cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Don Camillo (filme de 1983)
Argumento
Don Camillo é o cura párroco de Pomponesco, vila que vén de elixir un alcalde comunista. O alcalde e o cura coñécense desde novos, e na película móstranse unha serie de disputas de todo tipo entre eles, a maioría delas solucionadas de xeitos que desagradan a Xesucristo e o bispo.
La Maternitat i Sant Ramon
250px|miniatura|O cemiterio de Les Corts visto desde o [[Camp Nou.]] La Maternitat i Sant Ramon é un barrio do distrito de Les Corts da cidade de Barcelona que limita co municipio de L'Hospitalet de Llobregat. Este barrio está formado por dous sectores diferentes, a poñente Sant Ramon e o de La Maternitat e Can Bacardí a levante.
O nome de Sant Ramon provén da parroquia de Sant Ramon Nonat, este sector tamén é denominado Collblanc. La Maternitat é un núcleo ao redor dunha residencia asistencial, a Casa de la Maternitat e expósitos que construíu a Deputación de Barcelona e que encargou a Camil Oliveras i Gensana.
Á zona central do barrio hai tres grandes equipamentos, as instalacións do Futbol Club Barcelona, entre elas o Camp Nou, o cemiterio de Les Corts e o complexo de La Maternitat.
Pedralbes
miniatura|dereita|250px|A Cruz de Pedralbes, no cruzamento entre a avenida de Pedralbes e a avenida de Esplugues. Pedralbes é un barrio da cidade de Barcelona, en Cataluña, que forma parte do distrito de Les Corts.
A súa poboación é de moi alto poder adquisitivo, sobre todo na avenida Pearson. Neste barrio atópase a maxestosa mansión do Consulado dos Estados Unidos de América e as residencias de multimillonarios que figuran cada ano nas listas das persoas máis enriquecidas deste país. Nas décadas de 1940 e 1950, o circuíto de Pedralbes usouse en carreiras de automobilismo e motociclismo.
Mosteiro de Pedralbes
O barrio debe o seu nome ao mosteiro de clarisas fundado en 1326 pola raíña Elisenda de Montcada. En 1367 foi encomendado ao Consell de Cent.
Situado ao oeste da cidade de Barcelona, nunha zona que pertenceu ao antigo municipio de Sarriá e é hoxe o barrio homónimo, comprende un claustro de dous pisos (ss. XIV-XV) e unha igrexa (s. XIV) dunha soa nave con capelas entre os contrafortes, atribuída a Berenguer de Montagut; constitúe un fiel expoñente do gótico catalán. Contén obras de arte tan importantes como a decoración pictórica da capela de San Miguel, obra de Ferrer Bassa (1346), e o dobre sepulcro da fundadora.
Algúns espazos do convento foron reformados en 1992-93 para albergar un depósito de pintura antiga do Museo Thyssen-Bornemisza de Madrid. A decrecente afluencia de público e a culminación da reforma do MNAC de Barcelona levaron a un replanteamiento de devandito acordo, de tal modo que tales pinturas trasladáronse ao citado museo nacional.
Guerra civil
miniatura|A cidade de [[Bombardeo de Gernika|Gernika devastada pola aviación fascista en 1937 durante a guerra civil española.]]
Guerra civil é a denominación usada para calquera enfrontamento bélico onde os participantes están xeralmente formados por dous ou máis eixos políticos contrarios xerados dentro dun mesmo país. O termo é un calco do latín bellum civile que se usou para referirse ás distintas guerras civís da República romana no século I a.C. A súa característica máis común é que o conflito armado desenvólvese nun mesmo país, enfrontándose entre si persoas dun mesmo lugar (cidade, pobo ou comunidade) defendendo, usualmente, dúas ideoloxías ou intereses distintos. Nalgúns casos o obxectivo é a secesión dunha parte do territorio; aínda que entón non sempre se consideran «guerras civís» (exemplos dun tipo ou outro poden ser a guerra civil estadounidense ou as guerras de descolonización).
Neste tipo de conflagración, prodúcese ás veces a intervención de unidades estranxeiras de distintos países, á parte, axudando ou colaborando cos distintos bandos desa mesma guerra civil, cuxos individuos chegan a ser voluntarios civís que apoian a ideoloxía do bando seleccionado.
No século XIX, África foi escenario de numerosas guerras civís en moitos dos seus países debido xeralmente a loitas polo poder das etnias máis importantes de cada país, chamadas «guerras esquecidas», debido a que son coñecidas polo público só cando hai un xenocidio ou un gran masacre de persoas.
Características
miniatura|dereita A súa característica máis común é que o conflito armado desenvólvese nun mesmo país, enfrontándose entre si persoas dun mesmo lugar (cidade, etnia ou comunidade) defendendo, xeralmente, dúas ideoloxías ou intereses distintos.
Nalgúns casos, o obxectivo é a secesión dunha parte do territorio, aínda que nestes casos non sempre se consideran como "guerras civís" (exemplos dun tipo ou outro poden ser a guerra civil estadounidense ou as guerras de descolonización). Nesta conflagración, chega ás veces a intervención de unidades estranxeiras de distintos países, mesmo, axudando ou colaborando cos distintos bandos desa mesma guerra civil, cuxos individuos chegan a ser voluntarios civís que apoian a ideoloxía do bando seleccionado.
Clasificación formal
miniatura|Consecuencia da [[batalla de Gettysburg, Guerra civil estadounidense, 1863]] James Fearon, estudoso das guerras civís na Universidade Stanford define unha guerra civil como "un conflito violento nun país no que loitan grupos organizados que pretenden tomar o poder central ou dunha rexión ou cambiar políticas gobernamentais". Ann Hironaka especifica ademais que unha banda da guerra civil é o estado. A intensidade na que un disturbio civil se converte nunha guerra civil é discutido polos estudosos. Algúns científicos políticos definen guerra civil se hai máis de 1000 vítimas, mentres que outros especifican que polo menos ten que haber 100 por cada bando. Correlates of War, conxunto de datos empregados polos que estudan os conflitos, clasifica as guerras civís cando hai máis de mil vítimas relacionadas coa guerra cada ano do conflito. Este número é unha fracción pequena dos millóns que faleceron na segunda guerra civil sudanesa ou na guerra civil de Camboxa, por exemplo, mais exclúe conflitos moi coñecidos como os de Irlanda do Norte e a loita do Congreso Nacional Africano durante o Apartheid en Suráfrica.
Baseando no criterio de 1000 vítimas por ano, houbo 213 guerras civís entre 1816 e 1997, 104 das cales entre 1944 e 1997. Se se usa o criterio de 1000 vítimas totais houbo 90 guerras civís entre 1945 e 2007, con 20 en 2007.
As convencións de Xenebra non definen especificamente o vocábulo "guerra civil", mais delimitan as responsabilidades das partes nun "conflito armado de carácter non internacional", o que inclúe as guerras civís. miniatura|esquerda|250px|Tanques nas rúas de [[Adís Abeba durante a guerra civil de Etiopía (1991)]] Con todo, o comité internacional da Cruz Vermella tratou de aclarar o concepto cos seus comentarios sobre a convención de Xenebra, indicando que as convencións son "tan xerais, tan vagas, que moitas das delegacións temían que podían tomarse para cubrir calquera acto cometido pola forza das armas". Entón, os comentarios proporcionan diferentes condicións das que dependerían as convencións de Xenebra, aínda que o comentario sinala que non debería ser interpretado como condicións ríxidas. Estas condicións listadas pola ICRC son:
(1) Que a parte en rebeldía contra o goberno de iure posúa unha forza militar organizada, unha autoridade responsable polos seus actos, que actúa nun determinado territorio e que ten os medios de respectar e asegurar respecto pla Convención.
(2) Que o goberno legal estea obrigado a dar recursos á forza militar regular contra os insurxentes organizados como exército e en posesión dunha parte do territorio nacional.
(3) (a) Que o goberno de iure recoñecese os insurxentes como belixerantes; ou (b) Que se dean a eles mesmos os dereitos como belixerantes; ou (c) Que se trate os insurxentes co recoñecemento como belixerantes para o propósito só da presente Convención; ou (d) Que a disputa fose admitida na axenda do Consello de Seguridade ou da Asemblea Xeral das Nacións Unidas como parte dunha ameaza á paz internacional, unha violación da paz ou un acto de agresión.
Do século V ao século XV
miniatura|Batalla campal da guerra de Ōnin, xilografía de Utagawa Yoshitora
Século XIX
miniatura|A "batalla de Dranesville" durante a [[guerra civil estadounidense.]] miniatura|As Montoneras de [[Nicolás de Piérola Villena entrando en Lima pola Porta de Cocharcas (17 de marzo de 1895). Óleo de Juan Lepiani.]]
De 1900 a 1950
miniatura|Artillería alemá en Malmi, [[Helsinqui durante a "Batalla de Helsinqui" o 12 de abril de 1918, durante a guerra civil finlandesa.]] miniatura|Milicianas republicanas durante o asedio o [[Alcázar de Toledo durante a guerra civil española.]]
De 1950 a 2000
miniatura|Un soldado durante a guerra civil de Rodesia interroga a aldeáns, preto da fronteira con [[Botswana, a fins de 1977 a punta de pistola.]] miniatura|Combatentes palestinos de [[Fatah en Beirut en 1979]] miniatura|Protestas en Chicago pola intervención estadounidense no Salvador (1989). miniatura|Soldados iugoslavos en [[Saraxevo chanceando cun neno con uniforme do seu exército.]]
Tigres de Liberación do Tamil Eelam
Os Tigres de Liberación do Tamil Eelam (Liberation Tiger Tamils of Eelam, LTTE en inglés, e தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் en támil), tamén coñecidos como Tigres Támiles, foi un movemento político-armado támil fundado en 1976 na illa de Sri Lanka (antiga Ceilán) por Velupillai Prabhakaran. Foi o principal grupo separatista támil en Sri Lanka.
Atlántico Diario
Atlántico Diario é un xornal rexional da área metropolitana de Vigo.
Historia
En 1986 un centenar longo de investidores, na súa maioría de Vigo, constituíron a sociedade anónima Rías Baixas Comunicación, presidida polo cirurxián Juan Mosquera Luengo e con José Luis Outeiriño como conselleiro delegado. Deste proxecto nacería ó ano seguinte Atlántico Diario, un periódico concibido como unha nova alternativa informativa para o sur de Galicia e coa área metropolitana de Vigo como centro de referencia.
O primeiro número editouse o 14 de xuño de 1987, froito do traballo de corenta persoas ás ordes do xornalista Luis Rodríguez García. O rotativo presentábase como “diario independente de Galicia” e proclamaba a liberdade e o pluralismo, a defensa da economía libre, Galicia como unha vocación universal e Vigo como compromiso. O novo xornal entraba na vangarda tecnolóxica do momento ó ser o primeiro de Galicia en incluír páxinas en cor. Imprímese na rotativa do diario La Región en Ourense, a primeira de España en introducir diariamente a cor e en incorporar o offset. Con Atlántico Diario nace o seu primeiro suplemento, Motor, que máis adiante cambiou o seu nome por Autovía.
En 1993 José Luis Outeiriño, editor e presidente de La Región, é nomeado presidente de Rías Baixas Comunicación, e Alfonso Sánchez Izquierdo conselleiro delegado. En 1996 houbo unha gran renovación estética e informática, coa incorporación do sistema editor Edicomp 4.000 da firma española Protec. Créase o arquivo fotográfico informatizado.
Tamén en 1996 aparece o suplemento económico Euro, en cor salmón. En 1999 ponse en marcha o suplemento Celtismo, para a afección do Real Club Celta de Vigo. No 2000 nacen o suplemento dominical La Revista e o suplemento Xornal Escolar, dedicado ó mundo do ensino.
En 2001 comeza un redeseño gradual de Atlántico, que modifica o seu aspecto e reorganiza contidos. Inclúese un editorial diario. O suplemento Vida acada os 500 números. Atlántico saca por primeira vez unha edición vespertina, con motivo dos acontecementos do 11-S en Estados Unidos.
No ano 2010 Atlántico Diario renovou de novo a súa estrutura e aspecto.
Equipo humano
Atlántico Diario contaba en 2005 con 81 persoas empregadas, o 52 % das cales eran mulleres.
Casas de Oya
As casas de Oya é un edificio de 1904 obra do arquitecto galo Michel Pacewicz, que se atopa na avenida García Barbón (número 15, 17 e 19), no centro da cidade de Vigo. Hoxe en día é o Hotel NH Palacio de Vigo****.
Historia
A obra encargáralla Xosé García Barbón ao arquitecto francés Michel Pacewicz, que daquela moraba en Vigo. Dimas Vallcorba asinou a obra no mes de febreiro de 1904 e Manuel Pérez Conde encargouse da obra.
Rehabilitárono en 1998 os arquitectos Alberto Iglesias Álvarez e María José Maldonado Tornero, respectando a arquitectura exterior e ampliando cun discreto andar adicional a xeito de faiado fechado, de forma que segue a salientar o coroamento e as bufardas do cume. Hoxe en día no edificio hai instalado un hotel, de catro estrelas, con 108 cuartos, o NH Palacio de Vigo.
Descrición e estilo
Feito totalmente en cantaría de granito galego, o estilo do inmóbel de cinco andares é ecléctico con andares pouco individualizados e pouco perceptíbeis e representa un cambio na arquitectura de Pacewicz na cidade até a data. A diferenza doutras casa podentes da época, este edificio posúe simpleza ornamental, limpeza e uniformidade no seu estilo. Ten corte francés e base neobarroca de forte simetría. A fachada ten pouca ornamentación, agás o tratamento dos canzorros dos balcóns individualizados e miradoiros. O baixo é de cantaría con almofadado nas pilastras que soportan os arcos de medio punto. Os miradoiros do segundo andar teñen enfeites neoclásicos e pilastras con chapiteis xónicos que aturan un friso a xeito de entaboamento. A balconada corrida do primeiro e o último andar reforzan a horizontalidade do edificio. Salientan as catro grandes fiestras saíntes do segundo andar. O cumieiro da casa combina petrís e varandas de pedra de gra nas que se sitúan unhas bufardas rematadas en frontóns curvos e partidos enfeitados con volutas nos laterais inferiores.
KK Zadar
O Košarkaški klub Zadar é un club profesional de baloncesto da cidade de Zadar, Croacia. Actualmente compite na A1 Liga, a máxima competición do baloncesto croata, e eventualmente na Liga do Adriático. Disputa os seus partidos como local no Dvorana Krešimira Ćosića, que recibe o seu na honra do falecido xogador de baloncesto Krešimir Ćosić, cunha capacidade para 10.000 espectadores.
Antonio Palmeiro Pérez
Antonio María Palmeiro Pérez, nado en Mosteiro (Pol) o 26 de novembro de 1884 e finado o 25 de xullo de 1936, foi un mestre e sindicalista galego.
Traxectoria
De ideas socialistas, fundou en Mosteiro a Sociedad de Trabajadores de la Tierra de Pol y sus Contornos, afiliada á UGT. Foi correspondente de La Voz de la Verdad e escribiu o folleto pedagóxico Didáctica modernista (1926). Mestre de Luaces, foi paseado. O seu fillo José Palmeiro Valcarce, tamén mestre, que estaba facendo o servizo militar cando estalou a guerra, ao saber da morte do pai, desertou e volveu cun permiso, e tamén foi asasinado.
Base (álxebra linear)
miniatura|Base estándar no [[plano cartesiano.]] Na álxebra linear, unha base é un conxunto \mathcal{B} do espazo vectorial V se se cumpren as seguintes condicións:
O Carrizal, Figueiroa, Arzúa
O Carrizal é un lugar da parroquia de Figueiroa no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Base (álxebra linear)
Lema de Zorn
Mediante o uso do lema de Zorn, é posible probar que todo espazo vectorial posúe unha base. A pesar de que é posible que un espazo vectorial non posúa unha única base, cúmprese que todo par de bases dun mesmo espazo vectorial teñen a mesma cardinalidade. Por ser así, esa cardinalidade chámase dimensión do espazo vectorial.
Outras propiedades, consecuencias do lema de Zorn:
Observacións
que é coñecida como base canónica de.
Outras bases de son:
En xeral, toda base de estará formada por tres vectores linearmente independentes que pertenzan a. Cando o espazo vectorial en si mesmo é un conxunto finito entón o número de bases distintas é finito.
Espazos de dimensión finita
Un espazo de dimesión finita é todo aquel xerado por un conxunto finito de vectores. Neste caso pode definirse a dimensión do espazo como o cardinal do conxunto de vectores que constitúe a base.
Os subespazos dun espazo vectorial de dimensión finita tamén teñen, polo menos, unha base, de dimensión menor á do espazo no que están contidos. Por exemplo, unha recta homoxénea no plano, é dicir que pasa pola orixe determinado neste, ten dimensión un, por ser a súa base un único vector. Evidentemente, esta dimensión é menor cá do plano na que a recta está contida.
Exemplos de cálculo
miniatura|128px|Tres segmentos orientados non coplanarios son unha base do espazo tridimensional Indícase a continuación, a través de exemplos, o procedemento de cálculo da base dun subespazo vectorial dado.
<li> Tómese a recta no plano cartesiano. Sexa (a,b) un dos seus puntos, cumpre b=a por pertencer ao conxunto r. Polo tanto, pode escribirse Tomando calquera obtéñense todos os puntos da recta, logo A recta ten como base o segmento orientado (1, 1), que a «dirixe» a 45° dos eixos cartesianos, caracterizados polos vectores da base canónica. </li>
<li> Agora calcúlase a base do plano homoxéneo. Despéxase unha das variables da ecuación do plano en función das outras dúas. Sexa e polo tanto, o conxunto  é unha base deste plano. </li>
<li> O procedemento anterior é válido para calquera dimensión. Supóñase dado o subespazo neste caso trátase de varias ecuacións, e todo punto pertencente a el debe satisfacelas simultaneamente. Así, obterase a base reducindo as ecuacións a expresións máis simples. A solución do sistema é e, polo tanto, o conxunto que contén o único vector (1, 1, 0, 1) é a base de S. </li>
<li> Aplícase o mesmo a outro tipo de espazos, por exemplo, polinomios de grao 3. Considérese o subespazo. Exprésanse as ecuacións así o que implica que o subespazo está conformado polos polinomios da forma Polo tanto, é unha base do espazo P. </li>
<li>
Considérese agora o problema inverso: dada unha base, búscase o espazo que xera.
Se por exemplo é a base dalgún subespazo de, o obxectivo entón é atopar o conxunto de combinacións lineares  en forma implícita. Para isto, tómese unha terna ordenada. Cúmprese que
o cal é un sistema de ecuacións lineares. Pode eliminarse o parámetro t, para obter
</li>
</ol>
Espazos de dimensión infinita
No caso de espazos vectoriais de dimensión infinita, como os que aparecen na análise funcional compre sinalar algunhas distincións.
Bases de Hamel e de Hilbert
Nun espazo de dimensión de Hamel finita, pode atoparse só un número finito de vectores ortogonais dous a dous; en cambio, cando a dimensión de Hamel é infinita, poden introducirse nos espazos de Hilbert certas "combinaciones lineares infinitas" en termos de vectores ortogonais. Nun espazo de Hilbert de dimensión infinita dise que un conxunto é unha base de Hilbert ou base ortogonal, se e só se:
Bendia, Castro de Rei
San Pedro de Bendia é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 97 habitantes (50 homes e 47 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 103 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 74 habitantes, sendo 40 homes e 34 mulleres.
A freguesía de Bendia está conformada por 9 núcleos de poboación: A Acea, O Campo, O Cando, Cornide, A Ermida, A Lama, As Rozadas, Vilariño e O Xardoal.
Base (álxebra linear)
Bases de Hamel e de Hilbert
Novamente sucede que todas as bases ortogonais teñen o mesmo cardinal, polo que se define o concepto de dimensión de Hilbert como o cardinal de calquera base de Hilbert.
Dimensión vectorial
miniatura A dimensión dun espazo vectorial defínese como o número de elementos ou cardinal dunha base dese espazo. Dado que para todo espazo de Hilbert de dimensión infinita pode distinguirse entre bases de Hilbert e de Hamel, pódese definir a dimensión vectorial ordinaria e a dimensión vectorial de Hilbert. Tense que para calquera espazo vectorial V, a relación entre dimensión de Hammel e dimensión de Hilbert é:
En espazos de dimensión finita tamén se poden definir as bases de Hilbert como bases de Hamel ortogonais. De feito, para un espazo de dimensión finita, a dimensión de Hilbert é igual á dimensión de Hamel. En dimensión finita toda base de Hamel é base de Hilbert e viceversa, polo que para un espazo de dimensión finita en dáse sempre a igualdade.
Notas
<references group="Nota"/>
Le Départ
Le Départ é un filme belga de 1967 dirixido por Jerzy Skolimowski. Está protagonizado por Jean-Pierre Léaud que interpreta o papel dun rapaz novo que está obsesionado con facerse cun Porsche para unha carreira. O filme gañou o Oso de Ouro na 17ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 40ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Código fonte
É polo tanto o primeiro paso na criación dun programa ou aplicación informática, aínda que unha computadora non pode ler directamente este código na linguaxe de programación, e é necesario traducilo ao linguaxe máquina para que o hardware poida executalo. Isto faise cos compiladores, intérpretes, e outros sistemas.
O termo tamén se utiliza para facer referencia a outros elementos de software, coma o código fonte dunha páxina web que está escrita en formato HTML ou JavaScript e que é interpretado polo navegador para a súa visualización.
Nota: o código fonte non tén porque ser tal como o ser humano (ou ferramenta) o criou, senón que pode ser tamén o resultado de ter pasado por algunha ferramenta embelecedora (pretty printer).
Gwinnett Stripers
Os Gwinnett Stripers son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Lawrenceville, Xeorxia, unha localidade situada a 50 km do centro de Atlanta. O club, de clase Triple-A, compite na Southeast Division da International League. A franquía e propiedade dos Atlanta Braves da Major League Baseball, equipo ao cal están afiliados. O equipo xoga os seus xogos como local no Coolray Field, un estadio inaugurado en 2009 con capacidade para 10.427 espectadores e cun custo de construción de 64 millóns de dólares.
Teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía
A teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía (tamén teoría neutral, teoría unificada ou UNTB) é unha hipótese e o título dun monográfico feito polo ecólogo Stephen P. Hubbell.
A hipótese pretende explicar a diversidade e a abundancia relativa das especies nas comunidades ecolóxicas, e tal coma outras teorías neutrais na ecoloxía, a hipótese de Hubbell asume que as diferenzas entre os membros dunha comunidade de especies semellantes a nivel trófico son "neutrais" ou irrelevantes para o seu éxito de supervivencia. Isto implica que a biodiversidade xorde de xeito aleatorio por cada especie seguir un camiño aleatorio (véxase o concepto matemático deste). A hipótese está a causar controversia e outros autores están considerando versións máis complexas ou modelos nulos que se axustan mellor aos datos obtidos.
A neutralidade significa que a un nivel trófico determinado nunha cadea trófica, as especies son equivalentes nas taxas de nacemento, morte, dispersión e especiación cando se miden ao nivel per cápita. Isto pódese considerar unha hipótese nula para o nicho ecolóxico. Hubbell asentouse en conceptos neutrais anteriores como a Teoría de bioxeografía de illas de MacArthur e Wilson' e o concepto de simetría e modelo nulo de Gould.
Unha comunidade ecolóxica é un grupo de especies simpátricas a nivel trófico semellantes que nun momento determinado ou potencialmente competiran nunha área local polos mesmos recursos ou moi semellantes. Baixo a Teoría Neutral, as interaccións ecolóxicas complexas están permitidas entre os individuos dunha comunidade ecolóxica (como a competición e a cooperación) sempre e cando todos os individuos obedezan as mesmas regras. O fenómeno de asimetría, como o parasitismo e a predación están regradas baixo os termos de referencia, mais as estratexias competitivas como o enxame e as interaccións negativas como a competición por recursos limitados ou a luz están permitidos (sempre e cando todos os individuos se comporten do mesmo xeito).
A Teoría Neutral tamén fai predicións que teñen consecuencias moi directas na xestión da conservación da biodiversidade, especialmente na xestión da conservación das especies raras ou infrecuentes.
A teoría predí que a existencia dunha biodiversidade fundamental a un nivel constante, e que habitualmente se representa como θ, e que semella gobernar a riqueza de especies nunha ampla variedade de escalas temporais e espaciais.
Saturación
Inda que non é estritamente necesario para a Teoría Neutral, moitos modelos estocásticos da biodiversidade asumen un tamaño fixo e finito da comunidade. Existen constricións físicas insalvables no número total de individuos que poden ser acollidos nun mesmo espazo (inda que o espazo de por si non é un recurso estritamente necesario, é habitual que sexa unha variable útil para a limitación de recursos que se distribúen nun espazo, e para isto temos ao factor de luminosidade e o hóspede nos caso dos parasitos para entendermos este concepto).
Iggy Azalea
Amethyst Amelia Kelly, nada o 7 de xuño de 1990 en Sidney, máis coñecida polo seu nome artístico Iggy Azalea, é unha rapeira, compositora e modelo australiana.
Teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía
Saturación
Se un amplo rango de especies se considera (como as árbores da gran sequoia e plantas acuáticas flotantes de Lemnaceae atópase que a asunción do tamaño constante da comunidade non pode ser moi bo xa que a densidade sería maior se as especies pequenas foran monodominantes. Porén, xa que a Teoría Neutral se refire só as comunidades similares a nivel trófico, especies en competición, é pouco probable que a densidade de poboación varíe demasiado dun lugar a outro.
Hubbell considera o feito de que a densidade das poboacións sexa constante e interprétao como un principio xeral: as grandes contornas están sempre bioticamente saturadas con individuos. Hubbell, deste xeito, trata as comunidades como se foran un número fixo de individuos, habitualmente indicado como J.
As excepcións para o principio de saturación inclúen os ecosistemas perturbados como o Serengeti, onde as mostras son esmagados cos pés por elefantes e ñus ou en xardíns onde certas especies son sistematicamente eliminadas.
Abundancia de especies
Cando os datos de abundancia en poboacións naturais se recollen hai dúas observacións que son case universais:
Estas observacións implican un gran número de preguntas, como porqué as especies máis abundantes o son moito máis que as especies de abundancia media.
Unha explicación non neutral para a rareza das especies raras, infrecuentes, suxire que esa rareza é resultado dunha pobre adaptación ás condicións locais. O UNTB indica que tal consideración podería ser desestimado grazas á perspectiva da bioloxía de poboacións, xa que a explicación citada para iso das raras especies ten un comportamento diferente para a abundancia de especies.
A composición de especies en calquera comunidade vai a cambiar aleatoriamente ao longo do tempo. Porén, calquera estrutura de abundancia particular vai a ter unha probabilidade asociada. A UNTB predí que a probabilidade dunha comunidade de J individuos composta de S especies diferentes con abundancias n_1 para 1 especie, n_2 para 2 especies e sucesivamente ata n_S para a S especies, é de:
onde é o número fundamental da biodiversidade (\nu a taxa de especiación) e and \phi_i o número de especies que teñen i individuos na mostra.
Esta ecuación mostra que a UNTB supón un equilibrio de diversidade e dominancia non trivial entre a taxa de especiación e a de extinción.
Como exemplo, considérese unha comunidade con 10 individuos e tres especies "a", "b", e "c" con abundancias de 3, 6 e 1 respectivamente. Con isto, a fórmula de enriba permítenos o cálculo da función de probabilidade de diferentes valores de θ. Hai con isto S = 3 especies e, sendo todo xunto de \phi igual a cero. A fórmula daríanos:
Poderíanse ter etiquetado as especies doutro xeito e a conta de abundancias ser no canto de 1,3,6 (ou 3,1,6 etc.). A lóxica fai asumir que a probabilidade de observar o patrón de abundancias será o mesmo observando calquera permutación desas abundancias. Así teríamos
e sucesivamente.
Para ter en conta isto, é de axuda considerar só o rango de abundancias de xeito ordenado (isto é, ordenar as abundancias antes de inserilas na fórmula). Unha configuración de dominancia-diversidade escríbese habitualmente como onde r_i é a abundancia da especie i-ava máis abundante. : r_1 é a abundancia da especie máis abundante, r_2 da segunda especie máis abundante e sucesivamente. Por utilidade, a expresión adóitase agrupar con suficientes ceros e asegurarse de que hai J especies (os ceros indican as especies extra que teñen abundancia nula, cero).
Con isto é posible determinar a o valor esperado de abundancia para a i-ava da especies máis abundante:
onde C é o número total de configuracións, r_i(k) é a abundancia da i-ava especie en rango de abundancia de especies na k-ava configuración e onde Pr(\ldots) é a probabilidade de dominancia-diversidade. Esta fórmula é difícil de manipular matematicamente inda que é relativamente sinxela de simular en computación.
O modelo que se discutiu ata a gora é para unha comunidade rexional, co que Hubbell chama a metacomunidade. Hubbell tamén recoñece as escalas locais, onde a dispersión exerce un rol esencia. Póñase por caso, as sementes é máis probable que procedan de parentais máis achegados a ese lugar que de parentais aloxados a maior distancia. Con isto, Hubbell introduciu o parámetro m, que determina a probabilidade de inmigración na comunidade local dende a metacomunidade. Se m = 1 a dispersión está ilimitada e a comunidade local non é máis que unha mostra aleatoria da metacomunidade, co que as fórmulas indicadas antes son aplicables. Mais se m < 1, pola contra, a dispersión limita a comunidade local co que a comunidade local é unha mostra limitada pola dispersión dende a metacomunidade, e para a que habería que aplicar outras fórmulas.
O valor de, o número de especies que se esperaban con abundancia n, pódese calcular con
onde θ é parámetro fundamental da biodiversidade, J o tamaño da comunidade, \Gamma a función gamma e. Esta fórmula, porén, non deixa de ser unha aproximación. A súa correcta forma é :
onde é o parámetro que mide a limitación da dispersión.
é cero para n > J, xa que non pode haber máis especies que individuos.
Esta fórmula é importante xa que permite unha rápida avaliación da Teoría Neutral. Non é axeitada para comprobar a teoría. Con ese fin a función de máxima probabilidade é a que ten que ser usada. Para as metacomunidades iso foi indicado antes. Para as comunidades locais con limitación da dispersión está determinada por:
Onde o for A=S,...,J son coeficientes completamente determinados polos datos, sendo definidos como
Esta fórmula que semella complexa implica números de Stirling e símbolos Piochhammer, pode, porén, ser facilmente calculada. Véxase
Un exemplo da curva de abundancia de especies pódese atopar aquí:.
A modelaxe estocástice de abundancia de especies baixo o UNTB
O UNTB distingue entre as comunidades locais limitadas pola dispersión de tamaño J e as chamadas metacomunidades das que as especies poden volver a inmigrar e, co cal, a que actúa como un foco calórico para a comunidade. A distribución de especies na metacomunidade prodúcese por un equilibrio dinámico entre a especiación e a extinción. Ámbalas dúas dinámicas de comunidade están modeladas polo problema da urna, onde cada individuo está representado como unha bóla cunha cor representando a especie á que pertence. A unha certa taxa r reprodúcense os individuos escollidos aleatoriamente, i.e. engádese outra bóla da súa mesma cor á urna. Xa que unha das asuncións básicas é a saturación, esta reprodución ten que acontecer co custo doutro individuo aleatorio ser eliminado da urna. A unha taxa diferente \mu individuos únicos da metacomunidade son substituídos por mutantes dunha nova especie. Hubbell chámalle a este modelo simplificado de especiación o dunha mutación puntual, usando a terminoloxía do Modelo neutral da evolución molecular. A representación gráfica da urna para a metacomunidade de J_M é a seguinte.
A cada momento no tempo acontecen dúas das seguintes posibilidades:
Enténdase que o tamaño J_M da metacomunidade non cambia. Apréciese tamén que isto é un proceso puntual ao longo do tempo. A largura dos pasos temporais distribúese exponencialmente. Por simplificar, pódese asumir que cada punto temporal é tan longo como a media de tempo entre dous cambios que poden ser derivados das taxas r e \mu de reprodución e de mutación. A probabilidade \nu obténse como.
A distribución de especies abundancia para este proceso de urna obtense coa fórmula de mostraxe de Ewen, que orixinariamente se desenvolveu no 1972 para o cálculo da distribución dos alelos baixo o modelo neutral de mutacións. O número S_M(n) esperado de especies na metacomunidade tendo exactamente os mesmos n individuos é
onde a chámaselle o número fundamental da biodiversidade. Para metacomunidades máis grandes e con n\ll J_M un recupérase a distribución logarítmica como distribución de especies.
Clannad
Clannad é unha banda de rock celtic irlandesa formada en 1970 en Gaoth Dobhair, no condado de Donegal (Dún na n'Gall). Os compoñentes da banda foron Máire Ní Bhraonáin (coñecida dende 2002 como Moya Brennan), os seus irmáns Ciarán O'Braonáin, Pól O'Braonáin, e os seus dous tíos Noel e Pádraig O'Dugáin. Tamén formou parte da banda, entre 1979-1982, Eithne Ní Bhraonáin (Enya Brennan), irmá de Moya, Pól e Ciarán.
Teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía
A modelaxe estocástice de abundancia de especies baixo o UNTB
A cada paso no tempo realízanse unha das dúas seguintes accións:
Clannad
En 1999, a banda gañou o Grammy ao mellor Álbum de música New Age (Landmarks) e as súas cifras de vendas superaron os 15 millóns de discos.
O 9 de agosto de 2016, aos 67 anos, faleceu Pádraig O'Dugáin na cidade de Dublin.
Teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía
A modelaxe estocástice de abundancia de especies baixo o UNTB
O parámetro m é unha medida de dispersión. Se m=1 a comunidade local é simplemente unha mostra da metacomunidade. Para m=0 a comunidade local está completamente illada da metacomunidade e todas as especies extinguiranse agás unha soa. Este último caso foi analizado por Hubbell. O caso no que 0<m<1 está caracterizado por unha distribución de especies unimodal nun diagrama de Preston e axústase polo corrente a unha distribución log-normal. Isto enténdese como un estadio intermedio entre a dominancia dunha das especies máis habituais e unha mostra da metacomunidade, onde as especies singleton son as máis abundantes. O UNTB predí que nas comunidades con dispersión limitada as especies infrecuentes convértense nas máis raras. A distribución log-normal describe o máximo e a abundancia das especies comúns moi ben mais, porén, subestima considerablemente o número de especies moi raras e que aparecen só en tamaños de mostra moi amplos.
Relación especies-área
A teoría neutral xongue a biodiversidade, como medida das curvas de especie-abundancia, coa bioxeografía, como medida das curvas de especies-área. A relación entre as especies-área mostra a taxa coa cal a diversidade de especies aumenta coa área en consideración. Este punto e de grande interese na bioloxía de conservación e no deseño de reservas, como é o habitual ante a consideración da preservación do maior número de especies posible.
A relación aprezada máis habitualmente é a Lei potencial que dá
onde S é o número de especies atopadas, A é a área mostreada e c e z son constantes. Esta relación, con diferentes constantes, foi a que se ten comprobado que se axusta a unha ampla cantidade de datos empíricos.
Dende a perspectiva da Teoría neutral, é conveniente considerar S como unha función do tamaño total da comunidade, J. Con isto dáse que S=kJ^z para unha constante k, e se a relación fora exactamente verdadeira, a a liña de especies área sería unha recta en escala logarítmica. Tipicamente atópase que a curva non é totalmente recta mais si cuns amplo aumento ao comezo en escalas pequenas, máis recta en áreas intermedias e plana en áreas longas.
A fórmula da composición de especies pódese usar para calcular o número esperado de especies presentes na comunidade baixo as asuncións da Teoría neutral. En símbolos
onde θ é o número esencial da biodiversidade. Esta fórmula especifica o número de especies que se agarda na mostraxe dunha comunidade de tamaño J. O último termo,, é o número esperado de novas especies que se atopan cando se engade un novo individuo á comunidade. Este é unha función en aumento de θ e unha función decrecente de J, tal e como se esperaba.
Facendo a substitución de J=\rho A (véxase a sección de saturación de enriba), logo, o número de especies que se espera pasa a ser.
A fórmula de enriba podería ser unha aproximación a unha integral dando
Esta formulación aséntase na substitución aleatoria de individuos.
Exemplos
Téñase como base o seguinte conxunto de datos (creado artificialmente) de 27 individuos:
a, a,a, a,a, a,a, a,a, a,b, b,b, b,c, c,c, c,d, d,d, d,e, f,g, h,i
Hai, con isto, 27 individuos de 9 especies (da a a i) no exemplo posto. Tabulando os datos temos que:
a b  c  d  e  f  g  h  i 10  4  4  4  1  1  1  1  1
onde a especie "a" é a máis abundante por ter 10 individuos e as especies "e" e "i" son singletons, por só ter un individuo cada unha. A tabulación da táboa dános:
abundancia de especies   1    2    3    4    5    6    7    8    9    10 número de especies	  5    0    0    3    0    0    0    0    0     1
Na segunda fila, o 5 na primeira columna indica que hai cinco especies, da "e" á "i", que teñen unha abundancia dun individuo. Os ceros da columna 2 e 3 significan que non hai especies, cero especies, con abundancias de 2 e 3, e así sucesivamente.
Este tipo de conxunto de datos é o típico en estudos de biodiversidade. Apréciese que máis ha metade da diversidade, como reconto de especies, é por mor de singletóns.
En conxuntos de datos reais, a abundancia de especies están clasificados en categorías en base logarítmica, habitualmente con base 2, o que agrupa en categorías de abundancia de 1 a 2, de 4 a 8 etc. Estas clases de abundancias son chamadas oitavas, por indicación dos desenvolvedores deste concepto como F. W. Preston, e histogramas mostrando o número de especies como función da abundancia en oitavas, o que se coñece como Diagrama de Preston.
Os lindes indicados non son mutuamente excluíntes, xa que especies con abundancia 4 pódense clasificar baixo o abano de 2-4 ou na seguinte clase de 4-8. As especies coa abundancia exacta dun factor exponencial de base 2 (i.e, 2, 4,8, 16,...) considéranse habitualmente como metade e metade de formar parte dos grupos lindantes, o 50% do de menor clase de abundancia e o 50% do de maior clase de abundancia. Esas especies considéranse que están distribuídas simetricamente entre as dúas clases adxacentes, agás dos singletóns que se clasifican como a categoría máis rara. Así que co exemplo anterior, as abundancias de Preston serían as seguintes
clase de abundancia 	1   1-2   2-4   4-8  8-16 especies	       5     0    1.5   1.5   1
As tres especies de abundancia catro, con isto, aparecen 1.5 veces na clase de abundancia 2-4 e 1.5 veces na de 4-8.
A dinámica dentro do modelo neutral
Todos os patróns de biodiversidade que se describiron ata agora están relacionados con cantidades non suxeitas a parámetros temporais. Porén, considerando a evolución da biodiversidade e a preservación de especie, é vital comparar a dinámica dos ecosistemas con modelos. Un índice facilmente accesible da evolución subxacente é a chamada distribución de cambio de especies, definida como a P(r,t) de que a poboación de calquera especie teñan variado nunha fracción de r despois dun tempo t.
Un modelo neutral pode analiticamente predicir a abundancia relativa de especies (RSA) tanto en estadio estacionario como en dinámica temporal de especies. Neste marco conceptual, a poboación de calquera especie represéntase como unha variable x (aleatoria) continua, que ten unha evolución gobernada pola seguinte ecuación de Langevin:
onde b é a taxa de inmigración dunha comunidade rexional ampla, -x/\tau a representación da competición por recursos finitos e D é a variable relacionada coa estocasticidade demográfica; \xi(t) é ruído branco de Gauss. O modelo pódese derivar tamén como unha aproximación continua da ecuación principal, onde as taxas de nacemento e morte son independentes das especies e predí que en estado estacionario a RSA é simplemente unha distribución gamma.
Comprobación da teoría
A teoría provocou moita controversia xa que "abandona" o rol da ecoloxía na modelaxe dos ecosistemas. A teoría foi criticada por requirir un equilibrio cando as condicións climáticas e xeográficas pénsase que cambian ben a miúdo como para que isto sexa así. A comprobación sobre datos en aves e árbores demostra que a teoría é habitualmente pobre casando os datos que a hipótese nula alternativa que usa menos parámetros (un modelo log-normal con dous parámetros axustables, comparado co punto terceiro do modelo neutral ), e que co cal son máis parsimonioso. A teoría tamén falla a hora de describir as comunidades dos arrecifes de coral. Igualmente, non é quen de explicar o porqué as familias de árbores tropicais están estatisticamente correlacionadas a un nivel alto con gráficos de masas forestais distantes como as da América do Sur e Central e o Surés de Asia.
Aplicacións
Inda que a teoría foi valorada como unha ferramenta útil para a paleontoloxía, hai pouco traballo até o de agora que puidera comprobar a súa validez no rexistro fósil.
O Curro, Figueiroa, Arzúa
O Curro é un lugar da parroquia de Figueiroa no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Delphi
Delphi é unha linguaxe de programacion e mais un ambiente de desenvolvemento. Foi desenvolto pola empresa Borland e chamado orixinalmente Object Pascal (Pascal con orientacion a obxectos).
Castro de Rei, Castro de Rei
San Xoán de Castro de Rei é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 158 habitantes (81 homes e 77 mulleres), distribuídos en 2 núcleos de poboación (Castro de Rei e As Samesugueiras), o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 174 habitantes.