cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soundgarden
Soundgarden foi unha banda de grunge estadounidense procedente de Seattle e formada en 1984 que axudou a definir o xénero. Trátase dunha das catro grandes bandas de grunge de Seattle, xunto con Nirvana, Alice in Chains e Pearl Jam. Foi creada polo vocalista e guitarrista Chris Cornell, o guitarrista Kim Thayil e o baixista Hiro Yamamoto. Matt Cameron converteuse no batería permanente en 1986 e Ben Shepherd ubstituiría a Yamamoto en 1990. O grupo separaríase en 1997, pero o 1 de xaneiro de 2010 anunciouse que Soundgarden volvería a reunirse. Tras a morte de Cornell en 2017 Thayil converteuse no derradeiro membro orixinal.
As orixes: Seattle
A pesar de ser unha das principais bandas do movemento grunge e, así como Pearl Jam e Nirvana, ter nacido en Seattle, os dous membros fundadores de Soundgarden non son desa cidade. Kim Thayil (guitarrista), Hiro Yamamoto (baixista) e Bruce Pavitt eran amigos en Illinois, e, en 1981, decidiron mudarse para Olympia para tentar matricularse na universidade. Despois mudáronse para Seattle, atraídos pola escena musical desa cidade (Thayil coñecía a cidade xa que vivira alí unha parte da súa infancia). Thayil e Hiro formaron algunhas bandas, entre elas The Shemps, ao lado do guitarrista Matt Dentino. Despois dalgún tempo, Hiro participou noutra banda que tiña como batería a un xove Chris Cornell. Thayil uniuse a eles en 1984 e chamáronlle á banda Soundgarden. Cornell pasou a ser o vocalista da banda e Scott Sundquist ocupou a batería durante un ano. Bruce non seguiu os pasos dos seus amigos: el fundou un fanzine que tempo despois converteríase no selo alternativo Sub Pop.
Nos primeiros anos da banda, eles tocaron e fixeron nome nos clubs de Seattle. Chegaron a tocar algunhas veces con Hüsker Dü e The Melvins. A escena grunge estaba comezando a formarse, e Soundgarden estaba vivindo e axudando a crear ese momento. O son da banda aínda non estaba moi ben definido: era unha mestura de heavy metal cun son máis alternativo. En 1986, eles gravaron dúas cancións para un disco chamado Deep Six, que tiña no seu playlist a outras bandas como The Melvins, Skin Yard e Green River (o embrión de Mudhoney e de Mother Love Bone). Aínda en 1986, cambian de batería: sae Scott (que estaba casado e tiña fillos) e entra Matt Cameron, que tocaba en Skin Yard. No ano de 1987, o selo Sub Pop de Bruce Pavitt xa era unha realidade, e Soundgarden foi unha das súas primeiras adquisicións. Asinaron contrato no verán dese mesmo ano. miniatura|esquerda|225px|[[Chris Cornell]] Aínda en 1987, lanzan o EP chamado Screaming Life. Despois, xa en 1988, lanzan outro EP de nome Fopp. Máis tarde, en 1990, eles deciden relanzar os dous discos nun, de nome Fopp/Screaming Life. A banda xa tiña prestixio no círculo underground americano, cando asinou con outro selo alternativo, SST Records. No ano 1988, eles lanzam o disco Ultramega OK. Aínda en 1988 trocan novamente de selo. A nova casa agora é a A&M Records, que xa tentara contratalos nos tempos da Sub-Pop. O seu primeiro disco por este selo é Louder Than Love, lanzado no comezo de 1989. O título orixinal era Louder Than Fuck, pero deciciron cambialo para evitar polémicas. Despois dese lanzamento, Yamamoto decide deixar a banda para ingresar na Universidade. Jason Everman, que tocara con Nirvana, é o seu substituto.
Con Everman no baixo, a banda excursiona con Voivod e Faith No More. Pero Everman non se queda moito tempo, e en 1990 entra no seu lugar Ben Shepherd. Foi con esa formación coa cal Soundgarden entrou na historia: Ben Shepherd (baixo), Chris Cornell (voz), Kim Thayil (guitarra) e Matt Cameron (batería).
Máis ou menos nesa época, o vocalista de Mother Love Bone, Andrew Wood, morre de sobredose. El era moi amigo do persoal de Soundgarden, e estes, ao lado dalgúns integrantes de Pearl Jam, deciden gravar algunhas cancións en homenaxe ao seu falecido amigo. Ese proxecto paralelo acaba nun disco, e a banda acaba sendo coñecida como Temple of the Dog. O disco sae pola propia A&M Records, en 1991. É nese disco onde está o emocionante dueto de Chris Cornell e Eddie Vedder, na canción "Hunger Strike".
A madurez: Badmotorfinger
En 1991, Soundgarden volta ao estudio, ao lado do produtor Terry Date, para a gravación dun novo álbum. Badmotorfinger sae aínda en 1991.
Con varias cancións soando na MTV e nas radios (entre elas: "Rusty Cage" e "Jesus Christ Pose") a banda comeza a ter éxito entre un público máis amplo, que non coñecía ao cuarteto de Seattle anteriormente. A banda fai xiras con Guns ‘n Roses, Skid Row, Monster Magnet, Faith No More e Neil Young, á parte de participar do festival anual Lollapalooza.
O estoupido: Superunknown
En 1993, a banda volveu ao estudio para gravar un novo disco. En 1994 foi lanzado Superunknown. O disco ten varios hits, entre eles, a canción "Black Hole Sun", que converteuse no tema–símbolo da banda e nun dos himnos do grunge. Ese disco deulle varios premios ao grupo, que agora, definitivamente, era coñecido en todo o mundo. O conxunto participou en varias xiras, tocando ao lado de nomes como Screaming Trees, Reverend Horton Head e You Am I. Algunhas xiras por Europa foron canceladas debido a un problema nas cordas vocais de Chris Cornell.
En 1996, a banda lanzou o disco Down on the Upside, máis longo e denso que os anteriores, e talvez por iso non tivo tanto éxito coma os outros. Un dos feitos que tamén influíu foi o feito de ser lanzado cando o grunge estaba comezando a perder folgos. Pero, entre os fans máis ardentes do grupo, é considerado o mellor de todos ata o momento. A pesar de non ser tan accesible posúe algúns hits, entre eles, "Blow Up the Outside World", "Burden in My Hand" e "Pretty Noose". Iniciaron outra longa xira, novamente tendo algunhas paradas por causa dos problemas de voz de Chris. Participaron tamén nunha nova edición do Lollapalooza.
Este último álbum (talvez unha despedida involuntaria), retrata como a banda se sentía na época. A pesar de estar na cima da fama e o recoñecemento, no lado da cima (up side), eles continuaban "down". A escada de discográficas subida pola banda (dende a Sub Pop, selo alternativo de Seattle, ata a A&M Records) comproba iso. Neste disco eles mesmos fixeron o labor de produción. Talvez por iso ese sexa considerado polos fans de Soundgarden o seu mellor disco.
Pouco a pouco os integrantes da banda foron envolvéndose noutros proxectos, e o fin da banda comezou a parecer próximo. En abril de 1997, a banda anunciou o seu fin. "They mutually decided to disband to pursue other interests" (algo como: "Eles [a banda] reciprocamente decidiron separarse para perseguir outros intereses"), dicía o comunicado oficial que a banda divulgou. A pesar de ser a versión oficial, houbo rumores de problemas entre Ben e o resto da banda.
Despois da ruptura
Thayil uniuse ao antigo vocalista de Dead Kennedys Jello Biafra, ao antigo baixista de Nirvana Krist Novoselic, e ao batería Gina Mainwal para un concerto realizado o 1 de decembro de 1999 baixo o nome The No WTO Combo. Thayil tamén tocaría nalgúns álbums, como o proxecto de Dave Grohl Probot.
Cameron inicialmente centrouse no seu proxecto paralelo Wellwater Conspiracy. Tamén traballou no álbum de The Smashing Pumpkins Adore e en 1998 fíxose cargo da batería de Pearl Jam debido aos problemas de saúde de Jack Irons. Finalmente quedaría na banda como membro permanente e gravaría catro álbums de estudio.
Shepherd foi o vocalista de Wellwater Conspiracy no seu álbum de estrea, Declaration of Conformity, pero deixou o grupo en 1998. Xirou con Mark Lanegan e tocou o baixo nos dous álbums deste.
Reunión
O 1 de xaneiro do 2010, Cornell falou dunha reunión de Soundgarden cunha mensaxe a través de Twitter: "The 12-year break is over and school is back in session. Sign up now. Knights of the Soundtable ride again!". A mensaxe ligaba cunha páxina que contiña unha fotografía da banda actuando e un espazo para que os seareiros deixasen o seu enderezo electrónico para manterse actualizados coa reunión do grupo. Introducindo esa información desbloqueábase un vídeo para a canción "Get on the Snake", do seu segundo álbum de estudio Louder Than Love. 270px|miniatura|A banda no festival Lollapalooza O 10 de marzo Soundgarden anunciou á xente que introducira o seu enderezo electrónico que re-editarían o sinxelo "Hunted Down" coa canción "Nothing to Say" en vinilo de 7" o 17 de abril, só durante o "Record Store Day". Tamén publicaron "Spoonman" ao vivo nunha actuación de 1996 en Del Mar Fairgrounds, en San Diego (California). A banda realizaría o seu primeiro concerto dende 1997 o día 16 de abril no Showbox at the Market da súa cidade natal, Seattle. Soundgarden sería cabeza de cartel na escisión dese ano do festival Lollapalooza o 8 de agosto.
Telephantasm: A Retrospective, un novo recompilatorio de Soundgarden, foi empaquetado cos primeiros envíos do videoxogo Guitar Hero: Warriors of Rock e publicado o 28 de setembro do 2010. Esta era a primeira vez que un CD de música de venda polo miúdo era empaquetado cun videoxogo, e fíxose unha semana antes de que o mesmo CD estivese dispoñible nas tendas, o día 5 de outubro. Editouse tamén unha versión estendida de Telephantasm formada por 2 CDs e 1 DVD. Unha canción da banda non editada anteriormente, "Black Rain", estreouse no Guitar Hero e aparece no recompilatorio, e puido escoitarse nas radios a partir do 10 de agosto, converténdose no primeiro sinxelo da banda dende 1997. O traballo acadou o status de disco de platino despois do seu primeiro día de vendas.
No mes de novembro do 2010 Soundgarden foi o segundo convidado musical no programa Conan, sendo a súa primeira aparición en televisión en 13 anos. Ese mes tamén editaron o vinio de 7" "The Telephantasm" para o Black Friday Record Store Day. En marzo do 2011 a banda publicou o seu rimeiro álbum ao vivo, Live on I-5.
En febreiro de 2011 anunciouse na páxina web da banda que comezaran a gravación dun novo álbum. O 1 de marzo dese ano Chris Cornell confirmou que Adam Kasper sería o encargado de producir o disco. Catro días despois, o grupo dixo que estaría formado por materíal novo nun 90%, e o resto serían versións meloradas de vellas ideas. Tamén destacaron que tiñan de 12 a 14 cancións case listas.
Paizás, Vilasantar, Vilasantar
Paizás é un lugar do concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Está dividido entre as parroquias de Mezonzo e Vilasantar. Segundo o Instituto Nacional de Estadística, en 2018, a parte correspondente á parroquia de Vilasantar tiña un habitante (unha muller).
La Bandera de Santiago
La Bandera de Santiago foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1887.
Historia e características
Apareceu en xaneiro de 1887. Fundado e dirixido por Andrés Rey Varela.
Fred Testot
Frédéric Testot, nado en Porto-Vecchio (Córsega do Sur) o 20 de febreiro de 1977, é un actor e humorista corso. É coñecido polo dúo Omar et Fred que fai con Omar Sy.
Maria de Medeiros
Traxectoria
É filla dun director de orquestra e dunha periodista e a súa irmá Inés tamén é actriz. Pasou a súa infancia en Austria e estudou filosofía na Sorbona, mais abandonou para adicarse á interpretación. É diplomada pola École Nationale Supérieure des Arts et Techniques du Théâtre e o Conservatoire National d’Art de París.
Dende 2012 vive en Barcelona, está casada cun español e ten dúas fillas. Fala seis idiomas e foi a primeira muller portuguesa en ser designada pola UNESCO Artista pola paz.
Vivian French
Vivian June Isoult French, nada o 5 de xuño de 1945 en Bedfordshire, é unha autora británica de libros ilustrados infantís, así como de novelas, pezas de teatro e ensaio, sempre no eido da literatura infantil e xuvenil.
Estudou na vila de Exeter e foi distinguida como membro da Orde do Imperio Británico.
Obra
Esta listaxe é incompleta, mais contén moitos dos traballos máis representativos da escritora.
Cindy Sheehan
Cindy Lee Miller Sheehan, nada en Bellflower (California) o 10 de xullo de 1957, é unha activista estadounidense contra a guerra en Iraq.
Kosmos 191
Kosmos 191 (Космос 191 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 11, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de novembro de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Cindy Sheehan
Traxectoria
Fíxose coñecida a raíz da morte de seu fillo, Casey Sheehan, no conflito, o 4 de abril de 2004, convertida en icona do movemento contra a guerra, atraeu a atención internacional pola súa prolongada acampada ás portas do rancho de George W. Bush en Crawford (Texas), esixindo un encontro co presidente para que lle explicase os motivos da invasión a Iraq, esa acampada coñeceuse como Camp Casey. En maio de 2007, decepcionada co seu partido, o Partido Demócrata, deu por finalizada a súa campaña antiguerra.
CCTV-13
CCTV-13 (CCTV-13 新闻) é unha canle todo noticias da CCTV que transmite en mandarín desde 2003 e coñecida como CCTV News Channel ata o ano 2011. Algúns dos seus informativos, como os da 06:00, o das 12:00 ou o Xinwen Lianbo son dos que emite a CCTV-1.
Kosmos 191
Características
Kosmos 191 foi inxectado nunha órbita inicial de 518 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de marzo de 1968.
Xulián Magariños
Xulián Manuel Cipriano Magariños Negreira, nado en Negreira o 16 de setembro de 1904 e finado o 9 de xullo de 1934, foi un escritor e avogado galego.
Traxectoria
Entre 1923 e 1928 estudou Dereito en Santiago de Compostela. Foi membro fundador do Seminario de Estudos Galegos durante a súa etapa universitaria, xunto a Fermín Bouza-Brey, Xosé Filgueira Valverde e outros estudantes da época. En setembro de 1928 marchou a Madrid para preparar as oposicións a rexistrador da propiedade. En 1930 volveu a Negreira e establécese cun bufete de avogado. Escribiu na prensa (A Nosa Terra, Céltiga, El Compostelano, El País Gallego, La Voz de Barcala, Nós), colaborou (con Cordal Carús, Filgueira Valverde e Lois Tobío Fernández) nun Vocabulario popular Galego-Castelán (Santiago, 1928) e publicou dúas noveliñas curtas na histórica colección Lar. Enfermo do corazón, faleceu na súa vila natal en 1934 ós 29 anos de idade.
Obras
miniatura|Placa polo centenario.
Ibrillos
Ibrillos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 61 habitantes (INE 2012).
Demografía de Mónaco
Mónaco tiña en 2017 unha poboación de 37.550 habitantes, residentes en tres distritos. A parte máis densamente poboada é o barrio de Saint Roman ao norte do país. A poboación de Mónaco é inusitada xa que os monegascos son unha minoría no seu propio país. A maior parte dos residentes son cidadáns franceses, seguidos polos italianos (16%) e os monegascos (16%). O restante 21% pertence a outras 125 nacionalidades que fan que a poboación de Mónaco sexa internacional.
Honestly
"Honestly" é unha canción do supergrupo estadounidense de rock alternativo Zwan, publicada como primeiro sinxelo do seu único álbum, Mary Star of the Sea. O tema foi composto por Billy Corgan, guitarrista e vocalista do grupo.
A súa cara b, unha versión do tema "The Number of the Beast" de Iron Maiden, foi usada nos créditos de apertura da película de 2002 do director Jonas Åkerlund Spun.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Billy Corgan agás onde se indique.
Oedaleops
O xénero Oedaleops o forman un grupo animais fósiles pertencentes a familia Eothyrididae. Como o xénero Eothyris, foron probablemente insectívoros.
Anacos de caveiras de tres individuos e restos dalgúns membros foron atopados na formación "Abo Cutter" en Novo México. A idade destes restos corresponde co Permiano temperán.
Arnica (homónimos)
O termo árnica pódese referir a:
Sinapse
miniatura|dereita|Esquema dunha sinapse química. No sistema nervioso, enténdese por sinapse a unión entre unha neurona e outra célula que permite que a neurona pase un sinal eléctrico ou químico á outra célula, que pode ser outra neurona ou unha célula doutro tipo. A palabra sinapse foi acuñada por Charles Scott Sherrington no século XIX e procede do grego "synaptein" (de syn, unión, no sentido de xuntar, e haptein, apertar, unir forte).
As sinapses son esenciais para a función neuronal: as neuronas son células especializadas en pasar os sinais a outras células, e fano por medio de sinapses. Nunha sinapse a célula que envía o sinal chámase célula presináptica e a que o recibe, célula postsináptica. A membrana plasmática da neurona que envía o sinal ou neurona presináptica, está en estreita aposición coa membrana da súa célula diana postsináptica. Na zona da sinapse tanto as membranas da célula presináptica coma as da postsináptica conteñen un amplo conxunto de maquinaria molecular que comucica as dúas membranas e leva a cabo o proceso de sinalización. Na maioría das sinapses, o elemento presináptico é un botón terminal dun axón, pero pode selo tamén nalgúns casos unha dendrita. Na membrana postsináptica adoita haber especializacións como receptores de moléculas que facilitan a transmisión do sinal.
Hai fundamentalmente dous tipos de sinapses:
Ligazóns externas
Synapsis Synapse Синапсе
Fernando Blanco
O nome de Fernando Blanco pode referirse a:
Álxebra abstracta
A álxebra abstracta é a rama da matemática que se ocupa principalmente do estudo das estruturas alxébricas, como grupo, anel, espazo vectorial ou corpo, e das súas relacións.
O termo álxebra abstracta é utilizado ás veces en contraposición ao de álxebra elemental, que ensina as regras de manipulación das fórmulas e das expresións alxébricas nas que se empregan números reais ou complexos. De tódolos xeitos hoxe en día a maior parte dos autores prefiren empregar directamente o termo álxebra no lugar do de álxebra abstracta, considerando a álxebra elemental como unha iniciación informal a estruturas importantes coma a dos corpos dos números reais e complexos ou a das álxebras conmutativas.
A álxebra abstracta é empregada intensivamente na matemática moderna, así como na física matemática; por exemplo, a física teórica recorre ás álxebras de Lie. A teoría alxébrica de números, a topoloxía alxébrica ou a xeometría alxébrica son exemplos de campos que emerxen do emprego dos métodos da álxebra abstracta noutras áreas da matemática como a teoría de números, a topoloxía ou a xeometría.
Dous campos da matemática que estudan as estruturas coma un todo son a álxebra universal e a teoría de categorías. En matemáticas unha categoría ven a ser un obxecto que contén todas as estruturas dun determinado tipo xunto cos seus homomorfismos (por exemplo a categoría de grupos está composta polos grupos xunto cos homomorfismos de grupos). A teoría de categorías ven sendo unha poderosa abstracción útil para estudar e comparar diferentes estruturas alxébricas.
Historia e exemplos
Así como noutras ramas da matemática, os problemas concretos e os exemplos xogaron un papel importante na evolución da álxebra. Contra finais do século XIX moitos, quizais a maioría destes problemas gardaban dalgún xeito relación coa teoría de ecuacións alxébricas. Entre os máis importantes poderíanse citar:
Numerosos libros de iniciación á álxebra abstracta principian coa definición axiomática de varias estruturas alxébricas e despois proceden a establecer as súas propiedades, xerando a falsa impresión de que na álxebra primeiro creáronse os axiomas e despois estes valeron de motivación e base para as investigacións posteriores. Mais a verdadeira orde no desenvolvemento dos feitos foi en realidade a contraria. A maior parte das teorías que hoxe en día recoñecemos como partes da álxebra comezaron coma coleccións de feitos dispares provenientes de diferentes ramas da matemática, logo acadaron un punto en común que serviu de núcleo ao redor do cal agrupáronse varios resultados, e finalmente unificáronse nunha base común de conceptos. Un exemplo arquetípico desta evolución pódese apreciar no desenvolvemento da teoría de grupos.
Comezos da teoría de grupos
Xa Leonhard Euler realizaba operacións aritméticas módulo un enteiro (aritmética modular), probando a súa xeneralización do Pequeno teorema de Fermat. As súas investigacións foron retomadas en profundidade por Carl Friedrich Gauss, quen considerou a estrutura de grupo multiplicativo das clases de restos primos módulo un enteiro n, e estableceu varias propiedades dos grupos cíclicos e en xeral doutros grupos abelianos que xurdían deste xeito. Nas súas investigacións sobre a composición de formas cadráticas binarias, Gauss expresa explicitamente a propiedade asociativa para a composición de formas, mais do mesmo xeito ca Euler, semella estar máis interesado en resultados concretos que no desenvolvemento dunha teoría xeral. En 1870, Leopold Kronecker definiu grupo abeliano no contexto dos grupos das clases de ideais dun corpo de números alxébricos, unha xeneralización de longo alcance do traballo de Gauss. Kronecker non vincula a súa definición cos traballos previos sobre grupos, en concreto cos grupos de permutacións. En 1882, considerando a mesma cuestión, Heinrich Weber estableceu dita ligazón e deu unha definición parella que involucraba a propiedade de cancelación mais non requiría a existencia do elemento inverso, o cal lle chegaba de tódolos xeitos na súa investigación no seu contexto dos grupos finitos.
As permutacións foron estudadas por Joseph-Louis de Lagrange no seu traballo de 1770 Réflexions sur la résolution algébrique des équations, dedicado ao estudo das solucións das ecuacións alxébricas, no que introduce a resolvente de Lagrange. O obxectivo de Lagrange era o de comprender por que as ecuacións de terceiro e cuarto grao admiten fórmulas para as súas solucións, identificando o estudo das permutacións das súas raíces como a chave da cuestión. Unha novidade importante foi o feito de que neste traballo Lagrange considera as raíces dunha ecuación dun xeito abstracto, isto é como símbolos e non como números. Aínda así non considerou a composición de permutacións. Afortunadamente apareceu no mesmo ano a primeira edición do Meditationes Algebraicae de Edward Waring (unha versión expandida foi publicada no 1782). Waring demostra o teorema fundamental dos polinomios simétricos, e estudo especialmente a relación entre as raíces dunha ecuación cuártica coa súa cúbica resolvente. En 1771 Alexandre-Théophile Vandermonde analiza en Mémoire sur la résolution des équations a teoría de funcións simétricas dende un ángulo lixeiramente diferente, pero do mesmo xeito ca Lagrange, co obxectivo de botar luz sobre a resolución das ecuacións alxébricas.
Paolo Ruffini foi a primeira persoa en desenvolver a teoría dos grupos de permutacións, e coma os seus predecesores, tamén o fixo no contexto da resolución de ecuacións alxébricas. O seu obxectivo foi o de establecer a inexistencia dunha expresión xeral con radicais para as solucións das ecuacións alxébricas de grao maior ca catro. No transcurso da súa investigación introduciu as nocións de orde dun elemento dun grupo, conxugación, grupo primitivo e imprimitivo así como a descomposición dunha permutación en produto de ciclos, e probou algúns teoremas importantes enlazando estes conceptos, como É de sinalar que para chegar a resultados coma este, arranxouse sen nin sequera ter formalizado o concepto de grupo, ou o de grupo de permutacións.
O paso seguinte deuno Évariste Galois en 1832 (se ben o seu traballo permaneceu sen publicar ata o 1846), cando considerou por vez primeira o que hoxe chamaríamos propiedade de clausura dun grupo de permutacións, que el expresou como
A teoría de grupos de permutacións acadou un grande alcance e fondura coas achegas de Augustin Louis Cauchy e Camille Jordan, tanto pola introdución de novos conceptos coma, ante todo, pola riqueza en resultados sobre clases especiais de grupos de permutacións, chegando a establecer incluso algúns teoremas máis xerais. Entre outras cousas, Jordan definiu a noción de isomorfismo, aínda que aínda no contexto dos grupos de permutacións, e foi el quen puxo de moda o termo grupo.
A noción abstracta de grupo apareceu por vez primeira en 1854 nos traballos de Arthur Cayley. Cayley decatouse de que un grupo non tiña por que ser de permutacións (ou incluso finito), podendo estar constituído por matrices, cuxas propiedades alxébricas, tales como a da súa multiplicación ou inversa, investigou en anos sucesivos. Moito máis tarde Cayley volvería á cuestión de se os grupos abstractos eran realmente máis xerais que os grupos de permutacións, establecendo que, de feito, calquera grupo é isomorfo a un subgrupo dun grupo de permutacións, resultado coñecido como teorema de Cayley.
Álxebra moderna
Entre finais do século XIX e comezos do XX houbo un enorme cambio de metodoloxía nas matemáticas. Os matemáticos deixaron de contentarse co establecemento de propiedades de obxectos concretos, e comezaron a dirixir os seus esforzos cara a confección de teorías xerais. Por exemplo, algúns resultados sobre grupos de permutacións víronse coma casos particulares de teoremas que empregaban a noción máis ampla de grupo abstracto, e en xeral puxéronse de moda os estudos da estrutura e clasificación de varios obxectos matemáticos. Este proceso aconteceu en todas as ramas da matemática, pero fíxose especialmente pronunciado na álxebra. Para moitas estruturas alxébricas básicas coma as de grupo, anel, e corpo, propuxéronse definicións formais a partir de axiomas que involucraban as súas operacións. As investigacións acerca de corpos xerais de Ernst Steinitz e de aneis conmutativos e despois de aneis xerais por David Hilbert, Emil Artin e Emmy Noether, baseadas no traballo de Ernst Kummer, Leopold Kronecker e Richard Dedekind, que consideraron ideais sobre aneis conmutativos, e de Ferdinand Georg Frobenius e Issai Schur sobre a teoría de representación de grupos, son a base da redefinición posterior da álxebra. Estes desenvolvementos do último cuarto do século XIX e primeiro cuarto do XX foron sistematizados no libro Moderne algebra de Bartel Leendert van der Waerden, unha monografía de dous volumes publicada en 1930 que supuxo para o mundo matemático o troco de significado da palabra álxebra, que pasou de denotar a teoría de ecuacións a significar teoría de estruturas alxébricas.
Arte da Roma antiga
320px|miniatura|O [[Panteón de Roma|Panteón, un dos monumentos máis salientábeis e influentes da arquitectura romana.]] miniatura|320px|Escena do [[Altar da Paz (Ara Pacis), monumento que consagrou un estilo narrativo tipicamente romano nos relevos arquiteturais.]]
Blue Cheer
Blue Cheer foi unha banda estadounidense de blues-rock psicodélico activa inicialmente entre finais dos anos 60 e principios dos 70, e que tivo reunións esporádicas ata o ano 2009. Baseada na cidade californiana de San Francisco, Blue Cheer fixo un blues-rock psicodélico, e tamén é considerada unha das bandas pioneiras do heavy metal (a súa versión de "Summertime Blues" ás veces é citada como a primeira no xénero), do punk rock, o stoner rock, o doom metal, o rock experimental e o grunge.
Arte da Roma antiga
A arte da Roma antiga ou arte romana foi unha das manifestacións máis importantes da cultura de Roma, e é unha das máis ricas fontes de estudo para a comprensión do mundo romano como un todo. Os romanos derivaron a súa arte orixinalmente dos pobos itálicos que habitaban na súa contorna. Entre eles destacáronse os etruscos, que no período da monarquía dominaron os romanos política e culturalmente. No entanto, a cultura etrusca baseárase moito na grega, transmitíndose aos romanos esta influencia precoz. Axiña, no seu proceso de expansión territorial, os romanos entrarían en contacto directo con colonias gregas no sur de Italia, e despois coa Grecia mesma, iniciando un longo período de absorción intensa das súas referencias culturais, que se tornaron no fundamento de toda a cultura romana, expresándose nunha variedade de eidos artísticos, como a literatura, a pintura, a escultura, a música, as artes decorativas e a arquitectura.
No entanto, aínda que os romanos sempre se orgulleceron de seren herdeiros culturais dos gregos, foron capaces de introducir lecturas innovadoras na herdanza recibida e adicionar elementos novos da súa preferencia especial, creando unha identidade propia e contribuíndo orixinalmente en varios aspectos. Por exemplo a invención do arco de volta perfecta e da cúpula na arquitectura, o desenvolvemento da perspectiva na pintura, a formulación dun xeito narrativo tipicamente romano na escultura, apreciándose especialmente na retratística, o desenvolvemento da retórica na literatura e na oratoria política, o gusto por temas cívicos e do cotián, polo historicismo e polo ecletismo estético.
En relación ao seu imperio, a arte creada na capital, Roma, foi sempre o modelo, mais dela xurdiron infinitas ramificacións e variaións. A súa civilización influenciou unha vasta área e durou máis de mil anos, e neste campo inmenso en perpetua transformación, englobando pobos e culturas extremamente diferenciados, formáronse ás veces escolas bastante individualizadas, que evolucionaron preservando parte das súas linguaxes orixinais. Malia observarmos diverxencias ao longo dos anos e nas varias provincias, Roma conseguiu impor, aos seus territorios máis distantes, os seus principios culturais e artísticos e os seus sentidos máis esenciais, que funcionaron coma unha especie de lingua franca para a comunicación e o entendemento mutuo entre contextos tan dispares, e que ao mesmo tempo sinalaban para eses diversos pobos o que significaba ser romano e daban a dirección a ser seguida.
A arte romana foi de fundamental importancia para a preservación do legado grego, deixou monumentos notábeis polo seu propio dereito en todas as formas de expresión, a súa fase final foi a base inmediata para a formación da arte paleocristá, a arte bizantina e a arte medieval, e se mantivo coma unha das referencias máis centrais para a cultura de occidente ao longo de toda a súa historia, incitando sucesivos ciclos de revivalismo. Hoxe a arte romana é apreciada en todo o mundo, sendo obxecto de innumerábeis estudos e atraendo lexións de visitantes aos sitios e museos onde se preserva.
Iglesiarrubia
Iglesiarrubia é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 49 habitantes (INE 2012).
Michael Grant
Traxectoria
Michael naceu en Londres, fillo do coronel Maurice Grant, un xornalista e militar británico que actuara na guerra anglo-bóer e posteriormente escribiu a súa biografía. Na súa xuventude, Grant cursou o seu ensino secundario na londiniense Harrow School entre 1933 e 1937, e o ano seguinte ingresou no Trinity College, da Universidade de Cambridge, onde realizou os seus estudos superiores e se doutorou en Letras.
O seu centro de interese como erudito e investigador foi a numismática. Unha tese sobre as moedas romanas de bronce presentada para a consecución dunha bolsa de investigación converteuse na súa primeira publicación: From Imperium to Auctoritas (1946), e sobre esta materia publicou catro libros máis na seguinte década.
Durante a segunda guerra mundial, Grant serviu un ano como oficial de Intelixencia en Londres, antes de ser destinado en 1940 como primeiro representante do British Council en Turquía. Nos seus cinco anos nese país puido continuar as súas investigacións numismáticas visitando os museos turcos, así como adquirir unha colección de 693 moedas provinciais romanas. Igualmente, en Turquía contactou con Anne-Sophie Beskow, unha traballadora da legación sueca, con quen casou e con quen tivo dous fillos.
Á fin da guerra, Michael Grant e a súa esposa regresaron a Inglaterra en 1945 e trouxeron consigo a colección de moedas, que pasou a formar parte dos fondos do Fitzwilliam Museum, da Universidade de Cambridge, a partir de 1948.
Logo dunha breve tempada en Cambridge, Grant solicitou a praza vacante da cátedra de Humanidades (Latín) na Universidade de Edimburgo, que lle foi concedida e que ocupou entre 1948 e 1959. Durante unha excedencia de dous anos, entre 1956 e 1958 tamén desempeñou o posto de reitor da Universidade de Khartún, no Sudán. Grant foi tamén reitor da Queen's University Belfast durante dous anos (1959-1966), e a partir dese momento dedicouse á escritura a tempo completo.
Como autor foi particularmente prolífico, xa que publicou máis de 70 obras, entre monografías propias e traducións, acerca de temas tan variados como as cuñaxes romanas, a erupción do Vesubio ou o Evanxeo. Realizou estudos xerais da historia da Antiga Roma, da Antiga Grecia e de Israel, así como detalladas biografías de personaxes como Xulio César, Herodes o Grande, Cleopatra, Nerón, Xesucristo, San Pedro ou San Paulo.
O Azor, Mañón, Mañón
O Azor é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Serradoiro
miniatura|233x233px|Clásico serradoiro de fins do [[século XIX nos Estados Unidos.]] miniatura|Serradoiro romano de [[Hierápolis do século III da Era Cristiá. É a mostra máis antiga do mecanismo biela-manivela.  ]] Un serradoiro ou serra  é unha instalación mecanizada ou artesanal dedicada ao serrado de madeira.
A fins do século IX foi cando comezaron a utilizarse serradoiros. Estes tiñan movemento propio grazas ao quecemento da auga dentro de si para convertela en vapor.
Jean-Paul Proust
Jean-Paul Proust, nado en Vaas, Sarthe, o 3 de marzo de 1940 e finado en Marsella, o 8 de abril de 2010, foi o Ministro de Estado de Mónaco.
Exerceu as súas funcións dende o 1 de xuño de 2005, sendo designado tres meses antes polo príncipe e o goberno francés. Como tódolos ministros do estado de Mónaco, Proust non medrou nin viviu en Mónaco.
Foi prefecto de Guadalupe entre novembro de 1989 e xullo de 1991 e Xefe da Policía de París entre 2001 e o 6 de decembro de 2004.
Festival Internacional de Títeres de Redondela
O Festival Internacional de Títeres de Redondela-Memorial Juanjo Amoedo é un festival cultural de arte, música e titiriteiros que se celebra no concello pontevedrés de Redondela dende o ano 2000. Está organizado pola Asociación Xente Titiriteira e conta co apoio do Concello de Redondela. Ao festival acoden compañías teatrais de diversos países do mundo, realizando espectáculos de teatro, música e audiovisual tanto en auditorios e lugares con capacidade limitada, coma nas rúas de Redondela e Chapela.
Historia
Malia que a primeira edición do festival foi no 2000, a finais dos 90 xa se tiveran feito varias xestións para a realización dun festival en Redondela que tivese coma protagonista os monicreques. Un dos seus principais creadores foi Juanjo Amoedo, que por aquel entón era o presidente da Asociación de Veciños de Redondela. Porén, Juanjo Amoedo nunca puido ver rematado o proxecto ao falecer nun accidente doméstico. Meses despois, varios colectivos redondeláns continuaron o proxecto, e tras a creación da asociación Xente Titiriteira, en 2000 celebrouse a primeira edición do festival. O nome do festival foi escollido, así, coma xeito de conmemorar e recoñecer a Juanjo Amoedo no seu labor na creación do festival. Na edición do ano 2014, ademais, foi proxectado un documental sobre a vida de Juanjo Amoedo e a súa contribución ao festival.
Descrición
O evento, organizado pola Concellaría de Cultura do Concello de Redondela e pola Asociación Xente Titiriteira. Vénse celebrando a finais do mes de maio nas prazas e parques do centro da vila e no Multiusos da Xunqueira. Dende a súa primeira edición, tiveron actuado compañías de diferentes países, como Reino Unido, Bélxica, Brasil, Bulgaria, Arxentina, Portugal ou Rusia, entre outros. Na edición do 2011 superáronse os 30.000 asistentes.
Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana
A Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana foi un grupo político galeguista creado na Habana en 1920.
Historia
Creouse o 20 de xuño de 1920 por Fuco Gómez, Andrés Rodríguez Orjales, Sinesio Fraga, Tomás Rodríguez Sabio, César Parapar Sueiras e outros mozos nacionalistas de Cuba. Chegou a contar con máis de cen militantes pero carecía de líderes notables. O grupo creou primeiro a revista Nós como órgano periodístico para a difusión das súas ideas e logo Terra Gallega. Desapareceu en 1925.
Xunta Superior Provisional de Goberno de Galicia
miniatura|Pío Rodríguez Terrazo. A Junta Superior del Gobierno de Galicia, Junta Superior Provisional de Gobierno de Galicia ou Xunta Superior do Reino de Galiza foi un órgano extraordinario de goberno proclamado o 15 de abril de 1846 que pretendía iniciar unha sublevación xeral contra o goberno de Ramón Narváez y Campos. Encabezados polo comandante Miguel Solís e provincialistas como Antolín Faraldo, os acontecementos desembocaron no fusilamento dos sublevados coñecidos como Mártires de Carral. miniatura|La Revolución. Periódico oficial de la Junta Superior de Galicia. O seu presidente foi Pío Rodríguez Terrazo. Antolín Faraldo foi o secretario e o director do voceiro: La Revolución. Periódico oficial de la Junta Superior de Galicia.
O programa da Xunta era exclusivamente progresista-español, non mencionaba ningunha medida descentralizadora e non cuestionaba a división provincial de 1833.
Castelo de Fornelos
O castelo de Fornelos ou torre de Fornelos é unha fortificación situada na parroquia de Crecente (Crecente), nun outeiro á beira do río Ribadil, moi próximo á fronteira con Portugal, fronte ao castelo de Melgaço.
Historia
Estímase que a torre foi levantada xa na época da Antiga Roma e derrubada no século XI, para volver a ser levantada. As primeiras noticias documentais existentes do castelo son de 1158. Foi palco dos combates entre o rei de Galiza Afonso VII e seu curmán Afonso Henriques de Portugal. Sancho I de Portugal fixo doazón deste lugar a dona Aldonza Vázquez de Fornelos e ao seu marido Fernán Pérez de Castro, fundadores da Casa de Fornelos.
Entre os personaxes históricos relacionados co castelo están Martín Sánchez, fillo bastardo de Sancho I de Portugal, Xoán de Castro, bispo de Tui, e Álvar Páez de Soutomaior, que naceu nel.
En 1467 sufriu o ataque irmandiño durante a Gran Guerra Irmandiña, pero ao rematar a revolta foi de novo levantada por Pedro Madruga, que tivo prisioneiro no castelo ao bispo de Tui, Diego de Muros. Segundo as crónicas, durante o cativeiro a súa saúde sufriu moito, chegando a perder todos os dentes.
Unha vez liberado, o bispo organizou un exército co único propósito de derrotar o castelo no que estivera prisioneiro. Porén, a fortificación, só defendida por 15 homes, conseguiu resistir a investida e o sitio realizado polos exércitos do bispo e de García Sarmiento. Nesta batalla faleceu o cabaleiro Francisco López de Avalle.
Na segunda metade do século XX o castelo foi desmantelado case por completo para reutilizar a pedra en diversas construcións veciñas.
Características
Do conxunto militar defensivo só se conserva a torre da homenaxe e restos moi danados do recinto murado defensivo e do foso.
A torre da homenaxe é de planta rectangular. Ten 19 metros de altura, estruturada en tres andares. O lado oeste mide 11 metros. Entre a vexetación, que cobre case completamente o edificio, poden verse varias seteiras e algunha xanela con arco de volta perfecta.
Iglesias, Burgos
Iglesias é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 143 habitantes (INE 2012).
Comité Revoluzonareo Arredista Galego
miniatura|250px|[[Fuco Gómez foi o principal animador do CRAG.]] O Comité Revoluzonareo Arredista Galego (C.R.A.G.) foi unha agrupación política soberanista galega fundada na Habana por Fuco Gómez en 1921. Estaba artellada do mesmo xeito que as sociedades secretas nacionalistas irlandesas ou catalás do momento. Perseguía a caída da monarquía, da ditadura de Primo de Rivera e a independencia de Galicia. Mantiña unha liña ideolóxica parella á Sociedade Nazonalista Pondal de Buenos Aires. O seu carácter de organización secreta e semiclandestina dificulta o acceso aos historiadores aos seus textos. A intención era artellar e coordenar o movemento arredista galego desde Cuba pero con grupos activos en Galicia.
O 25 de xullo de 1922, o C.R.A.G. fixo a declaración Independenza ou morte. Máis tarde a organización redactou un proxecto de constitución para Galiza, e deseñou unha bandeira, himno e escudo para a República de Galicia.
En outubro de 1933, o Comité Revoluzonario Arredista Galego publica na Coruña o panfleto “A independencia absoluta, única salvación de Galicia”, manifesto que denuncia a dependencia económica de Galiza baixo o réxime republicano español. Esta publicación foi requisada por orde gobernativa por promover a instauración o 17 de Nadal dese mesmo ano a República Galega en todas as cidades do país, coincidindo co aniversario do asasinato de Pardo de Cela, colocando a bandeira arredista nas casas consistoriais. E ao ser Fuco Gómez o seu autor ten que fuxir a Portugal.
A Barcia, Mañón, Mañón
A Barcia é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 home).
Ruta elite masculina no campionato do mundo de ciclismo en ruta
miniatura|dereita|260px|Maillot arco da vella co que se premia ao gañador da carreira. A carreira en liña ou ruta elite masculina do Campionato do Mundo de ciclismo en ruta lévase realizando dende o ano 1927. Ata o ano 1995, existiron competicións por separado para ciclistas profesionais e afeccionados, pero a partir de 1996 a competición para afeccionados substituíuse pola competición sub-23 e a profesional pasou a ser aberta e denominarse "elite".
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 65ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Régis Wargnier, director do filme gañador]] Os seguintes 33 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 65ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Bélxica, Alemaña, Francia, Rusia e o Uruguai. O galardón recaeu sobre Francia, co filme Indochine.
O filme Un lugar en el mundo presentado polo Uruguai, foi descualificado logo de seren anunciados os nomeamentos a comezos de 1993, xa que se descubriu que o filme tiña unha produción maioritariamente arxentina cunha achega mínima de uruguaios. Estonia, Casaquistán, Letonia e Rusia participaron por vez primeira. Malia ser descualificado o ano anterior por non ter recoñecemento internacional como país, Croacia presentou un filme aceptado pola academia por vez primeira.
Distrito Wichian Buri
miniatura|240px|Distrito de Wichian Buri sinalado en vermello Wichian Buri (en วิเชียรบุรี) é un distrito da provincia de Phetchabun en Tailandia de 135.274 habitantes no ano 2009, a súa economía baséase na agricultura e o petróleo.
Divisións administrativas
O distrito divídese en 14 subdistritos e 177 localidades.
Eupelycosauria
Os Eupelicosaurios orixinalmente estaban referidos á suborde Pelicosauria (Reisz 1987), aínda que isto foi redefinido por Laurin e Reisz (1997) para crear a clase Synapsida que inclúe os pelicosaurios, así como todos os terápsidos e os mamíferos.
Manuel Taboada Gómez
Manuel Taboada Gómez, nado en Laro (Silleda), é un construtor e empresario galego.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1987 presentouse como número cinco da candidatura de Alianza Popular ao concello de Silleda encabezada por Juan Salgueiro. Foi elixido concelleiro e nomeado concelleiro de Urbanismo e Obras. En 1988 constituíu unha sociedade en Silleda xunto á súa muller Elisa Ramos Valiñas, para dedicarse á construción Taboada y Ramos. Dimitiu como concelleiro en marzo de 1990 alegando "motivos persoais".
Vida persoal
Casado con Elisa Ramos Valiñas, é pai de Manuel Taboada Ramos.
Rey Mysterio
miniatura|dereita|Rey Mysterio Óscar Gutiérrez Rubio, nado en Chula Vista (California) o 11 de decembro de 1974, e máis coñecido no ring como Rey Mysterio, é un loitador profesional estadounidense que traballa na marca SmackDown! de World Wrestling Entertainment (WWE).
Rey Mysterio é coñecido internacionalmente polo seu estilo de loita aérea e por empezar a revolución do peso cruceiro nos Estados Unidos na década de 1990, a súa época dentro da empresa de loita chamada World Championship Wrestling (WCW) aínda que empezou a súa carreira nos EUA na empresa Extreme Championship Wrestling (ECW).
A perda da Máscara (WCW)
No evento de "pay per view" de febreiro de 1999, SuperBrawl IX, Rey Mysterio fixo parella con Konnan para enfrontarse a Kevin Nash e Scott Hall (Os Forasteiros) nunha loita de máscara polo título, onde Mysterio e Konnan foron derrotados a causa de ser Mysterio noqueado por un "bombazo de poder" por parte de Kevin Nash. A pesar de que Mysterio perdeu a máscara, permaneceu como un dos loitadores máis populares da empresa.
Mysterio despois converteríase nun "mataxigantes", logo de derrotar varios loitadores grandes como Kevin Nash, Bam Bam Bigelow, The Giant e Scott Norton. Logo faría parella con Billy Kidman e se unirían ao grupo Master P's No Limit Soldiers. Despois de que Master P's desapareceu da WCW, formouse un novo grupo coñecido como Filthy Animals, conformado por Eddie Guerrero, Konnan e Rey Mysterio.
Roberto Ayala
Roberto Fabián Ayala, nado o 14 de abril de 1973 en Paraná, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección arxentina.
Libro de Daniel
Unha cuestión de principio. Os idiomas do libro
O libro de Daniel é un caso único na Biblia, en canto que é o único escrito -na versión máis longa aceptada como canónica polos cristiáns- nos tres idiomas da Biblia: hebreo, arameo e grego:
Podemos entender que os fragmentos en grego son adicións posteriores, escritas xa orixinalmente nesa lingua. A combinación de arameo e hebreo pódese deber á unión de dúas coleccións distintas de relatos, aínda que tampouco se pode descartar que parte do que hoxe lemos en hebreo fose, en realidade, unha tradución dun orixinal arameo, por exemplo, o inicio do libro.
En calquera caso, a cuestión do idioma é chave para poder falar do autor, a estrutura e a canonicidade do libro.
Autor e data de composición
Tradicionalmente, e como se tiña por costume, atribuíselle o libro a quen aparece como autor: Daniel, xudeu desterrado en Babilonia nos tempos do rei Xaquín, en verbas do propio libro. Unha análise crítica do libro pode axudar a achegarnos ao tema da autoría do libro:
Todo apunta a que estamos diante dun libro que tivo un proceso de composición bastante complexo, é dicir, para chegar ao texto que coñecemos, houbo moitos textos e materiais dos que se partiu, distintos redactores, materiais de distintas castes, desde crónicas oficiais ata relatos populares, e uns redactores posteriores que puxeron unha orde e, baixo o nome de Daniel, lle deron certa coherencia ao libro.
Para poder precisar cal foi o autor, ou autores, do libro temos primeiro que falar da personaxe de Daniel e do proceso de composición, que nos vai permitir centrar autor e data.