cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haloalcano
A partir de alquenos
Un alqueno reacciona cun haluro de hidróxeno (HX) como o cloruro de hidróxeno (HCl) ou o bromuro de hidróxeno (HBr) para formar un haloalcano. O dobre enlace do alqueno é substituído por dous novos enlaces, un co halóxeno e o outro co átomo de hidróxeno do hidrácido do halóxeno. A regra de Markovnikov establece que nesta reacción o máis probable é que o halóxeno quede unido ao carbono máis substituído. Por exemplo:
Os alquenos tamén reaccionan con halóxenos (X2) para formar haloalcanos con dous átomos de halóxeno veciñais. Isto ás veces coñécese como "decoloración" do halóxeno, xa que o reactivo X2 é coloreado e o produto é habitualmente incoloro. Por exemplo:
Outra opción é haloxenar a posición alílica dun alqueno, con NBS (N-bromosuccinimida), que actúa como fonte de bromo molecular (Br2) a baixa concentración ao reaccionar con bromuro de hidróxeno (HBr) presente a nivel de trazas, usando tetraclorometano como disolvente en presenza dun iniciador de radicais libres (como peróxidos ou luz). O propósito da NBS é deter a reacción no produto desexado; en caso contrario a bromación continuaría. Como produto secundario obtense succinimida.
Xoán (nome)
O patronímico de Xoán ou Iohan deu en Galiza Iohannis: 1177:Pedro Iohannis, usado como xenitivo, formaranse despois varios resultados diferentes: Anes (1262: Pedre Anes; 1454: Maria Anes), Eans, Eanes, Enes, Ennes, Ianes, Yanes (1385: Afonso Yanes Traveso; 1273: Eldora Yanes, que en 1276 aparece como Eldora Eanes; 1275: Laurenço Ianes d'Ourense; 1396: Eynes Ianes), Oanes (1082: Tota Joanis; 1272: Migael Joanes; 1279: Gonzaluo Oanes). Hoxe é común o castelanizado: Yáñez ('fillo de Xoán o Iohan'). En inglés é Johnson ('fillo de John') e Evanson ou Evans ('fillo de Ewan').
Haloalcano
A partir de alcohois
Unha alternativa ao uso de cloruro de tionilo, é usar cloruro de oxalilo, co que se obtén o cloroalcano correspondente.
Xoán (nome)
Un nome equivalente a Xoán é Iván, que vén da versión rusa do nome, e que transliterado conserva maior semellanza coa grafía antiga.
Haloalcano
A partir de alcohois
Utilizando o método de Rydons, un alcohol quentado cun halóxeno en presenza de trifenil fosfato produce haloalcanos.
Xoán (nome)
Galiza
No galego antigo aparece grafado de diferentes xeitos, sendo os máis comúns: Iohan e Johan: 1248: Iohannes Chascus; 1258: Iohanne Albo; 1268: Johanne Topete; 1285: Iohan do Frade; 1294: Johan Casado; 1296: Jhoâ Alegre; 1306: Johan Sennor; 1364: Johan de Novoa; 1419: Iohan Sutil1; 1420: Juan Agulla; 1430: Iohan Seoane; 1433: Johan Leal; 1454: Johan Tomé; 1454: Johan da Ynsoa; 1468: Iohan Feixoo; 1485:Juan Tato; S. XV: Johan Cabaneiro; 1500: Juan de Saas.
Haloalcano
A partir de ácidos carboxílicos
Hai dous métodos para a síntese de haloalcanos a partir de ácidos carboxílicos son a reacción de Hunsdiecker e a reacción de Kochi.
Biosínteses
Moitos cloro- e bromolcanos fórmanse na natureza. As principais vías implican os encimas cloroperoxidase e bromoperoxidase.
Reaccións dos haloalcanos
Os haloalcanos son reactivos fronte a nucleófilos. O enlace entre o carbono e o halóxeno está polarizado, o halóxeno é máis electronegativo que o carbono ao cal está unido. Isto supón un carbono electrodeficiente (electrófilo) que, inevitablemente, atrae nucleófilos.
Reaccións de substitución
A hidrólise, unha reacción na que a auga rompe un enlace, é un bo exemplo da natureza electrófila dos haloalcanos. O enlace polarizado atrae ións hidróxido, OH-, (o NaOH(aq) é unha fonte común deste ión). O OH- é un nucleófilo cunha carga negativa, e xa que ten un exceso de electróns, pode cedelos ao carbono electrófilo, o que ten como resultado a formación dun enlace covalente entre os dous. Así C-X rompe heteroliticamente dando lugar a un ión haluro, X-. Como o OH está agora unido ao grupo alquilo creouse un alcohol. (A hidrólise, por exemplo, do bromoetano leva á formación de etanol).
Hai que salientar que dentro do grupo dos halóxenos, o enlace C-X debilítase ao aumentar o tamaño do halóxeno, (e diminuír a forza como base do correspondente ión haluro), e isto afecta á velocidade da reacción. Por tanto, o enlace C-I dun iodoalcano xeralmente reacciona máis rápido que o C-F dun fluoroalcano.
Xoán (nome)
Usos e variantes
O alcume Xan era moi usado. Nos documentos e dicionarios galegos do século XIX e anteriores aparece grafado coma Jan, Jhan ou Jân. Martín Sarmiento xa falaba tamén de Jan, referíndose á toponimia, concretamente a un padroeiro de Figueirido: ''Jâm de Figueyrido. Jàn, de Joannes. Figueyrido (San Andrés de) es feligresía una legua al medio día de Pontevedra, junto a Vilaboa.''
Haloalcano
Reaccións de substitución
Ademais da hidrólise, algúns outros exemplos de substitución nucleófila son:
Xoán (nome)
Usos e variantes
Coloquialmente dise que un xan é unha persoa boa e inocente ou infeliz.
Haloalcano
Reaccións de eliminación
En vez de xerar unha molécula na que o halóxeno é substituído por algo diferente, pódense eliminar completamente tanto o halóxeno coma un hidróxeno veciñal para formar un alqueno. Por exemplo, con bromoetano e NaOH, o hidróxido pode atacar a un átomo de hidróxeno do carbono non substituído, eliminando un protón (H+) e o bromuro do bromoetano. Isto dá C2H4 (etileno), H2O e NaBr.
Xoán (nome)
Usos e variantes
En xeral, San Xoán é un topónimo común en Galiza (véxase San Xoán). San Xoán é tamén o mes de xuño, en honra á noite de San Xoán:
Haloalcano
Propelentes
Un dos usos importantes dos CFC é o de propelentes en inhaladores para medicamentos utilizados no tratamento da asma. A conversión destes dispositivos e tratamentos desde o uso dos CFC ao doutros halocarbonos que non teñan o mesmo efecto sobre a capa de ozono está en marcha. A capacidade dos hidrofluorocarbonos como propelentes para solubilizar medicamentos e excipientes é diferente da dos CFC e, polo tanto, requirirán un considerable esforzo para reformulalos.
Xoán (nome)
Refraneiro
Eligio Rivas Quintas di que Xoán é un nome moi socorrido no folclore galego.
Haloalcano
Refrixerantes
Un refrixerante é un composto usado nun ciclo térmico que sofre un cambio de fase de gas a líquido e ao revés. Os dous usos principais dos refrixerantes son en frigoríficos, conxeladores e aires acondicionados. Os CFC apareceron na década de 1930 e, dadas as súas características de seguirdade, baixa toxicidade, estabilidade, fácil uso e baixo prezos, substituíron aos perigosos amoníaco, cloruro de metilo ou SO2, que se utilizaran ata aquel momento como refrixerantes. Porén, as evidencias da súa acción prexudicial sobre a capa de ozono fixeron que o uso dos CFC como refrixerantes en novas instalacións estea prohibido desde mediados da década de 1990. O uso dos HCFC en equipos novos tamén está prohibido, aínda que poden usarse aínda por un tempo limitado en recargas. Unha alternativa é o uso de HFCs.
Escumas
Un axente escumante (ou expandente ou de expansión) é un material que producirá gas baixo certas condicións, (normalmente temperaturas altas), e pode usarse para formar escuma, aumentando o volume. É o caso de compostos volátiles que ao quentarse producen gas. No pasado usouse amplamente o CFC-11, que posteriormente foi substituído principalmente polo HCFC-141b. Na actualidade téndese ao uso de HFCs e hidrocarburos así como tecnoloxías baseadas en CO2, auga ou aire.
Disolventes
No pasado o uso do metilcloroformo (1,1,1-tricloroetano) na limpeza de metais e do CFC-113 na limpeza de compoñentes electrónicos estaba moi estendido. Debido aos seus efectos nocivos sobre a capa de ozono o seu uso está prohibido desde mediados da década de 1990. Dado que tamén o seu uso debe ser abandonado progresivamente, como substitutos provisionais usáronse os HCFC-141b e HCFC-225 ca/cb. Outro disolvente, usado como desengraxante na industria, tamén xa prohibido, é o tetracloruro de carbono. Entre as alternativas que apareceron a estes disolventes encóntranse o uso de HFCs, hidrofluoroéteres (HFEs), disolventes clorados (por exemplo, tricloroetileno), hidrocarburos e disolventes oxixenados (por exemplo, metanol). Tamén sistemas de limpeza que usan auga ou o uso de tecnoloxías que non precisan limpeza.
Control de pragas
O bromuro de metilo (CH3Br) tense usado para a fumigación de solos e o control de pragas agrícolas. Na Unión Europea a súa utilización está limitada e controlada a usos críticos.
Saltón (homónimos)
Co termo saltón podemos referirnos a:
Valais
Valais (en alemán: Wallis, en arpitano: Valês, en francés: Valais, italiano: Vallese e romanche: Vallais) é un cantón de Suíza, arredor do Val do Ródano. As súas linguas oficiais son o francés e o alemán, aínda que tamén se fala o arpitano.
Luís Cereijo León
Luís Cereijo León, nado en Ferrol o 15 de maio de 1880 e finado na mesma cidade o 7 de xuño de 1968, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Mestre. Dirixiu o semanario El Cruzado de Ferrol (1910-1911). Foi mestre en Boiro e despois en Sada dende 1928. En Sada promoveu en 1933 a edición da revista semanal Galicia co seu fillo Luís Cereijo Mosquera. En 1934 pasou a rexentar a escola número 2 do Hospicio de Ferrol. Colaborou en Diario de Galicia, La Voz de Galicia e La Escuela Parroquial. Finou en Ferrol con 88 anos.
Recoñecementos
Foi premiado pola Mutualidad Nacional de Enseñanza Primaria.
Vida persoal
Casou con Juana Mosquera Pita, que finou o 16 de febreiro de 1945.
Igrexa de San Miguel de Osmo
A igrexa parroquial de Osmo atópase enclavada nunha carballeira en Osmo no concello de Cenlle. Ao seu carón hai un enorme carballo de máis de cen anos.
Na súa orixe parece ser que foi de fundación privada, feita polo Conde de Ribadavia. A súa imaxe actual débese a importantes reformas feitas no século XVIII.
Descrición
A igrexa é de núcleo románico, aínda que sufriu profundas transformacións nos séculos XVI e XVII. Presenta planta basilical dunha soa nave, lixeiramente modificada, cun adro e un anexo no seu muro norte, anexo no que antigamente se conservaba o arquivo parroquial.
miniatura|dereita|Detalle dos canzorros no lateral da igrexa.
Conserva pouco da súa orixinal fábrica románica, tres canzorros no muro sur, que pola súa tipoloxía, de motivos xeométricos, fai que poidamos situalos nunha étapa do románico serodio. Tamén pode ser desta época unha cruz situada na cabeceira da Igrexa.
Desta mesma época destaca a sancristía cuberta cunha bóveda nervada en forma de cruz estrelada. Nas súas claves sorprenden cinco medallóns que representan o sol, a lúa, dous anxos enfrontados e no central un motivo floral sorprendendo os cinco pola súa boa feitura. Os arcos nervados apoiánse en ménsulas que representan dúas facianas no lado oeste e as dúas do lado leste sen decoración.
Ao pé do altar hai dúas tumbas con escudos (suponse que pertencen a familia dos Condes de Ribadavia). No seu interior é de resaltar a importancia dunha predela no altar de San Francisco.
A Predela de San Miguel
Entrando na igrexa pódese observar a man esquerda o altar de San Francisco onde está a Predela de San Miguel, un dos exemplos máis claros do manierismo de principios do século XVII convivindo con trazos barrocos. Os materiais empregados na súa confección e a disposición das pinturas sitúan a orixe da predela nun altar realizado dentro do primeiro cuarto do século XVII. A Predela está composta de oito táboas pintadas ao óleo, de 20 x 10, 20 x 15 e 17 x 30 cm.
En Osmo, na predela os evanxelistas colócanse nas caras externas e saintes do mesmo, mentres que nas zonas máis afundidas e adoptando diferentes formatos se dispoñen o Nacemento de Cristo e o Descanso na Fuxida a Exipto, a Epifanía e a Circuncisión.
GATE
GATE (General Architecture for Text Engineering) (Arquitectura Xeral para a Enxeñería de Textos) é un proxecto emprendido polo grupo de procesamento da linguaxe natural da Universidade de Sheffield que trata de reunir as ferramentas precisas para o procesamento da linguaxe natural mediante aplicacións informáticas.
Ligazóns externas
GATE
O Piñeiro, Xaviña, Coristanco
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 28 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 16 mulleres.
Illas Torres
miniatura|250px|Illas Torres.
thumb|350px|The Torres Islands
As illas Torres son un grupo de illas situadas ao norte de Vanuatu. Forman parte da provincia de Torba.
As sete illas do grupo Torres, de norte a sur, son Hiw ou Hiu (a máis grande), Metoma, Tegua, Ngwel (un illote deshabitado), Linua,  Lo ou Loh, e  Toga. Esta cadea esténdese 42 km.. O punto máis alto da cadea ten 200 m. sobre o nivel do mar. Contrariamente á crenza popular, só uns poucos tramos de costa das illas Torres, están agraciados con praias de area branca, en realidade, gran parte da costa está composta por rocas de coral levantadas.
A mediados de 2004, as Illas Torres tiñan unha poboación total de aproximadamente 950 persoas, dispersas en polo menos dez asentamentos de diferentes tamaños, todas as cales atópanse en ou preto das zonas costeiras. Os nomes destes asentamentos son: Yögevigemëne (ou Yögemëne para abreviar), Tinemēvönyö e Yale Yakwane (en HIW), Lotew (en Tegua, ás veces mal escrito Lateu), Lungharegi, Telakwlakw e Rinuhe (en Lo), e Likwal e Litew (en Toga). Unha pequena pista de aterraxe en Linua abriu as súas portas en 1983 e ofrece o único vínculo regular de transporte co resto de Vanuatu. Lungharegi está considerado como o centro administrativo das illas Torres, pero este papel é moi pequeno. Conta cun teléfono comunitario e clínica médica, pero non hai banco nin comisaría e a fornecen só dúas tendas.
Nome
Un dos nomes pre-europeos máis importantes polo que este grupo de illas era coñecido polos seus habitantes e outras sociedades veciñas era Vava (ou Vave). Pero, nalgún momento a principios do século XIX, os cartógrafos europeos déronlle o nome de Torres ao grupo, en memoria do navegante portugués do século XVI Luís Vaz de Torres, quen visitou brevemente algunhas das illas de Vanuatu Norte e Central, en abril, maio e xuño de 1606, e cuxo nome tamén foi dado ó importante Estreito de Torres que separa o continente australiano da illa de Nova Guinea. Ironicamente, nin Torres, nin o seu comandante, o capitán portugués Fernandes de Queirós (ambos ao servizo da corona española), nin ningún dos seus subordinados chegaron a velo nunca, nin oíron falar del nin chegaron preto das illas de Torres durante a súa travesía polo arquipélago. Con todo, a través da súa reiterada aparición en mapas europeas, o nome de Torres finalmente quedou e as illas coñecéronse como tal durante case douscentos anos. Hoxe en día, os habitantes deste arquipélago abandonaron o antigo nome de Vave, que só se recorda por algunhas persoas maiores. Agora designan o seu grupo de illas como 'Torres' - malia que nin coñecen nin se preocupan pola historia e o significado deste nome.
Historia
Segundo os escasos datos arqueolóxicos actualmente dispoñibles sobre a prehistoria deste grupo, as Illas Torres foron probablemente poboadas por primeira vez hai uns 3.200 anos. Hai evidencia abundante (tanto arqueolóxica como oral) que antes do contacto cos europeos o patrón de asentamento das illas Torres era moi diferente das aldeas costeiras de hoxe. A maioría das aldeas e as zonas ocupadas por familias (nakamal ou gemel) aparentemente atopábanse nas terras máis altas, lonxe da costa, e estaban habitadas por un menor número de persoas. Polo tanto, a superficie das illas, probablemente estaría salpicada de pequenos claros no medio dos cales poderíanse atopar un puñado de casas e espazos rituais.
As illas Torres foron descubertas polo explorador portugués Luís Vaz de Torres navegando na expedición de Queirós de 1606. Este navegante tamén descubriu o Estreito que leva o seu nome entre Nova Guinea e Australia. Outros exploradores europeos chegaron ás illas no século XIX, pero as illas rapidamente incorporáronse á esfera de influencia da Misión Melanesia (unha misión anglicana) na década de 1880. Foi como resultado da presión exercida pola Misión que os habitantes de Torres comezaron a concentrarse nos asentamentos costeiros, onde podían ser máis facilmente accesibles e controlados polos estranxeiros. Foi tamén nesta época que un insular de Torres, que hoxe se coñece polo seu nome cristianizado de Adams Tuwia, foi levado primeiro á sé da Misión na illa de Norfolk, onde finalmente ordenouse sacerdote. Con todo, o primeiro Melanesio en ser ordenado sacerdote foi George Sarawia, nas veciñas illas de Banks, onde os anglicanos estableceran o seu centro rexional de operacións. É importante destacar que, como resultado desta estratexia de liderado a Misión decidiu adoptar a linguaxe da Illa Mota (nas banks) como a lingua elixida para traducir e transmitir a palabra de Deus nas banks, Torres e Temotu. Polo tanto, de acordo cos arquivos locais, o ensino da Mota na escola da misión Torres continuou ata a década de 1970, é por esta razón pola que aínda é posible atopar insulares maiores das Torres, que falan Mota.
Malia a presenza da Misión a finais do século XIX, o primeiro misioneiro non local que se instalou de xeito duradeiro nas illas Torres non chegaría ata a primeira década do século XX. Foi o reverendo Walter John Durrad, que viviu en Tegua e logo en Lo, entre os anos 1905 e 1910. Durrad fundou a primeira misión permanente nas illas Torres na costa do sur de Tegua, pero trasladouse logo a Vipaka, na costa suroeste de Lo, despois de que supostamente decatásese de que o principal xefe de Tegua mantivese practicas incestuosas, un pecado insufrible para a sensibilidade do mando da Misión.
Idiomas
Fálanse dúas linguas estreitamente relacionadas pero distintas no grupo Torres: hiw e  Lo-toga. O Hiw é falado pola poboación (ao redor de 280 persoas) da illa de hiw. O Lo-toga fálase no sur das Torres, esencialmente, nas illas de Lo e Toga (ao redor de 580 persoas), componse de dúas variedades dialectais moi próximos, Lo e Toga (Toga utilízase ás veces como termo para os dous dialectos). Non hai intelixibilidade mutua entre hiw e o Lo-toga, pero moitos falantes hiw son bilingües.
Cultura
Hoxe en día os habitantes das illas Torres continúan cos mesmos patróns xerais de agricultura de subsistencia e actividades suplementarios pesca dos seus antepasados. Ademais, aínda mantéñense os aspectos clave dos seus coñecementos e ciclos rituais ancestrais en xeral. Están gobernados por dúas institucións centradas no home, coñecidas como Hukwe (que é o equivalente da sukwe nas Illas Banks) e Leh-Temet. O Hukwe constitúe o complexo local de rituais de estado de alteración polos cales os homes son capaces de adquirir un maior status de poder, mentres o Leh-Temet é o nome dado a un pequeno grupo de homes que foron iniciados nos tipos específicos de coñecemento ritual que están directamente relacionados cá manipulación de mana (potencia xenerativa ou poder) e, máis expresamente, á relación entre a vida e a morte. O aspecto máis impresionante e visible das actividades dos iniciados no Leh-Temet son a fabricación e o uso de tocados rituais, coñecidos como Temet (espíritos primordiais) durante os cales lévase a cabo un canto especial así como un baile cerimonial. De feito, os tocados son coñecidas como Temet, xa que se considera que son as manifestacións físicas temporais dos Temet, polo que o uso de tocados considérase que é unha operación moi delicada, durante a cal existe a posibilidade de contaminación espiritual, polo que ten que estar estreitamente supervisada e controlada. É en parte por esta razón que os tocados destrúense inmediatamente despois do final da cerimonia. Sen prexuízo da continuidade de certas prácticas consuetudinarias fundamentais, moitos cambios importantes e profundos transformaron a vida e a cosmovisión destes pobos, como resultado de máis dun século de contactos, a penetración da igrexa anglicana, os administradores coloniais e comerciantes, e máis recentemente, a influencia poscolonial da nación-estado e o mercado mundial internacional, cuxa maior manifestación directa é en forma de diñeiro en efectivo, os viaxeiros independentes, veleiros e cruceiros de luxo que visitan este grupo de illas de cando en vez.
-670
Outros
Historia ano a ano
Supercopa de España de Fútbol Sala
A Supercopa de España de fútbol sala é un torneo organizado pola Liga Nacional de Fútbol Sala dende o ano 1990.
Nun principio esta competición era disputada polo campión da División de Honra e o da Copa de España, seguindo o modelo da Supercopa de España de Fútbol, e se un equipo gañaba os dous títulos se lle outorgaba automaticamente o título de campión da Supercopa. Dende o ano 2006 é disputada por catro equipos, incluíndo ao subcampión da Liga e ao equipo anfitrión, disputándose eliminatorias a partido único cunha quenda de penaltis no caso de empate ao finalizar o tempo regulamentario e os 5 minutos de prórroga.
Club Portugalete
O Club Portugalete é un club de fútbol español, da cidade de Portugalete (Biscaia). Foi fundado en 1909 e xoga na Terceira División Española.
Historia
O fútbol chegou a Portugalete a finais do século XIX a través dos mariños ingleses que desembarcaban na ría de Bilbao e dos mozos portugaluxos que estudaban en Inglaterra. O primeiro equipo creado en Portugalete foi o Athletic de Portugalete que naceu en 1899. Con todo, o actual club adoita remontar as súas orixes a 1909 cando é fundado e se federa o Club Deportivo Portugalete. O seu primeiro presidente foi Alfredo Hervías.
As cores do Portu xorden uns anos despois cando en 1912 queda subcampión da Segunda Categoría do Campionato Rexional por detrás do Arenas Club de Getxo. Se ao gañador regálaselle un xogo de camisetas roxinegras (os que serían a partir de entón as cores do Areas), o Portu recibe un xogo de camisetas amarelas e negras a raias que pasan a ser as súas cores a partir de entón.
En 1915 o Portu ascende á primeira categoría do Campionato Rexional Norte tras vencer a un histórico como o Racing de Santander. Ao ano seguinte unha reorganización da categoría deixa ao Portu fóra da mesma e o club cesa na súa actividade por uns anos.
O club sería refundado baixo diferentes nomes, primeiro como Portugalete FC en 1921, como Portugalete Chiqui durante a guerra e finalmente como Nuevo Club Portugalete en 1944. Esta última denominación, tras perder o apelativo de Nuevo é o que perdura actualmente.
En 1951 logra o seu primeiro ascenso á Terceira División tras militar en categorías rexionais. Durante a súa historia o Portugalete alternou a Terceira división coas categorías rexionais ata que en 2005 lograse por primeira vez na súa historia o ascenso a Segunda división B, alcanzando o maior éxito da súa historia. En 2006 perdeu a categoría volvendo á Terceira División onde conseguiu acabar a liga regular como líder do seu grupo para despois caer eliminado na fase de ascenso a Segunda división B fronte ao Don Benito. En 2008 volveu a quedar en primeiro posto do seu grupo e na fase de ascenso enfrontouse ao CD Villanueva nun grupo no que tamén están o CD Iruña e o filial do Racing de Santander. Quedou eliminado ao perder contra o CD Villanueva.
Na tempada 2008-2009 consegue facer historia ao clasificarse para dezaseisavos de final eliminando ao Don Benito na rolda anterior. Nesta eliminatoria caeu fronte ao Valencia CF.
No verán do ano 2009, o club celebra o centenario cun triangular contra o Real Sporting de Xixón e o Athletic Club, no primeiro partido de tan só 45 minutos, o Sporting de Xixón vence ao Portu 0-2, na final, o Sporting vence 0-1 ao Athletic de Bilbao e gaña o trofeo triangular. O partido acabou cos xogadores dos equipos celebrándoo no terreo de xogo e o irmandamento das afeccións.
Tras unha gran tempada 2009-2010, na que tras a chegada do adestrador Javi Luaces remontouse desde a posición 17ª, que ocupaba na xornada 14, ata o segundo posto ao termo do campionato, o Portu quedou ás portas de conseguir por segunda vez na súa historia o ascenso a Segunda división B. Eliminou o CD Anguiano (0-2 e 0-0) e ao CD Illescas (0-0 e 2-1) nas 2 primeiras eliminatorias. Na 3ª e última eliminatoria enfrontouse ao Xetafe B. Na ida, tras lesionarse 3 centrocampistas ao longo do encontro perdeuse por 1-0. Na volta, co estadio A Florida ao completo, un gol do Getafe B aos 20 segundos de partido deixaba moi costa arriba a eliminatoria. O resultado final foi 2-2 e o ascendido o Getafe B.
Estadio
Estadio La Florida, inaugurado o 25 de decembro de 1951, con capacidade para 3.000 persoas. Dimensións 103x64 metros.
81ª edición dos Óscar
A 81ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2008 dos Estados Unidos e celebrouse o 22 de febreiro de 2009, no Kodak Theatre no distrito de Hollywood, nos Ánxeles (California). Durante a cerimonia, a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como Oscars) en 24 categorías. A cerimonia foi televisada nos Estados Unidos pola ABC. O actor australiano Hugh Jackman presentou a cerimonia por vez primeira. O nomeado ó Oscar Laurence Mark serviu como produtor do evento, mentres que o guionista e director gañador dun Oscar Bill Condon serviu como produtor executivo. A Academia agardaba revitalizar a cerimonia a través dun equipo de produción totalmente novo e un xurado gardado en segredo. A transmisión por televisión recibiu críticas xeralmente favorables.
Slumdog Millionaire gañou oito premios, o máis galardoado aquela noite, incluíndo mellor filme e mellor director (Danny Boyle). Outros gañadores foron O curioso caso de Benjamin Button con tres premios, O cabaleiro escuro e Milk con dous, e Departures, The Duchess, La Maison en Petits Cubes, Man on Wire, The Reader, Smile Pinki, Toyland, Vicky Cristina Barcelona e WALL-E gañaron un. A audiencia nos Estados Unidos acadou os 36 000 000 de espectadores.
Gañadores e nomeados
Os nomeados da 81ª edición dos Óscar foron anunciados o 22 de xaneiro de 2009, no Samuel Goldwyn Theater en Beverly Hills, California, por Sid Ganis, presidente da Academia, e o actor gañador dun Oscar Forest Whitaker.
O filme con máis nomeamentos foi O curioso caso de Benjamin Button. Os gañadores foron anunciados durante a cerimonia o 22 de febreiro de 2009.
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letras grosas.
miniatura|dereita|150px|[[Danny Boyle, Mellor director]] miniatura|dereita|150px|[[Sean Penn, Mellor actor]] miniatura|dereita|150px|[[Kate Winslet, Mellor actriz]] miniatura|dereita|150px|[[Heath Ledger, Mellor actor secundario (póstumo).]] miniatura|dereita|150px|[[Penélope Cruz, Mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Dustin Lance Black, Mellor guión orixinal]] miniatura|dereita|150px|[[A. R. Rahman, Mellor banda sonora e canción orixinal]]
Procesamento da linguaxe natural
Historia
O Procesamento da Linguaxe Natural (PLN) é unha das pedras angulares temperás da intelixencia artificial (IA). A tradución automática, por exemplo, naceu a fins da década dos corenta, antes de que se acuñara a propia expresión «Intelixencia Artificial». Non obstante, o PLN desempeñou múltiples papeis no contexto da IA, e a súa importancia dentro deste campo ten crecido e decrecido a consecuencia de cambios tecnolóxicos e científicos. Os primeiros intentos de traducir textos por ordenador a fins dos anos corenta e durante os cincuenta fracasaron debido á escasa potencia dos ordenadores e á escasa sofistificación lingüística. Porén, os esforzos realizados nas décadas dos sesenta e os setenta para producir interfaces en linguaxe natural para bases de datos e outras aplicacións informáticas obtiveron un certo grao significativo de éxito. A década dos oitenta e a principios dos noventa veu rexurdir a investigación no terreo da Tradución Automática.
Detección de separación entre as palabras
Na lingua falada, non se acostuman facer pausas entre palabra e palabra. O lugar no que se debe separar as palabras a miúdo depende de cal é a posibilidade que manteña un sentido lóxico tanto gramatical como contextual. Na lingua escrita, idiomas como o chinés mandarín tampouco teñen separacións entre as palabras.
Recepción imperfecta de datos
Acentos estranxeiros, rexionalismos ou dificultades na produción da fala, erros de mecanografado ou expresións non gramaticais, erros na lectura de textos mediante OCR
Compoñentes
A análise das palabras para extraer raíces, trazos flexivos, unidades léxicas compostas e outros fenómenos. A análise da estrutura sintáctica da frase mediante unha gramática da lingua en cuestión. A extracción do significado da frase, e a resolución de ambigüidades léxicas e estruturais. A análise do texto máis alá dos límites da frase, por exemplo, para determinar os antecedentes referenciais dos pronomes. Estruturar cada frase do texto co fin de expresar o significado adecuado. A xeración da cadea lineal de palabras a partir da estrutura xeral da frase, coas súas correspondentes flexións, concordancias e restantes fenómenos sintácticos e morfolóxicos.
Aplicacións
As principais tarefas de traballo na área do PLN son:
The Umbrella Academy (serie de televisión)
O elenco está composto por Elliot Page, Tom Hopper, David Castañeda, Emmy Raver-Lampman, Robert Sheehan, Aidan Gallagher, Cameron Britton, Mary J. Blige, John Magaro, Adam Godley, Colm Feore, Justin H. Min, Ritu Arya, Yusuf Gatewood, Marin Ireland e Kate Walsh. Inicialmente, a adaptación da banda deseñada por Universal Pictures, mais o proxecto converteuse nunha serie de televisión en 2015, antes de obter a luz verde de Netflix en xullo de 2017. A serie foi rodada en Toronto e Hamilton, no Canadá.
A primeira tempada estreouse en Netflix o 15 de febreiro de 2019. En abril de 2019, Netflix declarou que 45 millóns de fogares viron a primeira tempada durante o primeiro mes logo da estrea. Ese mesmo mes, a serie foi renovada para unha segunda tempada, a cal se estreou o 31 de xullo de 2020. Ámbalas dúas tempadas recibiron valoracións positivas por parte da crítica. En novembro de 2020, a serie foi renovada para unha terceira tempada.
Muras, Muras
San Pedro de Muras é unha parroquia do concello de Muras na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. Tiña 292 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 144 homes e 148 mulleres. O que supón unha diminución de 81 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 373 habitantes (183 homes e 190 mulleres) e 93 menos que en 2006.
Historia
En 1895 constituíronse as novas parroquias de Ambosores e do Sisto con lugares de Muras.
Base
O termo base pode referirse a:
Lugares de Ribas de Sil
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ribas de Sil.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ribas de Sil
Angostura (xénero)
Angostura é un xénero de plantas da familia das rutáceas que comprende 50 especies, algunhas delas que teñen propiedades medicinais, propias de Suramérica.
Reginald Innes Pocock
Reginald Innes Pocock, nado o 4 de marzo de 1863 en Clifton, Bristol (Inglaterra), e finado o 9 de agosto de 1947 en Londres, foi un zoólogo inglés.
Angostura (xénero)
Especies seleccionadas
Pódese ver a lista completa en PPP-Index.
Reginald Innes Pocock
Traxectoria
Naceu en Clifton, Bristol, Inglaterra. Comezou a sentir interese pola historia natural na St. Edward's School de Oxford. Recibiu clases de zooloxía de Edward Bagnall Poulton, e se lle permitiu estudar anatomía comparada no Museo de Oxford. Estudou bioloxía e xeoloxía no University College de Bristol.
Angostura (xénero)
Sinonimia
Segundo Germplasm Resources Information Network (GRIN), do United States Department of Agriculture, recoñécense os seguintes sinónimos para Angostura:
Reginald Innes Pocock
Traxectoria
En 1885, exerceu de asistente no Museo de Historia Natural de Londres, traballando na sección de entomoloxía durante un ano. Fíxose cargo das coleccións de arácnidos e de miriápodos. Tamén se encargou de organizar as coleccións de aves británicas, desenvolvendo daquela un grande interse na ornitoloxía. Os 200 artigos que publicou nos dezaoito anos que traballou no Museo, servíronlle para converterse nunha autoridade respectada en arácnidos e miriápodos.
-646
Outros
Historia ano a ano
Reginald Innes Pocock
Traxectoria
En 1904, abandonou o Museo para traballar de superintendente do Zoolóxico de Londres, cargo que mantivo até a súa xubilación en 1923. A partir de entón foi investigador voluntario no Museo Británico, no departamento de mamíferos.
Foi membro da Royal Society de Londres.
Canavoso, Cuíña, Oza-Cesuras
Canavoso é un lugar da parroquia de Cuíña no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 20 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 22 habitantes.
Lisa Lambe
Lisa Lambe é unha cantante irlandesa membro do grupo musical Celtic Woman.
Doenza xenética
Unha doenza ou trastorno xenético é unha variación anormal e patolóxica dun ou máis xenes, causando unha condición patolóxica no individuo que a padece. O consello xenético pode ser unha medida profiláctica para a aparición deste tipo de doenzas.
Causas
Hai varias causas posíbeis:
Fernando Tricio Arenzana
Fernando Tricio Arenzana foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1565 e 1578.
Raheem Sterling
Raheem Shaquille Sterling, nado en Kingston o 8 de decembro de 1994, é un futbolista inglés. Xoga de mediapunta e o seu club actual é o Chelsea FC da Premier League inglesa. Ademais, é internacional coa selección de Inglaterra.
Traxectoria
Sterling asinou co Liverpool FC en febreiro de 2010. Comezou xogando nas categorías inferiores, e debutou co primeiro equipo o 24 de marzo de 2012 contra o Wigan Athletic.
O 12 de xullo de 2015, Sterling fichou polo Manchester City FC a cambio de 44 millóns de libras, máis 5 millóns máis por obxectivos.
Arca do Rabós
A Arca do Rabós é un monumento megalítico situado nas proximidades da aldea de Rabós da parroquia de Baíñas, no concello de Vimianzo. Forma parte do Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte.
Descrición
Conserva parte da tampa da cámara poligonal, soportada por dous esteos inclinados cara ao interior. Consérvase tamén parte do corredor (tres chantas verticais) orientado cara ao leste nesta mámoa profundamente profanada.
Segundo o experto Ramón Boga Moscoso, a cámara tería sete esteos dos que só se conservan dous, tamén comenta que se poden conservar gravados no seu interior.
Meliloto
O meliloto (Melilotus officinalis) é unha especie herbácea pertencente á familia das leguminosas, que se cultiva como planta forraxeira. O seu característico cheiro doce intensifícase pola secaxe e débese ao seu alto contido en cumarina. miniatura|Follas miniatura
Descrición
Herba anual ou bienal, dunha altura media de 8 dm, moi ramificada; raíz pivotante, cosmopolita en terreos incultos. Sistema radicular de eixo principal pivotante, groso, con algunhas ramificacións; en formas bienais é máis leñosa ca as anuais. Follas alternas trifoliadas, con folíolos dentados, de obovais a oblongos, estípulas enteiras soldadas co pecíolo. Flores pequenas con corola amarela, agrupadas en acios curtos semellantes a espigas. O froito é un legume ovado, liso, con costelas transversais, de 2 mm de diámetro e con 1-2 sementes.
Uso medicinal
É usada na fitoterapia. Promovería a "drenaxe linfática", redución de retención de líquidos, particularmente nos tecidos da parede venosa. Rouquén, catarros, amígdalas, antivaricoso (hedras). Adstrinxente.
Toda a planta bota un forte cheiro a cumarina, en especial ao fretala ou cando enxuga. Utilízanse as follas e os restos florais secos.
O principal compoñente (e ao cal se debe o seu recendo), é o glicósido cumarina, C9H6O2: lactona do ácido ortohidroxicinámico. Este glicósido é solúbel en alcol, cloroformo e éter e preséntase en forma de cristais prismáticos, incoloros, de cheiro fragrante e sabor moi agre.
A dicumarina, dicumarol ou antiprotrombina, C19O6H12, prodúcese por fermentación da forraxe cando a forraxe fenifica mal, é utilizada en medicamento humano para o tratamento da trombose. A dicumarina é o composto anticoagulante responsábel de hemorraxias internas xeneralizadas moi características dos animais cando inxiren a devandita forraxe.
A Melilotus officinalis é unha especie capaz de acumular nitratos en cantidades nocivas. miniatura|Melilotus officinalis
Néctar
É moi boa fonte de néctar para apiarios (abellas, abesouros).
Taxonomía
Melilotus officinalis foi descrita por (L.) Pall. e publicado en Journal of Botany, British and Foreign 66: 141. 1928. Melilotus: nome xenérico que deriva das palabras gregas: meli que significa "mel", e lotos, unha leguminosa.
officinalis: epíteto latíno que significa "oficinal ", isto é, que ten aplicacións medicinais ou farmacéuticas.
As Mamoelas, Sorga, A Bola
As Mamoelas é un lugar da parroquia de Sorga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 19 habitantes (dez homes e nove mulleres), dous máis ca en 2010 (9 homes e 8 mulleres).
O Poceiro, Xaviña, Coristanco
O Poceiro é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 7 mulleres.
Escudo de Singapur
O escudo de Singapur foi adoptado o 3 de decembro de 1959.
Descrición
As armas consisten nun campo de goles no que figura un crecente (media lúa) de prata fronte a cinco estrelas de cinco puntas do mesmo metal colocadas unha, dous e dous. O esmalte goles (vermello) é o símbolo da irmandade universal e a equidade do home, mentres que o branco significa pureza e virtude. As cinco estrelas representan os cinco ideais de democracia, paz, progreso, xustiza e equidade.
O escudo está suxeito por dúas figuras: un león de ouro á esquerda e un tigre á dereita, nas súas cores naturais. O león representa a Singapur e o tigre os vínculos históricos da illa con Malaisia. Na parte inferior hai unha cinta na que aparece escrito a lema nacional: Majulah Singapura (do malaio: Adiante Singapur).
Froxá, Buazo, Boimorto
Froxá é un lugar da parroquia de Buazo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 4 eran mulleres.
Distrito Kayunga
Kayunga District é un distrito da Rexión Central de Uganda, que debe o seu nome a súa capital, Kayunga.
Limita co Distrito Amolatar polo norte, co Distrito Buyende polo nordeste, co Distrito Kamuli polo leste, co Distrito Jinja polo sueste, co Distrito Buikwe polo sur, co Distrito Mukono polo suroeste, co Distrito Luweero polo oeste e co Distrito Nakasongola polo noroeste.
O Distrito Kayunga naceu do Distrito Mukono en decembro do ano 2000. Consiste en dous condados, Bbaale e Ntenjeru, e un só un concello, a propia Kayunga.
Segundo o censo do ano 2002, Kayunga tiña unha poboación total de 297.081 habitantes, cunha alta porcentaxe (93,7%) vivindo no rural. A agricultura é o piar principal da actividade económica do lugar, que emprega ao 90% da poboación.
En setembro de 2009, Kayunga quixo separarse do reino tradicional de Buganda, co que o rei de Buganda intentou visitar a zona, mais o goberno de Uganda prohibiullo, provocando revoltas en Kampala. Nos sucesos morreron un total de trinta persoas.
Nuno II Menendiz
Nuno II Menendiz (orixinalmente Nunus Menendiz, Nunu Mendiz ou Menendi e en portugués Nuno Mendes), finado o 17 de febreiro de 1071, foi un nobre galego, sétimo e derradeiro conde de Portucale dende o 24 de decembro de 1054. Descendía da liñaxe de Vimara Pérez, o primeiro conde de Portucale, e era fillo do conde Menendo III Nuniz. Desexaba unha maior autonomía para Portucale respecto do Reino de Galiza, provocando un enfrontamento co rei García II na batalla de Pedroso onde morreu, o rei puxo fin ás ambicións dos baróns portucalenses e acabou coa existencia do Primeiro Condado de Portucale (868-1071) integrándoo en Galiza.
Traxectoria
Nuno Menendiz asumiu a administración do condado en 1054, tras a morte violenta do seu pai, cuxas circunstancias non se precisan nas crónicas, descoñécese o nome da súa nai. É posible que no momento da morte do seu pai, Nuno fose menor de idade e durante algún tempo estivo ao coidado da súa avoa, Ilduara Méndez, ata a súa morte c. 1058. Nuno converteuse en patrón dun mosteiro de Guimarães, fundado c. 959 por Muniadona Díaz, como viña sendo costume entre os condes portucalenses dende Mendo Gundisalviz. Sábese que posuía terreos en Nogueira, Santa Tegra, Dadim, Cerqueda, Gualtar e Barros, que probablemente foron confiscados trala súa derrota, e posteriormente concedidos polo rei Afonso VI á filla de Nuno, Loba, e a seu xenro, Sisnando Davídiz, o conde de Coímbra.
Foi mencionado por primeira vez entre os membros dun consello real de Fernando I en Palencia o 31 de decembro de 1059. Trátase dun documento que recolle un preito entre os curas do mosteiro de San Martín de Soalhães, Afonso e Xoán, e Gonzalo Muñoz.
En 1055, o rei Fernando I entrou en guerra coa taifa de Badaxoz, como consecuencia das súas campañas, os cristiáns tomaron as cidades de Lamego (tomada o 29 de novembro de 1057 ) e Viseu (tomada o 25 de xullo de 1057), probablemente o conde Nuno xa participase nestas batallas, aínda que as crónicas non o confirman directamente. Unha confirmación indirecta da súa participación nesta etapa é o feito de que a maior parte da guerra foi librada polas tropas dos baróns locais en ausencia do rei Fernando e, por suposto, o maior señor feudal da comarca non puido afastarse destes acontecementos. Outra proba pódese considerar a inscrición (aprox. 1068) do mosteiro de San Martiño de Caramos, entre Guimarães e Amarante, en lembranza da vitoria contra os mouros, aos que gañou coa axuda deste santo.
En 1060, retomouse a guerra cos musulmáns, o maior fito foi a toma (despois dun cerco de seis meses) da gran cidade de Coímbra (25 de xullo de 1064), o rei Fernando nomeou alguasil ao conde Sisnando Davídiz, que gobernaría na cidade e na conca adxacente do río Mondego. Tras ceder novos territorios aos mozárabes, o rei esperaba que este nomeamento pacificase a ambas partes en conflito, aos cristiáns que o coñecían como socio do famoso Rodrigo Díaz, e aos musulmáns, entre os que se criou. Por outra banda, a cesión de novas terras a Davídiz converteuno nun dos señores feudais máis poderosos da comarca, pero era alleo ás antigas casas baronais portucalenses, unidas por moitos anos de unión veciñal e matrimonial, provocou o descontento e marcou o inicio do enfrontamento entre o Condado portucalense e a monarquía. De tódalas maneiras durante a sublevación do conde Nuno, o conde de Coímbra, o arcebispo de Braga e os señores feudais das cinco principais familias portucalenses (Maya, Sousa, Braganza, Bayan e Ribador) mantivéronse fieis ao rei García II.
Batalla de Pedroso
miniatura|260x260px|[[Castelo de Guimarães, unha das residencias dos condes portucalenses.]] O rei Fernando morreu un ano despois da toma de Coímbra en xuño de 1065, dividíndose o seu vasto reino entre os seus tres fillos: Sancho recibiu Castela, Afonso León e Asturias e García Galicia e Portucale. Os irmáns mantiveron unha aparencia de paz mentres a súa nai, a raíña Sancha, estaba viva, pero despois da súa morte en 1067, inmediatamente entraron na loita pola redistribución da herdanza. Mentres Sancho e Afonso loitaban, a paz reinaba no reino de García.
O 16 de maio de 1070, Nuno Menendiz aparece mencionado co título de conde cando confirmou unha doazón mosteiro de San Xoán de Pendorada, no Porto, realizada polo rei García II. En 1071, crendo que os irmáns, empeñados nunha loita interna, non acudirían en auxilio do rei galego, o conde Nuno alzouse co obxectivo de separarse de Galiza. A mediados do inverno de 1071, García recibe a noticia de que o conde Nuno se dirixía cara á cidade de Braga cun destacamento de cabaleiros leais a el. García púxose ao encontro do inimigo, situado á beira do río Cávado. Na mañá do 17 de febreiro, os opositores reuníronse no campo próximo á vila de Quinta de Pedroso, no dominio do mosteiro de Mire de Tibães. O conde rebelde foi derrotado por García e morreu na batalla, e o seu exército dispersouse. Un cronista anónimo describe este suceso do seguinte xeito: "Era 1109 (era hispánica): O 18 de xaneiro, os portucalenses libraron unha batalla contra o rei García, fillo do rei Fernando e nesa guerra foron dirixidos polo conde Nuno Menendiz. Morreu alí e todo o seu pobo fuxiu. O rei logrou unha vitoria sobre eles nun lugar chamado Pertalini, (hoxe Pedroso), entre Braga e o río Cávado."O rei García non nomeou novo conde para Portucale, declarándoo parte das terras da coroa, pero non conseguiu mantelo durante moito tempo, poucos meses despois foi capturado polo seu irmán Sancho II de Castela, volvendo a Galiza en 1072, despois en 1073 foi capturado polo seu outro irmán Afonso VI de León, que en 1093 cedeulle o condado ao seu xenro Henrique de Borgoña, quen fundou o Segundo Condado de Portucale e converteuse no antepasado da dinastía real, cuxos descendentes gobernaron o Reino de Portugal ata 1910.
Familia
Gonciña, o nome da muller do conde Nuno, coñécese grazas a un documento gardado no Arquivo Distrital de Braga baixo o nº 253, trátase dunha carta do 17 de febreiro de 1071 sobre unha doazón da vila de Olivão ao mosteiro de San Bartolomé de Brito, é dicir, ao mosteiro de San Antonio de Barbudo (Antón Abade) no pazo de Vila Verde en Luivant (na veciña freguesia Lage), con vistas ao río Cávado, en representación do conde Nuno Menendiz e a condesa Gonciña. Este documento tamén permitiu establecer a data da batalla de Pedroso, que as crónicas datan o 18 de xaneiro de 1071, a doazón acredita que a batalla tivo lugar un mes máis tarde da citada data. "Ego comes Nunus Menendiz et uxor mea comitissa domna Goncina."Coñécese con autenticidade o nacemento de polo menos un fillo neste matrimonio:
Tamén podería ter sido o pai do conde Gómez Núñez de Pombeiro, aínda que segundo fontes portuguesas, o conde Gómez era fillo do conde Nuño Velásquez. Pero este Nuño aparece nun documento datado en 1070 no mosteiro de Sahagún coa súa muller Fronilda Sánchez e todos os seus fillos: Afonso, Mendo, Sancho e Elvira, pero sen mencionar un fillo chamado Gómez. O conde Fernando Núñez, irmán do conde Gómez, tamén aparece coa súa muller, nun documento do 29 de decembro de 1127, facendo doazón á Catedral de San Martiño de Ourense, en forma de sexto das posesións do mosteiro de Santa María de Porquera de los Infantes, que, como el mesmo di, foi herdada da súa avoa Gonciña e do seu pai Nuno Menendiz. O conde Gómez Núñez aparece tamén en 1138 traendo unha doazón de bens que herdara da condesa Gonciña, "nai de meu pai" e, uns anos antes, en 1126, fixo outra doazón á abadía de Cluny na que menciona o seu irmán: Fernando Núñez. A partir destes documentos, pódese supoñer que Gonciña non era a muller, senón a nai do conde Nuno, ou polo menos tiñan os mesmos nomes.