cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
O parque ten un gran valor biolóxico. Os grandes desniveis que presenta orixinan os diferentes ecosistemas: prados, cultivos e bosques caducifolios nas cotas máis baixas, bosques de folla perenne nas cotas medias, e prados e rocas de alta montaña nas cotas máis altas. Dado que desde hai anos foi un espazo protexido e o seu acceso relativamente inaccesible, preservou a flora e a fauna nun estado bastante salvaxe. A pesar de todo, a pegada do home é inevitable e o parque aínda está explotado polo gando, o turismo e as centrais hidroeléctricas.
Dornelas, Silleda
San Martiño de Dornelas é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 144 habitantes (77 mulleres e 67 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 179 habitantes.
Historia
Desta parroquia eran naturais os irmáns Adolfo e José María Calveiro Couto.
Patrimonio
A igrexa de San Martiño de Dornelas é románica. É singular a ábsida semicircular que se considera distinta do románico compostelán. Na súa construción traballaron canteiros formados no taller do mestre Mateo, que dirixía naquela época as obras da catedral.
Nablus
Nablus (نابلس) Nāblis ou Nāblus, evolución do grego Neapolis “Cidade Nova“; a bíblica Siquem. denominada Yabal an-Nār „Monte do lume“) é unha cidade da Palestina con cerca de 100.000 habitantes. Está asentada nun esteso val entre dúa montañas (árabe: Ibāl e Xirzim, citados na Biblia como Ebal e Garizim), a uns 62 km ao Norte de Xerusalén.
Xunto a poboación musulmá e cristiá, conviven aquí uns 300 membros da comunidade samaritana.
miniatura|centro|800px|Panorama de Nablus
Historia
A cidade foi fundada no ano 72 d.C. polos romanos, que lle deron o nome de Flavia Neapolis, en honra da nova dinastía dos Flavios, pois naquela altura gobernaba en Roma o emperador Vespasiano. O lugar situábase arredor de dous quilómetros ao Leste da antiga cidade biblique de Siquem.
Conquistada a cidade polos árabes en 636, o nome foi adaptado por eles como Nablus (نابلس). Os cruzados rebautizárona como « Naples » (e xustamente o "Naples" ou "Nápoles" italiano deriva tamén dun anterior « Neapolis »). Converteuse, durante esa época, nun dos maiores centros do Reino de Xerusalén, até a súa destruzón en 1202. Posteriormente foi reconstruída de novo polos árabes.
A Torre, Santa Baia de Urrós, Allariz
A Torre é un lugar da parroquia de Santa Baia de Urrós no concello ourensán da Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 27 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres).
Parque Nacional do Arquipélago de Cabrera
270px|miniatura|Castelo de [[Cabrera]] O Parque Nacional Marítimo - Terrestre del Arquipélago de Cabrera é un conxunto de illotes españois pertencente ao arquipélago balear que foi declarado Parque Nacional Marítimo Terrestre o 29 de abril de 1991 mediante a Lei 14/1991.
Ten un gran valor natural, xa que, debido ao seu illamento ao longo da historia, chegou ata os nosos días practicamente inalterado: a paisaxe litoral de Cabrera pódese considerar un dos mellor conservados das costas españolas, e un dos mellores de todo o Mediterráneo. Acubilla así mesmo importantes colonias de aves mariñas e especies endémicas.
O parque é tamén é zona especial de conservación (ZEC) e, debido á súa riqueza biótica e á abundancia e variedade de aves, unha zona de especial protección para as aves (ZEPA), co cal está integrado na Rede Natura 2000. Ten tamén a categoría de Zona especialmente protexida de importancia para o Mediterráneo (ZEPIM) do protocolo de áreas mariñas protexidas do Convenio de Barcelona para a protección do Mar Mediterráneo.
Picoteiro
O picoteiro ou tagarela (Bombycilla garrulus) é unha ave paseriforme da familia Bombycillidae que vive nos bosques de coníferas do norte da biozona holártica
A especie divídese en tres subespecies pouco diferenciadas entre si: a nominativa Bombycilla garrulus garrulus, a B. g. pallidiceps e a variedade de rango taxonómico pouco claro B. g. centralasiae.
Descrición
Miden ata 18 cm de lonxitude e entre 50 e 60 gramos de peso. O aspecto externo dos dous sexos é semellante. De lonxe teñen un aspecto castaño agrisado, pero vistos de preto son paxaros rechamantes e de cores variadas. A súa característica máis destacada é unha crista de plumas na cabeza, parcialmente eréctil e inclinada cara atrás. Teñen unha lista negra que, partindo da base do bico, que é negro e forte, chega ata á caluga. Esta lista amosa, nos individuos que teñen xa a plumaxe definitiva, unha beira fina branca. Debaixo do bico teñen un babeiro negro. A cola acaba cunha banda negra e as puntas das plumas amarelas, e ten a parte inferior de cor ferruxe intenso. Ó longo das plumas das alas teñen unha faixa amarela ou branca. Algunhas das plumas rémixes das alas teñen manchas avermelladas que recordan un selo de cera, o que lles valeu o nome inglés de "waxwing" (ala de cera). As rémixes primarias negras teñen un fino listado branco. A parte inferior do corpo é abrancazada e gris acastañada. As patas son escuras e os ollos castaños. Os exemplares novos teñen a gorxa branca con listas negras.
Os picoteiros poden chegar ós 13 anos de idade.
Distribución e hábitat
Crían en bosques mixtos pechados dominados polos abetos do xénero Picea, a miúdo preto de correntes de auga. No leste de Asia prefiren bosques pechados de alerces. Viven tamén en bosques relativamente secos de bidueiros coma os que se atopan no Fjäll escandinavo. Os exemplares que se desprazan ocasionalmente a zonas máis meridionais levan unha vida nómade, aparecendo a miúdo en zonas antropóxenas coma parques, cemiterios ou praias, onde aproveitan os alimentos que poden atopar.
Alimentación
miniatura|200px|Tagarela No outono e no inverno comen basicamente bagas e froitas. Durante a época de cría os insectos son unha parte importante da súa dieta. Póusanse á espreita e cando localizan algún captúrano en voo. Poden comer nun día unha cantidade de alimento que dobra o peso do seu propio corpo. O fígado grande das tagarelas axúdalles a asimila-lo posible contido alcohólico dos froitos maduros de máis.
Desprazamentos
miniatura|Bando de tagarelas {Willingen (Upland) 2007} Son aves sedentarias ou parcialmente migradoras. Só as poboacións máis setentrionais deixan regularmente os seus territorios de cría para pasaren o inverno algo máis ó sur. En anos nos que as bagas de que se alimentan escasean, poboacións que non adoitan ser migratorias se moven tamén cara ó sur. As invasións ocasionais destas aves coma a que tivo lugar no inverno de 2004/2005 son consecuencia, ademais de da falta de alimento da sucesión de invernos temperados e épocas de cría abundante, que provocan unha grande aumento das poboacións. Durante estas invasións algúns bandos chegan mesmo ás costas mediterráneas. O destino final destes enxames de paxaros non está totalmente aclarado, pero polo menos unha gran parte das aves morren antes de regresar ós territorios de cría.
Ettore Majorana
Ettore Majorana, nado en Catania, Sicilia, o 5 de agosto de 1906, e presumiblemente finado despois de 1938, foi un físico italiano coñecido sobre todo polos seus traballos en física de partículas e en particular, nas aplicacións da teoría do neutrino. A súa repentina e misteriosa desaparición na primavera de 1938 deu lugar a moitas especulacións sobre un posible suicidio no mar Tirreno ou sobre unha desaparición voluntaria.
Infancia e xuventude
Ettore Majorana naceu na residencia da súa familia, no número 251 da Via Etnea, na vila siciliana de Catania, cuarto dos cinco fillos de Fabio Massimo Majorana (1875-1934) e de Dorina Majorana-Corso (1876-1965), que pertencían a unha rica e prestixiosa familia de Sicilia.
O seu pai era un coñecido enxeñeiro tamén graduado en física e en matemáticas, e a súa nai descendía dunha antiga dinastía de terratenentes.
Segundo Klane, cando el tiña catro anos, os seus pais púñanlle problemas de aritmética que tiña que resolver agochado baixo a mesa, o cal levaría consigo a súa posterior introversion e a negativa a presentar as súas descubertas científicas. Sentíase fascinado pola física que estudaba da man do seu pai.
Aos 12 anos, tivo un accidente cando conducía o coche da familia, o que lle ocasionou unha cicatriz na coxa e outra na man, que mantivo ao longo da súa vida.
Estudo da física teórica en Roma
Entre 1929 e 1930  centrou os seus traballos no "efecto túnel" e en novembro de 1932, obtivo o seu "doutoramento de Estado" (Libera Docenza) en física teórica.
Os traballos de Majorana supuxeron unha achega fundamental ao desenvolvemento da física moderna, abordando moitas cuestións dun xeito orixinal. Nun primeiro momento publicou seis artigos principalmente relacionados coa física atómica : química, espectroscopía atómica, unha teoría do enlace químico (onde mostra a súa comprensión do mecanismo de cambio de electróns de valencia), o cálculo da probabilidade de inversión do spin (inversión do momento cinético) dos átomos dun feixe de gas polarizado cando se despraza nun campo magnético rapidamente variable etc.
Dolmen de San Adrián
thumb|Vista dos ortóstatos e da cámara funeraria.
thumb|Vista dende o SE co pequeno corredor creado na reconstrución.
Ettore Majorana
Estudo da física teórica en Roma
En xaneiro de 1932, suxire a descuberta dun "protón neutro", o neutrón, cuxa existencia será demostrada por Chadwick pouco despois. A continuación esboza unha teoría segundo a cal os protóns e os neutróns serían os únicos compoñentes do núcleo, e emite a idea de que estas partículas interactúan polas forzas de cambio de coordenadas espaciais. Malia a petición de Fermi, negouse a publicalo, polo que foi Werner Heisenberg quen o publicou en xullo de 1932. miniatura|Notas manuscritas de Majorana preparatorias da ecuación en infinitos compoñentes A maior contribución científica de Majorana compóñena os seus tres derradeiros artigos, o primeiro dos cales, publicado en decembro de 1932, antes da súa partida para Leipzig, é unha teoría relativista das partículas de momento intrínseco arbitrario. Majorana ten como obxectivo construír unha teoría alternativa á de Paul Dirac, que permitise eliminar completamente as solucións á enerxía negativa. Este traballo contiña un importante descubrimento matemático: o desenvolvemento e a utilización das representacións unitarias de dimensión infinita do grupo de Lorentz. Este primeiro artigo, extremadamente difícil, apenas tivo difusión nin foi comprendido en vida do seu autor.
Estadía no estranxeiro
Fermi logrou persuadir a Majorana para que fose contactar con Heisenberg en Leipzig, para o que lle conseguiu unha subvención pública. A estadía comezou a finais de xaneiro de 1933 e tivo unha duración de preto de seis meses, nos que publicou un novo artigo, en alemán, sobre a teoría do núcleo. Alí formulou a hipótese de que a desintegración beta consiste na creación dun par electrón-positrón, pola exección dun electrón e a captura do positrón por un neutrón, que se transforma así nun protón.
Posteriormente, entre o 5 de marzo e o 12 de abril de 1933, Majorana visitou o Instituto de Física Teórica de Copenhague, onde coñeceu a Niels Bohr e outros grandes científicos da época, como Christian Møller e George Placzek.
De volta en Italia
En Roma, a súa saúde física resentiuse e o seu equilibrio psicolóxico deteriorouse, ao agravarse as alteracións do seu carácter que xa amosara previamente na súa estadía no estranxeiro, o que o levou a recluírse na súa casa a a un total abandono da súa persoa. Todos os intentos dos seus colegas Giovanni Gentile e Edoardo Amaldi por recuperali para a ciencia resultan vans.
A situación parece mellorar en 1936, cando volve viaxar e comeza os traballos dedesenvolvemento dunha electrodinámica cuántica, algo moi avanzado para o momento. Majorana recupera antigos manuscritos, traballos iniciados catro anos antes, en Leipzig, e en poucos días redacta o que será o seu derradeiro artigo, titulado "Teoría simétrica do electrón e do positrón", que é hoxe en día o seu traballo máis recoñecido, no que sostén, apoiándose en cálculos e contrariamente á teoría da antimateria de Dirac (1930), que as partículas desprovistas de carga eléctrica son partículas que son a un tempo as súas propias antipartículas (fermións de Majorana).
En outubro de 1937 accede a unha praza de profesor universitari creada ad hoc para el, polos seus "méritos excepcionais" e a súa "grande reputación, amplamente xustificada".
Misteriosa desaparición
miniatura|[[Facsímile da derradeira carta de Majorana a Carrelli.]] O 26 de marzo de 1938, Majorana colleu un barco cara a Palermo, despois de lle enviar unha carta ao seu amigo o profesor Antonio Carrelli e outra á súa familia onse amosaba a intención de suicidarse. Consta que desembarcou en Palermo e que desde alí lle enviou un telegrama e unha carta a Carrelli nos que lle anuncia o seu regreso e a súa renuncia á súa actividade docente.
A partir do seu embarque de volta, non se volveu saber nada máis del e o seu corpo non foi atopado. miniatura|Anuncio da desaparición de Majorana publicado en 1938 no semanario italiano Domenica del Corriere. <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> <span data-key="1" title="Contenu de la citation : le texte mis entre guillemets." class="cx-template-editor-param-desc"> O misterio da súa desaparición increméntase logo de coñecerse que previamente baleirara a súa conta bancaria e que collera o seu pasaporte. Ademais, varias testemuñas aseguraron telo visto despois do 28 de marzo, o que alimenta diversas hipóteses máis ou menos verosímiles, á parte da do suicidio, como a do retiro nun convento, o secuestro polos servizos secretos ou unha fuxida á Arxentina.
Leonardo Sciascia defendeu a idea de que a decisión de Majorana de fuxir ou de suicidarse se debería a que el prevía o uso militar da enerxía nuclear.
Fento dos valos
O fento dos valos ou fento das pedras (Polypodium vulgare L.) é unha especie de fieito da familia Polypodiaceae.
Descrición
esquerda|miniatura|[[Soro (botánica)|soros]] Esta especie ten un rizoma rastreiro bastante groso que se estende sobre as rochas e os troncos das árbores ademais de medrar no chan. As frondes, perennes e duns 30 cm de longo, nacen en pecíolos sarmentosos de semellante lonxitude. As pínnulas (folíolos) son ás veces dentadas e poden tornarse cristadas. Os soros (un soro é un grupo de esporanxios) son redondeados, ás veces con pelos glandulares, dispostos en dúas filas aos lados do nervio central de cada segmento foliar, de cor alaranxada que despois remata en castaño. Madura no verán.
Hábitat
Zonas rochosas e sombrizas, fragas, muros, preferindo os sitios ricos en materia orgánica e acedos.
Distribución
Esta especie é de ampla distribución en América do Norte, Europa, África e Asia.
Beady Eye
Beady Eye foi unha banda británica de rock formada en 2009 polo cantante Liam Gallagher, os guitarristas Gem Archer e Andy Bell, e o batería Chris Sharrock, todos eles antigos membros de Oasis. En 2013, o antigo guitarrista de Kasabian, Jay Mehler, uniuse á banda para tocar o baixo durante a xira. A banda formouse despois da ruptura de Oasis, tras a marcha do seu guitarrista Noel Gallagher.
A banda lanzou dous álbums de estudio: Different Gear, Still Speeding (2011) e BE (2013). Os dous alcanzaron o Top 5 nas listas británicas.
Völundr
O mestre ferreiro e artesán Völundr é un personaxe da mitoloxía nórdica. A súa historia aparece nunha parte da Idade Poética chamada A Balada de Völundr" (Völundarkvida‎ en nórdico antigo, Völundskvädet en sueco e Volundkvadet en noruegués). É mencionado tamén en fontes anglosaxoas como Beowulf, así como nunha colección de poesía alemá do século XIII (Das Heldenbuch o Der Helden Buoch'', "O libro dos heroes").
Alexandre Millerand
Alexandre Millerand, nado en París o 10 de febreiro de 1859 e finado en Versalles o 7 de abril de 1943, foi un avogado e político francés, presidente do seu país entre 1920 e 1924 e primeiro ministro entre o 20 de xaneiro e 20 de setembro de 1920.
Traxectoria
Empezou a súa carreira política na contorna do Partido Radical de Georges Clemenceau, pero despois achegouse ao socialismo, chegando a ser ministro de Comercio e Industria no gabinete do radical Pierre Waldeck-Rousseau entre 1899 e 1902, feito que suscitou as críticas de contemporáneos franceses como Jules Guesde e mesmo da Segunda Internacional (por exemplo de Rosa Luxemburg), por considerar inxustificada esta colaboración con gobernos burgueses. Con todo, foi apoiado por Jean Jaurès. A súa tendencia dereitista levoulle a ser expulsado da Sección Francesa da Internacional Obreira en 1904 e posteriormente formou parte de varios gobernos como independente (Obras Públicas, 1909-1910, e Guerra, 1912-1913 e 1914-1915). A experiencia da primeira guerra mundial, que viviu como ministro, serviu - da mesma forma que para outros socialistas da época - para completar a súa viraxe cara á dereita pola vía do patriotismo.
En 1919 encabezou unha coalición conservadora, o Bloque Nacional, coa que chegou a ser presidente da República en 1920, tras uns meses como primeiro ministro e encargado de Asuntos Exteriores. El e o seu primeiro ministro Raymond Poincaré promoveron a ocupación do Ruhr para obrigar a Alemaña a pagar as reparacións de guerra. Tamén impulsaron unha política de rigor orzamentario que os fixo impopulares. En 1924, tras a vitoria electoral da esquerda, dimitiu e abandonou a primeira liña da política francesa, ocupando un escano no senado.
Kevin Sorbo
Kevin David Sorbo, nado o 24 de setembro de 1958 en Mound, é un actor estadounidense.
Traxectoria
Sorbo estudou na Universidade Estatal de Minnesota en Moorhead e traballou como modelo en anuncios para a televisión e revistas, comezou a actuar como actor convidade en series de televisión na década de 1980 é coñecido pola súa interpretación de Hércules en Hercules: The Legendary Journeys (1995-1999) e do capitán Dylan Hunt en Andromeda (2000-2005). En 2007 actuou na última tempada de The O.C. co papel de Frank Atwood
Elvira Méndez
O nome de Elvira Méndez pode referirse a:
EXOS D
EXOS D (Exospheric Satellite D), tamén denominado Akebono, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 21 de febreiro de 1989 mediante un foguete M-3S-2 desde o Centro Espacial de Kagoshima.
Características
A misión de EXOS D foi estudar as rexións de aceleración por encima das zonas aurorais para mellorar a comprensión do mecanismo de aceleración e a súa relación coas subtormentas. O satélite estabilizábase por rotación, a 7,5 r.p.m. O control de actitude era levado a cabo magneticamente, co eixo da nave apuntando ó Sol. O ordenador de a bordo permitía automatizar a secuencia de toma de datos para unha semana completa. Tiña forma de cilindro octogonal cunhas medidas de 100 cm de alto e 126 cm de longo entre caras, cun par de antenas de 30 m de longo e dous mastros de 5 e 3 m. O centro de control e recepción de telemetría do satélite estaba en Kagoshima, con estacións secundarias en Syowa (Antártida) e Príncipe Alberto (Canadá).
Instrumentos
EXOS D levaba a bordo os seguintes instrumentos:
Imaxe
miniatura|Imaxe miniatura|As cámaras permiten captar imaxes da realidade. Unha imaxe (do latín imago) é unha representación visual, que manifesta a aparencia visual dun obxecto real ou imaxinario. Aínda que o termo adoita entenderse como sinónimo de representación visual, tamén se aplica como extensión para outros tipos de percepción, como imaxes auditivas, olfativas, táctiles, sinestésicas etcétera. As imaxes que a persoa non percibe senón que vive interiormente son denominadas imaxes mentais, mentres que se designan como imaxes creadas (ou ben como imaxes reproducidas, segundo o caso) as que representan visualmente un obxecto mediante técnicas diferentes: debuxo, deseño, pintura, fotografía ou vídeo, entre outras.
1468
Outros
Historia ano a ano
Escuadro, Silleda
San Salvador de Escuadro é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 487 habitantes, distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ao ano 2007 cando tiña 506 habitantes. É a parroquia rural máis poboada de Silleda, se ben sufriu unha gran perda demográfica durante o século XX, pois en 1930 tiña 1.030 habitantes.
Festas
Celebra as súas festas patronais repartidas ao longo do ano. O terceiro sábado do mes de marzo celébrase o San Marcos, o 2 de xullo e o domingo seguinte venérase á Santa Isabel. O 6 de agosto e o 7 de agosto celébranse as festas do verán na honra ao San Salvador, patrón da parroquia.
Física médica
frame|dereita|un scanner [[MRI]] A física médica é unha rama da física aplicada relativa á aplicación da Física á Medicina. Adoita estar relacionada á imaxe médica e á radioterapia, aínda que un físico médico poida traballar tamén noutras áreas do coidado da saúde. Un departamento de física médica pode ter a súa base nun hospital ou nunha universidade, e o seu traballo acostuma incluír investigación, desenvolvemento técnico e saúde clínica.
A Costa do Outeiro, Almofrei, Cerdedo-Cotobade
A Costa do Outeiro é un lugar da parroquia de Almofrei, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Actualmente está deshabitado.
Estación de Altsasu-Pueblo
A estación de Altsasu-Pueblo é un apeadoiro ferroviario de Adif situado na localidade de Altsasu, en Navarra. É a segunda estación do municipio, por detrás da estación de Altsasu. Dispón de servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 231,4 da liña férrea Castejón-Altsasu a 520 metros de altitude.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 22 de xuño de 1865 coa apertura do tramo Irurzun-Altsasu da liña férrea que pretendía unir Zaragoza con Navarra por parte da Compañía do Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona. Esta última non tardaría en unirse coa compañía do ferrocarril de Zaragoza a Barcelona dando lugar á compañía dos Ferrocarrís de Zaragoza a Pamplona e Barcelona. O 1 de abril de 1878 a súa mala situación económica forzouna a aceptar unha fusión con Norte. En 1941 a compañía foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
O neno do pixama a raias
O neno do pixama a raias é o título dunha novela do escritor irlandés John Boyne publicada no ano 2006. A trama céntrase na historia de Bruno, un neno de nove anos, o cal é fillo dun comandante ao cargo dun campo de concentración nazi. A historia, malia estar contada en terceira persoa, relata os feitos desde a visión dun cativo inocente, o cal non entende moi ben o que está a suceder.
Calendario hebreo
O calendario hebreo (הלוח העברי) ou calendario xudaico é o calendario anual usado no xudaísmo. Determina as datas das festas xudías, os textos da Torá apropiados para a lectura pública, os Iahrdseits (a data para conmemorar a morte dun familiar), e os salmos diarios específicos que algúns len normalmente. Téñense usado dúas formas do calendario: unha forma baseada na observación usada antes da destrución do segundo templo no ano 70 e baseado nas testemuñas que observaban as fases da lúa, e un a partir dunha norma que describiu Maimónides no 1178 d.C., que foi adoptado durante unha transición dende o ano 70 ata o 1178.
O neno do pixama a raias
A diferenza dos meses de planificación que Boyne necesitara para os seus libros anteriores, o escritor dixo que escribira o primeiro borrador en dous días e medio, case sen durmir ata que o rematou. A día de hoxe a novela vendeu máis de 5 millóns de copias ao redor do mundo. En 2007 foi o libro mellor vendido do ano en España.
Calendario hebreo
A forma "moderna" é o chamado calendario lunisolar, semellante ao calendario chinés, que mide os meses segundo os ciclos lunares e os anos tendo en conta os ciclos solares, distinto do calendario islámico puramente lunar e do calendario gregoriano case enteiramente solar. Pola diferenza de 11 días entre doce meses lunares e un ano solar, o calendario repítese nun ciclo de 19 anos de 235 meses lunares, cun mes lunar extra cada dous ou tres anos, cun total de sete veces cada dezanove anos. Como o calendario hebreo foi desenvolvido na zona sur-leste do Mar Mediterráneo, as referencias ás estacións reflicten os tempos e o clima do hemisferio norte.
O neno do pixama a raias
Argumento
Un día ao volver da escola Bruno descobre a Maria, a criada, remexendo nas súas cousas. Esta dille que vaia falar con súa nai. Madre dille que marchan para vivir en Ouvichs xa que o xefe de Padre, o Fura, mandáraos alí por mor do traballo. (En realidade "Ouvichs" é Auschwitz e o "Fura" é o Führer, pero Bruno non é capaz de pronunciar ben.) Aínda que Bruno se nega, tense que mudar coa súa familia á forza, deixando os seus amigos en Berlín. A súa nova casa é moito máis pequena cá de Berlín e non vive ninguén nos arredores. Cando Bruno chega á súa nova habitación sorpréndese ao ver que preto da casa se alzaba un enorme aramado que se perdía na distancia. No seu interior había cabanas e chemineas, e xente vestida cuns estraños pixamas e gorros a raias brancas e grises.
Boogie-woogie
O boogie-woogie é un estilo de blues baseado no piano, xeralmente rápido e bailable. Caracterízase pola execución coa man esquerda de determinadas figuras. Estas figuras que constrúe a man esquerda están escritas en corcheas, en compases de 4/4, constituíndo así o denominado eight-to-the-bar. Usualmente empregábanse dous tipos de figuras: a denominada "oitava galopante" (inspiradora dos "baixos galopantes" ou walking bass que caracterizarán despois o rock and roll), así como os acordes rápidos coñecidos como rocks.
O neno do pixama a raias
Argumento
Uns días máis tarde, o pai de Bruno e Gretel decide que os seus fillos deben "volver á escola" e fai que herr Liszt sexa o seu titor. Este inténtalles impoñer ideoloxías nazi, que Gretel comeza a adoptar. Bruno comeza entón a percibir un cambio no comportamento da súa irmá, ademais de que esta se namora do tenente Kotler (ou Kurt, como ela o chama). Mentres tanto, un día Bruno lembra que unha das cousas que máis lle gustaba era xogar ós exploradores, así que decide dar unha volta. Finalmente, chega ata o aramado. Ao outro lado descobre a figura dun neno coa vestimenta propia da xente dese lado (traxe e pucho a raias grises). Así é como coñece un cativo xudeu, quen se presenta como Shmuel. Ambos os nenos fanse bos amigos decontado e Bruno visita a Shmuel todos os días para pasar a tarde falando.
Boogie-woogie
As orixes
A diferenza do ragtime, o boogie-woogie non sufriu nunca a influencia do repertorio pianístico europeo. Os músicos que comezaron a forxalo no sur de Estados Unidos, cara a finais do século XIX e comezos do XX, probablemente nunca escoitaran a un pianista de formación clásica. Non se coñece con precisión a súa orixe, pero suponse que esta tivo lugar na zona do delta do Misisipi ou en Texas, nos bares coñecidos como barrelhouses (denominación coa que tamén se coñeceu o novo estilo), onde os pianistas, que polo xeral se limitaban a acompañar aos cantantes, desenvolveron unha maneira rápida e puramente instrumental do blues co obxectivo de facelo bailable.
O neno do pixama a raias
Argumento
Outro día, mentres Gretel aclara algunhas dúbidas que Bruno ten acerca do aramado, esta descobre un ovo no seu pelo. Madre, alertada polo berro da rapaza, acode e confírmao: os dous irmáns teñen piollos. A medida de Padre co seu fillo é raparlle o pelo cunha navalla, facendo que o neno se parecese máis a Shmuel, como estes dous bromeaban. Por outra banda, Madre decide que xa abonda e quere volver a Berlín xunto ós seus fillos. Cando Bruno volve falar con Shmuel para contarlle as novas, o xudeu ten máis motivos para estar triste: seu pai desaparecera días atrás e non o atopaban por ningures. Así é como os dous cativos deciden emprender a súa aventura final como despedida. Shmuel tráelle a vestimenta propia dos do seu lado e Bruno cóase por un pequeno oco baixo o aramado. Malia pasaren toda o serán buscando, non deron con el. Finalmente, cando Bruno decide que é moi tarde e debe volver á casa, óese un asubío e moita xente comeza a desfilar. A multitude, que camiña nunha dirección, consegue arrastralos e todos chegan ata un cuarto onde son encerrados para seren gasificados. Non obstante, malia o caos que había, os dous amigos non se soltarían a man por nada do mundo.
Boogie-woogie
As orixes
Entre os primeiros que testemuñaron o seu nacemento atópanse W.C. Handy, o xa mencionado Jelly Roll Morton e Clarence Williams, quen xa escoitaran a execución ao piano deste estilo nos anos dez ou mesmo antes. Williams engade, ademais, o nome de quen para el foi o primeiro executante, George W. Thomas, a quen escoitara tocando en Houston en 1911. En efecto, as composicións de Thomas conteñen xa elementos propios do boogie-woogie: "New Orleans Hop Scop Blues" (composta e publicada en 1916), "The Five's" (gravada en 1923 pola Tampa Blue Jazz Band) e "The Rocks" (gravada polo propio autor en 1923) cóntanse entre as primeiras pezas que conteñen oitavas galopantes.
Calendario hebreo
Período bíblico
250px|miniatura|dereita|Mosaico dun zodíaco na sinagoga de Beit Alpha, Israel, do século VI. miniatura|Detalle dun calendario hebraico medieval, que lles lembraba aos xudeus que a [[Palmeira (botánica)|rama de palmeira (Lulav), a ramiña de mirto, as pólas do salgueiro e o limón (etrog) tiñan que ser levados á sinagoga durante a festa do Sucot, preto das vacacións de outono.]] Os xudeus levan usando un calendario lunisolar dende tempos bíblicos. O primeiro mandamento do pobo xudeu como nación foi o de determinar a Nova Lúa. O principio do capítulo 12 do Éxodo di "Este mes (Nisán) é o primeiro dos meses.". É máis frecuente na Biblia que os nomes dos meses aparezan en número máis que en nome e só catro nomes de meses de antes do éxodo aparecen na Tanagh (a Biblia hebrea): Aviv (o primeiro; literalmente "primavera", pero orixinalmente puido significar a madurez da cebada), Dsiv (o segundo; literalmente "luz"), Etanim (o sétimo; literalmente "forte" en plural, quizais referido ás fortes choivas), e Bul (o oitavo), todos son nomes cananeos, polo menos dous son fenicios (Canaán do norte). É posible que nun principio todos fosen identificables por números xudaicos ou por nomes estranxeiros cananeos ou fenicios, pero non aparecen outros nomes na Biblia.
O neno do pixama a raias
Argumento
A historia remata cos soldados ao cargo de Padre buscando a Bruno ata que dan coa súa roupa ó lado do aramado. E Padre, explorando, pode ir adiviñando o que podía ter pasado. Varios meses despois, tras a marcha de Madre e Gretel, os soldados aliados (aínda que non se menciona, probablemente son os rusos do Exército Vermello, que liberaron os presos de Auschwitz) ordénanlles aos soldados nazis que vaian con eles e Padre vai sen opoñer resistencia, porque "xa non lle importaba o que puidesen facer con el".
Bulería
Características
As bulerías son un pau bulicioso, festeiro e alegre do flamenco. Distínguense polo seu ritmo rápido e redobrado compás que se presta máis que outros cantes ao balbordo e as palmas. Adoitan ser o baile co que se remata toda esmorga flamenca (onde formando un semicírculo e de un en un, os intérpretes van saíndo a bailar unha parte da peza musical).
O neno do pixama a raias
Argumento
O libro remata dicindo:
Bulería
Características
As bulerías derivan da soleá xa que o "Loco Mateo", o seu primeiro intérprete, remataba desta maneira as súas soleares (ou soleás). Caracterízanse polo seu cante bulicioso, xeralmente para bailar, que ten a súa orixe nas festas de patios de veciños de finais do século XIX. Distínguense polo seu ritmo rápido e redobrado a compás 6/8 e 3/4 que admite mellor que ningún outro estilo berros de alegría e expresivas voces de balbordo. Con todo, as máis flamencas atópanse en modo frixio (coa mutación do acorde I que se converte en Perfecto Maior, adoita conxugar os xiros melódicos e armónicos sobre o I e o VI).
Os Agriños, Almofrei, Cerdedo-Cotobade
Os Agriños é un lugar da parroquia de Almofrei, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Actualmente o lugar está deshabitado.
Calendario hebreo
Período bíblico
Máis aínda, debido a que os anos solares non poden ser divididos usando meses lunares, débese engadir un mes intercalado para previr que os ciclos se afasten da primavera, aínda que non hai mención directa na Biblia. Hai pistas que din que o primeiro mes (Nissan) comezou sempre coa madurez da cebada; segundo algunhas tradicións, en caso de que a cebada estivese verde aínda, un segundo último mes sería engadido. Soamente despois foi posible o establecemento dunha regra, o Adar I de hoxe.
Boogie-woogie
Os pianistas pioneiros de Chicago
Durante os anos que mediaron entre as dúas guerras mundiais, coa intensificación das migracións de xente de cor do sur, cara ás cidades do norte en busca de menores prexuízos raciais e mellores traballos, tres cidades tiveron o privilexio de acoller a maior cantidade de pianistas (e de músicos en xeral), o suficiente como para que se conformasen nelas as principais escolas do boogie-woogie. Así, Chicago, en primeiro lugar, e logo Kansas City e St. Louis, concentraron nos seus bares e estudios de gravación boa parte destes pianistas vindos do sur.
A Chicago chega, procedente de Texas, o xa mencionado George W. Thomas, quen co pseudónimo de Clay Custer grava nesta cidade, en febreiro de 1923, o seu tema "The Rocks", híbrido de ragtime e boogie-woogie considerado como o máis antigo rexistro fonográfico dunha oitava galopante. De Alabama, pola súa banda, proviña Jimmy Blythe, quen en abril de 1924 grava o seu "Chicago Stomp", peza ante a cal xa podemos dicir que nos atopamos fronte a un verdadeiro boogie-woogie.
Calendario hebreo
Exilio en Babilonia
Durante o exilio babilónico, xusto despois do 586 a.C., os xudeus adoptaron nomes babilónicos para os meses, e algunhas seitas, como os esenios, usaron un calendario solar durante os dous últimos séculos antes de Cristo. O calendario babilónico foi descendente directo do calendario sumerio.
Boogie-woogie
Os pianistas pioneiros de Chicago
Con todo, desde 1915, Jimmy Yancey, nativo da cidade pero sen a oportunidade de gravar até finais da década de 1930, converteuse nun dos máis populares animadores das chamadas house-parties (festas organizadas polos negros dos guetos nas súas propias casas coa finalidade de recadar fondos para o pago do alugueiro). Unha das súas máis temperás composicións, "The Fives" (non rexistrada en disco até 1939), axudara a sentar os cimentos do estilo.
Pola súa banda, Cow Cow Davenport, natural de Alabama e quen se daba a coñecer como "o home que introduciu en América o boogie-woogie" (segundo constaba nos seus cartóns de presentación), grava o 16 de xullo de 1928, en Chicago, un dos clásicos do estilo, o seu "Cow Cow Blues", unha imitación musical do rodar dos ferrocarrís (de aí o título da peza e o alcume do seu autor), temática que xa desde entón se prefiguraba entre as preferidas polos intérpretes do boogie-woogie. Co tempo dirase que o son dos trens nos que viaxaban os músicos ambulantes ou migratorios foi o inspirador do ritmo do boogie-woogie.
De toda a primeira xeración de pianistas que traballaron en Chicago, o máis recoñecido é, sen dúbida, Pinetop Smith, discípulo de Yancey que fora á cidade, do mesmo xeito que Davenport, procedente de Alabama. Pinetop ten o mérito de compor cara a comezos dos anos vinte, e gravado posteriormente o 29 de decembro de 1928, o tema máis versionado na historia do boogie-woogie e o que lle daría nome ao estilo, o "Pinetop's Boogie-Woogie". Acerca da combinación das palabras boogie e woogie, Smith diría que non significaba nada; sinxelamente escoitounas xuntas algunha vez durante unha festa. Na gravación, mentres toca o piano, Smith dita as instrucións para bailar este tipo de música (...when I say stop, don't move, and when I say get it, everybody mess around... [en galego "... cando diga parar, todo o mundo quieto, e cando diga seguir, todo o mundo a bailar..."]), e emprega o termo (to boogie-woogie) sen distinción entre outros tradicionalmente asociados ao baile popular (to mess around, to shake). Estas frases pronunciadas sobre a música convertéronse, entre os pianistas de boogie-woogie, nunha tradición amplamente seguida.
Calendario hebreo
Nomes e duración dos meses
Durante os anos bisestos Adar I (ou Adar Alef — "primeiro Adar") hai un mes extra, de 30 días. Adar II (ou Adar Bet — "segundo Adar") que é o "auténtico" Adar, e ten 29 días, como é normal. Por exemplo, un ano bisesto, a festa do Purim é en Adar II, non en Adar I.
Bulería
Características
A bulería é un dos paus máis complexos tanto de cante como de guitarra.
Calendario hebreo
Era do Segundo Templo
En tempos do Segundo Templo, o principio de cada mes lunar era avisado por dúas testemuñas que vixiaban a saída da nova lúa. O patriarca Gamaliel II (c. 100) comparou estas contas cos debuxos das fases da lúa. Segundo a tradición, estas observacións foron feitas contra os cálculos da principal corte xudía, o Sanedrín. Se un segundo Adar era preciso ou non dependía da condición dos camiños que usaban as familias xudías para o Pésagh, do número de años que debían ser sacrificados no templo e das espigas de cebada necesario para os primeiros froitos.
China Anne McClain
China Anne McClain, nada en Atlanta (Xeorxia) o 25 de agosto de 1998, é unha actriz e cantante estadounidense, coñecida por ser a protagonista da serie de Disney Channel A.N.T. Farm e participar en series como Hannah Montana, Jonas L.A., So Random! ou Os feiticeiros de Waverly Place. É unha das tres irmáns integrantes do grupo musical McClain Sisters.
Bulería
Características
Como documentou Guillermo Castro na revísta Sinfonía Virtual (n.º 29, 2015/verán), o termo "bulería" empezouse a utilizar no século XVII, pero non adquire o seu significado musical (flamenco) até principios do século XX. Aínda que antes críase que a primeira aparición deste novo concepto xurdiu co cadro de José García Ramos (1852-1912) que se conserva no Museo de Belas Artes de Sevilla titulado "Baile por bulerías" (1884), hoxe sabemos que non é así, pois este cadro tivo varios títulos anteriores, como "O tango", "Bailarina" ou "O baile", e non se lle empezou a chamar "Baile por bulerías" até a segunda metade do século XX.
Calendario hebreo
Era do Segundo Templo
Dende os tempos dos amoraim (séculos III a V), os cálculos incrementáronse, como os de Samuel o astrónomo, quen afirmou durante a primeira metade do século III que o ano tiña 365 días, e segundo os "calculadores do calendario" ao redor de 300. Jose, un amora que viviu durante a segunda metade do século IV, afirmou que o Purim, día 14 do mes de Adar, non podía ser nin sábado nin luns, de non ser que o 10 do mes de Tishri (Iom Quipur) caese en venres ou en domingo. Isto indica un número fixo de días en todos os meses dende Adar ata Elul, implicando tamén que o mes extra xa era o segundo Adar engadido ante o Adar normal.
Gran Premio do Reino Unido de 1992
O Gran Premio do Reino Unido de 1992 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 12 de xullo de 1992 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de. Foi o 47º Gran Premio do Reino Unido e o 28º celebrado en Silverstone. A carreira disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de máis de cinco quilómetros para unha distancia de carreira de 308 quilómetros. Foi gañada por Nigel Mansell para o equipo Williams - Renault, o inglés comezou desde a pole position, liderando todas as voltas e marcando a volta rápida da carreira. Riccardo Patrese terminou segundo no outro Williams, con Martin Brundle terceiro nun Benetton - Ford.
Calendario hebreo
Era romana
As guerras entre os xudeus e os romanos dos anos 66–73, 115–117, e 132–135 causaron unha grande disrupción na vida xudía, afectando tamén ao calendario. Durante os séculos III e IV, fontes cristiás describen o uso de ciclos lunisolares de oito, dezanove e de oitenta e catro anos, todos ligados aos calendarios civís usados por diferentes comunidades da diáspora, quen foron illados do Levante e do seu calendario oficial. Algúns asignaron festividades xudías aous días do calendario solar, pero outros usaron epacta para especificar cantos días antes das datas importantes do calendario solar comezaban os meses lunares.
Boogie-woogie
Chicago, Kansas City e os inicios da segunda xeración
Pinetop Smith representou en Chicago a ligazón entre a súa xeración e a seguinte. Nesta cidade, onde chegou en 1928, instalouse xunto aos mozos pianistas locais Meade Lux Lewis e Albert Ammons no apartamento que este último ocupaba no South Side. Ammons era o único que tiña un piano propio, e na súa habitación os tres pianistas reuníanse para tocar. Foron meses de frutífero intercambio que quedaron interrompidos cando, en marzo de 1929, Smith morría asasinado por unha bala perdida nun salón de festas da cidade. O acontecemento sinalou o fin dunha etapa na historia do boogie-woogie, e media década habería de transcorrer antes de que este lograse abrirse novamente paso na escena musical. Afortunadamente, pouco antes de morrer, Smith ensinara a Ammons a tocar o seu "Pinetop's Boogie-Woogie". Ao cabo, os dous novos discípulos de Smith converteríanse nos máis grandes intérpretes da escola de Chicago, así como en abandeirados do renacemento que experimentou o estilo na segunda metade dos anos trinta.
Gran Premio do Reino Unido de 1992
Despois de que Mansell gañase o seu Gran Premio de casa, os espectadores británicos invadiron a pista de carreiras para felicitar ao seu heroe. O auto de Mansell foi bloqueado pola multitude, o que lle impediu conducir de regreso aos boxes. Eventualmente Mansell foi devolto aos boxes polos comisarios de pista para asistir á cerimonia do podio. O triunfo foi o 28º da carreira de Mansell, converténdoo no exitoso piloto británico de Fórmula 1 ata ese momento en termos de vitorias (superando a Jackie Stewart, 27).
Boogie-woogie
Chicago, Kansas City e os inicios da segunda xeración
Meade Lux Lewis, en realidade, comezara as súas andanzas un pouco antes, mais a mala fortuna marcaba a súa carreira (e continuaría facéndoo durante un tempo máis). En 1927 gravara o seu futuro clásico "Honky Tonk Train Blues", pero o disco non puido ser editado senón até dezaoito meses máis tarde, en 1929, sen repercusión comercial algunha; o peche de Paramount Records, pouco despois, terminou de deixar a gravación fóra do mercado. Corrían os tempos da Gran Depresión, que moi poucos pianistas da primeira xeración lograron superar, e mesmo os máis novos como Lewis e o seu compañeiro Albert Ammons tiveron que dedicarse a actividades afastadas á música, necesidade que, no entanto, non logrou soterrar as naturais inclinacións de ambos. Cóntase que durante o tempo que compartiron traballando nunha compañía de taxis, adoitaban abandonar a sede da empresa para ir tocar o piano; cando o dono da compañía descubriu o motivo das súas ausencias, adquiriu un piano e colocouno na oficina para ter aos dous taxistas dispoñibles cada vez que necesitase os seus servizos. Para que a sorte comezara a favorecelo, Meade Lux Lewis tivo que esperar ata que John Hammond, visionario produtor e promotor do jazz, o blues e o folk, descubrira a gravación de "Honky Tonk Train Blues" e comezara unha busca do seu intérprete que tardaría varios anos e durante a cal tamén se atoparía con Albert Ammons. Así contou Hammond a súa procura do pianista:
Iso ocorría en novembro de 1935, e antes de finalizar o ano, xa Lewis reiniciara a súa carreira discográfica coa gravación dunha versión madurada de "Honky Tonk Train Blues". A peza, o exemplo máis famoso da temática ferroviaria e da variedade de baixos denominada rocks en todo o repertorio do boogie-woogie, estaba inspirada nun tren que pasaba moi preto dunha das casas onde Lewis vivira, na rúa South La Salle de Chicago, facéndoa estremecerse varias veces ao día; o seu título foi idea dun invitado a unha das tantas house-parties que o pianista animou.
Gran Premio do Reino Unido de 1992
O futuro Campión do Mundo Damon Hill fixo a súa primeira aparición, co equipo Brabham. Outros dous futuros campións, Michael Schumacher e Mika Häkkinen, anotaron puntos.
Calendario hebreo
Período de transición
O período entre os anos 70 e 1178 foi unha transición entre as dúas formas, coa adopción gradual das regras características da forma moderna. excepto polo número moderno de ano, as regras acadaron a súa forma definitiva ao redor do ano 820 ou, non se sabe moi ben cando, antes do ano 920. O calendario moderno non se pode usar para calcular datas bíblicas porque as datas da nova lúa poden estar equivocadas por ata catro días e os meses poden estar cunha descompensación de ata catro meses de diferenza. As últimas contas para a intercalación irregular (engadido de meses extra) foi realizada en tres anos sucesivos a principios do segundo século, segundo o Talmud.
Gran Premio do Reino Unido de 1992
Práctica e cualificación
Nigel Mansell dominou a cualificación, logrando a súa oitava pole position do ano en case dous segundos do seu compañeiro de equipo en Williams Riccardo Patrese con outros 0.8 segundos de volta a Ayrton Senna no McLaren en terceiro lugar. Xunto a Senna na segunda fila estaba Michael Schumacher no Benetton Formula, cos seus respectivos compañeiros Gerhard Berger e Martin Lutund na terceira fila. Johnny Herbert foi sétimo no seu Lotus, diante de Jean Alesi Ferrari, con Mika Häkkinen no outro Lotus e Érik Comas no Ligier completando os dez primeiros. Damon Hill clasificou por primeira vez, tomando a posición 26 e a última no seu Brabham.