cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mar de Célebes
O mar de Célebes (ou mar de Sulawesi) (en malaio e indonesio, Laut Sulawesi) está situado na parte occidental do océano Pacífico. Está delimitado polo arquipélago de Sulu ao norte, co mar de Sulu, e a illa de Mindanao en Filipinas. Ao leste están as illas Sangi, ao sur a illa de Célebes e ao oeste a illa de Borneo. Ocupa unha área de 472 000 km², acadando profundidades de ata 6.200 m.
Clima
O clima dominante nesta zona é tropical. Entre a conca de Célebes e a Fosa de Filipinas se produce o intercambio de auga co océano Pacífico. No verán, o monzón provoca o intercambio de auga co mar de Xava a través do estreito de Makassar.
Flora e fauna
O mar de Célebes contén unha variada flora e fauna, destacando a colonia de cetáceos, xa que 26 das 78 especies de baleas habitan estas augas. Entre a fauna tamén destacan os corais, barracudas, tartarugas mariñas e os túnidos.
9 de xuño
O 9 de xuño é o 160º día do ano do calendario gregoriano e o 161º nos anos bisestos. Quedan 205 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Georg Friedrich Grotefend.
Mortes
miniatura|100px|Charles Dickens.
Outros
Os 366 días do ano
O Arnado, Codeseda, A Estrada
O Arnado é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE e o IGE, no ano 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), menos ca en 1999 cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Boyan Slat
Boyan Slat, nado en Delft o 27 de xullo de 1994, é un inventor e emprendedor neerlandés. É estudante de Enxeñaría Aeroespacial. Os seus pais son croatas da rexión de Istria.
Traxectoria
Slat creou proxectos de enxeñaría e construción dende que tiña 2 anos. Á idade de 14 anos, conseguiu un récord Guinness cando lanzou 213 foguetes de agua de xeito simultáneo.
Interese na contamiación dos plásticos
En 2011, cando tiña 16 anos, Slat atopou máis plásticos que peixes durante unha sesión de mergullo en Grecia. Consagrou un proxecto do instituto para investigar en profundidade a contaminación que o plástico xeraba nos océanos e por qué se consideraba imposible limpialo. Tempo despois, xurdiu a idea de construír un sistema pasivo que empregase as correntes mariñas ó seu favor. Presentou o proxecto durante un faladoiro TED en Delft en 2012.
Slat abandonou os seus estudos en Enxeñaría Aeroespacial na Universidade de Tecnoloxía de Delft para investir todo o seu tempo no desenvolvemento do seu novo proxecto. Fundou The Ocean Cleanup en 2013, e pouco despois, a súa conferencia en TED converteuse nun fenómeno viral.
"A tecnoloxía é o axente máis potente de cambio. É un amplificador das nosas capacidades humanas", dixo Slat para The Economist.
The Ocean Cleanup
En 2013, Slat fundou a entidade sen ánimo de lucro chamada The Ocean Cleanup, da que é agora CEO. O obxectivo de The Ocean Cleanup é desenvolver tecnoloxía avanzada que axude a eliminar os plásticos do océano. Logo da súa fundación, The Ocean Cleanup conseguiu 2,2 millóns de dólares a través dunha campaña de financiamento colectivo na que colaboraron 38 000 doantes de 160 países. En xuño de 2014, The Ocean Cleanup publicou un estudo de viabilidade composto de 528 páxinas sobre o potencial do proxecto.
Dende os comezos de The Ocean Cleanup, a organización conseguiu 31,5 millóns de euros en doazóns de emprendedores en Europa e en Silicon Valley, incluíndo a Marc Benioff, CEO de Salesforce. Boyan Slat estima que, coa creación de novos deseños e cuns custos mínimos, nun prazo de 5 anos limparase por completo a illa de lixo do Pacífico. O proxecto comezará a mediados de 2018 coa instalación dun dos sistemas e progresivamente iranse engadindo o resto dos sistemas até que se acade a implantación completa en 2020.
Tsuru
Tsuru (都留市, つるし, Tsuru-shi) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 161,58 km² e a poboación de 33.941 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 210 h/km².
O concello de Tsuru limita cos concellos de Fujikawaguchiko, de Nishikatsura, de Fujiyoshida, de Oshino, de Yamanakako, de Dōshi, de Uenohara e de Ōtsuki.
Elina - Som om jag inte fanns
Elina - Som om jag inte fanns (en Näkymätön Elina) é un filme finlandés-sueco de 2002 dirixido por Klaus Härö e baseado nunha novela de Kerstin Johansson i Backe. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Hilderico
Hilderico, finado en 533, foi rei dos vándalos entre 523 e 530.
Traxectoria
Fillo de Hunerico e Eudoxia, neto de Xenserico e Valentiniano III, primo e sucesor de Trasamundo. Herdou un reino en profunda decadencia que non se podía comparar militarmente co do seu avó Xenserico. No seu reinado déronse a ruptura de relacións cos ostrogodos debido ao asasinato da irmá de Teodorico o Grande, as derrotas fronte ás tribos bérberes que tomaron case todo o Reino Vándalo, as guerras contra a nobreza e os afrorromanos desexosos de quitarse de encima aos opresores vándalos. Recordando a súa herdanza romana, ao ser fillo da filla de Valentiniano III, romanizou o seu reino, pero isto foi un erro fronte aos vándalos conservadores e conduciu á súa execución. Favoreceu aos católicos, o que lle levou a oposición da nobreza. Foi destronado polo seu primo Xelimero e morto tres anos despois.
La Lealtad
La Lealtad foi o nome de varias publicacións:
Espoo Blues
Historia
O Kiekko-Espoo rematou as súas dúas primeiras tempadas na máxima categoría no posto 11 de 12 equipos. Na tempada 1994-95 clasificouse por primeira vez para os 'playoffs, perdendo fronte a Lukko nos cuartos de final. Na tempada 1997-98 sorprendeu ao derrotar nos cuartos de final ao campión da liga regular o TPS. Kiekko-Espoo rematou a tempada na cuarta posición. O verán seguinte o nome do equipo cambiou para adoptar o da cor dominante na súa camisola como local, o azul.
Durante a tempada 1998-99, o equipo trasladouse ao seu pavillón actual, o LänsiAuto Areena (renomeado Barona-areena en 2009 debido a un troco no patrocinador). As primeiras tempadas na súa nova casa foron difíciles a pesar de teren asinado grandes xogadores. Os Blues perdéronse os playoffs en 2001 e 2005. Na tempada 2002-03 realizaron a súa mellor liga regular ao finalizar cuartos, só perdendo fronte ao Tappara (que finalmente se faría co campionato) no tempo extra do sétimo partido dos cuartos de final.
O equipo deu un paso adiante na tempada 2006-07, cando chegou ás semifinais por primeira vez, a pesar de que perdou en tres partidos fronte Kärpät e o partido pola medalla de bronce fronte ao HPK. Durante a tempada 2007-08 conseguiu un novo récord na súa historia ao conseguir gañar 12 partidos consecutivos. Finalmente remataron a liga regular na segunda posición e derrotaron aos seus rivais locais do HIFK nos cuartos de final e aos seus outros rivais locais, Jokerit, nas semifinais semi-finals, chegando polo tanto por primeira vez a unha final e asegurando a primeira medalla da súa historia. Finalmente o equipo rematou subcampión tras perder nas finais fronte ao Kärpät.
Na tempada seguinte, o equipo finalizou novamente segundo a liga regular, mais caeu fronte a Kärpät nas semifinais, así como fronte a KalPa no partido pola medalla de bronce. A tempada tamén incluíu a súa participación na Champions Hockey League, onde os Blues perderon nas semifinais contra o ZSC Lions suízo, que finalmente se proclamaría campión. A tempada 2009-10 foi difícil e os Blues non conseguiron superar os cuartos de final. Na tempada 2010-11 rematou a liga regular no 9º posto e derrotou ao Kärpät (8º) na rolda clasificatoria para os playoffs. O equipo fixo historia ao converterse no primeiro equipo da SM-liiga que conseguía chegar ata as semifinais logo de disputar a rolda clasificatoria e tras derrotar ao Ässät en seis partidos. Nas semifinais a boa marcha dos Blues continuou e derrotaron en cinco partidos aos campións da liga regular, o JYP. Nas finais o HIFK se impuxo con claridade en catro partidos, mais os Blues conseguiron a medalla de prata por segunda vez na súa historia.
Na tempada 2011-12 remataron oitavos a liga regular. Logo de derrotar a Lukko na rolda clasificatoria para os playoffs, os Blues víanse as caras co KalPa nos cuartos de final. Os Blues fixeron historia outra vez, cando se converteron no primeiro equipo da SM-liiga en gañar as series tras remontar un 0-3 en contra. Non obstante, nas semifinais os Pelicans derrotaron os Blues 4-1.
Números retirados
Espoo Blues retirou dous números de xogadores ao longo da súa historia. Ambos os dous xogadores homenaxeados son finlandeses. A continuación todos os números retirados por Blues:
Célula de Leydig
miniatura|dereita|300 px|Sección histolóxica do [[parénquima testicular de porco. 1 Lume da parte convoluta dos túbulos seminíferos, 2 espermátidas, 3 espermatocitos, 4 espermatogonias, 5 célula de Sertoli, 6 miofibroblastos, 7 células de Leydig, 8 capilares.]] As células de Leydig, tamén chamadas células intersticiais de Leydig, encóntranse nos espazos ou intersticios que hai entre os túbulos seminíferos que enchen o testículo. A súa función principal é producir testosterona, a hormona masculina máis importante. As células de Leydig teñen forma poliédrica, teñen un núcleo grande, e un citoplasma acidófilo con numerosas vesículas cheas de lípidos.
Historia
Reciben ese nome porque as descubriu o anatomista alemán Franz Leydig en 1850.
Funcións
As células de Leydig liberan hormonas esteroides do grupo dos andróxenos. Secretan testosterona, androstenediona e deshidroepiandrosterona (DHEA), cando son estimuladas pola hormona luteinizante (LH) secretada pola glándula pituitaria. A hormona luteinizante fai que se incremente a actividade da colesterol desmolase (un encima asociado coa conversión de colesterol a pregnenolona), o que fai que se active a síntese de testosterona e a actividade secretoria das células de Leydig.
A prolactina (PRL) aumenta a resposta das células de Leydig á hormona luteinizante ao incrementar o número de receptores para a LH expresados polas células de Leydig.
Nalgunhas especies as células de Leydig dos machos posúen tamén os encimas necesarios para sintetizar oxitocina testicular de novo, por exemplo, as ratas estimuladas pola vitamina C (a cal poden fabricar endoxenamente) e en cobaias (que deben recibir esta vitamina exoxenamente, como os humanos) poden fabricar oxitocina nos testículos.
Ultraestrutura
A célula de Leydig de mamífero é unha célula poliédrica epitelioide cun núcleo único grande, ovoide e excéntrico. O núcleo contén dun a tres nucléolos prominentes e grandes cantidades de heterocromatina periférica densamente tinguida. O citoplasma é acidófilo e xeralmente contén numerosas pingas lipídicas rodeadas de membrana e un extenso retículo endoplasmático liso, con pequenas zonas de retículo endoplasmático rugoso. Ademais, destacan no citoplasma varias mitocondrias grandes. Frecuentemente, atópanse o pigmento lipofuscina e estruturas cristalinas con forma de bastón de 3 a 20 micrómetros de diámetro (cristais de Reinke), que son inclusións de estrutura descoñecida. Ningunha outra célula intersticial dos testículos ten un citoplasma con estas características, polo que a identificación das células de Leydig é doada.
Desenvolvemento
miniatura|dereita|Sección do cordón xenital do testículo dun embrión humano de 3,5 cm. de lonxitude. As células de Leydig de tipo adulto diferéncianse nos testículos postnatais, pero están quiescentes ata a puberdade. Antes, entre a 8ª-20ª semana de xestación aparecen no testículo as células de Leydig de tipo fetal, que producen testosterona dabondo para provocar a masculinización do feto macho.
Patoloxía
As células de Leydig poden reproducirse de forma incontrolada orixinando un tumor de célula de Leydig. Estes tumores son xeralmente benignos e poden ser hormonalmente activos, é dicir, secretan testosterona.
Outro exemplo de doenza que afecta ás células de Leydig é a adrenomieloneuropatía, na cal a testosterona do paciente pode descender malia os niveis maiores do normal das hormonas luteinizante (LH) e estimulante dos folículos (FSH).
A Garrida, Valadares, Vigo
A Garrida é un lugar da parroquia de Valadares, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1.263 habitantes (602 homes e 661 mulleres).
Dicionário Houaiss da Língua Portuguesa
O Dicionário Houaiss da Língua Portuguesa é un dicionario de lingua portuguesa elaborado polo brasileiro Antônio Houaiss. A primeira edición foi lanzada en 2001, no Río de Xaneiro, polo Instituto Antônio Houaiss de Lexicografia.
Historia do dicionario
O proxecto de confección do dicionario comezou en 1985. Antônio Houaiss tiña a ambición de crear o máis completo dicionario de lingua portuguesa xa compilado. Dezaseis anos despois, o Dicionario Houaiss foi concluído, contando durante ese período cun equipo de edición con máis de 150 especialistas brasileiros, portugueses, angolanos e timorenses.
Lanzado en setembro de 2001, logo considerouse "o máis completo dicionario brasileiro" pola revista Época, considerado "imbatíbel" pola revista Veja e consagrado como o gran lanzamento editorial de 2001 polo Caderno B e pola Revista de Domingo, do Jornal do Brasil, así como polos xornais O Globo, Estado de Minas e Jornal da Tarde.
O Instituto Antônio Houaiss de Lexicografia editou tamén dicionarios menores, como o Dicionário de Conjugação Verbal e o Dicionário de Sinônimos e Antônimos.
Vilarmel, Quiroga
San Lourenzo de Vilarmel é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 44 habitantes, deles 27 eran homes e 17 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Linguas nicobáricas
As linguas nicobáricas forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Clasificación
A clasificación das linguas nicobáricas:
Karma
Karma (do sánscrito कर्म karmam; en pali, Kamma) significa acción. O termo ten uso relixioso dentro das doutrinas budista, hinduísta e xainista. Foi posteriormente adoptado tamén pola Teosofía, polo Espiritismo e por un subgrupo significativo do movemento New Age.
Non obstante, débese notar que non hai moita consistencia de uso do termo ou de interpretación do seu significado. As relixións utilizan o termo karma para expresar un conxunto de accións dos homes e as súas consecuencias. Este termo, na física, é equivalente á lei: "Para toda acción existe unha reacción de forza e sentido contrario". Neste caso, para toda acción realizada polo ser humano, este pode esperar unha reacción. Se practicou o mal, entón recibirá de volta un mal en intensidade equivalente ao mal causado. Se practicou o ben, entón recibirá de volta un ben en intensidade equivalente ao ben causado. Dependendo da doutrina e dos dogmas da relixión discutida, este termo pode parecer diferente, porén a súa esencia focalízase sempre nas accións e nas súas consecuencias.
Karma segundo o Budismo
No Budismo, kamma ou karma é a palabra para "acto" ou "acción", e nese sentido úsase a palabra en textos máis antigos para ilustrar a importancia de desenvolver actitudes e intencións correctas. Considérase que por xerar karma os seres están presos ao Samsara, e polo tanto a meta última da práctica budista é extinguir o karma.
Non todas as ramas do Budismo lle dan importancia ao karma, como por exemplo a rama Zen.
Karma segundo o Esoterismo
Algúns movementos esotéricos adoitan falar do karma no sentido de "conxunto de deméritos acumulados" e en dharma como "conxunto de méritos acumulados" (polo tanto o contrario de karma). Esa terminoloxía non é consistente co uso tradicional das relixións orientais, principalmente porque dharma significa ensino ou verdade en vez de mérito ou virtude.
Xenserico
Xenserico, nado cara ao 389 e finado o 25 de xaneiro de 477, foi o rei dos vándalos e alanos entre 428 e 477. Foi peza clave nos conflitos arrostrados no século V polo Imperio Romano de Occidente, e durante os seus case cincuenta anos de reinado elevou unha tribo xermánica relativamente insignificante á categoría de potencia mediterránea.
Traxectoria
Fillo ilexítimo do rei vándalo Godexisilo, suponse que naceu nas inmediacións do lago Balatón en torno ao ano 389. Foi escollido rei en 428 á morte do seu medio irmán Gunderico. Brillante e moi versado na arte militar, buscou de contado o modo de aumentar o poder e a prosperidade do seu pobo, que residía por aquel entón na Hispania Bética e que sufrira os ataques dos máis numerosos visigodos. Así, pouco despois de acceder ao trono, Xenserico decidiu ceder Hispania aos seus rivais, empregando para iso a poderosa frota creada baixo o reinado do seu predecesor.
Aproveitando as disputas coa metrópole de Bonifacio, gobernador romano de África do Norte, 80.000 vándalos -15.000 deles homes de armas - cruzaron o estreito na primavera de 429, partindo de Tarifa e desembarcando en Ceuta. Tras varias vitorias sobre uns defensores romanos febles e divididos, fixéronse co control dun territorio que comprendía o actual Marrocos e o norte de Alxeria, poñendo baixo asedio a cidade de Hipona, que tomarían ao cabo de catorce meses de duros combates. Ao ano seguinte, o emperador Valentiniano III tivo que recoñecer a Xenserico como soberano de todos estes territorios.
No 435 Xenserico chega a un acordo co Imperio Romano polo que o reino vándalo pasa a ser foederatus de Roma coa concesión de Numidia. Non obstante, en 439 Xenserico toma -disque sen loita- a cidade de Cartago, capturando a frota imperial alí atracada. Con este movemento fai aos vándalos donos do Mediterráneo Occidental, apoderándose a continuación de bases marítimas de gran valor estratéxico e comercial: as Illas Baleares, Córsega, Sicilia e Sardeña. Roma, privada dunha das maiores zonas de produción cerealística do vello mundo, terá que comprar no sucesivo o gran do norte de África para o seu propio aprovisionamento.
miniatura|esquerda|240px|Saqueo de [[Roma, por Heinrich Leutemann (sobre 1870).]] No 455, o emperador romano Valentiniano III é asasinado, sucedéndoo Petronio Máximo. Xenserico, considerando roto o tratado de paz firmado con Valentiniano no 442, desembarca en Italia e marcha sobre Roma, cuxa poboación rebélase contra o novo emperador e dálle morte tres días antes de que, o 22 de abril de 455, os vándalos tomen sen resistencia a cidade. O saqueo subseguinte non producirá unha destrución notábel, se ben os vándalos farán provisión de gran cantidade de ouro, prata e obxectos de valor. Xenserico levará consigo a Cartago como refén a Licinia Eudoxia, viúva de Valentiniano, e ás súas dúas fillas, Placidia e Eudoxia, que contraería despois matrimonio co seu fillo e sucesor Hunerico.
En 468, o reino de Xenserico tivo que se enfrontar ao último esforzo militar conxunto das dúas metades do Imperio Romano. Non obstante, o rei vándalo logra derrotar, fronte ao cabo Bon, a unha poderosa frota dirixida polo que logo sería emperador bizantino Basilisco. No verán do 474 asinará a paz perpetua con Constantinopla, pola que Bizancio recoñecerá a soberanía vándala sobre as provincias norteafricanas, Baleares, Sicilia, Córsega e Sardeña.
Na súa política interna, Xenserico tolerou o catolicismo, se ben esixiu a conversión á doutrina ariana dos seus conselleiros máis próximos e procedeu a numerosas confiscacións de bens da Igrexa católica, que se convertería así nunha poderosa forza opositora á monarquía vándala. Debilitou en forma sanguenta á nobreza tradicional vándalo-alana, substituíndoa por unha corte adicta á súa propia familia e alixeirou a presión fiscal sobre a poboación a custa das familias ricas de orixe romana e do clero católico.
11 de xuño
O 11 de xuño é o 162º día do ano do calendario gregoriano e o 163º nos anos bisestos. Quedan 203 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|dereita|María Magdalena Domínguez
Mortes
miniatura|100px|dereita|Fermín Bouza-Brey
Outros
Os 366 días do ano
Pablo García
Pablo García García, nado en Laro (Silleda) o 26 de xaneiro de 1972, é un sindicalista, labrego e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Con 15 anos afiliouse ao sindicato agrario Unións Agrarias, vencellado ao PSdeG-PSOE. Diplomouse en Maxisterio e en 2001 fíxose cargo da súa dirección de formación, antes de pasar en 2003 a dirixir o sistema organizativo do conxunto do sindicato. Propietario dunha explotación leiteira, en abril de 2009 foi seleccionado por Pachi Vázquez como novo secretario de organización do PSdeG-PSOE, sen ter anteriormente ocupado cargos orgánicos no partido.
Andeiro, Cambre
Situación
Andeiro sitúase á esquerda do río Brexo que entra por esta parroquia no concello de Cambre. Limita ao norte coas parroquias de Meixigo e Anceis, ao leste Brexo e Vigo e ao sur e oeste Sergude e Tabeaio do concello de Carral.
Topónimo
Andeiro é un posible antropónimo xermánico que aparecería entre o século VII e X.
Parroquias de Cambre
miniatura|esquerda|As doce parroquias que conforman o concello de Cambre.
Harold Mattingly
Harold Mattingly, nado o 24 de decembro de 1884 en Sudbury, no condado inglés de Suffolk, e finado o 26 de xaneiro de 1964 en Chesham, Buckinghamshire, foi un historiador da arte e numismático británico, especializado na Antiga Roma, especialmente na circulación monetaria romana e etrusca. O seu fillo, Harold B. (Braithwaite) Mattingly (1923-2015) foi tamén un recoñecido numismático, presidente da Royal Numismatic Society entre 1999 e 2004.
Traxectoria
Logo da súa formación superior no Gonville and Caius College, da Universidade de Cambridge, aos seus 26 anos, en 1910, incorporouse ao Departamento de Libros Impresos do Museo Británico.
Entre 1909 e 1914 empezoua a amosar o seu interese pola historia da Antiga Roma e publicou os seus dous primeiros libros sobre o asunto.
Durante a primeira guerra mundial, traballou nos servizos de censura postal e, á fin da guerra, retomou a súa actividade no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, centrando a súa dedicación no estudo de moedas antigas.
De feito, xa desde 1912, Harold Mattingly entrara a formar parte da Royal Numismatic Society, entidade que lle chegou a entregar en 1941 coa súa presixiosa medalla en recoñecemento á súa completa revisión da cronoloxía utilizada ata a época para o estudo do denario, cuxa aparición datou en 187 a. de C., e non en 269 a. de C., como se consideraba habitualmente, con base na tradición escrita de Plinio o Vello. Porén, a descuberta en 1955 dos achados de denarios e quinarios practicamente novos en Morgantina, en Sicilia, supuxo a proba arqueolóxica definitiva da aparición do denario cara a 211 a. de C., o que tirou por terra a hipótese de Mattingly.
En 1939 foi galardoado coa "médaille de vermeil", o maior recoñecemento outorgado pola Société Française de Numismatique.
Publicacións
miniatura|Imaxe dun [[quinario, extraída da obra de Harold Mattingli Roman coins from the earliest times to the Fall of the Western Empire (1927). Apéndice IX]]
Obra numismática
A el débeselle a iniciativa, en 1923, da redacción de Roman Imperial Coinage, catálogo monumental cronolóxico das emisións monetarias romanas, que supuxo unha superación da metodoloxía utilizada por Henry Cohen na súa obra Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain, que se viña utilizando desde o século XIX. Matingly ocupouse inicialmente dos volumes II, III, IVa, IVb e IVc do novo proxecto e, logo da súa morte en 1964, Humphrey Sutherland e R. A. G. Carson asumiron a dirección do catálogo monumental.
Traducións
Paralelamente á súa dedicación á numismática, Mattingly tamén foi o autor das traducións de dúas obras de Tácito, Agrícola e Xermania, publicadas en inglés en 1948. Esta tradución está considerada como unha das mellores e aínda se segue a usar e a reeditar na acualidade.
Así mesmo, foi tradutor ao inglés de diversos traballos historiográficos.
Linguas xermánicas
As linguas xermánicas son un grupo de linguas de orixe indoeuropea, faladas ao principio na rexión central nórdica de Europa. Comprende linguas actuais como o inglés, alemán, baixo alemán, neerlandés, danés, frisón, noruegués, sueco, islandés, feroés e elfdaliano. Tamén algunhas extintas como o gótico.
Hunerico
Hunerico (antes de 430 – 23 de decembro de 484), rei de vándalos e alanos entre 477 e 484, fillo e sucesor de Xenserico. Aínda príncipe, casa por primeira vez (antes de 451) cunha princesa visigoda, filla do rei Teodorico, que será pouco despois devolta á Galia co nariz cortado e o rostro salvaxemente mutilado. En 455, ou pouco despois, desposa pola forza a Eudoxia, filla do emperador Valentiniano III, que fora levada como refén a Cartago e mantida durante sete anos como prisioneira de Xenserico, á que repudiará no ano 472. Desta unión nacerá o futuro rei Hilderico.
Linguas xermánicas
miniatura|300px|dereita| Mapa dos diasistemas xermánicos en Europa ██ Liña que separa os idiomas xermánicos nórdicos dos occidentais Linguas xermánicas setentrionais ██ Nórdico occidental ([[lingua islandesa|Islandés, Feroés, Noruegués Nynorsk) ██ Nórdico oriental (Danés, Noruegués Bokmål, Sueco) Linguas xermánicas occidentais ██ Ánglico (Inglés, Escocés) ██ Frisón ██ Baixo franco (Neerlandés) ██ Baixo alemán (ou baixo saxón) ██ (Alto) Alemán central ██ (Alto) Alemán superior (Alemánico, Austrobávaro) ]]
Hunerico
En xaneiro de 477, Xenserico morre octoxenario logo dun reinado de medio século. Tan pronto como Hunerico accede ao trono, fai asasinar ou executar a dous dos seus irmáns aínda vivos, Teuderico e Teoderico, así como ás súas esposas e fillos.
Linguas xermánicas
O protoxermánico, a antiga lingua derivada do indoeuropeo e antepasado de todas as linguas xermánicas, dividiuse -segundo a maioría dos lingüistas- en tres ramas: o xermánico setentrional ou nórdico, o xermánico occidental (ou meridional, para algúns autores) e o xermánico oriental, do que derivaron os idiomas góticos hoxe desaparecidos. Do nórdico naceron os modernos diasistemas islandés, noruegués, danés, sueco e gotlandés, este último case morto. Do xermánico occidental, naceron os diasistemas anglofrisóns (o inglés e o frisón), o baixo franco (neerlandés), o baixo saxón (chamado ás veces baixo alemán) e o (alto) alemán. Aquí abaixo pódese ver unha clasificación non exhaustiva dos diasistemas xermánicos.
Hunerico
Malia profesar o arianismo, ao comezo do seu reinado mostrouse tolerante cos católicos, perseguindo en cambio aos seguidores do maniqueísmo que se instalaron con puxanza no norte de África. A requirimento do emperador Zenón chega a permitir en 481 a elección dun novo bispo católico de Cartago, vinte e catro anos logo da supresión do bispado por Xenserico. En 483, con todo, prohibe novamente a sede católica de Cartago e desterra ao bispo Uxío ao sur de Tunisia. A súa política relixiosa foi contraditoria, ata o punto de que, tras permitir o 1 de febreiro de 484 un encontro entre bispos arianos e católicos, o 24 de febreiro do mesmo ano promulga un edicto polo que se declara a estes últimos herexes en caso de non abrazaren a doutrina ariana. Numerosos clérigos parten ao exilio, mentres que outros son confinados no sur do seu reino, torturados ou mortos na fogueira.
Linguas xermánicas
Xermánico oriental
Os idiomas xermánicos orientais son os idiomas extinguidos que falaban os antigos clans xermánicos orientais, dos que só o gótico está ben documentado.
Hunerico
No relativo á política exterior, logrou manter o control vándalo sobre as illas do Mediterráneo Occidental, fortalecendo a súa armada. No interior de África, en cambio, os bérberes iniciaron as súas conquistas en territorio alxeriano, creando aos vándalos grandes problemas loxísticos por mor dos continuos ataques que obstaculizaban a comunicación entre os seus asentamentos de Cartago e Tánxer.
Alcanzado pola peste a finais do ano 484 (un castigo divino, segundo os católicos), morreu o 23 de decembro do mesmo ano, sendo sucedido polo seu sobriño Guntamundo.
Till Lindemann
Till Lindemann, nado o 4 de xaneiro de 1963 en Leipzig, antiga República Democrática Alemá, é un cantante, compositor, músico, actor, poeta e pirotécnico alemán. É moi coñecido por ser o vocalista principal e líder da banda alemá de Neue Deutsche Härte Rammstein. Destaca pola súa complexión física, actuacións escénicas únicas (incluíndo o uso da pirotecnia e un movemento específico coñecido como "The Till Hammer"), e a súa voz de baixo. Tamén é coñecido polas súas letras, algunhas das cales causaron polémica. En todo o mundo, Rammstein vendeu máis de 45 millóns de discos, con cinco dos seus álbums recibindo o disco de platino.
Lindemann foi incluído entre os "50 mellores homes do metal de todos os tempos" por Roadrunner Records. As súas inquedanzas artísticas motiváronno a aparecer nalgunhas películas en papeis menores, e en escribir e publicar dous libros publicados de poesía, un titulado "Messer" (2002) e o outro "In stillen Nächten" (2013). Do mesmo xeito, ten presentados algúns dos seus poemas e guións orixinais en galerías.
Primeiros anos
Lindemann naceu en Leipzig entón Alemaña Oriental e creceu na aldea de Wendisch-Rambow, en Mechlemburgo-Antepomerania; é fillo do poeta infantil Werner Lindemann e da xornalista e escritora Brigitte Hildegard "Gitta" Lindemann, quen traballou para Norddeutscher Rundfunk de 1992 ata a súa retirada en 2002. Os seus pais coñecéronse nunha conferencia en Bitterfeld en 1959. Lindemann ten unha irmá máis nova chamada Saskia.
A partir dos 11 anos de idade, foi a unha escola de deportes, a Empor Rostock Sport Club, e de 1977 a 1980, asistiu a un internado. Os seus pais vivían separados por razóns profesionais desde 1975 e se divorciaron cando Lindemann era aínda era novo. Viviu co seu pai por un curto tempo, pero a relación era malsana. No libro Mike Oldfield im Schaukelstuhl, o pai de Lindemann escribiu sobre os seus propios problemas co alcoholismo e as dificultades de ser pai dun adolescente Lindemann.
En 1978, Lindemann participou no Campionato Europeo Júnior de Natación en Florencia, terminando 11º nos 1 500 m estilo libre e sétimo nos 400 m estilo libre, nadando nun tempo de 4'17"58, e foi preseleccionado para ir aos Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova. Deixou o deporte debido a unha lesión, e daquela afirmou que "nunca me gustou a escola deportiva, era moi intensa, pero como neno non me opuxen".
Máis tarde traballou como aprendiz de carpinteiro, técnico de galería, cortador de turba e cesteiro. A súa nai dedicoulle unha carta titulada Mein Sohn, der Frontmann von Rammstein ("O meu fillo, o líder de Rammstein") a Lindemann en 2009.
Música
miniatura|250px|right|Lindemann nunha actuación de Rammstein durante a canción "Engel"
Lindemann comezou a tocar a batería para First Arsch, que lanzou un álbum titulado Saddle Up en 1992 e tocou unha canción ("Lied von der unruhevollen Jugend") cunha banda punk chamada Feeling B (a antiga banda dos membros de Rammstein Paul H. Landers, Christoph "Doom" Schneider e Christian "Flake" Lorenz). Durante a súa estadía en Feeling B, tocou a batería na banda.
Na década de 1990, Lindemann comezou a escribir letras de cancións. En 1994, a banda entrou e gañou un concurso en Berlín que lles permitiu gravar profesionalmente unha demo de catro pistas. Cando se lle preguntou por que a chamaron Rammstein despois do desastre do espectáculo aéreo de Ramstein, dixo que viu imaxes do incidente na televisión, e que el e os compañeiros de banda querían facer un recordo musical. Durante os primeiros anos de Rammstein, debido ao uso de excesiva pirotecnia, Lindemann queimouse as orellas, o cabelo e os brazos. Christoph Schneider, compañeiro de banda, comentou: "Till quéimase todo o tempo, pero gústalle a dor". Un incidente en setembro de 1996 fixo que unha sección do escenario ardese e como consecuencia, Lindemann conseguiu o título profesional de pirotécnico así a banda podería actuar coa pirotecnia con máis seguridade que a que tiña previamente.
Durante a xira de Rammstein en Estados Unidos con Korn en 1998, Till e o seu compañeiro de banda, Christian "Flake" Lorenz foron arrestados en Worcester, Massachusetts, por conduta obscena realizada durante a súa canción "Bück Dich", que consistía en que Lindemann simulaba sexo anal con Lorenz. Tanto Lindemann como Lorenz foron liberados ao día seguinte despois de pagar a fianza. Este incidente non impediu que Lindemann actuase do mesmo xeito en futuros espectáculos fóra dos Estados Unidos, particularmente en Australia, cando se presentaron no 2011 no Big Day Out, Pero as súas actuacións nos Estados Unidos cambiaron. En 1999, a banda foi culpada polo masacre de Columbine de 1999, aínda que negaron que a súa música fose un factor relevante no suceso.
En novembro de 2002, publicou o seu primeiro libro de poemas "Messer", que se compón de 54 poemas compilados por Gert Hof, o autor do libro "Rammstein" e o pirodeseñador da banda durante os últimos sete anos.
miniatura|250px|left|Till Lindemann cun lanzachamas durante un concerto
Till non é novato nas lesións pois, como se mencionou nos inicios de Rammstein, queimárase varias veces coa pirotecnia manexada sen profesionalidade. Nunha actuación en Suecia en 2005, tivo unha lesión de xeonllo no escenario cando o teclista Flake bateu, accidentalmente, con el mentres montaba un Segway PT. Esta lesión causou a cancelación de varias actuacións da xira en Asia. O mesmo ano, cinco álbums de Rammstein recibiron o disco de platino e a banda tamén recibiu os "World Sales Awards" ("premios mundiais de vendas") para máis de 10 millóns de copias vendidas en todo o mundo. Durante a rodaxe do vídeo musical da banda para "Ich tu dir weh", Lindemann quería unha luz posta na súa boca para crear un efecto visualmente impresionante. O compañeiro de banda Paul Landers suxeriu que usase un arame de cor carne e o pasase pola súa fazula para iluminar a súa boca desde o exterior, Lindemann negouse, e no seu lugar optou por facer unha incisión cirúrxica na fazula esquerda, de modo que unha luz podería ser alimentada na súa boca directamente, e en gran medida fóra da vista.
Hai un movemento específico de Lindemann, chamado "The Till Hammer". Neste movemento, dobra os seus xeonllos e golpea a súa coxa co puño nun movemento de martilleo mentres que vira a súa cabeza de lado a lado. En ocasións, viuse a Flake parodiar o movemento no escenario. A diferenza da maioría dos líderes, Lindemann declarou nunha entrevista que non lle gusta que o miren mentres está no escenario, e que levaría lentes de sol para evitar as miradas da audiencia. Afirmou que o obxectivo principal da pirotécnia da banda é, en realidade, ser unha ferramenta para afastar a atención da audiencia de Lindemann, dobrando o espectáculo para a audiencia. Lindemann tamén opta por dar as costas á cabina de mestura, ou fai xestos de man durante os sos de guitarra para distraer á audiencia e evitar que o miren directamente. Debido á súa ansiedade no escenario, Lindemann adoita facer que os seus compañeiros de banda empreguen un bote de goma para surfear durante os espectáculos, xa que obtén a atención dos espectadores fóra do escenario durante varios minutos.
En xullo de 2010, Lindemann, xunto con Flake, foron entrevistados polo antropólogo Sam Dunn para a serie Metal Evolution de VH1 Classic, sobre o tema do shock rock e en 2011, Roadrunner Records incluíu a Lindemann no número 50 na lista dos 50 mellores líderes de metal de todos os tempos.
En 2013, publicou o segundo libro de poesía de Lindemann, In stillen Nächten, e comentou sobre a poesía que "A gran maioría dos meus poemas podería ter sido escrita uns poucos centos de anos antes." No seu 52 aniversario (o 4 de xaneiro de 2015), anunciouse que Lindemann comezaría un novo proxecto con Peter Tägtgren chamado Lindemann  e ese mesmo ano, no mes de xuño, a banda lanzou o seu álbum debut Skills in Pills.
Voz e letras
miniatura|Lindemann durante "[[Rammstein (canción)|Rammstein", levando un lanzachamas montado nun brazo dobre]]
Lindemann ten unha poderosa presenza en escena. O seu rango vocal é o dun baixo (barítono), ou talvez ata máis baixo. Con todo Lindemann ten o impulso de meter presión na súa voz con forza desde abaixo, tamén é coñecido pola súa continua tendencia a pronunciar os "R" de forma vibrante alveolar múltiple, como o son "rr" en galego, declarou nunha entrevista que canta así por instinto. O seu uso vibrante do "r" provoca críticas, xa que Adolf Hitler pronunciaba os "R" así. Con todo, este acento podería estar conectado aos seus anos de mocidade en Mecklenburgo. En 2005, o New York Times referiuse á voz de Lindemann, dicindo que "ordena un baixo, un potente baixo raramente usado na música pop contemporánea, sen formación pero electrificante."
Respecto das súas letras, o propio Lindemann descríbeas adoita describilas "cancións de amor". Algunhas das cancións escritas por el teñen referencias á literatura do século XIX ou anteriores; como, por exemplo, Dalai Lama do álbum Reise, Reise que é unha adaptación de Der Erlkönig de Goethe. Tamén utilizou máis poemas de Goethe como en Rosenrot, que contén elementos do poema Heidenröslein; mentres que Feuer und Wasser ten elementos narrativos de Der Taucher de Friedrich Schiller. Lindemann tamén utilizou elementos de Der Struwwelpeter de Heinrich Hoffmann para a súa oitava pista, Hilf mir, no seu álbum Rosenrot; e Mein Herz brennt ten letras tomadas dunha liña narrativa dun programa infantil alemán, coñecido como Das Sandmännchen. Lindemann tamén utilizou a literatura contemporánea para empregar referencias intertextuales. Por exemplo, o título da canción de Édith Piaf, Non, je ne regrette rien, utilizouse como estribillo para a canción Frühling en Paris, e a letra da canción Links 2-3-4 baséanse na canción Einheitsfrontlied de Bertolt Brecht. A letra da canción pode incluír á banda na categoría política, colocándoa na esquerda. Tamén utilizou outra canción composta por Brecht, titulada Mack o coitelo, e o coro foi utilizado para a canción Haifisch.
Vida persoal
A primeira filla de Lindemann, Nele, naceu en 1985 e contou nunha entrevista alemá que pasou sete anos como pai solteiro. Lindemann ten un neto, fillo de Nele, coñecido como "Little Fritz". Lindemann ten unha segunda filla coa súa ex esposa Anja Köseling, chamada Marie Louise, que naceu en 1993.
Nunha entrevista de 2011, Lindemann declarou que aínda ten fortes conexións coas tradicións da Alemaña Oriental e opina que a "des-tradicionalización" é inquietante, e que tampouco hai autenticidade. Tamén ten declarado que "odia o ruído", e a miúdo foxe a un pobo no norte entre Schwerin e Wismar.
En 2014, Lindemann presentou dúas esculturas e os seus guións orixinais de poemas no seu libro In Silent Nights (en noites silenciosa) nunha galería en Dresden; e, o mesmo ano, tamén escribiu algunhas letras para o cantante compositor alemán Roland Kaiser para o seu álbum Soul Tracks.
Entre as bandas favoritas de Lindemann están Deep Purple, Alice Cooper e Black Sabbath e cantantes Marilyn Manson e Chris Isaak.
Lindemann é ateo.
Discografía
miniatura|200px|right|Till Lindemann en Londres, febreiro 2012
As Bouzas, Codeseda, A Estrada
As Bouzas é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, un home e unha muller. A mesma poboación que en 1999 cando tamén tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Ōtsuki
Ōtsuki (大月市, おおつきし, Ōtsuki-shi) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 280,30 km² e a poboación de 29.092 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 104 h/km².
O concello de Ōtsuki limita cos concellos de Fuefuki, de Fujikawaguchiko, de Tsuru, de Uenohara, de Kosuge e de Kōshū.
Mergo cristado
O mergo cristado (Mergus serrator) é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae propia de Eurasia e Norteamérica.
Descrición
miniatura|esquerda|Femia miniatura|esquerda|Macho miniatura|Grupo no Parque Estatal de Recreo do Lago Chilkoot, Haines, Alasca (Estados Unidos). miniatura|Ovos de Mergus serrator no [[MHNT]]
Os adultos de mergo cristado miden de 52 a 58 cm de longo, cunha envergadura alar de 67 a 82 cm. Teñen un penacho de plumas bicudas e un peteiro longo e estreito vermello, coas beiras con dentes de serra. Os machos adultos teñen a cabeza negra con irisacións verdes, o pescozo branco e o dorso negro; mentres que o seu peito é castaño avermellado con pintas, teñen o ventre branco e os flancos cincentos. As ás son anegradas na súa maior parte, coas plumas secundarias brancas. As femias adultas teñen a cabeza e o pescozo de cor castaña avermellada e o resto do corpo agrisado, agás o ventre e as plumas secundarias das ás, que son brancos. Os xuvenís son similares ás femias, pero teñen a mancha branca das ás de menor tamaño.
Taxonomía e etimoloxía
A especie describiuna cientificamente Carlos Linneo en 1758 na décima edición da súa obra Systema naturae, co seu nome científico actual, Mergus serrator. A pesar da súa ampla distribución é unha especie monotípica, é dicir, non se recoñecen subespecies diferenciadas.
A etimoloxía do xénero, Mergus, procede do verbo latino mergere que significa 'mergullarse'. O seu nome específico, serrator, tamén procede do latín e significa 'serrador', polo seu peteiro con dentes de serra.
Hábitat e distribución
É unha ave de distribución holártica, que cría no norte de Eurasia e Norteamérica. Trala época de cría migra ao sur cara ás zonas costeiras temperadas do Atlántico e Pacífico de ambos os continentes. Tamén é invernante en Europa central e Mediterráneo. En América baixa ata o sur de Florida, En Asia ata o sur da China e en Europa chega ata o norte da península Ibérica (en Galicia é un invernante regular) e Grecia. En Islandia, as illas británicas, o sur de Escandinavia e as costas meridionais de Alasca está presente todo o ano.
Comportamento
Son mergulladores e comen peixes pequenos principalmente, mais tamén insectos acuáticos, crustáceos e ras.
É un voador potente que en voo horizontal alcanza os 129 km/h.
Linguas munda
As linguas munda forman unha rama de linguas austroasiáticas.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015
As eleccións ao Parlamento de Cataluña correspondentes á XI lexislatura celebráronse o 27 de setembro de 2015, adiantándose catorce meses da súa data límite (25 de decembro de 2016). Este anuncio foi feito polo presidente da Generalitat de Cataluña, Artur Mas, o 14 de xaneiro de 2015, pouco tempo despois que as institucións españolas suspendesen a consulta sobre a independencia de Cataluña e intentasen evitar a celebración do proceso participativo que a substituíu. Por mor disto, estas eleccións foron consideradas como plebiscitarias sobre a independencia de Cataluña. De feito, Artur Mas definiu estas eleccións como a «consulta definitiva».
Cataluña
a Como CiU e ERC. b Como ICV e EUiA. c Como parte de CiU.
Konstantin Tsiolkovskii
Konstantin Eduardovich Tsiolkovskii (en Константин Эдуардович Циолковский) nado en Izhevskoe (Riazan) o 17 de setembro de 1857 e finado en Kaluga o 19 de setembro de 1935, foi un científico ruso, pioneiro na teoría da Astronáutica e impulsor teórico dos foguetes espaciais. As súas obras máis tarde inspiraron os principais enxeñeiros de foguetes como Sergey Korolev e Glushko Valentín e contribuíron ao éxito do programa espacial soviético.
Traxectoria
Nos seus primeiros anos viviu en Ryazan, ao sur de Moscova. Cando tiña 10 anos unha febre produciulle a perda completa da audición do oído esquerdo, o que o imposibilitou o resto da súa vida.
Aos 16 anos trasladouse a Moscova onde aprendeu por si mesmo matemáticas, mecánica analítica, astronomía física e química na biblioteca de Moscova.
En 1897 construíu o primeiro túnel de vento de Rusia, o que permitiu comprobar características aerodinámicas de modelos de aeronaves diferentes. A academia das ciencias outorgoulle diñeiro para construír un túnel de vento máis grande.
Inspirado pola novela Da terra á lúa de Jules Verne teorizou moitos aspectos dos viaxes espaciais e da propulsión de foguetes.
Está considerando o pai dos voos espaciais e a primeira persoa en concibir un ascensor espacial.
Con 22 anos o Ministerio outorgoulle unha praza de mestre, profesión que exerceu ata a súa xubilación en 1920.
Publicacións científicas
Gradualmente Tsiolkovskii foi centrar a súa atención nos voos espaciais e comezou a escribir sobre o espazo. O seu libro Грезы о Земле и небе, Greozy o zemie i Neve (Soños da Terra e do Ceo) foi publicado en 1895; o ano seguinte publicou un artigo sobre como comunicarse con seres doutro planeta.
Mergo pequeno
O mergo pequeno, Mergellus albellus, é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos, a única incluída no xénero Mergellus.
Konstantin Tsiolkovskii
Publicacións científicas
En 1903 aparecía publicado no número cinco da revista Nauchnoe Obozrenie a súa Изследование мировых пространств реактивными приборами Izsledovanie mirobykh prostranstv reactivymi privorami ( Investigación do espazo por medio de motores de reacción) definindo os cálculos básicos dos voos espaciais modernos. Tsiolkovskii describiu en profundidade o uso de foguetes para o lanzamento de naves espaciais orbitais.
Estableceu a relación de masas dos foguetes e en consecuencia a fórmula fundamental da astronáutica. Propuxo o sistema de foguetes segmentados, aceptado universalmente, e a substitución do combustible sólido da época por propergol líquido, de maior rendemento.
Mergo pequeno
Un pato mariño fósil do Mioceno medio demostra que existían patos similares ao mergo pequeno hai uns 13 millóns de anos. A especie existente data do Plistoceno tardío.
Xénero
O xénero foi descrito en 1840 polo ornitólogo, botánico e ilustrador inglés Prideaux John Selby.
Especie
A especie fora descrita en 1758 por Linneo na páxina 129 do volume I da 12ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Anas albellus.
Etimoloxías
O nome científico Mergellus é un diminutivo de Mergus, derivado do latín mergere, "mergullarse".
Vilaster, Quiroga
Santa María de Vilaster é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 27 habitantes, deles 11 eran homes e 16 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Mergo pequeno
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: