cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
All-Ireland League
Campións por ano da Division Two
2008 UCC-Young Munster 18-8
2009 UCC-Ballynahinch 21-28
2010 Lansdowne-Bruff 17-10
Campións por ano da Division Trhee
1994 University College Dublin
1995 North of Ireland
1996 Monkstown
1997 Buccaneers
1999 University College Dublin
2000 Ballynahinch
2001 Thomond
2002 Connemara-Dublin University 25-21
2003 Wanderers-Waterpark 51-5
2004 Greystones-Ards 18-11
2005 Greystones-Instonians 39-20
2006 Clonakilty-Suttonians 19-12
2007 Bruff RFC-Wanderers 18-12
2008 Instonians-Bruff RFC 32-23
2009 Corinthians-Old Wesley 12-30
2010 Queen's University-Nenagh Ormond 17-16
Campións por ano da Division Four
1994 UL Bohemian R.F.C.
1995 Suttonians
1996 Carlow
1997 Midleton
1998 Dublin University
Formato
Ata 1997, o campión da Primeira División era o campión da Liga Regular. Dende 1998, ao finalizar a liga regular (15 partidos), os catro primeiros clasificados disputan as semifinais nun cruzamento que enfronta ao 1º fronte ao 4º e ao 2º fronte ao 3º, e o vencedor da final proclámase campión de liga.
Actualmente, os dous primeiros clasificados da D1 B ascenden á D1 A, os dous últimos da D1 B descenden á D2 e os dous últimos clasificados da D1 A descenden á D1 B. Os dous primeiros clasificados da Segunda e Terceira Divisións ascenden á seguinte división. Os dous últimos clasificados da Primeira e a Segunda divisións descenden á anterior división. O último clasificado da Terceira División descende á Liga Rexional. Para remplazalo, o penúltimo clasificado da D3 xoga un minicampionato de promoción cos catro equipos rexionais (Connacht, Leinster, Munster e Ulster Provincial Junior Leagues) á Terceira División (Round Robin Competition). O campión deste minicampionato ocupa a última praza da liga.
A vitoria dá 4 puntos, o empate 2 puntos e a derrota 0. Os puntos de bonus ofensivos (4 ensaios ou máis anotados nun partido) e defensivos (perder por menos de 8 puntos) se dan reparten dende 1999.
Se un partido da final remata con empate ao final dos 80 minutos regulamentarios o seguinte criterio elixe ao vencedor:
John Boyne
John Boyne, nado o 30 de abril de 1971 en Dublín, é un novelista irlandés. É o autor dunhas dez novelas e outras cinco novelas para lectores mozos. As súas novelas foron traducidas a máis de 50 linguas.
A súa primeira novela foi publicada en Sunday Tribune e en 1993 entrou na lista curta para o Premio Hennessy Literary. No 2015, foi galardoado Doutorado de Honra en Letras pola Universidade de East Anglia. Ese mesmo ano, foi membro do xurado do Scotiabank Giller Prize.
Tifo
O tifo (do grego typhos, τῦφος, estupor) é o nome que se lle dá a un conxunto de doenzas infecciosas producidas por varias especies de bacterias do xénero Rickettsia, transmitidas pola picada de diferentes artrópodos como piollos, pulgas, ácaros e carrachas, que portan diferentes aves e mamíferos. O tifo caracterízase por febre alta recorrente, calafríos, cefalea e exantema. O tifo (infección por Rickettsia) non debe confundirse coa febre tifoide, causada por bacterias do xénero Salmonella.
Historia
O tifo causou grandes epidemias con elevada mortaldade durante a Idade Media e ata o século XIX, con elevada mortalidade. As últimas grandes epidemias ocorreron durante a segunda guerra mundial. A primeira vacina efectiva contra o tifo foi desenvolvida polo parasitólogo polaco Rudolf Weigl, grazas á creación dunha cepa de piollos especial chamada Pediculus vestimenti, que era fácil de alimentar. Esta cepa foi o resultado do cruzamento de especies de piollos caucásicas e africanas. Weigl tamén inventou un mecanismo que permitía criar piollos en granxas coa finalidade de conseguir suficiente cantidade de bacterias Rickettsia como para producir a vacina. Durante a Segunda Guerra Mundial desenvolvéronse outras vacinas mellores, máis seguras e baratas.
Inicialmente o tifo (infección por Rickettsia) e as febres tifoides (infección por Salmonella Tiphy) eran consideradas unha mesma enfermidade, pero foron distinguidas como doenzas separadas xa no século XIX. Por tanto, houbo durante un tempo unha certa sinonimia confusa entre elas, pero o sentido da distinción moderna é o indicado. Nalgunhas linguas como o alemán chaman typhus á doenza producida polas salmonelas. miniatura|210px|[[Charles Nicolle recibiu o Premio Nobel de Medicina de 1928 pola súa identificación do piollo como axente transmisor do tifo epidémico.]]
Etiopatoxenia
A picada do piollo por si soa non é a causante da infección de tifo. Son as feces que os piollos deixan sobre a pel as que están cheas de bacterias Rickettsia. Cando o home se raña por causa das picadas, estende as feces pola ferida, facilitando o acceso das bacterias ao interior do corpo. Por tanto, é posible reducir o risco de infección por tifo seguindo normas de hixiene e unha correcta desinfección das picadas producidas.
Clasificación
Os principais tipos de tifo son:
Cadro clínico
Calafríos. Tose. Delirio. Febre alta: 40 °C. Dor articular (artralxia). Loces que parecen moi brillantes e poden molestar nos ollos. Presión arterial baixa. Erupción que comenza no peito e se estende ao resto do corpo, agás ás palmas das mans e ás plantas dos pés. Son os exantemas que lle dan nome á doenza. Dor de cabeza intenso. Dor muscular forte (mialxia). Estupor. A erupción inicial é leve, de cor rosa e esváese ao facerlle presión. Posteriormente as lesións vólvense dunha cor vermella pálida e non se esvaen. As persoas con tifo grave poden tamén presentar pequenas áreas de sangrado dentro da pel (petequias).
Dor abdominal. Dor de costas. Diarrea. Erupción cutánea vermella e sen brillo que comeza no torso e se disemina. Febre extremadamente alta, entre 40,5 e 41 °C, que pode durar ata dúas semanas. Tosiña, tose seca. Dor de cabeza. Dor articular e muscular. Náuseas. Vómitos.
Carlos de Passos
Carlos Fernandes de Pasos, nado no Porto o 24 de decembro de 1890 e finado no mesmo lugar o 18 de xullo de 1958, foi un historiador, xornalista e publicista, que colaborou na monumental História de Portugal dirixida por Damião Peres e tamén nas revistas Terra portuguesa (1916-1927) e Revista Municipal do Concello de Lisboa.
Traxectoria
Naceu na cidade do Porto, oriundo dunha familia con raíces en Ponte de Lima, onde posuían propiedades, e tamén con raíces na Galicia fidalga.
Estudou Ciencias Histórico-Xeográficas na Universidade de Coímbra onde foi alumno de Carolina Michaëlis de Vasconcelos. Alí comezou a escribir en ''O Instituto. Jornal Scientífico e Litterario. ''
Foi historiador, investigador rexionalista e escritor con vasta obra publicada, especialmente sobre Ponte de Lima. Foi tamén tenente de alcalde de Ponte de Lima.
A conexión a Ponte de Lima débese a vivir regularmente na Casa da Cruz da Pedra, na freguesía de Sá, herdada da familia paterna.
Cando faleceu, da súa biblioteca privada foron doados cerca de dous mil libros á Biblioteca Municipal de Ponte de Lima.
Relación con Galicia
Nos anos 1920 entrou en contacto con intelectuais galegos, sobre todo Antonio Noriega Varela. Os contactos estritáronse na Semana Cultural Galega que o Seminario de Estudos Galegos organizou en 1935 no Porto na que quedou con dedicatorias de Vicente Risco, Otero Pedrayo, Filgueira Valverde e Xesús Carro. Tamén se relacionou con Leandro Carré Alvarellos, colabou en A Nosa Terra e en 1924 foi nomeado correspondente da Real Academia Galega. No arquivo que el doou á Biblioteca Municipal de Ponte da Lima consérvanse 151 cartas cos seus amigos galegos.
Recoñecementos
Foi distinguido coa comenda da Orde de Afonso X, o Sabio (Orden Civil de Alfonso X el Sabio), de España, e coa comenda da Orde Suprema Militar do Templo de Xerusalén.
Galbi
250px|miniatura|Galbi - 갈비. Galbi ou kalbi (en hangul 갈비) é un prato típico da cociña coreana elaborado con costelas da vaca, aínda que tamén existen variedades con porco. Pode servirse aliñado con mollos ou non. No caso de servirse sen mollo é habitual facerlle un marinado a carne con salsa de soia, allo e azucre. Mais tamén existen marinadas diversas como poden ser o aceite de sésamo, viño de arroz, pasta de chili. Galbi en coreano significa costela.
Características
A carne así preparada ponse na grella e durante a súa preparación realízanselle cortes ao longo dos ósos do costelar para que penetren os xugos da marinada e a carne quede máis sabedora. Da mesma forma cocíñase máis rápido, permitindo igualmente que se poida comer con palillos. O galbi xa preparado pódese encontrar en moitas carnicerías e mercados de Corea.
Pódese atopar en moitos restaurantes especializados coñecidos como "casas galbi", e adoita ser cociñada diante dos comensais ou os propios comensais cociñan a súa propia carne. Adóitase servir en follas de leituga, perilla, ou outra verdura con follas que sirva para tapar a carne unha vez cociñada, e acostúmase remollar a carne en ssamjang, unha salsa elaborada con fabas fermentadas e chiles. Acostuma ser servida de gornición con pratos como o banchan (o máis coñecido é o kimchi).
Pratos con galbi
Moitos pratos coreanos incorporan costelas ás preparacións como ingrediente, formando sopas e cocidos. Algúns restaurantes serven "galbi de porco" e "galbi de polo", este último é unha especialidade culinaria da rexión de Chuncheon. Un prato é o galbi tang, unha sopa que contén pezas de galbi, que non está especiado. O galbi jjigae é unha sopa espesa elaborada con grandes pezas de galbi, que pode conter chiles rubios, verdes, kimchi e doenjang (pasta fermentada típica da cociña coreana).
Samiro
O topónimo Samiro pode referirse a dous lugares de Galicia:
Partido Socialista Obrero Español de Andalucía
O Partido Socialista Obrero Español de Andalucía (PSOE-A) é a federación na comunidade autónoma de Andalucía do Partido Socialista Obrero Español (PSOE), anteriormente coñecida como Federación Socialista Andaluza (FSA).
Fundado en 1977, o PSOE de Andalucía gobernou a rexión dende 1978 de forma ininterrompida, e gañou todas as eleccións autonómicas dende a constitución da autonomía andaluza agás as eleccións de marzo de 2012, nas que se situou como segunda forza política tras o Partido Popular Andaluz, podendo non obstante formar goberno grazas a un pacto con Izquierda Unida Los Verdes-Convocatoria por Andalucía.
Sankt Gallen
Sankt Gallen ( en alemán, Saint-Gall en francés, San Gallo en italiano e Sogn Gagl en romanche) é unha cidade suíza, capital do distrito e do cantón de Sankt Gallen. Segundo datos do 2016 conta con 75.481 habitantes, o que a converte na sétima cidade do país.
A cidade é o centro económico e cultural da rexión leste de Suíza. A abadía de Sankt Gallen é a maior atracción turística da cidade e está inscrita na lista do Patrimonio da Humanidade da Unesco.
Xeografía
Sankt Gallen está situada na rexión nordeste de Suíza, nun val a aproximadamente 700 metros sobre o nivel do mar, o que fai que sexa unha das cidades de maior altura do país e que reciba unha gran cantidade de neve no inverno. O lugar está situado entre o lago de Constanza e os Alpes appenzellenses.
Os límites da cidade son: ao norte coas comunas de Gaiserwald, Wittenbach e Mörschwil, ao leste con Untereggen, Eggersriet e Speicher (AR), ao sur con Teufen (AR), Stein (AR) e Herisau (AR), e ao oeste con Gossau. Ademais, a cidade atópase dividida administrativamente en barrios e localidades: Bruggen, Hafnersberg, Heiligkreuz, Kräzern, Krontal, Lachen, Notkersegg, Riet, Rotmonten, Sankt Fiden, Sankt Georgen, Sittertal e Winkeln.
O centro da cidade está construído sobre un terreo inestable, os edificios do fondo do val atópanse construídos sobre pilotes. Un claro exemplo é a estación de trens e a praza adxacente.
miniatura|180px|[[Tálero de tiro|Moeda conmemorativa do festival de tiro de Sankt Gallen de 1874]]
Historia
O comezo da urbanización da cidade débese ao monxe irlandés Gallus (ou Gall: *550; ?640), quen chegou como estudante do misioneiro Columbano de Lexehuil á zona do que hoxe é Suíza, para converter os alamáns ao cristianismo. Sobre o 720 o sacerdote alamán Othmar construíu unha abadía e deulle o nome de Abadía de St. Gallen. No 926, xinetes húngaros atacaron a vila e maila abadía e en 954 foi rodeada dunha muralla para protexela dos sarracenos.
Durante a Idade Media formou parte do Sacro Imperio Romano Xermánico, chegando a ser unha Cidade Imperial Libre (título que o emperador concedía a algunhas vilas polo cal el gobernaba directamente sobre elas sen a mediación de ningún príncipe) en 1311. Máis tarde os gremios gañaron o control do goberno civil, ata que lle mercaron a liberdade ao emperador xermánico Sexismundo de Luxemburgo, entrando a formar parte da Antiga Confederación Suíza en 1412.
En 1526 o humanista Joachim Vadian introduciu as ideas da Reforma protestante en St. Gallen. Deste xeito, a cidade converteuse á nova relixión, mentres que a abadía permaneceu fiel á fe católica ata 1803, no marco da desaparición da República Helvética creada cinco anos antes por Napoleón ao invadir a Antiga Confedración Suíza e sancionar a fin do Antigo Réxime. O feito supuxo a creación do cantón protestante de Sankt Gallen, do que a vila foi nomeada capital, e a deportación dos monxes católicos da abadía.
Sankt Gallen foi dende o século XV un importante centro da industria téxtil, acadando o seu clímax a principios do século XVIII. A partir de mediados do mesmo século iniciouse unha depresión na produción como consecuencia da competencia estranxeira, recuperándose novamente no XIX e principios do XX. Hoxe en día, só sobrevive unha pequena industria debido á alta especialización e á produción maioritariamente mecánica, mais de recoñecida calidade.
Transporte
A cidade conta cun denso sistema de transporte urbano, operado pola VBSG (Verkehrs Betriebe-Sankt Gallen). Ademais existe unha ampla rede de autobuses postais (Postauto) que conectan á cidade coa área de Appenzell. A cidade conta tamén cun sistema de trens rexionais (S-Bahn).
A estación de trens de Sankt Gallen ten unha excelente conexión coa rede de Ferrocarrís Federais Suízos. Os trens InterCity que conectan a cidade con Zúric saen cada media hora. A cidade é tamén sede dalgunhas empresas ferroviarias privadas como a Südostbahn (SOB) que conecta Sankt Gallen con Lucerna, as ferrovías de Appenzell (Appenzeller Bahnen) que a unen con Appenzell e a Trogenerbahn que a unen con Trogen.
Sankt Gallen conta co seu propio aeroporto, o aeroporto de St. Gallen-Altenrhein, que non é de gran tamaño e non recibe grandes voos comerciais. Atópase preto do lago de Constanza e recibe voos desde Viena e algúns outros destinos.
A cidade está conectada á Autoestrada A1 que a conectan con Sankt Margrethen, Zúric, Berna e Xenebra.
Cultura
A Universidade de Sankt Gallen (en alemán, Universität St. Gallen (Hochschule für Wirtschafts-, Rechts- und Sozialwissenschaften HSG)), creada en 1898, ofrece formacións en ciencias económicas e sociais e en dereito. Considerada como unha das mellores universidades de lingua alemá, ademais de ser recoñecida a nivel mundial pola súa formación en ciencias económicas.
De acordo con datos do ano 2000 o 44% dos habitantes de Sankt Gallen son católicos e un 27% son protestantes, mentres que un 10% non practica ningunha relixión.
A abadía de Sankt Gallen é o emblema da cidade. Declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1983, ao considerala un perfecto exemplo dos mosteiros carolinxios, data do século VIII. A súa biblioteca, unha das máis ricas do mundo en libros medievais, contén obras do século IX.
Haapajärvi
Haapajärvi é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 7 236 habitantes. A superficie do termo municipal é de 789,11 km2, dos cales 23,22 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,45 hab./km².
Limita cos concellos de Haapavesi, Kärsämäki, Nivala, Pyhäjärvi, Reisjärvi, Sievi e Pihtipudas, este último pertencente á rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
O Camiño, Mañón, Mañón
O Camiño é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Pazo de Lanzós
O Pazo de Lanzós é unha casa grande situada na rúa Lanzós de Betanzos, fronte á igrexa de Santiago. Actualmente é un establecemento de hostalería.
Descrición
Foi construído no século XVII entre 1620 e 1625. Na fachada hai un balcón, alongado ao exterior suxeito por tres canzóns. Ten porta principal rectilínea, que remata un frontón partido polo brasón do primeiro conde de Maceda.
O edificio mantén a súa estrutura inicial, con pequenas modificacións. Na torre, chamada torre de Lanzós, substituíron as ameas por tellado, taponaron seteiras e abriron novos vans. A cachotería está recuberta de cemento.
Illas ultramarinas dos Estados Unidos
miniatura|350px|[[Sula leucogaster|Bobos marróns encima dos postos do crebaondas do atol Johnston, setembro 2005]] As United States Minor Outlying Islands (Illas Ultramarinas Menores dos Estados Unidos), unha designación estatística definida pola Organización Internacional de Normalización Código ISO 3166-1, constan de oito áreas insulares dos Estados Unidos no Océano Pacífico (Illa Baker, a illa Howland, Illa Jarvis, Atol Johnston, arrecife Kingman, Atol de Midway, Atol Palmyra e Illa Wake) e unha no Mar Caribe (Illa Navassa).
Información xeral
Entre eles, Atol Palmyra é o único territorio incorporado. En 2008, ningunha das illas ten habitantes permanentes. A única poboación humana componse de persoal científico e militar estacionado temporalmente. O Censo dos Estados Unidos de 2000. Contaba a 315 persoas no Atol Johnston e 94 persoas na Illa Wake.
As illas agrúpanse como unha conveniencia estatística. Non se administran colectivamente, nin comparten unha única historia cultural ou política máis aló de ser illas deshabitadas baixo a soberanía dos Estados Unidos.
Están representados colectivamente polo ISO 3166-1 alpha-2 código UM. As illas individuais teñen os códigos numéricos ISO 3166-2 (véxase ISO 3166-2:UM). O código de país de Internet Dominio de primeiro nivel (ccTLD) ".um" asignouse historicamente ás illas; Con todo, o ccTLD .um retirouse en xaneiro de 2007.
Véxase tamén territorios incorporados organizado, territorios non incorporados e Lista de disputas territoriales en América do Norte.
Historia
Non houbo poboacións modernas indíxenas, agás no censo de 1940. En 1936 un programa de colonización comezou a asentar estadounidenses en Baker, Howland e Jarvis, pero as tres illas foron evacuadas en 1942 como resultado da segunda guerra mundial.
ISO introduciu o termo "United States Minor Outlying Islands" en 1986. Desde 1974 ata 1986, cinco das illas (Illa Baker, Illa Howland, Illa Jarvis, Atol Palmyra e o arrecife Kingman) foron agrupadas baixo o termo United States Miscellaneous Pacific Islands, con ISO 3166 código PU. O código do atol de Midway era MI, o código do atol de Johnston era JT, e o código da illa Wake Island foi WK. As illas do Pacífico están rodeados de grandess Zonas económicas exclusivas.
As poboadas Illas Stewart, chamadas Sikaiana e agora efectivamente controladas polas Illas Salomón, non están incluídas nas listas oficiais das Illas Menores Periféricas dos Estados Unidos. En 1856, o Consello Privado do Reino de Hawai e o Rei Kamehameha IV votaron a favor da súa cesión voluntaria. O Reino converteuse máis tarde na República de Hawai, a cal foi anexionada polos Estados Unidos en 1898. En 1959, o territorio federal de Hawai dos Estados Unidos, excluíndo só o Atol Palmyra e o Atol Midway, converteuse nun estado dos Estados Unidos. Os residentes das illas Stewart, que son polinesios como os nativos hawaianos en lugar de melanesios, afirmaron ser cidadáns dos Estados Unidos xa que as illas Stewart foran entregadas ao rei Kamehameha IV en 1856, polo que as illas eran parte do Reino de Hawai no momento da anexión dos Estados Unidos en 1898. Os Estados Unidos non estaban de acordo, argumentando que a lei de 1898 anexou só as "illas de Hawai e as súas dependencias", e que a lei define como dependencias das illas as nomeadas por un informe da Comisión de Hawai que omite as illas Stewart. Os gobernos federal e do estado de Hawai aceptaronn informalmente a reclamación das Illas Salomón sobre as illas Stewart, e os Estados Unidos non fixeron ningunha reivindicación oficial de soberanía. Algúns residentes solicitaron inscribirse para votar en Hawai en 1996, pero as súas solicitudes foron rexeitadas polo Hawaiian Sovereignty Election Council.
Aeroportos
A seguinte é unha lista dos aeroportos insulares cos códigos OACI (IATA):
Os portos marítimos
Tres das illas se contan con portos segundo o World Port Index, co número de porto do Mundo:
Illa Baker, a illa Howland e Illa Jarvis teñen un pequeno embarcadoiro en cada un. O Arrecife Kingman e a illa Navassa teñen soamente unha ancoraxe en mar aberto.
Beloi, Sada, Sada
Beloi é un lugar da parroquia de Sada no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 34 habitantes (14 homes e 20 mulleres).
Antonio Cendón
Antonio Cendón González, nado en Lousado (Piñor) o 30 de xaneiro de 1837 e finado no Carballiño o 9 de marzo de 1863, foi un pintor e caricaturista galego.
Traxectoria
miniatura|Paisaxe da [[Ponte Maior de Ourense|Ponte de Ourense.]] Fillo de Juan Cendón Carvallal, mestre de cantería e experto en fábricas de papel, e Juana González. Estudou en Ourense e Santiago de Compostela, marchando despois a Madrid, onde traballou como miniador de fotos nos estudios de Juliá e Laurent, introducindo en España as caricaturas fotográficas, e pintor de paisaxes. Obtivo éxito coas caricaturas de celebridades da política, das letras e das artes.
Finou aos vinte e seis anos de idade, de "calenturas", segundo os rexistros da época.
Miguel Blanco Herrero
Miguel Blanco Herrero foi un xornalista e escritor español.
Traxectoria
Dirixiu o periódico ''El Beato Padre Cobos. Periódico inocente, zumbón y hasta literario en Madrid (1866-67) e colaborou en La Ilustración Española y Americana''. Marchou a Cuba e foi secretario do Goberno Político de Matanzas (1872) e A Habana (1878) e dirixiu na Habana a revista La Gaita Gallega (1872). Foi xefe de Negociado do Ministerio de Instrución Pública (1888).
Hipanto
thumb|200px|Corte dunha rosa (flor epixínea) onde se aprecia o hipanto a arrodear os ovarios. Externamente podería semellar un só ovario. Ese hipanto formará o falso froito da roseira. Hipanto (do latín hypanthium, e este do grego ύπό hipo, debaixo e άνθος antos, flor) é o receptáculo cóncavo das flores con ovario ínfero sobre o que aparentemente nacen o cáliz, a corola e mais os estames. Case sempre está formado pola fusión das bases dos verticilios florais inferiores —sépalos, pétalos e androceo (estames)— entre si.
A súa presenza é un carácter de diagnóstico en moitas familias, incluíndo as rosáceas, grosulariáceas e leguminosas.
Nalgúns casos pode ser tan profundo que fai semellar que a flor tivese un único ovario ínfero. A súa formación prodúcese a partir do receptáculo acopado, coma o pseudofroito ou cinorrodón da roseira, formado por agrandamento do receptáculo cupular que porta no seu interior aos aquenios.
En ocasións é chamado erroneamente «tubo calicino». No xénero Eucalyptus esta estrutura é comunmente coñecida coma «útero de goma».
Aleksander Małecki
Aleksander Antoni Włodzimierz Małecki, nado en Zarubyntsi o 4 de setembro de 1901 e finado en lugar descoñecido en 1939, foi un militar e tirador de esgrima polaco, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Estudante en Lviv, membro dos coñecidos como aguiachos de Lviv, mozos que durante a Guerra Polaco-Ucraína (1918-1919) defenderon a cidade de Lvov contra os ucraínos, pretendendo a anexión a Polonia da Galitsia Oriental tras a proclamación de independencia de Ucraína. Tras a guerra estableceuse en Cracovia, entrando no exército como voluntario, tras a desmobilización en novembro de 1920 estudou na Academia de Belas Artes desa cidade, graduándose en 1927 e pouco despois realizou un curso militar para converterse en oficial de cabalería na reserva. Un dos pioneiros da esgrima en Polonia, foi dúas veces campión nacional de espada (1924 e 1928). Participou nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928, levando nestes últimos a medalla de bronce en sabre por equipos. En 1931 recibiu a promoción a subtenente da reserva e en 1936 a tenente. Ao inicio da segunda guerra mundial incorporouse ao servizo activo combatendo na defensa de Polonia e morrendo no decurso da conflagración.
Ascomicetos
Os ascomicetos (Ascomycota) constitúen unha división dentro do Reino Fungi. Son fungos con micelio tabicado que producen ascosporas endóxenas. Hai unhas 64.000 especies. É a división (Filo) máis grande do Reino Fungi. Poden ser unicelulares e talófitos. A reprodución pode ser de dous tipos: asexual, por esporas esóxenas (conidios ou conidioesporas), e sexual, esporas endóxenas (ascospora). Foron illados de lugares extremos, dende as chairas xeadas da Antártida (dentro de rochas) deica as profundidades do mar.
Nos grupos máis evoluídos fórmanse ascocarpos ou corpos de frutificación (esporocarpo).
Existen en ambientes terrestres e acuáticos, en substratos como a madeira, materiais de queratina (unllas, plumas, cornos e pelos), esterco, solo e alimentos, entre outros. Poden ser parasitos de animais (incluíndo o ser humano), ademais de atacaren ás plantas. Entre os máis sinxelos salientan os lévedos responsábeis da fermentación (fermento, requento).
Clase Hemiascomycetes: son preferibelmente saprobios, abundan no solo, na tona das froitas e nas plantas feridas.
Orde Endomicetales
Son os lévedos. Sacaromicetáceos. Non producen hifas. Encárganse dalgunhas fermentacións (véxase: Louis Pasteur), algunhas especies viven de xeito anaerobio: Saccharomyces cerevisiae e Saccharomyces ellipsoideus; convertendo os azucres en alcol etílico e dióxido de carbono. A reprodución é asexuada por xemación, durante a formación de xemas o núcleo sofre división e uns dos núcleos fillos pasan á nova xema. Saccharomyces cerevisiae é heterotálico con cepas + e -, despois dáse plasmogamia (fusión do citoplasma) seguida da cariogamia (fusión de núcleos), despois a célula diploide (2n) convértese en asca e logo de sufrir meiose se forman catro ascosporas, só existe xemación diploide e haploide en Saccharomyces cerevisiae.
Condado de Teleorman
O condado de Teleorman (en romanés Judeţul Teleorman) é unha provincia de Romanía con capital en Alexandria.
Ascomicetos
Clase Euascomycetes
Producen esporocarpos. A primeira fase ocorre con plasmogamia porén ao non sufrir cariogamia, a súa carga xenética fica “n+n” (binucleadas). Ocorre mitose e despois dáse a cariogamia. As hifas son septadas (con divisións) regularmente, hai presenza de quitina, existe ademais un poro central que interconecta as hifas unhas coas outras.
Condado de Teleorman
A poboación desta provincia era de 436.025 habitantes en 2002, nunha superficie de 5.790 km², o que daba unha densidade de poboación de 75 hab/km².
Cabo Touriñán
miniatura|Cabo Touriñán.|300px|dereita
O cabo Touriñán é o punto máis occidental de Galicia, e da España peninsular. Sitúase no concello de Muxía, na provincia da Coruña.
Ascomicetos
Reprodución asexual
A reprodución asexual realízase mediante aplanosporas do tipo conodios, clamidosporas. Son os básicos; poden atoparse membros que posúen tipos desas esporas. A diferenza básica entre os tipos de esporas é:
Ally McCoist
Alistair Murdoch McCoist MBE, nado en Bellshill o 24 de setembro de 1962, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol escocés. Xogaba de dianteiro e dende 2011 adestra o Rangers FC.
Ascomicetos
Reprodución asexual
Conidios: Certas hifas por división mitótica non simétrica (por mitose non simétrica, de células fillas grandes e células fillas pequenas). Complétase o estrangulamento e se forma unha primeira espora, o contido destas esporas e por procedemento igual fórmase outra espora, como resultado temos hifas con gran cantidade de esporas. A célula distal mantén a súa forma, forma despois as células que actúan coma esporas. O protoplasma resultante estírase e toma o tamaño orixinal da porción e forma novamente outra célula de esporas.
Caxade (grupo)
Caxade é proxecto musical de indie-folk do músico galego Alonso Caxade que comezou no ano 2012. Os seus traballos están editados no selo cooperativo Discos da máquina.
Ascomicetos
Reprodución asexual
Oidios: pode orixinarsecalquera hifa vexetativa (é fragmentada en cada septo); sen previa transformación das hifas, fórmanse os septos, sepáranse as hifas e cada anaco de segmento actúa coma unha espora, podendo conservar nalgúns casos a morfoloxía que tiña.
Cabo Touriñán
Características
O cabo é unha pequena península que se introduce no mar preto de 1 km, tendo na súa parte máis estreita un istmo de centenar e medio de metros de ancho, entre os coídos de Balal e de Cuño. A altitude máxima son 93 metros sobre o nivel do mar. A estrutura xeolóxica é granítica. A erosión da rocha propiciou a formación de depósitos de cantos rodados, coñecidos como coídos e formacións de penedías que forman barras pétreas (laxes) que a marea cobre ou deixa ao descuberto, formándose algún illote como A Ínsua ou O Castelo, na cara oeste do cabo. A punta occidental do cabo, denominado Os Buxeirados, ofrece unha serie de laxes que penetran no mar uns 300 ou 400 metros, coñecidos como A Laxe de Buxeirados ou Baixos de Buxeirados, moi perigosa para a navegación, onde se teñen rexistrados algúns graves naufraxios de que hai constatación documental. Dado o agreste da paraxe, a vexetación está basicamente formada por queiroas e toxos.
Na parte norte aséntase o faro vello (inaugurado o 15 de decembro de 1898) e o novo (inaugurado en 1981). A súa luz, situada a 61 metros de altitude, acada os 37 km.
Ascomicetos
Reprodución asexual
Clamidospora: en hifas vexetativas, principalmente na porción distal, o protoplasma de cada célula contráese, cóbrese cunha parede grosa, e cando as paredes maternas se desintegran, saen ap exterior.
Cabo Touriñán
Características
A denominación procede da próxima parroquia de Touriñán, á cal pertence o cabo, e que debe remontar a un posesor de nome latino, que debemos supor fose un Taurinius ou ben Taurinianus, a través do xenitivo (vila) Tauriniani. Así o considerou, por exemplo, Frei Martín Sarmiento na súa Obra de 660 pliegos:
Caxade (grupo)
Naceu como un proxecto audiovisual a través da publicación das videocreacións "Dança dos Moscas", “Gente Pota” e “Sr. Xorda” con Javier Antelo Seoane, Iria Pinheiro e Tania Ameneiro. En 2013 publicou A dança das moscas con Manu Paino (trompeta e carillón), Manu Espinho (bombardino), Xosé Tunhas (batería) e o propio Alonso Caxade (voz e acordeón).
Ascomicetos
Reprodución sexual
As estruturas reprodutoras masculinas e femininas danse nun talo con capacidade de autofertilización, é dicir, é homotálico. Cando se fala dun talo heterotálico refírese a que malia ser hermafrodita non pode autofertilizarse. Existen gametanxios onde non hai diferenza entre o feminino e o masculino, noméanse logo coma + e –, aínda que o ascogonio (feminino) é máis grande ca o anteridio (masculino). O proceso resúmese así:
- O núcleo no anteridio pasa ao ascogonio pola tricoxina, - Como non hai cariogamia fórmanse pares de núcleos, - Divisións conxugadas (mitose). Despois dase o crecemento da hifa ascóxena.
Caxade (grupo)
En decembro de 2014 Caxade presentou o seu novo proxecto coa Banda de Música da Bandeira no Culturgal, no Pazo da Cultura de Pontevedra, interpretando o seu disco A Dança dos Moscas cunha orquestración de Manu Paino. Un ano despois, en decembro de 2015, tamén no Culturgal presentan o CD-DVD A Dança dos Moscas Ao Vivo gravado coa Banda de Música da Bandeira.
Ascomicetos
Reprodución sexual
En ausencia de anteridios aparecen espermagonios cheos de espermatóforos con espermacios, durante o proceso de crecemento da hifa ocorre un proceso denominado uncinulación, que consiste nunha mitose do par de núcleos da célula apical e a forma de gancho presente na mesma, fórmanse dous septos e o que era o ápice únese á hifa formando un "p".
Caxade (grupo)
Tamén en decembro de 2015 participou no festival Suns Europe en Udine representando a Galiza coa canción "Gente Pota". En 2016 recibiu o Premio Martín Códax da Música na categoría de folk, mentres que en 2019 recibiu o Premio María Casares á mellor música orixinal por Casa O' Rei, de Ibuprofeno Teatro.
Condado de Teleorman
Divisións administrativas
O distrito conta con tres municipios, dúas cidades e noventa e tres comunas.
Ascomicetos
Reprodución sexual
Nos verdadeiros ascomicetos tamén atopamos o ciclo parasexual.
miniatura|200px|[[Morchella rotunda.]]
Ecoloxía
Os ascomicetos teñen unha función primordial na meirande parte dos ecosistemas terrestres. Ocúpanse da descomposición da materia orgánica, a partir de follas muertas, talos, árbores caídas etc. e axudan aos animais detritívoros, que viven da materia orgánica, a obteneren os seus nutrientes. Procesan materias como a celulosa e maila lignina, que son difíciles de descompor. Por todo isto, xogan un rol moi importante nos ciclos naturais do azote e do carbono.
Os corpos frutíferos ou ascocarpos fornecen alimento a un conxunto diverso de animais, coma insectos, lesmes, caracois, e até roedores e mamíferos grandes coma o cervo ou o porco bravo..
Diáspora galega
miniatura|Monumento ós emigrantes en [[O Porto de Santa Cruz, Liáns, Oleiros|Santa Cruz, Oleiros, baseado nun deseño de Luís Seoane.]] Coñécese como diáspora galega o proceso de emigración masiva do pobo galego que se produciu durante as tres últimas décadas do século XIX ata ben pasada a metade do século XX. Na segunda década do século XXI por mor da crise en Galicia e España iníciase unha segunda vaga de emigración galega, principalmente cara a países do norte de Europa (Alemaña e Inglaterra), normalmente mozos con estudos e un nivel cultural medio-alto.
Ascomicetos
Ecoloxía
Os fungos ascomicetos son coñecidos tamén polas súas relacións simbióticas con outros organismos.
Diáspora galega
A xénese do proceso
Nas súas orixes obedeceu a razóns económicas e sociais, marcadamente á pobreza como consecuencia da falta de traballo, a isto sumáronselle razóns políticas, orixinadas na represión do país polos Reis Católicos e aínda moi presente no momento da chegada da represión franquista, que en Galicia comezou en xullo de 1936, ó pouco de estalar a guerra civil. 150px|dereita|miniatura|[[Castelao, considerado como unha icona do exilio galego.]] Na figura de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, xornalista, escritor, médico, e artista plástico, atópase unha icona deste proceso e das súas consecuencias. miniatura|Monumento á emigración galega na [[A Coruña|Coruña.]]
Ascomicetos
Liques
Probabelmente desde moi cedo os ascomicetos “domesticaron” as algas Chlorophyta ou algas verdes, así coma outros tipos de algas e cianobacterias. Xuntos forman relacións mutualistas coñecidas como liques, que subsisten en rexións sumamente inhóspitas da Terra, incluíndo o ártico, os desertos e os cumes de altas montañas e poden aturar temperaturas extremas entre -40 °C a +80 °C. Mentres o socio fotoautótrofo, a alga, crea enerxía metabólica por medio da fotosíntese, o fungo ofrece un soporte e protexe contra a radiación e a deshidratación. Arredor do 42% dos ascomicetos (aproximadamente 18.000 especies) forman liques e a gran maioría dos fungos que forman liques pertencen a este grupo. A proporción de basidiomicetos é do doua ao catro por cento.
Micorrizas e fungos endofitos
Os ascomicetos forman dous importantes tipos de relacións coas plantas: as micorrizas e mailos endofitos. As micorrizas son asociacións simbióticas do fungo coa raizame das plantas; o fungo realiza a absorción de sales e minerais do solo dun xeito moito máis eficiente que as raíces da planta. Pola súa banda, a planta fornece os produtos da fotosíntese ao fungo. No caso de moitas especies, como a meirande parte das coníferas e moitas outras plantas, esta asociación é de vital importancia. Incluso, en certos casos o fungo transporta nutrientes dunha planta a outra contribuíndo á robustez do ecosistema. É posíbel que as micorrizas teñan existido dende moi cedo no proceso da invasión dos ambientes terrestres polas plantas. Hai evidencia de que os fósiles de plantas terrestres máis antigos xa presentaban micorrizas.
Relacións simbióticas con animais
Unha serie de especies de ascomicetos do xénero Xylaria atópase nos niños de formigas cortadoras de follas de América do Sur e outras formigas da tribo Attini que cultivan fungos e tamén nos cultivos de fungos das térmites (Isoptera). Estes fungos logo forman ascocarpos despois que os insectos marchen, polo que cre que se trata de fungos cultivados por eles por comparación co que ocorre en varios casos de asociacións con basidiomicetos (Basidiomycota).
Os escaravellos de casca, da familia Scolytidae, son simbiontes importantes dos ascomicetos. As femias transportan as esporas á nova planta hospedante en sacos, chamados micetanxios, baixo a quitina. Furan túneles dentro da madeira e fan cámaras ou celiñas que usan para pór os seus ovos. Cando depositan os ovos tamén deixan esporas das cales medran as hifas que poden efectuar a descomposición da madeira. Cando nacen as larvas aliméntanse dos fungos. Despois da metamorfose carrexan esporas coas que poden infectar a outras árbores. Un exemplo ben coñecido disto é a grafiose (que acabou con case todas a poboacións de umeiros da Península Ibérica), causada polo fungo Ophiostoma ulmi, transmitido polo escaravello da casca dos umeiros: Scolytus multistriatus.
Lucerna
Lucerna (en alemán Luzern, en francés Lucerne, en italiano e romanche Lucerna) é unha cidade da Suíza central, capital do cantón de Lucerna. A cidade levántase á beira do Lago dos Catro Cantóns (Vierwaldstättersee), cunha famosa ponte de madeira (a Kapellbrücke) e á vista dos montes Pilatus e Rigi. Cunha poboación de 81.592 habitantes (2016), Lucerna é a oitava cidade de Suíza.
Xeografía
Lucerna atópase localizada na ribeira superior do Lago dos Catro Cantóns, o cal desauga no río Reuss. A cidade limita ao norte coas comunas de Emmen e Ebikon, ao leste con Adligenswil e Meggen, ao sur con Horw, e ao oeste con Kriens e Littau.
Grazas ao enclave situado no cantón de Nidwalden, limita tamén coas comunas de Ennetbürgen e Stansstad no cantón de Nidwalden, e Weggis no cantón de Lucerna.
Historia
A cidade xurdiu dun pequeno pobo localizado á beira do Lago de Lucerna que foi fundado trala creación dun mosteiro no ano 700. O nome latino Luciaria aparece por primeira vez nos rexistros históricos no ano 840. Séculos máis tarde, baixo o Sacro Imperio Romano Xermánico, conseguiría o status de inmediación imperial e ser un importante membro da Antiga Confederación Suíza.
Jaroslav Seifert
Jaroslav Seifert, nado en Praga o 23 de setembro de 1901 e finado o 10 de xaneiro de 1986, foi un poeta e xornalista checo. Recibiu o Premio Nobel de Literatura no 1984 por unha produción poética que, dotada de gran frescura, sensualidade e variada imaxinación, subministra unha imaxe liberada do espírito indomable e a versatilidade do home.
Lucerna
Historia
Tras a Reforma protestante do século XVI moitas cidades suízas pasaron a abrazar a nova corrente do cristianismo, mais Lucerna permaneceu fiel á fe católica. Os protestantes, que dominaban a Confederación Suíza ao controlar enclaves tan importante coma Zúric, Berna ou Basilea derrotaron aos católicos na guerra de Vilmerg en 1712, co que Lucerna perdeu a súa posición de control na Confederación.
Jaroslav Seifert
Traxectoria
Naceu nun barrio residencial de Praga, no seo dunha familia de clase obreira. Non chegou a rematar os seus estudos e comezou a dedicarse á poesía e ó xornalismo. No 1921 publica a súa primeira colección de poemas, Mesto v slzach. miniatura|dereita|Retrato en relevo na tumba de Jaroslav Seifert. Foi membro fundador do grupo vangardista Devestil e do Partido Comunista Checoslovaco con que rompe relacións no 1929. Entre 1968 e 1970 asumiu a dirección da Unión de Escritores Checos. No 1985 publicou as súas memorias (Všecky krásy světa: příběhy a vzpomínky).
Lucerna
Historia
O 17 de xuño de 2007 os habitantes de Lucerna e os da veciña vila de Littau acordaron en referendo a fusión de ambos os concellos, con efectos a partir do 1 de xaneiro de 2010. O novo concello, que de momento segue a chamarse Lucerna, posúe 76.000 habitantes. Con este resultado, agárdase facilitar o camiño para as negociacións con outras cidades e pobos próximos nun esforzo por crear un sistema unificado de cidade-rexión.
Jaroslav Seifert
Obra
Entre as súas obras máis importantes destacan :
Lucerna
Cultura
miniatura|esquerda|200px|A Kapellbrücke coa Wasserturm no centro. As propostas culturais de Lucerna van dende a cultura máis clásica á cultura alternativa, habendo espazos habilitados especificamente para acoller actos de ambas as dúas opcións. É sonado o seu entroido cara a fins do inverno e o seu Festival de Blues no mes de xullo.
Lucerna é a cidade das pontes, que permiten salvar o río Reuss. A máis sonada é a Kapellbrücke (Ponte da Capela). Datada en 1333 e con 204 metros de lonxitude, é a ponte de madeira máis vella de Europa e unha das principais atraccións turísticas de toda Suíza. No centro da mesma érguese a Wasserturm (Torre da Auga), unha torre octogonal construída posiblemente antes que a ponte e que foi arquivo da cidade, torre de vixilancia, cámara do tesouro e mesmo prisión e cámara de tortura. Hoxe en día, acolle tendas de souvenirs e o local da asociación de artillaría de Lucerna.
Borreiros de Abaixo, Abegondo, Abegondo
Borreiros de Abaixo é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Gochujang
200px|miniatura|[[Lata|Tarro de gochujang]] O gochujang (고추장) é unha salsa picante empregada na condimentación de pratos da cociña coreana. Trátase dun alimento fermentado a base de pementos rubios en po. Elabórase de forma tradicional en recipientes de barro que conteñen pasta de chile e despois de fermentar durante anos sobre pedras que se denominan jangdokdae (장독대).
Calvelos, Abegondo, Abegondo
Calvelos é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na Comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Gochujang
Historia
Crese que o gochujang (pasta picante de chiles) empregouse en Corea desde comezos do século XVIII. De acordo co Jungbo Sallim geongje (증보산림경제, 1765), a pasta gochujang facíase engadíndolle po de chiles picantes e arroz glutinoso a unha pasta elaborada previamente con soia, e a a que se deixaba madurar baixo o sol, sendo similar o método ao empregado actualmente.
Características
Trátase dunha pasta en forma de salsa que se fermenta durante moitos anos en recipientes de barro selados. A pasta contén unha base de arroz glutinoso, grans pulverizados de soia e bastante chile en po. Menos frecuente é a adicción de xuxube, cebada e cabaza. Emprégase como condimento habitualmente nos jjigae coreanos. Ás veces marínase carne e emprégase como condimento de pratos como o naengmyeon e o bibimbap. Outras veces emprégase como base doutros condimentos como son o chogochujang (초고추장) ou o ssamjang (쌈장).
CAF
O acrónimo CAF ou o termo Caf pódense referir a:
Juan Serafín Méndez González
Juan Serafín Méndez González, nado en Padrón o 3 de xaneiro de 1960, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
San Esteban de Nogales
San Esteban de Nogales é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 298 habitantes (INE 2011).
Heinkel He 112
O Heinkel He 112 foi un caza alemán deseñado por Walter e Siegfried Günter. Foi un dos catro avións deseñados para competir polo contrato de cazas da Luftwaffe de 1933, que finalmente foi gañado polo Messerschmitt Bf 109. Un pequeno número de He 112 foi usado pola Luftwaffe por un curto período de tempo, e pequenas series foron completadas para outros países, chegando a fabricarse menos de 100 en total. Algúns deles chegaron a combater coa Lexión Cóndor na Guerra Civil Española.
Francisco Seijo Iglesias
Francisco Seijo Iglesias, nado en Ourense en 1875 e finado en Xinzo de Limia o 5 de xaneiro de 1940, foi un reloxeiro e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo do xoieiro Seijo Brasa, casou en Ourense e trasladouse a Xinzo de Limia onde montou unha reloxería. Foi auxiliar de secretaría do concello de Xinzo de Limia e secretario do concello de Trasmiras. Colaborou en Juventud, do que foi nomeado xerente, foi director de El Agrario e fundou e dirixiu El Látigo. O seu fillo Luis Seijo Villarino colaborou en El Camelo.
Interpol (grupo musical)
Tras ter tocado por vez primeira no Luna Lounge xunto con bandas como The Strokes, Longwave, The National, e Stellastarr, Interpol é un dos grupos asociados coa escena indie de Nova York é unha das varias bandas que emerxeron do post-punk revival dos 2000. O son de Interpol é polo xeral unha mestura de baixo entrecortado e guitarra rítmica e harmonizada cunha mestura pesada de caixa, sendo comparado ao de bandas de post-punk como Joy Division, Television, e The Chameleons. O grupo ten ten un compositor principal, colaborando todos os membros na escritura dos temas.
O álbum de estrea de Interpol, Turn On the Bright Lights (2002), foi aclamado pola crítica, chegando ao número 10 da lista dos mellores álbums do ano segundo NME e ao 1 na lista de Pitchfork Media dos 50 mellores discos do ano. Os seguintes discos Antics (2004) e Our Love to Admire (2007) conseguiron un maior éxito de crítica e comercial. A banda publicou o seu cuarto álbum, Interpol, en setembro de 2010, e despois entrou en hiato mentres os seus membros se centraban noutros proxectos. O seu quinto álbum de estudio, El Pintor, publicouse en setembro de 2014. A banda iniciu unha xira de aniversario de Turn On the Bright Lights en 2017, interpretando a totalidade do disco. O seu sexto álbum de estudio, Marauder, publicouse en agosto de 2018.