cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Río Bravo, América do Norte
Economía
No extremo sur de Texas, na beira norte do río Grande atópase o Val do Río Grande onde se cultiva moi produtivamente algodón, uvas, sorgo, millo e azucre. Tamén é un lugar turístico.
Lingua intereslava
miniaturadaimagem|350x350px|Vojtěch Merunka e Jan van Steenbergen na segunda conferencia sobre a lingua intereslava, 2018 A lingua intereslava (medžuslovjansky jezyk, en cirílico меджусловјанскы језык) é unha lingua auxiliar zonal creada a partir das linguas eslavas. O proxecto ten como obxectivo servir como medio de comunicación entre os países eslavos, así como facilitar a comunicación cos eslavos para as persoas que non saben unha lingua eslava. É o resultado da síntese en 2011 de tres proxectos lingüísticos, a saber:
En agosto de 2021, a comunidade da lingua en Facebook tiña máis de 14.300 membros.
A lingua intereslava tamén se fala na película checa O paxaro pintado.
Alfabetos intereslavos
O intereslavo escríbese mediante dous alfabetos, latino ou cirílico.
As Tabernas, Cerdeda, Taboada
As Tabernas é un lugar da parroquia de Cerdeda no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
María Luz Pintos Peñaranda
María de la Luz Pintos Peñaranda, nada en Santiago de Compostela o 17 de maio de 1956, é unha filósofa galega, profesora na Facultade de Filosofía da Universidade de Santiago de Compostela.
O Porto, Ribas Altas, Monforte de Lemos
O Porto é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
María Luz Pintos Peñaranda
Traxectoria
Nada o 17 de maio de 1956 en Santiago de Compostela, Mª Luz Pintos Peñaranda licenciouse na Facultade de Filosofía e Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela, na primeira promoción da licenciatura (1973-1978). É profesora titular de Universidade na Facultade de Filosofía da USC, na área de Filosofía.
Exerceu a carreira docente na USC dende 1979, impartindo clases inicialmente tanto en Filosofía, como en Pedagoxía, en Psicoloxía, en Filoloxía e en Xeografía e Historia. Isto serviu para apuntalar nela unha actitude transdisciplinar, tanto en docencia como en investigación, da que fixo gala durante toda a súa vida profesional como filósofa. Na Facultade de Filosofía tivo ao seu cargo, durante varias décadas, na Licenciatura e no Grao, as materias de “Antropoloxía filosófica”, “Filosofía da historia” e “Introdución á Fenomenoloxía”. No Curso de Doutoramento e, posteriormente no Máster de Filosofía, impartiu sucesivamente, durante varios anos, “Perspectivas fenomenolóxicas”, “Fenomenoloxía da intersubxectividade animal e fenomenoloxía ecolóxica” e “Perspectivas actuais de Filosofía da historia”, que compaxinou cun Curso de Especialización da USC sobre “A nova Filosofía para hoxe. A nova Filosofía na súa converxencia coas novas Ciencias humanas e bio-sociais no importante momento de cambio de paradigma entre séculos XIX-XX”. Participou como relatora en numerosos Congresos nacionais e internacionais. Editou libros e publicou en libros colectivos. En Revistas publicou artigos, traducións comentadas e recensións. Dirixiu Teses de Doutoramento, Traballos Academicamente Dirixidos, Traballos de Fin de Mestrado e Traballos de Fin de Grao. A nivel de xestión, ocupou o cargo de secretaria da Facultade de Filosofía en tres mandatos ademais de participar sempre activamente na vida académica da Facultade.
Principais influencias
Mª Luz Pintos moveuse sempre, dentro da filosofía contemporánea; máis concretamente, no movemento fenomenolóxico no que foi introducida polo fenomenólogo Javier San Martín Sala, profesor co que se doutorou cunha Tese titulada La historicidad de la conciencia en Merleau-Ponty (1989). Toda a súa traxectoria investigadora levouna a cabo dentro da Fenomenoloxía, moi marcada pola crítica da cultura husserliana e pola recuperación da experiencia vivida, da corporalidade e da intersubxectividade, temas que tomou sempre como punto de partida para dende eles aplicar a perspectiva fenomenolóxica a distintos problemas da nosa actualidade, tales como o feminismo, o racismo e a xenofobia, a recuperación da empatía emocional no suxeito, a reivindicación dun pensamento e acción ecolóxicos e a fundamentación ontolóxica do animal non humano como suxeito como baseamento para un cambio de valoración e de actuación.
Dende moi nova, percorreu un particular itinerario que a foi predispoñendo para acadar a súa identificación como fenomenóloga. O seu interese pola temporalidade levantouse moi pronto coa lectura na adolescencia de As confesións, de Santo Agostiño, un interese que se confirmou, facendo os seus estudos universitarios de Filosofía, no encontro con Bergson e a prefenomenolóxica experiencia da durée no libro Ensaio sobre os datos inmediatos da conciencia. O coñecemento desta novidosa forma de entender a experiencia temporal levouna directamente a Ser e tempo de Heidegger, da man do que entrou de cheo no eido do movemento fenomenolóxico, e co que pudo profundizar, dende o punto de vista ontolóxico, na temporalidade e na historicidade. Obtivo o Premio Extraordinario de Licenciatura cunha Tesiña sobre A temporalidade na filosofía de Martin Heidegger. O paso seguinte de investigación académica foi a obtención do grao de doutora coa Tese de doutoramento, tamén de carácter fenomenolóxico, sobre A historicidade da conciencia en M. Merleau-Ponty. Este traballo non só lle proporcionou unha inmersión total na actitude e método fenomenolóxicos a través deste autor senón que foi unha excelente ocasión para acceder ao fundador da Fenomenoloxía, Edmund Husserl. O particular desta investigación doutoral e que lle fixo tomar contacto coas principais figuras e avances en ciencias humanas e bio-sociais e, deste xeito, viuse reafirmada a súa vocación de transdisciplinariedade así como a necesidade de apertura da Filosofía a todas as aportacións doutras ciencias que poden axudar na comprensión do ser humano e do seu mundo. Un inesperado encontro co libro de Ignacio Ellacuría, Filosofía da realidade histórica, de fondo fenomenolóxico, fortaleceu o seu achegamento á corporalidade biolóxica e tinxiu definitivamente a súa reflexión filosófica sobre o ser humano. A amizade co fenomenólogo estadounidense Lester Embree axudoulle a confirmar a súa idea de que todo o conxunto de coñecementos de que dispoñemos grazas á nosa filosofía pasada débenos servir para comprometernos nunha análise dos grandes asuntos e problemas do presente actual. Non se pode deixar de mencionar a grande influencia en Mª Luz Pintos de Nietzsche, de Marx, de Freud e dos primeiros integrantes da Escola de Frankfurt polo seu desenmascaramento de aspectos negativos da nosa cultura e porque converxen –polo menos parcialmente– coa crítica da cultura husserliana.
Liñas de investigación e orientación da docencia e da súa obra
- Temas fenomenolóxicos: Corporalidade, corporalidade perceptiva e empático-emotiva, intersubxectividade, temporalidade, historicidade, espacialidade.
- Estudo de autores fenomenólogos: Edmund Husserl, Martin Heidegger, Maurice Merleau-Ponty, Eugen Fink e Aron Gurwitsch.
- Estudo de autores que, sendo alleos á Fenomenoloxía, teñen aspectos nos que se achegan moito á fenomenoloxía nalgún sentido: os biólogos Jacob J. von Uexküll e Adolf Portmann, o psiquiatra Sigmund Freud e o neuropsiquiatra Kurt Goldstein (foi pioneira en publicar en España sobre este último autor).
- Temas relacionados co seu deber de compromiso como intelectual e como aplicación da Fenomenoloxía: crítica da cultura obxectivista, a globalización da cultura posmoderna, a xustiza entre humanos, a relación entre humanos e animais non humanos, feminismo, racismo e xenofobia, belicismo, refuxiados, aceleración do cambio climático e ecoloxismo.
-Polo que toca á docencia, o seu máximo interese en Antropoloxía filosófica foi sempre analizar que é o ser humano para achegarnos a unha interpretación revisada e actualizada coa axuda doutras ciencias, situándonos no contexto histórico actual e poñéndonos en relación cos outros seres vivos (animais e vexetais). Trátase de localizar vellos prexuízos para poder chegar a un criterio propio e a un cambio de ideas, valoracións e actuacións.
-En Filosofía da historia, tentou sempre dar as chaves que permiten comprender o contraste entre a idea do progreso e o nihilismo, a modernidade e a posmodernidade, a través dos autores que marcaron esencialmente a nosa historia do pensamento occidental. Pintos foi a primeira profesora universitaria en España que obtivo praza de titular por medio do perfil de “Filosofía da historia”.
-En Introdución á Fenomenoloxía (materia da que hai que salientar que foi a primeira que se creou na Universidade española con este título), a materia sempre estivo enfocada en penetrar no que é a actitude fenomenolóxica e nos descubrimentos fundamentais dela da man, sobre todo, de Husserl. Un principal obxectivo foi a reivindicación da figura do fundador deste movemento e a familiarización coas principais figuras da Fenomenoloxía.
En xeral, para Pintos, filosofía ten que camiñar da man coa inter- ou trans-disciplinaridade e co compromiso co presente. En consonancia con esta fonda convicción que define por enteiro a súa traxectoria investigadora e docente, é ben coñecido polo seu alumnado o uso da prensa en todas as súas materias, de Grao ou de Méstrado, para facer inmersión na nosa actualidade e forzar a ollar cara os principais temas e problemas para telos sempre no punto de mira. Considera que a reflexión filosófica non pode estar des-situada senón que, todo o contrario, o estudo das aportacións de filosofía pasada ten a súa xustificación e pleno valor, non nun coñecemento, senón como instrumento de axuda para levalas ao noso hoxe e poder comprendernos mellor a nós como existentes humanos e ao mundo no que vivimos, para fornecer un criterio valorativo e enxuiciador e, finalmente, para dar unha resposta ética referida á nosa interacción con todos os seres do planeta, tanto humanos como non humanos. Noutras verbas, como filósofa e fenomenóloga o núcleo do seu pensar é que a Filosofía non se reduce a ser unha disciplina teórica; a teoría sobre todo é unha preparación que nos proporciona as ferramentas para poder analizar conceptualmente os grandes preocupacións e problemas do noso mundo na actualidade e para deste xeito fundamentar a necesidade dunha actuación comprometida con eles.
Selección das súas publicacións
Libros (coedición de libros e monográficos de revistas):
─ Antropología Filosófica y Bioética ante los retos de las nuevas tecnologías (Sevilla: Thémata Editorial) 2004).
─ Fenomenología y Ciencias humanas (Santiago de Compostela: Servizo de Publicacións da USC, 1998).
─ Merleau-Ponty desde la fenomenología. En su primer centenario (1908-2008) (Madrid: UNED, 2008)
─ Lester Embree. Análisis reflexivo y organización institucional de la fenomenología. In Memoriam (Madrid: UNED, 2018).
Dexeneración macular relacionada coa idade
A dexeneración macular relacionada coa idade, (DMRI, DMAI ou DMAE) tamén se denomina neovascular ou húmida. A DMRI húmida é a causa máis común de deficiencia visual grave nas persoas maiores de 50 anos. É un tipo de dexeneración macular (véxase o artigo principal).
Xesús Ríos Vicente
Jesús Ríos Vicente, nado en Mancera de Abajo, Salamanca, o 21 de xaneiro de 1938, foi un filósofo e profesor de universidade que impartiu clases na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidade da Coruña. Coñécese polo seu labor para dar maior visibilidade á importancia da filosofía no ámbito académico.
Fradé, Fradé, Taboada
Fradé é un lugar da parroquia de Fradé no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Xesús Ríos Vicente
Vida e docencia
Xesús Ríos Vicente é un filósofo galego, profesor na Universidade de Santiago de Compostela, así coma posteriormente na Universidade de A Coruña, da que formou parte dende o ano 1975. Comezou os seus estudos nun interno de Salamanca para posteriormente desprazarse até unha academia de Hospitalet de Llobregat, onde comezou a desenvolver a súa vida profesional traballando coma multiempleado e coñeceu á que sería a súa futura muller Mª del Carmen Vázquez Fidalgo. Continuou cos seus estudos en Madrid e Barcelona para posteriormente dar seus primeiros pasos en Santiago e, dun xeito máis destacado, na Universidade da Coruña como profesor e docente. Ademais de docente, coñécese a súa afán e paixón pola poesía. A maioría dos seus poemas, segundo o propio autor, son dedicados á súa muller.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
Capítulos en libros colectivos:
─ “The Blindness of Kantian Idealims Regarding Non-Human Animals and its Overcoming by Husserlian Phenomenology”, en Cynthia Coe (ed.), The Palgrave Handbook of German Idealism and Phenomenology, New York: Springer, 2021.
Outeiriño, Ribas Altas, Monforte de Lemos
Outeiriño é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Xesús Ríos Vicente
Vida e docencia
No ano 1990, solicitou fondos económicos á Deputación da Coruña, ao Concello e á propia Universidade para organizar o I Congreso de Filosofía da Coruña baixo o tema: ''Pasado, presente e futuro? do marxismo''. Este evento, que se desenvolveu dende o 23 ao 25 de maio deu comezo a toda a actividade filosófica posteriormente desenvolta na Coruña, en conxunto e colaboración coas demais universidades, galegas, españolas e internacionais.
Francis Darwin
Sir Francis "Frank" Darwin (coñecido tamén polas letras FLS FRS FRSE) nado en Down House, (Downe, Kent) o 16 de agosto de 1848 e finado en Cambridgeo 19 de setembro de 1925, foi un botánico británico. Foi o terceiro fillo do naturalista e científico Charles Darwin.
Biografía
dereita|miniatura|Francis Darwin en 1910.
Estudou na Clapham Grammar School. Logo foi ao Trinity College de Cambridge, primeiro estudando matemáticas, despois pasou a Ciencias Naturais, graduándose en 1870. Logo foi estudar medicina na St George's Medical School de Londres, licenciouse en Medicina en 1875, pero non exerceu como médico.
Darwin estivo casado tres veces e viúvo dúas. Primeiro casou con Amy Richenda Ruck en 1874, pero ela morreu en 1876 catro días despois do nacemento do seu fillo Bernard Darwin, que máis tarde se convertería en escritor. En setembro de 1883 casou con Ellen Wordsworth Crofts (1856–1903) e tiveron unha filla Frances Crofts Darwin (1886–1960), unha poeta que casou con Francis Cornford, tamén poeta, e que se deu a coñecer co nome de casada. A súa terceira esposa foi Florence Henrietta Fisher, filla de Herbert William Fisher e viúva de Frederic William Maitland, con quen casou en 1913. A súa irmá, Adeline Fisher, foi a primeira esposa do primo de Darwin.
Francis Darwin traballou co seu pai en experimentos relacionados cos movementos das plantas, en concreto o fototropismo, e foron coautores de The Power of Movement in Plants (1880). Os seus experimentos demostraron que o coleóptilo dunha plántula de herba nova dirixe o seu crecemento cara á luz comparando as respostas das plántulas con coleóptilos cubertos e descubertos. Estas observacións levarían posteriormente ao descubrimento da auxina.
Xesús Ríos Vicente
Vida e docencia
Foi tal o éxito do Congreso de Filosofía que ao ano seguinte, dende o 21 ao 23 de maio celebrouse a súa segunda edición, o II Congreso de Filosofía da Coruña, baixo as mans de Xesús Ríos Vicente co tema: O tema de Deus na filosofía contemporánea.
Francis Darwin
Biografía
Darwin foi nomeado polo seu pai para a Sociedade Linneana de Londres en 1875, e foi elixido membro da Sociedade o 2 de decembro de 1875. Foi elixido membro da Royal Society o 8 de xuño de 1882, o mesmo ano no que morreu o seu pai. Darwin editou The Autobiography of Charles Darwin (1887), e produciu algúns libros de cartas a partir da correspondencia de Charles Darwin; A vida e as cartas de Charles Darwin (1887) e Máis cartas de Charles Darwin (1905). Tamén editou On the Reception of the Origin of Species (1887), de Thomas Huxley.
Xesús Ríos Vicente
Vida e docencia
O ano 1992 fou un ano importante e destacado no autor, pois ademais de publicar a súa obra máis coñecida e destacada Tiempo y conciencia en la filosofía contemporánea tamén participaría na celebración do III Congreso de Filosofía da Coruña, do 27 ao 30 de abril baixo o tema: A utopía posible, de novo, repleto de éxito. Dito congreso serviu, ademais, para homenaxear ao profesor Carlos Baliñas Fernández, fundador dos estudos universitarios de Filosofía en Galicia. Durante ese mesmo ano, Xesús Ríos gañaría a praza de profesor titular de Filosofía na UDC (Universidade da Coruña) de xeito unánime na facultade de humanidades, cuxo tribunal que o elixiu estaba presidido por Carlos Baliñas. Ao mesmo tempo, realizou durante o verán dese mesmo ano un curso baixo o tema Ideoloxía e linguaxe ao que acudiron destacados filósofos do panorama español e demais países estranxeiros.
Francis Darwin
Biografía
A Universidade de Cambridge concedeulle un doutoramento honoris causa en 1909. Tamén recibiu doutoramento honoris causa en Dublín, Liverpool, Sheffield, Bruxelas, St Andrews, Uppsala e Praga. Foi nomeado cabaleiro en 1913.
Está enterrado en Cambridge. A súa filla, Frances Cornford, foi enterrada máis tarde con el.
Familia
A súa primeira esposa, Amy Ruck, morreu en 1876, poucos días despois do nacemento do seu fillo Bernard, e foi enterrada na igrexa da Holy Trinity, Corris, no norte de Gales. Segundo unha carta escrita por Charles Darwin ao seu amigo íntimo, Joseph Dalton Hooker : "Nunca vin a ninguén sufrir tanto como o pobre Frank. Foi a N. Wales para enterrar o corpo nun pequeno patio da igrexa entre as montañas".
Xesús Ríos Vicente
Vida e docencia
Ademais, é coñecida a súa posición con respecto á defensa de aportar unha maior visibilidade á filosofía no ámbito académico así como tamén na vida. No seu momento, posicionouse en contra da reforma educativa LOGSE debido á marxinalización que se lle aplicaba á filosofía dende o ámbito académico, máis concretamente dende a secundaria, bacharelato e o proceso selectivo. Dita defensa da filosofía, tanto como disciplina académica coma estilo de vida mantívoa presente dende as diferentes entrevistas que facilitou aos medios de comunicación e prensa, a través das cales sempre argumentaba a necesidade da filosofía así coma a importancia da mesma, pois para Xesús Ríos a filosofía fainos máis libres, aporta un maior espírito crítico e ensínanos a actuar conseguindo unha sociedade máis libre e máis xusta. Dende a súa chegada á Universidade da Coruña, colaborou en distintas organizacións e iniciativas que pretendían loitar contra a cuestión da marxinalización da filosofía, como poden ser: un movemento que xurdiu na Facultade de Humanidades por parte de profesores e alumnos, o envío de comunicados sobre a causa ó MEC ou a celebración dunha reunión na Coruña o día 24 de febreiro de 1995, no cal convocouse a todos os profesores de filosofía de Galicia.
Francis Darwin
Familia
Casou coa súa segunda esposa, Ellen Wordsworth Crofts, en 1883, quen foi bolseira e profesora no Newnham College e foi membro da Ladies Dining Society en Cambridge, xunto con outros 11 membros. Morreu en 1903, e está enterrada no cemiterio da igrexa de St. Andrew, en Girton.
Xesús Ríos Vicente
Pensamento
Xesús Ríos Vicente traza a súa obra afondando na hermenéutica, na filosofía contemporánea e no existencialismo do século XX. Entre os autores que inflúen no seu pensamento destacan, entre outros, Martin Heidegger, Husserl, Paul Ricoeur, e, sobre todo, Gabriel Marcel. Xa na súa tese de licenciatura toma a perspectiva deste último, con motivo do tratamento do tempo, como visión na que afondar e na que apoiarse para a comprensión da vida e da morte dentro da literatura de Unamuno. Esta será unha tónica xeral das súas obras, nas que abundan as referencias ó filósofo francés.
Francis Darwin
Familia
En 1913 casou coa súa terceira esposa, Lady Florence Henrietta Fisher, a viúva de Frederic William Maitland. Ela morreu en 1920 e está enterrada na parroquia de Ascension Burial Ground, Cambridge, fronte á tumba de Sir Francis Darwin e a súa filla Frances Cornford.
Xesús Ríos Vicente
Pensamento
Na súa produción, Xesús Ríos Vicente trata diferentes temas con certa recorrencia, para o que se serve en moitos casos de exemplos literarios, considerando a poesía como unha forma moi ilustrativa de plasmar moitas das inquedanzas e profundas reflexións propias da filosofía. Deste xeito, moitos dos temas que trata serán tratados e ilustrados mediante metáforas e versos que reflicten as preocupacións de filósofos como Marcel, citando entre outros a Holderlin, Rilke e a José A. Valente.
Un destes temas é por exemplo a condición ontolóxica do ser humano en tanto ser temporal. O tempo, xa tratado por Marcel, é unha das constantes na súa obra, e dende unha perspectiva moi heideggeriana comprende ó ser humano como un ser inserto na súa condición temporal, a sabendas de que o seu final conduce á morte. Para plasmar estas ideas válese por exemplo da metáfora da vida como camiño, que conformaría a condición ontolóxica do ser humano, explorando o seu constante anhelo de retorno, de volta a unha “inocencia perdida” que se plasma na poesía de Juan Ramón Jiménez, por exemplo. Así, o camiño lembraría a situación dun ser humano condenado á dor e á morte, ó sufrimento e á vivencia, mentres procura un retorno causado por unha sorte de nostalxia divina que se adivina, en última instancia, como unha nostalxia de si mesmo. O ser humano entenderíase dende esta perspectiva como o “Homo Viator”, o “home viaxeiro”, de condición itinerante. A historia do suxeito humano sería a historia da procura do presente, en base a unha nostalixa de si, a superar mediante o percorrido do camiño interior.
A Ponte, Ribas Altas, Monforte de Lemos
A Ponte é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Quirón
miniatura|311x311px|A Educación de [[Aquiles por Quirón, fresco de Herculano, século I (Museo Archeolóxico Nacional, Nápoles).]] Segundo a mitoloxía grega, Quirón (do Χείρων; "man") era o centauro superlativo, considerado como o "máis sabio e xusto de tódolos centauros".
Xesús Ríos Vicente
Pensamento
Seguindo este esquema, a filosofía resultaría ser un intento de atopar a certeza da realidade, unha nova orde das cousas tras o cuestionamento do dado, pero pode chegar a ser unha situación irreversible, da que semella imposible acadar o retorno. Ademais, tal e como Ríos a entende, a filosofía sería unha sorte de diálogo entre diferentes pensadores que pode transcender o tempo, conectando as súas experiencias e vivenzas, entroncando así no que entende por “tradición”, abrindo unha posible vía para saír da “perplexidade”. En relación a este punto, aínda que a situación de “fronteira” nos leve a unha soidade practicamente inevitable, Ríos Vicente insta a intentar apartarse dela mediante o entroncar coa “tradición”, malia o posible fracaso deste intento de saída. Nesas cuestións expresa o seu carácter existencialista, atopando ó suxeito nun punto de non retorno, sabedor da súa finitude no camiño, o cal expresa mediante versos de poetas como Celan.
Quirón
Traxectoria
thumb|313x313px|Quirón, [[Peleo e Aquiles de neno.]]
Xesús Ríos Vicente
Pensamento
A súa reflexión tamén se centrou na cuestión da linguaxe, en relación a esta visión filosófico-poética, comprendéndoa como algo independente do ser humano, a través da que se pode perder a captación inmediata da realidade, cando cadra o suxeito co obxecto. A linguaxe tamén funciona como instrumento ideolóxico, tal e como manifestou o autor no seminario de “Ideoloxía e linguaxe”, seguindo a análise de Paul Ricoeur.
Quirón
Traxectoria
Quirón foi notable en toda a mitoloxía grega pola súa natureza de coidador da xuventude. As súas habilidades personais tenden a coincidir coas do seu pai adoptivo Apolo, quen ensinou ó xove centauro a arte da medicina, as herbas, a música, o tiro con arco, a caza, a ximnasia e a profecía, e fíxoo elevarse por enriba da súa natureza bestial. Quirón era coñecido polos seus coñecementos e a súa habelencia na medicina, e a el atribúeselle o descubrimento da botánica e da farmacia, a ciencia das herbas e a medicina.
Xesús Ríos Vicente
Pensamento
Por último, outro dos temas sobre os que se centra o autor é a ética. Dentro do mundo que concibe, no que o ser humano se presenta só, no camiño como condición ontolóxica, e cun anhelo de retorno ante a súa finitude, Ríos Vicente entende que aínda se pode procurar unha ética de corte racional para aplicar no camiño.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “El pensamiento fenomenológico-existencial de Merleau-Ponty ante el materialismo histórico de Marx”, en J.M. Díaz Álvarez/J. Lasaga (eds.), La razón y la vida. Escritos en homenaje a Javier San Martín, Madrid: Trotta, 2018.
Xesús Ríos Vicente
Tiempo y conciencia en la filosofía contemporánea
En 1992 Jesús Ríos Vicente publicou unha das súas obras máis importantes, Tiempo y conciencia en la filosofía contemporánea (1992). Nela, o autor céntrase en analizar o concepto do tempo así como as súas implicacións de cara á acción humana da man de Gabriel Marcel. A obra está dividida en diferentes partes: nun inicio explora o tema e o método a tratar, a saber, principalmente o tempo, dende o enfoque de Marcel; nunha primeira parte afonda nesta noción e na súa vivencia na conciencia, dende a consideración dos gregos (Platón, Aristóteles) até filósofos contemporáneos como Heidegger, centrándose en Marcel; e unha segunda parte centra nas “formas de superación do tempo” e na súa influenza na acción humana.
No libro plásmase a visión de Ríos Vicente, da man de Marcel, do ser humano como ser cuxa condición ontolóxica se atopa na temporalidade, no tempo, que non comprenden como dato obxectivo, senón sempre en relación ó vivido, as experiencias, ás vivencias, e ó presente, nunha tensión entre pasado e futuro. A temporalidade compréndese sempre en sucesión, o que se interpreta en clave existencialista, cun suxeito condenado ó sucederse do tempo, na metáfora do camiño. Engádese tamén que o tempo pode ser vivido de diferentes formas, e que coa aceleración da vida humana (un tempo que se sucede máis rápido), a riqueza do vivido tamén se reduce (tal e como sucede nas sociedades actuais, lembrando a certas nocións heideggerianas ).
É nese contexto que se propoñen, tras analizarse a vivencia do tempo, diferentes formas de superación, momentos nos que esta sucesión pode deterse e anularse, quedando suspendida. A máis importante delas é o amor, aínda que se destacan outras como a intersubxectividade, a esperanza, etc. Todas elas terían como virtude que permiten que o tempo chegue a deterse en certo sentido, como unha forma de transcendencia individual que supere esa barreira temporal, chegando a rozar a eternidade.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “La antropología filosófica ante el drama de los refugiados y el resurgimiento del racismo y de la xenofobia”, en F. Rodríguez Valls/J. J. Padial (eds.), Hombre y cultura. Estudios en homenaje a Jacinto Choza, Sevilla: Themata, 2016.
─ “Presentación de la fenomenología por Eugen Fink ante las críticas y la mala interpretación neokantianas”, en J. Cardoso Rosas/V. Moura (eds.), Pensar Radicalmente a Humanidade. Ensaios em Homenagem ao Prof. Doutor Acílio da Silva estanqueiro Rocha, Braga: Humus, 2011.
─ “Aron Gurwitsch: un modelo de cómo servirse de Husserl como modelo para movernos hacia una actitud ecologista”, en I. Copoeru/P. Kontos/A. Serrano de Haro (eds.), Phenomenology 2010, Vol. 3 Selected Essays from the Euro-Mediterranean Area, Bucharest: Zeta Books, 2011.
─ “Emociones y empatía, dimensiones primordiales de toda vida humana. Análisis fenomenológico”, en J. San Martín/T. Domingo Moratalla (eds.), Perspectivas sobre la vida humana. Cuerpo, mente, género y persona, Madrid: Biblioteca Nueva, 2011.
─ “Fenomenología, género y paz”, en I. Comins Mingol / S. París Albert (eds.), Investigando para la paz. Estudios filosóficos, Barcelona: Icaria, 2010.
─ “Phenomenological Overcoming of Western Prejudices against Nonhuman Animals”, en Thomas Nenon / Philip Blosser (eds.), Advancing Phenomenology. Essays in Honor of Lester Embree, Dordrech: Springer, 2010.
─ “Desde la interdisciplinaridad, modelos de ‘actitud’ crítica y de compromiso ante la historia. La convergencia entre la Historia a Debate y la Fenomenología”, en C. Barros (ed.), Historia a Debate, L’historie en Débat, History under debate, Vol. III, Vedra-A Coruña: Historia a Debate, 2009.
─ “El futuro de la Fenomenología pasa por poner unas nuevas bases para reorientar la actividad humana causante de la actual crisis ecológica”, en S. Geniusas/D. Lavoie/N. Patnaik (eds.), Future of Husserlian Phenomenology, New York: The New School, 2008.
─ “La realidad virtual y el papel del cuerpo en ella. Un análisis fenomenológico”, en C. Moreno/R. Lorenzo/A. M. de Mingo (eds.), Filosofía y realidad virtual, Zaragoza: Prensas Universitarias de Zaragoza, 2007.
─ “Humanos, inhumanos y no humanos. Fundamentación fenomenológica de la conexión interespecies”, en P. M. S. Alves/M. S. Santos/A. Franco de Sá (eds.), Humano e Inumano. A dignidade do home e os novos desafios, Lisboa: Phainomenon, 2006.
─ “¿Dónde nace el sentido de la tolerancia y cómo valernos de él racionalmente? Aportación desde la fenomenología”, en R. Rizo-Patrón (ed.), Interpretando la experiencia de la tolerancia. Interpreting the Experience of Tolerance, Lima: Fondo Editorial de la Pontificia Universidad Católica del Perú, 2006.
─ “Fenomenología del cuerpo como expresión e interpretación”, en J. V. Arregui/J. A. García González (eds.), Significados corporales, Málaga: Contrastes, 2006.
─ “Husserl und Merleau-Ponty. Schlüssel einer starken Beziehung”, en J. San Martín (ed.), Phänomenologie in Spanien, Würzburg: Königshausen & Neumann, 2005.
─ “La recuperación de la animalidad. Utilidad y aplicabilidad de la fenomenología a los cienc años de su surgimiento”, en C. Moreno/A. M. de Mingo (eds.), Signo. Intencionalidad. Verdad. Estudios de Fenomenología, Sevilla: Sociedad Española de Fenomenología/Universidad de Sevilla, 2005.
─ “Gurwitsch, Goldstein, Merleau-Ponty. Analyse d´une étroite relation”, en R. Barbaras/M. Carbone/L. Lawlor (eds.), Chiasmi International. Merleau-Ponty. Entre Esthétique et Psychoanalyse, Paris/Milano/Memphis/Manchester: Vrin/Mimesis/University of Memphis/Clinamen Press, 2005.
─ “Aportación y tarea de la Antropología Filosófica en el debate ético acerca de las nuevas biotecnologías”, en J. Choza/M.L. Pintos Peñaranda (eds.), Antropología filosófica y Bioética ante los retos de las nuevas tecnologías, Sevilla: Themata, 2004.
─ “¿É a Fenomenoloxía unha filosofía para o século XXI?”, en J. M. Santos/P.M.S.Alves/A.Barata (eds.), A Fenomenologia Hoje, Lisboa: Centro de Filosofia da Universidade de Lisboa, 2003.
─ “Coexistence empirique, a priori historique et projet de transformation de l’histoire réelle. Trois perspectives phénomenologiques de la intersubjectivité”, en I. Copoeru/M.Diaconu/D. Popa (eds.), Person, Community and Identity, Bucharest: House of the Book of Science, 2003.
─ “Cuerpo de mujer y violencia simbólica: una realidad universal”, en M.C. López Sáenz/J. Rivera de Rosales (eds.), El cuerpo. Perspectivas filosóficas, Madrid: UNED, 2002.
─ “En contra de nuestro tiempo. Nietzsche y su inicial ruptura con la Modernidad”, en X.L. Barreiro Barreiro (ed.), Ilustración e Modernidade. Os avatares da Razón, Santiago de Compostela, Servizo de Publicacións da USC, 2001.
Cacabelos, Rozavales, Monforte de Lemos
Cacabelos é un lugar da parroquia de Rozavales no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “Sujeto corpóreo, trabazón intersubjetiva y experiencia emocional. Propuesta fenomenológica”, en P.F. Freire e outros (eds.), Emociones, Sevilla: Kronos, 2000.
Quirón
Traxectoria
Como os sátiros, os centauros eran coñecidos por ser salvaxes, luxuriosos, bebedores, violentos estando intoxicados e polo xeral delincuentes sen cultura. Quirón, pola contra, era intelixente, civilizado e amable, xa que non estaba directamente relacionado cos outros centauros pola súa liñaxe. Era o fillo do titán Cronos e da oceánide Filira, sendo posiblemente irmán de Dolops e Aphrus, o devanceiro e epónimo dos Aphroi, ou os africanos. Quirón viviu principalmente no monte Pelión; alí casou coa ninfa Cariclo, con quen tivo tres fillas, Hipe (tamén coñecida como Melanipe, que quere dicir "égua negra" ou Euipe, "égua boa"), Endeide e Ociroe, e un fillo, Caristo. Unha fonte diferente sinala a Aristaeo como o seu fillo.
Como os outros centauros, Quirón foi expulsado posteriormente polos lápitas do seu fogar; porén, ofrecéronse sacrificios na súa honra polos magnesios até un período moi tardío, e a familia dos Cheironidae desa zona, que se distinguiron polo seu coñecemento na medicina, foron considerados os seus descendentes.
The Many Adventures of Winnie the Pooh
The Many Adventures of Winnie the Pooh é un filme estadounidense de animación de 1977 producido por Walt Disney Productions e distribuída por Buena Vista Distribution. É o vixésimo segundo filme animado de Disney e estreouse xunto con The Littlest Horse Thieves o 11 de marzo de 1977.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “¿Dónde nace el sentido de la justicia y a qué nos debe llevar?” La aportación de la fenomenología”, en M.X. Agra e outros (eds.), En torno a la justicia, A Coruña: Eris, 1999.
─ “¿Son antagónicas las Ciencias humanas ‘postmodernas’ y la Fenomenología? Foucault. Merleau-Ponty”, en M.L. Pintos Peñaranda/J.L.González López (eds.), Fenomenología y Ciencias humanas, Santiago de Compostela: Servizo de Publicacións da USC, 1998.
─ “Corpo de muller. Ruptura e nova identidade”, en M.X.A Agra (ed.), Corpo de muller. Discurso. Poder. Cultura, Santiago de Compostela: Laiovento, 1997.
Artigos en Revistas académicas:
─ “Laudatio et Gratitudo. To Lester Embree: Great Person, Phenomenologist and Leader”, Investigaciones fenomenológicas, vol. monográfico 7 (2018).
─ “The Introduction of Phenomenology into the French Language from 1900 to 1940”, Phenomenology Review, vol. 2 (2016).
and Qualitative Social Science, vol. 8 (2016).
─ “Cómo abordar la cuestión política desde la fenomenología”, Investigaciones fenomenológicas, vol. monográfico 3 (2011).
─ “Kurt Goldstein: Nuevas bases para una nueva neuropsiquiatría”, Teoría y Práctica grupoanalítica, Vol.1, 0 (2010).
─ “Cuestionamiento y redifinición de los viejos conceptos de intersubjetividad e interculturalidad. Fenomenología en el siglo XXI”, Investigaciones fenomenológicas 7 (2010).
─ “Fenomenología de la corporalidad emotiva como condición de la alteridad”, Investigaciones fenomenológicas, vol. monográfico (2010).
__“La interpretación de Freud rescatada desde la perspectiva fenomenológica de Merleau-Ponty”, En-Claves del pensamiento 6 (2009).
─ “Emociones. Empatía. Tolerancia. Análisis fenomenológico de la integración cuerpo-mente, naturaleza-cultura”, Alfa. Revista de la Asociación Andaluza de Filosofía 22/23 (2008).
─ “El neuropsiquiatra Kurt Goldstein en la génesis del pensamiento fenomenológico de Merleau-Ponty”, Investigaciones fenomenológicas, vol. monográfico 1 (2008).
─ “Aron Gurwitsch: fenomenología de la percepción y encuentro con Kurt Goldstein”, Phainomenon. Revista de fenomenologia 14 (2007).
Costaneiro, Rozavales, Monforte de Lemos
Costaneiro é un lugar da parroquia de Rozavales no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “La Antropología Filosófica: una obligada mirada hacia los demás seres vivos”, Themata 39 (2007).
Arte marxinal
O artista marxinal é por tanto aquel que desenvolve o seu labor creativo sen contacto algún coas institucións artísticas establecidas, respondendo a unha forte motivación intrínseca e facendo uso frecuentemente de materiais e técnicas inéditos.
Unha gran parte da arte marxinal reflicte estados mentais extremos, idiosincrasias particulares ou elaborados mundos de fantasía.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “Gurwitsch, Goldstein y Merleau-Ponty. Análisis de una estrecha relación”, Contrastes. Revista Internacional de Filosofía, vol. XII (2007).
Arte marxinal
Desde o ano 2000 o Premio Europeo EUWARD, que galardoa a artistas mentalmente discapacitados, vén provendo a este tipo de arte cun fórum internacional.
O Art Brut é un termo acuñado en 1945 por Jean Dubuffet para se referir á arte criada por xentes alleas ao mundo artístico sen unha formación académica. Dubuffet comezou a reunir unha colección desta clase de obras e a divulgalas por medio de exposicións e publicacións despois da segunda guerra mundial para quitarlle ás obras o rótulo de arte de enfermos mentais.
Kgalema Motlanthe
Kgalema Petrus Motlanthe, nado o 19 de xullo de 1949, é un político surafricano, vicepresidente do partido político Congreso Nacional Africano e elixido Presidente do país en setembro de 2008 en substitución do dimitente Thabo Mbeki.
Arte marxinal
Dubuffet afirmaba que todos levamos un potencial creativo que as normas sociais actuais anulan. Isto obsérvase nas creacións de persoas que se manteñen á marxe da sociedade, como internos de hospitais psiquiátricos, autodidactas, solitarios, inadaptados ou anciáns. Desde 1945 Dubuffet recolle estas obras, fundando en 1948 a "Compagnie d´Art Brut" xunto a André Breton, Michel Tapié e outros. A colección formada chega ás 5000 obras, que se expoñen por primeira vez en 1967 no Museo das Artes Decorativas de París, instalándose definitivamente en 1976 no Château de Beaulieu de Lausana. A colección está formada na súa maioría por obras de enfermos psiquiátricos, xeralmente esquizofrénicos; a pesar diso, Dubuffet rexeitou sempre a idea de "arte psiquiátrica" afirmando que "non existe unha arte dos tolos". O art brut constitúe un aspecto fundamental do primitivismo asumido (aínda que se trate dunha expresión hoxe cuestionada) asumido ao longo de todo o século XX por algúns artistas que permanecen á marxe da modernidade.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “Los derechos de todos los seres vivos a la luz de la fenomenología”, Investigaciones fenomenológicas 4 (2005).
Kgalema Motlanthe
Motlanthe foi activista estudantil, sindicalista e antigo soldado do brazo militar do Congreso Nacional Africano (CNA), UmKhonto we Sizwe.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “La Fenomenología y las ciencias humanas y bio-sociales. Su convergencia en un importante momento de cambio de paradigmas”, Revista Philosophica 27 (2004).
Tselina-D
Características
Os satélites Tselina-D eran un dos compoñentes do sistema de detección Tselina, compostos polos Tselina-D (capaces de observación en maior resolución) e os Tselina-O (coa función principal de detectar inicialmente as fontes de radio). Os Tselina-D foron desenvolvidos a principios dos anos 1960 e os primeiros non foron lanzados ata 1970 pero o sistema non estivo plenamente operativo ata 1976. Os Tselina-O foron retirados antes que os Tselina-D, cara 1984, co que tiveron que asumir todo o traballo de intelixencia electrónica desde órbita ata a súa substitución polos Tselina-2.
Kgalema Motlanthe
En 1977 foi condenado a dez anos de prisión e encarcerado na Illa Robben xunto a Nelson Mandela e Jacob Zuma, baixo o réxime racista do apartheid.
Tselina-D
Características
Tiñan unha masa duns 2000 kg e operaban en seis planos orbitais cunha separación de 30º entre eles. Kosmos 1408, o Tselina-D 38, foi destruído o 15 de novembro de 2021 mediante un arma antisatélite ruso durante unhas probas, creando unha gran nube de residuos.
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “¡Espacializamos! Fenomenología del espacio vivido frente al ‘objetivismo naturalista?”, Alfa. Revista de la Asociación Andaluza de Filosofía 15 (2004).
Kgalema Motlanthe
Tras a súa posta en liberdade, exerceu o cargo de secretario xeral do CNA en 1997, ocupando o posto de vicepresidente a partir de 2007.
O 22 de setembro de 2008 foi elixido para substituír a Thabo Mbeki como presidente interino de Suráfrica.
Arte marxinal
Orixe
Desde mediados do século XX, expresións como Art Brut e outsider art alentaron unha distinción problemática entre a arte realizada por artistas profesionais e acreditados e o feito por persoas «á marxe da sociedade», en moitos casos enfermos mentais, delincuentes, visionarios, autodidactas e médiums, entre outros individuos presuntamente «excéntricos».
María Luz Pintos Peñaranda
Selección das súas publicacións
─ “Fenomenología del objeto vivido frente al olvido del objeto-para-el-sujeto por parte del ‘objetivismo? Naturalista”, Duererías. Revista de Filosofía 4 (2004).
Arte marxinal
Orixe
O interese pola arte marxinal, ou outsider art, seguiu de cerca a evolución da psiquiatría e os esforzos por comprender os misterios da mente humana a finais do século XIX e comezos do XX. Dentro dos círculos artísticos, artistas como Paul Klee e Pablo Picasso buscaron unha arte espontánea, non adulterada polo saber, en contraste co que para eles era unha tradición occidental excesivamente sofisticada e centrada en si mesma. O seu interese crecente pola arte dos enfermos mentais coincidiu coas «redescubertas» da arte tribal, a arte popular e os debuxos infantís. Os expresionistas deron prioridade á intuición e a espontaneidade sobre a razón e o coñecemento, explorando as profundidades da psique para a creatividade autónoma.
Tselina-D
Características
Lanzáronse un total de 69 Tselina-D entre 1970 e 1994, dous deles fallados e todos desde o cosmódromo de Plesetsk usando foguetes Vostok-2M ou Tsiklon-3.
Arte marxinal
Orixe
As descricións da arte marxinal tenderon a basearse en factores sociolóxicos e psicolóxicos, e na diferenza fundamental dos artistas respecto dunha «norma» cultural dominante. Ese tipo de categorías é cada vez máis discordante coa sensibilidade post-moderna.
A noción de Art Brut inscríbese de forma precisa na revolución artística de principios do século XX. Marcado desde o século XVI no que se constrúe o mito do “bo salvaxe”, o interese polo primitivismo expándese por toda Europa cara a 1890 e altera profundamente o pensamento intelectual e estético. Os artistas sentiron a necesidade de se liberar da tradición e buscan valores e referencias novos. Delacroix marchou a Oriente en busca de salvaxismo e refinamento, Gauguin namorouse dos esplendores dos mares do sur, Picasso apaixonouse por estrañas producións tribais e Kandinsky marabillouse ante a pureza dos gravados populares. miniatura|"Extracción da pedra da tolemia", O Bosco, 1475-1480. O exotismo, o primitivo e o folklore favorecen, a diferentes niveis, un retorno ás fontes liberadoras. Algúns artistas oriéntanse cara a outros polos de alteridade, con virtudes rexeneradoras: a creación infantil, a arte espiritista e a produción dos asilos. Este entusiasmo pola alteridade ocupa un lugar determinante na historia do Art Brut.
Arte e tolemia
Posiblemente poida falarse dalgún tipo de asimilación entre outras nocións de arte e tolemia desde a antigüidade, pero a ligazón destes dous conceptos establecerase fundamentalmente co romanticismo (finais do século XVIII), cando en relación ao racionalismo ilustrado exáltase a fascinación pola tolemia como fonte de inspiración artística. Co tempo adquiriría un valor paradoxal como sinónimo do xenio creador, e mesmo pasaría por ser pedra de toque da orixinalidade artística. A asociación entre enfermidade mental e arte, nun sentido máis estrito, empeza a establecerse a primeiros do século XIX co desenvolvemento da psiquiatría como disciplina autónoma, co empeño de comprender os múltiples misterios da mente humana. As posturas das vangardas históricas, pon unha énfase especial nos camiños dadaístas e surrealistas, correntes que ven na tolemia unha vía privilexiada cara a unha creatividade libre de trabas que impón a civilización burguesa.
Calquera asociación da arte coa tolemia é sumamente problemática, pois non cabe dúbida de que o acceso psicótico pode ser unha experiencia absolutamente perturbadora e extenuante; ademais, é de todo punto falso que a tolemia de seu confira talento artístico. O que vale a pena observar é que o nexo metafórico entre esas dúas clases de «posesión», a condición psicótica e o transo creativo, foi tomado moi en serio por moitos artistas, e por críticos das súas obras, e por tanto é un feito cultural que non se pode eludir facilmente.