cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melodifestivalen
Gañadores
thumb|200px|Siw Malmkvist
thumb|200px|[[Carola Häggkvist]] thumb|200px|[[Tomas Ledin]] thumb|200px|[[Malena Ernman]]
Glicoesfingolípido
Os glicoesfingolípidos son un subtipo de glicolípidos formados na maior parte dos casos por unha ceramida (esfingosina + ácido graxo) unida a un glícido (monosacárido ou oligosacárido). Son esfingolípidos, xa que conteñen o aminoalcohol esfingosina. A maioría non conteñen fosfato, polo que non son fosfolípidos, pero hai algúns grupos que si. Como se desprende da definición, glicolípido e glicoesfingolípido non son termos sinónimos, xa que glicolípido ten un significado máis amplo.
Os glicoesfingolípidos son moléculas anfipáticas, xa que o glícido que levan é polar, entanto que a parte lipídica da molécula é apolar. En solución acuosa, os glicoesfingolípidos compórtanse de xeito similar aos fosfolípidos. Os glicoesfingolípidos forman parte da bicapa lipídica da membrana plasmática, e oriéntanse coa parte glicídica da molécula proxectada cara ao exterior da membrana, polo que son un compoñente importante do glicocálix, onde actúan no recoñecemento celular e como receptores antixénicos e na sinalización celular. Son especialmente abundantes nas membranas celulares dos tecidos nerviosos, pero aparecen tamén nas membranas doutros tecidos.
Entre os principais glícidos que forman parte dos glicolípidos encontramos a galactosa, manosa, frutosa, glicosa, N-acetilglicosamina, N-acetilgalactosamina e o ácido siálico. Dependendo do glucoesfingolípido de que se trate, a cadea glicídica pode conter entre un e quince residuos de monosacárido.
Tipos
miniatura|β-D-Galactosilceramida, un [[galactocerebrósido; R é a cadea hidrocarbonada do ácido graxo.]] miniatura|dereita|Globósido. miniatura|dereita|Gangliósido. A pH celular os grupos COOH estarían ionizados.
What's Up!
What's Up! é unha boyband sueca establecida en 2007 e orixinalmente composta por Eric Saade, Robin Stjernberg, Ludde Keijser e Johan Yngvesson. Cando Eric Saade deixou o grupo para comezar a súa carreira por solitario, foi substituído por Johannes Magnusson. Pouco despois Robin Stjernberg tamén deixa o grupo, pero non foi substituído por ninguén.
Cidade de León
A expresión cidade de León pode referirse, entre outras, a algunha das seguintes cidades:
Pico (mitoloxía)
Pico (do grego antigo Πἳκος Pikos) era, na mitoloxía romana, unha divindade profética, descrito como fillo de Saturno ou de Sterculus, marido da ninfa Canente e pai de Fauno. Nalgunhas tradicións considerábase o primeiro rei do Lacio, pois seu fillo Fauno foi pai de Latino, o rei dos laurentinos contra quen loitaron Eneas e os troianos, e a quen logo se uniron.
Foi un famoso adiviño e augur, e, como facía uso nestes mesteres dun picus (‘peto’), recibía tamén este nome el mesmo. Representábase de forma ruda e primitiva como un piar de madeira cun peto sobre el, e máis tarde como un home novo cun peto sobre a cabeza. Toda a lenda de Pico está baseada na noción de que o peto é un paxaro profético, consagrado a Marte. Dicíase que Pomona estaba namorada del, e que cando o amor que Circe lle profesou non foi correspondido, esta transformouno en peto, que aínda así retivo os poderes proféticos que posuía como home.
Vilameán, Seavia, Coristanco
Vilameán é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Doña Mencía
Doña Mencía é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2011 tiña 5.029 habitantes. A súa extensión superficial é de 15 km² e tiña unha densidade de 333,4 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 33' N, 4º 21' O. Atópase situada a unha altitude de 590 metros e a 71 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Schwende
Schwende (oficialmente coñecida como distrito) é unha comuna suíza do cantón de Appenzell Interior, situada ao extremo sur do cantón. Limita ao norte coas comunas de Gonten e Appenzell, ao leste e sur con Rüte, ao suroeste con Wildhaus (SG), e ao oeste con Hundwil (AR).
Doña Mencía
O nome do municipio procede de Mencía López de Haro, esposa do capitán Alvar Peres de Castro.
Schwende
As localidades de Wasserauen e Weissbad, fan parte do territorio comunal.
Somersby, Lincolnshire
miniatura|Granxa típica en Somerby.
Somersby é unha pequena vila e unha parroquia en Lincolnshire Wolds, no condado de Lincolnshire, Inglaterra, a dez quilómetros ao noroeste de Spilsby e a once quilómetros ao leste-nordeste de Horncastle. A parroquia abrangue preto 2,42 km² de superficie.
Igrexa
miniatura|Igrexa de Santa Margarida.
A igrexa parroquial anglicana está adicada á honra de Santa Margarida de Inglaterra. É un edificio de arenita antiga, construída moito tempo antes do ano 1612, e esta igrexa foi restaurada entre os anos 1863 e 1865. Ten capacidade para preto de 80 persoas. O poeta Alfred Tennyson foi bautizado en Santa Margarida.
A pedra usada para arranxar a igrexa procede da canteira Somersby Quarry (pechada na actualidade), que é do tipo Spilsby Gres. Esta pedra ten tacto suave e torna unha cor verde-caqui cando é exposta á intemperie.
Gruffudd ap Gwrgenau
Gruffudd ap Gwrgenau (fl. sobre 1175 - 1210) foi un poeta cortesán galés, en conexión co reino de Gwynedd.
Traxectoria
Non se sabe demasiado sobre a vida do bardo. Hai a única referencia contemporánea na liñaxe de familia de Brycheiniog, onde se aduce que un dos seus devanceiros, Gruffudd ap Gwrgenau, naceu sobre 1170.
Obra
Só se conservan dous poemas de Gruffudd ap Gwrgenau. Un deles é unha elexía a Gruffudd ap Cynan ab Owain, señor dos cantref de Meirionnydd, Ardudwy e Llŷn (co seu irmán Maredudd). Gruffudd ap Cynan morreu na Abadía de Aberconwy no ano 1200, segundo se anotou no Brut y Tywysogion. É diferente ás elexías habituais dos bardos da época en canto que enfatiza a fraxilidade da vida do home e que prega a Deus pola absolución no canto de mover a loar a súa valentía e xenerosidade cunha nota máis confesional. O segundo poema é unha pequena cadea de englynion que lembra a morte de catro ou cinco amigos do bardo (entre eles o bardo-guerreiro Gwilym Rhyfel).
Pilón
Pilón é un municipio de Cuba que se encontra na parte suroeste da provincia de Granma.
Xeografía
O concello, situado a unha altitude media de 6 msnm, ocupa unha superficie de 462 km².
No ano 2017 contaba cunha poboación de 29 546 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 64,4 hab./km².
Pilón é unha pequena cidade rodeada de campos cultivados, á beira dun mar aínda non colonizado pola industria turística, preto da serra Maestra co seu Parque Nacional do Pico Turquino.
Cofactor
miniatura|dereita|300px|O complexo da [[succinato deshidroxenase mostrando varios cofactores, como unha flavina, grupos ferro-sulfurados, e un hemo.]] miniatura|dereita|220px|Grupo ferro-sulfurado [Fe2S2] con dous átomos de ferro e dous de xofre coordinados por catro residuos de [[cisteína.]] miniatura|dereita|O coencima A é un cofactor orgánico. É un nucleótido de adenina e unha parte da súa molécula deriva dunha vitamina.
Un cofactor é xeralmente definido como un composto non proteico de baixo peso molecular que se une a unha proteína (xeralmente encimática) e requírese para a actividade biolóxica da proteína. Os cofactores considéranse moléculas distintas do substrato, que "axudan" na catálise encimática. Para unha discusión sobre a definición do termo véxase o segundo capítulo.
Tamén se poden clasificar segundo a forza con que se unan á proteína en: grupos prostéticos, unidos de forma forte e permanente, e coencimas, unidos máis feblemente. Pero é importante salientar que non hai unha clara división entre unión "feble" e "forte" do cofactor co encima. De feito, moitos, como o NAD+ poden estar fortemente unidos nuns encimas e feblemente noutros. . Os cofactores fortemente unidos rexenéranse, en xeral, durante o mesmo ciclo de reacción, mentres que os que están feblemente unidos rexenéranse nunha reacción posterior catalizada por un encima diferente. Neste último caso, o cofactor podería tamén ser considerado un substrato ou cosubstrato.
Cando un encima require un cofactor, a parte proteica do encima (inactiva) chámase apoencima. O apoencima xunto co cofactor forma o holoencima, que é o encima completo activo.
Algúns encimas ou complexos encimáticos requiren máis dun cofactor. Por exemplo, o complexo multiencimático piruvato deshidroxenase require cinco cofactores inorgánicos e un ión metálico, que son: o pirofosfato de tiamina (TPP) unido feblemente, a lipoamida unida covalentemente, e o flavín adenín dinucleótido (FAD) unido covalentemente, e os cosubstratos nicotín adenín dinucleótido (NAD+) e coencima A (CoA), e un ión metálico (Mg2+).
Moitos cofactores orgánicos son vitaminas ou derivados delas. Moitos conteñen o nucleótido AMP como parte da súa estrutura, o que pode indicar unha orixe evolutiva común como parte de ribozimas nun primitivo "mundo de ARN", tal como propoñen algunhas teorías sobre a orixe da vida. Suxeriuse que a parte formada polo AMP funcionaría como unha especie de "asa" coa que o encima "agarraría" ao coencima para movelo entre diferentes centros catalíticos.
Significado do termo
Na literatura científica os termos cofactor, coencima e grupo prostético con fecuencia utilízanse en distintas fontes con significados algo diferentes, de modo que son termos un tanto imprecisos e usados un pouco libremente.
Algunhas fontes usan o termo "cofactor" só para substancias inorgánicas (os coencimas non serían cofactores).
O termo coencima refírese especificamente a cofactores de encimas e fai referencia a unha propiedade funcional da proteína. O termo grupo prostético refírese á forza da unión (unha propiedade estrutural) entre o cofactor e o encima. Algúns consideran que as moléculas orgánicas unidas fortemente á proteína deben denominarse grupos prostéticos e non coencimas, mentres que outros definen a todas as moléculas orgánicas non proteicas necesarias para a actividade dos encimas como coencimas (tanto se están unidas fortemente coma se non), e denominan "grupos prostéticos coencimáticos" aos que están fortemente unidos.
Os moduladores alostéricos, que poden ser orgánicos ou inorgánicos, únense tamén aos encimas activándoos ou inhibíndoos, pero non son cofactores, xa que non se unen ao centro activo do encima, senón noutra zona, e non interveñen na catálise da reacción encimática.
Por último, algúns usan en certas áreas da bioloxía o termo "cofactores non encimáticos" para referirse a moléculas non proteicas (e ás veces mesmo proteicas) que activan, inhiben, ou que son requiridas para a función proteica. Por exemplo, ligandos como hormonas que se unen e activan un receptor poden ser denominados cofactores ou coactivadores, e os que as inhiben, correpresores. Na fervenza de coagulación sanguínea os distintos factores que interveñen moitas veces deben unirse a cofactores (outras proteínas) para funcionar.
Evolución
Os cofactores orgánicos, como o ATP e NADH, están presentes en todas as formas de vida e forman unha parte central do seu metabolismo. Esta conservación tan universal indica que estas moléculas evolucionaron moi cedo no desenvolvemento dos seres vivos. Polo menos algúns dos actuais conxuntos de cofactores puideron, por tanto, estar xa presentes no último antepasado común universal (LUCA), que viviu hai uns 4 mil millóns de anos.
Os cofactores orgánicos puideron mesmo estar presentes xa antes na historia da vida na Terra. É interesante sinalar que o nucleósido adenosina está presente en cofactores que catalizan moitas reaccións básicas do metabolismo como transferencias de grupos metil, acil, e fosforil, e en reaccións redox. Este conxunto universal de reaccións suxeriuse que é un resto do primitivo "mundo de ARN" proposto pola hipótese do mundo de ARN, no que os primitivos ribozimas evolucionaron para unirse a un conxunto restrinxido de nucleótidos e compostos relacionados. Pénsase que os cofactores baseados na adenosina actuaron como adaptadores intercambiables que permitiron aos encimas e ribozimas unirse a novos cofactores por medio de pequenas modificacións en dominios proteicos de unión á adenosina xa existentes, os cales evolucionaran orixinalmente para unirse a un cofactor diferente.
David de Huntingdon
David de Huntingdon (1144 – 17 de xuño de 1219), foi conde de Huntingdon (1185 - 1219).
Era fillo de Henrique de Escocia e Ada de Warenne, neto de David I de Escocia e irmán de Malcolm IV de Escocia e Guillerme I de Escocia.
Casou o 26 de agosto de 1190 con Maude de Chester, filla de Hugues de Kevelioc, conde de Chester. A parella tivo sete fillos:
3899 Wichterle
3899 Wichterle é o nome dun asteroide do cinto principal que debe o seu nome a Otto Wichterle. Foi descuberto o 17 de setembro de 1982 por Marie Mahrová.
Appenzell
Appenzell (en francés Appenzell e en italiano Appenzello) é unha comuna e distrito suízo, capital do cantón de Appenzell Interior. 200px|miniatura|dereita|Centro da cidade e punto de interese turístico.
Xeografía
A comuna-distrito de Appenzell atópase situada nos Prealpes appenzellenses, a 780 m, aos pés do macizo do Säntis, o monte máis alto de toda a cadea montañosa do cantón. Limita ao norte coa comuna de Schlatt-Haslen, ao nordés con Gais (AR), ao leste con Rüte, ao sur con Schwende, e ao oeste con Gonten.
O distrito inclúe as localidades de Kau, Mendle, Mettlen, Rinkenbach e Sammelplatz, así como a localidade de Appenzell, a cal se acha esparexida nos distritos de Appenzell, Schwende e Rüte, aínda que a maior parte se atopa no distrito de Appenzell.
Historia
En 1071 menciónase por primeira vez a vila baixo o nome de Abbacella. En 1223 menciónase como Abbatiscella, o que significa a cela do abade.200px|miniatura|esquerda|Casas de gandeiros de Appenzell. Como o pobo está dividido en varios distritos, xa no século XVI se formou a Feuerschaugemeinde para unir os servizos públicos, como os bombeiros, a subministración de auga ou a electricidade, nunha institución común.
Turismo
A pesar de ser un lugar afastado, o distrito está ben comunicado por ferrocarril e por estrada desde Gossau e Sankt Gallen. É un centro turístico, grazas á conservación do patrimonio arquitectónico que lle dá un aire pintoresco. Ademais, pódense atopar todo tipo de souvenirs dos Alpes. É un punto preferido para o comezo de excursións á rexión dos Grisóns e do lago de Constanza.
Conles, Traba, Coristanco
Conles é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Wade Matthews
Wade Matthews, nado en La Chapelle St.Mesmin en 1955, é un músico e escritor estadounidense de orixe francesa. Toca principalmente o clarinete baixo, a frauta e instrumentos electrónicos.
Traxectoria
Formouse en Boston e Nova York, doutorandose en Artes Musicais, e desde 1989 reside en Madrid, onde fundou o colectivo de improvisación Musicalibre e o grupo Zyklus.
Coordinou varios números das revistas Revista de Occidente e Doce Notas, e redactou once tomos da Historia de la Música de Deutsche Grammophon.
José González Dopico
José González Dopico, nado en Ferrol o 9 de xuño de 1944 e finado na mesma cidade o de 17 de maio de 2007, foi un boxeador galego.
Traxectoria
Dopico criouse no barrio de Esteiro e comezou a practicar o boxeo dirixido por Joaquín Alejos, que fora campión de España. Debutou como afeccionado en 1957 e proclamouse campión de Galicia de peso pluma derrotando a Amando Dopico. Debutou como profesional o 17 de agosto de 1963.
Abandonou o boxeo en 1975 tras revalidar o campionato de España e pasou a traballar como bombeiro na súa cidade natal.
Albaredo
O topónimo Albaredo pode referirse a varios lugares de Galicia:
Xutos & Pontapés
Historia
En decembro de 1978, Zé Pedro, Kalú, Tim e Zé Leonel forman Xutos e Pontapés, dando o primeiro concerto o 13 de xaneiro de 1979, con Zé Leonel na voz, Tim no Baixo, Zé Pedro na guitarra e Kalú na batería, na sala Alunos de Apolo para a conmemoración dos 25 anos do Rock and Roll.
En 1981 entra o guitarrista Francis e sae Zé Leonel, ocupando Tim as funcións de baixista e vocalista. En 1982, editan o seu primeiro álbum, 78/82. Na década de 1990, o grupo entra nunha crise interna, ao comezar os seus integrantes outros proxectos. Tim integra os Resistência, Zé Pedro e Kalu abren o bar Johnny Guitar e entran na banda de Jorge Palma, Palma's Gang, con Flak e Alex, os dous do Rádio Macau.
En 2004 os seus membros foron condecorados polo Presidente da República Jorge Sampaio co grado de Comendador da Orde do Mérito. Nese mesmo ano dan dous concertos no Pavilhão Atlântico de Lisboa para celebrar os seus 25 anos de carreira.
A Costa, Valenza, Coristanco
A Costa é un lugar da parroquia de Valenza no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Contessina Bardi
Contessina Bardi, nada en Florencia c. 1390 e finada ibídem en outubro de 1473, foi filla de Alexandre de Bardi, pertencente á prestixiosa familia Bardi. É coñecida principalmente por ser a esposa de Cosme de Medici O Vello, e matriarca da Dinastía Medici.
Traxectoria
Foi chamada Contessina na honra da Condesa Matilde de Canossa. A súa familia foi moi rica durante un tempo, pero coa quebra do banco ó redor do século XIII diminuíran moito a súa influencia.
A pesar disto foron quen de manter unha boa posición investindo principalmente nos seus bens raíces: castelos, fortes e terras, das que eran señores en puntos estratéxicos dos límites setentrionais de Florencia. Por isto sempre gozaron de certa importancia como señores feudais e cabaleiros, o que seguramente pareceu moi interesante ós Medici. De feito, á primeira oportunidade dispuxeron deste brazo armado para axudarse na estratexia de mantemento (ás veces forzado) do consenso do apoio popular, o que lles deu hexemonía política na zona.
Familia
Contessina casou con Cosme o Vello en 1416 e tiveron dous fillos:
Parque Nacional Egmont
miniatura|Localización do Parque Nacional Egmont. miniatura|Imaxe satélite do [[monte Taranaki amosando o case circular Parque Nacional Egmont que o arrodea.]] O Parque Nacional Egmont é un dos catorce parques nacionais de Nova Zelandia localizado na costa oesta da Illa Norte. Ten unha extensión de 335 km². O parque, fundado en 1900, está dominado polo volcán inactivo do monte Taranaki. A cidade máis próxima é New Plymouth.
Contessina Bardi
Familia
Ademais ocupouse do fillo ilexítimo do seu esposo, Carlos de Cosme de Medici, quen foi levado ó palacio familiar e criado como un máis dos seus fillos.
Garfield e mailos seus amigos
Garfield e mailos seus amigos (Garfield and Friends) é a adaptación do cómic Garfield á pequena pantalla. Está protagonizada polo cínico personaxe da tira co mesmo nome. Este curioso gato foi creado polo debuxante Jim Davis.
A serie está producida por DPS Film Roman e conta con 121 episodios divididos en 7 temporadas (1988-1994). Cada un dos capítulos está formado por tres historias diferentes. Ademais conta cunha morea de especiais á venda en DVD. En Galicia puidemos desfrutar desta serie no espazo infantil-xuvenil Xabarín Club na TVG, onde se emitiu durante moito tempo. Agora, pódese ver polas tardes na tvG2 no mesmo espazo.
As tiras cómicas de Garfield foron publicadas dende o 19 de xuño de 1978, considerando o dito día como o seu aniversario, dado que tódolos anos, na tira dese día, sempre se celebra.
Sinopse
Esta serie relata a vida diaria de Garfield, un gato gordo, preguiceiro e de cor laranxa. Este estraño espécime sempre está na compaña do seu dono Jon, persoa inocente e boa, e mais da súa outra mascota, Odie, un can de pouca intelixencia que sempre anda a molestar a Garfield. Ademais, en cada capítulo, aparece a historia dos animais pertencentes á "Granxa de Orson". Trátase da granxa dos pais de Jon e conta con diferentes personaxes que che ensinarán unha moral en cada capítulo.
Drobraxe ó galego
!width="150"|Personaxe !width="150"|Voz orixinal !width="150"|Voz galega
Castro dos Mouros (Miño)
O Castro dos Mouros é un castro de chaira situado en Perbes (Miño).
Ten forma e tamaño descoñecido. A zona está moi alterada por traballos agrícolas. A carón do castro atopouse en 1916 o tesouro de Algara.
Dos Torres
Dos Torres é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 2.616 habitantes. A súa extensión superficial é de 129 km² e tiña unha densidade de 20,3 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 26' N, 4º 53' O. Atópase situada a unha altitude de 587 metros e a 84 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Latvijas Televizija
Latvijas Televīzija (polas súas siglas en letón LTV, televisión de Letonia) é unha emisora estatal de televisión pública, que transmite desde 1954. Está parcialmente financiada polo estado (60%) e o resto do orzamento vén da publicidade. Está controlada polo Consello Nacional de Radio e Televisión (NRTC). Está formada por dúas canles: LLv1 e LTV7 (anteriormente LLv2). Ambas as canles de televisión de Letonia son transmitidas vía satélite polo Sirius 4, como parte da Viasat, difusión de televisión.
En 1974 iniciouse a transmisión en cor inicialmente en sistema SECAM, pero a partir de 1998 pasouse ao sistema PAL. Dende 1986 ATVs teñen o estudo e complexo informativo en Zakusala. En 1993 o ATV tornouse como membro da Unión Europea de Radiodifusión (UER).
1955
Outros
Historia ano a ano
Anita Kulcsár
Anita Kulcsár, nada en Szerencs o 2 de outubro de 1976 e finada en Fejér o 19 de xaneiro de 2005, foi unha xogadora de balonmán húngara.
Traxectoria
Campioa de Europa no 2000, medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000 e subcampioa do mundo no 2003. Xogou no club do Dunaferr, cos que conseguiu varios campionatos de Hungría. Morreu dun accidente de automóbil.
Módulo (arquitectura)
O módulo, na arquitectura clásica, designa unha medida común e convencional das ordes arquitectónicas que permite establece-la proporción entre os distintos elelemtos dunha obra ou dun edifico, como o diámetro inferior do fuste dunha columna.
Hidróxeno molecular protonado
O hidróxeno molecular protonado, catión trihidróxeno, ou H3+, é un dos ións máis abundantes do Universo. É estable no medio interestelar debido á baixa temperatura e baixa densidade do espazo interestelar. O ión H3+ ten grande importancia na química en fase gasosa do medio interestelar, maior que a de calquera outro ión poliatómico. Este catión é tamén a molécula triatómica máis simple, xa que os seus dous electróns son os únicos electróns de valencia do sistema. É tamén un exemplo de sistema de enlace de tres centros e dous electróns.
En comparación co hidróxeno molecular protonado, o hidróxeno triatómico ou trihidróxeno, H3 é unha molécula de Rydberg de grande inestabilidade porque o seu estado electrónico fundamental é disociativo pero os seus estados excitados ou estados de Rydberg posúen unha vida media relativamente alta comparados cos seus períodos vibracionais e rotacionais. Porén, o catión H3+ (hidróxeno molecular protonado ou catión trihidróxeno) é estable.
Historia
O ión H3+ foi descuberto por J.J. Thomson en 1911 ao estudar as especies químicas contidas no gas sometido a descarga eléctrica nos tubos de raios catódicos. Usando unha forma primitiva de espectrometría de masas, descubriu un grande número de ións moleculares cunha relación masa-carga igual a 3. Estableceu dúas posibles hipóteses que corresponderían aos ións C4+ ou ao H3+. Como o C4+ sería moi improbable e a cantidade obtida crecía se o gas do tubo era hidróxeno puro, deduciu correctamente que se trataba de H3+.
O mecanismo de formación foi descuberto por Hogness & Lunn en 1925 que tamén empregaron unha forma primaria de espectrometría de masas para estudar os produtos obtidos tras someter ao hidróxeno a descargas eléctricas. Observaron que a cantidade de H3+ aumentaba coa presión do gas hidróxeno do tubo, ao mesmo tempo que diminuía liñalmente a cantidade de H2+. Ademais, a calquera presión, a presenza de H+ era escasa. Estes datos suxerían un mecanismo de formación por intercambio de protóns, que se explica no apartado de Formación.
En 1961, Martin et al. suxeriron que o H3+ pode estar presente no espazo interestelar debido á gran cantidade de hidróxeno que hai en dito medio e a que o seu hipotético mecanismo de reacción era exotérmico (~1.5 eV). Isto conduciu á suxestión de Watson e Herbst & Klemperer en 1973 de que o H3+ é responsable da formación de moitos ións moleculares observados.
Ata 1980 non se descubriu o espectro de H3+ por parte de Takeshi Oka. Estaba na banda fundamental ν2 e utilizou para descubrilo unha técnica chamada detección por modulación de frecuencia. Isto deu comezo á busca do H3+ interestelar. As liñas de emisión foron detectadas a finais da década de 1980 e comenzos da de 1990 nas ionosferas de Xúpiter, Saturno, e Urano. En 1996, Geballe & Oka detectaron finalmente H3+ no medio interestelar en dúas nubes interestelares moleculares. En 1998, H3+ McCall et al. detectárono inesperadamente noutra nube interestelar difusa.
miniatura|400px|esquerda|Diagrama de orbitais moleculares (OM) da molécula de H3+ onde se observa a baixa enerxía do orbital enlazante respecto das enerxías dos átomos de H e do catión H+ por separado.
Estrutura
A disposición dos átomos de hidróxeno na molécula é un triángulo equilátero. A molécula ten unha estrutura resonante que corresponde a un enlace de tres centros e dous electróns. Calculouse a forza do enlace que é aproximadamente 4,5 eV (104 kcal/mol ou 24,9 kJ/mol). Esta molécula é un bo exemplo da importancia da deslocalización de pares de electróns que contribúe á estabilidade das moléculas.
Formación
O principal mecanismo para a produción de H3+ foi proposto por E. Herbst e consiste na reacción entre o catión dihidróxeno, H2+, e o hidróxeno molecular, H2, con liberación de átomos de hidróxeno, H.
A concentración de ións H2+ é a que limita esta reacción. Os ións H3+ só poden xerarse no espazo interestelar, pola existencia de H2 ionizado polos raios cósmicos.
Porén, os raios cósmicos teñen tanta enerxía que son relativamente pouco afectados, dado que a enerxía requirida para ionizar a molécula de H3+ é pequena en termos relativos. Nas nubes interestelares, os raios cósmicos deixan tras de si unha cola de ións H2+, e de H3+. No laboratorio, os ións H3+ prodúcense polo mesmo mecanismo en células de descarga en plasma, onde a descarga eléctrica subministra a enerxía para ionizar as moléculas H2.
Destrución
Hai moitas reaccións de destrución do H3+. O camiño de destrución dominante en nubes interestelares densas é por transferencia de protóns tras unha colisión neutra. O candidato máis probable para unha colisión destrutiva é a segunda molécula máis abundante no espazo, o monóxido de carbono, CO.
O produto significativo desta reacción é HCO+, unha molécula importante para a química interestelar. O seu grande momento dipolar e grande abundancia relativa fana doadamente detectable por radioastronomía. O H3+ tamén pode reacccionar con oxíxeno atómico para formar OH+ e H2.
Os ións OH+ reaccionan habituamente con máis H2 para formar moléculas hidroxenadas.
Chegados a este punto, a reacción entre o OH3+ e o H2 xa non é exotérmica nas nubes interestelares. O mecanismo de destrución máis frecuente para o OH3+ é a recombinación disociativa, que produce catro posibles conxuntos de produtos: A auga é un posible produto da reacción, pero posúe un rendemento moi baixo. Diferentes experimentos suxeriron que a auga se crea en calquera sitio un 5% - 33% das veces. A conversión en H2 e H só ocorre arredor do 25% das veces.
Espectroscopía
Realizar a espectroscopia do H3+ é moi difícil. Debido á súa falta de momento dipolar permanente, a espectroscopia rotacional pura do H3+ é imposible. A luz ultravioleta é demasiado enerxética e disociaría a molécula. Porén, a utilización da espectroscopia de excitación rovibrónica dá a posibilidade de observar o H3+. A espectroscopia rovibrónica é posible co H3+ porque un dos modos de vibración desta molécula, o modo de enlace asimétrico ν2, ten un feble momento dipolar. No espectro inicial realizado por Oka, detectáronse unhas 900 liñas de absorción na rexión infravermella. As liñas de emisión do H3+ tamén foron observadas nas atmosferas dos planetas xovianos. As liñas de emisión do H3+ tamén se observan nos espectros de hidróxeno molecular buscando liñas que non poden atribuírse ao hidróxeno molecular.
Detección astronómica
Detectáronse moléculas de H3+ en dúas contornas astronómicas: os planetas xovianos e as nubes interestelares. Nos planetas xovianos, detectouse nas súas ionosferas, a rexión onde a radiación de alta enerxía procedente do Sol ioniza as partículas atmosféricas. Como hai un elevado nivel de H2 nesas atmosferas, a radiación produce unha cantidade significativa de H3+. Ademais, cunha fonte tan ampla como o Sol, hai moita radiación para excitar as moléculas de H3+ a estados enerxéticos máis altos desde os que poden relaxarse por emisión estimulada e espontánea.
Atmosferas planetarias
A detección das primeiras liñas de emisión de H3+ foi rexistrada en 1989 por Drossart et al., na ionosfera de Xúpiter. Drossart encontrou un total de 23 liñas de H3+ cunha densidade de columna de 1,39 * 109 cm−2. Usando estas liñas, foron capaces de asignar unha temperatura do H3+ de 1100 K (826,85 °C), que é comparable ás temperaturas determinadas das liñas de emisión doutras especies como o H2. En 1993, Gebelle et al. atoparon H3+ en Saturno e Trafton et al. en Urano.
Nubes moleculares interestelares
Non se detectou H3+ no medio interestelar ata 1996, cando Geballe & Oka informaron sobre a detección de H3+ en dúas nubes moleculares visibles, GL2136 e W33A. Ambas as fontes tiñan temperaturas de H3+ de aproximadamente 35 K (-238 °C) e densidades de columna de aproximadamente 1014 cm−2. Desde entón, detectouse H3+ noutras numerosas nubes moleculares, como AFGL 2136, Mon R2 IRS 3, GCS 3-2, GC IRS 3, e LkHα 101.
Nubes interestelares difusas
De modo inesperado, McCall et al. detectaron tres liñas de H3+ en 1998 na nube difusa de Cyg OB2 No. 12. Antes de 1998, pensábase que a densidade de H2 era demasiado baixa para producir unha cantidade detectable de H3+. McCall detectou unha temperatura de 27 K (-246 °C) e unha densidade de columna de ~ 1014 cm−2, o mesmo valor encontrado por Geballe & Oka. Desde entón, detectouse H3+ noutras moitas nubes difusas como GCS 3-2, GC IRS 3, e ζ Persei.
George Lakoff
miniatura|dereita|George Lakoff.
George Lakoff, nado en Bayonne (Nova Jersey) o 24 de maio de 1941, é un lingüista estadounidense. É profesor de Lingüística na Universidade de California, Berkeley.
Traxectoria
Foi un dos fundadores da Semántica xenerativa en lingüística na década dos 60, casou coa lingüista Robin Lakoff,, foi fundador da Lingüística cognoscitiva nos anos 70, e un dos investigadores da Teoría neural da linguaxe na década de 1980. Nos últimos anos aplicou as súas investigacións á política, fundando o Rockridge Institute, un think thank de carácter progresista.
Entre 1965 e 1969 exerce como docente na Universidade Harvard. Entre 1969 e 1971 exerce como docente na Universidade de Míchigan. Durante 1971 e 1972, traballa no Center for Advanced Study in the Behavioral Sciences en Stanford. Desde 1972 é docente na Universidade de California, Berkeley e logo comparte estudos co filósofo venezolano Rodolfo Alonzo.
Teoría e investigacións
Como lingüista cognitivo estudou a natureza dos sistemas conceptuais humanos, en temas como os conceptos de tempo, causalidad, emocións, moral, política etc., a través da súa teoría sobre o pensamento metafórico, que comezou a desenvolver con Mark Johnson no seu libro Metáforas da vida cotiá.
A idea central é que a metáfora, máis aló de ser un aspecto formal da linguaxe, permítenos estruturar conceptos a partir doutros. A forma en que realizamos este proceso depende da nosa experiencia directa no mundo, a través do noso corpo.
Por exemplo, estruturamos o tempo, un concepto de maior abstracción, en función do espazo e a nosa experiencia del, polo que falamos do futuro como algo que está diante, e do pasado como algo que se atopa detrás de nós.
Gran parte dos nosos conceptos estruturaríanse desta forma. Por outra banda, as metáforas que o ser humano usa para conformar o seu sistema conceptual conforman unha sistematicidade interna (a través das relacións entre si), e determinan a forma en que percibimos e actuamos sobre o mundo. Ademais, a comprensión dun sistema conceptual estruturado metaforicamente fai discutible o concepto de verdade absoluta, levando a pensar nunha verdade culturalmente relativa.
A partir disto George Lakoff dirixe o seu quefacer en diferentes ámbitos:
Belsize Motors
miniatura|250px|10hp Belsize de 1912 no Museo de Manchester de Ciencia e Industria miniatura|250px|10hp Belsize 10/12 HP Tourer 1912 250px|miniatura|Belsize de 1911
Fundada en 1901, Belsize Motors radicada en Clayton, Manchester, Inglaterra. A compañía foi fundada por Marshall & Company.
Marshall & Co
Marshall e Compañía de Clayton Lane, probablemente foi o primeiro fabricante de automóbiles de Manchester, construíu o seu primeiro coche en 1897. Os coches eran moi similares aos franceses Hurtu, así mesmo unha réplica de Benz e vendéronse bautizados como Marshalls. Establecéron axencias en Londres e Dublín, e o coche gañou unha medalla de ouro da eficiencia na exposición de 1899 en Londres. Un novo modelo máis moderno de catro asentos apareceu en 1901 con motor de dous cilindros feito por Buchet e foi o primeiro en levar o nome de Belsize como "Belsize Marshall". En 1903 a compañía cambiou o seu nome a Belsize Motors and Engineering. En 1906 cambiou de novo a Belsize Motors Ltd.
Belsize Motors
Antes da primeira guerra mundial foron un actor importante na industria do motor do Reino Unido empregando 1200 persoas e facendo ata cincuenta vehículos á semana. Unha desconcertante variedade de modelos que incluía taxis, vehículos comerciais e camións de bombeiros con motores de ata 14´5 litros de capacidade.
Post primeira guerra mundial
Logo da primeira guerra mundial seguiuse unha política de modelo único nun primeiro momento cos 15 CV de 2798 cc, pero a este uníuselle en 1921 o Belsize-Bradshaw cun motor de 9 hp 1294 cc V-twin realizado por Dorman e deseñado por Granville Bradshaw que era en parte refrixerado por aire e en parte por baño de aceite. Gañou unha reputación de ser pouco fiable e abandonouse en 1924. Foi substituído por un modelo convencional de 1250 cc e 4 cilindros, o 10/20 ou RM, e un 1696 cc un de seis ou 14/30. Este último foi ao fin un coche moderno con válvulas en cabeza, freos ás catro rodas e unha caixa de cambios de catro velocidades, pero o seu prezo de 415 £ a 650 £ era caro, en comparación coa competencia. Con todo, xa era demasiado tarde e a empresa cesou a súa actividade a finais de 1925.
A compañía tamén tratou de construír un 2496 cc, motor de oito cilindros en liña, pero nunca conseguiu superar a fase de prototipo, aínda que estaba anunciado en 1050 £.
Cubilledo
O topónimo galego Cubilledo pode referirse a:
Premio Lueiro Rey de narrativa
O Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey é un premio literario convocado polo concello do Grove dende 1992. Estableceuse coa finalidade de promocionar a vida e obra de Manuel Lueiro Rey.
Historia
Nun principio era un certame literario que prevía dúas modalidades: narración curta (para maiores de 18 anos) e narración xuvenil. A extensión dos orixinais modificouse nas primeiras edicións e a partir da IV faise constar na acta de xurado a vontade de que o premio tivese continuidade nos anos seguintes.
Na V convocatoria o certame pasa a ser monolingüe en galego e redúcese a unha única modalidade sen requisitos de idade. Na VII edición muda a súa especialización substituíndo a de "narración curta" pola "novela curta".
En 2019 a súa dotación económica era de 3000 euros.
Módulo
Módulo pódese referir a :
El Prat de Llobregat
El Prat de Llobregat é un municipio e cidade da comarca do Baix Llobregat na provincia de Barcelona, comunidade autónoma de Cataluña, España, e forma parte da área metropolitana de Barcelona.
A cidade atópase a beiras do Mar Mediterráneo e o seu termo municipal dunha superficie de 32,23 km² linda cos de Barcelona, L'Hospitalet de Llobregat, Cornellà de Llobregat, Sant Boi de Llobregat e Viladecans. O terreo é practicamente chairo e a súa altitude máxima (5 metros) atópase na Plaça de la Vila.
Historia
El Prat é o único municipio creado cuxo territorio está integramente no delta do Llobregat. As súas terras comezaron a ser habitadas cara ao século X, moito antes da creación do núcleo urbano. A finais do século XVII El Prat aínda non formaba poboado pero posuía unha vida legal independente cun consello e unhas ordenacións municipais desde 1689.
Pouco despois o pequeno núcleo vese favorecido pola barca que o mesmo Bernat Gual pon en servizo para pasar o río, xa que para ir a comerciar a Barcelona requiríase remontar o río ata a primeira ponte, en Martorell, a 23 km de alí, o que supuña unha viaxe dun día só para ir. Coa barca, o traxecto quedou reducido a oito quilómetros, cousa que fixo que moitos máis campesiños interesásense en instalarse no Prat.
A construción da ponte de Ferran Puig para cruzar o río (1873), a chegada do ferrocarril (1881) e o descubrimento da auga artesiana (1893) abriron perspectivas de desenvolvemento á poboación que se materializarán no século XX.
El Prat afronta a entrada do novo século cun feito fundamental no campo: a consolidación dos cultivos de regadío, que conseguiron desbancar totalmente aos cereais de secaño. O municipio vive uns anos de expansión grazas á comercialización dos excedentes agrícolas, e gozan de especial recoñecemento pola súa calidade a alcachofa, a leituga e o melón.
250px|miniatura|esquerda|O [[aeroporto de Barcelona-El Prat|aeroporto do Prat e o núcleo urbano.]]A ruptura coas formas de vida tradicionais virá provocada, basicamente, pola chegada da industria e a instalación da aviación. O paso de man de obra do campo á fábrica, a chegada masiva de traballadores doutros lugares e a consolidación da semanada en substitución do inseguro xornal, contribuirán a alterar profundamente a configuración social e cultural do Prat. En 1917, coa instalación da Papelera Española, en 1923 cos tres aeródromos en funcionamento (eran os campos da Aeronáutica Naval, o de Josep Canudas e o da compañía francesa Latecoère) e en 1926 coa posta en funcionamento de La Seda, serán anos clave no proceso de transición da sociedade agraria á industrial.
A consolidación do proceso industrializador comportará a chegada masiva de novos poboadores que se atoparán cunha cidade que non está preparada para acoller este fluxo demográfico. El Prat de 1950 tiña 10.038 habitantes e 25 anos máis tarde, en 1975, a poboación total era de 51.058 persoas. Os principais déficit sitúanse na falta de vivendas e de prazas escolares pero tamén se fan evidentes nos servizos, especialmente na auga e na rede de sumidoiros.
Ao longo dos anos setenta do século XX, El Prat viviu un importante crecemento, non sempre equilibrado, para adaptarse á nova realidade social. Nos anos oitenta o crecemento urbano continuou e ampliáronse os polígonos industriais coa chegada de novas empresas. As preocupacións urbanísticas van dirixidas a conseguir unha mellora nos equipamentos, especialmente nos barrios máis densificados e con máis carencias, nun intento de racionalizar o urbanismo incontrolado das décadas anteriores e equilibrar o crecemento.
Economía
miniatura|250px|O [[Aeroporto de Barcelona-El Prat|Aeroporto de Barcelona-El Prat é un dos máis importantes de España e Europa]]No seu termo municipal atópanse infraestruturas de grande importancia para Barcelona como o Aeroporto de Barcelona-El Prat ao que corresponde o código IATA BCN, e unha vez finalizadas as obras do desvío do Río Llobregat unha parte da zona portuaria do porto de Barcelona.
Reverso (moedas)
dereita|miniatura|Reverso dunha moeda española da época de [[Carlos III de España|Carlos III.]] O reverso dunha moeda é o lado oposto ao anverso, é dicir, o lado considerado menos importante da moeda.
Aínda que xeralmente fálase de anverso e reverso en numismática, por extensión aplícase a mesma terminoloxía a todos os obxectos que teñen dúas caras, como por exemplo as bandeiras, os cadros, os papeis e os sobres.
Na macuquina coincidía xeralmente coa cara que era máis propensa a usura e danos.
Danilo Di Luca
Danilo Di Luca nado en Spoltore (Pescara) o 2 de xaneiro de 1976, é un ex-ciclista profesional italiano entre os anos 1999 e 2013, ano que dou positivo por segunda vez por EPO<references group="http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deportes/2013/05/24/danilo-di-luca-positivo-epo-giro/00031369390147241525612.htm" /> na súa carreira profesional, sendo sancionado de por vida, e acabando así bruscamente os seus logros ciclistas.
Na súa carreira profesional, a súa vitoria con maior recoñecemento foi o Giro de Italia 2007. Tamén gañou dous Monumentos do ciclismo; o Giro da Lombardía 2001 e a Liexa-Bastogne-Liexa 2007. Gañou tamén dúas clásicas ardenianas; Frecha Valoa 2005 e Amstel Gold Race 2005.
A Ervelleira, Verdes, Coristanco
A Ervelleira é un lugar da parroquia de Verdes no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 30 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 14 homes e 16 mulleres.
Bir Tawil
miniatura|Mapa simplificado que amosa a reclamación de Exipto (amarelo e verde), a do Sudán  (azul e verde) e Bir Tawil (branco)
Bir Tawil ou Bi'r Tawīl (, árabe exipcio بير طويل, Bīr Ṭawīl ou بئر طويل  Bi'r Ṭawīl, que significa "pozo alto]]") é unha superficie de 2060 km² ao longo da fronteira entre Exipto e o Sudán, que está deshabitada e non é reclamada por ningún dos dous países. Cando se fala en asociación co veciño Triángulo de Hala'ib, ás veces denomínaselle Triángulo Bir Tawil, a pesar da forma de cuadrilátero da superficie, os dous "triángulos" bordean nun cuadripunto.
O seu estado de terra nullius resulta dunha discrepancia entre a fronteira política recta entre Exipto e Sudán establecida en 1899, e a fronteira administrativa irregular establecida en 1902. Exipto afirma a fronteira política, e Sudán afirma a fronteira administrativa, co resultado de que o triángulo Hala'ib é reclamado por ambos e Bir Tawil por ningún. En 2014, a autora Alastair Bonnett describiu a Bir Tawil como o único lugar habitable da Terra, que non foi reclamado por ningún goberno recoñecido.
Historia
Bir Tawil é un exemplo dun territorio considerado terra nullius. Situado entre Exipto e Sudán, é un territorio de 2.060 km² resultado dunha discrepancia entre as fronteiras deseñadas entre 1899 e 1902. Unha fronteira colocou Bir Tawil baixo control do Sudán e o Triángulo de Hala'ib baixo control exipcio, mentres que a outra fronteira fíxoo ao revés. Os dous países reclaman a fronteira que lles outorgaba o Hala'ib, notabelmente máis grande e lindante co Mar Vermello, co efecto de que Bir Tawil é un territorio non reclamado por ningunha das dúas nacións. A zona, que carece de poboación autóctona, está baixo o control de facto de Exipto, aínda que non se amosa nos mapas oficiais deste país. Bir Tawil non ten unha poboación estabelecida, mais é utilizada polos pobos beduinos que percorren a zona.
Reino do Sudán do Norte
En xuño de 2014, o estadounidense Jeremiah Heaton reclamou que Bir Tawil se considerase como un novo Estado soberano, o Reino do Sudán do Norte. Realizou unha expedición co fin de facer dita reclamación de soberanía oficial acorde co dereito internacional. O 16 de xuño de 2014, Heaton chantou a bandeira nacional do reino nese territorio para reclamar a rexión como novo estado soberano, o Reino do Sudán do Norte. Estabeleceu unha monarquía con el como xefe de Estado e mesmo anunciou a creación de "embaixadas" polo mundo, aínda que ningún Goberno recoñeceu este estado.
Taquínidos
Os taquínidos (Tachinidae) son unha gran familia de dípteros braquíceros con gran diversidade, xa que conta con máis de 8.200 especies e posiblemente quedan moitas máis por describir. Atópanse en todo tipo de hábitat por todo o mundo.
Bir Tawil
Xeografía
Bir Tawil ten unha superficie de 2060 km². A lonxitude das súas fronteiras norte e sur son 95 km e 46 km respectivamente; a lonxitude das súas fronteiras leste e oeste son 26 km e 49 km respectivamente.
Taquínidos
Características
As moscas adultas presentan gran variedade de aspectos, algunhas son de cores brillantes, outras son pouco rechamantes e parécense ás moscas domésticas. Pero a maioría son robustas e con fortes setas. As antenas teñen tres segmentos.
A maioría dos taquínidos son parasitoides. As larvas desenvólvense dentro do hospedeiro e finalmente mátano. Outras poucas son parasitas que non matan o hóspede. Algunhas son parasitoides de eirugas de Lepidoptera, outras de larvas de escaravellos e moitas de Hemiptera ou Orthoptera. Raramente son parasitas de cempés. Unhas poucas son especialistas dunha soa especie de hospedante, aínda que a maioría poden parasitar varias especies diferentes. Debido a isto moitas son inimigos naturais de graves pragas e polo tanto úsanse como controis biolóxicos. Algunhas especies foron introducidas noutros países con este propósito. Por exemplo, poden ser praga do verme da seda.
Vaporwave
O vaporwave é un microxénero da música electrónica e un meme de Internet que xurdiu a comezos dos anos 2010. A música deste estilo presenta unha característica habitual de fascinación pola música dos anos 1980 e 1990 de estilos como a música de ascensor, o smooth jazz, o R&B e a música lounge, utilizando xeralmente samplers ou manipulando as pistas musicais con diversas técnicas e efectos. A subcultura que arrodea ó vaporwave adoita asociarse cunha visión ambigua ou satírica do capitalismo de consumo e da cultura popular, e tende a caracterizarse por unha achega nostálxica ou surrealista ó entretemento popular, á tecnoloxía e a publicidade de décadas previas. Adoita incorporar tamén imaxinaría de Internet, elementos típicos do deseño web de finais dos anos 1990, elementos do glitch art e ilustracións cyberpunk nas portadas e vídeos musicais.
Taquínidos
Características
As femias usan diversas estratexias, algunhas insiren os ovos no corpo do hóspede ou deposítano na superficie externa, outras poñen os ovos en follas de plantas que logo son inxeridas polos hóspedes. As que parasitan vermes trade da madeira poñen os ovos á entrada dos buratos feitos pola especie hóspede.