpos planetarios anteriormente mencionados descubertos antes de 1950, algúns corpos celestes coma Ceres, Pallas, Juno e Vesta (todos eles obxectos do cinto de asteroides), e Plutón (o primeiro obxecto descuberto máis aló de Neptuno), foron outrora considerados planetas pola comunidade científica. No ano 2003 houbo unha controversia sobre se Plutón era ou non un planeta. A alternativa postulada é que el forma parte do cinto de Kuiper. Plutón estivo considerado un planeta ata o 24 de agosto de 2006 cando a IAU o definiu como planeta anano. Hoxe considerase que o Sistema Solar se compón de oito planetas, moitos dos cales teñen satélites naturais, ademais de millares de asteroides e cometas.
O sistema xeocéntrico de Tolomeo consideraba que os planetas orbitaban ao redor da Terra en movementos de deferente e epiciclo. Aínda que a idea de que os planetas orbitaban ao redor do Sol foi suxerida moitas veces, non foi ata o século XVII que esta teoría foi corroborada polas observacións astronómicas cos primeiros telescopios, feitas por Galileo Galilei. Na mesma época, mediante a análise dos datos recollidos de observacións anteriores ao telescopio, Tycho Brahe e Johannes Kepler acharon que as órbitas dos planetas eran máis ben elípticas ca circulares. Conforme melloraban as ferramentas de observación celeste, os astrónomos viron que, ao igual ca Terra, os planetas rotaban ao redor dun eixe oblicuo con respecto ao seu polo orbital, e que algúns compartían características como casquetes de xeo e as estacións. Desde os albores da Era espacial, as observacións detalladas das sondas espaciais acharon que a Terra e outros planetas compartían características como o vulcanismo, a tectónica, os furacáns, e mesmo a hidroloxía.
Algúns miles de planetas que orbitan outras estrelas (planetas extrasolares ou exoplanetas) foron descubertos na Vía Láctea. A 1 de novembro de 2020, coñecíanse 4 370 planetas extrasolares en 3 230 sistemas planetarios (incluíndo 715 sistemas planetarios múltiples), variando en tamaño desde algo máis do tamaño da Lúa ata xigantes gasosos o dobre de grandes que Xúpiter. De entre eles, cen teñen o mesmo tamaño cá Terra e nove están á mesma distancia relativa da súa estrela coma a Terra do Sol, isto é, están na zona de habitabilidade. O 20 de decembro de 2011, o telescopio espacial Kepler informou do descubrimento dos primeiros planetas extrasolares do tamaño da Terra, Kepler-20e e Kepler-20f, orbitando o análogo solar Kepler-20. Un estudo de 2012, analizando datos de microlentes gravitacionais, estimou unha media de polo menos 1,6 planetas ligados a cada estrela da Vía Láctea. Crese que aproximadamente unha de cada cinco estrelas análogas ao Sol ten un planeta do tamaño da Terra na súa zona de habitabilidade.
Formación
esquerda|miniatura|Recreación artística dun [[disco protoplanetario.]] Non se sabe con certeza como se forman os planetas. A teoría predominante é que son formados durante o colapso dunha nebulosa nun delgado disco de gas e po. Unha protoestrela fórmase no núcleo, rodeada por un disco protoplanetario que rota. A través da acreción (un proceso de crecemento por agregación de corpos menores) as partículas de po do disco van acumulándose formando corpos cada vez máis grandes. As concentracións locais de masa son coñecidas como formas planetesimais, as cales aceleran o proceso de acreción ao engadirse novo material pola súa atracción gravitacional. Estas concentracións fanse máis densas ata que colapsan cara o interior pola gravidade para formar protoplanetas. Despois de que un planeta acade un diámetro maior que a Lúa, comeza a acumular unha atmosfera, en gran medida polo aumento da captura de planetesimais por medio da fricción atmosférica. thumb|right|upright=1.35|Recreación da colisión de dous asteroides observada preto da estrela NGC 2547-ID8. Crese que a colisión de obxectos celestes pode chegar a formar planetas. Cando a protoestrela medra o suficiente e se acende para formar unha estrela, o disco que aínda queda despréndese cara o exterior por fotoevaporación, polo vento solar, polo efecto Poynting-Robertson ou por outras causas. A partir de entón aínda poden quedar moitos protoplanetas orbitando a estrela ou os uns aos outros, pero co tempo moitos coliden, ben formado un único planeta máis grande ou lanzando material cara outros protoplanetas ou planetas maiores que o absorben. Eses obxectos fanse o suficientemente grandes como para capturar materia das proximidades da súa órbita e converterse en planetas. Mentres tanto, os protoplanetas que evitaron as colisións poden converterse en satélites naturais de planetas pola súa captura gravitacional, ou permaneces en cintos doutros obxectos para converterse en planetas ananos ou corpos pequenos.
Os enerxéticos impactos dos planetesimais máis pequenos (así como a radioactividade) quentan o planeta en crecemento, causando que se fundan parcialmente. O interior do planeta comeza a diferenciarse da masa, desenvolvendo un núcleo máis denso. Os planetas sólidos máis pequenos perden parte das súas atmosferas debido á súa acreción, pero os gases perdidos poden ser substituídos pola desgasificación do manto e polo impacto de cometas.
Co descubrimento e observación de sistemas planetarios ao redor de estrelas distintas á nosa, faise posible elaborar, revisar ou incluso substituír esta teoría. O nivel de metalicidade (un termo astronómico que describe a abundancia de elementos químicos cun número atómico superior a 2, o pertencente ao helio) crese actualmente determinante para que unha estrela teña planetas. Polo tanto, pénsase que unha estrela rica en metais posuirá un sistema planetario máis sólido que unha que unha pobre en metais.
Planetas do Sistema Solar
No Sistema Solar hai oito planetas que, de menor a maior distancia ao Sol, e co seu correspondente símbolo planetario, son:
Xúpiter é o máis grande cunha masa 318 veces a da Terra, mentres que Mercurio é o máis pequeno con 0,055 veces a masa da Terra. Ademais están recoñecidos cinco planetas ananos.
Os planetas do Sistema Solar divídense en categorías segundo a súa composición:
Planetas externos ao Sistema Solar
200px|miniatura|Representación artística do planeta [[OGLE-2005-BLG-390Lb, a 20 000 anos luz da Terra.]]
Planetas extrasolares
Dende 1988 o descubrimento de Gamma Cephei Ab, confirmou unha serie de descubrimentos que se fixeron de planetas en órbita arredor de estrelas distintas do Sol. Ata outubro de 2011 descubríranse 567 sistemas planetarios que conteñen un total de 692 corpos. A maioría deles teñen masas que son comparables ou maiores que Xúpiter. Entre as excepcións inclúense unha serie de planetas descubertos en órbita arredor dos restos queimados de estrelas chamados púlsares, como PSR B1257 +12, os planetas en órbita arredor das estrelas: Mu Arae, 55 Cancri e GJ 436, que son aproximadamente do tamaño de Neptuno, e un sistema planetario que contén polo menos dous planetas en órbita arredor de Gliese 876.
Non está claro se os grandes planetas recentemente descubertos se parecen aos xigantes gasosos do Sistema Solar ou se son dun tipo de gas distinto aínda non confirmado como o amoníaco ou o carbono. En particular, algúns destes planetas, coñecidos como "xúpiteres quentes", orbitan moi preto das súas estrelas nai, en órbitas case circulares, polo que reciben moita máis radiación estelar que os xigantes do Sistema Solar. Isto fai preguntarse se son o mesmo tipo de planetas. Existe tamén unha clase de "xúpiteres quentes" que orbitan tan preto da súa estrela que as súas atmosferas son arrincada lentamente, e se denominan planetas Chthonianos.
Para unha observación máis detallada de planetas extrasolares requirirase unha nova xeración de instrumentos, incluídos os telescopios espaciais. A nave espacial CoRoT está a buscar variacións de luminosidade estelar debida ao tránsito de planetas. Tamén se propuxeron varios proxectos como a creación dun conxunto de telescopios espaciais para a busca de planetas extrasolares con masas comparables á da Terra. Estes inclúen o proxecto da NASA Kepler Mission, Terrestrial Planet Finder, e programas da Misión Espacial de Interferometría, o Darwin da ESA, o CNES e a PEGASE. The New Worlds Misión é un dispositivo oculto que pode traballar en conxunto co telescopio espacial James Webb. Porén, o financiamento dalgúns destes proxectos continúa a ser incerta. A frecuencia de ocorrencia destes planetas terrestres é unha das variables na ecuación de Drake, que estima o número de planetas con seres intelixentes.
Planetas interestelares
Varias simulacións por ordenador de evolución estelar e formación dos sistemas planetarios suxeriron que algúns obxectos de masa planetaria puideron ser expulsados ao espazo interestelar. Algúns científicos argumentaron que eses obxectos atopados vagando no espazo deben ser clasificados como "planetas". Non obstante, outros investigadores suxeriron que poderían ser estrelas de masa pequena. A definición da UAI sobre planetas extrasolares non toma posición sobre a cuestión.
En 2005, os astrónomos anunciaron o descubrimento de Cha 110913-773444, a anana marrón máis pequena atopada ata esa data, con só sete veces a masa de Xúpiter. Xa que non se atopa en órbita arredor dunha estrela de detonación, á unha sub-anana marrón, de acordo coa definición da UAI. Porén, algúns astrónomos creen que debería ser denominada como planeta. Durante un breve tempo en 2006, os astrónomos creron que atoparan un sistema binario de obxectos, Oph 162225-240515, que os descubridores describiron como "planemos" ou "obxectos de masa planetaria", pero as últimas análises dos obxectos determinaron que as súas masas son maiores que 13 veces a de Xúpiter, que é o límite de masa que debe de ter un planeta para que no seu núcleo non se produzan combustións termonucleares, é dicir, para que non sexa unha estrela.
Historia da observación dos planetas
As orixes da observación dos planetas dos que hai rexistro remóntanse á civilización sumeria (3800-2000 a.C.) cuxa cultura, e especialmente a súa relixión, repercutiu na mitoloxía doutros pobos antigos da rexión de Mesopotamia. Alí, os planetas identificábanse con deidades da súa relixión das que tomaban os seus nomes. Ademais, nesa época forxáronse tamén os símbolos que se empregan ata hoxe. Ordenados dende o Sol cara ao exterior son:
Para nomear os planetas, a cultura grega antiga, tomou os nomes dos deuses babilonios traducidos ás súas divindades correspondentes. Eles son:
A cultura romana antiga, renomeou os deuses gregos e con eles os planetas. Estes son os nomes que continúan a usarse:
Descubrimento de planetas con telescopio
Urano é visible a simple vista no momento da oposición, en ceos escuros, sen contaminación lumínica, mais, en parte pola lentitude dos seus movementos, non foi identificado como planeta na antigüidade. No século XVII foi catalogado como estrela. En 1781 o británico William Herschel observou un obxecto que máis tarde se confirmou como un planeta alén da órbita de Saturno. Ao momento de nomealo intentouse render homenaxe ao rei do Reino Unido, mais finalmente denominouse Urano, que na mitoloxía grega é un titán primordial personificador do ceo e pai de Crono que, coma este, foi derrocado polo seu fillo. Desta maneira continuouse a tradición de empregar a mitoloxía antiga para nomear os planetas, aínda que en lugar do nome romano (Caelus) como no resto dos planetas usouse a forma grega. Esta tradición fora iniciada coa astronomía telescópica a principios do século XVII coa denominación dos satélites galileanos de Xúpiter por Simon Marius.
En 1846 Johann Gottfried Galle e Urbain Le Verrier descubriron un planeta máis aló de Urano que, despois dalgúns ensaios foi chamado Neptuno, deus romano, fillo de Saturno e irmán de Xúpiter, que goberna todas as augas e mares. Finalmente, en 1930 o estadounidense Clyde Tombaugh descubriu un corpo alén de Neptuno e para nomealo adoptouse Plutón, polo deus romano do inframundo. De xeito similar a Ceres, Plutón foi considerado planeta ata que se descubriu que pertencía a un cinto de obxectos menores, o cinto de Kuiper.
Gas mostaza
O gas mostaza foi un tipo de gas bélico inventado e utilizado por Alemaña durante a primeira guerra mundial. Foi o principal gas velenoso dos que Alemaña utilizou durante este conflito para aniquilar as posicións inimigas. Este gas, previamente fervido a altas temperaturas, provocaba vapores tóxicos que mataba, en grandes concentracións, as persoas que se vían en contacto directo con el, ademais diso e de ser un gas letal, tamén contaminaba o medio ambiente. O seu nome deriva do olor que ten, parecido ao da mostaza.
Esquemas comunicativos
Esquema de Johnson
centro|Esquema comunicativo de Johnson
Esquema de Laswell
centro|Esquema comunicativo de Laswell
Esquema de Dobb
centro|Esquema comunicativo de Dobb
Esquema de Shannon e Weaver
centro|850px|Esquema comunicativo de Shannon e Weaver
Fiúnte
O topónimo galego Fiúnte pode referirse a:
Cibeles
miniatura|Bronce representando a Cibeles, século I a.C. Cibeles, unha deusa de orixe frixia, foi asimilada polos romanos á grega Rea.
Evangelion: O final de Evangelion
Evangelion: O final de Evangelion (新世紀エヴァンゲリオン劇場版 /まごころを、君に) é un filme xaponés de 1997 escrito e codirixido por Hideaki Anno e animado por Gainax e Production I.G. Serve como final alternativo de Neon Genesis Evangelion, logo de que o estreado orixinalmente causase certa controversia entre os seareiros. Conta a historia do adolescente Shinji Ikari, que pilota un Evangelion Unidade 01, un dos xigantes biomecánicos que loitan contra entidades hostís chamadas Anxos. O filme retoma o argumento da serie de televisión dende o episodio 24, e está estruturado como unha versión alternativa e máis longa dos episodios 25 e 26.
Cibeles
Historia.
En orixe, esta deusa frixia encarnaba a fertilidade, e en certo modo, á natureza en estado salvaxe. O seu culto penetrou en Roma con bastante forza no 204 a.C. cando os Libros Sibilinos, consultados para dete-lo perigo dunha invasión cartaxinesa durante a segunda guerra púnica, ordenan o traspaso a Roma da pedra negra (betilo) de Pesinonte, en Frisia, identificado coa deusa Cibeles. Grazas á amizade de Atalio I, rei de Pérgamo, a cousa puido facerse e o Betilo foi instalado nun templo levantado sobre o Palatino.
Cibeles, como Rea e polo tanto esposa de Saturno, vendo que o seu marido devoraba tódolos seus fillos para evitar que ningún deles o destronase, e seguindo o consello da súa nai, Xea, esconde o seu fillo Xúpiter (é dicir, Zeus) e dálle en troques unha pedra envolta coas roupas do bebé, logrando así salvalo.
Evangelion: O final de Evangelion
Malia que gañou premios como o Gran Premio de Animage de 1997, Evangelion: O final de Evangelion inicialmente recibiu críticas dispares. Unha enquisa da revista Time Out votada por cineastas considerou Evangelion: O final de Evangelion un dos 100 mellores filmes animados de tódolos tempos.
Cibeles
Símbolos.
Os seus animais protexidos eran o león e as abellas. Represéntase especialmente sentada nun trono e acompañada de dous leóns, que simbolizan a natureza salvaxe.
Xenealoxía.
Cibeles é filla de Urano e Xea, o ceo e a terra, respectivamente. Na súa asimilación a Rea, é esposa de Saturno e nai de Ceres, Vesta, Xuno, Neptuno, Plutón e Xúpiter.
Culto
Dende as súas orixes frixias, Cibeles era moi coñecida e venerada no mundo antigo. Contábase que podía curar as enfermidades (ou incluso provocalas), polo que era considerada protectora do seu pobo durante a guerra. Era adorada no monte Dyndimo, onde se atopaba a rocha que a representaba, caída segundo a lenda directamente dos ceos. Este monte atopábase na gran cidade comercial de Pessino, mencionada polo xeógrafo e historiador latino Estrabón.
Visto o seu carácter sanguento e orxiástico, e a presenza en Roma de sacerdotes eunucos, este culto, opoñéndose á relixión romana tradicional, foi xulgado altamente sospeitoso polos filósofos, que non se podían adherir a esta clase de relixión. Non obstante foi florecente tanto na República coma no Imperio, onde os sacerdotes frixios, ou galos, foron substituídos por un colexio de funcionarios romanos, os Arquilagos. O Emperador en persoa encabézao.
A partir do século III un rito novo se insire sobre o culto de Cibeles: o bautismo Tauróbolo, ou sexa o sacrificio dun touro e a aspersión do seu sangue sobre os fieis. Este rito de purificación é o substituto probable dos ritos de mutilación dos crentes, rito sanguento que reinaba na orixe do mito, con flaxelacións, emasculación etc.
O mito de Cibeles e o seu fillo Atis
A pedra negra na cal Cibeles está ritualmente presente (o Betilo) demostra o arcaísmo do culto. En efecto, a rocha é un dos máis antigos símbolos da Nai-Terra. Entre as numerosas descricións do mito pode citarse a que fai Pausanias, resumida por Mircea Eliade:
“Un monstro hermafrodita, Agditis, naceu dunha pedra fecundada por Zeus. Os deuses decidiron castralo e transformalo en deusa(Cibeles), da sangue do hermafrodita naceu unha amendoeira, comendo unha das súas améndoas, Nana, a filla do río Sangarios, quedou preñada e deu a luz un neno, Atis. Unha vez máis, Atis celebraba o seu casamento coa filla do rei, cando Cibeles, quen lle profesaba un amor louco, se introduce na sala do festín. Os asistentes enlouqueceron colectivamente: o rei amputouse os seus xenitais; Attis cástrase baixo un piñeiro e morre. Accedendo aos rogos de Cibeles-Agditis, Zeus acepta que o corpo de Attis non se corrompa, que os seus cabelos non deixasen de medrar e que siga movendo o dedo mainiño.”
Mito salvaxe, sanguinario, cheo de ruído e de furor, oposto ós cultos formalistas e codificados de Roma e Grecia, a paixón de Atis está claramente inspirada no ciclo vexetativo: emasculado, Attis morre baixo un piñeiro; no outono. Cibeles percorre o país laiándose pola morte do que ama. Este último esperta grazas á intervención de Zeus (deus uraniano), e resucita co renacemento da primavera. Este culto “naturista” posuía unha violencia que se acordaba co carácter extremo do clima anatolio (turco).
Os ritos de Cibeles
As festas de Cibeles desenvólvense dende o 15 ata o 28 de marzo, no período de crecemento da vexetación.
O primeiro día (Canna intrat), lévanse ó templo canas cortadas, símbolo do río Sangarios cerca do cal Cibeles tería atopado a Atis. Tras sete días, os dendrophores (ou portadores de árbores) levan un piñeiro cortado (Arbor infrat). A árbore simboliza ó deus morto. Tras nove días (o 24 de marzo), chega o día do Sangue (Dies sanguinis): flaxelación, emasculación dos crentes, ofrendas á deusa.
Fósforo (elemento)
Historia
O fósforo —do latín phosphŏrus, e este do grego φωσφόρος, portador de luz— antigo nome do planeta Venus, foi descuberto polo alquimista alemán Hennig Brand en 1669 en Hamburgo, ao destilar unha mestura de ouriños e area mentres buscaba a pedra filosofal. Ao evapora-la urea obtivo un material branco que brillaba na escuridade e ardía coma unha chama brillante. Dende entón ás substancias que brillan na escuridade sen arder chámaselles fosforescentes. Brand mantivo o seu descubrimento en segredo pero outro alquimista alemán, Kunckel, redescubriuno en 1677.
Función biolóxica
Os compostos de fósforo interveñen en funcións vitais para os seres vivos, polo que está considerado coma un elemento químico esencial. Forma parte das moléculas de ADN e ARN. As células emprégano para almacenar e transportar a enerxía mediante o adenosín trifosfato. Ademais a adición i eliminación de grupos fosfato ás proteínas, fosforilación e desfosforilación respectivamente, é o mecanismo principal para regula-la actividade de proteínas intracelulares, e dese modo o metabolismo das células eucariotas tales coma os espermatozoides.
Abundancia e obtención
Debido á súa reactividade, o fósforo non se atopa nativo na natureza, pero forma parte de numerosos minerais. A apatita é unha importante fonte de fósforo, existindo importantes xacementos en Marrocos, Rusia i Estados Unidos entre outros países.
A forma alotrópica branca pódese obter por distintos procedementos; nun deles, o fosfato tricálcico obtido das rochas quéntase nun forno a 1450 °C en presenza de silicio e carbono, reducindo o fósforo que se libera en forma de vapor.
Xemaré, Burgás, Xermade
Xemaré é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Pereira, Colombia
A cidade de Pereira é a capital mundial do bambuco e do departamento de Risaralda.
Nela organízase anualmente o "Festival Nacional do Bambuco" en homenaxe ao poeta desa terra, Luis Carlos González, quen é considerado como o máis importante autor de poemas folclóricos que coa música dos máis destacados compositores colombianos se volveron bambucos.
Primeira división española 1951/52
A tempada 1951/52 da Primeira división española de fútbol, que foi a 21ª edición do campionato, disputouse entre o 9 de setembro de 1951 e o 13 de abril de 1952.
O CF Barcelona logrou o quinto título da súa historia.
Sociolingüística
Conceptos
Hai tres termos importantes para a sociolingüística que poden ser facilmente confundidos entre si:
Ás veces establécese unha distinción entre a sociolingüística e a socioloxía da linguaxe, cuxo foco estaría no efecto da linguaxe na sociedade. A sociolingüística ten autonomía propia como para que non sexa moi preciso estabelecer esta diferenza xa que estamos a falar do estudo do mesmo feito social: a relación entre a lingua e a sociedade.
A sociolingüística sincrónica céntrase na estrutura sociolingüística e as variacións lingüísticas que dependen das situacións e actitudes dos falantes, mentres que a sociolingüística histórica ou diacrónica ocúpase do cambio lingüístico, a adquisición e difusión das linguas.
Historia
Aínda que o aspecto social da lingua teña chamado a atención desde cedo, pénsese no lingüista suízo Ferdinand de Saussure no inicio do século XX, foi talvez nos anos 1950 cando comezou a investigarse seriamente.
Mais pódese dicir que a figura chave foi William Labov, quen nos anos 1960 realizou unha serie de investigacións sobre a variación lingüística entre a cidade de Nova York e a vila de Martha's Vineyard, investigacións que revolucionaron a nosa comprensión de como os falantes utilizan a súa lingua e que acabaron por resolver o paradoxo de Saussure.
Sociolingüística galega
Canto á sociolingüística galega, podemos mencionar algúns investigadores e obras relevantes como: miniatura|Historia da lingua galega.
Magerøya
Magerøya (, "illa estéril") é unha grande illa no condado de Finnmark, na parte máis ao norte de Noruega. A illa atópase no Mar de Barents no Municipio de Nordkapp, xusto ao norte da Península de Porsanger. A boca do fiorde Porsangerfjorden atópase fronte á costa leste da illa.
Magerøxa ten unha superficie de 436´6 km² e a elevación máis alta da illa, o Gråkollfjellet, ten 417 m sobre o nivel do mar. O punto máis ao norte da illa é tamén o punto máis setentrional de Noruega: Knivskjellodden. A illa presenta unha paisaxe desolada, estéril, cuberta de tundra desprovista de árbores (fóra dalgunhas pequenas zonas de bidueiros de montaña), con cantís ao longo da costa e espectaculares paisaxes montañosos no interior. No sur de Magerøxa, os arqueólogos atoparon probas de asentamentos que datan de fai 10.000 anos.
Lugares en Magerøxa
O principal centro de poboación na illa é a cidade de Honningsvåg. Outros lugares máis pequenos inclúen as aldeas de pescadores de Gjesvær, Skarsvåg, Nordvåxene e Kamøyvær. Cabo Norte é unha atracción turística moi popular na costa norte da illa.
Transporte
O principal reclamo de Magerøxa á fama é o Cabo Norte, unha empinada ladeira dun cantil na costa norte que é unha importante atracción turística. Para dar cabida á gran cantidade de turistas que visitan a illa, construíuse un túnel submarino de 1993 a 1999. O Túnel do Cabo Norte é parte da estrada ruta europea E69, ten 6´87 de longo e alcanza unha profundidade de 212 m. por baixo do nivel do mar. Durante un tempo, foi un dos túneles submarinos máis longos e profundos do mundo. Poden atoparse néboa ou xeo dentro do túnel, ata no verán.
O servizo de transbordador de Noruega Hurtigruten detense na cidade de Honningsvåg en Magerøxa xa que as augas ao redor da illa permanecen libres de xeo durante todo o ano debido á cálida corrente do Golfo. O Aeroporto de Honningsvåg atópase na parte oriental da illa.
Tamborileros de Tabasco
miniatura|dereita Coñécense como Tamborileros de Tabasco os conxuntos musicais autóctonos típicos do estado mexicano de Tabasco, conformado por un número indefinido de integrantes, os cales executan dous tipos de instrumento, un de vento: a frauta de millo miúdo e un de percusión: tambores feitos de madeira de cedro, con parche de pel.
Santa Xiá de Monfero, Monfero
Santa Xiá de Monfero é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Monfero. Segundo o IGE en 2013 tiña 58 habitantes (33 homes e 25 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 99 habitantes.
San Fiz de Monfero, Monfero
San Fiz de Monfero é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Monfero. Segundo o IGE en 2017 tiña 726 habitantes (379 homes e 347 mulleres) distribuídos en 71 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.001 habitantes.
Patrimonio
Nesta parroquia, no lugar do Convento, atópase o Mosteiro de Monfero no que se mesturan varios estilos, desde uns restos románicos ata o barroco, pasando polo gótico e o renacentista. Ademais conta coa igrexa de San Fiz, as capelas de Santo André, San Xiao e San Miguel.
Conurbación do centro de Inglaterra
Coñécese como conurbación do centro de Inglaterra á gran rexión urbanizada de forma anular en torno aos Peninos. Este macizo fai ás veces de pulmón verde do conglomerado. Polo sur o continuo urbanizado únese, a través da área de Northampton, coa megalópole da rexión de Londres.
Características
A xénese da conurbación do centro de Inglaterra é o resultado do desenvolvemento dunha sociedade eminentemente urbana como a británica. O Reino Unido é un dos máis urbanizados do mundo e o primeiro que naceu ao calor da revolución industrial, na segunda metade do século XVIII e perante todo o XIX. A rexión onde todo este fenómeno comezou é xustamente a que conforma esta conurbación:
O desenvolvemento industrial temperán desta rexión provocou pronto moitos problemas que leva asociada a industrialización, polo que o século XX foi época dunha decadencia e unha dura reconversión que aínda non terminou para toda a área.
GLUG
GLUG, acrónimo de Galician Linux User Group (Grupo de usuarios/as de linux de Galicia), foi unha asociación sen ánimo de lucro que agrupaba a entusiastas de GNU/Linux e de todo o relacionado co software libre na Galiza. Tiña coma principal obxectivo o de promover e difundir o uso de software libre na sociedade en xeral e en especial o sistema GNU/Linux.
Rupert Grint
Rupert Alexander Lloyd Grint, nado en Essex, Inglaterra, o 24 de agosto de 1988, é un actor coñecido por interpretar a Ron Weasley nas películas de Harry Potter.
Traxectoria
Rupert Grint naceu o 24 de agosto de 1988, en Essex, Inglaterra, Reino Unido. Declarouse afeccionado á serie de libros de Harry Potter, e para a súa audición enviou un vídeo feito por el mesmo, no cal cantou un rap coas razóns polas que debía ser elixido para o papel. Despois de rematar o primeiro filme da saga, Harry Potter e a pedra filosofal, apareceu noutro filme británico, Thunderpants (2002).
Posteriormente, retomou a personaxe de Ron Weasley no resto dos filmes da saga.
Cabo
Cabo adoita referirse á parte final, extremo, fin dunha cousa. Pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Bernard Beckett
Bernard Beckett, nado o 13 de outubro de 1967, é un escritor neozelandés de ficción para adultos mozos. O seu traballo inclúe novelas e obras. Beckett ensina drama, matemáticas e inglés en varios institutos da rexión de Wellington, e no presente é mestre no "Hutt Valley High School" de Lower Hutt.
Sindicato
Un sindicato é unha agrupación de traballadores organizados para loitar pola defensa e promoción dos seus intereses sociais, económicos e laborais, con respecto ao centro de produción (empresa, fábrica) ou ao empregador.
Taboada, Monfero
Santa Mariña de Taboada é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Monfero limitando có concello de Pontedeume mailo có de Vilarmaior. Segundo IGE en 2013 tiña 85 habitantes (46 homes e 39 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, 15 menos ca en 1999.
Patrimonio
Está situada á beira do parque natural das Fragas do Eume. A igrexa parroquial é de estilo románico, e hai dous cruceiros centenarios.
Ana Belén García Vidal
Ana Belén García Vidal, nada en Bergondo en 1975, é unha política galega do PPdeG.
Muamar al-Qadafi
Muamar Abu Miniar al-Qadafi, nado en Sirte o 7 de xuño de 1942 e morto na mesma localidade o 20 de outubro de 2011, foi o xefe de Estado de Libia dende 1969 até 2011. En calidade de presidente do consello da revolución, nacionalizou a industria do petróleo e converteuse no primeiro representante da Unión do Magreb Árabe. Nas décadas de 1970 e 1980 apoiou diversos grupos islámicos de liberación nacional no Terceiro Mundo. Foi un personaxe polémico que mantiña un réxime de democracia popular.
Luca Vildoza
Luca Vildoza, nado o 11 de agosto de 1995 en Quilmes, Buenos Aires, é un xogador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte italiano. Cunha estatura de 1,91 metros xoga nas posicións de base e escolta.
Traxectoria
O 16 de agosto de 2016, Vildoza asinou un contrato por catro tempadas polo Saski Baskonia da Liga ACB. A primeira tempada quedou cedido no Quilmes.
O 6 de maio de 2021, Vildoza acordou un contrato por catro anos cos New York Knicks da NBA, pero foi cortado o 3 de outubro de 2021 tras participar en dous partidos da Liga de Verán cos Knicks.
O 6 de abril de 2022, Vildoza asinou cos Milwaukee Bucks da National Basketball Association] (NBA). O [[22 de abril de 2022, Vildoza debutou na NBA contra os Chicago Bulls.