cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TTS 2
Características
TTS 2 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TTS 2 foi lanzado no mesmo foguete que a sonda Pioneer 9 e a súa función foi servir de satélite de adestramento para as estacións terrestres asignadas ó proxecto Apollo, para o cal levaba a bordo un transpondedor de 9,5 vatios en banda S e un transmisor de VHF cunha potencia de 1,2 vatios. Tiña forma de octaedro duns 30 cm de lado e a alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que recargaban as baterías de a bordo, de níquel-cadmio. TTS 2 foi inxectado nunha órbita inicial de 938 km de apoxeo e 376 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,8 graos e un período de 97,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de setembro de 1979.
Flammekueche
miniatura|150 px|Flammekueche Flammkuchen, ou Flammenkuchen, é un tipo de coca que se come en Alemaña e tamén é típica da gastronomía da zona de Alsacia (Francia). En Alemaña hai tamén outros tipos de receitas parecidas, o Palatinado e Baden.
En alsaciano é coñecido como Flammekuechle, e en francés ás veces tradúcese como tarte flambée.
Ingredientes e preparación
A base da flammkuchen é unha fina masa de pan sinxela, elaborada con fariña e auga, sobre a que se colocan outros alimentos; tradicionalmente cebola crúa, touciño e nata líquida, que adoita estar un pouco condimentada. Os ingredientes mistúranse e bótanse sobre a masa de pan en cru, e logo cócense a forno forte de dez a quince minutos.
Dependendo da zona úsase nata, unha especie de petitsuís batido (ao que chaman "queixo fresco") ou unha mestura de ambos.
Alessandro Allori
miniatura|Venus e Cupido. miniatura|La pesca delle perle. Alessandro di Cristofano di Lorenzo del Bronzino Allori, nado en Florencia o 31 de maio de 1535 e finado o 22 de setembro de 1607, foi un pintor italiano da escola florentina e pai do tamén pintor Cristofano Allori.
Traxectoria
As súas obras principais son Cristo entre os escribas, Expulsión dos mercadores do templo e os retratos de Giuliano de Medici, Duque de Memours e Rafael.
Os Bolos, Lagartóns, A Estrada
Os Bolos é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 189 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística. Sendo así o maior núcleo da parroquia en habitantes.
Caldesmón
A proteína caldesmón é unha proteína que se une á calmodulina que está codificada nons humanos no xene CALD1 do cromosoma 7.
Inmunoquímica
En inmunoquímica de diagnóstico, a caldesmón é un marcador para a diferenciación do músculo liso.
O Picoto, Codesoso, Sobrado
O Picoto é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 1 habitante (1 home e ningunha muller).
Flavio Aviano
Flavio Aviano foi un escritor romano do século IV. Escribiu 42 fábulas en versos elexíacos, inspiradas en Babrio e en Fedro, as fábulas foron moi populares como textos escolares. Non se coñece nada da súa vida, aínda que se especula coa súa pertenza á orde senatorial romana.
Ligazóns externas
Texto orixinal das fábulas
Lista de ríos de Galicia
miniatura|300px|Mapa dos ríos de Galicia. Os ríos de Galicia son parte da densa hidrografía de Galicia. A súa gran densidade fai que Galicia sexa cualificada decote como a terra dos mil ríos, en palabras de Otero Pedrayo. A maioría dos cursos, por mor do seu escaso caudal, non son navegables, agás o río Miño na súa desembocadura, nos numerosos encoros, e nos cursos baixos dalgúns ríos, nos que se celebran regatas.
Os ríos de Galicia son moi curtos na vertente cantábrica e algo máis longos na atlántica, coas excepcións novamente do Miño e o Sil, que teñen unha lonxitude de varios centos de quilómetros. Porén, os altos desniveis provocan a existencia de numerosas fervenzas.
Amais da pesca fluvial, existe aproveitamento industrial dos ríos mediante os muíños e os encoros para a produción de enerxía eléctrica e o abastecemento de auga.
A
dereita|200px|miniatura|Esteiro do [[río Anllóns.]]
B
dereita|200px|miniatura|Esteiro do [[río Beluso (Rianxo) desde a vía rápida do Barbanza.]]
C
dereita|200px|miniatura|[[Río Corgo, río Sarela|Río Corgo en Santiago de Compostela.]]
D
miniatura|O río Deza pola ponte de Carboeiro
E
dereita|miniatura|Fragas do [[río Eume.]]
F
dereita|200px|miniatura|[[Río Furelos ao seu paso por Melide.]]
L
dereita|200px|miniatura|[[Río Lérez, ría de Pontevedra|Río Lérez en San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade.]]
M
dereita|200px|miniatura|Esteiro do [[Río Miño.]]
N
dereita|200px|miniatura|[[Río Neira entre Cerceda e O Páramo.]]
O
dereita|200px|miniatura|[[Río Oseira, en San Cristovo de Cea.]]
P
miniatura|Pozas do río Pedras
R
dereita|200px|miniatura|Ponte Lubians sobre o [[río Rosende.]]
S
dereita|200px|miniatura|[[Río Sar en Santiago de Compostela.]]
U
dereita|200px|miniatura|[[Río Ulla á altura de Ledesma, Boqueixón.]]
V
dereita|200px|miniatura|Ponte medieval sobre o [[río Verdugo, en Comboa (Soutomaior).]]
X
dereita|200px|miniatura|Esteiro do [[río Xallas.]]
Latimeria chalumnae
Latimeria chalumnae é unha especie de peixe osteíctio da superclase dos sarcopterixios, orde dos celacantiformes, única da subclase dos actinistios, e familia dos latimeríidos, unha das dúas integrantes do xénero Latimeria, e que se coñece vulgarmente como celacanto.
A principios do século XX críase que estaba extinguido desde hai 65 millóns de anos, até que se capturou o primeiro exemplar en 1938.
É unha especie gravemente ameazada de extinción.
Descrición
250px|miniatura|left|Latimeria chalumnae. O celacanto mide entre 1,5 e 1,8 m e chega a pesar entre 65 e 98 kg. Presenta unha coloración negra, un pouco azulada, con manchas brancas e lixeiramente rosadas. Ten unha complexión maciza, de depredador ao axexo, e non está adaptado á natación rápida. A pesar de ser un peixe sarcopterixio, cunha base muscular nas aletas, non se arrastra polo fondo mariño, senón que nada lentamente. A súa cabeza é grande, cunha boca ancha e uns ollos grandes e negros. No cranio ten gonzos (articulacións). As súas escamas son duras, grandes e grosas. A súa aleta caudal é trilobulada, unha característica insólita. Posúe unha segunda aleta dorsal próxima á caudal.
A vexiga natatoria non é funcional e está chea de graxa.
Bioloxía e comportamento
O celacanto pasa case todo o día agochado en covas nas rochas e fondos volcánicos, entre os 70 e os 700 m de profundidade e sae á noite para alimentarse. É un peixe carnívoro, que caza ás súas presas (peixes e cefalópodos) ao axexo. É un peixe ovovivíparo e as femias, que son máis grandes que os machos (dimorfismo sexual), producen ovos e paren crías tras un longo período de xestación, aínda que a súa reprodución segue a ser un misterio. Os ovos son grandes, os maiores de entre todos os peixes, duns 9 cm de diámetro. As femias poden vivir até 48 anos.
Historia
miniatura|200px|Placa de latón en Latimer's Landing (East London), na honra de Marjorie Courtenay-Latimer, que salvou para a ciencia o celacanto, e de Hendrik Goosen, que o capturou. Debido a que non se encontrata un fósil deste peixe en todo o cenozoico (aínda que si no mesozoico), críase a principios do século XX que este estaba extinto. Porén, no verán de 1938, Marjorie Courtenay-Latimer, directora do East London Museum, de East London, provincia do Cabo Oriental, Suráfrica, recibiu unha chamada telefónica de Hendrik Goosen, patrón dun pesqueiro, que lle comunicou que, cerca da desembocadura do río Chalumna, preto de East London, que capturara un estraño peixe azul nunca antes visto. Tras observalo, o espécime levouse ao museo, onde se conservou en formol, aínda que o peixe acabou estragándose.
O ictiólogo surafricano James Leonard Brierley Smith, da universidade Rhodes, en Grahamstown, conseguiu chegar a velo no museo e, tras varios meses, deulle o seu nome científico, dedicándolle o xénero, Latimeria, á directora do museo, e o específico, chalumnae ("do Chalumna") ao río cerca do cal se descubiu.
Tras 14 anos de exhaustiva busca, no inverno de 1952, encontrouse o segundo espécime de celacanto nas illas Comores. Curiosamente se, por unha parte, o achado conmocionou a comunidade científica, por outra, os habitantes do arquipélago xa estaban familiarizados coa existencia desta especie. Varias capturas máis fixéronse en augas das Comores ao longo do século XX.
En outubro do ano 2000, en Suráfrica encontrouse unha nova poboación desta especie. Estes achados suxiren que o celacanto puidese estar máis estendido no Índico do que se pensaba.
Juan Varela
Juan Varela, nado en Betanzos o 10 de outubro de 1964, é un xornalista galego. Ao longo da súa carreira alternou o seu labor como xornalista coa docencia e a asesoría en diferentes grupos de comunicación. Actualmente (2010) é director de Mediathink Consultores e colaborador habitual de Soitu, do diario Público e da Axencia Colpisa (Vocento).
Traxectoria
Completou os seus estudos de Ciencias da Información na Universidade de Navarra en 1987 e cursou estudos de doutoramento en Empresa Xornalística na Universidade Complutense de Madrid.
Foi o creador e primeiro director de ADN.ES, a aposta informativa en internet do Grupo Planeta.
Exerceu a docencia na Facultade de Comunicación da Universidade de Navarra e en varias organizacións xornalísticas internacionais como a IFRA, a World Association of Newspapers (WAN) ou a Adepa (Arxentina).
Como consultor destaca polo seu labor como director en Mediathink Consultores, S.L. ademais de ser un dos fundadores e membros do consello editorial de Cuadernos para periodistas, a revista da Asociación da Prensa de Madrid (APM). Así mesmo traballou como asesor xornalístico do grupo Vocento, destacando como director dos proxectos de lanzamento de varios xornais do grupo. Como consultor xornalístico dirixiu e realizou renovacións nun centenar de medios de Europa e Latinoamérica.
Tamén é o autor do blog sobre xornalismo e medios Periodistas 21, que recibiu o premio BOBs - Deutsche Welle ao Mellor Blog Xornalístico en Español 2004.
Jens Christian Skou
Jens Christian Skou, nado en Lemvig o 8 de outubro de 1918, é un químico e profesor universitario danés gañador do Premio Nobel de Química de 1997.
Biografía
Skou naceu nunha familia acomodada. O seu pai Magnus Martinus Skou foi un comerciante de carbón e madeira de construción. A súa nai Ane-Margrethe Skou tomou a compañía logo da morte do seu pai.
Estudou medicina na Universidade de Copenhaguen, onde se graduó en 1944 e se dotorou en 1954. En 1947 foi nomeado profesor da Universidade de Aarhus, e en 1977 foi nomeado profesor de biofísica, cargo que ocupou ata a súa xubilación en 1988.
Remember the Time
"Remember the Time" é un sinxelo do artista estadounidense Michael Jackson, gravado con Record One Studios. A canción foi lanzada por Epic Records o 14 de xaneiro de 1992 como o segundo sinxelo do oitavo álbum de Jackson, Dangerous. Escrito e composto por Teddy Riley, Michael Jackson e Bernard Belle, a canción foi producida por Riley e Jackson. "Remember the Time" foi un intento exitoso de crear unha canción jam con estilo new jack swing co acompañamento de Riley. Musicalmente, destaca o uso de piano e guitarra. A letra trata sobre as lembranzas de ser amado por alguén.
Jens Christian Skou
Investigacións científicas
Interesado nos transportes químicos dos ións, foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química do ano 1997 polo descubrimento da encima transportadora de ións de sodio e potasio, a bomba de sodio-potasio. A outra metade do premio recaeu no químico estadounidense Paul D. Boyer e o inglés John E. Walker polo descubrimento da síntese química da molécula do Adenosín trifosfato.
Recibiu o premio polo seu traballo en ATPases.
O descubrimento de Skou
Skou estudaba a acción dos anestésicos locais sobre a membrana celular. Pensou que unha proteína, a través dun cambio de conformación, era responsable da apertura das canles da membrana dos axóns das neuronas para sodio e que o anestésico local bloqueaba estas canles inhibindo a propagación do impulso nervioso.
O problema era que a proteína responsable da apertura da membrana da neurona para o sodio era descoñecida, e que non existía ningún método para medir os cambios conformacionales da proteína nunha monocapa. Entón decidiu usar unha proteína con actividade encimática, incorporala nunha monocapa, engadir os anestésicos locais á fase acuosa, e ver se a penetración na monocapa tiña influencia na actividade encimática, e tomou isto como unha indicación dun cambio na conformación.
Así pois, non era o illamento da bomba de sodio potasio o que buscaba, senón dilucidar o mecanismo de acción dos anestésicos locais. Casualmente, acabou realizando un dos máis importantes avances en Bioloxía.
A bomba de sodio-potasio é unha encima que se atopa en todas as membranas plasmáticas de todos os animais. Debido a que é vital para as funcións biolóxicas atópase en gran cantidade en calquera mostra de tecido animal, e, por iso, Jens Skou tratou de utilizala como marcador nas súas investigacións.
Para estudar a influencia de iones específicos críticos para a reacción, engadiu distintos ións a ambos os dous lados da membrana e mediu as variacións que evidenciaban a actividade da encima. Os ións engadidos deberían estar totalmente libres de contaminación por ións de distinto signo, así, ao incluír ATP no experimento facíao na súa forma aceda para que non se atopase combinado con ións contaminantes.
Descubriu que a encima necesitaba de catións de sodio, de potasio e de magnesio, como tamén de ATP para a súa actividade. O primeiro que se observou foi a capacidade ATPásica da encima, é dicir, que hidrolizaba ATP, ADP e fosfato inorxánico. Isto indicoulle que a encima catalizaba un proceso que require enerxía. Despois, para coñecer en que condicións a encima era máis activa, variou as concentracións dos catións que caracterizara como básicos para a reacción. Comprobou que a concentración de magnesio non afectaba para nada á reacción a partir dun límite mínimo e tamén determino o pH óptimo para a actividade. Ambos os factores eran constantes e fáciles de calcular, polo que deduciu que non debían tomar parte activa na reacción. Porén, viu que as concentracións de sodio e potasio eran cruciais para o nivel de actividade do encima. Supuxo que os dous catións eran os substratos do encima e dispúxose a comprobar como variaba a actividade cando variaban as concentracións de ambos. Os resultados mostraron que:
Por mor da importancia deste descubrimento, Jens Skou abandonou as súas anteriores investigacións e dedicouse de maneira total a estudar esta encima tan importante.
Noces (filme)
Noces é un filme de 2016 dirixido por Stephan Streker. É unha coprodución internacional entre Bélxica, Francia, Luxemburgo e Paquistán. Estreouse na sección Discovery do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2016. Recibiu oito nomeamentos nos Premios Magritte, incluíndo mellor filme e mellor director, gañando os dous. Está baseado no asasinato de honra de Sadia Sheikh. Streker describiu o filme como unha traxedia grega.
Jens Christian Skou
Repercusión no mundo científico
Os experimentos de Jens Skou sentaron as bases científicas do que sería a posterior investigación e descubrimento do transporte activo transmembrana, das diferentes bombas ATPásicas, dos gradientes de concentración e a súa función, e da transmisión dos sinais nerviosos no organismo.
Colaborou con outros investigadores para poder levar a cabo as súas investigacións chegando ata a relacionarse con algúns xigantes da ciencia como Albert Szent-Györgyi, Severo Ochoa e George Wald.
En 1958, Robert Post descubriu que por cada 3 ións de sodio que saían da célula, en condicións normais, entraban dous ións de potasio. Xunto co descubrimento da Na+/K+ ATPase púidose explicar definitivamente o funcionamento desta encima. Posteriormente explicou o transporte activo nos eritrocitos. En 1962, Hoffman investigou o efecto de diferentes nucleótidos na actividade da bomba. Nos anos 70, Garay e Garran estudaron o efecto da oubaína no grao de concentración interna de Na+. Xa na década dos 80 e dos 90, outros científicos como Shull, Marks, Seed e Sweadner realizaron diversos experimentos para esclarecer o que aínda non se coñecía e practicamente foron capaces de explicar o mecanismo de funcionamento da Na+/K+ ATPase e de moitos procesos relacionados con ela.
Antes de que se descubrise a bomba de Na+/K+, apenas se tiñan coñecementos do transporte activo. Pero a partir dos experimentos de Skou, moitos investigadores puideron avanzar neste campo e explicalo.
Por este sobresaliente fito científico, Jens Christian Skou foi galardoado co Premio Nobel de Química en 1997.
Planetoide
miniatura|300px|Ilustración dun planetoide. Un planetoide ou planeta menor é unha clasificación, no presente en desuso, que até 2006 abranguía os corpos do Sistema Solar que, non sendo satélites nin cometas, resultaban ser máis pequenos que os planetas «tradicionais» pero meirandes que os meteoroides, comunmente definidos cun tamaño máximo de 10 metros.
Historia
O primeiro planeta menor foi Ceres, descuberto o 1 de xaneiro de 1801 polo italiano Giuseppe Piazzi. Ceres foi considerado orixinalmente un novo planeta, aínda que despois se considerou un asteroide ou planeta menor, e dende 2006 está clasificado como planeta anano. William Herschel, descubridor de Urano, cuñou o termo «asteroide» para os primeiros obxectos descubertos no século XIX, os cales orbitan o Sol entre Marte e Xúpiter, e xeralmente nunha órbita de baixa excentricidade relativa. Dende daquela, atopáronse planetas menores en tódalas órbitas planetarias dende Mercurio até Neptuno, e un número crecente de obxectos transneptunianos (en inglés: trans neptunian objects ou TNO) alén órbita de Neptuno.
Os planetas menores clasificábanse en grupos e familias baseados nas características das súas órbitas. Ademais destas extensas divisións, adoitábase denominar un grupo de asteroides a partir do primeiro membro do grupo descuberto (normalmente o maior). Mentres que os «grupos» son asociacións dinámicas relativamente soltas, as «familias» son máis estables e coherentes. As «familias» só se recoñecen dentro do cinto de asteroides, e foron recoñecidas por vez primeira por Kiyotsugu Hirayama en 1918, sendo chamadas «familias Hirayama» na súa honra.
Voo 2120 de Nigeria Airways
O voo 2120 de Nigeria Airways foi un voo chárter de pasaxeiros dende Jeddah, Arabia Saudita ata Sokoto, Nixeria o día 11 de xullo de 1991 que se estrelou pouco despois de engalar do aeroporto internacional Rei Abdulaziz. Morreron as 247 pasaxeiros e 14 tripulantes a bordo do aparello. O avión era un Douglas DC-8 operado por Nationair para Nigeria Airways. O voo 2120 foi o peor accidente dun DC-8 e é un dos peores dunha aeroliña canadense.
Avión e tripulación
O avión involucrado no accidente era un Douglas DC-8-61 fabricado en 1968 con rexistro C-GMXQ. Pertencía á compañía canadense Nolisair e normalmente operaba para Nationair; no momento do accidente estaba sendo alugado a Nigeria Airways, que á súa vez sub-alugouno a outra compañía para transportar peregrunos nixerianos á Meca.
William Allan, o piloto de 47 anos ao mando, era un antigo piloto da Forza Aérea do Canadá e tiña 10 700 horas de voo, das cales 1 000 foran no DC-8. O primeiro oficial Kent Davidge, de 36 anos, teña 8 000 horas de voo, 550 delas no DC-8. O enxeñeiro de voo Victor Fehr, de 46 anos, tiña 7 500 horas, das cales 1 000 foran neste modelo. O DC-8 era o principal avión usado pola aeroliña.
Accidente
O avión saíu do aeroporto Rei Abdulaziz cara o aeroporto Sadiq Abubakar III en Sokoto, pero informou de problemas pouco despois da engalaxe. A tripulación non sabía que durante a saída o avión se incendiara, e aínda que o propio lume non era obvio os seus efectos si o eran. A presurizarización fallou rapidamente, e a tripulación viuse inundada de avisos sen sentido causado polos fallos de circuítos provocados polo lume. En resposta ao fallo de presurización, Allan decidiu permanecer a 2 000 pés, pero o voo foi autorizado a 3 000 pés como resultado de que o controlador o confundise cun voo de Saudia que tamén estaba informando de problemas de presurización debido a que o capitán identificouse por un erro como "Nationair 2120" en vez de como "Nigerian 2120", unha confusión que durou tres minutos aínda que finalmente non tivo efectos no resultado final. En medio disto, o primeiro oficial Davidge informou que estaba perdendo os sistemas hidráulicos. A tripulación só se decatou do lume cando un asistente de voo apresuroue á cabina de mando informando que había "fume na parte de atrás... realmente malo". Pouco despois, Davidge informou de que perdera os aleróns, forzando a Allan a tomar o control; cando Allan o fixo a gravadora de voces de cabina fallou. Nese momento o controlador de tráfico aéreo decatouse que o voo 2120 non era o de Saudia e estaba en problemas, e dirixiunos cara a pista. Posteriormente Allan contactou múltiples veces co control de tráfico aéreo, entre esas comunicacións solicitou vehículos de emerxencia.
Cando o avión estaba a uns 18 quilómetros do aeroporto a unha altura de 671 metros, un punto onde o tren de aterraxe podería ter sido baixado, o avión comezou a experimentar unha ruptura en voo e varios corpos caíron del, indicando que o lume nese momento consumira parcialmente o chan da cabina. A 2 875 metros da pista o avión volveuse incontrolable e esnafrouse matando a todos os seus ocupantes.
Dante Cunningham
Dante Lamar Cunningham, nado o 22 de abril de 1987 en Clinton, Maryland, é un xogador americano de baloncesto profesional. Antes da NBA, xogou para os Wildcats da Universidade de Villanova.
Traxectoria
Cunningham foi elixido na 33ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Portland Trail Blazers. Xogou na liga de verán para Portland, onde acadou 18 puntos e 5 rebotes por partido nos catro primeiros encontros. O 21 de agosto de 2009, os Trail Blazers anunciaron que Cunningham asinara un contrato e tiña un oco no equipo para a tempada 2009-10.
O 24 de febreiro de 2011, Cunningham foi traspasados xunto con Joel Pryzbilla, Sean Marks e dúas futuras eleccións de primeira rolda do Draft aos Charlotte Bobcats a cambio de Gerald Wallace.
O 4 de decembro de 2014, Cunningham asinou cos New Orleans Pelicans. O 9 de xullo de 2015, asinou un novo contrato cos Pelicans. O 25 de setembro de 2017, asinou de novo cos Pelicans.
O 8 de febreiro de 2018, Cunningham foi traspasado ós Brooklyn Nets a cambio de Rashad Vaughn.
Washington Allston
miniatura|Autorretrato.
Washington Allston, nado en Waccamaw (Carolina do Sur) o 5 de novembro de 1779 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 9 de xullo de 1843, foi un pintor e escritor estadounidense.
Traxectoria
Graduouse por Harvard en 1800, e os tres anos seguintes estivo en Londres para estudar arte na Royal Academy con Benjamin West.
Samuel F. B. Morse foi un dos discípulos de Allston, mesmo foi con el a Roma en 1811, antes de se asentar en Londres, onde a súa obra de temática relixiosa e alegórica acadou gran recoñecemento. En 1818 volta definitivamente aos Estados Unidos, nestes anos a súa obra perde vitalidade, pintando sobre todo paisaxes e recreacións neoclásicas.
John Walson
John Walson, nado o 25 de marzo de 1915 en Forest City e finado o 28 de marzo de 1993 en Nova York, foi un pioneiro estadounidense da televisión por cable, recoñecido polo Congreso dos Estados Unidos e a National Cable Television Association como o seu inventor en 1948. , aínda que algúns historiadores da televisión poñen en dúbida que fose o primeiro en desenvolvela.
Economía de Burundi
O Burundi é un país sen litoral e con poucos recursos naturais. O maior medio de subsistencia é a agricultura, se ben posúe unha das meriandes reservas de níquel do mundo. Aínda que a economía vira ao redor da agricultura, por culpa da guerra civil, a erosión, e a emigración da poboación, Burundi é incapaz de resolver as súas necesidades alimenticias, chegando ata a importar alimentos, o cal significa un 17% do total das importacións.
O Porto do Asno, Codesoso, Sobrado
O Porto do Asno é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Avezzano
miniatura|Castelo Orsini, despois do terremoto de 1915|250px Avezzano é un concello italiano da provincia de L'Aquila, na rexión dos Abruzos. Ten 40.651 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 104,05 km², cunha densidade de poboación de 390,7 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de Capistrello, Celano, Luco dei Marsi, Massa d'Albe, Ovindoli, Scurcola Marsicana e Trasacco.
Ligazóns externas
Páxina oficial do Concello de Avezaano (en italiano)
William Dembski
William Albert "Bill" Dembski, nado o 18 de xullo de 1960, é un matemático, filósofo e teólogo estadounidense, propoñente do deseño intelixente en oposición á teoría da evolución e a selección natural. É autor de varios libros sobre o deseño intelixente, teoloxía e matemática.
Traxectoria
miniatura|William A. Dembski
Desde 1999 até 2005, estivo na universidade Baylor Baylor University, onde era obxecto de constante atención e onde mantivo variadas controversias.
O 1 de xuño de 2006 Dembski comezou o seu labor como profesor de investigación en filosofía no Southwestern Baptist Theological Seminary, en Fort Worth, Texas.
Dembski deu clases na Northwerstern University, na Universidade de Notre Dame na Universidade de Dallas, rematou o seu posdoutorado en matemática no MIT, en física na Universidade de Chicago e en ciencias da computación na de Princeton. Posúe ademais un Ph.D. en filosofía e un mestrado en divindade polo Seminario Teolóxico de Princeton.
En función do crecente interese público polo tema do deseño intelixente, Dembski asumiu a condición informal de ser un dos portavoces sobre este asunto, alcanzando unha relativa popularidade pola súa participación en programas de radio e pola publicación de varios dos seus escritos.
De acordo con Dembski, o estudo científico da natureza revela evidencias de deseño, opoñéndose ao que entende que é un compromiso co materialismo "ateísta" ou naturalismo da ciencia, que pensa que descarta a priori o "deseño intelixente".
A súa principal proposta é que a complexidade especificada, un tipo de información, é a marca rexistrada dun deseñador intelixente.
Gran parte da comunidade científica rexeita as súas ideas, e moitas importantes organizacións científicas e de educación científica, incluíndo a National Academy of Sciences (Academia Nacional de Ciencias), a American Association for the Advancement of Science (Asociación Americana para o Progreso da Ciencia) e a National Science Teachers Association (Asociación Nacional de Profesores de Ciencias), rexeitan o deseño intelixente, declarando que non é ciencia, que non ten garantías científicas, polo que a consideran como pseudociencia; ademais, o seu traballo foi cualificado polo matemático David H. Wolpert como "escrito en xelatina". E o matemático, científico computacional e teórico dos números Jeffrey Shallit, ex-profesor de Dembski, presentou, nun testemuño escrito para un tribunal, un relatorio afirmando que o traballo de Dembski non debe ser tomado como significativo.
Tolima
Tolima é un dos 32 departamentos de Colombia. O seu territorio inscríbese na rexión andina colombiana e a conca do río Magdalena, que o atravesa de sur a norte. Limita polo norte e polo oeste co departamento de Caldas, polo leste co departamento de Cundinamarca, polo sur cos departamentos de Huila e Cauca, e polo oeste cos departamentos de Valle del Cauca, Quindío e Risaralda. Ten unha superficie de 23 562 km² e a súa capital é Ibagué.
Amaknak
Amaknak ou Umaknak (en Amaxnax̂) é unha illa de 6'5 km² situada na baía de Unalaska, ao norte da Illa Unalaska nas Illas Aleutianas, no sueste de Alasca, Estados Unidos. Nela encóntrase Dutch Harbor, que forma parte da cidade de Unalaska, á que está unida por medio dunha ponte.
Illa dos Museos
A Illa dos Museos (en alemán: Museumsinsel) en Berlín, Alemaña, é o nome da metade setentrional da Spreeinsel, unha insua no río Spree, no centro da cidade. A parte meridional da insua chámase Fischerinsel, "Illa dos Pescadores".
Historia
Recibiu o seu nome polos numerosos museos de sona internacional que hoxe ocupan a metade norte da Spreeinsel (orixinariamente unha área residencial adicada á "arte e a ciencia" polo rei Frederico Guillerme IV de Prusia en 1841). Formadas baixo varios reis prusianos, as súas coleccións de arte e arqueoloxía pasaron a unha fundación pública en 1918, a Stiftung Preußischer Kulturbesitz (Fundación do Patrimonio cultural prusiano), que mantén hoxe as coleccións e os museos.
A coleccións prusianas quedaron separadas durante a guerra fría coa cidade no seu conxunto, pero foron finalmente reagrupadas logo da reunificación alemá.
Actualmente, a Museumsinsel e as coleccións están en proceso de reorganización. Dado que varios museos resultaron destruídos durante a segunda guerra mundial e parte do espazo de exhibición está en proceso de reconstrución, a información que se achega aquí pode estar suxeita a modificacións.
O Museo antigo (Altes Museum) é o máis antigo dos museos. Foi construído entre 1823 e 1830 segundo os planos do arquitecto prusiano Karl Friedrich Schinkel. O museo erixiuse no lado oposto do Berliner Stadtschloss (Castelo de Berlín, que xa non existe). Estaba destinado a albergar cadros procedentes dos castelos de Berlín, Potsdam, Charlottenburg e de dúas coleccións privadas (a colección Giustiniani e a colección Solly). Neste edificio é onde primeiro puxo Frederico Guillerme III ao alcance do público o Antikensammlung, a colección prusiana de antigüidades. Esta colección é hoxe en parte exhibida de novo no Museo Antigo.
O Museo novo (Neues Museum), localizado detrás do Museo Antigo, foi completado en 1859 de acordo cos plans de August Stüler, un estudante de Schinkel. Quedou case esnaquizado durante a segunda guerra mundial (só ficaron algunhas das paredes exteriores) e foi reedificado para exhibir, como antes da guerra, as coleccións exipcias e prehistóricas.
dereita|miniatura|[[Museo Bode na punta norte da Illa dos Museos]]
En 1904 abriuse o Kaiser-Friedrich-Museum, hoxe chamado o Museo Bode. Localizado na punta norte da illa, é facilmente recoñecible debido á súa cúpula de cor marrón cobriza. O Museo Bode pechouse en 2000 para a súa reconstrución e reabriuse o 17 de outubro de 2006. Alberga as coleccións de escultura e de arte antiga e bizantina.
As coleccións que se uniron na Illa dos Museos por primeira vez permitiron unha mirada unificada á arte europea desde a Antigüidade ata o século XIX, presentada en edificios que mostran a historia de museos en si mesmos por encima do curso dun centenar de anos, e é por iso que todo o conxunto foi engadido á lista da UNESCO de Patrimonio da Humanidade en 1999.
A Galería James Simon será un novo centro de visitantes para a Illa dos Museos, localizada entre o Neues Museum e o Kupfergraben.
Ademais dos museos, na illa atópase a Catedral de Berlín preto do Lustgarten (Xardín do Pracer) que anteriormente pertenceu ao Berliner Stadtschloss.
Jost Van Dyke
200px|dereita|miniatura|A Localización de Jost Van Dyke no Caribe.
Jost Van Dyke (ás veces chamada coloquialmente JVD ou Jost) é a máis pequena das catro illas principais illas das Illas Virxes Británicas, medindo aproximadamente 8´34 km². Descansa na porción norte do arquipélago das Illas Virxes, situada no Océano Atlántico e no Mar Caribe. Jost Van Dyke atópase ao redor de 8 km. ao noroeste de Tórtola e 8 km. ao norte de San Xoán. Little Jost Van Dyke atópase no seu extremo oriental.
A illa foi avistada polo navegante Cristovo Colón e a súa tripulación no ano 1493, o seu nome provén do corsario neerlandés Joost van Dyk quen uso os seus portos como agocho.
Como moitas das illas veciñas, é de orixe volcánico e montañoso. O punto máis alto da illa é Majohnny Hill con 321 m.
Historia
O corsario holandés do século XVII, Joost van Dyk, un antigo colono holandés e ex pirata que usou os portos de Jost van Dyke como escondedoiro, podería ser a orixe do nome da illa. Non obstante, non se dispón de probas fácticas para iso.
John C. Lettsome (de Little Jost Van Dyke), fundador da Medical Society of London é o residente máis destacado de Jost Van Dyke.
Aínda que os ingleses capturaron as IVB en 1672, parece que Jost Van Dyke foi ignorada maioritariamente ata mediados do século XVIII. Un mapa trazado das IVB en 1717 polo capitán John Walton non representaba nin a Jost Van Dyke nin a Little Jost Van Dyke.
Os restos de traballos de azucre na cima sobre Great Harbour (Gran Porto) proporcionan evidencias arqueolóxicas de que se cultivaba e procesaba a cana de azucre, aínda que probablemente non en gran cantidade.
En 1815, 0´57 km² estaban cultivados de algodón, producindo 9.500 quilos ao ano. Había unha poboación de 428 habitantes (25 brancos, 32 negros libres e 371 escravos). En 1825, a produción de algodón diminuíu ata 7.700 quilos, mentres que a poboación aumentou ata 506 habitantes (34 brancos, 76 negros libres e 397 escravos).
Ao igual que outras illas da rexión, JVD e as IVB experimentaron un declive económico gradual e irreversible ao longo do século XVIII. Curiosamente, a poboación de Jost Van Dyke continuou aumentando (probablemente debido á liberdade de circulación de que gozou a antiga poboación escrava despois da emancipación das IVB en 1838). Despois, moitos illáns das IVB buscaron regularmente traballo nos peiraos de carbón da Royal Mail Steam Packet Company en San Tomé (hoxe nas Illas Virxes Estadounidenses). En 1853, Dookhan (1975) atribúe a Jost Van Dyke unha poboación de 1.235 residentes, 196 dos cales morreron por un gromo de cólera nese mesmo ano.
Desde o tempo da emancipación, a comunidade de Jost Van Dyke subsistiu principalmente da pesca a pequena escala e da agricultura de subsistencia. A fabricación de carbón vexetal foi unha práctica que comezou durante a época das plantacións, cando os fortes incendios eran vitais para a produción de azucre e ron, e a produción de carbón xurdiu como unha industria primaria para as IBV durante os anos da post-emancipación. Entre a década de 1920 e a década de 1960, estímase que unhas 20.000 toneladas de carbón vexetal foron exportadas desde as IVB ata as Illas Virxes dos Estados Unidos. (1998. Penn-Moll, Verna, Coals of Fire (carbóns de lume): o desenvolvemento da tecnoloxía da cheminea do Caribe con costumes tradicionais, mitos e ditos.)
Segundo os residentes na illa, en JVD, a xente traballaría colectivamente para construír pozos de carbón, unha práctica que de cando en vez continúa ata os nosos días. Os pozos eran a miúdo un lugar de encontro social, as mulleres podían usar a calor do lume para asar pan ou asar froitas mentres que os homes xogaban a dominó ao redor do pozo.
Os recursos marítimos tamén foron extremadamente importantes historicamente para os habitantes de Jost Van Dyke e a illa converteuse nunha vila mariñeira. O desexo de interacción comercial e social coas illas próximas estimulou o desenvolvemento de habilidades mariñeiras. A vela, a pesca, o remo e a construción de barcos floreceron. Pequenas embarcacións de vela construídas localmente a "barca de Tortola" floreceu nas IVB ata a década de 1960, cando foron substituídas por embarcacións motorizadas.
Demografía e turismo
Jost Van Dyke recibe numerosos visitantes. A illa é accesible en barcos privados e un servizo de transbordadores desde Tórtola, San Tomé e  San Xoán.
O destino máis frecuente é Great Harbour (ou Belle Vue). A franxa da praia arredor do porto está chea de pequenos bares e restaurantes. Desde finais dos anos 1960, o bar Foxy en Great Harbour foi unha parada popular para os navegantes do Caribe. Foxy e os outros bares de Great Harbour acollen agora unha modesta multitude durante todo o ano e están cheos de miles de festeiros na véspera de Ano Novo (coñecida localmente como "Night of Old Year").
Great Harbour é un dos portos máis activos das IVB: en 2008, case 7.000 barcos pasaron polo porto da illa. Hoxe, o turismo, e especialmente o de iates, é o elemento fundamental da economía.
Teodorico II, rei visigodo
Teodorico II (en gótico, Þiudareiks II; ?-466), fillo de Teodorico I e neto de Alarico I, sucesor de Turismundo, foi rei dos visigodos do ano 453 ao 466, pertencente á liñaxe dos baltos ou baltingos.
Traxectoria
Accedeu ao poder despois de asasinar o seu irmán Turismundo instigado por Aecio e coa axuda do seu outro irmán, Frederico.
Unha ver convertido rei en Tolosa, optou por se aliar con Valentiniano III para asegura-las fronteiras do decadente imperio romano e loitar contra os outros pobos xermáncios que axexaban as fronteiras de Roma.
A maiores, Teodorico II continuou a loitar contra os bagaudas, auténticas guerrillas rurais formadas por campesiños desertores, campesiños pobres e xente excluída da sociedade, que loitaban contra o poder establecido, xa fose o Imperio romano ou calquera dos seus reinos asociados como era o caso do reino de Tolosa. Entre 453 e 454, a belicosidade dos bagaudas foi tan extrema que o emperador Valentiniano III enviou unha expedición que se puxo ás ordes de Teodorico II para loitar contra os eles. A vitoria da expedición romano-goda foi total e, en poucos meses, empregando todo tipo de crueldades, esmagou por completo a insurxencia bagauda.
No 455 tralos asasinatos de Valentiano III e do seu sucesor Petronio Máximo, o rei godo Teodorico II impuxo ao seu propio emperador: Marco Mecilio Avito.
Eesti Rahvusringhääling
Eesti Rahvusringhääling (en galego, Radiodifusión Pública de Estonia), tamén coñecida polas siglas ERR, é a compañía de radiodifusión pública de Estonia. Creouse en 2007 e actualmente xestiona cinco cadeas de radio e dúas canles de televisión. É membro da Unión Europea de Radiodifusión.
Teodorico II, rei visigodo
Traxectoria
Pero mentres Teodorico tiña a súa mirada posta na sucesión do trono imperial, o rei suevo Requiario asentado no noroeste da península ibérica, empezou as hostilidades ao non recoñecer as reivindicacións territoriais do reino godo e os suevos lanzaron ataques contra a Bética, a Cartaxinense e a Tarraconense.
O 5 de outubro do 456, o rei godo reunía un importante exército de soldados burgundios, comandado polos seus reis Gondioc e Chilperico I, o seu irmán, ámbolos dous aliados de Teodorico (Xordanes, Getica, 231). Os suevos repregáronse no río Órbigo, preto de Astorga e iniciouse a batalla do Órbigo. A vitoria foi esmagadora para os visigodos e burgundios. Meses máis tarde e despois dunha persecución por media península ibérica, os godos detiveron a Requiario, que non obtivo o perdón do rei e foi executado en decembro do 456.
Eesti Rahvusringhääling
Historia
O primeiro medio de comunicación estoniano que comezou as súas emisións é a actual Eesti Raadio, baixo a denominación Raadio-Ringhäälingut, o 18 de decembro de 1926. Coa incorporación de Estonia á Unión Soviética, o servizo de radio cambiou o seu nome polo de Radio Tallin. O servizo de televisión iniciou a súa actividade o 19 de xullo de 1955 como Tallinna Televisioonistuudio.
Teodorico II, rei visigodo
Traxectoria
Teodorico II colocou, no trono suevo, a Agiúlfo como gobernador proporcionándolle unha tropa para custodia-las fronteiras para loitar contra os resistentes cántabros e vascóns. Iso si, non sen antes limitar as fronteiras do reino suevo a unha pequena parte de Galicia (Gallaecia). Pero os seus continuos actos violentos provocaron a rebelión dos suevos e hispanorromanos, iniciándose así un período de guerra civil e caos coñecido como «Período Escuro» do Reino Suevo.
No 457 e co asasinato do emperador romano Avito a mans do líder suevo-visigodo Ricimer, o rei godo non recoñeceu ao novo mandatario do imperio imposto por Ricimer: Flavio Xulio Valerio Maioriano. Isto fixo que Teodorico II tentase expandir un pouco máis o reino de Tolosa cara ao norte. Pero Maioriano, que era xeneral das lexións romanas, venceu ás tropas godas na batalla de Arelate conquistando a cidade goda de Arles e asinando un tratado de paz que duraría tres anos, até o 460.
Tamén houbo problemas polo norte do reino. Un xeneral das Galias chamado Exidio autoproclamouse rei dos francos e, nunha pugna cos godos, matou a Frederico, irmán do rei. Daquela, Teodorico viuse obrigado a pactar cos francos para delimitar as fronteiras entre o reino franco e o godo no río Loira. Este pacto cos francos estendeuse a negociar tamén con Ricimero mailo seu novo emperador monicreque: Libio Severo. Esta decisión non gustou nada aos nobres visigodos e, en especial, ao único irmán vivo que quedaba a Teodorico, Eurico. Os nobres pensaban que non había nada que negociar cun imperio en decadencia, polo que Eurico buscou aliados entre os nobres para asasinar a Teodorico II no 466 e coroarse como novo rei visigodo.
Eesti Rahvusringhääling
Historia
En xaneiro de 2007 aprobouse a Lei de Radiodifusión Pública de Estoniana, que estableceu a creación do ente público Eesti Rahvusringhääling para integrar os servizos de radio e televisión, a partir do 1 de xuño do mesmo ano. Nos seus estatutos, sentou as súas bases nos valores de innovación, servizo público, profesionalidade e responsabilidade coa sociedade civil.
Romano II
miniatura|Morte de Romano II. Romano II, nado en 939 e finado en 963, sucedeu ao seu pai Constantino VII como emperador bizantino á idade de vinte e un anos, e morreu en 963, segundo se cre, envelenado pola súa segunda esposa, a emperatriz Teófano.
Traxectoria
Aínda pequeno, foi desposado con Berta, filla ilexítima de Hugo de Arlés, rei de Italia -a cal cambia o seu nome a Eudocia ao converterse á igrexa ortodoxa-; pero cando Hugo abdicou do trono de Italia e morreu en 947, e tamén morreu Berta en 949, Romano fixo cumprir a promesa do seu pai que lle permitía elixir á súa propia esposa. A elección de Romano recaeu nada menos que na filla dun taberneiro chamada Anastaso, coa que casou, tomando esta o nome de Teófano.
Muralla de Tarragona
miniatura|300px|Vista de Tarragona coa muralla á esquerda. A muralla de Tarragona é unha estrutura militar de orixe romano que arrodea o casco antigo da cidade de Tarragona. Constitúe, xunto con outras localizacións, o conxunto arqueolóxico de Tarraco, que forma parte do Patrimonio da Humanidade dende o ano 2000, sendo o seu código de inscrición 875-001.
Historia e características
miniatura|dereita|250px|Paseo na parte superior das murallas A muralla é a construción máis antiga da Tarraco romana. Nun primeiro momento tratábase dunha simple cerca de madeira que tiña coma misión protexer a gornición militar. Comezou a construírse no século III a.C., aínda que non existe consenso sobre se foi durante a segunda guerra púnica ou con posterioridade. Sufriu unha ampliación ao longo do século II a.C., posiblemente durante a formación da cidade romana de Tarraco. Desta época consérvanse tres torres orixinais:
Entre os anos 217 e 197 a.C. foi ampliada e fortalecida cun frontal de pedra de 6 metros de altura e 4,5 metros de grosor, reforzando con torres os puntos máis febles. Na segunda metade do século II a.C. a muralla medrou en altura e grosor e estendeuse ata abranguer toda a cidade. Na actualidade consérvanse 1300 metros da edificación orixinal en boas condicións.
Sufriu numerosas modificacións ao longo da historia, coma por exemplo a apertura do Portal del Roser na época medieval para proporcionar un novo aceso á cidade ou a súa rehabilitación como paseo arqueolóxico nos anos 30 do século XX. Dende finales do século XIX é de propiedade pública e no ano 2000 foi catalogada coma Patrimonio da Humanidade, sendo un dos símbolos máis característicos da cidade de Tarragona.
Ligazóns externas
Tarraco
Sitta carolinensis
Sitta carolinensis é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae que vive en América do Norte. É unha ave de tamaño medio que mide 15,5 cm de lonxitude. A coloración varía un pouco ao longo da súa área de distribución, pero as partes superiores son de cor gris clara azulada: o macho ten negro o píleo e a caluga, mentres que a femia ten o píleo de cor gris escura. As partes inferiores son brancas con tons avermellados no abdome. É unha ave ruidosa: ten unha voz nasal, e con frecuencia emiten renxidos ou diversas vocalizacións en ocasións compostas por repeticións invariantes de pequenos asubíos. En verán é unha ave insectívora: consome exclusivamente artrópodos, pero en inverno a súa dieta componse principalmente de sementes. Instala os seus niños en buratos naturais das árbores. A posta ten de cinco a nove ovos e a femia os incuba dúas semanas mentres é alimentada polo macho. A parella alimenta as crías ata que abandonan o niño, aínda que poden seguir alimentándoas poucas semanas máis.
Vive en gran parte de América do Norte, excepto nas zonas máis frías e áridas. Encóntrase principalmente en altitudes baixas, nos bosques caducifolios ou mixtos. Xeralmente distínguense de sete a nove subespecies, cuxas distribucións, vocalizacións e coloracións son lixeiramente distintas. Filoxeneticamente, foi relacionado con Sitta leucopsis e Sitta przewalskii, dúas especies do sur de Asia, pero logo descubriuse que está máis relacionado con Sitta magna do sueste asiático. A especie ten unha distribución moi ampla e a súa poboación vai en aumento; a Unión Internacional para a Conservación da Natureza catalógaa como en situación «menos preocupante».