cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Federación Universitaria Escolar
Folga estudantil de 1929
A protesta contra a Lei Callejo acentuouse en 1929. O 27 de febreiro unha asemblea de asociacións estudantís convocou unha folga para o 7 de marzo. O Goberno respondeu coa expulsión da universidade do líder da FUE, Sbert, o que alporizou aínda máis os ánimos. Na data prevista, producíronse algaradas e manifestacións rueiras que tiveron un grande impacto público xa que eran as primeiras que se realizaban no interior de España contra a Ditadura e a Monarquía. Tamén houbo manifestacións e tumultos noutras universidades españolas. O día 9 de marzo Primo de Rivera destituía ao reitor da Universidade de Madrid e aos decanos de tódalas facultades, sendo substituídos por unha Comisaría Rexia. O día 10 a policía e a Garda Civil tomaban ao asalto os edificios universitarios, mentres os estudantes apedreaban a casa do ditador e a sede do diario conservador ABC. O día 11 Primo de Rivera ordenou ao Exército a ocupación das facultades e ameazou coa perda de matrícula a todos os estudantes que persistisen na folga. Só os afíns á Asociación de Estudantes Católicos (un 5%) volveron a clase. Os días seguintes os estudantes continuaron a folga e levantaron barricadas no centro de Madrid. O 13 producíronse graves incidentes en Valladolid e Valencia. O 16 de marzo o goberno pechou a Universidade de Madrid, á que seguiron outras seis. Máis de cen profesores e catedráticos mostraron a súa solidariedade cos estudantes. O 24 de abril volvéronse reabri-las universidades, e a maioría dos estudantes volveron a clase, pero unha semana antes foi pechada a Universidade de Barcelona tras producirse enfrontamentos entres estudantes e mozos da Unión Patriótica. O 19 de maio, Primo de Rivera comezou a ceder ao restablecer nas súas funcións ás autoridades académicas e finalmente o 21 de setembro derrogou o polémico artigo 53 da Lei Callejo.
Con todo a derrogación do artigo 53 non detivo a protesta estudantil —"unha ditadura que capitula é un réxime vencido, e os estudantes dábanse perfecta conta diso", explicou Ben Ami —. A FUE, esixiu a rehabilitación de Sbert, o levantamento das sancións contra os profesores e o recoñecemento da liberdade de asociación dos estudantes. Así a axitación estudantil renovouse en xaneiro de 1930. A resposta de Primo de Rivera foi disolve-la FUE, mais o 22 iniciouse un paro xeral en tódalas universidades españolas, que foi apoiado polas forzas sindicais e que xa tivo un carácter claramente republicano. "O 28 de xaneiro, Primo de Rivera presentou a dimisión ao rei, soándolle aínda nos oídos o eco dos clamores estudantís", comenta Shlomo Ben Ami.
Trala proclamación da Segunda República Española, a FUE, como o resto de organizacións estudantís, "foron perdendo aos poucos a súa autonomía, ligándose a partidos ferreamente disciplinados. A FUE, cuxos líderes máis coñecidos quedaron comodamente instalados na nova situación política, foi superada por formacións máis extremistas de esquerda e dereita, que trouxeron ás aulas un novo activismo xuvenil, máis sistemático, excluínte e violento".
Santo Estevo, Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Rego, Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao
O Rego é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Ockelbo
Ockelbo é un concello sueco no condado de Gävleborg. A súa capital é a localidade de Ockelbo. No mes de setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 5 857 habitantes.
A parte occidental do municipio está formada por terreo montañoso cuberto de coníferas e a oriental é relativamente cha. O establecemento da liña electrificada de ferrocarril "Norra stambanan" fixo que varias pequenas empresas se trasladasen a Ockelbo, converténdose a capital do concello nunha importante cidade estación.
Luis Lozano Rey
Luis Lozano Rey, nado en Madrid o 11 de xullo de 1879, e finado o 12 de setembro de 1958 na mesma cidade, foi un naturalista e ictiólogo español.
Traxectoria
Estudou Ciencias Naturais na Facultade de Ciencias da Universidade Central de Madrid, alcanzando o grao de licenciado en 1903 e o de doutor en 1905. En 1904 desprazouse a Barcelona, onde se incorporou á Facultade de Ciencias da súa Universidade como profesor auxiliar interino gratuíto (1904) e, desde 1905 con soldo. Durante a súa estancia alí publicou un traballo sobre os cefalópodos de Cataluña e Baleares (1905).
En 1908 obtivo unha bolsa de estudos, a proposta da Xun­ta para a ampliación de estudos e investagacións científicas, estudando durante un ano ictioloxía en París, Londres e Viena, nos Laboratorios de Georges Florentin Pruvot, Vaillant, Franz_Steindachner e George Albert Boulenger.
Desde 1911 foi Catedrático de Zoografía de Vertebrados da Facultade de Ciencias da Universidade Central. Os seus intereses non se limitaron á fauna peninsular, senón que prestou tamén unha especial atención á dos territorios africanos (Protectorado español de Marrocos, Sáhara Occidental).
En 1912 foi nomeado xefe das Sección de Ostozooloxía do Museo Nacional de Ciencias Natiurais de Madrid.
No seus comezos no Museo de Cienias Naturais sentiuse atraído polo estudo das aves, polo que non debe sorprender que o seu primeiro traballo sobre a fauna marroquí se interesara polas aves de Mogador (1911). Uns anos despois, en 1918, nunha intervención verbal, comunicaría á Real Sociedade Española de Historia Natural da presenza no monte Arruit (Melilla) dun Ibis eremita. Pero foi o estudo dos peixes o que máis interesou a Lozano. Levou a cabo, a partir de 1906, numerosísimas campañas en augas peninsulares e da reción melillense e de Alhucemas, froito das cales foron moitos traballos, entre eles os seus "Datos para la ictiología marina de Melilla" (1921) e o volume de ''Fauna Ibérica. Peces'' (1928). Máis tarde, en 1936 deu a descrición superficial e iconografía dun cento de especies e noticia doutras tantas dos principais peixs mariños e fluviais de España, obra que sería reeditada en varias ocasións despois da guerra civil española. O 4 de abril de 1933 foi nomeado asesor técnico da Dirección Xeral de Pesca,
Ademais dos traballos estritamente ornitolóxicos e ictiolóxicos, por encargo da Real Sociedade Xeográfica redactou un traballo con obxecto de ofrecer unha idea xeral do coñecemento que, neses momentos, se tiña da fauna en conxunto da zona do Protectorado, así como do aproveitamento das especies de maior valor económico propias do país ou que poderían seren nel aclimatadas (1930).
Acabada a guerra, e despois de instruirse expediente contra el, por Real Orde de 22 de decembro de 1939 reincorporouse á función activa, aínda que se inhabilitou para cargos directivos e de confianza, sanción que sería anulada en 1946. Así, foi colaborador do Consello Superior de Investigacións Científicas sobre ictioloxía, fomentando campañas para o estudo da fauna autóctona.
O 6 de febreiro de 1952 foi elixido membro da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais, ingresando o 10 de xuño de 1953 co discurso Importancia de la fauna ibérica y necesidad de intensificar su estudio y protección. Antes desta data gañara, en varias convocatorias, concursos patrocinados pola Academia, con traballos como "Los peces fluviales en España" (en 1931), os "Peces ganoideos y fisóstomos" (en 1937) e "Peces fisoclistos", subserie torácicos"" (en 1945). Traballos, todos eles, que apareceron publicados con posterioridade nas Memorias de la Academia.
Outros cargos que ocupou foron os de profesor agregado do Instituto Español de Oceanografía, e colaborador do Consello Superior de Investigacións Científicas sobre ictioloxía.
Entre 1928 e 1960 publicou en catro volumes un estudo xeral e descritivo dos grupos taxonómicos e das especies dos peixes de mar e de río de España, que constitúe a máis completa edición publicada até entón en canto a sistemática se refire.
O Toural, Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao
O Toural é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
O Bico, Segán, O Saviñao
O Bico é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Tempada 2021 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2021 foi a 43ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou 28 de maio no Rally da Coruña e rematou o 14 de novembro no Rally Ribeira-Ría de Arousa.
Os Ameixeiros, Segán, O Saviñao
Os Ameixeiros é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Casar, Segán, O Saviñao
O Casar é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
The Woman Condemned
Estreouse subtitulado en galego o 22 de abril de 2021, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Sinopse
Unha estrela de radio toma unhas vacacións e máis tarde é atopada asasinada. Barbara (Dell) é acusada de asasinato, mentres Jerry (Hemingway) tenta probar a súa inocencia.
Keko Gontán
Sergio Gontán Gallardo, coñecido futbolisticamente coma Keko, nado en Brunete (Madrid) o 27 de decembro de 1991, é un futbolista español. Xoga de extremo no Sacramento Republic da USL Championship dos Estados Unidos.
Misión de audaces
Misión de audaces (en The Horse Soldiers) é un filme estadounidense de 1959 dirixido por John Ford e protagonizado por John Wayne, William Holden e Constance Towers. O guión é obra de John Lee Mahin e Martin Rackin, que está vagamente baseado na novela homónima de 1956 escrita por Harold Sinclair, a cal é unha versión ficticia da incursión de Grierson en Mississippi.
Keko Gontán
Atlético de Madrid
Formouse nas categorías inferiores do Atlético de Madrid e na tempada 2008/09 subiu ao filial, o Atlético Madrid B, na Segunda División B, disputando 27 encontros e marcando tres goles. Esa mesma campaña debutou co primeiro equipo da man do adestrador mexicano Javier Aguirre. Foi o 29 de outubro de 2008 nun partido da Copa do Rei contra o Orihuela, converténdose no futbolista máis novo en xogar en partido oficial co club madrileño, con 16 anos e 307 días de idade. Comezou a seguinte tempada no filial e debutou na Primeira División na xornada 2, nun empate 1-1 contra o Racing de Santander no Vicente Calderón. No mercado invernal foi cedido ao Real Valladolid, tamén en Primeira. Disputou 13 encontros co equipo de Valladolid, onde tivo tres adestradores (Mendilíbar, Onésimo e Clemente), e acabou descendendo ao remate da tempada.
Na tempada 2010/11 foi cedido a dous equipos, FC Cartagena e Girona, ambos de Segunda División, cos que disputou un total de 26 partidos.
Misión de audaces
Estreouse en galego o 22 de abril de 1992 a través da TVG.
Keko Gontán
Catania
En xullo de 2011, despois de que o Atlético de Madrid non renovase o seu contrato, marchou a Italia para xogar na Serie A co Catania, club co que asinou un contrato por tres anos. En xaneiro de 2012, despois de non ser utilizado en ningún partido polo adestrador Vincenzo Montella, saíu cedido xunto a Fabio Sciacca ao Grosseto, da Serie B.
De volta en Sicilia debutou co Catania na Serie A o 24 de febreiro de 2013. Foi nun partido contra o Parma no Estadio Ennio Tardini, onde xogou como titular e marcou o segundo gol do seu equipo que acabou por darlle a vitoria. A súa participación no club siciliano aumentou na súa terceira e derradeira tempada, na que xogou 19 partidos, pero o equipo acabou descendendo á Serie B.
Albacete
Na tempada 2014/15 volveu a España, fichando polo Albacete, na Segunda División. Foi titular na maoría de partidos do equipo adestrador por Luis César Sampedro, e marcou seis goles, dous deles no partido contra o Llagostera no que selaron a permanencia na categoría.
Eibar
No verán de 2015 asinou contrato co Eibar de Mendilíbar, que iniciaba a súa segunda campaña na Primeira División. Foi titular durante a maioría de partidos, aínda que perdeu varios por lesións, e marcou os seus primeiros tres goles na categoría, sendo o primeiro deles contra o Sporting de Gijón en Ipurua e o terceiro contra o seu ex-equipo, o Atlético de Madrid, no Calderón.
Málaga
Na tempada 2016/17 fichou polo Málaga, onde asinou por catro anos. Comezou como titular ata que unha lesión o afastou do equipo durante tres meses. Disputou 22 partidos esa tempada e 21 na seguinte, na que o Málaga descendeu a Segunda.
Na 2018/19 regresou ao Valladolid, cedido polo Málaga. Co equipo de Sergio González xogou 29 partidos e marcou dous tantos, contribuíndo á permanencia na máxima categoría un ano máis. De volta en Málaga contou con poucos minutos no equipo adestrador por Víctor Sánchez, no que xogou só media tempada.
Deportivo da Coruña
O 14 de xaneiro de 2020 anunciouse a súa fichaxe por dúas tempadas e media polo Deportivo da Coruña. Debutou contra o Alcorcón e xogou sete partidos na tempada na que o equipo galego descendeu á Segunda División B.
O 5 de outubro de 2020, Keko e o Deportivo chegaron a un acordo para ampliar o contrato do xogador ata 2024. Foi titular ao longo da tempada 2020/21 e marcou dous goles, contra Pontevedra e Zamora. Ao remate da tempada o seu contrato co club foi rescindido.
Sacramento Republic
Despois de estar varios meses sen equipo, en xaneiro de 2022 asinou co Sacramento Republic, equipo da USL Championship, segunda categoría dos Estados Unidos.
Selección española
Foi internacional coas categorías inferiores da selección española dende a sub-16 á sub-19. Coa selección sub-17 proclamouse campión de Europa no torneo celebrado en Turquía en 2008 e coa sub-19 foi subcampión de Europa dous anos despois en Francia, cun equipo que el mesmo capitaneaba.
Palmarés
Selección española sub-17
Concepto de especie
O concepto de especie é a definición de especie biolóxica, pero non é doada de definir e recoñécense polo menos 26 conceptos de especie. Esta variedade de definicións fan que xurda o problema da especie, que é o conxunto de cuestións que se orixinan cando se intenta definir en bioloxía que é unha especie. Un concepto de especie que funciona ben para organismos que se reproducen sexualmente como as aves non é útil para as especies que se reproducen asexualmente, como as bacterias. O estudo científico do problema da especie foi denominado microtaxonomía.
Unha cuestión común, pero ás veces difícil, é cal é a mellor maneira de decidir a que especie pertence un organismo, porque os grupos illados reprodutivamente pode que non sexan doadamente recoñecibles e poden conter especies crípticas. Nas especies obsérvase unha gradación continua desde o illamento reprodutivo (sen hibridación) á panmixe (hibridación ilimitada). As poboacións poden moverse cara adiante ou atrás neste continuo, e nalgún punto cumpren os criterios dalgún dos diversos conceptos de especie e incumpren os doutros.
Moitos dos debates sobre a especie tocan aspectos filosóficos, como o nominalismo e o realismo, e tamén aspectos relativos á linguaxe e a cognición.
O significado actual da expresión "problema da especie" é bastante diferente do que utilizaba Charles Darwin e doutros significados que se lle deron durante os séculos XIX e XX. Para Darwin, o problema de especie foi a cuestión de como se orixina unha especie. Porén, Darwin foi unha das primeiras persoas en cuestionar ata que punto estaban ben definidas as especies, dado que están en constante cambio debido á evolución.
Antes de Darwin
A idea de que un orgsnismo se reproduce dando nacemento a outro organismo similar ou producindo sementes que crecen dando un organismo similar, remóntase aos albores da agricultura e gandería. Aínda que a xente tende a pensar que este é un proceso relativamente estable, moitos pensaron que eran posibles cambios. O termo especie foi utilizado precisamente para referirse a un tipo de organismo, ata que en 1686 John Ray introduciu o concepto de especie biolóxica no que unha especie se distinguía porque producía sempre descendencia da mesma especie, e isto era algo fixado e permanente, aínda que era posible unha considerable variación dentro dunha especie. Carl Linnaeus (1707–1778) formalizou a especie como unha categoría taxonómica, e ideou o sistema de nomenclatura binomial que se usa hoxe. Porén, isto non evitou desacordos sobre a mellor maneira de identificar as especies.
A historia das definicións do termo "especie" mostra que as sementes do moderno debate sobre a especie estaban xa plantadas e xermolando moito antes de Darwin.
"A visión tradicional, que foi desenvolvida por Cain, Mayr e Hull a metade do século XX, considera que ‘A orixe das especies’ de Charles Darwin consideraba a especie tanto bioloxicamente coma filosoficamente como un tipo natural invariable con características esenciais. Este ‘relato esencialista’ foi adoptado por moitos autores, pero cuestionado desde o principio por unha minoría … cando Aristóteles e os primeiros naturalistas escribiron sobre as esencias das especies, referíanse a ‘funcións’ esenciais, non a ‘propiedades’ esenciais. Richards sinalou que [Richard A. Richards, The Species Problem: A Philosophical Analysis, Cambridge University Press, 2010] Linnaeus consideraba as especies como fixadas eternamente nas súas primeiras publicacións de 1735, mais só uns poucos anos despois descubriu a hibridación como un modo de especiación."
De Darwin a Mayr
O famoso libro de Charles Darwin A orixe das especies (1859) ofrecía unha explicación de como evolucionaban as especies se pasaba suficiente tempo. Aínda que Darwin non proporcionou detalles de como unha especie se podía dividir en dúas, el vía a especiación como un proceso gradual. Se Darwin estaba no correcto, entón, cando se están a formar novas especies incipientes, debe haber un período de tempo no que aínda non se distinguen dabondo como para que sexan recoñecidas como dúas especies. A teoría de Darwin suxeriu que a miúdo non ía haber un feito obxectivo para distinguir se eran unha especie ou xa dúas.
O libro de Darwin desencadeou unha crise de incerteza para algúns biólogos sobre a obxectividade da especie e algúns empezaron a preguntarse se as especies podían ser obxectivamente reais, é dicir, ter unha existencia que é independente do observador humano.
Nas décadas de 1920 e 1930, a teoría de Gregor Mendel da herdanza e a teoría de Darwin da evolución por selección natural converxeron no que se chamou a síntese moderna. Este conxunto de teorías tamén tivo un grande impacto sobre o que os biólogos pensaban que era unha especie. Edward Poulton anticipou moitas ideas sobre a especie que hoxe son ben aceptadas e que foron despois desenvolvidas máis amplamente por Theodosius Dobzhansky e Ernst Mayr, dous dos arquitectos da síntese moderna. O libro de Dobzhansky de 1937 Genetics and the Origin of Species articulou o proceso xenético que ocorre cando as especies incipientes están empezando a diverxer. En especial, Dobzhansky describiu o papel fundamental para a formación de novas especies que ten a evolución do illamento reprodutivo.
Concepto de especie biolóxica de Mayr
O libro de Ernst Mayr de 1942 Systematics and the origin of species from the viewpoint of a zoologist foi un punto de inflexión no problema da especie. Nel escribiu sobre como se achegaban diversos investigadores á identificación das especies, e caracterizou os seus achegamentos como conceptos de especie. Agumentou o que se viría chamar Concepto de Especie Biolóxica, é dicir, que a especie consta de poboacións de organismos que poden reproducirse entre si e que están illados reprodutivamente doutras poboacións, aínda que el non foi o primeiro en definir "especie" baseándose na súa compatibilidade reprodutora. Por exemplo, Mayr discutiu como Buffon propuxo este tipo de definición de "especie" en 1753. Theodosius Dobzhansky foi contemporáneo de Mayr e autor dun libro clásico sobre as orixes evolutivas das barreiras reprodutivas entre especies, publicado poucos anos antes do de Mayr. Moitos biólogos atribúen a Dobzhansky e Mayr conxuntamente a énfase no illamento reprodutivo.
Despois do libro de Mayr, introducíronse dúas ducias de conceptos de especie. Algunhas, como o Concepto de Especie Filoxenética, foron deseñados para ser máis útiles que o Concepto de Especie Biolóxica para describir as especies. Moitos autores trataron de "resolver" ou "disolver" o problema da especie. Algúns argumentaron que o problema da especie é demasiado multidimensional como para ser "resolto" por medio dun só concepto. Desde a década de 1990, outros argumentaron que os conceptos que trataban de describir o que é unha especie non axudaron a resolver o problema da especie. Aínda que Mayr promocionou o Concepto de Especie Biolóxica para o seu uso en sistemática, algúns sistemáticos criticárono por consideralo pouco operativo. Para outros o Concepto de Especie Biolóxica é a súa definición preferida de especie. Moitos xenetistas que traballan en especiación prefiren o Concepto de Especie Biolóxica porque pon a énfase no papel do illamento reprodutivo. Argumentouse que o Concepto de Especie Biolóxica é unha consecuencia natural do efecto da reprodución sexual sobre a dinámica da selección natural.
Realismo
O realismo, no contexto do problema da especie, é a posición filosófica que sostén que as especies son entidades reais naturais independentes da mente, tipos naturais. Mayr, un dos propoñentes do realismo, intentou demostrar que a especie existe como unha categoría natural extra-mental. Sinalou por exemplo que os individuos de tribos de Nova Guinea clasifican 136 especies de aves, que os ornitólogos occidentais recoñeceron independentemente:
Porén, o argumento de Mayr foi criticado:
Outra posición do realismo é que as especies están demarcadas polo propio mundo por teren unha propiedade única que é compartida por todos os membros dunha especie e por ningún outro fóra do grupo. Noutras palabras, posúen unha característica intrínseca ou esencial (“esencia”) que é autoindividuante e non arbitraria. Esta noción foi criticada como esencialista, pero os realistas modernos argumentaron que aínda que as especies biolóxicas naturais teñen esencias, estas non necesitan estar fixadas e son proclives ao cambio por medio da especiación. Segundo Mayr (1957), o illamento reprodutivo ou a hibridación entre eles "proporciona unha regra obxectiva, un criterio completamente non arbitrario” e "describir a presenza ou ausencia de parentesco fai este concepto de especie non arbitrario". O Concepto de Especie Biolóxica define a especie como "grupos de poboacións naturais que realmente ou potencialmente se reproducen entre si, os cales están illados reprodutivamente doutros grupos". Desde esta perspectiva, cada especie está baseada nunha propiedade (illamento reprodutivo) que é compartida por todos os organismos da especie que obxectivamente os distingue.
Non obstante, a existencia de casos como os das especies en anel complica a comprensión do illamento reprodutivo.
Nominalismo
Algunhas variantes filosóficas do nominalismo propoñen que as especies son simplemente nomes que as persoas asignaron a grupos de criaturas, pero o lugar onde se debuxan as liñas entre especies non reflicte ningún límite biolóxico subxacente. Nesta idea, os tipos de cousas ás que as persoas puxeron nomes, non reflicten ningunha realidade subxacente. Disto séguese que as especies non existen fóra da nosa mente, porque as especies son simplemente abstraccións. Se as especies non son reais, entón non sería sensato falar da "orixe das especies" ou da "evolución das especies". Aínda na década de 1950 había algúns autores que adoptaron esta idea e escribiron que as especies non son reais.
Un contrapunto das visións nominalistas con respecto ás especies foi elaborado por Michael Ghiselin, que argumentou que unha determinada especie non é un tipo, senón un verdadeiro individuo, unha verdadeira entidade. Esta idea procede de pensar na especie como unha poboación dinámica en evolución. Se a consideramos unha entidade, unha especie existiría independentemente de se as persoas a observaron ou non ou de se lle deron nome ou non.
Pragmatismo
Unha visión popular alternativa é o pragmatismo, abrazado por filósofos como Philip Kitcher e John Dupré, que afirma que aínda que a especie non existen no sentido dos tipos naturais, son conceptualmente reais e existen por conveniencia e para aplicacións prácticas. Por exemplo, sen importar que definición de especie se use, aínda se pode comparar cuantitativamente a diversidade de especies a través de rexións ou décadas, con tal de que a definición se manteña constante dentro dun estudo. Isto ten unha importancia práctica no avance da ciencia da biodiversidade e a ciencia ambiental.
Linguaxe e papel dos investigadores humanos
A crítica nominalista da idea de que os tipos de cousas existen, pasa a considerar o papel que os humanos xogan no problema da especie. Por exemplo, Haldane suxeriu que as especies son simplemente abstraccións mentais.
Varios autores sinalaron a semellanza entre "especie", como palabra de significado ambiguo e as observacións feitas por Wittgenstein sobre os conceptos de parecido de familia e a indeterminación da linguaxe.
Jody Hey describiu o problema da especie como resultado de dúas motivacións en conflito dos biólogos:
Baixo a primeira motivación, as especies aparecen ante nós como típicos tipos naturais, pero cando os biólogos pasan a comprender as especies evolutivamente estras revélanse como cambiantes e sen límites nítidos. Hey argumentou que non é realista esperar que unha definición de "especie" vaia servir ás necesidades de categorización e seguir reflectindo as realidades cambiantes das especies en evolución.
Pluralismo e monismo
Moitas aproximacións ao problema da especie intentaron desenvolver unha soa concepción común do que son as especies e de como deberían ser identificadcas. Pénsase que, se dita descrición monista de especie podía ser desenvolvida e acordada, entón o problema da especie estaría resolto. Ao contrario algúns autores argumentaron en favor do pluralismo, afirmando que os biólogos non poden compartir un só concepto de especie e que deberían aceptar ideas múltiples que parecen incompatibles sobre as especies. Porén, David Hull argumentou que era improbable que as propostas pluralistas resolvesen realmente o problema da especie.
Escobia, Segán, O Saviñao
Escobia é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Forcadela, Segán, O Saviñao
Forcadela é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Nässjö
O concello atópase no que normalmente é coñecido como as terras altas de Småländ. O seu punto máis alto é Tomtabacken, o punto máis alto de toda Götaland, que chega aos 377 metros sobre o nivel do mar.
O concello de Nässjö está situado na parte norte do landskap de Småland, e limita ao norte co municipio de Aneby, ao leste cos de Eksjö e Vetlanda, ao sur co de Sävsjö, ao suroeste co de Vaggeryd e ao oeste co de Jönköping, todos no condado de Jönköping.
O municipio atópase en Tveta, Vedbo e Njudung, tres das terras pequenas tradicionais de Småland.
Goimil, Segán, O Saviñao
Goimil é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
José Vázquez García
José "Sito" Vázquez García, nado en Bamio (Vilagarcía de Arousa) o 4 de maio de 1944, é un político e mestre galego do PSdeG-PSOE que foi o primeiro alcalde democrático de Vilanova de Arousa.
Traxectoria
Mestre de EXB, instalouse na Illa de Arousa no 1968. Militante do MCG e posteriormente do PCG, nas eleccións municipais de 1979 foi elixido alcalde de Vilanova de Arousa encabezando unha candidatura independente de esquerdas que logrou a maioría simple. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e logrou unha contundente vitoria, ó bordo da maioría absoluta, pero non logrou a alcaldía dado que os demais grupos políticos apoiaron ó único concelleiro de Unión Isleña Democrática, Juan Nieto Dios. Este feito supuxo unha forte tensión social, algúns dos concelleiros que apoiaron a Nieto Dios recoñeceron presións, as cales parecían motivadas polas denuncias de contrabando que Vázquez fixera durante a o seu mandato. Boa parte dos veciños da Illa (onde os socialistas lograran un resultado esmagante e onde residía Nieto Dios) non viron ben a elección do independente como alcalde, o cal conduciu a ameazas entre ambos os bandos, tendo que mudarse Nieto a Vilanova de Arousa, e Vázquez chegando a sufrir unha agresión e diversas ameazas. O novo alcalde foi perdendo progresivamente os apoios na corporación, ante o cal se rematou por presentarse unha moción de censura, a cal foi votada en outubro de 1985 retomando Vázquez a alcaldía. Nas municipais de 1987 encabezou de novo a candidatura socialista e nesta ocasión logrou ser reelixido con maioría absoluta. En agosto de 1989 renunciou á alcaldía e foi substituído polo seu compañeiro Juan Manuel Dios Oubiña.
Trala súa retirada da alcaldía seguiu formou parte da coordinadora pola segregación da Illa de Arousa de Vilanova de Arousa nos anos 90, chegando tamén a formar parte da Executiva Nacional Galega do PSdeG nesa época.
Agarosa
miniatura|Un xel de agarosa nunha bandexa usada para a electroforese en xel A agarosa é un polisacárido xeralmente extraído de certas algas vermellas. É un polímero liñal feito de unidades repetidas de agarobiosa, que é un disacárido constituído por D -galactosa e 3,6-anhidro- L -galactopiranosa. A agarosa é un dos principais compoñentes do ágar-ágar, e purifícase a partir do mesmo retirando o seu outro compoñente, a agaropectina.
A agarosa úsase frecuentemene en bioloxía molecular para a separación de grandes moléculas, especialmente ADN, por electroforese en xel de agarosa. As láminas de xeles de agarosa (xeralmente ao 0,7 - 2%) para electroforese prepáranse doadamente vertendo unha solución líquida quente nun molde. COmercialízanse unha gran variedade de agarosas de diversos pesos moleculares e propiedades para este propósito. A agarosa pode tamén producirse como pequenas boliñas e utilizada en varios métodos cromatográficos para a purificación de proteínas.
Estrutura
miniatura|A estrutura da unidade repetida dun polímero de agarosa. A agarosa é un polímero liñal cun peso de molecular duns 120 000 Da, que consta de unidades alternadas de D -galactosa e 3,6-anhidro- L -galactopiranosa unidas por enlaces glicosídicos α-(1→3) e β-(1→4). A 3,6-anhidro- L -galactopiranosa é unha L -galactosa cunha ponte anhidro entre as posicións 3 e 6, aínda que algunhas das unidades de L -galactosa do polímero poden non conter a ponte. Algunhas unidades de D -galactosa e L -galactosa poden estar metiladas e o piruvato e o sulfato tamén se encontran en pequenas cantidades.
Cada cadea de agarosa contén ~800 moléculas de galactosa, e as cadeas do polímero de agarosa forman fibras helicoidais que se agregan en estruturas superenroladas cun raio de 20-30 nm. As fibras son case ríxidas e teñen un amplo rango de lonxitudes dependendo da concentración de agarosa. Cando se solidifican, as fibras forman unha rede tridimensional de canles de diámetros que van desde os 50 nm a >200 nm dependendo da concentración de agarosa usada ; as concentracións maiores renden poros de menores diámetros medios. A estrutura tridimensional mantense unida por enlaces de hidróxeno e pode, por tanto, ser alterada pola calor, volvéndoa ao estado líquido.
Propiedades
A agarosa está dispoñible en forma de pos brancos que se disolven en auga case fervendo e forman un xel ao arrefriar. A agarosa mostra o fenómeno da histérese térmica na súa transición de líquido a xel, é dicir, xelifícase e funde a diferentes temperaturas. As temperaturas de xelificaciónn e fusión varían dependendo do tipo de agarosa. As agarosas estándar derivadas da alga Gelidium teñen unha temperatura de xelificación de 34-38 °C e unha temperatura de fusión de 90-95 °C, mentres que as derivadas de Gracilaria, debido aos seus maiores substituíntes metoxi, teñen unha temperatura de xelificación de 40-52 °C e unha temperatura de fusión de 85-90 °C. As temperaturas de xelificación e fusión poden depender da concentración do xel, especialmente a concentracións de xel baixas de menos do 1%. Ambas as temperaturas deben, por tanto, darse a unha concentración especificada de agarosa.
A agarosa natural contén grupos metilo non cargados e o grao de metilación é directamente proporcional á temperatura de xelificación. Porén, a metilación sintética ten o efecto inverso, mentres que un incremento na metilación fai baixar a temperatura de xelificación. Disponse de diversas agrosas modificadas quimicamente con diferentes temperaturas de fusión e xelificación.
A agarosa no xel forma un enguedello que contén poros e o tamaño dos poros depende da súa concentración de agarosa. En vertical os xeles de agarosa son tendentes á sinérese (extrusión de auga pola superficie do xel), mais o proceso é o suficientemente lento para non interferir co uso do xel.
O xel de agarosa pode ter unha alta forza de xel a baixas concentracións, o que o fai moi axeitado como medio anticonvección para a electroforese en xel. Os xeles de agarosa diluídos ao 0,15% poden formar láminas para a electroforese en xel. O polímero de agarosa contén grupos cargados, especialmente de piruvato e sulfato. Estes grupos cargados negativamente poden retardar o movemento de moléculas de ADN nun proceso chamado electroendosmose (EEO), e prefírese unha agarosa de EEO baixa para usala en electroforese en xel de ácidos nucleicos en agarosa. As agarosas de EEO cero tamén existen, pero estas poden ser pouco desexables para algunhas aplicacións, xa que poden fabricarse engadindo grupos cargados positivamente que poden afectar a posteriores reaccións encimáticas. A electroendosmose é unha razón pola que se usa preferentemente a agarosa ao ágar, xa que a agaropectina do ágar contén unha cantidade significativa de grupos sulfato e carboxilo con carga negativa. A eliminación da agaropectina na agarosa reduce substancialmente a EEO, así como reduce a adsorción non específica de biomoléculas á matriz do xel. Porén, para algunhas aplicacións como a elecroforese de proteínas séricas, pode ser desexable unha alta EEO, e a pode engadirse agaropectina no xel usado.
Agarosas de temperaturas de fusión e xelificación baixas
As temperaturas de xelificación e fusión da agarosa poden variarse por modificacións químicas, as máis comúns son as hidroxietilacións, que reducen o número de enlaces de hidróxeno entre fibras, o que ten como resultado unhas menores temperaturas de fusión e callado do xel que as das agarosas estándar. A temperatura exacta determínase polo grao de substitución e moitas agarosas de baixo punto de fusión dispoñibles poden permanecer fluídas no intervalo 30-35 °C. Esta propiedade permite que se leven a cabo manipulacións encimáticas directamente despois da electroforese en xel do ADN engadindo láminas de xel fundido que conteñen o fragmento de ADN de interese á mestura de reacción. A agarosa de baixo punto de fusión contén menos sulfatos, o cal pode afectar a algunhas reaccións encimáticas e, por tanto, úsase preferiblemente para algunhas aplicacións. A hidroxietilación pode reducir o tamaño do poro ao reducir a densidade de empaquetamento dos feixes de agarosa, polo que o xel de baixa temperatura de fusión pode tamén ter un efecto sobre o tempo e a separación durante a electroforese. Agarosas de temperatura de fusión ou xerilificación ultrabaixas poden xelificar a tan só 8-15 °C.
Aplicacións
miniatura|Un xel de agarosa con bandas de ADN tinguidas con [[bromuro de etidio e visualizadas baixo a luz dun transilumindaor UV.]]
A agarosa é unha matriz preferente para traballar con proteínas e ácidos nuclecios, xa que ten un amplo rango de estabilidade física, química e térmica e o seu grao máis baixo de complexidade química tamén fai menos probable que interaccione con biomoléculas. A agarosa utilízase principalmente como medio para a separación electroforética a escala analítica na electroforese en xel de agarosa. Os xeles feitos de agarosa purificada teñen un tamaño de poro relativamente grande, polo que son útiles para a separación de grandes moléculas, como as proteínas e complexos proteicos de >200 kDa, así como fragmentos de ADN de >100 pares de bases. A agarosa utilízase tamén moito para outras aplicacións, por exemplo a inmunodifusión e a inmunoelectroforese, xa que as fibras de agarosa funcionan como unha áncora para os inmunocomplexos.
Electroforese en xel de agarosa
A electroforese en xel de agarosa é o método de rutina para resolver o ADN no laboratorio. Os xeles de agarosa teñen un poder de resolcuión menor para o ADN que os xeles de poliacrilamida, pero teñen un maior rango de separación e son utilizados para fragmentos de ADN con lonxitudes de 50–20000 pares de bases, aínda que é posible que unha resolución dun 6 Mb con electroforese en xel de campo pulsado (PFGE). Pode tamén usarse para separar grandes moléculas de proteínas e é a matriz preferida para a electroforese en xel de partículas con raios efectivos maiores de 5-10 nm.
miniatura|As columnas de filtración baseadas en xel de agarosa usadas para a purificación de proteínas nunha máquina AKTA de [[cromatografía líquida de proteínas rápida ou FPLC.]]
Purificación de proteínas
As matrices de xel de agarosa que se adoitan utilizar para a purificación de proteínas, por exemplo, na separación a escala preparativa baseada en columnas, como a cromatografía de filtración en xel (xelfiltración), cromoatografía de afinidade e cromatografía de intercambio iónico. Porén, non se usa como un xel continuo, senón que se forma con boliñas porosas ou resinas de diversas finuras. As boliñas son moi porosas para que as proteínas poidan fluír libremente das bólas. Estas boliñas baseadas na agarosa son xeralmene brandas e quedan esmagadas doadamente, polo que deberían utilizarse baixo un fluxo gravitacional, con centrifugación de baixa velocidade ou procedementos a baixa presión. A forza das resinas pode mellorarse incrementando os enlaces cruzados e o endurecemento químico das resinas de agarosa, porén, cada cambio pode tamén ter como resultado unha menor capacidade de unión ás proteínas nalgúns procedementos de separación como a cromatografía de afinidade.
A agarosa é un material útil para a cromatografía porque non absorbe biomoléculas de forma significativa, ten unhas boas propiedades de fluxo e pode tolerar pHs e forzas iónicas extremas así como altas concentracións de desnaturlizantes como urea 8M ou cloruro de guanidinio 6M. Exemplos de matrices baseadas en agarosa para cromatografía de filtración en xel son a Sepharose e as WorkBeads 40 SEC (boliñas de agarosa con enlaces cruzados), Praesto e Superose (boliñas de agarosa con moitos enlaces cruzados) e Superdex (dextrano ligado covalentemente á agarosa).
Para a cromotografía de afinidade, a agarosa en boliñas é a resina matriz máis utilizada para a unión de ligandos que se unen a proteínas. Os ligandos están ligados covalentemente por medio dun espazador a grupos hidroxilo activados de polímeros de boliñas de agarosa. As proteínas de interese poden despois unirse selectivamente aos ligandos para separalas doutras proteínas, despois do cal poden ser eluídas. As boliñas de agarosa usadas son normalmente de densidades do 4% e 6% con alta capacidade de unión a proteínas.
Medios de cultivo sólidos
As placas de agarosa poden ás veces utilizarse en vez do ágar para o cultivo de organismos, xa que o ágar pode conter impurezas que poden afectar ao crecemento do organismo ou algúns procedementos que se fan posteriormente como a reacción en cadea da polimerase (PCR). A agarosa é tamén máis dura que o ágar e pode, por tanto, ser preferible onde cómpre unha maior forza de xel, e a súa menor temperatura de xelificación pode impedir que se cause un shock térmico ao organismo cando as céllas son suspendidas nun líquido antes da xelificación. Pode usarse para o cultivo de bacterias autótrofas estritas, protoplastos de plantas, Caenorhabditis elegans, outros organismos e varias liñas celulares.
Cultivos celulares tridimensionais
A agarosa utilízase comunmente como soporte para o cultivo tridimensional de células humanas e animais. Como a agarosa forma hidroxeles non citotóxicos, pode utilizarse para reproducir o ambiente natural das células no corpo humano, a matriz extracelular. Porén, a agarosa forma un hidroxel inerte ríxido que non porta ningunha información biolóxica, e así as células humanas e animais non poden adherirse ao polisacárido. Debido a estas propiedades específicas, o hidroxel de agarosa imita o ambiente natural das células cartilaxinosas e son o soporte para a diferenciación de condrocitos en cartilaxe. Para modificar as propiedades mecánicas da agarosa para reproducir o ambiente natural doutras células humanas, a agarosa pode modificarse quimicamente por medio da oxidación precisa do alcohol primario da D-galactosa en ácido carboxílico. Esta modificación química proporciona unha nova clase de material denominado agarosa carboxilada. Controlando o número de D-galactosas carboxiladas no esqueleto de polisacárido, as propiedades mecánicas do hidroxel resultante poden ser controladas con precisión. Estes hidroxeles de agarosa carboxilados poden despois ser unidos covalentemente a péptidos para formar hidroxel ao cal se poden adherir as células. Estes hidroxeles de agarosa carboxilados dirixen a organización das células endoteliais humanas en lumes polarizados. A mestura de agarosa completamente carboxilada con agarosa natural pode utilizarse para facer hidroxeles que abrangan un conxunto completo de propiedades mecánicas.
Ensaios de motilidade
A agarosa utilízase ás veces en lugar do ágar-ágar para medir a motilidade de microorganismos. As especies móbiles poden migrar, aínda que de vagariño, a través do xel poroso e as taxas de infiltración poden visualizarse despois. A porosidade do xel está directamente relacionada coa concentración de ágar ou agarosa no medio, polo que poden utilizarse xeles de diferentes concentracións para avaliar a capacidade natatoria, de enxameamento, de deslizamento e de retorcemento. Con agarosa os ensaios de migración celular poden usarse para medir a quimiotaxe e quimiocinese. Unha capa de xel de agarosa sitúase entre unha poboación celular e un quimioatractor. Como o gradiente de concentración se desenvolve por difusión de quimioatractores no xel, varias poboacións celulares que requiren niveis de estimulación diferentes para migrar poden despois ser visualizadas co tempo usando microfotografía a medida que ascenden polo xel contra a gravidade ao longo do gradiente.
Florín británico
miniatura|264x264px|[[Reverso (moedas)|Reverso dun florín de 1932 a nome de Xurxo V.]] O florín británico foi unha moeda británica co valor de 2 xilins ou a décima parte dunha libra (24 peniques), emitida pola Royal Mint desde 1849 ata 1967, cunha derradeira tiraxe unicamente para o coleccionismo en 1970.
A introdución do florín formou parte dun experimento de decimalización que naquel momento non chegou máis lonxe que iso. Os floríns orixinais, cuñados en 1849, suscitaron polémica por omitir a mención a Deus nos títulos da raíña Vitoria (1837-1901). Esta tipo, coñecido como "florín sen Deus", foi sucedido en 1851 polo florín gótico, chamado así polo seu deseño e pola súa tipografía. Durante a maior parte da súa existencia, o florín levou no seu anverso algunha variante dos escudos do Reino Unido ou dos emblemas das nacións que o compoñen, unha tradición coa que se rompeu entre 1902 e 1910 con Eduardo VII (1901-1910), cando a moeda pasou a lucir unha figura de Britannia de pé e ao vento.
En 1911, logo do ascenso ao trono de Xurxo V (1910-1936), o florín recuperou o deseño dos escudos e os cetros que tiña a finais da época vitoriana, e mantivo este motivo ata 1937, cando se lle colocaron os emblemas nacionais, motivo que mantivo durante todo o reinado de Xurxo VI (1936-1952). En 1953, tras o ascenso ao trono de Isabel II (1953-2022), o florín cambiou novamente o deseño do seu reverso.
En 1968, antes mesmo do inicio da decimalización, a Royal Mint comezou a cuñaxe das novas moedas de 10 peniques novos. Con todo, o florín foi a derradeira moeda en ser desmonetizada logo da decimalización do sistema monetario británico de 1970, xa que se mantivo en circulación ata 1993 circulando en paralelo á nova moeda de 10 peniques, coincidente non só no seu valor, senón tamén nas súas características métricas e na súa composición.
Creación do florín británico
O nacemento da idea da decimalización do sistema monetario en Gran Bretaña remóntase a 1682, aínda que as primeiras propostas non supuxeron avance ningún a este respecto. O impulso á decimalización veu, entre outros factores, da adopción do sistema decimal na moedas do dólar estadounidense logo da independencia deste país, así como da decimalización do sistema do franco francés, ambos no século XVIII. En 1841 e 1843 xurdiron os primeiros comités en solicitar formalmente a asunción do sistema decimal para a moeda británica. miniatura|292x292px|Proba non adoptada dun florín de [[1848, que amosa como valor facial ONE TENTH OF A POUND ("un décimo de libra"). ]] En 1847, John Bowring presentou unha proposta no Parlamento Británico na que se pedía a introdución da moeda decimal e a cuñaxe de moedas dunha décima e dunha centésima de libra, e o Goberno de Russell anunciou a intención de cuñar esa moeda dun décimo de libra ou 2 xilins, para así coñecer a predisposición da opinión pública, e tamén indicou que no futuro se estudaría a introdución doutras moedas decimais.
Houbo moitas discusións acerca de como debería chamarse a nova moeda —centum, decade e dime foron algunhas das propostas— e finalmente optouse pola forma florin, non pola antiga moeda inglesa dese mesmo nome, senón porque os Países Baixos tiñan o seu florín ou gulden, cun valor e un tamaño similares.
1849: florín "sen Deus"
miniatura|292x292px|Florín de 1849, coñecido como "florín sen Deus", pola omisión de referencia a Deus nas lendas. Os primeiros floríns británicos cuñáronse en 1849 a nome da raíña Vitoria. Tiñan un estilo tendente ao Gótico e amosaban un busto da raíña moi nova ollando cara á esquerda, cos escudos cruciformes coroados do Reino Unido no reverso, e nos os emblemas das catro nacións. Este primeiro florín garda moita semellanza coa coroa gótica de 1847. Non en van, o anverso de ambos foi obra do gravador xefe da Royal Mint, William Wyon, en tanto que dos dous reversos se ocupou William Dyce. Aínda que a devandita coroa de 1847 tiña as súas inscricións en letra gótica, a tipografía do florín era romana.