cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deseño intelixente
Críticas científicas
A gran maioría dos científicos e institucións científicas rexeitan as afirmacións sobre o deseño intelixente pola súa falta de base científica. A Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos e outros organismos científicos clasifican o deseño intelixente como pseudociencia. A pesar diso, os movementos en apoio do deseño intelixente lograron suscitar unha mobilización política nos Estados Unidos con seguidores, incluídos algúns membros das cámaras lexislativas, que avogan pola inclusión do deseño intelixente nos programas de educación como se fose unha teoría alternativa á evolución. Trátase dos mesmos sectores que militaron desde hai tempo, con éxito desigual, pola supresión da ensinanza da evolución biolóxica ou pola introdución en paralelo, co mesmo tempo, da cosmogonía bíblica.
Así o movemento deseño intelixente descríbese pola comunidade científica só como unha campaña organizada co fin de promover a ideoloxía do deseño intelixente cara ao público en xeral, especialmente nos Estados Unidos, impulsada polo Discovery Institute e o Centro para a ciencia e a cultura, indicando que se ben os argumentos do movemento se presentan como seculares, o deseño intelixente asóciase co cristianismo conservador e co creacionismo.
En resposta a estas iniciativas, en xuño de 2005, as academias de Ciencias, Enxeñería e Medicina estableceron un sitio web onde se trata de aclarar ao público que a Teoría da evolución non é unha teoría máis, senón a teoría máis sustentada que actualmente existe sobre a orixe dos seres viventes.
Comunicado da American Society for Microbiology
O coñecemento do mundo microbiano é esencial para entender a evolución da vida na Terra. As características dos microorganismos (tamaño pequeno, reprodución rápida, mobilidade e facilidade para intercambiar información xenética) permítenlles adaptarse rapidamente ás influencias ambientais. En microbioloxía, a validez dos principios evolutivos está respaldada por:
Pola contra, certas propostas alternativas á evolución, como o deseño intelixente e outras formas de creacionismo, non son científicas. En parte, porque non proporcionan un marco para a xeración de predicións útiles, susceptíbeis de seren sometidas a proba. O uso da suposta "complexidade irredutíbel" do flaxelo bacteriano como argumento para dotar de conceptos acientíficos con algo que aparenta lexitimidade, é espurio e non se fundamenta nos feitos. A evolución non é unha mera conxectura, senón un descubrimento concluínte respaldado por un corpo de probas coherente e integrado.
A comunidade científica, independentemente das súas crenzas relixiosas, acepta de forma absoluta a evolución como elemento central para a comprensión da vida e das ciencias da vida. Un aspecto fundamental da práctica da ciencia é separar as propias crenzas persoais da busca do coñecemento do mundo natural. É importante que a sociedade e as xeracións futuras recoñezan a lexitimidade da aprendizaxe comprobábel, verificada e baseada en feitos, acerca da orixe e a diversidade da vida.
Sentenza do xulgado de Dover: O caso Kitzmiller
O caso Kitzmiller v. Dover Area School District, en xaneiro de 2005, no distrito escolar de Dover (Pensilvania), foi a primeira contestación levada perante un tribunal federal dos Estados Unidos contra un distrito escolar público que exixía que se presentase aos alumnos, e que se lese en voz alta, un texto no que se postulaba a existencia de ideoloxías alternativas á teoría da evolución, en particular o deseño intelixente. Este feito provocou a presentación dunha demanda por parte dun grupo de once pais de alumnos en Dover, que denunciaron ao Consello Escolar do distrito. A demanda argumentaba que o deseño intelixente era unha forma de creacionismo e que a política do consello escolar violaba a Cláusula de Estabelecemento da Primeira Emenda da Constitución dos Estados Unidos.
O proceso foi xulgado entre o 26 de setembro de 2005 e o 4 de novembro de 2005, perante o xuíz John E. Jones III. O 20 de decembro de 2005 o xuíz Jones emitiu a súa decisión, declarando "inconstitucional a ensinanza do deseño intelixente nas escolas por ser un "argumento relixioso" e prohibindo que fose ensinado nas clases de ciencias das escolas públicas do distrito de Pennsylvania.
Na primavera do 2007 a University of Montana Law review publicou tres artigos. No primeiro, David K. DeWolf, John G. West e Casey Luskin argumentaron que o deseño intelixente é unha teoría científica válida. No segundo, Peter Irons argumentou que a decisión fora ben razoada e que representaba a fin do creacionismo nas escolas públicas. No terceiro, DeWolf et al. responderon os argumentos feitos por Irons.
Outras reaccións
Outra reacción a estas iniciativas represéntaa o pastafarismo, parodia dunha relixión composta dun suposto conxunto de crenzas que tamén dan unha explicación alternativa á orixe da vida. Ao contrario do deseño intelixente, esta parodia si afirma abertamente quen é o suposto deseñador. O creador desta parodia de relixión afirma, ironicamente, que se o deseño intelixente se ensina en ciencias, non hai impedimento para que tamén se deba ensinar o pastafarismo, tendo ambos o mesmo lugar na educación, por exemplo, utilizando un terzo do tempo en ensinar deseño intelixente, outro terzo en ensinar que todo foi creado por un Monstro de Espaguete Voador e o terzo restante en ensinar a teoría da evolución. É dicir, se o deseño intelixente se considera como unha teoría "científica" alternativa, o pastafarismo tamén o sería, xa que tamén pode presentar o mesmo tipo de "conxecturas lóxicas" baseadas en "abafadoras probas observábeis".
Igualmente, existe outra crítica en forma de parodia, coñecida como a teoría da caída intelixente, a cal propón que a explicación científica da forza da gravidade non pode explicar todos os aspectos do fenómeno, polo que é lóxico que se deba dar credibilidade á idea de que as cousas caen por unha intelixencia superior. Tamén se fai a afirmación de que a gravidade é "só unha teoría", parodiando as afirmacións feitas polos creacionistas en relación co status de teoría da evolución natural.
Respostas negativas a solicitudes de charlas sobre o deseño intelixente en universidades
A principios de 2008 iniciouse unha xira de charlas antievolución por España nas que se pretendía expoñer ademais, nas universidades de León e Vigo e que, sen facer uso do nome explícito de deseño intelixente, tiñan o verdadeiro obxectivo de explicalo e promocionalo. Non obstante, ao coñecerse a verdadeira natureza das charlas, ambas as universidades rexeitaron as solicitudes, xa que non se trataba de charlas de carácter científico, senón que eran realmente creacionistas, e non achegaban nada ao labor académico da difusión das ciencias naturais.
Europa
En xuño de 2007 o Comité sobre Cultura, Ciencia e Educación do Consello de Europa emitiu un relatorio, The dangers of creationism in education ("Os perigos do creacionismo na educación"), que afirmaba que "o creacionismo en calquera das súas formas, tal como o deseño intelixente, non está baseado en feitos, non usa a racionalización científica e os seus contidos son totalmente inadecuados para clases de ciencias . Ao relacionar os perigos atribuídos ao ensino do creacionismo para a educación, o relatorio describe o deseño intelixente como "anticiencia" que envolve unha "ostentosa fraude científica" e "disimulo intelectual" que "mancha a natureza, obxectividade e límites da ciencia", e o relaciona con outras formas de creacionismo como o negacionismo. O 4 de outubro de 2007, a Asemblea Parlamentaria do Consello da Europa aprobou unha resolución declarando que as escolas deberían "resistirse a presentacións de ideas creacionistas en calquera disciplina que non sexa relixión", incluíndo o deseño intelixente, que é descrito como "a última e máis refinada versión do creacionismo", "presentado dunha forma máis sutil". A resolución pon énfase en que o obxectivo do relatorio non é o de cuestionar ou combater unha crenza, pero si o de "alertar contra certas tendencias de facer pasar unha crenza como ciencia”.
No Reino Unido, a educación pública inclúe a Educación Relixiosa como obrigatoria, e moitas escolas relixiosas ensinan o ideario particular das súas respectivas denominacións. Cando se revelou que un grupo chamado Truth in Science ("Verdade na ciencia") distribuíra DVDs producidos pola afiliada do Discovery Institute, Illustra Media, presentando a membros do Discovery Institute defendendo o caso do deseño intelixente na natureza, ademais da alegación de que os DVDs se usaran en 59 escolas , o Department for Education and Skills (DfES) afirmou que "nin o creacionismo nin o deseño intelixente se ensinan como asunto nas escolas, e non están especificados no currículo de ciencias" (parte do Currículo Nacional que non se aplica a escolas independentes ou a Educación en Escocia). O DfES seguidamente afirmou que o "deseño intelixente non é unha teoría científica recoñecida; logo, non está incluída no currículo de ciencias", pero abriu a posibilidade de que o DI podía explicarse na educación relixiosa en relación con diferentes crenzas, como parte do programa desenvolvido polos consellos consultivos locais de educación relixiosa. En 2006 a Qualifications and Curriculum Authority (Autoridade de cualificacións e currículos) produciu unha unidade modelo de Educación Relixiosa onde os estudantes poden aprender sobre visións relixiosas e non relixiosas acerca do creacionismo, do deseño intelixente e da evolución por medio da selección natural.
O 25 de xuño de 2007, o Goberno do Reino Unido respondeu unha "e-petition" dicindo que o creacionismo e o deseño intelixente non deberían ensinarse como ciencia, e que se esperaba que os profesores respondesen ás preguntas dos seus alumnos co esquema padrón das teorías científicas establecidas. O 18 de setembro de 2007 publicouse unha detallada guía de ensino creacionista gobernamental para escolas en Inglaterra. No documento dise que o "deseño intelixente queda totalmente fóra da ciencia", non posúe os principios científicos centrais nin explicacións e non é aceptado pola totalidade da comunidade científica. Aínda que non deba ensinarse como ciencia, as "cuestións acerca do creacionismo e do deseño intelixente que se suscitan en clases de ciencias, por exemplo, como consecuencia da cobertura dos medios, poden dar a oportunidade de explicar o por que de que ambos non se consideran teorías científicas e, nese contexto, por que a evolución si se considera unha teoría científica". Mentres, "profesores de materias como RE, historia ou cidadanía poden tratar o creacionismo e o deseño intelixente nas súas leccións".
O lobby British Centre for Science Education (Centro británico para a educación científica) ten como obxectivo "oporse ao creacionismo dentro do Reino Unido" e xa se constituíu en lobby gobernamental no Reino Unido en relación a ese asunto. Mentres, en Irlanda do Norte o Partido Unionista Democrático (DUP) alega que o currículo revisado proporciona unha oportunidade para o ensino de teorías alternativas, e está buscando garantías de que os estudantes non perderán nota ao responder preguntas científicas con respostas con carimbo creacionista/deseño intelixente. En Lisburn o DUP conseguiu que o Consello da Cidade escribise a escolas secundarias preguntando cales eran os seus plans en relación ao desenvolvemento de material de ensino incluíndo "a creación, o deseño intelixente e outras teorías sobre a orixe".
Nos Países Baixos, os plans da Ministra de Educación Maria van der Hoeven de "estimular un debate académico" sobre o asunto en 2005 causaron unha gran reacción pública negativa. Despois das eleccións de 2007 foi substituída por Ronald Plasterk, ao que se describiu como un "xenetista molecular, ateo férreo e opoñente do deseño intelixente".
Como unha reacción á situación nos Países Baixos, en Bélxica, o Presidente do Consello Educativo Católico Flamengo (VSKO en neerlandés) Mieke Van Hecke declarou que "os científicos católicos aceptan a teoría da evolución xa hai moito tempo, e que o deseño intelixente e o creacionismo non pertencen a escolas católicas flamengas. Non é función dos políticos introducir novas ideas, esa é a función e o obxectivo da ciencia".
Noutras rexións
O creacionismo ten grande influencia política en varios países islámicos. As visións antievolucionistas considéranse correntes principais e teñen considerábel apoio oficial e das elites, así como de teólogos, académicos e científicos. En xeral, os creacionistas musulmáns relaciónanse co Institute for Creation Research para obter ideas e materiais que posteriormente adaptan ás súas propias posicións teolóxicas. Do mesmo xeito, tamén usan material antievolucionista sobre o deseño intelixente. Muzaffar Iqbal, un notábel musulmán do Canadá, asinou a lista de Disidentes do Darwinismo do Discovery Institute. Outras ideas similares ao deseño intelixente considéranse opcións intelectualmente respectábeis entre musulmáns, e en Turquía traducíronse moitos libros sobre o deseño intelixente. En 2007, en Istambul, o goberno local patrocinou encontros públicos promovendo o deseño intelixente, e David Berlinski, do Discovery Institute, foi un dos relatores principais nun encontro en maio de 2007.
A situación do deseño intelixente en Australia é similar á do Reino Unido. Cando o exministro de Educación Federal Brendan Nelson suscitou a presenza do ensino do deseño intelixente nas clases de ciencias, as protestas da poboación fixeron que rapidamente se retractase, afirmando que o foro axeitado para o deseño intelixente, se fose ensinado, sería en clases de relixión ou de filosofía.
Diadema
miniatura|dereita|Miss Canadá 2008 adobiada cun diadema. Un diadema é un tipo de coroa, especificamente unha fita decorativa levada polos monarcas orientais e outros como insignia de realeza. A palabra deriva do grego, διάδημα, diádēma, de διαδέω, diadéō, unirse ao redor de, ou suxeitar.
O termo orixinalmente referíase á fita de seda branca bordada que remata nun nó e dúas tiras a miúdo pendurando por riba dos ombreiros, que rodeaba a cabeza do rei para indicar a súa autoridade. Tales fitas eran tamén usadas para coroar atletas vitoriosos en xogos de deportes importantes na antigüidade. Foi máis tarde aplicado a unha coroa, xeralmente unha circular. Por exemplo, a coroa levada polos reis de Inglaterra anglosaxoa era un diadema. Crese que os celtas tamén teñen usado un prato de ouro semiovalado delgado similar ao diadema. Un diadema é tamén un enfeite con pedras preciosas na forma dunha coroa media, levada por mulleres e posta sobre a fronte. Nalgunhas sociedades, pode ser unha coroa levada ao redor da cabeza.
Vilouriz, Seixas, Cospeito
Vilouriz é un lugar da parroquia de Seixas no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Basilea-Cidade
Basilea-Cidade (en alemán: Basel-Stadt, en francés: Bâle-Ville, en italiano: Basilea Città, en romanche: Basilea-Citad) é un semicantón de Suíza, localizado no norte do país, facendo fronteira con Alemaña e Francia. Está composto polos concellos de Bettingen, Riehen e Basilea, sendo este último a súa capital. Dos 26 cantóns de Suíza, o de Basilea-Cidade é o máis pequeno en superficie.
Historia
O cantón de Basilea-Cidade foi creado cando o histótico cantón de Basilea foi dividido en 1833 por mor de disputas políticas e un conflito armado relacionados cos dereitos da poboación sobre as terras de cultivo. Isto levou á separación do cantón Basilea-Campo da cidade de Basilea o 26 de agosto de 1833. Dende entón, existe un movemento a prol da reunificación que acadou forza especialmente a partir do ano 1900, cando moitas áreas de Basilea-Campo se industrializaron. Os dous semicantóns acordaron reunirse, mais nas votacións que se realizaron en 1969 e novamente en 2014, a xente de Basilea-Campo votou en contra.
Política
Basilea-Cidade é un semicantón, o que supón que só pode enviar un representante ao Consello dos Estados. A constitución do cantón data de 1889 e o seu parlamento é o Gran Consello, que posúe 100 membros elixidos por un período de 4 anos. Hai oito partidos políticos diferentes representados no parlamento, dos que o Partido Socialista Suízo é o que posúe maior número de cadeiras, 32 (ano 2015).
O poder executivo do cantón (ou Regierungsrat) componse de sete membros. En 2006 había cinco partidos diferentes con representación no executivo.
Demografía
A poboación do cantón era de 198 290 habitantes o 31 de xaneiro de 2017. En 2007, había 56 106 estranxeiros que facían o 30.29% da poboación total. Segundo datos do ano 2000, o 25% dos habitantes eran católicos e o 27% protestantes. Arredor do 10% pertencía a outras relixións e o 36% non pertencía a ningunha relixión organizada.
Celos
miniatura|Jealousy and Flirtation. Os celos son unha emoción tipicamente referida a pensamentos e sentimentos negativos de inseguridade, medo e/ou ansiedade sobre unha perda anticipada de algo de gran valor persoal, particularmente referido a unha relación humana.
Os celos, polo xeral, consisten nunha combinación de emocións como o resentimento, a xenreira, o desgusto,...
Orixinalmente, os celos teñen un significado diferente de envexa, aínda que os dous termos adquiriron a calidade de sinónimos polo seu uso popular na linguaxe falada. Os celos son unha experiencia concreta percibida nas relacións humanas e foron observadas en nenos cunha idade a partir de cinco meses.
Mentres que algunha xente di que os celos son comúns en todas as culturas, outros afirman que esta emoción é un fenómeno cultural específico.
Os celos, polo xeral, son reforzados por unha serie de sentimentos fortes e particulares e están considerados como unha experiencia humana universal; foron representados nunha gran cantidade de obras artísticas. Os psicólogos teñen proposto varios modelos dos procesos subxacentes dos celos e teñen identificado varios factores que poden desembocar nese sentimento. Os sociólogos demostraron que as crenzas e os valores culturais xogan un importante papel para determinar que é o que desencadea nos celos e cales son as expresións de celos socialmente aceptadas. Os biólogos identificaron factores que poden influenciar, de maneiras inconsciente, na expresión dos celos. Os artistas teñen explorado o tema dos celos mediante fotografías, pinturas, cancións, xogos, poemas e libros. Os teólogos teñen ofrecido os seus puntos de vista relixiosos acerca dos celos, baseados nas escrituras das súas respectivas crenzas.
Etimoloxía
Esta termo provén da palabra francesa jalousie, formada por jaloux (celos), que a súa vez provén do latín vulgar zelosus (cheo de celos), adoptada do grego ζήλος.
Dende que William Shakespeare usou termos como "green-eyed monster" (mostro de ollos verdes), a cor verde foi asociada cos celos e a envexa, creando así expresións como "verde de envexa".
Celos amorosos
Os celos amorosos pódense expresar en cinco factores antecedentes:
Os factores sociolóxicos lidian coas estratexias reprodutivas. Os machos só poden asegurar o seu "dereito" á paternidade restrinxindo este mesmo "dereito" aos demais machos. As femias inclínanse máis por tentar atopar recursos valiosos nun macho que en aproveitar oportunidades reprodutivas actuais; así pois, son máis a dadas a facer unha selección máis exhaustiva. Os homes adoitan usar as seguintes tácticas máis que as mulleres: a) Visualización dos recursos b) Ocultamento da amizade c) Submisión e humillación d) Violencia e ameazas sexuais. Como factores sociobiolóxicos, os homes e as mulleres teñen, cultural e historicamente, estados de emocións moi similares acerca dos celos. Os factores da personalidade son outra ameaza máis que almacenan os celos, tanto en homes como en mulleres, os cales varían dependendo do tipo de relación existente. Os factores da relación, así como os factores emocionais, foron atopados en diferente medida dependendo do compromiso, da inversión emocional e do nivel de alternativas na relación. Os factores situacionais inclúen eventos críticos que poden chegar a inducir aos celos, sendo uns factores moi comúns e facilmente estimulables. Os últimos son os factores estratéxicos, os cales se inclúen cando os individuos non son conscientes dos factores culturais e sociobiolóxicos que promoven un comportamento comunicativo concreto.
Celos sexuais
Os celos sexuais nos humanos adoitan aparecer cando unha persoa que resulta importante para un individuo, mostra un interese sexual en outra persoa.
Patoloxía
A psicoloxía actual explica que os celos son unha resposta natural ante a ameaza de perder a unha relación interpersoal para a persoa celosa. Os celos parecen estar presentes en todas as persoas. Unha característica que parece demostrarse nesas persoas celosas é ter trazos de egoísmo. Os celos tamén teñen relación coa vergoña que é unha resposta natural do organismo. Moitas delas, unha vez que as padecen, sorpréndense de si mesmos xa que nin sequera sospeitaban que as padecesen. Os celos poden ser saudables cando o que se demanda é algo que se debe facer sobre unha base de equidade na parella; con todo acudir a este tipo de condutas reflicte carencias persoais moi profundas. O celo carnal exprésase cando se fan demandas inadecuadas e cando exercen sentimentos enfermizos porque as demandas non son satisfeitas.
Este sentimento reflicte certa inseguridade emocional por perder dominio ou sentir menoscabo nunha relación interpersoal. Os celos maniféstanse ante a aparición dunha situación ou persoa que o eu máis interno ordena como moito máis dominante e competitivo. Os celos provocan que o suxeito que os padece se sinta vulnerado e exerza un predominio da persoa obxecto do celo, atrapando unha rede de circunstancias opresivas tales coma privala de liberdade, illala, seguila ao traballo, revisar as súas relacións externas, buscar unha evidencia de traizón etc.
Celos patolóxicos
Os celos mal levados ó extremo constitúen unha patoloxía fortemente autodestrutiva; o suxeito que padece esta enfermidade "vive" nun estado de infelicidade, en función dos seus medos e sospeitas de engano, moitas veces completamente infundados e practicamente non acepta outra condición de verdade que non sexan as evidencias que confirman a súa inseguridade na relación. Os celos patolóxicos poden manifestarse indistintamente en homes ou mulleres.
Os celos causan moitas angustias e infelicidade e provocan dano ao ser obxecto do celo, mesmo ata provocar unha resposta física de agresión desmedida rematando, na reclusión (secuestro), no asasinato ou na agresión física. Este nivel de celo é moi difícil de curar e as persoas que o padecen teñen grandes posibilidades de chegaren a situacións extremas se non se someten a un especialista. Existen países coma España que tomaron medidas no asunto debido á gran cantidade de casos de violencia de xénero causada polos celos. O remedio está baseado na recuperación da confianza na relación de parella e da seguridade de si mesmo recoñecendo o espazo vital que toda parella debe ter e que non debe ser invadida polo outro. A prevención está relacionada coa aprendizaxe durante a infancia dos valores da tolerancia, o respecto e o recoñecemento dos dereitos do outro. Ademais, tamén se poden previr cunha boa comunicación na parella. Unha vez desenvolvidos os celos, a terapia psicolóxica pode ser moi útil. Se hai unha patoloxía, a terapia psicolóxica debe abordala. Nos casos de delirio, o enfoque é farmacolóxico.
Celos sen parella
Nalgúns casos pódese sentir celos sen ter parella; pode ser dun compañeiro/a de traballo ou escola de quen se teña certa atracción. É un dos problemas sentimentais máis comúns entre os adolescentes e a xuventude.
As relacións amorosas ocupan unha boa parte do tempo e espazos mentais. Cando se vive situacións de celos, exclusión e abandono, experimenta un enorme sufrimento.
Puntos de vista da antropoloxía
A psicoloxía evolucionista clásica admite que os celos son un fenómeno universal propio da especie humana, con diferenzas debidas ao xénero da persoa baseándose no suposto de que a especie viviu sempre en contextos de emparellamentos monogámicos, certeza sobre á paternidade e dependencia material e simbólica (alimentación, seguridade, status) da muller con respecto ao varón. Así os celos das mulleres deberían estar motivados pola "infidelidade" emocional do varón (unha forma de reaccionar á posibilidade de que o varón deixe de ser o seu provedor) e os celos do varón, pola infidelidade sexual da muller (unha forma de reaccionar á posibilidad de estar provendo a fillos que non teñen a súa carga xenética).
Liñares, Prado, Lalín
Liñares é un lugar da parroquia de Prado, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Neste lugar está o pazo de Liñares.
Balsa lipídica
miniatura|450px|Organización dunha balsa lipídica na que a rexión (1) é unha [[bicapa lipídica estándar, e a rexión (2) é unha balsa lipídica.]] Unha balsa lipídica é unha pequena área ou microdominio da membrana plasmática da célula de natureza glicolipoproteica na que se combinan glicoesfingolípidos e receptores proteicos de membrana. Estes microdominios especializados de membrana compartimentalizan os procesos celulares ao serviren como centros organizadores para a ensamblaxe de moléculas de sinalización, influíren na fluidez da membrana e no tráfico de proteínas de membrana, e na regulación da neurotransmisión e o tráfico de receptores. As balsas lipídicas están máis ordenadas e os seus compoñentes máis fortemente unidos entre si que a bicapa que os rodea, pero flotan libremente na bicapa da membrana. Aínda que son máis comúns na membrana plasmática, as balsas lipídicas tamén se atoparon en membranas doutras partes da célula, como nas do aparato de Golgi e lisosomas.
Propiedades das balsas lipídicas
miniatura|300px|Modelos da [[esfingomielina (a) e o colesterol (b).]] Unha diferenza clave entre as balsas lipídicas e as membranas plasmáticas das que derivan é a súa composición en lípidos. As balsas lipídicas xeralmente conteñen do triplo ao quíntuplo da cantidade de colesterol que normalmente se encontra nunha bicapa lipídica. Ademais, as balsas lipídicas están enriquecidas en esfingolípidos como a esfingomielina, que está tipicamente elevada nun 50% en comparación coa membrana plasmática. Para compensar os niveis elevados de esfingolípidos, os niveis de fosfatidilcolina están diminuídos, o que orixina uns niveis similares de lípidos que conteñen colina entre as balsas e a membrana plasmática que as rodea. O colesterol interacciona preferentemente, pero non exclusivamente, cos esfingolípidos debido á súa estrutura e á saturación das súas cadeas hidrocarbonadas. Aínda que non todos os fosfolípidos da balsa están completamente saturados, as cadeas hidrofóbicas dos lípidos das balsas están máis saturadas e estreitamente empaquetadas que a bicapa circundante. O colesterol é a "cola" dinámica que "pega" e mantén unida a balsa, ocupando os espazos entre os esfingolípidos e outros lípidos anfipáticos (que teñen unha grupo ou cabeza polar hidrofílica, e unha rexión hidrofóbica non polar). Debido á natureza ríxida do grupo esterol, o colesterol particiónase preferentemente nas balsas lipídicas, onde as cadeas acilo dos lípidos tenden a ser máis ríxidas e estar nun estado menos fluído.
Rietveld & Simons relacionaron as balsas lipídicas de membranas modelo coa inmiscibilidade de fases líquidas ordenadas (fase Lo) e desordenadas (fase Ld ou Lα). A causa desta inmiscibilidade é incerta, pero a inmiscibilidade crese que minimiza a enerxía libre entre as dúas fases. Hai unha diferenza no grosor das balsas lipídicas e o da membrana que as rodea, que ten como resultado unha falta de coincidencia na hidrofobicidade no límite entre as dúas fases. Esta falta de coincidencia na altura da fase incrementa a tensión, o que pode producir a formación de plataformas de balsas máis circulares e grandes para minimizar o custo enerxético de manter as balsas como unha fase separada. Outros eventos espontáneos, como a curvatura da membrana e a fusión de pequenas balsas en balsas meirandes, pode tamén minimizar a tensión.
Debido á súa composición e resistencia a deterxentes, as balsas lipídicas tamén se chaman complexos ricos en glicolípidos insolubles en deterxentes (GEMs) ou DIGs ou Membranas Resistentes a Deterxentes (DRMs). Hipotetizouse que esta propiedade podería servir para extraelas da membrana. Porén, a validez da metodoloxía da resistencia a derterxentes das membranas foi posta en cuestión recentemente debido ás ambigüidades nos lípidos e proteínas recuperados e a observación de que poden tamén causar a formación de áreas sólidas onde previamente non as había.
Tipos comúns de balsas lipídicas
Propuxéronse dous tipos de balsas lipídicas: balsas lipídicas planares (tamén chamadas non caveolares ou glicolipídicas) e caveolas. As balsas planares son continuas co plano da membrana plasmática (non invaxinadas) e carecen de características morfolóxicas distintivas. As caveolas, por outra parte, son invaxinacións arredondadas da membrana plasmática que conteñen proteínas caveolinas e son as estruturas máis facilmente observables entre as balsas lipídicas. As caveolinas exprésanse abondosamente no cerebro, microvasos do sistema nervioso, células endoteliais, astrocitos, oligodendrocitos, células de Schwann, e neuronas dos ganglios dorsais e hipocampo. As balsas planares conteñen a proteína flotilina e encóntranse en neuronas nas que as caveolas están ausentes. Ambos os tipos teñen unha composición lipídica similar (rica en colesterol e esfingolípidos). A flotilina e as caveolinas teñen a capacidade de recrutar moléculas de sinalización ás balsas, xogando así un importante papel na transdución de sinais neurotransmisora. Propúxose que estes microdominios organizan espacialmente as moléculas de sinalización para promoveren interaccións cineticamente favorables necesarias para a transdución de sinais. Inversamente, estes microdominios poden tamén separar as moléculas de sinalización, inhibindo as interaccións e atenuando as respostas de sinalización.
Balsas lipídicas e transdución de sinais
A transdución de sinais nas células é a conversión dun tipo de sinal ou estímulo noutro. O sinal ou estímulo pode chegar a un receptor de membrana, que transmite directamente o sinal ao interior da célula, pero hai transducións de sinais máis complexas que implican o acoplamento de interaccións ligando-receptor con moitos eventos intracelulares, como a fosforilación por tirosina quinases ou serina/treonina quinases. A especificidade e fidelidade da transdución de sinais é esencial para que as células respondan eficientemente aos cambios no seu ambiente. Isto conséguese en parte pola localización diferencial de proteínas que participan nas vías de sinalización. Na membrana plasmática, unha forma de compartimentalización é a utilización de balsas lipídicas.
Unha forma de considerar o funcionamento das balsas lipídicas é que as pequenas balsas lipídicas poden concentrarse formando plataformas despois da activación pola unión dun ligando de receptores individuais. Se a activación do receptor ten lugar nunha balsa lipídica, o complexo de sinalización está protexido dos encimas que non pertencen á balsa como as fosfatases de membrana. En conxunto, a unión a balsas serve para recrutar proteínas nun novo microambiente para que o estado de fosforilación poida ser modificado por quinases locais e fosfatases, o que orixinará a sinalización de augas abaixo da vía. As balsas lipídicas están implicadas en moitos procesos de sinalización, como a sinalización por inmunoglobulina E (alerxias) , a sinalización do receptor para o antíxeno da célula T (TCR) , ou do receptor para o antíxeno da célula B (BCR), a do receptor de EGF, a do receptor da insulina etc.
As balsas lipídicas como plataformas para a entrada de virus
Os virus son parasitos intracelulares obrigados e teñen que establecer interaccións específicas con receptores celulares expresados na membrana plasmática para poder entrar nas células. As probas acumuladas apoian que os virus entran nas células utilizando microdominios de memrbana específicos, incluíndo balsas lipídicas.
Virus sen envoltura
Os modelos mellor estudados da entrada de virus sen envoltura relacionada con balsas lipídicas son o do virus simio 40 (SV40, un Papovaviridae) e o do ecovirus tipo 1 (EV1, un Picornaviridae).
O EV1 utiliza a integrina α2β1 como receptor celular. Poden unirse moitos heterodímeros de integrina a puntos adxacentes da cápside do virus. De xeito similar ao que ocorre co SV40, a unión coa superficie das células provoca o agrupamento e recolocación de moléculas de integrina das balsas lipídicas en estruturas similares a caveolas. A depleción do colesterol nas balsas lipídicas inhibe a infección por EV1.
Virus con envoltura
O virus da gripe únese ao receptor celular ácido siálico, o cal se une a un glicoconxugado na superficie da célula, para iniciar así a endocitose. Despois de ser transportado a endosomas tardíos, un cambio de conformación da hemaglutinina (HA) dependente de pHs baixos induce a fusión, e libéranse complexos ribonucleoproteicos virais polo fluxo protónico do canle iónica viral da proteína M2, que require a unión co colesterol. O virus Semliki Forest (SFV) e o virus Sindbis (SIN) necesitan que haxa colesterol e esfingolípidos nas balsas lipídicas da membrana diana para a fusión a membranas mediada por glicoproteína da envoltura e a súa entrada. O virus T-linfotrópico humano tipo I (HTLV-1) entra na célula por medio do transportador de glicosa 1 (GLUT-1); o virus Ebola e o Marburg utilizan o receptor-α de folato (FRα), o cal é unha proteína ancorada a GPI (glicosilfosfatidilinositol); o virus da hepatite B recoñece o receptor do complemento tipo 2 humano (CR2, coñecido como CD21); O herpesvirus humano 6 (HHV-6) únese ao CD46 da superficie da célula hóspede humana; todos estes receptores virais están localizados en balsas lipídicas ou son recolocados nas balsas despois da infección.
O virus da inmunodeficiencia humana (VIH) debe penetrar primeiro unha barreira de células epiteliais, que non expresan receptores CD4 e de quimiocinas, para establecer unha infección produtiva. Un receptor alternativo para a glicoproteína da envoltura do VIH-1 situado nas células epiteliais é o glicoesfingolípido galactosil-ceramida (GalCer), cuxa concentración está enriquecida nas balsas lipídicas.
Visualización de balsas lipídicas
Unha das principais razóns da controversia sobre as balsas lipídicas derívase do difícil que é estudar as balsas lipídicas nas células vivas, as cales non están en equilibrio termodinámico. As balsas lipídicas son pequenos microdominios cun tamaño entre 10–200 nm. Debido a que o seu tamaño está debaixo do límite clásico de difracción dun microscopio óptico, as balsas lipídicas son difíciles de visualizar directamente. Actualmente, estúdanse membranas sintéticas, aínda que hai moitos inconvenientes no estudo destas membranas. Primeiro, as membranas sintéticas teñen unha menor concentración de proteínas comparadas coas biomembranas. Ademais, é difícil modelizar as interaccións entre as membranas e o citoesqueleto que están presentes nas biomembranas. Outras dificultades son a falta de asimetría natural e a incapacidade de estudar as membranas en condicións de non equilibrio. A pesar de todo, a microscopia de fluorescencia utilízase amplamente neste campo. Por exemplo, úsanse moito os fluoróforos conxugados á subunidade B da toxina colérica, que se unen ao compoñente das balsas o gangliósido GM1. Tamén se usan tinguiduras de membrana lipofílicas as cales se particionan entre as balsas e o resto da membrana, ou cambian as súas propiedades fluorescentes en resposta á fase da membrana. O Laurdan é un dos principais exemplos desas tinguiduras. As balsas poden tamén ser etiquetadas pola expresión xenética de proteínas de fusión fluorescentes como Lck-GFP.
A manipulación do colesterol é unha das técnicas máis amplamente utilizada no estudo das balsas lipídicas. O secuestro (usando filipina, nistatina ou anfotericina), a depleción, a eliminación (usando metil-B-ciclodextrina) e a inhibición da síntese do colesterol (usando inhibidores da HMG-CoA redutase) son xeitos de manipular o colesterol nos estudos das balsas. Estes estudos permiten a observación dos efectos que ten sobre a sinalización neurotransmisora a redución dos niveis de colesterol.
Outras técnicas ópticas tamén usadas son: Correlación de fluorescencia e Espectroscopía de Correación cruzada (FCS/FCCS), que poden utilizarse para obter información da mobilidade do fluoróforo na membrana, a Transferencia de Enerxía de Resonancia de Fluorescencia (FRET), que pode detectar cando os fluoróforos están moi próximos, e técnicas de pinza óptica, que poden dar información sobre a viscosidade da membrana.
Tamén se usan a microscopia de forza atómica (AFM), a Microscopia de Condutancia de ións de varrido (SICM), a interferometría de polarización dual, a Resonancia Magnética Nuclear (NMR), aínda que a microsopía de fluorescencia segue sendo a técnica dominante. No futuro espérase que a microscopia de super-resolución como a Depleción de Emisión Estimulada (STED) ou outras formas de microscopia de iluminación estruturada poidan superar os problemas que impón o límite de difracción.
Outras técnicas utilizadas na análise bioquímica das balsas lipídicas son a ELISA, western blot, e FACS.
Controversia sobre as balsas lipídicas
O papel das balsas lipídicas na sinalización celular, trafico celular, e estrutura das membranas aínda non está inequivocamente determinada malia os moitos experimentos nos que se utilizaron diversos métodos, polo que a súa propia existencia é controvertida.
Os que formulan argumentos en contra da existencia das balsas lipídicas indican os seguintes:
Unha primeira refutación a este último punto suxire que a fase Lo das balsas está empaquetada moi estreitamente debido á formación de enlaces de hidróxeno intermoleculares entre esfingolípidos e o colesterol, que non se observan noutros lugares.
Un segundo argumento cuestiona a efectividade do deseño experimental cando se alteran as balsas lipídicas. Pike e Miller discuten os inconvenientes potenciais que ten o uso da depleción de colesterol para determinar a función das balsas lipídicas. Estes autores indican que a maioría dos investigadores están utilizando métodos agudos de depleción do colesterol, o cal altera as balsas, pero tamén altera outros lípidos como o PI(4,5)P2. O PI(4,5)P2 xoga un amplo papel na regulación do citoesqueleto da célula, e a alteración do PI(4,5)P2 causa moitos resultados similares aos da depleción do colesterol, incluíndo a difusión lateral de proteínas na membrana. Como os métodos utilizados alteran tanto as balsas coma o PI(4,5)P2, Kwik et al. conclúen que a perda dunha función celular determinada despois da depleción do colesterol non pode necesariamente ser atribuída só á alteración da balsa lipídica, xa que se poden ver afectados outros procesos independentes das balsas. Finalmente, aínda que se cre que as balsas lipídicas están conectadas dalgún modo con proteínas, Edidin argumenta que as proteínas atraen aos lípidos da balsa por interaccións das proteínas coas cadeas acilo dos lípidos, e non ao contrario.
Historia
Ata 1982 aceptábase xeneralizadamente que os fosfolípidos e as proteínas de membrana estaban distribuídas aleatoriamente nas membranas celulares, de acordo co modelo de mosaico fluído de Singer e Nicolson, publicado en 1972. Porén, a existencia de microdominios de membrana postulárona Stier e Sackman e Klausner e Karnovsky xa na década de 1970 utilizando enfoques biofísicos. Stier e Sackmann e Israelachvili et al atribuíron estes dominios ás propiedades físicas e organización das mesturas lipídicas. En 1974, os efectos da temperatura sobre o comportamento das membranas levou a propoñer que nas membranas había "agrupamentos de lípidos", e en 1975 os datos suxerían que estes agrupamentos ou clusters podían ser rexións "quasicristalinas" situadas dentro do conxunto de moléculas de lípidos cristalinos líquidos máis libremente dispersos. En 1978, estudos de difracción de raios X serviron para desenvolver máis a idea dos "clusters", definindo os microdominios como "lípidos nun estado máis ordenado". Karnovsky e colegas formalizaron o concepto de dominios lipídicos nas membranas en 1982. Os estudos de Karnovsky mostraron unha heteroxeneidade nas vidas medias do 1,6-difenil-1,3,5-hexatrieno, o cal indicaba que había múltiples fases no ambiente lipídico da membrana. Un tipo de microdominio está constituído por colesterol e esfingolípidos, e fórmase porque se produce unha segregación destes lípidos en fases separadas, o que foi demostrado por Biltonen e Thompson e os seus colegas. Estes microdominios ("balsas") viuse que existían tamén nas membranas celulares. Máis tarde, Kai Simons do Laboratorio Europeo de Bioloxía Molecular (EMBL) en Alemaña e Gerrit van Meer da Universidade de Utrecht, en Holanda volveron a atraer o interese sobre estes microdominios de membrana presentes nas células, enriquecidos con colesterol, glicolípidos, e esfingolípidos. Chamaron a estes microdominios balsas lipídicas. O concepto orixinal das balsas foi utilizado como unha explicación do transporte de colesterol desde a rede trans Golgi á membrana plasmática. A idea foi desenvolvida máis formalmente en 1997 por Simons e Ikonen. Nun simposio de 2006 sobre balsas lipídicas e función celular, as balsas lipídicas foron definidas como "pequenos dominios (10-200 nm), heteroxéneos, moi dinámicos, enriquecidos en esterol e esfingolípidos que compartimentalizan os procesos celulares. As pequenas balsas poden ás veces quedar estabilizadas e formar plataformas máis grandes por medio de interaccións proteína-proteína". Nos anos recentes, os estudos sobre balsas lipídicas tratan de aclarar moitos dos asuntos clave que causan controversia neste campo, como o tamaño e a duración das balsas.
Cultura Proletaria (1931)
Cultura Proletaria foi un semanario editado en Ferrol entre 1931 e 1932.
Historia e características
Semanario anarcosindicalista, apareceu en febreiro de 1931. Comezou sendo voceiro do Sindicato General de Trabajadores de Ferrol afiliado á Confederación Regional Galaica da CNT. A partir de novembro de 1931 fíxose cargo do periódico un grupo de militantes anarquista que encabezado por Mario Rico. Cesou a súa publicación a mediados de 1932.
Lei de Obediencia Debida
A Lei de Obediencia Debida Nº 23.521 foi unha disposición legal ditada na Arxentina o 4 de xuño de 1987, durante o goberno de Raúl Alfonsín, que estableceu unha presunción de iure (ou sexa, que non admite proba en contrario) que os feitos cometidos polos membros das forzas armadas, durante a guerra sucia e o Proceso de Reorganización Nacional, non eran puníbeis por haber actuado en virtude de obediencia debida.
Esta norma dictouse para intentar conter o descontento da oficialidade do Exército Arxentino, eximindo aos militares por debaixo do grao de coronel, da responsabilidade nos delitos cometidos baixo mandato castrense. Dese modo, tivo lugar o desprocesamento da maioría dos implicados no terrorismo de Estado.
Algúns dos beneficiados pola norma foron o ex capitán de fragata Alfredo Ignacio Astiz e o xeneral (R) Antonio Domingo Bussi, contra os cales existían numerosas probas da comisión de delitos de lesa humanidade.
Xunto coa complementaria Lei de Punto Final, a Lei de Obediencia Debida foi derogada en agosto del 2003; aínda que a derogación non tivo efectos retroactivos.
Situación actual
En xuño de 2004, un fallo da xuíza cordobesa Cristina Garzón de Lascano declarou ambas normas insanabelmente nulas, dando así lugar ao encausamento dos acusados de delitos aínda non prescritos, o que comprende todos os crimes de lesa humanidade. O ex xeneral Luciano Benjamín Menéndez, que se supón o principal responsábel da represión na provincia, atópase detido polos cargos de secuestro, tortura, homicidio e desaparición de varias persoas.
En base a isto, a Comisión de Xustiza da Cámara de Deputados examina a posibilidade de declarar tamén nulos os indultos polos que o expresidente Carlos Saúl Menem deixou en liberdade a varios dos máximos responsábeis das violacións aos dereitos humanos durante o Proceso.
Karl Alexander Müller
Karl Alexander Müller, nado en Basilea o 20 de abril de 1927 e finado o 9 de xaneiro de 2023, foi un físico suízo que recibiu, xunto con Johannes Georg Bednorz, o Premio Nobel de Física de 1987, polas súas investigacións coas cerámicas supercondutoras.
Traxectoria
A súa familia mudouse ao pouco de el nacer á cidade austríaca de Salzburgo, onde seu pai estudaba música.
El e súa nai trasladáronse a Dornach, cerca de Basilea, á casa dos avós. Despois foron para Lugano, na rexión suíza italiana. A nai morreulle en 1938, cando tiña once anos, e enviárono logo a un colexio evanxélico na poboación de Schiers, no leste de Suíza. Aquí estudou durante sete anos, de 1938 a 1945, e obtivo o Bacharelato.
En 1945 ingresou na Escola Politécnica Federal de Zúric, onde estudou electrónica e recibiu clases por parte de Wolfgang Pauli. En 1957 conseguiu o doutoramento.
En 1956 casou con Ingeborg Marie Louise Winkler. Tiveron un neno, Eric, en 1957, e unha nena, Silvia, en 1959.
Estadio Municipal da Fieiteira
O Estadio Municipal da Fieiteira é unha instalación polideportiva situada na parroquia de Carreira, destinada principalmente á práctica de fútbol e atletismo, nel xoga os seus partidos como local o Cidade de Ribeira CF e o seu propietario é o Concello de Ribeira.
Historia
Foi inaugurado en 1975 como campo de fútbol cun partido amigábel entre o conxunto local Atlético de Riveira e o Real Club Celta de Vigo e que rematou con vitoria visitante por 0-3. A finais de 2001 sería cando se lle engadirían as pistas de atletismo.
No 2020 despois da fusión do Atlético de Riveira e o Sálvora CF pasaría a ser o campo do Cidade de Ribeira CF.
Xosé María Díaz Sanxurxo
Traxectoria
Nado na freguesía de Santa Eulalia de Suegos. Ingresou xa moi novo no Seminario de Lugo e máis adiante na orde dominicana (Dominicos).
Căuşeni
miniatura|Localización de Căuşeni. Căuşeni é unha vila de Moldavia, capital do condado de Căuşeni, conta con 17.700 habitantes.
Xosé María Díaz Sanxurxo
Traxectoria
A raíz da súa morte, Francia realizou as súas primeiras incursións militares en Vietnam. O alfabeto vietnamita é dos poucos, xunto co bretón, galego e castelán, que conta co ñ, do cal é responsábel Xosé María Díaz.
Foi beatificado no 1951, por Pío XII e nomeado santo por Xoán Paulo II en 1988.
Estadio Municipal da Fieiteira
Ligazóns externas
Ficha do complexo deportivo municipal da Fieiteira na web oficial do Concello de Ribeira.