cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kętrzyn
Historia
En 1914, durante a primeira guerra mundial, foi escenario da batalla dos lagos de Masuria durante a campaña de Tannenberg. Durante a segunda guerra mundial foi o lugar onde Adolf Hitler tivo os seus cuarteis militares, chamados Wolfsschanze, e que estaban localizados nun bosque ao leste da poboación. En 1945 a zona foi devastada polos alemáns en retirada e polo avance dos soviéticos na campaña de Vistula-Oder. A vila foi ocupada polo Exército Vermello en 1945 preto do fin da guerra. Logo da guerra, pasou a pertencer a Polonia, como foi acordado na Conferencia de Potsdam. Os residentes alemáns que non foran evacuados foron expulsados e substituídos por polacos. A vila foi renomeada como Rastembork en 1945, e máis adiante, en 1950, cambiou novamente o seu nome polo actual, Kętrzyn.
Gran Premio de Detroit de 1984
Resumo da carreira
O sábado, a pista estaba considerablemente máis rápida, Mansell mellorou en case catro segundos o seu mellor tempo provisional do día anterior, facendo 1:42.172. A pole position escapábaselle de novo, xa que Piquet rexistrou un impresionante 1:40.980. Alain Prost tamén eclipsou a Mansell cun 1:41.640 no seu McLaren para aliñarse á beira do Brabham na primeira fila. O novato brasileiro Ayrton Senna foi sétimo no Toleman, xusto por diante do estadounidense Eddie Cheever no Alfa Romeo.
O clima cálido e asollado, regresou o domingo logo dunha tormenta durante a noite que deixou a pista limpa, pero na saída, produciuse o caos. Mansell pensou que podería adiantar a Piquet na grella e apuntou o seu Lotus para o espazo entre os dous coches da primeira fila. Golpeou a parte traseira do McLaren de Prost e rebotou contra o costado do Brabham de Piquet, enviándoo contra á parede exterior da pista e o Ferrari de Michele Alboreto. A roda traseira dereita do Brabham saíu polo aire e aterrou na parte dianteira do Toleman de Senna, rompéndolle a suspensión. Ao mesmo tempo, Marc Surer que saía do fondo da grella viuse bloqueado polo coche de Piquet, e bateu co seu Arrows coa roda dianteira esquerda do Brabham. Para evitar riscos, os organizadores detiveron a carreira e prepararon unha nova saída.
Piquet, Alboreto e Senna tomaron os seus coches de reposto, pero Arrows non tiña ningún coche para Surer, polo que o suízo non puido saír cando volveuse a montar a grella. O segundo inicio saíu a pedir de boca, Piquet liderou sobre Prost e Mansell. Ao final da primeira volta, os tres eran seguidos por Alboreto, Cheever (que xa gañara tres lugares), Derek Warwick, Elio de Angelis, Lauda, Tambay e Senna. Prost seguía de cerca a Piquet nas primeiras voltas, pero foi perdendo tempo cando os seus pneumáticos traseiros comezaron a perder agarre. Como resultado, Mansell pechou diferenzas co francés e alcanzouno na volta 10, con Piquet cinco segundos por diante.
Inmediatamente, Mansell loitou duro para coller o líder. Piquet, ao parecer, conducía xusto o suficientemente rápido para manterse á fronte, e Mansell non puido acurtar distancia. Na volta 17, o Lotus desacelerou notablemente ao entrar no túnel de Atwater, xa que perdera a segunda marcha. Mentres tanto, non só Prost, tamén os Renault de Warwick e Tambay, e logo Lauda víronse obrigados a parar para poñer pneumáticos novos, mentres que Piquet non tiña ningún problema coa superficie abrasiva. Na volta 22, a roda traseira dereita de Senna bateu contra a barreira de pneumáticos na curva un,cando trataba de escapar do acoso de Keke Rosberg, Cheever retirouse da terceira posición co inter-cooler agretado. Mansell, finalmente renunciou á loita coa súa caixa de cambios rota na volta 28, entregando o segundo lugar a Alboreto, 15 segundos detrás de Piquet. Elio de Angelis quedou en terceiro lugar no segundo Lotus, logo dunha gran brecha, Rosberg e os impresionantes novatos de Tyrrell, Brundle e Stefan Bellof.
O equipo Tyrrell, aínda fiel aos motores V8 Cosworth-Ford de aspiración atmosferica, non tiñan ningunha oportunidade na tempada de ser competitivos fronte aos potentes turbos. Pero, xa puntuaran catro veces en sete carreiras, e no estreito circuíto, a combinación do seu pouco peso e menor potencia provocaban un menor desgaste dos pneumáticos. Isto permitiulles utilizar un composto de Goodyear máis brando, mentres que todos os demais tiñan que usar o composto máis duro. Ademais, a compactidade dos coches, en comparación cos turbos, era unha vantaxe no revirado circuíto entre os muros de formigón, especialmente a través da chicana que conduce á recta de boxes. E o máis importante, Brundle e Bellof tiñan moito mellores actuacións no seu primeiro ano do que ninguén esperaba.
Bellof, abandonou na volta 34 cando golpeou a parede ao saír da chicana antes dos boxes. Entón, xusto cando Brundle entrou en boxes, Warwick marcou a volta rápida da carreira e pasou a Rosberg e de Angelis en voltas consecutivas para colocarse no terceiro lugar. A piques de coller a Alboreto, o Renault de Warwick perdeu repentinamente a quinta marcha, permitindo a de Angelis e Rosberg adiantalo na volta 37. A súa caixa de cambios rompeu completamente na volta 41, e converteuse no décimo oitavo retirado do día, deixando só oito coches na pista. Rosberg sucumbiu co turbocompresor roto, e cando Alboreto rebentou o motor na volta 50, Piquet lideraba por máis de 30 segundos.
Brundle atopábase agora no terceiro lugar e acosaba a de Angelis, que conducía sen segunda marcha no seu Lotus como o fixera seu compañeiro de equipo Mansell antes de retirarse. Na volta 56, Brundle borrara os dez segundos entre el e o Lotus, e pasouno ao achegarse á chicana para o segundo lugar. a sete voltas para o final, Piquet tiña de 20 segundos de vantaxe e relaxouse permitindo a Prost desdobrarse. Brundle continuou atacando, pero, Piquet mantívose fresco e logrou a súa segunda vitoria en oito días por só uns poucos metros. Os finalistas que quedaban eran de Angelis, trinta segundos por detrás, o segundo Brabham de Teo Fabi (anotou os seus primeiros puntos); Prost e o Williams de Jacques Laffite.
Logo da cerimonia do podio, chegou a noticia de que os comisarios atoparan impurezas no sistema de inxección de auga no Tyrrell de Brundle e bólas de chumbo na bolsa de caucho que contiña a auga. As mostras de auga enviáronse a Francia e Texas para a análise e atopouse que contiñan niveis significativos de hidrocarburos. Ken Tyrrell foi chamado a unha reunión do Comité Executivo da FISA, o 18 de xullo e, baseándose nas impurezas na auga, que fora reenchida durante a parada en boxes, foi acusado de repostar o coche durante a carreira. (O reabastecemento de combustible prohibiuse antes da tempada e foi ilegal ata .) Ao equipo prohibíuselle participar o resto do Campionato do Mundo e perdeu os 13 puntos que xa gañaran, malia que continuaron no campionato, pero non para gañar puntos.
Kashihara
Kashihara (橿原市, かしはらし, Kashihara-shi) é un concello da prefectura de Nara no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kinki, ó nordés da prefectura, na illa de Honshū. A súa superficie é de 39,52 km² e a poboación de 124.411 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.150 h/km².
O concello de Kashihara limita co concello de Gose, de Yamatotakada, de Kōryō, de Tawaramoto, de Sakurai, de Asuka e de Takatori.
Historia
A cidaded de Kashihara foi fundada pola fusión de 5 concellos do distorito de Takaichi e 1 concello do distrito de Shiki no ano 1956.
Cuca Gamarra
Concepción Gamarra Ruiz-Clavijo, nada en Logroño o 23 de decembro de 1974, máis coñecida como Cuca Gamarra, é unha política española, secretaria xeral do Partido Popular. Foi alcaldesa da cidade española de Logroño, capital da comunidade autónoma da Rioxa, a primeira muller na historia da cidade que exerceu ese cargo. Chegou á alcaldía tras obter o seu partido, o PP, a maioría absoluta nas eleccións municipais de 2011. Sucede no cargo a Tomás Santos, do Partido Socialista Obreiro Español.
Traxectoria
De formación avogada, obtivo a licenciatura en Dereito económico e o posgrao en Dereito cooperativo pola Universidade de Deusto. É membro do Comité Executivo Rexional do PP da Rioxa desde o ano 2000. Entre ese ano e 2005 foi presidenta de Novas Xeracións do Partido Popular da Rioxa, exercendo o cargo de presidenta do Consello Asesor de RTVE na Rioxa entre 2003 e 2007. É concelleira do Concello de Logroño desde 2003 e voceira do Grupo Municipal Popular desde 2004.
Antas de Ulla, Antas de Ulla, Antas de Ulla
Antas de Ulla é un lugar da parroquia de Antas de Ulla no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 654 habitantes (322 homes e 332 mulleres).
É a capital do concello.
José Luis Pego
José Luis Pego Alonso, nado en Ferrol en 1957, é un economista galego que ocupou o cargo de Director Xeral de Caixanova.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela obtendo a cualificación de sobresaínte no exame de grado, tamén cursou estudos de doutoramento en Economía e estudos de Dereito pola mesma Universidade. Posteriormente obtivo unha bolsa do Programa Fulbright para continuar estudos de doutoramento na Universidade de Nova York, que acabou rexeitando. Fixo o servizo militar na Mariña, onde foi tenente de Intendencia.
Ademais realizou un MBA na Escola de Negocios Caixanova, e realizou labores de docencia en varias universidades.
En 1985 abandona a súa posición docente na Universidade de Santiago e comeza a traballar en Caixavigo. Pasou polos cargos de xefe de departamento, director de área, vice-director e director xeral adxunto. Foi promovido a director xeral en xuño de 2006, substituíndo a Julio Fernández Gayoso que pasou a ser o presidente da entidade.
En decembro de 2010, o Banco de España noméao director xeral de Novacaixagalicia, a entidade resultante da fusión forzada pola Xunta de Galicia entre Caixanova, de onde procede, e Caixa Galicia, despois da mala xestión desenvolvida pola cúpula directiva desta segunda entidade, que se encontraba en quebra técnica. A xestión da entidade que dirixía permitiu chegar ao proceso de fusión con 80 millóns de beneficio no negocio tradicional, pero iso non impediu que a perda de 61 millóns feita por Caixa Galicia comprometera a viabilidade futura da fusión. En 2010 recibiu o premio de "Economista do Ano" pola Asociación de Economistas de Pontevedra pola boa administración de Caixanova ata a fusión, e polo seu compromiso de aceptar a tarefa de tratar de empurrar o proxecto da nova entidade, do que máis adiante viría a ser substituído.
En setembro de 2011, tras nove meses no cargo, foi obrigado por José María Castellano, o novo CEO promovido polo presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, a deixar a organización para acollerse á xubilación anticipada. En xuño de 2012 a Audiencia Nacional admite a trámite unha querela contra o ex-directivo por presuntamente cobrar indebidamente 122.586 euros da súa prexubilación en concepto de "retribución complementaria por resultados". , contradicindo un informe pericial dos servizos xurídicos do Banco de España, que constataron que o contrato do exdirectivo de Caixanova era legal e coñecido pola institución. O caso encóntrase á espera de resolución.
Billboard 200
Desde os anos 50 ata 1983 era chamada Top Pop Albums e ese ano cambiou o seu nome a Billboard, cambiando novamente en 1992 ao actual Billboard 200. A súa publicación iniciouse o 24 de marzo de 1945 amosando os 100 álbums máis vendidos, e no ano 1967 a lista expandiuse a 200. Dende 1991, Billboard toma como fontes á compañía Nielsen SoundScan, e as respectivas discográficas de cada artista ou banda. Posto que os resultados publicados na lista son substanciais e con moi bos respaldos, a RIAA (Recording Industry Association of America) tómaos como unha importante referencia, non sendo a única para despois valorar a entrega de discos de ouro (500.000 copias vendidas), platino (1 millón) e ocasionalmente os escasos de diamante (10 millóns) ao respectivo artista nos Estados Unidos.
A lista tamén conta coas súas limitacións, por exemplo na súa publicación omite as vendas que semanalmente vende o artista ou grupo, o que é unha gran desvantaxe xa que non se pode xulgar o desempeño do álbum dunha semana a outra. É tamén imposible determinar o éxito relativo de álbums, por exemplo non hai indicación de se o álbum do número un vendeu millairos máis de copias que o número 50, ou se só ducias máis. Pero para ese problema SoundScan ten unha exclusiva subscrición onde Billboard reserva unha lista alterna onde contén datos de vendas do disco.
Manuel Ruiz Rivas
Manuel Santos Ruiz Rivas, nado en Ribeira o 4 de novembro de 1957, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
É licenciado en Dereito. Exerceu a avogacía como procurador dos Tribunais e foi xestor de actividades deportivas. Foi cabeza de lista do CDS en Ribeira nas eleccións municipais de 1987 e foi elixido concelleiro, pactando un goberno con AP e a CPG que fixo alcalde ao aliancista Ricardo Pérez Queiruga e sendo tenente de alcalde. Dende as municipais de 1991 foi o número 2 da candidatura do PPdeG encabezado por José Luis Torres Colomer, sendo primeiro tenente de alcalde e portavoz do grupo municipal ata a súa renuncia como edil en agosto de 2006. Desta forma pasou a centrarse no posto de deputado no Parlamento de Galicia que exercía dende 1993, chegando a ser o seu portavoz a partir de 2009.
Nas eleccións municipais de 2011 regresou á política municipal como novo candidato á alcaldía de Ribeira en substitución de Torres Colomer, sendo elixido alcalde ao lograr a maioría absoluta, polo que tivo que renunciar ao seu posto de deputado. Nas municipais de 2015 perdeu a maioría absoluta e foi reelixido alcalde como candidato da forza máis votada, contando coa abstención dos concelleiros de Cidadáns,. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía como cabeza de lista máis votado ó non chegar as demais forzas a un acordo. Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura do PPdeG e subiu ata os 10 concelleiros, mais non conservou a alcaldía dado que os demais grupos pactaron un goberno alternativo que fixo alcalde ó nacionalista Luís Pérez Barral. Foi candidato popular ao Senado nas eleccións xerais de España de 2023 e resultou elixido senador.
Centro de Arte Fotográfica de Vigo
O Centro de Arte Fotográfica de Vigo (CAFVI) foi un espazo expositivo que abriu as súas portas en maio de 2015, e que pechou o 17 de agosto dese mesmo ano.
Historia
Inicialmente o proxecto chamouse Centro Galego de Fotografía. Foi concibido como centro de exposición e investigación de referencia da fotografía galega, e estaba destinado a albergar as colección municipais (arquivo Pacheco, Ksado, Fotobienal e Vigo Visión) e promover a fotografía contemporánea.
A idea xurdiu da Concellaría de Cultura, a cargo entón do BNG, (cando, xunto ó PSdeG, formaba parte do goberno municipal bipartito). O investimento inicial, dun millón de euros, do Ministerio de Cultura de España, procedeu de fondos do Plan-E. Logo, o proxecto estivo detido durante case tres anos, ata que o Concello destinou 379.000 euros para equipamentos. Finalmente o centro abriu o 7 de maio de 2015, dúas semanas antes das eleccións municipais dese mes.
Despois das eleccións, o PSdeG, que obtivo unha maioría absoluta no Concello, xa non dependía do BNG para constituír un goberno municipal, e a Concellería de Cultura volveu ás mans do PSdeG. A consecuencia disto, o centro pechou ao termo da exposición inaugural o 17 de agosto do mesmo ano de xeito provisional, á espera de que o Concello decida cal será o seu destino definitivo.
Durante a súa apertura e nas semanas posteriores ao seu peche, a corporación municipal escusábase en que se estaba a redactar un plan director para fixar os seus usos e contidos estables (chegaron a dicir que antes de que rematase o 2016 produciríase a súa reapertura).
En xaneiro de 2020 trasladouse ao edificio a sede da Deputación de Pontevedra en Vigo.
Super Bock
Super Bock é unha compañía cervexeira portuguesa propiedade da empresa Unicer. Foi lanzada en 1927. Actualmente lidera, xunto co seu principal competidor Sagres, o mercado cervexeiro portugués, representando ámbalas dúas marcas o 89.5% do mercado luso.
Cervexas
Nunha estratexia de diversificación de sabores da marca, Super Bock lanzou nos últimos anos, unha nova e variada gama de produtos:
Patrocinio
Super Bock dinamizou o panorama dos Festivais de Verán en Portugal co lanzamento do "Super Bock Super Rock" en 1995, festival que atrae a Portugal, dende o seu inicio, a algunhas das bandas de prestixio e intérpretes solistas, espallándose polos palcos lusos e doutros puntos da Península Ibérica.
Evaristo Carballo Nóvoa
Evaristo Carballo Nóvoa, nado no Carballiño cara a 1895 e finado no mesmo concello o 19 de febreiro de 1987, foi un carpinteiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Membro da UGT e presidente da Casa do Pobo do Carballiño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado nunha bodega nos arrededores do Carballiño. A muller e a familia falsificaron cartas para facer crer que estaba na Arxentina. Enfermou na bodega na que estaba agochado e foi curado polo médico e correlixionario Enrique de los Arcos Fajardo. Foi sancionado con 5000 pesteas o 25 de maio de 1938.
Ismail Kadaré
Ismail Kadaré (en albanés Ismail Kadare), nado o 28 de xaneiro de 1936 en Gjirokastër, Albania, é o máis coñecido dos escritores en lingua albanesa. Fillo dun funcionario público, na súa infancia presenciou a devastación de Albania a consecuencia dos enfrontamentos armados da segunda guerra mundial, experiencia que o marcou profundamente. Estudou Historia e Filoloxía na Universidade de Tirana e posteriormente en Moscova, no prestixioso Instituto Gorki de Literatura, até 1960. En outubro de 1990, tras recibir ameazas por parte do réxime comunista albanés, decide exiliarse no Estado francés. A pesar do inminente colapso do réxime, Kadaré non volverá a Albania até o ano 1999.
Obra
Ismail Kadaré ten destacado especialmente no eido da narrativa, a pesar de que conta cunha estimábel obra poética e algunha incursión na literatura dramática.
Encadrada nun principio dentro das teses do realismo socialista, a obra de Ismail Kadaré trata con moita frecuencia os temas históricos dos Balcáns, especialmente dos pobos de lingua albanesa, achegándose en ocasión á historia contemporánea, e mesturándoos algunhas veces con elementos lendarios ou fantásticos da tradición albanesa. Ao mesmo tempo ten tratado a miúdo a cuestión do ser humano individual acurralado polo totalitarismo e as súas dinámicas absurdas, dun xeito que lembra en ocasións á narrativa de Kafka.
Un dos temas clave da súa obra é o relativo á configuración política e filosófica da identidade albanesa ao longo dos tempos, que el entende como unha personalidade situada constantemente entre as influencias de Oriente e de Occidente. Nese sentido é frecuente atopar escenarios contemporáneos á ocupación otomá do actual territorio de lingua albanesa, un contexto de opresión que foi interpretado tamén como unha referencia implícita ao totalitarismo do réxime comunista albanés. Así mesmo, é frecuente a aparición nas súas obras de elementos da tradición albanesa, como a música ou a literatura oral.
Aínda que a preocupación pola identidade albanesa é unha constante na súa obra, e xa tratara o caso da represión iugoslava contra Kosovo en Krushqit janë të ngrirë, (O cortexo nupcial conxelado na neve), o autor xogou un papel especialmente comprometido no conflito entre Serbia e Kosovo durante a Guerra de Kosovo (1989-1999), publicitando as razóns da postura albano-kosovar.
Posicións políticas
Non existe un acordo sobre se a postura de Kadaré durante o réxime comunista albanés foi de simple conformismo ou de disidencia. Por unha banda, Kadaré foi un dos poucos escritores que gozaron do apoio do réxime para exercer o seu oficio, chegando mesmo a ter acta de deputado no goberno de Enver Hoxha, de corte estalinista. O propio autor manifestou publicamente que, a pesar de autoexiliarse, non gustaba de que o alcumasen como un escritor disidente.
Por outra banda, é certo que moitas das novelas de Kadaré non poden interpretarse doutro xeito que como unha denuncia contra o totalitarismo, en ocasións camuflado no contexto da opresión otomá. Isto é así especialmente na obra Pallati i ëndrrave (O palacio dos soños), onde describe a situación dun réxime que arquiva os soños dos seus súbditos para empregalos como un xeito de predición. Varios críticos apuntaron que a descrición do escenario da acción coincide coa de Tirana, e o "Palacio dos Soños", co Ministerio de Defensa albanés nos anos 70. Ao mesmo tempo, o autor achegouse á represión da Sigurimi (policía política) albanesa noutras obras posteriores como Spiritus, onde se persegue a gravación dunha psicofonía que supostamente recolle a voz dun disidente asasinado.
As propias declaracións de Kadaré na súa saída do país son reveladoras:
Recoñecemento internacional
As obras de Kadaré foron traducidas a máis de corenta linguas, e é o escritor albanés máis recoñecido internacionalmente. O seu nome soa con frecuencia entre os candidatos ao Nobel de Literatura.
Entre outros premios, recibiu o Prix Mondial Cino del Duca en 1992 e o Premio Internacional Man Booker no ano 2005
Bibliografía
A referencia cronolóxica principal da bibliografía é a da primeira edición albanesa. Moitas destas obras foron revisadas e modificadas polo autor en posteriores edicións ou nas traducións ao francés.
Tetris
O xogo (ou unha das súas moitas variantes) está dispoñíbel para case todas as consolas de videoxogos e sistemas operativos de computadoras, así coma outros dispositivos coma calculadoras, teléfonos móbiles, reprodutores portátiles de son ou PDAs.
A pesar de que foron amplamente distribuídas diferentes versións do xogo para diversas plataformas de computadoras, foi a versión para Game Boy, lanzada en 1989, a que consolidou ao xogo coma un dos máis populares. O número 100 do Electronic Gaming Monthly púñao coma o «Mellor Xogo de Todos os Tempos» e conseguiu vender xa máis de 70 millóns de copias.
Mecánica do xogo
dereita|frame|Os sete tetrominós coas súas cores no Tetris. Arriba, de esquerda a dereita: I, J, L, O. Abaixo: S, T, Z.
Unha secuencia aleatoria de tetrominós (compostos cada un de catro bloques cadrados) cae polo campo de xogo (de forma rectangular disposto verticalmente, chámaselle matrix). O obxecto do xogo é manipular estas pezas, movéndoas de esquerda a dereita e rotándoas de 90 en 90 graos, co fin de crear liñas horizontais de bloques sen buracos. Cando unha ou máis liñas son creadas estas desaparecen, e os bloques por enriba caen. A medida que progresa o xogo os tetrominós caen máis axiña. O xogo finaliza cando o feixe de tetrominós acada a parte superior do campo onde se xoga e non poden caer novas pezas.
Os manuais de xogo de Tetris refírense aos diferentes tetrominós coma I, J, L, O, S, T, e Z debido á súa semellanza coas letras do alfabeto, porén os xogadores adoitan utilizar outros nomes. Todos son capaces de limpar dúas liñas, I, J e L poden limpar tres, e só o I pode limpar catro liñas, o denominado «tetris» (porén, en versións máis modernas, existen introducións que permiten a outras pezas facer en determinadas ocasións máis liñas das que nun principio se poderían).
Cores dos tetrominós
A versión orixinal de Pajitnov para a computadora Elektronika 60 utilizaba certas cores para diferenciar as pezas, mais na versión popularizada pola Game Boy usaba distintos tons de gris. As cores utilizadas nas diferentes versións varían considerabelmente dunha a outra.
Puntuación
A fórmula de puntuación para a maioría dos Tetris constrúese arredor da idea de que canta maior dificultade para limpar liñas maior debe ser o premio.
Case todas as versións permítenlles aos xogadores acelerar a velocidade con que cae a peza actual, evitando agardar a que caia. Se o xogador pode parar a velocidade incrementada antes de que a peza acade o chan deixando de premer o botón, isto é unha "deixada suave"; a "deixada forte" prodúcese cando non se é capaz de deixar de premer o botón.
Gravidade
As versións tradicionais moven os bloques amoreados de arriba cara abaixo nunha distancia exactamente igual da altitude dos limpados por baixo deles. En contradición coas leis da gravidade, os bloques deberían permanecer flotando no ar por enriba dos espazos liberados, porén a incorporación dun novo algoritmo permite segmentar o campo de xogo conectando as rexións e permitindo que os bloques caian individualmente en paralelo até tocar as rexións do fondo. Isto abre novas posibilidades tácticas con reaccións en cadea que permiten facer máis liñas (son máis valoradas en puntos).
Historia
O xogo do Tetris foi creado por Alexey Pajitnov en xuño de 1984 para unha Elektronika 60 mentres traballaba para a Academia Soviética das Ciencias no seu Centro de Computación de Moscova con Dmitry Pavlovsky, mais foi Vadim Gerasimov quen levou o xogo ao IBM PC. O propio Gerasimov informa de como Pajitnov escolleu o nome como unha amálgama de tetramino e tenis. De aí o xogo comezou a expandirse polos arredores de Moscova. Esta primeira versión está dispoñíbel na páxina de Gerasimov.
A versión para IBM PC chegou até Budapest, Hungría, onde foi adaptado a diferentes plataformas e chegou a ser descoberto por unha casa británica de software, Andromeda. Tentaron contactar con Pajitnov para se aseguraren os dereitos sobre a versión para PC, mais antes de que acordo se establecese en firme, eles xa tiñan vendido os dereitos a Spectrum HoloByte. O fracaso nos acordos con Pajitnov fixo que Andromeda tentase conseguir a licenza apartir dos programadores húngaros.
Entre mentres, e antes de que ningún acordo legal fora acadado, a versión do Tetris para IBM PC da Spectrum HoloByte foi realizado nos Estados Unidos en 1986. A popularidade que conseguiu o xogo foi tremenda e moita xente quedou inmediatamente enganchada, con comentarios favorábeis en revistas especialzadas en videoxogos e informática. Así por exemplo na revista Computer Gaming World dicíase do xogo que era «enganosamente simple e insidiosamente adictivo».
Chegados a este puntos os aspectos legais fanse bastante escuros, mais xa en 1987 Andromeda tratou de obter os dereitos de copia sobre a versión para IBM PC e calquera outro sistema de computadora doméstica.
Spectrum HoloByte e Mirrorsoft dispoñibilizaron dúas versións diferentes para Amiga eAtari ST. A versión de Mirrorsoft non tiña gráficos en segundo plano a diferenza da de HoloByte que incluía gráficas con temáticas relacionadas con Rusia en cada nivel do xogo. O Tetris, debido á súa simplicidade, era vendido a miúdo coas computadoras: o Apple II incluía tres disquetes con tres versións diferentes do xogo, e tamén acompañaba ao Apple II+, o Apple IIe, DOS 3.3, ProDOS e Apple IIgs.
En 1988 o goberno da Unión Soviética comezou a comercializar os dereitos do Tetris a través da organización Elektronorgtechnica (ou Elorg), logo de que Pajitnov outorgase os seus dereitos ao goberno soviético a travé do Centro de Computación no que levaba a traballar dez anos. Neses momentos a Elorg non cobrara absolutamente nada da Andromeda, e esta chegara a licenciar e subarrendar os dereitos do xogo cando eles mesmos non os tiñan.
Nintendo
Chegados a 1989, media ducia de diferentes compañías dicíanse posuidoras dos dereitos para crear e distribuír o software do Tetris para computadoras domésticas. Mentres Elorg sostiña que ningunha desas empresas estaban legalmente capacitadas para produciren a versión arcade do xogo e asinou eses dereitos con Atari Games. O Tetris estivo na mostra do Consumer Electronics Show das Vegas en xaneiro de 1988, onde foi adquirido por un editor holandés de xogos, Henk Rogers, na altura establecido no Xapón, o cal levaría finalmente a un acordo con Nintendo que permitiu que o Tetris acompañase á compra de cada Game Boy.
Tengen (a división de softwares de consola de Atari Games), a pesar de todo, solicitou os dereitos de copia para o seu xogo de Tetris para a Nintendo Entertainment System, vagamente baseada na versón arcade, comezando a comercializala e distribuíla baixo o nome de TETЯIS: The Soviet Mind Game sen ter en consideración a licenza concedida por Elor a Nintendo. Entón Nintendo contactou con Atari Games acusándoa de ter roubado os dereitos do Tetris. Logo de tan só catro semanas nos tribunais, as cortes establecenron que Nintendo tiña os dereitos do Tetris para os sistemas de xogo domésticos e o TETЯIS de Tengen foi retirado cun número descoñecido de copias vendidas.
Nintendo levou a súa versión do xogo tanto á NES como á Game Boy e vendeu máis de tres millóns de copias; algúns xogadores consideraban a versión para a NES inferior porque carecía do modo de xogo de dous xogadores simultáneos que si tiña a versión de Tegen, porén o Tetris da Game Boy converteuse na versión máis coñecida vendendo máis de 33 millóns de copias. As disputas legais entre Nintendo e Tegen porfiaron até 1993.
Sega tamén realizou un xogo de Tetris para a Mega Drive, mais as disputas legais que conlevarían levárona a retirala.
A empresa Tetris
En 1996 os dereitos do xogo foron devoltos polo estado ruso a Pajitnov e foi creada a The Tetris Company LLC (tamén coñecida coma TTC) que é a única posuidora do dereitos de copia para rexistrar produtos co nome de Tetris en case todos os países do mundo.
Debido á popularidade do xogo houvo moitas imitacións e xogos inspirados nel en internet, moitos con nomes parecidos. Para tentar frear esta profusión de copias a empresa Tetris realizou unha campaña de presión contra os supostos infractores.
Variedades
Desde a década de 1980 o Tetris sufriu moitas modificacións. Desta maneira resulta un tanto complicado establecer un estándar do xogo dado que cada nova versión introducía novos aspectos coa intención de mellorar o xogo ou facelo máis atractivo para os usuarios. As vellas versións para Game Boy ou NES daban marcas en base a puntos, mais só dispuñan dun número de díxitos determinado co que os xogadores máis avanzados acadaban a máxima puntuación con relativa facilidade. o Tetris DX, para Game Boy, permitía no seu modo maratón un díxito máis, pero resultou que os mellores xogadores despois de horas diante da pantalla conseguían acadar a cifra máxima.
Xa co The New Tetris (O Novo Tetris), os competidores polo récord mundial podían chegar a pasar 12 horas xogando a unha mesma partida. . Probabelmente debido a esta longa duración das partidas, foron incorporados novos modos de xogo tanto ao Tetris DX coma ao The New Tetris. Nestes novos modos o obxectivo era conseguir o máximo número de liñas ou puntos posíbeis nun tempo dado. Mesmo en versións recentes coma o Tetris Worlds se eliminaban por completo os récords en base a puntos, baseándose simplemente na velocidade na que un xogador podía facer certo número de liñas nun nivel dado. Porén estas últimas innovacións trouxeron os seus defensores e detractores, polo que versións coma a do Tetris LLC incorporán diferentes modos tentando satisfacer aos xogadores novos e aos máis tradicionais.
Entre os modos máis comúns están: classic marathon ou game A (maratón clásico ou xogo A); sprint, game B ou 40 lines (carreira rápida, xogo B ou 40 liñas); ultra; square; e cascade (cachoeira).
Tradicionalmente os bloques aparecen arriba de todo nas columnas centrais. O tetrominó I ocupa as columnas 4, 5, 6 e 7, o O as columnas 5 e 6, e o resto as 4, 5 e 6 (ou nalgunhas versións, sobre todo vellas, as 5, 6 e 7). Nalgúns xogos recente as pezas aparecen por enriba do campo de xogo.
Cada dez liñas feitas prodúcese unha subida de nivel e, con el, a velocidade coa que caen os tetrominós increméntase lixeiramente e aumenta o número de puntos dados. En versións máis novas coma o Tetris Worlds o número de liñas requiridas muda tamén con cada nivel. Por exemplo, o tetris para a NES traballa a 60 frames por segundo. A nivel 0, unha peza cae un paso cada 48 frames e no nivel 19 cada 2 frames. As subidas de nivel tamén rematan en certo punto (no Tetris da Game Boy o máximo é o nivel 20) ou continúan indefinidamente mais sen aumentar a velocidade máxima. Na versión para a NES o máximo nivel de velocidade é o 29 (debido á imposibilidade do dispositivo de ir máis rápido) mais as emulacións poderán amosar unha subida indefinida-ou en realidade por un fallo técnico aparecerán caracteres non numéricos. Versións modernas coma o Tetris the Grand Master ou Tetris Worlds, optan nos seus máis altos niveis por lanzar as pezas a máis dunha ringleira por frame. Os tetrominós parecen acadar o fondo nada máis apareceren, por iso estes xogos ofrecen unha pequena demora na que o xogador pode deslizar por un momento a pezano fondo para axudar a xogar cunha velocidade de caída tan imposíbel.
As deixadas suaves foran introducidas por primeira vez nas versións da Nintendo. Mentres que as deixadas fortes foron orixinadas nas primeiras versións para PC. Os Tetris máis recentes permiten facer as dúas deixadas.
A rotación das pezas nun único sentido era unha restrición existente nas primeiros Tetris que axiña se superou permitindo dispoñibilizar dous botóns, un para xirar as pezas no sentido das agullas do reloxo, e outro no sentido contrario. As versións Quadra e DTET, permiten rotar as pezas 180 graos.
Unha das características máis aprezadas polos xogadores máis habilidosos é o wall kick, ou a capacidade de rotar as pezas mesmo cando estas tocan as paredes. Nalgunhas versións, por exemplo, se a peza Z está posta verticalmente e caendo apoiada sobre a parede da esquerda, o xogador non poderá virala. O xogador non terá outra opción que movela cara a dereita unha pocición e despois rotala, perdendo un tempo precioso. As primeiras aparicións do wall kick foron coa versión arcade de Atari Games.
A previsión de pezas permite ollar cal será o seguinte tetrominó que entrará no campo. Esta característica foi introducida xa coas primeiras versións, mais facía que a puntuación crecese máis de vagar.
Novas versións
As versións máis novas do Tetris engaden diferentes obxectivos de puntuación que difiren dos tradicionais. Como acadar estes obxectivos sen perder se converte nalgo máis difícil, estes xogos engaden novas características para axudaren aos xogadores.
O The New Tetris e o The Next Tetris foron os primeiros Tetris oficiais en permitiren a previsión de varias pezas, amosando 3 por adiantado. O Tetris Worlds para PCs e consolas daba 5, mentres a versión para GBA permitía ver 3. O Tetris DS amosaba 6.
The New Tetris tamén introduciu a peza pantasma, un escurecemento daquela peza sobre a cal a actual caería, o cal reduce erros, especialmente en principiantes e xogadores de altas velocidades.
Tamén existen algunhas opcións que permiten reservar unha peza para usala posteriormente (normalmente o I pois é a máis codiciada para facer Tetris, catro liñas dunha vez). Outras características permiten rotar as pezas que están aínda en previsión, de xeito que cando caen o fan na posición que establecimos previamente.
Posibilidade de xogar infinitamente
Esta pregunta foi formulada por primeira vez por John Brzustowski munha tese publicada en 1988 e foi investigada máis recentemente en diferentes artigos por Walter Kosters. A conclusión á que se chegou foi a de que os xogadores están inevitabelmente condenados a perderen. A razón encóntrase segundo estas teses nos tetrominós S e Z, se un xogador recibe unha longa secuencia de tetrominós desta clase, a gravidade do xogo forzará a deixar algún burato nos currunchos.
Os buratos iranse acumulando até chegar inevitabelmente á parte superior da pantalla. Se as pezas están dispostas aleatoriamente esta secuencia "tráxica" terá que producirse forzosamente nalgún momento levando a partida ao seu final, isto sempre que o xogo (como un xerador de números aleatorio, ideal, uniforme e inconexo) é xogado durante tempo dabondo.
A Costa, Salto, Vimianzo
A Costa é un lugar da parroquia de Salto no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 35 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 16 homes e 19 mulleres.
Tetris
Posibilidade de xogar infinitamente
Na práctica isto ocorre na maioría de variantes do Tetris, mais algunhas permiten escoller xogar só cos tetraminós S e Z e un bo xogador sobrevive con certa faclidade até 150 tetraminós. Algunhas versión están preparados para presentar secuencias pseudoaleatorias, de xeito que se impida que haxa longas series do mesmos tetraminós, o cal permitiría continuar o xogo indefinidamente en teoría.
Versións recentes, coma a Tetris Worlds permiten ao xogador rotar continuamente un bloque unha vez que chega ao fondo sen, ao mesmo tempo quedar fixado ao sitio. Isto permite ao xogador durante un tempo infinito sen aterrar un número infinito de bloques.
Música
Music C na versión da Game Boy é un arranxo da Suite francesa Nº 3 en Si Menor, BWV 814, V. Menuett - Trio de Johann Sebastian Bach.
Efecto do Tetris no cerebro
De acordo coa investigación dos Dr. Michael Crane e Dr. Richard Haier, et al. unha actividade prolongado de Tetris pode levar a unha maior eficiencia da actividade cerebral durante o xogo. Desde o primeiro xogo co Tetris, a actividade e funcións do cerebro, así como o seu consumo de enerxía increméntanse, sendo medido polos niveis metabólicos de glicosa. A medida que os xogadores se tornan máis hábiles, os seus cerebros amosan unha redución no consumo de glicosa, o cal indican unha maior eficiencia cerebral na realización desta actividade.
En xaneiro de 2009, un grupo de investigación da Universidade de Oxford liderado pola Dr. Emily Holmes informou en PLoS ONE que voluntarios sans xogadores de Tetris, logo de teren sido expostos á visión de material traumático no laboratorio, reducían considerabelmente o número de flashbacks ocasionados por esas escenas durante a semana seguinte. O equipo cría que o videoxogo interrompía as memorias retidas das imaxes e sons que eran despois reexperimentadas nos flashbacks involuntarios. O grupo confiaba en desenvolver este achegamento máis profundamente nunha potencial intervención para reducir flashbacks experimentados en trastornos de estrés postraumático, mais incidían en que só eran resultados preliminares.
O xogo tamén pode causar un síntoma de estrés repetitivo no cal o cerebro imaxina involuntariamente combinacións de Tetris mesmo cando a persoa non está a xogar (o efecto Tetris), aínda que isto pode ocorrer con calquera videoxogo que exhiba imaxes e escenarios repetidos.
Cultura popular
A popularidade do Tetris foi resultado da súa aparición nos medios. Apareceu en dous episodios dos debuxos animados sobre videoxogos Captain N: The Game Master. Tamén apareceu no capítulo dos Muppet Babies, "It's Only Pretendo"; nos capítulos dos Simpsons, "Strong Arms of the Ma" (onde Homer utiliza o efecto Tetris no seu cerebro para encher o seu coche coa familia e as compras pero ficando el sen sitio) e "Thirty Minutes Over Tokyo"; no capítulo de Family Guy, "Prick Up Your Ears"; e no de Futurama, "Fear of a Bot Planet". En Police Academy: Mission to Moscow (Louca Academia de Policía: Misión Moscova), faise referencia ao Tetris ao representar aos rusos tentando hipnotizar aos americanos cun videoxogo de crebacabezas denominado no filme como "O Xogo". No programa de televisión americana The Colbert Report, a personaxe de dereitas Stephen Colbert lamenta o fin dunha época máis inocente marcado por, entre outras cousas, que xa non haxa «ningún xogo no que cando feches os ollos aínda vexamos formas caendo». tamén teñen aparecido referencias en anuncios, ou mesmo noutros videoxogos coma no NeoGeo Battle Colosseum, da NeoGeo, onde a personaxe de Ai lanzaba un ataque característico con varios bloques de Tetris.
En 2007, a páxina web de videoxogos GameFAQs, facía a súa sexta Batalla de Personaxes anual, na cal os seus usuarios nominan ás súas personaxes favoritas de videoxogos para unha competición de popularidade entre esas personaxes. O tetrominó L do Tetris (ou L-Block - Bloque L - como foi chamado) entrou coma personaxe de broma mais chegados ao 4 de novembro feita unha moi boa competición.
No Xapón, un xogo de acción da televisión moi popular chamado Brain Wall (ou "Human Tetris"), emitiuse durante varias temporadas nun programa de variedades. Os participantes integrábanse en dous equipos (vermello ou azul) emparellados con personaxes habituais. Cada equipo enfróntase a unha parede con pintadas con formas de figuras do Tetris que se van movendo. O formato tivo éxito e chegouse a exportar a outros países.
Na novela de 2006 de Thomas Pynchon, Against the Day,faise mención ao "Captain Igor Padzhitnoff" (probabelmente pronunciado coma Pajitnov) cuxo método preferido para causar problemas era «arranxar tabiques e cachotarías, sempre en fragmentos de catro bloques, o cal se converteu na súa "sinatura", para tropezarse e danar os obxectivos designados polos seus superiores».
En 2008, a Armada de Nova Zelandia publicou un anuncios de reclutamento pintando os movementos de tropas e envíos de avituallamento en formación de estilo Tetris. In 2008, the New Zealand Army published recruitment advertisements depicting troop movements and supply drops in Tetris-style formations.
En 2009, o cantautor Jonathan Mann retrataba a historia do desenvolvemneto do xogo como unha narración musical chea de humor desde a perspectiva do seu creador Alexey Pajitnov.
O 6 de xuño de 2009, Google honrou o 25 aniversario do tetris mudando o seu logotipo por unha versión debuxada con bloques de Tetris, converténdose o "l" de Google nun I caendo sobre os eu lugar.
Premios
A franquía do Tetris acapara 9 récords mundiais Guinness na súa edición de "Xogadores". Entre estes récords están os de "Videoxogo máis portado", "O xogo can máis variantes oficiais e extraoficiais" ou o da "condena a prisión máis longa da historia por xogar aun videoxogo" en poder de Faiz Chopdat, condenado a catro meses de cárcere por negarse a deixar de xogar ao Tetris co seu teléfono móbil durante un voo a Manchester, logo de ter sido repetidamente advertido pola tripulación ao mando.
Pereiras, Amoexa, Antas de Ulla
Pereiras  é un lugar da parroquia de Amoexa no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres).
Cervexa San Miguel
Historia
En 1890, Enrique María Barretto de Ycaza inaugurou nun barrio de Manila (Filipinas) chamado San Miguel (actualmente Cebú) a Fábrica de Cerveza de San Miguel. Esta fábrica absorbeu a produción dos frades dun pequeno convento de agostinos recoletos que comenzaran en 1885 nese barrio. Pouco a pouco comezou a súa exportación a outras zonas do sueste asiático, onde é a cervexa máis consumida. Actualmente é un gran grupo baixo o nome de San Miguel Corporation.
En febreiro de 1946 constituíuse en Lleida a sociedade La Segarra S.A coa finalidade de fabricar cervexa, mais os trámites burocráticos fixeron que a súa posta en marcha non tivese lugar ata 1953.
En 1957 asinouse o "Acuerdo de Manila" co presidente de San Miguel Corporation, Andrés Soriano, nacendo así a compañía "San Miguel, Fábricas de Cerveza y Malta, S.A.", independente da matriz filipina. Dende aquela as dúas empresas seguiron camiños ben distintos.
En 1966 San Miguel abriu unha segunda fabrica en Málaga coa que conseguiu un aumento importante da súa produción, permitindo o inicio da exportación un ano despois.
En 1970 mercou a Compañía Hispano-Holandesa de Cervezas (GULDER) e a súa fábrica de Burgos. As tres fábricas tiñan unha capacidade de 1 600 000 hl e lograron unha cota do 7% do mercado español.
Coa progresiva apertura de España e co traballo do Departamento de Exportación da compañía, os anos setenta caracterizáronse polo aumento das exportacións, tanto a Europa Occidental como a Europa Oriental e ao Norte de África, chegando a rondar a cifra anual de 125.000 hl.
En 1994 Général Agro-Alimentaire de Participations (Danone) mercou un 18% da sociedade. Danone xa dispuña dunha participación da tamén española Mahou. O que produciu un aproveitamento das sinerxias con este grupo, así como a futura venda de San Miguel a Mahou. En 1997 Danone aumentou a súa presenza ao 82% (un 30% cedeullo a Mahou).
Actualmente o grupo Mahou-San Miguel ten máis dun 30% do mercado español e as súas marcas son exportadas a máis de 35 países.
Xosé de Cora
Xosé de Cora Paradela, nado en Lugo o 5 de xuño de 1951, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi redactor da axencia Efe (1970-79) en Madrid e correspondente alí de El Progreso, Ferrol-Diario, Región de Oviedo e La Voz de Avilés. Tivo colaboracións en Lui, Doblón, Tiempo, Galicia Internacional, Radio Lugo, Radio Nacional e Radio 80. Director da revista En Punta, especializada en medios de comunicación, e redactor xefe de El Indiscreto Semanal. En 1980 foi nomeado director de El Progreso, cargo que ocupa ata o ano 1994, no que pasa a ser director xeral do Grupo El Progreso.
Premios La Codorniz de Plata (2000), José Luis Alvite (Asociación de Periodistas de Galicia) (2018), Moncho do Pío (2021) e Fernando Arenas Quintela (2019). pola súa actividade como humorista e columnista, os tres primeiros, e pola monografía Ilustres asesinos y distinguidos cadáveres, o cuarto. Mención especial ao guión de O ladrón de reliquias no concurso Camiño do Xacobeo (2004), e finalista do Julio Camba (2021).
Profesor convidado na Facultade de Ciencias da Comunicación de Santiago de Compostela. Presidiu a Asociación da Prensa de Lugo, a Asociación Galega de Televisións Locais e foi tesoureiro do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia. Pertenceu á Asociación de Empresas Galegas do Audiovisual. Académico da Galega de Gastronomía e académico de honra da A. Xacobea.
A través de Lugopress, a produtora do Grupo El Progreso, dirixe series, documentais e tv movies para televisión:
Coprodutor de Sal gorda, de Fernando Trueba e guionista da curtametraxe O bezoar.
Lugopress levou a cabo tamén as coproducións do documental ''Muxía. Política na Costa da Morte, de Ricardo Llovo; as longametraxes O ano da carracha, de Jorge Coira; e 3:19, de Dany Saadia; as publicacións de El Progreso: Paseante en Lugo, de Ánxel Fole, Calendario de Galicia, Mil preguntas sobre Lugo, Cien portadas e Un siglo de publicidad; o ciclo de conferencias O amor e como conseguilo na Galicia máxica, e o xogo Talismanes del Camino''.
Obra en castelán
Series prensa
A Caracocha, Antas de Ulla, Antas de Ulla
A Caracocha é un lugar da parroquia de Antas de Ulla no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.