cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fort Pienc
250px|miniatura|A praza do Fort Pienc, co mercado e o centro cívico Fort Pienc é un barrio da cidade de Barcelona do distrito do Eixample. Abarca a área delimitada por un perímetro que discorre pola avinguda Diagonal (desde a rúa de Nàpols ata a Plaça de les Glòries), avinguda Meridiana, rúa dos Almogàvers, rúa de Roger de Flor (só unha illa), avenida de Vilanova (só unha illa), Passeig de Sant Joan, Gran Via e rúa Nàpols ata a Diagonal. O barrio conta con 29.098 habitantes (segundo o censo do ano 2002) e ten o índice de poboación nova máis elevado do Eixample.
O barrio está situado ao redor de onde había o antigo forte militar denominado Fort Pius situado preto de onde agora hai o instituto IES Fort Pius, e que foi construído polo primeiro rei borbón, Filipe V, dentro do plan de instalacións militares que mandou levantar co obxectivo de manter sometida a cidade que se rebelou na guerra de 1714. Estas edificacións fortificadas incluían a Ciutadella e un forte adiantado (Fort Pius ou Fort Pienc), situado ao redor do lugar onde hoxe se levanta a antiga estación do Norte.
Insua, Vilalba
San Bartolomeu de Insua é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 222 habitantes (122 homes e 100 mulleres), distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 333 habitantes.
Xeografía
O seu nome procede da abundancia de insuas nas ribeiras dos ríos, onde medran os bidueiros.
Sorteo Extraordinario de Nadal
O Sorteo Extraordinario de Nadal (en castelán: Sorteo Extraordinario de Navidad), tamén coñecido como Sorteo ou Lotaría de Nadal, é un dos sorteos de lotaría máis populares que se celebra en España cada 22 de decembro, e que ten lugar, xeralmente, no salón de sorteos de Loterías y Apuestas del Estado, en Madrid. Forma parte dos sorteos de Lotaría Nacional.
O premio máximo recibe o nome de "O Gordo", que dende 2011 ten un valor de catro millóns de euros o billete, 400.000 euros por décimo. O período de venda deste sorteo é o máis longo do ano, xa que as administracións reciben os números nas primeiras semanas de xullo.
Historia
thumb|200px|[[Doña Manolita, unha das administracións de lotarías máis populares e con maior número de vendas de lotaría de Nadal en España. A imaxe é do ano 1929.]] A primeira vez que se sorteou a lotaría en Nadal foi o 18 de decembro de 1812 en Cádiz, e o primeiro premio Gordo foi parar ao número 03604. Entón o prezo do billete era de 40 reais cun premio de 8000 pesetas. A primeira vez que se lle chamou Sorteo de Nadal foi o 23 de decembro de 1892, e substituíu á lenda de «Prósperos de Premios», aínda que non figurou imprimida nos boletos ata o Nadal de 1897. Hoxe en día o sorteo extraordinario, que se celebran todos os anos o día 22 de decembro, é o máis importante e popular de todos os sorteos de lotaría realizados en España.
Premios
Dende 2011, introdúcense 1807 bólas no bombo de premios, coas seguintes cantidades por cada billete -independentemente da súa serie- (hai que dividir entre dez para calcular o premio por cada décimo) e a súa probabilidade de acerto:
O Gordo en Galicia
O premio Gordo caeu en Galicia dende o ano 1950 en dez ocasións.
Indalecio Tizón Covelo
Indalecio Tizón Covelo, nado en Vigo o 9 de xuño de 1921 e finado na mesma cidade o 3 de xuño de 2013, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Indalecio Tizón Reboreda e María Covelo Raimúndez. Estudou o bacharelato e perito industrial en Vigo. Emigrado na Arxentina durante 16 anos, foi dirixente de institucións galegas e autor da audición Ventana a Galicia en lingua galega. Pertenceu á Rueda Americana de la Amistad e á cooperativa de Autores Marplatenses que lle editou o libro Algunos poemas y otros más. Presidiu a comisión que tratou o problema do emigrante no I Congreso da Emigración Galega celebrado en Buenos Aires en 1956.
Ao seu regreso instalouse en Vigo. Membro da Xunta directiva da Federación Mundial de Sociedades Galegas, presidiu a comisión que organizou o Congreso da emigración galega celebrado en Vigo en xuño de 1976. Ingresou no PSOE e foi Secretario de Relacións Políticas da Federación Galega en 1978. Membro da executiva nacional galega do PSOE, foi candidato ao Senado pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 1979. Membro da comisión redactora do Estatuto dos dezaseis, o 9 de xuño de 1979 foi nomeado conselleiro no Segundo Goberno da Preautonomía presidido por Xosé Quiroga Suárez, cargo do que dimitiu o 6 de decembro. Foi candidato á executiva no Congreso extraordinario dos socialista galegos celebrado en agosto de 1980.
Turbidita
Unha turbidita é o depósito xeolóxico producido por unha corrente de turbidez, que consiste nun tipo de fluxo gravitatorio de sedimentos responsable de distribuír unha vasta cantidade de sedimentos clásticos no océano profundo.
A secuencia turbidítica ideal
dereita|200px|miniatura|Secuencia de Bouma completa en arenitos devónicos (Becke-Oese, [[Alemaña).]] As turbiditas foron descritas en detalle por primeira vez por Arnold H. Bouma (1962), que estudaba sedimentos de augas profundas nos que recoñeceu uns determinados intervalos que se facían máis finos de abaixo a arriba (fining-up intervals) nas lousas de gran fino orixinadas en augas profundas, que eran anómalos porque empezaban con conglomerados de croios e terminaban en lousas. Isto era anómalo porque se asumira historicamente que no mar profundo que non había un mecanismo polo cal un fluxo fraccional puidese acarrexar e depositar sedimentos de gran groso nas profundidades abisais.
É raro atopar un ciclo de Bouma completo, xa que as sucesivas correntes de turbidez poden erosionar as secuencias superiores non consolidadas. Alternativamente, pode non estar presente a secuencia enteira dependendo de se a sección exposta estaba no bordo do lobo da corrente de turbidez (onde pode haber un fino depósito), ou pendente arriba desde o centro do depósito aparecendo en forma dun canal cheo de areas finas que se converten gradualmente en sedimentos peláxicos.
Hoxe recoñécese que a progresión vertical de estruturas sedimentarias descritas por Bouma corresponde a turbiditas depositadas por correntes de turbidez de baixa densidade. A medida que se incrementa a concentración de areas dun fluxo, as colisións entre os grans dentro da suspensión túrbida crean presións dispersivas que chegan a ser importantes ao dificultaren a ulterior sedimentación de grans. Como consecuencia, desenvólvese un conxunto lixeiramente distinto de estruturas sedimentarias en turbiditas depositadas por correntes de turbidez de alta densidade. Este conxunto diferente de estruturas coñécese como secuencia de Lowe, que é unha clasificación descritiva que complementa pero non substitúe á secuencia de Bouma.
Formación
miniatura|[[Flysch de Gorgoglione, mioceno, sur de Italia.]] As turbiditas son sedimentos que son transportados e depositados por fluxos de densidade, non por tracción nin fluxo friccional.
A distinción é que, nun leito fluvial normal, as partículas de rocha son transportadas por arrastre friccional de auga sobre as partículas (o que se chama as fluxo traccional). A auga debe moverse a unha certa velocidade para poder levar en suspensión as partículas e empuxalas cara adiante. Canto maior é o tamaño ou a densidade das partículas en relación ao fluído no cal están sendo transportadas, maior é a velocidade que ten que ter a auga para suspendelas e transportalas.
Porén, o fluxo baseado na densidade, ocorre cando a licuefacción dos sedimentos durante o transporte causa un cambio na densidade do fluído. Isto conséguese xeralmente en líquidos moi turbulentos que levan en suspensión unha carga de partículas granuladas finas formando un lodo. Nese caso, poden transportarse fragmentos maiores de rocha a velocidades bastante baixas, as cales noutras condicións non serían dabondo para transportalas, debido ao contraste de densidade máis baixo (é dicir, a auga máis o sedimento teñen unha densidade maior que a auga e máis próxima á densidade da rocha).
Esta situación dáse en moitos ambientes ademais de no océano profundo, onde as turbiditas están especialmente ben representadas. Os lahares das ladeiras dos volcáns, os fluxos de barro e os fluxos piroclásticos crean tamén situacións de fluxos baseados na densidade e, especialmente no último caso, poden crearse secuencias que son moi similares ás turbiditas.
As turbiditas nos sedimentos poden aparecer en secuencias de carbonatos e siliciclásticas.
As turbiditas clásicas de baixa densidade caracterízanse pola súa laminación graduada, ripple marks (ondulacións) de correntes, laminacións de ripple ascendentes, secuencias alternantes con sedimentos peláxicos, cambios distintivos na fauna entre a turbidita e os sedimentos peláxicos nativos, "marcas de sola" (sole markings), secuencias de sedimentos grosos, estratificacións regulares, e unha ausencia de características de augas pouco profundas. Unha progresión vertical diferente de estruturas sedimentarias caracteriza as turbiditas de alta densidade.
As acumulacións masivas de turbiditas e outros depósitos de augas profundas poden ter como resultado a formación de abanos submarinos. Os modelos sedimentarios deses sistemas de abanos normalmente están subdivididos en secuencias de abano inferiores, medias e superiores, cada unha con distintas xeometrías de corpos de area, distribucións de sedimentos, e características litolóxicas.
Importancia das turbiditas
As turbiditas proporcionan un mecanismo para asignar un escenario tectónico e deposicional a unha secuencia sedimentaria antiga, xa que xeralmente representan rochas da augas profundas formadas en mar aberto nunha marxe converxente, e xeralmente necesita polo menos unha plataforma en pendente e algunhas formas de tectonismo que desencadeen avalanchas baseadas na densidade. As correntes de densidade poden ser desencadeadas en áreas de alta achega de sedimentos só por causas gravitacionais. As turbiditas poden representar un rexistro de alta resolución da sismicidade, e de eventos de tormentas e inundacións terrestres dependendo da conectividade dos sistemas canón/canal con fontes de sedimentos terrestres.
As turbiditas dos lagos e fiordes son tamén importantes, xa que poden proporcionar probas cronolóxicas da frecuencia dos corrementos de terras e dos terremotos que presumiblemente os orixinaron, ao datalos utilizando o radiocarbono ou as varvas que están por riba e por debaixo das turbiditas.
Xeoloxía económica das turbiditas
As secuencias de turbiditas conteñen frecuentemente depósitos de ouro, e un exemplo son as de Bendigo e Ballarat, Victoria, Australia, nas que se extraeron unhas 2.600 toneladass de ouro de depósitos recifais situados entre secuencias de lousas nunha sucesión grosa de turbiditas do cámbrico-ordovícico. Os xacementos de ouro dos depósitos do proterozoico coñécense tamén como depósitos de conca turbidítica.
As acumulacións litificadas de depósitos turbidíticos poden, co tempo, converterse en depósitos de hidrocarburos, e a industria do petróleo fai grandes esforzos para localizar, coñecer a forma e as características internas destes conxuntos sedimentarios para explotalos ou buscar novas reservas. Os depósitos de turbiditas aparecen normalmente en concas de antepaís.
Provincia de Hohenzollern
Hohenzollern, tamén coñecido como País de Hohenzollern e Provincia de Hohenzollern (en alemán: Hohenzollernsche Lande) foi unha provincia do reino de Prusia, e despois do Estado Libre de Prusia.
Historia
A provincia foi creada como principado en 1850 pola fusión dos principados de Hohenzollern-Sigmaringen e Hohenzollern-Hechingen despois de que ambas as dúas liñas principescas gobernantes católicas e independentes da dinastía Hohenzollern entregaran a súa soberanía a Prusia, gobernada pola rama protestante dos Hohenzollern. Usaba o mesmo escudo de armas que a casa gobernante.
O 7 de decembro de 1849, polo tratado de Berlín, os príncipes Carlos Antonio de Hohenzollern-Sigmaringen e Constantino de Hohenzollern-Hechingen cederon os seus principados ao rei Frederico Guillerme IV de Prusia.
O 12 de marzo de 1850, Frederico Guillerme IV promulgou a lei que incorporaba os dous principados ao reino de Prusia e, por Patente real, toma posesión de ambos.
Hohenzollern non foi unha provincia propiamente dita, e constaba dun único distrito, o Regierungsbezirk de Sigmaringen. A capital era Sigmaringen. Mentres Hohenzollern gozaba de todos os dereitos como unha nova provincia de Prusia, incluíndo a súa representación no parlamento prusiano, os asuntos militares eran gobernados pola provincia do Rin. O Regierungsbezirk Sigmaringen foi subdividido en sete Oberamtsbezirke, aínda que só catro deles permanecían en 1925, cando foron fusionados e redivididos como dous novos Kreise.
A Constitución do Estado Libre de Prusia excluía o territorio da súa lista de provincias pero prevía a súa representación no Consello do Estado (Staatsrat) creado pola representación das provincias na lexislación e na administración do Estado Libre. Porén, Hohenzollerne non estaba representado no Reichsrat.
Segundo o censo de 1939 contaba con 74.000 habitantes.
En 1946, a administración militar francesa incluíuna no Estado de Wurtemberg-Hohenzollern que reagrupou despois co sur da antiga República Popular de Wurtemberg para formar o Land de Wurtemberg-Hohenzollern.
miniatura|325px|Mapa da provincia prusiana de Hohenzollern, [[1930.]]
Desde 1952 Hohenzollern froma parte do Land de Badem-Wurtemberg.
Despois das reformas rexionais de 1973 as fronteiras de Hohenzollern foron finalmente eliminadas, e a rexión agora pertence aos distritos de Sigmaringen e Zollernalbkreis, que tamén inclúe territorio que previamente non pertencía á provincia de Hohenzollern.
Ricardo Miser
Ricardo Miser Viriato, nado en Tui e finado en Ribeira a finais de novembro de 1900, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Masón. Dirixiu La Tranca e a segunda etapa de El Látigo de Pontevedra. Presidiu o triángulo masónico El Progreso de Vigo que promoveu o periódico El Progreso e dirixiu o Colegio Laico de Vigo, de primeira e segunda ensinanza e de adultos. En 1894 tivo que exiliarse en Portugal para evitar un proceso por suposto delito contra as institucións. En Lisboa dirixiu La Unión Galaica.
Ponent
dereita|miniatura|200px| Ponent (Poñente en catalán), tamén coñecido como Terra Ferma ou Terres de Ponent, é un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.
Atópase no oeste de Cataluña, na fronteira central con Aragón. Inclúe as comarcas situadas arredor da cidade de Lleida: Garrigues, Noguera, Pla d'Urgell, Segarra, Segrià e Urgell.
Lemnos
Lemnos (Λήμνος, Limnos) é unha illa grega na parte norte do mar Exeo, entre o Monte Athos e os Dardanelos (Helesponto), ao suroeste de Imbros. Administrativamente a illa forma un municipio independente dentro da unidade rexional de Lemnos, que é parte da rexión do Exeo Setentrional. A cidade principal da illa e sede da municipalidade é Mirina. Con 477 km², é a 8ª illa máis grande de Grecia.
Xeografía
miniatura|left | 180px | Mapa de Lemnos
Lemnos é maiormente plana (de aí as súas máis de 30 praias de area), pero o oeste, e en especial na parte do noroeste, é áspera e montañosa (elevación máis alta: Monte Vigla, 470 m). As principais cidades son Mirina, na costa occidental, e Moudros na costa leste dunha gran baía no centro da illa. Mirina (tamén chamada Kastro, que significa "castelo") posúe un bo porto, que está en proceso de ser reformado mediante a construción dun dique que mira ao oeste. É a base do comercio continuado co continente. As abas permiten pastos para ovellas, e Lemnos ten unha forte tradición de cría, sendo famoso polo seu Kalathaki Limnou, un queixo elaborado con leite de cabra e ovella, o queixo melipasto, e polo o seu iogur. As froitas e verduras que crecen na illa inclúen amendoas, figueirass, melóns, sandías, tomates, cabazas e oliveiras. Os principais cultivos son trigo, cebada, sésamo, de feito Lemnos era o celeiro de Constantinopla durante o dominio bizantino. Lemnos tamén produce o mel (de tomiño - abellas Fed), pero, como é o caso coa maioría de produtos de carácter local en Grecia, as cantidades producidas son pouco máis que simplemente suficiente para o mercado local. As uvas Moscatel cultívanse amplamente, e utilízanse para producir un viño de mesa que é infrecuente por seco, con todo, ten un forte sabor a moscatel. Desde 1985, a variedade e calidade dos viños de Lemnos aumentaron considerablemente.
Clima
O clima en Lemnos é principalmente Mediterráneo. Os invernos son xeralmente suaves, pero haberá unha nevada de cando en vez. Os ventos fortes son unha característica da illa, especialmente en agosto e en época de inverno, de aí o seu alcumo de "o vento montado" (en grego, Ανεμόεσσα). A temperatura é normalmente de 2 a 5 grados centígrados menos que en Atenas, sobre todo no verán.
Superficie e poboación
A súa superficie é de 477 km². A capital é Mirina (do nome do primeiro rei mítico da illa Toandas) na costa oeste. A illa está formada por dúas partes xa que no centro se estreita por dúas baías: ao norte o golfo Pornias e ao sur a baía de Moudros. As principais cidades son, á parte da capital, Moudros, Romano (as dúas na baía de Moudros) e Atsiki, na parte centro oriental da parte occidental, cerca do istmo. A poboación é de 18.000 habitantes.
Escavacións
Na parte oriental escavouse unha cidade preto da aldea de Kaminia, no que os arqueólogos italianos bautizaron como Poliochni, que é, probablemente a primeira cidade europea xa que foi construída cara ao -3000, ata poida que un pouco antes; un edificio nos restos, parece que estaba destinado ás reunións dos xefes para decidir os asuntos esenciais, que é considerada a primeira mostra de democracia en Europa. Restos antigos atópanse tamén en Ifestia e Kavirio na costa nordés.
Lenda
O xeógrafo Pausanias relata que unha pequena illa chamada Crisa, fronte á costa de Lemnian, foi tragada polo mar. Toda a acción volcánica extinguiuse.
Plinio o Vello na súa Historia natural (XXXVI 13). Fala dun magnífico labirinto en Lemnos, que non foi identificado nos tempos modernos.
O elemento histórico que subxace nestas tradicións é que probablemente os tracios orixinais entraran aos poucos en comunicación cos gregos cando a navegación comezou a unir as illas dispersas do Exeo, os habitantes de Tracia eran tecnolóxicamente primitivos en comparación cos mariñeiros gregos.
Noutra lenda, Filoctetes foi deixado en Lemnos polos gregos no seu camiño a Troia, e sufriu dez anos de agonía co seu pé ferido, ata que Odiseo e Neoptolemus inducírono a acompañalos a Troia.
Prehistoria
As ruínas do asentamento humano máis antigo das Illas do Exeo atopado ata o momento descubríronse nas escavacións arqueolóxicas en Lemnos por un equipo de arqueólogos gregos, italianos e americanos no sitio de Ouriakos na costa Louri de Fyssini, no municipio de Moudros. A escavación iniciouse a principios de xuño de 2009 e os achados sacados á luz, consisten principalmente en ferramentas de pedra de alta calidade, son do Período Epipaleolítico, o que indica un asentamento de cazadores recolectores e pescadores do XII milenio aC. Un edificio rectangular cunha dobre fila de asentos escalonados nos lados longos, no lado suroeste do outeiro de Poliochne, remóntase á Idade de Bronce e foi utilizado posiblemente como unha especie de bouleuterion.
Antigüidade
Homero fala coma se non houbese unha cidade na illa chamada Lemnos. Na época clásica había dous pobos, Mirina (tamén chamada Kastro) e Hephaistia, que era a capital. As moedas de Hephaestia atópanse en número considerable, e diversos tipos incluíndo a deusa Athena cos seus bufo, os símbolos relixiosos nativos, cascos de Dioscures, Apolo etc. Coñécense poucas moedas de Mirina. Pertencen ao período de ocupación do ático, e levan tipos de Atenas. Tamén coñécense unhas poucas moedas que levan o nome da illa, máis que de calquera cidade.
Un rastro da idioma Lemnian atópase nunha inscrición do século VI nun ronsel funerario, o ronsel de Lemnos. Lemnos máis tarde adoptou o dialecto ático de Atenas.
Cara ao -521 ou o -513 foi conquistada por Otanes, xeneral de Darío I o grande. Milcíades reconquistouna aos persas cara ao -510 e construíronse murallas na cidade principal que era Hefestia. Desde entón foi sempre posesión ateniense e permaneceu en posesión de Atenas na paz de Antálcidas cando todas as demais cidades foron independizadas (igual que Imbros e Esciro). Na metade do século -IV pasou a mans do imperio macedonio. No 197 aC os romanos, logo de derrotar a Filipo V de Macedonia, restituíron estas illas a Atenas no ano 166 aC. que retivo a posesión nominal ata que a totalidade de Grecia converteuse nunha provincia da República romana no 146 antes de Cristo. Logo da división do Imperio Romano no 395, Lemnos pasou ao Imperio bizantino. Baixo os romanos, ademais de Hefestia (Hephaestias, Hφαιστίας) xa existía Mirina (Myrina ou Μύρινα). Segundo Plinio había un labirinto con 150 columnas.
A principal produción da illa era a chamada terra lemnia ou terra sigillata, que os médicos utilizaban antigamente para feridas e picadas de serpes.
Idade Media
miniatura|Vista da fortaleza de Miriana miniatura|right | fortaleza medieval na vila de Skala
Como provincia do Imperio bizantino, Lemnos pertencía ao Thema do mar Exeo, e era un obxectivo das incursións sarracenas. A partir do século XI os monxes do Monte Athos foron comprando terreos na illa e xa posuían un terzo das terras en 1204. Pola mesma época, a principal cidade bizantina, Kotsinos, estableceuse unha colonia comercial veneciana (finais do século XI) que se converteu en igrexa propia en 1136.
Trala disolución e división do Imperio logo da Cuarta Cruzada, Lemnos asignouse ao Imperio Latino, en 1207 foi dada como feudo á familia veneciana Navigajoso (ou, posiblemente, de orixe mixta grega e veneciana) baixo o mandato do megadux Filocalo Navigajoso, que construíu a fortificación veneciana cara ao 1214. Filocalo morreu en 1214, foi sucedido polo seu fillo Leonardo e as súas fillas, que repartiron a illa en tres feudos entre eles. Leonardo retivo o título de megadux do Imperio Latino e a metade da illa coa capital, Kastro, mentres que as súas irmás e os seus maridos recibiron unha cuarta parte cada unha coas fortalezas de Moudros e Kotsinos. Leonardo morreu en 1260 e foi sucedido polo seu fillo Paolo Navigajoso, que resistiu os intentos de reconquista bizantina ata a súa morte durante un sitio da illa polo almirante bizantino Licario en 1277. A resistencia continuo coa súa esposa, pero en 1278 os Navigajosi víronse obrigados a capitular e ceder a illa de novo a Bizancio.
Durante os últimos séculos de Bizancio, Lemnos xogou un papel destacado: trala perda de Asia Menor, foi unha fonte importante de alimentos, e xogou un papel importante nas recorrentes guerras civís do século XIV. A medida que os otománs ameazaban no século XV, a posesión de Lemnos foi demandado por Afonso V de Aragón a cambio de ofrecer asistencia aos bizantinos sitiados, mentres que o último emperador bizantino, Constantino XI, ofreceuno ao capitán xenovés Giustiniani Longo.
Época otomá
A raíz da Caída de Constantinopla en 1453, a illa engadiuse ao dominio dos Gattilusi de Lesbos. En 1456, o Sultán otomá Mehmed II atacou e capturou os dominios dos Gattilusi en Tracia (Ainos e as illas de Samotracia e Imbros). Durante as negociacións posteriores co señor de Lesbos, Domenico Gattilusio, a poboación grega de Lemnos levantouse contra o irmán máis novo de Domenico Niccolò Gattilusio, e someteronse a se mesmos ao sultán, quen nomeou a o Bey Hamza como gobernador baixo o título de Isma'il Bey de Gallipoli. En 1457, a illa foi capturada por unha frota papal. Calixto III esperaban establecer un novo orde militar na illa, que controlaba a saída dos Dardanelos, pero non lograron nada e o Bey Ismail pronto recuperou Lemnos para o sultán.
Trala caída do Despotado de Morea en 1460, o Sultan Mehmed II otorgou Lemnos ao último Déspota, Demetrios Paleólogo. En 1467, durante a Primeira Guerra otomá-veneciana, Lemnos e outras antigas posesións dos Gattilusi foron capturados polos venecianos, pero foron devoltos aos otománs en 1479 polo Tratado de Constantinopla.
En xullo de 1656, durante a quinta guerra otomá-veneciana, os venecianos capturaron a illa de novo logo dunha gran vitoria sobre a frota otomá. Os otománs baixo Kapudan Pasha recuperárona apenas un ano despois, o 15 de novembro de 1657, logo de sitiar a capital Kastro durante 63 días. En 1770, Kastro foi sitiada de novo durante 60 días polo Conde Orlov durante a guerra ruso-turca de 1768-1774. A fortaleza só rendeuse cando un ataque da frota otomá aos buques rusos na Baía Mudros obrigou aos rusos a retirarse (24 de outubro de 1770). O famoso poeta sufí Niyazi Misri foi exiliado aquí por varios anos durante o final do século XVII.
Baixo o dominio otomán, Lemnos inicialmente pertencía ao sanjak de Gallipoli ou Mitilene no marco do Eyalet do Arquipélago, pero constituíuse como sanjak independente nas reformas de metade do século XIX, en 1846. Abolíuse en 1867, foi re-formado en 1879 e existiu ata a captura da illa polos gregos en 1912. Estaba formado polas illas de Lemnos (Limni en turco), Agios Efstratios (Bozbada), Imbros (Imroz) e Tenedos (Bozcaada). O investigador francés Vital Cuinet, na súa obra de 1896 La Turquie d'Asie, rexistrou unha poboación de 27.079, dos cales 2.450 eran musulmáns e o resto ortodoxos gregos.
Período moderno
miniatura| Vista de Moudros durante a [[Campaña dos Dardanelos, cunha tenda de viños militar francesa no primeiro plano e un hospital no fondo]]
O 8 de outubro de 1912, durante a primeira Guerra dos Balcáns, Lemnos converteuse en parte de Grecia. A mariña grega baixo o Contraalmirante Pavlos Kountouriotis fíxose cargo sen ningunha baixa da gornición turco otomá ocupante, que foi devolta a Anatolia. Peter Charanis, nado na illa en 1908 e máis tarde profesor de historia bizantina na Universidade de Rutgers relata que cando a illa foi ocupada e os soldados gregos despregáronse polos pobos e apostáronse nas prazas públicas. Algúns nenos correron a ver aos soldados gregos. Que estades mirando? Preguntou un deles. Aos helenos, responderon os nenos. ''Vos mesmos non sodes helenos? '', Replicou un soldado. Non, somos romanos. Era a identidade nacional máis antiga de toda a historia, conservad en forma illada, finalmente absorbida e terminada.
A baía Moudros converteuse no ancoraxe máis en vangarda da frota grega, que lle permitiu manter a vixilancia sobre os Dardanelos e evitar incursións da Armada otomá no Exeo. Os dous intentos otománs para logralo foron rexeitados nas batallas de Elli e Lemnos. Deste xeito impediron aos otománs o fornecemento e reforzar as súas forzas terrestres en Macedonia por mar, un factor crítico no éxito da Liga Balcánica na guerra.
Durante a primeira guerra mundial, os aliados a principios de 1915 utilizaron a illa para tratar de capturar o estreito dos Dardanelos, a úns 50 km de distancia. Isto fixérono principalmente os británicos e en gran medida a través do entusiasmo de Winston Churchill. O porto de Moudros foi posto baixo o control do almirante británico Rosslyn Wemyss, que recibiu a orde de preparar o porto entón en gran parte non utilizado para as operacións contra os Dardanelos.
A finais de outubro de 1918, o armisticio entre o Imperio Otomán e os aliados asinouse en Moudros.
Logo da vitoria do Exército Vermello na guerra civil rusa, moitos Cosacos de Kubán fuxiron do país para evitar a persecución dos bolxeviques. Un punto de evacuación notable foi a illa grega de Lemnos, onde desembarcaron 18.000 cosacos de Kubán, aínda que moitos máis morreron de fame e enfermidades. A maioría abandonaron a illa logo dun ano.
En 1920 o tratado de Sèvres adxudicouna a Grecia e no tratado de Lausana de 1923 foi confirmada como illa grega. Hoxe en día a illa de Lemnos (Limnos) ten ao redor de 30 vilas e asentamentos. A provincia inclúe a illa de Agios Efstratios cara ao suroeste que ten unhas praias excepcionais e un dos desertos de Europa.
Municipio
miniatura|Vista desde o porto de Mirina. Varos|miniatura|right miniatura|Paisaxe ao redor de Fisini miniatura|Praia de Mirina miniatura|right|Baía de Diapori miniatura|Vista da vila de Romanou
O actual municipio de Lemnos formouse sobre a fusión dos seguintes catro municipios anteriores, cada un dos cales convertéronse en unidades municipais, a raíz da reforma dos gobernos locais de 2011:
Lemnos e a illa máis pequena de Agios Efstratios formaron parte anteriormente da Prefectura de Lesbos. En 2011, abolíronse as prefecturas e Lemnos e Agios Efstratios agora forman a Unidade Rexional de Lemnos. A provincia de Lemnos, abolida en 2006, estaba composta polo mesmo territorio que a unidade rexional actual.
Subdivisións
As unidades municipais de Atsiki, Moudros, Miriana e Nea Koutali se subdividen nas seguintes comunidades (pobos constituintes en paréntesis):
Atsiki
Moudros
Myrina
Nea Koutali
Ana de Mendoza de la Cerda
Ana de Mendoza de la Cerda y de Silva y Álvarez de Toledo, nada en Cifuentes o 29 de xuño de 1540 e finada en Pastrana o 2 de febreiro de 1592, foi unha nobre española que tivo os títulos de II duquesa de Francavilla, II princesa de Mélito, II condesa de Aliano e II marquesa de Algecilla por dereito propio, así como princesa de Éboli, duquesa de Estremera, duquesa de Pastrana e marquesa de Diano, polo seu matrimonio con Ruy Gómez de Silva, nobre portugués e valido do rei Filipe II de España, polo que é coñecida coloquialmente como a Princesa de Éboli.
Primeiros anos
Ana de Mendoza pertencía a unha das familias castelás máis poderosas da súa época: a casa de Mendoza. Foi a filla única do primeiro dos dous matrimonios que tivo Diego Hurtado de Mendoza y de la Cerda, I duque de Francavilla e I príncipe de Mélito e vicerrei de Aragón, e a súa primeira esposa María Catalina de Silva y Álvarez de Toledo, filla dos condes de Cifuentes.
Á idade de doce anos, en 1553, Ana asinou as capitulacións de voda con Ruy Gómez de Silva, por recomendación do príncipe Filipe, futuro Filipe II de España. O seu home era príncipe de Éboli, denominación da cidade localizada no reino de Nápoles, e ministro do rei. Os compromisos de Ruy motivaron a súa presenza en Inglaterra, polo que nos cinco primeiros anos de matrimonio os cónxuxes apenas estiveron tres meses xuntos.
Foi unha das mulleres de máis talento da súa época, e foi considerada unha das damas máis fermosas da corte española. Entre as teorías sobre a causa da perda do seu ollo dereito, a máis aceptada é a que asegura que a princesa foi danada pola punta dun florete manexado por un paxe durante a súa infancia. Con todo, este dato non é claro; quizais non fose chosca senón estrábica, aínda que hai poucos datos que mencionen ese defecto físico. En calquera caso, o seu defecto non quitaba beleza ao seu rostro; o seu carácter altivo e o seu amor polo luxo convertéronse na súa mellor etiqueta de presentación, e exerceu unha grande influencia na corte.
Conflito con Tareixa de Xesús
miniatura|[[Tareixa de Xesús tivo varios enfrontamentos coa princesa consorte de Éboli.]] Ana solicitou xunto co seu home dous conventos da orde relixiosa das carmelitas descalzas en Pastrana.
Entorpeceu os traballos porque quería que se construísen segundo os seus ditados, o que provocou numerosos conflitos con monxas, frades, e sobre todo con Tareixa de Xesús, fundadora das carmelitas descalzas. Ruy Gómez de Silva puxo paz, mais cando este faleceu volveron os problemas, xa que a princesa quería ser monxa e que todas as súas criadas tamén o fosen. Foille concedido con desgana por Tareixa de Xesús e localizouse nunha cela austera. Pronto cansou da cela e foi a unha casa no horto do convento coas súas criadas. Alí tería armarios para gardar vestidos e xoias, ademais de ter comunicación directa coa rúa e poder saír a vontade. Ante isto, por mandato de Tareixa, todas as monxas marcharon do convento e abandonaron Pastrana, deixando soa a Ana. Esta volveu de novo ao seu palacio de Madrid, non sen antes publicar unha biografía terxiversada de Tareixa, o que produciu o alzamento de escándalo da Inquisición, que prohibiu a obra durante dez anos.
Trala morte de Ruy Gómez de Silva
Trala repentina morte de Ruy Gómez de Silva en 1573, Ana viuse obrigada a manexar o seu amplo patrimonio e durante o resto da súa vida tivo unha existencia problemática.
Grazas aos seus influentes apelidos conseguiu unha posición desafogada para os seus fillos. A súa filla máis vella, Ana, casou con Alonso Pérez de Guzmán el Bueno y Zúñiga, VII duque de Medina Sidonia; o seguinte, Rodrigo, herdou o ducado de Pastrana; Diego foi duque de Francavilla, vicerrei de Portugal e marqués de Allenquer. Ao seu fillo Fernando, ante a posibilidade de chegar a cardeal, fixérono entrar en relixión, mais escolleu ser franciscano e cambiou o seu nome polo de frei Pedro González de Mendoza (como o seu tataravó o Gran Cardeal Mendoza), e chegou a ser arcebispo.
A corte de Filipe II e as súas intrigas
Debido á posición de Ana de Mendoza na corte española, mantiña relacións próximas co entón príncipe e logo rei Filipe II, o que animou a catalogala como amante do rei, principalmente durante o matrimonio deste coa moza Isabel de Valois, da cal foi amiga.
O que si parece seguro é que, unha vez viúva, en 1573, sostivo relacións con Antonio Pérez, secretario do rei. Antonio tiña a mesma idade ca ela e non se sabe realmente se o seu foi simplemente unha cuestión de amor, de política ou de busca dun apoio que lle faltaba dende que finara o seu marido. Estas relacións foroon descubertas por Juan de Escobedo, secretario de Xoán de Austria, fillo natural do rei Carlos I de España, quen ademais mantiña contactos cos rebeldes dos Países Baixos españois. Antonio Pérez, temeroso de que revelase o segredo, denunciouno ante o rei de graves manexos políticos e Escobedo apareceu morto a estocadas, do que a opinión pública acusou a Pérez; porén, pasou un ano ata que o rei dispuxo a súa detención.
Os motivos da intriga que levaron ao asasinato de Escobedo e á caída da princesa non son claros. Parece probable, xunto á posible revelación da relación amorosa entre Ana e Antonio Pérez, tamén a existencia doutros motivos, como unha intriga complexa de ambos sobre a sucesión ao trono vacante de Portugal e contra Xoán de Austria no seu intento de casar con María I de Escocia, da casa de Estuardo.
O encerro
miniatura|220px|Placa conmemorativa miniatura|250px|[[Palacio Ducal de Pastrana, lugar do encerro da princesa viúva de Éboli.]] A princesa de Mélito e viúva do príncipe de Éboli foi encerrada por orde do rei Filipe II de España en 1579, primeiro no Torreón de Pinto, logo na fortaleza de Santorcaz e privada da tutela dos seus fillos e da administración dos seus bens, para ser trasladada en 1581 ao seu Palacio Ducal de Pastrana, onde estivo acompañada e atendida pola súa filla máis nova, Ana de Silva (chamada Ana como a filla máis vella da Princesa, que tivo dúas fillas do mesmo nome, logo fíxose monxe) e tres criadas.
Non está tampouco moi claro a causa da actitude cruel de Filipe II con Ana, quen nas súas cartas chamaba "primo" ao monarca e pedíalle nunha delas "que a protexese como cabaleiro". Filipe II referíase a ela como "a hembra". É salientable que, mentres que a actitude de Filipe cara a Ana era dura e desproporcionada, sempre protexeu e cuidou dos fillos desta e do seu antigo amigo Ruy Gómez de Silva. Filipe II nomeou un administrador dos seus bens e máis adiante levou as contas ao seu fillo frei Pedro ante a ausencia dos seus irmáns.
Faleceu en devandita localidade en 1592. Ana e Ruy están enterrados xuntos na Colexiata de Pastrana.
Matrimonio e fillos
Durante o período do seu matrimonio, a vida de Ana foi estable. Con Ruy Gómez de Silva tivo dez fillos:
Na ficción
Na obra de Schiller Don Carlos, Infant von Spanien e na ópera de Verdi Don Carlos, hai unha personaxe chamada Princesa Eboli, baseada en Ana de Mendoza. É tamén o tema da novela de Kate O'Brien That Lady, e da adaptación ao cinema da novela de O'Brien, That Lady, dirixida por Terence Young e protagonizada por Olivia de Havilland. La Tuerta é unha obra de teatro interpretada no Bedlam Theatre como parte de The Edinburgh Fringe Festival en agosto de 2008.
En 2008 estreouse o filme La conjura de El Escorial, dirixido por Antonio del Real e que narraba, con relativa fidelidade, as intrigas de Antonio Pérez e a Princesa de Éboli. Esta última personaxe foi interpretada pola actriz británica Julia Ormond.
Aeroporto Internacional de Memphis
O Aeroporto Internacional de Memphis (IATA: MEM, ICAO: KMEM, FAA LID: MEM) é un aeroporto público localizado a cinco quilómetros ó sur do centro de Memphis, nos Estados Unidos. O aeroporto opérao a Autoridade Aeroportuaria do Condado de Shelby, ao que pertence Memphis. Sede de FedEx é o principal aeroporto de carga do mundo. Northwest Airlines é a aeroliña de pasaxeiros que máis presenza ten no aeroporto con rotas a varias cidades dos Estados Unidos, a Toronto e Ámsterdan.
Ladra, Vilalba
San Salvador de Ladra é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 113 habitantes (56 homes e 57 mulleres), distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 167 habitantes.
Esmalte
Esmalte pode significar:
Jos van Amelsvoort
Jos van Amelsvoort, nado o 8 de xaneiro de 1910 e finado o 14 de novembro de 2003 en Kaatsheuvel, foi un compositor neerlandés.
Traxectoria
Van Amelsvoort estudou piano con Fons Dusch e composición con Willem Pijper no Conservatorio de Rotterdam en 1934. Durante a segunda guerra mundial estudou con órgano con Flor Peeters na cidade flamenga de Mechelen, despois da guerra perfeccionou os seus coñecementos de composición durante un ano con Albert de Klerk. Foi profesor de teoría da música no Brabants Conservatorium de Tilburg entre 1955 e 1975.
Obra
A súa primeira obra orquestral compúxoa cando estaba estudando en Bélxica en 1944, titulada Sinfonietta, pero non foi ata 1994 cando se interpretou por vez primeira nun documental para a televisión producido pola KRO. Estudando con Albert de Klerk foi cando se familiarizou cos mottettos de Anton Bruckner e Giuseppe Verdi, cos que quedou impresionado polo seu cromatismo e el mesmo compuxo arredor de 50. Pola pouca acollida que tiveron as súas composicións para orquestra dedicouse máis a compoñer para banda. Tamén escribiu obras para coro, óboe e piano.
Unha característica da súa música é a atonalidade, influencia do seu mestre Willem Pijper. Outras influencias musicais na súa obra son as de Bach, Bruckner, Franck, Mahler, Debussy e Ravel.
Príncipe de Asturias (R-11)
O Príncipe de Asturias (R-11) foi un buque porta aeronaves clase CVV, da Armada Española. O R-11 foi o buque insignia da frota, e xunto as súas fragatas de escolta, formaron o Grupo 1 de Proxección da Frota. Foi o terceiro portaaeronaves na historia da Armada, logo dos dous Dédalo, o ex USS Cabot (CVL-28) e o portahidroavións do mesmo nome que participou activamente no desembarco de Alhucemas de 1925.
Historia
O portaavións foi construído no Ferrol pola Empresa Nacional Bazán (agora Navantia) partindo dun deseño inicial realizado nos Estados Unidos, chamado Sea Control Ship (SCS) e rematado en 1977. Non obstante, os planos e especificacións entregados non correspondían exactamente coas necesidades españolas, realizando a Empresa Nacional Bazán numerosos cambios e melloras.
A orde de execución do buque deuse aos estaleiros de Bazán Ferrol o 29 de xuño de 1977, e a colocación en bancada do primeiro bloque prefabricado estaba prevista para mediados de 1979, sendo a data real o 8 de outubro de 1979. A data prevista para a botadura era 1981, pero a real foi o 22 de maio de 1982, un ano máis tarde do previsto. Entre a botadura e a entrega houbo moito atraso e un importante aumento de custos, debidos, entre outras causas, aos numerosos problemas laborais de Bazán, o cambio nos sistemas de contratación de equipos en plena fase de construción e ás modernizacións que impuxo a Armada durante esta fase.
O proxecto, que naquel momento era dunha grande envergadura económica e tecnolóxica, carrexou atrasos e aumentos nos custos; mais o Goberno de Felipe González apoiou o proxecto e rematouno.
O grupo aéreo embarcado
O grupo aéreo embarcado soportaba ata 29 aeronaves, doce AV-8 Harrier II e AV-8B Harrier II Plus, así como doce helicópteros, normalmente unha combinación de modelos Sikorsky e Agusta, seis Sikorsky Sea King SH-3H, catro Agusta AB-212 e dous Sikorsky SH-3 AEW. Debido á capacidade STOL, STOVL e VTOL dos aparatos embarcados, a cuberta de voo descentrada era de 175,3 m, incluíndo unha rampla (ski-jump) de 12º e 46,5 m de lonxitude que lograba un maior arranque en menor distancia.
As dúas grandes turbinas de gas xeraban 34,6 Mw por unidade (46.400 CV), propulsando unha única hélice de cinco palas. A velocidade media máxima era de 27 nós, cunha autonomía de 6.500 millas náuticas a unha velocidade de cruceiro de 20 nós.
Novo buque
En 2010, ao Príncipe de Asturias uniráselle un novo navío de deseño e tecnoloxía punteira, capaz de desempeñar labores como portaavións e como buque multipropósito. Trátase do LHD, chamado Juan Carlos I (L-61), botado nos estaleiros de Navantia en Ferrol en marzo do 2008 e que é o meirande navío da Armada Española.
Selo de Texas
miniatura|180px|Selo do Estado de Texas. miniatura|200px|Reverso do selo de Texas. O selo oficial do estado de Texas (Estados Unidos) está formado por un cículo interior, unha estrela de cinco puntas amarela rodeada de ramas de oliveira e carballo. Nun segundo círculo, máis exterior, poden lerse en branco aas palabras «The State of Texas» (O Estado de Texas). O fondo de todo o selo é azul claro.
Reverso do selo
O reverso do selo de Texas contén referencias á Batalla de González, ao ponte de Vince e á Batalla de El Álamo. Está rodeado de ramas de carballo e oliveira e as bandeiras desplegadas de (esquerda a dereita): Os Estados Unidos Mexicanos, o Reino de España, o Reino de Francia, a República de Texas, os Estados Confederados de América e os Estados Unidos de América, en referencia ás nacións que exerceron soberanía nese territorio (entre elas a bandeira española correspondente ao antigo Vicerreinado de Nova España).
Sobre o selo está inscrito o lema "REMEMBER THE ALAMO" cuxa tradución literal significa "Recordade El Álamo" (o grito de batalla en San Jacinto, en recordatorio aos mortos de El Álamo, polo exército mexicano), e baixo o selo están as palabras, "TEXAS ONE AND INDIVISIBLE" ("Texas, unha e indivisible"). Unha estrela branca de 5 raios colga sobre o selo na parte superior centrada entre as bandeiras.
Camprodon
Tiña en 2015 unha poboación de 2.299 habitantes agrupados en varios núcleos de poboación: Beget, Bestracà, Bolòs, Camprodon, Cavallera, Colònia Estebanell, Creixenturri, Freixenet, El Riberal, Rocabruna e Salarsa.
Entroido Quente
miniatura|300px|Concerto na festa do Entroido Quente na vila de Maceda O Entroido Quente é unha festa celebrada na vila de Maceda a finais do mes de xullo. Está organizada pola Asociación O Cruceiro. Trátase dunha especie de entroido, pero en verán.
Descrición
Comeza ás cinco da tarde co chamado "Chupinazo de saída", que dá lugar á realización dunha serie de probas por toda a vila chamadas Rally do Humor. As persoas participantes, por equipos, teñen que atopar o sitio do que se lles fala mediante unha pista para así poder realizar a proba. Os dous equipos que máis puntuación obteñan pasan a unha final e o gañador obtén a vitoria no Rally do Humor.
Ao finalizar estas probas, unha charanga anima as rúas da vila e á noite celébranse entre dous e tres concertos no recinto da festa.
Río Kolyma
miniatura|dereita|Localización do río Kolyma. O río Kolyma é un dos grandes ríos de Rusia, localizado no extremo nordés de Siberia e que desemboca no golfo do Kolyma, un tramo de costa na parte central do mar de Siberia Oriental. Ten 2.513 km de lonxitude e verte nunha conca de 679.934 km² (maior que países como Birmania, Afganistán ou Francia). Afluentes seus son entre outros o río Omolon. Administrativamente, o río discorre pola república de Saxa e o óblast de Magadán, aínda que a súa conca comprende tamén partes do distrito autónomo de Chukotka.
Lista de publicacións impresas galegas
Esta é unha lista dos xornais e publicacións periódicas impresas que hai ou houbo en Galicia ou dirixidas á comunidade galega no exterior, ordenada por lugar de publicación.
Caberta, Caberta, Muxía
Caberta é un lugar da parroquia do Caberta no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 37 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 23 eran homes e 14 eran mulleres.
Border Reivers
Os Border Reivers, orixinalmente coñecidos como 'Scottish Borders Rugby' foron un dos catro equipos profesionais de rugby de Escocia, ademais do Edinburgh, Caledonia Reds e Glasgow Warriors.
Os Border Reivers participaron na Magners League, Celtic Cup e a Heineken Cup do 2002 ao 2007 cando foron disoltos para reducir custos da Scottish Rugby Union. Xogaban os seus partidos como locais en Netherdale (cunha capacidade aproximada de 6.000 espectadores) en Galashiels (Scottish Borders).
Kenneth Burke
Kenneth Duva Burke, nado o 5 de maio de 1897 en Pittsburgh (Pensilvania) e finado o 19 de novembro de 1993, foi un filósofo e teórico da literatura norteamericano. Os seus principais campos de estudo foron a retórica e a estética.
Ana Belén Fortes
Ana Belén Fortes López, nada en Pontevedra o 15 de setembro de 1967, é unha filóloga, escritora, editora e tradutora galega.
Quiroga Fútbol Club
O Quiroga Fútbol Club é un club de fútbol galego de Quiroga, na provincia de Lugo. Fundado en 2011, na tempada 2021/22 xoga na Segunda Galicia.
Ana Belén Fortes
É filla de Xosé Fortes e irmá de Susana Fortes, Xabier Fortes e Alberto Fortes.
Quiroga Fútbol Club
Historia
Fundado en 2011 é herdeiro do Club Deportivo Quiroga, que competiu entre 1980 e 2006.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos como local no Campo Municipal de Quiroga.