cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centro Cultural Internacional Oscar Niemeyer
Fundación Centro Cultural Internacional Oscar Niemeyer
Iniciou a colaboración coa London School of Economics e no teatro Old Vic, en Londres (agora dirixido polo actor Kevin Spacey), Fundación María Cristina Masaveu Peterson e CaixaForum (La Caixa).
O Campoxurado, Vilaselán, Ribadeo
O Campoxurado é un lugar na zona oeste de Vilaselán, Ribadeo.
Centro Cultural Internacional Oscar Niemeyer
Actividades do Centro Niemeyer
Aínda que os edificios non estiveran aínda concluídas, o centro xa tivo unha axenda chea de actividades:
Galería de imaxes
1000px|miniatura|centro| O Centro Niemeyer
Rocket League
Rocket League é un videoxogo baseado nas físicas de vehículos-fútbol desenvolvido e publicado por Psyonix, lanzado para Playstation 4 e Microsoft Windows o 7 de xullo de 2015, con versións para OS X, Linux, e Xbox One en desenvolvemento. É unha secuela do videoxogo do 2008 Supersonic Acrobatic Rocket-Powered Battle-Cars, con modo dun xogador e multixogador, local e online, incluíndo unha plataforma de cruzamento entre as versións de Playstation 4 e Microsoft Windows.
Dinámica
O xogo asemellase aos principios do fútbol, empregando vehículos en lugar de xogadores, e unha pelota de gran tamaño (disco de hockey no modo de xogo Día nevado). Nos partidos poden participar dende 1 ata 4 xogadores por equipo. Cada vehículo pode utilizar propulsión, tanto para aceleral como para voar. Dita propulsión pode recargarse mediante packs distribuídos no campo de xogo que reaperecen continuamente. Os partidos duran 5 minutos, disputándose un tempo extra indefinido en caso de empate. A medida que o usuario gañe experiencia, aumentará o nivel.
Modalidades dun só xogador
O xogo permite 3 modalidades dun só xogador.
Modalidades multixogador
Psyonix estableceu servidores nos Estados Unidos, Europa, Asia, Oceanía e América do Sur. O xogo ofrece a posibilidade de disputar neles partidos en modo estándar ou en ranked (estes últimos con excepcion da modalidade 4 vs 4 e Día nevado). En forma complementaria, é posíbel disputar partidos e torneos na Electronic Sports League.
Notoriamente, o xogo permite organizar partidas entre xogadores de PC e PS4 (cross-platform), característica pouco habitual nos títulos multiplataforma. Porén, a versión para Xbox One non permite a organización de partidas con outras plataformas.
Arena
As Arenas son as principais áreas onde ten lugar o xogo. Elas teñen puntos para encher o combustíbel-turbo espalladas por todo o campo: Seis para encher o 100% (4 nas esquinas e 2 nos bordos), mentres que os puntos restantes de recarga do campo só dan o 12% de aumento.
Os escenarios tamén contan cunha gaiola formando a estrtura, mantendo ao balón e aos xogadores dentro da arena. Tamén permite ós coches dos xogadores conducir polas paredes e o teito.
Hai un total de 6 arenas, algunhas con dous tipos diferentes.
Os coches pódense de pintar de dous cores principais (azul e laranxa) en varias tonalidades; do azul ao violeta e do amarelo ao vermello. A cor secundaria é só se o coche ten un autocolante, e pódese escoller entre unha ampla gama de cores. As rodas son unha opción de personalización en Rocket League. As antenas son un tipo de personalización de coche que dispón de tres tipos; antenas normais, bandeiras de países, bandeiras de comunidades e bandeiras de videoxogos. As antenas gardan o tempo xogado con cada unha delas. O xogo dispón de 178 bandeiras de países soberanos, sen soberanía, con recoñecemento parcial e sen recoñecemento. Hai 22 autocolantes para os coches, algúns só dispoñíbeis en determinados coches. Hai 40 trazos de foguete, unha parte personalizábel do coche que consiste no trazo que expulsa o coche ao accionar o foguete. A parte da color e forma do trazado, cada trazado ten un són diferente. Cada trazo de foguete conta o tempo de propulsión que tivo o xogador con cada trazo diferente. Hai 23 sombreiros, unha parte personalizábel do coche que consiste no trazo que expulsa o coche ao accionar o foguete. Cada sombreiro conta os goles que tivo o xogador con cada sombreiro diferente.
Recepción e premios
A recepción cara as versións beta do xogo foi moi positiva, os críticos alaban tanto o feito de que é "aditivo e divertido", así como os efectos visuais, que son "brillantemente detallada" e "nítida". Após o E3 2015, Rocket League recibiu múltiples nomeamentos e gañou varios premios, incluíndo "Mellor Xogo de Deportes do E3" de Playstation Universe e "Mellor Xogo Multixogador do E3" de Trend Gaming.
Rocket League recibiu críticas xeralmente positivas, cunha gran maioría dos colaboradores alabando o compoñente multixogador, chamandolle divertido, sinxelo e moi viciante, así como un dos mellores xogos da competencia nos últimos anos. Algúns sinalaron que os conceptos básicos sinxelos desminten a verdadeira profundidade do xogo, que se deriva dunha comprensión desenvolvida da mecánica da física e control.
Nos The Game Awards 2015, Rocket League gañou o premio ao "Mellor Xogo Independiente" e "Mellor Xogo de Deportes/Xogo de Carreiras", e foi nomeado ao "Mellor Xogo Multixogador".
Vendas
O 11 de xullo de 2015, Psyonix anunciou que había entre 120,000 e 124,000 xogadores entre PS4 e Windows. O 14 de xullo dese mesmo ano, o xogo fora descargado uns 2 millóns de veces. O 18 de xullo, foi anunciado que 3 millóns de persoas xogaran ó xogo. O 23 de xullo acadaba os 4 millóns de descargas.
Listaxe de cancións
Por cada expansión descargábel do xogo engadiuse unha canción ao videoxogo, que ningunha entrou na banda sonora oficial, estas son:
Lingua aproumu
O aproumu ou aizi aproumu é unha lingua níxer-congo do grupo kwa que se fala en Costa do Marfil.
Falantes
6.500 (1999)
Distribución xeográfica
Fálase en 6 aldeas (Attouto A (o barrio novo), Attouto B, Tefredji, Koko, Bapo-Allaba B e Taboth) situadas na ribeira da lagoa Ebrié, no departamento de Jacqueville e unha (Allaba) no departamento de Dabou.
Sancho III o Maior
miniatura|[[Arrano beltza, símbolo da Navarra durante os tempos de Sancho III O Maior.]] Sancho III Garcés, coñecido como Sancho III o Maior, nado cara ao 990 ou 992 e finado o 18 de outubro de 1035, foi rei de Navarra entre o ano 1000 ou 1004 e 1035. Tamén foi conde de Aragón e de Castela como Sancho I entre 1029 e 1035.
Traxectoria
Sancho III herdou do seu pai o Reino de Navarra con só 15 anos. Conquistou Sobrarbe e Ribagorza entre os anos 1014 e 1018. No ano 1016 fixou os límites co condado de Castela. Protector no seu tempo dos Condes cataláns, estendeu a súa influencia alén dos Pireneos, mantendo relacións co ducado de Gascuña. Ao final da súa vida, no ano 1034 chegou a conquistar León, Astorga e Zamora expulsando ao rei Vermudo III. Á súa morte os seus dominios repartíronse entre os seus catro fillos.
Sancho foi un monarca ilustrado para a súa época, organizou a súa corte a semellanza da francesa e tivo como conselleiro a Oliba de Ripoll e pola súa mediación establecéronse monxes de cluniacense en San Juan de la Peña. A Sancho III débeselle o trazado definitivo do Camiño de Santiago, ao librar de incursións musulmás a zona comprendida entre os Pireneos e Nájera e aproveitar o trazado dunha antiga vía romana que substituíu o percorrido anterior que ía por Áraba e como queda dito débeselle a influencia cluniaciense por todo o camiño.
Galería de imaxes do Barco de Valdeorras
Galería de imaxes do concello do Barco de Valdeorras na provincia de Ourense.
Rally Comarca da Ulloa de 2013
O Rally Comarca da Ulloa de 2013 foi a 6º edición e a cuarta ronda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 25 e o 26 de maio. O gañador foi Iván Ares a bordo do Porsche 911 o que lle valeu para manterse na loita polo título. Luis Vilariño que corría cun Mitsubishi Lancer Evo X R4 finalizou por detrás de Ares a tan só quince segundos seguido de Alberto López con outro Mitsubishi. Alberto Otero que su mantivo tamén con opciones á vitoria abandonou por rotura dun palier do seu coche. No trofeo Top Ten Galecoi venceu David Gil, no Volante FGA Iago Silva e na Copa Khumo Adrián Martínez.
Austin Loomer Rand
Austin Loomer Rand, nado en Kentville (Nova Escocia) o 16 de decembro de 1905 e finado o 6 de novembro de 1982, foi un zoólogo canadense, especializado en ornitoloxía.
Traxectoria
Creceu cerca de Wolfville, onde foi asesorado polo notábel ornitólogo local Robie W. Tufts. Licenciose na Acadia University, en Wolfville, institución que tamén lle outorgou o título honorario de DSc en 1961.
En 1929, sendo aínda un estudante da Universidade Cornell, viaxou nunha expedición a Madagascar como recolledor de espécimes de aves. Rand publicou os resultados na defensa da súa tese de doutoramento para obter o título de Ph.D. Nesa expedición coñeceu[a Richard Archbold, zoólogo e filántropo, co que emprendeu unha amizade para tgoda a vida. Archbold posteriormente financiou e liderou unha serie de expedicións biolóxicas a Nova Guinea na década de 1930, nas que Rand participou e codirixiu. En 1941 colaborou con Archbold no establecemento da "Estación Biolóxica Archbold", en Lake Placid, Florida lugar onde se retirou.
Nucleósido
Un nucleósido é base nitroxenada (pode ser unha pirimidina ou unha purina) unida por un enlace covalente (enlace N-glucósidico entre o carbono 1 da pentosa e o nitróxeno ) na base púrica e o 1 na base pirimidínica) a un azucre de 5 átomos (pentosa) de carbono, ribosa ou desoxirribosa.
Exemplos de nucleósidos son a citidina, uridina, adenosina, guanosina, timidina e a inosina.
Austin Loomer Rand
Traxectoria
Foi un frecuente contribuínte de The Auk, a revista ornitolóxica da American Ornithologists' Union, organización da que foi presidente entre 1962 e 1964.
Austin L. Rand foi o padre do destacado herpetólogo tropical Austin Stanley Rand, da Smithsonian Institution.
Nucleósido
Os nucleósidos poden combinarse cun grupo fosfórico (ácido fosfórico: H3PO4)mediante determinadas quinases da célula, producindo nucleótidos, que son os compoñentes moleculares básicos do ADN e o ARN.
Austin Loomer Rand
Eponimia
En 1996 foi conmemorado co su epónimo un dos edificios de investigación da Estación Biolóxica Archbold.
Perctarito
Perctarito, nado en 645 e finado en 688, foi duque de Asti e rei longobardo de Italia, fillo e sucesor do rei Ariperto (661).
Austin Loomer Rand
Algunhas publicacioóns
Ademais de numerosos artigos científicos, os principaies informes e libros escritos en solitario ou en colaboración están:
Nucleósido
Os nucleósidos poden ser de dous tipos, dependendo da pentosa que conteñan:
Austin Loomer Rand
Abreviatura
A abreviatura Rand emprégase para recoñecer a Austin Loomer Rand como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Perctarito
Traxectoria
Rei católico, cerca Pavía mentres que, cousa curiosa, comparte o poder co seu irmán Godeperto, co-rei ariano con sede en Milán, a antiga capital dos longobardos. Tras ser asasinado o seu irmán pouco despois por unha conxuración de palacio dirixida por Grimoaldo, duque de Benevento, prefire fuxir que sufrir o mesmo destino e atopa primeiro refuxio cos ávaros do khagan Kakan e despois entre os francos. Con todo, a súa muller Rodelinda e o seu fillo Cuniperto, capturados por Grimoaldo, son enviados ao exilio a Benevento.
En 671, volto do exilio, toma finalmente o poder e volve a subir ao trono longobardo. Fai do catolicismo a relixión oficial do reino pero non recoñece a autoridade papal, asina a paz cos bizantinos e asocia ao seu fillo Cuniperto ao poder a partir de 678. Loita en van contra o rebelde Alachis, duque de Trento, antes de morrer asasinado en 688, vítima dunha conxuración.
Descendencia
Pertarito tivo os seguintes fillos:
Posteridade
Pertharite é o nome dunha traxedia de Pierre Corneille, baseada na historia deste rei longobardo.
Ladrido
O topónimo galego Ladrido pode referirse a:
Branca, Palmeira, Ribeira
Branca é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Etimoloxía
Toma o seu nome da batalla de Callao (1866), onde participou a fragata Blanca.
Godeperto
Godeperto é un rei longobardo de Italia (661).
Traxectoria
Fillo e sucesor do rei Ariperto. Príncipe ariano, goberna en Milán, mentres que o seu irmán Perctarito, católico, goberna en Pavía. En loita co seu irmán, busca a axuda de Grimoaldo, duque de Benevento; este último asasínao no palacio de Pavía, a Regia, despois da fuxida do rei Ariperto (661). O seu fillo, o príncipe Raghinperto, consegue escapar.
Santalla de Bóveda de Mera, Lugo
Santalla de Bóveda de Mera é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 71 habitantes, deles 34 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
Entre o patrimonio arquitectónico da parroquia destaca o templo de Santalla de Bóveda, do século IV.
Parque Nacional Monte Parnaso
O Parque Nacional Monte Parnaso atópase no centro de Grecia
Datos de interese
O Parque Nacional creouse no 1983 e protexe o Monte Parnaso e maila súa area de influencia. O hábitat característico é o montañoso. A zona protexida abrangue 3.500 hectáreas.
Flora e Fauna
Existen importantes forestas de abeto grego (abies cephalonica). Tamén está presente o piñeiro negral e diferentes especies do xénero Juniperus. Importante presenza do chacal mouro (canis aureus), do teixugo e do xabaril. Entre as aves salientar as aves de presa, coma a aguia real, a aguia albela e a aguia calzada.
O Muíño, O Castro, Begonte
O Muíño é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
A Rocha, O Val de Xestoso, Monfero
A Rocha é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
O Navallo, O Castro, Begonte
O Navallo é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Explained (serie de televisión)
Explained é unha serie documental estadounidense que se estreou en Netflix o 23 de maio de 2018. A serie, que é producida por Vox Media, estrea os episodios con periodicidade semanal. Explained está baseada nunha serie de vídeos que Vox produciu para YouTube, e que tiñan un formato semellante.
A duración dos episodios rolda entre os 16 e os 18 minutos, cada un deles centrándose nun tema diferente. Cada episodio é narrador por un convidado especial diferente. Netflix encargou 20 episodios para a primeira tempada da serie, e deu luz verde a unha segunda tempada.
Galería de imaxes da Bola
Galería de imaxes do concello da Bola na provincia de Ourense.
Iuri Andropov
Iuri Vladimirovich Andropov (en Ю́рий Влади́мирович Андро́пов), nado o 15 de xuño de 1914 e finado en Moscova o 9 de febreiro de 1984, foi un político soviético, Secretario Xeral do Partido Comunista da Unión Soviética dende o 12 de novembro de 1982 ata a súa morte, alén de ser xefe do KGB durante quince anos.
Traxectoria
Existen moitas dúbidas sobre a orixe familiar de Andropov. Segundo a biografía oficial, naceu en Stanitsa Nagutskaya (na actualidade no krai de Stavropol) o 15 de xuño de 1914. O seu pai, Vladimir Konstantinovich Andropov, era un traballador ferroviario descendente de cosacos do Don que faleceu por tifo en 1919. A súa nai, Yevgenia Karlovna Fleckenstein (ningunha fonte oficial menciona o seu nome), foi unha mestra de escola que morreu en 1931. Ela nacera na gobernación de Ryazan e fora abandonada na porta dun cidadán finés, un reloxeiro xudeu, Karl Franzevich Fleckenstein, que vivía en Moscova; el e a súa dona, Eudokia Mikhailovna Fleckenstein, adoptárona e criárona. Investigacións posteriores descubriron que moitos detalles da biografía de Andropov foron moi falsificadas durante a súa vida, contribuíndo á confusión coa súa familia.
O seu primeiro nome documentado foi Grigory Vladimirovich Andropov-Fyodorov; cambiouno por Yuri Andropov varios anos despois. Aínda que o seu certificado de nacemento orixinal desapareceu, estableceuse que Andropov nacera en Moscova, onde a súa nai traballou nun colexio feminino entre 1913 e 1917.
Andropov estudou durante un curto período no Instituto Técnico para o Transporte Acuático de Rybinsk, antes de se xuntar ao Komsomol en 1930. Concluíu a graduación en 1939 e foi o primeiro secretario do Komsomol na república de Carelia, entre 1940 e 1944. Trala guerra, mudouse a Moscova en 1951 e entrou na secretaría do partido.
Trala morte de Iosif Stalin en marzo de 1953, Andropov foi rebaixado de posto e enviado a un "exilio" na embaixada soviética en Budapest por Georgi Malenkov. Tivo un papel importante na invasión soviética de Hungría en 1956. esquerda|miniatura|Andropov e [[Wojciech Jaruzelski|Jaruzelski]] Andropov volveu a Moscova para dirixir o Departamento para Relacións con Países socialistas (1957-1967) e foi promovido para a secretaría do Comité Central do Partido Comunista Soviético en 1962, sucedendo a Mikhail Suslov. En 1967 foi nomeado xefe do KGB. En 1973 converteuse en membro pleno do Politburo, a pesar de non renunciar á dirección da KGB ata 1982.
Envolveuse en rumores e acusacións coa morte sospeitosa do entón líder Leonid Brezhnev o 10 de novembro de 1982. Brezhnev faleceu dunha sobredosa, motivada pola súa enfermeira, que era unha asociada do KGB, dirixido por Andropov. Cando a enfermeira foi declarado inocente e o caso abafado, pasouse a cuestionar a culpa de Andropov na morte de seu antecesor. Días despois, foi nomeado, como era previsto, para o liderado do Partido Comunista, vencendo a Konstantin Chernenko, líder parlamentario dende había tempo. Foi o primeiro xefe do KGB que obtivo ese posto. Herdou tamén de Brezhnev, a presidencia do Consello de Defensa do país.
Durante o seu mandato fixo tentativas de mellorar a economía e de reducir a corrupción. Tamén é lembrado pola súa campaña contra o alcoholismo e polos esforzos para mellorar a disciplina no traballo. As dúas campañas foron conducidas cunha visión administrativa tipicamente soviética, e lembraban vagamente algunhas reminiscencias do stalinismo.
Fixo pouca cousa en termos de política externa, continuando a guerra iniciada trala invasión de Afganistán. O seu goberno tamén estivo marcado pola deterioración das relacións cos Estados Unidos a causa das actitudes fortemente antisoviéticas de Ronald Reagan, exacerbadas polo derrubamento por parte duns cazas soviéticos dun avión civil surcoreano que invadiu o espazo aéreo da URSS o 1 de setembro de 1983 e pola ampliación dos mísiles Pershing en Europa.
En febreiro de 1983, Andropov sufriu un fallo renal total. En agosto foi ingresado no Hospital Clínico Central de Moscova, onde pasou o resto da súa vida. A finais de febreiro de 1984 a súa saúde deteriorouse enormemente e tivo períodos en que perdeu a consciencia. Faleceu o 9 de febreiro de 1984 ás 16:50 no seu cuarto do hospital con 69 anos. Foi sucedido por Konstantin Chernenko, que xa estaba enfermo cando chegou ao poder e pasou tamén tempo no hospital antes de falecer en 1985.
Legado
miniatura|esquerda|Tumba de Andropov na [[necrópole do Kremlin, Moscova]] O legado de Andropov aínda é tema de debate, tanto en Rusia como noutros lugares, e tanto entre académicos como nos medios de comunicación. Permanece no foco de varios documentais televisivos e en libros de non ficción, particularmente en datas conmemorativas.
A pesar da súa liña dura en Hungría e de numerosas desterros e intrigas das cales foi responsábel durante a súa longa permanencia na dirección do KGB, foi moi lembrado por varios comentaristas como un reformador. Aapuntan como evidencias o feito de promover a Mikhail Gorbachev no Partido Comunista soviético, e ser considerado un xefe da KGB particularmente tolerante. Tamén é lembrado como menos inclinado ás reformas rápidas do que foi Gorbachev; o punto central das especulacións é se Andropov conseguiría ou non reformar a URSS de xeito tal que evitase o seu colapso.
Epífito
thumb|Árbore soportando, sobre o seu tronco e pólas, numerosas plantas epífitas, no Parque Santa Elena, en [[Costa Rica.]] Epífito refírese ao vexetal que sen ser parasito vive sobre a superficie doutros vexetais, coma os fentos, mofos, liques, etc. . Logo, non extraen do vexetal hóspede o seu nutrimento, senón que só se apoian nelas (se retirasen nutrientes delas, serían parasitas). O epifitismo é común nas forestas tropicais, onde a competencia por luz e espazo non permite que plantas herbáceas prosperen sobre o chan. Deste xeito, certas especies que conseguían xerminar sobre a casca das árbores, por riba do chan, foron seleccionadas, e hoxe encóntranse milleiros de especies con hábito epífito.
Descrición
Son vexetais que non enraízan no solo, fixándose noutras árbores ou obxectos elevados como rochas, tellas, muros, construcións etc. Teñen porte discreto. Fíxanse nos tecidos superficiais dos troncos e pólas para recibir luz solar e humidade con máis facilidade do que se estivesen directamente no chan. Dispñen de sistemas específicos para absorber humidade do ar e extraer o seu nutrimento mineral da poeira que recae sobre si. Necesitan de gran cantidade de humidade e de luz.
En xeral, as epífitas medran sobre o tronco das árbores e disoñen de raíces superficiais que se espallan pola casca e que absorben a materia orgánica en decomposición dispoñíbel. Moitas veces, as raíces son acompañadas por un fungo microscópico coñecido como micorriza, que se encarga de transformar a materia orgánica morta en sales minerais, facilitando a súa absorción pola planta. Por veces, o epífito non absorbe materia prima da superficie da árbore ou arbusto, e as súas raíces poden ser atrofiadas ou ausentes, de modo que o epífito utiliza o seu hóspede só coma soporte para alcanzar o seu ambiente ideal nos estratos da foresta. thumb|esquerda|[[Bromelia.]]
As epífitas xamais buscan alimento nos organismos hospedeiros. As súas raíces superficiais non absorben o zume da planta hóspede, non hai relación de parasitismo ningunha. Ou sexa, a presenza de epífitas non prexudica a árbore ou arbusto onde vexetan. A incidencia de especies epífitas diminúe á medida que se aumenta a distancia para a liña do Ecuador, ou afástase das forestas húmidas para áreas máis secas. Algúns exemplos de epífitas son as polipodiáceas (fentos); cactáceas (flor de maio); as bromeliáceas (bromelias); as orquidáceas (orquídeas).
As especies epífitas son particularmente comúns entre as Bryophyta, Pteridophyta, Orchidaceae, Gesneriaceae, Begoniaceae, Bromeliaceae e Araceae. Hai tamén certas algas verdes que viven sobre árbores en terra firme. thumb|Orquídea
No caso das bromelias, existen as epífitas e as non epífitas: todas teñen o seu cáliz en forma de rosa no punto onde as follas se xuntan, nunha chamada "disposición rosácea"; este mecanismo fai reciban auga da choiva, poeira e pequenos insectos mortos, que, decompostos pola auga e mesturados co po, serán aproveitados na súa nutrición.
As orquídeas teñen cerca de 800 xéneros, case 35.000 especies xa catalogadas e aproximadamente 5.000 en proceso de catalogación até 2004. Están presentes en todos os continentes, menos nas áreas polares. Teñen as raíces revestidas cunha especie de velame: un tecido formado por células mortas que actúan como unha esponxa, absorbendo a humidade e nutrientes.
Rachel Carson
Rachel Carson, nada en Springdale (Pensilvania) o 27 de maio de 1907 e finada o 14 de abril de 1964, foi unha bióloga e escritora estadounidense.
Traxectoria
Iniciou o movemento ecoloxista nos EUA ao demostrar nos seus escritos os graves danos causados polo uso indiscriminado do DDT (insecticida). Morreu de cancro de mama. O ecofeminismo reivindícaa como a súa primeira voz despois da publicación da súa obra mais popular, Primavera silenciosa.
Departamento de Cochabamba
O departamento de Cochabamba é un dos nove departamentos nos que se divide administrativamente o territorio de Bolivia. A súa capital é a cidade de Cochabamba.
Provincias
O departamento está dividido en 16 provincias:
Parque Nacional Mariño de Alonissos
O  Parque Nacional Mariño de Alonissos atópase nas Illas Espóradas, en Grecia. Concretamente nas coñecidas coma Espóradas do Norte.
Datos de interese
O Parque Nacional creouse no 1992, contando con 220.000 hectáreas de protección. O seu obxectivo principal era a supervivencia dun dos mamíferos máis ameazados do planeta: a foca monxe.
Flora e Fauna
Ademais da foca monxe, existen outras especies de gran valor ecolóxico, coma a gaivota de Audouin, o corvo mariño cristado, o falcón da raíña, a tartaruga marxinada (testudo marginata) e nos fondos mariños, o coral vermello (corallium rubrum). Tamén existen importantes poboacións de posidonia oceánica. En terra, os piñeiros, a aciñeira, o érbedo e o lentisco son as especies predominantes.
Callao, Palmeira, Ribeira
Callao é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Etimoloxía
Toma o seu nome da batalla de Callao (1866).
Pedro Gual
Pedro Gual Villalbí, nado en Tarragona o 20 de setembro de 1885 e finado en Barcelona o 12 de xaneiro de 1968, foi un economista e político catalán.
Traxectoria
Estudou en Barcelona e Leeds, militante da Lliga Regionalista, durante a ditadura de Primo de Rivera foi secretario da patronal catalá, Fomento do Traballo. Apoiou a sublevación do exército contra o goberno da República e foi elixido membro do Consello de Economía Nacional en 1940. Entre 1957 e 1960 foi ministro sen carteira.
Porto de Ribadeo
En Ribadeo hai tres portos:
True Lies
True Lies é un filme estadounidense de 1994 do xénero da comedia de acción, coproducido e dirixido por James Cameron, protagonizado por Arnold Schwarzenegger, Jamie Lee Curtis, Tom Arnold, Art Malik, Tia Carrere, Bill Paxton, Eliza Dushku, Grant Heslov e Charlton Heston. É un remake da película francesa de 1991 La Totale!. A película céntrase no axente do goberno norteamericano Harry Tasker (Schwarzenegger), que conxuga a súa vida como espía coas súas obrigas familiares.
True Lies foi o primeiro proxecto de Lightstorm Entertainment distribuído baixo o acordo multimillonario de Cameron con 20th Century Fox, así como a primeira gran produción de Dixital Domain,  cofundada por Cameron.
Argumento
miniatura|Arnold Schwarzenegger, o gran protagonista do filme Harry Tasker leva unha dobre vida. Mentres que a súa esposa Helen e a súa filla Dana cren que é un vendedor de computadoras, realmente traballa como axente encuberto dunha forza antiterrorista coñecida como Sector Omega. Recibe a orde de se infiltrar na mansión alpina dun contrabandista de armas en Suíza. Coa axuda dende fóra dos seus compañeiros Albert "Gib" Gibson (Tom Arnold) e Faisil (Grant Heslov), Harry accede a unha computadora no interior da mansión e faina funcionar para que Faisil entre nos seus ficheiros logrando información sobre o comercio ilegal de armamento nuclear. Durante a misión Harry coñece á vendedora de antigüidades Juno Skinner (Tia Carrere) e baila un tango con ela. Aínda que o descobren consegue saír disparando da mansión.
Elenco
miniatura|Tia Carrere interpreta a Juno Skinner, unha anticuaria
Produción
miniatura|Caza utilizado no filme miniatura|Sala de Cristal do Millennium Biltmore Hotel onde se gravaron as escenas do vestíbulo do Hotel Marquis Schwarzenegger afirmou que durante a rodaxe dunha escena cun cabalo, unha cámara estourou e o cabalo "toleou, xirando e pulando" preto dunha caída de 90 metros. Schwarzenegger rapidamente saltou do cabalo e o especialista Billy D. Lucas colleuno. Cun orzamento de produción de 100.000.000 -120 ,True Lies  foi a primeira película en chegar os 100 millóns. Filmouse nun período de sete meses.
Recepción crítica
Tras a súa estrea en 1994 a película recibiu críticas positivas. Baseándose en 47 críticas recollidas por Rotten Tomatoes, True Lies ten un 72% de aprobación e unha media ponderada de 6.5/10; o consenso do sitio é, "Se ben non alcanza a altura das anteriores colaboracións entre o director James Cameron e o actor Arnold Schwarzenegger, True Lies aínda ten suficiente acción e humor na súa, ás veces absurda, trama para entreter". Metacritic dálle ao filme un 63 de 100, indicando "boas críticas".
A pesar das críticas positivas, National Review criticouna como sexista, cruel, ou mesmo misóxina polo tratamento dado ás personaxes femininas, así como que o heroe (Schwarzenegger) usase os seus recursos da axencia para perseguir e asustar a súa esposa. Membros da comunidade islámica e árabe percibiron que no filme se transmitiu un forte prexuízo antiárabe ou antiislámico.
Recadación
O filme foi un éxito de público. A súa estrea foi en 2.368 cines nos  Estados Unidos, chegando ao primeiro lugar na súa fin de semana de estrea, chegando a  25.869.770 dólares e un total de 146.282.411 mentres no resto do mundo lograba 232.600.000. En total 378.88.411 en todo o mundo, a  terceira mellor recadación de 1994.
Ácido lisofosfatídico
O ácido lisofosfatídico (LPA) é un derivado de fosfolípido que actúa na célula como molécula sinalizadora. Está formado por un glicerol esterificado por un fosfato e un ácido graxo (só un, xa que o outro OH do glicerol queda libre).
Función
O ácido lisofosfatídico actúa como un potente mitóxeno debido á súa activación de tres receptores acoplados á proteína G de alta afinidade chamados receptores de lisofosfolípidos 1, 2 e 3 ou LPA1, LPA2 e LPA3 (tamén coñecidos como EDG2, EDG4, e EDG7). Ademais, descubríronse recentemente novos receptores como LPA4 (p2y9/GPR23), LPA5 (GPR92) e LPA6 (GPR87).
Importancia clínica
Debido á súa capacidade para estimular a proliferación celular, a sinalización aberrante con ácido lisofosfatídico foi asociada co cáncer por numerosas vías. A desregulación da autotaxina ou dos receptores do ácido lisofosfatídico pode orixinar hiperproliferación, o cal pode contribuír á oncoxénese e metástase.
O ácido lisofosfatídico pode ser a causa de proídos en persoas con doenzas colestáticas (co fluxo biliar anormal).
Activación da GTPase
Despois da activación do receptor do ácido lisofosfatídico, a pequena GTPase Rho pode ser activada, activando seguidamente á Rho quinase. Isto pode levar á formación de fibras de estrés e á migración celular por medio da inhibición da miosina de cadea lixeira fosfatase.
Metabolismo
Hai varias rutas potenciais parta a biosíntese de ácido lisofosfatídico, pero a mellor caracterizada é aquela na que actúa a lisofosfolipase D chamada autotaxina, a cal elimina o grupo colina da lsofosfatidilcolina.
O ácido lisofosfatídico é tamén un intermediario na síntese de ácido fosfatídico (que ten dous ácidos graxos).
600px|Produción de ácido lisofosfatídico pola autotaxina.
Freires
O topónimo galego Freires pode referirse a:
Santo André de Castro, Lugo
Santo André de Castro é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 436 habitantes, deles 205 eran homes e 231 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 376 habitantes.
O Tellado, O Val de Xestoso, Monfero
O Tellado é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Ordoño II
Ordoño II (871 — León, 924) foi rei da Galiza "nuclear" desde o ano 910 e rei de toda Galiza desde o ano 914.
Infancia
Aos oito anos partiu para Zaragoza, onde foi educado por unha importante familia mozárabe do emirato. Con esta medida, Afonso III o Magno pretendía afianzar a amizade coa taifa musulmá enfrontada a Córdoba. A súa permanencia alí debeu durar ata o momento en que rematou o bo entendemento entre o monarca cristián e os Banu Qasi.
Coudel da aristocracia galega
Contraeu matrimonio con Elvira Méndez, filla de Hermenexildo Guterrez o que o vencellaba á máis poderosa aristocracia galega, aquela que reclamara para o rei, O Bierzo e Astorga, e chegara en ímpeto conquistador ata Coímbra, consolidando o territorio portucalense.
A crónica Albeldense dá razón de como Afonso III o asociou ao trono concedéndolle o goberno de Galiza. Galvanizando ao seu redor a nobreza galega, dirixiuna a campañas ata o sur da Península, chegando a saquear Regel, preto de Sevilla, recadando gran número de cativos e un importante botín.
Aparentemente non tivo relación ningunha co destronamento perpetrado polo seu irmán máis vello García, que remataría coa deposición de Afonso III en 910 e a conseguinte coroación de García I como rei de León (segundo unha parte da historiografía) ou de toda Galiza (segundo a outra parte da historiografía), na propia cidade de León. A posición adoptada por Ordoño ante a nova situación foi a de fidelidade feudal ao novo rei, e a de consolidación política no territorio galego, que se viu materializada o día 7 de xuño do 910, cando nunha convención presidida por Recaredo, bispo de Lugo, os grandes magnates galegos proclaman a súa fidelidade ao nostro domino donno Ordonio na mesma cidade lucense. Pola súa parte, o seu irmán máis novo Froila renderíalle vasalaxe xa dende Asturias, rexión da que era señor.
Xa finado o seu pai, dirixe unha exitosa expedición pola Lusitania ata Évora, da que se fai eco a Crónica de al-Nasir. Nela chégase a dicir que o exército galego se compoñía de 30.000 homes que arrasaron a cidade musulmá e fixeron 4.000 prisioneiros. E continúa: Non hai memoria no al-Ándalus dun desastre do Islam, por parte de inimigo máis afrontoso e terrible ca este.
Palloza
miniatura|dereita|200px|Palloza do Cebreiro.
Partido Socialista de Navarra
O Partido Socialista de Navarra (PSN-PSOE) (en éuscaro Nafarroako Alderdi Sozialista) é a federación do Partido Socialista Obreiro Español na Comunidade Foral de Navarra.
Constituíse en xuño de 1982, cando a Agrupación Socialista de Navarra do PSOE, integrada até aquelas no Partido Socialista de Euskadi (PSE), se segregou deste para formar a súa propia federación.
Gobernou Navarra en tres ocasións, ostentando en dúas delas a presidencia: 1984-1991 (con Gabriel Urralburu como presidente e en solitario), e en 1995-1996 (con Javier Otano como presidente, e en coalición con CDN e EA). De 2011 a 2012 gobernou en coalición con UPN (con Yolanda Barcina como presidenta e Roberto Jiménez como vicepresidente do goberno).
O 15 de xuño de 2012, a presidenta do Goberno de Navarra, Yolanda Barcina, destituíu o vicepresidente e secretario xeral do PSN, Roberto Jiménez, acusándoo de "comportamento desleal" por ter denunciado un déficit nas contas públicas da comunidade foral. Este feito provocou o abandono do PSN do goberno e o seu paso á oposición.
Ordoño II
Coudel da aristocracia galega
Ordoño II dá un importante pulo ao monacato ao apoiar o nacente mosteiro de San Martiño Pinario, completando así os piares sobre os que se ía asentar a organización do territorio: nobreza, bispados e monacato.
Palloza
Orixe e historia
miniatura|esquerda|200px|Fogar castrexo reconstruído no [[castro de Santa Trega.]] Ten orixe prerrománica, presumiblemente celta. Teñen similitudes coas casas redondas da Idade de Ferro existentes en Gran Bretaña e a súa construción evolucionou das vivendas dos castros galegos.
Partido Socialista de Navarra
Líderes
Desde a súa fundación en 1982, o PSN tivo como secretarios xerais a:
Grave (filme de 2016)
Grave é un filme franco-belga de 2016 escrito e dirixido por Julia Ducournau. É un filme de terror e está protagonizado por Garance Marillier. Conta a historia dunha moza vexetariana que comeza o seu primeiro ano na facultade de veterinaria até que proba a carne por primeira vez e desenvolve un devezo pola carne humana.
Estreouse no Festival de Cannes de 2016 o 14 de maio de 2016 e nos cinemas dos Estados Unidos o 10 de marzo de 2017 por Focus World. O filme recibiu a aclamación da crítica, que louvou a dirección e o guión de Ducournau, malia que xerou certa controversia polo seu contido gráfico.
Partido Socialista de Navarra
Organización xuvenil
A organización xuvenil afín ao PSN-PSOE é Juventudes Socialistas de Navarra ("Nafarroako Gazte Sozialistak" en éuscaro e cooficialmente), e está integrada nas Xuventudes Socialistas de España.
Palloza
Orixe e historia
O nome de palloza é unha deformación de pallaza, recollido por primeira vez a finais do século XIX por etnógrafos como o alemán Fritz Krüger, referíndose ó material co que se realizaba o teito da edificación.
Caeron en desuso a mediados do século XX debido a diversos factores:
Ordoño II
Rei de toda Galiza
García reinou en León tres anos e un mes. Trala súa morte prematura e ante a falta dun fillo herdeiro, os magnates de León e Astorga chamaron a Ordoño abríndolle as portas da capital e o goberno de todo o reino (tal como nos conta o historiador cordobés Ibn Hayyan), sendo aclamado en Compostela como o rei. Ordoño tardou en acudir ao chamamento, debido a unha enfermidade infecciosa que fixo que temese unha próxima morte, tal como claramente o expresa nun documento outorgado en Mondoñedo a prol desta diocese. Foi unxido, o 12 de decembro do 914, rei na cidade León, que dende aquela data deixou de ser o antigo acuartelamento dunha lexión romana para se converter definitivamente en urbs regia.
Portas
Portas é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal, no ano 2014 tiña unha poboación de 3.025 persoas. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Historia
Os restos arqueolóxicos máis antigos do concello datan do Neolítico, con tres mámoas en Portas. Unha ao pé do monte do Castro, duns 16 m de diámetro e unha altura de túmulo dun metro. A Cardadeira, no Liñar, ten 30 metros de diámetro e 2´30 de altura, con indicios de corredor cara ao leste. A mámoa do Castro, en Porta de Conde, ten 20 metros de eixo N-S e 16 metros L-O, cunha altura de 1,5 m.
Da Idade de Bronce (cara ao 1500 a. C.) data unha machada plana de fío campanulado, clasificada por Luis Barcelos Monteagudo como tipo Barcelos II D. Consérvase no Museo de Pontevedra. Outra machada máis recente, de talón con dúas argolas atopouse no monte da Mourenta, no lugar de Casal, en Lantaño. Na actualidade está desaparecida.
Da cultura castrexa consérvanse dous castros, os dous no monte do Castro. O do lugar de Piñeiro (parroquia de Portas) corresponde á Idade de Ferro. Ten un só recinto habitacional, con defensas naturais de terraplén. No interior consérvanse restos de pedras en disposición de muros. Forno atopados no recinto fragmentos de cerámica castrexa, muíños de man e anacos de ladrillo.
Da romanización consérvase a primeira documentación escrita relativa a un asentamento humano na zona. Trátase dun fragmento de ara votiva de granito, datada no século I ou comezos do século II. Está deteriorado e non se recoñece a forma orixinal, pero sábese que tiña base e cornixa. Foi atopado entre 1975 e 1976 ao abrir unha gabia no Peso, en Romai Vello. O recinto asemella un pequeno centro ritual, relacionado cos moradores do castro e co culto ao deus Cosus, unha das divindades indíxenas máis frecuentes no noroeste, un deus guerreiro e violento. A inscrición di :
(Deo Cosoe Soaegoe, Aus Victoris v[otum] s[olvit] l[ibens] m[erito]: "Ao deus Coso Soaego, Aus, fillo de Victor, cumpriulle gustoso o voto merecido").
Tamén se atoparon restos romanos na Estación (dous ladrillos de grande tamaño con marcas, procedentes dunha sepultura) e en Parada (un muíño de man completo e unha peza doutro, máis restos de cerámica).
Pola parroquia pasaba a vía XIX do itinerario de Antonino, pola ruta que hoxe segue a ruta portuguesa do camiño de Santiago.
Na idade Media foi fundado o mosteiro de Lantaño, da orde de San Bieito. Hai documentación relativa ao mosteiro, fundado ou restaurado pola familia do conde Gonzalo, nun preito do ano 960 no que intervén o bispo Sisnando relativo a unhas salinas construídas por uns moradores do Salnés en lugares usurpados á raíña Aragonta e ao conde Paio, herdeiros dos condes Gonzalo e Tareixa. Posiblemente estaba no Rial, preto do pazo de San Bieito.
O mosteiro pasou a depender do mosteiro da Armenteira a mediados do século XII. Xa daquela se cultivaban vides, o que xerou protestas dos monxes ante o Xeral da Orde, porque A Armenteira mandaba o mellor viño a León e Castela e deixaba sen nada ao mosteiro que o cultivaba.
A ermida de San Bieito do Monte (que posiblemente formou parte do mosteiro na súa orixe) aparece no testamento de Fernán García Barba de Figueroa, escrito en 1473, á que destina douscentos pares de Brancas. Nas Memorias da Mitra Compostelá, do Cardeal Xerónimo del Hoyo (1607) aparece mencionada, e di que "tiene renta". No Diccionario de artistas gallegos de Pérez Constante dise que o Mestre Cabrera esculpiu un retablo para a capela en 1640, a costa das Confrarías.
En Portas tivo tamén o mosteiro da Armenteira unha granxa, no actual lugar de Paraiso (Santa María de Portas). O 30 de abril de 1165 Fernando II confirma a doazón feita ao mosteiro por Xoán Arias e Urraca Fernández da herdade chamada Paradisus, situada en Sanctam Mariam de Portis. En 1347 os monxes da Armenteira aforaron a granxa a uns veciños de Lantaño, cedéndolles tamén os dereitos sobre as augas do río Umia que pasaba polos límites dela.
O cenobio de San Cristovo de Briallos era dependente do mosteiro de San Paio de Antealtares, e foi convertido en priorado de San Martiño Pinario trala súa anexión. O edificio foi reconstruído no século XVIII, conservando dúas inscricións dos anos 1802 (na fachada) e de 1746 (nunha ventá interior). O portalón de entrada ten un arco alintelado, e sobre a cornixa ameas e imaxes. A planta é en forma de L, bastante reformada, con dúas plantas (baixo e piso). Un dos lados do patio consérvase ameado, e a súa porta alintelada con mochetas.
Palloza
Localización
miniatura|dereita|200px|Palloza en [[Balboa, León|Balboa (O Bierzo).]] As pallozas esténdense pola montaña oriental galega desde a comarca de Ancares a comarca da Fonsagrada tamén é posible atopalas nas comarcas limítrofes da Galicia estremeira de Ibias e do Bierzo.
Lingua kali'na
A lingua kali'na é unha lingua da familia caribe falada polo pobo kali'na de América do Sur. É falada por arredor de 7 400 persoas que viven maioritariamente en Venezuela, Güiana, Suriname, Güiana Francesa e o Brasil. A lingua está clasificada como altamente en perigo.
Palloza
Localización
A aldea do Piornedo é famosa polas súas pallozas, así como as do Cebreiro, na entrada en Galiza polo camiño de Santiago. Conta con varios exemplares restaurados, así como cun centro etnográfico. San Román de Cervantes conta cun conxunto de pallozas musealizadas. Pódense ver pallozas non musealizadas e nun estado de conservación aceptábel tamén en Doiras e nas aldeas da Galicia estremeira de Valouta, Balboa, Candín, Campo de Auga e Santo Antolín de Ibias.
Lingua kali'na
Nomes da lingua
A lingua é coñecida por diferentes nomes tanto polos seus falantes como por outros colectivos. Tradicionalmente foi a lingua foi chamada "Carib" ou "Carib proper" en inglés, e os seus falantes "Caribs" en inglés. É coñecida como caribe en castelán, galina en francés e karaïeb en neerlandés. Porén, os seus falantes chámanse a si mesmos kalina ou karìna (con diferentes escritas), e chaman á súa lingua Karìna auran. Outras variantes inclúen kali'na, kari'nja, cariña, kariña, kalihna, kalinya; ou maraworno e marworno.
Clasificación
O kari'na está clasificada como unha lingua caribe, da póla continental da Güiana.
Ordoño II
Rei de toda Galiza
Inquedo e activo reuniu un exército de todo o reino de 60.000 homes (segundo as crónicas) e tomou Medellín, Castro Alange e entrou en Mérida nunha espectacular campaña de saqueo. A reacción cordobesa non se fixo agardar, recrutouse un poderoso exército musulmán que avanzou cara ao río Douro, pero que foi derrotado por Ordoño II en Castromuros, na mellor coñecida como fazaña bélica de San Esteban de Gormaz (ano 917).
Xa no 918, en alianza con Sancho Garcés I de Navarra, marchou contra Nájera e Tudela, pero foron freados en Mutonia. O propio califa decretou a mobilización xeral e derrotou os monarcas navarro e galaico en Valdejunquera (920), aínda que ao ano seguinte, Ordoño II xa se recuperara e atacou de novo na zona de Sigüenza.
Da desfeita de Valdejunquera culpouse aos nobres casteláns Nuño Fernández, Fernando Ansúrez, Abolmondar Albo e o seu fillo Diego, que non se presentaran á batalla coa súa cabalería, sendo apreixados e encarcerados pola súa covardía. Deberon de ser logo liberados, xa que a documentación os presenta actuando con normalidade.
Fixo doazóns para engrandecer a catedral de León.
Vencellos matrimoniais
Casou tres veces, e a súa segunda esposa foi a galega Aragonta González, pronto repudiada. A súa terceira muller, Sancha, era a filla do rei Sancho Garcés I de Pamplona, e selaba así a amizade coa corte navarra. Porén, tampouco tivo descendencia con ela, polo que serán os tres fillos da primeira muller: a galega Elvira Menéndez os que acabarán reinando: Sancho Ordóñez nas terras galegas ao norte do río Miño, Afonso IV na Terra de Foris, Asturias e Castela, e Ramiro II no territorio galego entre o Miño e a fronteira de Coímbra; este reunificaría todos os territorios do seu pai. Antes disto, aínda reinaría, inmediatamente despois do pasamento de Ordoño, seu irmán Froila II, señor de Asturias ata ese momento, pero a descendencia deste será derrotada polos Ordóñez.
Ascendencia
Devanceiros de Ordoño II
A Cambra, Palmeira, Ribeira
A Cambra é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
La Rambla, Córdoba
250px|thumb|Vista aérea de La Rambla en [[1986.]] La Rambla é un concello español da provincia de Córdoba, en Andalucía. Atópase na Campiña Sur, a 358 metros de altitude e a 41 km de Córdoba.
Historia
Pero o 6 de febreiro de 1521 La Rambla viviu o acontecemento histórico máis importante durante o reinado de Carlos I, ao reunirse nela as cidades anticomuneiras de Andalucía para ratificar ao Rei. La Rambla era vila de reguengo pertencente á xurisdición de Córdoba. En 1647 Filipe IV permítelle nomear alcalde maior, pero cinco anos máis tarde a entrega ao Conde-Duque de Olivares, cuxo herdeiro, o marqués de El Carpio, véndea en 1677 aos marqueses de Almodóvar, máis tarde señores de La Rambla.
En La Rambla o 4 de marzo de 1864 naceu Alejandro Lerroux, que ocupou a presidencia do goberno durante un breve período da Segunda República Española.
Economía
A súa principal fonte de riqueza segue sendo a agricultura, aínda que destaca a incipiente e próspera industria oleira, con máis de 110 fábricas que distribúen os seus produtos por todo o mercado nacional, e, de maneira progresiva vaise incorporando ao mercado internacional.