cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alejo Real Fragueiro
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Pazos de Borbén en 1966. Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato da UCD á alcaldía de Pazos de Borbén e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura Vecinos Independientes, que obtivo dous concelleiros. Finou en outubro de 2006.
Vida persoal
Casou con Dolores Campo Seoane.
Paula Vázquez Verao
Paula Vázquez Verao, nada en Sober en 1984, é unha política galega.
Traxectoria
Estudou Xeografía e Historia na UNED. Traballadora do sector turismo, é presidenta da asociación cultural Colado do Vento. Gañou o premio Lola de Penelas en 2016 polo seu labor de divulgación.
Militou no BNG, polo cal foi elixida concelleira nas eleccións municipais de 2011 en Sober como número 2 da candidatura. Trala marcha de Encontro Irmandiño en marzo de 2012 abandonou o BNG, conservando a acta de concelleira, e pasou a formar parte de Anova. Dentro do partido era membro da corrente crítica Cerna, coa cal se escindiu en outubro de 2014. Nas eleccións municipais de 2015 foi candidata á alcaldía de Sober pola candidatura cidadá Agroma Sober, a cal logrou 2 concelleiros. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixida deputada por En Marea, onde confluíra a súa formación. Pese a renunciar á súa acta de concelleira en decembro de 2017, para centrarse na súa labor de deputada, volvería a encabezar Agroma Sober nas municipais de 2019 logrando de novo 2 concelleiros e sendo a principal forza da oposición ao PPdeG no concello. Afín ás teses do líder de En Marea Luís Villares, abandonou xunto a este e outros 2 deputados o grupo parlamentario da formación en xuño de 2019. Ao remate da lexislatura non participou nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020, pasando a centrarse na súa labor de concelleira en Sober.
Zastal Zielona Góra
O Zastal Zielona Góra, tamén coñecido como Enea Zastal BC Zielona Góra por motivos de patrocinio, é un equipo profesional de baloncesto con sede na cidade polaca de Zielona Góra, Lubusz. Fundado no ano 1946, o equipo actualmente compite na Polska Liga Koszykówki, a máxima categoría do baloncesto de Polonia, e internacionalmente na Euroliga.
Palmarés
Liga de Polonia
Copa de Polonia
Médico de familia
Médico de familia é unha serie de televisión española producida por Globomedia para Telecinco. Estreada a finais de 1995 e emitida ata 1999, a serie liderou a noite dos martes durante catro anos.
Foi emitida e adaptada en Alemaña, Bélxica, Finlandia, Italia, Portugal e Rusia, entre outros países. A súa adaptación en Italia superouna en capítulos e aínda se mantén en emisión.
Sinopse
A serie conta a historia de Nacho Martín, un médico viúvo pai de tres fillos (María, Chechu e Anita) e un sobriño (Alberto), que vive ademais co seu pai, o avó destes (señor Manolo) e está namorado da súa cuñada (Alicia), coa que acabará refacendo a súa vida e tendo xemelgos (a nena chámase Elena e o neno Manuel, nacidos nun ascensor con Juani e María como comadroas). Outros personaxes principais son a asistenta da familia, Juani, e o mellor amigo de Nacho, Julio.
Busto, San Martín de Neira de Rei, Baralla
Busto é un lugar da parroquia de San Martín de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Río Foyle
260px|miniatura| Ponte Craigavon sobre o río Foyle. O río Foyle (en gaélico irlandés: an Feabhal) é un río do noroeste de Irlanda, cuxo curso esténdese dende a confluencia dos ríos Finn e Mourne en Strabane, no Condado de Tyrone, Irlanda do Norte, ata a cidade de Derry, onde desemboca no Lago Foyle e, despois, no océano Atlántico.
O Casal de Abaixo, Grixalba, Sobrado
O Casal de Abaixo é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Nanina Santos
Traxectoria
Destacada feminista comezou a súa actividade na clandestinidade. En 1970 entrou na Federación de Comunistas que se fusionaría co Movimiento Comunista. Foi a primeira representante feminina nesta organización e responsábel da estrutura de mulleres do MCG. Participou na creación da Asociación Galega da Muller en 1976.
Licenciada en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesora de música no IES Esparis de Brión, e no IES de Brión posteriormente ata o ano 2019. Foi directora da revista Andaina. Está especializada en xénero e muller.
Santiago, Rubiás dos Mixtos, Calvos de Randín
Santiago é un lugar da parroquia de Rubiás dos Mixtos no concello de Calvos de Randín.
Tiña 80 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 43 eran homes e 37 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 67 habitantes (39 homes e 28 mulleres).
Historia
Xunto con Rubiás e As Maus conformaba ata 1864 o Couto Mixto. Na igrexa de Santiago está a arca na que se gardaban os documentos que recoñecían os dereitos dos habitantes do Couto Mixto.
Eadberht II de Kent
Eadberht II foi rei de Kent conxuntamente con Sigered. Era aparentemente o fillo de Æðelberht II.
Traxectoria
Eadberht II é coñecido por tres documentos. Por mor dunha confusión con Eadberht I, estes documentos foron sometidos a falsificación. Un está datado en 747 (o ano anterior da morte de Eadberht I), pero actuando como testemuña o arcebispo Bregowine (761–764), como o están os dous documentos sen data, un dos cales se refire a Æðelberht II (atque clementissimi regis Æthelberti, et corporum sepulture, necnon et pro missarum solemniis exhibendis). Eadberht II tamén foi testemuña nun documento de Sigered, datado en 762
Please Please Me
Please Please Me é o álbum de estrea da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 22 de marzo de 1963 no Reino Unido a través do selo Parlophone. Foi publicado ás presas para capitalizar o éxito dos sinxelos "Please Please Me" (número 1 na meirande parte das listas británicas) e "Love Me Do" (número 17).
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por McCartney–Lennon, agás onde se indique.
Inulina
Bioquímica
As inulinas denomínanse da seguinte maneira: n é o número de residuos de frutosa e py é a abreviación de piranosil:
A hidrólise das inulinas rende frutooligosacáridos, que son oligómeros de como máximo 10 unidades.
Degradación encimática
A inulina non é degradada polos encimas humanos ptialina e amilase, presentes na saliva e secreción pancreática, xa que os seus enlaces β(1→2) non poden ser atacados por eles. Como resultado, a inulina atravesa a maior parte do tracto dixestivo practicamente sen alteracións (só sofre un grao baixo de hidrólise ácida no estómago), e ata que chega ao colon non sofre transformacións importantes.
Na primeira porción do intestino groso as bacterias que residen alí comezan a degradar a inulina en grandes proporciones e a metabolizala producindo ácidos graxos de cadea curta, especialmente ácido butírico, xunto con dióxido de carbono, hidróxeno e metano.
Por esta razón os alimentos que conteñen inulina en grandes cantidades poden provocar flatulencia e molestias intestinais, especialmente naquelas persoas que non están acostumadas a inxerilos. É recomendable entón que ditos alimentos se consuman en pequenas cantidades ao principio, ata que o organismo se adapte.
A flora intestinal
A inulina estimula o crecemento da microbiota intestinal (microorganismos que viven no intestino) benéfica. , Como atravesa o estómago e o duodeno case sen alterarse, chega ao final intestino delgado case sen dixerir e pasa ao groso. No colon está dispoñible para ser metabolizada por algúns dos microorganimos intestinais, como as bifidobacterias e os lactobacilos, promovendo o seu asentamento e desenvolvemento. Por favorecer o crecemento das bifidobacterias dise que a inulina ten un efecto bifidoxénico,, e como promove o crecemento de microorganismos beneficiosos para a saúde considérase que ten actividade prebiótica.
Efectos sobre o aparato dixestivo
A inulina é un integrante da fibra alimentaria, en particular da chamada fibra soluble. Ao ser moderadamente soluble en auga, ten ademais a propiedade de formar xeles que reteñen unha gran cantidade de auga. Os subprodutos da metabolización da inulina parece que aumentan o peristaltismo intestinal e facilitan a absorción dalgúns elementos minerais (calcio, magnesio e fósforo), pero esta absorción mellorada diminúe co tempo.
Control da glicemia
A inulina non causa unha elevación da glicemia. Debido a que a dixestión natural da inulina non libera cantidades importantes de glicosa, xa que o carbohidrato liberado é principalmente frutosa (cuxo metabolismo non está influído pola hormona insulina), esta non eleva de maneira significativa os niveis sanguíneos de glicosa ou de insulina.
Como dentro dos carbohidratos da familia da inulina, os frutooligosacáridos máis simples de inulinas teñen sabor doce e os polisacáridos de inulinas máis complexos posúen propiedades similares ao amidón, estas características poden empregarse para elaborar edulcorantes e sucedáneos de fariñas moi útiles para o control dos niveis de glicosa en individuos diabéticos. Porén, esta recomendación debe efectuarse con precaución.
Indicacións e contraindicacións
Estimouse que a dieta occidental achega 1-10 g diarios de inulina ou frutooligosacáridos. , Moitos alimentos que conteñen naturalmente cantidades importantes de inulina ou frutooligosacáridos, tales como a chicoria (Cichorium intybus) e o porro ou allo porro (Allium ampeloprasum var. porrum), son coñecidos desde a antigüidade como "estimulantes da boa saúde".
A inulina é recoñecida como segura, polos organismos de control de alimentos como a FDA norteamericana. En Europa desde xaneiro de 2007 está autorizada a súa incorporación a todos os produtos alimenticios. Porén, tamén se sinalan reaccións adversas á inulina.
Aproximadamente entre un 30% e un 40% da poboación mundial sofre dunha síndrome de mala absorción de frutosa, e como a inulina é un frutano, presenta problemas para estes individuos. A recomendación é entón limitar a inxesta a 0,5 g de inulina por comida para estas persoas.
Usos médicos e terapéuticos
Aínda que en certas circunstancias o uso da inulina non é apropiado, a inulina tense utilizado na práctica clínica para medir o índice de filtración glomerular (GFR) Esta técnica baséase na propiedade da inulina de ser un composto inocuo, non degradable polos encimas do organismo humano, que se filtra case completamente no glomérulo renal, e despois non se reabsorbe nin excreta no túbulo renal. Xeralmente, compáranse os resultados do índice de filtración glomerular obtidos con inulina cunha análise similar na que se utiliza PAH (ácido paraaminohipúrico), que é excretado totalmente a nivel tubular sen ser reabsorbido. Esta análise, aínda que é longa e cara, fornece información esencial sobre o volume sanguíneo que filtra o ril por unidade de tempo.
A inulina ten potenciais usos terapéuticos, xa que favorece a absorción de calcio, polo que ten interese a súa aplicación no mantemento da saúde ósea.
Outras aplicacións que se propuxeron é o seu uso, soa ou combinada con bacterias probióticas, nos tratamentos da enfermidade inflamatoria intestinal (enfermidade de Crohn e colite ulcerosa),, da hipercolesterolemia , ou o estrinximento intestinal.
Fontes naturais
A táboa 1 recolle algunhas das plantas que conteñen cantidades significativas de inulina. Tamén se están a investigar outras fontes de inulina, como patacas, millo ou leituga modificados xeneticamente (que acumulan ata 1,3-3,2 mg de inulina por gramo de produto).
Eleccións municipais en Curtis
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Curtis dende 1979.
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Curtis]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Curtis desde a aprobación da Constitución de 1978.
O Casoiro, San Martín de Neira de Rei, Baralla
O Casoiro é un lugar da parroquia de San Martín de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares.
Hemeroplanes triptolemus
Hemeroplanes triptolemus é unha especie de avelaíña da  familia dos esfínxidos.
Distribución
Esta avelaíña é común en Costa Rica, Belize, México e Guatemala, e probablemente voa dende América Central até Colombia, Ecuador, Bolivia, Arxentina, Venezuela e Güiana.
Características
As larvas aliméntanse de Mesechites trifida. Na súa forma de larva, o Hemeroplanes triptolemus é quen de expandir os segmentos anteriores do seu corpo para imitar a aparencia dunha cobra, con manchas para os ollos. Este mimetismo coas cobras esténdese mesmo ó seu comportamento, xa que atacará inofensivamente a posibles depredadores.
Bad Tölz
Xeografía
Bad Tölz fica no val do río Isar (en alemán: Isartal), á entrada do chamado Isarwinkel (ángulo do Isar). A cidade é localizada a 50 km a sur de Múnic. Os municipios veciños son:
Manu Chao
Manu Chao, nado como José-Manuel Thomas Arthur Chao o 21 de xuño de 1961 é un músico e compositor francés, de familia galega. É coñecido por cantar en varias linguas como francés, español, inglés, italiano, árabe, galego e portugués, e ocasionalmente noutras linguas. Chao comezou a súa carreira musical en París, tocando con grupos como Hot Pants e Los Carayos, que combinaba gran variedade de linguas e estilos musicais. Xunto con amigos e co seu irmán Antoine Chao, fundou a banda Mano Negra en 1987, acadando un éxito considerable, particularmente en Europa. Comezou a súa carreira en solitario en 1995, e dende entón fai xiras regularmente coa súa banda de directo, Radio Bemba.
Traxectoria
Manu Chao é fillo do xornalista vilalbés Ramón Chao e de nai vasca de Bilbao. Os seus pais emigraron a Francia durante a ditadura de Francisco Franco. Manu e os seus irmáns creceron en Sèvres, ó oeste de París.
Ós 14 anos tivo o seu primeiro grupo, chamado Joint de Culasse, co seu irmán Tonio do Borneo, e o seu curmán Santi Cassariego. Máis tarde chegaron os Hot Pants e Los Carayos, cos que se aproximaba xa moito á música festiva e a pachanga. Estes grupos chegaron a ser moi coñecidos en París dentro da música alternativa.
En 1987 Manu, o seu irmán e o seu curmán fundaron o grupo Mano Negra, que triunfou primeiro en Francia co sinxelo "Mala vida" e despois tiveron xiras por Suramérica. Tras unha longa tempada no grupo (de 1987 a 1994), comezou a súa carreira en solitario. Nos anos da gravación e publicación do seu primeiro álbum, "Clandestino", participou con bandas e artistas galegos como Os Diplomáticos de Monte Alto con Johnny Rotring (Xosé Manuel Pereiro) e Mercedes Peón, Os Papaqueixos, o regueifeiro Pinto d'Herbón, a pandeireteira Josefa de Bastabale s, Siniestro Total, etc. en festivais xunto a Caravane des Quartiers, en Barcelona, Lyon e Santiago de Compostela ('A Feira das Mentiras'), tamén xunto a outros artistas de fóra de Galiza (Amparanoia, Dusminguets, Tonino Carotone, etc). Tamén participou en dúas cancións do Xabarín Club ("Oda ao futbolín" e "Toliño por vivir").
Chao canta en francés, español, catalán, árabe, portugués, inglés, galego e wolof, cambiando de idioma a miúdo na mesma canción. Aínda que é un dos artistas máis vendedores do mundo, é pouco coñecido nos países de fala inglesa.
A súa música ten moitas influencias: rock, chanson francesa, salsa, reggae, ska e raï alxeriano. Recibiu estas influencias de inmigrantes en Francia, das súas relacións ibéricas, dos seus percorridos en América con Mano Negra e vagando tras a disolución do grupo. Moitas das cancións de Chao son sobre o amor, a vida nos guetos e a inmigración, e levan a miúdo unha mensaxe de esquerda e libertario.
Estivo comprometido desde hai tempo co nacionalismo vasco, talvez debido ás súas orixes. Foi especialmente na época de Mano Negra cando participou en varias xiras musicais xunto ó conxunto vasco Negu Gorriak. Despois foron varias as colaboracións que realizou en diversas cancións xunto a Fermin Muguruza facendo xunto a el a xira Jai Alai Katumbi Express por Europa.
Por outra banda, solidarizouse coa causa zapatista e o EZLN e incluíu fragmentos dos discursos do Subcomandante Marcos nas súas cancións. Tamén se solidarizou coa causa dos okupas de Barcelona.
En 2004 publica o disco-libro Sibérie m'était contéee, en francés, con ilustracións do debuxante polaco Wozniak.
En setembro de 2007, editouse o CD A Radiolina, cuxos temas presentou ese verán cunha xira de concertos que incluíu un na cidade de Vigo.
O seu equipo favorito é o Atlas de Guadalaxara, (Xalisco, México). É por iso que adoita levar roupas roxinegras, xa que eses son as cores do equipo.
Discografía
miniatura|300px|Manu Chao nun concerto en ([[Xixón, Asturias)]]
Hiragana
O hiragana (ひらがな, 平仮名, literalmente "kana liso") é un silabario xaponés, un dos catro sistemas de escrita xaponesa (os outros son katakana, kanji e rōmaji). Utilízase para:
Romanización Hepburn do Hiragana
A pronunciación de Hepburn en inglés soaba, para os xaponeses, como Hebon. Entón chámase Rōmaji de tipo Hebon. Hai outro tipo de rōmaji. Chámase Rōmaji de tipo Kunrei. Actualmente o tipo Hebon é máis común, aínda que algunha xente utiliza o tipo Kunrei.
De ter unha fonte con caracteres xaponeses, podes ver a seguinte táboa de hiragana xunto coa súa romanización Hepburn. Os kana non empregados hoxe en día amósanse en vermello.
Ligazóns externas
Kana (skriftsystem)
My Little Pony
My Little Pony (literalmente, en galego: Meu Pequeno Poni) é unha franquía de entretemento desenvolvido por Hasbro que é comercializado principalmente para nenas. Comezou como unha liña de ponies de plástico desenvolvida por Bonnie Zacherle, Charles Muenchinger e Steve D'Aguanno desde 1983. Os ponis teñen corpos de cores, crinas e un símbolo orixinal nun ou ambos os laterais. Estes símbolos reciben desde 2003 o nome de "Cutiemarks". My Little Pony foi renovado varias veces con novas e máis modernas aparencias para un novo mercado.
As vendas da marca aumentaron moito coa introdución da cuarta xeración da franquía, que comezou co éxito da serie animada de televisión en 2010. A marca recadou millóns de dólares en vendas polo miúdo en 2014 e 650 millóns en 2013.
Vibrionáceas
As Vibrionaceae son organismos gramnegativos e anaerobios facultativos, con capacidade de fermentación. Conteñen oxidase e presentan un ou máis flaxelos, que son xeralmente polares. Orixinalmente, estas eran as características que definían a familia, que foi dividida en catro xéneros. Deses catro, dous, Vibrio e Photobacterium, seguen manténdose no grupo moderno, ao cal se engadiron despois outros varios xéneros máis. Polo contrario, os estudos xenéticos mostraron que os outros dous xéneros orixinais da familia, Aeromonas e Plesiomonas, pertencían a outras familias. A familia Vibrionaceae actualmente comprende oito xéneros validamente publicados, que son: Aliivibrio, Catenococcus, Enterovibrio, Grimontia, Listonella, Photobacterium, Salinivibrio, e Vibrio; aínda que o status de Listonella foi cuestionado.
Algúns membros desta familia tamén sintetizan a tetrodotoxina (TTX), un alcaloide mariño e poderosa neurotoxina (inhibe a bomba de Na+, e 1 mg pode matar a un home adulto). Viven en simbiose cos peixes da orde dos Tetraodontiformes, ao que pertence ao fugu, que adquiren así a toxina. Moitas outras vibrionáceas viven en simbiose con organismos mariños. No caso do peixe fugu, e outros organismos mariños que levan bacterias vibrionáceas produtoras de TTX, a simbiose é moi antiga, e proporciona aos organismos que albergan a estas bacterias protección contra a predación, mentres que as bacterias atopan neles un medio protexido e con moitos nutrientes onde crecer.
Patoloxía
Unha característica da familia é o amplo rango de hóspedes susceptibles de ser infectados polos vibrios. Son patóxenos do home, ademais de V. cholerae, as especies V. parahemolyticus, que causa gastroenterite, e V. vulnificus que pode orixinar unha septicemia aguda e mortal. Outras especies de Vibrionaceae están asociadas con enfermidades nunha ampla variedade de peixes, e unha das máis salientables é a septicemia causada por Vibrio anguillarum en salmónidos do Atlántico criados en catividade e troitas arco da vella. Especies como V. tubiashii causan enfermidades en estadios larvarios da ostra do Pacífico (Crassostrea gigas), e V. harveyi causa a vibriose luminosa en crustáceos peneidos (gambas). Pola súa parte, V. mediterranei e V. coralliilyticus poden infectar zooxantelas, os simbiontes do coral; estas especies de Vibrio crese que poden ser unha das causas do blanqueamento do coral.
Armenia no Festival de Eurovisión Júnior
Armenia participou por primeira vez no Festival de Eurovisión Júnior 2007 co cantor Arevik e a canción Erazank, logrando unha 2ª posición. A súa mellor posición foi unha 1ª posición no Festival de Eurovisión Júnior 2010.
Pilro de Maur
O pilro de Maur (Calidris mauri), ou tamén pilriño de Maur, é unha pequena ave limícola do xénero Calidris. Esta é unha das especies limícolas máis abundantes en América do Norte, cunha poboación de millóns. O nome específico mauri fai referencia ao botánico italiano Ernesto Mauri (1791–1836). Foi clasificado tamén nos xéneros Erolia e Ereunetes.
Descrición
Os adultos teñen as patas escuras e bico curto, fino e escuro, máis fino e algo curvado na punta (no pilro semipalmado o bico é máis curto e máis recto). O corpo é castaño por arriba e branco por debaixo, con raias finas no peito. A cabeza é de cor parda avermellada na parte supeior. Esta ave pode ser difícil de distinguir doutras pequenas limícolas similares, especialmente do pilro semipalmado, sobre todo cando ambas as especies teñen a plumaxe de inverno, e son de cor gris. O C. mauri muda á plumaxe de inverno moito máis cedo no outono que o pilro semipalmado.
Distribución
O seu hábitat reprodutor é a tundra de Siberia oriental e de Alasca. Migran cara a ambas as costas atlánticas e pacíficas de América do Norte e do Sur. É unha especie errante moi rara en Europa.
Reprodución
Aniñan no chan, usualmente baixo algunha vexetación. O macho escava varias depresións e a femia selecciona unha e pon alí catro ovos. Ambos os pais incuban os ovos e coidan as crías mentres son dependentes, as cales se alimentan soas. Ás veces, a femia abandona a súa parella e os pitos antes de que estes estean listos para o voo.
Savaii
Savai'i, a alma de Samoa, é a principal e máis grande illa no estado de Samoa, formada por basalto, que pasa dos fondos mariños da zona occidental Océano Pacífico. Savai'i é un volcán activo, o cal fixo erupción por última vez en 1911. É o fogar de aproximadamente 50.000 persoas, é menos desenvolvida que Upolu, a outra illa principal. Os portos de Salelologa e Asau sitúanse en Savai'i. Savai'i é o fogar da Pulemele'i Mound, Alofa'aga Blowholes, e Moso's Footprint, que se remontan a tempos prehistóricos. Falealupo, a só 20 millas do cambio de data, é o pobo máis occidental de Samoa, e posiblemente, do mundo. Nos comenzos do século XIX, a illa foi chamada Pola.
Mitos e lendas
miniatura| 180px | Aldea de [[Matautu, costa norte Savai'i (1902)]] Rica na historia polinesia e a tradición oral, Savai'i menciónase en mitos e lendas das Illas do Pacífico e chamouse o "berce da Polinesia".
A Mitoloxía samoana conta historias de deuses diferentes. Había deuses dos bosques, dos mares, da choiva, da colleita, das aldeas, e da guerra. Houbo dous tipos de deuses: atua, que tiñan orixes non humanas, e aitu, que eran de orixe humana. Tagaloa era un deus supremo que fixo as illas e a xente. Mafui'e era o deus dos terremotos. Había tamén varios deuses da guerra. Nafanua, a deusa guerreira de Samoa, provén da aldea de Falealupo no extremo oeste da illa, que é tamén o sitio da entrada en Pulotu, o mundo dos espíritos. O pai de Nafanua Saviasi'uleo era o deus de Pulotu. Outra lenda ben coñecida fala de dúas irmás, Tilafaiga e Taema, traendo a arte do tatuaxe a Samoa desde Fidxi. Tilafaiga é a nai de Nafanua. A piscina de auga doce Mata o le Alelo 'Ollos do Demo' da lenda polinesia Sina e a anguía sitúase na aldea de Matavai na costa do norte no distrito da aldea de Safune. Outra figura da lenda é Tui Fiti, que reside na aldea de Fagamalo no distrito da aldea de Matautu na costa norte central. A aldea de Falelima asóciase cun temido espírito chamado Nifoloa.
Savai'i é coñecida como o "Alma de Samoa". "Aquí o século XX tivo pouca influencia, e a fa'a Samoa (a forma samoana) ten o maior significado."
Actividade volcánica
300px|Alofa'aga Blowholes
Cómaros verdes
Características
miniatura|185px|Cómaros verdes está incluído na [[BG120.]] O libro é unha miscelánea de textos diversos, organizado en catro apartados:
O temas principal é o paisaxismo, ambientado no mundo rural (os cómaros ou outeiros que dan título á obra). O autor procura facer transcendental o cotián, unha crónica lírica de dúas xeografías vitais: a montaña de Lugo e o mar da ría de Arousa.
Na obra o autor abandona a rima, pero non certo clasicismo formal. Emprega preferentemente o hendecasílabo branco.
Aquilino Iglesia Alvariño usaba un galego rural e fragmentado, con pegadas dialectais da comarca da Terra Chá. Usaba un léxico popular, mais sen caer en hiperenxebrismos e vulgarismos, pola súa formación en linguas clásicas.
Edicións
300px|esquerda|miniatura|Local onde estivo a librería e editorial Celta, en Vilagarcía de Arousa
En 1986 Edicións Xerais de Galicia publicou a Poesía completa de Iglesia Alvariño, con edición a cargo de Xesús Alonso Montero. En 2002 a obra foi publicada na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
Xoán VIII Paleólogo
Xoán VIII (16 de decembro de 1392 - Constantinopla, 31 de outubro de 1448), alcumado Paleólogo foi emperador bizantino e fillo máis vello de Manuel II. En 1425 pasou a ser emperador en solitario. Casou dúas veces: primeiro con Ana, filla do Gran duque Basilio I de Moscova, en 1414; e logo con Sofía de Montferrato en 1421, cando foi nomeado co-emperador xunto ao seu pai. Non tivo fillos de ningún dos dous matrimonios.
Para buscar protección fronte á ameaza dos turcos otománs, visitou o Papa e aceptou a unión das igrexas grega e latina, o que se ratificou en Florencia en 1439. En devandita viaxe estivo acompañado por Xurxo Gemisto Pletón, un filósofo neoplatónico que tería unha grande influencia sobre o mundo académico italiano, así como sobre o Renacemento en toda Europa occidental. A unión da igrexas fracasou, pero grazas á súa prudente política ante o Imperio otomán logrou conservar Constantinopla e en 1432 resistiu un asedio do sultán Murad II.
Designou o seu irmán Constantino XI como sucesor, e, malia as intrigas dos seus irmáns máis novos, Demetrio e Tomé, a súa nai, Helena Dragas, conseguiu asegurarse a sucesión de Constantino.
Sistema de recoñecemento facial
Un sistema de recoñecemento facial permite identificar a unha persoa a partir da comparación de determinadas características da cara, entre unha imaxe tomada en directo, e o patrón almacenado nunha base de datos. O recoñecemento facial é un método de identificación biométrica empregado tipicamente en sistemas de seguridade.
Tipos de sistemas
Segundo a forma de obter os patróns que identifican cada rostro, podemos atopar sistemas que utilizan fotografías, e sistemas que toman imaxes térmicas:
Dentro destes, tamén hai distintos sistemas. Entre os algoritmos de recoñecemento máis coñecidos están o eigenface, o fisherface, o modelo de Hidden Markov, e o inspirado no funcionamento das neuronas Dynamic Link Matching. Un novo campo emerxente, é o do recoñecemento facial en tres dimensións. Outra das novas liñas de desenvolvemento usa os detalles visuais da pel, obtidos a partir dunha fotografía, en lugar das medidas entre distintos puntos da cara dos sistemas tradicionais. As probas na base de datos FERET, que contén as comparativas máis usadas pola industria, mostran que esta aproximación é substancialmente máis fiable que os algoritmos previos.
Estes sistemas empregan cámaras infravermellas para obter a disposición dos vasos sanguíneos que pasan pola cara. Contan con vantaxes como a de poder ser empregados na completa escuridade, ou que non se vexan tan afectados polos cambios na cara, nin polos cambios de posición da cara ante a cámara.
Proceso
O proceso automático de identificación pasa por dúas fases:
Eficacia
Os críticos coa tecnoloxía aseguran que inda non está o suficientemente madura como para poder recoñecer a un individuo sen a súa cooperación.
O sistema implantado no barrio londiniense de Borough, no 2004 aínda non recoñeceu criminal ningún, a pesar de que varios dos criminais rexistrados na base de datos viven no barrio, e o sistema levaba funcionando varios anos. ''"Not once, as far as the police know, has Newham's automatic facial recognition system spotted a live target."
No ano 2003, un sistema deseñado para identificar a potenciais terroristas polas súas características faciais fallou na súa proba principal no aeroporto Logan de Boston
Privacidade
A pesar dos potenciais beneficios desta tecnoloxía, algúns cidadáns están preocupados polo feito de que a súa privacidade poida ser invadida. Existe o medo de que se podería chegar a un modelo de sociedade totalmente controlada, cos gobernos e autoridades tendo a posibilidade de coñecer en cada momento onde estás, e que estás facendo.
Historia
Entre os pioneiros no campo do recoñecemento facial automatizado están: Woody Bledsoe, Helen Chan Wolf, e Charles Bisson.
Durante os anos 1964 e 1965, Bledsoe, xunto con Helen Chan e Charles Bisson, traballaron no uso de ordenadores para recoñecer os rostros humanos. Bledsoe estaba satisfeito co seu traballo, pero debido a que os fondos eran proporcionados por unha axencia de intelixencia anónima que non permitía moita publicidade, soamente foi publicada unha parte pequena dos seus traballos. Tendo unha gran base de datos de imaxes e unha fotografía, o problema era seleccionar da base de datos un pequeno conxunto de rexistros como para que unha das imaxes rexistradas encaixe coa fotografía. Bledsoe describiu as seguintes dificultades:
Este proxecto foi etiquetado home-máquina porque o humano extraía as coordenadas dunha serie de características das fotografías, que eran logo usadas polo ordenador para o recoñecemento. Usando unha taboíña gráfica, o operador extraería as coordenadas de puntos como o centro das pupilas, a esquina interna dos ollos, a esquina externa dos ollos, e outros. A partir desas coordenadas, obtense unha lista de 20 distancias, tales como a anchura da boca e dos ollos, ou a distancia entre pupila e pupila. Estes operadores poden procesar unhas 40 imaxes cada hora. Cando está construída a base de datos, o nome da persoa fotografada asociase coa lista de distancias almacenadas no ordenador. Na fase de recoñecemento, o patrón formado polo conxunto de distancias obtido compárase cos patróns almacenados na base de datos, obtendo os patróns que máis se aproximan entre si. Devólvense os rexistros máis coincidentes.
Esta breve descrición é unha sobresimplificación que falla no xeral porque pode darse que algunha das dúas imaxes non coincida na rotación da cabeza, inclinación, ou a distancia á cámara. Por tanto, cada conxunto de distancias é normalizado para representar a cara cunha orientación frontal. Para levar a cabo esta normalización, o programa primeiro trata de determinar a inclinación, a rotación e a distancia á cámara. Logo, usando eses ángulos, o ordenador desfai o efecto desas transformacións nas distancias computadas. Para obter eses ángulos, o ordenador debe coñecer a xeometría tridimensional da cabeza. Porque naquel momento non estaban dispoñibles esas medidas, Bledsoe usou unha cabeza estándar derivada das medidas de sete cabezas.
Despois de que Bledsoe deixase o PRI en 1966, o seu traballo foi continuado no Stanford Research Institute, principalmente por Peter Hart.
Exemplos de uso
Entre os usos potenciais inda en fase de desenvolvemento, podemos sinalar os caixeiros automáticos ou os ordenadores persoais.
A Condomiña, San Martín de Neira de Rei, Baralla
A Condomiña é un lugar da parroquia de San Martín de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (15 homes e 8 mulleres).
Gránulo específico
Aínda que ás veces o termo se describe como aplicado especificamente a neutrófilos, outras veces se aplica tamén a outros tipos de células.
Estes gránulos almacenan unha mestura de moléculas citotóxicas, entre as que hai moitos enzimas e péptidos antimicrobianos, que se liberan por un proceso de desgranulación despois da activación dos granulocitos por un estímulo inmunitario.
Os gránulos específicos son tamén denominados gránulos secundarios. Durante o desenvolvemento dos granulocitos, unha das células iniciais, o promielocito, ten só gránulos azurófilos (primarios), pero despois este se transforma en mielocito e aparecen os gránulos específicos (secundarios). O mielocito dá lugar aos distintos tipos de granulocitos e en cada un o contido dos gránulos é diferente.
Importancia clínica
Unha deficiencia en gránulos específicos pode ser asociada co xene CEBPE.
Compartimento posterior do brazo
O compartimento posterior do brazo é rexión anatomicamente máis posterior do brazo. Tamén se lle denomina compartimento extensor debido a que acolle os músculos extensores do antebrazo. Contén o músculo tríceps braquial e o músculo ancóneo (que embrioloxicamente podería considerarse coma parte do tríceps e polo tanto constituíndo un cuadríceps braquial).
Fernando Alfaya Pérez
Fernando Cristino Alfaya Pérez, nado en Redondela en 1867 e finado en Alacant en xuño de 1949, foi avogado, xornalista e político galego.
Historia e características
Fillo do avogado Fermín Alfaya Milijosa. Colaborou no periódico redondelán El Alvedosa. En 1892 foi nomeado secretario da Universidade de Salamanca. Foi secretario xeral do Consello de Instrución Pública. Foi propietario do predio de Pousadouro.
Vida persoal
Casou con Gloria Fontenla Campomanes en 1911.
Sarah Palin
Sarah Louise Heath Palin, nada o 11 de febreiro de 1964 en Sandpoint (Idaho) é a gobernadora de Alasca e foi a candidata republicana á vicepresidencia dos Estados Unidos nas eleccións de 2008.
Traxectoria
Aínda que vencellada a Alasca case toda a súa vida naceu na pequena localidade de Sandpoint, Idaho o 11 de febreiro de 1964. Estudou xornalismo na Universidade de Idaho e tras graduarse en 1987 traballou como xornalista deportiva para as estacións de televisión KTUU-TV e a KTVA de Anchorage e o periódico Mat-Su Valley Frontiersman de Wasilla.
En 1992 foi elixida para o consistorio de Wasilla, Alasca e en 1996 accedeu á alcaldía, permanecendo en tal posto ata 2002. Presentouse nese ano ás primarias do seu partido para o posto de vicegobernador pero quedou por atrás de Loren Leman. Dirixiu a Alaska Oil and Gas Conservation Commission entre 2003 e 2004. En 2006 presentouse ás primarias para o posto de gobernador e derrotou a Frank Murkowski, que se presentaba para a relección, e accedendo finalmente ao posto logo de superar ó candidato demócrata e antigo gobernador Tony Knowles. Converteuse na primeira muller en acceder ao cargo.
O candidato republicano á presidencia dos Estados Unidos, John McCain, elixiuna como a súa candidata á vicepresidencia nas eleccións do 4 de novembro de 2008 que gañou Barack Obama, con Joe Biden como o seu candidato á vicepresidencia.
Íscar
Íscar é un municipio da comarca de Tierra de Pinares, da provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 60,48 km² cunha poboación de 6.420 habitantes (a 1 de xaneiro de 2017) e unha densidade de 114,3 hab/km², e está a unha altitude de 757 msnm.
Situación xeográfica
Situada no extremo sueste da provincia de Valladolid, no límite con Segovia, a metade de camiño entre Olmedo e Cuéllar. Esta vila por excelencia da Tierra de Pinares é unha chaira pinariega sucada polos ríos Cega, Pirón e Eresma.
Historia
Resulta difícil ofrecer unha data concreta sobre o seu nacemento histórico, pero os restos arqueolóxicos achados nas proximidades sitúan aos seus primeiros poboadores cara ao ano 1800 a.C.
A dominación romana na Península Ibérica tamén deixou a súa pegada, Íscar debeu ser a antiga Ipsca ou Contributa Ipcense que figuraba nos itinerarios romanos como campamento militar ou lugar de retiro para as súas milicias.
A primeira mención escrita de Íscar ten lugar no ano 939, "Hins'Skr" castelo de Íscar, ao relatar as crónicas musulmás o camiño seguido polas tropas de Abderramán III para destruír os primeiros asentamentos cristiáns ao sur do Douro.
Tras a súa pertenza ás casas de Lara, Haro, Zúñiga, a mediados do século XV integrouse no señorío dos Condes de Miranda del Castañar, ao que que pertenceu ata o século XIX.
Pertenceu a partir do século XII á diocese e xurisdición de Segovia, da cal foi cabeza de partido xudicial para as súas terras. Xa no século XIX coa nova distribución territorial de España, foi cedida á provincia e xurisdición de Valladolid.
Política
Nas eleccións municipais de 2015, gañou as eleccións o CI-CCD con 6 concelleiros que non lle chegaron para conseguir a maioría absoluta (6 concelleiros de 13).
=== Resultados das eleccións municipais de 2015 ===
Monumentos
O seu interior, de diferentes plantas, con pasaxes descubertas coas obras de restauración. O piso inferior cóbrese con bóveda nervada, cuxa clave descansa sobre un groso alicerce. Todo o conxunto atópase en proceso de restauración e rehabilitación, para un posible Museo da Madeira. Desde este miradoiro natural e histórico contémplanse belas vistas da comarca Terra de Piñeirais
Tamén nesta paraxe, cada ano, o primeiro fin de semana de xullo, celébrase a Feira Medieval "Mestre e Aprendiz"
Reformado en épocas posteriores, destaca unha talla de Cristo do século XVII.
Deporte
O equipo deportivo máis representativo de Íscar, é o seu equipo de fútbol, o Club Deportivo Íscar, que actualmente milita na Terceira división española, sendo hoxe o equipo máis importante da provincia de Valladolid (exceptuando os equipos da capital). Xoga os seus partidos no Estadio San Miguel, con capacidade para 2000 espectadores.
Gránulo azurófilo
Un gránulo azurófilo é un gránulo celular doadamente tinguible coa tinguidura Romanowsky. Nos glóbulos brancos do sangue (e nas zonas hipercromatínicas), a tinguidura da célula dá a estas partes unha cor con tons bordeos, borgoña ou merlot. No caso dos neutrófilos os gránulos azurófilos conteñen unha ampla variedade de defensinas antimicrobianas, que se fusionan cos vacúolos fagocíticos. Os gránulos azurófilos poden conter mieloperoxidase, fosfolipase A2, hidrolases ácidas, elastase, defensinas, serina proteases neutras, proteína que incrementa a permeabilidade/bactericida, lisozima, catepsina G, proteinase 3 e proteoglicanos.
Células en réptiles
Ademais, o termo "azurófilo" pode referirse a un tipo de células especial que se encontran só en réptiles, chamadas células azurófilas. Estas células son similares en tamaño ás denominadas heterófilas, con abundante citoplasma que pode ser desde finamente a groseiramente granular e ás veces pode conter vacúolos. Os gránulos poden darlle ao citoplasma da célula un ton púrpura, especialmente na rexión externa. Ocasionalmente, as células azurófilas presentan citoplasma vacuolado.
Blue Scout I
Blue Scout I foi un foguete suborbital dos Estados Unidos pertencente á familia de foguetes Scout.
Características
No desenvolvemento da familia Scout participaron tanto a NASA como a USAF, pero esta última, debido a diferentes requerimentos e necesidades, acabou ramificando o proxecto cunha serie de foguetes con capacidade suborbital en contraposición á capacidade orbital do resto da familia. O contratista principal sería neste caso Ford Aeronutronics. Do Blue Scout I lanzáronse só tres unidades, con dous fallos.
Baiona
Baiona é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Vigo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2015 tiña 12.072 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é. Limita cos concellos de Oia, Nigrán, Gondomar e Tomiño, e mais co océano Atlántico.
Etimoloxía
A orixe do topónimo Baiona foi, historicamente, froito de innumerábeis controversias. Estudos máis recentes parecen relacionar a orixe deste co próximo río Baíña. O seu primeiro elemento "bai" derivaría do indoeuropeo "ibai" que significa veiga ou río. O segundo elemento "onna" procede do celta e significa fonte ou río, ou ben pode tratarse dun sufixo prerromano aumentativo. Así pois, para estes estudos, o topónimo de Baiona sería unha voz híbrida e tautolóxica coas posíbeis combinacións dos termos río, veiga ou fonte. Con todo, o nome usado ata 1201 foi o de Irizán (en latín Erizana), de xeito que, na realidade, nese ano a vila foi renomeada polo rei Afonso VIII de Galicia e León, que lle outorgou o topónimo da cidade francesa homónima.
Fernando Cabeza Quiles e Gonzalo Navaza afirman que o topónimo pode ser copia ou traslado da Baiona vasca no ano 1202 por iniciativa do rei Afonso VIII, o cal, cando lle concedeu unha carta de foro a esta vila galega, cambioulle o seu antigo nome de Erizana polo actual de Baiona. A escolla real puido ter intencións de prestixio e propiciatorias, xa que, o porto da Baiona francesa era moi importante e próspero na Idade Media.
Xeografía
Limita cos concellos de Nigrán, Gondomar e Oia. Diferéncianse dúas zonas, o interior, que se ergue até altitudes que superan os 600 m no Alto da Groba e no alto da Gabiñeira e a costa, bañada polo océano Atlántico e con outeiros que permiten enxergar a ría e as Illas Cíes. A parte norte desta é rochosa e nela atópanse illotes como Illa Carral, Illa Negra ou Illas Polbeiras; na parte sur hai sobre todo praias.
Fundación e Idade Antiga
Segundo a lenda, a vila de Baiona foi fundada no ano 140 a.C. por Diomedes de Etolia, fillo do fundador de Tui. Este deulle o nome de Abobriga.
Nesta época, os romanos dominaban a Península Ibérica e decidiron expulsar ós cartaxineses. Para combater as protestas, o cónsul Flavio Serviliano chegou ao recinto fortificado de Erizana, que era como entón se chamaba Baiona. Tamén no 60 a.C. Xulio César e as súas tropas amarraron en Erizana para atacar ós herminios que estaban refuxiados nas Illas Cíes.
O rei visigodo Recaredo, conquistouna e anexionouna ó seu reino.
Idade Media
miniatura|Afonso VIII, por [[Juan Oliveira Viéitez|Oliveira, en Baiona.]] Entre os anos 730 e 750, é dominada polos árabes. Pérdena grazas a Afonso I de Asturias, aínda que no 997 volve caer en mans árabes pola súa importancia xeográfica, por culpa do rei Almanzor.
O 7 de maio de 1201 o Afonso VIII de León e Galicia asina en Faro (hoxe A Coruña), concedéndolle a Carta Póboa, na que se permite o troco de nome do primitivo núcleo Erizana a Baiona. Ademais concedeulle privilexios e foros ós habitantes, deixando de estar baixo ó Mosteiro de Santa María de Oia.
No 1331, foi atacada polo almirante portugués Pezaña e no 1370, Fernando I de Portugal fixa a súa residencia na fortaleza de Monterreal.
Logo de pasar por uns momentos de desfeita polas guerras e disputas, en 1425 Xoán II de Castela outorgoulle ao porto o privilexio, compartido coa Coruña, de carga e descarga de mercadorías procedentes do exterior.
En 1474, foi asaltada por Pedro Madruga, Pedro Álvarez de Soutomaior, e constrúe unha torre na fortaleza de Monterreal. E en 1475, o rei Afonso V de Portugal, xunto cos baioneses, réndese ante ós Reis Católicos.
O 1 de marzo de 1493 a carabela Pinta, capitaneada por Martín Alonso Pinzón e pilotada por Cristóbal García Sarmiento, logo de extraviarse no medio do Atlántico, tocou porto por primeira vez aquí ao regreso da primeira viaxe de Colón; sendo así, o primeiro lugar de Europa en ter a noticia da chegada da expedición de Colón de volta do que crían que eran as Indias.
Idade Moderna
No 1497, os Reis Católicos concedéronlle ós 650 habitantes da vila a exención de servir na Armada de Castela, a licenza de emprender pola súa conta a guerra en corso e o dereito de vivir na fortaleza de Monterreal, para protexerse das invasións estranxeiras. Amais concedéronlle a Baiona os títulos de Nobre e de Leal Vila.
O rei Filipe II, mercou o feudo do Val Miñor, e concedeulle os privilexios de exención para servir na Armada Real, a creación dunha Cátedra de Gramática e a armada de 1.000 soldados, para acabar cos piratas.
Nos século XVII e XVIII, Baiona converteuse no principal porto da costa sur galega e a costa norte portuguesa. Todo isto traía beneficios, pero tamén prexuízos como: porto onde se cre que amarraron os galeóns da batalla de Rande ou ser tomada polo mariscal francés Soult. Ademais, os baioneses axudaron na Reconquista de Vigo. miniatura|Crónicas históricas de la villa de Bayona por [[Herminio Ramos, Madrid 1925.]]
Idade Contemporánea
En 1823 deixou de ser a cabeza do Val Miñor, e constituíuse como tal o municipio de Baiona. En 1859 o Estado acabou coa fortaleza militar, abríndose unha poxa pública na que a adquiriu José Elduayen, marqués do pazo da Mercé. En 1880 Manuel Misa e Bertemati doou un edificio que pasou a funcionar como escola. O seu irmán, Ventura Misa, fundou en Xerez da Fronteira as adegas do viño de Xerez.
En 1910 colocouse a primeira pedra da Virxe da Rocha, e o 14 de setembro de 1930 inaugurouse a obra deseñada polo arquitecto Antonio Palacios. En 1936, logo do golpe de estado, foron fusilados nove miñoráns en Baredo. En 1943 a casa consistorial instaurouse na casa da Correa.
En 1966 inaugurouse o Parador Nacional de Baiona, despois de mercarlle o Ministerio de Información e Turismo o castelo de Monterreal ós herdeiros de Brediñana.
Símbolos
miniatura|Escudo de Baiona, no mercado de [[Sabarís, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona|Sabarís.]] O escudo municipal foi aprobado mediante o Decreto 65/2005 de 31 de marzo e publicado no DOG (Diario Oficial de Galicia) o 15 de abril de 2005. O boi fai referencia á Monte do Boi e a carabela representa La Pinta, o buque que arribou en Baiona coa nova do Descubrimento de América. Os escudos máis antigos atopados áchanse na capela de Santa Liberata, construída no ano 1695.
A bandeira municipal está composta por catro triángulos, os superiores e inferiores son azuis e os dereitos e esquerdos, vermellos. Data desde 1591, grazas a unha carta de Filipe II ó marqués de Cerralbo. O seu uso caeu a mediados do século XIX. Volveu ondear no concello en 1981.
Demografía
O 25 % da poboación vive na capital, Baiona.