cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coa morte nos talóns
Coa morte nos talóns (en North by Northwest) é un filme estadounidense de 1959 producido e dirixido por Alfred Hitchcock. Está protagonizado por Cary Grant, Eva Marie Saint e James Mason. O guión foi escrito por Ernest Lehman, que quería escribir "o filme de Hitchcock para rematar todas os filmes de Hitchcock". Coa morte nos talóns é unha historia de identidade equivocada, cun home inocente perseguido por todos os Estados Unidos por axentes dunha misteriosa organización que intentan evitar que bloquee o seu plan de sacar de contrabando un microfilme que contén segredos do goberno. Esta é un dos filmes de Hitchcock que inclúe unha partitura musical de Bernard Herrmann e unha secuencia de título inicial do deseñador gráfico Saul Bass, e foi a primeira en presentar un uso prolongado da tipografía cinética nos seus créditos de apertura.
Coa morte nos talóns é considerado un dos filmes canónicos de Hitchcock da década de 1950 e a miúdo é considerado un dos mellores filmes de tódolos tempos. En 1995, foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo". Despois da súa primeira proxección, os críticos de The New Yorker e The New York Times aclamárono inmediatamente como unha obra mestra da comedia e unha sofisticada autoparodia.
Estreouse en galego o 21 de xaneiro de 2007 a través da TVG.
Luis de Carlos
Luis de Carlos Ortiz, nado en Madrid o 16 de marzo de 1907 e finado na mesma cidade o 27 de maio de 1994, foi un dirixente deportivo que ocupou o cargo de presidente do Real Madrid entre 1978 e 1985.
Traxectoria
Socio do Real Madrid desde 1942 e directivo desde 1957, en 1978 substituíu ao seu mentor e amigo Santiago Bernabéu tralo seu falecemento, e despois da renuncia ao cargo do vicepresidente Raimundo Saporta, a quen todos sinalaban como sucesor.
Durante o seu mandato pasaron polo banco do equipo Vujadin Boškov, Luis Molowny, Alfredo Di Stéfano e Amancio Amaro e o club gañou dúas ligas, dúas Copas do Rei e unha Copa da UEFA. Tamén baixo a súa presidencia levouse a cabo unha importante remodelación do estadio Santiago Bernabéu para ser sede do Mundial de 1982, do que acolleu varios encontros, entre eles a final.
Trala conquista da Copa da UEFA en 1985, decidiu retirarse e convocou novas eleccións. Foi sucedido por Ramón Mendoza, ao que De Carlos derrotara de forma contundente nas eleccións de 1982.
Recibiu a insignia de ouro do FC Barcelona. Durante o primeiro mandato de Florentino Pérez, o Real Madrid creou un foro de opinión co seu nome, o "Foro Luis De Carlos".
Vida persoal
Casado con María de la Concepción Grau, tivo tres fillos, José Manuel, Jaime e Alfonso. Alfonso foi o único dos seus fillos que se vencellou ao fútbol, pois foi directivo e presidente do Viveiro CF
El Biscella
miniatura|Porta Ticinese, o barrio de Milán onde vive "El Biscella".
"'El Biscella" («O rizado» ) é unha canción milanesa, cuxa letra foi escrita por Alfredo Bracchii, e cuxa música foi composta por Giovanni D'Anzi.
Considérase unha das cancións milanesas máis coñecidas, sendo reproducida en toda Italia e usada coma estereotipo da música en italiano. Foi interpretada, en versións distintas, por D'anzi, Nanni Svampa, Gianni Magni.
Sinopse
"Biscella" é unha palabra milanesa que significa "rizado" (derivado de bisc-bish, que significa ourizo), unha especie de matón que tenta intimidar á xente, pero cuxos traxes extravagantes o fan máis cómico que perigoso.
A canción conta a historia deste biscella que vive no barrio de Porta Ticinese que vai ás festas, e que todos rin ás súas costas o seu xeito cómico de bailar e polas súas roupas ridículas.
O Somonte, Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
O Somonte é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
San Tiodöo
miniatura|300px| San Tiodöo, polo seu nome lígur, ou San Teodoro en italiano, é un distrito de Xénova, entre os distritos de Sampierdarena ao oeste, Rivarolo ao noroeste, Lagaccio e Prè ao leste. Ao sur, o distrito ten vistas á zona portuaria entre a estación marítima e a lanterna, dedicada principalmente ao tráfico de pasaxeiros (terminal de cruceiros e terminal de transbordadores).
Descrición do barrio
O antigo distrito "San Teodoro", articulado entre o centro da cidade e os distritos do oeste de Xénova, xunto con Sampierdarena forma parte do municipio II Centro Oeste e inclúe as unidades urbanas "Angeli" e "San Teodoro", que en conxunto teñen unha poboación de 23.049 habitantes (actualizada o 31 de decembro de 2010). [1]
A zona central do barrio chámase normalmente "Dinegro", do nome da praza dedicada á histórica familia xenovesa que, máis alá da liña de ferrocarril, ten vistas a Villa Rosazza e á igrexa de S. Teodoro.
Territorio
San Teodoro, o máis occidental dos distritos nos que se dividiu a cidade de Xénova, permaneceu durante séculos fóra das murallas e incorporouse ao círculo defensivo só no século XVII coa construción das Novas Murallas.
Ata os anos trinta do século XX, a delimitación do distrito cara a Sampierdarena estaba claramente delimitada pola dorsal dos outeiros de S. Benigno e degli Angeli, sobre os que discorría a rama occidental das murallas do século XVII. Hoxe, despois da impoñente escavación do outeiro de S. Benigno, a delimitación está constituída pola liña que parte da Lanterna pasa polo paso elevado de via di Francia (comunmente coñecida como a ponte helicoidal) e despois do escarpado correspondente á corte do outeiro de S Benigno chega ás "paredes dos anxos". Desde alí segue as paredes ata a porta de Granarolo: este tramo separa S. Teodoro do barrio de Polceverasco de Rivarolo. Salita Granarolo, o eixo do tranvía de roda dentada Principe-Granarolo e Piazza Principe delimitan S. Teodoro ao leste cara a Lagaccio e Prè.
A área obtida a partir da nivelación do outeiro de S. Benigno está ocupada principalmente por asentamentos de xestión e servizos: da antiga aldea de Chiappella, ao pé do outeiro, hai poucas casas en via Milano, fronte á terminal de transbordadores. , que sobreviviu á escavación e á tráxica explosión do 10 de outubro de 1944.
Na praza R. Sopranis, na zona de via Venezia, construíuse desde a década de 1920 o instituto técnico industrial cívico G. Galilei, o primeiro na Liguria para este tipo de cursos, que formou centos de técnicos ao longo das décadas, moitos dos cales, en particular entre 1960 e 1990, atoparon emprego nas grandes industrias do oeste de Xénova.
Elaine de Kooning
Elaine Marie Catherine Fried, coñecida como Elaine de Kooning, nada en Brooklyn o 12 marzo de 1918 e finada en Southampton o 1 de febreiro de 1989, foi unha pintora e escultora estadounidense, expoñente do expresionismo e expresionismo abstracto.
Primeiros anos
Foi a maior de catro fillos de Charles Frank Fried e Marie Ellen O'Brien, creceu no barrio de Sheepshead Bay en Brooklyn. A súa sensibilidade artística foi fomentada pola súa nai, que a levaba ao Metropolitan Museum of Art e aos espectáculos de Broadway.
A finais da década de 1920, a súa nai foi trasladada a un centro psiquiátrico e Elaine fíxose cargo da súa irmá e dos seus dous irmáns máis pequenos.
Formación
Despois de graduarse na Erasmus Hall High School e seguir estudos no Hunter College de Nova York, en 1937 asistiu á Escola de Arte Leonardo da Vinci en Hoboken, Nova Jersey. Durante este período, embarcouse en iniciativas políticas de esquerda, xunto co artista Milton Resnick, co que tivo unha relación. En 1938 continuou os seus estudos na American Artists School de Nova York e ingresou na Young Communists League. Para apoiar os seus estudos, traballou como modelo para artistas.
Carreira
En decembro de 1943 casou co artista Willem de Kooning, adoptando o nome de casada Elaine de Kooning, que sería o seu nome artístico.
En 1948 pasou a ser editora da revista Art News, onde repasou as obras de artistas como Arshile Gorky, Hans Hofmann, Franz Kline, Mark Rothko ou Josef Albers.
En 1952 fixo a súa primeira exposición individual na Stable Gallery de Nova York.
En 1957, tras anos de matrimonio tumultuoso, feito de traizóns e problemas de alcoholismo, os dous cónxuxes separáronse, aínda que non se divorciaron legalmente.
En 1962 recibiu o encargo da Casa Branca de pintar un retrato do presidente John F. Kennedy, que se converteu nunha das súas obras máis importantes e coñecidas. Despois do asasinato do presidente, de Kooning deixou de pintar durante un ano.
Máis tarde seguiu unha carreira como profesora e deu conferencias na Universidade de Yale, no Pratt Institute, na Carnegie Mellon University, no Wagner College e na Universidade de Pensilvania, en Filadelfia, e na Parsons School of Design de Nova York e París. Grazas á gran cantidade de traballo, de Kooning decidiu deixar de beber definitivamente, e tamén convenceu ao seu marido, co que se reunira mentres tanto, para que asistise aos grupos de alcohólicos anónimos.
Durante a década de 1980, viaxou polo mundo continuando dando clases, en Exipto, Kenya, China, Xapón e varios países de Europa.
Pasamento
Elaine de Koonig era unha grande fumadora. En 1987, o cancro obrigoulle a extirparse un pulmón. Morreu aos setenta anos en 1989.
Na cultura popular
Foi interpretada por Janet Sheen na miniserie Kennedy de 1983.
Songs of Love and Hate (álbum de Godflesh)
Songs of Love and Hate é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 20 de agosto de 1996 a través do selo Earache Records. Trátase do primeiro disco do grupo en contar con baterías reais, tocadas por Bryan Mantia, e un son heavy metal máis tradicional, faltando en xeral os elementos mecánicos e a experimentación dos seus anteriores lanzamentos. A portada é unha fotografía de Cancer Alley, Luisiana.[2]
Un álbum de remesturas de acompañamento con inspiración dub, Love and Hate in Dub, foi editado en 1997. Os dous discos foron reeditados por Earache no ano 2009.
Listaxe de cancións
Notas
Maker Faire Galicia
A Maker Faire Galicia é un evento onde durante uns días se reúnen tanto persoas expertas, como afeccionadas e interesadas no mundo do "Faino ti mesmo" ou DIY (Do It YourSelf, en inglés), no que mediante o uso de software e hardware de fontes abertas (open source, en inglés) poden realizar creacións técnicas que aúnan as Artes, as Ciencias, a Enxeñería e a Artesanía, que deriva da filosofía educativa STEAM en inglés (Science, Technology, Engineering, Arts and Maths), na que se combinan as diferentes ramas técnicas e artísticas para impulsar a creatividade e acadar un maior coñecemento e aproveitamento dos recursos dispoñibles.
A Maker Faire de Galicia comezou no ano 2015 como unha mini Maker, logrando cos anos obter a categoría de Feira Maker e chegando en 2021 a ser unha das Maker Faire máis grandes de Europa.
Pedro Andrés Pourret
Biografía
En lembranza da casa Loménie de Brienne, chamou unha nova planta Lomenia-Borbonica, e outra Lapeyrousia Compress a en homenaxe á súa amizade co estudoso Picot de Lapeyrouse.
Exilio
En 1789, durante a Revolución Francesa, o abade Pourret deixou Narbona, e ningún dos seus escritos se gardou nesa cidade. Emigrado a Barcelona, foi nomeado director do Xardín Botánico e profesor de Historia Natural na Universidade. Foi subdirector tamén do Xardín Botánico de Madrid e logo obtivo a canonía na catedral de Ourense, onde permaneceu nove anos. O levantamento do dous de maio foi a causa dun motín en Ourense, e pola súa condición de francés fuxiu da cidade para refuxiarse no mosteiro de San Pedro de Montes, no Bierzo. Aínda que os biógrafos franceses atribúen aos ourensáns o saqueo da casa e o estrago dos seus libros e herbarios, está demostrado que foron "los satélites de Napoleón", talvez afrancesados, como describe el mesmo, os que atentaron contra as súas propiedades tras a conquista de Ourense.
Despois chegou a cóengo contador-tesoureiro da catedral de Santiago, residiu na Rúa Nova e impartiu clases de botánica na cidade. Finou en Compostela e foi soterrado no claustro da catedral.
Obras
Proporcionou avisos a Gigot d'Orcy para a súa Histoire des Papillons d'Europe Comunicou a Picot de Lapeyrouse os resultados das súas viaxes polos Pireneos, Cataluña e Montserrat; este integra a súa investigación na súa obra titulada Historia das plantas dos Pirineos. Informou a Willdenow sobre a súa Species Plantarum. Tamén publicou en varias coleccións, entre elas a da Academia de Toulouse, da que moi membro, a súa Choris Narbonensis en 1784 na que citaba 1200 plantas non listadas por Antoine Gouan, 230 por Linné e 130 mal listadas ou confusas.
En 1786, escribiu sobre dous novos xéneros de liliaceae, recollidas en Reunión (chamada Île Bourbon durante un século e medio) que denominou Lomenia-Borbonica e Lapeyrousia Compressa.
A maioría das súas obras permaneceron en forma de manuscrito, como Flore Narbonnaise, Voyage botanique au Montserrat, Itinéraire pour herboriser dans les Pyrénées, Catalogue des plantes usuelles des environs de Narbonne. Poucos contemporáneos tiveron acceso a eles, en boa parte perdidos durante o exilio.
Na súa estancia en Barcelona, estudou o herbario de Salvador e publicou unha nota sobre naturalistas cataláns en 1796. Preparou unha Flore Espagnole, despois de anos de viaxes, que nunca viu a luz pero que Picot de Lapeyrouse incluíu nun suplemento da súa Histoire des Plantes des Pyrénées.
Legado e homenaxe
Édouard Timbal-Lagrave permitiu a rehabilitación do abade Pourret, cuxo traballo até entón fora subestimado, escribindo as Reliquiae Pourretianae na que revelaba que Pourret, que nunca publicara novos descubrimentos vexetais, enviara moitas novas variedades a outros botánicos que se aproveitaron e as publicaron cos seus propios nomes como Lamarck e Picot de Lapeyrouse.
Confeccionou ao longo da súa vida un abundante herbario e á súa morte, en 1818, legouno á Facultade de Farmacia de Santiago, sendo cedido despois pola USC á Complutense de Madrid. O seu herbario foi consultado por Willkomm e Johan Lange para o seu Prodromus Florae Hispanicae.
O seu xardín botánico en Santiago e o primeiro documentado en Galiza.
Ruiz e Pavon dedicáronlle o xénero Pourretia (1794), que máis tarde se convertería no xénero Puya, en particular a especie Pourretia lanuginosa (Puya lanuginosa), planta orixinaria de Chile. O seu nome tamén foi asociado en 1808 por Willdenow coa especie Agrostis pourretii (Herba de Pourret, ou agrostide de Salamanca).
Tivo, Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
Tivo é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Selfless
Selfless é o terceiro álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 26 de setembro de 1994 en Europa e o 18 de outubro en América do Norte a través dos selos Earache Records e Columbia Records. Sendo o primeiro do grupo cunha gran discográfica, o disco conta cun son máis convencional e orientado ao rock en comparación cos seus anteriores lanzamentos. Publicáronse dous sinxelos deste álbum, "Xnoybis" e "Crush My Soul". O vídeo musical do último foi dirixido polo fotógrafo Andres Serrano.
Listaxe de cancións
Notas
Os Castaños, Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
Os Castaños é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Segade de Abaixo, Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
Segade de de Abaixo é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Aulo Xelio
Aulo Xelio (en latín Aulus Gellius), nado circa 115 e finado en 180, foi un escritor romano en latín. Era natural de Roma e viaxou moito por Europa, especialmente en Grecia, e residiu durante un certo período en Atenas. A súa única obra que se conserva é As noites áticas, que escribiu en Atenas con extractos de escritores romanos e gregos e que contén información sobre historia, filosofía e filoloxía, nun total de 20 libros.
Traxectoria
A única fonte documental sobre a vida de Xelio son detalles que menciona nos seus escritos. Procedía dunha familia acomodada, probabelmente de orixe africana, aínda que debeu de nacer en Roma e alí pasou a súa infancia. Estudou retórica con Tito Castricio e Sulpicio Apolinar, e filosofía con Calvisio Taure e Peregrino Proteo. Era amigo de Favorino, Herodes Ático e Marco Cornelio Frontón.
Regresou a Roma, onde foi pretor e dedicouse á xustiza, actuando en causas civís, mentres que no tempo libre prefería a literatura.
Non hai datos precisos sobre a data do seu nacemento nin do seu falecemento, pero puidemos localizalo a partir dos seus profesores e compañeiros. Polo tanto, pénsase que debeu ser contemporáneo dos emperadores Hadriano, Antonino Pío e Marco Aurelio.
Obra
A súa única obra coñecida son as Noites áticas (Noctes Atticae en latín), así titulada porque comezou a escribilas durante as noites dun inverno que pasou na Ática e que rematou en Roma. Nesta obra, dividida en vinte libros, o autor recolle información sobre diferentes temas que chaman a súa atención: pódense atopar fábulas como a de Androcles, historia de Roma e Grecia, anécdotas e cuestións de gramática, xeometría e filosofía. . . O valor das Noites áticas reside na descrición da sociedade e dos intereses do seu tempo, e nas citas de obras perdidas de autores antigos.
A obra xa era moi valorada na Idade Media. A editio princeps publicouse en Roma en 1469 e publicouse amplamente en diferentes países durante o Renacemento. A primeira edición que comenta as Noites áticas é a do escritor Jakob Gronovius, publicada en Leiden en 1706.
Segade de Arriba, Santo André de Cesar, Caldas de Reis
Segade de de Arriba é un lugar da parroquia de Santo André de Cesar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Mike Smith
Mike Smith Gibbs, nado o 10 de setembro de 1963 en Middletown, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense con nacionalidade española. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 1,98 m. Foi internacional coa selección española en 16 ocasión.
REC 4: Apocalipsis
REC 4: Apocalipsis (estilizado como [•REC]⁴) é un filme español de terror de 2014 dirixido e escrito por Jaume Balagueró. É o cuarto e derradeiro título da franquía REC. É unha secuela directa de REC 2, xa que os seus eventos ocorren inmediatamente despois dos deste filme. Manuela Velasco retoma o papel da xornalista Ángela Vidal. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 9 de setembro de 2014 e no Festival de Cinema de Sitges o 3 de outubro.
Eirín, Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
Eirín é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
A Curuxal, Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
A Curuxal é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Grand opéra
A grand opéra é un xénero operístico que dominou a escena francesa entre os anos vinte e os oitenta do século XIX, substituíndo a tragédie lyrique moi popular nos séculos XVII e XVIII. Os primeiros exemplos completados de grand ópera foron La muette de Portici (1828) de Daniel Auber e Guillaume Tell (1829) de Gioachino Rossini.
O autor máis representativo do xénero é Giacomo Meyerbeer (1791-1864), compositor alemán que se trasladou a París a partir de 1827, que acadou o éxito grazas a algunhas valiosas obras como Robert le diable de 1831, Les Huguenots de 1836, Il profeta de 1849 e L'Africaine, representada postumamente en 1865. Eugène Scribe (normalmente emparellado con outros libretistas), un dos dramaturgos franceses máis importantes do século XIX, foi contratado como libretista destas creacións.
Outros exemplos relevantes de grand opéra son: La Favorite e Les martyrs (1840) e Dom Sébastien (1843) de Gaetano Donizetti; Jérusalem (1847), Les vêpres siciliennes (1855), Don Carlos (1867) de Giuseppe Verdi e I diavoli di Loudun (1969) de Krzysztof Penderecki.
Os trazos esenciais da grand opéra de Meyerbeer-Scribe conflúen coas adquisicións do teatro francés xa atopadas na opéra-comique e na tragédie lyrique dos primeiros vinte anos do século XIX. Os libretos céntranse en temas de traxectoria histórica, con fortes contrastes apaixonados, cambios bruscos de situación e reviravoltas (o público francés da época tiña especial interese en tramas convincentes e de forte impacto emocional). Na grand ópera cobran especial importancia as escenas espectaculares, caracterizadas polo uso de numerosos figurantes, procesións, desfiles e ballets.
Como xa ocorreu na ópera francesa das dúas primeiras décadas do século XIX, utilízanse temas musicais e motivos recorrentes que rexorden durante a representación e que se vinculan a determinados personaxes, estados de ánimo ou atmosferas. A obra divídese xeralmente en cinco actos. O seu público pertence principalmente ás clases medias altas da burguesía urbana.
Germinal (filme de 1993)
Germinal é un filme francés de 1993 dirixido por Claude Berri, e protagonizado por Gérard Depardieu, Miou-Miou e Renaud. Está baseado na novela homónima de Émile Zola. Na súa época, foi o filme francés máis caro xamais producido, e foi o cuarto filme máis visto ese ano nos cinemas de Francia. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
TabletSat-Aurora
TabletSat-Aurora é un satélite ruso lanzado a bordo dun foguete Dnepr desde Dombarovskii o 19 de xuño de 2014.
Características
TabletSat-Aurora foi deseñado e construído pola compañía rusa SPUTNIX como demostrador tecnolóxico e para observación terrestre. O satélite utiliza o bus TabletSat-2U-EO, coas seguintes características:
O satélite leva a bordo unha cámara pancromática capaz de obter fotos e vídeo na banda espectral entre 430 e 950 nm, cunha resolución de 15 m.
Fernando Serena
Fernando Rodríguez Serena, nado en Madrid o 28 de xaneiro de 1941 e finado en Pamplona o 15 de outubro de 2018, foi un futbolista español que xogaba como extremo dereito.
Traxectoria
En 1963 regresou ao Real Madrid, e xogou as seguintes cinco tempadas co primeiro equipo. É especialmente lembrado por marcar o gol decisivo na final da Copa de Europa de 1966, ante o Partizan de Belgrado no estadio de Heysel de Bruxelas, completando a remontada do club branco, despois de que Velibor Vasović adiantase o equipo iugoslavo e Amancio empatase. Adoitaba xogar na banda dereita, onde destacaba pola súa elegancia, a velocidade do seu xogo e a precisión nos centros.
Afrikan tähti
Afrikan tähti (en sueco Afrikas stjärna, en galego Estrela de África) é un xogo de mesa finlandés creado por Kari Mannerla, no que o obxectivo dos xogadores é encontrar unha xema chamada a "Estrela de África". Mannerla ideou o xogo orixinalmente cando tiña 19 anos baseado nunha pequena investigación previa. En 1951 lanzouse Afrikan tähti, facéndose moi popular en Finlandia, e vendendo máis de catro millóns de unidades a nivel internacional.
Fernando Serena
Traxectoria
En 1968 polo Elxe CF, onde xogou dúas tempadas, antes de pasar á UE Sant Andreu, club no que se asentou durante os seguintes seis anos, todos eles na Segunda División.
Afrikan tähti
As normas do xogo son sinxelas: os xogadores avanzan sobre un taboleiro baseado no mapa de África tirando un dado e dando a volta a pesas de cartón para atopar tesouros. Os cartos que os xogadores conseguen dos tesouros pode acelerar o seu avance no xogo. Gaña o xogo a persoa que encontra a Estrela de África (Afrikan tähti) e a leva ao punto de partida nos cadros de Tánxer ou O Cairo.
Fixéronse tamén versións dixitais do xogo para Commodore 64 e dispositivos móbiles. En 2014 agregouse un complemento ao xogo de mesa, no que se engaden novos elementos, como cartas de personaxe e eventos. Durante os seus días de xubilación Mannerla creou tamén unha nova versión do seu vello xogo, Inkan aarre (en galego Tesouro inca), que transcorre en América do Sur e lembra na súa mecánica a Afrikan tähti.
Fernando Serena
Selección española
Vestiu nunha ocasión a camiseta da selección española, o 9 de xaneiro de 1963, nun partido amigable contra Francia no Camp Nou no que entrou na segunda parte como substituto de Enrique Collar.
Faleceu o 15 de outubro de 2018, aos 77 anos.
Afrikan tähti
Normas
O obxectivo do xogo é atopar unha xema chamada "Estrela de África" e levala os seguros Tánxer e O Cairo, que son ademais os puntos de partida do xogo. Inicialmente cada xogador recibe 300 libras. A orde de saída determínase tirando o dado, o xogador que obtén o número máis alto inicia o xogo, e séguenlle o resto por orde descendente do número que obtiveron.
Antes de iniciar o xogo colócanse 30 discos sobre outros tantos círculos vermellos no taboleiro ao azar coa parte posterior cara arriba. Os discos teñen a mesma aparencia na súa parte posterior, mais diferéncianse nas imaxes da súa parte anterior. Un dos discos é a "estrela de África"; entre o resto dos discos son dous rubís, tres esmeraldas, catro topacios, tres ladróns e cinco ferraduras. Os demais discos están en branco e non teñen efecto no desenvolvemento do xogo.
Se o xogador chega a un punto vermello, no que hai un disco de cartón, pode pagar 100 libras ou tirar o dado (4, 5 u 6) para darlle a volta ao disco. O xogador pode pararse no punto vermello, mesmo se os puntos do dado permiten seguir avanzando. Se no disco hai unha xema que non sexa a "estrela de África", o xogador recibe cartos por ela (300 polo topacio, 600 pola esmeralda e 1 000 polo rubí), mais se nel hai un ladrón, o xogador perderá todos os seus cartos. miniatura|esquerda|200px|Atopar unha ferradura pode darlle a vitoria a quen a encontre. Cando un xogador encontra a "estrela de África", ten que levala a calquera das cidade de inicio do xogo para gañar. Se algún outro xogador encontra unha ferradura despois de que se encontre a "estrela de África", ten a posibilidade de gañar o xogo chegando a Tánxer ou O Cairo antes de que o xogador que atopou a "estrela de África".
Segundo as normas orixinais, un xogador que viaxaba pola rota marítima tiña que pedir emprestados cartos a outros xogadores para a viaxe, ou quedar atrapado durante o resto da partida, se atopaba un ladrón nunha illa e perdía todos os seus cartos. En 2005 realizouse unha ampliación ás normas sobre a viaxe marítima, segundo a cal é posible viaxar por mar dous pasos en cada quenda sen ter cartos en lugar de lanzar os dados. A norma antiga considerouse nostálxica, xa que a frustración de quedar atrapado na illa foi unha experiencia que une a moitas xeracións de xogadores.
Nomes dos lugares do taboleiro de xogo
miniatura|200px|O taboleiro de xogo é un mapa de [[África.]] Os nomes dos lugares no taboleiro de xogo están escritos na súa forma inglesa. O xogo desenvolveuse nunha época na que moitos países africanos eran aínda colonias. Dende a súa independencia moitos nomes de lugares cambiaron, e non todos os nomes do taboleiro de xogo se usan na actualidade. Con todo, o xogo de mesa orixinal e os nomes que emprega non cambiaron.
Os lugares do taboleiro de xogo nos que existen círculos vermellos nos que se colocan discos son os seguintes, por orde alfabética:
Nacemento do xogo
Dende os 14 anos Kari Mannerla deseñara distintos xogos de mesa, como Totalisaattoriravit, Gangsterit kiinni, Radiumtaistelu Marsissa, Merien kauhu (1948) e Inkan aarre, que vendeu por unha pequena suma e non chegaron ser tan exitosos como Afrikan tähti. Feito cando Mannerla tiña 19 anos e era un experimentado inventor de xogos, Afrikan tähti foi o derradeiro dos xogos da súa xuventude. miniatura|A "Gran estrela de África" ​​cortada do [[diamante Cullinan. Na imaxe unha copia no Museum Reich der Kristalle de Múnic.]] Segundo Mannerla, a idea do xogo naceu cando viu o engurrado mapa de África e os fascinantes nomes de lugares como Casablanca e Dar es Salaam nos filmes de Humphrey Bogart. Mannerla inventou o nome do xogo a raíz dun artigo no que falaba do Cullinan, o maior diamante do mundo, encontrado en Suráfrica. A súa peza puída máis grande é coñecida como a Grande estrela de África (Great Star of Africa). Elixiu no mapa nomes que soaban emocionantes. Debuxou de xeito arbitrario camiños e rotas marítimas e aéreas. Logo ocorréuselle que non era necesario seguir sempre un determinado camiño no xogo, senón que cada persoa pode elixir a súa propia rota. Con todo, a idea principal foron as pezas reversibles e aleatorias.
Mannerla ofreceu o xogo en alugueiro á imprenta Tilgmann. O prezo negociouse para un par de anos. Mannerla conformouse cunha suma bastante pequena pola edición de 10 000 xogos, sempre que as edicións posteriores se acordaran por separado. Tilgmann concordou, xa que normalmente non se realizaban novas edicións dos xogos. O acordo foi un éxito para Mannerla. O primeiro Afrikan tähti saíu da imprenta en outono de 1951, e sete anos despois xa se venderan máis de 100 000 xogos. A icónica ilustración da portada do xogo foi realizada por Seppo Heinonen, que tamén estaba traballando entre os anos 1957 e 1961 para Tilgmann, o editor orixinal do xogo.
Mannerla visitou por primeira vez o continente africano na década de 1980, cando realizou unha viaxe da compañía por Marrocos. Posteriormente, a finais da década de 1990 sinalou divertido polo deseño do taboleiro de xogo, que "é conmovedor o infantil que está feito". Por outra banda tamén afirmou, que "se fas un plano de estudos, non haberá un bo xogo".
Nos seus días de xubilación Kari Mannerla reviviu tamén unha versión totalmente renovada do seu antigo xogo Inkan aarre. Os dereitos de autoría de ambos xogos pertencen actualmente ás cinco fillas de Mannerla. Afrikan tähti é unha marca rexistrada.
Popularidade
Afrikan tähti mantívose como un dos xogos de mesa máis vendidos en Finlandia durante máis de 60 anos. O xogo ten sido chamado o favorito perdurable que une xeracións de finlandeses. No ano 2013 vendéranse máis de catro millóns de copias en todo o mundo. Co tempo traduciuse a máis de dezaseis idiomas, e a súa maior popularidade é maior nos países nórdicos. A primeira versión internacional publicouse en Noruega en 1956. En Suecia o xogo véndese baixo o nome Den Försvunna Diamanten, en Noruega como Den Försvunne Diamanten e en Dinamarca é chamado Afrikas Stjerne.
Crítica
Segundo os estudos académicos o xogo reproduce os mitos coloniais sobre África e a súa explotación: por exemplo o diamante debe ser "levado a un lugar seguro" nas cidades gobernadas por europeos. No momento da súa publicación en 1951 os países europeos consideraban varios países africanos como colonias. Segundo Henna Yläsen Afrikan tähti é un bo exemplo do pouco que se controlan as edicións de xogos en comparación coa prensa e os libros escolares. Os debuxos estereotípicos Afrikan tähti sitúanse ”na intersección entre o xogo, o xogar e o humor, onde tamén hai máis espazo para interpretacións cuestionables ou contraditorias”. A pesar das críticas o xogo aínda se edita case na mesma forma que cando se lanzou en 1951. A aparencia antiga das ilustracións e os nomes empregados no taboleiro de xogo téñense considerado tamén parte do encanto do xogo.
Na lista do sitio web Boardgamegeek o xogo ten recibido as peores críticas para os xogos de mesa da década de 1950. Segundo Lautapeliopas o xogo é un xogo de azar desapiadado, onde non hai moitas habilidades que celebrar”, e para as persoas afeccionadas aos xogos de mesa odiar o xogo é "un importante factor de unión".
Na cultura
O Museo Helinä Rautavaara acolleu entre o 2007 e 2008 a exposición Afrikan tähti. No chan da exposición pintouse un percorrido de visita que lembraba as rotas do taboleiro de xogo, e no que as persoas que visitaban a exposición actuaban como pezas do xogo. A exposición tiña fins educativos e falaba de lugares que aparecían no xogo.
A obra de teatro de Janne Saarakkala Cape Town está inspirada no xogo Afrikan tähti.
Xogos de mesa
O nome orixinal de lanzamento do logo era Kadonnut Afrikan tähti – Den försvunna diamanten (A Estrela de África perdida – O diamante perdido). O editor actual do xogo é Martinex, a quen se lle transferiron os dereitos no ano 2003 como resultado dunha adquisición comercial.
Mario Kart 8
Mario Kart 8 (en マリオカート8; Mario Kāto Eito) é un videoxogo de carreiras desenvolvido e publicado por Nintendo, e estreado orixinalmente para a consola Wii U en maio de 2014. Conta coas mecánicas e modo de xogo da serie Mario Kart, onde os xogadores controlan personaxes da franquía Mario nunha carreira de karts, recollendo obxectos para obstaculizar adversarios ou obter vantaxes na carreira. Mario Kart 8 introduce a condución antigravidade en paredes e teitos, e permite que os xogadores choquen entre eles para obter un pequeno pulo. Ten modo de un xogador e multixogador, incluíndo a posibilidade de conectarse en liña a través de Nintendo Network.
Afrikan tähti
Xogos de mesa
Existe tamén unha versión "deluxe" do xogo, unha versión do 60 aniversario, outra versión do 70 aniversario deseñada por Matti Pikkujämsä,, unha versión de madeira, e unha versión de viaxe con pezas magnéticas. Ademais hai un xogo de memoria e unha versión crebacabezas de 350 pezas.
Complemento Retkikunnat
En 2014 lanzouse un complemento para o xogo chamado Retkikunnat (Expedicións, que fai que o xogo básico sexa máis complexo. Cada xogador ten que elixir un personaxe e acumular cartas de expedición para atopar no taboleiro de xogo. Hai dúas capas de discos no taboleiro, e a Estrela de África encóntrase no nivel inferior. Os personaxes danlles aos xogadores distintas calidades: por exemplo Pohata ten máis cartos no inicio. Ademais o complemento ten cartas de perigo e eventos que afectan o devir do xogo. Ao chegar a un cadro vermello o xogador colle unha carta de evento, que pode darlle, por exemplo, medo a voar ou mareos no mar. Como novidade, pode intentar roubarse a Estrela de África a un xogador que a teña atopado. De acordo cunha revisión da guía do xogo de mesa, as novas características adicionais do xogo aumentan a aleatoriedade e a natureza do xogo baseada na sorte, mentres que a importancia da habilidade non aumenta.
Mario Kart 8
Mario Kart 8 foi un éxito comercial e da crítica. Os críticos eloxiaron as súas novas incorporacións, pistas, gráficos, xogo e banda sonora orquestrada, mais criticaron o seu modo de batalla limitado. É o xogo de Wii U máis vendido, con máis de oito millóns de copias vendidas en todo o mundo. Nintendo continuou lanzando parches e contido descargable, incluídos personaxes, vehículos e pistas adicionais, e soporte para as figuras Amiibo de Nintendo.
Afrikan tähti
Xogo de cartas
Kari Mannerla tamén desenvolveu unha versión de cartas de Afrikan tähti, que Peliko Oy lanzou no ano 1996. A baralla muda a cartas ilustradas con lugares africanos, na que hai catro países africanos e trece valores numéricos, mais sen comodíns. Ademais nela hai cartas da Estrela de África e ladróns. No xogo lánzase unha carta máis alta sobre unha de menor valor no mazo para procurar unha ganancia. Os premios son diamantes e ferraduras e as penalizacións os ladróns. O paquete inclúe tamén instrucións para o solitario, que sempre se xoga sen ladróns.
Videoxogos
Téñense realizado versións de Afrikan tähdestä para Android e para iOS, así como xogos de ordenador para Commodore 64.
Mario Kart 8
Mario Kart 8 Deluxe (マリオカート8 デラックス), unha versión mellorada do videoxogo para a consola Nintendo Switch, foi lanzada en abril de 2017. Tamén foi un éxito comercial e da crítica, e os críticos enxalzaron a expansión do modo batalla, e converteuse no xogo de Switch máis vendido. Ámbalas dúas versións venderon un total combinado de máis de 53 millóns de copias, o que o converte nun dos videoxogos máis vendidos de todos os tempos.
Sheela na Gig
Dise que estas esculturas protexen da morte e do mal. Outras figuras grotescas como as gárgolas son frecuentes nas igrexas de toda Europa, e adoita dicirse que a súa presenza afasta aos malos espíritos (véxase maxia e efecto apotropaico). Son habituais en portas e xanelas, para protexer estas aberturas.
A tese da investigadora galega Milagros Torrado Cespón identifica a Sheela-na-Gig, Santa Bríxida e a Virxe María como iconas femininas transformadas do paganismo á iconografía cristianizada en Inglaterra e nas illas Británicas en xeral. A figura grotesca situada nas entradas de edificios, simboliza a fertilidade, opondo-se ao "mal de ollo". Santa Bríxida, unha deusa celta da fertilidade, foi cristianizada e a súa festividade coincide agora coa da Candeloria cristiá. A Virxe María, aínda que estritamente cristiá, ocupa un lugar similar ao das deidades femininas pagás nos rituais e invocacións. Así, estas tres figuras exemplifican o sincretismo e evolución das crenzas relixiosas nas Illas Británicas.
Afrikan tähti
Videoxogos
En 1985 publicouse a versión para Commodore 64, que é practicamente idéntica ao xogo de mesa. A versión dixital foi desenvolvida por Otso Pakarinen e Jari Heikkinen co consentimento de Mannerla, e publicada por AmerSoft. No xogo poden xogar un máximo de catro xogadores. Cun número de xogadores inferior o ordenador controla os outros xogadores, mais a intelixencia artificial é rudimentaria e nn representa un desafío para as persas. O mapa está dividido en segmentos, e o mundo sonoro consiste en efectos sonoros simples. O xogo foi programado en PROMAL, e Pakarinen fixo a maior parte do traballo de programación. Todas as ferramentas de programación para crear gráficos e son foron feitas por eles mesmos, e por exemplo o algoritmo de desprazamento do taboleiro de xogo tivo que programarse directamente en código máquina. AmerSoft pagou aos programadores 10 000 marcos polo traballo, o que daquela era unha gran suma. No mercado o xogo non foi un éxito de vendas.
Campionatos
thumb|O [[WeeGee-talo de Espoo en agosto de 2015.]] O Campionato do Mundo de Afrikan tähti organizouse cinco veces, os anos 2005, 2007, 2009, 2011 e 2014. A primeira edición tivo lugar en Linnanmäki, Helsinqui, resultando gañadora Kristina, de oito anos. No torneo pode participar calquera persoa maior de catro anos. As primeiras roldas da edición de 2014 celebráronse en toda Finlandia, mentres que a final tivo lugar no WeeGee-talo de Espoo. Maxemilian Grönblom gañou dúas veces o campionato do mundo.
Sheela na Gig
Etimoloxía
miniatura| Sheela na Gig nunha muralla de Fethard, [[condado de Tipperary, Irlanda.]] A etimoloxía de "Sheela-na-Gig" é disputada e complexa: o nome aparece en diversas formas e con diversas interpretacións; o termo é de orixe irlandesa, pero o seu significado exacto segue a ser motivo de debate.
Orixe
Outra teoría, exposta por Jack Roberts e Joanne McMahon, é que as esculturas son restos dun culto á fertilidade precristiá ou á Deusa Nai. Roberts e McMahon sinalan o que afirman que son diferenzas nos materiais e estilos dalgúns Sheela con respecto ás estruturas circundantes, e que algúns parecen rotados, para apoiar a idea de que foron incorporados de estruturas anteriores aos edificios cristiáns primitivos. Existen diferenzas entre as típicas figuras exhibicionistas "continentais" e as Sheela irlandesas, entre elas a escaseza de figuras masculinas en Irlanda e Gran Bretaña, máis frecuentes no continente, onde tamén aparecen posturas máis "contorsionistas". miniatura| [[Moura|A Moura de Pena Furada en Coirós, na comarca de Betanzos, é a figura deste tipo máis antiga de Europa.]]
En Galiza
No ano 2011 atopouse en Coirós, na comarca de Betanzos, unha figura do século I co sexo desproporcionado, polo que posibelmente é a figura de Sheela-na-gig máis antiga de Europa.
Bibliografía
Libros:
Artigos:
Cónsul (servizo exterior)
miniatura|Antigo consulado de [[España en Taganrog, Rusia]]
Cónsul é un cargo que recibe un funcionario ou titular dunha oficina consular por parte do Estado para exercer unha función consular no estranxeiro.
O cónsul é un funcionario do servizo exterior dun país, de carácter non político, que dá información e propaganda administrada, alfándegas, notarial e rexistro político.
Batalla do lago Poyang
Xa dende mediados do século XIV a dinastía Yuan, establecida polo clan mongol Borjigin, estaba xa apunto de colapsar. Sempre fora considerada coma unha dinastía imposta pola forza por invasores estranxeiros e, polo tanto, ilexítima, e varios grupos de bandas campesiñas rebeldes oraganizáronse para borrala permanenentemente do solo chinés. En particular, dúas destas forzas rebeldes armadas creceron o suficiente como para ter a esperanza de tomar o control da China e fundar unha nova dinastía, converténdose por esta razón en rivais: o exército do xeneral rebelde Chen Youliang, fundador do estado de Chen Han, e o do xeneral Zhu Yuanzhang, o futuro fundador da dinastía Ming. Co esboroamento cada vez máis rápido da dominación da dinastía Yuan, o choque entre os dous exércitos era inevitable. Para decidir cal deles debería obter a supremacía, os dous xenerais elixiron como campo de batalla o Lago Poyang, que está fronte á cidade de Nanchang, que se converteu na capital do territorio controlado por Zhu Yuanzhang. A cidade era un nodo estratexico vital para o control da rexión de Jiangxi.
Na mañá do 20 de agosto de 1363, a frota de Chen Han, despois de remontar o río Yangtze, chegou as ribeiras do lago Poyang para asediar as murallas da cidade, utilizando maxestosos barcos de asedio ou barcos de torre (ou louchan en idioma chinés). Estes barcos eran verdadeiras fortalezas flotantes, embarcacións realmente impresionantes de tres cubertas equipadas cunha popa moi alta, torres de ferro e trabucos, moi capaces como barcos de transporte propulsados tanto por remos coma por vela. Debido á súa tonelaxe e altura, este tipo de barcos eran particularmente efectivos coma instrumentos de asedio, mais tamén difíciles de manobrar e extremadamente lentos.
Consecuencias
A batalla foi gañada polas forzas Ming, malia estaren en inferioridade numérica, e Chen Youliang morreu nas fases finais da batalla. A Chen Youliang sucedeuno o seu fillo, Chen Li, que se rendeu finalmente a Zhu en 1364.
A vitoria Ming consolidou a súa posición como grupo rebelde líder na loita contra os Yuan. Cinco anos despois, os Ming destronaron os Yuan e fixéronse co control da China. Zhu Yuanzhang converteuse no primeiro emperador da China da dinastía Ming, reinando co nome de Hongwu.
Les Roseaux sauvages
Sinopse
Suroeste de Francia, 1962. Dous adolescentes, François e Maïté, acoden a unha voda. Un militar casa cunha campesiña para evitar volver a Alxeria a facer a guerra. Este pídelle á nai de Maïté, a Sra. Álvarez, responsable da célula local do partido comunista e profesora do seu irmán, que o axude a desertar, mais ela négase porque o partido, igual que o presidente de Gaulle, apoia a independencia. François atópase co irmán do soldado, Serge, que lle pide axuda para a materia de francés. François acepta e ao ir facéndose máis amigo de Serge dáse de conta de que prefire os mozos. Sincérase con Maïté, que non se sente atraída por ninguén e rexeita de momento a sexualidade.
María del Rosario Espinoza
María del Rosario Espinoza, nada en La Brecha o 27 de novembro de 1987 é unha deportista mexicana que compite en taekwondo. Campioa olímpica en Pequín 2008.
Traxectoria
Nos Xogos Olímpicos de 2012, consegue a medalla de bronce perante a cubana Glenhis Hernández, converténdose así en dobre medallista olímpica na categoría +67 kg e posteriormente gañou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 2016, converténdose na primeira mexicana en gañar medalla en tres edicións dos Xogos. É a segunda deportista mexicana, despois de Ernesto Canto, que gaña todas as competencias do denominado ciclo olímpico, só que a diferenza do primeiro, Espinoza non o realizou no mesmo período.
Ao longo da súa carreira gañou tres medallas no Campionato Mundial de Taekwondo entre os anos 2007 e 2019, e catro medallas no Campionato Panamericano de Taekwondo entre os anos 2010 e 2018. Nos Xogos Panamericanos conseguiu dúas medallas nos anos 2007 e 2015.
Tamén obtivo dúas medallas de ouro nos Xogos Centroamericanos e do Caribe nos anos 2010 e 2014.
Jean Lafaurie
Jean Lafaurie, nado o 21 de novembro de 1914 en Bordeos, Aquitania, e finado o 22 de xullo de 2008 na mesma cidade, foi un numismático francés.
Xunto con Philip Grierson e Walter Hävernick, foi un dos numismáticos máis salientables da segunda metade do século XX na investigación da historia monetaria da Idade Media.
Traxectoria
Nado en Bordeos, e nesa cidade traballou inicialmente como empregado de correos. Carente dunha formación numismática específica, Lafaurie instalouse en París, onde frecuentou o ambiente numismático e, en 1944, ingresou como axudante no Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, inicialmente na sección de moeda moderna e papel moeda. A súa vinculación ao Gabinete mantívose ata a súa xubilación en 1979, logo da cal se lle concedeu o título de conservador honorario.
Completou os seus estudos na Escola Práctica de Altos Estudos da Universidade de París, onde se graduou en 1949 cunha tese que sentou as bases dos seus dous libros sobre as moedas dos reis franceses. O primeiro destes catálogos, publicado en 1951, abrangue os monarcas da dinastía dos Capetos e da casa de Valois, ata Luís XII, e o segundo dedícase aos soberanos dos séculos XV e XVI, publicado en 1956.
No propio 1949 comezou a exercer a docencia de Numismática Romana e Medieval na Escola Práctica de Altos Estudos, e en 1958 foi nomeado director de estudos desa institución académica.
Sen abandonar outras épocas, Lafaurie foi orientando as súas investigacións cara á numismática dos séculos III a XI (moedas ostrogodas e cuñaxes visigodas, particularmente dos burgundios e dos francos, cuñaxes merovinxias etc.).
En 1953 participou, en condición de secretario, na organización do V Congreso Internacional de Numismática, celebrado en París, baixo a presidencia de Jean Babelon.
Lafaurie foi un membro moi activo na Sociedade Francesa de Numismática (SFN), na que ingresou en 1942, e colaborou con asiduidade coa súa Revue numismatique, revista que dirixiu en varios períodos. Na SFN ocupou o cargo de secretario e, entre 1959 e 1961, o de presidente.
Recoñecementos
Foi foi nomeado membro honorario da Comisión Internacional de Numismática. A Sociedade Suíza de Numismática nomeouno membro honorario en 1956 e recibiu o título de doutor honoris causa pola Universidade de Zürich.
Por outra parte, con motivo da súa xubilación, a Sociedade Francesa de Numismática honrouno coa publicación en 1980 dun volume composto coa colaboración de diversas figuras da numismática do seu tempo, coordinado por Pierre Bastien.