cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phaser
Phaser é un efecto de son, similar ao flanger. O sinal dóbrase e logo aplícaselle un retardo. Ao sumalo co sinal orixinal prodúcese un efecto phasing de modulación entre un sinal e o outro. A diferenza principal co flanger, é que as cancelacions de fase do "Phaser" son exponenciais (1, 2, 4, 8, 16 etc) e as do flanger non (1, 2, 3, 4, 5 etc).
Joan Ponç
Traxectoria
No 1964 volveu a Cataluña para tratar a súa diabete. Nesta época obtivo certa popularidade e apareceu con determinada regularidade nos medios audiovisuais. Nestes anos viviu nas localidades de El Bruc e Port Lligat, onde frecuentou a Salvador Dalí e co cal mantén unha relación especial, de maneira que acaban discutindo e distanciados. Durante esta época ata o 1970 salientan as suites Violeta, Neurastènica e Insectes, esta última inspirada nun feito que lle aconteceu ó artista e a súa familia no Brasil nunha pequena propiedade na selva, cando nunha noite foron invadidos por formigas.
Síndrome de Down
Cadro clínico
miniatura|200px|Mozo con síndrome de Down utilizando un trade. A SD é a causa máis habitual de discapacidade psíquica conxénita. Representa o 25% de tódolos casos de atraso mental. Trátase dunha síndrome xenética máis que unha enfermidade segundo o modelo clásico, e aínda que si se asocia con frecuencia a algunhas patoloxías, a expresión fenotípica final é moi variada. Como trazos comúns poden salientarse a súa fisionomía peculiar, unha hipotonía muscular xeneralizada, un grao variable de atraso mental e retardo no crecemento.
Describíronse máis de 100 trazos peculiares asociados á SD, podendo presentarse nun individuo un número moi variable deles. De feito, ningún é considerado constante ou patognomónico aínda que a avaliación conxunta dos que aparecen é suficiente na maioría dos casos para o diagnóstico.
Celestino García Romero
Celestino García Romero, nado en Boiro o 19 de xaneiro de 1855 e finado en Santiago de Compostela o 18 de xaneiro de 1929, foi un frade e escritor galego.
Traxectoria
Xesuíta dende 1880, fixo os seus votos definitivos o 2 de febreiro de 1892. Foi poeta en latín, castelán e galego. O seu poema galego máis coñecido é "Canto a Galicia", publicado en 1929 e traducido ao italiano. Escribiu as pezas teatrais Santa Liberata, drama histórico e a comedia A señá Tiburcia (estreada polo Colexio de Orfas de Santiago, 1920), así como poemas e contos en galego para rapaces, e algúns traballos arqueolóxicos.
Composición do Senado de España
V Lexislatura
Eleccións celebradas o: 6 de xuño de 1993
Síndrome de Down
Cadro clínico
Algúns dos trazos máis importantes son un perfil facial e occipital chans, braquiocefalia (predominio do diámetro transversal da cabeza), fendas palpebrais oblicuas, diastase dos rectos (lasitude da musculatura abdominal), raíz nasal deprimida, pregues epicánticos (pregue de pel no canto interno dos ollos), pescozo curto e groso, con exceso de pregue epidérmico nucal, microdoncia, padal oxival, clinodactilia do quinto dedo das mans (crecemento recurvado cara ó dedo anular), pregue palmar único, e separación entre o primeiro e o segundo dedo do pé.
Composición do Senado de España
V Lexislatura
A Lexislatura comezou o: 29 de xuño de 1993
The Rising Tide
The Rising Tide é o cuarto e derradeiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sunny Day Real Estate, publicado o 20 de xuño de 2000 a través do selo Time Bomb Recordings. No Xapón lanzouse o 24 de xaneiro de 2001 cunha versión en acústico de "Television" como canción extra. Trátase do único álbum do grupo non editado a través de Sub Pop Records.
Composición do Senado de España
V Lexislatura
Distribución de Senadores:
Síndrome de Down
Cadro clínico
As patoloxías que se asocian con máis frecuencia son as cardiopatías conxénitas e as enfermidades do tracto dixestivo (celiaquía, atresia/estenose esofáxica ou duodenal, colite ulcerosa etc.). Os únicos trazos presentes en tódolos casos son a atonía muscular xeneralizada (falta de ton muscular axeitado, o que dificulta a aprendizaxe motriz) e o atraso mental aínda que en graos moi variables. . Presentan, ademais, un risco superior ó da poboación xeral para o desenvolvemento de patoloxías como leucemia, diabetes, hipotiroidismo, miopía, ou luxación atloaxoidea (inestabilidade da articulación entre as dúas primeiras vértebras, atlas e axis, secundaria á hipotonía muscular e á lasitude ligamentosa). Todo isto determina unha media de esperanza de vida entre os 50 e os 60 anos, pero debe salientarse que esta media procede dunha ampla forza interindividual (as malformacións cardíacas graves ou a leucemia, cando aparecen, son causa de morte prematura). O grao de discapacidade intelectual tamén e moi variable, aínda que se admite como achado constante un atraso mental lixeiro ou moderado. Non existe relación ningunha entre os trazos externos e o desenvolvemento intelectual da persoa con SD.
Trazos máis comúns:
O cociente intelectual (CI) alcanza de media cifras entre 50 e 60 (unha intelixencia media alcanza o valor 100), con algunhas excepcións en niveis por riba e por baixo desa media, pero con procedementos educativos específicos e precoces poden conseguir valores máis altos. De feito existen persoas coa síndrome de Down que acadaron niveis educativos universitarios e desenvolveron capacidades e habelencias que rompen coa visión determinista que arrodeou historicamente á trisomía 21. Os aspectos sociais (relacións humanas e habilidades sociais) e adaptativos da intelixencia (adaptación exitosa ó contorno) adoitan estar pouco ou nada afectados, chegando incluso a ter especiais capacidades para manteren relacións sociais.
Cardiopatías
Entre un 40 e un 50% dos que acaban de nacer con SD presentan unha cardiopatía conxénita, é dicir, unha patoloxía do corazón presente no momento do nacemento, sendo esta a causa principal de mortalidade en rapaces con SD.
Algunhas destas patoloxías só precisan vixilancia para comprobarmos que a súa evolución é a adecuada, mentres que outras poden precisar tratamento cirúrxico urxente. Case a metade delas correspóndense con defectos do septo aurículo-ventricular (ausencia de peche máis ou menos completa da parede que separa aurículas e ventrículos). Unha terceira parte (en torno ó 30% segundo as fontes) son defectos de peche do septo ventricular (parede que separa os ventrículos entre si), e con menor frecuencia atópanse outras patoloxías coma ostium secundum, ductus arterioso persistente o tetraloxía de Fallot.
En xeral case todos estes defectos provocan paso inapropiado do sangue dende as cavidades esquerdas do corazón ás dereitas, aumentando a circulación pulmonar. A tetraloxía de Fallot, en cambio, provoca un curtocircuíto inverso, polo que diminúe o fluxo sanguíneo pulmonar e aparece cianose (cor azulada debida á pobre osixenación do sangue), sobre todo en crises de pranto ou esforzos. Esta é unha patoloxía grave que precisa cirurxía, habitualmente no primeiro ano de vida, para reparar os defectos.
Composición do Senado de España
V Lexislatura
Mesa do Senado
VI Lexislatura
Eleccións celebradas o: 3 de marzo de 1996
A Lexislatura comezou o: 27 de marzo de 1996
Distribución de Senadores:
Mesa do Senado
Joan Ponç
Traxectoria
dereita|miniatura|Tumba de Joan Ponç en La Roca.
Composición do Senado de España
VII Lexislatura
Eleccións celebradas o: 12 de marzo de 2000
Lingua aduge
O aduge é unha lingua níxer-congo do grupo benue-congo falada en Nixeria.
Joan Ponç
Traxectoria
A partir da década de 1970 instalouse no Pireneo, en La Roca, onde iniciou unha das súas etapas máis prolíficas, en óleos de gran formato cunha grande influencia xeométrica. Os últimos anos da súa vida pasounos entre Cotlliure, Ceret, St-Paul-de-Vence e os Pireneos. As suites desta época titúlanse Capses Secretes, realizada nas salas de espera dos hospitais que frecuentou nos seus últimos anos e coa que triunfou plenamente en Barcelona, e Eròtica e Tauromàquia. Coma consecuencia tivo unha grande aparición nos medios e concedeu gran cantidade de entrevistas. Finalmente morreu en St-Paul-de-Vence o 1984 e foi enterrado en La Roca.
Composición do Senado de España
VII Lexislatura
Distribución de Senadores:
Celestino García Romero
Traxectoria
Colaborou en Ultreya. Publicou algúns traballos ensaísticos en lingua galega, coma "As reliquias de Sant Yago", "Un ourensán que n’e de esquencer" e "Defensa do protohistorismo do idioma gallego".
Joan Ponç
Traxectoria
O que caracteriza a este ilustre pintor é a súa imaxe de artista maldito, misterioso e esotérico. Toda a súa obra xira ó redor da maxia, de maneira que é o artista que permanece máis fiel ó estilo inicial do grupo Dau al Set.
Composición do Senado de España
VII Lexislatura
Mesa do Senado
Celestino García Romero
Traxectoria
Entre os seus traballos ensaísticos en castelán están "Un templo primitivo en el Coto de Amoreira", "Una estación romana desconocida", "Las lápidas romanas de Ciudadela", "Memorias romanas de Cuntis", "Un libro de Galicia y un escritor gallego", "De re epigrafica. Inscripciones en las iglesias de Padrón y Pastoriza" e "Galicia y las Islas Británicas en tiempos remotísimos".
Síndrome de Down
Cardiopatías
Con frecuencia, o exame clínico dun neno que acaba de nacer non ofrece datos de sospeita polo que poden quedar sen diagnosticaren na etapa neonatal ata un 50% dos nenos con cardiopatía conxénita. Por este motivo, recoméndase a realización dunha ecografía do corazón a todo nacido con SD.
Celestino García Romero
Traxectoria
Tivo unha intensa actividade epistolar con historiadores coetáneos como César Vaamonde Lores.
Síndrome de Down
Cardiopatías
Na etapa de adolescencia ou xuventude poden aparecer defectos nas válvulas cardíacas (con maior frecuencia, prolapso da válvula mitral). Os adultos con SD presentan, en troques, menor risco de arteriosclerose e unhas cifras de tensión arterial inferiores ás da poboación xeral, polo que poden ser considerados un grupo poboacional protexido fronte á enfermidade coronaria (anxina de peito, infarto de miocardio etc.).
Alteracións gastrointestinais
A frecuencia de aparición de anomalías ou malformacións dixestivas asociadas á SD é moi superior á agardada na poboación xeral: en torno ó 10% das persoas con SD presentan algún destes trastornos.
¿Quen teme a Virginia Woolf?
¿Quen teme a Virginia Woolf? (Who's Afraid of Virginia Woolf?) é un filme dramático estadounidense de 1966, dirixido por Mike Nichols. O guión é unha adaptación da obra teatral homónima, escrita por Edward Albee.
Composición do Senado de España
VIII Lexislatura
Eleccións celebradas o: 14 de marzo de 2004
A Lexislatura comezou o: 13 de abril de 2004
Distribución de Senadores:
¿Quen teme a Virginia Woolf?
En 2013, foi seleccionado para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos como "cultural, histórica ou esteticamente significativa".
Composición do Senado de España
VIII Lexislatura
Mesa do Senado
Piñeiro, O Freixo de Sabardes, Outes
Piñeiro é un lugar da parroquia do Freixo de Sabardes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 54 habitantes (27 homes e 27 mulleres).
¿Quen teme a Virginia Woolf?
Foi emitido na TVG o 17 de maio de 1986.
Lingua aduge
Falantes
1.904 (1992)
Composición do Senado de España
IX Lexislatura
Eleccións celebradas o: 9 de marzo de 2008
¿Quen teme a Virginia Woolf?
Argumento
Martha e George forman un matrimonio de mediana idade, intelectuais, que se aman e se odian. Despois dunha festa na casa do pai de Martha, o presidente da universidade en que George dá clases, a parella volve á súa residencia e, bastante embriagados, acollen a Nick e Honey, unha parella de mozos que tamén estaba na festa e que vive lonxe. Nick é tamén profesor na universidade.
Síndrome de Down
Alteracións gastrointestinais
A lista de anomalías e a súa expresión clínica (gravidade coa que se presentan) é moi ampla e variable, pero as que presentan unha maior incidencia son a atresia esofáxica, a atresia ou estenose duodenal, as malformacións anorrectais, o megacolon agangliónico (enfermidade de Hirschsprung) e a celiaquía.
Composición do Senado de España
IX Lexislatura
Resultados:
¿Quen teme a Virginia Woolf?
Argumento
Avergoñados polo clima tenso entre George e Martha, que acaban de ter unha violenta discusión, os mozos comezan a beber tamén xunto aos seus anfitrións. Martha insinúase abertamente a Nick e humilla a George que, despeitado, "inventa" un "xogo da verdade", inducindo as persoas ao seu arredor a confesaren detalles íntimos.
Síndrome de Down
Alteracións gastrointestinais
A atresia esofáxica consiste na interrupción da luz do esófago (este atópase "obstruído" por un desenvolvemento incompleto). O risco de aparición en nenos con SD é case 30 veces superior ó da poboación xeral, e precisa tratamento cirúrxico precoz para impedir aspiración de saliva e alimento á vía aérea e permitir o tránsito adecuado de alimentos ata o estómago. Un cadro similar preséntase na atresia ou estenose duodenal (atresia: obstrución total; estenose: obstrución parcial), pero neste caso na porción de intestino situada inmediatamente tralo estómago. Pode deberse a unha compresión mecánica do páncreas por unha anomalía no seu desenvolvemento denominada páncreas anular. Esta malformación (a atresia duodenal) aparece ata nun 8% dos rapaces nacidos con SD. O ano imperforado é a malformación anorrectal máis común en nenos con SD: describiuse unha incidencia do 2-3% (é dicir, preséntano dous ou tres da cada cen nenos con SD), mentres que a súa aparición na poboación xeral estímase en torno a un de cada 5.000. O seu diagnóstico é clínico e o seu tratamento cirúrxico.
¿Quen teme a Virginia Woolf?
Premios
O filme foi o segundo (tras Cimarron) en ser candidata aos premios Oscar en todas as categorías nas que podía ser elixíbel (filme, director, actor, actriz, actor e actriz secundarios, guión, dirección artística, fotografía, son, deseño de vestiario, música e montaxe). Os catro actores foron candidatos ao Oscar e gañárono Elizabeth Taylor (mellor actriz) e Sandy Dennis (mellor actriz secundaria). Tamén gañou os premios á mellor fotografía en branco e negro (Haskell Wexler), mellor dirección artística en branco e negro e mellor vestiario en branco e negro.
Nos premios da BAFTA gañou os de mellor filme, mellor actor británico (Richard Burton) e mellor actriz británica (Elizabeth Taylor). Taylor recibiu tamén o New York Film Critics Circle Awards á mellor actriz.
Síndrome de Down
Trastornos endócrinos
As persoas con SD de calquera idade teñen un risco superior á media de padeceren trastornos tiroides. Case a metade presentan algún tipo de patoloxía de tiroide durante a súa vida. Trátase normalmente de hipotiroidismos leves adquiridos ou autoinmunes que en moitos casos non precisan tratamento, aínda que cando a súa gravidade o require deben instaurarse o máis precozmente posible para non comprometeren o potencial de desenvolvemento intelectual.
Trastornos da visión
Máis da metade (60%) das persoas con SD presentan durante a súa vida algún trastorno da visión susceptible de tratamento ou intervención.
O astigmatismo, as cataratas conxénitas ou a miopía son as patoloxías máis habituais. Dada a enorme importancia que a esfera visual supón para a aprendizaxe destes nenos recoméndanse controis periódicos que corrixan de maneira precoz calquera déficit a este nivel.
Trastornos da audición
A particular disposición anatómica da cara das persoas con SD determina a aparición frecuente de hipoacusias de transmisión (déficits auditivos por unha mala transmisión da onda sonora ata os receptores cerebrais). Isto é debido á presenza de patoloxías leves pero moi frecuentes como impactacións de cerume, otites serosas, colesteatomas ou estenose do conduto auditivo, o que ocasiona a diminución da agudeza auditiva ata no 80% destes individuos.
Trastornos odontoestomatolóxicos
As persoas con SD teñen unha menor incidencia de carie dental, pero adoitan presentar con frecuencia trastornos morfolóxicos por malposicións dentarias, axenesia (ausencia de formación dalgunha peza dentaria), ou atraso na erupción dentaria. Son necesarias revisións periódicas para unha corrección precoz dos trastornos máis importantes ou que comprometan a función mastigatoria ou fonatoria.
Epidemioloxía
dereita|miniatura|150px|Táboa de risco por idade materna. A incidencia global da síndrome de Down aproxímase a un de cada 700 nacementos (15/10.000), pero o risco varía coa idade da nai. A incidencia en nais de 15-29 anos é de 1 por cada 1,500 nacidos vivos; en nais de 30-34 anos é de 1 por cada 800; en nais de 35-39 anos é de 1 por cada 385; en nais de 40-44 anos é de 1 por cada 106; en nais de 45 anos é de 1 por cada 30. Por este motivo recoméndanse técnicas de diagnóstico prenatal a tódalas mulleres a partir dos 35 anos.
Parece existir unha relación estatística (sen que se coñezan os mecanismos exactos) entre algunhas enfermidades maternas como hepatite, Micoplasma hominis tipo 1, Herpes simple tipo II e diabetes e un aumento na incidencia de aparición da SD; non obstante esa relación non é tan intensa coma no caso da idade materna.
Algún autor ten relacionado a baixa frecuencia coital así coma o uso de anovulatorios ou espermicidas coa aparición da síndrome.
Ter un fillo con SD tamén aumenta a probabilidade de ter outro: o risco aumenta de modo xeral a 1 de cada 100 nacidos vivos. Os antecedentes familiares igualmente incrementan ese risco. Os homes coa síndrome de Down considéranse estériles, pero as mulleres conservan con frecuencia a súa capacidade reprodutiva. No seu caso tamén aumenta a probabilidade de teren fillos con SD.
Diagnóstico
esquerda|miniatura|300px|Medición do pregue nucal mediante ecografía convencional.
A partir de 1979 disponse nos laboratorios dunha proba en sangue que permite establecer unha sospeita diagnóstica para varios defectos conxénitos (espiña bífida e outros defectos do tubo neural). Esta proba é a determinación dos valores de AFP (Alfa-fetoproteína), que se atopan aumentados nos embrións que presentan estes trastornos do desenvolvemento. Varios anos máis tarde estableceuse unha relación estatística entre valores baixos desta proteína e a aparición de trastornos cromosómicos, en especial da SD. En anos posteriores atopáronse algunhas asociacións similares con outras substancias en sangue materna. Hoxe en día é normal a determinación de AFP, estriol e hCG (gonadotropina coriónica humana) para determinar o risco de aparición da SD. Isto é o que se chama tripla proba. Algúns laboratorios inclúen a determinación de inhibina (cuádrupla proba). Os valores destas substancias no sangue, así como os datos verbo da idade materna e os antecedentes persoais e familiares permiten calcular un risco de aparición de SD, pero non supoñen un diagnóstico de certeza. Determinadas medicións que se realizan durante as ecografías (lonxitude do fémur, grosor do pregue nucal e outras) tamén achegan información para o cálculo dese risco, pero tampouco permiten establecer un diagnóstico definitivo.
Para detectar a anormalidade cromosómica durante o período prenatal de forma inequívoca empréganse técnicas de conta cromosómica, sendo necesario dispoñer dalgunha célula fetal. O acceso ó material celular embrionario pode supoñer un certo risco, tanto para a nai como para o feto, polo que a súa indicación resérvase ós embarazos nos que se detectase un risco de aparición da trisomía superior ó da poboación xeral (tripla proba positiva, idade da nai superior a 35 anos ou do pai superior a 50, antecedentes familiares ou persoais de SD ou proxenitores portadores dunha translocación equilibrada ou doutras alteracións cromosómicas).
A técnica máis frecuentemente utilizada para a obtención do material xenético fetal é a amniocentese. Esta técnica comezouse a xeneralizar na década dos 60, e consiste na punción ecoguiada da cavidade amniótica por vía abdominal. Conséguese así unha mostra de líquido amniótico, de onde é posible obter células fetais para o seu estudo. Debe realizarse preferentemente entre as semanas 14 a 17 do embarazo. É unha técnica relativamente inocua e pouco molesta pero comporta un risco do 1-2% de aborto, lesión fetal ou infección materna.
Tratamento
A mellora nos tratamentos das enfermidades asociadas á SD aumentou a esperanza de vida destas persoas, dende os 14 anos hai unhas décadas, ata case a normalidade (60 anos, en países desenvolvidos) na actualidade. Ó longo dos últimos 150 anos propuxéronse diferentes tratamentos empíricos (hormona tiroide, hormona do crecemento, ácido glutámico, dimetilsulfóxido, complexos vitamínicos e minerais, 5-hidroxitriptófano ou piracetam) sen que ningún demostrase en estudos lonxitudinais a dobre cego que a súa administración provoque ningún efecto positivo significativo no desenvolvemento motor, social, intelectual ou de expresión verbal das persoas con SD. Non existe ata o momento ningún tratamento farmacolóxico eficaz para a SD, aínda que os estudos postos en marcha coa secuenciación do xenoma humano permiten agoirar unha posible vía de actuación (enzimática ou xenética), iso si, nun futuro aínda algo distante.
Os únicos tratamentos que demostraron unha influencia significativa no desenvolvemento dos rapaces con SD son os programas de Atención Temperá, orientados á estimulación precoz do sistema nervioso central durante os seis primeiros anos de vida. Especialmente durante os dous primeiros anos o SNC presenta un grao de plasticidade moi alto, o que resulta útil para potenciar mecanismos de aprendizaxe e de comportamento adaptativo.
Os individuos con grandes dificultades para a aprendizaxe a miúdo foron internados en institucións, mais comprobouse que deben vivir no seu domicilio, onde desenvolven de forma máis completa todo o seu potencial. A adaptación curricular permite en moitos casos unha integración normalizada en colexios habituais, aínda que deben terse en conta as súas necesidades educativas especiais. A idade mental que poden acadar está aínda por descubrir, e depende directamente do ambiente educativo e social no que se desenvolven. Cando este é demasiado protector, os mozos e mozas tenden (o mesmo que nos ocorrería a todos) a deixarse levar, descubrindo escasamente as súas potencialidades. Os contextos estimulantes axudan a xerar condutas de superación que impulsan o desenvolvemento da intelixencia. Como consecuencia, é imposible determinar os traballos e desempeños que poden acadar durante a vida adulta. Potenciaren as súas iniciativas e racharen formulacións estáticos que historicamente os perseguiron, son compromisos sociais ineludibles que as sociedades actuais deben atender.
Atención temperá
Todos os nenos precisan de estímulos para o correcto desenvolvemento das súas capacidades motrices, cognitivas, emocionais e adaptativas. Os nenos con SD non son unha excepción, aínda que os seus procesos de percepción e adquisición de coñecementos son algo diferentes ós do resto da poboación: as capacidades visuais dos rapaces con SD son, por exemplo, superiores ás auditivas, e a súa capacidade comprensiva é superior á da expresión, polo que a súa linguaxe é escasa e aparece con certo atraso, aínda que compensan as súas deficiencias verbais con aptitudes máis desenvolvidas en linguaxe non verbal, coma o contacto visual, o sorriso social ou o emprego de sinais para facérense entender. A atonía muscular determina tamén diferenzas no desenvolvemento da habilidade de camiñar ou na motricidade fina.
Todos eses aspectos deben ser contemplados en programas específicos de atención temperá (durante os primeiros seis anos de vida) para estimularen ó máximo os mecanismos adaptativos e de aprendizaxe máis apropiados. Tentar facerlle aprender a ler a un neno con SD empregando métodos convencionais, por exemplo, pode converterse nunha tarefa moi difícil, se non se ten en conta a súa superior capacidade visual. Hoxe en día existen métodos gráficos (a partir de tarxetas, ou fichas, que asocian imaxe e palabra) que están acadando resultados moi superiores ó clásico encadeado de letras. . Amais o obxectivo destes programas non é tan só a adquisición de habelencias, senón que estas poidan alcanzarse moito antes, permitindo continuar con programas educativos que integren ó máximo á persoa con SD en contornos normalizados.
Prognóstico e expectativas de futuro
miniatura|300px|Mosaico realizado pola Asociación Xuntos, de Pontevedra, co gallo do Día Mundial da Síndrome de Down de 2017 Descoñécense aínda os mecanismos que provocan o atraso mental nas persoas con SD, malia que a secuenciación do xenoma humano e diversos estudos levados a cabo en individuos con translocacións parciais están empezando a servir para descubriren os xenes responsables do cadro. Estes mapas fenotípicos tamén se están a comparar con algúns casos de monosomía 21 (cadro de ausencia dun dos dous cromosomas da parella 21, a situación contraria á SD) obténdose así mapas de trazos asociados ó exceso ou defecto de dose cromosómica. Nas próximas décadas todo este coñecemento sobre o funcionamento e a expresión dos xenes permitirá, con seguridade, establecer novas estratexias terapéuticas capaces de reverteren os trastornos cognitivos asociados á síndrome de Down, e moitos dos seus problemas asociados.
En 1981 deseñouse o primeiro Programa de Saúde específico para persoas con SD, pero o máis amplamente aceptado e difundido na comunidade científica é o deseñado polo Down Syndrome Medical Interest group (DSMIG). Nestes programas de saúde contémplanse as actuacións preventivas mínimas para un axeitado diagnóstico precoz e seguimento das enfermidades ou complicacións que se poden presentar, mellorando significativamente o prognóstico destas persoas.
Por outra banda os programas, cada vez máis estendidos, de estimulación precoz, e o cambio progresivo de mentalidade que a sociedade está a experimentar con respecto á discapacidade intelectual son os principais motivos da gran transformación que está a se vivir en torno ás persoas con SD. Hai apenas unhas décadas estas persoas eran apartadas da sociedade en institucións, ou agochadas polos seus proxenitores, en base a un falso complexo de culpa. A pesar do enorme esforzo que aínda fica pendente hoxe podemos comprobar como un contorno baseado na aceptación, na adaptación dos métodos de aprendizaxe e na virtude da diversidade está dotando as persoas con SD da autonomía suficiente como para traballaren, viviren en parella ou desenvolveren habilidades artísticas impensables hai moi pouco tempo.
Xavier Estévez Montoto
Traxectoria
Conta con grande experiencia teatral, ademais de ter participado en multitude de series de televisión galegas e nacionais e en longametraxes coma Sei quen es (2000) ou O lapis do carpinteiro (2003).
Recibiu o Premio María Casares ó mellor actor secundario dous anos consecutivos, en 2003 por A conxura dos necios e en 2004 por Así que pasen cinco anos, ambas representadas coa compañía Sarabela Teatro.
Directorio (homónimos)
Directorio pode referirse ao seguinte:
Don't leave me behind/Silent Stream
"Don't leave me behind/Silent Stream" é o sexto sinxelo da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 17 de marzo do ano 1999 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. Para a promoción do single, a canción "Don’t leave me behind" usouse en comerciais de televisión na campaña de primavera de Kodak, e a outra canción do single, "Silent Stream" usouse nos comerciais de televisión dunha bebida chamada "Bireley’s".
Auriense FG
Historia
Nace no 2014, ano no que comeza a participar na Liga Galega de Fútbol Gaélico o equipo feminino. Compite na segunda edición da Liga Galega e na Copa Galega de Fútbol Gaélico. Un ano despois, na temporada 2015/2016, o equipo masculino únese a dita liga.
2014/2015
7º Liga Galega de Fútbol Gaélico
3º Copa Galega de Fútbol Gaélico 15px (combinado con Mecas FG)
7º Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
2017/2018
4º Liga Galega de Fútbol Gaélico
4º Copa Galega de Fútbol Gaélico
2º Copa Shield do Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico 15px
2018/2019
5º Liga Galega de Fútbol Gaélico
2020/2021
1º Liga Galega de Fútbol Gaélico
2014/2015
6º Copa Galega de Fútbol Gaélico
19º Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
2017/2018
5º Liga Galega de Fútbol Gaélico
7º Copa Galega de Fútbol Gaélico
1º Copa Shield do Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico 15px
2018/2019
4º Liga Galega de Fútbol Gaélico miniatura|Equipos feminino e masculino do Auriense Campus da Auga, en marzo de 2019
Cadro masculino 2018/19
Datos do 30 de marzo de 2019
Divulgación do fútbol gaélico na provincia
O Auriense FG foi anfitrión de eventos de grande importancia para o fútbol gaélico galego. En maio de 2016, organizou en Xinzo de Limia a I Copa Galega de Fútbol Gaélico, co campo da Moreira como sede. Foi unha xornada en que participaron 16 equipos: 9 masculinos e 7 femininos. Acadou a vitoria feminina o equipo de Irmandinhos A Estrada e a masculina o Estrela Vermelha FG de Compostela.
Nese mesmo ano, o fútbol gaélico fíxose un oco na programación das festas de Ourense. Celebrouse o I Torneo Festas de Ourense de Fútbol Gaélico, en que tanto o trofeo feminino coma o masculino foron para o equipo de Herdeiros de Dhais de Lalín.
En marzo de 2017 tivo lugar en Ourense unha xornada amigable entre a Selección Galega de Fútbol Gaélico e a selección francesa. Tratouse dun feito histórico, xa que foi o primeiro partido de fútbol gaélico televisado en directo fóra de Irlanda, neste caso na Televisión de Galicia. O resultado do partido feminino foi un empate a 28 puntos e o encontro masculino deulle a vitoria á selección francesa.
En setembro de 2018 celebrouse no Campo Municipal de Oira (Ourense) a Copa Empoderadas. Este torneo, incluído nas actividades da Romaxe Feminista de Barbadás, tiña como obxectivo unha maior visibilidade do deporte feminino. Xunto co Auriense Campus da Auga FG, os equipos femininos de Keltoi GAC e Irmandinhos A Estrada competiron pola copa, a cal finalmente gañou o equipo local.
Lingua adynyamathanha
O adynyamathanha ou adnyamathanha (Yura Ngawarla) é unha lingua aborixe australiana do grupo de linguas pama-nyunganas.
V2X
miniatura|Exemplo de prevención de choque usando tecnoloxía V2V V2X, acrónimo en inglés de Vehicle to everything, é unha tecnoloxía de ADAS que serve como conxunto identificativo dos sistemas de comunicación do vehículo, onde información dos sensores acoplados no mesmo é transmitida ao exterior por banda larga, con baixo tempo de atraso e alta redundancia garantindo a seguridade na transmisión da mensaxe.
Lingua adynyamathanha
Distribución xeográfica
Lingua falada en Nepabunna, Leigh Creek e Port Augusta no norte do Parque Nacional Flinders Ranges no sur de Australia.
V2X
Descrición
O estándar V2X conforma un protocolo Wifi propio adicado á automoción, o IEEE 802.11p (parte do IEEE's WAVE, ou Wireless Access for Vehicular Environments program), na frecuencia adicada centrada na banda dos 5.9 GHz. A normativa IEEE 802.11p, finalizada no ano 2012, emprega os principios da Dedicated Short-Range Communications (DSRC) nos EUA, e os da ITS-G5 para Europa descritos na European Cooperative Intelligent Transport Systems (C-ITS).
As comunicacións V2X vía 802.11p emítense baixo a liña de visada dos sensores do vehículo: cámara, radar e LIDAR.
Lingua adynyamathanha
Falantes
En 1990 quedaban 20 falantes,pero segundo datos do censo de 2001 96 persoas tiñan un bo coñecemento da lingua, o aumento de uso ten que ver coa introdución no ensino, unha hora semanal nos tres colexios adynyamathanha nun intento de revivila.
V2X
Descrición
Características funcionais dentro do 802.11p inclúen un rango curto (menos de 1 km), baixo atraso do sinal (~2ms) e alta confianza da transimisión.
Así mesmo o IEEE 802.11p non é dependente da cobertura dunha rede de telefonía móbil, o vehículo emite o sinal vía TCU (unidade de telecomunicación) embebida no propio automóbil. E unidades da bordo --  (OBUs) -- e na vía pública -- (RSUs) -- xa dispoñíbeis por provedores da automoción como NXP, Marvell, Renesas Electronics ou Redpine Signals, garanten o funcionamento.
Variantes
<li>(V2V) acrónimo en inglés de vehicle-to-vehicle. Cobre os casos de aviso ante colisión contra outro vehículo, atoamento ...</li> <li>(V2I) acrónimo en inglés de vehicle-to-infrastructure. Cobre os casos de aviso ante exceso de velocidade, aparcamento electrónico, pago de autoestradas, activar paso de semáforos para ambulancias e vehículos con prioridade ... </li> <li>(V2P) acrónimo en inglés de vehicle-to-pedestrian. Cobre os casos de aviso ante colisión contra un peón.</li> <li>(V2N) acrónimo en inglés de vehicle-to-network. </li> </ol>
República Ucraína
República Ucraína poder referirse a:
The Magic Whip
The Magic Whip é o oitavo álbum da banda inglesa de rock alternativo Blur, publicado o 27 de abril de 2015 a través dos selos Parlophone e Warner Bros. Records. O disco foi gravado entre Hong Kong e Londres e trátase do seu primeiro traballo de estudio dende Think Tank (2003), sendo o período máis longo entre dous álbums de estudio na súa carreira.
Topsy Turvy
Topsy Turvy é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Young Fresh Fellows, publicado en 1985 a través do selo PopLlama Records. O disco foi posteriormente reeditado conxuntamente co seu primeiro traballo, The Fabulous Sounds of the Pacific Northwest.
Casa de York
200px|miniatura|Rosa branca de York. A Casa de York foi unha póla da casa real inglesa de Plantagenet. Tres dos seus membros convertéronse en Reis de Inglaterra a finais do século XV. A Casa de York descendía por liña paterna de Edmundo de Langley, 1º duque de York, o cuarto fillo sobrevivente de Eduardo III, e tamén eran descendentes de Leonel de Antuerpen, segundo fillo de Eduardo III. A Casa de York apoiábase nos seus antergos para reclamar a coroa de Inglaterra. A familia de York enfrontouse pola coroa coa Casa de Lancaster, o que comportou á Guerra das dúas rosas.
Zoe Kazan
Zoe Swicord Kazan, nada nos Ánxeles (California) o 9 de setembro de 1983, é unha actriz e guionista estadounidense.
Obra, Vila de Cruces
Xeografía
A parroquia ocupa unha península rodeada polo río Ulla, que salva aquí unha ponte de recente construción, e a antiga ponte recentemente restaurada para o uso peonil
Patrimonio
Na insua da Peregrina creouse a area recreativa de Remesquide.
Laurence Olivier
Laurence Kerr Olivier, barón Olivier, nado en Dorking o 22 de maio de 1907 e finado en Steyning o 11 de xullo de 1989, foi un actor e director de cine británico.
Traxectoria
Fillo dun pastor protestante, aos 10 anos chama a atención ao interpretar a Bruto na representación teatral de Xulio César de William Shakespeare. Sete anos máis tarde interrompe os seus estudos en Oxford, para estudar Arte dramática en Londres. A finais dos anos 20, debuta como actor de teatro e non tarda en converterse nun gran especialista en Shakespeare. Durante a década do trinta chega a ser unha das principais figuras da compañía do famoso Old Vic Theatre, mentres desenvolve unha carreira como actor de cinema en varias películas británicas. Chega a Hollywood e convértese nun actor de películas románticas debido á súa Heathcliff de Cumes Borrascosas de 1939, dirixido por William Wyler e ao seu Max de Winter en Rebeca de Alfred Hitchcock.
A segunda guerra mundial interrompe esta ascendente traxectoria e lévalle a intervir en diferentes películas de propaganda bélica, o documental Os conquistadores do aire dos irmáns Korda, a obra de ficción Lady Hamilton ou Os invasores de Michael Powell. En 1946 dirixe Henrique IV, persoal visión da traxedia de Shakespeare e pola que consegue varios Óscar. O seu éxito axúdalle a dirixir e protagonizar Hamlet (1948) un novo éxito que lle fai gañar o León de Ouro no Festival de Venecia, o Óscar á mellor película e ao mellor actor. Nos anos 50 dirixe o Old Vic Theatre e dedica o seu tempo ao teatro, aínda que volve a Hollywood para protagonizar Carrie de William Wyler e para terminar a súa triloxía shakesperiana con Ricardo III, que non logra o éxito das anteriores.
No sesenta dirixe a England's National Theatre Company e pecha a súa carreira como director con O príncipe e a corista, unha comedia con Marilyn Monroe como protagonista e el como partenaire ; e Tres irmás, unha adaptación do clásico de Anton Chekhov. Ademais intervén como actor en películas entre as que destacan Espartaco, onde dá vida ao cónsul Craso e é dirixido por Stanley Kubrick; O animador, de Tony Richardson; As sandalias do pescador, con Anthony Quinn ou O rapto de Bunny Lake, de Otto Preminger. Tras conseguir todo tipo de honras e ser un mito do teatro británico, nos anos setenta e oitenta limítase a facer papeis secundarios en películas de renome como A pegada, na que ten un enorme duelo interpretativo con Michael Caine, Marathon Man de John Schlesinger ou Os nenos do Brasil de Franklin J. Schaffner, inquietante película sobre o doutor nazi Josef Mengele (interpretado por Gregory Peck), no que interpreta a un cazanazis retirado (inspirado na figura de Simon Wiesenthal).
Bega
Bega pódese referir a:
Illas Marianas
miniatura| As Illas Marianas son un exemplo clásico dun arco volcánico, unha cadea de montañas ou illas volcánicas en arco, localizadas en zonas de subdución de placas tectónicas, neste caso, na rexión do Océano Pacífico occidental onde a Placa do Pacífico se atopa coa Placa de Filipinas.
Atópanse a norte das Illas Carolinas, que forman os Estados Federados de Micronesia, a preto de 2000 km a norte de Nova Guinea e aproximadamente á mesma distancia de Filipinas, a suroeste, e do Xapón, a noroeste.
Son 15 illas, cunha orientación aproximada norte-sur, das cales a que fica máis ao sur, Guam é un territorio dos Estados Unidos de América e as restantes 14 forman o “Estado Libre Asociado” (ou Commonwealth) das Marianas do Norte, tamén dependentes dos Estados Unidos.
Xeografía
upright=1.8|right|thumb|Xeoloxía do Pacífico occidental na zona das Illas Marianas. As Illas Marianas están á dereita do mapa, ao leste do mar de Filipinas e xusto ao oeste da [[Fosa das Marianas no fondo do océano.]]
As Illas Marianas son a parte sur dunha cordilleira mergullada que se estende 2.519 km. desde Guam ata preto do Xapón. Xeograficamente, as Marianas forman parte dunha rexión máis grande chamada Micronesia, situada entre o 13° e o 21°N de latitude e o 144°E e 146°E de lonxitude.
As Illas Marianas teñen unha superficie total de 1008 km2. Están compostos por dúas unidades administrativas:
A cadea de illas consta xeograficamente de dous subgrupos, un grupo setentrional de dez illas principais volcánicas, todas están actualmente deshabitadas; e un grupo meridional de cinco illas de pedra calcaria coralina (Rota, Guam, Aguijan, Tinian e Saipan), todas habitadas excepto Aguijan. No grupo volcánico do norte alcánzase unha elevación máxima duns 820 metros, hai cráteres que mostran sinais de actividade e os terremotos son habituais. Os arrecifes de coral bordean as costas das illas do sur, teñen unha lixeira elevación.
O punto máis baixo da codia terrestre, a Fosa das Marianas, está preto das illas e recibe o seu nome.
Historia
As illas foron “descubertas” por Fernão de Magalhães en 1521, que as declarou colonia española e as apelidou de "Las Islas de los Ladrones", (Illas dos Ladróns), xa que despois de achegarse a elas coa súa frota debilitada polo escorbuto os nativos roubáronlles un dos botes dos barcos, a tripulación recuperouno despois de incendiar as vivendas dos habitantes das illas. En 1668 o nome das illas foi mudado para Las Marianas, en homenaxe a Mariana de Austria, viúva do rei Filipe IV de España.
Practicamente toda a poboación nativa foi exterminada durante o dominio español e, máis tarde, foron repoboadas por nativos doutras illas da Micronesia. A colonia española foi vendida á Alemaña en 1899 e tomada polos xaponeses en 1914, que a tornaron nunha zona militar. Durante a segunda guerra mundial, os “Marines” aterraron alí a 15 de xuño de 1944 e gañaron a Batalla de Saipan, que durou 3 semanas.
Despois da derrota do Xapón, as illas pasaron a ser administradas polos EUA, como parte do Protectorado das Illas do Pacífico das Nacións Unidas. Na década de 1970, os seus habitantes decidiron-se, non a favor da independencia, mais de lazos máis fortes cos EUA e, o 1 de xaneiro de 1978 foi aprobada a constitución do seu estatuto actual.
O Rodeiro, Queixeiro, Monfero
O Rodeiro é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 1 habitante home no ano 2010 segundo datos do INE.
Sud Aviation Caravelle
O Sud Aviation Caravelle é un reactor francés de pasaxeiros de alcance curto/medio. Ten a distinción de ser o primeiros avión de pasaxeiros a reacción desenvolvido para o mercado do curto e medio alcance.
O desenvolvemento do Caravelle polo fabricante francés SNCASE, unha compañía que tiña ganas de producir un avión de pasaxeiros que utilizase a nova tecnoloxía da propulsión a reacción, comezou a principios dos anos 50. Co obxectivo de conseguilo, SNCASE asociouse con compañías británicas como de Havilland (que proporcionou deseño e compoñentes que desenvolvera para o seu propio reactor de pasaxeiros, o de Havilland Comet) e Rolls-Royce Limited (o provedor do motor do Caravelle, o Rolls-Royce Avon). A meirande parte do desenvolvemento do avión, incluído o seu voo de estrea o 27 de maio de 1955, foi realizado por SNCASE. Na época na que o Caravelle entrou en servizo o 26 de abril de 1959 a firma fusionárase no conglomerado Sud Aviation.
Aos poucos anos de entrar en servizo o Caravelle converteuse nun dos reactores de pasaxeiros de primeira xeración máis exitoso de Europa. O avión logrou importantes vendas para operadores en toda Europa e ata logrou penetrar no mercado dos Estados Unidos, pedindo United Airlines 20 unidades. O Caravelle estableceu o motor montado a popa e a configuración de á limpa que aínda é usado no presente en aviósn de pasaxeiros pequenos.
Lonquimay
miniatura|190px|Espazos naturais na comuna en verán.
Lonquimay é unha comuna e cidade da provincia de Malleco, na rexión de Araucanía. A cidade atópase a uns 123 quilómetros da capital rexional Temuco. A súa área comunal é duns 3.914,2 km2, e en 2012 a comuna tiña unha poboación dun total de 9.925 habitantes (INE 2012). Lonquimay foi fundada no 1897 co nome de Villa Portales. Esiste tamén un volcán activo co nome da comuna (Volcán Lonquimay). Ten unha altitude media duns 2.997 metros sobre o nivel do mar.
Campins
Campins é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Xeografía
Limita cos concellos de Sant Celoni ó sur, Gualba na parte leste e Fogars de Montclús na parte do noroeste. Existen moitos bosques de sobreiras, castiñeiros e piñeiros. A riqueza natural e paisaxística é moi importante. Parte do territorio está protexido baixo a figura do Parque Natural do Montseny.
Manuel Rilo Pardo
Manuel Rilo Pardo, coñecido como O Rilo de Betanzos ou O vello Rilo, nado en San Nicolao de Cis (Oza dos Ríos) en 1829 e finado na parroquia de Salto do mesmo concello o 16 de marzo de 1907, foi un gaiteiro da comarca de Betanzos. Acadou sona participando nos frecuentes certames de gaiteiros de finais do século XIX, nunha época na que aparecían a nivel europeo novas correntes de pensamento enaltecedoras do folclore, e na que o galeguismo facía de gaitas e gaiteiros un dos seus símbolos. A súa coñecida figura, inmortalizada polo artista Xosé Veiga Roel, e o seu repertorio, propio do gaiteiro tradicional, eran contrapostos na prensa da época ao de gaiteiros máis innovadores que introducían no panorama musical galego novas pezas, vestimenta e instrumentación.
Traxectoria
miniatura|Manuel Rilo retratado xunto aos bailadores da danza do gremio de labradores de Betanzos. Ano 1902.|esquerda Fillo da moza solteira Antonia Rilo, Manuel Rilo Pardo naceu en San Nicolao de Cis no ano 1829. Este é o dato que figura na súa partida de defunción, se ben a acta do seu segundo casamento no ano 1881, atribúelle corenta anos, o que atrasaría o seu nacemento até o 1841. Os trinta anos de idade de Manuela Couso, a súa segunda esposa, fan sospeitar que o vello gaiteiro declarase unha idade inferior a que contaba na realidade, cincuenta e dous anos.
Ferreiro de profesión, Rilo subsistía tamén como labrego e gandeiro, tendo casa no lugar de Piadela. Coñecido polas súas habilidades manuais, sábese que elaboraba el mesmo os roncóns e punteiros de buxo das súas gaitas. A súa simpatía e extraversión, as súas cantigas e a súa sona de bo cantor facíao benquerido en todo acto festivo da súa comarca.
Das súas actuacións na contorna betanceira existe abondosa información na impresa local. Durante toda a década do 1890 amenizou as festas de Santo Antón Abade, o que fai pensar que Rilo posuía un dos contratos vitalicios que adoitaban asinarse cos gaiteiros. A festa duraba dous ou tres días durante os que Rilo tocaba animando paseos, xantares e funcións relixiosas. Era tradición nesta festividade o sorteo dun porco criado durante o ano pola veciñanza ao que se lle permitía camiñar ceibo polas rúas da vila. Rilo amenizaba todo o cerimonial da rifa do porco, acompañando a súa entrega en procesión até o fogar da familia agraciada. O vello Rilo debeu empregarse tamén como gaiteiro das tradicionais danzas gremiais celebradas durante as festas patronais de San Roque. De feito aparece xunto aos bailadores da danza do gremio de labradores nunha fotografía do ano 1902.
Certames de gaiteiros
miniatura|O gaiteiro Rilo e o tamborileiro "O Vigo" de Parada nas festas de San Roque. Betanzos, agosto de 1905|esquerda miniatura|Xan Míguez "O Ventosela", habitual antagonista de Rilo nos certames gaiteiros. A prensa da época confrontaba o seu estilo "innovador" co "clasicismo" de Rilo. No derradeiro terzo do século XIX proliferaron os certames de gaiteiros nas principais vilas e cidades galegas. A dotación económica destes concursos atraía a presenza dos mellores gaiteiros e espallaba a súa sona por todo o país. Nestes certames é constante a presenza de Rilo que, como el mesmo fachendeaba, chegou a gañar até vinte e sete. Antes de gañar este último certame en Compostela, o propio Rilo dirixíalle esta copla ao xurado: "Gañei vinte e seis premios, viña por outro máis, si o merezo, señores, o xurado o dirá".
Nestas competencias entre gaiteiros, Rilo representaba para a crítica da época a tradición. O seu estilo clásico en repertorio e indumentaria, opoñíase ao de gaiteiros mais innovadores. Estes gaiteiros ían abandonando xa a vestimenta tradicional, motivo polo que nalgúns certames esixíase acudir co "enxebre traxe do país, calzón, chaqueta e monteira". Tamén ampliaban o seu repertorio coas novas músicas de moda, nun tempo no que o baile solto deixaba aos poucos paso ao agarrado e no que as incipientes bandas de música comezaban a desprazar os gaiteiros dos torreiros das festas.