cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evanxeo de Marcos
Teoloxía de Marcos
O Evanxeo de Marcos insiste en presentar a Xesús como unha personalidade moi humana: por exemplo, Xesús como fillo de María sen mencionar ao pai, ou que os seus irmáns o consideraran como alienado. Tamén adoita presentar a Xesús rodeado dos seus doce discípulos. O Reino dos Ceos preséntase como a irrupción do poder de Deus mediante as obras de Xesús. Aínda que os seus feitos espertan a admiración da xente, Xesús non quere difundir a súa condición de Mesías. Segundo Marcos, o tempo da Salvación deu comezo con Xoán Bautista e continúa con Xesús e os seus discípulos. Ademais, os lugares xeográficos indicados teñen un significado teolóxico: así, cando se relata a resurrección indícase que foi en Galilea, sinalando o triunfo do Reino dos Ceos sobre Israel.
Edicións en galego
Ao abeiro do Concilio Vaticano II a Igrexa Católica autorizou o emprego de linguas vernáculas na liturxia, facendo necesaria a tradución da Biblia á lingua galega. Deste xeito, a editorial SEPT editou en 1965 a primeira edición dos Evanxeos baixo o título A Palabra de Deus: Os Evanxeos sendo Manuel Espiña Gamallo e Xosé Morente os seus tradutores. En 1980, dentro do proxecto de tradución por enteiro da Biblia, de novo a editorial SEPT, publicou o Novo Testamento en galego, sendo Xosé Manuel Rodríguez Pampín e Andrés Torres Queiruga os responsables da tradución do Evanxeo de Marcos dende o orixinal grego.
Salviniales
A das salviniales (Salviniales), tamén chamadas antigamente hidropteridales (Hydropteridales) é unha orde de pteridófitas da clase das polipodiópsidas, que comprende especies de fentos acuáticos.
Descrición
A ofrde foi descrita en 1833 polo médico, naturalista e botánico alemán Heinrich Friedrich Link.
Familias
A orde comprende dúas familias:
Algúns autores inclúen tamén unha terceira:
Sinónimos
A orde coñeceuse tamén polos sinónimos:
Antepasado común das salviniais e reavaliación do esporocarpo
Nese sentido, os estudos comparados da morfoloxía do esporocarpo baixo un marco teórico evolutivo, dan estes resultados:
Polo tanto interprétase que o fento heterospórico ancestral posuía unha cuberta do soróforo, que se orixinou unicamente neste clado, e que en Salvinia perdeuse en forma secundaria. Unha segunda consecuencia desta interpretación é que as estruturas chamadas tradicionalmente "esporocarpo" en marsileáceas e salviniáceas non son homólogas:
Os diferentes autores propuxeron solucións diferentes a esta definición, e algúns diferencian entre "esporocarpo de orixe foliar", en marsileéceas, e "esporocarpo de orixen indusial" en salviniáceas. A aproximación moderna (Nagalingum, Schneider e Pryer 2006) propón que se chame esporocarpo aos soros con indusio, con soróforo e con cuberta do soróforo, e que ao que tradicionalmente se camaba "esporocarpo" nas salviniáceas, sexa referido simplemente como soro.
Para ver esquemas e fotos dos esporocarpos e soros das dúas familias, consultar: N. S. Nagalingum, H. Schneider e K. M. Pryer (2006): "Comparative Morphology of Reproductive Structures in Heterosporous Water Ferns and a Reevaluation of the Sporocarp", en International Journal of Plant Sciences 167: 805–815. aquí).
Polpa dentaria
250px|thumb|Sección transversal dun dente: A [[Dente|coroa; B raíz 1 esmalte, 2 dentina, 3 polpa, 4 enxiva, 5 tecido conectivo, 6 óso, 7 vaso sanguíneo, 8 nervio.]]
A polpa dentaria (denominada moitas veces erroneamente nervio do dente) é o nome que recibe a estrutura interna do dente, formada por tecido conxuntivo laxo ricamente vascularizado e innervado, localizada no interior do órgano dentario e que, xunto co dentina, que a rodea, forma unha estrutura integrada denominada complexo dentino-pulpar, que ten a súa orixe embriolóxica na papila dentaria.
Formación da papila dentaria
Este tecido, reactivo e dinámico, orixínase a partir dun tecido conectivo (tecido mesenquimatoso) inmaturo, a papila dentaria. Unha sección vestíbulo-lingual a través dun dente temporal (de leite) e os seus tecidos circundantes, realizada aproximadamente na décima semana da xestación (na especie humana), mostra a papila dental na etapa de casquete do desenvolvemento. Este tecido encóntrase rodeado polo órgano do esmalte e un tecido conectivo fibroso laxo denominado saco dentario. O órgano do esmalte forma o esmalte; a papila dentaria participa no desenvolvemento da dentina e a polpa, e o saco dentario forma o periodonto.
Estudos experimentais en animais e en embrións humanos demostraron que a papila dentaria se inicia como unha rica rede vascular capilar e está sementada cun crecente número de células de tecido conectivo e fibras. A papila dentaria, na etapa de casquete da morfoxénese dentaria, consiste en moitos botóns activos de vasos sanguíneos e células indiferenciadas mitóticas.
A través dun aínda non moi ben comprendido mecanismo, o tecido mesenquimatoso (papila dentaria) inflúe na diferenciación dos tecidos de orixe ectodérmica (epitelio interno do esmalte) cara a ameloblastos. A continuación, estes últimos estimulan a formación de odontoblastos no mesénquima subxacente.
Lingua karachai-balkar
A lingua karachai-balkar (Къарачай-Малкъар тил, Qaraçay-Malqar til ou Таулу тил, Tawlu til) é unha lingua turca falada polos karachai e polos bálcaros. Está dividida en dous dialectos: karachai-baksan-chegem, que pronuncian dous fonemas como /tʃ/ e /dʒ/, e o Bálcaro, que pronuncian os anteriores fonemas como /ts/ e /z/. A escrita moderna do karachai-balkar está baseado no dialecto karachaio-baksan-chegem.
Polpa dentaria
Formación da papila dentaria
O límite entre o epitelio interno do esmalte e os odontoblastos constitúe a futura unión amelodentinaria. A formación da vaíña epitelial de Hertwig, pola fusión do epitelio dos órganos do esmalte interno e externo, determina o límite entre a coroa e a raíz e representa a futura unión cementoadamantina.
O inicio da maduración da polpa coincide cos primeiros signos de formación da dentina. Esta maduración involucra a orientación e ordenación específica daqueles compoñentes asociados cun tecido polpar funcional, por exemplo, células e un medio extracelular composto de coláxeno e substancia fundamental.
Os vasos sanguíneos e nervios simpáticos asociados aparecen ao principio da maduración. Os nervios sensitivos aparecen máis tarde e inician o seu crecemento cara a dentro da polpa en maduración despois de que o desenvolvemento da raíz progresa (por esta razón hai falta de sensibilidade na polpa en pacientes de pouca idade).
Lingua karachai-balkar
Exemplo da lingua
Artigo 1 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos en karachai-balkar:
Polpa dentaria
Formación da papila dentaria
Despois de que os odontoblastos aparecen e producen unha capa de predentina, a papila dentaria adxacente convértese en polpa dentaria. Así mesmo, cando a primeira capa de predentina se formaou, o ameloblasto inicia a secreción de esmalte.
Donelle, Loira, Valdoviño
Donelle é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 26 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 31 habitantes.
Polpa dentaria
Formación radicular
Conforme a maduración e proliferación da polpa dental continúan, iníciase a erupción dentaria e a formación radicular. A vaíña epitelial radicular (diafragma epitelial) mantense relativamente fixa durante o desenvolvemento e crecemento das raíces. As células do diafragma epitelial causan a diferenciación dalgunhas das células do tecido conectivo subxacente a odontoblastos.
Estes formarán a dentina radicular. Debido a que o termo do desenvolvemento radicular é fixo, a proliferación do diafragma epitelial resulta nun movemento en sentido oclusal da coroa.
A medida que os odontoblastos radiculares forman a dentina da raíz, a continuidade da vaíña radicular interrómpese por células de tecido conectivo presentes no saco dentario, o que permite que as células antes mencionadas fagan contacto coa dentina e se diferencien en cementoblastos, que á súa vez formarán cemento.
Algunhas células da vaíña epitelial radicular permanecerán dentro do ligamento periodontal como restos de células epiteliai. Este remanentes, áseces, forman un quiste apical e son os precursores do epitelio que adoita proliferar en lesións inflamatorias periapicais.
En dentes con dúas ou tres raíces, o tronco radicular divídese por extensións en forma de lingüeta do diafragma horizontal, a nivel cervical. Isto orixina a formación de dous ou tres pequenos troncos (raíces).
Condutos laterais
Se a vaíña epitelial radicular rompe antes de que a dentina radicular se forme, pode establecerse un contacto directo entre o ligamento periodontal e a polpa dentaria. Esta canle de comunicación denomínase conduto lateral ou accesorio. Un conduto deste tipo pode formarse si un vaso sanguíneo que estea entre a papila e o saco dentario non se despraza e enche durante o desenvolvemento da raíz e a formación do tecido duro.
Orificio apical
Mediante codificación xenética, a proliferación epitelial cesa e o incremento na lonxitude da raíz detense. Conforme a erupción e formación dentarias continúan, a parte terminal apical da raíz (así como todo o espazo polpar) estréitase debido á aposición de dentina. O orifico apical modifícase máis aínda debido ao desenvolvemento do cemento.
Formación da dentición permanente
Así como continúan a proliferación, histodiferenciación e morfodiferenciación da polpa temporal, o dente permanente sucesor e as súas estruturas circundantes xorden na porción lingual do seu predecesor. As estruturas do dente permanente desenvólvense con patróns similares durante a súa iniciación e maduración.
Debido a que a reabsorción radicular comeza pouco despois de que se formaran as raíces do dente temporal, os cambios coa idade ocorren máis rápido nas polpas primarias que nas permanentes. A principal diferenza coas polpas deciduas está na cantidade das súas fibras nerviosas. Un ensaio histoquímico para detectar a presenza de acetilcolinesterase mostrou menor cantidade de fibras nerviosas nas polpas primarias en comparación coas permanentes.
Ritchie Blackmore
Richard Hugh «Ritchie» Blackmore, nado en Weston-super-Mare o 14 de abril de 1945, é un guitarrista inglés de música rock, coñecido principalmente por ser o guitarrista e fundador de Deep Purple, Rainbow e Blackmore's Night.
Polpa dentaria
Histoloxía da polpa dentaria
A polpa é un sistema de tecido conxuntivo laxo formado por células, substancia fundamental e fibras. As células fabrican unha matriz fundamental que despois actúa como base e precursora do complexo fibroso, o principal e relativamente estábel produto final do sistema. O complexo fibroso está composto principalmente por coláxeno e reticulina.
Ritchie Blackmore
Na década de 1960, Blackmore formou parte do grupo instrumental The Outlaws, ademais de colaborar como músico de sesión con cantantes como Glenda Collins, Heinz, Screaming Lord Sutch ou Neil Christian, entre outros. En 1968 fundou Deep Purple, co que alcanzou o éxito comercial, aínda que logo de seis anos e gravar nove álbums de estudio, abandonou a formación en 1974 por diferenzas creativas cos demais membros. A raíz da súa saída, formou o proxecto Rainbow, co que gravou oito discos.
Polpa dentaria
Células polpares
O fibroblasto é un tipo de célula que sintetiza e mantén a matriz extracelular do tecido de moitos animais. Estas células proporcionan unha estrutura en forma de armazón (estroma) a moi diversos tecidos e xogan un papel crucial na curación de feridas, sendo as células máis comúns do tecido conectivo. Derivan de células primitivas mesenquimais e pluripotenciais. As células estromáticas que potencialmente se poden transformar en fibroblastos, osteoblastos, adipocitos e células musculares, identifícanse en cultivos de medula ósea como células adherentes.
Ritchie Blackmore
En 1984, disolveu Rainbow e volveu unirse cos seus antigos compañeiros de Deep Purple, aínda que debido á súa mala relación co vocalista Ian Gillan, abandonou a formación en 1993. Pouco despois volveu reunir Rainbow para gravar un álbum de estudio; con todo, disolveuno anos máis tarde para crear o grupo de folk Blackmore's Night xunto á súa actual esposa, Candice Night.
Polpa dentaria
Células polpares
O fibroblasto sintetiza coláxeno e mucopolisacáridos da substancia amorfa. Migra e prolifera durante a cicatrización de feridas. Cando diminúe a súa actividade, denomínase fibrocito, que xa non pode dividirse. A restitución do tecido conectivo efectúase mediante o crecemento de fibroblastos xuvenís. O fibrocitos son fusiformes con poucos prolongamentos e núcleo pequeno, alongado e máis denso que o dos fibroblastos. Os fibroblastos son morfoloxicamente heteroxéneos, con diversas aparencias dependendo da súa localización e actividade.
Ritchie Blackmore
Infancia e primeiros anos de vida
Richard Hugh Blackmore naceu o 14 de abril de 1945 no hospital Allandale Nursing Home de Weston-super-Mare, ao Suroeste de Inglaterra. O seu pai, Lewis John Blackmore, era orixinario de Cardiff e traballaba na industria da aviación, mentres que a súa nai, Violet Short, era natural de Bristol. Dous anos despois, a familia, completada polo seu irmán máis vello Paul; mudouse a Heston, por motivos laborais do seu progenitor. Durante a súa nenez, Blackmore comezou a escoitar a artistas como Elvis Presley, Buddy Holly, Duane Eddy ou Bill Haley, que se converterían nas súas primeiras influencias musicais. Aos 11 anos, o seu pai comproulle unha guitarra acústica e lle instou a tomar clases de guitarra clásica. O mozo comezou a progresar co seu instrumento, aínda que o seu rendemento escolar descendeu significativamente. Con 13 anos formou o seu primeiro grupo, 21's Junior Skiffle Group, xunto a algúns compañeiros da escola. En 1959, o seu pai comproulle outra guitarra, esta vez eléctrica. Ao ano seguinte coñeceu a Big Jim Sullivan, que se converteu nun dos seus ídolos e que aceptou darlle clases. Curiosamente, aínda que quería aprender rock, a primeira peza que Sullivan ensinoulle foi unha gavota de Johann Sebastian Bach.
O Lameiro, Mandaio, Oza-Cesuras
O Lameiro é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña dous habitantes (dous homes).
Polpa dentaria
Odontoblastos
O odontoblasto é unha célula polpar moi diferenciada. O seu estudo vese limitado pola dificultade da obtención de cultivos celulares viábeis. A súa función principal é a dentinoxénese, é dicir, a produción de dentina, a substancia que está baixo o esmalte dentario. Cabe destacar que dentro da polpa dentaria se encontran células do sistema inmunitario, tales como células dendríticas, macrófagos e linfocitos.
Ritchie Blackmore
Infancia e primeiros anos de vida
Debido aos seus malos resultados escolares, aos 15 anos tomou a decisión de abandonar o colexio e comezou a traballar como aprendiz de operario de radio no aeroporto de Heathrow, onde tamén traballaban o seu pai e o seu irmán.
É pai, xunto a outros guitarristas da época, do que sería chamado posteriormente como Hard Rock e sobre todo, polo seu traballo en Rainbow, impulsor da aparición do rock con marcadas influencias clasicistas, logo chamado metal neoclásico ou power metal nas últimas décadas.
Na década de 1960 iniciouse como músico de sesión para Joe Meek, producións musicais, e actuou en varias bandas. Mentres traballaba para Joe Meek, chegou a coñecer ó enxeñeiro Derek Lawrence, que máis tarde produciria os tres primeiros álbums de Deep Purple. Co organista Jon Lord foi co-fundador do grupo de hard rock Deep Purple en 1968, sendo membro de Deep Purple de 1968-1975 e de novo entre 1984-1993.
(1968-1975) Os primeiros anos de Deep Purple
O primeiro álbum de estudio desta segunda formación foi, In Rock, cambia o estilo da banda, converténdoa nunha banda de hard rock. Os riffs de guitarra de Blackmore, os distorsionados do órgano Hammond de Jon Lord, e as influencias de jazz da batería de Ian Paice víronse realzados pola voz de Ian Gillan.
O seguinte LP foi titulado Fireball e continuou no mesmo estilo de hard rock creado no traballo anterior, coa guitarra de Blackmore marcando o característico estilo da banda.
O seguinte álbum de Deep Purple foi titulado Machine Head. A banda orixinalmente ía gravar o álbum nun casino de Montreux, pero a noite antes da gravación, había un concerto de Frank Zappa (cos membros de Deep Purple de espectadores) un dos asistentes disparou unha pistola de bengalas, que prendeu un lume no interior do edificio e o casino queimouse. Toda a traxedia está documentada na letra do que ía converterse no himno histórico de Deep Purple "Smoke on the Water".
José Manuel Caballero Bonald
José Manuel Caballero Bonald, nado en Xerez da Fronteira o 11 de novembro de 1926 e finado en Madrid o 9 de maio de 2021, foi un escritor español, que sobresaíu principalmente como poeta. A coidadosa utilización da linguaxe e o barroquismo caracterizan a súa obra. Tamén foi un recoñecido flamencólogo.
Ritchie Blackmore
(1968-1975) Os primeiros anos de Deep Purple
En 1973, pouco despois do lanzamento do álbum Who Do We Think We Are, Ian Gillan e Roger Glover abandonaron Deep Purple.
Kamakura
Kamakura (鎌倉市, かまくらし, Kamakura-shi) é un concello da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kantō e ó leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 39,60 km² de superficie e unha poboación de 173.746 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 4.390 h/km².
Ritchie Blackmore
(1968-1975) Os primeiros anos de Deep Purple
Foron substituídos polo baixista Glenn Hughes ex Trapeze e un cantante descoñecido chamado David Coverdale. O álbum gravado pola nova formación foi titulado Burn.
Kamakura
O concello de Kamakura limita cos concellos de Fujisawa, de Yokohama e de Zushi.
José Manuel Caballero Bonald
Traxectoria
De pai cubano —republicano do Partido Reformista— e nai de ascendencia aristocrática francesa —da familia do vizconde de Bonald—, estudou Filosofía e Letras en Sevilla entre 1949 e 1952 e náutica e astronomía en Cádiz. Nestes mesmos anos comezou a relacionarse cos cordobeses da revista Cántico, como Pablo García Baena.
Publicou o seu primeiro poemario, Las adivinaciones, en 1952, tras obter con el un accésit do Premio Adonáis. Dous anos antes gañara o Platero de poesía.
Ritchie Blackmore
(1968-1975) Os primeiros anos de Deep Purple
O seguinte álbum de Deep Purple, Stormbringer, foi publicamente denunciado polo propio Blackmore, que non lle gustaban as influencias soul e funky que Hughes e Coverdale inxéctaban na banda. Tras este comunicado, foise de Deep Purple á fronte dun novo grupo, Rainbow, e o que era orixinalmente unha colaboración de Blackmore, resultou ser un proxecto de nova banda.
(1975-84) os primeiros anos de Rainbow
250px|thumb | Blackmore, dereita, con Rainbow en 1977 Logo de Deep Purple, Blackmore formou a banda de hard rock Rainbow. O nome da banda Rainbow (Arco da vella) foi inspirado nun bar e parrillada de Hollywood chamado Arco da Vella que atendía ás estrelas de rock, as groupies e os entusiastas do rock. Foi aquí onde Blackmore pasaba o seu tempo libre en Deep Purple e reuniase co vocalista Ronnie James Dio, cuxa banda Elf viaxaba regularmente como abreconcertos de Deep Purple.
José Manuel Caballero Bonald
Traxectoria
Ao regresar de Colombia intensificou o interese pola literatura como método de loita antifranquista, en liña coas directrices do Partido Comunista, no que con todo nunca militou.
Ritchie Blackmore
(1975-84) os primeiros anos de Rainbow
O álbum de debut da banda, Ritchie Blackmore's Rainbow, foi lanzado en 1975. O estilo musical da banda era distinto da anterior banda de Blackmore e moita da inspiración de Blackmore viña do seu amor pola música clásica que correspondia moi ben cas letras de cancións de Dio sobre temas medievais.
José Manuel Caballero Bonald
Traxectoria
Traballo como director literario na editorial Júcar e colaborou con Camilo José Cela na publicación da revísta Papeles de Son Armadans como subdirector e no proxecto do Instituto de Lexicografía da Real Academia Española. Ademais, tivo un idilio de sete anos coa primeira muller de Cela, Rosario Conde.
Ritchie Blackmore
(1975-84) os primeiros anos de Rainbow
Blackmore despediu a todos os membros orixinais da banda, excepto Dio pouco despois da gravación do primeiro álbum, e contratou a unha nova formación para gravar o álbum Rainbow Rising.
José Manuel Caballero Bonald
Traxectoria
En 1986 inaugurouse un instituto co seu nome, e en 1998 constituíuse a Fundación Caballero Bonald.
Ritchie Blackmore
(1975-84) os primeiros anos de Rainbow
Blackmore continuou coa banda e lanzou un novo álbum titulado Down To Earth, que presentou ao seu excompañeiro de banda Roger Glover de Deep Purple no baixo. O álbum contén o primeiro éxito de Blackmore desde a súa saída de Deep Purple, "Since You Been Gone".
José Manuel Caballero Bonald
Traxectoria
Tras a publicación de Entreguerras (2012), libro formado por un só poema de case 3.000 versos, declarou: "xa non vou escribir nada", con todo continuou escribindo. Recoñeceu que escribir poesía axúdalle a manterse novo. "O permanecer na brecha rexuvenécete. O que non queda calado, o que iguala o pensamento coa vida, ten xa moito gañado para rexuvenecer", declarou ao cumprir 80 anos.
Ritchie Blackmore
(1975-84) os primeiros anos de Rainbow
O seguinte álbum da banda, Difficult to Cure, presentou como vocalista a Joe Lynn Turner. O tema que da título a este álbum foi un arranxo da Novena Sinfonía de Beethoven, un tema favorito de Blackmore.
O próximo álbum de estudio de Rainbow foi Straight Between the Eyes que inclúe o single "Stone Cold". Que sería seguido polo álbum Bent Out of Shape, que incluía o single "Street Of Dreams". O vídeo da canción foi prohibido pola MTV supostamente polo seu polémico vídeo hipnótico. A xira resultante viu regresar a Raonbow ao Reino Unido e tamén ao Xapón, onde a banda tocou cunha orquestra completa.
José Manuel Caballero Bonald
Traxectoria
Foi presidente do xurado de varios galardóns literarios, tanto de poesía como de narrativa, entre os que destaca o Premio de Novela Cidade de Torrevieja, localidade esta última que en xuño de 2010 lle dedicou unha das súas prazas.
En 2018 afirmou que non pensaba volver escribir.
Ritchie Blackmore
(1975-84) os primeiros anos de Rainbow
A mediados da década de 1980, Blackmore e os seus ex compañeiros de Deep Purple conciliaron as diferenzas do pasado dando lugara exitosa reunión do "Mark II". O álbum final de Rainbow, Finyl Vinyl, foi feito de retrincos de cancións en vivo e "lados b" de sinxelos.
José Manuel Caballero Bonald
Obra
miniatura|Sede da Fundación Caballero Bonald en Xerez da Fronteira. miniatura|Carteis de XVII Congreso da Fundación Caballero Bonarld
Ritchie Blackmore
(1984-1993) A segunda etapa en Deep Purple
En abril de 1984, anunciouse no Friday Rock Show da BBC Radio Venres Rock Show que a segunda formación de Blackmore, Gillan, Glover, Lord e Paice reuniase para a gravación de novo material. A banda asinou un contrato con Polydor en Europa e Mercury en América do Norte. O álbum Perfect Strangers foi lanzado en outubro de 1984. A xira, comezou en Perth, Australia, e abriuse paso no mundo e en Europa no verán seguinte. Foi a xira con máis público do ano.
En 1987, a formación gravou e realizou xiras de promoción do álbum, The House of Blue Light. Un álbum en vivo, Nobody's Perfect foi lanzado en 1988. Unha nova versión de "Hush" (cantada por Gillan, que aínda non se unira á banda cando se realizou a gravación orixinal), tamén foi lanzada para conmemorar o vixésimo aniversario da banda. En 1989, Ian Gillan foi despedido da banda debido á falta de afinidade con Blackmore. O seu substituto foi o ex vocalista de Rainbow Joe Lynn Turner. Esta formación gravou un álbum titulado Slaves & Masters (1990). Aínda que o álbum foi un dos favoritos de Blackmore, os seus compañeiros estaban decepscionados cos resultados dos álbums e xiras.
Nin o disco nin a xira foron éxito de crítica ou éxito comercial. Tras a súa conclusión, Turner foi despedido da banda. Ian Paice e Jon Lord argumentaron que Deep Purple necesitaba a Ian Gillan como vocalista da banda. Blackmore cedeu e Gillan regresou antes da gravación de The Battle Rages On en 1993. Durante a xira de promoción a finais de 1993, as tensións entre Gillan e Blackmore chegaron ao clímax e Blackmore deixou a banda de forma permanente. O seu último concerto coa banda foi en Helsinqui, Finlandia o 17 de novembro de 1993.
Ian Gillan, quen fora compañeiro de Ritchie Blackmore durante os primeiros días da banda, declarou nunha entrevista en 2006 que Blackmore converteuse nun tipo raro e o día que saíu da xira foi o día que as nubes desapareceron e o día que o sol saíu e non miramos atrás desde entón. Agregou que "hai certos asuntos persoais que teño con Ritchie, o que significa que nunca vou falar con el outra vez. Nada do que vou falar en público, pero cousas moi persoais".
(1993-1997) a segunda etapa de Rainbow
Ritchie Blackmore reformou Rainbow logo de saír de Deep Purple por segunda vez en 1993. Esta formación de Rainbow co cantante Doogie White durou ata 1997 e produciu o álbum Stranger in Us All. Nestes anos Blackmore foi o único membro permanente. Stranger In Us All non estaba á altura da aclamación da crítica e comercial das versións anteriores, posiblemente debido á popularidade do grunge no momento e o feito de que non foi particularmente ben publicitado. En 1996, apareceu no álbum homenaxe a Hank Marvin e The Shadows "Twang".
(1997-presente) a etapa do Blackmore's Night
miniatura|Ritchie tocando con [[Candice Night]] En 1997, Blackmore e a súa (agora) esposa Candice Night formaron o grupo pop inspirado na Música renacentista Blackmore's Night. Tamén realizaron a música para MagiQuest, un xogo de simulación en vivo situado en Myrtle Beach, SC. O seu álbum debut Shadow of the Moon (1997) foi disco de ouro no Xapón e gozou de certo éxito en Europa. En álbums posteriores, en particular, Fires at Midnight (2001), houbo unha maior incorporación da guitarra de rock na música, mentres que mantiña unha dirección folk rock.
Estilo
É coñecido por tocar con desmesurada intuición, o que non debe levar q menosprezar a súa bagaxe teórica e a súa técnica indiscutible. Maiores, menores, diminuídos; parece que calquera modo tonal lle é cómodo. Nas súas actuacións en directo chegouselle a acusar de tocar moi sucio, pois era frecuente que empezase a golpear a guitarra no medio dunha actuación, rompese a ponte a golpes de panca ou sinxelamente dedicábase a deixar soar algúns grupos de notas mentres variaba o seu son a golpes co instrumento. No álbum en directo "Made in Japan", que gravou con Deep Purple Nos anos 70, dáse unha boa proba diso.
Tamén é considerado un dos Pais do Heavy Metal especialmente logo de formar equipo co vocalista Ronnie James Dio, con quen fundou Rainbow.
Tivo unha grande influencia entre moitos dos guitarristas que viñeron logo del, e non só na súa popularmente recoñecida influencia clásica no rock. O seu fraseo foi sempre exemplar, e a linguaxe das súas improvisacións singularmente puro. Sempre foi un admirador da Fender Stratocaster, guitarra que acompañouno ao longo de case toda a súa traxectoria musical, usaba soamente, ao tocar, dúas das tres pastillas do instrumento (nas posicións mastro e ponte, concretamente), o que confire aos seus sons un ton moi particular e recoñecible. O resto do seu equipo "clásico" confórmano unha gravadora que poñia entre o instrumento e o seu amplificador, un preamplificador a valvulas e por suposto un enorme Marshall modificado para que tivese unha saída ao redor de 200 W. Nalgunhas Ocasións utilizou un pedal de flanger, especialmente recoñecible no famoso tema Mistreated (do álbum Burn, con David Coverdale) e nalgunhas cancións de Rainbow.
Vida persoal
Blackmore ten un fillo, Jürgen R. Blackmore (nado en 1964), do seu primeiro matrimonio cunha alemá chamada Margrit. O seu matrimonio terminou en 1969. Casou con outra alemá, chamada Bärbel Hardie en setembro de 1969. O seu terceiro matrimonio, en maio de 1981, foi con Amy Rothman, que terminou en divorcio en 1987 (separáronse en 1983). El e a súa compañeira de banda Candice Night viven xuntos desde 1991 (coñecéronse en 1989). A parella actualmente reside no monte Sinaí, Long Island, Nova York, EEUU. O 5 de outubro de 2008, Ritchie Blackmore e Candice Night casaron nun castelo no Hudson. De acordo con Ian Gillan, Blackmore é coñecido por ser unha persoa moi difícil. Afirma Gillan, "Él é moi difícil, quere que todo sexa feito ao seu xeito, non escoita a ninguén máis, e non deixa que alguén máis faga algunha contribución á súa música, tamén cancela viaxes no último minuto. " Ian Paice tamén o describiu como un ser difícil, e Jon Lord comentou inmaturo que pode ser.
Discografía
Deep Purple
Álbums:
Blackmore's Night'
Vídeos:
Rainbow
LPs:
Homenaxes:
Concertos:
Luxilde, Bretoña, A Pastoriza
Luxilde é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Aegir (lúa)
Aegir ou Saturno XXXVI (designación provisional S/2004 S 10) é unha lúa de Saturno. O seu descubrimento foi anunciado por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005, baseándose en observacións feitas o 12 de decembro do 2004 e o 11 de marzo do 2005.
Recibiu o seu nome oficial, Ægir, en abril do 2007; Ægir era un xigante da mitoloxía noruega, a personificación dos mares en calma, o que era capaz de calma-las tempestades. É fillo de Fornjót, e irmán de Logi (lume, chama) e Kári (vento).
Diego Romero Fraga
Diego Romero Fraga, nado en Cuntis o 20 de novembro de 1990, é un deportista galego que compite en piragüismo na modalidade de maratón.
Gañou cinco medallas no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón entre os anos 2010 e 2019 (tres delas de ouro), e dúas medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón nos anos 2018 e 2019 (un ouro e un bronce).
Traxectoria
Debutou internacionalmente no 2009, cun 12º posto no Europeo de Maratón de Polonia en C1 e un sexto posto no Campionato Mundial, en Portugal, na categoría C2, formando parella con Álvaro Rodríguez. Ao ano seguinte logrou a súa primeira medalla, unha prata no C2 do Mundial celebrado en Banyoles, xunto a Cristian Ribadomar, resultado que repetiu na mesma categoría tres anos despois no Mundial en Copenhague, esta vez con Tono Campos como compañeiro.
Tras varios Europeos e Mundiais rematando entre o 5º e o 9º posto, volveu ao podio en 2018, subindo por primeira vez ao máis alto, tanto no campionato continental como no Mundial de Vila Verde, en ambas ocasións facendo parella con Óscar Graña. En 2019, no Europeo celebrado en Francia participou en dúas categorías: C1 en distancia curta, rematando en quinto lugar, e C2, logrando a medalla de bronce xunto a Tono Campos. No Campionato do Mundo da China, competiu nas mesmas dúas categorías, levando o ouro en ambas: gañou no C1 en distancia curta, por diante de Tono Campos, segundo; e venceu no C2, co propio Campos como compañeiro.
Conservante
Denomínaselle conservante a calquera substancia engadida aos alimentos (sexa de orixe natural ou de orixe artificial) que poida deter ou minimizar a deterioración causado pola presenza de diferentes tipos de microorganismos (bacterias, lévedos e mofos). Esta deterioración microbiana dos alimentos pode producir perdas económicas substanciais, tanto para a industria alimentaria (que pode chegar a xerar perdas de materias primas e dalgúns produtos elaborados antes da súa comercialización, deterioración da imaxe de marca) así como para distribuidores e consumidores (tales como deterioración de produtos despois da súa adquisición e antes do seu consumo, problemas de sanidade etc.).
Emprego
Sábese de certo que máis do 20% de todos os alimentos producidos no mundo pérdense por acción dos microorganismos e, por outra parte, estes alimentos alterados poden resultar moi prexudiciais para a saúde do consumidor, polo tanto o primeiro emprego é o de evitar a deterioración. Os alimentos en mal estado poden chegar a ser extremadamente velenosos e prexudiciais para a saúde dos consumidores, un exemplo disto é a toxina botulínica xerada por unha bacteria a Clostridium botulinum que se atopa presente nas conservas mal esterilizadas, embutidos así como noutros produtos envasados, esta substancia é unha das máis velenosas que se coñecen (miles de veces máis tóxica que o cianuro nunha mesma dose).
Mitsubishi G4M
O Mitsubishi G4M foi un bombardeiro xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Deseñouse no ano 1937 como bombardeiro de ataque baseado en terra e tivo moito éxito durante as primeiras fases da guerra, aínda que avanzada esta sufriu numerosísimas perdas. Foi o bombardeiro xaponés máis construído, fabricándose en total 2.446 entre 1939 e agosto de 1945. Os aliados puxéronlle o alcume de "Betty".
Conservante
Métodos
Existen algúns métodos que actúan como inhibidores das bacterias, entre eles: quentamento, deshidratación, irradiación ou conxelación. Pódense aplicar métodos químicos que causen a extinción por morte dos microorganismos ou que polo menos eliminen a posibilidade da súa reprodución. Nunha gran maioría de alimentos existen os conservantes de forma natural, por exemplo moitas froitas que conteñen ácidos orgánicos tales como o ácido benzoico ou o ácido cítrico. Por exemplo a relativa estabilidade dos iogures ao comparalos co leite debese só ao ácido láctico elaborado durante a súa fermentación. Algúns alimentos tales como os allos, cebolas e a maioría das especias conteñen potentes axentes antimicrobianos, ou precursores que se transforman neles ao trituralos.
Ligue 1 2010-2011
A tempada 2010–11 da Ligue 1 foi a 73ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Francia. O defensor do título era o Olympique de Marsella, pero o equipo que acadou a vitoria final no torneo foi o Lille OSC por 4ª vez na súa historia.
Clasificación
Tralas 38 xornadas do campionato, o Lille OSC acadou o título de campión con 8 puntos de vantaxe sobre o Olympique de Marsella e 12 sobre o Olympique de Lyon.
Novo Reino de Granada
miniatura|240px|Novo Reino de Granada en 1538. O Novo Reino de Granada ou Reino da Nova Granada foi a denominación outorgada a unha entidade territorial, integrante do Imperio español, estabelecida pola Coroa española durante o seu período de dominio americano, que se atopaba ó norte de Suramérica, que corresponde co núcleo principal da actual República de Colombia.
Nova Granada correspondeu ao territorio baixo a xurisdición da Real Audiencia de Santafé de Bogotá (1550-1718) e posteriormente correspondente ó Vicerreinado de Nova Granada (1718-1819) cuxa sede foi Santafé de Bogotá.
Real Audiencia de Santafé de Bogotá
Durante o tempo que o territorio do Novo Reino de Granada foi constituído como distrito dunha Real Audiencia, estivo gobernado por un presidente e facía parte do Vicerreinado do Perú.
Vicerreinado de Nova Granada
Os territorios xurisdicionais das Audiencias de Santafé e de Quito, e parte do que máis adiante sería a Capitanía Xeneral de Venezuela foron constituídos como un vicerreinado polo rei Filipe V entre 1717 e 1724. A capital do vicerreinado situouse na cidade de Bogotá. O vicerreinado disolveuse temporalmente, por razóns económicas, entre 1724 e 1740, cando se reinstaurou novamente.
Historia
En 1514, foi a primeira vez que España se asentou permanentemente na área. Con Santa Marta (1525) e Cartaxena de Indias (1533), estabeleceuse o control español da costa, e comezou a expansión do control territorial cara ó interior. O conquistador Gonzalo Jiménez de Quesada colonizou unha vasta área na rexión seguindo a canle do río Magdalena no interior dos Andes en Colombia, derrotando á poderosa Confederación muisca, fundando a cidade de Santafé de Bogotá en 1538, e nomeando a rexión como o Novo Reino de Granada, en homenaxe ó Reino de Granada, España.
Para estabelecer un goberno civil na Nova Granada, creouse unha real audiencia en Santafé de Bogotá en 1548-1549, un corpo que combinaba a autoridade executiva e xudicial, até cando se estabeleceu unha presidencia ou gobernación en 1564, asumindo os poderes executivos. Neste punto, a Nova Selecta é considerada unha Capitanía xeneral do Vicerreinado do Perú. A xurisdición da Real Audiencia foise estendendo co tempo sobre as provincias dos arredores que se ían constituíndo no territorio correspondente á Nova Granada.
En 1717, Santafé constituiríase na capital do Vicerreinado de Nova Granada, que aínda que suspendido en 1724 por problemas financeiros, foi reinstaurado en 1739 e continuou até a perda do poder español sobre os territorios nos anos 1810.
O 27 de xaneiro de 1812, creouse o terceiro Consello de Rexencia durante a marcha de Fernando VII a Baiona, presidido polo neogranadino Joaquín Mosquera y Figueroa. Durante este período, coincidente coa Guerra de Independencia española, fórmanse as Cortes de Cádiz, que acabaron redactando a Constitución española de 1812. O seu mandato conclúe o 8 de marzo de 1813.
Eugenio Amigo Otero
Eugenio Amigo Otero, nado en Malpica de Bergantiños o 26 de novembro de 1920, foi un mariñeiro e político galego.
Traxectoria
Carabineiro do Mar coa República. Tripulante da motora Emilia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica en agosto de 1938 na evasión do Rocío. Capturado e detido nun campo en agosto do 1939. Causa aberta en Ferrol por adhesión á rebelión, foi condenado a 6 anos e 1 día de prisión en 1942. Indultado ese mesmo ano, foi condenado a un batallón de traballadores en 1946.
San Xián de Insua, Taboada
San Xián de Insua é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 94 habitantes, deles 53 eran homes e 41 eran mulleres, o que supón unha diminución de 49 habitantes en relación ao ano 1991 cando tiña 143 habitantes.
Candaíl, Loira, Valdoviño
Candaíl é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 55 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 24 homes e 31 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 71 habitantes.
Interkosmos 3
Interkosmos 3 (Интеркосмос 3 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 7 de agosto de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Interkosmos 3 foi o primeiro membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre. A bordo levaba instrumentos para a detección de protóns e electróns de alta enerxía e para a detección de ondas de radiofrecuencia no rango da VLF e un magnetómetro para medi-lo campo magnético nas súas tres compoñentes.
Interkosmos 3 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1294 km de apoxeo e 201 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 99,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de decembro de 1970.
O Couto, Bande, Láncara
O Couto é un lugar da parroquia de Bande, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres), o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Leirou, Mandaio, Oza-Cesuras
Leirou é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Collbató
Collbató é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Atópase aos pés da montaña de Montserrat.
Tiña en 2017 unha poboación de 4.394 habitantes agrupados en varias entidades e urbanizacións: Can Dalmases, Els Clots, Collbató, La Font del Còdol, La Fumada, Les Illes, Pla de Can Migrat, Pla del Castell e El Pujolet.
Red Bull Racing
Red Bull Racing, tamén coñecido como Red Bull ou RBR que compite como Oracle Red Bull Racing , é un equipo de carreiras de fórmula 1, baixo unha Licenza austríaca e con sede no Reino Unido. É un dos dous equipos de Fórmula Un propiedade da empresa de bebidas Red Bull GmbH, o outro Scuderia AlphaTauri (anteriormente Scuderia Toro Rosso). O equipo de Red Bull Racing foi xestionado por Christian Horner desde a súa formación en 2005. Red Bull adquiriu a escudería Jaguar Racing en preto de 110 millóns de dólares, cando a casa matriz deste equipo, Ford Motor Company, anunciou a súa retirada da máxima categoría do automobilismo.
Red Bull utilizou motores Cosworth en 2005 e Ferrari en 2006. O equipo usou motores subministrados por Renault entre  e  (de 2016 a 2018, o motor Renault chamouse "TAG HEUER" despois da ruptura da relación entre Red Bull e Renault en ). Durante esta asociación, gañaron catro títulos de campionato de pilotos e construtores sucesivos de a, converténdose no primeiro equipo austríaco en gañar un título. O equipo comezou a usar motores Honda en. A asociación con Honda Partnership culminou en 2021 tras a vitoria do Campionato Mundial de pilotos de Max Verstappen, Verstappen tamén gañou o campionato no. Honda deixou o deporte oficialmente despois de 2021, pero continuará a subministrar motores completos do Xapón ao equipo baixo a marca Red Bull Powertrains ata o final do 2025.
Orixes
O actual equipo Red Bull remonta as súas orixes ao Stewart Grand Prix escudería que fixo o seu debut en. Jackie Stewart vendeu o seu equipo á Ford Motor Company a fins de 1999, e Ford tomou a decisión de renomear o equipo como Jaguar Racing, con escaso éxito nos seguintes 5 anos.
Por mor dos decepcionantes resultados obtidos polo equipo, a Ford anunciou a súa venda en setembro de 2004. Red Bull, unha compañía de bebidas enerxéticas, acordou a compra de Jaguar Racing no último día da venda, o 15 de novembro de 2004. Ford informou que pediu aos licitadores un simbólico dólar dos Estados Unidos a cambio do compromiso de investir 400 millóns de dólares dos Estados Unidos no equipo durante as tres tempadas seguintes. miniatura |A participación de Red Bull na Fórmula Un remóntase a, cando por primeira vez patrocinou a o equipo [[Sauber F1|Sauber.]]
Red Bull Racing non foi o comezo da participación de Red Bull nas carreiras. A creación dun equipo propio de Fórmula 1 significou que Red Bull puxera fin á súa asociación a longo prazo co equipo Sauber. A empresa de bebidas tamén executou un programa de novos pilotos, Red Bull Junior Team, polo que Red Bull patrocina prometedores pilotos novos. Os condutores de alto perfil que recibiron este apoio inclúen a Enrique Bernoldi, Christian Klien, Patrick Friesacher, Vitantonio Liuzzi e Scott Speed. Red Bull tamén patrocina moitos pilotos e equipos que compiten na GP2 Series.
Red Bull Racing foi un dos únicos catro equipos (os outros son Ferrari, Midland F1 e WilliamsF1) que asinaron o Acordo da Concordia a partir de 2008, garantindo a súa participación a longo prazo na Fórmula 1.
Tempada 2005
O antigo piloto de McLaren David Coulthard liderou o equipo. Coulthard foi elixido pola súa experiencia, considerado como o ideal para axudar a liderar o equipo en cernes. Para o segundo coche, Red Bull compartiu a unidade entre dous dos seus novos pilotos patrocinados: Christian Klien, que pilotara para Jaguar en 2004 e o campión da F3000 Vitantonio Liuzzi. Nun principio anunciouse que Klien e Liuzzi alternaríanse para pilotar cada catro carreiras, pero ao final da tempada Liuzzi aparecera só en catro ocasións.
O primeiro ano de Red Bull na Fórmula 1 foi un éxito en comparación cos seus predecesores, Jaguar Racing. Foron 6º no Campionato de Construtores da tempada, só superados pola rápida mellora de BAR Honda ao final da tempada. Nunha soa tempada acumularon máis puntos que Jaguar en 2003 e 2004. Coulthard, logo dun pobre 2003 e 2004 con McLaren, foi unha revelación para o equipo, mentres que Klien demostrou que mellorara enormemente desde 2004. Anotaron 34 puntos, 24 de Coulthard, 9 de Klien e 1 de Liuzzi.
O piloto americano Scott Speed, que emerxeu das filas do equivalente americano de Red Bull Junior Team, Red Bull Driver Search, foi o terceiro piloto de Red Bull Racing en 2005 para os grandes premios do Canadá e dos Estados Unidos. Speed era atractivo para Red Bull debido á súa nacionalidade estadounidense, o que promocionaría a Red Bull e a Fórmula Un nos Estados Unidos, un mercado onde tradicionalmente o deporte loitou para ter máis impacto.
Tempada 2006
O 23 de abril de 2005, o equipo anunciou un acordo para utilizar motores Ferrari en 2006. Isto coincidiu cun cambio de regras que obrigaban ao uso do motor V8, polo que é probable que ámbolos dous Red Bull Racing e Ferrari utilizaran a mesma especificación do motor. Red Bull Racing continuou usando pneumáticos Michelin, en lugar dos Bridgestone usados por Ferrari.
miniatura| Coulthard conducir o [[Red Bull RB2 RB2 no 2006 GP dos Estados Unidos .]]
O 28 de maio de 2006 consegue o seu primeiro podio da historia ao acabar David Coulthard en terceiro lugar no Gran Premio de Mónaco de 2006.
miniatura |[[Robert Doornbos substituíu a Klien nas tres últimas carreiras da tempada 2006 .]]
O equipo terminou sétimo no Campionato de Construtores, con 16 puntos. David Coulthard (14 pts) terminou na 13ª posición na clasificación de pilotos, e Klien (2 pts) clasificouse na 18ª posición. O substituto de Klien, Robert Doornbos, non puido anotar ningún punto.
Tempada 2007
miniatura |[[David Coulthard pilotando para o equipo no Gran Premio do Canadá de 2007.]] miniatura |[[Mark Webber pilotando para RBR no Gran Premio de Gran Bretaña de 2007.]] 2007 viu o debut de Adrian Newey como deseñador do RB3. Logo de longas discusións sobre a obriga de seguir utilizando os motores Ferrari para 2007, o equipo anunciou o 31 de agosto de 2006, que se utilizarían os motores de Renault para a tempada 2007, o contrato con Ferrari pásase á Scuderia Toro Rosso.
O equipo anunciou o 7 de agosto de 2006 que asinara con Mark Webber para pilotar xunto a David Coulthard na tempada 2007, en substitución de Christian Klien, que puxo fin á súa asociación co equipo. Klien foi substituído por Robert Doornbos nas tres últimas carreiras de 2006.