cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virxe de Covadonga
A imaxe
É unha talla policromada cuberta de vestiduras e manto, aínda que foi concibida para mostrarse sen a roupaxe e o manto está pintado sobre a madeira nunha cor azul verdoso adornado con flores vermellas. A capa é de cor avermellada cos bordos dourados, así como o cinto e os baixos do faldrón tallados na escultura. A Virxe sostén ao Neno Xesús na súa man esquerda e na dereita suxeita unha rosa de ouro. Sobre a súa cabeza, unha coroa dourada con perlas nas súas arestas e brillantes incrustados. Do arco que describe a parte superior da coroa pende unha pomba representando ao Espírito Santo, rodeada dun círculo de brillantes.
O Neno Xesús actual foi colocado no ano 1704, sobre a man esquerda da Nai. Ao longo do tempo a imaxe foi obxecto de restauracións e modificacións. Así, o conxunto foi retocado en 1820; reaxustouse en 1874. Tras ser roubada e recuperada durante o período da Guerra Civil foi restaurada polo Instituto Nacional de Conservación e Restauración da Dirección Xeral de Belas Artes en 1971 e 1986.
A actual imaxe de Covadonga estivo na próxima capela da Colexiata de San Fernando desde 1778 ata 1820, en que foi levada á Cova, onde se habilitara unha pequena capela para a súa custodia.
Foi coroada canonicamente en 1918, coincidindo co duodécimo centenario da histórica batalla de Covadonga. Por este motivo a talla da Virxe de Covadonga foi unha das primeiras imaxes marianas de España en recibir a Coroación canónica, xunto á Virxe de Montserrat (Patroa de Cataluña), a Virxe da Candelaria (Patroa das Canarias), a Virxe de Guadalupe (Patroa de Estremadura) e a Virxe dos Desamparados (Patroa da Comunidade Valenciana), entre outras.
Roubo da imaxe
A imaxe da Santina foi roubada da súa cova e levada a París en 1939, aínda que non foi obxecto de profanación algunha. Terminada a Guerra, fíxose cargo da Embaixada española en París o doutor Pedro Abadal, quen comunicou o achado da imaxe en París e o mesmo trasladou a imaxe no seu coche pechado desde a embaixada de España onde foi atopada ata a fronteira con España.
O día 11 de xuño de 1939 entraba triunfalmente en España a imaxe da Santina. A cidade de Irún dispoñíase a recibila cunha extrema exaltación de relixiosidade. O mesmo entusiasmo suscitou a Santa Imaxe en Donostia, Loyola, Arrasate, Vitoria, Valladolid e León. O día 13 chegaba a Asturias entrando por Pajares.
Pasou nove días na Catedral de Oviedo, visitou Xixón, Avilés e varios pobos ata que por fin chegou a Covadonga onde con grande entusiasmo sería entronizada. Foi recibida no chamado campo do Repelao polo Cabido da Colexiata o 6 de agosto, depositándose a imaxe da Virxe na Santa Cova de Covadonga á unha e media da tarde.
O Navallo
O topónimo galego O Navallo pode referirse a:
The Last Hero (álbum)
The Last Hero é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de hard rock Alter Bridge, publicado o 7 de outubro de 2016 a través do selo Napalm Records en todo o mundo agás en Norteamérica, onde foi editado a través do propio selo do grupo. Foi producido polo vello colaborador Michael "Elvis" Baskette. O primeiro sinxelo, "Show Me a Leader", foi editado dixitalmente e enviado ás emisoras de radio o día 26 de xullo. O 8 de setembro "My Champion" foi publicada como segundo sinxelo do disco.
Ciclooxixenase 2
A ciclooxixenase 2 (COX-2), tamén chamada prostaglandina-endoperóxido sintase 2, prostaglandina G/H sintase e ciclooxixenase ou PGHS-2 (cuxo símbolo oficial de HUGO é PTGS2; HGNC:9605), é un encima que nos humanos está codificado no xene PTGS2 do cromosoma 1. É unha das dúas ciclooxixenases que posúen os humanos; a outra é a ciclooxixenase 1. Intervén na conversión do ácido araquidónico en prostaglandina H2, un importante precursor da prostaciclina, entre outros compostos.
Función
A COX-2 (PTGS2) converte o ácido araquidónico en prostaglandina endoperóxido H2. As ciclooxixenases son dianas para os AINE e para os inhibidores específicos deste encima chamados coxibs. A COX-2 é un homodímero de secuencia. Cada monómero do encima ten un sitio activo PTGS (COX) e de peroxidase. As ciclooxixenases catalizan a conversión do ácido araquidónico en prostaglandinas en dous pasos. Primeiro, quítase o hidróxeno do carbono 13 do ácido araquidónico, e despois a COX-2 (PTGS2) engade dúas moléculas de oxíxeno, orixinando a prostaglandina G2 (PGG2). En segundo lugar, a PGG2 é reducida a PGH2 no sitio activo da actividade de peroxidase. A PGH2 é convertida noutras prostaglandinas (PGD2, PGE2, PGF2α), prostaciclina (PGI2), ou tromboxano A2 por isomerases específicas de tecido.
Aínda que a COX-2 metaboliza principalmente a conversión de ácido araquidónico en PGG2, este encima tamén converte este ácido graxo en pequenas cantidades dunha mestura racémica de ácidos 15-hidroxiicosatetraenoicos (15-HETE) composta de ~22% do estereoisómero 15(R)-HETE e un ~78% do 15(S)-HETE e de pequenas cantidades de 11(R)-HETE. Os dous estereoisómeros 15-HETE teñen actividades biolóxicas intrínsecas, e, o que é máis importante, poden ser posteriormente metabolizados a lipoxinas. Ademais, a COX-2 tratada con aspirina metaboliza o ácido araquidónico case exclusivamente a 15(R)-HETE, que á súa vez pode ser metabolizado a epi-lipoxinas. As lipoxinas e epi-lipoxinas son importantes axentes antiinflamatorios e poden contribuír ás actividades globais de ambos os encimas COX e da aspirina.
A COX-2 é inhibida de forma natural polo calcitriol (a forma activa da vitamina D).
Mecanismo
miniatura|esquerda|[[Ácido araquidónico unido ao encima PTGS2 (COX-2). As interaccións polares entre o ácido araquidónico (en ciano) e os residuos Ser-530 e Tyr-385 móstranse con liñas descontinuas amarelas. O substrato é estabilizado por interaccións hidrofóbicas. ]]
miniatura| Mecanismo de activación e catálixe das COX. Un [[hidroperóxido oxida o hemo a un derivado ferril-oxo que pode ser reducido no primeiro paso do ciclo da peroxidase ou oxida a tirosina 385 a radical tirosilo. O radical tirosilo pode despois oxidar o hidróxeno 13-pro(S) do ácido araquidónico para iniciar o ciclo COX.]]
Tanto as actividades peroxidase coma PTGS son inactivadas durante a catálise por procesos de primeira orde baseados no mecanismo, o cal significa que a as actividades de peroxidase PGHS-2 ou de PTGS descenden a cero en 1 ou 2 minutos, mesmo en presenza de suficiente substrato.
Teoricamente é posible outro mecanismo polo cal se desprotona o hidróxeno 13-pro (S ) e o carbanión é oxidado a un radical. Porén, a oxixenación do ácido 10,10-difluoroaraquidónico a ácido 11-(S )-hidroxieicosa-5,8,12,14-tetraenoico non é consistente coa xeración dun intermediario carbanión porque eliminaría fluoruro para formar un dieno conxugado. A ausencia de produtos que conteñan endoperóxido derivados do ácido 10,10-difluoroaraquidónico pensouse que indicaba a importancia dun carbocatión C-10 na síntese de PGG2. Porén, o mecanismo catiónico require que a formación de endoperóxido teña lugar antes da extracción do hidróxeno 13-pro (S ). Isto non está en concordancia cos resultados dos experimentos isotópicos da oxixenación do ácido araquidónico.
Estrutura
miniatura|A imaxe mostra como diferentes [[ligandos se unen ao sitio alostérico ou á subunidade catalítica. A subunidade alostérica únese a unha molécula que non é un substrato, ácidos graxos activantes (por exemplo, o ácido palmítico). A subunidade alostérica co ácido graxo unido activa a subunidade catalítica ao facer diminuír a Km para o ácido araquidónico. ]]
A COX-2 (PTGS2) está en forma de homodímero e cada monómero ten un peso molecular duns 70 kDa. As estruturas terciarias e cuaternarias dos encimas COX-1 (PTGS1) e COX-2 (PTGS2) son case idénticas. Cada subunidade ten tres dominios estruiturais: un curto dominio de tipo EGF N-terminal; un resto para a unión á membrana α-helicoidal; e o dominio catalítico C-terminal. Os encimas cilooxixenases son proteínas monotópicas de membrana; o dominio de unión á membrana consiste nunha serie de hélices α anfipáticas con varios aminoácidos hidrófobos expostos a unha monocapa da membrana. A COX-1 (PTGS1) e a COX-2 (PTGS2) son encimas bifuncionais que levan a cabo dúas reaccións químicas consecutivas en sitios activos espacilmente distintos pero mecanisticamente acoplados. Tanto o sitio activo de ciclooxixenase coma o de peroxidase están localizados no dominio catalítico, que comprende aproximadamente o 80% da proteína. O dominio catlítico é homólogo das peroxidases de mamíferos, como a mieloperoxidase.
A COX-2 (PTGS2) humana funciona como un heterodímero conformacional e ten un monómero catalítico (E-cat) e un monómero alostérico (E-alo). O hemo únese só ao sitio de peroxidase de E-cat, mentres que os substratos, así como certos inhibidores (por exemplo, celecoxib), únense ao sitio COX de E-cat. E-cat está regulado por E-alo de maneira dependente do ligando que se una a E-alo. Ácidos graxos substrato e non substrato e algúns inhibidores de ciclooxixenases (por exemplo, naproxén) únense preferentemente ao sitio E-alo do encima. O ácido araquidónico pode unirse a E-cat ou a E-alo, pero a afinidade deste ácido por E-allo é 25 veces maior que por Ecat. O ácido palmítico, un estimulador da eficacia de huPGHS-2, únese só a E-alo en cocristais de ácidopalmítico/PGHS-2 murina. Os ácidos graxos non substratos poden potenciar ou atenuar os inhibidores das ciclooxixenases dependendo do ácido graxo de que se trate e de se o inhibidor se une a E-cat ou a E-alo. Os estudos suxiren que a concentración e composición do conxunto de ácidos graxos libres no ambiente no cal funciona a PGHS-2 nas células, tamén denominado ton de ácidos graxos, é un factor clave para regular a actividade da PGHS-2 e a súa resposta aos inhibidores de COX (PTGS).
Importancia clínica
miniatura|esquerda|O [[AINE (e inhibidor non específico de PTGS2 (COX-2)) Flurbiprofén (en verde) unido á PTGS2 (COX-2). O Flurbiprofén é estabilizado por medio de interaccións hidrofóbicas e polares (Tyr-355 e Arg-120). ]]
A COX-2 (PTGS1) non se expresa en condicións normais na maioría das células, pero os seus niveis son elevados durante as inflamacións. Ao contrario, a COX-1 (PTGS1) exprésase constitutivamente en moitos tecidos e é a forma predominante na mucosa gástrica e nos riles. A inhibición de COX-1 (PTGS1) reduce a produción basal dos citoprotectores PGE2 e PGI2 no estómago, que poden contribuír o desenvolvemento dunha úlcera gástrica. Como xeralmente a COX-2 (PTGS2) se expresa só en células nas que as prostaglandinas están reguladas á alza (por exemplo, durante a inflamación), os fármacos candidatos que inhiben selectivamente COX-2 (PTGS2) esperábase que producisen poucos efectos secundarios, pero demostraron aumentar substancialmente o risco de sufrir episodios cardiovasculares como ataques ao corazón e ictus. Estes efectos contraditorios poden explicarse por medio de dous mecanismos. A aspirina a baixas doses protexe contra os ataques cardíacos e accidentes cerebrovasculares ao bloquear COX-1 (PTGS1) e impedirlle que forme unha prostaglandina chamada tromboxano A2. Este favorece a agregación plaquetaria e promove a coagulación; a inhibición da súa formación axuda a impedir os ataques cardíacos. Por outra parte, a COX-2 (PTGS2) é unha fonte moi importante de prostaglandinas, especialmente de prostaciclina, que se encontra no recubrimento interno dos vasos sanguíneos. A prostaciclina relaxa ou despega as plaquetas nos agregados, de modo que os inhibidores selectivos de COX-2 (como coxibs) incrementan o risco de episodios cardiovasculares debido á formación de coágulos.
Os antiinflamatorios non esteroides (AINE) inhiben a produción de prostaglandinas que realizan as dúas ciclooxixenases, COX-1 e COX-2. Os AINE selectivos parra inhibición de COX-2 (PTGS2) é menos probable que causen efectos adversos gastrointestinais que os fármacos tradicionais, pero poden causar efectos cardiovasculares, como insuficiencia cardíaca, infarto de miocardio e ictus. Os estudos de farmacoloxía e xenética humana, e os realizados en roedores manipulados xeneticamente e noutros modelos animais e os ensaios aleatorios indican que isto se debe á supresión das prostaglandinas cardioprotectoras dependentes de COX-2 (PTGS2), especialmente a prostaciclina.
A expresión de COX-2 (PTGS2) está regulada á alza en moitos cancros. A sobreexpresión de COX-2 (PTGS2) xunto cun incremento da anxioxénese e a expresión de SLC2A1 (GLUT-1) está significativamente asociada con carcinomas de vexiga. Ademais, o produto de COX-2 (PTGS2), a PGH2, é convertido pola prostaglandina E2 sintase en PGE2, a cal á súa vez pode estimular a progresión do cancro. En consecuencia, a inhibición de COX-2 (PTGS2) pode ser beneficiosa na prevención e tratamento deste tipo de cancros.
A expresión de COX-2 detectouse en membranas epirretinais humanas. O bloqueo das ciclooxixenases polo lornoxicam en estdos agudos de inflamación reduciu a frecuencia de formación destas membranas nun 43% no modelo da protease dispase de vitrorretinopatía proliferativa e nun 31% no modelo de concanavalina. O lornoxicam non só normalizaba a expresión das ciclooxixenases en ambos os modelos de vitrorretinopatía proliferativa, senón tamén neutralizaba os cambios de grosor da coroide e da retina causados pola inxección de axentes proinflamatorios. Estes feitos subliñan a importancia das ciclooxixenases e as prostaglandinas no desenvolvemento da vitrorretinopatía proliferativa.
Na China fixéronse estudos sobre mutacions no xene PTGS2. Os portadores do alelo mutante PTGS2 5939C na poboación han chinesa teñen un maior risco de sufrir cancro gástrico. Ademais, atopuse unha conexión entre a infección pola bacteria Helicobacter pylori e a presenza do alelo 5939C.
Interaccións
A COX-2 ou PTGS2 interacciona coa caveolina 1.
Comisión Electrotécnica Internacional
miniatura|300px|right|Países membros de IEC/CEI no mundo. {{legend|#007f00|Membros}}{{legend|#00ff00|Asociados}}{{legend|#ff8040|Afiliados}} IEC ou CEI (en inglés IEC, International Electrotechnical Commission ou en francés CEI, Commission électrotechnique internationale) é unha organización internacional de normalización eléctrica e electrónica con sede en Xenebra e complementaria con ISO.
Historia
A organización foi fundada en Londres en 1906. O seu primeiro presidente foi Lord Kelvin. En 1948 foi transladada a súa sede a Suíza. IEC creou os estándares para algunhas unidades de medida como o gauss, hertz e weber. Tamén creou a primeira proposta de unidades normalizadas, o sistema Giorgi, que co tempo pasaría a ser o sistema internacional de unidades (SI).
Ligazóns externas
Páxinas web dos comités técnicos:
Eurocopa de Fútbol de 2020
A Eurocopa da UEFA de 2020 foi a décimo sexta edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada, por mor do sesenta aniversario da UEFA, en varias sedes ao longo de toda Europa.
O torneo, disputado en 11 estadios de 11 cidades diferentes, íase disputar do 12 de xuño ó 12 de xullo de 2020, pero por mor da pandemia por coronavirus foi adiada, e disputouse do 11 de xuño ó 11 de xullo de 2021, pero mantendo o nome de UEFA Euro 2020.
Sedes
As 13 sedes orixinais foron anunciadas pola UEFA o 19 de setembro de 2014. Porén, o Comité Executivo da UEFA decidiu quitar a Bruxelas como sede o 7 de decembro de 2017, debido a atrasos na construción do Eurostadium. Os catro partidos que se ían disputar en Bruxelas foron recolocados ó Wembley Stadium de Londres. O 23 de abril de 2021, a UEFA decidiu prescindir tamén do Aviva Stadium de Dublín coma sede, debido á falta de garantías da asistencia de público causada pola pandemia por COVID-19, e dos catro partidos que se ían disputar nese estadio, tres foron recolocados ó Estadio Krestovskii de San Petersburgo, e un ó Wembley Stadium de Londres. Ademais, a UEFA cambiou a sede española, co Estadio Olímpico de La Cartuja de Sevilla substituíndo o San Mamés de Bilbao.
O 7 de decembro de 2017 anunciouse tamén que o partido de inauguración tería lugar no Stadio Olimpico de Roma, escollido por diante de Ámsterdam, Glasgow e San Petersburgo. Ademais, a UEFA decidiu que, no caso de clasificarse, a selección italiana disputaría dito encontro.
Campamentos base
O luns 17 de maio de 2021, a UEFA anunciou a sede dos campamentos base de cada unha das seleccións participantes no campionato:
Clasificación
A clasificación para a Eurocopa 2020 iniciouse o 21 de marzo de 2019 e culminou o 19 de novembro de 2019, e nela paticipacion 55 asociacións.
Seleccionadores nacionais
Entre parénteses a selección que adestraba cada seleccionador:
Fase de grupos
– Clasificado para os Oitavos de final.
– Clasificado para os Oitavos de final como un dos catro mellores terceiros.
Mellores terceiros
A táboa de enfrontamentos dos mellores terceiros nos partidos de oitavos baséase no seguinte formato, segundo o apartado 5 do artigo 21 do regulamento de competición do torneo:
Goleadores
Datos segundo a páxina oficial da competición
Asistentes
Datos segundo a páxina oficial da competición.
Xogador do partido
Ao finalizaren cada encontro, elíxese un xogador como o mellor do partido. O premio outórgase ao xogador con maior incidencia no xogo e denominouse oficialmente Heineken Star of the Match.
(De acordo á |man-of-the-match páxina oficial da competición)
Mellor xogador
miniatura|201x201px|[[Gianluigi Donnarumma, nomeado mellor xogador da Eurocopa 2020, durante un partido co A.C. Milan en 2016]] O premio do xogador do torneo foi entregado a Gianluigi Donnarumma, converténdose no primeiro gardameta en gañar o premio.
Mellor xogador novo
miniatura|204x204px|[[Pedro González López "Pedri", nomeado mellor xogador novo da Eurocopa 2020, en setembro de 2019]] O premio ao mellor xogador novo do torneo, outorgado a xogadores nados despois do 1 de xaneiro de 1998, foi entregado a Pedri.
Máximo goleador
miniatura|201x201px|[[Cristiano Ronaldo, máximo goleador da Eurocopa 2020, durante un partido coa Selección de fútbol de Portugal en 2018]] O "Trofeo Alipay ao Máximo Goleador", entregado ao máximo goleador do torneo, foi concedido a Cristiano Ronaldo, que anotou cinco goles e rexistrou unha asistencia. A clasificación determinouse utilizando os seguintes criterios:
Gol do torneo
O gol do torneo (Goal of the Tournament) decidiuse mediante votación en liña. Foron preseleccionados un total de 10 goles. O 14 de xullo de 2021, logo dunha votación aberta con máis de 800.000 participantes, a UEFA anunciou que o segundo gol do dianteiro checo Patrik Schick contra Escocia fora nomeado como o mellor gol do torneo.
Equipo do torneo
Na seguinte táboa amósase o Once Ideal da Eurocopa 2020, presentado e confeccionado polos observadores técnicos da UEFA:
Balón
thumb|Adidas Uniforia|250px Para a UEFA Euro 2020 utilizouse o balón Adidas Uniforia (nome derivado do acrónimo entre as palabras "unidade" e "euforia" en inglés), no que se pode ver o logotipo da marca e o torneo europeo. A bóla, predominantemente branca, presenta liñas negras con raias azuis, neon e rosa. Na fase final do torneo, Adidas lanzou a pelota Adidas Uniforia Finale, bóla empregada durante semifinais e final que era a mesma que a primeira, pero só gris prateada.
Canción oficial
En outubro de 2019 anunciouse que o DJ holandés Martin Garrix compoñería a canción oficial do Campionato de Europa, aínda que non se lanzou oficialmente ata o 14 de maio de 2021. A canción estreouse co nome de "We Are The People" e conta coa colaboración de Bono e The Edge, ambos pertencentes á banda irlandesa U2.
Mascota
A mascota oficial do torneo, Skillzy, revelouse o 24 de marzo de 2019. O personaxe inspirouse no freestyle, fútbol urbano, e mais na cultura panna.
Patrocinadores
A UEFA contou cos seguintes patrocinadores:
Maserati no automobilismo
Inicios
Un dos primeiros Maserati o Tipo 26 pilotado por Alfieri Maserati con Guerino Bertocchi en calidade de mecánico gañou a Targa Florio na clase 1500 cc en 1926, terminando no noveno lugar.
Outros éxitos notables anteriores á guerra inclúen gañar as 500 Millas de Indianapolis dúas veces (1939 e 1940), en ambas ocasións con Wilbur Shaw ao volante dun 8CTF.
Deporte e coches GT
Na posguerra a fábrica de Maserati fixo un esforzo para participar nas carreiras de autos deportivos en 1954 para a segunda tempada do Campionato do Mundo Sportscar. A fábrica correu como Officine Alfieri Maserati. No Campionato do Mundo Sportscar de 1954 Maserati participou co Maserati A6 GCS, acabou quinto no Campionato de Fabricantes.
No Campionato do Mundo Sportscar de 1955 Maserati terminou cuarto no Campionato de Fabricantes.
No Campionato do Mundo Sportscar de 1956 Maserati terminou segundo no Campionato de Fabricantes incluíndo unha vitoria nos 1000 km de Bos Aires e nos 1000 quilómetros de Nürburgring. A vitoria nos 1 000 quilómetros de Bos Aires de 1956 foi dun Maserati 300S deportivo pilotado por Stirling Moss e Carlos Menditeguy.
No Campionato do Mundo Sportscar de 1957 Maserati terminou segundo no Campionato de Fabricantes. Esta vez con vitorias en Sebring e Rabelöfsbanan
No Campionato do Mundo Sportscar de 1959 Maserati terminou cuarto no Campionato de Fabricantes.
No Campionato do Mundo Sportscar de 1960 Maserati terminou terceiro no Campionato de Fabricantes. Cunha vitoria no ADAC 1000 km de Nürburgring cun Maserati Tipo 61 pilotado por Stirling Moss e Dan Gurney.
No Campionato do Mundo Sportscar de 1961 Maserati terminou segundo no Campionato de Fabricantes. Repetindo vitoria no ADAC 1000 km de Nürburgring cun Maserati Tipo 61 esta vez pilotado por Lloyd Casner e Masten Gregory.
Lista de coches deportivos e GT de Maserati
miniatura|250px|right|Maserati MC12
Coches de turismo
O coche Maserati Biturbo Grupo A competiu sen éxito no British Touring Car Championship a finais dos anos 1980, no Campionato Europeo de Turismos e no Campionato Mundial de Turismos (1987).
Os coches do Campionato Mundial de Turismos de 1987 presentáronse por Prol Team Italia / Imberti. O coche estaba no Grupo A División 3 competindo en contra dos Ford Sierra RS Cosworth e máis tarde na tempada cos Ford Sierra RS 500. O coche foi pilotado por Bruno Giacomelli, Armin Hahne, Marcello Gunella, Mario Hytten, Nicola Tesini e Kevin Bartlett.
Para o British Touring Car Championship os coches presentáronse por Trident Motorsport. Isto foi nas tempadas 1988 e 1989. O coche foi pilotado por Nick May, John Lepp e Vic Lee.
Coches de Rally
Un antigo coche WTCC de 1987 comprouno Adriano Dece que reformouno para utilizalo nos rally de estrada, a compañía tamén fabricou o coche de rally Maserati Biturbo Grupo A.
Parsatatar
Traxectoria
É posíbel que fose baixo este rei cando sobre o -1469 o faraón Tuthmosis III se converteu en único faraón en Exipto á morte de Hatshepsut, que ata entón tiña o poder efectivo, e comezou a aspirar a repetir e mellorar as accións do seu avó e pai: Tuthmosis I (o avó) dirixiu campañas militares ata Naharina (Mitanni) pero serían expedicións de saqueo máis que de establecemento permanente; Tuthmosis II (fillo do anterior e pai de Tuthmosis III) só reinou oito anos e as súas actividades en Palestina serían limitadas; Hatshepsut, non mostrou interese en Siria, e polo tanto Tuthmosis decidiu levar o dominio exipcio cara esta rexión, coincidindo co máximo poder de Mitanni. Nesta época en Siria os poderes dominantes eran o reino de Tunip e o de Qadesh; Tunip era vasalo de Mitanni, pero Qadesh talvez era independente ou, en todo caso, os vínculos con Mitanni eran febles, e gobernaba aí un rei chamado Darusa, que dominaba un extenso territorio ata Megiddo, en Palestina. Tuthmosis decidiu comezar por este estado, o cal, diante do perigo, formou unha coalición de principados (330 estados, a maioría aliados de Mitanni) e estableceu o seu cuartel xeral en Megiddo. Os dous exércitos enfrontáronse preto da cidade e os sirios tivéronse que pechar tras das murallas; o asedio durou sete meses, ata que finalmente a cidade se rendeu, e 119 cidades quedaron sometidas a Exipto (pero probablemente incluíndo cidades que serían ocupadas polos exipcios en campañas paralelas) entre elas Damasco, pero non Qadesh.
Maserati no automobilismo
Fórmula Un
Maserati participou na Fórmula Un durante os anos 1940, 1950 e 1960. O seu equipo oficial de Fórmula Un foi moi exitoso, cun total de 9 vitorias en Grandes Premios para o equipo de fábrica e un título mundial de Juan Manuel Fangio. Maserati deseñou tres coches de Fórmula Un, o Maserati 4CLT, o Maserati A6GCM e o Maserati 250F, e o pre-Segunda Guerra Mundial Maserati 4CL tamén se utilizou con certo éxito. Con todo, debido ás dificultades financeiras de finais de 1950 o equipo tivo que retirarse da Fórmula Un en 1958 malia a pesar de que o 250F aínda era exitoso. Os equipos privados continuaron usando o 250F ata.
Parsatatar
Traxectoria
Tres campañas exipcias máis nos seguintes anos foron demostracións de forza pouco efectivas, xa que non supuxeron practicamente a conquista de máis territorios, pero durante o segundo ano o faraón creu que se observaban sinais de debilidade hurrita, pois o rei de Mitanni envioulle un agasallo consistente nun grande anaco de lapislázuli. Cinco anos despois, Tuthmosis volveu a Siria e construíu unha frota que levaba as tropas por mar, desembarcando na rexión do Líbano onde ocuparon Ullaza (poucos km ao norte da moderna Trípoli) que pertencía a Tunip, vasalo de Mitanni; desde Ullaza capturou a cidade non afastada de Ardata. Despois saqueou o territorio de Qadesh, pero non puido ocupar a cidade e, á volta, atopou a Ardata rebelada. Nesta campaña conquistáronse Ullaza e Sumur (importante cidade ao norte de Ullaza) que como portos eran moi importantes para os exipcios. Durante os dous seguintes anos preparou a ofensiva contra Mitanni e, neste tempo, Tunip fomentou unha revolta en Ullaza que os exipcios tiveron que acorar.
Maserati no automobilismo
Fórmula Un
Na década de 1960, Maserati forneceu motores ao equipo británico de Fórmula Un Cooper. O coche máis exitoso desa colaboración foi a Cooper-Maserati T81, que tiña un motor Maserati V12. Gañou o Gran Premio de México de 1966 e Gran Premio de Suráfrica de 1967, pilotado por John Surtees e Pedro Rodríguez, respectivamente.
Comezos na Fórmula Un
O Maserati 4CLT de 1948 foi un dos primeiros coches construídos cás novas regulacións da Fórmula Un, presentado en 1946, foi desenvolvido a partir do coche Maserati 4CL voiturette de 1938. O vello deseño seguía sendo competitivo a pesar do parénteses da segunda guerra mundial e participou en carreiras de Fórmula Un cando se reiniciaron logo da guerra. O seu éxito animou a Maserati para desenvolver o deseño do coche e estas melloras foron reunidas no 4CLT.
Parsatatar
Traxectoria
Na súa oitava campaña (sobre -1454) desembarcou en Ullaza e dirixiuse ao Orontes polo territorio de Qatna e cara o norte; o rei de Mitanni retirouse e non presentou batalla. Tuthmosis pasou ao oeste de Alepo, onde librou un combate parcial, e seguiu ao norte e librou outro combate en territorio de Karkemish na cidade de Iryn (moderna Erin?), uns 20 km ao noroeste de Alepo, onde derrotaron ás forzas aliadas a Mitanni e someteu a rexión do Baixo Orontes e zona do Éufrates (Karkemish, Emar, Pethor etc...). Preparáronse os barcos para cruzar o Éufrates e entrar en Naharina ou Khurri (Mitanni) non lonxe de Karkemish, ao sur desta cidade e probabelmente non demasiado ao norte de Emar (Meskene), onde se atopou a estela erixida polo seu avó Tuthmosis I (erixiu outra á beira); cruzou o río e dirixíronse ao sur ao territorio de Mitanni.
Tuthmosis tivo que volver para acorar unha revolta en Nuhase ou Nuhashe (Nuhashshe) e instalou como príncipe a Taku. Noutra campaña atopouse co exército de Mitanni en Arana, ao noroeste de Alepo e púxoos en fuga. Fixéronse dúas campañas máis, das que non quedaron rexistros
Nunha das campañas, sobre o -1459, o faraón chegou ao Éufrates onde se atopou co rei de Babilonia [[Karaindash e o río foi considerado a fronteira común.
Sobre o -1449 os exipcios volveron atacar a rexión e conquistaron Irqata, entre Sumur e Ardata. Sumur (Ullaza, Ardata e Irqata serán puntos chaves do dominio exipcio) e acto seguido Tunip e posicións próximas a Qadesh, dentro da esfera de influencia de Mitanni (as gornicións hurritas en tres cidades do territorio de Qadesh), pero finalmente sobre o -1448 axustouse a paz pola que a rexión ata o Orontes medio e as montañas amorreas serían de Exipto e máis aló de Mitanni.
Suponse que o sucedeu Sausatatar.
Queiroás Grande, Queiroás, Allariz
Queiroás Grande é un lugar da parroquia de Queiroás no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o IGE, en 2016 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Rubiós
O topónimo galego Rubiós pode referirse a:
Prados
O termo Prados pode referirse a:
Manuel Altolaguirre
Manuel Altolaguirre, nado en Málaga o 29 de xuño de 1905 e finado en Burgos o 26 de xullo de 1959, foi un poeta español da xeración do 27.
Traxectoria
Foi o poeta máis espiritual e intimista da xeración do 27, cunha forte pegada de autores como San Juan de la Cruz, Garcilaso de la Vega, Juan Ramón Jiménez e Pedro Salinas. Fundou en 1926 en Málaga con Emilio Prados, a revista Litoral, na que publicará boa parte da xeración do 27.
Entre as súas obras destacan Las islas invitadas (1926), Poemas del agua (1927), Soledades juntas (1931), La lenta libertad (1936), Nube temporal (1939), Fin de un amor (1949) e Poemas en América (1955). Ademais escribiu un libro de memorias, El caballo griego, numerosos artigos de crítica literaria, algunhas traducións e obras de teatro.
Exiliado trala guerra civil española en Cuba e México, dedicouse á edición de textos literarios e a dirección de filmes. En 1959 regresou a España para presentar un dos seus filmes ao Festival Internacional de Cine de San Sebastián e faleceu a consecuencia dun accidente de circulación.
Cerdeiral
O topónimo galego Cerdeiral é un fitónimo que indica a presenza de cerdeiras. Pode referirse a:
Glauconita
A glauconita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos e dentro destes pertence ás micas. É un hidroxi-silicato con numerosos ións metálicos, con numerosas variedades, até o punto de que máis que un mineral, a glauconita case é considerada como un grupo de minerais.
A color é distintivamente verde, podendo ter tonalidade azulada ou amarelada. Normalmente encóntrase en forma de agregados redondeados, con partículas escamosas, como todas as micas, pero de gran moi fino.
O seu nome provén do grego glaukos, que significa azul-verdoso, en alusión á súa color. A verba glauconio usouse antes de 1823, cando se renomeou glauconita.
Giovanni van Bronckhorst
Giovanni Christiaan van Bronckhorst, nado en Rotterdam o 5 de febreiro de 1975, é un exfutbolista e adestrador neerlandés con ascendencia indonesia. Dende 2021 adestra o Rangers escocés.
Glauconita
Ambiente de formación
Mineral común nas secuencias sedimentarias desde o Cámbrico até a actualidade, sendo o compoñente principal das arenitas verdes, precisamente chamadas así polo seu alto contido en glauconita.
Giovanni van Bronckhorst
Adoitaba xogar de defensa, aínda que tamén podía xogar de centrocampista. O seu primeiro equipo foi o RKC Waalwijk, e retirouse no Feyenoord, do cal foi capitán.
Glauconita
Ambiente de formación
Formado por alteración diaxenética da biotita depositada nun ambiente sedimentario mariño superficial, empregado polos xeólogos como indicador do ambiente de sedimentación mariño.
Localización, extracción e uso
Abunda nas areas terciarias mariñas do mar Báltico e en numerosas rochas sedimentarias repartidas por todo o mundo. En España son glauconíferas as arenitas e arxilas de Guadalajara e Cuenca.
A glauconita emprégase na industria téxtil, na industria azucareira e na industria cervexeira. Polo seu contido en potasio tamén se usou para a elaboración de fertilizantes agrícolas. Outro uso é como colorante non tóxico e resistente aos axentes atmosféricos.
Delfim Moreira
Delfim Moreira da Costa Ribeiro, nado en 1868 e finado en 1920, foi un avogado vice-presidente de Rodrigues Alves para o que sería o segundo mandato deste como presidente do Brasil. Coa morte de Rodrigues Alves antes do segundo goberno, tornou-se presidente, no período 1918-1919.
División de Honra de Rugby 2006-2007
A tempada 2006-2007 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 40 da máxima categoría do rugby en España. A fase regular comezou o 9 de setembro do 2006, e durante as 18 xornadas da competición enfrontou entre si ós 10 equipos que compoñen a liga, ata o 20 de maio do 2007, data na que rematou o campionato, coa vitoria final de Club de Rugby El Salvador por quinta vez na súa historia.
O UE Santboiana era o defensor do título logrado na anterior tempada. Os dous novos equipos na categoría foron dous antigos campións, o Club de Rugby Cisneros e o CRC Madrid, antigo Real Canoe, que ocuparon os lugares de Club Alcobendas Rugby e Club de Rugby Ciencias. Ademais diso, o FC Barcelona adquiriu os dereitos deportivos do BUC para competir na División de Honra nas vindeiras tempadas.
Clasificación
Datos finais do campionato:
San Xulián
San Xulián é unha variante de San Xián. Como topónimo pode referirse a:
Queiroás Pequeno, Queiroás, Allariz
Queiroás Pequeno é un lugar da parroquia de Queiroás no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres.
Soberano (moeda)
O soberano é unha moeda de ouro do Reino Unido, co valor nominal dunha libra esterlina. Cuñada desde 1817 ata os nosos días, orixinariamente foi unha moeda circulante de uso tanto en Gran Bretaña como noutros lugares do mundo e posteriormente converteuse nunha moeda de investimento e colección. Emitíronse tamén medios soberanos e dobres soberanos.
A súa tipoloxía máis característica é a da cabeza do monarca no anverso e o San Xurxo loitando co dragón no reverso, coas siglas BP no exergo, á dereita da data, correspondentes ao seu deseñador: Benedetto Pistrucci.
A moeda tomou o seu nome doutra anterior do Reino de Inglaterra, implantada por Henrique VII en 1489 abandonada en 1603.
Co valor dunha libra ou 20 xilins, o soberano substituíu a guinea, cuñada entre 1663 e 1814, que valía 21 xilins (1,05 libras).
O soberano do Reino de Inglaterra (1489-1603)
Anteriormente ao soberano británico moderno existira outra moeda coa mesma denominación no Reino de Inglaterra, creada por Henrique VII en 1489. Aquela moeda tiña un diámetro de 42 milímetros e pesaba 15,55 gramos, o dobre da moeda de ouro que existía no momento do seu nacemento, o ryal, de orixe baixomedieval. Aquel primixenio soberano estableceuse como consecuencia da chegada de grandes cantidades de ouro a Europa procedente da África occidental na década de 1480, e Henrique VII denominouno nun principio dobre ryal, aínda que de camiño o rebautizou co nome de soberano. Tratábase dunha moeda cun valor excesivo como para ser útil no uso cotián, polo que é probable que servira só como peza de representación e prestixio para ser concedida a persoeiros relevantes.
O soberano inglés fora a primeira moeda que fixara o seu valor nunha libra e continuou cuñándose a nome dos diferentes monarcas ao longo do século XVI, aínda que con algunhas variacións na lei e no tamaño. Xacobe I puxo en circulación un soberano ao seu nome ao acceder ao trono inglés en 1603. Porén, o ano seguinte, pouco despois de autoproclamarse rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda, emitiu unha nova moeda de proclamación para simbolizar a unión das coroas inglesa e escocesa, cuxo valor equivalía a 20 xilins, que denominou unite.
Na década de 1660, a partir da restauración de Carlos II e coincidindo co inicio da mecanización da Real Casa da Moeda do Reino Unido (Royal Mint), emitiuse unha nova moeda de ouro de 20 xilins, inicialmente sen unha denominación especial pero que de camiño comezou a coñecerse como "guinea", en referencia á procedencia do ouro co que estaba cuñada. Naquel momento, as moedas valorábanse en función do valor dos metais cos que estaban cuñadas, e o prezo do ouro en relación co da prata aumentou con posterioridade á aparición da guinea; xa que logo, a guinea pasou a adquirir de facto un valor de 21 xilins e, en ocasións, ata seis peniques máis. Así as cousas e tendo en conta que a moeda se fixera moi popular no comercio, o valor da moeda foi fixado oficialmente polo Goberno en 21 xilins de prata en 1717, suxeito a revisións á baixa, aínda que na práctica estas non se produciron. Coa popularización da guinea, abandonouse o uso da denominación "soberano" referida á moeda de ouro; de feito, a palabra non aparece recollida no dicionario Samuel Johnson (A Dictionary of the English Language), publicado en 1755.
miniatura|220px|[[Papel moeda dunha libra emitido en 1814 polo Gloucester Old Bank.]]
A situación económica e monetaria sufriu perturbacións co estoupido das guerras napoleónicas, que provocaron o acaparamento do ouro por parte da poboación. Entre as medidas tomadas para lle dar fluidez ao comercio estivo a de emitir billetes con valor facial dunha libra para suplir a ausencia da moeda de ouro correspondente. Despois da guerra, o Parlamento, a través dunha Lei da moeda promulgada en 1816, Gran Bretaña asumiu oficialmente o padrón ouro e a libra pasou a definirse como unha cantidade determinada deste metal. A maioría dos axentes económicos prefería dispor dunha moeda con valor de 20 xilins, en lugar de seguir a usar a guinea (de 21). No entanto, a Lei da moeda de 1816 non especificaba o tipo de moeda que se debería emitir. Un comité do Consello Privado do Rei aconsellou a emisión de moedas de ouro co valor de dez e de vinte xilins de prata, e outras de dúas e de cinco libras, ditame que foi aceptado polo príncipe rexente Xurxo IV, o 3 de agosto de 1816. Para esta nova moeda retomouse a denominación de "soberano", probablemente promovida por anticuarios e numismáticos en lembranza da antiga moeda do século XVI.
Creación
miniatura|Soberano de [[1817 co busto de Xurxo III]]miniatura|A [[Guinea (moeda)|guinea (esta de 1795) foi substituída polo soberano.]]
William Wellesley Pole (1763-1845), o irmán máis vello do Duque de Wellington, foi nomeado mestre de ceca en 1812, coa encomenda de reformar a Real Casa da Moeda de Londres. Pole fora un dos que defenderan a continuidade da guinea por mor do grande número destas moedas en circulación e polo enorme traballo que se precisaba para as substituír con soberanos. Porén, en febreiro de 1817 chegou á ceca a orde formal do Goberno para cuñar moedas de ouro cun peso de 7,988 gramos, é dicir, os novos soberanos. Esta orde baseábase na decisión tomada ao respecto o 3 de agosto de 1816 por Xurxo IV (daquela aínda como príncipe rexente).
A principios de 1816, chegara a Londres o escultor italiano Benedetto Pistrucci, cuxa reputación lle facilitou a súa relación coas elites da sociedade. Alí, a ilustradora Lavinia Spencer presentoulle os modelos en cera que o gravador Nathaniel Marchant fixera de San Xurxo e o dragón, e encargoulle que os reproducise con estilo grego, para formar parte da indumentaria do seu marido como Cabaleiro da Orde da Xarreteira. Pistrucci aceptou a encarga e produciu un camafeo, tomando como modelo para a imaxe do santo un camareiro italiano do Hotel Brunet, en Leicester Square, onde Pistrucci residía desde a súa chegada a Londres.
O mesmo ano da súa chegada a Londres, Pole contratou a Pistrucci para crear os modelos das novas moedas, e este suxeriulle o motivo do San Xurxo e o dragón, que acababa de manexar no camafeo de Lady Spencer, como axeitado para elas. Elaborou entón unha cabeza en xaspe do rei Xurxo III, para ser utilizada como modelo para os soberanos e para as moedas de prata máis pequenas. Ademais, preparou un modelo en cera de San Xurxo e o dragón, en principio para o seu uso nas moedas de prata de media coroa, aínda que finalmente foi aceptado para as do soberano. Como os gravadores da Royal Mint non foron quen de reproducir en aceiro os deseños de Pistrucci, foi el mesmo o que se encargou do gravado dos cuños.
Os deseños de Pistrucci
O deseño de Pistrucci para o reverso dos novos soberanos presenta a San Xurxo a cabalo espido e con armadura só nos pés, agarrando coa súa man esquerda unha renda da brida. Na cabeza leva un casco e, nos primeiros esbozos, sobresaía por detrás un guecho de cabelo. A súa capa flúe no aire por detrás do cabaleiro, suxeita por diante cunha fíbula. Coa súa man dereita sostén un gladius. O cabalo do santo aparece ser medio atacando o dragón, medio encolléndose ante el, que xace ferido de morte pola lanza do santo. Ante a nudez de San Xurxo nesta representación, o crítico de arte John Ruskin considerou estraño que o santo estivese espido ante un encontro tan violento.
O deseño orixinal de 1817 aínda levaba o cabaleiro portando un anaco da lanza rota, o que foi substituído pola espada nas moedas cuñadas despois de 1821, cando se eliminou a xarreteira que orixinalmente rodeaba o deseño, do que se desprende que, na escena, San Xurxo rompeu a lanza nun momento anterior, nun primeiro encontro co dragón. Neses axustes do deseño en 1821 tamén se eliminou o guecho de cabelo que sobresaía por detrás do casco, que posteriormente foi recuperado en 1887, modificado en 1893 e en 1902, e finalmente eliminado en 2009.
O deseño de San Xurxo e o dragón son de estilo neoclásico, á moda dos gustos londinienses da época, e pode estar inspirado polos Mármores de Elgin (procedentes do Partenón de Atenas), expostos en Londres desde 1807 e probabelmente vistos por Pistrucci ao pouco da súa chegada. Este estilo dos soberano non era habitual na moeda británica do século XIX, máis habituada aos deseños heráldicos, aínda que concordaba cos desexos de Pole de que o soberano se amosase como claramente diferente da guinea.
Primeira época (1817-1837)
Cando o soberano entrou en circulación a finais de 1817, non gozou inicialmente da aceptación da poboación, que prefería a comodidade do papel moeda que os novos soberanos deberían substituír. Esta falta de demanda provocou que as tiraxes diminuísen drasticamente nos primeiros anos, desde as 2.347.230 pezas en 1818 ata as 3.574 ao ano seguinte. Outro motivo para a escasa cantidade de soberanos cuñados en 1819 foi unha proposta, finalmente rexeitada, feita polo economista David Ricardo para eliminar o ouro como metal de cuñaxe. Despois de abandonar esta idea en 1820, o Banco de Inglaterra animou a poboación a utilizar estas moedas, aínda que a súa aceptación medraba moi paseniño. Debido a que as dificultades para o intercambio dos billetes da guerra se foron superando, que o soberano foi gañando en popularidade e que os billetes dos valores inferiores foron empezando a escasear, en 1826 o Parlamento prohibiu a emisión en Inglaterra e en Gales de máis papel moeda cun valor inferior a cinco libras.
Moitos dos primeiros soberanos saíron das illas naqueles primeiros anos; en 1819, Robert Peel estimou que dos cinco millóns de libras en ouro cuñadas en Francia desde o ano anterior, tres cuartas partes do ouro utilizado proviña das novas moedas británicas, que foran fundidas. E na seguinte década de 1820 saíron para Francia aínda moitos máis soberanos, xa que estes tiñan partes de prata aliada co ouro, que se podía separar de maneira rendible, regresando con frecuencia o ouro a Gran Bretaña, onde era cuñado novamente en soberanos. A partir de 1829, a Royal Mint eliminou a presenza de prata nos soberanos, aínda que non logrou evitar que seguisen saíndo do país.
Xurxo III faleceu en xaneiro de 1820 e foi sucedido por Xurxo IV, que ata entón actuaba como príncipe rexente. Porén, a Royal Mint decidiu continuar usando o busto de Xurxo III ata que concluíse o ano. Para as novas moedas xa co busto de Xurxo IV nos anversos, Pistrucci modificou o San Xurxo e o dragón dos reversos, eliminando a xarreteira e o lema. Foi tamén nesta ocasión cando se colocou a espada na man do santo en lugar da lanza partida, así como o cabelo tras o casco, e tamén se refinou lixeiramente a capa.
miniatura|Soberano de [[1821 a nome de Xurxo IV (reverso: San Xurxo e dragón).]]
O deseño dos anversos xa emitidos a nome de Xurxo IV presentaba a cabeza laureada do monarca, baseada no busto que Pistrucci elaborara para a medalla conmemorativa da coroación. A nova versión foi autorizada mediante unha Orde do Consello do 5 de maio de 1821, e este novo busto apareceu nas moedas cuñadas entre ese ano e 1825.
Mais o rei non estaba satisfeito co seu busto e ordenou que se deseñase un novo, baseado no do escultor Francis Chantrey, que era máis do seu agrado. Pero Pistrucci rexeitou copiar o traballo doutro artista, coa conseguinte prohibición de que seguise a traballar na Real Casa da Moeda. miniatura|Soberano de [[1828 a nome de Xurxo IV (reverso: armas nacionais).]] Nesa conxuntura, encargóuselle ao segundo gravador (máis tarde gravador xefe) William Wyon a translación ás moedas do busto de Chantrey, que apareceu xa nas moedas emitidas en 1825. Tamén se decidiu prescindir do característico San Xurxo e o dragón, xa que ao novo mestre da ceca lle desagradaban varios sos seus aspectos. O redeseño encargóuselle ao gravador de moeda francés Jean Baptiste Merlen. Os novos reversos amosaban presentou as armas reais do Reino Unido, coroadas, cos leóns de Inglaterra en dous dos seus cuartos, e os de Escocia e a arpa de Irlanda nos restantes. No escudo aparecen as armas coroadas de Hannover. O San Xurxo e o dragón non volveron protagonizar os reversos dos soberanos ata 1871.