cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeordie White
Marilyn Manson
O 9 de xaneiro de 2008 Marilyn Manson publicou un boletín no seu MySpace confirmando que Tim Skold deixaba a banda e que White regresaba para ocupar o seu lugar. White xirou con Manson como novo guitarrista durante a promoción do seu sétimo álbum de estudio. Porén, continuou tocando con Goon Moon tras rematar a xira de The High End of Low.
White mencionou nunha entrevista que seguiría traballando con Manson no seu seguinte álbum, Born Villain, que foi publicado o 1 de maio de 2012. Aínda que non participou na composición ou na gravación do álbum de 2015 The Pale Emperor, continuou xirando co grupo. Manson confirmou en Reddit que pretendía seguir colaborando con White na continuación de The Pale Emperor. A pesar diso o seguinte traballo do grupo, Heaven Upside Down, non contou con contribucións de White.
Parga, Gándara, Zas
Parga é un lugar da parroquia de Gándara no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 10 homes e 7 mulleres.
Diego de Romai
Traxectoria
Diego recibiu as primeiras ensinanzas do oficio do entallado do seu pai, e sen dúbida, o seu ingreso nas obras da catedral permitiulle un contacto máis estreito con outros artistas que alí colaboraban, dos que destacaba por eses anos o ceénse Domingo de Andrade. De todos xeitos non era difícil, na pequena cidade que era a Compostela daquela época, estabelecer fortes lazos con outros artistas, a pesar de posíbeis rivalidades, pois vivían moi próximos uns doutros. De feito, Diego pasou a ser xunto con Andrade un dos discípulos predilectos de José de la Peña Toro, que era arquitecto (ou mestre de obras na fala da época).
Xa en 1660, non tendo aínda vinte anos de idade, deseñou un retablo para a capela do Rosario do convento de San Domingos de Bonaval, segundo se sabe documentalmente, pois a obra desapareceu.
Diego de Romai casou tarde, pois non o fixo até 1675. A súa dona era María Francisca de Sanjurjo, filla do prateiro Sebastián Vázquez de Orxas e María Sanjurjo Vaamonde. Os lazos coa súa familia política permitíronlle estabelecer relacións con membros da aristocracia residente en Santiago. Tiveron tres fillas, Mª Bernarda, Juana e Micaela, das que dúas foron monxas, e un só fillo, Francisco, nado en 1687, que ficou baixo a tutela da familia do seu cuñado, o precitado Antonio de Castro Santos, debido á privación de saúde mental da súa propia esposa.
Proba da súa posición foi que optou ao posto de Procurador Xeral do concello de Santiago, para o ano 1686, obtendo o cargo con apoio da veciñanza. Rompe así o monopolio de curiais e fidalgos urbanos, que con anterioridade acostumaban acceder ao cargo. Cómpre dicir que Romai, en boa medida, logrou ser procurador mercé ao recurso presentado o ano anterior por outro artífice: o prateiro Matías Vieites do Casal, que fora quen de recorrer perante a Real Audiencia da Coruña.
O seu testamento permítenos saber que era un home con intereses culturais, pois posuía unha notábel biblioteca para a súa época. Entre outros, contaba cos tratados de Vitruvio, León Bautista Alberti, Sebastiano Serlio, Andrea Palladio ou frei Lorenzo de San Nicolás. Mais tamén outros libros de filosofía, historia e algúns relixiosos (figuran por exemplo Diego de Saavedra y Fajardo, Francisco de Quevedo, Juan Huarte de San Juan)
Mestre ensamblador
miniatura|Vista do mosteiro mercedario de Conxo. Diego de Romai dirixiu as obras da igrexa e o claustro. Na primeira parte da súa vida artística independente, Diego de Romai actuou como mestre de entallado, deseñando retablos. Algunhas destas obras desapareceron no transcurso do tempo. Das que se conservan caben destacar as das capelas laterais da igrexa do mosteiro de Conxo (1664-1665) ou o cadeirado do coro baixo de San Martiño Pinario (1673), no que completaba obras anterior de Mateo de Prado. Fóra da cidade episcopal interveu, consonte contrato de 1667, e xunto con Domingo de Andrade, no trazado do retablo da capela da Virxe do Rosario, na igrexa de Santa Baia de Arealonga, preto de Vilagarcía de Arousa, que executou Mateo de Prado. Anos máis tarde Romai actuou como arquitecto da capela cuxas obras foran interrompidas (véxase abaixo).
Mestre arquitecto
A primeira obra na que participa é na igrexa do mosteiro de Conxo, na que continúa as obras interrompidas polo falecemento do arquitecto Melchor de Velasco (1669). Carécese das probas documentais precisas, mais por eses anos, Romai estaba a traballar no seu claustro (desde 1674) e nas escaleiras (1690), polo que é lóxico supor, ante a carencia doutros nomes, que fose el quen estivese a cargo das obras do templo, que logo ficarían de novo suspendidas polo falecemento do propio artista no 94. A fachada da igrexa sería continuada, a inicios do século XVIII, por frei Gabriel de Casas.
Entre 1670 e 1673 remata a igrexa da Compañía de Xesús (actual igrexa da Universidade), aínda que se limita, basicamente, a seguir o deseño que elaborara o granadino Bartolomé Fernández Lechuga, un dos introdutores do proto-barroco en Galicia (e que abandonara Santiago en 1638).
Amelia de Leuchtenberg
Amelia de Leuchtenberg (Amélia Augusta Eugénia Napoleona de Leuchtenberg; Amélie Auguste Eugénie Napoléonne de Leuchtenberg), nada o 31 de xullo de 1812 e finada o 26 de xaneiro de 1873, foi emperatriz consorte do Brasil trala súa voda con Pedro I do Brasil.
Diego de Romai
Mestre arquitecto
En outubro de 1674, o arcebispo Andrés Girón encargoulle a que sería a obra mestra de Romai: completar o mosteiro da Encarnación das Mercedarias Descalzas, popularmente coñecidas como As Madres. Romai acabou a igrexa en 1689, desentendéndose do resto das obras, que proseguiron até ben entrado o século seguinte. Para o espazo do templo deu planta de cruz latina, de nave única, cubriu o cruceiro cunha media laranxa. Na fachada tivo o acerto de facer que ficase enfocada cara á Porta de Mazarelos, unha das sete antigas entradas da cidade, de xeito que desde a praciña de Mazarelos queda enmarcada polo arco da porta, o que crea unha das perspectivas barrocas máis orixinais da cidade. Isto, esixiu que o convento fose elevado sobre un longo pedestal. A fachada foi trazada evocando a da igrexa da Encarnación de Madrid, de Gómez de Mora. Romai presenta unha fachada axustada á liña da fábrica do convento, con tres corpos, o primeiro de tripla portada con arcos a idéntica altura; un segundo corpo no que domina un relevo da Anunciación, gardado por senllos escudos laterais do arcebispo Girón, e un terceiro corpo cun oco centrado rectangular. O conxunto está flanqueado, nos esquinais, por pilastras caixeadas, o que constitúe unha marca de estilo de Romai. Porén, o arquitecto evitou coroar a fachada con frontón, como si ocorre no seu precedente madrileño, de xeito que resulta a maneira dun gran paralelepípedo, que sobresae en altura, rompendo a aliñación superior do resto do convento.
Amelia de Leuchtenberg
Primeiros anos
Amelia foi a cuarta filla do xeneral Eugène de Beauharnais, e súa esposa, a princesa Augusta da Baviera. O seu pai era fillo de Xosefina de Beauharnais e o seu primeiro marido, o vizconde Alexandre de Beauharnais. Cando Xosefina casou con Napoleón Bonaparte, Eugène foi adoptado como fillo e feito vicerrei da Italia. A nai de Amalia era filla do rei Maximiliano I Xosé de Baviera e da súa primeira consorte, a princesa Augusta Guillermina de Hesse-Darmstadt. Entre os irmáns de Amelia estaban Xosefina de Leuchtenberg, raíña consorte de Óscar I de Suecia, e Augusto de Beauharnais, príncipe consorte de María II de Portugal. Napoleón III foi seu primo-irmán.
Diego de Romai
Mestre arquitecto
A última das súa obras relixiosas foi a da capela do Rosario na igrexa de Santa Baia de Arealonga, en Vilagarcía de Arousa, que contrata en 1690. O contratante Andrés Núñez Buceta, impuxo refacela a fundamentis, seguindo as trazas anteriores de Melchor de Velasco. Romai utilizou unha planta de cruz grega, de orde dórica, cuberta con cúpula. As obras, logo de deixalas en 1692, foron rematadas por Pedro de Monteagudo.
Amelia de Leuchtenberg
Primeiros anos
Despois da caída de Napoleón en 1814, Eugène, asumiu o título de Duque de Leuchtenberg e fixou a súa residencia en Múnic. Trala súa morte a súa familia ficou en situación incerta, sen grandes perspectivas para o futuro. Aínda que fosen nobres, o seu parentesco con Napoleón non facilitaba o seu tránsito entre as cortes e o recoñecemento da súa nobreza. O xurdimento da posibilidade de casar a Amalia co Emperador do Brasil pareceulle a Augusta de Baviera, a mellor alternativa para garantir as pretensións da Casa de Leuchtenberg a un status rexio.
Diego de Romai
Mestre arquitecto
Desde o inicio da súa carreira como arquitecto, Romai interveu en obras de cariz civil. Son habitualmente vivendas, sobre as que ás veces fai reparacións. Das obras enteiras que lle pertencen destacan a Casa das Pomas, na rúa Nova de Santiago, cuxo propietario era o cabido diocesano. Romai acometeu as obras entre 1687 e 1691. Erguida sobre soportais, sobresaíndo sobre a liña do resto de edificacións, esta flanqueada, nas esquinas, por pilastras que exhiben unha rica ornamentación de froitas.
Amelia de Leuchtenberg
Matrimonio
miniatura|esquerda|Insignias da Orde da Rosa. Trala morte da súa primeira esposa, a arquiduquesa austríaca María Leopoldina, en decembro de 1826, Pedro I do Brasil encomendou ao marqués de Barbacena a misión de buscarlle en Europa unha segunda esposa. A tarefa non foi fácil xa que varios factores complicaron a busca. En primeiro lugar, Pedro estipulara catro condicións para aceptar unha nova consorte: ela debería ser de bo nacemento, bela, virtuosa e culta. Non eran moitas as princesas dispoñibles que satisfacían todos os requisitos. Amais diso, a imaxe do emperador en Europa non era boa, a súa relación coa Marquesa de Santos era notoria e dificilmente algunha muller deixaría as cortes europeas para casar con quen tiña fama de infiel. Para empeorar a situación, o antigo sogro de Pedro, o emperador austríaco Francisco I, non tiña o xenro en bo concepto e diverxía das súas ideas políticas, e aparentemente actuou para boicotear un novo casamento a fin de garantir que os seus netos herdasen o trono brasileiro, se sobrevivisen á infancia.
Diego de Romai
Mestre arquitecto
Outros predios notábeis son as casas que construíu para Gómez de Riobóo (Cantón do Toural, nº 2 e 6), de factura análoga, máis sen pilastras laterais, que corresponden aos anos comprendidos entre 1687 e 1690.
Amelia de Leuchtenberg
Matrimonio
Tras afrontar a rexeita de oito princesas, o que tornara o embaixador obxecto do escarnio nas cortes, Barbacena, en concordancia co emperador, baixou as expectativas e pasou a buscar unha noiva só "bela e virtuosa". Xurdiu en fin Amelia como unha boa posibilidade, mais seu encontro non se debeu a Barbacena, e si ao vizconde de Pedra Branca, ministro en París, a quen ela fora indicada. Non tiña unha liñaxe particularmente distinguida por parte de nai, e seu pai, parente de Napoleón Bonaparte, en moitos lugares non tiña súa nobreza recoñecida xustamente polo odio que o ex-emperador francés suscitara en boa parte da Europa. Porén, era seu único "defecto". A princesa era moi bela, alta, ben proporcionada, cun rostro delicado e cabelos alourados. O Marqués de Resende, enviado para confirmar a fermosura da moza, escribiu ao emperador cubríndoa de eloxios e dicindo que ela tiña "un ar de corpo como o que o pintor Correggio deu nos seus cadros á raíña de Sabá". Era, tamén, moi culta e sensible. Unha noticia do London Times na época afirmou que ela era unha das princesas máis ben educadas e preparadas de Alemaña.
Diego de Romai
Outras actuacións
Fóra de Santiago, en Santa Cruz de Ribadulla, deseñou unha fonte para o pazo de Ortigueira, en 1676. Dous cans deitan a auga pola súa boca, mentres están agarrados por senllos salvaxes.
Amelia de Leuchtenberg
Matrimonio
O casamento foi rapidamente arranxado. A convención matrimonial foi asinada en Inglaterra o 30 de maio de 1829, ratificada o 30 de xuño, en Múnic, pola nai e titora da noiva, a duquesa de Leuchtenberg. O 30 de xullo daquel ano, foi confirmado, no Brasil, o tratado do casamento do emperador con Amalia. Ao confirmarse o casamento, Pedro rompeu definitivamente súa relación coa Marquesa de Santos e instituíu, como proba de boas intencións, a orde da Rosa, cuxo lema é "Amor e Fidelidade". A cerimonia do casamento, realizada por apoderado en Múnic, na capela do palacio de Leuchtenberg, o 2 de agosto daquel ano. Foi sinxela, contando con poucos convidados, xa que Amelia insistiu en doar a un orfanato de Múnic a substancial dotación enviada por Pedro para unha celebración fastuosa. O noivo foi representado polo Marqués de Barbacena. Amelia tiña só dezasete anos, e seu marido, trinta.
A nai da noiva previu as dificultades polas cales a súa filla pasaría, e tratou de preparala. Amais dun bo dote e enxoval, aconsellouna, recomendando que demostrase seus sentimentos e deixase de lado a timidez para non desestimular ao seu marido, que fose amorosa cos enteados, e sobre todo que se mantivese fiel, como emperatriz, aos intereses brasileiros. Tamén, incumbiu ao científico Carl Friedrich von Martius para que a instruíse durante a viaxe sobre a nación que gobernaría, e a condesa de Itapagipe para que a introducira no coñecemento da personalidade do seu esposo, da lingua portuguesa e das costumes da corte brasileira.
Chegada ao Brasil e vida como emperatriz
miniatura|Segundas nupcias do emperador, por [[Jean-Baptiste Debret.]] Amelia de Leuchtenberg chegou ao Río de Xaneiro o 15 de outubro de 1829, na fragata Imperatriz, chegando de Ostende, en Bélxica, antes da data prevista. Segundo a tradición, ao saber que o navío se aproximaba, Pedro embarcou nun rebocador para encontralo fóra do porto, e ao ver que a beleza da esposa correspondía ás súas altas expectativas, desfaleceu de emoción. Acompañábana a bordo o marqués de Barbacena e a pequena María da Gloria, a futura María II de Portugal, en favor de quen o seu pai renunciara aos seus dereitos ao trono portugués en 1828. Barbacena, que na mesma viaxe recibira a misión de levar a María para os coidados de seu avó, o emperador Francisco I, no medio do traxecto soubo da usurpación do trono portugués por Miguel, irmán de Pedro, e decidiu en vez diso levala para a Inglaterra, que considerou un lugar máis seguro. Tras concluír os preparativos do enlace imperial, buscouna novamente, embarcándoa de volta para o Brasil xunto coa comitiva de Amelia, onde se encontraba tamén o irmán da noiva, Augusto de Beauharnais, 2.° duque de Leuchtenberg. Pouco despois do primeiro encontro da parella, os fillos do primeiro casamento de Pedro coñeceron súa madrasta aínda no navío que a trouxera, para xantaren todos xuntos.
O día seguinte, polo medio-día, so unha forte choiva, Amelia desembarcou, sendo recibida cunha solemne procesión. Axiña dirixiuse, con seu esposo, á Capela Imperial para recibiren as bendicións nupciais. A beleza da emperatriz sorprendeu a todos, realzada por un longo vestido branco e un manto bordado en prata, segundo a moda francesa. Despois da cerimonia houben unha celebración pública con fogos de artificio, e a corte foi servida cun gran banquete de Estado.
miniatura|200px|esquerda|Amelia de Beauharnais, gravado de [[Jean-Baptiste Aubry-Lecomte, na Pinacoteca do Estado de São Paulo ]] Ao seu regreso, encontraron o clima na corte pesado, por conta de problemas causados polo notorio Chalaça, amigo íntimo do emperador. Barbacena aproveitou para librarse do antigo desafeito, recomendando que el partise para Europa, no que contou co apoio estreito da nova emperatriz, ansiosa para apagar todo que puidese lembrar o pasado aventureiro de seu esposo. Ela xa mostrara actitudes firmes anteriormente, rexeitándose desde o inicio a recibir na corte a duquesa de Goiás, filla de Pedro coa Marquesa de Santos, e esixindo que ela fose mandada para un colexio en Suíza.
Ao instalarse no palacio de San Cristovo, entendendo a falta de protocolo que reinaba, Amelia impuxo á corte como lingua oficial o francés e o cerimonial dunha corte europea. Procurou actualizar a moda e a culinaria, decorou o palacio e renovou os servizos de mesa e pratarías, tentando refinar os costumes. En parte tivo logro, e a elegancia da emperatriz, sempre impecablemente vestida, se volveu famosa no estranxeiro.
A relación con seus parentes foi, segundo os relatos, moi positivo. Tendo cativado inmediatamente o afecto do marido, súa bela aparencia, o seu bo senso e a súa xentileza no trato conseguiron o mesmo dos nenos. Dedicouse a asegurar que recibisen unha boa educación e tivesen un bo ambiente familiar. Un viaxeiro francés rexistrou pouco tras o casamento: "Parece que a emperatriz continúa a exercer súa influencia sobre os nenos de Pedro. Os felices resultados xa son aparentes, xa fixo considerábeis reformas no palacio, e a orde comeza a reinar; a educación das princesas é supervisada e dirixida pola emperatriz persoalmente", o mesmo coidado recibiu o herdeiro do trono, o pequeno Pedro de Alcántara. Próbao o feito de que o rapaz non tardou comezar a chamala "mamá". Amelia sempre manifestoulle o seu cariño, e ata a súa morte mantivo correspondencia con el, tentando instruílo e apoialo. Sobreviven case de seiscentas cartas que intercambiaron. Pedro II retribuíulle a súa xentileza solicitando a súa axuda para casar as súas propias fillas e visitándoa en Lisboa en 1871.
Tamén foi importante súa presenza para rescatar a popularidade de seu marido e animalo nun momento difícil do novo imperio, mais o entusiasmo xerado polo casamento entre a poboación durou pouco. José Bonifácio aconsellouna no sentido de que fixese o marido se reconciliar co pobo, mais nada adiantou. A precariedade da situación económica e a turbulencia política precipitaron unha crise incontrolable, e o 7 de abril de 1831 Pedro abdicou, deixando o trono para o seu fillo Pedro de Alcántara.
Regreso a Europa
miniatura|200px|Amelia e súa filla, a princesa [[Maria Amelia de Braganza|Maria Amelia, en 1840.]] Amelia seguiu con Pedro, agora co título de duques de Braganza, de navío para a Europa. Encontrábase embarazada de tres meses e sufriu moito cos mareos. O primeiro porto a ser alcanzado foi do Faial, no arquipélago dos Azores. Tras se reabastecer, o navío seguiu viaxe rumbo a Cherburgo, en Francia, chegando alí en 10 de xuño de 1831. Foron recibidos con honras de monarcas reinantes, cunha salva de 21 tiros de canón e un destacamento de cinco mil soldados da Garda Nacional. A Prefectura da cidade ofreceulles un palacio para que se acomodasen, mais en 20 de xuño Pedro seguiu para Londres, deixando para tras Amelia, á cal se reuniu Maria da Gloria en 23 do mesmo mes.
Axiña, Amelia estabeleceu residencia en París, con Maria da Gloria e Isabel María, duquesa de Goiás, que acabaría adoptando por filla. O día 30 de novembro de 1831 a emperatriz deu á luz a princesa María Amelia de Braganza, seu único rebento. O pai expresou súa felicidade en carta ao pequeno Pedro II, nos seguintes termos: "A Divina Providencia quixen diminuír a tristeza que sente meu corazón paterno pola separación de V.M.I. [Vosa Maxestade Imperial] dándome máis unha filla e, á V.M.I., máis unha irmá e súdita".
Mentres tanto, Pedro I emprendía unha encarnizada loita contra o seu irmán, Miguel I, polo trono portugués, en nome de súa filla, María da Gloria. Coa noticia da vitoria do duque de Braganza en Lisboa, Amelia partiu con súa filla e a súa enteada para Portugal, chegando á capital en 22 de setembro de 1833. Con Miguel derrotado e exiliado de Portugal, Pedro e a súa familia estabelecéronse inicialmente no Palacio do Ramalhão e, máis tarde, no Palacio Real de Queluz.
Viuvez e últimos anos
miniatura|esquerda|200px|A princesa Maria Amelia, filla única da emperatriz, en torno a 1849. A vida axitada de Pedro minara súa saúde, contraeu tuberculose e finou o 24 de setembro de 1834. Amelia respectou as disposicións testamentarias do defunto, que desexaba que a súa filla ilexítima coa marquesa de Santos, María Isabel, fose ben educada en Europa, como o estaba sendo a súa outra filla, Isabel María, duquesa de Goiás, mais a pesar do convite feito para que lle enviase a meniña, a marquesa declinou. Pedro tamén estipulara dotes para outros de seus fillos adulterinos, que foron concedidos ás expensas da herdanza de Amelia e da súa propia filla, expresando seu respecto polo amor que Pedro dedicara a toda a súa prole, lexítima ou non.
miniatura|200px|A emperatriz nos seus últimos anos. Por infelicidade, logo de ennoivar co arquiduque Maximiliano da Austria no inicio de 1852, a princesa María Amelia pasou a mostrar os síntomas da tuberculose. A doenza fixo que ela e súa nai mudasen para o Funchal, en Madeira, en busca de aires máis salubres, chegando alí o 31 de agosto. Porén, a princesa non resistiu e faleceu, aos vinte e dous anos de idade, o 4 de febreiro de 1853. A súa morte repercutiu profundamente sobre a nai, que visitou o túmulo da filla todos os anos o día 4 de febreiro até ela mesma falecer, financiou a construción dun hospital no Funchal chamado "Princesa Dona Maria Amélia", aínda existente, e legou súas propiedades na Baviera ao arquiduque Maximiliano, "a quen [ela] ficaría feliz en ter como xenro, se Deus conservase súa amada filla Maria Amelia".
Trala morte da súa filla, Amelia regresou a Lisboa, onde morreu o 26 de xaneiro de 1873, aos sesenta anos. De acordo co estabelecido no seu testamento, a súa irmá, a raíña de Suecia, foi súa principal herdeira, mais legou para o Brasil moitos documentos pertencentes a Pedro, hoxe preservados no Arquivo Histórico do Museo Imperial en Petrópolis. Os seus restos mortais reposan na cripta do Monumento á Independencia do Brasil, en São Paulo, trasladados para o Brasil en 1982. Até entón o corpo de María Amelia repousou ao lado do corpo do irmán de D. Pedro I, Miguel, no Panteón dos Braganza en Lisboa.
Descendentes
Con D. Pedro I do Brasil e IV de Portugal:
Devanceiros
Devanceiros de Amelia de Leuchtenberg
Fondo de Vila, Abrence, A Pobra do Brollón
Fondo de Vila é lugar da parroquia de Abrence, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situada a 487 m de altitude, ao sur da estrada nacional N-120.
Santa Eulàlia, L'Hospitalet de Llobregat
250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet 250px|thumb|Igrexa nova de Santa Eulàlia de Provençana Santa Eulàlia é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, o único que forma o distrito III. Limita ao leste coa cidade de Barcelona, coa que comparte a rúa Riera Blanca, ao norte co barrio de La Torrassa, ao oeste coas barrios de Sant Josep e Centre, e ao sur co barrio de El Gornal e o distrito económico Granvia L'H.
Historia e características
Este barrio é un dos núcleos históricos de L'Hospitalet, situado sobre o antigo poboamento de Provençana. O barrio nace na década de 1840 co crecemento de La Bordeta, o arrabalde de Sants que se estendía ao longo da estrada provincial (actuais rúas Constitució e Santa Eulàlia). A industrialización de Sants xerou a construción de casas de obreiros, obradoiros e fábricas, tamén na zona de poñente da Riera Blanca, fronteira entre os concellos. O barrio experimentou dende a década de 1990 unha gran transformación urbanística coa construción de equipamento urbano aproveitando terreos anteriormente dedicados á actividade industrial. A rúa de Santa Eulàlia e a Avinguda del Carrilet son os centros neurálxicos e de comunicación.
O barrio conta cunha escultura do artista Josep Maria Subirachs, Monument a l'Hospitalet de Llobregat, coñecida popularmente como "la Pinça" (a pinza), debido á seva peculiar forma, e que dá a benvida á cidade cando se entra pola estrada de La Bordeta. En realidade é unha alegoría ao escudo da cidade, formado polas catro barras catalás e a Cruz de Santa Eulàlia. Existe tamén unha igrexa de estilo románico do século XII, que leva o nome da santa que identifica o barrio, e que foi restaurada no século XVIII. Arredor da igrexa sitúanse as orixes da cidade. Está situada no extremo occidental do barrio.
Transporte público
O barrio ten varias paradas do metro de Barcelona e unha dos ferrocarrís cataláns, Ildefons Cerdà i Europa | Fira. Tamén hai varios autobuses urbanos e interurbanos que circulan polas súas rúas.
BRICS
right|miniatura|Mapa cos países BRICS: 🇧🇷, 🇷🇺, 🇮🇳, 🇨🇳 e. miniatura|Líderes dos países BRIC en 2008. En economía internacional emprégase a sigla BRICS para referirse conxuntamente ao Brasil, Rusia, a India, a China e Suráfrica. Até a incoporación da República Surafricana en 2011, o grupo era coñecido como BRIC.
Todas estas nacións teñen en común unha gran poboación: a China e a India superan os 1 100 millóns e o Brasil e Rusia os 150 millóns; un enorme territorio, case 38,5 millóns de quilómetros cadrados, o que lles proporciona dimensións estratéxicas continentais e unha xigantesca cantidade de recursos naturais e enormes cifras que adoitan presentar de crecemento do seu PIB e de participación no comercio mundial nos últimos anos, o que os fai atractivos como destino de investimentos. México e Corea do Sur son os únicos países comparables aos BRICS, mais as súas economías excluíronse debido a que xa son membros da OCDE. Tódolos países BRICS forman parte do G20.
Nupraptor o Mentalista
Nupraptor é unha personaxe de videoxogo que aparece no primeiro xogo da serie Legacy of Kain. En Blood Omen, a súa voz interprétaa Richard Doyle.
Historia
Nupraptor serviu como gardían do alicerce da mente por aproximadamente 500 anos, despois do ataque do vampiro Vorador ao Círculo dos Nove ata a súa morte a mans de Kain. Como Gardían do Alicerce da Mente, Nupraptor posuía poderes coma telekinese, telepatía, empatía e clarividencia. Nupraptor era o amante de Ariel, a Gardiá do Equilibrio, e logo da súa morte, caeu en pena e tolemia. Isto levouno a coserse os ollos e maila boca para illarse do mundo exterior. Debido á unión psíquica que todos os membros do círculo comparten, tamén o resto dos membros foron contaxiados coa súa tolemia.
Cando Kain comezou a súa viaxe para acabar cos membros do círculo, Nupraptor foi a súa primeira vítima. cando o novo vampiro enfrontouse a Nupraptor, Malek o Sarafan apareceu para protexelo. Nupraptor fixo irse a Malek para poder loitar con Kain só, unha batalla que rematou coa vitoria de Kain e a morte de Nupraptor, logo disto Kain tomou a cabeza de Nupraptor para restaurar o Alicerce da Mente.
List of Legacy of Kain characters
The Naked Gun 2½: The Smell of Fear
The Naked Gun 2½: The Smell of Fear é un filme estadounidense dirixido por David Zucker que foi estreado en 1991. É a secuela de The Naked Gun: From the Files of Police Squad! e o segundo filme da serie. Está protagonizado por Leslie Nielsen, Priscilla Presley, O.J. Simpson e George Kennedy.
FAISAT 2V
FAISAT 2V (acrónimo de Final Analysis Inc. Satellite 2V) é un satélite de comunicacións da empresa Final Analysis Inc. lanzado o 23 de setembro de 1997 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
FAISAT 2V foi lanzado como sucesor do primeiro FAISAT. O plans da empresa era lanzar unha constelación de 26 satélites operativos, con 4 de reserva e dous de proba, FAISAT e FAISAT 2V. Tiña unha masa de 114,5 kg e estaba baseado no bus 21KF2, desenvolvido para os satélites Nadezhda-M. FAISAT 2V traballaba nas bandas de VHF e UHF e levaba tamén un transpondedor VITA, desenvolvido para axudar a persoas en países en desenvolvemento a recoller e transferir información. Despois do lanzamento un fallo fixo que o satélite perdera a comunicación con terra. Despois do fracaso de FAISAT 2V a constelación de satélites non chegou a despregarse.
Castelo de Rothesay
O Castelo de Rothesay localízase en Rothesay, na illa de Bute, no centro da rexión de Rothesay, Argyll e Bute, en Escocia.
Karl Penka
Karl Penka, nado o 26 de outubro de 1847 en Mohelnice (Chequia) e morto en Viena o 10 de febreiro de 1912, foi un lingüista e etnólogo alemán.
Rosco Allen
Rosco Allen, nado o 5 de maio de 1993 en Budapest, é un xogador profesional de baloncesto húngaro que xoga para os Niigata Albirex BB da B.League. Cunha estatura de 2,08 metros xoga nas posicións de ala e ala-pivote.
Karl Penka
A raza aria
Penka tomou o concepto de ario, ata o daquela estritamente lingüístico, e aplicouno á cultura e o pobo que falaba tal lingua. Considerado un dos precursores das ideas da superioridade da raza aria, Penka popularizou a idea de que os arios xurdiran en Escandinavia e que poderían ser identificados a través da pureza étnica das poboacións nórdicas, e as súas características físicas (cabelos louros, cranio alongado, ollos azuis). Tomara por base as ideas do historiador xudeu Ludwig Geiger, que en 1871 defendera que a Europa central era o lugar de orixe da raza aria, e posteriormente ampliada por Theodor Poesche co engadido de que os nórdicos conservaran os seus caracteres intactos. A pesar de polémicas, as súas ideas sobre as orixes dos arios tiveron gran repercusión en Inglaterra, defendidas sobre todo por Gerald Henry Rendall co seu libro The cradle of the arians (1889):
Castelo de Rothesay
Erguido no século XII, aínda que hai quen afirma que xa existía unha fortificación en 1098, ten unha longa e estreita asociación cos reis Stewart, es Escocia, que darían orixe á Casa de Stuart.
Rosco Allen
Traxectoria profesional
O 29 de xullo de 2016, Allen co Río Natura Monbús Obradoiro da Liga ACB, tras xogar na Universidade de Stanford. O 13 de xullo de 2017, o Obradoiro chegou a un acordo co Iberostar Tenerife para a incorporación de Allen ó equipo canario.
Karl Penka
Bibliografía
As súas principais obras, cuxa repercusión serviu para difundir o mito sobre a "raza aria" en Europa, foron: Outras obras son:
Castelo de Rothesay
Ten unha historia turbulenta desde que, en 1230, foi capturado por invasores viquingos, foi palco da morte de Roberto III de Escocia en 1406, e destruído na Rebelión de Argyll en 1685.
No final do século XIX, tivo inicio a súa restauración co patrocinio do terceiro Marqués de Bute. Máis recentemente, en 1961, o castelo foi entregado á organización Historic Scotland.
Destaca pola súa infrecuente planta circular e por ser un dos poucos, no país, que aínda está rodeado por un foxo. Accédese por barco, a partir da baía de Wemyss.
Porno suave
miniatura|dereita|Corpo dunha muller espida. miniatura|dereita|Corpo dun home espido. O porno suave ou porno brando (do inglés softcore porn) é un xénero pornográfico no que non se mostran actos con penetración nin primeiros planos de xenitais.
Características
A pornografía suave abrangue as obras eróticas ou pornografía fotográfica que resulta sexualmente menos explícita que a pornografía dura. No porno brando os intérpretes móstranse espidos ou semiespidos, dunha forma polo xeral casual e sen representacións explícitas dos actos sexuais nin da masturbación. Non é posíbel no porno suave ver planos de penetracións vaxinais ou anais, cunnilingus, felacións ou exaculacións. Porén, as representacións visuais dos xenitais si están permitidas nun contexto de mero erotismo.
O Sisto, Gándara, Zas
O Sisto é un lugar da parroquia da Gándara no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 87 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 45 homes e 42 mulleres.
Volksbühne
miniatura|Volksbühne, Berlín O Volksbühne (literalmente "teatro do pobo" e oficialmente denominado Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Plaz) é un teatro de Berlín, (Alemaña). Localizado en Rosa-Luxemburg-Platz, no distrito de Mitte, no centro da cidade, que foi parte do antigo Berlín Oriental.
Historia
miniatura|O teatro en 1930 A iniciativa da organización Freie Volksbühne que promovía un teatro popular, a prezos accesibles para os traballadores que representase obras enmarcadas dentro do socialismo realista, o edificio contruíuse ao longo dos anos 1913 e 1914, deseñado por Oskar Kaufmann, integrando esculturas de Franz Metzner e contando cunha capacidade para 2000 espectadores. No decurso da segunda guerra mundial o teatro, como boa parte do resto da cidade, foi seriamente danado. A partir de 1947 a xestión pasou aos sindicatos da Alemaña Oriental. Entre 1950 e 1954 procedeuse á súa reconstrución seguindo dos deseños do arquitecto Hans Richter reducindo a súa capacidade ata os 800 espectadores.
Pierre Bayle
miniatura|dereita|Pierre Bayle Pierre Bayle, nado en 1647 e finado en 1706, foi un escritor e filósofo francés.
Traxectoria
Naceu en Carla-le-Comte, preto de Pamiers (Ariège), educouno o seu pai, ministro calvinista, e logo estudou en Puylaurens e en 1669 entrou na Universidade xesuíta de Tolosa, convertido ao catolicismo, dezasete meses despois volveu ao protestantismo e fuxiu a Xenebra, para evitar a persecución debida á revogación do Edicto de Nantes por Luís XIV, alí entrou en contacto coa obra de René Descartes.
En 1684 comezou a publicación de Nouvelles de la république des lettres, unha gaceta de crítica literaria, que constituíu o primeiro intento de popularizar a literatura. O seu Dictionnaire historique et critique constituíu un precedente de L'Encyclopédie.
Penouta, Correxais, Vilamartín de Valdeorras
Penouta é unha aldea do parroquia de Correxais, no concello de Vilamartín de Valdeorras. No ano 2010 tiña 20 habitantes.
Xeografía
Chégase ata Penouta pola estrada que une Valencia do Sil no oeste, con Arnado no leste. Tamén se pode acceder a pé por unha pasarela colgante que une as dúas ribeiras do Sil, e Penouta co núcleo de Vilamartín. No pasado, o sistema común de chegar a Vilamartín era o transporte fluvial.
A maiores do río Sil que o bordea, Penouta alberga nas súas delimitacións tres arroios torrenciais: O do Macelo, o das Pías e o de Rescoupín, algúns deles formando fermosas pincheiras e espazos de gran beleza paisaxística. Un cuarto arroio temporal, é o de Río-Seco e Penaponte. Lugar este último formado por unha pena ou rocha con forma de ponte natural, pola que pasa unha das estradas de acceso. Conta tamén esta aldea, con varias fontes de auga subterránea potábel, as fontes do Cano, do Penedo, de Chaudemedas e do Navalleiro.
A fauna local componse de xabarís, zorros, corzos, esquíos, xinetas, lebres, aves comúns (gorrións, perdices, corvos, mouchos, cucos, xílgaros etc), aves rapaces (aguia común), aves zancudas (garza, cegoña), morcego común, anfibios (rás, sapos, salamandra), réptiles (víbora común, lagartas) e acuáticos (peixe, troita, carpas).
A flora propia do lugar componse de árbores de folla caducifolia (castiñeiras, chopos, vimbios e vidueiras, árbores froitais, cerdeiras silvestres, entre outros) e o piñeiro coma árbore perennifolio. A xesta, o toxo, e algúns hérbedos (madroños), son os compoñentes da matogueira.
Algúns dos lugares representativos da aldea son a ponte colgante da Pasarela, o miradoiro nas Valiguadas ou as covas das Palas.
Historia
Pertenceu ós dominios do condado de Ribadavia e estivo baixo a influencia do convento dos Trinitarios de Correxais. A súa economía estivo baseada na agricultura vitivinícola e na gandería bovina.
No século XX viviu unha fonda despoboación por mor da emigración, na primeira metade cara a América (Cuba, Brasil e Arxentina), e na segunda metade cara a Europa, principalmente a Suíza. A mediados do século XX chegou a ter escola de seu.
Festas
A festividade local é o luns de Pascua na honra do San Bieito, na capela do mesmo nome. O día propio do santo foi de sempre o día 21 de marzo, que por coincidir noutros tempos antes ou durante a Semana Santa, decidiuse trasladar xusto ó día despois da Semana Santa.
Bunraku
O bunraku (文楽) é o nome xenérico polo que é coñecido o teatro de monicreques xaponés Ningyō jōruri (人形浄瑠璃) (monicreques e historias contadas). Caracterízase pola unión de tres artes escénicas distintas, os monicreques (ningyō), a recitación (jōruri) a cargo do recitador (tayū) e a música do shamisen.
O teatro de monicreques Ningyo Johruri Bunraku foi proclamado no 2003 e inscrito no 2008 na Lista representativa do Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade da Unesco.
Orixes
A orixe dos monicreques no Xapón non se coñece con exactitude, mais a maior parte dos estudosos coinciden que as monicreques participaban en antigos rituais relixiosos servindo como vehículo para facer chegar pregarias ós deuses, ou ben, o manipulador actuando como médium era posuído por un deus. Este tipo de uso aínda hoxe é frecuente en zonas rurais, no que o monicreque serve para protexer ós nenos de enfermidades. As figuras humanas representadas como bonecos ou monicreques, independentemente de se teñen movemento ou non, reciben en xaponés o nome de ningyō (人形), cuxo significado literal é “figura humana”.
Clasificación dos monicreques
Os monicreques clasifícanse seguindo diferentes criterios, un deles é polo número de manipuladores necesarios para operar con ela. Os papeis máis importantes necesitan de tres persoas, mentres que para os papeis secundarios un só operador abonda para o seu manexo.
Outra das divisións, en xeral a máis común, é segundo o tipo de cabeza do monicreque e distingue entre personaxes femininos e masculinos, e pola idade, clase social, personalidade e papel na obra. Entre os personaxes principais máis representados están:
As Pallozas, Mañón, Mañón
As Pallozas é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
A Fonte, Abrence, A Pobra do Brollón
A Fonte é un lugar da parroquia de Abrence no concello lucense da Pobra do Brollón na comarca da Terra de Lemos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña once habitantes (tres homes e oito mulleres).
Está situada a 461 m de altitude, a carón da estrada N-120.
Os cabalos
Os cabalos é un monumento de bronce de Juan Oliveira Viéitez ergueito en 1991 e situado na cidade de Vigo. Atópase no medio e medio da glorieta da Praza de España, onde antes houbo unha fonte circular con chafarices alumeados con diferentes cores, e anteriormente, para o mesmo deseño da glorieta, erguíase o pétreo Monumento aos heroes da Reconquista, obra do escultor Julio González Pola, que hoxe preside a peonil Praza da Independencia da mesma cidade.
Descrición
O grupo escultórico feito en bronce negro forma unha especie de espiral metálica ascendente que acada os 18 metros de altura, pola que ruben cinco grandes cabalos, o superior apoiado nas dúas patas traseiras no cumio da escultura. Pola espiral baixa unha fervenza de auga que cae nun encoro de 10 metros de diámetro e forma a fonte; arrodéase cun sinxelo xardín formado por céspede e unhas sebes que agochan os focos que alumean a fonte á noite. O conxunto pesa 40 toneladas e sitúase sobre un paso inferior para o tránsito rodado da Gran Vía, polo que houbo que reforzar moito o forxado para que o chan ature o peso.
O sentido da escultura é unha homenaxe ás bestas bravas que poboan os montes de Vigo (como as que moraban no achegado Monte do Castro).
Trofeo Teresa Herrera 1994
O xogador do Deportivo da Coruña, Fran, foi elixido mellor xogador do torneo por terceira vez.
Pierre Terrail de Bayard
miniatura|dereita|Estatua de Pierre Terrail de Bayard en [[Grenoble, Francia]] Pierre Terrail LeVieux, seigneur de Bayard (1473 – 1524) foi un militar francés, coñecido como o Chevalier Bayard, o cabaleiro sen medo e sen tacha.
Descendente de Aymon LeVieux e Hélène Alleman-Laval de familia nobre, naceu en Château Bayard, preto de Pontcharra, Isère. Foi paxe de Carlos I de Savoia e despois serviu a Carlos VIII de Francia, a quen acompañou a Italia e, tras a batalla de Fornovo (1495), armouno cabaleiro. Perseguindo aos inimigos entrou só en Milán; feito prisioneiro, Ludovico Sforza liberouno. En 1508 distinguiuse no sitio de Xénova por Luís XII de Francia e ao ano seguinte o rei nomeouno capitán. Ferido no sitio de Brescia (1512), ao recuperarse participou na batalla de Rávena baixo Gaston de Foix. Na batalla de Spurs (1513) caeu prisioneiro de Henrique VIII de Inglaterra, quen o puxo inmediatamente en liberdade, coa única condición que non entrar en combate durante seis semanas.
Logo da ascensión de Francisco I en 1515, Bayard foi feito tenente-xeneral do Delfinado e foi el quen ordena cabaleiro ao rei por mor da súa notoriedade. Ao principiar a guerra entre Francisco I e Carlos V, Bayard con 1000 homes mantivo Mézières contra un exército de 35.000, e, despois de seis semanas, os xenerais do exército imperial levantaron o sitio, a súa resistencia impediu o avance do exército imperial polo centro de Francia e deu tempo ao rei a organizar o exército real que botou fóra aos invasores en 1521. O rei ordenouno cabaleiro da orde de San Miguel.
Morreu na defensa do paso de Sesia ou Rovasenda, cando cubría a retirada do exército francés, o 29 de abril de 1524. Bayard simbolizou os valores da cabalería francesa de fins da Idade Media, foi un personaxe inmensamente popular no seu tempo que deu orixe a unha lenda que se transmitiu ao longo dos séculos.
William Maddock Bayliss
William Maddock Bayliss, nado en Wolverhampton en 1860 e finado en Londres en 1924, foi un fisiólogo inglés.
Traxectoria
Estudou en Londres e Oxford. En 1888 obtén un posto de profesor no University College de Londres e comeza a colaborar con Ernest Starling, con quen en 1902 descobre a secretina, hormona do páncreas.
Escribiu The Nature of Enzyme Action (1908), The Vaso-Motor System (1923). A súa mellor obra é Principles of General Physiology (1915), considerado o mellor libro sobre o tema na época.
Azaí
O azaí (do portugués: açaí) (Euterpe oleracea) é unha palmeira nativa do norte de América do Sur, apreciada polas propiedades nutritivas do seu froito. Medra no norte do Brasil, Güiana francesa, Suriname, Güiana, Trinidad, e sur de Bolivia, Perú e Venezuela e no Magdalena Medio e a rexión do Pacífico en Colombia.
O seu consumo data de tempos precolombianos e é un alimento moi importante na dieta amazónica. O cultivo intensivo do azaí estendeuse dentro do territorio brasileiro, durante os anos 1980 e 1990.
Etimoloxía
O azaí, do portugués açaí, tamén recibe os nomes comúns, todos orixinarios da lingua nativas do Brasil, de uaçaí, açaí-branco, açaizeiro, coqueiro-açaí, iuçara, juçara, palmiteiro, palmito, piná e tucaniei,. Açaí e uaçaí son oriundos do tupí yasa'i, "froita que zumega", nunha alusión ao zume desprendido polo seu froito. Juçara provén do tupí yu'sara. "Palmiteiro" e "palmito" son alusións ao seu uso na alimentación humana so a forma de palmito
Hábitat
Medra en bosques húmidos das terras baixas, en zonas alagábeis pretos das ribeiras.
É propia do Andén Pacífico, onde se coñece como palma murrapo ou naidí e forma extensas asociacións nas veigas alagábeis dos ríos, a menos de 100 m de altitude.
Usos
250px|thumb miniatura|Froitos se Euterpe oleracea O froito desta palmeira, coñecido co mesmo nome, é comestíbel e consómese en forma de bebidas, doces, e xeados.
Por cada 100 g a polpa do froito contén 8,1 g de proteínas; 52,2 g de glícidos (incluídos 44,2 g de fibra) e 32,5 g de graxas; ademais 260 mg de calcio, 4,4 mg de ferro, 1002 U de vitamina A e pequenas cantidades de vitamina C, así como ácido aspártico e ácido glutámico e ademais 319 mg de antocianina e outros antioxidantes.
O seu principal produto comercializado é o palmito, que se extrae derrubando as palmas e se procesa coma encurtido para comidas tipo ensalada. Os seus froitos son consumidos polas aves, especialmente polos paxaros do petróleo ou guácharos (Steatornis caripensis), mentres que as súas sementes son consumidas por roedores e por algúns peixes, adicionalmente os seus talos empréganse como trabes e pontóns na construción de teitos
Atribúenselle propiedades medicinais de varios tipos. Segundo o profesor Stephen Talcott, nun estudo realizado pola Universidade da Florida atopouse que provocou respostas autodestrutivas até no 86% das células canceríxenas da leucemia estudadas. O mesmo estudo tamén afirma que é unha das fontes de froitas máis rica en antioxidantes.
Nos Estados Unidos e por extensión no Canadá e Europa, comezouse a comercializar como suplemento alimenticio en forma de barritas enerxéticas, zume, caramelos ou mesmo a froita enteira. As empresas que comercializan estes produtos din que proporciona moita fibra, un nivel enerxético máis alto e mellora a vida sexual, a dixestión, a saúde cutánea, a saúde cardíaca, o sono e incluso diminúe os niveis de colesterol. Ademais, atribúenlle propiedades adelgazantes. Quackwatch (organización sen ánimo de lucro estadounidense dedicada a destapar fraudes relacionados coa saúde) advertiu que os niveis de antioxidantes do zume de azaí, suposta fonte das súas propiedades beneficiosas, non son superiores que nos doutras froitas como os arandos, certos tipos de uva ou cereixas.
Taxonomía
oleracea: epíteto latino que significa "con fragrancia, recendo".
Notas
* Schultes, Richard E. 1974. Palmeras y religión en el noroeste amazónico. Príncipes 18 (1): 3-21. Astrocaryum vulgare, Bactris gasipaes, Euterpe oleracea, E. precatoria, Leopoldinia piassaba, Maximiliana martiana, Oenocarpus bacaba, Socratea exorrhiza
O soño da cámara vermella
miniatura|250px|Unha escena da novela pintada polo artista da [[dinastía Qing, Sun Wen (1818-1904).]]
Crese que O soño da cámara vermella é semiautobiográfica, reflectindo o ascenso e o declive da familia de Cao Xueqin e, por extensión, da dinastía Qing. Como o autor indica no primeiro capítulo, intenta que sexa unha lembranza das damas que coñeceu na súa mocidade: amigas, parentes e criadas. A novela destaca non só polo número das súas personaxes e a súa psicoloxía, mais tamén pola súa precisa e detallada observación da vida e as estruturas sociais da sociedade chinesa do século XVIII.
Características
O título da novela pódese traducir alternativamente coma O soño da cámara vermella ou Un soño de mansións vermellas, e ás veces denomínase con outro nome, A historia da pedra (chinés tradicional: 石頭記, chinés simplificado: 石头记, pinyin: Shítóu jì, literalmente "A gravación da pedra"). Só os oitenta primeiros capítulos foron escritos por Cao Xueqin. Outros autores crearon máis de cen finais alternativos, adoito engadindo corenta capítulos adicionais para completar a novela.
Crese que a novela é semiautobiográfica, reflectindo os designios da familia do autor. Como o autor detalla no primeiro capítulo, pretende ser unha homenaxe ás mulleres que coñeceu na súa xuventude: amigas, parentes e serventes. A novela destaca non só polo enorme elenco de personaxes (a maioría femininos) e o ámbito psicolóxico, senón tamén pola súa precisa e detalla observación da vida e das estruturas sociais típicas da aristocracia chinesa do século XVIII.