cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stefan Zweig
Traxectoria
Despois do armisticio de 1918 volveu a Salzburgo, onde en 1920 casou con Friderike Maria Burger von Winternitz, unha admiradora da súa obra a quen coñecera oito anos antes. Divorciáronse en 1938. Ela publicou un libro sobre o seu marido logo da morte deste. Tempo despois publicou tamén un libro de fotos do seu home.
En 1928 viaxou á Unión Soviética. Dous anos despois visitou a Albert Einstein no seu exilio en Princeton. Zweig tivo tamén como amigos a personalidades como Maxim Gorki, Rainer Maria Rilke, Auguste Rodin ou Arturo Toscanini. En 1934 publicou a súa tripla biografía ''Die Heilung durch den Geist. Mesmer, Mary Baker-Eddy, Freud'', á vez un ensaio sobre as orixes da Ciencia Cristiá (relixión espiritualista fundada por Mary Baker Eddy) e a psicanálise.
Tralo auxe da influencia nacional socialista en Austria, Zweig trasladouse un tempo a Londres. Ao tempo, comezaron as súas dificultades para publicar en Alemaña, a pesar do cal logrou escribir o libreto para a ópera de Richard Strauss Die schweigsame Frau, estreada en Dresde en 1935. Os nazis definiron a Zweig como «non ario», e aínda que foi defendido por Strauss, Hitler rexeitou ir á estrea, e logo de tres representacións a obra foi prohibida. Os seus libros foron prohibidos en Alemaña en 1936 polo réxime.
A relixión xudía non foi parte da súa educación. Con todo, a súa novela Der begrabene Leuchter (1937) narra a historia dun xudeu que fixo do obxectivo da súa vida preservar a menorá. Amais, os seus ensaios políticos foron publicados pola casa Neue Freie Presse, cuxo editor literario era o líder sionista Theodor Herzl, mais Zweig nunca se sentiu atraído por ese movemento.
miniatura|Postal de Stefan Zweig adicada o 24 de febreiro de 1927.
En 1934 iniciou viaxes por Suramérica. En 1939 casou con Charlotte Elisabeth Altmann. Tralo inicio da segunda guerra mundial trasladouse a París, e ao pouco viaxou a Inglaterra, onde obtivo a cidadanía. Viviu en Bath e Londres antes de viaxar aos Estados Unidos, a República Dominicana, Arxentina e Paraguai a dar unha serie de conferencias. Na Arxentina recibiu especial atención do periodista Bernardo Verbitsky, quen escribiu o ensaio Significación de Stefan Zweig (1942).
Despois da publicación de Die Schachnovelle mudouse ao Brasil. O 22 de abril de 1940 instalouse en Petrópolis, na conurbación de Río de Xaneiro. Alí escribiu ''Brasilien. Ein Land der Zukunft'' (1941), obra na que examina a historia, economía e cultura do país, incluíndo unha cita de Américo Vespucio.
En febreiro de 1942, logo da caída de Singapur, suicidouse canda a súa esposa, desesperados ante o futuro de Europa e a súa cultura pensando que o nazismo se estendería a todo o planeta. A súa autobiografía Die Welt von Gestern, publicada de forma póstuma en 1944, é un panexírico da cultura europea, que consideraba para sempre perdida.
Produción literaria
Zweig escribiu novelas, historias curtas, ensaios (políticos e literarios, destacando o estudo sobre Dostoievski, ao que admiraba profundamente), dramas e varias biografías, das cales a máis coñecida é a de María Estuardo, publicada en alemán como Maria Stuart e en inglés como (The) Queen of Scots or Mary, Queen of Scotland and the Isles. Outra das súas biografías, a da raíña María Antonieta, foi adaptada ao cinema en Hollywood, protagonizada pola actriz da Metro-Goldwyn-Mayer Norma Shearer.
Traballou durante máis de vinte anos na obra Sternstunden der Menschheit (1927), que retrata os catorce acontecementos da historia mundial máis importantes desde o seu punto de vista. Se ben foi un dos máis coñecidos e reputados escritores entre 1930 e 1940, desde a súa morte e a pesar da importancia da súa obra, foi gradualmente esquecido.
Existen importantes coleccións de Zweig na Biblioteca Británica e na Universidade Estatal de Nova York en Fredonia. A primeira foi unha doazón dos seus apoderados realizada en maio de 1986, que inclúe pezas como o catálogo das obras de Wolfgang Amadeus Mozart autografado polo compositor (Verzeichnis).
Durante un tempo, no apoxeo do sentimento antixermánico, as súas obras foron publicadas nos países anglosaxóns baixo o pseudónimo de "Stephen Branch" (tradución literal do seu apelido).
Recoñecemento
En 2016 a directora alemá Maria Schrader filmou Stefan Zweig: Farewell to Europe.
Autobiografía
dereita|150px|Portada de Die Welt von Gestern.
Endonuclease flap
As endonucleases flap ou endonucleases de solapa (abreviadas FEN, tamén coñecidas como nucleases 5' en referencias vellas) son unha clase de encimas nucleolíticos que actúan como exonucleases 5'-3' ou como endonucleases específicas de estrutura sobre estruturas de ADN especializadas que aparecen durante os procesos biolóxicos de replicación, reparación e recombinación do ADN. As endonucleases flap foron identificadas en eucariotas, bacterias, arqueas e nalgúns virus. Os organismos poden ter máis dunha FEN homóloga; esta redundancia pode dar unha indicación da importancia destes encimas. En procariotas, o encima FEN encóntrase como un dominio N-terminal da ADN polimerase I, pero algúns procariotas parece que codifican un segundo homólogo.
Os modelos de estrutura proteica baseados en datos de cristalografía de raios X suxiren que as FEN teñen un arco flexible creado por dúas hélices α a través do cal pode enfiarse a febra monocatenaria 5' da estrutura de solapa 5'.
Ligazóns externas
External link Endonucleases flap, exonucleases 5'-3' e nucleases 5'
Escudo de Letonia
250px|dereita|Escudo de armas grande de Letonia. O escudo de armas de Letonia (gerbonis) aprobouse logo da independencia do país (18 de novembro de 1918) e foi deseñado polo artista Rihards Zariņš. Reúne os símbolos nacionais (o sol e as tres estrelas) cos brasóns das rexións históricas de Letonia (os campos co león e o grifón). O sol, situado na parte superior do escudo, nun campo de azur (azul), xa foi empregado como emblema por soldados letóns no exército ruso durante a I Guerra Mundial. Naquel intre contaba con dezasete raios, un por cada comarca letoa. As tres estrelas cimeiras de ouro, de cinco puntas, representan as rexións históricas de Letonia: Vidzeme; Latgale e, unidas, Kurseme e Zemgale.
Os elementos heráldicos do escudo remóntanse ao século XVI. O campo de prata en que figura un león rampante de goles, símbolo de Kurzeme e Zemgale (oeste e suroeste de Letonia) e que xa figuraba nas armas do ducado de Kurseme en 1569. A billa rampante de prata que figura nun campo de goles é o brasón de Vidzeme e Latgale (norte e nordés de Letonia) e foi creado en 1566, cando os territorios mencionados foron dominados por Polonia-Lituania.
Existen tres versións do escudo:
Nadezhda Mandelstam
Nadezhda Yakovlevna Mandelstam (en ruso Надежда Яковлевна Мандельштам), nada en Saratov o 31 de outubro de 1899 e finada en Moscova o 29 de decembro de 1980 foi unha escritora rusa.
Traxectoria
Naceu nunha familia xudía de clase media, pasou os seus anos mozos en Kíiv. Despois do instituto estudou arte. En 1921 casou co poeta Osip Mandelshtam, co que viviu en Ucraína, San Petersburgo, Moscova e Xeorxia. Osip foi arrestado en 1934 polo seu Кремлёвский горец, un epigrama onde describía o clima de terror na Unión Soviética, e exiliouse con Nadezhda a Cherdyn, na rexión de Perm, e mais tarde a Voronezh.
Após o segundo arresto de Osip Mandelshtam e a súa morte no campo de concentración "Vtoraya Rechka", preto de Vladivostok en 1938, Nadezdha Mandelstam levou un estilo de vida case nómade, esquivando ó arresto, mudando constantemente o seu lugar de residencia e sobrevivindo a base de traballos temporais. En polo menos unha ocasión, en Kalinin, a NKVD apareceu ó día seguinte de que escapase.
Como unha especie de misión vital, tentou preservar e publica-la herdanza poética do seu marido. Conseguiu manter a meirande parte memorizada xa que non confiaba no papel.
Após a morte de Stalin, Nadezhda Mandelstam completou a súa tese en 1956, e permitiuse que volvera a Moscova en 1958.
En 1979, deu os seus arquivos á Universidade de Princeton. Morreu en 1980 en Moscova, ós 81 anos.
A Chousa, Castro, Narón
A Chousa é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 40 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 20 mulleres.
A orixe do topónimo procede da existencia dun terreo ou monte cercado.
Paul L. Smith
Paul Lawrence Smith, nado o 24 de xuño de 1936 en Everett, Massachusetts, e finado o 25 de abril de 2012 en Ra'anana, Israel, foi un actor, cantante e humorista estadounidense.
A3
A3 ou A-3 pode referirse ás seguintes autoestradas:
Tamén pode referise:
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 84ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Asghar Farhadi, director do filme gañador]] Esta é unha lista dos filmes propostos na 84ª edición dos Óscar para o mellor filme en lingua non inglesa. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.
O 13 de outubro, a Academia anunciou que 63 países foran aceptados para participar. Nova Zelandia propuxo un filme por primeira vez.
A lista curta de nove candidatos anunciouse o 18 de xaneiro de 2012 e os cinco candidatos (Bélxica, o Canadá, Irán, Israel e Polonia) anunciáronse seis días despois. O filme iraniano Jodaí-e Nadér az Simín de Asghar Farhadi gañou o premio, primeiro para un filme de Irán.
Oso formigueiro xigante
Os oso formigueiro xigante, (Myrmecophaga tridactyla) é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos e familia dos mirmecofáxidos, a única actualmente vivente do xénero Myrmecophaga, que habita en América Central e do Sur.
Descrición
O xénero foi descrito orixinalmente no ano 1758 polo científico, naturalista, botánico e zoólogo sueco Carl von Linné, o creador dos fundamentos para o esquema moderno da nomenclatura binomial e o fundador da moderna taxonomía. A descrición realizouna ao mesmo tempo que a da súa especie tipo, Myrmecophaga tridactyla. A publicación efectuona na décima edición do seu Systema naturæ.
Outras especies
Ademais desta especie, describiuse outra extinta, Myrmecophaga caroloameghinoi † (Kraglievich, 1934).
E nos primeiros anos do século XXI, o zoólogo neerlandés —nacionalizado brasileiro— Marcus Gerardus Maria van Roosmalen, deu a coñecer a existencia dunha terceira especie do xénero Myrmecophaga, a que sería a segunda vivente, o chamado oso formigueiro xigante arborícola. Porén, este novo taxon aínda non conta cunha descrición formal. Segundo o propio van Roosmalen, esta nova especie ten a particularidade de gabear pola árbores, algo que non fai a especie vivente tradicional. Aínda non logrou encontar restos dalgún espécime que permita unha publicación respectando as normas impostas polo Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN), pero logrou filmalo en vídeo no seu ambiente natural, a selva tropical amazónica do centro-norte do Brasil.
Etimoloxía
O nome deste xénero Linneo formouno co primeiro elemento do latín científico Myrmeco-, tirado do grego antigo μύρμηξ ηκος mýrmēx -ēkos, "formiga", e o segundo elemento -phaga, do grego φάγος phágos, "comellón". Literalmente: "os comedores de formigas".
Subespecies
Segundo Mammals Species of the World e o SIIT e distínguense as seguintes subespecies:
Myrmecophaga tridactyla Linnaeus, 1758
Características
O corpo do oso formigueiro xigante mide entre 100 e 120 cm de lonxitude, e a súa cola de 60 a 90 cm; pesa entre 25 e 39 kg. A especie extinta era menor.
Conta cun fociño moi alongado e de forma cónica, e unha igualmente alongada lingua de 60 cm, recuberta por unha substancia adherente que lle permite recolectar o seu alimento: formigas e térmites, que caza nos seus grandes e fortes niños (formigueiros e termiteiros), que rompe utilizando as súas poderosas garras curvas presentes nas súas patas dianteiras. Carece de dentes. Ten unha cola de abundantes, longos, grosos e mestos pelos, que emprega como abrigo para cubrir o seu corpo durante as noites frías.
Distribución e hábitat
O osos formigueiro xigante distribuese por América Central e no norte e centro de América do Sur. Orixinariamente presentaba poboacións desde Belize polo norte até Uruguai polo sur. A destrución do seu hábitat e a caza ilegal convertérono nunha especie en retroceso numérico, provocando a súa total extinción en Guatemala, O Salvador e o Uruguai. e posibelmente en Belize.
En todos os países de Centroamérica xa é un animal moi raro.
As poboacións suramericanas encóntranse en mellor estado de conservación, chegando as máis austrais ao norte da Arxentina.
A especie extinta habitou máis ao sur, alcanzando os 39° S na zona de Monte Hermoso, ao suroeste da provincia de Buenos Aires, no centro-leste da Arxentina.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualificou na actualidade (2014) a situación da especie como vulnerábel (VU). Estima que as súas maiores ameazas son a perda dos seus e hábitats en moitas partes da súa área de dispersión, en particular para as poboacións de América Central. Nos lugares onde a especie habita en zonas de pasteiros é particularmente susceptíbel aos incendios. No Brasil, a queima de plantacións de cana de azucre antes da súa colleita leva á morte dun número significativo de osos formigueiros xigantes debido a queimaduras severas. Moitois animais morren ás veces atropelados nas estradas o atacandos por cans. Moitos cázanse para alimento ao longo da súa área de distribución, ademais de seren cazados como se dunha praga se tratase, para telos como mascotas ou para o comercio ilegal.
Outras relacións cos humanos
Nalgunhas zonas, os osos formigueiros xigantes, como quedou dito, cázanse para alimento; isto é especialmente certo na zona da Caatinga do Brasil. Ademais, a súa pel utilízase para a fabricación de arneses e outros produtos de coiro, así como para usos medicinais.
Galerías
Nota: Prema sobre cada imaxe para ampliala.
Galería de imaxes de Boqueixón
Galería de imaxes do concello de Boqueixón na provincia da Coruña.
Antonio Salgado García
Antonio Salgado García, finado o 21 de agosto de 1939, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Jesús Salgado Rodríguez e sobriño do empresario Laureano Salgado Rodríguez. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Caldas de Reis (1924-1930). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 volveu ser nomeado alcalde, permanecendo no cargo ata a súa morte en agosto de 1939.
Ane Irazabal
Ane Irazabal Elkorobarrutia, nada no ano 1984 en Arrasate (Guipúscoa), é unha xornalista vasca.
Traxectoria
É licenciada en Historia e Comunicación audiovisual. Estou Historia na Universidade do País Vasco entre 2003 e 2007, e dende 2006 até 2010 Comunicación audiovisual na Universidade de Mondragón. Após finalizar os seus estudos, marchou a París e Palestina para comezar a súa andaina como xornalista independente. Traballou en varios lugares de Oriente Medio, investigando sobre as consecuencias da Primavera árabe no Líbano, Exipto, Xordania e Libia. Nos últimos anos, fixo un seguimento do drama dos refuxiados e dos fenómenos migratorios en Oriente Medio, África e Europa.
Caspe
300px|miniatura|Rúa Maior de Caspe.
Caspe (Casp en catalán e aragonés) é unha cidade histórica de Aragón, situada na parte oriental da provincia de Zaragoza a 100 km de distancia da capital. É a cabeceira da comarca do Bajo Aragón-Caspe. Actualmente ten uns 8.500 habitantes, poboación case estábel ao longo do século XX.
Situación
Caspe sitúase na zona de transición entre Aragón e Cataluña, nas beiras do río Ebro o cal forma aquí o chamado Mar de Aragón.
Historia
O lugar consta que xa existía no período musulmán como Qsp, Qasp ou Qasb (en diversas transcrición do árabe). O escritor musulmán Yaqut dos séculos XII-XIII indica que Qasb er un castelo (hisn) de Zaragoza.
En 1412 acolleu o Compromiso de Caspe, polo que se introduciu a dinastía de Trastámara no goberno do reino de Aragón.
Xa no século XX, durante a guerra civil española foi residencia do Consello de Aragón, o órgano de goberno do Aragón republicano. Redactouse aquí o Estatuto de Autonomía, que o desenvolvemento da guerra impedíu aprobar.
Economía
Foi até hai unhas década un nó de comunicacións, tanto por estrada como por ferrocarril, pero vindo a menos. A súa economía baséase no sector servizos, na industria téxtil, en Caspe hai un centro loxístico de Adidas e nas grandes explotacións agrícolas de regadío próximas (en boa medida sostidas pola man de obra inmigrada). En relación con estas últimas cómpre destacar os pexegos de Caspe, pero que se amparan na denominación de orixe melocotón de Calanda.
Caspe tamén é coñecido a nivel internacional como lugar de pesca no próximo "Mar de Aragón", os encoros do Río Ebro.
Cidades irmandadas
Caspe está irmandada con:
Rassemblement Wallonie-France
O Rassemblement Wallonie-France ou RWF é un pequeno partido político de Bélxica. Desenvolve a súa actividade na rexión de Valonia e na rexion de Bruxelas-Capital. En Bruxelas é coñecido como Rassemblement Bruxelles-France ou RBF. O seu obxectivo é a secesión de Valonia, Bruxelas é os seis municipios flamengos con facilidades lingüísticas para os francófonos arredor de Bruxelas, de Bélxica e a súa integración en Francia.
Nikolai Noskov
Nikolai Ivanovich Noskov (en Николай Иванович Носков), nado en Gzhatsk o 12 de xaneiro de 1956, é un cantante  e antigo vocalista da banda de hard rock Gorky Park (entre 1987–1990). Cinco veces gañador do Golden Gramophone.   Era tamén un membro de Москва (Moscova) ensemble de comezos dos anos 80, da banda Гран-при (Grand Prix) en 1988 xusto antes de unirse a Gorky Park, e moito máis tarde na década de 1990, uniuse á banda Николай (Nikolai). A comezos de 1998, Noskov tivo unha carreira en solitario na que publicou seis álbums. No 2015, foi xurado en segunda tempada do programa de televisión da realidade Glavnaya Stsena.
A Costa, Castro, Narón
A Costa é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres.
Batalla de Valencia
A Batalla de València é o nome que recibe o conflito identitario que enfrontou a sociedade valenciana na transición española, caracterizada por unha notable conflitividade e violencia, e que provocou unha fractura política e social no País Valenciano que aínda dura. O seu epicentro e onde con maior intensidade se viviu foi a cidade de Valencia.
Xulio Alonso Cuevillas
Xulio Alonso-Cuevillas Álvarez Seara, nado en Ourense e finado na mesma cidade en 1936, foi un avogado do estado galego, irmán da nai e, por tanto, tío de Florentino López Cuevillas.
Traxectoria
miniatura|300px|Nunha homenaxe a [[Marcelo Macías en 1917, de pé (de esq. a der.): Losada Diéguez, José Osorio Martínez, Julio A. Cuevillas, Emilio Vázquez Pardo e Jesús Soria. Sentados: Manuel Cambón Fraga, Antonio Gaite Lloves, Benito Fernández e Emilio Amor.]] Estudou a carreira de dereito na Universidade de Santiago de Compostela. O título de licenciado foille expedido en 1888. En 1892 aprobou a oposición de avogado do estado.
Foi amigo de Ramón María del Valle-Inclán. Afeccionado ós estudos históricos e filosóficos, publicou na revista Nós os artigos "O monopolio do comercio do diñeiro" e "Un punto de vista do nazonalismo":
Pináculo
dereita|miniatura|300px|Esquema da sección dunha catedral, indicando o pináculo.
Pináculo é o punto máis alto dun determinado lugar, un edifício ou unha torre, por exemplo. O pináculo en albanelaría emprégase como peso no cume dun contraforte ou como motivo decorativo como remate. Foi moi empregado na arquitectura gótica na procura dunha maior sensación de altitude dos edificios. miniatura|esquerda|140px|Pináculo gótico rematado en [[florón (arquitectura)|florón]]
Minix
Minix é un clon do sistema operativo Unix distribuído xunto co seu código fonte e desenvolvido polo profesor Andrew S. Tanenbaum en 1987. A última versión oficial de Minix é a 3.0 e data de outubro de 2005.
Grazas ao seu reducido tamaño, deseño baseado en micronúcleo, e a súa ampla documentación, resulta bastante apropiado para persoas que desexan instalar un sistema operativo compatible con Unix na súa máquina persoal, así como aprender sobre o seu funcionamento interno. Minix foi desenvolvido para correr sobre IBM PC con procesador Intel 8088 ou superior, aínda que se crearon conversións para outros sistemas.
Debido ao enfoque puramente educativo de Minix, Tanenbaum non permitía que fose modificado demasiado xa que isto complicaba o sistema e non permitía que os seus estudantes o entendesen nun semestre. Por estes motivos, Linus Torvalds decidiu escribi-lo seu propio kernel de sistema operativo compatible con Unix (Linux), que -en simbiose co sistema operativo GNU, GNU/Linux- gañou protagonismo a Minix no campo dos Unix para ordenadores compatibles con IBM PC debido a que a súa licenza (GPL) permite a modificación do mesmo. Actualmente Minix se distrúe cunha licenza similar á licenza BSD, o que permite a súa modificación.
Para unha persoa pouco familiarizada cos elementos internos dun sistema operativo, Minix é unha boa opción que lle permite entender case tódolos elementos do sistema con só algúns meses de uso e estudo.
Del roig al blau
'Del Roig al blau. La transició valenciana' (Do vermello ao azul. A transición valenciana) de 2004 é un documental sobre a transición española no País Valenciano entre os anos 1975 e 1982, desde a morte de Francisco Franco ata a aprobación do Estatuto de Autonomía.
Historia e características
Nel relátanse as grandes manifestacións, as primeiras eleccións, e a que se chamará a Batalla de Valencia, a partir de entrevistas a algúns dos actores políticos e sociais que máis interviron naquel momento.
O documental nace como iniciativa dun proxecto presentado por Albert Montón á edición 2001-2002 do Master de Producció i Edició de Continguts Audiovisuals do Taller d'Audiovisuals da Universidade de Valencia. A idea espertou o interese e o documentalista Llorenç Soler asumiu a súa dirección e Miquel Francés a produción.
Castromaior, Abadín
Patrimonio
esquerda|miniatura|[[Hórreo no Barral.]]
Lugares e parroquias
miniatura|centro|Igrexa parroquial de San Xoán.
Parroquias de Abadín
miniatura|dereita|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
11 de setembro
O 11 de setembro é o 254º día do ano do Calendario gregoriano e o 255º nos anos bisestos. Quedan 111 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| D. H. Lawrence.
Mortes
100px|dereita|miniatura| Salvador Allende.
Outros
Os 366 días do ano
Face
A face, faciana, cara ou rostro é a parte frontal da cabeza, nos humanos a parte anteroinferior, desde as cellas ao queixelo; nela están incluídos cellas, ollos, nariz, fazulas, boca, labios, dentes, pel e queixelo.
Os tecidos brandos da cara expresan as emocións do individuo, pola acción dos músculos da mímica. Así mesmo, a aparencia facial é un elemento esencial da identidade de cada ser humano.
Dos cinco órganos dos sentidos, catro están na cabeza, e máis especificamente na face; a vista, o ouvido, o olfacto e o gusto. Aínda que o quinto sentido, o tacto, tamén está amplamente representado, cunha zona de altísima sensibilidade nos beizos.
Textura fluidal
A textura fluidal en moitas rochas volcánicas exprésase por cristais orientados segundo o fluxo do magma ou por estratos de distintas texturas ou composicións mineralóxicas.
Características
Distínguense os estratos laminares e pregados. Os estratos planares orixínanse nunha corrente laminar no magma movéndose. Os estratos pregados manifestan unha transición entre un fluxo puramente laminar e un fluxo turbulento, por exemplo debido a un obstáculo como un bloque rochoso incorporado no magma ou un impedimento como podería ser un tipo de resalto no camiño que segue o magma na superficie. A textura fluidal orixinase do arrefriamento, mentres que as correntes de lava flúen sobre a superficie ou sobre o fondo do mar e indica a estrutura interna do fluxo do magma viscoso durante a súa localización ou o seu movemento sobre a superficie terrestre.
Feve
miniatura|Fachada traseira da Estación de Bilbao-Concordia. miniatura|Estación de ferrocarril de FEVE en [[Santander.]] miniatura|Tren de proximidade de FEVE en [[Mieres, Asturias|Mieres (Asturias).]] miniatura|Ferrocarril [[Santander - Liérganes.]]
Ferrocarriles Españoles de Vía Estrecha (FEVE) foi unha compañía pública de ferrocarril de España, que operaba nas comunidades de Galicia, Asturias, Cantabria, do País Vasco, Castela e León e da Rexión de Murcia sobre unha importante rede de 1.250 km formada en 1965, recollendo a explotación dos distintos ferrocarrís de vía estreita en España, que ata devandito ano achábanse englobados na empresa tamén estatal EFE (Explotación de Ferrocarriles por el Estado). Ao longo da súa historia, FEVE chegou a posuír simultaneamente ferrocarrís de cinco largos de vía distintos: 1.435 mm, 1.062 mm, 1.000 mm, 915 mm e 750 mm.
A compañía desapareceu o 31 de decembro de 2012 debido á unificación dos operadores estatais de vía estreita e vía ancha. A infraestrutura foi transferida a Adif e a explotación dos trens a Renfe Operadora, que opera baixo a marca Renfe Feve.
Historia
A rede de FEVE formábana as liñas das antigas compañías Sociedad General de Ferrocarriles Vasco-Asturiana, Ferrocarriles Económicos de Asturias, Ferrocarril de Langreo, Ferrocarril de Carreño, Ferrocarril Cantábrico, Ferrocarril Santander-Bilbao, Ferrocarril de La Robla, Ferrocarril Cartagena-Los Blancos, ademais do Ferrocarril Ferrol-Xixón, construído integramente polo Estado.
A liña de maior lonxitude que posuía a compañía ten 330 km, o coñecido Ferrocarril de La Robla. Orixinalmente ía de La Robla (León) a Bilbao e foi construída para facer chegar carbón da minería leonesa ata a siderurxia biscaíña. Debido ó peche dos altos fornos este tren perdeu o seu sentido e optouse por construír o ramal Matallana-León para darlle ó ferrocarril unha nova oportunidade de facer servizos rexionais entre León e Bilbao. Actualmente o tramo entre Matallana e La Robla non presta servizo de viaxeiros. É a máis longa de Europa de vía métrica, percorrendo a montaña oriental leonesa, o norte da provincia de Palencia, o sur de Cantabria e o norte da provincia de Burgos.
A principal liña de FEVE na Cornixa Cantábrica era a que conecta Ferrol con Bilbao a través das provincias de Cantabria, Asturias e Lugo. Así mesmo conectaban con esta liña xeral diversas liñas menores e ramais, onde prestaban servizo como norma xeral trens de proximidade. Estas liñas e ramais eran, en Asturias, as liñas Trubia - Mieres - Collanzo, Pravia - San Esteban, Xixón - Laviana, Xixón - Avilés - Cudillero e Ferrol - Xixón. En Cantabria existía un ramal que comunicaba Liérganes con Orejo, estación do tramo Bilbao - Santander. Tamén existían diversos ramais industriais que comunicaban a rede xeral de FEVE con cargadeiros de industrias particulares e portos marítimos.
FEVE tamén era titular da liña internacional Ponte Internacional/Nazioarteko Zubia (en Irún)-Hendaia, popularmente coñecida como "O Topo", aínda que a explotación estaba cedida a EuskoTren. En Asturias e Cantabria FEVE contaba cunha importante rede de liñas de proximidade. Ademais, posuía en Murcia a liña entre Cartagena e Los Nietos.
Nos últimos anos da súa existencia, unha parte significativa da rede fora transferida ás comunidades autónomas, que a xestionaban a través de empresas públicas:
FEVE estaba especializada en transporte de mercancías e rexional e de proximidade de pasaxeiros. O servizo estrela da compañía era o tren turístico de luxo Transcantábrico, que funciona desde 1982. Realiza o traxecto Santiago de Compostela (en autobús ata Ferrol)-Ferrol-Bilbao-León.
Supresión
En 2005 FEVE, ante o novo escenario ferroviario español protagonizado pola liberalización e a apertura á competencia (da que FEVE queda exenta inicialmente) aínda que teña a consideración de liña de interese xeral, o ente público emprende un plan estratéxico que marca as pautas para a empresa a medio prazo para iniciar o proceso de liberación ferroviario que obriga a Unión Europea. O plan fai fincapé na optimización dos recursos humanos e na especialización por sectores, polo que se crean as direccións-xerencias (similares ás UNs de Renfe Operadora), que se especializarán nos seus correspondentes mercados. O plan estratéxico ten como fin aumentar o índice de cobertura da empresa 12 puntos ata situalo no 45%, destacando a procura de ingresos mediante a captación de tráficos de tipo turístico e de novos clientes en mercancías, así como a súa consolidación en viaxeiros de trens de proximidade e rexionais.
O 20 de xullo de 2012, apróbase o Real Decreto-lei 22/2012, de 20 de xullo, polo cal FEVE queda extinguida o día 31 de decembro de 2012 e subrógase a Adif a infraestrutura e a Renfe Operadora a explotación dos trens. Desta forma unifícanse as redes nacionais de vía ancha e vía estreita. Na práctica, Renfe continúa usando a marca Feve para referirse a todos os servizos que herdou da anterior compañía.
STS-51-F
STS-51-F foi unha misión do transbordador espacial Challenger lanzada o 29 de xullo de 1985 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral. Aos 5 minutos e 45 segundos da engalaxe o motor número un apagaouse prematuramente debido a un problema cun sensor, declarándose un aborto a órbita. A pesar do fallo os outros dous motores compensaron a falta de pulo, co transbordador chegando a unha órbita normal.
Características
STS-51-F, con sete astronautas a bordo, lanzada co laboratorio Spacelab 2 na súa bodega de carga para facer unha serie de experimentos a bordo nunha ampla gama de campos, desde física a bioloxía, pasando por astronomía e investigacións puramente tecnolóxicas. A tripulación estaba formada polo comandante Gordon Fullerton, o piloto Roy D. Bridges, os especialistas de misión F. Story Musgrave, Anthony W. England e Karl G. Henize e os especialistas de carga Loren W. Acton e John-David F. Bartoe.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 6 de agosto de 1985.
Morris Swadesh
Morris Swadesh, nado en Holyoke, Massachusetts, o 22 de xaneiro de 1909 e finado en Cidade de México o 20 de xullo de 1967, foi un lingüista norteamericano, reputado, entre outras cousas, como creador da glotocronoloxía.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de orixe xudía e tivo como lingua materna o yiddish. Considerado discípulo de Edward Sapir, graduouse en lingüística en 1930, ao completar os estudos na Universidade de Chicago. En 1933 doutorouse en Yale, cun traballo que se centraba na lingua dos nootka. Máis tarde estudou o chitimacha, do que descubriu que era unha lingua illada. Os seus traballos sobre este idioma son agora utilizados para estudala, porque hoxe figura como unha lingua morta.
Estivo casado coa tamén lingüista Mary Rosamund Haas.
Labor
Morris Swadesh contribuíu profundamente ao estudo da fonoloxía, desenvolvendo unha serie de principios destinados a definir os fonemas dunha lingua a partir da distribución dos sons. Por exemplo, en inglés o son /p/ é diferente nos vocábulos pit («buraco»), upper («en alto») e spill («difundir»). A pronunciación dun depende da súa posición na palabra. Swadesh subliñou que estas variantes de son, posicionais son «distribuídas de modo complementario», polo que deben ser consideradas como caso dentro dun mesmo tipo de son ou fonema. A análise distribucional tornouse un procedemento xeral no estudo dos elementos de base da estrutura das linguas, permanecendo até o presente como parte integrante da metodoloxía lingüística.
Outra das súas obras máis duradeira é a denominada lista Swadesh de 100 "significantes" básicos que se utilizan, non sen controversia académica, para descubrir a xenealoxía das linguas. Esta técnica coñécese como glotocronoloxía, ás veces tamén dita lexicoestatística, aínda que existen certas diferenzas entre ambas as disciplinas.
Casamansa
Casamansa (en wolof e Kasamansa; en Casamance ; en Casamansa []) é unha rexión do Senegal localizada ao sur de Gambia, atravesada polo río Casamansa. Ziguinchor, situada preto da costa, é a cidade máis poboada e a principal dende o punto de vista económico.
180px|miniatura|dereita|Bandeira do Movemento das Forzas Democráticas de Casamansa. miniatura|Localizazón de Casamansa no Senegal
É unha rexión de clima quente e de baixa altitude, con algunhas montañas no sueste. A súa media anual de precipitacións é superior ao do resto do Senegal, asemellándose nisto á Guinea Bisau. Pode ser dividida en Baixa Casamansa (Rexión de Ziguinchor) e Alta Casamansa (Rexión de Sédhiou e Kolda), cunha superficie duns 35.680 km² e unha poboación de 1.683.844 habitantes en 2015. A súa economía depende principalmente do cultivo de arroz. O turismo tamén é importante, polas belas praias na costa, particularmente no Cabo Skirring.
A dominación colonial de Casamansa foi emprendida desde 1445 polos portugueses e, moi posteriormente, polos franceses, até que foron estabelecidas as fronteiras entre esa rexión e a colonia da Guinea portuguesa (a actual Guinea Bissau), localizada ao sur. Por esa razón, Casamansa está ligada cultural e lingüisticamente á Guinea Bissau e coñecer a lingua portuguesa é común.
En 1888 produciuse a venda de Ziguinchor aos franceses e, en 1908, Portugal cedeu á mesma nación o resto de Casamansa.
O grupo étnico dominante en Casamansa son os diolas (en grafía francesa) ou jolas (en grafía wolof). Este grupo ten sido pouco favorecido economicamente en relación ao restante do Senegal, situación que contribuíu ó xurdimento dun movemento separatista, denominado Movemento das Forzas Democráticas da Casamansa (MFDC). O conflito entre o MFDC e o goberno senegalés levou a unha serie de enfrontamentos violentos, ocasionando moitas mortes desde o fin do século XX.
Gran Premio de Hungría de 2019
O Gran Premio de Hungría de 2019, oficialmente o Formula 1 Magyar Nagydíj 2019 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 4 de agosto de 2019, no circuíto de Hungaroring preto de Mogyoród, Hungría. Foi a décimo segunda carreira da tempada de 2019 e a trixésima quinta carreira do Gran Premio de Hungría, e a 34ª vez que a carreira disputouse como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en }.
Cualificación
Verstappen foi o máis rápido, converténdose no primeiro piloto holandés de Fórmula 1 que acadou unha pole e tamén no 100º piloto diferente en estar na pole na historia da F1. O seguiron os pilotos de Mercedes Valtteri Bottas e Hamilton.
Clasificación da carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Hungría de 2019.
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
A Mata, Castro, Narón
A Mata é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 70 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 29 homes e 41 mulleres. O que supón un aumento da poboación en 12 persoas respecto a 2006 cando tiña 58 habitantes.
A vía AC-5405, propiedade da Deputación da Coruña, atravesa este lugar.
Vicente Peña Saavedra
Vicente Peña Saavedra, nado en Tras do Río (San Claudio, Ortigueira) o 21 de febreiro de 1958, é un pedagogo galego.
Traxectoria
Profesor de Teoría e Historia da Educación da Universidade de Santiago de Compostela. As súas liñas de investigación viñéronse centrando na dimensión educativa e cultural da emigración transoceánica e continental (séculos XVII-XXI), na educación popular na Galicia rural, no museísmo pedagóxico, e na historia e actualidade da educación en Galicia. Foi membro da sección de Cultura Galega no Exterior do Consello da Cultura Galega (1993-1999) e do consello científico do Centro Ramón Piñeiro (1999-2001). Forma parte da comisión técnica do Arquivo da Emigración Galega (1993-1999 e 2000-2013), dirixiu o proxecto MUPEGA e colaborou na recuperación do patrimonio bibliográfico, hemerográfico e documental galego en América. Desde 2001 até 2007 exerceu como coordinador científico do MUPEGA. Foi cofundador da revista Estudios Migratorios. E vicepresidente da Sociedad Española para el Estudio del Patrimonio Histórico - Educativo (2003-2012).
Eleccións municipais na Baña
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Baña]]
Corporacións democráticas na Baña desde a aprobación da Constitución de 1978.
Castro de Flores
O castro de Flores ou Flores de Turreiro, é un castro situado no lugar de Flores na parroquia de Feás, no concello coruñés de Aranga.
Ike
miniatura|300px|Traxectoria do tifón IKe O Tifón Ike foi unha devastadora tormenta que asolou as Filipinas máis a China en setembro de 1984. Foi un tifón de categoría 4.
Castro de Flores
Descrición
O castro de Flores consta dun recinto fortificado de planta ovalada do que se conservan parte das defensas, sobre todo no cuadrante sueste. Existe un recinto principal ó que seguen un sistema defensivo conformado por outros parapetos cos seus respectivos foxos.
Ike
Impacto
Causou ó redor de 1.500 vítimas mortais. Entre 200.000 e 480.000 persoas quedaron sen fogar.
Castro de Flores
Descrición
Ó norte hai unha caída moi forte cara ao río Mandeo, que fai de defensa natural. .
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non está visitable.
Mohamed Zahir de Afganistán
O rei Mohamed Zahir, chamado Mohamed Zahir Xa (que quere dicir "rei"), nado en Cabul o 16 de outubro de 1914 e morto na mesma cidade o 23 de xullo de 2007, foi o xefe de estado e monarca de Afganistán entre 1933 e 1973.
Orixes
Mohamed Zahir foi o fillo de Mohamed Nader, autoproclamado rei afgán, e descendente dunha ampla familia de gobernantes e príncipes coma o ghan Sardar Mohamed, medio irmán do ghan Dost Mohamed que vendeu a cidade de Peshawar en troques de ouro. O seu avó era o ghan Iahia, encargado das negociacións entre o goberno británico e o ghan Iaqub para o tratado de Gandomak, e que marchou a vivir á India logo da sinatura.
Era paxto, pero falaba fluidamente a lingua persa da elite afgá. Xa como príncipe, foi educado en Francia, no Instituto Pasteur e na Universidade de Montpellier, onde tomou contacto coa democracia de preguerra, e onde aprendeu a falar francés, inglés e italiano.
Reinado
O 8 de novembro de 1933 foi proclamado rei logo do asasinato de seu pai Mohamed Nader, que el mesmo presenciou. Tiña 19 anos, e cedeulles o poder aos seus tíos, que gobernaron nos primeiros tempos. Xa coas rendas do estado collidas, en 1964 proclamou unha nova constitución, promoveu a modernización da economía, implantou un parlamento (se ben con poderes limitados) e animou a educación ás mulleres, medidas que o levaron a gañar a inimizade dos sectores musulmáns ortodoxos.
Promoveu o paxto como lingua de comunicación, en detrimento do persa, iniciativa que non gozou o éxito agardado, e escolleu os seus ministros e altos cargos de entre o pobo paxto, o que provocou a reacción dos outros grupos étnicos que constituíron os seus partidos e movementos políticos, coma o do taxico Mohamed Tahir Badakhshi.
Exilio e retorno
O 17 de xullo de 1973, cando Mohamed Zahir estaba en Italia operándose da vista e tratándose do lumbago, o seu curmán e antigo primeiro ministro o ghan Mohamed Daud deu un golpe de estado e estableceu un goberno republicano. Mohamed Zahir abdicou e deixouse quedar no exilio italiano, vivindo nunha gran casa en Olgiata, ao norte de Roma. Prohibíuselle volver ao seu país durante o réxime comunista dos anos setenta, e tampouco volveu durante o réxime dos talibáns.
En 1991 un home, facéndose pasar por xornalista portugués, tentou asasinalo a coiteladas, sen conseguilo, e en 2002 volveu a Cabul co inicio da democratización. Abriu a Loia Irga, o sistema de consultas entre os principais líderes afgáns para a constitución dun novo réxime, e esperaba a posibilidade de ser designado presidente (que non rei), cargo que ao final non recibiu. A constitución afgá aprobada durante a ocupación estadounidense nomeábao, iso si, "pai da patria", en recompensa polo seu papel na historia do país e como símbolo de unidade nacional.
Se ben el non estivo no goberno, o novo presidente de Afganistán, Hamid Carsai, pertence ao seu clan, e moitos dos seus parentes e seareiros formaron parte do executivo de transición. Regresou a vivir no antigo palacio real, pero a Loia Irga rexeitou devolverlle o trono. O 7 de decembro de 2004 participou na cerimonia de investidura de Carsai como presidente de Afganistán.
A partir dese ano comeza a sufrir problemas de saúde: esvara no baño durante dúas visitas a Francia, a primeira en outubro de 2002 e a segunda en xuño de 2003 e máncase nas costelas e rompe o fémur, respectivamente. En febreiro de 2004 é hospitalizado durante dúas semanas en Nova Delhi por un problema intestinal, e en maio dese mesmo ano ten que acudir a un hospital dos Emiratos Árabes Unidos por hemorraxias nasais producidas pola calor. Faleceu no seu palacio de Cabul dunha longa enfermidade, e a súa morte foi anunciada na televisión polo presidente Carsai.
Herdeiros
Casou con Homairah Begun o 7 de novembro de 1931, e xuntos tiveron seis nenos e dúas nenas.
Malia ser o cuarto na liña de sucesión, o príncipe Mir Wais foi designado príncipe herdeiro, viviu a carón de seu pai e traballou como o seu asistente e conselleiro. Sería o hipotético novo rei de Afganistán en caso de producirse unha reinstauración monárquica.
Ian Stewart (piloto)
Ian Macpherson M. Stewart, nado en Edimburgo o 15 de xullo de 1929 e finado en Crieff o 19 de marzo de 2017 foi un piloto de automobilismo escocés.
Traxectoria
Stewart era considerado por Jim Clark como un individuo moi nervioso que "ao volante estaba tan relaxado como calquera". A súa única aparición nun Gran Premio do Campionato do Mundo foi no Gran Premio do Reino Unido de 1953, no cal, debido a un fallo de ignición, non conseguiu terminar no seu Connaught-Lea Francis A da Ecurie Ecosse. A participación principal de Stewart foi como parte do equipo da Ecurie Ecosse correndo con coches Jaguar.
Saeima
Saeima é o nome do parlamento de Letonia.
É un parlamento unicameral de 100 membros. A súa elección é por método proporcional, cos escanos asignados aos partidos políticos que obteñen polo menos o 5 % dos votos. As eleccións realízanse cada 4 anos, no primeiro sábado de outubro. As últimas eleccións foron no 2002.
Ian Stewart (piloto)
Traxectoria
Irmán máis vello de Jackie. Ian retirouse das carreiras tras un accidente na carreira dos 1000 km da Arxentina de 1954 de automóbiles deportivos para atender os negocios agrícolas e públicos da súa familia en Perth e Kinross.
Saeima
O presidente de Letonia pode disolver o parlamento e convocar eleccións anticipadas, aínda que o proceso é complicado e ningún presidente disolveu nunca o Saeima.
Composición
A Saeima componse dos seguintes grupos parlamentarios:
Ian Stewart (piloto)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Boraginaceae
dereita|miniatura|304x304px|Flor de Boraginaceae con algunhas pezas removidas. Obsérvese o gineceo 4-lobado con estilo de posición ginobásica, os estambres epipétalos (insertos a metade do pétalo) e os pétalos (celeste e azul) e sáibaos (verde claro). Boraginaceae (as boraxináceas) é unha familia botánica pertencente á orde lamiales, que inclúe unha gran variedade de arbustos, árbores e herbas, totalizando unhas 2.000 especies en 100 xéneros distribuídos por todo o mundo.
Descrición
Son árbores, arbustos, gamallo s, rubideiras ou herbas, frecuentemente con indumento conspicuo; plantas hermafroditas, heterostilas, monoicas ou dioicas. Follas simples, alternas ou raramente opostas; exestipuladas. Cáliz gamosépalo, xeralmente persistente, tubular a campanulado ou rotáceo, xeralmente 5-lobado; corola gamopétala, xeralmente 5-lobada; estames xeralmente iguais en número aos lobos da corola e alternos con estes, adnados ao tubo da corola; ovario súpero, 2-carpelar e 2-locular pero ás veces falsamente 4-locular, óvulos xeralmente 4, anátropos, estilo 1, terminal ou ginobásico, simple ou ramificado, estigmas 1–4. Froito drupáceo e con 1–4 sementes, ás veces seco ao madurecer ou de 4 nociñas.
A Cela, Chouzán, Carballedo
A Cela é un lugar da parroquia de Chouzán, no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 estaba deshabitado.
Boraginaceae
Taxonomía
Segundo o sistema de clasificación APG II esta familia pertence ao clado I da subclase Asteridae, incluíndo as ordes Gentianales, Lamiales e Solanales pero aínda non está claro se debería ser asignada a unha destas ordes ou á súa propia (Boraginales). Baixo o antigo Sistema de Cronquist incluíase nas Lamiales, pero agora recoñécese que non son máis similares ás outras familias desta orde, do que son ás de varios outras ordes de Asteridae.
A Cela, Chouzán, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que vén sendo unha sala pequena nunha igrexa, cemiterio, etc.
Boraginaceae
Taxonomía
As boraxináceas son parafiléticas respecto de Hydrophyllaceae e esta última está incluída no anterior sistema APG II. Nalgunhas clasificacións recentes a familia foi dividida noutras varias: Boraginaceae s.s, Cordiaceae, Ehretiaceae, Heliotropiaceae, Hydrophyllaceae e Lennoaceae.
A maioría, aínda que non todos os membros da familia, teñen follas vilosas. O carácter basto das vilosidades débese ao óxido de silicio e ao carbonato de calcio. Nalgunhas especies, a antocianina é a causante de que a cor das flores vire do vermello ao azul coa idade. Isto é, probabelmente, un sinal para indicar aos polinizadores que estas flores vellas  xa están baleiras de pole e néctar (Hess, 2005).
Pé azul
O pé azul (Clitocybe nuda (Bull.) H.E.Bigelow & A.H.Sm., frecuentemente nomeada na bibliografía galega polo seu sinónimo Lepista nuda Fr. ex Bull. ) é un cogomelo dunha cor espectacularmente azul ou violeta escura, saprófita que medra en solos con abundante humus. É comestíbel cociñada, mais en cru pode producir gastroenterite ou outras reaccións nalgúns individuos.