cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cinismo
Principios cínicos
Entre as filosofías helenísticas, o Cinismo é unha das máis chamativas e rupturistas. Ofrecía ás persoas a felicidade mediante unha vida onde a incerteza marcaba a pauta. A pesar de que nunca houbo unha doutrina oficial para o Cinismo, os principios fundamentais poden resumirse nos seguintes:
1. O obxectivo da vida é o eudemonismo así coma a claridade mental ou lucidez (ἁτυφια) - liberdade de τύφος (fumar) o que significaba ignorancia, irreflexión, loucura e vaidade. 2. A felicidade conséguese vivindo dun xeito acorde coa natureza entendida coma a razón humana.
3. τύφος está causado por falsos xuízos do valioso, que ocasiona emocións negativas, desexos contranaturais e un carácter vicioso.
4. A eudamonia ou florecemento humano depende da autosuficiencia (αὐτάρκεια), ecuanimidade, excelencia, amor pola humanidade e indiferenza polas vicisitudes da vida (ἁδιαφορία).
5. Un progreso cara a realización humana é a través de prácticas ascéticas (ἄσκησις) que contribúen a que o individuo se independice das influencias (tales como a riqueza, fama ou poder) cuxo valor é nulo na natureza. Dióxenes foi un exemplo disto ao vivir nunha bañeira e camiñar descalzo en inverno. 6. Un cínico practica a desvergoña ou impudor (Αναιδεια), e desaproba o Nomos da sociedade: as leis, costumes e convencións sociais que as persoas toman por correctas.
Carácter rupturista
Os cínicos non teñen propiedade e rexeitan toda remuneración convencional como diñeiro, fama, poder ou reputación. Para vivir segundo a natureza só se precisa satisfacer as necesidades básicas que implica a existencia, e un pode conseguir a liberdade desligándose de todas aqueles requirimentos que resultan de acordos socias. Os cínicos adoptaron a Hércules como o seu heroe, pois foi para eles a personificación dos ideais cínicos. Hércules "foi quen retornou a Ceberus, o sabuxo de Hades, dende o ultramundo", un punto de especial atracción para o Can, Dióxenes. Segundo Luciano, "Ceberus e cínicos están certamente relacionados a través do can".
A denuncia cínica das grandes ilusións que sacoden vanamente ós seres humanos son as causas de infelicidade para os representantes desta corrente. Concretamente, os aspectos máis denunciados coinciden cos seguintes puntos: a) A busca do pracer. b) O apego á riqueza.
A vida segundo o cinismo requiría un continuo adestramento, non só dende o punto de vista psicolóxico, para exercitar o xuízo e as impresións mentais dun. Ademais implicaba un adestramento físico.
Os cínicos na sociedade
Isto non significaba que os cínicos se excluíran da sociedade. Pola contra, estaban dispostos a vivir segundo os seus principios baixo a mirada do mundo. Ignoraban calquera insulto ou humillación pública produto do seu comportamento non convencional. Os cínicos dicían ter a súa propia idea da identidade e do cosmopolitismo (de kosmopolitês). Dióxenes afirmaba ser "un cidadán do mundo" cando se lle preguntaba pola súa orixe.
O cínico ideal debía facer unha labor evanxelizante. Coma se do sabuxo da humanidade se tratase, era a súa tarefa perseguir ós demais por seguer un camiño equivocado, cun mal concepto da vida plena condicionado pola sociedade. Pola contra, esta filosofía parte de que a felicidade non depende de nada externo á propia persoa. Segundo os cínicos, é xustamente a liberación de todas esas cousas que pode traer á longa verdadeira felicidade e plenitude eterna.
Pouco vitalista
A menor vitalidade que presenta o cinismo fronte ás demais correntes filosóficas debeuse a:
Extremismo e anarquismo
Tódalas convencións e valores consagrados pola tradición son postos en discusión, mentres o cinismo non propón valores positivos alternativos en substitución destes.
Desequilibrio da súa base
Reduce ó home, en definitiva, á súa animalidade, considerando como esenciais case exclusivamente as necesidades biolóxicas e do home primitivo.
Pobreza espiritual
O cinismo resulta incapaz de xustificarse teoricamente a si mesmo. Non só repudia a ciencia e a cultura, senón que chega ó punto de reducir os seus aspectos propiamente filosóficos. A intuición emocional da validez do seu propio mensaxe constitúe o verdadeiro e único fundamento cínico.
Historia do cinismo
Os Cínicos clásicos gregos e romanos consideraban a virtude coma o único requisito para a felicidade, e era para eles totalmente suficiente para alcanzala. Os Cínicos clásicos seguiron esta filosofía ata o puno de deixar a un lado todo o que non promove a perfección mediante a virtude, e por ende, felicidade. Así, buscan liberarse das convencións para ser autosuficientes e vivir só dun xeito acorde coa natureza humana.
Xa os antigos cínicos critican os comportamentos que consideraron causantes do sufrimento, tales como a cobiza. A énfase neste aspecto das súas ensinanzas levounos a finais do século XVIII e principios do XIX á comprensión moderna do cinismo coma "unha actitude negativa desdeñosa, mentres na antigüidade a filosofía quedaba limitada por ser "a virtude e a liberdade moral produto da liberación do desexo".
Antístenes
A historia do cinismo iníciase con Antístenes (445–36.C.), que foi contemporáneo (aínda que maior) de Platón e un dos máis importantes discípulos de Sócrates. A pesar de que os autores clásicos posteriores non tiveron dúbidas en etiquetalo como o fundador do cinismo, as súas opinións filosóficas parecen ser máis complexas fronte a simplicidade dos postulados do cinismo puro. Na lista de obras atribuídas a Antístenes por Dióxenes Laercio, os escritos sobre a linguaxe, o diálogo e a literatura superan en número ós referidos á ética ou política, aínda que todos representan como cambian os seus intereses filosóficos co tempo. É indiscutible que Antístenes predicou unha vida de pobreza:
"Teño o suficiente para comer ata que a miña fame desaparece, para beber ata que a miña sede é saciada; para vestirme así, e ao aire libre, nin [incluso] Calias alí, con todas as súas riquezas, é menos inmune a tremer; e cando me atopo no interior, que abrigo máis quente necesito máis que as miñas paredes espidas?"
Dióxenes de Sínope
miniatura|200px|Dióxenes por [[John William Waterhouse, vivindo nun cano do Templo de Artemisa.]] Dióxenes (412–323 a.C.) foi un contemporáneo, algo maior, de Alexandre Magno a quen lle tocou a fortuna de converterse no principal expoñente e case en símbolo deste movemento. O seu encontro con Antístenes tivo lugar, segundo unha testemuña da antigüidade, a partir dun tropezo inesperado ás portas de Atenas. A partir de aí, sería Dióxenes quen, tras insistirlle a Antístenes, conseguiría consolidarse coma un oínte, e despois discípulo, de seu. Aparentemente o último non pretendía acoller a ninguén de alumno nun primeiro plano. Dióxenes non só levou ata as súas últimas consecuencias as cuestións propostas polo seu titor, senón que as soubo converter en auténtica vida cun rigor e unha coherencia tan radicais, que durante séculos enteiros foron considerados coma algo verdadeiramente extraordinario. Dióxenes provocou a ruptura da imaxe clásica do home grego, e a nova imaxe que propuxo foi de inmediato considerada un paradigma. Durante a primeira parte da época helenística e, máis adiante, durante a etapa imperial, en dita imaxe foi recoñecida a expresión dunha parte esencial das propias esixencias fundamentais.
O programa deste filósofo condénsase por completo na célebre expresión "busco ao home". Con isto, Dióxenes pretendía, cunha ironía evidente e provocadora, dar a entender o seguinte: busco ao home que vive de acordo coa súa esencia máis auténtica, busco ao home que, máis alá de todas as exterioridades, as convencións sociais e máis alá dos caprichos da sorte e a fortuna, sabe atopar a súa xenuína natureza, sabe vivir conforme a ela e, así, sabe ser feliz.
Dióxenes emprendeu a tarefa de volver situar ante a vista dos homes eses fáciles medios de vida, demostrando que o home sempre ten á súa disposición o que necesita para ser feliz, a condición de que saiba darse de conta de cales son as esixencias reais da natureza. Unha antiga fonte clásica salienta a súa perspectiva e refírenos: "Dióxenes o Cínico clamaba repetidamente que os deuses concederon ós homes fáciles medios de vida, pero que emporiso os ocultaron ós ollos humanos."
Neste contexto cómpre entender as súas afirmacións da inutilidade das matemáticas, a física, a astronomía e a música, e sobre o absurdo das construcións metafísicas. O comportamento, o exemplo e a acción substitúen a mediación conceptual. Con Dióxenes, o cinismo convértese na máis anticultural das filosofías que coñeceu Grecia e o Occidente. Tamén hai que interpretar as súas conclusións extremistas, que o levaron a proclamar que os requirimentos verdadeiramente esenciais do home son aquelas de tipo elemental que proveñen da súa animalidade.
"Teofrasto conta que Dióxenes descubriu 'o remedio das súas dificultades' cando viu correr un rato sen meta definida. Explicou entón que se trataba dun animal que lle ensinaba ó cínico unha maneira de vivir: vivir sen metas (as que a sociedade propón como necesarias), sen necesidade de casa ou vivenda fixa e sen as comodidades que brinda o progreso."
Para Dióxenes, esta maneira de vivir coincide coa liberdade. Canto máis se eliminan as necesidades superfluas, máis libre é un. Os cínicos insistiron no tema da liberdade en todos os sentidos, ata o extremo do paroxismo. Na liberdade da palabra (parrhesia) chegaron ata os límites do descaro e a arrogancia, incluso ante os poderosos. Na liberdade de acción (anaideia) avanzaron ata extremos licenciosos; aínda que ante esta última, o que Dióxenes pretendía evidenciar era a non naturalidade das costumes gregas.
Crates de Tebas
Crates de Tebas foi discípulo de Dióxenes e unha das figuras máis significativas na historia do cinismo. Viviu probablemente ata comenzos do século III a.C. Reafirmou a noción segundo a cal as riquezas e a fama non son bens e valores, senón que para o sabio constitúen males. En cambio, son bens os contrarios destes: a pobreza e a escuridade. O cínico debía ser apátrida, porque a polis é algo prescindible e non conforma o refuxio do sabio. Cando Alexandre lle preguntou se quería que fose reconstruída a súa cidade natal, el respondeu: "E de que servirá? Quizais outro Alexandre volva destruíla". Nunha das súas obras escribiu:
"'A miña patria non posúe unha soa torre nin un só teito; pero onde queira que sexa posible vivir ben, en calquera punto do universo enteiro, aí estará a miña cidade, alí estará a miña casa.'"
Outras referencias cínicas
Durante o século III a.C. temos noticias de certo número de cínicos: Bión de Borístenes, Menipo de Gadara, Teletes, Menedemo. Ao parecer, remóntase a Bión a codificación da diatriba, forma literaria que gozará dunha gran fortuna e que consiste nun breve diálogo, de carácter popular, cun contido ético. En substancia trátase dun diálogo socrático de estilo cínico. As composicións de Menipo acabaron sendo modelos literarios, incluso para Luciano e Horacio que empregan trazos profundos dos escritos cínicos.
Disolución do movemento cínico
Durante os dous últimos séculos da era pagá o cinismo decaeu. A eclipse do cinismo foi producida polo esgotamento da súa carga interna, e ademais por razóns sociais e políticas: A doutrina e a vida cínica eran algo incompatible co sólido sentido ético da romanidade. O xuízo de Cicerón resulta bastante elocuente:
"'Hai que rexeitar en bloque o sistema cínico, porque é algo contrario á vergoña, sen a cal non pode haber nada correcto, nada honrado.'"
Psychic Hearts
Psychic Hearts é un álbum en solitario do membro de Sonic Youth Thurston Moore, editado o 10 de maio de 1995 a través do selo Geffen Records. O disco foi remasterizado e reeditado no ano 2006. O segundo vinilo da reedición conta con cancións extra na súa cuarta cara, cando a versión orixinal tiña nesa cara en debuxo da artista Rita Ackermann gravado directamente no vinilo.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Thurston Moore.
Selaya
300px|miniatura|Selaya.
Selaya é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, España. Limita polo norte e polo oeste con Villacarriedo, polo sur con Vega de Pas e polo leste con San Roque de Riomiera. Atópase na comarca do Pas-Miera (ou Valles Pasiegos) e polo seu territorio discorren os ríos Pisueña e Campillo, afluente do primeiro.
Economía
Un 26,9 % da poboación activa do municipio emprégase no sector primario, un 18,3 % na construción, un 12,9 % na industria e un 41,9 % no sector terciario. A taxa de actividade é do 52,2 % e a taxa de paro é do 11,9 %.
Demografía
Selaya presenta un perfil demográfico envellecido, onde os maiores de 65 anos representan o 19,3 % da poboación e os menores un 12,8 %. A idade media sitúase arredor dos 42 anos.
El Noticiero (Ourense)
El Noticiero foi un periódico editado en Ourense entre 1893 e 1895.
Historia e características
Creado por Senén Canido Pardo como voceiro e defensor da súa política, apareceu en abril de 1893. O seu director foi Juan Rodríguez Quesada e entre os seus colaboradores estivo Francisco Álvarez de Nóvoa. Cesou a súa edición en 1895.
O Machuco
O topónimo galego O Machuco pode referirse a:
Resistividade
Como exemplo, un material de 1 m de longo por 1 m de ancho por 1 m de altura que teña 1 Ω de resistencia terá unha resistividade (resistencia específica, coeficiente de resistividade) de 1 Ω•m.
Xeralmente a resistividade dos metais aumenta coa temperatura, mentres que a resistividade dos semicondutores diminúe ante o aumento da temperatura.
Táboa de resistividades dalgúns materiais
Exemplo de conversión de: ( Ω·mm²/m ) a → ( Ω·m ): A resistividade do cobre é 0,017 Ω·mm²/m e para converter mm² a m² multiplícase por 10−6obtendo 0,017x10−6Ω·m²/m que é igual a 1.7x10−8Ω.m
A conversión de Ω·mm²/m a Ω·m resulta de multiplicar a unidade inicial por 1x10−6 pasando de Ω·mm²/m a Ω·m²/m (Ω·m) e é a simplificación do índice de resistividade para un material de 1 m de longo por 1 m² de sección transversal ou ben, de 1 m³.
Tyne e Wear
Tyne e Wear é un condado metropolitano do Reino Unido, situado na rexión nordeste de Inglaterra. Ocupa unha área de 538 km², cunha poboación estimada en 2010 de 1,119.600 habitantes. Está composto por 5 distritos urbanos, e non existe unha sede do goberno, pois cada distrito funciona de xeito autónomo, polo que este condado non ten ningún funcionamento administrativo como tal, senón tan só unha presenza xeográfica no conxunto dos condados británicos. Tyne e Wear recibe o seu nome dos ríos Tyne e Wear. O condado limita con Northumberland e Durham.
Distritos
250px|miniatura|esquerda|Distritos de Tyne e Wear.
Gran Lago do Oso
O Gran Lago do Oso (en Great Bear Lake, en slave Sahtú, en Grand lac de l'Ours) é un lago do bosque boreal canadense. É o cuarto lago máis grande de Norteamérica e o oitavo do mundo. O lago está nos Territorios do Noroeste, sobre o círculo polar ártico entre os paralelos 65 e 67 latitude norte e os meridianos 118 e 123 lonxitude oeste.
O nome orixinouse da palabra chipewyan satudene, que significa "pobo da auga do oso grizzly". O pobo sahtu dene recibe o nome do lago, e a o nome da Grizzly Bear Mountain na beira do lago tamén ten nome chipewyan, e significa "outeiro do grande oso".
A península Sahoyue (Grizzly Bear Mountain) no sur do lago e a península Edacho (Scented Grass Hills) no oeste forman o Lugar Histórico Nacional Canadense de Saoyú-ʔehdacho.
Xeografía
O lago ten unha superficie de 31 153 km² e un volume de 2236 km³. O Gran Lago do Oso está cuberto de xeo dende finais de novembro a xullo.
O lago é coñecido pola súa considerable claridade. O explorador John Franklin escribiu en 1828 que un pano branco situado na auga non desaparecía ata unha profundidade de quince brazas. >
Fossar de les Moreres
O Fossar de les Moreres (en galego: Camposanto das Moreiras) é unha praza da cidade de Barcelona onde hai un memorial de guerra polos mortos que houbo no Sitio de Barcelona, no marco da Guerra de Sucesión Española. O motivo polo que se atopa o memorial de guerra é que este lugar era, durante o asedio, a fosa común adxacente á basílica de Santa Maria del Mar, onde foron enterrados moitos dos defensores da cidade.
Cataluña, que en virtude do Pacto de Xénova aliñárase, xunto co resto de territorios que formaban a Coroa de Aragón, co arquiduque Carlos de Austria e en contra de Filipe V e Castela, acabou perdendo a guerra e, coa derrota, perdeu tamén todas as súas liberdades políticas. Os subseguintes Decretos de Nova Planta abolían todas as leis e institucións catalás, prohibían o uso da lingua catalá e sometían ao país a pesadas cargas impositivas.
Na actualidade, a praza é un lugar onde cada 11 de setembro conmemórase o Día Nacional de Cataluña e réndese homenaxe aos defensores da cidade, mortos e enterrados neste lugar despois de que a cidade rendésese ante as tropas de Filipe V de España.
Nunha lápida no fondo da praza hai unha placa de mármore posta en 1915 polo Casal Nacionalista Martinenc i Joventut Nacionalista els Néts dels Almogàvers onde inscribiu o seguinte texto, fragmento dun poema orixinal de Frederic Soler "Pitarra", en conmemoración da heroica resistencia barcelonesa:
Juan Bernardo Quiroga Uría
Juan Bernardo Quiroga Uría, nado no Hospital (Quiroga) foi un vocal da Xunta Superior de subsidios, armamento e defensa de Galicia e deputado das Cortes de Cádiz, sendo un dos que votou a Constitución de 1812.
Traxectoria
A súa familia residía na chamada Casa Grande de Trives, na Pobra de Trives. Era avogado e vocal da Xunta Superior de subsidios, armamento e defensa de Galicia. Con Pedro Cortiñas e Bernardo Martínez foi elixido deputado polos doce electores do distrito de Ourense o día 15 de maio de 1810, data na que adquiriron os seus poderes. O 17 de setembro de 1810 a Comisión de Poderes das Cortes de Cádiz aprobou os mesmos.
Tomou a palabra na sesión de 30 de xaneiro de 1811 en relación coa proposición para que se declare o dereito que os reinos e provincias de América tiñan para nomear deputados polas mesmas regras polas que se nomearon os das provincias europeas, isto é, un por cada 50.000 habitantes. Maniféstase a favor de permitir a designación dos representantes das mesmas e afirma que de non admitirse deberían os deputados retirarse ata que viñeran os representantes de América. miniatura|300px|Proclamación de la Constitución de Cádiz, por [[Salvador Viniegra. A constitución de Cádiz —o 19 de marzo de 1812— supón a orixe da creación do Estado liberal español.]] Intervén na sesión do 25 de setembro de 1811 na que se debate sobre a elección secreta ou pública dos electores que deben concorrer á capital da provincia para elixir aos deputados de Cortes, pronunciándose a favor do carácter segredo da mesma e afirma textualmente: Pois pode suceder que todos ou a maior parte dos electores sexan colonos de algún señor, e se é pública a votación, veríanse como precisados a elixilo.
O 4 de outubro de 1811 consta o seu voto particular contra o acordo das Cortes relativo a que non se estendese a un ano despois da deputación a prohibición de admitir empregos os Deputados, e solicitalos para si nin para outros. O 24 de xaneiro de 1812 foi designado para a Comisión de Exame de Memoriais, cesando o 23 de maio de 1812. O 10 de outubro de 1812 foi elixido membro da Comisión encargada de facer cumprir os mandatos do presidente das Cortes e os da Constitución. Firmou a Constitución liberal de Cádiz aprobada o 19 de marzo de 1812.
Casou con María Manuela de Prado, e foi pai de Ramona Quiroga de Pardo.
Low
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por David Bowie, agás onde se indique.
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars é un álbum conceptual do músico inglés David Bowie, publicado o 6 de xuño de 1972 a través do selo RCA Records. O disco acadou o número 5 no Reino Unido e o 75 na Billboard estadounidense.
O álbum conta a historia do alter-ego de Bowie Ziggy Stardust, unha estrela de rock que actúa de mensaxeiro para seres estraterrestres. Bowie creou a Ziggy Stardust mentres estaba en Nova York promocionando Hunky Dory e actuou como el nunha xira polo Reino Unido, Xapón e Norteamérica. O álbum, e a personaxe de Ziggy Stardust, foi coñecido polas súas influencias glam rock e as temáticas de exploración sexual e comentario social. Eses factores, xunto coa ambigüídade que rodeaba á sexualidade de Bowie e alimentados por unha interpretación innovadora de "Starman" no programa Top of the Pops, fixeron que se vise envolto en controversia e que dende entón sexa considerado un traballo seminal.
Sōma
Sōma (相馬市, そうまし, Sōma-shi) é un concello da prefectura de Fukushima no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Tōhoku e ao nordeste da prefectura, e ao leste da illa de Honshū. Ten 197,67 km² de superficie e unha poboación de 38.234 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 193 h/km². Sōma era na época de Edo a capital do dominio de Sōma-han do clán Sōma.
O concello de Sōma limita cos concellos de Date, de Iitate, de Minamisōma, de Shinchi (son da prefectura de Fukushima); e de Marumori (da prefectura de Miyagi).
Josu Aizpurua
Josu Mirena Aizpurua San Nicolás, nado en Bilbao, 1946, é un expolítico de ideoloxía independentista vasca. Foi secretario xeral de ANV e parlamentario vasco por Herri Batasuna.
Biografía
Na súa mocidade foi un militante antifranquista. Formouse como técnico de organización de empresas e traballou como directivo dunha empresa cooperativa.
Aizpurua foi un militante de Acción Nacionalista Vasca (ANV) durante o período da Transición. Formou parte da candidatura de ANV nas eleccións Xerais de 1977.
Tras o apoio electoral que obtivo Herri Batasuna nas eleccións forais e municipais de 1979 desatouse un enfrontamento aberto no seo da coalición entre os diversos grupos que a formaban, dos cales os dous únicos partidos políticos legais eran ANV e Partido Socialista Vasco (ESB-PSV). Dentro da coalición coexistían con todo outros grupos alegales como Langile Abertzale Iraultzaileen Alderdia (LAIA) ou Herri Alderdi Sozialista Iraultzailea (HASI), e independentes.
LAIA e ESB trataron de obter a adhesión de ANV ós seus plans para quedar coas siglas de HB e marxinar ós membros de HASI, partidarios da Alternativa KAS e maioritarios na coalición.
No V Congreso de ANV, celebrado en xullo de 1979, chocaron as dúas correntes internas de ANV, a que era máis ben fiel ós principios tradicionais e históricos do partido; e a máis partidaria de HASI e da Alternativa KAS. Tras a dimisión do até entón secretario xeral de ANV, Valentín Solagaistua, foi elixido Josu Aizpurua secretario xeral do partido. Baixo a dirección de Aizpurua ANV non se encartou ás solicitudes de ESB e LAIA de deixar HASI fose da coalición; polo que contribuíu de maneira substancial á creación dunha Herri Batasuna, basicamente controlada por HASI e KAS, que nos anos seguintes sería abandonada por ESB e LAIA, e onde a propia ANV tería un papel secundario.
Pouco despois da súa elección como secretario xeral, Aizpurua sería detido e retido durante unhas horas pola Policía nunha redada contra HASI. O propio Aizpurua sería membro da Mesa Nacional de Herri Batasuna, elixida en 1979.
En 1980, é elixido parlamentario vasco por Biscaia como candidato da coalición Herri Batasuna. ANV era publicamente partidario de participar nas institucións políticas vascas, pero esta opinión chocaba coa corrente maioritaria da coalición, o que provocou certas tensións entre partido e coalición.
En outubro, Aizpurua renuncia ó seu posto como parlamentario, sendo substituído polo sindicalista José Luis Cereceda.
En 1981, cesa como secretario xeral de ANV e membro da Mesa Nacional. En 1982, desencantado, abandona complementamente a política. Actualmente é crítico coa loita armada de ETA.
Dende entón, dedícase profesionalmente á mercadotecnia. Escribe nos seus intres de lecer e publicou un libro: Quo vadis Euskalherria? (1998), un ensaio sobre o vasquismo.
Reino de Iugoslavia
O Reino de Iugoslavia, chamado Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos entre o 1 de decembro de 1918 e o 3 de outubro 1929, refírese a un estado balcánico que existiu dende o 1 de decembro de 1918 ao 2 de decembro de 1945. Comprendía a área das provincias de Eslovenia, Bosnia e Hercegovina, Serbia, Montenegro, Kosovo, Macedonia do Norte, así como a maior parte dos territorios de Croacia e Eslavonia.
Formación
Trala disolución do Imperio austrohúngaro, a idea de crear unha nación para os eslavos nos Balcáns cobrou impulso e apoio da comunidade internacional. O 29 de outubro de 1918 estableceuse o Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, cuxo obxectivo era abranguer tódolos territorios eslavos que o Imperio Austrohúngaro dominara. Porén, os serbios da Voivodina e a Sirmia opuxéronse a isto, e achegaron os seus territorios ao Reino de Serbia. O Triplo Acordo non recoñeceu este estado, e os seus gobernantes tiveron que solicitar a súa anexión ao Reino de Serbia o 1 de decembro de 1918, que a partir de entón pasou a chamarse Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (Latín serbocroata: Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca cirílico: Краљевина Срба, Хрвата и Словенаца, Esloveno: Kraljevina Srbov, Hrvatov in Slovencev, Macedonio: Кралство на Србите, Хрватите и Словенците, nome curto Kraljevina SHS, Краљевина СХС).
Historia
O 1 de decembro de 1918 foi proclamado por Alexandre Karađorđević, príncipe rexente polo seu pai, o rei Pedro I, quen formalmente era o rei de Serbia. O novo reino foi formado a partir dos antigos reinos independentes de Serbia e Montenegro, así como tamén unha cantidade substancial de territorio que antigamente foi parte do Imperio Austrohúngaro. As terras de Austria-Hungría que formaron o novo estado incluían Croacia, Eslavonia e Voivodina da parte húngara do imperio; Carniola, parte de Estiria e a maior parte de Dalmacia ao lado austríaco, ademais da provincia imperial de Bosnia-Hercegovina.
Un plebiscito levou a cabo na provincia de Carintia, a cal optou por seguir en Austria. A cidade porto dálmata de Zadar e unhas cantas illas dálmatas foron outorgadas a Italia. A cidade de Rijeka foi declarada cidade-estado libre, pero pronto foi ocupada e anexada en 1924 por Italia. As tensións na fronteira con Italia continuaron, cos italianos reclamando máis áreas da costa dálmata e Iugoslavia reclamando pola súa banda a península de Istria, parte da antiga provincia costeira austríaca que fora anexada a Italia, pero que contiña unha poboación considerable de croatas e eslovenos.
O novo goberno intentou integrar ao novo país politicamente como tamén de forma económica, unha tarefa difícil debido á grande diversidade de idiomas, nacionalidades e relixións no novo estado, a historia diferente das rexións, e as grandes diferenzas entre as rexións en canto ao desenvolvemento económico.
As tensións entre o nacionalismo serbio (envalentonado polo carácter centralista do estado) e o resto dos pobos do país, estaurou co asasinato no parlamento do reino do líder do Partido Campesiño Croata por parte dun deputado montenegrino. Iso levou ao rei a clausurar o parlamento e asumir o goberno do país dun xeito ditatorial. Con todo, iso só reavivou as tensións. De feito, poucos anos despois un guerrilleiro macedonio contratado polo nacionalismo croata ustacha asasinou ao rei Alexandre e ao ministro de exteriores francés en Marsella.
Sucedeulle no trono o seu fillo Pedro II, pero ao ser menor de idade, asumiu a rexencia o seu tío o Príncipe Pablo. Que gobernará ata que a comezos de 1941 un golpe de estado contra a política filoalemá do rexente levou ao trono de xeito anticipado a Pedro II.
O rei e o goberno fuxiron a Londres dando prolongación formal e legal ao país ata 1945.
Otto de Grecia
Otto de Grecia, ou Otto von Wittelsbach (En grego Όθων, Βασιλεύς της Ελλάδος); nado en Salzburgo o 1 de xuño de 1815 e finado en Bamberg o 26 de xullo de 1867. Foi Príncipe da Baviera e logo o primeiro rei da Grecia moderna en 1832 despois do Tratado de Adrianópolis onde a Grecia se tornou independente so a protección das grandes potencias Reino Unido, Francia e Rusia.
Traxectoria
Naceu en Salzburgo, Austria, como segundo fillo do rei Luís I de Baviera e Teresa de Saxe-Hildburghausen. Accedeu ao trono grego en 1832, aos 17 anos de idade, cando a conferencia internacional reunida en Londres desde 1827 para lograr acordos sobre Grecia optou por el como monarca. Até 1835 gobernou baixo unha rexencia composta por bávaros, que se virou de contado impopular para os gregos: a "bavarocracia" (Βαυαροκρατία). En marzo de 1844 unha rebelión aberta contra este grupo fixo que o rei prescindise do mesmo definitivamente.
A súa impopularidade medrou por mor do incremento dos impostos e a súa propia relixión (católica). Tamén sumou para a súa mala imaxe o feito de non no ter herdeiros do seu casamento coa duquesa Amelia de Oldemburgo, con quen Otto I casara o 22 de novembro de 1836. A inxerencia nos asuntos gregos das potencias que o coroaran tamén contribuíu a aumentar a xenreira do seu pobo. Desde 1854 e até 1857 os británicos e mailos franceses ocuparon o porto ateniense do Pireo, o que impediu a intervención helénica a favor dos rusos na Guerra de Crimea. A situación do monarca viuse aínda máis comprometida desde 1861, despois de que un estudante tentase asasinar a raíña Amelia.
Exilio e pasamento
miniatura|esquerda Otto I abdicou en outubro de 1862, logo de varias tentativas de derrocamento por parte dos seus opositores revolucionarios, e en parte tamén porque as potencias que o sustentaran aconselláranlle renunciar ao poder. El-rei e a raíña refuxiáronse nun barco de guerra británico e regresaron a Baviera, levando canda eles o estandarte real grego que trouxeran en 1832. No seu momento suxeriuse que se Otto e a raíña Amelia tivesen un fillo como posible herdeiro non serían derrocados, pero aínda así, a sucesión real xa estaba establecida na Constitución grega de 1843, e a coroa recaería sobre un dos irmáns máis novos do rei ou os seus descendentes.
Otto morreu no palacio dos antigos bispos de Bamberg, en Baviera, e foi soterrado na igrexa dos teatinos de Múnic. No seu retiro, o ex-monarca de Grecia aínda utilizaba os uniformes tradicionais gregos xurdidos a raíz da revolta cretense (1866-1869). En 1866 Otto fixo importantes doazóns para proporcionarlle armas aos insurxentes de Creta, preocupándose de que esta doazón permanecese en segredo até a súa morte, coa finalidade de evitar causar problemas políticos ao novo rei de Grecia, Xurxo I.
Está xeralmente aceptado pola maior parte dos historiadores que Otto, malia ao seu fracaso na empresa do reinado heleno, amou Grecia como a súa nova patria. O seu fracaso como monarca de Grecia debeuse maiormente a problemas relixiosos e ás intrigas existentes entre os tres grandes poderes. Antes de morrer, Otto fixo constar que querería ser soterrado vestindo o seu propio uniforme grego.
Preformacionismo
miniatura|upright|Persoa diminuta dentro dun espermatozoide, debuxada por [[Nicolaas Hartsoeker en 1695]] miniatura|A obra de [[Jan Swammerdam Miraculum naturae sive uteri muliebris fabrica, 1729]]
Na historia da bioloxía, o preformacionismo (ou preformismo) é unha teoría científica que noutros tempos foi moi popular que di que os organismos se desenvolven a partir de versións en miniatura deles mesmos. En vez de considerar que os seres vivos se desenvolvían pola ensamblaxe de distintas partes, os preformacionistas crían que a forma das cousas vivas existía xa de maneira real antes do seu desenvolvemento ontoxénico. A teoría preformacionista suxería que todos os organismos foron creados ao mesmo tempo, e que as sucesivas xeracións crecían a partir de homúnculos ou animálculos, que existían desde o comezo da creación.
A teoría oposta é a epixénese (ou neoformismo), que, neste contexto, é a negación do preformacionismo. Contraria ao preformacionismo "estrito", esta teoría baséase na noción de que "cada embrión ou organismo prodúcese gradualmente a partir dunha masa indiferenciada por medio dunha serie de pasos e estadios durante os cales se van engadindo novas partes" (Magner 2002, p. 154). Esta palabra aínda se usa, pero nun sentido máis moderno, para indicar aqueles aspectos da xeración da forma durante a ontoxenia que non son estritamente xenéticos, ou, noutras palabras, que son epixenéticos.
Ademais, á parte destas distincións (nas oposicións preformacionismo-epixénese e xenética-epixenética), os termos desenvolvemento preformista, desenvolvemento epixenético e embrioxénese somática tamén se utilizan noutro contexto: en relación coa diferenciación dunha liña de célula xerminal. No desenvolvemento preformiista, a liña xerminal está presente desde os inicios do desenvolvemento. No desenvolvemento epixenético, a liña xerminal está presente tamén, pero aparece máis tarde. Na embioxénese somática, non existe unha liña xerminal distinguible. Algúns autores chaman desenvolvemento weismannista (ou preformista ou epixenético) a aquel no que hai unha liña xerminal diferenciada.
As ideas históricas do preformacionismo e epixénese, e a rivalidade entre elas, son obviadas hoxe pola comprensión contemporánea do código xenético e as súas bases moleculares xunto coa bioloxía do desenvolvemento e a epixenética.
Desenvolvemento filosófico
En 1651, William Harvey publicou Exercitationes de Generatione Animalium, un traballo pioneiro sobre embrioloxía que contradicía moitas das ideas fundamentais de Aristóteles sobre a materia. Harvey fixo a famosa afirmación de que ex ovo omnia (todos os animais proceden de ovos). Debido a esta afirmación, adoita considerarse que Harvey é o pai do preformacionismo ovista. Porén, as ideas de Harvey sobre o proceso de desenvolvemento eran fundamentalemnte epixenésicas. Como os gametos (o espermatozoide masculino e o óvulo feminino) eran demasiado pequenos para ser vistos incluso co maior dos aumentos posibles naquel tempo, a explicación de Harvey da fertilización era máis teórica que descritiva. Aínda que unha vez postulou que había unha "substancia espirituosa" que exercía o seu efecto sobre o corpo da femia, el mesmo posteriormente rexeitou isto como algo superfluo e non científico. Imaxinaba que a fertilización ocorría por medio dunha transferencia misteriosa por contacto ou contaxio.
A epixénese de Harvey, máis mecanicista e menos vitalista que a versión aristotélica, era máis compatible coa filosofía natural daquela época. Porén, a idea de que a materia non organizada podía finalmente autoorganizarse orixinando vida desafiaba o marco mecanicista do cartesianismo, que se fixera dominante na Revolución científica. Debido a limitacións tecnolóxicas, non se dispoñía dunha explicación mecánica para a epixénese. Era máis simple e conveniente postular organismos en miniatura preformados que se expandían de acordo con leis mecánicas. Tan convincente era esta explicación que algúns naturalistas afirmaron que realmente viron animais en miniatura preformados (animálculos) en ovos, e plantas en miniatura nas sementes. No caso humano utilizábase o termo homúnculo.
Elaboración
Despois do descubrimento dos espermatozoides en 1677 polo microscopista holandés Anton van Leeuwenhoek, a teoría epixenética demostrou ser máis difícil de defender: Como podían os organismos complexos como os seres humanos desenvolverse a partir de organismos simples? Despois, Joseph de Aromatari e máis tarde Marcello Malpighi e Jan Swammerdam fixeron observacións usando microscopios a finais do século XVII, e interpretaron os seus descubrimentos desenvolvendo a teoría preformacionista. Durante dous séculos, ata o desenvolvemento da teoría celular, os preformacionistas opoñeríanse aos epixenesistas, e, dentro do campo do preformacionismo, os espermistas (que consideraban que o homúnculo debe proceder do home) opoñíanse aos ovistas, que localizaban o homúnculo no ovo.
Leeuwenhoek descubriu que a orixe do seme eran os testículos e era un convencido preformacionista e espermista. Razoou que o movemento dos espermatozoides era a evidencia da vida animal, que supoñia unha complexa estrutura e, para o esperma humano, unha alma. (Friedman 79)
O filósofo Nicolas Malebranche foi o primeiro en avanzar a hipótese de que cada embrión podía conter incluso embrións máis pequenos ata o infinito, como unha moneca Matryoshka. Segundo Malebranche, "unha serie infinita de plantas e animais estaba contida na semente ou no ovo, mais só os naturalistas con suficiente destreza e experiencia detectan a súa presenza." (Magner 158-9) De feito, Malebranche alegou isto só observando que se os microscopios nos permitían ver animais e plantas moi diminutos, polo que pode ser que existan criaturas aínda máis pequenas. Afirmou que non era irrazoable crer que "hai árbores infinitas nunha soa semente," xa que afirmaba que podiamos xa ver polos e ras nos ovos ou tulipáns nos seus bulbos. A partir disto, hipotetizou que "todos os corpos de humanos e animais," xa nacidos ou aínda por nacer, "foron quizais producidos en canto se produciu a creación do mundo."
Os ovos coñecidos dalgunhas especies e o seme pensábase que esporeaban o desenvolvemento do organismo preformado contidos neles. A teoría que localizaba o homúnculo nos ovos era denominado ovismo. Pero, cando se descubriron os espermatozoides, xurdiu o campo rival do espermismo, que consideraba que o homúnculo debe proceder do macho. O propio termo "espermatozoon," acuñado por Karl Ernst von Baer, significa "animais semente."
Co descubrimento do espermatozoide e o concepto do espermismo xurdiu un dilema relixioso. Por que tería que ser desperdiciada tal cantidade de pequenos animais con cada exaculación de seme? Pierre Lyonet dixo que este desperdicio probaba que os espermatozoides non podían ser as sementes da vida. Leibniz sostiña nunha teoría chamada panspermismo que os espermatozoides desperdiciados poderían en realidade ser dispersados (por exemplo, polo vento) e xerar vida alí onde atopasen un hóspede axeitado.
Leibniz tamén cría que a “morte é só unha transformación envolta en diminución,” o que significa que non só os organismos existiron sempre na súa forma viva, senón que sempre existirán, co corpo unido á alma, incluso pasando pola aparente morte.
No século XVIII, algúns animalculistas pensaban que o espermatozoide dun animal comportábase como o animal adulto, e rexistraron esas observacións. Nesa época algúns preformacionistas, pero non todos, afirmaban ver organismos en miniatura dentro das células sexuais. Pero, nese mesmo período, os espermistas empezaron a usar argumentos máis abstractos para soster as súas teorías.
Monicreque (Internet)
220px|miniatura|Un [[fantoche|monicreque feito cun calcetín, do que veu o nome dos sock puppets de Internet.]] Monicreque é un termo pexorativo para unha identidade falsa usada para fins fraudulentos dentro dunha comunidade de internet. De acordo con Word Spy:
Preformacionismo
Elaboración
Jean Astruc, facendo notar que os pais de ambos os sexos parecían influír nas características dos seus descendentes, suxerían que os animálculos procedían dos espermatozoides e tomaban forma despois cando entraban no ovo. Buffon e Pierre Louis Moreau tamén avogaron por teorías que explicaban este fenómeno.
Monicreque (Internet)
Nos casos máis simples, un monicreque defende ou eloxia ó seu titereiro. O que teñen en común non é só publicar algo baixo un alias, senón ocultar a verdadeira motivación que hai trala opinión expresada.
Preformacionismo
Elaboración
O preformacionismo, especialmente o ovismo, era a teoría dominante da xeración durante o século XVIII. Competía coa xeración espontánea e a epixénese, pero esas dúas teorías adoitaban ser rexeitadas porque a materia inerte non podía producir vida sen a intervención de Deus. As capacidades rexenerativas dalgúns animais desafiaban o preformacionismo, e os estudos de Abraham Trembley sobre a hidra convenceron varias autoridades a rexeitar estas antigas ideas.
Monicreque (Internet)
Historia
O termo foi empregado por primeira vez na Usenet en referencia a Earl Curley, que usaba varios alias para defender o seu carácter e os seus argumentos e denigrar aos seus opoñentes. O termo tentáculos foi tamén comunmente utilizado con sentido similar na Usenet a mediados da década de 1990.
Preformacionismo
Elaboración
Lazaro Spallanzani, sobriño de Trembley, experimentou coa rexeneración e o seme, pero non conseguiu discernir a importancia dos espermatozoides, aos que rebaixaba á categoría de vermes parasitos, concluíndo que era a porción líquida do seme a que causaba que se desenvolvesen os organismos preformados no ovo.
Monicreque (Internet)
Exemplos públicos notables
En anos recentes, hai exemplos de figuras públicas dos Estados Unidos de América que empregaron monicreques:
Preformacionismo
Críticas e teoría celular
Caspar Friedrich Wolff, un epixenesista do século XVIII, que contribuíu de forma determinante a acabar definitivamente coas ideas preformacionistas.
Malia as coidadosas observacións feitas de embrións en desenvolvemento, a epixénese carecía dun mecanismo teórico explicativo da xeración. Wolff propuxo unha "forza esencial" como axente de cambio, e Immanuel Kant e Johann Friedrich Blumenbach propuxeron un "impulsor do desenvolvemento" ou Bildungstrieb, un concepto relacionado coa autoorganización.
Os naturalistas de finais do século XIX abrazaron a filosofía de Wolff, pero principalmente porque rexeitaban a aplicación do desenvolvemento mecanicista, como o da expansión de organismos en miniatura. Ata finais do século XIX non se desbotou definitivamente o preformacionisto ante a teoría celular. Entón os científicos "decatáronse de que non necesitaban tratar os organismos vivos como máquinas, nin abandonar toda esperanza de poder algunha vez explicar os mecanismos que gobernan os seres vivos." (Magner 173)
Cando a teoría atómica da materia de John Dalton desbancou a filosofía de Descartes da divisibilidade infinita ao principio do século XIX, déuselle ao preformacionismo un golpe definitivo. Non había espazo dabondo no fondo do espectro para acomodar animálculos amontoados acomodados infinitamente, sen chocaren coas partes constituíntes da materia (átomos). (Gee 43)
Roux e Driesch
Preto do final do século XIX, os partidarios máis salientables do preformacionismo e epixénese eran Wilhelm Roux e Hans Driesch. Os experimentos de Driesch sobre o desenvolvemento embrionario do ourizo de mar considéranse que decidiron a confrontación en favor da epixénese.
Inverno demográfico
miniatura|dereita|200px|Crecemento demográfico en Rusia.
A hipótese do Inverno demográfico foi presentada polo francés Gérard François Dumont segundo a cal as taxas de natalidade, en lugar de estabilizarse con respecto a de mortalidade, se manteñen en niveis baixos, provocando o envellecemento da poboación.
Un país ten que manter unha taxa de natalidade de 2,1 fillos por muller para substituír a súa actual poboación. Porén, só en Europa a taxa de natalidade é de 1,3, e estímase que no ano 2030, Europa terá un déficit de 20 millóns de traballadores. Ao mesmo tempo, Rusia debe perder un terzo da súa poboación actual no 2050.
Andrea Costas
Andrea Costas Lago, nada en Vigo en 1978, é unha artista e fotógrafa galega. É licenciada en Belas Artes pola Universidade de Vigo.
Traxectoria
Tras Formas de Ser, publicado no 2002, no ano 2006 publica na mesma colección Do Trinque o seu segundo libro, Persoal e Transferíbel, un proxecto que se expuxo na Fundación Torrente Ballester de Santiago de Compostela.
Tamén realizou exposicións individuais no Pazo de Mugartegui de Pontevedra, no Outono Fotográfico de Ourense (2002), na Fundación Laxeiro de Vigo (2003) e dentro do ciclo Miradas Virxes no Terceiro Espazo do Centro Torrente Ballester de Ferrol (2001).
Ten participado en exposicións colectivas como A fraxilidade da mirada, no Pazo de congresos e Exposicións de Pontevedra; Esperando 1000 palabras, na Casa Galega da Cultura (Vigo); Boas Pezas, na SalaX da Facultade de Belas Artes de Pontevedra (2006); Colección Fotográfica do Concello de Vigo, no Centro Portugués da Fotografía de Porto (2004/05); O Feito Fotográfico, no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (2004); Imaxes Maiores, (itinerante en distintas salas da Obra Social Caixa Galicia 2002); Identidades, na IX Fotobienal de Vigo e no Museo do Pobo Galego en Santiago de Compostela; Novos Valores 2001, no Edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra (2001); Certame de Fotografía Injuve 2002, (itinerante por España 2002/03); Estancias, no COAG de Vigo e Mulleres Artistas, no Teatro principal de Pontevedra (2000).
Forma parte do colectivo artístico 3Marías e do grupo de performance Aquí? Agora? (Ciclo do CGAC Arte no Parque, Kaldarte, Chámalle X (Pontevedra), Ano da Memoria na Illa de San Simón, e Festival de Teatro Alternativo de Vigo (2006).
En 2012 realizou a performance O medo, na Cidade da Cultura de Galicia, co músico Nacho Muñoz e o poeta Daniel Landesa.
Ademais, recibiu a III Bolsa de Creación Fotográfica do Concello de Santiago de Compostela (2004/05), un accésit no Certame de Fotografía Injuve 2002, 1ºPremio no Certame de Artes Plásticas Novos Valores 2001 de Pontevedra, e gañou 1º Certame de Fotografía Deportiva Celta de Vigo (na categoría non profesional), no 2000.
Xochimilco
miniatura|250px|Trajinera nunha canle de Xochimilco.
Xochimilco (AFI: [sotʃimilko]) é unha das 16 delegacións da Cidade de México e atópase ao sur xeográfico deste mesmo. O seu territorio conta cunha área duns 122 quilómetros cadrados, sendo o terceiro maior do distrito. Xochimilco ten fama grazas á súa extensa rede de canles sobre os restos do antigo lago Xochimilco. A xente pode facer viaxes sobre as coloridas trajineras entre chinampas cubertas de flores nos canais de Xochimilco. Hoxe en día é unha atracción turística popular. Nun das canles foron disputadas as competicións de piragüismo e remo nos Xogos Olímpicos da Cidade de México de 1968. Xochimilco está inscrito na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO no 1987.
Barreiro, San Martiño de Porto, Cabanas
Barreiro é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 65 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 35 homes e 30 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 72 habitantes.