cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedreiro do deserto
miniatura|Femia O pedreiro do deserto (Oenanthe deserti) é un pequeno paseriforme que anteriormente estaba clasificado na familia dos túrdidos, pero que agora xeralmente é considerado un muscicápido. É unha ave migratoria insectívora, de 14,5 a 15 cm de lonxitude. Tanto as formas do oeste coma do leste deste pedreiro son aves errantes raras en Europa occidental, incluída Galicia, onde é unha especie accidental. A raza do oeste reprodúcese no Sáhara e no norte da península Arábiga. A raza do leste encóntrase na Asia central semidesértica e en inverno en Paquistán e nordeste de África.
A plumaxe das partes superiores do macho en verán é beixe. As partes inferiores son brancas cun ton beixe no peito. A cor negra da face e gorxa esténdese aos ombreiros, e hai unha clara liña supercicliar branca. A femia é máis gris por riba e beixe por debaixo e a gorxa non é negra, e na plumaxe invernal a parte negra da gorxa do macho esváese parcialmente por causa dos extremos brancos das plumas. Unha caracterísitca moi aparente en ambos os sexos e en todas as idades, é que toda a cola é negra ata o nivel das cobertoiras da part superior da cola.
Aliméntase principalmente de insectos que captura no chan. Reprodúcese en primavera e pon catro ovos azuis claros con algunhas pintas nun niño ben agochado feito de herbas, musgos e taliños.
Taxonomía e etimoloxía
O nome do xénero, Oenanthe, deriva do grego antigo oenos (οίνος), 'viño' e anthos (ανθός), 'flor'. Fai referencia a que o pedreiro cincento volvía a Grecia na primavera xusto cando florecían as viñas. O nome específico deserti, 'deserto' en latín, fai referencia a un dos seus hábitats preferidos.
Recoñécense catro subespecies: Oenanthe deserti deserti, que se encontra no Levante (Oriente Próximo); Oenanthe deserti atrogularis, que se encontra en Transcaucasia, Irán, Afganistán e Mongolia; Oenanthe deserti homochroa, encóntrase desde o Sáhara Occidental ao oeste de Exipto; Oenanthe deserti oreophila, que se encontra na China Oriental, Caxemira, Tíbet e Paquistán e o noroeste de África.
Leon Goretzka
Leon Christoph Goretzka, nado o 6 de febreiro de 1995 en Bochum, é un futbolista alemán. Xoga de centrocampista para o FC Bayern München da Bundesliga. Ademais, é internacional coa selección alemá.
Pedreiro do deserto
Descrición
esquerda|miniatura|Machos en inverno A cabeza e caluga do macho adulto son de cor gris area claro cos extremos das plumas grises. O manto, escapulares e dorso son de cor similar pero algo máis intensa. A mitra e cobertoiras da parte superior da cola son beixes claras. O terzo basal das plumas da cola é branco e o resto negro con extremo beixe claro. Teñen unha liña curva sobre o ollo beixe que se estende cara atrás. As plumas do queixo, gorxa, loros e cobertoiras dos oídos son negras con puntas brancas. O peito e flancos son de cor beixe area e a bariga e cobertoiras da parte subcaudal son de cor crema con tons beixes. As axilares e cobertoiras da parte inferior da á son negras e teñen puntas brancas. As primarias teñen láminas externas negras, con extremos e beiras brancas e as internas marróns claras con beiras brancas. As secundarias son similares, pero teñen beiras brancas máis anchas en ambas as láminas. A súa lonxitude é duns 15 cm e pesa entre 15 e 34 g.
A femia ten unha plumaxe similar pero a mitra e parte superior das cobertoiras da cola son máis de cor marrón area, os loros, queixo e gorxa son beixes claros e as partes escuras da cola son negras amarronadas. Os xoves son similares ás femias adultas, pero as plumas das partes superiores do corpo teñen as partes centrais claras e puntas marróns, que lle dan á ave a aparencia de ter pintas. Teñen unha soa muda anual a finais do verán e na primavera seguinte as plumas están bastante gastadas, e as puntas brancas tenden a desgastarse e desaparecer, deixando a ave cunha coloración bastante máis intensa. O bico, patas e pés son negros e os iris dos ollos son marróns escuros.
Leon Goretzka
Traxectoria
O 30 de xuño de 2013, Goretzka fichou polo FC Schalke 04 a cambio de 3.25 millóns de euros.
Pedreiro do deserto
Distribución e hábitat
A raza do leste reprodúcese nunha gran franxa de Asia que se estende desde o Oriente Próximo e Arabia Saudita a través de Irán, Baluchistán, Afganistán, o sur do Cáucaso, Turquestán, as Montañas Tarbagatai, as montaña do Altai e o noroeste de Mongolia. As aves desta rexión migran ao sur para pasar o inverno no noroeste de África, a península Arábiga, Iraq e Paquistán. A raza do oeste reprodúcese no norte de África desde Marrocos e o Río de Oro á parte do Exipto ao oeste do Nilo. Esta poboación é en gran parte residente pero en Marrocos, as aves das partes sur e leste migran, mentres que as do suroeste adoitan non facelo.
O hábitat do pedreiro do deserto son campos abertos ermos, estepas, desertos, chairas semiáridas, salinas, leitos de ríos secos e páramos areosos, pedrentos e rochosos. Atópase a altitudes de ata 3 500 m. Durante o inverno pode tamén visitar terras cultivadas cando estas están intercaladas con áreas de campo espidas.
Leon Goretzka
Traxectoria
O 1 de xullo de 2018, Goretzka asinou un contrato de catro anos co FC Bayern München.
Pedreiro do deserto
Comportamento
miniatura|Ovo de Oenanthe deserti homochroa [[MHNT]]
Adoitan pousarse nun arbusto, matas de herba (tussock) ou outras eminencias e lánzanse disparados ao chan que hai debaixo para capturar insectos ou outros pequenos vertebrados que detectan, aínda que tamén capturar insectos no aire. A dieta xeralmente consiste en formigas, escaravellos, eirugas e moscas e as larvas de varios insectos, incluídas as formigas leóns. Ademais, tamén se atoparon sementes nos seus estómagos. Pode pairar estático durante curtos períodos de tempo e cando encontra un insecto grande posible presa, que quizais non vai poder dominar, ás veces exhíbese perante ela movendo as ás.
Reprodúcese durante os meses de abril e maio na maior parte da súa área. Nidifica en ladeiras rochosas, en estepas, en chairas areosas, en ocos ou gretas de paredes ou nos ocos que hai baixo as rochas. O niño adoita estar oculto detrás de toxos (Ulex europaeus) ou outra vexetación arbustiva e ten forma de copa coidadosamente construída con herbas, musgos e talos, forrado con raíces finas e pelos, e ás veces con pequenas plumas. Pon catro ovos, ocasionalmente cinco, de cor azulada clara con pequenas manchas de cor óxido, que xeralmente forman unha zona diferenciada na parte máis ancha do ovo, e que miden aproximadamente 20,1 x 15 mm. A incubación faina principalmente a femia e ambos os sexos colaboran no coidado das crías.
Status
A especie ten unha ampla área reprodutora, estimada en case 10 millóns de quilómetros cadrados, e a poboación parece ser estable. Por esta razón, a ave considérase pola IUCN co status de "especie pouco preocupante".
Atol Ailinginae
Ailinginae é un atol deshabitado composto por 25 illas no Océano Pacífico, no extremo norte da Cadea Ralik. É un distrito lexislativo da Cadea Ralik nas Illas Marshall. A súa superficie total ocupa uns 2,8 km² de terra firme e unha lagoa interior de 105,96 km².
Ailinginae está deshabitado desde 1954 cando os poucos habitantes foron evacuados debido á os temores de choiva radioactiva do Atol Bikini cara ao noroeste.
A temperatura media destas illas é duns 27 °C durante o día e lixeiramente máis cálido durante a noite debido ao clima frío asociado con choivas. A tempada de choivas é de setembro a novembro. A illa está cuberta de matogueiras, pastos e algúns rodales de árbores Casuarina.
Historia
Ailinginae foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.
Kani
O concello de Kani limita cos concellos de Sakahogi, Minokamo, Yaotsu, Mitake, Toki, Tajimi (son da prefectura de Gifu); e Inuyama (da prefectura de Aichi).
Lingua siciliana
O siciliano é unha lingua romance propia da illa de Sicilia, no sur da Italia. Algúns dos seus dialectos tamén se falan na península itálica, principalmente no centro-sur de Calabria (calabrés) e na Puglia meridional, na rexión chamada Salento (salentino). Tamén se pode escoitar, con moita menos frecuencia, na zona de Cilento, na rexión de Campania.
Descende do latín vulgar, con influencias do grego, do árabe, francés, occitano, catalán e do español.
O uso do siciliano como lingua falada é usual en familia ou entre amigos; mais é menos común o seu emprego en ocasións oficiais e na forma escrita.
Algúns dos persoeiros da literatura en lingua siciliana son: Giovanni Meli, Nino Martoglio, Domenico Tempio, Alessio Di Giovanni, Ignazio Buttitta e Andrea Camilleri.
Automatic for the People
Automatic for the People é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo R.E.M., editado o 5 de outubro de 1992 a través do selo Warner Bros. Records. Automatic for the People acadou o número 2 nas listas estadounidenses e del sacáronse seis sinxelos. O álbum vendeu ao redor dos 16 millóns de copias en todo o mundo e é amplamente considerado como un dos mellores discos dos anos 90.
Listaxe de cancións
A listaxe de cancións nas edicións en vinilo e casete listan os temas 1–6 como "Drive" e 7–12 como "Ride".
Ligazón
En informática, unha ligazón é unha conexión mediante un hipervínculo que salta a outra páxina, expresión alternativa a enlace. A extensión do uso do anglicismo link levou a que existise unha proposta para podelo evitar: mentres que enlace coincide co castelán, construíuse este neoloxismo (baseándose no portugués ligar "chamar") que goza de certa difusión. Isto permite estenderse tamén pola familia léxica: ligar e ligado.
Ministerio de Industria, Comercio e Turismo
O Ministerio de Industria, Comercio e Turismo é un departamento ministerial do Goberno de España con competencias en industria, comercio e turismo. O seu titular é Reyes Maroto.
Historia
En 2018, coa chegada ao goberno por parte de Pedro Sánchez, creouse este departamento ministerial.
Funcións
Corresponde ao Ministerio de Industria, Comercio e Turismo a proposta e execución da política do Goberno en materia de industria, comercio e turismo.
Estrutura
Estrutúrase nos seguintes órganos superiores:
Kim Hunter
Janet Cole, nada en Detroit (Míchigan) o 12 de novembro de 1922 e finada en Nova York o 11 de setembro de 2002 foi unha actriz estadounidense coñecida como Kim Hunter.
Traxectoria
O primeiro papel de Hunter foi no filme negro The Seventh Victim, en 1943. En 1947, interveu na representación orixinal de A Streetcar Named Desire, no papel de Stella Kowalski. Recuperou o papel na versión cinematográfica da obra e gañou o Oscar á mellor actriz secundaria. Entre as dúas versións xa se convertera nun dos primeiros membros do Actors Studio.
Na década de 1950 estivo na lista negra do cinema e da televisión por ser sospeitosa de comunista durante o McCarthyismo. A partir de 1956 puido volver a actuar na televisión con éxito.
Aínda que non é recoñecible por mor da maquillaxe o seu papel máis lembrado e o da Doutora Zira no filme O planeta dos simios e dúas das súas secuelas.
Carolina Herrera
Primeiros anos
Herrera naceu en 1939 en Caracas, filla de Guillermo Pacanins Acevedo, oficial da forza aérea venezolana e antigo gobernador de Caracas, e de María Cristina Niño Passios. A súa avoa, da jet set, introduciuna no mundo da moda, levando a Carolina a mostras de Balenciaga e comprándolle roupa en Lanvin e Dior. Ela mesma dixo que "o meu ollo estaba afeito a ver cousas belas".
Xosé Bar Boo
Xosé Bar Boo, nado en Vigo o 25 de setembro de 1922 e finado en Santiago de Compostela o 21 de febreiro de 1994, foi un arquitecto galego.
Carolina Herrera
Carreira
miniatura|Herrera en 2008 En 1965, Herrera comezou a súa carreira traballando como publicista para Emilio Pucci, marqués florentino e amigo achegado da súa familia. Comezou a traballar na tenda de Pucci en Caracas e mudouse a Nova York en 1980. Asociada con frecuencia con Mick e Bianca Jagger e Andy Warhol, en Studio 54, fíxose moi coñecida polo seu dramático estilo. Apareceu por primeira vez na International Best Dressed List en 1972, e foi escollida para o seu salón da fama en 1980. En 1981, a súa amiga Diana Vreeland, editora xefa de Vogue suxeriu que Carolina deseñase unha liña de roupa. Ela fíxoo, con mostras feitas en Caracas, e estreou a súa colección no Metropolitan Club de Manhattan con éxito de crítica. Unha coñecida tenda de Park Avenue, Martha's, aceptou mostrar a súa roupa nos seus prominentes escaparates. Tralo éxito inicial volveu a Caracas e logrou capital para financiar un lanzamento máis formal. A súa primeira mostra de 1980 incluía a que sería supermodelo Iman. Carolina Herrera presentaba a súa colección de roupa lista para levar semianualmente na Mercedes-Benz Fashion Week de Nova York.
Xosé Bar Boo
Era fillo do futbolista Pepe Bar e irmán do actor Luis Bar Boo. miniatura|Policlínico Cíes, 1967 (o prisma da esquerda é un engadido posterior).
Traxectoria
Obtivo o título de Arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid no ano 1957 e o grao de doutor en 1960. En Vigo levou a cabo a maior parte do seu labor profesional. En 1957 deseñou para a súa familia o edificio Plastibar, considerado unha icona da arquitectura moderna de Galicia. Bar Boo residiu no edificio ata o seu pasamento. Na súa obra destaca o uso da pedra, especialmente as pezas de granito que habitualmente só se empregaban para realizar peches en leiras.
Carolina Herrera
Carreira
A empresa tivo a súa sede en Nova York dende 1980, e en 1981 a marca recibiu recoñecemento de varias publicacións clave, como Women's Wear Daily e Tatler, cunha atención particular ás súas ben deseñadas mangas. Algunhas das súas clientes máis destacadas estiveron Jacqueline Kennedy Onassis, que lle pediu que deseñase o vestido para a voda da súa filla Caroline, Diana, Duquesa de Cadaval, que lle encargou o deseño para a súa voda co príncipe Charles-Philippe de Orléans, duque de Anjou, e a actriz Renée Zellweger.
A finais da década de 1980, a compañía española de perfumes Puig licenciou o nome Carolina Herrera para desenvolver e vender unha liña de perfumes. En 1995, a empresa adquiriu o negocio de moda de Carolina Herrera, manténdoa como directora creativa. En 2008, lanzaron unha marca de roupa lista para levar chamada CH Carolina Herrera; en 2012, había dezaoito tendas de Carolina Herrera e CH Carolina Herrera no mundo, e as súas liñas de roupa vendíanse en 280 tendas de 104 países. En 2011, as súas fillas Carolina Jr. e Patricia Lansing participaban na dirección creativo e no deseño. En febreiro de 2016, WWD informou de que a parte do negocio dedicado ás fragrancias tiñan máis de 25 000 puntos de venda en todo o mundo, mentres que a marca CH incluía 129 tendas independentes.
Xosé Bar Boo
Traxectoria
En 1973 foi un dos fundadores do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, do que foi decano entre os anos 1977 e 1979, vicepresidente do Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España e profesor da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. miniatura|Edificio Plaza de Compostela (1963). Foi activista pola protección do medio ambiente, e en 1974 foi un dos fundadores de ADEGA.
Carolina Herrera
Carreira
En 2015, estreouse o primeiro anuncio da marca, coas modelos Elisabeth Erm e Joséphine Le Tutour. En xullo de 2016, Herrera anunciou a estrea da súa nova fragrancia feminina, que estivo dispoñible en setembro, e que foi o seu maior lanzamento dunha fragrancia en catorce anos. A esencia chámase Good Girl e Karlie Kloss foi o seu rostro.
En 2018, Herrera mostrou a súa última liña para a súa marca e cedeu a dirección creativa a Wes Gordon.
Xosé Bar Boo
Vida persoal
A súa parella, Macamen Blanco, fundou a asociación Alecrín e a primeira casa de Vigo para mulleres vítimas de violencia de xénero.
Carolina Herrera
Vida persoal
En 1957, aos dezaoito anos, Herrera casou con Guillermo Behrens Tello, terratenente venezolano. Antes do seu divorcio en 1964, tiveron dúas fillas:
Xosé Bar Boo
Recoñecementos
Obtivo o Premio da Crítica Galicia no ano 1981 e o Concello de Vigo adicoulle o nome dunha rúa.
Carolina Herrera
Vida persoal
En 1968, casou en Caracas con Reinaldo Herrera Guevara, que herdara o título español de 5.º Marqués de Torre Casa en 1962 trala morte do seu pai. Herrera era o presentador de Buenos Días, programa informativo matinal venezolano e o fillo máis vello de Don Reinaldo Herrera Uslar, 4.º Marqués de Torre Casa, destacado dono dunha plantación venezolana de cana de azucre, aristócrata e coleccionista de arte. Así, polo seu matrimonio, Carolina tivo o título de Marquesa consorte de Torre Casa, ata que foi retirado en 1992 por non ter Reinaldo ningún fillo varón. O seu marido é editor de proxectos especiais da revista Vanity Fair. Xuntos tiveron dúas fillas, they have two daughters, Carolina Adriana Herrera-Pacanins (nada en 1969), que casou con Miguel Baez. e Patricia Cristina Herrera-Pacanins, que casou con Gerrit Livingston Lansing Jr., fillo de Suydam Rosengarten Lansing e Gerrit Livingston Lansing Sr. (descendente de Robert Livingston), in 2002.
En 2009, Herrera nacionalizouse estadounidense.
A. J. Watson
A. J. Watson , nado en California o 8 de maio de 1924 e finado o 12 de maio de 2014 foi un construtor de coches e xefe de mecánicos estadounidense. Participou desde 1949 ata 1984 nas 500 Millas de Indianápolis, gañou a carreira seis veces como construtor de coches, 3 delas cando formaba parte do Campionato Mundial de Fórmula 1. A súa primeira vitoria como construtor coche chegou en cando Pat Flaherty logrou a vitoria nese ano na Indy 500. Watson gañara o ano anterior como xefe de equipo de Bob Sweikert.
Traxectoria
Nativo do sur de California, Watson chegou a Indianápolis en 1948, pero perdeuse a carreira. Volveu ao ano seguinte cun coche de fabricación caseira e non se clasificou. Durante os seguintes 11 anos, os seus coches non só cualificaban, senón que foron líderes en moitos anos. De 1955 a 1958 asociouse co equipo de John Zink, e desde 1959 con Bob Wilke. Os seus coches dominaron a carreira ata 1964. Malia que a continuou participando durante outras dúas décadas, nunca foi capaz de recuperar a posición privilexiada do seu apoxeo.
En 1964, con moitos equipos seguindo o exemplo de Lotus Watson construíu un par de coches con motor traseiro. Funcionaron razoablemente ben, pero non puideron reproducir o éxito que tivo co seu motor dianteiro "roadster". Construíu coches de motor traseiro monocasco en 1966 e 1967 cun éxito cada vez menor.
De 1969 ata 1977, Watson correu con Eagles e logo construíu unha pequena serie de novos automóbiles derivados do "Watson" en 1977, 1978 e novamente en 1982, baseados nos deseños de Lightning e March antes de retirarse. Frecuentemente aparece na folla de entrada da Indy 500 como un "estratego de carreira" para PDM Racing, aínda que o seu rol co equipo foi en gran parte honorario. Morreu o 12 de maio de 2014 á idade de 90 anos.
Tamil Nadu
Tamil Nadu (en támil: தமிழ்நாடு), "Terra dos Támiles", IPA: [t̪ɐmɨɻ n̪aːɽɯ]) é un dos 28 estados da India. A súa capital e maior cidade é Chennai (antigamente chamada Madrás). Tamil Nadu fica no sueste da península india e fai fronteira cos estados de Puducherry, Kerala, Karnataka e Andhra Pradesh. Está cercado polos Gaths Orientais polo norte, pola serra de Nilgiri, as montañas de Anamalai e Palakkad polo oeste, pola baía de Bengala polo leste, polo golfo de Mannar e o estreito de Palk polo sueste e polo Océano Índico polo sur.
Durante máis de 2.500 anos, a rexión foi lar da civilización támil. É a terra natal dos támiles e da súa lingua milenaria clásica, o támil. Tamil Nadu é o undécimo maior estado da India en área (con cerca do mesmo tamaño que Grecia) e o sétimo máis populoso. É o quinto maior contribuínte do PIB da India. Tamil Nadu tornouse recentemente no estado indio coa máis elevada taxa de alfabetización, segundo o Ministerio do Desenvolvemento dos Recursos Humanos.
É fonte de variados recursos naturais, grandes templos hindús de arquitectura dravidiana, zonas montañosas, praias e lugares de peregrinación multi-relixiosa. En Tamil Nadu atópanse tres Patrimonios da Humanidade: o Conxunto Monumental de Mahabalipuram, inscrito en 1984, os Grandes Templos Vivos de Chola, en 1987, e o Ferrocarril de Nilgiri, incluído dentro do conxunto dos Camiños de ferro de montaña da India, inscrito na lista da UNESCO en 2005.
Jesús Bellas Cao
Traxectoria
Mineiro. Membro do Sindicato Único de Oficios Varios de Viveiro da CNT. Foi detido en outubro de 1934 con Tomás Álvarez Ínsua, Benedicto Fuentes Díaz e Claudio Quelle Cociña, acusados de atentado con explosivos, deito polo que foron xulgados e condenados na Audiencia de Lugo o 1 de marzo de 1935; Jesús foi condenado a seis meses e un día de prisión. Comisionado en 1936 para realizar actos de propaganda e difusión do sindicato en Foz e San Cibrao. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou con Manuel Rodríguez Lago a requisa de armas e camións para a defensa da República. Foi detido e internado no depósito de Viveiro o 14 de abril de 1937. Foi xulgado en Lugo por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 17 de xuño de 1937.
Kina (moeda)
A kina é a moeda oficial de Papúa Nova Guinea. Divídese en 100 toea. A kina foi introducida o 19 de abril de 1975, substituíndo ao dólar australiano ao mesmo valor. O nome kina deriva de Kuanua da rexión de Tolai, referíndose a unha cuncha de perla ámplamente empregada para o comercio. O seu código ISO 4217 é PGK.
Moedas
En 1975 introducíronse moedas de 1, 2, 5, 10 e 20 toea e 1 kina. As moedas de 1 e 2 toea foron feitas en bronce, mentres que o resto foron feitas de cuproníquel. A moeda dunha kina é redonda e cun burato no centro, esta denominación foi reducida de tamaño a principios de 2006, e a moeda de maior valor deixou de ser legal o 31 de decembro de 2008. O 19 de abril de 2007 as moedas de 1 e 2 toea deixaron de ser legais. En 1980, as moedas de 50 toea foron introducidas, mais só de xeito conmemorativo e sen un deseño estándar.
Billetes
O 19 de abril de 1975 foron introducidos os billetes de 2, 5 e 10 kina para substituír aos dólares australianos co mesmo valor, mais as cores seguiron sendo as mesmas. Circularon xunto co dólar ata o 1 de xaneiro de 1976, cando o dólar deixou de ter valor legal. O billete de 20 kina introduciuse en 1977, o de 50 dina en 1990, e o de 100 kina en 2005. Tódalas coloracións das denominacións son iguais ás dos antigos billetes australianos. Dende 1991, tódolos billetes de Papúa Nova Guinea están feitos en polímero ademais de papel.
En 1999 comezou unha nova serie de billetes de 50 kina, outra dos de 100 kina en 2005, outra de 2 e 20 kina en 2007 e a de 5 e 10 kina en 2008. This makes all the denominations of the kina issued in polymer.
Illa de Navassa
Navassa (en castelán: Navaza) é unha pequena illa deshabitada do Mar Caribe. É unha Área insular dos Estados Unidos, e constitúe un territorio non incorporado dos Estados Unidos, administrado polo Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos. Con todo, a illa é reclamada por institucións privadas e por Haití.
Xeografía
A illa Navassa ten unha área de aproximadamente 5,2 km². Está situada nunha localización estratéxica a 160 km ao sur da base naval dos EEUU na Baía de Guantánamo, Cuba, e no camiño entre Haití e Xamaica, no Canle de Xamaica. A localización exacta da illa está en 18°25'N, 75°2'O.
A maioría do territorio consiste de rocas, aínda que tamén crece pasto. Ademais existen árbores e cactos esparexidos pola illa.
Historia
En 1504, Cristovo Colón, quen varara en Xamaica, enviou parte da súa tripulación en canoa á illa de A Española en busca de axuda. Chegaron á illa, pero non tiña auga. Chamárona Navaza, e esta illa foi evitada polos mariños durante os próximos 350 anos.
Adquire logo mención relevante que durante o periplo adiantado polo Libertador Simón Bolívar por Haití, en procura de axuda para a causa emancipadora, trasladándose desde Xamaica o 24 de decembro de 1815, onde escribiu o seu moi coñecida peza: "A Carta de Xamaica", cruzou fronte a Navassa quedando impresionado pola súa beleza natural, circunstancia da cal existe tamén rexistro histórico.
Non resulta entón alleo pensar que fose Navassa punto de encontro na vida de dúas dos máis importantes homes vinculados ao suceso americano: Colón e Bolívar.
En 1857, a soberanía da illa foi reclamada por Peter Duncan, un capitán dun buque estadounidense mediante o Acta de Illas Guaneras de 1856, debido aos seus depósitos de guano. Cabe mencionar que esta é a terceira illa que foi reclamada por medio desta acta. Os depósitos de guano foron explotados activamente entre 1865 e 1898. Haití protestou pola anexión estadounidense da illa e reclamou a soberanía da illa, con todo, os Estados Unidos rexeitaron este reclamo.
O fosfato procedente do guano é un fertilizante orgánico que se volveu importante para a agricultura dos Estados Unidos a mediados do século XIX. Duncan transferiu os seus dereitos de descubridor da illa a un comerciante de guano de Xamaica, quen á vez vendeu os dereitos á recentemente creada Compañía de Fosfato Navassa de Baltimore. Logo dunha interrupción debido á Guerra Civil dos Estados Unidos, a compañía construíu mellor infraestutura para a extracción do guano, ademais de aloxamento para 140 traballadores afroamericanos provenientes de Maryland, casas para supervisores brancos, tendas, e unha igrexa. A extracción empezou en 1865. Os traballadores extraían o guano con dinamita e machada, e levábano ata Lulu Bay, onde se almacenaba en sacos e embarcábase en botes para transferilo ao barco da compañía, o S.S. Romance. miniatura|200px|Localización da Illa Navassa ó sur de [[Cuba, leste de Xamaica, e oeste de Haití]] miniatura|dereita|Faro da Illa Navassa. Cargar guano no medio da forte calor tropical, baixo estritas regras de traballo impostas polos abusivos supervisores brancos, provocou unha rebelión na illa en 1889. Cinco supervisores morreron no enfrontamento. Un barco de guerra estadounidense regresou 18 traballadores a Baltimore, Maryland para ser xulgados por asasinato. Unha sociedade fraternal afroamericana, a Orde dos Pescadores Galileos, recadou diñeiro para defender aos traballadores na corte federal, alegando que estes atacaron en defensa propia e que os Estados Unidos non tiñan xurisdición completa sobre a illa. Os casos foron o Tribunal Supremo dos Estados Unidos en outubro de 1890, a cal decidiu a execución dos traballadores en 1891. Unha petición por parte de igrexas afroamericanas de todo o país, chegou ao presidente Benjamin Harrison, quen decidiu cambiar as pena dos traballadores a prisión.
Continuouse extraendo guano en Navassa, pero a un nivel moito máis reducido. A Guerra hispano-estadounidense de 1898 forzou á Compañía de Fosfato a abandonar a illa e declararse en bancarrota, e os novos donos abandonaron a illa en 1901.
En setembro de 1996, a Garda Costeira dos Estados Unidos deixou de operar e manter o faro de Navassa.
Enrique Álvarez Barreiro
Enrique Álvarez Barreiro, nado en Folgoso do Courel en 1964, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Canteiro, traballou no Carballiño e despois montou un taller en Vilamartín de Valdeorras. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Vilamartín de Valdeorras e foi elixido alcalde como candidato da lista máis votada. Sufriu unha moción de censura o 21 de xaneiro de 2013, sendo substituído por María Jesusa Candal do PPdeG.
Nas eleccións municipais de 2015 foi elixido alcalde por maioría absoluta.
Gallaecia Petrea
miniatura|300px|Gallaecia en tempos do emperador [[Diocleciano.]]
Gallaecia Petrea é o título da exposición coa que se inaugurou o Museo de Galicia, un dos edificios do complexo da Cidade da Cultura de Galicia. Foi inaugurada o 15 de xuño de 2012 e permaneceu aberta ata o 15 de decembro.
A exposición foi organizada pola Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria e pretende facer un percorrido pola construción da cultura e da propia historia de Galicia, desde a prehistoria ata a actualidade, a través da pedra como fío condutor.
Estrutura
A colección exposta ó público estivo formada por 341 pezas distintas talladas en pedra, procedentes de diferentes lugares do que foi a Gallaecia, de modo que recolle obra dispersa por Galicia, Portugal e outros territorios da Galicia estremeira, cedida por 91 museos, concellos e outras institucións públicas e privadas que conservan hoxe estas pezas, galegos ou de fóra de Galicia. Case todas son pezas orixinais pero tamén se expoñen algunhas reproducións.
Cada peza estivo colocada sobre un entaboado a modo de simples palés de madeira. Buscouse así unha especie de diálogo da pedra coa outra gran materia prima de Galicia, ademais de ser a mellor opción para no danar as obras. Ó pé, unha sinxela etiqueta indicaba o nome da peza, datación e orixe.
A exposición estruturouse en seis áreas temáticas distribuídas ó longo das catro plantas do edificio, correspondendo á xeoloxía galega e a cinco épocas históricas básicas: Prehistoria, Roma, Medieval, Moderna e Contemporánea. miniatura|300px|Colección de rochas de Galicia, de [[Guillermo Schulz (1832-1834), conservada no Museo Xeomineiro (do Instituto Xeolóxico e Mineiro de España, en Madrid).]]
Xeoloxía
Esta sección estaba dominada por unha gran fotografía do monte Pindo, cuxa masa granítica foi formada hai 350 millóns de anos. Expúxose, por primeira vez ó público, unha das tres coleccións minerolóxicas reunida por Guillermo Schulz entre 1832 e 1834, así como os cadernos de campo escritos por este xeólogo, base para a súa Descrición geognóstica del Reino de Galicia (1835).
Podía verse, tamén, o manuscrito orixinal da tese de doutoramento do químico Isidro Parga Pondal, lida en 1935, e varias mostras de cuarzo, cuarcita, granito etc. miniatura|Puntas de frecha.
Prehistoria
A pedra foi un material amplamente utilizado polos habitantes prehistóricos da Gallaecia, non só con fins utilitarios (na exposición representados por machados e puntas de frecha, muíños de man etc.) senón como soporte ornamental e de variadas manifestacións artísticas. Na exposición podíanse ver petróglifos, unha cista reconstruída e gravados nas lousas que conformaban as mámoas, trísceles e outros elementos da cultura castrexa etc. Entre os petróglifos expostos estaba unha das 70 pequenas pezas de lousa do lugar de Fariseu (no Val de Côa, Portugal), a Lousa do Peixe do castro de Formigueiros ou a Laxe das Picadas, retirada do complexo rupestre da Caeira (Poio) ante o risco de destrución pola urbanización da zona. Tamén cómpre destacar a estela da Pedra Alta, atopada en Castrelo do Val e que representa unha figura antropomorfa decorada con armas e un carro. miniatura|300px|Miliario romano da [[Ponte do Burgo (Pontevedra).]]
Roma
A romanización de Galicia estivo presente en estatuas de guerreiros galaicos e a figura feminina da Venus de Vidago (procedente de Chaves, Portugal, e posible imaxe dunha deusa da fertilidade), miliarios e columnas, aras e diversos relevos funerarios e votivos. Un destes foi o relevo de Vilarín (atopado en Becerreá), que representa a ofrenda sacrificial dun boi, unha vaca e un becerro.
Foi chamativa a maqueta de Aquis Querquennis, campamento romano levantado en Bande para a construción da Vía Nova, na que se recolle todo o escavado ata o momento. miniatura|[[Virxe da Esperanza de Santo Estevo de Budiño (Salceda de Caselas).]]
Medieval
Entre as pías, a chamada Hidria de Xerusalén, peza do século XII conservada na igrexa de Santa María de Cambre. Entre os tímpanos expostos estivo o de San Xoán de Palmou (1150-1160), espoliado e recuperado nunha casa de poxas en Italia. Entre as Virxes, unha Virxe do Leite (principios do XIV) procedente do antigo hospital de San Xoán de Deus, en Pontevedra. Ambas pezas forman parte dos fondos do Museo de Pontevedra.
Moderna
Diversas pezas, esculturas e relevos, representan a creación artística da idade moderna. Expúxose un lintel dun baldaquino (procedente da igrexa de San Pedro de Vilalonga (Sanxenxo), un tímpano coa entrada de Xesús en Xerusalén ou o altar pétreo da igrexa de San Salvador de Vilar de Donas (en Palas de Rei). Entre as esculturas, un grupo de alegorías que a Universidade de Coímbra lle encargou a Claude Laprade, en 1702.
A Catedral de Santiago estivo presente a través do debuxo realizado por Juan Esmorís García en 1867. Tamén se expuxo unha maqueta do que tivo que ser o coro pétreo do Mestre Mateo.
Contemporánea
A escultura contemporánea tamén estivo presente na exposición, con obras que van desde os primeiros anos do século XX, co Busto de Beluca Varela, de Asorey, ou o Guerrero celta, de Narciso Pérez Rey, ata os últimos escultores contemporáneos sobre pedra como son Manolo Paz, Paco Leiro ou Silverio Rivas.
O comisario de Gallaecia Petrea, Fernández Cid, explicou que a idea era establecer un criterio de perdurabilidade, "como se esta exposición se fixera dentro de 50 anos".
Comisarios
O comisario xefe da exposición foi Miguel Fernández Cid, pero cada unha das áreas contou co seu propio comisario: Juan Ramón Vidal Romaní na área de xeoloxía; Xosé Ignacio Vilaseco Vázquez, na de prehistoria; Antonio Rodríguez Colmenero, na de Roma; Carlos Valle Pérez, na medieval; Ana Goy Diz, na moderna; e o propio Miguel Fernández Cid na da época contemporánea.
Ministerio de Educación e Formación Profesional
O Ministerio de Educación e Formación Profesional de España é o actual departamento ministerial do Goberno de España con competencias en educación e formación profesional. A súa actual titular é Pilar Alegría Continente. A súa sede principal atópase no número 34 da rúa de Alcalá en Madrid.
Funcións
A principal función do Ministerio de Educación e Formación Profesional é a proposta e execución da política do Goberno en materia educativa e de formación profesional do sistema educativo e para o emprego.
Estrutura
Segundo o Real Decreto 2/2020, de 12 de xaneiro, polo que se reestruturan os departamentos ministeriais, o ministerio conta cunha Secretaría de Estado de Educación.
Titulares
A anterior titular foi Isabel Celaá.
Dori
miniatura|Paisaxe desértica. miniatura|Relevo entre Dori e [[Yalgo.]] Dori é unha cidade do nordeste de Burkina Faso (África), capital da rexión do Sahel, da provincia de Sénoe mais do departamento homónimo. No 2006 tiña 17.675 habitantes. O principal grupo étnico é o fula (fulani).
Il barbiere di Siviglia
Il barbiere di Siviglia (en galego O barbeiro de Sevilla) é unha ópera buffa en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Cesare Sterbini, baseado á súa vez na comedia de Pierre-Augustin de Beaumarchais Le Barbier de Séville (1775). A estrea co título Almaviva, ossia l'inutile precauzione tivo lugar no Teatro Argentina de Roma o 20 de febreiro de 1816 baixo a dirección do propio compositor. Foi unha das primeiras óperas italianas que se representou nos EUA, estreándose alí no Park Theater de Nova York o 29 de novembro de 1825. Il barbiere de Rossini demostrou ser unha das grandes obras mestras da comedia dentro da música, e foi descrita como a ópera buffa de tódalas óperas buffas. Mesmo logo de douscentos anos, a súa popularidade na escena da ópera moderna testemuña a súa grandeza.
Trama
A acción sitúase en Sevilla (España), a finais do século XVII, cando as prerrogativas da nobreza e o escurantismo do Antigo Réxime comezan a dar paso á Ilustración, apuntando xa o xerme da revolución burguesa. Rosina, unha rapaza bela e orfa vese privada da súa liberdade. O seu titor tena pechada na casa e só a deixa saír á misa, coa esperanza de casar algún día. Ela no entanto, está namorada dun conde mozo que fará todo o que estea nas súas mans para deitarse e casar con ela. Grazas á axuda do barbeiro Figaro, o mesmo que inspirou Le nozze di Figaro (célebre ópera de Wolfgang Amadeus Mozart). A ópera de Rossini segue a primeira das obras da triloxía de Figaro de Beaumarchais, mentres que a ópera de Mozart, composta 30 anos antes (en 1786), baséase na segunda parte da triloxía do dramaturgo francés, titulada As vodas de Fígaro. A versión orixinal foi estreada por Beaumarchais na Comédie Française do Pazo das Tulleries de París en 1775.
Cobres
O topónimo galego Cobres pode referirse a:
Il barbiere di Siviglia
Instrumentación
Para os recitativi:
Estrutura
290px|miniatura|Representación do [[15 de novembro de 1913 no Teatro Bolshoi de Moscova. Na parte superior o célebre baixo Fëdor Ivanovič Šaljapin)]] A ópera está dividida en dous actos formados cada un por varios números que se van sucedendo:
Lura
miniatura|250px|Luras no [[Aquarium Finisterrae da Coruña.]] miniatura|250px|Luras cociñadas á romana. A lura (Loligo vulgaris), tamén chamada lula nalgunhas partes de Galicia, e tamén lura común, é, para moitos autores, un molusco cefalópodo coleoideo da superorde dos decapodiformes, orde dos téutidos e familia dos lolixínidos. Porén, outros autores sitúana na orde dos miópsidos.
Características
A lura é mariña e carnívora e se caracteriza por posuír unha cabeza diferenciada, simetría bilateral e dez tentáculos con ventosas, oito curtos para a captura do alimento (tamén chamados brazos), e outros dous longos con función reprodutiva.
A lura ten cromatóforos na súa pel, ou sexa, células que permiten cambios de cor dependendo do ambiente en que se encontran, o que caracteriza a súa capacidade mimetizante. Sendo un coleoideo, ten unha cuncha interna chamada pluma, debido á súa forma similar ás plumas das aves. A lura móvese por medio de retropropulsión, exectando grandes cantidades de auga almacenada na cavidade paleal, a través dun sifón de gran mobilidade e capacidade de direccionamento da auga. Por esta razón, e debido a súa forma altamente hidrodinámica, é un forte rival dos peixes no que se refire á habilidade de natación e manobrabilidade.
Na boca, a lura presenta unha lingua dura, chamada rádula, de constitución quitinosa, que lle permite triturar alimentos e que é a característica común a todos os moluscos, excepto os bivalvos e os aplacóforos.
A lura respira por dúas galas ou branquias, e ten un sistema circulatorio no que o sangue é bombeado por un corazón principal e dous subsidiarios.
É un animal exclusivamente carnívoro, alimentándose de peixes e de invertebrados, que capturan cos brazos.
A maioría das luras non alcanzan máis de 60 cm de lonxitude.
Pesca deportiva da lura
A forma mais habitual de pescar a lura na pesca deportiva realízase de noite cunha liña habitualmente sen cana, empregando un engado artificial, chamado poteira por ser usado tamén para a pesca comercial da pota, de menor calidade culinaria. A poteira é un aparello que consta dun chumbo vernizado cunha luz química e arrodeado de anzois. A técnica de pesca consiste en pendurar a poteira da embarcación por medio da liña, e facela vibrar tirando da liña para arriba e abaixo con movementos curtos e rápidos. A vibración e a luz conseguen enganar a lura, que confunde a poteira cun pequeno peixe, ao que tenta comer.
Gastronomía
As luras son obxecto dunha grande apreciación comercial polos seus usos gastronómicos. Son populares non só na gastronomía galega senón en moitas cociñas do mundo mediterráneo (España, Portugal, Italia, Grecia e Turquía).
Non só o seu corpo é comestible, tamén os brazos e a tinta. De feito, só o bico e a pluma non se comen. Son unha boa fonte de zinc, manganeso, cobre, selenio, vitamina B12 e riboflavina.
Adóitanse preparar guisadas, grelladas, na súa tinta ou fritidas en aneis á romana.
Atol Ailuk
Ailuk é un atol de 57 illas no Océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ratak nas Illas Marshall. Atópase aproximadamente a 72 km. ao norte de Wotje. A súa superficie total é de só 5´4 km², pero encerra unha lagoa cunha superficie de 177´45 km². Os illotes principais son: Ajelep, Aliej, Ailuk, Alkilwe, Barorkan, Biken, Enejabrok, Enejelar, Kapen e Marib. A maioría dos illotes están no lado oriental do atol. Os lados oeste e sur do atol teñen un continuo arrecife de coral mergullado, con tres pasos principais que conducen á lagoa: a canle Erappu, a canle Marok e a canle Eneneman no lado oeste.
Ailuk tiña unha poboación de 488 habitantes (a principios de 2006) aproximadamente.
Historia
Ailuk foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, e os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio Xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.
Capricho español
O Capricho español, Op. 34, é unha obra orquestral de cinco movementos baseada en melodías españolas, composta por Nikolai Rimskii-Korsakov en 1887. Nun primeiro momento, Rimskii-Korsakov concibiu a obra como un solo de violín con orquestra, pero máis tarde decidiu que a incorporación doutros instrumentos solistas acaía mellor ás vivaces melodías. O título en ruso é Каприччио на испанские темы (literalmente, Capricho sobre temas españois).
A inspiración para a obra provén da música que o autor descubriu durante as súas viaxes como oficial da mariña rusa entre 1862 e 1865. En España pasou varios días en Cádiz.
Estrutura
A obra consta de cinco movementos, agrupados en dúas partes que comprenden os tres primeiros e os dous últimos movementos respectivamente.
A execución completa do Capricho dura ao redor de 16 minutos.
Está composta para píccolo, dúas frautas, dous óboes (un deles corno inglés), dous clarinetes, dous fagots, catro trompas, dúas trompetas, tres trombóns, unha tuba, timbais, ferriños, caixa, bombo, címbalos, pandeireta, castañolas, arpa, e cordas.
Características
A peza é adoito louvada pola súa orquestración, que presenta unha gran sección de percusión e diversas técnicas especiais e articulacións, como no cuarto movemento no que os violinistas, violistas e violonchelistas teñen que arremedar o son das guitarras (na partitura para violín e viola indícase con quasi guitara). Malia o eloxio da crítica, a Rimskii-Korsakov amolábao que outros aspectos da peza ficasen ignorados. Na súa autobiografía escribiu:"A opinión formada tanto polos críticos como polo público de que o Capricho é unha peza magnificamente orquestrada é errónea. O Capricho é unha composición para orquestra brillante. O cambio de timbres, a feliz elección de deseños melódicos e padróns figurativos, precisamente axeitados para cada clase de instrumento, as breves e virtuosas cadenzas para os solos, o ritmo dos instrumentos de percusión etc., constitúen a verdadeira esencia da composición, e non a súa forma ou orquestración. Os temas españois, de carácter bailadeiro, fornecéronme un valioso material para despregar efectos musicais multiformes. No fin de contas, o Capricho é indubidabelmente unha peza moi efectista, pero vivamente brillante por todo isto. Foi un pouco menos exitosa na terceira sección (Alborada, en si bemol maior), onde os metais dalgún xeito afogaban os deseños melódicos dos vento-madeira; mais isto é moi fácil de remediar, se o director presta atención e modera as indicacións dos tons fortes nos instrumentos de metal substituíndo o fortissimo por un forte sinxelo."
Lobeiras
O topónimo galego Lobeiras pode referirse:
Liga ACB 2012-13
A tempada 2012-13 da Liga ACB foi a 30ª edición da máxima competición ligueira entre clubs de baloncesto que se xoga en España. A liga comezou o 29 de setembro de 2012, e rematou o 19 de xuño de 2013.
Composta por 18 conxuntos, a liga ten unha tempada regular con 34 xornadas, e de seguido os 8 primeiros equipos da táboa comezan a disputa das eliminatorias polo título. Pola contra, os dous últimos da táboa descenden de categoría.
Coccinella septempunctata
Coccinella septempunctata é a maruxiña de sete puntos, que é a maruxiña máis común en Europa e Galicia. En Galicia é un insecto moi coñecido e popular, o que explica que teña tantos nomes comúns, como principalmente maruxiña, reirrei, xoaniña, barrosiña, coccinela, papasol, papoia, voaniña, voíña ou xoana. Outros nomes que se lle dan son: adiviñón, bichiño de Deus, bixaniño, carrabouxiño, cascarrubia, coco de Deus, costureiriña, mexaniña, paxariña, pepiñarrubia, pita de Deus, pitasol, roiceña, sabiñón, teresiña, vacarrubia ou velairiña.
Liga ACB 2012-13
Tempada regular
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra; Dif = Diferenza de puntos
Coccinella septempunctata
Os seus élitros son de cor vermella escura e con tres puntos negros en cada un e outro punto máis dividido pola unión entre os dous élitros, o que fai un total de sete puntos, de onde deriva o seu nome científico (septempunctata, do latín septem, 'sete' e punctus 'punto').
Liga ACB 2012-13
Rolda final
Unha vez rematada a tempada regular, os oito primeiros conxuntos da táboa comezaron a disputa polo campionato. Cada eliminatoria dos cuartos de final decídese ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final decidiranse ó mellor de 5 encontros. Así foron os emparellamentos das eliminatorias finais polo título:
Lobeira (homónimos)
miniatura|200px|[[Lobo descansando ao pé da súa lobeira. Vexa: O lobo na cultura popular galega.]]
Coccinella septempunctata
Bioloxía
miniatura|esquerda|220px|Unha larva de C. septempunctata miniatura|Ademais de ser un insecto depredador, a maruxiña de sete puntos consome tamén [[pole e néctar]] miniatura|Apareamento de C. septempunctata C. septempunctata ten unha ampla distribución ecolóxica; xeralmente vive de comer áfidos. Entre outros biótopos atópase en prados, campos, estepas da zona ponto-caucásica, parques, xardíns, bosques de folla ancha do occidente eutropeo e bosques mixtos. Tanto os adultos como as larvas son predadores voraces de áfidos e, debido a isto, C. septempunctata foi repetidametne introducida noutras zonas, como en América do Norte, como axente para o control biolóxico de pragas para reducir o número de áfidos, e agora xa está establecida en América do Norte, ata o punto que foi designada insecto oficial de sete estados (Delaware, Massachusetts, Nova Hampshire, Ohio e Tennessee). En América está superando na competencia a especies nativas doutras Coccinella.
Lobeira (homónimos)
Unha lobeira ou foxo de lobo é unha construción empregada para cazar lobos.
Liga ACB 2012-13
Rolda final
O campión definitivo da edición 2012/2013 da Liga ACB foi o Real Madrid, que gañou ao Barcelona Regal por 3 partidos a 2.
Lobeira (homónimos)
Como topónimo, pode referirse a: