cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Husky siberiano
Deportes cos husky siberianos
Aínda que un tiro composto unicamente por huskys teña poucas opcións de vitoria en "clase aberta", en competicións onde existan categorías de razas puras séguense utilizando bastante, xa que dentro das razas nórdicas son máis rápidos que o samoiedo ou o malamute de Alasca. Hoxe en día os criadores tenden a separar dúas liñas dentro da raza, os huskys de carreira e os huskys para concursos de beleza.
Á parte das carreiras de tiro, tamén son populares para á actividade de montaña denominada skijoring, que consiste en atar entre 1 a 3 cans a un esquiador (musher) para que este sexa impulsado por estes. Algúns son usados para transporte de carga e para escalar montañas. Debido ao seu carácter amigable e independente, tamén se adoitan utilizar para caninoterapia.
José Mouriño Estévez
José Mouriño Estévez, nado en Sabuz (Anfeoz, Cartelle) o 28 de decembro de 1866 e finado en Bogotá o 29 de xullo de 1928, foi un frade historiador galego, tamén coñecido polo pseudónimo de Marqués de Sabuz.
Traxectoria
miniatura|La literatura medioeval en Galicia. En 1881 ingresou no colexio dos agostiños de Valladolid, tomando o hábito en 1882. Estudou en Burgos e no Escorial, adicándose ao ensino dende 1883. Foi destinado ás Filipinas en 1890 e a Colombia en 1896.
Obra
Como redactor da revista agostiña España y América publicou máis de 160 artigos sobre literatura galega, segundo Couceiro Freijomil non sempre acertados.
Algúns dos seus traballos están recollidos en La literatura medioeval en Galicia, con prólogo de Bruno Ibeas, editado en Madrid pola Compañía ibero-americana de publicaciones no ano 1929.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2005
miniatura|200px|[[Fernando Alonso gañou o campionato de pilotos con Renault.]] miniatura|150px|[[Kimi Räikkönen terminou segundo con McLaren, 21 puntos detrás de Alonso.]] miniatura|150px|[[Michael Schumacher rematou terceiro con Ferrari.]] O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2005 foi o campionato anual número 56 da Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 19 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 6 de marzo, e rematou o 16 de outubro.
Fernando Alonso e o equipo Renault F1 gañaron o Mundial de Pilotos e Campionato de Construtores, pondo fin a cinco anos de dominio de Michael Schumacher e Ferrari. O éxito de Alonso converteuno no campión máis novo na historia deste deporte nese momento. O seu éxito foi o primeiro de Renault como construtor.
A tempada foi a última de varios equipos de Fórmula Un, con Minardi, BAR e Jordan mercados por novos propietarios.
Informes
O aspecto máis coñecido da tempada foi o desacordo de Ferrari causado principalmente por unha nova norma que prohibía o cambio de pneumáticos durante o transcurso da carreira. O pneumáticos Bridgestone usados por Ferrari non puideron atopar o equilibrio adecuado entre rendemento e fiabilidade, deixando para os pilotos Michelin a loita polas carreiras. Outros cambios no regulamento fixeron fincapé na fiabilidade, os motores deberían durar dous Grandes Premios sen ser cambiados.
Renault foi o equipo máis rápido nas probas de pretemporada e dominaron as primeiras carreiras. Giancarlo Fisichella gañou a primeira da tempada en Australia antes de que o seu compañeiro de equipo Alonso demostrase as súas credenciais ao título cunha serie de vitorias en Malaisia, Bahrain e San Marino. A medida que a tempada avanzaba o equipo McLaren de Kimi Raikkonen e Juan Pablo Montoya fíxose cada vez máis competitivo e nas últimas carreiras da tempada, o McLaren considerábase en xeral o equipo máis rápido. Con todo, as constantes fallas técnicas significaron que nin o equipo nin Raikkonen puidesen traducir a velocidade no seu éxito no campionato.
Ferrari terminou terceiro no Campionato de Construtores con só unha vitoria, no Gran Premio dos Estados Unidos, nunha penosa estampa logo de que a carreira fora disputada por só seis coches con pneumáticos Bridgestone logo de que Michelin declarase inseguros os seus pneumáticos no Circuíto de Indianápolis único con curvas peraltadas.
Logo dunha impresionante tempada no 2004 a caída máis notable no rendemento despois de Ferrari foi a de BAR-Honda, que foi descualificado e excluído das seguintes dúas carreiras cando os comisarios descubriron en San Marino un compartimento de combustible oculto que permitía que os seus automóbiles correran con baixo peso. Eles foron batidos no Campionato por Williams, cuxo socio de motor BMW, anunciara que ían a unirse a Sauber en xuño, e Toyota, que logrou cinco podios perdeu o terceiro posto no campionato, porque Ferrari acadou a dúas primeiras posicións en Indianápolis.
Todos os equipos anotaron puntos no campionato do mundo ao longo da tempada, Minardi anotou puntos na súa última tempada grazas a ser capaz de correr na carreira dos Estados Unidos.
Pilotos e construtores
Os seguintes equipos e pilotos competiron no campionato do mundo de Fórmula Un de 2005.
† Todos os motores son de 3´0 litros, configuración V10.
Cambios pilotos
O cambio máis notable da tempada de 2005 foi a aliñación de pilotos, só sete pilotos correron para o equipo co que comezaran na tempada, outros 7 pilotos cambiaron a novos equipos.
Cambio escuderías
Red Bull Racing fíxose cargo do equipo Jaguar, e correu con motores Cosworth. O primeiro piloto de Red Bull, foi o veterano escocés David Coulthard, xunto con Christian Klein. Red Bull obtivo un bo inicio, anotando 11 puntos tras as dúas primeiras carreiras. Jordan Grand Prix con motores Toyota foi comprado por Midland Group, con todo o equipo continuou como Jordan ata.
Logo do GP dos Estados Unidos, Peter Sauber anunciou que Credit Suisse vendera a BMW a súa participación maioritaria no seu equipo Sauber, anunciando na práctica a súa intención de correr como equipo de fábrica de BMW en.
Resultados e clasificación
No calendario de Fórmula 1 de aparece unha nova carreira en Turquía, a poucos quilómetros da liña divisoria entre Europa e Asia. O circuíto de nova construción en Istambul uniuse aos recentemente chegados en 2004 Bahrain e a China. A tempada de 2005, foi testemuña de dous dos grandes premios máis calorosos da historia: a temperatura da pista no inicio da carreira de Malaisia foi de 51 °C, mentres que en Bahrain o mercurio disparouse máis aló dos 56 °C.
Cambios na regulación
Durante un tempo existíu posibilidade real de que algúns equipos participaran con tres coches en cada Gran premio. (Menos de 10 equipos, ou 20 coches na grella de saída podería dar lugar a que algúns equipos correran con tres coches, nun termo escuro do Acordo da Concordia). Na primeira carreira da tempada, había dez equipos, Red Bull comprara Jaguar e estaba listo para a carreira de Australia. Minardi, inicialmente recibiu unha autorización permitindolles competir a pesar de que os seus coches non cumprían a nova normativa, foron modificados posteriormente para cumprir o Regulamento de 2005.
Sistema de cualificación
Unha segunda quenda de clasificación tiña lugar o domingo na mañá, novamente a cada piloto cronometrabaselle unha soa volta. Os pilotos saian en orde inversa ao da posición lograda na primeira quenda de cualificación. A cantidade de combustible a fixaba cada equipo, pero non se podía agregar combustible adicional antes do inicio da carreira da tarde. Os resultados desta quenda de cualificación sumados aos da primeira quenda definian as posicións de partida para a carreira.
A partir das clasificacións do Gran Premio de Europa (en Nürburgring), cambiouse a un novo sistema, mestura dos deste ano e o anterior: a partir deste GP, limitouse a quenda de cualificacións a só 1 volta, o sábado. A orde de saída ségueo determinando o inverso da clasificación da carreira precedente.
Motor
En, os motores son V10, de 3000 cc, sen límite de peso, e debían durar dúas carreiras incluídas as súas quendas de cualificación respectivas e os ensaios de venres e sábado. Se era necesario cambiar o motor antes da primeira quenda de cualificación, o vehículo tiña unha penalización de 10 postos na posición de partida da carreira. Por un cambio de motor entre as quendas de cualificación e a carreira, o vehículo sairá último na grella.
Para as tempadas -, os motores dun coche de Fórmula 1 deberían ser V8, 2400 cc, e cun peso limitado a 95 kg. Aínda que non se determina cantas carreiras debería durar este novo motor, había rumores de que deberán durar entre 5 a 6 GPs.
Poderían ser usados motores V10 de 3000 cc os equipos que non puidesen acceder aos novos motores, baixo autorización da FIA, a que determinará as limitacións en potencia e revolucións de motor aplicables a este. Estas limitacións serán cambiadas cada certo tempo (2 ou 3 GPs).
Pneumáticos
O cambio a pneumáticos de choiva só poderá realizarse se o director da carreira xunto cos Comisarios de Pista, estímano así conveniente, para non arriscar a integridade dos pilotos, comisarios en pista, técnicos en pista e público presente. Este cambio será autorizado en función da humidade da pista.
Aerodinámica
Este ano na Fórmula 1 o alerón dianteiro será máis alto e máis pequeno que na tempada anterior, e máis próximo ao eixo de gravidade do vehículo. Igualmente redúcese o tamaño dos outros aleróns, diminuíndo así os apoios aerodinámicos.
Un alerón traseiro só pode deformarse 1 grao como máximo, por 1000 N (100 kg) de peso aplicado nel.
A FIA poderá realizar probas de flexibilidade nos aleróns ou outras partes do coche, da forma e momento que estime conveniente.
Dram armenio
miniatura|252x252px|Signo [[d o dram armenio, baseado da letra armenia D.]] O dram armenio (armenio: Դրամ) é a moeda de Armenia. Divídese en 100 luma (լումա). Foi introducido en 1993 para substituír o rublo ruso, ao cambio de 1 dram = 200 rublos. O código ISO-4217 para o dram é AMD. A palabra dram en armenio provén do grego "dracma" (δραχμή).
Historia
As primeiras moedas de prata ás que se denominou "dram" pertencen ao período abranguido entre 1199 e 1375.
Posteriormente circulou na República Democrática de Armenia e na República Socialista Soviética de Armenia o rublo armenio (ռուբլի), entre 1919 e 1923. Esta moeda substituíu o rublo transcaucásico e foi substituído de novo cando Armenia entrou a formar parte da República Federal Socialista Soviética de Transcaucasia, xunto a Xeorxia e Acerbaixán.
Os billetes emitidos pola República Democrática tiñan valores de 5.000 e 10.000 rublos, moitos deles escritos en alfabeto cirílico. Con todo, as denominacións de 50, 100 e 250 rublos impresos no Reino Unido aparecían en armenio. Os billetes emitidos pola RSS de Armenia tiñan denominacións entre 5.000 e 5.000.000 de rublos, nos que aparecían textos escritos en armenio e ruso conxuntamente con símbolos comunistas.
O 21 de setembro de 1991 Armenia independizouse da Unión Soviética, e o 27 de marzo de 1993 creouse o Banco Central de Armenia durante o goberno de Isahak Isahakyan. Con todo, os antigos billetes coa denominación de rublos seguiron a ser de curso legal ata novembro de 1993. A nova moeda entraría en circulación o 22 de novembro de 1993. Imprimíronse billetes de 10, 25, 50, 100, 200 e 500 dram, e en xaneiro de 1994 o Banco Central comezaría coa emisión de moedas de 10, 20 e 50 luma, e 1, 3, 5 e 10 dram. Os billetes de 1.000 e 5.000 dram emitíronse entre 1994 e 1995. Máis tarde emitiríase un billete de 20.000 dram e outro de 50.000, para conmemorar a adopción do cristianismo en Armenia.
Moedas
O dram foi posto en circulación tres anos máis tarde da independencia de Armenia. En 1994 púxose en circulación a primeira serie de moedas que contaba con estes valores: 10 luma, 20 luma e 50 luma, e 1 dram, 3 dram, 5 dram e 10 dram. Todas as moedas da primeira serie eran de aluminio. En 2003, logo de que o territorio de Artsakh se separase de Acerbaixán, introduciuse unha serie nova, que é a que circula na actualidade.
Primeira serie de billetes
Esta primeira serie de billetes circulou desde a caída da URSS ata o ano 2005.
Segunda serie de billetes
Actualmente, os billetes en circulación son os de 500, 1.000, 2.000, 5.000, 10.000, 20.000, 50.000 e 100.000 dram.
Kilkenny
Kilkenny ou Cill Chainnigh  é unha cidade irlandesa da provincia de Leinster (Irlanda), á beira do río Nore no condado de Kilkenny do cal é a capital. Ten unha poboación de 22.179 habitantes (censo de 2006), dos cales 8.625 residen na cidade (facéndoa a cidade máis pequena de Irlanda), e ten unha altitude de 60 m sobre o nivel do mar.
Kilkenny recibiu o sobrenome durante séculos, e polo cal se fixo famosa, de "Cidade do mármore" (the "Marble City"), debido ao tipo de pedra negra que se atopa nas proximidades e que serve de adorno a moitos dos seus edificios.
Condado de Champaña
miniatura| Condados de Francia contra 1030. miniatura| Condados de Francia contra 1180. O condado de Champaña era unha xurisdición feudal de Francia, formada pola unión de varios condados da casa de Blois (Meaux, Provins e Troyes) e varios señoríos; durante un tempo dominaron o condado de Reims pero finalmente non o deron conservado. O condado tiña autoridade feudal sobre varios señoríos e condados como Rumigny, Châtillon, Epernay, Vitry, Nogent, Château Renard, Mezieres, Bray, Grandpré, Braine, Joinville, Rethel, Porcien, Joigny, Bar-sur-Aube e Bar-sur-Seine.
Historia
En 1152 á morte de Teobaldo IV o Grande de Blois, os dominios da casa dividíronse en tres grupos:
O fillo máis vello Henrique I, o liberal, recibiu estes territorios baixo o título de Conde de Champaña e Brie (Champaña era o nome da rexión de Troyes e señorías anexas, e Brie o nome da rexión de Meaux e señorías próximos); Teobaldo V, o segundo fillo, recibiu Blois, Chartres, etc. e o pequeno Estevo, o condado de Sancerre. O primeiro que usara o título de Conde de Champaña no canto de Conde de Troyes foi Hugo I sobre 1102.
A liña do condado extinguiuse con Henrique III de Champaña (rei Henrique I de Navarra) ao que herdou a súa filla Xoana de Champaña ou Navarra, que trouxo aos condados do seu marido, o rei Filipe IV de Francia. Champaña e Brie xa non saíron do dominio real.
Lista dos Condes de Champaña
Véxase o condado de Troyes (Champaña) e o condado de Meaux (Brie).
Casa de Blois
Á morte de Teobaldo III, os dous condados da campaña foron separados:
miniatura| escudo dos condes de Champaña
Illa Vansittart
A illa Vansittart é unha das illas árticas canadenses deshabitadas na rexión Kivalliq, Nunavut, Canadá. Está situado na conca de Foxe, ao norte da illa Southampton e ten unha superficie de 1.010 km².
Guimarei, Friol
Santa María de Guimarei é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 53 habitantes en 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 26 homes e 27 mulleres distribuídos en 5 entidades de poboación. O que supón unha diminución dun habitante respecto ao ano 2007 cando tiña 54 habitantes (27 homes e 27 mulleres), os mesmos que en 2004 (53).
A igrexa parroquial foi construída co mecenado de Andrés de Berbetoros e a súa muller Inés de Montenegro.
Torrent, Valencia
miniatura|290px|Auditorio de Torrent miniatura|290px|Avenida de Torrent Torrent é unha cidade da área metropolitana de Valencia, na Horta Oest (comarca non oficial, pois é capital administrativa da Horta Sud). Con 76.927 habitantes (INE 2007), trátase do terceiro municipio con máis poboación da provincia de Valencia e o oitavo máis poboado do País Valenciano.
Limita con Aldaia, Alaquàs, Picanya, Catarroja, Alcàsser e Picassent (na Horta); con Montserrat (Ribera Alta) e con Godelleta e Xiva (Foia de Bunyol).
Xeografía
Capital administrativa da comarca valenciana da Horta Oest, atópase a 9 km da cidade de Valencia, aos pés do outeiro de El Vedat, e a 15 km do mar. Xunto con outros municipios da comarca, Torrent forma parte da chamada Mancomunitat Intermunicipal de l'Horta Sud, que ten a súa sede neste mesmo municipio.
Morfoloxía
Non hai practicamente montañas importantes en toda a comarca e a únicas montañas do municipio son de pouca altura: El Vedat (142 msnm), Morredondo (157 m), Barret (142 m), Cap de l'Aranya (228 m) e a Serra Perenxisa (329 m). Unha quinta parte do termo municipal é zona de montaña. Hai que destacar que o municipio é atravesado polo Cantil de Torrent, o cal desemboca no lago da Albufera.
Vexetación
Nas montañas atopamos sobre todo Pinus halepensis (piñeiro branco), Quercus coccifera, Pistacea lentiscus, gran cantidade de gramíneas e arbustos e matos de tipo esclerófilo, polo que é o típico coscoxal mediterráneo. O terreo chan foi usado principalmente para a agricultura e apenas hai vexetación natural nas proximidades do casco urbano.
1388
Asia
miniatura|esquerda|250px|Tamerlán
Torrent, Valencia
Fauna
En Torrent hai unha grande diversidade de fauna, sobre todo concentrada nas escasas zonas non habitadas do seu territorio, como algunhas rexións da Serra Perenxisa, é posíbel atopar animais de pequeno tamaño como réptiles (eslizón ibérico, dragón común, largartixas, pequenas serpes), fardachos, e algúns outros, en aves atopamos unha gran diversidade, por exemplo gran variedade de paseriformes, e outras aves como garcetas, falconetes, e outros. Atopamos diferentes mamíferos como coellos, lebres, raposos, ourizos cachos, xabaríns, ratiños de campo, musarañas e sobre todo morcegos e algunhas xenetas, que foron introducidas fai anos.
1388
Mortes
Historia ano a ano
Torrent, Valencia
Fauna
Os invertebrados máis característicos da zona dentro do philum mollusca son gasterópodos, os máis comúns da rexión valenciana sen ningún endemismo coñecido, atopamos a fauna de invertebrados máis común posible, por exemplo, hai gran cantidade de lombriz de terra, alacráns, en concreto o Brutus occitanus, arañas de diferentes tipos, pero podemos atopar moitas arañas do xénero Argiope, e polo resto sen especificar philums atopamos grilos, cempés e milpés, así como libeliñas e bolboretas variadas.
Clima
O clima é de tipo subtropical, correspondente á zona mediterránea polo que os invernos son suaves e os veráns calorosos. A temperatura media é de 18C, no inverno oscila entre de 10 e 12 °C (aínda que pode chegar aos 0 °C nos días máis fríos) e no verán é de 27 °C (con picos de ata 40 °C).
As precipitacións anuais son de 455mm por metro cadrado, chegando aos 700mm os anos nos que se dá no outono a gota fría. As nevadas son episodios infrecuentes, un par de veces cada década, fóra diso as zonas máis elevadas do termo municipal.
Festival RTP da Canção
O Festival RTP da Canção é un concurso feito pola Rádio e Televisão de Portugal dende 1964, co obxectivo de seleccionar unha canción para o Festival de Eurovisión.
Torrent, Valencia
Etimoloxía
miniatura|esquerda|[[Carta poboa de Torrent e Picanya (1248).]] Non se sabe cando se orixinou o nome desta cidade aínda que se especula sobre unha posíbel orixe latina. Existen dúas palabras de orixe latino que poderían ser a raíz do topónimo: Turritus (fortificado) ou Torrens (rápido, impetuoso, violento).
A primeira vez que aparece escrito é nun documento de Jaume I de 1232, no que se chama Vilas de Torrent. Torrent foi o nome oficial até que no ano 1860 dítase unha Real Orde pola cal tódolos nomes de municipios han de traducir os seus nomes ao castelán. Dende ese día comezouse a usar de xeito oficial o topónimo "Torrente".
Festival RTP da Canção
O festival celebrouse tódolos anos dende 1964, excepto no 2002 e no 2013, anos nos que Portugal non participou no certame de Eurovisión.
Torrent, Valencia
Etimoloxía
Dende 1979 volveu a chamarse oficialmente Torrent. Dende ese ano os documentos oficiais tanto en valenciano como en castelán inclúen o nome de Torrent.
Festival RTP da Canção
Historia
O Grande Prémio TV da Canção Portuguesa tivo a súa estrea a noite do 2 de febreiro do 1964. O obxectivo era escoller, por primeira vez, o candidato de Portugal ao Festival de Eurovisión. A final contou con 12 cancións, das 127 cancións que se presentaran, defendidas por António Calvário, Artur Garcia, Madalena Iglésias, Simone de Oliveira, Gina María e Guilherme Kjolner.
Torrent, Valencia
Demografía
Grazas á súa integración na área metropolitana de Valencia, principalmente coma cidade dormitorio, Torrent presentou un forte crecemento demográfico dende os anos 50 do século XX, acadando os 75.131 habitantes no ano 2007. Un 8,4% dos seus habitantes era, no padrón do 2005, da inmigración.
Festival RTP da Canção
Historia
A designación inicial do concurso mantívose até 1975. En 1976 chamouse Uma Canção Para A Europa e en 1977 foi o ano de As Sete Canções. En 1978 adoptou o nome Uma Canção Portuguesa. A partir de 1979, o nome do certame fixouse en Festival RTP da Canção, designación que dura até a actualidade.
Torrent, Valencia
Demografía
400px
Cultura
Torrent ten unha variada oferta cultural tanto oficial como asociativa. No aspecto musical destacan dúas sociedades musicais:
2016
2016 foi un ano común do calendario gregoriano, que comezou en venres. Foi declarado Ano Valle-Inclán en conmemoración do 150 aniversario do seu nacemento. O Día das Letras Galegas estivo adicado a Manuel María.
Noal
O topónimo galego Noal pode referirse a:
Festival RTP da Canção
Festival RTP da Canção Júnior
Nos anos nos que Portugal participou no Festival de Eurovisión Júnior (2006 e 2007), houbo unha edición do mítico festival portugues para elixir representante infantil.
2016
Acontecementos
A Asemblea Xeral da ONU proclamou o ano 2016 como Ano Internacional dos Legumes (resolución A/RES/68/231). Posteriormente, en 2019, declarou o 10 de febreiro como o Día Mundial dos Legumes (resolución A/RES/73/251). O obxectivo destas celebracións foi concienciar a opinión pública sobre os beneficios nutricionais do consumo de legumes, "un elemento fundamental da cesta dos alimentos", o seu papel na prevención da obesidade e de certas enfermidades e do papel beneficioso no medio ambiente ó mellorar a fertilidade do chan.
Febreiro
miniatura|[[Onda gravitacional.]] miniatura|291px|Lugar do ataque terrorista en [[Ancara.]]
Xaneiro
miniatura|David Bowie finou con 69 anos.
Xullo
miniatura|Agustín Fernández Paz
Outubro
miniatura|Bhumibol Adulyadej finou con 88 anos.
Decembro
miniatura|Richard Adams
Subrexión de Seinäjoki
miniatura|200px|Localización da subrexión de Seinäjoki. A subrexión de Seinäjoki (en finés Seinäjoen seutukunta) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 126 957 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Tríades da Illa de Bretaña
As Tríades galesas (en galés: Trioedd Ynys Prydein), literalmente "Tríades da Illa da Britania") son un grupo de textos relacionados en manuscritos medievais, que preservan fragmentos do folclore, da mitoloxía e da historia tradicional galesa en grupos de tres. A tríade é unha forma retórica pola qcal os asuntos se agrupan en grupos de tres, cun título que indica o punto de semellanza. Por exemplo, "Tres cousas non facilmente contidas, o fluxo dunha corrente, o voo dunha frecha, e a lingua dun tolo".
Contido
Os textos inclúen referencias ao Rei Artur e a outros personaxes semihistóricos da Britania posromana, figuras míticas como Bran o Bendito, innegabelmente personaxes históricos, como Alan IV, duque da Bretaña (ao que chaman Alan Fyrgan) e até mesmo personaxes da Idade de Ferro como Caswallawn (Cassivelauno) e Caradoc (Caratacus).
Algunhas tríades simplemente fornecen unha lista de tres personaxes con algo en común (como "os tres bardos frívolos da illa da Britania" ), en tanto que outros inclúen explicacións narrativas substanciais. A forma tríade probabelmente se orixinou entre os bardos ou poetas galeses como unha forma de axuda mnemónica na composición dos seus poemas e historias, e máis tarde tornouse un dispositivo retórico da literatura galesa. O conto medieval galés, Culhwch e Olwen, ten moitas tríades embutidas na súa narrativa.
Manuscritos importantes
A colección máis antiga das Tríades galesas está ligada ao manuscrito Peniarth 16, actualmente na Biblioteca Nacional do País de Gales, que foi datada do terceiro trimestre do século XIII e que contén 46 das 86 tríades editadas por Rachel Bromwich. Outros manuscritos importantes inclúen o Peniarth 45 (escrito aproximadamente en 1275), e o par Libro Branco de Rhydderch (en galés: Llyfr Gwyn Rhydderch) e o Libro Vermello de Hergest (en galés: Llyfr Coch Hergest), que comparten unha versión común totalmente diferente da versión das coleccións nos manuscritos Peniarth.
Coleccións posteriores
O anticuario galés do século XVIII, Iolo Morganwg, compilou unha colección de tríades, que alegou ter tomado da súa propia colección de manuscritos. Algunhas das súas tríades son semellantes ás encontradas nos manuscritos medievais, pero algunhas son exclusivas de Morganwg, e está amplamente acreditado seren produtos da súa propia invención.
Buck Rogers no século XXV
Buck Rogers no século XXV é unha serie de televisión de ficción científica norteamericana creada por Glen A. Larson e producida por Universal Studios baseada no personaxe de Buck Rogers creado en 1928 por Philip Francis Nowlan e que aparecera en banda deseñada e do que se fixeran versións para a radio e a televisión. A Televisión de Galicia emitiu a serie en 1986.
Sinopse
A serie céntrase no capitán William Anthony "Buck" Rogers, interpretado por Gil Gerard, un piloto da NASA que está ao cargo do Ranger 3, un transbordador espacial lanzado en maio de 1987, por mor dunha avaría a nave arrédase da súa traxectoria, quedando Buck Rogers conxelado durante 504 anos, regresando á Terra no ano 2491, onde son capaces de revivilo e Buck Rogers descobre que a civilización tivo que ser reconstruída logo dunha devastadora guerra nuclear o 22 de novembro de 1987. Na súa nova vida traballa como patrulleiro auxiliado polo robot Twiki e o computador Dr. Theopolis. Na segunda tempada, Buck, parte nunha nave de exploración científica ao estilo de Star Trek.
Desenvolvemento
A serie emitiuse durante dúas tempadas entre 1979 e 1981, previamente fixérase un episodio piloto que se distribuíu nas salas de cinema meses antes do comezo da serie,o 30 de marzo de 1979, o éxito nos portelos animou á NBC a encargala como serie, comezando a emitila o 20 de setembro de 1979 cun primeiro capítulo en dúas partes de dúas horas de duración que é unha versión modificada do filme en dúas partes, eliminando ou alterando algunhas escenas e engadindo outras así como material de Battlestar Galactica.Logo dun atraso de varios meses debido a unha folga de actores, a segunda tempada comezou o 15 de xaneiro de 1981, os índices de audiencia foron menores e a NBC cancelou a serie no episodio 11, sen ofrecer un final á historia.
Ácido retinoico
As funcións claves do ácido retinoico no desenvolvemento embrionario funcionan como mediadoras da alta teratoxenicidade dos fármacos retinoides, como a Isotretinoína usada para o tratamento do cancro e a acne. Altas doses orais de vitamina A preformada (retinil palmitato), e do propio ácido retinoico, teñen tamén un potencial teratoxénico polo mesmo mecanismo.
Mecanismo de acción biolóxica
O ácido retinoico actúa uníndose ao receptor do ácido retinoico (RAR), que está unido ao ADN formando un heterodímero co receptor X retinoide (RXR) en rexións chamadas elementos de resposta ao ácido retinoico (RAREs). A unión do ligando ácido retinoico ao RAR altera a conformación do RAR, o cal afecta á unión doutras proteínas que inducen ou reprimen a transcrición dun xene próximo (incluíndo os xenes Hox e varios outros xenes diana). Os receptores do ácido retinoico median na transcrición de diferentes conxuntos de xenes que controlan a diferenciación de varios tipos celulares, así os xenes diana regulados dependen da célula diana de que se trate. Nalgunhas células un dos xenes diana é o xene para o propio receptor do ácido retinoico (RAR-beta en mamíferos), o cal amplifica a resposta. O control dos niveis de ácido retinoico realízano un conxunto de proteínas que controlan a síntese e degradación do ácido retinoico.
As bases moleculares para a interacción do ácido retinoico e os xenes Hox foi estudado utilizando análises de delecións en ratos transxénicos que levaban constructos con xenes reporteiros lacZ. Estes estudos identificaron RAREs funcionais en secuencias flanqueantes dalgúns dos xenes Hox (como Hoxa1, Hoxb1, Hoxb4, Hoxd4), o que suxire unha interacción directa entre os xenes e o ácido retinoico. Este tipo de estudos apoia fortemente o papel normal dos retinoides no establecemento dos patróns na embrioxénese de vertebrados por medio dos xenes Hox.
Biosíntese
O ácido retinoico pode producirse no corpo en dous pasos de oxidación secuenciais que converten o retinol a retinaldehido e este a ácido retinoico, pero unha vez producido non pode ser reducido de novo a retinol. Os encimas que xeran ácido retinoico para o control da expresión xénica inclúen as retinol deshidroxenases (é dicir, Rdh10) que metabolizan o retinol a retinaldehido, e as retinaldehido deshidroxenases: RALHD1 (ALDH1A1), RALHD2 (ALDH1A2), e RALHD3 (ALDH1A3). que metabolizan o retinaldehido a ácido retinoico. Entre os encimas que metabolizan o exceso de retinol para impedir a toxicidade están a alcohol deshidroxenase e o citocromo P450 (cyp26).
Función do ácido retinoico en ausencia dos precursores retinol ou retinaldehido
Ademais, os machos de rata privados de vitamina A pero suplementados con ácido retinoico mostran hipogonadismo e infertilidade debido á falta de síntese local de ácido retinoico nos testículos; e un tratamento similar en ratas femias causa infertilidade debido á reabsorción fetal causada pola falta de síntese de ácido retinoico local no embrión. A síntese de ácido retinoico nos testículos está catalizada principalmente pola RALDH2 (ALDH1A2) aldehido dedhidroxenase. A supresión deste encima foi proposta como unha vía posible para elaborar unha pílula anticonceptiva para machos, porque o ácido retinoico é necesario para a espermatoxénese en humanos igual que nas ratas.
Friol, Friol
San Xiao de Friol é unha parroquia do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 558 habitantes (273 homes e 285 mulleres), 60 menos ca en 2007 (304 homes e 314 mulleres) e 61 menos que en 2004.
The 2nd Law
The 2nd Law é o sexto álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado na meirande parte do mundo o día 28 de setembro do 2012 e noutros países o 2 de outubro.
Friol, Friol
Só ten unha entidade de poboación, a vila de Friol, capital do concello ao que dá nome.
Situación
San Xiao de Friol limita ao norte coa parroquia de Lamas; ao sur con Prado; ao leste con Santalla de Devesa e ao oeste con Ramelle.
Patrimonio
Nesta parroquia encóntrase a torre de Friol, remontándose a súa orixe na Idade Media e á liñaxe dos Prado.
Signo igual
O signo igual (=) é un símbolo matemático empregado para indicar a igualdade de expresións matemáticas.
Duripshi
Duripshi (en xeorxiano: დურიფში;en abkhazo: Дәрыҧшь) é unha vila do distrito de Gudauta, Abkhazia. Está situado na marxe esquerda do río Khipstis, a 250 m sobre o nivel do mar, a 12 km de Gudauta. Dende 2008 fica ocupado polo goberno separatista de Abkhazia.
Signo igual
Historia
miniatura|esquerda|Primeiro uso do signo igual, equivalente a 14x+15=71. Da obra The Whetstone of Witte de Robert Recorde. O símbolo foi inventado en 1557 polo matemático galés Robert Recorde na súa obra The Whetstone of Witte. Decidiu empregar dúas liñas iguais por considerar que era a mellor representación da idea de igualdade.
O signo = non foi inmediatamente popular, senón que algún autores empregaban dúas barras paralelas ( || ) ou æ (ou œ), abreviaturas da palabra latina aequalis (“igual”).
Aproximadamente igual
Os símbolos para expresar a idea de “aproximadamente igual” adoitan ter forma de ondas ou incluír puntos: ≈, ≃, ≅, ∼, ∽, ≐, ≒, ≓
Desigual
O símbolo empregado para a relación "non é igual" é un signo igual cunha barra ("≠").
Identidade
Símbolos utilizados para indicar unha identidade ou equivalencia son "≡", "≝", ":=" ou "≘".
STAR Movies
Desenvolvemento
STAR Movies comezou a emitir en 1994, emite filmes de Hollywood con contratos para novidades recentes con 20th Century Fox, Disney, Metro Goldwyn Mayer e Studio Canal e para filmes xa vistos por televisión con Columbia Pictures e Universal Pictures. Ademais da canle xenérica para o sueste de Asia, coñecida como STAR Movies International, tamén conta con canles específicas para Taiwán, con subtítulos en chinés e para o Medio Oriente con subtítulos en árabe.
Signo igual
Menor ou igual e maior ou igual
O signo igual pode combinarse cos signos "menor que" ( < ) e "maior que" ( > ): ≤ e ≥.
Artur Mas
Artur Mas i Gavarró, nado en Barcelona o 31 de xaneiro de 1956, é un economista e político catalán, foi o 129 presidente da Generalitat de Cataluña desde o 23 de decembro de 2010 ata o 10 de xaneiro de 2016, data en que foi sucedido por Carles Puigdemont.
Traxectoria
En xaneiro de 2001 deixou a consellaría de Economía para pasar a ser Conselleiro Xefe da Generalitat de Cataluña, cargo que ostentou até decembro de 2003. En 2003 a federación de CiU, da cal era cabeza de lista, conseguiu a maioría relativa de deputados nas eleccións para o Parlamento de Cataluña, mais ficaría na oposición a causa da formación do denominado pacto tripartit, un acordo para gobernar asinado polo Partit Socialista de Catalunya (PSC), Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) e Iniciativa per Catalunya-Els Verds (ICV).
O 27 de maio de 2004 Mas foi nomeado Xefe da Oposición polo novo presidente da Generalitat, Pasqual Maragall.
En 2006 volveu a se presentar ás eleccións ao Parlamento de Catalunya, como cabeza de lista de CiU, obtendo maioría simple de escanos, mais, de novo ao non lograr maioría absoluta, reedítase o acordo entre PSC, ICV e ERC, quedou máis unha vez excluído da presidencia catalá.
Presidente da Generalitat
O 18 de xaneiro de 2010 Artur Mas foi proclamado por terceira vez consecutiva candidato de CiU á presidencia da Generalitat para as eleccións de 2010. A designación produciuse nun contexto no que todas as enquisas apuntaban a un forte crecemento electoral da formación nacionalista.
O 28 de novembro de 2010, a súa formación obtivo unha ampla vitoria nas eleccións ao Parlamento de Cataluña, co 46% dos deputados da cámara (62 escanos). Esta folgada vitoria facía evidente a ampla maioría parlamentaria de CiU e o seu acceso ao Goberno de Cataluña, así como a elección de Mas como presidente da Generalitat.
Habéndose constituído o Parlamento, o 16 de decembro de 2010, a presidenta do Parlamento, Núria de Gispert, propúxoo como candidato á presidencia da Generalitat. No discurso de investidura do 20 de decembro, Mas reivindicou un novo modelo de financiamento para Cataluña como o gran reto para os próximos anos e proclamou a "transición nacional" de Cataluña baseada no dereito a decidir.
Foi investido o presidente da Generalitat de Cataluña, o 23 de decembro de 2010, ao contar cos votos favorables do grupo parlamentario de Convergència i Unió, e a abstención do grupo parlamentario do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC) nunha segunda volta. Asumiu o cargo oficialmente o 27 de decembro da man do seu predecesor José Montilla. O mesmo día nomeou o seu Goberno, que tomou posesión o 29 de decembro.
En plena crise económica e de relación co goberno central, Mas e o resto de dirixentes da cúpula de CDC dirixen o xiro independentisa de CDC a favor da independencia de Cataluña. Outras fontes sinalan que unha razón fundamental do xiro político é a vontade de distraer a atención dos numerosos escándalos de corrupción nos que CiU está implicado.
O 25 de setembro de 2012 convoca eleccións anticipadas para o 25 de novembro, dous anos antes do previsto, tras recoñecer o fracaso do pacto fiscal para Cataluña e ao non conseguir acordos na súa reunión en Madrid co presidente do Goberno español Mariano Rajoy.
Guldriz, Friol
Santiago de Guldriz é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 94 habitantes (52 homes e 42 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación. En 2007 tiña 100 habitantes (53 homes e 47 mulleres), e en 2004 102.
William Pearse
William "Willie" Pearse ou Liam Mac Piarais (en irlandés), nado o 15 de novembro de 1881 en Dublín (Irlanda) e finado o 4 de maio de 1916 na prisión de Kilmainham Gaol foi un republicano irlandês que loitou no Alzamento de Pascua e foi posteriormente executado polos británicos pola súa participación na revolta. Era o irmán máis novo do Patrick Pearse, un dos mentores e líderes do Alzamento.
Traxectoria
Willie Pearse naceu en Dublín e pasou a súa vida á sombra do seu irmán, de quen era un grande admirador e co que mantiña unha relación particularmente estreita. Preparouse para traballar no oficio do seu pai, mais deixouno para axudar ao sei rimán Patrick en St. Enda's School, que fundou en 1908. Participou nas obras e no teatro de St. Enda's e axudou á súa fundación.
Seguindo os pasos do seu irmán, Willie alistouse nos Voluntarios Irlandeses e no movemento republicano. Tamén tomou parte no Alzamento de Pascua de 1916, cando permaneceu xunto ao seu irmán na Oficina Xeral de Correos. Logo da rendición foi xulgado por un consello de guerra e condenado a morte, sendo fusilado o 4 de maio dese mesmo ano na prisión de Kilmainham Gaol. Díxose que a súa participación no Alzamento fora mínima e que foi condenado polo seu apelido, do mesmo xeito, no xuízo esaxerou a súa participación no Alzamento.
O 3 de maio, Willie Pearse recibiu o permiso para visitar ao sei irmán na prisión antes de que o executaran e que puideran verse por última vez, con todo, mentres Willie estaba en camiño, o seu irmán Patrick foi executado. Willie foi executado ao día seguinte.
En 1966, a estación de Westland Row de Dublín fou rebautizada co nome de Estación Pearse en honor a Willie e o seu irmán Patrick.
Hildeprando
Hildeprando foi un rei longobardo de Italia.
Traxectoria
Neto do rei Liutprando. Participou no cerco de Rávena en 734 co seu avó, que o asociou ao trono a partir de 737. Rei en xaneiro de 744, morreu en agosto do mesmo ano.
Ariane Ascaride
miniatura|dereita|Ascaride en 2008.
Ariane Ascaride, nada en Marsella o 10 de outubro de 1954, é unha actriz francesa. Obtivo o premio César á mellor actriz en 1998 polo rol protagonista en Marius et Jeannette do cineasta marsellés Robert Guédiguian.
Michael O'Hanrahan
Michael O'Hanrahan ou Míchéal Ó hAnnracháin, nado o 17 de marzo de 1877 en New Ross e executado o 4 de maio de 1916 na prisión de Kilmainhan Gaol, foi un rebelde irlandés que participou activamente no Alzamento de Pascua de 1916.
Traxectoria
A Estación de Wexford foi rebautizada no seu honor, así como a ponte sobre o río Barrow na súa localidade natal de New Ross.
Bos
250px|miniatura|[[Vaca rubia galega.]] Bos é un xénero de mamíferos artiodáctilos ruminantesda familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos bovininos, que comprende, para a maioría dos autores, seis especies denominadas xenericamente bois, entre as cales están tanto o gando doméstico (Bos primigenius ou Bos primigenius taurus, segundo os autores) como outras especies domésticas e salvaxes.
Aínda que ao longo da historia propuxéronse varias teorías no sentido de que varias especies de Bos deran lugar ao boi doméstico actual, hoxe prece que se pode afirmar que todas as razas descenden dun antepasado común, o uro (Bos primigenius), que persistiu nas chairas de Europa até o século XVII, no que se extinguiu debido á caza excesiva.
As especies actuais de Bos distribúense na maior parte do globo, abarcando África, América, Asia, Australia e Europa. Con ao redor de 1.300 millóns de cabezas, son un dos grupos de mamíferos máis populosos do planeta.
Historia natural
O hábitat das distintas especies varía amplamente, indo desde as praderías e bosques subtropicais até a alta montaña tibetana en que habita o iac (Bos grunniens).
As especies do xénero Bos forman mandas, cuxo tamaño oscila entre as decenas e as centenas de cabezas, que migran lentamente a medida que esgotan os pastos. As mandas non adoitan contar máis que cun macho adulto.
Son ruminantes, o que lles permite obter o máximo rendemiento dunha dieta de herbas rica en celulosa e pobre en nutrientes; a mayoría das especies pastan durante a maior parte do día, descansando durante os períodos máis calorosos, e durmindo pola noite.
A xestación dura entre nove e once meses, ao cabo dos cales nace unha ou, excepcionalmente, dúas crías.
Estes animais en estado salvaxe poden alcanzar os 25 anos.
Taxonomía
miniatura|250px|[[Iac (Bos grunniens).]] miniatura|240px|[[Banteng (Bos javanicus).|alt=]]
O xénero Bos foi decrito po primeira vez en 1758 polo naturalista sueco Linnaeus na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Especies e subespecies
Na actualidade recoñécense nel as seguintes especies e subespecies:
Outra clasificación (de especies), considerando os subxéneros
miniatura|250px| [[Cuprei (Bos sauveli).]] miniatura|250px|Reconstrución dun [[uro (animal)|uro (Bos primigenius).]]
En 2003, a Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN) resolveu unha longa disputa sobre o nomen das especies de Bos (ou pares de especies) conteñen formas tanto silvestres como domesticadas. A Comisión "conserva o uso de 17 nomes específicos baseados en especies silvestres e as baseadas en formas domésticas", confirmando Bos primigenius para o uro e Bos gaurus para o gauro. Se o boi e o gaial domésticos son considerados como especies separadas, nomearanse como Bos taurus e Bos frontalis; porén, se se consideran parte da mesma especie que os seus parentes silvestres, as especies comúns deberán denominarse Bos primigenius e Bos gaurus.
1389
Europa
miniatura|Batalla do Kosovo, cadro de Adam Stefanovic, 1870
Rublo armenio
O rublo (en armenio: ռուբլի, en ruso: рубль) foi a moeda de curso legal da antiga República Democrática de Armenia e da República Socialista Soviética de Armenia entre 1919 e 1923. Substituíu o primeiro rublo transcaucásico co mesmo valor, e foi substituído de novo polo rublo transcaucásico en 1923, tras a proclamación da RSS de Armenia. Non existe fracción do rublo armenio nin se emitiron moedas.
Billetes
Durante a República Democrática emitíronse billetes en denominacións de 5, 10, 25, 50, 250, 500, 1.000, 5.000 e 10.000 rublos, cun deseño simple e o texto en ruso. Porén, os billetes de 50, 100 e 250 rublos imprimíronse no Reino Unido na imprenta de Waterlow and Sons Ltd., cun deseño máis elaborado e o texto en armenio.
Na República Socialista introducíronse denominacións de 5.000, 10.000, 25.000, 100.000, 500.000, 1 e 5 millóns de rublos. Estes billetes tiñan o texto impreso en ruso e en armenio, xunto a símbolos e slogans comunistas nos reversos.
Pobo navajo
Os navajo (en navajo: Diné ou Naabeehó) son un pobo amerindio do suroeste dos Estados Unidos de América. Despois do pobo cherokee, son a segunda meirande tribo federalmente recoñecida con 300 460 membros (2015). A Nación Navajo constitúe un territorio con goberno independente que controla as reservas na área de Four Corners, con 71 000 km² de terra nos estados de Arizona, Utah e Novo México. A lingua navajo é a lingua tradicional do pobo, aínda que moitos falan inglés tamén.
Os estados con meirandes poboacións navajo son Arizona (140 263) e Novo México (108 306). Arredor de tres cuartos da poboación navajo reside neses dous estados.
Michael Mallin
Michael Mallin ou Mícheál Ó Mulláin, nado o 1 de decembro de 1874 en Dublín (Irlanda) e executado na prisión de Kilmainham Gaol o 8 de maio de 1916, foi un rebelde e socialista irlandés que tomou parte activa no Alzamento de Pascua de 1916.
Traxectoria
Mallin rendiuse o domingo 30 de abril cando llo ordenou Connolly. Ante o consello de guerra que o xulgou tentou minimizar a súa participación, mais foi condenado a morte e fusilado o 8 de maio.
Nicholas Ray
Raymond Nicholas Kienzle, nado en Galesville (Wisconsin) o 7 de agosto de 1911 e finado en Nova York o 16 de xuño de 1979 foi un director de cinema estadounidense, coñecido como Nicholas Ray.
Traxectoria
Estudante errático con tendencia á delicuencia e ao alcoholismo, pasou parte da súa adolescencia coa súa irmá máis vella en Chicago. No instituto amosou a súa capacidade de oratoria, conseguindo tamén boas notas en inglés, pero fracasando noutras materias, o que o levou a graduarse no posto 152 dunha promoción de 153 alumnos. Comezou a estudar na University of Chicago en 1931, pero só estivo un semestre polas malas notas e o exceso da bebida. Porén, fixo amizade con Frank Lloyd Wright e Thornton Wilder.
En 1946 dirixiu a súa primeira e única obra de Broadway, Beggar's Holiday, musical de Duke Ellington. O ano seguinte dirixiu o seu primeiro filme, que non obstante tardou dous anos en ser estreado polas caóticas condicións de Howard Hughes.
A súa etapa máis produtiva e triunfal foi na década de 1950, na que dirixiu as súas obras máis recoñecidas, Johnny Guitar e Rebelde sen causa. Porén, os seus problemas coas drogas e o alcohol acabaron por apartalo de Hollywood. Tras desmaiarse durante a rodaxe de 55 días en Pequín en 1963 foi despedido e non volveu dirixir ata mediados da década de 1970.
Pouco tempo antes da súa morte colaborou con Wim Wenders en Lightning Over Water, obra semidocumental sobre o propio Ray.
Jean-Pierre Darroussin
miniatura|dereita|Darroussin en 2011.
Jean-Pierre Darroussin, nado o 4 de decembro de 1953 en Courbevoie (Altos do Sena), é un actor e realizador francés. É especialmente pola súa participación habitual no elenco actoral dos filmes do marsellés Robert Guédiguian, canda outros actores como Ariane Ascaride ou Gérard Meylan.
Bautista Rodríguez Vilas
Bautista Rodríguez Vilas, nado en Arbo e finado no mesmo concello a principios de xaneiro de 1940, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Emigrado en Cuba, retornou a Arbo en 1904 para casar con Felismina Pérez Martínez. Comerciante e banqueiro, foi delegado en Arbo da Sociedade Hijos del distrito de Arbo de Cuba. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Arbo. Na República foi alcalde de Arbo.