cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruta Xacobea do Mar de Arousa e Ulla
A lenda xacobea
Solicitáronlle á señora que ós asistise novamente. Dispuxo a raíña Lupa que trasladasen o corpo de Santiago apóstolo nun carro, ofrecéndolle ós discípulos un par de bois bravos; tentando enganalos outra vez enviounos ó monte Ilianus (o pico Sacro) onde tiveron que vencer ó dragón, traendo consigo os bois que se viraron mansos de súpeto. Impresionada a raíña ante os prodixios do santo tomou a determinación de converterse ó cristianismo. miniatura|Bautismo da [[Raíña Lupa por Santiago Apóstolo na Fonte do Carme de Padrón.]] Transportaron os bois o corpo do apóstolo, detivéronse os animais no monte Libredón, resolveron entón Anastasio e Teodoro que nese lugar soterrarían o corpo de Santiago. miniatura|esquerda|O [[Códice Calixtino.]] O texto medieval máis importante que narra a Translación do Apóstolo, dende Iafa a Iria e dende alí ó lugar onde repousa finalmente, en Compostela, é o célebre Liber Sancti Jacobi ou Codex Calixtinus, no seu Libro III: Liber de translatione corporis sancti Jacobi ad Compestellam, no prólogo e no capítulo 1.
En Xerusalén a Igrexa Apostólica Armenia edificou a catedral de Santiago no lugar onde se di que foi decapitado e depositada a súa cabeza.
Ría de Arousa - Padrón
Os portos da Ría de Arousa - Padrón
A Ruta Xacobea do Mar de Arousa e Ulla consta dunha única etapa de 44 millas náuticas. Fíxose o primeiro remonte da ría no ano 1965 contando amais coa implicación do cardenal-arcebispo de Santiago Quiroga Palacios, reproducindo a Ruta Marítima Xacobea da translación do Apóstolo a Galicia no século I, segundo indica a tradición.
O punto referente de partida é o Porto de Pedras Negras en San Vicente do Mar ou o de Ribeira, aínda que se pode iniciar a singradura en portos anteriores xeograficamente.
No porto de saída e nos concellos integrantes da ruta facilitarase a "cartilla de navegación"; colocarase obrigatoriamente o primeiro selo antes de comezar o percorrido marítimo. O navegante deberá obter polo menos dous selos máis nalgún dos portos da ría de Arousa ou do río Ulla.
A singradura prosegue, pasando a carón do Grove e a súa illa da Toxa, distinguíndose xa as terras de Meaño e Cambados.
De seguido a Illa de Arousa, avanzando logo rumbo a Vilanova de Arousa e Vilagarcía, fronte a Carril e á illa de Cortegada, de camiño cara á Catoira, para penetrar no río Ulla.
O tramo fluvial discorre entre os concellos de Dodro e Valga, arribando en Pontecesures, onde o río deixa de ser navegable. Dende Pontecesures a ruta segue cara a Padrón e Iria Flavia. Continua o camiño a Santiago de Compostela seguindo a derradeira etapa do Camiño Portugués.
David Walker
David Walker, nado en Sydney o 10 de xuño de 1941, é un expiloto de carreiras australiano. Pilotou para o equipo Lotus nos Campionatos do Mundo de Fórmula 1 de e.
Traxectoria
Walker recibiu un asento na Fórmula 1 a tempo completo para pilotar o Lotus 72 na tempada de Fórmula Un, como segundo piloto de Emerson Fittipaldi. A medida que a tempada continuou, con todo, tanto Walker como o equipo quedaron cada vez máis desencantados. Logo de que Lotus descubriu que Walker probara un coche de Fórmula 2 para outro equipo, foi eliminado do equipo para o GP de Italia e o Gran Premio do Canadá de 1972, onde foi substituído por Reine Wisell. Walker volveu para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1972, pero retirouse.
Para 1973, Walker meteuse na Fórmula dúas, pero resultou ferido en dous accidentes de tráfico ese ano. Retirouse das carreiras automobilísticas a finais de 1975, dicindo que o efecto das lesións polos accidente non o deixaron volver a ser o mesmo piloto, e estaba intentando demasiado, logo dunhas poucas carreiras impresionantes na serie Shellsport F5000 do Reino Unido, tomando a primeira posición da grella en Oulton Park.
Agora vive en Queensland, dirixindo un negocio de alugueiro de barcos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Corvillón, A Merca
Santa María de Corvillón é unha parroquia do concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 254 habitantes, deles 126 eran homes e 128 eran mulleres, o que supón unha diminución de 14 habitantes en relación ao ano 2000.
Os Vilares, Lema, Carballo
Os Vilares é un lugar da parroquia de Lema no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños). Segundo o IGE en 2019 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Silvioideos
A dos silvioideos (Sylvioidea) é unha superfamilia de paseriformes da suborde dos páseros e infraorde dos paséridos, cuxa subdivisión en familias estivo moi controvertida durante moitos anos, familias que aínda hoxe están situadas por moitos autores dentro da superfamilia dos muscicapoideos.
Firmicutes
As Firmicutes (do latín: firmus cutis, "pel forte", referido aquí a "parede celular forte") son un filo de bacterias, a maioría das cales teñen unha estrutura da parede celular grampositiva. Porén, unhas poucas, como Megasphaera, Pectinatus, Selenomonas e Zymophilus, teñen unha pseudomembrana externa porosa que fai que presenten unha tinguidura gramnegativa.
Silvioideos
Despois de servir durante moito tempo de categoría caixón de xastre, foi revisada en profunfidade e refundada grazas ao labor de Cracraft et al. no ano 2004, incluíndo a súa separación da superfamilia dos certioideos.
Firmicutes
En anteriores clasificacións recibiron o nome de Firmacutes, que despois se cambiou a Firmicutes cunha diminución na súa composición. Os científicos antes clasificaban en Firmicutes todas as bacterias grampositivas, pero recentemente defínenas como o grupo central de formas relacionadas chamado o grupo de baixo contido G+C, en contraste coas Actinobacteria. Pódense incluír aquí as Molicutes (micoplasmas, sen parede), que noutras clasificacións se clasifican como Tenericutes. Considérase sinónimo de Firmicutes a denominación Bacillota Gibbons et Murray 2021, que foi proposta como nome oficial en 2021, aínda que isto causou controversia, xa que diversos autores prefiren seguir usando o nome Firmicutes pola súa tradición na literatura.
As Firmicutes teñen células arredondadas (chamadas cocos) ou bacilares. Moitas Firmicutes producen endósporas, que son resistentes ao desecamento e poden sobrevivir en condicións estremas. Atópanse en diversos ambientes, e o grupo inclúe algúns notables patóxenos. As da familia das heliobacterias, producen enerxía por medio da fotosíntese. Firmicutes son uns dos microorganismos importantes que fan que se pique o viño, a cervexa ou a sidra.
Clases
O grupo divídese tipicamente en Clostridia, que son organismos anaeróbicos, Bacilli, que son aerobios obrigados ou facultativos, e os Mollicutes (micoplasmas, que agora nalgunhas clasificacións se consideran Tenericutes).
Nas árbores filoxenéticas os dous primeiros grupos son parafiléticos ou polifiléticos, como o son os seus principais xéneros, Clostridium e Bacillus.
Aguia calzada
Características
Viven no sur de Europa (agás en Italia), no norte de África e en Asia central. A poboación europea concéntrase nun 90% en España, onde se calculan unhas 9 000 parellas reprodutoras. Os exemplares europeos pasan o inverno na África subsahariana, os asiáticos no sur do continente. O seu hábitat habitual son zonas montañosas con bosques caducifolios e áreas abertas axeitadas para cazar.
A base da súa alimentación son mamíferos pequenos (roedores e coellos), paxaros e réptiles. Poñen un ou dous ovos nun niño situado nunha árbore alta.
Firmicutes
Filoxenia
No cladograma móstrase a taxonomía actualmente aceptada do grupo baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e o NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree.
Notas: ♠ Cepas que se encontran no NCBI pero non na LSPN.
Xéneros principais
Actualmente hai máis de 274 xéneros asignados ao filo Firmicutes. Os xéneros máis importantes son os seguintes:
Bacilli, orde Bacillales Bacilli, orde Lactobacillales Clostridia Erysipelotrichi
Saúde
Son Firmicutes a maior parte das especies da flora bacteriana intestinal humana e do rato. Os Firmicutes da flora intestinal foron implicados na absorción de enerxía e obesidade.
Detección no laboratorio
Ata agora non hai unha forma simple de definir categoricamente unha bacteria dada como pertencente a Firmicutes, xa que o filo é enormemente diverso en características fenotípicas debido a que ao intenso intercambio de plásmidos entre as súas especies e xéneros, pero a presenza de Firmicutes pode agora detectarse por PCR en tempo real utilizando metodoloxías recentemente descritas.
Silvioideos
Aquí, considérase que comprende 22 familias con case 1 300 especies.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1990 polos biólogos moleculares e ornitólogos estadounidenses Charles Sibley e Jon Edward Ahlquist.
Etimoloxía
O nome científico Sylvioidea está formado sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Sylvia, cuxa especie Sylvia atricapilla é, á súa vez, a especie tipo da familia dos silvíidos, coa adición da desinencia do latín científico -oidea, plural neutro de -oideus, tirado da foma do grego antigo -ειδής, -eidḗs, da raíz de εἶδος, eĩdos "forma", "aspecto", "aparencia", precedida da vogal epentética de unión -o-, para facilitar a pronuncia.
Filoxenia
A taxonomía dos silvioideos tivo unha historia complexa. O taxon foi proposto en 1990, na taxonomía de Sibley-Ahlquist, pero se separaron del desde entón moitos grupos. Cracraft et al. propuxeron en 2004 a creación da superamilia dos certioideos, que coprendía os gabeadores, sítidos, troglodítidos e outros. Os páridos foron ás veces situados, coss estenostíridos e os remícidos), nunha subfamilia á parte, a dos Paroidea, pero quedaban á veces intagrados nos silvioideos Os sílvíidos e os timalíidos foron sometidos a importantes revisións despois de serviren de vertedoiro, e numerosas familias novss foron creadas ou restauradas, como as dos panúridos, os estenostíridos (desprazada de contado para os Paroidea), os nicatóridos, os macrosfénidos, os acrocefálidos, os donacobíidos, os berniéridos, os locustélidos, os pnepíxidos, os hilíidos (creada para albergar á única especie Hylia prasina, considerada incertae sedis polo Congreso Ornitolóxico Internacional), os cetíidos, os filloscópidos, os pelorneidos e os leiotríquidos.
Piñón (mecanismo)
miniatura|Engrenaxe dunha [[maquinaria agrícola|máquina agrícola onde o movemento do piñón se transmite a través dunha roda louca. Esta roda intermedia permite variar a relación de transmisión cambiando o número de dentes do piñón e da coroa sen necesidade de variar a distancia entre o eixe motriz e o eixe conducido.]] miniatura|Piñón cunha [[cadea de transmisión.]] miniatura|Principio de funcionamento dun par de rodas dentadas. Na mecánica, denomínase piñón a roda dun mecanismo de cremalleira ou a roda máis pequena dun par de rodas dentadas, xa sexa nunha transmisión por engrenaxe, cadea de transmisión ou correa de transmisión. Tamén se denomina piñón tensor a roda dentada destinada a tensar unha cadea ou unha correa dentada dunha transmisión.
Nunha etapa de engrenaxe, a roda máis grande denomínase «coroa», mentres que nunha transmisión por cadea como a dunha bicicleta, a roda maior denomínase «prato». Nun tren de engrenaxes de varias etapas, a coroa dunha etapa xira solidariamente co piñón da etapa consecutiva.
Nas transmisións por cadea e por correa, un piñón demasiado pequeno dá lugar a maiores curvaturas no elemento flexible da transmisión, o que incrementa o desgaste e diminúe a vida útil dos elementos.
Principio de funcionamento segundo a relación de transmisión
Cando o piñón é pequeno, de maneira que habería pouca distancia desde a base do dente até un chaveteiro, os dentes tállanse mediante un mecanizado no eixe. Isto comporta o inconveniente de usar o mesmo material para o eixe que para o dentado, pois pode levar a facer necesario realizar algún tratamento térmico superficial para endurecer a superficie dos dentes do piñón mentres que o núcleo do eixe e a base dos dentes deben ser resistentes a esforzos estáticos e de fatiga. En cambio, cando hai espazo suficiente, móntase o piñón nun eixe cunha chaveta ou nun eixe nervado.
No caso de formar parte dun mecanismo redutor de velocidade, a relación de transmisión, que é a razón xeométrica entre a velocidade de saída e a velocidade de entrada, será menor á unidade e, polo tanto o eixe de saída xira máis amodo que o eixe de entrada, como na transmisión dun automóbil, onde o piñón é unha roda motriz. En cambio, nun mecanismo multiplicador de velocidade, no que o eixe de saída xira máis apresa que o eixe de entrada, como na transmisión dunha bicicleta, o piñón é a roda conducida.
Igualando as velocidades lineares nas circunferencias primitivas do piñón e a coroa, obtense a seguinte expresión:
onde
Como ambas rodas dentadas deben ter o mesmo paso entre dentes, e polo tanto o mesmo módulo (M), a relación entre o diámetro primitivo (Dp) e o número de dentes (Z) será igual nas dúas.
Polo tanto, a relación de transmisión (i) será igual a:
Aplicando a lei de acción e reacción, a forza que exerce a roda motriz sobre a conducida será igual e de sentido oposto á forza resistente. onde
Non obstante, o par obtido no eixe conducido é inferior ao calculado desta maneira, pois pérdese enerxía mecánica a consecuencia da fricción.
New York Five
miniatura|Museo d´art Contemporari de Barcelona (MACBA) de Richard Meier.|dereita New York Five (ou The Five Architects) é un grupo de arquitectos formado por John Hejduk, Peter Eisenman, Richard Meier, Michael Graves e Charles Gwathmey.
Historia e características
No ano 1972 publícase un libro de fotografías en branco e negro que recolle o traballo arquitectónico dos cinco arquitectos titulado Five Architects, de aí o nome do grupo. Esas fotografías xa formaran parte, uns poucos anos antes, dunha exposición para o MOMA. O libro foi publicado en 1975 por Oxford Press, alcanzando moita máis notoriedade.
Ocasionalmente reciben o alcume de Brancos (Whites) en referencia a súa rivalidade co grupo dos Grises (Greys), integrado por Romaldo Giurgola, Allan Greenberg, Charles Moore, Jaquelin T. Robertson e Robert A. M. Stern, que no ensaio "Five on Five", publicado na revista Architectural forum, acusaban o grupo de Hejduk e compañía de non ter en conta nin a contorna, nin os usuarios nin a funcionalidade nos seus edificios.
Os New York Five en Galicia
En Galicia hai tres obras deste grupo de arquitectos, as tres en Santiago de Compostela: dúas delas no monte Gaiás, a Cidade da Cultura de Peter Eisenman e as Torres Hejduk, e o edificio do centro sociocultural A Trisca no barrio de San Pedro, estes dous últimos de John Hejduk.
Ademais Peter Eisenman tamén planificou un redeseño do estadio de Riazor que nunca chegou a concretarse.
No Wave Cinema
O No Wave Cinema ou New Cinema foi unha eclosión de cinema underground producida no barrio neoiorquino de Lower East Side entre os anos 1976 e 1985 e que foi protagonizado polo colectivo Colab (Collaborative Projects). O movemento inspirábase no Punk e na No Wave fixándose sobre todo nas texturas e nos ambientes cinematográficos.
Gaivota do Caspio
A gaivota do Caspio (Larus cachinnans) é un ave da familia dos láridos.
Características
Trátase dunha especie estreitamente ligada á gaivota patiamarela e á  gaivota arxéntea. Hoxe en día é considerada unha especie diferente. Habita na costa mais tamén en ríos, encoros ou lagoas interiores.
No Wave Cinema
A pesar da súa brevidade, este movemento tivo unha significante influencia nos filmes underground posteriores, en concreto no Cinema of Transgression (Beth B, Richard Kern, Nick Zedd, Tessa Hughes Freeland entre outros) e na nova xeración de cineastas independentes de Nova York (Jim Jarmusch, Tom DiCillo, Steve Buscemi e Vincent Gallo), así como no movemento Remodernist film.
Gaivota do Caspio
Distribución
Distribúese polo Mar Negro, Mar Caspio e nunha ampla zona de Asia Central. Recentemente é unha visitante máis habitual no norte e nordés de Europa, téndose documentado casos de hibridación coa patiamarela e arxéntea.
No período do ano 2005 ata o 2010 documentáronse 42 rexistros desta especie na península Ibérica, seis deles en Galicia.
No Wave Cinema
Entre os cineastas que conformaban este grupo destacan: Amos Poe, Eric Mitchell, Beth B e Scott B, Vivienne Dick, John Lurie, Becky Johnston e James Nares.
Benetton Formula
Benetton Formula Ltd., coñecido simplemente como Benetton, foi un construtor de Fórmula Un que participou desde ata. O equipo era propiedade da familia Benetton que dirixe unha cadea mundial de tendas de roupa do mesmo nome. No ano, Renault comprou o equipo, pero competiu como Benetton nas tempadas 2000 e. En, o equipo converteuse en Renault. O equipo de Benetton Formula estivo presidido por Alessandro Benetton entre 1988 e 1998.
Orixes
O Grupo Benetton entrou na Fórmula 1 como empresa patrocinadora do equipo Tyrrell en, despois patrocinou a Alfa Romeo en e  e, finalmente a Toleman en 1985. Toleman tivo dificultades en 1985, perdeuse as tres primeiras carreiras da tempada e viuse obrigado a participar cun único coche nas seguintes seis carreiras, como resultado dunha disputa cos provedores de pneumáticos. Teo Fabi conseguiu unha pole position para Toleman no Gran Premio de Alemaña, con todo o equipo non anotou puntos durante a tempada, a escasa fiabilidade provocou que os coches Toleman viran a bandeira a cadros só dúas veces dun total de 20 entradas.
Historia
miniatura|esquerda|[[Thierry Boutsen pilotando un Benetton no Gran Premio do Canadá de 1988.]] miniatura|esquerda|O derradeiro Benetton de Fórmula 1, o [[Benetton B201|B201 pilotado en por Jenson Button.]]
O Grupo Benetton entrou na Fórmula Un como unha empresa patrocinadora de Tyrrell en, Alfa Romeo en e  e, finalmente, Toleman en. Benetton Formula Ltd. formouse a finais de 1985, cando á familia Benetton adquiríu o equipo Toleman. O equipo comezou con motores BMW e logo cambiaron a Ford, Renault e finalmente a Playlife.
Flavio Briatore dirixíu o equipo desde ata. Rocco Benetton, o fillo menor de Luciano Benetton uniuse ao equipo como Xefe Executivo en e despediu a Briatore. Substituíuno o xefe de Prodrive David Richards, que só durou un ano, cando el tamén resultou despedido, debido a un desacordo coa familia Benetton sobre a estratexia de futuro. Tras a saída de Richards, Rocco Benetton dirixiu o equipo durante tres anos ata a súa venda a Renault.
O 16 de marzo de 2000, o equipo vendeuse a Renault por 120 millóns de dólares estadounidenses. Como parte da súa reestruturación, Renault nomeou a Flavio Briatore xefe de equipo. O equipo aínda utilizaba os motores Playlife (aínda que descendentes dos motores Renault), que usaran durante os últimos dous anos. Os pilotos eran Giancarlo Fisichella e Alexander Wurz. O equipo anotou 20 puntos, así como 3 podios en en Brasil, Mónaco e Canadá.
Durante a súa última tempada no ano os pilotos, Jenson Button e Giancarlo Fisichella, atopábanse a miúdo nas dúas filas traseiras da grella. Isto atribúese en parte ao novo motor de 111-graos de ángulo amplo. Pero o desenvolvemento continuo deu a Benetton a posibilidade de deixar a Fórmula 1 puntuando, e aumentando o rendemento dos coches. Button e Fisichella, anotaron 10 puntos para o equipo, incluíndo un podio de Fisichella en Bélxica.
Controversia
miniatura| O [[Benetton B194 - Ford]] Durante a tempada, algúns equipos rivais afirmaron que Benetton atopara o xeito de violar a prohibición de axudas electrónicas imposta pola FIA, incluíndo o control de tracción e o control de arranque. Na investigación, a FIA descubriu software na "secuencia de arranque" (control de arranque) nos coches Benetton B194, e tamén unha variedade de software ilegal nos coches dos equipos rivais. A FIA non tiña probas da utilización do software, así que os equipos recibiron pouco ou ningún castigo. Non atopouse ningún software de control de tracción nos coches Benetton.
Nacionalidade
Benetton tivo licenza como equipo británico de a  e licenza italiana de  a. A familia Benetton fixo este cambio de nacionalidade a fin de ter un equipo de F1 do seu propio país. O equipo tivo base no Reino Unido todo o tempo.
Pilotos
Os pilotos de Benetton foron:
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) (resultados en letra grosa indican pole position; resultados en cursiva indicanvolta rápida)
Madduwattas
Madduwattas ou Madduwatta (forma grega probabelmente Madiates) foi rei de Zippasla e despois de Arzawa (despois do -1400 ata aproximadamente o -1350).
Era un gobernador local que loitou en Lukka (Lícia) contra un home vido cos seus de Ahhiya (Ahhiyuwa = Acaia) de nome Attarisiya (Attarisiyas) pero foi derrotado, e Madduwattas refuxiouse en territorio hitita e foille retornada a rexión de Zippasla co título real, pero baixo a condición de que tiña que usar o país como base contra Arzawa. Madduwattas fíxoo pero, atacando pola súa propia iniciativa, foi derrotado por Kupanta-Kurunta, que ocupou Zippasla, e tivo que fuxir outra vez ao reino Hitita.
O rei hitita tivo que acudir a socorrer ao seu vasalo, derrotou a Arzawa e restaurou a Madduwattas.
Attarisiyas volveuno en atacar e o rei fuxiu por terceira vez a territorio hitita. Os hititas enviaron outro exército, que expulsou a Attarisiyas, pero desta vez ficou no país.
Máis tarde, Dalawa (a licia Tlawa, nome clásico Tlos) e Hunduwa rebeláronse, Madduwattas suxeriu que o exército hitita (dirixido por Kisbapili) atacase Hunduwa e el mesmo atacaría Dalawa. En realidade Madduwattas aliouse con Dalawa e, coa súa axuda, fixo caer a Kisnapili nunha trampa e exterminou o exército hitita.
Entón fíxose independente en Zippasla e casou coa filla do rei de Arzawa e non tardou en se apoderar deste reino, pero mantivo a aparencia de lealdade aos reis hititas.
Despois, en tempo do rei hitita Arnuwandas I, Madduwattas aliouse co seu antigo inimigo Attarisiyas e invadiu Alashiya (Chipre), dominando toda a Asia Menor occidental.
Sobre o -1350 sucedeuno Tarhunta-Radu. Entón as fronteiras do reino eran Tuwanuwa (Tyana a uns 170 km ao sur de Hattusas) e Uda (non identificada) e tivo contactos diplomáticos con Amenhotep III de Exipto, ao que pediu unha filla en matrimonio, pero probabelmente non lle foi concedida. Zippasla desapareceu da historia de Arzawa, e parece ser que o centro do poder se desprazou cara a Apasa ou Apasas, a capital tradicional do reino.
Citocromo c
miniatura|dereita|Estrutura tridimensional do citocromo c (verde) cunha molécula de hemo (gris) que coordina un átomo central de ferro (laranxa). O citocromo c (cyt c) é unha pequena hemoproteína que se encontra feblemente asociada coa membrana mitocondrial interna. Pertence á familia do citocormo c de proteínas. O citocromo c é unha proteína moi soluble, o que a diferenza doutros citocromos, xa que ten unha solubilidade duns 100 g/L. É un compoñente esencial da cadea de transporte de electróns, na cal transporta un electrón. Pode sufrir oxidación ou redución ao transferir electróns, pero non se une ao oxíxeno. Transfire electróns entre os Complexos III (coencima Q-citocromo c redutase) e IV (citocromo c oxidase) da cadea respiratoria. Nos humanos, o citocromo c está codificado polo xene CYCS do cromosoma 7.
Función
O citocromo c pode catalizar varias reaccións como a hidroxilación e a oxidación aromática, e ten actividade de peroxidase por oxidación de varios doantes de electróns como 2,2-azino-bis(ácido 3-etilbenztiazolina-6-sulfónico) (ABTS), ácido 2-ceto-4-tiometil butírico e 4-aminoantipirina.
Distribución entre as especies
O citocromo c é unha proteína moi conservada entre un amplo conxunto de especies, que se encontra en plantas, animais, e moitos organismos unicelulares. Isto, xunto co seu pequeno tamaño (peso molecular de aproximadamente 12.000 daltons), fai que sexa moi útil nos estudos filoxenéticos cladísticos. A súa estruitura primaria consiste nunha cadea duns 100 aminoácidos. En moitos organismos superiores presenta unha cadea de 104 aminoácidos. A súa secuencia de aminoácidos está moi conservada en mamíferos, nos que difire só nuns poucos residuos. Por exemplo, as secuencias dos citocromos c humanos e de chimpancés son idénticas, pero difiren máis comparadas coas do cabalo.
Clases
En 1991 R. P. Ambler recoñecía catro clases de citocromos c:
Aplicacións
O citocromo c pénsase que é o complexo funcional na chamada terapia láser de baixo nivel (LLLT). Nesta terapia, a luz vermella e algunhas lonxitudes de onda próximas ao infravermello penetran nos tecidos incrementando a rexeneración celular. A luz destas lonxitudes de onda parece capaz de incrementar a actividade do citocromo c, que deste modo aumenta a actividade metabólica e libera máis enerxía para que as células reparen o tecido.
Papel na apoptose
500px|miniatura|dereita|[[Transdución de sinais envolvida na apoptose.]]
O citocromo c é tamén un intermediario na apoptose, que é unha forma controlada de morte celular utilizada para matar células durante o proceso do desenvolvemento ou en resposta a unha infección ou danos no ADN.
O citocromo c únese á cardiolipina na membrana mitocondrial interna, o que a ancora á membrana e evita que se libere fóra da mitocondria e inicie a apoptose. Aínda que a atracción inicial entre a cardiolipina e o citocromo c é electrostática debido á carga moi positiva que hai sobre o citocromo c, a interacción final é hidrofóbica, xa que unha cola hidrofóbica da cardiolipina se insire na porción hidrofóbica do citocromo c.
Durante a fase inicial da apoptose, está estimulada a produción mitocondrial de especies reactivas do oxíxeno, e a cardiolipina oxídase por unha función peroxidase que ten o complexo cardiolipina–citocromo c. A hemoproteína sepárase despois da membrana mitocondrial interna e pode pasar ao citoplasma soluble a través de poros da membrana externa.
A elevación sostida nos niveis de calcio precede a liberación do citocromo c da mitocondria. A liberación de pequenas cantidades de citocromo c causa unha interacción co receptor IP3 (IP3R) no retículo endoplasmático, causando a liberación de calcio polo retículo endoplasmático. O incremento global de calcio activa unha masiva liberación de citocromo c, o cal despois actúa nun bucle de retroalimentación positivo que mantén a liberación de calcio do retículo endoplasmático a través dos IP3Rs. Isto explica como a liberación de calcio polo retículo endoplasmático pode atinxir niveis citotóxicos. Esta liberación de citocromo c á súa vez activa a caspase 9, que é unha cisteína protease. A caspase 9 pode despois continuar as activacións, activando a caspase 3 e a caspase 7, as cales son responsables de destruír a célula desde dentro.
Localización extramitocondrial
En condicións fisiolóxicas acéptase xeneralizadamente que o citocromo c está localizado só no espazo intermembrana mitocondrial. A liberación do citocromo c da mitocondria ao citosol, onde activa a familia das caspases (unhas proteases) crese que é o principal activador que dá lugar ao comezo da apoptose. Porén, estudos microscópicos inmunoelectrónicos detallados con preparacións de tecidos de ratas empregando anticorpos específicos para o citocromo c proporcionaron fortes evidencias de que o citocromo c en condicións normais celulares está tamén presente en localizacións extramitocondriais. Nas células pancreáticas acinares e da pituitaria anterior, detectouse unha presenza forte e específica de citocromo c nos gránulos de cimóxeno e nos gránulos da hormona do crecemento, respectivamente. No páncreas o citocromo c tamén se atopou en vacúolos condensados e no lume dos acinos. A localización extramitocondrial do citocromo c é específica, xa que desaparece completamente despois da adsorción do anticorpo primario co citocromo c purificado. A presenza de citocromo c fóra da mitocondria en localizacións específicas baixo condicións fisiolóxicas normais formula importantes cuestións sobre a súa función celular e os mecanismos de translocación. Ademais de para o citocromo c, esta localización extramitocondrial tamén se observou en moitas outras proteínas mitocondriais incluíndo as codificadas polo propio ADN mitocondrial. Isto abre a posibilidade de que existan mecanismos específicos para a translocación de proteínas mitocondriais aínda non identidicados que as pasan desde as mitocondrias ao citosol para ir a outros destinos celulares.
O Rial, Meire, Allariz
O Rial é un lugar da parroquia de Meire, no concello ourensán de Allariz, na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o IGE, en 2010 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Playlife
Playlife é unha empresa de moda con sede en Treviso, Italia. A empresa é propiedade da familia Benetton e é a marca deportiva do fabricante de roupa.
Playlife puxo o seu nome á subministración de motores dos automóbiles Benetton de Fórmula 1 de a. Osmotores de Playlife foron unha serie de motores producidos polo fabricante francés Mecachrome, quen asumira no ano a responsabilidade de prover de impulsores, ás escuderías de Fórmula 1 que ata o ano 1997 foran motorizadas por Renault Sport.
Este termo, aplicouse a partir do ano 1998 na desaparecida escudería Benetton Formula, para rebautizar aos impulsores entregados por Mecachrome, a fin de diferenciar os impulsores desta escuadra, con respecto ás demais que comezaban a ser motorizadas por Mecachrome. O termo Playlife, xurdiu a partir do nome dunha subsidiaria do Grupo Benetton, propietaria da escudería e o mesmo sería proposto polo director de equipo de Benetton, Flavio Briatore.
A provisión directa de motores por parte da Mecachrome suspenderíase no ano 1999, cando grazas a un acordo celebrado entre esta e a firma Super Performance Engineering, propiedade de Briatore, comezarían a producirse e desenvolverse os motores que levarían o nome de Supertec, cos cales comezaría a proverse de impulsores ás escuadras Williams F1, Benetton Formula e Arrows, asumindo a empresa de Briatore a exclusividade na provisión dos motores, en substitución de Mecachrome. No caso de Benetton, os motores novamente recibirían a redenominación Playlife.
Existiron dous modelos de motores que levaron o nome de Playlife, sendo o primeiro deles o Mecachrome GC37-01, que foi utilizado en, mentres que desde ao , foi rebautizado como Supertec FB01, tendo un versión potenciada chamada FB02. Todos estes impulsores, estaban baseados no antigo motor V10 Renault RS9, que había equipado ás escuderías Williams F1 e Benetton Formula ata o ano.
Malia non gañar ningunha carreira, con estes motores Benetton alcanzaría unha boa cantidade de podios, situándose case sempre como a cuarta escudaría en potencial, por detrás de Ferrari, McLaren e Williams F1.
A produción e provisión destes motores finalizou no ano, logo do retorno de Renault Sport como fornecedor oficial de motores de Benetton, preparando o seu regreso como escudaría a partir de.
Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
A Quintá
O topónimo A Quintá pode referirse a varios lugares de Galicia:
Liña de sucesión ao Trono de España
miniatura|Salón do Trono do [[Palacio Real de Madrid.]] A xefatura do Estado en España está configurada nun órgano constitucional denominado Coroa, cuxo posuidor recibe o título de Rei ou Raíña de España. A titularidade da Coroa transmítese hereditariamente, conforme ás regras sucesorias recolleitas no artigo 57º da Constitución española de 1978.
Regras sucesorias
A Constitución española establece no seu artigo 57.1. que «a Coroa de España é hereditaria nos sucesores do Rei Xoán Carlos I de Borbón, lexítimo herdeiro da dinastía histórica. (...)».
A orde de sucesión
«(...) A sucesión no trono seguirá a orde regular de primoxenitura e representación, sendo preferida sempre a liña anterior ás posteriores; na mesma liña, o grao máis próximo ao máis remoto; no mesmo grao, o varón á muller, e no mesmo sexo, a persoa de máis idade á de menos». (do art. 57.1 da Constitución española).
Esta orde sucesoria significa que a Coroa corresponde, sucesivamente, aos fillos varóns do Rei e aos seus descendentes, ás fillas do Rei e aos seus descendentes, aos irmáns e irmás do Rei e aos demais parentes, sempre en orde de idade e con preferencia dos varóns sobre as mulleres entre as persoas con igual grao de parentesco.
Osmo, Cenlle
San Miguel de Osmo é unha parroquia do concello de Cenlle, que limita ao norte con Anllo, ao leste con Beariz, ao sur con Navío e ao oeste con San Clodio. Segundo o IGE en 2013 tiña 53 habitantes (23 mulleres e 30 homes) o que supón unha diminución respecto ao ano 1999 cando tiña 80 habitantes. O curato é de primeiro ascenso e padroado laical do Conde de Ribadavia.
Liña de sucesión ao Trono de España
Perda de dereitos sucesorios
Unha persoa con dereito a suceder na Coroa pode renunciar a este dereito, nese caso quedaría excluída da liña sucesoria, ou perdelo por contraer matrimonio contra prohibición expresa do Rei e das Cortes Xerais.
Osmo, Cenlle
Xeografía
Fermoso lugar pola súa situación, na ladeira do monte Barazal que lle concede privilexiadas vistas do val do Avia sementado de verdes carballos, castiñeiros, amieiros...
Liña de sucesión ao Trono de España
Perda de dereitos sucesorios
A prohibición do matrimonio debe ser expresa, é dicir, manifestada de forma fidedigna, e conxunta, isto é, tanto proveniente do Rei como das Cortes Xerais; nin o Rei nin as Cortes Xerais poden por si sós prohibir un matrimonio real de forma que se produza a exclusión da liña de sucesión.
Osmo, Cenlle
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Miguel de Osmo é de fábrica orixinal románica con pinturas manieristas no seu interior.
Liña de sucesión ao Trono de España
Abdicacións e renuncias
O Titular da Coroa pode abdicar do Trono e deixar de ser Rei ou Raíña (este caso lexislativo non está regulado), abríndose neste caso a sucesión conforme á orde regular previsto pola Constitución. Máis que unha alteración da orde sucesoria, cómpre falar dunha anticipación no mesmo por vontade do Titular da Coroa, que renuncia a ela e deixa así paso á sucesión.
Osmo, Cenlle
Patrimonio
Hai tres ermidas de propiedade particular e outras tantas dos veciños. Nesta parroquia atopamos boas casas señoriais como o Pazo de Rioboó ou a Casa dos Toubes.
Liña de sucesión ao Trono de España
Abdicacións e renuncias
Existiron varias abdicacións de monarcas en España:
Liña de sucesión
A liña de sucesión ao trono de España está disposta en 2021 da seguinte maneira:
Actual titular da coroa: Filipe VI de España (n. 1968).
Tuberosidade radial
A tuberosidade radial é unha formación ósea da epífise proximal do óso radio. Está situada por debaixo da cúpula radial e por dentro, mirando cara ao cúbito. Posúe dúas superficies:
Liña de sucesión ao Trono de España
Liña de sucesión fóra da familia real española
Debido ao matrimonio entre as casas reais europeas, a liña de sucesión fóra dos membros da familia real española está composta na súa maioría por membros da realeza. Os primeiros con dereitos sucesorios son os fillos e os netos do infante don Carlos (neto da princesa María das Mercedes, princesa de Asturias, quen era filla de Afonso XII e irmá de Afonso XIII), primo do rei Xoán Carlos I de España.
Séguenlle os herdeiros da infanta Luisa Fernanda de Borbón, segunda filla do rei Fernando VII de España e irmá máis nova da raíña Isabel II de España (quen era nai de Afonso XII de España); entre estes atópanse Amadeu de Savoia-Aosta e Grecia, xefe da casa ducal de Aosta. Tamén se destacan Henrique de Orleáns e Orleáns-Braganza quen reclama o trono de Francia, e a súa familia.
Logo proseguen os herdeiros da infanta Carlota Joaquina de Borbón, raíña consorte de Portugal e filla de Carlos IV de España, de quen o seu herdeiro inmediato é don Eduardo Pío de Braganza e Orleans-Braganza, xefe da casa real de Portugal. Logo don Luís Gastón María de Orleans-Braganza e Wittelsbach, xefe da casa imperial do Brasil, por ser tataraneto de Pedro II do Brasil (quen era neto da infanta Carlota Xoaquina de Borbón e, polo tanto, bisneto do rei Carlos IV de España); trala familia imperial brasileira segue o príncipe soberano Xoán Adán II de Liechtenstein e a súa familia; daquela o rei Filipe de Bélxica e a súa familia; daquela o gran duque Henrique de Luxemburgo e a súa familia; daquela Vítor Manuel de Savoia (1937), xefe da casa real italiana, e a súa familia; tamén dona Alicia de Borbón-Parma, infanta de España e duquesa viúva de Calabria (nai do Infante Don Carlos); tras esta está Carlos Hugo de Borbón-Parma, xefe da casa ducal de Parma, e a súa familia; e logo Carlos de Habsburgo-Lorena (n. 1961), xefe da casa imperial de Austria e real de Hungría e de Bohemia.
Jassans-Riottier
Jassans-Riottier é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Héliopolis (filme de 2020)
Héliopolis (en هليوبوليس) é un filme alxeriano de 2020 dirixido por Djafar Gacem. Foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais foi retirada despois de que a estrea se cancelase por mor da pandemia de COVID-19. Os cineastas anunciaron a súa intención de competir o ano seguinte. En outubro de 2021, foi escollida de novo como a representante alxeriana para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
En Guelma, o 4 de maio de 1945, prodúcese un acontecemento que cambia a vida dunha familia alxeriana.
Afumadura
miniatura|250px|Afumadura da matanza en [[Donís, Cervantes|Donís (Cervantes)]] miniatura|Arenque secado e afumado miniatura|Un exemplo de [[carne afumada: o Kasseler]]
Solar and Heliospheric Observatory
Solar and Heliospheric Observatory, máis coñecido polo seu acrónimo SOHO, é un observatorio espacial conxunto da ESA e da NASA e lanzado o 2 de decembro de 1995 mediante un foguete Atlas IIAS desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida. Estaba previsto un funcionamento de dous anos, mais en 2020 segue en activo, tendo observado o 24 ciclo solar por enteiro.
Afumadura
A afumadura é unha técnica que consiste en someter alimentos a fume proveniente de lumes realizados de madeiras de pouco nivel de resina. Este proceso, ademais de dar sabores afumados serve como conservador alongando a vida dos alimentos.
Solar and Heliospheric Observatory
Características
Pola altura da súa órbita, SOHO opera fóra da protección da magnetosfera terrestre.
Afumadura
Características
Existen dous tipos de afumadura: en frío e en quente. En frío, o proceso dura aproximadamente de 24 a 48 horas (dependendo do alimento) e non debe superar os 30 °C, e en quente a temperatura debe ser maior aos 60º e non superar o 75 °C. Recoméndase primeiro realizar o afumado en frío e logo en quente.
Esta forma de preservación de alimentos, provén de épocas remotas onde se descubriu, posiblemente por casualidade, que os alimentos pendurados arriba dos fogóns empregados para calefacción e cociñar duraban máis cós alimentos que non estaban en contacto co fume. Este proceso de preservación poderíase comparar coa salgadura para preservar o alimento; basicamente, quítalle a humidade aos alimentos e transfírelles sabores.
Solar and Heliospheric Observatory
Características
A misión de SOHO foi estudar o Sol en distintos aspectos, entre eles os procesos físicos que crean e quentan a coroa solar e o vento solar, e o seu interior mediante técnicas de heliosismoloxía. SOHO foi parte do Programa Internacional de Física Solar e Terrestre (ISTP pola súa sigla en inglés).
O satélite foi fabricado por Matra Marconi Space, ten unha altura duns 3,65 m e unha envergadura de 9,50 m e estabilízase nos tres eixos. Apunta cara o sol cunha precisión de +/- 10 segundos de arco por cada 15 minutos de tempo. Foi lanzado a unha órbita arredor do punto de Lagrange L1 entre a Terra e o Sol (a 1,5 millóns de quilómetros da Terra) desde a que ten unha visión continua deste último. Está dividido en dous elementos: o módulo de carga, coa instrumentación, e o módulo de servizo, cos sistemas de propulsión, enerxía e comunicacións. SOHO leva doce instrumentos a bordo que producen un fluxo de datos de 40 kbps salvo cando entra en acción o instrumento MDI, que produce fluxos de ata 160 kbps. Os datos poden transmitirse en tempo real ou gardarse temporalmente na cinta magnética de a bordo.
A misión nominal de SOHO era de dous anos, que completou en abril de 1998. Desde entón foi recibindo extensións. Entre os seus descubrimentos están os ríos de plasma baixo a superficie, estruturas magnéticas na superficie solar que contribúen ao quecemento da coroa, a primeira detección dunha erupción solar producida por terremotos solares, o descubrimento de varias decenas de cometas cerca do Sol e o estudo das execcións de masa coronales para mellorar as prediccións do tempo espacial.
Os doce instrumentos de SOHO son os seguintes:
O contacto con SOHO perdeuse o 24 de xuño de 1998 ás 23:16 durante operacións de mantemento, co observatorio pasando automaticamente a un modo no que apunta ao Sol para recuperar a súa orientación orixinal. Os esforzos para recuperar a comunicación non tiveron éxito e unha análise da situación levou á conclusión de que SOHO estaba xirando sobre si mesmo de tal modo que os seus paneis solares apenas recibían enerxía. A situación solucionouse por si soa debido a que de maneira natural, na súa órbita, o ángulo da nave respecto do Sol foi diminuíndo ata que os paneis recibiron suficiente luz e, o 3 de agosto, as comunicacións puideron retomarse. Tras retomar o control, os operadores de terra deixaron o observatorio funcionando de novo o 25 de setembro.
Resultados
En 2019, a raíz dos datos de SWAN tomados en tres ocasións entre 1996 e 1998, tense comprobado que o rastro da atmosfera terrestre abranguen ata unha distancia de 630 000 km.
Con motivo do 25 aniversario da súa posta en marcha, a ESA ten difundido unha serie de infografías e noticias que salientan que, entre outros feitos,
- leva observado 30 000 execcións de masa solar,
Dragón coreano
miniatura|240px|Dragón coreano.
Solar and Heliospheric Observatory
Resultados
- observado dous ciclos solares (aínda de xeito parcial),
Dragón coreano
Os dragóns coreanos (en 용/룡) son criaturas lendarias na mitoloxía e o folclore coreanos. A aparencia do dragón reflicte as súas influencias da súa contraparte, o dragón chinés.
Solar and Heliospheric Observatory
Resultados
- xerado 20 000 000 imaxes,
- xerado 50 TB de datos,
Dragón coreano
Dragóns coreanos
O símbolo do dragón foi utilizado amplamente, tanto na mitoloxía coreana coma na antiga arte coreana.
Solar and Heliospheric Observatory
Resultados
- achegado datos básicos para 300 teses de doutoramento,
- xerado 6000 publicacións científicas,
Dragón coreano
Dragóns coreanos
O dragón coreano en moitos aspectos é moi semellante en aparencia ós dragóns da mitoloxía chinesa, vietnamita e xaponesa. Diferénciase do dragón chinés en que desenvolveu unha longa barba.
Solar and Heliospheric Observatory
Resultados
- avistado 4000 cometas,
Dragón coreano
Dragóns coreanos
Moi de cando en vez un dragón pode ser representado como erguendo un orbe coñecido como yeouiju (여의주), nome coreano para a mítica xoia chintamani, nas súas garras ou na súa boca. Dicíase que todo o que podía manexar o yeouiju sería bendicido coas habilidades da omnipotencia e a creación a vontade, e que só os dragóns de catro dedos eran sabios e o suficientemente potentes para manexar estes orbes, a diferenza dos dragóns menores, de tres dedos.
Solar and Heliospheric Observatory
Resultados
Ó tempo que impulsaba un novo campo científico, a meteoroloxía espacial.
Dragón coreano
Dragóns coreanos
Do mesmo xeito que na China, o número nove é significativo e auspicioso en Corea, e dise que os dragóns teñen 81 (9×9) escamas nas costas, representando a esencia do yang.
Solar and Heliospheric Observatory
Resultados
O 15 de febreiro de 2022 SOHO capturou imaxes dunha erupción solar cualificada de xigante, que se estendeu por 3,5 millóns de km.
Dragón coreano
Cocatriz coreana
A cocatriz coreana é coñecida como gye-lyong (계룡/鷄龍), que literalmente significa "pito-dragón"; e non aparecen con tanta frecuencia como os dragóns. Ás veces vense como bestas para tirar dos carros de importantes figuras lendarias ou para os pais dos heroes lendarios. Unha destas lendas consiste na fundación do reino de Silla; cuxa princesa nacera dun ovo de cocatriz. Tamén é a orixe do nome da cidade de Gyeryong na provincia de Chungcheong do Sur.
Solar and Heliospheric Observatory
Misións solares complementarias
Dende o lanzamento de SOHO, a NASA lanzou o Observatorio de Dinámica Solar e logo, a sonda solar Parker, e a ESA, Solar Orbiter. Esas misións complementan o traballo de SOHO, mais algún instrumento como o coronógrafo na liña Terra-Sol non ten equivalente en ditas misións.
Espérase que SOHO poida deixar de funcionar en 2025 despois de que outras dúas misións poidan substituír os aparellos que polo momento non teñen equivalente. Son SWFO-L1 (Space Weather Follow-On L1, ou Continuación da Meteoroloxía Espacial en Lagrange 1), da Administración Nacional Oceánica e Atmosférica dos Estados Unidos (NOAA) e GOES-U (Geostationary Operational Environmental Satellite-U, ou Satélite Xeoestacionario Operacional Ambiental-U), tamén da NOAA.
Distrito de Gali
O distrito de Gali (en გალის რაიონი, en Гал араион, en Гальский район) é un distrito de Abkhazia. A súa capital é Gali, a vila homónima. O distrito é máis cativo que o epónimo da subdivisión de Xeorxia, xa que unha parte do seu territorio é hoxe parte do distrito de Tkvarcheli, formado polas autoridades abkhazas en 1995.