cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vida Gallega
Características
miniatura|250px|Redacción de Vida Gallega en 1909. [[José Gil Gil, Juan Tato Lens, Jaime Solá, Julián García Larrú e Julián Iglesias.]] Apareceu co carácter de "ilustración regional" e co afán de dotar a Galicia dunha revista gráfica de prestixio e calidade. As súas páxinas centrais impresas en ocogravado foron unha crónica do acontecer diario da vida galega, con abundante material gráfico, especialmente do propio Jaime Solá, e de Xosé Gil, o seu primeiro director artístico. Colaboraron tamén os máis sinalados fotógrafos das cidades, retratistas das vilas e afeccionados á fotografía. Na revista apareceron os máis importantes acontecementos sociais e políticos que se sucederon en Galicia e nas comunidades de emigrantes galegos (Portugal, Madrid, Suramérica). Entre os seus colaboradores estiveron Eduardo Padín cos seus debuxos (foi subdirector entre 1924 e 1927) e Manuel Lustres Rivas.
Tivo unha segunda época entre 1954 e 1963 cando Xosé Iglesias Presa adquiriu a revista. Nesta etapa editáronse 77 números e estivo dirixida por Fabriciano Fernández Serra. A fins de 1956 a sede trasladouse á cidade de Lugo.
Marta Rovira
Traxectoria
Nada o 25 de xaneiro de 1977 na cidade de Vic (provincia de Barcelona), algúns dos seus antepasados participaron en política a nivel local durante a ditadura franquista; o seu avó materno, Francesc Vergés i Ordeig, foi alcalde de Sant Pere de Torelló entre 1956 e 1965, e un dos seus bisavós por parte de pai, Jaume Rivera i Camps, desempeñou o cargo de alcalde de Prats de Llusanés entre 1939 e 1941.
Marta Rovira é licenciada en dereito pola Universidade Pompeu Fabra e en Ciencias Políticas e da Administración Pública pola Universidade Aberta de Cataluña. Máster en avogacía, impartiu clases de dereito administrativo na Escola de Policía de Cataluña entre 2003 e 2007, foi directora do servizo loxístico da Axencia Catalá de Cooperación e Desenvolvemento (2007-2011).
É militante de Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) dende 2005, onde en 2008 foi elixida secretaria de Política Internacional, Europa e Cooperación e en 2011 secretaria xeral do partido encabezado por Oriol Junqueras. Nas eleccións ó Parlamento de Cataluña de 2012, foi o número 2 na lista por Barcelona de ERC sendo elixida deputada e ocupando entre 2012 e 2015 o cargo de voceira do grupo parlamentario. En 2015 presentouse de novo ás eleccións na candidatura independentista de Junts pel Sí sendo elixida deputada e de novo, voceira do grupo parlamentario.
Dende o 17 de xaneiro de 2018 foi deputada no Parlamento de Cataluña na XII lexislatura pola coalición electoral Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí.
Causa xudicial
O 22 de decembro de 2017 o Tribunal Supremo de España imputouna por un presunto delito de rebelión pola súa participación no chamado "comité estratéxico" independentista. Citada a declarar ante devandito tribunal pola súa relación co proceso independentista, o 19 de febreiro de 2018, finalmente foi posta en liberdade condicional baixo fianza de 60.000 €. O 23 de febreiro de 2018, iniciouse o prazo de dez días que o Tribunal Supremo deu á secretaria xeral de ERC, Marta Rovira, para que depositase a fianza de 60.000 euros que lle impuxo o xuíz Llarena.
O 21 de marzo de 2018 o xuíz do Tribunal Supremo de España Pablo Llarena citou o 23 de marzo de seguinte ós investigados pola causa para comunicarlles o auto de procesamento, que fixará que condutas delituosas se imputan concretamente a cada un dos implicados.
O día 22 de marzo de 2018, inmediatamente finalizada a votación errada para a investidura de Jordi Turull como presidente da Generalitat de Cataluña, Rovira renunciou, xunto a Carme Forcadell e Dolors Bassa, á acta de deputada do Parlamento de Cataluña.
O día 23 de marzo, Marta Rovira mediante unha carta enviada a TV3, logo de fuxir a Suíza, comunicou a súa decisión de non acudir á citación xudicial para evadirse da xustiza española.
Tratado de Kiel
O Tratado de Kiel significou a morte da Unión de Kalmar, xa que tras as Guerras Napoleónicas, Dinamarca -aliada de Francia- foi obrigada a asinar o 14 de xaneiro de 1814 este acordo polo que cedía Noruega a Suecia. En virtude deste tratado, o reino danés, perdedor nas Guerras Napoleónicas, cedía Noruega ao reino de Suecia a cambio dos territorio suecos d'a Pomerania. Os noruegueses rexeitaron o tratado, declaráronse independentes, fixeron unha constitución baseada na española de 1812- nomeada tamén a Pepa- e escolleron o herdeiro danés coma rei, ao príncipe Christian VIII de Dinamarca. As potencias europeas non aprobaron a decisión norueguesa e obrigárona a aceptar o tratado rubricado na cidade alemá de Kiel, na Convención de Moss. Nomeado rei a Carlos XIV, a cambio deixáronlles manter a súa constitución liberal. Pode considerarse a acta de Unión de 1815 o nacemento do novo estado noruegués.
O tratado de Kiel non incluía as antigas posesións norueguesas de Groenlandia, Islandia e as Illas Feroe, que permaneceron baixo control danés.
Os Reinos Unidos de Suecia e Noruega
Ao oír as novas sobre o tratado, o príncipe do reino Danés-Noruegués Christian Frederik, vicerrei de Noruega, fundou un movemento independentista noruegués, aínda que se cre que a intención deste era a reunificación de Noruega con Dinamarca. O movemento tivo éxito, en parte debido ao apoio clandestino da coroa danesa, aínda que que tamén polo forte desexo de independencia da poboación norueguesa. O 10 de abril, reuníase unha asemblea nacional en Eidsvoll, co fin de decidir unha constitución para o país. Noruega declarouse independente o 17 de maio de 1814, elixindo a Christian Frederik coma rei. Trala posterior guerra con Suecia, Christian sería derrocado e substituído por Carlos XIII de Suecia, creándose a unión persoal entre Suecia e Noruega.
Macrolingüística
A macrolingüística é o estudo máis comprehensivo das linguas naturais coa inclusión da semántica lingüística, a pragmática e maila sociolingüística. O termo foi introducido polo lingüista estadounidense George L. Trager.
Fronte á macrolingüística a microlingüística estuda os aspectos vencellados coa estrutura das propias linguas humanas sen preocuparse polo contido semántico ou de interacción social das mesmas.
Fonética e fonoloxía
Para algúns autores a fonética das linguas orais era considerada prelingüística (e do mesmo xeito a queiroloxía das linguas signadas). É dicir, considerábase que a articulación sonora ou xestual como algo irrelevante para a estrutura da lingua. Aínda que algúns autores consideran que a fonoloxía e a morfofonética son parte da microlingüística.
Gramática e sintaxe
Os aspectos gramaticais e a descrición da estrucutra sintática dunha lingua, son o núcleo do estudo microlingüístico e, ao mesmo tempo, tamén son parte do enfoque máis comprensivo das linguas que se chama macrolingüística.
Semántica e pragmática
Por outra banda a semántica considérase un aspecto metalingüístico da comunicación humana, é dicir, un aspecto só indirectamente ligado á estrutura da lingua en si mesma. Dende ese punto de vista a semántica tería máis que ver co estudo do sistema cognitivo humano xeral máis que co estudo das estruturas lingüísticas en si mesmas. Trager propuxo unha lingüística máis comprehensiva que incluíse o seu estudo como parte integrande dela.
Por outra banda a maioría de enfoques prometedores da pragmática necesitan incluír aspectos xerais do sistema cognitivo humano, xa que, en opinión dalgúns autores a pragmática non pode ser tratada estritamente dentro da lingüística.
Outras acepcións
Doutra banda, tamén se coñece como macrolingüística ao estudo da interacción das linguas e das súas condicións de adquisición, desenvolvemento e funcionamento tanto individual como social. Como tal, sería unha póla da lingüística.
Entre as súas manifestacións máis destacadas cóntanse disciplinas, a miúdo de denominación composta e metodoloxicamente independizadas, como a sociolingüística, a etnolingüística, a psicolingüística, e maila estilística.
Baile an Sceilge
Baile an Sceilge (en irlandés e oficialmente, co significado de Cidade da Rocha; adaptado ao Ballinskelligs) é unha vila do suroeste da península de Iveragh (Uíbh Ráthach), no Condado de Kerry (República de Irlanda). A vila se encontra nun Gaeltacht.
As rochas ás que se refire o nome irlandés da vila se corresponden con Sceilg Mhichíl (Skellig Michael) e Sceilig Bheag (Little Skellig), unha antiga colonia monástica na costa de Baile an Sceilge. Na vila tamén se atopa unha praia, as ruínas dun mosteiro da Orde de Santo Agostiño, e do castelo de MacCarthy.
Joaquim Amat-Piniella
Joaquim Amat-Piniella, nado en Manresa o 22 de novembro de 1913 e finado en L'Hospitalet de Llobregat o 3 de agosto de 1974, foi un escritor catalán sobrevivente do campo de concentración de Mauthausen na segunda guerra mundial.
Gran Premio de Francia de 1997
O Gran Premio de Francia de 1997 de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 29 de xuño de 1997. Foi a oitava proba da tempada de Fórmula Un de, o 75º Gran Premio de Francia, ou o 83º Gran Prix de l'ACF. A carreira de 72 voltas gañouna Michael Schumacher pilotando o Ferrari tras comezar desde a pole position. Heinz-Harald Frentzen terminou segundo co equipo Williams, con Eddie Irvine terceiro no outro Ferrari. A vitoria de Schumacher foi a terceira da tempada e a súa segunda vitoria consecutiva logo de gañar o Gran Premio do Canadá de 1997.
Resumo da carreira
No inicio, Michael Schumacher liderou desde a pole con Frentzen no Williams detrás deél todo o camiño. Foi un mal inicio para Damon Hill, que perdeu unha á na primeira curva despois da saída e non amosou moito despois diso.
A carreira foi relativamente tranquila ata o final cando unha tormenta trouxo a choiva ao circuíto. Algúns pilotos entraron en boxes a poñer pneumáticos de chuvia mentres que outros quedaron na pista cos seus pneumáticos de seco. Varios pilotos trompearon baixo a chuvia, incluíndo a Michael Schumacher. Con todo, Schumacher mantivo o seu liderado.
Ao final, Michael cruzou a liña por diante de Frentzen pero nas últimas dúas voltas viuse unha gran batalla entre Ralf Schumacher, David Coulthard e Jean Alesi. Ao mesmo tempo Jacques Villeneuve ñoitaba conn Eddie Irvine para o último posto do podio.
Ralf Schumacher trompeou, perdeu o sexto lugar, pero como se menciona nas notas, Michael Schumacher (que o había dobrado), permitiulle volver na última curva. Naquel momento, o comentarista Murray Walker dixo que era un movemento de parvo. Con todo, na última volta, Alesi empurrou a Coulthard cara a fora, custandolle a Coulthard o quinto lugar, dando así a Ralf Schumacher o punto final porque se desdobrou.
Mentres tanto, na última curva, Villeneuve colleu a Irvine. Nun ataque desesperado na curva final trompeou, recuperouse, e pasou a Alesi na bandeira.
Longa Marcha 4A
Longa Marcha 4A (Chang Zheng 4A en pinyin, abreviadamente CZ-4A), denominado ás veces incorrectamente como Longa Marcha 4 a secas, é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha.
Características
O Longa Marcha 4A foi un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 4680 kg en órbita baixa terrestre e 1100 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. As dúas primeiras etapas eran basicamente as mesmas que as do Longa Marcha 3C, mentres que a terceira foi desenvolvida expresamente para este lanzador. Fixo unicamente dous lanzamentos, ambos exitosos, e foi retirado en 1990.
Mansa Konko
Mansa Konko é unha poboación de Gambia, ao norte de Soma. Foi durante un tempo centro administrativo baixo dominio británico. En 1993 contaba cunha poboación de 240 habitantes. Pertence á División Lower River, da cal é capital, e ao distrito de Jarra West.
Megaloptera (lepidópteros)
Megaloptera  é un xénero de avelaíñas da familia Noctuidae. A especie tipo é Megaloptera lophota Bethune-Baker, 1908. Algúns autores consideran esta especie tipo un sinónimo júnior subxectivo de Piratisca minax Meyrick, 1902.
O nome deste xénero de lepidópteros non se debe confundir coa orde de insectos Megaloptera.
Kaunas
Kaunas é unha antiga capital e segunda meirande cidade de Lituania. Sitúase no punto onde se encontran os ríos Neman e Neris, os ríos máis grandes do país.
Historia
miniatura|esquerda|Castelo de Kaunas Onde hoxe é o centro histórico de Kaunas, xunto ós ríos Neman e Neris, xurdiu no século X a.C. unha poboación. Cóntase que a cidade propiamente dita foi fundada en 1030, pero o seu nome só xurdiu en textos despois de 1361. No século XIII erixiuse unha muralla para protexela contra os ataques dos Cabaleiros Teutónicos. En 1362 a cidade foi capturada por estes, que destruíron o seu castelo.
En 1408 a cidade tivo garantidos os dereitos de Magdeburgo por Vytautas o Grande. O castelo foi reconstruído no comezo do século XV. A cidade comezou a destacar, pois estaba situada na intersección de rutas comerciais e era un porto fluvial. En 1441 Kaunas xuntouse á Liga Hanseática, e establecementos comerciais da Hansa foron abertos. Arredor do século XVI a cidade tiña unha escola pública, un hospital e unha farmacia, e era unha das máis organizadas cidades do Gran-Ducado de Lituania.
miniatura|esquerda|Igrexa de San Xurxo (1487). Os séculos XVII e XVIII foron malos para a cidade. En 1665, o exército ruso atacouna, e en 1701 Kaunas foi ocupada polos suecos. A peste negra atinxiu a cidade en 1657 e 1708, e varios incendios destruíron partes da cidade en 1731 e 1732. Despois da última repartición de Polonia-Lituania en 1795, a cidade foi ocupada por Rusia. Cando foi da invasión da Rusia por Napoleón Bonaparte en 1812, o Grande Exército pasou dúas veces pola cidade, devastándoa nas dúas ocasións. miniatura|Igrexa e mosteiro de Pažaislis Despois da última partición da Polonia, Kaunas foi un dos centros do Levantamento de Novembro (1830-1831) e do Levantamento de Xaneiro (1863-1864). Para desencoraxar a poboación local, as autoridades rusas deixaron un gran número de soldados na cidade. O forte militar ruso daquela época existe ata hoxe.
miniatura|esquerda|[Casa de Perkūnas En 1862 foi construído un ferrocarril conectando o Imperio Ruso e Alemaña, e Kaunas tornouse un importante enlace ferroviario. En 1898 a primeira fábrica eléctrica comezou a funcionar. Despois de que Vilnius fora ocupada polos bolxeviques rusos en 1919, o goberno da República da Lituania fixou a súa sede en Kaunas. Posteriormente, cando Vilnius foi cercada por Polonia, a cidade tornouse na capital interina do goberno lituano, posición que mantivo ata 1940, cando Polonia foi dividida entre a Alemaña nazi e a Unión Soviética. Iosif Stalin devolveu Vilnius á Lituania, tralo que comezou o cambio da capitalidade. Pero antes da súa conclusión, o país enteiro foi ocupado polos soviéticos.
Entre as dúas guerras mundiais, as industrias prosperaron en Kaunas, e neste período foi a máis grande cidade lituana. Durante a xestión do prefecto Jonas Vileišis (1921-1931), Kaunas creceu rapidamente e tornouse unha cidade moderna. Inaugurouse un sistema de auga e desaugadoiros, que custou máis de 15 millóns de litas (a moeda lituana). A cidade creceu de 18 aos 40 km². Máis de 2500 predios foron construídos, así como tres modernas pontes sobre os ríos Neris e Nemunas. Todas as rúas da cidade foron pavimentadas, os transportes movidos por animais foron substituídos por omnibus modernos; novos suburbios foron construídos (especialmente na rexión de Žaliakalnis), e creáronse novos parques e prazas. As bases dun sistema de seguro social foron establecidas. Tres novas escolas e novas bibliotecas públicas foron concluídas, incluíndose a Biblioteca Vincas Kudirka. Vileišis mantivo diversos contactos con outras cidades europeas, e como resultado Kaunas tornouse activa participante na vida urbana europea.
En 1940 foi anexada pola Unión Soviética como parte da república socialista soviética da Lituania.
Despois da segunda guerra mundial Kaunas tornouse a principal cidade industrial de Lituania. Produciu preto de 1/4 da produción industrial da república soviética.
Despois da proclamación da independencia lituana en 1991, os soviéticos tentaron neutralizar a rebelión insuflada nas emisoras de radio e televisión situadas en Sitkūnai.
Poboación histórica
miniatura|dereita|Encontro dos ríos Neman e Neris en Kaunas
Composición étnica
Kaunas é unha das cidades que ten porcentualmente máis lituanos no país: un 93% da súa poboación. A porcentaxe de lituanos na cidade é maior que na capital Vilnius, e hai máis lituanos étnicos en Kaunas que letóns étnicos en Riga ou estonianos étnicos en Tallinn.
Composición étnica no 2001:
Metamorfose (homónimos)
Unha metamorfose é un proceso de transformación; pode referirse a:
Barro (homónimos)
O termo barro é sinónimo de arxila, material usado na olaría, cerámica e na construción. Tamén é terra enchoupada de auga (lama).
Como topónimo, Barro pode referirse a:
Eurotúnel
300px|miniatura O Eurotúnel ou Túnel da Mancha, denominado Channel Tunnel en inglés, le  tunnel sous la Manche en francés e aínda alcuñado polos ingleses como The Chunnel, é un túnel ferroviario que liga a Francia á Inglaterra por debaixo da auga. A súa construción foi bastante demorada e o inicio das obras sufriu algunhas falsas partidas até a súa inauguración en 1994. É o segundo túnel ferroviario máis longo do mundo, apenas superado polo Túnel Seikan no Xapón.
Tentativas anteriores
Unha ligazón entre a Francia e a Inglaterra xa fora proposta en diversas ocasións:
Foi só despois do fin da segunda guerra mundial que os técnicos consideraron que o coñecemento tecnolóxico existente era o suficiente para a construción do túnel e comezaron a darlle a debida atención.
Estudo
En 1957 formouse o Grupo de Estudo para o Túnel do Canal (Channel Tunnel Study Group). No seu relatorio, publicado en 1960, recomendábase a construción de dous túneles ferroviarios principais e un de servizo, menor. O proxecto iniciouse en 1973 mais, debido a problemas de financiamento, foi interrompido en 1975 cando xa estaban construídos 250 metros dun túnel de proba.
En 1984, a idea relanzouse cunha proposta conxunta dos gobernos inglés e francés, para a construción do túnel con fondos privados. Das catro propostas presentadas, foi escollida a que máis se semellaba ao anterior proxecto de 1973 e anunciouse ao público o 20 de xaneiro de 1986. O 12 de febreiro de 1986, os gobernos dos dous países asinaron en Canterbury o Fixed Link Treaty, que se ratificou en 1987.
O percorrido planeado ligaba Calais en Francia a Folkestone en Inglaterra. Na maior parte do seu percorrido, o túnel encóntrase a 40 metros abaixo do fondo do mar, sendo a sección sur máis fonda que a sección norte.
Construción
miniatura|Interior do Eurotúnel
A escavación do túnel demorou sete anos e empregou 15.000 traballadores, sendo as operacións conducidas simultaneamente dos dous lados. O contratista principal foi a TransManche Link, un consorcio que englobaba 10 empresas e 5 bancos de ambos os países. Usáronse grandes máquinas, as chamadas tunnel boring machine (TBM). Estas máquinas eran auténticas fábricas móbiles que abriron o túnel, retiraban as terras e escoraban as paredes con betume. Cando as TBM’s se encontraron, sensibelmente a medio do túnel, a máquina francesa desmantelouse, en canto que a inglesa derivouse para as rochas e aí foi abandonada. Case 4 millóns de metros cúbicos de cal se escavaron só do lado inglés; a maior parte deitouse ao mar en Shakespeare Cliff, preto de Folkestone, tendo roubado ao mar con iso preto de 360.000 m2.
O Túnel da Mancha está constituído por 3 túneles paralelos, dous principais ferroviarios e un máis pequeno, de acceso. Este túnel de acceso, que se emprega para vehículos máis pequenos, lígase aos outros a través de pasaxes transversais en intervalos regulares para permitir que os traballadores da manutención teñan acceso aos túneles principais e para fornecer unha saída de emerxencia en caso de accidente.
Detalles finais
miniatura|300px|Perfil xeolóxico. O encontro dos dous túneles 40 metros abaixo do solo do Canal da Mancha o 1 de decembro de 1990, nun crosover (pasaxes que permiten trens pasar dun túnel a outro), tornou posíbel camiñar en terra seca de Inglaterra á Europa pola primeira vez desde o fin da última glaciación, máis de 13 mil anos atrás. Os ingleses e franceses, usando métodos de cálculo e investigación con láser, encontráronse con menos de 2 cm de erro.
Estatísticas
O túnel posúe 50 km de lonxitude, sendo que 39 deles están debaixo do mar. A profundidade media é 40 metros abaixo do solo do mar. Abriuse para uso comercial aínda en 1994, e os trens cargan vehículos e pasaxeiros. Case 7 millóns de pasaxeiros fan a travesía de 35 minutos todo ano.
A Sociedade Americana de Enxeñeiros Civís declararon o túnel unha das sete marabillas do mundo moderno.
Incendio
O único serio incidente no Eurotúnel aconteceu o 18 de novembro de 1996, cando o lume se espallou nun tren transportando camións. Os pasaxeiros evacuáronse nun tren vido na dirección oposta. Ninguén morreu, debido á acción rápida das autoridades francesas e británicas, mais o lume causou serios danos ao túnel e aos carrís, nun raio de 200 metros do accidente. O túnel reabriuse para uso limitado o 21 de novembro do mesmo ano, mais o transporte de pasaxeiros ficou paralizado até o 4 de decembro.
Operación
miniatura|Estación ferroviaria de Waterloo O túnel está xestionado por Eurotunnel plc. Existen catro distintos tipos de servizo:
A pesar de que os trens do Eurostar viaxaren en alta velocidade en Francia (onde os carrís son modernos e especialmente feitos para os trens TGV que viaxan á unha velocidade de 300 km/h) e dentro do túnel (a unha media de 160 km/h), a velocidade en terras inglesas, especialmente preto da cidade de Kent, limítase polos carrís de baixa velocidade usado polos trens. O goberno británico instituíu un proxecto (Channel Tunnel Raíl Link, Conexión de Carril ao Túnel do Canal, en galego), con parte dos seus orzamentos vidos do goberno, cuxo obxectivo é construír unha liña de tren de Londres á entrada do túnel, especialmente dedicada aos trens de alta velocidade do Eurostar. No final de 2003, aproximadamente a metade da liña estaba completa (sección de Kent a Cheriton).
Busca por asilo
O túnel tornouse un medio popular en persoas que buscan asilo, coa esperanza de que as oportunidades de recibiren asilo sexan maiores no Reino Unido do que son en Francia, e entrando ilegalmente no Reino Unido. Houbo algunhas tentativas de tales persoas que tentaron camiñar ao longo do túnel ou entrar nos trens (de pasaxeiros) ilegalmente, mais a maioría prefire tentar esconderse en vagóns de carga ou en camións usando o túnel. En 2002 as autoridades británicas puxeron un sistema sofisticado de microfonía en Kent, esperando ouvir os batementos cardíacos ou a respiración de tales persoas. No comezo de 2003, o goberno británico premeu autoridades francesas a fecharen o centro para persoas que buscan asilo en Sangatte, que incentiva tales persoas a entrar ilegalmente no Reino Unido, na opinión dos británicos.
O Eurotúnel en filmes
Dado o seu status como un dos maiores feitos de enxeñaría do século XX, é talvez sorprendente o feito de que o Eurotúnel non se tornou unha icona cultural (a pesar de ser unha das marabillas do mundo moderno tal como a Ponte Golden Gate, en San Francisco; ou o predio Empire State, en Nova York). O clímax do filme Misión Imposíbel, en que Tom Cruise, encima dun vagón dun tren de alta velocidade, é capturado por un helicóptero, dentro no que é supostamente o Eurotúnel.
Tal escena (xerada coa axuda de computadores) contén moitos erros (alén da clara imposibilidade de tal voo). Dous dos máis significantes erros son o uso dun TGV francés dentro do "Eurotúnel" -tales trens non operan no túnel- e mostrando un único túnel rectangular con dúas liñas de tren. De feito, o Eurotúnel usa dous túneles fisicamente separados, para ambas as direccións de viaxe.
Head (álbum)
Head é o álbum de estrea da banda estadounidense de noise rock The Jesus Lizard, publicado no ano 1990 a través do selo Touch and Go Records. É o seu primeiro lanzamento en contar cun batería, neste caso con Mac McNeilly.
Listaxe de cancións
A versión en CD inclúe o EP Pure (1989):
Juan Carlos Martín Corral
Juan Carlos Martín Corral, máis coñecido como Juan Carlos, nado o 20 de xaneiro de 1988 en Guadalaxara, é un futbolista español que xoga como porteiro no Girona, da Primeira División.
Traxectoria
Tras o ascenso do Rayo á Primeira División, Juan Carlos asinou co Hércules CF de Segunda. No equipo alacantino permaneceu dúas temporadas, xogando na primeira delas o playoff de ascenso a Primeira. Na súa segunda temporada acabou por perder a titularidade, feito que motivou a súa saída do club tras declinar renovar o seu contrato. No período de fichaxes de 2013 asinou polo Córdoba, onde se converteu pronto no porteiro titular acadando co equipo andaluz o ascenso á Primeira División. O seu debut na máxima categoría produciuse o 25 de agosto de 2014 na derrota do seu equipo por 0-2 ante o Real Madrid no Santiago Bernabéu. Ese ano disputou até 32 encontros, nos que o seu equipo conseguiu tan só tres vitorias: fronte o Athletic Club, o Granada CF e o Rayo Vallecano, deixando neses tres partidos a portería a cero.
Tras o descenso do Córdoba, ao ano seguinte regresou ao Rayo Vallecano, esta vez equipo de Primeira, onde xogou 21 partidos. Tras volver descender, ao ano seguinte asinou polo Elche de Segunda División, onde foi titular durante todo a temporada. Con todo, o equipo descendeu á Segunda B, o que provocou que Juan Carlos procurase un novo equipo.
O 28 de xuño de 2017 o Club Deportivo Lugo de Segunda anunciou a súa incorporación cun contrato por dúas temporadas. Foi titular indiscutible durante os seus dous anos en Lugo e no primeiro deles foi noticia en medios de todo o mundo cando marcou un espectacular gol contra o Sporting de Gijón no Anxo Carro, cun disparo dende uns 60 metros que sorprendeu ao porteiro rival, o galego Diego Mariño. Pechou o seu paso polo club lugués con 78 partidos disputados.
Tras quedar libre asinou polo Girona, tamén da Segunda División. Na súa primeira tempada sufriu unha lesión nunha man que lle fixo perder varios partidos, e trala súa recuperación tocoulle ser suplente, debido ao bo estado de forma de Asier Riesgo. Fíxose co posto de titular indiscutible a partir da segunda tempada, e na terceira conseguiu o ascenso á Primeira División.
Osmoprotector
Os osmoprotectores ou solutos compatibles son pequenas moléculas que actúan como osmólitos e axudan os organismos a sobrevivir ao estrés osmótico extremo. En plantas, a acumulación destas substancias pode incrementar a supervivencia durante estreses como a seca. Exemplos de solutos compatibles son as betaínas, aminoácidos e o azucre trehalosa. Estas moléculas acumúlanse nas células e equilibran a diferenza osmótica entre o medio que rodea a célula e o citosol. En casos extremos, como nos rotíferos bdeloideos, tardígrados, artemias e nematodos, estas moléculas poden permitir que as células sobrevivan a pesar de quedaren completamente desecadas e permiten que entren nun estado de animación suspendida chamado criptobiose. Neste estado o citosol e os osmoprotectores convértense nun sólido similar ao cristal que axuda a estabilizar as proteínas e membranas celulares antes os efectos daniños do desecamento.
Os solutos compatibles xogan tamén un papel protector no mantemento da actividade encimática a través dos ciclos de conxelación-fusión e a maiores temperaturas. As súas accións específicas son descoñecidas, pero crese que están preferentemente excluídos da interface das proteínas debido á súa propensión para formar estruturas na auga.
Función dos osmoprotectores
Os estreses abióticos son en conxunto responsables da perda de colleitas agrícolas en todo o mundo. Entre varios estreses abióticos, a seca e a salinidade son os máis destrutivos. Os seres vivos adoptaron diferentes estratexias para enfrontarse a estes estreses. Como son caracteres complexos, as estratexias de cruzamento tradicional tiveron menos éxito en mellorar a tolerancia ante o estrés por salinidade e seca. Os papeis dos solutos compatibles nos estreses por salinidade e seca foron estudados amplamente. A nivel fisiolóxico, o axuste osmótico é un mecanismo adaptativo implicado na tolerancia á seca ou salinidade e permite o mantemento da presión de turxencia baixo condicións de estrés. Hai crecentes evidencias en estudos in vivo e in vitro que implican estratexias fisiolóxicas, bioquímicas, xenéticas así como estratexias moleculares que suxiren fortemente que os osmólitos como os compostos de amonio (poliaminas, glicina betaína, beta-alanina betaína, dimetil-sulfonio propionato e colina-O-sulfato), azucres e azucres-alcohol (frutano, trehalosa, manitol, d-ononitol e sorbitol) e aminoácidos (prolina e ectoína) realizan importantes funcións no axuste das plantas ante os estreses por salinidade e seca e detoxifican os efectos adversos das especies reactivas do oxíxeno. Cómpre unha mellor comprensión destes dous conxuntos de parámetros para desenvolver medidas para aliviar os impactos daniños destes estreses.
Día dos Namorados
O Día dos namorados é unha celebración que ten lugar na maioría dos países o 14 de febreiro coincidindo co día de San Valentín. Este médico convertido en sacerdote na Roma do século III é o santo patrón dos namorados.
Orixes
Moitas das lendas que os rodean actualmente foron probablemente inventadas durante a Idade Media en Francia e Inglaterra, cando o día festivo de 14 de febreiro empezou a ser asociado co amor, a raíz da historia de San Valentín, que sería executado un 14 de febreiro ao non querer renunciar ao cristianismo, e casar parellas en segredo despois de que o matrimonio fose prohibido polo emperador Claudio II. Outra lenda di que é patrón dos namorados porque a súa festa coincide co momento do ano en que os paxaros empezan a apreixarse e comezan a facer os niños.
A identidade de San Valentín segue sendo vaga. É difícil hoxe saber con certeza o cal pode reivindicar ser o santo patrón, pois sábese pouco da vida de tres relixiosos dos séculos III e V:
No ano 268, o emperador Claudio II atopaba que os homes casados non facían bos soldados debido á súa dependencia coa familia, e decidiu suprimir o matrimonio. Mais os novos noivos seguiron acudindo a un sacerdote chamado Valentín, secretamente, para recibir a bendición do matrimonio. O sacerdote foi detido e prendido, e durante o seu cativerio, Valentín vinculouse de amizade con Xulia, a rapaza do seu carcereiro, unha moza cega. E produciuse un milagre: a rapaza recuperou a vista. Este milagre realizouse exactamente despois de ofrecerlle unhas follas con forma de corazón e coa seguinte mensaxe: «Do teu Valentín». Morre mártir, decapitado en Roma no ano 270, e enterrouse na Vía Flaminiana, onde se lle volveu facer culto.
Valentín de Terni era bispo desa vila da rexión da Umbría, preto. Mártir el tamén, foi decapitado en Roma pero no ano 273, aínda que non é moi seguro que fora baixo Claudio II.
Menciónase tamén a existencia dun terceiro Valentín, bispo de Rhétie, polo século V.
Comezo da celebración
Até finais do século V celebrábase en Roma a festa das Lupercais, unha festa de purificación que tiña lugar o 15 de febreiro, ao remate do ano romano, que comezaba o 1 de marzo. Na celebración, 12 luperques, sacerdotes de Faunus, sacrificaban un chibo ao seu deus na gruta do Lupercal (ao pé do Palatino) onde, segundo a lenda, a loba aleitara aos irmáns Rómulo e Remo. No ano 494, o Papa Xelasio I (492-496), prohibiu e condenou esta festa pagá. Elixiu San Valentín como santo patrón dos noivos e namorados, e publicou que se lle consagraría esta data.
Na actualidade, celébrase mediante o intercambio de notas de amor con símbolos como a forma simbólica do corazón e Cupido. Desde o século XIX introduciuse o intercambio de tarxetas producidas masivamente. A esta práctica sumouse o dar outro tipo de agasallos como rosas e chocolates. Nos Estados Unidos, esta celebración tamén se empezou a asociar cun saúdo amor platónico de Happy Valentine's. Durante o século XX a celebración do Día de San Valentín estendeuse a outros países como Xapón,China e Taiwán.
Na República popular da China e en Taiwán, desde os anos 80, o día dos namorados ten un renome moi importante, en particular nos rapaces, que xera distintas actividades comerciais. Ademais, existe unha festa tradicional para os namorados procedente dunha lenda antiga, cuxa data é o 7 do sétimo mes do calendario lunar.
No Xapón, a aparición do San Valentín débese a un fenómeno comercial. Ese día, as mulleres ofrecen chocolates aos homes que a elas lles gustan (sexan familiares, amigos ou compañeiros de traballo). Esta práctica converteuse nunha obrigación para moitas mulleres, en particular as empregadas de oficina, que deben ofrecer chocolates a todos os seus colegas masculinos, ás veces a un custo moi elevado (estes chocolates por outra banda chámanse os Giri Choco, é dicir, "chocolates de obrigación"). O 14 de marzo, chamado Día Branco, é o día en que os homes teñen que ofrecer unha roupa branca ás que lles ofreceron chocolates, aínda que logo satisfanse xeralmente cun agasallo unicamente á súa moza. A nova rapariga pode esixir con este motivo un presente ao seu gusto, cuxo valor pode ser tres veces superior ao custo dos chocolates ofrecidos un mes antes.
O San Valentín popularizouse tamén na India, en Paquistán e ata en Arabia Saudita, onde é a causa de hostilidade dalgúns grupos opostos a esta influencia "occidental".
Isabel Allende
Traxectoria
Nace no Perú, con todo é cidadá chilena desde o seu nacemento. Filla de Tomás Allende, funcionario diplomático de Chile e primo irmán de Salvador Allende, e de Francisca Llona. Os seus pais separáronse en 1945, retornando a súa nai a Chile con ela e os seus dous irmáns. Entre 1953 e 1958, a súa familia residiu sucesivamente en Bolivia e Beirut (Líbano). En Bolivia frecuentou unha escola estadounidense e en Beirut un colexio privado inglés. En 1958 retornou a Chile e reencontrouse con Miguel Frías, con quen contraeu matrimonio en 1962.
Dende 1959 ata 1965 traballou na Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) en Santiago de Chile. En 1963 naceu a súa filla Paula. Os anos seguintes pasou longas tempadas en Europa, residindo especialmente en Bruxelas e Suíza. De retorno a Chile en 1966 naceu o seu fillo Nicolás.
A partir de 1967 tomou parte na redacción da revista Paula, ó tempo que publicou artigos sobre diversos temas. Posteriormente realizou diversas colaboracións para a revista infantil Mampato e publicou dous contos para nenos A avoa Panchita e Lauchas e lauchones e unha colección de artigos titulada Civilice á súa troglodita; ademais traballou en dúas canles de televisión chilenas.
En 1973 estreou a súa obra de teatro O embaixador. Ese mesmo ano, se produciu o golpe de Estado encabezado polo xeral Pinochet, no que morreu o seu tío avó. En 1975 exiliouse coa súa familia en Venezuela. Alí permaneceu 13 anos traballando no diario O Nacional de Caracas e nunha escola secundaria ata 1982, e publicou a súa primeira na novei A casa dos sete espellos (1975).
En 1981, tendo o seu avó 99 anos e estando o mesmo ás portas da morte, comezou a lle escribir unha carta que se converteu nun manuscrito. A casa dos espíritos (1982), a súa primeira novela e, a súa obra máis coñecida. Esta suscitou un grande interese e máis tarde foi adaptada ó cine (por Bille August) e ó teatro.
En 1988, concorreu a votar no plebiscito que fixo dimitir ó ditador Pinochet. En 1990, co retorno da democracia en Chile, foi distinguida co premio Gabriela Mistral polo presidente Patricio Aylwin.
Trala morte da súa filla Paula, Allende publicou o libro de memorias Paula (1994). Este esta escrito en forma de carta dirixido á súa filla, cando esta se achaba en coma nun hospital de Madrid. Son unha memoria dos seus anos de nenez e de exilio. Paula morreu de porfiria en 1992.
Actualmente reside en San Rafael (California). Foi distinguida na Academia de Artes e Letras dos Estados Unidos.
Badlands
O termo inglés Badlands pode referirse a:
Castres, Tarn
Castres (en occitano Castras) é un concello francés situado no departamento do Tarn e na rexión de Mediodía-Pireneos. Aquí naceu o líder socialista Jean Jaurès, e a cidade acolle un importante museo dedicado a Goya.
Xeografía
Castras está situado nunha chaira ao pé dos montes graníticos do Sidobre e da Montaña Negra, a unha altitude de 172 m sobre o nivel do mar. Atópase a 45 km ao sueste de Albi e a 72 ao leste de Tolosa. A Castras crúzaa o río Agout, que é un afluente do Tarn.
Ten 98,17 km², cunha poboación de 43.000 habitantes, se ben na aglomeración urbana de Castras-Masamet chega a superar os sesenta milleiros de persoas, o que a converte na terceira concentración de xente dunha área eminentemente rural.
Historia
A orixe toponímica da vila é ben clara e apunta, coma nos castros da cultura castrexa, á existencia dunha praza fortificada xa en tempo romano. Con todo, o primeiro dato de poboamento hai que remontalo á abadía que, como centro relixioso se constrúe en 647, e que no século IX torna un dos principais centros beneditinos da Occitania coa consagración de San Bieito. Castras e a súa abadía son un fito importante no Camiño de Santiago, pois é atravesado pola Vía Tolosana, e porque o templo garda supostamente as reliquias de San Vicente. Porén a abadía, e con ela Castras, entra en decadencia no século XI, candp en 1074 pasa a depender da abadía de San Vítor, en Marsella.
No século XII a familia Trencavel acorda en Castras un foro que lle permite levar a xurisdición da rexión dun xeito independente a través dun consello de notábeis. Pero a cruzada contra os albixenses puxo a súa independencia contra as cordas, e logo de ser tomada por Simón IV de Montfort, pasa a pertencer ao reino de Francia en 1271. En 1317 o papa Xoán XXII designa a Castras bispado, e así continuará ata a Revolución Francesa.
O condado de Castras
En 1356, o rei Xoán II de Francia converteu o señorío de Castras en condado, pero ese aparente ascenso non impediu unha constante decadencia durante os séculos XIV e XV. Primeiro a peste negra entre 1347 e 1348, logo o Príncipe Negro de Inglaterra e os seus ataques de bandidaxe e a Guerra dos Cen Anos. En 1375 só vivían 4.000 persoas na vila, a metade do que no século anterior. Despois da confiscación das propiedades do duque de Nemours, a quen lle pertencía o condado, o rei Luís XI outorgoullo ao nobre italiano Boffillo del Giudice en 1476, pero corenta anos máis tarde, en 1519, unha disputa entre os seus descendentes e o monarca galo levou a Francisco I a integrar o condado directamente baixo a tutela da coroa (1519).
Entre 1530 e 1560 o protestantismo cativou os habitantes de Castras, que se converteron, e en 1575 a cidade pasa a pertencer ao rebelde exército protestante e de feito é unha das máis importantes vilas protestantes da metade meridional do reino de Francia. A capacidade comercial de Castras nesta época impulsou a súa economía, e conseguiu unha certa autonomía con respecto á coroa. Pero ese esplendor protestante remata co sitio a cidade de 1585, cometido por Henrique de Navarra e definitivamente coa expulsión extramuros dos protestantes en 1629 por orde do rei Luís XIII.
Na Francia moderna e contemporánea
No século XVII Castras vive un novo período de rexurdimento. Logo da demolición das fortalezas por orde do monarca francés, a cidade expandiuse e o comercio e as actividades artesanais recibiron un forte impulso. As peles, o coiro e sobre todo a la rexurdiron, e tamén a cultura coa creación da Academia de Castres en 1648 e a fundación de numerosos conventos como consecuencia da acción contrarreformista. Ademais Castras foi designada sede do Tribunal do Edicto, unha corte especializada nos casos que afectaban a protestantes e que fora creada polo edicto de Nantes. En 1665 case a metade da poboación era protestante.
Nos seguintes anos, Castras sufrirá distintos golpes: primeiro o traslado do tribunal do Edicto a Castelnaudary, logo, a revogación do edicto de Nantes, que obrigou a moitos protestantes a exiliarse; posteriormente a peste de 1720 e un incendio que asolou a cidade en 1724. En 1758 Castras perdía o seu foro. En 1760, dous protestantes de Castras eran implicados no caso Sirven, acusados de asasinar a súa filla para evitar que se convertese ao catolicismo. Condenados a morte, foron finalmente absoltos grazas á acción de Voltaire en 1771.
A Revolución francesa supuxo un pau administrativo para Castras. O seu representante na Convención Nacional, o pastor Marc David Lasource opúxose a que os cregos católicos contrarios á Constitución Civil do clero fosen deportados á Güiana, e por esa razón foi guillotinado en outubro de 1793. O carácter conservador do clero na zona levou a administración a suprimir o bispado, e Castras pasou a pertencer á diocese de Albi. En 1797 perdeu ademais a prefectura que recibira en 1790, tamén en beneficio de Albi.
Porén, a economía da vila desenvolveuse rapidamente no século XIX: en 1815 instálase nela o primeiro muíño mecanizado de la, e empurra a industria téxtil, especializada en tecidos de luxo. En 1860 había 50 muíños de la na cidade, que empregaban a 3.000 persoas. Ao remate do século instaláronse na cidade industrias de construción mecánica, que lle permitiron a Castras converterse nun polo de fabricación militar na primeira guerra mundial. En 1865 chegou o tren a Castras, e contra a fin do século xa superaba a Albi por número de habitantes. Porén, a crise de téxtil do século XX e unha importante incomunicación por estrada foron razóns para un importante decline económico e poboacional da cidade.
Cultura e turismo
Os dous puntos de interese máis importantes de Castras dende o punto de vista turístico son o Museo de Goya e o Museo de Jean Jaurès. O Museo de Goya é a segunda colección de pintura española de Francia despois da que se garda no Louvre, e constituíuse fundamentalmente a partir das achegas da familia do pintor local Marcel Briguiboul. Abriuse en 1840 e contén cadros de Francisco Pacheco, Diego Velázquez, Bartolomé Esteban Murillo, José de Ribera, Juan de Valdés Leal, Alonso Cano, e por suposto Francisco de Goya, de quen se gardan tres cadros e unha amplísima colección de gravados.
O museo de Jean Jaurès, dedicado a esta figura fundamental do socialismo francés, abriu en 1954 na casa natal do político, no centro da cidade. Ademais dos xa mencionados Lasource, Birguiboul e Jaurès, tamén naceu aquí o escritor Roger Peyrefitte, e faleceu na cidade o matemático Pierre de Fermat.
Tamén son dignos de mención un teatro rococó construído en 1904 e o Centro de arte contemporánea da cidade.
Yaoundé
Yaoundé   ou Iaundé, alcumada a "cidade dos sete outeiros", é a capital do Camerún desde 1922. Poboada por 1.728.900 habitantes (2002), mais é tras Douala, a segunda cidade máis poboada do país. Tamén é a cabeza da provincia do Centro e máis do departamento du Mfoundi. Yaoundé acolle a maioría das institucións máis importantes do Camerún. Outro nome de Yaoundé é Ongola.
Xeografía física
Yaoundé, situada no sur da provincia do Centro, érguese nun lugar de outeiros dominados polo monte Fébé, que culmina a 1.060 metros sobre o nivel do mar. Os seus diferentes barrios, diseminados de maneira caótica, deixan importantes espazos para a vexetación. A cidade está atravesada por pequenas correntes fluviais, entre os cales salientan os ríos Mfoundi, o Biyeme e máis o Mefou. Preto do centro administrativo de Yaoundé áchase o lago denominado lago Central.
Clima
Yaoundé está sita a máis de 700 msnm, que adozan un pouco o clima tropical dominante. As temperaturas medias acadan os 23,3 °C de media anual. As precipitacións medias anuais atinxen os 1.617 mm. As estacións chuviosas corresponden aos meses de setembro-outubro e abril-maio.
Demografía
A cidade de Yaoundé esténdese sobre unha área de 304 km². Alberga unha poboación estimada en 2002 próxima aos 2.000.000 de habitantes, o que elevaba a súa densidade a uns 5.691 hab/km² (CIPRE, 2002).
Orixe e fundación
O nome de Yaoundé procede, ao parecer, de "ongola" que significa "cerramento" ou "cerca", pois un dos primeiros resistentes á colonización, chamado Ombga Bissogo, díxolle a Essono Ela, que acollera os primeiros "brancos" en 1889, que non había que darlles terreo e que cumpría pechar os lindes da vila con axuda dunha cerca.
A capital foi resoltamente fundada o 30 de novembro de 1889 polo equipo Curt von Morgen de George Zenker e un tal Mebenga Mebono (logo chamado Martin Paul Samba), o seu guía. O primeiro nome de Yaoundé foi "Epsum", é dicir "casa Essomba", ou tamén "N’tsonum", "casa Essono Ela". Yaoundé foi desde a súa fundación un posto militar alemán nun dos outeiros (ewondo) da zona. Desenvolveuse grazas á actividade de comerciantes alemáns, que fixaron aquí a base para o comercio do marfil. Foi ocupada por tropas belgas, provenientes da colonia do Congo, durante a primeira guerra mundial, antes de que pasase a ser un protectorado francés. Medrou con abondo vagar, pero acelerouse desde 1957 co éxodo rural, que privilexiou á Douala, provocado pola crise do cacao e máis os disturbios internos que afectaron á mesma rexión de Douala.
As primeiras edificacións de Mvolyé datan de 1901 a 1907, mentres que o pazo de Charles Atangana de Efoulan foi construído entre 1904 e 1910, mais o edificio máis antigo da cidade está localizado detrás do ministerio de finanzas, preto do pequeno cemiterio alemán. Foi erguido polo maior Hans Dominik entre 1896 e 1899.
Administración
O goberno, pola lei n° 87-15 de 15 de xullo de 1987, transformou Yaoundé nunha Comunidade Urbana (communauté urbaine) ou CUY. Co novo réxime administrativo suprimiuse a función de alcalde en proveito dun Delegado do goberno, nomeado pola presidencia camerunesa.
Tempada 2008/09 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2008–09 o Deportivo da Coruña competiu na Primeira División (afrontando a súa 39ª campaña na máxima categoría), logrando o 7º posto ao remate do campionato. Na Copa do Rei chegou até cuartos de final. Ao vencer na Copa Intertoto da UEFA 2008 accedeu á Copa UEFA 2008–09 desde a segunda rolda de clasificación, onde chegou até dezaseisavos de final.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Canterbury of New Zealand e o patrocinador foi Estrella Galicia.
Yaoundé
Administración
A lei constitucional do 18 de xaneiro de 1996 modificou o réxime de Comunidade Urbana, que segue dirixida por un delegado gobernamental, mais que creou 6 comunas urbanas de distrito dotadas de consellos municipais elixidos. Na actualidade Yaoundé ten sete comunas de distrito.