cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kobe Bryant
Acusación de agresión sexual e conflitos
A investigación foi resolta cando Kobe accedeu a pedir perdón á suposta vítima polo incidente, incluíndo publicamente o seu mea culpa e asegurando que el realmente cría que o encontro entre ambos fora consensual. Os detalles de compensación financeira á moza non foron revelados. En 2004, fíxose pública unha discusión entre o seu compañeiro Karl Malone e Bryant antes de que o primeiro anunciase a súa marcha dos Lakers. Bryant demandou que Malone fixera comentarios inadecuados á súa esposa, respondendo o veterano xogador que as súas palabras foron de broma e que Kobe as esaxerara. Nos meses posteriores, Malone estudou o fichar por outro equipo, mais finalmente optou pola retirada.
Marcas da NBA
Kobe Bryant compartiu cinco marcas da NBA:
Marcas de franquía
Kobe Bryant posúe 29 marcas da franquía dos Angeles Lakers:
Arquidiocese católica latina de Samoa-Apia
A arquidiocese de Samoa-Apia (en latín: archidioecesis Samoa-Apiana) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2010 tiña 42.500 bautizados sobre unha poboación total de 189.000 habitantes. O seu arcebispo actual é Alapati Lui Mataeliga.
Territorio
A arquidiocese abrangue o arquipélago do estado de Samoa.
A sé arcebispal é a cidade de Apia, onde está a Catedral da Inmaculada Concepción.
Historia
A evanxelización das illas de Samoa comezou en 1845 polos padres maristas.
O 20 de agosto de 1850 foi erixida a vigairía apostólica de Samoa, en territorios tomados da vigairía apostólica de Oceanía central.
O 4 de xaneiro de 1957 tomou o nome de vigairía apostólica de Samoa e Tokelau.
O 10 de agosto de 1974 a diocese mudou o seu nome polo de diocese de Apia e Samoa e Tokelau, e o 3 de decembro de 1975 mudouno novamente polo de diocese de Samoa e Tokelau.
O 10 de setembro de 1982 cedeu parte do seu territorio para a creación da diocese de Samoa-Pago Pago e ao mesmo tempo, coa bula Maiorem para utilitatem de Xoán Paulo II, a diocese foi elevada a arquidiocese metropolitana, e tomou o nome de arquidiocese de Samoa-Apia e Tokelau.
O 26 de xuño de 1992 a arquidiocese foi dividida, dando orixe á presente arquidiocese e á misión sui iuris de Tokelau.
Río Loira
Hai varios ríos co nome de Loira:
Ovo, pico, araña
O Ovo, pico e araña é un xogo popular no que pode participar un número indefinido de persoas.
Funcionamento
Despois de repartirse en grupos, ponse un xogador pegado a unha parede coas pernas abertas, un compañeiro seu agacha a cabeza entre as súas pernas e agárrase, o resto de compañeiros dese equipo van facendo o mesmo.
O outro equipo vai subíndose enriba deles. Cando todos os do equipo que se vai subindo soben sen caer ou sen moverse os de abaixo, o xogador que está preto do que está apoiado na parede di: Ovo, pico ou araña? á vez que fai un deses tres sinais: ovo (coa man pechada), pico (man aberta cos dedos pegados) ou araña (man aberta cos dedos abertos). Se o que está apoiado na parede acerta o xesto, gaña o seu equipo.
Se algún dos xogadores cae, perde o equipo que caia.
Athlon 64
miniatura|dereita|Arquitectura do K8 Athlon 64 é un microprocesador de 64-bit realizado por AMD e que saíu ó mercado o 23 de febreiro de 2003. Existen tres variantes Athlon 64, Athlon 64 FX e Athlon 64 X2.
Río Selmo
O río Selmo é un curso fluvial da Península Ibérica, que transcorre entre as provincias de Lugo e León. É afluente do Sil, pola súa beira dereita.
Percorrido
Nace no concello lugués de Folgoso do Courel, preto da cima do monte Formigueiros, a 1.500 m de altitude. A súa dirección é Oeste-Leste, adentrándose rapidamente na provincia de León, no concello de Oencia e na Terra de Aguiar (concello de Sobrado), integrada actualmente na comarca do Bierzo, para despois de 44 km de percorrido desembocar no Sil, nun amplo meandro deste último, que forma unha veiga nas proximidades da Barosa, no municipio de Carucedo.
Denís Conles Tizado
Denís Conles Tizado, nado en Buenos Aires o 7 de xaneiro de 1932 e finado o 27 de outubro de 2003, foi un político galeguista da Arxentina.
Río Selmo
Percorrido
Como río de montaña, o seu percorrido é practicamente encaixado, recibindo augas de regos tamén de montaña de moi curta lonxitude.
Denís Conles Tizado
Traxectoria
Fillo de Jesús Celestino Conles, nado en Conles (Moraña) e emigrado á Arxentina. Non finalizou a educación secundaria porque estaba orientada ao comercio. Integrouse nas Mocedades Galeguistas en 1953, das que chegou a ser secretario xeral en 1955 e director do seu voceiro Adiante. Comezou a traballar no Banco Provincia de Córdoba e trasladouse a Córdoba. Nos anos setenta formou parte da Frente de Izquierda Popular (FIP), dirixida por Jorge Abelardo Ramos. Co golpe de Estado do 24 de marzo de 1976 que deu ligar ao chamado Proceso de Reorganización Nacional, foi detido e secuestrado. Estivo detido un mes no Cabido de Córdoba, o centro clandestino de detención D2. Despois trasladárono ao penal de Sierra Chica onde foi legalizado. Puido saír da prisión en marzo de 1997. A comezos dos oitenta encargouse da redacción e diagramación da revista do Colexio de Farmacéuticos de Córdoba, e foi redactor nunha axencia de publicidade. Finalmente, grazas ás presións dos sindicatos, foi reincorporado e volveu traballar no banco.
Río Selmo
Natureza
Estando a súa conca entre a alta montaña e, nas zonas baixas, en zona de clima de influxo mediterráneo, a súa fauna e flora, precisarían dunha maior protección, pois non en van a Terra de Aguiar constitúe o reborde norte e oriental do parque natural da Serra da Enciña da Lastra, continuándose o relevo cárstico, con formación de simas e covas (como no Valdeorras tamén denominadas palas). A ameaza principal está nestes momentos constituída polas canteiras de calcarias, que se van estendendo, tanto na provincia de Ourense como na de León. Compre ademais ter en conta, que esta zona cárstica continua, en breve distancia até As Médulas de Carucedo, e está moi próxima ao Canón do Sil, dito de Covas, ou Estreito do Sil.
Denís Conles Tizado
Traxectoria
Colaborou en diferentes xornais, fixo programas de radio, redactou varios prólogos e en 2001 escribiu o libro Juan Bautista Bustos-Provincia e Nación sobre a vida dun gobernador cordobés.
Prisoners (filme de 2013)
Prisoners é un filme estadounidense dirixido por Denis Villeneuve que foi estreado no 2013.
O asasino do calendario
O asasino do calendario (en The January Man) é un filme estadounidense de 1989 dirixido por Pat O'Connor a partir dun guión de John Patrick Shanley. Está protagonizado por Kevin Kline no papel de Nick Starkey, un ex-detective da cidade de Nova York que volve ó servizo de policía cando un asasino en serie comeza a aterrorizar a cidade.
Estreouse en galego o 19 de agosto de 1998 a través da TVG.
Kitesurf
miniatura|dereita|250px|Kitesurfing
Kitesurfing, kiteboarding ou flysurfing, é un novo deporte que atrae a deportistas de varias disciplinas, winsurfistas, surfistas, wakeboaers ou pilotos de parapentes que encontran neste deporte a emoción alternativa de xuntar o ceo coa auga.
Equipamento
O material preciso para a práctica do kitesurf consiste nun papavento, unha barra de control, un xogo de liñas, unha táboa e un arnés.
Tipos
Hai dous tipos de papaventos:
Existen tres tipos de táboas:
A velocidade que se pode alcanzar cun kite e de arredor duns 50 ou 60 quilómetros por hora.
Técnicas
As técnicas básicas do kitesurf son as seguintes:
Valonga, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Fofán, A Armenteira, Meis
Fofán é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 49 habitantes (26 mulleres e 23 homes), trece menos ca en 2010 e dous menos ca en 2005.
Conles, Laxe, Moraña
Conles é un lugar da parroquia de Laxe no concello pontevedrés de Moraña na comarca de Caldas. Segundo o IGE en 2013 tiña 48 habitantes (24 mulleres e 24 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 62 habitantes.
Ken Zazpi
Ken Zazpi (en galego Menos Sete) é un grupo musical vasco de rock e pop rock formado en Gernika, Biscaia, en 1996 por Jon Mikel Arronategi e Eñaut Elorrieta.
Alpes Xulianos
200px|miniatura|[[Edelweiss, Alpes Xulianos, Eslovenia]]
Ken Zazpi
Traxectoria
Tódalas súas cancións son en éuscaro, aínda que algunhas delas tamén teñen versión en lingua catalá. En 1996 lanzan o tema Bi eta bat (Dous e un) no recompilatorio do selo Gor Diskak Aurtengo Gorakada 1, baixo o título “Ken Zazpi”.
Alpes Xulianos
Os Alpes Xulianos son parte dos Alpes que se estenden desde nordeste de Italia ata Eslovenia, onde se erguen ata os 2.864 metros en Triglav. Foron chamados así por Julius Kugy e fan parte dos Alpes Calizos do Sur.
Ken Zazpi
Traxectoria
Non é até o ano 2000 cando o grupo comezou a traballar con seriedade e a centrarse na súa carreira. O seu disco acústico, Gelditu Denbora ("Para o tempo" en galego) levounos a facer unha xira de concertos no País Vasco, Navarra e tamén Cataluña.
Alpes Xulianos
Picos
Os seus máis importantes picos son:
Pasos de Montaña
miniatura|Monte Jalovec (2645m). Importantes pasos dos Xulianos son:
Trompa
miniatura|200px|Trompa
Ferzan Özpetek
miniatura|dereita|Ferzan Özpetek (á dereita) xunto con [[Giorgio Napolitano]] Ferzan Özpetek, nado en Istambul o 3 de febreiro de 1959, é un director cinematográfico turco que vive e traballa en Italia dende finais dos anos setenta.
Trompa
A trompa é un instrumento de vento-metal que ten normalmente un tubo cónico aberto que deriva das formas dos cornos ou os cabeiros dos animais. A trompa soa pola vibración dos beizos do intérprete apoiados na embocadura (como na trompeta).
Ferzan Özpetek
Traxectoria
Özpetek chegou a Italia como estudante universitario e estudou historia do Cinema na Universidade La Sapienza de Roma. Completou a súa formación frecuentando cursos de historia da Arte e da Moda na Accademia Navona e cursos de dirección na Accademia de Arte Dramática Silvio D'Amico. Conseguiu achegarse ao mundo do cinema e iniciou colaboracións como asistente e auxiliar de dirección de Massimo Troisi, Maurizio Ponzi, Ricky Tognazzi e Francesco Nuti.
Trompa
Entre os seus antecedentes pódese incluír a trompa de postillón medieval, os cornos reais de marfil de África, o cornu romano, e o shofar xudeu, que deron lugar a trompas como o gran lur da antiga Escandinavia. Outros descendentes dos cornos son a trompa dos Alpes, o clarín, a corneta, e a corneta renacentista (cornetto).
A trompa en fa ten tres válvulas, seccións de tubo estreito que se abren ao final nun pavillón en forma de campá ancha, e boquilla de funil que xustifica o son brando e doce. A trompa tenor-baixo en fa e si bemol, introducida contra 1900, substituíu á trompa en fa. Equipada cunha válvula extra para prolongar o tubo até si bemol, ofrece vantaxes técnicas. As orquestras máis modernas inclúen catro destes instrumentos.
Ferzan Özpetek
Traxectoria
O seu debut cinematográfico como director produciuse en 1997 co filme Il bagno turco (Hamam), que conseguiu un grande éxito de crítica e público. En 1999 realizou Harem Suare que, como no seu primeiro filme, fala do seu país natal. Nos seguintes anos gravou Le fate ignoranti e La finestra di fronte, os seus maiores éxitos, que lle proporcionaron moitos premios e recoñecementos.
Coa colaboración de Gianni Romoli e Tilde Corsi, realizou en 2005 Cuore Sacro. En 2007 publicou Saturno Contro, un filme caracterizado por ter un casting moi rico que inclúe actores do talle de Pierfrancesco Favino e Ambra Angiolini, ademais de Margherita Buy e Stefano Accorsi, cos que xa traballara en Le fate ignoranti.
Özpetek formou parte do xurando no Festival de Venecia do 2007 e recentemente rodou un anuncio para a AIRC, Associazione Italiana Ricerca sul Cancro, protagonizado por Isabella Ferrari. En 2008 fixo a adaptación cinematográfica da novela de Melania Gaia Mazzuco Un giorno perfetto.
Özpetek é un director abertamente gay e trata habitualmente a homosexualidade nos seus filmes. Este tema ten especial relevancia en Il bagno turco e Le fate ignoranti.
Premios
Estes son algúns dos premio obtidos por Ferzan Özpetek polos seus traballos:
Conles
O topónimo galego Conles pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Xulio Nepote
Flavius Iulius Nepotianus, tamén coñecido como Xulio Nepote, foi emperador do Imperio Romano de Occidente entre os anos 474 e 476.
Xulio Nepote era fillo do magister militiae do Imperio Oriental entre os anos 458 o 461. Tamén era neto do magister utriusque militiae da Dalmacia nos anos 461 o 468. El mesmo era natural da Dalmacia, e magister militae da súa provincia natal, segregada do Imperio Occidental a raiz dos feitos acaecidos trala morte de Maioriano e que fora practicamente independente do Imperio Occidental, pero estaba unida á Prefectura das Pannonias.
Nomeamento e acceso
Glicerio réndese sen opoñer resistencia, sendo nomeado bispo de Salona, localidade da Dalmacia, e Xulio Nepote é nomeado emperador polo Senado de Roma. Pero as cousas non son tan doadas para León I e Xulio Nepote, xa que o nomeamento vese coma unha inxerencia dun imperio "estranxeiro", en primeiro lugar. E en segundo lugar e moi importante, a Dalmacia si que lle importaba e moito ao Imperio Occidental, e ademais Xulio Nepote era sobriño do patricio Marcelino, que era pagán.
Ademais, aquí hai que ter en conta a dualidade do Imperio Romano Occidental, xa que o Senado conservábase en Roma, con funcións máis ou menos lexislativas, mentres a corte estaba en realidade en Ravena, onde emanaba o verdadeiro poder político, e que dominaba o Senado de Roma. E alí mandaba Gundebaldo, un burgundio que herdara de Ricimer o título de patricio e magister militiae, e que en realidade fora quen nomeara a Glicerio como emperador.
Reinado
Pouco se sabe da política establecida por Xulio Nepote. Cuñou moeda en Roma, Rávena e Milán. No intento de atraer os visigodos, nomeou a Orestes coma magister militarum e patricio, en oposición de Gundebaldo, que era burgundio e neses intres atopabase lonxe da Italia, xa que o seu tio Khilperico, rei dos burgundios, estaba sendo atacado por Eurico, rei dos visigodos de Tolosa.
E como os visigodos estaban a ocupar unha gran parte de Provenza, Xulio Nepote envía unha delegación de bispos a falar con Eurico, que traen boas palabras, pero poucos resultados. Unha segunda delegación formada por catro bispos do sur da Galia parece conseguir mellores resultados na corte de Eurico.
Expulsión
Aproveitando que Xulio Nepote se encontra na Dalmacia, xa que era a súa prioridade, e non a situación italiana, Orestes dá un verdadeiro golpe de estado, declárase patricio e nomea un emperador ao seu xeito, seguindo a tradición dos gobernantes do século V. O elixido é o seu fillo, Romulus, chamado así en honor do tío de Orestes, é que axiña os romanos lle antepoñen o titulo de Augustulus (pequeno augusto), xa que só tiña dez anos. Este nomeamento faise en Ravena.
Segundo Reinado
Rómulo Augústulo envía unha carta a Zenón, o novo emperador de Oriente, para dicirlle que un só emperador para ambos os imperios era suficiente, cando Xulio Nepote manda unha carta pedíndolle axuda para "reconquistar" o Imperio, xa que ten diñeiro e exército para facelo, pero é necesaria a súa axuda e recoñecemento para a restauración. Era setembro do 476. Pero Rómulo Augústulo xa estaba practicamente fóra de xogo, porque Odoacro xa o obrigara a abdicar, despois dunha pequena guerra civil en contra do seu pai Orestes, que morrera preto de Rávena. Esta abdicación conseguiu que Odoacro se convertera no verdadeiro dono de Italia e do Imperio Romano, e as insignias imperiais foran enviadas a Zenón. Aínda que non fora recoñecido como tal, Roma seguía a cuñar moedas con nomes de Xulio Nepote e Zenón, pero este non regresara a Italia nin o faría nunca. Era o emperador recoñecido por Oriente, pero de facto o Imperio Romano xa desaparecera.
Morte
Xulio Nepote morre probablemente o 25 de abril do 480. Foi asasinado polos seus seguidores e debido a intrigas interiores na Dalmacia, posiblemente en Salónica. Odoacro toma vantaxe desta situación, invade a Dalmacia e por conquista asenta os seus exércitos naquela terra, incorporándoa aos seus dominios.
Eñaut Elorrieta
Eñaut Elorrieta Larruzea, nado en Gernika en 1975, é un cantante e guitarrista vasco, integrante do grupo Ken Zazpi. Tamén ten traballado como profesor de física nun instituto de secundaria.
Ergativo
O ergativo, nas linguas con sistema ergativo, é o caso utilizado para indicar o suxeito dun verbo transitivo. Oponse ao caso absolutivo (xeralmente non marcado), que serve á vez de Complemento Directo dun verbo transitivo e de suxeito dun verbo intransitivo.
Folgar, San Xiao de Mos, Castro de Rei
Folgar é un lugar da parroquia de San Xiao de Mos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Biblioteca Básica Salvat
miniatura|La tía Tula, de [[Miguel de Unamuno|Unamuno, foi o n.º 1 da Biblioteca Básica Salvat.]] Biblioteca Básica Salvat de libros RTV é unha colección literaria española, publicada por Editorial Salvat en colaboración con Alianza Editorial entre 1969 e 1971.
Características
A colección foi promovida polo Ministerio de Información e Turismo de España, dirixido por entón por Manuel Fraga. Este organismo convocou un concurso entre editoriais privadas, que foi adxudicado á proposta conxunta de Salvat e Alianza Editorial. O proxecto contou co apoio de Radio Televisión Española, que autorizou o uso das iniciais RTV na colección. Os cen volumes escollidos, publicados en lingua castelá, apareceron publicados en encadernación rústica, impresos en Lizarra (Navarra). O prezo de venda foi de 25 pesetas cada exemplar. Vendéronse máis de trinta millón de libros.
Aeroporto de Tenerife Sur
O Aeroporto de Tenerife Sur (IATA: TFS, OACI: GCTS), coñecido tamén como Aeroporto Reina Sofía, é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado nos municipios nos municipios tinerfeños de Granadilla de Abona e San Miguel, moi preto das localidades costeiras de El Médano e Los Abrigos. A finais dos sesenta, con motivo da visita do ministro do Aire ás obras do Aeroporto de Los Rodeos (hoxe Tenerife Norte), as autoridades insulares suscitaron a necesidade de elixir unha nova localización debido aos inconvenientes de carácter meteorolóxico que impedían ao aeroporto existente reunir as condicións técnicas axeitadas.
O Sorriso de Daniel
miniatura|300px|Daniel e o seu sorriso (segundo pola esquerda) no [[Pórtico da Gloria]]
Teclado de ordenador
miniatura|dereita|Teclado sueco En informática, un teclado de ordenador é un periférico utilizado pola introdución de ordes e datos nun ordenador, aínda que teclados similares se utilizan tamén en máquinas de escribir. Actualmente o teclado é un elemento indispensábel para un ordenador e é xunto co rato o periférico de entrada máis importante.
O Sorriso de Daniel
O Sorriso de Daniel é unha asociación creada en Santiago de Compostela o 6 de marzo de 2010 co ánimo de promover o románico galego. Toma o seu nome da escultura do profeta Daniel no Pórtico da Gloria.
Teclado de ordenador
Polo tipo de pulsadores
- De contacto (cando unha tecla está pulsada deixa pasar a corrente): - Capacitativos
O Sorriso de Daniel
Entre as súas actividades está a conservación e posta en valor do mosteiro de San Paio de Abeleda.
Teclado de ordenador
Pola distribución das teclas
Tamén se poden distinguir polo orde das teclas que representan as letras, os teclados QWERTY e Dvorak.
O Sorriso de Daniel
En 2018 foille concedido o Premio Cultura Galega ás Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural.
Ligazóns externas
Blog da asociación
Luciano Reigosa
Traxectoria
Militaba no Real Club Fortuna de Vigo cando este se fusionou co Real Vigo Sporting Club para formar o Real Club Celta de Vigo, pasando a formar parte do primeiro equipo do mesmo, onde compartiría dianteira con Chicha, Gerardito, Luís Correa, Pedro Pinilla e Polo.
Formou parte do Celta que gañou non só o primeiro campionato galego no que participou se non en repetidas ocasión neses anos.
Tamén formou parte o 30 de decembro de 1928 do equipo que inaugurou o campo de Balaídos contra o Real Unión de Irún, encontro que rematou cun contundente 7-0.
Luciano Reigosa tamén defendeu as cores da Selección galega de fútbol, conseguindo goles como o marcado á selección de Lisboa o 7 de xaneiro de 1923
O extremo galego permaneceu no Celta de Vigo durante as primeiras 10 tempadas da historia do club celeste, ao final das cales se lle deu unha merecida homenaxe ante o Deportivo da Coruña na que venceu o club vigués por 1-0, con gol de Valcarcel.
Piccoro Daimaō
Piccoro Daimaō (ピッコロ大魔王) é un personaxe de ficción da serie de manga e anime Dragon Ball. Foi creado por Akira Toriyama como un rival verdadeiramente malvado para Son Goku, xa que todos os seus anteriores adversarios tiñan algo "simpático" neles. Piccoro Daimaō xurdiu cando un namekiano chegado á Terra, que se converteu na deidade gardiá da mesma, expulsa a enerxía negativa do seu corpo e esta toma forma física despois de ser expulsada. El e a súa metade boa, Kamisama, están conectados, xa que se un deles morre o outro tamén o fará. Despois de formarse, desígnase como o Gran Rei Demo e aterroriza o mundo.
O seu nome provén de piccolo, do italiano flauta piccolo (frauta pequena). Porén, na serie explícase que significa doutro mundo en idioma de Namek. Piccoro Daimaō marca un punto de inflexión na serie As bólas máxicas, pois a historia perde gran parte do humor que a caracterizaba ó comezo.
O Mato, San Xiao de Mos, Castro de Rei
O Mato é un lugar da parroquia de San Xiao de Mos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 35 habitantes (21 homes e 14 mulleres).
Piccoro Daimaō
Chegada á Terra
No ano 261 da Cronoloxía de Dragon Ball, os desastres naturais obrigaron a Katattsu, do planeta Namek, a enviar ó seu fillo a outro planeta cunha carta na que lle prometía encontrarse axiña con el. Este chegou á Terra, a unha rexión coñecida como as Montañas de Yunzabit, onde agardou polo seu pai durante moitos anos. Durante esa espera adestrou alí. Finalmente abandonou a rexión para coñecer o mundo e chegou ó templo de Kamisama. Alí impúxose a si mesmo a misión de se converter no seguinte deus da Terra, pero non puido. O motivo era que existía unha parte de maldade no seu corazón, polo que o namekiano creou unha técnica coa cal expulsou esa parte malvada. Así creou a Piccoro Daimaō.
O Rei dos Demos
Piccoro Daimaō baixou á Terra e estendeu o caos, xa que se autoproclama "Rei dos Demos". Os habitantes de Namek reprodúcense asexualmente mediante ovos que saen da súa gorxa, polo que en pouco tempo Piccoro Daimaō creou un exército de Mazoku. Piccoro Daimaō pode crear seres que non se asemellan ós do planeta Namek, senón que teñen unha aparencia de réptiles, nalgúns casos semellantes a dinosauros. Só a intervención de Mutaito puido salvar á Terra. Este empregou a técnica Mafūba para selar a Piccoro dentro dun recipiente do que non puidese saír.
Segundo intento de conquista
300 anos máis tarde, Pilaf abriu o recipiente onde Mutaito o encerrara séculos atrás, coa esperanza de que compartise parte do mundo con el. Porén, Piccoro só se aproveitou de Pilaf e os seus amigos e máis tarde expulsounos da súa aeronave.
O rei demo comeza o seu plan de gobernar o mundo eliminando ós participantes do Campionato Mundial de Artes Marciais. Pretendía garantir que ninguén poida facerlle fronte coa técnica Mafuba e así encerralo outra vez. Ó mesmo tempo, busca as Bólas do Dragón para recuperar a súa xuventude perdida. Para axudalo na súa misión, crea os guerreiros Tambourine e Cymbal, quen deixan no corpo das súas vítimas unha nota co seu símbolo. Cando un dos seus servos foi destruído, el mesmo foi buscar a quen o fixo e enfróntase con Son Goku, a quen vence doadamente. Piccoro tamén logra vencer o Mestre Mutenroi que intentaba volver empregar o Mafūba para pechalo de novo.
Máis tarde logra conseguir as 7 Bólas do Dragón, co que logra chamar a Shenron e pedirlle o desexo de ser novo outra vez. Obtido o desexo, destrúe o dragón. Tras apoderarse do Castelo do Rei, é atacado por Ten Shin Han, quen lograra aprender o Mafūba. Porén, este é vencido por Drum, un novo monstro de Piccoro. Xusto antes de que Drum rematase con Ten Shin Han, Son Goku aparece e destrúe a Drum, e reta a Piccoro a unha pelexa. Tras unha dura liorta, aparentemente Piccoro logra a vitoria, xa que ferira a Son Goku usando a Ten Shin Han como escudo. Son Goku reúne tódalas súas forzas e sae disparado do chan cunha Onda Vital. A súa forza é tal que atravesa o peito do Rei dos Demos. Antes de morrer, Piccoro cuspe un ovo moi lonxe. Deste ovo nacería Piccoro, o seu fillo.
Xacobe IV de Escocia
Xacobe IV, nado o 17 de marzo de 1473, e finado o 9 de setembro de 1513 foi rei de Escocia dende o 11 de xuño de 1488 até a súa morte. Ascendeu ó trono despois da morte do seu pai, Xacobe III, na batalla de Sauchieburn, unha rebelión na que o mozo Xacobe tivo un papel indirecto. É considerado como o máis exitoso dos monarcas estuardos de Escocia, mais o seu reinado rematou nunha desastrosa derrota na batalla de Flodden Field, converténdose no derradeiro, non só de Escocia senón de toda Gran Bretaña, en morrer en batalla.
Iniciativa pol Asturianu
miniatura|Acto de presentación da organización Iniciativa pol Asturianu (en galego, Iniciativa polo asturiano) é un colectivo creado no ano 2011 que traballa pola normalización do idioma asturiano e polo recoñecemento dos dereitos lingüísticos dos seus falantes. O seu primeiro presidente é desde o seu primeiro congreso en 2012, Inaciu Galán.
O ámbito de actuación da organización é o territorio da comunidade autónoma de Asturias, aínda que colabora con outras organizacións do dominio lingüístico asturleonés nos lugares onde é lingua propia ademais de establecer contactos internacionais que supoñan un recoñecemento e apoio ao idioma.
Esta asociación, busca implantar o uso do asturiano en ámbitos novos a través de accións concretas que permitan chegar a acordos con entidades de todo tipo. Así, busca acordos, pero tamén fai uso de campañas reivindicativas nas situacións que considera necesario.
Kittie
Kittie (estilizado como KiTTiE) é unha banda canadense de heavy metal formada en London, Ontario en 1996. Ata a data leva publicados seis álbums de estudio, un videoálbum, catro EPs, trece sinxelos, e trece vídeos musicais. O grupo escolleu "Kittie" xa que o nome "semellaba contradictorio".
Kittie naceu en 1996 cando Fallon Bowman e Mercedes Lander se coñecéronse en clase de ximnasia. Morgan Lander converteuse na voz principal e nunha das guitarristas de Kittie, e Tanya Candler completou a banda tocando o baixo. Tras asinar co selo NG Records Kittie publicou o seu álbum de estrea, Spit, que foi certificado ouro pola RIAA, vendendo máis de 600 000 copias nos Estados Unidos. A banda publicou Oracle en 2001 e Until the End en 2004. No ano 2005 Kittie deixou Artemis Records e creou o seu propio selo, X of Infamy. No ano 2007 editou o seu cuarto álbum, Funeral for Yesterday, e en 2009 fichou por E1 Music. A banda publicou In the Black en 2009 e I've Failed You in 2011. En 2014 Kittie realizou un documental, titulado Kittie: Origins/Evolutions, polo 20 aniversario da banda.
Kittie foi categorizada en moitos xéneros da música rock, especialmente en xéneros de heavy metal, como death metal, nu metal e metal alternativo. Comezou sendo unha banda de nu metal e foi incorporando elementos doutros xéneros como black metal e death metal.
Trono de sangue
Ó igual que na obra de Shakespeare, conta a historia dun guerreiro que asasina o seu soberano por mor da ambición da súa muller. Malia o gran cambio de ambientación e de lingua e as numerosas liberdades creativas, en Occidente está considerado unha adaptación cinematográfica da obra.
Personaxes
miniatura|dereita|[[Toshiro Mifune interpreta a Washizu.]]
Giorgio de' Buondelmonti
Giorgio de' Buondelmonti, foi un gobernante de Epiro en Ioánina en 1411.
Argimiro Marnotes Fernández
Argimiro Marnotes Fernández, nado no Carballiño en 1966, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Fillo de Argimiro Marnotes Rodríguez, que tamén foi alcalde do Carballiño, estudou Arquitectura Técnica na Universidade da Coruña. Dende 2003 foi concelleiro do PPdeG no Carballiño. En 2007 presentouse como candidato á Alcaldía, logrando cinco escanos. En 2009 foi elixido presidente do Consello de Administración de Xestur Ourense. Nas municipais de 2011 obtivo 9 concelleiros e a maioría absoluta, accedendo así á alcaldía.
En xullo de 2020 converteuse no novo presidente do Arenteiro. Na súa primeira tempada á fronte do club, conseguiu o ascenso á nova Segunda División RFEF, deixando entón a súa acta de concelleiro para centrarse no fútbol.
Credo
Aceptan este credo a Igrexa Siríaca, a Igrexa Etíope Tewahedo, a Igrexa Apostólica Armenia, a Igrexa Ortodoxa Copta, a Igrexa Apostólica Asiria e a Igrexa Ortodoxa. A Igrexa Católica afastouse destas Igrexas engadindo o filioque. As igrexas protestantes e a Igrexa Anglicana aceptan tamén estes credos na súa formulación pola Igrexa Católica.
Xustino Mártir
miniatura|San Xustino Mártir. Xustino Mártir, nado a principios do século II en Flavia Neápolis (Siquén), actual Nublus (Palestina) e morto entre os anos 167 e 168, é un dos primeiros Pais da Igrexa e un dos pioneiros na derivación de consecuencias filosóficas da fe cristiá.
Credo
Orixe
Dende moi cedo a experiencia de fe foi articulada mediante profesións de fe. As máis antigas teñen que ver co rito do bautismo polo que o catecúmeno recibía o perdón dos pecados e era acollido como membro da igrexa. O catecúmeno era bautizado no nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo, o que manifestaba unha profesión de fe trinitaria.
As igrexas de tradición bizantina chamaban a estas profesións de fe symbolon no seu dobre significado de sinal de identidade ou selo de unión e de colección ou sumario.
Nas Igrexas da alta Idade Media tivo especial relevancia o símbolo Quicumque atribuído a Atanasio de Alexandría.
Na Igrexa Ortodoxa o Credo como núcleo da tradición desenvolvida despois polos Pais da Igrexa, xunto coa Eucaristía e a Palabra de Deus (Biblia) é o fundamento da unidade das diferentes igrexas autocéfalas.
Na Igrexa Occidental, Ambrosio de Milán falaba dos doce artigos do credo evocando o alicerce dos doce apóstolos. Tamén este autor fala de símbolo como selo espiritual, meditación do corazón e tesouro da alma.
Co gallo da incorporación nas igrexas occidentais do filioque, isto é, a profesión de fe de que o Espírito Santo procede do Pai e do Fillo e non só do Pai, Roma e Constantinopla arreboláronse recíprocamente anatemas provocando o denominado Gran Cisma que dura ata hoxe.
Contido
O contido profesa a crenza en Deus coma orixe do Universo, na Encarnación e na Resurrección de Xesús de Nazaret identificado como o Cristo (Mesías), no Espírito Santo e na súa acción manifestada no perdón dos pecados e na comuñón dos fieis (Igrexa e comuñón dos santos) así como no Xuízo Final e na Vida Eterna. Aínda que formulado en grego e máis tarde en latín, dende o inicio tivo a súa versión siríaca, copta e armenia. Remata coa palabra hebrea Amén que significa adhesión confiada.
Xustino Mártir
Traxectoria
Estivo inmerso nas escolas filosóficas neoplatónicas, peripatéticas e estoicas. O encontro cun ancián descoñecido introduciuno no cristianismo ao que se adheriu tras un proceso de conversión. Estableceuse en Roma onde fundou unha escola (Didascaleo romano) con relativo éxito. Denunciado como cristián por un compañeiro filósofo, negouse a dar culto ao Emperador polo que foi decapitado.
Credo
Contido
O Credo niceno-constantinopolitano, en resposta ao arianismo céntrase na expresión do misterio da Santa Trindade.
Símbolo dos Apóstolos
Creo en Deus Pai todopoderoso, creador do ceo e maila terra,
creo en Xesuscristo, seu único fillo, noso señor,
que foi concibido por obra e graza do Espírito Santo, naceu de Santa María Virxe,
Xustino Mártir
Pensamento
miniatura|Iustini opera, 1636 Para Xustino o cristianismo é a meta de todas as pescudas da Razón (Diálogo 8), a única filosofía útil porque orienta a vida e lle da plenitude a través da Graza. A Razón, o Logos, fíxose encontrable en Xesús de Nazaret a través do misterio da Encarnación, logos do que participa todo o xénero humano.
Credo
Símbolo dos Apóstolos
padeceu baixo o poder de Poncio Pilato, foi crucificado, morto e sepultado,
Xustino Mártir
Pensamento
Ante a acusación de ateísmo que sufrían os cristiáns, afirma a irracionalidade do politeísmo e a idolatría, para el a morte dos cristiáns nas persecucións é o asasinato dos que viven segundo a razón pacíficos e tranquilos.
Credo
Símbolo dos Apóstolos
descendeu aos infernos,
Xustino Mártir
Pensamento
Na filosofía pagá está a semente da verdade (Apoloxía I, 44), que agora se pode percibir en plenitude mediante a curación da intelección pola adhesión a Xesúscristo. Esta adhesión suscita unha vida de agape ou amor desinteresado e total en Deus e por todos. Por iso a preparación máis específica na experiencia de Israel relatada no Antigo Testamento, e o discorrer filosófico anterior á encarnación pode ser asumido polo cristián, para darlle unha totalidade de sentido.
Credo
Símbolo dos Apóstolos
ao terceiro día resucitou de entre os mortos, subiu aos ceos e está sentado á dereita de Deus Pai todopoderoso, dende alí ha de vir a xulgar os vivos e os mortos.
Xustino Mártir
Pensamento
A adhesión á nova filosofía xera unha nova polis, unha comunidade auténtica froito da conversión:
Credo
Símbolo dos Apóstolos
''Creo no Espírito Santo, na Santa Igrexa Católica, na comuñón dos santos, o perdón dos pecados, a resurrección da carne, e na vida eterna. Amén''
Xustino Mártir
Obras
No seu Diálogo co xudeu Trifón, tenta demostrar que o cristianismo non contradí os ensinos do Antigo Testamento, senón que os completa e lles da cumprimento.
Credo
Credo niceno-constantinopolitano
Creo nun só Deus, Pai todopoderoso creador do Ceo e maila Terra, do visible e do invisible.
Xustino Mártir
Obras
Na súa primeira Apoloxía, escrita entre os anos 150 e 155, fai unha defensa do cristianismo dirixida ao emperador Antonino Pío. Por momentos acada tons desafiantes (Podedes matarnos, pero non facernos dano)
Credo
Credo niceno-constantinopolitano
Creo nun só Señor Xesuscristo, Fillo único de Deus, nado do Pai antes de tódolos séculos: Deus de Deus, Luz de Luz, Deus verdadeiro de Deus Verdadeiro, xerado non creado, da mesma natureza do Pai por quen todo foi feito, que por nós os homes e pola nosa salvación baixou do Ceo
Xustino Mártir
Obras
A segunda Apoloxía é unha reacción pola morte de tres cristiáns por profesarse como tales. Anticipa nela as razóns e a inevitabilidade da súa propia execución.
Credo
Credo niceno-constantinopolitano
e por obra do Espírito Santo se encarnou de María, a Virxe, e se fixo home;
e pola nosa causa foi crucificado, morto e sepultado,
e resucitou ao terceiro día, segundo as Escrituras,
e subiu ao Ceo e está sentado á dereita do Pai;
''e de novo virá con gloria para xulgar os vivos e os mortos e o seu reino non terá fin. Creo no Espírito Santo, señor e vivificante, que procede do Pai e do Fillo, e co Pai e o Fillo recibe unha mesma adoración e gloria e que falou polos profetas.''
''Creo na Igrexa que é unha, santa, católica e apostólica. Confeso que hai un só bautismo para o perdón dos pecados. Espero a resurrección dos mortos e a vida do mundo futuro. Amén.''
Moisés Arias
Moisés Arias, nado o 18 de abril de 1994 en Nova York, é un actor estadounidense coñecido polos seus papeis como Rico na serie de Disney Channel Hannah Montana, Biaggio no filme de 2013 The Kings of Summer, Cokestraw en The Wall of Mexico (2019), e Bigfoot no filme colombiano de 2019 Monos. Tamén apareceu en Pitch Perfect 3, Five Feet Apart, Ender's Game e The Stanford Prison Experiment.
Traxectoria
Arias naceu o 18 de abril de 1994 en Nova York, fillo de Mónica e César Arias. Os seus pais son colombianos, e el criouse como bilingüe. Estudou interpretación teatral desde moi pequeno, é coñecido polo seu papel de Rico Suave na serie Hannah Montana. Participou nalgúns vídeos musicais de Pearl Jam, Jonas Brothers e Parmalee e no filme Nacho Libre.
Fanny
Fanny foi unha banda de música rock estadounidense activa a principios dos anos 70. Foi unha das primeiras bandas de mulleres de rock en conseguir éxito da crítica e de vendas, incluídos dous sinxelos no top 40 da lista Billboard Hot 100.
Belo Horizonte
Belo Horizonte é a capital do estado brasileiro de Minas Xerais. É a sexta cidade do país en poboación total, despois de São Paulo, Río de Xaneiro, Salvador, Brasilia e Fortaleza. A súa área metropolitana ten uns 4,6 millóns de habitantes. Sitúase a 716 km de Brasilia, 586 km da cidade de São Paulo, 444 km da cidade do Río de Xaneiro e a 858 m de altitude sobre o nivel do mar.
Fanny
O grupo foi fundado pola guitarrista June Millington e a súa irmá, a baixista Jean, que levaban tocando xuntas dende que se mudaran de Filipinas a California a principios dos anos 60. Tras tocar con distintas formacións, chamaron a atención do produtor Richard Perry quen as fichou para Reprise Records en 1969 como Fanny. A banda gravou catro álbums antes de que June Millington deixase o grupo, facendo que a formación orixinal se separase en 1975 tras derradeiro álbum. As irmás Millington continuaron tocando xuntas dende a separación e xunto coa bateríaBrie Howard Darling formaron o grupo spin-off Fanny Walked the Earth en 2018.
O grupo continuou atraendo a aclamación da crítica por rexeitar os típicos estilos dun conxunto musical de mulleres e as expectativas que se tiñan sobre as mulleres na industria do rock, e enfatizando as súas habilidades musicais. Grupos posteriores como The Bangles e The Runaways, citaron a Fanny como unha importante influencia.
Belo Horizonte
Rodeada pola Serra do Curral, que lle serve de marco natural e referencia histórica, foi planeada e construída para ser a capital política e administrativa do Estado mineiro baixo influencia das ideas do positivismo, nun momento de forte chamamento da ideoloxía republicana no país. Sufriu un inesperado acelerado crecemento poboacional, chegando a máis de 1 millón de habitantes con case 70 anos de fundación. Entre as décadas de 1930 e 1940, houbo tamén o avance da industrialización, ademais de moitas construcións de inspiración modernista, principalmente as casas do barrio Cidade Xardín, que axudaron a definir a fisionomía da cidade. miniatura|250px|Belo Horizonte, capital de Minas Xerais.
Comezos modestos
En 1701, Joao Leite da Silva Ortiz estableceu a Fazenda do Cercado nas ladeiras da que sería chamada Serra do Curral, porque axiña a facenda se converteu na base do núcleo coñecido como Curral del Rei, que para 1707-11 xa tiña recoñecemento oficial (carta de sesmaria). En 1750 foi creado por orde da Coroa Portuguesa o distrito de Nosa Señora da boa Viaxe do Curral del-Rei. O distrito era entón sede da freguesía do mesmo nome, instituída en 1718 en torno á capela alí construída por Francisco Homem del-Rei. A freguesía foi instituída oficialmente en 1748.
miniatura|esquerda|Dende o NO; ao fondo as torres da igrexa. miniatura|dereita| Nossa Senhora da Boa Viagem no centro do Curral del Rei
Unha pequena capela foi erixida en 1718 (despois Igrexa de Nosa Senhora de Boa Viagem e hoxe catedral, o único predio conservado) no centro da poboación coñecida xa como Arraial do Curral del Rei. Para fins do século XIX contaba 4000 habitantes e, trala proclamación da República, mudou o nome ao de Arraial de Belo Horizonte (1890).
A fins do século XIX, a entón capital de Minas Xerais, Ouro Preto, presentaba dificultades de acomodar unha expansión urbana, debido á súa localización, carecía da infraestrutura dunha cidade moderna e a súa topografía imposibilitaba o desenvolvemento que pretendían as autoridades republicanas no seu impulso á descentralización federal. Iso xerou a necesidade da transferencia da capital para outro sitio. Unha comisión dirixida por Aarao Reis apuntou a escolla do lugar do Arraial de Belo Horizonte para unha nova capital (posición central, ben comunicada, clima benigno, rico en auga), comezando en 1894 as obras segundo proxecto do mesmo enxeñeiro e urbanista. O municipio foi desmembrado de Sabará e ao principio foi denominado Cidade de Minas. A capital do estado foi oficialmente transferida en 12 de decembro de 1897 durante o goberno de Crispim Jacques Bias Fortes, xa co nome de Belo Horizonte. En 1897 tivo lugar a inauguración oficial (aínda sen terminar) co nome de Cidade de Minas, que en 1901 foi modificado ao definitivo de Belo Horizonte.
O proxecto da nova capital de Minas
miniatura|dereita|270px|Plan de Aarao Reis, 1895 (o N embaixo) O plan de Aarao Reis buscaba unha síntese entre a cuadrícula colonial americana e os exemplos paradigmáticos do urbanismo do século que finaba: o París de Haussmann e Washington coas súas grandes arterias diagonais, ademais dunha grande avenida perimetral (Av. do Contorno). Esta separaba a área propiamente urbana da área suburbana con trazado irregular de transición cara a área rural.
miniatura|esquerda|200px| Avenida Afonso Pena, arteria principal de BH, 1900
Nos encontros das avenidas diagonais ábrense prazas cos edificios oficiais e representativos. Un gran parque municipal completaba o deseño. Inda que materializado na súa maior parte o plan era unha concepción do século XIX, elitista (os antigos habitantes do arraial e obreiros foron excluídos, aparecendo as primeiras favelas), encapsulada e ideal para un século novo que viña cheo de retos e novidades.
miniatura|dereita|200px| Praza Raul Soares, 1930
Estaba proxectado para unha poboación de 100 000h que xa en 1940 (inda que ata 1922 o crecemento foi mínimo pola crise financeira) a cidade dobrara. A necesidade de expansión non tivo o seu reflexo nun planteamento acorde co inicial. A ausencia dunha conexión vial apropiada entre a trama regular central, illada pola Av. do Contorno, e a suburbana supuxeron un atranco engadido. Así, o crecemento maiormente foi levado a cabo sen orde nin xeito.
Pampulha
miniatura|esquerda|170px|Igrexa de S.Francisco A excepción máis notable dese desenvolvemento desordenado e anónimo foi a erección do conxunto de Pampulha, un barrio ao norte. Dende 1940 era prefeito da cidade Juscelino Kubitschek (despois presidente do país e impulsor de Brasilia), que deseguido encargou ao arquitecto Oscar Niemeyer o plan de acondicionamento do contorno dunha lagoa artificial embalsada nese tempo. O resultado foi un conxunto arquitectónico e paisaxístico de lecer (1943 ) que supuxo o lanzamento da arquitectura moderna brasileira na escena internacional e por extensión a de Niemeyer e outros artistas que colaboraron, sinaladamente o paisaxista Burle-Marx.
A área de Pampulha tense convertido na actualidade nunha zona de equipamentos culturais, educativos e o futuro parque tecnolóxico.
Metrópole
O crecemento froito da industrialización foi intenso a partir de entón. O centro densificouse polo incremento de alturas ata configurar un bosque de pequenos rañaceos. Pronto os límites da prefeitura foron superados, comezando a conformarse a área metropolitana que continúa a expansión da terceira metrópole do Brasil.
Economía
Belo Horizonte ten hoxe o 5º máis grande Produto interior bruto de entre as cidades brasileiras. O sector terciario (comercio e servizos) responde do 80% da súa economía. O sector industrial responde por case todo o resto.
A súa rexión metropolitana posúe o 5º maior parque industrial da América do Sur, destacando a produción de automóbiles e as súas pezas, siderurxia, electrónica e construción civil.
Tai Chi Chuan
Tai chi chuan (en 太極拳, Tàijí quán), ás veces abreviado como Tai Chi, é unha arte marcial interna chinesa. Este estilo de arte marcial é recoñecido tamén como unha forma de meditación en movemento.
Principios
miniatura|esquerda|200px|Tai Chi con abanico
Os principios filosóficos do Tai Chi Chuan remiten ao Taoísmo e á Alquimia Chinesa. A relación de Yin e Yang, os Cinco Elementos, o Ba Gua (Oito Trigramas), o Libro das Mutacións (I Ching) e o Tao Te Ching de Lao Zi son algunhas das principais referencias para a comprensión dos seus fundamentos.
A pesar de ter as súas raíces na antiga China, o Tai Chi Chuan é actualmente unha arte practicada en todo o mundo. É apreciado no occidente especialmente pola súa relación coa meditación e coa promoción da saúde, ofrecendo aos que viven no ritmo veloz das grandes cidades unha referencia de tranquilidade e equilibrio, así como de melloras para diversos problemas da saúde.
Os creadores do Tai Chi Chuan basearon a súa arte na observación da Natureza. Non só na observación dos animais, tamén no estudo dos principios da interacción entre os diversos elementos naturais.
Como somos parte desta natureza, o coñecemento destes principios e de como actúan dentro de nós, estudados pola Medicina Tradicional Chinesa, revelan o Tai Chi como unha fonte efectiva de enerxía que se encontra no noso interior, situada na rexión do corpo nomeada polos chineses de Dantian, e que está situada dous dedos por debaixo do embigo. miniatura|240 px|esquerda|Maratón de Tai Chi en Barcelona miniatura|centro|Mans no Dantian
Cavia (homónimos)
O termo Cavia pode referirse a: Por outra parte, Cavia é un apelido de:
Castro de Arriba, Vilatuxe, Lalín
Castro de Arriba é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2011 tiña 62 habitantes (32 mulleres e 30 homes), 23 menos ca en 1999.
Río Cabreira
O río Cabreira (en castelán, Cabrera; en ásturo-leonés cabreirés, Cabreira) é un río da provincia de León, afluente do Sil pola súa beira esquerda.
Fontes
Nace no macizo de Trevinca, no lado leonés, ao pé do Picón (2.090 msnm), atravesando o lago glaciar da Baña.
Percorrido
O seu curso inicial é de dirección cara o leste, mais logo colle unha ampla curva N-NW, que o conduce até o val do Sil, río ao cal se xunta na Ponte de Domingo Flórez, logo de 69 Km de percorrido. Practicamente é un río encaixado, que apenas se abre en pequenas veigas.
O conxunto da súa cunca abrangue unha área de 561 Km².
Afluentes
No cabreira desembocan, pola súa marxe dereita, o rego de Santa Eulalia, o de Noceda e o de Castrillo. Pola marxe esquerda conflúen nel o rego de Castrohinojo, o río de Silván e o de Benuza.
Réxime hídrico
O Cabreira é un río de réxime pluvio-nival.