cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans Stuck
Carreira antes da Segunda Guerra Mundial
En 1933, a súa relación con Adolf Hitler (a quen coñeceu por casualidade nunha viaxe de caza en 1925) levouno a involucrarse con Ferdinand Porsche e Auto Union nos plans de Hitler para o automobilismo alemán. Coa súa experiencia nas carreiras de montaña nos Alpes na década de 1920, foi practicamente imbatible cando recibiu o novo coche de carreiras Auto Union, deseñado por Porsche. O seu motor montado na parte traseira proporcionou unha tracción superior en comparación cos proxectos de motores frontais convencionais, de xeito que o seu (eventualmente) +500 cabalos podería transformarse en velocidade pura mesmo en estradas non pavimentadas. No circuíto de carreiras, o novo coche era moi difícil de dominar, porén, debido ao deseño da suspensión traseira adoptado inicialmente por Porsche (relativamente avanzado no seu día, e agora completamente obsoleto).
A súa carreira con Auto Union tivo bastante éxito. En 1934 gañou as carreiras alemá, o Suíza e checoslovaca (así como o segundo posto no Gran Premio de Italia e Eifelrennen). Non houbo campionato de Europa de automobilismo para as carreiras de circuíto dese ano, ou o gañaría. Gañou unha serie de carreiras en subidas que lle deron o Campionato Europeo de Montaña, o primeiro dos tres que lograría.
En 1935, gañou o Gran Premio de Italia (xunto co posto segundo no Gran Premio de Alemaña, tamén gañou a súa habitual colección de vitorias en subidas de outeiros, logrando de novo o Campionato Europeo de Montaña. 1936 foi peor, quedou segundo en Trípoli e nos Grandes Premios de Alemaña, terminando segundo na competición do Campionato de Europa. Despois de que Stuck se perdese unha serie de subidas debido a accidentes, aquel ano o Campionato Europeo de Montaña caeu do lado do seu famoso compañeiro de equipo Bernd Rosemeyer, 1937, foi igualmente pobre e só conseguiu dous segundos postos no Gran Premio de Río de Xaneiro e Gran Premio de Bélxica.
Carreira de posguerra
Despois da guerra, aínda que os alemáns tiveron prohibido correr ata 1950, Stuck obtivo a cidadanía austríaca e inmediatamente continuou correndo. Un vínculo con Alex von Falkenhausen levou a Stuck a pilotar para o seu equipo nas carreiras de Fórmula 2, aínda que con pouco éxito.
Como instrutor do circuíto de Nürburgring, ensinou ao seu fillo Hans-Joachim os segredos deste circuíto.
Vida persoal
Stuck naceu en Varsovia en 1900. Aínda que os seus pais eran de ascendencia suíza, mudáronse a Alemaña cando Stuck naceu, e creceu alí.
Foi chamado para o servizo militar na primeira guerra mundial en 1917. En 1918, o seu irmán máis vello, Walter, foi asasinado, xunto co comandante de Walter, como resultado, Stuck coñeceu á irmá do comandante, Ellen Hahndorff, e casaron en 1922. Despois de varios anos, a implicación de Stuck nas carreiras, tanto dentro como fóra delas fixo que se separaran e divorciaran.
En 1931, coñeceu a Paula von Reznicek, unha famosa xogadora de tenis, casaron en 1932. O feito de ter un avó xudeu provocou que Stuck tivese algúns problemas co ascenso dos nazis, pero a súa relación persoal con Hitler salvouno de serios problemas.
En 1939, coñeceu a Christa Thielmann, naquel momento comprometida co irmán máis novo de Paula. Stuck e Paula se divorciaron en 1948 e casou con Christa ese ano. O seu fillo, Hans-Joachim, naceu en 1951. Christa morreu en 2014, aos 93 anos.
Resultados completos do Campionato de Europa
(clave) (As carreiras en negra indican pole position) (As carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Soiuz 18-1
Soiuz 18-1, denominada así a posteriori, foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 5 de abril de 1975 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 18-1 estaba tripulada por Vasili Lazarev e Oleg Grigorievich Makarov. A engalaxe tivo lugar de maneira normal, pero despois da separación da segunda etapa a terceira etapa non se acendeu. O control de terra activou a torre de escape do foguete cando este se atopaba a 192 km de altura, separando a cápsula tripulada do resto do foguete e sometendo os dous cosmonautas a unha aceleración de máis de 20 G. A cápsula acabou aterrando de maneira accidentada nos montes Altai, cerca da fronteira con China, rodando por unha ladeira e sendo detida por arbustos pouco antes dun precipicio. Os cosmonautas temeron estar no lado chinés da fronteira, pero tras unhas horas foron atopados e asistidos por xente do lugar falando en ruso antes da chegada do equipo de rescate. Lazarev sufriu feridas internas debido á alta aceleración e á rodaxe da cápsula e nunca máis volveu a voar ao espazo.
Georg Wilhelm Steller
Georg Wilhelm Steller, tamén coñecido como Georg Steller, ou polo seu nome alemán Georg Wilhelm Stöller, nado en 10 de marzo de 1709 en Bad Windsheim (Sacro Imperio Romano Xermánico) o 10 de marzo de 1709 e finado en Tiumén, Imperio Ruso, o 14 de novembro de 1746, foi un explorador, antropólogo, ornitólogo, naturalista, botánico, médico, xeólogo alemán que traballou en Rusia e participou na Segunda expedición a Kamchatka (tamén coñecida como Grande expecidión ao norte), dirixida por Vitus Bering.
<div class="thumb tright" style="background-color: #f9f9f9; border:purple 1px solid #CCCCCC; margin:0.5em;">
245 px Varios dos animais descritos e nomeados por Georg Steller, de quen non hai ningún retrato coñecido. No sentido das agullas do reloxo, desde arriba á esquerda, pigargo de Steller, gaio de Steller, león mariño de Steller, vaca mariña de Steller (extinguida, debuxo de Steller) e eider de Steller.
Traxectoria
Georg Steller naceu o 10 de marzo de 1709 na vila de Windsheim, cerca de Núremberg, daquela situada no Sacro Imperio Romano Xermánico, e estudou na Universidade Martín Lutero de Halle-Wittenberg.
En novembro de 1734 viaxou a Rusia para traballar na Academia de Ciencias de San Petersburgo. Steller foi enviado como naturalista na segunda expedición a Kamchatka, dirixida por Vitus Bering, que tiña como propósito cartografar a costa ártica de Siberia e buscar un paso ao leste cara a América do Norte. Steller deixou San Petersburgo en xaneiro de 1738, alcanzando Okhotsk na costa oriental en agosto de 1740, onde conoñeceu a Bering.
As duras condicións da reción obrigaron a Bering a regresar. No camiño de regreso, Bering enfermou e, ao non poder gobernar seu navío, tivo que refuxiarse nas illas do Comandante, ao suroeste do mar de Bering. O 19 de decembro de 1741, Vitus Bering mórreu de escorbuto na illa que leva agora seu nome, unha illa onde tamén morreron ese inverno 28 dos membros da súa tripulación.
Unha tormenta causou o naufraxio do Sviatoi Piotr, pero o único carpinteiro supervivente, S. Starodubstev, coa axuda do resto da tripulación, logrou construír un pequeno buque cos restos que recuperaran no momento do afundimento. O novo barco tiña só 12,2 m de eslora, e foi tamén chamado Sviatoi Piotr, e nel 46 dos 77 homes do primitivo Sviatoi Piotr conseguiron sobrevivir ás dificultades da expedición, incluído o mesmo Steller.
Durante o inverno pasado na illa de Bering, Steller escribiu De Bestiis Marinus, describindo a fauna da illa que incluía o oso mariño ártico (Callorhinus ursinus), a lontra mariña (Enhydra lutris), o león mariño de Steller (Eumetopias jubatus), a vaca mariña de Steller (Hydrodamalis gigas), o eider de Steller (Polysticta stelleri) e o corvo mariño de Pallas (Phalacrocorax perspicillatus). Tanto a vaca mariña de Steller como o corvo mariño de Pallas extinguíronse pouco despois a causa da caza indiscriminada.
Steller pasou os dous anos seguintes explorando a península de Kamchatka. Foi chamado para regresar a San Petersburgo e na viaxe de regreso morreu a causa dunhas febres en Tiumén. Os seus diarios chegaron á Academia de San Petersburgo e foron publicados polo zoólogo e botánico alemán Peter Simon Pallas. Estes foron utilizados por varios exploradores do Pacífico Norte, entre eles o capitán inglés James Cook.
Eyehategod
Eyehategod (tamén abreviada como EHG) é unha banda estadounidense de sludge metal formada en Nova Orleáns (Luisiana) en 1988. Converteuse nunha das bandas máis cooñecidas que emerxeron da escena musical da súa cidade. Ao longo dos anos o núcleo da formación mantívose dentro da banda, coa excepción do seu baixista, un posto por onde pasaron varios músicos.
Georg Wilhelm Steller
Eponimia
Hai unha escola secundaria en Anchorage, Alasca, que leva o seu nome.
Abreviatura
A abreviatura Steller emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Eyehategod
Eyehategod destacou a Melvins, Carnivore, The Obsessed, Discharge, Black Flag, Corrosion of Conformity, Black Sabbath, Celtic Frost, Confessor e Saint Vitus como as principais influencias do seu son. Riffs de guitarra pesados, desafinados e bliseiros dominan a discografía da banda. Os seus discos foron editados a través do selo Century Media Records, aínda que o seu álbum máis recente apareceu con Emetic Records.
Vivero en Cuba
Vivero en Cuba foi unha revista editada na Habana entre 1911 e 1957.
Historia e características
Publicación mensual da Sociedad de Instrucción indiana, Vivero y su comarca, presidida por Justo Taladrid Catá. Na cabeceira incluía os lemas: "Cada escuela que se abre es una cárcel que se cierra", de Concepción Arenal, e "El primer deber de un ciudadano es instruirse; el segundo es trabajar", J. N. Aramburu.
Fundada e dirixida por Jesús Peynó Piñeiro e despois por José G. del Valle Moré, contaba como redactores con Tomás Ramos Riguera, Amador Fernández, Vicente Otero Cao e Isidro García; entre os seus colaboradores figuraron Roberto Blanco Torres, Eduardo Núñez Martínez, Manuel Gómez Cordido, Constantino Horta Pardo e Modesto Grandío Parapar.
Desfiladeiro dos Gaitanes
220px|miniatura|Acceso sur ao desfiladeiro dos Gaitanes miniatura|Desfiladeiro dos Gaitanes. O desfiladeiro dos Gaitanes é un canón escavado polo río Guadalhorce na provincia de Málaga, en Andalucía, entre os termos municipais de Ardales, Antequera e Álora. Ten acceso desde o norte polos encoros do Guadalhorce, e desde o sur pola aldea de El Chorro. Nos tramos máis angostos, tan só ten 10 metros de anchura e alcanza máis de 400 metros de altura.
Historia
A construción dunha canle de auga desde os encoros do norte ata El Chorro, para aproveitar aquí o desnivel nunha central hidroeléctrica, levou aparellado un camiño de mantemento da devandita canle, coñecido como Caminito del Rey porque a obra foi inaugurada polo rei Afonso XIII o 21 de maio de 1921. Este camiño de máis de 3 quilómetros de lonxitude ten unha parte vertixinosa, de barras de aceiro e plataformas de formigón cravadas na parede vertical e unha ponte sobre o mesmo desfiladeiro sobre a canle de auga. O camiño rehabilitado abriuse ao público o 28 de marzo de 2015.
Ata a chegada do AVE, o desfiladeiro era o único acceso ferroviario a Málaga capital desde o interior de España, cun largo túnel escavado na parede leste do desfiladeiro. Na actualidade existe outro túnel de 1 quilómetro, máis ao leste, baixo a serra de Huma, para o acceso ferroviario do AVE.
Cine
A paraxe foi obxecto dalgunhas rodaxes cinematográficas:
Ariane 4
Ariane 4 foi o nome do cuarto modelo da familia de foguetes Ariane.
Características
Despois do fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, aumentando o pulo dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1,3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B. Coa adición de dous foguetes de propelente sólido creouse unha terceira versión, Ariane 3. O último ciclo de mellora levou ó deseño e posta en funcionamento do Ariane 4.
O Ariane 4 podíase lanzar en cinco configuracións diferentes segundo levase foguetes adicionais aceleradores ou non e segundo o seu número e tipo de acleleradores: podía levar entre 2 e 4 PAP (foguetes aceleradores de propulsante sólido), entre 2 e 4 PAL (aceleradores de propelente líquido), unha combinación de ambos ou ser lanzado sen aceleradores. Tódolos lanzamentos se facían desde o complexo ELA-2.
Alan Sillitoe
Alan Sillitoe, nado o 4 de marzo de 1928 e finado o 25 de abril de 2010, foi un escritor británico e un dos "xoves irados" dos 50s. Non lle gustaba esta etiqueta, como a moitos dos outros escritores aos que se lles aplicou.
Traxectoria
Sillitoe naceu en Nottingham, de pais obreiros. Ao igual que Arthur Seaton, o antiheroe da súa primeira novela Saturday Night and Sunday Morning, seu pai traballou na fábrica Raleigh.
Deixou de estudar aos 14 e traballou na fábrica Raleigh durante os seguintes catro anos, empregando o tempo libre en ler. Logo alistouse na Royal Air Force. Ao volver a Inglaterra, descubríuselle tuberculose e pasou 16 meses nun hospital da RAF.
Aos 21 anos concedéronlle unha paga de 45 xilins á semana e viviu en Francia e España durante sete anos intentando recuperarse. En 1955, mentres vivía en Mallorca coa súa compañeira, a poeta americana Ruth Fainlight, e en contacto co poeta Robert Graves, Sillitoe empezou a traballar en Saturday Night and Sunday Morning, que se publicou en 1958. Influenciado en parte pola prosa de Hemingway, o libro narra as vicisitudes vitais dun obreiro novo que se debe enfrontar ao final do seus flirteos de xuventude. Ao igual que Look Back in Anger, de John Osborne e Room at the Top, de John Braine, o verdadeiro tema da novela é o sentimento de desilusión da posguerra, e a ausencia de oportunidades para a clase obreira. Foi adaptada para o cine por Karel Reisz en 1960, con Albert Finney no papel de Arthur Seaton.
A narración curta The Loneliness of the Long Distance Runner, que trata a rebelión dun rapaz que está nun reformatorio e ten talento para correr, fíxolle merecedor do Hawthornden Prize en 1959. Tamén tivo unha adaptación cinematográfica, en 1962, dirixida por Tony Richardson e con Tom Courtenay no papel principal.
Casou logo con Ruth Fainlight, con quen tivo dous fillos, David e Susan e viviu en Londres.
Sillitoe escribiu moitas novelas e varios volumes de poesía. A súa autobiografía Life Without Armour recibiu moi boas críticas ao ser publicada en 1995, e explica a crudeza da súa infancia.
En 2007 publicouse Gadfly in Russia, unha crónica dos seus viaxes por Rusia nun abano de corenta anos. En 2008 reeditou A Start in Life, como parte da súa serie London Classics series e como celebración do seu 80º aniversario.
Un dos seus máximos desexos, facer unha nova versión cinematográficoa de Saturday Night Sunday Morning, non se puido cumprir. O intento foi bloqueado pola defunta Natasha Richardson, que era dona dos dereitos do libro dende que seu pai o adaptara nos 60s.
Morreu o 25 de abril de 2010 no Charing Cross Hospital, de cancro anos despois de telo diagnosticado.
Castro de Abaixo
O topónimo galego Castro de Abaixo pode referirse a:
Pandeireta
miniatura|dereita|A pandeireta vista dende fóra. A pandeireta é un instrumento membranófono de percusión presente en moitas culturas.
Características
Está formada por un aro sobre o que se tensa unha pelica de cabra, cubrindo un lateral. Suxeito a el hai un conxunto de elementos (ferreñas ou similares). Adóitase tocar batendo o coiro contra os dedos, a palma da man, o puño ou o pulso, ou ben facendo vibrar o coiro por fricción cos dedos, nun movemento que se chama repenicar ou triscar.
O tamaño da pandeireta é moi variado (dende os 13 cm a máis pequena até os 28 cm a máis grandes; nalgúns casos chegan a ter 40 ou 50 cm, pasando a chamares pandeiras). Son habituais tanto na música tradicional de todo o mundo, como noutras formacións; a Tuna adoptou o formato pequeno, o que facilita as acrobacias dos tunos, que bailan e realizan saltos espectaculares mentres acompañan e marcan o ritmo das cancións con ela. A vistosidade e dificultade a hora de manexar este instrumento leva a premiar o "mellor pandeireta" en cada certame que se realiza.
A pandeireta en Galiza
En Galiza a pandeireta é un instrumento moi habitual, pola súa facilidade de emprego. O aro fúrase para introducir entre 9 e 13 pares de ferreñas ou ferriñas, de latón ou outros metais, que lle dan o seu son característico. Ten arredor de 25 centímetros de diámetro, e un burato ou un rebaixe facilita a colocación do furabolos ao tocala. O xeito galego de tocar é termando do instrumento coa man dereita e manténdoo ergueito verticalmente. Xírase sobre o seu eixo vertical central, facéndoa bater contra a man esquerda (estendida, pechada ou contra os dedos), ou contra o puño ou o pulso. Existen ademais outras variantes interpretativas, como abaneos ao aire ou, estando sentado, contra a perna e a man, en movemento vertical. Este xeito de tocar, percutindo coa pandeireta sobre a man esquerda, e lugar de tocar sobre o parche coa dereita como no resto do mundo, débese ao uso antigamente das ferreñas e o pandeiro, instrumentos que perderon popularidade no século XIX coa irrupción de Galicia da pandeireta.
En Galiza tamén existe a mencionada pandeira, duns 40 ou 50 centímetros de diámetro, e máis ferreñas no aro. Ambas empréganse como instrumento de acompañamento, maiormente co canto feminino, ou ben acompañando conxuntos instrumentais, gaitas. Xeograficamente a pandeireta atópase en toda Galicia, salvo na zona da Fonsagrada, onde é mais habitual a pandeira.
Historia
Proba da popularidade que tivo a pandeireta dende época medieval, no noroeste peninsular, é a talla en pedra dunha imaxe de tocadora de pandeireta nun capitel da igrexa de San Xoán de Amandi en Villaviciosa (Asturias), que data do século XII, así coma a imaxe procedente do Cancioneiro da Ajuda galaico-portugués, procedente do século XIII. Curiosamente, esta mesma historia está moi asociada ao instrumento maior do grupo, a pandeira ou pandeiro.
No 1536, nas festas do Corpus e de San Gregorio organizadas polo cabido da Seo zaragozana, figura un músico de pandeireta, e así mesmo, nun documento de 1558 procedente da obraría de San Paulo, figura outro ministril do instrumento de 1561. No 1596 estivo prohibida por un decreto de Filipe II, decreto que estivo en vigor até varios anos despois de 1765; pero non por iso conseguiu que se perdese a tradición de asociar a pandeireta ás panxoliñas.
Entre as súas representacións máis coñecidas figura a serie dos Anxos Músicos de Fra Angelico (1387-1455, no Museo San Marco, Florencia), moi similares aos que pintará nun retablo Agostino di Duccio, a mediados do século XV, no templo Malatestiano (igrexa de San Francesco, Rimini). O exemplar da Aparición da Virxe a unha comunidade, de Pedro Berruguete (1450-1504, no Museo do Prado) está menos detallado. Unha magnífica representación dunha pandeireta ou pandeireto encóntrase no anónimo español (século XVI) Anxos Músicos, Museo do Prado; os seus axóuxeres son de menor diámetro se os comparamos cos debuxados por Fra Angelico, e tamén o seu marco é máis estreito. Pola súa configuración achégase aos modelos populares aínda en uso. Outro exemplo, sen membrana e, por tanto, formada só por un aro de madeira con diversos xogos de axóuxeres, é o que pinta Esteban March nun bo retrato titulado Anciá cuns axóuxeres (Museo do Prado). Os dous modelos, con e sen membrana, están representados no Éxtase de Santa Cecilia, de Rafael (1483-1520, na Pinacoteca Nazionale, Bolonia). A pandeireta foi, e está sendo, moi usada nos máis diversos contextos, dende a música sinfónica até a música pop-rock.
A voz pandeireta é máis moderna que pandeiro e non empezou a xeneralizarse até a segunda metade do século XVIII. Foi xa entrado o século XX cando o termo se incorporou nas primeiras publicacións da Real Academia Galega.
Ligazóns externas
الدفّ खँजड़ी
Alice Szászné Burger
Alice Szászné Burger, nada en Budapest en 1925, é unha arqueóloga e numismática húngara especializada nas provincias romanas.
Traxectoria
Logo de acabar a súa educación secundaria en 1947, Alice Szászné Burger cursou os seus estudos superiores de Arqueoloxía e Historia da Arte na Universidade Eötvös-Loránd, de Budapest, na que se graduou en 1952. En 1959 acadou o seu doutoramento en arqueoloxía da Antigüidade cunha tese sobre a moeda e a circulación monetaria no baixo Imperio Romano na provincia romana de Pannonia, que foi publicada en 1981.
Entre 1949 e 1950 traballou no Centro nacional de Museos e Monumentos de Hungría, e de 1951 a 1982 desenvolveu a súa actividade no Museo Nacional Húngaro, onde dirixiu o departamento de Investigación de Solos, e da súa colaboración co director xeral do museo, Ferenc Fülep, xurdiron varias publicacións conxuntas.
Alice Szászné Burger foi, durante varios anos, a editora da revista Régészeti Füzetek ("Cadernos arqueolóxicos"), do Museo Nacional Húngaro.
Frederic William Madden
Frederic William Madden, nado o 9 de abril de 1839 en Londres e finado o 21 de xuño de 1904 en Brighton, foi un numismático inglés vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, considerado unha autoridade na moeda romana, xudía e cristiá.
Traxectoria
Frederic W. Madden foi o maior dos seis fillos de Frederic Madden (1801-1873), un anticuario e paleógrafo que traballaba como conservador nesa institución, e da súa muller, Emily Sarah Robinson (1813-1872). Madden naceu nas propias instalacións do Museo Británico, onde a súa familia tiña a súa residencia.
Logo de cursar a súa educación primaria e secundaria nas escolas Merchant Taylors, St Paul e Charterhouse, foi contratado como asistente polo Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico en 1861, onde permaneceu ata 1868, cando tivo que renunciar logo dunha investigación sobre a venda dunhas copias de moedas romanas.
Despois Madden traballou en varias exposicións internacionais. En 1874 foi nomeado secretario e bibliotecario do Brighton College, en Brighton, Sussex oriental, e de 1888 a 1902 foi o bibliotecario xefe da Biblioteca Pública da cidade.
Madden foi elixido membro da Royal Numismatic Society en 1858 e en 1860 foi nomeado secretario da institución, de cuxo xornal Numismatic Chronicle foi editor adxunto entre 1860 e 1868. En 1898 foi nomeado membro honorífico desa sociedade. Tamén pertenceu á Royal Asiatic Society desde 1877, e a diversas entidades académicas en Norteamérica.
Frederic William Madden estaba casado con Elizabeth Sarah Rannie, con quen tivo catro fillos. Faleceu en Holt Lodge, Brighton, o 21 de xuño de 1904.
Lista de nomes femininos en galego
Esta é unha lista alfabética de nomes femininos en galego, indicándose en cada un deles a súa orixe e significado.
X
ou Iudith. Variante: Xudit.
Z
ben feminino de Zaid, antropónimo masculino.
Berta Guimaraens
Berta Guimaraens Caruncho, chamada Totina, nada na Coruña en 1929 e finada na mesma cidade o 4 de xuño de 2016 foi unha escritora gastronómica galega.
Traxectoria
Naceu nunha familia numerosa, con trece irmáns: ela era unha das máis fillas máis novas do chileno José Martín Guimaraens Stevenson e María Caruncho Astray. Despois de estudar o bacharelato na Compañía de María da Coruña accedeu á función pública. Socialmente tivo unha relevancia na cidade coruñesa, ao ser a impulsora e fundadora da asociación Convivencias Culturales, que desde 1961, e durante os anos últimos do franquismo, organizou conferencias de debate e reflexión. Entre os convidados de Convivencias Culurales estiveron disidentes ou persoas críticas coa ditadura, como José María de Llanos, José María Díaz Alegría, Joaquín Ruiz Giménez, José Luis López Aranguren, ou personalidades internacionais como Fernando Cardenal e o bispo salvadoreño Ignacio Ellacuría. A Asociación disolveuse en 1995.
Compaxinou a súa actividade profesional, e logo a súa xubilación, coa súa faceta como divulgadora gastronómica, pois impartía clases de cociña e escribiu catro coleccións de recetarios.
Yingkou
Yingkou é unha cidade e porto do sur de Manchuria na República Popular da China. Encravada a beira do río Hun no seu amplo meandro de desembocadura no Mar Amarelo, ten unha poboación de 605.000 habitantes (2006).
Historia
Comezou a desenvolverse no segundo cuarto do século XIX ao substituír os portos de Niuzhuang e Tianzhuangtai que, ao estaren augas arriba do río foron quedando entupidos. De aí provén a confusión de ser coñecida coma Newchwang, que foi o porto elixido polo tratado de Tientsin (1858) coma un dos abertos ao tráfico occidental.
Nos nosos tempos (1985) Yingkou, desta vez si, foi elixida unha das cidades abertas ao invesstimento estranxeiro, o que facilitou o seu desenvolvemento actual.
Lampris immaculatus
Lampris immaculatus é unha especie de peixe osteíctio da clase dos actinopterixios, subclase dos neopterixios, infraclase dos teleósteos, orde dos lampriformes, e familia dos lámpridos, unha das dúas que comprende na actualidade (2020) o xénero Lampris.
Descrición
A especie foi descrita en 1904 polo ictiólogo suraficano de orixe escocesa John Dow Fisher Gilchrist, baixo o nome de Lampris immaculata.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Lampris.
Sinónimo
Ademais de polo nome válido actualmente, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Características
É un peixe mariño, peláxico, oceánico, de corpo deprimido lateralmente, de coloracoón de tons azuis e vermellos brillantes e manchas metálicas.
Pode alcanzar até os 110 cm de lonxitude e acadar unha masa corporal de até os 30 kg.
A aleta dorsal está sustentada por de 55 a 56 raios brandos, e a anal por de 36 a 40 raios igualmente brandos.
Aliméntase de cefalópodos, krill e peixes.
Distribución e hábitat
A súa distribución é cosmopolita, encontrándose nos mares austrais desde os 34° S até os 69° S (no límite da fronte polar antártica), a profundidades de entre os 50 e os 500 m. A maioría das capturas fixéronse ao sur dos 40° S.
Ameazas
Non se coñecen ameazas importantes para esta especie. Porén, parece que segue aos barcos pesqueiros para alimentarse das especies desbotadas, o que pode afectar o seu comportamento de busca e provocar unha inxestión considerábel de plásticos.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), esta especie que habita en augas profundas está amplamente distribuída, e aínda que se pode tomar como captura accesoria nas pescarías de palangre e arrastre, non se coñecen ameazas importantes e non se sabe se a pesca está causando descensos a nivel mundial neste momento; polo tanto, cualifícase o status da especie como LC (pouco preocupante).
Kai Hansen
Kai Hansen é un guitarrista e vocalista, amais de compositor de heavy metal, nado en Hamburgo (Alemaña o 17 de xaneiro de 1963).
Formou Helloween en 1984 (grupo de Speed Metal) con Michael Weikath, grupo no que tocou até 1988, cando decide abandonar a banda e formar un novo proxecto en solitario, que se plasmaría na formación, en 1988 do grupo de Power Metal Gamma Ray.
Historia
Comezou tocando a batería á idade de 10 anos, e non foi até os 12 cando tivo a primeira guitarra nas mans. Logo tomou lección de música clásica durante 6 meses e ó cabo de 2 anos montou o seu primeiro grupo cuns compañeiros. Pouco despois coñeceu a Piet Sielk, e decidiron fundar Gentry, tocando música de Slade, de the Sex Pistols, de Uriah Heep así como temas propios.
Ó cabo dun tempo coñeceron a Ingo e a Markus, cos que fundaron Iron Fist (aínda que nun primeiro momento chamáronse Second Hell).
Foi despois, no servizo militar entre 1982 e 1984 cando coñeceu a Michael Weikath, entrando a tocar en Parefool (a banda de Weikath) até que decidiron refundar Iron Fist con Ingo e Markus. Coñeceron a Limp Schnoor, quen tiña algúns contactos en Noise Records e o resultado foi a gravación do seu primeiro Mini-LP Helloween, e o lanzamento posterior do primeiro álbum de Helloween Walls Of Jericho.
Logo de cimentar o éxito de Helloween e de dar forma a un novo subxénero no metal (o que se denominou Power Metal) cos álbums The Keeper Of The Seven Keys, Part I e The Keeper Of The Seven Keys, Part II, decidiu probar en solitario e formar Gamma Ray, grupo que lidera na actualidade (2006).
Ó longo dos anos mantivo múltiples colaboracións con Sielk, sendo notable a súa participación no proxecto de Sielk Iron Savior.
Burger
Burger pódese referir a:
Gatos de Madrid
O Gatos de Madrid é a franquía de rugby da Comunidade de Madrid (España), que participa representando a esta comunidade na Liga Superibérica.
O equipo foi fundado en 2009 e nace aglutinando, nun principio, aos catro equipos de maior categoría do rugby madrileño: o CRC Madrid que participa na División de Honra e os participantes da División de Honra B: Club Alcobendas Rugby, Complutense Cisneros e C.R Liceo Francés, aínda que a súa intención é involucrar no proxecto a todos os clubs madrileños, nun futuro.
Os estadios onde o equipo xoga os seus partidos como local son os diversos estadios dos clubs que aglutina a franquía: Estadio de Las Terrazas de Alcobendas, Campo de Rugby Ramón Urtubi e Campo Central de Ciudad Universitaria de Madrid; todos eles son campos que están localizados na Comunidade de Madrid.
A marca deportiva Canterbury Of New Zealand viste a esta franquia, igual que ás outras cinco participantes.
Nome e imaxe
O nome e a imaxe da franquía foron elixidos tras unha competición popular na que se elixiu o nome de Gatos por ser o apelativo de todos os nacidos en Madrid, cos catro avós madrileños. O nome se remonta á época da Reconquista, na que os habitantes da Tierra de Madrid distinguíronse pola súa capacidade para gabear muros, habilidade moi necesaria nesas épocas guerreiras fronte aos musulmáns peninsulares. Ademais, outra vertente fala de que este nome provén da Guerra de Independencia de 1808, fronte aos franceses, na que tralo alzamento do do 2 de maio, as xentes de Madrid loitaron polos tellados coma gatos.
O logotipo da franquía é un ollo de gato amarelo con forma oval negra, de tal xeito que representa un balón de rugby.
Historia
Os Gatos de Madrid estreáronse en competición oficial o 26 de abril de 2009 fronte á franquía andaluza Sevilla F.C. Andalucía, no Campo das Terrazas de Alcobendas con vitoria 31-14. O 5 de xullo de 2009, os Gatos proclamáronse campións da primeira edición da Liga Superibérica tras empatar a 28 cos Mariners e vencer por diferenza de ensaios.
Castro de Arriba
O topónimo galego Castro de Arriba pode referirse a:
Enxeñaría industrial (España)
Frecuentemente a denominación Enxeñería industrial pode dar lugar a confusión segundo refírase á titulación que se imparte en España, ou aos estudos que, co mesmo nome, impártense noutros países do mundo. O contido e obxectivo en ambos os casos é bastante diferente, posto que o que fose de España coñécese como Enxeñería industrial, ten como equivalente en España a titulación de Enxeñería en organización industrial.
No caso de España, a Enxeñería industrial ten un carácter pluridisciplinar, máis técnico e próximo ás ciencias experimentais, e non só engloba aspectos da xestión empresarial e a produción, propios da Enxeñería en organización industrial, aínda que si forman parte importante dos múltiples campos que abarca.
Podería dicirse que a Enxeñería industrial, co conxunto das súas especialidades, é a máis xeneralista das enxeñerías e o enxeñeiro debe estar capacitado para adaptarse a calquera sector empresarial. Debe saber onde atopar a solución e como aplicala ao problema que se lle presente. A Enxeñería industrial é un campo interdisciplinar con aplicacións industriais, de servizos, comerciais e de xestión.
A formación do Enxeñeiro industrial é amplamente pluridisciplinar, cunha base teórica importante e unha especialización nalgunha das disciplinas básicas da industria. Parte das ciencias experimentais, especialmente a Física, a Química e as Matemáticas para acabar estudando tecnoloxías xeneralistas e intensificándose nas da súa propia especialización.
Existen unha variedade enorme de especializacións na Enxeñería industrial, dada a variedade de disciplinas que abarca.
Orixe histórica
miniatura|O Real Instituto Industrial instalouse no antigo Convento da Trindade, da rúa Atocha de Madrid, hoxe desaparecido
A sociedade española sufriu un cambio cualitativo coa substitución xeneralizada da tracción animal pola mecánica, procedente dos sistemas movidos por vapor nos comezos do século XIX. Este cambio supuxo unha adquisición tan rápida de tecnoloxía estranxeira que levou ao goberno da época (1850) a regular uns estudos en Enxeñería Mecánica que permitisen reducir a dependencia externa (artigo 53 da Lei de Instrución Pública de 1857). Esta formación precisaba "Ser bacharelato, estudar na Facultade de Ciencias, en tres anos ao menos, Álxebra, Xeometría Analítica e Descritiva, Cálculo, Mecánica, Física Experimental, Química Xeral, Zooloxía, Botánica, Mineraloxía, Debuxo, copiar diversas ordes de Arquitectura e ser aprobado nun exame xeral destas materias". A modo de simple anécdota que sitúe este período formativo, hase de recordar que para ser Enxeñeiro industrial era preciso estudar durante outros tres anos máis, unha serie de materias comúns e outras específicas, limitando a tres o número de horas teóricas diarias. Durante a formación, os alumnos debían facer traballos gráficos, prácticas de taller e laboratorio, así como exercitarse na redacción de proxectos propios dos seus estudos, precedente dos actuais Proxectos Fin de Carreira nas nosas titulacións. Nace así o Enxeñeiro industrial, que como vemos, parte cunha vocación ao servizo da sociedade moi marcada.
Estes ensinos reorganizáronse cunha Lei de Instrución Pública de 1857, na que se mencionaban dous tipos de Peritaxe: Mecánica e Química. As áreas de coñecemento centrábanse en Aritmética, Xeometría, Física, Química, Mecánica e Construción.
En marzo de 1911, créase por Real Decreto o Corpo Nacional de Enxeñeiros industriais que haberían de exercer a súa profesión ao servizo do Estado.
Funcións e atribucións
miniatura|O convento de San Sebastián, hoxe inexistente, foi a primeira sede da Escola de Enxeñeiros Industriais de Barcelona.
Como se comentou en parágrafos anteriores, o Enxeñeiro industrial xorde, en España, e en moitos outros países como unha necesidade imperante para o desenvolvemento da sociedade industrializada de comezos do século XIX. Esta carreira de Enxeñeiro industrial constitúe, sen dúbida, unha das ramas do ensino oficial que respondeu plenamente á finalidade con que foi concibido; as características peculiares do problema industrial en España esixiron a formación de enxeñeiros provistos dunha ampla base científica que permitisen a especialización de cada unha das diversas modalidades de grande industria media e que xerasen directores capacitados nas cuestións químicas, mecánicas e eléctricas. O progreso das industria española e o habela redimido case na súa totalidade da dirección técnica estranxeira, son a mellor proba do excelente labor realizado polos Enxeñeiros industriais.
Pero se se ha de recoñecer que o Estado velou celosamente polo maior prestixio e eficiencia destes ensinos, esqueceu en parte regular o exercicio libre desta profesión, fixando dun xeito preciso as facultades inherentes a este título. Desde a súa creación en 1850, pode dicirse que as atribucións recoñecidas aos Enxeñeiros industriais aparecen diseminadas en numerosas disposicións illadas e sen a debida coordinación, ocasionando, mercé á crecente complexidade da organización administrativa e ao maior intervencionismo estatal, defectuosas interpretacións e aínda a negación dalgunha das súas atribucións, provocando conflitos que nalgunha ocasión deberon dirimir ao seu favor os máis altos Tribunais do Estado.
Regulación actual
Artigo 1.º- O título de Enxeñeiro Industrial das Escolas civís do Estado, confire aos seus posuidores capacidade plena para proxectar, executar e dirixir toda clase de instalacións e explotacións comprendidas nas ramas da técnica industrial química, mecánica e eléctrica e de economía industrial (entre as que deberán considerarse):
Artigo 2.º- Así mesmo os Enxeñeiros Industriais das Escola civís do Estado estarán especialmente capacitados para actuar, realizar e dirixir toda clase de estudos, traballos e organismos na esfera económico industrial, estatística, social e laboral.
Artigo 3.º- O título de Enxeñeiro Industrial das Escolas civís do Estado, outorga capacidade plena para a firma de toda clase de planos ou documentos que fagan referencia ás materias comprendidas nos dous artigos anteriores e para a dirección e execución das súas obras e instalacións, sen que a Administración pode descoñecer devandita competencia, nin pór trabas á mesma nos asuntos que deban pasar, para a súa aprobación, polas oficinas públicas.
"Dado en Madrid a dezaoito de setembro de mil novecentos trinta e cinco.-Niceto Alcalá-Zamora.- O Ministro de Instrución Pública e Belas Artes, Joaquín Dualde Gómez."
Gradualmente, a práctica e a acumulación de novos coñecementos deron lugar ás especialidades e á aparición de moitas das actuais ramas da Enxeñería, que abarcan un amplo espectro e que, nalgúns casos, teñen tamén competencias recoñecidas oficialmente, e noutros casos non, o que non menoscaba a calidade das súas actuacións.
Colexios Oficiais de Enxeñeiros industriais
Os Enxeñeiros industriais con título oficial recoñecido polo Estado, teñen a obrigación de colegiarse para poder desenvolver a profesión de Enxeñeiro industrial. Exceptúanse os que estean sometidos a réxime funcionarial e efectúen as súas actividades no seo das Administracións públicas.
Cando se realiza un traballo que deba ser examinado e aprobado por parte das administracións públicas (Ministerio de Industria, concellos etc), o enxeñeiro deberá obter un visado no seu Colexio oficial correspondente, que serve para acreditar a identidade, titulación e habilitación do asinante do traballo técnico.
Representación estudantil da titulación de Enxeñería Industrial
O Consello Estatal de Estudantes de Enxeñería Industrial (CEDEII) naceu en 1998 como unha asociación na que se representa aos alumnos de Enxeñería Industrial de toda España. Esta asociación consta co apoio dos Colexios Oficiais de Enxeñeiros Industriais xa que colaboran conxuntamente, en múltiples ocasións, na resolución de problemas aos que se enfrontan tanto estudantes como titulados.
Gorilla gorilla gorilla
O Gorilla gorilla gorilla é unha das dúas subespecies do Gorilla gorilla. Vive en áreas boscosas de Angola, o Camerún, República Centroafricana, República do Congo, República Democrática do Congo, Guinea Ecuatorial e Gabón. É a subespecie de gorila máis abondosa, con preto de 100.000 individuos en liberdade. Por este motivo, tamén é a o tipo de gorila que normalmente se atopa nos parques zoolóxicos. Os machos adultos teñen tendencia a padecer miocardiopatía, unha enfermidade cardiovascular dexenerativa. O famoso gorila Folerpa de Neve pertencía a esta subespecie.
Pementeira
Este artigo trata sobre a planta da que se tira a pementa, para a planta que dá pementos véxase artigo: Capsicum annuum.
A pementeira ou pementeiro (Piper nigrum) é unha especie da familia das piperáceas, cultivada polo seu froito, a pementa, que se emprega seco como especia (a pementa ou prebe). O froito é unha drupa (aproximadamente 5 mm) que se pode usar enteira ou en po obtendo variedades como a negra, branca ou verde, coa única diferenza do grao de maduración do gran.
Descrición
miniatura|250px|Flores e froitos inmaturos, detalle. É unha especie perenne rubideira que pode medrar máis de 4 m gabeando por árbores, enreixados ou calquera espeque. Propágase de xeito doado botando raíces en canto os talos tocan o chan. As follas son alternas, enteiras, duns 5 a 10 cm de longo por 3 a 6 de largo. As flores son miudiñas e xorden en acios pénsiles nas axilas das follas, teñen de 4 a 8 cm de longo, aínda que a medida que os froitos maduran vanse alongando até medir uns 7 a 15 cm. O froito é unha drupa que se converte no gran de pementa ao estar ben chegado.
Tipos segundo a súa maduración
As variedades de pementa débense á distinta maduración dos froitos da planta:
Historia
A pementeira foi cultivada desde a antigüidade, orixinariamente na India. Na Idade Media era moída e utilizada para contrarrestar o sabor dos alimentos en descomposición.
Foi introducida en Grecia por Alexandre Magno. A lenda conta que Eudoxo de Cícico foi o primeiro europeo que alén doutras especias trouxo a pementeira a Europa.
Os árabes controlaron o comercio da pementa e outras moitas especias durante séculos e despois da caída do Imperio bizantino foi Venecia quen distribuía e recollía o ouro para pagar a Oriente polo prebe e outras especias case dun xeito exclusivo. Foi un produto tan raro e caro que era usado como moeda de troco durante a Idade Media.
Etimoloxía
A forma galega: pementa, o mesmo que en portugués (pimenta) e castelán (pimienta) procede do latín pigmentum (pigmento, colorante) a diferenza da súa forma tamén galega: prebe, e as formas noutras linguas como a francesa (poivre), a italiana (pepe), a alemá (Pfeffer) ou a inglesa (pepper) nos que a verba procede do latín piper e este á súa vez do grego antigo πέπερι péperi, á súa vez do sánscrito pippalī.
Sabor
miniatura|250px|right|Grans de pementa branca e negra. A pementa obtén o seu sabor picante do composto piperina, que se atopa na codia droito e na semente. A piperina refinada miligramo por miligramo, é coma un 1 por cento de picante que a capsaicina do chile. A codia do gran, deixada na pementa negra, tamén contén os terpenos recendentes incluíndo o pineno, o sabineno, o limoneno, o cariofileno, e mailo linalol que dá certos toques cítricos, leñosos e florais. Estes cheiros faltan na pementa branca, á que se lle tira a codia. Pola contra, a pementa branca pode gañar algúns diversos cheiros (mofosos incluso) da súa maior etapa de fermentación.
A pementa perde sabor e recendo se se deixa ao ar libre dunha vez apañada, polo que a almacenaxe hermética preserva o seu aroma e sabor durante máis tempo. Coa luz tamén perde aroma, xa que pode transformar a piperina en isochavicina (case insípida). Unha vez muda, os compostos aromáticos da pementa poden evaporarse axiña sendo por isto polo que nas receitas culinarias se recomenda moer os grans de pementa enteiros inmediatamente antes do seu uso. Para isto úsanse os muíños de pementa que moen ou esmagan os grans enteiros. O muíños de pementa úsanse nas cociñas europeas dende o século XIV, porén o morteiro, usado antes destes para esmagar a pementa, continuou a ser un método popular tamén durante séculos.
Usos
Úsase en todo o mundo como condimento, tanto en embutidos como mestura para moira ou en distintos guisados e pratos salgados.
Proxectos xenoma
miniatura|upright=1.5|A secuencia do [[xenoma humano, se se imprime en libros con letra apertada, ocuparía uns 100 grosos volumes.]]
Os proxectos xenoma son proxectos científicos que pretenden como obxectivo final determinar a secuencia do xenoma completo de diversos organismos de todos os tipos (animais, plantas, a fungos, bacterias, arqueas, protistas e tamén virus) e anotar os xenes codificantes de proteínas que conteñen e outras importantes características codificadas no xenoma. A secuencia xenómica dun organismo inclúe as secuencias de ADN de cada un dos seus cromosomas. Para unha bacteria, que contén un só cromosoma, un proxecto xenoma terá que mapar a secuencia dese cromosoma. Para a especie humana, supoñerá a secuenciación dos seus 22 pares de autosomas e 2 cromosomas sexuais.
Os primeiros xenomas dos que se lograron secuencias completamente eran de bacterias e virus, pero despois conseguiron secuenciarse xenomas de eucariotas superiores, e as técnicas que xurdiron despois facilitaron moitísimo o proceso. O proxecto xenoma de máis sona foi o Proxecto Xenoma Humano, que está tendo un grande impacto na investigación sobre as ciencias da vida, e dá a posibilidade de impulsar numerosos avances médicos e comerciais.
Ensamblaxe do xenoma
A ensamblaxe de secuencias é o proceso de unir moitas secuencias curtas de ADN procedentes do ADN fragmentado dun conxunto de cromosomas para crear a representación dos cromosomas orixinais das que proceden. Nun proxecto de secuenciación shotgun (de escopeta), todos os ADNs procedentes dunha fonte (xeralmente un só organismo) fractúranse primeiro en millóns de pequenos fragmentos. Estes fragmentos son despois "lidos" por máquinas secuenciadoras automáticas, que poden ler ata 1000 nucleótidos ou bases á vez. As catro bases son adenina, guanina, citosina e timina, representados por AGCT. Un algoritmo de ensamblaxe do xenoma funciona collendo todos os fragmentos e aliñándoos, e detectando todos os lugares onde dúas das curtas secuencias (ou lecturas) se solapan. Esas lecturas solapadas poden fusionarse, e o proceso continúa.
A secuencia xenómica (borrador) resultante prodúcese combinando a información de cóntigos (contigs) secuenciados e despois emprega a información de ligamento para crear andamios. Os andamios son situados ao longo do mapa físico dos cromosomas creando un "camiño dourado" ("golden path").