cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Idade de Bronce
miniatura|Espada da Idade de Bronce A Idade de Bronce é un período na civilización en que se desenvolveu o emprego deste metal na metalurxia, resultado da mestura de cobre e estaño. O bronce foi inventado en oriente medio cara ao IV milenio a. C. substituíndo ao cobre, que dera lugar ao período Calcolítico, aínda que noutros lugares esta última idade foi descoñecida e o bronce substituíu directamente ao período Neolítico. Na África negra o Neolítico foi seguido da Idade de Ferro.
A data de adopción do bronce varía segundo as culturas:
Bronce antigo
A metalurxia do bronce apareceu no neolítico recente, polo que se produce unha continuidade co período anterior.
Ocúpanse promontorios costeiros e zonas rochosas, abandonando os asentamentos da etapa anterior. Hai grandes asentamentos con sólidos bastións e fortificacións.
Os enxovais nos enterramentos son valiosos. Hai principalmente dous tipos de tumbas en Creta:
Aparecen tamén os tholoi, que son construcións de planta circular cubertas por unha bóveda ou unha falsa cúpula.
Nas illas Cícladas úsanse cistas de forma trapezoidal, con inhumación individual. Na Grecia continental, o rito funerario é o da inhumación colectiva en tumbas de cámara.
Con respecto á cerámica, nas illas Cícladas hai un predominio das decoracións impresas e incisas, mentres que en Creta a decoración máis frecuente é a pintada. Na Grecia continental, a cerámica leva un recubrimento arxiloso vermello.
A base da economía é a agricultura e a gandaría, amais da caza e a pesca. Introdúcese o cultivo da oliveira e a vide. A gandaría máis importante é a da cabra e a ovella.
No mar Exeo establécese unha área de intenso comercio do metal en Chipre, onde existían minas de cobre; o estaño traíase incluso das illas británicas.
Bronce medio
No Exeo subdivídese en tres zonas:
A navegación foi desenvolvida por aquel entón polo interese do comercio, xa que se intensifican os contactos e intercambios.
O imperio minoico apareceu grazas a este comercio e foi substituído máis tarde polo micénico no bronce recente.
Bronce recente
Hai unha transición do Heládico ao Micénico na Grecia continental, cun incremento da riqueza material, maior centralización do poder, política e economía, aínda que aparecen novas estruturas políticas e sociais.
Hai metais preciosos nos enxovais das tumbas. Estes enxovais nos falan dunha elite pouco numerosa, que acumulaba a riqueza nas súas mans e, posibelmente, foi a clase dominante. A sociedade micénica estaba moi xerarquizada, cunha clara diferenciación nas sepulturas de soberanos, aristocracia, traballadores e artesáns.
Aparecen palacios, no caso de Tirinto, Pilos e Micenas. Deberon ser centros administrativos e de almacenamento. Os núcleos urbanos creceron en torno a estes palacios. Os restos de asentamentos sitúanse na súa maioría en outeiros ou promontorios facilmente defendíbeis.
O estilo micénico de cerámica caracterízase por pintura brillante de cores vermella ou negra, sobre fondo claro.
O bronce en Europa
miniatura|Obxectos de [[Romanía pertencentes á Idade de Bronce]] Divídese en Bronce Antigo, Bronce Medio e Bronce Final ou tardío.
Bronce antigo
Aínda non se xeneralizou o bronce propiamente dito. Gran parte do comercio desenvólvese en canoas que remontan os cursos fluviais, preferentemente para distribuír cobre. As rexións do norte de Europa e a Península Ibérica relaciónanse por este comercio. A agricultura e a gandaría seguiron sendo a base económica dominante, cunha produción que aumentou co uso do carro e do arado.
Os asentamentos acostuman ser de dous tipos, segundo a localización xeográfica:
Europa Central
Esta idade introduciuse cara ao ano (1800 a.C. - 1600 a.C.), seguida do período do bronce medio (1600 a.C. - 1200 a.C.), caracterizado polos enterramento en túmulos, que demostran un alto grao de estratificación social. Destacan dúas culturas:
Europa Mediterránea
Hai poucas evolucións, sen cambios importantes. Varía moito dunha zona a outra, pois algunhas áreas seguen con modelos calcolíticos, e outras xa se inician no bronce.
Europa Atlántica
Esta é unha zona rica en minerais. Destacan as culturas de: Túmulos armoricanos, en Francia, coas seguintes características:
Wessex, en Inglaterra, cos seguintes trazos:
Bronce medio
Hai un predominio do bronce sobre o cobre, e un aumento na elaboración de adornos, armas e utensilios. Este metal relaciónase xa con actividades cotiás.
Europa Central
Caracterízase pola Cultura dos Túmulos. Esta cultura esténdese desde o Rin até os Cárpatos occidentais, e desde os Alpes ao mar Báltico. Chámase así polas sepulturas de inhumación individual con túmulos. Os túmulos son montículos de terra, xeralmente circulares ou ovalados, construídos sobre sepulturas, tanto individuais coma colectivas. É frecuente o depósito de restos óseos de animais nos enterramentos, ao igual que a existencia de enterramentos dobres.
Xeneralízase o uso do bronce, con producións en serie, realizadas con moldes de pedra. A base económica fundamental foi a metalurxia, xa que permitía a aparición de melloras no armamento e nos útiles domésticos. Proliferan os adornos en metal.
Os lugares de habitación non son moi grandes e están situados en zonas altas, con defensas naturais, ás veces rodeados de murallas de madeira e terra, cun ou máis fosos. As vivendas son de planta rectangular ou trapezoidal, construídas con madeira e materiais perecedoiros.
Europa Nórdica
As sepulturas son tumularias, agrupadas en necrópoles, ás veces ao longo de vías naturais de comunicación. Os enxovais son ricos, sobre todo constituídos por armas.
Europa Mediterránea
Danse principalmente dúas culturas, ambas dúas na Península Itálica:
Europa Atlántica
Desenvólvese unha industria do bronce moi activa. Os enxovais son máis pobres que en épocas precedentes.
Bronce final ou tardío
O Bronce tardío desenvólvese cara a 1300 a.C. - 700 a.C. e caracterízase pola incineración dos cadáveres, práctica que continúa en Polonia até o ano 500 a.C. dentro xa da Idade de Ferro no período cultural Hallstatt, (700 a.C. - 450 a.C.).
Europa Central
Dáse a Cultura dos Campos de Urnas, caracterizada polas súas necrópoles de incineración e a grande expansión que levaron a cabo no século XIII a.C.
Os pobos indoeuropeos occidentais afincados ao norte dos Alpes compartían unha cultura común desde o século XV a.C. (Cultura dos Túmulos). No século XIII estendérase o costume da incineración e o depósito das cinzas nas características urnas. Coincidindo con este fenómeno cultural, estes pobos, entre os que se encontran os celtas, itálicos e ilirios, inician unha rápida expansión que os leva a conquistar gran parte dos Balcáns e porcións menores de Europa occidental. Tamén destruíron o Imperio Hitita, apoderándose do segredo da metalurxia do ferro. Posteriormente (s. XII) proseguiron as súas campañas por mar, atacando Exipto e colonizando Filistea. Case con seguridade, estes centroeuropeos, xa helenizados, constitúen a misteriosa orixe dos dorios que invadirían Grecia no século I, destruíndo a civilización micénica (véxase Micenas).
Hábitat:
Enterramentos:
O común é o rito da incineración. Hai tamén outras variantes:
No enxoval acostuma haber cerámica e metais. Ás veces as necrópoles están delimitadas por recintos rituais, xeralmente foxos, de planta circular ou cuadrangular.
Economía:
Hai abundancia de muíños de pedra, brosas de bronce e fouciños, e tamén hai existencia de celeiros. Hai proliferación de oficios e especialización artesanal. Con respecto ao comercio, intensifícanse as relacións comerciais. Melloran os transportes co uso do carro e do cabalo como animal de tiro. Nace o comercio do sal e iníciase a produción de vidro. A cerámica e a ourivaría experimentan un auxe, multiplicándose tamén os centros metalúrxicos.
Europa Nórdica
Dáse a Cultura de Montelius, a cal presenta as seguintes características:
Europa Atlántica
Hai diferenzas rexionais, aínda que se acentúa a influencia da Cultura dos Campos de Urnas, sobre todo nas armas, e influencias fenicias. A economía é agrícola, e os cabalos úsanse, tanto para tiro coma elemento de prestixio.
Europa Mediterránea
No sur da península itálica dáse un importante comercio con Grecia e co norte da propia península. Hai necrópoles de incineración, con cremacións individuais. Os asentamentos acostuman situarse en lugares elevados, e fortifícanse con murallas. A cerámica faise á man.
Oímbra (homónimos)
O topónimo galego Oímbra é de orixe prerromana, posiblemente procedente da raíz -briga. Pode referirse a:
Rois
Rois é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2018) tiña 4564 habitantes (4995 no 2009, 5105 no 2006, 5149 no 2005, 5122 no 2004, 5137 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Parroquias
miniatura|dereita|Situación das parroquias do concello de Rois.
Lugares de Rois
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Rois vexa: Lugares de Rois.
Bibliografía
, Clodio (1990): O concello de Rois: Historia, economía e arte, Concello de Rois - Xunta de Galicia - CaixaGalicia, ISBN 84-505-9820-6
Lagarta cinsenta
A lagarta cinsenta ou cincenta (Psammodromus hispanicus) é unha especie de lagarta da familia Lacertidae, que vive en Francia, Portugal e España e forma parte da fauna de Galicia, aínda que aquí é moi escasa. Viven principalmente en áreas secas e abertas de clima mediterráneo.
Características
Son lagartas pequenas, as menores da herpetofauna galega. Poden ter 50 mm de longo sen contar o rabo, o cal ten unha lonxitude 1,5 veces a do resto do corpo, polo que a lonxitude total con rabo pode chegar a 120 a 130 mm. Cando eclosionan miden só de 20 a 25 mm.
O corpo é delgado cunha pequena cabeza bicuda, e con patas traseiras grandes e moi longas, e rabo delgado. As escamas dorsais teñen quilla e están imbricadas. As do ventre son imbricadas pero sen quilla. A coloración é xeralmente marrón escura, marrón olivácea ou vermello escura ou cor de óxido con moitas manchas irregulares claras, bandas e liñas, especialmente nos flancos. Estas tamén aparecen no dorso, onde xeralmente teñen moitas pequenas bandas brancas beireadas de cor escura. O ventre é amarelado. As femias son máis grandes en primavera porque están cargadas de ovos. Emiten sons agudos cando son capturadas e poden morder; tamén chían durante a cópula. Os machos son máis pequenos que as femias pero de cabeza máis granade. Están activos de día.
Distribución
Encóntranse na maior parte da península Ibérica, excepto a costa cantábrica e os Pireneos. En Francia poden atoparse ao longo da costa mediterránea. En Galicia é unha especie rara e escasa, que só se atopou na zona de Ourense capital e no val de Verín, que son zonas bastante cálidas, xa que é unha especie moi termófila.
A subespecie edwarsianus encóntrase en Francia, e a subespecie hispanicus na península Ibérica.
Alimentación e depredación
Basicamente comen insectos e arañas. Son predados por moitas especies: aves, serpes e mamíferos.
Reprodución
Reprodúcense tras saír da súa hibernación en primavera. Despois dunha poucas semanas pon de 2 a 8 ovos, debaixo de palla ou moreas de ramas, que se incuban durante unhas 8 semanas. A femia pode facer dúas postas. Durante o cortexo e a cópula o macho persegue á femia mordéndoa no rabo, extremidades e no lombo, e a cópula é breve.
Vive só 2 ou 3 anos, e moitos exemplares morren despois da primeira temporada de apareamento; alcanzando a súa madurez sexual no seu primeiro ano.
Hábitat
Habita zonas con vexetación arbustiva mediterránea, praderías temperadas, áreas costeiras areosas, terras de cultivo, pasteiros e xardíns rurais. Está ameazada pola perda do seu hábitat e a IUCN considéraa nas súas listas como "Case ameazada" (NT). Atópanse ata os 1.500 m de altura.
Strongylocentrotus purpuratus
miniatura|Superficie oral de Strongylocentrotus purpuratus mostrando os dentes da súa lanterna de Aristóteles, espiñas e pés ambulacrais tubulares. miniatura|esquerda|200px|Strongylocentrotus purpuratus Strongylocentrotus purpuratus é unha especie de ourizo de mar que vive na costa do Pacífico de Norteamérica desde Ensenada en México ata a Columbia Británica, no Canadá. Este ourizo de mar é dunha cor púrpura intensa, pon ovos de cor laranxa cando se liberan na auga, e vive en comunidades intermareais baixas e submareais preto da costa. Os meses de xaneiro, febreiro e marzo son os de maior actividade reprodutora desta especie. Chegan á madureza sexual en dous anos. Normalmente medran ata un diámetro duns 12 cm e poden vivir uns 70 anos.
Papel na investigación médica
Aínda que as investigacións relacionadas co desenvolvemento embrionario constitúen aínda a maior parte dos estudos realizados con este ourizo de mar, os estudos sobre a posición do ourizo como marabilla evolutiva son cada vez máis frecuentes. Os xenes ortólogos de enfermidades humanas deste ourizo levaron aos científicos a investigar os usos terapéuticos potenciais das secuencias atopadas no xenoma de Strongylocentrotus purpuratus. Por exemplo, en 2012, científicos da Universidade de St Andrews empezaron a investigar a rexión viral "2A" do xenoma de S. purpuratus, que pode ser útil para a investigación da enfermidade de Alzheimer e o cancro. O estudo identificou unha secuencia que pode devolver as células a un estado similar ao de 'célula nai', o que permite mellores opcións de tratamentos. A especie foi tamén unha candidata en estudos de lonxevidade, especialmente debido á súa capacidade de rexenerar tecidos danados ou envellecidos. Outro estudo que comparou espécimes 'xoves' con 'vellos' indicou que mesmo entre especies con duracións da vida moi variadas, o 'potencial rexenerativo' era mantido en espécimes máis vellos de forma xeral, contrariamente ao que se esperaba, que era que as especies con duración da vida máis curta investisen menos enerxía en manterse e repararse.
Xenoma
O seu xenoma foi totalmente secuenciado e anotado en 2006 por equipos de científicos dunhas 70 institucións incluíndo o Laboratorio Mariño Kerckhoff do Instituto de Tecnoloxía de California e o Centro de Secuenciación do Xenoma Humano no Colexio Baylor de Medicina. Strongylocentrotus purpuratus é un dos varios modelos de investigación biomédica e de bioloxía do desenvolvemento. O ourizo de mar é o primeiro animal con xenoma secuenciado que: (1) é un invertebrado mariño móbil de vida libre; (2) ten un embrión organizado bilateralmente pero cun plan corporal radial de adulto; (3) ten un endoesqueleto e un sistema vascular acuoso (ambulacral) que se encontra só nos equinodermos; e (4) ten un sistema inmunitario non adaptativo que é único pola enorme complexidade do seu repertorio de receptores.
O xenoma do ourizo de mar estímase que codifica uns 23 500 xenes. O S. purpuratus ten 353 proteína quinases, que conteñen membros do 97% das subfamilias de quinases humanas. Moitos destes xenes pensábase previamente que eran innovacións dos vertebrados ou só se coñecían en grupos distintos dos deuteróstomos. O equipo que secuenciou esta especie concluíu que algúns xenes non son específicos de vertebrados como se coidaba anteriormente, mentres que outros xenes foron atopados no ourizo pero non en cordados.
O ourizo de mar ten un 'defensoma' químico que reacciona cando perciben estreses para eliminar compostos químicos potencialmente tóxicos. O sistema inmunitario de S. purpuratuses contén receptores de patóxenos innatos similares aos receptores de tipo Toll e xenes que codifican LRR. Identificáronse xenes para a biomineralización que non eran similares á variedade típica nos vertebrados humanos SCCPs, e codifican proteínas transmembrana como P16. Existen moitos ortólogos de xenes asociados con enfermidades humanas, como a reelina (da síndrome lisencefálica de Norman-Roberts) e moitas proteínas citoesqueléticas da rede da síndrome de Usher como a usherina e a VLGR1.
Ecoloxía e economía
Este ourizo de mar, xunto coas londras mariñas e as peneiras, é un membro prominente da comunidade dos bosques de kelp. Os ourizos de mar foron utilizados como alimento desde antigo polos indíxenas de California, que comían crúa a súa masa de ovos.
Gemini 12
Gemini 12 foi unha das misións tripuladas do programa Gemini. A tripulación da Gemini 12 estaba formada por Edwin Aldrin e Jim Lovell, sendo a tripulación de apoio Gordon Cooper e Eugene Cernan.
Desenvolvemento da misión
Gemini 12 foi a décima e última misión do programa Gemini. Foi lanzada o 11 de novembro de 1966 ás 20:46:33.419 UTC (15:46:33 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e insertado nunha órbita inicial de 160,8 km de perixeo e 270,6 km de apoxeo. A cápsula Gemini atopouse co GATV 12 (Gemini Agena Target Vehicle 12) ás 19:32 EST. O GATV 12 foi lanzado unha hora e media antes que a Gemini 12. O acoplamento entre as dúas naves completouse 28 minutos máis tardes, ás 4 horas e 14 minutos do inicio da misión, na terceira órbita, e debido a un fallo co radar fíxose visualmente. O GATV sufriu unha anomalía no seu sistema de propulsión principal durante a inserción en órbita, polo que o control da misión decidiu non usalo para elevar a órbita das naves acopladas, tal como estaba previsto. No seu lugar usouse o sistema de propulsión secundario para mover as naves mediante dúas manobras ata o punto onde se produciu a eclipse total do 12 de novembro sobre Suramérica, sobre as 9:20 EST, para ser observado e fotografiado pola tripulación.
O primeiro paseo espacial comezou ás 11:15 EST do día 12 coa apertura do zapón, con Aldrin saíndo para instalar unha cámara no exterior da nave e recuperar un experimento de micrometeoritos. A caminata durou 2 horas e 29 minutos, e Aldrin volveu á nave ás 13:44 EST. O día seguinte ás 7:16 os astronautas informaron de que dous dos propulsores non producían pulo. Ás 10:34 EST Aldrin levou a cabo a segunda caminata espacial, unido mediante un umbilical á nave, traballando na sección do zapón e do cono de atraque para facer distintas tarefas manuais entre as que se contaba unir polos seus conos de atraque a Gemini 12 e o GATV 12 cun cable de 30 metros de longo. Durante a caminata planeáronse ata doce descansos duns dous minutos de duración para evitar o esgotamento que afectou ós astronautas das previas misións Gemini. Aldrin volveu á cabina da nave ás 12:33 EST, pechándose o zapón ás 12:40, co que o paseo espacial durou 2 horas e 6 minutos. miniatura|Aldrin nun dos seus paseos espaciais durante a misión Gemini 12. A Gemini 12 separouse do GATV ás 15:09 para estirar o cable de 30 metros totalmente e comezar o experimento de gravedade artificial por rotación das dúas naves unidas polo cable. A tripulación soltou o cable ás 19:37. O día 14 ás 9:52 EST Aldrin comezou a terceira caminata que incluíu a realización de fotografías e varios experimentos e a eliminación de equipamento que xa non iba a usarse máis. Tras 55 minutos Aldrin volveu á cabina, que foi pechada ás 10:47 EST. A tripulación informou de problemas menores con algunha célula de combustible e cos propulsores, pero non afectaron ó desenvolvemento da misión.
A secuencia automática de reentrada atmosférica comezou co disparo dos retrofoguetes ao final da volta 59 arredor da Terra, o 15 de novembro ás 13:46:31 EST. O amaraxe tivo lugar ás 14:21:04 no Atlántico occidental, a 24,58° N e 69,95° O, a 4,8 km do punto planeado. A tripulación foi recollida polo U.S.S. Wasp ás 14:49 e a cápsula ás 15:28. O tempo total transcorrido da misión foi de 94 horas, 34 minutos e 31 segundos. Tódolos obxectivos da misión se cumpriron excepto as manobras co motor principal do GATV polos problemas detectados ao inicio da misión.
Rexión de Kassel
A Rexión de Kassel (en alemán Regierungsbezirk Kassel) é unha das catro rexións administrativas (Regierungsbezirk) do estado de Hessen, Alemaña, localizada ao norte do Land. A súa capital é a cidade de Kassel.
Ten unha área de 8.289 km² e unha poboación de 1.220.247 habitantes (2010).
A Capela, Saiáns, Vigo
A Capela é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 58 habitantes (27 homes e 31 mulleres).
Camilo Nogueira Román
Vida persoal, formación académica e carreira profesional
Naceu en Lavadores, cando aínda era concello de seu, antes de ser integrado no de Vigo, logo da guerra civil. Fillo do escultor Camilo Nogueira Martínez (dirixente local do Partido Galeguista) e da modista Teresa Román, pasou a súa infancia nos barrios do Calvario e Riomao. Foi xogador de baloncesto co Estudiantes de Vigo en segunda e primeira división.
Bento
Bento pódese referir a:
Camilo Nogueira Román
Vida persoal, formación académica e carreira profesional
Estudou no IES Santa Irene e na Escola de Enxeñaría Industrial (entón coñecida como Escola de Peritos Industriais) de Vigo e pasou polas escolas de Enxeñería Industrial de Bilbao e de Madrid. Tamén cursou a licenciatura de Ciencias Económicas na Universidade de Compostela (1969-1975).
Bento
Bento, antropónimo masculino en lingua portuguesa, equivalente ao galego Bieito; é levado por:
Camilo Nogueira Román
Vida persoal, formación académica e carreira profesional
A súa filla Alba foi tamén militante activa do BNG e o seu xenro é o ex-Portavoz Nacional do mesmo partido Xavier Vence.
Bento
Como topónimo dá nome a:
Camilo Nogueira Román
Carreira política: franquismo - 1981
miniatura| Papeleta de [[Unidade Galega (coalición)|Unidade Galega no Distrito electoral de Pontevedra nas Eleccións xerais de 1979.]] Na súa etapa como estudante en Madrid foi onde fixo os primeiros contactos políticos, nas conferencias de Tierno Galván, Aranguren e Ruiz Giménez., en "Cuadernos para el Diálogo" e nas loitas contra o SEU. Aló coñecería xente coa que formaría un grupo político-cultural que, dalgún xeito, continuaba o de Brais Pinto. Nese grupo estaban Xan e Xaquín López Facal, Alfonso e Darío Álvarez Gándara, Xosé Antón Arjona ou Patiño. Naqueles tempos nos que non existían partidos a actividade á marxe da oficial estaba restrinxida ás asociacións culturais.
Xa de volta en Galiza formou parte de Galicia Socialista, grupo que daría orixe ao sindicalismo nacionalista galego e que acabaría fusionándose coa Unión do Povo Galego (UPG) en 1971, Camilo Nogueira quedou como militante de base desa formación.
Logo contribuiría a fundar a Asemblea Nacional Popular Galega (ANPG) e o Bloque Nacional Popular Galego, presentouse como candidato ao senado por Pontevedra en 1977 pero pouco antes das eleccións abandonou a UPG e despois a ANPG. Tamén estivo implicado na creación do Partido Obreiro Galego (POG) a fins de 1977, que evolucionou cara Esquerda Galega (EG), un partido nacionalista de esquerdas que chegou a acadar un deputado nas Autonómicas de 1981. Nesta época, Nogueira participou na redacción do anteproxecto do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981.
Carreira política: 1981-1994
Esquerda Galega fusionouse co Partido Socialista Galego (PSG) para dar lugar ao Partido Socialista Galego - Esquerda Galega (PSG-EG), do cal Camilo Nogueira pasaba ser o principal líder e sairía elixido deputado no Parlamento galego nas lexislaturas 1981-85, 1985-89 e 1989-93. Nas eleccións municipais de 1987 foi tamén candidato do PSG-EG á alcaldía de Vigo.
En 1993 o PSG-EG formou con outras formacións nacionalistas galegas unha nova Unidade Galega (UG), para pouco despois concorrer con Esquerda Unida (EU) ás eleccións ás Cortes Españolas e ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 1993. Perante o fracaso desta coalición, parte da militancia de UG pasaría confluír con EU para formar Esquerda Unida - Esquerda Galega. Pola contra, Nogueira permaneceu na UG que ao cabo habería de se integrar no BNG a partir de 1994.
Carreira política: 1994-Actualidade
Xa como candidato do BNG foi elixido deputado nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 1997, posto que ocuparía até a súa elección como deputado no Parlamento europeo (1999-2004), onde realizaba as súas intervencións en galego reintegrado ou galego-portugués como membro do Grupo dos Verdes - Alianza Libre Europea. Foi unha das razóns para que en abril de 2005 fose nomeado membro de honra da Associaçom Galega da Língua (AGAL).
O 19 de setembro 2003 UG disolveríase como partido dentro do BNG para pasar a ser unha corrente de opinión integrada na propia formación. En novembro dese mesmo ano Camilo Nogueira encabezaría na XI Asemblea Nacional do BNG unha alternativa á candidatura de Anxo Quintana para ser Portavoz Nacional.
Foi membro da Executiva Nacional do BNG como responsable de Relacións Internacionais desde 2002 e do Consello Nacional.
Nas Eleccións ao parlamento europeo de 2004 concorreu como terceiro na coalición Galeusca - Pobos de Europa, por tras dos candidatos de Convergència i Unió e Partido Nacionalista Vasco, xa que a redución do número de eurodeputados correspondentes ao España incidira negativamente nas probabilidades de acadar representación. De entrada, adxudicóuselle a acta a Nogueira, mais despois de que o Partido Popular (PP) recorrera, a Xunta Electoral Central deu por válidos algúns votos non considerados inicialmente, polo que, por unha marxe de 167 votos, concedeu o escano ao PP (facía o número 24). Posteriormente, o Tribunal Constitucional de España confirmou o fallo da Xunta Electoral Central.
En marzo de 2012 rexeitou volver ocupar un posto na Executiva que lle correspondía logo das baixas rexistradas tras a XIII Asemblea Nacional celebrada no Recinto feiral de Amio.
Obra en galego
miniatura|300px|[[Víctor Fernández Freixanes|Víctor Freixanes, Camilo Nogueira e Ana Gandón presentando Pensar Galicia. Pensar o mundo na Feira do Libro de Vigo.]]
Obras colectivas
miniatura|Camilo Nogueira na entrega do Premio Antón Losada Diéguez, 2009 miniatura|Camilo Nogueira ao recibir a Medalla Castelao, 2022.
Eva
miniatura|200px|Eva ([[Albrecht Dürer|Durero, 1507, Museo do Prado]] Eva, na mitoloxía xudaica e cristiá, é a primeira muller creada por Deus, compañeira de Adán. O nome de Eva provén do hebreo Hauuâh (que deu o grego Eua e este o latín Heva), e pode significar 'dadora de vida' ou 'nai dos viventes'. Ferro Ruibal considera máis probable que o nome estea relacionado cun nome semítico da serpe, que tentou a Eva.
Características
A historia da creación de Eva, a partir dunha costela de Adán, está narrada nos primeiros capítulos do libro do Xénese. Nun momento (Xénese 1:27-1:31) describe como creou a Adán e Eva na tarde do sexto día; como os manda crecer, multiplicarse e domeña-la terra toda xunto os peixes, as aves e as bestas.
Adán e Eva tiveron tres fillos identificados: Abel, Caín e, despois de morre-lo primeiro, Set. O Xénese cita que tiveron máis fillos, pero non sabémo-los nomes. Tamén nos dá o dato de que Adán morreu con 930 anos pero non nos di nada máis de Eva.
Unha reinterpretación xudía do Xénese asegura que Adán tivo outra muller antes que Eva, chamada Lilith. Deus creouna para Adán pero, en vez de utilizar po, fíxoo con excrementos. Lilith non aceptou manter relacións sexuais con Adán porque se sentía humillada ó ter que estar baixo el, sendo o seu igual, e ramatou abandonándoo e refuxiarse xunto ó Mar Vermello, habitado polos demos, dos que pariu gran número de criaturas demoníacas chamadas lilim, cubertas de pelos.
Iconografía
300px|miniatura|Creación de Eva e o Pecado Orixinal A imaxe de Eva, tanto no momento da creación como tras pecar ó come-la mazá prohibida, foi un tema recorrente na arte románica e na Idade Media, pero tamén en épocas máis recentes (Michelangelo, Durero, Van Eyck), ata a actualidade (Lucas Cranach, Auguste Rodin, Paul Gaugin etc.).
Na iconografía relixiosa adoita representarse xunto a Adán, cubrindo as súas partes coas mans ou con follas de parra.
A simboloxía da creación de Eva a partir da costela de Adán reflicte para algúns remarca-la dependencia da muller e, de feito, parece deducirse da lectura do Xénese unha maior responsabilidade de Eva no pecado e, como consecuencia, un maior castigo. Como vimos, ela, ademais de traballar para comer e ter que morrer, coma Adán, terá que pari-los fillos con dor e será domeñada polo home. Para San Paulo simboliza a creación da Igrexa, pola semellanza coa ferida no costado de Xesús, na cruz. Outra interpretación ve na figura de Eva un precedente (unha prefiguración) da Virxe María, que viría ser unha nova Eva.
Festa
Celébrase o 19 de decembro. Outros calendarios márcana o 6 de setembro.
En Laza (Ourense) celébrase a Festa de Eva o 3 de maio (día da Santa Cruz de maio).
Persoeiros co nome de Eva
miniatura|200px|Eva Longoria
Outros
Todo sobre Eva, película dirixida en 1950 por Joseph L. Mankiewicz e protagonizada por Bette Davis, Anne Baxter, George Sanders, Celeste Holm, Gary Merrill, Thelma Ritter e Marilyn Monroe.
Premios EVA ás Mulleres da Gastronomía, creados en 2006 e promovidos pola Asociación de Mujeres Empresarias y Directivas de Navarra (AMEDNA) co obxectivo de reconoce-lo liderado das mulleres nos diferentes ámbitos da gastronomía
Modo de transporte
Un modo de transporte, ou medio de transporte, ou aínda sistema de transporte, é unha forma particular de transporte dun lugar a outro de bens ou de persoas, e que se distingue principalmente polo vehículo utilizado e, en consecuencia, pola infraestrutura que utiliza. Cando se asocian varios modos de transporte para concorrer á realización dunha operación de transporte, utilízase o termo intermodalidade.
Clasificación
Os modos de transporte pódense clasificar en: Coa axuda da tecnoloxía poden existir algúns híbridos, é dicir que poden ser acuáticos e terrestres ao mesmo tempo (como os vehículos anfibios), ou aéreos e acuáticos (como os hidroavións) etc.
Listaxe
A continuación dáse a lista dos principais medios.
Heroína (droga)
A heroína é unha droga obtida da síntese do extracto de opio semisintético que procede da durmideira (Papaver somniferum), coa que se elabora a morfina que logo se somete a un proceso de acetilación co anhídrido acético para obter a heroína.
Tipos e variedades
N´3 e N´4
Historia
Empezouse a introducir na medicina en 1898, como un potente analxésico e un bo remedio contra os trastornos respiratorios tuberculosos. A partir de 1920, en paralelo, pasouse do seu uso terapéutico a unha utilización toxicómana. Actualmente fabrícase en laboratorios clandestinos do próximo Oriente e México.
Consumo
Fúmase (normalmente heroína n'3), cómese, inhálase ou inxéctase (shoot) por vía subcutánea, intravenosa ou intramuscular. Este último método volveuse corrente.
Liñeiro, Vilarrube, Valdoviño
Liñeiro é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Este lugar forma parte do Camiño de Santo André de Teixido, e na súa capela paraban a rezar os peregrinos de Teixido.
Campo de Fútbol de Vallecas
O Estadio de Vallecas é un estadio de fútbol situado no popular barrio de Vallecas, ao sueste da cidade de Madrid. Neste estadio xoga os seus partidos o Rayo Vallecano.
Está situado entre a rúa Payaso Fofó, onde se atopan as oficinas, a rúa Arroyo del Olivar e a Avenida de la Albufera, onde está a Tenda Oficial do equipo, na esquina do propio estadio).
Características
Foi construído en 1973, no mesmo lugar onde estaba o antigo estadio, e ten capacidade para 15.500 espectadores sentados. Antigamente as tribunas de abaixo eran prazas de pé e podía ter capacidade para 20.000 persoas, pero a UEFA en 1996 cambiou as normas dos estadios para Primeira e Segunda División, e deste xeito quedou nas 15.500 prazas anteriormente mencionadas.
Nun principio, denominóuselle Novo Estadio de Vallecas. En 1992 a familia Ruiz-Mateos comprou o club e Teresa Rivero (muller de José María Ruiz-Mateos) converteuse en 1994 na primeira muller presidente dun club de fútbol de Primeira División. Desde xaneiro de 2004 ata 2011 o estadio levou o seu nome.
En 2011, o Rayo Vallecano inscribiu ao estadio na LFP coa denominación de "Campo de Fútbol de Vallecas", polo que este é o nome oficial.
Grandes nomes da música como Bob Dylan en 1980, Miguel Ríos, Luz Casal, e Leño (1983), Barricada en 1986 ou Metallica en 1992, entre outros, actuaron en devandito estadio. Queen actúo no estadio o 3 de agosto de 1986, sendo este o penúltimo concerto de Queen en terras españolas coa formación orixinal (dous días despois actuaron en Marbella).
Nos fondos dunha das porterías non ten bancada, tan só paneis informativos.
Cirene (mitoloxía)
thumb|right|300px| Edward Calvert (1799 – 1883): Cirene e o gado (1830 - 1850). Na mitoloxía grega, Cirene era a filla de Hipseo, rei dos lapitas, quen a tivo coa ninfa Clidánope.
Cirene renunciou ós labores propios das mulleres e dedicouse a vixiar os rabaños do seu pai. Nunha ocasión na que tivo que enfrontarse cun león para defender o seu gando chamou tanto a atención do deus Apolo que este namorouse dela e raptouna levándoa até o norte de África, onde fundou a cidade de Cirene na súa honra, situada onde hoxe se encontra Shahhat (Libia). Tiveron un fillo que chamaron Aristeo.
Campo de Fútbol de Vallecas
Características
Nel disputouse a 1ª Fase Final da Liga Superibérica de rugby (2009). Tamén é a meta de chegada da San Silvestre Vallecana. Ese mesmo ano, en xuño, o club proxectou un novo estadio para o equipo.
En marzo de 2011 elimináronse as vallas que arrodeaban o terreo de xogo separándoo das bancadas. Até a data, o estadio de Vallecas era o único en España que mantiña estas vallas de seguridade, que demostraran máis dunha vez ser máis que inseguras, polo que a súa retirada era un dos desexos que perseguía desde había anos a afección vallecana. Para realizar este cambio, foi necesario eliminar as dúas primeiras filas de ambos os laterais para cumprir a normativa que esixe unha distancia mínima entre o terreo de xogo e os espectadores, non sendo necesario no fondo que xa está á distancia axeitada. Ao retirar estas localidades, o estadio diminuíu a súa capacidade en 796 espectadores, establecendo o total de espectadores posibles en 14.704.
Río Berdu
O Berdu é un afluente do río Firiza, nace nos Montes Gutâi e no lago Berdu únese ao Firiza logo de cruzar o dristrito de Maramureş en Romanía.
Economía de Papúa Nova Guinea
miniatura|210px|left|Minería de [[cobre e ouro en Ok Tedi.]] Papúa Nova Guinea é dotada de moitos recursos naturais, pero a explotación é dificultada polo terreo accidentado, por cuestións acerca da propiedade das terras, e polo alto custo de implantación da infraestrutura necesaria. A economía ten un pequeno sector formal basicamente exportador de produtos primarios, e tamén un gran sector informal que emprega a maioría da poboación. Non obstante as fontes mineiras, incluíndo o petróleo, o cobre e o ouro, representan 2/3 das súas exportacións.
Ploceus
Ploceus é un xénero de aves da orde dos paseriformes, suborde dos oscines, infraorde dos paséridos, o xénero tipo da familia dos ploceidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1816 polo naturalista francés Georges Cuvier.
Nomes vulgares
As especies deste xénero deben o seu nome vulgar en castelán, tejedores (tecedores), e en inglés, de weavers (tecedores), debido aos seus niños entretecidos (os máis elaborados que os de ningunha outra ave).
Especies
Na actualidade recoñécense neste xénero as 64 especies seguintes:
Características
Os machos de moitas das especies desta familia teñen a plumaxe de cores brillantes, usualmente vermella ou amarela e negra. Porén, algunhas especies mostran variación no cor só na época de reprodución.
Estes paxaros comen sementes que apañan cos seus robustos picos cónicos. Os niños varían en tamaño, forma, material usado e nas técnicas de construción dunha especie a outra. Os materiais usados para a súa construción inclúen fibras finas de follas, herba e ramiñas. A maioría das especies tecen niños que teñen entradas estreitas, que se dirixen cara a abaixo.
Os tecedores son paxaros gregarios que a miúdo crían en colonias. Constrúen os seus niños xuntos, moitas veces varios nunha rama. Usualmente son os machos os que tecen o niño, e o utilizan como unha forma de exhibición para seduciren ás femias. As colonias poden encontrarse cerca de corpos de auga.
Distribución e hábitat
Como quedou dito, son paxaros do Vello Mundo, a maioría habitantes da África subsahariana, aínda que algunhas viven en zonas da Asia tropical.
As súas colonias pódense atopar frecuentemente preto de corpos de auga.
Carácter invasor en España
Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os seus hábitat e os seus ecosistemas, todas as especies e subespecies do xénero Ploceus foron incluídas no "Catálogo Español de Especies exóticas Invasoras", aprobado polo Real Decreto 603/2013, de 2 de agosto, estando prohibida en España a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.
Benedito
Benedito pódese referir a:
Urge Overkill
Urge Overkill é unha banda de rock alternativo formada en 1986 en Chicago por Nash Kato (voz e guitarra) e Eddie "King" Roeser (voz e baixo). Despois dalgún tempo, o batería Blackie Onassis completou a formación dunha das bandas que máis destacaron na escena independente estadounidense de principios dos anos 90.
Biografía
A historia da banda comeza en 1986 cando Nash Kato coñeceu a Eddie "King" Roeser na facultade en Chicago, e xunto ao batería Jack "The Jaguar" Watt forman Urge Overkill (nome tirado dunha canción da banda funk Parliament Funkadelic). No mesmo ano, a banda lanza o seu primeiro EP, Strange, I..., pola discográfica Touch & Go, que foi producido por un aínda descoñecido Steve Albini (que tamén era colega de facultade dos de Nash e Eddie).
Despois dalgún tempo tocando xuntos, en 1989 é lanzado Jesus Urge Superstar, tamén producido por Albini. Nun principio os discos non chamaron moito a atención. Na época a banda parecía estar aínda por desenvolver unha identidade propia e as súas cancións seguían un patrón común entre o punk das bandas da Touch & Go que dominaban a escena de Chicago, sen destacar entre elas. As cousas comezaron a mudar cando saíu o terceiro rexistro de Urge Overkill, Americruiser, en 1990, producido por Butch Vig. Kato e Roeser amosaban sinais de que estaban madurando como compositores, con melodías máis accesibles, explorando unha vocación máis pop da banda. Un dos resultados foi o éxito "Ticket to LA" a primeira canción de Urge Overkill que destacou nas College Radios estadounidenses.
Nesa época, o batería Blackie Onassis xúntase ao trío e axuda a desenvolver a estética da banda, tanto visual como musicalmente, cunha mestura de influencias do rock de arena dos anos 70 (Stones, Cheap Trick, Raspberries) e o punk. A estrea do "novo" Urge Overkill foi co álbum SuperSonic Storybook, de 1991, aclamado pola crítica. En pouco tempo, Urge Overkill convertíase nunha da maiores promesas da escena alterativa estadounidesnse, baseado no éxito de SuperSonic Storybook e polas incesantes xiras da banda, que incluíron os concertos como abreconcertos na histórica xira do álbum Nevermind de Nirvana.
En 1992, a banda decide conmemorar o éxito co lanzamento dun novo EP, Stull, que contiña "Girl, You'll Be a Woman Soon", versión de Neil Diamond e "Goodbye to Guyville".
A banda asina coa Geffen en 1992, mesmo faltando un disco por ser lanzado polo contrato coa Touch & Go. A previsible mudanza para unha grande discográfica irritou a todos na Touch & Go, particularmente ao produtor Steve Albini, que atacou publicamente á banda en varias entrevistas. Saturation, o primeiro disco por unha grande discográfica, foi lanzado en 1993, coa produción dos Butcher Brothers. O disco tiña todo para ser un hit, tiña unha produción ben coidada, cun son limpo e melodías doadas, unha repetición da fórmula que fixo de Nevermind un clásico, só que cunha sonoridade máis encamiñada cara o hard rock.
Pero o éxito Saturation non se correspondeu coas expectativas, aínda sendo o álbum máis vendido de Urge Overkill. A banda xa non encaixaba no circuíto underground pero tampouco tiña un espazo no mainstream. Ao mesmo tempo, a actitude de "rock star" dos seus integrantes comezaba a incomodar á comunidade do rock alternativo. En Chicago chegou a haber unha verdadeira campaña contra a banda, onde ata había un fanzine co único obxectivo de desprestixiar a imaxe do grupo.
A banda preparábase para gravar o seu seguinte disco cando o director Quentin Tarantino escolleu a versión de "Girl You'll Be A Woman Soon" para a banda sonora de Pulp Fiction. O éxito da película e da súa banda sonora mudou a traxectoria de Urge Overkill, que tivo por unha esquecida versión gravada tres anos antes só por diversión máis éxito do que obtivera ao longo de toda a súa carreira. O terreo parecía preparado para que o novo álbum da banda repetise o éxito, pero non foi iso o que aconteceu.
Exit The Dragon, lanzado a finais de 1995, trataba temas máis serios e escuros, nunca antes abordados pola banda. O primeiro sinxelo do disco, "The Break", era pouco comercial e tivo pouca rotación nas radios, mentres que a banda enfrontábase a problemas durante a súa xira, que acabou sendo cancelada. Naquel momento, o batería Blackie Onassis enfrontábase a serios problemas coas drogas, e varias especulacións comezaron a cuestionar o futuro de Urge Overkill. A Geffen procurou desmentir os rumores, afirmando que a banda retomaría a xira de divulgación e que Exit the Dragon sería relanzado en xaneiro.
Urge Overkill volveu a tocar en xaneiro de 1996. O grupo chegou a facer algúns concertos en Europa pero a xira cancelada nos Estados Unidos nunca foi remarcada. O disco Exit The Dragon foi entón practicamente esquecido e saíu das listas e das radios. A banda pasou o resto de 1996 inactiva mentres tentaba resolver os seus problemas internos. A finais de ano, as tensións entre Nash Kato e King Roeser aumentaron e remataron coa saída de Roeser da banda.
A sorte parecía mudar cando en 1997 un executivo da Geffen foi contratado pola discográfica 550 Music (do grupo Sony) e levou a banda para a mesma. Nash e Blackie decidiron continuar con Urge Overkill e chamaron ao baixista Nils St. Cyr para substituír a Roeser para gravar algunhas demos para o próximo disco. Mentres tanto, a saída de Roeser resultou nunha disputa legal pelo nome Urge Overkill ao mesmo tempo que a 550 Music rexeitou as demos e despediu ao grupo. Ao pouco tempo a banda separábase.
Nash Kato pasou algúns anos afastado do rock, e en 1999 comezou a preparar a súa carreira en solitario. O primeiro disco, Debutante foi lanzado no ano 2000 pola extinta discográfica Loosegroove Records (de propiedade de Stone Gossard de Pearl Jam), onde contou con colaboracións de Blackie Onassis nalgunhas cancións.
En 2004 Kato e King reformaron a banda sen Blackie, recrutando ao baixista Mike Hodgkiss, ao teclista Chris Frantisak e ao batería Nate Arling. En febreiro, o reformado Urge Overkill tocou dous días no Double Door en Chicago.
Dende entón Kato e King estiveron tocando, escribindo en gravando, e material dun novo traballo de Urge Overkill foi anticipado en 2006.
O 19 de setembro do 2010 apareceu a primeira canción nova de Urge Overkill en 15 anos, "Effigy". Russo tamén anunciou un concerto da banda para o 4 de outubro no Mercury Lounge de Nova York. En febreiro do 2011 o grupo estaba preparando o lanzamento dun novo álbum titulado Rock & Roll Submarine.
Eddie "King" Roeser hoxe en día toca nunha banda chamada Electric Airlines, que aínda non lanzou ningún disco.
Premio Antonio Camuñas de Arquitectura
O Premio Antonio Camuñas de Arquitectura é un galardón que concede a Fundación Antonio Camuñas dende 1985 co propósito de recoñecer o labor dun arquitecto español que, pola súa traxectoria profesional, obras e renovación introducida no campo da arquitectura, mereza o mencionado recoñecemento e gratitude. Por medio deste premio de carácter bienal, a fundación quere destacar e valorar a traxectoria profesional daqueles arquitectos de España cunha longa e destacada folla de servizos.
Good Bye, Lenin!
Good Bye, Lenin! é un filme alemán dirixido por Wolfgang Becker que foi estreado no 2003. Está protagonizada por Daniel Brühl, Katrin Sass, e Chulpan Khamatova. A maioría das escenas graváronse na Karl-Marx-Allee en Berlín e ao redor das Plattenbauten preto da Alexanderplatz.
Sinopse
República Democrática Alemá, outubro de 1989. Christiane, a nai de Alexander Kerner (Daniel Brühl), é unha muller orgullosa das súas ideas socialistas e dirixente do Partido Socialista Unificado entregada á política tras o abandono do seu marido á Alemaña Occidental. Christiane perde o coñecemento ao ver o seu fillo metido en disturbios ocasionados por unha manifestación en contra de Erich Honecker, coa policía do estado que tanto admira, e entra en estado de coma.
Alex vese enredado nunha complicada situación cando a súa nai sae do coma oito meses despois. Nada podería afectar tanto á súa nai como a caída do Muro de Berlín e o triunfo do capitalismo na súa amada Alemaña Oriental, e seguindo a advertencia do médico de deixala en repouso e sen grandes desgustos, para evitar unha posible recaída, decide ocultarlle que o Muro de Berlín caeu mentres ela estaba enferma. Para iso montará unha serie de falsos telexornais, coa axuda do seu amigo Denis, nos que escribirá a súa propia historia do país.
Como trama paralela, a película revela a verdadeira historia do pai de Alex e o reencontro co seu fillo.
O filme formula críticas tanto ao socialismo (a parafernalia, burocracia e militarismo), como ao capitalismo (cheo de símbolos baleiros e exaltacións do simplemente material).
Isabel de Wittelsbach
Elisabetta Amalia Eugenia von Wittelsbach ou Sabela de Wittelsbach, máis coñecida polo diminutivo Sissi, nada en Múnic o 24 de decembro de 1837 e finada en Xenebra o 10 de setembro de 1898, foi emperatriz de Austria entre 1854 e 1898 e raíña de Hungría entre os anos 1867 e 1898.