cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino de Sussex
Orixes do Reino de Sussex
As Crónicas anglosaxoas (ASC) cóntannos que os saxóns chegaron a Sussex no 477 en tres barcos ao mando de Ælle e o seu tres fillos Cymen, Wlenking e Cissa. Desembarcaron nun lugar chamado Cymenshore, alí mataron a moitos britanos e fixéronos fuxir cara ao bosque de Andredes. En 485 Ælle derrota aos britanos nun lugar chamado Mecred's- Burnsted. E no 491 cercan o forte de Andredes, conquístano e masacran os seus habitantes. Entre o 491 e o 607 onde a crónica di que Ceolwulf de Wessex loita contra os saxóns do sur, atopámonos un enorme baleiro. Temos outras mencións de Ælle: Beda faino ao nomear a lista de Bretwaldas (principal gobernante de Britania), e di que Ælle foi o primeiro deles. Igualmente as ASC colócano como primeiro Bretwalda na súa propia lista, que se atopa na entrada do ano 827, aínda que esta parece baseada na de Beda.
Localizacións Achados arqueolóxicos A localización de enterramentos indícanos a presenza de asentamentos próximos, a presenza de certos obxectos, vasillas, adornos, moedas etc., permiten datar os sitios arqueolóxicos. A principal área de tumbas datada no século V atópase entre os cursos baixos do Ouse e o Cuckmere, en Sussex Oriental, que é a zona onde se cre que se asentaron os saxóns federados, e nelas atópanse obxectos de metalurxia romana, posibelmente de inicios do século V, moi anterior á suposta chegada de Ælle. Na rexión oeste tamén se atoparon cemiterios en Highdown, próximo a Worthing entre a desembocadura do río Arun e o río Adur, e en Apple Down, a 11 Km ao nordés de Chichester, aínda que con menos evidencias, tamén parece que ambos os sitios son anteriores ao 477. É moi significativa a total ausencia de cemiterios ou artefactos saxóns da época na área de Chichester-Selsey, polo que é moi posíbel que no século V Chichester continuase sendo a Noviomagus Reginorum dos britanorromanos.
Teorías sobre a orixe de Sussex
Xeografía
centre|miniatura|800x800px|Mapa do Reino de Sussex. Os límites do reino saxón de Sussex coinciden en xeral cos do antigo pobo de britano dos regneneses e co posterior condado inglés de Sussex, que na actualidade está separado nos condados de East Sussex e West Sussex. Situado na costa meridional da illa de Gran Bretaña, toda a súa fronteira sur limitaba coa Canle da Mancha, ao leste situábase o reino xuto de Kent, ao oeste o reino saxón de Wessex e ao norte Suther-ge (Surrey) rexión disputada polos veciños de Kent, Mercia, Essex e Wessex.
Todo o reino era montuoso e boscoso, o norte estaba ocupado polo bosque de Andred (Andredes Leag), o que actualmente é coñecido como The Weald zona de outeiros de arenisca de entre 200 e 300 metros de altura cubertas de vexetación. Ao sur destas alzábanse os outeiros de creta branca coñecidas como South Downs (do saxón, dun 'outeiro'), que chegaban até o mar formando impresionantes cantís brancos de máis de 100 m de altura. A maior altura do país atopábase nestes montes, o Blackdown de 280 metros. A formación de outeiros era cortada por catro vales fluviais, de oeste a leste: o do Arun, o Adur, o Ouse e o Cuckmere, en cuxas desembocaduras se atopaban os mellores portos.
A zona suroeste era a máis chaira, nela o pequeno río Lavant desembocaba na intricada baía de Chichester que abría cara ao Solent, estreito que separaba a illa de Wight da de Gran Bretaña. A baía era pechada ao sur pola península de Selsey, onde supostamente desembarcaron os primeiros saxóns que fundaron o reino. Ao sueste as marismas do río Rother (Romney Marsh) facían de fronteira entre Sussex e Kent.
Poboación e localidades
As agrestes terras do Sussex medieval non eran as máis indicadas para un poboamento moi denso, aínda que presentaban certas similitudes coa terra de orixe dos invasores, a saxonia xermánica. O patrón de asentamento en case todo o territorio foron as pequenas comunidades familiares dispersas, dedicadas á gandaría ovina e bovina, a silvicultura, a caza e as pequenas explotacións agrícolas. Os topónimos das localidades actuais testemuñan este patrón, os termos anglosaxóns ham ('aldea'), tun ('poboado'), denu ou dean ('pasto'), hurst ('bosque'), etc.., están presentes en moitos dos nomes de aldeas da zona, sobre todo na rexión do Weald e dos South Downs. Tamén é habitual o sufixo –ing ('fillo de'), o que mostra o tipo familiar de asentamento, así por exemplo, Chiltington (Chidingtune) significa “o poboado da familia de Chid”, estes grupos familiares deben entenderse en forma ampla, desde familias dalgunhas decenas de membros até clans de varios centenares e mesmo milleiros. Os Haestingas ( “a xente de Haest”), por exemplo, eran un clan que controlou de forma independente o sueste de Sussex en torno á aldea de Hastings, ao que deron nome, ata que foron sometidos finalmente por Offa no 771.
Non se pode falar de cidades no Sussex saxón, a capital Seoles/Selesi (Selsey) era apenas unha vila un pouco máis grande que o resto das aldeas do país e onde se constituíu o arcebispado no 681. Un pouco máis grande era Cissaceaster (Chichester), a pesar do nome saxón, “a fortaleza de Cissa”, era unha cidade fundada polos antecesores britanos onde tiñan a súa capital coñecida polos romanos como Noviomagus Reginorum. Estaba unida a Londinium (Londres) pola unha vía que os saxóns denominaron Stane Street e que posibelmente chegará até Portus Ardaoni (Portchester) pertencente á serie de fortificacións romanas coñecidas como “litus Saxonicum”. Tamén pertencente a esta serie de fortificacións defensivas era Anderitum, situada na costa de Sussex Oriental, onde actualmente se atopa a aldea de Pevensey. Segundo a crónica anglosaxoa, o caudillo saxón Ælle e os seus fillos, asaltaron o castelo e masacraron aos seus defensores; os invasores rebautizárono co nome de Andredesceaster, converténdoo nunha fortificación saxoa.
Aínda existe gran controversia ao redor da proporción de poboación celta e saxoa que habitaba o reino. Sussex é das zonas de Inglaterra onde menor número de topónimos britóns se conserva e pola contra, onde se atopa unha maior cantidade de orixe saxoa. Para algúns autores non quere dicir isto que os poboadores de orixe celta fosen exterminados, senón que simplemente os saxóns sobrepuxéronse a eles. Con todo, para outros, a presenza de britóns era xa baixa cando os romanos abandonaron a illa, o territorio accidentado e boscoso da rexión favoreceu o abandono do lugar para ir cara ao val do Támese e as cidades máis populosas de máis ao norte, á chegada dos saxóns os poucos habitantes que quedaban na rexión ou foron expulsados ou simplemente quedaron como un sector marxinal da sociedade saxoa.
Historia
A historia do reino de Sussex está moi pouco documentada, non existe lista real ningunha e coñécense algúns mandatarios apenas por algúns “charters” ocasionais. Entre o 491 e o 607, non é posible atopar nas ASC x referencia ningunha relacionada con suposto reino. Na entrada do 607 só di “Ese ano Ceolwulf loitou contra os saxóns do Sur”, podendo ser tales saxóns do Sur, distintos clans, tanto saxóns, como britanos ou mesmo britanosaxóns, asentados na zona pero que non formasen un reino unido, entre os cales estarían os saxóns federados que poboaban a zona entre Ouse e Cuckmere, e os Haestingas ao sueste da rexión. O cronista inglés do século XIII Roger de Wendover di que Ceawlin de Wessex conquistou Sussex no 567, a partir desta data a dinastía de Wessex exerce de Señores sobre o reino veciño até a conquista de Penda de Mercia no 645. Non temos confirmación histórica de tal señorío, e non parece probable que os reis de Wessex fosen capaces de exercer tal supremacía en todo Sussex, aínda que talvez o fixesen no extremo occidental, de igual forma o Reino de Kent podería controlar a zona oriental como está contrastado que cara a en South-ge e outros territorios lindeiros durante a época de Ethelberto I, de feito existen referencias ás loitas entre Kent e Wessex, e o lóxico é supor que estas se debesen ao intento de control do territorio intermedio, é dicir Sussex.
Século VII. Æthelwealh, primeiro rei de Sussex
O primeiro gobernante con apoio histórico é Æthelwealh (coas súas variantes Aedilualch, Aethelwalch, Aþelwold, Æðelwold, Æþelwald, ou Ethelwalch), descartando os lendarios Ælle e Cissa, pódese dicir que Ethelwealh é o primeiro rei de Sussex, con todo temos bastantes lagoas sobre o seu reinado. As ASC noméano no ano 661 como rei de Sussex, polo que algúns historiadores consideran que a súa subida ao trono debe ser anterior, mesmo o remontan ao 645 cando Penda de Mercia derrota a Wessex e conquista gran parte dos seus territorios, polo que Sussex estaría baixo o padroádego dos reis mercianos. A orixe de Æthelwealh é incerta, algúns autores apuntan a que era o terceiro ou cuarto fillo de Cynegils de Wessex (rei entre 611-643), outros pola etimoloxía do seu nome, que significa “nobre estranxeiro”, pensan que podería tratarse dun nobre britano subido ao trono por Penda. O padroádego de Mercia parece claro xa que Beda di que Wulfhere de Mercia (fillo de Penda) obrigaría a Ethelwald a bautizarse, en cuxo bautismo o rei de Mercia exercería de padriño. A súa esposa cristiá, Eafe (Eabae ou Ebba), filla de Eanfrith (Eanfrid ou Eanfridi), gobernante de Hwicce, á que algúns autores fan filla do propio Wulfere, influiría tamén é esta conversión, o rei como agasallo de bautismo outorgoulle a Æthelwealh os territorios xutos de Wight e Meonware.
Na Vida do bispo Wilfrid de Edio, na Historia eclesiástica de Beda, e nas ASC recóllese a evanxelización do reino levada a cabo por San Wilfrid de Northumbria, bispo de York, que exiliado do seu país de orixe no 680, tomou como misión a evanxelización dos pagáns de Sussex coa aceptación do rei, recentemente convertido en Mercia. Wilfrid funda unha pequena comunidade xunto a seis monxes irlandeses na aldea de Bosham, situada na baía de Chichester, desde a cal comeza a súa misión nas pequenas comunidades pesqueiras da zona. No 683 funda a Abadía de Selsey para a cal o rei Ethelwald outorga ao bispo 87 hides de terras preto da baía de Pagham, e esta convértese na primeira sede do bispado de Sussex, que permanecerá en Selsey até o seu traslado polos normandos a Chichester no 1075.
Pouco despois da chegada de San Wilfrid, o reino é atacado polo príncipe Caedwalla de Wessex, pertencente a unha rama lateral da casa real dos Gewissae de Wessex que exiliado do seu país ao mando dun exército dedicábase a atacar ás distintas rexións do reino de Mercia, entre as que se atopaba Sussex. Caedwalla mata a Æðelwealh e tenta obter o trono, con todo é expulsado eventualmente polos alderman do rei Berthun e Andhun, supostamente fillos naturais e xemelgos de Æðelwealh. No 685 Sussex ataca a Clotario de Kent en axuda do sobriño deste, Eadric, ao que repoñen no trono, pero pouco despois morre Berthun e Caedwalla, unha vez obtido o trono de Wessex, contraataca e destrona a Andhun, proclamando á súa vez a Ecgwald subregulus baixo a súa protección. Caedwalla morre no 688 na súa peregrinación a Italia e sucédeo o seu sobriño Ine de Wessex que conserva o señorío de Wessex sobre Sussex. Desta época é coñecido Nothhelm (ou Nunna) como sub-rei de Ine (kinsman), nunha carta do 692 refírese a Ine como o seu parente e combate xunto a el na campaña contra os britanos de Domnonia (Cornualla). Xunto a Nunna atopamos en dous “charter” a Watt (Wattus rex), gobernante só coñecido por estes documentos.
Século VIII. De Wessex a Mercia
O reinado de Ine de Wessex (688-726) foi un período bastante apracíbel dentro dos parámetros saxóns, alianza con Kent, paz na fronteira do Támese con Mercia, enfrontamentos esporádicos con Essex polo control de Surrey, e algunhas campañas de conquista de Devon que pertencía aos britanos de Domnonia. Isto traducíase en Sussex da mesma maneira nunha época de tranquilidade e semindependencia baixo o señorío de Wessex.
Probabelmente debido a esta calma apenas temos recensións históricas concernentes a Sussex, só algúns charters onde se indican transaccións de terras: Significativamente, as localidades mencionadas nos charter atópanse na zona occidental do país, entre a fronteira de Wessex e o val do Adur, por iso algúns autores falan dun reino de Sussex, satélite do de Wessex e un Sussex oriental ocupado de forma máis ou menos independente por grupos tribais saxóns. O reino occidental centrado na zona chaira entre a península de Selsey e Chichester, máis apta para a agricultura e o poboamento concentrado, é onde se situaba a sede episcopal e a maioría das igrexas. De feito na zona oeste persistía o paganismo como demostran as misións para cristianizar aos saxóns do sur como a de San Cuthman entre 695 e 699. Tampouco son abundantes as referencias a Sussex nas ASC, na entrada do ano 722 fálase do exilio de Ealdbert, posibelmente o fillo máis novo de Ethelstan e irmán de Ethelbert, que apartado do trono rebélase e márchase aos outeiros boscosos do leste. Desde alí ataca os territorios do Sussex Occidental, ata que Ine de Wessex (protector do reino) lanza unha campaña contra el e obrígao a se exiliar. Na entrada do 625, de novo Ine entra en Sussex para derrotar ao rebelde Ealdbert que entrou de novo en Sussex Oriental e ao cal vence e mata. A terceira e última entrada nas ASC é máis curiosa, no ano 774 di “marabillosas serpes foron vistas na terra dos saxóns do Sur”.
A través dos “charter” e as poucas referencias históricas que conservamos, pódese reconstruír aproximadamente (todas as datas serían postuladas), a cronoloxía dos gobernantes de Sussex durante este período:
Século IX. De Mercia a Wessex
O novo reino de Kent e Sussex con capital en Canterbury converteuse no reino satélite de Wessex que era gobernado polo herdeiro ao trono do reino principal, Aethelwulf no 839 ao converterse en rei de Wessex, deixa Kent e Sussex ao seu primoxénito Aethelstan que o goberna até a súa morte no 851. Aethelwulf aínda reinando en Wessex asocia ao seu segundo fillo Aethelbald ao reino de Wessex e deixa Kent e Sussex ao terceiro, Ethelberht. O rei de Wessex peregrina a Roma no 855 deixando aos seus fillos o goberno dos seus reinos. Cando retorna no 856, Ethelbald tenta reter o poder en Wessex e para evitar unha guerra civil Aethelwulf retírase ao reino de Ethelbert onde morre no 858. O rei de Kent e Sussex convértese en rei de todo o reino á morte do seu irmán no 860, e goberna ambos até o 865. A partir do seu reinado os reinos saxóns permanecerían unidos a Wessex ata que no reinado de Alfredo o Grande se unifican todos os reinos anglosaxóns que deben facer fronte a unha nova ameaza vinda do leste, a invasión dos viquingos.
No que atinxe a Sussex pouco di a historia á parte dos ataques viquingos aos portos saxóns que a partir do 870 se fan incesantes. O 4 de xaneiro dese mesmo ano un grande exército danés desembarca preto de Hastings, Ethelred e o seu irmán Alfred débense enfrontar aos saqueadores comandados por Bagsecg e Halfdan Ragnarsson, e aínda que vencen na batalla e fan fuxir aos viquingos, as tropas saxoas sofren grandes perdas. Os daneses fuxiron cara ao norte e de novo enfrontáronse aos saxóns na Batalla de Ashdown catro días despois e onde foi morto Bagsecg, a vitoria saxoa deu un pequeno respiro ao novo reino anglosaxón.
Garfield (homónimos)
Garfield pode referirse a:
Banda deseñada
Garfield, a tira cómica creada por Jim Davis.
Joel Edgerton
Joel Edgerton, nado o 23 de xuño de 1974 en Blacktown, Sydney, é un actor australiano de cine e televisión. É coñecido polos seus papeis nos filmes Star Wars Episode II: Attack of the Clones, Star Wars Episode III: Revenge of the Sith, Animal Kingdom, The Thing, Warrior e The Great Gatsby.
Calendario lunisolar
Un calendario lunisolar é un calendario que indica o tempo tomando en consideración tanto as fases do Sol como as fases da Lúa. Se o ano solar se define como un ano tropical, daquela un calendario lunisolar dará unha indicación da estación; se se toma como un ano sideral entón o calendario predecirá a constelación preto da cal ocorrerá a lúa chea. Xeralmente tamén se require que o ano teña un número enteiro de meses; a maioría dos anos ten 12 meses pero cada segundo ou terceiro ano ten 13 meses.
Hidalguía
Hidalguía foi un semanario editado en Chantada en 1916.
Historia e características
Subtitulado Semanario maurista, apareceu o 26 de febreiro de 1916. Autocualifícabase como "único semanario maurista que se publica en Galicia", e foi fundado e dirixido por Manuel Vázquez Campo. O xerente foi Ramón Gutiérrez Tojo, que xa colaborara en El Centinela. Outros colaboradores foron Abelardo Otero, Vázquez Boo e Daniel Vázquez Campo.
Leinster Rugby
O Leinster ten a súa en Dublín, capital da República de Irlanda, e disputra os seus encontros como local no RDS Arena, estadio con capacidade para 18.500 espectadores. Cando a capacidade do estadio non é suficiente, o equipo xoga algúns encontros no Aviva Stadium, recinto con capacidade para 51.700 seareiros. Antes de trasladarse ao RDS en 2005, o estadio local do Leinster era o Donnybrook Stadium. A cor principal do club é o azul, sendo o símbolo do equipo a arpa de Leinster, a cal figura na bandeira provincial. O Leinster converteuse en equipo profesional en 1995 á vez que o resto de equipo provinciais irlandeses: Connacht, Munster e Ulster. O equipo compiten no Pro14, antes coñecido como Celtic League e Pro12, desde a súa creación no ano 2001. Anteriormente competía no Campionato Interprovincial da IRFU.
Primeiros anos
O equipo de rugby representativo da provincia de Leinster existe dende a segunda metade do século XIX, e nos seus comezos adicouse a xogar encontros interproviciais fronte ós equipos das outras 3 provincias irlandesas, empregando ós mellores xogadores dos diversos clubs locais da provincia. O primeiro deses campionatos interprovinciais levouse a cabo en 1875, enfontándose a Munster e Ulster. Daquela, para un xogador, defender as cores da propia provincia comezou a significar o chanzo previo para representar á propia selección irlandesa no torneo das Home Nations, que naceu en 1883.
Profesionalismo
Durante as seguintes décadas Leinster Rugby foi unha simple selección provincial que xogaba torneos interprovinciais de pouca relevancia, até que en 1995 a IRB tomou a decisión de converter ó rugby nun deporte profesional, e a IRFU tomou a decisión de que en Irlanda existirían só 4 equipos profesionais, os 4 que até entón eran as seleccións provinciais, é dicir: Connacht, Leinster, Munster e Ulster. Eses 4 equipos, convertidos en algo semellante a franquías deportivas profesionais, competiron por vez primeira na nova Copa de Europa de rugby (chamada Heineken Cup por razóns de patrocinio). Leinster Rugby amosou a súa competitividade xa dende a edición 1995-96 da Heineken Cup, acadando a rolda de semifinais, na que caeu fronte a Cardiff RFC. Nos seguintes 5 anos, Leinster Rugby non foi quen de superar a fase de grupos na máxima competición continental, caendo sempre eliminado antes das roldas de eliminatorias.
Nace a Celtic League
A tempada 2001-02 viu o nacemento dunha nova competición ligueira, a Celtic League, na que se enfrontarían os mellores equipos de Gales, Escocia e Irlanda. Iso supuxo que dende ese ano os 4 equipos provinciais irlandeses terían que ter un grupo de xogadores permanente para disputar a liga e maila competición europea, pasando de disputar 6 encontros por ano, a máis de 30. Nesa tempada Leinster Rugby fíxose co campionato na nova liga celta, por diante de Munster Rugby, e conseguiu clasificarse para cuartos de final na Heineken Cup, caendo fronte a Leicester Tigers.
Na tempada 2002-03 o equipo chegou de novo a semifinais na Heineken Cup, caendo nesta ocasión fronte ó equipo francés USAP. Na tempada 2003-04 caeu na fase de grupos. Na tempada 2004-05 caeu nos cuartos de final fronte a Leicester Tigers. Na tempada 2005-06 conseguiu o subcampionato na liga celta, e chegou ata a semifinais da Heineken Cup, pero caeu diante de Munster Rugby. O título europeo que acadou Munster ese ano, sumado ó que acadara Ulster en 1999, deixaba a Leinster Rugby como o único dos 3 grandes equipos irlandeses que non gañara a Copa de Europa de rugby.
Na tempada 2006-07 Leinster fracasou de novo ó caer nos cuartos de final da Heineken Cup. Na seguinte tempada, a 2007-08, o fracaso sería aínda maior na máxima competición europea, caendo na fase de grupos, pero na liga celta acadou o seu segundo título de campión, por diante dos Cardiff Blues.
Éxitos na Heineken Cup
Para a tempada 2008-09 había no equipo unha mestura de grandes xogadores veteráns como Brian O'Driscoll e novas promesas como Jonathan Sexton, que comezaron a marcar unha época no equipo e no rugby europeo. Leinster Rugby fíxose coas Copas de Europa de rugby nas edicións 2008-09 (fronte a Leicester Tigers), 2010-11 (fronte a Northampton Saints) e 2011-12 (fronte a Ulster Rugby), caendo eliminado tan só na 2009-10 por Stade Toulousain. A eses éxitos súmanse os subcampionatos na Celtic League/Pro12 nas tempadas 2009-10, 2010-11 e 2011-12. No ano 2018 o equipo consegue a súa cuarta Champions Cup tras vencer ao Racing 92 na final por 15–12.
Elenco
Os seguintes son os xogadores de Leinster para o Pro14 de 2019−20.
Capitáns
Os seguintes son os capitáns de Connacht desde o comezo da era profesional. miniatura|[[Jonathan Sexton.]]
Adestradores
Os seguintes son os adestradores de Leinster desde o inicio da era profesional. thumb|Joe Schmidt (2010–2013).
Palmarés
European Rugby Champions Cup European Rugby Challenge Cup Pro14 Celtic Cup British and Irish Cup Irish Inter-Provincial Championship
Encontros contra seleccións
A seguinte é unha lista dos resultados de Leinster contra combinados nacionais e rexionais. Nos resultados, os puntos de Leinster aparecen sempre primeiro.
Curuxa gabián
A curuxa gabián (Surnia ulula) é unha especie de ave de rapina da orde das Estrixiformes.
Morfoloxía
Estríxida de tamaño mediano. Plumaxe moi barrado no dorso. O ventre é raiado, similar ó gabián. Na cara salientan dúas liñas negras verticais características. Ambos sexos son idénticos. Estritamente nocturna e crepuscular.
Reprodución
Cría en ocos de árbores ou aproveita niños abandonados doutras aves de presa. A posta costa entre 3 e 13 ovos, permanecendo os xuvenís 30 días no niño.
Distribución
Dende Escandinavia ata a península de Kamchatka.
Galería de imaxes de Trazo
Galería de imaxes do concello de Trazo na provincia da Coruña.
Pastoriza, Ardán, Marín
Pastoriza é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 102 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 49 eran homes e 53 mulleres.
SYR8: Andre Sider Af Sonic Youth
SYR8: Andre Sider Af Sonic Youth é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth co saxofonista sueco Mats Gustafsson e o músico noise xaponés Merzbow. É a oitava edición da serie SYR e apareceu o 28 de xullo do 2008.
O álbum foi gravado o 1 de xullo do 2005 no Roskilde Festival e o seu libreto está escrito en dinamarqués, continuando a tradición da serie, e significa "outras caras de Sonic Youth"..
Sociedade Fabiana
A Sociedade Fabiana (en inglés Fabian Society), é unha organización socialista británica que ten por propósito adiantar os principios de socialdemocracia mediante reformas graduais, e non por un medio revolucionario.
Historia
Foi especialmente coñecida polas súas ideas de modernidade social aparecidas por vez primeiro a finais do século XIX e maduradas posteriormente durante o tempo da primeira guerra mundial. A sociedade sentou as bases fundacionais do Partido Laborista e participou activamente das incipientes políticas estatais da descolonización a cargo do Imperio británico, especialmente na India. Hoxe, a sociedade é unha vangarda ideolóxica do Novo Movemento Laborista. É unha de 15 sociedades socialistas afiliadas ao Labour Party. Sociedades similares existen en Australia, Canadá ou Nova Zelandia.
Chimpancé
Os chimpancés constitúense como o epónimo das dúas especies existentes do xénero Pan, do que o río Congo forma o límite natural entre ámbalas dúas especies.
Os chimpancés son membros da familia dos homínidos, xuntos cos gorilas, os orangutáns e os seres humanos. Crese que os chimpancés dividíronse da evolución humana hai aproximadamente 6 millóns de anos e máis dun 99% das secuencias do ADN humano e do chimpancé son iguais. Isto fai que os bonobos e os chimpancés comúns sexan os primates vivos máis próximos ó ser humano. . Así mesmo, os chimpancés son os únicos membros coñecidos da subtribu Panina. As dúas especies de Pan dividíronse hai un millón de anos.
Peggy Ashcroft
Edith Margaret Emily Ashcroft, nada en Croydon (Londres) o 22 de decembro de 1907 e finada en Londres o 14 de xuño de 1991 foi unha actriz inglesa, coñecida como Dame Peggy Ashcroft.
Traxectoria
Dedicouse ao teatro desde moi nova, destacando no papel de Desdemona en Otelo en 1931 e chegou ao estrelado en 1934 cando interpretou a Xulieta en Romeo e Xulieta, con Laurence Olivier e John Gielgud. Durante toda a súa vida estivo no máis alto do teatro británico.
Pola contra, as súas aparicións no cinema e na televisión foron escasas, pero gañou o Oscar á mellor actriz secundaria entre outros premios por A Passage to India (1984), de David Lean.
Roberto Gañán Ojea
Roberto Gañán Ojea, máis coñecido como Pulpul, nado en Madrid en 1964, é un músico español. É o actual vocalista e segunda guitarra do grupo ska punk Ska-P
Traxectoria
Naceu en Madrid, e criado no barrio de Belmonte, a súa afección pola música comezou con 12 anos, cando comeza a escoitar a música de grupos punk vascos como Barricada, La Polla Records ou Kortatu, entre outros. Escoitando dita música quixo aprender a tocar algún instrumento, ao principio gustoulle a batería, pero na súa casa non habían recursos suficientes para comprala, polo que adquiriu unha guitarra eléctrica, unha Talmus de frecha, a cal aprendeu a tocar ben, chegando a sacar temas de grupos como Leño, Eskorbuto e sobre todo de La Polla. Máis tarde, Ricardo Delgado (Pipi) comprouse outra guitarra e xunto co Pony, o Gelete e Carlos (amigos do barrio), comezaron a compoñer algunhas cancións propias e a esnaquizar o obradoiro onde traballaba o pai de Pipi, que os acabou botando de alí.
Cando tiña 17 ou 18 anos estivo tocando e cantando nun grupo chamado Erótica, formado por Carlos, Javi, Benja e Pulpul. Foilles bastante ben e chegaron a gañar 2 concursos: o "Villa de Vallecas" e o "Certamen de jóvenes músicos de ciudad lineal".
Máis tarde empeza a cantar en diferentes grupos, case todos de rock duro, e ata estivo unha tempada de solista, pero aquilo non lle convencía, a el gustáballe o punk de La Polla, o ska combativo de Kortatu, as letras realistas e de compromiso que contaban verdades, e que a gran maioría da xente escandalizábase ao escoitar.
Logo disto xunto con Pako, Toni Escobar, Alberto Javier Amado (Kogote) e Julio César Sánchez (Julitros) decide formar unha banda de ska combativo á que chaman Ska-P. Leva ao local de ensaio dous temas para tocar, un deles moi importante para os comezos da banda: "Como un rayo", tema dedicado ao equipo de fútbol Rayo Vallecano. Aquilo funcionaba moi ben pero se atopou nun grave problema no ámbito laboral. Contaba con 10 anos de antigüidade nunha pequena empresa instaladora de calefacción e aire acondicionado, pero á vez empezaban a saír actuacións, tendo que pedir permiso para poder tocar. Abofé que todo ten o seu límite, e os seus xefes déronlle un ultimato, "ou o traballo ou a música". Isto foi unha difícil decisión para el xa que tiña na súa casa á súa nai viúva que esperaba un salario para poder vivir, pero sen a música a súa vida non tería sentido, polo que decidiu vivir da música. Tivo sorte, o camiño artístico levouno rapidamente estrelato.
Hoxe en día fai o que lle gusta e gáñase a vida con iso. As letras das súas cancións tratan xeralmente de problemas sociais, como a desigualdade, a antiglobalización, o racismo etcétera. Ademais, deixa unha mensaxe a favor da liberdade, nunca exento de polémica.
No 2005, logo do aviso do parón indefinido da banda por estaren lonxe das súas familias e amigos, Pulpul díxolle ao resto da banda que continuasen sen el, pero eles tamén quixeron cortar, excepto Pipi, que formou outro grupo, The Locos. Eles non sabían se era para sempre ou non, e neste tempo Roberto escribiu 17 temas que, ademais sumándolle 3 que escribira Joxemi, fixeron unha selección e editouse o novo álbum Lágrimas y gozos en 2008 logo de que o grupo se reunise de novo.
Ligazóns externas
Pulpul Ska-P
Panzer I
O Panzer I foi un carro de combate lixeiro producido en Alemaña nos anos 30. O nome procede de Panzerkampfwagen I (que significa vehículo blindado de combate), abreviado como PzKpfw I. A designación oficial dentro do exército era SdKfz 101 (vehículo de propósitos especiais 101).
O deseño do Panzer I comezou en 1932, e a produción en masa en 1934. Pretendía ser só un carro de combate de adestramento para introducir o concepto da guerra blindada no exército alemán, e combateu en España na guerra civil española, en Polonia, Francia, a Unión Soviética e o norte de África durante a segunda guerra mundial, e na China durante a segunda guerra sino-xaponesa. A experiencia co Panzer I durante a guerra civil española axudou a formar os corpos acoirazados alemáns que invadiron Polonia en 1939 e Francia en 1940. Cara 1941, o deseño do chasis do Panzer I foi usado para a produción de cazacarros e canóns de asalto. Houbo intentos de mellorar o Panzer I ao longo da súa historia de servizo, realizados tamén por países estranxeiros, para ampliar a vida útil do deseño. O carro de combate continuou servindo nas forzas armadas españolas ata 1954.
O comportamento en combate do Panzer I estivo limitado pola súa delgada blindaxe e o seu armamento lixeiro formado por dúas metralladoras multipropósito. Como un deseño destinado o adestramento, o Panzer I non foi tan capaz como outros carros lixeiros da época, como o soviético T-26. Aínda que era débil en combate, era unha parte importante en número da forza de tanques alemá e foi usado en todas as grandes campañas entre setembro de 1939 e decembro de 1941. O pequeno e vulnerable carro de combate sería superado en importancia por carros alemáns máis coñecidos como o Panzer IV, o Panther e o Tiger. Porén, a contribución do Panzer I ás primeiras vitorias da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial foi significativa.
Desenvolvemento
O Tratado de Versalles de 1919 prohibiu o deseño, fabricación e despregue de carros de combate dentro do Reichswehr. O parágrafo 24 do tratado prevía unha multa de 100.000 marcos e prisión de ata seis meses para calquera que "[fabricase] vehículos blindados, carros de combate ou máquinas semellantes, que puidesen ser convertidos a uso militar".
Nos últimos anos 20 e primeiros 30 a teoría dos carros alemáns foi iniciada por dúas figuras: o xeneral Oswald Lutz e o seu xefe de gabinete, o tenente coronel Heinz Guderian. Guderian converteuse no máis influente dos dous, e as súas ideas foron amplamente publicitadas. Ao igual que o seu contemporáneo Sir Percy Hobart, Guderian inicialmente concibiu uns corpos blindados (panzerkorps) compostos por varios tipos de carros de combate. Isto incluía un carro de infantería lento, armado cun canón de pequeno calibre e varias metralladoras. O carro de combate de infantería, segundo Guderian, estaría fortemente blindado para defenderse de canóns ati-carro e artillería inimiga. Tamén concibiu un carro de avance rápido, semellante ao Cruiser británico, que estaría blindado contra armas anti-carro inimigas e levaría un canón principal de 75mm. Por último, Alemaña precisaría un carro pesado, cun gran canón de 150mm para derrotar fortificacións inimigas, e cunha forte blindaxe. Dito carro de combate requiriría un peso de entre 70 e 100 toneladas e era completamente debido ás capacidades de fabricación da época.
Pouco despois da súa chegada ao poder, Adolf Hitler aprobou a creación das primeiras divisións panzer alemás. Simplificando a súa primeira proposta, Guderian suxeríu o deseño dun vehículo principal de combate que acabaría sendo o Panzer III, e dun carro de avance, o Panzer IV. Como medida de emerxencia, o exército alemán ordenou un vehículo preliminar para adestrar ás tripulacións. Este sería o Panzer I. miniatura|250px|Panzer I Ausf. A O deseño do Panzer I pode trazarse dende o vehículo blindado de combate Landwirtschaftlicher Schlepper (La S) de 1932. O La S non foi pensado só para adestrar as tripulacións alemás, senón para preparar á industria para a produción de carros de combate en masa de cara o futuro próximo: unha fazaña difícil para a enxeñería do momento. En xullo de 1932, Krupp revelou un prototipo do Landswerk Krupp A, ou LKA, cunha placa frontal inclinada e unha gran casamata central, un deseño fortemente influenciado pola tanqueta británica Carden Loyd. O carro estaba armado con dúas obsoletas metralladoras de 7,92mm MG-13 Dreyse. As metralladoras eran coñecidas por ser bastante inútiles incluso contra as blindaxes máis lixeiras dos carros da época, relegando ao Panzer I ao adestramento e ao combate contra a infantería.
Unha versión producida en masa do LKA foi deseñada por un equipo formado por Daimler-Benz, Henschel, Krupp, MAN e Rheinmetall, cambiando a casamata pur unha torreta rotatoria. Esta versión foi aceptada en servizo despois de ser probada en 1934. Aínda que eses carros foron referidos como La S e LKA despois do inicio da produción, a súa desinación oficial, asignada en 1938, foi ''Panzerkampfwagen I Ausführung. A'' ('modelo A' ou, máis exactamente, 'lote A'). Os primeiros 15 carros, producidos entre febreiro e marzo de 1934, non incluían a torreta rotatoria e foron usados para adestramento de tripulacións. Tras estes, a produción cambiouse á versión de combate do carro. O Ausf. A estaba moi pouco blindado, tendo unha placa de aceiro de só 13 milímetros na súa parte máis grosa. O vehículo tiña varios defectos de deseño, como problemas de suspensión que facían que o carro cabecease a altas velocidades, e sobrequencemento do motor. O condutor estaba posicionado dentro do chasis e usaba pancas de dirección convencionais para controlar o carro, mentres que o comandante estaba situado na torreta onde tamén actuaba de artilleiro. Os dous tripulantes podían comunicarse por medio dun tubo de voz. A munición da metralladora estaba almacenada en cinco arcóns, que contiñan varios cargadores de 25 proxectís. O autor Lucas Molina Franco suxire que se fabricaron 833 Panzerkampfwagen I Ausf. A en total, mentres que autores como Bryan Perrett di que foron 300 e Terry Gander 818 unidades.
Moitos dos problemas no Ausf. A foron corrixidos coa aparición do Ausf. B. O motor foi substituído Maybach NL 38 TR de 98 cabalos, cos seis cilindros e refrixerado por auga, e a caixa de cambios cambiouse por un modelo máis fiable. O motor máis grande precisaba que se aumentase o chasis 40 cm, e isto permitiu mellorar a suspensión do vehículo, engadíndolle unha roda adicional e elevando o tensor. O peso do carro incrementouse en 0,4 toneladas. A fabricación do Ausf. B iniciouse en agosto de 1935 e rematou a principios de 1937. Franco escrbíu que se fabricaron 840 unidades, pero destaca que só 675 destes foron modelos de combate , mentres que Perrett fala dun total de 1.500 (compensando o baixo número de Ausf. A que propuxo) e Gander dun total de 675.
Carros irmáns
Foron deseñadas e producidas dúas versións máis de combate do Panzer I entre 1939 e 1942. Nesta etapa o concepto do deseño fora substituído polo dos carros medios e pesados, e non se fabricara ningunha variante en número suficiente como para ter un impacto real no progreso da guerra. Estes novos carros de combate non tiñan nada en común nin co Ausf. A e co B, agás polo seu nome. Un destes, o Panzer I Ausf. C, foi deseñado entre Krauss-Maffei e Daimler-Benz en 1939 para proporcionar un carror lixeiro de recoñecemento ben blindado e armado. O Ausf. C contaba cun chasis e unha torreta completamente novos, unha suspensión de barra de torsión moderna e cinco rodas intercaladas. Tamén tiña unha bindaxe máxima de 30 milímetros, máis do dobre que o Ausf. A ou B, e estaba armado cun semi-autocanón EW 141 de 20 mm, cun tambor de 50 proxectís. Fabricáronse corenta destes carros, cinto con sei prototipos. Dous vehículos despregáronse coa 1ª División Panzer en 1943, e os outros 38 co LVIII Corpo de Reserva Panzer durante o desembarco de Normandía.
O segundo vehículo, o Ausf. F, era tan distinto do Ausf. C como o foi tamén dos Ausf. A e B. Coa intención de ser un carro de combate de apoio á infantería, o Panzer I Ausf. F tiña unha bindaxe máxima de 80 milímetros e un peso entre as 18 e as 21 toneladas. O Ausf. F estaba armado con dúas MG-34 de 7,92 mm. Fabricáronse 30 unidades en 1940, e unha segunda orde de 100 foi posteriormente cancelada. Para compensar o incremento de peso usouse un novo motor de 150 cabalos Maybach HL45 Otto, permitíndolle unha velocidade máxima en estrada de 25 quilómetros por hora. Oito dos trinta carros fabricados foron enviados á 1ª División Panzer en 1943 e combateron na batalla do Kursk. O resto foron entregados a varias escolas do exército para adestramento e avaliación.
Variantes
Entre 1934 e mediados dos anos 40 deseñáronse distintas variantes do Panzer I, especialmente durante os últimos anos da súa historia operacional. Debido a que era un modelo obsoleto dende a súa introdución, incapaz de derrotar armaduras dos carros inimigos, e superado polos vehículos alemáns máis recentes, os chasis do Panzer I foron cada vez máis reutilizados como cazacarros e outras variantes. Unha das máis coñecidas foi o kleiner Panzerbefehlswagen ("pequeno vehículo de mando blindado"), dos que se fabricaron 200 a partir dos chásis Ausf. A e Ausf. B. O chasis Ausf. B tamén foi usado para construír o primeiro cazacarros do exército alemán con eirugas, o Panzerjäger I. Este vehículo foi armado cun canón anti-tanque checo de 47 mm.
Pío IV, papa
Giovanni Angelo Medici di Marignano en italiano, nado en Milán o 31 de marzo de 1499 e finado en Roma o 9 de decembro de 1565, foi papa de 1559 a 1565 baixo o nome de Pío IV (en latín Pius IV, en italiano Pio IV). O seu nome é asociado ao final do concilio de Trento.
American wire gauge
Táboa de equivalencias e especificacións
Equivalencias do sistema AWG co sistema internacional de unidades.
Henrique V de Inglaterra
Henrique V de Inglaterra foi un rei inglés nado no castelo de Monmouth o 16 de setembro de 1387, como segundo fillo —o primoxénito, Eduardo, morrera ó nacer en 1382— de Henrique, duque de Lancaster —despois Henrique IV— e de María de Bohun. Ó acceder ó trono seu pai, tras depoñer a Ricardo II (1399), converteuse en príncipe de Gales e herdeiro do trono inglés.
Henrique V foi nomeado cabaleiro en dúas ocasións. A primeira foi ós 12 anos de idade, no medio dun campo de batalla irlandés (1399), pola espada de Ricardo II. O rei inglés levaba o mozo Henrique ó combate en calidade de refén para garantir o bo comportamento do seu pai Henrique de Lancaster, opositor político da coroa. Prisioneiro e todo, o rapaz demostrou o seu valor contra os rebeldes irlandeses, o que lle valeu este primeiro recoñecemento. A segunda vez, foi polo seu pai Henrique IV (que xa derrocara e fixera asasinar a Ricardo II e usurpara o trono), un día antes da coroación daquel e da súa propia ascensión ó Principado de Gales.
Ó ano seguinte, 1400, Henrique IV mandou o seu fillo a reprimir unha gran rebelión dun xefe galés que reclamaba para si o principado. En menos de dous anos, o mozo conseguiu sufocar a rebelión, incluíndo os exércitos de dous xefes ingleses que se pregaran a ela. Dos guerreiros galeses aprendería Henrique as tácticas guerrilleiras que máis tarde aplicaría en Francia.
Xuventude e reivindicacións sobre Francia
Á morte de Henrique IV (20 de marzo de 1413), Henrique sobe ó trono como Henrique V e dende o comezo do seu reinado o seu obxectivo principal foi reivindicar para Inglaterra as posesións francesas que el consideraba súas: os ducados de Aquitania, Güiena, Gascuña e Normandía; o que naquela época significaba, máis ou menos, un terzo do reino de Francia.
Baixo a análise da Historia moderna, poderíanse considerar válidos os dereitos de Henrique a tales ducados: en 1152, a derradeira duquesa independente de Aquitania, a célebre Leonor, divorciada do rei Luís VII de Francia, casou co entón Conde de Anjou e Normandía, Henrique Plantagenet, que logo (1154) sería o rei Henrique II de Inglaterra. Como era lóxico, a duquesa Leonor leva en dote ó matrimonio tódolos seus estados.
Os ingleses perderían Aquitania baixo a reinado de Xoán Sen Terra (1199-1216, irmán de Ricardo Corazón de León e logo perderán os outros ducados baixo o reinado de Eduardo III, en plena Guerra dos Cen Anos.
Guerra dos Cen Anos e Agincourt
Henrique V decide retomar a loita por recuperar os devanditos estados, e conseguirao, cunha sorte inimaxinable: os ataques de tolemia que padecía o rei Carlos VI de Francia e a guerra civil en dito país entre os duques de Borgoña (Xoán Sen Medo) e de Orleans, converteron ese momento no ideal para que Henrique decidise atacar.
Henrique fixo formar unha gran frota, modernizou o sistema de recrutamento e agregou novas armas e pezas de artillería para o seu grande exército: cruzou o Canal da Mancha e en setembro de 1415 asediou a estratéxica cidade de Harfleur, sita no estuario do Sena. Pese a tomala, o cerco causou tantas baixas ós ingleses que Henrique decide retirarse ata Calais para volver a Inglaterra. No camiño, el e o seu exército foron alcanzados polos franceses en Agincourt, onde acadou unha resoante vitoria a pesar de ser superado numericamente.
Matrimonio
Ó mesmo tempo que xestionaba o seu matrimonio, meteu presión ó soberano francés a recoñecerlle a súa vitoria e nomealo lexítimo herdeiro do trono de Francia.
Deste modo, chégase a asinar o Tratado de Troyes de 1420, mediante o cal Carlos VI recoñeceu a Henrique V como o seu único herdeiro tras o seu matrimonio con Catarina, celebrado na catedral da mesma cidades de Troyes o 2 de xuño dese ano. No tratado estipulouse que os descendentes de Henrique V e Catarina serían os sucesores do rei Carlos VI á súa morte. Así mesmo, no Tratado desherdaba ó seu fillo o delfín Carlos, a quen a súa propia nai Isabel acusou de ser bastardo. A sinatura deste convenio, que equivalía ó falecemento da coroa francesa, produciu unha grande onda de patriotismo: moitos dos grandes nobres franceses -como os duques da Bretaña, Alençon, Berry e outros- rexeitaron o tratado e sostiveron a lexitimidade dos dereitos do delfín como herdeiro.
Morte
A finais de 1420 Henrique decide retornar a Inglaterra, levando con el a súa esposa Catarina. Do seu matrimonio nacerá un único fillo: Henrique VI (nado no Castelo de Windsor, o 6 de decembro de 1421 - morto asasinado na Torre de Londres en 1471), sucesor do seu pai nos tronos de Inglaterra e Francia.
Enfermo de disentería, decide facer uns últimos esforzos por preservar os logros derivados das súas vitorias francesas. Xa tan feble que só podía ser levado en liteira, morre no bosque de Vincennes o 31 de agosto de 1422, dezaseis días antes de cumprir os 35 anos de idade. O seu corpo foi trasladado a Inglaterra e está soterrado na abadía de Westminster.
República Turca do Norte de Chipre
A República Turca do Norte de Chipre (RTNC) (en Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti; KKTC) é un estado de facto, que controla o terzo norte da illa de Chipre, no Mediterráneo oriental.
Turquía é o único país que a recoñece; todos os demais gobernos e as Nacións Unidas recoñecen a soberanía da República de Chipre sobre toda a illa. A Organización da Conferencia Islámica recoñece á República Turca do Norte de Chipre como un estado constituínte, baixo o nome de Estado Turco Chipriota.
Un golpe de estado en 1974, realizado como parte dun intento de anexar a illa á Grecia, provocou a invasión turca de Chipre. Isto provocou o desaloxo de gran parte da poboación gregochipriota do norte, a fuxida dos chipriotas turcos do sur e a partición da illa, o que levou a unha declaración unilateral de independencia por parte do norte en 1983. Debido á súa falta de recoñecemento, o norte de Chipre depende en gran medida de Turquía para obter apoio económico, político e militar.
Historia
(Ver Tamén Historia de Chipre)
Montanhes araneses
Montanhes araneses é o himno oficial do Val d'Aran, adaptación da canción tradicional occitana Se canta.
República Turca do Norte de Chipre
Historia
Debido á súa localización xeográfica e á súa importancia estratéxica, Chipre foi invadida polos Hititas, Asirios, Exipcios, Persas, Ptolemeos. Romanos, Bizantinos, Lusignanos e Venecianos.
Montanhes araneses
Letra oficial
Foi adoptado como himno oficial do val o 15 de decembro de 2008 polo Conselh Generau (Consello Xeral).
República Turca do Norte de Chipre
Historia
En 1571, a illa foi conquistada polo Imperio Otomán. Os otománs gobernaron a illa mediante o sistema millet onde todos os individuos foron clasificados segundo a súa relixión. Chipre estivo baixo dominio turco ata 1878, cando a súa administración pasou a Gran Bretaña. Ata a primeira guerra mundial, a illa pertenceu legalmente a Turquía, momento en que foi anexionada por Gran Bretaña debido a súa belixerancia aliada cos Imperios Centrais. En 1960, obtén a súa independencia.
Independencia de Chipre
O dominio británico non puido conter as aspiracións propias de ambas as comunidades. Os greco-chipriotas, que iniciaran en 1830, cando nace o estado grego, un reclamo pola ENOSIS (unión con Grecia, coa que tiñan vínculos culturais e históricos). Contrariamente, os turco-chipriotas conformaron a "Volkan", unha milicia que en 1858 pasou a chamarse Organización de Resistencia Turca (TMT) cuxo obxecto era evitar a ENOSIS apoiando o TAKSIM, repartición da illa entre Turquía e Grecia.
As demandas derivaron nunha loita violenta, dirixida pola Organización Nacional de Loitadores Chipriotas (EOKA), co apoio do Arcebispo Makarios III, arcebispo e primado da Igrexa Autocéfala Ortodoxa de Chipre (ou Igrexa Ortodoxa Chipriota). Perante tal situación, os turcos pasaron a apoiar o dominio británico para evitar ser súbditos dun estado grego.
Ante o custo militar e en vidas humanas que demandaba ao Reino Unido manter a situación colonial, este país invitou a Grecia e a Turquía para atopar unha solución á cuestión chipriota.
Iso derivou no Acordo de Zürich de 1958 e no Acordo de Londres de 1959. Os mesmos entraron en vigor o 16 de agosto de 1960 co nacemento da República de Chipre a través dunha complexa constitución cuxos principais puntos eran: