cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Motivación
Elementos para considerar na motivación
A motivación pódese estudar en catro fases: o contexto, que abastece de experiencias ao suxeito; o proceso de cognición, que o fai percibir a situación dunha maneira determinada; a crenza que se crea sobre a situación ou tarefa e por último a conduta que manifesta.
Do contexto tense que considerar a experiencia previa con situacións semellantes, por exemplo se un neno tivo un momento de diversión lendo é máis probable que teña ganas de volver ler que se se aburriu, aínda que o libro varíe. Tamén se ten que considerar a actitude da contorna sobre aquela actividade: un ánimo actúa como reforzador, o suxeito tende a estar máis motivado por accións consideradas boas polo seu grupo social para conseguir o afecto dos outros e de axustarse ao patrón de valors imperante. Con todo, en determinadas situacións é xustamente a trangresión a que invita a actuar, por exemplo as condutas de risco dos adolescentes. Neste caso é a desaprobación e o desexo de rachar coa norma ou diferenciarse o que actúa como reforzador.
Beck
Sea Change
Unha canción que Beck compuxo xunto con William Orbit, "Feel Good Time", foi gravada pola cantante pop Pink para a banda sonora da película do 2003 Charlie's Angels: Full Throttle. Beck tamén versionou o tema de Bruce Haack "Funky Lil Song" para Dimension Mix, un álbum tributo dedicado ao pioneiro da música electrónica Bruce Haack e ao seu selo Dimension 5 Records, que o seu amigo e colaborador produciu en beneficio da organización Cure Autism Now.
Motivación
Elementos para considerar na motivación
A mente entón procesa a información dispoñible sobre a nova situación e compáraa co conxunto de crenzas de que dispón. Estas crenzas teñen que ver co autoconcepto (especialmente sobre se se poderá realizar exitosamente ou non determinada tarefa en función das propias valías), as atribucións causais, os valores desexables e a escaleira de necesidades que experimenta o suxeito naquel intre.
Beck
Guero e The Information
miniatura|Beck en 2005. No ano 2004 Beck regresou ao estudio para gravar o seu sexto álbum cunha grande discográfica. O disco, Guero, foi producido por The Dust Brothers e Tony Hoffer, e conta coa colaboración de Jack White de The White Stripes, marcando un regreso ao son da época Odelay. O álbum foi publicado no mes de marzo do 2005 e tivo boas críticas na meirande parte da prensa popular, como Rolling Stone e The New York Times. Pitchfork Media non o recibiu de forma tan entusiasta, ao igual que as revistas Q, Dusted e Mojo.
Motivación
Elementos para considerar na motivación
Estes elementos aumentan ou diminúen a motivación pola situación, que se manifesta na elección de actividade (faise ou non unha cousa e faise de determinada maneira), o esforzo e persistencia (téndese a pór máis interese e esforzo cando está máis motivado), a implicación emocional e o xuízo explícito sobre a tarefa.
Beck
Guero e The Information
Guero estreouse no número 2 das listas da Billboard, ao vender 162 000 copias na súa primeira semana, sendo a mellor cifra de vendas de Beck e a súa mellor posición en listas. Editáronse tres sinxelos do álbum: o primeiro, "E-Pro", foi ben recibido pola comunidade rock mainstream, sendo habitualmente pinchado nas radios; "Girl" escoitouse menos nas principais radios, pero si bastante nas independentes e universitarias; "Hell Yes" sería o terceiro e derradeiro sinxelo do disco.
O 1 de febreiro do 2005, Beck editara un EP con catro remesturas de temas de Guero realizadas por artistas independentes que usan sons de varias consolas de videoxogos de 8 bits como a Game Boy. O EP, GameBoy Variations, conta cos temas "Ghettochip Malfunction" ("Hell Yes") e "GameBoy/Homeboy" ("Que' Onda Guero"), remesturados pola banda 8-Bit, e con "Bad Cartridge" ("E-Pro") e "Bit Rate Variation in B-Flat" ("Girl"), remesturados por Paza {The X-Dump}. Este EP apareceu cun número da revista Nintendo Power. Tamén nese tempo Beck editou A Brief Overview, un álbum promocional retrospectivo con temas de Guero, Sea Change, Mutations, Midnite Vultures e Odelay. O 26 de decembro do 2005 lanzouse o álbum de remesturas Guerolito, formado por todos os temas de Guero remesturados por aclamados músicos.
Motivación
Aumentar a motivación
Algunhas das pautas para aumentar a motivación pasan por:
Beck
Guero e The Information
O segunte álbum de estudio do artista, The Information, producido por Nigel Godrich, lanzouse o 3 de outubro do 2006. O disco tardou máis de tres anos en realizarse e foi descrito como "quasi hip-hop". Este viña cunha folla de adhesivos que se usaban para "realizar a túa propia portada". Debido a isto, The Information foi descalificado pola Official Chart Company para entrar na lista británica de álbums, pero nos Estados Unidos deulle a Beck o seu terceiro top 10 na lista Billboard 200, acadando o número 7. O primeiro sinxelo estadounidense, "Nausea", apareceu na radio o 5 de setembro do 2006. No Reino Unido o primeiro sinxelo foi "Cellphone's Dead".
O 21 de agosto do 2007 lanzouse en iTunes "Timebomb", un sinxelo que non aparecía en ningún álbum, e o 2 de novembro publicouse unha edición limitada en vinilo de 12", cunha versión instrumental do tema na cara-b. No mes de decembro anunciouse que "Timebomb" fora nomeada a un Grammy na categoría de melllor interpretación vocal de rock en solitario.
Actualidade
No mes de febreiro do 2008, Beck dixo nunha entrevista coa Rolling Stone que estaba traballando nun novo álbum e que agardaba editalo a finais dese ano. A principios de marzo revelouse que o seu produtor sería Danger Mouse. O sinxelo "Chemtrails" estivo dispoñible no MySpace e na páxina de Beck e a principios de xuño interpretou varios temas do álbum nunha actuación en The Echo, Os Ánxeles. Modern Guilt foi lanzado no mes de xullo polo selo Interscope en Norteamérica e por XL Records no resto do mundo. Unha versión completamente acústica do disco, gravada no Xapón, apareceu como vídeos na web do artista en 2009.
Nunha entrevista en agosto do 2010 con Pitchfork Media, Beck revelou que quería editar polo menos unha canción antes do final do verán. Este feito levou a que compuxese cancións para a banda ficticia Sex Bob-omb na banda sonora da película Scott Pilgrim vs. the World. Beck tamén colaborou con Philip Glass, Jack White, Tobacco de Black Moth Super Rainbow, Jamie Lidell, Seu Jorge, Childish Gambino, e The Lonely Island.
Eldridge Cleaver
Elridge Cleaver, nado en Wabbaseka (Arcansas) o 31 de agosto de 1935 e finado en Pomona (California) o 1 de maio de 1998, foi un defensor dos dereitos civís estadounidense, foi un dos membros máis importantes e influentes do partido Panteras Negras, e autor dunha das obras máis importantes do movemento: Soul of Ice.
Traxectoria
A súa familia trasládase primeiro a Phoenix (Arizona) e despois aos Ánxeles (California). É detido por delitos menores durante a súa adolescencia e en 1957 condenado por asalto e intento de asasinato. Tamén recoñeceu moito despois as súas actividades como violador de mulleres na súa mocidade, feitos que tentou desvincular do seu pensamento político. En 1966 sae da prisión e ese mesmo ano ingresa na sección de Oakland dos Panteras Negras.
En 1968 preséntase como candidato á Presidencia polo Partido Paz e Liberdade. Ese mesmo ano é ferido durante un enfrontamento dos Panteras Negras coa policía no que morre o militante Bobby Hutton. Acusado de intento de asasinato abandona o país e refuxiase en Alxeria, onde segundo as súas memorias, recibiría cartos da república de Vietnam do Norte, en guerra cos Estados Unidos. No país africano terá problemas coas autoridades que o fan temer pola súa vida, e refuxiarse brevemente no Estado francés e máis tarde en Cuba.
Elridge Cleaver volverá aos Estados Unidos en 1975 renunciando aos Panteras Negras. Nos anos 80, e a consecuencia das súas experiencias en países socialistas, Elridge Cleaver renuncia á súa ideoloxía e se bautiza na Igrexa dos Santos dos Últimos Días. Tamén se presentará ás eleccións para o Senado polo Partido Republicano, naquela altura baixo o liderado de Ronald Reagan. Nesa época vólvese tamén adicto ao crack, droga que non poderá deixar até o ano 1994.
Morreu de cancro de próstata, e foi soterrado en Pasadena.
Craveiro da India
O craveiro (Syzygium aromaticum) é unha árbore nativa das illas Molucas, na Indonesia. Dos seus gomos extráese o cravo empregado coma condimento.
Características
Actualmente é cultivado noutras partes do mundo, coma a illa de Madagascar e de Granada.
O botón da súa flor, seco, utilízase como especia desde a antigüidade, empregado en gastronomía e na preparación de menciñas. O seu aceite ten propiedades antisépticas, sendo bastante utilizado en odontoloxía. Era unha das especias máis valoradas, no mercado do inicio do século XVI un quilo de cravo equivalía a sete gramas de ouro.
Gastronomía
A flor do craveiro é usada como tempero desde a antigüidade: era unha das mercadorías, entre as especias da China, que motivaran innumerables viaxes de navegantes europeos para o continente asiático. Na China, os cravos usábanse non só coma condimento, senón tamén coma antiséptico bucal: calquera que tivese audiencia co emperador precisaba mascar cravos para previr o mal hálito. Os viaxantes árabes vendían cravos na Europa xa no Imperio Romano.
Fume
Os principais consumidores de cravo, no mundo, son os habitantes da Indonesia, responsable do consumo de máis do 50% da produción mundial. Mais o principal uso desta planta non é o gastronómico, senón a confección de cigarros aromatizados con craveiro, aló extremadamente populares, a punto de se afirmar que todo o país, en virtude deste hábito, parece estar perfumado co lene e característico aroma do cravo.
Medicina
Este aceite úsase como materia prima na industria farmacéutica, cosmética e odontolóxica. Emprégase desde hai máis de 2.000 anos como planta medicinal. Os chineses crían no seu poder afrodisíaco. O aceite de cravo é un potente antiséptico. Os seus efectos medicinais comprenden o tratamento de náuseas, flatulencias, indixestión, diarrea, ten propiedades bactericidas e úsase tamén como anestésico e antiséptico para o alivio de dores de dentes. O Profesor Gary Elmer, Ph. D. do departamento de Química Médica da Escola de Farmacia da Universidade de Washington, en Seattle, salienta que "o euxenol realmente mata virus e bacterias".
Sharna Bass
Sharna Bass, nada en Londres o 21 de maio de 1997 é unha cantante inglesa. Colaborou no sinxelo de Clean Bandit "Extraordinary". Bass ten un irmán, Sean Bass, que tamén colaborou con Clean Bandit na canción Stronger.
I Will Be
I Will Be é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie pop Dum Dum Girls, publicado o 30 de marzo de 2010. A primeira impresión de HoZac Records editouse como vinilo de 12" cunha versión en branco e negro da portada actual. Despois de que o grupo asinase con Sub Pop, o álbum foi lanzado posteriormente no mesmo ano tanto en CD como en vinilo de 12" coa portada en cor.
De I Will Be lanzáronse tres sinxelos: "Jail La La", editado por Sub Pop en 7" o 16 de febreiro de 2010; "Bhang Bhang, I'm a Burnout", ramén como sinxelo en 7" o 23 de novembro a través de Slumberland Records; e "It Only Takes One Night", publicado por Sub Pop como CD-R promocional.
Ferrari F430
O Ferrari F430 é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 2004 e 2009. Pertence ó segmento de deportivos con motor traseiro e tracción traseira. O motor de 4'3 litros ten 490 cabalos de potencia.
The Dead Lands
The Dead Lands é un filme neozelandés de acción de 2014 dirixido por Toa Fraser. Estreouse na sección de Presentacións Especiais do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2014 onde tivo a súa estrea mundial o 4 de setembro de 2014. Foi escollido como candidato de Nova Zelandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
As Pedreiras, Santa Comba de Orizón, Castro de Rei
As Pedreiras é un lugar da parroquia de Santa Comba de Orizón no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
GLOMR
GLOMR (acrónimo de Global Low Orbiting Message Relay Satellite) foi un satélite artificial da axencia estadounindese DARPA lanzado o 30 de outubro de 1985 desde a bodega de carga do transbordador espacial Challenger.
Características
A misión de GLOMR foi probar a capacidade de recoller datos enviados por estacións remotas, almacenalos e retransmitilos ao seu destino. O satélite foi construído por Defense Systems Inc. (DSI) e Rockwell e consistía nun poliedro de 62 caras sen ningún tipo de estabilización. Inicialmente iba ser lanzado coa misión STS-51-B, pero un problema nas baterías fixo que se devolvera a terra. Finalmente voou na misión STS-61-A. Reentrou na atmosfera o 26 de decembro de 1986
Número de Reynolds
O coeficiente, número ou módulo de Reynolds (abreviado como Re) é un número adimensional usado en mecánica de fluídos. O seu nome provén de Osborne Reynolds, un físico e enxeñeiro irlandés. O seu significado físico é un cociente de forzas: forzas de inercia(vρ) entre forzas de viscosidade(μ/D). Exprésase como
Onde:
A grande importancia do número de Reynolds é que permite avaliar a estabilidade do fluxo e polo tanto, indicar se flúe en réxime laminar ou réxime turbulento. Para o importante caso técnico do fluxo nun tubo cilíndrico, admítense polo xeral os valores de 2100 e 10000 como fronteiras. Así, por debaixo de 2100 o réxime será laminar e por enriba de 10000 o réxime será turbulento. Entre estes dous valores o fluxo é de transición e pode pasar de laminar a turbulento.
Pobo letón
Os letóns (en latvieši; en lețlizt) son un grupo étnico báltico, nativo da moderna Letonia e a rexión xeográfica inmediata. Os letóns comparten unha mesma lingua, cultura e historia.
Historia
Unha tribo de fala finesa coñecida como os livonios instalouse entre os letóns e modulou o nome de «Latvis» que significa «limpadores de bosques», que é como os colonizadores alemáns medievais tamén se referían a estes pobos.
Os colonizadores alemáns cambiaron o nome a «Lette» e nomearon a súa colonia inicialmente pequena como «Livland». A forma en latín, Livonia, pouco a pouco acabou referíndose a todo o territorio da moderna Letonia, así como o sur de Estonia, que caera baixo o dominio alemán. Os letóns e os lituanos son os únicos membros superviventes dos pobos bálticos da familia indoeuropea.
Quintela, Santa Comba de Orizón, Castro de Rei
Quintela é un lugar da parroquia de Santa Comba de Orizón no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Illa Chatham, Chile
A illa Chatham (español: Isla Chatham) é unha illa na Rexión de Magallanes, Chile.
PO-211
miniatura|dereita|Estación de Silleda, no Castro, onde remata a PO-211 A PO-211 é unha estrada secundaria que une a vila de Silleda coa estación de Silleda, situada na parroquia do Castro. Ten unha lonxitude de 3.51 quilómetros
Historia
A súa construción debeuse a ser a vía de comunicación da vila de Silleda co ferrocarril, xa que este non atravesaba a parroquia homónima.
Percorrido e características
Esta estrada arranca no centro de Silleda, na N-525, e discorre polas rúas Progreso (antiga rúa José Antonio) e Estrada da Estación. Pasado o quilómetro 1, enlaza cun dos accesos o recinto feiral da Feira Internacional de Galicia. Xa na parroquia do Castro, cruza a AP-53 mediante un viaduto, tras o cal se bifurca: a propia PO-211 pasa a ser unha sinxela pista mentres que outra parte continua para unirse coa parroquia de Merza, en Vila de Cruces. Tras este desdobramento, continua a PO-211 cara a estación do ferrocarril pasando antes a carón da igrexa parroquial.
Somero
Somero é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 8.881 habitantes. A superficie do termo municipal é de 697,67 km2, dos cales 29,86 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 13,30 hab./km².
Limita cos municipios de Koski Tl, Loimaa, Salo e Ypäjä na súa mesma rexión, Jokioinen e Tammela na rexión de Tavastia Propia, e Lohja na rexión de Uusimaa.
O concello é unilingüe en finés.
Cidades irmás
A cidade de Somero está irmandada con:
Ceraxe, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
Ceraxe é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 35 habitantes (15 homes e 20 mulleres), 8 menos ca en 2007.
Neste lugar naceu o pai franciscano Andrés María Solla García.
Patrimonio
Neste lugar atópanse dous cruceiros: un no Campo (Ceraxe de Arriba) e outro en Ceraxe de Abaixo. Aquí atopábase o pazo de Ceraxe. Parte das súas pedras foron usadas na construción da casa reitoral de Valongo.
O peto de ánimas da Meixoa (Ceraxe de Arriba) foi construído en 1878. É de tipo pechado, coroado cunha cruz alta e dous pináculos aos lados. Ten un fornelo pequeno arqueado, cun retablo de pedra policromada protexida por un vidro. O retablo ten a imaxe da Virxe co Neno Xesús sobre unha nube, un bispo baixo ela, e tres ánimas entre lapas por baixo deste. Ten dúas inscricións: na esquerda, TODOS DE CORAZON POR CIERTO SECOREDENOS CON EL PADRE NUESTRO, e na dereita TODOS LOS QUE IDES PASANDO ACORDADOS DE NOSOTRAS QUE ESTAMOS PENANDO.
Apartamento
miniatura|Edificio de apartamentos en [[Suecia, deseñado polo arquitecto Ralph Erskine.|287x287px]]Un apartamento, tamén chamado departamento , ou piso é unha unidade de vivenda que comprende unha ou máis habitacións deseñadas para proporcionar instalacións completas para un individuo ou unha pequena familia. A principal diferenza existente entre este tipo de vivendas e outras, como casas unifamiliares, casaríos etc., é a superficie que ocupa, normalmente menor que as anteriores, e o seu posible uso, moitas veces de vacacións ou temporal. Un edificio de apartamentos é unha solución económica, que se realiza mediante o aproveitamento en común de zonas de circulación, tanto verticais como horizontais. Tamén se verifica esta economía nas instalacións complementarias de auga, drenaxe e luz eléctrica. A estrutura, con elementos comúns, supón outra economía. Pode tamén obterse mellor servizo e economía, mediante caldeiras, incinerador, etc. A solución colectiva dun edificio de apartamentos permite ter outros elementos comúns, como cocheiras, cuartos de servizo, lavadoiros, tendedeiras, espazos para xogos de nenos etc.
Historia
miniatura|229x229px|Apartamentos en Zanzibar. En 1802, Benito Bails no seu Dicionario de arquitectura civil definía apartamiento como o conxunto de pezas que forman unha habitación cabal, dentro das cales se distinguían: Ademais diferenciaba:
Roger Waters
George Roger Waters, nado o 6 de setembro de 1943, é un cantante, compositor e baixista inglés. No ano 1965 cofundou a banda de rock progresivo Pink Floyd xunto co batería Nick Mason, o teclista Rick Wright e o guitarrista, cantante e compositor Syd Barrett. Waters inicialmente serviu como baixista do grupo, pero despois da marcha de Barrett en 1968 converteuse tamén no seu letrista, líder conceptual e co-vocalista.
Pink Floyd conseguiría un grande éxito internacional cos álbums conceptiuais The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals e The Wall. Cara principios dos anos 80 convertérase nunha das bandas máis aclamadas pola crítica e de máis vendas na historia da música popular; no ano 2013 levaba vendidos máis de 250 millóns de álbums en todo o mundo. No medio de diferenzas creativas dentro do grupo, Waters marchou en 1985 e iniciou unha disputa legal cos membros que quedaron polo uso do nome do grupo e do material. A disputa resolveuse en 1987 e pasarían case 18 anos antes de que tocase novamente con eles.
A carreira en solitario de Waters inclúe tres álbums de estudio: The Pros and Cons of Hitch Hiking, Radio K.A.O.S. e Amused to Death. En 1990 realizou un dos concertos de rock máis grandes e extravagantes da historia, The Wall – Live in Berlin, cunha asistencia oficial de 200.000 persoas. Como membro de Pink Floyd, foi introducido no Rock and Roll Hall of Fame estadounidense en 1996 e no Music Hall of Fame británico en 2005. Ese mesmo ano publicou Ça Ira, unha ópera en tres actos cun libreto escrito por Étienne e Nadine Roda-Gils sobre a Revolución Francesa. Posteriormente nese mesmo ano, reuniuse con compañeiros de Pink Floyd Nick Mason, Rick Wright e David Gilmour para o evento de concienciación global Live 8; foi a primeira aparición do grupo con Waters dende 1981. Waters ten xirado extensamente como artista en solitario dende 1999 e tocou enteiramente The Dark Side of the Moon para a súa xira mundial de 2006–2008. En 2010 iniciou The Wall Live e no ano seguinte Gilmour e Mason apareceron con el durante unha actuación do álbum en Londres.
1943–1964: primeiros anos
George Roger Waters naceu o 6 de setembro de 1943, sendo o máis novo dos dous nenos do matrimonio formado por Mary (apelido de solteira Whyte; 1913–2009) e Eric Fletcher Waters (1914–1944), en Great Bookham, Surrey. Seu pai, o fillo dun mineiro de carbón e activista do Partido Laborista, era mestre de escola, un devoto cristián e membro do Partido Comunista británico. Nos primeiros anos da segunda guerra mundial seu pai foi obxector de conciencia que conduciu unha ambulancia durante os ataques aéreos sobre Reino Unido. Posteriormente cambiou a súa postura sobre o pacifismo e uniuse ao exército británico. Morrería o 18 de febreiro de 1944 en Aprilia, entre Anzio e Roma, cando Roger tiña cinco meses. O 19 de febreiro de 2014 Waters inaugurou un monumento ao seu pai e a outras baixas de guerra alí, e foi nomeado cidadán honorario de Anzio. Tras a morte do seu marido Mary Waters, que tamén era mestra, mudouse cos seus dous fillos a Cambridge e criounos alí. O primeiro recordo de Roger Waters é a celebración do día da vitoria sobre Xapón. Mary Waters morreu en 2009, aos 96 anos de idade.
Waters foi ao Morley Memorial Junior School en Cambridge e despois ao Cambridgeshire High School (no presente o Hills Road Sixth Form College) con Syd Barrett. Aos 15 anos Waters era o presidente da Campaña da mocidade de Cambridge para o desarme nuclear, deseñando o su cartel publicitario e participando na súa organización. Aínda que era un entusiasta deportista e un membro valorado dos equipos de crícket e rugby do instituto, non lle gustaba a súa experiencia educativa. Segundo as súas propias palabras, "odiaba cada segundo, agás os xogos. O réxime na escola era moi opresivo... os mesmos nenos susceptibles a intimidar a outros nenos tamén eran susceptibles a ser intimidados polos mestres". Aínda que Waters xa coñecía a Barrett e a Gilmour da súa infancia en Cambridge, coñeceu aos futuros fundadores de Pink Floyd Nick Mason e Richard Wright en Londres, na escola de arquitectura Regent Street Polytechnic (posteriormente a Universidade de Westminster). Waters matriculouse alí en 1962, despois de que unha serie de probas de aptitude indicasen que se axustaría ben a ese campo. Inicialmente considerou estudar enxeñería mecánica.
Formación e período dirixido por Barrett
miniatura|250px|Waters con Pink Floyd en 1970 Cara setembro de 1963 Waters e Mason perderan interese nos seus estudos; trasladáranse ao piso inferior de Stanhope Gardens, propiedade de Mike Leonard, un titor a tempo parcial do Regent Street Polytechnic. Waters, Mason e Wright tocaron música xuntos por vez primeira a finais dese ano, nunha banda formada polo vocalista Keith Noble e o baixista Clive Metcalfe. Adoitaban chamarse Sigma 6, pero tamén usaron o nome The Meggadeaths. Waters tocaba a guitarra rítmica e Mason a batería, mentres Wright tocaba calquera teclado co que contase, e a irmá de Noble, Sheilagh, proporcionaba acompañamento vocal ocasionalmente. Nos seus primeiros anos a banda actuou en funcións privadas e ensaiaba nun salón de té no soto do Regent Street Polytechnic.
Cando Metcalfe e Noble marcharon para formar o seu propio grupo en setembro de 1963, o resto dos membros pedíronlle a Barrett e ao guitarrista Bob Klose que se unisen a eles. Waters cambiouse ao baixo cara xaneiro de 1964 e o grupo pasou a coñecerse como The Abdabs ou The Screaming Abdabs. A finais dese ano a banda usou os nomes Leonard's Lodgers, Spectrum Five e finalmente The Tea Set. Nalgún momento a finais de 1965 The Tea Set comezou a chamarse Pink Floyd Sound, despois Pink Floyd Blues Band e a comezos de 1966 Pink Floyd.
A comezos de 1966 Barrett era o líder, guitarrista e compositor de Pink Floyd. El compuxo ou co-compuxo todos os temas agás un do seu álbum de estrea The Piper at the Gates of Dawn, publicado en agosto de 1967. Waters contribuíu co tema "Take Up Thy Stethoscope and Walk" ao disco. Cara finais de 1967 a deteriorada saúde mental de Barrett e o seu cada vez máis errático comportamento fíxoo incapaz de continuar como compositor, cantante e guitarrista do grupo. A principios de marzo de 1968 Pink Floyd reuniuse cos representantes Peter Jenner e Andrew King de Blackhill Enterprises para discutir o futuro da banda. Barrett accedeu a deixar Pink Floyd, e o grupo "aceptou o dereito a perpetuidade de Blackhill" con respecto a "actividades pasadas". O seu novo representante, Steve O'Rourke, fixo un anuncio formal sobre a marcha de Barrett e a chegada de David Gilmour en abril de 1968.
Período dirixido por Waters
Enchido o baleiro deixado pola marcha de Barrett en marzo de 1968, Waters comezou a trazar a dirección artística de Pink Floyd. Converteuse no principal compositor e en co-vocalista (xunto con Gilmour, e ás veces con Wright), e sería a figura creativa dominante ata a súa marcha en 1985. Compuxo as letras dos cinco álbums de Pink Floyd que precederon á súa marcha, comezando con The Dark Side of the Moon (1973) e rematando con The Final Cut (1983), mentres que exercía cada vez máis control creativo sobre a banda e a súa música. Cada álbum de estudio de Waters dende The Dark Side of the Moon foi un álbum conceptual. Con letras escritas totalmente por Waters, The Dark Side of the Moon foi un dos álbums de rock máis exitosos comercialmente de todos os tempos. Estivo 736 semanas seguidas na lista Billboard 200 ata xullo de 1988, e vendeu uns 40 millóns de copias en todo o mundo. Continuou vendendo ao redor de 8.000 unidades cada semana ata 2005. miniatura|250px|Pink Floyd en 1973 Waters produciu ideas temáticas que se converteron no ímpeto para os álbums conceptuais de Pink Floyd The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals e The Wall (escritos principalmente por Waters), e The Final Cut (composto enteiramente por el). Referíuse ou aludíu ao custo da guerra e á perda do seu pai ao longo do seu traballo, dende "Corporal Clegg" (A Saucerful of Secrets, 1968) e "Free Four" (Obscured by Clouds, 1972) ata "Us and Them" do The Dark Side of the Moon, "When the Tigers Broke Free", primeiro usada na película The Wall (1982) e posteriormente incluída con "The Fletcher Memorial Home" en The Final Cut, un traballo adicado ao seu pai. A temática e composición de The Wall estiveron influenciados pola súa educación nunha sociedade inglesa minguada de homes tras a segunda guerra mundial.
O álbum duplo The Wall foi composto case enteiramente por Waters e está principalmente aseado na historia da súa vida. No ano 2013 este traballo levaba vendidas máis de 23 millóns de copias nos Estados Unidos, sendo un dos cinco álbums máis vendidos nese país segundo a RIAA. Pink Floyd contratou a Bob Ezrin para coproducir o disco, e ao debuxante Gerald Scarfe para as ilustracións do traballo. A banda embarcouse na The Wall Tour entre 1980 e 1981, sendo o seu derradeiro concerto en Londres o 16 de xuño de 1981. Esta sería a última aparición da banda con Waters ata a breve reunión para o concerto do Live 8 en xullo de 2005, 24 anos despois.
En marzo de 1983 publicouse a última colaboración entre Waters, Gilmour e Mason, The Final Cut. O álbum subtitulouse "Un réquiem para o soño de posguerra por Roger Waters, interpretado por Pink Floyd". Waters compuxo todas as letras e toda a música do traballo. As súas letras eran críticas co goberno do Partido Conservador da época e menciónase á Primeira Ministra Margaret Thatcher polo seu nome. Nese tempo Gilmour non tiña ningún material novo, polo que lle pediu a Waters atrasar a gravación ata que puidese compoñer algúns temas, pero Waters negouse. Segundo Mason, despois de loitas de poder dentro da banda e de discusións creativas sobre o álbum, o nome de Gilmour "desapareceu" dos créditos de produción, aínda que mantivo a súa paga. A revista Rolling Stone daríalle cinco estrelas ao disco, con Kurt Loder describíndoo como "un logro superlativo" e "unha obra mestra do art rock". Loder viu o traballo como "esencialmente un álbum en solitario de Roger Waters".
No medio de diferenzas creativas dentro do grupo, Waters deixou Pink Floyd en 1985 e comezou unha batalla legal cos membros restantes con respecto ao uso do nome e do material da banda. En decembro de 1985 Waters "emitíu un comunicado a EMI e CBS invocando a cláusula 'Membro saínte'" do seu contrato. En outubro de 1986 iniciou un proceso na Corte Suprema para disolver formalmente a sociedade Pink Floyd. Na súa alegación ante o Tribunal Supremo dixo que Pink Floyd era "un ente acabado creativamente". Gilmour e Mason opuxéronse á solicitude e anunciaron a súa intención de continuar como Pink Floyd. Waters afirmou ser obrigado a renunciar ao igual que o fora Wright algúns anos antes, e decidiu deixar Pink Floyd baseándose en consideracións legais dicindo "... porque, se non o fixese, as repercusións financeiras varreríanme completamente". En decembro de 1987 chegouse a un acordo entre Waters e Pink Floyd.
Waters quedou liberado das súas obrigas contractuais con O'Rourke e retivo os dereitos sobre o concepto de The Wall e o porco inflable de Animals. Pink Floyd publicou tres álbums de estudio sen Waters: A Momentary Lapse of Reason (1987), The Division Bell (1994) e The Endless River (2014). Cara 2013 Pink Floyd vendera máis de 250 millóns de álbums en todo o mundo, incluídos 74,5 millóns certificados pola RIAA só nos Estados Unidos.
Robert E. Lee
Robert Edward Lee, nado en Stratford (condado de Westmoreland, Virxinia) o 19 de xaneiro de 1807 e finado en Lexington o 12 de outubro de 1870, foi un xeneral estadounidense cuxo xenio militar constituíu probablemente o principal factor que prolongou a existencia da Confederación durante os catro anos que durou a Guerra Civil estadounidense.
Roger Waters
1986-1996
Tras a publicación de The Final Cut Waters iniciou unha carreira en solitario que produciu tres álbums conceptuais e a banda sonora dunha película. En 1984 editou o seu primeiro disco, The Pros and Cons of Hitch Hiking, un proxecto sobre os soños dun home a través dunha noite trataba os sentimentos de Waters sobre a monogamia e a vida en familia fronte "a chamada do salvaxe". No final a personaxe, Reg, elixe o amor e o matrimonio sobre a promiscuidade. O álbum conta o guitarrista Eric Clapton, o saxofonista de jazz David Sanborn, e co traballo artístico de Gerald Scarfe. Kurt Loder describiu The Pros And Cons of Hitch Hiking como unha "gravación estraña e débil", e a Rolling Stone outorgoulle unha única estrela. Anos despois, Mike DeGagne de AllMusic loubou o traballo polo seu "enxeñoso simbolismo" e "brillante uso da corrente de consciencia dentro dun mundo subconsciente", dándolle catro de cinco estrelas. Waters comezou unha xira para promocionar o álbum, axudado por Clapton, unha nova banda, novo material, e unha selección dos seus temas favoritos de Pink Floyd. Waters iniciou a xira en Estocolmo o 16 de xuño de 1984. En xeral as vendas de entradas foron pobres, e tiveron que cancelarse algúns dos concertos nos locais máis grandes. Segundo as súas propias estimacións, perdeu unhas 400.000 libras na xira. En marzo de 1985 foi a Norteamérica para tocar en pequenos locais coa The Pros and Cons Plus Some Old Pink Floyd Stuff-North America Tour 1985. The Pros and Cons of Hitch Hiking acabaría sendo certificado ouro pola RIAA.
Robert E. Lee
Traxectoria
Lee foi o cuarto fillo do heroe da Guerra de Independencia dos Estados Unidos Henry Lee ("Lighthorse Harry") e Anne Hill (nada Carter) Lee. Ingresou na Academia Militar de West Point en 1825, onde se graduou en 1829 (segundo de 46) co grao de alférez do Corpo de Enxeñeiros do exército.
Roger Waters
1986-1996
En 1986 Waters contribuíu con varios temas e compuxo o score para a banda sonora da película de animación When the Wind Blows, baseada no libro do mesmo título de Raymond Briggs. A súa banda de acompañamento incluía a Paul Carrack e foi acreditada como The Bleeding Heart Band. En 1987 Waters publicou Radio K.A.O.S., un álbum conceptual baseado nun home mudo chamado Billy dun pobo mineiro galés empobrecido que ten a habilidade de sintonizar as ondas de radio na súa cabeza. Billy primeiro aprende a comunicarse cun pinchadiscos de radio e finalmente a controlar os ordenadores do mundo. Anoxado co estado do mundo no que vive, simula un ataque nuclear. Tras o lanzamento iniciou unha xira promocional ese mesmo ano. miniatura|250px|[[The Wall – Live in Berlin]] En novembro de 1989 cae o Muro de Berlín e en xullo de 1990 Waters organizou un dos concertos de rock máis grande e elaborados da historia, The Wall – Live in Berlin, no terreo desocupado entre Potsdamer Platz e a Porta de Brandeburgo. Oficialmente asistiron 200.000 persoas, aínda que algunhas estimacións dobraban esa cantidade, e por televisión o viron uns 1.000 millóns de espectadores. Leonard Cheshire pediulle que fixera o concerto para recadar fondos para causas benéficas. O grupo de Waters incluía a Joni Mitchell, Van Morrison, Cyndi Lauper, Bryan Adams, Scorpions e Sinéad O'Connor. Waters tamén usou a orquestra sinfónica e o coro de Alemaña Oriental, unha banda de marcha soviética, e un par de helicópteros do 7º Escuadrón de Mando e Control Aerotransportado estadounidense. Deseñado por Mark Fisher, o muro tiña 25 metros de alto e 170 metros de longo e foi construído ao longo do escenario. As marionetas inflables de Scarfe recreáronse nunha escala maior, e aínda que moitas iconas do rock recibiron invitacións ao concerto, Gilmour, Mason e Wright non serían convidados. Waters publicou o concerto como álbum dobre e este foi certificado platino pola RIAA.
En 1990 Waters contratou ao representante Mark Fenwick e deixou EMI por un contrato mundial con Columbia Records. Publicou o seu terceiro álbum de estudio, Amused to Death, en 1992. O disco está fortemente influenciado polos eventos das Protestas da Praza Tian'anmen de 1989 e a Guerra do Golfo, é unha crítica da noción da guerra convertida en obxecto de entretemento, particularmente en televisión. O título deriva do libro Amusing Ourselves to Death de Neil Postman. Patrick Leonard, que traballara en A Momentary Lapse of Reason, coproduxo o álbum. Jeff Beck tocou a guitarra en moitos dos temas do traballo, que foi gravado cun número impresionante de músicos en dez estudios de gravación diferentes. É o álbum en solitario de Waters máis aclamado pola crítica, colleitando unha certa comparación co seu anterior traballo en Pink Floyd. Waters describiu o disco como "un traballo impresionante", clasificando o traballo como un dos mellores da súa carreira xunto con The Dark Side of the Moon e The Wall. O álbum tivo un grande éxito, a canción "What God Wants, Pt. 1", que acadou o número 35 no Reino Unido en setembro de 1992 e o número 5 da lista da Billboard Mainstream Rock Tracks nos Estados Unidos. Amused to Death foi certificado ouro pola British Phonographic Industry. As súas vendas foron de ao redor dun millóns de copias a pesar de que non houbo xira de promoción. Waters interpretaría por vez material do disco sete anos despois, durante a xira In the Flesh. En 1996 Waters foi introducido no Rock and Roll Halls of Fame como membro de Pink Floyd.
Robert E. Lee
Traxectoria
Serve por varios meses en Fort Pulaski na illa Cockspur, Xeorxia. En 1831, transfíreselle a Fort Monroe na Península de Virxinia e desempeña un papel importante na construción final de Fort Monroe e o seu oposto, Fort Calhoun. Fort Monroe está completamente rodeado por un foso. Fort Calhoun, posteriormente renomeado Fort Wool, é construído sobre unha illa artificial en metade da canle de navegación de Old Point Comfort no medio dos montes de Hampton Roads. Cando se completa a construción en 1834, chámase a Fort Monroe o "Xibraltar da Baía de Chesapeake".
Roger Waters
1999-2004
En 1999, despois de 12 anos sen xirar e de 7 ausente da industria da música, Waters embarcouse na xira In the Flesh, interpretando tanto material seu como de Pink Floyd. A xira foi un éxito financeiro nos Estados Unidos, e aínda que Waters contratara principalmente pequenas salas as entradas vendéronse tan ben que moitos dos concertos reubicáronse en espazos máis grandes. A xira finalmente estendeuse a todo o mendo e durou tres anos. No ano 2000 publicaríase un vídeo da xira en CD e DVD, chamado In the Flesh – Live. Durante a mesma tocou dúas novas cancións, "Flickering Flame" e "Each Small Candle", como bis final en moitos dos concertos. E xuño do ano 2002 rematou a xira cunha actuación diante de 70.000 persoas no Glastonbury Festival of Performing Arts, tocando 15 temas de Pink Floyd e 5 canción do seu catálogo en solitario.
Miramax anunciou a mediados de 2004 que aparecería unha produción de The Wall en Broadway con Waters xogando un papel importante na dirección creativa. Os informes dicían que o musical contería non só as cancións orixinais de The Wall, senón tamén temas de The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here e outros álbums de Pink Floyd, ademais de material novo.
Robert E. Lee
Traxectoria
Serve como asistente da oficina do xefe do Corpo Enxeñeiros en Washington, D.C. de 1834 a 1837, axudando no verán de 1835 a marcar a fronteira estatal entre Ohio e Míchigan. En 1837, ten o seu primeiro mando de importancia. Como tenente primeiro de enxeñeiros, supervisa as obras de enxeñería no porto de St. Louis e nos ríos Mississippi e Missouri. É ascendido por iso a capitán. En 1841, é transferido a Fort Hamilton no porto de Nova York, onde se encarga da construción de fortificacións. Durante ese tempo é membro do consello da parroquia Episcopal de San Juan en Fort Hamilton.
Distinguiuse durante a guerra México-Estados Unidos (1846-1848). Foi un dos axudantes do xeneral Winfield Scott desde Veracruz ata a Cidade de México, sendo a causa de varias das vitorias estadounidenses, ao atopar rutas de ataque que o exército de México non defendía por consideralas impracticables.
Marcelino Camacho
Marcelino Camacho Abad, nado en La Rasa (provincia de Soria) o 21 de xaneiro de 1918 e finado en Madrid o 29 de outubro de 2010, foi un destacado sindicalista e político español.
Robert E. Lee
Traxectoria
Ascende a maior tras a batalla de Cerro Gordo en abril de 1847. Participa na batalla de Contreras, batalla de Churubusco, e a batalla de Chapultepec, onde resulta ferido ao enfrontarse aos cadetes do colexio militar. Ao finalizar a guerra é ascendido a tenente coronel.
Destínaselle tres anos en Fort Carroll no porto de Baltimore, Maryland, tras do que é nomeado superintendente da Academia Militar de West Point en 1852. Durante os seus tres anos ao mando mellorará os edificios e cursos, e dedicará moito do seu tempo a estar cos cadetes. O seu fillo George Wáshington Custis Lee entrará en West Point nese período, graduándose en 1854 como o primeiro da súa promoción.
En 1855, Lee é nomeado tenente coronel do Segundo de Cabalería dos Estados Unidos (baixo o mando do coronel Albert Sidney Johnston) e é enviado á fronteira de Texas, onde axuda a protexer aos colonos dos ataques dos apaches e os comanches.
Non foron anos felices para Lee, que tiña que permanecer lonxe da súa familia por longos períodos de tempo, especialmente porque a súa muller estaba cada vez máis enferma. Lee volvía a casa en canto tiña ocasión.
Lee atopábase en Washington cando o abolicionista John Brown ataca o arsenal federal de Harpers Ferry, en outubro de 1859. Recibe orde do secretario (equivalente ao ministro en USA) de Guerra o 17 de outubro, informando dunha sublevación de escravos en Virxinia, e pónselle ao mando dos destacamentos das milicias de Maryland e Virxinia, soldados de Fort Monroe, e marines, para suprimir a sublevación e arrestar aos seus líderes. O tenente J.E.B. Stuart, que se atopaba casualmente en Washington por negocios, recibe permiso para acompañar a Lee na súa misión. Cando Lee chega esa noite, a milicia da zona cercara a Brown e os seus partidarios na caseta do coche de bombeiros no arsenal con varios reféns brancos tomados das familias de escravistas da zona. Lee rodea a casa con tropas e envía a Stuart a entregar unha demanda de rendición inmediata á primeira hora do 18 de outubro. Cando Brown rexéitaa e pide paso franco fóra da cidade como condición para liberar aos reféns, Stuart sinálallo a Lee e Lee envía os marines ao asalto da caseta. Uns tres minutos despois o ataque finalizou, con dous marines caídos e catro dos partidarios de Brown mortos. O mesmo Brown é gravemente ferido e capturado.
Lee participa no interrogatorio de Brown esa mesma tarde, e entrega a Brow e os seus partidarios ao estado de Virxinia o 19 de outubro. Volve a casa brevemente, pois ao pouco ordénaselle que volva ao transbordador de Harper en novembro, ao mando dun destacamento de tropas federais para protexer o arsenal de futuros ataques. O 9 de decembro, unha semana despois do aforcamento de Brown, Lee recibe orde de volver a casa. Testifica ante o Senado sobre o ataque e volve ao seu rexemento o 10 de febreiro de 1860. Cando Texas sepárase da Unión en 1861, Lee é chamado de volta a Washington, D.C., á espera de futuras ordes.
Ao principio de 1861, cando a guerra entre os estados do Sur e do Norte parecía inminente o presidente Abraham Lincoln (a través do Secretario de Guerra Simon Cameron), ofreceulle o mando do exército da Unión, ofrecemento que Lee declinou. O 20 de abril, tres días despois de que o estado de Virxinia declarase o seu afastamento da Unión, Lee presentou a súa renuncia no Exército estadounidense. O 23 de abril foi designado comandante xeral das forzas terrestres e navais de Virxinia. Durante anos foi asesor militar do presidente da Confederación Sureña, Jefferson Davis e concedéuselle o mando do exército de Virxinia do Norte. En febreiro de 1865 Lee foi nomeado comandante xeral de tódolos exércitos confederados. Dous meses máis tarde a guerra finalizou coa súa rendición ao xeneral Ulysses S. Grant en Appomattox. Librou grandes batallas entre as cales sobresaen as de: Antietam, Chancellorsville, Fredericksburg, e Gettysburg.
miniatura|dereita|250px|Monumento fúnebre de Robert E. Lee na Capela Lee de Lexington, Virxinia, esculpida por Edward Valentine. Tras a guerra, solicitou inutilmente a amnistía oficial. Aceptou a presidencia do Washington College (agora Universidade Wáshington e Lee) en 1865, un escuro colexio que ofrecía clases de negocios, xornalismo, e castelán. Lee dálle un xiro e impón un simple concepto da honra - "Só hai unha regra, e é que todo estudante é un cabaleiro" - que aínda permanece hoxe na Wáshington and Lee e outra serie de colexios. Orienta o colexio para atraer estudantes masculinos do Norte, e tamén do Sur, e en pouco chega a ser unha destacada institución. Como moitos outros nos Estados Unidos por entón, permanecerá segregado racialmente. Tras John Chavis, admitido en 1795, a Univeridade non volveu admitir un estudante negro ata 1966.
Na tarde do 28 de setembro de 1870 cae enfermo, incapaz de falar coherentemente. Cando chamaron aos médicos o máis que puideron facer por el foi deitarlle e esperar. É case seguro que Lee sufriu un accidente cerebrovascular (un ataque dese tipo dana os lóbulos frontais do cerebro, impedindo a fala). O seu estado complicouse ao desenvolver unha pneumonía, unha enfermidade secundaria frecuente nestes casos, e morre por ela na mañá do 12 de outubro de 1870, dúas semanas despois do ataque. É enterrado nunha capela da Universidade.
En 1975 o Congreso dos Estados Unidos restauroulle a título póstumo a cidadanía estadounidense.
Marcelino Camacho
Traxectoria
Foi fundador e primeiro secretario xeral de Comisións Obreiras entre 1976 e 1987. Nas Eleccións xerais de España de 1977 foi elixido deputado polo Partido Comunista de España pola Comunidade de Madrid.
Roger Waters
1999-2004
Na noite do 1 de maio de 2004 extractos gravados da ópera Ça Ira, incluída a súa apertura, foron tocados nas celebracións Welcome Europe de adhesión de Malta á Unión Europea. Gert Hof mesturou os extractos gravados da ópera nunha peza de música continua que foi tocada como acompañamento a un grande espectáculo de luces e fogos de artificio sobre o porto da Valeta. No mes de xullo dese mesmo ano Waters publicou dous novos temas a través de internet: "To Kill the Child", inspirado pola invasión de Iraq en 2003, e "Leaving Beirut", unha canción anti-belicista "inspirada polas súas viaxes polo Oriente Medio cando era adolescente".
2005-presente
En setembro de 2005 Waters publicou Ça Ira ("todo irá ben" en francés), unha ópera en tres actos traducida ao inglés do libreto de Étienne Roda-Gil que ten como temática a Revolución francesa. Ça Ira editouse como un álbum en dobre CD, contando co barítono Bryn Terfel, a soprano Ying Huang e o tenor Paul Groves. Situada a principios da Recolución Francesa, o libreto orixinal é obra de Roda-Gil e a súa muller Nadine Delahaye. Waters comezara a reescribir o libreto ao inglés en 1989, e dixo sobre a coposición: "Sempre fun un gran seguidor da música coral de Beethoven, Berlioz e Borodin ... Este é descaradamente romántico e reside na tradición de principios do século XIX, porque aí é onde están os meus gustos pola música clásica e coral". Waters apareceu en televisión para falar da ópera, pero o entrevistador centrouse na súa relación con Pink Floyd, algo que Waters "evitou discretamente", cousa que o biógrafo de Pink Floyd Mark Blake di que é "unha proba da súa apacible idade madura ou é grazas aos seus vinte anos de psicoterapia". Ça Ira chegou ao número 5 da lista Billboard Classical Music nos Estados Unidos.
En xuño de 2006 Waters comezou a The Dark Side of the Moon Live, unha xira de dous anos que comezou en Europa. A primeira metade dos concertos contaba tanto co cancións e solitario como de Pink Floyd, mentres que a segunda incluía a todo o álbum The Dark Side of the Moon, sendo a primeira vez en dúas décadas que Waters interpretaba ese disco. Os concertos remataban cun bis da terceira parte de The Wall. Waters utilizou un elaborado escenario, coa iluminación creada polo deseñador de luminotecnia Marc Brickman, que incluía láseres, máqunas de fume, pirotecnia, proxeccións psicodélicas e mascotas inchables, usando un sistema de son cuadrofónico en 360 graos. Nick Mason uniuse a Waters para a parte de The Dark Side of the Moon e os bises nalgúns concertos de 2006. En setembro de 2008 a xira pasou por Norteamérica, e no 2007 comezou en xaneiro en Australia e Noza Zelandia e continuou por Asia, Europa, Suramérica e novamente Norteamérica en xuño.