cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Nyman
Traxectoria
A súa popularidade disparouse despois de compoñer a banda sonora da galardoada película de Jane Campion, The Piano (1993). O filme non foi nomeado pola academia a pesar de que o fora pola academia británica e para o Globo de Ouro. Compuxo bandas sonoras para moitos outros filmes, a gran maioría deles obras de autores independentes europeos. As súas poucas incursións na composición de bandas sonoras para Hollywood foron Gattaca, Ravenous (con Damon Albarn) e The End of the Affair.
As obras máis coñecidas de Nyman non dirixidas ó cine son Noises, Sounds & Sweet Airs (1987) para soprano, alto, tenor e conxunto instrumental (baseada na banda sonora – tamén de Nyman- de La Princesse de Milan); Ariel Songs (1990) para soprano e banda; MGV (Musique á Grande Vitesse) (1993); concertos para piano (baseado en The Piano), clave, trombón e saxofón; a ópera"The Man Who Mistook His Wife for a Hat (1986) (baseada nun estudo de Oliver Sacks); así como diversos cuartetos de corda.
Moitas das obras de Nyman foron escritas para o seu propio conxunto, a Michael Nyman Band, creado en 1976 para unha produción de Carlo Goldoni titulada Il Campiello. O conxunto estaba composto orixinalmente por instrumentos antigos como o rebec e a chirimía xunto a instrumentos modernos como o saxofón (incluído para conseguir un son o máis forte posible sen usar amplificación), pero pasou a usar cuarteto de corda amplificado, tres saxofóns, trombón baixo, baixo e piano, formación que foi modificada para algúns traballos.
Nyman tamén escribiu un traballo seminal en 1974 sobre a música experimental chamado Experimental Music: Cage and Beyond, que exploraba a influencia de John Cage nos compositores de música clásica europea. Tamén é recoñecido por ser o primeiro en aplicar o termo "minimalismo" á música, nun artigo de 1968 en "The Spectator" sobre o compositor inglés Cornelius Cardew.
Gravou música pop cos Flying Lizards. Recentemente, Nyman rechazou a publicación dunha versión adaptada con letra, composta por Toumas Holopainen do grupo de metal sinfónico Nightwish, da súa coñecida obra The Heart Asks For Pleasure First, coñecida por ser parte da banda sonora do filme The Piano.
Vida persoal
miniatura|2009 foto Casou con Aet Nyman e tivo dúas fillas, Molly e Martha. A súa primeira composición para cuarteto de corda Unchained Melody é unha homenaxe a Aet, que aparece no filme de Greenaway The Falls, para a que el compuxo a música. Molly é unha compositora, a que en colaboración con Harry Escott escribiu varios filmes incluíndo The Road to Guantanamo para Michael Winterbotton, frecuente colaborador do seu pai. Martha é unha reporteira de investigación da BBC.
Pasta
miniatura|Pasta Tagliatelle Denomínanse pasta os alimentos preparados a partir dunha masa (a palabra pasta vén do italiano "pasta", que significa masa) cuxo ingrediente básico é a fariña de trigo mesturada con auga formando un produto que xeralmente é cocido en auga. Comunmente adóitase empregar a especie Triticum durum (trigo duro) na súa elaboración.
Tamén se lle poden engadir outros ingredientes de maneira opcional:
Características
Pódense atopar diferentes tipos de pasta, fresca ou non, e de diversos tamaños, formas e variedades. Probablemente a máis coñecida é o espaguete. Os macarróns son outro dos tipos de pasta máis coñecidos, estes son de diversos tamaños, aínda que os máis coñecidos son aqueles de forma cilíndrica e ocos.
A pasta tamén fai referencia a calquera tipo de prato no cal o ingrediente principal sexa a propia pasta, servida con salsa de tomate ou calquera outro tipo de salsa.
As pastas secas ao estilo italiano fanse a partir da sémola do trigo duro, o que lle dá unha cor amarela clara e unha textura levemente cauchutosa. A pasta adóitase cociñar al dente (en italiano: “pequeno bocado”).
Xosé Manuel Carril
Xosé Manuel Carril Vázquez, nado en Londres o 7 de agosto de 1969, é profesor de Dereito do Traballo e Seguridade Social na Universidade da Coruña e político galego vinculado ao BNG a través da UPG.
Pasta
Xeitos de servir a pasta
A forma máis sinxela de servir a pasta é cocida en auga e servida con diferentes mollos e salsas, cun mollo sinxelo, de tomate se se trata dun entrante, ou cun mollo que conteña carne, peixe, vexetais ou mariscos se se trata dun prato principal. O costume dos italianos de botarlle ao mollo queixo relado, converteuse nun hábito universal, sendo moi popular hoxe en día.
Outra forma sinxela de servir a pasta, principalmente as de pequeno tamaño, é nas sopas. Ou guisada, se esta se fai dentro do mollo.
Os macarroni and cheese, son un dos pratos de pasta máis apreciados nos Estados Unidos. Fanse ao forno con queixo fundido ao forno enriba da pasta.
Existen outros pratos de pasta feitos ao forno, como a lasaña (lasagna) e os canelóns (cannelloni).
Xosé Manuel Carril
É irmán de Paulo Carril, Secretario Confederal de Organización da CIG desde 2013 e Secretario Comarcal do sindicato na comarca da Coruña de 2001 a 2013.
Traxectoria profesional
Licenciado en Dereito desde 1992, Graduado en Dereito desde 1994 e Doutor desde 1998 pola Universidade da Coruña, foi Premio extraordinario de doutoramento da Universidade da Coruña (1998-1999) e desde 2003 é Profesor Titular de Dereito do Traballo e da Seguridade Social na Facultade de Dereito da Universidade da Coruña.
Autor de dúas monografías e de máis de medio centenar de artigos publicados en diversas revistas, algúns deles sobre Dereito Social da Unión Europea, Dereito francés do Traballo e da Seguridade Social, Dereito italiano do Traballo e da Seguridade Social, Dereito norteamericano do Traballo e Dereito do Traballo e da Seguridade Social en Galiza é ademais coautor de dous manuais universitarios de Dereito do Traballo e da Seguridade Social
Foi relator e comunicante en distintas reunións e congresos nacionais e internacionais sobre Dereito do Traballo e da Seguridade Social e Secretario Xeral da Universidade da Coruña (2006-2010).
É membro do Consello Científico do Anuario da Facultade de Dereito da Universidade da Coruña («Revista xurídica interdisciplinar internacional»).
Traxectoria política
Membro das asembleas constituíntes de Galiza Nova na cidade da Coruña, dos Comités Abertos de Facultade da Universidade da Coruña, o colectivo antimilitarista Galiza Insubmisa e da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Comarca da Coruña. É tamén membro do Consello Local do BNG da cidade da Coruña e do Consello Nacional.
En 2006 foi xulgado e condenado canda Pilar García Negro e Francisco Xosé Rei por inxurias e desorde pública durante un pleno presidido por Francisco Vázquez en 2004; naquela sesión o alcalde pretendía cooficializar os topónimos castelán e galego para a cidade.
En 2010 pasou á primeira liña da política coruñesa, ao ser elixido candidato do BNG á alcaldía do concello da Coruña, sucedendo o histórico Henrique Tello e exercendo así de portavoz do BNG na corporación municipal desde aquela até o ano 2015.
Durante a maior parte da súa etapa como voceiro do BNG nos plenos do concello coruñés simultaneou a súa actividade política coa docencia universitaria, especialmente na Facultade de Traballo do Campus de Esteiro en Ferrol. No ano 2014 foi detido e acusado de impedir pola forza un desafiuzamento, sendo condenado ao pagamento de 600 euros de multa e as custas procesuais.
En xuño de 2015 presentou a súa dimisión como concelleiro na cidade da Coruña tralos malos resultados obtidos nas eleccións municipais, nas que o BNG perdeu tres edís e preto de 7000 votos con respecto ás anteriores eleccións. Xunto a el abandonaron tamén María Xosé Bravo e Marisol Mirás (segunda e terceira na candidatura respectivamente), pasando a ocupar o único posto de concelleiro acadado polo BNG a número catro da lista, Avia Veira.
Zakspeed
Zakspeed é un equipo de carreiras de Alemaña, fundado en 1968 por Erich Zakowski e agora dirixido polo seu fillo Peter Zakowski. A súa cidade natal de Niederzissen está situada non moi lonxe da pista de carreiras de Nürburgring.
Monasterio de la Sierra
Monasterio de la Sierra é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 48 habitantes (INE 2012).
Zakspeed
1973-1981: berlinas e autos deportivos de carreiras
miniatura|left|250px|[[Klaus Ludwig conduciu o Roush-Zakspeed Ford Mustang Turbo durante o 1981 e 1982 Camel GT tempadas de carreiras]] A finais da década de 1970, Zakspeed era o equipo oficial de Ford na serie alemá Deutsche Rennsport Meisterschaft (DRM), predecesora da actual DTM. A empresa construíu e entrou na FIA nos Grupo 2 Escort e Grupo 5 Capri, baseados no modelo de produción MKIII. Durante este período, o equipo Zakspeed logrou varias vitorias, incluíndo o campionato de pilotos de 1981 con Klaus Ludwig (coche da esquerda).
A principios da década de 1980, Zakspeed tamén preparou un Mustang en U.S.A para competir no mercado interno, nas series IMSA Camel GT.
O motor era a base da súa participación na Fórmula 1 de a. Malia a experiencia en enxeñería do equipo, Zakspeed nunca logrou crear un paquete de chasis / motor competitivo. O seu primeiro coche, o 184, estreouse en 1985, un ano despois do plan orixinal, e xa era anticuado. Ata con pilotos como o primeiro campión da Fórmula 3000 Christian Danne e o ex-piloto de Tyrrell Martin Brundle seu mellor resultado (e únicos puntos finais) foi un quinto lugar no Gran Premio de San Marino de 1987, grazas a Brundle.
Na súa última tempada, en, tiveron que utilizar motores Yamaha cando prohibiron os turbos. O motor xaponés non era fiable e os pilotos Bernd Schneider (antigo campión alemán de Fórmula 3) e o novato Aguri Suzuki loitaron para pre-cualificar o coche. Ao final, Zakspeed era coñecido por construír os seus propios chasis e motores, algo que só facía Ferrari nese momento, pero sen proxeccións competitivas en cinco anos, o equipo abandonou a Fórmula Un e volveu aos coches de turismo, onde unha vez estiveran na cima.
Década de 1990 e posteriores: Volta aos deportivos e coches de turismo
En 1998, Zakspeed participou con dous Porsche 911 GT1 no Campionato FIA GT, onde o Equipo Francés Oreca dominou a clase GT2 co seu moi modificado Chrysler Viper GTS-R. Un destes víper foi comprado por Zakspeed para inscribirse nas Nürburgring VLC series para aproveitar as novas normas menos restritivas para a tempada 1999. Zakowski e o seu compañeiro de equipo dominaron a tempada 1999, gañando todas as carreiras, antes de que se modificaran as regras no 2000 e apareceu o Porsche 996 GT3. O equipo gañou as 24 Horas de Nürburgring de novo en 2001 e 2002. En 2003, fronte á competencia de fábrica, foron descualificados debido a unha disputa sobre o tamaño do tanque de combustible.
En 2006, o equipo Zakspeed regresou ao Campionato FIA GT co Saleen S7-R. Na actualidade, a compañía tamén ten en funcionamento unha escola de carreiras no circuíto de Nürburgring.
Dificultades
En xaneiro de 2010, Zakspeed Performance Management anunciou que se declaraba en creba.
Resultados completos na Fórmula Un
(Lenda) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Serra da Fiosa
A serra da Fiosa é unha das serras orientais de Galiza. Esténdese con orientación norte-sur, cara á serra de Cortella ao oeste e cara á serra do Vilar ao noroeste.
O punto de maior altitude é o monte da Fiosa, con 1.422 metros sobre o nivel do mar.
Lingua estándar
Unha lingua estándar (tamén estándar lingüístico) é unha elaboración artificial e planificada a partir do diasistema dunha lingua, co obxecto de obter un modelo de lingua unitario para o ensino, os usos oficiais e os usos escritos e formais, que á súa vez permita cohesionar política e socialmente o territorio onde é oficial. Outro termo sinónimo de lingua estándar é variedade estándar.
O proceso de estandarización está incluído na parte da política lingüística relativa á modelación formal dunha lingua, á adscrición dun status xurídico e administrativo, e ao fomento da súa adquisición, coñecido en sociolingüística como planificación lingüística.
Proceso de estandarización
Cando o estándar é lingua oficial do ensino, pode existir unha regulamentación política de tipo coercitivo, que obrigue a aplicalo en exclusiva no terreo educativo. Por exemplo a Lei 3/1983, do 15 de xuño de Normalización Lingüística que regula o uso do galego no ensino.
Tipoloxías de estandarización
Para a estandarización, adoitan seleccionarse unha ou máis dos seguintes tipos de variedades dun diasistema nun determinado intre histórico: De entre as diversas variedades sociolectais ou diastráticas, adóitase seleccionar a variedade das elites culturais, sociais, económicas e políticas, denominadas tamén variedades de prestixio. De entre as diversas variedades funcionais, diafásicas ou de rexistro, para a codificación gramatical e léxica é frecuente seleccionar a variedade máis fixa e tradicionalmente relacionada cos usos das capas sociais cultas (e ao mesmo tempo máis próxima ao estándar): a lingua escrita. De entre as diversas variedades xeolectais ou diatópicas, adóitase seleccionar a variedade da zona xeográfica onde se atopa o poder político ou económico dun país ou rexión lingüística.
Segundo a ou as variedades xeográficas que sirvan de base ao estándar, existen tres tipoloxías de estándar: unitario monocéntrico, unitario policéntrico (ou composicional) e pluricéntrico:
Características dos estándares
Os estándares, como linguas elaboradas, restrinxidas e fixas, non poden considerarse variantes naturais dunha lingua. Ademais, como artificios que son, formados convencionalmente por axentes de planificación lingüística (autoridades lingüísticas: academias -para o galego, a RAG-, ou gramáticos, ortógrafos e lexicógrafos normativistas), non se crean por convención social dunha comunidade de falantes, senón como consecuencia dunha actuación expresa sobre a linguaxe. Como modelos de lingua fixos, teñen unha variación interna mínima e non están suxeitos ás leis naturais do cambio lingüístico. Para mutar, cómpre que un axente normalizador os modifique expresamente, a miúdo para axeitalos aos cambios que se asentaron na lingua natural ou para axeitalos a novas necesidades políticas, educativas, económicas ou sociais. Como modelos de lingua artificiais e elaborados, apréndense tras longos anos de instrución. Así, '''o estándar do galego non é un dialecto do galego, nin un diasistema. Tampouco é unha norma social ou norma usual,''' entendendo por norma usual o xeito particular do uso da lingua nun determinado grupo, sexa este social, xeográfico ou funcional. Se fose unha norma usual, habería multitude de estándares, dado que a norma usual implica, a dicir de Luís Fernando Lara (Lingua histórica e normatividad, Barcelona, Ariel, 2004) que «Haberá tantas normas como dialectos e sociolectos se poidan identificar. Posto que tales "normas" son falas de certas colectividades socialmente delimitadas, a cada individuo corresponderalle unha "norma" segundo o enfoque dialectal que se lle aplique».
Á marxe do estándar ou dos estándares oficiais dunha lingua, os medios de difusión masiva (prensa, radio, televisión e editoriais) poden crear os seus propios estándares, de acordo coas súas propias necesidades de comunicación e coas características concretas dos grupos de falantes aos que se dirixen. Estes estándares particulares recóllense nos libros de estilo de cada medio. Nestes estándares poden estar presentes trazos lingüísticos do diasistema que non están recoñecidos no estándar oficial.
Estándar e Conflito lingüístico
250px|miniatura|Linguas estándar de Noruega segundo concello. A creación dunha lingua estándar representa a miúdo o triunfo dunha certa variedade funcional, xeolectal ou sociolectal. A súa selección adoita ocasionar que outras variedades que difiren da estándar perdan prestixio social. Por iso nalgúns países a selección dunha lingua estándar pode xerar un conflito social e político, ao ser entendida como unha actitude excluínte. No noruegués, por exemplo: existen dous estándares paralelos, o bokmål, baseado parcialmente na pronunciación local do dinamarqués na época na que Dinamarca dominou a Noruega e o nynorsk, baseado en formas dialectais do oeste de Noruega. Pola súa banda, o italiano inclúe dialectos cuxa variación é maior da que exhiben as dúas versións do noruegués.
Variedades estándares das linguas modernas
Outras linguas estándar presentan menos complicacións. No inglés británico, a pronunciación estándar (Received Pronunciation) baséase no sociolecto dos internados privados. Nos Estados Unidos, o estándar aproxímase aos dialectos do norte do Medio Oeste.
Rakel Peña
Rakel Consuelo Peña Somavilla, coñecida como Rakel Peña, nada en Vitoria en 1964, é unha política abertzale, ex-parlamentaria vasca (1998-2001 e 2004-05) por Herri Batasuna, Euskal Herritarrok e Sozialista Abertzaleak.
Parlamentaria Vasca
Rakel Peña, natural da cidade Vitoria, é de oficio administrativa.
En 1998, tras ser encarcerada a Mesa Nacional de Herri Batasuna, Rakel Peña foi elixida pola coalición abertzale para substituír como parlamentaria vasca a Mati Iturralde, unha das parlamentarias que foran encarceradas e inhabilitadas polo Tribunal Supremo. Por aquel entón, Peña, que procedía de Egizan, a organización feminista da esquerda abertzale, era pouco coñecida pola opinión pública vasca. Durante uns meses exerceu como voceira do seu grupo parlamentario.
En 1998, foi unha das promotoras da plataforma electoral Euskal Herritarrok, da que figurou como candidata por Áraba ó Parlamento Vasco. Nas eleccións autonómicas de 1998 saíu elixida parlamentaria. Peña manteríase no cargo até 2001, pero non sería reelixida nas seguintes eleccións autonómicas de 2001, debido ó forte descenso de votos de Euskal Herritarrok. Nesta lexislatura (1998-2001) foi a vicepresidenta segunda do Parlamento Vasco.
En 2001 o seu nome figura como o dun dos promotores de Batasuna, formación política xurdida pola refundación de Herri Batasuna. Peña sería elixida como unha das integrantes da Mesa Nacional de Batasuna. Con posterioridade non sería renovada como membro da Mesa Nacional.
En 2004, o seu compañeiro de partido Antton Morcillo dimitiu do seu cargo por motivos persoais, o que fixo que Rakel, a seguinte da lista accedese ó cargo de parlamentaria por terceira lexislatura consecutiva. Esta vez fíxoo no seo do grupo Sozialista Abertzaleak. Estivo no cargo até o final da lexislatura.
Durante a lexislatura 2004-08 non puido presentarse ó seren ilegalizadas as candidaturas de Batasuna.
Ardenas
Ardenas (en francés: Ardennes) (08) é un departamento francés situado na rexión de Alsacia-Champaña-Ardenas-Lorena.
Demografía
As principais cidades do departamento son (datos do censo de 1999):
Germán Lux
Germán Darío Lux, nado en Carcarañá (Santa Fe) o 7 de xuño de 1982, é un exfutbolista arxentino, que xogaba de porteiro. Comezou a súa carreira en River Plate, club no que ingresou con 15 anos e co que gañou tres veces o Torneo Clausura, entre 2002 e 2004. A continuación xogou durante unha década no fútbol español; primeiro catro anos no Mallorca, da Primeira División, e logo seis anos no Deportivo da Coruña, catro deles na máxima categoría e outros dous na Segunda, logrando senllos ascensos a Primeira. Pechou a súa carreira en River Plate, club ao que regresou en 2017 e no que militou durante catro anos antes da súa retirada en 2021.
Tassos Papadopoulos
Tassos Nikolaou Papadopoulos (Τάσσος Παπαδόπουλος), nado en Nicosia o 7 de xaneiro de 1934, é un político chipriota, presidente de Chipre dende o 2003 ata o 2008.
Germán Lux
Foi internacional coa selección arxentina en seis ocasións, despois de pasar polas súas categorías inferiores e de gañar a Copa do Mundo sub-20 en 2001. Nox Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas gañou a medalla de ouro despois de deixar a súa portería invicta durante todo o torneo.
Tassos Papadopoulos
Participou na Conferencia de Londres de 1959 e foi un dos delegados que votou en contra dos acordos de Londres e Zúric. Foi un dos catro representantes do lado grecochipriota na Comisión Constitucional que redactaron a Constitución da República de Chipre.
Germán Lux
River Plate (1ª etapa)
Entrou na canteira de River Plate aos 15 anos e debutou co primeiro equipo na Primeira división arxentina o 10 de febreiro de 2002, nunha vitoria por 3-1 contra Talleres no estadio Monumental. Dous meses despois xogou o seu primeiro partido na Copa Libertadores, tamén contra Talleres, no estadio Mario Alberto Kempes de Córdoba, nun encontro que rematou con empate a un gol. Comezou a ser máis habitual nas aliñacións do equipo durante a tempada 2003/04, na que disputou 15 partidos do campionato arxentino e 7 da Libertadores. Entre 2002 e 2004 gañou tres Torneos Clausura consecutivos.
O 2006 foi un ano difícil para el xa que sufriu a perda do seu irmán, que se suicidou no principio do ano e, ademais, non foi convocado para o Mundial de Alemaña onde, nun principio, se especulaba que sería o segundo ou primeiro porteiro. No Torneo Apertura de 2006 perdeu o posto de titular fronte a Juan Pablo Carrizo. Logo, a finais de ano, o técnico Daniel Passarella comunicoulle que non o tería en conta para o Torneo Clausura 2007.
RCD Mallorca
En 2007 foi transferido ao Mallorca do fútbol español, onde chegou unha vez vencido o contrato que o unía a River Plate, o 30 de xuño dese ano. Debutou na Primeira División española o 31 de outubro de 2007, nun empate 1-1 contra o Deportivo da Coruña en Riazor, encaixando un gol que lle marcou Andrés Guardado, co que anos despois compartiría equipo no club coruñés.
Xogou en Mallorca durante catro tempadas, pelexando pola titularidade con Moyá primeiro e con Aouate despois. Con todo, nas súas dúas últimas tempadas no club balear disputou só cinco partidos de liga, sendo titular o israelí.
Deportivo da Coruña
O 23 de xullo de 2011 anunciouse a súa incorporación ao Deportivo da Coruña, adestrado por José Luis Oltra. Suplente de Aranzubía nas súas dúas primeiras tempadas, debutou co club coruñés na Copa do Rei 2011–12, nun partido de segunda rolda fronte ao Girona. Xogou tamén os partidos de Copa contra Alcoyano e Levante e, debido a unha tendinite de Aranzubía, disputou catro partidos de liga na parte final da tempada, na que o Deportivo se proclamou campión da Segunda División con récord de puntos. Na tempada 2012/13 os seus números foron semellantes, xogando só seis partidos entre liga e Copa, e cun descenso a Segunda ao remate da liga.
Xogou tres tempadas máis co club branquiazul en Primeira, perdendo a titularidade na campaña 2014/15 ante Fabricio, pero recuperándoa nas dúas seguintes, por diante de Manu Fernández, Pletikosa, Tytoń e Roef. Deixou o Deportivo en 2017, despois de 114 partidos oficiais en seis tempadas.
Selección arxentina
En 2001 disputou a Copa do Mundo sub-20 coa selección arxentina desa categoría, xogando todos os partidos e proclamándose campión tras gañar na final a Ghana. No 2004 foi convocado por Marcelo Bielsa para disputar os Xogos Olímpicos de Atenas. Foi o gardameta titular do seu equipo na capital grega, mantendo a súa portería invicta en todo o certame e gañando a medalla de ouro despois de derrotar na final a Paraguai.
O 10 de marzo de 2005 debutou coa selección arxentina absoluta nun partido amigable contra México e uns meses despois dispoutou en Alemaña a Copa Confederacións, onde foi titular nos cinco encontros. Xogou un total de seis partidos coa selección arxentina.
Fontao
O topónimo Fontao pode referirse a:
Rutherfordio
O rutherfordio (anteriormente chamado kurchatovio e unnilquadio) é un elemento químico da táboa periódica dos elementos de símbolo Rf e número atómico 104. O seu nome foi elixido en honra do barón Ernest Rutherford, científico colaborador do modelo atómico e física nuclear.
Serra de Pena da Hedra
A serra de Pena da Hedra é unhas das serras orientais de Galiza. Está localizada nos concellos de Becerreá e As Nogais, ten orientación NO-SE e nela está incluída a fraga da Agüeira, concretamente na súa aba norte, que é un espazo protexido baixo o nome Cruzul-Agüeira.
O seu punto de maior altura é O Figueiro, con 1.046 metros sobre o nivel do mar.
Regato
Ao igual cós ríos, poden desembocar no mar, nun lago ou noutro río, caso este último no que se convertería nun afluente deste.
Categorías
Ручей (Кырджали облысы) Vassdrag
Carreira, Carreira, Zas
Carreira é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 127 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 61 homes e 66 mulleres.
Protostegidae
miniatura|300px|Esqueleto fósil de Archelon Os Protostegidae son unha familia extinta de tartarugas mariñas que viviron durante a era Mesozoica. A familia inclúe algunhas das tartarugas de mar máis grandes que existiron. A máis grande, Archelon, tiña unha cabeza dun metro de longo. Como a maioría das tartarugas de mar, tiñan o corpo aplanado e aletas nas extremidades dianteiras.
Os Protostegidae tiñan unha cuncha reducida en forma similar á tartaruga de coiro (Dermochelys coriacea) actual.
Carlos Arroyo
Carlos Alberto Arroyo Bermúdez, nado o 30 de xullo de 1979 en Fajardo, Porto Rico, é un ex xogador de baloncesto profesional portorriqueño, que xogaba de base. Arroyo foi o quinto xogador de Porto Rico en xogar na National Basketball Association (NBA). Na tempada 2008-09, xogou para o Maccabi Tel Aviv na Israeli Basketball Super League, gañando o campionato e sendo nomeado o mellor xogador da final.
Arroyo xogou na NBA, NCAA, e na Liga de baloncesto de Porto Rico cos Cangrejeros de Santurce e os Cariduros de Fajardo. Arroyo tamén xogou en España, no TAU Cerámica e no FC Barcelona. Foi membro da selección portorriqueña de baloncesto que derrotou aos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de 2004. Tamén representou a Porto Rico no Mundial de Baloncesto do Xapón no ano 2006.
Linguas jarrakanas
As linguas jarrakanas (antigamente djeraganas) son unha pequena familia de linguas aborixes australianas que se fala no norte de Australia. O nome da familia deriva da palabra jarrak, que significa "lingua" en lingua kija.
As tres linguas jarrakanas principais son:
Divídense en dous grupos: as kijicas, que consiste unicamente na lingua kija, e miriwoongicas, que son as linguas miriwoong e gajirrabeng; Dixon (2002) considera que esta última é unha lingua de seu.
A lingua doolboong tamén podería pertencer a esta familia, pero non hai certeza a este respecto porque é unha extinta e pouco estudada.
Léxico
Capell (1940) fai unha lista do seguinte vocabulario:
! Glosario ! Gidja (Kija) !! Guluwarin !! Miriwun (Miriwoong) !! Gadjerong (Gajirrabeng) ! home ! muller ! cabeza ! ollo ! nariz ! boca ! lingua ! estómago ! óso ! sangue ! canguro ! opósum ! emú ! corvo ! mosca ! sol ! lúa ! lume ! fume ! auga
Monasterio de Rodilla
Monasterio de Rodilla é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 200 habitantes (INE 2012).
Lori Barbero
Lori Barbero, nada en Minneapolis (Minnesota) o 27 de novembro de 1961, é unha música estadounidense. Foi a batería da banda de riot grrrl Babes in Toyland. Tocou tamén nas bandas Eggtwist e Koalas.
Foi tamén unha das propietarias do agora desaparecido selo de Minneapolis Spanish Fly Records, que contaba con bandas como Smut, Dumpster Juice, Milk, REO Speedealer, Sleep Capsule e Likehell.
Kunitachi
Kunitachi (国立市, くにたちし, Kunitachi-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 8,15 km² e a poboación de 73.513 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 9.020 h/km².
Lori Barbero
Lori aparece no documental 1991: The Year Punk Broke, que se centra na xira europea de finais de 1991 de Nirvana e Sonic Youth, e no que tamén aparece Babes in Toyland interpretando o tema "Dust Cake Boy".
Na actualidade traballa no Hole in the Wall en Austin (Texas) como camareira de cócteles.
Discovery Home & Health
Discovery Home & Health é unha canle de televisión que o grupo Discovery Channel lanzou no Reino Unido e Irlanda no ano 2000 co nome de Discovery Health, cun formato semellante ao seu homólogo norteamericano. No Reino Unido e Irlanda o Discovery Home & Health +1 retransmite a mesma programación unha hora máis tarde.
Desenvolvemento
A partir de 2004 estendeu a súa dispoñibilidade a varios países do leste de Asia e que tamén se pode ver en Australia e Nova Zelandia, existen tamén versións da canle en portugués para o Brasil e en castelán para Latinoamérica. En 2005 cambiou de nome ao actual, variando a súa orientación para se constituír nunha canle dirixida ao público feminino. En 2010 tiña 39 millóns de subscritores.
Banco Mundial
O obxectivo oficial do Banco Mundial é a redución da pobreza. De acordo co seu Convenio constitutivo, todas as súas decisións teñen que ser guiadas por un compromiso coa promoción da investimento estranxeiro e o comercio internacional e a facilitación do investimento de capital.
Historia
miniatura| [[John Maynard Keynes (dereita) e Harry Dexter White, os "pais fundadores" do Banco Mundial e o Fondo Monetario Internacional (FMI). ]] O Banco Mundial foi creado en 1944 na Conferencia de Bretton Woods, xunto con outras tres institucións, incluíndo o Fondo Monetario Internacional (FMI). O Banco Mundial e o FMI teñen os dous a súa sede en Washington DC, e traballan estreitamente entre eles. Non foi ata a ratificación internacional dos Acordos de Bretton Woods o 27 de decembro de 1945 que non empezou a funcionar formalmente.
miniatura|A Sala de Ouro no Hotel Mount Washington onde o Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial foron creados. A pesar de que moitos países estiveron representados na Conferencia de Bretton Woods, os Estados Unidos e o Reino Unido eran os máis destacados en presenza e dominaron as negociacións.
1944-1969
Antes de 1969, a reconstrución e os préstamos ao desenvolvemento proporcionados polo Banco Mundial eran relativamente pequenos. O persoal do Banco era consciente da necesidade de xerar confianza no banco. Gobernaba un conservadorismo fiscal, e as peticións de préstamos seguían criterios estritos.
O primeiro país en recibir un préstamo do Banco Mundial foi Francia. O presidente do Banco da época, John McCloy, escolleu Francia por riba dos outros solicitantes: Polonia e Chile. O préstamo era de 250 millóns de dólares, a metade da cantidade pedida, e estaba acompañado de condicións moi estritas. Francia aceptou para conseguir un orzamento equilibrado e tivo que dar prioridade ó reembolso desta débeda diante dos outros gobernos. O Banco Mundial controlou de preto o uso dos fondos para asegurar que o goberno francés cumpría as condicións. Ademais, antes de aprobar o préstamo, o departamento de estado dos Estados Unidos esixiu ao goberno francés que terían que ser apartados aqueles membros asociados ao Partido Comunista. O goberno francés cumpriu a esixencia e sacou o partido comunista do goberno de coalición. O préstamo a Francia foi aprobado en cuestión de horas.
Cando se despregou o Plan Marshall en 1947, moitos dos países europeos empezaron a recibir axudas doutras fontes. Enfrontado con esta competencia, o Banco Mundial cambiou o seu foco a países extraeuropeos. Ata que en 1968, os seus préstamos foron consignados para a construción de infraestruturas que produzan ingresos, como portos, redes de autoestrada, e plantas de enerxía, que xerarían suficientes ingresos para habilitar ao país a devolver o préstamo.
1968-1980
De 1968 a 1980, o banco concentrouse en satisfacer as necesidades básicas das persoas no mundo en desenvolvemento. A media e o número de préstamos a prestatarios incrementouse en gran medida como préstamos orientados a ampliar as infraestruturas dos servizos sociais e outros sectores.
Estes cambios hai que atribuílos a Robert McNamara, quen foi designado como presidente en 1968 por Lyndon B. Johnson. McNamara pediu ao tesoureiro do banco, Eugene Rotberg, buscar novas fontes de capital máis aló dos bancos norteños que foran as fontes primarias habituais. Rotberg utilizou o mercado de bonos global para aumentar o capital dispoñible do banco. Unha consecuencia deste período de atenuación da pobreza foi un aumento rápido da débeda do terceiro mundo. De 1976 a 1980 a débeda mundial do mundo en desenvolvemento aumentou a un índice anual medio do 20%.
En 1980, o Tribunal administrativo do Banco Mundial creouse para decidir nas disputas entre o Grupo Banco Mundial e o seu persoal nas alegacións de incumprimento de contratos de ocupación ou dos termos dos acordos.
1980-1989
En 1980, McNamara foi sucedido por Alden W. Clausen candidato do presidente dos Estados Unidos, Jimmy Carter. Substituíu moitos membros do equipo de McNamara e instituíu un novo enfoque ideolóxico. A súa decisión de 1982 de substituír o economista principal do banco, Hollis B. Chenery, por Anne Krueger era unha indicación deste novo enfoque. Krueger destacouse pola súa crítica sobre o financiamento ao desenvolvemento e por describir os gobernos do Terceiro Mundo como "estados buscadores de rendas".
Durante os anos 1980, o banco fixo fincapé nos préstamos para pagar a débeda do Terceiro Mundo, e as políticas de axuste estrutural deseñadas para optimizar as economías das nacións en desenvolvemento. A finais da década de 1980, UNICEF informou que os programas de axustamento estruturais do Banco Mundial foran responsables da "diminución da saúde, dos niveis nutritivos e educativos de decenas de millóns de nenos de Asia, Latinoamérica, e África".
1989-presente
A comezos de 1989, en resposta á dura crítica de moitos grupos, o banco empezou a incluír grupos ambientais e ONGs nos seus préstamos para mitigar os anteriores efectos das súas políticas de desenvolvemento. Tamén creou unha axencia para desenvolver, de acordo co Protocolo de Montreal, as medidas de protección da capa de ozono e da atmosfera terrestre reducindo nun 95% o uso de substancias químicas que esgotan o ozono, co 2015 como data obxectivo. Desde entón, de acordo cos seus coñecidos como "Seis Temas Estratéxicos", o banco aplicou varias políticas adicionais para conservar a contorna á vez que se promove o desenvolvemento. Por exemplo, en 1991, o banco anunciou que para protexer contra a deforestación, especialmente da Amazonia, non financiaría ningún desenvolvemento comercial ou proxecto de infraestrutura que botara a perder o medio ambiente.
Para promover bens públicos globais, o Banco Mundial tenta controlar as enfermidades contaxiosas como a malaria, repartindo vacinas en varias partes do planeta e unindo forzas para combatelas. En 2000, o banco anunciou unha "guerra á SIDA", e o 2011, o Banco uniuse á Sociedade para Parar a Tuberculose.
Nesta liña, en 2010 levou un proxecto ás Seychelles para promover o turismo local chamado MAGIC. Este foi continuado polo proxecto TIME, lanzado en 2012.
Tradicionalmente, e por un acordo tácito entre os Estados Unidos e Europa, o presidente do Banco Mundial sempre foi seleccionado entre os candidatos dos Estados Unidos.
O 23 de marzo de 2012, o presidente da EE.UU. Barack Obama anunciou que os Estados Unidos nomearían a Jim Yong Kim como presidente do Banco. Jim Yong Kim foi elixido o 27 de abril de 2012.
Grupo Banco Mundial
O BIRF proporciona préstamos e asistencia para o desenvolvemento a países de rendas medias con bos antecedentes de crédito. O poder de voto de cada país membro está vinculado ás súas subscricións de capital, que a súa vez están baseadas no poder económico relativo de cada país. O BIRF recolle gran parte dos seus fondos a través da venda de títulos nos mercados internacionais de capital. Xuntos, o BIRF e a AIF forman o Banco Mundial.
Desempeña un papel importante na misión do Banco que é a redución da pobreza. A asistencia da AIF concéntrase nos países máis pobres, aos cales proporciona préstamos sen xuros e outros servizos. A AIF depende das contribucións dos seus países membros máis ricos - incluso algúns países en desenvolvemento - para recadar a maior parte dos seus recursos financeiros.
A CFI promove o crecemento no mundo en desenvolvemento mediante o financiamento de investimentos do sector privado e a prestación de asistencia técnica e de asesoramento aos gobernos e empresas.
OMGI axuda a estimular investimentos estranxeiros nos países en desenvolvemento por medio de garantías a investidores estranxeiros contra prexuízos causados por riscos non comerciais. A OMGI tamén proporciona asistencia técnica para axudar aos países a divulgar informacións sobre oportunidades de investimento.
O CIADI proporciona instalacións para a resolución- mediante conciliación ou arbitraxe - de disputas referentes a investimentos entre investidores estranxeiros e os seus países anfitrións.
Presidencia
O presidente do Banco Mundial foi tradicionalmente un cidadán estadounidense, até que en 2008 accedeu ao cargo o surcoreano Jim Yong Kim.
Tipos de préstamo
Por medio dos seus diferentes organismos, descritos anteriormente, o BM xestiona cinco tipos diferentes de préstamos, controlando aspectos de investimentos, desenvolvemento institucional e políticas públicas de aproximadamente 150 nacións.
1) Préstamos para proxectos: este tipo de préstamos outórgase para desenvolver un proxecto específico como estradas, proxectos pesqueiros, infraestrutura en xeral.
2) Préstamos sectoriais, vía BIRF e AIF: estes préstamos gobernan todo un sector da economía dun país, é dicir, enerxía, agricultura, etcétera. Estes comportan condicións que determinan as políticas e prioridades nacionais para este sector.
Pobo ottawa
Os ottawa (tamén chamados odawa ou odaawaa) son un pobo indíxena do grupo anishinaabe que habita no sur do Canadá e o norte dos Estados Unidos. O seu territorio tradicional abranguía a actual fronteira entre os dous países e están federalmente recoñecidos en tribos e bandas. Están relacionados cos pobos ojibwa e potawatomi.
Banco Mundial
Tipos de préstamo
3) Préstamos Institucionais: estes serven para a reorganización de institucións gobernamentais co fin de orientar as súas políticas cara ao libre comercio e obter o acceso sen restricións, das empresas transnacionais (ETN), aos mercados e rexións. Doutra banda serven para cambiar as estruturas gobernamentais sen aprobación parlamentaria, baixo as directrices do Banco.
4) Préstamos de axuste estrutural: este tipo de préstamos foron creados teoricamente para aliviar a crise da débeda externa co fin de converter os recursos económicos nacionais en produción para a exportación e fomentar a entrada das empresas transnacionais en economías restrinxidas. Os países do sur experimentaron estes axustes e as consecuentes medidas de austeridade.
5) Préstamos a fondo Perdido: este tipo de préstamos foron creados como maneira de cambio monetario sen retorno, o prestamista non recibe de novo este diñeiro prestado.
No ano 1993 o BIRF marcaba como os seus maiores prestatarios por orde descendente a: México, India, Brasil, Indonesia, Turquía, China, Filipinas, Arxentina, Corea, Colombia, Marrocos e Nixeria. Os préstamos do BIRF negócianse de forma individual, inclúen un período de cinco anos sen necesidade de amortización; despois os gobernos prestatarios dispoñen dun prazo de 15 a 20 anos para amortizar a débeda aos tipos de xuro do mercado. O Banco nunca reestrutura a débeda nin cancela un préstamo. Pola súa influencia en fontes públicas e privadas o Banco figura entre os primeiros lugares de acredores dos seus clientes.
Críticas
miniatura|300px|Protesta contra o Banco Mundial en [[Iacarta.]] O Banco Mundial sempre foi criticado por organizacións non gobernamentais, por exemplo o grupo de dereitos dos indíxenas Survival International e académicos, incluído os seus ex economistas en xefe Joseph Stiglitz, Henry Hazlitt e Ludwig Von Mises. Henry Hazlitt argumentou que o Banco Mundial, xunto co sistema monetario, foi deseñado (cando eles o defenderon) para promover unha inflación mundial contida e "un mundo no cal o comercio internacional fose rexido polo estado". Stiglitz sostivo que as chamadas políticas de reforma do mercado libre que defendía o Banco a miúdo eran prexudiciais para o desenvolvemento económico se se aplicaban mal, demasiado rápido ("terapia de choque"), nunha secuencia equivocada ou en economías competitivas débiles.
Unha das críticas máis fortes ao Banco Mundial foi a forma en que se rexe. Aínda que o Banco Mundial representa 188 países, está dirixido por un pequeno número de países economicamente poderosos. Estes países (que tamén proporcionan a maior parte do financiamento da institución) elixen a presidencia e a alta dirección do Banco Mundial, así os seus intereses dominan o banco. Titus Alexander sostén que o poder de voto desigual dos países occidentais e do Banco Mundial, respecto dos países en desenvolvemento, fai que o seu papel sexa similar ao do Banco Surafricano polo Desenvolvemento baixo o apartheid, e por tanto un dos alicerces do apartheid global.
Na década de 1990, o Banco Mundial e o FMI forxaron o Consenso de Washington, unhas políticas que incluíron a desregulación e a liberalización dos mercados, a privatización e a redución do poder dos gobernos. A pesar de que o Consenso de Washington foi concibido como unha política para promover un mellor desenvolvemento, foi criticado por ignorar a equidade, a ocupación e como se levaron a cabo reformas como a privatización. Joseph Stiglitz argumenta que o Consenso de Washington puxo demasiada énfase no crecemento do PIB, e non bastante na permanencia do crecemento ou de se o crecemento contribuía a elevar o nivel de vida.
O Comité do Senado dos Estados Unidos de Relacións Exteriores elaborou un informe crítico co Banco Mundial e outras institucións financeiras internacionais por centrarse demasiado "na emisión de préstamos en lugar de no logro de resultados concretos de desenvolvemento dentro dun período definido", e pediu á institución "fortalecer os esforzos contra a corrupción".
No confín dos verdes castros
No confín dos verdes castros, disco do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 1999 en Galiza, nos Estudios Cormorán polo técnico X. M. Tasende e editado por Discmedi. Consta e catro temas tradicionais e tres composicións do grupo. Este traballo foi un encargo do Concello de Cabana de Bergantiños, como parte dunha campaña de promoción turística.
Banco Mundial
Críticas
As críticas ao Banco Mundial a miúdo toman a forma de protestas como en acontecementos recentes: as Protestas de Oslo do 2002 ao Banco Mundial, a Rebelión de Outubro e a Batalla de Seattle. Estas manifestacións producíronse en todo o mundo, mesmo entre o pobo brasileiro kayapó.
Outra fonte de crítica foi a tradición de ter un presidente norteamericano. Implementouse debido ao feito de que os Estados Unidos proporcionan a maior parte do financiamento do Banco Mundial. "Cando os economistas do Banco Mundial visitan os países pobres para dispensar axuda monetaria e consellos", observou The Economist en 2012, "din rutineiramente aos gobernos que teñen que rexeitar o amiguismo e que o mellor candidato dispoñible ocupe cada traballo importante. É un bo consello. O Banco Mundial teríao que aplicar."
Obscenidade
A obscenidade (do latín obscenus) é un termo co significando de "repulsivo, detestable", (posiblemente derivado de ob caenum, literalmente "do lixo"). O termo emprégase principalmente nun contexto legal para describir expresións (palabras, imaxes, accións) que ofenden a moral sexual prevalente.
Malia o seu longo uso formal e informal cunha connotación sexual, a palabra aínda mantén o significado de "noxento" e mesmo "desfavorable", como "beneficios obscenos" ou "a obscenidad da guerra". Pode empregarse sinxelamente no sentido de blasfemia ou irreverencia, ou pode sinalar algo que é un tabú, indecente, aborrecible ou repugnante.
A definición de obscenidad difire segundo as culturas, entre as distintas comunidades dentro da mesma cultura, e tamén entre os individuos desas mesmas comunidades. Moitas culturas produciron leis que definen o que é considerado obsceno, e a censura úsase a miúdo para tentar suprimir ou controlar os materiais que resultan obscenos segundo esas definicións, incluíndo normalmente, pero non só, material pornográfico.
Por mor de que o concepto de obscenidade está a miúdo mal definido, pode ser usado como ferramenta política para restrinxir a liberdade de expresión. Así, a definición de obscenidade pode ser un tema que afecte os dereitos fundamentais da persoa.
Václav Klaus
Václav Klaus, nado en Praga o 19 de xuño de 1941, é un político da República Checa, presidente do seu país dende o 28 de febreiro de 2003. Anteriormente fora primeiro ministro (1992-1998). Pertence ao Partido Democrático Cívico.
Graduado en económicas pola Universidade de Praga en 1963, completou os seus estudos en universidades de Italia e Estados Unidos. Traballou na Academia de Ciencias Checoslovaca e en 1970 pasou ao Banco de Checoslovaquia.
Bandeira de Suráfrica
Houbo un concurso público de deseños para a nova bandeira; porén, ningún dos deseños achegados mereceu a aprobación da comisión encargada do deseño da nova bandeira. Ó achegarse a toma de posesión de Nelson Mandela como novo mandatario, adoptouse temporalmente un deseño proposto por Frederick G. Brownell que foi amosado ó público só sete días antes do evento. A acollida foi tan boa que dita bandeira temporal foi oficialmente adoptada como bandeira nacional na Constitución de Suráfrica.