cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tesouro de Lentilly
Datación
O inventario elaborado en 1866 por Martin-Daussigny segue a ser o principal documento relativo ao descubrimento. Nel relaciónanse —aínda que non se contabilizan— as monedas desde o principio do reinado de Tiberio (14-37) ata o de Nerón (54-68), todas cuñadas no obradoiro monetario de Lugdunum (Lión), a única ceca imperial romana autorizada naquela época para cuñar metais preciosos.
O áureo creado pola reforma monetaria de Augusto pesaba 1/42 de libra, é dicir, 7,79 gramos teóricos, en tanto que a reforma de Nerón de 64 o desvalorizou ata 1/45 de libra, é dicir, 7,20 gramos. Canto ao peso, as moedas do tesouro de Lentilly conservadas no Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión son lixeiramente inferiores ao peso teórico do áureo de Augusto e, xa que logo, anteriores á reforma de 64. Por último, emitíronse dúas moedas para o cuarto consulado de Nerón, que coincide co ano 60.
Contido
Descoñécese o destino do lote de 101 moedas adquirido no seu día por Martin-Daussigny. Un segundo lote de trinta moedas ofrecéuselle ao coleccionista Gustave de Ponton d'Amécourt pouco despois da dispersión do tesouro. Coas 18 moedas adquiridas polo Museo de Belas Artes de Lión, identificáronse 48 dos máis de 200 áureos do tesouro.
Entre as moedas identificadas figuran as seguintes:
A colección do Gabinete de Medallas do MBAL
Dos 18 áureos procedentes deste tesouro adquiridos polo Museo de Belas Artes de Lión, un desapareceu, en tanto que o resto se conservan no seu Gabinete de Medallas. Na táboa seguinte amósase unha escolma destas moedas:
O Vilar, Narla, Friol
O Vilar é un lugar da parroquia de Narla no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
As Cavadas, Vilar, Crecente
As Cavadas é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Estanqueiro, Vilar, Crecente
O Estanqueiro é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Aldea de Arriba, Nodar, Friol
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Corais hermatípicos
Concepto
O termo hermatípico foi cuñado por Wells en 1933, condicionando a súa definición de 'coral hermatípico' a aqueles corais que conteñen algas zooxantelas simbióticas.
Porén, esta xeralización é errónea, e foi utilizada até hoxe en gran parte da bibliografía científica sobre os corais. De feito, asócianse os corais hermatípicos con aquelas especies que viven en augas superficiais, e que por tanto reciben a suficiente cantidade de luz solar para alimentar as zooxantelas que conviven nos tecidos dos seus pólipos coralinos. Pero existen especies coralinas de augas profundas, como Lophelia pertusa, que son importantes construtoras de arrecifes, ou especies de augas superficiais do xénero Tubastraea, que carecen de zooxantelas polo que son anhermatípicas.
Etimoloxía
O adxectivo hermatípico deriva dos termos do grego antigo ἒρμα hérma, "rocha", "escollo", "arrecife", e τυπτέιν typtéin, "modelar", "formar", co sufixo -ico, propio dos adxectivos.
Antozoos hermatípicos
Os corais hermatípicos son corais coloniais da subclase dos hexacoraliarios, orde das escleractinias ou escleractinios (os chamados corais duros) con esqueleto de carbonato cálcico que viven en mares tropicais, en augas temperadas (a máis de 8 °C) e ben iluminadas (a menos de 36 m de profundidade).
Sitio Histórico Nacional de San Xoán
Sitio Histórico Nacional de San Xoán (Sitio Histórico Nacional de San Juan) na sección Vello San Xoán de San Xoán, Porto Rico, é un sitio histórico xestionado polo Servizo de Parques Nacionais que protexe e interpreta fortalezas da época colonial como o Castelo San Felipe del Morro, bastións, pólvoras e tres cuartas partes da cidade vella amurallada.
Estado
Mediante decreto do 14 de febreiro de 1949 estableceuse o lugar e sinalaba a necesidade de protexer as fortificacións como monumentos, así como de preservar o seu valor histórico e arquitectónico. Inscrito no Rexistro Nacional de Lugares Históricos o 15 de outubro de 1966.
O 6 de decembro de 1983, o parque e La Fortaleza foron designados xuntos como Patrimonio da Humanidade co nome de "Sitio Histórico Nacional La Fortaleza e San Xoán en Porto Rico" "debido ao seu excepcional valor cultural universal." Só 12 áreas de parques nacionais dos Estados Unidos considéranse Patrimonio da Humanidade.
Características do Sitio Histórico Nacional de San Xoán
O sitio inclúe:
Dāvis Rozītis
Dāvis Rozītis, nado o 16 de marzo de 1990 en Cēsis, é un xogador profesional de baloncesto letón que xoga no TAU Castellò da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 7 de novembro de 2017, Rozītis asinou por un mes e medio co Força Lleida CE da Liga LEB Ouro.
O 17 de decembro de 2017, Rozītis asinou ata final de tempada polo Club Ourense Baloncesto da Liga LEB Ouro. O 11 de xuño de 2018, anunciouse a renovación de Rozītis por unha tempada máis co Ourense.
O 5 de xullo de 2019, Rozītis converteuse en xogador do Gipuzkoa Basket da Liga LEB Ouro por unha tempada.
O 26 de xullo de 2020, Rozītis asinou por unha tempada co Bàsquet Girona, acabado de ascender á Liga LEB Ouro.
O 8 de agosto de 2021, Rozītis asinou polo AB Castellò da LEB Ouro.
Soiuz 2-1a Fregat
miniatura|250px|Un Soiuz 2-1a sendo preparado para o lanzamento.
O Soiuz 2-1a Fregat é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. É unha versión do Soiuz 2-1a, formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional Fregat rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante en 2006. O foguete pódese lanzar desde o cosmódromo de Plesetsk, desde o de Baikonur e desde o cosmódromo de Vostochni. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido excepto a Fregat, que usa tetróxido de nitróxeno e UDMH. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
A Fonte do Primo, Vilar, Crecente
A Fonte do Primo é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Garabelos, Vilar, Crecente
Garabelos é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Þjóðólfr ór Hvíni
Þjóðólfr de Hvinir (en nórdico antigo) ou Thjódólf de Hvínir (en inglés), Tjodolv den kvinværske (en noruegués), Thjodolf den Hvinverske (en dinamarqués), Tjodolv av Hvin (en sueco), é un escaldo noruegués que viviu a finais do século IX e comezos do X, na corte de Harald I de Noruega. Foi o autor do Ynglingatal e do Haustlöng, dúas das fontes de maior antigüidade da mitoloxía nórdica.
Traxectoria
Thjódólf é, sen dúbida, orixinario, como o seu nome suxire, do Hvínir (ou Hvinir), unha rexión situada ao redor do fiorde que hoxe leva o nome de fiorde Feda (Fedafjord en noruegués), no territorio do municipio de Kvinesdal, no sur de Noruega.
Foi escaldo do rei Harald de Noruega (Hinn hárfagri) e tamén foi "un amigo moi íntimo" do rei (Saga de Harald, o de fermosa cabeleira, 26), como titor do seu fillo Gudrod ljómi.
O Ynglingatal
Ynglingatal significa "Lista dos Ynglingar”. Foi composta por Þjóðólfr, para Rögnvald o Glorioso (ou Heidumhære) un xefe de Vestfold, curmán de Harald I de Noruega. É unha xenealoxía versificada en trinta e sete estrofas da dinastía real sueca de Uppsala, a dinastía Ynglingar (é dicir, descendentes do rei Yngvi ou Yngvi-Freyr), na que se mencionan vinte e sete antepasados do rei. A enumeración comeza co lendario rei Fjölnir e se indica, en cada caso, o xeito en que morreu e o lugar do seu enterramento.
O Ynglingatal serviulle como fonte a Snorri Sturluson para escribir a súa Saga Ynglingar. Así o recoñece no prólogo da súa Heimskringla ou Historia dos Reis de Noruega (da que a Saga dos Ynglingar constitúe a primeira parte), e cítao sistematicamente na súa saga. Con todo, na medida en que Snorri afirma no seu prólogo que trinta devanceiros de Rognvald están no Ynglingatal, é posible que a parte inicial desaparecese.
Roberta de Orleans
A infanta Roberta de Orleans, nada en Madrid o 11 de marzo de 1890, foi unha princesa española do século XIX morta ao nacer.
Þjóðólfr ór Hvíni
A Haustlöng
Snorri tamén transmitiu o Haustlöng (Skáldskaparmál, 17, 22 ). O seu nome significa "Outono longo", que quizais se refira ao tempo que o escaldo empregrou na composición. Do mesmo xeito que o Ragnarsdrápa, a Haustlöng describe escenas mitolóxicas representadas sobre un escudo que lle fora ofrecido ao escaldo por Thorleif o sabio (spaki). Con vinte estrofas (pero quizais fose máis longo na orixe ) escrito en dróttkvaett, o que se conserva céntrase en dúas escenas mitolóxicas: o poema que narra a traizón de Loki a Iðunn, a "cura da vellez" dos Æsir, que foi raptada polo jǫtunn Þjazi en forma de aguia e o que narra o vitorioso combate de Thor contra o máis forte dos jǫtnar, Hrungnir.
O Moucho, Vilar, Crecente
O Moucho é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Copa de baloncesto de Grecia
A Copa de baloncesto de Grecia (en grego: Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης, Kýpello Elládas kalathosfaírisis) é a principal competición de copa do baloncesto profesional masculino en Grecia. Está organizada pola Federación Helénica de Baloncesto (en grego: Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, Ellinikí Omospondía Kalathosfaírisis, E.O.K) desde a temporada 1975−76.
Historia
Non houbo competicións oficiais de Copa de Grecia a nivel nacional antes da tempada 1975–76. Non obstante, houbo un torneo precursor da Copa de Grecia, chamado Copa de Ática, que foi gañado polo AEK, nas temporadas 1966–67 e 1970–71. Nas primeiras doce edicións, até a temporada 1986–87, ademais dos equipos das categorías nacionais, tamén participaron diferentes clubs locais por prefecturas, co que participaron até centos de equipos. Os equipos da primeira división entraban na competición desde os oitavos de final, mentres que até esa mesma fase o sorteo dos partidos facíase segundo criterios xeográficos. Desde a temporada 1987–88 comezaron a participar só equipos da A1, da A2 e da B, mentres que desde a temporada 2012-13 só participan os equipos da A1 e da A2. Durante 10 anos (1994–95 a 2003–04) a fase final da copa desenvolvíase nun formato de Final Four, onde ademais das semifinais e a final disputábase unha final de consolación entre os equipos derrotados nas semifinais. As finais a catro regresaron, despois de 18 anos, na tempada 2021-22.
O Bargo, Nodar, Friol
O Bargo é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Cerdeira, Nodar, Friol
A Cerdeira é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Roberta de Orleans
Traxectoria
Foi a terceira e última dos fillos da infanta Eulalia de Borbón, filla de Isabel II e do rei Francisco de Agarrades, e do infante Antonio María de Orleans.
Carballo do Vento, Nodar, Friol
Carballo do Vento é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Roberta de Orleans
Traxectoria
Antes de nacer, a súa tía, a raíña rexente María Cristina, no nome do seu fillo Afonso XIII, decretara que o príncipe ou princesa que nacese sería infante de España.
O 12 de marzo de 1890, ás 7 menos cuarto da mañá, naceu, mais morta por unha asfixia.
Foi enterrada dous días despois no Panteón de Infantes de El Escorial, na sexta cámara sepulcral, no mausoleo de párvulos, baixo o seguinte epitafio: "INFANS FEMINA, ELISABETH II, NEPOS"
LARES
LARES (acrónimo de Laser Relativity Satellite) é un satélite artificial da Axencia Espacial Italiana lanzado o 13 de febreiro de 2012 mediante un foguete Vega desde o Centro Espacial de Kourou.
Planeta interestelar
thumb|300px|Este vídeo amosa unha impresión artística do planeta orfo [[CFBDSIR 2149−0403|CFBDSIR J214947.2-040308.9. ]]
LARES
Características
LARES é un satélite pasivo de forma esférica e 400 kg de masa cun diámetro de 376 mm e feito de tungsteno. A súa superficie está cuberta de 92 espellos retrorreflectores para poder facer medicións moi precisas enviando feixes láser desde terra cara o satélite e facer estudos do campo gravitatorio terrestre e da teoría da relatividade, en concreto o efecto Lense-Thirring.
Planeta interestelar
Un planeta interestelar (tamén denominado nómade,  orfo , vagabundo, errante 'ou' planeta sen sol) é un obxecto de masa planetaria que non orbita ó redor dunha estrela. Tales obxectos foron expulsados do sistema planetario no que se formaron ou nunca estiveron ligados gravitacionalmente a ningunha estrela ou anana marrón. A Vía Láctea por si soa podería ter miles de millóns a billóns de planetas interestelares, un rango que o próximo Telescopio espacial Nancy Grace Roman probablemente sexa capaz de estreitar.
Algúns obxectos de masa planetaria poden formarse dun xeito similar ás estrelas, e a Unión Astronómica Internacional propuxo que tales obxectos se chamen sub-ananas marrónss. Un posible exemplo é Cha 110913-773444, o cal podería ter sido expulsado dun sistema planetario e converterse nun planeta orfo, ou podería terse formado de xeito illado (coma se fose unha estrela) para converterse nunha sub-anana marrón.
Astrónomos que usaron o Observatorio Espacial Herschel e o Very Large Telescope para observar un obxecto moi novo de masa planetaria en flotación libre, OTS 44, demostraron que os procesos que caracterizan a unha estrela canónica como o modo de formación, aplícasen tamén a obxectos illados de ata algunhas masas de Xúpiter. As observacións no infravermello profundo feitas co telescopio Herschel demostraron que OTS 44 está rodeado por un disco de po de polo menos 10 masas terrestres e, polo tanto, podería formar un mini sistema planetario. As observacións espectroscópicas de OTS 44 co espectrógrafo SINFONI a bordo do Very Large Telescope revelaron que o disco está aglutinando activamente materia, de xeito similar ós discos das estrelas novas. En decembro do 2013, anunciouse o descubrimento dun candidato a lúa extrasolar pertencente a un planeta orfo.
En outubro de 2020 descubriuse OGLE-2016-BLG-1928, un planeta orfo de masa terrestre na nosa Vía Láctea.
Observación
thumb|200px|Concepción artística dun planeta orfo do tamaño de [[Xupiter.]]
O astrofísico Takahiro Sumi da Universidade de Osaka no Xapón e os seus colegas, que forman partes do proxectos colaborativos coma o Microlensing Observations in Astrophysics e o Optical Gravitational Lensing Experiment, publicaron o seu estudo sobre microlentes grativacionais en 2011. Observaron 50 millóns de estrelas na Vía Láctea usando o telescopio MOA-II de 1,8 m. no Observatorio Mount John de Nova Celandia e o telescopio de 1,3 m. da Universidade de Varsovia no Observatorio Las Campanas de Chile. Atoparon 474 incidentes de microlente, dez dos cales foron o suficientemente pequenos como para ser planetas do tamaño de Xúpiter sen estrela asociada nas inmediacións. Os investigadores estimaron a partir das súas observacións que hai case dous planetas orfos de masa de Xúpiter por cada estrela da Vía Láctea. Un estudo suxeriu un número moito maior, de ata 100.000 veces máis planetas orfos que estrelas na Vía Láctea, aínda que este estudo englobaba obxectos hipotéticos moito máis pequenos que Xúpiter. Un estudo do 2017 realizado por Przemek Mróz e os seus colegas do Observatorio da Universidade de Varsovia, con estatísticas seis veces maiores que o estudo de 2011, indican un límite superior para planetas orfos de masa semellante á de Xúpiter ou de órbita moi afastada, de 0,25 planetas por estrela na secuencia principal na Vía Láctea.
Entre os candidatos máis próximos inclúese a WISE 0855−0714 que está a unha distancia de 7,27 ± 0,13 al.
En setembro d0 2020, astrónomos que utilizaban técnicas de microlentes gravitacionais informaron sobre a detección, por primeira vez, dun planeta orfo de masa terrestre (chamado OGLE-2016-BLG-1928).
Sen sol, pero aínda quentes
thumb|Impresión artística dun planeta orfo por A. Stelter|alt= Os planetas interestelares xeran algo calor e non son quentados por unha estrela. Non obstante, en 1998, David J. Stevenson teorizou que algúns obxectos de tamaño planetario á deriva no espazo interestelar poderían manter unha atmosfera espesa que non se conxelaría. Propuxo que estas atmosferas serían preservadas pola opacidade da presión inducida pola radiación no infravermello profundo nunha atmosfera espesa que contén hidróxeno.
Durante a formación do sistema planetario, varios pequenos corpos protoplanetarios poden ser expulsados do sistema. Un corpo expulsado recibiría moita menos luz ultravioleta xerada por uha estrela, a cal pode elimina-los elementos máis lixeiros da súa atmosfera. Incluso un corpo do tamaño da Terra tería a gravidade suficiente para evita-la fuga do hidróxeno e do helio na súa atmosfera. Nun obxecto do tamaño da Terra, a enerxía xeotérmica procedente da desintegración dos radioisótopos do núcleo podería manter unha temperatura superficial por encima do punto de fusión da auga, permitindo a existencia de océanos de auga líquida. É probable que estes planetas permanezan xeoloxicamente activos durante longos períodos. Se teñen magnetosfera protectora creada xeodinamicamente e vulcanismo no fondo mariño, as fontes hidrotermais poderían proporcionar enerxía necesaria para a vida. Estes corpos serían difíciles de detectar debido ás súas débiles emisións de radiación térmica por microondas, aínda que a radiación solar reflectida e as emisións térmicas de infravermello profundo poden ser detectables desde un obxecto a menos de 1.000 unidades astronómicas da Terra. Ó redor do cinco por cento dos planetas expulsados do tamaño da Terra con satélites naturais do tamaño da nosa Lúa, conservarían os seus satélites despois da expulsión. Un satélite de gran tamaño sería unha fonte significativa de calor xeolóxica.
Planetas interestelares e candidatos
A táboa de abaixo enumera planetas interestelares (confirmados ou candidatos a selo) que foron descubertos. Aínda non se sabe se estes planetas foron expulsados da órbita arredor dunha estrela ou se puideron formarse por si mesmos coma sub-ananas marróns. Descoñécense se os planetas orfos dunha masa moi baixa (como OGLE-2012-BLG-1323 e KMT-2019-BLG-2073) son capaces de formarse por si mesmos.
Mandelos, Vilar, Crecente
Mandelos é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Amalia Domingo Soler
Amalia Domingo Soler, nada en Sevilla o 10 de novembro de 1835 e finada en Barcelona o 29 de abril de 1909, foi unha escritora e activista polos dereitos da muller. Está considerada unha importante figura do espiritismo español e da divulgación do mesmo. Traballou con diferentes médiums e publicou as comunicacións que recibían.
En Iberoamérica, España e Portugal é moi coñecida polo seu libro Memorias del padre Germán, ditado a un médium polo guía espiritual de Amalia, o padre Germán. Os seus escritos caracterízanse polo estilo poético e delicado.
Tamén se distinguiu pola súa fortaleza e valor en soportar os prexuízos da época sobre as mulleres, malia a súa saúde visual limitada.
Infancia e mocidade
Criouse na cidade de Sevilla. Daquela, España estaba gobernada por Isabel II, que subiu ao trono en 1833, coa súa nai, María Cristina, como rexente. A súa cidade natal era destino de moitas rutas de alén mar, cando as tropas de Napoleón invadiron España de 1808 a 1814. A situación crítica contribuíu a que España perdese gran parte das súas colonias americanas no comezo do século.
Pasou grandes dificultades xa dende nena. O seu pai morreu antes de ela nacer, e aos oito anos quedou case cega e foi parcialmente curada por un farmacéutico. Nesa etapa foi indispensábel a súa nai, pois os problemas visuais acompañárona toda a vida. Porén, grazas aos esforzos da proxenitora, entre os dous e os cinco anos aprendeu a ler e a escribir. Con dez anos empezou a escribir poesía e publicou aos dezaoito.
O Bidueiro, Nodar, Friol
O Bidueiro é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Amalia Domingo Soler
Infancia e mocidade
Cando tiña vinte e cinco anos morreu a súa nai. Entrou noutra etapa difícil, e dedicou os seus recursos financeiros ao seu delicado estado de saúde. Non estaba casada e as relacións coa familia paterna eran inestábeis. Familiares e amizades suxeríronlle ideas que ela rexeita: un matrimonio de conveniencia ou entrar nun convento. Finalmente, resolveu trasladarse a Madrid. Xa na capital en 1868, pasou por novas dificultades: non atopaba traballo, vivía na precariedade e recorría á caridade.
Primeiros contactos co espiritismo
Unha noite, mentres camiñaba, aparecéuselle a súa defunta nai. A visión espantouna, mais recuperou as esperanzas e Amalia lembrou a súa relixión. Buscou axuda nunha igrexa luterana, o que a impulsou a non darse por vencida e retomar a escritura. A vista volveulle causar angustia e buscou a axuda do médico homeópata Hysern, quen a sandou da cegueira. Este, malia declararse materialista, entregoulle un exemplar de El Criterio, xornal espiritista que circulaba na época.
Ese pequeno periódico espiritista espertou a súa curiosidade e, na busca de maiores esclarecementos, Amalia comezou a escribir para revistas espiritistas da época. Decidiu escribir unha poesía para El Criterio que non foi publicada, mais animou ao editor a enviarlle un exemplar de Preliminares del Espiritismo.
Movemento espiritista
A súa primeira publicación, unha poesía, apareceu no xornal espiritista La Revelación. O seu primeiro artigo doutrinario, La fe espiritista, sae en 1872 no número 9 de El Criterio. Os seus artigos chamaron a atención e Amalia integrouse aos poucos no movemento espiritista español, asistindo a reunións en casas espiritistas.
O 31 de marzo de 1875, aniversario da desencarnación de Allan Kardec, leu a poesía A la memoria de Allan Kardec ante os membros da Sociedad Espiritista Española. Pasou así a integrar as filas dos propagandistas da doutrina espiritista.
Permanece catro meses en Murcia coa comunidade espiritista en canto se recuperaba dunha doenza. Amalia cría firmemente que sería un erro vivir do espiritismo, así que seguiu a traballar de día mentres que escribía de noite. Permaneceu en Madrid até mudarse a Barcelona o 10 de agosto de 1876, convidada polo centro espiritista La Buena Nueva. Aloxouse na casa do seu adaíl, Lluís Llach, coa esperanza de atopar alí mellores condicións de traballo, xa entón unha cidade de grande actividade económica.
O Padre Germán
O 9 de maio de 1879 aparecéuselle quen sería o seu guía espiritual, o padre Germán. En Barcelona atopouse cun médium somnámbulo, Eudaldo, quen recibiu varias mensaxes destinadas a Amalia. Moitas delas foron recompiladas no libro Memorias del padre Germán, publicado en partes a partir do 29 de abril de 1880. En 1891 Amalia escribe as súas Memorias baixo a orientación do padre Germán.
Divulgación
O 22 de maio de 1879 Amalia publicou o primeiro número de La Luz del Porvenir, dirixido por ela mesma. Nese número saíu o artigo La idea de Dios que foi denunciado ás autoridades, o que provocou a suspensión do xornal por 42 semanas. Porén, non se intimidou e lanzou outra revista, El Eco de la Verdad, até que a revista suspendida puidese volver funcionar. Así, o xornal circulou despois dun decreto do rei Afonso XII. Ao ser o catolicismo a relixión oficial de España, reaccionaba ante calquera movemento que puidese ocupar a súa posición.
Amalia escribiu para varios xornais, entre eles, La Idea de Dios, El Criterio, El Espiritismo, Gaceta de Cataluña, Revista de Estudios Psicológicos e La Revelación. Deixoulle un gran legado ao movemento espiritista español e mundial.
Finou aos 73 anos por causa dunha broncopneumonía. O seu enterro civil tivo lugar no cemiterio de Montjuïc, en Barcelona.
A Corda, Nodar, Friol
A Corda é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
El sheita elli fat
El sheita elli fat (en الشتا إللى فات‎) é un filme exipcio de 2012 dirixido por Ibrahim El Batout. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Fábrica, Nodar, Friol
A Fábrica é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
El Shoq
El Shoq (en الشوق) é un filme exipcio de 2011 dirixido por Khaled El Hagar. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Conventillo, Nodar, Friol
O Conventillo é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Guimarei, Nodar, Friol
Guimarei é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
P-selectina
A P-selectina (selectina plaquetaria) é un tipo de proteína transmembrana de tipo 1 pertencente á familia das selectinas, que nos humanos está codificada no xene SELP do cromosoma 1.
A P-selectina funciona como unha molécula de adhesión celular (CAM) na superficie das células endoteliais activadas, que tapizan a superfice interna dos vasos sanguíneos, e nas plaquetas activadas. Nas células endoteliais non activadas almacénase en gránulos chamados corpos de Weibel-Palade. Nas plaquetas inactivadas a P-selectina almacénase en gránulos-α.
Outros nomes que recibe a P-selectina son CD62P, GMP-140 (do inglés Granule Membrane Protein 140) e PADGEM (do inglés Platelet Activation-Dependent Granule to External Membrane Protein). Identificouse primeiramente en células endoteliais en 1989.
Xene e regulación
A P-selectina está localizada no cromosoma 1 na posición 1q21-q24, ten unha lonxitude de > 50 kb e contén 17 exóns en humanos. A P-selectina exprésase constitutivamente en megacariocitos (os precursores das plaquetas) e en células endoteliais. A expresión de P-selectina é inducida por dous mecanismos diferentes. Primeiro, a P-selectina sintetízase en megacariocitos e células endoteliais, onde se distribúe nas membranas de gránulos secretores. Cando os megacariocitos e células endoteliais son activadas por agonistas como a trombina, a P-selectina trasládase rapidamente á membrana de gránulos. En segundo lugar, o aumento dos niveis do ARNm da P-selectina e da propia proteína é inducido por mediadores inflamatorios como o factor de necrose tumoral-alfa (TNF-α), o LPS e a interleucina-4 (IL-4). Aínda que o TNF-α e o LPS incrementan os niveis tanto do ARNm coma da proteína en modelos murinos, non parecen afectar ao ARNm en células endoteliais humanas, mentres que a IL-4 incrementa a transcrición en ambas as especies. A síntese elevada de P-selectina pode exercer un importante papel na entrega de proteínas á superficie celular. Nos pacientes con ictus isquémico, a concentración de P-selectina no plasma está altamente correlacionada coas actividades do inhibidor do activador do plasminóxeno-1 e do activador do plasminóxeno tisular.
Estrutura
A P-selectina encóntrase nas células endoteliais e plaquetas, onde se almacenan en corpos de Weibel-Palade e gránulos-α de plaquetas, respectivamente. En resposta a citoquinas inflamatorias como IL-4 e a IL-13, a P-selectina é translocada á membrana plasmática nas células endoteliais. A rexión extracelular da P-selectina está composta de tres dominios como noutros tipos de selectinas: un dominio similar a lectina tipo C no extremo N-terminal, un dominio similar a EGF e un dominio similar ao das proteínas que se unen ao complemento (igual ao das proteínas reguladoras do complemento, CRP) que ten repeticións consenso curtas (~60 aminoácidos). O número de repeticións CRP é a principal característica que diferencia o tipo de selectina na rexión extracelular. Nos humanos, a P-selectina ten nove repeticións mentres que a E-selectina contén seis e a L-selectina ten só dúas. A P-selectina está ancorada na rexión transmembrana, a cal vai seguida dunha curta rexión de cola citoplásmica.
Ligando
O principal ligando da P-selectina é o PSGL-1, que se expresa en case todos os leucocitos, aínda que a P-selectina tamén se une ao heparán sulfato e a fucoidanos. O PSGL-1 está situado en varias células hematopoéticas como neutrófilos, eosinófilos, linfocitos e monocitos, nos cales é mediadora no amarre e adhesión desas células. Porén, o PSGL-1 non é específico da P-selectina, xa que pode funcionar tamén como ligando para as E- e L-selectinas.
Función
A P-selectina ten un papel esencial no recrutamento inicial de leucocitos no sitio de lesión durante unha inflamación. Cando as células endoteliais son activadas por moléculas como a histamina ou a trombina durante a inflamación, a P-selectina móvese desde unha localización interna na célula á superficie da célula endotelial.
A trombina é un axente detonante que pode estimular a liberación por parte da célula endotelial de P-selectina e estudos recentes suxiren a implicación dunha vía adicional independente do Ca2+ na liberación de P-selectina.
Os ligandos para a P-selectina en eosinófilos e neutrófilos son estruturas resistentes a endo-beta-galactosidases sensibles a proteases sialiladas de forma similar, claramente diferentes das observadas para a E-selectina, o que suxire papeis diferentes da P-selectina e E-selectina durante o recrutamento nas respostas inflamatorias.
A P-selectina é tamén moi importante no recrutamento e agregación de plaquetas en áreas con danos vasculares. Nunha plaqueta quiescente, a P-selectina está localizada na parede interna dos gránulos-α. A activación das plaquetas (por medio de agonistas como a trombina, o coláxeno de tipo II e o ADP) ten como resultado darse a volta cara ao outro lado da membrana, no cal as plaquetas liberan gránulos-α e gránulos densos e as paredes internas dos gránulos quedan expostas no lado externo da célula. A P-selectina promove entón a agregación das plaquetas por medio das unións plaqueta-fibrina e plaqueta-plaqueta.
A P-selectina únese ao citoesqueleto de actina por medio de proteínas de ancoraxe que aínda están mal caracterizadas.
Papel no cancro
O oligosacárido sialilado Lewis x (sLe(x)) exprésase na superficie de células tumorais e pode ser recoñecido pola E-selectina e a P-selectina, que desempeñan un importante papel na metástase do tumor. Porén, na liña celular de cancro de mama 4T1 a reactividade da E-selectina é dependente de sLe(x), mentres que a reactividade da P-selectina é independente de sLe(x), o que parece indicar que a unión da P-selectina é independente do Ca2+ e dependente da sulfatación. Un dos ligandos sulfatados é o condroitín sulfato, un tipo de glicosaminoglicano (GAG). A súa actividade en metástases de tumores foi probada pola adición de heparina, que funciona bloqueando a metástase tumoral. Ademais dos glicosaminoglicanos, a proteína mucina é de grande interese na metástase tumoral mediada por P-selectina. A eliminación selectiva de mucina ten como resultado a redución da interacción entre a P-selectina e as plaquetas in vivo e in vitro.
Sábese desde hai tempo que a heparina presenta actividade antiheparanase consistente en evitar que a endoglicosidase degrade o heparán sulfato, un dos glicosaminoglicanos, e en inhibir a P-selectina. Malia o salientable efecto da heparina mostrado sobre a progresión do tumor en varios ensaios clínicos, o uso da heparina como axente anticancro é limitado debido ao seu riso, xa que podería inducir complicacións hemorráxicas. Dadas esas razóns, o desenvolvemento de novos compostos que teñan como diana a P-selectina está emerxendo agora na terapia do cancro. Entre eles mostrouse a actividade inhibitoria de dímeros con enlace C-C de tri manosa sulfatada semisintética (STMCs) para P-selectina pola atenuación da metástase tumoral en modelos animais in vivo, o que indica que a inhibición da interacción entre a célula tumoral e a endoteliail é significativo no bloqueo da diseminación do tumor.
O Axeito, Ferreiros, Sarria
O Axeito é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
P-selectina
Como diana de fármacos
O Crizanlizumab é un anticorpo monoclonal contra a P-selectina que foi aprobado por Novartis o 15 de novembro de 2019 e está indicado para crises vaso-oclusivas en pacientes de anemia falciforme.
O Palacio, Vilar, Crecente
O Palacio é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Larets
Larets é un satélite artificial ruso lanzado o 27 de setembro de 2003 mediante un foguete Kosmos 3M desde o Cosmódromo de Plesetsk.
Características
Larets é un satélite pasivo de forma esférica duns 21 kg de masa coa superficie cuberta con 60 espellos retrorreflectores para poder facer medicións moi precisas desde terra usando feixes láser con finalidades xeodésicas. O satélite sirve tamén como obxectivo para calibración de radares en terra.
O Outeiro, Ribeira, Crecente
O Outeiro é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Rassayel El Bahr
Rassayel El Bahr (en رسائل البحر) é un filme exipcio de 2010 dirixido por Daoud Abdel Sayed. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Personaxes
miniatura|Asser Yassin como Yehia.
O Pazo, Vilar, Crecente
O Pazo é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Outeiro, Vilar, Crecente
O Outeiro é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Pedrabranca, Vilar, Crecente
A Pedrabranca é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Brea, Ferreiros, Sarria
A Brea é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
O Barrio, Louseiro, Sarria
O Barrio é un lugar da parroquia de Louseiro no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Ferreiros, Ferreiros, Sarria
Ferreiros é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Ledro, Nodar, Friol
Ledro é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Penagrande, Vilar, Crecente
A Penagrande é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Loureiro, Nodar, Friol
O Loureiro é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en picardo
A Wikipedia en picardo (en Wikipédia in lingue picarte) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua picarda. Foi creada en decembro de 2009.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
O Campo de Carlexo, Rial, Val do Dubra
O Campo de Carlexo é un lugar da parroquia de San Vicente de Rial no concello coruñés de Val do Dubra, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2021) tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
A Portela, Vilar, Crecente
A Portela é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Wikipedia en caxubio
A Wikipedia en caxubio (en Kaszëbskô Wikipedijô) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua caxubia. Foi creada o 31 de marzo de 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
O Pombal, Vilar, Crecente
O Pombal é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Aleksandr Laveikin
Aleksandr Ivanovich Laveikin, nado en Moscova o 21 de abril de 1951, é un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz TM-2.
Traxectoria
Laveikin graduouse como enxeñeiro na Escola Técnica Superior Bauman de Moscova en 1974. Entrou no corpo de cosmonautas en 1989, e participou na misión Soiuz TM-2, pasando un total de 174,14 días no espazo.
Theodore Dreiser
Theodore Herman Albert Dreiser, nado en Terre Haute (Indiana) o 27 de agosto 1871 e finados en Hollywood (Os Ánxeles) o 28 de decembro 1945, foi un novelista e xornalista estadounidense pertencente ao movemento literario do naturalismo.
Primeiros anos
Dreiser naceu en Indiana, fillo de John Paul Dreiser e Sarah Maria (de solteira Schanab). Foi o noveno de dez irmáns e pasou a súa nenez nunha familia estritamente católica e que vivía con atafego pola miseria e as débedas, viaxando con ela dun lado ao outro. Moitos dos seus irmáns foron tras unha vida máis próspera: dous deles marcharon da casa familiar na procura da fortuna, mentres que dúas das súas irmás foron nais solteiras, experiencias que empregou posteriormente nas súas novelas. Aos quince anos trasladouse a Chicago, onde traballou como cargador, axudante de cociña e transportista; alí procurouse unha precaria e improvisada educación, grazas á tutela dunha mestra de escola. Dreiser asistiu durante un ano á Universidade de Indiana de 1889 a 1890, mais despois volveu a Chicago en 1892 para traballar como reporteiro do Chicago Daily Globe; posteriormente foi crítico teatral e enviado especial en Saint Louis, traballando no xornal St Louis Globe Democrat (1892-1893) e despois no St Louis Republic (1893-1894). Posteriormente traballou como xornalista en Pittsburgh e Nova York. Leu a Balzac, a Zola e posteriormente ó darwinista social Herbert Spencer e a Nietzsche.
Carreira literaria
Convencido das súas posibilidades literarias, o escritor naturalista Frank Norris convenceu o editor Doubleday para que en 1900 Dreiser publicase a súa primeira novela, Sister Carrie, cun franco tratamento dos problemas sexuais que lle valeu críticas tan duras que o editor, a instancias da súa esposa, tivo que retirala da venda. Trataba a vida, o éxito e a degradación dunha rapaza que deixaba a súa localidade natal chamándose "Caroline Meeber" ata que ilumina co seu novo nome "Carrie Madenda" os teatros de Broadway. Os seus amoríos con dous homes adiñeirados permiten que Carrie se converta nunha actriz de éxito, mentres que o seu último amante perde a súa fortuna tras roubar os seus patróns e suicídase. Por entón era rechamante que un libro describise unha muller promiscua que realizaba accións que eran recompensadas e non castigadas, ademais da descrición bastante gráfica para a época da infidelidade matrimonial e das aventuras sexuais. A escasa distribución da obra (vendéronse só cincocentas copias), as críticas adversas e o enfado do editor, que se negou a promocionar a novela, deprimiron a Dreiser, quen a pesar de todo continuou a escribir mentres traballaba como redactor xefe (1906-1907) da revista feminina Broadway Magazine e como editor de Butterick Publications (1907-1910). Facerlle as beiras á filla adolescente dun dos subxefes desta editorial supuxo a perda do emprego.
O Pereiro, Ferreiros, Sarria
O Pereiro é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Theodore Dreiser
Carreira literaria
A súa segunda novela tardou dez anos en chegar: Jenny Gerhardt (1911). Retomou o tema de Sister Carrie, narrando a traxedia dunha rapaza pobre incapaz de satisfacerse nin co amor nin co benestar material, a pesar da aventura amorosa entre a protagonista e un senador; despois pasou a servir unha familia patricia e converteuse en amante do fillo; é ela a que admite que non pode casar con el, xa que respecta máis que aquel as xerarquías que crea a fortuna; á fin dálle liberdade para que case con alguén digno del. Nesta ocasión o editor Harper & Brothers censurou a pasaxe onde o amante da protagonista lle explica a esta o uso dos anticonceptivos. Esta vez a novela tivo o apoio de influentes narradores británicos como H.G. Wells e Hugh Seymour Walpole, polo que desde entón Dreiser puido consagrarse en exclusiva a unha literatura cun realismo social que procuraba denunciar as inxustizas e as desigualdades da sociedade norteamericana, suscitando violentas controversias.
As Pedreiras, Ferreiros, Sarria
As Pedreiras é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Theodore Dreiser
Consolidación e fama
Ante a acollida das súas obras, Dreiser comezou entón a súa chamada Triloxía do desexo: The Financier (1912), The Titan (1914) e a póstuma The Stoic (1947). The Financier e The Titan son crus retratos dun hombre de negocios sen escrúpulos, Frank Cowperwood, que tivo como modelo para a súa elaboración de xeito apenas disimulado o magnate Charles Tyson Yerkes (1837-1905) nado en Filadelfia e establecido en Chicago, que dilapidou unha vasta fortuna en pinturas, mansións e amantes, polo que se trata dunha triloxía moi documentada.
Na súa novela The "Genius" (1915), polo contrario, Dreiser analizou o choque do temperamento artístico do protagonista Eugenio Witla cunha sociedade burguesa e mercenaria, aínda cando sabe que a súa aventura será solitaria, desesperada e destinada ao baleiro e ao nada. Semiautobiográfica, The Genius foi censurada pola "Sociedade para a Supresión do Vicio de Nova York", que conseguiu que o libro estivese fóra do mercado durante cinco anos; porén, foi vendida clandestinamente e valeulle a admiración dos escritores novos do realismo social, aínda que o estilo de Dreiser estaba máis achegado ao naturalismo literario.
Porén, a obra mestra de Theodore Dreiser aínda estaba por chegar, e foi An American Tragedy (1926), levada despois ao teatro e ao cinema en dúas ocasións, primeiro en An American Tragedy (1931), e despois dirixido por George Stevens en A Place in the Sun (1951), con Montgomery Clift e Elizabeth Taylor no elenco, que recibiu dous premios Óscar pola súa dirección e o seu guión; o director ruso Sergei Eisenstein quixo tamén adaptala. A novela baseouna no caso real do asasinato de Grace Brown por Chester Gillette no estado de Nova York, que recibiu ampla atención dos medios: na obra, un hombre de carácter débil chamado Clyde Griffith, abúlico e irresoluto, criado na pobreza, asasina a súa moza embarazada, da que se avergoña, para así estar libre na busca do benestar material, o amor, e a comodidade que o diñeiro pode proporcionar; a meta do protagonista é prosperar na sociedade elegante e casar cunha muller rica que poida darlle todo o que ambiciona. Ao final o protagonista é descuberto e morre axustizado polo seu crime. A habilidade de Dreiser consiste en facer ver o protagonista non como un simple delincuente, senón como un "monicreque" demasiado irresoluto que se ve empurrado a un terrible crime pola opresión dunha sociedade fundada na inxustiza. Resulta así que o protagonista é como o financeiro Cowperwood: alguén sen conciencia nin sensibilidade, produto do medio natural, encarnación non dun espírito do mal, senón das forzas cegas e fatalistas que determinan o mundo.
Actividade social e política
De estilo moroso e lento, Dreiser renovou a literatura estadounidense criticando o soño americano. Afín ideoloxicamente a el, o novelista Sinclair Lewis afirmou que Sister Carrie era "a primeira novela estadounidense libre da influencia literaria inglesa". Xa convertido nun autor famoso, Dreiser pelexou apaixonadamente para protexer os dereitos dos pobres e os que non posúen privilexios e involucrouse en causas que ían desde a folga na mina de carbón de Harlan (coñecida como a guerra de Harlan County) e o xuízo dos Scottsboro Boys ata dar alivio ás vítimas da guerra civil española.
Adheriuse ao socialismo, aínda que ingresou no Partido Comunista dos Estados Unidos apenas cinco meses antes de falecer e a pesar de que os líderes comunistas estadounidenses o tiñan como "demasiado liberal" en moitos temas controvertidos (dereitos civís, sexualidade etc.) para ser un verdadeiro militante comunista. Tamén dedicou os seus últimos anos a divulgar as súas opinións políticas. Visitou a Unión Soviética e en Dreiser Looks at Russia (1928) ofreceu unha visión favorable da mesma; similar ton apoloxético do socialismo teñen os ensaios Tragic America (1932) e America Is Worth Saving (1941). Dreiser defendeu a liberdade da literatura nos Estados Unidos e loitou persoalmente por prohibir toda censura que tratase de ser imposta ás súas obras e ás dos seus colegas. Escribiu tamén unha autobiografía. As súas últimas novelas, The Bulwark (1946) e The Stoic (1947), apareceron postumamente.
El-Gezeira
El-Gezeira (الجزيرة) é un filme exipcio de 2007 dirixido por Sherif Arafa. Está prtoagonizado por Ahmed El Sakka, Mahmoud Yacine, Hend Sabri e Khaled Elsawy. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Frades, Frades, Sarria
Frades é un lugar da parroquia de Frades no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Soiuz 2-1b
miniatura|250px|Un Soiuz 2-1b sendo preparado para o lanzamento.
O Soiuz 2-1b é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. Está formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Usa os mesmos controis dixitais que o Soiuz 2-1a, pero cun novo motor RD-0124 na segunda etapa. Foi usado por primeira vez durante en 2008. O foguete pódese lanzar tanto desde o cosmódromo de Plesetsk como desde o de cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Soiuz ST-B
O Soiuz ST-A é unha variante do Soiuz 2-1b usando unha cofia de tipo ST, máis grande e voluminosa e varias adaptacións para poder ser lanzado desde o Centro Espacial de Kourou. Á súa vez hai dúas subvariantes: a Soiuz ST-B Fregat-M, cunha última etapa Fregat-M, e a Soiuz ST-B Fregat-MT, usando unha Fregat-MT.
Mantelle, Nodar, Friol
Mantelle é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Prado, Vilar, Crecente
Prado é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Running Antelope
Running Antelope (en ), nado en 1821 e finado en 1896, foi un xefe dos lakota húŋkpapȟa en 1851. Coñecido pola súa valentía na guerra e as súas habilidades en oratoria e diplomacia, Running Antelope foi un dos catro xefes principais dos huŋkpapȟa que actuaron como asesores próximos de Touro Sentado durante as guerras indias. A súa crenza de que o compromiso cos brancos era o mellor para eles levou a que finalmente se afastase de Touro Sentado. É o único nativo americano representado nos billetes dos Estados Unidos, pero a imaxe causou malestar xa que o certificado de prata de 5 dólares da serie de 1899 representaba a Running Antelope como un xefe que levaba un vestido pawnee, xa que o tocado orixinal dos síux era demasiado alto para o gravado.
Traxectoria
miniatura|Running Antelope representado no certificado de prata de $5 de 1899.
Aldemir, Sendelle, Crecente
Aldemir é un lugar da parroquia de Sendelle no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.