cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doutor Zhivago (filme)
Nenez e mocidade de Yuri Zhivago
Komarovsky converte á adolescente Lara na súa amante, ata que a súa nai descobre a relación e trata de suicidarse mediante a inxestión de iodo. Komarovsky, para saír da lea, solicita a axuda do doutor Kurt, quen acode acompañado polo seu asistente Yuri Zhivago. É entón cando Yuri ve a Lara por primeira vez. Cando Pasha, agora decidido bolxevique, informa a Komarovsky das súas intencións de casar con Lara, Komarovsky non se manifesta entusiasmado e trata de disuadir a Lara de casar con Pasha. Como manifestación do seu carácter, Komarovsky termina por violala. En vinganza, Lara leva a pistola de Pasha que estaba a ocultar, busca a Komarovsky na festa de Noiteboa e dispáralle. Komarovsky non morre, senón que só resulta ferido no brazo. A pesar de que os comensais desexan chamar á policía, Komarovsky insiste en que non se adopten medidas contra Lara, quen é escoltada por Pasha. A ferida de Komarovsky é curada e vendada por Yuri, quen tamén foi testemuña do sucedido na festa onde coñeceu a Pasha. Aínda que furioso e devastado pola infidelidade de Lara, Pasha non se atreve a golpeala. Na secuela, Pasha casa con Lara e teñen unha filla, Katia Antípova.
Primeira guerra mundial
A película refire logo o estalido da primeira guerra mundial en 1914. Yevgraf Zhivago revela que el era membro do Partido Obreiro durante este tempo, que actuaba coa intención de subverter o Exército Imperial Ruso a favor dos bolxeviques de Vladímir Lenin. Yuri, pola súa banda, xa está casado con Tonya Gromeko (Geraldine Chaplin), unha moza da alta burguesía que está namorada del desde a infancia. Yuri convértese en médico de campo de batalla ao longo da fronte oriental. Deixando á súa esposa e a súa filla, Pável (Pasha) Antípov únese a un rexemento de voluntarios (na película, escóitase a voz de Yevgraf dicir: "os homes felices non se ofrecen como voluntarios") e convértese nun home de confianza para os seus compañeiros. No inverno de 1915, Antípov é dado por morto durante un ataque contra os alemáns, aínda que oficialmente é declarado "desaparecido en combate". Lara alístase como enfermeira co fin de buscalo. Mentres tanto, a Revolución de Febreiro de 1917 desátase: os soldados comezan a amotinarse contra os seus oficiais e desertan masivamente. Viaxando cun grupo de feridos, Zhivago atópase unha vez máis con Lara, quen está cunha columna de tropas de substitución marchando á fronte. Lara axuda a Zhivago a atender aos feridos. Os dous traballan xuntos durante o resto da guerra, nun hospital improvisado nunha casa de campo próxima. Sepáranse despois do tratado de Brest-Litovsk.
Retorno a Moscova e guerra civil
miniatura|[[Omar Sharif como Yuri e Geraldine Chaplin como a súa esposa Tonya que espera unha filliña, na súa casa de Varýkino.]] Despois da guerra, Yuri volve a Moscova. Decátase de que a casa familiar dos Gromeko foi subdividida en bloques de pisos polo novo goberno soviético. Yuri atópase co seu fillo Sasha por primeira vez desde que o neno era un bebé, e retoma o seu antigo traballo no hospital local. Enfadado porque a súa familia non ten leña para a estufa en pleno inverno ruso, unha noite Yuri rouba madeira dun valado, ocasión en que é descuberto polo seu medio irmán Yevgraf, policía que traballa para a Cheka. Yevgraf ségueo até a casa, identifícase, e informa a Yuri Zhivago de que os seus poemas "non gustan", suxerindo que foron condenados polos censores soviéticos como antagónicos ao novo réxime. En realidade, isto non é verdade pero Yuri créeo. Despois de suxerir que a súa familia está en risco colectivo, Yevgraf estende os papeis necesarios para o seu traslado á leira dos Gromeko en Varýkino, nos montes Urais.
Zhivago, Tonya, Sasha e Alexander Gromeko soben a un tren de carga ateigado, fortemente custodiado, que transporta ademais un destacamento de recrutas de man de obra, incluíndo a un anarquista disidente e exaltado intelectual, Kostoyed Amursky (Klaus Kinski), e un continxente de gardas vermellos. Logo de pasar polo pobo de Mink, bombardeado polas forzas vermellas ao mando do comisario do pobo Strélnikov, o tren detense nalgún lugar preto dos montes Urais para dar paso a outro tren blindado que transporta ao propio Strélnikov, personaxe duro e en aparencia insensible. Un primeiro plano do seu rostro revela que Strélnikov é en realidade Pável Antípov, esposo de Lara, quen se afastou dela e mudou o seu nome para dedicar a súa vida á causa da revolución. Mentres o tren fai unha parada na rexión dos Urais, Yuri Zhivago salta para dar un paseo, levado polo son dunha fervenza e extasiado pola luz que se coa entre as ramas do bosque. De súpeto, tropeza co tren blindado que conduce a Strélnikov, detido e oculto nunha vía morta. Convencidos de que Yuri podería estar implicado nun complot de asasinato, os gardas vermellos arréstano e condúceno ante Strélnikov. Yuri recoñece inmediatamente no comisario a Pável Antípov, agora no Exército Vermello enfrontado ao Exército Branco na guerra civil rusa, a quen vira na festa da véspera de Nadal en 1913. Despois dun contrapunto tenso entre ambos, Strélnikov informa -para sorpresa de Yuri- que Lara non está lonxe senón que vive na cidade de Yuriatin, manifestando intrinsecamente o seu desexo de permanecer distanciado da vida familiar: "A vida privada morreu en Rusia...", proclama Strélnikov, frase cuxo contexto sería longamente analizado e discutido por ideólogos e escritores. A continuación, Strélnikov permite a Zhivago regresar ao tren coa súa familia.
Despois do longo e dificultoso traxecto, a familia descobre que a mansión foi confiscada polo goberno revolucionario e deben resgardarse nunha pequena cabana próxima. Alí Yuri Zhivago reemprende a escritura de poesía e visita a biblioteca próxima onde reencontra a Lara Antípova. Ambos manteñen unha relación amorosa á vez que Yuri descobre que a súa muller está embarazada. Iso condúceo a tentar romper a súa relación con Lara, da que el está namorado. Ao tentar regresar Zhivago á súa casa de Varýkino é recrutado por un pelotón revolucionario da guerrilla durante dous anos.
Yuri e Lara: angustia e poesía
Yuri regresa máis tarde a Moscova, onde o seu medio irmán Yevgraf conséguelle un posto no hospital. Un día Yuri, mentres viaxa en tranvía, ve pola xanela a unha muller de aparencia moi similar á de Lara camiñando pola rúa. Crendo que se trata dela, desespera e baixa do tranvía no seu desexo por darlle alcance. Afectado pola intensidade de semellante emoción, falece dun ataque cardíaco.
O enterro de Yuri Zhivago, moi concorrido en razón do amor á poesía que exerce o pobo ruso, transfórmase en lugar de encontro do seu medio irmán Yevgraf e de Lara. Ela busca á súa filliña, froito do seu amor con Yuri e naquel momento extraviada na fronteira oriental. A axuda que lle brinda Yevgraf nas investigacións non logra facer a procura máis frutífera, e ambos terminan por separarse sen volver saber un do outro.
Corolario
A película finaliza co regreso á escena primeira, onde Tonya Komaróvskaya di non lembrar a súa infancia. Supón que o seu pai a abandonou durante un bombardeo, soltándolle a man. Yevgraf sostén que quen fixo iso non foi o seu pai, senón Komarovsky, e que o seu verdadeiro pai é Yuri Zhivago. Con todo, Yevgraf non pretende forzar á moza a tal recoñecemento, senón máis ben darlle tempo.
Na escena final, a rapariga afástase xunto ao seu noivo, operador responsable da presa hidroeléctrica. Yevgraf nota que ela leva unha balalaika ao ombreiro e pregúntalle se a sabe tocar. O noivo respóndelle que é unha virtuosa e que aprendera por si mesma. Yevgraf comenta con certa admiración: "Entón é un don!" A escena está cargada de simbolismo, xa que a nai de Yuri, María Nikoláievna, tamén interpretaba con mestría o instrumento e dicíase que tiña o don.
Comentarios
miniatura|O director, David Lean, e o protagonista, Omar Sharif, preparando unha toma no piñeiral de San Leonardo de Yagüe. Rodouse basicamente en España, máis concretamente en Madrid, Soria e Salamanca, co sistema de filmación en cor Metrocolor, característico da Metro-Goldwyn-Mayer.
En Madrid rodáronse as escenas moscovitas no que actualmente é a rúa de Silvano á altura do cemiterio de Canillas, naquel entón campo aberto. Construíuse un decorado duns 20.000 m² que recreaba Moscova, co seu trazado de vías de tranvía electrificado, por onde circulaban mesmo dous tranvías cedidos pola Empresa Municipal de Transportes. Tamén se rodou na Estación de Delicias.
Manuel Albo
Manuel Albo Carballeira, nado en Xunqueira (Viveiro) o 7 de maio de 1886 e finado en Montevideo en 1935, foi un médico, profesor e político galego.
Doutor Zhivago (filme)
Comentarios
En diversos lugares da provincia de Soria rodáronse practicamente todos os exteriores, empregando para iso todas as liñas de ferrocarril que por entón estaban en uso. miniatura|As escenas finais da película foron rodadas na presa de Aldeadávila, na [[provincia de Salamanca.]] Rodáronse escenas ferroviarias nos seguintes escenarios: En San Leonardo de Yagüe rodáronse as primeiras secuencias da segunda parte da película, a parada do tren no bosque e o encontro con Strélnikov no seu tren artillado. As escenas da residencia de Varýkino foron rodadas en Candilichera (Soria).
Manuel Albo
Traxectoria
O seu tío paterno, Isidro Albo levouno ao Uruguai en 1891 con cinco anos e adoptouno. Estudou na escola local e despois foi interno ao Seminario de Montevideo. Ingresou na Facultade de Medicina con 19 anos, compaxinando os estudos co cargo de profesor da Escola de Enfermeiros. Obtivo unha bolsa e visitou clínicas de Francia, España, Inglaterra e os Estados Unidos. Ao regreso incorporouse como médico interno no Hospital Maciel. Traballou no Hospital Pasteur, na Clínica Lamas, no sanatorio da Casa de Galicia, do que foi director, e no hospital central de La Española. Foi profesor titular da Cátedra de Medicina Operatoria da Facultade de Medicina de Montevideo. Foi elixido deputado polo Partido Blanco en dúas ocasións, nos períodos lexislativos entre 1923 e 1931.
Doutor Zhivago (filme)
Comentarios
A presa que sae ao comezo e ao final da película é a de Aldeadávila de la Ribera, na Provincia de Salamanca.
Manuel Albo
Recoñecementos
A Facultade de Medicina creou un premio de investigación co seu nome. A Municipalidade de Montevideo púxolle o seu nome a unha céntrica avenida. A Casa de Galicia fíxolle unha homenaxe en 1947, na que participou Castelao e Antón Alonso Ríos.
Vida persoal
Casou en Montevideo coa tamén médico Luisa Volonté Lalinde, e foi pai de Manuel Albo Volonté.
Doutor Zhivago (filme)
Comentarios
As escenas do enterro, ao principio da película, cunhas montañas ao fondo, están rodadas en La Calahorra, provincia de Granada.
Outras escenas de inverno rodáronse principalmente en Finlandia, preto da fronteira coa entón Unión Soviética.
Nalgúns países, este filme estivo en carteleira moito tempo, sendo récord de venda de billetes. Durante varios anos, as compañías de cinematógrafos a re-estrearon a petición do público.
As fotos dos actores protagonistas foron encargadas por Metro-Goldwyn-Mayer ao fotógrafo húngaro-español Juan Gyenes. Fíxoas no seu estudio da rúa Isabel a Católica, 12, en Madrid.
Premios Globo de Ouro 1966
A película tivo seis nomeamentos aos premios Globo de Ouro, dos cales obtivo cinco galardóns.
Fervenza do Toxa
miniatura|Fervenzas do Toxa.
A fervenza do Toxa é un salto de auga situado na parroquia de Pazos, no concello de Silleda, na provincia de Pontevedra. O río que provoca a fervenza é o río Toxa, o cal verte as súas augas por un desnivel de máis de 60 metros. A fervenza, xunto co mosteiro de Carboeiro, están situados nunha paraxe natural de gran valor paisaxístico na comarca do Deza, ligados aos cursos fluviais dos ríos Deza, Liñares, Ulla e Arnego.
Flora e fauna
A flora que se atopa nesta paraxe débese a confluencia dos dous tipos de clima de Galicia, o oceánico ou atlántico e o mediterráneo. Deste xeito, podemos atopar moita diversidade, entre a que se atopan carballos, abeleiras, bidueiros, sobreiras, aciñeiras, salgueiros, loureiros ou érbedos.
A fauna que se localiza aquí é maioritariamente a que se atopa ligada aos cursos fluviais. Referímonos por tanto a especies como a londra, o martiño peixeiro, o merlo acuático, o teixugo, a xeneta e a donicela, entre outros. Tamén se poden atopar agochados nas cornixas graníticas de elevada pendente, animais de importancia ecolóxica como o corvo ou o falcón peregrino. Entre os peixes pódese destacar a gran cantidade de troitas que se poden ver nos cursos fluviais da bisbarra, que propician unha alta densidade de pescadores de cana.
Xeoloxía
Nesta zona atópase unha gran heteroxeneidade xeolóxica, de modo que alternan granitos e gneises con lousas ademais doutras explotacións mineiras como as de volframio e estaño en Fontao.
Elementos de interese na zona
Nos arredores deste salto de auga podemos atopar ademais un bosque de ribeira que, debido á suavidade do clima e á elevada humidade ambiental, posúe unha gran cantidade de fungos e liques. Preto deste lugar tamén podemos ver a lagoa Sacra de Olives, que preside o val do río Curantes ou a pequena fervenza do Bico de Curantes, preto da Pena do Foxo. No curso baixo do Arnego, antes de desembocar no Ulla, localízanse pequenas pero importantísimas manchas de sobreira, a maioría delas para a obtención de cortiza.
Acceso
Pódese acceder dende a estrada N-525 Zamora-Santiago, tendo que coller o desvío na Bandeira pola comarcal PO-204, até Pazos, preto de Merza.
Información
Pódese pedir información sobre a zona no Servizo de Medio Ambiente Natural de Pontevedra, no Concello de Silleda e no Concello da Vila de Cruces.
Home de Neandertal
Morfoloxicamente eran similares a Homo sapiens, pero cunha pelve de forma máis ampla e extensa, similar a especies anteriores. O cranio era longo e máis baixo. A parte media e central do rostro era ampla, os ósos das meixelas angulosos, os arcos supraorbitais dobres e tiñan tamén un nariz grande. O seu corpo era máis baixo, preto de 1,65 m de altura, pero máis ancho có de H. sapiens; e con diferenzas entre homes e mulleres relevantes. A mandíbula inferior non tiña queixelo. Moitas desas características, como o do nariz, eran adaptación a ambientes fríos. A masa cerebral era semellante á H. sapiens, arredor do 10% maior, por ser algo máis longo ao seguir as diferenzas de proporción corporal. Suxeriuse que os neandertais tiñan capacidade de expresión verbal, fala, similar a dos humanos modernos.
Os neandertais viviron de Europa á Asia central. Foron cazadores de animais e colectores de plantas. Construían e empregaron recursos sofisticados, como cabanas para vivir nelas, pezas de vestir e ornamentación. Controlaban o lume. O estilo das súas ferramentas de pedra chámase de "cultura musteriana".
Os rexistros fósiles de H. Nenderthalensis máis antigos son de hai cando menos 430 mil anos. Este rexistro e os estudos de secuenciación xenómica indican que teñen cos H. sapiens un antecesor común do plistoceno medio, posiblemente Homo heidelbergensis. A secuenciación xenómica indicou que as poboacións de H. sapiens que saíron de África (isto é, a toda a poboación mundial actual agás a do centro e sur de África) conservan un 2% do xenoma procedente de reprodución cos neandertais. Isto tivo a súa orixe nun contacto entre as especies hai 60 mil anos, antes da expansión dos H. sapiens a Eurasia.
Nome
O nome da especie procede da rexión onde se atopou o primeiro xacemento fósil, no século XIX. Foi no leste de Düsseldorf, Alemaña, na cova de Feldhofer, que está emprazada na ribeira do río Düssel no val de Neander (en alemán, "Neanderthal").
A literatura antropolóxica citou a Neanderthal 1 como o "cranio Neanderthal" e ao individuo reconstruído a partir deste como o "home de Neanderthal" (ou "Neandertal").
O nome binomial de Homo neanderthalensis foi a expansión do nome do "home de Neandertal", que se refería a un único individuo, á especie. A especie foi proposta por primeira vez polo xeólogo anglo-irlandés William King en xaneiro de 1864, despois dunha conferencia lida na British Association for the Advancement of Science. Ese mesmo ano King pensou que os fósiles de neandertais eran distintos dabondo dos humanos como para definir un novo xénero. O nome de King tivo prioridade na nomenclatura sobre da proposta de Ernst Haeckel de 1866 de chamarlles "Homo stupidus". O uso común de dicir "os nendertais" ou "un neandertal" xurdiu na literatura popular anglosaxoa na década do 1920s.
A pronunciación alemá de Neanderthaler ou Neandertaler (neandertal) é no alfabeto fonético internacional.
A descuberta
O primeiro fósil de neandertal descuberto foi o cranio infantil (cranio parcial Engis 2) que Philippe-Charles Schmerling atopou na cova de Engis, preto de Liexa (Bélxica), en 1829. Schmerling describiu en Recherches sur les ossemens fossiles que aquilo era unha proba da existencia humana antes dos 6 000 anos da historia da Biblia. Tamén, partes dun esqueleto de neandertal descubríronse en Forbes' Carry, Xibraltar en 1848. Ambos restos non tiveron repercusión. Foron as descubertas do val de Neander, achados nunha canteira preto de Düsseldorf de agosto de 1856, tres anos antes de que Charles Darwin publicara "Sobre da orixe das especies", as que o tiveron.
Os restos fósiles de Neander consistía dunha coroa cranial, dous fémures, tres ósos do brazo dereito, dous do brazo esquerdo, parte do ilíaco esquerdo e fragmentos dunha omoplata e costelas. Estes fósiles denomináronos "Neandertal 1". Inicialmente os traballadores que recolleron estes ósos pensaron que pertencían a úrsidos. Mais entregáronlle o material recollido ao naturalista Johann Karl Fuhlrott e este levóullelos ao anatomista Hermann Schaafhausen. Fuhlrott e Schaafhausen acabaron anunciando a descuberta en 1857 dunha liña de humanos "arcaica", de fósiles de europeos ancestrais. Esa descuberta levou á idea de que desempeñaran unha importante función nas orixes humanas.
No 2007 había descubertos máis de 400 restos de neandertais.
Características físicas
Comparado cos humanos modernos, os neandertais eran máis baixos, arredor de 1'65 m, pero proporcionalmente máis robustos (arredor de 70 kg os machos, e 55 as femias) e posuían faccións morfolóxicas distintas, especialmente do cranio, que gradualmente acumulou aspectos distintos, particularmente debido ao relativo illamento xeográfico. A súa complexión varuda puido ser unha adaptación ao clima frío de Europa durante o Plistoceno.
A continuación inclúese unha lista de trazos físicos que distinguen os neandertais dos humanos modernos; de certa forma, nin todos eles poden ser usados para distinguir poboacións de neandertais específicas, de diversas áreas xeográficas ou períodos de evolución, doutros humanos extintos. Tamén, moitos deses trazos maniféstanse ocasionalmente nos modernos humanos, particularmente en determinados grupos étnicos. Nada se coñece sobre a cor da súa pel, dos seus cabelos, e da forma dos ollos, orellas e labios dos neandertais. Por analoxía, debían ter a pel moi branca, para un mellor aproveitamento da calor nas frías latitudes da Europa plistocénica.
Linguaxe
A teoría de que os neandertais carecían dunha linguaxe complexa foi difundida ata 1983, cando un óso hioide de neandertal foi atopado na caverna Kebara en Israel. O óso atopado é practicamente idéntico aos dos humanos modernos. O hioide é un pequeno óso que asegura a raíz da lingua no lugar, un requisito para a fala humana e, desa forma, a súa presenza nos neandertais implica algunha habilidade para a fala.
Moitos acreditan que mesmo sen a evidencia do óso hioide, é obvio que as ferramentas avanzadas como as do período musteriano, atribuídas aos neandertais, non poderían ser desenvolvidas sen habilidades cognitivas incluíndo algún xeito de linguaxe falada.
A base da lingua do neandertal posicionábase máis alta na gorxa, deixando a boca máis chea. Como resultado, é ben probable que a fala dos neandertais fose lenta, compasada e nasalizada.
Ferramentas
Hai pequenas evidencias de que os neandertais usaban cornos, conchas e outros materiais óseos para facer ferramentas: a súa industria ósea era relativamente simple. De calquera forma, hai boas evidencias de que eles rutineiramente construían unha variedade de utensilios de pedra. A ferramenta neandertal (musteriana) constaba de sofisticadas ferramentas de pedra lascada, machados manuais para tarefas específicas, e lanzas. Moitas desas ferramentas eran bastante afiadas.
Mesmo tendo armas, eles non as arrebolaban. Tamén posuían lanzas que consistían en grandes eixos de madeira cunha pedra afiada nunha das extremidades firmemente presa; porén, considérase que as lanzas fabricadas para seren lanzadas foron usadas primeiramente polo Homo sapiens.
Aínda que enterraran a maioría dos seus mortos, os funerais dos neandertais eran menos elaborados que os dos anatomicamente modernos humanos.
Os neandertais realizaban un conxunto sofisticado de tarefas normalmente asociados aos humanos soamente. Por exemplo, construían abrigos complexos, controlaban o lume, e sacaban a pel dos animais. Particularmente intrigante é un fémur de óso atopado nunha escavación con catro buratos nunha escala diatónica feitos nel deliberadamente. Esa frauta atopouse na Eslovenia no 1995 próximo a unha fogueira do período musteriano usada polos neandertais, mais o seu significado aínda é controvertido.
Extinción
miniatura|300px|Extensión máxima do territorio ocupado polo neandertal. A extinción do home de neandertal non está esclarecida, mais persisten varias hipóteses, todas elas baseandose no presuposto de que houbo competición co Homo sapiens, que se mostrou mais adaptado, considerando a supervivencia da especie.
Algúns autores consideran que o feito de o home de Neandertal non ter evolucionado durante cerca de 200 000 anos en termos de cultura material fai supor unha intelixencia práctica baixa, a pesar do seu cerebro ter sido maior que o do home moderno (de feito, nada se sabe canto á organización fisiolóxica e neurolóxica dos neandertais).
Outra hipótese céntrase na baixa mobilidade das súas poboacións, atestada pola reducida área xeográfica onde se estabeleceron, ben como pola súa constitución ósea, de sección circular, adaptada ao esforzo mais pouco adecuada a unha locomoción áxil, como acontece no caso do Homo sapiens con ósos de sección oval. Esta reducida mobilidade terá mantido as poboacións nun certo estado de inercia debido á falta de estímulos proporcionada por un nicho ecolóxico que garantía as necesidades básicas de supervivencia, sen grandes alteracións climáticas. Outros autores refiren a falta de variedade xenética que tería decorrido da consanguinidade, debido a un crecente illamento social e comunitario, talvez como reacción a contactos hostís co home moderno.
Colin Tudge, por outro lado, propón que o home moderno estaría máis adaptado debido a un comportamento prospectivo en relación á xestión dos recursos naturais, que este autor designa como protoagricultura. Isto quere dicir que terían un comportamento recolledor sustentábel que incluiría a caza -apoiada na manutención das poboacións que cazaba- e na recolección de produtos vexetais como complemento alimentario, para non ficar tan dependente da caza. O home de Neandertal tería sido, segundo esta hipótese, un cazador puro que tería depredado os seus recursos, o que tería implicado a súa extinción.
Leo Fender
Clarence Leonidas Fender, coñecido como Leo Fender, nado o 10 de agosto de 1909 en Anaheim (California) e finado o 21 de marzo de 1991, foi un construtor de guitarras estadounidense, fundador da Fender Electric Instrument Manufacturing Company, agora coñecida como Fender Musical Instruments Corporation, e posteriormente fundou a G&L Musical Products (G&L Guitars).
Traxectoria
Naceu en Anaheim (California) e na súa adolescencia aficionouse a manipular radios. Pouco a pouco foi interesándose nos amplificadores e nos aparatos electrónicos en xeral.
A idea dunha guitarra eléctrica de corpo macizo atraíao, e a principios dos anos 40 construíu un prototipo que alugaba aos músicos da zona e chegou a facerse bastante popular. Pouco tempo despois fundou a compañía K&F con "Doc" Kauffman, que participara no deseño dalgunhas das guitarras eléctricas Rickenbacker Electro. K&F adicouse principalmente á fabricación de guitarras steel eléctricas e amplificadores, pero só durou ata 1946, cando Leo fundou a Fender Electric Instrument Manufacturing Company.
En 1948, George Fullerton asociouse con Fender, e entre os dous deseñaron a Broadcaster, que ao pouco tempo cambiou o seu nome polo de Telecaster, debido a que Gretsch tiña rexistrado o de Broadcaster. Uns poucos modelos de transición, chamados "No-casters", non levan nome no clavixeiro.
Fender continuou creando innovacións, pero púxose enfermo e en 1965 vendeu a súa empresa a CBS por 13 millóns de dólares. Pouco despois, a súa saúde mellorou e Leo incorporouse á CBS/Fender durante un breve período. Abandonou CBS en 1970 para deseñar instrumentos en Music Man e G&L, e morreu en marzo de 1991.
Fogueiras de san Xoán da Coruña
As fogueiras de san Xoán son un acontecemento que ten lugar na noite de san Xoán na Coruña, festividade declarada de interese turístico internacional.
Historia
Con todo, a festa de san Xoán na Coruña estaba en declive cando en xuño de 1970 se fundou a Comisión Promotora das Fogueiras de San Xoán da Coruña. Ese ano tivo lugar a primeira gran lumarada na avenida de Calvo Sotelo e a proclamación da primeira Meiga Maior, Estrella Pardo Castiñeiras.
O ano seguinte a celebración tivo lugar na praza de Portugal e en 1992 trasladouse á praia de Riazor. A partir dese momento a festa foi crecendo ata que en abril de 2000 o consello da Xunta de Galicia a declarou Festa de Interese Turístico de Galicia. O 30 de xuño de 2003 foi declarada Festa de Interese Turístico Nacional e en maio de 2015 Festa de Interese Turístico Internacional.
En 2014 o día 24 de xuño foi declarado por primeira vez festivo local.
The Melvins
The Melvins é unha banda de sludge metal estadounidense, formada en 1983 en Aberdeen, Washington. Trátase dunha das bandas máis influentes do movemento grunge de Seattle, do que son considerados os "padriños", e tamén foi clave no desenvolvemento do sludge metal. Normalmente sempre foron un trío, pero nos últimos anos actúan como cuarteto con dous baterías. Dende o ano 1984 o cantante e guitarrista Buzz Osborne e o batería Dale Crover veñen sendo os únicos membros permanentes do grupo.
Os comezos da banda
En 1985 fundouse o selo C/Z Records para documentar a escena musical de Washington. A discográfica publicou Deep Six, un recompilatorio que contiña catro temas dos Melvins.
Primeiros traballos
En 1986 gravaron a súa estrea con C/Z Records, o EP Six Songs (posteriormente aparecerían outras edicións cos títulos 8 Songs, 10 Songs, e 26 Songs).Nesa época a formación da banda era Buzz Osborne na guitarra e voces, Matt Lukin no baixo e Dale Crover na batería. O disco gravouse en directo en dúas pistas no Ironwood Studio de Seattle o 8 de febreiro de 1986, cunha produción extremadamente precaria e a un custo baixísimo.
En xaneiro de 1988 Crover tocou a batería con Nirvana (co nome de "Ted Ed Fred") na gravación dunha demo de 10 temas que despois se convertería no álbum de estrea Bleach. Posteriormente Osbourne presentaría a Dave Grohl a Kurt Cobain e Krist Novoselic.
Bullhead, lanzado en 1991 non cambiaba moito respecto aos anteriores traballos, mais consolidaba o son de The Melvins. No mesmo ano saíu o EP Eggnogg, que mantiña a calidade dos seus primeiros discos, pero pasou bastante desapercibido. A finais daquel ano Nirvana chegaba ao estrelado co álbum Nevermind, que abriría as portas para varias bandas de Seattle. Mentres tanto todos os discípulos dos Melvins conseguían o éxito xuntando peso e melodía, as cancións dos Melvins non posuían o formato pop, pasando á marxe de calquera posibilidade de alcanzar o éxito comercial.
En 1992, Lori saíu da banda e comezou unha etapa de cambio continuo de baixistas. Primeiro foi Tom Flyn, que logo deixou a banda para a entrada de Joe Preston. Naquel ano, The Melvins innovou co álbum Lysol, un traballo conceptual de só un tema cunha duración de 31 minutos. Foi o último disco da banda pola Boner Records, que aínda en 1992 lanzou os EP's Dale Crover, King Buzzo e Joe Preston. Eses tres EP's foron inspirados (ata nas portadas) nos álbums en solitario dos integrantes de Kiss.
Contrato cunha grande
Grazas á influencia de Kurt Cobain, The Melvins asinou un contrato coa discográfica Atlantic, e o mesmo Cobain tocou a guitarra e coproducíu coa banda o álbum Houdini, lanzado en 1993. O son da banda seguía sendo moi parecido á dos anteriores traballos a pesar de estar agora nunha grande discográfica.
Nese tempo, descontentos co baixista Joe Preston, a banda chama a Lori Black para as gravacións de Houdini, e despois Mark Deutrom convértese no baixista de The Melvins.
Houdini foi recoñecido como un dos mellores álbums da súa carreira e foi o disco da banda que máis vendeu ata ese momento, a pesar de que The Melvins non tiña un grande público.
Uwem Akpan
Uwem Akpan, nado o 19 de maio de 1971, é un escritor nixeriano. É o autor de Say You're One of Them (2008), unha colección de cinco historias (cada unha delas ambientada nun país africano diferente) publicadas por Little, Brown & Company. Gañou o premio "Commonwealth Writers", o premio "Beyond Margins", e foi incluído no segmento "Book Club" do programa The Oprah Winfrey Show o 17 de setembro de 2009.
The Melvins
Contrato cunha grande
Despois dunha participación discreta no festival alternativo Lollapalooza, The Melvins volta en 1994 co álbum Prick, cun son bastante experimental. O disco foi lanzado pola discográfica independente Amphetamine Reptile, aínda que a banda continuaba tendo o contrato coa Atlantic.
En 1996 lanzouse o seu segundo traballo a través da Atlantic, titulado Stoner Witch. Este é mellor recibido polos fans e pola crítica que Prick, que considerron ao disco como o máis maduro ata ese intre. Nese ano The Melvins actúa como abreconcertos na xira de Kiss, que inicialmente contara cos Stone Temple Pilots.
Pero as vendas de discos nunca foron grandes para a banda, e coa perda de popularidade do rock alternativo, o álbum Stag, editado en 1996, foi o seu último disco cunha grande discográfica. Stag foi un dos álbums máis variados da banda, usando no mesmo cítara, trompetas, teclados e sintetizadores.
De volta ás independentes
The Melvins asinou un contrato co selo independente Amphetamine Reptile e lanzou Honky en 1997. Este foi o último álbum da banda co baixista Mark Deutrom, que foi substituído por Kevin Rutmanis.
Durante todos os meses de 1998 The Melvins lanzou unha série de sinxelos, reunidos a finais do ano nun álbum dobre. Aínda en 1998 a banda participa do festival Ozzfest e asina un contrato coa Ipecac Records, discográfica de Mike Patton, compañeiro de Buzz en Fantômas.
A intención da banda cando asinou coa Ipecac era o lanzamento dunha triloxía de álbums a partir de 1999 con só meses de diferenza entre eles. O primeiro foi The Maggot co son máis tradicional de The Melvins. O seguinte, The Bootlicker é máis variado, lembrando ao álbum Stag. The Crybaby, editado no 2000, foi derradeiro disco da triloxía, tamén cun son variado e contando con varios convidados como integrantes das bandas Tool e Jesus Lizard e mesmo do propio Mike Patton. En The Crybaby atópase unha versión bastante fiel de "Smells Like Teen Spirit" de Nirvana. Aínda nese ano, o seu álbum Gluey Porch Treatments, descatalogado dende había anos, é reeditado nunha edición especial con varias cancións inéditas.
En 2001 lanzouse o álbum Electroretard pola discográfica Man's Ruin. Electroretard pode ser considerado como un recompilatorio, xa que contén cancións antigas da banda regravadas, á parte dalgunhas versións. No disco a banda experimenta bastante con compoñentes electrónicas nas cancións.
Os dous seguintes lanzamentos da banda son en directo. O primeiro deles, The Colossus of Destiny, é máis ben unha rareza tipica de The Melvins: un único tema de 59 minutos de barullo sen melodía. O segundo, Millennium Masterwork, de 2002, reúne a The Melvins e a Fantômas no mesmo disco. O concerto que deu orixe ao disco foi unha presentación das dúas bandas xuntas no escenario para celebrar os cinco anos da Ipecac.
Unha semana despois de Millennium Masterwork editouse un novo álbum de estudio de The Melvins. Hostile Ambient Takeover tiña un son máis tradicional, deixando de lado a experimentación de discos anteriores.
No ano seguinte a Ipecac rescata outra peza do catálogo da banda. Ten Songs, o primeiro álbum da banda gaña unha nova presentación e 16 temas inéditos, sendo rebautizado como 26 Songs.
20 aniversario
En 2004 The Melvins cumpriu 20 anos de carreira. Para celebrar o aniversario lanzouse o libro Neither Here Nor There, con 224 páxinas de historias e fotos da banda. O libro estaba acompañado por un CD recompilatorio de 18 temas de practicamente todos os seus discos.
Nese ano a banda colaboru co artista Lustmord para o álbum Pigs of the Roman Empire, e co vocalista de Dead Kennedys Jello Biafra para Never Breathe What You Can't See e Sieg Howdy!, editados nos anos 2004 e 2005 respectivamente. Never Breathe What You Can't See estivo promocionado por unha pequena xira con Jello Biafra e Adam Jones de Tool. Planeouse unha xira europea pero foi cancelada no mes de outubro do 2004 debido a problemas con Rutmanis. Melvins rematou o ano facendo un feixe de concertos con David Scott Stone promocionando o traballo do director de cine Cameron Jamie en Europa e nos Estados Unidos.
Cando lle preguntaron a Osborne e a Crover sobre Rutmanis e a cancelación da xira contestaron que este "desaparecera". Os seareiros temían que Rutmanis deixara a banda ao igual que outros baixistas antes que el, pero Rutmanis volvería por unha tempada a principios do 2005. No mes de xuño dese ano deixou a banda oficialmente debido a un problema co abuso de drogas. Cando Melvins saíu de xira en outubro e novembro con Jello Biafra, David Scott Stone ocupou o seu lugar no baixo.
A principios do 2006 Crover confirmou que os membros da banda Big Business uniríanse aos Melvins. As bandas fusionadas xiraron polos Estados Unidos no outono dese ano promocionando o álbum (A) Senile Animal, último traballo de Melvins. O grupo tamén xirou brevemente polo Reino Unido a mediados do mes de decembro. A banda tocou dus novos temas durante a xira do 2007, "Suicide in Progress" e "Billy Fish", que aparecerían no seu seguinte álbum, Nude With Boots, editado en xullo do 2008.
Os días 16 e 17 de xuño do 2008, a formación orixinal da banda (de 1983) fixo dous concertos no Great American Music Hall en San Francisco, celebrando o 50 aniversario de Jello Biafra. Neles tocaron cancións de The Mangled Demos, unha colección de material dos primeiros anos da banda editado por Alternative Tentacles no 2005.
No 2008 a banda tamén colaboro co grupo italiano Zu nunha canción. No mes de xullo apareceu Nude With Boots, sendo parte das sesións de gravación documentadas por Toshi Kasai nun blog xaponés. En decembro, xunto con Mike Patton, Melvins comisionou unha edición do festival All Tomorrow's Parties Nightmare Before Christmas.
O CD de remesturas Chicken Switch, do que se viña falando dende o 2003, foi editado o 29 de setembro]] do 2009 a través do selo Ipecac Recordings. A diferenza que nos discos de remesturas normais onde o "remesturador" traballa cun único tema, para Chicken Switch traballaron cun álbum enteiro para crear a súa pista.
Melvins uniuse ao supergrupo de Nova Orleáns Down and Weedeater para facer unha xira por Norteamérica no verán e no outono do 2009. A banda editou o seu seguinte traballo, titulado The Bride Screamed Murder, o 1 de xuño do 2010.
A comezos do 2011 a banda tivo a mala sorte de estar de xira en Christchurch, Nova Zelandia durante o terremoto que afectou á cidade no mes de febreiro, e posteriormente en Toquio no terremoto e tsunami de Sendai que afectaron ao Xapón en marzo.
For Your Own Special Sweetheart
For Your Own Special Sweetheart é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-hardcore Jawbox, publicado o 8 de febreiro de 1994 a través do selo Atlantic Records. O disco foi producido por Ted Niceley, coñecido sobre todo polo seu traballo con Fugazi. Trátase da estrea da banda cun gran selo tras deixar Dischord Records e fichar con Atlantic. Tamén é o seu primeiro álbum con Zachary Barocas na batería, despois de substituír o batería orixinal Adam Wade dous anos antes. O disco non tivo un grande éxito comercial a pesar de recibir críticas positivas.
"Savory" foi o primeiro sinxelo do álbum, seguido por "Cooling Card". "Motorist" e "Jackpot Plus!" lanzáranse anteriormente nun sinxelo de Dischord e regraváronse para este disco. O álbum foi remasterizado e reeditado por DeSoto en 2009 con tres cancións extra (caras b do sinxelo "Savory") e unha nova portada.
A publicación en liña Pitchfork Media situou a For Your Own Special Sweetheart no número 70 da súa lista dos 100 mellores álbums dos anos 90.
Francisco Marroquín
Francisco de Marroquín Hurtado, nado en Cantabria ca. 1499 e finado en Guatemala o 9 de abril de 1563, foi un relixioso español, o primeiro bispo de Guatemala.
Traxectoria
Un ano despois de servir a Zumárraga na Nova España viaxou a Guatemala por primeira volta. Ao chegar a esa xurisdición o adiantado destituíu ao cura Juan Godínez e nomeou no seu lugar a Marroquín. O bispo de México confirmou o nomeamento pero mantivo tamén a Godínez e designouno como provisor e vigairo xeral da zona. Marroquín fundou unha escola de primeiras letras para os fillos dos españois. En 1533 o rei de España postulouno para o bispado de Guatemala, cargo que rexeitaran o dominicano Domingo de Betanzos e o franciscano Francisco Jiménez. Emitíronse as bulas correspondentes o 18 de decembro de 1534.
Marroquín non tiña frades en Guatemala e pediulles apoio aos dominicanos que se atopaban en Nicaragua. Frei Luis de Cáncer, Pedro de Angulo e Bartolomé de las Casas acudiron na súa axuda. Las Casas e Marroquín estableceron grande amizade, o primeiro viu a oportunidade de pór en práctica o seu desexo de evanxelizar a provincia de Tezulutlán e a Selva Lacandona polo método da redución de indios sen a intervención das armas dos conquistadores españois.
O proxecto de pacificación que anhelaba Las Casas púxose en marcha mediante a sinatura das Capitulacións de Tezulutlán. Marroquín confiou a Las Casas a diocese e viaxou á Cidade de México para consagrarse como bispo. Frei Juan de Zumárraga oficiou a cerimonia o 8 de abril de 1537, a primeira deste tipo en celebrarse en Nova España. De inmediato o novo bispo solicitou a asignación dun maior número de relixiosos para a súa diocese.
Disputa con Las Casas
En 1545 Marroquín entrevistouse con Las Casas en Gracias a Dios, lugar onde radicaba a Audiencia. Las Casas como bispo de Chiapas solicitoulle o cumprimento das Leis Novas así como a liberdade dos indios, para o que desexaba eliminar de forma radical o método da encomenda. Como resultado, a grande amizade de Marroquín e Las Casas deteriorouse, pois a pesar dos dous bispos perseguiren o mesmo, a liberdade dos indios, existía discrepancia nos métodos. Ámbolos dous cruzáronse acusacións, sen chegar a acordo ningún. O visitador Tello de Sandoval convocou unha xunta de prelados para dirimir os desacordos, e tras longas e duras discusións logrouse un acordo que se publicou. Non obstante, as accións para favoreceren os indios non se puxeron en práctica pola negativa dos encomendeiros.
Actividades na diocese
Marroquín foi responsable da construción da primeira catedral na súa diocese. Fundou un hospital e axudou ás misións dos dominicanos e franciscanos, tamén apoiou os mercedarios, encomendándolles o pobo mam. A pesar de apoiar por igual a dominicanos e franciscanos, en 1555 agromaron as disensións entre as dúas ordes e tivo que notificar os feitos ao rei de España, e decidiu delegar a administración de varios lugares a cregos diocesanos no canto de relixiosos. En 1561 Marroquín realizou unha solicitude para establecer a orde dos xesuítas na súa diocese, pero o rei denegouno o 9 de agosto.
Aprendeu a lingua kʼicheʼ e escribiu nesa lingua Doctrina Cristiana en Lengua Guatemalteca, que se imprimiu na Cidade de México debido a que aínda non había imprentas en Guatemala. Marroquín escribiu tamén algunhas relacións históricas, que non se publicaron, citadas por Bernal Díaz del Castillo na súa Historia verdadera de la conquista de Nueva España.
Núcleo (xeoloxía)
400px|miniatura|Núcleos de: [[Mercurio (planeta)|Mercurio (Mercury), Venus (Venus), Terra (Earth), Lúa (Moon) e Marte (Mars).]] En xeoloxía, o núcleo (dun planeta) é o conxunto das súas capas máis internas que poden ser líquidas ou sólidas, dependendo de factores como o tamaño, idade ou proximidade do planeta a súa estrela. O núcleo da Terra é en parte líquido, mentres que o núcleo de Marte pénsase que é sólido, dado que a maior parte do seu campo magnético desapareceu. Só un núcleo líquido pode xerar un campo magnético. No Sistema Solar, o tamaño do núcleo pode variar desde aproximadamente o 20% (Lúa) ao 85% do radio do planeta (Mercurio).
Os xigantes gasosos tamén teñen núcleos, aínda que a composición destes é aínda asunto de debate; a súa posible composición varía da tradicional mestura de rocha e ferro a xeo ou hidróxeno metálico fluído. Son proporcionalmente moito máis pequenos que os dos planetas terrestres, aínda que poden chegar a ser considerablemente maiores que a mesma Terra. O de Xúpiter é de 10 a 30 veces máis pesado que a Terra mentres que o exoplaneta HD 149026 b ten un núcleo 67 veces máis masivo. Unha teoría pensa, por outra banda, que o asteroide 16 Psyche, composto exclusivamente de ferro e níquel, é o núcleo dun planeta cuxas capas exteriores foron destruídas por colisións masivas no cinto de asteroides situado entre Marte e Xúpiter.
Marçà
Marçà é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
Aquamarine (filme)
Aquamarine é un filme australiano-estadounidense dirixido por Elizabeth Allen que foi estreado no 2006. Está protagonizado por Sara Paxton, Emma Roberts e Joanna "JoJo" Levesque, e a historia baséase na novela infantil homónima de Alice Hoffman.
As Saíñas, Palmeira, Ribeira
As Saíñas é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 82 habitantes (45 homes e 37 mulleres).
Solea aegyptiaca
Solea senegalensis Chabanaud, 1927 é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado de Exipto.
É unha especie moi semellante ao linguado común (S. solea), coa que adoito se confunde, que habita nas costas do Mediterráneo oriental, desde Tunisia e o extremo sur do mar Adriático até Exipto.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1927 polo ictiólogo francés Paul Chabanaud.
Características
Moi semellante a Solea solea, o linguado común, do que difire só nalgúns detalles anatómicos e da coloración:
O tamaño máximo desta especie é de
Hábitat e distribución
Predominantemente litoral, vive en fondos areosos ou lamacentos, até os 100 m de profundidade.
Alimentación
Aliméntase basicamente de invertebrados bentónicos, como vermes poliquetos, cnidarios, moluscos bivalvos e pequenos crustáceos.
Especie semellante
A miúdo confúndese coa especie simpátrica Solea vulgaris Quensel 1806, un sinónimo de Solea solea (Linnaeus, 1758.
Little Milton
Little Milton, nado o 7 de setembro de 1934, finado o 4 de agosto de 2005, foi un cantante e guitarrista estadounidense de música blues e soul.
Traxectoria
Despois de probar varias discográficas sen moito éxito, incluíndo á Trumpet Records, Milton instalouse en St. Louis pola discográfica Bobbin Records, que acabara de facer un acordo de distribución coa Chess Records de Leonard Chess. Como produtor, Milton lanzou á fama a artistas como Albert King e Fontella Bass, ao mesmo tempo que experimentou o seu propio éxito. En 1962, o single "So Mean to Me," púxose na lista de ghits R&B da revista Billboard no posto 14º.
Logo dun pequeno descanso para xirar, compaxinándoo con outros actos, e gravando material novo, volveu ao trapo en 1965 cun son máis puído, similar ao de B.B. King. Despois do mal recibido "Blind Man", lanzou varios singles exitosos. Por exemplo, "We're Gonna Make It," petouno na lista R&B e escoitouse na radio no Top 40, un espazo dominado polos artistas brancos naqueles tempos. "Who's Cheating Who?" acadou o 4º posto na lista dos ghits R&B. Estas cancións foron postas no álbum We're Gonna Make It, sacado o verán dese mesmo ano.
Nos finas dos sesenta lanzou varios singles, publicando un novo álbum en 1969, Grits Ain't Groceries, o nome dun ghit seu. O álbum tamén incluía os éxitos "Just a Little Bit" e "Baby, I Love You". Á morte de Leonard Chess nese mesmo ano, o distribuidor de Milton, Checker Records volveuse un caos, e Milton uniuse á Stax dous anos máis tarde. Adheríndolle complexas orquestracións ás súas creacións, e triunfou con "That's What Love Will Make You Do" e "What It Is" do seu álbum ao vivo What It Is: Live at Montreux. Apareceu no filme documental Wattstax en 1973. Stax estivo perdendo diñeiro durante toda a década e finalmente caeu en bancarrota en 1975.
Logo de deixar Stax, Milton loitou por manter unha carreira, indo para a Evidence, para a Mobile Fidelity Records da MCA, e atopando un fogar na discográfica Malaco Records, onde permaneceu o resto da súa carreira. O seu último ghit foi "Age Ain't Nothin' But a Number," de 1983, incluído no álbum homónimo. En 1988, Little Milton foi incluído no "Blues Hall of Fame" e gañou un "W.C. Handy Award". O seu derradeiro álbum foi Think of Me, publicado en maio de 2005 por Telarc.
Milton finou o 4 de agosto de 2005 logo dunhas complicacións tras un infarto.
Singles
Lista incompleta
Recompilatorios
Lista incompleta
Cis
Cis pode referirse a: