cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla das Ardenas (1914)
Batalla
Pero os alemáns non tiñan na zona algunhas divisións, senón os exércitos IV e V, liderados respectivamente polo duque Alberto de Württemberg e o Príncipe Guillerme de Prusia. Iniciaran o seu avance a través dos bosques o día 19 de agosto, construíndo defensas xa que o Plan Schlieffen forzáballes a estar parados, por mor do lento avance da á dereita do ataque. Eran moitos máis dos esperados polos franceses, e estaban atrincheirados nas súas posicións.
O día 21 de agosto amenceu cunha densa néboa, polo que as vangardas de ambas as forzas chocaron case literalmente. Entre a néboa, que non permitía recoñecementos en profundidade, e a súa planificación, as tropas de vangarda francesas creron topar cunha pequena forza alemá de pantalla. O día pasou con breves escaramuzas por mor da pouca visibilidade, cos franceses preparándose para arroiar a grupos dispersos de alemáns ao día seguinte. Pero a realidade é que se enfrontaban en inferioridade numérica a unha forza parapetada en posicións defensivas. Ruffey sospeitábao, a partir das súas propias observacións e de informes recibidos de refuxiados, pero os seus envíos de devanditos informes ao cuartel xeral de Joffre non obtiveron nunca resposta.
O 22 de agosto amenceu despexado e as tropas francesas lanzáronse ao asalto vestindo os seus uniformes de cor azul e vermella, a pesar das preocupacións de Ruffey sobre o tamaño real das forzas alemás. Sufriron moitas baixas debido ás metralladoras alemás e o lume de fusilería. Os contraataques alemáns déronse de fronte coa artillaría lixeira francesa de 75 mm, que causou tamén gran cantidade de baixas. Pero ao final do día, dos catro eixos de avance franceses (Virton, Tintigny, Rossignaland e Nefchateau), tan só en Virton logrouse algún éxito. En todos os demais, os sobreviventes víronse rexeitados ás súas posicións de partida. Moitas unidades, como a Sexta división colonial alxeriana, foran esmagadas por completo (no caso da sexta mesmo faleceron os xenerais Raffenel e Rondoney, xefes de división e de brigada respectivamente). A conta de mortos do día pasou dos dez mil. Feridos, máis do dobre.
Ao final do día, Ruffey estalou nun torrente de improperios contra a cegueira e incompetencia do seu propio cuartel xeral e o feito de ignorar os informes sobre a cantidade de tropas xermanas. Iso supuxo un conflito entre el e Joffre que tería consecuencias posteriores. En calquera caso, as unidades francesas estaban moi danadas tras o combate e moitas deixaron de existir. Os alemáns pola súa banda apenas se moveron das súas posicións, exceptuando a perda da zona de Virton, e a pesar da gran cantidade de baixas, mantiñan a todas as súas unidades na liña.
O 23 de agosto os alemáns, conscientes do estado das forzas inimigas, lanzaron o seu asalto. As tropas francesas restantes non só non foron capaces de repelelo, senón de manter as liñas, e lanzáronse a unha fuxida desorganizada, apenas repelida polos homes do V Exército, enviado de volta apresuradamente, e que non puido facer máis que atrasar o avance alemán. A retirada xa non se detería ata acadar a liña do Moselle.
Consecuencias
Os combates produciron un elevado número de baixas en ambos bandos. Non obstante, os franceses perderon homes, material e terreos fronte ós exércitos imperiais. Ademais, nestas zonas existían importantes xacementos de ferro e outros minerais, que serían aproveitados polos alemáns, privando aos franceses destes recursos. A retirada caótica dos franceses supuxo tamén un sinal de que o Alto Mando estaba mal coordinado cos oficiais dos Exércitos da fronte.
Lugares do Pino
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Pino.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Pino
Moedas da coroa checoslovaca (1953)
Trala reforma monetaria de 1953 introduciuse no país unha nova serie de moedas da coroa checoslovaca. As primeiras moedas foron emitidas con valores faciais de 1, 3, 5, 10, 25 h - os valores faciais de 1, 3 e 5 Kčs só existían coma papel moeda (billetes estatais). As moedas fraccionarias (haler) datadas de 1953 foron todas cuñadas en Leningrado. Os billetes estatais 1, 3 e 5 Kčs foron substituídos por moedas en 1957, 1965 e 1966, respectivamente. A moeda de 50 h apareceu en 1963. En 1972, as moedas de 25 h e de 3 koruny foron retiradas, e ese mesmo ano e no lugar das moedas retiradas, foron introducidas (como parte dunha nova serie) as moedas de 20 h e 2 Kčs. A moeda de 3 h foi retirada en 1976. Unha serie de moedas haler redeseñadas foi posta en circulación durante os anos 1970. As moedas de 10 korun foron introducidas en 1990.
Ata 1960 usouse nas moedas a inscrición: " REPUBLIKA ČESKOSLOVENSKÁ " xunto co escudo de armas da república. As cuñaxes a partir de 1961 levaron o novo escudo de armas socialista xunto coa inscrición: " ČESKOSLOVENSKÁ SOCIALISTICKÁ REPUBLIKA ".
Identificación biométrica da voz
Proceso
Entre os sistemas biométricos de recoñecemento por voz, podemos distinguir dúas familias:
Fiabilidade
O estado anímico pode variar o timbre de voz, ó igual que o estado de saúde. Unha simple conxestión pode facer variar o ton de voz o suficiente como para que o sistema non sexa capaz de recoñecer ó usuario. Estes problemas levan consigo unha alta taxa de falsos negativos.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é igual a 1/50. Esta é unha posibilidade de erro moi alta, si a comparamos coa probabilidade de 1/131.000 do escaneo de iris, ou menor de 1/10 000 000 do escaneo de retina.
Facilidade de uso e aceptación
Xeralmente os sistemas de recoñecemento de voz teñen unha boa acollida entre os usuarios, pola súa facilidade de uso, e a súa comodidade.
Prevención de ataques
O principal problema do recoñecemento de voz é a inmunidade fronte a posíbeis ataques. Unha persoa pode empregar unha gravación coas palabras que tería que pronunciar o usuario lexítimo, e así conseguir enganar ao sistema. Este problema minimízase nos sistemas de texto independente, pois o atacante non poderá coñecer a priori as palabras que necesitará para acceder ao sistema.
Tempo de espera
Outro dos problemas dos sistemas baseados no recoñecemento da voz é o tempo que perde o usuario para autenticarse no sistema. Aínda que actualmente na maioría dos sistemas é suficiente con pronunciar unha soa frase, é habitual que o usuario se vexa obrigado a repetila porque o sistema lle denega o acceso.
Historia
Foi na década de 1960 cando Texas Instruments desenvolveu as bases do recoñecemento por voz.
Ollo humano
miniatura|400px|Ollo humano. miniatura|400px|Sección do ollo humano. O ollo dos humanos, como o doutros vertebrados, e un órgano que detecta a luz e é a base do sentido da vista. A súa función consiste basicamente en transformar a enerxía lumínica en sinais eléctricos que son enviadas ao cerebro a través do nervio óptico.
O ollo humano funciona de forma moi similar ao da maioría dos vertebrados e dalgúns moluscos. Posúe unha lente chamada cristalino (que é axustábel segundo a distancia do obxecto a ver), un "diafragma" que se denomina pupila (cuxo diámetro está regulado polo iris) e un tecido sensíbel á luz, que é a retina.
A luz penetra a través da pupila, atravesa o cristalino e proxéctase sobre a retina, onde se transforma, grazas a unhas células chamadas fotorreceptoras, en impulsos nerviosos que son trasladados a través do nervio óptico ao cerebro.
A súa forma é aproximadamente esférica, mide 2,5 cm de diámetro e está cheo dun xel transparente chamado humor vítreo que enche o espazo comprendido entre a retina e o cristalino.
Na porción anterior do ollo encóntranse dous pequenos espazos: a cámara anterior, que está situada entre a córnea e o iris, e a cámara posterior, que se sitúa entre o iris e o cristalino. Estas cámaras están cheas dun líquido chamado humor acuoso, cuxo nivel de presión, a chamada presión intraocular, é moi importante para o correcto funcionamento do ollo.
Para que os raios de luz que penetran no ollo se poidan enfocar na retina, deben refractarse. A cantidade de refracción requirida depende da distancia do obxecto ao observador. Un obxecto distante requirirá menos refracción que un máis achegado. A maior parte da refracción ocorre na córnea, que ten unha curvatura fixa. Outra parte da refracción requirida dase no cristalino. O cristalino pode cambiar de forma, aumentando ou diminuíndo así a súa capacidade de refracción. Ao envellecer, o ser humano va perdendo esta capacidade de axustar o enfoque, deficiencia coñecida como presbicia ou vista cansada.
Estrutura
O ollo humano está composto polas pálpebras, os globos oculares, o aparello lacrimal e os músculos oculares externos. O globo ocular mide uns 25 mm de diámetro e mantense na súa posición grazas aos músculos extraoculares. A visión binocular, é dicir, coa participación de ambos os ollos, permite apreciar as imaxes en tres dimensións.
A parede do ollo está formada por tres capas:
Encoro de Vilasouto
O encoro de Vilasouto é un pantano artificial situado no concello do Incio, na provincia de Lugo, entre as parroquias de Vilasouto, Eirexalba e Goó, que forma parte da conca do río Mao. Ten unha capacidade máxima de 21 hm³ e ocupa unha extensión de 111 ha, tendo unhas dimensións de 2 km de longo e 1,5 km de ancho, aproximadamente.
Construíuse en 1969, coa intención de solucionar os problemas de abastecemento de auga de boa parte da Terra de Lemos, mediante o regadío do Val de Lemos. O encoro anegou terras e vivendas, afectando sobre todo ás parroquias de Vilasouto, Eirexalba e Goó, sendo os núcleos do Barreal, A Illeira e Outeiro os máis afectados. O encoro tamén asolagou na paraxe coñecida como Agro do Pepe rochas con petróglifos que quedan mergulladas durante as épocas de intensas choivas. Tamén quedou en desuso a antiga igrexa de San Mamede de Vilasouto, construíndose unha nova no centro da vila actual.
Ollo morado
O ollo morado é unha equimose ao redor do ollo comunmente debida a unha ferida no rostro. O nome débese á cor da contusión ocular. A maioría das lesións de ollos morados son menores e sanan soas no transcurso dunha semana.
Cadro clínico
A aparencia dramática (decoloración e turxencia) non indica necesariamente unha ferida seria.
Tratamento
Xeralmente a asistencia médica non é necesaria, salvo que haxa lesión ocular.
Complicacións
Os signos clínicos que indicarían complicacións na lesión son:
A Fraguela, Igrexafeita, San Sadurniño
A Fraguela é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
'n Beetje
«'n Beetje» (en galego: «Un pouco») é unha canción composta por Dick Schallies e interpretada en neerlandés por Teddy Scholten. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Philips Records. Foi elixida para representar aos Países Baixos no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-la final nacional neerlandesa, Nationaal Songfestival 1959, e declarouse gañadora do certame.
Festival de Eurovisión 1959
miniatura|esquerda|[[Teddy Scholten un día despois de gaña-lo Festival de Eurovisión 1959 coa canción.]]
Selección
«'n Beetje» cualificouse para representar aos Países Baixos no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional neerlandesa, Nationaal Songfestival 1959.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959 co título «Een beetje», sendo interpretada pola cantante neerlandesa Teddy Scholten. A orquestra foi dirixida por Dolf van der Linden.
Foi interpretada en quinto lugar, seguindo a Mónaco con Jacques Pills interpretando «Mon ami Pierrot» e precedendo a Alemaña con Alice e Ellen Kessler interpretando «Heute Abend wollen wir tanzen geh'n». Ao final das votacións, a canción recibiu 21 puntos, obtendo o primeiro posto de 11.
Casal, Samarugo, Vilalba
Casal é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Illa Dirk Hartog
miniatura|right|Copia do prato de Dirk Hartog no [[Rijksmuseum, Amsterdam]] miniatura|right|Faro de Cabo Inscription, c. 1910
A Illa Dirk Hartog é unha illa situada fronte á costa de Gascoyne en Australia Occidental, dentro da Baía Shark é Patrimonio da Humanidade. Ten 80 km de longo e entre 3 e 15 km de largo e é a illa máis grande e occidental de Australia Occidental. Cobre unha superficie de 620 km² e está aproximadamente a 850 km ao norte de Perth. Foi chamada así por Dirk Hartog, un capitán de barco holandés, que se atopou por primeira vez coa costa oeste de Australia preto da latitude 26º paralelo sur, que atravesa a illa. Logo de abandonar a illa, Hartog continuou a súa viaxe cara ao nordés ao longo da costa continental. Hartog deu ao continente australiano un dos seus primeiros nomes coñecidos, Eendrachtsland, que nomeou polo seu barco Eendracht, que significa "Unidade".
Historia
A illa foi descuberta o 25 de outubro de 1616 por Hartog da Compañía Holandesa das Indias Orientais(<abbr title="Vereenigde Oost-Indische Compagnie (Dutch) – "United East India Company"">VOC ) no barco Eendracht que facía a travesía desde Cidade do Cabo a Batavia (Iacarta). Os nomes das persoas adultas de a bordo, incluído Hartog, inscribíronse coa data nun prato de peltre e cravouse nun poste.
En 1697 o capitán holandés Willem de Vlamingh desembarcou na illa e descubriu o prato de Hartog. Substituíuno por un dos seus, que incluía unha copia da inscrición de Hartog, e levou o prato orixinal á casa en Amsterdam, onde aínda se garda no Rijksmuseum Amsterdam.
O 28 de marzo de 1772, o navegante bretón Louis Aleno de St Aloüarn desembarcou na illa e converteuse no primeiro europeo en tomar posesión formal de Australia Occidental en nome do rei francés Luís XV. Isto implicou unha cerimonia (que tivo lugar o 30 de marzo) durante a cal unha ou máis botellas foron enterradas na illa. Rexistrouse unha botella que contiña un documento de anexión e unha moeda. En 1998, un equipo liderado por Philippe Godard e Max Cramer descubriu un tapón de botella de chumbo cunha moeda dun escudo francés (écu). Isto provocou unha procura máis ampla por parte dun equipo do Western Australian Museum dirixido por Myra Stanbury, con Bob Sheppard, Bob Creasy e o Dr. Michael McCarthy. O 1 de abril de 1998 desenterrouse unha botella intacta que levaba un tapón de chumbo idéntico ao que se recuperara anteriormente, tamén cunha moeda engastada. Mais non se atopou ningún rastro dun documento de anexión.
En 1801, a illa foi visitada por unha expedición francesa a bordo do Naturaliste dirixido polo capitán Emmanuel Hamelin. Esta expedición atopou o prato de De Vlamingh case enterrado na area, o seu poste podrecera. O capitán ordenou que se volvese a erixir na súa posición orixinal. En 1818, o Uranie co explorador francés Louis de Freycinet, que fora oficial na tripulación de 1801 de Hamelin, enviou un bote a terra para recuperar o prato de De Vlamingh. Finalmente chegou a París, para perderse durante máis dun século. Foi atopado en 1940 e regresou a Australia en 1947, onde agora se pode ver no Western Australia Maritime Museum en Fremantle, Australia Occidental. A expedición de Baudin tamén deixou unha placa na illa o 16 de xullo de 1801.
En 1869, Francis Louis von Bibra (fillo de Franz Ludwig von Bibra) obtivo un contrato de arrendamento na illa. Von Bibra estableceu ovellas na illa e comercializou guano das súas baías.
O arrendamento da illa foi adquirido polos irmáns Withnell aos señores Moore e Meade en 1907. A illa considerábase como un lugar ideal para unha granxa de ovellas xa que non había perigo de invasión de coellos. En 1909 tiña un rabaño dunhas 12 000 ovellas e producía aproximadamente 400 fardos de la. A propiedade aínda era de John e James Withnell, os fillos de John e Emma Withnell que foron os primeiros colonos en Pilbara. Os irmáns estimaran que a superficie da illa era de 631 km² e o seu obxectivo era aumentar o rabaño na illa a 25 000 cabezas. En 1910, o tamaño do rabaño era de 14 200.
En 1919, James Nicholas, que tamén era propietario das estacións (ranchos) Croydon e Peron Peninsula, poxou polo arrendamento. A estación ocupaba unha superficie de 61 917 ha e estaba abastecida con aproximadamente 19 000 ovellas.
O alcalde de Perth Sir Thomas Wardle comprou a illa como un refuxio privado para a súa familia en 1969 e logo retirouse alí, converténdose nun semirecluso coa súa esposa. Coa excepción da granxa, a illa volveu ser propiedade do goberno e converteuse en parte do Shark Bay Marine Park. Agora mantense como un complexo turístico de ecoturismo mantido polo neto de Wardle, Kieran Wardle.
O 16 de marzo de 2008, o primeiro ministro australiano, Kevin Rudd, anunciou que os restos do cruceiro alemán da segunda guerra mundial Kormoran se atoparan no fondo do mar a uns 150 km ao oeste da illa.
Vilarín do Pontón, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Vilarín do Pontón é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Petín, Petín, Petín
Petín é o único lugar da parroquia de Petín, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 646 habitantes (319 homes e 327 mulleres).
Gautegiz Arteaga
Gautegiz Arteaga é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 879 habitantes (2011).
Enxeñaría de software
miniatura|Un enxeñeiro de software programando para a Fundación Wikimedia. Enxeñaría de software é unha área do coñecemento orientada á especificación, desenvolvemento e mantemento de sistemas de software aplicando tecnoloxías e prácticas de ciencia da computación, xestión de proxectos e outras disciplinas, considerando produtividade e calidade.
Actualmente, estas tecnoloxías e prácticas engloban linguaxes de programación, bases de datos, ferramentas, plataformas, bibliotecas, patróns e procesos.
Os fundamentos científicos para a enxeñaría de software comprenden o uso de modelos abstractos e precisos que permiten ao enxeñeiro especificar, proxectar, poñer en funcionamento e manter sistemas de software, avaliando e garantindo as súas calidades. Ademais disto, a enxeñaría de software debe ofrecer mecanismos para planificar e xestionar o proceso de desenvolvemento.
A enxeñaría do software está composta por tres elementos:
Historia
A enxeñaría de software (ES) xurdiu a mediados dos anos setenta nunha tentativa de tratar coa crise do software e dar un tratamento de enxeñaría (máis sistemático e controlado) ao desenvolvemento de sistemas de software complexos. Un sistema de software complexo caracterízase por un conxunto de compoñentes abstractos de software (estruturas de datos e algoritmos) encapsulados na forma de procedementos, funcións, módulos, obxectos ou axentes interconectados entre si, compondo a arquitectura do software, que deberán ser executados en sistemas computacionais.
Definición
Segundo Fritz Bauer, a enxeñaría de software é "a creación e a utilización de sólidos principios de enxeñaría a fin de obter software de maneira económica, que sexa fiable e que traballe eficientemente en máquinas reais". O propio significado de enxeñaría xa trae os conceptos de creación, construción, análise, desenvolvemento e mantemento.
A enxeñaría de software concéntrase nos aspectos prácticos da produción dun sistema de software, mentres que a ciencia da computación estuda os fundamentos teóricos dos aspectos computacionais.
Dito doutro modo, a enxeñaría do software trata sistematicamente tódalas fases do ciclo de vida do software.
Río Beluso
260px|miniatura O Beluso é un pequeno río galego da provincia da Coruña, que desemboca na beira setentrional da ría de Arousa.
Enxeñaría de software
Produción de software
A produción de software é o conxunto coherente de prácticas que leva a crear software. Normalmente divídese nunhas fases de especificación, deseño de proxecto, desenvolvemento e testaxe, aínda que en función dos proxectos e das metodoloxías estas fases poden ser máis complexas ou mesmo desaparecer. Nos proxectos de software interveñen ferramentas, persoas e métodos.
Río Beluso
Percorrido
Nace a preto de 500 m de altura ao pé do monte Muralla (674 m), sito no sueste do concello de Lousame. Atravesa ese concello, para entrar logo no de Boiro, onde ten a súa foz en Ponte Beluso, no fondo norte da ría de Arousa.
Enxeñaría de software
Produción de software
Hai distintos modelos de produción de software:
Río Beluso
Réxime hídrico
É un río de réxime pluvial oceánico.
Enxeñaría de software
Modelos de madurez
Os modelos de madurez xurdiron para avaliar a calidade dos procesos de software nunha organización (empresa ou institución). O máis coñecido é o Capability Maturity Model Integration (CMMI), do Software Engineering Institute (SEI).
Xestión de proxectos
A xestión de proxectos ocúpase de entregar o produto de software no prazo e conforme os requisitos establecidos, tendo en conta sempre as limitacións de orzamento e tempo. O obxectivo é "facer o produto apropiado, de xeito correcto, e xestionado de forma axeitada", é dicir, que importa tanto o resultado, como a forma de execución, coma a calidade da metodoloxía da xestión do proxecto.
A xestión de proxectos de software caracterízase, a diferenza da xestión de proxectos noutras industrias, por tratar sobre un produto intanxible, moi flexible e cun proceso de desenvolvemento con baixa estandarización.
Dependendo da metodoloxía que se siga, as fases destes proxectos chamaranse de xeitos diferentes, pero habitualmente trátase de: Dentro da planificación inclúese a organización do proxecto, é dicir, a composición e estruturación do equipo, incluíndo a definición de responsabilidades, a estruturación de tarefas, a elaboración dun cronograma, a orzamentación e a análise de riscos. Como calquera outro tipo de proxecto, nos proxectos de software a produtividade non é lineal en relación ao tamaño do equipo, e o aumento de produtividade non é inmediato logo do aumento do equipo, por mor dos custos de aprendizaxe. A especialización dos proxectos (linguaxes, metodoloxías) fai que estes custos de aprendizaxe sexan maiores en software ca noutros campos.
Unha vez resolta a planificación, a xestión dun proxecto de software ocúpase da vixilancia da execución do proceso do desenvolvemento do software. Ese proceso pode referirse ao ciclo de vida do produto, desde que se publica ata que se retira do mercado, ou a subprocesos.
A especificación é a fase en que se concibe o produto e cando se enuncian os requisitos que debe ter o software. Os requisitos poden ser funcionais (ou non funcionais), de usuario (solicitados polo cliente) ou de sistema (necesarios pola estrutura da programación) etc. É común que o cliente non saiba o que realmente necesita, que as súas necesidades muden ao longo do proceso de desenvolvemento e que haxa problemas na comunicación. Todos eses factores vense agravados pola intanxibilidade do software, e pola imprevisibilidade dos custos de cada requisito.
A fase de deseño e implementación é cando se deseña e se desenvolve o software.Inclúe acttividades como o deseño da arquitectura, o deseño das bases de datos e das interfaces gráficas, loxicamente a escriutura do código (a programación), pero tamén a integración das funcionalidades, e mais a documentación.
As fases divídense á súa vez en actividades, que son agrupacións de tarefas relacionadas entre si. As tarefas son os pasos pequenos e manexables do proxecto, onde se fai o traballo. Algunhas destas tarefas teñen interdependencias, é dicir, que a execución dunha tarefa depende da execución doutra.
As tarefas tamén se relacionan cos roles, é dicir, a específica responsabilidade dunha persoa das que forman o equipo. O resultado dunha tarefa é un "produto de traballo", que á súa vez pode ser o input doutra tarefa. Unha tarefa consome un recurso, que pode ser tempo, tecnoloxía, coñecemento, cartos ou persoas.
A diminución de calidade para acelerar o desenvolvemento prexudica sempre a produtividade futura.
Modelaxe
A abstracción do sistema de software a través de modelos que o describen é un poderoso instrumento para o entendemento e comunicación do produto final a desenvolver.
A maior dificultade nesta actividade está no equilibrio (tradeoff) entre simplicidade (favorecendo a comunicación) e a complexidade (favorecendo a precisión) do modelo.
É común a utilización de linguaxes para modelaxe como UML.
Tecnoloxías e prácticas
A enxeñaría de software aborda unha serie de prácticas e tecnoloxías, principalmente estudadas pola ciencia da computación, enfocando o seu impacto na produtividade e calidade de software. Destacan o estudo de linguaxe de programación, bancos de datos e paradigmas de programación, como:
Ferramentas
Outro punto importante é o uso de ferramentas CASE (do inglés Computer-Aided Software Engineering). Esa clasificación abrangue toda ferramenta baseada en computadores que auxilian actividades de enxeñaría de software, desde a análise de requisitos e modelaxe ata programación e probas.
Os ambientes de desenvolvemento integrado (IDEs) teñen maior importancia e soportan:
Nottingham
Nottingham é unha cidade e un distrito de Inglaterra, capital do condado de Nottinghamshire, Reino Unido. É a cidade que crece con maior rapidez en Inglaterra e a segunda de todo o Reino Unido, só superada por Glasgow. A súa poboación en 2006 era de 286.400 habitantes. A conurbación, o Gran Nottingham, atinxía, no mesmo ano, 666.358 habitantes. A cidade ocupa o sétimo lugar de Inglaterra pola súa poboación.
Xeografía
O centro da cidade é a vella Market Square (Praza do Mercado), en torno a cal se encontran as principais rúas comerciais, por encima das cales áchase a Council House. O centro de Nottingham áchase sobre do río Leen e os seus confíns meridionais seguen o curso do río Trent, que flúe entre Stroke e Humber.
Historia
miniatura|300px|Tranvía pasando cerca da Council House
A guerra civil inglesa comezou en Nottingham en 1642, cando o rei Carlos I de Inglaterra alzou o seu estandarte sobre o castelo de Nottingham. O castelo antigo foi destruído polos partidadrios do Parlamento, vitoriosos no 1651. Unha vila-castelo foi reconstruída polo duque de Newcastle no mesmo sitio, mais foi arrasada no ano 1831 durante as revoltas do período da Reform Act.
No século XIX Nottingham fíxose famosa pola súa industria de encaixes, mais a súa importanza económica non durou demasiado, aínda que a actividade perdure no presente na cidade. Foi elevada ao status de cidade con ocasión das celebración do 75º aniversario do reinado raíña Vitoria en 1897.
Educación
Nottingham alberga dúa universidades: a Universidade de Nottingham (University of Nottingham) e a Universidade de Nottingham Trent (Nottingham Trent University) (antiga Politécnica de Trent ou Trent Polytechnic). Xuntas atenden uns 40.000 estudantes de curso completo. O hospital universitario, Nottingham University Hospital, é o maior hospital do Reino Unido. En outubro de 2007 a Unipol Student Homes abriu un despacho en Nottingham para axudar a estudantes das dúas universidades que estean a buscar hospedaxe.
Junkers F.13
O Junkers F.13 foi o primeiro avión de transporte do mundo construído totalmente en metal, e foi fabricado en Alemaña dende finais da primeira guerra mundial. Era un avanzado monoplano que podía acomodar a catro pasaxeiros. Vendéronse ao redor das 300 unidades, estivo en produción 13 anos e en servizo case 20.
Carnicer Torrejón Fútbol Sala
O Carnicer Torrejón Fútbol Sala é un equipo español de fútbol sala da localidade de Torrejón de Ardoz (Comunidade de Madrid). Actualmente o club compite na División de Honra da Liga Nacional de Fútbol Sala. Trala desaparición do Marsanz Torrejón converteuse no principal equipo da localidade madrileña.
Historia
O club foi fundado en 1984 por José Carnicer, dono dos concesionarios Fiat Automóviles Carnicer. Aínda que comezou dende a terceira rexional madrileña, ascendeu de categoría cada dous anos. En cinco anos pasou da cuarta categoría estatal á División de Honra, liga na que debutou na tempada 1997-98.
Durante os seus primeiros anos na máxima categoría, o equipo tratou de asegurar a permanencia, e pouco despois conseguiu meterse na loita polo título a partir dun equipo formado por xogadores da canteira e descartes doutros equipos. A súa primeira participación nos playoffs polo título foi na tempada 1999-00.
Dende a súa creación José Carnicer exerceu como presidente e adestrador do club, así e todo no ano 2010 deixou os labores de preparación do equipo en favor de José Antonio Valle para se centrar na dirección do Carnicer Torrejón. Porén, trala dimisión de Valle en decembro, volveu adestrar o equipo.
Río Mente
miniatura|260px|Río Mente.
O río Mente é un curso fluvial do noroeste da península Ibérica, cunha extensión total de 57 km.
Percorrido
Nace na Serra de Texeiras, a 1281 m de altitude, no límite entre os concellos de Riós e Castrelo do Val. Vai cara ao sur polo concello de Riós durante 25 km até a aldea da Veiga do Seixo, na parroquia de Castrelo de Cima. Fai fronteira entre Galicia e Portugal até recibir as augas do río Arzóa, e desauga no río Rabazal, a 400 m de altitude. Ao seu paso pola aldea portuguesa de Sandim as súas augas teñen propiedades minerais e medicinais.
Morfoloxicamente é un río que escavou un profundo val encaixado, no que o desnivel entre o leito e a montaña pode superar os 400 m. As súas marxes son maioritariamente rochosas, con algunhas planicies de aluvión. As ribeiras son abruptas, cunha gran biodiversidade. As súas características concedéronlle o dereito de pertenza ao Parque Natural de Montesinho en Portugal e á Rede Natura 2000.
No ano 2009 descubriuse na ribeira do río Mente unha especie vexetal que era descoñecida na flora autóctona de Portugal, a Viburnum lantana, que pasa a engrosar a biodiversidade do Parque Natural de Montesinho. No extremo sur do seu curso confirmouse a presenza da ameixa perlífera de río, que aparece aquí e nos veciños río Rabazal e río Tuela. A poboación portuguesa desta especie é unha das maiores de Europa, un feito importante debido a que regresión que sufriu no último século sitúaa en risco de extinción.
Nos límites das aldeas da Veiga do Seixo, Segirei e Sandim de Lomba as augas do río Mente foron represada para formar praias fluviais, moi frecuentadas nos meses de verán polos turistas das localidades veciñas.
Despois da praia fluvial de Segirei xorden de forma espontánea augas medicinais con propiedades terapeuticas, que foron recollidas durante moitos anos do río, nos afloramentos rochosos que afloran co descenso do leito do río en época estival. Son coñecidas como augas de Sandim. Estas augas foron canalizadas nas proximidades da praia de Segirei. Recentemente fixéronse sondaxes na ribeira esquerda do río e unha empresa está explorando a súa explotación industrial.
Río Arzoá
O río Arzoá é un curso fluvial galego. Nace na comarca de Verín, e tras pasar polo lugar da Silva (Riós), aflúe no río Mente.
Veiga de Forcas, Pedrafita do Cebreiro
Santa María de Veiga de Forcas é unha parroquia do concello de Pedrafita do Cebreiro na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2017 tiña 21 habitantes (once homes e dez mulleres).
miniatura|dereita|Paisaxe de Veiga de Forcas.
VG-4.8
A VG-4.8 é unha vía galega de altas prestacións que funciona como parte da circunvalación de Pontevedra. Vai desde Campañó (na estrada PO-531) a San Xoán de Poio (na estrada PO-535). As obras comezaron en outubro de 2002.
Cornide, Samarugo, Vilalba
Cornide é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Lugares da Pobra do Caramiñal
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Pobra do Caramiñal.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Pobra do Caramiñal
Fento do botón
O fento do botón (Woodwardia radicans) é unha especie rara de fento xigante, cuxa orixe remóntase á era Terciaria, pertence á familia Blechnaceae. A planta pode chegar aos 3 metros de altura.
O seu hábitat son os noiros arxilosos e de solos eutrofos e con escorrentía acentuada. Aparece en zonas sombrías de ambiente moi húmido como son os bosques de ribeira das zonas atlánticas.
O fento atópase distribuído moi fragmentariamente, aparecendo nas Illas Canarias, Madeira e Azores e na faixa atlántica. Así mesmo tamén se distribúe nunhas poucas localidades do norte de África (Alxeria). Na Europa continental atópase en pequenos redutos nalgunhas localidades de Italia, e do norte da Península Ibérica. No mar Mediterráneo está presenta na illa de Córsega (Francia).
Los Auténticos Decadentes
Los Auténticos Decadentes é unha banda arxentina que mestura ska con ritmos latinos.
Formado no ano 1986, o grupo é coñecido por cancións como "Corazón", "Loco (Tu Forma de Ser)", "Entrega el Marrón" ou "El Murguero".
Xunqueira, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Xunqueira é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Landoi, Cariño
Santiago de Landoi é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Cariño. Segundo o IGE en 2010 tiña 169 habitantes (84 mulleres e 85 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 218 habitantes.
Xeografía
Landoi esténdese pola aba oriental da Serra da Capelada co seu pico da Miranda como altura máis destacada e chega até os lindes da Ría de Ortigueira nas terras do lugar de Cabanán. Linda polo norte coas parroquias da Pedra dende a Pena do Monte da Herbeira até a Pena do Frade da Miranda e con Sismundi dende a Cova do Sisto até a Penarredonda da Curveira. Polo leste limita dende a punta anterior até a Punta do Cepo co litoral da ría. Polo sur limita coas parroquias de Feás e Veiga do concello de Ortigueira e Régoa do concello de Cedeira. Finalmente polo oeste linda coa anterior parroquia de Cedeira.
A estrada de Mera a Cariño atravesa a parroquia. Tamén o río Seixo baña as súas terras despois de captar auga de multitude de regatos que baixan dos montes da Capelada até desaugar na Ría de Ortigueira en Esteiro.
Patrimonio
A igrexa parroquial, na honra de Santiago, cunha soa planta e espadana no fronte está rodeada polo cemiterio e atópase no lugar de Meleato.
A Pena do Castelo conserva restos dun poboado castrexo, no que se aprecian vestixios dos muros.
Os Gaiteiros, Igrexafeita, San Sadurniño
Os Gaiteiros é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Bakio
miniatura|Situación do concello en Biscaia miniatura|Praia de Bakio Bakio é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 2 542 habitantes (2011).
Cube Zero
Cube Zero é un filme canadense de ciencia ficción e terror de 2004 escrito por Ernie Barbarash. É o terceiro filme de serie Cube, sendo a precuela dos dous anteriores, Cube e Cube 2: Hypercube.
Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
San Martiño de Zanfoga é unha parroquia do concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 170 habitantes (82 homes e 88 mulleres).
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Martiño de Zanfoga ten tres naves, cruceiro, sancristías e atrio cuberto. No interior conserva un retablo de estilo renacentista e imaxes da Nosa Señora do Carme e outra representando o inferno. Hai unha cruz parroquial de prata do século XVII.
O Penso, Feás, Cariño
O Penso é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 8 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 12 habitantes.
O Hedreiro, Samarugo, Vilalba
O Hedreiro é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Arterias dixitais palmares comúns
As arterias dixitais palmares comúns son un conxunto de arterias do membro superior humanro, pertencentes á man. Abastecen a parte lateral do maimiño, o dedo anular, o dedo medio e a parte medial do dedo índice. Únense coa arteria metacarpiana palmar, procedente do arco arterial palmar fondo da man, antes de bifurcárense nas arterias dixitais palmares propias, que abastecen os dedos.
Josip Šimunić
Josip Šimunić, nado en Camberra o 18 de febreiro de 1978, é un ex xogador de fútbol croata de orixe australiana. Xogaba de centrocampista e actualmente é adestrador asistente da selección de Croacia.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de Croacia, xogou 50 partidos internacionais e marcou 3 goles.
Coalición por Europa
Con este mesmo nome repetiron a súa presentación en '2014, nos comicios europeos dese ano, formada tamén por Convergència i Unió, Partido Nacionalista Vasco e Coalición Canaria, pero en vez dos partidos rexionalistas e nacionalistas de Andalucía, Baleares e Valencia, figuraba a formación galega Compromiso por Galicia.
Ideoloxía
Cómpre sinalar que, ao ser unha coalición electoral, e ao estar os seus membros no Parlamento Europeo en partidos diferentes, a coalición non tivo un programa propio. Cada partido que a integra tivo o seu programa.
O Outeiro, Callobre, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Callobre no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 3 mulleres. A mesma poboación que en 1999 cando tamén tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Coalición por Europa
En 2009
Os sete primeiros postos da candidatura son os seguintes:
En 2014
Os sete primeiros postos da candidatura son os seguintes:
O Outeiro, Feás, Cariño
O Outeiro é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 18 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 11 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Parisatis
Parisatis (Parysatis) foi filla de Artaxerxes I de Persia Lonximano, e despois raíña da Persia aqueménida.
Traxectoria
O seu pai deulla en matrimonio ao seu irmán (tío de Parisatis) Darío II de Persia Ocus, que despois foi rei o -424 sucedendo a Xerxes II de Persia. Darío II tiña un carácter débil e Parisatis gobernou de feito o Imperio.
Na súa administración ocorreron unha serie de asasinatos: os irmáns de Darío, Sogdiano e Arsites foron executados, así como os ministros Artufio e Artoxares. A familia de Estátira, a muller do seu fillo Artaxerxes (futuro Artaxerxes II de Persia), foi tamén sacrificada e só se salvou a mesma Estátira.
Tivo polo menos trece fillos, pero só catro chegaron á idade adulta. O máis grande era Arsaces (nome que cambiou por Artaxerxes) que naceu antes de que o pai fose rei, e así Parisatis fixo valer os dereitos do segundo fillo Ciro, nacido xa cando o pai era rei, sen conseguir nada. Á morte de Darío impediu que Artaxerxes II executase a Ciro, e coa súa intercesión leste puido volver á súa satrapía de Lidia de onde o chamaran pola enfermidade do pai, e onde entón, ao volver, se sublevou.
Impediu ao rei escoitar aos que o querían previr contra ela e contra Ciro o Mozo, e por iso foi acusada de ser culpable da guerra civil (-401). Á morte de Ciro o Mozo non dubidou a mostrar o seu loito pola morte do seu fillo preferido, cun enterro con grandes honores e mostras de simpatía cara ao xeneral dos mercenarios gregos, Clearco, ao que non puido salvar.
Continuou traballando despois ata que conseguiu eliminar a todos os autores da morte de Ciro. Finalmente as tensións con Estátira incrementáronse e Parisatis eliminou á raíña con veleno.
Artaxerxes estaba convencido da culpa da súa nai, pero contentouse co seu desterro a Babilonia, e ao cabo de pouco tempo volveuna chamar á corte, onde non tardou en recuperar a súa influencia. Conspirou contra Tisafernes, que fora o primeiro en advertir ao rei da traizón de Ciro o Mozo, e conseguiu finalmente a súa execución (-396).
Despois xa non volve ser mencionada e hai que supoñer que morreu algún tempo despois, malia que a súa morte non é mencionada por ningún autor.
Ctesias de Cnidos que vivía na corte neste tempo, escribiu un relato dos feitos, que foron recollidos por Plutarco na súa obra Artaxerxes. Un extracto do mesmo Ctesias conservado por Focio, relata os feitos de xeito máis breve.
Robert Morton Nance
Robert Morton Nance, nado en Cardiff o 10 de abril de 1873 e finado en Hayle o 28 de maio de 1959, foi un pintor, lingüista e escritor córnico, pioneiro do rexurdimento da lingua córnica.
Traxectoria
dereita|miniatura|A morte do rei Artur de James Archer (1823-1904). Naceu en Gales de pais córnicos e en 1878 a súa familia transladouse a Penarth. Estudou arte na Cardiff School of Art e en Bushey con Hubert von Herkomer. En 1898 publicou o seu primeiro libro de poesía en inglés The Merry Ballad of the Cornish Pasty. Logo da morte da súa muller en 1902 viviu un tempo en París perfeccionando a súa técnica. Pintou sobre todo estudos de batallas navais, pero raramente expuxo a súa obra. Mudouse en 1906 a Cornualla establecéndose na aldea de Nancledra, preto de St Ives Fundou en 1920 co seu mestre Henry Jenner a Old Cornwall Society en St Ives, e en 1924 foi un dos fundadores da Federation of Old Cornwall Societiese e do seu órgano Old Cornwall (1925). En 1928 instituíu en Boscawen-Un o Gorsedh Kernow, o festival da lingua córnica, e alí adoptou como Bardo, o pseudónimo "Mordon" . De 1951 a 1955 foi presidente da Royal Institution of Cornwall.
Escribiu diversos libros sobre a lingua córnica. En 1929 publicou Cornish for All, un método para a aprendizaxe da lingua segundo o modelo do córnico unificado, da súa creación, afastándose do modelo de Henry Jenner. O seu sistema supuxo unha nova xeira no proceso de revitalización da lingua, ao aplicarse a súa ortografía á lingua falada. Pero a súa principal realización foi o dicionario córnico, que aínda se considera un instrumento fundamental para o coñecemento do idioma. Compuxo moitos versos en córnico, como Lyver an Pymp Marthus Seleven (1939) e Nyns Yu Marow Myghtern Arthur, unha obra de carácter especificamente revivalista, no que tratou o tema, moi popular en Cornualla, da lendaria inmortalidade do rei Artur.
Tamén foi un arqueólogo mariño, un dos fundadores da Society for Nautical Research en 1911 e publicou en 1924 o libro  Sailing-Ship Models.
Carlos Alvar
Carlos Alvar Ezquerra, nado en Granada o 29 de outubro de 1951, é un filólogo e profesor andaluz, especialista na literatura romance da época medieval.
Traxectoria
Catedrático de Filoloxía Románica, dedicou a maior parte da súa actividade investigadora á Literatura medieval do occidente europeo, con obras literarias en castelán, francés, galego-portugués, italiano e provenzal. Publicou diversos estudos sobre a poesía épica, os trobadores e sobre a materia de Bretaña.
Berriatua
miniatura|Situación do concello en Biscaia Berriatua é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1257 habitantes (2011).
Il giardino dei Finzi-Contini
Il giardino dei Finzi-Contini é un filme italiano de 1970 dirixido por Vittorio De Sica. Está protagonizado por Lino Capolicchio, Dominique Sanda e Helmut Berger. O filme está baseado na novela homónima de Giorgio Bassani.
Gañou o Oso de Ouro na 21ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, e o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 1972.
O Gaiteiro, Sigrás, Cambre
O Gaiteiro é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 43 habitantes (22 homes e 21 mulleres).
Os Lameiros, Samarugo, Vilalba
Os Lameiros é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Identificación biométrica da sinatura
miniatura|300px|Exemplo de sinatura dinámica. A información dinámica asociada a esta sinatura amósase na gráfica da dereita. O recoñecemento de sinaturas é unha das modalidades condutuales da biometría. A súa función é a comprobación da autencididade dunha sinatura, e pódese realizar mediante dous modelos: un estático ou off-line, e outro dinámico. O modelo estático simplemente recolle a sinatura nun ordenador para a súa posterior análise e comprobación. O modelo dinámico, porén, emprega unha tableta dixitalizadora que captura a sinatura a tempo real, amosando os movementos e patróns realizados polo asinante durante a realización da sinatura. Así, este modelo tamén é coñecido como modelo on-line.
AG-41
A AG-41 é unha autovía autonómica galega que percorre a zona centro-sur do Salnés. Pasa polos concellos de Barro, Meis, Ribadumia, Meaño e Sanxenxo.
Identificación biométrica da sinatura
A función dinámica adoita incluír as seguintes funcións:
AG-41
Ten saídas en Curro (á AP-9 e á PO-531), O Mosteiro (Meis), San Martiño de Meis, Ribadumia (cara a Cambados, Ribadumia e Barrantes), Xil (Meaño-Dena), o Parque Empresarial de Nantes e Sanxenxo. Tras esta saída, a autovía convértese no corredor galego VG-4.1 que chega á praia da Lanzada.
Identificación biométrica da sinatura
As técnicas máis populares de recoñecemento de patróns aplicadas ao recoñecemento de sinaturas son o aliñamento temporal dinámico (Dynamic Time Warping, DTW), os modelos ocultos de Markov (Hidden Markov Models, (HMM) e a Cuantificación Vectorial (Vector Quantization, VQ).
Vicenç Beltran
Vicente Beltran Pepió, nado en Traiguera (Provincia de Castellón) en 1948, é un lingüista español, especialista da canción cortés e da poesía narrativa da Idade Media.
Identificación biométrica da sinatura
Proceso
A persoa recoñécese á través da forma en que asina, máis que polas características da súa sinatura. A mostra biométrica obtense a partir de datos como a lonxitude e dirección da sinatura, ou a velocidade e presión exercida polo bolígrafo.