cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anfiteatro de El Djem
Edificios anteriores
O primeiro edificio tiña unha capacidade para 6.000 espectadores e clasificouse como "rudimentario" "embrionario" ou "moi vello". Jean-Claude Golvin datou a súa orixe no século I, aínda que abandonaríase a finais do mesmo. Polo tanto debía estar preto dos edificios da Época Republicana, que se construíron adaptándose á configuración do terreo. En efecto, o lugar elixido para a súa construción, abrigou sepulturas en tempos prerromanos, é o único relevo natural da zona adecuado para construír un edificio. O anfiteatro esculpíuse nun outeiro de travertino sen usar albanelaría e con formas irregulares. As bancadas, en número limitado, esculpíronse na rocha e a cávea escavouse. A area tiña unha dimensión de 49 metros de longo por 40 metros de ancho. Parece que as bancadas erosionaron moi rapidamente e foron reparadas con tixolos de barro sen cocer. A aparición do edificio poderíase relacionar coa chegada á cidade dunha comunidade italiana afeccionado aos espectáculos, quizais de orixe Campaniano ou etrusco, ambas rexións son a orixe dos xogos nos anfiteatros.
miniatura|Detalle dos restos das bancadas subdivididas do segundo anfiteatro A segunda construción, que tiña unha estrutura sólida nas súas liñas xerais, construíuse a finais do século I ou século II no mesmo outeiro que o seu predecesor. A súa forma era máis elíptica debido a un terraplén existente na area e a tribuna do anfiteatro anterior. O aterraplenado de area, 2,50 metros de altura, permitiu regularizar a súa forma. As bancadas tiñan unha capacidade total de 7000 espectadores. eran irregulares en tamaño e estaban separadas por compartimentos feitos de ladrillo, separadas por espazos a modo de corredor. Parece que houbo un total de 24 compartimentos, dos cales permanecen 16 en diverso estado de conservación. A area tiña 60 metros de longo por 40 metros de ancho, as dimensións totais do edificio eran de 92 por 72 metros. Golvin tamén describe un palco e unha capela situada no eixe oeste. A construción carece dunha aparencia estética, aínda que as súas importantes melloras técnicas fixérono máis funcional.
O edificio nunha época posterior implicou unha corrección dos problemas ocasionados polos edificios anteriores máis aló da funcionalidade, as innovacións tamén foron un factor de lonxevidade.
Datación controvertida
O anfiteatro, aínda entre os máis ben preservados do seu tipo, foi pouco estudado As últimas investigacións do monumento non revelaron ningún rexistro que permita datar a súa construción. Ademais, recentes escavacións arqueolóxicas non sacaron á luz ningún elemento en particular, coa excepción dunha vasilla dun tipo de cerámica datada na primeira metade do século III. Considerase de forma incerta (porque non foi corroborado por ningún elemento tanxible), que o edificio construíuse no 238 d.C., o ano da Revolución contra o poder de Roma, ou baixo o proconsulado de Gordiano, coroado emperador romano en abril do mesmo ano. Estímase como data de construción entre o 230 e o 250, durante o período da anarquía militar, aínda que algúns estudos máis antigos atrásana ao reinado da dinastía Antonina, ou sexa ao final do Imperio.
É unha das ruínas de pedra romana mellor conservada no mundo e é única en África. A capacidade estimada é de 35.000 espectadores e o tamaño dos eixes grande e pequeno son respectivamente 148 m. e 122 m.. O anfiteatro está construído en bloques de pedra, situado nun terreo plano e está excepcionalmente ben conservado.
Con todo, o custo da construción en pedra tallada, así como a necesidade dun maior número de asentos parece que colocaría a súa construción durante o auxe da cidade, a finais do século II ou principios do século III, baixo a dinastía Severa. Alexandre Lèzine, apoiado por Golvin, propuxo un abano máis limitado de datas, entre o 230 e o 238, quedando inacabado por mor dos acontecementos do último ano. Mentres, Hedi Slim cre que a obra completouse.
Desde finais da Idade Antiga ata a Idade Media
left |miniatura| Tarxeta que amosa o anfiteatro en [[1900 cos grandes recheos que enchían o interior do monumento]] Aínda que a cidade substituíuse gradualmente por Sufétula como capital económica da rexión e que as rutas de comercio foron desviados da cidade, Thysdrus continuou a desempeñar un papel militar trala transformación do anfiteatro en fortaleza. Escavacións arqueolóxicas dataron o abandono do edificio, na segunda metade do século quinto, sendo a duración aproximada da súa actividade de dous séculos.
A desaparición da tribuna e os elementos do último andar sería posterior e progresiva. A ruína do monumento trouxo un depósito substancial de cascallos, cunha altura variable entre 1,50 a tres ou catro metros.
Idade Moderna e Idade Contemporánea
left |miniatura| O edificio retratado nun gravado de [[1843 ilustrando a visión romántica entendida por un longo tempo polos visitantes do monumento.]] A pesar da destrución parcial debido ao uso das súas pedras para a construción da cidade de EL Djem, o terceiro anfiteatro consérvase en condicións excepcionais e crese que permaneceu completo ata o século XVII. O viaxeiro Victor Guerin informa que "en 1695, segundo a tradición árabe, comezouse a demoler a fachada exterior, que ata entón se mantivo case intacta".
miniatura| Viaxeiros visitando o anfiteatro en [[1910.]] Por esas datas, o Bey de Tunisia reprimíu unha revolta de orixe fiscal. Os seus canóns abriron varias fendas no edificio para impedir que o lugar servira de refuxio á poboación local. Con todo, o sitio continuou a ser usado para este fin ata mediados do século XIX durante unha última rebelión. Tras numerosos danos, os habitantes da cidade extraeron enormes cantidades de material das ruínas para aproveitalo.
Crese que o anfiteatro utilizouse como fábrica de salitre a finais do século XVIII e do século XIX. Ao redor de 1850, a fenda na parede ampliouse por Ahmad I ibn Mustafa ata aproximadamente 30 m.. Na segunda metade do século XIX, a estrutura usouse para tendas, vivendas e almacenamento de grans.
A área recibiu visitas desde o século XVII e especialmente no século XIX, intensificadas despois da posta en marcha da protección dos restos arqueolóxicos. Durante a primeira metade do século XX acometéronse varias restauracións da fachada destruída, así como a escavación da area e dos espazos subterráneos. O turismo desenvolveuse durante o século XX ata preto de 530.000 visitantes por ano no 2008, que fai do anfiteatro o segundo lugar máis visitado de Tunisia.
Restauración
left|upright=0.9|miniatura|Vista do edificio en [[1975, pouco tempo despois do inicio da campaña de estudo e restauración do monumento, dirixida polo Instituto nacional do patrimonio de Tunisia (INAA).]]
O anfiteatro declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979. O diferente estado de conservación dos diferentes materiais de construción, así como a caída de pedras mesmo das bóvedas esixiron unha campaña de consolidación e rehabilitación, financiada polo goberno de Tunisia e por unha fundación privada. A estabilización evitou novos desprendementos de terra mentres que as zonas irremediablemente deterioradas substituíronse. A restauración, realizada cos materiais retirados nas tarefas de limpeza dos recheos, tivo como finalidade a protección do monumento e a mellora das visitas de forma máis pedagóxica. A restauración das bóvedas e escaleiras facilitou a accesibilidade ao anfiteatro.
miniatura|Vista cara o anfiteatro desde a contorna axardinada.
A renovación da arquibancada con capacidade para 500 espectadores tamén permitiu "contribuír á restauración cultural do edificio" segundo Hedi Slim. A reconstrución dos alicerces tamén axudou a reconstituír a forma elíptica do edificio. A campaña tamén permitiu o coñecemento completo do monumento, especialmente o sistema de recuperación de auga de chuvia e a cimentación. Por outra banda, saíron a luz numerosos fragmentos das bancadas da area.
Dada a diferenza de cota. Entre a cidade contemporánea e o edificio, a súa contorna inmediata acondicionouse con elementos vexetais e minerais para igualar o desnivel. Grazas á súa boa acústica e ás restauracións realizadas, o anfiteatro acolle cada verán desde 1985 o Festival Internacional de Música Sinfónica de El Djem.
Cultura popular
Apareceu en películas como a Monty Python's Life of Brian.
Lullabies to Paralyze
Lullabies to Paralyze é o cuarto álbum da banda Queens of the Stone Age. Foi editado a través do selo Interscope Records o 21 de marzo de 2005 internacionalmente, e un día despois en Estados Unidos. A edición limitada de luxo incluía unha canción extra e un DVD. O álbum vendeu 91.000 copias nos Estados Unidos durante a súa primeira semana e debutou no número 5 da lista da Billboard. Dende entón vendeu unhas 350.000 só nese país.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Joshua Homme, Troy Van Leeuwen e Joey Castillo, agás onde se indique.
Bascuas, Rendal, Arzúa
Bascuas é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Outeiro de Rei
Outeiro de Rei é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo. Segundo o INE en 2016 tiña 5.047 habitantes (4.695 no 2006, 4.645 no 2005, 4.528 no 2004, 4.428 no 2003).
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Historia
Hai indicios no concello da existencia de poboación dende o paleolítico. Na zona de Silvarrei localizouse un bifaz de tipo Achelense. Da época megalítica (4.000-2.000 antes da era actual) hai grande número de mámoas localizadas no termo municipal como a Medorra da Pedra Dereita en Martul. Os enxovais encontrados nos monumentos funerarios consérvanse na actualidade en museos e coleccións privadas, e os gravados rupestres ou petróglifos nos seus montes, amosan a presenza dunha poboación bastante numerosa e activa.
As evidencias arqueolóxicas e os achados evidencia que a zona estivo continuamente habitado. Primeiro, pola poboación castrexa. Ningún dos castros foi escavado, Castro de Candai.
A ocupación romana chegou despois da fundación de Lugo deron o nome de Octodorum á zona pola que pasaba a vía romana XX, Braga-Astorga. A romanización chegou aos castros como o castro de Tourón ou o castelo do Picato. Construción de dúas vías que atravesaban o citado Outeiro de Rei así como a constitución dalgunha casa de campo agropecuaria ou "villae" na parroquia de Vilela u poboados sen fortificar "vici" como é o caso da actual Santa María de Cela, entón chamada Augas Celenas. En 1909 atopouse unha ara adicada ao deus Lucoubu en Sinoga (Santa Mariña), hoxe no Castelo de Santo Antón.
A época sueva supuxo a organización do territorio en condados, pasando ao denominado condado de Superata (Sobrada). A aldea de Astaríz (Caboi) era Coto Real e tiña as súas propias autoridades.
No século XV co bispo lucense Odoario viviuse o máximo esplendor. Estaba organizado en dúas xurisdicións: Sobrada de Aguiar (señorío de Pedro Freire) e Outeiro de Rei (señorío do Conde de Lemos). Outeiro de Rei era privilexio de Isabel a Católica do 1501, converteuse no berce dalgunhas das principais liñaxes nobiliarias de Galiza, entre as que destacan os Gayoso, os Montenegro ou os Aguiar. Estes construíndo os castelos-fortalezas e rematada a inestabilidade medieval do século XVI, fixeron a transformación a civil da arquitectura militar, xurdindo os pazos e casas señoriais.
A proximidade á cidade de Lugo supuxo unha concentración de casas señoriais:
Economía
As principais industrias do concello son:
Parques zoolóxicos
Neste municipio pódense atopar dous parques zoolóxicos: Marcelle Natureza e Avifauna.
Lugares de Outeiro de Rei
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Outeiro de Rei vexa: Lugares de Outeiro de Rei.
Pictor
Historia
Dado que foi creada por Nicolas Louis de Lacaille no século XVII, non foi visible para culturas antigas ou clásicas polo que non ten mitoloxía relacionada.
O Carballo, Rendal, Arzúa
O Carballo é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Renau
Renau é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Garcías, Saiáns, Vigo
Garcías é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 47 habitantes (23 homes e 24 mulleres).
La Voz de Morrazo
La Voz de Morrazo foi un periódico editado en Marín en 1897.
Gondufe, Saiáns, Vigo
Gondufe é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 66 habitantes (36 homes e 30 mulleres).
Raís e lazos
Raís e lazos (en Rails & Ties) é un filme estadounidense dirixido por Alison Eastwood que foi estreado no 2007. Está protagonizado por Kevin Bacon, Marcia Gay Harden e Miles Heizer. Estreouse en galego na TVG o 18 de setembro de 2011.
Sinopse
Tom Stark, enxeñeiro ferroviario e maquinista, non sabe sobrelevar o cancro terminal que padece a súa esposa Megan. Refúxiase no traballo, en vez de intentar aproveitar con intensidade os seus últimos días con Megan para facela feliz. Pero unha inesperada desgraza vai estreitar os seus lazos. Un día unha muller deprimida coloca na metade da vía o seu automóbil, co seu fillo adolescente Davey dentro. Tom segue o regulamento de diminuír a velocidade, pero sen usar o freo de emerxencia, o que podería facer descarrilar o tren. Como resultado, a muller morre pero o rapaz salva a vida.
Paradoxurus
Paradoxurus é un xénero de mamíferos da familia dos vivérridos que foi nomeada e descrita primeiramente por Frédéric Cuvier en 1822. As especies de Paradoxurus teñen unha cabeza ancha, fociño estreito cun longo rinario que está profundamente asucado no medio. As súas longas orellas son arredondadas no extremo. O rabo é case tan longo coma a cabeza e o corpo.
Características
As especies de Paradoxurus teñen unha cabeza ancha, un fociño estreito cun gran rinario que ten un sulco profundo no medio. As orellas son grandes e de puntas arredondadas, as cristas internas e as bolsas están ben desenvolvidas. O cranio mostra un marcado moldeado muscular, e a área postorbital está profundamente constrinxida un pouco detrás dos ben desenvolvidos procesos postorbitais. É considerablemente máis estreito que a área interorbital e que o fociño por encima dos dentes caninos. A fórmula dental é. O padal por detás non cobre a metade anterior da fosa mesopterigoide e é plano e está expandido entre os dentes posteriores da zona da meixela. O rabo é case tan longo coma a cabeza e o corpo, ás veces bastante longo e dunhas seis veces a lonxitude dos pés posteriores.
Condado de Donegal
O condado de Donegal (en gaélico irlandés Dún na nGall) é un condado de Irlanda da provincia de Ulster, sendo un dos tres condados da provincia do Ulster que non forman parte de Irlanda do Norte. Tamén foi coñecido como o Condado de Tyrconnel (en gaélicoTír Chonaill). Aínda que a capital do condado é a cidade de Lifford, a maior é Letterkenny.
Paradoxurus
Taxonomía
En 2005 este xénero definiuse comprendendo tres especies nativas do sueste de Asia:
En 2009 propúxose incluír tamén o Paradoxurus aureus, Cuvier, 1822 (civeta dourada de zonas húmidas), o Paradoxurus montanus, Kelaart, 1852 e o Paradoxurus stenocephalus, Groves et al. (civeta dourada de zonas secas), 2009, que son endémicos de Sri Lanka. Porén, un estudo posterior atopou moi pouca diversidade xenética e ningunha estrutura xeográfica nas civetas douradas e non apoiaba a separación proposta. A P. hermaphroditus comprende tres grandes clados que deberían recoñecerse como especies separadas: concretamente unha no subcontinente indio e o sueste asiático, outra en Sumatra, Xava e outras pequenas illass e a terceira en Filipinas e as illas Mentawai.
Traseiras, Irís, Cabanas
Traseiras é un lugar da parroquia de Irís no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes.
Xamuil Xauris
Xamuil Xauris (en شموئيل شوريز), nado en Tesqopa (Iraq) o 25 de xaneiro de 1909 e finado o 14 de xuño de 1981, foi un eclesiástico católico caldeo, arcebispo de Urmia dende 1974 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu en Tesqopa, unha vila de maioría cristiá e asiria do norte de Iraq (entón baixo soberanía otomá, na provincia de Mosul), e pertencente á eparquía de Alqosh, o 25 de xaneiro de 1909. Entrou na Orde Antoniana de Santo Hormisdas dos Caldeos, e o 28 de outubro de 1951 foi ordenado sacerdote.
O 18 de xaneiro de 1972 foi nomeado arcebispo de Ahvaz. Recibiu a consagración episcopal de mans do patriarca de Babilonia Paulo II o 14 de maio do mesmo ano. O 1 de maio de 1974 foi nomeado arcebispo de Urmia e bispo de Salmas, cargos que exerceu até o seu pasamento o 14 de xuño de 1981.
José de Ribas
José de Ribas y Boyons (en Josep de Ribas i Boyons), nado en Nápoles, Reino de Nápoles, o 6 de xuño de 1749 (na súa tumba figura 1750) e finado en San Petersburgo, Rusia, o 2 de decembro de 1800, foi un mariño hispano–ruso que chegou a almirante da Armada rusa, na que foi coñecido coma Osip Mikhailovitch Deribas. Foi o fundador da cidade de Odesa (actual Ucraína).
Traxectoria
Naceu na capital do Reino de Nápoles (vinculado dinásticamente ao de España) no seo dunha familia nobre procedente de Cataluña (España). O seu pai, o barcelonés Miguel de Ribas, trasladárase ao país ao servizo da dinastía entronizada logo da Guerra de Sucesión Española.
Ingresou no exército napolitano aos 16 anos. Aos vinte, xa maior do exército, deu un xiro a súa vida cando foi presentado ao Conde Aleksei Orlov, irmán do amante da tsarina Catarina a Grande, que o tomou ao seu servizo como axudante e intérprete. Durante a súa viaxe cara a Rusia, participou na batalla naval de Chesme, onde a frota rusa destruíu á otomá.
Chegou a Rusia no 1772 e alistouse no Corpo de Cadetes de Terra, co rango de capitán. O feito de que sempre se considerara español quedou de manifesto no documento de inscrición do corpo, onde se lle nomea como iz ispánskij dvorián ou "membro da nobreza española". En San Petersburgo tomou contacto co Ministro de construcións da tsarina Catalina, Iván Ivánovich Betskói e a súa filla ilexítima Anastasia Ivanovna Sokolovskaia, coa que casaría tres anos despois. A voda celebrouse no pazo de Tsarskoe Selo, coa presenza da tsarina, que máis tarde amadriñaría as dúas fillas do matrimonio, Sofía e Anna.
No 1783, máis de nove anos despois da súa chegada a San Petersburgo, entrou ao servizo do novo favorito da tsarina, o Príncipe Grigorii Potemkin, co que viaxou cara ao sur de Ucraína. Ascendido a coronel e máis tarde a brigadier, axudou a Potemkin a conquistar para Rusia a península de Crimea, a construír a nova Frota do Mar Negro e o seu porto base, Sebastopol. Reanudada a guerra con Turquía, tivo unha salientable actuación na batalla naval do estuario do Dnieper, grazas á cal lle foi concedido o mando da nova flotilla de remos do Mar Negro, a metade dos seus efectivos estaba composta por cosacos. Con estes homes participou no asedio á fortaleza de Ochakov, tomando a illa de Berezán, o que lle valeu o ascenso a xeneral maior.
No outono do 1789 iniciou unha operación nocturna, durante a cal tomou a vila de Hadjibei e mais a fortaleza costeira de Yení Dunyá. Ribas era consciente das posibilidades desta baía para a construción dun porto militar, que máis tarde daría lugar á cidade de Odesa.
Ao ano seguinte tivo lugar o seu meirande triunfo, ao conseguir a toma da fortaleza de Ismail, que fora reforzada por enxeñeiros franceses e alemáns, considerándose inexpugnable. Ribas levou a súa flotilla a través da desembocadura do Danubio e remontou o río deica a fortaleza, deixando no seu camiño máis dun cento de naves turcas desfeitas ou capturadas. Crendo na posibilidade de tomala ao asalto, efectuou un plan para logralo. Porén, o consello presidido polo tenente xeneral Gudóvich decidiu levantar o cerco e retirarse. Ribas enviou cartas a Potemkin que lle convenceron de enviarlle o seu camarada de armas, o xeneral Suvorov. Coa súa axuda asaltaron a fortaleza, tomándoa nunha das maiores masacres do século, o que lle valeu ser considerado parte do selecto círculo das Aguias de Catalina.
Á morte da emperatriz Catarina e o acceso ao trono do seu fillo Paulo I, Ribas foi chamado por este a San Petersburgo para ser sometido a proceso por supostas malversacións na fundación de Odesa. Na capital, Ribas logrou a confianza do Tsar, polo que os cargos foron desestimados e as súas propiedades e honras, restituídas. Foi ascendido a almirante, sendo máis tarde vítima de conspiracións palacianas co que foi apartado dos seus cargos en marzo de 1800. A raíz desta destitución, contactou cos círculos de descontentos da errática política de Paulo I e conspirou, xunto co vicechanceler Nikita Panin e o gobernador de San Petersburgo Piotr Alekseievich Von Palen para dar un golpe de estado que puxera no poder ao gran príncipe Alexandre, o herdeiro; pero estes plans foron frustrados pola enfermidade que lle producira unhas febres crónicas contaxiadas en campaña, falecendo o 2 de decembro do 1800. Moitas fontes coinciden en manifestar que foi envelenado por Von Palen, crendo que no seu delirio revelaría os plans golpistas.
A rúa principal de Odesa foi rebautizada coma Deribásovskaya na súa honra.
Iámblico de Calcis
Iámblico de Calcis (en latín Iamblichus, en grego Ἰάμβλιχος) (c. 245 - c. 325) foi un famoso filósofo neoplatónico nado en Calcis na Celesiria, posíbel descendente do escritor do mesmo nome (ver Iámblico de Babilonia).
Traxectoria
Foi discípulo de Anatolio e de Porfirio e estudou a Platón e Pitágoras e a filosofía caldea e exipcia. Da súa vida só se sabe que cada ano facía unha excursión ás fontes de Gadara. Morreu durante o reinado de Constantino I o Grande, probabelmente antes do ano 333.
Obra
Escribiu un bo número de obras, das que poucas se conservaron. As súas obras principais son:
Qatar nos Xogos Olímpicos
Qatar participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán. O país nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno. Os deportistas de Qatar gañaron un total de oito medallas, dúas de ouro, unha de prata e cinco de bronce.
O Comité Olímpico de Qatar foi formado en 1979 e recoñecido polo COI en 1980.
Asclepíades de Mirlea
Asclepíades de Mirlea foi un gramático, historiador e astrónomo grego nado en Mirlea (Bitinia) e que viviu nos ss. -II a -I. Era fillo de Diótimo e discípulo de Apolonio de Rodas. En tempos de Pompeio o Grande ensinaba gramática en Roma. Viviu unha tempada na Península Ibérica.
Traxectoria
Só se conservan fragmentos do que ao parecer foi unha extensa obra en grego.
Como astrónomo escribiu varias obras (hoxe perdidas) sobre Arato, Teócrito, e unha monografía sobre as Pléiades.
Segundo Estrabón residiu unha tempada en Hispania e deixou unha relación das súas tribos que utilizou o xeógrafo grego. É mencionado tamén como autor dunha Historia de Bitinia, de polo menos 10 libros. Xeralmente é considerado autor dunha historia de Alexandre Magno mencionada por Flavio Arriano. Como Suídas o sitúa cen anos antes, supúxose que podían existir dous Asclepíades de Mirlea, un sería o avó, e o outro, o fillo ou o neto. Ateneo de Naucratis cre que Asclepíades, un escritor grego, fillo de Areo, que escribiu unha obra sobre Demetrio de Falero, podería ser o mesmo personaxe.
Linguas de Kosovo
Aproximadamente o 90% da poboación de Kosovo son de etnia albanesa, a lingua albanesa é recoñecida como unha lingua oficial xunto có serbio. Outras linguas incluíndo turco, romaní, e bosníaco son tamén faladas.
The Hum
The Hum (literalmente en galego, "o zunido", "o zoar") é un fenómeno ou colección de fenómenos que involucra unha serie de sons semellantes ao zoar persistente, de baixa frecuencia e non audíbel para a totalidade das persoas. Os zunidos foron extensamente reportados polos medios de comunicación nacionais de Gran Bretaña e os Estados Unidos. É habitual apelidar o fenómeno do zunido co nome da localidade onde foi escoitado; por exemplo, o zunido de Bristol ou o zunido de Taos (México).
Linguas de Kosovo
O inglés é amplamente falado, especialmente pola xuventude. O estudo do inglés é obrigatorio en todo Kosovo.
The Hum
The Hum en Galicia
Segundo o sitio web The World Hum Map and Database, páxina que rexistra todos os acontecementos de zunidos arredor do mundo, non se rexistraron casos coñecidos de Hum en Galicia. Existe, porén, un caso de zunidos en Navia (Asturias) en 2008. Tamén na cidade lusa do Porto rexistráronse dous casos de hum, ambos en 2014.
Outros casos de zunido na península déronse en cidades coma Madrid, Barcelona ou Cádiz.
O zunido de Cádiz
O 7 de xaneiro de 2014 rexistrouse un episodio de Hum na cidade de Cádiz e as súas inmediacións, incluíndo localidades coma San Fernando, Barbate ou Xerez da Fronteira. O fenómeno foi gravado por varios cidadáns, e definido coma un "son metálico, similar ao dun motor, e que semella escoitarse ao lonxe". O fenómeno foi amplamente documentado pola prensa, en especial a prensa local. Tamén apareceu no programa de radio da Cadena Ser, Milenio 3, e no programa de televisión da cadea de Cuatro, Cuarto Milenio, ambos presentados por Iker Jiménez.
The Hum nos medios
O zunido de Taos apareceu no show de televisión titulado Misterios Sin Resolver. Tamén se mencionou no "Top Ten de Fenómenos Inexplicables" de LiveScience', onde ocupou o décimo posto.
500 Millas de Indianapolis de 1951
right|300px|Vehículo gañador das 500 Millas de Indianapolis de 1951 As 500 Millas de Indianapolis de 1951 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 30 de maio de 1951 no Circuíto de Indianapolis. Foi incluída na tempada de Fórmula 1 de, da que foi a segunda carreira.
Por segundo ano consecutivo, de novo non houbo equipos europeos de Fórmula Un na carreira.
Ao redor dunha semana logo de gañar a carreira, Wallard sufriu queimaduras graves nun accidente en Reading, que puxeron fin á súa carreira como piloto profesional.
O tres veces gañador Mauri Rose, na súa 15º participación na Indy, estrelouse e envorcou na volta 126. Foi o seu último 500, se retirou das carreiras despois do accidente.
Ensaios Tempo
As clasificacións de tempo disputáronse durante seis días. Pero a choiva, levou a cualificación definitiva ao sétimo día.
David Suchet
David Suchet, CBE, nado o 2 de maio de 1946 en Londres, é un actor británico de televisión, cinema e teatro.
Traxectoria
Un dos seus principais papeis foi na serie televisiva Poirot, no que interpretaba este famoso detective belga Hercule Poirot, dando vida ao personaxe creado por Agatha Christie. Participou tamén, en 2007, na película Flood no papel de vice primeiro ministro. En 2008 gañou o Emmy de Mellor Actor Internacional polo papel na película de TV Maxwell, onde fixo Robert Maxwell. David Suchet fixo este papel de Hercule Poirot no inicio da súa carreira, continuando aínda hoxe a gravar máis episodios desta serie (os últimos).
Wideband (satélite)
Características
Wideband foi inxectado nunha órbita inicial de 1058 km de apoxeo e 998 km de perixeo, cun período orbital de 105,6 minutos e 99,9 graos de inclinación orbital.
A misión de Wideband foi estudar o efecto da propagación das ondas de radio e radar a través do plasma da ionosfera terrestre.
O satélite foi construído usando a unidade número 15 da serie de satélites de navegación Transit-O, modificándoa para a misión. Estabilizábase mediante gradiente gravitatorio grazas a un mastro despregable. A enerxía era proporcionadao por catro paneis solares. A carga útil do satélite consistía exclusivamente na radiobaliza DNA-002, capaz de emitir en varias frecuencias entre a VHF e a banda S. Considérase que Wideband cumpriu o 80% dos seus obxectivos. As investigacións do satélite foron continuadas anos máis tarde pola misión HILAT.
Madagascar (filme de 2005)
Madagascar é un filme estadounidense de animación de DreamWorks Animation que foi estreado no 2005. Conta a historia de catro animais do Zoo de Central Park que se perden na illa de Madagascar. Os actores Ben Stiller, Jada Pinkett Smith, Chris Rock e David Schwimmer prestan as súas voces ás personaxes. A súa secuela, Madagascar: Escape 2 Africa, foi estreada o 7 de novembro de 2008. O terceiro filme da serie, Madagascar 3: Europe's Most Wanted, foi estreado o 8 de xuño de 2012.
Bell hooks
Gloria Jean Watkins, nada o 25 de setembro de 1952 en Hopkinsville, Kentucky, nos Estados Unidos e finada o 15 de decembro de 2021, coñecida como bell hooks (escrito en minúsculas), foi unha escritora, feminista e activista social. O nome "bell hooks" deriva do da súa bisavoa materna, Bell Blair Hooks.
Traxectoria
O enfoque da escritura de Hooks foi a interseccionalidade entre raza, capitalismo e xénero, e o que ela describe como a súa capacidade para producir e perpetuar sistemas de opresión e dominación de clase. Publicou máis de 30 libros e numerosos artigos académicos, apareceu en documentais e participou en conferencias públicas. Ocupouse da raza, a clase e o xénero na educación, a arte, a historia, a sexualidade, os medios de comunicación e o feminismo.
En 2014 fundou o Instituto bell hooks en Berea College, Berea, Kentucky.
Return to Bolivia
Return to Bolivia é un filme arxentino de 2008 dirixido por Mariano Raffo, cuxo guión foi escrito por Raffo en colaboración con Marina Boolls. O filme segue a unha parella de bolivianos cos seus tres fillos cara á fronteira entre La Quiaca (Jujuy) e Villazón (Potosí), para logo ir a un casarío no altiplano entre Oruro e A Paz.
Sinopse
Conta a viaxe de volta ó seu país dunha familia boliviana que vive en Liniers, Buenos Aires, atendendo unha froitaría. Co obxectivo de conseguir empregados para o seu negocio viaxan a Bolivia logo de oito anos de ausencia. Durante a viaxe encóntranse cos seus familiares, cos seus amigos e as súas tradicións abandonadas. Está contada como un filme de estilo "road movie", onde a historia se desenvolve no contexto da viaxe.
O Areal, Donalbai, Begonte
O Areal é un lugar da parroquia de Donalbai no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Guntín
Guntín é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo.
Demografía
Segundo o IGE en 2014 tiña 2.927 habitantes (3.248 no 2006, 3.307 no 2005, 3.329 no 2004, 3.356 no 2003).
Xeografía
O concello, de 156 km², inclúe 32 parroquias. Limita ai norte con Friol e Lugo, ao sur con Portomarín, ao leste co Corgo e co Páramo, e ao oeste con Monterroso e Palas de Rei. Está situado a 19 km da capital provincial, coa que se comunica a través da N-540. Está situado a uns 550 m de altitude, na planicie lucense.
Sitúase no val do curso alto do río Miño, que fai de fronteira polo leste. O río Ferreira fai de límite con Palas de Rei e Portomarín, e a el vai parar o río Levadoiro. Outro afluente do Miño é o río Colmeiro. Todos estes cursos permiten a pesca fluvial.
Economía
No concello destaca o sector primario. Ten 2.000 ha de prados naturais e pasteiros, máis de 4.000 de terras de labranza (destacando o pemento, centeo, pataca, millo e nabo), e unhas 9.000 de uso forestal (carballo, castiñeiro, piñeiro do país e pequenos grupos de freixos, bidueiros, e cerdeiras).
Lugares de Guntín
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Guntín vexa: Lugares de Guntín.
Jenna McDougall
Jenna Rachael McDougall, nada en Sidney o 1 de xuño de 1992 é unha cantante e compositora australiana, máis coñecida como Jenna McDougall. É a vocalista da banda pop punk Tonight Alive, formada en 2008. Até a data lanzaron dous álbums de estudio; What Are You So Scared Of? (2011) e The Other Side (2013), así como tres EP.
Traxectoria
Ten dúas irmás máis novas. Durante a súa adolescencia, realizou pequenos shows para a súa familia. Tamén tocou varios instrumentos mentres estaba na escola secundaria e cantou no coro da mesma, o que aumentou o seu interese na música. Antes de entrar en Tonight Alive, actuou en shows acústicos na súa cidade natal. Sofre de eccema e estivo pelexando coa enfermidade toda a súa vida, chegando a un punto crítico en 2012, cando a banda se viu forzada a cancelar varios shows e un tour na primavera dese ano. Esta experiencia é narrada na canción The Ocean, primeiro single e primeiro track de The Other Side.
Tonight Alive
Cando Jenna entrou na banda, esta só estaba integrada por Jake Hardy (guitarra rítmica), Whakaio Taahi (guitarra líder) e Cameron Adler (baixo), polo que necesitaban un vocalista e un batería que se comprometese coa mesma. Mentres ela tocaba os seus shows acústicos, pediulle a Adler que a axudase cos seus demos. Como agradecemento, McDougall gravou a súa voz nunha pista de Tonight Alive, despois de saber que a banda non tiña vocalista. Pouco despois converteuse na vocalista permanente, tendo a primeira práctica en maio de 2008. É o membro máis novo da banda e aínda estaba na escola secundaria cando gravaron o seu primeiro EP.
En 2011 lanzaron o seu primeiro álbum de estudio, What Are You So Scared Of?. Este recibiu boas críticas de parte dos expertos, que tamén destacaron o talento vocal de McDougall, debido á súa versatilidade. O álbum foi relanzado en Estados Unidos a través de Fearless Records en febreiro de 2012.
A principios de 2013, lanzaron un novo single chamado Breakdown, o cal contaba coa colaboración de Benji Madden, guitarrista de Good Charlotte. O seu segundo álbum de estudio The Other Side foi moi ben recibido pola crítica, sendo seleccionado como un dos álbums do ano pola revista de rock inglesa Kerrang!.
Influencias musicais
McDougall dixo que algunhas das súas influencias e as da banda son bandas que tocaron no Warped Tour, como Blink-182, Yellowcard, Fall Out Boy e Pierce the Veil. En canto ás súas influencias persoais, goza da música de Led Zeppelin, Missy Higgins, Avril Lavigne, Hole, Letters to Cleo, Bob Marley, Alanis Morissette, Bon Iver, Jimi Hendrix, Rage Against the Machine, Rufio, The Script, Jimmy Eat World, Thrice e The Starting Line.
Mercedes McCambridge
Carlotta Mercedes McCambridge, nada en Joliet (Illinois) o 16 de marzo de 1916 e finada en La Jolla (California) o 2 de marzo de 2004 foi unha actriz estadounidense.
Jenna McDougall
Discografía
Con Tonight Alive
Mercedes McCambridge
Traxectoria
Comezou a súa carreira como actriz na década de 1930 na radio, mentres tamén actuaba en Broadway. Debutou no cinema en 1949 con All the King's Men, polo que gañou o Oscar á mellor actriz secundaria.
Seguiu actuando en papeis secundarios e na televisión e en 1973 puxo voz ao demo Pazuzu que posuía a nena interpretada por Linda Blair no filme O exorcista.
A mediados da década de 1970 dirixiu un centro de rehabilitación para alcohólicos en Pensilvania.
Icona (Informática)
thumb|Iconas seleccionadas por un [[Cursor (informática)|cursor.]] Unha icona é, en informática, un pictograma utilizado para representar ficheiros, cartafoles, programas etc. nun sistema operativo gráfico. No uso actual, a icona pode representar calquera cousa que o usuario queira.
En canto á súa aparencia, unha icona informática xeralmente está situada no rango entre 16 por 16 píxeles ata 128 por 128 píxeles. Algúns sistemas operativos ofrecen iconas de ata 512 por 512 píxeles. Os usuarios con problemas de visión teñen, nalgúns sistemas operativos, a opción de axustar parámetros como o tamaño ou o contraste, para mellorar a súa visibilidade.
Historia
As primeiras iconas foron desenvolvidas nos anos 1970 por Xerox, como unha forma de facer o uso dos computadores máis sinxelo para os usuarios. David Canfield Smith, entón traballador de Xerox, acuñou o termo icon para referirse a este tipo de imaxes. As interfaces con iconas foron popularizadas máis adiante polo sistema operativo Apple Macintosh e copiado por Microsoft Windows.
Formato
As iconas poden ser imaxes nun formato clásico (como PNG ou JPEG) ou ficheiros binarios en formato propietario. En Windows, as iconas son ficheiros binarios .ico. En Mac, trátase de ficheiros de tipo .icns. En sistemas operativos baseados ​​en UNIX úsanse imaxes simples de tipo PNG, SVG o XPM.
Programas
thumb|Edición dunha icona usando [[KIconEdit.]] Existen programas para crear e editar iconas para distintos sistemas operativos. Os sistemas que utilizan imaxes simples só necesitan un editor de imaxes estándar.
Os editores de iconas adoitan ter un editor básico de imaxes para debuxar píxel por píxel utilizando ferramentas simples e filtros. Algúns programas, sobre todo comerciais, presentan características máis avanzadas, xunto co software de edición de imaxes.
Orxás, Saiáns, Vigo
Orxás é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 54 habitantes (27 homes e 27 mulleres).
Icona (Informática)
Programas
Unha función importante destes tipos de programas é a xeración das iconas a partir de imaxes. Algúns dispoñen dunha función de captura para crear unha icona da captura dunha parte da pantalla. Outra característica común é a posibilidade de extracción de iconas dos ficheiros binarios (ficheiro executable .EXE ou biblioteca de software .DLL).
Erik Quintela
Erik Quintela Salvador, nado o 17 de setembro de 1991 en Lugo, é un xogador profesional galego de baloncesto. Actualmente xoga para o Breogán da Liga ACB, onde xoga na posición de base cunha altura de 1,86 metros. É irmán do tamén baloncestista e compañeiro de equipo Sergi Quintela.
Guillerme I de Alemaña
Guillerme I de Alemaña e Prusia (en alemán: Wilhelm Friedrich Ludwig) nado en Berlín o 22 de marzo de 1797 e finado o 9 de marzo de 1888, foi rei de Prusia, desde o 2 de xaneiro de 1861 e emperador de Alemaña (Káiser), desde o 18 de xaneiro de 1871 até o seu falecemento.
Of Moths and Men
Of Moths and Men (De avelaíñas e homes) é un controvertido libro escrito pola xornalista norteamericana Judith Hooper que trata sobre a escola de xenetistas ecolóxicos da Universidade de Oxford liderados por E. B. Ford. O libro trata especificamente os experimentos realizados por Bernard Kettlewell coa avelaíña ou bolboreta nocturna Biston betularia entre 1952 e 1972 que se consideraron unha validación experimental da evolución. No libro destácanse sospeitas sobre a metodoloxía dos experimentos de Kettlewell e suxiren que estes aspectos podían invalidar os resultados obtidos, ignorando ou menospreciando as moitas evidencias que apoian á selección natural, mentres que repetidamente se implicaba que Kettlewell e os seus colegas cometeran fraude ou erros neglixentes. Os expertos nesa materia describiron o libro como unha obra que presentaba unha "teoría da conspiración" con "erros, tersiverxacións, malas interpretacións e falsidades".
Guillerme I de Alemaña
Traxectoria
Segundo fillo do rei Frederico Guillerme III e da duquesa Luísa de Mecklemburgo-Strelitz. En 1829 casou coa princesa Augusta de Saxonia-Weimar-Eisenach con quen tivo dous fillos: Serviu no exército prusiano desde 1814 e encomendáronselle algunhas misións diplomáticas desde 1815.
Of Moths and Men
Alegacións de mala práctica experimental
Hooper alega varios defectos na metodoloxía experimental, incluíndo colar con pegamento as avelaíñas en partes das árbores onde non se colocaban de forma natural, alimentando os paxaros o suficiente para condicionalos a esperar ser alimentados nese momento, aumentando artificialmente as taxas de recaptura, alterando os experimentos (inconscientemente) para favorecer os resultados esperados, e erros en análises estatísticas.
Guillerme I de Alemaña
Traxectoria
En 1857, o seu irmán o rei Frederico Guillerme IV sufriu unha crise que lle xerou problemas de saúde mental até a súa morte. Un ano despois, Guillerme tivo que facerse cargo da rexencia de Prusia.
Of Moths and Men
Alegacións de mala práctica experimental
O historiador da bioloxía David Rudge reexaminou coidadosamente os rexistros de Kettlewell sobre os cales estaban baseados os argmentos de Hooper. As súas conclusións foron que a súa investigación histórica era mala e que ela mostrara unha falta de comprensión sobre a natureza da ciencia. Rudge atopou que a acusación de Hooper de fraude estaba inxustificada, e que "Hooper non proporcionaba nin unha pequena proba que sostivese esta seria alegación"
Guillerme I de Alemaña
Traxectoria
Ao falecer Frederico Guillerme IV sen fillos varóns, o 2 de xaneiro de 1861, Guillerme accedeu ao trono de Prusia co nome de Guillerme I.
Of Moths and Men
Comentarios do libro
O libro foi descrito como ben escrito en canto ao seu estilo en comentarios da prensa convencional non especializada, pero foi criticado en publicacións científicas. Coyne (2002) publicou un comentario na revista Nature no que atacou a teoría presentada por Hooper dicindo: "feble teoría da conspiración [de] científicos ambiciosos que ignorarán a verdade pola busca de fama e recoñecemento [polo cal] ela inxustamente lixa a un brillante naturalista". En Science, Grant (2002) resumiu criticamente o contido do libro dicindo: "O que presenta é unha case científica avaliación das evidencias da selección natural na avelaíña do bidueiro (Biston betularia), moitas das cales se poñen en dúbida polas sospeitas incesantes de fraude feitas pola autora". Bryan Clarke, que traballou xunto con Kettlewell en Oxford, describiu o libro de Hooper como unha "antoloxía de insinuacións só dignas dun xornal sen escrúpulos".
Guillerme I de Alemaña
Traxectoria
Antes da rexencia non interviñera en política. Xa no trono mostrouse favorable a unha política conservadora, designando como chanceler a Otto von Bismarck (1862), que foi na práctica quen levou as rendas da política e do proceso de unificación alemá. esquerda|miniatura|200px|Proclamación de Guillerme I como Emperador Alemán. Tras a Guerra franco-prusiana, Guillerme I de Prusia foi proclamado Emperador alemán (e non Emperador de Alemaña) o 18 de xaneiro de 1871 no salón dos espellos do Palacio de Versalles. A Confederación Alemá do Norte (1867-1871) transformouse no Imperio alemán ("Kaiserreich", 1871-1918). Fundouse un único Estado de carácter federal co rei de Prusia como xefe de Estado, co título imperial e "presidente" ou primus inter pares dos monarcas que se federaron dos reinos de Baviera, Wurtemberg, Saxonia, o Gran Ducado de Baden e o de Hesse. Tamén quedaron incorporadas as cidades libres de Hamburgo, Lübeck e Bremen.
Of Moths and Men
Comentarios do libro
O entomólogo e experto na evolución da B. betularia Michael Majerus describiu o libro como "inzado de erros, terxiversacións, malas interpretacións e falsidades" e as investigacións publicadas refutan especificamente algunhas das afirmacións de Hooper. Os experimentos modernos realizados con este insecto apoian a explicación evolutiva dos cambios observados.
Guillerme I de Alemaña
Últimos anos e morte
miniatura|Procesión funeral do Emperador Guillerme I, 1888 En agosto de 1878, o tsar Alexandre II de Rusia, sobriño de Guillerme, escribiulle unha carta queixándose sobre o trato que recibiron os intereses rusos no Congreso de Berlín. En resposta, Guillerme, o seu fillo Frederico e a súa muller Augusta de Saxonia-Weimar-Eisenach viaxaron a Rusia (en contra das indicacións de Bismarck) para facer as paces cara a cara. Porén, ameazando unha vez máis con renunciar, Bismark favoreceu unha alianza máis estreita con Austria. En outubro, Guillerme aceptou o Zweibund entre Alemaña e Austria-Hungría que ía dirixido directamente en contra de Rusia.
Guillerme sufriu intento de asasinato o 18 de setembro de 1883, levado a cabo polos anarquistas, pero que non tivo éxito debido a que o clima húmido impediu o uso de dinamita.
A pesar dos intentos de asasinato e o impopular papel de Guillerme na revolución de 1848, el e a súa muller eran moi populares, especialmente nos últimos anos. Moitos considerábanos a personificación da antiga Prusia e admiraban o seu estilo de vida simple e austero. . Guillerme finou o 9 de marzo de 1888 en Berlín tras unha breve enfermidade. Foi enterrado o 16 de marzo no Mausoleo do Parque de Charlottenburgo.
Títulos e tratamentos
dereita|miniatura|184x184px|monograma
Títulos completos
A súa Maxestade Imperial e Real Guillerme I, pola graza de Deus, emperador de Alemaña e rei de Prusia, margrave de Brandeburgo, burgrave de Núremberg, conde de Hohenzollern, duque soberano e supremo de Silesia e do Condado de Glatz; gran duque do baixo Rin e de Pousen, duque de Saxonia, de Westfalia, de Angria, de Pomerania, Lüneburg, Holstein e Schleswig, de Magdeburgo, de Bremen, de Güeldres, Cléveris, de Jülich e Berg; duque dos Wendos e os Casubios, de Crossen, Lauenburgo e Mecklemburgo; landgrave de Hesse e Turinxia, margrave da Alta e Baixa Lusacia; príncipe de Orange, príncipe de Rügen, de Frisia Oriental, de Paderborn e Pyrmont, de Halberstadt, Munster, Minden, Osnabrück, Hildesheim, de Verden, Cammin, Fulda, Nassau e Moer; conde principesco de Henneberg, conde da Marck, de Ravensberg, de Hohenstein, Tecklenburgo e Lingen, de Mansfeld, Sigmaringen e Veringen; señor de Frankfurt.
Devanceiros
Devanceiros de Guillerme I de Alemaña
Theodore Sturgeon
Theodore Sturgeon, de nome verdadeiro Edward Waldo, nado o 26 de febreiro de 1918 e morto o 8 de maio de 1985, foi un escritor norteamericano do xénero fantástico e de ciencia ficción. Máis que o seu estilo, é o ambiente e os temas abordados nos seus escritos o que fan deste autor un caso particular no universo da ciencia ficción e do fantástico, pódese falar dun universo sturgeoniano.
Traxectoria
Theodore Sturgeon naceu en Staten Island, Nova York, os seus pais divorciáronse en 1927, cando Theodore tiña nove anos, a súa nai volve casar en 1929 cun profesor de orixe escocesa, William Dicky Sturgeon, quen lle obrigou a cambiar de nome e apelido Edward Hamilton Waldo chamarase desde entón Theodore Hamilton Sturgeon. Casou cinco veces, as súas esposas foron por orde: Dorothy Fillingame (1940/1945), Mary Mair (1949/1951), Marion McGahan (1951/1965), Wina Bonnie Golden (1969/1976) e Jayne Tannahill (1976/ata a morte de Sturgeon). Tivo en total sete fillos.
En 1938 apareceu o seu primeiro relato no xornal McClure's Syndicate, e ao ano seguinte publicou o seu primeiro relato do xénero fantástico, e así seguiu escribindo numerosos relatos destinados a revistas de ciencia ficción como Astounding Science Fiction e Unknown. Tamén escribiu, en tanto que negro, un episodio das aventuras do detective Ellery Queen, The Player on the Other Side (Random House, 1963).