cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Brasil de 2022
Carreira
Norris retirouse na volta 53 tras un fallo hidráulico, provocando un coche de seguridade virtual e despois un coche de seguridade real, o que deu a Sainz e Fernando Alonso a oportunidade de facer unha parada en boxes máis barata para montar pneumáticos novos. Cando se reiniciou a carreira, Sainz volveu ao terceiro posto pero non logrou atrapar ao Mercedes, mentres que Alonso pasou do 9º ao 5º. Pérez o único dianteiro con pneumáticos medios, retrocedeu e finalmente rematou sétimo por detrás do seu compañeiro Verstappen. Russell gañou o seu primeiro Gran Premio de Fórmula Un, por diante de Lewis Hamilton no primeiro 1–2 de Mercedes desde o Gran Premio da Emilia-Romaña de 2020 e o seu número 59 na xeral. Carlos Sainz rematou 3º, o seu 9º podio da tempada.
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de construtores
Krigen
Krigen é un filme dinamarqués de 2015 escrito e dirixido por Tobias Lindholm, e protagonizado por Pilou Asbæk e Søren Malling. Conta a historia dunha empresa militar dinamarquesa en Afganistán que está a loitar contra os talibáns mentres tenta protexer os civís, ó tempo que o comandante é acusado de cometer un delito de guerra. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Produción
O filme producido por Nordisk Film co apoio de DR TV e recibiu oito millóns de coroas dinamarquesas do Instituto de Cinema de Dinamarca. A rodaxe tivo lugar en Copenhagen, en Konya (Turquía) e en Almería, España. A rodaxe rematou en xaneiro de 2015. Agás os personaxes principais, os soldados do filme son interpretados por soldados reais dinamarqueses que serviron en Afganistán.
Pioneiras da ciencia en Galicia
Pioneiras da ciencia en Galicia é un ensaio de Manuel Rey Pan e Eduardo Rolland, publicado en 2022 no marco da colección Feminismos editado por Editorial Galaxia. O volume trata o papel pioneiro das mulleres na ciencia en Galicia.
Características
Neste libro abórdase "o papel xogado polas pioneiras da ciencia no noso país. Conta, pois, a súa epopea para ser tomadas en serio nese mundo de homes en tempos, incluso, en que se dubidaba da capacidade intelectual das mulleres para poder entender as máis básicas cuestión da vida. No camiño que aínda nos queda por percorrer para chegar a esa Igualdade, tamén no eido científico, as mulleres que aparecen neste libro resultaron esenciais. Investigadoras, teóricas, estudosas… todas elas puxeron as bases para que hoxe unha investigadora non sexa unha rareza dentro dun laboratorio…" Porque como comentaba un dos autores nunha entrevista "Ter estas mulleres referentes e eses trazos da súa personalidade, tanto na actualidade como para o futuro, é moi necesario para alguén que queira seguir o seu camiño"
Científicas incluídas
No libro recollen as biografías destas 25 pioneiras:
O Faro (serie de televisión)
O Faro é unha serie de televisión producida pola FORTA-Canal Extremadura e emitida na TVG, noutras televisións autonómicas e en cinco países. Foi gravada en Galicia.
O Faro. Cruce de camiños (primeira tempada)
Comezaron cun orzamento de 2,7 millóns de euros, 22.000 € para cada un dos 120 capítulos previstos inicialmente.
A primeira tempada rexistrou bos datos de audiencia na TVG (no último capítulo, un 20’5% de share en Galicia ) e Aragón TV mais non foi o mesmo no resto das cadeas. Por iso a segunda tempada foi producida só pola TVG. A serie foi premiada pola Academia de Televisión de España co Premio Iris á mellor serie nun canal autonómico.
Foi estreada o 14 de outubro de 2013 na sobremesa da televisión de Galicia, Telemadrid e as cadeas de La Mancha ty, Asturias, e o último episodio, o nº 510, foi emitido o 28 de xuño de 2016. Na Tv de Euskadi foi emitida a partir de 2015.
Under sandet
Under sandet é un filme dinamarqués-alemán de 2015 dirixido por Martin Zandvliet. Foi elixido para a súa estrea na sección Plataforma do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. Foi escollido como candidato de Dinamarca, e finalmente nomeado, para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios.
O Faro (serie de televisión)
O Faro. Cruce de camiños (primeira tempada)
No elenco están veteranos actores do panorama televisivo español como Luisa Merelas (Matalobos), Manuel Millán (Amar es para siempre) ou Carlos Olalla (Historias robadas) xunto á parella protagonista, os actores Fernando Tato (Libro de familia) e Raquel Espada, que con este traballo debutou en televisión.
Under sandet
O filme está inspirado en feitos reais e conta a historia de prisioneiros de guerra alemáns enviados a limpar campos de minas en Dinamarca despois do remate da segunda guerra mundial.
O Faro (serie de televisión)
O Faro. Cruce de camiños (primeira tempada)
A música foi de Iago Pico e Iago Pies e a fotografía de Juan Morgade.
Trama
No formato de serie diaria (de 50 min ), contaba as angueiras da familia Peña, propietaria dun restaurante na costa, o Faro, e a familia Muñoz, propietaria dunha empresa de construción. Os Muñoz van tentar facerse co negocio dos Peña mentres vai xurdindo o amor entre Lucía Peña e Ricardo Muñoz.
Elenco
Adrián Castiñeiras, Víctor
María Mera, Patricia
Manuel Regueiro, Miguel
Sonia Rúa, Ángela
Susana Sampedro, Eva
Fernando Tato, Ricardo
María Tasende, Lidia
Belén Constenla, Carme
Rebeca Montero, Rosa
Aníbal Soto, Manuel
Julia Möller, Iolanda
Carlos Olalla, Santiago
Manuel Millán, Jesús
Clara Gayo, Pilar
César Goldi, José
Denis Gómez, Alexandre
Mara Sánchez
Pedro Freijeiro
Paloma Otero, Eva
Xoel Fernández, Gonzalo
Fran Paredes, Arturo
Carlos Sande, Óscar
Ana Conca, Ana
Celso Parada, Gaspar
Héctor Arteaga, camareiro
Nancy Yao, Feng
Óscar Monchón, Mon
Machi Salgado, Rafael
Fran Lareu, Iván
Anxo Beceiro
Marcos Correa, Damián
Julio Pereira, Mario
Mónica Camaño
Ana Turpín
Rafa Santomé, policía
María Cecilia Sánchez
Carmen Sánchez, xuíza
Laura Ponte, Berta
Isabel Naveira
Magdalena Barro, Malena
Manuel Chacón, Carlos Andrade
Faro. O reencontro (segunda tempada)
A segunda tempada estreouse na TVG o 10 de abril de 2023 con dous capítulos e seguiu con capítulos cada semana. O 10º e último capítulo emitiuse o 5 de xuño de 2023.
Foi producida por CRTVG e Demareira TV.
Incorporáronse novos actores como Christian Escuredo.
Trama
Pasados uns anos a xente de O Faro volve encontrarse por mor da voda de dous dos seus protagonistas, Lucía e Ricardo.
Santiaguiño do Mediterráneo
miniatura|Santiaguiño mediterráneo na costa de Malta. O santiaguiño do Mediterráneo (Scyllarides latus) é unha especie de santiaguiño da familia Scyllaridae que habita no mar Mediterráneo e na costa leste do océano Atlántico. É unha especie comestible moi valorada, pero escasea na maior parte da súa área de distribución pola sobrepesca. Os adultos chegan a medir uns 30 cm, están ben camuflados e carecen de pinzas. Teñen hábitos nocturnos, emerxendo de covas e outros refuxios durante a noite para alimentarse de moluscos. Son depredados por numerosas especies de peixes óseos.
Distribución
Scyllarides latus atópase na maior parte das costas do mar Mediterráneo (cunha excepción notable no Adriático setentrional) e en rexións orientais do océano Atlántico, desde Lisboa a Senegal, incluíndo a Macaronesia. No Senegal, cohabita con Scyllarides herklotsii, especie de gran parecido.
Campionato de Galicia de Rallys de Terra
O Campionato de Galicia de Rallys de Terra foi unha competición de rally que se disputou anualmente en Galicia nos anos 80 e 90, organizada pola Federación Galega de Automobilismo.
Historia
A primeira tempada comezou en abril de 1986 coa disputa do Rally Ría de Vigo, que foi gañado polo vigués Serafín Oitabén, conducindo un Citroën Visa, que finalmente se proclamou campión ao non se disputaren máis probas. Repetiu triunfo en 1988 (en 1987 non se celebrou), despois de gañar dous dos tres rallys que formaban o campionato.
A edición de 1989 contou con máis probas, incluído o Rally de Terra de Lugo, que puntuou tanto para o campionato de España como para o de Galicia, así como a primeira edición do Rally de Narón. O piloto do Carballiño Andrés González, conducindo un Talbot 1200, foi o vencedor final, nunha tempada na que varios pilotos conseguiron vitorias, entre eles José María Magdaleno, José Caamaño ou Alfonso Pavón e na que tamén se produciu un grave accidente de Tino Lombán no Rally do Carballiño, que o deixou varias semanas en coma. En 1990 o dominador foi o portugués João Enes, que gañou o título despois de lograr dúas vitorias e dous segundos postos. Nesta tempada debutou no campionato Manuel Senra, que xunto ao seu copiloto Pepe Maceiras, serían uns dos principais protagonistas do certame nos seguintes anos. Debutaron cun Peugeot 205 GTI na penúltima proba, o 3º Rally de Narón, logrando a vitoria, e repetiron triunfo no seguinte e derradeiro rally, o Rally de Caldas.
Senra logrou outras dúas vitorias en 1991 pero o título foi ese ano para os ourensáns Andrés González e Guillermo Díaz, que pilotaban un Renault 5 GT Turbo. Na tempada 1992 reducíronse as probas disputadas e Ana Barbero deu a sorpresa, alzándose co título, sendo a única muller en logralo. En 1993 continuaron os problemas na organización dos rallys, coa suspensión de varios deles por falta de financiamento e ao que se sumou o acontecido no 6º Rally de Terra do Carballiño, onde varias mulleres de Gabián, no concello de Boborás, cavaron unha gabia nunha parte do percorrido e impediron o paso dos vehículos, debido a un desacordo coa organización. Finalmente as dúas probas organizadas polo RACE en Lugo puntuaron para o campionato galego ademais de para o nacional, polo que se conseguiron disputar catro probas en total, resultando gañador Manuel Senra. O piloto de Dumbría repetiu título ao ano seguinte, no que se incluíron varias subidas de montaña en terra. Despois da edición de 1995, na que foi José Esturao o vencedor, o campionato deixou de celebrarse.
93 Days
93 Days é un filme nixeriano de 2016 dirixido e co-producido por Steve Gukas. Está baseado en feitos reais e conta a historia do gromo de ébola en Nixeria no ano 2014, así como a súa contención exitosa polos traballadores de saúde dun hospital de Lagos. Está protagonizado por Bimbo Akintola, Danny Glover e Bimbo Manuel. É unha coprodución entre Native FilmWorks, Michel Angelo Production e Bolanle Austen-Peters Production.
Regra dos terzos
dereita|conmarco|Na fotografía a regra dos terzos posiciona unha das divisións na liña do horizonte
A regra dos terzos é unha técnica de composición usada na fotografía. Consiste en dividir a foto en 9 cadrados, trazar dúas liñas horizontais e dúas verticais imaxinarias, e posicionar nos puntos de cruzamento o asunto que se desexa destacar para obter unha foto equilibrada. Os dous terzos da imaxe alcanzan o número 0,666, que se aproxima á lonxitude da sección dourada dun segmento que é 0,618, o número áureo.
alt=Rule-of-thirds.gif|miniatura|Interseccións ou puntos de cruzamento miniatura|Proximidade da regra dos terzos e da reixa do número áureo
Historia
John Thomas Smith escribiu a regra dos terzos por primeira vez en 1797. No seu libro Remarks on Rural Scenery. Smith citou unha obra de Sir Joshua Reynolds de 1783, na que Reynolds discutiu, en termos non cuantificados, o equilibrio entre o escuro e a luz nun cadro. John Thomas Smith continuou entón cunha expansión da idea, e nomeouna a "Regra dos terzos".
Escribindo en 1845, no seu libro Chromatics, George Field sinala que Sir Reynolds dá a proporción 2:1 como regra pola proporción de cores cálidas a frías nunha pintura, atribúe a Smith a expansión desa regra a todas as proporcións, e manifesta certo escepticismo sobre a universalidade de tal regra, polo menos en canto á cor.
A regra virou moi popular en todo o século XX, á vez que houbo fotógrafos e investigadores do mundo da arte que a seguiron a cuestionar (explorando iso mesmo xurdiu o método diagonal), dicindo que non é máis que unha simplificación afeccionada da reixa derivada da proporción áurea (tamén moi popular, mais que tivo tamén moitas extrapolacións indebidas, e moitos detractores).
Aliaxes de aluminio
miniatura|upright=1.2|[[Cadro (bicicleta)|Cadro de bicicleta de aliaxe de aluminio soldada.]] As aliaxes de aluminio son aliaxes nas cales o metal predominante é o aluminio (Al). Os elementos máis habituais cos cales se alía o aluminio son o cobre, o magnesio, o manganeso, o silicio, o estaño e o zinc.
Campionato de Galicia de Rallys de Terra
Historia
No ano 2011 houbo un intento por recuperar o certame, organizándose tres rallys, na Gudiña, a Terra Chá e Touro, e resultando vencedor o ourensán Juan Pablo Castro, a bordo dun Subaru Impreza. Con todo, o campionato non tivo continuidade.
Leiodidae
miniatura|thumbtime=0:20|Catops picipes nunha folla de [[faia ]]
Os membros da familia son xeralmente sapróagos ou preeiros que comen preas ou materia orgánica en descomposición como excrementos ou están especializados en comer tipos específicos de fungos. Moitas especies teñen ás reducidas, e aproximadamente a metade das especies non son voadoras.
O fósil máis antigo da familia é Mesagyrtoides de Shar-Teg, Mongolia, que datan do Xurásico tardío (Titoniano). Os membros das subfamilias modernas apareceron durante o Cretáceo, e atopáronse principalmente en ámbar birmano.
Berro
Un berro é un son forte emitido pola voz dun animal ou persoa, a maioría das veces causado pola ira, alegría, medo ou algunha outra emoción. Tamén se usa para avisar dun xeito apaixonado. É un tipo de comunicación que ocorre tanto intencionadamente como sen querer.
thumb|
Etimoloxía
Téñense apuntado orixes diversas para o termo.
Comunicación e linguaxe
O berro pode expresar e comunicar diversas emocións, ademais de pracer ou dor. Elaine Scarry, escritora e profesora de literatura, fala da linguaxe en relación coa dor indicando que os berros fan que as persoas volvan a un estado onde os sons non articulados dominan. A dor é unha experiencia individual, porén, como calquera outro concepto, pódese comunicar como unha idea. O berro é un tema e unha ferramenta recorrente nas artes plásticas, nas perfomances, no cinema, no teatro e na música.
Hegel escribe: “O maior alivio ao ter dor é poder gritalo […] a través desta expresión, a dor faise obxectiva e iso fai a conexión entre o suxeito, que está só con dor, e o obxecto, que non ten dor."
Ptiliidae
Ptiliidae é unha familia de diminutos escaravellos cunha distribución cosmopolita. Esta familia contén o escaravello de menor tamaño coñecido, cunha lonxitude cando completou o crecemento de só 0,3-4,0 mm. O seu peso é aproximadamente de 0,4 miligramos. Teñen unhas ás posteriores estreitas e de aspecto plumoso. Este aspecto plumoso débese a que a viscosidade efectiva do aire é maior que a dos corpos de tamaño diminuto, o que fai que unha á normal de insecto sexa moito menos eficiente para o voo que unha "plumosa". A diferenza doutros pequenos insectos con ás "plumosas", como as de avespas parasitas como as Mymaridae, os Ptiliidae non voan usando un movemento de palmear e elevar (clap and fling), senón facendo coas ás unha figura de oito na que as ás palmean no ápice das batidas cara arriba e cara abaixo. Son capaces de voar a velocidades comparables ás dos seus parentes máis grandes.
O pequeno tamaño forzou a algunhas especies a sacrificar parte da súa anatomía, como o corazón, o boche e a moella. Aínda que o exoesqueleto e o sistema respiratorio dos insectos parecen ser factores limitantes maiores en canto ao tamaño maior que poden acadar, o límite de menor tamaño que poden ter parece estar relacionado co espazo necesario para os seus sistemas nervioso e reprodutor. Os adultos e larvas son micrófagos, alimentándose de esporas e hifas de fungos, así como doutros detritos orgánicos. Encóntranse nunha ampla variedade de hábitats, incluíndo madeira podre e infestada por fungos, buracos de árbores, baixo o kelp nas praias e dentro ou preto de formigueiros e termitiros. Os ovos son moi grandes en comparación coa femia adulta (aproximadamente a metade da súa lonxitude) polo que só poden poñer e desenvolver un ovo de cada vez. Algunhas especies utilizan a partenoxénese. miniatura|esquerda|Figurass 1-9 de Ptiliidae; nótense as ás "plumosas" Existen unhas 600 especies descritas distribuídas en 80 xéneros, pero hai un gran número de espécimes nas coleccións que esperan a ser descritos, aqsí que o verdadeiro número de especies é probablemente moito maior. Rexistráronse fósiles de Ptiliidae do Oligoceno, de aproximadamente hai 30 millóns de anos do Eoceno, de hai 46,2–43,5 millóns de anos, e en ámbar libanés e birmano do Cretáceo, datados en hai 125 e 99 millóns de anos, respectivamente. A familia está dividida en 3 subfamilias:
A guerra de Hart
A guerra de Hart (en Hart's War) é un filme estadounidense de 2002 dirixido por Gregory Hoblit. O filme está ambientado nun campo de prisioneiros de guerra durante a segunda guerra mundial, e está baseado na novela de John Katzenbach. Está protagonizado por Bruce Willis, no papel do Coronel William McNamara, e Colin Farrell como o Tenente Thomas Hart. No elenco tamén están presentes Terrence Howard, Cole Hauser e Marcel Iureş. Foi rodado en Barrandov Studios en Praga, e estreouse o 15 de febreiro de 2002. O filme tivo valoracións dispares da crítica mais foi un fracaso en recadación, conseguindo 33,1 millóns de dólares sobre un orzamento de 70 millóns.
Rodrigo Vélaz
Tenencias
miniatura|A [[Castelo de Sarria|Torre dos Batallóns en Sarria, os restos do bastión de Rodrigo.]] Rodrigo aparece por primeira vez como testemuña dunha carta do 31 de xullo de 1092, na que a súa nai doou o mosteiro de San Pedro de Teverga á catedral de Oviedo. A finais de maio de 1112, recibira o rango de conde. Pouco antes, ese mesmo mes, recibira a tenencia de Sarria (un feudo da coroa gobernado polo titular pero sen ser da súa propiedade). O 1 de abril de 1115 tamén fora investido da tenencia de Monteforte de Lemos, e o 12 de setembro de 1118 foi citado como titular de Caldelas, aínda que esta é a única referencia a esta tenencia nas súas mans. A comarca de Lemos e Sarria adoitaba ser gobernada por un conde, limitaba ao oeste co río Miño e ao sur co Sil. En 1120 un tal Paio Garciaz consta como meiriño servindo á raíña e a Rodrigo en Sarria:"eiusdem regine et comitis Roderici eo tempore maiorinus in Sarria"O 7 de setembro de 1127 Rodrigo tamén recibira o goberno de Rábade. O último rexistro do seu goberno alí data de abril de 1142, aínda que continuou gobernando Sarria e Lemos ata finais de setembro de 1143. Os documentos reais adoitan referirse a el como "de" ou "en Sarria", mentres que os documentos privados o citan como tenente. Existe un único documento privado de 1137 que fai referencia ao goberno de Rodrigo en Larín. Non hai constancia de Rodrigo despois do 5 de outubro de 1143 e quizais se tivese demasiado enfermo ou demasiado débil para participar nos asuntos públicos. Daquela xa era bastante vello. A súa morte menciónase nun documento do 22 de xuño de 1144 como se ocorrese nese momento."in tempore morte comiti Roderico, et suo filio Alvaro Rodriguiz qui tenebat honore de Suprati"
Relación coa Coroa
Rodrigo recoñeceu a ascensión ao trono de Afonso VII en Zamora, cos outros magnates de Galicia, despois de que o novo rei tomara a capital de León. O 18 de xullo de 1126 Afonso VII concedeu terras en Seixón a Pedro Ovéquiz e á súa muller María Fernández por intervención de Rodrigo, un bo indicador da súa influencia na corte.
Actividades militares
miniatura|[[Castelo de Oreja, Rodrigo participou no seu asedio en 1139.]] No outono de 1137, Rodrigo foi un dos dous únicos nobres galegos que se uniron ao exército real que marchaba entón sobre Navarra. O outro era Fernando Pérez de Traba, que se incorporara ao exército a principios de outubro en Logroño. Rodrigo chegou máis tarde ese mes, só despois de que o exército chegara ao río Ebro. En 1139 Rodrigo participou no asedio de Oreja. En 1140 Rodrigo aliouse con Fernando Pérez de Traba, entón amante de Tareixa, condesa de Portugal, á que gobernaba de facto como consorte dela. Os dous foron derrotados na batalla de Cernesa, un lugar sen identificar na Limia, polas forzas do fillo e herdeiro de Tareixa, Afonso Henriques, que se sentira incómodo co poder compartido da súa nai, e invadira Galicia, acampando preto da Limia. O autor anónimo da Chronica Adefonsi imperatoris, quizais Arnaldo de Astorga, atribúe a derrota dos condes aos seus pecados. Rodrigo foi capturado durante a fuxida, pero dous dos seus escudeiros liberárono por "algunha estrataxema intelixente" e conseguiu unirse ao resto do exército para refuxiarse en Galicia. A crónica sinala que "antes disto, o monarca portugués viñera a Galicia varias veces, pero sempre fora expulsado por Fernando Pérez, Rodrigo Vélaz e outros dirixentes galegos. Moitas veces viuse obrigado a regresar a Portugal deshonrado".
Relación coa Igrexa
miniatura|O antigo [[mosteiro de San Salvador de Lourenzá, raro caso de igrexa coa que Rodrigo mantiña boas relacións.]] O 27 de maio de 1112 a raíña Urraca doou unhas leiras que foran ilegalmente usurpadas por unha tal Ermesinda Núñez e outorgadas á Diocese de Mondoñedo a Rodrigo e ao mosteiro beneditino de Lourenzá. Despois, o 13 de xuño, Rodrigo fixo unha nova doazón a Lourenzá. O seu pai perdera un proceso presentado ante o rei contra a Diocese de Lugo en 1078 e Rodrigo parece que albergaba algunha mala vontade cara á sé. En 1113 dise que "acosou" á igrexa de Lugo por xurisdicións. Segundo a Historia compostellana, Rodrigo visitou o Reino de Xerusalén ao redor de 1121. Despois tivo unha disputa co bispo de Mondoñedo, Nuño Alfonso, sobre as súas respectivas xurisdicións. Resolveuse mediante un acordo o 20 de xuño de 1128. A resolución parece que lles foi obrigada por Afonso VII cando estaba a xulgar en Palencia.
Circo de los Muchachos
O Circo de los Muchachos (en galego: Circo dos Rapaces) foi o primeiro proxecto de escola de circo en España. Fundado polo padre Jesús Silva Méndez na década de 1960, instalouse nunha leira chamada «Benposta» (tamén coñecida como «La Ciudad de los Muchachos»), no arrabalde sur da cidade de Ourense, na parroquia de Seixalbo. Mantívose en activo até a primeira década do 2000. Foi catalogada como unha experiencia de autoxestión xuvenil, dentro dun estrito marco legal durante a ditadura franquista.
Historia
Antes de completar os seus estudos de teoloxía na Universidade de Salamanca, na década de 1950, Jesús Silva Méndez fundou en Ourense, xunto con outras mozas e mozos, unha asociación xuvenil. En principio, a sede estivo no baixo da casa da súa nai, e despois trasladouse a Benposta, unha leira de 200.000m² na parroquia de Seixalbo.
Benposta, «La Ciudad de los Muchachos»
A leira recibiu o nome de «Benposta» para acoller a «Ciudad de los Muchachos», debido á organización e construcións en forma de pequena cidade. Moitas das edificacións da leira de Seixalbo foron realizadas polo arquitecto Alberto Muñiz, fundador da CEMU (Ciudad Escuela Muchachos).
Benposta foi fundada con base nunha intensa ideoloxía católica. Moita xente considera que a «Ciudad de los Muchachos» estaba dedicada á caridade para as nenas e os nenos sen fogar. Porén, o padre Silva propugnaba que a motivación real era crear unha comunidade educativa onde as nenas e os nenos fosen parte dun «mundo novo» baseado nos principios católicos.
Escola de circo
É considerada a segunda escola de circo do mundo, trala escola do circo de Moscova. Este circo foi pioneiro e describiría a folla de ruta que máis adiante seguiría o Circo do Sol nas súas actuacións de circo sen animais. Con todo, no 30º aniversario, o espectáculo dos Muchachos incluíu cabalos en liberdade montados por acróbatas.
Unha das actividades do circo a inicios da década de 1960 era o proxecto de reciclaxe «TraPaBoCha». Consistía en reciclar trapos de tea, papel, botellas e ferralla co fin de financiar as actividades filantrópicas orientadas á mocidade.
Declive
O seu declive comezou na primeira década dos 2000. Tralo pasamento do padre Silva, produciuse practicamente o seu desmantelamento.
O poliedro de Benposta
Na leira de Seixalbo instalouse un poliedro deseñado polo arquitecto Emilio Pérez Piñero. Pertencente á instalación Cinerama, foi empregado como instalación permanente da escola de circo, amais de para realizar funcións semanais.
O Museo Circo de los Muchachos
En febreiro de 2019, a Asociación Cultural Padre Silva (creada trala morte deste en 2011) abriu as portas do Museo Circo de los Muchachos, situado na zona vella da cidade de Ourense, no número 6 da rúa Bailén. Este museo conta cunha exposición que recolle a evolución histórica da Benposta ourensá.
Artistas de sona
Algúns artistas coñecidos que tiveron o seu inicio en Benposta foron:
Especial atención merece o colectivo de 12 ecuatoguineanos que se uniron ao programa educativo de Benposta trala descomposición dese estado africano durante o goberno de Macías. Xorden así profesionais do teatro, a música ou o cine como Marcelo Ndong, Hermenegildo Alogo Mebuy (Hermes, guitarrista de Los Suaves), Ponciano Bakale, Pedro Ekong Mengue, Patricio Mitogo Nsue ou os irmáns Fernando e Isabel Daperia.
Espazo Común
Espazo Común (ESCO) é un partido político galego de centro-esquerda, fundado polo exsecretario xeral do PSdeG-PSOE e exalcalde do Carballiño Pachi Vázquez.
Historia
Espazo Común foi presentado o 28 de febreiro de 2019 por Pachi Vázquez e outros antigos militantes socialistas da provincia de Ourense como "movemento cidadán de acción política de ámbito galego, e socialdemócrata, galeguista, constitucionalista e progresista", tendo como reto máis inmediato a presentación de candidaturas nas eleccións municipais do mes de maio.
Eleccións municipais de 2019
Nestes comicios Espazo Común concorreu en diversos municipios da provincia de Ourense mais no concello coruñés de Tordoia, nutríndose de exintegrantes do PSdeG. Obtivo un total de 10 concelleiros, 9 na provincia de Ourense e 1 na provincia da Coruña. Os mellores resultados conseguiunos en Piñor, onde concorría o exalcalde socialista Francisco Fraga Civeira que logrou 3 edís e un 35% dos votos, se ben non recuperou a alcaldía dado que o PPdeG logrou maioría absoluta. Outra praza en que Espazo Común obtivo un bo resultado foi o Carballiño, onde a candidatura encabezada polo propio líder Pachi Vázquez conseguiu 3 concelleiros e 18% dos votos, se ben non foi determinante dado que o PSdeG recuperou a maioría absoluta. Outras localidades en que lograron representación, neste caso cun só edil, foron Amoeiro, Maceda, Carballeda de Valdeorras e Tordoia.
Espazo Común concorreu ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 en coalición con Recortes Cero e Os Verdes na provincia de Ourense. A candidatura encabezouna Francisco Fraga Civeira e logrou un discreto 0,54% dos votos nesta circunscrición.
Eleccións municipais de 2023
Para as eleccións municipais de 2023 a formación presentou máis candidaturas e espallouse máis aló de Ourense, conseguindo novos integrantes exsocialistas en Santa Comba e Mazaricos e de Ciudadanos na cidade de Pontevedra. Tamén apostou pola coordinación co Partido Galego e a formación lucense Galicia Sempre, encabezada polo alcalde exsocialista de Becerreá Manuel Martínez Núñez. Finalmente, acadou 13 concelleiros en toda Galicia (entre eles, 5 no Carballiño, 1 en Ames, 1 na Guarda) 3 máis ca nas eleccións de 2019, e conseguiron entrar no goberno municipal da Guarda tras pactar co PP.
Lead room
miniatura|200x200px|Imaxe dun coche de carreiras con lead room
En fotografía, cine e outras artes visuais, lead room, ou ás veces espazo de nariz, é o espazo que está diante, e na dirección do movemento ou da mirada. Os encadramentos ben compostos, deixan un pouco espazo na dirección cara a onde o suxeito está a ollar ou moverse. Por exemplo, obxectos como coches e vehículos requiren, por norma, lead-room para un correcto encadramento. Se o espazo extra é deixado diante dun coche que se está a mover, o espectador pode ver que o lugar a onde se dirixe; sen este recheo visual, o progreso do coche parecerá dificultado ou limitado.
Nalgúns idiomas, como en castelán, o termo "to lead" que en inglés significa "guiar" é traducido pola súa acepción "chumbo"; e de aí adoita aparecer "sala de chumbo", sen que pareza ter máis xustificación que esa tradución dubidosa.
Ligazóns externas
https://www.nikon.es/es_ES/learn-and-explore/photography-articles.tag/learn_and_explore/photography_articles/5-easy-composition-guidelines.dcr (es)
Distrito do Rin-Palatinado
O distrito de Renania-Palatinado (en Rhein-Pfalz-Kreis) é un distrito kreis ou landkreis ) de Alemaña situado no estado de Renania-Palatinado.
Cidades e concellos
(Poboacións a 31 de decembro de 2008)
Cistatina B
thumb|300 px|Cistatina B humana.
A cistatina B é unha proteína que nos humanos está codificada no xene CSTB do cromosoma 21.
A superfamilia da cistatina comprende proteínas que conteñen múltiples secuencias de tipo cistatina. Algúns dos membros son activos inhibidores de cisteína proteases, mentres que outros perderon ou talvez nunca adquiriron esta actividade inhibitoria. Hai tres familias inhibidoras nesta superfamilia, incluíndo as cistatinas de tipo 1 (stefinas ), as cistatinas de tipo 2 e os cininóxenos. Este xene codifica unha stefina que funciona como un inhibidor de cisteína protease intracelular. A proteína pode formar un dímero estabilizado por forzas non covalentes, inhibindo a papaína e as catepsinas L, H e B. Pénsase que esta proteína ten unha función na protección contra proteases que saen dos lisosomas. As evidencias indican que as mutacións neste xene son responsables dos defectos primarios en pacientes con epilepsia mioclónica progresiva (EPM1).
Interaccións
A cistatina B presenta interaccións coa catepsina B.
Yola Mgogwana
Yola Mgogwana, nada na Cidade do Cabo en 2008, é unha activista climática surafricana.
Traxectoria
Mgogwana é estudante da escola primaria Yolomela en Khayelitsha, un dos municipios máis empobrecidos de Cidade do Cabo. A súa educadora ambiental é Xoli Fuyani, quen é tanto unha mentora como unha colaboradora chave no seu traballo, e tamén é a Coordinadora de Educación Ambiental no Proxecto Earthchild, unha organización sen fins de lucro coa que Mgogwana está conectada.
O activismo de Mgogwana comezou en 2019, cando só tiña once anos, tras preocuparse pola contaminación, os patróns climáticos inusuais e a inminente crise da auga no seu país. Foi unha inspiración para que os mozos de África se uniran a ela na súa loita pola xustiza climática. Xunto coa científica Kiara Nirghin e Ruby Sampson, foi aclamada como a resposta surafricana á activista climática sueca Greta Thunberg.
Mgogwana foi unha relatora activa nas escolas e instou repetidamente ao goberno a tomar medidas urxentes sobre o cambio climático. Comezou a colaborar como voluntaria co proxecto Earthchild en xaneiro de 2019, cuxo obxectivo é levar a educación ambiental ás comunidades e aulas que aínda non teñen acceso a estes coñecementos. En marzo de 2019, uniuse a unha folga xuvenil polo clima e marchou até o Parlamento esixindo mellores políticas e xustiza. Tras este acto, falou ante unha audiencia de 2.000 mozos en Cidade do Cabo.
En agosto de 2019, foi a relatora principal no simposio do Fondo de Poboación das Nacións Unidas (UNFPA, polas súas siglas en inglés), sobre Saúde Sexual e Reprodutiva, Xénero e Resiliencia ao Cambio Climático en Xohanesburgo.
O seu labor enmárcase no crecente recoñecemento entre os mozos de todo o mundo de que a súa xeración se enfrontará ás consecuencias máis graves do cambio climático, aínda que eles contribúan pouco á devastación do medio ambiente. O seu activismo inspirouse na palabra zulú ubuntu, que significa "Eu son, porque ti es".
Recoñecementos
Mgogwana recibiu o recoñecemento nos medios de comunicación nacionais e internacionais como unha notable e xove activista climática que se asemella a Greta Thunberg en Suráfrica.
Donbass (filme)
Donbass (en Донбас) é un filme de 2018 coproducido internacionalmente e dirixido por Sergei Loznitsa. Foi seleccionado como filme de apertura da sección Un Certain Regard no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2018. En Cannes, Loznitsa gañou o premio ao mellor director de Un Certain Regard, ademais da Pirámide de Prata do Festival Internacional de Cinema do Cairo. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi rodado en Kryvy Rih, 300 km ao oeste de Donetsk.
Sinopse
Os trece episodios do filme exploran o conflito de mediados da década de 2010 entre Ucraína e a República Popular de Donetsk, apoiada por Rusia, na rexión do Donbas.
Robert E. Preston
Robert E. Preston, nado en Bean Station, Tennessee, en 1836, e finado o 24 de xuño de 1911, foi un alto funcionario estadounidense, director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1893 e 1898.
Traxectoria
Preston naceu na localidade de Bean Station, Estado de Tennessee, en 1836.
O 1 de abril de 1856, o secretario do Tesouro dos EEUU, James Guthrie, contratouno para traballar nun posto na oficina do primeiro auditor. Nesa oficina foi ascendendo de posto ata se converter en responsable das contas da Casa da Moeda dos Estados Unidos, dependente do Departamento do Tesouro.
En 1893, o presidente Grover Cleveland nomeouno director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, en substitución de Edward O. Leech. O nomeamento de Preston baseouse estritamente no seu mérito, xa que nunha época de efervescencia da cuestión da "prata libre", o presidente non quixo nomear un político como director da Casa da Moeda. Preston ocupou o cargo de director desde novembro de 1893 ata febreiro de 1898, logo do cal se reincorporou ao seu posto como examinador.
Vida persoal
Robert E. Preston casou cunha muller chamada Ellen Louise, con quen tivo unha filla, Nannie M. Preston.
Preston morreu o 24 de xuño de 1911, aos 77 anos, e foi soterrado tres días despois no cemiterio de Oak Hill, en Washington.
Treboadas
As treboadas, ou Zés Pereiras, son agrupacións musicais propias do Baixo Miño galego e do Alto Minho portugués. A súa principal característica é o emprego dos bombos de treboada, uns bombos de grandes dimensións que se tocan a dúas mans.
Características
esquerda|miniatura|A treboada antiga (gaita de barquín, bombo de mallada e tambor) do gaiteiro Benito Moure nunha romaría. miniatura|270x270px|Zés Pereira en Compostela (1922). As treboadas máis antigas das que se ten constancia estaban compostas por unha gaita de barquín, un tambor de grandes dimensións, e un bombo de treboada. Estes antigos bombos son moi anteriores ao bombo moderno aparecido no século XIX da man das bandas de música, pois a súa presenza está documentada na zona desde o século XVI. A aparición das bandas no panorama musical galego substituíu ás treboadas nos bailes das festas, relegándoas a actuacións en alboradas, desfiles de xigantes e cabezudos ou marchas procesionais
Desde comezos do século XX os grupos de treboadas foron substituíndo a gaita de barquín pola gaita de fol, mudando o tambor pola caixa, e incrementando o número de bombos, até chegar a cinco ou máis. No Baixo Miño era tradición que percorresen as parroquias o 15 de agosto, rematando o percorrido cunha xuntanza no cumio do monte Tegra, onde organizaban unha "treboada musical" cos bombos como protagonistas. Non se coñece o motivo ou orixe deste ritual, se ben é conservado aínda hoxe na forma dunha romaría laica, a festa do monte da Guarda.
No Alto Minho portugués, as treboadas son coñecidas como Zés Pereiras, en referencia ás Zés-P'reiras, o nome que recibían alí popularmente os bombos de grande tamaño. Desde a década de 1940, debido ás políticas fronteirizas do Estado Novo de Salazar e do réxime franquista, as formacións portuguesas evolucionaron dun xeito diferente ás galegas. Na beira portuguesa, as concertinas foron substituíndo as gaitas de foles nas labores melódicas, e os bombos gañando protagonismo, chegando a existiren hoxe Zés Pereiras que portan en exclusiva bombos e tambores.
Na actualidade, as permutas culturais facilitan o regreso dos grupos galegos e portugueses ás súas comúns orixes, sendo abundantes os eventos conxuntos das agrupacións de ambas beiras do Miño.
Badolatosa
Badolatosa é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 47,79 km² e unha poboación de	3.079 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 65,31 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 236 m e a 130 km da capital provincial, Sevilla.
Gran Premio de Abu Zabi de 2022
O Gran Premio de Abu Zabi de 2022 (oficialmente coñecido como Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix 2022) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 20 de novembro de 2022 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Zabi nos Emiratos Árabes Unidos. A carreira foi a última rolda da tempada, a décimo cuarta edición do Gran Premio de Abu Zabi e a décimo cuarta vez que a carreira se disputou como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Antecedentes
Daniel Ricciardo de McLaren ten unha penalización de tres postos na grella por causar unha colisión con Kevin Magnussen na rolda anterior, o Gran Premio de São Paulo.
Cualificación
Kevin Magnussen, despois de conseguir a súa primeira pole position na carreira anterior no Gran Premio de São Paulo, quedou eliminado no primeiro segmento e foi superado polo seu compañeirosaínte do equipo Haas Mick Schumacher por sexta vez de 22. Sebastian Vettel cría que foi obstaculizado polos pilotos de Red Bull Racing en tres ocasións distintas, por Sergio Pérez no primeiro segmento e dúas veces por Max Verstappen durante o segundo segmento. Aínda que Vettel argumentou que as infraccións lle custaran "unha décima" de segundo por volta, iso non lle impediu clasificarse noveno, igualando o seu mellor resultado da tempada.
Verstappen axudou ao intento de Pérez no segmento final dándolle rebufo durante toda a volta, xa que Red Bull Racing buscaba darlle a Pérez todas as oportunidades para rematar por diante de Charles Leclerc para o segundo posto no campionato. Foi Verstappen quen logrou a pole position, a sétima da tempada, con Pérez segundo clasificado para darlle a Red Bull Racing o seu primeiro dobrete na primeira fila desde o Gran Premio de México de 2018. Os resultados da clasificación tamén significaron que o sete veces campión do mundo Lewis Hamilton non lograse unha pole position durante unha tempada por primeira vez na súa carreira na Fórmula Un desde que comezou en, unha serie de récords.
Carreira
Lewis Hamilton adiantouse a Carlos Sainz na saída e mantívose na curva seis, cando Sainz intentou adiantar por dentro a Hamilton o que fixo que o pilto de Mercedes pasara por riba do bordo da chicana, permitíndolle manter a posición a pesar de ir momentaneamente polo aire. Na quinta volta, Hamilton recibiu instrucións para deixar pasar a Sainz, e aínda que seguirían loitando durante algunhas voltas, finalmente o Ferrari afastaríase.
O compañeiro de equipo de Hamilton, George Russell, recibiu unha penalización de cinco segundos por unha saída de boxes insegura, o que obrigou a Lando Norris a frear para evitar unha colisión. Isto deixou a Russell na sexta posición despois da súa segunda parada en boxes.
Na volta 28, Fernando Alonso retirouse da carreira cunha fuga de auga, arruinando o sistema de refrixeración do coche. Foi a súa quinta retirada por un erro técnico da tempada, e a súa sexta na xeral.
Na volta 39, Mick Schumacher e Nicholas Latifi chocaron na curva 5, cando Schumacher intentou pasar por dentro, trompeando ambos e facendo que Latifi tomase contacto coa barreira. Latifi veríase obrigado a retirarse da carreira debido ao dano resultante na suspensión, mentres que Schumacher recibiu unha penalización de cinco segundos.
A batalla de estratexia viu unha división entre a maioría dos equipos, con Max Verstappen, Charles Leclerc, Sebastian Vettel, Daniel Ricciardo, Valtteri Bottas, Kevin Magnussen e Hamilton todos empregando unha estratexia de parada única mentres que os seus compañeiros usaban unha de dúas paradas. Isto resultou nun excelente final de carreira do Gran Premio, xa que os coches máis rápidos intentaron atrapar e pasar aos máis lentos que priorizaran a posición da pista.
Na volta 45, a Hamilton quedoulle atascad a sétima marcha ao fallar a súa caixa de cambios. Isto obrigouno a retirarse, acabando con calquera oportunidade que Mercedes tiña de superar a Ferrari para o segundo posto no Campionato de Construtores. Tamén significaba que, por primeira vez nos 16 anos de carreira de Hamilton, pasou unha tempada enteira sen rexistrar nin unha vitoria de Gran Premio nin unha pole position.
Verstappen gañou o Gran Premio por unha cómoda marxe, a súa terceira vitoria consecutiva en Abu zabi e a décimo quinta da tempada, ampliando o seu récord. Leclerc aguantou a Pérez para quedar segundo, o que lle permitiu facer segundo no Campionato de Pilotos por tres puntos. Ricciardo (noveno) e Vettel (décimo) sumaron puntos na súa última carreira antes de saír da grella en. Lance Stroll terminou oitavo, o que non foi suficiente para que Aston Martin acadara o sexto lugar no campionato, rematando empatado a puntos con Alfa Romeo, pero perdendo na conta atrás debido ao quinto posto de Bottas no Gran Premio da Emilia Romaña.
Clasificación da carreira
Notas
Benacazón
Benacazón é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 32,16 km² e unha poboación de	7.222 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 222,85 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 120 m e a 23 km da capital provincial, Sevilla.
La Voz (Nova York)
La Voz foi un xornal que se editou en Nova York entre 1937 e 1939.
Historia e características
Subtitulado Diario Democrático Avanzado, tiña como lema "Pola xusticia social. Pola Democracia. Contra a Tiranía e o Fascismo.". Apareceu cun número de carácter especial o 19 de xullo de 1937 e despois comezou a publicarse con regularidade dende o 24 de agosto de 1937 ata o 1 de decembro de 1939. O seu director e propietario era o empresario galego Ceferino Barbazán Montes dono de The Spanish Newspaper Corporation, empresa editora do xornal. José Castilla Morales era o director asistente. Entre os seus redactores figurou Leocadio Lobo. Periódico prorepublicano "abiertamente antifascista" vinculado á Frente Popular Antifascista Gallego, publicou varios artigos de Castelao. Colaborou co periódico bimensual Frente Popular. O 24 de maio de 1939 Barbazán cedeu a dirección do xornal a Leocadio Lobo. A partir de decembro de 1939 cambiou o seu título por La Nueva Voz, do que só se conservan algúns exemplares dispersos.
Agathe Uwilingiyimana
Agathe Uwilingiyimana, nada en Nyaruhengeri o 23 de maio de 1953 e finada en Kigali o 7 de abril de 1994, tamén coñecida como Madame Agathe foi unha científica e política ruandesa. Ocupou o cargo de Primeira Ministra entre o 18 de xullo de 1993 e o seu asasinato o 7 de abril de 1994, durante o xenocidio de Ruanda.
Primeiros anos
Agathe Uwilingiyimana naceu na localidade de Nyaruhengeri ao sur da provincia ruandesa de Butare no seo dunha familia de granxeiros.
Estudou na escola secundaria Notre Dame des Cîteaux e obtivo o certificado para ensinar humanidades en 1973. Continuou cos estudos de posgraduado en matemáticas e química, despois dos que se converteu en mestra de escola en Butare en 1976. En 1983, dedicouse a dar clases de química na Universidade Nacional de Ruanda en Butare. Recibiu un B.Sc. en 1985, e ensinou química durante catro anos nas escolas académicas de Butare. Foi criticada polos tradicionalistas por promover o estudo das matemáticas e das ciencias entre as estudiantes.
Uwilingiyimana casou cun compañeiro de secundaria, Ignace Barahira, en 1976, mais mantivo o seu apelido de solteira. O seguinte ano naceu o primeiro dos seus cinco fillos.
Carreira política
Militante do Movemento Democrático Republicano (MDR), asumiu o cargo como primeira ministra de Ruanda o 18 de xullo de 1993, sendo a primeira muller en ocupar o posto. Participou xunto ao goberno do presidente Juvénal Habyarimana nas negociacións coa Fronte Patriótica Ruandesa (FPR), unha guerrilla liderada por persoas tutsi. As conversas levaron á sinatura dos Acordos de Arusha en agosto de 1993, poñendo fin temporalmente á guerra civil ruandesa.