cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O xardín da alegría
Sinopse
Supetamente viúva, Grace Trevethyn atópase nunha situación financeira crítica cando herda numerosas débedas que o seu home foi acumulando durante anos. Están a piques de embargarlle a casa, e entón, empregando o seu coñecemento talentoso da horticultura, decide artellar un plan de cultivar marihuana de gran calidade para logo vendela a bo prezo, e así resolver os seus problemas económicos.
Banda sonora
Pistas
Spin-offs
Martin Clunes protagonizou dous filmes para a televisión despois deste filme e baseados no personaxe que interpretou: Doc Martin e Doc Martin and the Legend of the Cloutie.
Tiamat
Tiamat é unha deusa/monstro primitivo pertencente á mitoloxía babilónica e destacable no poema épico Enûma Elish.
Quique Roxíos
Enrique González Álvarez, coñecido literariamente co sobrenome de Quique Roxíos, nado en Boal en 1964, é un escritor asturiano en lingua galega.
Tiamat
Mitoloxía
Tiamat sería o principio feminino, o mar, representación das potencialidades do caos prístino. Monstro femia, maléfico nas lendas babilónicas, a auga salgada que en unión con Apsu (o principio masculino, a auga doce) deron nacemento a deuses, e animais empezando con Lahmu e Lahamu (os mangleiros), pero ao pouco tempo de crealos, estes molestáronos co seu ruído, o deus da maxia, Ea, logrou someter a Apsu, deixándoo nun longo sopor (por iso é que a auga doce está queda)pero non puido facer nada contra Tiamat quen moi enfurecida coa morte do seu esposo creou unha lexión de demos liderados por Kingu, que era o seu amante e un dos seus fillos.
Rótula
miniatura|100px|Rótula humana esquerda (vista anterior) miniatura|100px|Rótula humana esquerda (vista posterior)
Tiamat
Mitoloxía
Os deuses decidiron darlle todos os seus poderes a Marduk, -fillo de Enki- este venceu a Kingu, quen quedou paralizado de medo ao velo chegar, e logo a Tiamat, á que fixo deixar a boca aberta cun vendaval e a que despois lle lanzou unha frecha dentro do estómago. Logo disto, do sangue de Kingu naceron os humanos e a partir do corpo de Tiamat, que Marduk encadeou nos puzos do abismo e partiu á metade, creouse, da súa metade superior o ceo e da súa metade inferior a terra firme. As súas bágoas convertéronse nas nacentes do Tigris e o Éufrates.
Rótula
A rótula o óso superior da perna, por enriba da tibia e peroné. Ten un tamaño reducido e forma parte da cámara proximal do xeonllo. É un triángulo de base superior e vértice inferior. Presenta as seguintes estruturas:
Tiamat
Noutras culturas
Esta lenda é paralela coas de Vitra na mitoloxía hindú, Cipactli da relixión Azteca e Tifón na mitoloxía grega
Rótula
Cara posterior
A diferenza da anterior esta é moito máis irregular. Presenta unha canle, que se despraza pola superficie anterior do fémur. Na parte máis inferior relaciónase cun paquete adiposo.
Bordos laterais
Pasan por eles os tendóns dos músculos vasto externo e interno, que forman parte do tendón cuadricipital.
Knæskal
Lista real de Turín
A Lista real de Turín, tamén coñecida como o Canon real de Turín, é un papiro hierático do antigo Exipto que se cre data do reinado do faraón Ramesses II, agora no Museo Egizio (Museo Exipcio) en Turín. O papiro é a lista máis extensa dos faraóns recompilada polos antigos exipcios, e é a base para a maioría da cronoloxía antes do reinado de Ramesses II.
Creación e uso
Crese que o papiro data do reinado de Ramesses II, durante a metade do Imperio Novo de Exipto ou a XIX dinastía. O comezo e final da lista perdéronse, non hai introdución e a lista non continúa despois da XIX dinastía. Así, a composición podería ter lugar noutro tempo posterior, desde o reinado de Ramesses II ata a XX dinastía exipcia. O papiro enumera os nomes dos gobernantes, a duración dos reinados en anos, con meses e días para algúns faraóns. Nalgúns casos agrúpanse por familia, o que corresponde aproximadamente ás dinastías do libro de Manetón. A lista inclúe os nomes de gobernantes efémeros ou aqueles que gobernaron pequenos territorios e que non se mencionan noutras fontes.
A lista tamén contén faraóns da XV Dinastía, os Hicsos que gobernaron o Baixo Exipto e o delta do río Nilo. Os gobernantes Hicsos non teñen cartuchos (bordos que indican o nome dun rei), e engádese un signo xeróglifo para indicar que eran estranxeiros, aínda que normalmente nas listas de faraóns os gobernantes estranxeiros non están nas listaxes.
O papiro era orixinalmente unha relación de impostos, pero nas súas costas está escrito unha lista de gobernantes de Exipto, incluíndo faraóns míticos como deuses, semi-deuses e espíritos, así como faraóns humanos. Que se usase o reverso dun papiro antigo pode indicar que a lista non tiña unha importancia formal para o escritor, aínda que se cre que a función principal da lista era como unha axuda administrativa. Polo tanto, é menos probable que o papiro non tivese prexuízos contra certos gobernantes e crese que inclúe todos os faraóns de Exipto coñecidos polos seus escritores ata a XIX ou XX dinastía.
Descubrimento e reconstrución
O papiro atopouno o viaxeiro italiano Bernardino Drovetti en 1820 en Luxor (Tebas), Exipto e en 1824 adquiriuno o Museo Exipcio de Turín en Italia e foi designado como o Papiro Número 1874. Cando a caixa no que fora transportado a Italia, foi desempaquetada, a lista desintegrárase en pequenos fragmentos. Jean-Francois Champollion, examinándoo, só puido recoñecer algúns dos fragmentos máis grandes que conteñen nomes reais e fixo un debuxo do que puido descifrar. Creouse unha reconstrución da lista para entendela mellor e axudar á investigación.
O investigador saxón Gustav Seyffarth (1796-1885) reexaminou os fragmentos, algúns de só un centímetro cadrado de tamaño, e fixo unha reconstrución máis completa do papiro baseado só nas fibras do papiro, xa que aínda non se podía determinar o significado dos caracteres hieráticos. O exiptólogo de Múnic Jens Peter Lauth, realizou un traballo posterior sobre os fragmentos, que confirmou en gran medida a reconstrución de Seyffarth.
En 1997, o destacado exiptólogo Kim Ryholt publicou unha nova e mellor interpretación da lista no seu libro "A situación política en Exipto durante o segundo período intermedio entre 1800 e 1550 a.C." Despois doutro estudo sobre o papiro, espérase unha versión actualizada de Ryholt. O exiptólogo Donald Redford tamén estudou o papiro e sinalou que, aínda que moitos dos nomes da lista corresponden a monumentos e outros documentos, hai algunhas discrepancias e non todos os nomes corresponden, cuestionando a fiabilidade absoluta do documento para a cronoloxía previa a Ramesses II.
A pesar dos intentos de reconstrución, aproximadamente o 50% do papiro permanece desaparecido. Este papiro, tal como esta actualmente constituído, ten 1,7 m de largo por 0,41 m de ancho, dividido en máis de 160 fragmentos. En 2009 descubríronse fragmentos inéditos no almacén do Museo Exipcio de Turín, en bo estado. Espérase unha nova edición do papiro.
O nome Hudjefa, que se atopou dúas veces no papiro, agora é coñecido por ser usado polos escribas reais da Época de Ramesside durante a  XIX dinastía do antigo Exipto cando os escribas recompilaron listas de faraóns como a  mesa real de Sakkara e o canon real de Turín e o nome dun faraón falecido era ilexible, danado ou completamente borrado.
Contidos do papiro
O papiro divídese en once columnas, distribuídas do seguinte xeito. Os nomes e os cargos de varios faraóns seguen sendo discutidos, xa que a lista está moi danada.
thumb|800px|centre|Lista real de Turín con correccións de 2013 das posicións dalgúns fragmentos - representación da táboa de filas do papiro orixinal, traducidas a xeroglíficos
Estes son os nomes reais escritos no papiro, sen omisión de deidades, anos, resumos e encabezados:
Alice in Borderland
Alice in Borderland (今際の国のアリス) é un manga de suspense escrito e ilustrado por Haro Aso. Foi serializado pola revista Shōnen Sunday S de Shogakukan dende novembro de 2010 até marzo de 2015, e posteriormente foi publicado en Weekly Shōnen Sunday dende abril de 2015 ata marzo de 2016.
Alice in Borderland foi adaptado nun original video animation (OVA) en 2014 de tres episodios. Netflix adaptou a historia nunha serie de acción en vivo dirixida por Shinsuke Satō, a cal foi estreada en decembro de 2020.
Sinopse
Arisu, Karube e Segawa son un trío de delincuentes xuvenís que están aburridos das súas vidas actuais. Durante unha celebración con foguetes, Arisu desexa vivir nun mundo distinto que puidese ser máis emocionante para el. O seu desexo cúmprese, e os tres son transportados a un mundo paralelo exactamente igual que o seu no que desapareceu todo a xente. Despois de percorrer o festival baleiro de persoas, coñecen unha muller que lles di que acaban de "entrar no xogo". Despois ela explícalles en Borderland, deben xogar distintos xogos para sobrevivir.
OVA
No ano 2014, o manga foi adaptado nunha OVA de tres episodios producida por Silver Link e Connect, e dirixida por Hideki Tachibana.
Alessano
miniatura|220px|Panorámica da vila. Alessano (en grego antigo Ἀλεξιανόν Alexianón) é unha vila e comune da provincia de Lecce, na Puglia, no suroeste de Italia.
Alice in Borderland
Serie de acción en vivo
Netflix produciu unha seri de acción en vivo dirixida por Shinsuke Satō, a cal se estreou o 10 de decembro de 2020 en máis de 190 países de maneira simultánea. A serie de Netflix componse de 16 episodios e está protagonizada por Kento Yamazaki e Tao Tsuchiya.
Alessano
Xeografía
Situada no extremo sur da provincia, na península de Salento, a unha altitude media de 140 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 28,69 km 2, e no ano 2018 contaba cunha poboación de 6 391 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 220 hab./km 2.
Samsara (filme de 2001)
Samsara é un filme independente de 2001 coproducido entre a India, Alemaña, Italia, Francia e Suíza que foi dirixido por Pan Nalin. O filme conta a historia dun monxe budista e a súa procura da iluminación. Está protagonizado por Shawn Ku no papel do monxe Tashi, e Christy Chung como Pema.
Samsara foi galardoado co "Premio da Audiencia" ó filme máis popular na 51ª edición do Festival Internacional de Cinema de Melbourne, entre outros galardóns noutros festivais, e entrou entre os dez primeiros filmes máis vistos en Italia e Francia ese ano.
Músculo esternocleidomastoideo
O músculo esternocleidomastoideo ou esternocleidomastoide é un músculo da rexión superficial lateral do pescozo. As funcións principais son a de rotación da cabeza cara ao lado oposto e a flexión do colo. O esternocleidomastoideo está innervado polo nervio accesorio. Provén do cranio e vai ata as clavículas e escápulas.ercións
Relacións
Ten unha cara superficial en contacto coa aponeurose cervical superficial e unha cara profunda relacionada co paquete vasculonervioso do pescozo, formado pola arteria carótide común, nervio vago e vea xugular interna. Na parte superior do pescozo a carótide común divídese en carótide interna e carótide externa.
Innervación e función
É innervado polo nervio accesorio (XI par cranial), raíces C2-C3. A súa función é a de manter a testa erguida e elevar os ombros.
Aristágoras de Mileto
Aristágoras de Mileto (en grego antigo: Ἀρισταγόρας ὁ Μιλήσιος Aristagórās ho milēsios) foi un tirano da cidade xonia de Mileto a finais do século -VI e principios do século -V.
Igrexa de Fleringe
A igrexa de Fleringe (sueco: Fleringe kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Fleringe, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Aristágoras de Mileto
Contexto histórico
Aristágoras era fillo de Molpágoras e xenro (e sobriño) de Histieo, a quen os persas colocaran á fronte da cidade de Mileto en calidade de tirano. Aristágoras tomou o control da cidade cando Histieo foi promocionado como conselleiro do rei aqueménida Darío I.
Igrexa de Fleringe
Historia e arquitectura
A igrexa de Fleringe está construída de pedra calcárea e data do século XIII e a nave e o coro son as súas partes máis antigas. Máis tarde, durante o mesmo século, construíuse a súa torre. A súa sancristía probablemente foi construída antes de 1650. Dende entón a igrexa non foi substancialmente alterada, pero sufriu danos nun grande incendio no ano 1676.
A igrexa está situada nun cemiterio rodeado por unha muralla baixa na cal aínda se conserva unha lychgate medieval. No seu exterior aínda esán as cortes da igrexa, un feito pouco común. A fachada da igrexa está adornada con portais esculpidos de estilo gótico. Destes, o da torre é o que está máis ricamente decorado, provisto de adornos vexetais.
Do seu interior non se conserva ningún do mobiliario medieval xa que foi destruído polo incendio de 1676. O mobiliario actual data todo do século XVIII. O piar principal ten unha base collida doutra igrexa medieval en ruínas, a igrexa de Gann. Probablemente fíxose debido a que a vella base resultou danada polo lume. Sobreviviron tamén algúns fragmentos de frescos, probablemente executados polo artista coñecido como Passionsmästaren no século XV. O retablo é do ano 1701, o púlpito de 1726 e os bancos son tamén do século XVIII. A pía bautismal ten o monograma de Cristián IV de Dinamarca e estivo orixinalmente na igrexa do castelo de Visborg, en Visby.
Aristágoras de Mileto
Revolta xónica
Aristágoras marchou entón a Grecia para solicitar apoio das poles gregas. Pediu inicialmente apoio de Esparta, argumentando que unha invasión a Persia sería fácil e que a capital, Susa, se atopaba só a 3 meses de camiño, pero o rei Cleómenes I decidiu manterse á marxe. Tivo máis éxito con Atenas e Eretria, capital da illa de Eubea, que enviaron vinte e cinco trirremes respectivamente coas súas tripulacións, axuda pouco eficaz, pero para  Aristágoras, o suficiente   para catapultar ese apoio moral que os sublevados necesitaban.
Segundo o historiador grego Heródoto de Halicarnaso, era máis fácil convencer a unha asemblea de miles de atenienses que a un só rei espartiata. Inicialmente a revolta tivo bastante éxito pois os gregos chegaron á capital de Lidia, (Sardes), arrasando parte da cidade. Artafernes defendeu con éxito a cidadela, e cando os gregos se retiraban, saíu ao seu encontro derrotándoos. A rebelión finalizou posteriormente no -494 coa toma e abatemento de Mileto.
O final
Antes do final da revolta, e vendo a derrota que se aveciñaba, Aristágoras fuxiu a Tracia, á colonia milesia de Mircino, onde tentou establecer unha nova colonia no río Estrimón, no mesmo sitio onde posteriormente se asentou a colonia ateniense de Anfípole. Morreu a mans dos tracios cando estaba a atacar unha cidade tracia veciña.
Basilisco verde
O basilisco verde (Basiliscus plumifrons) é unha especie de lagarto nativo de América Centrail, e o seu hábitat natural abrangue dende o leste de Honduras, a través de Nicaragua e Costa Rica, até o oeste de Panamá.
Descrición
Os basiliscos verdes son omnívoros e aliméntanse de insectos, pequenos mamíferos como roedores, e mesmo algunhas especies máis pequenas de lagartos. A súa dieta inclúe tamén froitos e flores. Entre os seus predadores máis frecuentes atópanse as aves de presa, as sarigüeias e as serpes.
As femias desta especie poñen entre 5 e 15 ovos á vez. Depositan estes ovos en lugares quentes, como area húmida ou terra. Delongan entre oito e dez semanas en chocar, tralo cal o novo espécime nace xa como un lagarto totalmente independente.
Frederic Escofet
Frederic Escofet i Alsina, nado en 1898 en Barcelona e finado o 27 de marzo de 1987, foi un militar catalán ao servizo de Generalitat de Cataluña antes e durante a guerra civil española.
Traxectoria
Militar de carreira desde 1919, sería oficial voluntario en Marrocos desde 1920 a 1923.
Alexandre Dumas (fillo)
Alexandre Dumas, nado en París o 27 de xullo de 1824 e finado o 27 de novembro de 1895 en Marly-lle-Roi, foi un novelista e dramaturgo francés.
Pobo náhuatl
miniatura|Os náhuatls en México. Os náhuatls son un grupo de pobos prehispánicos de Mesoamérica que habitan en México, O Salvador, Guatemala, Honduras e Nicaragua. Son o meirande pobo indíxenas de México e o segundo máis importante no Salvador. Os seus devanceiros foron os aztecas ou mexicas, que xunto a outros pobos antigos de Anáhuac tiñan en común a lingua náhuatl. Actualmente o termo mexicano é a súa autodenominación, pero esta contraponse ao xentilicio dunha nación que involucra a outros grupos indíxenas e estranxeiros que botaron raíces en territorio mexicano; con todo débese de ter en conta que os náhuatls son os mexicanos orixinarios dende un punto de vista estrito, aínda que se confunda o termo. O seu nexo principal en común era a súa lingua, o náhuatl ou nahuat, ademais de grandes similitudes na súa relixión e cosmovisión. Son náhuatls os pobos prehispánicos de Texcoco, Tlaxcala, Chalco, Cholula, Acolhuacan e os aztecas entre outros, destacan estes últimos pola fundación de Tenochtitlán e a súa influencia sobre os outros pobos da rexión.
Frederic Escofet
Traxectoria
O 26 de xuño de 1936 o Presidente da Generalitat, Lluís Companys elíxeo xefe dos Mossos d'Esquadra (policía autónoma catalá), policía na que Escofet ingresara en 1930, acabada a ditadura de Primo de Rivera, como Comisario Xeral de Orde Pública, por consideralo un home leal ante a inminencia do golpe de estado do exército. O fracaso dos feitos do 6 de outubro de 1934, coa proclamación do Estado Catalán, servira para avaliar o perigo dos insurrectos, e poder preparar accións que van abortar a insurrección en Barcelona en xullo do 1936.
Alexandre Dumas (fillo)
Traxectoria
Ademais de soportar o estigma da ilexitimidade, Dumas fillo levaba sangue negro. O seu pai era un cuarterón descendente dun nobre francés e unha negra haitiana. Nos internados escolares, Dumas fillo foi sempre vituperado polos seus compañeiros. Todas estas experiencias determinaron os seus pensamentos, comportamento e escritos. No seu primeiro libro de poemas, Pecados de mocidade (1847) denunciaba, dalgunha forma, a vida disipada que levou na súa mocidade, renegando dela.
En 1844, Dumas trasladouse a Saint-Germain-en-Laye para vivir co seu pai. Alí coñeceu a Marie Duplessis, unha moza cortesá que inspiraría a súa novela romántica A dama das camelias (1848). Adaptada como obra teatral, alcanzou tal éxito que animou a Dumas a proseguir coa súa carreira de dramaturgo. Titulouse, en inglés Camille e constituíu a base para a ópera de Verdi, La traviata (1853). Nas súas obras teatrais, cargadas de ensinos morais, denuncia os prexuízos sociais da época e avoga polos dereitos da muller e os nenos.
En 1864, Alexandre Dumas casou con Nadeja Naryschkine, con quen tería unha filla. Tralo falecemento desta, contraeu matrimonio con Henriette Régnier.
No transcurso da súa vida, Dumas escribiu outras doce novelas e varias obras teatrais. En 1867 publicou a súa novela semi-autobiográfica "L'affaire Clemenceau", considerada por moitos como un dos seus mellores traballos literarios.
Foi elixido membro da Academia francesa en 1874 pese á oposición pertinaz de Victor Hugo. En 1894 concedéuselle a Lexión de Honor.
Foi enterrado no cemiterio de Montmartre, en París.
Pobo náhuatl
Cosmovisión náhuatl
Ao centro do universo atópase tlaltícpac, porción da Terra estendida horizontal e verticalmente, constitúe gran parte do mundo visible material. Este atópase rodeado de auga inmensa teo-atl que se prolonga ata que se reúne cos ceos, esta última é o Ilhuíca-atl, auga celeste.
Frederic Escofet
Traxectoria
Despois da guerra civil vai exiliarse en Bélxica, logo regresaría a Barcelona, onde morre en 1987.
Pobo náhuatl
Dimensión horizontal
O universo distribúese en catro cuadrantes ou rumbos que parten desde o mesmo embigo de tlaltícpac. Mirando cara ao poñente por onde o Sol de opón, é a casa deste, simbolízao a cor vermella; cara á esquerda está o sur que se simboliza co azul; a fronte da casa do sol (rumbo leste) simbolízase pola cor branca que representa a luz, a fertilidade e a vida; á dereita do camiño do Sol está o cuadrante negro do universo, o rumbo da rexión dos mortos.
Frederic Escofet
Traxectoria
Escofet é unha das testemuñas que declaran sobre a guerra civil no filme de Jaime Camino "La vieja memoria".
Pobo náhuatl
Dimensión vertical
Os ceos eran capas esféricas superpostas separadas por traveseiros a entender dos propios náhuatls, sobre os primeiros movíanse os distintos astros celestes e arriba destes estaban as capas onde habitaban os deuses. Existen variantes na denominación dos distintos ceos, segundo a descrición pictórica do códice vaticano A temos que o primeiro ceo é por onde se move a Lúa e as nubes, Ilhuícatl Metztli. O segundo ceo é o lugar das estrelas, Citlalco, que se dividían en dous grandes grupos, as 400 estrelas do norte, Centzon Mimixcoa, e as 400 estrelas do sur, Centzon Huitznahua. O terceiro ceo, Ilhuícatl Tonatiuh, era o ceo por onde o Sol se movía diariamente desde o rumbo da luz á súa casa. O cuarto ceo, Ilhuícatl huitztlan era o ceo de Venus, que era o planeta mellor estudado polos náhuatls e asociado a Quetzalcóatl. As estrelas fumarentas ou citlalin popoca como se chamaba aos cometas pertencían ao quinto ceo. O sexto e sétimo ceo son os da noite e o día, o oitavo está en disputa, a versión máis aceptada é que é o lugar das tempestades. O noveno, décimo e undécimo; branco, amarelo e vermello respectivamente, son morada dos deuses, teteocam (lugar onde eles viven). Para rematar, o duodécimo e décimo terceiro constituían a mansión da dualidade, Omeyocan, onde habita Ometeótl, rexión metafísica fonte de xeración e de vida.
Os 9 infernos son planos e cada vez máis profundos, por eles deben de pasar os descarnados (os mortos) afrontando durante catro anos probas para poder descansar ao fin.
Antonio Arias Teixeiro
O nome Antonio Arias Teixeiro pode referirse a:
Viaduto do Ulla (AP-53)
miniatura|200px|[[Ministerio de Fomento de España|Fomento segue a rotular as súas obras en Galicia só en castelán.]]
O viaduto do Ulla, tamén coñecido como viaduto de Reguenga, é unha infraestrutura construída para salvar o paso do río Ulla, situada na autoestrada AP-53 (sector dependente do ministerio de Fomento da Autoestrada Central Galega) entre os concellos de Vedra (A Coruña) e Silleda (Pontevedra).
Características
Encóntrase no Tramo I, Santiago-Silleda, da autoestrada central galega, de 33,6 km de lonxitude, sendo o viaduto máis longo dos doce que ten este tramo.
O viaduto, sobre o río Ulla, no límite das provincias da Coruña e Pontevedra, conta 700 m de lonxitude, ten 16 vans e calzadas separadas que franquean o val do Ulla. A altura sobre o río no van que o cruza é de 65 m.
O viaduto arranca na parroquia Santa Cruz de Ribadulla (Vedra), preto do lugar do Coto, onde se encontra a Área recreativa de Agronovo, e remata no lugar de Reguenga da parroquia de Cervaña (Silleda). moi preto da limítrofe parroquia de Arnois, xa no concello da Estrada.
Freás
O topónimo galego Freás pode referirse a:
Comunidades Europeas
dereita|miniatura|200px|CE 1990
As Comunidades Europeas son dúas organizacións internacionais (foron tres coa extinta Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro) de cooperación económica, infraestrutura xurídica e funcional da Unión Europea: a Comunidade Europea (antiga Comunidade Económica Europea) e a Comunidade Europea da Enerxía Atómica. Estas comunidades axudaron a crear unha forte unión económica entre os seus países membros. A intención era incentivar a cooperación entre os países europeos, asoballados por dúas guerras mundiais na primeira metade do século XX, para fomentar así unha solidariedade entre os estados que garantise a paz. Todos os países membros formaban parte das tres. Co Tratado de fusión (ou Tratado de Bruxelas) de 1965 crearíase un único poder executivo para as tres, constituíndo o xermolo da futura Unión Europea.
CECA
Foi a primeira comunidade. Creada por seis Estados: Alemaña, Francia, Italia, e os tres países do Benelux (Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo). Ocuparíase dos sectores do Carbón e do Aceiro deses seis países. Fundada no ano 1951, é considerada a "semente" da Unión Europea por ser a primeira Comunidade Europea. O tratado de fundación da devandita comunidade tiña unha validez de 50 anos, expirando o 2002 e quedando os seus eidos de decisión dentro da actual Comunidade Europea (herdeira directa da CEE).
CEE
A máis importante, sen dúbida, das tres Comunidades Europeas. Foi fundada polos mesmos membros da CECA, no ano 1957, por un dos dous Tratados fundacionais de Roma, uns anos despois de que se demostrase que era un éxito. Esta vez, non se lle poñería un prazo de validez en anos ao tratado. Nesta nova Comunidade Europea (a CEE), trataríanse distintos e variados temas, todos económicos, que servirían para ampliar aínda máis a cooperación dos Estados europeos que quixesen formar parte dela. Entre algunha das cousas importantes que se farán nesta comunidade, están, entre outras cousas, establecer un arancel exterior común, unha política agrícola conxunta (a PAC), e crear institucións para o desenvolvemento económico de todos os países da CEE. A CEE desapareceu como tal, e pasou a chamarse Comunidade Europea (CE) despois do Tratado de Maastricht de 1992. Nese mesmo tratado, estableceuse que as tres Comunidades Europeas, a CECA, a CE (anterior CEE), e a CEEA (ou EURATOM), pasarían a formar parte da nova Unión Europea. Confúndese moitas veces a CEE coa actual CE (Comunidade Europea), e coa UE (Unión Europea), cando en realidade, non son exactamente o mesmo (aínda que a CE é a herdeira directa da desaparecida CEE, e á súa vez, a actual CE é só unha parte da Unión Europea).
CEEA (EURATOM)
A CEEA, ou EURATOM, crearase o mesmo día cá CEE, no ano 1957, creada polo outro Tratado Fundacional de Roma, e terá como finalidade establecer un mercado común de produtos nucleares, e o desenvolvemento pacífico da enerxía nuclear entre os seus países membros. Tampouco, ao igual cá CEE, terá un prazo marcado de anos para a súa existencia. Unha vez máis, todos os membros destoutra comunidade (a terceira) tamén o son da CECA e da CEE. É posiblemente a menos coñecida das tres Comunidades Europeas.
Estas tres Comunidades Europeas, a CECA, a CEE, e a CEEA (ou EURATOM), grazas á sinatura dos seus Estados membros do Tratado de fusión (ou Tratado de Bruxelas) de 1965 terán un mesmo poder executivo e compartirán as mesmas institucións e órganos a partir de entón.
A partir do Tratado de Maastricht
Dentro da Unión Europea hai tres alicerces, e dentro do primeiro atópanse as dúas Comunidades Europeas que aínda sobreviven', a CE e a EURATOM (ou CEEA), logo da desaparición da CECA no ano 2002.
As Comunidades Europeas foron a base sobre a que se estableceu a actual Unión Europea, pero hoxe en día, as dúas Comunidades que quedan só forman un dos tres alicerces da UE.
Paul Kelly
Paul Maurice Kelly, nado en Adelaida o 13 de xaneiro de 1955, é un músico australiano.
Traxectoria
A súa variada produción musical abrangue desde o bluegrass até o reggae, mais principalmente as súas influencias son rock, folk e country.
Sund, Åland
Sund é un municipio de Finlandia situado na rexión de Åland. En 2018 a súa poboación era de 1 021 habitantes. A superficie do termo municipal é de 184,32 km2, dos cales 76,11nbsp;km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,44 hab./km².
O concello é unilingüe en sueco.
Partido xudicial de Tui
[[Ficheiro:Pontevedra - Mapa judicial.png|miniatura|240px|dereita|
miniatura|Predio dos xulgados de Tui O Partido xudicial de Tui é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 6 da provincia de Pontevedra.
Comprende os concellos da Guarda, Oia, O Rosal, Tomiño e Tui. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Tui. A dirección do partido sitúase na Praza da Inmaculada da localidade. Tui conta con tres Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Vermú
miniatura|Catro botellas de vermú europeo. miniatura|Vermús de diferentes cores. O vermú (do francés vermout ou vermouth e estes do alemán wermut, ‘asente’) é unha bebida alcólica que se toma antes do xantar, e que adoita acompañarse dunha comida lixeira ou petisco. Elabórase con viño e aromatízase con substancias vexetais maceradas do xénero Artemisia, cunha graduación alcólica comprendida entre 15° e 20°. Adoita comporse de viño branco, asente e outras substancias amargas. Estes viños son tipicamente europeos, cun aroma característico que lles dá unha elegancia particular para un cóctel ou aperitivo. Xeralmente pódese atopar dous tipos: vermello e branco. O vermú vermello (italiano) é doce; en tanto que o branco (francés) é seco, con maior grao alcólico.
Historia
Segundo un relato, estas bebidas foron inventadas por Hipócrates, sonado médico e filósofo da antigüidade, nacido o 460 a. C. Puxo a macerar en viño flores de asente e follas de fraxinela (Dictamnus albus) e obtivo o que na Idade Media foi chamado «viño hipocrático» ou, sinxelamente, «viño de herbas».
Co paso do tempo a palabra adquiriu tamén un sentido xenérico para definir o aperitivo –calquera bebida cuns petiscos– previo á comida. De aquí provén a expresión «quedamos para tomar o vermú?».
O Picouto
O topónimo O Picouto pode referirse a varios lugares de Galicia:
Luisana Lopilato
Luisana Loreley Lopilato, nada en Buenos Aires o 18 de maio de 1987, coñecida sinxelamente como Luisana Lopilato, é unha actriz, modelo e deseñadora de moda arxentina. É coñecida polas súas actuacións en Chiquititas, Rebelde Way, Alma pirata, Casados con hijos etc e por ter formado parte da banda de pop/rock Erreway xunto a Felipe Colombo, Benjamín Rojas e Camila Bordonaba. É a irmá máis nova do tamén actor Darío Lopilato e esposa do cantante canadense Michael Bublé. miniatura|Logo da serie Casados con hijos.
Lugares de Cariño
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cariño.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cariño
Le Monde diplomatique
Le Monde diplomatique, chamado coloquialmente Le Diplo, é un xornal francés de periodicidade mensual fundado en maio de 1954 por Hubert Beuve-Méry a modo de suplemento para o diario Le Monde. Presenta unha liña editorial esquerdista, defendendo outro tipo de globalización e posicionándose a prol dos países do Terceiro Mundo.
Internacional
A partir do final da década de 1970, Le Monde diplomatique comezou a ser editado tamén fóra de Francia. En 2010 o xornal conta con 68 edicións no estranxeiro, en 26 linguas, sendo 35 impresas e 33 electrónicas. De 500 mil exemplares en 1996, o total das edicións estranxeiras impresas pasou a 1,4 millón de exemplares en 2005.
O xornal aborda temas relacionados á Europa, á América Latina e ao Mundo Árabe. Alén dos artigos traducidos da edición francesa, até 20% das materias das edicións estranxeiras son elaboradas por redaccións locais.
Redacción
En 2010, o director da publicación é Serge Halimi (anteriormente o director fora o galego Ignacio Ramonet), sendo o redactor xefe Maurice Lemoine e os seus adxuntos Martine Bulard, Philippe Río, Anne-Cécile Robert. Así mesmo, na redacción figuran Mona Chollet, Alain Gresh, Pierre Rimbert, Dominique Vidal e Laurent Bonelli.
Espazo bidimensional
miniatura|Os eixes x e y simbolizan o espazo de dúas dimensións. O espazo bidimensional está formado por dúas dimensións (altura e largura), sendo plano na súa esencia. É só un ente ideal (teórico), pois no mundo real, calquera superficie palpábel está formada por polo menos tres dimensións. Os entes primitivos do espazo bidimensional son o punto e a recta.
Son características do espazo bidimensional:
Lista de crustáceos de Galicia
A seguinte é unha lista alfabética dos crustáceos atopados en Galicia. Está baseada, entre outros, na información recollida dos traballos feitos polos expertos en carcinoloxía Eduardo González Gurriarán e Matilde Méndez Guerrero para os crustáceos decápodos, Juan María Junoy Pintos e Josep Castelló-Escandell para os crustáceos isópodos.
Este grupo contén arredor de 67.000 especies vivas que foron atopadas con maior ou menor abundancia nas costas galegas.
A taxonomía da fauna carcinolóxica está sometida a bastantes cambios debido ás novas achegas de información científica polo que precisa de revisións periódicas para poder engadir os novos datos obtidos.
Joaquín Maurín
Joaquín Maurín Julià, nado en Bonansa (Huesca) o 12 de xaneiro de 1896 e finado en Nova York o 5 de novembro de 1973, foi un político republicano catalán. Fundou o Bloc Obrer i Camperol (BOC), que unido a Izquierda Comunista, de Andreu Nin, formaría o POUM: Partido Obreiro de Unificación Marxista, en 1935.
Traxectoria
Joaquín Maurín Juliá involucrouse desde novo en actividades políticas, sendo por iso procesado en varias ocasións. Estudou maxisterio, exercendo como mestre en Lleida a partir de 1914, afiliándose á Confederación Nacional do Traballo (CNT), sindicato anarquista creado en 1911. En 1920 foi elixido secretario xeral da CNT de Lleida e director do seu semanario Lucha Social. En 1921 foi enviado coa delegación da CNT ao congreso fundacional da Internacional Sindical Vermella ou III Internacional en Moscova. Tras regresar da Rusia Soviética en outubro de 1921, será elixido Secretario xeral da CNT, cargo que ocupa ata a súa detención en febreiro de 1922. A partir dese ano foi un dos organizadores dos Comités Sindicalistas Revolucionarios (CSR), corrente pro-bolxevique dentro da CNT. Como parte da mesma, fundou o semanario La Batalla, en decembro de 1922.
No comezo de 1924 ingresou, xunto o grupo de La Batalla no Partido Comunista de España (PCE), encargándose da organización da Federación Comunista Catalano-Balear (FCCB). A ditadura do xeneral Miguel Primo de Rivera encarcerouno en xaneiro de 1925, permanecendo na cadea ata outubro de 1927. Xa libre, exíliase en París como outros dirixentes do PCE, regresando a Barcelona en 1930. Nos meses anteriores á instauración da II República Maurín volve a editar La Batalla e, oposto á política estalinista do PCE, a Federació Comunista Catalano-Balear que dirixe escíndese do Partido.
O 1 de marzo de 1931, a FCCB fúndese co Partit Comunista Català, dirixido por Ramón Casanellas, nacendo o Bloc Obrer i Camperol (BOC) (Bloque Obreiro e Campesiño), do que Maurín saíu elixido secretario xeral. O novo partido medra de forma salientable durante os dous anos seguintes, converténdose no primeiro partido obreiro de Cataluña. Durante a Revolución de Outubro de 1934 promove a creación das Alianzas Obreiras, que se mostraran efectivas na unidade de todas as organizacións obreiras de Asturias. Tras a derrota da Revolución do 34, o BOC unifícase coa Izquierda Comunista (ata esa altura a organización trotskista española), dirixida por Andreu Nin, en setembro de 1935, dando lugar ao Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM), do que Maurín é elixido secretario xeral. O POUM asinou o pacto da Fronte Popular, sendo Maurín votado deputado nas eleccións do 16 de febreiro de 1936.
Catro Columnas
miniatura|300x300px|As Catro Columnas en [[Montjuïc, Barcelona|Montjuïc (Barcelona)]]
Río Amme
260px|miniatura|O río Amme o seu paso por [[Palamuse.]] O Amme é un río de Estonia que flúe ao longo de 59 km desde o lago Kuremaa ata que desemboca pola esquerda no río Emajõgi preto da antiga abadía de Kärkna, na súa maior regando a rexión de Võrumaa.
Catro Columnas
As orixinais foron demolidas en 1928 durante a ditadura de Primo de Rivera, un ano de celebrarse a Exposición Universal de 1929. No ano 2010, foron reconstruídas a poucos metros do lugar orixinal. No momento actual, son un símbolo de perseveranza, convición e da forza de lingua, cultura e identidade nacional catalá.
Construción
miniatura|As Catro Columnas orixinais As columnas formaban parte dun proxecto de urbanización da montaña de Montjuïc que Puig i Cadafalch presentou en 1915, coa finalidade de realizar unha exposición en 1917 centrada no tema da electricidade e a industria eléctrica. Pretendía presentar, a nivel mundial, a Barcelona como capital do Mediterráneo, e a Cataluña como un país cun goberno moderno, a Mancomunidade, e este proxecto sería como o "Versalles catalán". O proxecto foi rexeitado, pero Puig i Cadafalch, volveu presentalo con vistas á Exposición Universal de 1929. Construíronse en 1919, e foron a primeira edificación do proceso de urbanización da montaña.
As columnas, situada na Praza das Belas Artes, tiñan que  representar a Cataluña: a columnata representaría a herdanza grega (unha referencia ao templo de Atenea Niké da acrópole de Atenas) e un edificio con cúpula homenaxearía o legado romano. O proxecto global había ser o núcleo fundamental da futura futura Exposición Universal de 1929.
Foron construídas con ladrillos enlucidos que imitaban a pedra e tiñan uns 20 metros de altura e 2,5 metros de diámetro. O arquitecto tiña pensado coroar as 4 columnas con 4 vitorias aladas mais esta parte non se chegou a realizar.
Demolición
As columnas foron demolidas no ano 1928, pouco antes dunha visita de Primo de Rivera á cidade. Este, durante a súa ditadura, ordenou a eliminación sistemática de tódolos símbolos públicos do catalanismo para que non tiveran presenza nos medios de comunicación e limtar o impacto que podería darlles a Exposición Universal de 1929, que estaba a ter lugar en Montjuïc.
A belixerancia da ditadura foi tal que chegou a modificar os nomes de moitos pobos: castelanizounos e eliminou os carteis cos nomes das rúas en catalán. Igualmente, o complexo que había chamarse Iberona, en lembranza dos iberos, os primeiros habitantes das terras catalás, pasou a deominarse como "Pueblo español", e a praza dende a que se accedía ao recinto pasou a ser Praza de España. E tamén fixo colocar dúas torres venecianas na entrada. Con posterioridade, Franco mesmo chegou a inhabilitar como arquitecto a Puig i Cadafalch.
Proceso de reconstrución
miniatura|Proceso de reconstrución das Catro Columnas miniatura|Operarios rematando o proceso de reconstrución. Co restablecemento da democracia xurdiron varias voces que reclamaban a reconstrución das columnas, e mesmo o concello de Barcelona aprobou a restitución en 1994, pero non se puido chegar a un acordo sobre a localización máis axeitada.
Hiroyuki Sanada
Hiroyuki Sanada (真田 広之) nado como Hiroyuki Shimosawa (下澤 廣之) o 12 de outubro de 1960, é un actor xaponés.
Catro Columnas
Proceso de reconstrución
Un ano despois, en 2002, a Rede de Entidades Cívicas e Culturais dos Países Cataláns polos Dereitos e Liberdades Nacionais, que representaba a máis de 60 asociacións, comezou a pedir adheseións, sinaturas e o apoio para a reconstrución. Progresivamente, varias personalidades do mundo da política e da cultura, tales como Jordi Pujol, Pasqual Maragall, Ernest Benach, Gabriel Ferraté, Vicent Partal, Antoni Tàpies, Isabel-Clara Simó e Josep Maria Ainaud de Lasarte, entre outros, deron o seu apoio á iniciativa.
Entre 2005 e 2007, producíronse varios pronucnciamentos de diferentes institucións públicas: o 9 de novembro do 2005 o Parlamento catalán aprobou unha resolución sobre a posible recuperación do monumento, e un ano despois o Consello da cidade asegurou que en 2007, o 50º aniversario da morte de josep Puig i Cadafalch, sería un bo ano para reconstruír as columnas; e comezaron as conversas entre Ferran Mascarell, entón concelleiro de Cultura da cidade, e os responsables da Rede de Entidades Cívicas.
Durante o 2007, o Institut d'Estudis Cataláns organizou a exposición itinerante "Puig i Cadafalch arquitecto e político, e o monumento das catro columnas en Montjuïc", que se presentou, entre outros lugares, no Ateneo Barcelonés, en Mataró, Xirona, la Bisbal d'Empordà e Les Borges Blanques.
No pleno do 27 de xuño de 2008, o Parlamento de Cataluña aprobou unha proposición non de lei, co apoio de tódolos partidos políticos e presentado por ERC, para promover a restauración dos Catro Columnas, en homenaxe aos patriotas cataláns. En 2009 presentouse un proxecto de construción, desenvolvido polo equipo de arquitectos Roselló-Sangenís, seguindo o proxecto orixinal do edificio de Puig i Cadafalch e algúns manuais de construción clásicos. O concello de Barcelona presentou o proxecto nos medios de comunicación o 10 de novembro de 2009.
As obras de reconstrución comezaron durante o primeiro trimestre de 2010. Inicialmente estaba previsto que se inaugurara o monumento durante a Diada do 11 de setembro, ou para as Festas da Mercè, pero as obras foron prolongándose. Posteriormente, informouse que cada columna tería unha altura de 18,7 metros. O día 4 de novembro de 2010 soterrouse, na base das columnas, unha furna conmemorativa coa documentación xerada por varias organizacións cívicas durante o proceso de reivindicación da reconstrución das columnas. O día 7 de decembro elimináronse as estadas que se instalaran para construílas.
A reconstrución, cun orzamento de 2,5 millóns de euros, foi realizada con aneis de pedra artificial -unha mestura de cemento, granito, mármore branco, colocados mediante un guindastre e fixadas mediante unhas pezas metálicas. Con todo, a súa construción foi realizada na Praça do Marquès de Foronda, entre a Fonte Máxica e o Palau Nacional de Montjuïc, un pouco máis arriba da súa localización orixinal. A altura definitiva das columnas, incluíndo o pedestal, é de 20 metros.
Na base dunha das columnas aparece a inscrición:
Outras construcións
En 1999 a Universidade Autónoma de Barcelona ergueu catro columnas no campus de Bellaterra como homenaxe ás de Puig e Cadafalch. Foron realizadas polo escultor valenciano Andreu Alfaro.
Ben Pon
Bernardus Marinus "Ben" Pon nado en Amersfoort, Países Baixos o 9 de decembro de 1936 é un ex deportista olímpico e expiloto de competición dos Países Baixos. Competiu nunha carreira de Fórmula 1, o Gran Premio dos Países Baixos de 1962, pero tivo unha andaina moito máis larga competindo con coches deportivos, antes de dar as costas á competición para concentrarse no comercio do Viño. Tamén representou aos Países Baixos en tiro nos Xogos Olímpicos de 1972, terminando o 31º.
Vida
O seu pai, Ben Pon, Sr., era un importador de Volkswagen Escaravello nos Estados Unidos, e considérase o "pai" do Volkswagen Volkswagen Tipo 2 debido ao seu interese inicial e a participación no proxecto.
Desde a súa retirada no campo deportivo, Pon volveu a súa atención ao comercio do viño. Agora é coñecido polo seu Bernardus Winery en Carmel Valley, California, e é dono do negocio de venda de viños máis antigo dos Países Baixos.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Montbard
miniatura|Centro histórico de Montbard miniatura|O canal de Borgoña en Montbard
Situada na liña de ferrocarril de París-Lión a Marsella-Saint-Charles, servida polo TGV, está atravesada polo canal de Borgoña.
Vila natal dos naturalistas Buffon e de Louis Jean Marie e Pierre Daubenton, Montbard alberga unha importante industria de transformación metalúrxica.
Xeografía
No ano 2016 albergaba unha poboación de 5 334 habitantes, o que facía que nese ano a súa densidade de poboación fose de 115 hab./km2.
Demografía
A evolución do número de habitantes de Montbard coñécese a través dos censos da poboación levados a cabo na comuna desde 1793. A partir do 2006 as poboacións legais das comunas son publicadas anualmente polo INSEE.
Hidrografía
O seu territorio está atravesado polo río Brenne e polo canal de Borgoña.
Comunicacións
A súa estación de ferrocarril está servida polas lilñas dos TGV París-Dijon-Besançon-Mulhouse e Lille-Mulhouse, que unen a vila a París nunha hora e a Lille en dúas horas.
Historia
O lugar de Montbard foi ocupado desde tempos antigos. Na época dos galos, Montbard albergou unha comunidade de druídas.
En 1590 a vila foi cercada polo vizconde de Tavannes Guillerme de Saulx, tenente do rei Henrique IV de Francia, que loitaba contra Charles Emmanuel, duque de Savoia-Nemours.
En 1707 o naturalista e conde Georges-Louis Leclerc, naceu en Montbard, e alí viviu gran parte da súa vida, facendo frecuentes viaxes a París, onde dirixía o Xardín real das plantas medicinais (chamado o "Xardín do Rei"), futuro Museo Nacional de Historia Natural de Francia. Alí albergou a Jean-Jacques Rousseau ao seu regreso do exilio. E alí escribiu os textos que constitúen a súa obra monumental, a Histoire naturelle, générale et particulière avec la description du cabinet du Roy. Tamén traballou para desenvolver a economía do seu dominio: en 1733 creou un viveiro de árbores, e en 1767 estableceu forxas onde se facían balas de canón.
Gran Premio do Reino Unido de 1979
O Gran Premio do Reino Unido de 1979 (oficialmente o XXXII Marlboro British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 14 de xullo de 1979 no circuíto de Circuíto de Silverstone, Northamptonshire, Inglaterra. Foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de, disputada sobre 68 voltas.
Montbard
Historia
En xullo de 1813 Jean-Andoche Junot, duque de Abrantes, xeneral e amigo do emperador Napoleón I, morreu medio tolo en Montbard, na casa de seu pai.
Gran Premio do Reino Unido de 1979
Eliminatorias
Eliminatorias viu Alan Jones logrou a súa primeira pole position e a do equipo Williams por 0´6 segundos sobre Jean-Pierre Jabouille no Renault. Nelson Piquet logrou o terceiro lugar no Brabham o segundo Williams de Clay Regazzoni partiu xunto a el na segunda fila, mentres que René Arnoux no segundo Renault e Niki Lauda no segundo Brabham compoñían a terceira fila. Completando os dez primeiros estaban John Watson no McLaren, o Lotus de Carlos Reutemann e Mario Andretti, e Jacques Laffite en Ligier. Os Ferrari decepcionaron, o líder do campionato Jody Scheckter só foi 11º e Gilles Villeneuve 13º.
Montbard
Historia
En 1833 foi aberto ánavegación o canal de Borgoña.
Gran Premio do Reino Unido de 1979
Carreira
Ao comezo da carreira, Regazzoni saíu liderando, pero antes do final da primeira volta pasárono o seu compañeiro Jones e Jabouille. Andretti e os Ferrari tamén fixeron saídas rápidos, poñéndose preto de Piquet, Lauda e Arnoux. Ao final da 2ª volta, Piquet cometeu un erro e fixo un trompo en Woodcote, mentres René Arnoux pasou Mario Andretti, que se retirou pouco despois. Jacques Laffite tamén perdeu tres posicións en favor dos dous Ferrari e Carlos Reutemann. Unha volta máis e Arnoux tamén pasou a Lauda, con problemas cos freos que finalmente levou a súa retirada na volta 13, deixando a Arnoux cuarto, Scheckter quinto e Villeneuve obedientemente seguindo ao surafricano.
Montbard
Historia
En 1926, por decreto de Raymond Poincaré, Montbard constituíuse en subprefectura, substituíndo ás subprefecturas de Châtillon-sur-Seine e Semur-en-Auxois.