cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra da orella de Jenkins
Fin da guerra e as súas consecuencias
En Europa, o enfrontamento entre as grandes potencias coloniais viuse ensombrecido polo estalido da Guerra de Sucesión de Austria (1740–1748). miniatura| España constrúe castelos no aire mentres que Inglaterra se ocupa do seu comercio. ([[Caricatura inglesa de 1740). No centro, a imaxe do vicealmirante Vernon que, grazas á súa vitoria en Portobelo, se converteu nun heroe inglés.]]
Oscar Piastri
Oscar Piastri, nado en Melbourne o 6 de abril de 2001, é un piloto de carreiras australiano que foi o piloto de reserva do Alpine F1 Team na tempada, xa que estivo anteriormente no academia de pilotos do equipo. Gañou a Formula Renault Eurocup de 2019 con R-ace GP, e gañou o Campionato de FIA de Formula 3 de 2020 e o Campionato de Fórmula 2 de 2021 con Prema Racing. Só é o sexto piloto que gaña a GP2/Fórmula 2 Championship na súa tempada de novato, e o quinto piloto que gaña a GP3/Fórmula 3 Campionato e o Campionato de GP2/Fórmula 2 en tempadas consecutivas. Fará o seu debut na Fórmula 1 no 2023 pilotando para McLaren.
Karting
Piastri comezou a correr con coches teledirixidos a nivel nacional antes de comezar a súa carreira de karting en 2011. Despois de ser profesional e competir en varias carreiras e campionatos australianos en 2014, Piastri comezou a competir en Europa e outros campionatos de karting sancionados pola CIK-FIA con Ricky Flynn Motorsport ao ano seguinte. Trasladouse ao Reino Unido para avanzar na súa carreira como pilotor en 2016, rematando sexto no Campionato do Mundo de 2016 en Bahrain.
2016
left|thumb|Piastri correndo no [[F4 British Championship|British F4 en 2017]] A principios de 2016, Piastri conseguiu o seu primeiro patrocinio importante, HP Tuners (fundado e propiedade do seu pai), que axudou a financiar a súa andaina nas carreiras. Amosouno no seu traxe de carreiras e no seu coche durante as tempadas da serie GP3, F3 e F2. Máis tarde, en 2016, Piastri fixo o seu debut nun monopraza en roldas seleccionadas do Campionato de Fórmula 4 dos EAU con Dragon F4, logrando dous podios para ocupar o sexto lugar do campionato.
2017
En 2017 Piastri foi elixido como parte da formación do TRS Arden Junior Racing Team para o campionato británico Británico de F4. Alí logrou seis vitorias e seis pole positions para rematar como subcampión de Jamie Caroline.
Serie GP3
En decembro de 2018, Piastri participou na proba de postempada en Yas Marina con Trident.
2018
thumb|Piastri correndo en [[Monza no Campionato Formula Renault Eurocup de 2018]] En 2018, Piastri fixo o seu debut no campionato, reencontrándose con Arden. Conseguindo tres podios, cunha segunda posición na segunda carreira en Hockenheim, rematou a tempada noveno no campionato.
Campionato da FIA de Fórmula 3
Competiu no Campionato da FIA Fórmula 3 de 2020 co equipo Prema Racing. Gañou a súa carreira de debut na categoría en Austria. Subiu ao podio tres veces seguidas nas roldas 3 e 4, e volveu gañar na 2ª carreira de Barcelona. Subiu ao podio por última vez na 1ª carreira de Monza. Na última rolda, Piastri terminou sétimo na 2ª carreira, o que lle permitiu coroarse campión por tres puntos, por diante de Théo Pourchaire e o seu compañeiro Logan Sargeant.
Fórmula 2
miniatura|Piastri pilotando para PREMA Racing na Fórmula 2 2021.
En 2021 continuou en Prema para competir no Campionato da FIA de Fórmula 2. A súa primeira vitoria na categoría foi na 2ª carreira da primeira rolda. Grazas aos bos resultados que inclúen dous podios en Mónaco, un en Bakú e outro en Silverstone, Piastri tomou o liderado do campionato despois da cuarta rolda, superando a Guanyu Zhou, o seu compañeiro de equipo na Academia Alpine. Nas últimas catro xornadas logrou catro pole positions e cinco vitorias que lle permitiron facerse co título na última xornada do ano.
Fórmula Un
Alpine e Piastri chegaron a un acordo para finalizar o contrato de Piastri con Alpine o 12 de novembro de 2022, o que lle permitiu pilotar para McLaren na sesión de probas do Gran Premio de Abu Zabi.
Tempada 2023
Piastri correrá para McLaren no xunto a Lando Norris. Alpine acordou rescindir o contrato de Piastri antes de tempo para permitir que Piastri se una a McLaren na sesión de probas de postempada inmediatamente despois do Gran Premio de Abu Zabi de 2022. Na súa primeira carreira no Gran Premio de Bahrain, Piastri foi o primeiro retirarse da carreira na volta 14, onde o seu coche non se reiniciou tras un cambio de volante.
Traxectoria profesional
† Como Piastri era un piloto invitado, non podía puntuar.
Resultados completos do Campionato de Fórmula 3 da FIA
(clave) (As carreiras en negra indican a pole position; as carreiras en cursiva indican puntos para a volta rápida dos dez primeiros clasificados)
Resultados completos do Campionato de Fórmula 2 da FIA
(key) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en itálica indican puntos pola volta rápida para os dez primeiros clasificados) † O piloto non rematou a carreira, pero clasificouse xa que completou máis do 90 % da distancia da carreira. ‡ Outorgáronse a metade de puntos xa que se completou menos do 75 % da distancia da carreira.
Manuel Gutiérrez Abella
Manuel Gutiérrez Abella, nado en Paradaseca (Vilafranca do Bierzo) en 1912, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Militante do PCE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 desertou do exército rebelde e formou parte dun grupo de prófugos da zona de Casaio xunto cos irmáns Gutiérrez Alba e Amaro Pérez Poncellas cos que despois se uniu á guerrilla. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo no que se fundou da Federación de Guerrillas de León-Galicia, organización que non abandonou pese ás ordes do PCE. Foi lugartenente de Edelmiro Alonso García subxefe da 3ª Compañía da I Agrupación da Federación que actuaba entre a estrada Ponferrada-Lugo, os límites das provincias de Lugo e Asturias, e o río Sil entre Ponferrada e Villablino.
En xullo de 1947 xunto con César Ríos, Serafín Fernández Ramón, Amadeo Fornelo a súa compañeira Antonia Rodríguez Ríos, Edelmiro Alonso e súa muller Adoración Campo, decidiu trasladarse a Francia. Reuníronse os sete o 27 de xullo preto de Pobladura, a poucos quilómetros de Ponferrada. Escondidos na casa dun enlace, foron avisados ​​pola noite da chegada da Garda Civil, e quedaron inmediatamente baixo os disparos dos gardas. Tres resultaron feridos, pero todos lograron fuxir e recuperar o seu punto de apoio. Pouco despois, un grupo de seis guerrilleiros cenetistas conseguiron saír do Bierzo e chegar a Bilbao desde onde foron evacuados por García Magdalena e outros militantes cenetistas. Aproveitando o partido de fútbol Atlético de Bilbao-Real Sociedad de San Sebastián, os guerrilleiros foron transportados a San Sebastián en trens repletos de simpatizantes, o que impediu o control rigoroso da policía. Despois trasladáronse a Francia.
Yann Arthus-Bertrand
A súa especialidade era a fotografía de animais, especialmente despois de estar en Kenya na reserva Masai Mara, rexión do Serengueti, pero máis tarde cambiou á fotografía aérea. Publicou máis de 60 libros coas súas fotografías tomadas desde helicópteros e globos aerostáticos en todas partes do mundo. A revista National Geographic publicou moitas veces as súas obras, que foron exhibidas en varios países.
Arthus-Bertrand é membro da "Académie deas Beaux-Arts de l'Institut de France".
Traballos
miniatura|300x300px|esquerda|Exposición «Alive», en Praga. Unha das súas fotos máis coñecidas é a dun mangleiro con forma de corazón en Nova Caledonia, que foi utilizada como portada para os seus libros The Earth from the air e The Earth from above.
En 2003, xunto a Baptiste Rouget-Luchaire e Sibylle d'Orgeval, iniciou o proxecto «6 mil millóns de Outros», 6 milliards d'autres en francés. Trátase de entrevistas realizadas a persoas de calquera clase social en diferentes países, que logo se presentan organizadas por temas. As preguntas son puntuais e refírense a temas compartidos por toda a humanidade: que é o amor?, que significa a guerra? que é a felicidade? En total, fixeron cinco mil entrevistas en setenta e cinco países, en idiomas diferentes, pero as curtas aparecen mangleiroas.
En 2008, presentou a exposición «Alive», na Praza da República de Praga, desde o 11 de xuño até o 30 de setembro. O tema foi claramente ecoloxista, apuntando cara ao desenvolvemento sustentable.
O 5 de xuño de 2009 estreou unha película chamada Home, cunha colección de fotos totalmente impresionantes, a cal trata sobre concienciar á poboación mundial dos problemas ecolóxicos e a rápida escaseza dos recursos naturais. Para que esta película fose difundida o máis amplamente posible, tiña que ser gratuíta. Un mecenas, o grupo PPR, permitiu que o fose. Europacorp, que a distribúe, comprometeuse en non ter ningún beneficio, porque Home non ten ningún interese comercial. O seu propósito principal é evitar esgotar os recursos naturais e impedir unha evolución catastrófica do clima da Terra. Tras "Home" lanzou "Planet Ocean", unha serie de documentais ao estilo de " 6000 Millóns de Outros" baixo o título de "Human", e recentemente lanzou "Terra" en colaboración con outro director.
Amaranthus blitum
Amaranthus blitum é unha especie de planta anual, economicamente importante, pertencente á familia Amaranthaceae. É nativa da rexión do Mediterráneo e naturalizouse noutras partes do mundo, incluído o leste de Norteamérica. A pesar de ser unha maleza, cómese en moitas partes do mundo miniatura|360x360px|Ilustración.
Descrición
Alcanza un tamaño de 20-60 cm de altura. A planta é glabra de cor verde escuro. O talo moi ramificado, carnoso, de cor avermellada e brillante. As follas son romas e estréitase na base. O bordo está dentado finamente. A inflorescenciaFé axilar e esférica.
Taxonomía
Amaranthus blitum foi descrita polo científico, naturalista, botánico e zoólogo sueco Carl con Linné e publicada en Species Plantarum 2: 990, no ano 1753. (1 de maio de 1753)
Etimoloxía
Amaranthus: nome xenérico que procede do grego amaranthos, que significa "flor que non murcha".
blitum: epíteto co que os gregos chamaban a Amaranthus blitum ''var. silvestre'', vlita (βλήτα), e comían as follas e os brotes tenros cocidos ao vapor ou fervidas e logo servidas con aceite de oliva, limón e sal.
Sinonimia
NOTA: Os nomes que presentan ligazóns son sinónimos noutras especies:
miniatura|esquerda|200x200px|Detalle da folla.
Estudos
O obxectivo do estudo foi determinar a actividade antioxidante (antioxidante total e actividades de eliminación de radicais libres e o contido fenólico total de Amaranthus sp). Tamén se estudaron os efectos de diferentes tempos de branqueo (10 e 15 min) sobre a actividade antioxidante e o contido fenólico.
Huineng
Dajian Huineng (en 大鑒惠能, en pinyin Dàjiàn Huìnéng, en Daikan Enō, en Hyeneung), nado no condado de Xinxing (Guangdong) en 638 e finado en 713, tamén coñecido como o Sexto Patriarca ou o Sexto Devanceiro de Chan, é unha figura central semilendaria na primeira época do budismo Chan. Segundo a tradición foi un leigo sen educación que obtivo o espertar de súpeto tras ouvir o sutra do diamante. A pesar da súa falta de adestramento formal, demostrou o seu entendemento ao quinto patriarca, Daman Hongren, que entón escolleu supostamente a Huineng como o seu auténtico sucesor en lugar da escolla coñecida publicamente de Yuquan Shenxiu.
Os estudos do século XX revelaron que a historia da carreira budista de Huineng fora probablemente inventada polo monxe Heze Shenhui, que afirmaba que era un dos discípulos de Huineng e foi enormemente crítico coas ensinanzas de Shenxiu.
Huineng está considerado o fundador da escola Chan Meridional da "Iluminación Repentina", que se centra nunha obtención inmediata e directa da iluminación budista. A Platforma Sutra do Sexto Patriarca (en 六祖壇經), que se di que é un rexistro das súas ensinanzas, é un texto de grande influencia na tradición budista da Asia Oriental.
Momificación
miniatura|[[Templo Nanhua, onde se di que Huineng viviu e ensinou.]] Consérvase un corpo momificado, supostamente de Huineng, no templo Nanhua de Shaoguan (norte de Guangdong). A momia foi vista polo xesuíta Matteo Ricci que visitou o templo en 1589. Ricci contou aos lectores europeos a historia de Huineng (nunha forma editada), describíndoo como semellante a un asceta cristián. Ricci chamouno Liùzǔ (i.e. 六祖, "The Sixth Ancestor").
Pablo Sáinz Villegas
Pablo Sáinz Villegas (nado o 16 de xuño de 1977) é un guitarrista clásico español.
Traxectoria
Naceu en Logroño, A Rioxa, onde comezou a súa formación musical aos seis anos. Continuou os seus estudos en Santander, no Conservatorio Superior de Madrid e en Alemaña. Residente en Nova York dende 2001 a súa carreira profesional como concertista levouno a actuar en prestixiosos auditorios como o Concertgebouw de Amsterdam, a Filharmónica de Berlín, o Teatro Chaikovskii de Moscova e no Carnegie Hall de Nova York. Tamén gañou sona por traballar con importantes referentes da música clásica internacional como Plácido Domingo, con quen tocou no Estadio Santiago Bernabeu e no Amazonas, ou John Williams. En Galicia deu un concerto coa Orquestra Sinfónica de Galicia na Coruña en 2019 e participou no Festival Bal y Gay de 2021.
Relacións Bután-Corea do Sur
As relacións entre Bután e Corea do Sur refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Corea do Sur. As relacións entre Corea do Sur e Bután estabelecéronse formalmente o 24 de setembro de 1987, sendo o décimo cuarto país en ter relacións bilaterais con Bután. Corea do Sur non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Dacca, Bangladesh. Bután tampouco ten embaixada en Seúl, mais si ten representación a través da embaixada de Dacca, en Bangladesh dende o ano 1980.
Universidade de Pécs
Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Historia
A primeira universidade en Pécs foi fundada en 1367 como unha das máis antigas de Europa Central. O seu fundador foi o rei Luís I de Hungría.
Século XX
En 1921, a antiga universidade húngara de Bratislava trasladouse a Pécs; a partir de 1982 continuou co nome de Janus Pannonius Tudományegyetem (JPTE).
Século XXI
A actual universidade xurdiu no ano 2000 pola fusión da Pécsi Orvostudományi Egyetem (POTE), actual Facultade de Medicina, e a Illyés Gyula Pedagógiai Főiskola (Escola Superior de Pedagoxía Gyula-Illyés) con sede en Szekszárd.
Estrutura
A universidade de Pécs ten hoxe dez facultades.
Alumnado e profesorado
Conta con máis de 30.000 estudantes matriculados e, polo tanto, é a máis grande de Hungría.
Entre os seus profesores figuraba Karl Kerenyi, que entre 1936 e 1941 ocupou a Cátedra de Filoloxía Clásica e Historia Antiga.
Skeleton nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do skeleton. O skeleton é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno. Debutou nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1928 realizados en Sankt Moritz (Suíza), se ben a súa segunda aparición non foi até vinte anos despois nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1948 disputados de novo en Sankt Moritz. Nestas dúas ocasións só se disputaron probas en categoría masculina. Despois de máis de cincuenta anos de ausencia no programa olímpico, reintroduciuse nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2002 realizados en Salt Lake City (nos Estados Unidos), realizándose unha prona en categoría masculina e outra en categoría feminina.
Os dominadores deste deporte son os Estados Unidos, o Reino Unido e o Canadá.
Santa Lucía de Moraña, Saiáns, Moraña
Santa Lucía de Moraña é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Tirso de Molina
Frei Gabriel José López y Téllez, nado en Madrid o 24 de marzo de 1579 e finado en Almazán contra o 20 de febreiro de 1648, foi un relixioso mercedario español coñecido como Tirso de Molina, que destacou como dramaturgo, poeta e narrador.
Tirso de Molina destacou sobre todo como autor dramático. A súa dramaturxia abrangue principalmente a comedia de enredo, como Don Gil de las calzas verdes, e obras haxiográficas como a triloxía de La Santa Juana ou La dama del olivar. Atribúeselle a creación do mito de Don Juan en El burlador de Sevilla, cuxa primeira versión puido ser de 1617, xunto coa obra Tan largo me lo fiais, editada no século XVII a nome de Calderón e que parte da crítica atribúe a Andrés de Claramonte (outro sector da crítica considérana unha versión emparentada cun arquetipo común escrito por Tirso entre 1612 e 1625). Tirso foi o primeiro autor que deu fondura psicolóxica ás personaxes femininas, que chegaron a ser protagonistas das súas obras literarias.
Traxectoria
miniatura|225px|[[Cigarral del Santo Ángel Custodio en Toledo, onde se reuniu Tirso de Molina con outros literarios baixo os auspicios do Cardeal Sandoval y Rojas]] Gabriel Téllez naceu en Madrid, fillo de Andrés López e Juana Téllez, humildes serventes de Pedro Mesía de Tovar, señor e despois conde de Molina de Herrera. Sábese que foi bautizado o 29 de marzo de 1579, na parroquia de San Sebastián de Madrid grazas ao investigador Luis Vázquez Fernández, que o documentou en «Gabriel Téllez nació en 1579. Nuevos hallazgos documentales». Tirso de Molina foi un discípulo fervoroso de Lope de Vega, a quen coñeceu como estudante en Alcalá de Henares; toda a súa vida defendeu a concepción lopista do teatro. O 4 de novembro de 1600 ingresou na Orde da Mercé e tras pasar favorablemente o novizado tomou os hábitos o 21 de xaneiro de 1601 no mosteiro de Santo Antoíño de Guadalaxara. Foi ordenado sacerdote en 1606 en Toledo, onde estudou artes e teoloxía e comezou a escribir; Tirso chegou con vinte e sete anos ao convento de Santa Catarina da Mercé, e aquí pasou gran parte da súa vida, entre os hábitos relixiosos e a súa dedicación ao teatro. Na súa obra Los cigarrales de Toledo mostra a súa predilección pola súa "patria adoptiva". Nesta cidade escribiu varias das súas obras (La villana de la Sagra, El vergonzoso en palacio e posiblemente tamén El burlador de Sevilla y convidado de piedra), e tivo os seus primeiros contratos teatrais. O 23 de outubro de 1615 estreouse no Mesón de la Fruta Don Gil de las calzas verdes, que provocou a envexa de Lope, xa que se ben non gustou en Madrid, foi moi aplaudida en Toledo. Nesta época tamén fixo viaxes a Galicia (en 1610 ou 1611), a Salamanca (en 1619) e a Lisboa.
En 1612 vendu un lote de tres comedias, e crese que xa escribira antes unha primeira versión de El vergonzoso en Palacio; de 1611 é La villana de La Sagra; contra 1613, El castigo del penseque e a triloxía de La santa Juana, e de 1615 data Don Gil de las calzas verdes; tamén ese ano estreou no Corpus toledano o auto Los hermanos parecidos. Xa por entón, se ben cultivaba tamén temas relixiosos, as súas sátiras e comedias provocáranlle problemas coas autoridades relixiosas, o que o levou a retirarse entre 1614 e 1615 no mosteiro de Estercuel en Aragón. Quizais por iso apenas figura no Viaje del Parnaso de Cervantes.
Entre 1616 e 1618 estivo en Santo Domingo, e foi profesor de teoloxía na universidade desa cidade durante tres anos e onde interveu ademais en asuntos da súa orde. Isto permitiulle coñecer numerosas historias da conquista que empregou máis tarde nas súa obras. De volta a España xa en 1618, instalouse en Madrid, onde entre 1624 e 1633 apareceron as cinco Partes das súas comedias; estas «profanas comedias» causaron un grande escándalo, de xeito que o 6 de marzo de 1625 se reuniu unha das xuntas con que o Conde-Duque de Olivares pretendía reformar os costumes. Tomouse entón a resolución de desterralo a Sevilla, onde residiu no Convento da Mercé, actualmente Museo de Belas Artes.
En 1622 participou no certame poético con motivo da canonización de Santo Isidro, mais en 1625 a Xunta de Reformación creada a instancias do Conde-Duque castigouno coa reclusión no mosteiro de Cuenca por escribir comedias profanas «e de maos incentivos e exemplos», e pediu o seu desterro e excomuñón maior se reincidise.
A pesar de todo, Tirso de Molina continuou a escribir e non se tomaron medidas maiores contra el ao minguaren as disposicións moralizadoras do Conde-Duque. De feito, en 1626 pasou a residir en Madrid e foi nomeado comendador de Trujillo, polo que viviu nesa cidade estremeña ata 1629, en que volveu a Toledo e posiblemente a Madrid.
Entre 1632 e 1639 estivo en Cataluña, onde foi nomeado definidor xeral e cronista da súa orde e compuxo Historia general de la Orden de la Merced. En 1639 o pontífice Urbano VIII concedeulle o grao de mestre. Porén, os enfrontamentos con membros da súa propia orde levárono outra vez ao desterro en Cuenca en 1640.
Os seus últimos anos pasounos no convento da Nosa Señora da Mercé en Soria, do que foi nomeado comendador en 1645. Faleceu en Almazán en 1648.
Relacións Bután-Países Baixos
As relacións entre Bután e os Países Baixos refírense ás relacións bilaterais entre Bután e os Países Baixos. As relacións entre os Países Baixos e Bután estabelecéronse formalmente o 10 de xuño de 1985, sendo o sexto país en ter relacións bilaterais con Bután. Os Países Baixos non posúen unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que contan cun embaixador non residente en Nova Deli, a India. Bután tampouco ten embaixada en Ámsterdam
Jock Landale
Traxectoria profesional
Tras non ser escollido no Draft da NBA de 2018], Landale asinou cos [[Atlanta Hawks para xogar a Liga de Verán da NBA. O 31 de xullo de 2018, asinou un contrato de dous anos co KK Partizan serbio. O 20 de maio de 2019, Landale asinou un contrato dun ano, con opción a outro máis, co BC Žalgiris Kaunas lituano.
O 20 de agosto de 2021, Landale asinou cos San Antonio Spurs.
O 30 de xuño de 2022, foi traspasado xunto a Dejounte Murray ós Atlanta Hawks, a cambio de Danilo Gallinari e varias eleccións da primeira rolda do Draft. Poucos días máis tarde, foi traspasado de novo, desta vez ós Phoenix Suns.
Dolores Rivas Cherif
Dolores Rivas Cherif, nada en Madrid o 1 de outubro de 1904 e finada en Cidade de México o 30 de abril de 1993, foi a esposa de Manuel Azaña, presidente do goberno e presidente da Segunda República Española, exiliada en México tras a morte do seu marido en Francia en 1940.
Orixes familiares
Naceu nunha familia da burguesía acomodada madrileña, e criouse no barrio de Salamanca. Filla de Matías Rivas e Susana Cherif. Cóntase con pouca información sobre a súa vida, á parte das referencias nas memorias do seu marido e o seu irmán. Muller de conviccións profundas, incluídas as relixiosas, sensible e culta. Coñecida na contorna familiar como Lola, e no exilio mexicano como Dona Lola.
Matrimonio
Acompaña con frecuencia ao seu marido. Está con el cando se asina o Pacto de San Sebastián en 1930, está con el no seu despacho cando se produce a Sanjurjada en 1932. Cando o deteñen en Barcelona en 1934 enseguida desprázase á cidade condal, acompañada polo seu irmán Cipriano e o deputado Mariano Ansó, sendo acosados durante a viaxe en tren por elementos policiais. Pasará un mes antes de que poida velo sen restricións, o 12 de novembro.
Guerra civil
Dous días antes do levantamento, o 16 de xullo, fora a visitar a uns sobriños enfermos en Guadarrama. Azaña deu a orde a Cándido de Oliva, secretario xeral da Presidencia, para que fóra a buscala. Mantívose xunto ao presidente en todo momento, en todas as súas residencias oficiais. Tamén estará na residencia do Palacio da Cidadela de Barcelona (1936), Mosteiro de Monserrat, A Pobleta (Valencia) en 1937, leira A Barata, preto de Tarrasa. Tras a derrota da Batalla do Ebro, acompañouno tamén ao castelo de Peralada e outros aloxamentos até a saída definitiva do país.
Primeiro exilio en Francia
Acompañou ao seu marido na súa saída ao exilio o 5 de febreiro de 1939, pasando camiñando a fronteira con Francia. Residiron en varios lugares (Collonges-sous-Salève, París, Xenebra, Pyla-sur-Mer) até a súa morte en 1940 en Montauban. Cando en 1940, tras a caída de Francia, Negrín ofrece a Manuel Azaña o seu traslado en barco a Inglaterra, este non acepta ao non haber pasaxe tamén para a súa muller. Será ela quen realice continuas xestións co embaixador de México en Vichy, Luís I. Rodríguez, para materializar a oferta de asilo político do presidente de México, xeral Cárdenas. Ao coñecerse a detención do seu irmán Cipriano, constan cartas de clemencia enviadas por Dolores Rivas Cherif ao Papa Pío XII e ao mismísimo Franco, entre outros moitos.
Existe polémica sobre se no momento da súa morte, Azaña comungou e recibiu a extremaunción. Dolores mandou chamar ao bispo da cidade, monseñor Pierre-Marie Thèas. Os historiadores pon en dúbida as manifestacións do bispo sobre a aceptación voluntaria dos sacramentos, a pesar das profundas conviccións relixiosas da súa muller. Dolores Rivas Cherif negou que o seu marido confesase e comungase no seu leito de morte nunha entrevista concedida en 1985 a TVE, e aclarou que chamou ao bispo en calidade de amigo.
Exilio definitivo en México
Posteriormente recibiu asilo político en México, onde residiría até a súa morte en 1993. Chegou ao porto de Veracruz o 23 de xuño de 1941. Disponse de poucos datos sobre os seus longos anos de vida en México, onde se mantivo discretamente apartada da política, aínda que dedicou esforzos a recuperar a obra do seu marido. Unha das poucas pertenzas que puido rescatar na súa precipitada saída de España foron os retratos ao óleo de Azaña e dela, pintados por López Mesquita en 1936, que sempre presidiron o salón da súa casa mexicana. Só unha vez saíu do país, para visitar Francia, onde repousaban os restos do seu marido.
A súa última residencia atopábase na colonia de Cuauhtémoc, ao coidado da súa sobriña Susana Rivas, filla do seu irmán Cipriano.
Morreu aos 89 anos, na súa casa, dun paro cardíaco. A familia mantivo durante unhas horas o suceso en segredo para celebrar unha cerimonia íntima á que asistiron 50 persoas vinculadas ao exilio republicano. Está enterrada no panteón español de cidade de México, xunto ao seu irmán Cipriano.
Recoñecementos durante a transición democrática
No seu encontro co rei comentoulle que, se o seu marido vivise até 1978, gustaríalle, como a calquera español, ser testemuña da histórica reconciliación dun país que, tras unha sinistra ditadura encabezada polo xeral Franco, até pouco antes desa data parecía irreconciliable.
Recibiu unha medalla de prata conmemorativa da Constitución Española de 1978, enviada polo presidente do Congreso dos Deputados,
En 1978 o goberno español concedeulle unha pensión de viuvez correspondente ao 40% do soldo dun xefe do Estado, ao redor de dous millóns de pesetas ao ano. Até entón, vivira practicamente da axuda familiar e mesmo dalgúns traballos caseiros, que, sobre todo nos primeiros anos do exilio, axudáronlle a saír adiante.
Constan tamén contactos cos presidentes Leopoldo Calvo-Sotelo e Felipe González nas súas visitas ao país.
En 1982 recibiu unha medalla conmemorativa da Universidade Internacional Menéndez Pelayo, símbolo do mérito da muller exiliada. O galardón recolleuno o embaixador de España en México, Emilio Casinello.
Aínda que nunca chegou a velos, o ministro do Interior, José Barrionuevo, púxose en contacto con ela para comunicarlle o achado dos arquivos do seu marido, atopados en 1984 nuns calabozos policiais de Madrid. No entanto ela decidiu que quedasen custodiados polo estado.
Desde 1991 dispuña de pasaporte diplomático que lle entregou persoalmente no seu domicilio o embaixador, Alberto Aza, pola súa condición de viúva de xefe de Estado.
Juan Rodríguez Rodríguez
Juan Rodríguez Rodríguez nado en San Pedro (Cesuris, Manzaneda) en 1887 e finado no mesmo concello o 10 de abril de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Despois de facer o servizo militar en 1910 marchou ao Brasil onde casou coa súa paisana Arsenia Losada. Regresaron a Galicia en 1913 pero volveron marchar a Brasil en 1915. En 1923 regresaron definitivamente e construíron casa e un muíño en Langullo. Afiliado ao PSOE. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro e despois alcalde de Manzaneda. Foi asasinado polos falanxistas de Langullo o 10 de abril de 1937.
Vida persoal
Casou con Arsenia Losada e foi pai de Mario Rodríguez Losada.
Bíatlon nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do bíatlon. O bíatlon é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno. Debutou nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1960 realizados en Squaw Valley (nos Estados Unidos) coa proba individual masculina de 20 quilómetros. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1968 realizados en Grenoble (Francia) incorporouse a primeira proba de relevos por equipos, e nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1980 realizados en Lake Placid (Estados Unidos) produciuse a primeira proba de esprinte. A competición feminina non foi engadida até os Xogos Olímpicos de Inverno de 1992 realizados en Albertville (Francia).
Antes da introdución do bíatlon como deporte olímpico en 1960, participou nos Xogos Olímpicos de Inverno a chamada patrulla militar, precedente do bíatlon. Este deporte foi oficial nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1924 en Chamonix e de demostración nas edicións de 1928, 1936 e 1948.
Os grandes dominadores deste deporte son Alemaña, Noruega, Rusia e Francia.
Porphyrios (balea)
Porfirios, tamén transliterado Porphyrios, en grego antigo ou medieval: Πορφύριος, foi unha balea grande que acosou e afundiu barcos nas augas preto de Constantinopla na Alta Idade Media, no século VI. Activa durante un período de máis de cincuenta anos, Porfirios causoulles unha gran preocupación aos mariñeiros bizantinos. O emperador Xustiniano I (r. 527–565) fixo un asunto importante capturalo, aínda que non puido atopar un xeito de facelo. Porphyrios finalmente chegou á súa fin cando varou preto da desembocadura do mar Negro e foi atacada e cortada en anacos por unha turba de veciños.
Nome
A balea recibiu o nome de Porfirios polos mariñeiros bizantinos; o nome ás veces é representado alternativamente como Porphyrius, Porphyrion, Porphyry ou Porphyrio e a súa orixe non está clara. As hipóteses comúns sobre o nome inclúen que se deriva do auriga contemporáneo Porfirios Calliopas ou do xigante mitolóxico Porfirión, quen fixo a guerra contra os deuses da mitoloxía grega. Anthony Kaldellis suxeriu en 2010 que o nome da balea aludía á púrpura imperial e, polo tanto, era "un sinal do respecto no que se tiña á balea". Esta idea tamén foi apoiada por Sian Lewis e Lloyd Llewellyn-Jones en 2018, que crían que o nome aludía á cor da realeza e era un sinal de gran temor para a balea.
En 1996, James Allan Stewart Evans suxeriu que o nome era unha referencia á cor da pel da balea Porphyra significaba unha cor púrpura profunda en grego e Porphyrios podería ter unha pel de cor viño escuro. Isto foi apoiado ademais por John K. Papadopoulos e Deborah Ruscillo en 2002, que crían que o nome significaba simplemente "roxo" ou "púrpura". Daniel Ogden tamén apoiou en 2008 a idea de que Porphyrios evocase a cor da balea, crendo que o nome era mellor interpretado como "neno roxo", tal como hoxe designa a un xénero de aves de plumaxe púrpura, como o camón (Porphyrio Porphyrio). Kaldellis tamén apoiou esta etimoloxía en 2017.
A vida
Porfirio aparece mencionado nos escritos do historiador bizantino Procopio de Cesarea do século VI, tanto na Historia das guerras (VII 29) como na Historia secreta.
Segundo Procopio, Porphyrios medía 13,7 metros (45 pés) de lonxitude e 4,6 metros (15 ft) ancho. As baleas non eran ben comprendidas na antigüidade nin na Idade Media e moitas veces eran vistas simplemente como grandes monstros.
Non é posible identificar con seguridade a que especie pertenceu Porphyrios. Podería ser un cachalote ou quizais unha candorca infrecuentemente grande. Porfirios tería sido un cachalote apoiado polo seu tamaño, longa vida activa e temperamento. Por outra banda, a identificación como candorca está apoiada pola súa localización xeográfica, xa que as baleas raramente se aventuran nas augas que se sabe que frecuentaba Porfirio. Se o nome é unha referencia á cor da pel, podería admitir calquera identificación xa que tanto o negro das candorcas como o gris marrón escuro dos cachalotes poderían interpretarse erroneamente como morado escuro.
Porfirio acosou os barcos nas augas de Constantinopla durante máis de cincuenta anos, aínda que non de forma continua xa que ás veces desapareceu durante longos períodos de tempo. Apareceu con máis frecuencia no estreito do Bósforo. Porfirio non fixo distincións con respecto aos barcos aos que atacaba, rexistrado como atacar barcos pesqueiros, mercantes e de guerra. Moitos barcos foron afundidos por Porphyrios, e a súa mera reputación aterrorizaba aos tripulantes de moitos máis; os barcos adoitaban dar desvíos para percorrer as augas onde a balea nadaba habitualmente. O emperador Xustiniano I, perplexo polos ataques e desexando manter seguras as rutas marítimas, fixo que a captura de Porfirio fose motivo de gran preocupación, aínda que non puido idear un medio para facelo.
Cando un día perseguía golfiños ou arroaces, Porphyrios encallou preto da desembocadura do Mar Negro e quedou varado. Aínda que Porfirio loitou e intentou saír da lama, só conseguiu afundirse e quedar máis atrapado. Os veciños dos arredores organizáronse rapidamente nunha turba para matar ao famoso monstro mariño, saíndo correndo con machados e cordas. Primeiro tentaron matar a Porphyrios usando as súas machadas, pero os seus cortes na súa carne tiveron pouco efecto. Usando cordas e vagóns, Porfirio foi arrastrado máis arriba na praia e a balea ao final foi atacado e cortado en anacos. Algúns dos atacantes gardaron a súa porción de carne mentres que outros comezaron a consumila no lugar.
Legado
Segundo Procopio, a morte de Porfirio foi un gran alivio para a poboación en xeral, aínda que algúns especularon con que a balea asasinada podería ser en realidade unha balea completamente diferente á que acosara á xente do mar. Porphyrios é o caso máis antigo documentado dun mamífero mariño que ataca aos mariñeiros.
Porfirio foi mencionado en The History of the Decline and Fall of the Roman Empire (1789), de Edward Gibbon; Gibbon cría que Porphyrios era un "estraño e vagabundo" xa que non hai especies comparábeis en tamaño e comportamento no Mediterráneo. No comentario de George Horne sobre o Decline and Fall de Gibbon, Horne interpretou o paso de Gibbon sobre a balea como sutilmente implicando que se trataba dunha besta ficticia. Enfadado por isto, Horne escribiu sobre Porphyrios que "ou Deus preparara unha balea especialmente para este propósito, ou non era unha balea en absoluto". O conto de Porphyrios menciónase no Moby Dick de Herman Melville (1851) como un caso histórico dunha balea que ataca aos humanos.
Porphyrios aparece na novela de ficción histórica de Robert Graves Count Belisarius (1938). Alí, Xustiniano, despois de recibir queixas de amigos e coñecidos da súa esposa, a emperatriz Teodora, envía ao famoso xeneral Belisario a cazar a balea. Belisario leva un buque de guerra equipado cunha catapulta para buscar a Porphyrios e a balea é descuberta mentres se dirixe cara a Constantinopla. A tripulación comeza a lanzar arpóns e frechas, aínda que isto ten pouco efecto xa que Porphyrios se mergulla debaixo das ondas e se afasta nadando. A batalla entre Belisario e Porfirio ás veces foi mencionada erroneamente como un acontecemento real por algúns autores posteriores.
Bobsleigh nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do bobsleigh. O bobsleigh é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno. Debutou nos Xogos Olímpicos de 1924 realizados en Chamonix (Francia). Dende entón, estivo presente en todas as edicións dos Xogos Olímpicos, agás a edición de 1960, realizada en Squaw Valley (Estados Unidos).
Ramón Outerelo
Traxectoria
Nacido en 1861 nunha aldea da provincia Pontevedra, emigrou á Arxentina en 1905, a bordo do buque Atlantique. Instalouse en Puerto Santa Cruz, na provincia de Santa Cruz, onde traballou nun hotel.
De ideas anarquistas, foi líder sindical e representante da Sociedad Obrera de Río Gallegos. Tivo un papel destacado nas folgas obreiras que se produciron na rexión dende 1920, colaborando estreitamente co tamén galego Antonio Soto e facendo de enlace co mesmo Soto no sur, con Albino Argüelles no centro e co célebre José Font, alcumado Facón Grande, no norte. En novembro de 1921 marchou á fronte dunha columna de 400 folguistas, cos que ocupou a localidade de Paso Ibáñez (chamada hoxe en día Comandante Luis Piedrabuena). Os traballadores pedían a liberdade dos compañeiros presos e deportados e o cumprimento das condicións laborais asinadas coa patronal uns meses antes.
Outerelo pediu parlamentar con Héctor Benigno Varela, o tenente coronel que estaba á fronte das tropas do exército enviadas polo goberno arxentino para acabar coas protestas. Varela ofreceu só unha posibilidade, a rendición incondicional. As tropas comezaron entón a asasinar aos traballadores e Outerelo fuxiu cara a Cañadón León (hoxe Gobernador Gregores) en busca dos grupos de Puerto San Julián, concentrándose na facenda Bella Vista, en Río Chico. Alí foi alcanzado polas tropas do tenente coronel Varela e executado o 2 de decembro de 1921.
Legado
En 2008 inaugurouse un monumento en lembranza de Ramón Outerelo na localidade de Puerto Santa Cruz, obra da escultora Ruth Viegener. Foi interpretado polo actor Osvaldo Terranova no filme de 1974, La Patagonia rebelde.
Xeración do 28
miniatura|400x400px| Estudantes da Xeración do 28. O nome Xeración do 28 coñécese como o colectivo venezolano de universitarios que protagonizou un movemento de carácter académico e estudantil no entroido de Caracas de 1928 que desembocou nun enfrontamento co réxime de Juan Vicente Gómez.
Esta actividade política desatada en 1928, con protestas e discursos políticos cargados de ideas marxistas e anti-gomecistas, levou a centos de estudantes á prisión da Rotunda e ao castelo de Puerto Cabello.
Neste movemento participaron como estudantes: Agustín Valdivieso Otaola, Rómulo Betancourt, Jóvito Villalba, Andrés Eloy Blanco, Juan Oropeza, Raúl Leoni, Rafael Vegas, Humberto Tejera, Miguel Otero Silva, Edmundo Fernández, Juan Bautista Fuenmayor, Germán Suárez Flamerich, Miguel Suárez Acosta Saignes, Kotepa Delgado, Juan Oropeza, Elías Toro, Rodolfo Quintero e Fernando Salvador Key Sánchez, Francisco Ignacio Romero Villalobos, entre outros. Segundo Miguel Otero Silva, o movemento estivo formado por un total de 252 estudantes.
Importancia
Foi o primeiro movemento de masas exitoso na historia política de Venezuela. Deste grupo xurdiron os dirixentes que comezaron a organizar os novos grupos políticos que constituían o futuro e instrumentos de loita política contra o goberno de Gómez.
O entroido
Os actos para o entroido consistiron en:
Todo no marco do fortalecemento da nova Federación de Estudantes de Venezuela, promovida por mozos estudantes que pretendían reconstruír esta entidade, pechada no pasado por Cipriano Castro.
Todo comezou o luns 6 de febreiro e transcorreu con normalidade durante o tempo, até que comezaron os pronunciamentos, o primeiro dos cales foi de José Pio Tamayo, que recitou un poema dedicado á raíña Beatriz I, considerada por algúns como a primeira antigomecista. manifesto. O poema decía: (...)Pero no, Majestad
que he llegado hasta hoy,
y el nombre de esa novia se me parece a vos!
Se llama: ¡LIBERTAD!
Decidle a vuestros súbditos
-tan jóvenes que aún no pueden conocerla-
que salgan a buscarla, que la miren en vos,
¡vos, sonriente promesa de escondidos anhelos!
Vuestra justicia ordene.
-alegre el junco en silbo de indígena romero-
armado de esperanzas como la antigua raza,
proseguiré en marcha.
Pues con vos, Reina nuestra,
juvenil, en su trono, ¡se instala el porvenir! Ao día seguinte na Praza da Pastora Joaquín Gabaldón Márquez, nunha vehemente arenga aos estudantes, convidounos a seguir o exemplo dos mozos patriotas na Victoria de 1814 e o mércores día 8 no teatro Rívoli, nun recital de poesía., estalaron os discursos políticos onde falaron Miguel Otero Silva, Manuel Noriega Trigo, Gonzalo Carnevali, Jacinto Fombona Pachano, Antonio Arráiz e Rómulo Betancourt.
Cárcere, protesta e liberdade
O goberno puxo fin á celebración e o 14 de febreiro, Día da Xuventude: polas súas intervencións detiveron aos estudantes de Dereito Rómulo Betancourt, Joaquín Gabaldón Márquez e Jóvito Villalba, Prince Lara por romper a placa e a Pío Tamayo polo seu poema "subversivo".
En solidariedade cos detidos, máis de douscentos universitarios difundiron un telegrama a Juan Vicente Gómez no que se consideraban corresponsables do ocorrido, polo que tamén foron encarcerados 214 deles, agora na antiga fortaleza colonial de Puerto Cabello. Ante este abuso de autoridade, en Caracas estalaron novas protestas populares, acompañadas do peche de negocios e folgas, que se estenderon a outras partes do país. Para calmar, e nun acto sen precedentes, o goberno deixou en liberdade aos mozos estudantes doce días despois da súa detención, que foron aplaudidos polos populares ao regresar á capital.
7 de abril Rebelión
Nos primeiros días do mes de abril, o día 7, tivo lugar o levantamento militar do capitán Rafael Alvarado e dos subtenentes Barrios, Fernández e Leffman (da Academia Militar), os militares contaron co apoio inmediato e amplo dos estudantes. e outros sectores da sociedade caraqueña. Deste xeito, os dirixentes estudantís do 28 que iniciaran un movemento de protesta, víronse moi pronto nun movemento armado que tiña como finalidade derrocar o goberno de Gómez.
Curling nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do curling. O curling é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno. Debutou nos Xogos Olímpicos de 1924 realizados en Chamonix (Francia), se ben o resultado desta competición non foi considerado oficial até os Xogos Olímpicos de Inverno de 2006 realizados en Turín (Italia) polo Comité Olímpico Internacional. Este deporte foi considerado de demostración nas edicións de 1932, 1988 e 1992, pasando a ser considerado como deporte oficial a partir dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998 realizados en Nagano (no Xapón).
Xeración do 28
7 de abril Rebelión
Aínda que os rebeldes conseguiron controlar o cuartel de Miraflores, cando acudiron ao Cuartel de San Carlos para facer o mesmo, comprobaron que os alí implicados foran dominados polo propio xeneral López Contreras. A pesar de que o movemento foi facilmente suprimido polo goberno de Gómez, demostrou a existencia de tendencias contrarias ao gomecismo, pero que non proviñan do vello caudillismo do século XIX. Anos máis tarde, o capitán Alvarado declararía sobre a sublevación:
Curling nos Xogos Olímpicos
Realízanse dúas competicións, unha masculina e outra feminina. Os grandes dominadores deste deporte son o Canadá, Suecia e Suíza.
Xeración do 28
7 de abril Rebelión
«...después de la fiesta de los estudiantes comprendí que el estado de ánimo del pueblo de Venezuela, en un momento dado, era posible que acompañara a un individuo de ideas nuevas (sin ser socialista) hasta la realización de un plan preconcebido...».
En definitiva, todos os implicados no levantamento foron detidos e xulgados en condicións de tortura e crueldade. O capitán Alvarado morreu no cárcere do castelo de Puerto Cabello o 12 de decembro de 1933 e a maioría dos seus compañeiros permaneceron no cárcere até a morte do xeneral Gómez en decembro de 1935.
Pandeiro
Un pandeiro, adufe ou pandeiro cadrado, é un instrumento musical membranófono de percusión directa. Está formado por un marco cadrado de madeira e un parche de pel animal cosido sobre el.
Características
Estes antigos instrumentos de procedencia mediterránea eran xa coñecidos polas culturas mesopotámicas e no antigo Exipto. Na Península Ibérica o seu uso conservouse até a actualidade en diferentes rexións como Asturias, León, Cataluña ou Portugal. En Galiza, aparece reproducido entre a iconografía románica dalgunhas igrexas desde o século XIII: San Miguel do Monte, San Martiño de Agudelo, Santa María de Ucelle,etc. esquerda|miniatura|Perspectiva interior dun pandeiro O adufe, que foi o nome orixinal en galego para o instrumento até a súa substitución polo termo pandeiro, consiste basicamente nunha pel, normalmente de cabra ou ovella, que envolve un bastidor de madeira fabricado con tal propósito. As medidas do bastidor varían, existindo algúns modelos máis pequenos, que se sosteñen coa man esquerda, e outros máis grandes que apoian nos dous antebrazos. Mesmo foi achado nos Ancares un tipo especial de pandeiro, de grandes dimensións, que tocaban dúas persoas cos puños co fin de escorrentar as treboadas.
Para mellorar a súa sonoridade, os pandeiros cadrados adoitaban levar no interior varios bordóns tensados contra o parche. Tamén se lle introducían garavanzos, axóuxeres ou mesmo pequenas pedras que soaban ao percutir sobre o instrumento. Existían tradicionalmente diferentes xeitos de tanxelo, e acostumaba acompañarse o seu son grave co son agudo das ferreñas, como testemuñan moitas das cantigas recollidas nos cancioneiros. O adufe foi empregado copiosamente por toda a xeografía galega para o acompañamento do canto e do baile en seráns e foliadas. Porén, coa aparición da pandeireta a finais do século XIX, foi relegado nas preferencias populares até desapareceren por completo en moitos lugares. De feito, nas recollas etnográficas iniciadas na década de 1980, só se atoparon en Galiza tocadoras en activo nas comarcas ourensás de Verín e Viana, e nas pontevedresas do Condado, da Paradanta e de Vigo. A esta última pertencía unha das máis recoñecidas tocadoras galegas de pandeiro cadrado: María Grande Sobral (Maruxa das Cortellas). Nas Frieiras destacou como intérprete e informante a señora Concha do Canizo.