cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución dos Crisantemos
Antecedentes
O 28 de outubro o emperador dirixíase ao presidente norteamericano Woodrow Wilson solicitando unha paz separada e admitindo o dereito dos checoslovacos e iugoslavos á autodeterminación. A nota de Andrássy, daquela ministro de Exteriores, non recibiu a atención de Washington, mais acelerou a disgregación do Estado: o mesmo día o Consello Nacional checo proclamaba a independencia e ao día seguinte o Parlamento de Croacia disolvía a súa asociación co Estado. O consello eslovaco aprobaba a súa unión cos checos o día 30. Os alemáns expresaron a súa intención de pasar a controlar os territorios austro-xermanos o 31.
O mesmo día 28 de outubro, unha gran manifestación en Budapest reclamara o Goberno para o consello nacional, que se formara como gabinete alternativo. Unidades militares, tratando de impedir o acceso ao Castelo de Buda, dispararon contra a multitude, matando tres manifestantes e ferindo moitos outros. Ese mesmo día, o principal adversario e paradigma da política maxiar oligárquica, Esteban Tisza, recomendou o nomeamento de Károlyi para a presidencia do Goberno, coa ilusión de evitar a revolución e lograr mellores condicións dos vencedores da guerra.
A mañá do 29 de outubro, os dirixentes do partido socialdemócrata, ao igual que o consello do que formaban parte, enviaron axitadores aos cuarteis da cidade para tratar de gañar o apoio das tropas. Os carteis que se distribuíron pola capital alertaban da chegada de tropas para esmagar o movemento e solicitaban o apoio dos soldados, chamándoos a formar consellos e poñerse en contacto co consello nacional. Reaccionando con rapidez, as autoridades ordenaron a retirada da 32ª Brigada de Infantería, a unidade máis afectada pola propaganda do consello. Esa mesma tarde, tropas leais ao goberno asaltaron a sede do consello dos soldados, formado o mesmo día que o consello nacional e considerado perigoso para a moral do Exército, mais os dirixentes non foron capturados ao teren fuxido grazas a un aviso.
O mesmo 29 de outubro de 1918, o emperador por fin decidiu nomear primeiro ministro a Hadik, descartando a Károlyi. A Hadik, con fama de home duro, outorgóuselle o control de tropas da capital para restablecer o control. Para entón a administración civil e boa parte da poboación respaldaba o consello nacional. A policía pasouse ao consello o mesmo día, logo de ter disparado contra os manifestantes o día anterior. Os compoñentes do consello nacional opúñanse á revolución, tratando de encontrar unha saída pacífica á crise.
Maruxa Orxales
Dulce María Orjales Valcárcel, máis coñecida como Maruxa Orxales ou Maruxa Orjales, nada en Ferrol e finada en Madrid o 13 de xaneiro de 2010, foi unha poeta galega.
Revolución dos Crisantemos
Antecedentes
As tropas da capital contaban con rexementos maxiares e non maxiares, principalmente serbobosnios, ao mando do duro e leal xeneral Géza Lukachich que, con todo, non estaba seguro de poder contar coa obediencia dos soldados. O día 30 de outubro, Kaŕolyi fixo un novo chamamento ás tropas para que desobedecesen ás autoridades imperiais e apoiasen o Consello.
Revolta
miniatura|esquerda|Manifestantes celebrando o triunfo da revolución, lucindo crisantemos, o símbolo da mesma. miniatura|dereita|Tropas húngaras participantes na revolta do 30 de outubro. Ao coñecerse a nova do nomeamento de Hadik retomáronse as protestas o día 30. Hadik nin sequera logrou contar coas tropas acantonadas na capital. A noite do soldados ás ordes do consello de soldados —órgano independente do consello nacional pero que indicou actuar no seu nome e que se reunira nunha nova sede— tomaron diversos edificios oficiais, bancos, a central telefónica e a central de correos. As primeiras tropas en amotinarse foran as da 32ª Brigada, que foron desarmadas e detidas. O consello de soldados dubidou entre emprender un alzamento antes de que as unidades que simpatizaban co movemento foran retiradas e substituídas por outras bosníacas fieis ao goberno ou seguir o plan orixinal do alzamento. Unha manifestación de solidariedade formouse ás portas da reunión. De repente, o consello de soldados e a multitude congregada recibiu a noticia de que dúas compañías da 32ª Brigada ían ser enviadas á fronte, decidíndose no acto acudir a liberalas. Arredor de dez mil persoas marcharon á estación de ferrocarril para liberar aos soldados que esperaban o seu traslado á fronte. A garda da estación desobedeceu as ordes recibidas e uniuse aos manifestantes, que liberaron os soldados presos. A multitude dirixiuse entón á comandancia militar da cidade, mentres os soldados se arrancaban os símbolos imperiais e colocaban crisantemos, que deron nome á revolta. Logo dun forcexo coa garda, o comandante da gornición capitalina, o xeneral Várkonyi, foi capturado e trasladado á sede do consello nacional, o hotel Astoria. O consello de soldados pediu entón o apoio doutra das unidades presentes na cidade, a 1ª Brigada de Infantería, á vez que daba orde de ocupar os principais edificios. A prisión militar foi tomada e varios presos, algúns membros do consello de soldados, liberados.
As tropas do xeneral Lukachich permaneceron nos seus cuarteis ou se uniron á mañá seguinte ás celebracións pola revolución incruenta. O xeneral tratara de reprimir a revolta pero encontrouse co motín das súas tropas e da policía da capital, que non apoiaron o seu intento.
A noite do 30 de outubro, o consello nacional esperou na súa sede do hotel Astoria ser detido en calquera momento pola policía da capital ou as tropas de Lukachich, sinal da súa falta de control sobre os acontecementos. A sede do consello encontrábase indefensa e os seus membros temían ser arrestados en calquera instante, como lles auguraba o comandante da gornición. O dirixente radical Oszkár Jászi declarou máis tarde a preocupación do consello ao recibir a noticia do levantamento, mentres que o seu colega socialista Zsigmond Kunfi estaba convencido de que serían aforcados á mañá seguinte. O emperador, con todo, ordenara a Lukachich evitar un baño de sangue o que, xunto á desmoralización das tropas, evitou a represión do golpe. O xeneral telefonara ao emperador ás 3:00 a.m. para describir ao monarca o éxito dos alzados e o desesperado da situación e solicitar instrucións. A continuación falara con el o propio Hadik, solicitando permiso para dimitir e aconsellando o nomeamento de Károlyi. Carlos aceptou a recomendación de Hadik e falou co arquiduque para que comezase as conversas con Károlyi.
Maruxa Orxales
Traxectoria
Iniciou estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Trasladouse a Madrid para cursar estudos de Psicoloxía. Deuse a coñecer en revistas, radio e prensa. Foi finalista do Premio de novela curta do Café Xixón.
Revolución dos Crisantemos
Revolta
O, o arquiduque, en nome do emperador, que indicara o seu permiso por teléfono, nomeaba primeiro ministro a Mihály Károlyi, que había de formar un novo gabinete cos partidos do consello nacional. O propio Hadik telefonárao para pedirlle que acudira xunto a el para tratar a súa propia dimisión e o nomeamento de Károlyi. Károlyi esixira o acuartelamento das tropas leais ao Goberno e ser recoñecido como presidente do consello, ao que o arquiduque accedeu. Os traballadores decretaron unha folga para apoiar o novo Goberno que aínda se estaba negociando no despacho do primeiro ministro que encheu as rúas da capital de manifestantes axitando crisantemos, o símbolo da revolta. A oficina do presidente do Goberno foi rodeada por tropas rebeldes e traballadores a primeiras horas da mañá. Ás 8:00 a.m. confirmouse a vitoria da revolución ao anunciar o arquiduque o nomeamento de Károlyi á fronte do novo gabinete.
O mesmo día, o veterano político Esteban Tisza, que se convertera en símbolo da guerra perdida, foi asasinado por un grupo de soldados. Foi unha das escasas vítimas da revolución e pareceu aliviar a tensión da poboación.
A tarde do 31 de outubro, Károlyi e os seus ministros acudiron ao palacio real para xurar os seus cargos ante o arquiduque Xosé, o que conduciu á primeira crise de Goberno ao día seguinte, cando se constatou o estendido do desexo de que se proclamase unha república.
Consecuencias
Ao xúbilo bastante estendido pola capital e o alivio no resto do país polo fin da guerra e a próxima independencia acompañouno unha inconsciencia de que o fin do antigo réxime oligárquico habería de traer o desmembramento do país.
O espírito revolucionario, bastante estendido na capital, non chegou ás provincias, que receaban tradicionalmente da capital. Axiña se transformou en defensa dunha nova orde republicana. O e co consello do arquiduque que temía unha radicalización da revolución, o emperador liberou do seu xuramento de lealdade a Károlyi e o resto do seu gabinete para evitar unha dimisión en pleno, aínda que se pospuxo a proclamación da república. Un día máis tarde, o arquiduque e o seu fillo xuraron fidelidade voluntariamente ao consello nacional, considerado desde o día anterior órgano soberano.
Continuou a presión popular durante os primeiros días de novembro para que se proclamase a república sen necesidade de votacións. O Goberno, que non desexaba establecer a república sen a aquiescencia do rei, enviou unha delegación para lograr a súa abdicación. O, Carlos aceptou renunciar a participar nos asuntos de Estado húngaros e a forma deste que o país decidira adoptar. Finalmente, o, proclamábase a República de Hungría fronte ao parlamento ante unha enorme multitude. As dúas cámaras do parlamento húngaro, que non se reuniran dende o estoupido da revolución, aceptaron disolverse. A capital, emocionada ante a proclamación, precipitouse a xurar lealdade á república, aínda que a ilusión polo novo Estado durou pouco. Pronto o Goberno republicano con Károlyi á fronte houbo de enfrontarse aos problemas da posguerra, incluíndo a desmobilización do Exército e a asunción das consecuencias da derrota militar, que acabaron facendo caer a república en marzo de 1919 e a proclamación dunha República Soviética Húngara. Poucos meses máis tarde, a invasión dos Exércitos veciños apoiada pola Entente acababa con esta e permitía a instauración dun réxime reaccionario que restaurou a monarquía en forma de rexencia co antigo almirante austrohúngaro Miklós Horthy á cabeza, que duraría ata finais da segunda guerra mundial.
SWAT
miniatura|dereita|Equipo de SWAT. SWAT son as siglas de Special Weapons and Tactics (armas e tácticas especiais), que orixinalmente eran Special Weapons Attack Team (equipo de ataque e armas especiais). O termo fai referencia ás unidades especializadas en intervencións especiais de gran perigo de diversos corpos policiais de Estados Unidos. A creación dos equipos SWAT en 1965 está especialmente ligada ao Departamento de Policía dos Ánxeles e o inspector do momento Daryl F. Gates.
Funcións
As funcións dos equipos SWAT inclúen:
Kris Humphries
Kris Nathan Humphries, nado o 6 de febreiro de 1985 en Minneapolis, Minnesota, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que actualmente é axente libre.
Traxectoria profesional
Humphries foi elixido na 14ª posición do Draft da NBA de 2004 polos Utah Jazz. Xogou dúas tempadas en Utah, onde acadou 3.6 puntos e 2.7 rebotes por partido, en 11.6 minutos de xogo.
O 8 de xuño de 2006, Humphries foi traspasado xunto con Robert Whaley aos Toronto Raptors a cambio de Rafael Araújo. Na tempada 2006-07, tras un comezo frouxo no cal non recibiu moitos minutos do seu adestrador Sam Mitchell, Humphries demostrou ser un gran reboteador con moita enerxía, e contribuíu a que os Raptors conseguiran o primeiro título da División Atlántico da súa historia. O 28 de marzo de 2007, capturou sete rebotes ofensivos en 27 minutos contra os Miami Heat, ambas marcas as maiores da tempada e da súa carreira. O 13 de abril de 2007, mellorou esas marcas na vitoria dos Raptors contra os Detroit Pistons, con nove rebotes ofensivos, e 18 rebotes totais. Humphries rematou a súa primeira tempada cos Raptors con 3.1 rebotes por partido e cunha porcentaxe de tiros de campo dun 47%, con 3.8 puntos por partido.
O 9 de xullo de 2009, Humphries, Shawn Marion e Nathan Jawai foron traspasados aos Dallas Mavericks como parte dun traspaso entre catro equipos: Raptors, Mavericks, Orlando Magic e Memphis Grizzlies.
O 11 de xaneiro de 2010, os Mavericks traspasaron a Humphries xunto a Shawne Williams aos New Jersey Nets para adquirir de novo a Eduardo Nájera. O 27 de xaneiro de 2010, Humphries anotou 25 puntos, o máximo da súa carreira, contra Los Angeles Clippers.
A tempada 2010-11 foi unha gran tempada para Humphries, ao rematala acadando un dobre-dobre en puntos e rebotes.
Mariano Fernández Bermejo
Mariano Fernández Bermejo, nado en Arenas de San Pedro (Ávila), o 10 de febreiro de 1948, é un fiscal e político español.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid en novembro de 1969. Ingresou na carreira fiscal en marzo de 1974. A seguir foi avogado fiscal da Audiencia provincial de Santa Cruz de Tenerife entre abril dese ano e decembro de 1976, e despois foi destinado no mesmo posto á audiencia de Cáceres (ata outubro de 1981). Nesa época consegue unha praza de profesor auxiliar interino de Dereito Penal na Universidade de Estremadura (1977-1980, e posteriormente na UNED durante un curso. En 1981 ascende a tenente fiscal e destínano á audiencia provincial de Segovia, posto que ocupará ata que en decembro de 1984 sexa nomeado fiscal xefe nesa mesma audiencia.
Entre 1986 e 1989 ten a súa primeira experiencia política, ao traballar como asesor do ministro de Xustiza, primeiro con Fernando Ledesma e despois con Fernando Múgica. Durante esta etapa participa nos estudos que precederon á reforma da lexislación sobre menores, Código civil incluído, así coma na elaboración e seguimento parlamentario do Proxecto de Reforma da Lei de Axuizamento Criminal e na elaboración do Proxecto de Decreto regulador da Policía Xudicial.
Seixas, Dexo, Oleiros
Seixas é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Mariano Fernández Bermejo
Traxectoria
Dimitiu en 1989 para ocupar o cargo de fiscal do Tribunal Supremo. Desde xullo de 1992 a xullo de 2003 ocupa o cargo de fiscal xefe do Tribunal Superior de Xustiza da Comunidade de Madrid. Nesa data é substituído e pasa a desempeñar o posto de fiscal na sección de contencioso administrativo da Fiscalía de Madrid. Desde xullo de 2004 a febreiro de 2007 ocupa o cargo de fiscal xefe de sala da sección de contencioso administrativo do Tribunal Supremo. O 12 de febreiro de 2007 regresa á política ao ser designado por José Luis Rodríguez Zapatero como ministro de Xustiza.
Rayka Zehtabchi
Rayka Zehtabchi é unha directora e produtora iraniano-estadounidense, a primeira en recibir un premio Óscar. A súa curtametraxe documental: Period. End of Sentence. foi a gañadora da categoría mellor curtametraxe documental na 91ª edición dos Óscar, o 24 de febreiro de 2019.
Eva Ayllón
María Angélica Ayllón Urbina, coñecida como Eva Ayllón, nada en Lima o 7 de febreiro de 1956, é unha intérprete e folclorista peruana.
Brénaz
Brénaz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mariano Fernández Bermejo
Traxectoria
En febreiro de 2009 o xuíz Baltasar Garzón inicia unha operación xudicial contra delitos de corrupción onde se vén implicados políticos do Partido Popular e fíltrase á prensa que neses días Baltasar Garzón fora de cacería a Xaén con Fernández Bermejo. Nos días seguintes coñécese o custo da cacería e que o ministro carecía de permiso de caza na comunidade autónoma de Andalucía, e o 23 de febreiro presenta a súa dimisión.
Rayka Zehtabchi
Traxectoria
O seu debut como directora foi coa curtametraxe iraniana Madaran, que foi proxectado a nivel mundial recadando varias mencións e premios, entre elas os premios do xurado nos festivais de cine Urbanworld e Cleveland International. Zehtabchi levou tamén o premio á mellor dirección no Festival Hollyshorts por esta a súa primeira curta. Esta cinta clasificouse para os nomeados na 89ª. edición dos Premios Óscars de Hollywood.
Paralelamente á realización da súa curta Period. End of Sentence, gañadora do Óscar á mellor curta documental en 2019, o equipo creou a organización sen ánimo de lucro The Pad Project co fin de mellorar as condicións de hixiene feminina a nivel do planeta e loitar contra a estigmatización da menstruación. Ademais do Óscar, esta curta levou os premios do xurado e da audiencia no Traverse City Film Festival e no AFI Fest, e o no SCAD Savannah Film Festival baixo a categoría Woman Walks Ahead.
Mariano Fernández Bermejo
Vida persoal
Nos anos 60 era o baixista do grupo Los Cirros.
Martin Ødegaard
Martin Ødegaard, nado en Drammen o 17 de decembro de 1998, é un futbolista profesional noruegués que xoga como centrocampista ofensivo no Arsenal FC da Premier League inglesa e na selección noruega.
Traxectoria
Ødegaard xogou durante os seus primeiros anos no club local Drammen Strong. Seu pai Hans Erik Ødegaard, un ex-futbolista, fora un dos fundadores da sección de fútbol e foi adestrador do equipo de seu fillo. .
L'occasione fa il ladro
Foi composta por Rossini en non máis de 11 días cando tan só tiña 20 anos, é a cuarta das cinco farsas compostas por Rossini para o Teatro San Moisè de Venecia entre 1810 e 1813.
Martin Ødegaard
Strømsgodset
Ødegaard comezou a adestrar co primeiro equipo en 2012 con trece anos e xogou o seu primeiro partido nun amigable contra o Mjøndalen IF. Na tempada 2013 xogou tanto no equipo xuvenil como no terceiro equipo do club, que xogaba na quinta división norueguesa.
L'occasione fa il ladro
A ópera explica unha historia, con final feliz, de amores e equívocos. Unha característica tempestade rossiniana que introduce ao espectador nunha pousada no camiño de Nápoles, na que se refuxiaron Don Parmenión, un aventureiro xactancioso e atrevido, o seu criado Martino e o Conde Alberto, nobre refinado e sensible. Parmenión busca á filla dun amigo que fuxiu co seu amante e Alberto atopará a Berenice, a muller que seu pai, no leito de morte, destinoulle como esposa e que aínda non coñece.
Martin Ødegaard
Strømsgodset
En xaneiro de 2014 Ødegaard, daquela con quince anos, entrou formalmente no primeiro equipo pero sen asinar contrato profesional non obstante a Tippeligaen establecer que os xogadores debían ter un, polo que se incluíu a Ødegaard na "lista B" para xogadores afeccionados que poden xogar ata tres partidos por tempada. Por mor dos estudos adestraba co seu pai no Mjøndalen IF dúas veces á semana nos seráns.
Debutou na liga co Strømsgodset nun partido contra o Aalesunds FK o 13 de abril de 2014, converténdose no xogador máis novo en xogar na Tippeligaen. O 5 de maio asinou un contrato profesional co Strømsgodset, con duración ata o remate de 2015. Once días máis tarde marcou o seu primeiro gol como profesional e ao marcar o cuarto gol nun 4-1 contra o Sarpsborg 08 FF converteuse no goleador máis novo da Tippeligaen. Fixo o seu debut europeo o 16 de xullo, substituíndo a Lars Christopher Vilsvik nos últimos cinco minutos contra o Steaua Bucureşti na segunda rolda calsificatoria da Liga de Campións da UEFA. O Strømsgodset finalizou cuarto na liga, cualificándose para a primeira rolda da UEFA Europa League, e Ødegaard marcou 5 goles en 23 partidos de liga ademais de lograr 7 asistencias. miniatura|O pai de Ødegaard aprendeulle a manter o balón preto dos pés para maximizar o control
L'occasione fa il ladro
Esta obra represéntase moi pouco na actualidade, figurando nas estatísticas de Operabase con só 6 representacións no período 2005-2010, sendo a décimo cuarta de Rossini.
Martin Ødegaard
Real Madrid
O 21 de xaneiro de 2015, o Real Madrid fíxose con Ødegaard, segundo o acordo adestraría tanto co primeiro equipo como co Real Madrid Castilla pero xogaría na liga con este último equipo. O seu debut oficial co Castilla foi o 8 de febreiro, xogando os últimos 20 minutos como substituto nun 2–2 contra o Bilbao Atlético B na Segunda División B. O 21 de febreiro marcou o seu primeiro gol para o club nun 4–0 contra o Barakaldo CF no Estadio Alfredo di Stéfano. O 29 de abril formou parte do primeiro equipo contra a Unión Deportiva Almería por mor das baixas por lesións de Gareth Bale, Luka Modrić e Karim Benzema. Así e todo non chegou a xogar.
L'occasione fa il ladro
Orquestración
A partitura de Rossini prevé a utilización de: Para os recitativos:
Martin Ødegaard
Real Madrid
O 23 de maio fixo o seu debut co primeiro equipo do Real Madrid como substituto no minuto 58 de Cristiano Ronaldo nun 7–3 contra o Getafe CF. Foi o debutante máis novo na historia do club con 16 anos e 157 días. Na tempada 2015-16 foi xogador regular do Castilla e axudou a que o equipo fose o primeiro na competición.
Carreira internacional
Xogou coas seleccións xuvenís de Noruega e o 19 de agosto de 2014 convocárono para xogar coa selección absoluta cpmtra os Emiratos Árabes Unidos en Stavanger, xogou o encontro todo o 27 de agosto, converténdose no xogador máis novo en xogar coa selección absoluta, con 15 anos e 253 días, superando a Tormod Kjellsen, quen tiña 15 anos e 351 días no seu debut en 1910. Convocárono tamén para a clasificación para a Eurocopa de 2016 contra Malta e Bulgaria. Fixo o seu debut competitivo contra este último equipo, substituíndo a Mats Møller Dæhli no minuto 64 e que rematou cunha vitoria 2–1. Converteuse dese xeito con 15 anos e 300 días no xogador máis novo en xogar nun cualifiatorio dun campionato europeo batendo o rexistro que desde 1983 tiña o islandés Sigurður Jónsson.
2 de xaneiro
O 2 de xaneiro é o 2º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 363 días para finalizar o ano, 364 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|150px| Federico Fellini. miniatura|150px| Paz Vega.
Stephen Clancy Hill
Stephen Clancy Hill, nado o 8 de maio de 1976 e finado o 5 de xullo de 2010, foi un actor porno estadounidense de raza negra que traballou co pseudónimo "Steve Driver". Morreu mentres era arrestado pola policía acusado do homicidio do seu compañeiro o actor Herbert Hin Wong así como do asalto a outros dous individuos. Foi acusado de os ter atacado ós tres cunha espada samurai.
The Jesus Lizard
The Jesus Lizard é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en 1987 en Austin, Texas, e baseada en Chicago, Illinois dende 1989 ata 1999, ano no que se separaría. A banda reuniuse no 2008.
Trala separación do grupo Scratch Acid, o cantante David Yow estableceuse en Chicago, onde coñeceu ao guitarrista Duane Denison. Nun principio David Yow encargouse do baixo, pero debido á súa pouca habilidade co instrumento optaron por recrutar ao tamén ex-membro de Scratch Acid, David Wm. Sims. Neses inicios non dispoñían de batería, polo que usaban dunha caixa de ritmos. Despois da gravación do seu primeiro EP, Pure, uníuselles o batería Mac McNeilly completando a formación.
Air Namibia
Air Namibia (Pty) Limited, comercializada como Air Namibia, foi a aeroliña nacional de Namibia, con sede en Windhoek. Operaba voos regulares domésticos, rexionais e internacionais de pasaxeiros e servizos de carga. Tiña o seu centro de conexións internacional no aeroporto Hosea Kutako e un centro de conexións doméstico no máis pequeno aeroporto Eros, ámbolos dous en Windhoek.
A aeroliña era totalmente propiedade do goberno de Namibia. Air Namibia era membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional e da Asociación de Aeroliñas Africanas.
O 11 de febreiro de 2021 o goberno namibio anunciou o cesamento inmediato de operacións e a liquidación de Air Namibia debido ás súas débedas e a anos de dependencia económica do estado. Nese momento a compañía teña 9 aeronaves e uns 600 traballadores.
Frota
thumb|[[Airbus A330-200]] A frota Air Namibia estaba formada polos seguintes avións:
Surrego, Buciños, Carballedo
Surrego é un lugar da parroquia de Buciños que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 17 habitantes (8 mulleres e 9 homes).
Toponimia
O topónimo deriva de, ao pé dun rego. É, pois, un orónimo. Ningún outro lugar de Galicia se chama así.
Brénod
Brénod é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
833
Véxase tamén
Historia ano a ano
Paweł Mąciwoda
Paweł Mąciwoda, nado en Wieliczka o 20 de febreiro de 1967, é un músico de rock polonés que se uniu a Scorpions no 2003 como baixista, converténdose en membro oficial do grupo o 10 de xaneiro de 2004.
Suviña, Dexo, Oleiros
Suviña é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 38 habitantes (25 homes e 13 mulleres).
Vilaia de El Oued
El Oued (en lingua árabe ولاية الوادي) é unha provincia de Alxeria. A súa capital é El Oued.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 12 distritos, dos que se debullan 30 municipios.
Tesouro de Lima
O Tesouro de Lima é o nome co que se coñece unha gran cantidade de ouro e xoias roubada polos piratas no Perú en 1821 e supostamente desaparecida.
Historia
Durante as guerras da descolonización suramericana, o exército español foi perdendo terreo en diversas frontes. Unha delas era a do Perú, se ben aínda conservaban o poder na capital Lima, naquela altura unha das cidades máis ricas do planeta. Dende alí centralizábase o envío de ouro dende Suramérica ata a metrópole.
Estas riquezas leváronse en burro ata o porto do Callao, a oito quilómetros de Lima, e alí encomendáronllos ao comerciante británico William Thompson, que lles merecía toda confianza. As ordes eran que se fixera co seu barco, o Mary Dear ao mar levando o tesouro de Lima, e que agardase a ver o que acontecía na cidade. Se Lima caía, debía poñer proa a Panamá, daquela porto franco. Se resistía e vencía, debía volver á cidade.
O que sucedeu a partir de agora é unha incógnita: os soldados que custodiaban o tesouro e mais uns frades que os acompañaban resultaron asasinados por toda ou parte da tripulación. Presumibelmente o capitán poría proa cara a Illa do Coco, onde soterraría o tesouro, volvería cara a Lima, e queimaría a nave a unhas millas da costa. O dato certo é que regresou sen nave e asegurando que unha treboada fixera naufragar o Mary Dear. O vicerrei do Perú, José de la Serna e Hinojosa mandou axustizar a tripulación, e deixou unicamente vivos o capitán e o segundo, para que o conducisen ata onde estaba soterrado o tesouro. Foron á Illa do Coco, pero logo de desembarcaren o capitán e o segundo fuxiron á selva e deixaron perdidas as tropas españolas. As tropas españolas marcharon e aínda volveron dúas veces á procura dos británicos, sen éxito. Uns meses despois, os dous fuxidos fanse pasar por náufragos e conseguen que un barco, que se detivera alí para repostar auga, os levase cara a terra firme.
Máis de vinte anos despois, en 1845 un mozo canadense chamado John Keating, recibe dun home apelidado Thompson as indicacións para atopar o Tesouro de Lima. Keating debuxa as notas dun esmorrente Thompson e crea o primeiro orixinal do mapa do tesouro. Meses despois, consegue fretar un iate co seu socio, chamado Bogue, e logo de dobrar o Cabo Horn chega á Illa do Coco. Nunca se saberá qué pasou despois: de Bogue, certamente, non houbo máis noticia, e de Keating descoñécese se atopou ou non o Tesouro de Lima, pero si que lle confiou o mapa, ou algunha versión do mapa, a distintos parentes. A partir de aí comezan a aparecer distintas variacións do mapa do tesouro. As distintas expedicións posteriores á illa, incluída a de August Gissler, quen chegou a vivir nela practicamente só durante 17 anos, non atoparon nada.
O tesouro segue, a estas alturas, formalmente desaparecido.
Tetrahymena thermophila
Tetrahymena thermophila é unha especie de protozoos ciliados himenóstomos moi utilizada como organismo modelo en experimentación biomédica. Vive en augas doces de estanques, lagos, e ríos e é moi ubicua en distintas rexións con climas moi diversos. As súas células están cubertas de cilios e miden uns 40-50 microns. O xenoma macronuclear de 104 Megabases de T. thermophila foi secuenciado e anotado.
Organismo modelo
T. thermophila é un organismo modelo moi bo porque é doada de cultivar, presenta procesos metabólicos e celulares centrais conservados en moitos eucariotas, algúns dos cales non se encontran noutros organismos modelo como os Saccharomyces cerevisiae, e nela pode experimentarse con xenes homólogos aos humanos para caracterizalos, sobreexpresalos ou sometelos a knockout.
Como outro ciliados, Tetrahymena thermophila presenta dimorfismo nuclear, é dicir, cada célula ten dous tipos de núcleos, un grande e de funcións somáticas chamado macronúcleo, e outro pequeno de funcións xerminais, chamado micronúcleo. Esta característica permitiu aos científicos utilizar T. thermophila para identificar varios factores clave da expresión xénica e integridade do xenoma. Ademais, T. thermophila posúe centos de cilios e ten complicadas estruturas de microtúbulos, que o fan un modelo óptimo para estudar a diversidade e funcións dos conxuntos de microtúbulos.
Como T. thermophila pode crecer en grandes cantidades no laboratorio con facilidade, foi unha excelente fonte para facer análises bioquímicas durante moitos anos, especificamente para as actividades encimáticas e a purificación de compoñentes subcelulares. Ademais, co avance das técnicas xenéticas converteuse nun excelente modelo para estudar a función dos xenes in vivo. A recente secuenciación do xenoma do seu macronúcleo fará que siga sendo un sistema modelo moi utilizado. Preparáronse ferramentas xenéticas específicas para traballar con esta especie.
T. thermophila presenta 7 sexos (tipos de apareamento) que poden reproducirse en 21 combinacións distintas, e un só tipo de T. thermophila non podería reproducirse sexualmente. Cada organismo "decide" que sexo será durante o apareamento, por medio dun proceso aleatorio. O proceso implica rearranxos no xenoma específicos de sitio programados dos xenes que determinan os sexos.
Os estudos realizados con T. thermophila contribuíron a realizar importantes descubrimentos científicos, entre os que están:
Ciclo de vida
miniatura|400px|Conxugación en Tetrahymena. Cando os nutrientes son escasos, emparéllanse dous individuos (A) e comezan a realizar a reprodución sexual (conxugación). (B) O micronúcleo [[diploide de cada individuo sofre meiose para formar catro núcleos haploides, tres dos cales son degradados. (C) O núcleo haploide restante divídese mitoticamente para formar dous pronúcleos en cda célula. (D) Un dos dous pronúcleos de cada célula intercámbiase co outro individuo, e a fusión dos núcleos leva á formación do núcleo diploide cigótico. (E) O núcleo cigótico divídese dúas veces mitoticamente para formar catro núcleos. (F) Dous deses núcleos convértense en micronúcleos, e os outros dous diferéncianse en macronúcleos; o macronúcleo parental orixinal é degradado. (G) Prodúcese a división celular e os núcleos distribúense nas células fillas para que cada célula da proxenie reciba un micronúcleo e un macronúcleo.]] O cilo de vida de T. thermophilia presenta unha alternacia de estados haploides e diploides. Durante o crecemento vexetativo as células diploides reprodúcense por fisión binaria. A división celular ocorre por medio dunha secuencia de eventos morfoxenéticos que dan luggar ao desenvolvemento de conxuntos duplicados de estruturas celulares, unha para cada célula filla.
T. thermophila pode ser inducida a realizar a conxugación por lavado, o que causa unha rápida escaseza de alimentos. Cando están pasando fame, as células de T. thermophila cambian a formas nadadoras rápidas que se dispersan. Cando esas células dun tipo de apareamento encontran células dun tipo de apareamento complementario pode ocorrer a conxugación. Durante a conxugación emparéllanse dúas células, forman unha unión temporal e intercambian os núcleos que fan as veces de gametos. Despois xéranse e difereréncianse os núcleos do súa proxenie sexual. Este proceso leva unhas 12 horas. A secuencia de eventos durante a conxugación é a esquematizada na figura da dereita.
A recombinase Rad51 de T. thermophila é homóloga da recombinase RecA de Escherichia coli. En T. thermophila, a Rad51 participa na recombinación homóloga durante a mitose, meiose e na reparación de roturas de dobre cadea no ADN. Durante a conxugación, a Rad51 é necesaria para que se comnplete a meiose. A meiose en T. thermophila parece empregar unha vía dependente de Mus81 que non usa un complexo sinaptonémico e considérase secundaria en moitos outros modelos de eucariotas. Esta vía inclúe a resolvase Mus81 e a helicase Sgs1. A helicase Sgs1 parece promover o resultado de non sobrecruzamento da reparación recombinacional meiótica do ADN, unha vía que xera poucas variacións xenéticas.
É común entre os protistas que o ciclo sexual sexa inducible por condicións do medio estresantes ou por falta de alimento. Tales condicións a miúdo causan danos no ADN. Unha característica fundamental da meiose é a recombinación homóloga entre cromosomas. En T. thermophilia este proceso de recombinación meiótica pode ser beneficioso para a reparación de danos no ADN causados pola inanición da célula.
Bibliografía
1. Methods in Cell Biology Volume 62: Tetrahymena thermophila, Edited by David J. Asai and James D. Forney. (2000). By Academic Press ISBN 0-12-544164-9
2. Collins, K. and Gorovsky, M.A. (2005). Tetrahymena thermophila Curr Biol. 15: R317-8.
3. [http://biology.plosjournals.org/perlserv/?request=get-document&doi=10.1371/journal.pbio.0040286 Eisen JA, Coyne RS, Wu M, Wu D, Thiagarajan M, et al. (2006) Macronuclear Genome Sequence of the Ciliate Tetrahymena thermophila, a Model Eukaryote. PLoS Biol 4(9): e286]
Maider Unda
Maider Unda González de Audicana, nada en Vitoria o 2 de xullo de 1977, é unha deportista vasca, que compite en loita libre feminina na categoría de 72 quilos. Foi 14 veces campioa de España, medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 2012 e no Mundial de 2009, prata no Europeo de 2013, e bronce no Europeo de 2010 e no Europeo de 2013.
Galería de imaxes de Saa, Dozón
Santiago de Saa é unha parroquia que se localiza no concello de Dozón.
Copa Mundial de Clubs da FIFA 2009
300px|miniatura|dereita|A final xogouse no [[Sheikh Zayed Stadium de Abu Dabi.]]
A Copa Mundial de Clubs da FIFA 2009 foi a 5ª edición oficial do torneo organizado pola FIFA para determinar o club campión do mundo de fútbol. Despois de 4 anos disputándose no Xapón, no ano 2009 o campionato viaxou ós Emiratos Árabes Unidos, concretamente a Abu Dabi. Os encontros comezaron o 9 de decembro e remataron o 19 de decembro coa final.
Equipos
Os equipos participantes foron os 6 campións continentais da AFC, CAF, Concacaf, Conmebol, UEFA e OFC, e o equipo campión da liga local, o Al-Ahli:
Cadro do torneo
O campión foi o Fútbol Club Barcelona, que acadou o máximo título internacional a nivel de clubs da FIFA por vez primeira.
What About Now
What About Now é o décimo segundo álbum de estudio da banda estadounidense de hard rock Bon Jovi. Producido por John Shanks, o disco foi publicado o 8 de marzo do 2013 en Australia e o día 12 nos Estados Unidos. Estreouse no número 1 nos Estados Unidos, vendendo 101.000 copias na súa primeira semana.
834
Véxase tamén
Historia ano a ano
Toy Story of Terror!
Toy Story of Terror! é un especial de televisión de 21 minutos producido por Pixar Animation Studios e Walt Disney Television Animation e estreado por Walt Disney Pictures. Está ambientado despois dos filmes Toy Story 3 e Toy Story Toons, e foi estreado na canle estadounidense ABC o 16 de outubro de 2013. Foi escrito e dirixido por Angus MacLane, producido por Galyn Susman, con Joan Cusack, Tom Hanks, Tim Allen, Don Rickles, Wallace Shawn, Timothy Dalton e Kristen Schaal nos seus papeis de Jessie, Woody, Buzz Lightyear, Mr. Potato Head, Rex, Mr. Pricklepants e Trixie, con Carl Weathers como Combat Carl e Stephen Tobolowsky como dono do motel. Michael Giacchino compuxo a música para o especial. A banda sonora do filme foi estreada o 15 de outubro de 2013, en Amazon.com e iTunes en formato dixital.
Gran Premio do Reino Unido de 1961
O Gran Premio do Reino Unido de 1961 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 15 de xullo de 1961 no circuíto de Aintree, Liverpool, Inglaterra. Foi a quinta carreira do Campionato do Mundo da tempada de de Fórmula Un.
Informe
Logo dun fin de semana húmido, con choivas torrenciais na cualificación e no inicio da carreira, o Gran Premio foi dominado finalmente por Scuderia Ferrari, cos seus pilotos que fixeron pleno no podio. A carreira foi gañada polo alemán Wolfgang von Trips, quen liderara durante gran parte da carreira logo de saír desde a cuarta posición. Esta foi a segunda e última vitoria de von Trips nun Gran Premio, dúas carreiras máis tarde morreu nun accidente durante o Gran Premio de Italia de 1961. O gañador da pole position, Phil Hill logrou o segundo lugar, no seu camiño para gañar o campionato do mundo de pilotos ao final da tempada, e o terceiro lugar foi para o seu compatriota estadounidense Richie Ginther.
O GP de Gran Bretaña 1961 tamén pasou á historia por ser a primeira ocasión en que participou un coche con tración ás catro rodas, e o último no que un coche con motor dianteiro inscribiuse nunha carreira do Campionato do Mundo. Estes dous logros foron alcanzados polo mesmo vehículo: o experimental Ferguson P99 - Climax do equipo Rob Walker Racing Team. Aínda que o coche foi descualificado por recibir asistencia na pista, en mans de Stirling Moss, que se fixo cargo do coche de Jack Fairman logo de que a seú Lotus falláranlle os freos, mostrou certa promesa de futuro. Desafortunadamente para Moss, o GP de Gran Bretaña de 1961 marcou tamén a última ocasión na que o heroe local correría un Gran Premio en casa, xa que retirouse da Fórmula 1 logo dun accidente durante unha carreira fóra de campionato antes da tempada de.
Contos de Toquio
Contos de Toquio (東京物語), tamén coñecido como Viaxe a Toquio, é un filme dramático xaponés dirixido por Yasujirō Ozu que foi estreado en 1953. Está protagonizado por Chishū Ryū e Chieko Higashiyama.
Ozu e o guionista Kōgo Noda escribiu o guión en 103 días e está baseado vagamente no filme estadounidense de 1937 Make Way for Tomorrow, dirixido por Leo McCarey. Noda primeiro suxeriu adaptar o filme, que Ozu non vira. Ozu empregou moitos membros dos elencos e técnicos cos que traballara durante anos. Estreado no Xapón en 1953, non tivo recoñecemento internacional inmedianto e foi considerado "demasiado xaponés" para os exportadores. Estreouse en Londres en 1957 e gañou o trofeo Sutherland o ano seguinte, recibindo eloxios dos críticos estadounidenses trala súa estrea en Nova York en 1972.
Contos de Tokio está recoñecida como a obra mestra de Ozu e adoita ser citada como un dos mellores filmes da historia. En 2012, foi votado como o mellor filme de todos os tempos nunha enquisa entre directores realizada pola revista Sight & Sound.
Estreouse en galego o 6 de marzo de 2004 a través da TVG.
Argumento
Uns pais anciáns, orixinarios de Onomichi, no Xapón rural, visitan os seus fillos residentes en Toquio, mais son rexeitados en certa maneira polos seus fillos, que están moi ocupados para prestarlles atención. Con todo, a actitude contrasta co comportamento da súa nora viúva, que os trata con afecto. A humanidade evoluciona tan rapidamente que entre as xeracións se orixina un abismo que as mantén incomunicadas entre si.
Sinagoga Klaus
dereita|miniatura|A sinagoga Klaus a carón do antigo cemiterio xudeu. A sinagoga Klaus é a sinagoga máis grande do antigo guetto xudeu de Praga e o único exemplo único dunha sinagoga do barroco temperán no ghetto. Hoxe a sinagoga é administrada polo Museo Xudeu de Praga.
A Torre, Dexo, Oleiros
A Torre é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Soleira
dereita|miniatura|230px|Soleira sinalada nunha fiestra do [[Convento de Santa Clara de Santiago de Compostela.]] miniatura|right|230px|Fiestra con dous vasos de flores apoiados na soleira. A diferenza desta imaxe, a fiestra galega ten as batentes a rentes do muro e as [[Contraventá|contras por dentro a rentes da parede.]] miniatura|right|230px|Vello apoiado na soleira da fiestra. miniatura|right|230px|En inglés chámase sill; en cambio [[lintel úsase nos dous idiomas.]] A soleira é un elemento construtivo que se corresponde á parte baixa da fiestra, cubrindo o peitoril ou antepeito; sobre o que pousamos ao nos apoiar nunha fiestra. Na casa tradicional galega adoita ser unha soa peza de pedra (ou dúas) ou doutro material colocada na parte inferior do oco dunha xanela. Soleira tamén pódese referir á pedra que está no chan dunha porta, coñecida normalmente coma soarego ou limiar.
A súa misión é que a auga da choiva non entre no edificio, razón pola que a soleira adoita ter unha certa pendente cara a fóra, asegurando unha evacuación rápida da auga; pola mesma razón de estanqueidade ha penetrar nas xambas do oco e adoita resaltarse cara a fóra formando un topete ou pingadeira. Pola súa importancia na estanqueidade o deseño da soleira é un dos puntos críticos na proxectación construtiva dos edificios.
Na casa tradicional galega (tamén na inglesa), e a diferenza doutras rexións, a soleira está protexida pola fiestra, xa que esta se sitúa a rentes do muro exterior para que a auga esvare pola fachada. A contraventá áchase no interior do oco, a rentes da parede interior. Ademais o lintel do van acostuma contar cun saínte chamado tornachuvias.
Tipos de soleiras segundo o material
Pode colocarse unha peza de remate do muro no oco que funciona de soleira e pingueira.
Súcubo
A contraparte masculina dun súcubo é un íncubo (do latín inccubus).
Cultura budista
Unha escritura budista sobre a oración a Avalokiteśvara, o Dharani Sutra de Amoghapāśa, promete a aqueles que rezan que "non serás atacado por demos que chupan a túa enerxía ou che fagan o amor nos teus soños".
Cultura árabe e africana
Na mitoloxía árabe, a qarînah (قرينة) é un espírito semellante ao súcubo, con orixes posiblemente na relixión do Antigo Exipto ou nas crenzas animistas da Arabia preislámica. Unha qarînah "dorme" coa persoa e ten relacións nos soños. Dise que son invisibles, pero unha persoa con "segunda vista" pode velos, moitas veces na forma dun gato, can ou outra mascota doméstica. "En Omdurman, Sudán, é un espírito que posúe. ... Só certas persoas están posuídas e tales persoas non poden casar ou a qarînah farálles dano."
Soiuz U
O Soiuz U é un foguete espacial da antiga Unión Soviética e da actual Rusia derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante o Proxecto de Probas Apolo-Soiuz na década de 1970 e máis tarde usado para lanzar unha variedade de cápsulas Soiuz, naves de carga Progress e diferentes tipos de satélites. É o foguete máis usado na Historia, con máis de 40 anos de uso continuado e máis de 700 lanzamentos á súa conta. O foguete pódese lanzar tanto desde o cosmódromo de Plesetsk como desde o de cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Rudyard Kipling's The Jungle Book
Rudyard Kipling's The Jungle Book é un filme de Disney baseado na novela O libro da selva de Rudyard Kipling. Está dirixido por Stephen Sommers, e protagonizado por Jason Scott Lee no papel de Mowgli.
Sinopse
Abandonado na xungla e criado polos animais, Mowgli volve á civilización por amor á filla dun militar inglés. Esta decisión cambiará radicalmente a súa vida e converterao no centro de atención da colonia británica na India.
Animais adestrados
A serpe Kaa foi creada mediante un xerador de computadora e cunha anaconda real. Entre os outros animais adestrados hai monos, elefantes, camelos, cabalos, zebúes, e lobos.
Caitro Soto
Pedro Carlos Soto de la Colina, coñecido como Caitro Soto, nado en San Luis, provincia de Cañete, o 23 de outubro de 1934 e finado en Lima o 19 de xullo de 2004, foi un músico e cantautor peruano, cuxas obras musicais foron interpretadas por moitos destacados cantantes internacionais.
San Román, Val do Dubra
Santa Mariña de San Román é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Val do Dubra. Segundo o IGE en 2014 tiña 271 habitantes (138 mulleres e 133 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 397 habitantes.
Parada de Amoeiro
O topónimo galego Parada de Amoeiro pode referirse a:
Daejeon Hana Citizen FC
O Daejeon Citizen (대전 시티즌) é un club de fútbol coreano da cidade de Daejeon. Fundouse en 1997 e compite na K League Challenge.
A Cancela, Portela, Barro
A Cancela é un lugar da parroquia de Portela, no concello pontevedrés de Barro, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2013 tiña 65 habitantes (35 homes e 30 mulleres). Segundo o IGE no 2017 tiña 59 habitantes (30 homes e 29 mulleres ).
Brens, Ain
Brens é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Panadería Da Cunha
Panadería Da Cunha é unha empresa galega adicada á produción e comercialización de derivados da fariña e con sede en Carral.
As orixes da empresa están en Manuel da Cunha, un emigrante portugués de Chaves que chegou a Carral. Empezou traballando cargando sacos de fariña. Comezou a fabricar pan que vendía polas portas. O pan de Carral xa é coñecido dende o século XVIII. A empresa ten 14 tendas propias e fabrica para outras marcas.
En 2015, iniciou a produción de xeados.
Marisa Villardefrancos
María Luísa Villardefrancos Legrande, nada en Vedra o 12 de outubro de 1915 e finada Alacant o 20 de xuño de 1975, foi unha escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Filla de Luís Villardefrancos Calé, empregado municipal e escritor en revistas, e de María de los Dolores Legrande, mestra. Desenvolveu a súa vida en Madrid. Colaborou en El Correo Gallego, na publicación Chicas, nas novelas da "Biblioteca de Chicas" e na radio (nas radionovelas que emitiu a Cadena SER). Foi unha escritora moi coñecida na década dos cincuenta, pero non gozou de recoñecemento nos ámbitos literarios. Destacou por sortear a censura e presentar, baixo unha aparencia de novela rosa, protagonistas femininas actuais, que exercían profesións liberais independentes en escenarios conflitivos como os do Ulster ou os da segunda guerra mundial.
Sinagoga Maisel
miniatura|230x230px|Sinagoga Maisel. Sinagoga Maisel (en Maiselova synagoga) é un dos monumentos históricos da Praga. Foi construída a finais do século XVI, que está considerada como a idade de ouro do ghetto. Dende entón a súa aparencia mudou varias veces, e o seu estilo actual é neogótico. Hoxe en día a sinagoga pertence á Comunidade xudía de Praga e é administrado polo Museo Xudeu de Praga como parte das súas exposicións.