cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miticultura
As cordas
Cada corda, realmente, está constituída por dúas partes. A parte superior, chamada rabiza, átase ós paus da batea e chega a unha profundidade de 1 metro aproximadamente baixo o mar; ó estar en boa parte exposta ó sol e ó aire, estrágase con facilidade e hai que renovala cada 2-3 anos. A parte inferior, a corda propiamente dita, atada á rabiza, é a que soporta o mexillón, está permanentemente baixo a auga e vén durando de 6 a 7 anos. Nesta parte inferior insírense cada 80–100 cm, atravesando a corda, uns paus duns 25–30 cm de longo, chamados tarugos (ou palillos) que axudan a soporta-lo peso da columna de mexillón e evitan que este se desprenda; estes tarugos eran antes de madeira (especialmente, de mimosa) pero agora son sempre de material plástico.
Os cabos, antes de esparto e hoxe de fibras sintéticas, normalmente nailon procedente de restos de rede dos barcos de arrastre), presentan unha superficie áspera que facilita a fixación do mexillón por medio do biso (embisamento). A substitución do esparto por materiais sintéticos permitiu duplica-la lonxitude das cordas xa que as de material natural non aguantaban o peso de máis de 5-6 metros de mexillón.
Portomedroso, Tardade, Vilalba
Portomedroso é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Miticultura
Cultivo do mexillón na batea
Podemos dividi-lo proceso de cultivo nas seguintes fases: obtención da semente (mexilla), encordado, preengorde ou cría, desdobre, engorde e extracción para a comercialización.
Lassi
miniatura|dereita|100px|Vaso de lassi O Lassi é unha bebida tradicional da India feita a base de iogur. Bébese frío xa que posúe un gran poder refrescante. A bebida pode ser doce ou salgada; neste segundo caso, ás veces, condiméntase con comiño e pementa. Tamén existe o lassi que engade á súa composición froitas como o plátano, a manga ou a papaia.
Miticultura
Obtención da semente
250px|miniatura|Mexilla nas rochas da costa do [[O Grove|Grove.]] O cultivo comeza coa recollida da semente ou mexilla, que procede, habitualmente, das rochas costeiras, nas que se fixan as larvas en condicións naturais. O que se recolle como semente é, en realidade, cría de mexillón, exemplares de pequeno tamaño (ó redor de 1 cm de lonxitude ou menos).
Lassi
Variedades
Outra variedade é o lassi feito con bhang (Bhang lassi), un líquido derivado do cánnabis, cuxos efectos son semellantes aos da marihuana inxerida. Este tipo de lassi é legal na maior parte da India, adoitando consumirse durante festividades relixiosas.
Miticultura
Obtención da semente
Outra posibilidade, menos frecuente, é utilizar colectores colocados na propia batea. Estes colectores son redes ou cordas que se fixan na proa da batea, e que serven de base de fixación para as larvas que liberan os mexillóns das outras bateas do polígono. Este recurso é máis efectivo nas bateas situadas nas zonas máis externas das rías.
Prefírese o mexillón pequeno, criado nas rochas, porque é máis resistente, forma o biso máis abundante e medra máis rapidamente que o obtido dos colectores. O mellor momento para recoller mexilla das rochas vai de novembro a febreiro. Se se recorre ós colectores, a época para colocalos, coincidindo co momento da desova do mexillón, é de marzo a maio, de modo que para xullo-agosto xa están cheas de semente aproveitable.
Encordado
miniatura|250px|Carro para o encordado manual da mexilla. Unha vez obtida a semente, os bateeiros confeccionan as cordas mediante unha operación denominada encordado. Consiste en rodea-la corda coa mexilla, a razón de 1,5–2 kg de molusco por metro de corda, á vez que se vai envolvendo todo cunha fina rede, a modo de venda. Esta rede, de acetato ou de algodón, podrece e cae ós poucos días, unha vez que o mexillón se fixa por si mesmo á corda, co biso que segrega. Habitualmente, este primeiro encordado faise á man.
Preengorde
Estas cordas, co molusco, pendúranse da batea para que o mexillón continúe o seu crecemento alimentándose do plancto que flota no mar. Habitualmente, o número de cordas que se colocan nesta primeira fase é dun terzo da capacidade da batea (prevendo o desdobre). A fase de preengorde vén durando 4-6 meses, período durante o que o mexillón chega a tamaños de 4–5 cm.
Desdobre
Alcanzado este tamaño, a densidade de mexillón por corda é alta de máis para que o acceso do molusco ó alimento sexa suficiente, polo que o crecemento se enlentece. Para rarea-lo mexillón e facilita-lo seu crecemento recórrese a saca-lo mexillón e dividilo (desdobralo) en 2-4 cordas, sendo o máis habitual facer 3 cordas definitivas co molusco procedente dunha corda de preengorde. Á vez que se disgrega a masa de molusco, esténdense as cordas a toda a superficie da batea. A confección destas cordas é un proceso semellante ó descrito antes como encordado, pois unicamente cambia o tamaño do mexillón, pero adoita facerse mecanicamente, con maquinaria apropiada.
O momento de face-lo desdobre, o número de cordas que dá lugar e a densidade coa que se fan estas novas cordas dependen da zona onde estea fondeada a batea (as máis externas, cara a boca da ría, son máis produtivas) e do tamaño do mexillón que se quere obter (grande, pequeno, mediano), entre outros factores. A época preferible adoita se-lo verán (entre xuño e outubro).
Engorde
Unha vez feito o desdobre e repartido o mexillón nas cordas definitivas, a unha densidade duns 40 kg por corda, estas vólvense pendurar da batea para que o mexillón continúe crecendo, durante un período de 6-8 meses máis. Nalgún caso realízase un segundo desdobre ós poucos meses, pero non é frecuente.
Recolección
Unha vez que o mexillón alcanza o tamaño comercial desexado polo bateeiro, ó redor dos 8–10 cm se é para consumo directo ou menos se é para conserva, procédese á súa extracción. Mediante barcos adaptados a esta función, provistos dun guindastre, recóllense as cordas cunha gaiola (cesto) e deposítase o mexillón sobre a cuberta, directamente sobre ela ou dentro dunha moega. A operación de separa-lo mexillón da corda de cría denomínase desgranado. Unha vez o mexillón no barco, lávase para elimina-los numerosos organismos mariños que acompañan o mexillón e embólsase en sacos de malla para transportalo a terra. Alí serán sometidos á depuración, no caso de proceder de zonas contaminadas, ou serán acondicionados para a súa venda directa, de proceder dunha zona salubre.
Cando o mexillón vai destinado a conserva ou a un cocedoiro adoita transportarse a granel e sen clasificar. Cando vai destinado ó seu consumo en fresco clasifícase normalmente no barco, desgranándoo sobre unhas grellas, aínda que tamén pode deixarse esa operación para facela na propia depuradora.
<Gallery> Ficheiro:As Sinas Vilanova 01-1.jpg|Barco mexilloeiro no porto de Vilanova de Arousa. Véxase o guindastre, o cesto, a moega e a grella para clasifica-lo mexillón Ficheiro:Vilanova de Arousa.Galicia.41.jpg|Detalle do cesto dun barco mexilloeiro para a carga das cordas desde a batea á cuberta do barco Ficheiro:As Sinas Vilanova 07.jpg |Outro barco no mesmo porto, co guindastre e cesto antigos. Ficheiro:As Sinas Vilanova 11.jpg|Grella para encordar e clasifica-lo mexillón. Ficheiro:As Sinas Vilanova 14-1.jpg|Boca da máquina para encorda-lo mexillón no desdobre das cordas. </Gallery>
Aspectos económicos da miticultura
Segundo datos estatísticos da FAO publicados en 2004, a produción mundial de mexillón mediante sistemas de acuicultura chega ó millón e medio de toneladas anuais, das que 600.000 toneladas corresponden a China, primeiro país produtor, con diferenza, na miticultura.
A Unión Europea, no seu conxunto, produce unha cantidade similar: outras 600.000 toneladas, das que practicamente a metade se producen en España (segundo produtor mundial). E correspóndelle a Galicia o 90-95% desta produción, con cifras que oscilan entre as 270 e as 290.000 toneladas anuais. Cómpre advertir que a produción chinesa vai dirixida fundamentalmente a outras industrias pesqueiras de transformación, como alimento das súas granxas de crustáceos, polo que España, e concretamente Galicia, segue a se-lo principal produtor de mexillón con destino ó consumo humano.
Cinguíndonos xa á miticultura galega, as cifras económicas do sector mexilloeiro son contundentes: dá lugar a máis de 8.500 empregos directos fixos e 7.000 indirectos, ocupa a máis de 1.000 embarcacións auxiliares e xera un valor en primeira venda de 114 millóns de euros. A estas cifras habería que engadi-las correspondentes a provedores de equipos e transporte e a empresas derivadas desta produción (estacións depuradoras de moluscos, cocedoiros de moluscos e fábricas de conserva). No seu conxunto, nas zonas costeiras próximas ós polígonos bateeiros, o denominado clúster do mexillón factura o 30% das actividades pesqueiras e significa o 18% do emprego.
En consecuencia, o sector mexilloeiro galego ten unha altísima transcendencia económica, directa e multiplicadora, sobre o emprego e o desenvolvemento económico dos concellos situados nas beiras das rías baixas galegas. En 2010 producíronse 212.000 toneladas, cunhas cifras de negocio estimadas en 86,6 millóns de euros (2,32 millóns menos que en 2009).
Censo de bateas por zonas
En 1987, as bateas distribuídas por cada grupo de polígonos eran as seguintes:
Ordenamento legal da miticultura
A Administración autonómica e as asociacións de produtores, cada vez máis fortes e profesionalizadas, regulan esta actividade e establecen tanto as características ás que debe cinguirse a batea como a súa distribución e fondeo, nos chamados "polígonos" ou, tecnicamente, "zonas de produción de moluscos bivalvos".
A primeira norma legal que se ditou ordenando a instalación de bateas, formas da concesión e outras características xorde en 1961. Neste Decreto, con posteriores modificacións, xa se establece a distribución das zonas marítimas en "polígonos", para garanti-las outras actividades marítimas (pesqueiras e de transporte) sen dificultades ante a presenza de bateas.
Barragáns, Campañó, Pontevedra
Barragáns é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 89 habitantes (41 homes e 48 mulleres).
O Pino (homónimos)
O topónimo galego O Pino é de tipo oronímico, pois designa un lugar situado nun terreo pino (costento, pendente) ou no alto dunha costa. Pode referirse a:
Cimadevila, Vilaboa, Vilaboa
Cimadevila é un lugar da parroquia de San Martiño de Vilaboa, no concello pontevedrés de Vilaboa, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2014 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Gorilla Biscuits
Gorilla Biscuits é unha banda de hardcore punk estadounidense baseada en Nova York formada no ano 1987. Actualmente o grupo está composto por Anthony Civarelli, Walter Schreifels, Arthur Smilios, Alex Brown e Luke Abbey, e edita os seus traballos a través do selo Revelation Records.
Xosé María Brañas Pérez
Xosé María Brañas Pérez, nado en Vimianzo en 1948, é un político e sindicalista galego.
O Pacio, Alais, Castro Caldelas
O Pacio é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
TV & Me
Listaxe de cancións
Todos os temas por Björn Dixgård e Gustaf Norén, agás "A Hard Day's Night" por John Lennon e Paul McCartney.
Last Splash
Last Splash é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Breeders, pubicad o 31 de agosto de 1993.
Acústica
miniatura|250px|[[Sobretonos dunha corda vibratoria. Pitágoras foi o primeiro en estudar este fenómeno.]] A acústica é unha ciencia interdisciplinaria que estuda o son, infrasón e ultrasón, é dicir, ondas mecánicas que se propagan a través da materia (tanto sólida como líquida ou gasosa) (non se propagan no baleiro). A efectos prácticos, a acústica estuda a produción, transmisión, almacenamento, percepción ou reprodución do son.
Primeiros traballos
A ciencia da acústica ten a súa orixe na Antiga Grecia e Roma, entre os séculos VI a. C. e I d. C. Comezou coa música, que viña practicando como arte desde había miles de anos, pero non fora estudada de forma científica ata que Pitágoras interesouse pola natureza dos intervalos musicais. Quería saber porqué algúns intervalos soaban máis belos que outros, e chegou a respostas en forma de proporcións numéricas. Aristóteles (384 a 322 a. C.) comprobou que o son consistía en contraccións e expansións do aire "caendo sobre e golpeando o aire próximo", unha boa forma de expresar a natureza do movemento das ondas. Ao redor do ano 20 a. C., o arquitecto e enxeñeiro romano Vitruvio escribiu un tratado sobre as propiedades acústicas dos teatros, incluíndo temas como a interferencia, os ecos, e a reverberación; isto supuxo o comezo da acústica arquitectónica.
Entre 1630 e 1680 realizáronse medicións experimentais da velocidade do son no aire por unha serie de investigadores, destacando de entre eles Mersenne. Mentres tanto, Newton (1642-1727) obtivo a fórmula para a velocidade de onda en sólidos, un dos alicerces da física acústica (Principia, 1687).
Da Ilustración en diante
O século XVIII viu grandes avances en acústica a mans dos grandes matemáticos da época, que aplicaron novas técnicas de cálculo á elaboración da teoría da propagación das ondas. No século XIX, os xigantes da acústica eran Helmholtz en Alemaña, que consolidou a acústica fisiolóxica, e Lord Rayleigh en Inglaterra, que combinou os coñecementos previos con abundantes achegas propias na súa monumental obra "A teoría do son". Tamén durante ese século, Wheatstone, Ohm e Henry desenvolveron a analoxía entre electricidade e acústica.
Durante o século XX apareceron moitas aplicacións tecnolóxicas do coñecemento científico previo. A primeira foi o traballo de Sabine na acústica arquitectónica, seguido de moitos outros. A acústica subacuática foi utilizada para detectar submarinos na primeira guerra mundial. A gravación sonora e o teléfono foron importantes para a transformación da sociedade global. A medición e análise do son alcanzaron novos niveis de precisión e sofisticación a través do uso da electrónica e a informática. O uso das frecuencias ultrasónicas permitiu novos tipos de aplicacións no medicamento e a industria. Tamén se inventaron novos tipos de transdutores (xeradores e receptores de enerxía acústica).
Ramas
As ramas da acústica son, entre outras:
Conceptos fundamentais da acústica
dereita O estudo da acústica enténdese a través da xeración, propagación e recepción de ondas mecánicas e vibracións.
Os pasos mostrados no diagrama de arriba poden ser encontrados en calquera evento acústico. Poden existir moitos tipos de causas, tanto naturais como provocadas. Tamén hai moitos tipos de procesos transdutores que convertan unha enerxía de calquera tipo en enerxía sonora, producindo unha onda sonora. Hai unha ecuación fundamental que describe a propagación da onda sonora, pero os fenómenos que xorden dela son variados e complexos. A onda leva enerxía a través do medio de propagación. Ao final, a enerxía é convertida outra vez noutra forma, de xeito, outra vez, natural ou provocado. O efecto final pode ser puramente físico ou pode alcanzar dominios biolóxicos e deliberados. Os cinco pasos básicos poden ser atopados da mesma forma tanto se falamos de terremotos, dun submarino empregando un sonar ou dun grupo musical dando un concerto.
A parte central no proceso acústico é a propagación da onda. Isto estúdase coa física acústica. Nos fluídos, o son propágase fundamentalmente como onda de presión. Nos sólidos, as ondas mecánicas poden ter diversas formas, podendo ser lonxitudinais, transversais e superficiais.
A acústica fíxase principalmente nos niveis de presión e nas frecuencias da onda sonora, sendo tamén de especial importancia os procesos da transdución.
Propagación da onda: frecuencia
Os físicos e os enxeñeiros de son tenden a falar dos niveis de presión sonora en base á frecuencia, en parte porque así é como os nosos oídos interpretan o son. O que nos interpretamos como sons agudos ou graves son vibracións de presión tendo un maior ou menor número de ciclos por segundo. Nunha técnica común da medición acústica, os sinais acústicos son mostrexados nun tempo, e logo presentados en formas tales como en bandas de oitavas ou diagramas de tempo-frecuencia. Estes dous métodos son populares na análise do son para mellor entendemento dos fenómenos acústicos.
O espectro enteiro pode ser dividido en tres seccións: son, ultrasón, e infrasón. O rango do son está comprendido entre os 20 Hz e 20.000 Hz. Este rango é o máis importante pois é o que pode ser detectado polo oído humano, tendo importantes usos, como a fala ou a música. O rango dos ultrasónicos refírese ás máis altas frecuencias, superiores a 20.000 Hz. Este rango ten ondas de curta lonxitude que se empregan en aplicación médicas tales como as ultrasonografías e as elastografías. Ao outro lado do espectro están as baixas frecuencias no rango dos infrasón, que se empregan, por exemplo, para estudar fenómenos xeolóxicos como os terremotos.
Os instrumentos de análise tales como o analizador de espectro facilitan a visualización e medición dos sinais acústicos e as súas propiedades. O espectograma producido por un espectómetro é unha mostra gráfica sobre o tempo variando o nivel de presión e a frecuencia.
Transdución acústica
miniatura|200px|Un altofalante barateiro de 3,5 polgadas, tipicamente empregado en pequenas radios Un transdutor é un elemento que converte unha enerxía noutra. Nun contexto electroacústico, isto significa converter a enerxía sonora en electricidade e ao revés, como poden ser altofalantes, micrófonos, hidrófonos, sonars... Estes aparellos converten unha onda de presión sonora en sinal eléctrico ou viceversa. Os transdutores máis empregados seguen principios electromagnéticos, electrostáticos e piezoeléctricos.
Os transdutores da maioría dos altofalantes, (por exemplo woofers e tweeters), son sistemas electromagnéticos que xeran ondas usando un diafragma suspendido movido por unha bobina de voz electromagnética, enviando para fóra ondas de presión. Os micrófonos Electret e condensadores empregan a electrostática, cando a onda sonora golpea o diafragma do micrófono, este móvese e produce un cambio de voltaxe. Os sistemas de ultrasón empregados na ultrasonografía médica empregan transdutores piezoeléctricos. Estes están feitos dunhas cerámicas especiais onde as vibracións mecánicas e os campos eléctricos están interligados polas propias propiedades do propio material.
Cardroc
Cardroc (en Kerdreg) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Belén
Belén (en árabe, بيت لحم,  Bayt aḥ m) é unha cidade palestina na rexión coñecida como Cisxordania, situada a un 9 km ao sur de Xerusalén e situada nos montes de Xudea. Desde decembro de 1995, atópase administrada pola Autoridade Palestina, que adoptou o nome de Estado de Palestina en 2013. A súa poboación era de 25 266 habitantes en 2007, sendo a metade musulmáns e a outra metade cristiáns, na súa maioría ortodoxos.
A cidade ten gran significado relixioso para os cristiáns ao ser, de acordo coa Biblia, o lugar de nacemento de Xesús de Nazaret segundo os evanxeos de Lucas e Mateo. É tamén un importante lugar de peregrinación para os xudeus, que veneran a tumba de Raquel situada á entrada da cidade e para os que a cidade é lugar de nacemento e de coroación do rei David.
O goberno de Israel rodeou a cidade de murallas e pasos de control para evitar ataques terroristas, impedindo o libre tránsito dos habitantes e limitando os intercambios comerciais. Isto provocou unha gran diminución do turismo, unha das principais fontes de ingreso da cidade.
O Outeiro, Lobios, Lobios
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE
Belén
Poboación
A súa poboación era no ano 2014 de 27.000 persoas.
O Outeiro, Lobios, Lobios
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Os Tineos, Tardade, Vilalba
Os Tineos é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
O Barco de Valdeorras
dereita|miniatura|Vista do Barco de Valdeorras.
O Barco de Valdeorras é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Valdeorras en Galicia. No ano 2014 tiña 13 899 habitantes segundo o INE (13 800 no 2006, 13 700 no 2005, 13 518 no 2004, 13 507 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
É o cuarto concello máis poboado da provincia tras Ourense, O Carballiño e Verín, e é a capital da comarca. Sitúase no extremo nordeste da provincia, a 112 km da capital pola estrada N-120. Localizado no val do río Sil, rodeado por montañas.
Economía
A economía do Barco baséase sobre todo na extracción e tratamento de lousa no veciño concello de Carballeda de Valdeorras. Trátase dun piar fundamental da economía da comarca. Valdeorras é a zona de maior produción de lousa de España. Aínda que isto se traduce nun evidente motor económico da zona, trouxo tamén consecuencias negativas como a degradación do medio ambiente ou unha alta incidencia de silicose.
Arredor do asentamento de poboación resultante da explotación da lousa foi florecendo o sector servizos. Tamén inflúe na economía barquense a proximidade de Ponferrada e o seu peso comercial e industrial na zona.
Outra actividade económica notable no concello é a recollida de uva e posterior produción de viño. É un dos concellos da Denominación de Orixe Valdeorras, que destaca especialmente polos seus caldos godello e mencía. Moi relacionada coa historia e a sociedade local atópase a Adega Vinos Barco, anteriormente denominada como Cooperativa Xesús Nazareno, considerada ademais como a cooperativa vinícola máis antiga de Galicia.
A empresa química CEDIE foi un cimento prominente da economía local, albergando no seu seo gran cantidade de traballadores. Así e todo, pechou a súa actividade de tratamento de cal a principios dos 2000.
Patrimonio
Desde o paseo fluvial do Malecón e as montañas pódense contemplar fermosas paisaxes. O conxunto monumental do Barco tamén pode ser un espléndido miradoiro do núcleo do Barco e do río Sil. Restos da cultura romana e varios pazos son o máis destacado do concello.
Cabe salientar o mosteiro de San Miguel de Xagoaza, este mosteiro é do século XII e a edificación do mosteiro do século XVIII. A igrexa de San Miguel, de orixe románico, pertencente na súa época á Orden de San Xoán de Xerusalén. O Mosteiro de construción posterior está realizado en pedra ao redor dun claustro interior rectangular. Actualmente rehabilitado, alberga unha moderna adega de viños e augardentes da zona, cuxos viñedos están situados na contorna do conxunto.
A torre fortaleza do Castro situada nunha lomba de 441 metros de altura ao norte e moi próximo á poboación do Barco de Valdeorras atópanse os restos dunha torre medieval levantada sobre un castro. Por este lugar transitaban importantes vías de comunicación, tanto romanas como medievais. Era un dos pasos cara á Meseta e tamén paso para a famosa vía romana denominada Vía Nova, ou Vía XVIII que unía Bracara (Braga) con Asturica (Astorga) e que enlazaba coas Médulas na rexión leonesa.
Así como os festexos en honor ao Santo Cristo, nos que se organizan varias actividades.
O Barrio de Cascallá, O Barrio de Cascallá, Rubiá
O Barrio de Cascallá é un lugar da parroquia do Barrio de Cascallá, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 15 habitantes, 4 deles era home e 11 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
A Pena Moscosa, Trasparga, Guitiriz
A Pena Moscosa é un lugar da parroquia de Trasparga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Miodesopsia
As miodesopsias, tamén chamadas moscas volantes (do latín 'muscae volitantes') ou corpos flotantes, son un fenómeno ocular que se manifesta na visión como un conxunto de manchas, puntos ou filamentos (ás veces en forma de arañeira) suspendidos no campo visual, que non se corresponden con obxectos externos reais.
Definición e etimoloxía
A miodesopsia consiste na impresión de corpos flotantes que se desprazan con inercia cos movementos do globo ocular. Percíbense especialmente ben nas situacións de contrastes intensos (páxina en branco, ceo claro, etc.).
Cabaleiro, Campañó, Pontevedra
Cabaleiro é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 122 habitantes (54 homes e 68 mulleres).
Miodesopsia
Definición e etimoloxía
Son o resultado da presenza de opacidades que se forman no humor vítreo, o corpo xelatinoso que enche o globo do ollo, e que co paso da luz proxectan a súa sombra sobre a retina. Na maior parte dos casos, son unha consecuencia natural do envellecemento deste corpo vítreo, que vai perdendo auga e diminuíndo de volume. En consecuencia, as proteínas vítreas que perderon auga condénsanse perdendo transparencia. Porén, tamén poden estar presentes en individuos novos en casos de traumatismos oculares. Aínda que estas manchas parecen estar fronte ó ollo, en realidade flotan no interior deste.
Etimoloxicamente o termo «miodesopsia» provén do grego: myie = mosca; eidos = formas; ops = visión.
GvSIG
gvSIG é un proxecto de desenvolvemento de Sistemas de Información Xeográfica en software libre, que inclúe principalmente as aplicacións gvSIG Desktop e gvSIG Mobile. gvSIG Desktop foi a primeira aplicación que se desenvolveu dentro do proxecto gvSIG, polo que se coñece tamén como gvSIG.
gvSIG Desktop
Entre os formatos gráficos de Ficheiro máis habituais conta entre outros con acceso a formatos vectoriais GML, SHP, DXF, DWG, DGN, KML e formatos de imaxe rasterizada como MrSID, GeoTIFF, ENVI ou ECW.
Iniciado no ano 2004, é un proxecto de desenvolvemento informático impulsado inicialmente pola Conselleria de Infraestruturas e Transportes da Generalitat Valenciana e a Unión Europea mediante o Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER). Actualmente está impulsado por un conxunto de entidades (empresas, administracións, universidades) englobadas baixo a Asociación gvSIG.
Funcionalidades gvSIG Desktop
En gvSIG Desktop atopamos as ferramentas propias dun completo cliente SIG de escritorio, entre outras:
gvSIG Mobile
gvSIG Mobile é un Sistema de Información Xeográfica (SIG) orientado a dispositivos móbiles, ideal para proxectos de captura e actualización de datos en campo. Caracterízase por dispoñer dunha interface amigable, sendo capaz de acceder aos formatos máis comúns e conta cun amplo número de ferramentas SIG e GPS ideais para traballar con información de natureza xeográfica. gvSIG Mobile é tanto un Sistema de Información Xeográfica como un cliente de Infraestruturas de Datos Espaciais para dispositivos móbiles. É, ademais, o primeiro cliente destas características licenciado como software libre.
Funcionalidades gvSIG Mobile
En gvSIG Mobile atopamos as ferramentas propias dun completo cliente SIG para dispositivos móbiles, entre outras:
Extensións
Actualmente existen extensións creadas tanto polo equipo desenvolvedor como pola comunidade que agregan maiores funcionalidades ao sistema:
O Mesón Vello, Trasparga, Guitiriz
O Mesón Vello é un lugar da parroquia de Trasparga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2000.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Bendoiro, Lalín
San Miguel de Bendoiro é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 294 habitantes (156 mulleres e 138 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 331 habitantes.
Nesta parroquia formouse a Banda de música de Bendoiro e naceu o sindicalista Luís Frade.
Patrimonio
O castro do Castriño confórmase a partir dun recinto de forma circular. Conserva un parapeto no sector S-SL, duns 100 m de lonxitude, cun foxo que completaría as súas defensas polo sur. Pódese observar outro segundo foxo cara ao leste e sueste. Entre os anos 2006 e 2008 foi obxecto de traballos arqueolóxicos que incluíron a escavación, por mor das obras de construción da liña do AVE. O sector norte deste recinto estaría arrasado -segundo os datos da intervención arqueolóxica-, debido a actividades agrícolas e forestais.
O castro de Bendoiro ten un único recinto, con forma lixeiramente ovalada. A coroa ten unhas dimensións, no eixo NL-SO, de 85 m (interior) por 110 m (exterior). No eixo NO-SE as medidas son 65 m (interior) e 105 m (exterior). Se se teñen en conta os elementos defensivos exteriores á coroa as medidas son: no eixo NL-SO uns 145 m e o eixo NO-SL de 120 m. No sector occidental, distínguense claramente unha superficie aterrazada cun pequeno parapeto de terra cunha disposición sur-norte. O recinto está defendido en todo o perímetro por un terraplén cun gran desenvolvemento cara ao norte. Os lados sur, leste e suroeste da coroa están defendidos cun parapeto de terra que non se observa nos sectores occidental e setentrional. No interior do recinto aprécianse varios afloramentos rochosos.
A igrexa parroquial de San Miguel de Bendoiro é de estilo renacentista sobre a antiga estrutura románica, garda a capela sepulcral dos Taboada.
SM-liiga 2020-2021
A tempada 2020-2021 da SM-liiga é a 46ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés. A liga regular comezou o 1 de outubro de 2020 e finalizará o 30 de marzo de 2021. Na copetición participaron un total de 15 equipos, os mesmos que na tempada precedente. O HPK de Hämeenlinna defenderá o título conquistado na tempada 2018-19, ao terse cancelado a 2019-20 con motivo da pandemia por coronavirus. Posiblemente esta sexa a derradeira tempada na que o mítico estadio de Hakametsä en Tampere celebre unha tempada completa da competición, ao mudarse Ilves e Tappara ao novo estadio Uros Live.
Bendoiro, Lalín
Patrimonio
Na arquitectura civil destaca o pazo de Bendoiro de Abaixo.
A capela da Santa Lucía é unha ermida de pedra na que destaca o campanario dun único arco rematado cun Agnus Dei, baixo o cal hai un nicho. Nela celébrase unha famosa romaría o 25 de decembro.
Orange Juice
Orange Juice foi unha banda escocesa de post-punk formada no suburbio de Bearsden en Glasgow como Nu-Sonics en 1976. Edwyn Collins fundou Nu-Sonics (nome tirado dunha marca barata de guitarras) co seu compañeiro de colexio Alan Duncan aos que posteriormente se lle uniron James Kirk e Steven Daly, que deixou un grupo chamado The Machetes. A banda converteuse en Orange Juice en 1979. Son sobre todo coñecidos polo seu éxito "Rip It Up", que acadou o número 8 na lista de sinxelos británica en febreiro de 1983, o único top 40 da banda no Reino Unido.
Christian d'Oriola
Christian d'Oriola, nado en Perpiñán o 3 de outubro de 1928 e finado en Nimes o 30 de outubro de 2007, foi un tirador de esgrima francés, gañador de seis medallas olímpicas.
Traxectoria
Procedente dunha familia da nobreza rosellonesa de tradición viñateira, comezou de neno a adestrar con seu pai, asistindo ás primeiras competicións oficiais con 13 anos e os 18 anos xa é vicecampión de Francia tras perder na final con Jéhan de Buhan e en 1947 é campión do mundo de florete. Con 19 anos participou nos Xogos Olímpicos de 1948 celebrados en Londres, gañando a medalla de prata na proba individual de florete e a medalla de ouro na proba por equipos desta modalitade. En 1949 é de novo campión do mundo aínda que nos dúas anos seguinte debido a unha uremia non entra nos podios, volvendo de novo á alta competición no Campionato do Mundo de 1951, onde consegue dous títulos mundiais, en florete individual e por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui logrou a medalla de ouro nesas dúas mesmas probas. Nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne novamente gañou a medalla de ouro na proba individual, e a medalla de prata por equipos. Na súa última participación olímpica, nos Xogos Olímpicos de 1960 de Roma foi o abandeirado da delegación francesa rematou quinto na proba por equipos de florete, oitavo na de florete individual e noveno na de equipos de espada. Aínda en 1970 foi campión de Francia en florete por equipos e tras retirarse foi árbitro internacional durante dez anos, entre 1970 e 1980. No ano 1971 obtivo a Lexión de Honra. Foi vicepresidente da Federación Francesa de Esgrima (1980-1984) e membro da Académie des sports
Ao longo da súa carreira gañou doce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, oito delas de ouro; e dúas medallas nos Xogos do Mediterráneo.
Eva Solla
Eva Solla Fernández, nada en Castrelos (Vigo) en 1984, é unha enfermeira e política galega.
É militante de Esquerda Unida e do Partido Comunista de Galicia. Foi deputada de En Marea no Parlamento de Galicia e, dende 2016, Vicepresidenta segunda do Parlamento de Galicia. Posteriormente, foi deputada do Grupo Parlamentario Común da Esquerda, constituído en setembro de 2019.
Traxectoria
Cursou estudos de primaria no CEIP Canicouba, e de secundaria no IES Santa Irene. Diplomouse en enfermaría na Escola Universitaria do Meixoeiro. Traballou como enfermeira no Servizo Galego de Saúde.
É responsable da Secretaría de Organización de Esquerda Unida na Comarca de Vigo. En 2012 foi candidata de Alternativa Galega de Esquerda ás eleccións ao Parlamento de Galicia pola provincia de Pontevedra e foi elixida deputada. O 4 de outubro de 2014 foi elixida Secretaria Xeral do Partido Comunista de Galicia (a primeira muller na historia do PCG en dito cargo) no XIII Congreso do PCG co 95% dos votos dos delegados.
Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixida deputada por En Marea. Dende o 21 de outubro de 2016 é Vicepresidenta segunda do Parlamento de Galicia.
O 3 de xuño de 2017 foi elixida Coordinadora Nacional de Esquerda Unida na XII Asemblea Nacional de EU co 100% dos votos emitidos, relevando así a Yolanda Díaz tras 12 anos no cargo. En dita Asemblea acordáronse unha serie de resolucións que representan a "esencia" do ideario de Esquerda Unida como organización que "defende a clase traballadora mediante a aplicación de políticas de esquerda, rompedora e transformadora". Solla declarou apostar por recuperar o traballo de rúa, nos movementos sociais e co resto de colectivos agredidos.
Basciano
miniatura|200px|Basciano Basciano é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 2 490 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 18 km², cunha densidade de poboación de 133 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Castel Castagna, Colledara, Montorio al Vomano, Penna Sant'Andrea e Teramo.
Megan Fox
miniatura|150px|Megan Fox na entrega dos premios da Hollywood Life Magazine. Megan Denise Fox, nada o 16 de maio de 1986 en Rockwood (Tennessee), é unha actriz e modelo estadounidense.
Traxectoria
Despois dunha exitosa carreira como modelo, Fox comezou a súa carreira de actriz en 2001 cun papel secundario como Brianna Wallace in Holiday in the Sun con Mary Kate Olsen e Ashley Olsen. Fox foi tamén actriz convidada en varias series de televisión como What I Like About You, Two and a Half Men e The Help e actriz secundaria en Ocean Ave e Hope and Faith.
En 2004 Fox comezou a súa carreira cinematográfica con Confessions of a Teenage Drama Queen con Lindsay Lohan. Outros filmes na súa carreira son Crimes of Fashion (2004, TV), Nova York para principiantes (2008) e Whore (2008). O papel máis destacado na súa carreira foi o de Mikaela Banes no filme Transformers de 2007, tamén apareceu na súa secuela Transformers: Revenge of the Fallen. Outros filmes seus, aínda sen estrear, son Jennifer's Body, Jonah Hex e The Crossing.
Pacios de Condelle, Alais, Castro Caldelas
Pacios de Condelle é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Bermés, Lalín
Santa María de Bermés é unha parroquia do concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 227 habitantes (114 mulleres e 113 homes), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 283 habitantes.
Patrimonio
En 1978 descubríronse en Bermés catro estelas funerarias dos séculos I-III, preto do centenario Carballo Grande.
Festas
Celébrase O Clamor, rogativa para demandar choiva, cun intercambio de imaxes entre Bermés e Vilariño, e a recuperada Feira das Mulas ou Feira do Vento, no lugar do mesmo nome.
O 14 de agosto comezan as súas festas patronais, coa celebración da Festa do Xamón. Nesta festa, celebrada desde 1999, pódese degustar este produto gratuitamente mercando unha xerra conmemorativa do evento.
Nesta parroquia fundouse a Banda de música de Bermés.
Penna Sant'Andrea
Penna Sant'Andrea é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 1.714 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 11 km², cunha densidade de poboación de 156 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Basciano, Castel Castagna, Cermignano e Teramo.
Wensceslao Achával
Wenceslao Achával, nado o 26 de outubro de 1814 en Santiago del Estero e finado o 25 de febreiro de 1898 en San Juan, foi un eclesiástico latino, bispo de San Juan de Cuyo, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Cows, Pigs, Wars and Witches
Cows, Pigs, Wars and Witches (Vacas, porcos, guerras e bruxas) é un libro do antropólogo Marvin Harris publicado en 1975. Nel analiza algúns costumes das diferentes sociedades do mundo, como o feito de que os hindús non coman carne de vaca, a importancia social do porco nalgunhas sociedades e a repulsión noutras, ou a aparición de movementos mesiánicos. O investigador procura atopar as causas materiais ocultas tras a aparente irracionalidade destes estilos de vida.
Porcofilia e a porcofobia
Algúns pobos aborrecen ao porco, mentres que outros os aman. Son dúas posicións opostas, pero non veñen determinadas por motivos de carácter hixiénico ou de saúde como fan crer as relixións porcofóbicas, senón segundo a conveniencia que lles supoña a cría deste dependendo da zona:
Para os musulmáns e os xudeus o porco resulta un animal impuro xa para empezar, porque a relixión de ambos os dous pobos condenouno por ser un animal supostamente perigoso para a hixiene e a saúde do home debido a que se envorca na súa propia ouriña e excrementos, así como outros motivos fisiolóxicos que fan do porco un animal pouco apto para as rexións calorosas e áridas (debido ó seu problema de transpiración) nas que habitan ambos dous pobos.
Pero a verdadeira razón desta actitude reside en que o porco non produce leite, ao contrario que as vacas das que si se alimentan xudeus e musulmáns, nin tampouco pode alimentarse de herba como outros ruminantes. Ademais, a continua desertización e deforestación de oriente medio fixo que se fixese caro criar carne de porco nesta zona, e ademais este alimentábase do mesmo que os humanos na zona.
En cambio, en América e China, a sociedade adoraba os porcos, ata tal punto que o consideran como un membro máis da súa familia. En cambio e ao contrario que a relixión hindú e o seu amor a vaca, estes pobos si que comen carne de porco en festas ou celebracións especiais.
Algunhas civilizacións como a Maring, sacrifican os porcos para celebrar a vitoria dunha guerra ou para demostras aos seus inimigos o seu gran poder e riqueza, así como o seu animo de prosperar.
Como consecuencia destes feitos, podemos extraer a explicación de que a prohibición do porco ou a súa permisión era un medio para garantir o equilibrio económico.
A guerra primitiva
En certas civilizacións como os Maring, sucedíanse numerosas guerras, unha tras outras, producidas para vingar actos violentos como raptos de mulleres e violacións…
Só bastaba unha guerra para desencadear as seguintes, pois tras finalizar esta, o “espírito de vinganza” permanecía no pobo derrotado. A causa destas guerras non é precisamente pola vinganza de actos violentos, senón que a verdadeira causa era o control demográfico, pois estas tribos non tiñan métodos anticonceptivos e precisaban dalgunha maneira de controlar a poboación. De feito estas guerras sempre se provocaron coincidindo co momento de produción e consumo máis alto nas súas sociedades.
O macho salvaxe
Hai algunhas tribos como os Yanomano na que o home domina a muller pola única razón de que é máis necesario para a guerra, para o único que era útil, xa que en termos económicos era improdutivo, e esta supremacía estaba garantida pola frecuente practica bélica. E, polo tanto, o machismo consecuencia da guerra, e queda descuberta, polo tanto, a relación entre o machismo e a guerra.
O potlach
É un costume adoptado entre algúns pobos que consiste na celebración dunha festa durante varios días e na que un xefe (coñecido como “Gran home") no que prepara unha gran cantidade de riqueza en produtos, alimentos etc., que reparte entre os anfitrións ou incluso hai veces que os queima para mostrar o rico que é entre a tribo fronte o resto. Isto produce competitividade entre as tribos, pois ao rematar esta festa o gran home xa comeza a prepararse para a segunda e a acumular así de novo riquezas.
Este sistema o que permitiu foi unha distribución das riquezas é que algunhas poboacións prosperasen en determinadas rexións.
O cargo fantasma
Coa chegada de embarcacións das civilizacións industriais a terras indíxenas e a entrada de produtos, costumes e relixións novos, os nativos das terras formaron un culto novo levado polas impresión que lles causara. O cargo era o prezo da loita polos recursos naturais e humanos e a recompensa polos traballos realizados. O cargo marcaría o inicio do ceo na terra.
O mesías e o secreto do príncipe da paz
A palabra mesías era usada para designar a todos aqueles que posuísen a santidade e poder sagrado, como os sacerdotes. Estes mesías non eran tan “pacíficos” como se cría (de feito ata se cuestiona o pacifismo de Cristo, un dos máis coñecidos e venerados mesías), senón que seguían un modelo de actitude militar e vingativa que xa viña de fai tempo entre as confrontacións entre xudeus con gregos e con romanos, época na que xorden moitos mesías, entendidos como liberadores guerreiros do pobo xudeu. Estas formas de mesianismo o que pretendían era a distribucións máis equitativa da riqueza e do poder.
O culta ao mesías pacífico, procedente do cristianismo, apareceu na guerra contra Roma, na que os mesías sufriron unha brutal derrota.
Vasoiras e aquelarres, a gran loucura das meigas e o retorno das meigas
Neste capítulo tratase de explicar a razón da matanza indiscriminada de bruxas na Europa medieval. Nesta etapa culpábase a certas persoas de ser bruxas e voar cunha vasoira a certas reunións chamadas aquelarres, onde se reunían máis destes personaxes. Para empezar, a explicación de voar era debido a que certas persoas empregaban uns ungüentos alucinóxenos que lles daban a sensación de desprazarse a lugares afastados; a vasoira era usada para aplicar este ungüento en zonas sensibles. A pesar de todo, moitas mulleres condenadas a bruxerías nunca utilizaron este ungüento.
Cando unha persoa era acusada de bruxería, era torturada ata que confesase o que quería, e que ademais dixese o nome de máis persoas que vise no aquelarre (non valían nobres nin curas... eses eran santos), cousa que sempre sucedía xa que o que querían era acabar coa tortura.
Unha vez confesaban, eran enviadas á fogueira, onde morrían queimadas (nos mellores casos, afogábase antes a muller e despois queimábase). Todos os gastos da tortura e da queima corrían a cargo dos familiares da vítima.
A razón desta matanza indiscriminada e continuada era un modo de recadar diñeiro, pois os gastos de todo corría a cargo da familia, e ademais a bruxa proporcionaba novos candidatos a torturar e queimar, para logo desvalixar ás súas familias.
Esta moda volveu aparecer de novo en tribos baixo a aparencia dos chamáns, pero esta vez baixo connotacións positivas.
Ava DuVernay
Ava Marie DuVernay, nada en Long Beach (California) o 24 de agosto de 1972, é unha directora, guionista, publicitaria de filmes e distribuidora de filmes estadounidense. No Festival de Cinema de Sundance de 2012, DuVernay gañou o Premio á Mellor Dirección pola súa segunda longametraxe, Middle of Nowhere, converténdose na primeira muller afroamericana en gañalo. Polo seu traballo en Selma, DuVernay foi a primeira directora negra en ser candidata ao Globo de Ouro e tamén foi a primeira directora negra en ter un filme candidato ao Óscar ao mellor filme.
Primeiros anos
DuVernay naceu en Long Beach e creceu en Lynwood, California (preto de Compton) e graduouse en 1990 na High School Saint Joseph en Lakewood. Na Universidade da California, nos Ánxeles (UCLA), estudou inglés e estudos afroamericanos.
Durante as súas vacacións de verán, viaxaba á casa de infancia do seu pai, Murray May (que non estaba lonxe de Selma, Alabama). DuVernay dixo que eses veráns influenciaran a creación de Selma, porque o seu pai vira a marcha de Selma a Montgomery cando neno.
Carreira
O seu primeiro interese foi no xornalismo, unha escolla influenciada por unha bolsa na CBS News, onde foi designada para axudar a cubrir o xuízo do asasinato de O. J. Simpson. Quedou desilusionada co xornalismo no entanto, e decidiu cambiar á publicidade e, eventualmente, abrir a súa propia empresa de relacións públicas, a Axencia DuVernay.
Cinema
DuVernay fixo súa estrea como directora de cinema en 2008 co documental This Is the Life, unha historia do movemento artístico Good Life Cafe nos Ánxeles. DuVernay comezou con documentais porque poden ser feitos cun orzamento menor que unha longametraxe, e podería aprender o negocio ao realizalos.