cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jordi Cuixart
Xuízo e condena
O 8 de xuño de 2021, o Tribunal Constitucional rexeitou o recurso de protección de Jordi Cuixart, e esgotou a vía interna para recorrer a sentenza do Tribunal Supremo. O 9 de xuño de 2021, Jordi Cuixart presentou un recurso en catalán ao Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH) contra a sentenza do Tribunal Supremo. O 20 de decembro, o TEDH comunicoulle que recibiu o recurso.
Vida privada
É socio de diversas entidades e/ou proxectos, como Amnistía Internacional, o Casal Can Capablanca de Sabadell, Som Energia ou a cooperativa Coop 57. Viviu entre Santa Perpètua, Sabadell e o barrio de Gràcia de Barcelona. Durante a prisión preventiva tivo o seu segundo fillo biolóxico, e é pai de dous fillos máis dunha relación anterior.
Trois couleurs (triloxía)
Trois couleurs é unha tríloxía cinematográfica do director polaco Krzysztof Kieślowski, que foi estreada entre 1993-1994.
Filmografía
Esta triloxía está composta por:
Análise
Estas tres películas foron os primeiros grandes éxitos de Kieślowski fóra de Polonia e son probablemente as súas obras máis aclamadas despois de Dekalog. O crítico Roger Ebert denominou a triloxía unha obra mestra. De xeito máis xeral, considérase unha grande obra de cine moderno.
Azul, branca e vermella son as cores da bandeira francesa, e o tema de cada película está baseado nun dos tres termos do lema de Francia a partir da revolución: "Liberdade, Igualdade, Fraternidade". Do mesmo xeito que os Dez Mandamentos de Dekalog (O decálogo), Kieślowski ilustra estes valores con ambigüidade e ironía. De igual xeito, cada película desenvólvese en diferentes cidades do mundo: Bleu en París (Francia), Blanc en Varsovia (Polonia) e Rouge en Xenebra (Suíza).
Cada película comeza do mesmo xeito: escóitase un ruído e entón vese que o produce. Cada vez, o obxecto en cuestión ten un papel determinante no transcurso da historia: o coche accidentado en Bleu, a maleta en Blanc e a testemuña do teléfono en Rouge. Tamén as tres películas rematan do mesmo xeito entre bágoas: en Bleu, Julie é a que chora; en Blanc, chora Karol e en Rouge, é o xuíz Kern.
As tres historias son independentes mais, con todo, hai elementos comúns entre as tres películas nos que se traduce o pensamento do director. Un deles é o personaxe dunha vella que intenta botar unha botella nunha colector de refugallos que está en relación cos personaxes femininos e os conceptos do mundo de Kieślowski. Así, Julie (Bleu=liberdade), absorbida pola súa tristura, non se decata do esforzo da vella que non consegue chegar á abertura (xeralmente, interpretado como que a liberdade implica unha certa soidade e o prezo a pagar por esta); por outra banda, Karol (Blanc=igualdade) miraba cun sorriso irónico como a vella dá colocada a botella na beira da boca do colector e non consegue introducila (Kieślowski, presenta un concepto de igualdade mal entendida cando falta a solidariedade); finalmente, Valentine (Rouge=fraternidade) axúdaa a empurra-la botella no recipiente, expresando que a fraternidade entre as persoa é motivo de esperanza. Quizais poidamos ver a evolución do personaxe principal a través da triloxía e, polo tanto, unha mensaxe alentadora xa que é a fraternidade e a axuda mutua quen superan a indiferenza e a burla.
Rouge marcou o final da carreira de Krzysztof Kieślowski, sendo a derradeira película filmada por el. Durante o show "Bouillon de Culture" en 1994, entrevistado por Bernard Pivot, o director afirmou: "Eu paro, estou canso do cine. O cambio é para min un estrés demasiado desproporcionado en comparación coa satisfacción que ofrece. Decidín, paro!". Xa anunciara, no comezo da triloxía que cando a rematara abandonaría a dirección: Rouge, estréase en 1994 e no cumio do éxito, e cunha fráxil saúde acabou morrendo en 1996.
Ricky Gervais
Ricky Dene Gervais, máis coñecido como Ricky Gervais, nado o 25 de xuño de 1961 en Reading (Berkshire), é un músico, escritor, guionista, comediante e actor tanto de cinema como de televisión. The Office e Extras son algúns exemplos da súa carreira.
Fitoquímica
A Fitoquímica é unha disciplina científica que ten como obxecto o illamento, análise, purificación, elucidación da estrutura e caracterización da actividade biolóxica de diversas substancias producidas polos vexetais.
Características
As plantas producen unha diversidade de substancias, produto do metabolismo secundario, algunhas responsables da coloración e arumes de flores e froitos, outras vencelladas coas interaccións ecolóxicas, como é o caso da atracción de polinizadores. Actualmente, demostrouse que principalmente a maioría deles participan no mecanismo de defensa das plantas. Entre estes últimos, considéranse ás fitoalexinas, os alelopáticos, por mencionar algúns. A razón de ser destes metabolitos, chamados tamén fitoquímicos, permite unha gama de usos na agricultura e en medicamentos. Adicionalmente, as múltiples funcións que presentan nos vexetais permite a procura de novos agroquímicos naturais, como insecticidas, herbicidas, reguladores de crecemento etc.
Para o seu estudo a fitoquímica permite illar e identificar os principios activos de numerosas plantas con importante actividade biolóxica, tal é o caso das plantas medicinais. Polo potencial que representan estes metabolitos, as investigacións non só dirixíronse á elucidación de estruturas químicas e avaliación da súa actividade biolóxica mediante bioensaios, senón cara á obtención por cultivo in vitro.
Bitácora de un emigrante gallego
Bitácora de un emigrante gallego é un libro autobiográfico do galego José Guerrero. Está publicado por Palibrio e escrito en lingua castelá. Ten 428 páxinas e conta con versión electrónica. Narra as vivencias do autor tanto en Galiza como na súa prolongada estadía no estranxeiro, con especial énfase en Venezuela.
Cole Porter
Cole Albert Porter, nado en Peru, Indiana, o 9 de xuño de 1891 e finado en Santa Monica, California, o 15 de outubro de 1964 foi un compositor e letrista de música popular estadounidense, autor de máis de mil cancións, moitas delas consideradas clásicos do cancioneiro estadounidense ou Great American Songbook realizadas principalmente para musicais, entre as que destacan títulos como "Anything Goes", "Begin the Beguine", "Easy To Love", "It's All Right With Me", "I've Got You Under My Skin", "Just One Of Those Things", "Let's Do It (Let's Fall In Love)", "Love For Sale", "Night And Day", "What Is This Thing Called Love", "True Love" ou "You'd Be So Nice To Come Home To".
Ao contrario que a inmensa maioría de compositores de Broadway e do American Songbook, que traballaban en equipo, Porter compuña tanto a música como a letra das súas cancións.
Primeiros anos e universidade
Porter naceu no seo dunha familia protestante acomodada; o seu avó materno, James Omar "J. O." Cole era un rico comerciante de California, cunha fortuna estimada en dezasete millóns de dólares, que posuía grandes extensións de terreos ricos en madeira, carbón e petróleo e que exercía unha forte influencia sobre toda a súa familia. Os seus pais eran Kate Cole e Samuel Fenwick Porter, un empresario, propietario de varias tiendas de drogaría en Peru, Indiana, pero que non alcanzaba o nivel económico do seu sogro. O seu pai era afeccionado á música e un bo pianista, e Cole herdou as súas cualidades musicais. A casa en que viviu Porter de neno era unha gran casa vitoriana a só unhas rúas do centro da cidade.
A morte de dous fillos de pouca idade provocou que a súa nai se volcase profundamente en Cole, e introduciuno axiña na música. Así, aos seis anos practicaba diariamente o piano, aprendeu a tocar o violín e escribiu a súa primeira opereta coa axuda da súa nai aos dez. O avó de Porter quería que este se fixese avogado e se convertese no seu sucesor á fronte dos seus negocios e, con esa carreira en mente, asistiu á Academia Worcester e á Universidade Yale, onde iniciou os seus estudos en 1909. En Yale uniuse á sociedade secreta Scroll and Key, e á fraternidade Delta Kappa Epsilon. Nesta universidade desenvolveu as súas cualidades musicais, compuxo cancións para o equipo de fútbol da universidade que constituíron grandes éxitos como "Bulldog" e "Bingo Eli Yale" e dirixiu o coro Yale Glee Club, co que realizou unha xira con éxito no Nadal de 1912. Tralo seu paso por Yale accedeu á Facultade de Dereito de Harvard en 1913, onde permaneceu un ano. Decidido a concentrarse na música, trasladouse á Escola de Música de Harvard.
Carballo anano
O carballo anano ou caxigo (Quercus lusitanica Lam. ou Quercus faginea) é un arbusto da familia das Fagáceas que raramente acada os 2 metros. En moitas ocasións vai ligado á sobreira (Quercus suber). A súa floración prodúcese entre abril e maio.
Cole Porter
Carreira profesional
miniatura|400px|De esquerda a dereita: William Rhinelander Stewart, [[Elsa Maxwell e Cole Porter, en 1934.]] En 1915, compuxo a súa primeira canción para Broadway, «Esmeralda», para a revista musical Hands Up e un ano despois realizou a súa primeira produción teatral de Broadway, See America First, que foi un fracaso e só permaneceu dúas semanas en cartel. Tras isto, Porter refuxiouse en París, onde estudou contrapunto, harmonía e orquestración. Algúns autores son escépticos sobre a afirmación de Porter de que se alistara na Lexión Estranxeira de Francia, aínda que a Lexión lista a Porter como un dos seus soldados e ten o seu retrato no seu museo de Aubagne. Estableceuse nun apartamento de luxo en París. Os seus deberes da fundación deixábanlle moito tempo libre para levar unha vida de playboy. En 1918, coñeceu a Linda Lee Thomas, unha rica divorciada, oito anos máis vella ca el, que lle abriu aínda máis a súa esfera de contactos sociais e coa que contraeu matrimonio o 12 de decembro de 1919, en París.
En 1928, volveu a Broadway co musical París, que constituíu o seu primeiro éxito. Foi unha encarga de E. Ray Goetz, a instancias da esposa de Goetz e da cantante Irène Bordoni. Ela escollera como compositores a Rodgers e Hart, mais non estaban dispoñibles e o axente de Porter persuadiu a Goetz para contratar a Porter no seu lugar. Os traballos de Porter para a obra foron interrompidos en agosto de 1928 con motivo da morte do seu pai. A obra estreouse en Broadway o 8 de outubro de 1928. Porter non asistiu á primeira representación porque se atopaba en París para supervisar o espectáculo La Revue, para o que fora contratado e que tamén constituíu un éxito. Estes éxitos abriron definitivamente a Porter as portas de Broadway, sendo en palabras de Citron «aceptado no chanzo máis alto dos compositores de Broadway». Os musicais e cancións de Porter fixérono axiña popular; moitos deles foron escritos tendo en mente a Fred Astaire e Ethel Merman.
Carballo anano
Situación
No monte Pindo atópase a única poboación galega coñecida desta especie autóctona do Mediterráneo suroccidental (España, Portugal e Marrocos). A poboación galega deste tipo de carballo arbustivo é o límite da especie polo norte. Os lumes que arrasaron o monte Pindo en setembro de 2013 fan difícil a sobrevivencia desta comunidade.
Cole Porter
Últimos anos
A pesar da dor, Porter continuou a escribir musicais de éxito. "Leave It to Me!" (1938) (presentando a Mary Martin cantando "My Heart Belongs to Daddy"), "DuBarry Was a Lady" (1939), "Panama Hattie" (1940), "Let's Face It!" (1941), "Something for the Boys" (1943) e "Mexican Hayride" (1944) foron todos éxitos. Eses espectáculos incluían cancións como "Get Out of Town", "Friendship", "Make It Another Old-Fashioned Please" e "I Love You". No entanto, para moitos críticos, as súas músicas estaban volvéndose menos máxicas e, após dous fracasos, "Seven Lively Arts" (1944) (que incluía o éxito "Ev'ry Time We Say Goodbye") e "Around The World" (1946), moitos consideraron que o seu mellor período rematara.
En 1948, Porter fixo o seu gran retorno ao éxito, escribindo o que, para moitos, foi o seu espectáculo de maior éxito, "Kiss Me, Kate". A produción gañou un premio Tony ao mellor musical e Porter recibiu o premio ao mellor compositor e letrista. O repertorio incluía "Another Op'nin' Another Show", "Wunderbar", "So In Love", "We Open in Venice", "Tom, Dick or Harry", "I've Come to Wive It Wealthily in Padua", "Too Darn Hot", "Always True to You in My Fashion" e "Brush Up Your Shakespeare". Porter volvía ao máis alto.
Tras unha serie de úlceras e 34 operacións, a súa perna dereita tivo que ser amputada e substituída por unha prótese mecánica en 1958. A amputación sucedeu á morte da súa nai en 1952 e á fin da batalla da súa esposa contra un enfisema en 1954. A sucesión de reveses foi dura para Porter e non escribiu ningunha canción despois de 1958 e pasou os seus últimos anos en relativa reclusión.
Cole Porter morreu dun fallo renal aos 73 anos en Santa Monica, California, e foi enterrado no Mount Hope Cemetery da súa cidade natal, entre os túmulos da súa nai e a súa esposa.
Vida persoal
Porter era clara e abertamente homosexual, o que parecía non ser problema para a súa esposa case dez anos máis vella ca el. Porter e Thomas estiveron casados ata que ela morreu en 1954. Tivo unha relación en 1925 co ruso Boris Kojno e unha longa relación con Howard Sturges, cun arquitecto de Boston, Ed Tauch, para o que escribiu "Easy to Love", co coreógrafo Nelson Barclift, quen lle inspirou "Night and Day", co director de cinema John Wilson e co seu amigo Ray Kelly.
Legado
Moitas das cancións de Porter fixéronse célebres grazas ás versións de diversos músicos e cantantes. Entre os intérpretes habituales dos seus éxitos estiveron Frank Sinatra, Ella Fitzgerald e Charlie Parker.
O filme De-Lovely, dirixido por Irwin Winkler en 2004, narra a vida de Cole Porter en forma de musical.
En 2011 Woody Allen escribiu e dirixiu Midnight in Paris, onde Cole Porter, interpretado por Yves Hekc, aparece actuando, e ademais a súa música tamén se escoita incidentalmente.
Holocéntridos
miniatura|300px|Holocentrus ascensionis Os Holocéntridos (Holocentridae) son unha familia de peixes mariños teleósteos, incluída na orde Bericiformes (Beryciformes). Distribúense por augas tropicais dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico, principalmente nos arrecifes dos dous últimos. Adoitan habitar en augas de máis de 100 m de profundidade, alcanzando algunhas especies augas moito máis profundas.
Características
O seu tamaño oscila entre os 15 e os 35 cm (con valores máximos de 61 cm lonxitude en Sargocentron spinifer) e a cor é vermella prateada. Corpo longo máis ou menos oblongo, cuberto de grandes escamas ctenoides. Teñen uns característicos ollos enormes, debido ós seus hábitos de vida nocturnos.
Posúen unha espiña no preopérculo, cerca da abertura das branquias, que é velenosa e pode resultar moi perigosa. Aleta dorsal longa, cunha primeira parte con 10-13 espiñas, e unha segunda con 11-17 radios brandos, separadas ámbalas partes por unha escotadura que parece dividir a aleta en dúas. Aleta anal con catro espiñas (a 3ª e 4ª moi aparentes) e 7-16 radios brandos. Aleta pelviana, cunha única espiña, á altura das pectorais. Aleta caudal bifurcada.
Os membros da subfamilia Holocentrinae aliméntanse de invertebrados bentónicos e pequenos peixes, mentres que os da subfamilia Myripristinae aliméntanse de zooplancto. A maioría son de hábitos nocturnos e durante o día están agochados en gretas e baixo repisas de pedra. Os adultos son usualmente demersais (é dicir, que viven no fondo do mar).
Clasificación
Divídense en dúas subfamilias e oito xéneros:
Leirón rabudo
O leirón rabudo, leirón gris ou leirón rilón (Glis glis) é unha especie de roedor esciuromorfo da familia Gliridae, común en Europa.
Características
Posúe un suave pelaxe de cor gris prateada no lombo e a cola, tornando a unha cor gris escura, case negra, tan só unha fina franxa en torno aos ollos, sendo de cor branca por baixo (ao longo de toda a parte inferior). Na súa cara resaltan os seus ollos (negros, redondos, grandes e saltóns), o seu nariz (dun ton rosado) no medio dun pequeno fociño poboado de longos bigotes, e unhas grandes orellas que destacan á primeira ollada. A cola é case tan longa como o resto do corpo, tupida, toda ela poboada de abondosa pelaxe, formando unha capa uniforme. As femias teñen doce mamas, ou o que é o mesmo, seis pares de mamas, presentando dúas pectorais, dúas abdominais e dúas inguinais. A fórmula dentaria deste leirón, é. O número de cromosomas para esta especie é (2n) = 62.
Hábitat
Vive e desenvólvese basicamente en bosques caducifolios de planifolios, en xardíns, hortas e froiteiras, onde poden atopar abondoso alimento. Atópanse moi cómodos en bosques de carballos (Quercus robur), faias (Fagus sylvatica), castiñeiros (Castanea) ou avelairas (Corylus). Tamén habitan as zonas rochosas do bosque, onde as rochas fan as veces de refuxio. En canto ao rango de hábitat altitudinal, pode dicirse que, aínda que raras veces vive a unha altitude superior dos 1.000 msnm, este rango atópase situado entre os 50 e 2.000 m.
Distribución
Glis glis é unha especie unicamente europea: espállase ao longo de toda a Europa continental, dende o norte da Península Ibérica ata o norte da antiga Persia (Irán). Presente tamén en Sardeña, Córsega, Sicilia, Creta e Corfú, todas elas illas. Houbo un intento en Gran Bretaña de introducir esta especie a comezos do século XX, desembocando isto nun éxito moderado. En España áchase a subespecie Glis glis pyrenaicus, que ocupa a Cordilleira Cantábrica, os Pireneos e o Sistema Ibérico.
Dieta
O réxime alimenticio deste leirón é preferentemente vexetariano. Os seus alimentos preferidos son as sementes e os froitos secos; por exemplo landras, castañas, noces e abelás. De feito, polo seu hábito ou modo de vida, precisan de alimentos moi enerxéticos. Cando é o tempo, inxiren froitas e bagas, como mazás, cirolas, amoras, silvas, arandos, amorodos, figos e peras. Como complemento habitual da súa dieta, decántanse por artrópodos, flores, fungos, cogomelos e gromos, ou ata as partes máis verdes dalgunhas plantas. Tamén se alimenta ocasionalmente de pequenos vertebrados, particularmente crías de aves ás que atopa no niño. No outono, os leiróns engordan moitísimo e almacenan pouco alimento, constituíndo así boas reservas enerxéticas para enfrontarse co longo período de hibernación.
Miscelánea
Actualmente, o leirón rilón é consumido en Eslovenia, onde é considerado unha exquisitez, aínda que o seu uso como alimento foi máis estendido durante a segunda guerra mundial.
La Aspiración
La Aspiración foi un semanario editado en Betanzos entre 1904 e 1912.
Traxectoria
Subtitulado Periódico independiente de esta localidad, apareceu o 3 de abril de 1904. O director era Juan Ponte Blanco e entre os seus colaboradores figuraron Antonio Tudela, Franciso Sánchez Díaz, César Sánchez Díaz, José Mª Fontenla, Raimundo Montes, José Bartolomé Vidal, M. Gómez Mourón, Antonio de Carral Cabanas, Angel Ruiz e José Buesas. Foi o órgano xornalístico dos grandes caciques de Betanzos e mantivo enfrontamentos con La Defensa. Cesou a súa publicación co número 431, correspondente ao 23 de maio de 1912.
Isopentenil pirofosfato
thumb|right|[[Vía do mevalonato.]]
O isopentenil pirofosfato (IPP), tamén chamado isopentenil difosfato ou pirofosfato de isopentenilo (ás veces chamado isopreno activo) é un composto orgánico que funciona como intermediato na ruta de biosíntese de terpenos e esteroides pola vía clásica da HMG-CoA redutase. O IPP fórmase a partir de acetil-CoA por medio do ácido mevalónico.
Biosíntese
O IPP pode ser isomerizado a dimetilalil pirofosfato polo encima isopentenil pirofosfato isomerase.
thumb|left|350px|Versión simplificada da vía de [[síntese de esteroides, con moitos intermediarios omitidos. Móstranse por orde o isopentenil pirofosfato (IPP), o dimetilalil pirofosfato (DMAPP), o xeranil pirofosfato (GPP) e o escualeno.]]
O IPP pode tamén ser sintetizado pola vía alternativa á do mevalonato para a biosíntese de terpenos, na que se forma a partir do (E)-4-hidroxi-3-metil-but-2-enil pirofosfato (HMB-PP) por acción do encima HMB-PP redutase (LytB, IspH). Esta vía alternativa á do mevalonato é utilizada por moitas bacterias, protozoos apicomplexos como o axente da malaria, e nos plastos das plantas superiores.
The Thirty-nine Steps (novela)
The Thirty-nine Steps (Os trinta e nove chanzos) é unha novela de espionaxe escrita polo escocés John Buchan en 1915. Foi a primeira da serie de novelas que tiveron como protagonista a Richard Hannay e que inclúe catro títulos máis. Ademais, ampliou a súa sona grazas ás diferentes montaxes que, inspiradas nela, se levaron ao cinema.
A novela
miniatura|dereita|180px|Páxina de presentación dunha edición de 1927.A novela foi publicada por primeira vez en 1915 por William Blackwood en Edimburgo, e dende entón coñeceu abondosas reedicións e traducións a outros idiomas, entre os que non está o galego.
The Thirty-nine Steps' está orixinalmente escrita en inglés, se ben algúns dos personaxes falan en escocés e, en menor medida, en alemán. Foi redactada por Buchan mentres repousaba dunha úlcera duoduenal nunha casa na costa sudoriental inglesa, en Broadstairs. Curiosamente, son moi abondosas ás referencias a situacións de fame nesta novela, e o propio contorno de Broadstairs está presente no remate na novela.
O propio Buchan define a novela como un shocker (forma británica de coñecer as novelas populares), historias "onde os feitos desafían as probabilidades, e que entran por pouco no eido do posible". A novela marcou un punto de inflexión na carreira literaria de Buchan e iniciou a serie de títulos con Richard Hannay como protagonista, e que foi seguida por Greenmantle, Mr Standfast, The Three Hostages, The Courts of the Morning e The Island of Sheep.
Argumento
A novela, ambientada nos tempos da preguerra, conta a historia de Richard Hannay, un ocioso home de Rodesia, descendente de escoceses, que viaxa ata Londres para comezar unha nova vida. Alí atopa a Franklin P. Scudder, un espía británico, que lle solicita axuda para deter un compló internacional. A raíz da morte de Scudder no apartamento de Hannay, este inicia unha fuxida da policía e dun grupo de espías alemáns durante a que percorre Escocia.
Richard Hannay é un home rico, procedente da clase alta colonial surafricana, e que decide ir á metrópole para cambiar de vida. É pois un home afeito a cazar, gran coñecedor da natureza e que goza explorando as paisaxes. En Londres, porén, aborrece. E cando xa está a piques de volver a Suráfrica, entra na súa vida un veciño seu, chamado Franklin P. Scudder, que se lle presenta como un espía perseguido e ameazado de morte. Acólleo no seu apartamento e durante unhas xornadas este desvélalle a existencia dun compló internacional dirixido polos xudeus e que ten como obxectivo provocar unha guerra entre Alemaña e Austria e as potencias occidentais (Gran Bretaña e Francia). O incidente de arranque do compló sería o asasinato do primeiro ministro grego Karolides, nunha visita a Londres un mes despois.
Pero Scudder é asasinado no piso de Hannay, e este, pensando que os espías internacionais queren apreixalo, inicia unha fuxida cara ao norte. Durante varias xornadas vive diversas peripecias polos campos e montes da rexión meridional de Escocia, pasando fame e padecementos, tomando contacto coa poboación local e escapando, a miúdo en extremas circunstancias, dos seus perseguidores. Nun deses encontros bate cun sobriño dun alto mandatario do servizo de Exteriores británico, e prepara un encontro en Londres. Noutro, bate de fronte co cuartel xeral dos espías, situado precisamente nunha casa illada en Escocia. Finalmente, e grazas aos coidados dun legoeiro, consegue agocho e volta a Londres a tempo para entrevistarse co mandatario de Exteriores.
Este cre os seus argumentos, pero non comparte a súa opinión sobre a parte fundamental do compló. Pero a nova do asasinato de Karolides, transforma os plans: os alemáns están a piques de roubar uns plans militares que os británicos lle van comunicar aos franceses, co que a illa quedaría defensivamente desgornecida. Hannay queda temporalmente afastado da historia, pero como é un home de acción, decide visitar de novo o político. Por azar, descobre a forma en que os espías conseguiron coller os datos, e ocórreselle unha hipótese para trasladar esa información a Alemaña a partir do descifrado do libro de notas de Scudder. Finalmente, nun chalé con vistas ao mar e que ten unha rampla de acceso co 39 chanzos, consegue interceptar os espías e evitar o compló, pero non a guerra.
A novela e Escocia
A diferenza dos detalles que se achegan das localizacións xeográficas en Londres, Birmingham ou a costa sudoriental de Inglaterra, as mencións á xeografía escocesa son moi vagas, malia que a etapa neste país ocupa a maior parte da novela e que nel realiza Hannay múltiples viaxes en diferentes direccións. As únicas referencias que se dan son da cidade de Newton Stewart, destino da súa viaxe dende Londres (ao longo da vertente occidental de Inglaterra), e do río Tweed. Polo tanto, as súas viaxes, realizadas en coche, en bicicleta pero fundamentalmente a pé, non o deberon levar fóra das rexións de Dumfries e Galloway, nas estremas entre Escocia e Inglaterra.
Os personaxes descritos abondan nos tópicos do escocés do tempo: pastores, coidadores de caza, nobres ingleses ociosos que repousan en Escocia, ou traballadores relixiosos e alcólicos, como o legoeiro que o coida da enfermidade na parte final do seu percorrido. O propio protagonista xoga con esa imaxe tópica cando se describe, cunhas roupas que lle deron nunha casa, como "a viva imaxe dese tipo de escocés que se ve nas ilustracións dos poemas de Burns.
Adaptacións
Sobre esta novela fixéronse distintas adaptacións cinematográficas, en todos os casos bastante libres, introducindo tramas amorosas e dándolle distintos significados á expresión "trinta e nove chanzos".
Instituto Cubano de Radio y Televisión
Historia
Cuba foi un dos primeiros países de América en contar con servizos de radio e televisión. En 1922, baixo a colaboración da compañía estadounidense International Telephone and Telegraph, móntase a primeira emisora de radio no país (2LC) que comezaría a funcionar o 22 de agosto. Con todo, as primeiras emisións regulares correron a cargo da PWX o 10 de outubro, coa emisión dun discurso do Presidente Alfredo Zayas. A radio desenvolveuse no país por parte da iniciativa privada, e baseando a súa programación na información e entretemento.
A popularidade da radio propiciou o lanzamento e desenvolvemento de emisoras de televisión, nun clima de competencia entre dous empresarios cubanos que estaban apoiados por compañías estadounidenses: Gaspar Pumarejo por DuMont e Goar Mestre por RCA Victor. Mestre comezou a construción dun edificio de transmisións chamado Radio Centro, inspirado no Radio City de Nova York, mentres que Gaspar Pumarejo chegou a improvisar uns estudos de televisión na súa propia casa para intentar ser o primeiro..
Ao final o Canal 4 de Unión Radio Televisión, propiedade de Pumarejo, comezou as súas emisións o 24 de outubro de 1950 cunha alocución do presidente Carlos Prío desde o Palacio Presidencial. Mestre comezou as emisións da Canle 6 de CMQ o 18 de decembro dese mesmo ano, e ambas cadeas desenvolverían unha programación similar á radiofónica, á que se sumarían acontecementos deportivos en directo e eventos especiais. O 18 de febreiro de 1953 xurdiu o Canal 2 de Telemundo.
Co triunfo da Revolución cubana en 1959 o novo Goberno aplica unha serie de medidas que afectan aos medios de comunicación do país, e prodúcese o nacemento de Radio Rebelde o 24 de febreiro. Durante os primeiros anos existe unha división entre os principais medios de comunicación de Cuba, creados a partir de capital privado e contrarios á nova situación política, e unha serie de pequenos emisores de radio, que se agruparon contorna á fronte Independente de Emisoras Libres (FIEL) e apoiaban a revolución, polo que foron recoñecidas polo novo goberno como oficiais. O Estado pasa a ter unha Oficina de Radiodifusión, anexa ao Ministro de Comunicacións e atendida pola Dirección Política, e se estatalizan empresas como as pertencentes á familia Mestre (1960).
O 24 de maio de 1962 o Consello de Ministros crea o Instituto Cubano de Radiodifusión, polo que todas as emisoras do país pasan a ser controladas polo Estado e deben cumprir unha serie de valores establecidos polo goberno. Baixo o novo organismo cambian os nomes dalgunhas emisoras e trátase de estender a cobertura de radio e televisión a todo o país. En 1975 o organismo cambia o seu nome ao de Instituto Cubano de Radio y Televisión pero mantén as mesmas atribucións.
Organización
Desde a súa creación, o Instituto Cubano de Radio y Televisión de divide en dous organismos, os cales encárganse do controlar, fiscalizar, controlar, analizar e organizar o proceso creativo e de desenvolvemento da radiodifusión na illa.
Provinciais
Tamén conta cunha serie de emisoras locais ou municipais.
As cadeas de ámbito nacional actuais son as seguintes
Ademais conta con cadeas de carácter provincial. Conta cunha canle internacional chamado Cubavisión Internacional, que emite a través do satélite Astra.
Cada provincia ten unha Canle Provincial (Comunitario), nalgúns municipios tamén hai canles rexionais e varias corresponderías que, separadamente de tributar para a televisión nacional cubana e as canles provinciais, tamén transmiten unha hora semanal nas súas propias canles comunitarias.
Alfabeto protocananeo
O alfabeto Protocananeo o abjad lineal (i.e., non-cuneiforme) de sobre vinte glifos acrofónicos. Atópase en textos levantinos da Idade de Bronce final, convencionalmente datada no -1050. A través do seu exitoso sucesor fenicio, converteuse no devanceiro de case todos os alfabetos usados hoxe, desde o grego, o hebreo, o latino e o Tifinagh no oeste ata o Thai ou o mongol.
Descubríronse predecesores, posibelmente aínda en parte logográficos, en Exipto central en 1905 e 1999 (ver alfabetos da Idade de Bronce Medio). Estas antigas escrituras puideron ter máis letras das que logo se atoparon, e puideron tamén incluír variantes das letras (letras diferentes que podían usarse para expresaren o mesmo fonema).
Os nomes das letras, que sobreviven nos alfabetos grego e hebreo, probabelmente xa existían. Os nomes están baseados nun principio acrofónico, presumibelmente a partir de traducións semíticas dos nomes dos xeroglíficos exipcios. Por exemplo, o exipcio nt (auga) converteuse no semítico mu (auga), evolucionando finalmente no latín M, mentres que o exipcio drt (man) se volveu semítico kapp (man), e finalmente no latín K.
A orde das letras neste alfabeto énos descoñecida; o alfabeto ugarítico, que aínda que emprega signos cuneiformes, estaría relacionado con el ten dúas ordes alfabéticas: unha orde ABCD similar á nosa, e outra HLĦM, tamén testemuñada no alfabeto surarábigo e os alfabetos Ge'ez.
A continuación ofrecemos unha reconstrución de vinte das letras, baseada nos sucesores mellor testemuñados (o fenicio e o surarábigo), xunto cos descendentes latinos destas.
Edwin Hubble
Edwin Powell Hubble, nado o 20 de novembro de 1889 en Marshfield (Missouri) e finado en San Marino, California o 28 de setembro de 1953 en California, foi un astrónomo estadounidense. Fillo de John Powell Hubble e Virginia Lee James. É coñecido por ser o astrónomo que acadou a primeira evidencia observacional da expansión do universo, a unha taxa ou velocidade coñecida coma constante de Hubble ou Lei de Hubble, que se indica co símbolo H0. Foi o primeiro astrónomo en acreditar que a galaxia de Andrómeda non era unha galaxia satélite da Vía Láctea, cando determinou a súa distancia calculando a luminosidade das estrelas Cefeidas localizadas en Andrómeda.
Traxectoria
miniatura|Telescopio Hooker de 100 polgadas (2.5 m) no Observatorio do Monte Wilson no que Hubble adoitaba a medir distancias entre galaxias e un valor para a proporción de expansión do universo. Estudou Matemáticas e Astronomía nos Estados Unidos, e posteriormente español e Dereito durante tres anos na Universidade de Oxford, graduándose no ano 1912, volvendo aos Estados Unidos. Volveu á Universidade de Chicago no ano 1914 graduándose en Astronomía.
Practicou atletismo e boxeo, e foi adestrador de baloncesto.
En 1917 doutorouse en Física no Observatorio de Yerkes da Universidade de Chicago cunha tese sobre astrofotografía de nebulosas difusas.
Apuntouse voluntario na Infantería do Exército dos Estados Unidos e foi enviado a Francia durante a primeira guerra mundial. Retornado aos Estados Unidos no ano 1919, aceptou o posto de investigador que lle ofrecera George Hale no Observatorio de Monte Wilson onde traballou ata 1953.
Durante a súa vida utilizou para as súas observacións os mellores telescopios: Hale, Hooker etc. As observacións realizadas durante os anos 1923 e 1924 viron a luz o 30 de decembro dese ano. Confirmou as observacións de Immanuel Kant sobre a existencia do que chamou "universos illas". Hubble afirmou, sen ningún xénero de dúbida, que as nebulosas observadas ata o momento con telescopios menos potentes, non forman parte da nosa galaxia. Observando as estrelas Cefeidas puido confirmar a existencia de galaxias diferentes á Vía Láctea. Á súa vez, puido observar estrelas cefeidas individuais no brazo espiral de Andrómeda, anunciando a súa descuberta na Reunión da Sociedade Americana para o Avance da Ciencia o 1 de xaneiro de 1925, e pechando o debate comenzado no ano 1920 na Academia de Ciencias dos Estados Unidos entre Herber Doust Curtis e Harlow Shapley, entre os astrónomos que defendían que eran galaxias afastadas e independentes da Vía Láctea (universos illa) e os que defendían que as demais galaxias eran satélites da Vía Láctea (reducían o Universo á Vía Láctea).
En 1929 publicou a "lei de recesión das galaxias", tamén coñecida como Lei de Hubble, que permitía calcular tanto o tamaño como a idade do Universo, poñendo os alicerces que sostiñan as primeiras hipóteses da expansión do Universo, acreditando que os espectros das galaxias manifestan corremento ao vermello polo que están afastándose unhas doutras, a unha taxa de polo menos 526 km/s/MPc (quilómetros por segundo por megaparsec), segundo os seus cálculos, estimaba que o tempo de Hubble, o tempo en que todo estaría conectado tería acontecido uns 2000 millóns de anos atrás. Esta cantidade foi recalculada polo propio Hubble utilizando os mellores telescopios da época á uns 500 km/s/Mpc. O seu axudante Humanson continuou medindo os corrementos ao vermello de Galaxias afastadas e calculou que a H0 era un 20 % da velocidade da luz. Outras observación dos anos 30 determinaban que a idade do Universo era polo menos o dobre, uns 4000 millóns de anos. A súa orixe explícase actualmente por medio da teoría do grande estoupido ou "Big Bang", os cálculos actuais sinalan que o universo atopábase concentrado nunha singularidade uns 13.800 millóns de anos atrás. Os cálculos de H0 actuais sinalan que é duns 71 km/s/Mpc (71 quilómetros por segundo por megaparsec), cun erro de ±4, segundo os datos recollidos da sonda WMAP, e actualizados pola sonda Planck.
Hubble foi o precursor da clasificación dos tipos de galaxias, que aínda perdura sen moitos cambios.
A divulgación dos seus descubrimentos quedou reflectida na súa obra Realm of the Nebulae (1936).
Participou no deseño dos maiores telescopios de Monte Palomar. Polas súas achegas ao campo da Astronomía e Cosmoloxía púxoselle o seu nome ao telescopio orbital Hubble lanzado ao espazo en 1990.
Morreu dunha trombose cerebral en San Marino, California, o 28 de setembro de 1953.
Unión del Pueblo Salmantino
miniatura|Logotipo do partido. Unión del Pueblo Salmantino (UPS, Unión do Pobo Salmantino en galego) foi un partido político da provincia de Salamanca, fundado en 2002, cunha ideoloxía salmantinista. Chegou a ser terceira forza política da provincia de Salamanca en canto a representación nas municipais.
Descrición
O seu fundador foi José María Moreno Balmisa, antigo militante do CDS primeiro e do Partido Popular despois, co que sería deputado. En 1991, estivo implicado nun presunto caso de fraude electoral.
Ten comités en todas as bisbarras de Salamanca e en moitos das súas vilas e cidades. En decembro de 2005 algúns dos cargos e militantes de Unidad Regionalista de Castilla y León en Salamanca integráronse na Unión del Pueblo Salmantino (UPS). miniatura|Luis Fuentes, voceiro do partido Subscribiu no 2006 un protocolo de colaboración coa Unión del Pueblo Leonés para todo aquilo que afecte a ambas as dúas provincias, se ben non comparten ideoloxía e fins, aínda que sí o concepto de Salamanca coma provincia "leonesa".
Ata as eleccións municipais de 2007 tiña alcaldes nos concellos salmantinos de Garcihernández, Valdecarros, Gomecello, Juzbado, Grosa e Pastores.
Nas eleccións municipais e autonómicas do devandito ano presentou máis de 160 candidaturas na provincia de Salamanca, abranguendo máis do 80% da poboación salmantina. Aspiraban a conseguir a ruptura do bipartidismo en Salamanca e a entrar con polo menos un procurador nas Cortes de Castela e León. Os resultados, non obstante, foron máis modestos. Nas autonómicas obtivo 7.965 votos (0,52%), que non lle deron dereito a ningún procurador. Nas municipais, os seus resultados foron mellores, obtendo 10.179 votos e 85 concelleiros, con maioría absoluta en seis concellos e relativa en 3 con alcaldías en: Aldeanueva de la Sierra, Ituero de Azaba, Miranda de Azán, Navalmoral de Béjar, Puente del Congosto, Serradilla del Arroyo, El Tornadizo e Torresmenudas. Tamén se presentou ás eleccións europeas de 2009, na coalición Liberas-Cidadáns de España, xunto co Partido de la Ciudadanía, Libertas e o PSDE. A candidatura obtivo 573 votos (un 0,37% dos votos na provincia), sendo a sexta forza política na provincia de Salamanca. .
Integrouse na Coalición SI por Salamanca, xunto a Democracia y Regeneración Política e diversas asociacións veciñais da provincia de Salamanca para concorrer ás eleccións municipais e autonómicas de 2011 nas cales conseguiron 69 concelleiros e catro alcaldías con maioría absoluta. Confirmándose coma terceira forza política da provincia. Tralas devanditas eleccións a coalición foi disolta. En abril de 2013 a Unión del Pueblo Salmantino incorporouse na Confederación de Agrupacións Políticas Independentes (CAPI). En febreiro de 2014, a Xunta directiva de UPS por unanimidade aprobou abrir negociacións con C's sobre a integración de UPS no partido Ciudadáns-Partido da Cidadanía. O partido celebrou en marzo de 2014 un congreso que elixiu a nova directiva do partido, renovando a Luis Fuentes no cargo de presidente do partido. A nova directiva ten a misión principal de coordinar a integración da Unión del Pueblo Salmantino en Ciudadáns-Partido da Cidadanía
O 25 de maio de 2014, a UPS concorreu ás eleccións ao Parlamento europeo dese ano en coalición con Ciutadans debido ao acordo que asinou en abril Ciutadans coa Confederación Nacional de Agrupacións Independentes (CAPI) á cal UPS pertence. Este acordo fixo que todas as formacións políticas de CAPI participaran coaligadas con Ciutadans. Os resultados das eleccións deron coma resultado que Ciutadans e os seus aliados da coalición obtivesen dous deputados e a coalición logrou 2.068 votos (3,80%) na provincia de Salamanca.
A UPS disolveuse en xuño de 2014, decisión tomada no último congreso da formación salmantina, non sen voces discordantes que protestaron pola desaparición destas siglas, aínda que finalmente se logrou a unanimidade e supuxo o punto final dunha formación que nacera doce anos atrás. Unha parte dos seus afiliados pasaron a formar parte de Ciudadanos.
Ángel Ron
Ángel Ron, nado en Santiago de Compostela o 24 de xullo de 1962, é un banqueiro galego. Foi presidente do Banco Popular Español, o terceiro grupo bancario de España por capitalización.
Traxectoria
A finais dese ano noméano director rexional de Asturias-Cantabria, do Banco Popular Español, onde administrou un negocio de 2.000 millóns de euros, 52 sucursais e ao redor duns 300 empregados.
No ano 1998 accede á sede central de Madrid, cando o nomean director xeral da Rede Comercial do Grupo Popular, que incluía os 5 bancos rexionais (entre eles o Banco de Galicia), así como todas as sociedades financeiras dependentes do grupo. En marzo de 2002, noméano conselleiro delegado e dous anos despois, presidente executivo do Grupo Banco Popular. En 2006 accede á presidencia do consello de administración.
Neste tempo, o Banco Popular adquiriu o Banco Nacional de Crédito (BNC) e desembarcou no mercado estadounidense coa compra en 2007 de Totalbank.
O 30 de novembro de 2016 foi destituído polos accionistas do Banco Popular pola súa mala xestión, sendo relevado por Emilio Saracho.
Outros cargos
Ángel Ron é membro, ademais, do Internacional Advisory Board de Allianz, do Institut International d'Études Bancaires, da Internacional Monetary Conference e é membro do padroado da Fundación Príncipe de Asturias, da Fundación Universitaria Comillas, da Fundación de Ayuda contra la Drogadicción e de FEDEA.
Kepler-90e
Kepler-90e é un exoplaneta que orbita ó redor da estrela Kepler-90, situada na constelación Draco. Foi descuberto polo telescopio Kepler en outubro do 2013. Orbita a súa estrela nai a tan só 0,42 UAs e a esa distancia, completa unha órbita cada 91,94 días.
miniatura|center|600px| O sistema multiplanetario de Kepler-90 en comparación co noso Sistema Solar.
Luís Torras
Luís Torras Martínez, nado en Vigo o 29 de decembro de 1912, é un lonxevo pintor galego, con exposición permanente na céntrica e municipal Casa das Artes da súa cidade. miniatura|A obra de Torras pode apreciarse, nunha exposición permanente, no segundo andar da [[Casa das Artes. ]]
Traxectoria
Artista solitario, estivo afastado de cenáculos e certames. Torras fixo escasas exposicións, algunhas en Vigo e outras cidades de España. Foi obxecto dunha exposición antolóxica no Teatro García Barbón en 1985, institución para a que fixo na década dos sesenta, e tamén concorreu ás Bienais de Pontevedra.
Comezou nun realismo figurativo e evolucionou a unha síntese de factura exquisita, do que a mellor referencia podería ser Pancho Cossío, pola limpeza e xogo de luces dos seus bodegóns, ata pasar a un paisaxismo de ascendencia "fauve". Os elementos da natureza sintetízanse nas súas paisaxes. Foi tamén retratista.
A súa pintura atópase no Museo Raíña Sofía, na Colección Afundación, no Museo Municipal Quiñones de León, no Museo Provincial de Pontevedra, no Centro Galego de Arte Contemporánea, en coleccións privadas e, principalmente na Casa das Artes de Vigo, onde ten unha extensa exposición permanente, a Colección Torras, formada por 67 cadros, creada polo Concello de Vigo en 1998.
Na exposición rexional celebrada en Vigo, en 1960, obtivo accésit. Na Nacional de Belas Artes de 1962 foi galardoado coa terceira medalla. No primeiro certame Unión Fenosa, foi distinguido coa adquisición dunha paisaxe.
O 23 de agosto de 2022 converteuse ademais na persoa máis vella de Galicia, mérito que non tivera un varón desde finais do século XX. Aínda que desde 2019 non sae da casa, camiña e segue pintando.
Konk (álbum)
Konk é o segundo álbum do grupo inglés The Kooks. Foi lanzado o 11 de abril de 2008 por Virgin Records. Producido por Tony Hoffer, o álbum leva o nome do estudio de Londres onde foi gravado, que é propiedade de Ray Davies.
Ambléon
Ambléon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Semáforo
miniatura|dereita|Luces dun semáforo. O semáforo é un dispositivo de sinalización situado en interseccións de rúas, pasos de peóns e outros lugares para regular o tráfico de vehículos e o tránsito de peóns. O tipo máis frecuente ten tres luces de cores:
Pierre Marie Édouard Lamy de la Chapelle
Pierre Marie Édouard Lamy de la Chapelle, nado en Limoges en 1804 e finado o 23 de setembro de 1886, foi un botánico e micólogo francés.
Seoane
Seoane pode referirse a:
Que me queres, amor?
Que me queres, amor? é un libro de 16 relatos curtos de Manuel Rivas. Logo de gañar o Premio Torrente Ballester de narrativa, o libro foi publicado por Editorial Galaxia en 1995 xunto con seis relatos novos. En 1996 gañou ademais o Premio Nacional de Narrativa.
En 2020 Galaxia publicou unha edición con ilustracións de Diego Estebo.
"Que me queres, amor?"
Este relato, que dá nome ao libro, toma o título dun verso de Fernando Esquío. Tino é un rapaz que quere formar unha familia con Lola, unha caixeira dun supermercado. Atraca un banco canda un amigo, pero na fuxida dispáranlle un tiro e morre.
"A lingua das bolboretas"
Pardal é un rapaz que vai á escola, nos tempos da Segunda República Española, fillo dun xastre. Co seu mestre, Don Gregorio, fai excursións para coñecer a fauna, e en agradecemento o pai de Pardal regálalle ao profesor un traxe. O profesor dille que despois do verán o Ministerio mandará un microscopio co que lles ver a lingua ás bolboretas. Porén, co Alzamento Nacional é arrestado. A nai de Pardal dilles ao marido, de ideoloxía republicana, e ao fillo que reneguen do profesor e que berren contra el para pasar por adeptos ao novo réxime.
O relato deu pé a un filme dirixido por José Luis Cuerda, titulado tamén A lingua das bolboretas (1999).
"Un saxo na néboa"
Alí o rapaz é acollido nunha casa onde vive o vigairo da comisión de festas, que vive coa súa muller, unha moza chinesa que non fala. Durante a actuación o rapaz ten medo de non saber tocar, e os compañeiros dinlle que simplemente disimule, mais o rapaz mira para a moza e déixase levar pola música, seguindo un consello que lle dera o seu mestre de saxofón. miniatura|The Blind Girl (1856), unha pintura de [[John Everett Millais, empregouse para a capa da versión en castelán.]]
"A leiteira de Vermeer"
Un rapaz que vive en Montealto e naceu en 1957, trasunto do propio autor, é fillo dunha leiteira. Nunha visita ao Rijksmuseum de Ámsterdan mira o cadro A leiteira de Johannes Vermeer e lémbrase da nai, á que lle escribe un poema. Ela, despois, ensínalle unha foto dela feita antes de nacer el, na que ten un gran parecido coa muller do cadro.