cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesquita
Reconversión de lugares de culto
A reconversión dun lugar de culto dunha relixión en lugar sagrado para outra é algo ben coñecido historicamente, o que tamén aconteceu na historia do islam, ao longo da cal diversos sitios, onde se practicaban cultos doutras relixións, foron convertidos en mesquitas.
Un dos máis antigos exemplos é o da Kaaba, que era un lugar de culto pagán, no que figuraban 360 ídolos, que Mahoma fixo desaparecer, converténdoa no lugar máis sagrado do islam. Fóra de Arabia, a mesquita Al-Aqsa, o terceiro dos lugares santos do islam, foi edificada sobre o Monte do Templo, sitio onde se erguía o Segundo Templo de Xerusalén, que é, aínda hoxe, considerado polos xudeus un lugar sagrado. Varios séculos máis tarde, cando os otománs tomaron Constantinopla, en 1453, reconverteron en mesquitas case todas as igrexas, mosteiros e capelas da cidade, incluíndo a basílica de Hagia Sophia, na que ocultaron con xeso os mosaicos, que contiñan representacións figuradas, que o islam prohibe, e mesmo engadiron catro grandes minaretes. Varias décadas despois, en 1528, o soberano mongol Babur fixo construír unha mesquita en Ayodhya, na India, sobre o lugar no que, segundo o hinduísmo, tivera lugar o nacemento do deus Rāma. Ameazas de extremistas hindús levaron ao derrubamento desa mesquita en 1992.
Por contra, tamén as mesquitas pasaran a ser reconvertidas en santuarios doutras relixións, como foi o caso da Península Ibérica ao longo da Reconquista. Así a catedral de Sevilla levántase sobre a localización da anterior mesquita almohade, conservándose o seu minarete, con diversos engadidos, como campanario: é a Giralda. Casos semellantes sucederan na Europa suroriental e mais na India.
Philadelphia Eagles
Os seareiros dos Eagles están considerados como uns dos máis leais da NFL. Son permanentemente unha das tres franquías con maior media de asistencia ao estadio, tendo colgado o cartel de "non hai máis billetes" de forma continua desde 1999. Nunha enquisa para Sports Illustrated entre 321 xogadores da NFL, os fans do Eagles foron escollidos como os máis intimidantes da competición. O equipo garda unha gran rivalidade cos New York Giants, sendo considerada a máis antiga da NFC Esat e unha das máis antigas da NFL. De feito, está considerada pola NFL Network como maior rivalidade da historia da competición e, segundo ESPN, unha das rivalidades máis feroces e coñecidas do fútbol americano. O equipo tamén garda unha rivalidade histórica cos Washington Redskins e os Dallas Cowboys.
Primeiros anos (1931-1960)
A metade da tempada de 1931 os Frankford Yellow Jackets, equipo do barrio de Frankford en Filadelfia que competía na National Football League, declarou a bancarrota e cesou o funcionamento. Despois de máis dun ano de procura, a NFL concede unha franquía de expansión a un consorcio encabezado por Bert Bell e Lud Wray. A asociación Bell-Wray tivo que pagar unha cota de inscrición de 3.500 dólares (uns 38.966 dólares actuais) e asumiu unha débeda total de 11.000 dólares que se lle debían a outras tres franquías da NFL. Inspirados no escudo da Aguia Azul (en inglés: Blue Eagle) da National Recovery Administration, a peza central do New Deal do presidente Franklin D. Roosevelt, Bell e Wray decidiron chamar ao seu novo equipo Philadelphia Eagles. Nin a NFL nin os propios Eagles consideran os Blue Jackets como antecesor da franquía, citando como motivo o período de latencia antes mencionado. Alén diso, case ningún xogador dos Yellow Jackets formou parte do primeiro cadro de xogadores dos Eagles.
En 1937 os Eagles mudáronse ao Shibe Park, xogando os seus partidos como local nese estadio até 1957. Como excepción, na temporada 1941 xogaron no Municipal Stadium, onde xa xogaran anteriormente. En 1954 o Shibe Park mudou o seu nome a Connie Mack Stadium.
"Para adaptar Shibe Park ao fútbol durante o inverno, a xerencia colocou bancadas nas parte dereita do campo, paralelalmente á 20th Street. Con 20 pés (6 metros) de altura, estas 'bancadas orientais' tiñan 22 filas de asientos. Estas bancadas descubertas aumentaron a capacidade de Shibe Park por riba dos 39.000 espectadores, aínda que rara vez atraeron máis de 25-30.000."
Durante a súa primeira década de historia, os Eagles tiveron que soportar varias malas tempadas. En decembro de 1940, o dono dos Pittsburgh Steelers, Art Rooney, vendeu a súa franquía a Alexis Thompson por 160.000 dólares, para despois utilizar a metade das ganancias para adquirir a metade dos dereitos dos Eagles ao seu amigo Bert Bell. Pouco despois, Bell e Rooney traspasaron a franquía a Thompson, o cal a traslada a Pittsburgh (co nome de "Steelers"), mentres que Thompson traslada aos Steelers a Filadelfia (co nome de "Eagles").
En 1943, coa a escaseza de man de obra derivada da segunda guerra mundial, fíxose imposíbel completar o equipo. Para solucionar o problema, o equipo fusiónase cos Pittsburgh Steelersformando os "Phil-Pitt Eagles", populamente coñecidos como "Steagles". A finais da década de 1940, o adestrador en xefe Earle "Greasy" Neale e o corredor Steve Van Buren conseguiron levar ao equipo a tres finais da National Football League (NFL) consecutivas, gañando dúas delas en 1948 e 1949. Na primeira derrotaron aos Chicago Cardinals por 7-0 baixo unha tormenta de neve e na segunda a Los Angeles Rams por 14-0. Eses dous campionatos colocan aos Eagles como o único equipo da NFL en gañar dous campionatos consecutivos logrando manter o marcador a 0.
Despois da temporada 1947, os Eagles mudáronse dende o Connie Mack Stadium ao Franklin Field da Universidade de Pensilvania. Este estadio permitía acoller até 60.000 espectadores, aumentando os anteriores 30.000 do Connie Mack. En 1969 o estadio mudou o céspede por AstroTurf, sendo a primeira franquía da NFL en utilizar céspede artificial. En 1960, os Eagles gañaron o seu terceiro campionato da NFL, baixo o liderado dos futuros membros do Pro Football Hall of Fame Norm van Brocklin e Chuck Bednarik; o adestrador en xefe era Buck Shaw. Os Eagles de 1960, cun marcador de 17-13, convertéronse no único equipo en derrotar a Vince Lombardi e os seus Green Bay Packers nos playoffs.
Caída e rexurdimento (1961-1984)
En 1976, Dick Vermeil foi contratado como adestrador dos Eagles procedente da UCLA (Universidade de California Os Ánxeles). O equipo de Filadelfia tan só conseguira entre 1962 e 1975 unha temporada con máis vitorias que derrotas. Con todo, da man de Vermeil e do quarterback Ron Jaworski o equipo se clasifica aos playoffs durante catro temporadas consecutivas a partir de 1978. O equipo de 1980 conseguiría gañar por primeira vez o título da NFC Leste. Na final polo título de conferencia tocaríalles xogar contra outro dos seus grandes rivais, os Dallas Cowboys. Finalmente, gañarían o partido por 20-7 e clasificaríanse para xogar a Super Bowl XV, onde se terían que enfrontar aos Oakland Raiders no Louisiana Superdome de Nova Orleáns. Sería en última instancia o equipo californiano quen se levaría o título tras vencer aos Eagles por 27-10. Ao ano seguinte, os Eagles foron eliminados na rolda wildcard dos playoffs polos Giants. Despois da decepcionante campaña de 1982, o adestrador Vermeil dimite do cargo alegando que estaba "queimado", sendo substituído polo seu coordinador defensivo Marion Campbell. En xaneiro de 1983, Tose anuncia que será a súa filla, Susan Fletcher, nese momento vicepresidenta do club, quen o sucedería no cargo chegado o día. Tan só un ano despois, comezaron a circular rumores de que Tose estaba a pensar en mover o equipo a Phoenix (Arizona), por motivos económicos.
Estadio
thumb|Interior do [[Lincoln Financial Field.]] thumb|Vista aérea de "The Linc". Desde o ano 2003 os Philadelphia Eagles xogan os seus partidos como local no Lincoln Financial Field, un estadio de situado ao sur de Filadelfia. Aberto ao público desde o 3 de agosto desde ano, conta con capacidade para 69.176 espectadores. Antes de mudarse a "The Linc", alcume co que é coñecido o estadio, os Eagles xogaron no Baker Bowl (1933–1935), no Philadelphia Municipal Stadium (1936–1939, 1941), no Connie Mack Stadium (1940, 1942–1957), no Franklin Field (1958–1970) e no Veterans Stadium (1971–2002). Alén dos Eagles o estadio é utilizado polo equipo da Universidade de Temple, cuxo equipo, os Owls, compite na American Athletic Conference da National Collegiate Athletic Association (NCAA). Fóra do fútbol americano, o estadio ten acollido encontros de fútbol, como as Copa Ouro da CONCACAF de 2009 e 2015, cando albergou a final, a Copa América Centenario, partidos de equipos como os Philadelphia Union da Major League Soccer e o Manchester United da Premier League ou concertos de artistas como Bruce Springsteen, U2, Coldplay, Taylor Swift ou Metallica. No ano 2013 fíxose unha reforma no estadio para ampliar o recinto, engadir dúas novas pantallas de vídeo HD, conexión Wi-Fi e dúas novas pontes de conexión para os niveis superiores. En canto aos recintos de adestramento, actualmente os Eagles utilizan o NovaCare Complex de Filadelfia. Anteriormente, e desde finais de xullo até mediados de agosto, o equipo concentrábase na Universidade de Lehigh en Bethlehem.
Dorsais retirados
Notes:
O Robledo
O topónimo O Robledo pode referirse a:
Azolla pinnata
É un pequeno fieito acuático flotante orixinario do sueste asiático e da África oriental. Posúe, como as demais especies do xénero, unha alga simbionte (unha cianobacteria do xénero Anabaena,  A. azollae) que fixa o nitróxeno.
Convive frecuentemente con lentellas de auga, outras plantas acuáticas flotantes pertencentes ao xénro Lemna, da familia das aráceas.
Como outras salviniáceas é unha planta invasora.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Azolla.
Nota taxonómica
Anteriormente, ou ás veces aínda hoxe en día, algúns autores consideran o xénero como o único da familia das azoláceas (Azollaceae). Pero esta familia non é admitida polo WoRMS, e outras bases de datos e, a maioría dos autores, incluén o seu único xénero na familia das.
Subespecies
Na especie recoñécense as tres subespecies seguintes:
Características
Azolla pinnata ten un aparello vexetativo que lle permite flotar na superficie da auga a través dunha rede de raíces en forma de fío. Na auga doce estancada quentada polo sol do verán, esta planta forman núcleos poboacionais que, ao xerminaren, se expanden e crecen até cubrir todo un corpo de auga. Poden formar unha alfombra de un ou dous centímetros de grosor que non deixa pasar a luz. Son entón causantes de anoxia (falta case total de oxíxeno nun tecido ou nas células dun organismo).
Hábitat e distribución
Azolla pinnata áchase nun amplo abano de hábitats, incluíndo pantanos de papiros, en ríos lentos e en campos de arroz descoidados, así como en solos húmidos e bancos de area nos ríos, charcas e lagoas e os seus arredores.
É común nas rexións tropicais do mundo, e colonizou moitas zonas de todos os continentes, incluída Australia.
Encóntrase en África e en Madagascar, na India, no sueste asiático, na China, o Xapón e Malaisia.
Cando está presente en gran cantidae é unha das causas posíbleis da eutrofización.
Usos
Azolla pinnata alberga como simbionte nas súas frondes unha cianobacteria do xénero Anabaena (A. azollae) que fixa para ela nitróxeno. Por iso foi utilizada (e aínda hoxe se utiliza) como fertilizante verde nos cultivos de arroz. .
Lugarvello, Santaballa, Vilalba
Lugarvello é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Brais Abad
Brais Abad Rodríguez, nado na Coruña o 28 de marzo de 1985, é un actor galego.
Lugares de Toques
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Toques.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Toques
Rozadas
O topónimo Rozadas pode referirse a varios lugares de Galicia:
Volver a empezar
Volver a empezar é un filme español de 1982 escrito e dirixido por José Luis Garci e protagonizado por Antonio Ferrandis. Conta a historia dun español que regresa á súa patria após moitos anos no exilio cando gaña o Premio Nobel de Literatura.
O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 1983, e foi o primeiro filme español en conseguilo.
Michael Stipe
John Michael Stipe, nado o 4 de xaneiro de 1960 en Decatur, Xeorxia, foi o vocalista da banda de rock alternativo R.E.M. Stipe fíxose moi coñecido (e ás veces tamén foi parodiado) polo estilo "balbuceante" dos seus primeiros anos de carreira e polos seus complexos, as súas letras subrealistas, e polo seu activismo político e social. Stipe encárgabase da parte visual do grupo, elixindo a miúdo a parte gráfica dos álbums e dirixindo moitos dos vídeos musicais. O seu traballo esténdese máis aló da industria musical, e ten as súas propias compañías de produción cinematográficas, C-00 e Single Cell Pictures.
Millares, Santaballa, Vilalba
Millares é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
María de la Concepción Rof Carballo
Concepción Rof Carballo, nada na Coruña en 1913 e finada en Barcelona en 2014, foi unha farmacéutica galega e profesora de Historia da Farmacia na Facultade de Farmacia da Universidade de Barcelona.
Traxectoria
Concepción Rof Carballo era flla de Juan Rof Codina, un dos principais impulsores da veterinaria en Galicia, e de Micaela Carballo. Estudou bacharelato no Instituto de Santiago. posteriormente cursou estudos de Farmacia e de Física en Santiago, Madrid e Barcelona. Foi socia da Sociedade Española de Física e Química (SEFQ).
Traballou no Instituto Nacional de Física e Química, na sección de Química-física dirixida por Enrique Moles. Doutorouse en Farmacia en 1971 co traballo “Biografía y labor docente de Francisco Carbonell y Bravo” na Universidade de Barcelona, e foi catedrática de Historia da Farmacia nesta universidade e membro da Real Academia de Farmacia de.Cataluña.
Meperidina
miniatura|Petidina.
A meperidina ou petidina, máis coñecida polo nome comercial Dolantina® ou Demerol®, é unha droga narcótica analxésica, que actúa como depresor do sistema nervioso central, empregado para aliviar a dor de intensidade intermedia ou alta.
A meperidina pertence ao grupo dos opioides síntéticos, entre os que tamén atópanse por exemplo a metadona. O igual que outros opioides, causa dependencia e síndrome de abstinencia cando se deixa de tomar de forma repentina tras varios días de administración, polo que a dose debe retirarse de forma gradual.
O Carballiño, O Carballiño
Historia
Naceu como parroquia no ano 1893 ó se segregar de Señorín.
Samantha Stosur
Samantha "Sam" Jane Stosur, nada o 30 de marzo de 1984 en Brisbane, Queensland, é unha tenista profesional australiana. É unha antiga número un do mundo en dobres.
Stosur gañou un total de cinco títulos de Grand Slam; un en individuais no US Open de 2011, dous en dobres femininos, e dous en dobres mixtos. Foi ademais finalista en individuais do Roland Garros de 2010.
Ruán
Ruán (en francés: Rouen) é unha cidade do noroeste de Francia, capital da rexión de Normandía e do departamento do Sena Marítimo.
Xeografía
A cidade está atravesada polo Sena e tres pequenos afluentes del, o Aubette, o Robec e o Cailly. O Sena representa 179 ha da superficie da comuna, 306 ha son espazos verdes e 210 km están ocupados por vías.
Entre 1990 e 1999 o crecemento natural da poboación foi superior á media nacional francesa, con taxas anuais do 15,31 % para a natalidade e 8,96 % para a mortalidade.
Historia
Coñecida dende os tempos da Galia romana baixo o nome de Rotomagus, a cidade converterase na capital do ducado de Normandía despois de que Rollon, xefe viquingo a recibise do rei Carlos III de Francia polo tratado de Saint-Claire-sur-Epte no 911.
O 19 de xaneiro de 1419, durante a guerra dos Cen Anos, o rei Henrique V de Inglaterra tomou a cidade de Ruán e incorporou Normandía á coroa británica. É daquela que Xoana de Arco foi xulgada e queimada aquí o 30 de maio de 1431. Calros VII recuperou a cidade dos ingleses en 1449 logo dun sitio que durou 10 días e reincorporou Normandía a Francia ó ano seguinte.
Durante a guerra franco-alemá de 1870, Ruán será ocupada polo exército prusiano. O mesmo sucederá no percurso da segunda guerra mundial do 9 de xuño de 1940 ata o 15 de agosto de 1944. Neste conflito sufrirá violentos bombardeos danando sobre todo as pontes sobre o Sena e o porto de Sotteville-lès-Rouen.
Monumentos
Victor Hugo chamábaa a cidade dos cen campanarios. Moitos edificios foron destruídos polos bombardeos durante a segunda guerra mundial pero quedan aínda, afortunadamente, moitos edificios salientables, tanto relixiosos como civís.
O porto
Dende a Idade Media, e mesmo antes, o porto constitúe unha parte preponderante da actividade da cidade a causa da súa situación estratéxica entre París e a Canle da Mancha onde as mareas son aínda perceptibles.
Aínda que estea a 80 km en barco do esteiro (6 horas de navegación), o porto é á vez fluvial e marítimo, capaz de recibir barcos moi importantes (ata 280 m de longo e 150.000 toneladas).
Ruán non é máis que o 28º porto europeo e o 5º francés detrás de Marsella (3º europeo), Le Havre (5º), Dunkerque (13º) e Saint-Nazaire (18º), pero é o primeiro porto europeo para cereais e o primeiro francés para a fariña. O tráfico petrolífero é moito menor que o de Le Havre, pero non por iso desprezable tendo en conta a proximidade da refinería de Le Petit-Couronne.
Os máis grandes veleiros do mundo se dan cita en Ruán cada 4 ou 5 anos. Este evento foi bautizado "Voiles de la liberté" (Veleiros da Liberdade) en 1989, "Armada de la liberté" (Armada da Liberdade) en 1994 e "Armada du siècle" (Armada do século) en 1999. A última edición, "Armada Rouen 2003" en xullo de 2003 acolleu 50 navíos, 6.000 tripulantes de 20 nacionalidades diferentes, 10 millóns de visitantes, e ducias de actos e de animacións....
Administración
A aglomeración ruanesa foi organizada progresivamente, formando finalmente un distrito en 1995. Este foi transformado en "communauté d'agglomération" no 2000, e ten 34 comunas: Amfreville-la-Mi-Voie, Belbeuf, Bihorel, Bois-Guillaume, Bonsecours, La Bouille, Canteleu, Darnétal, Déville-lès-Rouen, Fontaine-sous-Préaux, Franqueville-Saint-Pierre, Grand-Couronne, Le Grand-Quevilly, Le Houlme, Houppeville, Isneauville, Malaunay, Maromme, Le Mesnil-Esnard, Mont-Saint-Aignan, Moulineaux, Notre-Dame-de-Bondeville, Oissel, Petit-Couronne, Le Petit-Quevilly, Roncherolles-sur-le-Vivier, Ruán, Saint-Aubin-Épinay, Saint-Étienne-du-Rouvray, Saint-Jacques-sur-Darnétal, Saint-Léger-du-Bourg-Denis, Saint-Martin-du-Vivier, Sotteville-lès-Rouen, Val-de-la-Haye.
Ruán está dividido en 7 cantóns:
Lugares de Tordoia
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Tordoia.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Tordoia
Saliut 4
Saliut 4, tamén coñecida como DOS-4, foi a cuarta estación espacial da Historia e a segunda exitosa de tipo DOS despois da Saliut 1. A segunda e terceira foron as Saliut 2 e Saliut 3, ambas estacións militares de tipo Almaz. Foi lanzada o 26 de decembro de 1974 pola extinta Unión Soviética mediante un foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Saliut 4 foi a segunda estación espacial de tipo DOS (acrónimo en ruso de Dolgovremennaya Orbitalnaya Stanziya, estación espacial duradeira), derivada das estacións militares do proxecto Almaz, e a primeira da segunda fase de dito tipo. Entre a Saliut 1 e a Saliut 4 intentaron lanzarse outras dúas estacións DOS, a segunda das cales quedou destruída durante un fallo no lanzamento e a terceira chegou a órbita (pasándose a denominar Kosmos 557) para reentrar na atmosfera despois de perder o control e antes de ser visitada por unha tripulación. A masa de Saliut 4 no momento do lanzamento era de 18.500 kg.
A estación levaba dúas toneladas de equipamento científico a bordo. A enerxía era proporcionada por tres paneis solares rotatorios. Entre a instrumentación científica atopábase:
A estación foi inxectada nunha órbita inicial de 270 km de apoxeo, 219 km de perixeo e 51,6 graos de inclinación orbital. Reentrou na atmosfera terrestre o 2 de febreiro de 1977.
Resultados científicos
Entre outras observacións, desde Saliut 4 estudiouse as fontes de raios X Sco X-1, Cir X-1, Cyg X-1 e A0620-00, detectándose un fluxo de baixa enerxía (no rango entre 0,6 e 0,9 keV) altamente variable en Sco X-1.
Lobás, O Carballiño
Santa Ouxea de Lobás é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 256 habitantes, deles 124 eran homes e 132 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
La Crónica
La Crónica foi o nome de varias publicacións:
PO-308
Percorrido
miniatura|esquerda|A PO-308 ó seu paso polo miradoiro da Granxa, en Dorrón, Sanxenxo.
Pasa por Combarro, Raxó, Areas, Sanxenxo, Portonovo e Noalla, e durante todo o ano hai bastante tráfico dende Pontevedra ata San Xoán de Poio e a VG-4.8.
O Outeiro, Santaballa, Vilalba
O Outeiro é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 42 habitantes (16 homes e 26 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Quistilán, Cutián, Oza-Cesuras
Quistilán é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Caíbe, Requeixo, Chantada
Caíbe é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 27 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 17 eran homes e 10 eran mulleres.
Quistilán
O topónimo Quistilán pode referirse a dous lugares de Galicia:
Eleccións municipais en Cerceda
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Cerceda desde a aprobación da Constitución de 1978.
Hou toch van mij
«Hou toch van mij» (en galego: «Ámame») é unha canción composta por Hans Flower e interpretada en neerlandés por Bob Benny. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Philips Records. Foi elixida para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-la final nacional belga, Grote prijs van het Eurovisielied.
Selección
«Hou toch van mij» cualificouse para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional belga, Grote prijs van het Eurovisielied.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959, sendo interpretada polo cantante belga Bob Benny. A orquestra foi dirixida por Francis Bay.
Foi interpretada en 11.º lugar, seguindo ao Reino Unido con Pearl Carr e Teddy Johnson interpretando «Sing Little Birdie». Ao final das votacións, a canción recibiu 9 puntos, obtendo o sexto posto de 11 xunto a Italia.
Longoseiros, O Carballiño
Santa Mariña de Longoseiros é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 159 habitantes (70 homes e 89 mulleres), 24 menos ca en 1999.
Alkaline Trio
Alkaline Trio é unha banda estadounidense de punk rock procedente de McHenry, Illinois formada en 1996. Está composta por Matt Skiba (guitarra e voz), Dan Andriano (baixo e voz) e Derek Grant (batería e coros). A súa música caracterízase por letras escuras, estribillos pegadizos, tempos rápidos e temáticas como amor, alcoholismo, depresión, lume, drogas, blasfemia e morte.
Software
miniatura|Diagrama que amosa como o usuario interactúa coas [[Aplicación informática|aplicacións informáticas nun ordenador persoal típico. A capa da aplicación informática relaciónase co sistema operativo, que á súa vez comunícase co hardware. As frechas indican o fluxo de información.]] En informática, a palabra inglesa software utilízase para describir a parte non física ("lóxica") do ordenador, tamén chamada programa ou aplicación informática.
Chámase así en contrapartida á parte física da computadora, o hardware (monitor, teclado, rato, escáner...etc), que é o que fai que os programas se poidan executar e o usuario poida interaccionar co ordenador. O software é o código compilado que se transforma en aplicacións utilizables, que poden ser ofimáticas, de deseño, multimedia etc.
O software de ordenador (ou sinxelamente, software) refírese a un ou máis programas de ordenador e os datos almacenados para algún propósito concreto. O software permite o funcionamento programado previamente codificado, xa sexa dando instrucións de xeito directo, a través de instrucións ao hardware (a parte física), ou servindo como entrada a outro programa. O software de tratamento de datos existe só para o seu uso eventual por outro software de programa.
Definición de software
miniatura|175px|Retrato de [[Charles Babbage, introdutor do concepto de programa.]] Existen varias definicións similares aceptadas para software, pero probablemente a máis formal sexa a seguinte:
O termo «software» foi usado por primeira vez neste sentido por John W. Tukey en 1957. Na enxeñaría de software e as ciencias da computación, o software é toda a información procesada polos sistemas informáticos: programas e datos.
O concepto de ler diferentes secuencias de instrucións (programa) desde a memoria dun dispositivo para controlar os cálculos foi introducido por Charles Babbage como parte da súa máquina diferencial. A teoría que forma a base da maior parte do software moderno foi proposta por Alan Turing no seu ensaio de 1936, «On Computable Numbers, with an Application to the Entscheidungsproblem» (en galego, "Os números computables, cunha Aplicación ó Entscheidungsproblem"), cunha aplicación ao problema de decisión.
Historia
miniatura|Estatua en homenaxe a Alan Turing, situada nos Xardíns de Whitworth, [[Manchester (Inglaterra).]] A primeira teoría sobre o software foi proposta por Alan Turing no seu ensaio do 1935 denominado "On Computable Numbers, with an application to the Entscheidungsproblem" (Sobre os números calculables, cunha aplicación ó Entscheidungsproblem) O termo "software" foi utilizado por primeira vez nun documento impreso en 1958 por John Tukey nun artigo publicado na revista de matemáticas American Mathematical Monthly. Coloquialmente, o termo utilízase a miúdo no sentido de software de aplicación. En informática e en enxeñaría de software, o software é toda a información procesada por un sistema informático, os programas e os datos. No ámbito académico o estudo do software inclúese dentro dos campos da informática e a enxeñaría de software actual.
A miúdo considérase que a historia dos programas informáticos remóntase ata o primeiro erro de software, en 1946. Como que cada vez hai máis programas que pasan a formar parte do mundo do firmware debido a que o hardware faise cada vez máis pequeno, máis barato e máis rápido debido á lei de Moore, hai elementos que antes eran considerados como software que hoxe en día pasaron ao dominio do hardware. A maioría das compañías de hardware actuais teñen máis programadores de software en nómina que deseñadores de hardware, posto que as ferramentas de software automatizaron moitas das tarefas dos enxeñeiros que crean os circuítos impresos.
Do mesmo xeito que o fixo a industria automotriz, a industria do software evolucionou a partir duns poucos visionarios que traballaban con prototipos no seu garaxe. Steve Jobs e Bill Gates foron o Henry Ford e o Louis Chevrolet da súa época, que aproveitaron e capitalizar as ideas xa coñecidas antes de que iniciasen o seu negocio. No caso do desenvolvemento de software, acéptase de maneira xeneralizada que o momento inicial foi a publicación na década de 1980 das especificacións do IBM Personal Computer por parte do empregado de IBM Don Estridge. Hoxe este movemento podería verse como un tipo de crowdsourcing (subcontratación aberta).
Coas especificacións de software de código aberto e a posibilidade de concesión de licenzas de software, apareceron novas oportunidades para ferramentas de software que despois se converteron en estándares de facto, por exemplo DOS para os sistemas operativos, pero tamén diferentes sistemas propietarios de tratamento texto e follas de cálculo. Seguindo un patrón de similar, os métodos de desenvolvemento propietarios xeraron metodoloxías estándar de desenvolvemento de software.
Clases de software
miniatura|150px|Logo do [[sistema operativo Linux.]] Calquera ordenador moderno de uso xeral (en oposición aos sistemas embebidos) conta con varias "capas" de software que realizan cada unha certas tarefas determinadas. Divídense habitualmente en tres categorías principais:
Linguaxes de programación
miniatura|230px|Código fonte dun programa escrito na [[java (linguaxe de programación)|linguaxe de programación java.]] Para introducir ordes na computadora temos que usar unha linguaxe específica coñecida como linguaxe máquina, que consiste en longas cadeas de números binarios (1s e 0s). Esta linguaxe, que a computadora entende directamente, é excesivamente complicada para unha persoa. Para facer o traballo máis fácil os primeiros operadores de computadoras decidiron pór nomes mnemónicos ás instrucións que antes só se especificaban con códigos binarios. Esta nova linguaxe denominárona linguaxe ensambladora. Así por exemplo, para sumar úsase a instrución "add". Escribir en linguaxe ensamblador é equivalente a facelo en linguaxe máquina, pero as instrucións son máis fáciles de lembrar xa que non se se escriben como unha serie de números.
A medida que foi aumentado a complexidade dos programas escritos en ensamblador fíxose necesario dispor dunha linguaxe máis potente e sinxela. Entón, creáronse as linguaxes de alto nivel. Unha tarefa tan sinxela como sumar dous números pode necesitar varias instrucións nunha linguaxe de baixo nivel como o ensamblador, pola contra nunha linguaxe de alto nivel só é necesaria unha.
Unha vez escrito un programa, tanto en linguaxes de baixo como de alto nivel, é necesario compilalos, isto é, traducilos a linguaxe máquina (un executable), que é o único que un computador entende. Isto non é así con linguaxes interpretadas como C#, Java ou Javascript.
A creación do software
Cando falamos de procesos de creación ou desenvolvemento de software estámonos a referir a un conxunto ordenado de pasos para chegar a obtención dun produto de software, que resolva un problema ou satisfaga unha necesidade.
Complexidade dos procesos
Os procesos de creación de software poden chegar a ser moi complexos, dependendo das súas características. Por exemplo, a creación dun sistema operativo é unha tarefa que require o deseño dun proxecto, unha xestión, numerosos recursos económicos e materiais, e todo un equipo de traballo moi disciplinado traballando durante varios anos. No outro extremo, desenvolver un programa sinxelo para resolver unha ecuación de segundo grao é unha tarefa que pode facer doadamente unha persoa soa, que nin sequera ten que ser unha programadora profesional, e con medios moi accesibles.
Normalmente, os proxectos divídense en tres categorías segundo o tamaño do software (as liñas de código) ou o custo: de pequeno, medio e gran tamaño. Existen varios métodos para determinar o volume dun proxecto; unha das máis populares é o sistema COCOMO, ou Modelo Construtivo de Custos (MOCOCU), que realiza unha relación de horas por individuo, o custo económico e a cantidade de liñas de código necesarias, que dependen da linguaxe de programación que se empregue.
Nos proxectos de desenvolvemento de grande tamaño cómpre realizar moitas tarefas e moi complexas, tanto técnicas como de xestión, e fan falta análises diversas e todo o apoio da enxeñaría especializada, a enxeñaría de software. Nos proxectos de tamaño mediano e pequeno, estes traballos poden realizalos equipos de menor tamaño, ás veces mesmo só compostos por unha persoa que sexa analista-programadora. Pero, en calquera caso, sexa de forma intuitiva ou planificada, hai que seguir certas etapas necesarias de construción do software. Estas etapas varían en número e orde dependendo da metodoloxía de desenvolvemento de software que se decida empregar.
Metodoloxías de creación de software
Do total de grandes proxectos de software iniciados, un 28% fracasan, un 46% vense sometidos a modificacións moi importantes que atrasan o remate do proxecto, e un 26% desenvólvense de maneira adecuada. Cando un proxecto fracasa, poucas veces é debido a erros técnicos; a principal causa de erros e fracasos é a carencia dunha boa metodoloxía ou dun desenvolvemento axeitado. Desde os anos noventa as metodoloxías de desenvolvemento cobraron unha maior importancia nos proxectos. Normalmente, a área de especialización no estudo e desenvolvemento destas metodoloxías é a enxeñaría de software.
Entre outras, existen metodoloxías lineais, como o desenvolvemento en fervenza, en uve, ou en dentes de serra, onde unha fase comeza cando remata a anterior e onde non se regresa ao principio, ou modelos iterativos como os modelos en espiral ou a maior parte dos procesos áxiles, como scrum, a programación extrema, o lean, o Proceso Unificado Racional (RUP), e o desenvolvemento por aspectos (FDD). É habitual que para o desenvolvemento de software de tamaño medio os equipos humanos que participan apliquen as súas propias metodoloxías, que normalmente son un híbrido dos procesos anteriores e que ás veces se modifican para axeitarse a proxectos concretos con criterios propios.miniatura|Modelo de [[desenvolvemento en fervenza para a creación dun software.]] O proceso de desenvolvemento pode involucrar distintas persoas con diferentes papeis, desde o ámbito administrativo, pasando polo técnico e a xestión ou a comercialización. Pero de forma moi xeral podemos enumerar unha serie de etapas, que se poden resumir en:
Estas etapas poden mudar lixeiramente de nome, ser máis globais, ou máis concretas; agrupárense ou escindírense en etapas máis específicas.
Linguaxes e paradigmas
Hai moitas linguaxes de programación, como son o C, PHP, Perl, Python, Java, BASIC etc. que se poden utilizar para escribir programas. As ferramentas mínimas que se necesitan son un editor de texto e un compilador ou intérprete da linguaxe que se utilice.
Pódese crear software seguindo diferentes paradigmas, por exemplo a programación estruturada ou a programación orientada a obxectos
Software libre
miniatura|[[Firefox, un dos programas máis coñecidos de software libre.]] O software libre (en inglés free software) é o software que pode ser utilizado, estudado e modificado sen restricións, e que pode ser copiado e redistribuído ben nunha versión modificada ou sen modificar sen ningunha restrición, ou ben cunhas restricións mínimas para garantir que os futuros destinatarios tamén terán estes dereitos.
En xeral, pódese dicir que un programa é libre se permite catro liberdades definidas pola Free Software Foundation:
Como que este tipo de software pode redistribuírse libremente, en xeral pódese atopar gratuitamente en Internet, ou cun custo baixo se o adquirimos por medio doutros apoios (Cd-rom ou DVD por exemplo). Debido a iso, os modelos de negocio baseados en software libre normalmente baséanse a proporcionar servizos de valor engadido por exemplo apoio técnico, cursos de formación, personalización, integración, ou certificación.
Software propietario
O software propietario ou non libre é calquera software sometido a restricións na súa utilización, modificación privada, ou con restricións na copia e publicación de versións modificadas ou non modificadas. Normalmente o seu código fonte non está dispoñible, ou só baixo restricións. As restricións derivadas dos dereitos de autor, patentes, propiedade intelectual etc., do propietario aplícanse por medios legais pero ás veces tamén técnicos. Aínda que o código fonte poida facerse público, o software pode continuar sendo de propiedade se se manteñen as restricións antes mencionadas.
A Aluncía, Xustáns, Ponte Caldelas
A Aluncía é un lugar da parroquia de Xustáns, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 70 habitantes (36 homes e 34 mulleres).
Software
Software gratuíto
O software gratuíto ("freeware" en inglés) é un software que se distribúe sen ningún custo. Ás veces inclúese o código fonte, pero non é un requisito necesario. O software gratuíto adoita incluír unha licenza de uso, que permite que se redistribúa, pero con algunhas restricións como a prohibición de modificar a aplicación ou vendela, ou que só pode usarse para uso persoal, non comercial, académico etc. É habitual a utilización deste tipo de software para dar a coñecer un produto e poder conseguir usuarios dispostos a pagar por unha versión máis completa ou avanzada.
Software de proba
O software de proba ou shareware é un tipo de software que ten permiso de redistribución, pero que advirte a todo o mundo que o uso continuado da copia recibida implica o pago dunha licenza de uso.
Software descatalogado
O software descatalogado (abandonware) é un software que xa non se desenvolve nin se mantén polo titular dos seus dereitos (copyright). Habitualmente trátase de xogos ou programas sen funcións avanzadas que teñen máis de 5 anos de antigüidade e que poden ser descargados e utilizados.
Industria do software
miniatura|Software de navegación con GPS para móbiles co sistema operativo [[Android.]] A industria do software está constituída por unha gran variedade de empresas de software e programadores. O software pode ser unha industria moi rendible, Bill Gates, o fundador de Microsoft, foi a persoa máis rica do mundo en 2009 en gran parte grazas ás vendas de Microsoft Windows e Microsoft Office, dous produtos de software. O mesmo pasa con Larry Ellison, que obtén en gran parte as súas ganancias a través do seu software de base de datos denominado Oracle Database.
Ao longo do tempo a industria do software foise especializando cada vez máis e hai varios tipos de negocios. Atopamos campos como o do software de sistemas e infraestrutura, que inclúe os sistemas operativos, software intermediario (middleware) e bases de datos, e créano empresas como Microsoft, IBM, Sybase, EMC, Oracle ou VMware. O software empresarial que automatiza os procesos empresariais nas finanzas, a produción, a loxística, as vendas e a mercadotecnia fano empresas como Oracle Corporation, SAP AG, Sage ou Infor. O software de seguridade está feito por empresas como Symantec, Comodo, Trend Micro ou Kaspersky.
Varios fabricantes de software específico para a industria tamén se atopan entre as maiores compañías de software do mundo: SunGard fai software para bancos, BlackBoar fai software para as escolas, e empresas como Qualcomm ou Cybervision fan software para empresas de telecomunicacións. Outras empresas realizan contratos de programación para desenvolver un software único e a medida para unha empresa en particular, ou céntranse na configuración e personalización dos paquetes de grandes fabricantes como SAP ou Oracle.
Tamén hai organizacións sen ánimo de lucro que se dedican á creación de software, neste grupo inclúense a Free Software Foundation, GNU (GNU/Linux) ou a Fundación Mozilla (creadora do navegador Firefox entre outros populares produtos). Xunto a estas hai outras organizacións dedicadas á estandarización do software como a W3C ou a IETF que desenvolven e promoven estándares de software de forma que a maior parte do software poida interaccionar a través de estándares por exemplo XML, HTML, HTTP ou FTP.
A Parrugueira, Santaballa, Vilalba
A Parrugueira é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Reserva natural
As reservas naturais son, dentro do marco lexislativo español, espazos naturais que pretenden protexer a ecosistemas, comunidades ou outros elementos biolóxicos que por seren raros ou singulares son sensibles a se perder ou meritorios dunha alta protección.
Nas reservas naturais limítase a obtención de calquera recurso, ben material biolóxico ou xeolóxico. Só se permite a explotación daqueles recursos que non interfiran na protección das singularidades da reserva, ou nalgún caso de investigación ou formación educativa.
En Galiza é posible a declaración de microrreservas, ou espazos protexidos de reducida área, dentro das reservas, coa finalidade de conservar hábitats raros ou especies ameazadas. Esas microrreservas poden ter unha tempo determinado na para cumprir a súa función e ser revocadas posteriormente.
Lugares de Touro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Touro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Touro
Luis Puenzo
Luis Puenzo, nado en Buenos Aires o 19 de febreiro de 1946, é un director e guionista de cinema arxentino. Obtivo o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 1986 coa súa primeira longametraxe, La historia oficial, unha historia sobre os desaparecidos pola ditadura arxentina. Pouco prolífico, rodou menos de media ducia de filmes dende entón, incluíndo Gringo viejo, con Gregory Peck sobre unha novela do mexicano Carlos Fuentes, e La peste, con William Hurt e Robert Duvall adaptando a novela homónima de Albert Camus.
É membro fundador da Academia das Artes e Ciencias Cinematográficas da Arxentina e integrou como voceiro a súa primeira comisión directiva.
Desempéñase como Presidente do Instituto Nacional de Cinema e Artes Audiovisuais (INCAA).
Rosa dos ventos
Tamén pode ser un diagrama que representa a intensidade media do vento en diferentes sectores nos que está dividido o círculo do horizonte.
Madarnás, O Carballiño
San Tomé de Madarnás é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 119 habitantes (62 homes e 57 mulleres), tres menos ca en 2006.
A parroquia está situada ao norte do concello. Limita ao noroeste con Corneda (O Irixo), ao nordeste con Cangues (O Irixo), ao suroeste con Astureses (Boborás) e ao sur con Ponte Veiga) Está atravesada pola estrada OU-902 que une O Carballiño co Irixo e Lalín.
Viveiro
Viveiro é un concello e unha cidade, situada na provincia de Lugo, na comunidade autónoma de Galicia. Ao mesmo tempo, está situado dentro da comarca da Mariña Occidental. Nela tamén se atopa a sede do partido xudicial número 6 da provincia.
O seu termo municipal está situado na rexión costeira da Mariña, ocupando unha superficie de 109,3 km². Este territorio sitúase no val formado polo río Landro, que se estende polo sur dende os pedemontes da Serra do Xistral, e que desemboca ó norte na ría de Viveiro, que é unha das rías pertencentes á rexión das Rías Altas, que desembocan ó mar Cantábrico.
A fundación de Viveiro data da Idade de Ferro, como se pode ver nos numerosos sitios arqueolóxicos de asentamentos celtas. A partir dos séculos XII e XIII, Viveiro comezou a tomar especial relevancia, coa puxanza da vila medieval, da que hoxe aínda se conserva a súa zona vella.
Viveiro dispón dun variado catálogo patrimonial, no que destacan os seus monumentos históricos de tipo civil e relixioso, o seu patrimonio artístico-cultural e o seu patrimonio natural. Así mesmo, as súas diversas festividades de interese turístico atraen a numerosos visitantes a cidade, entre as que destacan a Semana Santa de Viveiro, a Rapa das Bestas de Candaoso e a Romaría do Naseiro, estando as tres consideradas como Festas de Interese Turístico Nacional.
Demografía
Con 15 932 habitantes, segundo o censo do IGE no 2014, Viveiro é o terceiro concello con máis poboación da provincia, por detrás de Lugo e de Monforte de Lemos. O mesmo tempo, é o termo municipal máis poboado da comarca, así como o centro de influencia dos concellos limítrofes. A poboación concéntrase en tres núcleos principais: Viveiro, Covas e Celeiro, aínda que o crecemento urbanístico tende a unificación dos tres núcleos.
Historia
Poboamento orixinario das primeiras tribos que habitaron a franxa noroeste, recibiu o nome de Zoela. Durante a romanización foi empregado como campamento romano e ao final estabeleceuse a actual vila de Vivarium. No medievo foi un centro comercial de mediano tamaño que exportaba liño, viño e laranxas aos mercados dos Países Baixos (liño) e Gran Bretaña (viño e laranxas). Experimentou certa relevancia na Idade Moderna, aínda que o seu desenvolvemento nesa altura foi escaso.
Viveiro é centro comercial e de lecer para a xente dos concellos limítrofes. Conta, ademais, cun importante porto pesqueiro situado na vila de Celeiro. Cun total de 90 buques censados, é un dos portos máis importantes de Galiza. Esta frota compóñena embarcacións de baixura-artesanal, cerco, arrastre de litoral, volanta e arrastre do Gran Sol. A especie máis importante tanto por volume como por facturación é a pescada.
Dende o 2004 o cronista oficial de Viveiro é Carlos Nuevo Cal.
Toponimia
O nome Viveiro procede do idioma latín, Vivarium. Dende un punto de vista etimolóxico, Vivarium significa un terreo onde se cultivan árbores e plantas ou un lugar onde se manteñen ou se crían dentro da auga peixes, moluscos e outros animais. Co paso dos séculos, este foise transformando en Vivario, Vivairo e Viveiro.
Non obstante, existen algúns historiadores, coma Boulet, que consideran que o nome Viveiro non procede do latín senón das linguas célticas, sendo unha composición das palabras Bi (montaña) e Ber (empinada), teoría esta que se reforza ó estar a localidade na saia de montañas empinadas.
Xentilicio
O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «», «» ou «».
Existen varias formas de referirse os habitantes de Viveiro. A forma vivariense é a forma culta, que procede do latín, Vivarium. A forma oficial é viveirense (no Dicionario da Real Academia Galega). E por último, existe unha terceira forma, viveirés.
Patrimonio
200px|miniatura|esquerda|[[Porta de Carlos V, desde a Ponte da Misericordia]] A Porta Maior, Porta de Carlos V ou Porta do Castelo, foi construída no ano 1548 para honrar o rei cando pasou por Viveiro. É de estilo plateresco e foi declarada Monumento Nacional en 1942. Unha inscrición sobre o arco indica que foi construída "Sendo correxedor o licenciado Canosa de Tordesillas"; cadanseu lado da porta ten os escudos da cidade e de Galicia; no corpo superior, un grande escudo do emperador Carlos I, co seu busto no frontón triangular. Dentro do arco, nunha furna, está a imaxe de San Roque, do século XVIII, que estivo na fachada da casa do Correxedor até 1867.
As outras dúas portas aínda existentes son a Porta do Valado, que conserva restos da primitiva muralla, e a Porta da Vila, en cuxo arco se garda unha imaxe de Cristo do século XVIII entre outras dúas da Virxe e San Xoán, do século XVI. A inscrición ERA MCCLV IN TEMPOR AF dá o ano 1217 como probábel para a súa construción.