cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Susanna Griso
Traxectoria
En maio de 2006 volveu a presentar a primeira edición de Noticias da canle, nesta ocasión xunto a Roberto Arce, acadando o liderado de audiencia nesa franxa horaria. Isto, xunto cos éxitos aplastantes da edición nocturna de Matías Prats e as noticias de Fin de Semana de Lourdes Maldonado, fixo que Antena 3 Noticias sexa, en tódalas súas edicións, o equipo máis forte e as noticias máis vistas, sendo a única canle privada europea cuxa audiencia nos seus informativos é superior á do principal canle público (TVE en España).
O 11 de decembro de 2006 comeza a conducir o renovado espazo Espejo público, no que se abordan temas de actualidade, crónica social, saúde, nutrición, autoaxuda, entrevistas, un cara a cara e reportaxes. Conta con colaboradores como Alfredo Urdaci, Juan Pedro Valentín, Pilar Cernuda, Miguel Primo de Rivera Oriol, Lucía Etxebarría ou Julián Contreras Jr. Lydia Balenciaga é a encargada do set informativo do programa, e Alberto Herrera ocúpase da información meteorolóxica. Ademais Espejo público abre cada mañá unha fiestra a un pobo español a través de conexións en directo cos seus reporteiros.
Foi nomeada ó TP de Ouro de 2003 como Mellor Presentadora de programa Informativo.
Grilo
O termo grilo pode referirse a:
Marc Prensky
Marc Prensky, nado en Nova York o 15 de marzo de 1946, é un escritor e conferenciante estadounidense, especialista na educación e a aprendizaxe. É coñecido por crear e popularizar as expresións nativo dixital e inmigrante dixital, descritos en 2001 no seu artigo "On the Horizon".
Traxectoria
Graduouse no Oberlin College en 1966, na Universidade Yale en 1968 e na Harvard Business School en 1980.
Dedícase á reforma da educación no sistema K12 (usado nos EUA, no Canadá e Australia), particularlmente en actualizar a metodoloxía didáctica do profesorado cara á procura dunha maior efectividade no estudantado do século XXI, cun currículo escolar baseado nunha metodoloxía de resolución de conflitos. Defende os dereitos do alumnado no proceso educativo, e promove o diálogo entre o profesorado e o alumnado nos procesos de ensino-aprendizaxe.
Penryn, Cornualla
Se ben agora ten máis importancia a vila veciña de Falmouth, na Idade Media o porto de Penryn tivo grande importancia como punto de embarque de granito e estaño.
Ah Peku Patera
Ah Peku Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten 84 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Ah_Peku_Patera&params=10.3_N_107_W_globe:io_type:landmark 10,3° N 107° O]. Recibiu oficialmente o seu nome no ano 2006, este nome fai referencia ó deus do trono Maia, Ah Peku. Ah Peku Patera está situado ó sur de Monan Mons, o norte do cal está Monan Patera. Os puntos centrais eruptivos de Amirani e Maui poden ser atopados no noroeste, así coma Maui Patera. Gish Bar Patera está situado en dirección ó nordeste. Ah Peku Patera foi visto por primeira vez a través da instrumentación da sonda Galileo, é considerado coma punto quente activo.
A ovella na cultura popular galega
miniatura|250px|Ovella en [[Oroso.]] miniatura|250px|Pequeno grupo de ovellas. A seguir recóllese a pegada da ovella na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral. Inclúese tamén a información recollida sobre o carneiro ou o año, así como sobre os produtos obtidos da ovella e, finalmente, a referida ó pastor.
A ovella, en Galicia, recibe tamén as denominacións de almella, beche e perica (esta, a ovella nova). O carneiro: bidente, perico ou, en Feás, ovello. E o año: andosco, añagoto, cordeiro, curcio ou roxelo (coas variantes recelo e rixelo).
Unha ovella ruín, fraca, que vai perdendo a la, recibe os nomes de carriona, pandorca, rancaña e ranquela.
O rabaño de ovellas recibe os nomes de ovellume ou de res (res da aldea cando se aplicaba ó rabaño comunal, formado polas reses dos diferentes veciños), e o pastor que as coida recibe, ademais, os nomes de pegureiro e ovelleiro. Non era infrecuente que se pastoreasen vacas e ovellas mesturadas, recibindo estas o nome de ovella das vacas.
Antigamente, os labregos que pastoreaban ovellas pagábanlles ós cazadores unha avinza anual, chamada carneiro do lobo, que consistía nun carneiro ó ano ou o seu valor en diñeiro en contraprestación polos lobos que aqueles mataban. Esta especie de imposto está documentado xa desde 1631, cando se describe "como de tiempo inmemorial", e semella máis un resto dos décimos que pagaban os campesiños ós seus señores.
Crenzas e supersticións
miniatura|250px|Para desencantar un tesouro, hai que entregar un año branco ó mouro que o garda. Dise que a ovella delatou ao neno Xesús cando o buscaban os xudeus cando a matanza dos inocentes, ó contestarlles ¡belén!, ¡belén!. Por iso Deus castigouna con esta maldición: ¡Lobos te coman e que non te oia ninguén!, e por iso non berra cando a sacrifican ou a ataca o lobo.
Nalgúns puntos de Galicia crese que a Santa Compaña ía acompañada ou dirixida por un carneiro negro. Noutros casos é un can.
Outra crenza popular é a posibilidade de desencanta-los tesouros que os mouros enterraron nalgúns castros e castelos entregando ós gardiáns, sexan mouros ou xigantes, un año branco, sen mancha ningunha; nalgúns casos cítase a particularidade de que o año ten que te-los dentes negros.
En Mos (Pontevedra), curan a decipla (erisipela) untando a zona enferma cun hisopo feito cunha póla de uz e la de carneiro, que previamente mollaran en aceite da lámpada do Santísimo; no Porriño fan o hisopo con la ludrosa (sucia, coa graxa propia da ovella). Mesmo hai quen puntualiza que ten que ser de la de ovella viva.
En Río Barba (parroquia do concello do Vicedo, Lugo) exconxuran as lombrigas dos meniños con unto de porco, ferruxe e la cortada dos testículos dun carneiro.
miniatura|250px|Cornos en roda dun carneiro adulto. Na noite de San Xoán existe o costume de afuma-lo gando para protexelo do meigallo. Para iso fan anda-las ovellas ou as vacas entre as fogueiras para que lles dea ben o fume, despois de botar sobre as brasas herba verde ou terróns de terra para que boten máis fume.
Os cornos de carneiro son amuletos eficaces para protexe-lo gando do mal de ollo. Colócanse na parte interior da porta das cortes ou fumíganse estas queimando nunha tixola un corno de carneiro xunto a loureiro bendito e xofre.
Léxico derivado
miniatura|250px|[[Lingua de ovella (Plantago lanceolata)]] miniatura|250px|Carneiro ou [[berberecho rabioso (Venus verrucosa).]] miniatura|250px|[[Rabo de carneiro (Heliotropium europaeum).]] A palabra ovella designa tamén outras realidades por translación metafórica do seu aspecto ou do seu carácter:
E forma parte destoutras expresións:
Pico Moncalvo
O pico Moncalvo é un dos cumios da Serra Segundeira, nos montes de León do macizo Galaico. Ten 2.044 m de altitude. Encóntrase no concello español de Porto, pertencente á provincia de Zamora e á comunidade autónoma de Castela e León. No seu cume hai un vértice xeodésico da Rede Xeodésica Nacional española.
Situación
Encóntrase situado na parte máis elevada da Serra Segundeira, rodeada de terreos de pasto, a uns 6 km ao sur de Pena Trevinca e nas proximidades da lagoa de Lacillo e das lagoas de Herbosas.
Mecklemburgo-Antepomerania
Mecklemburgo-Pomerania Occidental ou Mecklemburgo-Antepomerania (en alemán Mecklenburg-Vorpommern e en baixo alemán Mekelborg-Vörpommern) é un dos 16 Estados de Alemaña. O estado limita polo norte co Mar Báltico, polo oeste con Schleswig-Holstein, ó suroeste coa Baixa Saxonia, polo sur con Brandeburgo e polo leste con Polonia, máis precisamente con Voivodia de Pomerania Occidental (Województwo zachodniopomorskie). Mecklenburg-Vorpommern posúe unha baixa densidade de poboación, preto de 80 hab./km². Algunhas cidades importantes son Rostock, Stralsund e Wismar.
Historia
miniatura|left|Schloss [[Schwerin]] miniatura|esquerda|Mecklenburgo e Pomerania. A comezos do século XIX a case totalidade do territorio que hoxe forma parte de Mecklemburgo-Pomerania Occidental pasou a formar parte da Confederación do Rin, como consecuencia das Guerras Napoleónicas. Tralo congreso de Viena pasou a formar parte de Prusia.
Distritos
Mecklemburgo-Pomerania Occidental atópase actualmente dividida en seis distritos, chamados Kreise:
miniatura|División administrativa
miniatura|Greifswald miniatura|Stralsund
Cidades independentes
Ademais, existen dúas cidades independentes que non pertencen a distrito ningún:
Economía
Mecklemburgo-Pomerania Occidental é unha rexión de carácter predominantemente rural. Debido a isto a agricultura segue tendo un maior peso que noutros Estados Federados.
Matteo Bartoli
Matteo Giulio Bartoli, nado en Albona d'Istria en 1873 e finado en Turín en 1943, foi un lingüista italiano.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Viena, exerceu de profesor na Universidade de Turín entre 1907 ata a súa morte. Os seus estudos sobre o dálmata, Das Dalmatische (2 vol. 1906), son case as únicas fontes que se conservan desa lingua. Escribiu tamén Introduzione alla neolinguistica (1925) e Saggi di linguistica spaziale (1945). Foi mestre de Antonio Gramsci.
Hva vil folk si
Hva vil folk si é un filme de 2017 dirixido e escrito por Iram Haq. É unha coprodución internacional entre Noruega, Alemaña, Suecia e a India. As escenas do filme ambientadas en Paquistán foron rodadas na India, principalmente en Rajasthan.
O filme estreouse internacionalmente no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 9 de setembro de 2017. Foi escollido como candidato de Noruega para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Nisha é unha rapaza de dezaseis anos de orixe paquistaní que vive unha dobre vida cos seus pais en Oslo. Xoga ao baloncesto cos seus amigos noruegueses, vai a festas, bebe e ten un mozo, Daniel. Na casa compórtase como unha dócil filla coa súa tradicional familia musulmá. Unha noite, Mirza, o pai de Nisha, descóbrea con Daniel no seu cuarto e golpéaos. Os veciños oen os berros e chaman á policía, o que fai que Nisha acabe nos servizos sociais, onde se bota a culpa da situación. Mirza acepta que Nisha volva á casa a condición de que case con Daniel, asumindo que mantiveron relacións sexuais. Nisha protesta, dicindo que non ocorreu e reacciona violentamente. Temendo pola reputación da familia, Mirza leva á forza a Nisha a Paquistán e déixaa na casa da súa irmá.
Primeira División de Chile
O Primeira División de Chile é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Chile, organizado pola Asociación Nacional de Fútbol Profesional, organismo que pertence á Federación de Fútbol de Chile. Recibe o nome de Campionato Nacional Petrobras de Primeira División por mor do seu patrocinador principal.
O torneo fundouse o 31 de maio de 1933, e até o ano 2011 lévanse disputadas 78 tempadas. Os clubs máis laureados na historia do campionato son o Colo-Colo (29 títulos), o Universidad de Chile (15 títulos) e o Universidad Católica (10 títulos), ámbolos 3 clubs da cidade de Santiago de Chile. O primeiro campión foi o Club Deportivo Magallanes, mentres que o campión actual é o Universidad de Chile.
A orixe do torneo foi a liorta entre os clubs da capital chilena que querían o profesionalismo e os que non o querían. Os defensores do profesionalismo crearon esta competición, que nos seguintes anos acolleu tamén ó resto do clubs. En 1937 debutou tamén o primeiro equipo de fora da capital, pasando a ser un campionato nacional. Na actualidade 6 dos 18 equipos da Primeira División de Chile son da Rexión Metropolitana de Santiago de Chile, pero polo xeral trátase dun campionato no que están representadas tódalas rexións do país.
Tanto os dous campións dos torneos Apertura e Clausura, como o terceiro equipo con máis puntos, acadan un posto para disputar a Copa Libertadores do ano seguinte.
Equipos 2012
250px|miniatura|dereita|Estadio Nacional, fogar do U.de Chile. 220px|miniatura|dereita|Estadio Monumental, fogar do Colo-Colo. Os seguintes 18 equipos competirán polo campionato na tempada 2012:
Ken Robinson
Traxectoria
Foi un dos sete fillos de James e Ethel Robinson. Con catro anos tivo a polio. Durante tres anos foi á escola en Liverpool, e continuou na escola de gramática de Cheshire até 1968, e posteriormente na universidade de Leeds para recibir formación sobre a lingua inglesa e dramaturxia. Tras finalizar estes estudos, matriculouse na universidade de Londres, facendo a súa tese sobre o drama e o teatro en educación.
Actualmente vive nos Ánxeles (California) coa súa muller Therese e os seus dous fillos, James e Kate.
Vida profesional
Entre 1985 e 1989 dirixiu o proxecto The Arts in Schools, iniciativa que pretendía mellorar o ensino e a aprendizaxe das artes nas escolas británicas. Entre 1989 e 2001 foi profesor de educación artística e portavoz do departamento de educación artística na Universidade de Warwick. Ao tempo, foi encargado das investigacións para o desenvolvemento da Facultade de Educación na que traballaba, e director de estudos de grao no instituto Warwick para a educación, director do programa de posgrao en educación artística e estudos culturais, e director da unidade para a investigación en educación, cultura e artes (URECA).
En 1998 foi posto á fronte do comité consultivo nacional sobre educación creativa e cultura polo ministro británico de educación e emprego, David Blunkett. Alí desenvolveu unha investigación nacional sobre a importancia da creatividade na educación e a economía do Reino Unido. Este traballo deu pé ao Informe Robinson, titulado All Our Futures: Creativity, Culture and Education, que tivo grande impacto ao pór de relevo o escaso papel que até entón tivera a creatividade e a importancia que sobre ela recaía o futuro, xa non só do país, senón da propia humanidade.
Amais de co goberno británico, durante a súa carreira colaborou cos gobernos de Hong Kong e Singapur, coa Comisión Europea e co Instituto de Artes Paul McCartney.
Actualmente é profesor emérito da Universidade de Warwick.
Antonio Molina
Antonio Molina de Hoces, nado en Málaga o 9 de marzo de 1928 e finado en Madrid o 18 de marzo de 1992, foi un actor e cantante andaluz de copla e flamenco. Cunha voz alta e un estilo propio, gozou de gran popularidade á fronte de numerosos espectáculos teatrais e protagonizou varios filmes nos que a súa habilidade vocal era o principal reclamo.
Newgrange
miniatura|dereita|220px|Vista de Newgrange. Newgrange (en Sí an Bhrú ) é un monumento prehistórico do condado de Meath, en Irlanda, que se atopa a un quilómetro do río Boyne. Foi construído no período Neolítico arredor do -3000 ou no -2500, sendo máis antigo que Stonehenge ou as Pirámides exipcias. O sitio está formado por un gran montículo circular cunha pasaxe e cámaras interiores de pedra. O montículo ten un muro de contención na parte dianteira e está rodeado por bordillos gravados. Non existe acordo sobre a finalidade do sitio, pero tense especulado sobre o seu significado relixioso – xa que está aliñado co sol nacente e a súa luz inunda a cámara no solsticio de inverno. É o máis importante monumento do complexo neolítico de Brú na Bóinne, xunto coas tumbas de corredor de Knowth e Dowth, que están declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Newgrange tamén comparte moitas semellanzas con outras construcións neolíticas de Europa occidental, como Maeshowe nas illas Órcadas, en Escocia e Bryn Celli Ddu en Gales. miniatura|upright=1.0|Entrada
Metodoloxía (ciencia)
A metodoloxía, (do grego (μετά metá "máis aló" ὁδός hodós "camiño" λόγος lógos "estudo"), fai referencia ao conxunto de métodos de investigación utilizados para alcanzar unha gama de obxectivos nunha ciencia.
Aínda cando o termo pode ser aplicado ás artes cando é necesario efectuar unha observación ou análise máis rigorosa ou explicar unha forma de interpretar a obra de arte. En resumo son o conxunto de métodos que se rexen nunha investigación científica ou nunha exposición doutrinal.
Método é o procedemento para alcanzar os obxectivos e a metodoloxía é o estudo do método.
O monxe
O monxe (en Bulletproof Monk) é un filme coproducido entre os Estados Unidos e o Canadá, dirixido por Paul Hunter e estreado no 2003. Está protagonizado por Chow Yun-fat. Estreouse en galego na TVG o 23 de decembro de 2007.
Sinopse
O filme relata a historia dun monxe tibetano inmortal (Chow Yun-fat) que se converte no mentor dun rapaz da rúa (Seann William Scott), a quen ensina a protexer un vello pergameo que o monxe coidou durante sesenta anos. Coa axuda dunha atractiva e escorregadiza moza (Jaime King), ambos loitarán contra un malvado mestre das artes marciais que no se deterá ata facerse co pergameo.
Metodoloxía (ciencia)
A diferenza do que sucede co epistemólogo, o metodólogo non pon en cuestión o coñecemento xa obtido e aceptado pola Comunidade científica. O seu problema céntrase na procura de estratexias válidas para incrementar o coñecemento.
Por iso, a metodoloxía entenderase aquí como a parte do proceso de investigación (Método Científico), que segue á propedéutica, e permite sistematizar os métodos e as técnicas necesarias para levala a cabo. "Os métodos -di Martínez Miguélez (1999)- son vías que facilitan coñecementos seguros e confiables para solucionar os problemas que a vida nos expón".
A metodoloxía, como etapa específica que dimana dunha posición teórica e epistemolóxica, dá pé á selección de técnicas concretas de investigación. A postura filosófica acerca da ciencia da que parte o investigador, orientará a súa elección metodolóxica, é dicir, guiarao á hora de resolver: como investigar o problema de investigación, con bases racionalistas, empiristas, pragmáticas, construtivistas, cun sentido crítico, escéptico ou dogmático, cun enfoque positivista ou dialéctico hermenéutico, é o suxeito un ente pasivo ou construtor do coñecemento?'''
A metodoloxía dependerá, desta forma, dos postulados que o investigador considere como válidos -daquilo que considere obxecto da ciencia e coñecemento científico- pois será a través da acción metodolóxica como colleite, ordene e analice a realidade estudada.
Non existe unha metodoloxía que sexa a panacea absoluta, así que aparecen moitas veces elas mesturadas unhas con outras en relación simbiótica.
A validez outorgada ao uso dun ou outro método estará dada no marco dos paradigmas da ciencia.
Haloquadratum
Haloquadratum ("cadrado do sal", abreviado Hqr.) é un xénero de arqueas da familia Halobacteriaceae. A primeira e polo momento única especie identificada neste xénero foi Haloquadratum walsbyi, que é moi peculiar pola súa forma cadrada e plana.
Este microorganismo descubriuno en 1980 A.E. Walsby na lagoa salina costeira de Gavish Sabkha na Península do Sinaí en Exipto, non foi cultivada ata 2004, e foi formalmente descrita por Burns et al. en 2007. Cando os investigadores estaban intentando cultivar Haloquadratum walsbyi, illaron tamén a especie Haloarcula quadrata, que ten tamén unha "forma de célula predominantemente cadrada, algo pleomórfica, e plana", pero este organismo é xeneticamente bastante diferente de Haloquadratum, pertence a un xénero distinto, e non é un microbio dominante en lagos salgados.
Haloquadratum é salientable pola súas células de forma cadrada regular e extremadamente fina (arredor de 0,15 μm), e a súa relativa abundancia en ambientes halófilos.
As células conteñen tipicamente gránulos de polihidroxialcanoato (PHA) e grande número de vacúolos cheos de gas que lle proporcionan flotabilidade en ambientes acuosos e poderían situar as células á profundidade que maximice a captación de luz. As células poden unirse con outras para formar láminas de ata 40 microns. Estas láminas son moi fráxiles e as conexións entre as células na lámina rompen doadamente.
Haloquadratum walsbyi é moi abondosa nas augas hipersalinas de todo o mundo. Cando a auga do mar evapora, orixínanse altas concentracións e precipitación de carbonato de calcio e sulfato de calcio, dando lugar a unha salmoira rica en cloruro sódico hipersalina. Unha maior evaporación dá lugar á precipitación de cristais de cloruro sódico ou halita, e despois a unha salmoira con cloruro magnésico concentrado. Durante o estadio final da formación de halita, antes de que as elevadas concentracións de cloruro magnésico fagan que a salmoira se faga estéril, H. walsbyi se reproduce activamente e chega a constituír o 80% da biomasa da salmoira.
Xenoma
O mapado do xenoma de Haloquadratum walsbyi está completo, o que permitiu unha mellor comprensión da xenealoxía e taxonomía do organismo, e o seu papel no ecosistema. Unha comparación xenómica dos illados examinados de España e Australia (cepas HBSQ001 e C23T) suxire claramente que experimentou unha rápida dispersión global, xa que son moi similares e manteñen a orde dos seus xenes (sintenia).
O seu tipo de metabolismo non se coñece ben, e espérase que unha información xenética máis completa axude a esclarecela.
Ecoloxía
Haloquadratum walsbyi atopouse primeiro en lagoas salinas en Exipto, pero pode encontrarse en corpos de auga hipersalinos de todo o mundo. A evaporación de auga nestas lagoas orixina altas concentracións de sal que son o ambiente de óptimo crecemento de Haloquadratum walsbyi. Segundo Bolhuis et al., "Neste sentido son os organismos máis hiperhalófilos coñecedios, xa que unha maior concentración de sales de magnesio causa a esterilidade das salmoiras." O seu papel preciso no ecosistema non se coñece con seguridade, pero un maior estudo desta especie seguramente fornecerá moita información sobre a evolución morfolóxica e adaptación das arqueas.
José Rodríguez Pavón
José Rodríguez Pavón, finado en Ourense o 6 de xaneiro de 1941, foi un político galego.
Traxectoria
Asentado en Cudeiro, no concello de Canedo. Foi un dos asinantes do Manifesto de Ourense da Liga Acción Gallega (1912) con Basilio Álvarez, Eugenio López Aydillo, Ramón Fernández Mato, Manuel Lustres Rivas e Javier Montero Mejuto, participou nalgúns mitins, como o do Carballiño de agosto de 1912, e foi presidente do Comité Ejecutivo Regional Agrario (1915). Foi concelleiro de Ourense en 1923 e mantivo o seu posto na ditadura de Primo de Rivera. Na Segunda República foi elixido presidente da Federación Republicana de Ourense.
Museo das Peregrinacións e de Santiago
O Museo das Peregrinacións e de Santiago é un museo de Santiago de Compostela centrado no fenómeno universal da peregrinación (con especial atención á xacobea) e no nacemento e desenvolvemento da cidade de Santiago ó redor da catedral e da peregrinación á tumba de Santiago o Maior.
Foi creado en 1951 e declarado Ben de Interese Cultural en 1985, se ben apenas tivo actividade ata 1996. En 2012 ampliou as súas instalacións grazas á integración no museo do antigo edificio do Banco de España, na praza das Praterías, cambiando o nome e constituíndose nun museo descentralizado: está integrado pola Casa Gótica (o museo orixinal), a Casa do Cabido e este novo edificio.
Creación e primeiros anos
Co nome de Museo de Santiago e das Peregrinacións, foi creado a finais de 1951 grazas á iniciativa de Manuel Chamoso Lamas, co obxectivo de albergar os restos arqueolóxicos e outros elementos relacionados con Santiago de Compostela e coa peregrinación xacobea. Abriuse na rúa de San Miguel na chamada Casa Gótica, do século XIV, e que adquiriu o Concello para este fin. miniatura|200px|Detalle das ferraxes da porta do Museo
Clausurados os actos do Ano Santo, o museo pechou as portas e así continuou ata o Ano Santo de 1976, cando se organizou outra exposición similar, pechando de novo ó finalizar o ano.
Cando en 1982 a Xunta de Galicia asume as competencias de cultura e, sete anos despois, a xestión das infraestruturas culturais como museos e bibliotecas, non se inclúe o Museo das Peregrinacións por canto este estaba catalogado como Museo nacional, e hai que esperar ata 1995 para que se consiga a transferencia da xestión deste museo ó goberno autónomo. . E así foi posible a apertura ó público definitiva a partir de febreiro de 1996. Nese momento, distintas adquisicións e doazóns particulares, xunto a outro material en depósito, foron enriquecendo os fondos do museo con numerosas pezas arqueolóxicas, cadros e esculturas, ourivaría, gravados etc.
Aínda así, demórase ata 2007 a publicación do instrumento legal do museo, xa baixo o nome actual de Museo das Peregrinacións e de Santiago:
O Museo das Peregrinacións a partir de 2012
miniatura|300px|Fachada do novo edificio do Museo das Peregrinacións. A Casa Gótica xa naceu con serias limitacións espaciais e o propio Chamoso Lamas escribía en 1965 que "... tendo en conta o caudal enorme de elementos arquitectónicos e escultóricos con que se conta e a densidade de pezas representativas das distintas rutas da Peregrinación que esperan ser exhibidas, a súa capacidade resulta sumamente escasa, á vez que unha circulación de visitantes masiva acharía entorpecemento".
Co transcurso dos anos realizáronse diversas modificacións e ampliacións (primeiro, un edificio de nova construción de catro plantas; en 1974, a adición de dúas salas e un patio axardinado; a partir dos anos oitenta, unha redistribución interna dos espazos e dependencias), pero o resultado final seguiu sendo insuficiente para os fondos existentes e as novas adquisicións e, a maiores, a circulación dos visitantes resultaba complicada e confusa. Dos 1.285 m² de superficie útil só se ocupan con fins expositivos uns 470 m², reservando o resto do espazo a oficinas, almacéns etc.
Antonio Filangieri
Antonio Filangieri, nado en San Sebastiano al Vesuvio (Reino de Nápoles), na segunda metade do século XVIII e finado en Vilafranca do Bierzo o 24 de xuño de 1809, foi un nobre napolitano que serviu no exército español.
Museo das Peregrinacións e de Santiago
O Museo das Peregrinacións a partir de 2012
A necesidade de ampliacións desbotou algunhas propostas iniciais, como a construción dun novo edificio ou compartir os fondos en diversos centros coordinados, como Iria Flavia (Padrón), o castro Lupario (entre Brión e Rois), e o Pico Sacro (Boqueixón). En 2006 acórdase a constitución dun museo plurinuclear, formado pola Casa Gótica e mais a Casa do Cabido e o edificio do Banco de España, coa idea de dedicar estes dous últimos edificios a exposicións temporais e servizos administrativos.
Antonio Filangieri
Traxectoria
Pretencía a unha das principais familias da nobreza italiana, de orixe normanda, que arraigou en boa parte do mezzogiorno italiano despois da segunda metade do século XI, e que desempeñou un papel importante na historia dos Reinos de Sicilia e de Nápoles.
Museo das Peregrinacións e de Santiago
O Museo das Peregrinacións a partir de 2012
Conta con oito salas dedicadas á peregrinación en xeral e ó Camiño de Santiago en particular, ás orixes do culto xacobeo, a translación desde Palestina a Galicia, ó sepulcro de Santiago e o nacemento e consolidación da cidade ó seu redor, ás actividades dos gremios na cidade e á música do Camiño (con reproducións dos instrumentos musicais do Pórtico da Gloria). Conta con numerosas estatuas e gravados de Santiago nas súas iconografías de apóstolo, peregrino e cabaleiro (matamoros).
Antonio Filangieri
Traxectoria
Era fillo do Príncipe de Arianello, e irmán de Gaetano Filangieri, un dos xuristas e economistas italianos máis famosos da Ilustración europea, unha de cuxas obras, A ciencia da lexislación, era tida en alta estima polo propio Napoleón.
Naruto the Movie 3: Guardians of the Crescent Moon Kingdom
Naruto the Movie 3: Guardians of the Crescent Moon Kingdom (大興奮!みかづき島のアニマル騒動だってばよ! Dai Kōfun! Mikazuki-jima no Animaru Panikku Dattebayo!) é un filme de animación xaponés dirixido por Toshiyuki Tsuru e escrito por Junki Takegami que foi estreado no 2006. É o terceiro filme baseado no anime e manga Naruto creado por Masashi Kishimoto. É o derradeiro da serie de filmes de Naruto anteriores a Naruto: Shippūden.
Museo das Peregrinacións e de Santiago
Casa do Cabido
miniatura|Casa do Cabido. Trátase dun edificio barroco construído en 1759 por Clemente Sarela a modo de fachada pétrea coa que se pecha a praza das Praterías. O edificio, de só catro metros de fondo, estrutúrase en tres plantas. Utilizouse como negocio (a planta baixa) e residencia particular (as plantas superiores) e foi adaptado para uso museístico en 2011, trala restauración levada a cabo polo Consorcio de Santiago.
Edificio do Banco de España
O 24 de xullo de 2012 foi inaugurado polo alcalde e presidente do Consorcio de Santiago, Ángel Currás. A inauguración presentou a exposición ''Compostela dicitur. A cidade da catedral'', consistente nunhas maquetas espectaculares, unha da catedral de Santiago e outra dunha reprodución hipotética da cidade de Santiago no século XIII, así como diversos paneis e fotografías, xunto a dispositivos audiovisuais.
Naruto the Movie 3: Guardians of the Crescent Moon Kingdom
Sinopse
Cronoloxicamente o filme está situado antes da partida de Naruto con Jiraiya.
Trata dunha misión que lle asignan ó equipo de Kakashi só que, para substituír a Sasuke, con eles vai Rock Lee.
A misión consiste en que teñen que protexer ó príncipe do País da Lúa, un país moi rico. No transcurso da misión Naruto coñece ó fillo do Príncipe, Hikaru, quen é moi molesto e desagradable ó principio, xa que el pensa que ter soños é de estúpidos e que todo se pode mercar, mesmo os amigos.
Nunha das súas paradas chegan a un circo, o cal é mercado polo Príncipe xa que o cativo quería un tigre siberiano, e o pai encariñárase co circo.
Logo dunha gran treboada onde a embarcación se ve obrigada a diminuír a carga, o neno ármase de valor e decide rescatar ó tigre da súa gaiola. Porén, a gran treboada fai que caia ó mar xunto coa gaiola, pero é rescatado por Naruto. Ó día seguinte Naruto recoñece o seu valor por salvar ó tigre e fai a promesa (xunto con Sakura e Rock Lee) de seren amigos por sempre.
Ó chegar ó País da Lúa, o príncipe vai ó pazo de seu pai pero estráñase de non ver a ninguén e de non ser recibido polo seu pai. De súpeto, son atacados polos soldados de Shabadaba, quen quere facerse rico facéndose coas fortunas do país. O grupo de Kakashi intervén; Naruto, Sakura e Rock Lee, protexendo ó príncipe e ó seu fillo, e Kakashi axudando a que puidesen fuxir do pazo.
Antonio Filangieri
Traxectoria
Ao comezo da Guerra da Independencia (1808) estaba vacante o posto do Capitán Xeneral de Galicia, xa que en marzo dese ano morrera no Porto o seu titular, Francisco de Taranco y Llano, que estaba alí ao mando das forzas galegas desprazadas en decembro de 1807 (uns 10.000 soldados) e que ocuparan o norte de Portugal ao servizo de Junot, en razón da daquela vixente alianza franco-española (establecida no Tratado de Fontainebleau). Interinamente desempeñaba o cargo o mariscal de campo Francisco Biedma, que era mirado con desconfianza polos patriotas (tanto civís como militares). A gornición da Coruña quedara moi minguada co envío a Portugal das anteditas forzas. A maior parte da oficialidade, sobre todo a do rexemento de Navarra, militaba no bando patriota. Temeroso Biedma dun alzamento popular, ditara unha serie de medidas preventivas, moitas das cales irritaran aínda máis á poboación. miniatura|[[Joachim Murat, Mariscal de Francia, Príncipe do Imperio, Gran Duque Berg, Rei de Nápoles en 1808. Retrato ca. 1808.]] miniatura|Restos das murallas da Coruña. miniatura|Muralla do baluarte coñecido como a Fortaleza Vella, que é o actual [[Xardín de San Carlos.]] O goberno de Madrid, a titulada Xunta Central, estaba presidida polo mariscal de Francia Joachim Murat, cuñado de Napoleón, Murat, despois dos disturbios e a represión, forzou a Xunta Central a que o recoñecera como o seu presidente, o que os seus membros aceptaron coa única protesta do ministro de Mariña, o pontevedrés Francisco Gil de Taboada y Lemos. O gobernante de facto de España seguía con especial interese os sucesos da Coruña, por ser esta cidade a principal praza militar do norte de España. Tratando de combinar a diplomcia co rigor, decidiu enviar a Galicia como Capitán Xeneral a unha persoa da súa enteira confianza e que, ao propio tempo, non despertara os receos dos patriotas: Antonio Filangieri, que xa levaba moitos anos prestando servizo no exército español. Murat tiña un grande afecto por Carlo Filangieri, fillo de Gaetano (e sobriño de Antonio), que era oficial do exército francés e combatera baixo as súas ordes nas batallas de Ulm e de Austerlitz e que, naquel momento, era o xefe da garda persoal do rei Xosé I Bonaparte en Nápoles. Á súa vez Carlo tiña gran devoción por Antonio, que fora seu titor cando, en 1788, morrera o seu pai. Antonio fixera daquela unha viaxe a Nápoles para levar con el a España aos seus sobriños orfos, pero as novas leis españolas, que prohibían a entrda en España de nacionais napolitanos, impediuno; Carlo, frustrado nos seus desexos de ir a España co seu tío, foi a Francia, onde ingresou na Academia Militar.
Organizada a Xunta Suprema do Reino de Galicia para a defensa do país, unha das súas primeiras actividades foi poñer en pé de guerra un exército de 40.000 homes, o mellor equipado e disciplinado do todo norte e centro de España, baixo o mando do capitán xeneral Antonio Filangieri, que estableceu o seu cuartel xeral en Vilafranca do Bierzo, xa no reino de León, mentres que as avanzadas vixiaban os portos do Manzanal e Foncebadón, que comunican o val do Bierzo coa meseta leonesa. E en Vilafranca produciuse a traxedia que puxo fin á vida de Filangieri. O historiador inglés Napier, que acompañara ás forzas expedicionarias de Sir John Moore, cre que Filangieri dimitu en Vilafranca do seu cargo por enfermidade, mentres que o historiador galego Benito Vicetto afirma que foi destituído pola Xunta Suprema de Galicia. Calquera que fora a razón, apenas cesado do seu cargo foi asasinado por uns soldados indisciplinados. Napier di que estes soldados eran do rexemento de Voluntarios da Coruña, pero segundo Vicetto serían do rexemento de Navarra, que tratarían de vingar vellos agravios. Aínda que cabe sospeitar, coñecidas as relacións que Filangieri e a súa familia mantiñan con Murat e con Xosé Bonaparte, xa rei de España, que a súa morte non foi obra simplemente duns soldados indisciplinados, senón que formaría parte dun plan máis complexo cuxa iniciativa procedía de máis alto, como o suxire, ademais, o feito de que pouco antes fora destituído, ou forzado a presentar a súa dimisión.
Miley Cyrus
Miley Ray Cyrus, nada como Destiny Hope Cyrus o 23 de novembro de 1992 en Franklin, é unha cantante, actriz, compositora, bailarina, escritora, deseñadora e empresaria estadounidense. Logo de interpretar pequenos papeis na serie de televisión Doc e no filme Big Fish durante a súa nenez, converteuse nunha icona adolescente pola súa actuación na serie de Disney Channel Hannah Montana en 2006. O seu pai Billy Ray Cyrus tamén protagonizou a serie, que foi emitida durante catro tempadas, até o ano 2011.
Cyrus conseguiu tres álbums número 1 nos US Billboard 200 con Meet Miley Cyrus (2007), Breakout (2008) e Bangerz (2013). Os seus lanzamentos The Time of Our Lives (2009), Can't Be Tamed (2010), e Younger Now (2017) debutaron no máis alto das listas dos Estados Unidos, ó tempo que o seu álbum Miley Cyrus & Her Dead Petz (2015) foi lanzado de balde en liña a través de SoundCloud. Ademais, Cyrus conseguiu dous números un adicionais e tres cancións no top 10 acreditada como Hannah Montana. Tamén conseguiu nove entradas nos top 10 de US Billboard Hot 100: "See You Again", "7 Things", "The Climb", "He Could Be the One" (como Hannah Montana), "Party in the U.S.A.", "Can't Be Tamed", "We Can't Stop", "Malibu" e "Wrecking Ball".
Cyrus comezou a súa carreira como actriz de voz no filme animado Bolt (2008), e posteriormente protagonizou os filmes Hannah Montana: The Movie (2009) e The Last Song (2010). En televisión, foi a convidada nos Premios MTV de 2015 e apareceu en Saturday Night Live tres veces dende a súa primeira aparición en 2011. Cyrus tamén apareceu como adestradora na competición televisión de canto The Voice; onde apareceu en dúas tempadas dende o seu debut en 2016.
Cyrus gañou numerosos premios e nomeamentos, sendo recoñecida como "Artista do Ano" por MTV en 2013, e sendo incluída na lista anual Time 100 entre as persoas máis influentes nos anos 2008 e 2014. A súa imaxe foi obxecto de grande atención dos medios de comunicación e de controversia pública, incluíndo a súa transición de imaxe sa á dunha persoa altamente sexual a comezos da década de 2010. Cyrus é unha defensora aberta dos dereitos dos animais e adoptou un estilo de vida vegano en 2013.
1992–2002: primeiros anos e comeza da carreira
Cyrus naceu en Franklin, Tennessee o 23 de novembro de 1992, filla de Tish Cyrus (nada Leticia Jean Finley) e o cantante Billy Ray Cyrus. Cyrus naceu con taquicardia supraventricular, unha condición que causa unha frecuencia cardíaca de repouso anormal. O seu nome de nacemento, Destiny Hope, expresa o desexo dos seus pais de que ela chegase a facer grandes cousas. O seu alcume "Smiley", despois acurtado como "Miley", provén de que de nena adoitaba sorrir acotío. Ela cambiou o seu nome a Miley Ray Cyrus; o seu segundo nome escolleuno en lembranza do seu avó, o político demócrata Ronald Ray Cyrus.
No seu primeiro papel, Cyrus interpretou unha rapaza chamada Kylie na serie de televisión Doc. En 2003, Cyrus foi acreditada co seu nome de nacemento no papel de "Young Ruthie" no filme de Tim Burton Big Fish. Durante este período fixo audicións con Taylor Lautner para o filme The Adventures of Sharkboy and Lavagirl in 3-D, e malia que foi unha das dúas actrices finalistas, comezou a facer Hannah Montana no seu canto. Tish Cyrus converteuse na representante de Miley e traballou para conseguir un equipo que a axudase a florecer artisticamente. Cyrus asinou con Mitchell Gossett, director da división xuvenil en Cunningham Escott Slevin Doherty. Gossett é acreditado acotío como o "descubridor" de Cyrus, e xogou un papel importante nas súas audicións para Hannah Montana. Posteriormente, asinou con Jason Morey de Morey Management Group para comezar a súa carreira musical, sendo presentada por Dolly Parton. O director financeiro de Billy Ray tamén foi contratado.
2003–2009: Hannah Montana e carreira musical
Cyrus fixo unha audición para a serie de televisión de Disney Channel Hannah Montana cando tiña once anos. Nun principio fixo a audición para o papel da mellor amiga da protagonista, pero finalmente foi chamada para a audición do papel principal. Malia que nun principio foi rexeitada porque era demasiado "nova e pequena" para o papel, foi finalmente escollida polas súas habilidades de canto e interpretación. A serie estreouse en marzo de 2006 para a grande audiencia dun programa de Disney Channel, e axiña se converteu nunha das series con maior audiencia da televisión. O éxito instantáneo da serie fixo que Cyrus fose considerada unha "ídolo adolescente". Fixo xiras con The Cheetah Girls como Hannah Montana en setembro de 2006, interpretando cancións da primeira tempada da serie. Walt Disney Records lanzou unha banda sonora en outubro dese ano. A gravación foi un grande éxito comercial, subindo ó máis alto da lista Billboard 200 nos Estados Unidos; conseguiu vender máis de tres millóns de copias en todo o mundo. Co lanzamento da banda sonora, Cyrus converteuse na primeira actriz de The Walt Disney Company en ter negocios en televisión, cinema, produtos de consumo e música. Mantivo unha relación de dous anos co tamén actor Tyler Posey. Cyrus comezou a saír co actor e cantante Nick Jonas dende xuño de 2006 até decembro de 2007, declarando que estaban "namorados" e que comezaron a saír pouco despois de coñecerse. A súa relación con Jonas, así como coas súas compañeiras de Disney Selena Gomez e Demi Lovato, atraeron unha considerable atención dos medios de comunicación. Cyrus declarouse pansexual á súa nai cando tiña 14 anos,  e declarou: "Nunca quixen etiquetarme a min mesma! Estou preparada para amar a calquera que me ame polo que son! Estou aberta."
miniatura|dereita|Cyrus nunha actuación en [[Auburn Hills durante o Wonder World Tour, 2009.]] Cyrus asinou un contrato de gravación de catro álbums con Hollywood Records para distribuír a súa música non relacionada con Hannah Montana. Lanzou o álbum de dous discos Hannah Montana 2: Meet Miley Cyrus en xuño de 2007. O primeiro disco foi acreditado como a segunda banda sonora de "Hannah Montana", mentres que o segundo disco foi o primeiro álbum de estudio de Cyrus. O álbum foi o segundo en acadar o máis alto de Billboard 200, e vendeu máis de tres millóns de copias dende o seu lanzamento. Meses despois do lanzamento deste proxecto, "See You Again" (2007) foi lanzado como sinxelo principal do álbum. A canción foi un éxito comercial, e vendeu máis de dous millóns de copias nos Estados Unidos dende a súa estrea. Posteriormente colaborou co seu pai no sinxelo "Ready, Set, Don't Go" (2007). Cyrus embarcouse na súa exitosa xira musical Best of Both Worlds Tour (2007–08) para promocionar o lanzamento. Ticketmaster comentou que "nunca tiveran unha demanda dese nivel de intensidade dende The Beatles ou Elvis". O éxito da xira provocou a estrea do filme en 3D Hannah Montana & Miley Cyrus: Best of Both Worlds Concert (2008). Malia que nun principio estaba pensada como unha estrea limitada, o seu éxito provocou unha distribución máis longa do agardado.
Cyrus e a súa amiga Mandy Jiroux comezaron a publicar vídeos en YouTube en febreiro de 2008, chamando ós vídeos "The Miley and Mandy Show"; estes vídeos conseguiron un alto nivel de seguimento en liña. En abril de 2008, varias imaxes de Cyrus en roupa interior e traxe de baño foron roubadas por un hacker adolescente que accedeu á súa conta de Gmail. Ademais, xerouse moita controversia cando se fixo público que Cyrus, daquela con quince anos, posara espida nunha sesión de fotos con Annie Leibovitz para Vanity Fair. The New York Times aclarou posteriormente que as fotografías só daban a impresión de que estaba cos peitos ó aire, mais Cyrus non fixo topless.
Cyrus lanzou o seu segundo álbum de estudio, Breakout (2008), en xuño dese ano. O álbum conseguiu ser o máis vendido da súa carreira, e foi o terceiro en chegar ó máis alto de Billboard 200. Cyrus protagonizou con John Travolta o filme animado Bolt (2008), sendo o seu debut como actriz de cinema. O filme foi un éxito comercial e da crítica, o cal lle valeu un nomeamento ós Globos de Ouro.
En marzo de 2009, Cyrus lanzou "The Climb" (2009) un sinxelo da banda sonora de Hannah Montana: The Movie. Tivo unha cálida acollida por parte da crítia e do público, converténdose nun éxito de mestura entre xéneros pop e country. A banda sonora, que contén o sinxelo, converteuse na cuarta entrada de Cyrus no máis alto de Billboard 200; isto converteuna, con dezaseis anos, na artista máis nova da historia con catro álbums de éxito na lista. Lanzou a cuarta banda sonora de "Hannah Montana" en xullo de 2009, que debutou no número dous en Billboard 200. Cyrus lanzou posteriormente a súa propia liña de roupa, Miley Cyrus e Max Azria, a través de Walmart. Foi promocionada con "Party in the U.S.A." (2009) e o EP The Time of Our Lives (2009). Cyrus dixo que era "un álbum de transición [...] realmente para introducir ás persoas como quero que soe o meu próximo disco e co tempo poderei facelo un pouco máis". "Party in the U.S.A." converteuse axiña nun dos sinxelos máis exitosos de Cyrus até ese momento, e é considerado como unhas das súas cancións máis representativas. Despois embarcouse na súa primeira xira mundial, o Wonder World Tour (2009), que foi un éxito comercial e da crítica. O 7 de decembro de 2009, Cyrus actuou para a raíña Isabel II e outros membros da familia real británica en Royal Variety Performance en Blackpool, Lancashire.
Billboard clasificouna como a cuarta artista con maior número de vendas de 2009.
2010–2012: Can't Be Tamed e actuación
Coa esperanza de potenciar unha imaxe máis madura, Cyrus protagonizou o filme The Last Song (2010), baseado na novela de Nicholas Sparks. Tivo unha mala acollida por parte da crítica, malia o éxito de recadación. Durante a rodaxe, comezou unha relación romántica co seu compañeiro de elenco Liam Hemsworth. Cyrus intentou cambiar aínda máis a súa imaxe co lanzamento do seu terceiro álbum de estudio, Can't Be Tamed (2010). O álbum contén un son máis orientado ó baile que o anterior, e provocou unha considerable controversia polo contido das súas letras e as actuacións en directo de Cyrus. Vendeu 106 000 copias na súa primeira semana, e converteuse no seu primeiro álbum de estudio que non copou a lista Billboard 200 nos Estados Unidos. Por mor da controversia da súa estrea, o segundo e último sinxelo do álbum, "Who Owns My Heart" foi lanzado só en territorios europeos escollidos. Cyrus lanzou a banda sonora final de Hannah Montana Forever ese mesmo outubro; foi un fracaso comercial. A caída nas vendas de Cyrus nos seus lanzamentos atribuíuse á súa nova e controvertida imaxe.
miniatura|esquerda|Cyrus nunha actuación durante a súa xira Gypsy Heart Tour en [[São Paulo, 2011.]] Cyrus foi obxecto de aínda máis controversia cando un vídeo publicado en decembro de 2010 amosaba a unha Cyrus de dezaoito anos fumando salvia cun bong. 2010 rematou con ela clasificada no posto décimo terceiro na lista Celebrity 100 de Forbes.