cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lino Martínez Villafínez
Traxectoria
Sexto fillo do carabineiro Bertoldino Martínez e Dolores Villafines, que eran orixinarios de Santa María de Mourente (Pontevedra). Tivo seis irmáns. Foi bautizado na igrexa parroquial de Santa María do Porto o 3 de outubro do ano do seu nacemento. O seu apelido materno, Villafines, acabou co tempo transformado á súa forma castelá. Desde ben cedo, interesouse pola pintura, datándose os seus primeiros cadros sobre 1913, fundamentalmente mariñas.
En 1924, por mediación de Luis Blanco Rivero-de Aguilar, trasladouse a Santiago de Compostela, onde desenvolveu case toda a súa actividade pictórica. Comezou a traballar como subalterno (enfermeiro e debuxante de quirófano) no Hospital Provincial de Santiago. Durante esta etapa inicial tivo trato con Mariano Tito Vázquez, Francisco Asorey, Castelao, Roberto González del Blanco e Enrique Mayer.
Subvencionado pola Deputación de Pontevedra en 1926, 1929 e 1930, e cunha bolsa de viaxe en 1931, marchou a Madrid, onde alternou a troula coa pintura.
Residiu durante tempadas breves en Vigo, en Rianxo (grazas á axuda de Ángel Baltar Cortés, primeiro, e do seu fillo Ramón Baltar Domínguez, posteriormente) e en Neiro, Sabugueira.
Sobre todo na etapa final da súa vida (1945-1970), con problemas co alcohol e numerosas débedas, viuse na obriga de pintar cada vez con maior rapidez, o que derivou na repetición incesante de temas da paisaxe compostelá e a definición que a crítica fixo del de facer pintura en serie. Foi enterrado no Cemiterio de Boisaca.
Vida persoal
Casou con María Míguez Dedel (nacida en Sigüeiro) e foi pai do tamén pintor Juan Martínez Míguez, alcumado Vilafíns.
Seixas, Oíns, Arzúa
Seixas é un lugar da parroquia de Oíns no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 14 eran mulleres.
Peter Wyon
Peter Wyon, nado en 1767 e finado en Birmingham en 1822, foi un deseñador de moeda, gravador de cuños e medallista inglés.
Traxectoria
Peter Wyon pertencía a unha familia orixinaria de Colonia, e instalada en Birmingham, cunha longa tradición de gravadores de cuños iniciada polo seu avó. O seu pai era George Wyon (finado en 1795), un gravador de cuños e prateiro que traballara para Matthew Boulton desde 1775.
Peter herdou as habelencias do seu pai como gravador, xunto co seu irmán máis vello, Thomas, e ambos tiveron negocios xuntos durante un tempo curto en 1796. Cando o seu irmán decidiu marchar a Londres en 1800, Peter decidiu permanecer en Birmingham traballando con Boulton na súa factoría de Soho.
Peter Wyon casou con E. Avery, irmá da esposa do seu irmán Thomas. O seu fillo, William Wyon, continuou a estirpe de medallistas e chegou a ser gravador xefe da Royal Mint, de Londres.
Peter Wyon formou parte da Royal Birmingham Society of Artists.
A Pedrosa, Carreira, Ribeira
A Pedrosa é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Elisenda Paluzie
Elisenda Paluzie i Hernàndez, nada en Barcelona o 13 de outubro de 1969, é unha economista e activista política catalá, presidenta da Assemblea Nacional Catalana dende o mes de marzo de 2018. É profesora titular de Economía na Universitat de Barcelona dende 2001, e foi directora do Centre d'Anàlisi Econòmica i de Polítiques Socials (CAEPS) da UB, integrado no Institut de Recerca BEAT (Barcelona Economic Analysis Team). Ten un mestrado en Economía internacional e desenvolvemento económico pola Universidade de Yale (1996) e é doutora en Economía pola Universitat de Barcelona (1999).
Babío, Beade, Vigo
Babío é un lugar da parroquia de Beade, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2019 tiña 1 201 habitantes (571 homes e 630 mulleres).
Interkosmos 1
Interkosmos 1 (Интеркосмос 1 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 14 de outubro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Interkosmos 1 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Os instrumentos de a bordo, á parte de pola Unión Soviética, foron proporcionados pola República Democrática Alemá e pola República Socialista Checoslovaca. Na recepción e interpretación dos datos participaron científicos da República Popular de Bulgaria, da República Popular de Hungría, da República Popular de Polonia e da República Popular de Romanía.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 640 km de apoxeo e 260 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 93,4 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de xaneiro de 1970.
Gil Perez Conde
Gil Perez Conde foi un trobador portugués, que estivo activo nas décadas centrais do século XIII, posibelmente exiliado en 1248 tras a guerra entre Afonso III e Sancho II de Castela. Foi autor de 18 textos: 1 cantiga de amor convencional, 1 cantiga de amor en ton xocoso, 1 cantiga de amor de ton anticortés, 8 sátiras políticas, 1 sátira literaria, 2 sátiras morais, e 4 cantigas de escarnio.
Tom Bridger
Thomas "Tommy" Bridger, nadoNado en Woolmer Green (Hertfordshire) o 24 de xuño de 1934 e finado en Logie Coldstone (Aberdeenshire) o 30 de xullo de 1991, foi un piloto de automobilismo inglés. Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula 1, o 19 de outubro de 1958, sen lograr puntos de campionato. O seu maior éxito chegou á Fórmula Tres, onde gañou 15 carreiras.
Traxectoria
Bridger comezou a competir na Fórmula Tres en 1953, competindo inicialmente en eventos menores nun Kieft - Norton antes de trasladarse a Cooper para competir a tempo completo na Fórmula Tres en 1957. Acadou o éxito competindo con Jim Russell, un dos pilotos máis exitosos da categoría. Trasladouse a Fórmula 2 en 1958, terminando segundo no circuíto de Crystal Palace e na oitava na Coupe de Vitesse en Reims. Bridger competiu no Gran Premio de Marrocos de 1958 cun British Racing Partnership, pilotando un Cooper T45 de Fórmula 2. Calificou no 22º lugar, e Bridger ascendeu ata o 14º antes de que a súa carreira terminase debido a unha colisión na volta 30. O accidente involucrou a tres vehículos, pero Bridger saíu ileso.
Regresou á Fórmula Tres en 1959 cun Cooper-Norton, gañando catro carreiras durante todo o ano. En 1960 correu na Fórmula Júnior, competindo nun Lotus oficial no Gran Premio do Reino Unido.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
O Quinteiro, Carreira, Ribeira
O Quinteiro é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Función exponencial
A función exponencial, é coñecida formalmente como a función ex, onde e é o número de Euler; esta función ten por dominio de definición o conxunto dos números reais, e ten a particularidade de que a súa derivada é a mesma función. Denótase equivalentemente como f(x)=ex ou exp(x), onde e é a base dos logaritmos naturais e corresponde á función inversa do logaritmo neperiano.
En termos moita máis xerais, unha función real E(x) dise que é do tipo exponencial en base a se ten a forma
sendo a, K ∈ R números reais, con a > 0, a ≠ 1. Deste xeito obtense un conxunto de exponenciais, todas elas similares, que dependen da base a que utilicen.
Definicións
A función exponencial ex pode definirse de diversos xeitos equivalentes entre eles, como unha serie infinita ou como un límite dunha sucesión. En particular pode ser definida como unha serie de potencias:
ou como o límite da sucesión:
Propiedades
A función exponencial (e exponenciais en base distinta a e) satisfán as seguintes propiedades xerais:
Derivada
A importancia das funcións exponenciais en matemáticas e ciencias radica principalmente nas propiedades da súa derivada. En particular,
é dicir, ex é a súa propia derivada. É a única función con esa propiedade (sen considerar a multiplicación da función exponencial por unha constante).
Outras formas de expresar o anterior son:
Se a base da función exponencial é calquera número real a maior que 0, entón a súa derivada pode xeneralizarse así:
onde a función ln(a) é o logaritmo neperiano de a. No caso particular de a = e resulta que ln(e) = 1 e polo tanto.
Función exponencial complexa
miniatura|280px|Gráfico da parte real dunha función exponencial no campo dos complexos
Como no caso real, a función exponencial pode ser definida como unha función holomorfa no plano complexo de diferentes xeitos. Algunhas delas son simples extensións das fórmulas que se utilizan para definila no dominio dos números reais. Especificamente, a forma máis usual de definila para o dominio dos números complexos é mediante a serie de potencias, onde o valor real x se substitúe pola variable complexa z:
para valores imaxinarios puros cúmprese a identidade
no que un caso particular é a identidade de Euler, que relaciona números tan importantes como o un, o cero, o número e, o número pi e a unidade imaxinaria.
Empregando a identidade anterior, onde agora z=x+yi, con x e y números reais, obtense unha definición equivalente á primeira,
ecuación que mostra que esta función, ademais de ser holomorfa, é periódica, con período para a parte imaxinaria de 2\pi i.
Cherna
O mero,   cherna   ou cherla  (Polyprion americanus) é un peixe mariño acantopterixio (Acanthopterygii) clasificado até hai pouco na familia dos serránidos (Serranidae), pero que na actualidade moitos autores sitúan na dos polipriónidos (Polyprionidae).
Bioloxía
miniatura|Debuxo dunha cherna. Vive en augas libres entre os 100 e os 200 m de profundidade, pudendo chagar até os 1.000.
Presenta hermafroditismo secuencial: ao principio da súa vida adulta, é femia; despois, macho. É unha especie ovípara, levando a cabo a desova a finais da primavera e en verán. Non coida dos ovos nin das crías.
Os exemplares xuvenís son de comportamento gregario e epipeláxico até que alcanzan uns 50 ou 60 cm, agrupándose en cardumes cerca de obxectos flotantes, como os caídos ou tirados ao mar ou arrebatados por este, macroalgas e restos de naufraxios, e desprázanse con eles, resgardándose baixo deles.
Os exemplares adultos son batidemersaos, é dicir: é demersal e habita até por debaixo dos 200 m. Pódese encontrar na columna de auga, e en fondos areosos e rochosos. Habita en covas, furnas, aberturas, en paredes verticais, en bloques de rochas, no interior de esponxas etc. Tamén habita en pecios, polos que é coñecida a súa afección. É un peixe oceanódromo. É frecuente achar anzois europeos en exemplares capturados en áugoas dos Estados Unidos, o que parece indicar grandes migracións desta especie.
Os individuos xuvenís aliméntanse de teleósteos, en particular do xénero Trachurus (caránxidos —os xurelos—) e doutros organismos. Os adultos comen sobre todo outros peixes bentónicos, peixes mesopeláxicos, cefalópodos peláxicos de gran tamaño, invertebrados bentónicos e crustáceos.
Distribución
A área de distribución de Polyprion americanus comprende as seguintes zonas:
Ameazas e conservación
A única ameaza coñecida para a conservación da especie é a sobrepesca.
Debido a que a distribución deste peixe, aínda que ampla, é descontinua, é posíbel que haxa poboacións sen explotar, e mesmo algunhas sen descubrir, de maneira que é difícil determinar o estado da súa conservación e prognosticar o seu futuro cun grao razoábel de precisión. Pero é probábel que a poboación mundial da cherna estea en declive, xa que é unha especie cuxa reprodución é lenta, o que a fai vulnerábel á sobreexplotación; ademais, algunhas poboacións xa mostran signos de sobreexplotación, e outras están sendo sometidas a un grande aumento do aproveitamento pesqueiro. O maior descenso documentado corresponde ás illas Bermudas.
E aínda por riba, ao seren os xuvenís epipeláxicos e non migrar á rexión demersal até que alcanzan 50 ou 60 cm, poden pasar varios anos até que se reflicta a presión pesqueira no tamaño das capturas.
O tamaño mínimo de captura no Mediterráneo é de 45 cm. Non está fixado para o Canal da Mancha, para o mar do Norte nin para mar aberto no océano Atlántico. Á parte do tamaño mínimo establecido para os exemplares que se pesquen no Mediterráneo, as únicas accións de conservación leváronse a cabo nos Estados Unidos e en Nova Zelandia mediante certas restricións:
Provincia de Corrientes
Limita polo norte coa República de Paraguai; polo leste coa provincia de Misiones, a República Federativa do Brasil e a República Oriental do Uruguai; polo sur coa provincia de Entre Ríos, e polo oeste coas provincias de Santa Fe e Chaco.
As Xubias, Oza, A Coruña
As Xubias é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 956 habitantes (496 homes e 460 mulleres), o que supón unha diminución en 38 habitantes en relación ao ano anterior.
Arquitectura
O lugar das Xubias está formado por vivendas tradicionais de pescadores. Nas Xubias de Abaixo existe tamén un pazo do século XVIII.
Castro de Galán
O Castro da Galán é un poboado castrexo situado na parroquia de Oseiro (Arteixo). Ten planta circular duns 90 metros de diámetro.
Descrición
Situado nun pequeno alto no val de Rañobre, nunha chaira na ladeira dos montes. Domina o acceso á Agra de Rañobre e á costa de Arteixo. O castro ten planta circular con parapetos baixos dos que só quedan os perímetros norte e oeste duns dous ou tres metros de alto. O castro é empregado como horta e pradeira.
O castro está entre liñas eléctricas de alta tensión.
Comparte antecastro co castro de Rañobre.
Men Rodrigues de Briteiros
Men Rodrigues de Briteiros foi un trobador portugués, que estivo activo no terceiro cuartel do século XIII. Era fillo de Roi Gomez e pai de Johan Mendiz de Briteiros. Foi autor de 3 textos: 1 cantiga de amor e 2 cantigas de escarnio.
Casa da Alfóndega
A casa da Alfóndega é unha casa galega situada no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia homónima. Preto da casa da Torre, foi construída no século XVI pola familia Prego de Montaos. Destaca polos brasóns da súa fachada. Recibe este nome da praza da Alfóndiga (lugar de venda de graos).
Descrición
miniatura|esquerda|O brasón da parte dereita da fachada, esculpido en pedra, representa o escudo de catro familias: os Lira, os Prego de Montaos, os Ozores e os Troncoso A construción da casa data do século XVI pola familia Prego de Montaos, a mesma familia propietaria da casa da Torre, que se atopa ao seu carón. A orixe do topónimo reside na praza que leva o mesmo nome, debido á que no pasado era empregada coma lugar de venda de gran.
Na súa fachada conta con dous brasóns, un a cada carón da entrada. O brasón esquerdo pertence ao escudo da familia Prego de Montaos, mentres que o da dereita pertencen ás liñaxes dos Lira, Prego de Montaos, Ozores e Troncoso.
Está situado na rúa Isidoro Queimaliños, e na actualidade o seu uso é privado.
Aerodramus maximus
Aerodramus maximus é unha especie de ave da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, orde dos apodiformes, familia dos apódidos e tribo dos colocaliinos (que reune ás salanganas), unha das vinte e seis integradas hoxe no xénero Aerodramus.
Descrición
A especie foi descrita en 1878 polo reformador político, ornitólogo e botánico inglés, que traballou na India británica, Allan Octavian Hume, baixo o nome de Collocalia maxima, que é o seu protónimo.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Aerodramus.
O epíteto específico, maximus, é o nominativo singular do superlativo do adxectivo latino magnus, -a, -um, "grande", "de máximas dimensións". Literalmente: "grandísimo".
Subespecies
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC), organización cuxas decisións seguen a maioría dos ornitólogos, establece na actualidade (2019) a seguinte clasificación da especie, coas tres subespecies que se indican:
Características
Cunha lonxitude corporal de 14 cm, é a máis grande das salanganas. A súa plumaxe é predominantemente de cor parda agrisada; a cola está levemente fendida o centro. A especie ten a capacidade de ecolocalización, o que lle permite visitar as colonias de cría situadas en covas, que tamén lle serven de refuxio para descansar e durmir.
Distribución e hábitat
A súa área de distribución está situada no sueste asiático, principalmente na península Malaia e nas illas da Sonda, pero tamén se atopa en Myanmar, Tailandia, Filipinas e Vietnam.
Os seus hábitats naturais son os bosques tropicais e subtropicais húmidos e os bosques de montañas húmidos.
Chronicle
Chronicle é un filme británico-estadounidense dirixido por Josh Trank que foi estreado no 2012.
Aerodramus maximus
Usos
Aerodramus maximus é unha das principais fontes de niños comestíbeis para a elaboración da famosa delicatessen chinesa: a sopa de niño de anduriña, que se consumiu tradicionalmente na China durante os últimos 400 anos.
Chronicle
Sinopse
Tres amigos da cidade de Seattle vense expostos a unha misteriosa radiación nun bosque e, como resultado, comezan a desenvolver incribles poderes. Entón deciden traballar xuntos para perfeccionar as súas habilidades, pero unha serie de problemas persoais acaban por enfrontalos.
Proteína Z
A proteína Z (PZ ou PROZ) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene PROZ.
A proteína Z é unha glicoproteína membro das proteínas da fervenza da coagulación do sangue. É unha proteína de dominio Gla e dependente da vitamina K. Funcionalmente é desactivada pola terapia con warfarina.
Fisioloxía
Aínda que non é activa encimaticamente, está estruturalmente relacionada con varias serina proteases da fervenza de coagulación, como os factores VII, IX, X e a proteína C. Os residuos de carboxiglutamato (que requiren vitamina K) serven para unir a proteína Z a superficies con fosfolípidos.
Nalgúns estudos, os estados de deficiencia foron asociados cunha propensión á trombose. Porén, outros lígano á tendencia á hemorraxia; non hai unha explicación clara disto, xa que actúa fisioloxicamente como un inhibidor, e a deficiencia conduciría loxicamente a unha predisposición á trombose.
Xenética
Ten unha lonxitude de 396 aminoácidos e un peso molecular de 62 kDa. O xene PROZ que a codifica está situado no cromosoma 13 (13q34).
Lisabö
Lisabö é un grupo vasco de rock formado en 1998 en Irún. A súa música recolle elementos de diferentes estilos, como poden ser o hardcore punk, o noise ou o post-rock, mais sempre desde unha perspectiva experimental e moi persoal que se traduce mesmo na súa formación que inclúe dúas baterías e que tamén incluíu, nalgún momento, outros instrumentos pouco habituais no rock como pode ser o violoncello. Algúns dos grupos cos que acostuman ser comparados son os norteamericanos Fugazi e Low, os vascos Lif e Dut ou os cataláns Standstill. Ao longo destes anos publicaron varios álbums e EPs que foron acollidos con éxito por parte de crítica e público.
Historia
Lisabö naceu en 1998 cando Ibán (batería), Imanol (guitarra e voz), Karlos (baixo e voz) e Javi (guitarra e voz) comezaron a xuntarse para tocar sen ningunha pretensión de chegar a gravar. Todos tiñan algunha experiencia en grupos: Ibán tocaba en Donut, Karlos entrou en Kashbad ese mesmo ano e tocaba en Zorrotz con Imanol.
Proteína Z
Xenética
Ten catro dominios: unha rexión rica en Gla, dous dominios de tipo EGF e un dominio de tipo tripsina. Carece do residuo de serina que que a faría cataliticamente activa como serina protease, polo cal non ten actividade encimática.
Historia
A proteína Z foi illada primeiramente do sangue de vaca por Prowse e Esnouf en 1977, e Broze e Miletich determinárona no plasma humano en 1984.
Estrutura
A análise estrutural da proteína Z permitirá un mellor entendemento da súa función. O gráfico de Ramachandran da proteína Z indica que forma hélices alfa. A estrutura final, toda de dominios alfa, foi determinada por difracción de raios X. Consta dunha cadea A e outra B, que son ambos motivos hélice-bucle-hélice.
Lisabö
Historia
A súa amizade co batería de Dut, Galder Izaguirre, permitiulles dar os seus primeiros concertos grazas á mediación deste, e a comezos de 1999 gravaron unha demo con seis cancións completamente autoproducida e autoeditada baixo o título Berak Ekoztua. Tamén foron eles mesmos os que se encargaron de vendela e distribuila. Xusto despois deste feito Imanol deixa a banda.
O grupo continuou a dar concertos e a súa sona dentro da escena local comeza a ser cada vez maior, o que deu lugar a dous feitos importantes. En primeiro lugar, o selo Esan Ozenki púxose en contacto con eles e chegaron ao acordo de gravar un LP. En segundo lugar, foron escollidos para ser abreconcertos da banda norteamericana Fugazi no concerto que deron o 10 de outubro en Vergara.
A comezos de 2000, xa cunha nova integrante, Aida á segunda batería, o grupo decide centrarse na gravación do seu primeiro álbum, Ezarian. A gravación comezou no mes de agosto e o grupo encargouse de todo o proceso: produción, gravación, mesturas e deseño da capa do disco. O resultado final foi un disco excepcional que foi aclamado pola prensa especializada do estado (Rockdelux, Ruta 66 e Mondosonoro ).). O son supuña unha evolución con respecto á maqueta, cun ambiente claustrofóbico en moitos intres e moito máis denso e duro.
Xa no verán de 2001 prepararon un espectáculo xunto con Martxel Mariscal (escritor vasco e membro dos extintos Beti Mugan) no Kursaal (pazo de congresos de Donostia), de onde saíron as tres cancións que compoñen o EP Egun bat nonahi, publicado por Acuarela en 2002. Este traballo foi escollido pola revista Rockdelux como mellor sixelo estatal de 2002.
A partir de aí o grupo permanece durante bastante tempo á sombra. Só a finais de 2004 se puido saber que Javi abandonaba a banda para formar Amodio co músico belga Aurélien Rotoreau, o que forzou a unha reestruturación pola que Lisabö quedaría da seguinte maneira: entran Ionyu ao baixo e Eneko á batería, pasando Karlos e Iban á guitarra, permanecendo Aida á batería. O seu segundo disco Izkiriaturik Aurkitu Ditudan Gurak (2005) foi gravado nos estudos Bomberenea, en Tolosa, exercendo Karlos como técnico de son e produtor. A banda volveuse ocupar de todo o proceso de elaboración do disco, que foi editado por Metak. Este disco destacou polas numerosas colaboracións coas que contou a banda: xente de Experience, Anari, Xabier Erkizia, Akauzazte, Carlos Desastre (dos extintos 713avo Amor) ou Manta Ray. A pesar do irregular do disco, en parte atribuíbel ao variado das colaboracións, o disco volveu a recibir o aplauso da crítica: Todas las novedades, que o colocou entre os destacados do ano , Rockdelux ou Ruta 66 entre outros.
O seu último disco até a data foi Ezlekuak editado por Bidehuts en 2007.
A Revolta, Carreira, Ribeira
A Revolta é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
El Morell
El Morell é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
TGV
miniatura|300px|TGV en [[París, Gare de Lyon.]] O Train à Grande Vitesse (Tren de gran velocidade en francés), coñecido como TGV, é un tipo de tren de alta velocidade desenvolvido por Alsthom (actualmente Alstom) e SNCF, a compañía de ferrocarrís nacional francesa, e operado principalmente pola propia SNCF. A inauguración do servizo deste tren tivo lugar co traxecto entre París e Lión en 1981. Actualmente a rede do TGV conecta París con outras cidades de Francia e cos seus países veciños.
Historia e características
O TGV é un dos trens convencionais máis veloces do mundo, operando nalgúns tramos a velocidades de ata 320 km/h tendo a marca de maior velocidade media nun servizo de pasaxeiros e o de maior velocidade en condicións especiais de proba. En 1990 acadou a velocidade de 515,3 km/h, e o 3 de abril de 2007 superou o seu propio rexistro ao chegar aos 574,8 km/h na liña París-Estrasburgo.
O éxito da primeira liña provocou axiña o espallamento do servizo, con novas liñas construídas cara ao sur, oeste e nordés do país. Ansiosos por imitar o éxito da rede francesa algúns países veciños como Bélxica, Italia ou Suíza construíron tamén as súas propias liñas de alta velocidade enlazando as liñas do TGV francés con Bélxica, Alemaña, Países Baixos e ata co Reino Unido.
As altas velocidades destes trens son posibles en grande medida a un esixente deseño do trazado das vías chamado LGV (acrónimo francés de ligne à grande vitesse) ou liña de alta velocidade. Estas liñas de alta velocidade requiren dunhas características especiais para facer posible a viaxe de alta velocidade. As características destas liñas deben incluír curvas dun gran radio de xiro, capacidade para proporcionar enerxía a motores eléctricos de gran potencia, travesas con capacidade para aguantar estes trens cun baixo peso por eixo e remolques articulados ou sistema de sinalización en cabina que elimine a necesidade do maquinista de identificar os sinais a alta velocidade.
O TGV é basicamente un servizo para o transporte de pasaxeiros, pero existe unha pequena serie dun TGV para uso postal entre París e Lión caracterizado polas súas cores amarelas. Ademais dos TGV de Francia, existen trens derivados do TGV en Corea do Sur (KTX), España (AVE S.100 e Euromed S.101), e o Reino Unido (Eurostar).
O TGV absorbeu unha gran cantidade de desprazamentos a nivel nacional que antes se realizaban en avión, debido á redución do tempo de viaxe, especialmente para os traxectos de menos de 3 horas. Isto débese a que a viaxe en tren complétase nun tempo menor pola ausencia de protocolos e inspeccións asociadas aos aeroportos, así como das formalidades de seguridade aeroportuarias. Tamén inflúen detalles como a localización das estacións, moito máis próximas ao centro das cidades que os aeroportos. Por outra banda, o TGV é un medio de transporte moi seguro que non tivo ningún accidente a gran velocidade.
Marcescente
miniatura|225x225px|Carballo con follaxe marcescente Marcescente (do latín marcescere: amurchar) é un termo empregado en botánica para describir a aquelas follas de árbores e arbustos caducifolios, que, tras rematar-lo período vexetativo e co cambio de cor da follaxe, permanecen na árbore na súa gran maioría durante toda a estación fría (outono e inverno) até practicamente a saída das novas follas na seguinte primavera cando lles nacen follas novas. A marcescencia tamén pode ser interrompida por condicións climáticas especiais que provocan que as follas caian durante o inverno por mor das xeadas ou do vento.
Tipos
As árbores que adoitan ser característicos por este fenómeno, son os carballos como o meloxo (Quercus pyrenaica), o carballo anano ou caxigo (Quercus faginea), numerosos pés de faia (Fagus sylvatica) e os carpes (Carpinus)
No carballo palustre americano complétase a abscisión das follas marcescentes na primavera. Nalgunhas especies o pecíolo pódese manter vivo durante o inverno, mentres que noutras as follas son marcescentes porque as xeadas ou as pragas secan as follas antes de que se complete a abscisión.miniatura|200x200px|[[Espeletia schultzii]]
Vantaxes
Aínda que as razóns evolutivas para a marcescencia non son claras, as teorías inclúen: protección dos cogollos das follas do desecamento e como unha fonte atrasada de nutrientes ou un manto que conserva a humidade despois de que caian as follas e se descompoñan na primavera.
As follas marcescentes disuaden aos grandes herbívoros, como cervos e alces, de se alimentaren das pólas e brotes nutritivos da árbore, posto que as follas son menos nutritivas e teñen un sabor desagradable. Algunhas especies protéxense do estrés hídrico e térmico grazas ás follas marcescentes, como as especies andinas Espeletia schultzii e Espeletia timotensis. En zonas alpinas tropicais de diferentes partes do mundo atópase unha ampla variedade de plantas de diferentes familias que desenvolveron unha forma de crecemento coñecida como «roseta caulescente», caracterizada por rosetas de follas perennes que medran sobre as follas marcescentes.
Micoloxía
En micoloxía, o termo marcescente utilízase para uns tipos de fungos que se poden secar e despois revivir e continuar a dispersión de esporas. O xénero Marasmius é moi coñecido por esta característica que foi considerada importante taxonomicamente por Elias Magnus Fries na súa clasificación dos fungos de 1838.
Vapor Príncipe de Asturias
O Príncipe de Asturias foi un gran buque correo transatlántico de vapor considerado no seu momento buque insignia da mariña mercante española, sendo propiedade da compañía de navegación Naviera Pinillos. Despois de partir no que sería a súa última viaxe desde Barcelona a Buenos Aires, afundiuse preto das costas brasileiras o 5 de marzo de 1916, tras chocar contra arrecifes, transportando 600 persoas a bordo. Perdéronse 457 vidas, salvándose unicamente 143. O desastre do Príncipe de Asturias foi a maior traxedia da mariña mercante española e das ocorridas no Atlántico sur, ata que foi superada en 1919 polo afundimento en Cuba do vapor Valbanera.
Historia
A principios do século XX, en 1912, a compañía Naviera Pinillos, unha das máis importantes de España naquel momento, botou o maior barco mercante do país: o vapor correo translatlántico Infanta Isabel. Dous anos despois botouse o seu irmán xemelgo, ao que bautizaron Príncipe de Asturias. Ambos os vapores foron construídos nos estaleiros de Kingston, Inglaterra, pola Russell Co.
Coidouse moito a seguridade nos dous barcos: contaban con varios compartimentos estancos -como o Titanic-, e o casco tiña unha dobre capa en toda a súa extensión, contando con varios tanques de lastre de auga que podían encherse ou baleirarse, axustando así a estabilidade en calquera tipo de situación.
A súa viaxe inaugural realizouse o 16 de agosto de 1914.
Ademais de ser un barco potente e moderno, o Príncipe de Asturias tamén era luxoso. Posuía unha biblioteca estilo Luís XVI con andeis de madeira de caoba e asentos remachados en coiro, e desde a cuberta de primeira clase, sitio que servía de espazo de recreo, con bancos e cadeiras, podíanse apreciar coloridas vidreiras que protexían do vento. O comedor estaba decorado con paneis de carballo xaponés e marcos de nogueira. Tamén contaba cunha cúpula rematada por cristais de cores, polo que se podía gozar de luz natural durante o día.
Contaba cun salón de música ao que se accedía polo vestíbulo de entrada, onde había unha grande escalinata, con laterais e pasamáns traballados en madeira. O chan deste salón estaba decorado con alfombras persas, que se utilizaba como pista de baile. Foi construído un piano especialmente para ser tocado a bordo.
L'italiana in Algeri
L'italiana in Algeri (en galego, A italiana en Arxel) é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Angelo Anelli, baseado nun texto anterior seu musicado por Luigi Mosca. A música é característica do estilo de Rossini, notable pola súa fusión de enerxía sostida con melodías elegantes e prístinas. Foi estreada no Teatro San Benedetto de Venecia o 22 de maio de 1813.
Consuelo Rodríguez Álvarez
Consuelo Rodríguez Álvarez, nada en Sober o 25 de febreiro de 1942, é unha actriz e modelo venezolana de ascendencia galega, coñecida artisticamente como Chelo Rodríguez. Trasladouse a Venezuela a moi temperá idade xunto ós seus pais e irmáns. É unha das protagonistas máis famosas das telenovelas venezolanas dos 70s, sendo Rafaela o éxito que a levou á fama como actriz a nivel internacional.
Vapor Príncipe de Asturias
Ruta e escalas
O buque Príncipe de Asturias partiu cara á súa última viaxe desde o peirao de Baleares, no porto de Barcelona o xoves 17 de febreiro de 1916, rumbo a Buenos Aires. A súa primeira escala foi na mañá do día seguinte na cidade de Valencia. O sábado 19 fixo escala no Porto de Almería e na madrugada do domingo 20 o barco pasaba fronte ao Cabo Trafalgar. Tamén se fixo escala o luns pola mañá en Cádiz e por último o mércores 23 en Puerto de la Luz de Gran Canaria.
L'italiana in Algeri
Rossini compuxo L'italiana in Algeri cando tiña 21 anos, uns meses despois de ter estredado Tancredi. Segundo parece, a ópera foi composta nun mes, aínda que algunha fonte cre que en menos días, e o mesmo Rossini dixera que a escribira en tan só 18 días. Foi un éxito notable e fóronlle introducidos canvios progresivos para as actuacións posteriores en Venencia, Milán e Nápoles, durante os seguintes dous anos. A ópera destaca pola mestura que fai Rossini dos estilos de ópera seria e ópera cómica.
Vapor Príncipe de Asturias
Ruta e escalas
Na súa última viaxe o vapor foi capitaneado por José Lotina Abrisqueta, un experto home de mar de 44 anos que levaba 15 na navieira Pinillos.
L'italiana in Algeri
Os cantantes deben ser moi hábiles e volubles. Son considerables o dúo de Mustafa e Lindoro, Se inclinassi a prender moglie e a altura das notas que canta Elvira, na introdución e ao final do primeiro acto. A obra contén tamén fermosas arias como a de Isabella, ''Cruda sorte! Amor tiranno!, e a de Lindoro, Langui por una hermosa''. A abertura é igualmente coñecida.
Vapor Príncipe de Asturias
Pasaxe
En canto á pasaxe, non existen, ou non se conservaron, listas oficiais de pasaxeiros e tripulación. A bordo do buque viaxaban 593 persoas. Grazas á información da prensa da época coñecemos a identidade de 411 deles. A maioría da pasaxe tiña nacionalidade española ou arxentina aínda que tamén había pasaxeiros estadounidenses, peruanos e chilenos. Dos sobreviventes, 59 eran pasaxeiros e 87 tripulación.
L'italiana in Algeri
A ópera narra a historia de Isabella, unha italiana que marcha a Alxelia para conseguir a liberdade do seu amado, Lindoro, escravo dun home moi poderoso do país, Mustafá. A heroína tentou tamén axudar na relación matrimonial entre Mustafá e a súa dona, Elvira.
Esta ópera foi reposta frecuentemente logo da segunda guerra mundial con moitas producións exitosas. Actualmente é unha ópera frecuentemente representada, con 48 producións en 43 cidades dende xaneiro de 2009. Nas estatísticas de Operabase aparece no posto número 55 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 25.ª en Italia e a terceira de Rossini, con 82 representacións.
Vapor Príncipe de Asturias
Pasaxe
A bordo do Príncipe de Asturias viaxaban varias persoas ilustres, como o escritor Juan Más Pi, o empresario Luís Descotte Jourdan, o industrial Francisco Chiquirrín, o diplomático Carl Friederick Deichman e o eminente xurista arxentino Pedro Nolasco Arias. Tamén cabe sinalar ao neno Juanito, fillo da por entón soada tiple María Santa Cruz.
Katherine Mansfield
Kathleen Bowden Murray, de solteira Kathleen Beauchamp, nada en Wellington (Nova Zelandia) o 14 de outubro de 1888 e finada en Fontainebleau (Francia) o 9 de xaneiro de 1923, foi unha escritora modernista neozelandesa coñecida co pseudónimo de Katherine Mansfield. Aos dezanove anos abandonou Nova Zelandia e estableceuse en Inglaterra, onde trabou amizade con escritores como D.H. Lawrence e Virginia Woolf. En 1917 foi diagnosticada con tuberculose extrapulmonar, que a levou á morte aos 34 anos.
Vapor Príncipe de Asturias
Carga
Segundo algunhas informacións o Príncipe de Asturias transportaba 40 000 libras esterlinas en ouro, 3364 sacas de correo e un automóbil Renault 35 HP.
Katherine Mansfield
Traxectoria
miniatura|[[Katherine Mansfield House and Garden en Thorndon, Wellington.]] Katherine Mansfield naceu nunha familia socialmente prominente de orixe colonial, en Wellington, Nova Zelandia. Viviu cos seus pais, dúas irmás máis vellas, unha avoa e dúas tías adolescentes. Tivo tamén unha irmá máis nova e un irmán que naceu en 1894. O seu pai, Harold Beauchamp, era banqueiro e primo da escritora Elizabeth von Arnim. Chegou a presidente do Banco de Nova Zelandia e foi nomeado cabaleiro. A nai, Annie Beauchamp, era moi controladora, polo que Kathleen foi criada pola súa avoa. Isto produciuse porque a súa nai quería ter un fillo, o que provocou que ela lle estivese constantemente indicando que era un "accidente", e non mostrase interese por ela. En 1893, a familia mudouse a unha área rural, onde pasou os mellores anos da súa infancia e onde naceu o seu irmán Leslie.
Vapor Príncipe de Asturias
Carga
O cargamento máis sobresaliente que transportaba o vapor era unha obra artística notable: o Monumento á República tamén chamado Monumento dos españois. Tratábase dunha construción espectacular que incluía 20 estatuas e unha estatua ecuestre do xeneral arxentino José de San Martín. Era un agasallo da comunidade española residente na Arxentina á República Arxentina con motivo do Centenario da Independencia da Arxentina de España, declarada en 1810. O proxecto concibiuse en 1908, para estar listo en 1910, para a celebración do Centenario. A obra pasou por varias dificultades que atrasaron a súa execución. Foi encargada ao escultor catalán Agustín Querol Subirats, quen faleceu traballando nela o 14 de decembro de 1909. Continuou o traballo Cipriano Folgueras Doiztúa seguindo os bosquexos de Querol, pero este segundo artista faleceu cinco meses despois de facerse cargo do proxecto. Terminou o monumento José Montserrat Portella en maio de 1914, tras sufrir un novo atraso por unha folga nas canteiras de Carrara. En 1914 non puideron ser embarcadas cara a Buenos Aires ao ser embargadas pola familia do escultor Querol. Finalmente fixérono en febreiro de 1916, a bordo do Príncipe de Asturias, afundíndose co barco. O monumento inaugurouse en 1926 con réplicas das obras perdidas. As esculturas orixinais foron rescatadas en 1991 e están expostas no Río de Xaneiro.
Katherine Mansfield
Traxectoria
En 1898, a familia volveu a Wellington e ela publicou a súa primeira historia na revista do colexio en 1898 e 1899. Os seus primeiros traballos publicados formalmente apareceron o ano seguinte na revista de sociedade New Zealand Graphic and Ladies Journal. En 1902, namorouse do seu profesor de violoncello, pero non foi correspondida. Sentiuse rexeitada polos habitantes, polo que decidiu pedirlle aos seus pais que a enviasen a estudar a Londres. Os seus pais opuxéronse, pero tras moita insistencia deixárona marchar, xunto ás súas dúas irmás, ao Queen's College de Oxford. Á parte de ir a clases ao instituto, escribía tamén para a revista do mesmo e recibiu clases de violoncello. Entón coñeceu a súa amiga e despois amante, que tamén escribía, a surafricana Ida Baker (tamén coñecida como Lesley Moore). Mansfield non estivo involucrada en moitas actividades políticas mentres estivo en Londres e por exemplo non apoiou activamente o movemento sufraxista do Reino Unido (as muller neozelandesas tiñan o dereito ao voto dende 1893).
Vapor Príncipe de Asturias
Colisión e afundimento
miniatura|223x223px|O capitán, José Lotina, faleceu no afundimento. Nas últimas horas do sábado 4 de marzo, o buque aproximábase ao porto de Santos na costa do Brasil, pero a climatoloxía fixo imposible que entrase no, permanecendo exposto á tormenta, próximo á costa. Na madrugada do domingo 5 de marzo, o buque atopábase ao norte da illa de Búzios. Era unha noite pechada de néboa, choiva, con mar moi picada e fortes ventos do suroeste. Debido ás condicións climatolóxicas adversas e as fortes correntes, o buque achábase fóra do seu curso a escasas millas da costa. Cando a tripulación advertiu a proximidade, era tarde para reaccionar. Ás 4:15 da mañá, hora do barco, o vapor chocou contra os arrecifes de Punta Pirabura, abrindo o seu casco á altura da sala de máquinas. A entrada de auga directamente ás caldeiras provocou unha forte explosión que condenou ao buque. Ademais, a auga fervendo resultante que alagaba paulatinamente a nave, abrasou e matou a pasaxeiros e tripulantes. O vapor escorou violentamente a estribor e a proa impedindo que se lanzasen os botes salvavidas, aínda que o bote nº 1 foi parcialmente arriado. Co fallo das caldeiras interrompeuse a subministración eléctrica, polo que o radiotelegrafista, Francisco Cotanda non puido enviar sinal de socorro. Ás 4:20 da mañá unha última explosión afundiu finalmente o barco. A catástrofe ocorreu en tan só 10 minutos.
Katherine Mansfield
Traxectoria
Cando terminou os seus estudos os seus pais ordenáronlle que regresase a Wellington. Arrepentiuse de volver, xa que non lle gustaba a vida en Wellington, un lugar que consideraba provinciano e afastado do mundo inglés, e regresou a Londres en 1908. A partir de entón e durante o resto da súa vida, o seu pai envioulle unha pensión anual de 100 libras esterlinas.
Vapor Príncipe de Asturias
Salvamento
Os sobreviventes que non foron arrastrados polo transatlántico nadaron e trataron de alcanzar a relativamente próxima costa. 452 persoas pereceron contra as rocas ou afogados no mar embravecido. O adegueiro Buenaventura Rosés logrou resgardarse nun bote que quedara á boia. Recolleu a Antonio Linares, temoneiro, e a outros membros da tripulación, como o médico de a bordo Francisco Zapata. Con só este bote, grande esforzo e heroicidade, rescataron das augas a un centenar de sobreviventes, levándoos a unha praia próxima en Pedras Duras. Ás 12:00 do mediodía, o cargueiro francés Vega da Société Générale de Transports Maritimes e procedente de Salvador de Baía descubriu os restos do naufraxio, recolleu varios superviventes máis da auga e deu parte do sinistro.
O 6 de marzo o transatlántico español Patricio de Satrústegui, procedente do Río de Xaneiro, recibiu o aviso da perda do Príncipe de Asturias e acudiu á zona do afundimento para rescatar máis náufragos. Só logrou atopar 6 cadáveres.
Katherine Mansfield
Traxectoria
Nalgún momento no balneario alemán, sufriu un aborto natural e perdeu o bebé que esperaba. Volveu a Londres en xaneiro de 1910 e non volveu ver a súa nai. Alí publicou 12 historias en "New Age". Tamén mantivo unha relación coa esposa do seu xefe, Beatrice Hastings. Posteriormente, estas historias foron publicadas nun libro co título de Nunha pensión alemá, pero tivo pouco éxito. A pesar diso, enviou unha historia á revista "Rythym", pero esta foi rexeitada polo editor, John Middleton Murry, quen lle pediu algo máis "escuro". En 1911 ambos comezaron unha relación, e acabaron casando en 1918, pero foi unha relación intermitente, compartida con Ida Baker. Unhas veces está con Murry, outras con Baker, e outras con ambos, os tres vivindo xuntos. Contraeu gonorrea, que lle provocou artrite para o resto da súa vida. En 1912 a revista ten moitas débedas, xa que o socio de Murry marchou con parte do diñeiro gañado. Entón ela abandonou a Murry e a Baker e foi vivir a Francia con outro home. Porén, a relación non funcionou e decidiu volver a Londres con Murry. En febreiro de 1915, o seu irmán Leslie chegou a Londres, onde se estaba formando como oficial. Foi un momento feliz para ela, mais a alegría non durou moito, pois Leslie morreu na fronte en outubro dese ano.
A morte do seu irmán deixouna moi afectada, polo que comezou a refuxiarse nos seus recordos da infancia, cando vivía en Nova Zelandia, un lugar que antes lle parecía horrible. A pesar diso, a principios de 1916 entrou na súa época máis produtiva e a súa relación con Murry mellorou. En decembro de 1917, enfermou de tuberculose, polo que comezou a viaxar por toda Europa buscando unha cura para a enfermidade. A pesar diso, a súa saúde empeorou e tivo unha forte hemorraxia da que logrou recuperarse en marzo de 1918. Para abril, xa conseguiu divorciarse de George Bowden, e casou con Murray, pero separáronse dúas semanas despois.
En 1920 publica o seu terceiro libro con historias Bliss, o cal foi un grande éxito. Posteriormente, en 1921, trasladouse a Suíza, onde escribiu "The Voyage". Un ano despois publicou o seu cuarto libro de historias, Festa no xardín. Viaxou a París, onde se aloxou nun balneario preto de Fontainebleau, e foi visitada por Murry o 9 de xaneiro de 1923. Na tarde dese día sufriu unha segunda hemorraxia pulmonar que lle provocou a morte aos 34 anos.
Murry colleu todo o que escribira e levouno a Londres para publicalo. Preparou unha serie de historias e publicounas nun libro titulado The Doves' Nest ese mesmo ano. O ano seguinte fixo o mesmo con outras historias nun libro titulado Something Childish. Posteriormente publicou tamén o seu diario The Journal of Katherine Mansfield (1927) e Cartas de Katherine Mansfield (1928).
O Rueiro, Carreira, Ribeira
O Rueiro é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Loita senegalesa
miniatura|Loita senegalesa, Paris-Bercy, 2013 miniatura|Combate no [[estadio Demba Diop de Dacar.]] A loita senegalesa (en laamb; en njom; en Siɲɛta) é un deporte tradicional moi popular no Senegal, sobre todo nas rexións de Sine-Saloum e de Casamance. Tamén se practica en Gambia. A forma tradicional senegalesa permite empregar as mans (frappe), a única en África Occidental que o fai. Como a confederación e o campionato de loita tradicional desenvolveuse na década de 1990, os loitadores senegaleses practican ámbalas formas, chamadas oficialmente Lutte Traditionnelle sans frappe (na versión internacional) e Lutte Traditionnelle avec frappe.
Johan Lobeira
Johan Lobeira foi un trobador posibelmente portugués, que estivo activo na segunda metade do século XIII. Foi fillo bastardo do nobre portugués Pero Soarez de Alvin, lexitimado en 1272, e probabelmente dunha dama galega. Foi autor de 7 textos: 6 cantigas de amor e 1 cantiga de escarnio.
500 Millas de Indianapolis de 1955
As 500 Millas de Indianápolis de 1955 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 30 de maio de 1955 no Circuíto de Indianapolis. Foi a terceira carreira da tempada de. A carreira é lembrada por moitos como a carreira na que Bill Vukovich matouse nun accidente.
Historia de Hamburgo
Os comezos da historia urbana de Hamburgo, na rexión da foz do río Elba onde unha migración crecente de tribos saxoas fora asentándose entre os séculos IV e VI, aínda son obxecto de especulación e análise tralas recentes escavacións arqueolóxicas no centro da cidade (Praza da Catedral ).
Fundación misioneira
Semella que a comezos do século IX (810-811) e por mandado de Carlomagno, foi enviada unha misión cristianizadora daquelas tribos pagás do norte que, liderada polo sacerdote Heridag, fundou un asentamento nun lugar elevado e seco (geest) entre pantanos, na afluencia do Alster no Elba. Arredor da igrexa e as vivendas (50 habitantes ) erixiron un recinto fortificado de 130x130m que foi chamado Hammaburg (de etimoloxía controvertida, seica situábase ao sur da actual igrexa de S.Pedro ).