cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vegetta777
Carreira
Ao chegar á meta de dez millóns de subscritores, en outubro do 2015, foi recompensado co botón de diamante de YouTube, converténdose no primeiro hispano en obter un. Co paso do tempo realizou colaboracións con distintos creadores de contido, entre os cales están Willyrex, El Rubius, Arsilex, Lexosi, Herny, Fargan e outros streamers de fala hispana. Entre as series máis destacadas atópanse as de Grand Theft Auto Online, PUBG, Uncharted e Minecraft.
Proxectos
Participou e creou varios proxectos dentro da súa canle de YouTube, así como outros proxectos relacionados co seu contido e afeccións pero afastados do mundo desta plataforma.
Marmaduke Tunstall
Marmaduke Tunstall, nado en 1743 e finado o 11 de outubro de 1790, foi un ornitólogo inglés.
Foi o autor da Ornithologica Britannica (1771), probabelmente o primeiro traballo británico no que se utilizou a nomenclatura binominal.
Traxectoria
Tunstall naceu na vila de Burton Constable en Yorkshire do Leste, Inglaterra.
En 1760 herdou as terras familiares de Scargill, Hutton, Long Villers e Wycliffe. De confesión católica, foi educado en Douai, Francia.
Completados os seus estudos pasou a residir en Londres, onde fundou un amplo museo, así como unha gran colección de aves vivas e outros animais. Tras o seu su matrimonio en 1776 o museo se trasladousr a Wycliffe e xa daquela era un dos mellores de Inglaterra.
Tunstall foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres á idade de vinte e un anos e, en 1771, foi elixido membro da Royal Society.
A el débese a descrción do xénero Pyrrhocorax e das especies Falco peregrinus e Motacilla cinerea.
Morreu en Wycliffe e as súas facendas pasaron ao seu medio irmán William Constable.
Abreviatura
A abreviatura Tunstall emprégase para recoñecer a Marmaduke Tunstall como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Virginia Eubanks
Virginia Eubanks é unha politicóloga, profesora e autora estadounidense que estuda a tecnoloxía e a xustiza social. É profesora asociada no Departamento de Ciencias Políticas da Universidade de Albany,  SUNY. Anteriormente, Eubanks foi bolseira de New  America investigando a privacidade dixital, a desigualdade económica e a discriminación baseada nos datos.
Eubanks escribiu varios libros, o máis coñecido é Automating  Inequality:  How  High- Tech  Tools  Profile,  Police,  and  Punish  the  Poor (Automatizando a desigualdade: como as ferramentas de alta tecnoloxía perfilan, vixían e castigan aos pobres). O seu libro descobre os danos xerados polos algoritmo s informáticos que substitúen ás decisións humanas e como repercuten negativamente nos desfavorecidos economicamente.
Traxectoria
Eubanks licenciouse en Cultura Literaria en 1994 na Universidade de California, Santa Cruz. Estudou no Instituto Politécnico Rensselaer, onde obtivo un máster en Comunicación e Retórica en 1999 e un doutoramento en Estudos de Ciencia e Tecnoloxía en 2004.
Carreira e investigación
Eubanks Uniu a facultade na Universidade de Albany, SUNY despois de completar o seu doutoramento en 2004. A súa procura examina a intersección de tecnoloxía comunitaria, pobreza, a cidadanía das mulleres, e xustiza social.
Foi membro fundador do proxecto Our Data  Bodies e bolseira de New  America en 2016-17. Eubanks tamén cofundó os Talleres Populares de Tecnoloxía, que serviron de lugar de encontro para que a xente corrente definise e combatese as inxustizas sociais, económicas e políticas da era da información. En 2005, foi membro fundador de Our  Knowledge,  Our  Power ( OKOP), un grupo de dereitos sociais e xustiza económica. OKOP foi unha organización membro da Poor  People' s  Economic  Human  Rights  Campaign ( PPEHRC) ata que se disolveu en 2015.
Apareceu no documental de 2020 Coded  Bias, dirixido por  Shalini  Kantayya.
Automatizando a Desigualdade
En 2018, Eubanks publicou o libro  Automating  Inequality:  How  High- Tech  Tools  Profile,  Police,  and  Punish  the  Poor. O New York Times cualificou o seu libro de "fascinante", o que supuxo "un logro para un libro sobre tecnoloxía e política".
Na súa obra investigou as repercusións da minería de datos, os algoritmos políticos e os modelos de predición de riscos, así como os seus efectos nos pobres e a clase traballadora, especialmente cando os sistemas automatizados substitúen aos humanos á hora de decidir quen merece recibir axuda. Eubanks descubriu que os sistemas públicos e privados habilitados pola IA e relacionados coa saúde, as prestacións e a política tomaban decisións prexudiciais baseadas en datos erróneos e en prexuízos de clase, raza e xénero. Para resolver os problemas dos sistemas automatizados, Eubanks avoga pola intervención do Estado e por votar aos responsables políticos que valorasen a responsabilidade social.
Todo Dia a Mesma Noite
Todo Dia a Mesma Noite é unha miniserie brasileira producida por Netflix en colaboración con Morena Filmes e estreada o 25 de xaneiro de 2023. Está baseada no libro Every Day at the Same Night: The Untold Story of Kiss Nightclub da xornalista Daniela Arbex, e foi adaptado por Gustavo Lipsztein e dirixida por Júlia Rezende e Carol Minêm. Na historia fálase do incendio da discoteca Kiss, unha traxedia que matou 242 persoas en Santa María, Río Grande do Sur, na madrugada do 27 de xaneiro de 2013.
Sinopse
Na madrugada do 27 de xaneiro de 2013, na cidade de Santa María, no interior do Río Grande do Sur, un tráxico incendio na discoteca Kiss deixou 242 mortos e 636 feridos graves, converténdose na segunda traxedia máis grave do Brasil en canto ao número de mortos nun incendio. As vítimas foron na súa maioría estudantes da Universidade Federal de Santa María e a festa foi organizada por estudantes universitarios para recadar cartos para a graduación. No primeiro episodio preséntase a historia duns mozos e as súas relacións familiares: Mari quixo celebrar o seu vixésimo aniversario coas súas amigas; Felipinho quixo aproveitar ao máximo aquela noite xa que vive no campo; Guilherme viaxou dende a casa dos seus pais en São Paulo para visitar a irmá; Marco volveu despois de catro anos vivindo en Australia; e a estudante Grazi é convencida por Antônio de gozar da vida e desconectar dos seus estudos durante un tempo.
A partir desta traxedia, a serie segue as investigacións dos policías João e Tereza sobre a neglixencia dos donos da discoteca e a falsa inspección do concello; a dificultade dos superviventes Grazi e Fernando para volver á normalidade; e a loita dos pais dos mozos por meter no cárcere aos culpables, topando cos fiscais Avelar e Monteiro, que tratan de evitar que os políticos implicados se vexan involucrados.
Controversia
Unhas 40 familias das vítimas da traxedia da discoteca Kiss anunciaron que pretenden denunciar a Netflix por suposta explotación comercial. Un dos familiares dixo á prensa que a plataforma nin sequera informou do lanzamento dunha serie dramática sobre a traxedia, nin tiña permiso para producila. Amigos e familiares crearon un grupo de WhatsApp para discutir o asunto. O avogado dos familiares tamén pediu un acordo coa plataforma para que parte do beneficio xerado pola obra se reverta na construción dun monumento ás 242 vítimas, ademais de entregar valores aos familiares e superviventes. Segundo o avogado, algúns retomaron terapias e tratamentos psicolóxicos pola divulgación do contido. A Asociación de Familiares de Vítimas e Superviventes da Traxedia de Santa María (AVTSM) negou que demandará a Netflix pola produción da serie xa que tiñan coñecemento da produción.
Flora de Dios Rodríguez
Flora de Dios Rodríguez, nada en Padrón cara a 1914, foi unha conserveira e política galega.
Traxectoria
Conserveira veciña de Toural-Teis (Vigo). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida. Xulgada na causa 807/36 por rebelión nun consello de guerra celebrado en Vigo o 16 de outubro xunto cunha compañeira, sendo defendida por José Queizán Hermida. Foi condenada a 12 anos de prisión. Instruíronlle expediente de responsabilidades políticas en 1940.
Opus spicatum
miniatura|156x156px|[[Pavimento no Mercado de Traxano en opus spicatum.]] O opus spicatum ou espiña de peixe é un tipo de construción utilizada nos tempos da Roma antiga e da Idade Media, aínda que en construcións rurais tamén se aplicou durante os séculos XVII e XVIII. Consta de ladrillos ou pedras talladas, colocadas cun patrón en forma de espiña de peixe.
Usos
O seu uso era xeralmente decorativo foi máis comunmente utilizado como pavimento, aínda que tamén se atopa como técnica de construción de muros ou paredes. A súa aplicación en planos horizontais, como pavimentos ou simplemente decorativo non presenta ningún problema, aínda que a aplicación en muros de carga, é un pouco débil, xa que nos ángulos oblícuos dos elementos tenden a abrirse horizontalmente baixo a comprensión.
Eva Aguayo Lorenzo
Eva Aguayo Lorenzo é unha profesora universitaria e investigadora galega.
Traxectoria
Eva Aguayo é doutora en Economía e máster en Economía Sectorial Internacional pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), onde exerce como Profesora do Departamento de Economía Cuantitativa da USC.
Obtivo o primeiro premio na segunda edición dos Premios á Introdución da perspectiva de xénero na docencia da USC.
Desde 2012 dirixe a Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela, sendo a responsable da elaboración do Segundo Plan de Igualdade (2014-2020) e do Terceiro Plan de Igualdade (2021-2024) e do Protocolo fronte ao acoso sexual e por razón de sexo, orientación sexual e identidade de xénero, levando a cabo ademais distintas accións para promover as vocacións femeninas nas disciplinas CTEM  como o programa Unha enxeñeira ou científica en cada cole, e a introdución da perspectiva de xénero na docencia e na investigación. É parte activa na Xornada Universitaria Galega en Xénero das tres universidades públicas galegas.
Socia fundadora en 2015 da Asociación de Mulleres Investigadoras e Tecnólogas en Galicia, AMIT-Gal, nodo galego da asociación AMIT, do que foi secretaria,
Obsidian Entertainment
Obsidian Entertainment é unha empresa estadounidense desenvolvedora de videoxogos fundada en 2003 con sede en Irvine, California. Foi fundada por Chris Jones, Chris Avellone, Darren Monahan e Feargus Urquhart, ex-empregados de Black Isle Studios. Esta empresa é recoñecida polo desenvolvemento de xogos para PC, como Star Wars: Knights of the Old Republic II: The Sith Lords, Neverwinter Nights 2, Pillars of Eternity, Fallout New Veigas e The Outer Worlds.
No evento de Xbox X018 Microsoft anunciouse a adquisición do estudo xunto coa compra doutro estudo similar, InXile.
Movemento antinuclear
miniatura|"Enerxía nuclear? Non, grazas", [[slogan do movemento antinuclear]]
O movemento antinuclear é a resposta organizativa que reúne persoas, organizacións ou partidos políticos cun compromiso expreso antinuclear e ecoloxista. O movemento xorde en resposta ao suposto perigo do uso, desenvolvemento e expansión tanto civil como militar da tecnoloxía nuclear.
Xustificación do movemento
A maioría das persoas que se opoñen á enerxía nuclear considera que os principais problemas son o perigo de accidentes ou ataques militares ou terroristas. Tamén sinalan a cuestión dos residuos radioactivos, un perigo que se estende a decenas e mesmo centenares de miles de anos. Outros argumentos en contra son o seu elevado custo e o feito de tratarse de enerxía non sustentábel.
Actividades
A actividade do movemento céntrase en dúas áreas fundamentais:
Historia
A partir da década dos setenta, conforme diversos gobernos adoptaban a enerxía nuclear como unha das súas opcións para combateren a crise enerxética, o movemento nuclear foi adquirindo forza con rapidez. As primeiras centrais nucleares, construídas a partir dos anos 50, prometeran cantidades enormes de enerxía a un prezo «demasiado baixo para ser medido».
Porén, axiña se desvelaron tamén algúns dos problemas fundamentais desta tecnoloxía. Entre eles atopábanse os residuos radioactivos, que manteñen o seu perigo durante decenas e mesmo centenares de miles de anos, e as enormes cantidades de plutonio producidas, que podían contribuír á proliferación nuclear. Posteriormente fixéronse patentes outros problemas tamén graves, entre eles o perigo de accidentes como o de Chernóbil.
Inicios
Pódese determinar o inicio do movemento coas acción dos matrimonios Bohlen e Stowe, quen se opuñan aos ensaios nucleares dos EUA no Refuxio de Fauna Nacional de Amchitka, unha illa volcánica ao suroeste de Alasca. Fundaron o comité Don't Make A Wave (Non Fagades Unha Onda), que o 15 de setembro de 1971 fretou unha viaxe en barco á zona de ensaios nucleares. A expedición, bautizada como Greenpeace I, deu orixe á organización ecoloxista Greenpeace. O 12 de abril de 1971 unha manifestación de varios centos de persoas fronte ás obras da central nuclear de Fessenheim (Alsacia) dá inicio ao movemento antinuclear en Francia.
Década dos setenta
O 18 de febreiro de 1975 varios centenares de activistas ocuparon os terreos onde se proxectaba a construción da central nuclear de Wyhl, no estado de Baden-Württemberg, que entón formaba parte da República Federal de Alemaña. Malia o brutal desaloxo inicial, retomouse a ocupación cinco días despois, e prolongouse durante oito meses. O inicio das obras foi paralizado o 21 de marzo por orde xudicial e o 14 de marzo de 1977 descartouse definitivamente a súa construción. A zona foi declarada reserva natural en 1995. A ocupación de Wyhl supuxo o nacemento do movemento antinuclear en Alemaña.
O 22 de marzo de 1975 produciuse o primeiro accidente grave coñecido nunha central nuclear, en Browns Ferry (Alabama, EUA. Dende ese ano o movemento ecoloxista adquiriu un crecente carácter antinuclear. Logrou a paralización dos programas nucleares da maioría dos países industrializados, fundamentalmente tras os accidentes de Harrisburg (EUA) en 1979 e Chernóbil (URSS) en 1986. Na primavera de 1975 continuou a mobilización social contra a nuclearización do Rin tanto dende Alemaña como dende Francia, o que referendou o carácter internacional do movemento.
O 30 de outubro de 1976 varios miles de persoas repiten a ocupación de terreos destinados á construción dunha central nuclear na RFA, desta vez en Brokdorf, no estado de Schleswig-Holstein. A «batalla de Brokdorf» prolongouse durante varios meses, con continuos desaloxos policiais e reocupacións, e a participación de miles de persoas.
O 24 de setembro tivo lugar na RFA unha multitudinaria manifestación contra o FBR de Kalkar, no estado de Renania do Norte-Westfalia. A construción deste rematou en 1985, mais nunca chegou a entrar en funcionamento por mor da presión política e social.
O 5 de novembro de 1978 o movemento antinuclear austríaco logrou a paralización do programa nuclear nun referendo.
O 28 de marzo de 1979 produciuse un accidente na central nuclear de Three Mile Island en Harrisburg, (Pensilvania, EUA). A súa gravidade e repercusión paralizaron o programa nuclear estadounidense. Tres días máis tarde, o 31 de marzo, decenas de miles de persoas manifestáronse na RFA, na cidade de Hannover, en contra da planta de reprocesamiento nuclear de Gorleben, no estado de Baixa Saxonia.
O 9 de decembro de 1979 celebrouse en Bruxelas unha manifestación contra a instalación dos euromísiles (mísiles nucleares de alcance medio) en Europa. Este foi o inicio dun novo movemento pacifista europeo que cristalizou coa formación en 1980 da Campaña Europea polo Desarmamento Nuclear (END). Nela evidenciáronse as estreitas relacións entre o movemento antinuclear e o movemento pola paz dos anos oitenta.
Década dos oitenta
O 26 de abril de 1986 produciuse o accidente nuclear máis grave da Historia até entón. O reactor número 4 da central nuclear de Chernóbil (RSS de Ucraína) estoupou e fundiuse o núcleo do reactor. En 1990 640.000 persoas atopábanse baixo control médico debido ás emisións radioactivas. Segundo datos de decembro de 2000, 492.099 persoas foron desprazadas. Calculouse que uns 150.000 km² de territorio de Belarús, Rusia e Ucraína permanecerán contaminados durante varias xeracións. A nube radioactiva estendeuse polo occidente da URSS e mesmo alcanzou a Europa Occidental.
Os custos económicos calculáronse en centenares de miles de millóns de dólares e as vítimas mortais estimáronse entre 4.000 e centenares de miles. En xuño dese ano 4.000 mulleres finlandesas iniciaron unha folga pola que renunciaban a quedaren embarazadas até que o Goberno abandonase o programa nuclear. Chernóbil supuxo a extensión das moratorias nucleares por toda Europa.
En 1987 tentouse levar a cabo en España o proxecto IPES (Instalación Piloto Experimental Subterránea), un experimento para estudar a resposta dos granitos a fontes de radioactividade. O obxectivo era coñecer a súa viabilidade como enclave de futuros cemiterios nucleares. Estaba previsto desenvolver o laboratorio experimental de residuos radioactivos na caverna granítica da central hidroeléctrica de Aldeadávila de la Ribera (Salamanca). Porén, o rexeitamento social foi unánime, e mesmo levou ao secuestro popular na casa consistorial do vicepresidente segundo da Deputación Provincial o 3 de abril. En setembro mesmo se chegaron a utilizar explosivos roubados para derrubar unha torre do tendido eléctrico. A situación rematou co abandono definitivo do proxecto antes de este poñerse en marcha.
En Galiza
Posteriormente a veciñanza foi informada do impacto ambiental na ría, así como dos notábeis recortes na cifra estimada de empregos xerados. A finais de 1976 e principios de 1977 destacou a figura de Pencha Santasmarinas, quen iniciou no ámbito rural unha campaña contra a central. Celebrouse en Viveiro un debate entre partidarios e detractores da enerxía nuclear, na sala de festas Os Verxeles. Unhas 2.000 persoas escoitaron a representantes de Fenosa e tamén a técnicos e enxeñeiros da Universidade de Santiago de Compostela. Estes últimos expuxeron os perigos da enerxía nuclear, o que fixo que moitas veciñas e veciños cambiasen a súa opinión sobre o proxecto. O debate, xa que logo, inclinou o sentir popular contra a central. O descubrimento dunha falla baixo o terreo onde se ía instalar a central, xunto co risco de terremoto, determinaron que, de producirse un incidente nuclear, a contaminación podería estenderse nunha área de 100 km á redonda. Estes datos foron clave para o posicionamento da maioría da poboación contra o proxecto.
A primeira gran mobilización tivo lugar o domingo 10 de abril de 1977. Máis de 8.000 persoas, segundo a organización, percorreron os 11 km que separaban Viveiro e Regodela, desafiando a prohibición do goberno civil de Lugo. Nas súas pancartas podíase ler «Galicia é nosa e non de Fenosa» ou «Non Xove nuclear». O 20 de maio de 1979 produciuse unha nova gran marcha entre as dúas localidades. Participaron entre 7.000 e 10.000 persoas, entre elas unha delegación da Comisión de Defensa de una Costa Vasca No Nuclear, así como organizacións ecoloxistas de recente creación, como o Comité Antinuclear Galego e a Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galicia (ADEGA). De feito, en xuño dese ano ADEGA celebrou o Día Mundial do Ambiente cunha xornada antinuclear a nivel galego centrada na oposición popular á central de Xove. Este acontecemento foi a culminación de todas as mobilizacións precedentes.
A inicios da década de 1980, demostrouse que as previsións de consumo eléctrico incluídas no I Plan Enerxético Nacional (PEN) de 1975 e reforzadas co II PEN en 1979 foran disparatadas. Trala denegación da licenza de obra por parte do concello de Xove, en 1984 cancelouse de xeito definitivo o proxecto de instalación da central na Mariña lucense.
João Barrento
João Barrento, nado en Alter do Chão o 26 de abril  de 1940, é un ensaísta, crítico literario, cronista e  tradutor portugués.
Biografía
João Barrento licenciouse en Filoloxía Xermánica pola Facultade de Letras da Universidade de Lisboa (1958-64), elaborando unha disertación sobre a obra do dramaturgo inglés Harold Pinter ''Entre a Palavra e o Gesto. Interpretação do Teatro de Harold Pinter''. Lisboa, 1964).
De 1965 a 1968, foi lector de Portugués na Universidade de Hamburgo e, máis tarde, lector de Alemán na Facultade de Letras de Lisboa. Tornouse tradutor literario de lingua alemá. De 1986 até xubilarse, foi profesor de Literatura alemá e Comparada na Facultade de Ciencias Sociais e Humanas da Universidade Nova de Lisboa. É tradutor de literatura e filosofía de lingua alemã.
Profesor convidado e conferenciante nas Universidades alemás de Hamburgo, Gotinga, Düsseldorf, Heidelberg, Erfurt, Leipzig, Mainz, Bielefeld e nas Universidades de Viena (Áustria), Louvain-la-Neuve (Bélxica), Pontifícia Universidade Católica do Río de Janeiro e Federal da Paraíba (Brasil).
Colaborador regular (columnista e cronista) do xornal Público entre 1990 e 2006, e da maior parte dos xornais e das revistas literarias e culturais portuguesas, ademais doutras como: Semear, Metamorfoses e Inimigo Rumor, Río de Xaneiro; Ibero-Americana, Frankfurt. Tivo cargos na Associação Portuguesa de Escritores, Associação Portuguesa de Literatura Comparada, Associação Portuguesa de Tradutores, Associação Portuguesa de Estudos Germanísticos, PEN-Clube Português.
Traduciu e prologou decenas de autores de lingua alemá, da Idade Media ao século XXI, particularmente de poesía  moderna e contemporánea, alén de obras de ficción, filosofía e teatro.
Traducións
João Barrento ten realizado traducións de Goethe, Robert Musil, Hugo von Hofmannsthal, Erich Fried, Michael Krüger, Gottfried Benn, Christa Wolf, Paul Celan, Johannes Bobrowski, Thomas Bernhard, Georg Trakl, Peter Handke, Heiner Müller. Alén diso, traduciu e organizou antoloxías de textos e poemas de lingua alemá. É tamén autor de libros de divulgación da literatura portuguesa na Alemaña.
Premios e distincións
Foi agraciado coa Cruz de Mérito Alemá (1991) e a Medalla Goethe (1998).
Nacionalismo canadense
miniatura|275x275px|[[Bandeira do Canadá|Bandeira nacional do Canadá.]] O nacionalismo canadense é un conxunto de ideas e conceptos nacionalistas que procura a unidade, soberanía e benestar do Canadá e dos seus cidadáns. O nacionalismo canadense é unha ideoloxía política significativa dende o século XIX, e normalmente maniféstase como un intento de avanzar na independencia do Canadá da influencia do Reino Unido e dos Estados Unidos. Dende a década de 1960, a maioría dos defensores do nacionalismo canadense avogaron por un nacionalismo cívico debido á diversidade cultural do Canadá que especificamente busca igualar a cidadanía, especialmente no referente ao Quebec e á poboación francófona, que historicamente se enfrontaron á discriminación cultural e económica e á presión asimilacionista dos gobernos anglófonos que dominan no Canadá. O nacionalismo canadense converteuse nun tema importante durante as eleccións xerais canadenses de 1988, que se centraron no daquela proposto tratado de libre comercio do Canadá e os Estados Unidos, e os nacionalistas canadenses opuxéronse ao acordo, dicindo que conduciría á inevitable asimilación e dominación completa do Canadá polos Estados Unidos. Durante o referendo do Quebec de 1995 que determinaría se o Quebec se convertería nun estado soberano ou permanecería no Canadá, os nacionalistas canadenses e os federalistas apoiaron a opción do "non", mentres que os nacionalistas quebequeses apoiaron a opción do "si", o cal resultou nunha axustada maioría a prol do "non".
Algúns sectores do nacionalismo canadense pulan por un maior nivel de soberanía ao tempo que apoian permanecer dentro da Commonwealth de Nacións. Un exemplo disto son os Tories canandenses. Os conservadores canadenses tamén se opuxeron fortemente ao libre comercio cos Estados Unidos, temendo a asimilación económica e cultural. Por outra banda, o nacionalismo canadense francés ten as súas raíces xa na preconfederación, aínda que un retrato máis preciso do nacionalismo canadense francés é ilustrado por figuras como Henri Bourassa durante a primeira metade do século XX. Bourassa avogou por unha nación menos dependente de Gran Bretaña nos eidos político, económico e militar, aínda que non optaba por unha república como era o caso dos reformadores radicais francófonos na rebelión do Baixo Canadá de 1837. Bourassa tampouco defendía necesariamente un nacionalismo provincial, é dicir, a separación do Quebec do Canadá que se converteu nun compoñente forte na política do Quebec durante a Revolución tranquila, especialmente a través do ascenso do Parti Québécois en 1968.
Principado de Pontinha
O Principado de Pontinha, tamén coñecido como Principado do Ilhéu da Pontinha, é unha micronación autodenominada, situada nunha rocha de 178 metros cadrados, a 70 metros da costa da cidade de Funchal, na illa de Madeira. O autoproclamado Principado é unha creación do propietario do illote, o autodenominado Príncipe D. Renato Barros II, Príncipe de Ilhéu da Pontinha e Elector de Portugal.
En 2007, o número de cidadáns do Principado era dun habitante, o propio Renato Barros, aínda que non reside no territorio. En 2014, segundo Renato Barros, os cidadáns do principado eran el mesmo, a súa muller e os seus dous fillos.
O 25 de setembro de 2017 Renato Barros viuse obrigado a abandonar o Forte de São José, ata entón sede da micronación, vendido 3 días antes a emigrantes durante un proceso concursal.
Historia
En xaneiro de 2007, Renato Barros, profesor de Educación Visual e propietario do Forte São José desde o ano 2000, anunciou que avanzaba un proceso internacional con vistas a crear un principado no illote de Pontinha, unha rocha situada a 70 metros da costa da Illa de Madeira, e conectada con ela polo peirao de Porto do Funchal, onde se atopa o castro.
Renato Barros adquiriu o castro no ano 2000, por un importe de nove mil contos (uns corenta e cinco mil euros na actualidade), co obxectivo de estudar a enerxía das ondas do mar. O Plan Director do Porto de Funchal, aprobado en 2004, prevía a apertura dun bar-restaurante, con terraza e miradoiro no Forte de São José. Posteriormente modificouse este plan, que retirou a 'autorización' tácita para a apertura dun bar/restaurante/terraza, facendo inviable a utilización da fortaleza con fins comerciais, e anulando as pretensións do titular legal do inmoble, que tiñan coñecemento da Xunta de Galicia. Aínda que ese non era o seu propósito inicial, ao comprar o edificio, Renato Barros desenvolveu a intención de recuperar a fortaleza e a rocha, cuxa historia remóntase á primeira viaxe de exploración da illa, capitaneada por João Gonçalves Zarco, co obxectivo de dándolle unha utilidade, a través da apertura ao público dun bar e dun espazo museístico.
Declaración de independencia
En novembro de 2007, Renato Barros entregou ao Representante da República Portuguesa na Rexión Autónoma de Madeira, Monteiro Diniz, unha "solicitude de desvinculación do Principado de Ilhéu da Pontinha". O día 29 do mesmo mes, Cesidio Tallini, activista pola causa das micronacións e fervoroso defensor da independencia de Long Island, emitiu un comunicado en nome do "Príncipe D. Renato Barros, soberano del Principado de Pontinha"., anunciando formalmente a secesión do principado de Portugal, constituíndo o Forte de São José como capital do país autoproclamado. O "príncipe" destacou as súas boas relacións co Goberno brasileiro, afirmando que se o principado é recoñecido, esta será a porta de entrada a Europa.
Detención de Renato Barros
O 25 de setembro de 2017, Renato Barros foi detido pola Guarda Nacional Republicana, tras opoñerse a unha orde de execución xudicial polo peche de instalacións. As forzas de seguridade que acompañaban ao axente da forza esposaron ao "príncipe do illote", levándoo á comandancia local, onde, tras ser identificado, quedou en liberdade, á espera da tramitación xudicial do proceso, que deberá pasar a vista ante o xuíz.
reclamación de territorio independente
Renato Barros alega que, a diferenza de Desertas e Salvaxes, reconquistados polo Estado portugués por Marcello Caetano, este territorio nunca foi reincorporado. Tamén menciona que, se a súa pretensión non fose lexítima, os pasos que está a dar para a formación do principado serían motivo suficiente para que sexa detido, e que iso só non ocorre porque Portugal vendera ese anaco de territorio, que agora sería ser independente. Aínda que non presentou nada concreto, afirmou ter no seu poder opinións internacionais que apoian a súa pretensión de príncipe, e a independencia dese territorio da República Portuguesa. Tamén afirmou que xa contaba con apoios para a súa reivindicación a nivel de varios consulados, países e mesmo do Parlamento Europeo, dicindo que xa levaba a súa reivindicación ante Nacións Unidas, abrindo o camiño para a realización da independencia do illote.
En 2007, Renato Barros manifestou a súa intención de levar ata o final a súa idea de conformar un principado independente nesa propiedade, por razóns de autoestima e en resposta ao modo en que afirma ser tratado pola nación portuguesa, cando viu bloqueadas as súas intencións de explotar comercialmente o sitio. Nese sentido, dixo que considera correcta a actitude do Estado portugués, xa que este, ao non ter a soberanía do territorio, tampouco pode lexislar nin aprobar nada alí: "Xusto ao lado estanse a realizar certas obras e Son incapaz de facer nada. Só podía haber un erro: estaba a pedir algo que non era de Portugal. A actitude do Goberno foi sempre lexítima, porque isto non é portugués. Estiven dando nomes a todos e ao final tiñan razón". En novembro do mesmo ano, Renato Barros entregou unha solicitude formal para o desprendemento do Principado de Ilhéu da Pontinha ao Representante da República Portuguesa na Rexión Autónoma de Madeira, e o 29 dese mesmo mes, Cesidio Tallini, activista da causa das micronacións, anunciou publicamente que o Principado declarou unilateralmente a súa independencia de Portugal
O 6 de setembro de 2010, Renato Barros solicitou formalmente ao Estado portugués que recoñeza inmediatamente ao Principado de Pontinha como "Estado soberano e independente", comunicándolle a súa intención mediante carta enviada aos Presidentes da República, da Asemblea da República, primeiro ministro, ministros de Asuntos Exteriores e de Administración Interior e Representante da República en Madeira. No documento sinalaba que "o último (sic) rei de Portugal, o rei Carlos I, procedeu en 1903, por Real Carta, a vender non só a propiedade senón tamén o dominio do illote onde se atopa o Forte de São José", facendo referencia a que "as autoridades portuguesas debidamente facultadas, nomeadamente Torre do Tombo, recoñecen a plena validez do documento de venda da propiedade e dominio do illote". Así mesmo, sostivo que o autodenominado "Principado de Pontinha cumpre todos os requisitos esixidos polo Dereito Internacional Público para ser recoñecido como Estado soberano e independente", xa que posúe "territorio, dominio sobre el, pobo e a respectiva Carta Monárquica Constitucional", invocando que tanto o dereito internacional coma o Estado portugués recoñecen o "dereito á autodeterminación dos pobos", non existindo "ningunha razón, de feito ou de dereito, que impida ao Goberno portugués e ao seu Estado recoñecer ao Principado de Pontinha como un Estado soberano e independente, moito menos por mor dunha pequena porción dun territorio cuxo dominio alienou”.
Validez da reclamación
Segundo o historiador Alberto Vieira, o que o rei D. Carlos alleou, historicamente, foi a construción do castro, e a soberanía nunca foi alienable, o illote seguindo, ao seu xuízo, sendo tan portugués como antes da venda do forte de San. Xosé. O mesmo historiador asegura que aínda non sabe se existe algunha prerrogativa no dereito internacional que lle dea algunha razón a Renato Barros.
Black Isle Studios
Black Isle Studios era unha división da desenvolvedora e distribuidora de xogos Interplay Entertainment, creado especialmente para o desenvolvemento de xogos de rol para ordenador. A sede estaba situada no Condado de Orange de California.
Principado de Pontinha
Validez da reclamación
Segundo os xuristas Jorge Bacelar Gouveia e Guilherme Silva, a pretensión de Renato Barros non ten apoio na lexislación portuguesa, especialmente na Constitución da República Portuguesa, e apenas está apoiada no [Dereito Internacional Público] e nos instrumentos do dereito internacional, en particular a Carta das Nacións Unidas. Segundo eles, non abonda con acreditar a propiedade dunha porción de territorio para reclamar a independencia desa porción. Adicionalmente, segundo o número 3 do artigo 5 da Constitución da República Portuguesa, "o Estado non allea ningunha parte do territorio portugués nin os dereitos soberanos que exerce sobre el, sen prexuízo da rectificación das fronteiras", sendo esta soberanía "unha e indivisible", e a bandeira un símbolo "da unidade e integridade de Portugal". Segundo Guilherme Silva, aínda que existe un título de propiedade e un rexistro da propiedade, e ignorando a cuestión de se se trata dun castro militar, que legalmente remite a unha solución diferente, e aínda que existe constancia notarial que concede que no ano 2000, o vendedor era o propietario lexítimo ao allear o edificio, e recoñecendo que se trata de bens non acollidos ao dominio público marítimo, posto que se atopa en mans privadas antes do 31 de decembro de 1864, non é suficiente para lexitimar a reclamación.
Black Isle Studios
Esta división foi fundada en 1996, adoptando o nome de Black Isle Studios durante 1998. O nome tómao dunha rexión de Escocia chamada Black Isle, de onde era o seu fundador Feargus Urquhart.
Principado de Pontinha
Validez da reclamación
Segundo os mesmos xuristas, o autodenominado "Principado" tampouco cumpre todos os requisitos esixidos polo Dereito Internacional para ser recoñecido como Estado soberano e independente, xa que aínda que ten territorio, aínda que limitado, non ten un pobo, e non pode entender como tal unha única mostra familiar. Segundo Jorge Bacelar Gouveia, a reivindicación de soberanía e propiedade non é lexítima, "xa que o Estado portugués conta cunha lexislación que determina o dominio público desta illa. Por outra banda, non hai requisitos para a formación dun Estado: non hai pobo, nin poder efectivo, nin territorio". Así mesmo, a Carta Monárquica Constitucional e o título de propiedade non son un "salvoconduto" para a independencia, e mesmo pódese argumentar legalmente se a propiedade foi efectivamente alleada polo Estado portugués, ou se foi a herdanza dinástica dos portugueses. E aínda que a Constitución da República Portuguesa recoñece de feito o dereito dos pobos á autodeterminación no número 3 do artigo 7, esta norma ten que combinarse con outras razóns, de feito e de dereito, acumuladas ou non, en para lexitimar esta pretensión.
Black Isle Studios
Interplay reviviu o nome de Black Isle en agosto de 2012 coa intención de producir novos xogos de rol. Black Isle deixou de existir unha vez máis, sen producir ningún xogo novo, cando Interplay rematou de vender todos os seus assets de videoxogos e a propiedade intelectual en 2016.
Principado de Pontinha
Validez da reclamación
Pero aínda que exista algún rastro de posibilidade de recoñecemento, só se pode invocar no caso adecuado, a Organización das Nacións Unidas, e apoiado por instrumentos legais como o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos de 1966, o Pacto das Nacións, nas resolucións da Asemblea Xeral e do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, na Convención de Viena, na Responsabilidade dos Estados por feitos internacionalmente ilícitos, no Pacto da Sociedade das Nacións, no Estatuto da Corte Internacional de Xustiza, no Consello de Europa, ou OTAN, a través da cal se pode avaliar a lexitimidade da reivindicación.
En resposta aos dous xuristas, Renato Barros declarou que recibiu varias solicitudes para a atribución da dobre cidadanía e a concesión de títulos de nobreza, polo que o "Principado" cumpriría todos os requisitos para ser recoñecido como Estado independente: un pobo., parte dos cales na diáspora, un poder efectivo e un territorio, aínda que limitado, e polo tanto non se pode considerar unha "utopía".
Black Isle Studios
Peche
En 1998, algúns dos responsables do primeiro título da división Fallout, deixaron Interplay para formar Troika Games despois de que non fosen capaces de chegar a un acordo con Interplay acerca de como debía ser estruturado o equipo.
Principado de Pontinha
Características
En 2007, Renato Barros anunciou que xa tiña plans para unha Constitución, unha moeda e un himno. A moeda sería o 'punto', porque o territorio estaba en Pontinha, e os cidadáns serían coñecidos polos 'puntos'. A lingua falada sería 'fiuncho', de Funchal. A bandeira sería azul mar, co illote debuxado nela.
Tamén anunciou a intención de formar o seu propio pobo, mediante invitación por carta de cidadanía, na que os destinatarios deberán xurar que queren ser cidadáns de "Ilhéu da Pontinha" -nome do suposto "país"- e que respectan a súa Constitución, e o Goberno que logo se formará. Renato Barros prevé un simple executivo, acorde ao tamaño do país, garantindo que non será o propio presidente, senón alguén designado por el.
Black Isle Studios
Peche
En decembro de 2003 e debido ás dificultades económicas, Interplay decidiu suspender temporalmente de emprego ao persoal de Black Isle.
Xa en 2007, Interplay aínda non explicara a súa decisión nin aclarado o futuro da división.
Antigos empregados de Black Isle Studios traballan agora na empresa de videoxogos Obsidian Entertainment.
Produtos
Algúns dos títulos nos que participou Black Isle son:
Principado de Pontinha
Características
"Principado da Pontinha" contaba a principios de 2017 cunha terraza con paraugas e cadeiras, chanzos e cova, e un cartel cunha foto do "Príncipe D. Renato I".
José Vargas Lorenzo
José Vargas Lorenzo, nado en Gondomar cara a 1874, foi un político galego.
Principado de Pontinha
Economía
Segundo o propietario do illote, a illa non é, segundo o dereito internacional, territorio portugués dende 1903; non controla as súas fronteiras, non require pasaporte para a entrada e non ten impostos para as non fortenses, co obxectivo de atraer un público turístico máis numeroso.
José Vargas Lorenzo
Traxectoria
Veciño de Peitieiros, foi secretario da sociedade agraria de Peiteiros. Membro do Partido Radical foi concelleiro de Gondomar. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión o 16 de outubro con José Pequeño Rodríguez (alcalde), Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), José Cribeiro González, Joaquín Míguez Ledo, Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias (a) Cañón, Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas, foi condenado a 9 anos de prisión.
Principado de Pontinha
Economía
En decembro de 2015, o Principado de Ilhéu da Pontinha adoptou o Bitcoin como moeda oficial.
Enerxía
EDP rexeitou instalar electricidade na propiedade. Segundo Renato Barros, isto ocorreu pola inxerencia do presidente da Xunta de Madeira, Alberto João Jardim, despois de que este rexeitase vender de novo o Ilhéu da Pontinha ao Goberno da Rexión. Para abastecer a subministración eléctrica, Renato instalou un panel solar e un pequeno aeroxerador, polo que a enerxía producida é 100 % de fontes renovables.
Asilo político
En febreiro de 2017, o deputado autonómico José Manuel Coelho solicitou asilo político no Principado de Pontinha tras ser condenado a un ano de prisión por delito de difamación agravada.
Perspectivas de futuro
No ano 2007 os propietarios do inmoble manifestaron que estaban a facer esforzos para intentar recuperar o mobiliario existente, contando xa con elementos do proxecto do antigo castro.
O obxectivo de Renato Barros era entón, unha vez formalizado todo, poder facer no futuro o que quixese no castro, xa que sería no seu "país". O profesor considérase “tolo dentro da norma”, confesando ter pouco apoio, e nin sequera poder contar co apoio familiar na loita pola independencia do pequeno territorio. Renato Barros asegura estar seguro de que toda esta historia "acabará mal" e con repercusións negativas para Portugal.
No cine
En abril de 2010, no marco do V Festival Internacional de Cine de Funchal, proxéctase unha curtametraxe, en formato documental, denominada O Principado de Fort S. José – O diamante que ilumina a perla do Atlántico, baseada nun libro publicado recentemente, que aborda a visión de Renato Barros do illote de Pontinha, dirixido e producido por Ilídio Ribeiro e a axudante de dirección Carla Moura.
O 30 de abril de 2016 estreouse no Festival de Cine de Madeira o documental Um Sonho Soberano, unha película sobre Renato Barros. A sesión tivo lugar no Teatro Municipal Baltazar Dias.
Antón Garrote
Antón Garrote Esteve, nado na Coruña o 17 de agosto de 1972, é un ex-regatista e adestrador de vela galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1996.
Traxectoria
Nacido na Coruña, a curta idade trasladouse coa súa familia a Barcelona. Comezou a practicar vela de neno, entrando aos 11 anos no Club Náutico El Masnou. Con 23 anos logrou unha praza para participar nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, onde participou na clase laser. Rematou a competición olímpica no posto 22, sendo a medalla de ouro para o brasileiro Robert Scheidt.
Tras deixar as competicións, converteuse en adestrador. Preparou os equipos da clase laser de Noruega nos Xogos Olímpicos de 2016 e 2020. Nos Xogos de Toquio, un dos seus pupilos, Hermann Tomasgaard, conseguiu a medalla de bronce.
Naisten SM-sarja 2010-2011
A tempada 2009-2010 da Naisten SM-sarja foi a 29ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. A liga comezou o sábado 11 de setembro de 2010 e concluíu o 6 de marzo de 2011. Pola súa banda os play-offs comezaron o 8 de marzo de 2011 e finalizaron o 29 de marzo coa disputa do terceiro partido das finais. Nesta edición participaron un total de nove equipos.
Ao finalizar a tempada o HPK alzou gañou o primeiro campionato da súa historia logo de derrotar nas finais (3-0) ao Ilves, que defendía o título conquistado na tempada precedente. Pola súa banda as Kärpät conseguiron a medalla de bronce logo de derrotar ás Blues en Espoo (2-4).
Nesta tempada da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés entregouse por primeira vez a Aurora Borealis Malja, que substituíu á Sammon Malja como trofeo ao equipo campión de Finlandia en categoría feminina.
Equipos participantes
Na tempada 2010-11 tomaron parte na competición un total de nove equipos. Por rexións, a única que contou con máis dun representante foi as rexión de Uusimaa, con dous (Blues e LoKV), o resto de equipos eran das rexións de Finlandia Central, Finlandia Propia, Ostrobotnia do Sur, Ostrobotnia do Norte, Savonia do Norte, Tavastia Propia e Pirkanmaa. Seis dos equipos participantes compartían os seus nomes con equipos profesionais masculinos da Liiga (Blues, HPK, Ilves, JYP, KalPa e Kärpät).
Rolda preliminar
Fonte: Leijonat.fi
Equipo campión
O equipo do HPK que conquistou o campionato finlandés feminino en 2011 estivo integrado polas seguintes xogadoras:
CAST-1000
CAST-1000 ou CAST1000 (acrónimo de China Academy of Space Technology 1000) é un bus construído por CAST para o uso con diferentes tipos de satélites.
Características
CAST-1000 é un bus pensado para satélites de entre 300 e 600 kg en órbita baixa terrestre. Está pensado para satélites científicos ou de observación terrestre, coa posibilidade de funcionar en formación entre varios satélites ou formando unha constelación. Pode proporcionar unha potencia de ata 600 W cunha esperanza de vida de cinco anos.
José Pequeño Rodríguez
José Pequeño Rodríguez, nado en Nigrán cara a 1884, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Borreiros, foi presidente da sociedade agraria de Borreios en 1929. Nas eleccións do 12 de abril de 1931 foi elixido concelleiro de Gondomar. Na Segunda República foi alcalde de Gondomar en 1932. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión o 16 de outubro con Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), José Vargas Lorenzo, José Cribeiro González, Joaquín Míguez Ledo, Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias (a) Cañón, Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas, foi absolto.
Cromodoridoideos
A dos cromodoridoideos (Chromodoridoidea) é unha superfamilia de moluscos opistobranquios da orde dos nudibranquios e suborde dos doridinios.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1891 polo médico e zoólogo danés, especializado en malacoloxía, Rudolph Bergh.
Familias
Na actualidade recoñécense na superfamilia as familias seguintes:
Gala Murguía de Castro
Gala Martínez-Murguía de Castro, máis coñecida como Gala Murguía, nada en Lestrobe (Dodro) o 2 de xullo de 1871 e finada na Coruña o 18 de xaneiro de 1964, foi a filla máis lonxeva de Rosalía e Murguía e tivo un papel importante na apertura da Casa Museo Rosalía de Castro, xa que foi clave na reconstrución da vida familiar na Casa da Matanza.
Traxectoria
Era a irmá xemelga de Ovidio Murguía. En 1922 casou con Pedro Izquierdo Corral, mais non tiveron fillos. Foi membro de honra da Real Academia Galega entre o 27 de maio de 1956 e o 14 de xaneiro de 1964.
Complexo Arp2/3
miniatura|Estrutura atómica de Arp2/3. Cada cor corresponde a unha subunidade: Arp3, laranxa; Arp2, azul mariño (as subunidades 1 e 2 non se amosan); p40, verde; p34, azul claro; p20, azul escuro; p21, maxenta; p16, amarelo. O complexo Arp2/3 (acrónimo inglés para Actin-Related Proteins, é dicir, proteínas relacionadas coa actina) é unha proteína celular implicada no control da disposición da actina no citoesqueleto das células. É de vital importancia na fisioloxía celular e atópase amplamente difundida por todo o dominio dos eucariotas. Composta por sete subunidades, algunhas delas posúen unha topoloxía claramente relacionada coa súa función biolóxica: dúas das súas subunidades, denominadas «ARP2» e «ARP3», posúen unha estrutura moi semellante á dos monómeros de actina. Dita homoloxía permite a ambas as unidades comportarse como axentes nucleantes da polimerización dos monómeros de actina G (actina libre ou non polimerizada) a actina F (aquela que se acha nos microfilamentos), unha das funcións do complexo Arp2/3. Ademais, este complexo é necesario para establecer estruturas dendríticas complexas de actina F.