cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bob Anderson
Traxectoria
Como esgrimista de competición, representou a Gran Bretaña nos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui, e nos Campionatos do Mundo de 1950 e 1953 na modalidade de sabre. Na cita olímpica quedou empatado no quinto posto en sabre por equipos.
Despois do retirarse das competicións de esgrima, estudou co profesor Roger Crosnier e sucedeu a Crosnier como o presidente da British Academy of Fencing. Desde finais da década de 1950 ata a de 1970 viaxou polo Reino Unido, dando cursos de esgrima compatibilizándoos coas súas responsabilidades na televisión e no cinema. Instalado no Canadá converteuse en director técnico da Canadian Fencing Association en Ottawa. Durante a década de 1960 e 1970 foi o presidente da British Academy of Fencing.
A carreira cinematográfica de Anderson principiou en 1953 cando adestrou e fixo a coreografía de loita para Errol Flynn en The Master of Ballantrae. Durante un ensaio dunha escena feriu accidentalmente a Flynn nunha coxa, o que lle supuxo notoriedade en Hollywood como "o home que apuñalou a Errol Flynn". Seguiu a traballar como un especialista e/ou coreógrafo de loita de espadas en filmes como The Guns of Navarone e en dous filmes de Bond: From Russia With Love e Casino Royale. A súa fama en Hollywood consolidouse cando Stanley Kubrick o elixiu en 1974 para actuar como o mestre de armas para Barry Lyndon.
Anderson por conseguinte participou nos tres primeiros filmes do Star Wars orixinal. Anderson non recibiu ao primeiro moito recoñecemento polo seu traballo, en parte porque o director George Lucas non quería danar o pulo que dera a carreira do actor. Nunha entrevista de 1983, malia todo, Mark Hamill rendeu homenaxe á contribución de Anderson ao recoñecer que Bob Anderson fora a persoa que realmente fixera as pelexas de Vader."
Anderson seguiu a traballar no cinema durante os seguintes trinta anos, e foi mestre de armas en moitos filmes, entre os que se inclúen Highlander, A princesa prometida, The Three Musketeers, The Mask of Zorro, Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl e a triloxía The Lord of the Rings. Pouco antes da súa morte estaba a traballar en The Hobbit. Tiña a reputación de ser un perfeccionista, dándolle o director Martin Campbell o alcume de "Grumpy Bob". Anderson foi un dos entrevistados para o documental sobre a loita de espadas no cinema, Reclaiming the Blade (2009)."
Don Claro (1931)
Don Claro foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1931, que levou o mesmo nome doutro anterior editado en 1898. Foi fundado por Arturo Cuadrado, quen escribía nas súas páxinas.
Historia e características
Subtitulado Semanario político de izquierdas, apareceu o 24 de maio de 1931. Declarouse herdeiro do semanario que apareceu no 1898, en canto que dicía no seu primeiro número que «Don Claro estivo moitos anos calado porque non estabamos en tempo de dicir a verdade». Ademais afirmaba que era «órgano da situación, voceiro, modestísimo, da República», que precisamente acababa de proclamarse poucas semanas antes. Vendíase ao prezo de 20 céntimos o exemplar.
Tivo problemas para manter a súa continuidade desde o primeiro momento. Así, por exemplo, en xullo do mesmo ano no que naceu xa estaba planeando a súa reaparición, o que dá conta de que ao pouco de aparecer xa fora suspendido.
Non debeu chegar ao ano de vida porque en abril de 1932 a prensa o daba xa por desaparecido.
Anio
Anio, na mitoloxía grega, era fillo de Apolo e Reo. Cando o seu pai descubriu que Reo estaba embarazada, colocouna nun bote e chegou á illa de Delos, que estaba consagrada a Apolo. Anio naceu na illa e converteuse en sacerdote de Apolo e tivo tres fillas: Oíno, Espermo e Elais. Baco deulles o poder de converter calquera cousa que apalparen en viño, trigo e aceite, polo que se coñecen como as viñateiras.
Gaz Coombes
Gareth Michael "Gaz" Coombes, nado o 8 de marzo de 1976, é o cantante e guitarrista da banda de rock Supergrass.
Traxectoria
Gaz entrou no mundo da música con 14 anos como vocalista da banda The Jennifers. A banda fixo unha pequena xira cando el tiña 15 anos, e en 1992 editaron un sinxelo a través da Nude Records pouco antes da súa separación. Co seu compañeiro de banda Danny Goffey fixo un pacto polo cal eles continuarían traballando xuntos no futuro. Menos dun ano despois formouse Supergrass con Gaz como vocalista e guitarrista. Cando Supergrass tivo que asinar o contrato para o seu pimeiro disco Gaz aínda non tiña 16 anos, e a súa nai tivo que asinalo por el.
Gerald Wallace
Gerald Jermaine Wallace, nado o 23 de xullo de 1982 en Sylacauga, no condado de Talladega (Alabama), é un xogador profesional estadounidense de baloncesto actualmente axente libre.
Traxectoria
En 2004, Wallace foi seleccionado como parte do Draft de expansión de 2004 para os Charlotte Bobcats. En Charlotte chegou a ser elixido para o All-Star Game da NBA no ano 2010, converténdose no único xogador da historia dos Bobcats en ser All-Star. Ó remate desa tempada, Wallace foi incluído no mellor equipo defensivo da liga.
O 24 de febreiro de 2011, Wallace foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio de Joel Przybilla, Dante Cunningham, Sean Marks, e dúas futuras eleccións do Draft.
O 15 de marzo de 2012, Wallace foi traspasado ós New Jersey Nets a cambio de Shawne Williams, Mehmet Okur e unha elección da primeira rolda do Draft de 2012.
O 12 de xullo de 2013, Wallace foi traspasado ós Boston Celtics, nun gran traspaso que mandou a Paul Pierce, Kevin Garnett e Jason Terry ós Nets.
Leonor de Vermandois
Leonor de Vermandois, nado ao redor de 1148/1149 e finada en xuño de 1213, filla de Raúl I, conde de Vermandois e Valois, e de Petronila de Aquitania.
Traxectoria
Á morte da súa irmá Isabel de Vermandois (1183), o seu cuñado Filipe de Alsacia conservou os condados de Vermandois e Valois, pero tivo que cederllos a Filipe II de Francia en 1185.
Estivo casada catro veces:
Percoideos
miniatura|300px|[[Perca común]] Os Percoideos (Percoidei) son unha suborde de peixes teleósteos incluída dentro da orde Perciformes, o maior en número de xéneros e especies.
Clasificación
Divídense en tres superfamilias e numerosas familias:
Ligazóns externas
Echte Barsche (Unterordnung) Grgeči Percoidei
Etelhems krukmakeri
miniatura|250px|Etelhems krukmakeri.
miniatura|250px|Cartel na entrada da olaría.
Etelhems krukmakeri (olaría de Etelhem) é unha olaría en Etelhem, Gotland, a máis antiga da illa.
Historia
Etelhems krukmakeri foi fundada en 1889 por Axel Nilsson, que fabricaba accesorios e estufas de azulexos. Cando o seu fillo Axel Olof Nilsson se fixo cargo do negocio cesou a produción de estufas. No ano 1960 Egil Solberg mercou o negocio, e ademais de fabricar accesorios de cerámica tamén comezou a producir adornos con deseños máis modernos. En 1967 construíuse un forno de arroz (risugn), que permitía temperaturas de ata 1025 °C. En 1980 o seu fillo Torleif Solberg tomou o seu relevo. No ano 2001 a olaría foi declarada edificio histórico (byggnadsminne) pola Xunta Administrativa do condado de Gotland.
Pegasus (xénero)
Pegasus é un xénero de peixes dragón que se atopa en augas mariñas costeiras tropicais. O nome provén do cabalo alado Pegaso da mitoloxía grega. As especies do xénero habitan na contorna do Indo-Pacífico: Australia, Bahrain, China, India, Indonesia, Xapón, Malaisia, Mozambique, Myanmar, Filipinas, Arabia Saudita, Singapur, Taiwán, Tanzania e Tailandia.
Especies
Actualmente hai 4 especies recoñecidas deste xénero:
Anitos
Traxectoria
No ano 399 a.C. acusou, xunto co orador Licón e o poeta Meleto, a Sócrates de non crer nos deuses da cidade, introducir novas divindades, corromper á mocidade e apoiar ao tirano Critias. Sócrates foi recoñecido culpable e condenado a beber cicuta. Despois da morte do filósofo fuxiu de Atenas.
Miranda, Miranda, Castroverde
Miranda é un lugar da parroquia de Miranda no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 54 habitantes (27 homes e 27 mulleres).
Passo d'Areia, Santa Maria
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Loteamento Roveda, Passo d'Areia, Vila Independência, Vila Marechal Mallet, Vila Oliveira.
Sermoyer
Sermoyer é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A sombra da lei
A sombra da lei é un suspense franco-español de 2018, dirixido por Dani de la Torre e escrito por Patxi Amezcua.
Sinopse
En Barcelona, ano 1921, hai tensión entre policías e anarquistas. Un axente da policía encuberto tenta descubrir quen roubou as armas militares que poderían levar á guerra civil por infiltrar á mafia local.
Danny Goffey
Daniel Robert Goffey, nado o 7 de febreiro de 1974, é o batería da banda de rock inglesa Supergrass.
Traxectoria
Goffey comezou a súa carreira musical na banda Fallopian Tubes, na escola primaria. No Wheatley Park School, en Oxford, el converteuse no batería de The Jennifers que tiña na súa formación a un noviño Gaz Coombes como vocalista. The Jennifers comezaron a gañar reputación na escena indie de Oxford e editaron un sinxelo en 1992 a través da Nude Records antes de separarse. Despois disto Goffey e Coombes decidiron continuar traballando xuntos no futuro.
En 1993 Coombes presentoulle a Goffey ao seu compañeiro Mick Quinn, e os tres comezaron a tocar xuntos. Pouco despois Theodore Supergrass, o primeiro nome de Supergrass, formouse. A banda conseguiu un grande éxito´, sobre todo durante o auxe do britpop, a mediados dos 90.
Benito Montero
Benito Montero Prego nado en Cambados en 1944, é un fiscal galeguista na Audiencia de Pontevedra e o primeiro en tratar de normalizar a lingua galega na Xustiza coa recuperación da democracia no Estado Español.
Traxectoria
É residente na parroquia de San Salvador (Poio) desde 1996. Foi cofundador da Irmandade Xurídica Galega dende onde pula pola normalización do galego. Así mesmo, é membro da Irmandade de Viños Galegos e da plataforma cívica Prolingua.
Dende a formación do novo goberno conservador da Xunta de Galicia presidido por Núñez Feijóo, Montero mostrouse moi crítico co tratamento que se lle dá a lingua galega e así o ten manifestado publicamente en varias entrevistas:
Takamatsu
Takamatsu (高松市, たかまつし, Takamatsu-shi) é un concello da prefectura de Kagawa no Xapón e capital da súa prefectura. Está situado no centro da rexión de Shikoku e da prefectura, na illa de Shikoku. Ten 375,11 km² de superficie e unha poboación de 418.688 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.120 hab./km². É a segunda cidade máis poboada de Shikoku, despois de Matsuyama.
O concello de Takamatsu limita pola terra cos concellos de Sakaide, de Ayagawa, de Miki, de Sanuki (son da prefectura de Kagawa); e de Mima (da prefectura de Tokushima).
Sam Jones
Universidade
Jones realizou a súa carreira universitaria na North Carolina Central College, formando un equipo só de xogadores negros. Nos seus catro anos fixo 17,7 puntos e 9,1 rebotes por partido.
NBA
Foi elixido polos Boston Celtics na primeira rolda do draft na sexta posición, un ano despois de que os Minneapolis Lakers o elixisen tamén, pero renunciando a causa do servizo militar. Toda a súa carreira transcorreu na cidade de Massachusetts, onde, en 12 tempadas conseguiu 10 títulos da NBA, sendo soamente superado neste aspecto en toda a historia por Bill Russell. Habitualmente é mencionado como o cuarto mellor base da década dos 60, detrás de Oscar Robertson, Jerry West e Hal Greer. Era un base rápido e con gran visión de xogo, pero que destacaba sobre todo no tiro en suspensión, faceta que lle fixo gañar o alcume de "The Shooter" (o tirador). Participou en cinco All-Star Game.
Peter Mutharika
Arthur Peter Mutharika, nado en Chisoka en 1940, é un político, educador e avogado de Malaui, que foi presidente de Malaui desde o 31 de maio de 2014 ata o 28 de xuño de 2020.
Traxectoria
En agosto de 2021, o Tribunal Constitucional examina un recurso interposto polo Partido Demócrata Progresista de Peter Mutharika. Pide a cancelación das eleccións presidenciais de 2020 porque a catro dos seus representantes prohibíuselles participar na Comisión Electoral.
Enrique Fuentes Quintana
Traxectoria
O seu pai, Cristóbal Fuentes Valdés, era avogado do Sindicato Católico Agrario. Estudou no colexio dos Maristas de Carrión de los Condes e marchou facer o bacharelato a Valladolid e Madrid. Comezou a carreira de Dereito na Universidade Complutense de Madrid en 1942 e dous anos despois, Económicas, coincidindo co momento de creación desta carreira. Doutorouse na Facultade de Dereito en 1948 cunha tese sobre o keynesianismo e en Ciencias Políticas e Económicas (1956) coa tese "Un ensayo de metodología económica". Nese mesmo ano consegue a cátedra de Economía Política e Facenda Pública da Universidade de Valladolid (1956-1958) e posteriormente a cátedra de Facenda Pública e Dereito Fiscal na Facultade de Ciencias Políticas, Económicas e Comerciais da Universidade Complutense de Madrid (1958-1978).
Ligado ao grupo de economistas do diario Arriba, acompañou a súa carreira universitaria co traballo na administración pública, pois foi técnico comercial do Estado desde 1951, e director do Servizo de Estudos do Ministerio de Comercio de 1958 a 1970. Durante ese período dirixiu a revista Información Comercial Española. Nese 1970 pasou a ser director do Instituto de Estudos Fiscais e director de Facenda Pública Española e doutras publicacións da devandita entidade, ata 1978.
Actividade política
Aínda que non ocupara cargos de relevancia política durante o franquismo Fuentes Quintana era xa amplamente coñecido pola súa obra como economista. En xuño de 1977 o rei Xoán Carlos designouno senador nas Cortes Constituíntes, e el integrouse na Agrupación Independente de senadores, un colectivo de senadores designados polo monarca de perfil máis moderado. Desas mesmas eleccións saíu o terceiro goberno da monarquía, baixo a presidencia de Adolfo Suárez, no que Fuentes Quintana foi nomeado vicepresidente segundo para Asuntos Económicos, cargo que ocupou durante menos dun ano, ata a súa dimisión o 23 de febreiro de 1978.
A primeira actuación pública de Fuentes Quintana como ministro de Economía, foi unha intervención en Televisión Española, tres días despois do seu nomeamento, en horario de máxima audiencia. A prensa fixo un gran seguimento da intervención, onde puxo de manifesto que accedera ao posto só pola delicada situación económica e social que vivía España no momento. Os principais problemas eran a inflación, o paro e o déficit exterior. Para a súa solución pedía a colaboración responsable de todos os grupos e partidos políticos. Desde o seu posto de vicepresidente económico levou a cabo o Programa de Saneamento e Reforma Económica acordado polas forzas democráticas nos Pactos da Moncloa así como unha fonda reforma fiscal. Logo da súa dimisión non se presentou a ningunhas eleccións.
Volta á vida académica
Á súa saída da política foi catedrático de Economía Aplicada da Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED) (1978-1990) e profesor emérito desta mesma Universidade desde 1990 ata o seu falecemento.
Premios
Foi nomeado doutor honoris causa polas universidades de Valladolid, Oviedo, Sevilla, Castela-A Mancha, Zaragoza, Alcalá de Henares, e Santiago de Compostela, esta última en 1996.
Obras
Entre as súas obras destacan:
Galería de imaxes da igrexa de Santa María do Azougue
Galería de imaxes da igrexa de Santa María do Azougue de Betanzos
311
Outros
Historia ano a ano
GNR (banda)
Os GNR (acrónimo de Grupo Novo Rock) son unha banda portuguesa formada no Porto no inicio de 1980.
Historia
Os elementos iniciais do grupo eran Toli César Machado (batería), Alexandre Soares (guitarra) e Vítor Rua (guitarra). Pouco tempo despois entra para a banda o baixista Mano Zé que xa tocara con Rui Veloso. Os GNR foron un dos grupos que mellor corporizaram o chamado rock portugués no inicio da década de 80. Formada actualmente por Toli César Machado (batería), Jorge Romão (baixo) e Rui Reininho (vocalista), a banda coñeceu varias formacións ao longo dos tempos e tamén moitas polémicas. A banda é un dos grandes símbolos da cidade do Porto, por todo o que sempre significou e aínda polo carinho que sempre demostraron polo pobo da zona.
Castelo de Arriba
O topónimo galego Castelo de Arriba pode referirse a:
Niñodaguia, Xunqueira de Espadanedo
Santa María de Niñodaguia é unha parroquia do concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 217 habitantes (103 homes e 114 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano 2000.
Son moi famosos os oleiros de Niñodaguia.
Os Campos, Soexo, Vilalba
Os Campos é un lugar da parroquia de Soexo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Neus Sabaté
Neus Sabaté Vizcarra, nada en Tarragona en 1975,  é unha física e científica catalá do Consello Superior de Investigacións Científicas.
Traxectoria
Neus Sabaté estudou Ciencias Físicas na Universidade de Barcelona entre 1994 e 1998. Pouco despois tivo a oportunidade de facer prácticas no departamento de electrónica da mesma universidade, que a enviou a facer unha estadía en Tolosa, Francia, no Laboratorio de Análise e Arquitectura de Sistemas (LAAS-CNRS) dependente do Centre national de la recherche scientifique (CNRS), onde descubriu a súa paixón pola microelectrónica e os microdispositivos, de xeito que ao regresar a Barcelona completou o doutoramento no Institut de Microelectrònica de Barcelona (IMB-CNM-CSIC). Despois de doutorarse na UB en 2003, realizou unha bolsa posdoutoral en Alemaña, nun instituto tecnolóxico, o Fraunhofer-Institut für Zuverlässigkeit und Mikrointegration, onde traballou nun proxecto para a industria alemá de microelectrónica. Ao seu regreso, iniciou unha nova liña de investigación no IMB-CNM-CSIC sobre pilas de combustible que madurou ata o día de hoxe no proxecto ERC do Consello Europeo de Investigación.
Recoñecementos
Sabaté, que traballa como investigadora no Instituto de Microelectrónica de Barcelona (IMB-CNM-CSIC), foi seleccionada en 2020 como unha das trece finalistas do premio Women Innovators 2020 na categoría principal, un premio, promovido polo Programa europeo " Horizonte 2020 ", que recoñece o traballo de mulleres innovadoras. Foi recoñecida como cofundadora e asesora científica da empresa de base tecnolóxica Fuelium, creada en 2015 para desenvolver baterías de papel ecolóxicas para sistemas de diagnóstico portátiles. Estas baterías de papel poderían cambiar por completo as probas de diagnóstico de enfermedades como a malaria, o sida, a diabetes e a COVID-19.
En setembro de 2020 foi galardoada co Premio Física, Innovación e Tecnoloxía outorgado pola Real Sociedad Española de Física (RSEF) e a Fundación BBVA.
Mirandela, Mirandela, Castroverde
Mirandela é un lugar da parroquia de Mirandela no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2013 tiña 39 habitantes (20 homes e 19 mulleres).
Blastolagnia
dereita|250px|miniatura|As mulleres novas son obxecto de atracción nos casos de blastolagnia.
Sidonie
Historia
Déronse a coñecer grazas a un concurso de novos talentos do pobo de L'Hospitalet, onde unha vez gañado, asinaron un contrato cunha pequena discográfica independente catalá chamada Bip Bip Records. Durante a estancia nesta compañía discográfica asinaron varios traballos como as maquetas: Dragonfly e Roja, pero, a que os catapultou á fama foi a homónima Sidonie, de onde se sacaron varias cancións que serviron como sintonía publicitaria. Sidonie Goes To Moog, utilizouse nos anuncios da cadea FNAC e Feelin' Down'01 para un anuncio do Estado. Este último foi polémico xa que o grupo Sidonie, enviou un comunicado explicando que eles non estaban de acordo coa mensaxe do Goberno nese anuncio e que ninguén lles dixo que a súa canción ía ser publicada con tales fins.
Obtiveron un grande éxito co disco debut Sidonie e foron contratados por Sony Music. Con esta compañía publicaron os seus seguintes discos: Shell Kids (un disco que seguía os pasos do do seu debut pero que non tivo tanta aceptación), La estación de la libélula (un disco de sinxelos e caras b), Fascinado (primeiro traballo con todas as cancións compostas en castelán), Costa azul, El incendio, El fluído García, Sierra y Canadá e El peor grupo del mundo.
Separadamente tamén fixeron colaboracións con outros grupos como, por exemplo, o grupo madrileño Pereza ou os cataláns Sopa de Cabra e Love of Lesbian. En 2005 colaboraron nun disco de panxoliñas con Marc Parrot. En 2018 publicaron Lo más maravilloso, un disco de recompilacións para celebrar o 20 aniversario do grupo. Incluíu unha versión do tema "Fascinados" no que colaboraron 29 artistas, entre eles Joan Manuel Serrat, Loquillo, Albert Pla, Carlos Sadness, Anni B Sweet ou os galegos Iván Ferreiro, Xoel López, Abraham Boba e Carlangas (Novedades Carminha).
En todos os seus traballos nótase unha clara influencia de: George Harrison, Bowie, Pink Floyd (en especial mención a Syd Barrett). Cantan maioritariamente en español, aínda que, os seus primeiros traballos estaban compostos fundamentalmente en inglés.
Lee Krasner
Lenore "Lee" Krasner, nada en Nova York o 27 de outubro de 1908 e finada na mesma cidade o 19 de xuño de 1984, foi unha influente artista do expresionismo abstracto na segunda metade do século XX.
Traxectoria
Orientou axiña a súa vida cara á arte. Ao rematar os seus estudos primarios ingresou na Women’s Art School. En 1928, ao rematar a súa formación básica na arte, ingresou na National Academy of Design onde comezou a estudar os mestres antigos. A forza que colleu o postimpresionismo e a apertura do Museo de Arte Moderna, inxectaron este novo modelo de pintura en Krasner, que orientou os seus novos estudos cara á pintura moderna. Entón coñeceu a Hans Hofmann, que lle permitiu afondar máis nos novos estilos modernos, como o cubismo. Durante a Gran Depresión, ingresou no Federal Art Project, creado para dar emprego aos artistas neste período. Dedicada á pintura de murais xunto con outros artistas, viuse na situación de ter traballo mais non pintar o que realmente lle gusta. Tras este período ingresou na American Abstracts Artists, volvendo ao estilo pictórico que máis lle atraía.
A pesar de ser unha artista do impresionismo abstracto, a súa obra contén diversas variacións, motivadas polo seu estilo crítico e a negativa a centrarse nun estilo único. Estas variacións axudaron a crear un estilo propio e a diferenciala de artistas da súa época, entoa unha simboloxía propia que define a través da súa propia vida persoal. En 1942, comezou a seguir o traballo de Jackson Pollock, máis afín á súa natureza crítica, e rexeitou o cubismo que aprendera de Hofmann. Produciuse entón un choque entre o que realmente buscaba na pintura, levánoda a un investimento de tempo considerable nas súas obras e a posterior destrución da maioría. Aínda que absorbeu a influencia da pintura de Pollock, Krasner non esqueceu a súa admiración pintores como Matisse ou Mondrian, incluíndo elementos de ambos nas súas composicións. A serie "Little Image", reproduce esta admiración.
Tralo seu matrimonio con Pollock, perdeu parte do seu traballo ao minimizar a súa produción. Neses anos retomou un estilo moito máis sensual e centrado sobre todo na vida e a morte. Porén, á morte do seu home, retomou a arte con máis forza e creou as series "Earth Green" e "Umber".
Pollock e Krasner
miniatura|Tumba de Lee Krasner, coa de Jackson Pollock detrás, [[Green River Cemetery]] Krasner promoveu a arte de Jackson Pollock a través dos seus amigos e contactos. As diferenzas xurdidas no concepto de "natureza" entre os distintos artistas que se reuniron, deron orixe ao abandono da cor negra por parte de Krasner, e a optar por distintos tons de grises. A pesar das críticas que recibía o seu marido, propuxo novas maneiras de promocionar a súa arte. Harold Rosenberg, que cuñou a expresión action painting, foi un forte opositor da pintura de Pollock, definíndoo como carente do concepto de natureza. Greenberg foi rival de Rosenberg, polo que Krasner decidiu presentarlle o seu home, o que deu lugar a un artigo moi favorecedor para Pollock.
A morte de Pollock orientou a pintura de Krasner, a un carácter máis audaz e positivo.
Castelo de Abaixo
O topónimo galego Castelo de Abaixo pode referirse a:
Os Pensos, Xunqueira de Espadanedo
San Pedro dos Pensos é unha parroquia do concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 67 habitantes (28 homes e 39 mulleres) 19 menos ca en 2000. Ten unha única entidade de poboación.
Limita coa homónima dos Pensos (Esgos).
A Quick One
A Quick One é o segundo álbum da banda inglesa de rock The Who, publicado o 9 de decembro de 1966. O disco tamén foi editado co título Happy Jack por Decca Records nos Estados Unidos, onde o tema "Happy Jack" foi un éxito.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Pete Townshend, agás onde se indique.
International Affairs
Resumos e índices
Aparecen resumos e índices en:
Serrières-de-Briord
Serrières-de-Briord é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
314
Outros
Historia ano a ano
A Costa, Oza, Carballo
A Costa é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 25 habitantes no ano 2019, segundo datos do padrón continuo INE, dos cales eran 12 homes e 13 mulleres.
Castor Cordal Garrido
Castor Cordal Garrido, nado en Corvillón (Cambados) en 1909 e finado en Portela o 15 de setembro de 1936, foi un electricista galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Escavación das fosas onde se soterrou a Ramón Barreiro e Castor Cordal en Curro. Electricista, pertencía á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en diferentes lugares até que foi descuberto por un delator. Detido en setembro, estivo na prisión do pazo de Fefiñáns e foi asasinado con Ramón Barreiro Rodríguez nun eucaliptal a carón da estrada Pontevedra-Vilagarcía de Arousa en Portela. Os asasinos levaron os corpos atados a unha escada de man e soterráronos detrás do adro da igrexa de Curro. Antes de soterralo cortáronlle un dedo para apoderarse dun anel. A súa irmá Josefina non puido entrar á escola por ser irmá de "rojo". Os cadáveres foron exhumados en outubro de 2009.
Castenda
O topónimo galego Castenda pode referirse a:
Lourentino
O lourentino ou follado (Viburnum tinus) é unha especie fanerógama pertencente ao xénero dos viburnos, á familia Adoxaceae. miniatura|240px|Ilustración miniatura|240px|Vista da planta a rosear miniatura|Viburnum tinus
Descrición
É un arbusto que pode medrar coma unha pequena árbores. Ten follas opostas, grandes e largas, relativamente duras e brillantes pola face; a marxe das follas é enteira e suavemente pubescente. As flores son pequenas e brancas, atópanse agrupadas en inflorescencias que semellan umbelas. Con estes caracteres non se pode confundir con outros arbustos da nosa flora.
Hábitat e distribución
Distribúese pola rexión mediterránea. Na Península Ibérica atópase en levante e no sur, principalmente en bosques de aciñeiras, sendo raro en Galiza, onde é frecuente coma planta ornamental, xa nomeada con este uso en xardinaxe no século XIX por Marcial Valladares Núñez e Juan Cuveiro Piñol co nome de laureola (non confundir co trobisco de montaña (Daphne laureola).
É unha planta de zonas sombrizas e húmidas, propia dos aciñeirais. Nas Canarias adóitase atopar nos bosques de laurisilva.
Propiedades
Ten propiedades medicinais. Os principios activos son a viburnina e mais os taninos. Os taninos poden provocar molestias estomacais. As follas en infusión teñen propiedades antifebrífugas. Os froitos téñense utilizado coma purgantes contra o estrinximento. A tintura do lourentino estase utilizando ultimamente en fitoterapia coma un remedio contra a depresión.
Taxonomía
tinus: epíteto
Casas de Abaixo, Soexo, Vilalba
Casas de Abaixo é un lugar da parroquia de Soexo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Francisco Simón Calvet
Francisco Simón Calvet, coñecido como Simón, nado en Barcelona o 11 de outubro de 1917 e finado o 7 de febreiro de 1978, foi un futbolista catalán. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Co gallo do servizo militar que o levou a Galiza, fichou polo Deportivo da Coruña no ano 1940. Na tempada 1941–42 formou parte do cadro de xogadores do Deportivo da Coruña que fixo a súa estrea en Primeira División, mais sendo o suplente de Juan Acuña e sen xogar ningún partido. O seu debut na máxima categoría produciuse na tempada 1942–43, nun partido a domicilio contra o Real Oviedo que rematou en empate (1–1). Nesta campaña, así como nas seguintes, foi o suplente de Acuña.
Na tempada 1945–46, co Deportivo en Segunda División logo de descender a campaña anterior, firmou polo Celta de Vigo por un prezo de 60.000 pesetas máis a cesión de Bermejo. Debutou na xornada 12, nunha vitoria a domicilio sobre o Hércules CF (1–4), substituíndo o meta Gonzalo Marzá e quedando Simón coa titularidade para as seguintes campañas.
A gran tempada do Celta e de Simón foi a 1947-48, na que o equipo rematou o campionato ligueiro en cuarta posición e acadou o subcampionato da Copa de España. Perdeu a final copeira ante o Sevilla FC tras unha agónica semifinal ante o RCD Espanyol que precisou de dous partidos de desempate a mesma semana da final. Na final de Copa o porteiro tívose que retirar lesionado tras un golpe no segundo gol do Sevilla, quedando o Celta con dez xogadores ao non permitir as substitucións o regulamento da época e tendo que ocupar a posición de gardameta o central Gabriel Alonso. O encontro remataou 4-1, cun Celta que acabou con 9 xogadores tras a expulsión de Pahiño.
Permaneceu no Celta até a campaña 1953–54, xogando dous partidos nese ano. Retirou do fútbol con case corenta anos para ir vivir ás Pontes.
Unión Sociedad Deportiva O Grove
O Unión Sociedad Deportiva O Grove é un club de fútbol galego. Compite na Preferente Autonómica de Galicia e o seu terreo de xogo é o Campo Municipal Monte da Vila.
Historia
A Unión Sociedad Deportiva O Grove, foi fundada no 2005 pola fusión dos dous clubs do Grove, o SD Anduriña (1919-95) e o CD Grove (1960-05). Comezou xogando na Rexional Preferente. Acadou dúas ligas de Primeira Autonómica e a Copa Deputación de Pontevedra.
Quinto óso metacarpiano
A superficie lateral presta a inserción para o cuarto músculo interóseo dorsal. A superficie interna está marcada polo paso do tendón do músculo extensor do dedo maimiño.
Ramil, Xunqueira de Espadanedo
San Miguel de Ramil é unha parroquia do concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 113 habitantes (62 homes e 51 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 25 habitantes en relación ao ano 2000.
Krautrock
miniatura|A banda Faust, unha das máis importantes neste movemento. Krautrock é o nome xenérico da escena musical experimental que apareceu en Alemaña a finais dos anos 60 e gañou popularidade durante a década dos 70, principalmente no Reino Unido. O DJ da BBC John Peel en particular é amplamente acreditado como o maior impulsor do xénero fora do mundo xermanoparlante.
Serrières-sur-Ain
Serrières-sur-Ain é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Grupos Antiterroristas de Liberación
Os Grupos Antiterroristas de Liberación (GAL) foron agrupacións armadas parapoliciais que practicaron o que se denominou terrorismo de Estado ou "guerra sucia" contra o grupo terrorista ETA e a súa contorna, durante a década de 1980. Foron creados e dirixidos por altos funcionarios do Ministerio do Interior de España, durante o goberno do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) do presidente Felipe González.
Rumex pulcher
Rumex pulcher L., coñecida como labaza ou lampaza, é unha especie da familia das poligonáceas.
Grupos Antiterroristas de Liberación
Aínda que dicían combater a ETA, en varias ocasións atentaron contra simples militantes da esquerda independentista vasca e contra ecoloxistas. Tamén realizaron accións indiscriminadas debido ás cales faleceron cidadáns franceses sen adscrición política coñecida.
Os GAL foron obxecto das investigacións do xornal El Mundo, dirixido por Pedro J. Ramírez, e por outros xornalistas como Pepe Rei. Estas investigacións serviron para expoñer á opinión pública a organización, fontes de financiamento e implicacións políticas dos GAL.
Antecedentes
Durante a ditadura de Franco e a Transición Española, cos gobernos de Unión de Centro Democrático (UCD) existiron diversas organizacións que utilizaron prácticas terroristas para enfrontarse a ETA, como a Triple A, o Batallón Vasco Español (BVE), os Comandos Antimarxistas, os Grupos Armados Españoles e Antiterrorismo ETA (ATE). Algúns actuaban por libre, simplemente tolerados, mentres que outros tiñan apoios por parte de altas instancias do goberno. Tamén existían grupos que actuaban supostamente integrando a algúns membros do aparello de Corpos e Forzas de Seguridade de entón que coordinaban as accións e aleccionaban nas tácticas e o manexo de armas, funcionando como auténticos comandos terroristas de gran mobilidade con colaboración de grupos armados internacionais (OAS, Triplo A...)
Rumex pulcher
Distribución e hábitat
miniatura|Inflorescencia. Orixinaria da rexión mediterránea. Estendida como maleza por todo o mundo en bosque baixo caducifolio, ás veces de bosque de piñeiro-aciñeira. miniatura|Vista da planta
Mighello Blanco
Miguel Ángel Blanco, antes coñecido como Mighello Blanco, nado en Cangas o 29 de setembro de 1973, é un actor de cinema, televisión e teatro.
Grupos Antiterroristas de Liberación
Antecedentes
Os casos do atentado contra Antonio Cubillo, dirixente do MPAIAC (grupo independentista das Illas Canarias) en 1978, imputado a axentes co apoio directo do Ministerio do Interior español, ou do secuestro, malos tratos, tortura e simulación de execución do director do semanario El Doblón, José Antonio Martínez Soler en marzo de 1976 trala publicación dun artigo denunciando a purga de mandos moderados da Garda Civil, causaron grande impacto na opinión pública española e internacional pola súa implicación con forzas relacionadas co aparello de represión do Estado.
Nacemento
En xaneiro de 1983 comezan unhas conversacións de paz entre o PSOE, PNV e Herri Batasuna. En abril dese mesmo ano celebráronse na madrileña serra de Guadarrama reunións secretas entre membros do PSE-PSOE e membros do goberno socialista: Ricardo García Damborenea, José Barrionuevo, Rafael Vera, Ramón Jáuregui, José María Benegas e Julián Sancristóbal nas que acordaron secuestrar a membros de ETA. No mes de xullo, membros do CESID, liderados polo coronel Perote, redactaron o que se coñece como acta fundacional dos GAL na que se analizan as vantaxas e desventaxas da guerra sucia.
Rumex pulcher
Descrición
É unha herba perenne, erguida, delgada, sen pelos. Chega a alcanzar un tamaño de 30 a 60 cm de alto. O talo con ramificacóns estendidas. Onde nace cada folla e rodeando o talo e ás veces a base do pecíolo, encóntrase a ócrea, que é un tubo membranoso, translúcido, que se rompe e desaparece pronto. As follas son alternas, as basais son oblongas, ás veces estreitándos preto da base (como a forma dun violín), de até 12 cm de longo, coa base xeralmente acorazonada e a marxe algo ondulada, sobre longos pecíolos, as follas superiores máis miúdas e coa base redondeada. As flores dispóñense en grupiños compactos, algo afastados uns doutros, ao longo de acios que en conxunto forman unha panícula grande na que se presentan unhas poucas follas reducidas. Tamén se presentan estes grupiños de flores nas axilas das follas superiores. As flores son verdosas ou arroibadas, moi pequenas. O froito é seco (un aquenio) e dunha soa semente, con 3 costelas, liso, envolto por 3 folliñas (son os 3 tépalos internos das flores que se modificaron), triangular, ás veces longamente triangular, reticulado, con longos dentes na beira e cun tecido groso, prominente, esbrancuxado, moi evidente; en conxunto dá a aparencia dun froito alado.
Grupos Antiterroristas de Liberación
Actuacións
O 28 de setembro danse por iniciadas as accións dos GAL en Francia, integrados por membros das forzas de seguridade do Estado español e por mercenarios. A primeira actuación dos GAL foi o secuestro dos mozos independentistas Lasa e Zabala, o 16 de outubro. Dous días despois, catro policías españois son detidos polas forzas de seguridade francesas no intento de secuestro de José María Larretxea Goñi. Tras o informe do CESID no que señalan a Mikel Lujua coma un dos líderes de ETA, os GAL deciden secuestralo.
O 4 de decembro Segundo Marey escoitou o timbre, abriu a porta e saíu da súa casa (en Hendaya). Dous homes, que o confundiron co membro de ETA Mikel Lujúa, agarrárono e metérono pola forza noutro vehículo, logo emprenderon a viaxe en dirección a España. O subcomisario José Amedo desprazouse ó posto fronteirizo de Dantxarinea (Navarra), para esperar os secuestradores e resolver os problemas que puideran xurdir para lograr que entrasen en España coa vítima. Tras pasar a fronteira trasladáronse a unha cabana en Colindres. A pesar de darse conta do error, e coa autorización de Barrionuevo, seguiron adiante co secuestro. O día 6 contactaron coa Cruz Vermella de Donosti e anunciaron que se os seus catro compañeiros detidos non eran liberados executarían a Marey, dous días despois os axentes foron liberados. E o día 13 foi liberado Segundo Marey a un quilómetro da fronteira francesa e cun comunicado no que por primeira vez se vían as siglas GAL.
Rumex pulcher
Taxonomía
Rumex pulcher fue descrita por Nikolaus Joseph von Jacquin e publicado en Enum. Stirp. Vindob. 62 1762. Rumex: nome xenérico que deriva do latín rŭmex, rumǐcis, xa recollido en Plinio o Vello para designar o xénero na súa época (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós (os latinos) chamamos rumex, e outros lapathum canterinum) (XX, 85).
Grupos Antiterroristas de Liberación
Actuacións
O 19 de decembro Ramón Oñaederra é asasinado, comezan os primeiros rumores sobre a vinculación dos GAL co Goberno. O día 28 os GAL levarían a cabo un atentado contra Miguel Antonio Goikoetxea, coñecido como Txapela, na localidade francesa de Saint-Jean-de-Luz. Goikoetxea foi tiroteado por dous descoñecidos, que logo fuxiron nunha motocicleta.
As primeiras vitimas do ano 1984 foron Vicente Perurena Telletxea e Angel Gurmindo Lizarraga "Stein" que foron atacados por membros dos GAL en Hendaia, Francia o 8 de febreiro. Tamén en Francia o día 25 foi asasinado Eugenio Gutiérrez Salazar "Tigre". No transcurso deste ano seguen a sucederse númerosos atentados contra membros de ETA como o presunto dirixente Javier Pérez Arenaza Fogorb. Pero tamén realizan diversos asasinatos ou torturas a persoas de fóra da contorna da ETA, como o secuestro dos membros dos comités antinucleares Xavier Lorenzo e Endica Lorenzo. A lista dos asasinados polos GAL en 1984 continúa con Jean Pierre Leiba (traballador ferroviario), Rafael Goikoetxea (membro de ETA), Tomás Pérez Revilla (membro de ETA), Ramón Orbe (membro de ETA), Christian Olaskoaga (non tiña relación con ETA) e Santi Brouard (concelleiro). A esta lista ademais hai que sumar os feridos nos tiroteos ou atentados.
Rumex pulcher
Taxonomía
pulcher: epíteto latíno que significa "preciosa".
Grupos Antiterroristas de Liberación
Actuacións
A primeira vítima mortal do ano 1985 foi o fotógrafo do diario Egin, Xabier Galdeano. Pero antes desta data, houbo máis atentados no que o número de vítimas que non son membros de ETA é considerábel: Xabier Manterola (dirixente de Herri Taldeak), Christian Casteigts, Benoit Pecasteing e Marc Mutio. A segunda vítima mortal do ano 1985 foi, o 26 de xuño en Baiona, Santos Blanco González "Aitite" presunto membro de ETA. Días despois os GAL de novo asasinan a persoas que non teñen relación con ETA, Emile Weiss e Claude Doer son tiroteados nun bar de Ciboure e o 31 de agosto Dominique Labeyrie en Saint-Jean-de-Luz. O mes de setembro tivo numerosas vítimas xa que foron asasinados os presuntos membros de ETA Juan Manuel Otegui, José Mari Etxaniz Maiztegi "Potros", Iñaki Asteasuinzarra Pagla, Agustín Irazustabarrena Urruzola "Legra" e Sabin Etxaide Ibarguren "Eskumotza".
No ano 1986 os GAL realizaron varias accións pero ningunha contra membros de ETA. O 6 de xaneiro morre Robert Caplanne tras as feridas provocadas por un atentado en Biarritz. Karmele Martínez, Federick Haramboure e Nagore Otegui, filla de Juan María Otegui de tan só tres anos de idade, son tiroteados nun bar de Baiona, os tres sobreviven. Christophe Matxikote e Catherine Brion son asasinados o 17 de febreiro.
Xuízos
O primeiro xuízo contra membros do GAL tivo lugar o ano 1991, un xuízo contra José Amedo e Míchel Domínguez. Os dous foron condenados por contratar mercenarios para realizar atentados, pero o xuíz non considerou os GAL como banda terrorista. No ano 1994 o xuíz Baltasar Garzón reabriu o caso e mandou ó cárcere a dous policías de Bilbao, ó responsábel da Brigada de información de Bilbao, o xefe do Mando Único da loita antiterrorista e o director xeral da seguridade do Estado, Julián Sancristóbal.
Número imaxinario
En Matemáticas, un número imaxinario (ou número puramente imaxinario) é un número complexo cuxa parte real é igual a cero.
Grupos Antiterroristas de Liberación
Xuízos
En 1995 o xuíz Garzón ordena o encarceramento de Rafael Vera, esta decisión é en consecuencia das declaracións dos ex policías José Amedo e Michel Domínguez. Mentres o proceso seguía aberto Damborenea e Sancristóbal cambian a súa versión e acusan a Felipe González e a Barrionuevo do caso GAL. E Garzón imputa a González un delito de fundación da banda armada GAL aínda que non chegou a declarar por existir só pequenas sospeitas.
Número imaxinario
Definición
Todo número complexo pode ser escrito como a+ib, onde a e b son números reais e i é a unidade imaxinaria coa propiedade de que
Grupos Antiterroristas de Liberación
Xuízos
No ano 1991 o goberno de Aznar chegou ó poder, e negouse a entregar os papeis do CESID sobre os GAL. No ano 1998 tras un novo xuízo do caso Marey Barrionuevo e Vera, entre outros, son condenados ó cárcere. Máis tarde o goberno indulta os principais condenados polo caso Marey a excepción de Amedo e Domínguez.
Número imaxinario
Definición
O número a é a parte real do número complexo, e b é a parte imaxinaria. A pesar de Descartes usar inicialmente o termo "número imaxinario" para designar o que actualmente se chama "número complexo", o termo hoxe en día significa especificamente un número complexo con parte real igual a 0, é dicir, un número da forma ib, onde b é un número real. Nótese que, tecnicamente, o cero 0 considérase como sendo un número puramente imaxinario: 0 é o único número complexo que é tanto real como puramente imaxinario.
Grupos Antiterroristas de Liberación
Xuízos
Non foi até o ano 2001 cando se resolveron os recursos de todas as partes, Vera e Barrionuevo volveron a prisión pero tan só durante nove horas pola decisión das xuntas de tratamento dos centros penitenciarios, na que decidían que non eran necesarias as pernoctancias no cárcere e a condena resolveríase coa firma por parte dos condenados dúas veces por semana nas autoridades penitenciarias.
Número imaxinario
Historia
Rafael Bombelli estableceu por primeira vez as regras para multiplicar números complexos en 1572. René Descartes escribiu sobre eles en 1637 na súa obra La Géométrie, onde usou o termo imaxinario en sentido pexorativo, xa que na época eses números eran pobremente entendidos e considerábase que non existían. O uso dos números imaxinarios non foi aceptado amplamente ata os traballos de Leonhard Euler (1707–1783) e Carl Friedrich Gauss (1777–1855).
Outeiro das Vellas, Mirandela, Castroverde
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Barbotina
miniatura|dereita|300px|Fragmento de xarra feita con decoracións de molde á barbotina. [[Susa, século XI.]] A barbotina (do francés barbotine, barboter, onomatopea de "chapuzar") é unha pasta cerámica líquida que pode aplicarse con pincel ou cunha forma para crear decoracións en relevo sobre pezas de olaría.
A barbotina faise coa mesma arxila que o resto da peza, aínda que máis diluída. Utilízase tamén para colar na vasilla pedazos de terra aínda húmida.
Convento de San Domingos de Bonaval
Situación
miniatura|Tímpano gótico da porta de acceso o cemiterio pequeno do convento. Sitúase na cidade de Santiago de Compostela, extramuros na aba do monte da Almáciga, preto do lugar coñecido como a Porta do Camiño.
Historia
O convento foi fundado por san Domingos de Guzmán, que peregrinou a Santiago no ano 1219. O documento máis antigo no que se cita o convento, coa primitiva advocación de santa María, data de 1228. Desde o século XV aparece xa co título de San Domingos, e baixo o patrocinio da casa de Altamira. Coa exclaustración das ordes relixiosas, o convento pasou a mans do Concello. En cumprimento dun Real Decreto de 1836, unha comisión nomeada pola Deputación da Coruña propuxo o derribo de trinta edificios, e destinou San Domingos "para cuarteis dos Rexementos de Compostela e Santiago, coa demolición da igrexa". Por fortuna, este ditame non se chegou a executar.
En 1841, por mediación do arcebispo Vélez, o Concello destinou o convento a hospicio; aló polo ano 1945, o hospicio ocupaba aínda a parte norte; e a sur, á dereita da igrexa, acollía un colexio de persoas xordomudas e cegas. Ao ser suprimidas estas institucións, quedou por un tempo desocupado, ata que o Concello decidiu acondicionar e destinar unha parte das dependencias a Museo Municipal, que se inaugurou en decembro de 1963.
A igrexa
A igrexa, construída en estilos gótico e renacentista, na actualidade non se atopa aberta ao culto e alberga o Panteón de Galegos Ilustres. Construída seguindo os canons do gótico dominico con naves luminosas a e diáfanas, e desprazando o punto de interese litúrxico desde a ábsida ata o púlpito situado no cruceiro.
Neste templo enterráronse as familias dos Moscoso e dos Castro, grazas a autorización dada polo papa Inocencio IV a esta orde para enterrar segrares nos seus conventos.
As bóvedas cobren todo o templo. miniatura|esquerda
Imaxinería
O retablo maior foi construído a partir de 1687 por Domingo de Andrade na igrexa parroquial de Santiago do Carril, e tras ser montado no seu lugar definitivo non se mantivo a estrutura orixinal. Estrutúrase a base da superposición de corpos, forma claramente renacentista.
A escultura encargóuselle a Esteban de Cendón, aló polo ano 1689, relacionado co estilo de Mateo de Prado. Representa a san Francisco, santo Agostiño, San Bieito, santo Ignacio, san Pedro de Nolasco e san Domingos. Na actualidade atópanse espallados en diferentes lugares do convento.