cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Micro Pechado
Historia
A revista pasa por dúas xeiras. Na primeira xeira, dos números 1 a 100, conta cun formato de boletín en branco e negro a catro follas e periodicidade mensual e distribución baixo subscrición e de balde en locais de referencia para a emigración galega e mais para o activismo catalán. "Os primeiros puntos de distribución en Barcelona son: Universitat Pompeu Fabra (Xornalismo), Universitat de Barcelona, Galería de Sargadelos, Escola Oficial d'Idiomes, Centre Cívic Drassanes, Centre Cívic Pati Llimona, Centre Cívic Guinardó, Ateneu de Nou Barris, Centro Galego de Barcelona, Restaurante Compostela, Restaurante Rincón de Galicia, Bar Tio Canya, Restaurante Vía Fóra, Pub Clansman e pub El Nus."Na segunda xeira, dos números 100 a 132, aumenta ata 8 páxinas, a cores e ilustrada, distribúese por subscrición e por correo electrónico e vai reducindo a periodicidade; desde o número 100 distribúese só por correo electrónico.
Antón Fernández Escuredo, foi o creador do boletín, con Ana Belén Real, e o seu primeiro director. "Levaba xa un tempo coa idea de que había un oco moi grande a nivel informativo na emigración galega en Barcelona. No ano 2000 presentei a idea nunha reunión de ERGaC. Pensaba que poderiamos chegar a toda esa xente á que non chegabamos polas ondas, e a outros barrios onde non emitiamos. Tamén poderiamos dar voz á xente que daquela non a tiña ou que non se podía desprazar aos programas e, por que non, facer un pouco de historia recuperando as actividades que faciamos as entidades galegas. Sería unha maneira de deixar para o futuro, mes a mes, todo o que acontecía no mundo galego de Catalunya…. Dábanos moitísimo traballo. Eu preparaba os textos e Ana Belén Real maquetaba. Logo contabamos con tres ou catro colaboradores."O humorista gráfico Xosé Manuel Fernández Montes foi o seu segundo director e Helena Domínguez asumiu o cargo a partir do número 100. Entre outras, contou coa colaboración dos escritores Lito Caramés, Eduard del Castillo, a poeta Eva Méndez doRoxo, o humorista Alberte Montes, Paulo Jablonski, Martí Aviñoá, os editores da edición Cataluña de Vieiros, Xurxo Bértola e Francisco Xabier Paradelo, o dramaturgo Daniel Salgado, a tradutora Fina Iglesias e os profesores da Universidade de Barcelona Basilio Losada, Helena González e Camilo Valdehorras.
Eparquía católica ucraína de Wrocław-Gdańsk
Territorio
A eparquía abrangue a Polonia occidental e central, con xurisdición sobre os fieis da Igrexa Católica Ucraína.
A sé eparquial é a cidade de Wrocław, onde está a catedral dos Santos Vicente e Xacobe. En Gdańsk está a concatedral de San Bertomeu e da Protección de María Santísima.
O territorio está organizado en 4 vigairías e en 57 parroquias.
Historia
A eparquía foi erixida o 1 de xuño de 1996 coa bula Ecclesia catholica do papa Xoán Paulo II, en territorios da arquieparquía de Przemyśl-Varsovia.
Primeiro ministro de Haití
O primeiro ministro de Haití é o xefe de goberno do país de Haití. O Primeiro Ministro é nomeado polo Presidente e ratificado pola Asemblea Nacional. O Primeiro Ministro designa aos Ministros de goberno e os Secretarios de Estado. Ten a responsabilidade de dirixirse ante a Asemblea Nacional para obter un voto de confianza da súa política.
Aula 2001
Aula 2001 foi un programa da Televisión de Galicia dedicado ao mundo universitario que se emitiu na tempada 1986-1987 presentados por estudantes da Universidade de Santiago de Compostela.
Jarmo Mäkinen
Jarmo Mäkinen, nado o 29 de maio de 1958 en Karstula, é un actor finés de cinema e televisión.
Jorge Ben Jor
Jorge Ben Jor, nado no Río de Xaneiro o 22 de marzo de 1945 é un cantante de música popular brasileira. O seu característico estilo mestura samba, funk, rock e bossa nova, con letras que fan referencia ó humor e á sátira con temas esotéricos.
Robbie McEwen
Robbie McEwen, nado o 24 de xuño de 1972 en Brisbane, Queensland, Australia, é un ciclista australiano, especialista en espríns.
Carreira profesional
Robbie McEwen profesionalizouse en 1996. Defendeu as cores dos equipos Rabobank (1996-1999), Farm Frites (2000) e Lotto (2001-2004) que despois mudou o seu nome para Davitamon-Lotto en 2005 e Predictor-Lotto en 2007.
Ligazóns externas
Web oficial do ciclista
Francisco Marcos Raña
Francisco Tomás Marcos Raña, nado no Carballiño o 1 de novembro de 1900 e finado en Madrid o 18 de xaneiro de 1990, foi un escritor, xornalista e político galego.
Traxectoria
Sendo aínda novo foise a Cuba cun parente e ficou alí un tempo ata que foi reclamado para cumprir o servizo militar. En 1921, xa en España, escribiu algún artigo para El Ideal Gallego da Coruña. Facendo o seu servizo militar foi destinado ao norte de África como sarxento de complemento. Desde alí escribiu tamén para El Ideal Gallego contando a súa experiencia de campo. Como dato curioso das súas colaboracións periodísticas, a revista Algo concedeulle, anos máis tarde, unha gratificación de 5 pesetas por un chiste que lles enviou.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 traballaba como vendedor na sucursal de Madrid da casa Puigdengolas especializada en porcelana xaponesa, estilográficas Eversharp e sobre todo botóns de nácara que venden en camiseirías; era oficial de complemento do Exército e estaba afiliado ao Partido Socialista Obrero Español. Con outros compañeiros organizou en Madrid 5 Batallóns de voluntarios de Comercio. Co último deles saíu á fronte, iniciando a súa campaña en Leganés. Na guerra civil foi capitán do Exército Republicano, confirmado a principios de 1938 polo Ministerio de Defensa Nacional con antigüidade do 31/12/1936. Máis tarde ascendeu a comandante. A súa afección literaria levouno a escribir un libro sobre a loita, que por desgraza se perdeu.
Despois da derrota da República pasou por Celanova, e cruzou clandestinamente a fronteira portuguesa refuxiándose en Lisboa primeiro e posteriormente nos Estados Unidos. En xuño de 1940 chegou a Cuba -pais que xa coñecía por estar cun tio seu en Camagüey nos derradeiros anos dez do século XX-, procedente de Nova York. Deixou en España muller e un fillo (Ramón). En febreiro de 1944 foi representada no Teatro Principal de la Comedia a súa obra Home de mundo. Nos anos 50 comprou unha pequena casiña na barriada de Lawton Batista de La Habana, en cuxo patio interior tiña unha laranxeira. No ano 1955 fixo un breve viaxe a España para ver á familia.
Colaborou como cronista da Sección de Sociedades Españolas no periódico Noticias de Hoy, escribiu no semanario dominical Magazine de Hoy. O 31 de decembro de 1942 publicou o poema "A Galiza" na revista Vida Gallega. O 9 de setembro de 1944, a solicitude do Grupo Curros Enríquez, colaborou coa Junta Suprema de Unión Nacional para axudar ao pobo español, impartiu a conferencia "El espíritu de libertad y rebeldía en Curros Enríquez". Dende a súa primeira andaina (1948) foi Director Técnico da revista AutoCuba. En 1951 foi nomeado xefe do Departamento de Publicaciones da Cámara del Comercio del Automóvil de Cuba. Nos anos sesenta coñeceu a Xosé Neira Vilas, con quen colaborou na Sección Gallega do Instituto de Literatura y Lingüística.
No ano 1979 solicitou a recuperación da nacionalidade española, e en 1982 volveu a España coa súa muller, a asturiana Aurora Fernández González. Viviu na rúa Marqués de Corbera de Madrid ata seu pasamento. Aurora volveu a Asturias onde morreu un ano mais tarde.
Epicuro de Samos
miniatura|Epicuro de Samos (341 a.C. - 270 a.C.)
Epicuro de Samos foi un filósofo grego do período helenístico. O seu pensamento chegou a ser moi difundido e desenvolvéronse numerosos centros epicuristas en Xonia, Exipto e, a partir do século I, en Roma, onde Lucrecio foi o seu maior divulgador.
Vida
Xa en Atenas, consta que Epicuro ouviu o filósofo académico Pánfilo. Con Nausífanes de Teo, discípulo de Demócrito de Abdera, entraría en contacto coa teoría atomista, da cal reformulou algúns puntos. Ensinou filosofía en Lampsaco, Mitilene e Colofón ata que en 306 a.C. fundou a súa propia escola filosófica, O Xardín. Ensinou nela ata a súa morte, en 270 a.C., rodeado de amigos e discípulos.
Filosofía e obra
Das numerosas obras escritas polo filósofo só restan tres cartas sobre a natureza, os meteoros e a moral, e unha colección de pensamentos. Estes textos foron recompilados por Hermann Usener baixo o título de Epicurea en 1887.
A certeza
Segundo Epicuro, para atinxir a certeza é necesario confiar naquilo que foi recibido pasivamente na sensación pura. Por consecuencia, cómpre confiar nas premocións ou ideas xerais que se forman no espírito como resultado dos datos sensíbeis recibidos pola facultade sensitiva.
O atomismo
Epicuro defendía ardorosamente a liberdade humana e a tranquilidade do espírito. Cría que o atomismo podería garantir ambas cousas desde que foi modificado. A representación vulgar do mundo, cos seus deuses e o medo a estes, fixo que se cometesen os peores actos, o que é un obstáculo á serenidade. Todas as doutrinas filosóficas, salvo o atomismo, participan desas supersticións.
No sistema epicurista, os átomos atópanse fortuitamente, ao contrario ca no atomismo de Demócrito, en que o encontro dos átomos é necesario. Este encontro fortuíto garante a liberdade, de non ser así, todo estaría baixo o xugo da Natureza. Así mesmo, garante a explicación dos fenómenos e a súa elucidación, o que fai que poidan ser explicados racionalmente. Así, ao comprender como opera a Natureza, o ser humano pode liberarse do medo e das supersticións que aflixen o espírito.
O pracer
A doutrina de Epicuro entende que o sumo ben reside no pracer, por iso, foi moitas veces confundida co hedonismo. O pracer do que fala Epicuro é o do sabio, entendido coma a quietude da mente e o dominio sobre as emocións e, por tanto, sobre si mesmo. É a propia Natureza a que nos informa que o pracer é un ben.
Este pracer, porén, apenas satisfai unha necesidade ou aquieta a dor. A Natureza conduce a unha vida simple. O único pracer é o do corpo, mentres que o que se chama "pracer do espírito" é apenas unha lembranza dos praceres do corpo. O máis alto pracer reside no que chamamos saúde. A función principal da filosofía é liberar o ser humano.
Revenge of the Nerds
Revenge of the Nerds é un filme dirixido por Jeff Kanew que foi estreado en 1984. Está protagonizado por Robert Carradine e Anthony Edwards, xunto con Curtis Armstrong, Ted McGinley, Julia Montgomery, Brian Tochi, Larry B. Scott, Michelle Meyrink, John Goodman e Donald Gibb.
Vincent Benedetti
miniatura|250px|[[O Congreso de París (Dubufe)|O Congreso de París de Dubufe, onde Benedetti aparece representado na segunda fila.]] Vincent Benedetti, nado en Bastia, Córsega, o 29 de abril de 1817 e finado o 28 de marzo de 1900, foi un diplomático francés, coñecido sobre todo polo seu papel na guerra franco-prusiana. Ostentou o título de conde, concedido por Napoleón III.
Traxectoria
En 1840 entrou ó servizo do ministerio de exteriores francés, destinárono O Cairo ás ordes do marqués de la Valette, serviu durante oito anos en Exipto, onde era cónsul desde 1845. En 1848 marchou a Palermo como o novo cónsul. En 1851 acompañou como secretario ó marqués a Constantinopla, de onde fora nomeado embaixador.
Durante quince meses durante a guerra de Crimea exerceu de encargado de negocios. En 1855 despois de rexeitar o posto de ministro plenipotenciario en Teherán recibiu destino no ministerio en París e actuou como secretario do congreso en París (1855-1856). Levou os asuntos italianos no ministerio e en 1861 elixírono como o primeiro enviado de Francia diante o rei de Italia pero dimitiu o ano seguinte logo do retiro de Édouard Thouvenel e o aumento do poder do partido antiitaliano. En 1864 recibiu o nomeamento de embaixador en Prusia.
Benedetti permaneceu en Berlín ata o comezo da guerra franco-prusiana e neses anos xogou un importante papel na historia diplomática de Europa. Acompañou ó Estado Maior prusiano no seu avance cara a Viena e axudou a arranxar os preliminares do armiscitico asinado en Nikolsburg e presentou demandas a Bismarck para que Prusia permitise que Francia anexionara Bélxica e Luxemburgo como compensación pola súa neutralidade; aínda que se redactou un tratado no que Prusia apoiaba a anexión de Bélxica nunca chegou a asinarse e se mantivo en segredo pero que se publicou en The Times uns poucos días despois do comezo das hostilidades entre Prusia e Francia en 1870.
Durante 1867 Benedetti realizou xestións para permitir que Francia mercase Luxemburgo ós Países Baixos, pero contou coa oposición de Prusia e da opinión pública en Alemaña. Finalmente a Conferencia de Londres confirmou a independencia de Luxemburgo garantida polas potencias europeas.
En xullo de 1870, cando se fixo pública a candidatura do príncipe Leopoldo de Hohenzollern ó trono de España, Benedetti recibiu instrucións do duque de Gramont para se presentar ó rei de Prusia, que estaba no balneario de Bad Ems, as demandas francesas, pretendendo a retirada da candidatura do príncipe e a súa promesa de non a presentar de novo. As informacións sobre a conversa, que fora informal, deron lugar a un incidente coñecido como o despacho de Ems e que fixeron crer ós alemáns que Benedetti insultara o rei e ós franceses que o rei insultara o embaixador e que serviu de escusa para o comezo da guerra.
Despois da guerra para rexeitar as acusacións que lle fixera o duque de Gramont de fallar no seu labor, escribiu Ma Mission en Prusse (París, 1871). Despois da caída do imperio retirouse a Córsega. En 1895 publicou un volume de Essais diplomatiques e en 1897 unha segunda serie.
Xosemaría Escrivá de Balaguer
Xosemaría Escrivá de Balaguer y Albás de nome secular José María Julián Mariano Escrivá de Balaguer y Albás, nado en Barbastro o 9 de xaneiro de 1902 e finado en Roma o 26 de xuño de 1975, foi un sacerdote católico aragonés, coñecido por ser o fundador do Opus Dei. Foi canonizado en 2002 polo papa Xoán Paulo II.
Primeiros anos
Naceu en 1902 en Barbastro, no seo dunha familia profundamente cristiá, fillo de José Escrivá e Dolores Albás. O seu pai era comerciante de tecidos e posuía así mesmo unha pequena chocolatería.
Clan Mackintosh
O Clan Mackintosh (en Clann Mhic an Tòisich) é un clan escocés de Inverness, Highlands. Os xefes do Clan Mackintosh son tamén xefes da Confederación Chattan, unha histórica confederación de clans.
Xosemaría Escrivá de Balaguer
Primeiros anos
Seguindo o consello de seu pai, na Universidade de Zaragoza estuda tamén a carreira civil de Dereito como alumno libre. José Escrivá finou en 1924 e Xosé María queda como cabeza de familia. Recibe a ordenación sacerdotal o 28 de marzo de 1925 e comeza a exercer primeiro nunha parroquia rural e logo en Zaragoza.
En 1927 trasládase a Madrid con permiso do seu bispo para obter o doutoramento en Dereito. En Madrid, o 2 de outubro de 1928 funda o Opus Dei. Dende aquel día traballa no desenvolvemento da fundación ao tempo que continúa co ministerio pastoral que ten encomendado, e que lle pon en contacto coa enfermidade e a pobreza en hospitais e en barriadas populares de Madrid.
Clan Mackintosh
Historia
miniatura|dereita|250px|[[Tartán Makyntosche, segundo o publicado en 1842 no Vestiarium Scoticum.]]
Xosemaría Escrivá de Balaguer
Guerra civil
miniatura|Estatua de san Xosemaría no [[Vaticano.]] Cando estoupa a guerra civil española, en 1936, Xosemaría Escrivá atópase en Madrid. A persecución relixiosa obrígalle a refuxiarse en diferentes lugares. Exerce o seu ministerio sacerdotal clandestinamente, ata que dá saído de Madrid. Despois dunha travesía polos Pireneos ata o sur de Francia, trasládase a Burgos.
Cando remata a guerra civil, en 1939, volve a Madrid. Nos anos seguintes dirixe exercicios espirituais para laicos, para cregos e para relixiosos. No mesmo ano 1939 remata os seus estudos de doutoramento en Dereito.
Clan Mackintosh
Orixe do clan
A verba gaélico escocés toisech significa líder e tamén pode traducirse como xefe. Os seanachies do Clan Mackintosh din que o primeiro xefe do clan foi Shaw, segundo fillo de Duncan MacDuff, Conde de Fife da casa real dos Dál Riata. En 1160, Shaw MacDuff acompañou a Malcolm IV de Escocia nunha expedición para sufocar a rebelión de Morayshire. Arredor de 1163, converteuse no dono do Castelo de Inverness e conseguiu as terras do val de Findhorn. En 1179, Shaw MacDuff foi sucedido polo seu fillo, tamén chamado Shaw e foi confirmado no seu patrimonio por Guillerme I de Escocia.
Xosemaría Escrivá de Balaguer
Despois da Guerra
Dende Roma viaxa a distintos lugares de Europa para dar pulo ao establecemento e consolidación do traballo apostólico do Opus Dei. Co mesmo obxecto, entre 1970 e 1975 fai viaxes a México, á Península Ibérica, América do Sur e Guatemala onde, ademais, ten reunións de catequese con grupos de homes e mulleres.
Falece en Roma o 26 de xuño de 1975. Varios milleiros de persoas, entre elas bispos de distintos países —en conxunto, un terzo do episcopado mundial—, solicitan á Santa Sé a apertura da súa causa de beatificación e canonización.
Veneración
A súa causa foi introducida en 1981, e o 17 de maio de 1992 Xoán Paulo II beatificouno na praza de San Pedro, en Roma. O 6 de outubro de 2002 foi canonizado en Roma, cunha asistencia de milleiros de persoas. Durante a cerimonia de canonización, o papa animou os presentes a buscar a santidade en medio do mundo, no traballo e na vida ordinaria, ensinanza central de Xosemaría Escrivá.
Solicitude e concesión do Marquesado de Peralta
Posiblemente un dos episodios máis controvertidos na vida de Escrivá de Balaguer sucedeu no 1968. Cando solicita e lle concede o goberno de Franco, en parte grazas á colaboración dun membro do Opus Dei no Ministerio de Xustiza, o título de III marqués de Peralta, título que retivo sen usar durante catro anos, antes de renunciar a el en 1972 en favor do seu irmán Santiago. Segundo a investigación de Ricardo de la Cierva, a concesión, aínda que con boa intención, foi obtida de xeito irregular.
Proceso de canonización
O rápido proceso aos altares non estivo exento de polémica e oposición. Os detractores critican o que ven como unha canonización inmediata ou "turbosantidade" de Escrivá, e afirman que o proceso enteiro estivo cheo de irregularidades. Kenneth Woodward, xornalista da revista Newsweek, que escribiu o libro A fabricación de santos subtitulado "Como a igrexa católica determina quen se converte en santo, quen non, e porqué" (1990), di que o opoñente oficial, foi puenteado e que importantes testemuñas críticas co opus non foron chamados. Segundo el, non é certo que oíron a once críticos da canonización de Escrivá, senón que soamente había un. Rexeitando de entrada membros próximos ao fundador, entre eles: María do Carmen Tapia, Miguel Fisac, o pai Vladimir Feltzman e John Roche. A este respecto hai que dicir que os nomes das testemuñas contrarias foron introducidos pola Postulación do Opus Dei na proposta de testemuñas para a Causa. Con todo, foron rexeitados polo Tribunal. O Opus Dei tamén incluíu na documentación as publicacións contrarias a Escrivá publicadas ata entón (cfr. Josemaría Escrivá de Balaguer. Itinerario da causa de canonización, Madrid, Palabra, 1991). Woodward tamén afirma que os consultores eran principalmente italianos e membros do Opus Dei. Con todo, malia que, segundo a praxe vixente na Congregación para as Causas dos Santos, os nomes dos consultores non se poden facer públicos (nin, xa que logo, o seu procedencia), no proceso fíxose constar explicitamente que ningún deles pertencía ao Opus Dei. Ademais, Woodward incide en que a abundancia de recursos económicos do Opus Dei foi utilizada para premer financeiramente sobre centenares de bispos, especialmente do terceiro mundo, para enviar informes favorables aos que levaban o proceso de canonización en Roma. Con todo, para o xuíz do proceso (o pai Rafael Pérez, agustino que durante anos foi Avogado do Diaño mentres existiu esta figura), esta acusación é insostible: "Non se fai caso de ningún tipo de presións. Sería case imposible e ineficaz que as houbese, porque en cada un dos distintos pasos interveñen moitas persoas", dixo nunha entrevista aparecida no xornal Heraldo de Aragón o 1 de decembro de 1991. Woodward alega que 1300 bispos mostráronse favorables a Xosemaría, pero que de todos eles, soamente 128 coñeceran persoalmente a Escrivá. Número este que, malia a valoración de Woodward, non deixa de ser elevado. A revista Newsweek pescudou tamén que dous dos xuíces, Mons. Luigi De Magistris, e Mons. Xusto Fernández Alonso, reitor da igrexa nacional española en Roma, non aprobaron a causa. De feito, un dos disidentes escribiu segundo o seu informe, que a beatificación de Escrivá podía causar grave escándalo público na igrexa. Porén, tamén obtivo o apoio de diversas figuras da xerarquía eclesiástica.
Publicacións
Algúns libros foron publicados en vida; outros son póstumos. O máis coñecido é Camiño, unha colección de 999 aforismos, que tivo unha importante recepción. Postumamente, publicáronse outras dúas coleccións de aforismos: Surco e Forja.
La Abadesa de las Huelgas é un estudo teolóxico-xurídico, a partir das fontes e documentos orixinais, sobre o caso extraordinario de xurisdición cuasiepiscopal por parte da abadesa do famoso mosteiro burgalés. A primeira edición publicouse en 1944.
Amar a la Iglesia reúne tres homilías do fundador do Opus Dei: Lealtad a la Iglesia, El fin sobrenatural de la Iglesia e Sacerdote para la eternidad. O volume inclúe ademais, dous artigos de Mons. Álvaro del Portillo arredor da figura do fundador do Opus Dei.
Discursos sobre la Universidad é un volume elaborado pola Universidade de Navarra por mor da beatificación do seu Fundador e Primeiro Gran Chanceler, no que se recollen diversos discursos académicos pronunciados por Escrivá de Balaguer ante a corporación universitaria, a homilía pronunciada no campus da Universidade de Navarra en outubro de 1967 e algunhas outras declaracións públicas súas sobre temas universitarios.
Ademais, publicaronse dúas coleccións de homilías, Es Cristo que pasa, adicado aos grandes momentos do ano litúrxico, e Amigos de Dios, no que glosa unha serie de virtudes. Santo Rosario e Via Crucis (obra póstuma) están adicados a estas dúas formas tradicionais da piedade católica. Finalmente, Conversaciones con monseñor Escrivá de Balaguer reúne nun volume entrevistas concedidas a diversos medios de comunicación e unha homilía pronunciada no campus da Universidade de Navarra en 1967.
No cine
No ano 2011 estreouse There be Dragons (en galego, Atoparás dragóns), película protagonizada por Charlie Cox, Wes Bentley, Dougray Scott e Olga Kurylenko, na que Charlie Cox dá vida a Xosemaría. A raíz do horror da guerra civil española, un candidato para a canonización é investigado por un xornalista que atopa que o seu propio pai tiña unha conexión profunda, escura e devastadora.
True Blood
miniatura|300px|Anna Paquin é protagonista de True Blood True Blood é unha serie de televisión estadounidense creada e producida por Alan Ball baseada nas novelas da serie The Southern Vampire Mysteries da escritora Charlaine Harris. Comezou a emitirse o 7 de setembro de 2008 na canle de pago HBO. A segunda tempada comezou o 14 de xuño de 2009 e está prevista unha terceira tempada.
Argumento
True Blood, que mestura drama e horror, narra a coexistencia de vampiros e humanos en Bon Temps, unha vila ficticia de Luisiana. Por mor do sangue artificial creado no Xapón os vampiros poden deixar o mundo das tebras e integrase na sociedade. A protagonista Sookie Stackhouse (Anna Paquin), é unha camareira con poderes telepáticos que se namora do vampiro Bill Compton (Stephen Moyer). Outros personaxes destacados é o irmán de Sookie, Jason (Ryan Kwanten), e os seus amigos Sam (Sam Trammell) e Tara (Rutina Wesley).
Kisar
A illa Indonesia de Kisar está situado ao nordés de Timor.
Xeografía
Kisar pertence xeograficamente ás Illas menores da Sonda, pero politicamente á provincia Indonesia das Molucas. En Kisar viven unhas 14.000 persoas.
A capital de Kisar é Wonreli, capital do distrito de Kepulauan Barat Daya (Illas Molucas do Sur), que consta de 48 illas con 70.308 persoas. Estas inclúen Liran, Wetar, Kisar, Leti, Moa, Lakor, Sermata e Masela.
As linguas faladas son o Oisara e o Kisar.
Catarina de Borbón
Catarina de Borbón (en Catherine de Bourbon), nada o 7 de febreiro de 1559 e finada o 13 de febreiro de 1604, por veces chamada de Catarina de Navarra, era filla da raíña Xoana III e do rei Antón de Navarra. Gobernou o Viscondado de Béarn en nome do seu irmán, o rei Henrique IV (III de Navarra), de 1576 a 1596.
Traxectoria
Xoana convertérase ó calvinismo un ano despois do nacemento de Catarina, declarándoa como relixión oficial do Reino de Navarra. Antón, pola súa banda, permaneceu católico volvéndose contra a muller e ameazando con divorciarse. Morreu loitando pola fe católica en 17 de novembro de 1562. Catarina ficou coa nai e co irmán máis vello, Henrique, unha vez que tamén abrazaran a causa protestante. A raíña morreu o 9 de xuño de 1572, e a custodia de Catarina foi confiada Catarina de Medici e Carlos IX. Durante o masacre da noite de San Bartolomeu, Catarina e o seu irmán foron forzados a convertérense ó catolicismo.
Varios proxectos de casamento foron proxectados e, trala morte de Carlos IX en 1574, o novo rei, Henrique III, pensou en casar con Catarina. Posteriormente, case chega a casar con Xacobe VI de Escocia.
Casamento
Como parte do Tratado de Saint-Germain-en-Laye, entre o rei Henrique IV e o duque da Lorena Carlos III, quedou acordado que Catarina casase co fillo máis vello de Carlos, Henrique (1563–1624). O acordo de casamento foi asinado en 13 de xullo de 1598. Porén, Catarina era unha firme calvinista, rexeitando converterse ó catolicismo, mentres que o seu marido era un católico devoto, e un antigo membro da Santa Liga.
Así, o Papa tivo que emitir unha dispensa para autorizar o casamento. Porén, o 29 de decembro de 1598, Clemente VIII declarou a súa oposición ó casamento. Descontento, Henrique IV intimidou o Arcebispo de Reims para que este emitise a autorización de casamento, o que este acabou por emitir a autorización en Saint-Germain-en-Laye o 31 de xaneiro de 1599. Por fin, Henrique obtivo o consentimento papal. Até ao nacemento do seu sobriño, o 27 de setembro de 1601, ela era herdeira presuntiva á coroa de Navarra. Porén, Catarina casara pouco antes da súa morte, sen descendencia. O seu marido volvería a casar con Margarida Gonzaga, unha sobriña de María de Medici (sogra de Henrique IV).
Obras literarias
Catarina de Borbón era tamén escritora. Os seus traballos consistían principalmente en sonetos e na súa interesante correspondencia.
Alejandro Dopico Saleta
Alejandro Dopico Saleta, nado en Corme (Ponteceso) en 1907 e finado na Coruña o 9 de outubro de 1937, foi un mariñeiro e sindicalista galego.
Alex Zülle
Alex Zülle é un antigo ciclista helvético nado o 5 de xullo de 1968, en Wil no Cantón de Sankt Gallen. Foi profesional dende o ano 1991 ata o 2004. Durante eses anos, foi capaz de gañar dúas veces a Vuelta a España, a do ano 1996 e 1997. Ademais das dúas vitorias na Vuelta a España, tamén conseguiu subir dúas veces ó podio do Tour de Francia, no ano 1995 e 1999. Destacou como contrarreloxista, gañando o campionato do mundo da especialidade no ano 1996.
Alejandro Dopico Saleta
Traxectoria
Mariñeiro. Membro das Juventudes Libertarias. Foi secretario de El Despertar Marítimo, Sindicato de Industrias Pesqueiras da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse. Foi un dos participantes da fuxida do Portiño. O 3 de marzo de 1937, cando intentaba escapar por mar a Francia foi arrestado no Portiño. Xulgado en consello de guerra na Coruña o 5 de xuño, foi condenado a morte. Foi pasado polas armas o 9 de outubro de 1937 con José García Vázquez, Salvador Domingo Lliso, Ramón Díaz Valeiro, Ramón González Canosa, Manuel Bergantiños Pose, Antonio Vidal González, Antonio Lorenzo García, Francisco Díaz Moreno, Luis Lafuente Naveira, Manuel Baldomir Vázquez, Ramiro Fontenla Andújar, Manuel Tellado Villar, José Rodríguez Serantes e Federico Rivadulla Gómez.
Billy o neno (filme de 1941)
Billy o neno (en Billy the Kid) é un filme estadounidense dirixido por David Miller que foi estreado en 1941. É un remake a cor do filme homónimo de 1930. Está protagonizado por Robert Taylor, que interpreta a Billy, e por Brian Donlevy que fai unha versión ficcionada de Pat Garrett, chamado "Jim Sherwood" no filme. Está baseado no libro de Walter Noble Burns.
Estreouse en galego na TVG o 31 de agosto de 2013.
Sinopse
Un vaqueiro pasa a ser un fóra da lei despois de asasinar o seu patrón, vingándose dese xeito da morte do su pai.
The Shape of Water
The Shape of Water é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Guillermo del Toro e escrito por Toro e Vanessa Taylor. Está protagonizado por Sally Hawkins, Michael Shannon, Richard Jenkins, Doug Jones, Michael Stuhlbarg e Octavia Spencer. Está ambientada en Baltimore en 1962, e conta a historia dunha limpadora muda que traballa nun laboratorio de alta seguridade do goberno que se namora dunha criatura anfibia de aparencia humana.
Ashkali
Os ashkali son unha minoría étnica de lingua albanesa e relixión islámica que habita tradicionalmente en Kosovo. A súa orixe podería ser romaní aínda que segundo a súa propia tradición proceden de Persia, localizándose principalmente nos concellos de Ferizaj, Fushe Kosove e Lipjan; durante a Guerra de Kosovo parte dos ashkali desprazáronse como refuxiados cara a campos de refuxiados en Albania e Macedonia do Norte, regresando parcialmente nos anos seguintes.
The Shape of Water
The Shape of Water foi estreada na competición principal do Festival Internacional de Cine de Venecia o 31 de agosto de 2017, e foi premiado co León de Ouro. Tamén foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Toronto. Comezou cunha estrea limitada en dous cines de Nova York o 1 de decembro de 2017, antes da estrea en todo o país o 8 de decembor de 2017. Obtivo unha recadación de $148 millóns en todo o mundo. A partir do filme, del Toro e Daniel Kraus crearon unha novela que foi publicada o 6 de marzo de 2018.
The Shape of Water recibiu a aclamación da crítica polas interpretacións, o guión, a dirección, os efectos visuais, o deseño de produción e a banda sonora, sendo considerado o mellor traballo de del Toro dende El laberinto del fauno; a American Film Institute escolleuno como un dos 10 mellores filmes do ano. Recibiu un bo número de premios e nomeamentos, incluíndo trece nomeamentos na 90ª edición dos Oscar, onde gañou o Óscar ó mellor filme (o primeiro filme de fantasía dende The Lord of the Rings: The Return of the King en gañar nesta categoría), mellor director, mellor banda sonora e mellor deseño de produción. Foi nomeado a sete premios nos Globos de Ouro, gañando o de mellor director e mellor banda sonora. Nos BAFTA, tivo doce nomeamentos e gañou tres premios, incluíndo o de mellor director. Tamén obtivo catorce nomeamentos nos Critics' Choice Awards gañando catro deles.
Ramón Areces
Ramón Areces Rodríguez, nado en La Mata o 15 de setembro de 1904 e finado en Madrid o 30 de xullo de 1989, foi un empresario asturiano, impulsor dos grandes almacéns El Corte Inglés. Hoxe unha fundación, a Fundación Ramón Areces, leva o seu nome.
Mário Cláudio
Mário Cláudio, pseudónimo de Rui Manuel Pinto Barbot Costa, nado no Porto o 6 de novembro de 1941, é un escritor portugués.
Traxectoria
Proveniente dunha familia burguesa, de neno vivía na zona da Boavista, no Porto. É autor de obras de ficción, poesía, teatro, libros infantís e ensaio. As súas obras están traducidas a inglés, castelán, francés, italiano, alemán, húngaro, checo e croata.
Licenciado en Dereito na Universidade de Coímbra e diplomado como bibliotecario-arquivista. Master of Arts en biblioteconomía e Ciencias Documentais polo University College de Londres. Tradutor de autores como William Beckford, Odysseus Elytis, Nikos Gatsos e Virginia Woolf. Colaborou en varias publicacións como Loreto 13, Colóquio/Letras, Diário de Lisboa, Vértice, Jornal de Letras Artes e Ideias, O Jornal, entre outras.
En A Trilogia da Mão novelou a biografía de Amadeo de Sousa Cardoso (Amadeo), Rosa Ramalho (Rosa) e Guilhermina Suggia (Guilhermina).
En 2006 cedeu o seu arquivo documental ao municipio de Paredes de Coura para a creación do Centro de Estudos Mário Cláudio.
Foi agraciado cos graos de Comendador da Antiga, Nobilíssima e Esclarecida Orde Militar de Sant'Iago da Espada, do Mérito Científico, Literario e Artístico (9 de xuño de 2000) e Grã-Cruz da Orde do Infante D. Henrique (29 de agosto de 2019), ambas as dúas ordes honoríficas portuguesas.
En 2020 a Sociedade Portuguesa de Autores (SPA) propuxo á Academia Sueca o escritor Mário Cláudio para Premio Nobel da Literatura.
Outras
Publicou co nome propio Rui Barbot Costa:
Saturnino Álvarez Bugallal
Saturnino Álvarez Bugallal, nado en Areas (Ponteareas) o 11 de febreiro de 1834 e finado en Lisboa o 30 de maio de 1885, foi un avogado, xornalista e político galego, foi ministro de Graza e Xustiza durante o reinado de Afonso XII.
Traxectoria
Fillo de José Álvarez Covelo e María Bugallal Muñoz. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e rematou a carreira en Madrid. Como xornalista colaborou en El Diario Español e La Época. Foi deputado no Congreso polas circunscricións de Bande (1858), Tui (1863), Xinzo de Limia (1865), Vigo (1869), Ponteareas (1871), Bande (1872), Ponteareas (1872), Ourense (1876), Bande (1876), Ourense (1879), Ponteareas (1879), Celanova (1879), Bande (1881) e Ponteareas (1884). Foi tamén senador por Ourense en 1884.
En 1860 foi nomeado Fiscal de Imprenta e posteriormente foi nomeado Subdirector do Rexistro da Propiedade. Coa Restauración foi Fiscal do Tribunal Supremo de Xustiza. Ocupou a carteira ministerial de Graza e Xustiza en dúas ocasións: entre o 6 de xaneiro e o 7 de marzo de 1879 e entre o 9 de decembro de 1879 e o 8 de febreiro de 1881 en senllos gobernos presididos por Cánovas.
Como ministro, en pleno proceso codificador europeo do dereito civil, ditou o Real Decreto de 2 de febreiro de 1880 para incorporar representantes das rexións forais á Comisión Xeral de Codificación. Nel incluíu Galiza canda os demais territorios forais tradicionais, aínda cando o dereito galego non era de carácter foral en sentido estrito, senón consuetudinario. É posíbel que a súa amizade co rexionalista Manuel Murguía influíse dalgún xeito nesta consideración. Sexa como for, este feito acabou conducindo á promulgación da Lei de Compilación do Dereito Civil Especial de Galiza en 1963, antecedente do actual Dereito civil galego.
Posteriormente foi nomeado ministro plenipotenciario de España en Lisboa, cidade onde faleceu en 1885. A súa viúva, Adelaida García Rodríguez, recibiu á súa morte o título de condesa de Bugallal.
Alessandro Farnese (duque de Parma)
Alessandro Farnese, nado en Roma o 27 de agosto de 1545 e finado en Arras (Francia) o 3 de decembro de 1592, foi un xeneral español e duque de Parma.
Traxectoria
Fillo de Margarida de Parma e polo tanto neto de Carlos I. Estudou na Corte española e casou con María de Portugal. En 1571 destacou na batalla de Lepanto como man dereita de Juan de Austria. No 1574 ordénaselle dirixi-los terzos españois en Italia, cos que se dirixiu a Flandres para defende-los intereses da coroa. No 1578 seguindo a recomendación do seu fillo Xoán, Filipe II nomeouno gobernador dos Países Baixos.
Durante o seu goberno tomou Maastricht e confirmou a vixencia do Edicto Perpetuo, tratado polo cal Filipe II era recoñecido como único monarca lexítimo dos Países Baixos e a católica como a única relixión. Nos seguintes anos, combatendo contra a Unión de Utrecht comandada por Guillerme de Orange, Farnesio tivo que ceder algunhas prazas importantes: Cambrai, Antuerpen... Pero cos asasinatos do duque de Anjou e de Guillerme de Orange, líderes da Unión de Utretch, os terzos españois recuperaron Bruxelas, Gante e Antuerpen (1585).
No 1587 defende Flandres contra a invasión inglesa comandada polo duque de Leicester.
En 1590 entra en Francia para defende-los intereses da Liga Católica e derrota a Henrique IV na batalla de Ligny. Logo liberou vilas como Nimega e Rúan, e venceu a Henrique IV unha vez máis na batalla de Aumale. Falecería de febre tras recibir unha bala nunha das batallas en Francia.
Un terzo da Lexión Española leva na súa honra o seu nome.
Gran Premio do Reino Unido
O Gran Premio do Reino Unido (en inglés: British Grand Prix) é unha carreira válida para o campionato mundial de Fórmula 1. Actualmente dispútase no Circuíto de Silverstone, cerca do pobo de Silverstone, en Northamptonshire, Inglaterra. Parte do autódromo áchase en Northamptonshire e a restante en Buckinghamshire. Os Grandes Premios do Reino Unido e Italia son os máis antigos e celebrados de forma continuada do Campionato Mundial de Fórmula Un. Foi designado como Gran Premio de Europa cinco veces entre 1950 e 1977, cando este título era unha designación de honor outorgado cada ano a un Grand Prix de Europa. O Gran premio do Reino Unido se remonta a 1926.
Brooklands (1926-1927)
A pista oval de formigon de Brooklands construída en 1907 preto de Weybridge, en Surrey, situada nos arredores da capital británica Londres. Foi o primeiro lugar especialmente deseñado para as carreiras de motor, así como un dos primeiros campos de aviación no Reino Unido, as tres pistas de engalaxe, trazadas no clásico formato triangular da época, aínda poden apreciarse dentro do circuíto. O primeiro Gran Premio do Reino Unido disputouse en 1926, organizado por Henry Segrave logo da súa conquista do Gran Premio de Francia de 1923 e o Gran Premio de San Sebastián ao ano seguinte, o cal espertou o interese no deporte. O primeiro Gran Premio do Reino Unido foi gañado polo equipo francés de Louis Wagner e Robert Sénéchal pilotando un Delage 155B. O segundo Gran Premio do Reino Unido celebrouse en Brooklands en 1927.
Varias carreiras fóra de campionato coñecidas como o Gran Premio de Donington disputáronse en Donington Park na década de 1930, onde os alemáns Mercedes e Auto Unión dominaron as carreiras, a carreira de 1937 foi a máis notable, gañou o piloto de Auto Union Bernd Rosemeyer.
Orixes de Silverstone (1948-1954)
Brooklands resultara severamente danado durante a Segunda Guerra Mundial e o circuíto foi abandonado. A maioría dos novos circuítos británicos construíanse nos campos de aviación en desuso da Real Forza Aérea, e Silverstone, situado en Northamptonshire, no centro de Inglaterra, foi un deses circuítos. A súa primeira carreira, o Royal Automobile Club International Grand Prix celebrouse o 2 de outubro de 1948, foi gañada polo italiano Luigi Villoresi nun Maserati. En 1949, o circuíto foi moi modificado e fíxose moi rápido e mantívose nesta configuración durante décadas.
En, foi creado o Campionato Mundial de Fórmula 1, e o Gran Premio do Reino Unido de 1950 foi a primeira carreira de Fórmula Un celebrada coas novas regulacións, xunto con outras 6 carreiras en Europa. Esta carreira foi gañada polo piloto de Alfa Romeo Giuseppe "Nino" Farina. O rei Xurxo VI foi un dos asistentes da carreira. A carreira de 1951 foi particularmente interesante, xa que foi a primeira carreira de F1, non gañada por un Alfa Romeo, os coches italianos consumian moita gasolina e foron batidos por outro coche italiano, Ferrari, cun máis baixo consumo de combustible co piloto arxentino José Froilán González no que foi a primeira vitoria na Fórmula Un da famosa Scuderia. Para a carreira de 1952, os pits orixinais entre Abbey e Woodcote foron abandonados e demolidos. Un novo complexo de boxes construíuse entre as curvas de Woodcote e Copse, Alberto Ascari dominou esta carreira e para o ano seguinte, González gañou outra vez en 1954 nun Ferrari.
Silverstone e Aintree (1955-1962)
En 1955, o circo da Fórmula Un comezou a alternar entre Silverstone e o circuíto de Aintree, que se atopa no hipódromo onde se disputa o Grand Nacional de carreiras de cabalos preto de Liverpool. Os pilotos de Mercedes Juan Manuel Fangio e o favorito local Stirling Moss chegaron en Aintree esperando gañar. Ambos tomaron o liderado no inicio e os dous pilotos batallaron durante a carreira, Moss pasou a Fangio na volta 26, e mantivo a vantaxe durante un tempo, pero Fangio defendeuse e estaba a piques de pasar Moss na última curva da última volta, e todos estaban seguros de Fangio vencería a Moss na bandeira a cadros. Pero non o fixo, e Moss gañou a súa primeira carreira de Fórmula Un na súa terra natal. Máis tarde Moss preguntou a Fangio "Por que me deixache pasar?" e o arxentino respondeu "Non. Vostede foi mellor que eu ese día." Mercedes gañou con facilidade acabando 1-2-3-4, co alemán Karl Kling e o italiano Piero Taruffi finalizando 3º e 4º.
Os anos pares disputáronse en Silverstone e os impares e 1962 foron en Aintree. En 1956 Fangio gañou nun Ferrari, en 1957 Moss gañou de novo nun Vanwall, fíxose cargo do coche do seu compañeiro de equipo enfermo, Tony Brooks e correu para lograr a vitoria. Esta foi a primeira vitoria nun Gran Premio dun coche de fabricación británica. Pronto a Fórmula 1 estaría formada por unha maioría de equipos británicos. En 1958 Peter Collins gañou nun Ferrari e Bernie Ecclestone presentouse nun Connaught pero o seu coche foi pilotado por Jack Fairman, 1959 e 1960 viron ao australiano Jack Brabham gañar nun motor central de Cooper. A última carreira en Aintree foi en 1962, cando o británico Jim Clark gañou o primeiro dos seus 5 GP do Reino Unido, Aintree foi dado de baixa en 1964.
Silverstone e Brands Hatch (1963-1986)
En 1964 disputouse a primeira carreira de Fórmula Un no circuíto do sur de Inglaterra coñecido como Brands Hatch, situado en Kent, nos arredores de Londres. A pista construída na década de 1950 ampliouse en 1960. Silverstone acolleu o Gran Premio do Reino Unido nos anos impares e Brands Hatch nos anos pares. Do mesmo xeito que en Silverstone, o circuíto era popular entre os pilotos, ao contrario que o liso circuíto de Northamptonshire e Aintree, Brands Hatch tiña moitas curvas peraltadas e unha chea de cambios de rasante. Como o ano anterior en Silverstone, Clark gañou a carreira de 1964, e a carreira do ano seguinte. 1967 viu Clark lograr outra vitoria, e 1968 produciuse un monumental batalla entre o suízo Jo Siffert nun Lotus e o neozelandés Chris Amon nun Ferrari, Siffert gañou a carreira, a primeira das súas dúas vitorias na F1 no circuíto no que perdería a súa vida nunha carreira fóra de campionato 3 anos máis tarde.
En 1969 disputouse outra gran batalla entre o favorito local Jackie Stewart e o austríaco Jochen Rindt, que se prolongou durante un tempo, ata que Rindt co alerón traseiro solto tivo que entrar en boxes para a súa reparación, Stewart tomou a bandeira a cadros pilotando un Matra con motor Ford/Cosworth Ford de Ken Tyrrell. Rindt gañou acarreira de 1970 a costa de que Brabham quedárase sen combustible ao final da carreira, 1971 viu a Stewart volver a gañar nun Tyrrell (Ken Tyrrell comezara a construír os seus propios coches). En 1973 produciuse un grande accidente na primeira volta en Woodcote que eliminou 11 coches, incluíndo os 3 coches oficiais de Surtees. Sorprendentemente, non houbo mortes ou incendios e a peor noticia foi que Andrea de Adamich recibiu lesións no nocello que puxeron fin a súa carreira. En 1974 o austríaco Niki Lauda dominou a carreira no seu Ferrari, con todo unha picada no pneumático traseiro ralentizou o seu coche e os seus rivales Jody Scheckter e Emerson Fittipaldi pasaron a Lauda para quedar 1º e 2º.
En 1975 engadíuse unha chicana en Woodcote para frear os coches que pasaban pola curva a moi alta velocidade, unha tormenta de choiva provocou que tres dos catro primeiros pilotos incluíndo a Scheckter e o británico James Hunt patinaran e sainse da pista na mesma curva, Fittipaldi gañou a carreira despois de que se acabara antes de tempo. 1976 tamén viu cambios en Brands Hatch, incluíndo facendo máis fácil a temible curva Paddock Hill e a curva South Bank máis aberta a man esquerda en lugar dunha curva moi pechada. Esta carreira resultou ser moi polémico, o favorito local Hunt gañou a carreira, pero máis tarde foi descualificado logo dunha protesta por parte de Ferrari e outros equipos, porque Hunt non completara a primeira volta da carreira, a vitoria foi para o 2º colocado Lauda. En 1977 Hunt logrou a vitoria sen ningunha controversia e cando á F1 regresou a Silverstone 2 anos máis tarde, o australiano Alan Jones percorreu o circuíto máis de 6 segundos menos do récord de volta co seu Williams con efecto chan. O seu compañeiro de equipo Clay Regazzoni gañou a carreira, a primeira vitoria de Williams na F1. 1980 viu Jones gañar logo da retirada dos Ligiers de Jacques Laffite e Didier Pironi. En 1981 produciuse o ascenso da estrela farancesa Alain Prost que dominou a fondo a primeira parte da carreira co seu Renault, tivo un accidente co canadense Gilles Villeneuve na chicana de Woodcote, o británico John Watson gañou a carreira, a primeira para un coche cun chasis totalmente de fibra de carbono. En 1982 o pole Keke Rosberg tivo que empezar desde a parte de atrás debido a problemas co seu Williams para retirarse finalmente, a vitoria foi para o austríaco Lauda.
En 1983 Prost gañou o 1º dos seus 5 grandes premios británicos e viuse unha actuación espectacular do británico Nigel Mansell na súa primeira saída nun Lotus turboalimentado, que comezou 16º e terminou cuarto. Lauda volveu gañar en Brands Hatch en 1984, durante a cal o presidente da FISA Jean-Marie Balestre anunciou que o equipo Tyrrell ía ser excluído do campionato dese ano por irregularidades no combustible.