cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Hilario Marrero Pérez
Como adestrador
Xa como adestrador, na tempada 1943–44 dirixou ao Rácing de Ferrol, logrando o retorno do club ferrolán á Segunda División, e tamén adestrou a ese equipo (xa sempre en Segunda) en 1944-45, 1946-47, 1947-48, 1948-49 e 1959-60; na tempada 1945–46 retornara novamente ao Deportivo, que militaba en Segunda División, logrando o ascenso a Primeira. E na 1948-49 tamén adestrou ao Girona FC.
STS-58
STS-58 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 18 de outubro de 1993 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Juan Hilario Marrero Pérez
Como adestrador
Tras un ano de baldío (tempada 1949–50), Marrero retornou a Canarias para adestrar ao UD Las Palmas e posteriormente ao CD Tenerife. A finais da década dos cincuenta adestrou outra vez ao Deportivo.
Selección nacional
Marrero foi internacional coa selección española en dúas ocasións.
STS-58
Características
STS-58, con sete astronautas a bordo, foi lanzada para facer experimentos biolóxicos a bordo do laboratorio Spacelab 2 e participar no experimento de radioafeccionados SAREX II. A tripulación estaba formada polo comandante John E. Blaha, o piloto Richard A. Searfoss, os especialistas de misión M. Rhea Seddon, William S. McArthur, David A. Wolf e Shannon W. Lucid e o especialista de carga Martin Fettman.
Ademais do Spacelab 2, o transbordador levaba a bordo sete experimentos biomédicos relacionados coa estancia de longa duración no espazo. O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 1 de novembro de 1993.
Faba loba
O termo faba loba pode facer referencia a varias especies da familia Fabaceae:
Aniceto Codesal
Aniceto Codesal Lozano, nado en Oleiros (Vilalba) o 30 de decembro de 1919 e finado o 29 de abril de 2008, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Perito mercantil, doutor pola Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da USC, é catedrático da Escola Universitaria de Estudos Empresariais de Lugo, da que foi Director. Concelleiro en Lugo (1979-1981 e 1987-1991), nas eleccións xerais de 1982 foi elixido deputado no Congreso de Alianza Popular pola provincia de Lugo (1982-1986). Nas eleccións xerais de 1986 foi elixido senador de Alianza Popular pola provincia de Lugo e volveu ser elixido nas xerais de 1989. Foi presidente do Partido Popular e da Asociación Española de Lucha contra el Cáncer en Lugo.
Adhesión
Adhesión é a atracción molecular exercida entre corpos en contacto. É especialmente importancia para os biólogos para coñecer como traballas as células e para os enxeñeiros para unir materiais diferentes.
Ricardo Bescansa Castilla
Ricardo Bescansa Castilla, nado en Bueu en 1888 e finado en Santiago de Compostela o 14 de novembro de 1965, foi un químico, farmacéutico e empresario galego.
Traxectoria
En 1917 fundou os Laboratorios Bescansa, para comercializar especialidades propias, entre as que cabe destacar: o Laxante Bescansa, o preparado dérmico Acnosán, o reconstituínte Jarabe Riché e o antiácido estomacal Oxagar. Entre 1918 e 1928 montou en Vilagarcía de Arousa unha fábrica de produtos químicos para a obtención de produtos derivados das algas. Mercou a farmacia que fundara en 1843 Antonio Casares Rodríguez, situada na praza do Toural de Santiago de Compostela, e tiña relación de parentesco cos seus descendentes.
Burricios, A Regueira, Oza-Cesuras
Burricios é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 66 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 31 homes e 35 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 59 habitantes.
Niceto San José
Niceto San José Aguilera, nado en Soria en 1894 e finado en Oleiros o 24 de setembro de 1936, foi un fotógrafo e sindicalista galego.
Traxectoria
Fotógrafo ambulante na Coruña, onde vivía coa súa compañeira Teresa Novelle Rodríguez. Militante comunista e secretario do sindicato de vendedores ambulantes da UGT. Foi detido en abril de 1934 por repartimento de follas clandestinas comunistas. Volveu ser detido en xaneiro de 1936 con Tomás Baños Ordóñez, Luís Peña Pérez, Severino López López e José López Castiñeiras por resistencia e desacato aos axentes da autoridade trala suspensión dun mitin do PCE no que interveu Dolores Ibárruri. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado. O seu cadáver apareceu na praia de Bastiagueiro (Oleiros) o 24 de setembro de 1936.
Cholpon-Ata
Cholpon-Ata (en lingua kirguiz: Чолпон-ата, pronunciado [tʃolponɑtɑ́], literalmente Pai de Venus, o nome dun espirito protector mitolóxico) é unha cidade na costa do lago Issyk-Kul, no Kirguizistán cunha poboación que ronda os 12 000 habitantes. É o centro administrativo do Distrito de Issyk Kul da Rexión Issyk Kul; este distrito ocupa a meirande parte da costa do lago. No oeste da cidade atópase Tamchy e no leste Bosteri.
Turismo
200px|esquerda|miniatura|Estatua adicada a [[Boris Eltsin en Cholpon-Ata.]] A cidade ten numerosos grandes e pequenos spas, hoteis e pensións para acomodar os moitos visitantes que van ao lago no verán. Durante a era soviética foi unha cidade moi frecuentada por turistas de todas as partes da URSS. Na actualidade, a maioría dos turistas proceden principalmente do Kirguizistán, Casaquistán e Uzbekistán. Hai un bo museo local e un lugar a ceo aberto que ten 2000 petroglíficos datados dende o 800 AEC até o 1200 EC.
Foi sede dos Xogos Mundiais Nómades nas dúas primeiras edicións, nos XMN 2014 e nos XMN 2016.
GeoStar-3
GeoStar-3 é un bus para satélites fabricado pola empresa Orbital ATK.
Características
O bus GeoStar-3 é unha evolución do GeoStar-2, aumentando as prestacións do anterior. GeoStar 3 usa baterías e paneis solares mellorados, capaces de producir ata 8000 W de potencia. Pode levar ata 800 kg de carga útil e diferentes combinacións de antenas e reflectores.
Satélites co bus GeoStar-3
Os satélites que fan uso do bus GeoStar 3:
Sir Kay
miniatura|300px|Sir Kay creba a súa espada no torneo, por [[Howard Pyle de The Story of King Arthur and His Knights. (1903)]] Sir Kay (chamado Queya no fragmento en galego, e coñecido en galés como Cai, Kai, Kei ou Cei; en latín como Caius; en francés como Keu e en francés antigo como Queux, Kès ou Kex) é o fillo de Sir Héctor, quen é á súa vez é o pai adoptivo do Rei Artur, e polo tanto, Sir Kay e el son medio irmáns. Converteuse no seu senescal e portaestandarte, e tamén nun dos primeiros cabaleiros en formar parte da Táboa Redonda de Camelot. Nalgunhas versións, Kay é coñecido polos escarnios que dirixe a outros cabaleiros. Trátase dun dos personaxes máis antigos que se asocian con Artur.
Nas obras Lancelot-Graal, Le Morte d'Arthur e outras, o pai de Sir Kay adopta ó Rei Artur cando este aínda só era un meniño e descoñecía a súa verdadeira identidade por mor dunha intervención de Merlín. Artur medra sendo escudeiro de Sir Kay e a identidade de Artur revélase cando extrae a espada da pedra, durante un torneo en Londres. De maneira oportunista, Kay tenta acaparar co mérito da fazaña, pois sabía que quen sacase a espada da rocha sería coroado rei de Inglaterra. Ó final, Kay retráctase e recoñece o mérito de Artur, ante quen se axeonlla e xura lealdade.
Adolf Lüderitz
Franz Adolf Eduard Lüderitz, nado o 16 de xullo de 1834 en Bremen, e finado o 24 de outubro de 1886, foi un comerciante alemán, fundador da primeira colonia alemá na África do Suroeste.
Deu tamén o seu nome á cidade namibia de Lüderitz.
Traxectoria
Naceu en Bremen, onde se ocupou do negocio de tabaco co seu pai. Desde 1854 até 1859 viviu nos Estados Unidos.
Á morte do seu pai, que morreu en 1878, Adolf Lüderitz fíxose cargo do negocio, no que tivo moito éxito. En 1881 estableceu unha fábrica en Lagos, na colonia británica de África Occidental. Aínda que non puido prosperar fronte a competencia estranxeira.
A pesar deste fracaso, Lüderitz mantivo os seus plans en África, encontrando o apoio do xove comerciante, tamén bremés, Heinrich Vogelsang. Ambos decidiron fundar unha colonia alemá no suroeste de África, xa que esta zona nunca fora ocupada por ningunha outra potencia colonial. Así, en 1883 adquiriu terras alí, que colocou baixo a protección do Imperio alemán en 1884, dando orixe á colonia da África Suroriental alemá.
Morreu afogado no río Orange o 24 de outubro de 1886.
Vaik
Vaik (en armenio, Վայք) é unha cidade de Armenia no marz de Vaiots Dzor.
Xeografía
Situado a 139 km de Iereván, Vaik está rodeada por montañas tanto polo norte como polo sur, a cidade esténdese por 1,5 km na marxe dereita do río Arpa. Aproximadamente a 1 km ao leste da cidade encóntrase a antiga ponte, construída no século XVII e reconstruída en 1827 por suxestión de Iván Paskévich.
Historia
Baixo a dominación turca a cidade era coñecida como Soylan (arm. Սոյլան). Entre 1956 e 1990 foi bautizada como Azizbekov na honra do líder revolucionario soviético Meshadi Azizbekov. Despois da caída da Unión Soviética, a vila converteuse nunha cidade cun novo nome, Vaik. No 1897 a poboación dos asentamentos era de 22 persoas. Segundo o censo de 2001 ascendía a 6 024 persoas. En 2009 Vaik tiña 5 900 habitantes.
Belas dormentes
Belas Dormentes é a versión cinematográfica de A casa das belas adormentadas, novela curta do Premio Nobel de Literatura xaponés Yasunari Kawabata, publicada en 1961. Eloy Lozano levouna ó cine no ano 2000. A rodaxe comezou o 31 de xaneiro e rematou o 28 de marzo dese ano. En maio do 2001 fíxose unha rodaxe adicional. Estreouse o 9 de novembro do 2001.
Sinopse
O filme trata sobre as experiencias dun escritor en crise na cidade á que acaba de chegar. Lawrence, escritor e profesor, chega a Santiago de Compostela ós seus 60 anos para dar clases na universidade durante o semestre de inverno. O seu amigo Elías fálalle dunha misteriosa casa secreta onde os vellos da boa sociedade poden durmir con rapazas moi novas e belas que pasan sedadas toda a noite. Lonxe do seu país, bloqueado no libro que pretende escribir e intrigado pola proposta de Elías visita a casa, coñece a Salomé, a madame que a rexenta e tan misteriosa coma ela, e pasa a noite cunha das belas dormentes.
A pesar de que despois desta primeira noite Lawrence se promete non volver, a curiosidade levarao unhas semanas máis tarde de volta á casa onde dorme cunha rapaza diferente á da primeira vez.
Nas noites que se suceden, durmindo sempre con rapazas diferentes, ten soños que alternan con recordos e fantasías e queda prendido da beleza e sensualidade dos corpos sen consciencia das belas dormentes que o acompañan inconscientes. Lawrence descobre que son todas virxes, o que dalgún modo o compele a seguir as regras estritas da casa segundo as cales os clientes non deberían manter relacións sexuais coas mozas.
Sistema dinámico
miniatura|O [[atractor de Lorenz xorde no estudo do oscilador de Lorenz, un sistame dinámico.]] Un sistema dinámico é un sistema cun estado que evoluciona co tempo. Os sistemas físicos en situación non estacionaria son exemplos de sistemas dinámicos, pero tamén existen modelos económicos, matemáticos e doutros tipos que son sistemas abstractos que son, ademais, sistemas dinámicos. O comportamento en devandito estado pódese caracterizar determinando os límites do sistema, os elementos e as súas relacións; desta forma pódense elaborar modelos que buscan representar a estrutura do mesmo sistema.
Ao definir os límites do sistema faise, en primeiro lugar, unha selección daqueles compoñentes que contribúan a xerar os modos de comportamento, e logo determínase o espazo onde levará a cabo o estudo, omitindo toda clase de aspectos irrelevantes.
Historia
Adoita considerarse a Henri Poincaré como o fundador dos sistemas dinámicos. Poincaré publicou dous monografías clásicas, "New Methods of Celestial Mechanics" (1892–1899) e "Lectures on Celestial Mechanics" (1905–1910). Nelas, aplicou con éxito os resultados das súas investigacións ao problema do movemento de tres corpos e estudou detalladamente o comportamento das solucións (frecuencia, estabilidade, asíntotas etc). Estes artigos incluían o teorema da recorrencia de Poincaré, que afirma que certos sistemas, despois dun tempo suficientemente longo mais finito, volverá a un estado moi próximo ao inicial.
Aleksandr Lyapunov desenvolveu moitos métodos importantes de aproximacións. Os seus métodos, que desenvolveu en 1899, fixeron posible definir a estabilidade de conxuntos de ecuacións diferenciais ordinarias. Creou a teoría moderna da estabilidade dun sistema dinámico.
En 1913, George David Birkhoff probou o último teorema xeométrico de Poincaré, caso especial do problema dos tres corpos, resultado que o fixo célebre. En 1927 publicou Dynamical Systems e en 1931 descubriu o que se coñece como teorema ergódico, que resolveu, polo menos en principio, un problema fundamental de mecánica estatística. O teorema ergódico tamén ten repercusións na dinámica.
Stephen Smale tamén fixo avances significativos. A súa primeira contribución foi a ferradura de Smale que deu pulo a investigación dos sistemas dinámicos. Oleksandr Mykolaiovych Sharkovsky desenvolveu o teorema de Sharkovsky sobre os períodos dos sistemas dinámicos discretos en 1964. Unha das implicacións do teorema é que se un sistema dinámico discreto na recta real ten un punto periódico de período 3, entón debe ter puntos periódicos de calquera outro período.
Elementos para ter en conta
En canto á elaboración dos modelos, os elementos e as súas relacións, débese ter en conta:
Exemplo de sistema dinámico
Un exemplo dun sistema dinámico pódese ver nunha especie de peces que se reproduce de tal forma que este ano a cantidade de peixes é X_{k}, o ano próximo será X_{k+1}. Desta maneira pódese pór nomes ás cantidades de peixes que haberá cada ano, así: ano inicial X_0, ano primeiro X_1,........... ......, ano k X_k.
Como se pode observar:, cúmprese para calquera ano k; o cal significa que a cantidade de peixes pode determinarse se se coñece a cantidade do ano anterior. Por conseguinte esta ecuación representa un sistema dinámico.
Tipos de sistemas dinámicos
Os sistemas dinámicos divídense en sistemas discretos no tempo e continuos no tempo. Un sistema dinámico chámase discreto se o tempo se mide en pequenos intres; estes son modelados como relacións recursivas, tal como a ecuación loxística:
onde t denota os pasos discretos do tempo e x é a variable que cambia con este. Un sistema dinámico discreto determinista xeral pode modelarse mediante unha ecuación abstracta do tipo:
Se o tempo se mide en forma continua, o sistema dinámico continuo resultante exprésase como unha ecuación diferencial ordinaria; por exemplo: onde x é a variable que cambia co tempo t. A variable x é normalmente un número real, aínda que tamén pode ser un vector en Rk.
Sistemas lineares e non lineares
Distínguese entre sistemas dinámicos lineares e sistemas dinámicos non lineares. Nos sistemas lineares, o segundo membro da ecuación é unha expresión que depende en forma linear de x, tal como:
Se se coñecen dúas solucións para un sistema linear, a suma delas é tamén unha solución; isto coñécese como principio de superposición. En xeral, as solucións provenientes dun espazo vectorial permiten o uso da álxebra linear e simplifican significativamente a análise. Para sistemas lineares continuos, o método da transformada de Laplace tamén pode empregarse para transformar a ecuación diferencial nunha ecuación alxébrica; así mesmo que para os sistemas lineares discretos, o método da transformada Z tamén pode empregarse para transformar a ecuación diferencial nunha ecuación alxébrica.
Belas dormentes
Produción
A historia narrada por Kawabata na novela conta a historia de Eguchi, un home vello e solitario, que perdeu a muller e que se refuxia nunha misteriosa casa onde paga por durmir con rapazas virxes. Eloy Lozano trae a historia para Galicia na persoa dun respectable profesor visitante, maduro pero non ancián, que non obstante experimenta basicamente as mesmas sensacións de soidade, melancolía, baleiro e inutilidade có ancián xaponés diante da inocente e sedutora tenrura das belas narcotizadas.
Veleio Patérculo
Gaio Veleo Patérculo (en latín Caius Velleius Paterculus), nado c. -19 e finado c. 31, foi un historiador romano, tamén coñecido simplemente como Veleio.
Nome
Aínda que era seguro que o seu segundo nome é Veleio e o seu terceiro Patérculo, por aparecer desta maneira no único manuscrito conservado da súa Historia romana, o seu primeiro nome foi un tempo obxecto de controversias. No frontispicio da edición de 1520 aparecía como Publio, pero no corpo do texto, como Gaio, e co primeiro aparece mencionado por Tácito, polo que historiadores como Shipley e Halm preferían o segundo. A pesar de que Prisciano indicou que o seu praenomen era Marco, a maioría dos eruditos modernos aceptan xa que se chamou Gaio Veleio Patérculo, debido á aparición posterior, no norte de África, dun miliario co nome completo do seu neto consular (C.I.L. VIII, 10311) O seu texto é: C(aio) Velleio / Paterculo / leg(ato) Aug(usti) / leg(ionis) III Aug(ustae) / XXIX (milia passuum). Era moi frecuente que os netos levasen o mesmo praenomen que o seu avó.
Traxectoria
Membro dunha ilustre familia de Campania, Patérculo entrou no exército cando era moi novo. Desempeñouse como tribuno militar en Tracia, Macedonia, Grecia e en Oriente, e no ano 2 presenciou a entrevista do Éufrates entre Gaio César, neto de Augusto, e o rei parto Fraataces. Máis tarde, serviu como praefectus de cabalaría e legatus durante oito anos (desde o 4) en Xermania e Panonia baixo Tiberio. Os seus servizos valéronlle os nomeamentos como cuestor en 8 e, xunto co seu irmán, como pretor en 15. Sábese que aínda estaba vivo en 30, posto que existen varias referencias históricas sobre o consulado de Marco Vinicio correspondente a dito ano, e crese que foi sentenciado a morte en 31 por ser amigo de Sexano, a quen eloxiaba.
Belas dormentes
Produción
A produción executiva recaeu no seu irmán Ángel Lozano, mentres que a dirección de produción foi desempeñada por Antonio Gonzalo.
Veleio Patérculo
Obra
O seu Compendio da Historia romana consiste en dous libros dedicados a Vinicio e cobre o período que vai desde a dispersión dos gregos logo do asedio a Troia até a morte de Livia (29). O primeiro libro, que conclúe coa destrución de Cartago en -146, ten seccións perdidas, incluído o comezo. A parte posterior da historia, en especial o período entre as mortes de Xulio César (-44) e Augusto (14), é tratada con maior detalle. Aínda que se presentan observacións breves sobre a literatura romana e grega, non existe ningunha mención de Plauto, Horacio ou Propercio. O autor non exhibe unha verdadeira agudeza histórica, a pesar de que polo xeral é confiabel en canto ás súas afirmacións respecto de feitos en particular. Ademais, a súa cronoloxía é inconsistente. Cando se refire a César, Augusto e sobre todo ao seu patrón, Tiberio, Patérculo é pródigo en eloxios ou adulacións. As repeticións, as redundancias e o desaliño en canto a expresión, poden deberse en parte ás présas coas cales se escribiu o texto (segundo indica a miúdo o autor mesmo). A retórica pomposa e o efecto forzado por mor de hipérboles, antítese e epigramas, pertencen ao período da idade de prata da literatura latina, da cal Patérculo é o primeiro exemplo. O autor propúxose escribir unha narración máis completa do último período, que incluiría a guerra civil entre César e Pompeio e as guerras de Tiberio, pero non existen evidencias de que a realizase. As súas fontes principais son as Orixes de Catón, os Anais de Hortensio Hórtalo, Pompeio Trogo, Cornelio Nepote e Tito Livio.
Belas dormentes
Recepción
En termos económicos, da recepción pode dicirse que foi un completo fracaso se tomamos como referencia a billeteira. Os datos dispoñibles falan dunha mísera recadación de 6 253 euros.
En termos críticos, as recensións recibidas polo filme foron de todo tipo, desde as que o eloxiaron na súa plasticidade e poesía (sen dúbida consegue unha especial aura de estrañeza e morosidade poética) ata os máis sospeitosos silencios que probablemente haxa que relacionar coa transgresión que exhibe sen pudor tanto na difícil problemática que aborda (a vellez, o baleiro da existencia, a prostitución, a imposibilidade de comunicación...) como no tratamento propiamente dito dos temas (nudez feminina e masculina, promiscuidade, surrealismo etc.)
Veleio Patérculo
Textos
miniatura|Historia romana, 1600 O texto do traballo de Patérculo, preservado nun único manuscrito mal escrito e mutilado (que foi descuberto en 1515 por Beatus Rhenanus na Abadía de Murbach, Alsacia, e actualmente se atopa perdido), está moi corrompido.
Belas dormentes
Recepción
O crítico de cine Eduardo Galán Blanco escribiu:
"Seguramente Belas Dormentes é, canda Continental, o filme máis logrado, plasticamente falando, da historia do cinema galego. Mais non só é fermosa, resulta tamén coherente, espartana e zen, na súa relación imaxe-contido. Probablemente debido a esa coherencia, a moitos pareceralles tamén morosa e ata reiterativa; a nós moveunos a un ritmo que consideramos o axeitado para esta historia que xira, moi amodo, ó redor dunha obsesión de vida e morte".
En similar vea se expresou Xosé Nogueira:
"Sorprendente e mesmo atraente e estimulante para o espectador minimamente avezado [...]. Mérito [...] do Lozano director, que artellou unha posta en escena irrefutablemente coherente –na súa composición, no seu cromatismo, no ritmo das súas secuencias, na sobriedade da súa atmosfera– coa natureza do narrado."
O Curro, Ansemar, Castro de Rei
O Curro é un lugar da parroquia de Ansemar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Northwestern blot
Historia
O científico Edwin Southern foi o creador da primeira técnica de blotting ou transferencia, que se denominou co seu apelido Southern blot (transferencia de Southern), que era unha técnica analítica utilizada para detectar ADN. A técnica requiría usar electroforese en xel, un importante método analítico que implica a migración de ADN, ARN ou proteínas cargados a través dun campo eléctrico, que se separan baseándose no seu tamaño e carga. No Southern blot, os fragmentos de ADN separados son despois transferidos a unha membrana de filtración para a detección. Detéctanse como bandas que se fan visibles na membrana e correlaciónanse cunha determinada molécula de interese. Posteriormente, apareceron outras técnicas de blotting que se nomearon facendo un xogo de palabras co apelido Southern e os nomes dos puntos cardinais en inglés, que servían par detectar outras moléculas ou as interaccións entre moléculas. Entre elas están o western blot (para detección de proteínas), o northern blot (detección de ARN), o southwestern blot (detección da interacción ADN-proteína), o eastern blot (detección de modificacións postraducionais) e a northwestern blot (detección de interacción ARN-proteína). Estas técnicas escríbense con frecuencia con maiúscula, facendo unha analoxía co Southern blot.
Especificidades da técnica
Realizar un northwestern blot implica separar as proteínas que se unen ao ARN por medio de electroforese en xel, que as sepra bseándose no seu tamaño e carga. Cada mostra debe cargarse nos pozos dun xel de agarosa ou poliacrilamida (xeralmente para facer unha SDS-PAGE) para analizar múltiples mostras ao mesmo tempo. Unha vez que se completou a electroforese en xel, o xel e as proteínas que se unen ao ARN asociadas son transferidas a un papel ou lámina de nitrocelulosa.
Os blots acabados de transferir son despois mergullados nunha solución bloqueante; tampóns bloqueantes comúns son o leite desnatado e a seroalbumina bovina. Esta solución bloqueante axuda a impedir que se produzan unións non específicas cos anticorpos primarios ou secundarios da membrana de nitrocelulosa. Unha vez que se deixou que a solución bloqueante tivese un tempo adecuado de contacto co blot, aplícase un ARN competidor específico e déixase tempo para que incube á temperatura dunha habitación. Durante este tempo, o ARN competidor únese ás proteínas que se unen ao ARN nas mostras do blot. O tempo de incubación durante este proceso pode variar dependendo da concentración do ARN competidor aplicado, pero adoita ser dunha hora. Despois de completada a incubación, o blot adoita lavarse polo menos tres veces durante 5 minutos en cada lavado, para diluír e retirar o ARN da solución. Tampóns de lavado comúns son o salino tamponado con fosfato (PBS) ou unha solución ao 10% de Tween 20. Un lavado incorrecto afecta á claridade do revelado do blot. Unha vez rematado o lavado, o blot revélase despois con raios X ou métodos similares de autorradiografía.
Aplicacións
Despois de revelar o blot usando raios X ou autorradiografía, os resultados poden anlizarse e interpretarse para determinar o tamaño proximado e concentración das proteínas de interese que se unen o ARN para realizar un posterior estudo das mesmas. A localización e concentración das proteínas que se unen ao ARN no blot poden afectar os resultados, e por veces poden aparecer bandas despois do revelado. Estas bandas poden axudar aos investigadores a determinr o tamaño e a concentración das proteínas que se unen ao ARN de interese. Cando se coñece o tamaño aproximado da proteína, a mostra orixinal pode facerse pasar por unha máquina de cromatografía para separala por tamaño. Ademais, unha vez que se illa a proteína, pode dixerirse con tripsina, e pode utilizarse a espectrometría de masas para secuenciar os péptidos e determinar a identidade da proteína específica.
Vantaxes e desvantaxes
Entre as vantaxes que teñen os northwestern blots están a detección rápida de proteínas específicas que se unen ao ARN e a estimación dos pesos moleculares aproximados de ditas proteínas. O northwestern blot permite a detección de proteínas identificadas de forma barata. O blot é normalmente o primeiro paso que se realiza nunha investigación, xa que permite a identificación dos pesos moleculares aproximados, e unha vez que se coñece o peso molecular permite posteriores investigacións ou purificacións usando outros métodos como a cromatografía. Outra vantaxe do northwestern blot é que axuda a construír bibliotecas de expresión de ligandos cognados.
Sistema olfactivo
O sistema olfactivo é a parte do sistema sensorial usada para ulir (olfacto). A maioría dos mamíferos e réptiles teñen un sistema olfactivo principal e un sistema olfactivo accesorio. O sistema olfactivo principal detecta as substancias que están no aire, mentres que o sistema accesorio percibe estímulos que están en fase fluída. O sistema principal está centrado no epitelio olfactorio, mentres que o sistema accesorio está centrado no órgano vomeronasal, presente en moitos animais, pero cuxa presenza é discutida nos humanos.
Os sentidos do olfacto e o gusto (sistema gustativo) denomínase a miúdo e conxunto sistema quimiosensorial, porque ambos os dous lle dan ao cerebro información sobre a composición química de obxectos por medio dun proceso chamado transdución.
Periférico
O sistema olfactivo periférico consta principalmente do nariz, óso etmoide, cavidade nasal e epitelio olfactorio (capas de tecido fino cubertas de moco que tapizan a cavidade nasal). Os compoñentes principais das capas do tecido epitelial son a membrana mucosa, glándulas olfactivas, neuronas olfactivas e fibras nerviosas de nervios olfactivos.
As neuronas olfactivas son células receptoras do epitelio que detectan as moléclas olorosas disoltas no moco e transmiten información sobre o olor ao cerebro nun proceso chamado transdución sensorial. As neuronas olfactivas teñen cilios que conteñen proteínas receptoras que se unen ás moléculas olorosas, provocándolles unha resposta eléctrica que se transmite desde as células receptoras ás fibras do nervio olfactivo na parte posterior da cavidade nasal.
Os nervios e fibras olfactivas transmiten información sobre olores desde o sistema olfactivo periférico ao sistema olfactivo central do cerebro, que está separado do epitelio pola placa cribrosa do óso etmoide. As fibras do nervio olfactivo, que se orixinan no epitelio, pasan a través da placa cribosa, conectando o epitelio co sistema límbico do cerebro nos bulbos olfactivos.
Central
miniatura|280px|1: [[Bulbo olfactivo 2: Células mitrais 3: Óso 4: Epitelio nasal 5: Glomérulo 6: Células receptoras olfactivas.]]
O bulbo olfactivo principal transmite pulsos ás células mitrais e en penacho, que axudan a determinar a concentración do olor baseándose no tempo con que certos grupos de neuronas disparan impulsos (chamado ‘código de cadencia’). Estas células tamén notan as diferenzas entre olores moi similares e usan os datos para axudar en posteriores recoñecementos. As células son diferentes e as mitrais teñen cadencias de disparo de impulsos lentas e son facilmente inhibidas polas células veciñas, mentres que as células en penacho teñen altas velocidades de disparo e son máis difíciles de inhibir.
O uncus alberga o córtex olfactivo, que inclúe o córtex piriforme (córtex orbitofrontal posterior), amígdala, tubérculo olfactivo e xiro parahipocampal.
O tubérculo olfactivo conecta numerosas áreas da amígdala (cerebro), tálamo, hipotálamo, hipocampo, tronco cerebral, retina, córtex auditivo e sistema olfactivo. En total ten 27 entradas de impulsos e 20 saídas. Unha sobresimplificación do seu papel é o seguinte: fai comprobacións para asegurar que os sinais olorosos se orixinan de verdadeiros olores e non de iritacións dos cilios, regulan o comportamento motor (principalmente social e estereotípico) causado polos cheiros, integran información sensorial olfactoria e auditiva para completar as tarefas antes mencionadas e xoga un papel na transmisión de sinais positivos para recompensar sensores (polo que están implicados na adicción).
A estría terminal, concretamente os núcleos do leito da estría terminal (BNST, bed nuclei of the stria terminalis), actúan como a vía de información entre a amígdala e o hipotálamo, e o hipotálamo e a glándula pituitaria. As anormalidades nos BNST a miúdo xeran confusión sexual e inmadureza. Os BNST tamén conectan a área septal, recompensando o comportamento sexual.
Os pulsos mitrais cara ao hipotálamo promoven/desalentan a alimentación, mentres que os pulosos dos bulbos olfactivos regulan os procesos dos reflexos relacionados cos olores.
O hipocampo (aínda que conectado minimamente co bulbo olfactivo principal) recibe case toda a súa información olfactiva a través da amígdala (sexa directamente ou vía os BNST). O hipocampo forma memorias novas e reforza as memorias existentes.
O córtex orbitofrontal está moi correlacionado co xiro cingulado e a área septal para actuar como reforzamento positivo/negativo. Do córtex orbitofrontal depende a expectativa de recompensa/castigo en resposta aos estímulos. O córtex orbitofrontal representa a emoción e a recompensa na toma de decisións.
Importancia clínica
Os problemas olfactivos poden dividirse en varios tipos baseándose no tipo de alteración. A disfunción olfactoria pode ser total (anosmia), incompleta (anosmia parcial, hiposmia, ou microsmia), distorsionada (disosmia), ou pode estar caracterizada por sensacións espontáneas como a fantosmia. A incapacidade de recoñecer olores malia que o funcionamento do sistema olfactorio é o normal denomínase agnosia olfactoria. A hiperosmia é unha rara condición caracterizada por ter un sentido do olfacto anormalmente supersensible. Igual que ocorre coa visión e a audición, os problemas do sistema olfactorio poden ser bilaterais ou unilaterais, o que significa que se unha persoa ten anosmia no lado dereito da cavidade nasal pero non no esquerdo, a súa anosmia é unha anosmia dereita unilateral. Por outra parte, se a ten en ambos os lados da cavidade nasal denomínase anosmia bilateral ou total.
A destrución do bulbo olfactorio, do tracto, e do córtex primario (área de Brodmann 34) causa anosmia no mesmo lado onde se produciu a destrución. Ademais, unha lesión irritante do uncus causa alucinacións olfactivas.
Os danos no sistema olfactivo poden producirse por lesións traumáticas do cerebro, cancros, infeccións, inhalación de fumes tóxicos, ou doenzas neurodexenerativas como o párkinson e o alzhéimer. Estas condicións poden causar anosmia. En contraste con isto, recentes descubrimentos suxeriron que os aspectos moleculares da disfunción olfactoria poden recoñecerse como un signo distintivo de doenzas relacionadas coa amiloidoxénese e incluso poderían ser a ligazón causal por medio da alteración do transporte e almacenamento de ións metálicos multivalentes. Os médicos poden detectar os danos no sistema olfactorio presentando ao paciente diversos olores por medio dunha tarxeta de rascar e ulir ou mantendo ao paciente cos ollos pechados e facendo que trate de identificar olores comunmente dispoñibles como o do café ou o de caramelos de menta. Os médicos deben excluír outras doenzas que inhiben ou eliminan a 'sensación de ulir', como as catarreiras crónicas ou sinusites antes de facer o diagnóstico de que hai un dano permanente no sistema olfactivo.
Historia
Linda B. Buck e Richard Axel reccibiron o Premio Nobel de Medicina de 2004 polos seus traballos sobre o sistema olfactivo. O seu achado máis relevante foi desentrañar a organización do sistema olfactivo. O cerebro combina os datos de varios receptores olfativos formando un "patrón" que é "recoñecido" como un aroma distintivo. Este mecanismo de tanteo, acerto ou erro do cerebro humano probablemente se repita en toda a súa organización, desde a formación de ideas aos mecanismos dos sentidos. De acordo con estes descubrimentos, podería definirse a noción de "intuición" como un mecanismo primario do cerebro que se aplica a todo o seu funcionamento.
Ambistomátidos
Os ambistomátidos (Ambystomatidae) son un clado con categoría de familia de anfibios urodelos composto por 37 especies endémicas de México e Estados Unidos. O grupo estivo un tempo formado só polo xénero Ambystoma, despois de ter incluído tamén anteriormente os xéneros Dicamptodon e Rhyacotriton, os cales pasaron despois a formar familias monotípicas. Porén, Frost et al (2006) volveu a situar Dicamptodon en Ambystomatidae, e este cambio foi seguidamente aceptado polo Centro de Herpetoloxía de Norteamérica. Actualmente, hai unha controversia sobre esta recolocación.
En canto a Rhyacosiredon, este fora previamente considerado un xénero separado dentro da familia Ambystomatidae. Porén, a análise cladística deste grupo de píntegas atopou que este xénero facía Ambystoma parafilético. A morfoloxía de tipo stream destas píntegas (que inclúe as larvas e os neotenes con branquias curtas e pregamentos gulares grosos) puido levar a unha clasificación incorrecta como un xénero diferente.
A familia é famosa pola presenza de especies con individuos neoténicos. Unha das especies máis coñecidas é o axolote (Ambystoma mexicanum).
Cladograma baseado en Good (1989):
Tamén se coñece o xénero extinto:
Longueirón vello
O longueirón vello, Solen marginatus, é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos solénidos.
Características
Ten unha cuncha alongada, recta, fráxil, coas valvas simétricas, de perióstraco delgado de cor amarela acastañada, de forma case cilíndrica e aberta polos extremos; presenta un suco profundo cerca da marxe anterior, con dúas series de estrías.
Ten unha lonxitude máxima de 15 cm, aínda que moitas veces non pasa dos 10 ou 11 cm.
Distribución
Vive en praias de areas un pouco lamacentas da zona infralitoral.
É unha especie moi común nos océano Atlántico nororiental, desde Noruega até o norte de África (até Mauritania), pasando polo mar do Norte, o canal da Mancha, golfo de Biscaia, Cantábrico e as costas da atlánticas da península Ibérica (entre elas as galegas), e no Mediterráneo, até o mar Negro.
Bioloxía
Os sexos están separados, e é unha especie ovípara. Aliméntase de fitoplancton e de partículas de materia orgánica en suspensión. Vive en buratos que escava nos fondos mariños que chegan até os 50 cm de profundidade.
Xeneral
Xeneral é un rango militar. Atópase na cima da xerarquía castrense, sobre os oficiais superiores (comandante/maior, tenente coronel, coronel), os oficiais (alférez/subtenente, tenente, capitán; na Armada: alférez de fragata, alférez de navío e tenente de navío, respectivamente), os suboficialis e os soldados ou mariñeiros.
Un xeneral está ao mando dunha unidade militar máis grande que un rexemento, como pode ser a brigada, división, corpo, exército, grupo de exércitos ou a totalidade das forzas armadas dun país. Nalgúns casos o nome do rango do xeneral inclúe o tipo de unidade que manda, xeneral de brigada, xeneral de división, xeneral de corpo de exército ou xeneral de/do Exército. Á cabeza do xeneralato están determinados graos, dependendo da nación e historia, que a maioría das veces aínda que estean contemplados nos seus graos, non están activos, como mariscal, capitán xeneral, xeneral dos exércitos ou xeneralísimo.
España
En España, as forzas armadas, cuxa xefatura corresponde a un Estado Maior, divídense en Exército de Terra, Armada e Exército do Aire.
Dentro da organización do Exército, tanto de Terra como do Aire, existen diferentes empregos ou graos, que se encadran nas categorías de tropa (ou mariñeiría no caso da Armada), suboficiais, oficiais, oficiais superiores e oficiais xenerais. Na cúpula destes últimos, atópanse os xenerais, que en España se dividen en xeneral de brigada (OF-6), xeneral de división (OF-7), tenente xeneral (OF-8), xeneral de Exército (ou xeneral do Aire) (OF-9) e capitán xeneral (OF-10); na Armada estes graos equivalen respectivamente aos de contraalmirante, vicealmirante, almirante, almirante xeneral e capitán xeneral.
Os empregos de xeneral de exército, xeneral do aire e almirante xeneral osténtanos aqueles oficiais xenerais que son Xefe de Estado Maior do Exército (JEME), Xefe de Estado Maior do Exército do Aire (JEMA), Xefe de Estado Maior da Armada (AJEMA) ou Xefe de Estado Maior da Defensa (JEMAD). Aínda que o cargo de Xefe de Estado Maior é temporal, o emprego de Xeneral de Exército é permanente. Excepcionalmente poden ocupar algún outro cargo de gran responsabilidade, o director do CNI actual foi JEMAD anteriormente.
O grao máximo do xeneralato é o de capitán xeneral e osténtao unicamente o rei como mando supremo das Forzas Armadas de España, e, ocasionalmente outros xenerais a quen se concede honorificamente tal emprego, como ao xeneral Gutiérrez Mellado ou ao avó do rei, Juan de Borbón, conde de Barcelona, e Juan III para os monárquicos durante a ditadura do xeneral Franco.
María de Amido, Seixas, As Somozas
María de Amido é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
Alberto Crespo
Alberto Augusto Crespo, nado o 16 de xaneiro de 1920 e finado o 14 de agosto de 1991, foi un piloto de carreiras de Buenos Aires, Arxentina.
Traxectoria
Participou nun só Gran Premio do Campionato Mundial de Fórmula Un, o Gran Premio de Italia de 1952, cun Maserati. Cualificou no 26º posto polo que non puido iniciar a carreira.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
El Agro (Lugo)
El Agro foi un semanario editado en Lugo en 1923.
Historia e características
Órgano da Federación Provincial Agraria, apareceu o 20 de febreiro de 1923. Estaba dirixido por Heriberto Pérez Proenza e entre os seus colaboradores figuraron César López Otero e Gumersindo López Figueroa.
Castelo de Montsegur
Os restos do castelo de Montsegur foron levantados no século XIII por Guy de Lévis, tras a derrota dos cátaros. A existencia dun castrum, ou aldea fortificada, está documentado antes da construción do castelo actual. Este núcleo habitado naceu polas solicitudes dos cátaros fieis a Raimon de Perella, señor do lugar, para ter abeiro se a persecución católica dos chamados boshomes e crentes o fixese necesario. Montsegur, efectivamente, serviu como un refuxio para os perseguidos, ata que, en maio de 1243, o exército croata do papa e a monarquía francesa tomaron a montaña e extinguiron, pola brava, o último núcleo de resistencia da fe cátara. Os seus inimigos chamábano a Sinagoga de Satanás ou o Vaticano da Herexía.
Arquitectura
O actual castelo, construído probablemente a finais do século XIII e inicio do século XIV sobre as ruínas dun antigo asentamento cátaro, é visible desde lonxe. Especialmente impresionante é a vista do val do río Lasset. A cidadela domina todo o val e é de difícil acceso, o que dificultou a súa defensa; só se pode acceder por unha estrada áspera, estreita e sinuosa. A torre da homenaxe aínda presenta a súa cisterna e a súa sala baixa, así como un arco usado como último instrumento de defensa da torre en caso de atacaren inimigos o castelo. Actualmente non existe ningunha comunicación entre o castelo e a torre da homenaxe. No momento do solsticio de verán, catro arcos deixan pasar os primeiros raios do sol, atravesando dun lado a outro a torre da homenaxe.
Montsegur e o catarismo
miniatura|240x240px|Interior do castelo. A montaña do Pog probablemente estivo habitada desde moito antes da chegada dos cátaros, xa que está atravesada de grutas e sepulturas que o testemuñan. A construción do castelo iniciouse no 1204 por Raimon de Perella, señor do lugar.
Martin Landolt
Martin Landolt, nado o 30 de xuño de 1968 en Näfels, é un político suízo, presidente do Partido Burgués Democrático Suízo.
Castelo de Montsegur
Montsegur e o catarismo
Tras a derrota de Muret en 1213, o bispo cátaro de Tolosa, Guilhabert de Castres, refuxióuse no castelo. O 1241, a petición do rei de Francia, Luís IX, o conde Ramón VII de Tolosa emprende o asedio do castelo que, probablemente sen combate, finaliza en fracaso.
Sendo propiedade da irmá do conde de Foix Raimundo Roxerio I, Esclaramunda, refuxiáronse algúns cátaros que participaron no ano 1242 na matanza dos inquisidores de Avignonet, encabezados por Pierre-Roger de Mirepoix.
Martin Landolt
Traxectoria
Landolt realizou a súa formación de empregado de banca no Banco Cantonal de Glarus, mais logo continuou a súa formación nunha escola superior de administración de empresas. Entre novembro de 2010 e outubro de 2013 foi conselleiro político de UBS.
Landolt entrou en 1998 no Gran Consello de Glarus nas listas da Unión Democrática do Centro. De 2003 até 2008 foi vicepresidente da sección cantonal do partido. O 19 de maio de 2008 anunciou a súa marcha do partido, argüíndo que as ideas liberais xa non encaixaban co partido. Asumiu entón a presidencia da Fracción Liberal, os disidentes da UDC, no seo do parlamento de Glarus e estivo entre os fundadores do Partido Burgués Democrático Suízo, converténdose en presidente da sección cantonal. O 8 de febreiro de 2009 entrou, nunha elección parcial, no Consello Nacional. O 5 de maio de 2012 substituíu a Hans Grunder como presidente do PBDS.
Castelo de Montsegur
Montsegur e o catarismo
En maio de 1243, o senescal de Carcasona, Hugues des Arcis, emprendeu o definitivo asedio do castelo. Tras dez meses, e como consecuencia da traizón de montañeses da rexión, Raimon de Perelha e Pierre Roger de Mirepoix empezaron a negociación que levaría á rendición do lugar. Os vencedores deron quince días de prazo aos vencidos para abandonaren o castelo, podendo optar entre a abxuración da súa fe ou a fogueira.
Finalmente, unha pira xigantesca consumiría os corpos de 210 mártires. Hoxe o lugar é lembrado cun ronsel ao estilo medieval no Camps des cremats que lembra aos inmolados co epitafio: miniatura|Castelo de Montsegur vista desde o oeste. A lenda asegura que os quince días de tregua permitiron pór a recado o famoso tesouro dos cátaros, así como finalizar a formación espiritual das persoas reunidas dentro das paredes do castelo. As persoas nobres, os soldados e os mercenarios da gornición foron liberados e requiridos pola Inquisición, conforme aos acordos feitos no momento da capitulación.
O castelo pasou a ser propiedade de Guy de Lévis, antigo compañeiro de Simón IV de Montfort, quen edificou unha nova cidadela da que proveñen os restos actuais.
Aeroporto de Pristina
O aeroporto internacional de Pristina "Adem Jashari" é un aeroporto situado a 15 quilómetros ao suroeste de Pristina. É o único porto de entrada por aire de Kosovo. No ano 2016 pasaron polo aeroporto 1 744 202 pasaxeiros. Foi bautizado na honra de Adem Jashari, o fundador do Exército de Liberación de Kosovo, que loitou pola secesión do país de Iugoslavia durante os anos 90. O aeroporto serve como centro de conexións secundario para a aeroliña eslovena Adria Airways.
Capitán
miniatura|dereita|[[Sir John Franklin (1786–1847), capitán inglés e explorador do Ártico.]] Co nome de capitán denomínase á persoa que está á fronte, encabeza, dirixe, goberna ou representa un grupo. Etimoloxicamente, o termo parece provir do latín capitanus, 'xefe', que derivaría, á súa vez, do tamén termo latino caput, 'cabeza', e este do indoeuropeo kaput, con igual significado. Existe a figura de capitán en contextos diversos e con características bastante diferenciadas.
Nos diferentes corpos militares, un capitán é o maior oficial de rango intermedio. O grao de capitán é inmediatamente inferior ao de maior e inmediatamente superior ao tenente, normalmente están ao mando de compañías militares (70-250 soldados). Nos corpos de Mariña, nalgúns países, o rango equivalente a capitán é o de tenente de navío, mentres que o de capitán de navío é equivalente ao de coronel nos exércitos de terra ou aire.
O Couto de Arriba, Castrelo, Cambados
O Couto de Arriba é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 237 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 119 eran mulleres e 118 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando eran 250 veciños, e ó ano 2005, cando eran 241.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Udo Kier
Traxectoria
En 1966, Kier foi elixido para o papel principal do filme Road to St. Tropez. Un dos primeiros protagonistas foi Andy Warhol's Frankenstein (1973), que o levou a unha serie de filmes de terror artísticos, de baixo orzamento e tamén mainstream, incluídos filmes sobre vampiros como Die Einsteiger (1985), Blade (1998), Modern Vampires (1998), Shadow of the Vampire (2000), Dracula 3000 e Bloodrayne (2005). Tamén se fixo famoso polo seu traballo con directores de culto, incluíndo Rainer Werner Fassbinder, Walerian Borowczyk, Gus Van Sant, Christoph Schlingensief e Dario Argento. Apareceu en case todos os filmes de Lars von Trier dende Epidemic en 1987.