cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pradairo xaponés
Condicións de crecemento
Como moitos pradairos, axéitase ebn a calquera condición, mais medra mellor en solos fondos, ben drenados e fértiles. Medra ben coma árbore secundaria, aturando recunchos sombrizos. Porén, tamén provocan moita sombra, facendo en extremo dificultosa o avance doutras especies. Nalgúns bosques pódese converter en especie invasora.
Cultivares
Sobre 1.000 cultivares foron elixidos por características particulares, e poden só ser propagados por enxerto. Algúns deses non están en cultivo no Hemisferio Occidental ou se perderon por xeracións, mais moitos novos cultivares se desenvolven cada década. Os cultivares elíxense por aspectos fenotípicos como forma e tamaño de follas (suave a profundamente lobuladas, algúns palmados), cor da folla (de clarísima a verde escura ou de vermella a púrpura negra, ou variegadas con diversos patróns de branco e rosa), textura e cor da casca, e patróns de crecemento. Algúns cultivares son árbores fortes e máis grandes e sólidas ou vizosas que a propia propia especie. Moitos son arbustos que raramente acadan 5 dm en altura. Uns poucos e moi delicados cultivares medran tipicamente en vasos e non chegan a máis de 3 dm. Algúns dos cultivares máis deformes ou ananos son froito de mutacións ou foron artificialmente seleccionadas sobre moitas xeracións.
Moitos cultivares teñen características prominentes durante diferentes estacións do ano, incluíndo cor de novas ou vellas follas, cor no verán extraordinaria, cor e forma de samaras, ou incluso da casca, que se converte en máis brillante durante o inverno.
Cultivares de exemplo
right|400px|miniatura|Exemplo de variación de folla, de varios cultivares de pradairo xaponés. miniatura|Vello bonsai de 112 anos, do "Xardín Botánico de Brooklyn. A seguir aparece unha escolma cultivares notábeis ou populares, con breves notas acerca das características que posúen durante polo menos unha estación do ano:
miniatura|Plantas de follaxe vermella, vendidas coma 'Atropurpureum' e 'Bloodgood'. Ademais dos cultivares descritos arriba, un número de grupos de cultivares foron naturalmente seleccionados co tempo estendendo as sementeiras. Moitos deses cultivares véndense co mesmo nome, polo que hai moita ambigüidade para os distinguir. En particular, un número de pradairos xaponeses vermellos negruzcos véndense coma "Atropurpureum" e "Bloodgood". Moitos pradairos con follaxes delicadas en fitas comercialízanse cos nomes de "Dissectum", "Filigree" ou "Laceleaf".
Especies semellantes
O termo "pradairo xaponés" tamén se usa para describir outras especies dentro de series Palmata, similar a A. palmatum e son nativas do Xapón, Corea, China incluíndo:
Estes pradairos fenotipicamente variábeis dentro de cada especie, poden hibridar con outros, distinguíndose entre eles podendo ser materia de gradiente de especiación. En propagación comercial, A. palmatum é frecuentemente usado como portaenxertos desas outras especies.
Tvashtar Paterae
miniatura|350px|Dúas imaxes tomadas pola Galileo no transcorre de 3 meses amosando as cambiantes rexións do chan de lava. A sonda Galileo observou un manto de lava erupcionando no pequeno patera do centro da imaxe, e un lago de lava no patera máis grande que está por riba del.
Tvashtar Paterae é unha rexión volcánica activa composta por un grupo de paterae (ou cráteres volcánicos) na superficie da lúa de Xúpiter, Ío, moi preto do polo norte da lúa.
Nome
Este grupo de paterae recibiría oficialmente o nome de Tvashtar no ano 2000; na mitoloxía hindú, Tvashtar era o deus das fraguas e os ferreiros.
Observacións
Tvashtar foi estudado pola sonda Galileo durante varios anos. Durante este tempo, un manto de lava de 25 km de longo, e de 1–2 km de alto, foi visto erupcionar dende un dos patera, un lago de lava de silicatos incandescentes entrou en erupción no patera máis grande desta rexión, e finalmente estourou nunha gran columna de gas, acadando alturas de 385 km e branqueando áreas a máis de 700 km de distancia.
A New Horizons fotografou unha erupción en Tvashtar o 26 de febreiro do 2007, cando a sonda pasaba preto de Xúpiter en ruta cara Plutón. A sonda puido observar unha gran columna de máis de 330 km de altura, cunha estraña (e aínda no explicada) estrutura filamentaria que se fixo totalmente visible coa luz solar de fondo.
Robert Karplus
Robert Karplus, nado en Viena o 23 de febreiro de 1927 e finado en Seattle o 20 de marzo de 1990, foi un físico teórico e educador estadounidense. O seu irmán, Martin Karplus, é químico e mestre da Universidade Harvard.
Nicolaas Beets
Traxectoria
Nicolaas Beets era fillo dun boticario. Entre 1833 e 1839 estudou teoloxía na Universidade de Leiden. En 1840 a igrexa reformada neerlandesa destínao como pastor a Heemstede, durante o seu ministerio fundou unha escola primaria. En 1854 foi destinado a Utrecht. De 1874 a 1884 foi profesor de historia do cristianismo na Universidade de Utrecht.
A súa obra máis coñecida é Camera Obscura, unha colección de relatos que publicou co pseudónimo de Hildebrand cando era estudante, en 1839. Durante os anos seguintes continuou engadíndolle historias, a edición definitiva data de 1851. Publicou moitas outras obras como ''Jose. Een Spaansch verhaal (1834), Guy de Vlaming. Een verhaal (1837) ou Ada van Holland. Een gedicht'' (1840).
Chamábanlle Trindade
Chamábanlle Trindade (en Lo chiamavano Trinità) é un filme cómico do xénero spaghetti western. Foi dirixido no ano 1970 por E.B. Clucher, e ó ano seguinte rodouse a secuela Seguíanlle chamando Trindade.
Lo chiamavano trinità está considerado un filme de culto tanto polos amantes do cine cómico como polos do cine do oeste, aínda que se trata principalmente dunha sobria e divertida parodia do spaghetti western. Está definida por algúns como o inicio do Fagioli Western, serie de filmes de pistoleiros que acadou fama grazas a Bud Spencer e Terence Hill.
Trama
Trindade (Terence Hill), tamén coñecido como "a man dereita do diaño", aparentemente un sucio e sórdido vagabundo, é en realidade un pistoleiro rápido e mañoso, ávido de conseguir pelexa á menor ocasión. Trindade atopa ó seu irmán Bambino (Bud Spencer), alcumado "a man esquerda do diaño", nunha aldea perdida do oeste. Alí "Bambino" é o shérif, procurando manter a orde, dado que é un maleante escapado da lei que malferiu ó que debería ser o sheriff. Alí agarda polos seus compañeiros, Faina e "Tímido", para regresar a California a dar un novo golpe.
O "Maior", influente home de negocios da aldea, quere marcar un gran rabaño de cabalos, pero o val que desexa para alimentalos está ocupado por uns mormóns que se adican á agricultura e gandería. Quere botalos do val, valéndose para iso da axuda duns mexicanos dispostos a axudalo. Porén, Trindade decide que quere quedar coa comunidade mormón, atraído pola posibilidade de dedicarse á boa vida e practicar a poligamia, polo que pide axuda ó seu irmán para desfacerse do Maior.
Versións
A duración integral da película, tal como se retransmite na televisión, é de 111 minutos, mais na versión para DVD, editada en 2003, dura só 106 minutos debido ó corte dalgunhas escenas.
Vitamina B6
A vitamina B6 é o coenzima de numerosos enzimas que actúan no metabolismo das proteínas e dos ácidos graxos, entre outras funcións. En realidade é unha denominación común para tres compostos químicos chamados piridoxina, piridoxal e piridoxamina.
Atópase no xerme do trigo, carne e verduras. Ó tratarse dunha vitamina hidrosoluble elimínase a través dos ouriños e hase de repor diariamente coa dieta. Necesítase en maior cantidade cando se seguen dietas altas en proteínas.
A carencia de vitamina B6 provoca náuseas, parestesia, debilidade muscular e alteracións cutáneas (dermatite, ó que se debe o nome que se lle deu de adermina).
Beneficios
Adóitase coñecer, a nivel popular, como a "vitamina das mulleres", xa que contribúe a aliviar a síndrome premenstrual (irritabilidade, desánimo etc.). Pode haber falta desta vitamina no embarazo e cando se toman anticonceptivos orais.
A vitamina B6 intervén na elaboración de substancias cerebrais que regulan o estado de ánimo, como a serotonina, podendo ser útil, nalgunhas persoas, en casos de depresión, tensión e alteracións do soño. Simultaneamente, pode axudar a reducir a sequidade de boca ocasionada pola toma de medicamentos (sobre todo por algúns antidepresivos).
É moi popular entre os deportistas xa que incrementa o rendemento muscular e a produción de enerxía. Iso é debido a que cando hai necesidade dun maior esforzo favorece a liberación de glicóxeno que se atopa almacenado no fígado e nos músculos. Tamén pode colaborar a perder peso xa que axuda a que o noso corpo consiga enerxía a partir das graxas acumuladas.
É necesaria para que o corpo fabrique adecuadamente anticorpos e hemacias (glóbulos vermellos).
A diabetes durante o embarazo e a lactación relacionouse cunha deficiencia de vitamina B6 que provocaría unha baixo nivel de insulina para asimilar os hidratos de carbono da dieta. As persoas diabéticas a miúdo observan que necesitan menos insulina polo que deben vixiar os seus niveis de glicosa e adecuar a dose de insulina.
Brandariz, Vila de Cruces
San Miguel de Brandariz é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2012 tiña 263 habitantes (135 homes e 128 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 351 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de San Miguel de Brandariz foi levantada cara a 1700 polos mercedarios de Conxo. No lugar de Pinlle, hai unha capela dedicada a San Benito.
A Casa dos Castro ten escudo e escalinata de época.
A Mascarada, unha celebración do Entroido, foi moi famosa.
Hai unha lenda dunha espada de ouro guindada ao río Ulla para honrar a memoria dun guerreiro.
Txoko
Txoko (palabra vasca que significa recuncho ou sitio pequeno) é o nome que reciben os locais sedes de sociedades gastronómicas, que poden ser tamén recreativas ou deportivas, creadas no País Vasco. Nalgúns lugares do país, principalmente en Guipúscoa, coñéceselles tamén co nome de sociedades. En Navarra tamén lles chaman "peñas" e participan activamente na organización das festas, as de Pamplona coñécense como peñas sanfermineras.
Estas sociedades están compostas por socios que moitas veces pertencen a unha mesma cuadrilla, e utilízanse para realizar ceas e comidas, ben entre os socios, ben entre un socio e os seus invitados.
Normalmente págase unha cota que serve para liquidar os gastos comúns e logo cada socio paga o gasto que el realiza. Os socios adoitan ser homes, ata datas recentes as mulleres tiñan prohibido o paso ás sociedades (aínda queda algunha nas que non poden entrar como a Sociedade Gaztelubide de Donostia). De todos os xeitos é común que non poidan entrar na cociña.
Características
É moi común que logo da comida, ou mentres come, cántese en grupo. A afección que existe no País Vasco ao cantar xuntos é moi grande, de tal forma que é moi habitual atopar cuadrillas de todas as idades que cantan nas sobremesas e nas propias comidas, ou cando van de bares.
Explicación sociolóxica
A sociedade vasca é matriarcal. Na casa, no casarío, ou nas casa dos arrantzales (pescadores) a que leva o peso da rutina diaria é a muller. O home, aínda sendo o cabeza de familia e figurando socialmente como tal, asume un papel pasivo na organización das tarefas do fogar, ata nos casaríos onde a produción gandeira e agrícola é importante. Segundo contan os txokos, as sociedades, servían para que os homes puidésense "escapar" da casa e do control da muller, de aí a prohibición de entrada a estas. Isto xa non é así, o acceso da muller ao traballo fóra do fogar e o súa cualificación, xunto cunha educación destinada á igualdade entre sexos fixo que na actualidade todo aquilo sexa xa recordos.
Outros txokos
Nalgunhas casas grandes adoitan destinar un sitio, normalmente un soto ou semisoto, a realizar reunións cos amigos. Ese lugar adoita ter unha cociña e unha ampla mesa e desígnase, por analoxía, txoko.
Juan María Bandrés
Juan María Bandrés Molet, nado en Donostia o 12 de febreiro de 1932 e finado 28 de outubro de 2011 na mesma cidade, foi un avogado e político vasco.
Infancia e formación
Durante a Guerra Civil el e a súa familia teñen que desprazarse por varias cidades do norte de España, e non volta a Donostia ata rematado o conflito. Na cidade guipuscoana estuda no colexio do Sagrado Corazón. Comeza dereito por libre na Universidade de Oviedo e licénciase, xa por oficial na Universidade de Santiago de Compostela en 1952. Logo de rematar os seus estudos realiza o servizo militar no Hospital Militar de Tetuán.
Exercicio da avogacía
En 1958 instálase de novo en Donostia e comeza a traballar como avogado. Na década de 1960 comeza a defender perante o Tribunal de Orde Pública a diversos procesados, moitos deles militantes de Euskadi Ta Askatasuna (ETA), acusados de propagada ilegal e de actos non violentos. Pola súa defensa destes militantes, logo do primeiro asasinato de ETA (o do policía Melitón Manzanas en 1968 e do estado de excepción decretado posteriormente, o goberno de Francisco Franco destérrao a Purchena (Almería), durante tres meses. Nesa época (1963) comeza a traballar como analista político na revista Cuadernos para el Diálogo, de orientación antifranquista.
Logo da deportación, continúa traballando como avogado de presos antifranquistas. En 1970 encárgase da defensa de Jokin Gorostidi e Itziar Aizpurua, dous militantes de ETA naquel momento, que despois participarían en política en diversas formacións da esquerda abertzale. Foi no marco do proceso de Burgos, un macroxuízo contra membros de ETA, onde algúns, como Gorostidi, acabaron condenados a penas de morte, conmutadas por penas de cárcere e, posteriormente, amnistiados ao chegar da democracia.
Actividade política
Membro fundador de Euskadiko Ezkerra, nas primeiras eleccións democráticas sae escollido senador por Guipúscoa, e integrouse no grupo parlamentario Senadores Vascos. Nas votacións na cámara sobre a Constitución, posiciónase en contra ao non considerar que cumprise as expectativas nacionais do País Vasco.
Neses últimos anos do franquismo e primeiros da democracia actúa como mediador entre ETA, os gobernos e as familias dos secuestrados. Así, en 1973 participa en conversas para a liberación de Felipe Huarte, en 1975 co ministro franquista Manuel Fraga, en 1977 co goberno de Adolfo Suárez (das que se derivaría a Lei de Amnistía política) e ese mesmo ano, en 1977, no fracaso da negociación para liberar o empresario vasco Javier de Ybarra, que resulta finalmente asasinado. O asasinato de Ybarra é o detonante da súa ruptura co contorno etarra.
En 1978 foi nomeado conselleiro de Transportes e comunicacións no Consello Xeral do País Vasco, o goberno preautonómico de Euscadi. Ao ano seguinte 1977 foi elixido deputado no Congreso dos Deputados, de novo pola circunscrición de Guipúscoa e por Euskadiko Ezkerra, posto no que foi reelixido en 1982 e en 1986. En 1981, sendo ministro do Interior Juan José Rosón Pérez, participou a canda Mario Onaindia nas conversas que deron lugar a un plan de reinserción social para presos de ETA sen delitos de sangue e á disolución de ETA–pm (VII asemblea) o 30 de setembro de 1982, En 1989 abandona o Congreso para concorrer aos comicios europeos, onde é elixido como cabeza da coalición Esquerda dos Pobos, formada entre outros por Euskadiko Ezkerra, PSG-EG, ou a Chunta Aragonesista. Integrouse no grupo parlamentario dos nacionalistas e verdes no Parlamento Europeo.
En 1991 saíu elixido presidente de Euskadiko Ezkerra e iniciou un achegamento ao PSE. Se ben a formación chegou a integrar un acordo de goberno no País Vasco con PNV e EA, as disensións entre a ala de Bandrés e a máis nacionalista, que buscaba un achegamento con EA, levaron á súa disolución como partido. Bandrés integrouse no PSE, pero en 1994 abandona a formación local do PSOE e deixa a política.
Logo da política
En 1995 foi escollido presidente da Comisión Española de Axuda ao Refuxiado (CEAR). Dous anos máis tarde (1997) sofre un derramo cerebal que o deixará incapacitado para o resto da súa vida.
Adolf von Baeyer
Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer, nado en Berlín en 1835 e finado en Stanberg en 1917, foi un químico alemán de orixe xudía-asquenací por liña materna, que sintetizou o índigo e en 1905 recibiu o Premio Nobel de Química.
Buzz
O termo Buzz fai referencia a:
Adolf von Baeyer
Traxectoria
Estudou matemáticas e física na Universidade de Berlín antes de se trasladar a Heidelberg para estudar química con Robert Bunsen. Alí traballou no laboratorio de August Kekulé.
Entre os seus logros científicos está o descubrimento da fenolftaleína e a fluoresceína, derivados do ácido úrico, e as resinas de fenol-formaldehido. Conseguiu en 1880, logo de dezasete anos de investigación a síntese do índigo e conseguiu determinar a súa estrutura molecular (1883).
Baixo a súa dirección traballou o farmacéutico galego Xosé Casares Gil que foi o precursor do desenvolvemento actual da Química en España.
Citidina
miniatura|dereita|Estrutura química da desoxicitidina.
Se a citosina se une á 2-desoxirribosa en lugar de á ribosa, orixina o nucleósido desoxicitidina. Cando a desoxicitidina se une a un fosfato en posición 5' orixina o nucleótido dCMP, que é compoñente do ADN.
Fontes de citidina na dieta
Abunda a citidina en alimentos cun alto contido en ARN, como a carne de órganos (fígado), ou o lévedo de panadaría, e tamén nos alimentos ricos en pirimidinas, como a cervexa. Durante a dixestión, estes alimentos liberan ribosil pirimidinas (citidina e uridina), que se absorben intactas. Nos humanos, a citidina da dieta convértese en uridina, a cal é probablemente o composto que está detrás dos efectos metabólicos da citidina.
Foxado, Foxado, Curtis
Foxado é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 41 habitantes (18 homes e 23 mulleres).
Sopa de aleta de tiburón
miniatura|Sopa de aleta de tiburón. miniatura|Unha aleta de tiburón seca preparada para cociñar. miniatura|Aletas e outras partes de tiburón postas á venda nunha farmacia xaponesa.
A sopa de aleta de tiburón é unha sopa que está considerada como unha delicia chinesa, que xeralmente se serve nas celebracións festivas do país, así como en ocasións especiais tales como vodas e banquetes, como símbolo de saúde e prestixio.
Características
A xenuína sopa de aleta de tiburón elabórase coas aletas de tiburón. Estas aletas procésanse antes de seren preparadas, quítaselles a pel e posteriormente se secan. No momento de cociñalas adoitan lavarse antes con peróxido de hidróxeno para facer a súa aparencia e cor máis atractivos. As aletas de tiburón son as partes máis cartilaxinosas que corresponden tanto ás aletas pectorais como ás dorsais.
As aletas comercialízanse de dúas formas: secas ou conxeladas. Ambas necesitan ser remolladas antes de facer a sopa. A versión conxelada está case lista para ser usada e só necesita dunha hora previa de remollo. Existen dous tipos de formas secas: en tiras o en pezas enteiras, que requiren unha maior preparación.
As aletas de tiburón en si son insípidas e de contido nutritivo practicamente nulo. Valóranse máis pola súa textura que polo seu sabor.
Recentes estudos confirman que as aletas de tiburón, así como outros produtos procedentes dos escualos conteñen cantidades moi elevadas de mercurio que en moitos casos superan amplamente as cantidades permitidas para o consumo humano. Os tiburóns, debido a estaren situados na cúspide da cadea trófica mariña e a que son nadadores activos que ao longo da súa vida filtran millóns de litros de auga a través das súas branquias, acumulan nos seus organismos cantidades de mercurio e outros metais pesados moi superiores ás doutros peixes peláxicos. O mercurio é un metal pesado moi tóxico que se acumula nos organismos vivos e que non se elimina de forma natural. De feito en moitos países está totalmente contraindicado o consumo de aletas de tiburón en nenos e mulleres embarazadas polo risco das malformacións no feto que comportan as elevadas cantidades de mercurio presentes en ditos produtos.
Mercado
A sopa de aleta de tiburón está considerada unha delicia moi popular na China (e outros países do Extremo Oriente). Enquisas realizadas no ano 2006 a unha poboación chinesa revelaron que o 35 % dos enquisados afirmaban ter consumido sopa de aleta de tiburón no último ano.
A terceira parte das importacións de aleta de tiburón provén de Europa, sendo España o maior exportador con diferenza (de 4 000 a 5 000 toneladas métricas ao ano. Por exemplo, Noruega subministra só 39 toneladas métricas ao ano.
O finnig ou aleteo de tiburóns consiste en cortar as aletas dos tiburón no barco e botar pola borda o resto do animal ao mar, onde pouco a pouco morre dolorosamente. Como a comercialización das aletas é moito máis rendíbel economicamente, o resto do animal nin se embarca nin se aproveita e, desta maneira, as bodegas dos barcos teñen máis espazo para acumular moita máis cantidade de aletas. Así, decenas de millóns de tiburóns morren anualmente a causa desta práctica. Independentemente da brutalidade e crueldade da acción, xa que normalmente o tiburón aínda está vivo cando devolve á auga, e o seu único futuro consiste en morrer agonizando lentamente no fondo do mar, hai que engadir que esta práctica provoca un gran desbaldimento* de proteínas e doutros produtos derivados dos tiburóns, aproveitándose tan só entre o 2 e o 5 % do animal. Deste xeito impídese o procesamento e aproveitamento do resto do tiburón na costa, coa conseguinte ameaza para o desenvolvemento alimentario e socioeconómico das zonas costeiras de moitos países pobres implicados no problema.
A economía e o sustento da especie humana, como depredador tope da biosfera, está poñendo en perigo aos tiburóns por medio desta práctica.
Pici
miniatura|Pici con queixo e pementa.
Os pici son un tipo de spaghetti feitos á man típicos do sur da Toscana, das provincias de Siena e Grosseto. Appiciare, a acción de facer os picis, tradicionalmente era un traballo de mulleres. A súa receita é simple: auga, fariña e un pouco de ovo, e traballar a masa para crear fideos longos e grosos. Os condimentos típicos deste tipo de pasta son o ragú de carne ou all'aglione, salsa de tomate salgada e allo. Existen variantes con cogomelos, á carbonara e doutras moitas formas, pero xa non son propias da Toscana rural.
José Palacios Ramilo
Traxectoria
Irmán de Antonio Palacios Ramilo. Farmacéutico do Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro do Porriño en decembro de 1927. Tomou posesión o día 4 de decembro e nesa mesma sesión foi elixido alcalde do Porriño.
Enviande
O topónimo galego Enviande pode referirse a:
Desviación de poder
Incorre en desviación de poder o órgano da Administración pública que, na súa actuación, utiliza as súas competencias ou potestades públicas para fins ou obxectivos distintos dos que serviron de orzamento para o outorgamento desas competencias ou potestades.
Cando a desviación de poder é de transcendencia considerable, pola gravidade das súas consecuencias, pola torpeza das formas en que se produce, ou por ser ilícita a motivación persoal do titular do órgano que a comete, pode dar lugar á comisión dun delito de prevaricación por parte do devandito titular do órgano administrativo que incorre nela.
Supostos de desviación de poder:
Coto, Folgosa, O Corgo
Coto é un lugar da parroquia de Folgosa, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 43 habitantes (17 homes e 26 mulleres).
A Ermida, Queixeiro, Monfero
A Ermida é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Suso Pensado
Jesús Pensado Figueiras, coñecido como Suso Pensado, nado en Pastoriza (Arteixo) o 17 de outubro de 1971, é un escritor e investigador galego.
Aquarium Finisterrae
O Aquarium Finisterrae ou Casa dos Peixes, é un centro interactivo situado na cidade da Coruña (Galicia, España) dedicado á divulgación científica sobre aspectos relacionados coa bioloxía mariña, a oceanografía e o mar en xeral. Ten como obxectivo promover o coñecemento do océano e educar actitudes positivas cara ao medio mariño, así como contribuír ao coñecemento científico da vida mariña.
Atópase na costa coruñesa, no Paseo Marítimo, entre a Domus e a Torre de Hércules, que se pode ver dende o acuario. As súas piscinas exteriores están conectadas co Océano Atlántico e están deseñadas cun sistema que as fai sensibles ás mareas. Ademais das súas piscinas e acuarios, contén elementos museísticos que ofrecen experiencias interactivas ao público.
Desde a súa apertura en 1999, recibiu máis de 6 millóns de visitantes.
Historia
miniatura|Sala Isabel Castelo, cunha exposición de fotografías. Creado polo Concello da Coruña, con Francisco Vázquez Vázquez como alcalde, foi inaugurado o 5 de xuño de 1999  a partir dun orixinal proxecto museolóxico de Ramón Núñez Centella, que foi o seu primeiro director ata 2008; a pesar de que no ano 2003 tivo lugar o intento do director de convertelo en museo nacional, aínda ten carácter municipal, dentro dos Museos Científicos Coruñeses (xunto coa Domus e a Casa das Ciencias). O seu obxectivo é a educación sobre o mar, prestando especial atención aos ecosistemas do litoral galego. O seu director técnico foi Francisco Franco del Amo ata a súa morte en 2021. ; desde entón, o posto o ocupa Francisco Armesto.
A localización do acuario na costa permitiu que estivese exposto a algunhas das tormentas que azoutaron a cidade.
Tras o accidente do petroleiro monocasco Prestige o 13 de novembro de 2002, produciuse unha marea negra que afectou ao Aquarium Finisterrae, que saca auga para a maioría dos seus depósitos directamente do mar, o que afectou ás focas, que comezaron a quedar fóra da auga máis tempo do habitual. Co fin de evitar futuras entradas de hidrocarburos (debido á frecuencia de accidentes deste tipo nas costas galegas), e tendo en conta que estes contaminantes afectan principalmente á superficie oceánica, construíuse un novo túnel de captación de auga a 17 metros de profundidade.
Proxectos
miniatura|Zona de Gran Volume na Sala Maremagnum. O acuario leva a cabo varios proxectos de investigación, como os que propiciaron a cría por primeira vez en catividade de pescada europea (Merluccius merluccius), sanmartiños (Zeus faber) e polbo común (Octopus vulgaris). Outras especies que crian son percebes, sepias (Sepia officinalis) ou cabaliños de mar.
Periodicamente realizan actividades divulgativas como a preparación e administración de alimentos para as focas, e outras dirixidas á infancia, como Durmindo cos tiburóns.
Sala Maremagnum
miniatura|Sala Humboldt, cunha das exposicións temporais. Alberga máis de 300 especies atlánticas, é unha sala de exposicións interactivas sobre o Océano Atlántico. Cada un dos módulos leva por título unha pregunta escollida polos lectores do xornal La Voz de Galicia antes da inauguración do acuario.
Un dos módulos interactivos é a Charca das Caricias, onde os visitantes poden tocar algúns animais mariños como estrelamares ou ourizos de mar. Tamén hai módulos dedicados aos nós mariños, aos cheiros dalgunhas especies mariñas, ao canto dalgunhas aves ou ao coñecemento da cantidade de auga que pode conter unha esponxa.
Outra é a OceanoSfera, unha pantalla esférica rodeada de pequenas bancadas (en semiescuridade), que poden mostrar algunhas películas, e diferentes mapas, tal e como serían vistos desde o espazo exterior.
Tamén hai varios módulos non interactivos na sala, como o tanque de medusas, a pequena exposición de fósiles mariños ou o acuario de cabalos de mar. Preto da entrada principal hai un depósito cilíndrico de 10.000 litros, dedicado á presentación dunha temática concreta, como a lamprea (Petromyzon marinus) ou o choco (Sepia officinalis). Nun extremo da sala, detrás das bancadas de gran volume, está o módulo de augas profundas, reaberto en 2022.
Os 5 acuarios de gran volume están separados por bancadas do resto da sala, e cada un deles representa un ecosistema diferente da costa galega, dende o acantilado ata a plataforma continental. Inclúen, entre outros: moreas, tiburóns, raias, robalizas, escarapotes e sanmartiños.
Sala Humboldt
Esta sala está dedicada a exposicións temporais que cambian cada varios anos: O Mar Caribe (2000); Cabaliños de mar (2002); Con pés e cabeza (2004); Fabricantes de perlas (2006); ''Farmacuáticos. A botica do mar (2008); Muuultiplicádevos (2014); e Sexo azul'' (desde 2018).
Sala Nautilus
miniatura|Entrada da Sala Nautilus. Decorado ao estilo do gabinete do capitán Nemo no submarino Nautilus, é unha sala de observación inmersa nunha gran piscina de 4,4 millóns de litros, onde nadan os peixes máis grandes do Atlántico. Entre eles está Gastón, un tiburón touro macho de 2,5 m de lonxitude e 120 kg de peso, que procedía do acuario Oceanópolis de Brest (Francia).
Quizais o animal máis difícil de ver no acuario sexa un peixe anxo dun metro e medio de lonxitude que adoita descansar detrás das rochas e só se deixa ver ocasionalmente, fundíndose co fondo.
Periodicamente, sincronizada coa música composta expresamente para esta sala por Luis Delgado, ilumínase a zona central que alberga diversos obxectos relacionados co mar, desde un corno de narval ata restos de galeóns afundidos.
Exteriores
miniatura|Piscinas exteriores. Na terraza exterior expóñense diversas artes de pesca, a cabina do pesqueiro María del Carmen, e a áncora do petroleiro Aegean Sea, que o 3 de decembro de 1992 encallou fronte á Torre de Hércules provocando unha marea negra.
Desde alí pódese acceder ao Paraíso Mariño, que recibe auga directamente do mar, onde se atopan os 3 machos de Phoca vitulina: Altair, Gregor e Hansi. Mirándoo dende o edificio do acuario, á esquerda hai un Xardín Botánico que recolle a maioría das especies presentes na costa galega.
No Piscinarium hai 9 femias da mesma especie de foca: Bine, Deneb, Lara, Paula, Petra, Vega, Antía, Sabela e Lucía.
Sala Isabel Castelo
Situada na entrada do acuario, está dedicada á exposición de fotografías, ás veces da natureza, como Wildlife Photographer of the Year, ou de xornalismo, como World Press Photo.
Reboredo, Folgosa, O Corgo
Reboredo é un lugar da parroquia de Folgosa, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Camanzo, Vila de Cruces
San Salvador de Camanzo é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 533 habitantes (269 mulleres e 264 homes), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 614 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 454 habitantes, sendo 234 homes e 220 mulleres.
Ton Puey
Ton Puey, nado na Coruña en 1970, é un artista marcial galego, fundador da federación AGEA e mestre de armas da Academia da Espada.
Camanzo, Vila de Cruces
Nesta parroquia fundouse a Banda de música de Camanzo.
Ton Puey
Traxectoria
Formado na súa infancia e mocidade en karate shotokan e en esgrima deportiva, en 2002 comeza a investigar as Artes marciais históricas europeas (HEMA, Historical European Martial Arts, coas siglas en inglés). En 2005 crea na Coruña un pequeno grupo de estudo que seria o xerme da federación galega AGEA, da que é director técnico, e desde 2015 presidente.
Camanzo, Vila de Cruces
Xentilicio
O seu xentilicio é camanceiro.
Ton Puey
Traxectoria
Ton impartiu aulas de esgrima histórica desde 2005 no Club de Esgrima Coruña, desde 2009 na Universidade da Coruña, e desde 2010 no Club 100Tolos. En 2014 crea a Academia da Espada, a súa marca profesional para o ensino das HEMA, o que o converte nunha das poucas persoas no mundo a vivir desta actividade.
Camanzo, Vila de Cruces
Patrimonio
A súa igrexa parroquial foi unha antiga igrexa monacal.
Ton Puey
Traxectoria
Na actualidade é un instrutor con demanda internacional, sendo chamado para impartir aulas en Bilbao, Toledo, Barcelona, Maiorca, Alacant e noutros países europeos como Portugal, Francia ou Bélxica.
No ámbito investigador está centrado na Verdadeira Destreza ibérica dos séculos XVI – XVIII. É membro da AGEA Editora, onde co-redactou dúas das obras publicadas: Tratado das Lições da Espada Preta e Destreza que hão de usar os jogadores dela, do mestre Thomas Luiz, e Manuscrito da Espada, anónimo do século XVII.
Está afiliado na Historical European Martial Arts Coalition e é membro honorario da Asociación Española de Esgrima Histórica (AEEH). Fundou, xunto con Alberto Bomprezzi e Diniz Cabreira, a ESPADA – Comunidade Iberoamericana de Artes Marciais Históricas Europeas para a promoción internacional das HEMA.
Foi recoñecido como mestre de armas pola Federazione Italiana Scherma.
Comité Olímpico Nacional de Uzbekistán
O Comité Olímpico Nacional da República de Uzbekistán (en Oʻzbekiston Milliy Olimpiya qoʻmitasi) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Uzbekistán nos Xogos Olímpicos. Foi fundado no ano 1992, a pesar de que non foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional até o 1 de xaneiro de 1993. A sede central do comité atópase na cidade capital de Tashkent.
Ton Puey
Traxectoria
Participou como especialista en varias producións audiovisuais como O final do camiño e Gato Studio capturou os seus movementos para animar os combates dos personaxes do videoxogo The Waylanders.
Manuel Quintáns Suárez
Manuel Quintáns Suárez, nado en Freixeiro (Santa Comba) o 28 de outubro de 1931 e finado en Santiago de Compostela o 21 de setembro de 2020, foi un escritor e tradutor galego.
Ton Puey
Traxectoria
Tamén ten participado en exhibicións en varias localidades e festas como a Festa da Istoria de Ribadavia.
Suspensorio
miniatura|dereita|Suspensorio: Vista anterior, lateral e posterior Un suspensorio (ou suspensor) é un tipo de calzón deseñado para protexer os xenitais masculinos durante unha actividade vigorosa ou deportiva.
Características
Un suspensorio típico consiste nunha banda elastizada na cintura cunha bolsa de soporte onde poñer os xenitais e dúas tiras, que van desde a base da bolsa unha cara ao lado esquerdo e a outra ao dereito. Nalgunhas variantes do suspensor, a bolsa pode ter un lugar onde poñer unha coquilla para protexer os testículos e/ou o pene.
O seu nome en inglés é jockstrap (en referencia á súa orixe deportiva e ás tiras laterais que o caracterizan). A orixe desta peza atópase na indumentaria deportiva, a súa misión principal é manter suxeitos os xenitais para favorecer a comodidade no movemento nalgúns deportes.
De bancha ancha con coquilla
Especialmente usados por xogadores de baseball e rugby, ademais na maioría dos deportes que implican un golpe nos testículos.
De bancha ancha sen coquilla
É o máis comunmente usado en ximnasio e diariamente. Principalmente por loitadores, xogadores de fútbol americano, ciclistas e nas artes marciais.
Uso do suspensor
Tamén ten un uso medicinal, naqueles homes con hidrocele, varicocele, hematocele, ou espermatocele.
Debido á súa comodidade e lixeireza é que tamén algúns homes úsano por confort.
Na actualidade, o suspensorio é unha peza con menor demanda que outras como o tanga, pero que comeza a gañar mercado dentro das pezas de lencería masculina de uso común.
Como usalo
Ponse como un slip e levántallo ata facer que a banda elástica chegue á altura da cintura e a bolsa levante os xenitais tanto como sexa confortable.
A algúns homes gústalles poñer o seu pene fláccido apuntando directamente cara arriba, outros cara á esquerda ou dereita, e algúns directamente cara abaixo, sobre o escroto. Esta última pode ser confortable se se usa coquilla.
Banco Nacional de Polonia
O Banco Nacional de Polonia (en polaco: Narodowy Bank Polski) é o banco central da República de Polonia. Encárgase de controlar a cuñaxe e a circulación da moeda polaca, o złoty. A sede central do Banco atópase en Varsovia, pero ten sucursais na maioría das cidades de Polonia.
O BNP representa a Polonia no Sistema Europeo de Bancos Centrais, unha organización dentro da UE.
Historia
A pesar de que o banco baixo o seu actual nome existe desde 1945, esta entidade é continuadora de bancos centrais previos que houbo por Polonia, chamados simplemente Banco de Polonia (Bank Polski). O primeiro foi fundado en Varsovia en 1828 polo Duque Franciszek Ksawery Drucki-Lubecki. Era unha institución do goberno do Reino de Polonia designada para a cuñaxe da moeda polaca así como para o control dos tipos de xuro. Foi tamén designada coa concesión de operar con divisa estranxeira e para a compra de títulos de compañías e bancos estranxeiros.
miniatura|Ksawery Drucki-Lubecki, fundador do primeiro banco central de Polonia. miniatura|Moeda de 5 złoty cuñada durante o levantamento de novembro de 1830.
A Roda de Abaixo, Vilanova dos Infantes, Celanova
A Roda de Abaixo é un lugar da parroquia de Vilanova dos Infantes no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Coursera
Coursera (/kɔrsˈɛrə/) é unha plataforma educativa na que se imparten cursos online gratuítos e abertos a todo o mundo, na que participan algunhas das máis prestixiosas universidades a nivel internacional.
Recuperación informal do lixo
miniatura|Recolectores de lixo nun [[vertedoiro (lixo)|vertedoiro de Iacarta en Indonesia.]] A recuperación informal do lixo é a actividade que consiste en «buscar e extraer manualmente os materiais reciclables e reutilizables nos vertedoiros legais e ilegais, nos contedores do lixo, en puntos de descarga dos camións ou noutros lugares». Cando esta actividade se practica nos contedores, emprégase a expresión «limpar os contedores». Este é un dos xeitos de recuperar o lixo, sendo os outros acudir á fonte (antes de que se mesturen co resto de refugallos) ou recuperalos de forma organizada (intermediarios dos vertedoiros).
Coursera
Historia
Foi fundada en abril de 2012 por dous profesores de Ciencias da computación da Universidade de Stanford, Daphne Koller e Andrew Ng, co fin de desenvolver dentro do ámbito do e-learning unha ampla oferta educativa. Xunto coa outra gran plataforma: edX, fundada pola asociación da Universidade de Harvard e o MIT, constitúen as dúas entidades MOOCs (Cursos en liña abertos e masivos) máis relevantes ata o momento.
Recuperación informal do lixo
Esta actividade é insalubre, a miúdo arriscada e mesmo prohibida segundo os lugares. Ademais, a visión da sociedade sobre as persoas que se involucran na recuperación informal de residuos é moitas veces pexorativa, agás naqueles casos nos que as persoas a practican con fins artísticas, científicas ou de bricolaxe. Polo xeral, é practicada por persoas que non teñen máis opcións onde escoller, como os habitantes das favelas dos países en desenvolvemento.
Coursera
Historia
Coursera supera os tres millóns de estudantes, repartidos por todo o mundo, que cursan algún dos máis de 200 cursos impartidos maioritariamente en lingua inglesa, pero tamén en español, francés, chinés e italiano.
Algúns destes cursos permiten obter un certificado que avala a realización do curso, previo pago dunha cantidade, sempre que o estudante expedise previamente un certificado de identidade verificada.
Universidades asociadas
Coursera comezou as súas actividades en abril de 2012 baixo o patrocinio da Universidade de Stanford e en compañía das universidades de Míchigan, Princeton e Pennsylvania. En xullo dese mesmo ano súmanse outras 12 universidades e 17 máis en setembro, ata acadar as 62 actuais.
Cursos
En novembro de 2012 anunciouse a colaboración co Consello de Educación Americana para validar os créditos dos cursos desta plataforma. Na páxina web ofértase unha ampla variedade de cursos do ámbito da bioloxía, medicina, matemáticas, informática e ciencias sociais entre outros. O material publicado nestes cursos adoita conter vídeos explicativos e material impreso adicional, así coma calquera bibliografía “ad hoc” recomendada polos responsables do curso. Tamén existe a posibilidade de encontros online entre profesores e alumnos por medio de aplicacións tecnolóxicas axeitadas como o Hangouts2 de Google+.
Real Jaén Club de Fútbol
O Real Jaén Club de Fútbol é un club de fútbol da cidade de Xaén, España. Actualmente milita no grupo 9 da Terceira División. Con 71 puntos, cultivados en tres tempadas, o Real Xaén ocupa a 49ª posición na Clasificación histórica de Primeira División.
Escudo
O escudo do Real Jaén ten forma semellante a un corazón, aínda que cun pequeno pico cara arriba. De bordos morado, en fondo branco figura o nome da cidade, sobre as letras C e F entrelazadas. Na parte superior ten unha coroa, que representa o título de Real que ostenta o Jaén.
Uniforme
miniatura|Uniforme oficial do Real Jaén na tempada 2001-02, coas cores tradicionais.
Estadio
miniatura|esquerda|[[Nuevo Estadio de la Victoria durante un partido contra o CD Linares.]]
Inaugurado en 2001, con capacidade para 12.569 persoas. O primeiro partido oficial que se xogou nel, foi o que enfrontou ao Real Jaén co Poli Ejido na 2ª xornada da liga 2001-2002 en Segunda división, sendo o resultado final a vitoria por 3 a 1 do conxunto jiennense.
Xogadores 2009/10
(c)
Penélope Cruz
Penélope Cruz Sánchez, nada en Madrid o 28 de abril de 1974, é unha actriz española. Aínda que inicialmente foi bailarina e presentou programas de televisión, é mundialmente coñecida pola súa faceta cinematográfica, participando en películas realizadas en español, inglés e outros idiomas, coas que acadou un éxito importante e varios premios.
Carreira cinematográfica
A primeira aparición notoria de Penélope foi a súa participación no videoclip "La fuerza del destino" do grupo technopop Mecano. Máis adiante comezou unha relación que durou varios anos con Nacho Cano, membro do grupo xunto con José María Cano e a vocalista Ana Torroja.
Foi condutora de La quinta marcha, un programa de televisión orientado a adolescentes onde coincidiu con Jesús Vázquez.
As primeiras películas nas que actuou foron Jamón, Jamón (Bigas Luna, 1992), na que saíu potenciada coa súa imaxe de sex-simbol e Belle Époque, de Fernando Trueba, película que gañou o Oscar á mellor película en lingua non inglesa en 1993.
miniatura|dereita|Penélope Cruz. En 1997, protagonizou Abre los ojos co papel de Sofía. Nesta película, dirixida por Alejandro Amenábar, actuaba xunto a Eduardo Noriega. O seu soño de xuventude cumpriuse en 1997, cando protagonizou a carón de Javier Bardem a película de Pedro Almodóvar Carne trémula. Porén, é outra a película de Almodóvar á que agradece a súa fama mundial, Todo sobre mi madre (1999), película gañadora do Oscar á mellor película en lingua non inglesa.
En 2000 deu o salto a Estados Unidos e actuou xunto a Matt Damon en All the pretty horses. En 2004 protagonizou a película italiana No te muevas, pola que gañou o premio David de Donatello á mellor interpretación feminina e foi candidata ó Premio Goya á mellor actriz.
A seguinte colaboración entre Pedro Almodóvar e Penélope foi en Volver (2006), película que protagonizou e pola que gañou o premio á mellor interpretación feminina no Festival de Cannes de 2006 (compartido co resto de actrices do filme: Carmen Maura, Chus Lampreave, Lola Dueñas, Blanca Portillo e Yohana Cobo).
Tamén por este papel recibiu no mes de outubro de 2006 o premio á mellor interpretación feminina nos Hollywood Awards, galardóns outorgados anualmente por críticos de cinema, produtores e directores de festivais e obtivo un nomeamento ó Globo de Ouro coma mellor actriz.
O papel de Raimunda en Volver tamén lle valeu a Penélope Cruz o Premio Goya á mellor actriz protagonista en 2007, así como un nomeamento ao Premio Oscar na mesma categoría, convértendose na primeira intérprete española en ser candidata a este galardón.
Vida persoal
Practica a filosofía budista. En 2000, tras protagonizar a película All the pretty horses tomou a decisión de facerse vexetariana.
En 2006 rompeu a súa relación con Matthew McConaughey ó que coñeceu na película Sahara. Previamente estivera con Tom Cruise, co que mantén unha boa amizade.
Penélope Cruz fala catro idiomas: castelán, inglés, francés e italiano.
Melon Juice
"Melon Juice" (メロンジュース) é o cuarto álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado o 12 de decembro do ano 2007 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Ocupación de Estonia por Alemaña
Logo de que a Alemaña Nazi invadise a Unión Soviética o 22 de xuño de 1941, a Wehrmacht ocupou Estonia en xullo de 1941. Malia que nun inicio os alemáns foron percibidos por moitos estonianos como liberadores da URSS e da súa represión, e estaban postas as esperanzas na pronta recuperación da independencia do país, veuse pronto que eran outro poder de ocupación. Os alemáns saquearon o país no esforzo da guerra e desataron o Holocausto xudeu. Mentres durou a ocupación, Estonia foi incorporada á provincia alemá de Ostland.
Ocupación alemá en Estonia 1941-1944
A Alemaña nazi invadiu a Unión Soviética o 22 de xuño de 1941. O 25 de xuño, Finlandia alineouse con Alemaña e declarou a guerra á URSS, comezando a Guerra de Continuación. O 3 de xullo, Stalin chamou publicamente pola radio a practicar unha política de terra queimada nas áreas que fosen abandonadas. Debido ao feito de que as áreas máis ao norte dos estados bálticos foron as últimas en seren ocupadas polos alemáns, foi aquí onde os batallóns de destrución soviéticos tiveron un efecto máis devastador. Os irmáns do bosque estonianos, arredor de 50,000, infrinxiron serios danos aos soviéticos que permaneceron; polo menos 4,800 foron mortos e 14,000 capturados.