cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estevo II, papa
Este papa pasou á historia como o fundador dos Estados Pontificios. Trala intervención da súa antecesor Zacarías no ascenso de Pipino o Breve como rei dos francos, e tendo sido o propio Estevo II quen o coroou en 754. De feito foi a primeira vez que un pontífice cruzou os Alpes para quedar nunha corte xermánica. O novo monarca non puido negarse a auxiliar ao papa cando este se viu ameazado polo lombardo Astolfo que se dispoñía a atacar Roma. Non só lle prestou asistencia militar en dúas ocasións (754 - 756) senón que na segunda delas entregoulle boa parte dos territorios gañados aos lombardos, tales como Rávena e a Pentápole. Estas comarcas unidas á cidade de Roma e a súa contorna, xa pertencentes aos papas con anterioridade, deron orixe aos Estados Pontificios. Como agradecemento á xenerosidade de Pipino, Estevo II proclamoulle «Patricio dos romanos».
Aliñación con Constantinopla
No ano 751, o rei lombardo Aistulfo capturou o Exarcado de Rávena, e puxo a súa atención no Ducado de Roma.
As relacións foron moi tensas durante o século VIII entre o papado e os emperadores bizantinos polo apoio da dinastía Isauriana á iconoclastia. Do mesmo xeito, manter o control político sobre Roma pasou a ser insostible xa que o propio Imperio Bizantino estaba sucumbindo baixo o Califato Abbasí polo sur e polos búlgaros polo noroeste. Bizancio non podía mandar tropas, e o emperador Constantino V, en resposta as sucesivas peticións de auxilio do papa, só podía ofrecerlle a seguridade de actuar segundo a antiga política bizantina, volver a outra tribo xermánica na contra dos lombardos.
Alianza cos Francos
Estevo dirixiuse a Pipino, o recentemente coroado rei dos Francos (quen tamén derrotara recentemente aos musulmáns) e incluso viaxou a París para rogar axuda en persoa contra os lombardos e os musulmáns. O 6 de xaneiro de 754, Estevo consagrou de novo a Pipino como rei. A cambio, Pipino asumiu a misión de protexer á Igrexa e puxo os seus esforzos en deter aos lombardos, así como en reducir o poder musulmán en Al-Ándalus.
Pipino invadiu Italia dúas veces para resolver o problema cos lombardos e entregou o territorio entre Roma e Rávena ao papado, pero mantendo aos reis lombardos en posesión do seu reino.
Asociación de Directores e Realizadores de Galicia
A Asociación de Directores e Realizadores de Galicia (CREA) é unha asociación profesional sen ánimo de lucro, que ten por obxectivo a defensa dos intereses dos directores e realizadores do sector audiovisual galego.
Estevo II, papa
Ducado de Roma e Estados Pontificios
Antes da alianza de Estevo II con Pipino, Roma foi constituída como a cidade central do Ducado de Roma, que compoñía un dos dous distritos do Exarcado de Rávena, xunto coa propia Rávena. En Quierzy os nobres francos finalmente deron o seu consentimento para a campaña na Lombardía. A tradición católica romana asegura que entón alí Pipino asinou a promesa de dar á Igrexa certos territorios que serían requisados aos lombardos, e que serían entregados posteriormente aos Estados Pontificios. Este documento coñecido como a Doazón de Pipino, non se conserva, pero existen fontes da época que se refiren a el.
Asociación de Directores e Realizadores de Galicia
Características
Foi fundada en 2002, e conta con máis de 120 persoas asociadas. En 2015 o seu presidente é Jorge Coira. Na xunta directiva están tamén Juan Lesta (vicepresidente), Gaspar Broullón (secretario), Gutier Rolán (tesoureiro), Ángeles Huerta, Pablo Cacheda, Veru Rodriguez, Giselle Llanio e Suana Sotelo (vogais).
Organiza diversos eventos, e colabora co patrocinio de premios á mellor dirección no Festival de Cans e no Curtocircuíto.
Estevo II, papa
Ducado de Roma e Estados Pontificios
Estevo unxiu a Pipino como rei dos Francos na Basílica de San Denís, nunha cerimonia que foi evocada na coroación dos reis franceses ata o derrubamento do Antigo Réxime en 1789.
Pipino confirmou a súa doazón en Roma no ano 756, e no 774 Carlomagno confirmou a doazón do seu pai.
Guillufe
O topónimo galego Guillufe pode referirse a:
Yohana Cobo
Yohana Cobo, nada en Madrid o 12 de xaneiro de 1985, é unha actriz española.
Traxectoria
Pese á súa xuventude e de que salta á fama en 2006 a raíz do seu papel en Volver, ás ordes de Pedro Almodóvar, Yohana Cobo é unha actriz de grande experiencia. Comezou a traballar de nena, participando con papeis episódicos na maioría das series españolas dos 90. O seu primeiro fixo, aínda que secundario, foi en Hermanas, serie emitida por Telecinco en 1998, da que se rodaron dúas temporadas e na que traballou con actrices como Pilar Bardem, Ángela Molina, Chus Lampreave ou Anabel Alonso entre outras.
En cine, e previamente a Volver, destaca a súa participación en Sin noticias de Dios, ás ordes de Agustín Díaz Llanes en 2001, onde xa coincidira con Penélope Cruz, que interpreta a súa nai na cinta de Almodóvar. Tamén participou en La vida mancha (2003), de Enrique Urbizu, xunto a José Coronado ou en El séptimo día (2004), de Carlos Saura entre outras.
El Bosque, Cádiz
El Bosque é un municipio español do norte da provincia de Cádiz en Andalucía e situada á beira do río Majaceite. No 2008, tiña 2.058 habitantes. A súa extensión superficial é de 31 km² e atópase a 101 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.
Áchase na ribeira do río Majaceite, nos contrafortes da serra de Albarracín. Forma parte da Ruta dos pobos brancos e do Parque Natural Serra de Grazalema. Actualmente vive do turismo, fabricación de embutidos, queixos e industrias de gran tradición como a marroquinería e a fabricación de mobles artesáns.
Historia
A poboación fúndase no século XVI, cando se constrúen casas para os criados do duque de Arcos (Rodrigo Ponce de León a quen os Reis Católicos lle deran este territorio en pago pola súa reconquista de distintas localidades. Estas casas edificáronse nas proximidades do palacio de Marchenilla, residencia de caza do citado duque. Estes mesmos serventes edificaron despois a igrexa da Nosa Señora de Guadalupe, nome que posteriormente adquiriría a poboación. Como vila naceu oficialmente en 1815 grazas a unha Cédula Real de Fernando VII que se concedeu pola heroica resistencia da poboación fronte ao invasor francés.
miniatura|Vista xeral. miniatura|Casa do Concello.
Agasallo
miniatura|dereita|250px|Agasallos ao pé dun piñeiro típico do Nadal Un agasallo, regalo, obsequio ou presente é a entrega de cartos ou obxectos sen requirir algo a cambio; por extensión pódese chamar agasallo a calquera manifestación de afecto dirixido a outro, de maneira altruísta. Na cultura occidental é común o intercambio, merca ou recepeción de agasallos en días sinalados como o aniversario, certos días do Nadal ou a celebración específica dun evento.
A-10
A A-10 ou Sakanako Autobia é unha autovía que percorre a comarca de Sakana, en Navarra. Comeza en Irurtzun, no enlace 112 da AP-15 e finaliza en Altsasu, no enlace 397 da A-1, tendo unha lonxitude total de 29 km.
A autovía foi construída entre 1992 e 1995; antes chamábase N-240-A. Ademais de permitir rápidas comunicacións entre os pobos que compoñen a bisbarra, permite unha conexión de alta capacidade entre Pamplona e Vitoria.
CH Txuri-Urdin
O Club Hockey Xeo Txuri Urdin (en galego) ou Txuri Urdin Izotz Hockey Taldea, Txuri Urdin IHT (en éuscaro), é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Donostia, País Vasco. Actualmente compite na Superliga española, a máxima competición española e da que é o equipo máis laureado con 9 títulos. Disputa os seus partidos como local no Txuri Urdin Izotz Jauregia, con capacidade para 1.200 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 1972. O CH Txuri Urdin foi un dos seis membros fundadores da Superliga Española de Hóckey Xeo, a máxima competición deste deporte no Estado español. Logo da rivalidade veciñal coa Real Sociedad os tres primeiros anos na liga e na copa, o Txuri Urdin sucedeu ao equipo branquiazul en 1976 coma o primeiro equipo en suceder á Real Sociedad. Ese mesmo ano, a sección de hóckey da Real Sociedad disolveuse, polo que o Txuri Urdin pasou a ser o único equipo de hóckey sobre xeo de Primeira División na cidade. O Txuri Urdin gañou en 9 ocasións o título de liga (equipo con máis triunfos) e en seis a copa, o último título de liga chegou o ano 2000, ano no que acadou o dobrete (liga e copa). Ademais, o club gañou a Copa de Euskadi nunha ocasión, en 1993.
Canteixeira, Valboa
250px|dereita|miniatura|Palloza de Canteixeira.
Canteixeira é unha localidade do concello leonés de Valboa, na bisbarra do Bierzo. Na aldea consérvanse algúns exemplares de pallozas (casas con colmado) e hórreos, tamén con teito de palla. Algunhas destas construcións cambiaron as súas cubertas antigas por placas metálicas.
Ana Free
Ana Free, nada o 29 de xuño de 1987 en Lisboa, é o nome artístico de Ana Gomes Ferreira, unha cantautora - cantante portuguesa que acadou certa sona no YouTube.
Traxectoria
Durante a súa infancia, frecuentou unha escola internacional preto de Cascais, onde adquiriu unha distinguida habelencia artística. Comezou a escribir e compoñer a partir da idade de 10 anos e ten sido quen de tocar a guitarra sen problemas hai máis de 10 anos. Vive actualmente no Reino Unido e recentemente (2007) cun licenciado en Economía.
Fixo a súa primeira presentación na TV en directo no verán de 2007, a TVI, en Portugal, onde cantou Crazy (Tola), unha canción que tiña composto soa. Após gravar o seu primeiro álbum, despois do éxito do seu primeiro single que chegou a ser lanzado en 23 de maio de 2008 - In My Place (no meu lugar) continuou publicando álbums. Os dous álbums que seguiron foron Self Inflicted (auto-inflixido), seguido por Keep On Walking (menteno no camiño) en 2009. A popularidade da súa música fixo unha función do tempo en Now 19, lanzado en 24 de novembro, 2008. Ana frecuentemente realiza concertos en directo en Portugal e en Londres, que son rexistrados polos seus amigos e cargados aos seus blogs e webs. A súa canción máis popular é Chained (Chained), que escribiu cando tiña 16 anos. Un vídeo da súa canción chegou a 950.000 visitas en marzo 2009. A súa canción In My Place integra a banda sonora da telenovela emitida pola Sic Portugal Podería acabar ou Mundo.
Ernesto Alterio
Ernesto Federico Alterio Bacaicoa, nado en Buenos Aires o 25 de setembro de 1970, é un actor arxentino residente en España. É fillo do actor Héctor Alterio e irmán da actriz Malena Alterio, e está casado coa tamén actriz Juana Acosta.
Traxectoria
Aínda que naceu na Arxentina, instálase en España coa súa familia sendo moi novo debido ó exilio que sofre o seu pai Héctor Alterio polas súas ideas progresistas e o seu activismo político de esquerdas tralo golpe de estado no seu país natal.
Tiña intención de cursar estudos de Bioloxía, pero finalmente comezou a carreira de Historia, que abandonaría pola súa vocación artística. Matriculouse na popular escola de Arte Dramática de Cristina Rota, onde coñeceu a outros actores de éxito do cine español actual como Nathalie Poza, Guillermo Toledo ou Alberto San Juan, co que formou a compañía Ración de Oreja en 1996. Coñecería tamén a Andrés Lima, que tiña o seu propio grupo de actores. Deciden fusionar ambos en Animalario, gran canteira de actores de gran fama en España e compañía caracterizada polas súas funcións críticas coa realidade social do seu tempo, coma Que te importa amor o El fin de los sueños.
A súa carreira cinematográfica comeza a destacar polos seus traballos en películas coma Mi nombre es sombra, Tengo una casa, Morirás en Chafarinas,Belmonte, Más amor que frenesí ou Dos por dos entre outras. Los años bárbaros de Fernando Colomo foi o seu primeiro protagonista en cine, xunto a Jordi Mollà e Juan Echanove.
Repetiría con Colomo en El cuarteto de La Habana, papel que lle valeu unha candidatura ó Premio Goya ó mellor actor revelación.
Los lobos de Washington, de Mariano Barroso, Insomnio de Chus Gutiérrez, ou Salvador Dalí de Carlos Saura son algúns títulos posteriores destacados na súa filmografía, pero a quen sen dúbida lle reportou maior fama foi El otro lado de la cama, película de Emilio Martínez Lázaro.
En televisión fixo colaboracións episódicas en series como El joven Picasso, Lleno por favor, Colegio mayor, Los ladrones van a la oficina e Todos los hombres sois iguales.
O seu primeiro e único papel protagonista neste medio ata o momento foi na coprodución hispanoarxentina Vientos de agua (2005), un éxito de crítica pero fracaso de audiencia no que compartiu traballo co seu pai, interpretando ambos o mesmo personaxe en distintas épocas da súa vida.
Actor comprometido, en 1998 asinou un manifesto para o cesamento da limpeza étnica de Slobodan Milošević, dos bombardeos da OTAN e a substitución das forzas militares e grupos armados en Kosovo por unha paz composta por cascos azuis mandados pola ONU. Pere Ponce, Santiago Ramos, Alberto San Juan, Julieta Serrano, Pilar Bardem, Fiorella Fantoyano, Manuel Galiana, Juan Diego Botto, María Botto, Juan Luis Galiardo, Juan Diego, Amparo Valle foron outros actores que tamén apoiaron estas causas.
En canto á súa vida persoal, a súa parella é a actriz Juana Acosta, coa que tivo a súa primeira filla, chamada Lola, en 2006.
Nukaaka Coster-Waldau
Nukaaka Coster-Waldau, nada o 23 de febreiro de 1971 en Uummannaq, é unha actriz e cantante groenlandesa.
Traxectoria
Filla de Josef e Vivi Motzfeldt. Actualmente está casada con Nikolaj Coster-Waldau. Tamén foi Miss Groenlandia. Ten traballado en filmes de Groenlandia, Dinamarca, Islandia, Noruega e Suecia.
José González González
José María González González, finado en 1987, foi un político galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde do Porriño en novembro de 1941. Permaneceu no cargo até 1949. Casou con María Celia Castelo Pérez. Finou en 1987.
Felipe Criado Boado
Felipe Criado Boado, nado en Santiago de Compostela o 4 de setembro de 1960, é un arqueólogo galego vinculado ao CSIC. Ten realizado investigacións e traballos de campo en Galiza, España, Portugal, o Reino Unido, Chile, a Arxentina, o Perú e o Uruguai.
Traxectoria
Licenciado pola Universidade de Santiago de Compostela en 1982 e doutorado en 1989. Foi profesor titular da USC dende 1991. En 2000 entrou no CSIC como Profesor de Investigación no Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento. Dende 2003 é Coordinador Científico-técnico da Área de Humanidades e Ciencias Sociais.
A súa maior achega foi a definición e consolidación da arqueoloxía da paisaxe: neolítico, megalitismo, idade de bronce, cultura castrexa ou arte rupestre. Foi creador en 1991 do Grupo de Investigación en Arqueoloxía da Paisaxe na Universidade de Santiago de Compostela. Este grupo integrouse en 1997 no Instituto Tecnolóxico da USC como Laboratorio de Arqueoloxía e formas culturais. En maio de 2010 pasou a ser unha unidade asociada ao Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento do CSIC como Instituto de Ciencias do Patrimonio (INCIPIT) constituído por máis de trinta investigadores e técnicos.
En 2008 un artigo do catedrático Xosé Carlos Bermejo Barrera da USC crítico co método de investigación arqueolóxico do equipo de Felipe Criado Boado e a Xunta de Galicia foi censurado polo CSIC.
A European Association of Archaeologist (EAA), segunda asociación de arqueólogos máis importante do mundo despois da Society for American Archaeology, elixiuno como presidente para o período entre 04/09/2015 e 01/09/2021.
Guldrís
O topónimo galego Guldrís pode referirse a:
British Numismatic Society
A British Numismatic Society -BNS- (en galego: "Sociedade Numismática Británica") é unha sociedade erudita e sen ánimo de lucro situada en Londres, Reino Unido, establecida en 1903 co obxectivo de promover o estudo das moedas, as fichas comerciais, as medallas e os billetes das illas británicas e dos territorios baixo a súa influencia.
Historia
A institución estableceuse o 18 de xuño de 1903 por iniciativa de tres membros pertencentes á preexistente Sociedade Numismática de Londres (Numismatic Society of London, xerme da posterior Royal Numismatic Society), que consideraban necesaria a existencia dunha sociedade de ámbito nacional que tivese como interese específico o estudo das moedas das illas británicas e dos territorios que nalgún momento estiveran baixo a súa influencia. Estes tres fundadores eran Philip William Poole Carlyon-Britton, Laurie Asher Lawrence e Walter Jonathan Andrew.
O encontro inaugural da Sociedade tivo lugar o 30 de novembro, cun corpo social de 270 membros. Unha das primeiras decisións consistiu no lanzamento do British Numismatic Journal, que quixeron dotar dunha entidade máis atraente que a da Numismatic Chronicle, o xornal existente na época, publicado pola RNS.
A actividade da Sociedade nas primeiras décadas, con algunhas dificultades engadidas durante a primeira guerra mundial, supuxeron un pulo importante para o estudo de moi diversos aspectos das cuñaxes británicas e irlandesas. Nisto xogou un importante papel a publicación dunha serie de artigos de L. A. Lawrence e dos irmáns John Shirley e H. B. Earle Fox no British Numismatic Journal, sobre as emisións monetarias dos reis ingleses da Idade Media. Posteriormente, as cuñaxes dos Tudor e dos Estuardo tamén foron obxecto de detallados estudos no BNJ ata os anos 20, fundamentalmente da man de autores como Henry Symonds, H. W. Morrieson, Grant Francis e Helen Farquhar (1859-1953). Esta última, unha das fundadoras da Sociedade e elixida vicepresidenta en 1912, foi unha das primeiras mulleres numismáticas do mundo en posuír un corpus propio de publicacións nesta materia.
A década de 1930 caracterizouse polo falecemento de varias das persoas que contribuíran á fundación da BNS, o que implicou un período de inestabilidade. O ingreso na directiva da Sociedade de persoeiros como George C. Brooke (finado en 1934), conservador do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, e do seu sucesor nese posto, Derek Allen (1910-1975), ambos moi respectados no mundo académico, déronlle á BNS a estabilidade que precisaba.
Outra figura salientable para a Sociedade foi Christopher Blunt (1904-1987), discípulo de Brooke e presidente da entidade no segundo lustro da década dos 40, que xogou un destacado papel nos estudos numismáticos británicos da segunda metade do século XX.
O primeiro presidente da Sociedade tras a guerra, C. Blunt, achegou novos enfoques e novos intereses, dirixidos sobre todo ás emisións dos reis anglosaxóns entre finais do século VIII e finais do século X, o que se amosaba non só nas temáticas dos encontros organizados pola entidade, senón tamén nas dos artigos publicados no Journal.
Ao longo da segunda metade do século XX, a Sociedade desempeñou un importante papel no desenvolvemento da investigación sobre a numismática das illas británicas e dos territorios da súa influencia. Xa no século XXI, o Journal asumiu un papel cada vez máis importante no estudo desas emisións, das que elabora unha constante catalogación (Coin Register), á parte dos rexistros dos achados monetarios ocorridos neses territorios.
Presidentes da BNS
Esta é unha listaxe dos presidentes da BNS desde a súa fundación en 1903.
Biblioteca
A BNS ten unha biblioteca dotada de arredor de 16.000 referencias, combinada e integrada coa biblioteca da Royal Numismatic Society e localizada fisicamente na sede do Instituto Warburg.
Monografías
En 1991, a Sociedade acordou emprender unha serie de publicacións de carácter especial, financiada grazas ao legado dun dos seus asociados, Roy Osbourne. Compoñen esta serie publicacións de carácter monográfico cunha extensión superior á adecuada para seren publicados no British Numismatic Journal.
A publicación destes traballos conta coa colaboración da editora Spink.
A Brea, Seixo, Marín
A Brea é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 108 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 60 eran homes e 48 mulleres.
Filipe Bidart
Filipe Bidart ou Philippe Bidart, alias Patxi, nado no val de Baigorri, Baixa Navarra (Francia) en 1953, é un líder histórico e fundador da organización Iparretarrak ("Os do Norte"), de ideoloxía independentista vasca e marxista hoxe en día disolta. O seu brazo dereito en IK era Gabriel Mouesca, actual presidente do Observatorio Internacional de Prisións.
Traxectoria
Bidart naceu no val de Baigorri, no País Vasco francés. Estudou nun seminario, aínda que non chegou a ordenarse. Posteriormente, foi profesor dunha ikastola antes de fundar, en 1973, a organización Iparretarrak, que foi ilegalizada o 17 de xullo de 1987 polas autoridades francesas. A organización atribuíuse unhas 150 accións violentas e atentados, nos que se produciron varias mortes. En 1982, Bidart pasou á clandestinidade.
En 1982, participou no asasinato de dous policías CRS (antidisturbios) en Baigorri, que montaran un control de estrada rutineiro. Este acto nunca foi reivindicado por IK pese a que, posteriormente, a organización si reivindicou outros tiroteos nos que houbo xendarmes mortos. En 1987, tomou parte no asasinato dun xendarme en Biscarrosse (Aquitania) en circunstancias semellantes.
Bidart foi detido na noite do 19 ao 20 de febreiro de 1988 en Boucau, xunto co tamén membro de IK Totte Etcheveste, que está en cadeira de rodas tras ser alcanzado por un disparo na columna vertebral durante o tiroteo, cos axentes de policía, que precedeu á detención. Permaneceu illado durante 25 meses no cárcere de La Santé. Foi condenado en 1992 e 1993 pola sala XVI do Tribunal Correccional de París a dúas cadeas perpetuas polos asasinatos nos que estivo implicado. En 2000, ademais, foi sentenciado a 20 anos de prisión por ter participado nun tiroteo na vila de Léon n'As Landas, en 1983, no que morreu un xendarme e un militante de IK (Popo Larre) resultou desaparecido, seguindo aínda hoxe en paradeiro descoñecido. Estivo case 19 anos en prisión, internado na cárcere de máxima seguridade de Clairvaux, no nordés de Francia.
En 2003 Bidart cumpriu o chamado "período de seguridade" (tempo mínimo de reclusión antes de poder aspirar á liberdade condicional). O 1 de febreiro de 2007, o Tribunal de Apelacións de París estableceu que se daban todas as condicións xurídicas previstas pola lei para a concesión da liberdade condicional, saíndo do cárcere o 14 de febreiro. A súa excarceración ten sido recorrida en casación pola fiscalía. Trala súa saída do cárcere, Bidart milita no partido independentista vasco Abertzaleen Batasuna, representante da esquerda abertzale en Francia, chegando en 2011 a ser membro do secretariado.
Entre febreiro de 2007 e 2012, viviu en Béziers (Hérault), baixo un réxime de liberdade condicional e coa prohibición de permanecer no País Vasco francés e os departamentos veciños. En 2012, regresou á súa vila natal onde traballou como contable na empresa do seu irmán.
21ª edición dos Óscar
A 22.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 24 de marzo de 1949 en The Academy Theatre dos Ánxeles. O mestre de cerimonias foi Robert Montgomery. A cerimonia trasladouse do Shrine Auditorium ao propio teatro da Academia, sobre todo porque os principais estudios de Hollywood retiraran o seu apoio financeiro para facer fronte aos rumores de que intentaban influír nos votantes.
Foi a primeira ocasión na que se considerou o mellor filme un producido fóra de Hollywood e tamén a primeira vez que un actor (Laurence Olivier) gaña o Oscar por dirixirse a si mesmo. Jane Wyman foi a primeira intérprete dende a era do cinema mudo que gañou un Óscar por unha actuación sen diálogos. John Huston dirixiu os dous filmes que polos que recibiron o Óscar os actores secundarios: o seu pai, Walter Huston, en The Treasure of the Sierra Madre, e Claire Trevor en Key Largo.
Premios
miniatura|150px|[[Laurence Olivier, mellor filme e mellor actor]] miniatura|150px|[[John Huston, mellor director e mellor guión]] miniatura|150px|[[Jane Wyman, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Claire Trevor, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Walt Disney, mellor curtametraxe de acción en vivo (dous rolos)]] miniatura|150px|[[Barbara Karinska, mellor deseño de vestiario en cor]] miniatura|150px|[[Paul Eagler, mellores efectos especiais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Guldriz
O topónimo galego Guldriz pode referirse a:
Figueiredo, Maside, Maside
Figueiredo é un lugar da parroquia de Maside no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
O núcleo tradicional da localidade foi arrasado polo trazado da liña de Alta Velocidade Española en 2007-2008.
Tina Dickow
miniatura| Zelt Musik Festival 2015, en [[Freiburg, Alemaña ]] Tina Dickow nada en Aabyhøj, preto de Aarhus, o 14 de outubro de 1977, é unha cantante e compositora dinamarquesa.
Traxectoria
Foi introducida ao mundo da música polo seu pai. Tras o ensino primario, acudiu a unha escola de música e despois comezou no ensino medio.Foi integrante da banda Fester Kester. Canta principalmente en inglés. Gañou o Steppeulv e o Danish Music Awards en 2004 polo seu álbum Notes, e o premio de mellor cantante no Danish Music Awards 2006.
Organización para a Liberación de Palestina
A Organización para a Liberación da Palestina (OLP) (En árabe: منظمة تحرير فلسطينية, Munazzamat al-Tahrir Filastiniyyah) é unha organización política e paramilitar de palestinos dedicada ao establecemento dun estado palestino independente. A OLP foi presidida por Yasser Arafat, desde 1969 até a súa morte no 2004, tendo sido sucedido por Mahmoud Abbas (tamén coñecido como Abu Mazen.) En anos recentes, o obxectivo oficial da OLP foi redefinido para consistir apenas da Cisxordania e da Franxa de Gaza, malia que unha parte substancial da organización non obedecer a esta redefinición.
Rúa (homónimos)
O topónimo galego Rúa é un hodónimo, relativo a unha vía de comunicación, unha rúa. Pode referirse a:
San Paio, Abades, Baltar
San Paio é un lugar da parroquia de Abades no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 115 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 58 eran homes e 57 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 110 habitantes (54 homes e 56 mulleres).
Exosat
Exosat (acrónimo de European X-ray Observatory Satellite) foi un observatorio espacial da ESA lanzado o 26 de maio de 1986 desde a base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Delta 3914.
Características
A misión de Exosat consistiu en facer observacións en raios X de diferentes corpos celestes no rango de enerxías entre 0,04 e 80 keV usando dous modos de funcionamento:
O satélite tiña forma cilíndrica, con 192 cm de diámetro e 117 cm de altura, e foi inxectado nunha órbita altamente excéntrica, cun apoxeo de 192.000 km, un perixeo de 340 km, unha inclinación orbital de 72,5 graos e un período de 5430 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de maio de 1986.
Pascual I, papa
Pascual I, nado en Roma e finado o 11 de febreiro de 824, foi Papa da Igrexa católica de 817 a 824.
A aclamación do clero levouno ó pontificado, pouco despois a morte de papa Estevo IV. As súas relacións coa casa imperial nunca chegaron a ser cordiais.
Agustina de Aragón
Agustina Raimunda María Zaragoza y Doménech, chamada Agustina de Aragón, nada en Reus, o 4 de marzo de 1786 e finada en Ceuta o 29 de maio de 1857, foi unha defensora de Zaragoza durante os Sitios, na Guerra da Independencia española.
Traxectoria
A finais do século XVIII estableceuse sen dúbida o bautismo de Agustina o 6 de marzo de 1786 na cidade de Barcelona, concretamente no barrio de la Ribera, na rúa dos Sombrereros. Era filla de Pedro Juan Francisco Ramón Saragossa Labastida, obreiro, e de Raimunda Domènech Gasull, ambos naturais de Fulleda (Lleida).
Agustina casou aos 17 anos con Juan Roca Vilaseca, cabo de artillaría, o 17 de abril de 1803 na igrexa de Santa María do Piñeiro de Barcelona. O matrimonio tivo un fillo varón de nome descoñecido, que morreu a curta idade. O seu marido participou dende o principio na Guerra da Independencia española, tomando parte na batalla del Bruc. Os acontecementos da guerra leváronos a el e a Agustina a Zaragoza.
Durante o asedio desta cidade, Agustina levou a cabo a acción que a fixo célebre. Tras caer feridos ou mortos todos os defensores da porta chamada do Portillo, as tropas francesas dirixíronse a tomala ao asalto. Agustina, que levaba a comida ao seu marido, tomando a mecha de mans dun artilleiro ferido conseguiu disparar un canón sobre as tropas francesas que corrían sobre a entrada. Di a lenda que os asaltantes franceses, temendo unha emboscada, se bateron en retirada, e novos defensores acudiron a tapar a fenda, defendéndose a cidade unha vez máis. Nacera o mito de Agustina de Aragón ou La Artillera ("A artilleira"), nome que se lle deu a partir de entón.
Novamente a lenda conta que, decatado o xeneral Palafox de tal fazaña, mandou chamar a moza e alí mesmo, sobre o campo de batalla, felicitouna e concedeulle o distintivo de subtenente co uso dos escudos de distinción co lema de cada un deles: "Defensora de Zaragoza" e "Recompensa do valor e patriotismo". A realidade é algo máis sobria: Palafox efectivamente admitiu a Agustina dentro do corpo de artilleiros, pero como artilleiro raso. Probablemente o nomeamento tiña tanto de práctico como de honorífico: a pertenza ao corpo de artilleiros proporcionaba a Agustina o dereito a comer do rancho dos soldados, o que non era desdeñable nunha cidade asediada. Posteriormente, con todo, Agustina conseguiu sucesivamente os galóns de sarxento e de subtenente.
Agustina non cesou no seu empeño de defender a súa cidade dos franceses e participou activamente na defensa doutros sitios de Zaragoza. O 21 de febreiro de 1809 e tras dous meses de frenética resistencia, a cidade non puido aguantar a presión das tropas napoleónicas e caeu.
Casou en segundas nupcias en Ceuta con Juan Eugenio Cobos de Mesperuza (I Barón de Cobos de Belchite), tendo dese matrimonio unha filla chamada Carlota.
Faleceu no seu domicilio do número 37 da rúa Soberanía Nacional (hoxe rúa Real) de Ceuta o 29 de maio de 1857, aos 71 anos de idade, por mor dunha broncopneumonía, e foi enterrada no cemiterio de Santa Catalina de devandita cidade. Ata 1870 non foron trasladados os seus restos a Zaragoza, descansando primeiro no Pilar e, desde o 14 de xuño de 1908, na capela da Anunciación da Igrexa da Nosa Señora do Portillo, onde son venerados como os dunha grande heroína que con valor e decisión repeleu as adversidades. Está considerada como un dos símbolos máis representativos da resistencia española contra os invasores napoleónicos.
Filmografía
En 1950 estreouse o filme Agustina de Aragón dirixida por Juan de Orduña, e no que Aurora Bautista interpretou a heroína.
Honras
En 1913 foi colocada unha placa conmemorativa na casa de Ceuta en que morreu.
Foi cantada por Lord Byron en Childe Harold.
Solomon Hill
Solomon Jamar Hill, nado o 18 de marzo de 1991 en Harvey, unha cidade do condado de Cook, en Illinois, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA).
Imre Nagy
Imre Nagy, nado en Kaposvár (daquela pertencente ao Imperio Austrohúngaro) o 7 de xuño de 1896 e finado en Budapest o 16 de xuño de 1958, foi un político húngaro.
Antonio Ruíz de Padrón
Antonio José Ruíz de Padrón, nado en San Sebastián de la Gomera o 9 de novembro de 1757 e finado en Vilamartín de Valdeorras o 8 de setembro de 1823, foi un sacerdote, ilustrado e liberal, e deputado nas Cortes de Cádiz.
Imre Nagy
Traxectoria
Naceu nunha familia campesiña. Militou no Partido Socialdemócrata de Hungría para adherirse máis adiante á ideoloxía marxista.
Solomon Hill
Traxectoria profesional
O 29 de decembro de 2013, foi asignado ós Fort Wayne Mad Ants da NBA Development League. O 4 de xaneiro de 2014, foi chamado de volta polos Pacers.
En xullo de 2014, Hill xogou de novo cos Pacers a Liga de Verán de 2014.
O 21 de xullo de 2016, Hill asinou cos New Orleans Pelicans.
O 6 de xullo de 2019, Hill foi traspasado ós Atlanta Hawks. O día seguinte, os Hawks traspasaron a Hill ós Memphis Grizzlies.
O 6 de febreiro de 2020, Hill foi traspasado ós Miami Heat nun traspaso entre tres equipos.
Antonio Ruíz de Padrón
Traxectoria
En 1784 embarcou con destino a América, pasando primeiro a Cuba e logo, a consecuencia dunha tormenta mariña, chegou aos nacentes Estados Unidos de América, en concreto a Filadelfia, onde tratou con dous grandes ilustrados: Benjamin Franklin e George Washington. Durante a súa estadía norteamericana escribiu unha primeira alegación contra a Inquisición española.
Imre Nagy
Traxectoria
En 1944 tras a derrota dos nazis regresa para formar parte do novo goberno popular en Hungría, despois de 15 anos de exilio na URSS, onde estudou agricultura no Instituto de Moscova. Tamén foi membro activo do Instituto de Ciencia Agrícola.
Antonio Ruíz de Padrón
Traxectoria
De volta a España, e logo de secularizarse, gañou por concurso o curato da parroquia leonesa de Quintanilla de Somoza, dependente do bispado de Astorga, que tivo a cargo entre 1802 e 1807. Nese ano último pasou a ser abade da parroquia galega de Vilamartín de Valdeorras, dependente tamén de Astorga, e que gañou igualmente por concurso.
Imre Nagy
Traxectoria
Na súa etapa como membro do goberno húngaro, Nagy ocupou diversos cargos, como Ministro de Agricultura (1944-1945), Ministro do Interior (1945-1946) e Presidente da Asemblea Nacional (1947) até que en 1949, por mor das duras críticas ao Partido pola súa política agraria, é expulsado do Politburó. En 1951, tras unha renuncia pública das súas críticas, é admitido novamente até chegar a ser o Primeiro Ministro á morte de Stalin.
Cando as tropas do Exército Vermello entraban en Budapest, Nagy refúxiase na embaixada de Iugoslavia, onde lle ofreceron protección. Días despois sae da embaixada e é deportado a Romanía o 23 de novembro. Tras case dous anos de detención e tras procesalo nun xuízo secreto, é condenado á pena máxima e executado o 16 de xuño de 1958.
Antonio Ruíz de Padrón
Traxectoria
En plena Guerra de Independencia, Ruíz de Padrón foi elixido, en 1811, deputado para as Cortes de Cádiz polas Illas Canarias. Padrón, que vivía en Vilamartín, alcanzou desde aí Portugal, país que atravesou ata chegar á urbe gaditana. Alí distinguiuse polos seus discursos contra o Voto de Santiago (12 de outubro de 1812) e en favor da supresión da Inquisición española (28 de xaneiro de 1813). Esta actitude súa, chocou coa de boa parte dos deputados da Galiza, especialmente o bispo de Ourense.
Maside, Maside, Maside
Maside é unha vila da parroquia de Maside no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña 819 habitantes (396 homes e 423 mulleres).
Antonio Ruíz de Padrón
Traxectoria
Finalizada a guerra e volto Fernando VII, que restaurou o absolutismo, Ruíz de Padrón foi sometido a proceso perante o Tribunal Eclesiástico de Astorga, a instancias do bispo da diocese. Porén, foi absolto.
Durante o Trienio liberal, volveu ser elixido deputado, mais esta vez polo distrito do Reino de Galiza, actuando como tal entre o 1 de xullo de 1820 e o 14 de febreiro de 1822. Cando faleceu, en Vilamartín de Valdeorras estaba promocionado a mestrescola da catedral de Málaga.
Van McCoy
Van Allen Clinton McCoy, nado en Washington, D.C. o 6 de xaneiro de 1940 e finado en Englewood, Nova Jersey o 6 de xullo de 1979, foi un cantante máis coñecido como Van McCoy. En 1975 acadou a fama internacinoal coa canción "The Hustle". Ten acreditadas máis de 700 cancións e tamén produciu cancións para Gladys Knight & the Pips, The Stylistics, Aretha Franklin, Brenda & the Tabulations, David Ruffin, Peaches & Herb e Stacy Lattisaw.
R.U.R.
miniatura|Escena de R.U.R. amosando tres robots R.U.R., subtitulada Rossumovi univerzální roboti, é unha obra de teatro de ciencia ficción escrita polo autor checo Karel Čapek. A súa estrea foi en 1920 en Praga, é famosa por utilizar por vez primeira o termo "robot".
Desenvolvemento
A peza comeza nunha fábrica onde se fabrica xente artificial, chamada robots, que son máis semellantes á idea moderna de androide ou clons, xa que poden ser confundidos por humanos. Primeiro traballan felices para os humanos mais iso muda cando se produce unha revolta dos robots que acaba coa desaparición da raza humana.
Adaptacións
O 11 de febreiro de 1938, a BBC emitiu unha adaptación de 35 minutos para a televisión dunha parte da peza, foi a súa primeira produción de ciencia ficción. En 1941 BBC radio realizou unha versión para a radio e en 1948 realizou outra adaptación para a televisión, desta volta de toda a peza cunha duración de noventa minutos. Non se conserva ningunha desas adaptcións. O compositor checo Zdeněk Blažek realizou unha ópera en 1977 baseada na obra, e a BBC Radio 3 realizou unha nova dramatización en 1989.
José Luis Torres Colomer
José Luis Ramón Torres Colomer, nado en Ribeira o 22 de agosto de 1942, é un político galego.
Traxectoria
Foi mariño mercante. Vinculado a UCD, foi Director Xeral de Pesca e Marisqueo (1978-1982) da Xunta de Galicia preautonómica. Foi candidato de UCD nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1981 e asumiu a acta de deputado trala renuncia dun compañeiro en febreiro de 1982. Pasou a formar parte do PDP despois da disolución de UCD en febreiro de 1983. En outubro de 1983 foi nomeado Director Xeral de Cultivos Mariños da Xunta de Galicia, manténdose ata 1985. Volveu a ser elixido deputado no Parlamento de Galicia nas listas de Coalición Popular nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1985. Foi elixido concelleiro en Ribeira en 1987 encabezando a candidatura da CPG, sendo tenente de alcalde en coalición con AP e CDS. Foi elixido de novo deputado autonómico, xa polo Partido Popular, tralas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1989, onde se mantivo ata 1991 ao ser elixido alcalde de Ribeira con maioría absoluta. Revalidou a alcaldía con maioría absoluta nas sucesivas eleccións ata que renunciou a presentarse como candidato nas Eleccións municipais de 2011, sendo substituído como candidato e, posteriormente, como alcalde por Manuel Ruiz Rivas. Ostentou varios cargos na Mancomunidade Arousa-Norte da que foi presidente en diversas ocasións de forma rotatoria cos demais alcaldes da comarca.
Foi Presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias de 1992 a 1995. Foi deputado na Deputación da Coruña de 1995 a 2007, sendo Vicepresidente de 1995 a 1999, e Presidente de 1999 a 2003. Foi elixido senador pola provincia da Coruña nas Xerais de 2008, sendo reelixido en 2011, 2015 e 2016, ata a súa retirada das listas en 2019.
A-12
A A-12 ou autovía do Camiño é unha autovía española que comeza en Pamplona (Navarra) e finalizará en Burgos, xa que o tramo de Burgos a León xa está construído coa denominación A-231. Terá unha lonxitude de 219,4 km e empezou a construírse en 2002.
No seu percorrido entre Pamplona e Burgos atópanse localidades importantes como Puente la Reina, Lizarra, Logroño, Nájera ou Santo Domingo de la Calzada.
A parte que discorre pola Comunidade Foral de Navarra pertence ao Goberno de Navarra e a parte que discorre pola Rioxa e Castela e León á Rede de Estradas do Estado dependente do Ministerio de Fomento.
Bandeira Deputación da Coruña
A Bandeira Deputación da Coruña é unha competición de remo organizada anualmente en distintas localidades da provincia da Coruña na que compiten traiñeiras de dita provincia.
Fernando Tejero
Fernando Tejero, nado o 24 de febreiro de 1967 en Córdoba, é un actor español. É coñecido polo seu papel na existosa comedia Aquí no hay quien viva, emitida por Antena 3 entre 2003 e 2006, e que o converteu nun dos actores de moda en España.
Traxectoria
Nado en Córdoba, onde transcorreu a súa infancia e adolescencia, decidiu deixar atrás o seu traballo na peixaría que rexentaba a súa familia para trasladarse a Madrid e probar sorte no mundo da interpretación. Matriculouse na Escola de Cristina Rota, entrando en contacto co seu amigo, o actor Alberto San Juan e coa compañía teatral deste, Animalario, da que tamén formaban parte outros actores coma Ernesto Alterio, Andrés Lima e Guillermo Toledo.
David Serrano, tamén próximo a este grupo, ofrececeu a Fernando Tejero a oportunidade da súa vida na película Días de fútbol (2003), coa que acadou Premio Goya ó Mellor actor revelación.
Ese mesmo ano Elena Arnao selecciónao para formar parte de Aquí no hay quien viva, onde deu vida ó porteiro Emilio Delgado durante arredor de tres anos, acadando a través deste personaxe unha fama espectacular.
Grazas a esta popularidade, Tejero accedeu a papeis protagonistas en películas como El penalti más largo del mundo de (Roberto Santiago, 2005) ou Nadie es perfecto de (Joaquín Oristrell, 2005).
León III, papa
León III, nado en Roma e finado na mesma cidade o 12 de xuño de 816, foi Papa da Igrexa católica de 795 ao 816.
Traxectoria
Escolleito Papa o 26 de decembro do 795, cando era cardeal de Santa Susana e responsábel do tesouro pontificio, foi consagrado o día seguinte. Inmediatamente comunicou a súa elección a Carlomagno e mandoulle unha carta coas chaves da tumba de San Pedro e a bandeira de Roma, acción coa cal recoñecía ao rei dos francos como protector da Santa Se.
León pertencía a unha familia modesta e como novo papa non contou co apoio da nobreza romana; unha parte dos seus membros, emparentados co anterior pontífice, organizaron unha emboscada durante unha procesión celebrada o 25 de abril do 799 na cal León resultou ferido, foi formalmente deposto e enviado ao mosteiro de Santo Erasmo, de onde conseguiu escapar e reunirse con Carlomagno en Paderborn, onde lle solicitou axuda. O rei dos francos, logo de recibir unha embaixada romana que acusou a León de adulterio e de falso xuramento, prestou o seu apoio a León non recoñecendo a súa deposición e escoltándoo ata Roma.
O ano seguinte, o 24 de novembro do 800, Carlomagno entrou a Roma onde convocou e presidiu un sínodo para escoitar os argumentos do Papa deposto e dos seus opositores. Durante este sínodo, León, o 23 de decembro, prestou xuramento afirmando que era totalmente inocente dos cargos que se presentaran contra el. Dous días despois, o 25 de decembro do 800, o Papa coroou a Carlomagno como emperador na Basílica de San Pedro. Así, León III colocou a coroa sobre a cabeza do Emperador mentres o pobo o aclamaba coas seguintes palabras:
Nun concilio celebrado en Aquisgrán o ano 809, prohibiu o uso da cláusula filioque e ordenou que o credo, sen esta cláusula, fose gravado sobre dúas mesas de prata e exposto na Basílica de San Pedro.
Con este acto, León III iniciou unha tradición que continuou ata o ano 1452 coa coroación de Federico III, de coexistencia dun emperador de Oriente e un emperador de Occidente, e supuxo para Roma unha afirmación da súa primacía, pero tamén un recoñecemento da existencia dun poder temporal, diferente do pontificio, que nas seguintes centurias provocou importantes conflitos cos emperadores xermánicos.
O papa León III foi importante para Galicia xa que unha vez descuberto o sepulcro do apóstolo Santiago, outorgou aprobación e veracidade ó achado mediante a epístola Noscat fraternitas vostra.
León III morreu o 12 de xuño do 816 e foi enterrado na Basílica de San Pedro. Foi canonizado polo papa Clemente X, quen no ano 1673, fixo que entrase no Martiroloxio Romano.
Iago Martínez
Iago Martínez Durán, nado en Vigo en 1979, é un xornalista, crítico e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Comunicación na Universidade de Santiago de Compostela. Na súa faceta de xornalista traballou ou segue traballando no Miñor, Atlántico Diario, na redacción viguesa do diario gratuíto 20 minutos, en Tempos Novos, no suplemento cultural Nós e mais no suplemento de libros ProTexta. Coordinou o suplemento cultural de Xornal de Galicia, onde tamén se ocupou de información política, ás veces como columnista.
É coguionista e codirector da longametraxe documental sobre o poeta Lois Pereiro, en fase de montaxe, e colaborador da revista musical Rockdelux.
Por outra banda, está ligado á plataforma civil a prol da lingua galega ProLingua e é o responsable da canle de televisión dixital Galiza Ano Cero. Dirixe a revista Luzes, creada por Xosé Manuel Pereiro e Manuel Rivas.
Marea Atlántica
Ë un dos fundadores da Marea Atlántica. Foi o seu coordinador na campaña electoral das eleccións municipais de 2015, e logo xefe de gabinete do alcalde Xulio Ferreiro durante os seus catro anos de mandato.
Desde 2019 é concelleiro do Grupo Municipal da Marea Atlántica no Concello da Coruña.
Vida persoal
É sobriño do actor Antonio Durán, Morris.
David Barro López
David Barro López, nado en Ferrol en 1974, é un crítico de arte, comisario de exposicións e editor.
Comisariado de exposicións
Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa traxectoria como comisario de exposicións coa dirección do ciclo Miradas Virxes no Centro Torrente Ballester de Ferrol, que cos anos se converte nun fito xeracional para a arte contemporánea galega cara a unha renovación dos presupostos do Grupo Atlántica. A súa traxectoria posterior abrangue máis de 50 mostras individuais de artistas como Jessica Stockholder, Axel Hütte, Alex Katz, Günther Förg, Julião Sarmento, Julian Opie, Sandra Cinto, Caio Reisewitz, José Pedro Croft, Berta Cáccamo...) e máis de 50 exposicións colectivas en diversos centros e institucións.
Crítica de arte
Barro desenvolve a crítica de arte en diferentes medios de entre os que destacan as súas colaboracións en El Cultural (1998-2014), a revista Lápiz (2000-2004) e como director da revista portuguesa [W]art (2003-2005) ou a española Arte y parte (1998-1999).
Segunda división española 1930/31
A tempada 1930–31 da Segunda División de España de fútbol corresponde á 3º edición do campionato. O Valencia CF foi ascendido a Primeira División, mentres que o Iberia Sport Club descendeu á Terceira División.
Serxio II, papa
miniatura|Serxio II Serxio II (Roma, (¿?) — 27 de xaneiro de 847). Papa da Igrexa católica de 844 a 847. Pertencente a unha familia da aristocracia romana, o cardeal presbítero da igrexa dos santos Martiño e Silvestre, foi elixido papa co apoio da nobreza mentres que por aclamación popular era tamén elixido o arquidiácono Xoán que pasará a historia como un novo antipapa. A facción que apoiaba a Xoán foi derrotada e o antipapa condenado a morte, pena que sería conmutada por Serxio e substituída pola de exilio.