cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segunda división española 2002/03
Clasificación
<FONT color="red">1</FONT> ''O Compostela foi descendido á Segunda División B por impagos. Así, o Leganés foi readmitido en Segunda División.''
<FONT color="red">2</FONT> ''O Oviedo foi descendido á Terceira División por impagos.
Tupolev Tu-70
Deseño e desenvolvemento
Para acelerar a construción do prototipo usáronse varios compoñentes de dous B-29. Entre estes atopábanse os paneis exteriores das ás, as cubertas dos motores, os flaps, o tren de aterraxe, a montaxe de cola e parte do equipamento interno. A sección central da á redeseñouse, ampliándose a envergadura. A fuselaxe presurizada era completamente nova e cambiou a posición das ás, pasando dunha á media a uha baixa. O parabrisas da cabina de mando cambiouse por unha configuración "escalonada" máis convencional. Propuxéronse tres esquemas distintos para a configuración da cabina, unha versión VIP para o goberno, un modelo con varias clases para 40-48 pasaxeiros, e unha configuración pura de pasaxe con 72 asentos.
O avión enviouse ao Instituto de Investigación Científica da Forza Aérea para ser avaliado como transporte militar en decembro de 1951. Despois usouse para distintas probas antes de ser desguazado en 1954. O seu deseño modificouse para servir como tranporte militar como o Tupolev Tu-75, pero non chegou a ser fabricado.
O Carral, Goiriz, Vilalba
O Carral é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres).
Clima mediterráneo
miniatura|dereita|300px|Áreas con clima mediterráneo. As rexións de clima mediterráneo combinan veráns quentes e secos con invernos fríos e pouco chuviosos. Como o propio nome indica, este tipo de clima é o típico da zona do mar Mediterráneo.
O clima mediterráneo é quente e seco no verán e é moderado e húmido no inverno. As precipitacións ocorren sobre todo durante 2 a 4 meses, no inverno, sendo raras no resto do ano.
Nas rexións situadas a rentes do mar Mediterráneo os veráns son menos secos que os das outras rexións deste clima.
Flora
A vexetación, na súa forma orixinal, caracterizábase sobre todo por árbores; debido á intervención humana e problemas ambientais, as árbores foron sendo substituídas por arbustos, especialmente arbustos esclerófitos, aparecendo herbas aromáticas, gramíneas e, por suposto, árbores.
Esta vexetación é predominante, de folla persistente e presenta follas espesas e pequenas, o que axuda a reducir as perdas de auga por transpiración. Algunhas plantas poden tamén ter espiños, o que as protexe de seren comidas polos animais.
Jânio Quadros
Jânio da Silva Quadros, nado en Campo Grande (Mato Groso do Sur) o 25 de xaneiro de 1917 e finado en São Paulo o 16 de febreiro de 1992, foi un político, vixésimo segundo presidente do Brasil, entre o 31 de xaneiro de 1961 e 25 de agosto de 1961 - data en que renunciou, alegando que "forzas terribles" o obrigaban a este acto. En 1985 foi elixido alcalde de São Paulo polo PTB. Foi o único sur-matogrossense presidente do Brasil.
Clima mediterráneo
Flora
As árbores son, normalmente, de pequeno porte. Posúen cascas gordas e duras e grandes ramificacións. Predominan os carballos: carballo, carballo negral, sobreiras, carrascos e aciñeiras. Outra árbore moi común na área mediterránea é a oliveira. Nalgunhas rexións aparecen aínda piñeiros (como o piñeiro manso) e o acivro.
Jânio Quadros
Traxectoria
Jânio chegou á presidencia da República de forma moi veloz. En São Paulo, exerceu sucesivamente os cargos de concelleiro, deputado, alcalde da capital e gobernador do estado. Tiña un estilo político exhibicionista, dramático e demagóxico. Conquistou gran parte do electorado prometendo combater a corrupción e usando unha expresión por el acuñada: varrer toda a sucidade da administración pública. Por iso o seu símbolo de campaña era unha vasoira.
Clima mediterráneo
Flora
Nas áreas con pouca precipitación, as plantas adaptáronse a condicións secas, sendo as súas follas pequenas e por veces, tan reducidas que semellan agullas, o que lles permite conservar a auga. Outras teñen as follas cubertas por unha película cerosa e noutras as follas reflicten a luz solar.
Algunhas plantas desenvolveron, mesmo, adaptacións que lles permiten resistir os lumes frecuentes que ocorren na estación seca: algunhas reprodúcense moi axiña a partir das raíces, despois de arder a parte aérea; noutras, a brea que reviste as piñas derrete durante o incendio permitindo que abran os froitos e se espallen as sementes; noutras incluso as sementes, que teñen condicións para vivir durante moito tempo, xermolan despois do lume.
Ucrainofilia
Ucrainofilia é o amor e/ou identificación á Ucraína e ucraínos; o seu contrario é Ucraínofobia. O termo é utilizado ante todo nun contexto político e cultural. "Ukrainofilia" é o termo utilizado para indicar opinións pro-ucraínas, normalmente en política e literatura. A Ucraínofilia estaba severamente perseguida polo goberno ruso. Por exemplo, os libros de lingua ucraína e teatro en ucraíno eran prohibidos.
A Ucraínofilia hoxe
Hai tamén casos individuais entre non-ucraínos, como o actor francés Gérard Depardieu, quen dixo que el estaba namorado da cultura ucraína e que consome unha cantidade considerable de tempo en Ucraína.
Acerbaixán
A poboación da nación caucásica de Acerbaixán ten unha actitude moi positiva cara á xente ucraína e a Ucraína independente, foi un dos primeiros países cos cales Acerbaixán establecía relacións despois da súa independencia.
Canadá
A actual Canadá ensinou moitas tendencias ucraínofilas, por exemplo, foi a primeira nación no mundo en recoñecer a independencia nacional de Ucraína.
Xeorxia
Durante o período da súa independencia moderna, a nación de Xeorxia tamén amosou bastante a ucraínofilia. O estudo da lingua ucraína e influencia de cultura ucraína aumentaba sumamente. O presidente xeorxiano Saakashvili aprendeu a lingua ucraína e fala ucraíno cando fala coas canles de noticias ucraínas. Isto é debido, en parte, a hostilidade rusa en aumento con Xeorxia (coa lingua xeorxiana e a súa poboación), e o aumento correspondente en sentimentos anti-rusos en Xeorxia e rexeitamento de cultura rusa e lingua.
Polonia
Algunhas nacións europeas son tamén bastante ucraínofilas hoxe en día. Un exemplo notable é Polonia, que é o aliado ucraíno máis próximo na UE. Polonia foi tamén un dos primeiros países no mundo en recoñecer a independencia nacional de Ucraína (sendo o primeiro Canadá).
Loxo de Abaixo, Boiro, Boiro
Loxo de Abaixo é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Os Fiaños, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
Os Fiaños é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Provincia de Mino
300px|miniatura|Antiga provincia de Mino Mino (美濃国, みののくに, Mino-no-kuni ou 美濃, みの) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte sur da prefectura de Gifu, historicamente na parte Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Hokuriku, na illa de Honshū.
Mino limitaba coas provincias de Echizen (越前), Ōmi (近江), Ise (伊勢), Owari (尾張), Mikawa (三河), Shinano (信濃) e Hida (飛騨).
Kosmogonías
Kosmogonías é o título do quinto disco de Berrogüetto, publicado o 26 de abril de 2010 e que ten a novidade de ser o primeiro no que a formación galega conta con Xabier Díaz como cantante.
Verxebán
O verxebán (Verbena officinalis) é unha herba perenne nativa do sueste de Europa. Tamén recibe o nome de orxabán, verbena e herba da cruz, entre outros. thumb|250px|Flores.
Kosmogonías
Composto por once cancións, Kosmogonías mantén o seu estilo tan persoal e definido por Berrogüetto dende os seus inicios. Innovadores dende o seu primeiro traballo, este último disco supón unha colección de sons orgánicos, un traballo delicado onde se plasma a alma de Berrogüetto a través da súa especial concepción musical. Xunto á súa acostumada sensibilidade, atopamos as colaboracións de escritores como Rosa Aneiros ou Manuel Rivas, quen cedeu un dos seus poemas como letra de Alalá da noite.
Verxebán
Descrición
É unha planta herbácea perenne, de terreos ermos, que medra até os 100 cm ou máis de altura. O seu talo é erecto, obtuso, cuadrangular e moi ramificado, e está marcado por dous sucos lonxitudinais. As follas son opostas, pecioladas, rexas, pinnadas, lanceoladas e con lóbulos profundos. As flors son miúdas, de cor branca a azul púrpura ou lila clara, sesiles, e se agrupan en espigas paniculosas axilares e terminais. A corola ten forma de funil. O froito é unha cápsula con catro sementes. Florea de xuño a setembro. A raíz e mais as follas son amargas.
Distribución e hábitat
Medra de xeito espontáneo en Europa, Asia, África e tamén agora en América. Atópase en terreos ermos con certa humidade e nos bordos dos camiños. É subnitrófila.
Cultivo
Porpágase por semente ou raíces. Está amplamente naturalizada fóra do seu ámbito nativo.
Usos
Considérase vulneraria, detersiva, febrífuga e resolutiva; hoxe, porén, úsase pouco en medicina e non ten a celebridade dos antigos tempos.
Etnografía
O verxebán adóitase usar en Galiza coma unha das herbas de San Xoán, por ser medicinal e ser considerada na cultura galaica (e noutras, especialmente do oeste e norte de Europa) coma herba sacra e para afastar os maos espíritos.
Os druídas venerábana moito; antes de a apañar facían un sacrificio á terra; arrincábana de mañá cedo; na canícula facían aspersións de auga lustral para afastar os maos espíritos; tamén se servían da mesma planta para limparen os altares de Xúpiter. Atribuíanselle moitas propiedades, entre outras, a de reconciliar os corazóns distraídos; con ela facíanse coroas,e a chamaban herba sacra, cinxíana na fronte os reis de armas, cando se lles mandaba ir anunciar a paz ou a guerra.
No nordés europeo foi tamén sinalada coma unha herba sacra, usada en rituais para limpar e defenderse contra doenzas do demo.
De acordo a William Faulkner na súa historia curta "An Odor of Verbena", a verbena ou verxebán é o única cheiro que pode ser ulido polos cabalos sen perderen o rastro.
Principios activos
Como herba medicinal utilízase a planta enteira enxugada, sobre todo a flor e en menor importancia a raíz. O principio activo do verxebán é un heterósido chamado verbenalósido que ten carácter estimulante do sistema nervioso parasimpático e por hidrólise produce verbenalol, verbenalina, verbenanina e hastatósido.
Accións farmacolóxicas
O verxebán ten propiedades galactogogas que se atribuíron á aucubina. Os extractos do froito empregáronse para tratar a dismenorrea e estimular a lactación.
Toxicidade
Os extractos de verxebán poden presentar unha certa acción hipotiroidea (diminúen a actividade da tiroide) polo que poden bloquear a acción de determinadas hormonas. Está prohibido o seu uso en mulleres grávidas porque o verbenalósido (heterósido irioideo que se hidroliza en verbenalol) pode causar un efecto uterotónico e dificultar as contraccións características do paristallo.
Doses elevadas de verbenalina provocan a parálise do sistema nervioso central, o que causa a aparición de estupor e convulsións.
Taxonomía
Nome común:o nome verxebán é o máis común (escrito en galego antigo coma vergeban ). outros nomes locais son: crusados, herba da cruz, herba do bazo, herba dos ensalmos, orxabán, verbena e herba dos lebrosos.
En Portugal aparecen diferentes nomes comúns relacionados cos galegos coma: algebão, algebrão, gerbão, gerivão, girbão, jarvão, urgebão, erva-sagrada e verbena.
Sinónimos:
Adelchis de Benevento
Adelchis era fillo de Radelchis I, Príncipe de Benevento, e sucesor do seu irmán Radelgardo en 854.
Traxectoria
Adelchis deu preservado o antigo principado e a súa independencia fronte a repetidos ataques dos sarracenos desde o sur, o emperador Luís II desde o norte, e a Langobardia bizantina polo leste. Ao comezo non tivo éxito nas súas guerras contra os musulmáns. Foi vencido en Bari en 860 e forzado a facer unha tregua co emir e pagar un tributo. En episodios posteriores, forzárono a reclamar a axuda do Emperador. En 866, o emperador venceu os sarracenos e, en 871, caeu a mesma Bari. Luís tentou entón establecer un meirande control sobre todo o sur con gornicións súas nas fortalezas beneventinas.
A resposta de Adelchis a esta acción foi mandar ao emperador á cadea e roubalo mentres estaba no palacio do príncipe en Benevento en agosto. Un mes máis tarde, os sarracenos dirixiron unha nova forza invasora e Adelchis liberou a Luís para que guiase os exércitos contra ela. Adelchis forzou a Luís a prometer que nunca había volver a Benevento cun exército ou vingarse pola súa detención. Luís foi a Roma en 872 e foi liberado do seu xuramento polo papa Hadrián II o 28 de maio. Tentou castigar a Adelchis, pero non tivo demasiado éxito. Adelchis volveuse aos bizantinos. Foi asasinado en maio de 878.
Cómpre subliñar que foi o último dirixente longobardo en revisar o Edictum Rothari.
Ucrainofobia
O sentimento anti-ucraíno ou ucrainofobia é o odio aos ucraínos, á cultura ucraína, á lingua ucraína ou á Ucraína como unha nación. Está moi presente en Polonia e na antiga Unión Soviética, sobre todo en Rusia e nalgunhas partes do leste de Ucraína, na fronteira con Rusia, moi habitada por rusos. O seu contrario é ucrainofilia.
Os estudos modernos establecen dous tipos de sentimento anti-ucraíno: un baseado na discriminación dos ucraínos en base á súa orixe étnica e cultural (similar a outras manifestacións de xenofobia e racismo), e outra baseada no rexeitamento conceptual dos ucraínos, a cultura ucraína e a linguaxe ucraína como artificial e contranatural. No século XX, varios autores apoiaron unha afirmación de que a identidade e a lingua ucraína fora creada artificialmente ao fin de debilitar a Rusia. Este argumento foi promulgado por varios autores conservadores rusos. Non obstante, é un argumento totalmente falso, dado que a lingua ucraína, ao igual que a lingua bielorrusa, proceden da lingua rutena.
Ucraína
250px|miniatura|dereita|Debuxo de Vidsich sobre a situación lingüística en Ucraína. Nel móstrase un xigantesco home ruso e unha nena coas cores nacionais nun transporte público. O home, que simboliza a lingua rusa, dille á moza, que á súa vez simboliza a lingua ucraína: «Rapaza, móvete! Estasme esmagando!». O domingo 15 de xullo de 2012, a emisora ​​de televisión nacional en Ucraína, Pershyi Natsionalnyi (Перший національний), no seu programa de noticias "Resumo da semana" (Підсумки тижня) mostrou imaxes de vídeo do desenvolvemento dos sentimentos anti-ucraínos en Ucraína.
Caso Bilozir
O 8 de maio de 2000, Ihor Bilozir, compositor e artista ucraíno foi asasinado en Lviv. Foi golpeado ata a morte preto da oficina do Fiscal do Estado rexional (no antigo edificio do Partido Comunista de Lviv). Un policía, que estaba facendo a patrulla, non interveu porque un dos atacantes era fillo do Xefe adxunto da Militsiya (servizo de policía desde a época soviética) de Lviv. Os atacantes, presos nun primeiro momento, foron liberados. Pero finalmente foi emitido un mandato de busca e captura no 22 de maio, cando un dos agresores fuxiu. O 6 de xaneiro de 2001 atopouse ao fuxitivo en Crimea. En decembro de 2000, na memoria de Ihor Bilozir, na cidade de Ivano-Frankivsk, renomeouse a rúa R. Zorge co seu nome. Os seus dous atacantes foron encarcerados por un delito de asasinato por ucrainofobia, dado que eles mesmos, no xuízo, confesaron darlle a malleira por terlle oído falar en ucraíno.
Rusia
Nunha investigación realizada polo Centro Levada, en xuño de 2009 en Rusia o 75% dos entrevistados rusos respectaba aos ucraínos como grupo étnico, pero o 55% foron negativos sobre o Estado ucraíno. En maio de 2009, un 96% dos ucraínos entrevistados polo Instituto Internacional de Socioloxía de Kíiv foron positivos sobre os rusos como grupo étnico, e o 93% respectaba a Federación Rusa como estado.
Algúns medios de comunicación rusos parecen intentar desacreditar á Ucraína. Medios como Komsomolskaya Pravda parecen intentar fomentar a mala relación entre Ucraína e Rusia. Hai algúns filmes rusos con insultos ucrainofóbicos, pero sen ningunha crítica ao seu goberno. A actitude ucrainofóbica persiste entre algúns políticos rusos, como o exalcalde de Moscova, Yuri Luzhkov, e o líder do Partido Liberal Democrático de Rusia e Vicepresidente do Parlamento ruso, Vladímir Zhirinovski.
Canadá
A discriminación anti-ucraína era endémica no Canadá desde a chegada dos ucraínos ao Canadá ao redor de 1891 ata o final do século XX. Durante a primeira guerra mundial, uns oito mil ucraínos-canadenses foron internados polo goberno canadense como "estranxeiros inimigos", como procedentes dun territorio integrado no Imperio Austríaco.
Estados Unidos
Segundo o historiador ucraíno-americano, Petro Mirchuk, existía unha forte ucrainofobia entre os membros do pobo xudeu nos Estados Unidos durante a década de 1990, así como entre algúns rusos-estadounidenses. Referiuse a xuízos contra os ucraínos que foron acusados ​​de crimes de guerra contra xudeus polos procuradores da Oficina de Investigacións Especiais, comparándoos coa caza de bruxas.
Jesús Hermida
Jesús Hermida Pineda, nado en Huelva o 27 de xuño de 1937, e finado en Madrid o 4 de maio de 2015,  foi un xornalista español, entre cuxos méritos contaba o de ter sido o primeiro correspondente de Televisión Española en Nova York.
María Trinidad Sánchez
María Trinidad Sánchez, nada en Santo Domingo o 19 de xuño de 1794, e finada o 27 de febreiro de 1845, foi unha política dominicana e loitadora polas liberdades, heroína da guerra dominicana de independencia. Participou a carón dos rebeldes como mensaxeira. Xunto con Concepción Bona, Isabel Sosa e María de Jesús Pina, participou no deseño da bandeira da República Dominicana. Foi executada logo de rexeitar traizoar ós seus colaboradores en troques da súa vida. A provincia de María Trinidad Sánchez recibe o seu nome na súa honra.
Monte e lagoa de Louro
O Monte e lagoa de Louro é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) e de interese xeolóxico que ampara á rexión do litoral que está entre a punta do Sinal, no Monte Louro en Muros, ata o illote dos Forcados de Carnota. O afloramento granítico cuberto de matogueiras que é o Monte Louro, as ben conservadas dunas fixas, coas zonas de depresión entre elas, e a vexetación acuática e lacustre da lagoa de Xarfas ou Louro converteron este espazo en zona de interese para a conservación.
O Monte de Louro destaca a nivel xeolóxico por ser un inselberg, ou monte que destaca nunha chaira, granítico rodeado dunha plataforma de abrasión. Desde este monte vese a formación de lagoon que forman a praia de Area Maior e Louro, o sistema dunar, a lagoa de Xarfas e a marisma interior.
Xeoloxía e hábitats
O espazo natural do Monte e Lagoa de Louro protexe a franxa litoral que comenza na punta do Sinal, en Muros e limitando polo sur coa enseada de San Francisco, e remata no illote dos Forcados en Carnota. Acolle a lagoa de Xarfas, que é unha albufeira ou lagoa litoral, e un sistema de dunar, que está entre a punta de Rostro e punta Carreiro. O litoral do espazo conta con praias como as de Louro, de Area Maior ou Lariño. A esta franxa costeira chegan só pequenos regos, como o de Lariño e o das Feales, que chegan a punta Insua, e o rego dos Longarelos, que percorre a marisma e chega á lagoa de Louro.
Esta costa do monte e lagoa de Louro están nunha rexión de rochas graníticas hercinianas, con dúas micas, que se formaron entre o período devoniano e permiano. As praias e marismas formáronse entre o plistoceno (como as de Carnota) e o holoceno, como a praia de Area Maior e a lagoa. Os illotes dos Forcados e o litoral que mira para esta son de granitos tardihercinianos e neles atópanse micas porfíricas. Na área da punta Insua hai un dominio de granitos do grupo de Laxe que pertencen ao período do precámbrico ao silúrico.
A costa do espazo natural conta con covas e furnas mariñas, arrecifes, calas e pequenas baías de pouca extensión. As praias acollen áreas de ampla extensión cubertos a pouca profundidade de auga. Nalgunha zona como no esteiro da lagoa, hai chairas lamacentas ou areosas que na baixamar chegan a estar expostas. A vexetación dos cantís é a característica das costas atlánticas e bálticas. Esta está por riba da liña dos argazos na costa.
As dunas deste litoral sitúanse entre a praia de Area Maior e a lagoa de Xarfas. As dunas que alí se atopan van desde as móbiles embrionarias, ás dunas móbiles de litoral con vexetación como Ammophila ou xa dunas fixas con especies herbáceas medrando nelas. Outras das dunas están fixas e en proceso de descalcificación ou cuberta por maior cantidade de vexetación. Entre as dunas hai espazos húmidos intradunais.
Nas das augas da lagoa de Xarfas, que son augas oligotróficas ou mesotróficas, e nos coídos a vexetación é perenne e de curto ciclo de vida. Máis cara a costa hai pastos atlánticos de vexetación adaptada a medios salinos. Os prados do espazo danse en zonas calcarias, de turba ou de terra arxilosa-limosa, Algúns prados son típicos de zonas húmidas mediterráneas ou pobres e de sega.
Nos montes do espazo natural, como no Monte Louro, a vexetación está adaptada a rochedos silíceos, e son especies pioneiras. As queiroas atópanse en solos secos e con toxos a canda si. Algunhas especies de monte baixo que están presentes son a Laurus nobilis. A zona de bosque, que é de pouca extensión, caracterízase por ser propia de ribeira e formada por Alnus glutinosa e Fraxinus excelsior.
Flora
As especies da flora catalogadas como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catalogo de especies ameazadas son:
Invertebrados
As especies de invertebrados catalogados como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catalogo de especies ameazadas son:
Peixes
As especies de peixes catalogados como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catalogo de especies ameazadas son:
Anfibios e réptiles
As especies da anfibios e réptiles catalogadas como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catalogo de especies ameazadas son:
Mamíferos
As especies de mamíferos catalogados como de interese no Anexo II da Directiva 92/43/CEE e presentes no catalogo de especies ameazadas son:
Lexislación
O Monte e lagoa de Louro están amparados por diferentes leis, como son as de aplicación para os LIC e ZEP, que amparan e protexen diferentes áreas. Este espazo:
Chicago White Sox
Os Chicago White Sox son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Chicago, Illinois. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da American League (AL). Desde 1991 xogan os seus partidos como local no Guaranteed Rate Field, situado ao sur da cidade. Os White Sox son un dos dous equipos das Grandes Ligas de cidade, o outro, os Chicago Cubs compiten na Divisón Central da National League (NL). A franquía foi unha das oito fundadoras da American League, sendo estabelecida como club das Grandes Ligas en 1900. Orixinalmente o club recibía o nome de Chicago White Stockings (do inglés: medias brancas), mais xa nos primeiros anos foi abreviado ao actual Chicago White Sox.
As Casas Novas, Goiriz, Vilalba
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Anguílidos
Os anguílidos (Anguillidae) son unha familia de peixes teleósteos da orde dos angüiliformes que inclúe un só xénero, Anguilla, coñecidos vulgarmente como anguías.
Son peixes eurihalinos que pasan parte da súa vida no mar e outra parte nos ríos, con comportamento catádromo. Están distribuídas pola maior parte das aguas tropicais e temperadas excepto no leste do océano Pacífico e no sur do Atlántico.
Rexistro fósil
Apareceron por primeira vez no rexistro fósil no mioceno superior, durante o terciario superior.
Características
Os anguílidos son peixes de corpo alongado que poden chegar a medir 2 m. As femias adoitan seren de maior tamaño que os machos. Teñen a pel recuberta dunha secreción mucosa que os fai moi esvaradizos, dándolles a súa característica máis coñecida, ademais de que os protexe xa que posúen escamas microscópicas. Normalmente viven uns 8 anos os machos e 12 as femias.
Tras da cabeza teñen dúas aletas pectorais de pequeno tamaño. O dorso e os flancos adoitan ser de cor parda verdosa máis ou menos escura, e a rexión ventrlas abrancazada ou amarelada.
Hábitat e bioloxía
Os exemplares na madureza reprodutiva (8-10 anos nas femias e 4 nos machos) realizan un percorrido de máis de 4.000 km para chegar ata alí tras uns oito meses de viaxe, partindo dos leitos fluviais da Europa occidental e Norteamérica. Unha vez alí, machos e femias aparéanse, as femias desovan e, finalmente, os individuos de ambos os sexos morren. Todo o proceso lévase a cabo a uns 500 m de profundidade e a unha temperatura duns 15 °C. Os ovos depositados eclosionan aos poucos días, nacendo destes unhas larvas denominadas leptocéfalos, dun tamaño inferior ao da cabeza dun alfinete. Inmediatamente despois do nacemento, movidos máis pola corrente do Golfo que polos seus propios medios, os individuos inician a asombrosa migración de volta ata os leitos fluviais desde onde partiron seus paus. Durante dita migración morren gran cantidade de individuos, pero as postas son moi numerosas, permitindo deste modo a substitución xeracional (9 000 000 de ovos por femia). Tras un prazo de dous a catro anos chegan á desembocadura dos ríos e, ao contacto coa auga menos salina, sofren unha metamorfose que os transforma en meixóns.
A salinidade da auga xoga posteriormente outro papel crucial no seu desenvolvemento, xa que determina o sexo de cada individuo. É por iso polo que unicamente son femias os individuos que remontan os leitos fluviais, permanecendo en zonas próximas á desembocadura (máis salinas) os machos. Entre leitos, canles de rega e pozas transcorre a vida dos meixóns mentres crece, madura e se transforma en anguía.
Anos máis tarde, unha primavera, cando o reloxo biolóxico llo indica, saen do seu hábitat para iniciar a migración ata o mar dos Argazos, cerrando así o seu ciclo vital.
As anguías aliméntanse de larvas de insectos, vermes, crustáceos, moluscos e peixes pequenos, así como de algas.
Historia
Na época romana e durante a Idade Media, usáronse anguías para conservar a auga almacenada en alxibes e outros depósitos, debido a que as anguías se alimentaban das algas e insectos que crecían en ditas augas e as mantiñan en condicións adecuadas para o seu consumo, especialmente en momentos de sitio ás fortalezas.
Nos últimos 50 anos as anguías reduciron considerablemente a súa poboación debido á sobrepesca, a contaminación das augas e aos obstáculos que encontran ao ascender os ríos, como encoros ou centrais hidroeléctricas.
Gastronomía
A anguía posúe unha carne saborosa e xelatinosa, e foi apreciada desde a antigüidade. Hoxe en día alcanza prezos astronómicos debido á súa escaseza. Na gastronomía de Alemaña existen diferentes variedades de sopa de anguía segundo a rexión, sendo a máis coñecida a Hamburger Aalsuppe (Hamburgo).
No Xapón é moi apreciada e prepárase asada á grella e cubeta con salsas doces. Confecciónane tamén galletas e pasteis, e no verán de 2008, lanzouse ao mercado unha bebida gasosa, de cor amarela, feita con extractos da cabeza e ósos de anguía.
Na albufeira de Valencia a anguía é mou apreciada e empregada para preparar o all i pebre de anguiles (anguías con prebe de allo e pemento moído).
Especies
Como quedou dito, a familia só conta cun xénero, Anguilla, que comprende 18 especies:
Familia Anguillidae
7 de novembro
O 7 de novembro é o 311º día do ano do calendario gregoriano e 312º nos anos bisestos. Quedan 54 días para rematar o ano.
Mortes
100px|miniatura| Alfred Russel Wallace en 1895.
Outros
Os 366 días do ano
Pobo sotho
Os sotho son un grupo étnico bantú que falan a lingua sotho. Os devanceiros dos sotho trasladáronse ó sur de África no século V. A nación sotho xurdiu da diplomacia lograda por Moshoeshoe I, que reuniu xuntos clans diferentes de orixe sotho-tswana que estaban dispersos ó longo do sur de África a comezos do século XIX. A maioría dos sotho viven en Suráfrica, xa que a área da Estado Libre de Orange era orixinalmente parte da nación de Moshoeshoe (hoxe Lesoto).
Illa Bolxevique
A illa Bolxevique (en ruso остров Октябрьской Большеви́к, óstrov Bolxevik) é a máis meridional do arquipélago ruso da Terra do Norte, no Ártico, situada ó sueste da illa da Revolución de Outubro, da cal está separada polo estreito de Xokalski, e é a segunda illa máis grande do grupo.
Historia
A illa, xunto coa costa do leste do que foi chamada Terra do Emperador Nicolás II, foi descuberta por Boris Vilkitsky na época da Expedición Hidrográfica do Océano Ártico de 1913. A súa insularidade, con todo, non foi demostrada ata 1931, cando foi explorada por primeira vez pola expedición de Gueorgui Uixàkov e Nikolai Urvantsev (1930-1932), que foron os que lle deron este nome en honor dos bolxeviques, os primeiros comunistas rusos. Segundo un decreto aprobado o 1 de decembro de 2006 polo extinto goberno rexional de Taimiria, a illa foi renomeada illa de Santa Olga (остров Святой Ольги, óstrov Sviatoi Olgui) en honor da gran duquesa Olga, asasinada durante a Revolución Rusa.
Na actualidade a única estación Polar que opera en Severnaya Zemlya, atópase nesta illa preto de Cabo Baranov.
Ten unha superficie estimada de 11.312 km². É montañosa, cunha altitude máxima de 935 m. Un 30% da illa está cuberta de glaciares (Leningrad, Semiónov – Tian Xanski e Kropotkin), mentres que as zonas costeiras teñen unha vexetación espesa de brión e liques. Aloxa a base ártica Prima.
One of Us (filme de 2017)
One of Us é un filme documental estadounidense de 2017 dirixido por Heidi Ewing e Rachel Grady, quen tamén crearon o documental Jesus Camp. Conta as vidas de tres membros da comunidade de xudeus hasídicos de Brooklyn. One of Us estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto en setembro de 2017, e foi distribuído internacionalmente a través de Netflix, que tamén financiou o filme.
Johannes Hevelius
Johannes Hevelius, forma latinizada de Jan Heweliusz, nado en Danzig o 28 de xaneiro de 1611 e finado o 28 de xaneiro de 1687, foi un astrónomo polaco.
Juana Saltitopa
Juana de la Merced Trinidad, nada en 1815 e finada en 1860, tamén coñecida como Juana Saltitopa, foi unha activista e militar dominicana que tivo unha participación destacada na guerra pola independencia dominicana, concretamente na batalla do 30 de marzo de 1844 en Santiago de los Caballeros. Descoñécese a data exacta do seu nacemento e morte. A súa actitude de audacia e valentía valeulle o alcume de "La Coronela".
Orixe
Juana Saltitopa naceu na comunidade de Jamo, en Concepción de la Vega. Foi unha rapaza extravertida e enérxica, á que lle gustaba subir ás árbores e saltar de póla en póla. De aí que gañase o alcume de "Saltitopa".
Ptilopachus
Ptilopachus é un xénero de aves da orde dos galiformes e familia dos odontofóridos, hoxe clasificado na subfamilia monotípica dos odontoforinos.
Comprende dúas especies africanas (mentres que as outras 32 especies da familia son propias do Novo Mundo).
Características
Ambas as species son relativamente pequenas, dunha lonxitude aproximada duns 25 cm, de habitos terrestres e aparencia de paspallases, cacarterizadas por presentaren un anel ocular vermello e a base do bico, as patas e a plumaxe das partes superiores apardazadas.
Taxonomía
Tradicionalmente estas dúas especies situábanses na familia dos fasiánidos, sub familia dos perdicinos, pero agora sábese, por evidencias xenéticas, que están máis relacionados cos paspallases do Novo Mundo.
Do mesmo xeito, tradicionalmente, só a especie Ptilopachus petrosus se incluía no xénero, pero en base ás evidencias xenéticas agora tamén se inclúe a chamada perdiz de Nahan, Ptilopachus nahani, que anteriormente se consideraba un francolín.
Estes estudos tamén conclúen que este xénero está máis estreitamente relacionado cos papallases do Novo Mundo (odontofóridos) e podería considerarse o seu único representante en África, pero algúns taxónomos aínda a inclúen nos fasiánidos. (Cómpre dicir que a EOL inclúe as dúas especies nos odontofóridos).
Recentemente (2013) o xénero foi reclasificado por Bowie et al. dentro da familia dos odontofóridos, creando para el unha nova subfamilia, a dos ptilopaquinos (Ptilopachinae), diferenciada da dos odontoforinos (Odontophorinae), que engloba ás 32 especies de paspallases do Novo Mundo.
Acuífero do arenito nubio
O acuífero do arenito nubio tamén chamado sistema de acuíferos do Arenito Nubio (SAAN, ou, en inglés, NSAS, por Nubian Sandstone Aquifer System) ou sistema de acuíferos nubio é o sistema de acuíferos de auga fósil máis grande do mundo. Está localizado no subsolo de toda a parte leste do deserto do Sáhara estendéndose por unha área de dous millóns de km2 pertencente aos seguintes catro países: Sudán (parte noroeste), Chad (nordeste), Libia (sueste), e Exipto (a maior parte). Estímase que contén 150.000 km3 de augas subterráneas. O Centro Medioambiental de Desenvolvemento para a Rexión Árabe e Europa (CEDARE) considera que este sistema de acuífero é de grande importancia como recurso hídrico para os programas de desenvolvemento futuro nos países da rexión. Na década de 1990 construíse en Libia o chamado proxecto do Gran río artificial que empezou extraendo cantidades substanciais de auga deste acuífero, retirando uns 2,37 km3 de auga ao ano. Este sistema utilizouse principalmente para subministrar auga á zona do oasis de Kufra, pero tamén ás cidades de Trípoli, Bengasi e Sirte, entre outras.
A auga do acuífero procede principalmente de auga de precipitacións que se infiltraron hai miles de anos cando o clima era máis húmido na rexión, polo que a recarga actual do acuífero é moi baixa ou nula, e considérase unha auga fósil (o que se demostra polos estudos dos isótopos de deuterio, oxixeno-18 e carbono-14 que contén), pero tamén pode haber infiltracións de augas do Nilo nalgunhas zonas (por exemplo entre Wadi Halfa e Quena ou entre Khartum e Karma) ou unha feble infiltración por precipitacións actuais noutras partes.
Características
Desde 2001, o acuífero do arenito nubio situado en Exipto entre as áreas de Toshka e Abu Simbel sufriu unha intensa perforación e desenvolvemento como parte dun proxecto de rehabilitación de terras. A información das perforacións foi utilizada para realizar varios estudos sobre as características hidroxeolóxicas da área do acuífero. Os resultados indicaron que as características litolóxicas e tectónicas teñen un efecto substancial sobre os padróns de fluxo de auga e sobre a potencialidade global do acuífero, a cal nesas zonas é considerada relativamente baixa en comparación con áreas veciñas do leste de Oweinat ou Dakhla.
Piruleta
miniatura|Piruleta con forma de corazón Unha piruleta é un produto de repostería que consiste nun caramelo colocado nun pau de madeira ou plástico, fabrícanse en gran variedade de formas e tamaños e ás veces tamén con recheo en forma de goma de mascar. Na cultura popular asocianse con Telly Savalas, protagonista da serie Kojak.
Acuífero do arenito nubio
Xeoloxía
O acuífero foi moi estudado en Exipto e está en gran parte composto por arenito ferruxinoso duro con grandes intercalacións de lousas e arxilas, cun grosor que vai de 140 a 230 metros. O tipo de auga subterránea que contén varía de auga doce a lixeiramente salobre (a salinidade está entre 240 e 1300 ppm). A orde de dominancia de ións mostra que o catión sodio é, comunmente, o que predomina sobre o calcio e o magnesio, mentres que entre os anións o cloruro é predominante sobre o sulfato e o bicarbonato. A auga subterránea é de orixe meteórica (de precipitacións). As altas concentracións de sodio, cloruro, e sulfatos indican procesos de lixiviación e disolución nas lousas e arxilas xesíferas, e unha longa duración da permanencia da auga no subsolo.
Proxectos de desenvolvemento internacionais
Desde 2006, a Axencia Internacional da Enerxía Atómica (IAEA) está a traballar en cooperación cos países do acuífero do arenito nubio para axudar a incrementar os coñecementos sobre as complexidades deste acuífero a través do Proxecto Nubio da IAEA-UNDP-GEF. Entre os participantes no proxecto están o Programa de Desenvolvemento das Nacións Unidas (UNDP)/Global Environment Facility (GEF), IAEA, UNESCO e representantes dos gobernos dos países locais. A meta global a longo prazo do proxecto é establecer unha xestión racional e equitativa do acuífero como unha maneira produtiva de avanzar no desenvolvemento socioeconómico da rexión e protexer a biodiversidade e recursos desas terras.
Yawatahama
O concello de Yawatahama limita cos concellos de Ikata, de Seiyo e de Ōzu.
Zelandia
Zelandia  é unha provincia do suroeste dos Países Baixos, fronteiriza con Bélxica. A provincia está formada por unha serie de illas, de aí o seu nome, a Terra do Mar. A súa capital é Middelburg.
Ten 380.897 habitantes (2008) en 2.934 km², dos que case 1.140 km² son auga, ademais gran parte de Zelandia atópase baixo o nivel do mar. A última grande inundación rexistrada foi en 1953, na que morreron 1.835 persoas, a maioría desta provincia. Unha das actividades económicas máis importantes da rexión é o turismo, xa que as súas soleadas praias convértena nun popular destino de vacacións no verán, no que a maioría de turistas proveñen da Alemaña, chegando nalgunhas zonas a duplicar ou cuadriplicar a súa poboación nesta estación.
O escudo de Zelandia mostra un león emerxendo da auga co texto Luctor et Emergo (en latín Loito e Xurdo). A parte sur da provincia coñécese como Flandres Zelandés (Zeeuwsch-Vlaanderen).
Xeografía
miniatura|esquerda|Zelandia en [[2009.]] A provincia de Zelandia é un gran delta fluvial situado na desembocadura de varios ríos importantes. A maior parte da provincia atópase por baixo do nivel do mar, recuperando as terras por parte dos habitantes a través do tempo. O que antes era unha paisaxe de lama, que se inundaba coa marea alta e reaparecía durante a marea baixa, converteuse nunha serie de pequenos outeiros feitos polo ser humano secos en todo momento. Máis tarde a xente da rexión comezou a conectar os outeiros mediante a creación de diques, o que deu lugar a unha cadea de terra seca, que logo se converteu en illas máis grandes, que foron cambiando co tempo a mans do home e da natureza, dando a actual forma da provincia.
A inundación do Mar do Norte de 1953 anegou grandes cantidades de terra, que aínda hoxe en día só foron parcialmente recuperadas. A posterior execución do Plan Delta cambiou totalmente face da provincia. As presas, túneles e pontes do plan son actualmente unha parte vital da provincia, creando un sistema de estradas logo de décadas, chegando a substituír as vellas liñas de transbordadores. O remate final deste proceso produciuse en 2003, cando se abriu o túnel, o que foi a primeira conexión sólida entre as dúas beiras da Westerschelde, un dos estuarios que divide a rexión, terminando a era da auga que separaba as illas e penínsulas de Zelandia.
Historia
miniatura|esquerda|Altar de Nehalennia en Domburg. Nehalennia é unha deusa dunha relixión antiga coñecida na provincia de Zelandia. O seu culto remóntase polo menos ao II século a.C. Ela foi, posiblemente, unha deusa rexional, xa fora celta ou xermánica. Durante a época romana a súa función principal parece que era a protección dos viaxeiros, especialmente aos que ían a través do Mar do Norte. A maior parte do que hoxe se coñece dela provén dos restos de máis de 160 restos de pedra tallada que foron dragados dende o Oosterschelde a parir de 1970. Tamén se atoparon dous restos de Nehalennia en Colonia, Alemaña.
A rexión foi unha zona entre os condados de Holanda e Flandres até 1299, cando o conde de Holanda obtivo o control da Condado de Zelandia. Dende entón, a sorte Zelandia foi unida á de Holanda. En 1432 converteuse en parte das posesión dos Países Baixos de Filipe o Bo de Borgoña, o que máis tarde serían as Dezasete Provincias, que pasaron, a través diferentes relacións maritais, a formar parte da Casa de Habsburgo en 1477. Máis tarde na Guerra dos Oitenta Anos Zelandia formou parte do bando da Unión de Utrecht, converténdose nunha das Provincias Unidas. Despois da ocupación francesa e a formación do Reino Unido dos Países Baixos en 1815, o formouse a actual provincia de Zelandia. A catastrófica inundación de 1953, na que morreron máis de 1.800 persoas en Zelandia, levou á construción das obras de protección do Plan Delta.
O nome de Zelandia ao redor do mundo
miniatura|262px|Casa do Concello de [[Middelburg]]
Nova Zelandia
As illas de Nova Zelandia foron nomeadas polo navegante neerlandés Abel Tasman en 1642, que as chamou Staten Landt, crendo que eran parte da terra dese nome na costa da Arxentina. Cando se demostrou que non era o caso as autoridades neerlandesas decidiron trocarlle o nome e chamáronas Nova Zeelandia en latín ou Nieuw Zeeland en neerlandés.
As dúas principais provincias marítimas da Países Baixos na súa idade de ouro foron Holanda e Zelandia. Nesa época os Países Baixos era un dos exploradores máis importantes, sobre todo por Oceanía, nomeando e as dúas illas do sueste respectivamente Nieuw Holanda e Nieuw Zeeland. O primeiro foi eventualmente substituído polo nome de Australia, mais no segundo caso o nome de Nova Zelandia foi mantido. O Capitán James Cook, chamou consecuentemente ao arquipélago Nova Zelandia.
América
A cidade de Zelandia no estado norteamericano de Míchigan foi fundada en 1847 polo neerlandés Jannes van de Luyster. A cidade aínda mantén un aire distintivo neerlandés.
Flushing, é un barrio de Queens, Nova York, chamado así pola vila de Flesinga (cuxo nome traducido ao inglés é Flushing) en Zelandia. A cidade data do período da colonia dos Novos Países Baixos, cando Nova York era aínda coñecida como Nova Ámsterdan.
As colonias neerlandesas de Nieuw Walcheren e Nieuw Vlissingen, amabas na illa antillana de Tobago, foron así chamadas por lugares de Zelandia. A cidade canadense de Zelandia, Novo Brunswick, foi chamado así polo lugar de nacemento do neerlandés Philip Crouse que se asentou na zona en 1789.
Taiwán
Fort Zelandia, foi unha fortaleza construída durante dez anos a entre 1624 e 1634 pola Compañía Holandesa das Indias Orientais, na cidade de Anping, na illa de Formosa, hoxe en día Taiwán, durante os seus 38 anos de asentamento na parte occidental da mesma.
Divisións administrativas
miniatura|230px|Zelandia dende o espazo. miniatura|230px|Domburg, [[Veere.]] Zelandia está divida nos seguintes concellos:
Valentín Villanueva Rivas
Valentín Villanueva Rivas, nado en Saiar, Caldas de Reis o 27 de outubro de 1864 e finado en Santiago de Compostela o 8 de novembro de 1931, foi un sacerdote católico, profesor de ensino medio e escritor galego, epígono do rexurdimento, membro numerario da Real Academia Galega.
Traxectoria
Ingresou con quince anos de idade no Seminario de Santiago de Compostela onde chegou a ser profesor de filosofía e teoloxía. Foi catedrático de latín en varios institutos e tamén de xeografía e historia no Instituto de Santiago, así como profesor no Instituto de Noia. Foi ecónomo da parroquia de San Xurxo da Coruña e párroco da Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra.
Algo escribiu en verso galego, nunca reunido en volume.
Historiógrafo en castelán e afeccionado á lexicografía, ingresou na RAG o 3 de agosto de 1924 a proposta de Adriano López Morillo, Jaime Ozores de Prado e Andrés Martínez Salazar, pronunciando o discurso "Estudio de la personalidad de Fray Manuel Martínez, Obispo de Málaga", respondido por Uxío Carré Aldao.
Formou parte da Comisión Provincial de Monumentos de Pontevedra.
O Igrexario, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
O Igrexario é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Katerina Lahnó
Katerina Oleksàndrova Lahnó (en ucraíno Катери́на Олекса́ндрівна Лагно́), nada en Lviv o 27 de decembro de 1989, é unha xadrecista ucraína.
Traxectoria
Foi nomeada Gran Mestra o 29 de abril de 2002, batendo o récord de Judit Polgár como a xadrecista máis nova en acadar o título.
Philippe-François-Joseph Le Bas
Philippe-François-Joseph Le Bas (Frévent, 4 de novembro de 1762 - París, 28 de xullo de 1794) revolucionario francés, membro do partido dos Montañeses e comisario do Comité de sûreté générale, era un estreito colaborador de Robespierre cando tras os sucesos do 9 de termidor que levaron á caída deste, decidiu suicidarse antes de que se procedese ao seu arresto.
Traxectoria
Fillo dun notario e intendente do príncipe de Rache, Le Bas foi elixido en 1792 deputado representante da provincia de Calais na Convención en compañía de Saint-Just, polo partido da Montagne.
En agosto de 1793, foi nomeado delegado do exército do Norte xunto a Duquesnoy, decidindo o arresto dos xenerais Richardot e Ou'Moran acusados de incompetencia. Membro do Comité de sûreté générale e comisario da Convención para os exércitos, partiu xunto a Saint-Just ao leste do país coa misión de reorganizar as forzas republicanas tras a invasión de Alsacia e a toma de Wissembourg polos austríacos, para despois, trasladarse ao exército do Norte por orde do Comité de Salvación Pública, contribuíndo á vitoria da batalla de Fleurus.
Sempre fiel a Robespierre, tras os acontecementos do 9 de termidor, suicidouse dun disparo na cabeza no momento en que os axentes dirixidos por Barras e Léonard Bourdon entraban para arrestar o no concello de París.
O seu fillo, Philippe Le Bas (1794-1860) será director da biblioteca da Sorbona e presidente do Institut de France.
Provincia do Sur, Serra Leoa
miniatura|Provincia do SurA Provincia do Sur é unha das catro provincias de Serra Leoa. Cobre unha área de 19.694 km² e albergaba unha poboación de 1.377.067 persoas en 2004. A capital é a cidade de Bo. A meirande parte da poboación pertence ao grupo étnico mandé.
Traktor Cheliabinsk
O Traktor Cheliabinsk (en ruso Трактор Челябинск) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Cheliabinsk (Rusia). Actualmente, e dende o 2008, compite na Kontinental Hockey League, onde está encadrado na División Kharlamov.