cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caqui
Outras especies
Do caqui (xénero Diospyros) existen máis de 700 especies que se diferencian entre non adstrinxentes (libre de tanino) e adstrinxentes (con tanino, o que conforma o sabor áspero), o tamaño e sabor están diferenciados en función da variedade que pode ser de cor vermella, alaranxada ou amarela. Entre esas outras especies do xénero cabe mencionar:
Dinastía Kalākaua
miniatura|250px|Escudo de armas do Reino de Hawai A Dinastía Kalākaua ou a Casa Kalākaua, foi a familia reinante do Reino de Hawai durante o período comprendido entre o comezo do reinado de Kalākaua en 1874 e o derrocamento da raíña Liliʻuokalani en 1893. Liliʻuokalani morreu en 1917 sen descendencia, deixando como herdeiros ós seus curmáns e á súa sobriña Kaʻiulani. A Dinastía Kalākaua descende dos antigos xefes da illa Kauai, elixidos por elección cando non quedaron descendentes varóns na Dinastía Kamehameha.
Bizen
Bizen (備前市, びぜんし, Bizen-shi) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó leste da prefectura, e na area da provincia histórica de Bizen, e na rexión de San'yō dentro da rexión de Chūgoku, na illa de Honshu. A súa superficie é de 258,23 km² e a poboación de 38.407 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 149 hab./km².
Bizen limita cos concellos de Setouchi, de Okayama, de Akaiwa, de Wake, de Mimasaka (da prefectura de Okayama); de Akō, de Kamigōri e de Sayō (prefectura de Hyōgo).
Cheyenne, Wyoming
Cheyenne é a capital do estado de Wyoming, nos Estados Unidos. En setembro de 2005 contaba cunha poboación estimada de 55.362 habitantes. É a capital do condado de Laramie e a cidade máis grande do estado. Foi fundada en 1867.
Ten unha área total de 57,9 quilómetros cadrados e unha densidade de poboación de 969.6 habitantes por quilómetro cadrado.
Francisco Miguel
Francisco Miguel Fernández Díaz (noutras fontes Francisco Miguel Fernández Moratinos e mesmo Francisco Miguel Moratinos Fernández-Díaz), de nome artístico Francisco Miguel, nado na Coruña en 1897 e finado no Campo de Morgade, Queo de Arriba (Bértoa, Carballo), o 28 de setembro de 1936, foi un pintor, ilustrador, crítico de arte e libreiro galego. A súa pintura é de carácter surrealista, e cultivou as naturezas mariñas.
Traxectoria
Foi fillo ilexítimo de Román Moratinos Ventosa, industrial natural de Briones, A Rioxa, e Marcelina Fernández Díaz, ferrolá. Casou con Syra Alonso o 19 de novembro de 1920, co poeta e cónsul uruguaio Julio José Casal como testemuña. Tivo ao seu cargo a Librería de Arte, na rúa Real da Coruña, e colaborou activamente coas revistas Casa de América e Alfar, da que foi director artístico. Participou nos parladoiros da librería da súa propiedade e do café La Peña. miniatura|esquerda|"Casa da Felicidade", residencia de Francisco Miguel e [[Syra Alonso|Syra en Coruxo de Abaixo. ]] Autodidacta, ao longo da súa vida realizou múltiples viaxes e cambios de residencia: Montparnasse (París), en 1923, onde se formou na arte do batik; Cuba e México (1926-33), onde naceron os fillos Juan Ramón e Sandro e onde traballou co muralista David Alfaro Siqueiros, o que contribuíu a poñelo en contacto directo coas vangardas artísticas do momento (Diego Rivera, Blanca Luz Brum…); foi tamén foi amigo de Alejo Carpentier, Luis Seoane, de León Felipe e de Picasso, de quen quixo expór a súa obra da etapa coruñesa nos anos 30 pouco antes de ser asasinado. Francisco Miguel tamén foi ilustrador dos poemas de Jorge Luis Borges e de Gabriela Mistral.
En 1933 volveron a España. Tras un ano en Madrid regresaron a Galicia, instalándose na "Casa da Dicha" (Casa da Felicidade) no Porto de Santa Cruz, Liáns, Oleiros.
O 3 de agosto de 1936 foi detido pola Garda Civil, acusado de actuar contra o réxime militar golpista. Saíu en liberdade, pero o 19 de setembro prendérono de novo. O 28 de setembro apareceu o seu cadáver fusilado en Bértoa, coa cara fendida e as mans amputadas, xunto cos de Juan Boedo Pardo, Andrés Pinilla Fraga e Pedro Pinilla Calvete, e foron enterrados no cemiterio da localidade.
En 1942, Syra e os tres fillos volveron definitivamente a México, exiliados.
Homenaxes
En 1999 a cidade da Coruña dedicoulle unha rúa.
En 2015 foille dedicado o Día da Galiza Mártir.
Igrexa de Fide
A igrexa de Fide (sueco: Fide kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Fide, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa de Fide data do século XIII. As súas partes máis antigas son a nave e o coro, mentres que a torre foi engadida pouco despois. Porén, a lanterna do teito, que lle dá á parte superior da torre a súa peculiar forma, é considerablemente posterior, do ano 1826.
A igrexa atópase nun infrecuentemente ben conservado cemiterio medieval que está rodeado por un muro baixo no cal hai aínda tres portas medievais. O material de construción da igrexa é arenita. O exterior da igrexa é bastante estéril, pero aínda conserva as fiestras orixinais, que nunca foron ampliadas.
No seu interior, a igrexa está decorada con frescos de dous períodos distintos. Os máis vellos son de principios do século XV e inclúe motivos relixiosos e unha inscrición en latín que foi interpretada como un lamento da batalla de Visby en 1361. O tradución do texto é: "O campo quimase e os homes choran, golpean e sofren baixo a espada". Os outros, un pouco posteriores, son un conxunto de frescos que representan escenas da Paixón de Cristo e foron atribuídos a un pintor de frescos anónimo coñecido como Passionsmästaren (Mestre da Paixón de Cristo). Entre o mobiliario destaca o retablo medieval, de principios do século XV. A igrexa ten tamén unha cruz triunfal da época da construción do edificio, e un dos púlpitos máis antigos de Gotland, do ano 1587.
Pagellus natalensis
Pagellus natalensis é unha especie de peixe da familia Sparidae, da orde dos Perciformes.
Morfoloxía
Os machos poden chegar a medir os 30 cm de lonxitude total.
Distribución xeográfica
Encóntrase nas costas occidentais do Océano Índico (desde Suráfrica até Madagascar).
Dinastía Kawānanakoa
miniatura|300px|[[Abigail Campbell Kawānanakoa xunto a Eduardo, Príncipe de Gales, futuro Rei Eduardo VIII en 1920.]]
A Dinastía Kawānanakoa, tamén coñecida como a Dinastía en espera Kawānanakoa, son os presuntos herdeiros lexítimos do Reino de Hawai.
Estación de Guillarei
A estación de Guillarei é unha estación de tren de Adif situada na parroquia de Guillarei, no concello de Tui, provincia de Pontevedra. Conta con amplos servizos de longa e media distancia. Ademais ten unha función loxística.
Situación ferroviaria
A estación de Guillarei está situada no punto quilométrico 140,5 da liña férrea de ancho convencional que une Monforte de Lemos con Redondela. Trátase dun tramo de vía única electrificada.
Ademais, é o quilómetro cero da liña férrea de ancho convencional que une Guillarei coa localidade portuguesa de Valença do Minho, que é de vía única sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 17 de marzo de 1878 coa apertura do tramo Guillarei-Vigo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A compañía encargada das obras foi MZOV. O ramal á fronteira portuguesa, pola súa banda, quedou aberto ao tráfico o 1 de xaneiro de 1884. En 1928, os graves problemas económicos que sufrían as empresas que xestionaban as liñas férreas do oeste español levaron ao estado á nacionalización das mesmas e á súa agrupación na Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, Oeste integraríase como o resto de compañías ferroviarias españolas en Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Longa Distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
Cornide, Duarría, Castro de Rei
Cornide é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Interdito
O Interdito é unha sanción prerrogativa do papa na Igrexa católica. Significa a suspensión do culto público, paralización dos oficios divinos e peche das igrexas sobre un territorio. Os sacramentos do bautismo e unción de enfermos serán os únicos ritos permitidos en días santos.
Un Interdito moi coñecido foi o sancionado polo papa Inocencio III sobre o Reino de Inglaterra de 1208 a 1215, provocado pola negativa do rei Xoán I de Inglaterra a aceptar a designación papal para o arcebispado de Canterbury.
Otkradnati ochi
Otkradnati ochi (en Откраднати очи) é un filme búlgaro de 2005 dirixido por Radoslav Spasov. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Participou na 27ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde Vesela Kazakova gañou o premio de mellor actriz. Conta a historia da fráxil relación entre un home cristián e unha muller turca musulmá na década de 1980.
Jeffrén Suárez
Jeffrén Isaac Suárez Bermúdez, nado en Ciudad Bolívar o 20 de xaneiro de 1988, é un futbolista español de orixe venezolana. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Sporting Clube de Portugal.
Traxectoria
Debutou no primeiro equipo azulgrana nun partido de Copa do Rei contra o Club de Futbol Badalona, entrando no minuto 85 en substitución de Javier Saviola.
Na Terceira División de España 2007/08 quedou campión co seu equipo participando en 26 partidos, marcando 6 goles, recibindo 1 cartón vermello e disputando os play-offs de ascenso á Segunda División B. En devanditos play-offs xogou os 4 partidos disputando 245 minutos e logrando o desexado ascenso.
Jeffren foi convocado por Josep Guardiola, o seu ex-adestrador no filial azulgrana e actual adestrador do primeiro persoal, para comezar a exercitarse o 14 de xullo de 2008 co primeiro persoal do club catalán na súa pretemporada, a cal levou a cabo na localidade escocesa de Saint Andrews. O 24 de xullo de 2008 disputou o seu primeiro partido de pretemporada co FC Barcelona contra o Hibernian Football Club, con vitoria española por 6-0, completando 44 minutos no segundo tempo e dando dúas asistencias de gol. O 30 de xullo de 2008 anotou o seu primeiro gol nun novo partido de pretemporada contra a ACF Fiorentina.
En total na pretemporada 2008 co FC Barcelona disputou 6 partidos, marcando 2 goles, asistindo en 4 goles e xogando 226º minutos. Participou no 43º Trofeo Joan Gamper quedando campións contra o Boca Juniors. Logo volveu ao filial do Barcelona e participou en 1 partido de pretemporada marcando 1 gol.
Moitos estuvierón interesados por Jeffren, CD Tenerife, Vilarreal CF, Zaragoza, Celtic FC, Levante UD, Sevilla FC, RC Celta de Vigo, entre outros, o Zaragoza era o que estaba máis cerca por facerse con Jeffren pero Josep Guardiola pediulle que quedase e decidiu continuar no Barcelona.
Na Segunda División B de España 2008/09 disputou 20 partidos (18 de titular), marcando 5 goles, xogando 1520º minutos, recibindo 2 cartóns amarelos, quedando o seu equipo en 5to lugar a 1 punto de disputar os play-offs de ascenso a Segunda División de España.
O 17 de maio de 2009 debutou en Primeira División, ao final da tempada 2008-09, no ONO Estadi de Palma, cando substituíu na segunda parte a Pedro, nun encontro que o Barcelona perdeu ante o RCD Mallorca por 2-1, cando o Barcelona xa sentenciara o título de liga.
Na pretemporada 09-10 marcou tres goles co FC Barcelona, un na vitoria por 1-4 ante o Al-Ahly, o segundo ao seguinte partido contra Los Ángeles Galaxy, que deu a vitoria ao seu club e o 5 de agosto do 2009 marcou un gol nun partido que quedou 4-0 contra o Seattle Sounders.
O 29 de setembro de 2009 debutou en Champions co FC Barcelona substituíndo a Andrés Iniesta no descanso do partido que enfrontou ao seu equipo co FK Dynamo Kyiv, no Camp Nou.
O 3 de abril de 2010, anotou fronte ao Athletic de Bilbao o seu primeiro gol co primeiro equipo do Futbol Club Barcelona na vitoria do conxunto azulgrana por 4-1.
O 29 de novembro de 2010 anota fronte ao Real Madrid o seu terceiro gol en Primeira División, nun partido que gañou o Barcelona por 5 a 0. Nesa tempada, Jeffrén gañou co Barça a Liga e a Liga de Campións da UEFA.
Selección nacional
Jeffrén participou nas categorías inferiores da Selección Española, obtendo o Campionato de Europa en categoría Sub-19 de 2006.
En 2006, o responsable da Selección Venezolana, Richard Páez citouno de face á Copa América 2007. Devandito ofrecemento foi rexeitado por Jeffren, declarando haberse sentido honrado, e a súa preferencia por esperar e centrarse na recuperación do seu nocello.
O 10 de febreiro de 2009 debutou na Sub-21 de España contra a Selección de Noruega con resultado de 1-1, disputando 29º minutos do segundo tempo. O 25 de xuño de 2001 proclamouse campión da Eurocopa sub-21.
José Muíño Domínguez
José Muíño Domínguez, nado en 1969 en Nantón (Cabana de Bergantiños), é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Veterinario de profesión. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cabana de Bergantiños e foi elixido alcalde con maioría absoluta ó lograr 7 concelleiros. Revalidou a alcaldía en 2007 e 2011 ampliando a maioría absoluta a 8 e 9 concelleiros, respectivamente. No 2015, tralo conflito da mina de Corcoesto no cal se posicionou a favor da mina a pesar da oposición de numerosos veciños, revalidou de novo a alcaldía con maioría absoluta, se ben sufriu desgaste e baixou a 7 concelleiros. No 2019 e 2023 revalidaría de novo a alcaldía con maioría absoluta conseguindo 8 e 7 edís, respectivamente.
O Catasol, A Cova, Carballedo
O Catasol é un lugar da parroquia da Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 estaba despoboado.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, terra onde se cata o sol ou orientada cara ao sol.
Administración
Administración pódese referir a:
S-3 (motor foguete)
S-3 é a designación do motor foguete utilizado polo foguete estadounidense Juno II.
Características
Os motores S-3 eran fabricados por Rocketdyne e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 758,7 kN no baleiro.
Blacos
Blacos é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 53 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 17,56 km².
Ayanda Denge
Ayanda Denge, finada o 24 de marzo de 2019, foi unha muller trans surafricana e sobrevivente de tráfico de sexual. Foi unha defensora das persoas transxénero, as superviventes de tráfico sexual, e da abolición da prostitución. Foi a presidenta da Sex Workers Education and Advocacy Taskforce (SWEAT, en galego Grupo de Traballo de Educación e Defensa das Traballadoras Sexuais). Denge dixo que, "ser transxénero é unha tripla dose de estigmización e discriminación".
Traxectoria
Denge proviña do pobo Xosa, e medrou na cidade de Porto Elizabeth, no Cabo Oriental.
Denge empezou a traballar en Xohanesburgo, e máis tarde viaxou a outras cidades surafricanas como Harare, Durban, Cidade de Cabo, Porto Elizabeth, e Cataratas Victoria. Foi traballadora sexual durante máis de 15 anos.
Zlatan Ibrahimović
Zlatan Ibrahimović, nado en Malmö o 3 de outubro de 1981, é un exfutbolista sueco de pai bosníaco e nai croata, que xogaba de dianteiro.
Ayanda Denge
Traxectoria
Denge traballou como coordinadora para o Sisonke Sex Worker Movement (Sisonke, en galego Movemento de Traballadoras Sexuais de Sisonke) durante dous anos. Denge foi a presidenta da Sex Workers Education and Advocacy Taskforce (SWEAT, en galego Grupo de Traballo de Educación e Defensa das Traballadoras Sexuais). Foi defensora das persoas transxénero, das traballadoras sexuais, e da despenalización do traballo sexual. No seu traballo con SWEAT, Denge capacitou a 50 educadores de pares, e traballou como oradora motivacional sobre "concienciación sobre o cancro, concienciación sobre a SIDA, e cuestións de defensa dos dereitos humanos relacionados co traballo sexual".
Zlatan Ibrahimović
Premios e recoñecementos
Foi elixido Mellor xogador do Calcio no ano 2008, así como Futbolista Estranxeiro do Ano na Serie A nos anos de 2005 e 2008. Tamén gañou o premio o Mellor futbolista sueco nos anos 2005, 2007 e 2008.
Ayanda Denge
Traxectoria
Denge falou no lanzamento en agosto de 2015 en Cidade do Cabo da Coalición Asijiki para a Despenalización do Traballo Sexual. A organización inclúe traballadoras sexuais, activistas, e defensores dos dereitos humanos. O Comité directivo está formado por Sisonke Sex Worker Movement (Sisonke), o Women's Legal Centre (WLC), a Sex Worker Education and Advocacy Taskforce (SWEAT) e Sonke Gender Justice.
Zlatan Ibrahimović
Características
Ten unha privilexiada técnica e recursos técnicos e coa súa elevada envergadura, Ibrahimović é un futbolista decisivo. As súas condicións faino ser un xogador ben capaz para protexer a bola e xogar de costas á porteria rival.
Ser goleador levouno a conseguir o Capocannoniere da Serie A italiana en 2009, con 25 tantos.
Ayanda Denge
Traxectoria
Denge foi entrevistada polo Daily Vox mentres participaba na Conferencia Internacional sobre a SIDA en 2016 en Durban, "Ser transxénero non é unha dose dobre, é máis unha dose tripla de estigmatización e discriminación."
Tor putitora
O Tor putitora é unha especie de peixe da familia Cyprinidae da orde dos Cypriniformes. Tor putitora é o peixe nacional de Paquistán.
Ayanda Denge
Traxectoria
Foi atopada asasinada​ en marzo de 2019 nunha casa ocupada polo movemento Reclaim the City, onde vivía en Cidade do Cabo.
Tor putitora
Morfoloxía
Os machos poden chegar ós 275 cm de lonxitude total e os 54 kg de peso.
Hábitat
É un peixe de auga doce.
Distribución xeográfica
Atópase en Afganistán, Paquistán, a India, o Nepal, Bangladesh e Myanmar.
Faro do cabo Beddouza
miniatura O faro do cabo Beddouza é un faro situado no cabo Beddouza (antigo Cabo Cantin), a uns 35 quilómetros ao norte do porto de Safim, na rexión de Marrakech-Safim, Marrocos. É xestionado polo porto e autoridade marítima do Ministère de l'équipement, du transport, de la logistique et de l'eau.
O faro construíduse en 1916 cunha torre de pedra cadrada con lanterna e galería. Está situado dentro dunha Kasbah, nun recinto cadrado con michos e torres cadradas nas esquinas.
Vía Centrum Partido Demócrata
Vía Centrum Partido Demócrata (V-CPD) é un partido de ámbito español rexistrado o 3 de agosto de 2016 que se identifica como unha forza de centro.
Traxectoria
Formárono en Galicia ex-militantes de Cidadáns críticos co cambio de candidato nas eleccións xerais de 2016 sen un proceso de primarias. Comparten gran parte da ideoloxía co partido do que xurdiron, dándolle unha grande énfase á democracia interna. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 preséntanse en coalición co partido de ámbito galego Cidadáns de Galicia.
Administrador
Administrador pódese referir a:
Lingua quileute
O quileute, tamén coñecido como quillayute, foi a última lingua chimakuana que foi falada até finais do século XX polo pobo quileute. Foi falada por uns poucos anciáns na década de 1977 e en 1999 morreu o derradeiro falante nativo, os cales habitaban na península Olímpica en cabo Flattery en La Push e o río Hoh, no estado de Washington, nos Estados Unidos. O nome quileute provén de kʷoʔlí·yot’ (kʷoʔléːjotʼ), o nome dunha vila en La Push.
O quileute é famoso pola súa carencia de consoantes nasais, como o, o , ou vogais nasais, un trazo característico do estreito de Puget. O quileute é unha lingua polisintética e as palabas poden ser bastante longas.
Lampetra
Lampetra é un xénero pertencente á subfamilia Petromyzontinae, pertencente á familia Petromyzontidae.
Especies
Actualmente recoñécense as seguintes especies:
Strike Entertainment
Strike Entertainment foi unha empresa de produción cinematográfica estadounidense fundada en 2002 por Marc Abraham, Thomas Bliss e Eric Newman.
Peteiro
miniatura|200px|Adaptacións do peteiro segundo os distintos tipos de alimentación O peteiro ou bico é unha formación córnea nas aves. Está composto polo maxilar superior e o maxilar inferior ou mandíbula.
O peteiro é o único xeito que teñen as aves para consumir alimentos. As aves non teñen dentes, así que engolen o seu alimento enteiro. A forma do bico dunha ave depende da súa dieta. Por exemplo, os papagaios usan os seus peteiros agudos para cascar froitas e noces, os colibrís teñen un peteiro en forma de tubo para extraer o néctar das flores. Noutras aves os machos emprégano para atraer ás femias (como o tucano e cálao). O do pelicano é longo, agudo e recto, para penetrar con pouca resistencia na auga, e cun pregue de pel no maxilar inferior para apañar nel peixes. As aguias e outras aves rapaces posúen o peteiro afiado e en forma de gancho, co fin de desgarrar doadamente a carne dos animais dos que se alimentan.
Os peteiros non son exclusivos das aves, pois estes tamén se atopan nos monotremas (ornitorrinco e equidna), tivérono algúns terápsidos antigos (como o listrosauro) e posúeno algúns moluscos cefalópodos coma as luras. Así mesmo, tamén se lle dá o nome de bico ao fociño alongado e afiado dalgúns cetáceos, como, por exemplo, os golfiños e os zifios.
Muro das Lamentacións
miniatura|300px|dereita|O Muro das Lamentacións. miniatura|210px|dereita|O papa [[Francisco, papa|Francisco rezando fronte ao Muro.]] miniatura|dereita|Explanada fronte ó Muro das Lamentacións.
O Muro das Lamentacións (en הַכֹּתֶל הַמַעֲרָבִי, Hakótel Hama'araví) é un muro de contención que formaba parte das murallas de Herodes e son o derradeiro vestixio do Segundo Templo, o edificio máis sagrado do xudaísmo. Os restos que aínda quedan datan da época de Herodes o Grande, quen mandou construír grandes muros de contención arredor do Monte Moriá, ampliando a pequena explanada sobre a cal foron edificados o Primeiro e o Segundo Templo de Xerusalén, formando o que hoxe se coñece como a Chaira das Mesquitas.
Historia
O Primeiro Templo, ou Templo de Salomón, foi construído no século X a. C., e derrubado polos babilonios no 586 a. C. O Segundo Templo, en tanto, foi reconstruído por Esdras e Nehemías á volta do Exilio de Babilonia, e volto a destruír polos romanos no ano 70 da nosa era, trala Gran Revolta Xudía. De tal modo, cada templo se mantivo en pé por uns 400 anos.
Cando as lexións do emperador Tito destruíron o templo, só unha parte do muro exterior quedou en pé. Tito deixou este muro para que os xudeus tiveran a amarga lembranza de que Roma vencera a Xudea (de alí o nome de Muro das Lamentacións). Os xudeus, porén, o atribuíron a unha promesa feita por Deus, segundo a cal sempre quedaría en pé cando menos unha parte do sagrado templo como símbolo da súa alianza perpetua co pobo xudeu. Os xudeus teñen pregado fronte a este muro durante os derradeiros dous milleiros de anos, crendo que este é o lugar accesible máis sagrado da Terra, xa que non poden acceder ó interior do Monte do Templo, que sería o máis sagrado de todos.
A tradición de introducir un pequeno papel cunha pregaria entre as rendixas do muro ten varios séculos de antigüidade, sendo o iniciador desta práctica o rabino Chaim ibn Attar, (finado en 1743).
O Muro das Lamentacións é sagrado para os xudeus debido a que é o último anaco do muro que rodeaba o Templo polo sur e polo leste. Ademais, o Muro é o lugar máis achegado ó sancta sanctorum ou lugar "sagrado entre os sagrados" (1 Reyes 8:6-8). Das tres seccións do muro, o do leste, do sur e do oeste, o do oeste é o lugar tradicional de oración (de alí o seu nome en hebreo, Hakótel Hama'araví, "o Muro Occidental").
Na Explanada das Mesquitas, rodeada polo Muro, os musulmáns teñen ido construíndo ó longo dos séculos a Cúpula da Rocha e a Mesquita de al-Aqsa.
John Allan
John Andrew Allan (coñecido habitualmente como John Allan), nado o 8 de agosto de 1884 en Bolton, East Lothian, e finado o 29 de agosto de 1955 en Edimburgo, foi un numismático escocés e experto en lingua sánscrita.
Allan levou a cabo o primeiro estudo sistemático das moedas do Imperio Gupta, que segue a ser unha referencia nesa materia.
Traxectoria
Allan naceu na pequena aldea de Bolton, en East Lothian, fillo dun mestre local, John Gray Allan. Cursou a educación secundaria na Royal High School de Edimburgo.
Logo dos seus estudos universitarios na Universidade de Edimburgo e na Universidade de Leipzig, Allan ingresou no Museo Británico en 1907, onde finalmente chegou a ocupar o posto de conservador do seu Departamento de Moedas e Medallas en 1931.
Paralelamente, foi tamén profesor de lingua sánscrita no University College London (1907-1917, posteriormente na Escola de Estudos Orientais da Universidade de Londres (1920-1922) e, xa despois da súa xubilación no Museo Británico, na Universidade de Edimburgo (1949-1955).
Allan foi un membro moi activo en numerosas sociedades científicas, nalgunha das cales desenvolveu labores directivos. Foi secretario da Royal Numismatic Society durante case corenta anos (1908-1948) e editor do xornal desta entidade, Numismatic Chronicle, durante case trinta (1921-1950). Así mesmo, foi vicepresidente da Sociedade de Anticuarios de Londres e da Sociedade de Anticuarios de Escocia.
John Allan finou no hospital Edingourg Royal Infirmary logo dunha curta doenza aos 71 anos.
Recoñecementos
Allan foi elixido membro da Academia Británica en 1941 e nomeado Compañeiro da Orde do Baño (CB) en 1948. Tamén foi recoñecido co título honorífico de Legum Doctor pola Universidade de Edimburgo en 1949.
Publicacións
Allan publicou numerosos traballos, artigos, recensións bibliográficas e noticias, a maior parte deles en British Museum Quarterly, en History of the Berwickshire Naturalists' Club, no Journal of Hellenic Studies, no Journal of the Royal Asiatic Society, en Numismatic Chronicle, no suplemento numismático do Journal of the Asiatic Society of Bengal e en Museums Journal. Tamén fixo contribucións na Encyclopaedia of Islam (1ª edición), na Encyclopædia Britannica (14ª edición), na Encyclopaedia of Religion and Ethics (1914) e na Chambers's Encyclopaedia (1950). Entre os seus traballos monográficos pódense salientar os seguintes:
Hit and Run Productions
Hit and Run Productions é unha produtora británica de cinema fundada por Tony Smith e Hilary Shor. É unha extensión de Hit & Run Music Publishing.
Administrativo
Administrativo pódese referir a:
Mo'Nique
Monique Angela Hicks (Imes de solteira), nada o 11 de decembro de 1967 en Woodlawn, Maryland, é unha humorista e actriz estadounidense. No 2009 acadou o Oscar á mellor actriz secundaria polo seu traballo no filme Precious.
19 de xullo
O 19 de xullo é o 200º día do ano do calendario gregoriano e o 201º nos anos bisestos. Quedan 165 días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px| Francesco Petrarca. miniatura|100px| Jude Milhon.
Outros
Os 366 días do ano
Gargallo
Amais, como apelido pode referirse a:
Mila ot Mars
Mila ot Mars (en Мила от Марс) é un filme búlgaro de 2004 dirixido por Zornitsa Sophia. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Monte Porreiro, Mourente, Pontevedra
Monte Porreiro é un lugar da parroquia de Mourente e un barrio residencial da cidade de Pontevedra. É a sede da Universidade Nacional de Educación a Distancia na provincia de Pontevedra. O barrio conta cun centro de saúde, un colexio e un instituto e unha igrexa parroquial desde finais do século XX, sendo o seu patrón o Bo Pastor. Tamén hai zonas verdes, entre as que destaca o Parque do Miradoiro.
Etimoloxía
O nome de Monte Porreiro ten a súa orixe nas pendentes do terreo do lugar. Porreiro ven de porro-porrera que significa costas abundantes e o nome do barrio de Monte Porreiro refírese a un "monte con costas abundantes".
Historia
A principios do século XX, en 1900, Casimiro Gómez, un adiñeirado terratenente, comprou en Monte Porreiro unha propiedade de 70 hectáreas, antiga leira de San Antonio Abad, á que chamou Villa Buenos Aires. Chamouna así pola súa estreita relación coa Arxentina, onde fixera fortuna. Converteuna nunha fermosa e rica explotación agropecuaria onde pasaba as súas vacacións. Cultivaba viñedos e froiteiras, reservando unha grande extensión de terreo para a cría de gando. Os produtos da leira recibiron importantes premios nas diferentes exposicións ás que concorreron.
Para rendibilizar ao máximo a riqueza dos mananciais minero-medicinais do contorno da leira, levou a cabo un proxecto de creación dun balneario. A alta sociedade pontevedresa de principios do século XX asistiu á inauguración das Termas do Lérez o 22 de agosto de 1906. O establecemento hostaleiro e termal creado en 1906 por Casimiro Gómez foi punto de encontro de influentes políticos, aristócratas e membros da realeza da época, que aproveitaban as augas medicinais (augas dos mananciais de Monte Porreiro e Aceñas) e os camiños que rodeaban esta leira hoxe desaparecida. Casimiro Gómez comercializaba as augas minerais baixo a marca Augas Lérez en botellas para consumo doméstico que se vendían en países como Estados Unidos, Inglaterra, Exipto, India e Australia. En 1907, a marca recibiu varios premios e o propio rei Afonso XIII felicitou a Casimiro Gómez pola súa gran calidade. Ese mesmo ano concedéuselle o título de provedor da Casa Real española. A infanta Elena, que visitou o balneario en 1914, o marqués de Riestra, Eugenio Montero Ríos, Cobián Roffignac e o ministro José Canalejas, entre outros, foron visitantes ilustres do balneario.
Cando estalou a primeira guerra mundial, Casimiro Gómez regresou a Arxentina para converterse en provedor dos países participantes na Gran Guerra. Regresou a Monte Porreiro ao termo da primeira guerra mundial, pero a moda dos balnearios pasara e a actividade da leira reorientouse cara a unha granxa experimental. Na súa propiedade construíu un dos primeiros campos de tenis de Galicia.
O barrio de Monte Porreiro foi desenvolvido con base nun Plano Parcial derivado do Plano Xeral de 1968, no cual a antiga grande propiedade Buenos Aires foi incluída como solo de reserva residencial. En 1969 presentouse unha maqueta do que entón se denominaba a xigantesca urbanización de Monte Porreiro, na que se proxectaban máis de 2.000 vivendas de distintos tipos nunha superficie de 68 hectáreas. Na década de 1970 comezou a ordenación e o desenvolvemento urbanístico de Monte Porreiro, coa construción de varios chalés na rúa Reino Unido, ós que seguiron modernas torres ladeira arriba. En 1973 inaugurouse en Pontevedra a sede do Centro Rexional da Universidade Nacional de Educación a Distancia, que en 1987 trasladouse ao barrio.
En 20 anos os campos de cultivos e pastos convertéronse nun barrio dormitorio moi preto do núcleo urbano, construíndose unha gran parte dos edificios do barrio nos anos 80. En novembro de 1988 inaugurouse no barrio o IES Luís Seoane.
En novembro de 1995, publicouse o anuncio para a construción do centro de saúde de Monte Porreiro, inaugurado en 1997.
A igrexa parroquial católica do Bo Pastor inaugurouna Julián Barrio, arcebispo de Santiago de Compostela, o 9 de outubro de 2010. A súa planta ten forma de cuncha de vieira.
En 2011 inaugurouse a nova ponte sobre o río Lérez, a ponte da Palabra, que une o barrio coa parroquia de Lérez e o mosteiro de San Salvador de Lérez.
Desde 2020, o parque da praza de Europa conta cunha tirolesa de 20 metros de lonxitude. En maio de 2020 o concello de Pontevedra creou un Metrominuto para o barrio. thumb|280x280px|Plano de Monte Porreiro
Urbanismo
Monte Porreiro é un barrio da periferia de Pontevedra, situado ao nordés do centro da cidade. Esténdese ao longo do río Lérez. As rúas do barrio levan nomes de países europeos: Francia, Suecia, Dinamarca, Países Baixos, Reino Unido, Portugal, Luxemburgo, Irlanda, Alemaña, Bélxica e Grecia. A praza central é a praza de Europa.
Ao oeste do barrio atópase o Parque do Miradoiro e ao leste o Parque da UNED, que formaban parte da vila "Buenos Aires", cuxo propietario era Casimiro Gómez.
Moi preto do barrio, río abaixo, atópase a praia do Lérez.
Instalacións
A sede do Centro Asociado da UNED de Pontevedra (creado en 1973) atópase no barrio desde 1987. Entre os centros educativos destacan o IES Luís Seoane, o Colexio Marcos Portela, a Escola Infantil Fina Casalderrey e a Gardería A Galiña Azul.
Tamén hai un centro de saúde e unha igrexa parroquial, e as instalacións deportivas inclúen un campo de fútbol e rugby.
Preto do barrio atópase o apeadoiro de Pontevedra-Universidade.
A Igrexa, Duarría, Castro de Rei
A Igrexa é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 38 habitantes (19 homes e 19 mulleres).
O auténtico Howard Spitz
Estreouse en galego o 18 de abril de 2002 a través da TVG.
Deda
As dedas son cinco:
Anatomía e fisioloxía das dedas
miniatura|Ósos do pé dereito. Superficie [[plantar]] O pé humano presenta numerosos ósos e tecidos brandos que soportan o peso do corpo.
A Ribeiriña, A Cova, Carballedo
A Ribeiriña é un lugar da parroquia da Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 7 habitantes, 2 mulleres e 5 homes.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de ribeira, do latín, derivado de.
As actas escuras
As actas escuras é unha obra de teatro de Roberto Vidal Bolaño. A peza, un drama histórico, foi gañadora en 1994 do segundo certame Camiño de Santiago de teatro profesional, que requiría unha trama relacionada co Ano Santo Xacobeo. En 2009 foi levada a escena polo Centro Dramático Galego con dirección de Xúlio Lago.
Trama
A acción desenvólvese en Santiago de Compostela entre 1879 e 1884. A primeira escena é unha prolepse que ten lugar en 1884. Don Mauro está no seu leito mortal, e o seu sobriño dille que o papa León XIII declarou que os restos achados son auténticos e que proclamou 1885 como Ano Xacobeo a pesar de non caer en domingo o 25 de xullo. Don Mauro pídelle ao sobriño que queime uns documentos. miniatura|Catedral de Santiago, na que discorre parte da acción. A trama principal ten lugar en marzo de 1879, mentres o cardeal Miguel Payá y Rico estaba á fronte da arquidiocese compostelá, cunhas escavacións no altar maior da catedral compostelá na procura dos restos do Apóstolo Santiago e dos seus discípulos Anastasio e Teodoro, que soterrara o arcebispo San Clemente en 1589 para defendelos dos ataques de Francis Drake.
Don Mauro é un historiador e dominico duns cincuenta anos e con problemas de visión, vello amigo do cardeal Payá. Chega a Compostela co seu sobriño Casiano, membro da Institución Libre de Enseñanza que traballa como historiador na Biblioteca Nacional de España. Logo de chegar en tren á estación de Cornes (Conxo) van á catedral. Alí López Ferreiro amósalles as escavacións, e dilles que os ósos humanos están a ser analizados por investigadores da Universidade de Santiago de Compostela, que determinaron que pertencen a tres persoas distintas.
Don Mauro e o sobriño van á pousada. Así, sábese que Don Mauro trouxo o seu sobriño a Compostela non só para que o axudase nas pescudas, senón para afastalo de Rosarito, unha muller casada que abandonou o seu home para evitar os malos tratos e que traballa de cupletista nun cabaré.
Despois de pasaren pola pousada, Don Mauro vai falar con Rey Vicente (alter ego de Andrés Rey Varela), xornalista director de El Porvenir e La Reforma, de marcada tendencia católico-tradicionalista. Teñen unha discusión sobre a tendencia do cardeal logo do Concilio Vaticano I e sobre a política en España durante o reinado de Afonso XII, logo da aprobación da Constitución española de 1876 polo goberno de Cánovas del Castillo.
Os cóengos da catedral discuten sobre se a presenza de Don Mauro e o seu sobriño, ao que tachan de krausismo e de seguidor de Giner de los Ríos, será boa para os propósitos da curia, ao enfrontarse os estudos científicos coa fe e tradición relixiosas.
Logo de escoitar as explicacións sobre as análises dos restos humanos por parte do químico Casares (reitor da universidade compostelá), o cura dominico e o seu sobriño comezan a formular unha teoría, pola cal o arcebispo San Clemente borraría todo rastro que puidese facer pensar que os restos non pertencen a Santiago o Maior e os seus seguidores, mesmo suprimindo un capítulo do Códice Calixtino e mudando os manuscritos da Historia Compostelá, uns anos despois de que Ambrosio de Morales visitase Compostela por orde do rei Filipe II. Finalmente, Don Mauro e o seu sobriño expoñen a súa teoría á curia, que malia todo decide seguir adiante co proceso de autentificación por parte do papa.
Na última escena, outra prolepse, vólvese ao leito de morte de Don Mauro, coidado polo seu sobriño e Rosarito. O sobriño dille que queimou os textos nos que expuxeran a súa teoría, e que non foran tidos en conta pola curia. Finalmente, antes de morrer, Don Mauro pídelle a Rosarito que lle cante un cuplé.
miniatura|esquerda|175px|O cardeal Payá. Retrato de [[Román Navarro propiedade da Deputación da Coruña.]]
Tempo e espazo
A trama desenvólvese na vila de Santiago de Compostela. Os exteriores teñen lugar na estación de tren de Cornes e as ruelas da zona vella, incluído un bar e unha barbería. Como espazos interiores aparecen diversas estancias da catedral e os seus anexos (o arquivo-biblioteca, o altar maior, o tellado, a sancristía, a sala capitular) e outros lugares como o mosteiro de Antealtares, a fonda onde se hospedan Don Mauro e o sobriño, a casa de López Ferreiro, e a vivenda de Don Mauro.
O tempo histórico é a finais do século XIX, durante a Restauración borbónica, época na que chegou a Santiago de Compostela o ferrocarril. Respecto ao tempo narrativo a trama dura cinco anos: unha prolepse na primeira e última escena ambientada en 1884, e a acción principal abrangue tres días de marzo de 1979 (escenas 2 a 11, 12 a 25 e 26 a 29). A obra ten 30 escenas, cunha estrutura circular: as escenas 1 e 30 discorren no leito de morte de Don Mauro, e as escenas 2 e 29 teñen lugar na estación de tren.
Lingua
A maior parte da obra son diálogos entre os personaxes. As acoutacións sitúan a obra no seu espazo e falan dos personaxes, mais tamén describen de xeito poético elementos como a luz ou os efectos visuais e sonoros (fume, a sirena do tren...).
Personaxes
Na obra participan 26 personaxes: Don Mauro, Casiano, Rosarito, Payá e Rico, López Ferreiro, Casares, Labín, Xan de Nartallo, Rey Vicente, 4 cóengos, 2 homes, 2 mulleres, O Barbeiro, O Tarelo, Limpabotas, Rapaz, Un maleteiro, Criada, Patroa, Camareiro e Doutor. dereita|miniatura|200px|Xosé Manuel Olveira "Pico", Don Mauro na versión do CDG de 2009. Hai cinco personaxes reais: o cardeal Payá, López Ferreiro, o reitor Casares, Labín Caballero e Rey Vicente. Xan de Nartallo é un personaxe de ficción baseado nun canteiro que participou nas escavacións da catedral que aparece noutras obras, como Galicia Feudal (Victoria Armesto, 1969), na que se conta como ficou cego por mor da emoción. Outros personaxes reais que aparecen mencionados son Ambrosio de Morales, o Arcebispo de Toledo, Filipe II, Timoteo Sánchez, Juan Francisco Masdeu, Francisco Freire, Laureano Calderón, Augusto González de Linares, Darwin, Galileo, Giner de los Ríos, León XIII, Juan de San Clemente, Alfredo Vicenti ou Ferro Caaveiro.
Edicións
En 1994 gañou o premio Camiño de Santiago, convocado pola Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, estando composto o xurado por personalidades como Ricardo Salvat, Manuel Guede Oliva, José María Paz Gago e Mabel Rivera. Malia que nas bases da convocatoria se estipulaba que as obras premiadas serían publicadas e unha delas representada, As actas escuras non apareceu impresa até 1997.
Nese ano foi publicada por Edicións A Nosa Terra e a AS-PG nun volume conxunto coas obras O circo de medianoite de Manuel Lourenzo e Maremia de Euloxio Ruibal. En 2003 foi publicada en lingua castelá por Editorial Hiru, traducida por Rebeca Quintáns. En 2005 saíu un volume, de 144 páxinas en tapa dura, promovido polo concello de Santiago de Compostela e editado pola Nosa Terra con ilustracións de Pepe Carreiro, prólogo de Néstor Rego e introdución de Manuel Quintáns Suárez.
No ano 2009 foi representada polo Centro Dramático Galego con dirección de Xúlio Lago e co elenco formado por César Cambeiro, Ricardo de Barreiro (Casiano), Ursia Gago Jouse García, Mónica García, Teté García, César Goldi (Rei Vicente, Labín), Xoán Carlos Mejuto, Fernando Morán (López Ferreiro), Xosé Manuel Olveira "Pico" (Don Mauro), Rodrigo Roel, Pepe Soto (Xan de Nartallo), Agustín Vega (Cardeal Payá) e Marcos Viéitez.
San Lourenzo de Abeleda, Porqueira
San Lourenzo de Abelendo é unha parroquia do concello ourensán de Porqueira na comarca da Limia. Segundo o IGE en 2011 tiña 150 habitantes (69 homes e 81 mulleres), 43 menos ca en 1999.
Jordi Codina
Traxectoria
Tras despuntar na canteira do RCD Espanyol, incorporouse ás categorías inferiores do Real Madrid no ano 2002, con 20 anos. Debutou en Segunda División na tempada 2005/2006, no partido que enfrontou ao Castilla co Sporting de Xixón no Molinón. Aquel encontro acabou 1-1. Naquela Liga disputou un total de 10 partidos, 9 deles como titular.
Na tempada 2006/2007, e tras a marcha do outro porteiro David Cobeño ao Sevilla FC, Jordi Codina fíxose coa titularidade do filial do Real Madrid, coa competencia de Antonio Adán, o outro porteiro do equipo.
San Lourenzo de Abeleda, Porqueira
Historia
A primeira mención escrita é a San Lorenço de Porquera nas Noticias históricas de la Santa Iglesia Catedral de Orense de Juan Muñoz de la Cueva (1772), onde se indica que Pedro Seguín, bispo da diocese de Ourense entre 1157 e 1169, era orixinario de Paradela de Abelenda, anexo da freguesía de San Lorenço de Porquera. Durante o Antigo Réxime pertenceu á xuridición de Rairiz de Veiga, e tamén formou couto in-solidum coas parroquias de Güín, Golpellas, Barxeles, Souto e Couso, con xuíz, escribán e ministros que formaban audiencia en Couso de Salas.
Jordi Codina
Traxectoria
Na tempada 2008/2009 xogou a segunda parte do Trofeo Santiago Bernabéu substituíndo ao seu compañeiro Dudek, Codina cumpriu co seu traballo demostrando que é porteiro para o Real Madrid. É por segundo ano o terceiro porteiro do Real Madrid tras rexeitar varias ofertas, entre elas unha do SL Benfica de Portugal. Nas súas tardes libres, cando estaba no Real Madrid, Jordi adestraba voluntariamente aos porteiros das categorías inferiores, algo polo que era moi respectado dentro da contorna do club.
O día 29 de xuño de 2009 abandona o club debido ás súas poucas aparicións, para unirse ás filas do Getafe onde estará durante as próximas 3 tempadas. Logo da súa fichaxe, Codina dixo que debía moito ao Real Madrid.
Cadáver
miniatura|Gravado mostrando os restos de cadáveres momificados, no val de [[Saqqara, Exipto.]] thumb Un cadáver é o corpo dun ser vivo morto. A palabra cadáver provén do latín cadāver, -eris, en relación con el verbo cadere, 'caer', e significa 'caído', e tamén 'morto'.
San Lourenzo de Abeleda, Porqueira
Demografía
Os primeiros datos son do ano 1570, cando tiña cincuenta familias (sobre 250 habitantes). En 1683 tiña 70 familias En 1777 Pedro Gonzaléz de Ulloa anotou que a parroquia tiña cen familias, vasalos do seu señor o Conde de Monterrei.
Cadáver
Caracaterísticas
Curiosamente, noutras linguas, a palabra tamén deriva de cadaver(em) (Kadaver en alemán, kadaver en neerlandés), pero sobre todo para indicar o corpo dun animal morto, mentres que en galego pode referirse tanto ao corpo morto dun animal como, máis frecuentemente, ao dunha persoa.
San Lourenzo de Abeleda, Porqueira
Demografía
No Diccionario geográfico y estadístico de España y Portugal de Sebastián Miñano indícase que tiña 313 habitantes. No Diccionario enciclopédico escolar de 1889 indícase que tiña 504 habitantes. En 1910 Abelendo tiña 543 habitantes. En 1940 a parroquia tiña 416 habitantes de dereito e 492 de feito, que pasarían a ser en 1950 494 de dereito e 459 de feito, e en 1960 314 de dereito e 303 de feito. En 1970 tiña 329 habitantes de dereito e 313 de feito, e en 1980 354 persoas de dereito e 351 de feito.
Cadáver
Caracaterísticas
Segundo unha lenda, o vocábulo cadáver é un composto de tres termos diferentes con significado propio dentro do latín. Descomponse nos seguintes termos: caro ('carne'), data ('dado, dada', paticipio de do, das, dare, dedi, datum, 'dar') e vermibus ('a ou para os vermes, dativo de plural de vermis, -is, 'verme'). É dicir, o significado antigo de cadáver vén ser, literalmente, 'carne dada aos vermes' que, segundo a antiga Roma, lugar de onde vén o termo, é unha palabra derivada da simple observación do que sucede cun cadáver en circunstancias meteorolóxicas de intemperie, non sendo manipulada a súa descomposición natural mediante embalsamamento.
San Lourenzo de Abeleda, Porqueira
Xeografía
San Lourenzo atópase situado a 650 metros de altura sobre o nivel do mar, na parte máis ao suroeste da comarca da Limia. A parroquia esta atravesada polo río Limia e polo seu afluente regueiro dos Vales. A súa máxima elevación son os Picoutos, con 940 metros de altura, na marxa co concello de Calvos de Randín.
Cadáver
Caracaterísticas
O ser humano, desde a antigüidade, tomou diversas medidas para eliminar os cadáveres, normalmente mediante sepulturas escavadas no solo, ou depositando o cadáver en sarcófagos onde o corpo se descompoñía pola acción de vermes e bacterias.
Unha práctica alternativa, tamén de orixe antiga, é a cremación ou eliminación do corpo mediante lume en piras funerarias ou, hoxe, en crematorios.
A atracción sexual cara aos cadáveres denomínase necrofilia, que na maioría das culturas se considera unha práctica socialmente inaceptábel.
Julián Zarco-Bacas
Eusebio Julián Zarco-Bacas y Cuevas, nado en Cuenca o 27 de xullo de 1887 e finado en Paracuellos de Jarama o 30 de novembro de 1936, foi un sacerdote católico e historiador español, membro da Orde de Santo Agostiño, bibliotecario do Mosteiro do Escorial e membro da Real Academia da Historia. Foi asasinado ao comezo da Guerra Civil Española xunto con outros 50 presos, e é considerado mártir pola Igrexa Católica, sendo beatificado xunto a outros 497 mártires polo papa Bieito XVI o 28 de outubro de 2007.