cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Categoría gramatical
Categorías na gramática tradicional
Obviamente esta clasificación da gramática tradicional non é aplicable a linguas como o chinés, o turco ou moitas linguas amerindias, ben por carecer de flexión ou ben por carecer de preposicións, ou ben porque verbos e adxectivos forman unha clase única.
As categorías na gramática moderna
En teoría lingüística moderna, o termo categoría gramatical inclúe moitos máis aspectos có termo tradicional, que en xeral só se refire a clases semánticas de palabras. En termos xerais unha categoría gramatical é unha variable morfolóxica que pode tomar diversos valores para unha clase de palabras á que se aplica, por exemplo, a clase dos verbos presentan variacións ou realizacións diferentes segundo o seu tempo, modo, persoa etc. e cada unha destas variables pode tomar diferentes valores, por exemplo en galego a variable "tempo" pode toma-los valores de pasado, presente ou futuro. Normalmente as categorías gramaticais están suxeitas a restricións de concordancia gramatical. Algunhas das categorías gramaticais máis frecuentes entre as linguas de mundo son:
Criterios e procedementos para delimitar categorías gramaticais
A Gramática tradicional usou sobre todo criterios lóxicos, de aí a pouca fiabilidade das súas nas súas caracterizacións dos accidentes. Posto que a aproximación a estas unidades se encauza nunha óptica estrutural, intralingüística, os criterios empregados han de ser estritamente lingüísticos.
Así pois, mediante técnicas de segmentación e conmutación delimitaremos as categorías gramaticais como unidades formais que contrastarán sintagmaticamente e que se oporán paradigmaticamente.
Como formas lingüísticas as categorías gramaticais pertencen ó grupo dos signos e inclúense, polo tanto, no primeiro modo de articulación: son signos mínimos, ou o que é o mesmo, morfemas flexivos.
Problemas na delimitación
Se os mecanismos de expresión deixasen de ser variados de xeito que en tódolos casos os significantes tivesen un modo de expresión particular e único, e se cada contido se asociase cun único significante, entón non existirían problemas para a descrición das categorías gramaticais. Porén, as linguas son demasiado ricas e complexas na súa configuración interna como para que na súa presentación externa teñan un mínimo de elementos. Esta circunstancia provoca que nos achemos ante as seguintes dificultades:
Fliscorno
O fliscorno é un instrumento de vento, pertencente á familia dos instrumentos de vento metal ou metais dentro da familia dos bugles (tamén chamados figles, bügelhorn, flügelhorn ou saxhornos), fabricado en aliaxe de metal (normalmente latón). Garda gran similitude coa trompeta.
O son prodúcese grazas á vibración dos beizos do intérprete na parte denominada boquilla a partir da columna do aire (fluxo do aire). O fliscorno comunmente está afinado en Si bemol.
Etimoloxía
Fliscorno procede do alemán Flügelhorn, literalmente corno de ala. Unha etimoloxía posible é que o instrumento foi usado sobre o campo de batalla para convocar as alas (flancos) dun exército na batalla.
Mecanismo
O fliscorno ten un sistema de válvulas (pistóns ou cilindros) que lle permite cambiar a serie de harmónicos que se desexa facer soar. Polo xeral, conta con tres válvulas e emprega o mesmo sistema de dixitación que outros instrumentos de vento metal. Así, pódense realizar unhas determinadas notas sen pulsar ningunha válvula e conseguir as restantes coas series de harmónicos que aparecen coa combinación das súas tres válvulas. As posicións das notas do fliscorno son exactamente iguais que as da trompeta, aínda que o son do fliscorno é mais doce e menos brillante que o son desta.
No pasado, fabricábanse fliscornos cun número de materiais improbables, incluíndo a madeira, a arxila e a cerámica. Tamén se fabricaban completamente de latón, bronce, prata e níquel. O fliscorno moderno está fabricado comunmente de latón e ás veces é galvanizado con prata, níquel, ouro o cobre.
A afinación sólese ver afectada (como en todos os instrumentos de vento metal) pola temperatura ambiental, por tanto é necesario quentar o instrumento con exercicios suaves. Para afinar correctamente o fliscorno é necesario axustar o tudel ata conseguir a afinación desexada.
Musicalidade e execución
miniatura|200px|dereita|Rango dun fliscorno: fa#3 a do6, estendido a un do6. O ton do fliscorno é máis grave e emite un son máis suave e redondo que o da trompeta ou a corneta. Ten un nivel de axilidade similar ó da trompeta, aínda que no rexistro alto é máis difícil de controlar.
Un notable exemplo deste último é a Novena Sinfonía do inglés Ralph Vaughan Williams (1872-1958). O fliscorno comunmente está afinado en Si bemol, é dicir, dous semitóns por baixo da afinación real. Durante máis dun século foi empregado como solista nas bandas europeas de toda índole, especialmente nas militares. A versatilidade básica ou rango do fliscorno é de dúas oitavas e media, desde o fa# 3 (sobre o do central do piano) ata o do6 (dúas oitavas máis agudo que o do central), aínda que este rango pode aumentar dependendo do músico.
Historia
Este instrumento forma parte da familia dos bugles (tamén chamados figles, bügelhorn, flügelhorn ou saxhornos). En 1811, o inglés Joseph Halliday patentou un bugle chamado Royak Kent bugle. En 1832, o muniqués Michael Saurle (pai) patentou en Baviera un bugle de chaves (Flügelhorn cromático).
Así e todo, outros historiadores din que o fliscorno xurdiu do belga Adolphe Sax quen en 1845 patentou o saxhorno, unha especie de bugle con chaves. Nas súas orixes era o instrumento encargado de dirixir as cacerías dos aristócratas alemáns, aínda que pouco despois comezouse a empregar no ámbito militar. Dende Alemaña comezou a se estender polo resto de Europa a países como Francia e Inglaterra.
Fliscornistas famosos
miniatura|300px|dereita|[[Clark Terry durante un concerto co seu fliscorno de pistóns.]]
Paulinella
Paulinella é un xénero que comprende unhas nove especies de ameboides acuáticos.
Os seus membros máis famosos son as tres especies fotosintéticas P. chromatophora, P. micropora e P. longichromatophora, as dúas primeiras formas de auga doce e a terceira mariña, que recentemente (en termos evolutivos) captaron unha cianobacteria como endosimbionte. Este plastidio denomínase ás veces 'cianela' ou cromatóforo. Considérase que o evento endosimbiótico aconteceu hai uns 90–140 millóns de anos nunha especie bacteriana que diverxeu hai uns 500 millóns de anos a partir dalgunas cianobacterias coñecidas. Isto é sorprendente, porque os cloroplastos de todos os demais eucariotas fotosintéticos coñecidos derivan en última instancia dun só endosimbionte cianobacteriano, que foi captado probablemente hai uns mil millóns de anos por un arqueplastidiano ancestral (e seguidamente adoptado por outros grupos eucariotas, en ulteriores eventos endosimbióticos). O simbionte de P. chromatophora foi relacionado coas cianobacterias Prochlorococcus e Synechococcus (irmáns do grupo que consta dos membros vivos deses dous xéneros). O xenoma do cromatóforo sufriu unha redución e agora é só dun terzo do tamaño do xenoma dos seus parentes vivos libres máis próximos, pero aínda así é 10 veces máis grande que a maioría dos xenomas de plastidios. Algúns dos xenes perdéronse, outros migraron ao núcleo da ameba por transferencia xénica endosimbiótica. Outros xenes dexeneraron debido ao chamado trinquete de Muller (acumulacións de mutacións nocivas debido ao illamento xenético e probablemente foron substituídos por xenes doutros microbios por transferencia horizontal de xenes). Os xenes nucleares de P. chromatophora (as rexións non modificadas polo simbionte) están máis estreitamente relacionadas co heterótrofo P. ovalis. P. ovalis tamén ten polo menos dous xenes de tipo cianobacteriano, que foron probablemente integrados nos seus xenomas por transferencia horizontal de xenes desde a súa presa cianobacteriana. Xenes similares puideron facer que as especies fotosintéticas estivesen preequipadas para aceptar o cromatóforo.
As Maus, Maus de Salas, Muíños
As Maus é un lugar da parroquia de As Maus no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 34 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 14 eran mulleres.
842
Outros
Historia ano a ano
Efecto Weinstein
miniatura|dereita|Harvey Weinstein foi acusado de conduta sexual inapropiada cara a actrices e executivas. O efecto Weinstein fai referencia a unha tendencia mundial onde as denuncias de acoso sexual e agresión sexual contra celebridades publicítanse e desencadean respostas de empresas e institucións. Leva o nome do produtor estadounidense Harvey Weinstein, cuxas acusacións de abuso sexual precipitaron un «recoñecemento nacional» inmediato contra o abuso sexual en 2017.
Composto por outros casos de acoso sexual a comezos do ano, os informes sobre Weinstein e a subseguinte campaña de hashtag #MeToo («eu tamén»), que alentou ás persoas a compartir as súas experiencias reprimidas de conduta sexual inapropiada, crearon unha serie de acusacións en múltiples industrias que provocaron a rápida expulsión de moitos homes en posicións de poder tanto nos Estados Unidos como, a medida que se estendeu, en todo o mundo. Na industria do entretemento, as acusacións levaron á saída de actores e directores por igual. Máis prominentemente, o actor Kevin Spacey, o comediante Louis C. K. e o cineasta Brett Ratner tiveron proxectos cancelados despois de polo menos seis acusacións cada un. Máis de 200 mulleres acusaron ó cineasta James Toback de acoso sexual. No xornalismo, as acusacións levaron á saída de editores, publicistas, executivos e presentadores. Noutras industrias, o chef John Besh e outros executivos de finanzas e relacións públicas foron despedidos.
27 de novembro
O 27 de novembro é o 331º día do ano do calendario gregoriano e o 332º nos anos bisestos. Quedan 34 días para acabar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|dereita|Jimi Hendrix.
Mortes
miniatura|100px|dereita|Alexandre Dumas.
Outros
Os 366 días do ano
Orde Basiliana Alepina
A Orde Basiliana Alepina (en Ordo Basilianus Aleppensis Melkitarum; en الرهبانية الباسيلية الحلبية, "Al-Rahbaniah Al-Basiliah Al-Halabiah") é un instituto de vida consagrada da Igrexa católica greco-melquita. Os relixiosos desta orde monástica son coñecidos como basilianos alepinos, e engaden ao seu nome as siglas B.A.
Historia
A orde foi fundada en 1824 por un grupo de monxes separados da Orde Basiliana de San Xoán Bautista, e foi aprobada pola Santa Sé en 1832.
O 31 de decembro de 2005 a orde tiña 8 mosteiros habitados por 29 relixiosos, 26 deles sacerdotes.
Guimarás, Santa Olaia de Esgos, Esgos
Guimarás é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 1 muller.
Ferrari 342 America
O Ferrari 342 America é un automóbil deportivo fabricado por Ferrari para o mercado estadounidense.
Historia
Para fins do ano 1952 o éxito de Ferrari espertou nos EUA o interese polos pequenos autos deportivos europeos de alto rendemento. Aínda que previamente se fabricara o Ferrari 340 America, o obxectivo deste foran as carreiras deportivas, e non a venda ao público. A repercusión fixo que Ferrari aproveitase o momento de expansión e crease un novo auto o Ferrari 342 America para o novo mercado estadounidense.
Para estes clientes, Ferrari concibiu un vehículo que debería ter maior habitabilidade no seu interior e máis practicidade, en definitiva, un deportivo para o seu uso en estrada. Porén, foi un dos fracasos de Ferrari o auto era malo en manobrabilidade e cun deseño forzado, polo que a produción do 342 America durou moi pouco. Entre fins de 1952 e inicios de 1953 fabricáronse tan só 6 autos, 3 foron coupe e 3 convertibles. O carroceiro Vignale construíu un cabriolet, os outros 5 foron fabricados por Pininfarina.
Un indicio do mal que resultou este modelo foi que Ferrari nunca o presentou oficialmente ao público. Simplemente vendérono en canto estiveron fabricados e con compradores decididos. E máis curioso aínda, só un exemplar do 342 America foi vendido a un cliente nos Estados Unidos.
Artemisia
Artemisia é un extenso xénero de plantas herbáceas ou arbustivas da familia das compostas ou asteráceas (Asteraceae). Comporta 1449 especies descritas, das que se aceptaron 474 até a data. A este xénero pertencen distintas plantas medicinais ben coñecidas coma o estragón, o asente, a artemisa, o abrótano, a madroa ou a santónica.
Descrición
Son gamallos, xeralmente aromáticos, anemófilos. Posúen follas de subenteiras a divididas. Capítulos pequenos, con 3-7 flores, sentados ou subsentados, axilares formando inflorescencias parciais espiciformes. Involucro de menos de 6x4 mm. Brácteas involucrais en 2-3 fileiras, con marxe escarioso. Receptáculo xeralmente convexo. Capítulos discoideos e homógamos, con todas as flores flosculosas e hermafroditas ou disciformes e heterógamas, coas flores máis externas filiformes e femininas e as internas flosculosas e masculinas. Aquenios ovoides ou piriformes, con pericarpo membranoso, finamente estriados, ás veces con 2 costelas membranosas. Tarrelo formado por unha corona miúda e escariosa, ou ausente.
Taxonomía
O xénero Artemisia foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 845–850. 1753. A especie tipo é Artemisia vulgaris L. (Herba de Nosa Señora.
Especies
O xénero Artemisia comprende 1449 especies descritas, das que se aceptaron 474 até a data.
Especies máis comúns en Galiza
A seguir figuran as especies que teñen nome vulgar en galego por atoparse bravas ou ser usadas medicinalmente:
A
miniatura|right|[[Artemisia abrotanum]] miniatura|right|[[Artemisia absinthium]] miniatura|right|[[Artemisia alba]]
G
miniatura|[[Artemisia glacialis]]
M
miniatura|[[Artemisia maritima]] miniatura|[[Artemisia mauiensis]]
P
miniatura|right|[[Artemisia pontica]] miniatura|right|[[Artemisia pycnocephala - Inflorescencia]]
S
miniatura|[[Artemisia schmidtiana]]
T
miniatura|[[Artemisia tridentata]]
V
miniatura|[[Artemisia vulgaris]]
Etimoloxía
Artemisia: nome xenérico dedicado a Artemisia, dona de Mausolo, rei de Caria, e tamén, segundo outras etimoloxías, pode derivarse da deusa da caza (Artemis), ou dunha palabra do grego artemes (= san) en alusión ás propiedades medicinais das plantas do xénero Artemisa.
Trackback
O trackBack é un sistema implementado en moitos blogs que permite saber se un blog ligou o artigo doutro. O sistema traballa enviando un ping entre os dous blogs. Basicamente, se un blog admite trackbacks quer dicir que é capaz de recibir un aviso doutro blog, de forma que os dous artigos fican relacionados entre si.
O trackBack é un novo termo aplicado só ao mundo dos blogs.
Primeira división española 1994/95
A tempada 1994/95 da Primeira división española de fútbol, que foi a 64ª edición do campionato, comezou o 3 de setembro de 1994 e rematou o 18 de xuño de 1995. O Real Madrid proclamouse campión cinco anos despois, rompendo a serie triunfal do FC Barcelona. 26º título para o club merengue.
Participantes e estadios
Tomaron parte no torneo 20 clubs, entre eles, un debutante na máxima categoría, o equipo santiagués da SD Compostela.
Trofeo Pichichi
Tras quedar á portas a tempada 1992/93, Iván Zamorano logrou o trofeo do Diario Marca ao máximo goleador do campionato, en pugna con Meho Kodro.
Trofeo Zamora
miniatura|Pedro Jaro. Tras catro anos á sombra de Paco Buyo no Real Madrid, Pedro Jaro reivindicouse no Real Betis. Gañou o Zamora como porteiro menos goleado do campionato, e foi un dos puntais do equipo verdibranco, que finalizou a liga en terceira posición.
Para optar ao Trofeo Zamora foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
Vladimir Voevodsky
Vladimir Alexandrovich Voevodsky (/ v ɔɪ v ɒ d s k i / ; en ruso: Владимир Александрович Воеводский) nado en Moscova o 4 de xuño de 1966 e finado en Princeton (Nova Jersey) o 30 de setembro de 2017, foi un matemático ruso que se nacionalizou como estadounidense. No ano 2002 gañou a Medalla Fields polo seu traballo no desenvolvemento da noción de homotopía para variedades alxébricas e a formulación da noción de cohomoloxía.
Formación
Seu pai, Alexander, dirixiu un laboratorio de física experimental na Academia de Ciencias de Rusia e a súa nai Tatyana Voevodskaya, era profesora de química na Universidad de Moscova. Voievodski formouse na Universidade Estatal de Moscova entre 1983 e 1989. Estudou matemáticas pola súa conta e debido ao nivel das súas invetigacións foi invitado pola Universidade Harvard, sen pedir el a admisión.
Sendo alí estudante de primeiro ano o seu titor, George Shabat, presentoulle unha copia de "Esquisse d'un Programme" (en galego, "bosquexo dun programa"), que era unha proposta de investigación matemáticas para levala a cabo no futuro presentada polo francés de orixe alemá Alexander Grothendieck en 1984, ao solicitar unha praza no CNRS. O propio Vladimir Voevodsky afirmou que "aprendeu francés tan só para podela ler" e que comezou as súas investigacións a partir dela. Conseguiu o seu doutoramento en Filosofía e Matemáticas en 1992, en Harvard, dirixido por de David Kazhdan.
Traballou como profesor visitante na mesma universidade (1993-1996) e na Universidade de Northwestern en Illinois (1996-1998) para ocupar o posto de profesor numerario no Institute for Advanced Study, de Princeton.
Actividade profesional
No 2002 recibiu a Medalla Fields polas súas investigacións e as achegas á matemática moderna desenvolvendo a noción de homotopía para as variedades alxébricas e formulou a noción de cohomoloxía motívica.
Foi autor, xunto con Andrei Suslin e Eric M. Friedlander, de Cycles, Transfers and motívica homology Theories , na que desenvolve a teoría da cohomoloxía motivacional con certo detalle. Estes traballos permitíronlle resolver en álxebra a conxectura de Milnor e a conxectura motívica de Bloch-Kato. Sobre esta última, presentou a proba da conxectura en xaneiro de 2009, nunha conferencia aniversario sobre Alexander Grothendieck organizada polo IHES (Institut des Hautes Études Scientifiques).​
En 2009, construíu o modelo univalente da teoría de tipo Martin-Löf (ou teoría intuicionista) en conxuntos simpliciais. Isto conduciu a avances importantes na teoría de tipos e ao desenvolvemento de novos fundamentos univalentes das matemáticas nas que Voevodsky traballou nos seus últimos anos. Traballou na creación dunha biblioteca de Coq UniMath empregando ideas univalentes.​
A súa derradeira contribución foi o axioma univalente ou axioma de univalencia, e traballaba na verificación de demostracións asistidas por ordenador cun programa informático que axudaba a detectar erros matemáticos involuntarios agochados nas demostracións dos matemáticos humanos mediante un procedemento que incorporaba as ideas de topoloxía e xeometría alxébrica na teoría de tipos.
En abril de 2016, a Universidade de Gotemburgo decidiu outorgarlle un doutoramento honorífico a Voevodsky.
Morte e legado
Vladimir Voevodsky traballou como profesor titular no Institute for Advanced Study, de Princeton até o día da súa morte. Morreu o 30 de setembro de 2017 na súa casa por causa descoñecida. Posteriormente, o 11 de outubro un médico afirmou que a causa da morte fora un aneurisma.
Liturxia
thumb|O bautismo de Clovis, de [[O Mestre de San Giles (ca. 1500).]]
Denomínase liturxia á forma coa que se levan a cabo as cerimonias nunha relixión, ou nalgunha outra institución ou organización similar, é dicir, o conxunto de actos que forman parte do seu culto público e oficial.
Practicamente todas as sociedades practican rituais, é dicir, series de ritos, con connotacións de tipo relixioso ou cerimonial nas vodas, nos enterros e en moitos outros momentos importantes da vida individual ou colectiva, e adoita regulamentarse, aínda que en diferente medida, o modo en que se debe efectuar o culto nos lugares públicos, especialmente nos templos.
Porén, non debe confundirse liturxia con rito, pois non son sinónimos absolutos.
Orixe etimolóxica
O termo liturxia provén do latín liturgīa, que á súa vez procede do grego antigo λειτουργία liturgía, co significado xeral de "servizo público", e literal de "obra do pobo". Esta palabra inclúe á súa vez os termos λάος láos, "pobo", e έργον érgon, "traballo", "obra". No mundo helénico, este termo non tiña as connotacións relixiosas actuais, senón que facía referencia ás obras que algún cidadán levaba a cabo en favor do pobo ou ás funcións militares e políticas. Á exención desas funcións se lle chamaba αλειτουργεσία aliturgesía.
Nas versións máis antigas conservadas dos textos do Novo Testamento, escritos no grego chamado κοινέ (koiné), lingua franca de todo o Mediterráneo. esta palabra se utiliza con catro significados fundamentais:
Antigüidade cristiá
Xa como relixión permitida no Imperio romano, o cristianismo desenvolveu cultos derivados do sacerdocio de Xesús; un deles, e o principal, era a eucaristía. Coa palabra λειτουργία, os primeiros cristiáns referíanse non ao sacrificio dos xudeus no templo, senón ao único sacrificio de Xesucristo. O uso desta palabra foi relativamente estraño, debido á posibilidade de confusión co culto xudeu. Pero, co tempo, volveuse común desde o século IV en todo o oriente grego, mentres que en Occidente, onde se descoñecía este termo, para referirse aos actos culturais se utilizaban palabras latinas tales como officium, munus, sacrum ritum, ministerium, etcétera. Todas estas expresións, aínda que buscaban evitar o o equívoco, non tiñan en conta o carácter público e a participación comunitaria que si se indica coa palabra λειτουργία.
Cos distintos cismas relixiosos establecéronse formas distintas de liturxia, cada unha das cales incluía distintos ritos.
O Agrelo, Muíños, Muíños
O Agrelo é un lugar da parroquia de Muíños no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 9 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Mitoloxía grega
miniatura|dereita|300px|A trindade grega e a distribución dos tres reinos da Terra: Deus Zeus (ceo), Poseidón (mares e océanos) e Hades (Inframundo). Theos (deuses menores) son os fillos desta trindade. miniatura|dereita|Busto de [[Zeus. (Sala Rotonda, Museo Pio-Clementino, Cidade do Vaticano).]] A mitoloxía grega comprende a colección de lendas sobre deuses gregos e heroes antigos, orixinariamente creada e difundida dentro da tradición oral e poética desta antiga civilización do Mediterráneo oriental. As fontes superviventes da mitoloxía grega son transcricións destas narracións faladas, ou ben revisións literarias posteriores. Aínda que os gregos non practicaban a relixión, coñecían estas historias que formaban parte do seu acervo cultural.
Historia
miniatura|Prometeo rouboulles o lume aos deuses Nas diversas lendas, historias e himnos, os deuses da Grecia antiga son case todos descritos como humanos en aparencia, aínda que non envellecen, son case inmunes a todas as feridas e enfermidades e capaces de tornarse invisibles, viaxar grandes distancias case instantaneamente e falar a través dos seres humanos con ou sen o seu coñecemento. Cada deidade tiña a súa aparencia específica, xenealoxía, intereses, personalidade e área de especialidade. Porén, estas descricións sufrían variacións locais que non sempre concordaban coas empregadas noutras partes do mundo helénico da época. Cando se aludía a eles na poesía ou na oración, facíase mediante unha combinación do seu nome e epítetos, servindo estes para identificalos polas devanditas distincións do resto dos deuses.
Nas lendas, estes seres son descritos coma unha longa familia multixeracional. Os seus membros máis vellos crearon o mundo tal e como o coñecemos. Os deuses da xeración máis recente (e relevante) para a antiga relixión grega aparecéranse en persoa aos gregos, segundo se describe nos poemas épicos durante a "idade dos heroes", o que se entende como unha referencia á arcaica idade escura (sobre 1200 a 800 a.C.) que precedeu á civilización clásica grega. Proporcionaron aos belicosos antepasados un número limitado de milagres, ensinándolles unha selección de habilidades útiles ademais dos métodos de adoración aos deuses, premiaron a virtude e castigaron o vicio, e enxendraron fillos con humanos. Estes nenos metade humanos metade deuses son coñecidos como "os heroes", e ata o establecemento da democracia os seus descendentes reclamaban o dereito a gobernar sobre a base da súa divina ascendencia e presunta habilidade divinamente herdada de gobernar ben.
Os deuses do panteón grego adoptaban figuras humanas e personificaban as forzas do Universo. Igual que os homes, os deuses helenos eran impredecibles e por iso unhas veces tiñan un sentido estrito da xustiza e outras eran crueis e vingativos. O seu favor alcanzábase por medio dos sacrificios e da piedade, pero estes procedementos non eran sempre efectivos posto que os deuses eran moi volubles.
A mitoloxía grega comparte unha estreita similitude coa romana, canto ao nome de varios deuses e personaxes de importancia. Tamén se relacionan no aspecto mitolóxico da relixión: crenzas, tradicións e todo o ligado ou referente a mitoloxía.
A natureza da mitoloxía grega
Aínda que todas as culturas teñen as súas propias mitoloxías, o devandito termo é de cuñaxe grega grega e tiña un significado especializado dentro da súa cultura. O termo grego mythologia compúñase de dúas palabras mythos, un discurso ritualizado e logos, un argumento ou historia convincente e ordenada.
Orixinalmente, entón, a mitoloxía é unha tentativa de traer sentido ás narrativas estilizadas que os gregos recitaban en festivais, borboriñaban en locais sagrados e espallaban en banquetes de aristócratas.
Visión xeral
O espectro da mitoloxía grega é enorme. Abrangue desde os crimes máis crueis dos primeiros deuses e as sanguentas guerras de Troia e Tebas, á infancia de Hermes e o sufrimento de Demetrio por Perséfone.
Algunhas deidades como Apolo e Dioniso revelaban personalidades complexas e unha variedade de funcións, en canto outros como Estia (literalmente "lar") e Helios ("sol") eran pouco máis que personificacións. Existían tamén deidades de lugares específicos, como deuses de ríos e ninfas de nacentes e cavernas. Tumbas de herois e heroínas locais eran igualmente veneradas.
A pesar de que centenas de seres puideran ser considerados deuses ou herois, algúns non representaban máis que folclore ou eran honrados soamente en lugares (Trophonius) e/ou festivais específicos (Adonis).
Rituais de maior abranxencia e os grandes templos eran dedicados, na súa maioría, a un selecto círculo de deuses, notadamente os doce do Olimpo, Heracles e Asclepio. Estas deidades eran o foco central dos cultos pan-Helenicos.
Moitas rexións e vilas tiñan os seus propios cultos ás ninfas, deuses menores ou aínda a herois e heroínas descoñecidos noutros lugares. A maioría das cidades adoraban os deuses maiores con rituais peculiares e tiñan para estes lendas igualmente propias.
A mitoloxía na literatura clásica grega
A mitoloxía foi unha fonte básica de inspiración para os autores gregos, desde Homero na épica coa Odisea e a Ilíada ata as grandes Traxedias gregas, con Sófocles e Eurípides. Dentro desta influencia da mitoloxía na literatura destacan a saga troiana (Aquiles, Ulises, Heitor, Paris, Helena, Agamenón, Menelao, Ifixenia...) e a saga tebana (Edipo, Iocasta, Antígona...)
Xenealoxía dos deuses gregos segundo Herodoto
{{familytree | | | OCE | |!| CLY |y| HEL |!| EOS | |!| AST |!| DEM |!| HES |!| HER |7| |}|-|.| PRO |!| EPI |HES=Hestia|DEM=Deméter|HER=Hera|AST=Asteria|OCE=Oceánides|HEL=Helios|EOS=Eos|EPI=Epimeteo|PRO=Prometeo|CLY=Clímene}} {{familytree | |,|-|^|-|v|^|.| | |!| | | |!| | | | |!| | | |!| |:| |!| | | |!| | | |}|.|:| |!| | | |!| | |!}}
{{familytree | |,|-|{| HYA | | HES | | PLE |L|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|:|~|~|~|#|~|~|~|#|~|:|~|J|!| PLE=Pléyades|HYA=Híades|HES=Hespérides}}
Bycanistes brevis
Bycanistes brevis é unha especie de bucerótido grande orixinario de África.
861
Outros
Historia ano a ano
Daron Malakian
Traxectoria
Malakian, de ascendencia armenia, foi á escola Rose & Alex Pilibos en Hollywood, onde coñeceu a Serj Tankian e Shavo Odadjian (baixista da banda). Foi tamén á Roosevelt Middle School e á Glendale High School (Glendale).
Co-produce os álbums de System of a Down con Rick Rubin e á vez producen The Ambulance And Band Ácid Trip (unha banda baixo o selo de Serj Tankian, Serjical Strike Records). Nunca lle gustou falar da súa vida privada.
Malakian é quen compón melodicamente case todas as cancións do grupo, a letra adóitaa escribir o vocalista, Serj Tankian. O pai de Daron, Vartan Malakian, fai todos os traballos artísticos do grupo, sobre todo nos dous últimos álbums, é dicir "Mezmerize" e "Hypnotize".
Vive en Glendale (California), non está casado e gústalle coleccionar artigos como esqueletos, candeas e persianas. foi elixido como o cuarto mellor guitarrista do ano na Metal Edge Magazine.
Ten dous álbums extra sen a banda.
Utiliza unha guitarra Ibanez comunmente con traballos artísticos de Vartan Malakian, amplificador Marshal e cordas Ernie ball, aínda que se lle viu en concertos cunha Gibson SG.
Eleccións municipais en Pontevedra
miniatura|dereita|250px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Pontevedra.]]
miniatura|dereita|250px|Corporación municipal elixida en 2011.
O carnaval dos animais
miniatura|400x400px|Anaco do primeiro movemento. O carnaval dos animais (en francés: Le carnaval des animaux) é unha suite musical en 14 movementos composta polo compositor romántico francés Camille Saint-Saëns. Esta obra orquestral ten unha duración de entre 22 e 30 minutos.
Eleccións municipais en Pontevedra
Corporacións democráticas en Pontevedra desde a aprobación da constitución española de 1978.
O carnaval dos animais
Historia
Saint-Saëns compuxo O entroido en febreiro de 1886 mentres veraneaba nunha pequena vila de Austria. Orixinalmente concibiuna para un grupo de cámara composto por frauta, clarinete, dous pianos, harmónica de cristal, xilófono, dous violíns, viola, violoncello e contrabaixo, pero tamén se adoita interpretar hoxe na versión para orquestra de corda, e cun glockenspiel en substitución da infrecuente harmónica de cristal.
Eleccións municipais en Pontevedra
2011
miniatura|[[Miguel Anxo Fernández Lores en 2015]]
Kamehameha IV
miniatura|180px|dereita|Escudo de armas do Reino de Hawai.
Eleccións municipais en Pontevedra
2015
dereita|miniatura|Miguel Anxo Fernández Lores e Agustín Fernández González.
O carnaval dos animais
Historia
Só se deron interpretacións privadas para un círculo de amigos íntimos, como Franz Liszt. Porén, Saint-Saëns dispuxo no seu testamento que a suite podería ser publicada trala súa morte, e dende entón converteuse nunha das súas obras máis populares.
Kamehameha IV
Traxectoria
Na época de ascenso ó trono de Kamehameha IV, a poboación da colonia estadounidense en Hawai medrara a un ritmo moi alto e comezaba a exercer unha importante presión política e económica sobre o Reino de Hawai. A Kamehameha IV preocupáballe que os Estados Unidos intentaran conquistar a súa nación. Nun intento por equilibrar a influencia que supoñían os intereses estadounidenses, Kamehameha IV emprendeu unha campaña destinada a limitar a dependencia de Hawai dos negocios e o comercio con América. Pretendía chegar a acuerdos co goberno do Reino Unido e doutras nacións europeas, pero o seu reinado non durou o suficiente como para que isto tivese repercusións duradeiras.
Eleccións municipais en Pontevedra
2023
dereita|miniatura|Presentación da candidatura de Iván Puentes paras as eleccións municipais de 2023.
Kamehameha IV
Traxectoria
Por outra banda, Kamehameha IV e a súa muller, a raíña Emma de Hawai, adicaron gran parte do seu reinado a proporcionar unha asistencia sanitaria e educativa de calidade para os seus súbditos. Preocupáballes que as enfermidades traídas do estranxeiro como a lepra e a gripe dezmaran a poboación nativa hawaiana.
Lingua támil
miniatura|dereita|200px|Biblia en támil de [[1723.]] O támil é unha lingua dravídica que se fala principalmente no estado indio de Tamil Nadu e no nordés de Sri Lanka. É a lingua dravídica co segundo maior número de falantes despois do telugu, e é a de maior desenvolvemento literario. Actualmente, calcúlase arredor dos 50 millóns de falantes.
Existen tamén destacados núcleos de falantes en Malaisia, Vietnam, Singapur (onde é unha das catro linguas oficiais), Zanzíbar e, recentemente, en diversas cidades europeas, entre as que salienta Londres.
Conta cunha rica e antiga tradición literaria, remontándose os primeiros escritos desta lingua, consistentes en poesía lírica e unha gramática, ata o século I.
Clasificación
O támil pertence ao grupo meridional das linguas dravídicas, unha familia de 26 linguas nativas do subcontinente indio. Máis especificamente forma parte dunha familia de linguas támiles, que tamén inclúe as linguas de 35 grupos etnolingüísticos, como o irula e o yerukula. O malaialam é unha lingua próxima, que ata o século XIX estaba considerada un dialecto do támil, aínda que xa desde o século XIII ou XIV estaba o suficientemente arredada para ser considerada unha lingua diferente.
Historia
O támil ten a súa orixe no Proto-dravídico, unha protolingua que se falaría arredor do terceiro milenio a.C. posiblemente arredor da bacía do baixo Godavari, a evidencia material suxire que os falantes estaban asociados cos complexos neolíticos do sur da península india. Arredor do 1500 a.C. as falas do sur diverxen o suficiente como para falar dun Proto-dravídico meridional do que emerxeu o proto-támil arredor do século III a.C. e pouco despois aparecen os primeiros testemuños epigráficos da lingua. Entre as linguas da India, o támil presenta a máis antiga literatura non relacionada co sánscrito. Adoito categorízase a historia do támil en tres períodos: támil antigo (300 a.C. – 700 d.C.), támil medio (700–1600) e támil moderno (desde 1600).
Támil antigo
O támil antigo conserva moitas características do proto-dravídico, como o inventorio de consoantes, a estrutura silábica e varios trazos gramaticais , como a ausencia dun presente de indicativo xa que como o proto-dravídico só tiña dous tempos, o pasado e o "non pasado", e os verbos tiñan unha conxungación negativa distintiva (p.ex. kāṇēṉ (காணேன்) "eu non vexo", kāṇōm (காணோம்) "nós non vemos"). Os nomes podían ter sufixos pronominais como os verbos para expresar ideas: p.ex. peṇṭirēm (பெண்டிரேம்) "nós somos mulleres" formada por peṇṭir (பெண்டிர்) "mulleres" e o marcador de primeira persoa do plural -ēm (ஏம்).
Támil medio
Considérase que no século VIII rematou a evolución do támil antigo ao medio, caracterizándose por unha serie de cambios fonolóxicos e gramaticais. En termos fonolóxicos as mudanzas máis importantes foron a virtual desaparición do fonema aytam (ஃ),, a fusión das nasais alveolares e dentais e a transformación da consoante oclusiva alveolar nunha consoante rótica. Gramaticalmente o cambio máis importante foi a emerxencia dun presente de indicativo a partir do verbo kil (கில்) "ser posible" ou "acontecer" que se utilizaba en támil antigo como un marcador de aspecto para indicar que unha acción duraba moi pouco en combinación cun marcador de tempo como ṉ (ன்), en támil medio este uso evolucionou nun marcador de presente de indicativo, – kiṉṟa (கின்ற).
A partir da dinastía Pallava entraron na lingua préstamos do sánscrito, especialmente nos campos da política, relixión e da filosofía, influenciando tamén o sánscrito a gramática e a fonoloxía támil. A escrita tamén cambiou, os Pallava usaron unha nova escrita baseada na do sánscrito, a Grantha que substituíu á Vaṭṭeḻuttu, evolución da Brahmi.
En támil medio existe un gran número de inscricións e un significativo corpus de literarura relixiosa e secular.
Támil moderno
A gramática normativa do támil moderno, Nannul, é do século XIII e segue as pautas do támil medio máis ca do támil falado moderno, que en contraste amosa un gran número de mudanzas, así a conxución negativa dos verbos caeu en desuso na lingua falada – expresándose a negación morfolóxica ou sintacticamente ou desapareceron as vogais entre oclusivas ou entre unha oclusiva e unha rótica.
O contacto coas linguas europeas afectou tanto ao támil escrito como o falado, así o emprego de puntuación ao estilo europeo ou o uso de grupos consonánticos que non se permitían no támil medio. A sintaxe do támil escrito tamén variou coa introdución de máis complexas estruturas e coa emerxencia dunha máis ríxida orde dos constituíntes que lembra a do inglés Simultaneamente, unha vaga de purismo lingüístico emerxeu no século XX culminando no Tanittamil Iyakkam que chamaba á eliminación de todas as influencias do sánscrito e outros elementos foráneos na lingua, que levou á substitución dunha boa parte dos préstamos do sánscrito por equivalentes támiles, aínda que outros permaneceron.
Tenzing Norgay
miniatura|Monumento a Tenzing Norgay Tenzing Norgay, guía, Sherpa (Solu Khumbu, Nepal, 15 de maio (?) de 1914 - Katmandú,† Nepal, 9 de maio de 1986), foi o primeiro en subir ao Everest, xunto con Sir Edmund Hillary, Norgay significa "Afortunado".
A primeira vez que foi profesionalmente á montaña foi en 1936, coa expedición de E. Shipton ao Garhwal. Posteriormente tomou parte na expedición británica ao Everest en 1938, ao Nanga Parbat (1950), Nanda Devi cos franceses (1951) e dúas expedicións suízas ao Everest (1952) dirixidas por Raymond Lambert, que serían os primeiros intentos serios de subir ao Everest polo lado nepalí. Nesta última expedición, Tenzing Norgay chegou por primeira vez aos 8.599 m, altura nunca lograda ata entón.
Fíxose famoso cando, ás 11:30 da mañá do 29 de maio de 1953, coroou o Everest xunto con Sir Edmund Hillary, formando parte da expedición británica que dirixía Sir John Hunt.
En 1978 fundou unha empresa dedicada a ofrecer servizos aos numerosos alpinistas e excursionistas que visitaban Nepal.
Casou tres veces, a súa primeira muller morreu nova. Con ela tivo un fillo, que morreu sendo un neno, e dúas fillas, Nima e Pem Pem. A segunda muller foi Ang Lahmu. Tomou unha terceira esposa cando a segunda aínda vivía, cousa permitida polos costumes sherpas, e tivo un terceiro fillo.
O seu fillo Jamling Tenzing Norgay continuou a tradición, e subiu ao Everest en 1996.
Ferrari 340 America
O primeiro Ferrari 340 America concibido como auto de estrada foi presentado en outubro de 1951 no Salón do Automóbil de París. A denominación 340 America xa debutara xusto un ano antes no mesmo Salón, pero aquel auto estaba destinado á competición.
O exemplar era de tipo Coupe deseñado polo carroceiro Ghia. Foi un dos poucos autos tipo 2+2 elegantes da década do 50.
Muíños, Muíños, Muíños
Muíños é un lugar da parroquia de Muíños no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 41 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 23 eran homes e 18 eran mulleres.
Ana María Alvajar
Ana María Josefina Alvajar López, nada na Coruña en 1918 e finada en Madrid o 31 de decembro de 2005, foi unha escritora e violinista galega.
Traxectoria
Filla do político republicano César Alvajar e de Amparo López Jeán, era irmá de María Teresa, Amparo e Javier Alvajar López. Desde moi nova mostra inclinación pola música e pasou a formar parte da Orquestra Filharmónica, constituída por afeccionados baixo a dirección de Alberto Garaizábal e máis tarde da Orquestra de Cámara da Sociedade Filharmónica desta mesma cidade. Durante a guerra civil, separada de seus pais, que estaban en territorio republicano, ten que facer fronte ás dificultades económicas nun primeiro momento e máis tarde en coidar pola integridade de seus irmáns. Así, tivo que agochar seu irmán Javier nunha aldea, quen desertara do exército nacional para pasarse ao bando republicano e non puido reunirse cos seus pais, exiliados en Francia, mentres non liberaron a súa irmá María Teresa, presa no cárcere da Coruña. Por fin, puido xuntarse cos seus pais en 1940 na localidade francesa de Vimoutiers. Tras dous anos en Francia, volveu a Coruña en 1942, cidade na que se radicou até 1948, cando se trasladou a Madrid. No 2003 recibiu o Premio a la Lealtad Republicana da Asociación Manuel Azaña.
Vida persoal
Casou con Vicente Pérez García e foi nai de Javier, José Antonio, Ana María e Juan Luis Pérez Alvajar.
Karas, Namibia
miniatura|305px|Dous exemplares de Aloidendron dichotomum. Karas (en nama ǁKaras), é unha das catorce rexións de Namibia. A súa capital é a cidade de Keetmanshoop, e a cidade máis poboada é Lüderitz.
Karas considérase unha unidade económica, orgánico-administrativa e natural. A súa beleza paisaxística, a mestura de culturas e de tradicións, e unha economía floreciente e diversificada distingue a Karas das 13 rexións restantes do país.
Xeografía
É a rexión situada máis ao sur de Namibia. Ten unha superficie de 161 235 km², o 20 % da superficie do país, o que a converte na máis extensa.
En 2011 tiña 70 000 habitantes, (menos do 5 % da total do país), polo que a densidade de poboación nese ano era de 0,5 hab./km².
O Índice de Desenvolvemento Humano da rexión en 2017 era de 0,687.
"ǁKaras" é o nome en nama dunha especie áloe, a Aloidendron dichotomum (antigamente Aloe dichotomum), que crece en Namibia e Botsuana, e que é a planta máis coñecida do país, sendo o símbolo da rexión.
Límites
Karas limita ou norte coa rexión de Hardap, ao oeste co océano Atlántico e, debido á súa posición no sur de Namibia implica que comparte unha longa fronteira no sur e no leste coa provincia do Cabo Setentrional de Suráfrica.
Clima, hidrografía e producións agrícolas e gandeiras
O clima de Karas é árido.
Os ríos máis importantes son o Orange, que forma a fronteira sur con Suráfrica, e o Fish, un afluente do Orange que discorre polo centro da rexión.
O clima fai que a rexión sexa o sitio ideal para varios cultivos de secaño, o máis importante é o de uva de mesa. En gandaría destaca a produción de carne de ovella, de cabra de vacún e de avestruz.
Idiomas
A lingua oficial, como en todo o país, é o inglés. Na rexión as linguas máis faladas son, ademais do inglés, o nama, o alemá e o afrikaans.
Economía
Karas é unha rexión con abundante riqueza natural, tanto no interior, como na súa zona costeira. Posúe as reservas máis grandes do mundo de diamantes aluviais. Goza de estabilidade sociopolítica, baixa taxa de criminalidade e infraestruturas que dan acceso a mercados locais, rexionais e estranxeiros.
A rexión é predominantemente de pequenas granxas gandeiras, sobre todo de ovellas e cabras. Os animais de caza e as granxas irrigadas ao longo do río Orange e do encoro de Naute adquiriron considerábel importancia.
As zonas de diamantes ao longo da costa, con Oranjemund como centro principal, contan con empresas de extracción e mineiras na área dos montes Klein Karas e Rosh Pinah. Destaca tamén o campo de gas natural Kudu no océano Atlántico e as industrias a pequena escala en Luderitz e Keetmanshoop.
O potencial de crecemento económico da rexión é considerábel, pero necesita unha política de desenvolvemento xeral intensiva. É unha zona que xera importantes impostos para o goberno central, que predominantemente proceden da minaría do diamante.
Estatuto de Autonomía de Andalucía
miniatura|200px|Escudo de Andalucía. O Estatuto de Autonomía de Andalucía é o texto xurídico que regula o réxime autonómico de Andalucía, en España.
Andalucía accedeu á autonomía mediante a denominada "vía rápida", recollida no artigo 151 da Constitución española de 1978. Seguindo este procedemento, constituirase a Comunidade Autónoma de Andalucía o 28 de febreiro de 1980, declarando no artigo 1º do seu Estatuto de autonomía que tal autonomía está xustificada na "identidade histórica, no autogoberno que a Constitución permite a toda nacionalidade, en plena igualdade ao resto de nacionalidades e rexións que compoñan España, e cun poder que emana da Constitución e o pobo andaluz reflectido no seu Estatuto de Autonomía". Foi a única comunidade autónoma que someteu a referendo devandito acceso.
Estatuto de Autonomía de 1981
Os relatores do Estatuto de Carmona foron Ángel M. López y López, Juan Carlos Aguilar Moreno, José Rodríguez de la Borbolla y Camoyán, Miguel Ángel Pino Menchén, Carlos Rosado Cobián, Pedro Serrera Contreras e Javier Pérez Royo.
Estatuto de Autonomía de 2007
O 18 de febreiro de 2007 celebrouse un referendo para a reforma do estatuto andaluz.
Á pregunta "Aproba o proxecto de Estatuto de Autonomía para Andalucía?", o pobo andaluz respondeu:
Foi promulgado o 19 de marzo de 2007.
Robert Smith (homónimos)
Robert Smith pode estar referido a:
Computación
Computación é calquera cálculo que siga un modelo conceptual ben definido, que será entendido e expresado como, por exemplo, un algoritmo, ou un protocolo.
O estudo da computación é primordial na disciplina das ciencias da computación.
Computación fronte a cálculo
Cálculo é un termo que atinxe á computación numérica, mentres que computación é un termo máis amplo para se referir ao procesamento de información en xeral.
Fenómeno físico
A computación pode ser vista como un fenómeno puramente físico que acontece dentro dun sistema físico pechado chamado computador. Exemplos de tal sistema físico poden ser computadores dixitais, computadores mecánicos, computadores cuánticos, computadores ADN, computadores moleculares, computadores analóxicos ou computadores neuronais. Este é o punto de vista adoptado pola rama da física teórica chamada física da computación.
Un punto de vista máis radical é o postulado da física dixital de que a evolución do universo mesmo é unha computación, o pancomputacionalismo, ou teoría do universo computacional.