cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
RL-10
Características
A familia de motores RL-10 está composta por varios modelos fabricados por Pratt and Whitney e alimentados por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. O primeiro modelo dun RL-10 voou en 1961. Foron orixinalmente creados para o seu uso na etapa Centaur dos foguetes Atlas. Deseñouse unha variante con pulo variable para o seu uso no módulo de aluaxe do proxecto Apollo que finalmente non foi usada. Outra versión foi usada no fogute experimental dunha soa etapa DC-X e outras versións foron creadas para o seu uso nos diferentes modelos dos foguetes Atlas e Delta.
.biz
.biz é o dominio de primeiro nivel de internet xenérico e restrinxido que se prevé ser usado para negocios.
Galería de imaxes de Boa, Noia
Boa é a parroquia máis occidental do concello de Noia
Bornholm
Bornholm (bɒːnˈhʌlˀm; Burgundaholmr) é unha illa dinamarquesa situada no Mar Báltico, ao leste de Dinamarca entre a costa sur de Suecia e Polonia. A illa de Bornholm, xunto a pequena illa de Ertholmene situada 18 quilómetros ao noroeste, conforman un concello rexional pertencente á Rexión Hovedstaden, unha das cinco rexións nas que se atopa dividido o país.
No ano 2017 a illa tiña unha poboación de 39.664 habitantes e unha superficie de 588,53 quilómetros cadrados.
Economía
As principais industrias da illa están formadas pola da pesca, a cerámica, a fabricación de reloxos e máis os produtos lácteos. Así mesmo, existen unha importante produción de bicicletas, caramelos e cristais, estes dous últimos na parte leste da illa. Por outra banda, cómpre salientar que o turismo é un foco económico básico durante os meses do verán. Un dos maiores atractivos turísticos da illa son as súas catro igrexas redondas.
Localidades
Allinge-Sandvig· Arnager· Balka· Gudhjem· Hasle· Klemensker· Listed· Lobbæk· Muleby· Nexø· Nyker· Nylars· Olsker· Pedersker· Rutsker· Rø· Rønne· Snogebæk· Stenseby· Svaneke· Tejn· Vang· Vestermarie· Aakirkeby· Aarsdale· Østerlars· Østermarie· Årsballe
Taurean Prince
Traxectoria profesional
O 6 de xullo de 2019, Prince foi traspasado xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Brooklyn Nets, a cambio de Allen Crabbe, os dereitos do Draft de Nickeil Alexander-Walker e unha elección protexida da primeira rolda do Draft de 2020.
O 14 de xaneiro de 2021, Prince foi traspasado ós Cleveland Cavaliers nun traspaso entre tres equipos que mandou a James Harden ós Nets.
O 3 de agosto de 2021, Prince foi traspasado xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2022 ós Minnesota Timberwolves a cambio de Ricky Rubio.
O 6 de xullo de 2023, Prince asinou cos Los Angeles Lakers.
Pedro Bazán de Mendoza
Pedro Pablo Bazán de Mendoza, nado en Cambados o 22 de xaneiro de 1758 e finado en París (Francia) en 1835, foi un político, escritor e tradutor liberal e afrancesado galego.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia da pequena nobreza, fillo de Benito José Bazán de Mendoza e Ángela Antonia Ojea y Rojas. Estudou Filosofía no colexio beneditino do mosteiro de San Xoán de Poio, e de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, na que recibiu o grao de bacharel (1776), licenciado (1781) e doutor (1782). Foi xuíz de excesos e catedrático de Prima de Leis (elementos das leis). En 1783 era o presidente da Academia de ambos Derechos, ingresando na Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.
Investigacións recentes demostraron a súa condición de clérigo, un simple beneficiado, aínda que non se sabe se o foi toda a súa vida.
Un importante afrancesado
De espírito liberal e progresista, do que xa dera mostras a finais do reinado de Carlos III, en tempos de Carlos IV fundou, no cuarto do vicerreitor José González Varela un club de discusión política, receptor das novas ideas que viñan da Revolución Francesa, converténdose no máximo dirixente dos afrancesados santiagueses. O reitor Andrés Acuña prohibiulle a defensa pública as súas conclusións, nas que propugnaba unha renovación total dos estudos universitarios.
As súas accións eran moi aparatosas: contan que paseou por Santiago, e chegou até Padrón, montado nun burro ataviado coas insignias doutorais, e fixo diversas protestas relativas á vida universitaria. Acusado de escándalo, privóuselle do dereito a voto (no claustro universitario); porén, foi catedrático de Institucións Civís na Universidade (1806). Por esta época fixo a tradución de Hirza, de Voltaire (Madrid, 1806).
Coa chegada dos franceses a España en 1808, felicitou a Murat nunha carta asinada tamén por González Varela e por José de la Vega, médico e catedrático de Física, razón pola cal a Universidade, o 1 de xuño de 1808 proscribiunos do claustro, e a Xunta gobernativa iniciou o correspondente proceso.
A colaboración de catedráticos da universidade co exército francés foi considerábel. Esa fidelidade sería recompensada co nomeamento de moitos deles para ocupar cargos públicos na cidade. Así, catro personaxes desta institución serían nomeados por Bazán Maxistrados Inspectores da Policía Xeral para a cidade de Santiago Edicto de Bazán de Mendoza informando dos nomeamentos de Maxistrados Inspectores de Policía: NOS EL D.R D. PEDRO BAZAN DE MENDOZA, Director General de la Policía de la Capital y Provincia de Santiago, Intendente honorario de provincia de S.M.C., Primer Miembro del Consejo de la Municipalidad, Inspector, Censor Regio, y Catedratico perpetuo por S.M. de Historia y Elementos de Derecho Español de esta Real Universidad, Superintendente de Correos y Postas de la misma Provincia, Juez privativo de Imprentas en ella, y especial de todos los Ramos de la Policía Municipal &c. Hacemos saber al Público que S.E. el Sr. Mariscal del Imperio, Duque de Elchingen, Comandante en Xefe, y Exérfcito francés en èl, á consecuencia de Articulo expreso de la Ordenanza de organización de este supremo Juzgado de Policia general, por el que se previene la creación de Magistrados de ella, subordinados al Director general, qu delega en ellos parte de su autoridad, para ayudarle en sus funciones, se ha dignado nombrar á propuesta nuestra, y despachar los correspondientes Títulos de Magistrados Inspectores de Policía de esta Ciudad y su Provincia À los SS. D.RS D. Josef González Varela, Catedratico y Director, D. Josef Pedrosa, Catedratico y Bibliotecario mayor, D. Viecente Josef de Neyra, catedraico, Tesorero,  Y D. Felipe Sobrino, Catedratico, tambien de la Universidad Real de Sant.o  Todos los quatro Abogados, quienes, prevuiom el especual jurmento de fidelidad que se prescribe pra exercer tan grve y delicado empleo, tomaron posesión de ál en las mañanas del 26 y 27 del corriente. Y para que en esta Ciudad y su Provincia sean reconocidos, respetados, y obedecidos ciomo tales magistrados Inspectores de la Policía General, con la designacion qaue les hemos hecho de Quarteles, en la forma siguiente: Al Señor D. Josef Gonzalez Varela del Quartel de las Parroquias de San Andrés, Salomé y Sar.  Al Señor D. Josef Pedrosa, del de las de San Juan, San Miguel, y San Felix de Solovio. ''Al Sr. D. Felipe Sobrino, dekl de las de Sta. Susana, S. Fructuoso, y Conxo. Y al Señor D. Vicente de Neyra, del de las de Santa Maria del Camino, y San Benito del Campo: Mandamos imprimir, publicar, y fijar en los parages acostumbrados este Edicto, que circulará al mismo efecto de nuentra orden, por todos los Lugares y Justicias de la Provincia.'' Dado en Santiago á 29 de Marzo de 1809. D. Pedro Bazan de Mendoza Director Generlal De la Policia |Por mandatao de Su Sria. D. Antonio de Mieravilla. Publicado en AHUS: Municipal: 522. .
Pero, naturalmente, non todos na universidade eran da mesma tendencia. E así, aos poucos días de constituírse a Xunta nesta cidade, decide formar un Batallón, coñecido co nome de Batallón Literario e formado por seis compañías de 168 cadetes cada unha. A noticia foi sorprendente, xa que se trataba de universitarios, fillos das familias máis ilustres de Galicia. Á súa fronte, como comandante xefe do Batallón, estaba Ignacio Armada y Montenegro, Marqués de Santa Cruz de Rivadulla que sería premiado, o abandonar Galicia os franceses, co título de doutor en todas as facultades compostelás. O batallón integraríase no corpo de exército de Blake (quen, por certo, tivo que separar a algúns cadetes por falta de ánimo para sacrificar as súas vidas).
O seu labor como tradutor
Xa antes de saír de España empezara a traducir obras francesas: Esther e Británico de Racine representáronse con certo éxito, aínda que non chegaron a imprimirse; atribúeselle así mesmo a tradución da traxedia clásica de Sauvigny Hirza, co título Religión, patria y honor triunfan del más ciego amor, que se publicou sen o nome do tradutor en 1806.
Xa en Francia, publicou as súas dúas traducións máis importantes:
Morreu en París en 1835.
Ramiro Vidal Carrera
Ramiro Vidal Carrera, nado na Carrasqueira (Taboexa, As Neves) o 17 de xaneiro de 1887 e finado en Vilasobroso o 28 de abril de 1967, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia humilde, sendo o máis vello de cinco irmáns. O seu pai foi Rafael Vidal Miguez e a súa nai María Carrera Iglesias. En 1900, con 13 anos, emigrou a Lisboa onde foi recibido polo seu pai.
Xa na capital, comezou unha actividade empresarial ligada ao sector da restauración. Iniciou os seus traballos en 1902 como "criado de mesa" para máis tarde rexentar restaurantes, hoteis e bares, sobre todo na capital portuguesa, e tamén de Galicia. En paralelo cos seus negocios, desenvolveu un traballo intelectual nacionalista prolífico, dedicándose enteiramente á tarefa tediosa de reconstruír os fundamentos da casa de Galicia, defensora dos dereitos dos galegos.
En 1907 comezou a traballar para Arturo Fariña no semanal republicano La Lucha de Vigo, sendo correspondente na cidade lisboeta, tamén traballou como correspondente do Noticiero de Vigo e España Moderna, iniciando seus ideais republicanos que posteriormente estruturarán o nacemento da que sería a chamada "Sociedade Rexional de Instrución e de Recreio". Comezou asinando cos pseudónimos Pepe de Eirol e, máis tarde, Orimar (Ramiro escrito ó revés), para ao cabo botar man do seu nome propio.
En novembro de 1908, cofundou xunto con José Lorenzo Cuevas, Manuel Álvarez Cuevas, Ramiro Martín Martín, Emilio Movilla Rodriguez e Marcelino Outerelo Rocha a Xuventude de Galicia en Lisboa.
Relatava assim um destacado agente do enclave, Ramiro Vidal Carrera, a fundação de Xuventude de Galicia:
Despois colaborou en periódicos como Faro de Vigo, Vida Gallega, El Pueblo Gallego, e foi columnista e correspondente de semanarios lisboetas republicanos, como El País, El Tea, El Galleiro, El Azote (xornal socialista liberal) El Eco del Condado, Galicia. Diario de Vigo, e outros periódicos españois e portugueses, así como La Voz de Breogán, El Heraldo Gallego ou La Vanguardia.
Na ditadura de Primo de Rivera, foi nomeado concelleiro de Mondariz en marzo de 1924 e alcalde de Mondariz en 1926.
Foi presidente da Federación Agraria de Ponteareas. En setembro de 1931 fundou o periódico El Sobroso, de orientación republicana, integrouse no Partido Republicano Radical, e dirixiu o Centro Republicano Radical de Mondariz a partir do 30 de agosto de 1931, sucedendo a Alejo Carrera Muñoz. Foi nomeado presidente do Partido Republicano Radical o 6 de setembro de 1931.
Foi correspondente de El Pueblo Gallego e presidente do Círculo Mercantil Industrial de Ponteareas. Foi nomeado Cabaleiro da Orde do Mérito civil o 27 de novembro de 1928 por Afonso XIII.
O 28 de abril do ano 1967 morreu por mor de arteriosclerose, e foi soterrado no mausoleo familiar de Vilasobroso.
Vida persoal
Casou con Lina Carrera Souto.
Obra
Cando diversas revistas puxeron en dúbida a nosa ascendencia e en xogo os nosos dereitos históricos, a pluma de Vidal Carreira saíu ao encontro botando por terra os seus argumentos con outros que fixeron calar diversas veces aos seus adversarios.
José Ángel Egido
José Ángel Egido, nado en Redondela en 1951, é un actor galego.
Biografía
A pesar da súa extensa traxectoria profesional en cine e teatro, a popularidade chégalle da man dun personaxe televisivo, Borja, o xefe groseiro de Médico de familia.
Máis tarde, a súa participación na película Os luns ó sol de Fernando León de Aranoa valeulle un Premio Goya.
A súa filmografía inclúe películas como El amor perjudica seriamente la salud, Cuando vuelvas a mi lado, Abre los ojos, La noche del hermano, Elsa y Fred ou Horas de luz.
En televisión destaca a súa participación na telecomedia galega da TVG Pratos Combinados, aínda que tamén fixo, á marxe do seu papel fixo en Médico de familia e outro de menor duración en Ciudad Sur, colaboracións en series de éxito como Aquí no hay quien viva, Hospital Central, El comisario, Policías, en el corazón de la calle, Siete Vidas ou Un paso adelante, onde interpretou varios capítulos ó pai do personaxe de Miguel Ángel Múñoz. Ademais, interveu en varias miniseries nos 80.
A principios dos 80 viviu varios anos en Italia, onde tamén participou en varias longametraxes.
Premios Mestre Mateo
2002
2004
2008
1506
Outros
Historia ano a ano
Juan Abramo Dios
Juan Abramo Dios, nado en Currás (Tomiño) cara a 1909 e finado na Pobra do Brollón o 3 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
En 1928 colaborou na creación dunha sociedade instrutivo-recreativa en Sobrada (Tomiño). Na II República foi nomeado mestre interino de Vilachá en 1933. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído a principios de setembro. Detido, foi paseado na estrada de Quiroga, quilómetro 62, preto do lugar de Abrence, a primeiras horas do 3 de setembro de 1936. Ao seu carón xacían na cuneta outros dous homes, Odilo Rodríguez, e outro que non foi identificado.
Flumpet
Foi inspirado por Art Farmer, un músico virtuoso de jazz que utilizaba tanto a trompeta como o fliscorno. Interpretaba coa mesma soltura ambos instrumentos, pasando dun a outro aproveitando as súas respectivas cualidades tonais. A trompeta é máis estridente, o fliscorno máis suave.
A Corporación Monette realizou o primeiro deseño e fabricación dun prototipo de flumpet para Art Farmer en 1989.
Mark Isham tamén empregou o flumpet de Monette (construído por el en 1995).
Fright Night
Fright Night é o álbum de estrea da banda finesa de power metal Stratovarius, publicado o ano 1989 a través do selo Columbia Records. No ano 2003 editouse unha versión remasterizada do disco.
.bo
.bo é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bolivia, que é xestionado pola Axencia para o Desenvolvemento da Sociedade da Información.
Otto José Cameselle Barcia
Otto José Cameselle Barcia, nado en Vigo o 17 de xuño de 1921 e finado en Palma o 24 de abril de 1976, foi un xuíz e poeta galego.
Traxectoria
Estudou Dereito en Santiago de Compostela aínda que rematou a carreira en Madrid. Foi o xuíz máis novo de España, como xuíz de primeira instancia en Redondela, actuando despois en Ocaña e Santa Cruz de Tenerife. Finalmente ocupou praza como maxistrado da Audiencia Territorial de Palma, onde casou en 1968 con Ana María Montis Suau. Permaneceu en Palma ata a súa morte.
Amigo persoal de Ramón González-Alegre, daquela residente en Vigo (1949), colaborou con el na edición nesta cidade da revista literaria Alba, aparecendo canda el na dirección da revista. Publicou distintos poemas nos números 3 a 7 desta revista.
En 1950 apareceu o seu poemario Poesías de la razón cordial. Posteriormente escribiu outro libro de poemas, Esencia del hombre, que nunca chegou a editarse.
Luis María Argaña
Luis María Argaña, nado en Asunción o 9 de outubro de 1932 e finado na mesma o 23 de marzo de 1999, foi vicepresidente constitucional de Paraguai entre os anos 1998 e 1999, cando faleceu cribado na rúa "Diagonal Molas López" de Asunción, capital de Paraguai.
Biografía
Argaña formou parte do grupo político que participou na ditadura militar de Alfredo Stroessner desde 1954 en Paraguai.
Tras o golpe de estado do Xral. Andrés Rodríguez, Argaña foi ministro de Asuntos Exteriores (1989-1990).
Foi presidente da Asociación Nacional Republicana (ANR) ou Partido Colorado durante os últimos anos da súa vida.
Morte
Na investigación xudicial realizada, determinouse que Argaña foi asasinado por un grupo armado que se desprazaba nun automóbil Fiat Tempra que interceptou o vehículo no que se trasladaban Argaña, o seu gardacostas e o seu chofer. Os asasinos obstaculizaron a rúa, detendo o vehículo de Argaña. Baixaron organizadamente e dispararon repetidamente contra o gardacostas, o chofer e contra Argaña, quen morrería por tales disparos, ademais do seu gardacostas. O chofer sobreviviría.
Desde o inicio a investigación xudicial estivo extremadamente politizada. A aparición dun testemuño falso (que sería asasinado anos despois en estrañas circunstancias) provocou dúbidas sobre as circunstancias do asasinato de Argaña.
Os seus principais opositores, os seguidores de Lino Oviedo e el mesmo, negan que Oviedo ordenara o asasinato de Argaña e consideran que todo foi unha conspiración para provocar a renuncia de Raúl Cubas Grau e a caída política de Oviedo e dos seus partidarios.
A pesar do politizado das investigacións, obtivéronse algunhas probas obxectivas, como a identificación do auto usado no asasinato, o dono orixinal do mesmo e a partir de aí identificáronse os autores materiais dos disparos, entre eles a Pablo Vera Esteche, Luis Rojas, Fidencio Vega e Reinaldo Servín; coñecido dirixente político, partidario de Oviedo. Os cruces de chamadas telefónicas, rexistradas nos seus teléfonos móbiles permitiron a súa vinculación obxectiva.
Todos xa foron condenados polo asasinato de Argaña, a excepción de Fidencio Vega, que xunto ao político Galeano Perrone, foron declarados prófugos pola xustiza paraguaia.
Non se puideron atopar probas obxectivas irrefutables sobre a autoría moral do magnicidio de Argaña, pero a participación de Servín permite orientar as sospeitas cara a Lino Oviedo segundo o fiscal da causa, Rubén Villalba; algo que rechazan os seus seguidores, quen sosteñen a súa propia teoría.
Imago
Nos membros dos Ametábolos e Hemimetábolos, nos cales a metamorfose é "incompleta", a écdise final prodúcese despois do último estadio inmaturo ou ninfa. En insectos holometábolos, nos cales hai un estadio pupal, a écdise final segue á emerxencia da pupa, despois do cal a metamorfose é completa, aínda que hai un período prolongado de maduración nalgunhas especies.
O imago é o único estadio durante o cal o insecto é sexualmente maduro e, se este é unha especie alada, ten ás funcionais. Á fase previa onde aínda non é sexualmente maduro chámaselle subimago. O imago xeralmente se denomina estadio adulto.
Os membros da orde dos Ephemeroptera non teñen estadio de pupa, pero pasan brevemente por un estadio extra alado chamado subimago. Os insectos neste estadio teñen ás funcionais pero non son aínda sexualmente maduros.
Etimoloxía
Imago en latín significa 'imaxe'. O plural latino é imagines, pero úsase xeralmente o plural regular imagos.
Villaviudas
Villaviudas é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 394 habitantes (INE 2012).
1505
Outros
Historia ano a ano
Moedas de euro de España
As moedas de euro de España son as correspondentes ao sistema monetario do euro cuñadas e postas en circulación pola Fábrica Nacional de Moeda e Timbre. O euro substituíu a peseta como unidade monetaria de España o 1 de xaneiro de 1999 (entrada na Eurozona) cunha taxa de conversión fixa de 1 euro = 166,386 pesetas. As moedas españolas en euros comezaron a ter curso legal na Eurozona o 1 de xaneiro de 2002.
Á parte das series circulantes ordinarias, de circulación en toda a Eurozona, España emite anualmente moedas de colección ás que non se lles recoñece curso legal no resto dos países da zona do euro.
Anversos españois
Os anversos propios das moedas de euro españolas responden a tres deseños diferentes:
Todas as moedas teñen no anverso as 12 estrelas da Unión Europea, o ano de cuñaxe e a marca de ceca da FNMT.
Segunda serie (2010-2014)
En 2010, España revisou o deseño das súas caras nacionais para cumprir coas directrices comunes recomendadas pola Comisión Europea. Nas moedas de 1 e 2 euros, as novas caras nacionais seguen coa mesma imaxe do rei Xoán Carlos I, pero a cifra do ano aparece agora na parte interior da moeda, xunto coa marca de ceca e o nome do país. As doce estrelas do anel exterior amósanse agora coma aparecen na bandeira europea, sen aparecer ningunha en baixorrelevo. Cuñadas desde o 1 de xuño de 2010.
Terceira serie (desde 2015)
O 18 de xuño de 2014 produciuse a abdicación do rei Xoán Carlos I e o seu fillo converteuse en rei de España co nome de Filipe VI. A partir deste feito, as moedas de un e de dous euros amosan, a partir de 2015, a imaxe de Filipe VI. Os anversos do resto das moedas non foi modificado.
A descrición dos dous novos anversos das moedas españolas en euros foi publicada no Diario Oficial da Unión Europea do 18 de novembro de 2014.
Marcas da FNMT
As moedas cuñadas en España levan o seguinte identificativo:
Gabeador norteño
O gabeador norteño (Certhia familiaris) é un paxaro de pequeno tamaño da familia dos gabeadores (Certhiidae).
Descrición
Os gabeadores norteños están entre as aves máis pequenas de Europa e son moi semellantes os gabeadores comúns. Dos que é moi difícil diferencialos a.simple vista. Miden entre 12 e 13 cm., e pesan .uns 9 gramos. O seu bico, aguzado e curvado cara abaixo, mide de 12 a 14 mm. A cola é relativamente longa, medindo ata 5 cm. A plumaxe é branca na parte inferior do corpo; na superior e da cor da casca das árbores. Teñen unha marca superciliar branca. Femias e machos son semellantes de aspecto. Os gabeadores norteños poden vivir ata sete anos.
As subespecies hodgsoni, mandellii e khamensis, da beira sur do Himalaia, foron clasificadas recentemente dentro dunha especie separada, o gabeador de Hodgson (C. hodgsoni) (Tietze et al., 2006).
Distribución e hábitat
Viven en boa parte da Europa temperada e en partes de Asia. En xeral máis ó norte có gabeador común, co que, por´rn, coinciden nunha ampla zona da Europa occidental. É a única especie de gabeador presente nas illas Británicas e en máis de Escandinavia.
Viven en zonas boscosas, con preferencia polos bosques de coníferas ou os mixtos Nas zonas onde ámbolos dous coinciden, o gabeador común adoita preferir as coníferas.
Reprodución
Maduran sexualmente ó ano de idade. A época reprodutora va ide marzo a xullo. Fan un niño de coteliños, musgo, pelos de mamífero e plumas, agochado entre cascas soltas das árbores. Poñen entre 5 e oito ovos, que chocan nas femias unhas dúas semanas. Os polos tardan 14 ou 15 días en deixa-lo niño, pero son coidados polos pais aínda durante un tempo.
Ligazóns externas
O gabeador norteño na "Lista vermella de especias amenazadas"" da IUCN
A Fonsagrada, A Fonsagrada
Santa María de A Fonsagrada é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 1 126 habitantes (544 homes e 582 mulleres) distribuídos en dúas entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007, cando tiña 1 202 habitantes. Aínda así, segue a ser a parroquia máis poboada do concello.
Kiwi Time
Kiwi Time é unha banda de rock alternativo e indie belarusa residente en San Francisco, nos Estados Unidos de América.
Biografía
Orixinalmente de Belarús, os membros de Kiwi Time múdanse aos Estados Unidos de América en busca de liberdade musical. En 2011 lanzan o seu primeiro EP, A Part Of Me con moi pouco éxito, tendo só fama local en San Francisco. No ano 2014 firman co selo discográfico Granted Access e lanzan o EP It's Kiwi Time co produtor Dan Shea, produtor de Mariah Carey, Janet Jackson, Bono e Robin Thicke entre outros. O EP ten éxito en moita parte de California e Belarús e moitas partes de Europa, soando nas radios e televisións destes.
Eleccións municipais na Gudiña
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Gudiña dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Gudiña.]] miniatura|dereita|Pleno municipal, 2021.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Gudiña desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lingua aguna
O aguna é unha lingua níxer-congo do grupo kwa que se fala en Benín e Togo por arredor de 30 000 persoas. Fálase na vila de Agouna e mais na súa contorna que se localiza na subprefectura de Djidja da provincia de Zou e na zona próxima de Togo.
Consello Olímpico Nacional de Singapur
O Consello Olímpico Nacional de Singapur (en chinés: 新加坡国家奥运理事会) é unha sociedade rexistrada e recoñecida polo Comité Olímpico Internacional (IOC). Foi fundado en 1947 baixo o nome Consello Olímpico e de Deportes de Singapur, e posteriormente rebautizado en 1970. É tamén o responsábel da representación de Singapur nos Xogos da Commonwealth.
Petaquias de Ratisbona
miniatura|dereita|300px|Percorrido aproximado da viaxe de Petaquias.
Petaquias de Ratisbona, tamén coñecido co nome de Petachiah Ben Yakov, Moses Petachiah ou Petachiah de Regensburg, foi un viaxeiro e rabino de finais do século XII e principios do XIII célebre por ter relatado as súas viaxes pola Europa do Leste, a rexión do Cáucaso e Oriente Medio.
Traxectoria
Petaquias naceu en Ratisbona, Baviera. Era irmán do tamén rabino Isaac ben Jacob ha-Lavan, un famoso xurista xudeu. Durante a súa infancia viviu baixo a tutela probablemente de estudosos como Xudá o Piadoso (Yehuda ben Shmuel). Foi autor de varias glosas no Talmud. Aínda sendo novo, deixou Ratisbona, unha cidade onde a comunidade xudía era ben recoñecida pola súa piedade e interese nas escrituras de tal forma que se lle chamaba ás veces a Atenas xudaica e se estabeleceu en Praga.
As datas concretas das súas viaxes sonnos aínda descoñecidas. Podemos pensar que saíu de Praga nalgún momento entre 1170 e 1180, e estivo con certeza en Xerusalén antes de 1187, xa que a describiu baixo o Reino de Xerusalén. Xa que se supón que Xudá o Piadoso foi quen compilou as notas da edición pervivinte do caderno de viaxes de Petaquias, debe de ter regresado a Ratisbona antes da data da súa morte, que sabemos que foi en 1217. Porén descoñecemos a data da morte de Petaquias.
A viaxe
Petaquias viaxou ao leste desde Bohemia, a través de Polonia, Belarús, o sur de Ucraína (que el chamou Kedar) e Crimea. Describe os restos dos xázaros e o comezo da comunidade caraíta de Crimea. A continuación, dirixiuse cara o sur a través dos Kipchaks e o Cáucaso en Armenia, residindo por un tempo en Nísibis. Desde aló viaxou a Mesopotamia, visitando as cidades de Nínive, Sura, Pumbedita e Bagdad antes de pasar a Persia. Virando ao oeste, remontou o río Éufrates e chegou a Siria, visitando Alepo e Damasco. Viaxou polo Reino de Xerusalén, visitando os lugares santos en Galilea e Xudea, de onde puido embarcar, dado que o seguinte lugar que describe é Grecia. A partir de aí suponse que regresaría a casa polos Balcáns.
Sistema nervioso parasimpático
O neurotransmisor deste sistema, tanto das neuronas pre como postganglionares, é a acetilcolina (neurotransmisor endóxeno).
Os centros nerviosos de orixe das fibras preganglionares do parasimpático están localizados tanto no encéfalo como no plexo sacro na medula espiñal. Estas fibras nerviosas ramifícanse polo territorio dalgúns nervios craniais, como o nervio facial ou nervio vago, ou polos nervios pélvicos no plexo sacro.
Tipos de neuronas do sistema nervioso parasimpático
O sistema nervioso parasimpático ten dous tipos de neuronas:
Neuronas centrais ou anteganglionares
Están preto dun núcleo cerebro-espiñal, mentres que o seu eixo segue a un nervio raquídeo ou cranial e chega aos ganglios periféricos, onde poden establecer sinapses ou ben o fan no interior do órgano efector parasimpático. As fibras preganglionares son longas, mentres que as anteganglionares son curtas (contrariamente ao simpático). As fibras do parasimpático non forman feixes e non poden ser seguidas, excepto o vago e nervios pélvicos.
Neuronas periféricas ou preganglionares
Son neuronas cuxo corpo se localiza no ganglio nervioso que se sitúa no mesmo órgano diana, e o axón que orixina é moi curto porque actúa neste órgano.
Topografía do sistema nervioso parasimpático
Topograficamente divídense en catro porcións:
Porción hipotalámica
Os centros onde se orixinan as febras preganglionares son os núcleos supraóptico, paraventricular e os núcleos do túbulo hipotalámico anterior. Deles saen fibras que en sentido descendente van terminar nas células secretoras da neurohipófise e forman os fascículos supraóptico-hipofisarios, paraventrículo-hipofisarios e tubero-hipofisarios. A interrupción destas fibras determina a diabete insípida.
Porción mesencefálica
As fibras pregangliónicas nacen dos núcleos de Edinger-Westphal e mediano anterior, moi próximos ao núcleo do motor ocular común e marchan por dentro do nervio motor ocular común ata o ganglio ciliar onde fan sinapse. As fibras nadas deste ganglio, fibras postgangliónicas, forman os nervios ciliares curtos que chegan ao músculo ciliar e ao iris. A función destas fibras é a de producir miose ao contraer o esfínter do iris e a de acomodación do ollo á visión próxima ao contraer o músculo ciliar.
Función do sistema nervioso parasimpático
A función principal do sistema nervioso parasimpático é a de provocar ou manter un estado corporal de descanso ou relaxación tras un esforzo ou para realizar funcións importantes como é a dixestión ou o acto sexual. Actúa sobre o nivel de tensión do organismo diminuíndoo. Realiza funcións opostamente complementarias con respecto ao sistema nervioso simpático.
Por tanto, o sistema nervioso parasimpático participa na regulación do aparello cardiovascular, do aparello dixestivo e do aparello xenitourinario. Hai tecidos, como o fígado, ril, páncreas e tiroide, que reciben innervación parasimpática, o que suxire que o sistema parasimpático participa na regulación metabólica, aínda que as influencias colinérxicas sobre o metabolismo non están ben coñecidas.
RL-10A-3
RL-10A-3 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado en varias etapas Centaur como última etapa de varios foguetes.
Características
Os motores RL-10A-3 eran fabricados pola empresa Pratt and Whitney e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. Tiñan un pulo de 65,60 kN e usábanse en varias etapas Centaur nos foguetes Atlas Centaur LV-3C, Titan III, Atlas Centaur D, Saturno IB-A e Saturno IB-CE.
Toronto Raptors
Os Toronto Raptors son un equipo de baloncesto profesional da cidade de Toronto, Ontario, no Canadá. Xogan na División Atlántico da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). O equipo formouse en 1995, xunto aos Vancouver Grizzlies, como parte da expansión da NBA cara Canadá. Cando os Grizzlies se trasladaron a Memphis, Tennessee, para converterse nos Memphis Grizzlies en 2001, os Raptors convertéronse no único equipo canadense da NBA. Comezaron xogando os seus partidos coma locais no SkyDome (renomeado coma Rogers Centre en 2005), antes de trasladarse ao Air Canada Centre en 1999.
Historia da franquía
Os Toronto Raptors xunto ós Vancouver Grizzlies (agora Memphis Grizzlies), convertéronse en franquías da NBA en 1995. Ambos os dous equipos convertéronse nas primeiras franquías da NBA no Canadá dende os Toronto Huskies na tempada 1946-1947.
1995-96
Como Toronto elixiu primeiro no draft de expansión, no draft de 1995 elixiu primeiro Vancouver. Thomas decidiu construír a franquía en base a Damon Stoudamire, un base saído da Universidade de Arizona. A elección de Stoudemire agradou ós presentes no draft de 1995 no Rogers Center de Toronto, a maioría atraídos pola presenza do xogador do ano e MVP da final da NCAA Ed O'Bannon, da Universidade de California. De todos os xeitos, a elección de Stoudemire resultou ser a correcta, xa que foi nomeado Rookie do Ano da NBA facendo 19 puntos e 9.3 asistencias por partido. Este equipo lembrarase por gañarlles ós Bulls do 72-10 sendo unha franquía nova.
Récord: 21 vitorias - 61 derrotas
1996-97
O récord de vitorias do equipo mellorou en nove partidos respecto ó do ano anterior, e a asistencia á cancha mellorou. Os analistas especializados predixeron que Toronto ía ser un aspirante ós playoffs ou incluso ó título en cuestión dunhas poucas tempadas. Marcus Camby, elixido coma número dous no draft de 1996, fixo unha primeira tempada decepcionante.
Récord: 30 vitorias - 52 derrotas
1997-98
Todo o optimismo esvaeceuse cando o equipo foi prexudicado por numerosas lesións ó principio da tempada 1997-1998. Aínda que Thomas era un membro do Hall of Fame e un ollador moi habilidoso de seu (como demostrou coas eleccións de Damon Stoudemire, Marcus Camby e Tracy McGrady), resignouse, recoñeceu que a súa xestión foi errónea e dimitiu. Glen Grunwald, avogado e antigo xogador de baloncesto, foi contratado como novo director xeral. Coa saída do seu mentor, Stoudemire pediu inmediatamente un traspaso e o 13 de febreiro de 1998, o primeiro xogador franquía dos Raptors marchou ós Portland Trail Blazers xunto a Walt Williams e Carlos Rogers por Kenny Anderson, Alvin Williams, Gary Trent, dúas eleccións de primeira rolda no draft e cartos. Kenny Anderson negouse a ir a Toronto e foi traspasado aos Boston Celtics o 18 de febreiro de 1998 con Zan Tabak e Popeye Jones por Chauncey Billups, Dee Brown, Roy Rogers e John Thomas.
Toronto acadou a peor marca da súa historia, e Grunwald encarouse ós seareiros descontentos no derradeiro partido da tempada na súa cancha, prometendo mellores tempos para a franquía. O paso máis grande para gañar credibilidade foi o traspaso da súa cuarta elección no draft dese ano, Antawn Jamison, ós Golden State Warriors por Vince Carter, elixido na quinta posición nese mesmo draft.
Récord: 16 vitorias - 66 derrotas
1998-99
Para conseguir credibilidade no seu proxecto, Grunwald mandou a Marcus Camby ós Knicks a cambio do xa veterano Charles Barkley, pensando en que a súa dura mentalidade e a súa experiencia nos playoffs axudarían ós novos xogadores a alcanzar a súa madurez baloncestística. Moita xente pensou que o intercambio era malo para o equipo, xa que estaba dando unha nova promesa a cambio dun veterano preto do retiro. Pero resultou que o liderado de Barkley foi indispensábel para o éxito dos Raptors da tempada 1998-99. O equipo arranxou de forma temporal a falta dun auténtico base rotando no posto a Dee Brown, Alvom Williams e Doug Christie. Foi unha opción excelente, xa que Christie mellorou moito o seu xogo defensivo converténdose nun dos defensores da elite da NBA. Alvin tamén mostrou unha melloría no aspecto ofensivo do xogo. Kevin Willis, outro veterano adquirido nun traspaso, consolidouse no posto de pivote. Con eses dous fallos reenchidos temporalmente, o equipo gañou máis partidos que nunca. O novo adestrador, Butch Carter, tamén axudou a desenvolver as cualidades dos xogadores novos do equipo, especialmente as do futuro All-Star Tracy McGrady. Aínda que o equipo non conseguiu chegar ós playoffs, moitos eran moi optimistas debido ás brillantes actuacións de Vince Carter, Rookie do Ano, e un moi mellorado Tracy McGrady.
Récord: 23 vitorias - 27 derrotas (temporada afectada polo lockout, só se disputaron 50 encontros).
1999-2000
Grunwald decidiu que a solución á falta de experiencia e á unha presenza forte dos Raptors na pintura tiña que vir dos xogadores veteranos. Tamén sabía que os xa maiores Willis e Oakley terían que xogar só ocasionalmente ou arriscaríanse a unha lesión. Por isto, no draft de 1999 decidiu traspasar a súa elección de primeira rolda, Jonathan Bender, ós Indiana Pacers a cambio do ala-pivote Antonio Davis, que na tempada anterior xogara como suplente no posto de Dale Davis. Na cancha, Butch Carter rotaba a Carter, Christie, Williams e a Dell Curry no posto de escolta, en tanto que no posto de base xogaban Williams e Muggsy Bogues. A rotación de Antonio, Oakley e Willis na pintura e a madureza de Carter e McGrady axudaron ó equipo a clasificarse para os Playoffs por primeira vez na súa curta historia. Pero sen experiencia, os Raptors foron varridos polos New York Knicks en primeira rolda.
A progresiva mellora do equipo e a ascensión de Vince Carter atraeron a moitos seareiros novos, e mesmo a algúns que non lles gostaba o baloncesto anteriormente. O aumento da venda de entradas e o paso dos seareiros dos Toronto Blue Jays de béisbol ós Raptors tamén contribuíron ó declive dos primeiros. Ademais, esta tempada foi a primeira que se xogou no Air Canada Centre, despois de catro anos xogando no SkyDome.
Récord: 45 vitorias - 37 derrotas; eliminados na primeira rolda dos playoffs.
2000-01
O desastre dos playoffs (e Butch Carter atacando a Marcus Camby nos medios de comunicación) levou a Grunwald a contratar a Lenny Wilkens en substitución de Carter. Wilkens é membro do Hall of Fame, e tiña máis de trinta anos de experiencia coma adestrador. Ademais, o equipo asinou a un verdadeiro base, o veterano Mark Jackson, cun contrato de catro anos de duración. A tempada trouxo a explosión de Alvin Williams como revulsivo, xa que anotou tres cuartas partes dos seus puntos da tempada no último cuarto. Sería traspasado para darlle máis minutos a Williams.
Cun Vince Carter xogando máis tempo de escolta que de aleiro, Christie tornouse prescindíbel, e foi traspasado a cambio do aleiro Corliss Williamson. Porén, Williamson foi unha decepción e foi traspasado nesa mesma tempada por Jerome Williams. A perda da súa antiga estrela Tracy McGrady tamén influíu no intercambio de Williamson. Aínda que McGrady e Carter amosaron unha melloría impresionante, a meirande parte dos medios e dos seareiros fixáronse en Carter, e ademais compartían a mesma posición natural, facendo imposíbel ter aos dous xogando xuntos. Entón a directiva dos Raptors decidiu mandalo ós Orlando Magic na pretempada do 2000 por unha elección de primeira rolda e un sign-and-trade.
Como predixeran os analistas, o equipo conseguiu con moita dificultade unha praza nos playoffs. Na primeira rolda, Toronto gañoulles ós Knicks. Wilkens gañou credibilidade por poñer a Williams a defender ó base Allan Houston e a Carter ó aleiro Latrell Spreewell, as dúas maiores ameazas ofensivas dos Knicks. Alén disto, as palabras de Charles Oakley a Carter dicíndolle que "xogara coma un home" (e o fixo), e a contribución de Antonio Davis prevaleceron sobre ós Knicks.
A seguinte rolda contra os Philadelphia 76ers foi un sinal para os Raptors: un xogo rápido e entretido, e a mellor actuación nuns playoffs na súa historia. Os Sixers confiaron en Allen Iverson e en Dikembe Mutombo polos seus atributos ofensivos e defensivos respectivamente, e na axuda de Aaron McKie e dos demais compañeiros de equipo. Toronto era un equipo máis equilibrado con Carter, Williams e Davis traballando en ataque e Chris Childs e Jerome Williams facendo a presión defensiva. Philadelphia tomou vantaxe na pintura pola diferenza dos pivotes ó seu favor, mentres Toronto contraatacaba cos seus xogadores, máis pequenos pero máis rápidos. A serie decidiuse nos derradeiros catro segundos do sétimo partido, cando Carter errou por moi pouco o tiro decisivo, perdendo a rolda por un punto. Carter foi moi criticado por acudir na mañá deste partido á súa cerimonia de graduación na Universidade de Carolina do Norte. Mais incluso coa derrota, a tempada foi considerada como a mellor xamais xogada pola franquía.
Récord: 47 vitorias - 35 derrotas; eliminados na segunda rolda dos playoffs.
2001-02
Parecía que os Raptors ían facer outra tempada competitiva, cun balance de 29-21 antes do parón do All-Star. Por terceiro ano consecutivo, Carter foi o xogador máis votado para o partido das estrelas. Desafortunadamente, Carter, que cada vez se mancaba con máis frecuencia, sufriu unha tendinite, o que non lle permitiu xogar o que restaba de tempada, nin o All-Star, por suposto.
Sen o seu xogador franquía, os Raptors entraron nunha racha horríbel, perdendo 17 dos seus seguintes 18 encontros. Pero cando o ano parecía perdido, foron quen de gañaren 12 dos últimos 14 partidos da tempada regular, logrando unha praza para playoffs. Isto foi posíbel grazas a que os Rators fixeron algunhas das mellores actuacións defensivas do ano, xunto ás boas actuacións de Antonio Davis e Keon Clark.
Porén, botouse moito de menos a Vince Carter na primeira rolda contra os Detroit Pistons, segundos de conferencia na tempada regular. No primeiro encontro, Detroit meteulle unha paliza ós Raptors, gañándolles por 83-65, e cunha impresionante actuación de Ben Wallace, que anotou 19 puntos, colleu 20 rebotes, puxo 3 tapóns e deu 3 asistencias. Pero cando ían perdendo 2-0 na rolda, Toronto gañou os dous seguintes partidos na súa cancha e forzou o decisivo quinto encontro.
O quinto encontro foi moi disputado ata o final, cunha pobre actuación de Jerry Stackhose, o líder en anotación dos Pistons, que tan só anotou 5 puntos (1 de 10 en tiros de campo). A case 10 segundos do final, Toronto perdía 85-82 pero tiña a posesión da pelota. Chris Childs atravesou a cancha e lanzou mal unha tripla, aparentemente para tentar sacar unha falta persoal da xogada, en lugar de pasarlle o balón a Dell Curry, o mellor tirador de triplas do equipo, que estaba aberto nunha banda. Nunha entrevista nos vestiarios após o partido, Childs insistía en que Toronto perdía por catro, non por tres.
Se a resurreción da parte final da tempada dos Raptors, foi "unha volta milagrosa", a eliminación dos playoffs tiña que ser unha decepción colosal. Desafortunadamente, Hakeem Olajuwon fixo unha tempada desastrosa, atinxindo os seus números máis baixos en toda a súa carreira profesional en minutos, puntos e rebotes. E os membros clave do limitado éxito do equipo na anterior e nesta tempada marcharon como axentes libres ou retiráronse: Chris Childs, Keon Clark e Dell Curry. Estaba claro, para ben ou para mal, que o equipo da seguinte tempada ía ser moi diferente ó desta.
Récord: 42 vitorias - 40 derrotas; eliminados na primeira rolda dos playoffs.
2002-03
A tempada 2002-03 comezou co mesmo optimismo fundado nas tres aparicións seguidas dos Raptors nos playoffs. Así e todo, xa no comezo da tempada ese optimismo perdeuse: Carter atravesou unha serie consecutiva de lesións, Davis comezaba a non sentirse cómodo (influído pola imposibilidade de que a súa muller conseguise un traballo na televisión en Toronto) e a mala actitude de Wilkens crearon un equipo falto de motivación e do espírito dos anos anteriores. A meirande parte do equipo sufriu lesións, tantos que incluso bateron o récord da NBA de xogadores non dispoñíbeis por lesión, outra razón principal da debacle dese ano. Case dende o primeiro día, os medios de comunicación de Toronto atacaron a Wilkens pola súa imcompetencia -ou quizais, o seu desexo de marchar do equipo-. Os periodista do Toronto Star Dave Perkins escribiu que todo o que Wilkens podía facer nun partido no que só Raptors xogaban mal era sentar e ollar, en lugar de berrar ós xogadores. Foi o ano no que Wilkens superou a Bill Fitch na cualificación de adestradores da NBA con máis encontros perdidos, co balance acercándose perigosamente ó 50%.
Ó final desta desastrosa tempada, na que unha pésima defensa foi a tónica, Wilkens foi despedido pola porta de atrás, rematando unha etapa de tres anos no que o equipo comezou con moitas promesas mais rematou con demasiadas decepcións.
Récord: 24 vitorias - 58 derrotas
2003-04
A tempada 2003-04 dos Raptors non foi moi boa, en parte por mor das lesións dos xogadores clave Alvin Williams, Jalen Rose e Vince Carter, e con Davis e Jerome Williams intercambiados ó principio da tempada polo propio Rose e por Donyell Marshall. Despois de 50 partidos, estaban 25-25 e en posicións de playoffs. Pero as lesións atacaron de novo. Esta vez, foi Jalen Rose quen se perdeu 16 partidos por unha man rota (dende o 10 de febreiro ó 10 de marzo), e Carter tamén perdeu 6 por unha escordadura de nocello. Durante a lesión de Rose, o equipo perdeu 13 de 16 partidos, incluíndo 9 encontros seguidos en febreiro, meténdose nun serio problema coa cualificación ós playoffs.
A oito partidos de remata-la tempada regular, o 1 de abril, os Raptors despediron a Glen Grunwald, o director xeral dende 1997. Os Raptors gañaron só tres dos oito partidos que quedaban, e fóra dos playoffs. Os xogadores estrela do equipo neste ano foron Carter, quen obtivo 22.5 puntos por partido, Donyell Marshall, con 10.7 rebotes por encontro, e o ala-pivote rookie Chris Bosh, con 10.5 puntos e 7.4 rebotes por partido, que foi nomeado para o mellor equipo de Rookies da NBA.
Nada máis rematar a tempada, o 17 de abril, o adestrador Kevin O'Neill foi despedido tras facer unhas declaracións que foron malinterpretadas levando a cuestionar a mentalidade gañadora do equipo. Foi substituído por Sam Mitchell, un antigo base da NBA, que fora adestrador asistente nos Milwaukee Bucks as anteriores dúas tempadas. O 7 de xuño de 2004, Rob Babcock foi nomeado manager xeral.
Récord: 33 vitorias - 49 derrotas; décimos na Conferencia Leste.
2004-05
Con novo director xeral, Rob Babcock; novo asistente do director xeral, o membro do hall of fame, ex xogador e ex-director xeral Wayne Embry; novo director de persoal deportivo, Alex English, e novo adestrador, Sam Mitchell, era evidente que estaba a ter lugar unha reestruturación do equipo. Alén disto, o xogador franquía do equipo, Vince Carter, pediu ser traspasado durante a pretempada. Así que moitos dos feitos da tempada 2004-2005 tiveron lugar fóra da cancha.