cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karen Armstrong
Traxectoria
En 1981 publicou Through the Narrow Gate, unha obra que relataba a súa fracasada experiencia no convento e que rapidamente se converteu nun best-seller en Gran Bretaña. Comezou a ser convidada a participar como comentarista en programas de televisión e en 1984 escribiu e presentou un programa sobre a vida de san Paulo para a estación de televisión Channel Four. O traballo que desenvolveu para concretar o programa, que incluíu filmacións na cidade de Xerusalén, fixo que Karen se mergullase de novo na esfera do relixioso, despois de anos de afastamento, crítica e rexeitamento. Dende entón converteuse nunha aclamada e respectada autora sobre as relixións abrahámicas, investigando temas como o recrudecemento dos integrismos relixiosos nos nossos días. É tamén autora dunha biografía de Buda, que destaca polo traballo de pescuda que diferencia a historia da lenda. Ocasionalmente ensina cristianismo no Leo Baeck College de Londres, unha institución formadora rabinos. En 1999 recibiu un premio do Islamic Center of Southern California por promover o entendemento entre relixións.
Karen Armstrong escribe regularmente na prensa e moitos dos seus artigos poden lerse no xornal británico The Guardian.
En 2005, Karen foi convidada a integrar a Alianza das Civilizacións, un proxecto secundado polas Nacións Unidas e polo presidente do goberno español, José Luis Rodríguez Zapatero, que tiña como obxectivo trazar pontes de diálogo entre o mundo occidental e o islámico.
Georg Holtzendorff
miniatura|Beckett Street por Georg Holtzendorff. Mostra o «Derby Museum and Art Gallery» ao redor de 1882, cando había unha casa para o curador. Georg Holtzendorff (tamén escrito Holzendorff) foi un pintor da Saxonia especialista en paisaxes, estatuíñas e querubíns, que se refuxiou en Inglaterra, a consecuencia da guerra franco-prusiana.
Traxectoria
Holtzendorff traballou para a Royal Crown Derby Porcelain Company e debuxou esbozos que representan a paisaxe de Derbyshire, que foron aplicados a porcelana.
O seu traballo principal foi a decoración do Servizo de Sobremesa Gladstone, presentado polo Liberal Working Men of Derby ao primeiro ministro William Ewart Gladstone en 1883. Unha acuarela de Holtzendorff (ao redor de 1882), cunha vista de Becket Street, Derby, co Derby Museum and Art Gallery no fondo, é o único estudo restante en papel vinculado ao servizo de Gladstone.
Aquilino Herce
Aquilino Herce Coumes-Gay, nado na Coruña o 5 de febreiro de 1844 e finado en Madrid o 27 de decembro de 1885, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Irmán de Luís Herce Coumes-Gay e Bruno Herce Coumes-Gay. Ingresou como cadete no corpo de Artillería en Segovia en 1859, en 1867 foi nomeado tenente e uns anos despois capitán, chegando a comandante. Amigo de Romero Robledo, na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Coruña nas eleccións de 1876. Foi gobernador civil de Guadalajara (1880), Zaragoza (1880-1881) e Barcelona (1884-1885) e director xeral de Correos e Telégrafos.
Vida persoal
Casou con Osoria Laguna.
Diego Cousillas Novo
Diego Cousillas Novo, nado en Malpica de Bergantiños en 1980, é un escritor galego.
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Galega. Traballa como profesor de ensino secundario.
Colaborador en diversas revistas literarias, ten participado en numerosos recitais poéticos.
Ligazóns externas
Entrevista en Galicia Hoxe, do 4 de xaneiro de 2009
Aeroporto de Tampere-Pirkkala
O aeroporto de Tampere-Pirkkala é un aeroporto situado en Pirkkala, Finlandia, a 13 quilómetros ao sueste do centro da cidade de Tampere. É o oitavo aeroporto máis concorrido do país en número de pasaxeiros, con 230 024 no ano 2017, e o terceiro en pasaxeiros internacionais. O aeroporto tamén é fogar da base do Mando Aéreo de Satakunta da Forza Aérea de Finlandia.
Hamburger SV
O Hamburger Sport-Verein é un club de fútbol da cidade de Hamburgo, en Alemaña. Foi fundado o 29 de setembro de 1887 e xoga na Bundesliga. Na actualidade conta cuns 70.000 socios.
Historia
O Hamburger naceu o 1 de xuño de 1919 froito da fusión do SC Germania (1887) e o Hamburger FC. O seu primeiro título nacional foi a Liga no ano 1922, aínda que esta non foi oficial. Conquistou 7 títulos da Bundesliga (a última en 1983), e tamén gañou 3 títulos da Copa de Alemaña. Tamén gañou títulos internacionais, como a Recopa de Europa, en 1977 e a Copa de Europa en 1983. Despois gañou a Copa Intertoto en 2005 e 2007. É o único club que disputou todas as edicións da Bundesliga desde que esta comezou en 1963.
Cadro 2017/18
Actualizado a febreiro de 2018.
12px|Capitán
Pablo López Jiménez
Pablo José López Jiménez, nado en Fuengirola (Málaga) o 11 de marzo de 1984, máis coñecido como Pablo López, é un cantante e músico español. O seu xénero musical é pop. Deuse a coñecer a nivel nacional tras o seu paso pola sexta edición do programa de televisión Operación Triunfo 2008 (OT), onde quedou como finalista en segunda posición e tamén é coñecido polo éxito do seu primeiro sinxelo «Vi», do álbum Once historias y un piano, que chegou a ser disco de ouro en España.
Zhuanxu
miniatura|O emperador Zhuanxu nunha pintura mural da dinastía Han Zhuanxu (Chinés: trad. 顓頊, simp. 颛顼, pinyin Zhuānxū), tamén coñecido como Gaoyang (t 高陽, s 高阳 , p Gāoyáng), foi un emperador mítico da antiga China, recoñecido pola maioría das fontes antigas como un dos Cinco Emperadores.
Pablo López Jiménez
En 2015 volveu ao panorama musical e televisivo español co lanzamento do seu disco El mundo y los amantes inocentes.
Inicios e formación
Nacido na cidade andaluza de Málaga o día 11 de marzo de 1984, foi criado no municipio malagueño de Fuengirola. Desde moi neno tivo unha grandísima paixón pola música e á idade de cinco anos a súa nai regaloulle a súa primeira guitarra española, grazas á cal desde ese momento tivo claro que se quería dedicar ao mundo musical. Con oito anos, xunto a uns amigos xa participou no concurso nacional Veo, veo. Durante esa época, tamén comezou a tocar o piano no Conservatorio de Música de El Ejido, onde chegou ata sexto grao. Ao mesmo tempo, formouse en música rock, harmonía, solfexo e música de cámara, disciplinas ás que dedicou un total de dez anos. Durante esa etapa tamén tivo en mente a carreira de Periodismo, pero finalmente decantouse completamente pola música.
Aos seus 17 anos comezou a gañar a vida tocando nos hoteis da Costa do Sol. Seguidamente trasladouse a Londres, onde traballou como camareiro nun pub. Ao ser insuficiente para a súa estancia conseguiu cubrir o resto dos seus gastos tocando cancións no Metro de Londres, presionado polos seus amigos.
Zhuanxu
Traxectoria
Segundo relata Sima Qian na súa obra Shiji (século I a.C.), Zhuanxu era neto de Huangdi (o emperador Amarelo) e liderou o clan Shi na súa emigración cara a Shandong. Aos vinte anos converteuse no soberano, gobernando durante 78 anos deica a súa morte. Fixo grandes contribucións na elaboración dun calendario unificado, na astroloxía, e realizou reformas na relixión para opoñerse ao xamanismo, apoiando o sistema patriarcal, e prohibiu o casamento entre persoas con parentesco moi próximo. As dinastías posteriores, Mi de Chu e Yue, Yíng de Qin, Cao de Wei reclamáronse descendentes de Zhuanxu.
Pablo López Jiménez
Niño Raro
No ano 2007 xunto aos músicos e amigos Juanjo Martín e Antonio Carlos Miñán coa batería, formaron o grupo musical Niño Raro, cuxo estilo era pop pero con algunhas mesturas de reggae, algúns elementos de flamenco, música latina, rock e en diversas ocasións cun pouco de rap a mans do gaditano Félix Sánchez, completaba o grupo no baixo o músico cubano Yohany Suárez e coa guitarra —tanto eléctrica, acústica como española— José Marín.
En 2009 lanzaron o seu primeiro álbum, Trentaytrés, cuxo primeiro sinxelo era «No puedes escaparte», que foi gravado polo produtor Antonio Escobar Núñez e Tony Romero; seguidamente lanzaron outros temas como «Palabras llanas», «Oscura ciudad», «Instinto animal», «No me encuentro» etc. Para este álbum, tamén contaron coa colaboración de músicos como Daniel Anarte, Agustín Carrillo, Manuel Machado, Juan Heredia, Tony Cantero, Joaquín Migallón, Víctor Vallejo e tamén con cantantes como Cristie e Juan Antonio Parra Zurita (Zuri).
A Bouza, Ribadumia, Ribadumia
A Bouza é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Pablo López Jiménez
Operación Triunfo 2008
Tempo máis tarde, á idade 24 anos, saltou á fama ao lograr ser un dos concursantes da sexta edición do programa de televisión Operación Triunfo 2008 emitido pola cadea Telecinco. Tras o seu paso por un total de 15 galas logrou alcanzar a gran final, terminando en segunda posición por detrás da gañadora, Virginia Maestro. Pablo López afirmou que foi unha grande experiencia que lle serviu para crecer artisticamente.
Alí tras o seu paso polo programa televisivo xunto aos dez concursantes finais, asinaron o álbum Agua, a medias co produtor Kike Santander e as compañías discográficas Vale Music e Sony BMG. Neste álbum, Pablo foi un dos compositores da principal canción «Agua», cantada por todo o conxunto, que se converteu na canción oficial do programa e da Exposición Internacional de Zaragoza dese ano. Tras o seu lanzamento, tamén estiveron de xira asinando e dando concertos por diversas cidades españolas.
2009-2014: álbum debut
Ao finalizar a súa andaina como concursante de Operación Triunfo e tras lanzar un álbum e facer unha xira co seu grupo Niño Raro, Pablo López explicou que comezaría seriamente a compoñer e que quería facer cancións como as que el escoitaba de pequeniño, dos artistas que foron a súa influencia musical: unha mestura de cantautores como Silvio Rodríguez, Joan Manuel Serrat, Joaquín Sabina, e rock británico dos anos 70, Supertramp, Queen, Pink Floyd e sobre todo, The Beatles.
En 2009 participou Los mejores años de nuestra vida canción a canción, programa producido por Gestmusic, onde xunto a outros exconcursantes de Operación Triunfo cantou cancións de diferentes épocas da historia de España.
2015-presente
En setembro de 2015, Pablo López publicou o seu segundo álbum, El mundo y los amantes inocentes. Neste álbum destacan temas como «El mundo», que apareceu como BSO na serie El Príncipe, e «Tu enemigo», canción cantada xunto a Juanes. Estas cancións tiveron grande éxito no panorama musical español. En novembro do mesmo ano, recibiu o disco de platino polo seu segundo álbum.
Recentemente, fixo algunhas colaboracións na cadea de Telecinco como asesor de David Bisbal no concurso de talentos infantil La Voz Kids. Tamén foi, xunto aos cantantes Xuso Jones, Álvaro Soler, Raúl Gómez e Pablo Alborán, favorito entre os candidatos nas votacións da selección interna nacional para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2016, que se celebrou no estadio Globen Arena da cidade de Estocolmo (Suecia), pero manifestou que non iría a Eurovisión porque lle parecía unha responsabilidade moi arriscada, aínda que estaría disposto a participar en calidade de compositor da canción representante. Finalmente, non apareceu nin como cantante nin como compositor.
O 26 de agosto de 2016 confirmouse a participación do cantante na cuarta edición de La Voz España, esta vez como asesor de Malú na edición de adultos. O día 4 de novembro de 2016 foi publicado o tema «Hijos del verbo amar» que pertence ao seu disco El mundo y os amantes inocentes (edición especial). O 3 de abril de 2017 confírmase, como novo adestrador da quinta edición de La Voz. O 15 de decembro de 2017 presentou o seu álbum Camino, fuego y libertad. Once novos temas, compostos, gravados e producidos entre o Reino Unido en The Abbey Road Studios, os Estados Unidos —East West Studios (L.A.)—, Madrid (MG Studios) e Barcelona (Wiked Sound). A xira de presentación do disco, Gira Santa Libertad, comezou a principios de 2018 e continuou ata finais de 2019. En 2018 conquistou ao público Starlite Festival e o resto de cidades colgando o cartel de "esgotado" en todos os seus concertos. Nese mesmo ano colabora coa cantante Miriam Rodríguez, (terceira finalista do renovado formato Operación Triunfo 2017) nun impresionante segundo sinxelo da artista que recibe o título de "No!".
Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética
O Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética (en Центра́льный комите́т Коммунисти́ческой па́ртии Сове́тского Сою́за – ЦК КПСС), era o liderado executivo do Partido Comunista da Unión Soviética, que actuaba entre as sesións do Congreso. Segundo os estatutos do propio partido, o comité dirixía todas as actividades gobernamentais e do partido. Os seus membros eran elixidos polo Congreso do Partido.
Durante o liderado do Partido Comunista por Vladimir Lenin, o Comité Central funcionou como a máxima autoridade do partido entre os Congresos. Non obstante, o VIII Congreso do Partido (celebrado en 1919) estableceu a Buró Político (Politburo) para responder ás cuestións que necesitasen respostas inmediatas. Algúns delegados opuxéronse ao establecemento do Politburo e, en resposta, o Politburo pasou a ser responsable ante o Comité Central, e os membros do Comité Central podían participar nas sesións de Politburo con voz consultiva, pero non podían votar a menos que fosen membros. Despois da morte de Lenin en xaneiro de 1924, Joseph Stalin aumentou gradualmente o seu poder no Partido Comunista a través do cargo de Secretario Xeral do Comité Central, o secretario principal do Secretariado. Con Stalin, o papel do Comité Central foi eclipsado polo Politburo.
Antecedentes: 1898–1917
No congreso fundacional do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso (o predecesor do Partido Comunista da Unión Soviética) Vladimir Lenin foi quen de obter o apoio suficiente para a creación dun poderoso órgano central para o próximo congreso. Este órgano central ía converterse no Comité Central, e tiña o dereito de decidir sobre todas as cuestións do partido, coa excepción das locais. O grupo que apoiou a creación dun Comité Central no II Congreso chamáronse a si mesmos bolxeviques, e os perdedores (a minoría) recibiron o nome de menxeviques polo seu propio líder, Julius Martov. O Comité Central tería tres membros, e supervisaría o consello editorial do Iskra, o xornal do partido. Os primeiros membros do Comité Central foron Gleb Krzhizhanovsky, Friedrich Lengnik e Vladimir Noskov. Ao longo da súa historia, o partido e o Comité Central estiveron afectados pola loita faccional e a represión das autoridades gobernamentais. Lenin foi quen de persuadir ao Comité Central, logo dunha longa e acalorada discusión, para que iniciase a Revolución de Outubro. A maioría dos membros eran escépticos con iniciar a revolución tan cedo, e foi Lenin quen os convenceu. A moción para levar a cabo unha revolución en outubro de 1917 foi aprobada polo Comité Central con 10 votos a favor e dous en contra.
Época de Lenin: 1917-1922
Para Lenin, o Comité Central debía ser a autoridade suprema do partido. Lev Trotski criticou este punto de vista, afirmando que "as nosas regras representan a 'non confianza organizativa' do partido cara ás súas partes, é dicir, a supervisión sobre todas as organizacións locais, distritos, nacionais e outras organizacións [...] a organización do partido realízase dende o propio partido; o Comité Central ocupa o lugar da organización; e finalmente o ditador ocupa o lugar do Comité Central".
Durante os primeiros anos no poder, co goberno de Lenin, o Comité Central era o corpo decisorio chave tanto na práctica como na teoría, e as decisións eran tomadas por unha maioría de votos. Por exemplo, o Comité Central votou para decidir se se asinaba un tratado de paz cos alemáns entre 1917 e 1918 durante a Primeira guerra mundial. A posición de Lenin a prol da paz non tiña a maioría, xa que a opción de Trotski e Nikolai Bukharin tiña máis apoios. Finalmente, tras moitos debates, Trotski e outros que estaban en contra de asinar un tratado de paz, cambiaron de opinión e a votación saíu adiante. A consecuencia da votación foi o Tratado de Brest-Litovsk.
O sistema tiña numerosos fallos, e a oposición a Lenin e o que moitos vían como as súas excesivas políticas de centralización centraron a atención do liderado durante o VIII Congreso do Partido (marzo de 1919) e o IX Congreso do Partido (marzo de 1920). No 9º Congreso do Partido os Centralistas Democráticos, unha facción de oposición dentro do partido, acusaron a Lenin e os seus asociados, da creación dun Comité Central en que un "pequeno puñado de oligarcas do partido [...] prohibía aos que opinan diferente." A resposta de Lenin foi evasiva e admitiu que se cometeron erros, pero dixo que se se estiveran levando a cabo efectivamente políticas dese tipo, as críticas que se lle estaban facendo a el en dito Congreso non se poderían ter feito. Durante o 10º Congreso do Partido (marzo de 1921) Lenin criticou a Oposición Obreira, unha facción dentro do Partido Comunista, por desviarse do comunismo e acusou a Trotski de faccionalismo. Lenin afirmou que o faccionalismo estaba permitido, pero só se permitía antes e durante os congresos do partido, cando os distintos bandos necesitaban apoios para gañar as votacións. Varios membros do Comité Central, que eran membros da Oposición Obreira, ofreceron a súa renuncia a Lenin, pero non as súas dimisións non foron aceptadas e solicitóuselles a súa submisión á disciplina do partido. O 10º Congreso do Partido tamén introduciu a prohibición do faccionalismo no Partido Comunista; con todo, o que Lenin consideraba como "plataformas", como os Centralistas Democráticos e a Oposición Obreira, estaban permitidas. Para Lenin as faccións eran grupos do Partido Comunista que subvertían a disciplina do partido.
A pesar da prohibición do faccionalismo, a Oposición Obreira continuou a súa axitación aberta contra as políticas do Comité Central, e antes do 11º Congreso de Partido (marzo de 1922) realizou unha oferta pouco planeada para conseguir apoio a favor da súa posición na Komintern. A Komintern apoiou a posición do Comité Central. O 11.º Congreso foi o último presidido por Lenin, pois este sufriu un primeiro ictus en maio de 1922, quedou paralizado por un segundo en decembro e retirado da vida pública en marzo. Faleceu o 21 de xaneiro de 1924.
Interregnum: 1922–1930
miniatura|Trotski foi un dos principais candidatos á dirección despois da morte de Lenin. Tras a morte de Lenin, o liderado soviético non estaba seguro de como debería continuar a construción da nova sociedade socialista. Algúns apoiaron a extensión da Nova Política Económica, como suxeriu Lenin ao final da súa vida, ou rematala e substituíla por unha economía planificada, unha posición que Lenin mantiña cando comezou a NEP. Despois da marcha forzada de Lenin debido á súa mala saúde, comezou unha loita polo poder, que implicou a Nikolai Bukharin, Lev Kamenev, Alexei Rikov, Iosif Stalin, Mikhail Tomskii, Lev Trotski e Grigori Zinoviev. Destes, Trotski era o máis notable. No seu testamento, Lenin referiuse ás "habilidades excepcionais" de Trotski, engadindo que "persoalmente é quizais o home máis capaz do actual comité central". Con todo xa discordara con Lenin en numerosos asuntos.
Stalin, o segundo maior competidor e futuro líder da Unión Soviética, era o menos coñecido, e non era unha figura popular entre as masas. Aínda que era xeorxiano, e se opuxera ao nacionalismo xeorxiano, falaba como un eslavófilo, o cal era unha vantaxe. O Partido Comunista era a súa base institucional; el era o secretario xeral : outra vantaxe. Pero houbo un problema; Stalin era coñecido pola súa brutalidade. Segundo un fiel do partido, "Un home salvaxe  ... un home sanguento. Ten que ter espadas coma el nunha revolución, pero non me gusta ese feito, nin como el. "  No seu testamento, Lenin dixo de Stalin:  "Stalin é demasiado bruto, e esta falla, totalmente tolerable entre nós os comunistas, faise intolerable para o cargo de secretario xeral. Por iso propoño aos camaradas que ideen un xeito de afastar a Stalin deste cargo e nomea a outro home que de todos os demais aspectos caia do outro lado da escala do camarada Stalin, é dicir, máis tolerante, máis leal, máis educado. e considerado polos camaradas, menos caprichosos e así por diante." A democracia interna do partido converteuse nun tema importante despois da baixa por enfermidade de Lenin; Trotski e Zinoviev foron os seus principais promotores, pero Zinoviev cambiou despois de posición cando se aliñou con Stalin. Trotski e Rykov intentaron reorganizar o partido nos inicios de 1923 e desburocratizalo, con todo, non o conseguiron, e Stalin conseguiu ampliar o Comité Central. Algúns membros do liderado opuxéronse e unha semana despois emitiuse a Declaración dos Corenta e Seis, que criticaba as políticas de centralización de Stalin. A declaración afirmaba que o Politburo, o Orgburo e o Secretariado estaban tomando o control completo sobre o partido, e que eran estes organismos os que elixían os delegados aos Congresos do Partido, convertendo o poder executivo, o Congreso do Partido, nunha ferramenta do liderado soviético. Sobre esta cuestión, Trotski dixo: "A medida que este réxime se consolida, todos os asuntos están concentrados nas mans dun pequeno grupo, ás veces só dun secretario que nomea, elimina, dá as instrucións, aplica as penas, etc". Con Lenin, o partido gobernaba a través do goberno, por exemplo, o único cargo político que tiña Lenin era o de presidente do Consello de Comisarios do Pobo, pero despois da baixa de Lenin, o partido tomou o control das actividades do goberno. O sistema antes de que Lenin fora forzado a abandonar era similar ao dos sistemas parlamentarios onde o gabinete do partido, e non o liderado do partido, eran os líderes do país.
Era o poder do centro o que inquietaba a Trotski e aos seus seguidores. Se a dirección soviética tiña o poder de nomear os cargos rexionais, tiñan o poder indirecto de elixir aos delegados dos Congresos do Partido. Trotski acusou aos delegados do XII Congreso do Partido (17-25 de abril de 1923) de ser elixidos indirectamente polo centro, e apuntou que o 55,1% dos delegados votantes no congreso eran membros a tempo completo, mentres que no congreso anterior só o eran o 24,8%. Tiña motivo de alarma, porque como Anastás Mikoián sinalou nas súas memorias, Stalin tratou de evitar que o maior número posible de cargos pro-Trotski fosen elixidos como delegados do congreso. As reclamacións de Trotski non se atenderon ata 1923, cando o Politburo anunciou unha resolución onde reafirmaba a democracia do partido e ata declarou a posibilidade de acabar cos poderes de nomeamento do centro. Isto non foi suficiente para Trotski, que escribiu un artigo en Pravda onde criticaba o liderado soviético e os poderes centrais. Zinoviev, Stalin e outros membros da dirección soviética acusárono entón de faccionalismo. Trotski non foi elixido como delegado ao 13º Congreso do Partido (23-31 de maio de 1924). esquerda|miniatura| Os vencedores do [[15º Congreso do Partido Comunista de toda a Unión (bolxeviques)|15º Congreso: Rikov (esquerda), Mikola Skripnik (centro) e Stalin (dereita) ]] Despois do 13º Congreso, comezou outra loita polo poder cun foco diferente; nesta ocasión as políticas socioeconómicas foron os principais motivadores da loita. Trotski, Zinoviev e Kamenev apoiaron unha rápida industrialización e unha economía planificada, mentres que Bukharin, Rikov e Tomskii apoiaron manter a NEP.
Ningún dos líderes desa época eran ríxidos na política económica e todos eles apoiaran a NEP anteriormente. Coas boas colleitas de 1922, xurdiron varios problemas, especialmente o papel da industria pesada e a inflación. Mentres que a agricultura se recuperou substancialmente, o sector industrial pesado aínda estaba en recesión e apenas se recuperara dos niveis previos á guerra. A Comisión de Planificación do Estado (Gosplan) apoiou a concesión de subvencións ás industrias pesadas, mentres que o Comisariado de Finanzas do Pobo opúxose, argumentando unha gran inflación como a súa razón. Trotski foi o único no Politburó que apoiou o Gosplan na súa rivalidade co Comisionado de Finanzas.
Entreguerras e período de guerra: 1930-1945
De 1934 a 1953 celebráronse tres congresos (en incumprimento das normas do partido que dicían que se debía convocar un congreso cada terceiro ano), unha conferencia e 23 reunións do Comité Central. Isto contrasta profundamente coa era Lenin (1917-1924), na que se celebraron seis congresos, cinco conferencias e 69 reunións do Comité Central. O Politburo non se convocou nin unha soa vez entre 1950, cando foi asasinado Nikolai Voznesenski, e 1953. No 19º Congreso do Partido (5-14 de outubro de 1952), o Politburo foi abolido e substituído polo Presidium. miniatura| Durante o mandato de Stalin (na foto), o Comité Central perdeu o control efectivo sobre a formulación de políticas. En 1930 os departamentos do Comité Central reorganizáronse, porque a Secretaría perdeu o control sobre a economía por mor do primeiro plan quinquenal e necesitaba máis persoal do partido para supervisar a economía. Antes de 1930, os departamentos do Comité Central centrábanse nos principais compoñentes do "traballo político". Durante o goberno de Stalin especializáronse. Os departamentos supervisaban os oficiais do partido locais e as ramas ministeriais dentro da súa esfera particular. Catro anos despois, en 1934, creáronse novos departamentos do Comité Central independentes do Departamento de Persoal. A énfase de Stalin na importancia do traballo político e económico levou a outra onda de reorganización dos departamentos do Comité Central a finais dos anos 30 e 40.
O ton do 17º Congreso do Partido foi diferente ao dos anteriores. Varios antigos opositores convertéronse en delegados e foron reelixidos no Comité Central. Por exemplo, Bukharin, Zinoviev, Evgeni Preobrazhenski e Georgi Piatakov foron rehabilitados. O Congreso dividiuse entre dúas faccións principais, os radicais (na súa maioría stalinistas) e os moderados. Establecéronse varios grupos antes do congreso, que se opuxeron ao liderado stalinista (o grupo Riutin) ou se opuxeron ás políticas socioeconómicas do liderado stalinista (o grupo Sirtsov-Lominadze, o grupo Eismont-Tolmachev e o grupo dirixido por Alexander Petrovich Smirnov entre outros). esquerda|miniatura| Preobrazhenski (na foto) foi unha das principais figuras do Comité Central nos anos vinte, pero foi asasinado durante a Purga A maioría dos membros do Comité Central elixidos no 17º Congreso do Partido foron executados durante, ou pouco despois da Gran Purga cando Nikolai Yezhov e Lavrentii Beria encabezaban a NKVD. Grigori Kaminski, nunha reunión do Comité Central, falou contra a Gran Purga e pouco despois foi arrestado e executado. En definitiva, durante a Gran Purga, o Comité Central foi liquidado. Stalin logrou liquidar o Comité Central co consentimento do propio comité, segundo as palabras de Molotov: "Isto ocorreu gradualmente. 70 expulsaron a 10-15 persoas, logo 60 expulsaron a 15... En esencia, isto deu lugar a que unha minoría desta maioría permanecese dentro do Comité Central... Este foi o proceso gradual pero bastante rápido de limpar o camiño". Varios membros foron expulsados do Comité Central mediante votación. Dos 139 membros elixidos no Comité Central no 17º Congreso, 98 foron executados no período 1936–40.
De Stalin á caída de Khrushchev: 1945-1964
No período posterior á segunda guerra mundial, Stalin gobernou a Unión Soviética mediante o cargo de presidente do Consello de Ministros. Os poderes da Secretaría diminuíron durante este período, e só un membro da Secretaría, Nikita Khrushchev, era membro do Presidium (o Politburo). A frecuencia das reunións do Comité Central diminuíu drasticamente con Stalin, e aumentou de novo logo da súa morte. Despois da consolidación do poder de Khrushchev, o número de reunións do Comité Central diminuíu unha vez máis, pero aumentou durante o seu último goberno, e xunto co Politburo, o Comité Central votou para destituír a Khrushchev como Primeiro Secretario en 1964. miniatura|201x201px| Malenkov sucedeu a Stalin como presidente do Consello de Ministros, pero non logrou o control total sobre a maquinaria do partido Cando Stalin faleceu o 5 de marzo de 1953, Georgi Malenkov, vicepresidente do Consello de Ministros sucedeuno como presidente e como a líder de facto do Presidium (o renomeado Politburo). Comezou unha loita de poder entre Malenkov e Khrushchev, e o 14 de marzo Malenkov foi obrigado a dimitir da Secretaría. A explicación oficial para a súa dimisión foi "aceptar a solicitude do presidente do Consello de Ministros da URSS, G.M. Malenkov, de ser liberado das funcións do Comité Central do Partido". A renuncia de Malenkov converteu a Khrushchev no principal membro do Secretariado, e deulle poder para definir a axenda das reunións do Presidium xunto a Malenkov. Khrushchev soubo consolidar os seus poderes dentro da máquina do partido despois da renuncia de Malenkov, pero Malenkov seguiu sendo o líder de facto do Partido. Xunto con Malenkov e Khrushchev, destacaba no partido outra figura, Lavrentii Beria. Os tres formaron un triunvirato de curta duración. Beria, que era xeorxiano, era o membro do Presidium para asuntos de seguridade interna, e era partidario da reunificación de Alemaña do Leste e do Oeste para establecer unha Alemaña forte e neutral entre as nacións capitalistas e as socialistas. Foi Beria, a través dun pronunciamento oficial do Ministerio de Asuntos Internos (MVD) e non do Comité Central ou do Consello de Ministros, quen denunciou o complot dos médicos como fraude.
As políticas de Beria referentes ao tema étnico (que os líderes locais ou das repúblicas debían ter orixes étnicas e falar o idioma da súa zona) resultaron ser unha ferramenta para fortalecer a adherencia do MVD sobre os órganos locais do partido. Khrushchev e Malenkov, que empezaron a recibir información que afirmaba que o MVD comezara a espiar a funcionarios do partido, comezaron a actuar na primavera de 1953. Beria foi derrotado nos plenos do Presidium seguinte por unha maioría contra el, e non moito despois, Khrushchev e Malenkov comezaron a planificar a caída de Beria do poder. Conseguiron o apoio suficiente para destituír a Beria, pero só cando o rumor dun potencial golpe liderado por Beria comezou a estenderse dentro da dirección do partido. Temendo o poder que Beria ostentaba, Khrushchev e Malenkov preparáronse para unha posible guerra civil. Isto non sucedeu, e Beria foi forzado a dimitir de todos os seus postos do partido o 26 de xuño, e foi executado máis o 23 de decembro. Ademais a dirección do partido acusou a Beria de usar a un Stalin enfermo e vello para forzar a súa propia vontade na Unión Soviética durante os últimos días de Stalin. Esta crítica, e moitas máis, levaron ao partido a lanzar críticas máis xerais sobre Stalin e a era Stalin. Un documento sobre a historia do partido chegou a afirmar que o partido necesitaba eliminar "a interpretación incorrecta e non marxista do papel do individuo na historia, que está expresada na propaganda pola teoría idealista do culto á personalidade, allea ao marxismo".
A caída de Beria provocou o colapso do seu "imperio", os poderes do MVD foron reducidos e estableceuse a KGB. Malenkov perdeu o secretariado, pero aínda era presidente do Consello de Ministros, e así permaneceu ata 1955. Iniciou unha política de fortalecemento dos ministerios centrais, mentres que levou a cabo políticas populares, como por exemplo establecer un aforro de 20.000 millóns de rublos para os contribuíntes soviéticos. En contraste, Khrushchev intentou reforzar o aparato central do partido, concentrándose no Comité Central. O Comité Central non xogaba un papel importante na política soviética desde a caída de Nikolai Bukharin en 1929. Stalin debilitou os poderes do Comité Central cunha mestura de represión e reestruturación organizativa. En setembro de 1953, o Comité Central concedeulle a Khrushchev o título de Primeiro Secretario, debido á súa antigüidade no Comité Central. Con novos poderes adquiridos, Khrushchev puido nomear asociados seus nos liderados de Xeorxia, Acerbaixán, Ucraína, Armenia e Moldavia, mentres que Malenkov, en cambio, só foi quen de facer o propio en Moscova. Con Khrushchev, a dirección do partido local na República Socialista Federativa Soviética de Rusia (SFSR de Rusia) realizou a maior renovación provincial desde a Gran Purga, sendo substituídos dous de cada tres líderes provinciais en 1953. Malenkov realizou unha política idéntica nas institucións gobernamentais, sendo o cambio máis destacable o nomeamento de Mikhail Pervukhin, Ivan Tevosian e Maksim Saburov como vicepresidentes do Consello de Ministros.
Durante o auxe da loita Malenkov-Khrushchev, Khrushchev loitou activamente pola mellora da agricultura soviética e o fortalecemento do papel do Comité Central. Khrushchev intentou revitalizar o Comité Central organizando varias discusións sobre agricultura nos plenos do Comité. Aínda que ningún outro membro do Presidium estaba entusiasmado por tal enfoque, Khrushchev mantivo varias reunións do Comité Central entre febreiro e marzo de 1954 para falar só da agricultura. Ao facelo, Khrushchev recoñeceu un feito esquecido había tempo: o Presidium, a Secretaría e el mesmo eran responsables ante o Comité Central. Un novo cambio foi a democratización na parte superior da xerarquía do partido, como sinalou Voroshilov nunha reunión do Presidium en 1954. En agosto de 1954 o papel de Malenkov como xefe de goberno de facto rematou, Nikolái Bulganin comezou a asinar decretos do Consello de Ministros (un dereito reservado ao presidente) e o Presidium cedeu aos desexos de Khrushchev de substituír a Malenkov. Malenkov foi criticado por "revisionista" por mor dos seus desexos de dar prioridade a industria lixeira sobre a industria pesada. Ao mesmo tempo, acusouse a Malenkov de estar involucrado no Caso Leningrado, que provocou a morte de cargos inocentes do partido. No pleno do Comité Central do 25 de xaneiro de 1955, Khrushchev acusou a Malenkov de desviacións ideolóxicas ao mesmo nivel que os antinstalinistas Bukharin e Alexei Rikov da década de 1920. Malenkov falou dúas veces ao pleno, pero non puido alterar a súa posición e o 8 de marzo de 1955 foi forzado a dimitir do seu posto como presidente do Consello de Ministros. Sucedeuno Nikolai Bulganin, un protexido de Khrushchev dende os anos 30. Malenkov seguiu sendo unha poderosa figura, e mantivo o seu asento no Presidium.
A minoría anti-Khrushchev no Presidium viuse incrementada polos que se opoñían ás propostas de Khrushchev para descentralizar a autoridade sobre a industria, que se atopaba no corazón da base de poder de Malenkov. Durante o primeiro semestre de 1957, Malenkov, Viacheslav Molotov e Lazar Kaganovich traballaron silenciosamente para gañar apoios e destituír a Khrushchev. Nunha reunión do Presidium do 18 de xuño na que non estaban presentes dous dos partidarios de Khrushchev, os opositores propuxeron que Bulganin, que se unira ó plan, tomase o asento, e propuxeron outras medidas que destituirían efectivamente a Khrushchev e os poñería a eles no seu lugar. Khrushchev argumentou que non todos os membros do Presidium foran notificados. Cando se deron a palabra pola loita polo poder, os membros do Comité Central, que Khrushchev controlaba, dirixíronse a Moscova, moitos voaron a bordo de avións militares e esixiron ser admitidos na reunión. Aínda que non foron admitidos, houbo suficientes membros do Comité Central en Moscova para convcar un Congreso do Partido de Emerxencia, o que obrigou efectivamente á dirección a permitir un pleno do Comité Central. Nesa reunión, os tres conspiradores principais foron alcumados o "Grupo Anti-Partido", acusados de faccionalismo e complicidade cos crimes de Stalin. Os tres foron expulsados do Comité Central e do Presidium, así como o exministro de Exteriores e antigo aliado de Khrushchev Dmitri Shepilov que se xuntou a eles na trama. Molotov foi enviado como embaixador á República Popular de Mongolia e os demais foron enviados a centrais e institutos industriais afastados de Moscova.
No 20º Congreso do Partido, Khrushchev, no seu discurso "Sobre do culto á personalidade e as súas consecuencias", declarou que Stalin, o culto á personalidade stalinista e a represión stalinista deformaran a verdadeira legalidade leninista. O partido converterase en sinónimo dunha persoa, non do pobo, a verdadeira natureza do partido deformarase baixo Stalin e necesitábase revitalizar. Estes puntos, e moito máis, usáronse contra el, cando Khrushchev foi obrigado a dimitir de todos os seus postos en 1964. O 14 de outubro de 1964, o Comité Central, xunto ao Presidium, deixou claro que Khrushchev non se axustaba ao modelo dun "líder leninista", e foi obrigado a dimitir de todos os seus postos, e foi sucedido por Leonid Brezhnev como primeiro secretario e Alexei Kosigin como presidente do Consello de Ministros.
Época Brezhnev: 1964–1982
miniatura| Brezhnev sucedeu a Khrushchev porque unha maioría no Comité Central votou a favor de destituír a Khrushchev do seu cargo como Primeiro Secretario e Presidente do Consello de Ministros. Antes de iniciar a moción contra Khrushchev, Brezhnev falou con varios membros do Comité Central e realizou unha lista cos membros do Comité Central que apoiaban a expulsión de Khrushchev. Brezhnev chamou a Khrushchev e pediulle que se encontrasen en Moscova. Alí, un Comité Central convocado votou para expulsar a Khrushchev do cargo, tanto o de Primeiro Secretario do Comité Central como o de Presidente do Consello de Ministros. Ao principio, o principal rival de Brezhnev era Mykola Pidhornyi, un membro da Secretaría. Podgorny foi "promovido" á presidencia do Soviet Supremo da Unión Soviética, e Andrei Kirilenko substituíuno como secretario responsable da política de persoal. Ao mesmo tempo, Alexander Shelepin, outro rival, foi substituído como presidente da Comisión de Control do Pobo e perdeu o seu cargo de vicepresidente do Consello de Ministros. Shelepin recibiu outro golpe cando foi apartado da Secretaría.
O número de reunións do Comité Central aumentou de novo durante o inicio do goberno de Brezhnev como Primeiro Secretario, pero foise reducindo co tempo. Antes da consolidación do poder de Stalin, o Comité Central presentaba un debate aberto, onde incluso os máis importantes cargos podían ser criticados. Isto non ocorreu durante a era Brezhnev, e os cargos do Politburo raramente participaban nas súas reunións. De 1966 a 1976, Alexei Kosigin, Pidhornyi e Mikhail Suslov asistiron unha soa vez á reunión do Comité Central; foi en 1973 para ratificar o tratado da Unión Soviética con Alemaña Occidental. Ningún membro do Politburo ou o secretariado falou nas reunións do Comité Central durante a era Brezhnev. Debido a que a duración media dunha reunión do Comité Central diminuíu e celebráronse menos reunións, moitos membros do Comité Central non puideron falar. Algúns membros consultaban previamente ao liderado para solicitar falar durante as reunións. Durante o pleno do Comité Central de maio de 1966, Brezhnev queixouse abertamente de que só un membro lle pedira persoalmente ser autorizado a falar. A maioría dos oradores nos plenos do Comité Central eran altos cargos.
Andropov – Chernenko: 1982–1985
Andropov foi elixido Secretario Xeral do partido o 12 de novembro de 1982 por decisión do Comité Central. A reunión do Comité Central tivo lugar menos de 24 horas despois do anuncio da morte de Brezhnev. Andropov estaba en boa posición para asumir o control do aparello do partido tras morreren tres grandes xerarcas: Brezhnev, Kosigin e Suslov. Un cuarto, Kirilenko, viuse obrigado a retirarse. Na reunión do Comité Central do 22 de novembro de 1982, Kirilenko perdeu a súa adhesión ao Politburo (despois dunha decisión do propio Politburo), e Nikolai Rizhkov, o vicepresidente do Comité de Planificación do Estado, foi elixido para o Secretariado. Rizhkov converteuse en xefe do Departamento Económico do Comité Central, e no principal membro do Comité Central sobre as cuestións relativas á planificación económica Pouco despois, Ryzhkov, tras substituír a Vladimir Dolgikh, comezou a supervisar a economía civil. Na reunión do Comité Central do 14 ao 15 de xuño de 1983, Vitali Vorotnikov foi elixido como membro candidato para o Politburo, Grigori Romanov foi elixido para o Secretariado e cinco membros do Comité Central recibiron a súa adhesión total. A elección de Romanov no Secretariado, enfraqueceu o control de Chernenko considerablemente. Máis tarde, Egor Ligachev foi nomeado xefe do Departamento de Traballo Organizativo do Comité Central do Partido. Mantivéronse algúns dos nomeamentos de Brezhnev, como Viktor Chebrikov e Nikolai Savinkin. Con estes nomeamentos, Andropov exercía efectivamente os poderes da nomenklatura. Con todo, cando conseguira dominar o Comité Central, Andropov caeu enfermo. Non puido asistir ao desfile anual celebrando a vitoria da Revolución de Outubro. Chernenko, o número dous do Secretariado, competiu polo poder con Mikhail Gorbachev. As reunións do Comité Central e o Soviet Supremo da Unión Soviética foron aprazadas ao último momento posible por mor da saúde de Andropov. Os cambios continuaron con todo, e os nomeados de Andropov continuaron a estela de Andropov de introducir novo sangue no Comité Central e no aparato do Partido. Vorotnikov e Mikhail Solomentsev obtiveron a adhesión total ao Politburo, Chebrikov foi elixido membro do Politburo e Ligachev converteuse en membro do Secretariado. A posición de Chernenko comezou a parecer precaria mentres Gorbachev se facía cada vez máis forte. Catro días despois da morte de Andropov, o 9 de febreiro de 1984, Chernenko foi elixido secretario xeral do partido.
Chernenko foi elixido como candidato de compromiso polo Politburo. O Politburo non puido, a pesar dos seus poderes, elixir un Secretario Xeral non apoiado polo Comité Central. Aínda así, varios membros líderes do Politburo apoiaron a Chernenko, como Nikolai Tikhonov e Viktor Grishin. Para empeorar as cousas para Chernenko, non tiña o control do Politburo, xa que tanto Andrei Gromiko como Dmitrii Ustinov eran politicamente independentes, e o Politburo aínda contiña varios protéxidos principais de Andropov, como Gorbachev, Vorotnikov, Solomontsev e Heydər Əliyev. Chernenko nunca obtivo o control total sobre o Comité Central e os aparatos do Partido, mentres Andropov nunca logrou apartar á maioría dos nomeados por Brezhnev no Comité Central, aínda que si conseguiu dividir o Comité Central polas liñas faccionais. Nesta confusión, Chernenko nunca foi capaz de se facer un líder forte. Por exemplo, Gorbachev tornouse rapidamente no Segundo Secretario de facto do partido, aínda que Chernenko non o apoiase. A distribución do poder dentro do Comité Central fixo que Chernenko, en contraste cos secretarios xerais anteriores, non puidera controlar o Departamento de Cadros do Comité Central. Con todo, Chernenko fortaleceu a súa posición considerablemente a principios de 1985, pouco tempo antes da súa morte. Morreu o 10 de marzo de 1985, e o Comité Central nomeou como Secretario Xeral a Gorbachev o 11 de marzo.
Era de Gorbachov: 1985-1991
A elección de Gorbachev á Secretaría Xeral foi a máis rápida da historia soviética. O Politburo recomendou a Gorbachov ao Comité Central, e o Comité Central aprobouno. A reunión do Politburo, que elixiu a Gorbachev á Secretaría Xeral, non incluíu membros como Dinmukhamed Konaev, Volodimir Shcherbitski e Vitali Vorotnikov. Destes tres, Konaev e Shcherbitski eran antigos aliados de Brezhnev e Vorotnikov, a pesar de non apoiar a Gorbachev, estaba seguro de que Gorbachev sucedería a Chernenko. Na mesma reunión, Grishin foi invitado a presidir a comisión responsable do funeral de Chernenko, rexeitando a oferta e afirmando que Gorbachev estaba máis preto de Chernenko do que el. Ao facelo, practicamente marcou o seu apoio á adhesión de Gorbachev á Secretaría Xeral. Andrei Gromiko, o exministro de Asuntos Exteriores, propuxo a Gorbachev como candidato á Secretaría Xeral. O Politburo e o Comité Central elixiron a Gorbachev como secretario xeral por unanimidade. Rizhkov, en retrospectiva, afirmou que o sistema soviético "creara, aleitara e formara" a Gorbachev, pero que "había moito tempo que Gorbachev se rebelara contra o sistema nativo". No mesmo sentido, o conselleiro de Gorbachev, Andrei Grachev, dixo que Gorbachev fora un "erro xenético do sistema". miniatura| Un selo promovendo a [[19ª Conferencia do Partido Comunista da Unión Soviética|19ª Conferencia do Partido ]] A política de Gorbachev da glasnost (literalmente apertura) significou a gradual democratización do partido. Deste xeito o papel do Comité Central foi reforzado. Varios antigos aparatchiks perderon os seus postos ante funcionarios máis descoñecidos. O plan era facer do Comité Central un órgano onde se discutise, e nisto triunfou Gorbachov.
Deberes e responsabilidades
O Comité Central era un órgano colectivo elixido no congreso anual do partido anual. Debía reunirse polo menos dúas veces nun ano para actuar como o órgano supremo do partido. Cos anos, a afiliación ao Comité Central aumentou; en 1934 había 71 membros de pleno dereito, mentres que en 1976 había 287. O Politburo era elixido polo Comité Central e era responsable ante este. Ademais do Politburo, o Comité Central tamén elixía o Secretariado e o Secretario Xeral, o dirixente de facto da Unión Soviética. En 1919–1952 o Orgburo era tamén elixido do mesmo xeito polos plenos do Comité Central. Entre os plenos do Comité Central, o Politburo e o Secretariado estaban legalmente facultados para tomar decisións no seu lugar.
Con Lenin, o Comité Central funcionaba como o facía o Politburo durante a época post-Stalin, como o órgano colectivo líder do partido. Non obstante, a medida que a adhesión ao Comité Central aumentaba constantemente, o seu papel quedou eclipsado polo Politburo. Entre congresos o Comité Central funcionaba como a fonte de lexitimidade do liderado soviético. A redución de poder do Comité Central comezou na década de 1920, e foi quedando reducido a un corpo submiso á dirección do Partido durante a Gran Purga.