cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sobrado
Xeografía
Limita ó sur cos concellos de Melide e Toques, ó leste con Friol e Guitiriz (provincia de Lugo), ó norte con Curtis e ó oeste con Boimorto e Vilasantar. Pertence á comarca de Terra de Melide ó Partido Xudicial de Betanzos e á Diocese de Santiago. As dez parroquias do concello distribúense nun territorio de 120,6 km².
Sobrado ten un réxime térmico e pluviométrico característico do clima oceánico hiperhúmedo, cunha temperatura media anual de 8,4 °C, sufrindo importantes variacións, con máximas en xullo de 22 °C e mínimas en decembro de 2,3 °C. É moi importante a cantidade de precipitacións anuais nesta comarca, cunha media superior ós 1.200 mm. A rede fluvial caracterízase por cursos pequenos e de pouco caudal.
Clima
O seu clima é oceánico húmido e fresco, con importantes precipitacións.
Patrimonio histórico e artístico
Na parroquia da Ciadella atópase o importante campamento romano da Ciadella, o máis importante dos escavados en Galicia (xunto con Aquis Querquennis en Bande). Nel apareceron gran cantidade de tégulas, lápidas, moedas e outras pezas romanas. Probablemente estaría á beira da vía romana entre Brigantium e Lugo. Estivo activo entre os séculos II e IV.
Unha pressura romana deu orixe ao condado de Présaras, que comprendía ademais do concello de Sobrado as terras dos concellos actuais de Vilasantar e Curtis e estendía os seus dominios sobre varias vilas, portos de mar, igrexas e outros mosteiros do norte de Galicia. O derradeiro dos condes de Présaras, Hermenexildo, fundou no ano 952 o mosteiro de Sobrado dos Monxes e nel foi frade logo de quedar viúvo da súa esposa Paterna Gundesíndez. Desta forma, todos os bens do condado pasaron a formar parte das que foron as posesións do cenobio. Refundado no ano 1142, fábrica da que se conservan a capela funeraria da Magdalena, a sala capitular e algunhas partes soltas. No século XVI foi cando se comezou a levantar a igrexa e o mosteiro actuais.
No lugar de Santiago do Campo hai vestixios dunha igrexa prerrománica.
Poboación
A poboación de Sobrado variou, coma moitos concellos do interior de Galicia, pola emigración do agro ás cidades. Así dende os anos 1950 diminuíu a poboación ata uns estables dous mil habitantes que mantén. Sobrado é un concello da Galicia rural. A súa economía está moi ligada á explotación da terra, a gandería e a explotación forestal. O concello matén unha importante fonte de ingresos no turismo e a hostalería ao ser un dos concellos polos que pasa o Camiño de Santiago.
Sobrado na cultura popular
Aparece tamén Sobrado na terceira estrofa da «Cantiga da montaña» de Aurelio Ribalta: De Trasanquelos á Curtis, / dende Vilacoba a Aranga, / dende Monfero a Sobrado, / dende Libureiro a Caldas, dende Santiago a Millide…
Lugares de Sobrado
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Sobrado vexa: Lugares de Sobrado.
Asociación para la Integración de Cantabria en Castilla y León
A Asociación para la Integración de Cantabria en Castilla y León (AICC) foi unha asociación castelanista de carácter cultural con sede en Santander. Entre as súas reivindicacións encontrábanse a incorporación de Cantabria a Castela e León como provincia, a cooficialidade en Cantabria da bandeira de Castela e León de Castela e León e o restablecemento do inactivo Consello de Comunidades Castelás así como a inclusión de Cantabria neste.
Historia
Xurdida en Santander en asemblea constituínte o 18 de novembro de 1999, a AICC foi fundada por persoas de pensamento castelanista afíns ao ideario de partidos como Tierra Comunera. Presentouse esta asociación ao público o 19 de outubro de 2001, sendo presidente desta Rafael Sebrango.
Festival de Eurovisión 1958
O III Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar o 12 de marzo de 1958 en Hilversum, Países Baixos. Con Hannie Lips como presentadora, o vencedor foi o representante francés André Claveau coa canción "Dors, mon amour" ("Dorme, o meu amor").
Por primeira vez na historia do festival, o ganador da edición anterior organizaba a edición presente.
Debido a un fallo na rede de Eurovisión ao principio do festival, a canción italiana, interpretada en primeiro lugar, non se puido ver nalgúns países polo que, unha vez que todos os temas foran interpretados, Domenico Modugno tivo que interpretala nuevamente. Do mesmo xeito que en 1957, os xurados non se atopaban xunto ao escenario. Cada un deles estaba no seu país de orixe, e proporcionaba os votos vía telefónica.
Máis tarde, a canción italiana, malia quedar terceira, converteuse nun grande éxito nos Estados Unidos de América e recibiu dous premios Grammy en 1959.
Os intervalos musicais deste ano foron interpretados pola Metropole Orkest, baixo a batuta do director de orquestra Dolf van der Linden.
Sistema de votación
Cada xurado estaba composto de 10 membros, cada un deles seleccionando a súa canción favorita e outorgándolle 1 punto.
El Eco del Distrito
El Eco del Distrito foi un semanario editado en Ponteareas entre 1915 e 1916.
Historia e características
Apareceu en decembro de 1915. Semanario bugallalista, estaba dirixido por Juan González Paramón e entre os seus redactores figurou José Candeira Álvarez. Cesou a súa publicación antes de novembro de 1916.
XX edición dos Premios Goya
A 20ª Cerimonia de entrega dos Premios Anuais da Academia "Goya" tivo lugar no Palacio Municipal de Congresos do Campo das Nacións de Madrid o 29 de xaneiro de 2006.
Alborés de Arriba, Alborés, Mazaricos
Alborés de Arriba é un lugar da parroquia de Alborés no concello coruñés de Mazaricos na comarca do Xallas. Tiña 36 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 20 eran homes e 16 eran mulleres.
Histona H2A
A histona H2A é un dos cinco tipos de proteínas histonas que forma parte da estrutura da cromatina das células eucariotas. A histona H2A encóntrase no octámero dos nucleosomas que constitúen a cromatina. En cada octámero hai dúas copias desta histona, que se asocian á histona H2B.
miniatura|Proteína H2AFJ formando parte dun nucleosoma.
Variantes de secuencia
A histona H2A presenta variantes non alélicas. O termo "histona H2A" é xenérico; entre as súas variantes máis notables, que se diferencian só nuns poucos aminoácidos, están H2A.1, H2A.2, H2A.X, H2A.Z e H2A.Bbd.
En células diferenciadas cambia a composición de variantes que presentan. Isto foi observado en neuronas en diferfenciación; os cambios na composición de variantes afectan á histona H2A.1, e a única variante que permanece constante durante a diferenciación neural é a H2AZ. A variante H2AZ intercámbiase coa variante do octámero convencional H2A; esta variante é importante para o silenciamento de xenes.
Recentes investigaciósn suxiren que a H2AZ se incorpora no nucleosoma usando unha Swr1, que é unha adenosinatrifosfatase relacionada con Swi2/Snf2 que forma parte dun complexo encimático.
Outra variante de H2A identificada é H2AX. Esta variante ten unha extensión ou cola C-terminal que se utiliza para a reparación do ADN. O método de reparación que emprega esta variante é a unión de extremos non homólogos. Os danos directos ao ADN poden inducir cambios nas variantes de secuencia. Os experimentos realizados con radiación ionizante ligan a γ-fosforilación de H2AX coas roturas de dobre febra no ADN. En cada rotura de dobre febra está afectada unha gran cantidade de cromatina; e unha resposta aos danos no ADN é a formación de γ-H2AX.
A variante MacroH2A é unha variante que é similar á H2A convencional; está codificada polo xene H2AFY. Esta variante diferénciase da H2A habitual pola adición dun dominio de pregamento na súa cola C-terminal. A MacroH2A exprésase nos cromosomas X inactivos das femias.
H2A.Bbd (corpo de Barr deficiente) é específica de mamíferos.
Estrutura
H2A consta dun dominio globular e unha longa cola N-terminal ou C-terminal nos extremos da molécula. Os dominios terminais son o lugar onde se producen as modificacións postraducionais nesta proteína. Ata agora non se identificou ningunha estrutura secundaria na zona da cola. A H2A presenta un pregamento proteico chamado pregamento de histona, que consiste nun dominio central de tres hélices que está conectado por dous bucles. Esta conexión forman un ‘arranxo de aperta de mans’. Denomínase motivo hélice-xiro-hélice, e permite a dimerización coa histona H2B. O pregamento de histona está conservado entre as H2A a nivel estrutural; pero a secuencia xenética que as codifica cambia entre variantes.
A estrutura da variante macroH2A foi obtida por cristalografía de raios X, e presenta un dominio C-terminal moi longo. O dominio conservado contén unha estrutura de unión ao ADN e un pregamento de peptidase. A función deste dominio conservado non se coñece. As investigacións suxiren que este dominio conservado pode funcionar como sitio de ancoraxe ou pode tamén funcionar como encima modificante.
Función
A modificación do ADN pola H2A ocorre no núcleo celular. As proteínas responsables da importación ao núcleo das histonas H2A son as carioferinas e importinas. Recentes estudos tamén mostran que a proteína 1 da ensamblaxe do nucleosoma tamén se usa para o transporte ao núcleo da H2A para que poida unirse ao ADN. Outras funcións da H2A realízaas a variantre H2A.Z. Esta variante está asociada coa activación de xenes, o silenciamento e supresión de ARN antisentido. Ademais, a H2A.Z en humanos e en céllas de lévedos, foi utilizado para promover o recrutamento da ARN polimerase II.
Péptido antimicrobiano.- As histonas son proteínas catiónicas eucarióticas conservadas que tamén están implicadas en actividades antimicrobianas. En vertebrados e invertebrados, a histona H2A está implicada na resposta inmune do hóspede ao actuar como péptido antimicrobiano. As H2A son moléculas α-helicoidais, anfipáticas con residuos hidrófobos e hidrófilos en lados opostos que potencian a súa actividade antimicrobiana.
Xenética
A H2A está codificada por moitos xenes no xenoma humano, incluíndo: H2AFB1, H2AFB2, H2AFB3, H2AFJ, H2AFV, H2AFX, H2AFY, H2AFY2 e H2AFZ. Os patróns xenéticos entre as diferentes moléculas H2A están esencialmente conservados entre as variantes. Hai variabilidade na expresión xénica entre a maquinaria regulatoria que controla a expresión de H2A. Os investigadores estudaron as liñaxes evolutivas eucarióticas das histonas e encontraron unha diversificación entre os xenes regulatorios. As maiores diferenzas observáronse nos motivos de secuencia cis regulatorios dos xenes das histonas do octámero e factores proteicos asociados. A variabilidade na secuencia dos xenes observouse en xenes de bacterias de fungos, plantas e mamíferos.
Unha variante da proteína H2A é H2ABbd (corpo de Barr deficiente). Esta variante ten unha secuencia xenética diferente á da H2A. Outras variacións asociadas con H2ABbd están localizadas no seu extremo C-terminal. H2ABbd ten un dominio C-terminal máis curto que a H2A. Os dous dominios C terminais son idénticos nun 48%. A H2ABbd funciona en cromosomas activos. Está ausente nos cromosomas X inactivos (Xi) en fibroblastos. Asociouse tamén coa H4 acetilada.
Modificación da H2A
As modificacións que sofre a H2A están investigándose actualmente. Na H2A identificáronse sitios de fosforilación de serina. Hai grandes diferenzas nas modificacións que sofren as distintas variantes da H2A. Por exemplo, a H2ABbd carece de residuos modificados que existen na H2A convencional. Estas diferenzas na modificación fan cambiar a función da H2ABbd comparada coa H2A. A variante H2AX funciona na reparación do ADN. Esta función depende da fosforilación do C-terminal da H2AX, e só cando a H2AX foi fosforilada, pode funcionar na reparación do ADN. A variante H2A.X tamén difire de H2A nas modificacións. O C-terminal de H2A.X contén un motivo adicional comparado con H2A. O motivo que se engade é Ser-Gln-(Glu/Asp)-(residuo hidrofóbico). O motivo é fortemente fosforilado no residuo de serina; se ocorre esta fosforilación convértese na variante γH2A.X. A fosforiación ocorre cando hai roturas de dobre febra do ADN. A modificación das histonas pode ás veces orixinar un cambio de función.
O Fondón, Fornelas, A Pobra do Brollón
O Fondón é un lugar deshabitado da parroquia de Fornelas, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 345 metros de altitude.
En 2008 estaba despoboado.
Construcciones Aeronáuticas de Galicia
Construcciones Aeronáuticas de Galicia (CAG) é unha compañía que deseña, fabrica e mantén produtos aeronáuticos. A súa sede e instalacións están no Aeródromo de Vilaframil, en Ribadeo. Naceu no 1996, creada por José Luis González Miró.
Avións
dereita|miniatura|CAG Toxo II. Construcciones Aeronáuticas de Galicia deseñou distintos avións lixeiros:
Barcos
Esta en desenvolvemento o seu primeiro dron acuático, o 'Defensor'.
Pola
O termo pola ou póla pódese referir a:
Reznos
Reznos é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 33 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 20,44 km².
José Molares
José Molares, nado en 1961 en Vigo, é un escultor galego.
Traxectoria
Autodidacta, pasou da pintura á escultura a comezos dos anos oitenta.
Obra
miniatura|250px|A [[Jules Verne en Vigo. ]] Son obras de Molares, entre outras:
Delias singhapura
Delias singhapura, é unha especie de bolboreta, da familia Pieridae (subfamilia Pierinae, tribo Pierini). A súa envergadura é de 82 a 86 mm.
Distribución
Esta especie de bolboreta e as súas subespecies distribúense por Tailandia, Malaisia, Borneo, Sumatra e Birmania.
Hipocalcina
A hipocalcina é unha proteína que nos humanos está codificada no xene HPCA do cromosoma 1.
A hipocalcina é unha proteína que se une ao calcio que pertence á familia de proteínas do sensor de calcio neuronal (NCS). Exprésase en cerebros de mamíferos especialmente no hipocampo. Posúe un interruptor Ca2+/miristoílo.
Procesos
A hipocalcina toma parte nos seguintes procesos:
Interaccións
A hipocalcina interacciona coas seguintes proteínas:
Alfinete
miniatura|100px O alfinete é unha peza de metal, de forma, tamaño e grosor similares aos da agulla, acabada en punta nun dos extremos e nunha cabeza no outro e que se usa para prender ou suxeitar. É moi usado na costura e no bordado.
Alfinete (homónimos)
O termo alfinete pódese referir a:
Robin Williams
Robin McLaurin Williams, nado en Chicago, Illinois o 21 de xullo de 1951 e finado en Paradise Cay, California o 11 de agosto de 2014, foi un comediante e actor estadounidense. Acadou a fama co papel do alieníxena Mork na Mork & Mindy (1978–1982), e labrou unha exitosa carreira como cómico e actor de cine. A súa carreira cinematográfica inclúe filmes como The World According to Garp (1982), Good Morning, Vietnam (1987), Dead Poets Society (1989), Espertares (1990), The Fisher King (1991) e Good Will Hunting (1997), así como éxitos de recadación como Popeye (1980), Hook, o capitán Garfo (1991), Aladdin (1992), Mrs. Doubtfire (1993), Jumanji (1995), Unha gaiola de grilos (1996), Night at the Museum (2006), Happy Feet (2006), e Happy Feet Two (2011). Tamén apareceu no "Don't Worry, Be Happy" de Bobby McFerrin.
Nomeado ó Óscar ó mellor actor por tres veces, Williams recibiu o Óscar ó mellor actor secundario pola súa interpretación en Good Will Hunting. Tamén gañou dous Premios Emmy, catro Globos de Ouro, dous Premios Screen Actors Guild e cinco Premios Grammy.
O 11 de agosto de 2014, Williams foi atopado inconsciente na súa residencia do Paradise Cay, California e foi declarado morto no lugar. Segundo a oficina do forense do Condado de Marin, a causa da morte foi suicidio por asfixia.
Nebulosas de Magalhães
miniatura|A [[Gran Nube de Magalláns (LMC).]]
As Nebulosas de Magalhães, ou Nubes de Magalhães son dúas galaxias ananas, pertencentes ao Grupo Local de galaxias.
A maior delas coñécese como Gran Nebulosa de Magalhães, e a menor como Pequena Nebulosa de Magalhães. Aínda que tradicionalmente se pensou que orbitaban en torno á Vía Láctea, estudos parecen descartar esta posibilidade.
Son visíbeis desde o hemisferio austral en noites con ceo limpo de nubes e sen lúa. Aparecen como dúas pequenas manchas abrancazadas, opostas á constelación de Crux dende o punto de vista do polo sur celeste.
Historia
miniatura|[[Pequena Nube de Magalláns (SMC).]] Aínda que parece que os antigos pobos do Oriente Medio xa as coñecían, o primeiro rexistro histórico sobre elas débese ao astrónomo persa Abd Al-Rahman Al Sufí. No seu Libro das estrelas fixas noméeas como Al Bakr (Boi Branco), facendo notar que aínda que non se poden ver desde Bagdad, si son observábeis desde o estreito de Bab el-Mandeb, a 12º 15' de latitude norte.
En Europa, foi Fernão de Magalhães quen primeiro as observou durante a súa viaxe de circunnavegación ao redor da Terra entre 1519 e 1522. Porén, o nome actual non se popularizou até moito despois.
Na Uranometria de Johann Bayer (1603) se as denominaba Nubecula Maior e Nubecula Minor, e incluso John Flamsteed as designou como Le Grand Nuage e Le Petit Nuage no seu atlas estelar, formas latina e francesa para Gran Nebulosa e Pequena Nebulosa, respectivamente.
John Herschel foi o primeiro en estudalas detalladamente no século XIX. Máis recentemente, en febreiro de 1987, apareceu na Gran Nube de Magalláns a supernova SN 1987A, a primeira visíbel a simple vista desde 1604, profusamente estudada polos astrónomos modernos.
Características
Separadas entre si por uns 21º, a distancia real entre a dúas Nubes é duns 75 000 anos luz. Até o descubrimento en 1994 da galaxia Anana Elíptica de Saxitario, eran as dúas galaxias coñecidas máis achegadas á nosa.
A súa morfoloxía suxire que ambas as galaxias foron moi distorsionadas polas forzas de marea na súa interacción coa Vía Láctea. Correntes de hidróxeno neutro conéctanas entre si e coa nosa galaxia, que á súa vez tamén se viu afectada por ambas as Nubes, ao teren distorsionado as partes externas do disco galáctico.
Debido á súa elevada velocidade radial, ambas as galaxias parecen estar no seu primeiro paso cerca da Vía Láctea; de feito, tense suxerido que as Nubes de Magalláns puideron ter a súa orixe nunha colisión entre a Galaxia de Andrómeda e outra galaxia, sendo restos de dito evento e tendo sido expulsadas cara a nosa galaxia.
Tense notado un fluxo estelar, 'ponte de estrelas' entre ambas nubes, con estrelas sendo atraídas pola gran nube, desprazándose a ela dende a pequena nube.
Lugar de Abaixo, Fornelas, A Pobra do Brollón
Lugar de Abaixo é un lugar da parroquia de Fornelas, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 336 metros de altitude, na beira do río Cabe.
Sant Cebrià de Vallalta
Sant Cebrià de Vallalta é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. Segundo datos do INE tiña 3.426 habitantes en 2011.
Historia
200px|miniatura|left|Igrexa de Sant Cebrià Na cripta do pobo están os sepulcros da familia de marqueses de Montsolís, que ten unha casa en San Cebrià.
A orixe do lugar data no ano 1019, cando se cita a igrexa nun documento. Máis adiante, o ano 1079, vólvese a citar, pero esta vez xa inclúe o apelido 'de Vall Alta'.
Campo Municipal de Golf Torre de Hércules
miniatura|Campo da Torre. O Campo Municipal de Golf Torre de Hércules é un campo de golf situado preto da Torre de Hércules, no concello da Coruña. Foi inaugurado o 1 de xaneiro de 1999.
Sant Cebrià de Vallalta
Historia
A xurisdición do municipio xa pertencía desde o principio ao castelo de Montpalau.
Vanessa Lee Chester
Vanessa Lee Chester, nada o 2 de xullo de 1984, no barrio de Hollywood, nos Ánxeles (California), é unha actriz de cine e televisión estadounidense. Traballou dende cativa en numerosos proxectos sendo os máis memorables deles The Lost World: Jurassic Park (1997) dirixida por Steven Spielberg, e en A princesiña de Alfonso Cuarón.
Congreso dos Soviets de Todas As Rusias
miniatura|Segundo Congreso dos Soviets O Congreso Panruso dos Soviets (en Всероссийский Съезд Советов) foi o máximo órgano de goberno da República Socialista Federativa Soviética de Rusia (RSFSR) entre 1917 e 1922, e dentro da Unión Soviética, entre 1922 e 1936. A Constitución soviética de 1918 mandaba ao Congreso a reunirse polo menos dúas veces ao ano. A Constitución de 1924 reduciu ese mínimo a unha vez ao ano.
Primeiro Congreso
O Primeiro Congreso Panruso dos Soviets de Deputados dos Obreiros e Soldados (-7 de xullo de 1917) foi convocado pola Conferencia Nacional dos Soviets. Estivo dominado polos partidos pro-gobernamentais (socialrevolucionarios, menxeviques etc.) e confirmou a supremacía do Goberno Provisional Ruso. Os socialistas moderados, en efecto, representaban cinco sextos de todos os delegados, mentres que os de extrema esquerda apenas contaban cuns cento vinte representantes. Se entre os primeiros abundaban os representantes de soldados –a miúdo membros da intelectualidade partidarios da defensa– e campesiños, entre os segundos facíano os representantes obreiros das cidades, síntoma da división do país entre o radicalismo das cidades e a maior moderación do campo. O bloque «defensista revolucionario» dominou o congreso desde o comezo. Dos oitocentos vinte e dous delegados con dereito a voto, menxeviques e socialrevolucionarios contaban con cincocentos setenta e un. A dirección do bloque recaeu na dirección defensista menxevique, que recibiu en xeral o apoio dos delegados menxeviques das provincias e dos socialrevolucionarios. Foi o primeiro foro elixido por unha banda substancial da poboación do período interrevolucionario e durou tres semanas. Reuniu a mil noventa delegados de catrocentas organizacións que contaban cuns vinte millóns de membros.
A relación entre os soviets e o Goberno debateuse durante cinco días e participaron na discusión ao redor de sesenta oradores. Bolxeviques e menxeviques internacionalistas condenaron a coalición. Os representantes da esquerda radical defenderon o fin da coalición e a formación dun novo Consello de Ministros socialista, apoiando a súa reivindicación no triunfo electoral nas recentes votacións municipais, que outorgaran a vitoria aos menxeviques nos barrios máis acomodados da capital e aos bolxeviques nos suburbios obreiros. A maioría moderada, con todo, desdeñou a proposta e o ofrecemento de Lenin de aceptar a responsabilidade de gobernar. Os partidarios da coalición obtiveron unha ampla vitoria na votación do –543 votos favorables fronte a 126 contrarios e abstencións–. A moción aprobada, con todo, limitaba a confianza outorgada polo congreso aos ministros socialistas e ao programa gobernamental, non ao resto de ministros do Goberno.
O principal asunto, ademais da relación co Goberno, que se tratou no congreso foi o estado do Exército. Premidos polos Aliados, o Goberno e o Estado Maior preparaban unha ofensiva militar, para a que desexaban o beneplácito dos soviets.
Ademais, os delegados apoiaron a acción do ministro de Xustiza P. N. Pereverzev contra os anarquistas que tomaran a dacha do antigo e odiado ministro tsarista Piotr Durnovo e condenaron a ocupación dunha imprenta por outro grupo anarquista.
Durante o congreso levouse a cabo a gran manifestación do, convocada polos dirixentes moderados do sóviet, que evidenciou a crecente influencia dos radicais entre a poboación da capital e o rexeitamento crecente dunha parte considerable parte dos traballadores á coalición de Goberno. O apoio aos moderados, con todo, foi maior noutras cidades onde tamén se celebraron manifestacións.
O congreso creou un organismo permanente para representar a autoridade soviética entre congresos, o Comité Executivo Central de Todas as Rusias (VTsIK). Elixido o, contou con 104 membros menxeviques e 100 socialrevolucionarios dun total de 257.
Segundo Congreso
Coincidindo co derrocamento do Goberno Provisional Ruso pola Revolución de Outubro, o Segundo Congreso Panruso dos Soviets (7-9 de novembro de 1917) ratificou a transformación revolucionaria do poder do Estado coa aprobación dos deputados bolxeviques e social-revolucionarios de esquerda. Proclamou a formación do novo goberno, o Consello de Comisarios do Pobo ou Sovnarkom. Os social-revolucionarios de dereita e os menxeviques abandonaron a sesión en protesta.
Terceiro Congreso
Ao Terceiro Congreso (23-31 de xaneiro de 1918) asistiron delegados de 317 soviets de obreiros, soldados e campesiños, así como 110 delegados de comités de exército, corpo e división. Os bolxeviques comprendían 441 dos 707 delegados (62,4%). No cuarto día de sesións chegaron máis delegados. Ao finalizar formaban o conclave 1.587 delegados.
O Congreso tivo un Presidium composto de dez bolxeviques e tres social-revolucionarios de esquerda cun delegado adicional polo resto de grupos (social-revolucionarios de dereita, menxeviques etc.).
Os partidos socialdemócratas de Suíza, Romanía, Suecia e Noruega, o Partido Socialista Británico e o Partido Socialista de América enviaron mensaxes de solidariedade.
Celebrado pouco logo da disolución da Asemblea Constituínte Rusa por orde do Comité Executivo Central Panruso (VTsIK), o Congreso resolveu expurgar todas as referencias á convocatoria de devandita Asemblea de todas as novas edicións de decretos e leis do Consello de Comisarios do Pobo (Goberno soviético ou Sovnarkom).
O Congreso recibiu:
Os menxeviques, social-revolucionarios de dereita e menxeviques internacionalistas de Yuli Mártov utilizaron o Congreso para mostrar a súa oposición á política interior e exterior que aprobaron os bolxeviques. A Declaración de Dereitos do Pobo Traballador e Explotado foi aprobada e converteuse na base da Constitución soviética de 1918. Foi así mesmo aprobado establecer a República Socialista Federativa Soviética de Rusia (RSFSR) en base á unión libre dos pobos de Rusia. O Congreso aprobou así mesmo o Decreto sobre a Terra que proveu os eixes básicos da redistribución e nacionalización da terra.
Cuarto Congreso
Celebrado o 14-16 de marzo de 1918, foi ratificado o Tratado de Brest-Litovsk. A oposición dos Socialrevolucionarios de esquerda ao tratado levou a que votasen en contra da ratificación e retirásense do Sovnarkom, no que participaran o coalición cos bolxeviques desde finais de 1917, aínda que permaneceron no CEC, nos consellos e na Cheka.
Quinto Congreso
Celebrado o 4-10 de xullo de 1918. Aprobou a Constitución soviética de 1918.
O congreso, planeado en principio para o 28 de xuño, pospúxose en dúas ocasións, primeiro ao 3 de xullo e máis tarde ao 4 de xullo. Malia que días antes da súa apertura a maioría dos diarios independentes indicaban que os socialrevolucionarios de esquerda ían contar practicamente cos mesmos delegados que os bolxeviques, o chamamento urxente dos estes para enviar delegados extraordinarios ao congreso desde a provincias ata si os seus credenciais non as aprobaban os soviets locais nin a comisión de validación do congreso fixo que ao comezar o congreso os bolxeviques asegurásense unha folgada maioría de 678 delegados fronte aos 269 socialrevolucionarios de esquerda, 30 maximalistas, 5-6 socialdemócratas internacionalistas e uns 48 sen afiliación partidista. As protestas dos socialrevolucionarios de esquerda pola presenza destes delegados resultaron en van. A esperanza dos socialrevolucionarios de cambiar a política gobernamental a través do congreso desvanecéronse.
O congreso reabriu as sesións o 9 de xullo, tralo esmagamento do alzamento socialrevolucionario, sen a presenza xa dos delegados do PSRI, que foran arrestados durante o levantamento. O congreso condenou o alzamento como intento do PSRI de tomar o poder, aprobou as accións do Goberno para esmagar a revolta e expulsou dos consellos aos socialrevolucionarios de esquerda que non condenasen as accións do seu comité central.
Ao día seguinte, pouco antes de clausúraa, aprobou a primeira Constitución soviética. A Constitución definía ao congreso nacional de consellos como a maior autoridade do Estado, deixando o poder en mans do comité executivo central (CEC) nos períodos entre congresos, e co Sovnarkom subordinado ao CEC; na práctica, con todo, o poder seguiu estando en mans do Consello de Comisarios. Entre o V Congreso e o VI –celebrado en novembro–, o CEC, malia ser o organismo supremo entre congresos e de contar con autoridade suprema en lexislación, administración e control do Goberno, reuniuse unicamente oito veces, de xeito cerimonial ante a ausencia xa de partidos de oposición, mentres que o Sovnarkom mantivo reunións diarias.
Sétimo Congreso
Celebrado o 5-9 de decembro de 1919.
Disolución
O Congreso cesou de existir tralo XVII Congreso Panruso dos Soviets, celebrado en xaneiro de 1937, ao finalizar a reforma constitucional de 1936-1937, coa aprobación da Constitución da Unión Soviética de 1936 e a Constitución da RSFSR de 1937, e ao substituírse a elección indirecta dos soviets pola elección directa do Soviet Supremo da RSFSR como órgano máximo.
Elección
O Congreso estaba formado por representantes dos soviets de cidade (1 delegado por cada 25.000 votantes) e os sóviets de óblast (provincia) e república autónoma (1 deputado por cada 125.000 habitantes), primando o voto urbano sobre o voto rural.
Poderes
A xurisdición exclusiva do Congreso consistía en:
Sobre o resto de cuestións o Congreso e o Comité Executivo Central posuían a mesma autoridade.
Teixo dos Tenreiro
Especie
dereita|250px|miniatura|Póla con follas e froito ([[arilo) dun teixo da mesma especie ca o dos Tenreiro.]] O teixo pertence á especie Taxus baccata, especie noutrora abundante en Galiza, da que xa só fican exemplares illados agás nalgún teixedal na zona oriental das serras ourensás. O teixo, coma tamén ocorre coas oliveiras, adoitábase plantar de xeito illado á beira das igrexa, capelas e cemiterios coma símbolo de vida eterna (pola súa follaxe sempre verde) e tamén coma ornamental nos pazos. Esta práctica de plantación foi común en Galiza, Asturias e nas Illas Británicas. É unha árbore moi lonxeva que medra amodo e que pode acadar os 2000 anos de idade. Tamén é moi sensíbel aos cambios ambientais.
Estado e conservación
O teixo dos Tenreiro está catalogado na lista de árbores senlleiras elaborada pola Xunta de Galicia. Aparece en moitas guías botánicas europeas do século XX coma árbore monumental. O estado sanitario actual da árbore non é moi bo, practicamente non ten follas e corre risco de morte a curto prazo malia ser o teixo unha especie arbórea das máis lonxevas. Porén, na base do toro aínda se olla algún agromo verde, así coma algúns rebentos ou fillos arredor do coto.
Historia
O seu espectacular porte (nos bos tempos 15 metros de altura e 20 de diámetro máximo) inspirou aos donos do terreo a construíren un miradoiro sobre a ría que se fixo famoso entre os botánicos europeos. Instalaron xunto ao tronco principal unha escada de caracol que rubía até a copa, onde se colocou unha plataforma.
So da árbore chegou a se celebrar un consello de ministros cando era presidente do Goberno republicano español Santiago Casares Quiroga, así coma numerosas parolas culturais e políticas nas que participaron Valle Inclán, Azorín, Emilia Pardo Bazán ou Manuel Azaña, quen era parente dos Tenreiro.
Co estoupido da Guerra Civil pérdese a posición avantaxada dos donos da casa, un dos irmáns morre en Suíza, onde fora destinado coma diplomático; outro é capturado polo goberno franquista, que lle prohibe exercer a súa profesión de arquitecto; e a familia é finalmente despoxada de parte das súas propiedades, polo que remata marchando do pazo. Así comeza o abandono do xardín. Os traballos e arranxos actuais feitos no paseo de Pontedeume poñen ao bordo da morte esta histórica árbore.
Degradación e estado actual
Noutrora arrodeado de leiras de millo, xardíns á beira do río e hortas; a degradación comeza nos anos 60 do século XX, cun recheo para instalacións deportivas e coa progresiva degradación das contornas da ría.
En 1995 comezou a construción do paseo marítimo, cun chan de cemento, que en parte esmaga e afoga as raíces. Na mesma época deséñase a autoestrada A Coruña-Ferrol, ficando o eido señorial baixo un dos viadutos. Nunha das fases dos traballos o solo no que medra o teixo pasa a dominio público. O chan que hai entre a árbore e o carreiro cóbrese de laxes.
Con todo segundo a consellería aínda hai esperanzas de rexeneración, xa que técnicos de Conservación da Natureza, en colaboración coa Estación Fitopatolóxica do Areeiro analizaron diversas partes da árbore e ollaron que aínda había zume. A doenza atribuíuse nun primeiro momento a un fungo, porén as últimas pescudas culpaban ás laxes que afogaban as raíces (que xa foron tiradas). Estase tamén estudando a retirada da escada de ferro que sobe á copa.
Neotragus pygmaeus
Neotragus pygmaeus é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos, propio das selvas tropicais húmidas da África occidental.
Características
É un antílope diminuto, do tamaño dun coello, o menor de todos os antílopes, de todos os ungulados e de todos os ruminantes do mundo. De corpo delicado e compacto, sen cristas no curuto da cabeza, e lombo arredondado. Só os machos presentan cornos, que son rectos, pequenos e rematados en punta. As orellas son máis ben curtas. O fociño está espido. Os pezuños interiores son estreitos e apuntados. Presenta glándulas preorbitais e nos pezuños, e carece de glándulas inguinais. As ubres das femias teñen catro tetos.
A cabeza e o pescozo son de cor parda escura (agás nos lados da cara e do pescozo, que son de coloración parda amarelada brillante), que se torna máis clara na parte superior do dorso. As patas e os flancos do tronco son máis claros, de cor parda amarelada, que contratan coas parte inferiores do corpo, que son de cor branca pura. Presentan un colar rubio na garganta. A cola é máis ben longa, está moi poboada de pelo, parde escura por riba, agás na parte final, que é branca, o mesmo ca parte interior. Os cornos (só nos machos) son moi pequenos, de 2,5 a 4 cm, pralelos, lisos en toda a súa lonxitude, incinados cara atrás e rematados en puntas moi finas. As femias son similares aos machos, pero sen cornos.
Hábitat e distribución
Vive nas selvas tropicais húmidas da África occidental, podéndose encotrar en Costa do Marfil, Ghana, Guinea, Liberia e Serra Leoa.
Depredadores
Os seus principais depredadores son o leopardo, o ratel, as aguias, a serpe pitón e os varanos.
Descrición
A especie foi descrita por Linneo en 1758 na páxina 69 do volume I da 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo oi nome de Capra pygmaea.
Etimoloxía
O nome específico, pygmaeus, é un substantivo do latín científico tirado do grego antigo πυγμαῖος pygmaĩos, 'anano'.
(Para a etimoloxía do xénero, ver o artigo Neotragus).
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie foi recoñecida tamén polos sinónimos seguintes:
Nomes vulgares
Nos diferentes idiomas coñécese como "antílope real", "antílope anano" e "neotrago" (coas adaptacións pertinentes en cada lingua).
A controvertida taxonomía dos neotraguinos
Segundo Eva V. Bärmann, da Universidade de Cambridge, e o seu colega Tim Schikora, do Centro de Investigación da Biodiversidade e o Clima de Frankfurt, a pesar de que as especies de antílopes ananos se reuniron comunmente na tribo dos neotraguinos debido á súa aparencia morfolóxica xeral, as análises filoxenéticas demostraron que non todos están estreitamente relacionados, polo que suxeriron restrinxir o nome de Neotragini ao xénero tipo Neotragus. No seu estudo utilizaron secuencias do citocromo b mitocondrial e medicións lineais do cranio para investigar máis a fondo a similitude das tres especies de Neotragus. Estas análises apoian a estreita relación de N. moschatus e N. batesi. Porén, N. pygmaeus, a especie tipo —que nunca antes se incluíra nas análises filoxenéticas— non está estreitamente relacionada. Segundo estes autores, podería compartir un antepasado común máis recente con outro "antílope anano", o Oreotragus oreotragus, e cos duiqueros do taxon Cephalophini. Polo tanto, suxeriron resucitar o xénero Nesotragus Von Dueben, 1846 para Nesotragus moschatus e N. batesi, e deixando a Neotragus pygmaeus como a única especie do xénero.
Éliphas Lévi
Éliphas Lévi, nome de bautismo Alphonse-Louis Constant, nado en París o 8 de febreiro de 1810 e finado na mesma cidade o 31 de maio de 1875, foi un escritor francés, ocultista e cabalista.
O seu pseudónimo Éliphas Lévi, so o cal publicaba os seus libros, é unha tradución do seu nome "Alphonse-Louis" ao hebreo.
Traxectoria
Fillo dun zapateiro, demostrou grande intelixencia, e aos dez anos de idade foi educado na casa reitoral da Igrexa de Saint-Louis en Lille onde aprendeu o catolicismo. De aí foi encamiñado, con quince anos de idade, para o seminario de Saint-Nicolas du Chardonnet, onde realizou os estudos preparatorios. En 1830 foi transferido para o seminario de Issy para estudar filosofía. E en 1832 ingresou no seminario de Saint-Sulpice para estudar teoloxía.
Foi ordenado diácono en 1835. Tería sido ordenado sacerdote, se non confesase o seu amor por Adelle Allenbach, con quen realizara a primeira comuñón. O suceso causa unha grande decepción na súa nai, que acaba suicidándose. En 1838, en París, fai amizade con Flora Tristan e retoma a do seu amigo de seminario Aphonse Esquiros.
Anos difíciles
Tres anos máis tarde, logo de certas vicisitudes publica La Bible de la liberté (1841) (A Biblia da liberdade), que sería secuestrado polas autoridades apenas nunha hora da súa aparición (aínda que se salvaron algúns) e Constant foi detido, e posteriormente xulgado e encarcerado. No cárcere comezou a ler a Swedenborg Sairía da cadea dous anos despois, en 1842. Puido conseguir un emprego como pintor.
Os anos seguintes son de dificultades, en parte derivadas da imposibilidade de escribir na prensa a causa do asunto d'A Biblia da liberdade. Durante un certo tempo mudou de nome (abbé Beaucourt: abade Beaucourt). Acaba casando cunha rapaza nova, Marie Noémi Cadiot. A instancias da dona comeza a inmiscuírse en política. Un virulento panfleto político La Voix de la famine (A voz da fame), provoca a súa condena a un ano de prisión e 1.000 francos de multa, aínda que só cumpre seis meses.
A revolución 1848 outórgalle unha maior liberdade, pasando a dirixir unha revista esquerdista "Le Tribun du peuple" (O tribuno do pobo), de curta vida. Co seu amigo Esquiros e Le Gallois funda un club político, o Club de la montagne (Club da montaña), composto principalmente de traballadores. Porén a revolución trouxolle decepcións persoais, en parte ao non ver cumpridas as súas expectativas políticas. As súas ideas políticas ficaran plasmadas en Le Testament de la liberté (1848) (O testamento da liberdade). Mentres a súa muller escribe folletíns literarios, co seudónimo Claude Vignon. De xeito que durante certo tempo a parella vive con relativa comodidade, obtendo mercé ás influencias labradas pola dona, encargos artísticos do ministerio do Interior.
Ao tempo le sobre a Cábala, e estuda os escritos, especialmente, de autores místicos e esotéricos: Jacob Boehme, Louis-Claude de Saint-Martin, Emanuel Swedenborg, Antoine Fabre d'Olivet, Chaho, et Gœrres.
Cara 1850, encóntrase con Migne, fundador e director da biblioteca eclesiástica de Montrouge, que lle encarga para a súa colección un Dictionnaire de la littérature chrétienne (1851) (Dicionario da literatura cristiá), que asombra polo saber que encerra. Nesta mesma época A. Constant coñece ao sabio polaco Hoëné-Wronski, cuxa obra lle causou un impacto duradeiro, ademais de orientalo para o pensamento matemático e o mesianismo napoleónico. Comeza entón a redacción de Dogme et rituel de la haute magie (Dogma e ritual da alta maxia), e ao tempo comeza a usar o pseudónimo Éliphas Lévi, ou Éliphas Lévi Zahed (tradución en hebreo de Alphonse-Louis Constant).
Lugar de Arriba, Fornelas, A Pobra do Brollón
Lugar de Arriba é un lugar da parroquia de Fornelas, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 345 metros de altitude, na beira do río Cabe.
Éliphas Lévi
Anos difíciles
Na primavera de 1854, viaxa a Londres, alí coñecerá a Sir Edward Bulwer-Lytton, autor dalgunhas novela (Zanoni, o Mestre Rosa-Cruz p.ex.), con quen fai amizade e que o presenta nos círculos rosacrucianos. Iniciado, tentará efectuar invocacións (no curso dunha delas, supostamente, aparéceselle a pantasma de Apolonio de Tiana). Porén, salvo neste caso, Éliphas Lévi será sempre contrario a experiencias máxicas; cando posteriormente teña algúns discípulos, farálles prometer que se han ocupar da parte especulativa da filosofía ocultista.
Recoñecemento público
Logo da estadía breve en Inglaterra, regresa a París. Entre 1854 e 1856 acaba Dogma e ritual da alta maxia, coñecerá nesta altura a fama e o éxito. En 1855, funda con Fauvety e Lemonnier a Revue philosophique et religieuse (Revista filosófica e relixiosa) que aparece durante tres anos, e na que publica numerosos artigos sobre a Cábala. Mentres, unha canción que compuxo, na que compara a Napoleón III con Calígula, lévao de novo ao cárcere, aínda que será perdoado polo monarca.
En 1859 a publicación da súa Histoire de la magie (Historia da maxia) faille gañar 1.000 francos, unha boa cantidade na época. A obra conságrao definitivamente e atrae ao seu contorno á maioría dos esoteristas franceses (especialmente Henri Delaage, Luc Desages, Paul Auguez, Jean-Marie Ragon, Henri Favre, e o Dr. Fernand Rozier, con quen se reencontrará máis tarde no Papus). Tratará tamén ao cartomancista Edmond e o magnetizador Cahagnet. Os anos 1860 serían de grande actividade creadora para Lévi.
A rogos dos seus amigos Fauvety et Caubet, Lévi afíliase á masonería. Iniciado o 14 de marzo de 1861 na loxa La rose du parfait silence, da que Caubet era Venerable, a cerimonia realízase en presenza de numerosos irmáns.
En 1861, publica La Clef des grands mystères (A chave dos grandes misterios), derradeiro volume da triloxía formada por Histoire de la magie e Dogme et rituel de la haute magie.
Traballa de abondo, iniciando nas ciencias ocultas a eruditos pertencentes mesmo a alta aristocracia, e mesmo ao bispo de Évreux, Mr. Devoucoux, ao que imparte leccións da Cábala. Con maiores ingresos, vive nun relativo confort material, que lle permite enriquecer sen cesar a súa biblioteca. O 29 de agosto de 1862 aparece Fables et symboles (Fábulas e símbolos), obra na que Éliphas Lévi analiza os símbolos de Pitágoras, dos Evanxeos apócrifos, do Talmud etc... Ás veces frecuenta de incógnito reunións espiritistas para documentarse sobre a materia. En 1865 publica Science des esprits (Ciencia dos espíritos), escolma de ensaios nos que volta tratar do simbolisme dos Evanxeos apócrifos, do Talmud etc ( pero sen absolutamente nada que ver co espiritismo). No verán de 1865, o editor Larousse pídelle que escriba algúns artigos sobre Cábala para o seu Grand Dictionnaire. Ao tempo traballa nunha obra soberba, pero de valor histórico discutíbel Livre des splendeurs (Libro dos esplendores), que trata sobre todo da Cábala do Zohar, obra que non aparecería ata despois do seu falecemento.
A fins da década dos 1860 comezou a quebrarse a súa saúde, surxíndolle unha doenza de corazón en 1871. Aínda que paulatinamente vai devecendo, ao longo de 1873 acaba o manuscrito de L'Évangile de la science (O evanxeo da ciencia) e en xaneiro do 1875 o do Le Catéchisme de la paix (O catecismo da paz). Falece o 31 de maio de 1875 no nº 155 da parisiense rúa de Sèvres.
Obras póstumas
Nesta sección, a data indicada é a de redacción e non a de publicación.
Laura Ponte Santasmarinas
Laura Ponte Santasmarinas, nada en Buenos Aires (Arxentina) en 1958, é unha actriz de teatro, televisión e cine, galega.
Traballos en cine e televisión
Entre outros:
Skylab 4
Skylab 4 foi a terceira e última misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 16 de novembro de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Skylab 4 foi a última misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Durante a misión fixéronse observacións astronómicas do cometa Kohoutek e leváronse a cabo diversos experimentos científicos e médicos, así como varios paseos espaciais que totalizaron 22 horas e 13 minutos no exterior da estación. Debido ó exceso de traballo a tripulación, formada por Gerald Paul Carr, Edward George Gibson e William Reid Pogue, rebelouse contra o control da misión na que pode considerarse a primeira folga espacial. Ningún dos tres astronautas volveu a voar en ningunha outra misión espacial.
A misión Skylab 4 rematou o 8 de febreiro de 1974 cando o módulo de mando cos tres astronautas nos seu interior amarou no océano Pacífico.
Oroxenia alleghaniana
miniatura|upright=1.6|Localización das cadeas montañosas [[oroxénese herciniana|hercinianas/variscas/alleghanianas no Carbonífero. Indícanse os continentes que se uniron durante estas oroxenias. As liñas de costa actuais están en gris e as suturas en vermello.]] A oroxenia alleghaniana ou oroxenia apalache é un dos episodios xeolóxicos de formación de montañas que formaron as montañas dos Apalaches e as montañas Allegheny (tamén escritas Alleghany). O termo e ortografía Alleghany orogeny foi proposto orixinalmente por H.P. Woodward en 1957.