cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Servidor
Sistemas operativos
Os sistemas operativos orientados a servidor teñen certos riscos, como a ausencia dun GUI (ou GUI opcional); a capacidade para seren configurados de novo (en hardware como en software) polo menos en certo grao sen pararen o sistema; sistemas avanzados que permiten facer copias de seguranza "on-line" de datos críticos en intervalos regulares e frecuentes; capacidade flexíbel e avanzada de conexión dunha rede; aplicacións (como demos no UNIX ou procesos en Windows) que fai da execución desatendida de programas máis fiábel; seguranza do sistema asine, con usuario avanzado, recursos, dados, e protección de memoria etcétera.
Como os requirimentos de servidores son nalgúns casos opostos ós requirimentos dos ordenadores de escritorio, é sumamente difícil deseñar un sistema operativo que manexe ben ambos os dispositivos. Porén, certas versións de Windows tamén son usadas sobre unha minoría de servidores; mais os sistemas operativos dominantes entre servidores seguen sendo versións de UNIX ou clons deste.
Aplicacións de servidor
As aplicacións de servidor están adaptadas ás tarefas realizadas por servidores, tal como as aplicacións de PC’s de escritorio ou mainframe están adaptadas a si mesmas.
A maior parte de aplicacións de servidor distínguense polo feito de que non mostran a información sobre unha pantalla e non esperan que o usuario introduza datos. En troques, estas aplicacións execútanse dentro do servidor e actúan só con ordenadores cliente sobre a rede á que o servidor esta conectado. Este tipo de aplicacións denomínanse demos na terminoloxía de UNIX, e servizos na terminoloxía de Windows.
As aplicacións de servidor normalmente comézanse a executar unha vez que o servidor é arrincado, e a partir de entón execútanse continuamente até que o servidor sexa parado. Un servidor polo xeral controla o mesmo xogo aplicacións en calquera momento, xa que non hai forma de predicir cando un servizo dado podería ser solicitado por un ordenador de cliente. Algunhas aplicacións nalgúns sistemas de servidor inícianse cando unha petición dun cliente é recibida, e é parada cando a petición foi satisfeita.
Xinzo da Costa, Vilardecás, Maceda
Patrimonio
Xinzo da Costa ten un paseo fluvial, algúns muíños de fariña, unha capela e unha antiga escola onde se fan as reunións.
Servidor
Servidores sobre a Internet
Entre moitos servizos proporcionados por servidores de Internet son: a Web, correo electrónico, transferencia de arquivos, mensaxería instantánea, outros de son e de vídeo e outros moitos. Cada acción realizada por un usuario de Internet ordinario require unha ou máis interaccións cun ou máis servidores.
Segunda viaxe do Beagle
Descubrimento de fósiles
En Montevideo en novembro o correo que chegara de casa incluía unha copia do segundo volume de Principles of Geology de Charles Lyell, unha refutación do lamarckismo na cal non había antepasados compartidos por diferentes especies ou un progreso global que concordase co cambio xeolóxico gradual, senón un ciclo continuo no cal as especies aparecían misteriosamente, moi adaptados aos seus "centros de creación", e despois extinguíanse cando o ambiente cambiaba desvantaxosamente.
Xinzo da Costa, Vilardecás, Maceda
Patrimonio
No entroido o traxe típico e o do felo que xurdiu entre os pobos da zona, e cando van polos pobos a xente dálles pinchos nas casas.
Segunda viaxe do Beagle
Terra do Fogo
miniatura|O seu encontro cos nativos de [[Terra do Fogo na súa viaxe do Beagle fixo a Darwin crer que a civilización evolucionara co tempo desde un estado máis primitivo.]]
Chegaron a Terra do Fogo o 18 de decembro de 1832 e Darwin sorprendeuse do que percibiu como gran salvaxismo dos naivos yaghan, en forte contraste co comportamento "civilizado" dos tres fueguinos que volveron como misioneiros (aos que se lles dera o nome de York Minster, Fuegia Basket e Jemmy Button). Describiu o primeiro encontro con nativos fueguinos como "sen excepción o espectáculo máis curioso e interesante que teña contemplado: non podía crer o grande que era a diferenza entre os homes salvaxes e os civilizados: é maior que entre un animal domesticado e un salvaxe, posto que no home hai un maior poder de mellorar." En contraste, dixo de Jemmy que "me parecía aínda marabilloso, cando pensaba en todas as súas moitas boas cualidades, que tivese sido da mesma raza e sen dúbida compartido o mesmo carácter, que os salvaxes miserables degradados que atopamos primeiro aquí". Catro décadas despois, el lembraba estas impresións en The Descent of Man para apoiar o seu argumento de que os humanos desdendían dunha "forma inferior", e a sociedade civilizada orixinárase gradualmente desde un estado primitivo. Lembraba o moito que os fueguinos a bordo do Beagle "se semellaban a nós en disposición e na maioría das nosas facultades mentais." )
Na illa de "Buttons Land" o 23 de xaneiro de 1833 fundaron unha misión, con cabanas, xardíns, mobles e louza, pero cando regresaron nove días despois as posesións foran squeadas e repartidas equitativamente entre os nativos. Matthews renunciou, volvendo ao barco e deixando alí os tres fueguinos civilizados para que continuasen os traballos misioneiros. O Beagle seguiu ata as illas Falkland ou Malvinas, chegando xusto despois da restauración do mandato británico (eran disputadas polas Provincias Unidas de Río da Prata). Darwin estudou as relacións das especies cos hábitats e encontrou fósiles antigos similares aos que atopara en Gales. Fitzroy trouxo unha goleta para axudar nos traballos topográficos, e volveron despois á Patagonia, onde este foi reparado, poñéndolle un novo fondo de cobre e renomeándoo como Adventure. Darwin era axudado por Syms Covington na conservación dos espécimes e a súa recolección foi tan exitosa que, co acordo de FitzRoy, tomou Covington como servente a tempo completo cun salario de 30 libras ao ano.
Gauchos, ñandús, fósiles e xeoloxía
Os dous barcos navegaron ata Río Negro na Arxentina e o 8 de agosto de 1833 Darwin pasou outra xornada en terra cos gauchos. O 12 de agosto coñeceu o xeneral Juan Manuel de Rosas, que estaba entón ao mando dunha expedición punitiva na súa campaña militar contra "indios" nativos, e obtivo del un pasaporte. Cando estaba cruzando as pampas os gauchos e indios faláronlle a Darwin dunha rara especie menor de ñandú, a Rhea pennata. Despois de pasar tres días en Bahía Blanca cansou de esperar polo Beagle e o 21 de agosto volveu visitar Punta Alta onde revisou a xeoloxía do lugar á luz dos seus novos coecementos, preguntándose se os ósos eran máis antigos que as cunchas. Tivo moito éxito na busca de ósos, e o 1 de setembro encontrou un esqueleto case completo cos ósos aínda na súa posición anatómica.
Partiron de novo e o 1 de outubro examinando os cantís do río Carcarañá encontrou "un enorme dente rillador" despois nun cantil do río Paraná viu "dous grandes grupos de ósos inmensos" que eran demasiado moles para recollelos pero un fragmento de dente identificouno como de mastodonte. A enfermidade retívoo en Santa Fe, e despois de ver a coiraza fosilizada dun enorme armadillo incrustada nunha rocha, quedou desconcertado ao atopar un dente de cabalo na mesma capa de rocha, xa que os cabalos foran introducidos no continente coa chegada dos europeos. Tomou un barco de río para baixar o río Paraná e chegar a Buenos Aires, pero quedou retido por unha revolución, xa que os rebeldes aliados a Rosas bloquearon a cidade. O pasaporte axudoulle nesa circunstancia e con Covington conseguiu escapar nun barco cargado de refuxiados. Reuniuse co Beagle en Montevideo.
Como os traballos topográficos estaban aínda en progreso Darwin partiu a outra viaxe de 400 km ao "galope" pola Banda Oriental para ver o río Uruguai e visitar a estancia do sr. Keen preto de Mercedes no Río Negro. O 25 de novembro "oíu de algúns ósos xigantes, que como de costume resultaron ser de Megatherium", pero só puido extraer uns poucos fragmentos rotos; despois ao día seguinte visitou unha casa próxima e mercou por uns dous xilins "unha cabeza de Megatherium que debeu de ser cando a atoparon case perfecta", aínda que desde entón os dentes romperan e a mandíbula inferior se perdera. O sr. Keen encargouse de embarcar o cranio río abaixo ata Bos Aires. En Las Piedras un crego mostroulle fósiles incluíndo unha cola con forma de maza que el debuxou e denominou "arma extraordinaria". As súas notas incluían unha páxina que mostraba a súa interpretación de que os cantís das ribeiras dos ríos expoñían dous estratos formados nun estuario interrompidos por un estrato formado debaixo do mar, o que indicaba que a terra se elevara e descendera.
miniatura|Ilustración do ñandú [[Rhea pennata (o ñandú de Darwin), publicada en 1841 na descrición de John Gould de aves recollidas na viaxe do Beagle.]] De volta a Montevideo, a Darwin presentáronlle Conrad Martens, o artista substituto traído a bordo do Beagle despois de que Augustus Earle o abandonase debido a problemas de saúde. Viaxaron ao sur, recalando en Puerto Deseado o 23 de decembro, e o seguinte día Darwin cazou un guanaco que lles serviu de carne para o Nadal. A inicios do novo ano, Martens cazou un ñandú, que se deleitaron comendo antes de que Darwin se decatase de que era o esquivo ñandú menor, e conservou os restos. O 9 de xaneiro de 1834, 180 km máis ao sur, alcanzaron Puerto San Julián e explorando a xeoloxía lcoal en cantís preto do porto, Darwin encontrou fósiles de fragmentos dunha columna vertebral e unha pata traseira "dalgún gran animal, que eu figureime que era un Mastodon". O 26 de xaneiro entraron no estreito de Magalláns e na baía Saint Gregory encontraron patagóns "xigantes" medio civilizados duns 1,8 m de altura, descritos por Darwin como "excelentes naturalistas prácticos". Un díxolle que os ñandús menores eran a única especie naquel lugar tan ao sur, mentres que os ñandús grandes habitaban máis ao norte, e as dúas especies encontrábanse arredor de Río Negro.
Despois de facer traballos topográficos en Terra do Fogo volveron o 5 de marzo de 1834 para visitar os misioneiros, pero encontraron as cabanas desertas. Despois aproximáronse a eles unhas canoas e viron que un dos nativos era Jemmy Button, que perdera as súas posesións e establecérase ao xeito dos nativos, tomando esposa. Darwin nunca vira "un cambio tan completo e penoso". Jemmy subiu a bordo e ceou usando os cubertos correctamente, falando inglés tan ben coma sempre, e despois aseguroulles que "non tiña o menor desexo de tornar a Inglaerra" e estaba "feliz e contento", deixándolles uns presentes de pel de londra e puntas de frecha antes de regresar á canoa para reunirse coa súa muller. Darwin escribira da súa primeira visita que "vendo tales homes, un a penas pode crer que son próximos situados no mesmo mundo. .... É un asunto común preguntarse que praceres da vida poden gozar algúns dos animais menos dotados? Canto máis razoable sería preguntarse isto con respecto a estes homes", xa que Jemmy se adaptara facilmente á civilización e despois escolleu volver aos seus modos primitivos. Isto formula complicadas preguntas; e facía tremer as ideas amparadoras de Charles Lyell, expresadas no volume 2 dos seus Principles of Geology, de que as razas humanas "mostraban só unha lixeira desviación do estándar común", e que a aceptación da transmutación significa renunciar á crenza humana "na alta xenealoxía da súa especie".
Nese período Darwin escribiu Reflection on reading my Geological notes, que era o primeiro dunha serie de ensaios incluídos nas súas notas. Especulou sobre as posibles causas de que a terra se elevase repetidamente, e sobre unha historia da vida na Patagonia como unha secuencia de especies nomeadas.
Volveron ás illas Falkland o 16 de marzo, xusto despois dun incidente no que gauchos e indios mataron varios membros do asentamento de Vernet, e axudaron a esmagar a revolta. Darwin deuse conta do inmenso número de organismos dependentes dos "bosques" de algas kelp. Recibiu información de Henslow de que o seu primeiro envío de espécimes chegara a Cambridge, e que os fósiles suramericanos foran moi aprezados polo experto William Clift, xa que correspondían a criaturas ata entón descoñecidas e a novas características do Megatherium, e foron mostradas por William Buckland e Clift aos mellores especialistas da ciencia británica, creándolle unha boa reputación a Darwin.
O Beagle navegou agora polo sur da Patagonia, e o 19 de abril unha expedición da que formaban parte FitzRoy e Darwin partiu a bordo de botes subindo tan lonxe como fose posible polo río Santa Cruz, e todos os participante fixeron quendas por equipos para arrastrar os botes río arriba. O río cortaba unha serie de elevacións e despois mesetas que formaban amplas chairas cubertas de cunchas e croios, e Darwin discutiu con FitzRoy a súa interpretación que estas terrazas foran ribeiras que se elevaran gradualmente de acordo coas teorías de Lyell. Víanse a distancia varios ñandús menores, pero eran demasiado esquivos para capturalos. A expedición achegouse aos Andes pero tivo que dar volta.
Darwin resumiu a súa especulación no seu ensaio sobre a Elevation of Patagonia. Aínda que era unha conxectura, desafiaba as ideas de Lyell. Darwin valeuse das medidas feitas polos oficiais do Beagle e as súas propias para propoñer que as chairas foran elevadas en sucesivas etapas por forzas que actuaban nunha ampla área, en vez de por accións a menor escala nun movemento continuo. Porén, apoiou Lyell ao encontrar probas que descartaban un diluvio repentino cando os procesos normais eran subitamente acelerados. As cunchas mariñas que encontraron moi terra adentro aínda conservavan as súas cores, o que indicaba que o proceso fora relativamente recente, e puido afectar á historia humana.
Costa oeste de Suramérica
miniatura|O [[Cerro La Campana, que Darwin ascendeu o 17 de agosto de 1834.]]
O Beagle e o Adventure topografaron agora o estreito de Magalláns antes de navegar ao norte rodeando a costa oeste, chegando á illa de Chiloé no húmido e boscoso arquipélago de Chiloé o 28 de xuño de 1834. Despois pasaron os seguintes seis meses facendo o levantamento da costa e das illas de máis ao sur. En Chiloé, Darwin encontrou fragmentos de lignito negro e madeira petrificada, e polo menos dous dos cales foron descubertos despois en 2011 pola British Geological Survey gardados baixo chave nas súas coleccións coa etiqueta "plantas fósiles non rexistradas". Unha preparación en portaobxectos poñía "Chiloe, C. Darwin Esq".
Chegron a Valparaíso o 23 de xullo. Despois de varios paseos pola área, Darwin obtivo cabalos e o 14 de agosto partiron cara á volcánica cordilleira dos Andes cunha compañía. Tres días despois pasaron un agradable día no cumio de Cerro La Campana. Darwin visitou unha mina de cobre e pasou cinco días gabeando polas montañas antes de dirixirse a Santiago de Chile. No seu camiño de volta, o 20 de setembro enfermou e tivo que pasar un mes en cama. É posible que contraese alí a enfermidade de Chagas, o que lle seguiu causando problemas de saúde ao seu regreso a Inglaterra, pero este diagnóstico dos síntomas é discutido. Soubo que o Almirantado reprendera FitzRoy por comprar o Adventure. FitzRoy tomouno mal, vendendo o barco e anunciando que regresaría a volver a comprobar o seu levantamento, entón dimitira do seu mando dubidando da súa cordura, pero os seus oficiais convencérono de retirar a súa dimisión e continuar. O artista Conrad Martens abandonou o barco e tomou unha pasaxe para Australia.
Despois de esperar por Darwin, o Beagle partiu o 11 de novembro para topografar o arquipélago de Chonos. Desde aquí viron a erupción do volcán Osorno nos Andes. Navegaron cara ao norte, e Darwin facíase preguntas sobre os fósiles que atopara. Os Mastodon (nome hoxe obsoleto) e Megatherium xigantes estaban extinguidos, pero non atopara signos xeolóxicos dunha "debacle diluvial" ou do cambio das circunstancias que, segundo a idea de Lyell, facían que as especies non estivesen xa adaptadas ao lugar onde foron creadas. Estaba de acordo coa idea de Lyell do "nacemento e morte gradual das especies", pero, a diferenza de Lyell, Darwin era remiso a crer nas ideas de Giovanni Battista Brocchi de que as especies extintas dalgún modo se fixeran vellas e extinguíranse.
miniatura|Concepción despois dun terremoto, debuxado polo lugartenente [[John Clements Wickham do Beagle.]] Chegaron ao porto de Valdivia o 8 de febreiro de 1835, e doce días máis tarde Darwin estaba en terra cando foi testemuña dun forte terremoto e regresou encontrando a cidade portuaria gravemente danada. Navegaron uns 320 km ao norte a Concepción, onde chegaron o 4 de marzo, atopando a cidade desolada polo mesmo terremoto, as súas réplicas e un tsunami, coa catedral tamén en ruínas. Darwin pecatouse dos horrores da morte e a destrución, e FitzRoy estableceu coidadosamente que os bancos de mexillóns estaban agora por riba do nivel da marea alta, o que era unha clara evidencia da elevación do terreo uns 2,7 m por causa do terremoto, o que foi confirmado un mes máis tarde. Experimentaran o proceso gradual da emerxencia dun continente do océano como indicara Lyell.
De volta en Valparaíso, Darwin partiu noutra expedición aos Andes e o 21 de marzo chegou á divisoria de augas continental a 4 000 m de altura: incluso aquí atopou cunchas mariñas fósiles ns rochas. Sentiu que aquela vista gloriosa "era como observar unha tormenta, ou oír na Orquestra completa un Coro do Mesías." Despois de ir a Mendoza volveron por un paso diferente e atoparon un bosque petrificado de árbores fosilizados, cristalizados nunha escarpa de arenito que lle mostrou que estiveran nunha praia do Pacífico cando se afundiu a terra, enterrándoos en area, que se comprimira formando rocha, e despois gradualmente foron elevados xunto co continente para acabar a 2 100 m de altura nas montañas. Regresando a Valparaíso coa metade dun cargamento de mula de espécimes escribiu ao seu pai sobre os seus descubrimentos, que se eran aceptados, serían cruciais para a teoría da formación do mundo. Despois doutra esgotadora expedición aos Andes mentres que o Beagle era reparado volveu ao barco e navegaron ata Lima, pero encontraron alí unha insurrección armada e tiveron que permanecer no barco. Alí estaba escribindo as súas notas cando se deu conta de que a idea de Lyell de que os atois de coral estaban nas beiras de volcáns extintos que se elevaban tiña menos sentido que considerar que os volcáns estaban afundíndose gradualmente para que así os arrecifes de coral arredor da illa se fosen construíndo por si mesmos preto do nivel do mar e acabasen converténdose no atol a medida que o volcán desaparecía debaixo. Esta era unha teoría que examinaría cando chegou máis adiante a tales tipos de illas.
Illas Galápagos
Unha semana despois da partida de Lima, o Beagle alcanzou as illas Galápagos o 15 de setembro de 1835. O seguinte día o capitán FitzRoy botou áncoras preto do sitio onde está a actual cidade de Puerto Baquerizo Moreno na illa de San Cristóbal (ou illa Chatham nos escritos de Darwin). No lugar agora coñecido como Cerro Tijeretas, Darwin pasou a súa primeira hora en terra nas illas Galápagos.
Darwin esperaba ansiosamente ver algunhas illas volcánicas de recente formación, e aproveitou todas as oportunidades para ir a terra mentres que o Beagle se movía metodicamente arredor das illas para cartografar a costa. Atopou rochas de lava volcánica negras rotas abrasándose á calor do forte sol, e fixo notas xeolóxicas detalladas das característricas incluíndo conos volcánicos como chemineas que lle lembraron as fundicións de ferro da industrial Staffordshire. Quedou decepcionado ao non atopar volcáns activos ou estratos que indicasen unha elevación como esperaba, aínda que un dos oficiais atopou cunchas de ostras rotas moi por riba do nivel do mar nunha das illas. As abondosas tartarugas xigantes das Galápagos parecéronlle case antediluvianas, e as grandes iguanas mariñas parecían "lagartos torpes moi repugnantes" ben adaptados ao seu hábitat; sinalou que alguén lles chamou "pillabáns da escuridade". Darwin aprendeu de Henslow a estudar a distribución xeográfica das especies, e especialmente de especies ligadas en illas oceánicas e nos continentes próximos, así que se esforzou en recoller plantas en flor. Encontrou matos de arbustos delgados "de penoso aspecto" moi comúns de só dez especies, e moi poucos insectos. As aves no tiñan extraordinariamente medo aos humanos, e na súa primeira nota de campo rexistrou que o mímido de San Cristóbal (Mimus melanotis) era similar aos que vira no continente.
miniatura|esquerda|Os diversos [[Mimus|mímidos das Galápagos que Darwin capturou eran semellantes ao mimido chileno Mimus thenka, pero diferentes de illa en illa.]]
O Beagle navegou á illa Floreana (ou illa Charles). Por casualidade foron recibidos polo inglés Nicolas Lawson, que actuaba como Gobernador das Galápagos para a República de Ecuador, que os acompañou á colonia penal. Dixéronlle que as tartarugas diferían na forma da súa coiraza de illa en illa, e Darwin anotou a afirmación de Lawson de que ao ver unha tartaruga podía "prononciarse con certeza sobre de que illa a trouxeran". Aínda que Darwin lembrou isto despois, non prestou moita atención nese momento. Porén, encontrou un paxaro mímido e anotou que "afortunadamente observei por casualidade" que difería do espécime da illa de San Cristóbal, así que de aí en adiante anotou onde se capturara cada mímido. Recolleu industriosamente todos os animais, plantas, insectos e réptiles, e especulou sobre poden descubrir "por futura comparación a que distrito ou 'centro de creación' deben ser asociados os seres organizados deste arquipélago." Neste estado os seus pensamentos reflectían o rexeitamento de Lyell da transmutación de especies.
Seguiu na illa Isabela, Galápagos (ou illa Albemarle), onde Darwin veu unha pequena columna de fume que saía dun volcán recentemente activo. O 1 de outubro desembarcou preto da Cova Tagus e explorou o cráter Beagle. Alí viu as súas primeiras iguanas de terra de Galápagos. Os pozos de auga eran decepcionantemente inadecuados para beber, pero atraían bandadas de pequenos paxaros e Darwin fixo a súa única nota sobre os pimpíns das illas e non se preocupou de etiquetalos por illas. Capturou unha terceira especie de mímido.
Despois de pasar polo norte da illa Pinta (ou illa Abingdon), illa Genovesa (ou illa Tower) e illa Marchena (ou illa Bindloe), Darwin foi desembarcado na illa de Santiago, Galápagos (ou illa James) durante nove días xunto co cirurxián Benjamin Bynoe e os seus serventes, e recolleu afanosamente toda sorte de espécimes mentres que o Beagle regresou á illa de San Cristóbal para cargar auga doce.
Despois de facer máis traballos topográficos, o Beagle partiu en dirección a Tahití o 20 de outubro de 1835. Darwin escribiu as súas notas, e para a súa gran sorpresa encontrou que todos os mímidos capturados nas illas Floreana, Isabela, Santiago e San Cristóbal eran diferentes de illa en illa. Escribiu: "Esta ave que está tan estreitamente asociadas á Thenca de Chile (Callandra de B. Ayres) é singular por existir como variedades ou distintas especies nas diferentes illas. Teño catro espécimes doutras tantas illas. Estas se verá que son de 2 ou 3 variedades. Cada variedade é constante na súa propia illa...".
De Tahití a Australia
Navegaron polo Pacífico, ceando as tartarugas das Galápagos que cargaran na bodega, e pasaron o atol de Puka-Puka (illa Honden) o 9 de novembro. Pasaron polo arquipélago das Tuamotus, das que Darwin salientou que tiñan unha "aparencia pouco interesante; unha longa e brillante praia branca cuberta cunha liña baixa brillante de vexetación verde." Ao chegaren a Tahití o 15 de novembro en seguida encontrou interese na vizosa vexetación e os nativos intelixentes amables que mostraban os beneficios da Cristiandade, refutando as alegacións que lera sobre misioneiros tiránicos que anulaban as culturas indíxenas.
O 19 de decembro chegaron a Nova Zelandia, onde Darwin pensou que os tatuados māoris eran salvaxes cun carácter dunha orde moi inferior á dos tahitianos, e anotou que eles e as súas casas eran "noxentamente sucias e ofensivas". El viu que os misioneiros trouxeran melloras no carácter e novas prácticas agrícolas como unha exemplar "granxa inglesa" empregando nativos. Richard Matthews foi deixado aquí co seu irmán máis vello, Joseph Matthews, que era misioneiro en Kaitaia. Darwin e FitzRoy estaban de acordo en que os misioneiros estiveran inxustamente mal presentados en panfletos, especialmente nun escrito polo artista Augustus Earle, que el deixara no barco. Darwin tamén coñeceu moitos residentes ingleses na maioría dun carácter desprezable, incluíndo convitos fuxidos de Nova Gales do Sur. O 30 de decembro deixaron con alegría Nova Zelandia.
A primeira vista de Australia o 12 de xaneiro de 1836 lembroulle a Patagonia, pero o interior era mellor e axiña se encheron de admiración na animada cidade de Sydney. Nunha viaxe ao interior atopou un grupo de aborixes que parecían "de bo humor e agradables e parecían estar moi lonxe de ser seres completamente degradados como xeralmente se representaban". Fixéronlle unha mostra de lanzamento de lanza por un xilin, e reflectiu tristemente sobre o rápido que estaba diminuíndo o seu número. Nunha gran granxa de ovellas uniuse a unha partida e colleu o seu primeiro marsupial, un Potoridae (rata canguro). Reflexionando sobre os estraños animais do país pensou que un non crente "poderia exclamar 'Seguramene dous Creadores distintos deberon estar traballando; os seus obxectos, porén, foron o mesmo e certamente o final en cada caso é completo'," porén, unha formiga león que estaba vendo era moi similar ao seu equivalente europeo. Esa tarde viu incluso o estraño ornitorrinco e deuse conta de que o seu peteiro era brando, a diferenza dos espécimes conservados que el vira. As historias aborixes de que poñían ovos só eran cridas por uns poucos europeos.
O Beagle visitou Hobart en Tasmania, onde Darwin quedou impresionado pola agradable alta sociedade dos colonos, pero anotou que na illa os "aborixes negros foron todos trasladados e mantidos (en realidade como prisioneiros) nun promontorio, cuxo istmo está vixiado. Eu creo que non era posible evitar este paso cruel; aínda que sen dúbida a mala conduta dos brancos levou primeiro á necesidade." Despois navegaron polo estreito de King George no suroeste de Australia, un deprimente asentamento que despois foi substituído pola colonia do río Swan. Darwin quedou impresionado pola "boa disposición dos aborixes negros... Aínda que son verdadeiros salvaxes, é imposible non sentir unha inclinación a que che gusten eses homes tan tranquilos e bos." Proporcionáronlles arroz cocido para unha festa de baile "Corrobery" aborixe realizada polos homes de dúas tribos para gran pracer de mulleres e nenos, unha "escena bárbara moi ruda" na cal todos parecían moi animados, "movéndose todos en espantosa harmonía" e "perfectamente ao seu gusto". A partida do Beagle nunha tormenta foi atrasada porque o barco quedou varado. Foi refrotado e continuou o seu camiño.
As illas Cocos e o Índico
As instrucións que recibiu FitzRoy do Almirantado ordenaban facer un detallado estudo xeolóxico dun atol de coral circular para investigar como se orixinaban os arrecifes de coral, e especialmente discernir se se orixinaban do fondo do mar ou de cumes de volcáns extintos, e os efectos das mareas medidos con aparellos especialmente construídos. Elixiu as illas Cocos (ou Keeling) do océano Índico, e en canto chegaron a elas o 1 de abril toda a tripulación se puxo a traballar. Darwin encontrou alí unha economía baseada nos cocos, que servía tanto ao pequeno asentamento coma á vida silvestre. Había unha variedade limitada de plantas nativas e ningunha ave terrestre, pero os cangrexos ermitáns estaban por todas partes en grandes cantidades. As lagoas estaban ateigadas dunha rica variedade de invertebrados e peixes, e examinou a estrutura do atol á luz da teoría que desenvolvera en Lima, pola que os arrecifes que circundaban as illas convertíanse en atols a medida que a illa se afundía. Esta idea foi apoiada polas numerosas sondaxes que FitzRoy fixera, que mostraban unha pendente abrupta por fóra do arrecife sen corais vivos a partir dos 10–15 m de profundidade.
Atavesaron o Índico e ao chegaren a Mauricio o 29 de abril de 1836, Darwin quedou impresionado pola civilizada prosperidade da antiga colonia francesa que pasara a poder británico. Percorreu a illa examinando as súas montañas volcánicas e arrecifes de coral costeiros. O topógrafo xeral capitán Lloyd levouno montando no único elefante da illa a ver unha chaira coralina elevada. Naqueles días FitzRoy estaba escribindo a súa Narrative oficial das viaxes do Beagle, e despois de ler o diario de Darwin propúxolle incorporalo ao relato, unha suxestión que Darwin discutiu epistolarmente coa súa familia.
O Beagle chegou ao Cabo de Boa Esperanza o 31 de maio. En Cidade do Cabo Darwin recibiu unha carta datada o 29 de decembro da súa irmá Carolina onde lle dicía que a súa fama estaba estendéndose. O 18 de novembro de 1835 Sedgwick leu os extractos das notas xeolóxicas de Darwin á Sociedade Xeolóxica de Londres, e destas informárase na revista The Athenæum o 21 de novembro. O 25 de decembro o seu pai recibiu unha carta de Henslow que dicía que Darwin sería un dos primeiros naturalistas do seu tempo, e adxuntou algunhas copias dun libro de extractos das cartas de Darwin sobre xeoloxía de Suramérica, que foran impresas para unha distribución privada. O seu pai "non se moveu da súa cadeira ata que leu ata a última palabra do teu libro e estaba moi contento; gustoulle moito a forma simple e clara con que ti dabas a túa información". Darwin estaba horrorizado con que as súas descoidadas palabras do diario estivesen impresas, pero dixo (en castelán) No hay remedio (non hai remedio). Explorou a xeoloxía da área, chegando a conclusións sobre a formación de lousas e as inxeccións de vetas de granito en forma líquida, que diferían das ideas de Lyell e de Sedgwick. O zoólogo Andrew Smith mostroulle certas formacións, e despois discutiu sobre os grandes animais que viven en zonas de vexetación escasa, mostrando que a ausencia dunha vexetación vizosa non explicaba extinción de criaturas xigantes en Suramérica.
O 15 de xuño Darwin e FitzRoy visitaron o famoso astrónomo sir John Herschel, que estaba en Cidade do Cabo. No seu diario Darwin denominou esta visita "o máis memorable evento que, durante un longo período de tempo, eu tivese a fortuna de gozar." O seu entusiasmo pola ciencia fora estimulado en Cambridge ao ler o libro de Herschel sobre filosofía da ciencia, que guiou as súas teorizacións durante a viaxe. As súas discusións non están rexistradas, pero uns poucos meses antes, o 20 de febreiro de 1836, Herschel escribira a Lyell loando os seus Principles of Geology como un libro que causaría "unha total revolución na [súa] materia, ao alterar enteiramente o punto de vista desde o cal debía a partir de entón ser contemplada." e abriría unha vía para a simple especulación sobre "ese misterio de misterios, a substitución de especies extintas por outras." O propio Herschel pensaba que a extinción catastrófica e renovación era "unha concepción inadecuada do Creador", e por analoxía con outras causas intermedias "a orixe de novas especies, podía incluso chegar a ser coñecida, encontraríase que é natural en contraste cun proceso milagroso".
En Cidade do Cabo os misioneiros eran acusados de causar tensión racial e ser especuladores económicos, e despois de que o Beagle se fixo ao mar o 18 de xuño FitzRoy escribiu unha carta aberta ao South African Christian Recorder evanxélico sobre o Estado moral de Tahití incorporando extractos do seu diario e do de Darwin para defender a reputación dos misioneiros. Este déuselle a un barco que pasaba que o levou a Cidade do Cabo converténdose na primeira obra de FitzRoy (e Darwin) que foi publicada.
Travesía do Atlántico e regreso a casa
Navegando polo Atlántico sur, o 8 de xullo fixeron escala na illa de Santa Helena durante seis días. Darwin aloxouse preto da tumba de Napoleón, e cando escribiu a Henslow pedindo ser proposto para a Sociedade Xeolóxica de Londres, mencionoulle as súas sospeitas de "que a diferenza da maioría das illas volcánicas a súa estrutura é bastante complicada. Parece estraño que este pequeno centro dunha distinta creación debería, como se afirma, levar signos dunha recente elevación." Vagou cun guía pola illa, anotando os seus complexos estratos inclinados que mostraban liñas de falla entrelazadas con diques volcánicos. Examinou os leitos de rocha no alto dos montes que foran considerados de cunchas mariñas, o que mostraría que Santa Helena se elevara do océano en tempos recentes, pero Darwin identificounos como cunchas de especies extintas terrestres. Anotou que os bosques foran destruídos polas cabras e porcos que se fixeran silvestres desde que foran introducidos en 1502, e a vexetación nativa só dominaba nas altas cristas montañosas abruptas, sendo substituída no resto dos lugares por especies importadas.
Durante a súa estadía na illa Darwin tiña un acusado interese na bioxeografía da illa, e a súa descrición de Santa Helena como un "pequeno centro de creación" no seu diario xeolóxico reflicte a especulación de Charles Lyell no volume 2 de Principles of Geology de que a illa actuaría como un "foco de forza creativa". Posteriormente recordou a súa crenza na fixeza das especies, pero "ata onde podo lembrar, ocasionalmente rondaban a miña mente dúbidas ocasionais". Cando organizaba as súas Ornithological Notes entre mediados de xuñon e agosto, Darwin ampliou as súas notas iniciais sobre o mímido das Galápagos Mimus thenca:
O termo "minaría" inserido no texto en vez de "minan" foi engadido despois de escribir o que agora se considera a primeira expresión destas dúbidas sobre que as especies son inmutables, o que o levou a convencerse da transmutación das especies e, por tanto, da evolución. Opoñéndose á transmutación, Lyell propuxo que as variedades se orixinan debido aos cambios no ambiente, pero estas variedades viviron en condicións similares aínda que cada unha na súa propia illa. Darwin acababa de revisar inconsistencias similares en xéneros de aves do continente como Pteroptochos. Aínda que as súas sospeitas sobre o raposo das illas Falkland puideron non ter fundamento, as diferenzas na tartaruga das Galápagos entre illas foron lembradas, e posteriormente escribiu que quedou grandemente impresionado desde marzo de 1836 polo carácter dos fósiles de Suramérica e das especies do arquipélago das Galápagos, anotando que "Estes feitos orixinan (especialmente máis tarde) todos os meus puntos de vista".
O Beagle recalou na illa de Ascensión o 19 de xullo de 1836, e Darwin quedou encantado de recibir cartas das súas irmás con noticias de que Sedgwick escribira o seguinte: "Está facéndoo admirablemente ben en Suramérica e xa enviou a casa unha colección digna de toda alabanza. Foi a mellor cousa do mundo para el que partise en viaxe de descubrimento. Había certo risco de que se convertese nun home folgazán: pero o seu carácter quedará agora consolidado, e se Deus lle dá unha longa vida, terá unha gran sona entre os naturalistas de Europa." Darwin máis tarde lembrou como "gabeei por montañas... cun paso lixeiro e fixen resoar as rochas volcánicas baixo o meu martelo xeolóxico!." Estaba de acordo co dito atribuído ao pobo de Santa Helena que "Sabemos que vivimos nunha rocha, pero o pobre pobo de Ascension vive sobre cinzas", e anotou o coidado que tiñan para manter as "casas, xardíns e campos situados preto do cumio da montaña central". (Na década de 1840 Darwin traballou con Hooker, que propuxo en 1847 que a Mariña Real británica importase especies de árbores, un proxecto que empezou en 1850, o cal levou á creación dun bosque nubrado artificial. )
O 23 de xullo levaron áncoras outra vez, anceiando chegar a casa, pero FitzRoy quería asegurar a exactitude das medidas de lonxitude e así dirixiu o barco á outra beira do Atlántico regresando a Baía no Brasil para volver a comprobar as lecturas. Darwin estaba contento de ver as belezas da selva por última vez, pero agora comparou "a maxestosa mangueira cos castiñeiros de Indias de Inglaterra." A viaxe de retorno foi atrasada outros 11 días porque o tempo forzou o Beagle a refuxiarse na costa de Pernambuco, onde Darwin examinou rochas buscando signos de elevación, e anotou os "mangleirais como herbas de rango" e investigou os invertebrados mariños en varias profundidades dos bancos de area. O Beagle partiu de volta a casa o 17 de agosto. Despois dunha travesía bastante tormentosa incluíndo unha parada nos Azores para cargar subministracións, o Beagle acabou finalmente a súa singradura en Falmouth, Cornwall, Inglaterra o 2 de outubro de 1836. Agora unha placa conmemora o seu punto de arribada en Falmouth, Cornwall.
De novo en casa
miniatura|250px|En 1837 o [[HMS Beagle|HMS Beagle partiu para un exame cartográfico de Australia, mostrado aquí nunha acuarela de 1841 de Owen Stanley.]] Despois do seu regreso, Darwin colleu rapidamente un coche a casa, chegando tarde de noite o 4 de outubro de 1836 a The Mount House, a casa familiar de Shrewsbury, Shropshire. Darwin segundo consta foise directamente a cama e saudou a súa familia pola mañá no almorzo. Despois de estar dez días poñéndose ao día coa familia foise a Cambridge e buscou o consello de Henslow para organizar a descrición e catalogación das súas coleccións.
O pai de Darwin deulle unha asignación que lle permitía deixar de lado outras carreiras, e como celebridade científica cunha reputación establecida polos seus fósiles e a publicación de Henslow das súas cartas sobre xeoloxía de Suramérica, percorreu as institucións sociais de Londres. Nesa época formaba parte do "establishment científico", colaborando con naturalistas expertos para describir os seus espécimes, e traballando sobre as ideas que estivo desenvolvendo durante a viaxe. Charles Lyell deulle un entusiasta apoio. En decembro de 1836, Darwin deu unha conferencia na Sociedade Filosófica de Cambridge. Escribiu un artigo probando que Chile, e o continente Suramericano, estaban elevándose lentamente, que el leu na Sociedade Xeolóxica de Londres o 4 de xaneiro de 1837.
Darwin pensou en publicar o seu diario mesturado co relato de FitzRoy, pero os seus parentes, incluídos Emma e Hensleigh Wedgwood, instárono a que o publicase por separado. O 30 de decembro a cuestión quedou decidida por FitzRoy seguindo o consello de William Broderip de que o diario de Darwin fose o terceiro volume da Narrative. Darwin púxose a traballar en reorganizar e recortar o seu diario, e incorporar material científico das súas notas. Completou o seu Journal and Remarks (agora coñecido normalmente como The Voyage of the Beagle) en agosto de 1837, pero FitzRoy foi máis lento e os tres volmes foron publicados en agosto de 1839.
Syms Covington permaneceu con Darwin como o seu servente, despois o 25 de febreiro de 1839 (pouco despois da voda de Darwin) Covington despediuse amistosamente e migrou a Australia.
Publicacións expertas sobre as coleccións de Darwin
Darwin mostrou unha grande habilidade como coleccionista e fíxoo o mellor que puido cos libros de referencia que tiña no barco. Era agora o campo de recoñecidos especialistas expertos o establecer que espécimes eran descoñecidos, e facer as súas consideradas decisións taxonómicas definindo e nomeando novas especies.
Fósiles
Richard Owen tiña grande experiencia en anatomía comparada e os seus xuízos profesionais revelaban unha sucesión de especies similares nun mesmo lugar, dándolle pistas a Darwin do que posteriormente lembraría como eixe central da súa nova visión. Owen coñeceu Darwin o 29 de outubro de 1836 e rapidamente fíxose cargo da tarefa de describir estes novos fósiles. Daquela os únicos mamíferos fósiles suramericanos completamente descritos eran tres especies de Mastodon e o xigantesco Megatherium. O 9 de novembro Darwin escribiu á súa irmá que "algúns deles están converténdose en grandes tesouros." O esqueleto case completo de Punta Alta estaba aparentemente moi emparentado cos osos formigueiros, pero era dun tamaño extraordinario similar ao dun cabalo pequeno. A gran cabeza de rinoceronte comprada por dous xilins preto de Mercedes non era un megaterio, senón "ata onde podo adiviñar, debeu de ser un animal rillador. Concibir unha rata ou unha lebre dese tamaño... Que famosos gatos debería haber naqueles tempos!" Nos seguintes anos Owen publicou descricións dos fósiles máis importantes, nomeando varios como novas especies.
miniatura|Un esqueleto de [[Scelidotherium en París.]]
Os fósiles de Punta Alta incluían unha cabeza case perfecta e tres fragmentos de cabezas de Megatherium cuvierii, a mandíbula dunha especie relacionada que Owen denominou Mylodon darwinii, e as mandíbulas de Megalonyx jeffersonii. O esqueleto case completo foi nomeado como Scelidotherium por Owen, que encontrou que tiña os ósos case nas posicións relativas correctas. No lugar próximo dos estratos de Monte Hermoso os numerosos roedores atopados incñuían especies ligadas ao Ctenomys brasiliensis e o Hydrochoerus hydrochaeris (capibara).
Owen decidiu que os fósiles con armadura ósea de placas poligonais encontrados en varias localizacións non eran de Megatherium como implicaban as descricións de Cuvier, senón dun armadillo xigante como Darwin por un momento tamén pensara. Owen encontrou unha descrición dun espécime anterior non nomeado que el denominou Glyptodon clavipes en 1839. O descubrimento de Darwin de Punta Alta, unha grande superficie duns 0,91 por 0,61 m dobrada cos ósos das dedas aínda dentro da armadura dobrada, foi identificado como un gliptodonte lixeiramente máis pequeno denominado Hoplophorus por Lund ese mesmo ano.
O enorme cranio atopado preto de Mercedes foi nomeado como Toxodon por Owen, que mostrou que o "enorme dente rillador" dos cantís do río Carcarañá era un molar desta especie. Os achados de preto de Mercedes tamén incluían un gran fragmento de armadura de Glyptodon e unha cabeza que Owen identificou inicialmente como un Glossotherium, pero despois decidiu que era un Mylodon. Owen atopou fragmentos da mandíbula e un dente doutro Toxodon no conxunto de fósiles traídos de Punta Alta.
Os fósiles da zona de Santa Fe incluían o dente de cabalo, que desconcertara a Darwin, xa que anteriormente se pensaba que os cabalos chegaran ás Américas no século XVI levados polo home, ao lado dun dente de Toxodon e un dente de Mastodon andium (agora Cuvieronius hyodon). Owen confirmou que o dente de cabalo era unha especie equina extinguida suramericana que nomeou como Equus curvidens, e a súa idade foi confirmada por un dente de cabalo corroído atopado entre os fósiles de Punta Alta. Este descubrimento foi despois explicado como parte da evolución do cabalo, que evolucionara en América, onde despois se extinguira e só sobrevivira no Vello Mundo.
Os ósos de Mastodon "moles como o queixo" do río Paraná foron identificados como dous esqueletos xigantescos de Mastodon andium, e identificáronse tamén dentes de mastodonte procedentes da zona de Santa Fe e do río Carcarañá. Os fragmentos de columna vertebral e unha pata traseira de Puerto San Julián, que Darwin pensara procedían "dalgún grande animal, supoño que un Mastodon" presentáronlle a Owen dificultades, xa que a criatura que el denominou Macrauchenia parecía ser un "xigantesco e moi extraordinario paquidermo", ligado ao Palaeotherium, pero con afinidades coa llama e o camelo. Os fósiles de Punta Alta comprendían un dente de paquidermo que se pensaba que probablemente era de Macrauchenia.
Love Me Do
«Love Me Do» é a primeira canción gravada polo grupo británico dos Beatles composta por John Lennon e Paul McCartney, principalmente por este último entre 1958 e 1959. A canción foi lanzada como sinxelo no Reino Unido, na súa primeira versión, o 5 de outubro de 1962, con «P.S. I Love You» ocupando a cara B do disco e figura no primeiro álbum de The Beatles, Please Please Me, comercializado o 22 de marzo de 1963. Alcanzou o n.º 17 nunha das listas británicas, sendo relanzado, xa na súa segunda versión, en 1982, alcanzando nesta ocasión o n.º 4. En Estados Unidos, que desde o principio editouse na súa segunda versión, o sinxelo foi n.º 1 en 1964.
Composición e gravación
A canción comezaba cun harmónico de blues tocado por John Lennon, agregándose Lennon e McCartney coas voces principais simultaneamente (George Harrison interveu na harmonía vocal); malia que era Lennon o que tiña que cantar o só do título da canción, finalmente decidiuse que o interpretase McCartney, xa que Lennon tiña que utilizar a harmónica cando regresaban os instrumentos no «do» de «love me doo».
«Love Me Do» foi gravada en varias ocasións con tres baterías diferentes:
Con todo, o primeiro sinxelo dos Beatles incluía a versión de «Love Me Do» con Ringo Starr á batería. Foi esta versión a que só puido alcanzar no Reino Unido o n.º 17 no Record Retailer, unha das catro principais listas musicais que había entón en Gran Bretaña. A versión con Andy White á batería non aparecería ata a edición do álbum Please Please Me en marzo de 1963, á vez que as sucesivas reediciones do sinxelo «Love Me Do» xa o facían coa versión que se incluíu no primeiro LP do grupo e a versión de Pete Best sería incluída na recompilación Anthology 1.
Persoal
Na versión gravada o 6 de xuño de 1962 e publicada en Anthology 1:
Na versión gravada o 4 de setembro de 1962 e publicada en sinxelo o 5 de outubro de 1962:
Outras versións
"Love Me Do" foi regravada por outros artistas entre eles: Sandie Shaw en 1969, Ringo Starr no álbum solo de 1998 Vertical Man, Emmerson Nogueira en 2004 e David Bowie cantouna na xira de Ziggy Stardust.