cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frutosa 6-fosfato
Historia
En 1918, o bioquímico alemán Carl Neuberg atopou un composto (identificado posteriormente como frutosa 6-fosfato) que podía obterse por hidrólise ácida suave do éster de Harden-Young (frutosa 1,6-difosfato). A raíz deste achado, a frutosa 6-fosfato foi bautizada inicialmente co nome de éster de Neuberg.
Absintio
miniatura O absintio, asente ou asento (Artemisia absinthium) é unha planta composta, perenne, de 1 m de altura, moi amarga e algo aromática, os talos empréganse medicinalmente en infusión para estimular o apetito, a secreción de zumes gástricos e biliares e para eliminar as lombrigas, pero o seu consumo prolongado pode causar adicción. Tradicionalmente engadíaselle ás verduras cocidas como acompañante. É o compoñente principal dunha bebida alcohólica coñecida co mesmo nome, o absintio.
Orixinaria das rexións continentais de clima tépedo de Europa, Asia e África do Norte, cultívase comercialmente tamén nos estados de Indiana e Míchigan (Estados Unidos), México e o Brasil.
Redes, Caamouco, Ares
Redes é un lugar da parroquia de San Vicente de Caamouco no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 271 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 137 homes e 134 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 270 habitantes. É unha vila mariñeira que ten un grande atractivo turístico. Redes era unha antiga e pequena aldea de pescadores, conserva na actualidade todo o sabor mariñeiro tradicional.
Redes na cultura popular
Existe unha frase común que di: En Ares non te pares, en Redes non te quedes e en Caamouco para pouco.
Ademais, en Redes rodouse e escolleuse como escenario da ficticia vila de Louredo na serie Padre Casares e unha parte da película Julieta de Pedro Almodóvar.
Lagoa de Villena
miniatura|250px|Plano da Cidade de Villena e o curso das súas augas, de 1750. miniatura|250px|Salgadoiro de Penalva, na beira da antiga lagoa. A lagoa de Villena foi unha lagoa salobre que se atopaba no termo municipal de Villena (Alacant). Desecouse en 1803 por orde de Carlos IV.
Historia
A lagoa de Villena, xunto coa de Salinas, uns quilómetros ao sur, estaba orixinada por un fenómeno de endorreísmo, é dicir, as augas non encontraban saída e alí se acumulaban. O ecosistema xerado a partir do estancamento das augas permitiu o desenvolvemento dun biotopo de gran riqueza faunística, como resaltou o infante Juan Manuel, señor de Villena, no seu Libro de la Caça:
Non obstante, a lagoa non só comportaba riquezas, senón que tamén estaba na orixe de "febres tercianas" (que reaparecían cada tres días), un dos principais motivos, xunto co interese doutras cidades, sobre todo Elx de aumentar os seus recursos hídricos; polos que se empezou a contemplar o desecamento.
Desecado
O 23 de abril de 1803, Carlos IV ordenoulle ao seu arquitecto maior, Juan de Villanueva, as obras de desecado. A principal obra foi a que se chamou Acequia del Rey, que servía e serve para evacuar as augas da conca ao río Vinalopó. Ademais, tras o desecamento quedaron ao descuberto os diferentes mananciais, que se puideron separar entre salobres e doces. Tras a obra, amolloouse un terreo de 1704 Ha. cultivables que se chamou Demarcación de La Laguna.
Novas terras
Estas terras ganadas entregáronse a uns colonos (chamados laguneros) que pagaban un décimo por elas. Regábanse principalmente coas augas da "Fonte do Chopo", localizada na pedanía de Las Virtudes. Pola cesión desta auga de rego a localidades como Elda ou Elx, Villena cobraba un elevado canon que recibían as arcas municipais. En 1899, a lagoa recuperouse en parte, até alcanzar 4 metros de profundidade, tras dous días seguidos de choivas torrenciais.
Fernando Sebastián
Fernando Sebastián Aguilar, nado o 14 de decembro de 1929 en Calatayud (provincia de Zaragoza) e finado o 24 de xaneiro de 2019 en Málaga, foi un relixioso católico latino, cardeal da Igrexa católica, bispo de León entre 1979 e 1988, e arcebispo de Pamplona e Tudela entre 1993 e 2007.
Traxectoria
Fernando Sebastián naceu o 14 de decembro de 1929 en Calatayud, na diocese de Tarazona. En 1945 entrou na congregación dos claretianos en Vic, e fixo a profesión o 8 de setembro de 1946. Posteriormente estudou Filosofía e Teoloxía nos seminarios da congregación en Solsona e Valls.
O 28 de xuño de 1953 foi ordenado sacerdote dos Misioneiros Fillos do Inmaculado Corazón de María (claretianos).
En 1957 doutorouse en Teoloxía pola Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino coa tese "Maternitatis Divinae diversa ratio apud Didacum Alvarez et Franciscum Suarez".
O 22 de agosto de 1979 foi nomeado bispo de León. Recibiu a consagración episcopal o 29 de setembro de 1979 de mans do arcebispo de Madrid, Vicente Enrique y Tarancón.
O 8 de abril de 1988 o papa nomeouno arcebispo coadxutor de Granada. O 26 de marzo de 1993 foi trasladado á arquidiocese de Pamplona e Tudela, sé na que permaneceu até se retirar o 31 de xullo de 2007, á idade de 77 anos. No consistorio do 22 de febreiro de 2014 o papa Francisco creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Sant’Angela Merici.
Sagina saginoides
Sagina saginoides é unha especie de planta con flor da familia das cariofiláceas.
Descrición
É unha pequena planta herbácea de talo delgado e filiforme duns poucos centímetros de longo, entre 3 e 10, que medra precumbentes ou suberectos. As follas son lineares na súa forma e dunha lonxitude de entre 1 e 2 cm. A inflorescencia é unha única flor con cinco sépalos e cinco pequenos pétalos brancos. É moi similar á Sagina nivalis pero esta só ten catro pétalos.
Distribución
Presenta unha distribución circumboreal, atopándose nas latitudes setentrionais do Hemisferio Norte con climas alpinos e subalpinos e mais en rexións montañosas máis cara ao sur. En Galicia dáse na zona oriental.
O Moutillón, Churío, Irixoa
O Moutillón é un lugar da parroquia de Churío no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
Economía de Finlandia
Finlandia ten unha economía altamente industrializada e liberalizada, cunha renda per capita máis alta que a do Reino Unido, Francia, Alemaña ou Italia. O nivel de vida finlandés é alto. O seu sector chave económico é a manofacturación, principalmente a madeira, metais, enxeñería, telecomunicacións, e outras industrias eléctricas. O comercio é importante con exportacións equivalentes a case unha terceira parte do PIB. Agás a madeira e algúns metais, Finlandia depende da importación do cru, enerxía e algúns compoñentes da manofacturación.
Debido ó seu clima, o desenvolvemento da agricultura está limitado á autosuficiencia nos produtos básicos. A forestación, un sector importante, supón a segunda ocupación para a poboación do rural. Cunha rápida integración coa Europa Occidental, Finlandia foi un dos 11 países que se uniu ó sistema monetario do Euro, en xaneiro de 1999. O crecemento foi débil no 2002, máis caeu lixeiramente no 2003 pola crise económica mundial.
Mill Ends Park
miniatura|Mill Ends Park no verán de 2007. O Mill Ends Park é un pequeno parque localizado en Portland (Oregon) creado o Día de San Patricio de 1948, destinado a ser un percorrido para carreiras de caracois. E o máis pequeno parque do mundo, recoñecido polo Libro Guinness dos Récords. É un círculo de 61 centímetros de diámetro cunha superficie de 0,292 m².
Arteria cubital colateral superior
miniatura|200px|Arteria braquial fonda e as súas pólas A arteria cubital colateral superior é unha arteria do membro superior, de pequeno tamaño. Pode orixinarse na parte media da arteria umeral ou na parte superior da arteria umeral fonda. A arteria fura o septo intermuscular medial do brazo, xunto co nervio cubital. Descende pola parte medial do tríceps braquial, entre o epicóndilo medial e o olécrano, acompañada polo nervio cubital. Pasa por debaixo do músculo flexor ulnar do carpo e se anastomosa coa arteria cubital recorrente posterior e coa arteria cubital colateral inferior.
Liga Galega de Wáter-polo 2012/13
A Liga Galega de Wáter-polo 2012/13 foi a novena edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron cinco equipos, e proclamouse vencedor o CW Santiago.
A faloteca islandesa
miniatura|dereita|Sigurður Hjartarson, fundador da faloteca. A faloteca islandesa atópase en Húsavík, ao norte de Islandia. Caracterízase por posuír a máis extensa colección de pene de diferentes especies e tamaños.
Historia e características
Sigurður Hjartarson, que fora profesor de Historia nun instituto de Reiquiavik, foi o fundador da faloteca en 1974, e hoxe é o director do museo.
En xullo do 2006 o museo tiña uns 245 exemplares expostos, tanto como trofeos de caza, embalsamados, en formol ou desecados. O obxectivo do museo é ter os penes de todas as especies de mamíferos en Islandia, mesmo os de diferentes especies que se atopan en perigo de extinción no devandito país.
En 2011 o museo obtivo o primeiro exemplar de pene de Homo sapiens.
Gosende, Os Ánxeles, Brión
Gosende é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
4
4 foi o cuarto ano da era actual.
Outros
0er
Lugar de Arriba, Nete, Vilalba
Lugar de Arriba é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Vilaia de Djelfa
Djelfa (en lingua árabe ولاية الجلفة) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Djelfa.
Foi establecida por primeira vez en 1974 e a súa poboación ronda ao 1.200.000 habitanes.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 12 distritos, dos que se debullas 36 municipios.
Ramón García Sampayo
Ramón García Sampayo, coñecido como Ramón de Portarís ou Ramón de Landín, nado en Cervaña (Silleda) o 17 de abril de 1900 e finado en Ponte Sampaio (Pontevedra) o 12 de febreiro de 1991, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel García Moreiras e irmán de Manuel García Sampayo. A familia trasladouse a Portarís na parroquia de Lois en Ribadumia. Militante de Falange, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Delegado de Orde Pública e presidente da Xestora municipal do Concello de Meis a finais de xullo. Permaneceu no cargo até 1938. Na segunda corporación franquista presidida por Manuel Chao Cousido foi segundo tenente alcalde. O 21 de febreiro de 1940 foi nomeado concelleiro, contiuando no posto coa seguinte corporación nomeada o 2 de decembro dese ano. Volveu ser nomeado alcalde de Meis en 1944.
Vida persoal
Casou con Evangelina Sabarís, e foi pai de Salustiano, Martín, Ramón, Manuel, Celia e Carmen García Sabarís.
The Bedlam in Goliath
The Bedlam in Goliath é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock progresivo The Mars Volta, editado o 29 de xaneiro do 2008. O disco estreouse no número 3 da Billboard 200, converténdose no lanzamento do disco en chegar máis alto nas listas despois de vender ao redor das 54.000 copias na súa primeira semana.
Producido polo guitarrista Omar Rodríguez-López, o proceso creativo do álbum foi obxecto da "mala sorte" despois dunha estraña experiencia da banda cunha ouija que Rodríguez-López mercara en Xerusalén como regalo para Cedric Bixler-Zavala.
Inocencio Chincá
José Inocencio Chincá, nado en Tame, Arauca, Colombia en 1798 e finado en Tibasosa, Boyacá, o 28 de xullo de 1819, foi un militar colombiano que combateu baixo as ordes de Simón Bolívar, durante a Campaña Libertadora de Nova Granada en 1819. Formou parte da carga de lanceiros durante a Batalla do Pantano de Vargas, na cal foi ferido de gravidade, falecendo 3 días despois.
Traxectoria
Naceu en Tame (actual departamento de Arauca) descendente dos indíxenas guahibos, en 1798. Como habitante das chairas orientais estivo familiarizado dende neno co manexo e a doma de cabalos, necesarios para mobilizarse no inverno e traballar nas facendas. A Escola Militar de Suboficiais do Exército Nacional, con sede no Forte Militar de Tolemaida, realizou unha homenaxe ao Sarxento Inocencio Chincá, o valente lanceiro cuxo nome dende 1969 posúe a alma mater dos suboficiais en Colombia.
AbiWord
dereita|150px Abiword é un procesador de texto de código aberto desenvolto baixo os termos da licenza GPL e dispoñible para numerosos sistemas operativos coma Linux, Mac OS, Microsoft Windows ou BeOS.
Zuzzu
Zuzzu foi rei probabelmente de Kanis (Kaniš ou Kanish) que levaba o título de rubaum e gran rei de Alahzina. Atopouse un selo deste rei. O seu rabi simmiltim (xefe da corte) chamábase Eštar-ibra e seguindo o costume era probabelmente o seu fillo.
Neste tempo Kaniš foi destruída, probabelmente ao cabo do seu reinado, polo rei de Salatiwara ou Šalatiwara. Con Kanis vai desaparecer a última colonia asiria en Anatolia. Poucos anos despois Kanis foi unha das principais cidades do Imperio Hitita (Imperio Hitita Antigo).
Ribitol
Ribitol ou adonitol é un azucre-alcohol de 5 carbonos cristalino coa fórmula C5H12O5, formado a partir da redución da pentosa ribosa. Aparece de forma natural na planta Adonis vernalis, e na parede celular de bacterias grampositivas (especificamente, como ribitol fosfato, nos ácidos teicoicos). No ser humano o ribitol é un produto final metabólico formado pola redución da ribosa en fibroblastos e eritrocitos. Tamén forma parte da estrutura química da riboflavina e dos coencimas flavínicos flavín mononucleótido (FMN) e flavín adenín dinucleótido (FAD). En Escherichia coli, o D-ribitol pode actuar como inhibidor da L-arabinosa isomerase e da D-arabinosa isomerase.
Illa Gavoteira
A Illa Gavoteira (A Gavoteira) é unha illa galega da provincia da Coruña, situada ao nordés da Illa de Sálvora, da que a separa a canle coñecida como Paso Interior de Sálvora, a 1,2 quilómetros desa illa. A súa hectárea de superficie non é máis que un gran peñón de aspecto esferoidal que descansa sobre un leito de bolos graníticos. A illa está completamente cuberta de guano e carece de vexetación. Forma parte do Parque nacional das Illas Atlánticas en Galicia.
Feng Shui
200px|miniatura|Fēngshuǐ.
O Feng Shui (en chinés: 風水, fong shuei ["vento" e "auga"]) é unha antiga arte con orixe na filosofía dos sabios taoístas chineses que, co transcurso dos anos, foise enriquecendo coa literatura e a poesía. Como resultado deu unha ciencia-arte que ensina, entre outras moitas cousas, a distribuír os mobles nunha habitación ou similar, para crear correntes positivas de enerxía (chi) e harmonizar o ambiente, ou como acomodar os obxectos decorativos de acordo cunha serie de regras milenarias que perseguen lograr o benestar psicofísico dos habitantes da casa. O obxectivo é conseguir un fluxo adecuado do chi que, segundo se cre, é dispersado polo vento e retido pola auga.
Os antigos recolleron a súa sabedoría no I ching. Este profundo oráculo describía a natureza de tódalas cousas a través de 64 hexagramas de liñas interrompidas e rectas, que constitúen a base de tódolos estudos tradicionais (incluído o propio Feng Shui).
Ayo Technology
"Ayo Technology" é o cuarto single do álbum Curtis de 50 Cent, lanzado durante o segundo cuarto do 2007. A canción conta coa colaboración musical de Justin Timberlake e Timbaland.
Feng Shui
O postulado fundamental desta arte é a existencia dunha enerxía universal (corrente Chi que flúe dentro dos ambientes por medio do aire). A tarefa propia do Feng Shui é a de estudar o modo en que a dita enerxía se move a través de tódolos espazos dun fogar ou ámbito de traballo.
Ayo Technology
Lanzamento
Despois de que a pista fose distribuída por internet o 5 de xullo de 2007, varias persoas creron que se filtrara, pero realmente foi o propio 50 Cent o que lanzou a canción.
Interscope requisou os sitios web e bloggers, intentando eliminar a canción, e varias cadeas de radio que a emitían, deberon deixar de facelo. A razón dos actos de Interscope, foi que eles querían que 50 Cent se enfocara en dar promoción ao seu anterior single, "I Get Money".
Vídeo musical
O vídeo musical de "Ayo Technology" dirixiuno Joseph Kahn e foi emitido o 2 de agosto de 2007 en BET. Neste, Timbaland aparece imitando unha das escenas de Minority Report.
Posición nas listas
"Ayo Technology" transformouse no mellor debut de 50 Cent no Billboard Hot 100, na posición 21. Chegou a alcanzar a quinta posición na lista, converténdose no seu oitavo single no top 10.
Feng Shui
Os practicantes de Feng Shui cren que en occidente (e cada vez máis tamén en oriente) o modo de vida rápido e a mala alimentación están desvinculando pouco a pouco ás persoas do seu contorno, facendo que vivan en edificios "enfermos" que non poden "respirar" e que producen unha diminución da enerxía vital dos ocupantes.
Os practicantes de Feng Sui afirman que se unha persoa é feliz, debe deixar a casa tal e como está; mais, se non o é, debe informarse a través de libros ou especialistas de como mellorar o seu contorno para que se produzan así cambios positivos na súa vida.
Expedición 1
A Expedición 1 ou Expedición Un foi a primeira estadía de longa duración na Estación Espacial Internacional. A tripulación, formada por tres persoas, estivo a bordo da estación durante 136 días entre novembro de 2000 e marzo de 2001. Desde entón, a presenza humana na estación foi ininterrompida e mantense. A Expedición 2, que tamén contou con tres integrantes, seguiuna de xeito inmediato.
O inicio da expedición produciuse cando a tripulación se acoplou á estación o 2 de novembro de 2000 a bordo da nave espacial rusa Soiuz TM-31, que partira dous días antes. Durante a misión, a tripulación da Expedición 1 activou varios sistemas na estación, desempaquetou equipos que se enviaran e aloxou tres tripulacións do Transbordador espacial e dous vehículos rusos Progress de reabastecemento non tripulados. Os astronautas estiveron moi ocupados durante a misión, que se declarou un éxito.
Os tres transbordadores visitantes trouxeron equipos, subministracións e compoñentes clave á estación espacial. O primeiro deles, STS-97, acoplouse a principios de decembro de 2000 e trouxo o primeiro par de grandes paneis fotovoltaicos feitos nos Estados Unidos, o que incrementou cinco veces a capacidade de potencia das celas alí. O segundo transbordador visitante foi a nave STS-98, que se acoplou a mediados de febreiro de 2001 e enviou o módulo de busca Destiny de 1,4 mil millóns USD, que aumentou a masa da estación con respecto á de Mir por primeira vez. O terceiro transbordador, chamado STS-102, chegou a mediados de marzo do 2001 e o seu propósito principal foi relevar a tripulación da Expedición 1 e reemprazala pola da Expedición 2. A expedición finalizou cando o transbordador espacial Discovery se separou da estación o 18 de marzo de 2001.
A tripulación da expedición estaba formada por un comandante estadounidense e dous tripulantes rusos. O comandante William Shepherd estivera no espazo tres veces antes en misións de transbordadores dunha semana de duración como máximo. Os rusos Iuri Gidzenko e Sergei Krikalev tiñan experiencia en voos espaciais de longa duración en Mir; Krikalev estivo cerca dun ano completo no espazo.
Fernando Moreiras
Fernando Moreiras Corral, nado en Vigo en 1976, é un tradutor galego.
Traxectoria
Licenciado en Tradución e Interpretación pola Universidade de Vigo no ano 1998 e mestrado en Tradución Multimedia pola mesma universidade, é tradutor profesional desde o inglés e o francés ao galego, principalmente. A súa especialidade son os textos técnicos, xurídicos, audiovisuais e literarios, ámbito en que traduciu autores como George Orwell ou Dan Brown. Impartiu docencia de tradución xurídica na Universidade de Vigo.
Distincións
Foi galardoado co Premio de Tradución Plácido Castro na súa X edición pola súa versión ao galego de Ensaio sobre a crítica, de Alexander Pope.
Leopardo
O leopardo ou pantera (Panthera pardus) é unha especie de mamífero da orde dos carnívoros, familia dos félidos e subfamilia dos panterinos. Coma os outros tres grandes panterinos do xénero Panthera (o león, o tigre e o xaguar), presenta unha modificación no óso hioide que lle permite ruxir. O leopardo é denominado comunmente pantera ou pantera negra cando a súa pelaxe presenta unha cor completamente escura por mor do melanismo. Este fenómeno tamén se da entre os xaguares americanos, coa diferenza de que nos leopardos débese a un alelo recesivo e nos xaguares a un alelo dominante.
Características
220px|miniatura|esquerda|Leopardo melánico, ou pantera negra. Os leopardos habitan todo tipo de hábitats, salvo os desertos, sempre que teñan onde se acochar e alimento abondo. Así, atópanse en selvas, sabanas, lugares rochosos, zonas de cultivos etc. Na antigüidade o leopardo era abondoso en toda África e na metade sur de Asia. Daquela, nalgunhas culturas era considerado un cruzamento entre león e pantera, como se reflicte no seu nome, que se compón das palabras gregas λέων leōn (león) e πάρδος pardos (pantera macho). Actualmente é moito menos frecuente atopalo en Asia, pero segue tendo unha presenza importante na zona central de África.
O leopardo ten a cabeza redonda e a cola longa e fina. As súas patas son potentes, con 4 dedos nas patas de atrás e 5 nas de diante, sendo tódalas súas garras retráctiles. As diversas subespecies presentan tamaños moi variados. Acadan unha lonxitude de 91 a 191 centímetros sen ter en conta a cola, que pode medir de 58 a 110 cm. A altura pode variar entre 45 e 78 centímetros. Os machos adultos chegan a pesar entre 37 e 90 quilogramos, e as femias entre 28 e 60.
A súa alimentación consiste en animais medianos ou pequenos. Na súa dieta inclúense monos, porcos, cervos, chacales, antílopes, aves, gando etc. Adoita gardar parte da súa caza nas árbores para non ter que comer ás presas e que lle rinda varios días. Os leopardos cazan preferentemente pola noite e descansan polo día, ocupando covas ou pólas das árbores, dende as que tamén vixían a presenza de presas ou de ameazas como leóns, hienas ou tigres.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo no Tomo 1, páxina 41, da 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Felis pardus.
Subespecies
Malia que no pasado houbo máis subespecies, hoxe varias están extinguidas. Na actualidade a maioría dos autores recoñecen as seguintes 8 subespecies:
Vilaia de Ouargla
Divisións administrativas
A provincia divídese en 10 distritos (daïras), dos que se debullan 21 municipios.
379
Outros
Historia ano a ano
Huzziyas
Huzziyas (Huzziyaš) foi un suposto rei hitita mencionado nun selo de Mursilis II como anterior a Labarnas I e que leva o título de "gran rei". Non é coñecido por ningunha outra información. As hipóteses son dúas: que era un sucesor de Anittas, ou que era o rei de Zalpa (Zalpuwa), derrotado por Anittas.
Scherzo fantastique
O Scherzo fantastique Op. 3 de Igor Stravinskii foi composto en 1908. É a segunda obra orquestral do compositor ruso (precedida pola Sinfonía en Mi bemol Maior). Para a súa composición, Stravinskii inspirouse no ensaio de 1901 de Maurice Maeterlinck La Vie des Abeilles (A Vida das Abellas), que Stravinskii e súa muller Catherine Nossenko leran en 1907. Dez anos despois, Léo Staats adaptou a obra a ballet para a Opéra Garnier, co título Les Abeilles.
Historia
En xullo de 1907, Stravinskii escribiulle a Nikolai Rimskii-Korsakov que estaba a planear un "scherzo fantástico", que sería chamado Abellas. Comezou a traballar nel ese mesmo mes e rematouno o 30 de marzo de 1908. Rimskii-Korsakov viu a partitura e gustoulle, mais morreu ese mesmo ano e nunca chegou a escoitar a obra. Stravinskii dedicoulle a obra a Alexander Siloti, quen dirixiu a súa estrea o 6 de febreiro de 1909 no Siloti Concerts de San Petersburgo, nun concerto no que tamén se estreou a obra de Stravinskii Feu d'artifice (Fogos de artificio). Sergei Diagilev estaba presente e a súa música impresionouno, o que o levou a encargar a Stravinskii a primeira das súas composicións para ballet. A partitura publicouse por primeira vez contra o ano 1909 polo editor musical ruso P. Jurgenson.
Stravinskii concibiu o Scherzo Fantastique como música abstracta, mais o 10 de xaneiro de 1917 foi representada como ballet blanc na Opéra de Paris, con coreografía de Léo Staats para unha escenificación baseada no ensaio de Maeterlink La Vie des Abeilles. Stravinskii non autorizara esta representación, e Maeterlinck opúxose a ela.
Orquestración
A partitura de Stravinskii require da utilización de:
En 1930 Stravinskii revisou a obra e reduciu o número de arpas a dúas.
Características
Como outras composicións temperás de Stravinskii, o Scherzo fantastique continúa o gusto ruso do século XIX polo exotismo. Emprega a escala octatónica e a de tons enteiros, acordes de quinta aumentada e sétima diminuída, e máis cromatismos que nas composicións anteriores do compositor. O ritmo aínda continúa a empregar notacións de tempo fixo, e as frases son predominantemente de catro compases. Evita o rubato, empregando un perpetuum mobile para manter o impulso cara adiante.
As influencias na obra recoñecidas por Stravinskii foron: Rimskii-Korsakov (O voo do moscardón), Mendelssohn (vía Chaikovskii), Dukas (L'apprenti sorcier ), Wagner e Debussy.
Forma
A obra consta dun só movemento dunha duración aproximada de entre 11 minutos e 40 segundos, e 16 minutos. Unha nota na partitura indica:
Hjalmar Frisk
Hjalmar Frisk, nado en Gotemburgo o 4 de agosto de 1900 e finado o 1 de agosto de 1984, foi un lingüista, etimólogo e indoeuropeísta sueco.
Traxectoria
Entre 1951 e 1966 foi reitor da Universidade de Gotemburgo.
Illa Manono
Manono é unha illa de Samoa, no estreito de Apolima entre as illas principais de Savai'i e Upolu, o punto máis ao oeste de Upolu. Como as outras illas do estreito de Apolima, é parte do distrito Aiga-i-le-Tai, que se basea principalmente en Upolu, ocupando o seu extremo occidental. Manono ten unha área de 3 km². A poboación é de 773 habitantes (censo 2001) distribúense entre catro aldeas:
Das catro illas habitadas de Samoa, é a terceira en canto poboación, logo das illas moito máis grandes de Upolu e Savai'i, e antes da illa Apolima. Non se permite ter ningunha clase de cans na illa. Non hai coches tampouco; apenas unha senda para peóns que bordea a costa. No principio do século XIX a illa foi chamada Flat Island, (illa Plana).
A Grela, Madriñán, Lalín
A Grela é un lugar da parroquia de Madriñán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
O termo A Grela procede dunha resegmentación de latín agrĕlla, diminutivo de agra, ou peza de terra, onde se interpreta ese a- inicial como artigo.
Arde París?
Arde París? (en Paris brûle-t-il?) é un filme franco-estadounidense de 1966 dirixido por René Clément e cun guión de Gore Vidal, Francis Ford Coppola, Jean Aurenche, Pierre Bost e Claude Brulé. A historia conta a liberación de París en agosto de 1944 por parte da Resistencia francesa e das forzas da Francia Libre durante a segunda guerra mundial. A historia é unha adaptación do libro Is Paris Burning? de Larry Collins e Dominique Lapierre. O filme conta cun elenco internacional composto por actores franceses (Jean-Paul Belmondo, Alain Delon, Bruno Cremer, Pierre Vaneck, Jean-Pierre Cassel, Leslie Caron, Charles Boyer, Yves Montand), estadounidenses (Orson Welles, Kirk Douglas, Glenn Ford, Robert Stack, Anthony Perkins, George Chakiris), e alemáns (Gert Fröbe, Hannes Messemer, Ernst Fritz Fürbringer, Harry Meyen).
Estreouse en galego o 2 de setembro de 1995 a través da TVG.
Sinopse
Pouco despois do fracaso do complto do 20 de xullo para asasinalo en 1944, Adolf Hitler, nomea o Xeneral de Infantería Dietrich von Choltitz como gobernador militar do París ocupado. Hitler cre que Choltitz obedecerá a súa orde de non permitir que os aliados capturen a cidade sen que os alemáns a destrúan completamente, de xeito semellante á destrución planeada de Varsovia.
A resistencia francesa descobre que os aliados non planean tomar París, senón que se dirixen directamente a Alemaña. Os dous bandos da restistencia reaccionan de forma diferente: os gaullistas de Jacques Chaban-Delmas queren esperar a ver, mentres que os comunistas do coronel Rol-Tanguy queren poñerse en acción.
5
''Este é o artigo sobre o ano. Para o número, véxase cinco''
5 foi o quinto ano da era actual.
Liga Galega de Wáter-polo 2014/15
A Liga Galega de Wáter-polo 2014/15 foi a undécima edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron cinco equipos, proclamándose gañador o CN Coruña.
Fase regular
A clasificación na fase regular foi a seguinte:
Lugar de Arriba
O topónimo galego Lugar de Arriba pode referirse a:
Sorgo común
O sorgo común (Sorghum vulgare Pers, sin. Sorghum bicolor L. Moench) ou simplemente sorgo é unha especie de planta herbácea pertencente a familia das gramíneas cultivada polo seu gran que se utiliza como alimento para humanos, pensos para animais e produción de etanol. O sorgo é orixinario de África do Norte e agora cultívase extensamente en rexións tropicais e subtropicais. O sorgo é o quinto cereal máis producido no mundo, despois do trigo, arroz, millo e cebada. , . O S. común é tipicamente anual, pero algúns cultivares son perennes. Crece en grupos que poden alcanzar máis de 4 m de altura. O gran é pequeno, de 2 a 4 mm de diámetro. Os sorgos doces son cultivares de sorgo común que se cultivan principalmente para forraxe, produción de xarope e etanol; son máis altos que os que se cultivan para gran.
O "sorgo común" é a especie cultivada de sorgo; os seus parentes silvestres constitúen o xénero botánico Sorghum.
Orixe e historia
O sorgo problablemente sexa unha das primeiras plantas que se cultivaron polo ser humano, as formas actuais deste pode que sexan orixinarias da Etiopía, desde onde se estendeu por toda África e de aí primeiro por Asia e Europa e máis recentemente por América e Australia. . Está rexistrado por Xenofonte de Atenas no 401 a .C. nas chairas de Cilicia, en Asia Menor, na actual Turquía. Xa se coñecía na época grecorromana.
Cultivo
miniatura|Sorgo chinés cocido. miniatura|[[Capítulo (botánica)|Capítulo con sementes de sorgo na India]] miniatura|Sorgo nunha conca de Turpan, Xinjiang, China. Nalgunhas variedades e baixo certas condicións, a [[panícula pesada fará que o pedúnculo novo e suave se dobre. Posteriormente lignificarase nesta posición. Isto, combinado coa inflorescencia, será unha dobre defensa contra as aves.]] alt=two turkey tail brooms made from broom corn|miniatura|Dúas vasoiras en forma de 'cola de pavo' feitas co cereal. miniatura|Campo de sorgo en Addi Azmera (Etiopía) Os principais produtores de S. bicolor en 2011 eran Nixeria (12,6%), a India (11,2%), México (11,2%) e os Estados Unidos (10,0%). Esta especie pode crecer en solos áridos e soportar longas secas. Ten catro características que a converten na planta cultivada máis resistente á seca de todas.
Usos e consumo
miniatura| Sorgo na zona de rega do [[río Adaja (Ávila)]]
miniatura|Sorgo branco e vermello
O sorgo común é un dos principais cereais cultivados do mundo e ten nunha gran variedade de usos en moitos países sendo en moitos países de África e Asia, onde se fan pans planos, un alimento básico. No continente americano, así como en Australia e Europa, o sorgo en grans está destinado principalmente á industria dos pensos, pero tamén se pode usar para a produción de etanol. En todo o mundo, están en marcha proxectos para desenvolver tecnoloxías e difundir o cultivo de sorgo con fins enerxéticos. A produción de sorgo azucrado tamén alimenta un número crecente de plantas de etanol no Brasil, Filipinas, a India e os Estados Unidos. .
Consumo humano
Ao redor da metade da produción mundial destínase ao consumo humano. O consumo de sorgo por habitante é máis estable e máis elevado nas zonas rurais que nos centros urbanos. Ademais, tende a ser maior nas rexións cunha pobreza e inseguridade alimentaria máis pronunciadas. O consumo per cápita é maior en África (por exemplo, ao redor de 90-100 kg por ano en Burkina Faso e o Sudán). En Asia, o sorgo segue sendo un cultivo importante para a seguridade alimentaria nalgunhas rexións, onde o consumo anual é aínda superior a 70 kg.
O sorgo pódese comer en gran, o igual que o arroz, ou reducirse a fariña. . Do mesmo xeito que noutros cereais, o gran de sorgo está composto esencialmente de amidón (ao redor do 70%). O contido de proteínas (10,4% da parte comestible) é comparable ao do millo (9,2%) e o trigo (10,6%). O contido de graxa bruta do sorgo é do 3%, superior ao do trigo, pero inferior ao do millo; 100 gramos de sorgo achegan 329 quilocalorías, fronte a 358 quilocalorías do millo e 348 quilocalorías do trigo. O sorgo é rico en vitaminas do grupo B. Certos cultivares co endosperma amarelo conteñen beta-caroteno que pode ser transformado en vitamina A polo corpo humano. Tamén é rico en antioxidantes, que se cre que axudan a reducir os riscos de cancro, diabetes e enfermidades cardíacas. Ademais, o sorgo non contén elementos biotecnolóxicos que o convertan nun organismo transxénico ou modificado xeneticamente. Algúns sorgos teñen grans de cor escura. Esta coloración está asociada á forte presenza de taninos nas capas máis superficiais do gran que inhiben a dixestión das proteínas do gran. Estas capas elimínanse por descascarización, unha operación que pode reducir o rendemento ata 65 - 75%. Os grans de sorgo inmaturos pódense comer asados ​​enteiros, os maduros pódense torrar como os de millo en "flocos". En xeral, o sorgo consúmese en forma de grans enteiros descascados ou en fariña. A fariña obtense a partir de grans descascados e úsase pura ou mesturada con fariña doutros cereais. Pódense distinguir os seguintes grupos de alimentos tradicionais a base de sorgo  :
Tudhaliyas
Tudhaliyas foi probabelmente rei de Kushara, de Hattusa e de Kanish. Probábel sucesor en Kanish de Zuzzu, despois da destrución da cidade por Salatiwara, seguramente era vasalo de Kushara ou adquirira a hexemonía (ver dinastía de Kushara). Sería o mesmo Tudhaliyas mencionado como rab saqe de Zuzzu e, neste caso, impoñeríase a Salatiwara e Kushara. Foi o pai de Pusarrumas (Pu-Šarrumaš).
Sorgo común
Bebida alcohólica
Na China, o sorgo é coñecido como gaoliang (高粱) e é fermentado e destilado para producir un tipo de bebida espirituosa coñecida como baijiu (白酒) da que a bebida máis famosa é a maotai (o Moutai). En Taiwán, na illa chamada Kinmen, elabórase licor de sorgo. En varios países de África, tales como Cimbabue, Burundi, Malí, Burkina Faso, Ghana, e Nixeria, utilízase o sorgo das variedades vermella e branca para facer a tradicional cervexa opaca. O sorgo vermello dálle unha cor rosa  amarronado á cervexa.
Biocombustible
O sorgo común é un obxectivo prometedor para a produción de biocombustibles. Trátase dun cultivo C4 que necesita poucas entradas e acumula unha gran cantidade de carbohidratos no talo. Con todo, a súa plantación a grande escala en terras marxinais requiriría variedades melloradas con optimización dos caracteres relacionados co seu papel como biocombustible e unha maior tolerancia aos factores de tensións bióticos e abióticos. Por este motivo, leváronse a cabo moitos estudos para crear recursos xenéticos e xenómicos en relación co sorgo común.
As variedades cultivadas de sorgo común teñen fenotipos e morfoloxías diversas. As variantes empregadas para producir biocombustibles teñen unha elevada proporción de biomasa biocelulosica. Algúns xenotipos, coñecidos como "sorgo doce", acumulan hidratos de carbono solubles no talo. O sorgo doce pode alcanzar unha altura de case 20 metros e xera unha cantidade de biomasa significativamente maior que o sorgo para uso alimentario. O talo do sorgo doce é máis groso e carnoso que o do sorgo para uso alimentario, aínda que produce relativamente poucas sementes..
A concentración de carbohidratos no talo do sorgo doce mídese en unidades Brix, que corresponden á porcentaxe de carbohidratos solubles. Un grao Brix equivale a 1 g de azucre por cada 100 g de zume. O contido Brix difire entre variedades e tamén depende das condicións ambientais, a posición dos talos, o período do ano e a fase de colleita. O sorgo común pode acumular unha cantidade de zume equivalente ao 78% da súa biomasa total, mentres que o seu contido en Brix vai do 14% ao 23%. Os glícidos que conteñen os talos de sorgo común compóñense principalmente de sacarosa ( 75%) con cantidades pequenas ( 2,6%) de frutosa e glicosa. En comparación con cultivos de biomasa lignocelulósica, tales como Panicum virgatum e Miscanthus, os glícidos solubles en forma de glicosa, frutosa e sacarosa do sorgo común son fáciles de fermentar. Outros trazos agronómicos, como un ciclo de vida de só catro meses, a súa capacidade de crecer en condicións ambientais adversas, a pouca necesidade de entradas, o baixo custo do seu cultivo e a fotosíntese C4 fan un cultivo de produción de biocombustibles particularmente útil. Este último trazo é especialmente importante porque contribúe a mellorar a eficiencia de uso do nitróxeno e a auga, así como a resistencia xeral do sorgo común, o que lle permite subsistir en rexións áridas, con máis insolación e temperaturas máis altas.
Diferentes cultivares de sorgo común presentan efectos diferentes da salinidade sobre a xerminación das semente e o crecemento das plántulas. Un estudo publicado en 2016 suxeriu que o sorgo común pódese regar con auga salgada de ata 150 mM de NaCl, xa sexa en estado vexetativo ou en estado reprodutivo.
Usos na gandería
O sorgo utilízase na alimentación e o pastoreo do gando. Aínda que, con todo, o seu uso é limitado porque o amidón e as proteínas do sorgo son máis difícil de dixerir para os animais que o amidón e as proteínas do millo. Están a realizarse investigacións para atopar un proceso para preparar o gran. Un estudo en gando concluíu que o sorgo en flocos era preferible ao  sorgo seco, xa que melloraba a ganancia diaria de peso nos animais.. Nos porcos, demostrouse que o sorgo é un alimento máis eficiente que o millo ao ser ambos os grans procesados da mesma maneira.
A introdución de variedades melloradas, xunto cunha mellora nas prácticas de xestión, fixo mellorar a produtividade do sorgo. Na India, crese que a mellora na produtividade liberou seis millóns de hectáreas de terra. O International Crops Research Institute for the Semi-Arid Tropics, en colaboración con outras institucións, produce variedades melloradas de cultivos, entre as que se inclúen o sorgo. A insitución liberou ata 194 cultivos de sorgo.
Outros usos
O gran proporciona amidón, que tamén serve para preparar colas, adhesivos e glicosa, aceite e materia prima para a preparación de pensos. O azucre e a melaza obtéñense da medula dos sorgos azucrados. As fibras do talo tamén se utilizan para fabricar paneis utilizados na construción. As glumas, a vaina foliar e outras partes da planta de certos cultivares conteñen pigmentos que se utilizan como colorantes nas industrias alimentaria e téxtil. As umbelas en forma de paraugas, desprovistas do gran, utilízanse para a produción artesanal das tradicionais vasoiras de sorgo, a máis común antes do uso de materiais plásticos.
O xarope de sorgo doce úsase nalgunhas partes dos Estados Unidos.
Investigación
Estase a investigarse para desenvolver un cruzamento xenético que faga a planta máis tolerante a temperaturas máis frías ou para desactivar os mecanismos de tolerancia da planta as secas, xa que é nativa de climas tropicais. Nos Estados Unidos, isto é importante porque o custo do millo estivo a crecer de forma continuada dado o seu uso na produción de etanol para ser engadido á gasolina. Pódese utilizar o sorgo ensilado como substituto do millo ensilado na dieta das vacas leiteiras. Outras investigacións concluíron que o sorgo ten máis valor nutricional que o millo na alimentación das vacas, e que o tipo de procesado é tamén esencial na obtención da máxima nutrición do gran. O sorgo en flocos mostrou un incremento na produción de leite en comparación ao sorgo seco.
Adicionalmente, está a investigarse sobre o sorgo como unha fonte de alimento potencial para dar resposta o incremento na demanda de comida a escala global. O sorgo é resistente á seca e ás altas temperaturas. A diversidade xenética entre as diferentes subespecies de sorgo, faio máis resistente ás pragas e os patóxenos, comparado con outras fontes alimenticias menos diversas. Ademais, é altamente eficiente na conversión da enerxía solar a enerxía química, así como no uso de auga. Todas estas características fana unha candidata prometedora para facer fronte á demanda global de comida, en aumento. Como tal, moitos grupos de investigación en todo o mundo están a seguir proxectos e iniciativas sobre o sorgo (especialmente o  Sorghum  bicolor ), como a Universidade Purdue, o HudsonAlpha Institute for Biotechnology, o Danforth Plant Science Center, a Universidade de Nebraska, e a Universidade de Queensland.
Queens of the Stone Age (álbum)
Queens of the Stone Age é o álbum de estrea da banda do mesmo nome, Queens of the Stone Age. O disco foi editado polo selo Loose Groove Records, do guitarrista de Pearl Jam Stone Gossard, despois do fracaso das negociacións con Roadrunner Records, a pesar de que en Europa si foi prensado por este selo. A versión en vinilo foi editada en tres edicións limitadas polo selo de Frank Kozik Man's Ruin Records. Recentemente diferentes versións falsas do disco apareceron á venda en distintas páxinas de internet como eBay.
O álbum foi re-editado o 4 de marzo do 2011 en Australia a través do selo Liberator Music, e o día 7 no Reino Unido a través de Domino Records. O seu lanzamento nos Estados Unidos foi o 17 de maio a través do propio selo de Josh Homme, Rekords Rekords. A edición inclúe varias caras b na súa lista de temas e fi acompañada por unha xira de promoción.
Armados e perigosos
Armados e perigosos (en Armed and Dangerous) é un filme estadounidense de 1986 dirixido por Mark L. Lester e protagonizado por John Candy, Eugene Levy, Robert Loggia e Meg Ryan. Foi filmado en diferentes localizacións na cidade dos Ánxeles, en California.
Estreouse en galego o 12 de agosto de 1993 a través da TVG.
Guisande, Os Ánxeles, Brión
Guisande é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 68 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 30 eran homes e 38 eran mulleres.
Axel Heiberg
A illa Axel Heiberg sitúase nas Illas da Raíña Isabel, en Nunavut, Canadá. A parte máis alta da illa cóbrea un glaciar. Atópase entre as coordenadas 78º e 81º N e só a habita o persoal dunha pequena estación científica.
É unha illa recortada por grandes fiordes, cunha área total de 43.178 km². O punto máis alto é Outlook Peak, cunha altura de 2.211 m. O xeo e os glaciares cobren 14.733 km² da área total.
A illa foi descuberta por Otto Sverdrup en 1900, poñéndolle o nome do cónsul noruegués Axel Heiberg, que foi quen financiou a expedición. A exploración científica da illa comezou na década dos 50 do século XX.
Historia
Habitouse no pasado polo pobo inuit, pero estaba deshabitada no momento en que foi nomeada por Otto Sverdrup, que a explorou ao redor de 1900, poñéndolle o nome do cónsul noruegués Axel Heiberg, que foi quen financiou a expedición.
A exploración científica da illa comezou na década dos 50 do século XX. En 1959, científicos da McGill University exploraron o fiorde Expedition no centro da illa de Axel Heiberg. Isto deu lugar á creación da Estación de Investigación do Ártico McGill, construída a 8 km ao interior de fiorde Expedition en 1960.
Dražen Petrović
Dražen Petrović, nado o 22 de outubro de 1964 en Šibenik, Croacia (Iugoslavia) e finado o 7 de xuño de 1993 en Dankendorf, Alemaña, foi un xogador profesional de baloncesto croata. Xogando na posición de escolta, logrou éxito inicialmente logrou xogando en Europa na década de 1980, antes de unirse á NBA estadounidense en 1989. Porén, a súa carreira e a súa vida viuse interrompida por mor dun accidente automobilístico en Alemaña cando tan só tiña vinte e oito anos.
Coñecido como "O xenio de Šibenik", Petrović gañou dúas medallas de prata e unha bronce no baloncesto olímpico, un ouro e un bronce no Campionato Mundial de Baloncesto, unha de ouro e un bronce no Campionato FIBA Europa, gañou catro premios Euroscar, e foi nomeado o Mr. Europa de baloncesto dúas veces. Buscando un espazo máis grande despois da súa estelar carreira europea, Petrović uniuse á National Basketball Association (NBA) en 1989 como membro dos Portland Trail Blazers. Despois de xogar sobre todo dende o banco ese ano, Petrović e finalmente foi traspasado aos New Jersey Nets, converténdose nun dos mellores escoltas da competición. Petrović está consederado como a parte esencial para a chegada masiva actual dos xogadores europeos na NBA. O dorsal número 3 de Petrović foi retirado polos Nets en 1993, e en 2002 foi consagrado a título póstumo entrando no Basketball Hall of Fame.
Axel Heiberg
Historia
esquerda|miniatura|200px|Un dos tres tocóns descubertos en illa Axel Heiberg. 250px|dereita|miniatura|Mapa da Illa Axel Heiberg. Permanece deshabitada, salvo unha pequena estación científica. No entanto, aínda se conservan restos de poboados Inuit. Na illa descubriuse en 1985 un bosque petrificado do Eoceno, tres tocóns datados hai 40 millóns de anos, o que indica que esta parte norte do ártico era máis cálida e húmida que na actualidade.
Dražen Petrović
Biografía
Comezou xogando no equipo da súa cidade natal ata que Mirko Novosel levouno ao Cibona Zagreb. Irrompeu como estrela total na tempada 84-85, ao roldar os 40 puntos en moitos partidos da Copa de Europa, marabillando así ao vello continente que non estaba afeito a que un baloncestista anotase tantos puntos con tanta frecuencia. Rematou a súa primeira temporada no Cibona como máximo anotador da liga. Comezou a tempada 85-86 da liga iugoslava anotando 112 puntos no primeiro partido, fronte ao KK Olimpija de Liubliana, e rematou a tempada de novo como máximo anotador, cunha media de 43 puntos por partidos.
Logrou co Cibona tódolos títulos posibles, incluíndo dúas Copas de Europa e unha Recopa, e sendo todos os anos que estivo no club o máximo anotador da liga iugoslava. En 1988 fichou polo Real Madrid. Ese ano conquistou a Copa do Rei e a Recopa de Europa, nunha final inesquecible fronte ao Snaidero Caserta, na que anotou 62 puntos. Ese ano quedoulle a espiña cravada de non poder gañar a liga ante o Barcelona que gañou 3-2 na serie final a 5 partidos, xa que esa mesma tempada fichou na NBA polos Portland Trail Blazers, que o elixiron no posto 60 do Draft de 1986. No equipo de Oregón non gozou da confianza do adestrador e non tivo oportunidade de demostrar o seu talento; foi traspasado aos New Jersey Nets, onde por fin conseguiu demostrar que era un dos maiores talentos da historia do baloncesto. Pero tivo pouco tempo para demostralo, pois morreu o 7 de xuño de 1993, vítima dun accidente de coche mentres conducía a súa noiva. Despois da súa morte, o seu número, o 3, foi retirado dos New Jersey Nets. Petrović foi incluído no Basketball Hall of Fame o ano 2002.