cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psittacoidea
Taxonomía
Nas clasificacións tradicionais, a familia Psittacidae (que nelas, xunto coa Cacatuidae formaba a orde Psittaciformes) considerábase que contiña dúas subfamilias, a Psittacinae e a Loriinae. Porén, a árbore das familias de papagaios foi agora reorganizada, situándoa dentro da superfamilia Psittacoidea, e dividindo a familia Psittacidae en tres familias, á vez que as tribos Strigopini e Nestorini foron pasadas á superfamilia Strigopoidea (papagaios de Nova Zelandia), e creouse tamén unha nova superfamilia monotípica, a dos Cacatuoidea, que contén a familia Cacatuidae.
A seguinte clasificación está baseada nas propostas máis recentes, que á súa vez están baseadas en todos os descubrimentos recentes relevantes.
Familia Psittacidae, papagaios do Novo Mundo e de África Familia Psittrichasiidae, papagaios de illas do océano Índico Familia Psittaculidae, papagaios de Asia e Australasia
Galería
Ficheiro:Burung Nuri Biru Kuning.jpg|Dous psitacoideos sobre pólas dunha árbore </Gallery>
Getúlio (filme)
Getúlio é un filme brasileiro de 2014 dirixido por João Jardim, protagonizado por Tony Ramos e Drica Moraes. Produciuse con motivo dos sesenta anos da morte do presidente Getúlio Vargas.
Riocortiñas, Maceira, Covelo
Riocortiñas é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Getúlio (filme)
Sinopse
O guión conta a intimidade familiar dos últimos 19 días de vida do presidente Getúlio Vargas, un período no que se atrincherou no Palacio Catete, mentres os seus opoñentes acúsano de ser o instigador do atentado da Vía Tonelero contra o xornalista Carlos Lacerda.
Microscopio de fluorescencia
Técnicas de subdifracción
A natureza ondulatoria da luz limita o tamaño do punto sobre o cal se pode enfocar a luz debido ao límite de difracción. Esta limitación foi descrita no século XIX por Ernst Abbe e "limita a resolución dun microscopio óptico a aproximadamente a metade da lonxitude de onda da luz utilizada." A microscopia de fluorescencia é básica para moitas técnicas que teñen como obxectivo superar este límite con configuracións ópticas especializadas.
Inventáronse varias melloras en técnicas de microscopia no século XX que produciron un incremento na resolución e contraste ata certo punto. Porén, non puideron superar o límite de difracción. En 1978 desenvolvéronse as primeiras ideas teóricas para romper esta barreira usando un microscopio 4Pi, como un a microscopio de fluorescencia de varrido láser confocal no que a luz se enfoca idealmente desde todos os lados nun foco común que se utiliza para facer un varrido do obxecto por excitación "punto a punto" combinada cunha detección "punto a punto". Porén, a primeira demostración experimental do microscopio 4pi tivo lugar en 1994. A microscopia 4Pi maximiza a cantidade de direccións de enfoque dispoñibles usando dúas lentes obxectivo opostas ou microscopia de excitación de dous fotóns usando luz desprazada ao vermello e excitación multi-fotón.
A primeira técnica para conseguir realmente unha resolución subdifracción foi a microscopia STED, proposta en 1994. Este método e todas as técnicas que seguiron o concepto RESOLFT dependen dunha forte interacción non linear entre a luz e as moléculas que están emitindo fluorescencia. As moléculas son levadas entre estados moleculares distinguibles en cada localización específica, así que finalmente a luz pode emitirse a só unha pequena fracción do espazo, producindo un incremento da resolución.
Tamén na década de 1990, desenvolveuse outro método de microscopia de super-resolución baseado na microscopia de campo ancho. Conseguiuse unha mellora substancial do tamaño de resolución de nanoestruturas celulares tinguidas cun marcador fluorescente desenvolvendo a microscopia de localización SPDM e a iluminación láser estruturada (iluminación modulada especialmente ou SMI polas súas siglas en inglés). Combinando o principio do SPDM coa SMI conseguiuse o desenvolvemento do microscopio Vertico SMI. A detección de moléculas únicas de marcadores fluorescentes palpebreantes normais, como a proteína fluorescente verde (GFP) pode conseguirse usando un ulterior desenvolvemento do SPDM denominado tecnoloxía SPDMphymod, que fai posible detectar e contar dous tipos de moléculas fluorescentes a nivel molecular (esta tecnoloxía denomínase microscopia de localización de dúas cores ou 2CLM).
Alternativamente, o advimento da microscopia de localización fotoactivada podería conseguir resultados similares baseándose no palpebreo ou cambio de moléculas únicas, no que a fracción de moléculas fluorescentes é moi pequena en cada momento. Esta resposta estocástica das moléculas á luz aplicada corresponde tamén a unha interacción altamente non linear, que leva a unha resolución subdifracción.
San Breixo, Maceira, Covelo
San Breixo é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Reboiras: Acción e Corazón
Reboiras: Acción e Corazón é un filme galego dirixido por Alberte Mera e producido pola Fundación Terra e Tempo. O filme documenta a figura de Moncho Reboiras e mostra a súa historia a partir das entrevistas a 29 testemuñas directas que compartiron con el diferentes circunstancias, como o irmán de Moncho, Manuel Reboiras, a súa curmá Lita Martínez ou o escritor e exsecretario xeral da Unión do Povo Galego, Francisco Rodríguez Sánchez. A maiores, a obra tamén inclúe filmacións e documentos históricos.
Esclerito (cnidarios)
Nos antozoos octocoraliarios denomínase esclerito a unha peza calcaria, de cores variadas, independente ou unida outras estruturas, para constituír un tubo que contribúe ao soporte do corpo do animal. As células encargadas de produciren os escleritos denomínanse esclerócitos. No lugar onde se produce a calcificación, múltiples esclerócitos forman membranas expandidas similares a pseudópodos que se interconectan, formando vesículas multicelulares ao redor dos escleritos. Estas vesículas e os pseudópodos desaparecen cando maduran os escleritos, seguida da degradación dos esclerócitos ao redor dos escleritos maduros. Cando na base da colonia de pólipos, as vesículas granulares se distribúen entre os escleritos, indica un proceso de cementación en curso.
Time Trap
Time Trap é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Ben Foster e Mark Dennis. Está protagonizado por Brianne Howey, Cassidy Gifford, Olivia Draguicevich, Reiley McClendon e Andrew Wilson, e conta a historia dun grupo de estudantes nunha remota área de Texas que están na procura do seu profesor. Posteriormente, descobren unha misteriosa cova por accidente. Mentres exploran a cova, o grupo experimenta unha serie de estraños e perigosos eventos relacionados coa distorsión do tempo.
Lola Varela
Dolores Varela Salgado, nada en Pontevedra o 18 de decembro de 1954, é unha profesora e escritora galega.
Wikipedia en abkhazo
A Wikipedia en abkhazo (en Аҧсны авикипедиа) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua abkhaza.
Lola Varela
Traxectoria
dereita|miniatura|[[Dionísio Pereira, David Simón e Lola Varela na Casa da Viúva da Gudiña.]]
Wikipedia en abkhazo
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Lola Varela
Traxectoria
dereita|miniatura|Na presentación de Ám@me de [[Amada Traba e Mercedes Oliveira.]]
Estudou Xeografía e Historia, especialidade en Historia Contemporánea, na Universidade de Santiago de Compostela, e foi profesora de Lingua e literatura castelá no ensino secundario dende 1981 até a súa xubilación en 2019. Exerceu en Cariño, Orihuela, Madrid, Vilagarcía de Arousa, Pontevedra e mais no Instituto Español Melchor de Jovellanos de Alhucemas (Marrocos). Ocupou diversos cargos directivos e dirixiu grupos de teatro nos centros en que traballou.
Implicada no movemento feminista, en 1976 foi membro da primeira xunta directiva da Asociación Universitaria para o Estudo do Problema da Muller (AUPEPM). Dedicouse á formación en educación en igualdade, coeducación, educación afectivo-sexual e prevención da violencia de xénero, tanto para o alumnado de secundaria como nos centros de formación do profesorado de Galicia e no Servizo Galego de Igualdade. Levou adiante iniciativas pioneiras na formación do alumnado como os Obradoiros de Igualdade, elaboración do Plan de Igualdade, creación dun Decálogo de Igualdade, ou o blog Educando en Igualdade. Tamén ten investigado sobre a represión contra a muller baixo o franquismo.
Despois da súa xubilación segue a colaborar en prensa e impartindo charlas formativas. En 2022 publicou o volume Feminismo de proximidade, recompilación de artigos publicados en prensa, relatorios e outros traballos realizados entre 2019 e 2021. Residente no rural, estivo na directiva da asociación de mulleres de Cerdedo Espadela, e presidiu a asociación ecoloxista e cultural Verbo Xido entre 2006 e 2012. Formou parte do Colectivo Vences canda a Íñigo Berriochoa, Mercedes Conde, Alberte Pagán e Dionísio Pereira. Ademais, é membro da xunta directiva da Sociedade Galega de Sexoloxía.
Fallopia baldschuanica
Fallopia baldschuanica ( sin. Polygonum baldschuanicum ) é unha especie asiática de planta con flores da familia Polygonaceae. É nativa de Asia (China, Rusia, Kazajstán, etc.), e medra de forma silvestre en partes de Europa e América do Norte e Central como unha especie introducida.
Algúns autores dividen a especie en dúas, considerando as poboacións chinesas como Fallopia aubertii e as especies rusas e de Asia central como F. baldschuanica.
Fallopia baldschuanica cultívase como planta ornamental polas súas rubideiras con flores. As flores brancas son decorativas e proporcionan néctar e pole á abella melífera. Como é de rápido crecemento, úsase como cobertura para valos antiestéticos e outras estruturas de xardín. Con todo, pode volverse invasiva. En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Just Dance 2022
Just Dance 2022 é un videoxogo de danza desenvolvido por Ubisoft. O xogo foi anunciado o 12 de xuño de 2021 durante a conferencia de prensa Ubisoft Forward E3, sendo o décimo terceiro título da serie. Estreouse o 4 de novembro de 2021 para as consolas Nintendo Switch, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S e Stadia.
Fallopia baldschuanica
Descrición
Fallopia baldschuanica é unha planta rubideira con talos rubideiros leñosos de polo menos 10 metros de lonxitude. As follas puntiagudas, ovaladas ou case triangulares, miden até 10 centímetros de longo e nacen en pecíolos. A inflorescencia é unha matriz aberta de acios estreitos, ramificados, caídos ou estendidos de flores brancas, cada acio alcanza un máximo de 15 centímetros de longo. As flores colgan de pedicelos curtos. Cada flor de cinco lóbulos mide pouco menos dun centímetro de longo e é de cor branca a verdosa ou rosa pálida, e ás veces vólvese rosa brillante a medida que se desenvolve a froita. O froito é un aquenio negro brillante duns 2 milímetros de ancho.
Just Dance 2022
Modo de xogo
Do mesmo xeito que coas entregas anteriores da franquía, os xogadores deben imitar a coreografía do bailarín en pantalla cunha canción escollida usando controladores de movemento (excluíndo Xbox Series X/S e Stadia) ou a aplicación para teléfono intelixente asociada ao xogo.
Sapere aude
Sapere aude é unha locución latina que significa "atrévete a saber". Tamén adoita interpretarse como "ten o valor de usar a túa propia razón".
Orixe e divulgación
A frase foi cuñada por Horacio no século I a. C. nunha epístola ao seu amigo Lolius, a Epístola II do Epistularum liber primus:
A súa divulgación débese ao filósofo alemán Immanuel Kant no seu ensaio Resposta á pregunta: Que é Ilustración?.
Traducións e usos
A frase ten moitas traducións, pero no contexto da carta (que trata sobre os múltiples procedementos que Ulises usou no seu regreso de Troia para superar as probas ás que se enfrontou) pódese entender como «ten o valor de usar a túa habilidade para pensar». Outros tradúcena como «atreverse a pensar».
Desde entón, utilízase con frecuencia como tópico literario e tamén como lema de varias universidades, e mesmo aparece no escudo de armas de varios condados ingleses e cidades.
Vales, Maceira, Covelo
Vales é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Souto, Maceira, Covelo
Souto é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Jólabókaflóðið
Jólabókaflóðið (en galego, «inundación de libros de Jól») é un termo usado en Islandia para describir a publicación masiva de libros novos dende inicios de outubro até o Nadal. Estes adquírense para agasallarse en Noiteboa, o que o converte no galano de Nadal máis popular no país. A tradición esténdese até a noite, cando é común ler os libros novos e tomar chocolate quente.
As novidades publícanse anualmente no Bókatíðindi, un catálogo que se distribúe de balde polas casas. Dita publicación dá comezo á Jólabókaflóðið, que marca o inicio do período de vacacións. A tradición ten a súa orixe na secular historia da literatura islandesa e tamén no estado da economía durante a segunda guerra mundial, cando as estritas restricións monetarias limitaban o número de importacións. Dado que as restricións á importación de papel eran menos severas que as doutros produtos, o libro converteuse no principal agasallo de Nadal.
Contexto histórico
Islandia ten unha longa historia de cultura literaria, con referencias que se remontan á colonización. As primeiras mostras escritas empregaban o alfabeto rúnico, orixinario das culturas nórdicas, as primeiras que poboaron Islandia. Atopáronse runas que datan do século X. Con todo, algunhas referencias noutros textos suxiren a súa existencia xa no século IX. Crese que estas runas eran tamén unha herdanza dos deuses, o que convertía a literatura nun elemento fundamental na orixe da cultura islandesa.
Escleraxonios
A dos escleraxonios (Scleraxonia) é unha suborde de cnidarios antozoos da subclase dos octocoraliarios e orde dos alcionáceos.
Enmarcados comunmente entre os corais brandos, xa que carecen de esqueleto, como os corais duros da orde das escleractinias. Forman colonias de pólipos, unidos por unha masa carnosa de cenénquima, ou tecido común xerado por eles. Para darlle consistencia, ao careceren de esqueleto, o seu tecido contén espículas de calcita. As colonias teñen un axis (eixe), ou núcleo interno axial, composto predominantemente por espículas, que poden estar ou non unidas con calcita. Ocasionalmente, os escleritos poden encontrarse tamén en pólipos e na parte exterior das ramas.
Son octocoraliarios cuxa alimentación pode ser tanto fotosintética, por medio das algas simbiontes zooxantelas nalgúns xéneros, ou atrapando plancto cos seus oito tentáculos, isto último especialmente nas especies non fotosintéticas que habitan a máis de 1 000 m de profundidade. Tamén se alimentan por absorción de materia orgánica dispersa na auga.
Esta suborde comprende familias que se achan en augas tropicais e subtropicais dos océanos Pacífico, Índico e Atlántico, incluído o mar Mediterráneo.
Descrición
A suborde foi descrita en 1887 polo ornitólogo e biólogo mariño suízo Théophile Rudolphe Studer.
Etimoloxía
O nome científico Scleraxonia está formado polos elementos do latín científico scler-, -axon- e -ia. O primeiro deriva do grego antigo σκληρός sclērós, "duro"; o segundo do grego antigo ἄξων áxōn, "eixe", e -ia é un sufixo indicando plural. Literalmente: "os que teñen un eixe duro".
Familias
Na suborde recoñécense as seguintes familias:
Margarida de Austria-Estiria
Margarita de Austria, nada en Graz o 25 de decembro de 1584 e finada en San Lorenzo de El Escorial o 3 de outubro de 1611, foi unha nobre castelá de ascendencia austríaca. Arquiduquesa de Austria, raíña de Portugal, raíña de España (de Galiza, León, Castela, Navarra e a Coroa de Aragón), de Sicilia e Nápoles e duquesa de Borgoña e Milán, era filla do arquiduque Carlos II de Estiria (polo tanto neta do emperador Fernador I) e de María-Ana de Baviera.
Traxectoria
esquerda|miniatura|A raíña Margarida de Austria, interpretada por Pieter de Jode le Jeune en [[1652.]] Margarida de Austria era filla de Carlos II de Austria-Estiria, arquiduque de Austria Interior da Casa de Habsburgo e de María Ana de Baviera, tataraneta de Isabel I de Castela.
Tivo 14 irmáns, entre eles Ana e Constanza de Polonia (esposas sucesivas do rei Sexismundo III Vasa) e o emperador Fernando II de Habsburgo.
Foi unha protectora das artes; profundamente relixiosa, dixo que escoitaba voces e tiña visións no seu camiño cara á capela e nos dormitorios.
A raíña tentou contrarrestar a opinión que o duque de Lerma, o favorito do rei, tiña sobre os asuntos gobernamentais, o que nun principio lle fixo perder influencia na corte, pero posteriormente Margarida conseguiu abrir unha investigación que descubriu unha rede de corrupción que implicaba o Duque e os seus familiares, grazas á axuda do seu confesor Luis de Aliaga. Só despois da morte da raíña se puxo luz sobre os corruptos e varios deles foron condenados, entre eles Rodrigo Calderón. O duque de Lerma conseguiu ser absolto, pero tivo que retirarse da vida pública en 1618. A raíña non puido presenciar a súa caída.
Pasamento
A raíña morreu en 1611 aos 27 anos, despois de dar a luz ao seu oitavo fillo. Está enterrada no Escorial no panteón de reis co seu marido.
Vixiáns, Maceira, Covelo
Vixiáns é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Margarida de Austria-Estiria
Pasamento
As Exequias da Raíña Margarida son un conxunto de escritos tanto en verso como en prosa, en castelán, galego e latín, dedicados á raíña tras a súa morte, baixo a autoría de Xoán Gómez Tonel (coordinador) e Pedro Vázquez de Neira, entre outros. A obra recolle as honras fúnebres de Margarida celebradas pola Real Audiencia de Galicia no mosteiro de San Francisco da Coruña.
Voda
Ela casou o 18 de abril de 1599 Filipe III de España, que era á vez o seu primo primo e o seu primo segundo.
Deu a luz oito fillos:
Trasfontán, Maceira, Covelo
Trasfontán é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
As Laxas, Paraños, Covelo
As Laxas é un lugar da parroquia de Paraños, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Carlín, Carlín, Friol
Carlín é un lugar da parroquia de Carlín no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Moeiros, Paraños, Covelo
Moeiros é un lugar da parroquia de Paraños, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Cotarel, Paraños, Covelo
Cotarel é un lugar da parroquia de Paraños, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Testemuño de Naxira
O testemuño de Naxira foi un falso testemuño pronunciado ante o caucus de Dereitos Humanos do Congreso dos Estados Unidos o 10 de outubro de 1990 por unha rapaza de 15 anos que só deu o seu nome de pila, Naxira. O testemuño foi moi publicitado e foi citado en numerosas ocasións polos senadores dos Estados Unidos e polo presidente George Bush para xustificar o seu apoio a Kuwait na Guerra do Golfo. En 1992, sóubose que o apelido de Naxira era Al Sabah (en نيرة الصباح) e que era filla de Saud Al-Sabah, o embaixador de Kuwait nos Estados Unidos. Ademais revelouse que o seu testemuño fora organizado como parte da campaña de relacións públicas Citizens for a Free Kuwait, dirixida pola firma estadounidense de relacións públicas Hill & Knowlton para o goberno kuwaití. Despois disto, o testemuño de al-Sabah pasou a ser considerado como un exemplo clásico de propaganda de atrocidades.
Apolodoro (corredor)
Apolodoro (en Ἀπολλόδωρος), finado no século I, foi un antigo corredor macedonio que, despois de gañar nos Xogos Olímpicos, morreu alcanzado por un raio cando regresaba a casa. Foi conmemorado por Antípatro de Tesalónica nun epigrama (Antoloxía grega 7.390):
Cada ano celébrase a Carreira de Apolodoro nas modernas vilas de Aiani e Veria.
Testemuño de Naxira
No seu emotivo testemuño, Naxira afirmou que, tras a invasión iraquí de Kuwait, vira a soldados iraquís sacar bebés das incubadoras nun hospital kuwaití, levaren consigo as incubadoras e deixaren morrer os bebés no chan.
A súa historia foi inicialmente corroborada pola ONG británica Amnistía Internacional, que publicou varios informes independentes sobre os asasinatos e os testemuños dos evacuados. Tralo fin da guerra en Kuwait, os xornalistas accederon ao país e un informe da ABC descubriu que algúns pacientes, incluídos os bebés prematuros, morreran cando moitos dos enfermeiros e médicos de Kuwait fuxiran. O informe descartou case completamente que os soldados iraquís roubasen as incubadoras do hospital e deixasen morrer a centos de bebés kuwaitíes". Amnistía Internacional reaccionou emitindo unha retractación, e o director executivo John Healey acusou posteriormente á administración Bush de "manipulación oportunista do movemento internacional de dereitos humanos".
Denuncias sobre as incubadoras
Tras a invasión e ocupación iraquí de Kuwait, houbo informes de saqueos xeneralizados. O 2 de setembro de 1990, nunha carta dirixida ao secretario xeral das Nacións Unidas, Javier Pérez de Cuéllar, o representante de Kuwait na ONU, Mohammad A. Abulhasan, falaba do "roubo de todo o equipamento dos hospitais privados e públicos, incluídas as máquinas de raios X, os escáneres e os equipos de laboratorio". As acusacións de saqueo foron repetidas polos evacuados que falaban de "soldados saqueando edificios de oficinas, escolas e hospitais, levando consigo os aparellos de aire acondicionado, ordenadores, taboleiro, escritorios e incluso incubadoras infantís e equipos de radiación".
Taín, Carlín, Friol
Taín é un lugar da parroquia de Carlín no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Testemuño de Naxira
Denuncias sobre as incubadoras
O 9 de setembro, NPR informou de que "nunha sala para bebés prematuros, os soldados apagaran o osíxeno das incubadoras e empacaron o equipo para o seu envío a Iraq".
O 17 de setembro, Edward Gnehm Jr., o embaixador designado dos Estados Unidos en Kuwait, declarou ante os xornalistas que funcionarios sanitarios de Kuwait lle contaran que 22 bebés morreran despois de que as tropas iraquís roubaran as incubadoras. O diario Los Angeles Times informou de que "os refuxiados informaron de que as incubadoras para bebés prematuros foron confiscadas polas tropas iraquís e os bebés que estaban nelas foron amoreados no chan e deixados morrer". O San Jose Mercury News tamén informou da mesma acusación ese día, engadindo que os diplomáticos occidentais pensaban que "este é o tipo de cousa que algunhas persoas chaman xenocidio e, se a xente quixese interpretalo como tal, podería ser motivo dalgún tipo de intervención militar".
O 9 de outubro, nunha conferencia de prensa presidencial, Bush afirmou:"Pensei que o xeneral Scowcroft [asistente do presidente en Asuntos de Seguridade Nacional] dicíao moi ben despois de que o emir marchase de aquí. E estou moi preocupado, non só polo desmantelamento físico senón pola brutalidade que agora escribiu Amnistía Internacional confirmando algúns dos relatos que nos contou o emir sobre a brutalidade. É incrible, polo menos algunhas das cousas que reflexionou. Quero dicir, a xente dunha máquina de diálise cortou, a máquina foi enviada a Bagdad; bebés en incubadoras saíron das incubadoras e as propias incubadoras foron enviadas a Bagdad. Agora, non sei cantos destes relatos poden confirmarse, pero si que cando o emir estaba aquí falaba dende o corazón. E despois diso chegou Amnistía Internacional, que estaba a informar a moitas das persoas na fronteira. E é enfermizo."
Citizens for a Free Kuwait
Citizens for a Free Kuwait era un comité de relacións públicas creado pola embaixada de Kuwait, descrito por The Times News como un "comité con sede en Washington, formado por kuwaitíes e estadounidenses preocupados". Aínda que o comité ocupaba o espazo das oficinas da embaixada, traballaban supostamente de xeito independentemente á embaixada.
Hill & Knowlton
En 1990, despois de contactos cun expatriado kuwaití en Nova York, Hill & Knowlton asumiu "Citizens for a Free Kuwait". O obxectivo da campaña nacional era concienciar aos Estados Unidos sobre os perigos que supuña Saddam Hussein para Kuwait.
Hill & Knowlton levou a cabo un estudo dun millón de dólares para determinar a mellor forma de obter apoio para unha intervención militar. Traballou con grupos focais buscando a mellor estratexia para influír na opinión pública, e descubriu que a énfase nas atrocidades, como a historia da incubadora, era o máis efectivo.
Estímase que Hill & Knowlton recibiu uns 12 millóns de dólares de Kuwait para a súa campaña de propaganda.
Fundación de Dereitos Humanos do Congreso
O Fundación de Dereitos Humanos do Congreso é unha organización non gobernamental que investiga abuso de dereitos humanos. Estaba dirixida polo Represetnante demócrata Tom Lantos e polo Representante republicano John Porter, e traballaba nun espazo alugado na sede de Hill & Knowlton's en Washington.
Responsabilidade do goberno dos Estados Unidos
O coñecemento e a responsabilidade do goberno dos Estados Unidos nos feitos está a debate. Mentres que algúns defenden o descoñecemento total por parte da Casa Branca, outras fontes afirman:
"O traballo da axencia de publicidade estadounidense para Kuwait levaba en certo xeito a sinatura da Casa Branca. O presidente Bush foi informado por Fuller sobre cada paso. Con todo, non se pode probar se tamén deu o seu consentimento persoal para a historia dos bebés. O que queda, con todo, é que existían estreitos contactos persoais entre o goberno dos Estados Unidos e unha axencia que, de forma demostrable, creou mentiras. A mesma axencia foi incluso empregada directamente polo goberno dos Estados Unidos noutros contextos.
Testemuño
O 10 de outubro de 1990, Naxira foi a última en declarar no caucus. No seu testemuño oral, que durou 4 minutos, afirmou: Señor presidente, e membros do comité, o meu nome é Naxira e acabo de saír de Kuwait. A miña nai e eu estabamos en Kuwait o 2 de agosto nunhas tranquilas vacacións de verán. A miña irmá maior tivo un bebé o 29 de xullo e queríamos pasar algún tempo en Kuwait con ela.
Só rezo para que ningún dos meus compañeiros de 10º curso teñan unhas vacacións de verán coma as miñas. Quizais desexei ás veces ser adulta, poder medrar axiña. O que vin pasar aos nenos de Kuwait e ao meu país cambiou a miña vida para sempre, cambiou a vida de todos os kuwaitíes, pequenos e vellos, simples nenos ou máis.
A miña irmá viaxou polo deserto co meu sobriño de cinco días tentando poñerse a salvo. Non hai leite dispoñible para o bebé en Kuwait. Apenas saíran cando o seu coche quedou atrapado na area do deserto e recibiron axuda dende Arabia Saudita.
Eu quedei atrás e quería facer algo polo meu país. A segunda semana despois da invasión, fun voluntaria no hospital de AlIdar con outras 12 mulleres que tamén querían axudar. Era a voluntaria máis nova. As outras mulleres tiñan entre 20 e 30 anos.
Mentres estaba alí, vin aos soldados iraquís entrar no hospital con armas. Sacaron os bebés das incubadoras, leváronas e deixaron os nenos morrendo no frío chan. Foi horroroso. Non puiden evitar pensar no meu sobriño que naceu prematuro e que podería ter morto tamén ese día. Despois de saír do hospital, algúns dos meus amigos e eu distribuímos folletos para condenar a invasión iraquí ata que nos avisaron de que nos poderían matar se os iraquís nos visen.
Vin e falei cun amigo meu despois de ser torturado e liberado polos iraquís. Ten 22 anos pero parecía un home vello. Os iraquís metéronlle a cabeza nunha piscina ata case afogalo. Sacáronlle as uñas e despois aplicaron descargas eléctricas nas partes privadas e sensibles do seu corpo. Tivo sorte de sobrevivir.
Se se atopa a un soldado iraquí morto no barrio, queiman todas as casas da contorna e non deixan ir os bombeiros ata que só queden cinzas e cascallos.
Quero resaltar que Kuwait é a nosa nai e o emir o noso pai. Repetímolo nos tellados das nosas casas en Kuwait ata que os iraquís comezaron a disparar contra nós e repetirémolo de novo. Estou feliz de ter 15 anos, a idade suficiente para lembrar Kuwait antes de que Saddam Hussein o destruíse e ser o suficientemente nova como para reconstruílo.
Grazas. Aínda que Naxira non especificou cantos bebés estaban nas incubadoras no seu testemuño oral, no testemuño escrito distribuído por Hill e Knowlton, dicía "Mentres estaba alí vin aos soldados iraquís entrar no hospital con armas e entrar na habitación onde 15 bebés estaban nas incubadoras". O testemuño non foi prestado baixo xuramento.
O representante John Porter, copresidente do caucus, remarcou que nos seus oito anos de servizo no caucus nunca escoitou esa "brutalidade e inhumanidade e sadismo". O testemuño de Naxira foi descrito como o máis dramático.
Hill & Knowlton
Non está claro canto do testemuño de Nayirah foi preparado. Aínda que se supuña que a empresa só debía proporcionar axuda estilística, sóubose que H&K "proporcionou testemuñas, escribiu testemuños e adestrou ás testemuñas para ser máis impactantes".
Reaccións
O testemuño de Naxira foi amplamente publicitado. Hill & Knowlton, que filmou a audiencia, enviou un comunicado de prensa en vídeo a MediaLink, unha firma que prestaba servizo a unhas 700 emisoras de televisión dos Estados Unidos.
Esa noite emitíronse fragmentos do testemuño nos telexornais de ABC News e NBC News, alcanzando unha audiencia estimada de entre 35 e 53 millóns de estadounidenses. Sete senadores citaron o testemuño de Naxira nos seus discursos apoiando o uso da forza. O presidente George Bush repetiu a historia polo menos dez veces nas semanas seguintes. O seu relato sobre as atrocidades axudou a decantar a opinión americana a favor da participación na guerra do Golfo.
Resposta inicial
O 13 de xaneiro de 1991, o Sunday Times informou de que un doutor chamado Ali Al-Huwail podería dar fe de 92 mortes.
Iraq negou as acusacións e o 16 de outubro, o ministro de información iraquí, Latif Nassif al-Jassem, dixo á Axencia Iraquí de Noticias que "agora vostede [Bush] está a usar o que el [o xeque Xabir] lle dixo, para facer que o Congreso aprobe o orzamento que está en vermello polas súas políticas". E engadiu que "ti, como presidente dunha superpotencia, tes que sopesar ben as palabras e non actuar como un pallaso que repite o que lle din".
O 21 de outubro de 1990, nunha visita a Kuwait de xornalistas que foron escoltados por funcionarios do Ministerio de Información iraquí, os médicos dun centro de maternidade de Kuwait negaron as acusacións das incubadoras. Na visita, o xefe iraquí do departamento de saúde de Kuwait, Abdul-Rahman Mohammad al-Ugeily, dixo que "Bagdad enviou 1.000 médicos e outros traballadores sanitarios para axudar a xestionar os 14 hospitais e centros de saúde de Kuwait trala invasión".
Martin e MacArthur
O 15 de marzo de 1991, John Martin, un xornalista de ABC, informou de que "os pacientes, incluídos bebés prematuros, morreron, cando moitas das enfermeiras e médicos de Kuwait deixaron de traballar ou fuxiron do país" e engadiu que as tropas iraquís "con toda seguridade non roubaran" incubadoras de hospitais nin deixaran morrer centos de bebés kuwaitís".
O 6 de xaneiro de 1992, The New York Times publicou un artigo de opinión de John MacArthur titulado "Remember Nayirah, Witness for Kuwait?" ("Lembras a Naxira, a testemuña de Kuwait?"). MacArthur descubriu que Naxira era a filla do embaixador de Kuwait nos Estados Unidos, Saud Nasir al-Sabah. MacArthur sinalou que "a historia da incubadora distorsionou seriamente o debate estadounidense sobre se apoiar a acción militar" e cuestionou se "a súa relación especial [os representantes Lantos e Porter] con Hill e Knowlton debería provocar unha investigación do Congreso para descubrir se as súas accións só constituían un evidente conflito de intereses ou, peor aínda, se sabían quen era realmente a chorosa Naxira en outubro de 1990". O traballo de MacArthur foi recompensado co Premio Mensual de Xornalismo de The Washington Monthly en abril de 1992, e co Premio Mencken en 1993.
Hill & Knowlton
O 15 de xaneiro de 1992, o director executivo de Hill & Knowlton, Thomas E. Eidson, respondeu ás acusacións de MacArthur nunha carta ao editor publicada no New York Times. Eidson afirmou que "en ningún momento esta firma colaborou con ninguén para producir testemuños conscientemente enganosos", asegurando que a firma "non tiña motivos para cuestionar a súa veracidade cando declarou tras a súa fuxida de Kuwait". A carta explicaba que a acusación de Naxira de que os soldados iraquís sacaron bebés acabados de nacer das incubadoras foi corroborada polo doutor Ibraheem Behbehani, xefe da Media Lúa Vermella, ante o Consello de Seguridade das Nacións Unidas, e que os medios non estaban autorizados a entrar en Kuwait "ata despois da liberación", polo que non había xeito de verificar as historias de refuxiados coma ela. Eidson concluíu que "a credibilidade de Naxira non debería ser máis cuestionada que se fora doutora ou profesora" e que o traballo da compañía cos kuwaitíes era consistente cos estándares da empresa, asegurando que "o interese público estaba ben servido".
En agosto de 1992, Howard Paster substituíu a Robert K. Gray como director xeral da oficina de Washington co fin de limpar a imaxe da empresa.
Tom Lantos
Aínda que Lantos era amigo íntimo de Bush naquel momento, así como copresidente da Fundación dos Dereitos Humanos do Congreso, non informou a Bush do seu papel no caso Naxira nin da verdadeira identidade desta. Nunha entrevista, Lantos declarou que ocultara a identidade de Naxira a petición do seu pai para protexer a súa familia e amigos, e negou calquera acusación de delitos argumentando que "Os medios de comunicación centráronse nela. Se non tivese testemuñado, centraríanse noutra cousa."
Nunha carta ao editor para The New York Times o 27 de xaneiro de 1992, titulada "Kuwaiti Give Consistent Account of Atrocities", Tom Lantos respondeu ás acusacións de MacArthur. Escribiu que "o artigo enganoso do Sr. MacArthur só serve aos cínicos que buscan reescribir a historia da guerra do Golfo Pérsico", sinalando que "a sinistra insinuación do artigo suxire que a nena nin sequera estaba en Kuwait no momento da invasión iraquí, e que todo o espantoso incidente foi un complot diabólico dunha empresa estadounidense de relacións públicas". Lantos escribiu que "o feito de que Naxira fose a filla do embaixador de Kuwait facíaa unha testemuña máis crible" e que "a súa relación co embaixador e co goberno melloraba a súa credibilidade". Tamén sinalou que "o seu relato era coherente coa información que recibimos doutras testemuñas, con centos doutras historias de atrocidades de Kuwait transmitidas por medios de todo o mundo e coherente cos informes de organizacións independentes de dereitos humanos, como Amnistía Internacional, que tamén testificou na nosa audiencia e posteriormente publicamos relatos similares aos de Naxira". Lantos concluíu que "dados os innumerables casos de violacións dos dereitos humanos comprobadas en Iraq", era "innecesario e contraproducente inventar atrocidades".
Lantos tamén rexeitou as acusacións dunha relación especial entre o caucus e Hill & Knowlton, afirmando que "as actividades do caucus realízanse sen ter en conta que estes países estean representados por algún bufete de avogados ou de relacións públicas". Nunha carta posterior a The New York Times, MacArthur sinalou que o testemuño fora retractado.
Embaixador Sabah
O embaixador afirmou que a súa filla foi testemuña das atrocidades que describiu e que a súa presenza en Kuwait podería ser verificada pola Embaixada dos Estados Unidos en Kuwait. Tamén afirmou: "Se eu quixera mentir, ou se quixeramos mentir, se quixeramos esaxerar, non usaría á miña filla para facelo. Podería mercar facilmente a outras persoas para facelo."
Lauri Fitz-Pegado
Lauri Fitz-Pegado era a vicepresidenta en funcións de Hill & Knowlton no momento do testemuño de Naxira. Máis tarde confirmouse dentro da investigación kuwaití que Pegado foi a responsable de adestrar a Naxira no que se demostrou que era o seu falso testemuño.
Outros
A campaña foi descrita polos críticos como corrupta, enganosa e pouco ética. Tamén foi utilizada para difundir historias falsas ou esaxeradas sobre crimes iraquís. Lantos foi criticado por ocultar a información.
Human Rights Watch
En 1992, a organización de dereitos humanos Middle East Watch, unha división de Human Rights Watch, publicou os resultados da súa investigación sobre a historia das incubadoras. O seu director, Andrew Whitley, dixo á prensa: "Aínda que é certo que os iraquís tiñan entre os seus obxectivos os hospitais, non hai ningunha verdade sobre a acusación, fundamental no esforzo de propaganda bélica, de que roubaron incubadoras e quitaron insensiblemente os bebés deixándoos morrer no chan. As historias foron fabricadas a partir de xermes de verdade por persoas de fóra do país". Un investigador, Aziz Abu-Hamad, entrevistou a médicos do hospital onde Naxira afirmou ver os soldados iraquís sacando 15 bebés das incubadoras. The Independent relatou: "Os médicos dixéronlle que o centro de maternidade tiña entre 25 e 30 incubadoras. Os iraquís non levaron ningunha e ningún bebé foi quitado delas".
Amnistía Internacional
Amnistía Internacional apoiou inicialmente a historia, pero despois emitiu unha retractación, afirmando que non atoparan probas fiables de que as forzas iraquís provocasen a morte de bebés quitándoos ou ordenando que os quitasen das incubadoras.
Informe Kroll
Os funcionarios kuwaitíes non realizaron declaracións á prensa. Para responder ás acusacións, o goberno kuwaití contratou a Kroll Associates para que realizase unha investigación independente da historia das incubadoras. A investigación de Kroll durou nove semanas e realizou máis de 250 entrevistas. As entrevistas con Naxira revelaron que o seu testemuño orixinal estaba tremendamente distorsionado no mellor dos casos. Díxolle a Kroll que en realidade só vira un bebé fóra da súa incubadora durante "non máis dun momento". Tamén dixo que nunca fora voluntaria no hospital e que de feito "só pasara por alí uns minutos".
Estudos académicos
O contido, a presentación, a distribución, a eficacia e o propósito do testemuño de Naxira foron obxecto de múltiples estudos de relacións públicas.
No seu libro, Strategic Maneuvering in Argumentative Discourse, Frans H. van Eemeren describiu a historia de Naxira como un argumentum ad misericordiam, afirmando que "as mensaxes visuais que acompañan á argumentación verbal poden ser tan drásticas que a argumentación racional se fai case imposible". No artigo The Hill & Knowlton Cases: A Brief on the Controversy de Susanne A. Roschwalb, a autora preguntouse que influencia terían os intereses británicas (tales como o posible colapso das institucións financeiras se o dinar kuwaití quedase sen valor) sobre H&K, dado que esta era unha empresa británica. John R. MacArthur, autor de Second Front: Censorship and Propaganda in the Gulf War, sinalou que "naquel momento, era a campaña de relacións públicas máis sofisticada e cara xamais realizada nos Estados Unidos por un goberno estranxeiro".
Wikipedia en komi
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Margarida, Paraños, Covelo
A Margarida é un lugar da parroquia de Paraños, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Relacións sanguentas
Relacións sanguentas (en Les Noces rouges) é un filme francés dirixido por Claude Chabrol. Estreouse na 23ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Estreouse subtitulado en galego o 13 de febreiro de 2021 a través da TVG.
A Pena, Cotá, Friol
A Pena é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Portocortiñas, Paraños, Covelo
Portocortiñas é un lugar da parroquia de Paraños, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Agruñá, Cotá, Friol
Agruñá é un lugar da parroquia de Cotá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
San Andreas (filme)
San Andreas é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Brad Peyton e escrito por Carlton Cuse, con Andre Fabrizio e Jeremy Passmore como os creadores da historia. Está protagonizado por Dwayne Johnson, Carla Gugino, Alexandra Daddario, Ioan Gruffudd, Archie Panjabi e Paul Giamatti. O argumento baséase nun terremoto causado pola falla de San Andreas que debasta a cidade dos Ánxeles e a área da baía de San Francisco.
A fotografía principal do filme comezou o 22 de abril de 2014 en Queensland, Australia, e trasladouse a San Francisco o 28 de xullo. O filme estreouse en todo o mundo en 2D e 3D o 29 de maio de 2015, recibindo valoracións dispares por parte dos críticos, que eloxiaron os efectos visuais e as interpretacións de Johnson e Gugino, mais criticaron o argumento e os personaxes. Recadou 474 millóns de dólares en todo o mundo.
Estreouse en galego o 10 de febreiro de 2021 na TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena.
Wikipedia en meitei
A Wikipedia en meitei (en ꯃꯤꯇꯩꯂꯣꯟ ꯋꯤꯀꯤꯄꯦꯗꯤꯌꯥ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua meitei. Foi creada o 22 de febreiro de 2021.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
A súa fase en Incubator comezou no ano 2018 e converteuse nunha edición de Wikipedia no ano 2021.
Pobo huilliche
Os huilliches, tamén coñecidos como huiliches ou mapuches huilliches, son un pobo indíxena, pertencente ao macrogrupo étnico mapuche, que habita en Chile e a Arxentina. Habitan na zona sur de Chile, na coñecida como Futahuillimapu ("gran terra do sur") xunto cos subgrupos cunco ou veliche, e na parte norte da illa de Chiloé. Os huilliches son o principal pobo indíxena desas rexións. Segundo Ricardo E. Latcham, o termo huilliche comezou a usarse en castelán despois da segunda fundación de Valdivia en 1645, referíndose ás tribos mapuches da zona sur da Araucania. Huilliche quere dicir 'sureños' (do mapuche willi 'sur' e che 'pobo'). Un estudo xenético mostrou importantes afinidades entre os huilliches e os pobos indíxenas do leste dos Andes, o que suxire, mais non proba, unha orixe parcial na actual Arxentina.
miniatura|250px|Bandeira huilliche adoptada polo Aukin Wallmapu Ngulam en 1990. Durante os séculos XVI, XVII e XVIII, os huilliches tiveron éxito en resistir a invasión española. Porén, despois das incursións de Figueroa de 1792, os huilliches foron derrotados de forma decisiva e o seu territorio foise abrindo aos asentamentos europeos comezando co Parlamento de Las Canoas. No presente, a maioría dos huilliches fala castelán, pero algúns, especialmente os adultos maiores, falan a lingua huilliche. Laurelia sempervirens, especie coñecida en huilliche como triwe, é a árbore ritual dos huilliches de Futahuillimapu.
miniatura|Mapa que amosa os pobos indíxenas de Chile; os huilliche atópanse na metade do país.
O Roupeiro, Paraños, Covelo
O Roupeiro é un lugar da parroquia de Paraños, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Eichhornia crassipes
Eichhornia crassipes é unha planta acuática da familia das Pontederiaceae. Ten bulbos con aire que lle permiten flotar e dá flores moradas. É orixinaria das augas doces das rexións cálidas de América do Sur, nas concas Amazónica, e da Prata. Distribúese en ríos, lagos e charcas. A súa abundancia cambia drasticamente as condicións dos humidais. É usada como planta medicinal, fertilizante de chans e decorativa. Actualmente colonizou case todos os continentes onde se converte nunha especie invasora. Está incluída na lista das 100 especies exóticas invasoras máis daniñas do mundo.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. miniatura|Ilustración.
Descrición
E. crassipes é unha planta acuática perenne flotante (ou hidrófita) orixinaria dos trópicos e subtrópicos de América do Sur. Con follas anchas, grosas, brillantes e ovaladas, pode elevarse ata 1 m de altura sobre a superficie da auga. As follas teñen 10-20 cm de ancho nun talo, que flota sobre a superficie da auga por medio de nódulos flotantes en forma de bulbos na súa base. Teñen talos longos, esponxosos e bulbosos. As raíces plumosas que colgan libremente son de cor negra violácea. Un talo erecto soporta unha única espiga de 8 a 15 flores notoriamente atractivas, na súa maioría flores de lavanda a rosa con seis pétalos. Cando non está en flor, o xacinto de auga pódese confundir con Limnobium spongia ou con Limnobium laevigatum.
Unha das plantas de crecemento máis rápido coñecidas, reprodúcese principalmente a través de estolóns, que finalmente forman plantas fillas. Ademais, cada planta pode producir miles de sementes ao ano, e estas sementes poden permanecer viables durante máis de 28 anos. Os E. crassipes medran vigorosamente, e os grupos poden duplicar o seu tamaño nunha ou dúas semanas. En canto ao número de plantas máis que ao tamaño, dise que se multiplican por máis de cen, en cuestión de 23 días.
No seu rango nativo, estas flores son polinizadas por abellas e poden reproducirse tanto sexual como clonalmente. A invasividade de E. crassipes está relacionada coa súa capacidade de clonarse, e é probable que todos os parches grandes formen parte da mesma forma xenética.
Hábitat
Habita en corpos de auga doce como: ríos, lagoas, charcas e encoros dos trópicos e subtrópicos localizados a latitudes non maiores de 40°N e 45°S. Temperaturas menores de 0 °C afectan o seu crecemento do mesmo xeito que a alta salinidade. Con todo, corpos de auga eutroficados que conteñen niveis altos de nitróxeno, fósforo, potasio do mesmo xeito que augas contaminadas con metais pesados como cobre e chumbo non limitan o seu crecemento xa que pode ancorarse e enraizar en chans saturados de auga por un curto período.
Despois das grandes enchentes dos ríos, forma os camalotales ou camalotes, especie de illas flotantes coas súas raíces entrelazadas. Mantéñense á boia, grazas aos pecíolos das follas, que son esponxosos e están engrosados; e posúen un tecido con celas ou espazos amplos cheos de aire que lle permite á planta manterse na superficie. Ao seu paso moitas veces arrastran e transportan animais e plantas variados.
Orixe e distribución xeográfica
Área de orixe: América do Sur, principalmente nas chairas de Venezuela e Colombia.
Estados Unidos, México, Centroamérica, As Antillas e partes máis cálidas do hemisferio occidental; os trópicos do Vello Mundo.