cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zenit San Petersburgo
Estadio
300px|dereita|miniatura|Estadio Petrovsky, fogar temporal do Zenit San Petersburgo. En 2007 foi derrubado o estadio Kirov, fogar do Zenit ata entón, e no seu lugar está a ser construído o futuro novo estadio do Zenit, que terá unha capacidade para acoller 69.500 seareiros. O futuro estadio acollerá encontros do Mundial de Fútbol Rusia 2018. Ata que o novo estadio non se remate, o Zenit xogará os seus encontros como local no estadio Petrovsky, que ten unha capacidade para mais de 21.000 persoas.
Xogadores
16px
Ricardo Carballo Calero
Golpe de estado, defensa da República e cárcere
En 1941 saíu en liberdade provisional volvendo para Galiza, e regresando á súa cidade natal. Imposibilitado para exercer a función pública, refuxiouse no ensino privado (entre 1950 e 1965 no Colexio Fingoi de Lugo), no que exerceu como "conselleiro delegado", pois non estaba autorizado para ser director.
Ditadura franquista
Restableceu os contactos cos galeguistas que ficaran no país, moi especialmente con Francisco Fernández del Riego, con quen mantivera correspondencia desde o cárcere. Paralelamente ao seu labor docente, desenvolveu nestes anos un importante traballo investigador —iniciado coa súa tese de doutoramento, "Aportaciones a la literatura gallega contemporánea" (1955, premio extraordinario) — que tivo como froito máis valioso a publicación en 1963 da Historia da literatura galega contemporánea. A proposta de Ramón Otero Pedrayo, Florentino López Cuevillas e Xesús Ferro Couselo, ingresou como membro numerario na Real Academia Galega o 17 de maio de 1958, pronunciando o discurso Contribución ao estudo das fontes literarias de Rosalía, que foi respondido por Otero Pedrayo. En 1965 autorizóuselle a exercer o ensino público como agregado de instituto no Liceo Rosalía de Castro, de Santiago de Compostela, ao tempo que comeza a impartir aulas de galego na universidade. En 1967 foi galardoado co Pedrón de Ouro. Por fin, en 1972 obtivo por oposición a cátedra compostelá de Lingüística e Literatura Galega acabada de crear.
Últimos anos
miniatura|200px|En [[Vida Gallega en 1928.]] Os estudos de Carballo atinxiron igualmente a lingua. Recollendo a herdanza dos autores do Primeiro Rexurdimento e os traballos do profesor Manuel Rodrigues Lapa, Carballo Calero, preocupado pola coherencia histórico-lingüística do galego a pesar da férrea oposición que encontrou no camiño, mostrouse defensor das teses etimoloxistas que terían continuidade no movemento reintegracionista, feito que lle impelería a asinar como Carvalho Calero pero tamén lle custaría ser marxinado nos últimos anos da súa vida. Así mesmo, desenvolvería un amplo labor como editor dos clásicos.
O escritor
Autor dunha extensa obra literaria e de creación, sobre lingua e sobre literatura.
Henrique Dacosta sinala catro eixes temáticos na súa narrativa:
Foi o xénero co que se sentiu máis identificado. A poesía "era unha sorte de relicario, un precioso ben ao que se aferrar por se tratar dun instrumento necesario sobre o que verter as súas inquedanzas, dúbidas, alegrías, pensamentos... Os poemas posteriores á guerra civil son máis sombríos que os precedentes... Frecuenta o clasicismo con referencias de natureza histórico-cultural."
miniatura|170px|Nº 1 de [[Grial (revista)|Grial, 1963.]] Segundo Henrique Monteagudo "A súa produción dramática, relativamente ampla, e en parte relacionada coa súa actividade didáctica no Colexio Fingoi, sitúase entre a tradición galega, estilizando a temática popular, e a conexión co teatro europeo coetáneo (teatro do absurdo), entre o clasicismo e a experimentación, con técnicas do teatro chinés, fórmulas expresionistas e aproximacións á linguaxe cinematográfica." O seu teatro fala dos problemas da comunicación humana, da maternidade, do fracaso do amor, da comprensión e a sátira contra a ambigüidade política. En Teatro completo (1982) recóllense as súas creacións, "Farsa das zocas" (Grial nº 1, 1963) é a máis coñecida.
Destacou no campo da crítica literaria con Sete poetas galegos (1955), Contribución ao estudo das fontes literarias de Rosalía (1959), Libros e autores galegos I e II (1979, 1982), Estudios rosalianos (1979) e Letras galegas (1984). E a obra máis extensa para o coñecemento da literatura galega Historia da literatura galega contemporánea (1963 e 1975), fonte indispensable para os estudos posteriores. Ademais de estudoso de Rosalía de Castro foi tamén editor de importantes figuras da literatura galega (Eduardo Pondal, Ramón Cabanillas..).
É autor, tamén, dunha Gramática elemental del gallego común (1966), a máis completa ata ese momento e a primeira ferramenta para o ensino da lingua galega. Ademais destacan, entre outras, Problemas da língua galega (1981) e Da fala e da escrita (1983).
Legado
miniatura|275px|[[Álvaro Cunqueiro|Cunqueiro, Fernández del Riego e Carballo Calero en Compostela nos anos trinta.]] Desde 1997 a súa biblioteca persoal forma parte dos fondos bibliográficos do Parlamento de Galicia, adquirida xunto co seu arquivo persoal. A colección está formada por 4.872 volumes de monografías e coleccións de 197 títulos de revistas. Entre o heteroxéneo material da colección destacan documentos persoais e docentes, correspondencia, expedientes e recortes de prensa, obra propia e allea, así como material gráfico (láminas, mapas, planos e carteis). Os fondos atópanse nunha das salas da biblioteca parlamentaria que leva precisamente o nome de “Sala Carballo Calero”.
Poesía
miniatura|Exemplar numerado e rubricado de Cantigas de amigo e outros poemas.
Teatro
miniatura|Cancelación de antecedentes penais en [[1963. ]]
Ensaio
miniatura|175px|Cartel dunha conferencia de 1929.
Conversas
miniatura|300px|Entre os membros do [[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1928, con 18 anos de idade. De esq. a d. De pé: Otero Pedrayo, Losada, López Cuevillas, Risco, Carballo Calero, Filgueira, García Paz, Pintos, Fraguas e Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Parga Pondal, Moralejo Laso, Carro, Cabeza de León, Arias Sanjurjo, Álvarez Limeses e Novás.]]
Edicións
miniatura|300px|1ª promoción de Filoloxía Galego-Portuguesa. De pé: Vázquez, Figueiras, [[María dos Anxos González Refoxo|González, Castelao, Verao, Gayoso, Giráldez, Ogando, Cambeiro e Mato. Sentados: Queizán, Ferreiro, Salinas, Roca, Morán, García e González. Cada un leva na man unha obra de R.C.C.]]
Obras colectivas
miniatura|175px|Escultura en [[Santiago de Compostela|Compostela, por José Molares.]]
Ensaio
miniatura|Necrolóxicas, nótese a convivencia das dúas formas do seu apelido que empregou en vida: "Carballo" e "Carvalho".
Recoñecementos
En 1981 foi nomeado Membro de Honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega. En 1984 concedéuselle a Medalla Castelao, en 1986 pechou o Encontro sobre o estado actual da normalización lingüística que deu lugar á creación da Mesa pola Normalización Lingüística, en 1987 obtivo o Premio da Crítica de narrativa galega pola súa novela Scórpio.
En 1990 O Facho rendeulle homenaxe cun ciclo de conferencias. Nos anos 2000 e 2010, conmemorando o seu pasamento e o centenario do seu nacemento, celebráronse diferentes homenaxes sobre todo en Ferrol. Fillo Predilecto de Ferrol dende o ano 1990, o Parlamento de Galicia nomeouno por unanimidade Fillo Ilustre de Galicia desde 1996.
Estivo en varias ocasións (2008, 2010, 2013, 2015, 2016, 2017 e 2018) entre os nomeados polos membros da Real Academia Galega para dedicarlle o Día das Letras Galegas. Finalmente, en xuño 2019 foi o único candidato proposto e a figura escollida polo plenario da RAG para ser a figura homenaxeada o Día das Letras do ano 2020, coincidindo cos 110 anos do seu nacemento e os 30 anos do seu pasamento.
Leva o seu nome un centro de ensino público da Consellería de Educación da Xunta de Galicia, o IES Ricardo Carballo Calero, no barrio de Caranza de Ferrol. Tamén o Complexo Deportivo Carballo Calero de Carballo e o Centro Cultural Carvalho Calero de Ferrol.
Desde 1990 convócanse os premios Carvalho Calero de investigación lingüística e creación literaria, outorgados polo Concello de Ferrol.
Bibliografía
miniatura|[[José Martinho Montero Santalha en Ferrol, nas xornadas: "Ricardo Carvalho Calero no século XX galego".]]
Elisa e Marcela (homónimos)
Elisa e Marcela pode referirse a:
Iceage
Iceage é unha banda de punk rock dinamarquesa procedente de Copenhaguen. O grupo formouse no ano 2008 e ata a data leva publicados cinco álbums de estudio: New Brigade (2011), You're Nothing (2013), Plowing Into the Field of Love (2014), Beyondless (2018), e Seek Shelter (2021).
Historia
Iceage formouse no ano 2008 cando os membros da banda tiñas unha media de 17 anos de idade. O grupo asinou con Escho para publicar o seu 7" de estrea en 2009 e posteriormente ficharon polo selo Tambourhinoceros en Dinamarca e por Dais Records nos Estados Unidos. Despois disto asinaron coa discográfica What's Your Rupture? Records para lanzamentos internacionais e editaron o seu álbum de estrea, New Brigade, en xaneiro de 2011 in Dinamarca e o 21 de xuño dese ano nos Estados Unidos.
En febreiro de 2013 Iceage publicou o seu segundo álbum, You're Nothing, tras fichar polo selo independente Matador Records. O terceiro disco do grupo, Plowing Into the Field of Love, editouse en outubro de 2014 tamén a través de Matador. Os tres álbums foron nomeados ao premio ao mellor álbum independente europeo da asociación IMPALA.
Lepisma saccharina
O peixiño de prata (Lepisma saccharina), tamén coñecido como lepisma ou coloquialmente como traza (denominación xenérica que abrangue diferentes grupos de insectos que se alimentan de tecidos, madeira ou papel), é unha especie de insecto tisanuro, orde hoxe reclasificada en dúas, das cales esta especie é Zygentoma, da familia Lepismatidae. É áxil e cunha forte fototaxia negativa (foxe da luz), o que dificulta a súa observación. O nome da especie deriva do brillo gris metálico do seu corpo. As lepismas viven de materias vexetais diversas, como mofo, o papel, o cartón e os alimentos amilosos (con amidón), como a cola de encadernar libros ou o apresto para a roupa.
Iceage
Historia
Iceage lanzou o seu cuarto traballo, Beyondless, o 4 de maio de 2018 a través de Matador, e o seu quinto e derradeiro álbum ata a data, Seek Shelter, apareceu o 7 de maio de 2021.
Lepisma saccharina
Pertence a un grupo moi antigo, os tisanuros, con restos fósiles de preto de 400 millóns de anos de antigüidade. Os tisanuros son considerados os insectos verdadeiros de trazos máis primitivos, e carecen primariamente de ás (noutros insectos esta carencia é o resultado secundario da súa perda evolutiva).
Desenvolvemento
miniatura|Imaxe dun peixiño de prata xunto a unha escala, para apreciar o seu tamaño. Dependendo das súas condicións de vida, un peixiño de prata require polo menos catro meses para chegar a adulto, e ás veces pode requirir máis de tres anos. Nunha temperatura ambiente, pode crecer nun ano. Pode vivir en calquera lugar ata unha idade de entre dous e oito anos. Muda aproximadamente oito veces ao longo da súa vida, pero por mor do seu constante crecemento, pode mudar máis de catro veces ao ano.
Vive en lugares húmidos e escuros, máis frecuentemente en edificios vellos, ou entre libros e papeis nas casas. Cando a temperatura está entre 25 °C e 30 °C, a femia pode depositar entre 60 e 100 ovos, preferiblemente en fendas. É imposible para un peixiño de prata reproducirse nun ambiente frío e seco.
Alimentación
Os alimentos favoritos do peixiño de prata son os que conteñen amidón ou outros polisacáridos como a dextrina dos adhesivos empregados na encadernación de libros, a xelatina das fotografías ou a silicona. Tamén o papel vello, o azucre, os cabelos, a caspa e a sucidade, ademais de substancias como o algodón, o liño, a seda e mesmo outros insectos mortos ou a súa propia exuvia (pel mudada). Conducido pola súa fame, a lepisma pode tamén comer roupa de pel e mesmo tecidos feitos con certas fibras artificiais. Con todo, como moitos insectos, é capaz de interromper a súa actividade vital durante varios meses sen sufrir dano apreciable.
É quen de dixerir a celulosa debido a que pode producir celulase, unha enzima que degrada a celulosa, cousa extremadamente rara nos animais. A maioría dos animais herbívoros, mesmo os insectos xilófagos (comedores de madeira) posúen microorganismos simbióticos no tubo dixestivo que realizan a dixestión. Só se coñecen dous animais capaces de producir celulasa: Lepisma saccharina e o molusco bivalvo Teredo navalis, que tradea madeira.
Reprodución
Os peixiños de prata non copulan, senón que o macho produce un espermatóforo que adhire pendurando dun fío tensado suxeito desde algún obxecto vertical. Conduce a femia mediante manobras de cortexo a tropezar co espermatóforo. A femia recólleo cos seus cercos e lévao ata a abertura xenital, onde o introduce e se produce a fecundación.
Depredadores
Un dos depredadores naturais do peixiñode prata é o insecto coñecido como cadela de frade (Forficula auricularia).
Skive Fjord
miniatura|Skive Fjord en 1900 Skive Fjord é un fiorde danés de aproximadamente 15 km de longo e 3 km de ancho, ó sur do Limfjorden, cunha profundidade de ata 5 metros. O norte comunica co Limfjorden mediante Hvalpsund e Risgårde Bredning. No suroeste do fiorde sitúase a vila de Skive e no seu extremo sur a vila de Karup Å. No oeste do fiorde está a península de Salling onde o escritor Jeppe Aakjær tiña a casa de Jenle preto do lugar de Astrup Vig.
Calidade de servizo
QoS ou calidade de servizo (quality of service, en inglés) son as tecnoloxías que garanten a transmisión de certa cantidade de datos nun tempo dado (throughput). Calidade de servizo é a capacidade de dar un bo servizo. É especialmente importante para certas aplicacións tales como a transmisión de vídeo ou voz.
QoS en ATM
Unha das grandes vantaxes de ATM (Asynchronous Transfer Mode - Modo de Transferencia Asíncrona) respecto de técnicas como o Frame Relay e Fast Ethernet é que admite niveis de QoS. Isto permite que os provedores de servizos ATM garantan aos seus clientes que o retardo de extremo a extremo non excederá un nivel específico de tempo ou que garantirán un ancho de banda específico para un servizo. Isto é posible marcando os paquetes que proveñan dun enderezo IP determinada dos nodos conectados a un gateway (por exemplo a IP dun teléfono IP, segundo a porta do router etc.).
Ademais, nos servizos satelitais dá unha nova perspectiva na utilización do ancho de banda, dando prioridades ás aplicacións de extremo a extremo cunha serie de regras.
Unha rede IP está baseada no envío de paquetes de datos. Estes paquetes de datos teñen unha cabeceira que contén información sobre o resto do paquete. Existe unha parte do paquete que se chama TOS (Type of Service), en realidade pensada para levar bandeiras ou marcas. O que se pode facer para darlle prioridade a un paquete sobre o resto é marcar unha desas bandeiras (flags).
Para iso, o equipo que xera o paquete, por exemplo un Gateway de Voz sobre IP, coloca unha desas bandeiras nun estado determinado. Os dispositivos por onde pasa ese paquete logo de ser transmitido deben ter a capacidade para poder discriminar os paquetes para darlle prioridade sobre os que non foron marcados ou os que se marcaron cunha prioridade menor aos anteriores. Deste xeito podemos xerar prioridades altas a paquetes que requiren unha certa calidade de envío, por exemplo a voz ou o vídeo en tempo real, e menores ao resto.
QoS en escenarios sen fíos
O contorno sen fíos é moi hostil para medidas de Calidade de Servizo debido á súa variabilidade co tempo, xa que pode mostrar unha calidade nula nun certo instante de tempo. Isto implica que satisfacer a QoS resulta imposible para o 100% dos casos, o que representa un serio desafío para a implementación de restricións de máximo retardo e máxima varianza no retardo (jitter) en sistemas sen fíos.
Solucións para a calidade de servizo
O concepto de QoS foi definido dentro do proxecto europeo Medea+ PlaNetS, proporcionando un termo común para a avaliación das prestacións das comunicacións en rede, onde coexisten aplicacións sen requisitos de retardo con outras aplicacións con estritas restricións de máximo retardo e jitter. Dentro de PlaNetS, catro diferentes clases de aplicacións foron definidas, onde cada clase distínguese polos seus propios valores de máximo retardo e jitter:
Os beneficios da solución PlaNetS resúmense en:
Julio Wonenburger
Julio Wonenburger Canosa, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1882 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1951, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Wonenburger Cabezudo, dono dunha empresa que fabricaba instrumentos de ferro, reparaba máquinas de vapor, bombas e todo o relacionado coa mecánica. Quedou orfo con 16 anos, fíxose cargo dos seus sete irmáns e continuou co negocio paterno de fundición. Foi presidente da Patronal metalúrxica da Coruña. Republicano, foi elixido concelleiro da Coruña en 1922. Afiliado á ORGA, participou no pacto de Lestrobe. Coa chegada da Segunda República foi nomeado deputado provincial en maio de 1931. En 1933 dirixiu o xornal Tierra Gallega.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, a fundición Wonenburguer foi militarizada para producir obuses e pezas para aviación e maquinaria pesada. Tanto Julio como o seu irmán Juan conseguiron fuxir de expropiacións e sancións graza ás súas relacións, a satisfacer onerosos pagos e á rápida colaboración co réxime. Julio reinstalou unha fábrica de calzado que traballou para o exército golpista como provedor de calzado e correaxes, e despois pasou a ocupar un lugar destacado na provisión de alimentos e uniformes para fronte. Na posguerra foi colaborador habitual do réxime, organizou e sufragou o arco monumental co que se recibiu ao caudillo na súa primeira visita á Coruña ao rematar a guerra. A pesar de ter cargos por pertenza á masonaría nunca foi sancionado.
Vida persoal
Casou en 1926 con Amparo Planells Rubio e foi pai da matemática María Wonenburger Planells.
Trigás
Co topónimo Trigás podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Ukulzat
Ukalzat era un pequeno principado, vasalo da parte do reino de Nuhase sometida a Mitanni. O seu rei, Takip-Sarri, aliouse con Suppiluliumas I sobre o -1340, e, cando o rei de Nuhase foi deposto, déuselle o reino, pero probabelmente foi posto baixo dependencia do reino de Khalap (Alepo).
The Legend of Zelda: The Minish Cap
The Legend of Zelda: The Minish Cap (coñecido no Xapón como Zeruda no Densetsu: Fushigi no Bōshi (ゼルダの伝説 ふしぎのぼうし). é un videoxogo de aventuras e o décimo segundo título da serie The Legend of Zelda. Desenvolvido por Capcom e Flagship, xunto con Nintendo supervisando o proceso de desenvolvemento, foi estreado para a consola Game Boy Advance no Xapón e en Europa en 2004, e en América do Norte e Australia o ano seguinte. En xuño de 2014, adaptouse para Wii U Virtual Console.
The Minish Cap é o terceiro filme de Zelda sobre a lenda da Cuarta Espada, expandindo a historia de Four Swords e Four Swords Adventures. Un gorro máxico falante chamado Ezlo pode facer minguar o protagonista Link até o tamaño dun minish, unha raza do tamaño dun insecto que vive en Hyrule. O xogo mantén moitas das características dos anteriores títulos de Zelda, como a presenza de "gorons", ó tempo que introduce kinstones e outros trazos novos no modo de xogo.
Arao xigante
O arao xigante (Pinguinus impennis) foi unha especie de ave non voadora da familia dos álcidos que se extinguiu a mediados do século XIX. Era a única especie moderna do xénero Pinguinus (non relacionados cos pingüíns, malia que foi a primeira ave en ser chamada pingüín). Aniñaba só en illas illadas e rochosas con fácil acceso ó océano e con moita comida, unha rareza na natureza que facía que tiveran moi poucos lugares de cría. Fóra da época de cría, os araos vivían nas augas do Atlántico norte, cunha área de distribución que abranguía dende o norte de España até as costas do Canadá, Groenlandia, Islandia, as Illas Feroe, Noruega, Irlanda e o Reino Unido.
Jesus Christ Pose
"Jesus Christ Pose" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editada como primeiro sinxelo do seu álbum Badmotorfinger no ano 1991. O tema foi incluído no recompilatorio de 1997 A-Sides.
Rendal
Co topónimo Rendal podémonos referir a:
Figueiredo, Melias, Coles
Figueiredo é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres.
Pinnípedes
miniatura|250px|[[Morsa.]] miniatura|250px|[[Monachus schauinslandi.]] Os pinnípedes (Pinnipedia) son unha superfamilia de mamíferos carnívoros da suborde dos caniformes.
Xunto cos cetáceos e os sirenios, son os únicos mamíferos adaptados á vida acuática, e adoitan vivir preto das costas, que utilizan para descansar, reproducirse e parir, estratexia reprodutora que recordan dos seus antepasados terrestres. Diferéncianse doutras especies de mamíferos mariños por teren pelo en todo o corpo e, con el e sobre todo coa grosa capa de graxa subepidérmica, conseguen o illamento térmico que precisan para a súa vida no mar.
O seu corpo é alongado, coas patas curtas e as mans e os pés palmados en forma de aleta. Están presentes en todos os océanos e mares do mundo, menos no mar Caribe, onde abundaba unha especie, Neomonachus tropicalis, que se extinguiu probabelmente a mediados do século XX.
Adoitan seren gregarios, e se alimentan de peixes, moluscos e crustáceos.
Divídense en tres familias, as dos otaríidos (osos, lobos e leóns mariños), a dos fócidos (focas) e a dos odobénidos (cunha soa especie, a morsa).
O maior pinnípede é o elefante mariño, da familia dos fócidos, que pode medir ata 7 m de lonxitude.
Características
A pelaxe é pouco densa, e presentan unha grosa capa adiposa baixo a tamén grosa pel, debaixo da derme, con funcións de illamento térmico, reserva enerxética e flotación. As vibrisas son numerosos e longas, formando bigotes e patillas.
O cranio é precido aos dos carnívoros fisípedes, pero coa parte facial acurtada; a caixa cranial é ancha e aplanada, con órbitas moi grandes. Os dentes adoitan seren pequenos, e os utiliza principalmente para suxeitar as presas, e non para triturar o alimento, polo que tenden a ter unha forma simple e uniforme, coa excepción da morsa que teñen os dentes caninos moi agrandados formando unhas chamadas defensas, pero que utiulizan máis ben para escavar no fondo do mar que como defensa. O aparello dixestivo comprende un estómago simple, un intestino moi longo cun cego pequeno.
O aparello respiratorio está adaptado para as inmersións prolongadas (as focas poden descender até os 200 m de profundidade, aínda que normalmente só chegan aos 100 m; as aberturas nasais, situadas ao final do fociño, mantéñense constantemente pechadas na inmersión, accionadas por músculos, e ábrenas só para respirar. Os pinnípedes poden permanecer baixo a auga até media hora, pero o normal é que o fagan só durante algúns minutos.
Distribución
Os pinnípedes distribúense pola maioría dos mares e océanos do mundo, coa excepción das zonas máis cálidas do océano Índico, e son máis abundantes nos mares fríos, probabelmente debido á maior cantidade de alimento nestas augas. Os otaríidos viven fundamnentalmente no hemisferio sur, pero grazas ás correntes frías alcanzan o ecuador, e tamén habitan no Pacífico norte. A área de distribución das morsas está limitada ñas augas árticas. E as focas preséntanse nos mares de ambos os hemisferios. A foca barbuda e a anelada están distriubuídas por todo o ártico; a foca común vive en dúas rexións separadas: o Atlántico norte e o Pacífico norte (polo que se cre que habitaba nos mares ártico antes da última glaciación. As focas frade son as típicas das augas máis cálidas, con tres especies do xénero Monachus presentes en tres zonas illadas: o Mediterráneo, o Pacífico, cerca das illas Hawai, e o Caribe (até mediados do século XX, cando se extinguiu Monachus tropicalis). Outro grupo de focas limítase ao Antártico. E un caso especial preséntano as focas do mar Caspio e do lago Baikal.
Reprodución
Non se sabe moito acerca da bioloxía dos pinnípedes cando están no mar, xa que a maior parte das observacións proceden das épocas que pasan en terra. Porque a diferenza dos cetáceos, son anfibios e poden moverse por terra máis ou menos torpemente. E só poden parir en terra. miniatura|250px|Colonia de leóns mariños.
A maioría aparecen nas costas unha vez ao ano, na época da reprodución. Nesta época son moi gregarios e forman grandes colonias. Normalmente son os machos os primeiros en chegar, e comezan a loitar polo seu territorio. Cando chegan as femias, os machos forman haréns, que defenden de formna activa fronte aos outros machos. Os machos sobrantes, quedan fóra dos límites da colonia. Pouco tempo despois da chegada das femias ten lugar o parto, seguido dunha nova fecundación. No parto nace polo xeral unha cría, que é coidada pola nai durante catro ou cinco meses. Durante o tempo en terra, a miúdo de varios meses, os machos viven sen alimento, a base da graxa acumulada.
Alimentación
O almento dos pinnípedes é moi variado: peixes, crustáceos, cefalópodos e algúns outros moluscos. As moras aliméntanse proncipalmente de bivalvos, cuxo corpo extraen da cuncha antes de tragalos. A dieta de Lobodon carcinophagus consiste case totalmente de crustáceos peláxicos. E a chamada "foca leopardo" (Hydrurga leptonyx) e, máis raramente, outras especies, aliméntanse de pingüíns e crías de foca.
Evolución
Os pinnípedes derivan de carnívoros terrestres, os antigamente denominados fisípedes (Fissipedia), hoxe caniformes). As estruturas do pulso e o encéfalo, así como outros trazos, suxiren que se deberon separar dos canidormes despois de que todos os carnívoros desenvvolveran todas as súas estruturas típicas. Coñécense membros fósiles desta superfamilia desde o oligoceno, e xa nesta época presentaban todas as características propias de animais mariños, e incluso existían xa algunhas familias viventes; só a familia dos Desmatophocidae†, relacionada coa dos otaríidos, non existe actualmente, pero coñécese até o terciario final. Porén, so é posíbel propoñer algunhas poucas hipóteses preliminares sobre a orxi dos pinnípedes. As dicversas diferenzas existentes entre os otaríidos e as morsas, por unha parte, e das focas pola outra, levaron a varios taxónomos a concluír que cada un destes grupos debeu orixinarse a partir de grupos separados de carnívoros: os leóns mariños e as morsas, a partir de osos, e as focas, a partir de lontras. Segundo outros taxónomos, este sería un grupo monofilético, e a súa división actual en famnilias terñia lugar despois da súa adaptación á vida acuática.
Taxonomía
Os pinnípedes divídense en tres familias actuais e dúas extintas:
Nota sobre a clasificación
Os pinnípedes até hai pouco tempo clasificábanse nunha orde separada da dos carnívoros (por xemplo, véxase Kowalski, K., 1981). Pero diversos estudos indican que comparten moitas semellanzas cos carnívoros terrestres e por iso agora están oincluídos na orde dos carnívoros, e mesmo dentro da suborde dos caniformes, dividíndose nas tres familias citadas. Os leóns mariños e as morsas están moi emparentados cos osos, mentres que as focas están máis relacionadas coas londras.
Os pinnípedes e o home
miniatura|220px|Caza de focas en [[Terra Nova (Canadá). Debuxo dos anos 1880.]] Desde tempo inmemorial cázanse todas as especies de focas. Estes animais son de importancia básica para os esquimós e outros pobos que viven moi ao norte. Entre os séculos XVII e XIX cazáronse focas de maneira moi intensa para aproveitar a súa pel e a graxa, o que conduciu a moitas especies ao bordo da extinción. Na actualide limitouse a caza destes animais, e as súas poboacións están aumentando os seus efectivos. O otaríido Gallorhinus ursinus L. é o pinnípede máis apreciado pola súa pel, que alcanza elevados prezos no mercado. Antigamente a súa poboación era moi numerosa (estimábase nuns 2,5 millóns de individuos), pero a súa distribución en terra reducíase a só unhas poucas colonias de reprodución, e foi tan drasticamente reducida que a comezos do século XX acordouse un pacto internacional polo que se prohibía a súa caza peláxica e, de acordo con este tratado, podían sacrificarse anualmente un 60 000 machos novos, e só cando estiveran en terra. O 15 % deste número asignouse ao Canadá e o Xapón, como compensación pola perda dos dereitos de caza en mar aberto; do resto, obtéñense peles moi valiosas nos Estados Unidos. Os longos caninos das morsas son aínda hoxe obxecto de estima polos esquimós como material para a fabricación de obxectos de adorno.
Cruceiro dos Maios
O cruceiro dos Maios é un cruceiro da parroquia de San Xoán de Tabagón, concello do Rosal.
Descrición
Foi feito por Manuel González Perdiz en 1879 e representa unha alegoría do pecado orixinal, a flaxelación e a Verónica coa Santa Face. Ten un capitel imitación da orde corintia, con follas de acanto e cabezas de anxo, o Cristo Morto e a Dolorosa.
Barcelona Universitari Club
O BUC, ou Barcelona Universitari Club, é unha entidade deportiva catalá adicada ó rugby que foi fundada a finais do ano 1928 e que veu de competir na División de Honra B na tempada 2010-11, co resultado do descenso de categoría a Primeira Nacional. O BUC disputou 10 tempadas na División de Honra, a última en 2006.
Historia
Co nome de Rugby Club Universitary, o equipo xogou o seu primeiro encontro o 16 de decembro de 1928 fronte ó FC Barcelona perdendo por 8 a 0. En 1929 o club participou por vez primeira no campionato de Cataluña de rugby, e coa chegada de varios xogadores doutro club da cidade, trocouse o nome deste polo actual Barcelona Universitari Club, converténdose nunha entidade polideportiva na que había seccións de hípica, tenis e atletismo ademais da de rugby.
Trala Guerra Civil, o equipo pasou polas mans das xuventudes falanxistas durante algún tempo, pero pouco a pouco os fundadores do club se fixeron de novo con el. Nesa época o BUC adoptou a cor negra no seu traxe, cambiou o seu nome por Barcelona Union Club, e desfixo tódalas seccións agás o rugby.
Foi trala transición cando chegaron os mellores resultados deportivos do club. O equipo ascendeu á máxima categoría do rugby nacional, e competiu na División de Honra por vez primeira na tempada 1978-79, repetindo na tempada 1980-81. A finais dos 80 foi a época de maior presenza do equipo no máximo nivel. Participou na liga nas tempadas 1987-88, 1988-89, 1989-90, 1992-93, 1993-94, 1994-95 e 1995-96.
A última participación do BUC na División de Honra produciuse na tempada 2005-06, acadando a 3ª posición na clasificación final da Liga Española, coa axuda institucional que dende o ano 2002 estaba a recibir por parte do club francés USAP Perpignan, empregando así pois o nome USAP Barcelona. Ó ano seguinte o BUC cedeulle a súa praza deportiva dentro da División de Honra ó FC Barcelona.
Na tempada 2010-11 o BUC rematou a tempada 7º na clasificación final do Grupo 1 da División de Honra B, polo que tivo que defender a súa praza na categoría fronte a un equipo da Primeira Nacional, o Independiente RC de Santander. O resultado final foi a prol do equipo cántabro, de xeito que a tempada rematou co descenso do BUC a Primeira Nacional, o terceiro nivel do rugby español.
Palmarés
''A División de Honra comezou a disputarse en 1970. A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español. A Primeira División Nacional existe dende a tempada 1972-73. Naceu como o 2º nivel do rugby español, e dende a tempada 1998-99 é o 3º''.
Nuhase
Nuhase foi un principado da zona ao oeste do Éufrates, na rexión de Alepo.
Sobre o -1500 Nuhase era un reino vasalo de Mitanni. Na metade do século –XV o faraón Tuthmosis III foi á zona e chegou ata Karkemish. O rei de Nuhase tivo que se someter, pero sen dúbida a contra a súa vontade, porque despois da conquista exipcia de Qadesh, cando todo o mundo daba os parabéns ao faraón, Nuhase sublevouse e Tuthmosis tivo que volver á zona, acorar a revolta, e instalar como rei a Taku. Ao cabo duns catro anos, Nuhase volvía estar en rebelión.
Co tratado entre Mitanni e Exipto (século -XV) probabelmente este país foi repartido, e así, mentres un dos reis era vasalo de Exipto, o outro érao de Mitanni.
Cruz Bay
Cruz Bay é a principal cidade da illa de San Xoán nas Illas Virxes Estadounidenses. Segundo o censo do 2000, Cruz Bay tiña 2,743 habitantes.
Nuhase
Cando o rei Suppiluliumas I fixo a súa primeira campaña a Siria sobre o -1340 o primeiro gran territorio que conquistou foi Nuhase (ou Nuhassi), que tiña dous reis coñecidos (Sarrupsi, independente ou vasalo hurrita, e Addu-Nirari, vasalo exipcio). Sarrupsi, probabelmente sublevárase contra Mitanni (talvez inicialmente pensando en Exipto como alternativa ou talvez en favor de Artatama II, rei hurrita do oriente). Pero xustamente entón Tushratta de Mitanni presentouse na zona co seu exército, que eludira dar batalla aos hititas en Washukanni e se repregara cara a Siria.
Cruz Bay
Cruz Bay sitúase no oeste da illa de San Xoáne, é o distrito comercial máis grande e o principal porto da illa de San Xoán.
Cruz Bay é a casa de moitas tendas e restaurantes, que son frecuentados por turistas e residentes locais.
Nuhase
Pero unha vez salvo, Sarrupsi separouse da alianza hitita, non se sabe porqué, e foi deposto polo rei hitita e a parte do reino que lle correspondía foi doada a un rei vasalo chamado Takip-Sarri, ata entón rei de Ukulzat, unha das cidades de Nuhase.
Suppiluliumas escribiu ao outro rei de Nuhase, Addu-Nirari e pediulle o sometemento. Addu-Nirari pediu axuda ao seu señor o faraón, e aliouse con Itur-Addu rei de Mukish (Alalakh) e Aki-Tesup rei de Niya, que eran vasalos exipcios. O rei hitita derrotounos e fíxoos prisioneiros e os seus dominios foron anexionados ao novo reino de Khalap. Probabelmente o principado de Nuhase-Ukalzat permaneceu como vasalo deste.
Petromizontiformes
Os Petromizontiformes (Petromyzontiformes) son unha orde de ágnatos, a única da clase dos hiperoartios, que comprende unha soa familia, a dos petromizóntidos (Petromyzontidae), que inclúe as lampreas actuais e as xa extintas.
Outros artigos
Petromizontiformi Petromyzontida
Sabino Acquaviva
Sabino Acquaviva, nado en Padua o 29 de abril de 1927 e finado o 29 de decembro de 2015, foi un sociólogo, xornalista e escritor italiano.
Obras
Estudoso da socioloxía da relixión, a súa notoriedade débese sobre todo ao libro L'eclissi del sacro nella società industriale. publicado en 1961. Acquavila baseándose en estatísticas internacionais que establecían unha caída na observancia do culto relixioso establecía unha progresiva desaparición do sagrado que matizou en Fine di un'ideologia: la secolarizzazione, obra de 1989 escrita con Renato Stella na que fala da fin do uso máxico do sagrado. Outras das súas obras no campo da socioloxía da relixión son Eros, morte ed esperienza religiosa (1993),''Sociologia delle religioni. Problemi e prospettive (1996), Giovani sulle strade del terzo millennio. I giovani degli ostelli: tra pellegrinaggio interiore e turismo culturale (1999) eDio dopo Dio. Diario 1964-2005'' (2007).
Sobre os anni di piombo (décadas de 1970 e 1980 en Italia) publicou Guerriglia e guerra rivoluzionaria in Italia (1979), Il seme religioso della rivolta (1979), Sinfonia in rosso (1989).
Sobre socioloxía política escribiu Progettare la felicità (1994) e La democrazia possibile (2002).
Tamén é importante a súa obra sobre os medios de comunicación: Televisione e immagine nel mondo della prima infanzia (1976); La modernizzazione sperata (1978); La montagna del sole: il Gargano (1982); e Social Structure in Italy, Crisis of a System (1976).
Bandeira da Terra
miniatura|dereita|290px|Bandeira da Terra. miniatura|dereita|290px|Bandeira proposta por Oskar Pernefeldt en 2015. A bandeira da Terra é unha bandeira ficticia que non foi adoptada oficialmente por ningún organismo internacional. Representa o planeta Terra como entidade xeográfica sen entrar en aspectos políticos, relixiosos ou demográficos.
Historia
Dende a primeira celebración do Día da Terra o 22 de abril de 1970, foi utilizada unha bandeira de cor azul escuro coa figura do planeta obtida pola NASA. Esta bandeira está asociada co Día da Terra co obxectivo de concienciar a poboación dos problemas do medio ambiente. Esta bandeira foi deseñada por John McConnell, un activista do pacifismo, sen carácter oficial.
En maio de 2015, o sueco Oskar Pernefeldt, da Facultade de Design Beckmans, en Estocolmo, divulgou o proxecto dunha bandeira para o planeta Terra, sendo ela cun fondo azul e con sete aneis brancos conectados, simbolizando a unión pacífica dos continentes, e con dous obxectivos:
Esta bandeira podería representar a humanidade en diversos eventos, entre eles, unha posible viaxe tripulada a Marte, ou outros eventos globais, como as Olimpíadas e a Copa do Mundo. Pernefeldt tamén suxire que a bandeira sexa usada en misións científicas de carácter global como en bases científicas na Antártida. Os sete aneis, representando os continentes, deben tamén remitir a unha flor, símbolo da vida na Terra.
Washukanni
Washukanni ou Waššukanni (tamén Washshukanni, Wassuganni, Vasukhani e outros variantes) foi a capital do reino hurrita de Mitanni.
Historia
Identificouse coa moderna Tell al-Fakhariya, no río Khabur, en Siria. Estase a escavar na zona, no Tell al-Fakhariya, Ras al-Ayn e Tell Halaf. Atopouse unha cidade asiria de nome Sikan, que sería a versión asiria do nome Washukanni (orixinal Wa-Sikan-nin). Porén, aínda non se atoparon restos hurritas.
A cidade de Washukanni foi capital de Mitanni desde polo menos o -1500 ata aproximadamente o -1270, e o seu nome en sánscrito querería dicir "mina rica". Sobre o -1400 foi probabelmente ocupada temporalmente polos hititas e unida ao reino de Kizzuwatna (vasalo hitita naquel momento), pero este dominio foi curto. Sobre o -1350 foi saqueada polo hitita Suppiluliumas I, quen instalou nela un rei vasalo, Mattiwaza. Foi ocupada por Asiria sobre o -1290 e despois outra vez o -1270. Desde entón o país foi a provincia asiria de Hanigalbat e construíuse unha nova capital rexional.
Procesividade
En bioloxía molecular e bioquímica, procesividade é a capacidade dun encima de catalizar "reaccións consecutivas sen liberarse do seu substrato". Aplícase, por exemplo, a encimas que actúan sucesivamente sobre polímeros, como as polimerases, ou a proteínas motoras que se moven sobre elementos do citoesqueleto sen disociarse deles, como as proteínas da familia da miosina, dineína e cinesina.
No caso das ADN polimerases, procesividade é o número medio de nucleótidos engadidos polo encima, por cada evento de asociación coa febra do ADN molde. As ADN polimerases asociadas coa replicación do ADN tenden a ser moi procesivas, mentres que as que están asociadas coa reparación do ADN adoitan ter unha baixa procesividade. Como a unión da polimerase ao molde é o paso limitante na síntese de ADN, a velocidade global da replicación do ADN durante a fase S do ciclo celular depende da procesividaded da ADN polimerase que realiza a replicación. A proteína abrazadeira do ADN é un compoñente integral da maquinaria de replicación do ADN e serve para incrementar a procesividade das súas polimerases asociadas. Algunhas polimerases engaden uns 50.000 nucleótidos a unha febra de ADN en crecemento antes de disociarse da febra molde, acadando unha velocidade de replicación de ata 1.000 nucleótidos por segundo.
Interaccións de unión ao ADN
As polimerases interaccionan co esqueleto azucre-fosfato da molécula substato e o suco menor do ADN, polo que as súas interaccións non dependen da secuencia de nucleótidos específica. A unión está en gran medida mediada por interaccións electrostáticas entre o ADN e os dominios "polgar" e "palma" da molécula de ADN polimerase (que metaforicamente ten forma de man). Cando a polimerase avanza ao longo da secuencia de ADN despois de engadir nucleótidos, as interaccións co suco menor disócianse, pero as interaccións co esqueleto de fosfato permanecen máis estables, o que permite unha rápida reasociación co suco menor no seguinte nucleótido.
As interaccións co ADN son tamén facilitadas polas proteínas abrazadeira do ADN (DNA clamp), que son proteínas multiméricas que rodean totalmente o ADN, co cal se asocian nas forquitas dereplicación. O seu poro central é longo dabondo como para admitir a entrada a través del das febras do ADN e dalgunhas moléculas de auga, o que permite que a abrazadeira escorregue ao longo do ADN sen disociarse del e sen perder as interaccións proteína-proteína que mantiñan a forma toroidal. Cando a ADN polimerase está asociada á abrazadeira do ADN mostra unha procesividade moitísimo maior; pero sen a abrazadeira a maioría das polimerases teñen unha procesividade de só uns 100 nucleótidos. As interaccións entre a polimerase e a abrazadeira son máis persistentes que entre a polimerase e o ADN. Así, cando apolimerae se disocia do ADN, aínda está unida á abrazadeira e pode rapidamente reasociarse co ADN. Un exemplo de abrazadeira do ADN é o PCNA (antíxeno nuclear de célula proliferante, proliferating cell nuclear antigen) que se encontra en eucariotas como o lévedo Saccharomyces cervesiae.
Procesividade das polimerases
Moitas ADN polimerases teñen papeis especializados nos procesos de replicación do ADN. Na bacteria Escherichia coli, que replica todo o seu xenoma utilizando unha única forquita de replicación, a polimerase ADN Pol III é o principal encima responsable da replicación do ADN e forma un complexo de replicación cunha procesividade extremadamente alta. Outra polimerase relacionada é a ADN Pol I, que ten unha actividade de exonuclease e serve para degradar os cebadores de ARN utilizados para iniciar a síntese de ADN. A Pol I sintetiza despois os curtos fragmentos de ADN que substitúen os cebadores. Así a Pol I é moito menos procesiva que a Pol III porque a súa función princiapal na replicación do ADN é crear moitas rexións curtas de ADN en vez dunhas poucas rexións moi longas.
Nos eucariotas, que teñen unha diversidade de ADN polimerases moito maior, o encima iniciador de baixa procesividade denomínase Pol α, e os encimas para a extensión de alta procesividade son a Pol δ e a Pol ε. Tanto os procariotas coma os eucariotas deben "trocar" as polimerases unidas para facer a transición entre a iniciación e a elongación. Este proceso denomínase cambio de polimerase.
Museo Interactivo da Historia de Lugo
Museo Interactivo da Historia de Lugo ou MIHL é un museo que se atopa na cidade de Lugo. Trátase dun museo e espazo cultural no que priman as novas tecnoloxías, o que lle supón ser unha infraestrutura pioneira en Europa coas últimas tecnoloxías. Foi inaugurado o 29 de novembro de 2012, coincidindo nas datas de conmemoración do nomeamento da Muralla de Lugo como Patrimonio da Humanidade.
Proxecto
miniatura|Museo Interactivo da Historia de Lugo O proxecto do MIHL foi redactado polo estudio Nieto Sobejano Arquitectos. Segundo o mesmo, o museo ocupa unha parcela de máis de 11.000 m², dos que máis de 4.000 están construídos. O museo é subterráneo, sendo a parte superior un xardín, polo que é denominado "museo parque". Está situado no Parque da Milagrosa, na zona norte da cidade, polo que o museo forma parte dunha dotación pública (parques, piscinas, polideportivo, e outros locais públicos) de máis de 375.000 metros cadrados.
O orzamento estimado para a construción do edificio foi de 8.759.641 euros, e levou con el unha campaña para dar a coñecer o museo e atraer visitantes, agardando que sexa un dos reclamos turísticos máis importantes da cidade. Conta así mesmo cun aparcadoiro soterrado de máis de 6.000 metros cadrados con capacidade para 120 automóbiles e 11 autobuses
Arquitectura
O deseño do museo está inspirado na Muralla, simulando unha paisaxe vexetal con torreóns. A cuberta superior é xardín con árbores, no que aparece un conxunto de patios circulares afundidos e unha serie de torres cilíndricas. O museo ten lugar para exposicións temporais, unha caixa escénica, biblioteca, cafetaría, tendas etc. Ten calefacción e auga quente sanitaria por xeración de enerxía por biomasa para evitar o emprego de enerxías non renovables.
No edificio contratarán as partes exteriores e interiores (a parte do contido). No exterior a estrutura é de aceiro corten e no interior hai uns patios de vidro curvo. Foi escenario pouco antes da súa inauguración como paisaxe de fondo para camapaña a nivel internacional de presentación dun novo modelo de coche de Hyundai.
Cosmos Arena
O Cosmos Arena é un estadio de fútbol ruso da cidade de Samara. Ten capacidade para 44.918 espectadores, e é o fogar do FC Krylia Sovetov Samara da Liga Premier de Rusia. En 2018, albergará seis partidos do Mundial de Fútbol Rusia 2018.
Guepardo
O guepardo, tamén coñecido como onza,  Acinoyx jubatus, é un mamífero carnívoro da familia dos félidos e subfamilia dos felinos, o único representante actual do xénero Acinonyx.
O corpo do guepardo, deseñado para a carreira, ten un aspecto delgado e fino, con longas e esveltas patas e unha cara co fociño curto, marcado por dúas manchas negras que baixan desde os ollos até a comisura dos labios, e unha longa cola.
A súa coloración é beigue amarelada, con manchas negras polo dorso e a parte exterior das patas. Os indivuduos novos presentan, ademais, unha curta crina negra no dorso do pescozo.
As femias poden teren até cinco cachorros por camada. A súa presa fundamental son as gacelas.
Típico habitante da sabana, vive en África, e nalgunhas zonas remotas da península Arábiga e o suroeste de Asia.
En épocas antigas este animal foi domesticado para a caza, actuando de forma semellante a como hoxe se empregan os galgos.
Na actualidade, está clasificado como vulnerábel pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza, e están en marcha numerosos intentos de protección da especie, incluíndo procesos de clonación.
Xénero
O xénero Acinonys foi descrito en 1828 polo naturalista alemán Johann Christian Daniel von Schreber nun traballo publicado en Londres na revista ''Cat. Anat. Zool. Mus. Joshua Brookes''.
Ao longo do tempo este xénero foi coñecido polos sinónimos:
A especie tipo do xénero é Acinonyx venator, Brookes, 1828, que fora descrita como Felis jubata por Schreber en 1775, no múmero 5 do volume 2 da súa obra Die Säugethiere in Abbildungen nach der Natur mit Beschreibunge.
Especie
A especie Felis jubata Schreber, 1775 foi posteriormente reclasificda no xénero Acinonyx, como Acinonyx jubata, e considerada como monotípica (é dicir, única do xénero) pola Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica en 1956.