cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shih-tzu
miniatura|Shih-tzu. O shih-tzu é unha raza de can moi antiga (os primeiros datos atopados sobre eles datan do século X a.C.) nativa do Tíbet. Non hai unha opinión xeneralizada sobre a súa orixe, pero adoita aceptarse a hipótese que descenden dos cans tibetanos lhasa apso, cos cales teñen similitudes. Como os lhasa apso, os shih-tzu son unha raza vinculadas dalgún xeito coa relixión budista. Os chineses criábanos para que se asemellasen a leóns. Mesmo o nome da raza, "shih-tzu" significa "can-león", que tamén pode ser atribuído ó ladrido destes animais, e á súa tendencia a ladrar ós estraños e rosmar ante a menor provocación, sendo por este motivo moi apreciados como cans gardiáns. Ten unha media de vida de máis de 10 anos.
Etimoloxía
Tamén é coñecido como o can "Xi Shi" (西施犬) porque Xi Shi foi considerada como unha das mulleres máis fermosas da antiga China. O shih-tzu foi apodado como can crisantemo en Inglaterra durante a década de 1930. O can tamén podería ser chamado o león Tibetano, aínda que se a raza debe ser referida como "tibetana" ou "chinesa", tal e como afirma, o movemento de independencia tibetana é unha resposta absoluta que "talvez nunca se saiba".
Historia
Non foi senón a principios dos anos trinta, cando comezou a introducirse en casas de notables chineses volvéndose un pouco máis común. Foi naquela época cando recibiu algúns nomes do tipo: Lhassa lion dog, tibetano poodle etc. En 1934 fundouse o primeiro club especializado da raza, o Peking Kennel Club. Con todo, a invasión xaponesa na China durante ese mesmo ano ocasionou que a raza se extinguise no seu propio país de orixe. Afortunamente os europeos afeccionáranse a esta raza e despois da súa aparición no vello continente os Shih-Tzu substituíron os lhasa apso como os cans favoritos de nobres e ricos. Os viaxeiros que durante aquela época visitaban o país oriental trouxeron a moda destes pequenos cans a Europa e, posteriormente, en 1955 esa moda comezou a estenderse polos Estados Unidos, onde causaron unha forte impresión. Na era moderna, a moda dos Shih-Tzu desapareceu gradualmente, e tras a revolución comunista a raza de cans considerouse extinta na China, aínda que xa deixara o seu sinal en Occidente.
Cores
Con respecto á cor do seu pelo, o Shih-tzu pode presentar unha gama que inclúe varios tons de dourado, branco e marrón. Outras cores son o ouro con máscara negra, branco e negro, negro sólido, fígado, fígado e branco, atigrado, branco con gris, branco e canela. Aínda que non é tan común, algúns exemplares, locen tamén azul sólido.
Temperamento
A raza ten un temperamento leal, cariñoso e sociable, e adoita manterse alerta. É un can gardián excelente, aínda que non foron criados especificamente para este fin. A diferenza do lhasa apso, que foi criado para ser un can sentinela e, por ende, desconfiado cos estraños, o shih-tzu prefire estar preto dos seus propietarios e con frecuencia ofrécelles afecto a persoas descoñecidas para el. Debido ao seu carácter amigable, o shih-tzu tende a relacionarse ben con outros cans e cos nenos.
Coidado
Os ollos son sempre enormes, polo cal hai que prestarlles un coidado especial se se queren evitar problemas de saúde nesta zona. O seu pelo é longo e moi denso, pero nunca rizado (permítese un pouco de ondulación). O fouciño é curto e chato, o que ás veces lles produce problemas de respiración; por exemplo, é bastante habitual que ronquen sonoramente.
Manto ou pelo
A tradicional pelaxe longa e sedosa, que lle chega ata o chan, require un cepillado diario para evitar enredos. Debido á súa capa de pelo longo e de rápido crecemento, a preparación regular é necesaria, o que pode ser custoso e débese considerar cando se pensa nesta raza. A miúdo, o pelo recórtase moi curto para simplificar os coidados. Para mostralo nas exposicións de conformación o pelo débese deixar no seu estado natural, aínda que o recorte e a limpeza arredor das patas e o ano se permite.
Alimentación
Hai que ter coidado, tamén, coa alimentación: son cans de estómago moi delicado, normalmente non aceptan ben outra cousa que non sexa alimento seco, mais se lles pode dar comida sólida moi moderadamente.
Nude with Boots
Nude with Boots é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado o 8 de xullo do 2008 a través do selo Ipecap Recordings. O álbum conta coa mesma formación que o seu anterior traballo, (A) Senile Animal e despois da súa edicións puido ser escoitado na súa totalidade no MySpace da banda.
Corredor (homónimos)
O termo corredor pódese referir a:
Selo postal
miniatura|Selo das Feroe Un selo postal é un comprobante do pago previo dos envíos efectuados polo correo en forma de etiqueta, xeralmente engomada, ou directamente impreso. O selo tipo é un pequeno papel rectangular que se pega a un sobre e que indica que a persoa que realiza o envío pagou o servizo.
The American Analog Set
The American Analog Set (ás veces referida como AmAnSet) foi unha banda de indie rock estadounidense porcedente de Austin, Texas formada no ano 1995. Ata a data leva editados seis álbums de estudio.
Selo postal
Proceso de emisión
O proceso para a emisión dun selo postal é complexo, polo xeral a administración postal recibe centos de suxestións de particulares e de asociacións. Unha vez decididas as series a emitiren encárganse a varios artistas a realización dos deseños, normalmente catro veces máis grande do tamaño final. Unha vez elixido o deseño efectúanse as modificacións e redúcese fotograficamente ó tamaño correcto.
The American Analog Set
Historia
Formada en 1995, o primeiro son da banda estaba moi influenciado polo krautrock, o post-rock e por bandas británicas de shoegaze como Cocteau Twins, e adoitaba a ter longas pasaxes instrumentais. Co paso do tempo os seus temas foron acurtándose e pasaron a ter unha sonoridade máis pop.
O grupo está liderado polo vocalista, compositor e compositor Andrew Kenny. Outros membros que están ou pasaron pola banda son Lee Gillespie, Mark Smith, Craig McCaffrey, Tom Hoff, Lisa Roschmann e Sean Ripple. Lisa Roschmann, unha das fundadoras, deixou o grupo a finais de 1999; Hoff e Ripple uníronse a principios do ano 2000 e McCaffery substituíu a Hoff no 2003.
En outubro do 2005 falouse a través de Internet da posibilidade da disolución de The American Analog Set. A banda rapidamente respondeu a eses rumores, pero engadiron que non realizarían concertos debido ás súas obrigas con outros proxectos.
Selo postal
Forma e materiais
Aínda que a maioría dos selos son rectangulares, xa en 1847 Gran Bretaña emitiu o primeiro con outra forma, concretamente octogonal pero ó non estar perforado moitas veces cortábase en forma de cadrado. En 1853 o Cabo de Boa Esperanza emitiu o primeiro selo triangular. Serra Leoa emitiu selos con formas de animais, froitos e mapas.
The American Analog Set
Historia
O seu derradeiro álbum, Set Free (2005), foi editado en América do Norte polo selo canadense Arts & Crafts.
Unión Internacional de Telecomunicacións
A Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT) en inglés: International Telecommunication Union (ITU) é o organismo especializado das Nacións Unidas encargado de regular as telecomunicacións, a nivel internacional, entre as distintas administracións e empresas operadoras.
Joseph Schildkraut
Joseph Schildkraut, nado en Viena o 22 de marzo de 1986 e finado en Nova York o 21 de xaneiro de 1964 foi un actor austríaco.
Unión Internacional de Telecomunicacións
Está organizada en tres sectores principais:
Joseph Schildkraut
Traxectoria
Schildkraut era fillo de Erna Weinstein e o actor de teatro (e logo de cinema) Rudolph Schildkraut. A súa familia era xudía. A principios do século XX marchou aos Estados Unidos e apareceu en moitas producións de Broadway.
Na década de 1920 comezou a traballar no cinema, aínda que volveu esporadicamente ao teatro. O seu primeiro éxito foi en Orphans of the Storm, de D. W. Griffith, con Lillian Gish. Gañou o Oscar ao mellor actor secundario en 1937 pola súa interpretación de Alfred Dreyfus en The Life of Emile Zola. Interpretou o papel de Otto Frank na produción orixinal de The Diary of Anne Frank e na súa versión cinematográfica (1959). Traballou tamén na televisión en series como The Twilight Zone ou Sam Benedict.
The American Analog Set
Historia
O tema "Gone to Earth" do seu álbum Know by Heart apareceu na banda sonora da película romántica de 2009 The Time Traveler's Wife.
Selo postal
Erros
Durante o proceso de impresión pódense producir erros e fallos a pesar das comprobacións que se realizan nos centros de emisión para destruíren os exemplares con fallos.
Os pequenos defectos, que non aumentan o valor dun selo, permiten coleccionar variedades dun selo que se producen por erosións na prancha, borróns na tinta, aparicións dunha liña ou mancha branca.
Outros tipos de erros son máis valiosos: falta ou equivocación nalgunha cor, os que presentan o centro invertido. Tamén existen erros na perforación e no dentado.
Os erros do deseño non se producen durante a impresión, é un erro que se produce nun proceso anterior e afecta a toda a tirada do selo: faltas de ortografía, erro no deseño..., ás veces isto ten como consecuencia a retirada da emisión para corrixir o erro, aínda que ás veces algúns selos conseguen chegar ó público facéndoos moi valiosos.
Sobreimpresión ou sobrecarga
miniatura|Selo de [[Afonso XIII de España|Afonso XIII sobrecargado durante a II República Española.]] Denomínase sobreimpresión a calquera inscrición ou deseño engadido á imaxe dun selo. Existen múltiples razóns para sobrecargar os selos: un país que accede á independencia postal sobrecarga os selos do antigo poder colonial co nome do novo estado, tamén cando cambia a forma de goberno, o nome ou a moeda. Outra razón é para converter un selo nunha emisión especial, por seguridade. Cando a sobreimpresión se fai por cambiar as taxas postais denomínase sobretaxa. En cada emisión é habitual que un certo número de selos quedan invalidados para usos postais e se empregan como mostra da emisión coa sobrecarga de specimen ou outra similar. As grandes empresas ás veces perforan os selos para evitar roubos polos seus empregados, estes selos coñécense como selos perforados
Falsificacións e selos reparados
Tamén hai outro tipo de falsificacións menos comúns, como poden ser as de tipo propagandístico, un exemplo deste tipo é a falsificación de selos británicos polos alemáns durante a segunda guerra mundial para incluír a Estrela de David na coroa do rei.
Un selo pódese reparar de moitas formas: o borrado do cuño postal é un tipo de fraude moi común, ben coa intención de reempregalo no correo ou ben para vendelo a un coleccionista como novo. Tamén se pode regomar un selo para facelo pasar como novo. Alterar as cores ou engadir ou suprimir dentes. Os selos desgarrados móllanse e coidadosamente aplanados para que as fibras de papel se unan superficialmente durante algún tempo.
Para evitar as falsificacións e fraudes as autoridades postais establecen medidas de seguridade nos selos, pode ser a complicación no deseño, a inclusión de filigranas, marcas de auga no papel. Para evitar o borrado dos cuño postal empregáronse tintas non permanentes que se corren ó meter o selo na auga ou revestimentos de verniz.
Un selo facsímile é unha copia exacta dun selo valioso que se vende como copia e non como selo postal, adoita levar unha marca para constatar que non é un exemplar lexítimo, borrar esa marca é tamén unha fraude. Os expertos filatélicos expiden certificados filatélicos de autenticidade logo de examinar a peza para demostrar que un selo é auténtico, o que é conveniente cando un selo é valioso.
Reverso
O reverso dos selos é a parte que se pega o sobre para o seu envío por correo. O común é que vaia sen imprimir, pero hai casos nos que si hai impresión: un número de control ou algunha información sobre o motivo do selo. A maioría dos selos presentan no reverso o engomado, con gran variedade de cores e de formas, mesmo se intentou con goma invisible (que resultou ineficaz) ou un engomado protexido por unha tira de papel.
Para coleccionar os selos pódese fixar ó reservo unha charnela ou fixaselos para fixalos ás follas dos álbums (práctica non recomendable nos selos novos e dubidable nos usados.)
O reverso do selo utilízao o experto filatélico para estampar a súa sinatura para certificar a autenticidade dun selo.
Cinsentas
Os selos que non foron emitidos por unha administración postal oficial (as recoñecidas pola UPU) denomínanse cinsentas e poden ser emitidas por compañías privadas ou autoridades locais que realizan un servizo postal. Outra variedade de cinsentas son os selos pantasma: emitidos en lugares inexistentes como micronacións e as etiquetas patrióticas, selos de Nadal emitidos por servizos postais benéficos etc.
Carlos Pellicer Vázquez
Carlos Pellicer Vázquez, nado na Coruña o 12 de abril de 1944, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Liceo de Monelos, club no que militou ata o verán de 1963, cando fichou polo Fabril. Disputou unha soa tempada co club fabrilista, incorporándose a continuación ao Deportivo da Coruña.
Debutou co Deportivo na tempada 1964–65 en Primeira División, sendo os adestradores do equipo coruñés Juan Otxoantezana primeiro e Luis Carniglia despois. Ao remate do campionato o equipo descendeu a Segunda División, retornando a tempada seguinte a Primeira División. Na tempada 1966–67 descendeu novamente a Segunda División.
Na tempada 1967–68 fichou polo FC Barcelona, adestrado por Salvador Artigas. Na súa estadía no conxunto catalán (3 campañas), lograría unha Copa do Rei na súa primeira tempada, así como participar na Copa de Feiras e na Recopa de Europa. Aínda así, nunca tivo un papel importante no equipo barcelonés, sendo un xogador de segundo plano. A súa tempada con máis participacións foi a 1968–69, nas que Pellicer xogou en 11 partidos e logrou os seus únicos 2 goles como blaugrana.
Na tempada 1970–71 foi contratado polo Valencia CF, co que conseguiu a liga esa campaña e participar na Copa de Feiras. No conxunto valencianista estivo tres tempadas, participando en 40 partidos e anotando 7 goles.
Na tempada 1973–74 fichou polo Levante UD, en Segunda División. Logo de participar tan só en 5 partidos, o conxunto levantino descendeu a Terceira División ao remate do campionato.
Luis Pérez-Sala
Luis Pérez-Sala Valls-Taberner, nado en Barcelona o 15 de maio de 1959, é un expiloto catalán de carreiras que competiu en Fórmula 1, Fórmula 3, Fórmula 3000 e Touring Cars. Tamén foi o director do equipo de HRT F1 Team durante a tempada de Fórmula Un.
Traxectoria
Pérez-Sala disputou o Campionato italiano de Fórmula 3 de 1985 e trasladouse a Fórmula 3000 para competir de xeito bastante máis convincente, gañando carreiras en Birmingham e Enna en 1986. Foi segundo por detrás de Stefano Modena no campionato de F3000 de 1987. Fíxose famoso polas súas discusións con Alfonso de Vinuesa, causadas por opinións políticas.
O equipo Minardi de Fórmula Un contratou a Pérez-Sala para a tempada. Fixo o seu debut o 3 de abril de 1988, na carreira inaugural da tempada en Brasil, onde cualificou 20º, pero non puido terminar a carreira cando o seu alerón traseiro colapsou. Durante as seguintes cinco roldas, superou continuamente a seu compañeiro de equipo e compatriota Adrián Campos, que foi substituído por Pierluigi Martini a partir da sexta rolda do Campionato en Detroit.
En xullo de 2011, foi recrutado como consultor do equipo Hispania de F1, que foi fundado polo seu ex compañeiro no equipo Minardi Adrián Campos. O 15 de decembro de 2011, anunciouse que se convertería no director do equipo HRT, en substitución de Colin Kolles.
Sacri Monti do Piemonte e a Lombardía
Os Sacri Monti do Piemonte e a Lombardía son grupos de capelas e doutros elementos arquitectónicos realizados entre finais do século XV e finais do século XVII, consagrados a varios aspectos da fe cristiá nas rexións italianas de Piemonte e Lombardía. Ademais do seu significado relixioso simbólico, son tamén dunha grande beleza grazas á hábil integración dos elementos arquitectónicos nas paisaxes naturais rodeadas de outeiros, fragas e lagos. Conteñen tamén obras de arte moi importantes baixo forma de frescos e de estatuas.
Luis Pérez-Sala
Resultados completos na Fórmula 3000
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida.)
Sacri Monti do Piemonte e a Lombardía
Diferentes Sacri Monti
Os nove Sacri Monti son:
Luis Pérez-Sala
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Felgosa, San Xurxo de Moeche, Moeche
Felgosa é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 30 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 16 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 39 habitantes.
Escudo de Aragón
O escudo de Aragón é o símbolo heráldico que representa a Aragón. Componse de catro cuarteis que, na configuración adoptada, se difundiron con predominio sobre outras ordenacións heráldicas, tendendo a consolidarse dende a Idade Moderna para arraigar decididamente no século XIX e ser aprobado pola Real Academia da Historia en 1921. A súa descrición e uso está regulado pola "Lei sobre o uso da Bandeira e Escudo de Aragón" (Lei 2/1984, de 16 de abril; B.O.A. n.o 5, de 18 de abril de 1984) no artigo 4t.
Orixe histórica
O Escudo de Aragón esta testificado na súa disposición máis coñecida na gran crónica renacentista "Crónica de Aragón" do monxe aragonés Gualberto Fabricio de Vagad, que foi publicada en Zaragoza no ano 1499. O escudo está formado por catro divisións que, na configuración adoptada, vanse espallar e popularizar por riba doutras ordenacións heráldicas, consolidándose na Idade Moderna para ficar decididamente no século XIX.
Miguel Riestra París
Miguel Riestra París, nado en 1918 e finado en Pamplona en decembro de 1987 foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Secretario da Delegación provincial de Información e Turismo en Ourense (1967). Foi alcalde de Ourense (1974-1977) e conselleiro provincial do Movimiento. Foi elixido deputado do Congreso por AP pola provincia de Ourense na lexislatura constituínte (1977-1979). En 1983 foi nomeado Delegado provincial da Consellería de Turismo e Deportes en Ourense.
Diasistema
En lingüística, no eido da dialectoloxía estrutural, un diasistema é un conxunto de variedades lingüísticas moi próximas que comparten un gran número de estruturas comúns agrupadas dentro dun gran sistema lingüístico unitario. Dito doutro xeito, un diasistema componse de dialectos que polas súas características estruturais compartidas e a súa intercomprensibilidade tenden a formar unha soa lingua común, diferente das linguas veciñas: o diasistema é entón unha noción equivalente á de lingua por distancia (ou lingua Abstand).
Características
Porén, no seo dun diasistema, ocorre que certas variantes sofren unha evolución histórica e cultural independente, que as fai ser percibidas como linguas separadas do resto do diasistema: fálase entón de lingua por elaboración (ou lingua Ausbau). As diferentes linguas por elaboración, aquelas que teñen un tronco común, están a pesar de todo moi próximas unha das outras. Estas posibles diferenzas entre linguas inclúen diferenzas de vocabulario, coma o catalán afectado polo castelán e o occitano polo francés, e normas ortográficas, tal e coma o hindi escrito no alfabeto devanágari e o urdu escrito no alfabeto árabe, a pesar de seren mutuamente intelixibles.
Algunhas linguas son oficialmente recoñecidas como distintas a pesar de non teren barreiras na fala, na escrita ou no léxico, pero son distinguidas por factores políticos e legais, coma o catalán co occitano e o romanés co moldovo.
As linguas por elaboración forman unha única lingua xenética con dous ou máis estándares.
Casos
Exemplos de diasistemas compostos de varias linguas por elaboración:
Galería de imaxes de Xoán Vicente Viqueira
Galería de imaxes de Xoán Vicente Viqueira.
Xoán Vicente Viqueira Cortón, nado en Madrid o 22 de outubro de 1886 e finado na Lagoa, Bergondo, o 29 de agosto de 1924, foi un filósofo, psicólogo e pedagogo galego.
Tassili Airlines
Tassili Airlines (árabe: طيران الطاسيلي‎) é unha aeroliña baseada en Alxer, Alxeria. Proporciona servizos domésticos fóra do aeroporto Houari Boumedienne Airport, e tamén voos charter para a industria petrolífera do país.
Tassili Airlines fundárona en 1997 Air Algérie (49%) e a compañía Sonatrach (51%). As súas operacións comezaron o 8 de abril de 1999 cun voo entre Hassi Messaoud e Alxer. En 2005 Air Algérie retirou os seus fondos da aeroliña, quedando a súa titularidade en mans de Sonatrach.
Frota
En setembro de 2017 a frota de Tassili Airlines estaba formada polos seguintes avións cunha idade media de 8,6 anos: Ademais, a aeroliña ten varios avións máis pequenos, Beechcraft 1900, Cessna 208 Caravan e Pilatus PC-6, así como helicópteros Bell 206.
Softengine
Softengine é unha banda de rock adolescente formada en Seinäjoki en Finlandia, que conseguiu representar a Finlandia no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Something Better".
2011-2013: Formación e inicios
A banda formouse na cidade finlandesa de Seinäjoki, no verán de 2011, na casa dos avós do cantante, compositor e guitarrista Topi Latukka. Chegaron ao seu cúmio no verán do 2013, despois de escribir multitude de cancións, practicando, dando concertos e tras o éxito recollido pola banda nalgunhas competicións.
2013-2014: Festival da Canción de Eurovisión
O 10 de decembro de 2013, anunciouse que Softengine sería un dos participantes de Uuden Musiikin Kilpailu, a preselección finlandesa para Eurovisión. O 11 de xaneiro de 2014 presentaron a súa canción coa cal pretendían representar ao país titulada  'Something better' , cousa que conseguiron o 1 de febreiro de 2014, impoñendose ao resto de competidores. Presentaron o vídeo miniatura|309x309px|Softengine actuando no [[Festival de Eurovisión 2014]] coa versión definitiva da canción o 21 de marzo de 2014.
Durante o sorteo das semifinais tocoulle actuar na segunda destas, na 8ª posición, acadando nesta a terceira posición cun total de 97 puntos e clasificándose así para a gran final do concurso o 10 de maio. Nesta última actuou na posición número 18, e quedou na clasificación final na posición número 11, cun total de 72 puntos. Actualmente están traballando no seu primeiro álbum.
Álbums
We Created the World
Tribunal Supremo de España
250px|miniatura|Sede na praza da Villa de París, en [[Madrid.]] O Tribunal Supremo é o órgano constitucional de España que se atopa na cúspide do Poder Xudicial. É o tribunal superior en todas as ordes, salvo o disposto en materia de garantías constitucionais cuxa responsabilidade descansa no Tribunal Constitucional, alleo ao Poder Xudicial.
A sede do Tribunal Supremo atópase en Madrid, na Praza da Villa de París, ocupando dependencias do que foi o Palacio e convento das Salesas Reais, fundado pola raíña Bárbara de Bragança no século XVIII.
Atribucións
O Tribunal Supremo é o tribunal de última instancia (final) en todos os casos e as súas decisións só poden ser deixadas sen efecto cando o Tribunal Constitucional atopa lesión dos dereitos e liberdades constitucionais. En todos os demais casos, non é posible apelar ou recorrer unha decisión firme do Tribunal Supremo.
No entanto, no ámbito penal, o Rei pode deixar sen efecto ata as condenas impostas ou ratificadas polo Tribunal Supremo, en exercicio do dereito de graza que a Constitución lle recoñece, a proposta do Consello de Ministros que é o órgano que decide, decisión que posteriormente formaliza o Rei como acto debido.
Coñece e decide en única instancia os procesos de responsabilidade civil ou penal contra o Presidente e os ministros do Goberno da Nación, os senadores e deputados das Cortes Xerais, o Presidente e os maxistrados do propio Tribunal Supremo e vogais do Consello Xeral do Poder Xudicial, o Presidente e os maxistrados do Tribunal Constitucional e outros integrantes de altas institucións do Estado e das comunidades autónomas.
Así mesmo, coñece e decide os procesos de ilegalización de partidos políticos, a instancia exclusiva do Ministerio Fiscal ou do Goberno, requirido a iso polo Senado ou o Congreso dos Deputados.
Para rematar, coñece e decide os demais procesos que a Constitución ou a Lei reservan á súa competencia.
Garantías constitucionais
O Tribunal Supremo goza dunha posición análoga á das Cortes Xerais e o Goberno da Nación, por mor de posición equivalente como cabeza dun dos tres Poderes do Estado.
En garantía da súa liberdade de funcionamento, o Tribunal Supremo conta coa prerrogativa de executividade dos seus actos en virtude do principio de obediencia ás resolucións xudiciais firmes consagrado pola Constitución, en conxunción co feito de que a maioría das resolucións deste Tribunal son firmes por tratarse de solucións a recursos contra actos dos Tribunais inferiores.
Adicionalmente, o Consello Xeral do Poder Xudicial tamén supervisa o funcionamento do Tribunal Supremo, aínda que todos os actos deste Consello poden ser anulados polo propio Tribunal Supremo en vía contencioso-administrativa.
Organización e funcionamento
O Tribunal Supremo está composto por un Presidente e por un número indeterminado de Maxistrados adscritos ás diversas Salas que o integran, todos eles nomeados polo Rei a proposta do Consello Xeral do Poder Xudicial.
No seo do Tribunal Supremo existen órganos xurisdicionais, é dicir, encargados de administrar xustiza en nome do Rei xulgando e facendo executar o xulgado, e órganos gobernativos e administrativos, é dicir, aqueles con función de goberno e dirección ou de simple administración e auxilio aos outros dous grupos.
Órganos xurisdicionais: as salas
O Tribunal Supremo está dividido en cinco Salas, que entenden dos recursos que se presenten contra as resolucións dos Tribunais inferiores e en primeira ou única instancia dos procesos sobre responsabilidade do Presidente e os Ministros do Goberno da Nación, dos Senadores e Deputados das Cortes Xerais, do Presidente e os Maxistrados do Tribunal Supremo, dos Vogais do Consello Xeral do Poder Xudicial, do Presidente e os Maxistrados do Tribunal Constitucional e doutros integrantes de Órganos Constitucionais do Estado e as comunidades autónomas, sempre segundo as respectivas ordes xurisdicionais:
Ademais, dentro do Tribunal Supremo existen uns órganos xurisdicionais especiais:
Órganos gobernativos
Con subordinación ao Consello Xeral do Poder Xudicial, os órganos gobernativos do Tribunal Supremo son os encargados de coñecer e resolver as cuestións de índole administrativa e de funcionamento do Tribunal e os seus órganos xurisdicionais. Son órganos gobernativos:
Órganos de administración
A Secretaría de Goberno do Tribunal Supremo, o Gabinete Técnico de Documentación e Información, o Departamento de Arquivo, Biblioteca e Información, o Departamento de Informática e o Rexistro Xeral son órganos administrativos e técnicos que posibilitan o funcionamento do Tribunal nos seus respectivos ámbitos de actuación.
Luís Aragunde Aragunde
Luis Aragunde Aragunde, nado en Fefiñáns (Cambados) en 1971, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Traballador da Confraría de Pescadores en excedencia, foi xefe da lonxa durante oito anos. Secretario xeral de Aecipe e dende 2008 vicepresidente do Grupo de Acción Costeira (GAC). É concelleiro en Cambados polo PPdeG dendo 2000, trala dimisión de Santiago Tirado Serén como edil, e foi tenente dende 2003. En marzo de 2009, trala renuncia de José Manuel Cores Tourís, que pasou a ser delegado da Xunta de Galicia en Pontevedra, foi elixido alcalde pola Corporación. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cambados e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2015 perdeu a maioría absoluta e a alcaldía, trala unión do resto dos grupos que fixeron alcaldesa á socialista Fátima Abal Roma. Nas municipais de 2019 encabezou de novo a lista popular, perdendo un concelleiro máis e sen recuperala alcaldía.
José Castro Álvarez
José Castro Álvarez, nado en Ponteareas o 28 de setembro de 1932, é un político galego.
Traxectoria
Pertenceu ao Frente de Juventudes, foi militante de Falange Española Tradicionalista y de las JONS e delegado de Sindicatos en Ponteareas. Durante o franquismo foi nomeado alcalde de Ponteareas en novembro de 1968. Coa chegada da democracia entrou en Alianza Popular e foi deputado no Congreso dos Deputados (1989-1993), senador (1993-1997) e primeiro presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (1989-1992).
En 1997 foi inhabilitado por falsidade en documento público. Castro, que se mantivo na alcaldía ata o 2000 mentres recorría, formou o seu propio partido, Unión Condado-Paradanta (UCPA) co que concorreu ás eleccións municipais de 1999 presentándose el como candidato e indo de número tres da candidatura á súa filla, Nava Castro.
O Monte, Saavedra, Begonte
O Monte é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Maus (novela gráfica)
Maus é unha novela gráfica creada polo debuxante estadounidense Art Spiegelman, orixinalmente publicada de forma serializada dende 1980 até 1991. Representa a Spiegelman entrevistando ó seu pai sobre as súas experiencias como xudeu polaco e sobrevivente do Holocausto. A obra emprega técnicas do posmodernismo e representa ós xudeus como ratos, ós alemáns como gatos e ós polacos como porcos. A crítica considerou Maus como unhas memorias, unha biografía, unha historia, unha ficción, unha autobiografía ou unha mestura de xéneros. En 1992, converteuse na primeira novela gráfica en gañar o Premio Pulitzer.
Mestre Estevo
O mestre Estevo traballou na catedral de Santiago en tempos do bispo Xelmírez (século XII), quen o puido recomendar ao bispo Pedro de Roda como arquitecto en Pamplona. Segundo a Historia Compostelá, na primeira etapa episcopal de Xelmírez "comezou a restaurar o destruído, conservar o restaurado e conducir o conservado non sen moito traballo, a estado de perfección.
Maus (novela gráfica)
Foi traducida ó galego por vez primeira en 2008 (labor a cargo de Diego García Cruz) e publicada pola editorial balear Inrevés. En 2017 a editorial Rinoceronte volvería traducir (traballo que fixo Estela Villar Nogueira) e publicar a obra.
Mestre Estevo
Basílica de Santo Isidoro de León
miniatura|275px|esquerda|Fachada da basílica de Santo Isidoro de León. Existen diversos documentos que citan ao mestre Estevo como colaborador na construción da catedral románica de Pamplona, porén, a súa participación nesta obra xera controversias, porque na capital iruniense é onde se cita como mestre de obras da catedral de Santiago, dato que se descoñece na documentación compostelá. Os escritos citados áchanse no Libro Redondo, ou cartulario, da catedral pamplonesa. Nun texto datado o 11 de xuño de 1101, o bispo Pedro de Roda outorgaba a un construtor denominado Estevo -xunta a súa muller, fillos e fillas- propiedades concretadas en casas e viñas en Pamplona, amais de facilidades para construír unha vivenda. Noutro documento semellante cítase a Estevo como "magistro operis Sancti Iacobi".
Felgosa
O topónimo galego Felgosa pode referirse a:
Mestre Estevo
Basílica de Santo Isidoro de León
Estevo móstrase en Santo Isidoro de León como discípulo do mestre de Jaca, pero cun estilo bastante independente. Na decoración do deambulatorio e do cruceiro desta igrexa sábese que participaron dous mestres en estilo xaqués, un deles o mestre Estevo que máis tarde traballou na catedral de Santiago. miniatura|250px|Tímpano da Porta do Perdón. A Porta do Perdón, ten no tímpano escenas do Evanxeo, que aínda que parece unha soa escena están labradas en tres pedras distintas. No centro está representado o Descendemento con San Xoán sostendo o corpo de Cristo, mentres se ve a María bicando a man do seu fillo xa descravada da cruz, hai tamén outra personaxe que está a arrancar, cunhas tenaces, o cravo da outra man, na parte superior desta escena aparecen dous anxos con botafumeiros. A escena da Resurrección está composta polas tres Marías e un anxo que lles mostra o sepulcro de Cristo baleiro. Na outra escena da Ascensión represéntase a Cristo subindo aos ceos, entre dous dos seus discípulos que tratan de retelo. Todas estas escenas están realizadas con certa inxenuidade moi persoal do autor, cos rostros anchos e inexpresivos e as dobras da roupa redondeadas típicas de todas as súas obras. Nos capiteis, hai os de temas con aves entrelazadas con talos nos que aparecen monstros e con fondos de follas de tipo corintio, todos con grande efecto decorativo. Outros capiteis sonhistoriados e obsérvanse loitas de homes medio nus; esta interpretación é menos clásica que a do seu mestre de Jaca, as roupas están tratadas con dobras suaves así como os rostros tamén son anchos como os das escenas do tímpano.
Catedral de Santiago de Compostela
Crese que pasou a traballar a esta catedral despois de Santo Isidoro de León, ao morrer o que até entón era mestre de obras Bernaldino o Vello (seguramente pai de Estevo), e por orde de Afonso VI.
Algunhas das súas actuacións centráronse na restauración dos canzorros da capela axial da cabeceira da catedral de Santiago e en esculpir a fachada das Pratarías, aínda que na actualidade se admite máis que unha única man de autor, ao comprobar desaxustes nos tímpanos e nas xambas, así como que algunhas pezas non sexan do lugar e outras fosen reaproveitadas, entre as que se inclúe o Cristo, como obra novata de Mateo. O resto das esculturas son do mestre Estevo, están realizadas en altorrelevo, representando apóstolos, profetas, anxos e patriarcas, unhas en mármore branco e outras en granito. As proporcións das imaxes son máis esveltas que as realizadas anteriormente en Santo Isidoro, a figura de Santiago ao lado do Cristo central, está labrada case en vulto redondo, o seu rostro mans e pés é realista e a súa modelaxe é suave e branda coas mesmas dobras características do mestre. Os capiteis tallados en duro granito mostran a mestría adquirida na ornamentación, onde se aprecia a combinación de figuras e cabezas con elementos vexetais, algúns son de estilo orientalista. Tamén no interior do templo se encontran unha serie de capiteis historiados, entre os que sobresae un que presenta unha escena de tormentos infernais, é o castigo que reciben un avaro cun saco cargado ás costas seguido por un demo e un luxurioso cunha soga no colo está a ser aforcado por un demo, mentres as chamas lle queiman os pés, outro demo arrímalle unha serpe e un terceiro crávalle unha estaca na cabeza. A súa intención é moralizante e instrutiva.
Francisco Coll i Guitart
Francisco Coll i Guitart, nado en Gombrèn (provincia de Xirona) o 18 de maio de 1812 e finado en Vic o 2 de abril de 1875, familiarmente chamado Padre Coll, foi un relixioso dominicano español, misioneiro popular e fundador da Congregación das Irmás Dominicas da Anunciata. A Igrexa católica recoñeceuno como santo o 11 de outubro de 2009.
Traxectoria
Naceu nunha vila dos Pireneos cataláns. Cataluña sufriu as consecuencias da guerra pola invasión de Napoléon. Foron tempos de escaseza, fame e todo tipo de dificultades. Francisco era o máis novo dos once irmáns. Cando tiña catro anos faleceu o seu pai. Aos dez anos, atraído pola vocación sacerdotal, mudouse á cidade de Vic, afastada da súa familia, para comezar os estudos no Seminario. Como outros seminaristas pobres, a comida e o aloxamento gañan nunha casa de campo, a cambio de colaborar coa instrución literaria e relixiosa dos fillos da familia, que a recibiron como membro máis.
Dominicano e misioneiro
miniatura|Fotografía do Padre Coll, ca. 1870. Aos 18 anos entrou no convento da Orde dos Predicadores de Xirona, onde fixo a súa profesión en 1831. Cando faltou uns meses para a ordenación sacerdotal, no contexto das loitas políticas pola sucesión do rei Fernando VII, ordénase a supresión das ordes relixiosas en España (exclaustración). En agosto de 1835 Francisco Coll e a súa comunidade foron expulsados do convento, ao que nunca poderían volver.
Despois de meses de incerteza, e aínda que o goberno prohibira celebrar o sacramento, foi ordenado sacerdote en Solsona o 28 de maio de 1836. Durante máis de trinta anos exerceu como ministerio, primeiro nunha parroquia e logo como misioneiro en varias dioceses de Cataluña. A fama do seu predicador creceu rapidamente e a súa palabra mobilizou a multitude. A súa principal preocupación era levar a Palabra de Deus dun xeito cordial, apaixonado, sinxelo e comprensible para o pobo, para lograr unha verdadeira conversión interior. Optou polo traballo en equipo con outros sacerdotes e foi colaborador de Santo Antonio María Claret nos seus esforzos misioneiros.
Fundador
Impresionado pola realidade social e relixiosa que observou no transcurso das súas misións, comezou a preocuparse pola falta de acceso á educación, especialmente en pequenas cidades e nenas. Isto levouno a fundar a Congregación de Irmás Dominicas da Anunciación o 15 de agosto de 1856, no medio de grandes dificultades, xa que o padre Coll nunca cobrara cartos polas súas misións e practicamente carecía de recursos e apoio financeiro. Non obstante, a Congregación espallouse rapidamente e despois de 14 anos xa contaba con 46 casas en Cataluña. As irmás, na súa maioría de orixe humilde, loitaron na súa formación e obtiveron títulos de profesores. Eran chamadas para dirixir escolas públicas ou pequenas escolas en vilas e tamén nalgunhas cidades.
Actualmente, as Irmás Dominicanas da Anunciata expandíronse a vinte países de Europa, América do Sur, América Central, África e Asia.
Últimos anos
O padre Coll dividiu o seu traballo entre a súa actividade misioneira e a organización da Congregación. Non obstante, en decembro de 1869, aos 57 anos, sufriu un primeiro golpe. A súa saúde comezou a diminuír, volveuse cego e perdeu ás veces as facultades mentais. Morreu en Vic o 2 de abril de 1875 e a xente achegouse masivamente para renderlle o último tributo. Os seus restos son venerados na Casa Nai da Congregación en Vic.
Legado
No transcurso da súa vida, coñecéuselle por ser un soado predicador, próximo e humilde, e polas súas mostras de caridade. O seu compromiso coa infancia e a mocidade, así como o seu impulso á educación da muller, son algúns dos trazos que o caracterizan e que buscou consolidarse coa fundación da súa congregación dominicana.
Francisco Coll foi declarado bendicido polo papa Xoán Paulo II en 1979 e canonizado o 11 de outubro de 2009 polo papa Bieito XVI. A súa festa celébrase o 19 de maio.
Qeshm
miniatura|Castelo português en Qeshm/Queixome Queixome ou Qeshm, oficialmente tamén coñecida domo Kishm, é unha illa situada no Estreito de Ormuz ó sur da costa de Irán, ó leste do Golfo Pérsico. O Estrito de Khouran separa o continente asiático da illa de Qeshm. É a maior illa de Irán e do Golfo Pérsico. Ten unha superficie duns 1200 km² e case 136 km de lonxitude e 40 de largo.
Xeografía
miniatura|Qeshm desde o espazo, agosto de 2000 miniatura|Praia da illa Qeshm A illa de Qeshm atópase a poucos quilómetros da costa sur de Irán (Golfo Pérsico), fronte ás cidades portuarias de Bandar Abbas e Bandar Khamir. A illa, que alberga unha xurisdición de 300 km² de zona de libre comercio, ten 135 km. de longo e atópase estratéxicamente no estreito de Ormuz, só a 60 km. do porto omaní de Khasab e ao redor de 180 km de Port Rashid nos Emiratos Árabes Unidos. A illa, no seu punto máis ancho, situada preto do centro da illa, esténdese 40 km. Do mesmo xeito, no punto máis estreito, a illa só ten 9´4 km. A illa ten unha superficie de 1491 km² e ten 2´5 veces o tamaño de Bahrain. A cidade de Qeshm, situada no punto máis oriental da illa, está a 22 km de Bandar Abbas mentres que a separación do punto máis próximo da illa ao continente é de 2 km.
A temperatura media na illa é aproximadamente de 27 °C. Os meses máis calorosos son de xuño a agosto, e os máis fríos de outubro a xaneiro. A precipitación media é 183,2 mm.
A illa comprende 59 cidades e aldeas e a poboación era de 117 774 habitantes no Censo 2011. A poboación local está involucrada na pesca, a construció de dhows (barca tradicional), comercio e servizos.
Existen plans para construír unha ponte para conectar Qeshm co resto de Irán.
Historia
right|miniatura|250px|Lápida de pedra dunha tumba no castelo portugués, Qeshm Os rexistros históricos referentes á illa de Qeshm remóntanse á era preislámica. Nomes como Qeshm, Keshm, Kish e Tunb marcan a longa estancia de elamita na zona, varios séculos antes de Cristo. É, ao parecer, a illa chamada Alexandría ou Aracia por Ptolomeo (Libro 6, Cap. IV), no século II CE e como Alexandría por Ammianus Marcellinus (xxiii.6.42) no século IV. Debido á súa situación xeopolítica estratéxica, preto da desembocadura do Golfo Pérsico, foi frecuentemente atacada por invasores incluíndo Elamitas, Umayyades, Abbasíes, así como portugueses e ingleses. Durante a administración do Imperio Sasánida a illa chamouse Abarkawan. Segundo os rexistros históricos, a illa de Qeshm foi famosa como un centro de comercio e navegación. A súa economía floreceu durante as eras dos Dailamitas e Buídas, cando os barcos dos comerciantes partían entre a illa de Qeshm a China, a India e África.
O explorador William Baffin resultou mortalmente ferido en Qeshm en 1622 durante unha batalla contra as forzas Portuguesas que ocuparon o forte, coñecido polos ingleses como "Forte de Queixome".
Qeshm é tamén é a suposta sede do Xardín do Edén segundo a Biblia de Cassells.
Economía
A pesca é a ocupación principal dos habitantes da illa. Na pouca terra cultivada crecen datileiras e melóns. Extráese sal na costa sueste. Qeshm é famoso pola súa gran variedade de atraccións ecoturísticas, como os Mangleiral1mangleirais de Hara. Segundo os ambientalistas, ao redor do 1,5% das aves do mundo e o 25% das aves nativas de Irán migran anualmente aos bosques, que son o primeiro parque xeográfico nacional en Irán. Unha antiga fortaleza portuguesa, as mesquitas históricas, os templos de Seyyed Mozaffar e Bibi Maryam, e varios estanques e bosques de mangleiros están entre as atraccións turísticas da illa.
No ano iraniano de 1369, equivalente a 1991 no calendario gregoriano, a illa transformouse nunha "Zona Franca" co obxectivo de crear o maior espazo libre entre Europa e o Afastado Oriente. Para iso, concedeuse a Qeshm unha liberdade considerable para establecer as súas propias políticas, independentemente do goberno central, que a miúdo se viu como un impedimento para o crecemento en moitos sectores da economía. Con todo, a illa conserva as vantaxes asociadas coa súa conexión co continente, incluíndo os dereitos de explorar e desenvolver oportunidades de petróleo e gas.
Ánxela Gracián
Ánxela Rodríguez Rodríguez, nada en San Paio de Arcos (Castroverde) o 1 de marzo de 1968, é unha escritora galega, máis coñecida polo pseudónimo de Ánxela Gracián.
Traxectoria
É unha licenciada en filoloxía galego-portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, escritora, tradutora, editora, crítica literaria e dinamizadora cultural. Autora de literatura infantil e xuvenil, traduciu Memorias de Hadrián de Marguerite Yourcenar e a diversos autores de literatura infantil ao galego. Desde 1996 traballou no Servizo de Tradución da Xunta de Galicia.
De 2004 a 2013 desenvolveu o seu traballo en Sotelo Blanco Edicións dirixindo as coleccións Docexvintedous, Medusa Narrativa, Medusa Ensaio, Arlequín Teatro e Biblioteca Roberto Vidal Bolaño.
Tamén foi vicepresidenta da Asociación Galega de Literatura Infantil e Juvenil (Gálix), coordinando actividades como o Club de Lectura “Gálix tendendo redes”, que trazou unha panóramica sobre a literatura xuvenil.
Ademais foi a encargada de representar a Revista Fadamorgana na selección anual que levaba a cabo a Red de Selección de la Fundación Germán Sánchez Ruipérez para elaborar un Catálogo Anual dos 100 Mellores Libros de literatura infantil e xuvenil.
En 2018 gañou o XV premio Pura e Dora Vázquez de narración da Deputación de Ourense.
Teatro
miniatura|Presentación de Doce cartas a [[María Victoria Moreno no IES Torrente Ballester o 09/04/2018: Director do IES, Xesús Alonso Montero, Ánxela Gracián, Rep. de Hércules de Ediciones]]
Rick and Morty
Rick and Morty é unha serie de televisión estadounidense de animación creada por Justin Roiland e Dan Harmon para Adult Swim. A serie segue as desventuras dun científico, Rick, e o seu facilmente influenciable neto, Morty, quen pasan o tempo entre a vida doméstica familiar e as viaxes espaciais intergalácticos. Roiland é o encargado de darlle voz aos dous personaxes principais, tamén inclúe as voces de Chris Parnell, Spencer Grammer, e Sarah Chalke.
As orixes da serie atópanse nunha curtametraxe rudimentaria animada por Roiland para o festival de cine Channel 101, chamado Doc and Mharti, unha parodia dos principais protagonistas de Back to the Future. NBC despediu a Harmon por discusións entre el e os executivos da serie Community, e entón Roiland e Harmon desenvolveron unha serie baseada na película recentemente publicada.
Sinopse
Rick Sánchez é a definición exacta de "científico tolo". É alcohólico, un xenio, é irresponsable, un pouco depresivo e é egoísta. Rick acaba de mudarse a casa da súa filla Beth e alí lembra que ten un neto chamado Morty. Sen preguntar a ninguén, decide que lle vai a obrigar a acompañarlle a todo tipo de aventuras para que o mozo vólvase intelixente como el e non se converta nun idiota como Jerry, pai de Morty e xenro de Rick. Así, Rick e Morty comezan a vivir aventuras interdimensionais grazas á súa pistola de portais coa que pode acceder a infinitas dimensións, malia que a familia non quere que o sigan facendo. Aos poucos teñen que tentar atopar un equilibrio entre a súa vida familiar e as súas viaxes a través do espazo e por distintas realidades paralelas, algo que non é fácil para o pequeno Morty que é incapaz de ter unha vida normal á marxe do seu avó.