cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diario 16 de Galicia
Historia e características
Apareceu en 1989. Estivo dirixido primeiramente por Segundo Mariño, posto que deixou en 1990 para incorporarse á dirección de La Voz del Tajo, de Toledo, sendo substituído por Xosé Miguel Alonso Boó. Entre os seus redactores figuraron Óscar Lomba, Fernando Ramos Fernández, Miguel Á. Rodríguez, Xosé Luís García Canido e Margarita Ledo Andión. E entre os colaboradores, Chichi Campos, Xosé Domínguez González e Francisco Martínez Bouzas.
Entre os suplementos do xornal destacaron Biosfera e Galicia Literaria, dirixida por Manuel Forcadela e Xosé Ramón Pena. Entre 1991 e 1992 publicaron a colección de libros Biblioteca de Autores Galegos, con 90 títulos.
Hugo Ferdinand Boss
Durante o terceiro trimestre de 1933, Boss deseñou os uniformes negros para as SS de Heinrich Himmler, substituíndo as camisas pardas da SA. Tamén deseñou os uniformes das Xuventudes Hitlerianas.
Campos do Foxo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Campos do Foxo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 20 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 10 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Cabalo American Quarter
miniatura|250px|Cabalo American Quarter con pelaxe [[cabalo palomino|palomina.]] O cabalo American Quarter é unha raza de cabalo orixinaria dos Estados Unidos. Comezou a formarse coa chegada dos europeos ó continente norteamericano, ó redor de 1611, polo cruzamento dos cabalos traídos polos ingleses e españois, e cabalos de indíxenas (mustang), tamén de ascendencia ibérica. Posteriormente, dezasete garañóns e eguas, orixinalmente purosangue ingleses, foron levados ós Estados Unidos. Entre os purosangues ingleses importados figura Janus un fillo de Godolphin Barb.
Co tempo xurdiu un equino compacto e bastante musculoso, quen de percorrer distancias curtas a gran velocidade. O primeiro Stud Book con rexistro xenealóxico da raza comezou en 1941, en Texas. O rexistro para cabalo American Quarter aínda acepta a inclusión de purosangues ingleses, ou sexa, acéptanse cruzamentos QM × QM ou PSI × QM.
Isistius
Isistius é un xénero de peixes elasmobranquios da superode dos escualomorfos, orde dos escualiformes e familia dos dalatíidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1865 polo paleontólogo estadounidense Theodore Gill, no seu traballo publicado na revista ''Proc. Acad. nat. Sci. Philad'', 1864, páx. 264.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Isistius, está formado pola unión dos elementos do latín científico is- e -istius, o primeiro calco do elemento do grego antigo ἰσο- iso- "igual", e o segundo tirado do termo do grego antigo ἰστίoν istíon "vela de navío", que é unha referencia ás dúas aletas dorsais deste peixe, de forma e tamaño similares, un carácter que Gill utilizó para diagnosticar o xénero.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, que é o protónimo, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Na actualidade (2020) recoñécense no xénero as seguintes dúas especies:
Ademais, coñécense dúas especies extintas:
Nota taxonómica
Durante un tempo algúns autores, consideraron a existencia dunha terceira especie, Isistius labialis Meng, Zhu & Li, 1985, e aínda hoxe, por exemplo a FishBase e a ADW admítena como especie diferente, pero o WoRMS a identifica como Isistius brasiliensis, e a EOL e o ITIS non a consideran.
Características
miniatura|200px|[[Brámido con danos causados por Isistius brasiliensis]]
As súas dúas especies (ou tres, segundo os autores) son pequenos tiburóns caracterizados principalmente polo seu método conseguir o alimento, que consiste en cortaren anacos de carne da parte exterior de animais mariños, o que xustifica o seu nome inglés de cookiecutter sharks (tiburóns cortadores de galletas). A miúdo atacan grandes cardumes de peixes, e sábese que rodean os barcos pesqueiros para obteren a súa comida facilmente. Son particularmente coñecidos por morderen pequenos anacos dos animais que constitúen as súas presas ao pasaren canda eles. As presas grandes, como o peixe espada e os cetáceos, poden mostrar varias feridas (curadas) de tales trabadas.
Gran Premio dos Países Baixos de 1983
A carreira rematou cun resultado de 1º e 2º para os Ferraris de René Arnoux e Patrick Tambay, con John Watson terceiro nun McLaren. Derek Warwick no cuarto lugar logrou os primeiros puntos, tanto para el mesmo como para o equipo Toleman. A carreira caracterizouse por unha colisión entre o líder do campionato Alain Prost e o retador máis próximo Nelson Piquet, que de inmediato obrigou a Piquet a abandonar a carreira e obrigou a Prost a retirarse pouco despois. Esta foi a sétima e última vitoria de René Arnoux na Fórmula Un.
Isistius
Características
Por outra parte, son inusuais na forma na que substitúen os seus dentes: en lugar de substituílos individualmente a medida en que se danan ou se perden, por exemplo, na captura de alimento, estes tiburóns cambian a dentición completa, proceso que poden repetir varias veces ao longo da súa vida.
Distribución e hábitat
A súa distribución xeográfica é esporádica, encontrándose en todos os océanos do mundo, e o seu hábitat é de difícil acceso, polo que é difícil identificar as diferentes especies, o que xustifica as diferenzas sobre o número de especies entre os autores.
A Beautiful Mind
A Beautiful Mind é un filme estadounidense dirixido por Ron Howard que foi estreado no 2001.
Sinopse
Obsesionado coa busca dunha idea matemática verdadeiramente orixinal, o brillante estudante John Forbes Nash (Russell Crowe) chega a Princeton en 1947 para realizar os seus estudos de posgraduado. Alí é un estraño, un solitario, só comprendido polo seu compañeiro de cuarto (Paul Bettany), ata que a Nash se lle ocorre unha revolucionaria teoría. Con ela consegue un posto no cobizado MIT, onde coñece a alumna Alicia Lardé (Jennifer Connelly), que lle descobre que as leis das matemáticas non son nada comparadas coas leis do amor. Por outro lado, a súa prodixiosa habilidade para descifrar códigos fai que sexa requirido por Parcher William (Ed Harris), do departamento de Defensa, para axudar os EE.UU na súa guerra fría contra os soviéticos.
Personaxes
miniatura|esquerda|Russell Crowe en 2013.
Rod Holcomb
Rod Holcomb é un produtor e director de televisión estadounidense.
Traxectoria
Dirixiu episodios de series de televisión como Quincy, M.E., The Six Million Dollar Man, Battlestar Galactica, Fantasy Island, The A-Team, ER, The District, The Lyon's Den, Lost, Invasion, Moonlight, Shark, The Pentagon Papers, The Education of Max Bickford, China Beach, Wiseguy, The Equalizer, Scarecrow and Mrs. King, The Devlin Connection, The Greatest American Hero, Hill Street Blues e Numb3rs.
Fusaiola
miniatura|Fusaiola do século XII ou XIII atopada en [[Polonia.]] miniatura|Debuxo dun fuso e máis dunha fusaiola prehistóricos. Unha fusaiola é unha pequena peza simétrica cun buraco na parte central (o eixo de rotación). Esta peza colócase no extremo inferior do fuso e permite enfiar as febras dun elemento téxtil a través da torsión, un movemento semellante ao dunha buxaina. Hai constancia do seu emprego dende a prehistoria (data, cando menos, do século III ou IV antes da Nosa Era); e é frecuente atopala durante as escavacións nos sitios arqueolóxicos. Algúns dos materiais usados para a súa fabricación son o xiz, a pedra calcaria, a arxila ou os restos de cerámica. As formas máis sinxelas e arcaicas son as ovoides, achaiadas e troncocónicas.
No caso das fusaiolas feitas con arxila, existen modelos con formas máis evolucionadas, é dicir, cun feitío bulboso, hemisférico e de aresta.
Aphanopus
Aphanopus é un xénero de peixes teleósteos mariños da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos e familia dos triquiúridos, que é o tipo da subfamilia dos afanopodinos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1839 polo botánico, ictiólogo e malacólogo inglés Richard Thomas Lowe.
Etimoloxía
Lowe constuíu o nome do xénero, Aphanopus, cos elementos do latín científico aphan- e -pus, tirados dos termos do grego antigo ἀφανής aphanḗs,"invisíbel", "oculto", "escondido", e πούς, poús, "pé", "pata", unidos cun -o- epentético para facilitar a prununcia. Literalmente: "os que teñen as aletas ocultas".
Clasificación
Segundo o WoRMS, o ITIS e FishBase, o xénero comprende as sete especies seguintes:
En Galicia
Nas augas próximas a Galicia pódese en contrar a especie Aphanopus carbo Lowe, 1839, coñecida vulgarmente como sabre negro.
Pousavasos
miniatura|Pousavasos.
Os pousavasos, apoiavasos ou portavasos son uns utensilios sobre os que se apoian os vasos e outros obxectos de cristalaría para evitar manchar o mantel, a mesa ou a barra.
Uso, forma e coleccionismo
Os pousavasos poden ser redondos ou cuadrangulares. Xeralmente están fabricados de cartón e son desbotables, eliminándose tras varios usos. Con todo, no servizo de mesa en restaurantes e nos fogares utilízanse elementos de materiais máis duradeiros como plástico ou madeira.
Nos bares e cafetarías, os pousavasos colócanse cando se serve a bebida colocándose sobre a barra ou nas mesas debaixo do vaso. Con todo, nos restaurantes, colócanse baixo as copas desde un primeiro momento. Así se fai igualmente, ao organizar unha reunión con auga ou montar unha mesa presidencial. Os pousavasos están decorados polo xeral cunha imaxe personalizada que adoita representar a marca dunha cervexa, refresco ou outro tipo de bebida. Pódense utilizar para promocionar un establecemento, unha cadea franquiciada ou un evento en concreto. Constitúen, por tanto, un obxecto de merchandising.
Os pousavasos impresos son obxecto de coleccionismo existindo asociacións de coleccionistas en numerosos países do mundo. Por exemplo a Sociedade de Coleccionistas de Pousavasos Británica foi fundada en 1960 e organiza encontros periódicos entre os seus socios, xeralmente en pubs, para intercambiar pousavasos.
Consellería de Economía, Emprego e Industria
A Consellería de Economía, Industria e Innovación é unha consellería da Xunta de Galicia que se ocupa da política enerxética, da planificación económica e empresarial e da promoción industrial. A súa actual conselleira é María Jesús Lorenzana Somoza.
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, dirixida por José Ramón Pardo Cabarcos, a consellería de Industria conta coas seguintes direccións xerais:
XXIII edición dos Premios Goya
A gañadora da noite foi Camino de Javier Fresser que logrou o Goya á mellor película e á mellor dirección, ademais de catro galardóns máis. Os xirasoles cegos, o filme de José Luis Cuerda filmado en Ourense só colleitou un premio dos 15 nomeamentos. ás que optaba.
Rego de Samai
O rego de Samai é un afluente do río Rato
Curso
Nace no lugar de Bosende de Abaixo, no concello de Lugo, polo que discorre uns 1040 m. Forma unha fervenza duns tres metros de altura que verte as súas augas no río Rato, tamén coñecido nese tramo como río da Chanca.
Casas de Eirido de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Casas de Eirido de Abaixo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Úrvalsdeild Karla
A Úrvalsdeild Karla (en galego, Liga Premier de Islandia ou Liga islandesa de fútbol) é a máxima categoría do fútbol profesional en Islandia. Está organizada pola Federación de Fútbol de Islandia e os seus equipos poden disputar torneos da UEFA. A competición dispútase entre a primavera e o verán a causa das condicións climatolóxicas do país. Actualmente é coñecida polo nome de Pepsideild karla polo patrocinio da bebida Pepsi.
Historia
A primeira edición do torneo tivo lugar no ano 1912 como unha competición entre 3 clubs de Reiquiavik: o KR Reykjavik, o Fram e o ÍBV, resultando vencedor o KR Reykjávik. Os anos 1913 e 1914 o Fram proclamouse campión da competición sen ter disputado un só partido debido a que ningún outro equipo se presentou á competición. Posteriormente, o campionato foise ampliando a máis clubs. En 1955, con 6 clubs en Primeira, estableceuse un sistema de ascensos e descensos que dinamizaba o campionato, e en 1959 engadiuse ao sistema de liga regular partidos na casa e a domicilio, do mesmo xeito que se facía noutros países. A partir de 1964 os equipos islandeses poden entrar nas competicións europeas da UEFA.
Sistema de competición
O campionato o forman 12 clubs. Aínda que contou tradicionalmente con 10 equipos, este número foi ampliado a 12 na tempada 2008. Os equipos xogan dúas veces entre si ao longo da tempada, na casa e a domicilio. Ao final da tempada os dous últimos equipos descenden á 1. deild karla (Primeira División), sendo substituídos polos 2 primeiros desa categoría.
O campión da Liga participa na UEFA Champions League partindo dende a Primeira rolda de clasificación, mentres que o segundo e o campión da Copa xogan a UEFA Europa League a partir da rolda previa.
Marita Grabiak
Marita Jane Grabiak, nada en Ambridge (Pensilvania), é unha directora de televisión estadounidense.
Ten dirixido episodios de múltiples series de televisión, como Dawson's Creek, ER, Firefly, Buffy the Vampire Slayer, Angel, Smallville, Cold Case, Gilmore Girls, Everwood, Battlestar Galactica, Lost, The Inside, Alias, Law & Order, Point Pleasant ou One Tree Hill.
Estadio Municipal de Ipurua
O Estadio Municipal de Ipurua (en éuscaro: Ipurua Futbol Zelaia) é un estadio de fútbol situado na cidade de Éibar, en Guipúscoa. É de propiedade municipal e é a sede habitual da Sociedad Deportiva Éibar. Ten capacidade para 7.083 espectadores.
Historia
Dez anos máis tarde realizáronse as obras da cuberta de todo o estadio incluíndo todas as bancadas (excepto a bancada norte) cos primeiros postes de iluminación. Foi entón cando o estadio tomou a forma actual. Para este evento organizouse un partido o 14 de outubro de 1970 entre os equipos máis importantes do País Vasco, Real Sociedad e Athletic de Bilbao. Foi por entón cando se construíron as famosas Torres de Ipurua que dan ao campo unha aparencia singular.
En 1990 celebrouse o 50 aniversario do club cun partido co AFC Ajax. O partido terminou co resultado de 1-1, logo de que fallase un penalti o xogador eibarrés Luluaga.
Ata entón os vestiarios atopábanse na bancada próxima ao Anexo (campo de adestramento) e xa entrado o século XXI conseguiuse que os vestiarios foran trasladados á bancada central onde ademais se incluían todo tipo de equipamentos como sala de musculación, jaccuzzi etc. Hoxe en día, o estadio de Ipurua conta co certificado da UEFA.
Ata 1997 o Eibar adestraba no mesmo campo. Ese ano inaugurouse o Complexo Deportivo de Unbe onde o equipo adestra actualmente.
Clickair
Clickair foi unha aeroliña de baixo custo con sede no Parc de Negocis Mas Blau en El Prat de Llobregat, preto de Barcelona. Clickair voou a uns 40 destinos europeos. A súa principal base atopábase no aeroporto de Barcelona, con bases en Málaga, Sevilla e Valencia. Clickair fusionouse con Vueling Airlines o 15 de xullo do 2009.
Primeiros anos
A compañía chamouse nun primeiro momento Catair, derivado de Cat (por Cataluña) e Air, pero cambiou o seu nome para Clickair xusto antes de iniciar as operacións. Clickair posicionouse como unha aeroliña de baixo custo e ofrecía un programa de compra a bordo de alimentos, bebidas e outros produtos.
A aeroliña comezou a operar o 1 de outubro de 2006 con tres Airbus A320 voando cinco rutas dende o seu centro de conexións en Barcelona. A compañía fundouse cun investimento de capital inicial de Cobra, Iberia, Iberostar, Nefinsa e Quercus Equity (Group Agrolimen), cada un deles cun 20% de participación, con Iberia configurando a aeroliña. Aínda que Iberia tiña un 20% das accións controlaba o 80% dos seus dereitos económicos. A compañía tiña plans para operar 30 Airbus A320 en 70 rutas, transportando 10 millóns de pasaxeiros por ano a finais de 2008. O código da IATA de Clickair, XG, foi herdado da aeroliña de pasaxeiros retirada pertencente a Gestair Cargo Regional Líneas Aéreas.
Fusión con Vueling
En xuño de 2008 Clickair e a súa rival Vueling anunciaron a intención de fusionarse. Chegouse a un acordo porque ámbalas dúas compañía querían crear unha única aeroliña para facer fronte aos maiores custos de combustible e de taxas, e estaban perdendo moitos cartos. A fusión causou que Clickair cesase as súas operacións porque Vueling sería o nome da nova aeroliña. A aeroliña baseouse en Barcelona, os as dúas integrantes estaban baseadas e mantiñan os seus centros de conexións orixinais. O presidente de Clickair Álex Cruz tamén sería o máximo dirixente da nova aeroliña.
Planeouse introducir 5 novos avións en 2008, porén, a aeroliña reduciu os seus plans de expansión e só engadiría un avión durante ese ano.
O 15 de xullo de 2009 completouse a fusión de Vueling e Clickair. A nova compañía opera baixo a marca de Vueling, cesando Clickair as súas operacións. Dende a fusión Vueling converteuse na segunda aeroliña máis grande de España, transportando 8,2 millóns de pasaxeiros en 2009 a case 50 destinos. Despois do cesamento das operacións, 20 dos 26 avións pasaron a Vueling. O resto foron a Astraeus Airlines, Vertir Airlines e Ural Airlines, sendo dous deles almacenados.
Tumultos en Inglaterra en 2011
Os tumultos en Inglaterra en 2011 foron unha serie de manifestacións violentas e criminais, ocorridos entre os días 6 e 10 de agosto de 2011, a principio en distritos de Londres, espallándose enseguida por outras cidades e vilas do país, onde houbo enfrontamentos entre a poboación e a policía, saqueos e incendios criminais.
Historia
Tras unha manifestación pacífica en 6 de agosto de 2011, convocada en protesta ao asasinato de Mark Duggan con armas de fogo por parte de oficiais da Policía Metropolitana de Londres no 4 de agosto de 2011, deu comezo un motín en Tottenham, no distrito de North London. Os días seguintes, o tumulto estendeuse a varios barrios e distritos de Londres e, finalmente, a outras áreas de Inglaterra. Os disturbios máis graves producíronse fóra de Londres, en Bristol e outras cidades de Midlands e do Noroeste de Inglaterra. Tamén houbo outros sucesos ligados a revoltas en moitas cidades menores de Inglaterra.
Os disturbios caracterizáronse como saqueos desenfreados e ataques incendiarios de niveis sen precedentes. Como resultado, o primeiro ministro británico David Cameron retornou antecipadamente das súas vacacións en Italia, o mesmo que fixeron outros gobernantes e líderes da oposición para atender o caso. Ademais, todas as vacacións da policía foron canceladas e o Parlamento foi convocado en 11 de agosto para debater a situación.
A partir do 15 de agosto, preto de 3.100 persoas foron presas, das cales máis de 1.000 foron acusadas. As detencións, acusacións e procesos xudiciais continúan, cos tribunais a traballar horas extras.
Adoita culparse á acción policial do inicio da revolta, sendo criticada a subseguinte reacción deste corpo como non axeitada nin suficientemente eficaz. Os tumultos tiveron xerado un continuo debate a nivel político, social e académico sobre as causas e o contexto en que aconteceron.
Doce Apóstolos de Irlanda
dereita|miniatura|215x215px|San [[Finnian de Clonard|Finnian transmitindo a súa bendición aos Doce Apóstolos de Irlanda]] Os Doce Apóstolos de Irlanda (tamén coñecidos como Doce Apóstolos de Erin, Irlandés: Dhá Aspal Déag na hÉireann) foron os doce primeiros santos monásticos do século VI, que estudaron baixo a tutela de san Finnian (f. 549) na súa famosa escola monástica da abadía de Clonard en Cluain-Eraird, situada no actual Condado de Meath.
Historia
A abadía de Clonard, situada na beira do río Boyne no moderno condado de Meath foi unha das principais escolas monásticas da primitiva Igrexia en Irlanda. Durante o século VI, algún dos representantes máis significativos da historia do cristianismo en Irlanda estudaron alí. Segundo se cre, a media de estudantes na abadía foi de 3 000 persoas, das cales os doce que estiveron baixo a tutela de san Finnian de Clonard foron coñecidos como os "Doce Apóstolos de Irlanda".
Afrosorícidos
A dos afrosorícidos (Afrosoricida) é unha orde de pequenos mamíferos placentarios afroterios conformado por dúas familias, a dos tenrécidos e a dos crisoclóridos, que foron anteriormente consideradas como parte da orde dos insectívoros.
Tradicionalmente, as toupas douradas do sur de África e os tenrecs de Madagascar e África foron agrupados cos ourizos, musarañas e outros pequenos animais de alimentación a base fundamentalmente de insectos entre os insectívoros. Porén, non son verdadeiros insectívoros. Esta opinión está sustentada por moitos estudos xenéticos, que ademais suxiren a asociación entre os Afrosoricida e outros mamíferos de orixe africana, na gran superorde dos afroterios.
Clasificación
Na orde recoñécense dúas subordes, con cadansúa familia:
Constitución francesa de 1958
A Constitución francesa de 1958, de 4 de outubro, é o texto fundador da V República, vixente na actualidade. Foi adoptada por referendo o 28 de setembro de 1958 e é o décimo quinto texto fundamental (ou o vixésimo segundo se se contan os textos que non se aplicaron) de Francia dende a Revolución Francesa.
A Constitución é a norma suprema do sistema xurídico francés e organiza as autoridades públicas, define o seu papel e as súas relacións. Modificouse en dezanove ocasións dende a súa publicación, ben polo Parlamento reunido en Congreso ou directamente polo pobo a través de referendo: as normas relativas á revisión da Constitución están previstas pola propia Constitución.
Está estruturada nun Preámbulo e dezaseis títulos que recollen cento tres artigos, dous dos cales son disposicións transitorias. O Preámbulo fai referencia directa e explicitamente a outros tres textos fundamentais: a Declaración dos dereitos do home e do cidadán do 26 de agosto de 1789, o Preámbulo da Constitución francesa de 1946, do 27 de outubro (a Constitución da IV República), e a Carta do medio ambiente de 2004. Estas normas enténdense incluídas no bloque de constitucionalidade, polo que os xuíces aplícanas directamente e o lexislador debe respectalas, baixo o control do xuíz constitucional.
Dios ke te crew
Dios ke te crew (DKTC) é un grupo de hip hop de Ordes formado en 2003. Posteriormente formaron tamén un grupo de graffiti, breakdance, DJs e rap. Todos estes aspectos do hip hop únense nas presentacións en directo do grupo, onde é común presenciar pezas de pintura e graffiti no fondo do escenario e bailar breakdance, mentres o grupo musical interpreta as súas cancións.
Traxectoria
miniatura|Dios ke te Crew no 2007. O grupo comezou en 2003 cando a organización do Festigal contactou co grupo de rap Ghamberros que convidaron á parte en activo da banda 5 Talegos, ambos os dous formados en Ordes, e estes presentáronse como Dios Ke Te Crew. Formaron o grupo Sokram, MØU, García MC, Jamas e Dj Murdock. Na parte non musical uníronse os graffiteiros Vandals Crew e Cousas Novas, e os breakers de Compostela Playmovil Kids (os cales xa non forman parte da crew).
A primeira gravación acreditada de Deus ke te Crew foi a curtametraxe incluída na película colectiva Hai que botalos, un recompilatorio de curtametraxes postas en circulación co motivo das eleccións ao Parlamento de Galicia de 2005. Contribuíu á banda sonora do episodio titulado "O derradeiro", co tema titulado "Herdeiros da ditadura".
En 2006 lanzaron o seu primeiro traballo en formato profesional, un LP titulado Xénese con 16 temas. Foi gravado no propio estudo do grupo, Rapapoulo, e autoeditado polo seu propio selo, DKTC Sons e a editora galega Falcatruada. Distribuído por Discmendi en España, foi o primeiro LP de rap realizado enteiramente en galego. Ten influencias do jazz, rock, reggae, hardcore e funk, e contou coa colaboración do actor Miguel de Lira, interpretando o Cabo Ameneiro, un garda civil que interrompe unha festa do grupo. No deseño do CD inclúense ilustracións e graffitis de membros do colectivo. O disco vendeu máis de 7 000 copias.
Nas súas actuacións por toda España, compartiron escenario con artistas coma Saian Supa Crew, The Beanuts, Dealema, Foreign beggars, Ojos de Brujo, La Mala Rodríguez, SFDK, Violadores del Verso, Sólo los Solo ou La Excepción. A súa música foi incluída na curtametraxe Mártires, de Xosé Zapata.
En 2011 saíu á luz o seu segundo traballo, Humanose, con 13 novos temas, e editado esta vez pola discográfica Boa Music. En 2013, coincidindo co décimo aniversario do grupo, sacaron o sinxelo Dez, con dous novos temas, e comezaron unha xira por toda España.
Discografía
miniatura|Concerto na [[A Coruña|Coruña o 6 de decembro do 2008.]]
-625
Outros
Historia ano a ano
-1400
Outros
Historia ano a ano
Valiña de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Valiña de Abaixo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Bandeira de Taiwán
A bandeira de Taiwán é o símbolo oficial de Taiwán, un fondo de cor vermella cun rectángulo azul situado no cuadrante superior máis próximo ó mastro, que contén, no seu centro, un sol de cor branca con doce puntas.
Este cuadrante é á súa vez a bandeira do Kuomintang (KMT), o partido político fundado por Sun Yat-sen, e foi adoptada en 1895 como bandeira da Sociedade para a Rexeneración da China, movemento político precursor do actual KMT. A bandeira foi deseñada por Lu Haodong, mártir do movemento republicano chinés durante o final da dinastía Qing, última dinastía imperial chinesa.
As cores da bandeira de Taiwán simbolizan os Tres Principios do Pobo propugnados por Sun Yat-sen:
Ocean's Twelve
Sinopse
Danny Ocean (George Clooney), Tess (Julia Roberts) e a súa banda volven a formar equipo. Esta vez o golpe será múltiple: tres espectaculares atracos en tres lugares diferentes. Mentres tanto, o propietario do casino das Vegas Terry Benedict (Andy García), a quen Ocean e a súa banda roubaron nunha ocasión, non renunciou a vingarse deles.
Acusación
A acusación é o cargo que se formula diante a autoridade xudicial contra unha persoa ou persoas físicas ou xurídicas por consideralas responsables dun delito ou falta, co obxecto de que se lle aplique a sanción prevista na lei.
Na xurisdición penal, a acusación se formaliza mediante un escrito no que se fixan tanto as condutas infractoras como as persoas que se reputan responsables e a sanción que se propón. Pertence a unha fase avanzada do proceso, logo da instrución da causa.
Nesta acepción, cabe distinguir:
A acusación é requisito para unha eventual condena. O xuíz non pode condenar se non existe unha acusación, de aí que, se non se dirixe acusación contra o inicialmente denunciado, ou se as partes acusadoras a retiran en calquera fase do procedemento, procede o sobresemento da causa ou, en todo caso, unha sentenza absolutoria
Óengus II
dereita|miniatura|180x180px|A [[bandeira de Escocia mostra o Saltire de Santo André Apóstolo e é tradicionalmente asociado con Óengus mac Fergusa.]] Óengus mac Fergusa (tamén chamado Onuist, Hungus ou Angus) foi rei dos pictos dende 820 até 834. A tradición asóciao co culto de Santo André e coa bandeira de Escocia.
Óengus sucedeu ó seu irmán Caustantín no trono. Nun principio considerouse que a súa orixe estaba en Dál Riata e que descendía de Fergus mac Echdach, mais no presente crese que a súa familia foi a de Óengus mac Fergusa, quizais orixinaria de Circinn (posiblemente a moderna Mearns), unha familia picta con ligazóns cos Eóganachta de Munster en Irlanda.
Ong Bak 3
Ong Bak 3 (en องค์บาก 3) é un filme tailandés dirixido, producido e escrito por Tony Jaa e Panna Rittikrai, que foi estreado no 2010.
Sinopse
A lenda de Ong Bak 3 comeza despois de que Tien (Tony Jaa) perdese as súas habilidades de combate e ó seu padrastro. Tien é devolto á vida coa ayuda de Pim (Primrata Dechudom), Mhen (Petchtai Wongkamlao) e os aldeáns de Khone Kana. Por medio da meditación, Tien volve a estar en plena forma para combatelo mal.
Buxía (homónimos)
Con buxía podemos referirnos:
José Joaquim Nunes
José Joaquim Nunes nado en Portimão o 4 de decembro de 1859 e finado en Lisboa o 20 de xullo de 1932, foi un sacerdote e profesor universitario portugués, destacado polos seus traballos de lexicografía dialectal e histórica, pertencendo á xeración pioneira da lingüística portuguesa. Foi socio da Academia das Ciências de Lisboa.
Traxectoria
José Joaquim Nunes foi fillo de Joaquim Nunes do Carmo e Maria Francisca Francesa. Realizou os seus estudos básicos na súa vila natal, e despois ingresou no Seminario de Faro, onde tras concluír o curso teolóxico foi ordenado sacerdote en 1882.
Foi destinado ás freguesías de Estoi, Martinlongo, Castro Marim e Alferce, onde exerceu entre 1886 e 1888. Nesa época iniciouse na actividade literaria, e en 1888 publicou a obra Contos ao Lar co pseudónimo de Júlio Ventura. Os relatos están inspirados en lendas do Algarve, especialmente do concello de Monchique, como a coñecida Louca dos Pisões.
Tamén neste período iniciou a súa participación na prensa, con colaboracións na publicación local O Patriota, dirixida por António Lobo de Almada Negreiros, o pai de Almada Negreiros. Mantivo esta colaboración durante moitos anos, sendo posteriormente correspondente do xornal en Lagos. Colaborou tamén na revista algarvia Alma nova: revista ilustrada, aparecida en Faro en 1914. Máis interesado na docencia ca na labor pastoral, pediu o seu traslado como profesor do Seminario de São José, en Faro, mais non lle foi concedido.
En 1889 foi nomeado capelán do Rexemento de Infantaría n.º 15 de Lagos. Alí mantivo unha intensa actividade social e cultural, e creou unha escola particular para estudos secundarios e o xornal O Lacobrigense (1891), que dirixiu e editou. No periódico publicou varios traballos relacionados coa cultura do Algarve relativos á etnografía. Despois foi destinado a Santarém, onde seguiu como docente e como estudoso da filoloxía. Máis tarde pasou a ser capelán do Rexemento de Infantaría n.º 17 de Beja, cidade na que tamén foi profesor no instituto e no seminario.
Coa chegada da República Portuguesa a capelanía castrense foi extinguida e pasou ao ensino oficial. Abandonou o sacerdocio e casou polo civil con Matilde Cardoso de Araújo Nunes. Despois seguiu como profesor nos institutos de Beja, Santarém, o Liceu Camões de Lisboa e finalmente no Colégio Militar. Foi nomeado polo Goberno da República vogal secretario da comisión da Reforma Ortográfica de 1911, e en 1913 foi elixido socio correspondente da Academia das Ciencias de Lisboa, institución da que pasou en 1926 á categoría de socio efectivo.
En 1914, xa coa carreira rematada e cunha labrada reputación académica como investigador da lingüística, foi nomeado profesor extraordinario de Filoloxía Clásica da Facultade de Letras de Lisboa. En 1917, como recoñecemento ao seu saber e ás numerosas contribucións bibliográficas, foi nomeado Doutor en Letras e ascendido a profesor catedrático. En 1928 pasou a ser director da Facultade, e en 1929 retirouse da actividade académica ao xubilarse.
Na súa vida profesional destacou polos seus coñecementos de latín e grego clásico e como especialista no estudo da Antigüidade Clásica, amais de por ter un perfil discreto e unha gran capacidade pedagóxica. Na Facultade de Letras foi colega e colaborador de Leite de Vasconcelos e de José Maria Rodrigues, e compañeiro de Adolfo Coelho, Carolina Michaëlis de Vasconcelos e David Lopes.
Xa viúvo, retornou á Igrexa católica romana, e recluíuse certo tempo no convento franciscano de Varatojo. Finou na súa casa de Lisboa por mor dunha pneumonía.
Publicou varios traballos de lexicografía dialectal e lexicografía histórica e estudos de etimoloxía e de onomástica, contribuíndo ao encadramento xeral na descrición dos fenómenos da fonética histórica da lingua portuguesa. Tamén se dedicou ao estudo e a edición de textos medievais, maiormente obras de carácter haxiográfico, especialmente das vidas de santos portugueses, moitas delas inéditas. Na vertente didáctica, elaborou e publicou compendios gramaticais e antoloxías (entón designadas crestomatías) destinadas a seren utilizadas polos estudantes de secundaria.
Presentou diversos traballos de índole científica como socio correspondente, e despois efectivo, da Academia de Ciencias de Lisboa, á cal cedeu o seu legado literario. Foi tamén membro de varias asociacións académicas e científicas, e participou en congresos e reunións internacionais. Era un notable políglota, falando e escribindo correctamente en varias linguas.
A vasta obra literaria que deixou, en boa parte actual, ten sido obxecto de artigos, libros e teses académicas. Algúns dos seus inéditos, especialmente obras de literatura, encóntranse depositados na Academia de Ciencias de Lisboa. É lembrado na toponimia da cidade de Portimão, onde unha rúa ostenta o seu nome.
A maior parte da súa obra foi publicada na Revista Lusitana e no Boletim da Academia das Ciências de Lisboa. Amais, é autor de diversas monografías:
Tom Clancy's Splinter Cell
Tom Clancy's Splinter Cell é unha serie de videoxogos de acción/infiltración saída da imaxinación do escritor estadounidense Tom Clancy e desenvolta pola compañía francesa Ubisoft.
O que coincide nos tres xogos é a forma de xogalos, o sixilo é fundamental en todos os episodios da saga. Hai que sorprender os inimigos, usar a túa arma o menos posible e que ninguén te vexa ou soen as alarmas. Un simple erro pódeche arruinar a misión. Todos son bastante "lineais", para pasar unha misión só tes unha forma de facelo. En Pandora Tomorrow e Chaos Theory incluíuse o modo multixogador.
Está en desenvolvemento a cuarta entrega de Splinter Cell que ten previsto saír no 2006. O novo nome que levará a nova entrega será Splinter Cell Double Agent. Pero parece que na nova entrega o argumento cambiará moito, xa que Sam Fisher vai ser un fuxido da lei buscando vinganza polo atropelo da súa filla Sara.
-594
Outros
Historia ano a ano
S/2003 J 23
S/2003 J 23 é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2004 grazas a imaxes que foran obtidas no ano 2003.
S/2003 J 23 ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 22,740 millóns de kms, tarda 700,538 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 149° con respecto á eclíptica e posúe unha excentricidade orbital de 0,3931. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Pasifae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de kms, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°.
Augusto Barreiro Noya
Traxectoria
Fillo de Bernanrdo Barreiro Vázquez e irmán de Alejandro Barreiro Noya. Funcionario de Obras Públicas da Coruña, foi profesor da Escola de Náutica da Coruña. Oficial do corpo de Intendencia, alcanzou a graduación de coronel honorario. Foi redactor de La Voz de Galicia (1905-1937) e secretario da Asociación de Prensa.
Souto da Vila, San Xurxo de Moeche, Moeche
Souto da Vila é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales era 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Sufraxio directo
Denomínase sufraxio directo ou elección directa aquel no que os votantes elixen aos seus gobernantes directamente, sen trámites nin funcionarios intermedios. Trátase dun sistema oposto ao sufraxio indirecto.
O sufraxio directo, por outra banda, unha mellor aplicación da regra da maioría, o impedir a formación de colexios electorais integrado por membros que representan distintas cantidades de cidadáns.
Por extensión, o termo sufraxio directo aplícase a todos os procesos electorais, sexan ou non políticos nos que se elixe directamente aos funcionarios.
The Munsters
The Munsters é unha serie de televisión estadounidense do xénero de comedia de situación, que conta a historia dunha familia de bos monstros. Está protagonizada por Fred Gwynne como Herman Munster e Yvonne De Carlo como a súa muller Lily Munster. A serie era unha sátira dos filmes de monstros da época e dos roles de familia daquela, e foi producida polos creadores de Leave It to Beaver. Foi emitida coa serie de semellante temática The Addams Family.
Daniel Casalderrey
Daniel Casalderrey Castro, nado en Portas o 20 de novembro de 1928 e finado en Baión (Vilanova de Arousa) o 10 de xuño de 2017, foi un político galego.
Traxectoria
Empresario agrícola. Foi Presidente da Agrupación de Cosecheros de Albariño de Salnes, Secretario xeral da Asociación de Agricultores y Ganadores de Pontevedra (AGAP), vogal do Consello Directivo da Caixa Rural Provincial de Pontevedra e presidente da Cámara Agraria Provincial de Pontevedra. Militou no Partido Gallego Independiente e integrouse na UCD. Foi senador (1979-1982), conselleiro de Agricultura, Gandería e Montes da Xunta de Galicia (1979-1982).
Cherub Rock
"Cherub Rock" é unha canción de The Smashing Pumpkins. Foi o primeiro sinxelo do seu segundo álbum, Siamese Dream, e foi composta polo vocalista e guitarrista da banda Billy Corgan.
"Cherub Rock" foi unha das últimas cancións escritas para o álbum, e a letra fala da percepción que ten Corgan da relación entre a comunidade do rock independente e os grandes medios.
Lista de cancións
CD / 12" vinyl version
7" vinyl version (só 5.000 copias)
Río Fervedoira
O río Fervedoira é un afluente do río Rato que discorre polo nordeste do concello de Lugo.
Serge Zwikker
Serge Zwikker, nado o 28 de abril de 1973 en Vlaardingen, é un ex xogador de baloncesto profesional neerlandés, que con 2,21 metros de altura ocupaba a posición de pivote, sendo o cuarto xogador máis alto en xogar na ACB.
Río Fervedoira
Curso
Nace nas Carreciñas a 578 m de altitude, ó pé do Outeiro de Fompedriña, próximo á aldea de Vilachá, na parroquia de Labio, en Lugo. Adéntrase na parroquia de Rubiás, onde recibe o rego de Vilariño pola marxe esquerda e o rego Abelairas pola marxe dereita. Divide despois as parroquias de Pedreda e Santa María de Muxa, onde o cruza a autovía A-6. Finalmente aproxímase á cidade polo barrio de Galegos e desemboca no río Rato, que dende ese punto se coñece tamén como río da Chanca.
Blas Espín
Blas Espín foi un grupo literario contituído na Ponte do Porto, Camariñas, en 1992 no seo da Asociación Xuvenil da Ponte do Porto. Toman o nome dun prateiro barroco orixinario da vila e entre as súas actividades destacan a celebración de recitais poéticos, a posta en marcha dunha editora homónima, a publicación dunha revista literaria de periodicidade semestral e a convocatoria de dous premios literarios, Blas Espín e Vir Fluvius. Constituída por 15 escritores, entre os seus membros destacan: Rafael Lema, Xosé Manuel Lema Mouzo, Arturo Regueiro, Xandra Tedín, Abel Méndes Bujeiro e Xaime Trillo.
Sufraxio indirecto
Denomínase sufraxio indirecto ou elección indirecta aquel no que os votantes elixen a uns representantes que, á súa vez, deben constituír un corpo electoral, chamado Colexio electoral, para elixir ao cargo público correspondente.
O modelo de elección indirecta aplícase indistintamente nos países democráticos. A súa aplicación práctica obsérvase case sempre na elección do Primeiro Ministro ou Presidente do Goberno e, en xeral, do titular do poder executivo. Neste caso os cidadáns elixen aos membros da Asemblea ou Parlamento e é este órgano o que elixe ao xefe do poder executivo. De igual xeito acontece nalgúns sistemas republicanos democráticos nos que o Xefe do Estado non é elixido directamente polos cidadáns, senón que estes elixen primeiro uns representantes que constitúen os verdadeiros electores. Este é o caso do Presidente dos Estados Unidos.
Por extensión, o termo sufraxio indirecto aplícase a todos os procesos electorais, sexan ou non políticos nos que se elixe por graos aos representantes. Así poderán ser de segundo grao, terceiro grao etc, segundo o número de corpos de electores que sexa preciso elixir para determinar o resultado final.
Dunedin
Dunedin é unha cidade de Nova Zelandia situada na baía de Otago (Otago Harbour), un entrante do océano Pacífico que separa á cidade da península de Otago. A cidade fundouse en 1848, e despois de 1861 creceu rapidamente polo descubrimento de ouro.
A súa poboación actual é de 121 000 habitantes e é a segunda cidade en importancia da illa do sur, logo de Christchurch.
Dennis Banks
Dennis Banks, nado na reserva india de Leech Lake o 12 de abril de 1937, e finado en Rochester o 29 de outubro de 2017, foi un líder, mestre, activista e autor do pobo ojibwa. Banks tamén é coñecido como Nowa Cumig (Naawakamig no sistema ojibwe de escrita). O seu nome en lingua ojibwa significa "no centro do universo". Foi durante moito tempo o líder do American Indian Movement, que cofundou e 1968 en Minneapolis.
Cine
Banks tivo papeis nos filmes War Party (1988), O derradeiro dos mohicanos (1992), Thunderheart (1992) e Older Than America (2008).
Stadium Gal
Historia
En 1950 construíuse un velódromo arredor do terreo de xogo que nese mesmo ano acolleu o final dunha etapa da Volta ciclista a España.
En 1997 inaugurouse o novo Stadium Gal, situado no mesmo lugar que o campo vello.
Neste estadio o Real Unión disputou todos os seus partidos como local en Primeira, Segunda, Segunda B e en Terceira e nel logrou a marca de ser o primeiro equipo de Segunda B en eliminar ao Real Madrid nunha eliminatoria (ida 3-2 e volta 4-3).
John Cho
John Yohan Cho, nado o 16 de xuño de 1972 en Seúl, é un actor coreano-americano.
Hegemone (lúa)
Hegemone (en grego Ηγεμόνη), tamén coñecida coma Xúpiter XXXIX, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003, e recibiu a designación temporal S/2003 J 8.
Hegemone ten uns 3 km de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,703 millóns de km, tarda 745.500 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 153° con respecto á eclíptica (151° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,4077. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Pasifae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de km, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°.
Recibiu oficialmente o seu nome en marzo do ano 2005, Hegemone na mitoloxía grega era unha das Gracias e filla de Zeus (Xúpiter).
-499
Outros
Historia ano a ano
Retrato do artista cando novo
Nesta Bildungsroman (novela de aprendizaxe) dáse conta do espertar relixioso e filosófico do protagonista, Stephen Dedalus, o alter ego ficticio do escritor. O personaxe cuestiona os principios católicos asentados en Irlanda baixo os que foi educado e culmina a súa rebelión contra os mesmos co seu exilio no continente europeo.
Esta obra provén doutra anterior proxectada en 1903 baixo o título de Stephen Hero, unha novela autobiográfica de Joyce. Porén, o autor mudou a estrutura desta primeira novela e a reconverteu na que finalmente sería publicada en 1916 cun novo enfoque que permite internarse na consciencia de Dedalus. Retrato do artista cando novo, xunto coa compilación de historias curtas publicada en 1914, Dublineses, valeulle a James Joyce a consideración como un dos mellores escritores do Modernismo da literatura en lingua inglesa e un dos máis influentes do século XX.
Sinopse
A obra relata a infancia e adolescencia de Stephen Dedalus e permite ao lector internarse na súa consciencia e sentir. A través dunha serie de episodios da súa vida, o lector pode aprecia-los medos e preocupacións do protagonista e a súa forma de entede-lo mundo.
A infancia de Dedalus transcorre no colexio e internado xesuíta Clongowes Wood College, onde ensinan aos alumnos as regras do bo comportamento. O protagonista destaca na clase pola súa intelixencia e sofre as mofas dos seus compañeiros. Nesta primeira parte do libro onde se relata a infancia do artista destaca a cea de Nadal na que o neno volve a casa coa súa familia. Toda a conversa da noite versa sobre temas políticos e relixiosos de gran relevancia que afectan ao país na época. A figura de Charles Stewart Parnell é amplamente discutida e amosa a profunda división de opinión entre dous dos membros da familia. Esta división sementa en Stephen dúbidas sobre a confianza nas institucións públicas. Durante a súa estancia no colexio tamén se fala do castigo corporal que os xesuítas adoitaban aplicar a aqueles que non comprían coas regras estipuladas e o propio protagonista é vítima deste castigo, aínda que de forma inxusta.
Debido ás débedas do patriarca, a familia debe mudarse a Dublín e Stephen consegue unha bolsa de estudos do seu reitor anterior para asistir ao colexio xesuíta de Belvedere, onde de novo destaca pola súa intelixencia e sitúase á cabeza da clase. Neste etapa a distancia entre el e o seu pai, bebedor habitual, faise evidente.
Co diñeiro obtido dun premio escolar e xa na puberdade, Stephen comeza a vagar polos barrios de prostitutas e se deixa levar polo pracer carnal. Pouco despois realízase no colexio unha xornada de retiro espiritual na que se insta aos alumnos a confesa-los seus pecados. Stephen sente que as palabras do sermón do sacerdote van dirixidas a el e, con carga de conciencia, corre na procura dunha igrexa onde non o coñezan e poida confesa-los seus vicios no anonimato. A partir dese momento o personaxe séntese en comuñón coa Igrexa e trata de levar unha vida digna e exemplar conforme ao dogma cristián. A súa devoción non pasa desapercibida para os xesuítas, quen lle propoñen unirse á orde. Stephen alberga serias dúbidas e as súas crenzas relixiosas entran en conflito coas súas aspiracións estéticas, polo que remata por rexeita-lo ofrecemento. Co paso do tempo o protagonista perde esa devoción relixiosa en favor da estética, como se amosa nunha ocasión na que se cruza cunha moza e sofre unha epifanía pola que sente a necesidade de expresar toda a súa beleza por medio da escritura.
Finalmente Stephen considera que os costumes de Irlanda non lle permiten expresarse con liberdade e decide marchar ao exilio voluntario para intentar desenvolverse plenamente como artista. Malia a súa decisión, o protagonista resalta os lazos que o unen ao seu país e a tristeza de marchar del para poder prosegui-la súa busca.