cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Triacilglicérido
Redución dos niveis de triglicéridos
A carnitina é unha molécula que ten a capacidade de rebaixar os niveis sanguíneos de triacilglicéridos. Nalgúns casos, usáronse os fibratos (certo tipo de ácidos carboxílicos anfipáticos) para rebaixar substancialmente os niveis de triacilglicéridos.
O forte consumo de alcohol tamén eleva o nivel de triacilglicéridos.
Usos industriais
O aceite de sementes de liño (liñaza) e outros relacionados son compoñentes importantes de produtos como a pintura de aceite e outros recubrimentos similares. O aceite de liñaza é rico en ácidos graxos di- e triinsaturados, que tenden a endurecerse en presenza de osíxeno. O proceso de endurecemento é característico destes "aceites de secado" das pinturas. Está causado por un proceso de polimerización que empeza cando o osíxeno ataca os esqueletos carbonados.
Os triglicéridos tamén se poden separar nos seus compoñentes por transesterificación, como sucede durante a elaboración do combustiuble biodiesel. Os ésteres de ácidos graxos resultantes poden usarse como combustible dos motores diésel. A glicerina ten moitos usos, como na manufactura de alimentos e na produción de produtos farmacéuticos.
Notas
<References />
1226
Mortes
Historia ano a ano
USA Network
USA Network é unha canle de televisión de pagamento dos Estados Unidos e foi fundada no 1977.
Descrición
Trátase dunha canle televisiva de corte xeralista que ofrece programación en inglés e emisión de series de primeira transmisión ou tamén de retransmisión, películas e transmisións deportivas. O propietario da canle é NBCUniversal.
Nos inicios, USA Network foi considerada unha canle de baixo impacto pero nos últimos anos foi gañando distinción pola súa transmisión de series exclusivas cun bo éxito televisivo como: Monk, Dead Zone, Suits, Os 4400, Psych ou tamén Mr. Robot, entre outras.
Eoin MacNeill
Eoin MacNeill, nado como John MacNeill en Glenarm, Condado de Antrim, Irlanda, o 15 de maio de 1867 e finado en Dublín o 15 de outubro de 1945, foi un mestre, historiador, revolucionario e político nacionalista irlandés.
Traxectoria
Lembrado hoxe en día coma o pai da historiografía medieval irlandesa, foi cofundador da Conradh na Gaeilge, organización destinada á preservación da cultura e da lingua irlandesas. Membro do concilio que creou os Voluntarios Irlandeses, chegando a ser o seu líder alentado pola Irmandade Republicana Irlandesa durante o Alzamento de Pascua, malia que non participou no deseño da rebelión, chegando mesmo a intentar que non se producira. Ocupou varios cargos ministeriais na Irlanda independente.
Aniceto, papa
Aniceto, chamado logo santo Aniceto, nado quizais en Siria e morto posiblemente en Roma en abril de 165, foi bispo cristián desa diocese entre os anos 154 e 165.
Vida e pontificado
O dato máis importante do bispado de Aniceto é o encontro que mantén en Roma no ano 155 co bispo de Esmirna, san Policarpo, e onde discutiron sobre a data en que se debía celebrar a Pascua, que fora colocada por Pío I no domingo posterior á lúa chea de marzo, pero que na Igrexa oriental preferían celebrar o décimo cuarto día do mes xudeu de nisan, é dicir, o día desa lúa, independentemente do día da semana que fose. A xuntanza finalizou sen ningún tipo de acordo, conforme relata Eusebio de Cesarea.
Crese que ditaminou que os cregos non podían levar o pelo longo, probablemente por oposición aos gnósticos, que si o levaban. Ademais de a estes opúxose e condenou tamén o montanismo.
Morte e santidade
Como todos os papas anteriores ao edicto de Milán, foi considerado santo. Tamén se ten sinalado que foi mártir, se ben isto non está demostrado. A súa festa é o 17 de abril. Foi soterrado no camposanto de Calisto, en Roma, ao pé da vía Apia, pero en 1604 o seu corpo foi trasladado á capela do Pazo Altemps, por orde de Clemente VIII.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia en Galicia baixo a avogación de santo Aniceto.
Época arcaica
miniatura|Guerreiros gregos nun fragmento de [[cerámica de figuras negras atribuído ao Mestre do Dípiylon. Sobre o 760 a.C.]] miniatura|[[Ánfora|Amphoreús (αμφορεύς -"para ser transportadas en ambos lados do barco"-, de onde provén a palabra galega "ánfora") de cerámica de figuras negras que representa unha carreira dos Xogos Panatenaicos. Sobre o -530.]] miniatura|Esculturas do período arcaico (entre elas o [[Moscóforo) atopadas durante as escavacións da Acrópole de Atenas (fotografía de 1886).]]
Este é o nome con que a historiografía distingue a etapa na que a Hélade saíu do período anterior (a Época Escura, caracterizada pola distribución do espazo helénico entre tribos"Tribo" é un termo latino, utilizado para a organización sociopolítica romana; que se aproxima ao uso que tiña a institución e a palabra grega phylé, fylé o phulē (φυλή -"raza", "pobo"-), do verbo fyeszai ou phuesthai (φύεσθαι "descender de", "ter orixe en"). "Clan" adoita ser a tradución da palabra grega genos (γένος -"especie", "raza", "familia", "nacemento"-), que denominaba a unha institución política clave nas polis aristocráticas. Tamén existía unha institución intermedia entre o genos e a phyle: a fratría (φρατρία -"irmandade"-). As reformas de Clístenes desvirtuaron a súa condición de agrupacións baseadas no parentesco substituíndoas polas agrupacións baseadas na veciñanza: trittyes (τριττύες, plural de trittys, τριττύς -"trixésima"-) e demoi (δήμοι, plural de demos, δημος -"pobo"-).
A antropoloxía reutilizou o termo "tribo" para a categorización dun tipo de sociedade no que a relación de parentesco estrito, propia dunha sociedade máis primitiva (sociedade clánica), se amplía ao parentesco teórico, ou descendencia dun presunto antepasado común, propia das sociedades máis evolucionadas (sociedade tribal ou patriarcal); aínda que menos sofisticada que as sociedades urbanas, sociedades complexas ou civilizacións, fronte ás que serían aínda estadio cultural primitivo denominado "barbarie".
Tales termos quedaron obsoletos na antropoloxía actual, pero seguen sendo explicativos da imaxe que os gregos, desde finais da época arcaica, tiñan de si mesmos como sociedade que estaba a construírse como civilización, fronte a outras sociedades percibidas como "o outro" (bárbaroi βάρβαροι -"estranxeiro", "o que non fala grego", "o que balbucea"-), noutros estadios de evolución cultural. A oposición civilización / barbarie, paralela á de techne / physis (τέχνη / φύσις -"técnica", "arte" ou "cultura" / "natureza"-) e a a de cosmos / caos (κόσμος / χάος -"orde" / "desorde"-),é de feito un tópico cultural na Antiga Grecia, visíbel en numerosos mitos, frecuentemente representados na arte (como a Centauromaquia). Similar interpretación teñen as figuras dos heroes civilizadores (Prometeo, Dédalo, Heracles, Xasón, Teseo, Ulises, Edipo etc. -dotan á humanidade de recursos, abren camiños ou os despexan de obstáculos ou monstros-) e os heroes epónimos (os fundadores míticos das tribos ou as polis -na Ágora de Atenas, fronte ao Bouleuterion levantábase o monumento dos heroes epónimos-).
A oposición entre o natural (physikón φυσικών) e o artificial (technitón τεχνητών) é tamén a do natural e o convencional (nomos νόμος -"lei"-, en canto este concepto, antes sagrado -Nomos como daimon ou aspecto de Zeus- se seculariza e relativiza), e se constituirá nun dos temas principais da filosofía grega, por exemplo, na lenda do Anel de Xixes (Platón, A República), ou na misión que se autoimpuxo Dióxenes de Sinope (parakháraxis -palabra que significa tanto "falsificar a moeda" como "cambiar a constitución"-); pero xa na época clásica (séculos -V e -IV).
O orgullo cívico que se forxou durante a época arcaica implicaba para os gregos, ou polo menos para unha porcentaxe considerabelmente significativa deles (os varóns libres que gozaban da cidadanía en certas polis), a conciencia de ser protagonistas por si mesmos e pola súa polia (e non tanto pola súa orixe familiar) do seu destino persoal e social (un destino que a interpretación literaria dos mitos representaba como unha tensión entre a vontade do heroe e a súa ananké - ανάγκη, o fatum latino-). Dependendo menos da súa fortuna (tyche τύχη) que do seu esforzo, habilidade ou virtude (areté αρετή), e especialmente do mantemento da solidariedade cos seus concidadáns (a que manifestaba o hoplita, sen romper as filas, gardando co seu propio escudo o flanco do hoplita da súa esquerda, confiando en que o propio era gardado polo hoplita da súa dereita); ese destino podía sobrepoñerse fronte á natureza, os deuses, os homes poderosos ou as entidades políticas exteriores ao espazo grego. A súa condición pode cualificarse de liberdade, unha situación que nunca se dera con anterioridade (Anderson, op. cit., px.). Para expresar ese ideal non utilizaban tanto a palabra eleutheria ἐλευθερία ("liberdade" -en:Eleutheria-) como as palabras autárkheia (αὐτάρχεια -"gobernarse a si mesmo"-, que adoita traducirse por "autarquía" ou "autosuficiencia") ou autonomía (αὐτονομία -"rexerse polas súas propias leis"), e expresións como Nomos Basileus (Νόμος βασιλεύς -"a lei é o rei"-, frase de Píndaro divulgada por Platón en Gorxias). indoeuropeas que falaban distintas variantes da futura lingua grega -aqueos, xonios, dorios, eolios, arcadios, superpostos sobre os prehelénicos pelásxicos-, que introduciron a Idade de Ferro no medio dunha total ausencia de fontes escritas e unha drástica ruptura cultural fronte á civilización micénica, cuxo fin segue sendo obxecto de debate) e conformáronse os trazos da civilización grega, que quedará plenamente cristalizada na posterior Época Clásica. Entre os séculos -VIII e -VI desenvolvéronse as cidades estado gregas ou polis (en grego, singular polis -πολις- e plural poleis -πόλεις-), que mesmo se expandiron por todo o Mediterráneo mediante a colonización. A pesar da súa gran fragmentación política, os gregos foron construíndo unha identidade común fronte a outros pobos da Antigüidade, da que adquiriron unha conciencia vigorosa, evidenciada nas súas manifestacións culturais e artísticas e nunha peculiar cosmovisión que se interpretou como tensión entre o apolíneo e o dionisíaco.
Convencionalmente o inicio da época arcaica establécese na primeira Olimpíada (Ὀλυμπιάς, cómputo do tempo en períodos de catro anos que comezan coa celebración os primeiros Xogos Olímpicos, -776); mentres que o final o marca a Revolta de Xonia (-499), cando os gregos da costa de Asia Menor pediron a axuda das cidades de Grecia continental para frear a expansión do Imperio persa, o que desembocou nas Guerras Médicas (-492 - -490 e -480 - -479).
Antes da Época Arcaica os gregos habitaban en pequenas comunidades agropecuarias illadas polo accidentado do seu medio físico: callado de vales no interior, e cun litoral recortado, atestado de cabos, golfos e illas. A pesar da pobreza do chan e da aridez, déronse crecementos demográficos e progresos socioeconómicos que impulsaron ás pequenas aldeas orixinarias a se uniren en entidades de maior tamaño. Este proceso, chamado synoikismos (συνοικισμóς -"cohabitación", "compartir o oikos", a "casa"-), deu lugar ao nacemento das polis. Ao mesmo tempo, establecíanse lugares de culto relixioso, compartidos por comunidades moito máis afastadas entre si, mediante anfictionía (αμφικτιονία -"construír xuntos"-); o que foi conformando prácticas políticas para todo tipo de relacións, pacíficas e hostís, como a simmachia (συμμαχια -"loitar xuntos"-), a koinón (κοινόν -"común"-, traducido habitualmente como "liga"), a hexemonía (ἡγεμονία), o equilibrio de potencias, a política de bloques etc.
Paralelamente, a presión demográfica e a prosperidade económica mal repartida provocaron unha conflitividade social que tivo, basicamente, dúas válvulas de escape: a colonización do Mediterráneo e as reformas socio-políticas internas protagonizadas por lexisladores e tiranos.
Tras séculos de esquecemento da escritura lineal micénica, os gregos volveron ser un pobo histórico ao adoptar o alfabeto fenicio e adaptalo ao seu idioma co alfabeto grego, cuxos primeiros testemuños aparecen cara ao -740 (Copa de Néstor, Inscrición do Dipilon). A partir de poesía oral que ten as súas raíces en séculos anteriores, nesta época compuxéronse por escrito as principais creacións da literatura grega: os dous poemas homéricos, a Ilíada e a Odisea (cuxa autoría e situación temporal foron obxecto de debate dende a Antigüidade, e aínda o seguen a ser), que fixaron os mitos ancestrais dos heroes da Idade de Bronce, en textos que non se remataron de canonizar ata o século -VI (probabelmente por iniciativa de Pisístrato) e cuxa difusión foi crucial para a conformación da civilización grega no seu conxunto, e para a pervivencia desta na civilización occidental.
Antonio Pérez Gutiérrez
Antonio Pérez Gutiérrez, coñecido como Pinante, nado en Palmés (Concello de Canedo) e finado en Amoeiro o 25 de agosto de 1936, foi un carpinteiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Carpinteiro radicado en San Xiao, na parroquia de Fontefría. Era presidente da Sociedade Agraria e de Oficios Varios de Beiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 entregouse do Pazo de Parada, onde estaba instalado o cuartel xeral da Falanxe. Foi asasinado na estrada de Amoeiro a Parada o 25 de agosto de 1936 canda Castor Sánchez Martínez. Ambos foron soterrados no cemiterio de Beade.
Dalmacio Iglesias García
Dalmacio Iglesias García, nado en Santibáñez el Bajo (Cáceres) o 5 de decembro de 1879 e finado en Barcelona o 13 de xaneiro de 1933, foi un avogado, xornalista e político español. Foi elixido deputado a Cortes da Comuñón Tradicionalista nas eleccións xerais de 1910 polo distrito de Girona e destacouse por tratar de separar aos tradicionalistas cataláns da súa alianza coa Lliga Regionalista.
Traxectoria
Nado en 1879 en Santibáñez el Bajo (provincia de Cáceres), fillo do cirurxián ourensán Antonio Iglesias Pardo, e de María Ascensión García Legond, orixinaria de Santiago de Compostela. Cursou o bacharelato no Instituto de Ourense, obtendo o grao a mérito. Aos catorce anos publicou os seus primeiros artigos e poemas en El Eco de Orense, La Voz Católica, os diarios El Derecho e La Nueva Época e o semanario La Bruja.
Cursou a carreira de dereito na Universidade de Santiago de Compostela, obtenendo o diploma de honra, outorgado polo Goberno ao mellor expediente universitario de cada facultade. Durante a súa su vida de estudante colaborou en El Noroeste, Gaceta de Galicia e El Pensamiento Gallego. Foi un dos redactores da revista literaria Santiago, dirixida polo seu pai. Foi secretario e, despois, presidente do Ateneo Escolar Compostelán e colaborou nos traballos do Ateneo León XIII, distinguíndose como apoloxista da Igrexa. Fundou o semanario El Estudiante; foi auxiliar de cátedra do civilista Jacobo Gil Villanueva; obtivo o premio no concurso aberto pola Universidade para a mellor memoria sobre o tema Capacidad jurídica de la mujer casada, según las leyes romanas y españolas; e fíxose notar polos seus estudos sociais, dos que deu algunha conferencia no Círculo Católico de Obreros. Nesa época afiliouse ao partido carlista, comezando a súa amizade con Juan Vázquez de Mella. Obtivo por oposición o premio extraordinario na licenciatura.
Non se sumou ao movemento Solidaritat Catalana e combateu os proxectos do Goberno sobre as asociacións relixiosas e o ensino, dando mítins e conferencias en toda Cataluña. Elixido deputado a Cortes por Girona en 1910, pronunciou o mesmo día en que se presentou no Parlamento un discurso condenando os sucesos ocorridos en Barcelona durante a Semana tráxica e defendendo ao Exército, discurso que foi seguido doutro sobre o terrorismo en Barcelona, cuxa distribución nas Ramblas orixinou numerosos incidentes. Entre 1910 e 1913 dirixiu o semanario jaimista barcelonés La Voz de la Tradición.
Tralos sanguentos sucesos de San Feliú de Llobregat entre carlistas e lerrouxistas, defendeu no Congreso aos tradicionalistas das acusacións dos seus adversarios sobre o sucedido. Cando o gabinete Canalejas presentou o proxecto da chamada Lei do Candeado, Dalmacio Iglesias combatiuno, non só no Congreso, senón nunha xira por case todas as rexións españolas. Obtivo para Girona o mercado dominical e a cesión das murallas e baluartes, interveu na discusión das cuestións financeiras e económicosociais, e continuou escribindo na prensa.
Derrotado nas eleccións de 1914, comezou unha campaña encamiñada a libertar o tradicionalismo catalán da tutela da Lliga, para o que publicou un manifesto dirixido a Don Jaime e fundou o periódico El Legitimista Catalán, oposto á liña de El Correo Catalán dirixido por Miguel Junyent. En 1918 foi elixido senador pola provincia de Tarragona e interveu nos debates dos proxectos de lei de funcionarios (no que logrou importantes reformas) e no de reforma das leis xudiciais. Formou parte do Comité rexional de Acción política da Comuñón Tradicionalista e redactou o manifiesto que expuña o programa do partido.
Ao ocorrer a escisión mellista, púxose ao lado de Vázquez de Mella, traballando na organización das forzas tradicionalistas catalás independentes do jaimismo. Na asemblea mellista de Badalona foi elixido vicepresidente primeiro da Junta regional e presidente do Comité e da sección de propaganda das mesmas.
Foi terciario dominico. Finou en 1933 en Barcelona.
Obras
Selección de obras escritas:
A Barrosa, Felmil, Begonte
A Barrosa é un lugar da parroquia de Felmil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Miskolc
250px|miniatura 250px|miniatura|Vista aérea de Miskolc
Miskolc (eslovaco: Miškovec, polaco: Miszkolc) é a cidade máis importante do nordeste de Hungría, capital rexional do nordeste do país e capital do condado de Borsod-Abaúj-Zemplén. É unha cidade autónoma. É a terceira cidade maior de Hungría con 178.950 habitantes.
David Rodríguez Sánchez
David Rodríguez Sánchez, nado en Talavera de la Reina (Toledo) o 14 de febreiro de 1986, é un futbolista español. Xoga como dianteiro centro no Racing de Ferrol da Segunda división RFEF.
Afrihili
O afrihili toma a súa fonoloxía, morfoloxía e sintaxe de varias linguas africanas, particularmente do suahili e o akan. O léxico provén de lingua africanas, como tamén doutras moitas fontes dalgún xeito "africanizadas" para non parecer estranxeiras, aínda que o seu creador non indica ningunha etimoloxía. Aínda así, a semántica aseméllase bastante ao inglés, quizais pola forte influencia deste no suahili e o akan escritos.
Miskolc
Demografía
Ten 178.950 habitantes (2004), o 95.7% etnicamente húngaros, 2.2% xitanos, 0.3% eslovacos, 0.3% alemáns, 0.1% gregos e 4.1% outros.
David Rodríguez Sánchez
Traxectoria
Formouse nas filas do Atlético de Madrid, onde permaneceu ata 2005, ano no que é cedido ao Ciudad de Murcia aínda que, ante a falta de minutos no club murciano, no mercado de inverno ficha pola UD Las Palmas. Para a tempada 2006/07 volve ao filial do Atlético de Madrid, onde acaba como máximo goleador.
Miskolc
Historia
Actual Miskolc é o resultado da unificación das cidades Miskolc, Diósgyőr e aldeas pequenas despois da segunda guerra mundial.
David Rodríguez Sánchez
Traxectoria
Ao finalizar a tempada é fichado polo UD Salamanca, onde realiza unha gran tempada que lle vale un traspaso por 400.000€ ao UD Almería de primeira división, pero antes de debutar nela, é cedido ao Celta de Vigo de segunda división. Tras a campaña no club celeste é repescado polo Almería para formar parte do seu primeiro persoal.
Afrihili
A lingua emprega o alfabeto latino máis dúas vogais a maiores, ⟨Ɛ ɛ⟩ e ⟨Ɔ ɔ⟩, que se empregan nas linguas de Gana e no IPA,  e. Os nomes estranxeiros escríbense foneticamente no canto de coa ortografía orixinal, así, por exemplo, 'Hastings' é Hestins. Posúe dous dígrafos, ⟨ch⟩ e ⟨sh⟩, que teñen a súa correspondencia no inglés e no suahili, e. J e y pronúncianse como e. Ng non é dígrafo, como no inglés finger,.
Rexión de Singida
miniatura|250px|Localización de Singida en Tanzania. Singida é unhas das 26 rexións nas que encontra dividida a Tanzania. A súa capital é a cidade de Singida. Limita polo norte coa rexión de Shinyanga, polo nordeste coa de Manyara, polo leste coa de Dodoma, polo sueste coa de Iringa, polo suroeste coa de Mbeya e polo oeste coa de Tabora. Posúe unha superficie de 49.341 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 1.090.758 habitantes.
Miskolc
Lugares de interese
Os seus atractivos turísticos máis soados son:
Kendrick Perkins
Kendrick La'Dale Perkins, nado o 10 de novembro de 1984 en Nederland, Texas, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Canton Charge da NBA G League.
Afrihili
Non posúe tons. O acento atópase na penúltima vogal. Os signos de admiración póñense no comezo da frase, mentres que os de interrogación van ao final.
Kendrick Perkins
Traxectoria
Graduouse no instituto Clifton J. Ozen en Beaumont, Texas, en 2003. Durante a súa traxectoria no instituto liderou a Ozen High a conseguir catro campionatos de distritos consecutivos, ademais dun estatal. Coñecíaselle coma Baby Shaq. En 2003, foi seleccionado para disputar o prestixioso All-American McDonald's.
David Rodríguez Sánchez
Traxectoria
Tras non contar demasiado para os técnicos da UD Almería, o 17 de xullo de 2010 confírmase o seu traspaso ao Real Club Celta de Vigo da Segunda División de España, cun contrato no equipo celeste de catro tempadas.
Kendrick Perkins
Traxectoria
En 2003, foi elixido no Draft da NBA de 2003 polos Memphis Grizzlies na posición 27ª, aínda que inmediatamente foi traspasado xunto con Marcus Banks a Boston a cambio de Troy Bell e Dahntay Jones. Gañou o anel de campión da NBA cos Boston Celtics na tempada 2007-08, ano no que fixo tamén as súas mellores medias ata entón, asinando 8.5 puntos, 8.1 rebotes e 2.0 tapóns por partido.
Rexión de Singida
Distritos
Ten catro distritos:
Kendrick Perkins
Traxectoria
O 24 de febreiro de 2011, Perkins e Nate Robinson foron traspasados aos Oklahoma City Thunder a cambio de Jeff Green e Nenad Krstić. En 2012, Perkins chegou ás Finais da NBA cos Thunder, pero foron derrotados polos Miami Heat. O 19 de febreiro de 2015, Perkins foi traspasado ós Utah Jazz nun traspaso entre os Thunder, os Jazz e os Detroit Pistons. Dous días máis tarde, foi cortado polos Jazz.
O 24 de febreiro de 2015, Perkins asinou cos Cleveland Cavaliers. Fixo o seu debut con Cleveland o día seguinte na vitoria contra os Detroit Pistons por 102-93. Perkins fixo dous puntos en dous minutos de xogo.
Dadshah
Daadshah (en ) é un filme iraniano de 1983 dirixido por Habib Kavosh, e cuxa historia está baseada nas memorias de Mir Dad Shah de Baluchistán.
David Rodríguez Sánchez
Selección nacional
Era un habitual das categorías inferiores da selección española, e ata finalizou máximo goleador da Eurocopa sub-17 de 2003 con 6 goles, tras un gran partido nas semifinais fronte á selección austríaca onde anotou 4.
Алдаба (canción de Non Stop)
"Алдаба" (en galego: Non enganes) é unha canción do dúo kirguiz Non Stop. Trátase do seu terceiro sinxelo, sen álbum á vista. Foi lanzado o 15 de febreiro do 2016.
Economía de Tunisia
miniatura|left|[[Tunes, capital do país.]] A economía diversificada e orientada ó mercado de Tunisia foi citada como un exemplo de éxito en África e o Oriente Medio, pero ten afrontado unha serie de desafíos durante a transición política en curso no país. Tras unha experiencia mal sucedida con políticas económicas socialistas na década de 1960, o país embarcou nunha estratexia de éxito con miras a reforzar as exportacións, o investimento estranxeiro e o turismo, os cales tornáronse fundamentais para a súa economía. As exportacións principais inclúen agora téxtiles e vestiario, produtos alimenticios, derivados de petróleo, produtos químicos e fosfatos, e cerca do 80% das exportacións teñen como destino o principal socio económico do país, a Unión Europea. O control estatal da economía, a pesar de ser aínda intenso, vén sendo gradualmente reducido desde a última década, coa crecente privatización, simplificación da estrutura tributaria, e un tratamento prudente da débeda externa e interna.
A estratexia liberal de Tunisia, así como os investimentos en educación e infraestrutura alimentou un crecemento anual do PIB entre 4% e 5% durante décadas, mellorou a calidade de vida da poboación e reduciu a inflación. O turismo e o comercio foron elementos chave neste crecemento sustentado. O acordo de colaboración de Tunisia coa Unión Europea entrou en vigor a partir de 1 de marzo de 1998, e foi o primeiro acordo entre a UE e países mediterráneos non-europeos. Co acordo, Tunisia debería gradualmente remover barreiras ao comercio coa UE na década seguinte. A ampliación das privatizacións, a maior liberalización do investimento, principalmente estranxeiro, e melloras na eficiencia gobernamental, eran os principais desafíos para o futuro. En 2008 Tunisia tornouse membro plenamente asociado da Unión Europea (situación comparable á de Noruega ou de Islandia).
O expresidente Zine El Abidine Ben Ali (1987-2011) continuou esas políticas, mais no seu goberno creceron o nepotismo e a corrupción que frustraron o desenvolvemento económico, e o desemprego aumentou entre crecentes fileiras de graduados universitarios do país. Estas queixas contribuíron á caída de Ben Ali en xaneiro de 2011, levando a economía do país a unha espiral descendente, á medida en que o turismo e o investimento estranxeiros diminuían drasticamente. A medida que a economía se recupera, o goberno de Tunisia ten afrontado os desafíos de tranquilizar empresas e investidores, traer orzamento e déficits en conta corrente baixo control, protexer o sistema financeiro do país, acabar co elevado desemprego e reducir as desigualdades económicas entre a rexión costeira máis desenvolvida e o interior empobrecido do país.
Concello de Krynki
Ligazóns externas
Web oficial de Krynki (en polaco)
Ushas Mons
Ushas Mons é un volcán de 2 km de altitude que está situado no hemisferio sur de Venus, exactamente nas coordenadas 24,3° S 324,6° E. O volcán está inzado de numerosos regueiros brillantes de lava e pódense ver fracturas en dirección norte-sur, moitas delas semellan terse formado despois de que a lava fose emitida á superficie. Na área central do cumio, pola contra, os regueiros máis novos permanecen sen fracturas. Pódese ver un cráter de impacto entre as fracturas na parte superior central da imaxe da caixa de información. A ligazón entre as fallas e vulcanismo é moi común neste tipo de volcáns en Venus, é pensase que son o resultado de xigantescas masas de material quente que se achega á codia de Venus, procedentes do propio manto do planeta, fenómeno semellante ó dos puntos quentes da Terra.
San Salvador, San Salvador de Camba, Rodeiro
San Salvador é un lugar da parroquia de San Salvador de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 1 habitante (1 muller), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Socialismo autoxestionario
O socialismo autoxestionario ou socialismo de autoxestión é un sistema político que está baseado na participación das diferentes comunidades próximas á vida cotiá colectivizada (empresa, sindicato, partido) na xestión de comunidades políticas superiores (Estado, federacións, confederacións etc.).
As comunidades autoxestoras do estado, federación ou confederación serían: Apareza a comunidade política superior como estado ou non, segundo as diferentes concepcións socialistas autoxestionarias, dita comunidade política será garante dun plan económico froito da participación do traballador e cidadán nos diferente ámbitos da súa vida. Resulta imprescindible así nos modelos de estado autoxestionario dotarse dun parlamento tricameral ou tricameralidad, composto por unha cámara de baixa ou parlamento, cámara alta ou senado cunha función de representación territorial e cámara laboral coa representación sindical.
Antecedentes
Como antecedentes do socialismo autoxestionario atópanse en numerosas experiencias históricas, tendo moi presentes as circunstancias específicas de cada situación. Estas son algunhas destas experiencias:
Socialismo de autoxestión no mundo
O socialismo de autoxestión xorde como alternativa ás experiencias de socialismo real na URSS e así será revindicado por socialistas e comunistas non aliñados á URSS, como a República Federal Socialista de Iugoslavia. Para algúns a experiencia iugoslava baixo Tito foi paradigmática respecto da autoxestión. Os principios do socialismo autoxestionario como ideoloxía do titoísmo foron sintetizados no Programa de Liubliana, de 1958 (ou Program Saveza Komunista Jugoslavije), que afirmaba que: "o socialismo é un sistema social baseado na socialización dos medios de produción, en que a produción social é dirixida polos produtores directos asociados"; e que "o desenvolvemento, mesmo baixo o socialismo, debe proceder a través da superación de conflitos socioeconómicos endóxenos".
Neste sistema de socialismo autoxestionario, denominado tamén Samoupravljanje, permitíase a propiedade privada dos medios de produción e en servizos, en certos sectores económicos secundarios, e baixo certos límites que varían segundo o país (en Iugoslavia podían existir empresas de até cinco traballadores en certas ramas). O resto de empresas eran públicas, e controladas polos propios traballadores de cada empresa, quen decidían como organizarse e investir, e entre quen se repartían os beneficios e perdas. Os produtos das empresas eran posteriormente vendidos no mercado privado, o cal levou en ocasións á competencia entre empresas.
Parcé
Parcé (en Parzieg, e en galó: Parczae) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Socialismo autoxestionario
Socialismo de autoxestión no mundo
Tamén Alxeria en 1963 tentou a experiencia autoxestionaria, durante o goberno presidido por Ahmed Ben Bela. En Libia, empezouse a construír dende 1969 a 2011, durante a Gran Yamahiriya Árabe Libia Popular Socialista dirixida por Crnel. Muammar Gadafi, baseado na Terceira teoría universal. Dalgunha maneira atópase unha tendencia similar nos Kibutzim de Israel, especialmente é as súas orixes.
En España o socialismo de autoxestión é reivindicado por grupos de esquerdas como o Partido Carlista (despois da morte de Franco), anticapitalistas e algúns sectores do Partido Comunista de España. Sindicatos como a Fronte Auténtica do Traballo en México dende os anos 1970 promoven tamén esta proposta.
Rocafort de Queralt
Rocafort de Queralt é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
1229
Mortes
Historia ano a ano
Carmen Balcells
Carmen Balcells Segalà, nada en Santa Fe de Segarra, no concello de Les Oluges (provincia de Lleida) o 9 de agosto de 1930 e finada en Barcelona o 21 de setembro de 2015 foi unha axente literaria catalá de prestixio internacional. É moi valorada polos autores, posto que logrou eliminar os contratos vitalicios e outras cláusulas editoriais e impor as cláusulas de cesión por tempo limitado dun libro.
1228
miniatura|esquerda|[[Foro do bo burgo de Castro Caldelas, privilexio dado polo rei Afonso VIII. Primeiro documento real en lingua galega. Allariz, 1228.]]
Mortes
Historia ano a ano
Cambeses
O topónimo galego Cambeses pode referirse a:
Tatiana Nikolaevna Romanova
Tatiana Nikolaevna Romanova (en Татья́на Никола́евна), nada o  e finada o 17 de xullo de 1918, foi unha gran duquesa de Rusia e segunda filla do tsar Nicolao II e a tsarina Alexandra Feodorovna.
Traxectoria
Durante a primeira guerra mundial dirixiu o comité da Cruz Vermella e do mesmo xeito que a súa irmá máis vella, a gran duquesa Olga, atendeu soldados feridos nun hospital militar de 1914 a 1917, ata que foi detida xunto coa súa familia tras a Revolución rusa.
Foi asasinada por revolucionarios comunistas o 17 de xullo de 1918, o que motivou que fose nomeada «portadora da paixón» pola igrexa ortodoxa rusa, un cualificativo que define a unha persoa que enfronta a súa morte de maneira semellante a Cristo. Ademais de Olga, tiña dúas irmás máis novas, María e Anastasia, e un irmán máis novo, o tsarévich Aleksei. Por moito tempo rumoreouse falsamente que as irmás sobreviviran á execución e ducias de impostoras pretenderon ser as fillas do tsar. O escritor Michael Occleshaw especulou que unha muller chamada Larissa Tudor podería ser Tatiana; con todo, todos os Romanov foron asasinados polos bolxeviques.
Devanceiros
Devanceiros de Tatiana Nikolaevna Romanova
Sydney
Sydney  (en inglés ), ás veces escrito en galego Sidney, é a capital do estado de Nova Gales do Sur e a cidade máis populosa da Australia. O concello de Sydney posúe unha poboación de case 165.000, mais incluíndo a súa área metropolitana ten preto de 4.300.000, repartidos por cerca 600 suburbios.
Sydney foi tamén o primeiro asentamento europeo na illa. A súa fundación tivo lugar o 26 de xaneiro de 1788 na Enseada de Sydney como colonia penal por Arthur Phillip, capitán da First Fleet, que a bautizou con este nome en honra de Thomas Townshend, Lord Sydney, por aquel entón ministro do interior británico.
É o maior centro económico do país, dedicándose especialmente á fabricación de produtos manufacturados, á prestación de servizos financeiros, ao comercio e ao turismo. Neste último aspecto, Sydney é un dos destinos turísticos internacionais máis demandados do Pacífico, recibindo todos os anos máis de 4 millóns de turistas. É mundialmente coñecido polas súas fermosas praias, como as praias de Bondi e Manly; pola súa arquitectura contemporánea, como a Casa da Ópera e a Ponte do Porto; e, polos seus contornos naturais, como as Montañas Azuis e a Costa Central. Ten sido un pulo importante para o turismo o facto de ter acollido numerosos eventos internacionais deportivos, políticos e culturais.
Sydney é, alén, unha das cidades máis multiculturais e cosmopolitas do mundo, debido en parte a cantidade de inmigrantes vindos de todos os cantos do planeta, representando en torno de 180 países. Cerca do 30% dos moradores da cidade naceron noutros países, onde o 4,5% o fixeron no Reino Unido, o 2,3% na China, e 2,1% na Nova Zelandia. Outros pobos con presenza significativa na cidade son os libaneses, gregos, italianos, coreanos, rusos, indianos, vietnamitas, indonesios, e tailandeses.
Historia
Existen evidencias de que a rexión da cidade de Sydney tiña sido habitada polos aborixes australianos de maneira continuada desde había polo menos 40 mil anos antes da chegada dos europeos. En 1788, cando asentaron os británicos, estimouse que vivían en toda a rexión da baía entre 4.000 e 8.000 aborixes repartidos en pequenos clans. Cada clan tiña un territorio que determinaba os recursos dispoñíbeis e falaba unha lingua dos tres grupos de linguas da rexión. O clan dos Cadigal falaba o dialecto costeiro da lingua dharug e era o morador orixinal da área do concello de Sydney. Segundo Arthur Phillip, o fundador da cidade, a poboación Cadigal tiña ao redor das 1500 persoas. Os británicos bautizáronos como os Eora pois ao preguntarlles de onde viñan, a resposta dada era sempre "eora", que significa "de aquí" ou "deste lugar". As poboacións aborixes foron drasticamente reducidas após unha epidemia de varíola en 1789, enfermidade traída polo europeos á illa. Os poucos que sobreviviron foron desprazados paulatinamente polos europeos para áreas periféricas, como a Baía de Botany no sur. En 1830 xa case non quedaban aborixes vivindo na rexión da cidade de Sydney.
O capitán James Cook foi o primeiro europeo en alcanzar a rexión de Sydney. Fíxoo o 29 de abril de 1770 ancorando o seu navío, o HMB Endeavour, na Baía de Botany. O interese europeo por colonizar á Australia xurdiu cando o goberno británico procuraba un lugar para onde enviar condenados. Sir Joseph Banks, o botánico a bordo do Endeavour, recomendou entón a Baía de Botany. Así, baixo instrucións do goberno británico, enviouse a Arthur Phillip e aos once navíos que compuñan a First Fleet para tal propósito. Chegaron á baía o 18 de xaneiro de 1788 mais non había boas fontes de auga doce e tampouco un lugar no que poder achegar de maneira segura. Isto levouno a navegar cara o norte até a Baía de Jackson onde encontrou as condicións ideais na Enseada de Sydney. Así o 26 de xaneiro dese mesmo ano fundou, realizando unha pequena cerimonia, a colonia penal que a bautizou con ese nome en honra de Thomas Townshend, Lord Sydney, polo papel xogado na súa autorización para estabelecer a colonia. Esta data é hoxe celebrada como o Día de Australia.
Desde o principio as relacións entre os aborixes australianos e os colonos ingleses foron tensas. Houbo unha resistencia violenta ao asentamento británico por parte dos aborixes australianos, que estaban liderados polo guerreiro Pemulwuy. Isto levou ao entón gobernador de Nova Gales do Sur, Lachlan Macquarie, a tomar medidas en 1820 para 'civilizalos, cristianizalos e educalos'.
O desenvolvemento do asentamento iniciouse a partir do ano 1810 coa ocupación por Macquarie do posto de gobernador de Nova Gales do Sur. Os condenados para alá enviados construíron rúas, pontes, embarcadoiros e edificios públicos, e así a finais do seu mandato no ano 1822, o asentamento xa posuía bancos, mercados, policía e vías públicas ben estabelecidas. Os anos 30 e 40 dese século foron períodos de desenvolvemento urbano, incluíndo a aparición dos primeiros suburbios. Este rápido crecemento debeuse a chegada desde o Reino Unido e Irlanda de inmigrantes en busca dunha vida mellor nas novas terras. O 20 de xullo de 1842, Sydney foi declarada unha cidade, a primeira de Australia, sendo Charles H. Chambers o seu primeiro alcalde. A febre do ouro de 1851 trouxo tamén a outros moitos inmigrantes a Australia en xeral e a Sydney en particular, pois para a maioría deles foi o seu primeiro punto de chegada e tamén de establecemento. Xa a finais do século a Revolución Industrial significou a industrialización da cidade e máis inmigrantes tamén. Coa industrialización Sydney expandiuse rapidamente e para principios do século XX xa pasaba do millón de habitantes.
O século XX foi o século da transformación de Sydney na cidade que hoxe coñecemos. A súa imaxe mudou coa finalización das obras da Ponte do Porto en 1932 e da Casa da Ópera en 1973, os dous símbolos da cidade. Alén, converteuse nunha cidade cosmopolita e multicultural coa chegada de inmigrantes de todas as partes do mundo e coa acollida de múltiples eventos nacionais e internacionais do mundo do deporte, a política e a cultural. Neste senso destaca especialmente ter sido a sede dos Xogos Olímpicos de 2000.
Xeografía
upright|miniatura|esquerda|Imaxe satelital de Sídney e a súa área metropolitana
Topografía
miniatura|upright|O porto de Jackson visto desde o aire en 2006 A área urbana de Sídney atópase nunha conca costeira, que é bañada e bordeada polo mar de Tasmania ao leste, as montañas Azuis ao oeste, o río Hawkesbury ao norte e a meseta de Woronora ao sur.
Sydney abarca dúas rexións xeográficas. A chaira de Cumberland atópase ao sur e ao oeste do porto de Jackson (porto de Sydney) e é relativamente plana. A meseta de Hornsby está situada ao norte e está diseccionada por vales escarpados. As zonas planas do sur foron as primeiras en desenvolverse xeograficamente a medida que a cidade medraba. Non foi ata a construción da ponte do porto de Sídney cando os tramos setentrionais da costa se viron máis poboados. Ao longo da súa costa pódense atopar setenta praias de surf, sendo a praia de Bondi unha das máis famosas.
O río Nepean rodea o extremo occidental da cidade e convértese no río Hawkesbury antes de chegar a Broken Bay. A maioría dos depósitos de auga de Sídney atópanse nos afluentes do río Nepean. O río Parramatta é principalmente industrial e drena unha ampla zona dos suburbios occidentais de Sídney ata Port Jackson. As zonas meridionais da cidade son drenadas polo río Georges e o río Cooks cara á baía de Botany.
Non existe unha única proposta para os límites de Sydney. A definición estándar de xeografía estatística australiana da Greater Sydney cobre 12369 km2 e inclúe as áreas de goberno local de Central Coast no norte, Hawkesbury no noroeste, Blue Mountains no oeste, Condado de Sutherland no sur, e Wollondilly no suroeste. A área de goberno local da Cidade de Sidney abarca uns 26 quilómetros cadrados dende a Garden Island no leste ata Bicentennial Park no oeste, e ao sur ata os suburbios de Alexandría. e Rosebery.
Xeoloxía
upright|miniatura|Case todas as rochas expostas ao redor de Sydney son [[arenito de Sidney.]] Sidney está formada na súa maioría por rochas triasicas con algúns diques de rochas ígneas recentes e gorxas volcánicas (normalmente atopadas na busca de doleritas en Prospect, ao oeste de Sydney). A conca de Sydney formouse cando a cortiza terrestre expandiuse, afundiuse e encheuse de sedimentos a principios do período Triásico. A area que se convertería no arenito actual foi arrastrada ata alí por ríos procedentes do sur e o noroeste e depositouse fai entre 360 e 200 millóns de anos. O arenito presenta cristais de xisto e leitos fluviais fósiles.
A biorrexión da conca de Sídney inclúe cantís, praias e estuarios. Os profundos vales fluviais coñecidos como rías escaváronse durante o período Triásico no arenito de Hawkesbury da rexión costeira onde agora atópase Sídney. A subida do nivel do mar fai entre 18.000 e 6.000 anos asolagou as rías para formar estuarios e portos profundos. Porto Jackson, máis coñecido como Sydney Harbour, é unha destas rías. Sydney presenta dous tipos de solo principais; solo areoso (que se orixina na pedra arenisca de Hawkesbury) e arxila (que é de xistos e rochas volcánicas), aínda que algúns solos poden ser unha mestura dos dous.
Directamente por encima da arenisca máis antiga de Hawkesbury atópase o xisto de Wianamatta, un accidente xeolóxico do oeste de Sydney que se depositou nun gran delta fluvial durante o período do Triásico medio e que se desprazou co tempo de oeste a leste. O xisto de Wianamatta componse xeralmente de rochas sedimentarias de gran fino, como lousas, lulitas, ironitas, limolitas e laminitas, con unidades de arenisca menos comúns. O Grupo Wianamatta está formado polas seguintes unidades (listadas por orde estratigráfica): Xisto de Bringelly, arenito de Minchinbury e Xisto de Ashfield.
Ecoloxía
miniatura|upright|Bosque típico de [[pradaría na área metropolitana de Sidney]] As comunidades vexetais máis frecuentes na rexión de Sydney son os bosques herbosos (é dicir, as sabanas) e algúns focos de bosques esclerófilos (secos), que consisten en eucaliptos, casuarinas, melaleucas, corymbias e angophoras, con arbustos (tipicamente acacias, callistemons, grevilleas e banksias), e unha herba semicontinua no sotobosque. As plantas desta comunidade adoitan ter follas ásperas e puntiagudas, xa que crecen en zonas con baixa fertilidade do chan. Sídney tamén conta con algunhas zonas de bosques esclerófilos húmidos que se atopan nas zonas máis húmidas e elevadas do norte e do nordés. Estes bosques están definidos por doseis rectos e altos cun sotobosque húmido de arbustos de follas brandas, fentos arborescentes e herbas.
A comunidade de vexetación predominante en Sydney é o bosque do oeste de Sydney, que se atopa no Western Sydney (Chaira de Cumberland), seguida do bosque de trementina e cortiza de ferro de Sydney, que se atopa disperso polo oeste interior e o norte de Sydney, o Eastern Suburbs Banksia Scrub na costa e o Blue Gum High Forest que está escasamente presente na costa norte, todos eles en perigo crítico de extinción. A cidade tamén inclúe o Sydney Sandstone Ridgetop Woodland que se atopa ao norte no Parque Nacional Ku-ring-gai Chase na meseta de Hornsby.
Sydney é o fogar de decenas de especies de aves, que normalmente inclúen o corvo australiano, urraca australiana, pomba de crista, mineiro ruidoso e o currawong pied, entre outros. Especies de aves introducidas que se atopan de xeito ubicuo en Sydney son a myna común, o estorniño pinto, o pardal doméstico e a pomba manchada. As especies de réptiles tamén son numerosas e inclúen predominantemente os escíncidos. Sydney ten algunhas especies de mamíferos e arañas, como o rapo voador de cabeza gris e a araña de funil australiana, respectivamente, e ten unha enorme diversidade de especies mariñas que habitan o seu porto e moitas praias.
Clima
esquerda|upright|miniatura|Unha tormenta de verán pasando sobre o porto de Sydney Sídney segundo a clasificación climática de Köppen ten un clima subtropical húmido (Cfa) con veráns suaves [e] ás veces quentes e invernos algo fríos, con poucas precipitacións. O clima é moderado pola proximidade ao mar, e as temperaturas máis extremas rexístranse nos suburbios occidentais interiores. O mes máis caloroso é xaneiro, cunha temperatura media de 23 °C, segundo datos de 1981-2010. Hai unha media de ata 65 días ao ano con temperaturas superiores a 30°, nalgunhas partes da área metropolitana; en tanto noutras, unha media de 14,6 días ao ano con temperaturas de máis de 3030 °C. A temperatura máxima rexistrada foi de 45,8 °C o 18 de xaneiro de 2013, durante unha intensa vaga de calor que sacudiu a toda Australia. O inverno é de tépedo a frío, con temperaturas que de cando en cando caen por baixo de 0 °C nas zonas costeiras. O mes máis frío é xullo, cunha media de 13 °C. A temperatura mínima máis baixa rexistrada no Observatorio foi de -3,1 °C. As precipitacións están bastante divididas entre o verán e o inverno, pero é lixeiramente superior durante o primeiro semestre do ano, cando dominan os ventos do este. A media anual de precipitacións, de moderada a baixa variabilidade, é de 1577 mm, nunha media de 258 días ao ano. A última nevada na zona da cidade de Sídney tivo lugar en 1836. Con todo, en xullo de 2008 unha caída de neve lamelada, suave ou saraiba, equivocada por moitos de neve, expuxo a posibilidade de que a caída en 1836 non fose realmente neve.
miniatura|upright|Praia Bondi, ao este de Sídney. O clima agradable de Sídney no verán fai moi populares as súas praias.