cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dominio de proteína quinase
Estrutura
As proteína quinases eucariotas  son encimas que pertence a unha familia moi extensa de proteínas que comparten un mesmo tipo de núcleo catalítico e que inclúen tanto serina/treonina proteína quinases coma tirosina proteína quinases. Nese dominio catalítico hai varias rexións conservadas, como no extremo N-terminal, onde hai un tramo rico en residuos de glicina situados a carón dun residuo de lisina, que intervén na unión ao ATP. Na parte central do dominio catalítico hai un residuo conservado de ácido aspártico, que é importante para a actividade catalítica do encima.
Exemplos
A seguinte é unha lista de proteínas humanas que conteñen o dominio de proteína quinase:
Banda de música da Xesta
A Banda de música da Xesta foi unha agrupación musical con sede na parroquia da Xesta, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
Edelmiro Fernández Villar foi un dos que fundou a banda en 1908. O primeiro director da agrupación foi José Antonio Rodríguez, que chegou a dirixir á vez á banda de Bendoiro e a esta. Tras el, fíxose cargo da banda Andrés Vilariño, que fora director da de Brántega. Seguírono Arturo Téllez Chipell, alcumado Gitano; Julián Doallo e Juan Lodeiro, co que desapareceu a banda en 1954.
Pablo Bouza
Pablo Bouza Suárez, nado en Fene en 1965, é un poeta galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerce como funcionario dende o ano 1990 no Concello de Culleredo, localidade onde reside, desempeñando o cargo de xefe de servizo de Cultura e Educación.
Colaborou en El Correo Gallego e na emisora Radio Fene. Foi director e colaborador de Radio Culleredo. Ten publicado en Poesía Galicia e Anuario Brigantino.
Antonio López Hernández
Antonio López Hernández, nado na Coruña en 1879 e finado en Madrid o 16 de xullo de 1950, foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Estudou a carreira na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, licenciándose en 1904. Traballou nun primeiro momento coma arquitecto funcionario do Ministerio de Facenda en Sevilla, de 1906 a 1908, trasladándose deseguido a Pontevedra e A Coruña, onde casou con Carmen López Martínez en 1910. Continuou co seu traballo para o Ministerio amais de como arquitecto libre en diversos proxectos desta cidade entre 1910 e 1913. Daquela trasladouse a Pontevedra como arquitecto do catastro, onde residirá até 1932.
En 1920 traballará interinamente no posto de arquitecto municipal de Pontevedra á vez que foi nomeado presidente da Asociación de arquitectos de Galicia nesta cidade. Volveu á Coruña en 1932, cunha menor produción respecto da desenvolvida na súa anterior estadía. Trasladouse a Madrid en 1944, onde faleceu.
Obra
Tamén realizou varias obras modernistas na cidade de Pontevedra:
José Luis Iglesias Lago
José Luis Iglesias Lago, nado en Vigo o 23 de novembro de 1934 e finado en Punto Fijo, Venezuela, o 21 de setembro de 2015, foi un futbolista galego, que xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Nacido en Vigo emigrou coa súa familia a Venezuela, instalándose en Punto Fijo, Falcón. No país caribeño xogou no Falcón e logo no Deportivo Portugués, co que conquistou a Primeira División de Venezuela en 1960, sendo ademais o máximo goleador do campionato.
Volveu a Galicia en 1960 fichando polo Pontevedra CF, que acababa de ascender a Segunda División. Tres anos despois conseguiu o ascenso a Primeira División, o primeiro na historia do club.
Regresou a Venezuela, onde rexentou en Punto Fijo unha tenda de xoias e regalos chamada Regalos Iberia. Faleceu en dita cidade o 21 de setembro de 2015, aos 80 anos de idade.
Plutón (deus)
miniatura|200px|Plutón, de [[Agostino Carracci (1592).]] Plutón  foi o deus do inframundo na mitoloxía romana. O seu equivalente na mitoloxía grega era Hades, aínda que Plutón era máis benigno. En canto á etimoloxía do nome confúndeselle coa de Pluto, o deus grego das riquezas.
Mito
Orixinalmente, non posuían os romanos unha noción dun reino para a felicidade ou infelicidade posmorte, como o Hades grego - senón unha inmensa cavidade, chamada Orco, que máis tarde pasou a identificarse co submundo grego. Ao deus que o comandaba, entón, incorporaron Hades, so o seu epíteto de Pluto.
León de Nemea
miniatura|300px|Heracles loitando contra o León de Nemea (J. M. Félix Magdalena, 2009)
Plutón (deus)
Mito
Tamén era responsábel de todo que se encontra baixo a terra.
León de Nemea
Na mitoloxía grega, o León de Nemea era un león terrible, monstruoso e desapiadado que vivía no val do mesmo nome, na Argólida (no Peloponeso). Disque fora criado por Hera ou por Selene, á que o cedería Hera, ou viceversa. Foi morto por Heracles.
Considérase fillo de Ortro (ou de Tifón ) e Equidna, aínda que tamén se dixo que tería caído da luna, como fillo de Zeus e Selene. Tiña outros irmáns, da nai con Tifón, tamén monstruosos, como Cérbero (o gardián do Hades), a Hidra de Lerna (serpe de múltiples cabezas á que tivo que matar Heracles), a Esfinxe (con corpo de león e cabeza de muller) ou Quimera (con cabeza de león, unha cabeza de cabra no lombo e cola de serpe).
Plutón (deus)
Mito
Era fillo de Saturno e de Rea e irmán de Xúpiter e Neptuno. Cando Xúpiter fixo a repartición do Universo, deulle a Plutón o imperio dos infernos. Plutón era tan macabro e asustador, que non conseguía encontrar muller que o aceptase para casar. Por iso resolveu roubar Proserpina, filla de Xúpiter e de Ceres - deusa da agricultura - cando ía a camiño da fonte de Aretusa, na Sicilia, para buscar auga. Plutón é representado cunha coroa de ébano na cabeza, as chaves dos infernos na man, nun coche tirado por cabalos negros.
Na súa homenaxe era celebrado un gran festival en febreiro, no que lle eran ofrecidos sacrificios de touros e cabras negros (chamados de februationes) por un sacerdote caracterizado por unha coroa de ciprés, e coa duración de doce noites. Non había, en Roma, templos dedicados a Plutón.
León de Nemea
A caza do león
miniatura|300px|esquerda|Heracles e o león (Museo Arqueolóxico Nacional de España
Plutón (deus)
Mito
Plutón é casado coa sobriña Proserpina, filla de Ceres (equivalentes, respectivamente, ás deusas gregas Perséfone e Deméter).
León de Nemea
A caza do león
Cando Heracles chegou onda Nemea e atopou o rastro do león, comezou disparándolle as súas frechas, pero foi inútil: o animal tiña a pel tan grosa que era impenetrable ás mesmas, e resultaba invulnerable. Entón, o que fixo foi ameazalo coa maza (a clava, que cortou no sitio do tronco dunha oliveira silvestre) e obrigalo a refuxiarse na súa gorida. Esta tiña dúas bocas, e Heracles cegou unha delas, para que non puidera escapar. Entón entrou e esganouno cos seus brazos.
Plutón (deus)
Notas
<references group="lower-alpha"/>
León de Nemea
A caza do león
Logo esfolouno, utilizando para o labor as propias poutas do animal (pois ningún ferro podía desgarrar esa pel), e vestiuse coa pel, utilizando a cabeza como casco. Este se convertirá no atributo máis característico do heroe (a leonté).
Camino de Santiago
'Camino de Santiago. Guión para una película' é un texto literario en lingua castelá escrito por Ramón Otero Pedrayo. Foi publicado por Editorial Galaxia en 2018, en edición de Laura Tato Fontaíña.
León de Nemea
A caza do león
Heracles levou a pel ante Euristeo que, co medo que colleu, prohibiulle a entrada na cidade e ordenoulle que, de aí en diante, deixara os trofeos ante as portas da muralla. Ademais, Euristeo ordenou construír un gran cántaro de bronce, baixo terra, onde agocharse, desde o que transmitía as ordes a través do Copreo, fillo de Pélope.
Zeus converteu ó león na constelación de Leo, para honrar ó seu fillo e lembrar a súa fazaña.
Camino de Santiago
Estrutura
O guión comeza cun Preliminar no que fala da constitución do camiño de Santiago e a chegada a Galicia de peregrinos de toda Europa e de toda condición social, incluíndo personalidades como Carlomagno, Isabel de Portugal ou Francisco de Asís. Neste preliminar fala tamén da proliferación da arquitectura románica en Galicia.
Congostro, Congostro, Rairiz de Veiga
Congostro é un lugar da parroquia de Congostro, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Tiña 68 habitantes no ano 2021 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 33 homes e 35 mulleres.
Camino de Santiago
Estrutura
A trama central consiste na pelerinaxe de Helena de Rethel e Daniel. Helena é unha moza da Lorena que estuda na Sorbona en París e vai a Compostela por dous motivos: porque o seu namorado morreu sen poder facer o camiño, e porque unha familiar súa fora a fundadora do mosteiro de Conxo. Daniel é un fidalgo sen recursos que estuda tamén na Sorbona. Ao chegaren a Compostela percorren a vila, e teñen ocasión de ver no pazo de Xelmírez a coroación do rei Afonso Reimóndez. Daniel fica en Compostela, e Helena regresa a París, mais volve a Compostela logo do paso de Almanzor e a destrución do sepulcro.
No remate conflúen peregrinos chegados de diferentes lugares, como Amadís de Gaula, Merlín, Guillerme X de Aquitania (que deu pé ao Romance de don Gaiferos) ou Guido de Borgoña.
León de Nemea
Molorco
No camiño cara a Nemea, Heracles foi dar xunto a Molorco, un pobre labrego que perdera un fillo devorado polo león. Molorco acolleuno na súa casa e quixo sacrificar para o seu hóspede un carneiro, a única propiedade que lle quedaba. Heracles convenceuno para que non o fixera, e que esperara 30 días. Se nese tempo non regresaba significaría que morrera e entón podía sacrificar o carneiro na súa memoria, como heroe, pero se volvía con éxito sacrificaríano en honor a Zeus.
miniatura|300px|Francisco de Zurbarán (1634, Museo do Prado)
Camino de Santiago
Estrutura
No filme aparecen elementos da mitoloxía galega como a Santa Compaña ou a Raíña Lupa.
Desenvolvemento
O guión foi un encargo de José Rodríguez de Vicente para a produtora Suevia Films, de Cesáreo González. O autor traballou no guión no outono de 1952, e estaba previsto iniciar a rodaxe en abril de 1953 baixo a revisión de Juan de Orduña, co obxecto de ter listo o filme para o Ano Santo de 1954.
León de Nemea
Molorco
Ós 30 días Heracles non regresou, e Molorco preparou o carneiro para o sacrificio, pero antes de chegar a consumalo veu vir a Heracles. Sacrificaron o carneiro a Zeus e Heracles instituíu alí mesmo os Xogos Nemeos, en honor a Zeus.
Iconografía
A representación plástica deste episodio céntrase case exclusivamente no momento no que Heracles estrangula coas súas mans ó león, aínda que en ocasións aparece no momento seguinte, apoiado no león xa morto, que está tendido no chan.
A evidente semellanza coa fazaña de Sansón e o león explica a continuidade do motivo ó longo da Idade Media (por exemplo, en Moissac, c. 1100), Renacemento (Andrea Mantegna, 1507) e Barroco (Rubens, c. 1610).
Zurbarán pintó en 1634 unha serie de dez cadros para o Palacio del Buen Retiro (Madrid), hoxe no Museo do Prado. Un deles é o da morte do león de Nemea.
Camino de Santiago
Desenvolvemento
O texto non foi aprobado por Javier María Echenique, Secretario Nacional da Propagación da Fe, xa que non servía como propaganda para o "ideal universalista" do réxime franquista.
O filme non chegou a rodarse, posiblemente polas dificultades técnicas para levalo a cabo.
Orense Nuevo
Orense Nuevo foi un semanario que se editou en Ourense entre 1910 e 1911.
Suraĭë Qosimova
Suraĭё Qosimova, nada en Kulob o 22 de abril de 1957  en Kulob, é unha cantante e actriz taxica.
Traxectoria
Súa nai, Davlatbi, era cociñeira e seu pai abandonou a familia cando os catro fillos do matrimonio eran aínda cativos, a súa irmá, Sadbarg, é unha recoñecida bailarina. Dúas das fillas de Qosimova, Farzonai Hurshed e Shabnami Surayyo son tamén cantantes famosas.
Tras rematar os estudos de secundaria en 1970 formouse como actriz e actuou en numerosas obras de teatro, como Karim Devona de Turakhon Ahmadov, Mukofot de N. Enisenku, Khusrav ba Shirin de M. Tursunzoda e A. Dehoti Nairabghoi Skapen de Molière ou Moçaroi imatihon de Abdusalom Atoboev.
Qosimova canta principalmente cancións populares ao estilo das badehas e cancións de voda, é unha participante habitual de programas musicais de televisión dende a década de 1980. Versionou numerosos poemas, entre as súas cancións máis coñecidas están "Ba man oiad" (poema de Rudaki, música de A. Odinaev), "Bahtonomai mo" (poema de M. Haidarsho, música de M. Mirov), "Vatan" (poema de H. Goib, música de D. Kholov), " Medonam ”(poema de M. Hakimova, música de J. Obidpur), “Didori ier ”(poema de Hafiz, música de T. Iunusov) que se tornaron populares en Taxiquistán e mais tamén realizou xiras por Afganistán, Irán, Iemen, Paquistán ou Mongolia.
Provincia de Phetchaburi
Phetchaburi é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phetchaburi.
Distritos
200px|esquerda|Mapa dos distritos A provincia divídese en 8 distritos (amphoe), os cales se subdividen logo en 93 comunas (tambon) e 681 poboados (muban).
Sarcómero
miniatura|dereita|300px|Sarcómero. Un sarcómero (do grego sárx 'carne' e méros 'parte') é a unidade básica funcional dun músculo. Os músculos están compostos por células musculares chamadas miocitos ou fibras musculares. As células musculares conteñen miofibrilas formadas por proteínas filamentosas das que depende a contracción muscular. Nas fibras musculares estriadas as miofibrilas están organizadas formando unha sucesión de sarcómeros, que, por tanto, son agrupacións ordenadas de miofibrilas dentro da fibra muscular. Os sarcómeros vistos ao microscopio teñen o aspecto de bandas escuras e claras. As proteínas do sarcómero esvaran unhas sobre outras durante a contracción muscular, de modo que a lonxitude do sarcómero diminúe (e na relaxación aumenta).
As principais proteínas que forman os sarcómeros son a miosina, que constitúe os filamentos grosos, e a actina, que forma os finos. A miosina ten unha cola longa e fibrosa e unha cabeza globular, pola que se une á actina. A cabeza da miosina tamén se une ao ATP, que é a fonte de enerxía para o movemento muscular. A miosina só pode unirse á actina cando os sitios de unión da actina están expostos ao ión calcio.
Bandas
miniatura|dereita|300 px|Bandas e liñas do sarcómero (S). 300px|miniatura|dereita|Modelo de filamentos esvarantes da contracción muscular. Os sarcómeros son os que lle dan ao músculo esquelético a súa aparencia microscópica estriada.
As relacións entre as proteínas e as rexións do sarcómero son as seguintes:
Contracción
A proteína tropomiosina sitúase no sarcómero sobre a molécula de actina cubrindo os sitios de unión á miosina que ten a actina. Para que a célula muscular se poida contraer, a tropomiosina debe ser retirada de alí para que queden libres eses sitios de unión. Os ións calcio únense ás moléculas de troponina C (que están espalladas sobre a molécula de tropomiosina) e alteran a estrutura da tropomiosina, forzándoa a descubrir os sitios de unión que ten a actina, onde se establecerán pontes cruzadas.
Durante a estimulación da célula muscular, a motoneurona que innerva a fibra muscular libera o neurotransmisor acetilcolina, o cal viaxa a través da unión neuromuscular (a sinapse entre o botón terminal da neurona e a célula muscular). A acetilcolina únese a un receptor de acetilcolina nicotínico postsináptico na célula muscular. Un cambio na conformación do receptor permite o fluxo de ións sodio cara ao interior da célula e o inicio dun potencial de acción postsináptico. O potencial de acción viaxa despois ao longo dos túbulos T (transversos) ata que chega ao retículo sarcoplásmico. O potencial de acción cambia a permeabilidade do retículo sarcoplásmico, permitindo o fluxo de saída de ións calcio cara ao sarcómero. A saída de ións calcio fai que as cabezas de miosina teñan acceso aos sitios de unión da actina e formen pontes cruzadas, o que determina a contracción muscular.
Repouso
No repouso, as cabezas de miosina están unidas ao ATP nunha configuración de baixa enerxía e non poden acceder aos sitios de unión das pontes cruzadas que ten a actina. Porén, a cabeza da miosina pode hidrolizar ATP a ADP e fosfato. Unha parte da enerxía liberada nesta reacción fai mudar a forma da cabeza da miosina, que pasa a unha configuración de maior enerxía. Por medio do proceso de unión á actina, a cabeza de miosina libera ADP e fosfato, cambiando a súa configuración outra vez ao estado de baixa enerxía. A miosina permanece unida á actina nun estado coñecido como rigor, ata que se une unha nova molécula de ATP á cabeza de miosina. Esta unión do ATP á miosina libera a actina ao disociárense as pontes cruzadas. A miosina asociada ao ATP está preparada para outro ciclo, que empezará coa hidrólise doutra molécula de ATP.
A banda A é visible como liñas escuras transversas nas miofibrilas; a banda I é visible como liñas transversas lixeiramente marcadas, e a liña Z é visible como liñas escuras que separan os sarcómeros olladas con microscopio óptico.
Almacenamento de enerxía
A contracción muscular consome moita enerxía en forma de ATP. A maioría das células musculares tan só almacenan ATP dabondo para un pequeno número de contraccións. Mentres as células musculars almacenen glicóxeno, a maior parte da enerxía requirida para a contracción deriva de compostos fosfatados de alta enerxía, como a fosfocreatina, que se utiliza para cederlle fosfato ao ADP e formar ATP nos vertebrados.
Ligazóns externas
ساركومير Sarkomer Sarcomere Sarcómero Sarkomeer Sarkomeeri Sarcomère סרקומר Sarcomero 筋繊維 Саркомерлер Sarcomeer Sarkomer Sarcómero Саркомер Sarkomer சார்கோமியர் Саркомера
Chabuca Granda
250px|miniatura|dereita|Estatua de Chabuca Granda
María Isabel Granda Larco, máis coñecida como Chabuca Granda, nada en Cotabambas en 1920 e finada en Miami en 1983, foi unha cantautora e folclorista peruana. Creou e interpretou un gran número de valses crioulos e valeuse para tal efecto dos ritmos afroperuanos. O seu tema máis coñecido no mundo é "La flor de la canela", reversionada entre outros artistas por María Dolores Pradera.
Partido Carlista del Reino de León
O Partido Carlista do Reino de León (en leonés Partíu Carlista'l Reinu de Llión; en castelán Partido Carlista del Reino de León) é a federación local do Partido Carlista nas provincias de Salamanca, Zamora e León. Ten unha relación de tipo federal co resto de federacións do Partido Carlista. Nas eleccións xerais de 2008 presentouse na provincia de Salamanca obtendo 270 votos ao Congreso dos deputados (0,11%), mentres que o seu candidato ao Senado obtivo 288 votos (0,12%).
Ideoloxía
Como o partido no que se integra, ten unha liña política de esquerda alternativa, socialista autoxestionaria foralista e confederalista, tendo como aspiración conseguir a configuración confederal das Españas na que se integraría un Estado leonés que, ao igual ca o resto de pobos españois se federaría mediante un pacto libre e voluntario buscando establecer unha "sociedade libre, democrática e socialmente xusta".
Leonesismo
O Partido Carlista foi un dos convocantes da primeira manifestación pola autonomía do denominado País Leonés o 18 de marzo de 1978. Como partido leonesista, o Partido Carlista do Reino de León propulsa a consecución da autonomía do antigo Reino de León integrado polas provincias de Salamanca, Zamora e León. Ademais defende a protección e a oficialidade da lingua leonesa.
Bloque de la Izquierda Asturiana
A partir de Izquierda Nacionaliega d’Asturies e independientes, en 2003 creouse o Bloque por Asturies, que se presentou ás eleccións autonómicas do 2003 en coalición con Izquierda Unida. Pola outra banda, no 2007 IAS, canda outras formacións, creou Unidá Nacionalista Asturiana. O PCPE volveu operar pola súa conta.
Who Killed Amanda Palmer
Who Killed Amanda Palmer é o primeiro álbum en solitario da artista estadounidense Amanda Palmer. Foi editado o 8 de setembro do 2008 a través do selo Roadrunner Records.
O disco foi gravado principalmente en Nashville, Tennessee coa colaboración de Ben Folds. O seu nome fai referencia á serie de televisión Twin Peaks, que xira en torno aos acontecementos que rodean a morte de Laura Palmer.
Jens Christian Moesgaard
Traxectoria
Moesgaard estudou Historia na Universidade de Copenhague, onde se graduou en 1992 cunha tese acerca da política monetaria da Casa de Lancaster na Alta Normardía.
En xaneiro de 1997 foi contratado como investigador asociado polo Museo Fitzwilliam, en Cambridge, para o seu proxecto sobre achados monetarios Early Medieval Coin Finds, onde traballou xunto con Mark Blackburn; mais en maio dese mesmo ano deixou ese proxecto para entrar a formar parte do cadro científico do Museo Nacional de Copenhague, onde estivo como investigador ata 2009.
En marzo de 2015 foi profesor invitado na Escola Práctica de Altos Estudos de París, e no curso 2017-2018 acadou a bolsa de investigación Marie Sklodowska-Curie do Instituto de Estudos Avanzados do Val do Loira (Le Studium).
En febreiro de 2020, Moesgaard ingresou no Instituto Numismático de Estocolmo, da Universidade de Estocolmo, onde exerce como profesor de Numismática e Historia Monetaria.
Forcarei, Forcarei
San Martiño de Forcarei é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 815 habitantes (387 mulleres e 428 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 872 habitantes.
Topónimo
Topónimo de posesor, de Fulcaredus, posesor ou dono das terras.
Festas
As festas da vila teñen lugar cada ano a última fin de semana do mes de agosto.
Martiño Santos
Martiño Santos Canosa, nado en Corcubión en 1974, é un político galego.
Traxectoria
Ingresou en Galiza Nova con 15 anos na Costa da Morte onde foi Responsábel comarcal. Foi representante estudantil dos Comités Abertos de Estudantes no Instituto de Cee, e membro dos Comités Abertos de Faculdade (CAF) na Facultade de Ciencias Políticas da Universidade de Santiago de Compostela. Foi Responsábel Nacional de Organización (1994-1996) e Secretario Xeral de Galiza Nova (1996-2000). Membro da Comisión Permanente do BNG entre 1998 e 2001 e do Consello Nacional de 1995 a 2001. Foi Responsábel Técnico de Organización do BNG e forma parte do Consello Local de Santiago de Compostela.
Wikimaratón
miniatura|Sesión de traballo do Editatón do [[Día da Ciencia en Galego.]] miniatura|esquerda Un wikimaratón, ou editatón, é unha reunión á que os participantes asisten (física ou virtualmente) para editar e mellorar colectivamente os contidos dunha Wikipedia sobre un tema ou unha serie de artigos relacionados con el.
Habitualmente están promovidos por unha institución educativa ou cultural e buscan ademais visibilizar a comunidade da Wikipedia, favorecer o contacto entre os seus membros e facilitar a incorporación a ela de novas persoas. Por iso é frecuente que incorporen unha sesión introdutoria á edición básica, así como actividades divulgativas.
Os wikimaratóns teñen lugar en diferentes lugares como museos ou bibliotecas, e inclúen temas como lugares de interese cultural, coleccións de museos, historia das mulleres, arte, feminismo, redución da fenda de xénero en Wikipedia, e outros.
Século V
século IV < século V > século VI thumb|300px|Hemisferio Oriental a finais do século V d.C. Período de tempo dende o ano 401 ata o ano 500 da era cristiá.
Axel (cantante)
Axel Patricio Fernando Witteveen (Rafael Calzada, 1 de xaneiro de 1977), máis coñecido como Axel, é un cantante e compositor arxentino.
Xota
miniatura|Xota castelá. A xota é unha baile e xénero musical español de carácter popular, estendida por gran parte da xeografía peninsular. As súas características varían segundo os diferentes territorios
Etimoloxía
O seu nome provén do castelán, jota, este do antigo xota, este do mozárabe *šáwta, que significa "chimpo", e este deriva do latín saltare, "bailar". Algunhas teorías din que este baile naceu en Valencia, e o seu nome provén do valenciano antigo xotar ("botar" ou "saltar"), que pasou ao castelán como «jota».
En Valencia, antigamente, bailábase a xota na cerimonia dos enterros, así como en Cataluña, especialmente en zonas próximas ao Ebro (Amposta, Tortosa). Tamén nas Canarias as xotas e rondallas con características peculiares eran a parte máis destacadas do folclore, hoxe día un tanto desprazadas pola protección doutros estilos máis autóctonos. Nas illas existe a isa, unha peza musical derivada da xota. En Filipinas, os relixiosos españois transmitiron a xota aos tagalos, que a interpretan en rondallas acompañada de instrumentos característicos da zona.
Historia
A maioría dos etnomusicólogos considera a xota un baile de orixe relativamente moderna, baseándose tanto na características documentais como nos documentos conservados, posto que aparece citada no sainete La junta de los payos, de Ramón de la Cruz (1761). Non aparece mencionada, porén, noutras escolmas de bailes dos séculos XVI-XVIII. Considérase, polo tanto, que o seu espallamento pola xeografía peninsular produciuse durante o século XIX.
Características
O seu ritmo adoita ser compaseado en 3/4, aínda que algúns autores sosteñen que o 6/8 se adapta mellor á estrutura do ciclo coreográfico e estrófico. As harmonizacións populares máis habituais son acordes de primeira, cuarta e quinta do modo maior con sétima dominante. Para a súa interpretación empréganse guitarras, bandurras, laúdes, dulzaina e tambores no caso da variante castelá, e no caso da cántaba, asturiana e galega por gaitas, pitu montañés, pandeiretas, tambores e bombo.
As versións de exhibición cántanse e báilanse con traxes rexionais e castañolas, non sendo tan habitual no caso de bailala por diversión ou como baile social. O contido das cancións é diverso, dende o patriotismo ou a relixión ata os temas sexuais.
Os pasos que executan os bailadores son semellantes aos do valse, aínda que no caso da xota hai moita máis variación. A letra, en canto á forma, adoita seguir o esquema tradicional de cuartetos octosílabos, rimando en asonante o primeiro e terceiro verso.
Un bo número de compositores non españois empregaron este xénero en obras de inspiración española:
Xota aragonesa
miniatura|250px|Xota aragonesa. A xota aragonesa é a máis coñecida das manifestacións do folclore musical de Aragón. Poderíase datar a súa orixe contra finais do século XVIII, tendo o seu maior esplendor durante o século XIX, adquirindo grande auxe trala Guerra da Independencia. A súa bravura, a elegancia das súas formas, a difícil execución dos seus pasos e o peculiar xeito de se cantar fixo que a xota evolucionase, e que dende finais do século XIX fora levada aos escenarios como espectáculo. A xota tense incluído en zarzuelas, películas, grandes festivais, concursos e certames.
Os estilos de baile, chamados puros, por conservarse ata os nosos días, son os correspondente ás localidades de Calanda, Alcañiz, Andorra, Albalate e Zaragoza. Actualmente existen infinidade de coreografías modernas realizadas por e para os grupos folclóricos.
Xota navarra-rioxana
Xunto coa aragonesa, forman o grupo das xotas do Ebro. As letras das cancións son versos populares, nalgúns casos referidos a temas cotiáns presentes nas vidas da persoas polas que foron compostas. Un exemplo son as xotas á vendima ou cantos a Navarra mesma. Outros temas son os familiares, de campo ou de amor e desamor. Normalmente a parte instrumental da actuación está interpretada por unha rondalla. Existen escolas de xota ao longo de todo o val do Ebro ao paso pola Rioxa e Navarra, e tamén é moi popular en Miranda de Ebro, Tudela, entre outras localidades. Realízanse diversos concursos deste baile, que é un dos máximos expoñentes culturais desta zona.
Xota montañesa
Chámase así a variante cántabra da xota, que tamén é coñecida como "A lu altu y a lu baju". A xota montañesa é de suma elegancia, con movementos de mans suaves e ondulatorios, máis lenta e señorial que as demais. As mulleres non deben moverse apenas; case só as mans, os brazos e os pés, levando o compás, sen os movementos bruscos que son propios doutras zonas da Península, e cos ollos baixos, fitos nos pés do bailador. Cando hai máis mozos que mozas, os desaparellados adícanse a "revolver", é dicir, entran no baile e quitan o sitio aos que xa están bailando, interpóndose entre estes e a súa parella.
A xota non só se acompañaba de pandeiretas. Na cidade de Santander contrataban gaiteiros. En Cabuérniga e no resto de occidente cántabro tocábase con gaita e tambor, e máis modernamente co pitu montañés. En Carmona os mozos levaban "triscos", pequenas tarrañolas.
Xota castelá
A xota castelá (tanto da parte castelá de Castela e León como de Castela-A Mancha) adóitase acompañar con guitarras, bandurras, laúdes, dulzaina e tamboril. Todo mentres a parella de bailadores danza mantendo as mans por riba da altura da cabeza, en ocasións acompañados por castañolas. A xota castelá báilase cos característicos pasos saltados, un chisco picada, e é máis sobria e menos movida e airosa ca a de Aragón.
A xota manchega ten como característica propia o trazo de ronda. Moitas xotas da zona coñécense como "Xota do mantecado", xa que era frecuente cantalas e bailalas contra a época de Nadal e outras datas sinaladas.
Xota galega
A xota galega é un baile similar ao resto das xotas peninsulares, de onde chegou a través dos que ían á sega a Castela. De feito, é normal chamala polo seu nome en castelán, jota. Musicalmente falando, interprétase como a muiñeira, tanto por grupos de pandeiretas ou como con gaita. O baile estrutúrase en paseo e punto, habendo en ocasións unha terceira parte chamada descanso. A variante do maneo caracterízase por ter puntos arrastrados, feitos de xeito sincopado. O zapateado é unha variante na que, como o seu nome indica, adóitanse a marcar mediante golpes cos pés os cambios a paseo ou troques de punto.
Xota filipina
A xota filipina era unha das danzas máis populares durante o período colonial español en Filipinas. Era orixinalmente interpretada en reunións sociais (convites de casamento, festas e bautizos) durante o réxime español. Os filipinos adaptaron a danza española, combinando música e baile de ámbalas dúas culturas.
As variantes da xota filipina difiren de rexión a rexión. Un exemplo é a xota paragua, procedente da antiga capital de Palawan, que amosa unha forte influencia castelá. A vestimenta empregada no baile dos zapateados, cubrados e sevillanas teñen unha evidente orixe española. As mulleres axitan o seu mantón, mentres que os cabaleiros seguen o ritmo cunhas tarrañolas de bambú. A música alterna tempos rápidos con lentos, de xeito similar aos aires españois de danzas como o flamenco, a propia xota española, o bolero, a seguidilla e o fandango.
20 Million Miles to Earth
20 Million Miles to Earth (a.k.a. The Beast from Space) é unha película estadounidense de ciencia ficción rodada en branco e negro por Nathan Juran en 1957. Está protagonizada por William Hopper, Joan Taylor e Frank Puglia. Ambientada en Italia, conta a historia dun monstro procedente de Venus. O guión escrito por Bob Williams e Christopher Knopf a partir dunha idea orixinal de Charlott Knight e Ray Harryhausen. Producida por Morningside Productions para Columbia Pictures, como noutras películas froito da colaboración entre Charles H. Schneer e Columbia, a acción incorpora a animación en stop motion característica de Ray Harryhausen.
Argumento
Un foguete espacial estrélase no mar preto da costa siciliana perante a estupefacta mirada duns pescadores que reman cara a nave na procura de superviventes, rescatan a dous dos tripulantes antes de que o foguete se afunda por completo. O coronel Bob Calder, piloto da nave, é un dos sobreviventes e Marisa, estudante de medicina, será quen atenda os feridos. A nave espacial regresa de Venus e no seu interior transportaba un contedor selado.
Rafael Cortijo
Rafael Cortijo, nado en Santurce en 1928 en finado en 1982, foi un músico portorriqueño de música salsa, bomba e plena.Foi un persoeiro da historia da música latina bailábel e deveu célebre grazas aos seus dotes como percusionista, tendo destreza para o timbal, a conga, o bongó, as maracas e demais instrumentos.
Só sei que nada sei
miniatura|Busto de Sócrates. A frase só sei que nada sei ou sei unha cousa: que eu nada sei (orixinalmente do latín: "ipse se nihil scire id unum sciat", unha posíbel paráfrase dun texto grego antigo; tamén citado como "scio me nihil scire" ou "scio me nescire"; posteriormente retrotraduzido para o grego catarévussa como "[ἓν οἶδα ὅτι] οὐδὲν οἶδα", [hèn oîda hóti] oudèn oîda), por veces chamado de paradoxo socrático, é un dito moi coñecido derivado da narrativa de Platón sobre o filósofo Sócrates.
O dito tamén está relacionado cunha resposta oracular da pitonisa de Delfos, Pitia, que á pregunta «Quen é o home máis sabio da Grecia?» respondeu: «Sócrates».
En Platón
A frase, esta, frecuentemente atribuída ao Sócrates de Platón, os tempos antigos e modernos, non ocorre tal como ela é en ningunha das obras de Platón. Dous proeminentes académicos estudosos de Platón argumentaron recentemente que a frase non debe ser atribuída ao Sócrates de Platón.
Myrta Silva
Myrta Silva, nada o 11 de setembro de 1917 e finada o 2 de decembro de 1987, foi unha cantante portorriqueña, compositora e produtora de televisión. Era coñecida cariñosamente como "La Gorda De Oro".
Só sei que nada sei
En Platón
No entanto, Platón relata, na súa Apoloxía de Sócrates, que:
Myrta Silva
Traxectoria
A súa primeira presentación fíxoa cando aínda ao dez anos de idade nun teatro local de Arecibo. Durante a década de 1930, sendo aínda unha rapariga, viaxa xunto coa familia a Nova York e principia alí a traballar en producións musicais nos teatros hispanos locais e nas emisoras de radio. Así entón un importante contrato coa RCA Victor.
Só sei que nada sei
En Platón
A imprecisión da paráfrase como só sei que nada sei deriva do feito do autor non estar a dicir que el nada sabe, mais si que non pode saber nada con absoluta certeza, mais pode se sentir confiante acerca de certas cousas.
Myrta Silva
Traxectoria
En 1939, contáctase co destacado compositor portorriqueño Rafael Hernández, quen foi cativado pola súa voz, e é invitada integrarse ao seu conxunto, Grupo Victoria. Con este grupo, Myrta viaxa por Porto Rico e outros países de América Latina. Contra comezos de 1940, deixou o Grupo Victoria e comezou a traballar coas orquestras de Moncho Usera e Armando Castro, converténdose na artista de gravación coas meirande vendas entre os anos 1947 e 1949.
Nesa mesma década comeza a destacar como compositora, tendo éxito temas como: "Que sabes Tu" ou "Cuando Vuelvas". Moitas das súas inspiracións foron interpretando por outros artistas, como Olga Guillot ou Daniel Santos. Pero é sen lugar a dúbidas, a canción "Chencha la Gamba", a que leva a Silva ao recoñecemento internacional. A súa carreira como cantante progresa e a súa popularidade esténdese máis alá do seu país natal e da comunidade radicada en Nova York. Así, faise célebre en países como Cuba, México, Panamá, República Dominicana, Venezuela ou o Perú.
Dátil
O dátil é unha froita obtida da datileira (Phoenix dactylifera) moi rica en azucre (70%), e que constitúe un dos alimentos básicos do Magreb. Polo seu valor enerxético é importante o consumo no período do Ramadán musulmán.
Existen moitas variedade de dátiles coma Zahid, Medjool, Kadrawi, sendo a Deglet Nour a máis apreciada. Prodúcese en moitas partes do mundo, sendo os maiores produtores o Iraq e mais o Irán. Tamén é cultivada na California ou en Colombia.
Nutritivas
Ten un contido moi elevado en azucres, de até o 70%, sendo ademais moi nutritivo polo seu alto contido en Carbohidrato|hidratos de carbono]], ferro, potasio e mais fósforo. Contén vitaminas A, tiamina, rivoflavina, niacina, triptófano e ácido ascórbico. O elevado contido en azucres faino alimento enerxético e considerado, ás veces, afrodisíaco.
Plantación
O mellor tempo para facer o plantío das datileiras abrangue dende a primavera (fóra dos períodos de xeadas) até mediados do verán.
Fanse uns buratos ou foxos dunha dimensións o suficientemente amplas en largura e fondura para axeitar ben o sistema radicular. A base do toro da palmeira debe ficar á mesma altura á que estaba anteriormente ou lixeiramente máis soterrada; esmágase o chan do redor do colo do toro e faise unha rega abondosa. Cómpre cubrir o chan derredor do toro cunha boa camada de materia orgánica: humus (mulching), que ademais de gardar a humidade, impide que xermolen e medren malas herbas.
O sistema de plantío e as distancias no cultivo da datileira varían segundo a variedade, porén polo xeran pódese dicir que un espazado en cadro ou rectangular duns 9 a 11 m sería o axeitado. Os fillos que agroman pódense transplantar directamente despois de os separar da palmeira nai. As palmeiras novas pódense manter nun viveiro por un ano antes de as transplantar no agro.
Para aseguraren a fecundación, nos palmeirais cultivados, poñen un pé masculino por cada 25 pés femininos, evitando así a polinización natural. O palmeiral cómpre ter unha rega regular para asegurar unha humidade constante na raíz da datileira. A rega é o máis custoso do cultivo do dátil, con todo tolera ben a salinidade.
Saca dos palmeirais
Para mellorarmos o talle e a calidade do froito practícase tanto o aclareo tanto de bagas coma de acios. Elimínanse arredor da metade da cantidade total de pólas da espada durante o período de polinización. A cantidade eliminada depende da variedade e das condicións climáticas. No caso da variedade Deglet Noor a saca faise deixando entre 25 e 30 dátiles por vara e unhas 40 varas por acio.
Colleita do dátil
Os acios de froita apáñanse dende o chan ou coa axuda de escadas baixas cando as palmeiras son noviñas, até os 10 ou 15 anos; despois dende escadas ou plataformas achegadas aos toros.
Cóllese unha cantidade pequena de dátiles na etapa "Khalal" (madureza parcial) cando aínda son amarelos ou vermellos (dependendo do cultivar), mais nesta etapa son adstrinxentes (alto contido en taninos) polo que moitos consumidores os rexeitan. Así, a meirande parte dos dátiles apáñanse nas etapas de madureza completa: "Rutab" e "Tamar", cando teñen maior contido en azucres, menos humidade, menos contido en taninos e son máis dondos que na etapa "Khalal".
Por semente
Nos alcouves, as sementes producen igual cantidade de palmas masculinas ca femininas; só as últimas son valiosas dende o punto de vista produtivo.
Por fillos (vexetativa)
As variedades comerciais de datileira propáganse por fillos que dan lugares a numerosos clons. É unha das poucas palmeiras que se cultiva extensamente polo froito. A separación dos fillos da planta nai tense que facer con tento. Cómpre regar ben a zona onde medran os rebentos uns días antes da separación para que o solo estea húmido, asegurando deste xeito que a raíz leve parte deste.
Se os fillos non se necesitan para a propagación débense eliminar para non diminuír a produción da nai.
A reprodución vexetativa por fillos ten a vantaxe que as plantas obtidas son iguais á nai, polo que o froito do fillo ha ser da mesma calidade que o da devanceira. O fillo dá froita aos 3 ou 4 anos.
Propagación in vitro
Faise en laboratorios especializados grazas ao cultivo de meristemas.
Pestes e doenzas da datileira
Pragas:
Banda de música de Noceda
A Banda de música de Noceda foi unha agrupación musical residente na parroquia de Noceda, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
Fundada en 1859, esta banda foi a canteira de moitos músicos que máis adiante se integrarían noutras bandas da comarca do Deza. A comezos do século XX era dirixida por Ángel Riádigos, con cuxa morte desaparecería a agrupación en 1924. A disolución da banda coincidiu case coa aparición da de Bendoiro, repartíndose os músicos de Noceda entre esta, a da Xesta ou de Goiás.
A Madanela de Montes, Forcarei
Santa María Madanela de Montes é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 578 habitantes, sendo 272 homes e 306 mulleres.
Estevo Lecapeno
Estevo Lecapeno (en grego: Στέφανος Λακαπηνός Stéfanos Lakapenós), finado o 18 de abril de 963, foi o segundo fillo do emperador bizantino Romano I e coemperador de 924 a 945.
Traxectoria
Xunto co seu irmán Constantino depuxo a Romano en decembro de 944 e enviouno ao exilio; unhas semanas máis tarde, eles mesmos foron derrocados e exiliados por Constantino VII, o emperador lexítimo. Estevo viviu exiliado na illa de Lesbos, onde morreu en Pascua de 963.
San Miguel, Congostro, Rairiz de Veiga
San Miguel é un lugar da parroquia de Congostro, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Tiña 8 habitantes no ano 2021 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Subrexión de Rovaniemi
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Aloïss Heiss
Aloïss Mathieu Heiss, nado en París o 8 de xaneiro de 1820 e finado en Aulnay, no departamento de Sena-San Denis o 20 de maio de 1893, foi un numismático francés especializado nas moedas do Renacemento e na moeda antiga e medieval de España.
Heiss é o autor de tres obras fundamentais para o estudo da numismática antiga e medieval española: a pimeira delas é Descripción general de las monedas hispano-cristianas desde la invasión de los Arabes, publicada en castelán en Madrid en tres volumes entre 1865 e 1869 e que mereceu o recoñecemento do Instituto de Francia en 1867; a segunda, publicada en París en 1870, leva por título Description générale des monnaies antiques de l'Espagne; e a terceira é Description générale des monnaies des rois wisigoths d'Espagne, publicada tamén en París en 1872. Outra das súas obras de referencia, sobre a medallística renacentista, é Les Medailleurs de la Renaissance, publicada en París en nove volumes entre 1881 e 1892.
Heiss era membro da Sociedade Francesa de Numismática e Arqueoloxía, da que foi secretario xeral e vicepresidente (elixido en xaneiro de 1870), e tamén da Sociedade da Historia de París e da Illa de Francia, desde 1874 ata a súa morte, ademais de membro estranxeiro da Real Academia da Historia, de Madrid.
Publicacións
Estas son as obras numismáticas de Aloïs Heiss.
Azoreiros, Guillamil, Rairiz de Veiga
Azoreiros é un lugar da parroquia de Guillamil, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE en 2008 tiña 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres), o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
John Irving
John Wallace Blunt, Jr., coñecido como John Winslow Irving ou simplemente John Irving, nado en Nova Hampshire o 2 de marzo de 1942, é un escritor estadounidense autor de numerosos libros que foron éxitos de vendas e guionista, faceta na que gañou un premio Oscar.
Riba do Eido, Vide, As Neves
Riba do Eido é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 está deshabitado.
Phoenix
miniatura|dereita|250px|Vista da cidade de Phoenix. Phoenix é a capital, a maior cidade e a maior área metropolitana do estado estadounidense de Arizona. Phoenix incorporouse o 5 de febreiro de 1881. É a principal cidade da Área Metropolitana de Phoenix e a 7 cidade do país. Os indios navajo chaman á cidade Hoodzo que significa literalmente "este lugar é caloroso", actualmente é a cidade con maior crecemento nos Estados Unidos.
Prehistoria
Os primeiros asentamentos no Val do Sol estableceunos o pobo hohokan ao redor do ano 300 adC. Construíron as primeiras granxas e estableceron un sistema de canles que permitía traer a auga desde o río Salgado. Viviron tamén nas ruínas de Pobo Grande entre o 700 e o 1400. Foi un pobo emprendedor e imaxinativo. O seu sistema de irrigación compendría uns 217 km de canles.
Prosperidade e modernidade
A chegada do ferrocarril en 1880 foi o primeiro de diversos acontecementos que revolucionaron a economía de Phoenix. A cidade converteuse nun centro de comercio na que os produtos chegaban aos mercados das costas leste e oeste do país. A Cámara de Comercio de Phoenix de estableceu en 1888.
En 1902, o presidente Theodore Roosevelt permitiu a construción de presas na zona oeste, satisfacendo así as demandas dos habitantes do Val do Sol. En 1911 a presa Roosevelt, unha das maiores do mundo, empezou a ser operativa. A presa creou tamén o Lago Roosevelt que ampliou a zona de irrigación. O 14 de febreiro de 1912, o presidente William Howard Taft instituiu o estado de Arizona e nomeou a Phoenix como o seu capital.
Xeografía
Phoenix atópase a 33°31'42" norte 112°4'35" oeste na zona central de Arizona, no corazón do Deserto de Sonora. A área metropolitana inclúe as comunidades de Glendale, Mesa, Scottsdale, Tempe, Chandler, Gilbert, Peoria e outras máis pequenas. Ademais, na área establecéronse diversas comunidades de retiro como Sun City.
A cidade ocupa unha área de 1.230,5 km² dos cales 1.229,9 pertencen a terra e 0,6 a zona de auga.
Clima
É habitual que a cidade teña o ceo despexado, cunha media de 300 días de sol ao ano. A temperatura alcanza os 38 °C durante 89 días ao ano, sobre todo entre os meses de xuño e setembro. No verán adóitanse alcanzar temperaturas de máis de 40 °C. A temperatura máxima alcanzouse o 26 de xuño de 1990 ao chegar os termómetros a marcar os 50 °C.
Cidades irmandadas
Phoenix está irmandada con dez cidades :
Adubo
Adubo ou adobo pódese referir a:
Barracel, Guillamil, Rairiz de Veiga
Barracel é un lugar da parroquia de Guillamil, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 45 habitantes deles 19 homes e 26 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Marieta Quesada Legido
María Teresa Quesada Legido, nada en Vigo o 21 de xuño de 1962, á unha pintora galega.
Vicentico
Gabriel Julio Fernández Capello (Bos Aires, 24 de xullo de 1964), coñecido artisticamente como Vicentico, é un cantante, músico e compositor arxentino. Cofundador e vocalista da banda Los Fabulosos Cadillacs, comezou a súa carreira en paralelo como solista en 2002.
Marieta Quesada Legido
Traxectoria
Estudou na Facultade de Belas Artes Santa Isabel de Hungría de Sevilla e comezou a súa andaina no mundo da pintura en Santiago de Compostela en 1980.
Diego Torres
Diego Antonio Caccia Torres (Buenos Aires, 9 de marzo de 1971), coñecido como Diego Torres, é un cantautor e músico arxentino que cultiva o xénero pop latino. É tamén un actor ocasional, lembrado en televisión polo seu papel Los otros y nosotros, La banda del Golden Rocket e o seu protagónico en Los vecinos en guerra.
Juan José Díaz Valiño
Juan José Díaz Valiño, nado en Castro de Ribeiras de Lea (Castro de Rei) o 9 de setembro de 1971, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É Diplomado en Maxisterio pola USC. Foi alcalde de Castro de Rei polo PSdeG-PSOE entre 2007 e 2011 co apoio do BNG e Terra Galega. Logrou que a Fundación FUDACE se fixese cargo do psiquiátrico de San Rafael. É deputado provincial.
Meavía, Forcarei
Topónimo
Deriva de media vía, lugar equidistante no camiño vreeiro.