cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Intercalación (bioquímica)
En bioquímica, a intercalación é a inclusión de moléculas entre as bases planares do ADN. O proceso da intercalación utilízase como método para analizar o ADN e é a base para explicar certos tipos de envelenamento.
miniatura|esquerda|250px|Etidio intercalado entre dous pares de bases [[adenina-uracilo.]]
Existen moléculas, chamadas ligandos, que poden interaccionar co ADN. Os ligandos poden interaccionar co ADN formando enlaces covalentes, mediante unións electrostáticas, ou por intercalamento. A intercalación ocorre cando ligandos dun tamaño e natureza química apropiados encaixan entre pares de bases do ADN. Estes ligandos son maiormente policíclicos, aromáticos e planares, polo que adoitan ser bos axentes para a tinguidura de ácidos nucleicos. Algúns intercaladores de ADN estudados intensivamente son o bromuro de etidio, a proflavina, daunomicina, doxorrubicina, e talidomida. Os intercaladores de ADN utilízanse en quimioterapia para inhibir a replicación do ADN en células canceríxenas que crecen rapidamente. Algúns exemplos son a doxorrubicina (adriamicina) e a daunorrubicina (ambos os dous usados no tratamento do linfoma de Hodgkin), e a dactinomicina (usada no tumor de Wilm, no sarcoma de Ewing, e no rabdomiosarcoma).
Para que un intercalador encaixe entre pares de bases, o ADN debe abrir dinamicamente un espazo entre os seus pares de bases por desenrolamento. O grao de desenrolamento varía dependendo do intercalador, por exemplo, o catión etidio (a forma iónica do bromuro de etidio que se encontra en solución acuosa) desenrola o ADN aproximadamente 26°, mentres que a proflavina o fai en aproximadamente 17°. Este desenrolamento fai que os pares de bases se separen, ou "xurdan" cara a fóra, creando unha abertura de aproximadamente 0,34 nm. Este desenrolamento induce cambios estruturais locais na cadea de ADN, tales como o elongamento da cadea de ADN, ou a torsión dos pares de bases. Estas modificacións estruturais poden producir cambios funcionais, frecuentemente a inhibición da transcrición e a replicación e procesos de reparación do ADN, o que fai que os intercaladores sexan potentes mutáxenos. Por esta razón, os intercaladores do ADN adoitan ser carcinóxenos, tales como o exo 8,9-epóxido (pero non o endo) da aflatoxina B1, acridinas como a proflavina ou a quinacrina, ou o bromuro de etidio.
Ugao-Miraballes
Ugao-Miraballes é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 4.059 habitantes (2011).
Jim Brown
James Nathaniel Brown, nado en St. Simons, Xeorxia, o 17 de febreiro de 1936 e finado nos Ánxeles o 18 de maio de 2023, foi un xogador profesional de fútbol americano e actor. Durante a súa carreira deportiva competiu como fullback para os Cleveland Browns da National Football League (NFL) entre 1957 e 1965. Considerado como un dos mellores xogadores da historia deste deporte, Brown foi invitado á Pro Bowl cada temporada de todas as que xogou, foi recoñecido tres veces como MVP e gañou un campionato da NFL cos Browns en 1964. A nivel estatístico, liderou a competición en iardas de cerreira en oito das súas nove temporadas, rexistrando no momento da súa retirada a maioría dos récords posíbeis para xogadas de carreira. No ano 2002 The Sportings News nomeouno como o mellor xogador de fútbol americano profesional de todos os tempos.
Chill out
Chill out (tamén chamado chillout, chill-out, ou simplemente chill), é un xénero musical cuxo nome en inglés significa relaxarse. Xurdiu a mediados da década 1990 como termo para definir a varios estilos musicais característicos por unha composición suave e música lenta, aínda que hoxe en día intégrase dentro da música electrónica.
Día da Liberación - Países Baixos
miniatura|Unha rúa de [[Dokkum engalanada con bandeiras con motivo do Bevrijdingsdag]] miniatura|Bevrijdingsfestival de Zwolle de 2010 Bevrijdingsdag (en neerlandés), Día da Liberación (en galego), día festivo nos Países Baixos, celébrase o 5 de maio de cada ano para conmemorar a capitulación dos alemáns nos Países Baixos o 5 de maio de 1945, vén precedida polo Nationale Dodenherdenking (Día Nacional de Conmemoración dos Mortos) que se celebra o 4 de maio para lembrar todos os caídos neerlandeses en guerras e misións de paz desde a fin da segunda guerra mundial.
Contexto histórico
O 4 de maio de 1945 o almirante alemán Hans-Georg von Friedeburg rendeu en Lüneburg as tropas baixo o seu mando, estacionadas no noroeste de Alemaña, Países Baixos, Dinamarca ao xeneral británico Bernard Montgomery. Porén a capitulación nos Países Baixos tivo lugar ao día seguinte, cando se reuniron o xeneral canadense Charles Foulkes, o xeneral alemán Johannes Blaskowitz e o príncipe Bernardo de Lippe-Biesterfeld comandante da Binnenlandse Strijdkrachten no Hotel de Wereld para trataren os efectos da capitulación nos Países Baixos, Blaskowitz pediu 24 horas para considerar os termos, aínda que oficialmente as tropas alemás rendéranse oficialmente ese día ás oito da mañá. Un día despois, o 6 de maio, asinábanse os termos detallados da capitulación dos alemáns nos Países Baixos nunha granxa de Nude no concello de Wageningen.
Festa Nacional
Tras a liberación conmemorouse durante cinco anos o 5 de maio. En 1990 declarouse Festa Nacional, é un día non laborable na administración central e nas administracións locais pero en moitas empresas trabállase ese día por vir marcado como tal no convenio colectivo, nas pequenas empresas sen convenio é o empresario quen decide se dá descanso aos traballadores. A celebración nacional do día acontece en Ámsterdan e nas doce capitais de provincia organizada en colaboración co Comité Nacional do 4 e 5 de maio, pero en moitos outros lugares hai festexos, son famosos os de Wageningen, o de Zwolle e o Bevrijdingspop de Haarlem.
Ácido psílico
O ácido psílico, tamén chamado ácido tritriacontanoico ou ácido ceromelísico, é un ácido graxo saturado longo de 33 carbonos.
Seattle Seahawks
Os  Seattle Seahawks (do inglés: Aguias Peixeiras de Seattle) son un equipo profesional de fútbol americano con sede en Seattle, Washington. Actualmente participan na División Oeste da National Football Conference (NFC) na National Football League (NFL). Xunto cos Tampa Bay Buccaneers, uniuse en 1976 á NFL, ámbolos como equipos de expansión.
Seattle é actualmente o único equipo que xogou partidos oficiais na NFC e na AFC. Os Seahawks xogaron unha Super Bowl, perdendo ante os Pittsburgh Steelers en 2006.
Ácido psílico
O ácido psílico a temperatura ambiente é sólido. Íllase da cera segregada polo insecto psílido Psylla alni, parasito das árbores do xénero Alnus. Tamén se illou das secrecións de Ceroplastes ceriferous e C. rubens.
Seattle Seahawks
Fundación
O 5 de marzo de 1975 John Thompson, un executivo da Universidade de Washington, foi contratado como director xeral do equipo, aínda sen bautizar. O nome de Seattle Seahawks foi elixido o 17 de xuño de 1975 tras un concurso público que atraeu a máis de 20 000 participantes, con máis de 1 700 nomes. Thompson recrutou e contratou a Jack Patera, adestrador asistente dos Minnesotta Vikings, como primeiro adestrador principal do novo equipo. Patera foi presentado como novo adestrador principal nunha conferencia de prensa o 3 de xaneiro de 1976. O draft da expansión foi celebrado os días 30 e 31 de marzo de 1976, con Seattle e Tampa Bay alternando eleccións en 39 roldas, seleccionando xogadores non protexidos dos outros 26 equipos da liga. Aos Seahawks concedéuselles a segunda elección do draft de 1976, e usárona co defensive tackle Steve Niehaus. O equipo saltou ao campo por primeira vez o 1 de agosto de 1976, nun partido de pretemporada contra os San Francisco 49ers no entón recentemente estreado Kingdome. Os Seahawks son o único equipo que cambiou dúas veces de conferencia na era post-fusión. A franquía comezou xogando en 1976 na División Oeste da NFC, pero intercambiou conferencias cos Buccaneers despois dun ano, uníndose á AFC Oeste. O realineamiento foi decidido pola liga como parte do plan de expansión de 1976, de tal modo que os dous equipos da expansión deberían xogar dúas veces entre si e unha con cada unha das outras franquías da NFL durante as dúas primeiras tempadas. En 2002 os Seahawks foron devoltos á NFC Oeste como parte dun plan de reorganización da NFL que lle daba a cada conferencia catro divisións compensadas de catro equipos cada unha. Esta reorganización devolveu á AFC Oeste a un cadro de persoal de equipos que comezaron a era post-fusión: Denver, San Diego, Kansas City e Oakland. Seattle ten catro títulos de división na historia da súa franquía: os títulos de 1988 e 1999 na AFC Oeste, e os de 2004 e 2005 na NFC Oeste. Gañaron unha vez a final da conferencia Oeste da NFC en 2005, e perderon a da AFC Oeste en 1983. Antes de 2005 Seattle tivo a seca máis longa de vitorias en partidos de playoff de calquera equipo da NFL, que se remontaba a 1984. Esta seca acabou cunha vitoria por 20-10 sobre os Washington Redskins nos playoffs de 2005. O rexistro global de partidos de playoffs dos Seahawks é de 5 vitorias e 8 derrotas.
Ácido psílico
Sales de álcali
Os sales de álcali do ácido psílico precipitan cando se mesturan solucións alcohólicas do ácido e un hidróxido de álcali. Os sales de prata e bario poden obterse engadindo solucións acuosas de nitrato de prata e cloruro de bario a solucións alcohólicas do ácido. Analizáronse os seguintes sales: C38H65O2Na, C66H130O4Ba, e C33H65O2Ag. A cera de Psylla é hidrolizada por hidróxido de potasio alcohólico e tamén por ácido hidrobrómico.
Seattle Seahawks
Os anos de expansión (1976-1982)
A primeira vitoria da franquía chegou o 17 de outubro cando derrotaron aos seus irmáns de expansión, os Buccaneers, por 13-10 en Tampa Bay. O 7 de novembro gañaron o seu primeiro partido en casa por 30-13 aos Atlanta Falcons. O momento estelar da tempada de 1977 ocorreu o 30 de outubro cando o quarterback Jim Zorn volveu dunha lesión para dar pases de touchdown na vitoria 56-17 sobre os Buffalo Bills no Kingdome. En 1978, os Seahawks lograron a súa primeira tempada con balance positivo de vitorias (9-7), cando o wide receiver Steve Largent finalizou segundo da NFL con 1.168 iardas recibidas, e Jack Patera foi nomeado adestrador do ano. En 1979 os Seahawks estableceron o récord da NFL do menor rexistro ofensivo nun partido, con -7 iardas, nunha derrota 24-0 fronte Los Angeles Rams no Kingdome. Con todo, o equipo refíxose desta situación para acabar a tempada cun rexistro de 9-7. En 1981, cando os Seahawks perderon cinco de seis partidos, dentro dun rexistro final de 6-10, Steve Largent tivo outra tempada espectacular con 1.224 iardas recibidas. Na tempada de 1982, acurtada pola folga, os Seahawks despediron a Patera despois de perder os dous primeiros partidos. O adestrador interino Mike McCormack finalizaría o resto da tempada e os Seahawks acabaron cun rexistro de 4-5.
Ácido psílico
Fontes nutricionais
Unha das fontes deste ácido son as bagas de goji chinesas (Lycium barbarum ou Lycium chinense).
Seattle Seahawks
A era de Chuck Knox (1983-1991)
Despois dunha decepcionante tempada de 1982 (que foi máis curta debido a unha folga de xogadores), os Seahawks levaron a Mike McCornack á oficina central e contrataron a Chuck Knox como adestrador principal. En 1983, os Seahawks estaban a pelexar por unha praza de playoff cun récord de 6-6. Entón, na xornada 13, derrotaron aos Kansas City Chiefs 51-48 no Kingdome, comezando a súa serie vitoriosa. Gañarían dous do seu tres seguintes partidos para conseguir a primeira praza de playoffs da súa historia. Nas wild-card os Seahawks derrotaron aos Denver Broncos e o seu quarterback John Elway 31-7. A semana seguinte, no Miami Orange Bowl, os Seahawks conseguiron 66 iardas en cinco xogadas que finalizaron cun touchdown gañador para a vitoria 27-20 sobre os Miami Dolphins e o seu quarterback rookie Dan Mariño. A milagrosa tempada dos Seahawks acabou na final da AFC ante os ao cabo vencedores da Superbowl XVIII, Os Angeles Raiders, por 30-14. A pesar de que a tempada de 1983 terminou cunha nota agre, foi a primeira tempada grande dos Seahawks, xa que Curt Warner foi nomeado Rookie do ano da AFC, e Chuck Knox foi elixido adestrador do ano da AFC. En 1984 os Seahawks lograrían a sorprendente marca 12-4 estando a piques de ser campiones divisionales, naquela tempada os Hawks esmagarían 45-0 aos Kansas City Chiefs en Kingdome onde devolveron 4 intercepciones a TD, 2 delas por Dave Brown que é un recoerd na NFL. Pero os Chiefs vingáronse e derrotáronos no Arrowhead Stadium por 34-7. Aquela derrota influíu en que Seattle non gañase a AFC Oeste, título ganaro polos Denver Broncos. Os Hawks tiveron que xogar o wilcard da AFC ante Os Angeles Raiders onde gañaron 13-7 n Kingdome en vinganza pola final de conferencia pasada pero logo caerían en Miami ante os Miami Dolphins por 31-10, pero co consolo de que Kenny Easley foi defensivo do ano e Chuck Knox como coach do ano na NFL. O terrible daquela tempada foi o xeonllo esnaquizado de Curt Warner nun partido ante Os Angeles Raiders durante a tempada regular tendo que volver xogar xa en 1985.
Os anos perdidos (1992-1998)
Estes anos resultarían ser os máis tumultuosos da historia da franquía até o día de hoxe. 1991 sería o último ano como adestrador principal dos Seahawks para Chuck Knox. Tras finalizar cun rexistro de 7-9, dimitiu para volver a Los Angeles Rams. O presidente e director xeral Tom Flores asumiu os labores de adestrador principal para a tempada de 1992. O veterano quarterback Dave Krieg abandonou o equipo en 1992 e foi substituído por tres quarterbacks diferentes (Dan McGuire, elixido en primeira rolda do draft, Stan Gelbaugh e Kelly Stoufer). 1992 tamén foi o peor ano para os Seahakws, cun rexistro de 2 vitorias e 14 derrotas. A única boa noticia dese ano foi o nomeamento do defensive tackle Cortez Kennedy como Xogador defensivo do ano na NFL.
En 1993, os Seahawks elixiron a Rick Mirer, da Universidade de Notre Dáme, en segunda rolda do draft, coa esperanza de que se convertese no quearterback do futuro para a franquía. Mirer parecía rumbo á fama cando compartiu o premio ao Rookie ofensivo do ano da NFL co seu compañeiro Jerome Bettis no seu primeiro ano. A esperanza desvaneceuse cando a súa inconsistente xogo no tres tempadas seguintes levoulle ao banco en moitas ocasións, e finalmente foi traspasado aos Chicago Bears en 1996. Os Seahawks disputaron tres partidos no próximo Husky Stadium no campus de laUniversidad de Washington, despois de que unha tella caese sobre o Kingdome en 1994. Tras regresar a este, o equipo finalizou cun rexistro de 6-10; Tom Flores renunciou ao seu cargo de adestrador e volveu aos labores de director xeral. Substituíulle o adestrador da Universidade de Miami Dennis Erickson.
En xaneiro de 1996, o propietario do equipo, Ken Behring, anunciou que trasladaría a franquía aos Angeles, onde o equipo xogaría no Anaheim Stadium. Behring argüíu razóns de seguridade (especialmente a integridade do edificio en caso dun terremoto) para romper o alugamento con King County. Con todo, os sismólogos non atoparon fundamento na teoría de Behring. Ademais, a zona dos Ánxeles é máis propensa aos terremotos que Seattle. Aínda que Behring levou as operacións do equipo a Anaheim, os seus plans dun traslado completo deron ao traste cando os avogados descubriron que os Seahawks estaban atados ao Kingdom até 2005. Vendo os seus esforzos por recolocar a franquía frustrados, Behring decidiu vendela. Atopouse un comprador potencial no co-fundador de Microsoft Paul Allen, que chegou a un acordo de compra pero só no caso de que se construíse un novo estadio. Despois de custear unha elección estatal para o financiamento do estadio, a construción deste foi aprobada e Allen comprou o equipo.
Co novo propietario, Bob Whitsitt foi elixido presidente do club, e trouxéronse xogadores de renome como Chad Brown, Warren Moon e Ricky Watters coa esperanza de que se pechou un capítulo na historia da franquía. O que seguiu foi tamén mediocre, co equipo incapaz de superar o 50% de vitorias nos dous anos seguintes, ambos cun rexistro de 8-8. Isto levou ao adestrador principal Dennis Erickson a ser despedido ao final da tempada de 1998. Este período non extuvo exento de momentos memorables, como o "field goal pantasma" de Vinny Testaverde no último partido da liga regular, un lendario erro oficial que xogou un importante papel na reinstauración da repetición de xogadas na NFL.
1999-2001
En 1999, os Seahawks fixeron a contratación máis importante da súa historia coa chegada do adestrador principal dos Green Bay Packers Mike Holmgren. Esta contratación gañou credibilidade de inmediato, xa que con Holmgren os Seahawks gañaron o seu segundo título de conferencia e lograron a súa primeira aparición en playoffs desde 1988. O ano incluíu unha memorable vitoria por 24-7 sobre o equipo do preparador de Holmgren, os Green Bay Packers en Monday night football; pero a pesar do gran comezo (8-2), os Seahawks perderon cinco dos seus seis últimos partidos da tempada. O esvarón continuou nos playoffs cando os Seahawks perderon no Kingdome 20-17 ante os Miami Dolphins de Dan Mariño nas Wild card da AFC. Para as tempadas de 2000 e 2001 os Seahawks trasladáronse ao Husky Stadium mentres o seu novo estadio era construído. Os Seahawks elixiron no draft de 2000 a Shaun Alexander como o seu running back do futuro. A mudanza ao Husky Stadium non podo frear o declive do equipo nos anos anteriores, e acabaron coa decepcionante marca de 6-10.
Entón Holmgren tróuxose de Green Bay ao quarterback reserva Matt Hasselbeck e fíxoo titular. Pero Hasselbeck só puido conseguir na primeira metade da tempada unha marca de 5-7. Hasselbeck foi substituído polo gañador da Super Bowl Trent Dilfer, quen reflotou a nave e levou ao equipo a un rexistro de 9-7, perdendo por moi pouco a posibilidade de xogar playoffs na última tempada do equipo na AFC.
2002
En 2002 levaron a cabo grandes cambios. Cando os Seahawks deixaron o Husky Stadium ao final da tempada 2001 eran parte da AFC Oeste, pero cando se instalaron no Seahawks Stadium xa formaban parte da NFC Oeste. Isto debeuse á adición dun novo equipo, os Houston Texans, e para manter as tradicionais rivalidades de cada división, como a de Dallas e Washington, a pesar de que os Cowboys están máis ao oeste que St. Louis. Este ano resultou estar cheo de altibaixos; Dilfer lesionouse na xornada 7 e Hasselbeck pasou a ser titular. O quarterback terminaría a tempada cun refacho de 3 vitorias e Shaun Alexander liderou a NFL con 18 touchdowns. Pero o equipo acabou cun rexistro de 7-9 e volveu cambalearse con Holmgren asumindo o dobre papel de adestrador principal e director xeral de facto.
2003
Antes da tempada de 2003, Holmgren, presionado polos afeccionados e polos medios de comunicación, abandonou as súas funcións de director xeral para concentrarse no seu labor como adestrador principal. Este foi un paso duro para Holmgren xa que unha das razóns polas que abandonou Green Bay foi o estar á sombra do sempiterno director xeral dos Packers Ron Wolf. Co seu adestrador principal centrado en adestrar, os Seahawks alcanzaron os playoffs a través das wild cards cun rexistro de 10-6, logrando unha impresdionante marca de 8-0 en casa. Os Seahawks enfrontaríanse ao equipo que formou a Holmgren, os Packers, en Lambeau Field. Os Seahawks empezaron forte, pero desperdiciaron moitas oportunidades (incluíndo un fallo crucial na endzone do receptor Koren Robinson) e víronse obrigados a ir á prórroga. Durante o sorteo, Hasselbeck dixo: "queremos o balón, e imos anotar". Desafortunadamente para Seattle, un retorno de intercepción da o Harris finalizado en TD selou a sorte dos Seahawks, que se viron fóra dos playoffs de novo.
2004
Os Seahawks comezaron a tempada 2004 con altas expectativas. Publicacións como Sports Ilustrated predixeron que os Seahawks representarían á NFC na Superbowl XXXIX. Os Seahawks empezaron con forza con tres vitorias consecutivas, entre elas un esmagador 34-0 sobre San Francisco. Pero a tempada daría un envorco radical cando desperdiciaron unha vantaxe de 27-10 no último cuarto do seu partido contra os seus rivais de división St. Louis Rams, para logo perder na prórroga. Os Seahawks nunca se recuperaron plenamente desta derrota e continuaron cun rexistro de 6-6. Gañaron o seu primeiro título da NFC Oeste ao vencer 28-26 aos Atlanta Falcons no último partido da liga regular. As celebracións foron eclipsadas pola polémica entre Holmgren e o runner back Shaun Alexander debido a que este perdeu o título de iardas en carreira de 2004-2005 por unha soa iarda. Os Seahawks finalizaron 2004 perdendo por terceira vez nese ano contra os Rams, esta vez por 27-20 nas wild cards da NFC.
2005, Superbowl XL
Seattle quedou no intento de gañar o seu primeiro título da NFL, ao perder fronte aos Pittsburgh Steelers na Superbowl XL en Detroit, Míchigan, o 5 de febreiro de 2006 por 21-10. A pesar de que Seattle superou en iardas a Pittsburgh (396-339), os Steelers impuxéronse grazas a tres grandes xogadas transformadas en touchdown. Seattle, por outra banda, sufriu numerosos penalties polémicos, pases perdidos, un mal control do reloxo, lesións, e unha intercepción case ao final nun drive profundo no territorio dos Steelers.
As controvertidas decisións arbitrais durante a Superbowl XL foron acollidas con duras críticas por parte de afeccionados e medios de comunicación, algúns dos cales suxeriron que os árbitros frustraran erroneamente moita xogadas clave da ofensiva de Seattle. Jason Whitlock, do Kansas City Star, escribiu: "Leavy e os seus arruinaron a Superbowl. Son o único ao que lle gustaría ouvirlles defenderse da súa incompetencia?". En resposta ás críticas, Greg Aiello, portavoz da NFL, dixo: "O partido foi correctamente arbitrado, incluíndo, como outros tantos partidos da NFL, algunhas xogadas difíciles que produciron desacordo acerca das decisións dos árbitros". O partido puxo fin a uns playoffs infestados de queixas sobre a arbitraxe.
2006
Aquela tempada esperábase bastante do equipo aínda que co problema de que Steve Hutchinson, Garda ofensivo do equipo, xogador do pasado Prol Bowl e un dos mellores linieros ofensivos da liga foise contratado polos Minnesota Vikings, isto debido a que os Seahawks decidiron non convertelo en xogador franquía para aforrarse diñeiro, pero os Viquingos contratárono sen problemas. A principios de tempada os Seahawks contrataron ao WR dos New England Patriots, Deon Branch. Ao principio os Seahawks empezaron ben a tempada pelexando de xeito conxunto cos St. Louis Rams na NFC Oeste pero os problemas empezaron no partido ante os New York Giants cando Shaun Alexander, o HB titular do equipo e MVP da NFL a tempada anterior lesionouse o pé esquerdo quedando fóra por varios partidos. Tamén sucumbiron coas lesións de QB Matt Hasselbeck, WR Bobby Engram, WR Darrel Jackson, CHE Jerramy Stevens, FB Mack Strong etc. O único ofensivo que xogou todos os partidos foi o Tackle Ofensivo Walter Johns. A pesar que a NFC Oeste nese momento era a división máis débil da liga xa que os Rams empezaron a decaer, os Arizona Cardinals non levantaban cabeza e os San Francisco 49ers estaban en proceso de rearmado, Seattle gañaba e perdía terminando con marca de 9-7 pero como campión divisional e con Matt Hasselbeck e Shaun Alexander en boa forma.
Os Hawks tiveron que recibir no xogo de comodín aos Dallas Cowboys, o partido estivo favorable para Dallas pero o equipo caeu cun safety de Lofa Tatupu onde mesmo Mike Holmgren desafiou ao árbitro dicindo que era un Touchdown. Despois do pase TD de Matt Hasselbeck ao CHE Jerramy Stevens os Cowboys chegaron ao último minuto coa posibilidade do gol de campo de 19 iardas. Pero no canto de que o pateador arxentino Martín Gramática patease o balón o holder e Quarterback titular Tony Romo fallou en colocar o balón e a xogada fallou para que Seattle gañase o partido despois dun final accidentado de Romo. Pero a sorte acabou cando perderon en Soldier Field ante os Chicago Bears cun gol de campo de último segundo de Robbie Gould para sentenciar o partido 27 a 24.
Ring Of Honor
Os Seahawks do mesmo xeito que o resto dos equipos da NFL ten o seu salón da fama, o Ring of Honor (en galego: Anel de Honra) onde renden tributo aos júgadores e trabjadores que mellor contribuíron ao equipo. A maioría foron dos anos '80, un dos '70 e outro dos '90.
Teatro Real de Madrid
250px|miniatura|Teatro Real O Teatro Real é o teatro da ópera de Madrid, considerado un dos máis importantes de España e Europa. Atópase situado na Praza de Oriente, fronte ao Palacio Real, e é un dos monumentos máis emblemáticos da cidade.
Foi fundado a principios do século XIX, no ano 1818, e inaugurado en 1850, e mantívose de forma ininterrompida como teatro de ópera ata 1925, cando tivo que pechar por mor de problemas estruturais no edificio. Non volveu abrir as súas portas ata 1966, como sala de concertos sinfónicos. Entre 1988 e 1997 sufriu unha importante remodelación que o volveu converter en coliseo operístico.
Aumento ebuloscópico
miniatura|350px|[[Diagrama de fases da auga. ]] O aumento ou ascenso ebuloscópico é o aumento da temperatura de ebulición que experimenta unha disolución respecto da temperatura de ebulición do disolvente puro.
A magnitude do ascenso ebuloscópico, ∆Tb, vén dada pola diferenza de temperaturas de ebulición da disolución e do disolvente puro, Tb e Tb*, respectivamente:
O aumento ou ascenso ebuloscópico é unha das propiedades coligativas e, coma o resto destas propiedades, a magnitude de ascenso só depende da natureza do disolvente e da cantidade disolta de soluto, é dicir, é independente da natureza do soluto. Dito noutras palabras, calquera soluto, na mesma cantidade, produce o mesmo efecto. Na figura adxunta represéntase o diagrama de fases da auga. Unha disolución acuosa experimenta un descenso da presión de vapor do líquido, o cal se traduce nun ascenso da temperatura de ebulición, xa que é precisa máis temperatura pola presión de vapor do disolvente na disolución igual á presión atmosférica.
As investigacións máis destacadas sobre este fenómeno débense ó químico francés François Marie Raoult e datan de 1887. Raoult conseguiu unha ecuación experimental que reproduce ben os datos que se obteñen a baixas concentracións onde a curva se achega a unha recta. Outros científicos, entre os cales destacan Jacobus van' t Hoff, Wilhelm Ostwald e Ernst Otto Beckmann, ampliaron posteriormente os estudos sobre o ascenso ebuloscópico.
Amplitude
Ás veces esta distancia chámase amplitude pico, para diferenciala doutros conceptos de amplitude, e utilízase de xeito especial en enxeñaría eléctrica: o RMS ou amplitude raíz cadrada media, defínese como a raíz cadrada da media temporan do cadrado da distancia vertical da gráfica dende o eixo horizontal. A utilización da amplitude pico é precisa para ondas simétricas e periódicas, como unha onda sinusoidal, unha onda cadrada ou unha onda triangular. Para ondas asimétricas (pulsos periódicos nunha dirección, por exemplo), o pico de amplitude é ambiguo porque o valor obtido é distinto segundo se mida o sinal positivo máximo respecto á media, o sinal negativo máximo respecto á media ou o sinal positivo máximo respecto ó sinal negativo máximo (a amplitude pico a pico) e dividida por dous. miniatura|400px|Distintas medidas da amplitude nunha onda sinusoidal.
Para ondas complexas, especialmente sinais non repetitivos coma o ruído, utilízase a amplitude RMS xa que é inequívoca e ademais ten un significado físico. Por exemplo, a media da potencia transmitida por unha onda acústica ou electromagnética, ou por un sinal eléctrico, é proporcional ó cadrado da amplitude RMS (e xeralmente non o é ó cadrado da amplitude pico).
Hai distintos xeitos de representar matematicamente a amplitude:
Na ecuación de onda simple
A é a amplitude da onda.
A Millarada, Pino, Cospeito
A Millarada é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (5 homes e 13 mulleres).
Amplitude
As unidades da amplitude depende do tipo de onda.
Para ondas nunha corda, ou nun medio coma a auga, a amplitude é o desprazamento.
A amplitude das ondas sonoras ou de son (tamén chamado volume) adoita referirse á amplitude da presión do ar na onda, aínda que ás veces refírese á amplitude do desprazamento das partículas (movementos do aire ou do diafragma do altofalante). O logaritmo da amplitude ó cadrado mídese normalmente en dB, así que unha amplitude nula corresponde a -∞ dB. O volume está relacionado coa amplitude e coa intensidade e é unha das cualidades máis importantes dun son, aínda que xeralemente os sons poden recoñecerse independentemente da amplitude.
Para radiacións electromagnéticas, a amplitude corresponde co campo eléctrico da onda. O cadrado da amplitude é proporcional á intensidade da onda.
A amplitude pode ser constante (neste caso a onda é unha onda continua) ou pode variar co tempo e posición. O xeito de variar da amplitude denomínase envoltura da onda.
Lámpada led
miniatura|200px|Lámpada LED. As lámpadas LED son lámpadas baseadas na tecnoloxía led (Díodos Emisores de Luz). A luz que emiten non é tan intensa como a das lámpadas incandescentes ou as de descarga. Por iso para conseguir o mesmo tipo de iluminación que o das lámpadas convencionais é necesario agrupar LEDs con maior ou menor intensidade, dependendo da iluminación desexada.
As lámpadas de led teñen certas vantaxes así como tamén inconvenientes:
Vantaxes:
Ligazóns externas
Características físicas dos leds
شاشات الإظهار Làmpada LED Lysdiodelampe LED lamp Lámpara LED LED-lamp fa:لامپ ال‌ای‌دی Lampe à diode électroluminescente נורת לד LED照明 Šviesos diodų lemputė Ledlamp Lampa LED LED žiarovka LED lamba Luxeon 發光二極管照明
Tabaqueira anatómica
miniatura Tabaqueira anatómica é un termo anatómico que define unha depresión triangular situada na zona posteromedial do pulso e do primeiro metacarpiano. Está formada polos tendóns extensores que se dirixen ao dedo polgar. O seu nome débese a que neste punto era onde clasicamente se apoiaba o tabaco en po ou rapé, que se inhalaba polo nariz. A base do triángulo está no pulso e o vértice diríxese ao polgar. É máis evidente se se estira o dedo.
A arteria radial segue un curso oblicuo pola tabaqueira anatómica, situada nun plano fondo aos tendóns dos extensores do polgar, e adxacente ao escafoide e ao trapecio.
As zonas terminais da rama superficial da arteria radial sitúanse nun plano subcutáneo na tabaqueira, ao igual que a orixe da vea cefálica, do arco venoso dorsal da man.
Xabier Montoia
Xabier Montoia, nado o 24 de setembro de 1955 en Vitoria, Áraba, é un músico e escritor vasco. Tanto na súa faceta musical como na literaria, a súa lingua de expresión é o éuscaro.
Traxectoria
A súa carreira musical iniciouse a comezos da década de 1980, cando formou o grupo Hertzainak. Abandonou o grupo antes de chegar a gravar álbum algún e coñeceu a Kaki Arkarazo, con quen fundou M-ak, unha banda considerada de culto no País Vasco hoxe en día. Co grupo gravou un total de cinco álbums. M-ak disolveuse en 1991. En 1995 publicou o seu primeiro álbum en solitario Beti Oporretan.
Orozko
Orozko é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 2.451 habitantes (2011).
Xabier Montoia
Traxectoria
A súa traxectoria literaria comezou tamén en 1983, ano no que publica o seu primeiro poemario Anfetamiña.
Narcís Serra
25px|Cruz de Sant Jordi 2006|ligazón=Premio Creu de Sant Jordi Narcís Serra i Serra, nado en Barcelona o 30 de maio de 1943, é un político e economista catalán, militante do PSC e que foi sucesivamente alcalde de Barcelona, Ministro de Defensa e Vicepresidente do Goberno de España.
Igrexa de Levide
Historia e arquitectura
A igrexa de Levide é na súa maior parte unha igrexa románica cunha personalidade única en Gotland. Partes do seu coro, destacando a zona ao redor do portal, son comparables ao portal norte da catedral de Visby.
As partes máis antigas da igrexa son o coro antes mencionado coa súa ábsida, datando de ao redor do ano 1200. A nave data de comezos do século XIII, mentres que a torre foi levantada a mediados do mesmo século. A sancristía, construída no século XVIII, é a única parte da igrexa que non é medieval.
En época gótica, probablemente ao redor do ano 1300, fixéronse pequenas modificacións apuntando os arcos das fiestras, do interior, e do portal da nave.
Os académicos pensan que a presente igrexa podería ter sido precedida por unha igrexa de madeira, quizais situada noutro lugar da parroquia. Nunhas escavacións realizadas entre os anos 1956 e 1957 non se atoparon restos desa igrexa, pero unha pía bautismal, agora conservada no Museo de Visby, do século XII debeu pertencer a ese primeiro edificio, e o cronista Hans Nielsön Strelow menciona na súa crónica o ano 1058, indicando probablemente esa primeira igrexa.
Os apóstolos Pedro e Pablo foron os patróns da igrexa, xa que os seus nomes aparecens na campá e foron representados na cruz de consagración da ábsida.
O interior está dividido nunha nave e dous corredores, separados por catro grandes piares. O teito está soportado por nove bóvedas. O interior forma así unha igrexa de salón, e as influencias do seu deseño probablemnete veñan das igrexas alemás da súa época. Un modelo máis directo foi posiblemente a que hoxe é a catedral de Visby. A parede sur do seu interior está decorada con frescos, probablemente de mediados do século XV e atribuídos ao artista coñecido como Passionsmästaren. Estes representan apóstolos e santos, incluídos os santos escandinavos Ansgar e Bríxida de Suecia. Ademais, hai frescos puramente decorativos, probablemente do século XIII. Na igrexa tamén se conserva unha cruz procesional medieval, do século XIV. Posteriores son o seu retablo (1662-63) e un barco votivo (1748).
Høgnorsk
O Høgnorsk («alto noruegués») é un termo que abrangue as variedades da normativa Nynorsk da lingua norueguesa que rexeitan as máis das reformas oficiais que se viñeron introducindo desde a creación da variante Landsmål. A meirande parte das variedades do Høgnorsk acepta as reformas iniciais que eliminaron algunhas letras mudas de orixe etimolóxica; porén manteñen a maior parte da gramática do Landsmål intacta.
O profesor Torleiv Hannaas é xeralmente considerado o creador do termo Høgnorsk, que introduciu nun artigo do 1922, Høgnorsk eller flatnorsk?. Empregouno analogamente ao termo Alto alemán (Hockdeutsch), salientando o feito de que Ivar Aasen, creador da ortografía Nynorsk, dese unha importancia especial aos dialectos das áreas montañosas do centro e oeste de Noruega, e non aos dialectos das zonas baixas do leste de Noruega, ás que Hanaas chamou flatnorsk (Noruega plana, análogo a Plattdeutsch).
O movemento Høgnorsk naceu da oposición á política oficial Samnorsk, que pretendía unificar a variedade Nynorsk coa outra variedade principal de noruegués, o Bokmål. Estas reformas foron feitas entre o 1938 e o 1959. Ao primeiro, houbo certa resistencia a estas reformas, mais o estándar que resultou está bastante aceptado. O Høgnorsk ten o apoio da Ivar Aasen-sambandet e os activistas da Målmannen, mais ten poucos usuarios.
Ligazóns externas
<div class="noprint" style="clear:right; float:right; margin:0 0 1em 1em; width:250px; border:solid #aaa 1px; padding:4px; background:#f9f9f9; font-size:90%; text-align:left;"> Artigos escritos en Høgnorsk na edición Nynorsk da Wikipedia
Ripollet
Ripollet é un municipio situado na comarca catalá do Vallès Occidental, forma parte do área metropolitana de Barcelona. O municipio, cunha extensión de 4,39 km², ten un total de 37.151 habitantes. A densidade de poboación é de 8.639,77 habitantes por quilómetro cadrado. Está a unha distancia de 10 km de Barcelona.
Xeografía
O municipio de Ripollet está situado dentro da Depresión Prelitoral Catalá. Limita ao norte co municipio de Barberà del Vallès, ao leste e sur con Montcada i Reixac, e ao oeste con Cerdanyola del Vallès. Por este municipio pasa o río Ripoll que nace no Parque Natural de Sant Llorenç de Munt i l'Obac.
Lugares de interese
esquerda|200px|Igrexa de Sant Esteve|miniatura A igrexa de Sant Esteve é o símbolo máis representativo de Ripollet. Está construída sobre estruturas románicas e hai constancia da súa existencia desde o ano 986.
Destaca tamén en Ripollet o muíño Molí d'en Rata.
Efecto Hill-Robertson
En xenética de poboacións, o efecto Hill–Robertson ou interferencia Hill–Robertson, é un fenómeno que identificaron Bill Hill e Alan Robertson en 1966. Proporciona unha explicación de por que a recombinación xenética pode ter unha vantaxe evolutiva.
Explicación
Nunha poboación de tamaño finito que está suxeita á selección natural, produciranse desequilibrios de ligamento aleatorios. Estes poden ser causados por deriva xenética ou por mutación, e tenderán a retardar o proceso da evolución. Isto pode entenderse máis doadamente considerando o caso de desequilibrios causados pola mutación:
Consideremos unha poboación de individuos cuxo xenoma ten só dous xenes, a e b. Se un mutante vantaxoso (A) do xene a aparece nun determinado individuo, ese xene do individuo se fará por medio de selección natural máis frecuente na poboación co paso do tempo. Porén, se un mutante vantaxoso distinto (B) do xene b se orixina antes de que A chegue á fixación, e se orixina casualmente nun individuo que non porta A, entón os individuos que porten B e os individuos que porten A estarán en competición. Se está presente a recombinación, entón acabarán por orixinarse individuos que portan tanto A coma B (de xenotipo AB). Con tal que non haxa efectos epistáticos negativos por portar ambos, os individuos de xenotipo AB terán unha maior vantaxe selectiva que os individuos aB ou Ab, e os AB chegarán, por tanto, á fixación. Porén, se non hai recombinación, os individuos AB só poden aparecer se a última mutación (B) ocorre casualmente nun individuo Ab. A probabilidade de que isto ocorra depende da frecuencia de aparición de novas mutacións, e do tamaño de poboación, pero é en xeral improbable a non ser que A estea xa fixado ou case fixado. Por tanto, debería esperarse que o tempo que pasa desde que se orixina a mutación A e a poboación queda fixada para AB será moito máis longo en ausencia de recombinación. Por tanto, a recombinación permite un avance máis rápido da evolución.
Lugares de Gondomar
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Gondomar.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Gondomar
Folosa palustre
Hábitat e distribución
miniatura|esquerda Viven entre vexetación mesta e máis axiña alta coma canavais, mato e campos de cultivo, preto de zonas acuáticas e ríos. Crían nas zonas temperadas de Europa e no oeste de Asia e pasan o inverno no sueste de África. Na Península Ibérica non crían. No centro e leste de Europa permanecen entre maio e setembro.
Alimentación e reprodución
Son aves insectívoras que ademais de insectos e as súas larvas, arañas e pequenos moluscos consomen ocasionalmente bagas.
Maduran sexualmente cando pasan o ano de vida.Á época reprodutora vai principalmente de maio a xullo. Fan un niño de herbas e xuncos que sitúan moitas veces entre os talos de ortigas ou plantas agrícolas. Poñen entre 3 e 5 ovos brancos azulados que chocan alternativamente os dous membros da parella entre 12 e 14 días. Os polos son capaces de voar con entre 10 e 14 días de vida.
Alófono (fonética)
Características
Un exemplo típico de alofonía en galego é o que existe entre as dúas realizacións do fonema /d/ na palabra "dado". Aínda que ámbolos dous se recoñecen normalmente como idénticos, e a ortografía identifícaos co mesmo carácter, presentan unha diferenza fonética considerable na fonación: a posición da punta da lingua no primeiro dos casos (o oclusivo sonoro escrito en AFI como [d]) atópase debaixo dos incisivos superiores, mentres que no segundo "d" (o fricativo [ð]) atópase detrás dos mesmos e xunto ao padal, co que permite a expulsión de aire polos costados da boca.
Este é un exemplo particular da alofonía das oclusivas sonoras ([b], [d] e [g]) coas fricativas ([β], [ð] y [ɣ]) en galego, en que as variacións no son -aínda que sexan tan grandes como as que existen entre outros fonos que si se opoñen fonoloxicamente- non alteran o significado da palabra en que están inseridas.
Outro exemplo: as vogais pódense nasalizar; é dicir, pronunciar expulsando o aire asemade pola boca e o nariz en lugar de só pola boca; sen que por iso representen un fonema distinto. Noutros idiomas, pola contra, estas diferenzas si poden estar recoñecidas fonoloxicamente (como a que hai entre vogais orais e nasais no francés ou no guaraní).
Un último exemplo: En chinés mandarín, o [l] e o [r] (que corresponden aproximadamente aos sons de "polo" e "poro") son alófonos (non provocan variación no significado ó seren conmutados), mentres que o [r] se distingue de [ɹ] ("poro" / "porro"), en certas posicións que en galega hai alofonía.
Gran Premio do Canadá
O Gran Premio do Canadá (en francés: Grand Prix du Canada) é unha carreira válida para o campionato mundial de automobilismo de Fórmula 1, que se disputa anualmente no Canadá desde 1961. Forma parte do Campionato Mundial de Fórmula 1 desde 1967, ese ano disputouse no Circuíto de Mosport Park, ata 1977 disputouse nos circuítos de Mosport Park e Mont-Tremblant, Quebec. Logo de, as preocupacións de seguridade levaron ao Gran Premio a trasladarse definitivamente a Mosport. En, logo de problemas de seguridade similares con Mosport, o Gran Premio do Canadá trasladouse á súa actual sede na Île Notre-Dáme en Montreal. A partir de 1978, dispútase regularmente nun circuíto urbano en Montreal. Numerosas edicións ata 2001 tiveron á Fórmula Atlantic como carreira de apoio.
En 2005, o Gran Premio do Canadá foi o máis visto dos GP de Fórmula Un no mundo. A carreira tamén foi o terceiro evento deportivo máis visto en todo o mundo, detrás do primeiro lugar Super Bowl XXXIX e da Final da Liga de Campións.
Durante a sesión de cualificación en 2014, os organizadores do Gran Premio anunciaron que acordaran unha extensión de 10 anos para manter o Gran Premio do Canadá no circuíto Gilles Villeneuve ata.
Orixes
Os primeiros Grandes Premios do Canadá foi un dos eventos máis importantes do novo Canadian Sports Car Championship, unha serie creada xunto co Gran Premio do Canadá en Mosport Park cerca de Toronto en 1961. Mosport Park (que aínda ten a súa configuración de deseño orixinal) era un circuíto espectacular e desafiante que tiña unha chea de subidas e baixadas, o circuíto era popular entre os pilotos.
Parque Mosport e Mont-Tremblant
A carreira disputouse como parte do campionato mundial de Fórmula Un por primeira vez en 1967, Mosport foi seleccionada como sede do evento. O circuíto de Ontario alternado co Circuíto Mont-Tremblant no Quebec, onde o Gran Premio do Canadá disputouse en e. Mont-Tremblant, como Mosport, era un circuíto espectacular que tiña unha chea de cambios de rasante e era moi difícil. A primeira carreira do campionato disputouse entre as carreiras de Alemaña e Italia, foi gañado por Jack Brabham co seu compañeiro de equipo o neozelandés Denny Hulme completando un dobrete para Brabham.
A carreira de 1968 viu a mala sorte do neozelandés Chris Amon liderou desde o principio ata a falta de 17 voltas para o final da carreira cando a súa caixa de cambios rompeuse. o equipo McLaren terminou 1º e 2º cos compatriotas de Amon, Hulme e Bruce McLaren logrando os máximos honores. A carreira de 1969 en Mosport Parque viu o británico Jackie Stewart subir do 4º posto ao liderado, pero Jacky Ickx achegábase rapidamente, Stewart e Ickx loitaron ata a volta 33, cando dobraron ao piloto privado Al Pease por cuarta vez, Ickx intentou pasar a Stewart, e os dous coches chocaron. Stewart non puido continuar co seu Matra, pero Ickx mantivo o seu Brabham en marcha, e aferrouse á vantaxe ata a bandeira a cadros. Un Stewart anoxado queixouse ao seu xefe Ken Tyrrell sobre Pease, que se queixou aos organizadores. A continuación, o veterano de 48 anos de idade, Pease recibiu a bandeira negra de inhabilitación logo de completar menos da metade da cantidade de voltas que os líderes completaran dun xeito case vergonzoso no seu obsoleto Eagle-Climax, e converteuse no único piloto na historia da F1 en ser descualificada por ser demasiado lento. A carreira de 1970 viu a Ickx gañar de novo co seu compañeiro de equipo, o suízo Clay Regazzoni facendo un dobrete para Ferrari. Pero o circuíto de Mont-Tremblant foi posteriormente pechado por motivos de seguridade, os duros invernos afectaban gravemente á superficie da pista e dunha disputa coas autoridades locais en 1972. A alternancia da carreira detívose e Mosport continuou mantendo en exclusiva o Gran Premio do Canadá a partir de.
a carreira de 1971 viu Mosport Park inundado pola choiva, o evento principal atrasouse logo dun accidente fatal nunha carreira de apoio da Fórmula Ford e no momento en que comezou, estaba chovendo a cachón. Jackie Stewart conseguiu a vitoria facilmente nun Tyrrell por diante do sueco Ronnie Peterson nun Merch. En 1972 Mosport actualizouse con novas características de seguridade, e Stewart volveu gañar. A carreira de 1973 foi un evento moi interesante, do mesmo xeito que a carreira de 2 anos antes foi un evento empapado pola choiva. O mozo austríaco Niki Lauda nun BRM púxose por diante do Lotus de Peterson na volta 3, Lauda liderou ata a volta 20 cando entrou a cambiar pneumáticos, houbo unha considerable confusión logo de que François Cevert e Jody Scheckter chocaran na volta 33 logo do cal resultou unha chapuza saíu o coche de seguridade por primeira vez na historia da Fórmula 1, pero non puido recoller ao líder e permitiu aos de diante gañar case unha volta. Todo isto significou que o británico Jackie Oliver terminou no liderado, o americano Peter Revson segundo e o francés Jean-Pierre Beltoise 3º. Destes tres Revson tiña o coche máis competitivo polo que finalmente logrou o liderado e o mantivo todo o camiño ata a bandeira mentres que o compañeiro brasileiro de Peterson Emerson Fittipaldi atacou para tratar de recuperar o terreo perdido e superou a Oliver e Beltoise nas últimas voltas para quedar segundo. A confusión continuou durante horas logo do final, pero finalmente confirmouse que Revson era o vencedor, gañou grazas a un golpe de sorte cando saíu o coche de seguridade. A carreira de 1974 viu a vitoria de Fittipaldi, mentres que o seu rival no campionato Clay Regazzoni terminou segundo e Jody Scheckter estrelouse con forza logo dun fallo dos freos no seu Tyrrell. En non houbo carreira, e na carreira de 1976 foi un onde o británico James Hunt descubriu que lle quitaran os seus 9 puntos de Brands Hatch, Hunt gañou o a carreira do Gran Premio do Canadá dese ano, pilotando furiosamente durante toda a carreira.