cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sikkim
O Sikkim moderno é un estado indio multiétnico e multilingüe. Sikkim ten 11 linguas oficiais da India: nepales,  Sikkimese,  Lepcha, tamang limbu,  Newari,  Rai,  Gurung,  Magar, sunwar e inglés. O inglés ensínase nas escolas e úsase nos documentos do goberno. As relixións predominantes son o hinduísmo e o budismo Vajrayana. A economía de Sikkim depende en gran medida da agricultura e do turismo, e o estado tiña  o terceiro PIB máis pequeno entre os estados indios, aínda que tamén está entre os de máis rápido crecemento.
Antonio Añoveros Ataún
Traxectoria
Naceu en Pamplona o 13 de xuño de 1909, terceiro fillo de Julio e Claudia. Estudou no colexio dos maristas da súa cidade natal, posteriormente Dereito civil na Universidade de Zaragoza, e finalmente entrou no seminario de Pamplona. Foi ordenado sacerdote o 25 de xullo de 1933. Comezou a exercer o seu ministerio na parroquia de San Nicolao, e posteriormente foi párroco en Tafalla. Durante a guerra civil española foi capelán militar.
En 1952 trasladouse a Málaga, onde foi nomeado reitor do seminario e vigairo xeral. O 25 de agosto de 1952 foi nomeado bispo auxiliar de Málaga e bispo titular de Tabuda. Recibiu a ordenación episcopal de mans do bispo de Málaga Ángel Herrera Oria o 12 de outubro.
Sikkim
Sikkim representa a maior parte da produción de cardamomo da India e é o segundo maior produtor mundial de especias despois de Guatemala. Sikkim alcanzou a súa ambición de converter a súa agricultura en totalmente orgánica ao longo do período 2003 a 2016, o primeiro estado na India en alcanzar esta distinción. Tamén está entre os Estados máis conscientes do medio ambiente da India, prohibindo botellas de auga plástica e produtos de escuma de poliestireno.
Benito Regueiro Varela
Formación como farmacéutico e microbiólogo
Ao remate da guerra o primeiro que fixo foi concluír, en 1943, a carreira de Farmacia na Universidade Central de Madrid, e realizar, posteriormente, os estudos de doutoramento, ao finalizar os cales leu a tese "Fragmentación ensímica de la lignina". En ambas as titulacións acadou o premio extraordinario. Entrou no laboratorio de agricultura e microbioloxía da Facultade de Farmacia de Madrid, que dirixía Lorenzo Vilas López, onde foi axudante e profesor adxunto. Así mesmo realizou estudos de fermentación no laboratorio de química orgánica de Obdulio Fernández, da mesma facultade e, sobre lévedos, co agrónomo Marcilla. As boas relacións do seu mestre Lorenzo Vilas con Albareda (foi subdirector do Instituto de Edafoloxía e director do Jaime Ferrán, do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), ademais de director xeral de Ensino Medio), puxérono en contacto cos laboratorios do CSIC madrileño, onde foi bolseiro e colaborador. Seguindo a política de formación no estranxeiro dos futuros investigadores españois que promoveu Albareda, realizou unha estadía dun ano no Central Public Heath Center, de Londres (curso 1947-78), onde fixo estudos sobre inmunoloxía. Así mesmo, fixo outra estadía, esta de ano e medio, no Departamento de Bioquímica da Universidade de Wisconsin (1948-1950), cos profesores Johnson e Petterson, no que estudou a produción sintética da penicilina. Esta formación en microbioloxía farmacéutica industrial valeulle para entrar como asesor das empresas Antibióticos, S.A., de León e Penibérica, S.A., de Pamplona, coas que colaborou no desenvolvemento de plantas de fermentación para antibióticos.
Antonio Añoveros Ataún
Traxectoria
O réxime franquista reaccionou ordenando o seu arresto domiciliario, e posteriormente Carlos Arias Navarro ordenou a súa expulsión do país. Porén, o episcopado acordou aplicar a excomuñón a aqueles que procedesen contra a "autoridade eclesiástica", chegando o cardeal Tarancón a redactar o documento. A pesar de que varios sectores do goberno querían seguir adiante, finalmente Franco decidiu evitar o conflito coa Igrexa, e Añoveros non foi expulsado.
Sikkim
Goberno e política
thumb|[[Asemblea lexislativa de Sikkim]]
Benito Regueiro Varela
Catedrático en Santiago
Aos 32 anos, en 1949, obtivo por oposición a cátedra de Microbioloxía da Facultade de Farmacia de Santiago de Compostela, que desempeñou até o seu falecemento.
Sikkim
Goberno e política
De acordo coa Constitución da India, Sikkim ten un sistema parlamentario de democracia representativa para a súa gobernanza, existe o sufraxio universal. A estrutura do goberno está organizada en tres ramas:
Antonio Añoveros Ataún
Traxectoria
Renunciou por problemas de saúde o 25 de setembro de 1978 (sufría de Parkinson e de arteriosclerose) e se retirou a unha residencia. Finou o 24 de outubro de 1987 en Bilbao, na clínica Virgen Blanca, onde estaba ingresado por problemas respiratorios graves. Está enterrado na catedral de Santiago de Bilbao.
Benito Regueiro Varela
Catedrático en Santiago
As súas investigacións no marco xeral da microbioloxía e no particular da microbioloxía mariña e acuicultura, inmunoloxía, microbioloxía clínica, biotecnoloxía, adherencia microbiana e enterotoxinas, incorporou novas técnicas de traballo á Universidade: estudo dos ácidos nucleicos, enzimoloxía e estudo das fermentacións na década de 1950, e en microbioloxía mariña e microbioloxía clínica na de 1970. Foi o investigador principal en 12 proxectos e dirixiu 40 teses de doutoramento en Farmacia, Medicina e Bioloxía e 70 memorias de licenciatura.
Sikkim
Goberno e política
En 1975, tras a revogación da monarquía de Sikkim, o Congreso Nacional indio logrou a maioría nas eleccións de 1977. En 1979, tras un período de inestabilidade, Nar Bahadur Bhandari, líder do Partido Sikkim Sangram Parishad mantivo o poder nas eleccións de 1984 e 1989. Nas eleccións de 1994, Pawan Kumar Chamling da Fronte Democrática de Sikkim converteuse no primeiro ministro do estado. Chamling e o seu partido tiveron desde entón o poder ao gañar as eleccións de 1999, 2004, 2009 e 2014. Actualmente, o gobernador de Sikkim é Shriniwas Dadasaheb Patil.
Benito Regueiro Varela
Relevancia do seu traballo científico
A relevancia do seu traballo científico residiu, sobre todo, no seu carácter de iniciador dos estudos microbiolóxicos en Galicia, cuns estándares de calidade comparábeis aos dos mellores laboratorios internacionais. Unicamente a falla dun axeitado equipamento experimental nos primeiros tempos (que pouco a pouco se foi solucionado) non deixou que este bo facer se traducira en mellores investigacións. Aínda así, soubo diversificar con bo criterio as diferentes liñas de traballo que estaban a demandar as aplicacións desta especialidade na sociedade galega, desde perspectivas como a farmacéutica, médica ou biolóxica. No relativo ao carácter pioneiro de moitos dos seus traballos son de sinalar os estudos sobre a penicilina moi poucos anos despois de terse solucionado os principais problemas da súa síntese industrial. Abonda con lembrar o carácter estratéxico que tiña este medicamento naqueles tempos da posguerra, para demostrar a transcendencia destes estudos e traballos.
Sikkim
Subdivisións
Sikkim ten catro distritos: East Sikkim, North Sikkim, South Sikkim e West Sikkim. As capitais de distrito son Gangtok, Mangan, India, Namchi e Gyalshing respectivamente. Estes catro distritos dividense aínda máis en subdivisións; Pakyong e Rongli son as subdivisiones do distrito Leste, Soreng é a subdivisión do distrito Oeste, Chungthang é a subdivisión do distrito Norte e Ravongla é a subdivisión do distrito Sur.
Cada un dos distritos de Sikkim é supervisado por un representante do goberno central, o recaudador do distrito, que está a cargo da administración das áreas civís do distrito. O exército indio ten control sobre unha gran parte do estado, xa que Sikkim forma parte dunha área fronteiriza sensible coa China. Moitas áreas están restrinxidas a estranxeiros e necesítanse permisos oficiais para visitalos.
Benito Regueiro Varela
Cargos desempeñados
O doutor Regueiro Varela desempeñou os seguintes cargos:
Sociedades científicas ás que pertenceu
O profesor regueiro foi socio fundador da Sociedade Española de Microbioloxía (1947) e presidente da súa Sección Noroeste (1973–1976), membro emérito da American Society of Microbiology (1947), socio fundador da Sociedade Española de Microbioloxía Clínica (1983), da Sociedade Española de Quimioterapia (1988), membro da The Planetary Society (1994) e da International Society for the Study of the Origin of Life (1994), entre outras.
Algunhas pubicacións
Ademais de numerosos traballos de investigación en revistas españolas e, sobre todo, estranxeiras, ten publicado catro libros:
Oranmore
Oranmore ou Órán Mór en irlandés é unha pequena localidade do condado de Galway, na República de Irlanda. Está situada a 9 quilómetros ao leste da cidade de Galway, na baía de Oranmore, dentro da baía de Galway. No 2006 contaba cunha poboación de 3.513 habitantes.
Florentino Blanco Trejo
Florentino Blanco Trejo, é un psicólogo español.
Píleo (micoloxía)
miniatura|350px|Esquema dun [[esporóforo dos fungos agaricales e boletales: o pé ou estipe e o sombreiro ou píleo, formado polo himenóforo (carne e cutícula) e o himenio (con lamelas e tubos).]]
En micoloxía, o píleo (do latín pileus, 'sombreiro'), tamén chamado chapeu ou sombreiro é o nome técnico que se lle dá ao sombreiro dos cogomelos, un basidiocarpo ou un ascocarpo (corpo frutífero) do fungo, que sustenta unha superficie onde se aloxan as esporas, o himenio.
O himenio ou himenóforo pode estar formado por lamelas, tubos ou "dentes", na cara inferior do píleo.
O píleo é caraterístico ds agáricos, boletos, algúns poliporos e algúns ascomicetos.
Morfoloxía
miniatura|250px|Aliñación de varios pés de [[Amanita phalloides mostrando a evolución da morfoloxía do esporóforo: o sombreiro ovalado da idade xuvenil esténdese e vólvese convexo na madurez.]]
Os píleos poden ter varias formas, e a forma pode cambiar ao longo do ciclo de crecemento e desenvolvemento do fungo.
A forma máis común é a semiesférica ou convexa.
Os píleos convexos adoitan continuar a súa expansión a medida que van madurando, até que adquiren unha forma totalmente plana.
Moitas especies de cogomelos ben coñecidas posúen un píleo convexo, como Agaricus bisporus, ou varias das especies dos xéneros Amanita e Boletus.
Algúns outros, tales como os de Macrolepiota procera, teñen distintos tipos de mamelón —forma de mama—, polo que son denominados umbonados ou mamelonados (un umbo, umbón ou mamelón é unha protuberancia obtusa que se forma no centro do sombreiro dalgúns cogomelos).
Os píleos doutros cogomelos, tales como Cantharellus cibarius, presentan unha aparencia de embude ou trompeta. Neste caso, o píleo denomínase embudado ou infundibuliforme.
Galería
A continuación móstranse unhas ilustracións que representan os distintos tipos de píleo descritos na literatura:
Stock de coque
Stock de coque (Coke en stock), é o décimo noveno álbum de As aventuras de Tintín, escritas e ilustradas polo historietista belga Hergé. Publicouse en francés en 1958.
A historia foi inicialmente serializada semanalmente na revista  Tintín dende outubro de 1956 ata xaneiro de 1958 antes de ser publicada nun volume recompilado por Casterman en 1958. A narración segue ao novo reporteiro Tintín, ao seu can Milú, e o seu amigo o Capitán Haddock mentres viaxan ao medio ficticio reino do Oriente Medio de Khemed coa intención de axudar ao emir Ben Kalish Ezab a recuperar o seu reino despois dun golpe de estado polos seus inimigos, que son financiados por comerciantes de escravos dirixidos polo antigo inimigo de Tintín Rastapopoulos.
Stock de coque é a primeira aventura de Tintín que integra a un gran número de personaxes de anteriores números: o Xeneral Alcázar (A orella rota) os personaxes do ficticio país de Khemed (Tintín no país do ouro negro), Rastapopoulos (Os xarutos do faraón), Dawson (O Loto Azul), Allan Thompson (O caranguexo das tenaces de ouro), e o Dr Müller (A illa negra).
Stock de coque é unha aventura na cal Tintín descobre que Sheikh Bab el Ehr está detrás do derrocamento de Mohammed Ben Kalish Ezab, o emir do Khemed.
Seguindo o volume anterior da serie, O caso Tornasol, Stock de coque creouse coa axuda do equipo de artistas de Hergé nos Studios Hergé. Influído por Honoré de Balzac  A comedia humana, Hergé usou a historia como un vehículo no que para reintroducir unha ampla gama de personaxes que apareceron en anteriores álbums da serie. A historia trata do continua comercio de africanos escravizados en todo o mundo árabe. Non obstante, na década de 1960 a historia xerou polémica xa que Hergé foi acusado repetidamente de ter retratado aos africanos dun xeito racista. Estivo molesto por estas afirmacións e modificou a representación dos africanos nas reedicións posteriores. Hergé continuou As aventuras de Tintín con Tintín no Tíbet, e a serie no seu conxunto converteuse nunha parte definitiva da tradición banda deseñada franco-belga. Stock de coque tivo unha boa acollida da crítica, con varios comentaristas que a describiron como unha das mellores aventuras de Tintín. A historia adaptouse para a serie de animación de 1991 Ellipse / Nelvana  As aventuras de Tintín".
Argumento
Tras ver unha película, Tintín e o Capitán Haddock dobran unha esquina e chocan co Xeneral Alcázar, a quen lle cae a carteira. Tintín trata de devolverlla, pero no hotel din non saber nada sobre ese hóspede, e cando Tintín chama a un número de teléfono que encontra na carteira, quen responde di non querer falar con ninguén. Cando Tintín e Haddock volven a casa, descobren que o consentido e insoportable fillo do Emir Abdullah foi enviado a Moulinsart para a súa protección, xunto cun séquito de serventes e gardiáns que se instalan no vestíbulo do castelo.
Hernández e Fernández informan a Tintín que saben de Alcazár porque están investigando a un home chamado Dawson. Dinlle o verdadeiro hotel onde se hospeda o xeneral. No hotel Tintín e Haddock ven a Alcázar falando con Dawson, antigo inimigo de Tintín durante o asunto de O Loto Azul.
Haddock devólvelle a carteira a Alcázar, mentres Tintín segue a Dawson e óelle falar da exitosa venda de avións De Havilland Mosquito para o golpe de estado de Khemed. Tintín decide ir a Khmed e rescatar ao emir; de mala gana como de costume, o Capitán decide ir con el, ademais non quere quedar só con Abdullah e as súas bromas de mal gusto.
Calvos de Socamiño, Touro
San Martiño de Calvos de Socamiño é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Touro. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 155 habitantes (75 homes e 80 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 225 habitantes.
Stock de coque
Argumento
Dawson vai como Tintín se entremete de novo nos seus asuntos e decide eliminalo. No Aeroporto de Wadesdah Tintín e Haddock son rexeitados na aduana, mentres alguén pon unha bomba no avión. O estalido en pleno voo frústrase debido ao incendio dun motor, o cal forza a tomar terra co aparello xusto antes de que a bomba estale. Tintín e Haddock camiñan a través do deserto e entran sen ser vistos en Wadesdah. Alí encontran outro vello amigo, o mercante portugués Oliveira da Figueira, que lles axuda a escapar da cidade vestidos como muller. Unha vez extramuros un guía con cabalos condúcelles ata o refuxio do deposto Emir (baseado na antiga cidade Xordana de Petra).
Con todo o seu escape é advertido e as figuras do novo réxime envían patrullas de carros blindados e "Mosquitos" para interceptalos. Ó mando está Mull Pasha, que é en realidade o Doutor Müller, vello inimigo de Tintín cando o de a illa negra e Tintín no país do ouro negro. Grazas ás confusas ordenes, os "Mosquitos" atacan aos seus propios tanques no canto da Tintín e os seus amigos.
O Emir ponlles ao corrente da trata de escravos polo Marqués de Gorgonzola. Tintín e Haddock embarcan clandestinamente cara a A Meca para investigar. Son atacados polos Mosquitos de novo, Tintín arránxallas para derrubar un StG-44 alemán pero a goleta na que viaxan sofre numerosos danos e finalmente naufragan xunto a Piotr Skut, o piloto estoniano do avión derrubado. Son recollidos polo iate de Gorgonzola, o Scheherazade, e transferidos ao SS Ramona, un cargueiro. Este barco resulta ser un dos barcos de Gorgonzola, usado para o tráfico de escravos.
Esa noite son encerrados por Allan, o antigo primeiro oficial de Haddock, cando subitamente a tripulación do Ramona escapan do barco por un incendio a bordo e o medo a que este estale. Os prisioneiros forzan a porta e conseguen apagar o lume, sen entender que toda a proa esta cargada de explosivos. É entón cando liberan a un gran número de negros africanos retidos nas adegas e que pagara para ir a A Meca, pero ían ser vendidos como escravos. Haddock inténtalles explicar a situación (quen falan yoruba). Ao principio non poden ou non saben entendelo, pensando que Haddock lles mente. Tras algunhas discusións, aceptan non ir á peregrinación (Hajj) da que din os vellos que hai moitos que non volven. Os africanos aceptan axudar a Haddock a navegar ata o porto seguro de Djibuti, mentres Tintín e Skut intentan arranxar as radios, que foron danadas.
miniatura|200px|[[USS Os Angeles (CA-135)|USS Los Angeles da mariña de guerra dos EEUU]]
Gorgonzola (que é realemte Rastapopoulos, traficante de drogas e arqui-inimigo de Tintín desde Os xarutos do faraón e O Loto Azul) descobre que Haddock tomou o control do barco, e envía un submarino para afundilo. Tintín decátase do submarino por accidente xusto antes do ataque. Haddock arránxallas para sortear os primeiros torpedos con manobras, pero non sabe canto máis aguantarán. Neste crucial momento cando o Ramona é salvado por avións do cruceiro da US Navy, o USS Los Angeles, que fora advertido vía radio por Tintín. Desde o submarino fai un último intento de facer estalar o Ramona mediante unha bomba lapa encostada preto de onde se gardan os explosivos, pero fracasa cando se solta o áncora do Ramona. Unha quenlla trágase a mina e nada lonxe. Máis tarde, cando o Os Angeles intenta deter a Gorgonzola, finxe a súa propia morte facendo que se afunda a súa lancha motora mentres o escapa nun mini-submarino, pero Tintín, Haddock e Skut son recibidos en Europa como uns heroes.
Antecedentes e publicación
Hergé inspirouse en desenvolver a trama para Stock de coque despois de ler un artigo nuha revista detallando a existencia continuada do comercio de escravos dentro do mundo árabe, no que se afirmaba que peregrinos africanos que ían á Meca eran escravizados durante a viaxe. Hergé incluíu unha referencia a este comercio de escravos no título orixinal francés da historia, Coke en Stock, ao que se refería o uso polos contrabandista de escravos de " coque" como palabra clave para as persoas escravizadas.
Antes de escribir a historia, Hergé lera Balzac et son monde ("Balzac e o seu mundo"), un libro de 1955 escrito polo seu amigo Félicien Marceau. Intrigado polo traballo de Honoré de Balzac, Hergé inspirouse na forma en que Balzac seguía reutilizando personaxes das súas historias anteriores, adoptando posteriormente este trazo para Srock de coque, no que unha ampla gama de personaxes de As aventuras de Tintín reaparecen. Hergé tamén introduciu un novo personaxe, o piloto estoniano Piotr Skut, que despois aparecería no Voo 714 para Sidney.
Para producir ilustracións precisas para o 'Ramona', Hergé e o seu axudante Bob de Moor viaxaron a bordo dun buque de carga sueco, o MS 'Reine Astrid', desde Antuerpen ata Gotemburgo e viceversa, durante os cales fixeron fotografías e debuxaron bosquexos. Hergé tamén recolleu recortes de prensa que representaban o Christina, un iate a motor propiedade do magnate marítimo grego Aristóteles Onassis, e usounos como base para a súa representación do barco de Rastapopoulos, o Sheherezade. Os avións, coches e maquinaria que aparecen na historia foron deseñados por Roger Leloup, un dos membros de Studios Hergé. Nunha escena da última parte da historia, Hergé incluíu un mergullador, cuxa representación obtivo dun recorte de prensa de Lionel Crabb. A súa representación do palacio escondido do emir cortado na rocha baseouse no Al Khazneh en Petra, Xordania, que vira nun número de National Geographic.
O crecente interese de Hergé pola arte reflectiuse na historia, xa que incluíu unha copia de Le Canal du Loing de Alfred Sisley no salón de Moulinsart. Tamén incluíu pinturas de Pablo Picasso e Joan Miró a bordo do iate de Rastapopolous, o Scheherazade. O pseudónimo de Müller na historia, Mull Pasha, baseouse no soldado británico Glubb Pasha. Na escena final, Hergé incluíu cameos de se mesmo e do seu amigo e compañeiro Edgar P. Jacobs.
A historia comezou a ser serializada na Tintín en Bélxica en outubro de 1956, antes de ser serializada na edición francesa da revista desde decembro de 1956. Despois publicouse en forma de libro por Casterman en 1958.
Acusacións de racismo
O biógrafo de Hergé Benoît Peeters expresou a opinión de que "na maior parte destes ataques foron extremadamente inxustos". Hergé viuse afectado emocionalmente polas acusacións, e fixo cambios no libro para a súa reimpresión de 1967 en consecuencia, aquí cambiou os patróns de fala dos africanos, dándolles unha gramática mellorada. Non obstante, deixou a Haddock falando pidgin en resposta aos africanos.
Para esta versión tamén fixo cambios na carta do emir a Tintín. Hergé tamén mostrou o seu pesar por representar a morte dun tiburón na historia, máis tarde afirmou que "aínda cría que os tiburóns eran grandes bestas malvadas" ao escribir 'Stock de coque'.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
O Campamento, Iñás, Oleiros
O Campamento é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 441 habitantes (212 homes e 229 mulleres).
Castro grande de Alcaiana
O castro grande de Alcaiana, ou de Eira do Coto, é un castro da idade ferro romano situado na Malata, na parroquia de Vizoño do concello coruñés de Abegondo.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado principal de planta circular defendido por un alto parapeto. Ten unha plataforma exterior polo lado sueste, que se defende cunha dobre liña de muros con foxo intermedio. Nas partes norte e oeste aproveitan a caída natural do terreo. O parapeto está cortado polo acceso ó recinto central, na parte sueste, xunto con entullo recente no recinto central.
Ten unhas dimensións en planta duns 120 por 140 metros.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
A Parrocha, Noche, Vilalba
A Parrocha é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
Taiwán
A, coñecida polo xeral como Taiwán (en chinés tradicional: 臺灣 ou 台灣; chinés simplificado: 台湾; (mandarín) pinyin: Táiwān; Wade-Giles: T'ai-wan; Taiwanés: Tâi-oân), é un territorio asiático formado por un arquipélago do que a Illa de Taiwán (tamén chamada Formosa) é a máis importante. A República da China deixou de ser membro das Nacións Unidas cando os países membros decidiron que o fose a República Popular da China. Taiwán é recoñecido como a República da China por 14 países. Non é recoñecida pola maioría dos países do mundo, aínda que tivo e ten relacións económicas e militares con moitos deles.
Historia
A illa estivo controlada entre 1624 e 1662 polos holandeses ata que foron expulsados por Cheng Cheng-Kung (鄭成功) (tamén coñecido por Koxinga), un antigo pirata ás órdes da dinastía Ming, organizando a primeira vaga de colonizadores chineses na illa, que desprazarían gradualmente os habitantes orixinais cara ó interior. Trala Guerra chino-xaponesa de 1894-1895, a China foi obrigada a ceder Taiwán ao Xapón a perpetuidade.
Tras a fin da segunda guerra mundial en 1945, o Xapón aceptou os termos da Conferencia de Potsdam que facían referencia á Conferencia do Cairo pola cal a illa retornaba á China. As tropas recentemente chegadas masacraron a uns 30.000 nativos, posteriormente chegaron dous millóns de refuxiados dende o continente, trala derrota na guerra civil a mans das forzas do Partido Comunista Chinés, comandadas por Mao Tse Tung. No tratado de paz de San Francisco que entrou en vigor o 28 de abril de 1952, Xapón renunciou formalmente á soberanía sobre a illa e sobre as Illas Pescadores. O tratado non facía referencia a quen debería entregarse a illa, o cal serviu como xustificación ós partidarios da independencia da illa.
Organización político-administrativa
300px|dereita
Oficialmente Taiwán segue considerándose a si mesma como a verdadeira representante de toda a China, polo que legalmente segue sendo unha provincia máis.
Tanto a constitución da República Popular da China como a da República da China, o réxime que exerce a soberanía real sobre a illa, consideran o territorio de Taiwán e as Illas Pescadores como unha provincia da China.
Na propia illa, o feito de que desde 1949 o territorio baixo soberanía da República da China coincida case na súa totalidade co da Provincia de Taiwán provocou unha situación paradoxal de duplicidade burocrática, ao solaparse as administracións provincial e nacional. Esta situación levou nos últimos anos a unha progresiva eliminación das institucións provinciais. Ademais, as cidades de Taipei e Kaohsiung son na actualidade independentes do goberno provincial de Taiwán, atopándose baixo administración directa do goberno central.
O Campo da Vila, Iñás, Oleiros
O Campo da Vila é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 77 habitantes (34 homes e 43 mulleres).
La guerre est déclarée
La guerre est déclarée é un filme francés dirixido por Valérie Donzelli que foi estreado no 2011. Foi escrito e está protagonizado por Donzelli e Jérémie Elkaïm; e está baseado nos feitos reais da súa vida xuntos, cando eran unha parella nova que coidaba do seu neno doente de cancro. Foi estreado o 31 de agosto de 2011 e recibiu críticas moi positivas; Allociné, deulle unha puntuación de 4,3 estrelas sobre cinco. Le Monde deulle as cinco estrelas, dicindo del que "Contra o cancro, unha indubidable forza de felicidade".
Taiwán
Organización político-administrativa
dereita|250px|Mapa de Taiwán
Aranc
Aranc é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Taiwán
Xeografía
A illa de Taiwán está situada a 200 quilómetros ó sueste da China continental, separadas polo estreito de Taiwán. Existe un contraste entre os dous terzos orientais da illa, cun terreo moi montañoso, con cinco cordilleiras dispostas de norte a sur, culminando no pico Iu Shan a 3.952 metros. A zona chá está na costa occidental, onde se concentra case toda a poboación.
Aranc
Xeografía
300px|miniatura|Les Pézières. Situada na meseta de Hauteville a 780 msnm, a vila de Aranc agrupa varias aldeas dispersas.
Taiwán
Xeografía
O clima de Taiwán é tropical marítimo. A estación das choivas dura dende xuño ata agosto afectada polo monzón do suroeste. Son frecuentes os Tifóns e os terremotos na illa.
Economía
A chegada de chineses de clase media e alta en 1949, tradicionalmente dedicados ó comercio, os investimentos xaponeses e os de Estados Unidos, converteron a Taiwán nun dos novos países industrializados. O país adaptouse ben á Crise de 1973, reconvertendo as súas industrias ó sector das altas tecnoloxías, e hoxe é un dos primeiros fabricantes mundiais de microprocesadores.
Recentemente Taiwán pasou a converterse nun dos maiores investidores na República Popular da China. Estas relacións económicas víronse reforzadas en 2014 coa entrada en vigor do acordo de Libre Comercio entre a China e Taiwán.
Nemes
miniatura|dereita O nemes era unha especie de toucado de tea, unha vestimenta que utilizaban frecuentemente os faraóns exipcios en substitución das pesadas e voluminosas coroas, posto que a diferenza destas o nemes era unha peza lixeira e cómoda, que cubría a totalidade da cabeza, caendo verticalmente por tras das orellas, amarrándose cun nó preto da caluga, a modo de trenza. Segundo os textos, era de cor branca adornado con bandas tinguidas en azul.
Taiwán
Demografía
Case tódolos taiwaneses son descendentes de emigrantes da China continental, chegados nos séculos XVII e XIX e sobre todo en 1949, cando os partidarios do Kuomintang se refuxiaron na illa.
Dos habitantes orixinarios da illa (malaio-polinesios), só uns 370.000 sobreviven nas zonas montañosas do interior da illa.
Cultura
Lingüisticamente, a illa de Taiwán está considerada o berce das linguas malaio-polinesias, xa que dos catro grupos nos que se divide a familia todos están presentes na illa e un deles é a orixe do resto de linguas que se falan en Madagascar, Indonesia, Filipinas e a Polinesia.
A Serra, Lamas, Leiro
A Serra é un lugar da parroquia de Lamas no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
Eira de Mouros, Lebosende, Leiro
Eira de Mouros é un lugar da parroquia de Lebosende no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (catro homes e unha muller).
Gran Premio de Bahrain de 2012
O Gran Premio de Bahrain de 2012 (formalmente coñecido como o Gulf Air Gran Premio de Fórmula 1 de Bahrain de 2012) é unha carreira de Fórmula Un que se celebrará o 22 de abril de 2012 no Circuíto Internacional de Bahrain de Bahrain. Será a primeira vez que a Fórmula Un volve a Bahrain logo da cancelación de carreira de 2011 debido ás protestas contra o goberno. Logo de usar o "circuíto de resistencia" no Gran Premio de Bahrein de 2010, volvese utilizar a configuración de "Grand Prix" para a carreira de 2012.
A decisión de celebrar a carreira a pesar das protestas políticas internas, converteuno nun dos máis controvertidos Grandes Premios en sesenta anos de historia deste deporte.
Cualificación
1000px
Kraft durch Freude
miniatura|dereita|Propaganda. Kraft durch Freude (KdF), que en galego podería traducirse por Forza pola Alegría, foi unha organización política da Alemaña nazi co obxectivo de organizar, controlar e sincronizar as actividades de lecer da poboación alemá. Creada en 1933, a Kraft durch Freude formaba parte da Deutsche Arbeiterfront (DAF), a Fronte Alemá de Traballo, unha organización de masa alemá dos empregados e empregadores, que deveu a maior operadora de viaxes do mundo.
Rosalía Mera
Rosalía Mera Goyenechea, nada na Coruña o 28 de xaneiro de 1944 e finada na mesa cidade o 15 de agosto de 2013, foi unha empresaria galega. Foi co fundadora de Inditex xunto con Amancio Ortega.
Traxectoria
miniatura|Fundación Paideia na praza de María Pita, A Coruña. miniatura|IES Rosalía Mera, na Coruña Tivo que deixar a escola con 11 anos para traballar nunha pequena empresa téxtil La Maja de costureira onde coñeceu a Amancio Ortega co que casaría e tería dous fillos, Sandra e Marcos. Fundaron GOA, esta empresa coruñesa foi medrando ata converterse en Zara e finalmente en Inditex. Logo do seu divorcio en 1986, Rosalía Mera conservou o 7% das participacións no grupo. En 1986 comezou os estudos de Maxisterio onde se Diplomou. En 2004 abandonou o consello de administración de Inditex, mantendo a súa participación logo da cotización en bolsa.
Despois da separación comezou unha carreira de investimentos en diferentes proxectos e corporacións de ámbitos tan diversos como a construción, inmobiliarias, unha compañía de recoñecemento de neonatos polas pegadas dactilares, o audiovisual ou a biotecnoloxía. Neste último campo foi membro do consello de administración de Pharma Mar, do grupo galego Zeltia. No audiovisual posuíu parte do capital de Continental Producciones, Milou Films ou Tornasol Films, e desenvolveu un centro de iniciativas empresariais denominado Mans, e centrado no sector audiovisual. Ademais, en 2007 entrou no sector da enerxía solar creando quince firmas de explotación de parques fotovoltaicos
A súa xestión económica realizábaa a través de sociedades de investimento como Rosp Corunna, Breixo Inversiones, Soandres de Activos ou Ferrado Inmuebles. A revista estadounidense Forbes situouna como a 76ª muller máis influente do mundo en 2007, así como a 264ª persoa máis rica do mundo, cun capital estimado de 2.490 millóns de euros Segundo esa mesma fonte, en 2007 sería a terceira persoa máis rica de Galicia, despois de Amancio Ortega e de Manuel Jove. A revista calculoulle en 2008 unha riqueza persoal de 1.964 millóns de euros (368ª do mundo).
Ademais, foi a fundadora (1986) e presidenta da Fundación Paideia Galiza, unha ONG que traballa a prol da incorporación das persoas discapacitadas ao mercado laboral.
Penacho
A palabra penacho (do italiano pennnachio) pode referirse a:
Rosalía Mera
Traxectoria
O 14 de agosto de 2013, estando de vacacións en Menorca, sufriu un accidente cerebrovascular. Faleceu o día seguinte no Hopital San Rafael da Coruña a onde fora trasladada en avión dende Menorca. Foi enterrada no cemiterio da igrexa de Santaia de Liáns, en Oleiros (A Coruña).
Trala morte, a participación do 7% en Inditex foi herdada pola súa filla Sandra Ortega.
A aventura do Poseidón
Estreouse en galego o 30 de decembro de 1999 a través da TVG.
Ramallal, Noche, Vilalba
Ramallal é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
A aventura do Poseidón
Sinopse
Un transatlántico de luxo, o SS Poseidon, é alcanzado na véspera de Aninovo por unha onda xigantesca, facéndoo virar de cabeza para baixo. Un grupo de sobreviventes que está nun salón de baile dun nivel superior (mais que despois fica baixo a liña da auga) tenta escapar da embarcación liderados polo reverendo Frank Scott. Para iso, deben chegar á casa de máquinas que se localiza no casco do navío e durante o percorrido acaban enfrontando moitos perigos no navío inestábel que pode afundirse en calquera momento.
Boeing 737
O Boeing 737 é un avión para transporte de pasaxeiros bimotor, de fuselaxe estreita e de rango curto-medio. Leva sendo fabricado por Boeing dende 1967. Con máis de 7000 unidades vendidas, é o avión para transporte de pasaxeiros máis producido da historia. Na actualidade o 737 é o único avión de fuselaxe estreita de Boeing en fabricación, sendo aínda producidas as súas variantes -600, -700, -800 e -900ER. Unha versión redeseñada e remotorizada, a 737 MAX, está programada para ser lanzada no ano 2017.
Historia
miniatura|Motor dun 737-800 O 737 naceu debido á necesidade de Boeing de entrar no mercado dos avións de curto rango e pequena capacidade onde competían o BAC 1-11 e o Douglas DC-9. Mentres Boeing orixinalmente pensaba deseñar un avión de entre 60 e 85 asentos, conversas con Lufthansa, que sería o primeiro cliente do modelo, resultaron nun cambio a 100 asentos. Boeing estaba moi atrasado con respecto aos seus competidores cando o 737 foi desenvolvido, xa que estes posuían os seus certificados de voo polo que, para reducir o tempo de desenvolvemento, Boeing reutilizou sobre un 60% da estrutura e sistemas do 727, sobre todo partes da fuselaxe, que lle permitían unha maior capacidade de pasaxe que os seus rivais.
O primeiro 737-100 fixo o seu voo de estrea o 9 de abril de 1967 e entrou en servizo en febreiro de 1968 con Lufthansa, a primeira aeroliña estranxeira en lanzar un novo avión de Boeing. O 737-200 realizou o seu primeiro voo o 8 de agosto de 1967. Lufthansa foi o único cliente significativo que mercou o 737-100 e só 30 unidades foron producidas. O alongado 737-200 foi preferido por moitas outras aeroliñas e fabricouse ata 1988. O primeiro cliente do 737-200 foi United Airlines. O voo inaugural con United foi o 28 de abril de 1968 dende Chicago ata Grand Rapids. Despois do avión número 135, unha serie de melloras foron incorporadas ao 737-200. Estes modelos foron coñecidos como 737-200 Advanced.
miniatura|Boeing 737-800, [[Air Berlin]] A principios dos anos 80 o 737 tivo as súas primeiras modificacións serias. Coa nova serie 737 Classic buscábase adaptar as novas tecnoloxías aos anteriores 737. As probas co motor CFM56 significaron un aforro notable de combustible, pero tamén un desafío aos enxeñeiros, debido ao tamaño do motor e á pouca altura existente entre o chan e as ás do avión (onde debería ir colocado). Boeing e os técnicos de CFMI solucionaron o problema colocando o motor máis adiante (en vez de debaixo) da á, e movendo parte dos seus accesorios cara os lados, facendo que a entrada de aire do motor deixase de ser circular.
Variantes
O Boeing 737 desenvolveu tres xeracións distintas, incluíndo nove variantes principais. Os modelos "Original" consisten nos 737-100, 737-200/-200 Advanced. Os modelos "Classic" consisten nos 737-300, 737-400 e 737-500. A "Next Generation" consiste nos 737-600, 737-700/-700ER, 737-800 e 737-900/-900ER. Á parte destas nove variantes, outras versións adicionais foron ofrecidas ao longo do tempo.
737-100
O modelo inicial foi o 737-100, o máis pequeno de todos. Comezou a voar con Lufthansa en 1968 (a primeira aeroliña en voar o 737). Só 30 737-100 foron construídos. Ningún 737-100 permanece en servizo nin en condicións de voar. O prototipo orixinal de Boeing (agora propiedade da NASA) é exhibido no Museum of Flight en Seattle. miniatura|737-200 da aeroliña [[Ryanair]]
737-200
O 737-200 foi unha versión alongada do 737-100 destinada ao mercado dos Estados Unidos. United Airlines foi o seu primeiro cliente. O modelo apareceu en 1965 e entrou en servizo en 1968.
737-200 Advanced
O 737-200 foi posteriormente mellorado como 737-200 Advanced, que se converteu na versión estándar de produción. O 737-200 Advanced foi tamén vendido como 737-200 Executive Jet e 737-200HGW (High Gross Weight, peso bruto elevado).
Eses modelos estaban condenados a desaparecer rapidamente debido ao seu elevado consumo de combustible, alta emisión de ruído (a pesar de ter un dispositivo de redución de ruído) e custos de mantemento cada vez maiores. Un grande número de avións destas series aínda operan en compañías de segunda liña ou en países en vías de desenvolvemento. A primeira xeración de 737 estaba impulsada polos motores Pratt & Whitney JT8D de baixa derivación.
Boeing tamén proporcionou o 737-200C (C de convertible), que permitía a conversión de configuración entre carga e pasaxe. O 737-200QC (QC de Quick Change, carga rápida) foi unha variación do 737-200C, facilitando a rápida conversión entre configuracións.
miniatura|737-300 de [[easyJet]]
737 Classic
Os principais trazos do 737 Classic son:
737-300
O 737-300 foi a primeira grande revisión do 737, incorporando unha serie de novas melloras mentres conservaba concordancia cos 737 anteriores. O 737-300 foi lanzado en 1980 por USAir e Southwest Airlines, converténdose no modelo básico da serie 737 Classic.
737-400
O 737-400 foi ampliado con respecto ao 737-300, principalmente para adaptalo a aeroliñas charter. Piedmont e Pace Airlines foron os seus primeiros clientes. O -400 apareceu en 1985 e entrou en servizo en 1988 con Piedmont.
O 737-400F é unha conversión do -400 de carga, pero non é un modelo entregado por Boeing. Alaska Airlines foi a primeira aeroliña que converteu un dos seus 737-400 de servizo regular nun avión con capacidade de carga. A aeroliña proxecta converter catro avións máis nunha configuración de carga e pasaxeiros. miniatura|737-500 de [[Estonian Air]]
737-500
O 737-500 foi o último modelo da xeración 737 Classic. Apareceu en 1987 coa Southwest Airlines e entrou en servizo en 1990. O -500 volvía a ter a lonxitude da fuselaxe do 737-200 mentres que incorporaba as melloras da serie 737 Classic. Este modelo ofrecíase como unha moderna e directa substitución para o 737-200, mentres que tamén permitía facer rutas máis longas que o 737-300.
737 Next Generation
En 1993 Boeing comezou unha masiva revisión da serie 737 Classic. A principios dos 90, deuse conta de que o moderno Airbus A320 era unha seria ameaza para o seu mercado, cando Airbus gañou moitos clientes previamente leais ao 737 como a Lufthansa. Despois dunha serie de estudos de mercado e de falar con clientes do 737, Boeing procedeu a lanzar a serie 737 Next Generation. miniatura|767-600 de [[Scandinavian Airlines System]] Novos aspectos desta serie son:
737-600
O 737-600 foi lanzado con Scandinavian Airlines System en 1995, pero tivo dende entón moi poucas vendas, sendo a maioría delas para aeroliñas orientadas a rutas longas e de pouco tráfico. O 737-600 é a substitución directa do 737-500 e compite co Airbus A318. miniatura|737-700 de [[Air Berlin]]
737-700
O 737-700 apareceu en 1993 e entrou en servizo con Southwest Airlines en 1998. É o 737 de maior alcance e compite directamente co Airbus A319. As súas configuracións típicas son a de 132 pasaxeiros en dúas clases ou a de 149 nunha única clase. Unha versión executiva é ofrecida con nome BBJ1. O BBJ1 está equipado con ás máis resistentes, o tren de aterraxe do 737-800 e cun alcance incrementado (posúe tanques de combustible adicionais) con respecto ao outros modelos de 737.
737-700C
Esta é unha versión convertible onde os asentos poden ser quitados para poder levar carga. Ten unha grande porta no lado esquerdo da fuselaxe. O primeiro usuario do 737-700C foi a Armada dos Estados Unidos.
737-700ER
Boeing lanzou esta versión o 31 de xaneiro de 2006. All Nippon Airways foi o seu primeiro cliente, e entrará en servizo a principios do ano 2007. O 737-700ER é esencialmente unha versión de pasaxeiros do BBJ1 e do 737-700IGW de longo alcance. Ofrecerá un alcance duns 10.200 km, cunha capacidade para 126 pasaxeiros en dúas clases. Un competidor deste modelo podería ser o A319LR. miniatura|737-800 de [[Hapagfly]]
737-800
O 737-800 foi unha versión alongada do 737-700 e substitúe o 737-400. O -800 apareceu en 1994 e entrou en servizo con Hapag-Lloyd Flug (agora Hapagfly) en 1998. O 737-800 pode levar 162 pasaxeiros en dúas clases ou 189 en clase única, e compite co Airbus A320.
Ofrécese tamén unha versión executiva coñecida como BBJ2, e o 737-800ERX (Extended Range, alcance ampliado) é dispoñible como unha versión militar. En moitas aeroliñas nos Estados Unidos, o 737-800 substituíu aos trimotores Boeing 727-200.
737-900
Posteriormente Boeing introduciu o 737-900, a versión máis grande ata a data. Saíu en 1997 e a primeira entrega foi para Alaska Airlines no ano 2000. Ao ter a mesma configuración que os 737-800, a capacidade está limitada aos 189 asentos. O 737-900 tamén conserva a capacidade de combustible do -800.
Estes pequenos defectos evitaron que este modelo competise con eficacia co Airbus A321.
737-900ER
O 737-900ER é a última versión do Boeing 737 e desenvolveuse para ter un alcance e unha capacidade de pasaxeiros como os do 757-200, que xa non se fabrica.
Un par de portas de saída adicionais e outras melloras na parte traseira aumenta a capacidade de asentos a 180 pasaxeiros en dúas clases ou 215 en configuración de clase única. A capacidade de combustible aumentada e winglets estándar melloran o alcance doutras variantes do 737 NG.
O -900ER saíu da fabrica de Renton, Washington o 8 de agosto de 2006 e o seu primeiro cliente foi Lion Air.
Boeing Business Jet
250px|miniatura|Boeing Business Jet pertencente á Forza Aérea Australiana (RAAF) O Boeing Business Jet é unha versión personalizada do 737. O plans para unha variante de negocios do avión non son novos. A finais dos anos 80 Boeing comercializou o 77-33, unha versión de negocios do 737-300. Despois da introdución da serie Next Generation, Boeing presentou a serie Boeing Business Jet (BBJ). O BBJ1 era semellante en dimensións ao 737-700 pero con ás máis fortes e o tren de aterraxe do 737-800, ademais de ter un alcance maior que outros modelos do 737 ao levar tanques de combustible adicionais. O BBJ fixo o seu primeiro voo o 4 de setembro de 1998.
O 11 de outubro de 1999 presentouse o BBJ2. Baseado no 737-800, é 5,84 metros máis longo que o BBJ, cun 25% máis de espazo na cabina, pero cun alcance menor, a pesar de dispoñer tamén de tanques extra de combustible. O primeiro exemplar foi entregado o 28 de febreiro do 2001.
Afonsín, Vilatuxe, Lalín
Afonsín é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Boeing 737
737 MAX
No ano 2011 Boeing anunciou o programa 737 MAX. Boeing ofrecerá tres variantes desta nova versión: 737-7, 737-8 e 737-9. Este avión substituirá os 737-700, 737-800 e 737-900ER respectivamente. Os principais cambios están no uso de motores CFM International LEAP-1B, a adición de controis fly-by-wire nos spoilers, e o alongamento do tren de aterraxe dianteiro. As primeiras entregas agárdanse para o ano 2017. Southwest Airlines anunciou o 31 de decembro de 2011 que pediría o 737 MAX converténdose así no cliente de lanzamento do modelo.
Variantes militares
O Boeing 737 tamén ten unha serie de variantes militares. Hai múltiples versións do 737 con estas modificacións especiais:
Cubula, Montecubeiro, Castroverde
Cubula é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
O Campo do Souto, Iñás, Oleiros
O Campo do Souto é un lugar da parroquia de Iñás no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 67 habitantes (35 homes e 32 mulleres).
A Cernada, Montecubeiro, Castroverde
A Cernada é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña un habitante (un home).
Toponimia
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento.
Cerámica castrexa
Os perfís predominantes nas vasillas son os globulares ou esferoides. O máis habitual é que conten cunha ou máis asas, e que teñan os bordos exvasados e planos e os pés ou fondo sen realzar, aínda que deste último tipo exista algunha excepción singular.
Os temas decorativos son comúns na plástica castrexa: incisións en forma de liñas oblicuas, horizontais ou verticais paralelas, ou ben compoñendo triángulos, así como estampacións en forma de espiña de peixe, estrixilos, eses (SSSS) ou figuracións entrelazadas, e tamén aplicacións en forma de mamelóns ou de cordóns, así como outros motivos ornamentais variados. A maior parte, porén, é lisa e non leva decoración.
A cerámica simultaneaba o seu uso con útiles de cestería e de madeira. As pezas grandes servirían para gardar o gran ou outros alimentos e como depósito de líquidos; outras, para usos diversos no fogar ou na lareira, e as máis pequenas para comer e beber; tamén aparecen asadores (ou ben escoadeiras ou "queixeiras"), pezas moi características polos furados que teñen no seu fondo e nas paredes. Os materiais eran locais e a fabricación tamén, en fornos pequenos.