cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Movemento feminista en Galicia
Traxectoria
Entre as revistas importantes do movemento feminista en Galicia encádranse Andaina e a Festa da Palabra Silenciada e entre as activistas na historia do feminismo galego sitúanse Nanina Santos, do equipo de redacción de Andaina, María Xosé Queizán, impulsora de Festa da Palabra Silenciada, Luísa Ocampo, de Mulheres Nacionalistas Galegas e Lupe Ces, impulsora nos inicios da Marcha Mundial das Mulleres.
Stanley Johnson
Stanley Herbert Johnson Jr., nado o 29 de maio de 1996 en Anaheim, California, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Johnson foi seleccionado na 8ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Detroit Pistons. Tras disputar a Liga de Verán cos Pistons, asinou o seu contrato de rookie. O 27 de outubro de 2015, fixo o seu debut cos Pistons, facendo 7 puntos, 4 rebotes e 3 asistencias na vitoria por 106-94 contra os Atlanta Hawks.
O 7 de febreiro de 2019, Johnson foi traspasado xunto a Jason Smith e catro futuras eleccións da segunda rolda do Draft ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Thon Maker ós Detroit Pistons, e a Nikola Mirotić ós Milwaukee Bucks.
O 11 de xullo de 2019, Johnson asinou cos Toronto Raptors.
O 8 de setembro de 2021, Johnson asinou cos Chicago Bulls. Foi cortado o 16 de outubro de 2021 polos Bulls.
Haim Revivo
Haim Revivo, nado o 22 de febreiro de 1972 en Ashdod, é un futbolista israelita, actualmente retirado. Foi un xogador destacado no Celta de Vigo durante a súa etapa no conxunto celeste.
Traxectoria
Os seus 2 primeiros anos co Fenerbahçe foron un éxito, deixando ó equipo no 2001 como o campión de Turquía, pero despois perdeu a atención dos dirixentes do club logo de que outros xogadores estranxeiros fosen comprados polo equipo. Haim decidiu marchar, algo que causou moita controversia ó elixir fichar polo equipo rival, o Galatasaray, equipo no que só estivo un ano antes de deixar Turquía.
Na actualidade é un satisfactorio home de negocios e un dos donos do club israelí de fútbol M.S. Ashdod, equipo da súa cidade natal e no que se retirou do fútbol profesional no ano 2004.
Feira Franca de Pontevedra
miniatura|Edición do [[2010.]] miniatura|Grupo de visitantes ataviados con roupas medievais miniatura|Evento na [[Praza de touros de Pontevedra|praza de touros.]] A Feira Franca é unha festa celebrada en Pontevedra o venres pola tarde e todo o sábado da primeira fin de semana do mes de setembro. En 2013 foi declarada festa de interese turístico pola Xunta de Galicia. Está ambientada na idade media, e inclúe postos de comida, animación nas rúas, música, obradoiros, artesanía en coiro, madeira, téxtiles, produtos naturais etc.
Historia e características
A Feira Franca ten a súa orixe no mercado libre de impostos, que comezou a celebrarse na cidade por un privilexio real instaurado polo rei Henrique IV en 1467, coa celebración dunha festa dun mes de duración arredor do 24 de agosto na honra de San Bartolomeu. Nas feiras medievais congregábanse as clases sociais máis altas coas máis baixas arredor dun mercado.
A primeira edición foi celebrada no ano 2000, e desde entón atrae un gran número de xente. Os veciños vístense con traxes de inspiración medieval e o centro histórico da cidade sofre unha importante transformación estética. A comida convive cos disfraces usados polos veciños da cidade que se animan a participaren con carros e cabalos polas rúas, con condenados á forca, con ferreiros e outros personaxes.
Desde hai varios anos cada feira dedícase a un aspecto. No ano 2006 foi adicada ós irmandiños, no 2007 ó mar, e no 2008 ó agro. Na décima edición do ano 2009 a Feira recibiu o nome de Amor, escarnio e maldicir, en homenaxe ás cantigas medievais feitas en lingua galega. No 2013 adicouse aos inventos, no 2014 á astronomía, no 2015 á alquimia, en 2016 á música, en 2017 aos bestiarios medievais e ás lendas en 2018. Desde 2019, Feira Franca non se dedica a un tema específico.
Gary Sinise
Gary Alan Sinise, nado o 17 de marzo de 1955 en Blue Island, Illinois, é un actor, director e músico estadounidense.
The Presidents of the United States of America (álbum)
The Presidents of the United States of America é o álbum de estrea da banda estadounidense de The Presidents of the United States of America, publicado en marzo de 1995 a través do selo PopLlama Records. Columbia Records asinou co grupo pouco despois do seu lanzamento para aumentar a distribución do disco.
Listaxe de cancións
Toos os temas compostos por Chris Ballew agás onde se indique.
Cancións extra da Ten Year Super Bonus Special Anniversary Edition
Os temas 14–19 son de varios sinxelos da época na que o álbum foi lanzado. Os temas 20–26 son demos gravadas nas cidades e anos indicados; Chris Ballew é o único intérprete nos temas 20–24.
Super Bonus Thrillpack DVD
O DVD conta con varios dos seus vídeos musicais, tres actuacións ao vivo e comentarios do grupo.
Disco extra da edición francesa
Este CD foi incluído coa edición orixinal francesa. Os temas ao vivo graváronse no programa da radio francesa Inrockuptible de France Inter o 1 de decembro de 1996. Tamén foron editadas como sinxelo en Francia.
Refraneiro galego sobre o pan
En abril espigas mil|250px|miniatura
A seguir recóllense os refráns que fan alusión ó pan, sexa pantrigo ou pan de centeo, pero tamén ó trigo, a fariña, o forno, ós panadeiros, etc. Debe terse en conta que en ocasións se utiliza o nome de pan para designar outros gran, como o centeo, e mesmo o cereal aínda no campo.
Viño branco
miniatura|150px| Uvas brancas O viño branco é un tipo de viño elaborado a partir do mosto da uva, preferentemente branca, que se separa do bagazo ou bagaño para que non desprenda as substancias colorantes. Os viños brancos son famosos en Galicia sobre todo nas denominacións de orixe do Ribeiro, Valdeorras e Rías Baixas. Algunhas castes de uva como o albariño son as máis tradicionais na produción do viño branco.
Elaboración
A uva recóllese das vides na vendima. Para facer o viño, non se lavan. O proceso tradicional de pisado realizábase cos pés e foi substituído por prensas mecánicas que facilitan o traballo dos colleiteiros. Hoxe para a elaboración do viño branco, inténtase esmagar a uva sen triturar a pel a fin de evitar a extracción das antocianinas da pel, que lle dan cor aos viños rosados e tintos.
A fermentación transforma o mosto en viño. Vese afectada por diversos de factores como a temperatura. A franxa de temperatura de fermentación dos viños brancos é posíbel entre 8°C e 14 °C. O principal efecto deste proceso é a conversión dos azucres do mosto en alcol etílico pola acción dos lévedos do xénero das Saccharomyces.
Consumo
As cartas dos restaurantes e casas de comidas adoitan distinguir os viños pola súa cor. Isto débese a que acostuma ser un dos criterios para a súa elección. Habitualmente, o viño branco é aconsellábel para acompañar ensaladas, carnes brancas, peixes e froitos do mar. A súa frescura e aromas combinan mellor con estes alimentos. Os sabores dos viños brancos tenden a ser menos intensos e acompañan mellor produtos máis magros (menos graxentos).
Tamén é costume bebelos frescos. Recoméndase o seu consumo en temperaturas entre 8 °C a 10 °C. Demasiado fríos, perden o seu aroma e non se aprecian os seus matices.
miniatura|150px| Copa de viño branco
Conservación
Non todos os viños están preparados para o almacenamento a longo prazo. En xeral, os viños brancos non son envellecidos a non ser que sexan viños con certa graduación como o Porto ou o Xerez que teñen de 15º para arriba. No resto dos casos, o máis aconsellábel é consumilos no mesmo ano para que non se derramen. Deste xeito, é infrecuente topar viños brancos de crianza ou reservas.
Segundo o artigo 8º de 157/88 do Real decreto de 22 de febreiro, un viño branco de reserva significa un mínimo de dous anos en barril e botella, cun mínimo de seis meses en barril.
O viño branco nas denominacións de orixe galegas
Todas as denominacións de orixe galegas teñen viños brancos de referencia:
Monterrei
Pode ter uvas de tipo palomino, verdello e dona Branca.
Rías Baixas
O albariño é a súa produción máis coñecida: monovarietal, baixa graduación e sen crianza.
Ribeira Sacra
As variedades máis cultivadas son o godello, o albariño e a treixadura.
Ribeiro
As uvas brancas autorizadas son treixadura, o torrontés, a loureira e o albariño como autóctonas e o Xerez e Macabeo como foráneas.
Valdeorras
As súas variedades de uva branca son o godello, palomino e dona Branca.
Philip Sclater
Philip Lutley Sclater, nado o 4 de novembro de 1829 en Tangier Park, Hampshire, e finado o 27 de xuño de 1913 en Odiham, Hampshire, foi un avogado e zoólogo británico especializado en ornitoloxía.
Foi secretario da Zoological Society of London durante 42 anos, desde 1860 a 1902.
Así mesmo, foi un dos membros fundadores da Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, en 1895.
Traxectoria
Membro dunha familia da pequena nobreza, estudou no Winchester College de Winchester (Hampshire) e no Christ Church College de Oxford, onde obtivo a súa licenciatura (Bachelor of Arts) en 1859. Estuou ornitoloxía con Hugh Edwin Strickland. En 1851 comezou a estudar dereito e pronto foi admitido na avogacía.
Fascinado pola Historia natural, dedicou o seu tempo libre ao estudo das aves, frecuentando a Charles Lucien Bonaparte, John Cassin, Joseph Leidy e John Lawrence LeConte.
En 1858 publicou un artigo nos Proceedings of the Linnean Society titulado "On the General Distribution of Members of the Class Aves" no que definiu seis rexións zoolóxicas, que denominou rexións Paleártica, Etiópica, Indomalaia, Australiana, Neártica e Neotropical. Estas rexións bioxeográficas (ou ecozonas, como se adoitan denominar agora) aínda teñen vigor na actualidade, e se aplican aos outros grupos de animais.
Sclater foi o fundador de The Ibis, a revista da British Ornithologists' Union, e o seu editor de durante case 57 anos. Ocupou o cargo de secretario da Zoological Society de Londres de 1860 a 1903, sociedade na que fora admitido en 1850. Sclater desempeñou un gran papel na notoriedade desta sociedade, e mellorou as súas instalacións, estabilizou as súas finanzas, ocupouse das publicacións etc. Foi nomeado membro da Royal Society en 1861, da British Association for the Advancement of Science en 1847, e membro de moitas outras sociedades científicas, entre elas a Sociedae Linneana de Londres e a Royal Geographical Society
En 1895 figura entre os membros fundadores da Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, composta por cinco zoólogos: R. Blanchard, J. V. Carus, F. A. Jentink, P. L. Sclater e C. W. Stiles.
Sclater mantivo estreitas relacións con moitos ornitólogos do seu tempo como Alfred Newton, Osbert Salvin, o reverendo Henry Baker Tristram, o anatomista Alfred Henry Garrod e Thomas Henry Huxley. Recibiu frecuentes visitas de Charles Darwin.
Describiu e deu nome moitas especies de aves, das que 429 seguen sendo válidos.
O seu fillo, o zoólogo William Lutley Sclater (1863-1944), sucedeuno na dirección de The Ibis.
Aínda que eclipsado por algúns dos seus contemporáneos famosos (como Charles Darwin e Alfred Russel Wallace), Sclater pode considerarse como un precursor da bioxeografía, e mesmo o pai da cladística. En 1858, por exemplo, escribiu que "...pouca ou ningunha atención se lle dá ao feito de que dúas ou máis especies destas divisións xeográficas poden ter relacións máis próximas entre si que entre calquera outra terceira..."
Algunhas obras
Sclater foi o autor de case 1.400 publicacións, entre as que destacan:
Saga de Pilaf
A Saga de Pilaf ou a Saga do Emperador Pilaf é a primeira saga de ficción do manga e anime Dragon Ball. Nesta saga, Son Goku e Bulma coñécense, e conseguen aliados coma Yamcha, Puar, Oolong, Chichi, Mestre Mutenroi e outros, aínda que algúns comezan coma inimigos. O vilán principal da saga é o emperador Pilaf xunto cos seus serventes, Shuu e Mai.
Algúns dos personaxes e das situacións desta primeira parte de Dragon Ball son unha reelaboración do manga Dragon Boy de Akira Toriyama. Ademais, a influencia da lenda-novela chinesa Viaxe ó oeste está moi presente nesta parte.
Historia
Unha rapaza de 16 anos chamada Bulma atopou unha bóla do dragón no faiado da súa casa. Tras saber que reunindo tódalas bólas (sete en total) aparecería o dragón sagrado, chamado Shenron, e concedería un desexo, lanzouse na súa procura. Para isto inventou un radar que captura as pequenas vibracións que emiten as bólas, indicando así o lugar onde se atopan.
Así comeza a historia; pero cando Bulma estaba a busca-la terceira bóla atropelou a un estraño neno con rabo e con gran forza e resistencia: Son Goku. Este, crendo que lle atacaba un monstro reaccionou erguendo o coche de Bulma e lanzándoo, resistindo ademais os disparos de Bulma, que tería que lle explicar que ela non é ningún monstro, senón unha rapaza. Así coñeceríanse Bulma e Songoku.
Ademais, Son Goku posúe a bóla do dragón de catro estrelas, un agasallo do seu avó Son Gohan xa morto e que usa para falar con el. Son Goku non sabe nada da lenda do dragón polo que Bulma explícalle a historia das bólas e pídelle a súa. Son Goku negarase posto que é a única lembranza do seu avó polo que Bulma dille que o acompañe a buscalas. Deste xeito, non perdería a bóla e podería usar ó incrible Son Goku como axuda.
Na aventura, Son Goku atopa unha tartaruga (Umigame) que se perdera e non daba volto ó mar. Contra a decisión de Bulma, Son Goku decide axudar á tartaruga que, unha vez no mar, como agradecemento vai buscar ó seu amo, o Mestre Mutenroi, para que lles dea un agasallo. Ó final dálle a Bulma unha bóla do dragón, a cambio de que lle ensine as bragas. Mutenroi quedará abraiado xa que na noite anterior Son Goku quitárallas mentres Bulma durmía. A Son Goku agasállalle a Nube Kinto, un medio de transporte voador no que só poden subir as persoas de bo corazón (nin Bulma nin Mutenroi).
Máis tarde, chegan a unha vila onde Oolong, un porco coa habilidade de se transformar en calquera cousa durante un tempo limitado, ameaza ós seus habitantes. Tras ser derrotado por Son Goku, únese na procura. Ademais os habitantes da vila danlles outra bóla coma agradecemento.
Os tres seguen a súa viaxe, e así chegan a un deserto, onde aparecen os bandidos Yamcha e mailo seu servente Puar, que posúe a mesma capacidade ca Oolong. Yamcha e Son Goku comezan unha pelexa e, aínda que Son Goku está famento, ninguén acaba gañando. Non obstante, Bulma, que estaba botando unha soneca, esperta e atópase con Yamcha. Isto fai que o bandido teña que fuxir xa que perde tódalas forzas cando ve a unha rapaza. Xa pola noite, Yamcha e máis Puar tentan roubárllelas bólas do dragón, para lle poder pedir ó dragón que lle quite o medo ás mulleres, pero non teñen éxito. Ó final Yamcha decide seguilos sen que se decaten.
O grupo diríxese ó monte de Gyumao seguindo co radar unha das bólas. O problema é que o monte está en chamas e non se pode pasar, polo que Gyumao enviou á súa filla Chichi a buscar ó mestre Mutenroi para que lle dera en abano máxico co que poder apaga-lo lume. Son Goku vaina buscar e unha vez que a atopa, diríxense os dous á casa de Mutenroi na nube Kinton. O problema é que Mutenroi xa non ten o abano, non obstante, decide ir apaga-lo lume persoalmente, coa condición de que poida toca-lo peito de Bulma. Ela, que non o pensa permitir, convence a Oolong para que sexa el transformado quen a substitúa. Despois disto, Mutenroi apaga o lume usando a Onda Vital (Kame Hame Ha), aínda que deixa todo destruído. Así Bulma atopa a bóla e Son Goku abraia a todos facendo unha pequena Onda Vital. Deseguido proseguen o seu camiño, seguidos sempre por Yamcha e Puar.
No camiño atópanse co Xefe Coello (Toninjinka) que converte a Bulma nunha cenoria. Son Goku coa axuda de Yamcha e Puar conseguiranlle devolve-lo aspecto a Bulma. Máis tarde son atracados e perden a mochila coas bólas, agás a de Son Goku que a levaba con el. É aquí cando Yamcha decídelles axudar e así todo o grupo diríxese ó territorio de Pilaf, onde está situado o seu palacio. Pilaf, xunto con Mai e Shuu, tamén desexa as bólas máxicas para se-lo amo do mundo.
Unha vez dentro do palacio, e tras superar unha morea de trampas, quedan atrapados nunha habitación onde son durmidos cun gas e onde lle quitan a última bóla. Tentan saír cunha Onda Vital de Son Goku pero só conseguen facer un pequeno burato polo que escapan Oolong e Puar. Entrementres Pilaf convoca ó dragón para lle pedi-lo seu desexo aínda que grazas á intervención de Oolong, o único desexo que se concederá serán unhas bragas. Shenron desaparece coas bólas e Pilaf atrápaos de novo nunha sala onde, unha vez que saia o sol pola mañá, morrerán de calor. Porén, Son Goku ó mira-la lúa chea transfórmase nun gorila xigante (Oozaru) destruíndoo todo e podendo escapar. Yamcha conseguiralle suxeita-lo rabo a Son Goku para que así llo corte Puar.
Bulma e Yamcha parecen namorados, e deciden ir á cidade xunto con Oolong e Puar, mentres que Songoku decide irse adestrar co Mestre Mutenroi.
Episodios no anime
Saga du roi Pilaf Son Gokū-sagaen
Manuel Ríos Quintanilla
Traxectoria
Nacido na coruñesa rúa da Torre, comezou a xogar ao fútbol no Perseverancia de Santo Tomás, pasando despois ao equipo xuvenil do Deportivo Ciudad. Durante esta época foi convocado varias veces por Rodrigo para a selección galega xuvenil, coa que disputou o Campionato de España de seleccións rexionais.
En 1963 fichou polo Deportivo da Coruña, que o asignou na súa primeira tempada ao seu filial, o Fabril. Disputou a tempada 1963/64 da Terceira División, formando na defensa xunto con Cholo e Minador. Xogou como titular os 30 partidos, clasifcándose para a fase de ascenso a Segunda, onde o equipo coruñés eliminou á Ponferradina, antes de perder contra a Gimnástica de Torrelavega, tras dous partidos de desempate no Molinón.
Na tempada seguinte pasou a ser futbolista do primeiro equipo, co que debutou en Primeira División na segunda xornada da tempada 1964/65, contra o Betis no Benito Villamarín. Aínda que comezou como defensa central, acabou por adiantar a súa posición ao centro do campo. Durante as seguintes oito tempadas disputou 250 partidos oficiais co Deportivo, converténdose nun dos futbolistas máis emblemáticos do club. Capitán do equipo desde os 23 anos, viviu tres descensos de categoría e outros tres ascensos. A tempada 1971/72 con Arsenio no banco, foi a última de Manolete no Deportivo.
En 1972 fichou polo Valencia, co que debutou en competiicón europea, disputando unha eliminatoria da Copa da UEFA contra o Estrela Vermella de Dragan Džajić. Con todo, unha serie de lesións impedíronlle disputar máis de 7 partidos co equipo che en toda a campaña. Na tempada 1973–74 marchou cedido ao Hércules CF a petición do adestrador Arsenio Iglesias, onde conseguiu o ascenso a Primeira división. Posteriormente regresou ao Valencia, pero unha lesión de clavícula mal curada obrigouno a retirarse definitivamente do fútbol.
De regreso en Galicia adestrou durante anos as seleccións galegas infantil e xuvenil. Trala súa retirada do fútbol traballou no sector da construción, en Fenosa e na banca, ademais de presidir a Asociación de Veteranos do Deportivo da Coruña.
Selección española
Foi internacional coa selección española en dous partidos de clasificación para a Eurocopa de 1972. Convocado por Kubala, debutou o 16 de febreiro de 1972, nun partido contra Irlanda do Norte en Boothferry Park, substituíndo na primeira parte ao lesionado Quini. Dous meses despois xogou como titular contra Grecia no estadio Kaftanzoglio de Salónica, nun equipo no que xogaban os tamén galegos Luis Suárez e Ufarte.
Vida persoal
Casou en 1971 con María del Carmen Vila López, despois de ter que adiar varias veces o casamento por mor da Copa do Xeneralísimo 1970/71, na que o Deportivo eliminou sucesivamente ao Salamanca, o Real Madrid e o Celta de Vigo ata acadar os cuartos de final. Tiveron cinco fillos: Fernanda, Marimar, Víctor, Carolina e David.
Oldfield Thomas
Michael Rogers Oldfield Thomas, nado o 21 de febreiro de 1858 en Millbrook, Bedfordshire e finado o 16 de xuño de 1929, foi un zoólogo británico especializado en mamíferos.
Foi un dos principais membros da Sociedade Zoolóxica de Londres e da Royal Society.
As súas investigacións sobre os mamíferos publicáronse na revista da Sociedade de Historia Natural de Bombai.
Traxectoria
O pai de Michael Rogers Oldfield Thomas era o vigairo de Hillingdon, no condado de Middlesex (que hoxe forma parte do Gran Londres). Oldfield Thomas fixo os seus estudos no Haileybury College en Hertford (capital do condado de Hertfordshire). Oldfield era o apelido de solteira da súa nai.
Oldfield pasou parte da súa infancia en Suráfrica, onde o seu pai foi nomeado arcediago na Cidade do Cabo. Alí foi onde se desenvolveu a súa afección pola historia natural, ao ver os insectos da colección da Table Mountain ou Montaña da Mesa.
Á súa volta a Inglaterra en 1876, cando tiña 18 anos, Thomas foi empregado da oficina do secretario do British Museum de Bloomsbury, en Londres. Dous anos máis tarde foi transferido ao Departamento de Zooloxía por un curto período como auxiliar do Dr. Albert Günther, nomeado adxunto encargado dos mamíferos, ocupou este cargo até a súa xubilación en 1923.
Durante todo este tempo, Thomas describiu por primeira vez aproximadamente 2.000 novas especies e subespecies de mamíferos, o que o fixo un dos máis importantes especialistas neste grupo de animais do seu tempo. Escribiu máis de 1.000 libros, catálogos e outros documentos.
En 1891 Thomas casou coa herdeira dunha pequena fortuna, o que lle subministrou o diñeiro necesario para contratar a coleccionistas de mamíferos e presentar estes espécimes no museo.
En 1896, cando William Henry Flower tomou o mando da sección, contratou a Richard Lydekker para reestruturar as exhibicións, o que permitiu a Thomas centrarse nos novos espécimes.
Abreviatura
A abreviatura Thomas emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Tempada 2012-2013 da OK Liga Feminina
A 5ª edición da máxima categoría do hóckey a patíns feminino en España, denominada OK Liga Feminina, comezou o 15 de setembro de 2012 e finalizará o 25 de maio de 2013.
Zona especial de conservación do Río Tea
A zona especial de conservación do río Tea é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe á meirande parte do leito fluvial do río Tea, e parte de afluentes seus como os ríos Alén, Xabriña ou o rego de Borbén. Esta área de conservación ocupa 356,38 ha. de concellos das comarcas do Condado, da Paradanta e Vigo, e pasa polas vilas de Mondariz-Balneario, Mondariz e Ponteareas. Remata coa desembocadura do río Tea no Miño, uníndose así coa ZEC Baixo Miño.
O espazo protexido destaca polos arboredos de ribeira con abeneiros e as carballeiras conservadas, e pola a presenza do salmón atlántico.
Xeografía
A área de conservación ocupa 356,38 ha. de concellos das comarcas de do Condado, pois comeza en Covelo; da Paradanta, pois discorre por Mondariz, Mondariz-Balneario, Ponteareas e Salvaterra de Miño; e de Vigo, pois discorre por Fornelos de Montes e Pazos de Borbén.
Desde Ponteareas o Tea continúa dirección sur ata chegar ao Miño en Salvaterra, desembocando á altura da illa de Fillaboa. A desembocadura no Miño supón a unión coa ZEC Baixo Miño.
Hábitats
miniatura|Ribeira do Tea en Cernadela, [[Riofrío, Mondariz.]] O río Tea limítase a cubrir só aos leitos de río e algunha cabeceira, como o caso de áreas en Covelo. Os hábitats de interese de protección que destacan nel son as formación herbosas naturais ou non naturais, como os prados; e algunhas formación rochosas e covas e bosques de encostas, que son mixtos e con especies caducifolias como os freixos ou lamigueiros.
Flora
O espazo natural está dominado pola flora acuática e de leitos do río, dos bosques de ribeira de abeneiros (Alnus glutinosa) e freixos (Fraxinus excelsior) e as carballeiras galaico-portuguesas de carballos (Quercus robur) e cerquiños (Quercus pyrenaica). Destacan tamén pola súa importancia algúns bosques de encostas e as pseudo-estepas de gramíneas anuais.
Entre as especies presentes do catálogo galego de especies ameazadas están :
Fauna
Neste espazo atópanse 23 especies de especial interese de conservación. Destacan os odonatos Oxygastra curtisii, Macromia splendens e Cerambyx cerdo, os sapoconchos común (Emys orbicularis) e o riscado (Mauremys leprosa) ou algunhas aves, como a en perigo de extinción como a tartaraña cincenta (Circus pygargus).
Os ríos do espazo natural teñen interese piscícola grazas á presenza de salmón atlántico (Salmo salar).
As especies de fauna de interese de conservación, como indica o anexo II da Directiva 92/43/CEE, presentes son :
Lexislación
O río Tea foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 dentro da rexión atlántica e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.
Booboo Stewart
Booboo Stewart, nado como Nils Allen Stewart, Jr. o 21 de xaneiro de 1994 en Beverly Hills (condado dos Ánxeles), é un actor, cantante e modelo estadounidense. É coñecido por interpretar a Seth Clearwater na saga Twilight, Warpath en X-Men: Days of Future Past e Jay na franquía de Disney Descendants.
As Meneiroas, Coiro, A Laracha
As Meneiroas é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 3 homes e 4 mulleres.
Bulldog
thumb|Exemplar de bulldog inglés.
O bullodg ou bulldog inglés é unha raza canina orixinaria de Gran Bretaña que inicialmente foi utilizada para apostar en pelexas de cans durante o século XVII, aínda que en 1835 esta práctica foi prohibida no Reino Unido. Trátase dunha raza con predisposición a sufrir golpes de calor pola súa conformación cranial, o ser un animal braquiocefálico. O sobrepeso, a falta de acondicionamento físico, problemas cardíacos, a vellez e a deshidratación poden propicialo.
Tras do Hospital, Ourense
A Asunción de Tras do Hospital é unha parroquia do concello de Ourense.
4 Satin
4 Satin é un EP da banda escocesa de post-rock Mogwai, publicado o 26 de maio de 1997 a través dos selos Chemikal Underground (Reino Unido) e Jetset (Estados Unidos).
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mogwai, agás "Now You're Taken", con letras e voces de Aidan Moffat.
Rescrito de Telibinus
O Rescrito de Telibinus é un documento emitido polo rei hitita Telibinus, no cal fai un pouco de historia da monarquía hitita e establece unhas normas para a sucesión, establecendo un tribunal de nobres para os litixios (pankus), inapelábel, e ao cal incluso o rei mesmo estaba sometido, pero cun certo dereito de veto.
Masada
Masada (do hebreo metzuda (מצדה), "fortaleza") é o nome dunha montaña de 440 m sobre o Mar Morto situada no oriente do deserto de Xudea, Israel. A chaira que hai no seu cumio ten unha lonxitude de 600 m e un largo de 300 m.
Logo da destrución de Xerusalén por Tito no ano 70, 960 celotes, liderados por Elazar ben Yair refuxiáronse na fortaleza, dende onde realizaban ataques contra dos romanos. No ano 73 o gobernador romano de Xudea marchou coa X lexión e púxolle sitio; os celotes preferiron suicidarse antes que se render aos romanos.
Xeografía
Masada atópase no límite oriental do deserto de Xudea co rift do val do río Xordán (pertencente ao sistema do Gran Val do Rift), a uns 5 km do costa suroeste do Mar Morto e fronte á antiga península de Lisan, preto da fronteira con Xordania. É un notable exemplo de "horst" xeograficamente novo ou macizo tectónico, pouco alterado pola erosión hidrolóxica e as condicións vexetais debido ao árido ambiente circundante. A estratigrafía revela a presenza de capas de dolomita e calcaria de orixe mariña, que datan dos períodos Cenomanian e Turonian.
A súa forma, aínda que irregular, é similar á dunha pirámide truncada, cun plano superior cuxa altura está a uns 450 metros sobre o nivel do Mar Morto, cunha altura de 63 metros sobre o nivel do Mar Mediterráneo. As dimensións máximas desta meseta son 645 m de longo e 315 m de ancho, formando un espazo romboide cuxa superficie é de 9,3 hectáreas. A meseta está separada da chaira por dúas Ramblas, actualmente chamadas Nahal Masada e Nahal Ben Ya'ir en  hebreo (o antigo wadi Sabbah e Nimrein en  árabe), situada ao sur e ao norte respectivamente.
Os cantís do bordo oriental teñen unha altura de 400 metros, mentres que os do lado occidental están a 100 m, o que significa que os dous únicos accesos naturais á parte superior son moi complicados: o chamado "Camiño da serpe" (así chamado por o seu trazado sinuoso, restaurado en 1954) no seu lado oriental e o "Camiño da Roca Branca" no seu lado occidental, sobre o que se construíu un 'agger'' empregado polo exército romano para o asalto á fortaleza.
Herodes construíu un muro casamata de 4 m. de alto ao redor da meseta que totalizaba 1300 m. de lonxitude, reforzado por moitas torres. A fortaleza contiña almacéns, cuarteis, unha armería, un palacio e cisterna que foron reenchidos por auga de choiva. Tres camiños estreitos e sinuosos conducían desde abaixo ata portas fortificadas.
Historia
As primeiras evidencias de asentamento en Masada remóntanse á idade do cobre, ao redor do IV milenio a. C. A ocupación céntrase nas covas situadas no penedo sur, nunha das cales se atoparon restos vexetais, alfombras, téxtiles e cerámica calcolítica nos buratos cavados no chan, probablemente para albergar recipientes. Estas serían poboacións nómades moi específicas, un patrón de asentamento característico desta época no Deserto de Xudea, onde se documentaron ocupacións como Tel Goren, preto de Ein Guedi. Tamén se atoparon restos cerámicos na terraza central do palacio norte e noutras zonas da meseta, que datan do Primeiro Templo (do  século X a  VI a.C.), sen atoparse evidencias de construcións.
En Época clásica varios historiadores mencionan a existencia de Masada: Estrabón usa a forma corrompida Μοασάδα, mentres que  Plinio romaniza o nome a Masada.
Segundo Xosefo, a fortaleza foi orixinalmente establecida polo sumo sacerdote Jonatán, identificado co rei Hasmonean Alexander Jannaeus
Fortaleza Hasmoneana
Xosefo escribe que o sitio fortificouse por primeira vez polo gobernante Hasmoneo Alexander Jannaeus ( 103 -  76 a.C.) E non confundir con Jonathan, un dos irmáns de Xudas Macabeo. O achado de numerosas moedas e estucos dentro dalgunhas cisternas do período Janneo son as únicas probas arqueolóxicas que confirmarían a identidade do seu fundador. Nesta época Masada era un refuxio discreto, sen ter nunca a importancia que tería un século despois. Con todo, ata o de agora non se puido identificar ningún edificio do período Hasmoneo durante as escavacións arqueolóxicas.
Xosefo escribe ademais que Herodes o Grande capturouno na loita polo poder que seguiu á morte do seu pai Antípatro. Sobreviviu ao asedio do último rei hasmoneo Matatías, que gobernou co apoio dos  partos.
Palacio-fortaleza de Herodes
thumb | O [[caldarium (sala quente) nas termas romanas no norte (# 35 no plano)]]
Segundo Xosefo, entre o 37 e o 31 a.C., Herodes o Grande construíu unha gran fortaleza na meseta como refuxio para se mesmo en caso de revolta e erixiu alí dous palacios.
Anos máis tarde, despois da conquista de Xudea por Pompeio, Herodes utilizou a fortaleza de Masada para aloxar á súa nai Cypros, a súa prometida  Mariana e a súa irmá  Salomé durante a invasión  parta de Xudea do ano  40 a.C., antes de dirixirse a Roma para solicitar apoio contra os partos e os seus aliados xudeus, dirixidos por Antigono Matatías. A familia de Herodes, protexida por unha guarnición de 800 defensores ao mando do seu irmán José, tivo que enfrontarse a un cerco das forzas partas, esgotadas as súas reservas de auga ata o punto de que José decidiu fuxir con douscentos seguidores cara ao territorio nabateo. Non obstante, na mesma noite designada para a fuxida, unha providencial choiva encheu as cisternas para que resistisen máis tempo.
En Roma, Herodes obtivo o apoio do triunviros Marco Antonio e  Octavio, que o presentaron ao  Senado e alí defenderon a súa resistencia á invasión parta e á traizón de Antígono, tras o cal o Senado concedeulle o título de rei de Xudea. Sen contar apenas coa axuda militar dos romanos, Herodes regresou a Xudea, que fora abandonada polos partos pero aínda estaba controlada polos fieis de Antígono. Desembarcou en Ptolemais e cun exército de estranxeiros e xudeus invadiu a provincia a través de Galilea, conquistando  Joppa antes de dirixirse a Masada para rescatar á súa familia; despois dunha breve guerra civil, no ano 37 a. C.  asediou Xerusalén axudado polas tropas romanas de Caio Sosio, tomou a cidade e capturou a Antígono, que foi enviado a Marco Antonio e decapitado.
Unha vez que Xudea foi controlada e ante á ameaza que representaba o incipiente expansionismo da veciña raíña Cleopatra VII de Exipto (protexida por Marco Antonio), Herodes decidiu fortificar Masada, aproveitando as súas excelentes condicións xeográficas (illada no deserto de Xudea e lonxe de núcleos habitados) e as súas defensas naturais, rodeado como estaba por penedos impracticables. Outra das funcións de Masada era como posible refuxio do seu propio pobo, xa que a maioría dos xudeus detestaban a Herodes pola súa orixe  Idumeo, por restablecer o dominio romano e por eliminar aos últimos Hasmoneanos. Tamén servía como lugar de descanso persoal e para acoller visitas de dignatarios para que gozaran das impresionantes vistas do deserto de Xudea, o oasis Ein Gedi, o Mar Morto e as montañas de Moab.
Primeira guerra xudeu-romana
Setenta anos despois da morte de Herodes, no ano 66 d.C., comezou a primeira guerra xudeu-romana debido ás tensións relixiosas entre xudeus e romanos. A principal fonte de información é a mencionada A guerra dos xudeus do historiador Flavio Xosefo. É unha obra que debe tomarse con certa precaución debido ao seu carácter apoloxético, constituíndo, non obstante, a única fonte contemporánea existente que narra os acontecementos ocorridos durante ese conflito. En canto a Masada, Xosefo estaba en Roma no momento da caída da fortaleza e, polo tanto, non era testemuña directa dela, a diferenza da toma de Xerusalén. Non obstante, utilizou como fontes directas o "comentarii" oficial da guerra e os relatos dos sobreviventes.
Segundo Xosefo, os celotes (en hebreo קנאים, kana'im, "celosos de Deus") Foron o grupo principal que levou o peso do levantamento para liberar a provincia de Xudea do dominio romano. Outro grupo que tamén se rebelou foron os sicarios (en latín sicarii), rivais dos celotes e outros grupos xudeus, que empregaron asasinatos e saqueos para acadar os seus obxectivos, sendo o grupo máis extremista, segundo o historiador xudeu-romano, eran unha escisión dos propios celotes.
O cerco de Masada
Pouco despois da captura de Masada, chegou un novo grupo de sicarios e as súas familias, liderado por Simón bar Giora, que comezou a levar a cabo incursións contra poboacións veciñas, chegando a Idumea. Simón acabou abandonando a fortaleza, marchando finalmente cara a Xerusalén, onde sería capturado despois do asedio e destrución da capital xudea por Tito no ano 70, feito co que practicamente concluíu a primeira guerra xudeoromana. Só quedaron tres bastións desafiando o poder romano: Herodion, Macheronte e a propia Masada, que acolleu grupos de refuxiados de Xerusalén, e desde os que se lanzaron numerosos asaltos contra unidades romanas e vilas xudeas durante os dous anos seguintes.
Para evitar os problemas causados ​​polos rebeldes de Masada, o gobernador romano de Xudea, Lucio Flavio Silva, marchou cara á fortaleza disposto a asediala cun exército composto por unha lexión romana (a Legio X Fretensis), catro cohortes  auxiliares (unha delas miliaria e a outra  equitata) e dúas  ás de cabalería. Para albergar estas tropas ordenou a creación de oito campamentos para cercalos incluso a fortaleza, situada tanto na chaira occidental como na chaira costeira oriental, que podería acoller a un continxente de 9.000 homes, entre lexionarios e auxiliares, aos que habería que engadir seguidores e prisioneiros xudeus escravizados. Tamén se levantou unha muralla para rodear a fortaleza, construída exclusivamente polos lexionarios: como era unha tarefa moi específica e fundamental para o éxito do [[asedio], Silva só empregaba soldados de confianza, deixando aos escravos e auxiliares outros deberes, como o abastecemento de auga e outras tarefas xerais de mantemento.
No tocante aos accesos, só había dous camiños que ascendían á fortaleza. Un deles, o "camiño da serpe", consistía nun camiño estreito e escarpado que ascendía polo flanco oriental ao longo de 5,2 quilómetros, cuxa estreiteza e marcada pendente facía imposible un asalto a Masada. O segundo acceso era outro camiño estreito situado na ladeira oeste e gardado desde a fortaleza, aínda que era menos tortuoso, polo que Silva escolleu esta ruta. Así, despois de numerosos e vans intentos de abrir unha fenda nos muros de Masada, ordenou a construción dunha rampla (agger) que ascendería polo seu lado occidental, desde un promontorio chamado A Roca Branca (Λευκέ), situado a 300 cobados (uns 150 m) debaixo do cume de Masada. A construción levou varias semanas, empregando miles de toneladas de pedra e terra apisonada situada nunha ladeira de orixe natural preexistente, conformando así unha das estruturas de cerco máis grandes coñecidas na época romana. Finalmente, a rampla alcanzou unha base de 196 m e unha altura de 100 m, cunha pendente do 51%. Xosefo non rexistra ningunha acción importante por parte do sicarios para evitar o avance romano, a diferenza do que ocorreu nos anteriores cercos contra fortalezas xudeas como Maqueronte, e cuxa causa podería ser a progresiva falta de medios dos sicarios para loitar contra o exército romano que os asediaba. Tamén se especulou con que a rampla a erixiran escravos xudeus do exército romano, para o que os sicarios se resistiran a atacar a outros xudeus debido ás súas crenzas.
O asalto
thumb | Vista aérea do [[agger erixido polo exército romano.]] Preto de tres meses despois do comezo da súa construción e sete meses despois do comezo do cerco, a rampla rematouse finalmente na primavera do 73, cunha plataforma cadrada de 22 metros na súa parte superior. Sobre ela colocouse unha torre de cerco (reforzada con ferro e uns 30 metros de altura) xunto ao exterior do muro Masada, e mentres os artilleiros dos pisos superiores da torre disparaban os seus escorpións e ballista para manter o parapeto afastado dos asasinos, un ariete situado no piso inferior da torre bateu continuamente contra os muros ata que se logrou unha fenda. Non obstante, os lexionarios descubriron que os sicarios construíran un segundo muro despois do parapeto exterior. Cando o ariete comezou a golpear este segundo muro, os romanos comprobaron que fora erixido con capas alternativas de pedras e madeira, de xeito que absorbía os golpes do ariete e incluso se fortalecía, igual que Xulio César comprobara nos seus asedios na Galia un século antes; Esta é a razón pola que este tipo de estrutura recibiu o nome de muro galo (murus gallicus) desde entón.
Esa mesma tarde, Silva cancelou o ataque do ariete e enviou un grupo de homes armados con fachos para prender lume á parede interior, que comezou a arder rapidamente en toda a estrutura. Non obstante, un forte vento comezou a soprar desde o norte cara ao exército romano, ameazando a maquinaria do cerco ata que invertíu a súa dirección e avivou as chamas, o que foi interpretado como un bo augurio. Entón Silva ordenou montar un forte garda para protexer o muro queimado, para evitar que os xudeus escapasen pola noite pola brecha, xa que a súa intención era lanzar o asalto final ao día seguinte.
Dentro de Masada, os sicarios eran conscientes de que o asalto final do exército romano chegaría co novo día. Segundo o relato de Xosefo, o entón líder dos sicarios, Eleazar ben Yair, esa noite reuniu aos seus homes no palacio occidental, dando un discurso onde propuxo matarse para evitar ser prisioneiros e vendidos como escravos. Deste xeito, dado que o suicidio como tal é reprobado polas leis do xudaísmo, os homes mataron ás súas familias e, posteriormente, elixiron dez deles por sorteo para matar ao resto. Finalmente, entre estes dez volveron escoller un que acabou coa vida dos outros e, antes de matarse, prendeu lume á fortaleza, agás os almacéns de alimentos, para demostrar aos seus inimigos que actuaban por resolución, non por desesperación.
Á mañá seguinte, os lexionarios romanos colocaron pasarelas sobre o muro queimado e asaltaron a fortaleza, preparados para loitar contra os sicarios, pero atoparon un silencio mortal e a visión do lume e dos corpos sen vida dos seus inimigos. Flavio Xosefo indica que morreron todos os defensores, en número de 960, agás unha vella e unha muller, parente de Eleazar, quen se refuxiaran cos seus cinco fillos nunha das galerías subterráneas que levaban ás cisternas, e que foron eles os que relataron as últimas palabras que o líder do sicarios pronunciou aos seus homes. Impresionados pola resolución dos sicarios, os romanos perdoaron a vida aos sobreviventes, escribindo Xosefo sobre este episodio:
Flavio Xosefo dá como data tradicional da caída de Masada o 15 de Nisán, o primeiro día de Pessach, do quinto ano da rebelión xudea, o ano 3833 no Calendario hebreo. No calendario xuliano esta data localízase no mes de abril do ano 73 e pode corresponder a días tan dispares como os días 14, 16 ou incluso 10 de abril. Outras análises mencionan a posibilidade de que a conquista da fortaleza puidese acontecer na primavera do ano 74, un ano despois do aceptado tradicionalmente,; baséanse principalmente en inscricións epigráficas que narran o cursus honorum de Silva e que argumentan que foi gobernador de Xudea antes de abril dese mesmo ano. Se se acepta a data do 15 de nisán, a correspondencia co calendario xuliano para ese ano establece a data do 31 de marzo do ano 74.
Masada despois da conquista
Despois do seu abandono, Masada permaneceu deshabitada ata principios do século V, cando foi visitada por San Eutimio e o seu discípulo Domiciano, que erixiu unha capela na súa cima que máis tarde se convertería no núcleo dun pequeno mosteiro do tipo  laura, pertencente a unha pequena comunidade eremita de monxes  bizantinos; algúns investigadores identifican este lugar co topónimo Marda que se menciona nalgunhas fontes canónicas. A conquista árabe marcou o final desta comunidade e o abandono definitivo de Masada a mediados do século VII, cunha posible ocupación esporádica durante a época das cruzadas. Desde entón, esqueceuse a situación do sitio histórico.
Descubrimento
Félicien de Saulcy visitou Masada en xaneiro de 1851, trazandodebuxando o primeiro plano da fortaleza e o sistema de fortificación romano, identificando o "agger" e localizando restos de mosaicos nun edificio bizantino, aínda que errou ao colocar o "Camiño da Serpe" na vertente norte, así como na datación dos almacéns, obra que atribuíu a Jonathan, é dicir, a Janneo. O 24 de xaneiro de 1858 ascendeu á meseta Emmanuel Guillaume Rey, que debuxou un novo plano, máis preciso que o primeiro, aínda que con algúns erros de identificación en edificios, aínda que localizou correctamente o palacio de Herodes na terraza superior norte. Outro erudito que visitou Masada neste momento foi Henry Baker Tristram, que logo das súas dúas viaxes de 1864 e 1871 debuxou un novo plano da fortaleza que recolleu con detalle os edificios do norte, aínda que o resto fodi esbozado de memoria como uncroquis.
En 1867 o entón capitán británico Charles Warren visitou Masada, interesado en arqueoloxía bíblica como membro do Palestine Exploration Fund, foi o primeiro en identificar correctamente o "Camiño da Serpe" na ladeira oriental, ascendendo ao cume deste lado. Varios anos despois, en marzo e 1875, outro membro do "PEF", o enxeñeiro militar británico Claude Reignier Conder, visitou Masada describíndoa en detalle, identificando o palacio occidental como o "palacio colgado" mencionado por Xosefo e debuxando o plano máis realista dos elaborados ata ese momento.
O enxeñeiro alemán G.D. Sandel descubriu o sistema de captación de auga en 1905, identificando as dúas filas de covas do penedo noroeste como cisternas, que recibían a auga de choiva a través das canles de condución. En 1909 Alfred von Domaszewski e Rudolf Ernst Brünnow revisaron o sistema de asedio romano no terceiro volume da súa obra sobresaínte "Provincia de Arabia", centrándose nos campamentos B e C. O coñecemento sobre os campamentos romanos ampliouse coas fotografías aéreas tomadas pola RAF entre 1924 e 1928 e sobre todo grazas ao traballo de Adolf Schulten, que permaneceu en Masada durante todo un mes en 1932 estudando arquitectura militar romana, aínda que tamén analizou a superficie da meseta, asumindo a equivocada idea de Conder sobre o palacio occidental.
A tradución de "A guerra dos xudeus" de Flavio Xosefo ao hebreo de Jacob Simchoni (Varsovia, 1923) e a publicación en 1927 do poema Masada, escrito polo  inmigrante de orixe ucraíno Isaac Lamdan, trouxo coñecemento sobre Masada á crecente comunidade xudea de  Palestina. Despois da a guerra de independencia de Israel e a consolidación do novo Estado, o interese por investigar a fortaleza e convertela nun punto de referencia para o pobo xudeu quedou finalmente reflectido nas primeiras accións levadas a cabo en 1953, co descubrimento do "Camiño da Serpe" e do palacio norte por Shmarya Guttman, Micha Livneh e Zeev Meshel. Guttman describiu o "Camiño da Serpe" na súa totalidade, recoñecendo tamén o sistema de campamentos romanos.
En 1955 e 1956 a Universidade Hebrea de Xerusalén, a Israel Exploration Society e o entón Israel Antiquities Department coordinaron dúas expedicións específicas de dez días de duración cada unha, e dirixidas por Nahman Avigad, Yohanan Aharoni, Michael Avi-Yonah, Immanuel Dunayevsky e Shmarya Guttman. Estas intervencións descubriron gran parte do palacio norte e verificou informes anteriores sobre o complexo de almacéns e o palacio occidental, o que levou a un plan usando fotografía aérea.