cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aureliano in Palmira
Orquestración
Para os recitativos:
Medicine
Medicine é unha banda estadounidense de rock alternativo formada nos Ánxeles no ano 1990 polo guitarrista e telista Brad Laner. É sobre todo coñecida polo seu cameo na película de 1994 The Crow, no cal interpretaban o tema "Time Baby II", aínda que no álbum da banda sonora está unha versión distinta titulada "Time Baby 3", unha canción que conta como vocalista invitada con Elizabeth Fraser de Cocteau Twins.
Historia
Medicine formouna o ex-batería de Savage Republic Brad Laner, baseandose nalgunhas gravación en 4 pistas nas que Laner estaba traballando en 1990. Despois de amosarlle esas cintas a representantes da industria musical, estes dixéronlle que se creaba unha banda que soase como as cintas podería conseguir un contrato discográfico. Laner entón montou un grupo con músicos da escena de Los Angeles. A primeiro formación de Medicine incluía a Laner, ao batería Jim Goodall (Severed Head in a Bag, Jon Wayne, Lopez Beatles), ao guitarrista Jim Putnam, ao baixista Eddie Ruscha e á vocalista Annette Zilinskas (membro orixinal de The Bangles). Zilinskas marchou antes de publicar oficialmente nada e foi substituída pola antiga cantante de Fourwaycross Beth Thompson. Baseándose na demo orixinal, a banda asinou con Creation Records, sendo o primeiro grupo estadounidense en facelo. Nos Estados Unidos Medicine asinou co selo de Rick Rubin, American Recordings, no ano 1992. Cun característico ton de guitarra, creado por Brad Laner ao pasar o seu instrumento por unha gravadora Yamaha de 4 pistas, a música de Medicine logrou distinguirse doutros grupos máis ambiguos do movemento shoegazing.
O seu primeiro álbum, Shot Forth Self Living, publicouse no ano 1992. Puido escoitarse en radios universitarias e tivo cobertura en publicacións alternativas, sendo incluso algúns dos seus vídeos emitidos na MTV.
O seu seguinte traballa, The Buried Life, lanzouse no ano seguinte e conseguiu unha maior atención por parte do gran público, incluída cobertura en revistas como Creem.
Enon
Enon foi unha banda estadounidense de indie rock formada en 1999 de John Schmersal, Rick Lee e Steve Calhoon. Son unha banda de Indie Rock de Nova York, liderados pola John Schmersal (guitarra). Outros membros son Toko Yasuda e Matt Schultz (batería). A súa música é unha mestura de estilos retro con guitarras punk/rock fortes, sons sintéticos, erráticos e estridentes, ós que se une unha voz melancólica. A banda formouse no ano 1999. Todo se iniciou a partir dun dúo folk entre John Schmersal e Toko Yasuda. A banda e unha das máis influentes dentro da escena do indie pop.
Medicine
Historia
Medicine reformouse brevemente en 2003, unicamente como un dúo composto por Laner e Shannon Lee, a filla do actor Bruce Lee. Nese ano publicaron o álbum The Mechanical Forces of Love.
O núcleo de Medicine, formado por Laner, Thompson e Goodall, reuniríase novamente en 2013 e asinaría un contrato co selo Captured Tracks. A banda publicou un novo álbum de estudio, To the Happy Few, en xullo dese ano, precedido polo sinxelo "Long as the Sun". En outubro de 2014 editarían o seu derradeiro traballo ata a data, Home Everywhere.
Oriol Bohigas
miniatura|250px|Edificio Meridiana.
Oriol Bohigas i Guardiola, nado en Barcelona o 20 de decembro de 1925 e finado o 30 de novembro de 2021, foi un arquitecto catalán.
Traxectoria
En 1943 ingresou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, onde se graduou en 1951. En 1961 obtivo o título de urbanista e no ano 1963 o de Doutor Arquitecto. Ó rematar os seus estudos, en 1951 fundou xunto a outros arquitectos o Grupo R. Ese mesmo ano asociouse con Josep Martorell e en 1962 con David Mackay formando o estudio de arquitectura MBM Arquitectes. Foi presidente da editorial Edicions 62 (1975-1979). No ano 1977 foi nomeado Director da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona (ETSAB), cargo que abandonou en 1980 para ser nomeado, polo alcalde socialista Narcís Serra, delegado da área de Urbanismo do concello de Barcelona ata 1984. Desde ese momento pasou a ser concelleiro de Urbanismo do concello de Barcelona, con Pasqual Maragal l, o que lle permitiu proxectar a política urbanística das grandes infraestruturas para Barcelona co motivo dos Xogos Olímpicos de 1992.
Foi catedrático emérito pola Universidade Politécnica de Cataluña e Doutor honoris causa pola Universidade Técnica de Darmstadt e a Universidade Menéndez Pelayo.
100 metros lisos
thumb Os 100 metros lisos ou 100 metros rasos son unha disciplina do atletismo que consiste en correr no menor tempo posible 100 metros en liña recta sobre unha superficie cha sen obstáculos. Incluída dentro das disciplinas olímpicas dende os primeiros Xogos da Era Contemporánea, está considerada a proba raíña das carreiras de velocidade.
Campións olímpicos
220px|miniatura|dereita|[[Jesse Owens]] 220px|miniatura|dereita|[[Carl Lewis, nos Ánxeles 1984.]] 220px|miniatura|dereita|[[Maurice Greene, en Sidney 2000.]]
Vallo, San Vicente de Fervenzas, Aranga
Vallo é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Na zona existen varios túmulos funerarios catalogados e protexidos.
OAST-Flyer
OAST Flyer (acrónimo de Office of Aeronautical and Space Technology Flyer), tamén coñecido Spartan 206, foi un satélite artificial recuperable dos estadounidense lanzado o 11 de xaneiro de 1996 mediante o transbordador espacial Endeavour desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos tecnolóxicos.
Características
OAST-Flyer estaba baseado na plataforma recuperable Spartan (Shuttle Pointed Autonomous Research Tool for Astronomy). Foi transportado ao espazo na bodega de carga do transbordador espacial Endeavour durante a misión STS-72 e liberado polo seu brazo robótico o día 14 de xaneiro para ser recuperado o día 16.
O satélite levaba catro experimentos a bordo:
Misións diplomáticas de Israel
miniatura|dereita|400px|Misións diplomáticas de Israel. Esta é unha lista de misións diplomáticas de Israel, que exclúe os consulados honoríficos. Israel conta con 70 embaixadas, 23 consulados e cinco misións 'especiais' nos 159 estados que recoñecen a Israel.
Dende a súa creación, Israel ten procurado o recoñecemento diplomática da comunidade internacional. O seu maior golpe diplomático chegou corecoñecemento de Exipto a finais da década de 1970, e Xordania a principiosda década de 1990, o que propiciou a apertura de embaixadas no Cairo e en Amán. Durante os últimos anos dos anos 1980, varias embaixadas foron abertas/reabertas nos estados do antigo Bloque do Leste co final da guerra fría. As perspectivas dun acordo de paz en Oriente Medio a mediados da década de 1990 levaron ás oficinas do goberno israelí (que aparecen como oficinas de representación comercial) a abrir en varios estados árabes e islámicos como Níxer, Marrocos, Tunisia, Omán e Qatar), todas elas xa pechadas. Israel pechou as súas embaixadas en Mauritania e Venezuela despois das guerra de Gaza adendendo as demandas dos gobernos deses países.
América
miniatura|dereita|Embaixada de Israel en Lima. miniatura|Embaixada de Israel en Washington, D.C.
Europa
miniatura|dereita|Embaixada de Israel en Atenas. miniatura|dereita|Embaixada de Israel en Berlín. miniatura|dereita|Embaixada de Israel na Haia. miniatura|Embaixada de Israel en Londres. miniatura|Embaixada de Israel en Moscova. dereita|miniatura|Embaixada de Israel en Oslo. dereita|miniatura|Embaixada de Israel en Praga. miniatura|dereita|Embaixada de Israel en Varsovia.
María del Rosario Castells Vila
María del Rosario Castells Vila, nada en Viana do Bolo en 1923 e finada en Santiago de Compostela o 25 de setembro de 2012, foi unha médica, doutora en filosofía e letras, profesora e escritora galega.
Traxectoria
Pasou a infancia en Betanzos, onde comezou os estudos de Bacharelato, que rematou no IES Eusebio da Guarda da Coruña. Na Universidade de Santiago de Compostela estudou Filosofía e Letras, e doutorouse en 1961 coa tese La comarca natural de Viana del Bollo, dirixida por Carlos Alonso del Real e Ramón Otero Pedrayo. Esta foi unha das primeiras obras realizadas sobre xeografía comarcal galega, e a Fundación Calouste Gulbenkian de Lisboa subvencionou a publicación da tese en 1967.
Como catedrática de Xeografía e Historia foi docente no Instituto do Carballiño, no IES Eduardo Blanco Amor de Ourense e no IES Salvador de Madariaga da Coruña. Nesa época estudou Medicina tamén na Universidade de Santiago, e tras licenciarse exerceu como médica no Hospital Municipal Labaca. Posteriormente especializouse en oftalmoloxía e exerceu nunha clínica privada de exames psicotécnicos.
Foi membro da Real Academia das Artes e das Letras, da Real Sociedade Xeográfica de Londres, da Real Academia Galega de Belas Artes e correspondente da Real Academia Galega.
Recoñecementos
En 1966 recibiu o Premio Fernández Latorre polo artigo “Galicia, tierra de contrastes”, publicado no ABC. Unha rúa de Viana do Bolo leva o seu nome.
Vida persoal
Casou en 1945 con Ramón Arias de Castro Sánchez e tivo dous fillos, Ramón e María del Rosario.
Garrotxa
250px|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña.]] A Garrotxa é unha comarca da provincia de Xirona, no nordeste de Cataluña. A súa capital é Olot. En 2009 tiña 20.479 habitantes.
Concellos
400px|dereita Actualmente a comarca está formada por 21 concellos.
Sahelanthropus
Sahelanthropus é un xénero de homínidos fósiles que comprende a única especie Sahelanthropus tchadensis. É unha especie de homininae extinto (e probablemente o antepasado de Orrorin) que está datado hai uns 7 millóns de anos (Ma), posiblemente moi preto do momento da diverxencia entre chimpancés e humanos. Coñécense poucos espécimes, ademais dun famoso cranio parcial que foi denominado Toumaï ('esperanza de vida' na lingua daza local do Chad).
Fósiles
miniatura|esquerda|Reconstrución da cabeza de S. tchadensis. Os fósiles atopados inclúen un cranio relativamente pequeno, que foi chamado Toumaï, cinco cachos de mandíbula, e algúns dentes, que configuran unha cabeza cunha mestura de características derivadas e primitivas. A caixa cranial, cun volume de só 320 a 380 cm³, é similar á dos actuais chimpancés.
Os dentes, cristas superciliares, e estruturs faciais difiren marcadamente das que se atopan en Homo sapiens. As características craniais mostran unha cara plana, arcada dentaria con forma de U, caninos pequenos, un foramen magnum anterior, e pesados arcos ciliares. Non se recuperaron restos poscraniais. O único cranio coñecido sufriu unha gran distorsión durante o tempo de fosilización e descubrimento, xa que quedou aplanado dorsoventralmente, e o lado dereito quedou afundido.
Sahelanthropus tchadensis puido ser bípede. Porén, como non hai restos poscraniais (é dicir restos do corpo), non se pode dicir definitivamente que era bípede, aínda que se cre que tiña un foramen magnum en posición bastante anteiror, polo que o bipedismo é o máis probable. Despois do exame do foramen magnum no primeiro estudo, o autor principal especulou que a utilización dunha locomoción bípede "non sería irrazoable" baseándose na morfoloxía basicranial similar de homininis máis recentes. Algúns paleontólogos discutiron esta interpretación, indicando que o basicranio, xunto coa dentición e características faciais, non representan adaptacións únicas do clado dos homininis, nin indican bipedismo; e sinalando que o desgaste do canino é similar ao doutros simios do Mioceno. Ademais, segundo informacións recentes, descubriuse tamén no xacemento o que podería ser un fémur dun homínido preto do cranio, pero que non foi aínda (en 2009) publicado e explicado.
Descubrimento
Estes ósos atopáronse lonxe doutros xacementos de fósiles de homininis, que están situados no leste ou no sur de África. Porén, atopouse unha mandíbula de Australopithecus bahrelghazali no Chad en 1995. Tendo en conta o dimorfismo sexual que se sabe que existía nos primeiros homininis, a diferenza entre Ardipithecus e Sahelanthropus pode non ser o suficientemente grande como para garantir que son especies distintas.
Relacións cos humanos e os chimpancés
Sahelanthropus pode representar un antepasado común de humanos e chimpancés, aínda que non se chegou aínda a un consenso na comunidade científica. A colocación orixinal desta especie como antepasado humano pero non antepasado do chimpancé complicaría o esquema da filoxenia humana. Se Toumaï fose efectivamente un devanceiro directo dos humanos, entón as súas características faciais poñerían en dúbida o status dos Australopithecus, cuxas cristas superciliares engrosadas son similares ás dalgúns dos homininis fósiles tardíos (singularmente de Homo erectus), mentres que a morfoloxía das cristas superciliares de Sahelanthropus difiren da observada en todos os australopitecinos, a maioría dos fósiles de homininis e os humanos existentes.
Outra posibilidade é que Toumaï estea relacionado tanto cos humanos coma cos chimpancés, pero non sexa o antepasado de ningún deles. Brigitte Senut e Martin Pickford, os descubridores de Orrorin tugenensis, suxeriron que as características de S. tchadensis son concordantes coas dunha femia de protogorila. Aínda que se defenda isto, o descubrmento non perde ningunha da súa importancia, porque actualemnte atopáronse moi poucos antepasados de chimpancés e gorilas en África. Así, se S. tchadensis é un parente ancestral dos chimpancés ou gorilas, entón representa o membro coñecido máis antigo das súas liñaxes. E S. tchadensis indica que o último antepasado común de humanos e chimpancés é improbable que lembre moito aos chimpancés existentes, como supoñían previamente algúns paleoantropólogos.
Outra posibilidade, salientada en publicacións de 2012, é que a separación entre humanos e chimpancés sexa anterior do que previamente se pensara, e teña un posible rango de entre hai 7 e 13 millóns de anos (o extremo máis recente dese rango é o preferido pola maioría dos investigadores), baseándose en cambios entre xeracións máis lentos do que previamente se pensaba no ADN humano. De feito, algúns investigadores (como Tim D. White, da Universidade de California) consideran que as suxestións de que Sahelanthropus é demasiado antigo para ser un antepasado humano se evaporaron.
A análise isotópica de sedimentos de átomos cosmoxénicos no fósil deron para el unha idade duns 7 millóns de anos. Porén, neste caso, os fósiles foron encontrados expostos en area solta; o codescubridor Beauvilain advirte que tales sedimentos poden ser movidos doadamente polo vento, a diferenza da terra compactada, o que fai a data de 7 millóns de anos menos segura.
De feito, Toumaï puido ser reenterrado no pasado recente. A análise tafonómica revelou a probabilidade dun, ou quizais dous enterramentos. Outros dous homínidos fósiles (un fémur esquerdo e unha mandíbula) estaban na mesma "tumba" xunto con varios restos de mamíferos. Os sedimentos que rodean os fósiles poderían entón non ser os materiais orixinais nos que foron depositados inicialmente os ósos, o que fai necesario corroborar a idade do fósil por algún outro medio. A fauna que se encontrou no lugar (fundamentalmente o antracoteríido Libycosaurus petrochii e o suido Nyanzachoerus syrticus) indican unha idade de máis de 6 millóns de anos, xa que esas especies xa estaban probablemente extintas nesa época.
Mosteiro, Navia de Suarna
Historia
En 1892 constituíuse a nova parroquia de Muñís, segregándose os seus lugares de Barcia e Mosteiro.
San Martiño, Doade, Lalín
San Martiño é un lugar da parroquia de Doade, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
José Luis Fernández Mouriño
José Luis Fernández Mouriño, nado en Carral en 1962, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a alcaldía en favor de Javier Gestal de Alternativa dos Veciños.
O Casal do Paio, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
O Casal do Paio é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba habitado por unha muller no ano 2014 segundo datos do IGE.
It (filme de 1990)
It é un filme de terror sobrenatural baseado na novela homónima de Stephen King. A historia xira arredor da personaxe de It, unha forma de vida depredadora interdimensional que ten a habilidade de transformarse nos maiores medos da xente, permitíndolle aproveitar as fobias das súas vítimas. A meirande parte do tempo toma a forma dun sinistro e sádico pallaso chamado Pennywise the Dancing Clown.
É a primeira das dúas adaptacións que se fixeron da novela, sendo a outra adaptación de 2017.
Asfalto (grupo musical)
Asfalto é un grupo de rock español fundado en 1972.
Traxectoria
Os seus membros iniciais son Julio Castejón (Guitarra e voz), Enrique Cajide (batería), José Luís Jiménez (Baixo e voz) e Lele Laina (Guitarra). Publicaron o seu primeiro disco en 1978, que contén os seus temas máis coñecidos (Días de escuela, Capitán Trueno). Durante a súa traxectoria, Asfalto situouse na fronteira entre os grupos de pop comerciais e o Heavy Rock de Barón Rojo e Obús, o que denominaron rock urbano.
A pesar do éxito inicial produciuse unha ruptura e abandonan o grupo Jiménez e Laina, que formarían Topo. Entran no grupo Jorge García Banegas (teclista) e José Ramón Pérez. A banda coa nova formación chega a tocar en Inglaterra. Editan un segundo álbum co título de Al otro lado, no que é evidente a influencia do rock sinfónico, o seguinte traballo titúlase Ahora, e tras este vén unha recompilación co título de Lo mejor de Asfalto na que se inclúe a súa "Canción para un niño", tema inédito ata entón e que seguiu sen aparecer en ningún álbum da banda.
En 1980 ve a luz "Déjalo así", o primeiro álbum dobre de estudo gravado por un grupo español, con todo problemas con Zafiro lévalles a montar a súa propia discográfica en 1982, onde lanzan "Más que una intención" en 1983, con Miguel Oñate como cantante; este álbum aparece tamén en formato de vídeo, cousa que ningún grupo nin solista fixera ata entón en España. Ó ano seguinte aparece "Cronophobia", o grupo continúa actuando con bastante éxito ata 1985. Neste ano abandona o grupo Oñate e entra no seu lugar Ricardo Benitez "Richie" (diminutivo que curiosamente aparece nunha das cancións de "Más que una intención". En 1986 editan "Corredor de fondo", onde non manteñen o nivel e Richie deixa o grupo. No 1987 publicase "15 años de música", no que regravan os seus maiores éxitos, os músicos da banda que os interpretaron nos discos orixinais; o álbum contiña ademais "El teatro de la vida", tema inédito en disco e anterior á publicación do primeiro traballo.
O público comeza a decaer e coa antiga formación con Terry Barrios como batería actúan unha tempada como Rockorquesta, interpretando temas clásicos do rock de sempre. Aparece en 1988 "Los Singles" unha recompilación que incluía curiosidades e rarezas tales como a versión en inglés de "Halley", "Dinos que fue" (a continuación de "Rocinante"), ou "Justo y traidor", tema que foi cara B do sinxelo "La paz es verde" e que non foi incluído no álbum aínda que si no vídeo. En 1990 publicase "Solo por dinero" un disco intranscendente. Continúan posteriormente con repertorio de Asfalto e Topo. Barrios morre en 1992 e, tras unha homenaxe, Asfalto decide volver á estrada con Cajide de novo como batería.
En 1994 publicase "El Planeta de los Locos" un disco bastante elaborado. Aínda que pouco tempo despois decídese disolver o grupo para seguir os seus membros carreiras en solitario, como Julio Castejón que na actualidade ten varios discos coa formación "Julio Castejón y Los Trípodes" e Jose Luis Jiménez que segue cos seus Topo. Banegas dedícase á música electrónica mentres que de Miguel Oñate segue en solitario.
Tim Gajser
Tim Gajser, nado en Ptuj o 8 de setembro de 1996, é un piloto de motocrós profesional esloveno. Compite no Campionato Mundial de Motocrós da FIM co equipo HRC Honda.
En 2015 gañou o seu primeiro Campionato Mundial de Motocrós, na categoría MX2. Ao ano seguinte pasou á categoría MX1 e gañou o Mundial de 2016.
Traxectoria
Naceu en Ptuj, e é nativo de Makole, un pequeno asentamento duns 20 quilómetros ao suroeste. O seu pai Bogomir tamén foi piloto de motocross e meteu ao seu fillo no deporte dende moi novo. Segue sendo o seu adestrador ata o día de hoxe.
En 1995 a súa familia sufriu unha traxedia cando o seu irmán de 3 anos, Žan, morreu nun accidente. Durante unha carreira o pequeno meteuse na pista por baixo dun dos saltos e foi golpeado na cabeza pola motocicleta do seu pai durante a aterraxe, morrendo ao instante. Tim Gajser leva o número 243 en honor do seu falecido irmán, que naceu o 24 de marzo.
Nüsttal
Nüsttal é un municipio alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hessen. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 2 822 habitantes.
Atópase situado ao leste do estado, cerca das fronteiras cos estados de Turinxia e Baviera, na zona do macizo do Rhön.
250px|miniatura|Nüsttal.
7 Wonders (xogo de mesa)
miniatura|Partida de 7 Wonders. 7 Wonders é un xogo de taboleiro creado por Antoine Bauza en 2010 e orixinalmente publicado por Repos Produción en Bélxica. 7 Wonders é un xogo de redacción do cartón que é xogado utilizando tres barallas de cartas que presentan representacións de civilizacións antigas, conflitos militares e actividade comercial. O xogo é altamente considerado, sendo un dos xogos mellor valorados no sitio web de discusión de xogos de taboleiro BoardGameGeek. 7 Wonders gañou un total de 30 premios gaming, incluíndo o inaugural Kennerspiel des Jahres en 2011.
Xogabilidade
7 Wonders é un xogo de barallas de cartas que presenta civilizacións antigas. No inicio do xogo, cada xogador aleatoriamente recibe un "taboleiro Marabilla". Cada taboleiro describe un Antipater de Sidon orixinal Sete Marabillas do Mundo Antigo. Os cartóns dos xogadores representan varios materiais e estruturas ao redor dos seus taboleiros de Marabilla. Os taboleiros teñen dobre cara; as marabillas no lado A son xeralmente máis fácil de construír, mentres aqueles no lado B concede beneficios máis interesantes.
En vez de construír unha estrutura, un xogador pode escoller descartar un cartón de Idade para gañar tres moedas desde o banco ou empregar o cartón para construír unha etapa do seu na súa marabilla. Os taboleiros de Marabilla teñen desde dous a catro etapas, mostrado no fondo do taboleiro. Para construír unha etapa de marabilla, un xogador ten que pagar o recurso listado na etapa, entón posto un cartón de idade debaixo do taboleiro de marabilla no sitio apropiado.
Hai sete tipos de cartóns de Idade, representando tipos diferentes de estruturas, os cales son determinados pola cor do seu fondo: Cartóns marróns e grises só aparecen nas barallas da Idade I e II; os cartóns morados só aparecen na baralla da III Idade.
Ao final de cada idade, os conflitos militares son resoltos entre veciños. Isto é feito comparando o número de símbolos de escudo nos cartóns vermellos dos xogadores, e dando puntos de vitoria por conseguinte. Unha vez todas as barallas foron xogadas, os xogadores contan as súas puntuacións en todas as áreas diferentes (civil, científico, comercial etc.) O xogador con máis puntos de vitoria gaña.
7 Wonders: Líderes (2001)
Os líderes otorgan unha gran variedade de habilidades, como novas maneiras de obter puntos de vitoria, recursos ou moedas, beneficios comerciáis, escudos adicionáis e símbolos científicos. Por exemplo, a carta de Xulio César otorga dous escudos e Midas da un punto de vitoria extra por cada tres moedas que se posúa ao final do xogo.
A expansión ven con catro gremios adicionais e un taboleiro marabilla de máis - o Coliseo de Roma, que otorga habilidades relacionadas coas novas cartas de líderes.
7 Wonders: Cidades (agosto 2012)
Esta expansión introduce nove cartas de cidade (con fondo negro) para cada baralla de Idade. O número de cartas de cidade que é barallado en cada baralla de idade e igual ao número de xogadores. Isto significa que cada idade esta composta por sete cartas que poden ser xogadas.
Ao engadir as cartas de cidade provoca que o número de cartas total que poden ser xogadas sexa de 56. Isto significa que as partidas de oito xogadores o as partidas de catro equipos de dous poden ser xogadas. Nas partidas de equipo, os compañeiros poden verse as cartas entre eles e discutir que cartas empregar, e o efecto da diplomacia é modificado.
7 Wonders: Paquete marabilla (maio 2013)
Esta expansión engade catro taboleiros marabilla: Abu Simbel, a Gran Muralla Chinesa, Stonehenge e o Manneken Pis de Bruxelas (a cidade dos construtores.) As catro proporcionan novas habilidades.
7 Wonders: Babel (decembro 2014)
Babel consiste en dúas expansións que poden ser engadidas por separado ou xuntas. A primeira expansión é a Torre de Babel, na que os xogadores poden escoller construír a torre. Descartando unha carta, os xogadores poden poñer tellas na torre que afectan ao xogo (por exemplo, garantizando un bonus para construír algunhas cartas) ata que é cuberta por outra tella. Os xogadores gañan puntos por cada tella que xoguen. A segunda expansión son os Grandes Proxectos de Babel. Unha construción dun color determinado é posta en xogo. Cando un xogador xogue unha carta da mesma cor, poden escoller pagar un prezo para participar no gran proxecto da construción. Se o proxecto triunfa, todos os xogadores que participaron reciben unha recompensa, en cambio os que non participaron non reciben nada. Se o proxecto fracasa, os participantes non reciben nada mentres que os non participantes reciben unha penalización.
7 Wonders: Paquete de Aniversario de Líderes e Paquete de Aniversario de Cidades (2017)
Estas expansións engaden novas cartas de líderes e cidades, con novos efectos.
Muñís, Navia de Suarna
San Xosé de Muñís é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 45 habitantes, deles 24 eran homes e 21 eran mulleres, o que supón unha diminución de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
A parroquia foi creada en 1892, ao se segregaren os seus lugares de Barcia e Mosteiro.
King Princess
Mikaela Straus, coñecida artisticamente como King Princess e nada o 19 de decembro de 1998, é unha cantautora, multi-instrumentalista e produtora estadounidense coñecida pola temática das súas cancións centradas na súa vida persoal. Debutou e foi aclamada pola prensa grazas ao seu sinxelo debut "1950". Publica os seus traballos a través do selo discográfico de Mark Ronson, Zeling Records, unha filial de Columbia Records.
Biografía
Nada en Brooklyn, Nova York, Straus pasou gran parte da súa infancia no estudio co seu pai, onde aprendeu técnicas musicais e a tocar algúns instrumentos, como o baixo, a guitarra, o piano e a batería. Straus é filla do enxeñeiro de gravación Oliver Straus e da activista de dereitos civís Aggie Mullaney, e tamén ten unha irmá e un irmán. Os seus tataravós foron os empresarios Isidor Straus e Ida Straus, que morreron no afundimento do barco RMS Titanic. As súas principais influencias e inspiracións son as bandas Led Zeppelin e T. Rex, e tamén o músico Jack White. Ao rematar os estudos de secundaria, mudouse aos Ánxeles para estudar na USC Thornton School of Music, aínda que deixou os estudos un ano despois para poder dedicarse plenamente á súa carreira musical.
Carreira
En febreiro de 2018, King Princess lanzou o seu primeiro single, "1950", como tributo á novela de Patricia Highsmith do ano 1952, Carol, á comunidade LGBTQ+ e ao amor homosexual. Nunha entrevista explicou que “este amor só puido xurdir de maneira privada por moito tempo... escribín esta canción co fin de narrar os sentimentos non correspondidos, vividos na súa propia carne, para recoñecer e render tributo a esta época da historia”. A canción chegou a unha gran audiencia cando o cantante británico Harry Styles tuiteou parte da letra do tema.
Straus lanzou o seu segundo sinxelo, "Talia", no mes de abril de 2018. O 15 de xuño dese ano publicou o seu primeiro EP, Make My Bed.
O seu último lanzamento foi unha colaboración con Fiona Apple a comezos do ano 2019, onde ambas artistas versionaron o clásico de Fiona "I Know" (1999).
En abril de 2019 actuou no importante Festival de Música y Artes de Coachella Valley, que se celebra cada ano en Palms Spring, California, no que participan ás maiores influencias musicais do panorama actual durante tres días.
No ano 2019 actuou por primeira vez en Europa, tocando en Irlanda, Inglaterra e Alemaña.
Información persoal
King Princess identifícase como unha persoa de xénero non binario e homosexual. Actualmente mantén unha relación sentimental coa actriz Amandla Stenberg (23 de outubro de 1998) a cal é unha actriz estadounidense, coñecida por interpretar a Rue na saga The Hunger Games. Mikaela actualmente ten 19 anos, aos 11 anos rechazou un contrato cunha discográfica importante para poder continuar cos seus estudos e así experimentar a adolescencia como unha persoa normal, lonxe dos focos e dos estadios. As súas redes sociais son como as de toda persoa da súa idade, comparte memes, grávase de festa e moi poucas veces fai autopromoción. Xa reúne case medio millón de seguidores na rede social Instagram e segue a crecer.
Estegosauro
O estegosauro (Stegosaurus, do grego "lagarto con tellado") é un xénero de dinosauros tireóforos estegosáuridos, que viviron a finais do período Xurásico, fai aproximadamente 156 e 144 millóns de anos, no Kimeridgiano e o Titoniano, no que hoxe é América do Norte e Europa. Debido ás súas distintivas espinas da cola e placas, Stegosaurus é un dos máis recoñecidos dinosauros, xunto con Tyrannosaurus, Triceratops, Velociraptor e Apatosaurus. O nome de Stegosaurus significa "réptil con tellado" e deriva do antigo grego στέγος, stegos- ("tellado ou teito") e σαῦρος, -sauros ("lagarto"). Polo menos tres especies foron identificadas na porción superior da Formación Morrison no oeste dos Estados Unidos e son coñecidas polo menos por 80 individuos entre todas.
Ferreiriño palustre
O Ferreiriño palustre (Poecile palustris, antes Parus palustris) é unha ave paseriforme da familia dos páridos. É tan semellante a Poecile montanus que non foi descuberto como especie diferente ata 1888.​
Morfoloxía e hábitos
Ten unha lonxitude duns 11,5 cm e un peso de 11 gramos. Corpo gris con lombo pardo e parte superior da cabeza negra con pico negro; as pata son gris-azuladas.
Hábitat
O seu hábitat predilecto son as fragas de monte baixo ou bosques mixtos con coníferas, hortos e montañas ata os 1.400 metros de altitude. Prefire os lugares húmidos e sombríos preto de ríos e arroios. Aliméntase de insectos e sementes.
Sinfonía nº 29 (Mozart)
A Sinfonía Nº 29 en La Maior, K. 201/186a, comezada por Wolfgang Amadeus Mozart a principios de 1774 e rematada o 6 de abril de 1774. É, xunto coa Sinfonía Nº 25, unha das súas sinfonías temperás máis coñecidas. Stanley Sadie defínea como "un punto de referencia ... persoal no ton, en realidade quizais máis individual na súa combinación dun estilo de música de cámara íntimo cun xeito aínda ardente e impulsivo".
É unha das últimas sinfonías das denominadas "Salzburguesas" (é dicir, as compostas en serie en Salzburgo entre 1770 e 1774) de Wolfgang Amadeus Mozart. Composta a principios de 1774, sepárase do style galant das outras sinfonías desta época (as sinfonías 24, 26, 27 e 28).
Estrutura
A obra está composta en catro movementos e ten unha duración aproximada de entre 25 e 30 minutos.
Orquestración
A orquestra empregada é a típica das sinfonías do primeiro período de Mozart, e está integrada por:
San Pedro, Doade, Lalín
San Pedro é un lugar da parroquia de Doade, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Antirretroviral
miniatura|450x450px|Descrición esquemática do mecanismo das catro clases de medicamentos antivirais dispoñibles contra o [[VIH.]] Un antirretroviral (ARV) ou antirretrovíricos (TAR de Terapia AntirRetroviral) é un fármaco deseñado para combater infeccións orixinada por un retrovirus. Un dos primeiros antirretrovirais comercializados e probablemente o máis coñecido é o zidovudina ou AZT, que marcou o primeiro tratamento efectivo contra a SIDA e a infección por VIH, porén, deixou de empregarse polos seus problemas de toxicidade en tratamentos para doenzas crónicas.
Xeralmente, é usado un conxunto de varias combinacións de tres ou catro medicamentos que son coñecidos como Terapia Antirretroviral de Alta Actividade (TARGA).
O estudo START (2015) demostrou a necesidade de comezar o tratamento antirretroviral xa na fase asintomática de infección polo VIH.
Clases de fármacos
Os mecanismos de acción destas fármacos poden afectar a un ou varios puntos no ciclo de replicación do virus VIH.
Inhibidores da entrada
Os inhibidores da emtrada (tamén chamados inhibidores da fusión) impiden que glicoproteínas específicas da cápside do virus poidan actuar nas membranas das células diana. Pouco usado.
Inhibidores da protease
Os inhibidores da protease (IP) bloquean o enzima protease viral necesaria para producir os virións maduros en potencia da membrana anfitrioa. En particular, estss medicamentos bloquean a división da proteína precursora gag e gag/pol.
Mykhailo Drahomanov
miniatura|Placa conmemorativa dedicada a Drahomanov en Sofía. Mykhailo Petrovych Drahomanov (en Михайло Петрович Драгоманов) nado en Hadiach o 18 de setembro de 1841 e finado en Sofía o 2 de xullo de 1895, foi un teórico político ucraíno, economista, historiador, filósofo, etnógrafo e figura pública en Kíiv.
Traxectoria
Nacido na familia nobre de Petro Yakymovych Drahomanov quen era de ascendencia cosaca, Mykhailo Drahomanov comezou a súa educación en casa, logo estudou na escola Hadiach, na escola superior Poltava e na Universidade Nacional Taras Shevchenko de Kíiv. Tamén foi tío da poeta ucraína Larysa Kosach (Lesya Ukrainka) e irmán de Olha Drahomanova-Kosach (Olena Pchilka). O tío de Drahomanov, Yakiv Drahomanov, era un membro do movemento Decembrista e prisioneiro político por participar na Sociedade secreta de Eslavos Unidos. A súa muller era a famosa actriz Ludmila Dragomanova. A parella tivo unha filla, Lidia Shishmanova.
Durante o traslado dos restos de Taras Shevchenko desde San Petersburgo ó outeiro Taras, Drahomanov deu un discurso sobre a súa tumba cando parou en Kíiv.
Drahomanov deu clases na Universidade de Kíiv desde 1870 a 1875, pero debido ás represións contra o movemento ucraíno, que alcanzaron o seu punto álxido en 1876 co Ems Ukaz, foi obrigado a deixar o Imperio ruso e emigrou a Xenebra. Na emigración continuou coas súas actividades políticas, académicas e editoriais. En 1885–95, foi profesor na Universidade de Sofía do seu xenro Ivan Shishmanov. Drahomanov escribiu o primeiro programa político sistemático para o movemento nacional ucraíno. El mesmo definiu as súas conviccións políticas como "socialismo ético", e estaba profundamente impresionado pola literatura socialista dende adolescente.
Hromada e socialismo
miniatura|328x328px Drahomanov foi un dos dirixentes da hromada de Kíiv (máis tarde coñecido como a Vella Hromada), mentres continuaba coa a súa carreira académica. Sendo membro da Sociedade Xeográfica Rusa, estableceu contactos con ucraínos de Austria (en Galitzia). Baixo a súa influencia, o Círculo Académico de Lemberg (Lviv) adoptou a plataforma democrática ucraína. Como vítima das medidas represivas contra os ucraínos por parte do goberno ruso, en 1875 Drahomanov foi despedido da Universidade de Kíiv.
En 1876 Drahomanov converteuse en portavoz de Hromada no estranxeiro (Europa Occidental) mentres se instalaba en Xenebra, Suíza. Entre 1878-1882 publicou a revista política ucraína Hromada e varios panfletos en ruso. Drahomanov tamén creou unha organización socialista ucraína, o Círculo de Xenebra. En 1886 a súa postura política non se aliñaba coas opinións políticas da Hromada, o que resultou nunha fenda entre eles, polo que a sociedade en Ucraína perdeu o seu apoio financeiro.
Legado
O legado duradeiro de Drahomanov pode discernirse en toda a tradición ucraína de partidos políticos de esquerda e activismo político. Influíu persoalmente nunha manchea de intelectuais ucraínos máis novos na Galicia dos Habsburgo a finais da década de 1870, en primeiro lugar Ivan Franko e Mykhailo Pavlyk, que aceptaron as súas ideas aínda que as reelaboraron máis tarde segundo o seu propio molde. En 1890 estes intelectuais fundaron o primeiro partido político ucraíno, o Partido Radical Ruteno-ucraíno. O programa máximo deste partido era socialista, e polo tanto, o partido pode ser visto como un dos primeiros partidos socialistas en Europa do Leste.
Drahomanov tamén tentou popularizar unha reforma ortográfica, chamada Drahomanivka na súa honra.
En 1991, a "Universidade Pedagóxica Estatal de Kyivan co nome de Mykhaylo Drahomanov" en Kíiv foi fundada coa base da antiga "Universidade Pedagóxica Estatal de Kyivan co nome de Maxim Gorky". En 1991, a universidade obtivo o estado de "Universidade Nacional".
Gaofen
Gaofen é unha serie de satélites de recoñecemento civís chineses tanto ópticos como de radar.
Gaofen 1
Gaofen 1 foi o primeiro membro da serie de satélites Gaofen. Foi lanzado o 26 de abril de 2013 mediante un foguete CZ-2D. Leva a bordo unha cámara pancromática cunha resolución de 2 m e outra multiespectral de 8 m de resolución, así como unha cámara multiespectral gran angular cunha resolución de 16 m. Usa o bus CAST2000.
Gaofen 2
Gaofen 2 mellora a resolución do seu predecesor, levando unha cámara pancromática cunha resolución de 80 cm e outra multiespectral de 3,2 m de resolución. Usa o bus CS-L3000A e foi lanzado o 19 de agosto de 2014 mediante un fogute CZ-4B.
Gaofen 3, 3-02 e 3-03
Os Gaofen 3, 3-02 e 3-03 teñen unha masa de 2950 kg, usan o bus CS-L3000B e foron lanzados o 9 de agosto de 2016, o 22 de novembro de 2021 e o 6 de abril de 2022, os tres mediante foguetes CZ-4C. Usan radar de apertura sintética (SAR) multipolarizado en banda C para observar a superficie terrestre.
Gaofen 4
Gaofen 4, a diferenza dos anteriores, foi enviado á orbita xeoestacionaria. Ten unha masa de 4600 kg e foi lanzado o 28 de decembro de 2015 mediante un CZ-3B. Pode observar en lonxitudes de onda visibles (cunha resolución de 50 m) e infravermellas (resolución de 400 m).
Gaofen 5 e 5-02
Gaofen 5 e Gaofen 5-02 levan a bordo máis instrumentos que os seus predecesores, incluíndo cámaras para o visible e o infravermello, detectores de gases de efecto invernadoiro, detectores medioambientais atmosféricos infravermellos de alta resolución espectral, detectores de gases traza e detectores de polarización. O primeiro foi lanzado o 8 de maio de 2018 e o segundo o 7 de setembro de 2021, ambos mediante un foguete CZ-4C.
Gaofen 6
Gaofen 6 é similiar a Gaofen 1, pero cunha cámara pancromática (2 m de resolución) e multiespectral (8 m de resolución) e outra gran angular de 16 m de resolución. Foi lanzado o 2 de xuño de 2018 mediante un CZ-2D.
Gaofen 7
Gaofen 7 adícase ao recoñecemento óptico, ten unha masa de 2400 kg e foi lanzado o 3 de novembro de 2019 mediante un CZ-4B.
Gaofen 8
Gaofen 8 tamén se adica ao recoñecemento óptico. Foi lanzado a unha órbita de 484 x 493 km o 26 de xuño de 2015 mediante un CZ-4B.
Gaofen 9-01, 9-02, 9-03, 9-04 e 9-05
Os tres satélites Gaofen 9 proporcionan imaxes ópticas da superficie terrestre cunha resolución inferior ao metro. Foron lanzados o 14 de setembro de 2015, o 31 de maio de 2020 e o 17 de xuño de 2020 mediante foguetes CZ-2D.
Gaofen 10 e 10R
Gaofen 10 foi lanzado o 31 de agosto de 2016, pero non chegou a órbita por un problema co seu foguete. A súa substitución, Gaofen 10R, foi posta en órbita o 4 de outubro de 2019 mediante un CZ-4C. A misión concreta do satélite é descoñecida.
Gaofen 11-01, 11-02, 11-03 e 11-04
Gaofen 11-01, 11-02, 11-03 e 11-04 son catro satélites de recoñecemento óptico de alta resolución. O primeiro foi lanzado o 31 de xullo de 2016 mentres que o segundo o foi o 7 de setembro de 2020, o terceiro o 11 de novembro de 2021 e o cuarto o 27 de decembro de 2022, todos mediante foguetes CZ-4B.
Gaofen 12, 12-02 e 12-03
Gaofen 12, Gaofen 12-02 e Gaofen 12-03 son tres satélites de recoñecemento mediante radar de alta resolución. Gaofen 12 foi lanzado o 27 de novembro de 2019, Gaofen 12-02 o 30 de marzo de 2021 e Gaofen 12-03 o 27 de xuño de 2022, todos mediante foguetes CZ-4C.
Gaofen 14
Gaofen 14 é un satélite de observación civil terrestre con capacidade para facer cartografía estereoscópica. Belarús participa neste satélite. Foi lanzado nunha órbita de 482 x 495 km, cunha inclinación orbital de 97,5º.
Gaofen 5-01A
Gaofen 5-01A é unha versión modificada dos Gaofen 5 e Gaofen 5-02. Leva a bordo unha cámara infravermella cun campo de visión da superficie terrestre de 1500 km de ancho, unha cámara hiperespectral no infravermello e un espectrómetro diferencial de absorción para o estudo de gases traza atmosféricos.
Francisco Vázquez Ramudo
Francisco Vázquez Ramudo, nado en Ferrol en 1917 e finado en Viveiro o 6 de xaneiro de 2005, foi un profesor e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Químicas. Foi director da academia Minerva de Viveiro. Foi nomeado membro da Comisión Xestora de Viveiro e terceiro tenente alcalde en 1944. Delegado local de Información e Turismo nos anos cincuenta, foi nomeado alcalde de Viveiro en outubro de 1957. Foi nomeado deputado provincial en 1958. Cesou como alcalde en abril de 1963. Foi profesor de Física e Química no IES María Sarmiento de Viveiro, e na Escola de Mestría Industrial da Coruña,
Vida persoal
Casou con Luz Pozo Garza o 1 de maio de 1944, e foi pai de Gonzalo, Mónica e Luz Vázquez Pozo. Divorciáronse a comezos dos anos 80.
Vagrant Records
Vagrant Records é un selo discográfico estadounidense baseado en California. Foi fundada en 1995 por Rich Egan e Jon Cohen. A discográfica céntrase no rock, pero conta con artistas doutros moitos xéneros como folk, soul, electrónica e pop. É o selo de músicos como The 1975, Death Spells, Eels, Edward Sharpe and the Magnetic Zeroes, CRUISR, Active Child, PJ Harvey, School of Seven Bells, Black Rebel Motorcycle Club, James Vincent McMorrow, Black Joe Lewis, Wake Owl, Blitzen Trapper e Bombay Bicycle Club. Orixinalmente Vagrant Records centrouse sobre todo en bandas emo como Dashboard Confessional, Saves the Day, The Get Up Kids, Senses Fail e Alkaline Trio.
En 2014 Vagrant foi mercada por BMG Rights Management. O cofundador Jon Cohen converteuse entón no vicepresidente executivo de música gravada de BMG, ata que deixou a compañía en setembro de 2017.
ADEGA
ADEGA é o acrónimo de Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza, un grupo ecoloxista galego nacido en 1974 pero legalizado en 1976. Traballa na defensa e conservación do ambiente galego e global.
Traxectoria
Domingo Quiroga Ríos foi o primeiro presidente da asociación. Formaron parte das primeiras xuntas directivas personaxes destacados como: Francisco Bermejo Martínez, catedrático de Química Analítica; Xosé Bar Boo, arquitecto; Xosé Luís Rodríguez Pardo, avogado; Xosé Manuel Beiras Torrado, portavoz nacional do BNG durante moitos anos, e Fernando González Laxe, que foi presidente da Xunta de Galiza.
ADEGA publica trimestralmente a revista Cerna, nacida en 1986, onde se tratan asuntos de conservación e defensa dos recursos ambientais e de repercusión mundial, en especial os relacionados con Galiza. Desde 2004 impulsou o proxecto ríos, unha iniciativa de educación e participación cidadá en defensa dos ríos galegos, de maneira que as persoas voluntarias adoptan un río que pasa polo seu concello (realízanse inspeccións da saúde do río, un informe anual, conferencias e campañas de limpeza onde é necesario).
Froito dunha escisión fundouse no 2005 a asociación Verdegaia.
En 2009 Adela Figueroa Panisse foi substituída na presidencia por Virxinia Rodríguez.
Salazar Slytherin
Traxectoria
Salazar Slytherin ten a habilidade de falar pársel, a lingua das serpes. En canto á política educativa de Hogwarts, tiña moi en conta a pureza de sangue e opinaba que unicamente os meigos de vello eran dignos de estudar maxia. Esta maneira de pensar sementou a discordia entre os catro magos, especialmente con Godric Gryffindor, inimizade que levou a Slytherin a abandonar o castelo. Non obstante, antes de marchar creou, ás costas dos outros, a Cámara dos Segredos, lugar onde encerrou un basilisco encargado de facer prevalecer a súa maneira de ve-la ensinanza e que posteriormente podería ser aberta por un descendente seu para levar a cabo esta vinganza.
Slytherin posuíu un medallón que se converteu nunha reliquia familiar que foi pasando pola súa liña xenealóxica, os Gaunt; máis tarde Voldemort convertería o medallón nun dos seus Horcrux.
Hogwarts' stab Hogwarts 살라자르 슬리데린 Husene ved Galtvort høyere skole for hekseri og trolldom Список основных персонажей серии романов о Гарри Поттере Hogwarts Hogwarts kadrosu
Escornacabras
O termo escornacabras pode refererse ás seguintes especies botánicas:
Rowena Ravenclaw
Rowena Ravenclaw é unha personaxe do mundo de ficción da saga Harry Potter, creado pola escritora británica J. K. Rowling.
Co-fundadora do colexio "Hogwarts" xunto con Godric Gryffindor, Salazar Slytherin e Helga Hufflepuff. E fundadora da casa dese mesmo colexio co seu propio nome.
Rowena Ravenclaw foi a bruxa máis brillante da súa época. Tamén foi coñecida por ser posuidora do Diadema de Ravenclaw que aumentaba a intelixencia da persoa que o utilizara, este diadema está rodeado dunha historia de paixóns, o ser a súa propia filla quen a roubou e fuxiu tentando igualar a intelixencia da súa nai, Rowena encargaríalle a un dos seus pretendentes que a atopase, este conseguiuno en Albania pero nun accidente acabaría matándoa e suicidándose inmediatamente. Unha vez convertidos en pantasmas serían coñecidos como "Dama Gris", a pantasma da casa de Ravenclaw, e o "Barón Sanguinario", pantasma da casa de Slytherin. Anos máis tarde Tom Riddle enganaría a Dama Gris para que lle confesase onde escondera o diadema e converteuno nun dos seus Horrocrux. Finalmente é destruída no último libro da saga nun lume imperecedoiro que consome a sala dos menesteres.
Hogwarts founders
Hogwarts grundare