cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seven (filme)
Estreouse en galego o 24 de novembro de 2015 na TVG.
Sinopse
O veterano tenente Somerset (Morgan Freeman), do departamento de homicidios do Policía de Nova York, está a piques de xubilarse e ser substituído polo ambicioso e impulsivo detective David Mills (Brad Pitt). Ambos terán que colaborar na resolución dunha serie de asasinatos cometidos por un psicópata que toma como base a relación dos sete pecados capitais: gula, preguiza, soberbia, avaricia, envexa, luxuria e ira. Os corpos das vítimas conteñen pistas valiosas que asasino deixou deliberadamente para que converter o xogo nun auténtico crebacabezas para os policías.
José Casal
Co nome de José Casal podemos referirnos a:
Carlos Javier Márquez González
Carlos Javier Márquez González, alcumado Chenlli, nado en Pontevedra o 9 de decembro de 1973, é un porteiro de fútbol sala. En 2009 con ficha no Leis 26 Pontevedra.
Traxectoria
Deuse a coñecer ó gañar o título de Campionato de España de Seleccións Autonómicas Sub-21 cos seus compañeiros da Selección Galega. Pouco despois fichou polo equipo da súa cidade, o Forum Filatélico Rías Baixas, na tempada 1995-96, onde estivo ata a campaña 1999-00, cando o equipo descendeu.
No ano 2002 fichou polo Azkar de Lugo, acabado de ascender da División de Prata. Lograron manter a categoría e obtiveron a Copa Xunta de Galicia, así como o premio ó equipo máis deportivo da División de Honra. Na tempada seguinte o equipo xogou por vez primeira os play-offs polo título, caendo en cuartos de final ante El Pozo de Murcia. Volveu gañar a Copa Xunta de Galicia.
Na tempada 2004-05 o Azkar clasificouse para a Copa de España por vez primeira, dando a sorpresa ó chegar á final onde caeron ante o Interviú Fadesa.
En novembro de 2005 logrou o seu título máis importante a nivel de clubs, a Recopa de Europa de Fútbol Sala. Ó ano seguinte logrou de novo a Copa Xunta de Galicia. Na final, disputada ante o Autos Lobelle de Compostela, o partido decidiuse nos penaltis, marcando Chenlli o gol definitivo.
Ó finalizar a tempada 2006-07 decidiu volver á súa cidade natal para lograr a permanencia co acabado de ascender Leis 26 Pontevedra, onde compite pola titularidade con Marimón, porteiro ó que marcara o gol na Copa Xunta de Galicia.
Mélanie Hahnemann
Marie Melanie d'Hervilly Gohier Hahnemann, nada o 2 de febreiro de 1800 e finada en maio de 1878, foi unha homeópata e médico francesa. Casou en 1835 con Samuel Hahnemann, sendo a súa segunda esposa.
Casar do Nabo, Abelenda, Avión
Casar do Nabo é un lugar da parroquia de Abelenda no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 25 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010 cando tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Mélanie Hahnemann
Traxectoria
Nada no seu dunha familia nobre francesa, despois pelexar coa súa nai saíu de casa e foi vivir co seu profesor de pintura, Guillaume Guillon-Lethiere en 1815. Durante a epidemia de cólera en 1932, en París, interesouse en homeopatía. En 1834, visitou Hahnemann e un ano despois casaron. Abriu unha clínica en París e axudou Hahnemann. Foi formouse The Allentown Academy of Homeopathic Healing Art en Estados Unidos.
Foi sucesora na obra do seu marido, o Organon.
Claude Bernard
Fundador da medicina experimental, entre as súas achegas á medicina destaca o seu estudo da síndrome de Claude Bernard-Horner. Así mesmo, a el débense as nocións do medio interno (sangue, linfa, fluído intersticial) e da homeostase, fundamentos da bioloxía moderna.
Foi elixido para a Academia Francesa en 1868 e galardoado coa Medalla Copley en 1876.
Infancia
Claude Bernard naceu na pequena localidade de Saint-Julien, no Beaujolais,  no seo dunha modesta familia de viticultores. Estudou rudimentos de latín co cura da súa parroquia e despois comezou estudos de humanidades cos xesuítas de Villefranche-sur-Saône, rematándoos no colexio de Thoissey.
Estudos en Lión
Despois de fracasar no bacharelato marchou en xaneiro de 1832, aos 19 anos, cun compañeiro, á cidade de Lión, onde ambos os dous traballaron como mancebos nunha farmacia. A falta de eficacia de moitos fármacos produciulle a Bernard un desprezo pola arte médica.
O seu espírito rigoroso adaptábase mal ás conxecturas acerca da farmacoloxía da época, e comenzou a escribir durante o seu tempo de traballo, entre outras obras, o vodevil Rose du Rhône, que se representaría en Lión con certo éxito de público, pero que lle valeu o enfado do farmacéutico, que lle rescindiu o contrato en xullo de 1833, cando Claude traballaba nunha segunda peza, un drama en cinco actos titulado Arthur de Bretagne.
Chegada a París
Grazas á súa nai, Claude entrou en contacto co crítico literario Saint-Marc Girardin, amigo da familia e profesor de literatura na Sorbona, que lle recomendou deixar de lado as dúas inclinacións literarias (Claude soñaba con ser dramaturgo), e que sería mellor empregar as súas habilidades na medicina. Fora ou non acertado, este consello fixo que Claude Bernard dera un xiro á súa vida e se trasladara a París para iniciar esta carreira.
Para iso tivo que completar o bacharelato, o que consegue en 1834. Seus pais entón pagaron 1 800 francos para que fose dispensado do servizo militar, o que lle deixa a vía libre para comezar os estudos de medicina en París. Alí compartiu un piso e a vida no Quartier Latin, preto da Sorbona, cos seus compañeiros Charles Lasègue (futuro eminente neurólogo) e Casimir Davaine (que estaba facendo os seus primeiros traballos en microbioloxía). Viviu modestamente en París, mentres lle devolvía aos seus pais o diñeiro que gastaran nel grazas a unhas clases particulares que impartiu. En París quedou particularmente fascinado polos cursos que François Magendie imparatía no Colexio de Francia.
En 1839 Bernard obtivo unha praza de interno, ocupando o posto 26 dun total de 29 opositores, e entrou en contacto con Magendie, cuxas polémicas clases espertaron nel unha inesperada paixón polo descubrimento das leis fisiolóxicas. Magendie sometía as hipóteses a contrastación experimental ante o seu auditorio, ríndose abertamente cando algún experimento non transcorría segundo o anunciado pola teoría que el mesmo acabara de explicar na aula o día anterior. Magendie definíase como un trapeiro que percorre o terreo da ciencia recollendo feitos de aquí e de acolá, sen outra pretensión que "botalos ás costas". A elaboración dalgunha elegante e "pretensiosa" (preditiva) teoría a partir de tales feitos non tiña cabida no escepticismo de Magendie. Porén, Bernard, non se encontrou nunca cómodo cos supostos epistemolóxicos do seu mestre, o que determinou que os seus intereses deran un novo xiro, pasando esta vez do ámbito puramente científico ao filosófico. De aí que Claude Bernard pasara á historia do pensamento non só polas súas achegas á fisioloxía, senón tamén polo seu intento de fundamentar a posibilidade mesma dunha medicina —e, por extensión, dunha bioloxía— científicas. Pese a que resulta un feito pouco coñecido polos estudosos da epistemoloxía, Claude Bernard adiantou as principais teses de Karl Popper neste campo.
Halldór Ásgrímsson
Halldór Ásgrímsson, nado o 8 de setembro de 1947 en Vopnafjörður, foi o Primeiro Ministro de Islandia dende o 15 de setembro de 2004 ata o 5 de xuño de 2006. Líder do Partido Progresista dende 1994.
Claude Bernard
Chegada a París
Ingresou na Academia das Ciencias en 1854, obtendo ese mesmo ano a cátedra de Fisioloxía Xeral da Facultade de Ciencias de París. En 1855 sucedeu a Magendie no Colexio de Francia.
En 1860 Claude Bernard xa escribira o esencial da súa obra. Ese ano comezou a ter serios problemas de saúde que lle obrigaron a retirarse periodicamente ao seu Saint-Julien natal. Alí dedicouse a reflexionar sobre o método que el mesmo empregara para alcanzar os seus descubrimentos científicos. Desta época a súa obra máis famosa é a Introdución ao estudio da medicina experimental (1865).
En 1868 ingresou na Academia Francesa. Ese mesmo ano renunciou á súa cátedra da Sorbona, e foi nomeado catedrático de Fisioloxía no Museo Nacional de Historia Natural de Francia.
Nin a vida profesional de Claude Bernard nin a súa vida familiar foron sinxelas. No que afecta á súa vida persoal, Bernard separouse da súa esposa en 1869, tras longos anos de mutua incomprensión nos que a súa muller chegou a fundar, xunto ás súas dúas fillas, un asilo para cans e gatos, co que expresaban a súa oposición á experimentación con animais. Ademais, o matrimonio houbo de enfrontar a morte prematura dun dos seus fillos. Desde o punto de vista profesional, a obra de Claude Bernard só foi recoñecida pola comunidade científica nos últimos vinte anos da súa vida.
Obra
miniatura|300px|Unha lección de Claude Bernard (León Lhermitte, 1889).
Contribucións á ciencia médica
Entre as achegas á ciencia médica de Bernard cabe destacar o descubrimento da función dixestiva do páncreas, o da función glicoxénica do fígado, o mecanismo de acción do curare, do monóxido de carbono e dos anestésicos, o establecemento dos principios xerais sobre os que se asenta a farmacodinamia moderna e as funcións do sistema nervioso. Neste sentido, pasaron á historia da fisioloxía os seus estudos acerca do carácter único dos nervios sensitivos e os motores, a sensibilidade recorrente, a estrutura da medula espiñal, a vasomotricidadade e as circulacións locais, a orixe medular do gran simpático, a súa función vasomotora e a súa acción sobre a temperatura corporal, sobre as secrecións e sobre a glicemia.
Outras contribucións de menor importancia son os seus estudos acerca da secreción salivar, a fisioloxía pulmonar, o efecto da nicotina e do uranio sobre o organismo, a disección química en fisioloxía, a coagulabilidade do sangue, o ton muscular e os mecanismos inflamatorios.
Bernard introduciu o concepto de homeostase (constancia do medio interno) ao redor de 1860, aínda que o termo non é seu, senón de W. B. Cannon. Dito modelo sinala como cualidade definitoria dos seres vivos a capacidade para manter as condicións físico-químicas do medio co que están en contacto. En sentido inverso, son ditas condicións físico-químicas do líquido que baña as células (medio interno) as que, ao entraren en contacto con elas, determinan a aparición dos fenómenos fisiolóxicos. Este sinxelo esquema pretende dar razón (até onde iso é posíbel) do "quid" propio do vivo.
Entre as súas contribucións á terapéutica hai que destacar as relativas ao tratamento da diabetes, as indicacións da sangría, o tratamento da intoxicación por monóxido de carbono mediante ventilación mecánica, o tratamento da anemia con lactato de ferro, o descenso da temperatura corporal mediante medios físicos, o estudo dos mecanismos de antagonismo entre fármacos, o tratamento da intoxicación etílica, as aplicacións da morfina, os efectos do anhídrido carbónico, a administración intravenosa de soro fisiolóxico, as técnicas de reanimación cardiopulmonar e a oxixenoterapia.
Bernard tamén fixo achegas importantes no ámbito da cirurxía, pois, ademais dos seus traballos sobre a anestesia, deseñou novos instrumentos cirúrxicos, propuxo novas técnicas de incisión e de sutura e describiu a hiperglicemia posthemorráxica.
Bioloxía teórica
Á parte das teorías concretas coas que Claude Bernard arrequeceu a medicina, a bioloxía e á veterinaria da súa época, cómpre distinguir dúas categorías diferentes dentro das súas contribucións teóricas ao pensamento biolóxico: as relativas ao seu peculiar modo de contestar a vella pregunta de "que é a vida?", e as puramente epistemolóxicas (método e fundamentación da medicina experimental). É neste sentido no que pode falarse da existencia tanto dunha filosofía da vida como dunha epistemoloxía bernardianas. Ambas as dúas están, como se verá a continuación, profundamente relacionadas entre si.
Os seres vivos segundo Claude Bernard
Claude Bernard realizara o sorprendente descubrimento de que a "materia inerte" e os "corpos vivos" no son a mesma cousa. Escribiu o seguinte
Claude Bernard empezara a comprender. O seu descubrimento debeuse obviamente a toda a serie de experimentos errados que levou a cabo, xa que nunca puidera obter dúas veces seguidas o mesmo resultado nos seus ensaios; tal descubrimento inquietouno enormemente porque ameazaba demostrar a inutilidade de toda a súa vida como científico.
Quizais os implacábeis erros que xurdían constantemente das súas viviseccións xa comezaran a desequilibrar o seu estado mental. En calquera caso, deterioraron a súa vea literaria, nubrando o seu estilo e paralizando o seu razoamento. Porque se Introduction expresaba claramente unhas ideas cuxa incorrección soamente co paso do tempo sería demostrada, en Médecine o pensamiento é nebuloso e o autor exprésase sen sensatez, como ao final do seguinte fragmento (páxina 249):
O doutor Delhoume, que introduciu abundantes notas noutras partes do volume, optou por ignorar esta última metedura de zoca de Bernard, quizais coa esperanza de que pasara inadvertida, porque aínda que as súas palabras foran confusas e desordenadas demostran que o autor se dá de conta de que os feitos ridiculizan as súas teorías. Por tanto, decide simplemente ignorar "os feitos" relacionados co sapo e a cabra, porque do contrario debería "ter renunciado á súa ocupación como fisiólogo". Como outros moitos vivisectores dos moitos que existiron despois del, Claude Bernard carecía da grandeza necesaria para admitir que toda a súa pseudociencia fora erixida sobre un erro de proporcións xigantescas.
Por ese motivo realiza a extraordinaria afirmación de que «hai feitos que un non pode crer porque a mente ten a certeza de que as cousas son doutra maneira». E, que feitos son eses? Ou, que tipo de "mente" é esa? Non é posíbel que sexa a mesma mente que, en certa ocasión, afirmou o seguinte: «se un feito está en contradición con unha teoría dominante, un debe aceptar o feito e deba abandonar a teoría, aínda que esta última fora aceptada de forma xeral e fora ratificada por personalidades de gran renome».
No terreo conceptual, Bernard propuxo un modelo teórico para entender que son os organismos, que resultou estar dotado dun gran valor heurístico. Co seu concepto de "medio interno" quedaba lexitimada a pretensión —posta en dúbida polo escepticismo de Magendie, polo vitalismo de Bichat e polas teses dos románticos— de facer da medicina unha auténtica ciencia, á vez que se salvagardaba o estatuto ontolóxico peculiar dos seres vivos. Neste sentido, o modelo do medio interno evitaba que os científicos caeran na tentación de reducir conceptualmente os seres vivos a meras máquinas físico-químicas extremadamente complexas. O que Claude Bernard ofreceu, por tanto, á nova medicina, foi unha certificación definitiva do seu carácter científico exenta dun reducionismo físico-químico no plano ontolóxico.
Bernard parte da idea de que os organismos vivos se encontran en constante interacción físico-química co medio que os rodea. Esta interacción é bidireccional e está orientada a un fin: a autoconservación de dito organismo, ou a súa interacción con outros para a conservación completa. Dado que nos seres complexos esta interacción se sitúa a nivel celular, dito medio debe ser denominado neles "medio interno" (o medio interno é, segundo este modelo, o líquido que baña as células). Os fenómenos vitais veñen soportados por procesos estritamente físico-químicos. Cando un axente físico-químico interacciona cunha célula, esta "produce" un efecto fisiolóxico que lle é propio (segregar unha hormona, contraerse, emitir unha descarga eléctrica, dilatarse...), sen que a análise científica dos fenómenos vitais poida estenderse máis alá. Deste modo, xunto coa súa "carta de cidadanía" como auténtica ciencia, Bernard impón á bioloxía uns límites claros: xamais poderá pronunciarse acerca da esencia da vida, se ben será capaz de elaborar leis relativas ás súas condicións físico-químicas. A ciencia deberá renunciar a dar unha resposta á vella pregunta polo "que" (que é a vida), para limitarse a un positivista "ver para prever".
Porén, o positivismo de Claude Bernard non é un positivismo estrito. Enfrontándose ás influentes teses de Comte, Bernard será un dos poucos científicos franceses partidarios da teoría celular. Mentres que os científicos do seu contorno encontraban en dita teoría sospeitosos vestixios de ideoloxía romántica —fronte á que o positivismo de Comte precisamente se erixira en reacción—, Claude Bernard reservou sempre na súa epistemoloxía un lugar privilexiado para as hipóteses. Deste xeito, aínda recoñecendo a carga hipotética —e, por tanto, especulativa— da teoría de Matthias Schleiden e Theodor Schwann, Claude Bernard ve nela unha auténtica teoría científica. Dado que a ciencia non pode prescindir das hipóteses (Claude Bernard foxe do empirismo de Magendie), a única condición que lles impuxo a epistemología bernardiana —co fin de salvagardar a súa medicina experimental dos excesos do romanticismo— foi un constante sometemento ao control experimental. Con iso, o trapeiro de Magendie deixa de servir como imaxe ilustradora do labor dos científicos. A partir de agora quedan lexitimados para estruturar os feitos que recollen —no laboratorio ou na cabeceira dos enfermos— en hipóteses máis ou menos ambiciosas ou arriscadas. E aínda máis, é precisamente a presenza previa (Claude Bernard utilizaba a expresión "a priori") de hipóteses na mente do investigador o que lle permite observar e rexistrar feitos. Unha mente sen hipóteses é, para Bernard, unha mente cega, incapaz de abrirse á natureza.
A medicina segundo Claude Bernard
Segundo Bernard, a práctica experimental desenvólvese en catro momentos. En primeiro lugar, prodúcese ante os ollos do científico un feito que constata de forma precisa. A continuación, xorde unha idea acerca da posíbel causa de dito fenómeno. Esta idea constitúe a hipótese científica, que só terá valor na medida en que poida contrastarse experimentalmente. Para iso, o científico deduce de dita hipótese outras que son as súas consecuencias lóxicas, e pasa a deseñar experimentos ou a buscar observacións que as confirmen. As teorías científicas non son en realidade máis que hipóteses controladas experimentalmente mediante un proceso que establece un delicado equilibrio entre a razón e a experiencia. De aí o seu carácter necesariamente provisional e as difíciles eleccións que a miúdo o científico debe facer entre os feitos e as teorías cando hai discordancia entre ambos. Incluso cando os feitos parezan confirmar a hipótese, esta deberá ser sometida á contraproba. A contraproba é a ferramenta lóxica que garante ao científico a existencia dun auténtico nexo causal entre dous fenómenos, e non dunha mera coincidencia no tempo.
A consecuencia epistemolóxica máis importante da concepción bernardiana do método científico é o protagonismo da dedución: as hipóteses a partir das cales se establecen os siloxismos da dedución xorden na mente do experimentador con ocasión da observación de determinados feitos, pero non son o resultado dun proceso de indución levado a cabo a partir deles. En contra dos supostos dos indutivistas, Bernard entendía que o universal só pode proceder do universal.
De feito, Bernard emprega moitas veces a equívoca expresión "ideas a priori" para referirse ás hipóteses científicas. Con iso quere poñer de manifesto que estas non deben seren entendidas como un mero destilado dos feitos que a notra mente se limita a recoller e a plasmar. O proceso de xénese de ditas hipóteses débese, máis ben, á creatividade do científico que as elabora. Proceden dunha cualidade psicolóxica á que Bernard denomina 'sentimento' ou 'corazón', aínda que non poden carecer duns criterios mínimos de racionalidade.
A epistemoloxía bernardiana sitúase, deste modo, nun punto equidistante dos catro polos que configuran o seu contorno científico e filosófico: o empirismo de Magendie (e o seu conseguinte escepticismo), o racionalismo dos científicos románticos (a as súas excesivamente especulativas teorías biolóxicas), o vitalismo de Bichat (que facía dos fenómenos vitais o terreo propio da espontaneidade, inaccesíbel ao coñecemento científico), e o positivismo de Comte (co seu rexeitamento das hipóteses).
Criticismo
Algúns opositores da experimentación animal acusan a Bernard de falta de empatía polos animais suxeitos da súas exploracións científicas. Na súa "Introduction", Bernard escribe que «o fisiólogo non é unha persoa normal, é un científico, un home absorbido pola idea científica que persegue; xa non oe los choros dos animais, xa non ve o sangue que derraman, soamente ve a súa idea e os organismos que lle esconden os problemas que el desexa descubrir. Non sente que está perpetrando unha horríbel carnicería; baixo a influencia dunha idea científica examina con pracer o repugnante filamento nervioso e a carne lívida que a calquera outra persoa provocarían desgusto e horror...». O escritor inglés John Vyvyan afirmou que se Bernard vivira na nosa época non publicaría esas liñas, porque son un 'exemplo de libro' de esquizofrenia paranoide.
Lingua negra
A lingua negra é unha lingua artificial falada en Mordor n'O Señor dos Aneis e outras obras de J. R. R. Tolkien.
Trátase dunha lingua artificial creada por Sauron para os servidores de Mordor, como substituta das varias linguas dos orcos, entre outras. Tolkien describe dúas formas desta lingua: a forma antiga "pura", empregada polo mesmo Sauron, os Nazgûl e os Olog-Hai, e outra forma "degradada" empregada polos soldados de Barad-dûr cara a fin da Terceira Idade. O único exemplo de lingua negra "pura" que aparece nos escritos de Tolkien é a inscrición do Anel Único: o poema dos Aneis de Poder.
Traducidas ao galego, estas palabras significan:
Club Deportivo Ourense B
O Club Deportivo Ourense B foi un equipo de fútbol da cidade de Ourense, filial do Club Deportivo Ourense, desaparecido pola disolución da SAD en xullo de 2014. Na tempada 2013/2014 xogou no grupo sur de Preferente, tempada na que ademais foi campión da Copa Deputación de Ourense, ó vencer o Verín CF no estadio do Couto na quenda de penaltis (0-0 despois dos 90 minutos regulamentarios e mais a prórroga, o 14 de xuño de 2014, no que foi o último partido oficial que disputou un equipo de CD Ourense no estadio do Couto.
Prefectura de Yamanashi
A Prefectura de Yamanashi (山梨県, やまなしけん, Yamanashi-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na zona sueste da rexión de Chūbu e no centro da illa de Honshu. A súa capital é Koufu-shi. A prefectura cobre 4.465,37 km² de superficie e habítana 871.044 persoas.
Xeografía
dereita|250px|miniatura
Villalbilla
miniatura|dereita|260px
Villalbilla é un concello español na Comunidade de Madrid próximo a Alcalá de Henares (Los Hueros 6 km, Villalbilla 10 km). Conta con varios núcleos de poboación: Villalbilla, Los Hueros, e as urbanizacións de Peñas Albas, Zulema, El Gurugú, El Robledal e Valdeláguila. A súa poboación é de 8.923 habitantes.
Fabriciano Fernández Serra
Traxectoria
Foi redactor de El Pueblo Gallego e colaborou noutros xornais galegos, e na revista Vida Gallega, da que foi director na súa segunda etapa. Asinaba os seus artigos cos pseudónimos D'Artagnan, Fefe ou Croa. Foi presidente da Asociación da Prensa de Vigo (1940 e 1946) e dirixiu a Hoja del Lunes de Vigo.
Casou en 1939 con Josefina Núñez Saavedra, filla do industrial Estanislao Núñez Barrios e tiveron seis fillos, entre eles Francisco José Fernández de la Cigoña Núñez e Estanislao Fernández de la Cigoña Núñez.
Hopeful
"Hopeful" é o single número 15 da cantante xaponesa Ami Suzuki, que ía ser lanzado o 9 de febreiro do ano 2005 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
Esta canción ía ser o single debut de Ami baixo o selo avex trax cando firmou co selo, e estivo inicialmente dispoñible para descargar da súa páxina oficial como ton de móbil. O single ía ser lanzado o 9 de febreiro do ano 2005, pero foi cancelado por razóns descoñecidas e substituído por "Delightful", que sairía en marzo do mesmo ano.
"Hopeful" aparecería por primeira vez nun CD no maxi-single "Delightful", e no primeiro álbum con avex, "Around the World", pero nunha versión remesturada do DJ Overhead Champion. A versión orixinal foi promocionada na radio e nalgunhas páxinas webs, pero nunca foi incluída nun álbum.
Lista de temas
Hopeful
Antón I Pedro Arida
Traxectoria
Antón Arida naceu en Bxarri, no distrito homónimo, o 2 de agosto de 1863. Foi ordenado sacerdote o 28 de setembro de 1890, e exerceu de secretario do patriarca Xoán XII Pedro.
O 7 de xuño de 1908 foi nomeado bispo de Trípoli. Recibiu a consagración episcopal o 18 de xuño de mans do patriarca de Antioquía e todo o Levante Elías Pedro.
O 8 de xaneiro de 1932 Arida foi elixido patriarca dos maronitas, cargo que exerceu até a súa morte o 19 de maio de 1955.
Mouriscados, Abelenda, Avión
Mouriscados é un lugar da parroquia de Abelenda no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 81 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 39 eran homes e 42 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 84 habitantes (41 homes e 43 mulleres).
Joaquín Ignacio Figueroa Mendieta
Joaquín Ignacio Figueroa Mendieta, Marqués de Villamejor, nado en Llerena (Badaxoz) o 22 de abril de 1808 e finado en Madrid o 11 de marzo de 1899, foi un político español.
Traxectoria
Foi elixido deputado polo distrito de Guadalaxara en 1864, 1865 e 1867, polo distrito electoral de Pontedeume en 1872, e outra vez por Guadalajara en 1876.
Vida persoal
Casou con Ana de Torres Romo e foi pai de Álvaro de Figueroa Torres-Mendieta.
Santiago Bernabéu
Santiago Bernabéu Yeste, nado en Almansa, Albacete, o 8 de xullo de 1895 e finado en Madrid o 2 de xuño de 1978, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e estivo sempre ligado ao Real Madrid Club de Fútbol, club que presidiu durante 35 anos (entre 1943 e a súa morte en 1978).
A.C. Ordes
O AC Ordes é un equipo de hóckey a patíns da localidade de Ordes (Galiza). O AC Ordes é o continuador do antigo Club Patín Ordes (desaparecido no 2003 ao pasar a formar parte do novo club), un club que competira varios anos na segunda categoría do hóckey a patíns español, a Primeira División Estatal, e que conseguira importantes logros en boa parte das súas categorías.
Santiago Bernabéu
Polémica polo nome do estadio
O estadio Santiago Bernabéu foi nomeado na súa honra en 1955, cambiándolle o anterior nome (Chamartín). Segundo algúns, incumpre a Lei de Memoria Histórica xa que Bernabéu participou golpe fascista de 1936, e alistouse na División de Infantería falanxista ocupando Cataluña, foi condecorado por méritos de guerra e ascendido a cabo militar.
Ao palco do estadio acudían autoridades franquistas, incluído o fundador da lexión, José Millán-Astray, quen o chegou a retar "a un duelo con pistolas". Nun fragmento dun documental sobre Bernabéu, publicado pola conta de Twitter do Real Madrid, este afirma: "Cuando oigo que el Madrid ha sido el equipo del régimen me dan ganas de cagarme en el padre de quien lo dice".
A.C. Ordes
2011-12
Adestrador: Marcos Rey
Mindhunters
Mindhunters é un filme estadounidense dirixido por Renny Harlin que foi estreado no 2004.
Sinopse
O FBI ten un programa de adestramento para os axentes da unidade de perfiles psicolóxicos para ensinarlles a seguir a pista ós asasinos en serie. Un grupo de axentes está a piques de rematar o duro curso de instrución. Só lles queda unha última proba: pasar unha fin de semana nunha illa remota resolvendo un crime ficticio. O que ningún deles sabe é que entre eles hai un asasino en serie, adestrado nas técnicas máis modernas de asasinato e acostumado a pensar a maior velocidade que eles. Lentamente, o asasino vainos eliminando un a un. A medida que se producen os crimes, os axentes comezan a desconfiar os uns dos outros, de xeito que todos están baixo sospeita e en perigo mortal.
Ígor de Kíiv
Ígor (en nórdico antigo: Ingvar), nado contra 878, tamén coñecido como Ígor I e Ígor o Vello, foi un monarca varego da Rus de Kíiv que reinou entre o anos 912 e 945.
Reinado
Coñécense moi poucos datos da súa vida e do seu goberno, a maioría dos cales extraéronse da Crónica de Néstor, a primeira crónica sobre os rus'. Suponse que mon se van poder obter moitos rexistros daqueles momentos debido ao dominio dos kházaros.
De feito, dubídase se Ígor fora descendente do fundador da dinastía, Rúrik. Probabelmente fora un cuñado, pero certamente era un varego de orixe (é dicir, un viquingo orixinario de Suecia), que tomou a herdanza de Rúrik, a dirección dos asuntos da Rus.
Ígor sitiou dúas veces a cidade de Constantinopla, en 941 e en 944. Pero a destrución do seu exército polos gregos obrigou ao príncipe a asinar un tratado de paz co emperador bizantino, tratado que se recolle na citada Crónica de Néstor.
Por outra parte, os rus' de Kíiv saquearon nos anos 913 e 944 as poboacións musulmás do mar Caspio a través de varias expedicións á zona ordenadas por Ígor.
Porén, en contra destes escritos, segundo o historiador francés Constantine Zuckerman, a cronoloxía que recolle a Primeira Crónica pon de relevo o feito de que Ígor só reinou a rus de Kíiv durante tres anos, desde o verán de 941 até a súa morte, en 945. De feito, ningunha crónica recolle o seu nome en datas anteriores de 941, aínda que coñecemos a data da morte do seu predecesor no trono, Oleg, 912.
Morte e sucesión
Como resultado deste feito, a sucesora no trono, a súa esposa Olga, cambiou de arriba a abaixo o sistema de recadación de impostos (poliudie) no que se pode chamar a primeira reforma legal da que se ten memoria na Europa do Leste.
B-2C
B-2C é a designación dun motor foguete usados nos mísiles Atlas A.
Características
Deseñado e construído por Rocketdyne, alimentábase con oxíxeno líquido e queroseno e producía un pulo de 1374 kN, cun impulso específico de 248 s ao nivel do mar. O propelente era movido cara o motor mediante unha bomba alimentada por gas. Voou por primeira vez en 1958.
Arquidiocese católica latina de Milán
A Arquidiocese de Milán (en italiano Arcidiocesi di Milano, en latín Archidioecesis Mediolanensis) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica de rito latino en Italia, na rexión da Lombardía. Teñe mantido unha forma litúrxica latina propia, o rito ambrosiano, que emprégase hoxe na maior parte do seu territorio e en pequenas partes de dioceses veciñas. Entre os seus arcebispos, salientan o propio santo Ambrosio, san Carlos Borromeo e o papa Paulo IV.
A arquidiocese é a sé metropolitana da provincia eclesiástica de Milán, que inclúe ás sés sufragáneas de Bérgamo, Brescia, Como, Crema, Cremona, Lodi, Mantua, Pavía e Vigevano. A arquidiocese de Milán é a maior do mundo.
Historia
Segundo a tradición, o Evanxeo foi predicado en Milán por San Bernabé, e que o primeiro bispo da diocese, Santo Anatalón, foi un discípulo do apóstolo. Pero a diocese, en sentido estrito, foi estabelecida arredor do ano 200, xa que a lista dos bispos milaneses tan só da cinco predecesores de Mirocles, quen participou no concilio de Letrán que tivo lugar o 313 en Roma.
Historicamente a Igrexa de Milán ten estado n plena comuñón co papa. Entre os seus bispos pódense citar a Eustorxio I de Milán e Dionisio de Milán, quen opuxéronse con firmeza á apostasía imposta polo emperador romano Constancio II. Dionisio exiliouse a Capadocia no 355, mentres que os romanos puxeron a Ausencio no trono episcopal de Milán. Á morte de Ausencio foi elixido santo Ambrosio bispo de Milán. Entre os seus sucesores pódese citar a Simpliciano, Senador e Dacio, quen viviu no exilio en Constantinopla por mor da guerra gótica.
Durante a invasión lombarda sucedéronlle moitas cousas á Igrexa de Milán. O cisma dos tres capítulos deulle autonomía durante 38 anos, xa que os lombardos eran inimigos dos bizantinos. Co asedio de Milán polo lombardo Alboíno, o bispo Honorato buscou refuxio en Xénova con gran parte do seu clero, que volveu a Milán 70 anos despois baixo Xoán o Bo.
No século X os arcebispos milaneses pasaron a ser vasalos do Emperador xermánico, estendendo a súa xurisdición á totalidade do noroeste de Italia. O máis distinguido destes foi Ariberto. Ao medrar o poder da burguesía diminuíu o dos arcebispos, e xa que logo a autoridade imperial que o prelado representaba, e dende o século XII Milán combateu ao Emperador. No século XIII o propio arcebispo Ottone Visconti foi proclamado Señor a perpetuidade, rematando coa República de Milán e estabelecendo o poder da Casa de Visconti que dirixiu o Ducado de Milán entre 1277 e 1447.
A figura que marcou a historia moderna da Igrexa en Milán foi San Carlos Borromeo, arcebispo entre 1564 e 1584, que foi unha figura sobranceira durante a contrarreforma e responsable de reformas de importancia dentro da Igrexa Católica. Os seus esforzos pastorais foron continuados polos seus sucesores, como Federico Borromeo (finado en 1631) e Giuseppe Pozzobonelli (finado en 1783).
No século XX, dous arcebispos de Milán foron elixidos ao papado: en 1922, o Cardeal Ambrogio Damiano Ratti foi elixido como papa Pío XI, e en 1963 o Cardeal Giovanni Battista Montini foi elixido como Paulo VI.
Igrexa de San Pedro de Vilanova de Dozón
Historia
miniatura|250px|Vista do conxunto dende o suroeste. miniatura|250px|Portada principal. miniatura|250px|Vista xeral. miniatura|250px|Interior. Vista dende o coro. Por unha copia do século XVIII que contén un traslado do ano 1267 coñécese a acta fundacional deste mosteiro. Malia que no documento se sinala como data fundacional as kalendas de decembro de 1124 pénsase que se trata dun erro na transcrición do texto e que a data real da fundación foi 1154, ano no que todos os personaxes que participaron no evento están perfectamente documentados. Deste xeito pódese dicir que Dona Guntrodo Suárez, viúva de Paio Martínez, fundou nese ano un mosteiro dedicado a San Pedro no lugar de Vilanova, á beira do río Dozón. Ademais unha inscrición que se conserva na ábsida tamén sinala esta data.
Grazas ao traballo de investigación de Duro Peña, coñécese a lista das súas abadesas.
As doazóns ao mosteiro xa foron abondosas desde o século XII. Coa lectura dos documentos conservados pódese apreciar unha certa dependencia desta comunidade con Mosteiro de Santa María de Oseira.
A súa última abadesa foi Isabel de Ulloa, xa que a partir do ano 1499 a comunidade integrouse (como moitos dos mosteiros e conventos femininos galegos) na comunidade de San Paio de Antealtares.
Doazóns reais
No ano 1173 Fernando II concedeu ao mosteiro o privilexio de coto, privilexio confirmado por Afonso X e por Sancho IV no 1286, rei que tamén lle concede unha exención no ano 1291.
Todos estes privilexios foron confirmados por Fernando IV e Pedro I.
Descrición
De planta única, conta cunha ábsida semicircular e tres fachadas. A nave cóbrese con cuberta de madeira apoiada sobre 5 pares de ménsulas. Moitos detalles artísticos relacionan este edificio co Mosteiro de Oseira.
Do conxunto pódese concretar que é posterior a inscrición do mesmo, podendo situalo no último terzo do século XII.
Interior
As ventás e seteiras dos muros laterais ábrense cara o interior en arco semicircular con derramo interno. En cada un dos muros semella que habería dúas columnas entregas por muro que nunca foron rematadas. As basas de perfil ático, algunhas con garras, os fustes non deberon superar os dez ou doce semitambores. Descansaban as basas nun rebanco corrido que bordeaba todo o templo e que na actualidade non é visible.
No muro occidental sobre a porta un arco de medio punto sobre xambas de perpiaños. A porta do muro meridional atópase cegada na actualidade.
O presbiterio atópase a maior altura que a nave e accédese a el a través dun arco triunfal lixeiramente apuntado e dobrado en aresta viva. Presenta un segundo arco faixón, apoiándose ambos sobre dous pares de columnas entregas, apoiadas sobre un rebanco baquetoneado que rodea todo o presbiterio. Os capiteis presentan variadas decoracións vexetais. No muro meridional do tramo recto do presbiterio ábrese un dos armarios credencia máis grandes da provincia. Ábrese como un oco de cerco semicircular.
As ventás da ábsida teñen menos decoración que cara o exterior. Os capiteis presentan decoracións vexetais a excepción dun con aves apicadas.
O tramo recto cóbrese con bóveda de canón e o semicircular con bóveda de forno cunha rosácea de rizados sépalos na clave.
Mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro
miniatura|Exterior. O mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro é unha das obras arquitectónicas do románico serodio, de transición ao gótico, máis destacables de Galicia. Trátase dun mosteiro beneditino fundado no século X e que viviu os seus momentos de maior esplendor entre os séculos XI e XIII do que se conserva en moi bo estado a súa igrexa e algúns dos departamentos monacais, grazas aos traballos de restauración e recuperación realizados a partir da segunda metade do século XX.
Situación
Localízase na parroquia de Santa María de Carboeiro pertencente ao concello de Silleda, na comarca de Deza, no seu límite norte co concello de Vila de Cruces. Sitúase á beira do río Deza preto da súa desembocadura no caudaloso Ulla (que fai de fronteira natural da comarca coa Terra de Santiago), aproveitando un meandro do propio río e ao abrigo do Couto Costoia, nunha paraxe dunha natureza abrupta, no territorio que se deu en chamar Trasdeza (máis alá do do Deza, segundo os cartógrafos da diocese de Lugo), e preto de onde recibe as augas do seu afluente o río Toxa que se une abruptamente salvando un considerable desnivel formando a fervenza do Toxa, unha das máis afamadas de Galicia.
Historia
miniatura|Vista xeral da igrexa.
Noutros dous documentos, un do ano 1095 e o outro do século XII, menciónase o lugar como Retorta. Por último en numerosos documentos fálase do lugar ao abrigo do Monte Custodia, o actual Couto Costoia, do que posiblemente proviñera a pedra utilizada para a súa construción. O coñecido como Camiño dos carboeiros partía do mosteiro cara ao mosteiro de Aciveiro e a Terra de Montes. O que semella fóra de toda dúbida é que por Carbonario eran coñecidas estas fragas de densa vexetación pegadas ao Deza.
Fontes
Os datos que se coñecen sobre o mosteiro débense fundamentalmente a tres fontes:
Fundación e período de esplendor
miniatura|Edificios monacais. Grazas ao Padre Yepes, que a finais do século XVI viu o documento fundacional do mosteiro no arquivo do mosteiro de San Martiño Pinario, disponse na actualidade dos datos sobre a fundación. Non existe acordo entre os historiadores na data de nacemento da abadía. A súa xestación comezaría nos primeiros vinte anos do século X, e posiblemente cara ao ano 936, data do documento fundacional que marcaría a data oficial da fundación, xa existía unha pequena comunidade que sería a mesma que se encargaría da construción do edificio, no mesmo lugar onde se erguía unha antiga ermida dedicada a San Lourenzo, propiedade dunha tal Egica a que lle mercaron os fundadores do mosteiro, os condes Gonzalo e Tareixa, segundo fai constar a escritura de fundación do mosteiro, nas verbas do Padre Yepes. Gonzalo Betote, fillo de Afonso Betote, Conde de Deza, e a súa dona Tareixa Eiriz, filla dos condes de Lugo, sobriña do bispo da diocese, Ero, e tía do bispo Rosendo de Celanova, pertencentes a unha das liñaxes máis poderosas deses tempos. Pouco tempo antes os condes fundaron o mosteiro de San Salvador de Camanzo na outra beira do Deza.
Pese a que ben cedo comezaría a recibir doazóns e mercar terras as escrituras de fundación datan do ano 926 e xa se levaba traballado na fundación. A morte do conde Gonzalo debeu contribuír a que se demorasen as obras. O conde morreu cara ao ano 927 e foi soterrado no Mosteiro de Camanzo.
miniatura|esquerda|Capitel de motivos vexetais. Finalizada a obra elixiuse ao abade Félix e consagrouse o templo coa presenza do bispo Hero de Lugo e de Rosendo de Celanova, parente da condesa. A mesma condesa dirixiuse logo a corte de León, para pedirlle a Ramiro I que tomase baixo a súa protección o mosteiro, o cal aceptou quedando desde entón baixo xurisdición real.
Desde finais da década de 960 ata o ano 999 non se teñen noticias do mosteiro. Nese ano o rei Vermudo II asinou un documento ordenando a restauración do mosteiro, xa que segundo o propio texto caera nas mans de dous monxes enfrontados, descendentes dos fundadores: Afonso Bermúdez e Arias Pelágiz, futuro bispo de Mondoñedo. Á destrución da casa tamén poderían ter axudado a invasión normanda de Gunderedo no ano 968 e a incursión de Almanzor.
O abade Trasuario foi o encargado de levar a cabo a orde real de reconstruír o cenobio. A este abade seguíronlle Tanitus, do que hai noticias no ano 1062 e o abade Munio co que daría comezo a etapa de maior esplendor da comunidade.
Viviu esta etapa de maior esplendor entre os séculos XI a XIII, pasando os dous séculos seguintes a ser obxecto da cobiza das casas nobiliarias galegas, o que se traduciu nun progresivo recorte da súa autonomía. Durante eses anos aumentou considerablemente o seu patrimonio económico, destacando a posesión de extensas plantacións no Ribeiro.
No ano 1075 dirixiu á comunidade o abade Ranemiro ao que lle seguiu o abade Afonso (1084 - 1115) que adquire o veciño Couto de Pastoriza a través de permuta co conde Raimundo de Borgoña e a súa esposa Dona Urraca, en documento subscrito no ano 1096. A deste abade séguenlle os abades Xoán e Martín.
Cara ao ano 1131 faise cargo da comunidade o abade Froila. Durante o seu mandato a comunidade non para de incrementar o seu patrimonio, como a compra do Couto de Merza a Afonso VII no ano 1144. Tamén ordenou realizar obras de ampliación e mellora da residencia monacal. Descoñécese a data de inicio das obras pero sábese que xa concluíran no verán de 1148.
A finais do século XIII comezan a escasear as noticias de interese sobre o mosteiro. Co cambio de século a importancia e atracción que estaba a adquirir o veciño mosteiro de Aciveiro minguou de xeito considerable a tradicional influencia de Carboeiro na comarca.
Durante o século XIV o cenobio seguiu a incrementar o seu patrimonio. Ao mesmo tempo incrementouse tamén os preitos cos servos que incumprían o pactado nos arrendamentos e a presión dos cabaleiros e a emerxente nobreza galega aumenta de tal xeito que esta comunidade, como moitas outras de Galicia neses tempos, acode continuamente na procura do amparo real fronte os abusos dos que eran obxecto. Pero a autoridade real foise afastando cada vez máis de Galicia e o seu poder coercitivo debilitouse producíndose un continuo aumento dos abusos impunes, chegándose a unha situación de total asunción da autoridade por parte dos por algúns autores chamados "Condes Tolos" do século XV.
Doazóns
Coa protección real e condal a comunidade gozou de gran prosperidade durante a primeira metade do século, e a protección condal proseguiu cos descendentes dos fundadores, de xeito que a filla dos condes Aragonta, segunda esposa do rei Ordoño II logrou a devolución de terras do Salnés que lle foran arrebatadas ao mosteiro por parte dos habitantes locais e nas que estableceron salinas.
Conversión en priorado
Coas reformas das ordes relixiosas promovidas polos Reis Católicos xunto ao papa Inocencio VIII Carboeiro pasou, no ano 1500, a se converter nun priorado (anexo) dependente do Mosteiro de San Martiño Pinario e logo nunha simple granxa con dous monxes residentes e a fins do século XVIII serviu como cárcere de freires. Deste xeito tódolos seus bens pasaron ao patrimonio do mosteiro compostelán, amais de perder o título de abadía.
A lei de desamortización de Mendizábal supuxo o abandono no ano 1836 das instalacións e o comezo da súa ruína. Na segunda metade do século XX comezaron as obras da súa restauración e recuperación, obras que aínda continúan hoxe en día (2009).
Igrexa
miniatura|Interior.
De estilo románico, a súa construción data do século XII. A súa é de cruz latina con tres naves e cruceiro, e a nave central é o dobre das laterais. Na fachada principal, nas arquivoltas, desenvólvese o tema dos vinte e catro anciáns da Apocalipse.
No templo consérvanse tres inscricións:
Na cultura popular
miniatura|Sarcófago. En 1965 filmouse unha película titulada Cotolay, o carboeiro compostelán da tradición que a comezos do século XIII axudou a San Francisco de Asís a fundar en Santiago de Compostela o seu primeiro convento en Galicia. A película dirixida por Nieves Conde, e na que actuaron como extras moitos veciños do contorno, serve de testemuña do estado de abandono no que se atopaba o mosteiro naqueles anos.
O primeiro domingo de xuño, desde o ano 2000, celébranse no mosteiro os Encontros de Música Tradicional de Carboeiro, no que é tradicional a procesión a Santa Ferreña patroa da celebración.
En 2015 o cantante Enrique Iglesias rodou no mosteiro parte do videoclip da canción "Noche y día"
Pearse Hutchinson
Pearse Hutchinson, nado en Glasgow o 12 de xullo de 1927 e finado o 14 de xaneiro de 2012, foi un poeta e tradutor irlandés.