cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rafael Nadal
Conquistas e perdas do número un (2008-2011)
Logo de gañar o Torneo de Roland Garros o domingo 8 de xuño, compite no London Queen´s Club en dobres o martes 10 de xuño xunto co seu compañeiro Mariano Hood contra a parella de Fernando González/Nicolas Lapentti perdendo por 7-6(4) e 7-5. Ó día seguinte, 11 de xuño debuta en individuais ante Jonas Bjorkman gañando por un categórico 6-2 e 6-2. Chega á final e enfróntase con Novak Djokovic, con quen nunca perdeu unha final e conságrase campión nun partido moi apertado por 7-6(5) e 7-5, converténdose así no único xogador en gañar o Torneo de Roland Garros e á semana seguinte vencer en London Queen´s Club.
En Wimbledon 2008, tivo un paso relativamente fácil ata a final, gañando en primeira rolda a Andreas Beck por 6-4, 6-4 e 7-6(0). En segunda rolda tivo o partido máis difícil camiño á final contra Ernests Gulbis a quen derrotou con parciais de 5-7, 6-2, 7-6(2) e 6-3. Xa en terceira rolda viuse un mellor Nadal contra o alemán Nicolas Kiefer a quen derrotou por 7-6(3), 6-2 e 6-3. Na cuarta rolda seguiu demostrando un gran nivel, esta vez a vítima foi o ruso Mikhail Youzhny quen caeu por 6-3, 6-3 e 6-1. Nos cuartos de final atopouse co británico Andy Murray quen era apoiado polo público por ser o último tenista británico que quedaba con vida, pero Rafa superouno con facilidade cun marcador de 6-3, 6-2, 6-4. Xa nas semifinais, Nadal enfrontaríase á sorpresa do torneo o alemán Rainer Schuettler quen, con posto 94º na ATP, logrou chegar ata a semifinal. Nadal non mostrou un gran tenis esta vez, pero superouno con relativa comodidade con parciais de 6-1, 7-6(3) e 6-4.
Xa na final, volveuse a enfrontar con Roger Federer por terceira vez consecutiva; o comezo do partido foi demorado por choiva. Nadal comezou moi ben o encontro gañando os primeiros dous parciais por un idéntico 6-4. Xa na terceira manga, Nadal tivo oportunidade de romper o servizo do suízo no sétimo xogo cando estivo en vantaxe por 0-40, pero Federer logrou recuperarse e non houbo máis erros en toda a terceira manga. O partido foi suspendido pola choiva cando Federer lideraba o terceiro set por 5-4. Cando se renovou, tiveron que decidilo nun tie-break que levou Federer por 7-5. No cuarto tampouco houbo roturas do servizo de ningún dos dous xogadores, e chegaron a outro tie-break onde Nadal contou cos primeiros dous puntos para proclamarse campión, pero Federer soubo reporse e levou o set por 7-6(8). O quinto set foi un recital de bo tenis, pero outra vez a choiva presentouse e volveuse a suspender o partido cando o marcador estaba empatado 2-2, sacando Federer e 40 a 40 no quinto xogo. O partido estendeuse ata límites insospeitados, pero finalmente Nadal levou o quinto set por 9-7, co marcador final de 6-4, 6-4, 6-7(5), 6-7(8) e 9-7, sendo esta a final máis longa na historia de Wimbledon (4 horas, 48 minutos) e sen dúbidas unha das mellores que se poidan presenciar.
Primeira vez que un español consegue Wimbledon masculino desde Manuel Santana, en 1966. Rafael Nadal convértese no terceiro xogador en gañar o Torneo de Roland Garros e Wimbledon desde que o fixese por última vez o sueco Björn Borg en 1980 e Rod Laver en 1962 e 1969.
O comezo da xira norteamericana adiantouse dúas semanas debido á celebración dos Xogos Olímpicos de Pequín. No Masters do Canadá que comezou o 19 de xullo, Nadal iniciou o torneo enfrontándose a Jesse Levine en segunda rolda, a quen derrotou por 6-4 e 6-2. En terceira rolda venceu a Igor Andreev por 6-2 e 7-6, mentres que en cuartos de final desfíxose de Richard Gasquet, a quen venceu por 6-7, 6-2 e 6-1. Na semifinal enfrontouse a Andy Murray, vencéndolle por 7-6 e 6-3 e nunha nova final de Masters Series enfrontouse ao alemán Nicolas Kiefer, a quen derrotou por 6-3 e 6-2.
Con esta vitoria Nadal logrou gañar os últimos cinco torneos nos que competiu e mantivo unha serie de 29 partidos sen perder. Tamén se consagrou como o terceiro xogador máis novo en gañar 30 títulos, superado unicamente por Björn Borg e Jimmy Connors.
miniatura|esquerda|200px| Rafael Nadal obtiña o seu segundo [[Masters do Canadá en agosto derrotando na final ao alemán Nicolas Kiefer sobre superficie dura en Toronto.]]
Neste mesmo ano, disputa os Xogos Olímpicos de Pequín. Derrota en primeira rolda ao italiano Potito Starace por 6-2, 3-6 e 6-2, en segunda rolda ao australiano Lleyton Hewitt por 6-1 e 6-2, en oitavos de final ao ruso Igor Andreev por 6-4 e 6-2 e en cuartos de final, con certa facilidade, ao austríaco Jürgen Melzer por 6-0 e 6-4. En semifinais enfrontouse ao serbio Novak Djokovic, entón número 3 do mundo. Rafa empezou rompendo o saque do xogador serbio no primeiro set, que acabou gañando por 6-4. Durante o segundo set, Djokovic non renunciou ao partido, pois se repuxo dos seus fallos do primeiro set e domiñou por completo esta segunda manga, que gañou por un contundente 6-1. Todo quedaba para o terceiro e definitivo set, que semellaba dramático pola forza, posición, enerxía e calidade dos contrincantes, amais de ter que gañar por unha diferenza de dous xogos. Rafa case rompe o servizo do serbio en varias ocasións, pero este sempre acababa repoñéndose e manténdoo, ao igual que ocorría co de Rafa, xa que o serbio tamén gozou de ocasións para rachar o servizo do tenista español. O primeiro break foi o que decidiu o partido, pois con 4-5 no marcador e con vantaxe para Nadal sacando Novak Djokovic, este falla o primeiro saque; no segundo intento sacou correctamente, Rafa devolveulle a bóla cun revés perfecto e cando todo apuntaba a que o serbio se faría co punto que poría a igualadade no xogo, executou erroneamente un remate que foi botar ao corredor de dobres e o partido foi para Nadal, cun resultado final de 6-4, 1-6 e 6-4. Na final agardáballe o chileno Fernando González, ao que venceu por 6-3, 7-6 e 6-3, conseguindo así o primeiro Ouro Olímpico na modalidade de tenis masculino na historia do tenis español. Ao seguinte día (18 de agosto de 2008), converteuse no n.º 1 do mundo tras superar ao suízo Roger Federer (237 semanas como n.º 1) en máis de 700 puntos (gañou 400 nos XX. OO.) na clasificación da ATP.
O día 3 de setembro foille outorgado o Premio Príncipe de Asturias dos Deportes. Na final venceu a outras candidaturas como a da Selección Española de Fútbol (gañadora este ano da Eurocopa de Nacións), Yelena Isinbáyeva, Michael Phelps (gañador de oito medallas de ouro en Pequín 2008) ou Usain Bolt (récord mundial nos 100, 200 e 4x100 metros, este último co equipo de Xamaica) tras un veredicto do xurado polémico e discutido pola idade dun tenista que pode ampliar o seu palmarés e polos méritos que fixeran ese ano os demais candidatos e Roger Federer que lle supera en palmarés e récords logrados.
No Aberto de EE. UU. vence na primeira rolda a Björn Phau por 7-6, 6-3 e 7-6, na segunda rolda a Ryler De Heart por 6-1, 6-2 e 6-4, en terceira rolda a Viktor Troicki por 6-4, 6-3 e 6-0, na cuarta desfíxose do norteamericano Sam Querrey por 6-2, 5-7, 7-6 e 6-3 e, xa en cuartos de final, gañou a Mardy Fish por 3-6, 6-1, 6-4 e 6-2. En semifinais elimínao Andy Murray nun partido aprazado no terceiro set pola choiva, cun resultado de 2-6, 6-7, 6-4 e 4-6. Roger Federer vencería na final ao escocés por 6-2, 7-5 e 6-2.
No Masters de Madrid derrota a Ernests Gulbis, Richard Gasquet e Feliciano López, e cae en semifinais ante o francés Gilles Simon por 6-3, 5-7 e 6-7. No Masters de París-Bercy chega aos cuartos de final, onde se retiraría no seu partido ante o ruso Nikolay Davydenko por mor dunha tendinite no seu xeonllo dereito, motivo polo cal renuncia a participar na Masters Cup de Shanghái e na final da Copa Davis ante a selección arxentina.
miniatura|dereita|200px|Rafael Nadal no [[Aberto de Australia 2009, o seu primeiro torneo de Grand Slam que gaña sobre superficie dura]] Neste ano presenta un cambio de aspecto e unha nova imaxe, utilizando nos seus partidos camisetas cos ombreiros cubertos, deixando atrás a famosa camiseta sen mangas. Tamén os pantalóns cambian xa que agora os leva por riba dos xeonllos, con diferenza dos de estilo pirata que usaba anteriormente.
Comeza o ano xogando un torneo de exhibición en Abu Dhabi. Na final perde ante Andy Murray por 6-4, 5-7 e 6-3.
No primeiro torneo oficial do ano, Doha, cae en cuartos fronte ó francés Gael Monfils.
En xaneiro debuta no Aberto de Australia cunha vitoria diante do belga Christophe Rochus por 6-0, 6-2 e 6-2. En segunda rolda gaña ó croata Roko Karanušić por 6-2, 6-3 e 6-2. Xa na terceira rolda elimina o teutón Tommy Haas por 6-4, 6-2 e 6-2. En cuarta rolda encóntrase co seu opoñente na final dos Xogos Olímpicos o chileno Fernando González, a quen derrota por 6-3, 6-2 e 6-4. Nos cuartos de final gaña ó francés Gilles Simon por 6-2, 7-5 e 7-5, sendo esta a primeira vez que gañaba a un Top 10 nun Grand Slam sobre superficie dura. Acada as semifinais do torneo sen perder ningún set e, tras vencer ó seu compatriota Fernando Verdasco no partido máis longo da historia do torneo australiano (5 horas e 14 minutos) por 6-7, 6-4, 7-6, 6-7 e 6-4, se clasifica para a final fronte ao suízo Roger Federer a quen derrota por 7-5, 3-6, 7-6, 3-6 e 6-2, sendo o primeiro español en vencer nunha final individual do Aberto de Australia e logrando o seu 6º trofeo de Grand Slam. Amais con esta vitoria convértese no cuarto xogador en lograr títulos de Grand Slam en tres superficies diferentes, tras Andre Agassi, Mats Wilander e Jimmy Connors.
No Torneo de Rotterdam, sobre superficie ultrarrápida, tras derrotar a rivais da entidade de Jo-Wilfried Tsonga o Gael Monfils, cae na final fronte ao escocés Andy Murray por 4-6, 6-4 e 0-6 afectado de visíbeis problemas físicos nos dous últimos sets do encontro.
O 7 e o 8 de marzo dísputase en Benidorm a primeira eliminatoria da Copa Davis onde España gaña por 4-1 a Serbia. Rafa Nadal conseguiu 2 dos 4 puntos. Despois de ter gañado a Janko Tipsarević por 6-1, 6-0 e 6-2, acadou unha sobresaliente vitoria sobre Novak Djokovic por 6-4, 6-4 e 6-1. Os outros dous puntos foron a cargo dun gran David Ferrer que derrotou a Novak Djokovic e a Viktor Troicki.
A mediados de marzo participa no Masters de Indian Wells, onde tras salvar 5 bolas de partido fronte a David Nalbandian en oitavos de final, e derrotar ao arxentino Juan Martín del Potro e ao local Andy Roddick en cuartos de final e semifinais respectivamente, vence ao británico Andy Murray por 6-2 6-1 nun encontro no que o vento foi a nota salientábel. Desta maneira e con 33 títulos ATP no seu haber, convertíase no xogador español con máis títulos individuais igualando a Manuel Orantes e Conchita Martínez.
Unha semana despois, no Masters de Miami, Florida, o xogador español cedeu en cuartos de final fronte ao arxentino Juan Martín del Potro no desempate da terceira manga, previamente se librara de Stanislas Wawrinka en oitavos.
O 19 de abril de 2009 gañaba por quinta vez consecutiva o Masters de Montecarlo; tras desfacerse sucesivamente de Juan Ignacio Chela, Nicolás Lapentti e Ivan Ljubicic, en semifinais venceu ao número catro do mundo, o británico Andy Murray, mentres que na final superou ao número tres, o serbio Novak Djokovic, en tres mangas por 6-3, 2-6 e 6-1. O set perdido na final era o primeiro que cedía neste torneo desde a final do 2006. Grazas a esta vitoria en Montecarlo, Nadal consegue o seu décimo cuarto Masters 1000 e con tan só 22 anos iguala o rexistro de Roger Federer.
Tan só unha semana despois, de igual forma coroábase por quinta vez no Conde de Godó, tras bater a David Ferrer na final, reeditando así o encontro do ano anterior. Era o 4º título da tempada para o de Manacor, que en semifinais impuxérase sen contratempos ao ruso Nikolay Davydenko.
Aos 7 días de gañar o seu quinto título consecutivo en Barcelona, conquistou seu 4º título no Masters de Roma fronte a Novak Djokovic, derrotándoo de novo só quince días despois do seu último enfrontamento.Chegou á final despois de desfacerse de Fernando Verdasco en cuartos de final e en semifinais do chileno Fernando González, en ambos partidos por un dobre 6-3.
miniatura|esquerda|180px| Rafael Nadal durante un adestramento en [[Torneo de Roland Garros|Roland Garros 2009]] No Roland Garros Nadal gaña ao brasileiro Marcos Daniel por 7-5, 6-4 e 6-3 en primeira rolda. Na segunda rolda supera a Teimuraz Gabashvili por 6-4, 6-1 e 6-2; esta vitoria foi a triséxima consecutiva en Roland Garros, superando o anterior récord de Björn Borg con 29 vitorias seguidas. Na terceira rolda imponse por 6-1, 6-3 e 6-1 ao ex número un, o australiano Lleyton Hewitt. A gran sorpresa chegaría nos oitavos de final, pois caería derrotado por primeira vez nos cinco anos de participación en Roland Garros, ante Robin Söderling por parciais de 2-6, 7-6, 4-6 e 6-7, cortando a súa sucesión de 31 partidos seguidos vencendo en Roland Garros e perdendo as súas opcións de obter o Grand Slam e de superar ao sueco Björn Borg co seu quinto título consecutivo. Unha semana despois, Roger Federer fíxose co título ao derrotar na final a Soderling por 6-1, 7-6 e 6-4. Trala derrota saíron á luz os graves problemas de xeonllo que afectaban o xogador de Manacor quen, como consecuencia disto, se viu obrigado a renunciar a defender as súas coroas en Queen's e, sobre todo, en Wimbledon, torneo que finalmente gañaría Roger Federer, nunha final con carices épicos ante Andy Roddick. A consecuencia disto, Roger Federer recuperaría o primeiro posto da clasificación despois de 46 semanas, en detrimento de Nadal, que foi desprazado á segunda posición.
No Aberto dos Estados Unidos disputa a primeira rolda fronte ao francés Richard Gasquet, ao que vence comodamente por 6-2, 6-2 e 6-3. Na segunda rolda o seu rival é o alemán Nicolas Kiefer, do cal se desfai nun disputado encuentro por 6-0, 3-6, 6-3 e 6-4. Na terceira rolda encóntrase co seu compatriota Nicolás Almagro, ao que vence sen moitas dificultades por 7-5, 6-4 e 6-4. En oitavos de final ten como opoñente ao francés Gaël Monfils, ao que vence sen excesivos problemas por 6-7, 6-3, 6-1 e 6-3, pasando así a cuartos de final e recuperando o número 2 mundial á custa de Andy Murray que perdera o seu partido de oitavos ante o croata Marin Cilic. Elimina a Fernando González en cuartos de final por 7-6, 7-6 e 6-0. Nas semifinais perde ante Juan Martín del Potro cun resultado de 2-6, 2-6 e 2-6. Máis tarde na final, Del Potro gañaría a Roger Federer.
Na xira asiática lograría chegar ás semifinais do Masters 500 de Pequín, onde caería con Marin Cilic; e á final do, por primeira vez, Masters 1000 de Shangái, que perdeu ante Nicolay Davidenko por 6-7 e 3-6.
No último Masters 1000 do ano, en París, gañaría en primeira rolda a Nicolás Almagro sufrindo moito, tivo que salvar 5 bólas de partido para acabar gañando por 3-6, 7-6 e 7-5. En segunda rolda gañou, de novo con dificultades, a Tommy Robredo por 6-3, 3-6 e 7-5; para derrotar en cuartos de final ao francés Jo-Wilfried Tsonga por 7-5 e 7-5 e caer finalmente en semifinais ante o serbio Novak Djokovic por 2-6 e 3-6. Grazas a que Federer caeu en segunda rolda, logra situarse a 945 puntos do número un, sabendo que nas ATP World Tour Finals podería ser outra vez número un do mundo.
Nas ATP World Tour Finals Rafa estaría lonxe do seu mellor nivel e perdería os seus tres encontros ante Robin Söderling por 4-6 e 4-6, Nikolay Davydenko por 6-7 e 3-6, e Novak Djokovic por 6-7 e 3-6.
Na final da Copa Davis xogou o primeiro e o cuarto punto ante Tomáš Berdych e Jan Hajek, gañando nos dous encontros. David Ferrer e a parella composta por Fernando Verdasco e Feliciano López conseguiron os outros tres puntos. Deste xeito, España conquistaba a súa cuarta Copa Davis, segunda de maneira consecutiva.
miniatura|dereita|200px|Rafael Nadal no [[Masters de Madrid 2010]] Esta nova tempada iníciase con interrogantes sobre o rendemento de Nadal despois da problématica tempada anterior. Porén, vai ser un excelente ano para o tenista de Manacor. Comeza xogando o torneo de exhibición de Abu Dhabi como preparación do Aberto de Australia, derrotando en semifinais a David Ferrer por un axustado 7-6 e 6-3, e a Robin Söderling na final por 7-6 e 7-5.
A tempada oficial iníciaa en Doha, onde debutou ante o italiano Simone Bolelli gañando con parciais de 6-3 6-3; en segunda rolda encóntrase ao italiano Potito Starace, a quen vencería por 6-2 e 6-2; en cuartos de final xoga contra Steve Darcis, número 122 da ATP, a quen derrota por un claro 6-1, 2-0 e abandono por molestias na cadeira. En semifinais vence ao serbio Viktor Troicki por 6-1 e 6-3. Na final Nikolay Davydenko gañoulle por un sorpresivo 0-6, 7-6 e 6-4, despois de salvar dous puntos de partido.
Reaparecería no Masters de Indian Wells onde chega ata semifinais, perdendo contra prognóstico ante Ivan Ljubicic por 6-3, 4-6 e 6-7. Dúas semanas despois, no Masters de Miami era derrotado novamente en semifinais, desta vez ante o norteamericano Andy Roddick en tres mangas a pesar de facerse coa primeira por 6-4.
Na tempada de terra batida lograría tres Masters 1000 seguidos, despois de derrotar en Montecarlo a Fernando Verdasco, en Roma a David Ferrer por 7-5 e 6-2, e finalmente ao número 1 mundial Roger Federer por 6-4 e 7-6(5) en Madrid. Co título acadado no Masters de Madrid, Nadal convertíase no xogador con máis Masters 1000 da historia, superando a Andre Agassi, e no primeiro xogador que gaña os 3 Masters 1000 de terra batida nun mesmo ano.
Comezou o Torneo de Roland Garros gañando na 1ª rolda ao francés Gianni Mina por 6-2, 6-2 e 6-2. Na 2ª rolda gaña ao arxentino Horacio Zeballos por 6-2, 6-2 e 6-3. En 3ª rolda supera ao australiano Lleyton Hewitt por 6-3, 6-4 e 6-3. Na 4ª rolda desfaise do brasileiro Thomaz Bellucci por 6-2, 7-5 e 6-4. Xa en cuartos de final impúxose a Nicolás Almagro por 7-6, 7-6 e 6-4. En semifinais gaña a Jürgen Melzer por 6-2, 6-3 e 7-6. O 6 de xuño conseguiría o seu quinto Roland Garros tras derrotar ao sueco Robin Soderling por 6-4, 6-2 e 6-4, vingando así a derrota do ano anterior en oitavos de final. Con esta vitoria convértese no primeiro xogador en acadar o Clay Slam, que consiste en gañar nun mesmo ano os tres Masters 100 de terra (Monte Carlo, Roma e Madrid) e Roland Garros.
Na tempada de herba chegaría ata cuartos de final en Queen's, caendo ante o seu compatriota Feliciano López por 6-7 e 4-6. En Wimbledon gaña en 1ª rolda ao xaponés Kei Nishikori por 6-2, 6-4 e 6-4; en segunda rolda supera ao holandés Robin Haase por 5-7, 6-2, 3-6, 6-0 e 6-3; en 3ª rolda volveu gañar en 5 sets ao alemán Philipp Petzschner por 6-4, 4-6, 6-7(5), 6-2 e 6-3; na cuarta rolda imponse ao francés Paul-Henri Mathieu por 6-4, 6-2 e 6-2; en cuartos de final áchase de novo co sueco Robin Söderling ao que vence por 3-6, 6-3, 7-6(4) e 6-1. En semifinais derrota ao escocés Andy Murray por 6-4 7-6(4) 6-4. Era a segunda vez consecutiva que Andy Murray chegaba ás semifinais de Wimbledon, e a segunda vez que se esfumaba a posibilidade de que un británico xogara a final, feito que non ocorre desde 1938. Nadal gaña o seu segundo Wimbledon, derrotando na final ao checo Tomas Berdych por un claro 6-3, 7-5 e 6-4 en dúas horas e doce minutos.
miniatura|250px|Nadal no Torneo de Tokio 2011. A tempada 2011 vai comezar participando no torneo de exhibición de Abu Dhabi, onde disputa a súa terceira final e supera a Roger Federer. No torneo de Doha chega a semifinais caendo diante de Nikolai Davidenko, pero gaña o torneo de dobres xunto a Marc López. No primeiro Grand Slam, o Aberto de Australia, acada os cuartos de final, nos que é derrotado por David Ferrer evidenciando problemas por unha tendinite. Nunha cerimonia celebrada en Abu Dhabi, foi galardoado co premio Award for Sportsman of the Year concedido polos Premios Laureus World Sports ao mellor deportista do ano.
En marzo dispútase a primeira rolda da Copa Davis contra Bélxica, Rafa gaña os seus dous partidos individuais que facilitan a vitoria do seu país. No primeiro Masters do ano, Masters de Indian Wells, vaise plantar na final non sen dificultades, mais perdeu esta diante de Novak Djokovic. No Masters de Miami vaise repetir a mesma situación despois de superar a Federer na semifinal. Nadal tamén gaña o primeiro set pero Djokovic vaise impor na final. A pesar de ser a primeira vez que disputa ambas finais nun mesmo ano, non pode gañar ningún dos títulos. Sobre terra batida, o seu nivel vai seguir intacto despois de gañar en Monte Carlo perdendo un só set. Na final supera a David Ferrer e coróase por sétima vez consecutiva en Monte Carlo, o primeiro tenista en conseguilo na Era Open. Unha semana despois imponse no Conde de Godó novamente contra Ferrer, gañando este título por sexta vez. No Masters de Madrid chega á final superando a Federer en semifinais, pero novamente perde na final contra Djokovic e en dous sets. No Masters de Roma repítese a mesma situación, Djokovic derrótao na final en dous sets. Inda así, Nadal vai reter o número 1 despois de coroarse por sexta ocasión no Torneo de Roland Garros ao vencer a Federer na final.
No Grand Slam de Wimbledon tamén chega á final despois de gañar a Andy Murray na semifinal. Novamente coincide con Djokovic na final e, como en todas as finais que disputaron durante este ano, o tenista serbio se vai impor, nesta ocasión en catro sets. Foi a primeira final de Grand Slam que Nadal perdía contra un tenista diferente de Federer. Paralelamente, Djokovic escala ata o máis alto da clasificación individual por primeira vez na súa carreira, truncando o dominio que estableceran Federer e Nadal no número 1 desde o ano 2004. Despois dunhas semanas de descanso, retorna ao circuíto disputando o Masters do Canadá, mais perde no primeiro partido contra Ivan Dodig. No Masters de Cincinnati perde en cuartos de final contra Mardy Fish. No US Open chega á final e novamente se enfronta a Djokovic. É a sexta final consecutiva entre eles, e o serbio se vai impor novamente en catro sets. Desta maneira, Djokovic gañaba o terceiro Grand Slam do ano, dous deles derrotando a Nadal na final, mentres o manacorí se adxudicaba o Grand Slam restante. Como anécdota, na roda de prensa posterior á vitoria en terceira rolda contra Nalbandian, Nadal sofre diversas cambras que lle impiden contestar ás preguntas con normalidade e vai necesitar a asistencia dun fisioterapeuta. Na xira asiática, Nadal foi finalista en Tokio sendo superado por Andy Murray. No Masters de Shanghai cae en terceira rolda contra Florian Mayer. Finalmente, na Copa Masters, Federer derrótao moi facilmente no primeiro partido, en menos dunha hora e nun dos partidos máis curtos entre eles dous. Tamén perde o segundo contra Jo-Wilfried Tsonga, de maneira que queda eliminado na fase previa. Pecha a tempada participando na final da Copa Davis, onde gaña os seus dous partidos individuais que disputa contra Juan Mónaco e Juan Martín del Potro, contribuíndo a que España acadase a súa quinta Copa Davis.
Lesións e novas recuperación e perda do número un (2012-2014)
miniatura|350px|Rafael Nadal no [[Masters de Miami 2012]]
Nadal comeza o ano como n° 2 do mundo. O primeiro torneo no que participa é o de Doha, elimina na primeira rolda ao alemán Philipp Kohlschreiber, en segunda rolda a Denis Gremelmayr e nos cuartos de final a Mikhail Youzhny. Caería nas semifinais ante o francés Gaël Monfils por 3-6 e 4-6.
A actuación de Nadal no primeiro Grand Slam do ano, o Aberto de Australia foi excelente, plántase na final cedendo só dous sets nos cuartos e semifinais ante Tomáš Berdych e Roger Federer respectivamente. Repítese a final do ano anterior ante o serbio Novak Djokovic. Nun partido emocionante, cheo de loita e pelexa por ambas partes, cae a vitoria do lado serbio en 5 sets: 7-5, 4-6, 2-6, 7-6 e 6-7. Foi a final máis longa do circuíto ATP, a duración do partido foi de 6 horas e media.
No Masters de Indian Wells caería en semifinais ante Roger Federer que se tomou vinganza de Australia e lle gañou por 3-6 e 4-6. No seguinte Masters 1000, o de Miami, chega tamén a semifinais onde tiña que enfrontarse a Andy Murray pero se retirou antes de xogar por dores no xeonllo.
Comeza a tempada de arxila xogando o Masters de Monte Carlo que volve a gañar sumando oito triunfos consecutivos, algo que ningún tenista fixera anteriormente en ningún torneo do circuíto. A destacar que na final se enfronta de novo con Novak Djokovic e consegue romper a racha de derrotas que levaba con el. Nadal derrotouno facilmente por 6-3 e 6-1.
Vence no Torneo Conde de Godó, no que derrotou na final a David Ferrer por 7-6 e 7-5, nun gran partido. Nadal xogaría no Masters de Madrid na nova superficie de arxila azul. Despois de vencer en segunda rolda a Nikolay Davydenko, perdería en terceira rolda ante Fernando Verdasco por 3-6, 6-3 e 5-7. Moitos dos tenistas participantes, entre eles o propio Nadal e Djokovic que quedou fóra en cuartos, criticaron duramente a superficie azul. Meses antes do torneo xa se manifestaba contrario a esta pista. Algún efecto deberon ter as protestas pois ao mes seguinte do torneo a ATP anunciou a prohibición da pista azul para 2013. No último Masters 1000 sobre arxila en Roma, Nadal logra o triunfo sen perder un só set e derrotando novamente na final a Novak Djokovic por 7-5 e 6-3.
Como preparación de Wimbledon participa no torneo sobre herba de Halle, caendo en cuartos ante o local Philipp Kohlschreiber. En Wimbledon ten unha discreta actuación ao perder en segunda rolda ante o descoñecido xogador checo Lukas Rosol número 100 do mundo.
Logo da desfeita de Wimbledon, anuncia a suspensión dun partido de exhibición contra Djokovic no Estadio Santiago Bernabéu para tratar de estar nas mellores condicións físicas nas Olimpiadas de Londres, xa que logo sofre unha lesión de xeonllo. Porén, a lesión era máis grave do que semellaba nun principio, xa que se ve obrigado a renunciar á participación nas Olimpiadas, no Masters do Canadá , no Masters de Cincinnati e no Aberto dos Estados Unidos. Finalmente, tras varios anuncios de atraso na reaparición, non xogou máis torneos no 2012 co cal baixou ao número 4 na clasificación da ATP.
miniatura|esquerda|Nadal servindo nas semifinais de [[Masters de Indian Wells|Indian Wells 2013 ante Tomáš Berdych.]] Continúa a recuperación da súa lesión durante o mes de xaneiro, o cal obríago a perderse o Aberto de Australia, no que David Ferrer fai un excelente papel chegando ás semifinais. Isto, unido á vitoria deste no aberto de Auckland (Nova Zelandia), fai que Rafa Nadal baixe ao quinto posto da clasificación ATP.
A reaparición de Rafa ten lugar en febreiro no torneo de Viña del Mar (Chile), onde perde a final ante o arxentino Horacio Ceballos. Tamén cae derrotado na final de dobres formando parella co arxentino Juan Mónaco, ante os italianos Paolo Lorenzi e Potito Starace.
A seguinte participación é no Aberto do Brasil en São Paulo. Desta volta acada o torneo derrotando na final ao arxentino David Nalbandian cun cómodo 6-2 e 6-3, conseguindo un título ATP 251 días despois de acadar o último.
O mes de marzo iníciao gañando con autoridade o Torneo de Acapulco ao seu compatriota David Ferrer por un claro 6-0, 6-2, exhibindo un xogo que lembra ao Nadal das grandes ocasións. Ao remate do torneo anuncia a súa participación no Masters 1000 de Indian Wells e nun partido previo de exhibición no Madison Square Garden ante o arxentino Juan Martín del Potro, que derrota a Nadal por 7-6(4), 6-4. Estes mesmos xogadores volven a enfrontarse na final de Indian Wells; desta volta a vitoria corresponde a Nadal que remonta o primeiro set gañado polo arxentino, sendo o resultado final de 4-6, 6-3, 6-4. Con este triunfo, Nadal recupera o cuarto posto da clasificación ATP e se converte no xogador con máis títulos nos Masters 1000 (22). Ao final do torneo declara que non xogará o torneo Masters 1000 de Miami coa fin de non forzar o xeonllo e reservarse para os torneos europeos de terra batida. A extraordinaria participación de David Ferrer en Miami, onde perde a final ante Andy Murray, volve a relegar a Nadal ao quinto posto da lista ATP.
Reaparece en abril no Masters 1000 de Monte Carlo, onde gañou os oito anos precedentes. Desta volta non acada o seu noveno título consecutivo ao ser derrotado na final por Novak Djokovic por 6-2, 7-6(1). Á semana seguinte resarciuse desta derrota acadando o seu oitavo torneo de Barcelona ao vencer na final a Nico Almagro por 6-4, 6-3. miniatura|300px|Rafa Nadal nas semifinais do [[Masters de Madrid 2013 ante o tamén español Pablo Andújar.]] En maio consegue de xeito consecutivo os dous Masters 1000 sobre arxila de Madrid e Roma, que o reafirman como o xogador con máis títulos Masters 1000 acadados (24). En Madrid estivo a punto de ser derrotado en cuartos de final por David Ferrer, quen dispuxo de dúas bólas de partido ; superado este lance derrota comodamente en semifinais á revelación do torneo, o español Pablo Andújar e vence na final ao suízo Stanislas Wawrinka por 6-2, 6-4. Con esta vitoria convértese no xogador que máis veces gañou neste torneo (3), igualando a Roger Federer. Unha semana despois, no Masters 1000 de Roma, volve a encontrarse con Roger Federer nunha final, case dous anos despois de que disputaran a final de Roland Garros. A final estivo lonxe das lendarias finais disputadas por ambos tenistas tempo atrás, pois foi gañada por Nadal con comodidade por 6-1, 6-3, coroándose por sétima vez en Roma.
A finais de maio regresa ao seu torneo de Roland Garros. Comeza dubitativo as roldas preliminares, chegando a ceder o primeiro set na primeira e segunda rolda. Porén, o seu xogo vaise consolidando partido a partido ata chegar á semifinal contra o número 1, o serbio Novak Djokovic. Nun partido épico, a vitoria cae do lado de Nadal despois de cinco sets, cando todo semellaba a favor do serbio que comezou o quinto set cun 2-0 despois de gañar o cuarto na morte súbita. Na final enfróntase ao tamén español David Ferrer, quen viña de derrotar na semifinal ao ídolo local Jo-Wilfried Tsonga en tres cómodos sets. Porén non foi quen de rematar o seu gran campionato coa vitoria pois Rafa non lle deu opción, derrotándoo por 6-3, 6-2, 6-3. Deste xeito, Nadal consegue o seu oitavo título en Roland Garros, do que xa ostentaba o récord de vitorias, mais con esta sitúase como o único xogador que acada oito títulos nun torneo do Grand Slam, e tamén se converte no único en gañar algún torneo do Grand Slam durante nove anos consecutivos. Tamén supera a Guillermo Vilas e Roger Federer para pasar a ser o tenista co maior número de vitorias en Roland Garros. Paradoxalmente, Nadal perdeu o cuarto posto na clasificación ATP, en beneficio do seu derrotado; isto foi debido a que Nadal non sumou puntos pois defendía o título, mentres que Ferrer gañou puntuación ao mellorar a actuación do ano anterior.
O día anterior á final de Roland Garros, a organización do Torneo de Halle fai público que Nadal non xogará este torneo, como estaba previsto. O xogador opta por reservarse por recomendación dos seus médicos, e vai xogar o Torneo de Wimbledon sen disputar ningún torneo previo sobre herba. Non obstante, xurdiu a sorpresa na primeira rolda do torneo de Wimbledon, o belga Steve Darcis, número 135 na clasificación ATP, eliminou a Nadal en tres sets 6-7(4), 6-7(8) e 4-6; parece ser que Rafa Nadal resentiuse do seu xeonllo esquerdo, o cal unido á falta de adaptación á herba, levou ao inesperado desenlace, sen restarlle méritos ao rival.
Reaparece en agosto no Masters do Canadá en Montreal. En semifinais tivo que enfrontarse ao número 1, o serbio Novak Djokovic ao que derrota en tres sets. Na final imponse sen dificultades ao local Milos Raonic cun cómodo 6-2, 6-2. Con esta vitoria ascende ao número 3 da clasificación ATP. Á semana seguinte volve vencer nun torneo de Masters 1000, concretamente no Torneo de Cincinnati, un dos poucos torneos desta categoría que lle faltaban; logo de derrotar a Roger Federer e cuartos de final e a Tomas Berdych en semifinais, derrota na final ao estadounidense John Isner cun axustado 7-6(8), 7-6(3). Con esta vitoria ascende ao número 2 da clasificación ATP.
Remata a xira americana no Aberto dos Estados Unidos, onde chega á final dun xeito intratábel, cedendo un só set no tie break en oitavos de final ante o alemán Philipp Kohlschreiber e sen perder o seu servizo ata a semifinal diante do francés Richard Gasquet. Na final enfróntase ao número un mundial, o serbio Novak Djokovic, ao que vence en catro sets por 6-2, 3-6, 6-4, 6-1. Con esta vitoria acada o seu 13º título de Grand Slam e convértese no terceiro tenista con máis títulos de Grand Slam, só superado polos 14 títulos de Pete Sampras e os 17 de Roger Federer. A vitoria supón para Nadal acurtar a diferenza na clasificación ATP entre el e Djokovic a tan só 120 puntos ; e tamén o maior premio económico da historia do tenis (3,6 millóns de dólares) ao gañar o US Open Series, formado por cinco torneos ATP que se desenvolven en Norteamérica durante as cinco semanas previas ao Aberto dos Estados Unidos, os tres primeiros clasificados incrementan as súas ganancias segundo a súa traxectoria no Aberto dos Estados Unidos. Este partido foi o enfrontamento número 37 entre Nadal e Djokovic, que converten a rivalidade entre estes dous tenistas na maior de tódolos tempos, superando a anterior marca de 36 enfrontamentos entre Ivan Lendl e John McEnroe.
Case sen tempo a recuperarse, e despois de rexeitar un avión privado que lle proporcionaba a Federación Española de Tenis, incorpórase ao equipo de Copa Davis que se enfronta en Madrid a Ucraína pola permanencia no Grupo Mundial. Así, catro días despois de gañar o US Open disputa o segundo punto da eliminatoria diante do ucraíno Sergiy Stakhovsky ao que vence en pouco máis de hora e media por 6-0, 6-0, 6-4. Ao día seguinte disputa o partido de dobres formando parella con Marc López e conseguen o punto definitivo que lle asegura a permanencia a España no Grupo Mundial; derrotan aos ucraínos Sergiy Stakhovsky e Denys Molchanov en catro sets: 6-2, 6-7(6), 6-3, 6-4. Logo deste partido, Rafa Nadal foi moi crítico coa organización da Copa Davis e non asegurou a súa participación na próxima edición. miniatura|300px|Nadal ao resto no partido ante [[Stanislas Wawrinka do Torneo Masters 2013 que lle garantía o número 1 a final de ano.]] En outubro recupera o número un da clasificación ATP ao derrotar a Tomáš Berdych nas semifinais do torneo de Pequín. Porén non pode acadar o torneo ao ser derrotado na final por Djokovic quen, deste xeito, evita que Nadal aumente aínda máis a diferenza de puntos entre ambos. Á semana seguinte, estrea o número un no Masters 1000 de Shanghai, non podendo desquitarse da derrota en Pequín ante Djokovic pois é derrotado en semifinais por Juan Martín del Potro por 6-2 e 6-4.
No torneo de París, último Masters 1000 do ano, non pode acceder á final debido á grande actuación de David Ferrer en semifinais, derrotando a Nadal por 6-3 e 7-5. Esta derrota impídelle conquistar un dos poucos Masters 100 que lle faltan no seu palmarés, e dálle opcións a Djokovic de recuperar o número 1 ao remate da temporada, logo de derrotar a Ferrer na final.
Nadal remata a tempada xogando o Torneo Masters en Londres. Logo de asegurarse ser número 1 a final de ano coa vitoria ante Stanislas Wawrinka, continua sumando vitorias ata chegar á final na que se enfronta a Novak Djokovic. O serbio derrota a Nadal en dous sets dun xeito máis rápido do que se agardaba, nunha hora e 35 minutos.
A finais de novembro participa en Santiago de Chile na despedida do tenista chileno Nicolás Massú enfrontándose a Djokovic nun partido de exhibición. O serbio lévase a vitoria en dous sets por 6-7(3) 4-6.
Aínda en 2013, a finais de decembro, participa no torneo de exhibición de Abu Dabi no que cae en semifinais diante do seu compatriota David Ferrer. O primeiro título da tempada conségueo en Qatar ao gañar na final do torneo de Doha ao francés Gael Monfils por 6-1, 6-7(5), 6-2, sendo a primeira vez que vence neste torneo.
Comeza Nadal o Aberto de Australia superando sen maiores complicacións as tres primeiras roldas. En oitavos de final vence ao xaponés Kei Nishikori por un axustado 7-6(3) 7-5 7-6(3). Neste partido, Nadal tivo que ser atendido dúas veces polas asistencias médicas debido a unha chaga sangrante na man esquerda. En cuartos de final enfróntase á promesa búlgara Grigor Dimitrov, alcumado Baby Federer pola semellanza do seu xogo co do suízo. Ademais da valía do rival, Rafa ten unha dificultade engadida que lle resta sensibilidade nos saques: unha vendaxe na man esquerda debido á chaga que lle saíra en oitavos. Despois de 3 horas e 37 minutos e de estar contra as cordas en varias fases do partido, vence o español en catro sets por 3-6 7-6(3) 7-6(7) 6-2. En semifinais, e cunha vendaxe mínima, derrota sen dificultades a Roger Federer por 7-6(4) 6-3 6-3 e se enfrontará na final ao tamén suízo Stanislas Wawrinka. Na final non se viu o mellor Nadal debido a problemas no lombo, de feito tivo que ser atendido polas asistencias médicas do campionato. Con todo, gañoulle un set ao suízo que levou a vitoria por 6-3 6-2 3-6 6-3. A prematura eliminación de Djokovic, último campión do torneo, en cuartos de final, unido aos 1.200 puntos que suma Nadal como finalista, fan que Rafa se consolide no número 1 aumentando a súa vantaxe sobre o serbio, quedando esta en 3.710 puntos.
En febreiro só participa no novo torneo de Masters-500 de Río de Xaneiro, gañándoo ao derrotar na final ao ucraíno Alexandr Dolgopolov en dous sets. En semifinais tivo un duro opoñente no seu compatriota Pablo Andújar quen dispuxo de dúas pelotas de partido. Con esta vitoria aumenta a 4.000 puntos a súa vantaxe sobre Djokovic á fronte da clasificación da ATP.
Dolgopolov volve a enfrontarse en marzo con Nadal na terceira rolda do Masters de Indian Wells, no que Nadal defende o título. Desta volta a vitoria cae do lado ucraíno por 6-3, 3-6, 7-6(5). Esta derrota, sumada á vitoria de Djokovic no torneo, fai que Nadal perda case a metade da vantaxe que tiña sobre o serbio na clasificación da ATP. Remata marzo xogando a final do Masters de Miami fronte a Djokovic, logo de que ambos os dous non disputasen as semifinais por abandono dos seus rivais, un feito inédito nos torneos ATP. Djokovic gañou comodamente en dous sets por un dobre 6-3, sendo a cuarta vez que Rafa chega á final deste torneo sen poder obter a vitoria.
En abril ten unha discreta actuación no Masters 1000 de Monte Carlo e no Torneo de Barcelona, perdendo en ambos en cuartos de final: en Monte Carlo contra David Ferrer en dous sets 7-6, 6-4 ; e en Barcelona en tres sets diante de Nico Almagro por 2-6, 7-6(5), 6-4. Esta última derrota rompe a serie de 42 vitorias consecutivas en Barcelona que iniciara en 2005 e que lle levaron a conseguir oito títulos neste torneo. miniatura|esquerda|250px|Nadal no Masters 1000 de Roma 2014. No mes de maio, Nadal amplía a súa vantaxe á fronte do número de torneos Masters 1000 gañados ao gañar en Madrid onde, logo de ir a máis nas sucesivas eliminatorias, vence na final ao xaponés Nishikori por 2-6, 6-4, 3-0 e retirada do nipón por problemas no lombo, probabelmente pasoulle factura o partido de seminifinais diante de David Ferrer, a quen vencera logo de case tres horas de partido. Sete días despois perde a final do Masters 1000 de Roma contra Djokovic, quen remontou despois de Nadal gañar o primeiro set. miniatura|250px|Nadal en Roland Garros 2014. En Roland Garros, segundo Grand Slam do ano, Nadal vai de menos a máis, chegando á final nun gran momento de forma logo de derrotar en cuartos e semifinais a David Ferrer e Andy Murray, respectivamente. Na final enfróntase a Novak Djokovic, quen lle derrotara había menos dun mes na final do Masters 1000 de Roma e gañáralle nas catro últimas confrontacións, mais na final cae derrotado despois de gañar o primeiro set. Como no resto do torneo, Nadal foi de menos a máis, desgastando o seu rival e impoñéndose en catro sets por 3-6, 7-5, 6-2 e 6-4. Con esta vitoria Nadal bate varias marcas: iguala os catorce Grand Slams de Pete Sampras, só superados polos 17 de Federer; incrementa a 9 os títulos en Roland Garros, que lle permiten ser o único xogador en gañar tantos títulos, non só nun torneo do Grand Slam, senón en calquera torneo da ATP; convértese no único xogador que gaña cinco torneos consecutivos en Roland Garros; e o único tamén en gañar algún torneo do Grand Slam durante dez anos consecutivos.
A temporada de herba comeza dun xeito desastroso para Rafa Nadal, pois apenas catro días despois de gañar o seu noveno Roland Garros cae eliminado en primeira rolda do Torneo de Halle ao ser derrotado en menos dunha hora polo alemán de orixe xamaicana Dustin Brown. Nadal alegaría problemas nas costas que lle condicionaban o saque. miniatura|esquerda|250px|Nadal en Wimbledon 2014 no seu partido de terceira rolda contra o [[Casaquistán|casaco Mikhail Kukushkin.]] Remata a temporada de herba discretamente no Torneo de Grand Slam de Wimbledon pois, aínda que mellora a participación do ano anterior no que caera en primeira rolda, cae derrotado en oitavos ante o descoñecido xogador australiano de 19 anos Nick Kyrgios, número 144 da clasificación ATP, en catro sets, logo de perder dous tie breaks. Esta derrota, unida á vitoria de Djokovic no torneo londiniense, faille perder o número 1 que recupera o xogador serbio.
Unha lesión no pulso da man dereita impídelle defeder os títulos Masters 1000 do Canadá e Cincinnati e o Grand Slam do US Open, coa conseguinte perda de 4.000 puntos na clasificación ATP.
A finais de outubro participa no Masters 500 de Basilea onde volve a ter unha discreta actuación. En cuartos de final é derrotado polo mozo croata de 17 anos Borna Coric por 6-2 7-6(4). Despois do partido, Nadal anunciou que non participaría no Masters 1000 de París nin no torneo que remata a tempada, o ATP World Tour Finals, debido a que se ía operar o 3 de novembro da apendicite que comezou a manifestarse no Torneo de Shanghai.
Caída na clasificación ATP (2015-2016)
O 2 de xaneiro reaparece, tras máis de dous meses apartado das pistas, no torneo de exhibición de Abu Dabi. No seu primeiro partido en semifinais é derrotado por Andy Murray por 6-2 6-0, amosando a súa falta de partidos diante do xogo firme do escocés. Ao día seguinte ten por rival a Stanislas Wawrinka no partido polo terceiro posto, sendo esta a primeira vez que se enfrontan ambos tenistas desde a final do Aberto de Australia do ano anterior. A vitoria correspondeu a Nadal por 7-6(1) 6-3.
Na semana seguinte Nadal cae en primeira rolda do Torneo de Doha ante o descoñecido alemán Michael Berrer, número 127 do mundo, por 1-6 6-3 6-4. Porén, gañou o torneo de dobres formando parella co arxentino Juan Mónaco ao derrotaren na final aos austríacos Julian Knowle e Philipp Oswald por 6-3 6-4. En semifinais xa derrotaran ao número 1 Novak Djokovic, que formaba parella co seu compatriota Filip Krajinovic.
No Aberto de Australia amosa unha lixeira melloría que lle permite chegar a cuartos de final onde é derrotado por Tomáš Berdych por 6-2 6-0 7-6(5) en pouco máis de dúas horas. Nadal levaba 17 vitorias consecutivas sobre o checo, e de ter gañado batería a marca de vitorias consecutivas sobre un mesmo rival.
En febreiro acode a Río de Xaneiro a defender o título acadado o ano anterior. Impídello o italiano Fabio Fognini quen o derrota en semifinais por 1-6 6-2 7-5 ao mesmo tempo en que impide unha final española na que agardaba David Ferrer. Con esta vitoria Fognini corta unha xeira de 12 anos sen perder unha semifinal en arxila de Rafa Nadal, unha superficie na que o balear só caera en 24 de 346 ocasións. Na semana seguinte consegue vencer en Bos Aires, un dos poucos torneos ATP de terra batida que lle quedaban por posuír e que supón o seu triunfo número 46 en arxila. Derrotou na final ao seu compañeiro de dobres, o arxentino Juan Mónaco, por 6-4 6-1. O título de Bos Aires é o primeiro do ano para Nadal e acaba con 9 meses sen títulos.
No torneo Masters 1000 de Indian Wells mellora a clasificación do ano anterior pero non pode pasar de cuartos de final ao caer diante do canadense Milos Raonic por 4-6 7-6(10) 7-5 despois de desaproveitar tres pelotas de partido. No torneo de dobres tamén chegou aos cuartos formando parella co español Pablo Carreño Busta.