cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alicornio (barco)
Creación
Hergé consultou os arquivos no Museo Nacional de Historia Natural e o recentemente publicado L'Art et le Mer ("Arte e o Mar") de Alexandre Berqueman. Tamén estudou outras embarcacións do período. , como o Le Soleil Royal, La Couronne, La Royale e Le Reale de France para comprender mellor o deseño dos barcos do século XVII. Foi no Le Reale de France que obtivo unha base para o seu deseño das barcas do Alicornio. Adoptou a figura do alicornio do barco ficticio dunha fragata británica construída en 1745. Cando o modelo de Liger-Belair estivo completo, Hergé reflectiuno nos paneis dos seus cómics, mostrando regularmente as súas representacións a Liger-Belair para asegurarse de que representaba a nave sen erros técnicos. Na súa aparición acabada no libro, o Alicornio é unha nave do terceiro rango, un barco con tres mastros e 50 canóns, máis de 40 metros de eslora e 11 metros de manga.
Tras a publicación de O segredo do alicornio, a editorial holandesa de Hergé Carlsen Verlag deulle un modelo antigo dun barco danés do século XVII chamado Enhjørningen (O alicornio). Ata ese momento, Hergé non tiña idea de que un barco con ese nome, completo co mascaron de alicornio, existira nunca.
Historia de ficción
O segredo do alicornio está parcialmente datado en 1676. Na tradución ao galego, o "Alicornio" mantén a versión orixinal francesa de Hergé, o la Licorne navega baixo a bandeira francesa para a Armada francesa no reinado do rei Luís XIV e está comandado polo cabaleiro François de Hadoque (na tradución ao inglés, o "alicornio" navega baixo a Union Jack durante o reinado de Charles II de Inglaterra e está comandado por Sir Francis Haddock). Ningún barco chamado alicornio figuraba nos anais da Armada francesa durante o século XVII. Non obstante, desde 1634-1688 a Royal Navy inglesa tivo un barco da liña chamado HMS Unicorn que foi, casualmente, comandado por un tal  Capitán Haddock.
O tesouro de Rackham o Roxo (1944) narra a aventura Tintín e os seus amigos comprométense a recuperar o tesouro perdido do pirata Rackham o Roxo, que Tintín cría a bordo do pecio do Alicornio. Francisco construíra tres modelos a escala do Alicornio e escondera un mapa do tesouro dentro de cada un. A aventura, contada nos dous libros, leva a Tintín ao 'Alicornio' e ao tesouro perdido.
Unha adaptación de longametraxes de 2011 dos libros 'Tintin' retrata a historia do alicornio  As aventuras de Tintín: O segredo do Alicornio dirixida por Steven Spielberg e producida por Peter Jackson presentada en outubro-decembro de 2011.
Trama
Durante a batalla, Francisco é golpeado por unha roldana e perde a consciencia. Máis tarde, os membros da tripulación do "alicornio" aínda vivos son asasinados e botados ao mar. Francisco recupera a conciencia, atopándose atado ao pau maior. O barco pirata está danado e afundido, polo que Rackham o Roxo traslada o seu tesouro a bordo do Alicornio. O barco navega cara a unha illa deshabitada. Cando está ancorado preto da costa da illa, Francisco consegue liberarse das súas ataduras e descende baixo a cuberta ata a Santabárbara (onde se gardan todas as municións e a pólvora) do Alicornio. Mentres está, atópase con Rackham por última vez, matándoo nun combate de espadas. Antes de escapar nunha barca do barco, é capaz de prender a pólvora mediante unha mecha a lume lento, provocando que o 'Alicornio' (coa tripulación borracha de Rackham e presuntamente o tesouro de Rackham aínda a bordo) explotase e afundise.
Viviu dous anos cos indíxenas, que fixeron un fetiche do Cabaleiro. Este, pola súa parte, espetou unha cruz na cima do monte da illa e contou todos os días que pasaban cunha raia pequena para os días da semana e unha gran para os domingos, como Robinson Crusoe.
Despois, un barco recolleuno e devolveuno ao seu país. Escribiu as súas memorias, que foron herdadas polos seus fillos ata o Capitán Haddock. Ademais, fabricou tres modelos do Alicornio en miniatura para os seus tres fillos. Díxolles que quitaran o pau maior, para "que a verdade fose completa". O que non sabían os seus fillos era que ao remover o pau maior atoparíanse cun pergamiño, que, ao unilo cos outros dous, revelaba as coordenadas onde estaba a illa preto de onde afundíu o Alicornio. Dita illa non aparece en ningún mapa.
Na actualidade, Tintín, o seu can Milú, e os seus amigos o capitán Haddock e o profesor Tornasol seguen coordenadas que Francisco deixara aos seus tres fillos nun estraño enigma escondido en tres modelos do barcos Alnicornio. Xuntando ás coordenadas, descobren a illa e, ao mergullarse, atopan o pecio do 'Alicornio'. Aínda que recuperan varios artefactos, non atopan o tesouro. De volta a Bélxica, Tintín entende que a mensaxe de Francisco se refería, non á localización do "Alicornio", senón a un globo terraqueo montado nunha estatua na antiga casa de Francisco. Entendendo agora que Francisco nunca abandonara o tesouro e o levara con el á súa casa, Tintín localiza as coordenadas do tesouro no globo, preme un botón segredo que atopa alí e descobre o tesouro de Rackham o Roxo escondido dentro.
Canta Claro (A Coruña)
Canta Claro foi un semanario editado na Coruña entre 1897 e 1898.
Historia e características
Periódico semanal, mercantil e independente, apareceu o 3 de outubro de 1897. Cesou a principios de 1898.
Alicornio (barco)
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Tecido cartilaxinoso
miniatura|300px|Localización do tecido cartilaxinoso no corpo humano O tecido cartilaxinoso é unha variante especializada do tecido conxuntivo, caracterizado por posuír unha matriz intercelular sólida elástica, constituída por fibras de coláxeno, grazas ás que adquire certa rixidez. Non está vascularizado nin posúe innervación. Nos mamíferos constitúe a maior parte do esqueleto fetal e, no estado adulto, permanece en certos órganos e nas superficies articulares. As pezas constituídas por tecido cartilaxinoso denomínanse cartilaxes.
Eira
250px|miniatura|Eira do [[Corral de Piedra, en Cástaras (España), convertida en miradoiro.]]
Tecido cartilaxinoso
O elemento condr-, de orixe grega, chóndros, forma parte de termos técnicos relativos ás cartilaxes (condrite, inflamación; condroma, tumor; condrectormía, extirpación). Por veces adopta a forma condro- (condrodistrofia, raquitismo fetal; condromalacía, rebrandecemento patolóxico).
O tecido cartilaxinoso cumpre a función de protexer e dar estrutura a certos órganos (como a larinxe ou a traquea) ou reducen o rozamento entre as superficies articulares e amortece os traumatismos sobre estas. Noutros casos dan forma a certas estruturas, coma o nariz ou o pavillón auricular.
Eira
Unha eira ou aira é un sitio chan de proporcións variábeis achegado á vivenda, feito de terra firme ou enlousado con pedra, onde se mallan os cereais, se botan a secar os legumes etc. Por extensión chámaselle eira ao terreiro da casa pegado á vivenda.
Tecido cartilaxinoso
Estrutura
As células cartilaxinosas denomínanse condrocitos e condroblastos, e ocupan os espazos ou lagoas abertas dentro da matriz de coláxeno, que poden conter unha ou máis células. Como a cartilaxe non posúe vasos sanguíneos, a nutrición destas células prodúcese por difusión desde os vasos capilares que irrigan o pericondrio (a membrana fibrosa que cobre a superficie das cartilaxes).
Lista de episodios de Game of Thrones
300px|dereita|link=:gl:Game of Thrones Game of Thrones é unha serie de televisión de fantasía medieval creada por David Benioff e D. B. Weiss. A serie está baseada na saga de novelas A Song of Ice and Fire do autor George R. R. Martin. A historia ten lugar nos continentes ficticios de Westeros e Essos e é unha crónica das loitas de poder entre diferentes familias nobres que se disputan entre elas o Trono de Ferro dos Sete Reinos. A serie comeza cando a Casa Stark, lidearada por Lord Eddard "Ned" Stark (Sean Bean), é involucrada nas loitas de poder arredor do rei Robert Baratheon (Mark Addy).
Tecido cartilaxinoso
Estrutura
O coláxeno é unha proteína animal con función estrutural. Esta proteína é rica nalgúns aminoácidos, coma a glicina, a alanina, a prolina ou a hidroxiprolina, pero non contén outros, coma o triptófano. Outra proteína presente no tecido cartilaxinoso é a condrina.
Tipos de tecido cartilaxinoso
miniatura|300px|Articulación sinovial cun menisco Existen tres variedades de tecido cartilaxinoso segundo o seu contido en fibras e as características destas:
Lista de episodios de Game of Thrones
A serie estreouse o 17 de abril de 2011, a través da canle HBO. David Benioff e D. B. Weiss exerceron como produtores executivos, xunto con Carolyn Strauss, Frank Doelger, Bernadette Caulfield e George R. R. Martin. A rodaxe produciuse en numerosas localizacións, incluíndo Croacia, Irlanda, Irlanda do Norte, Islandia e España. Os episodios foron emitidos cada domingo ás 9:00 pm (hora oriental estadounidense), e teñen unha duración de entre 50 e 81 minutos.
Tecido cartilaxinoso
Tipos de tecido cartilaxinoso
Algunhas pezas cartilaxinosas recoñécense cun nome propio:
Lista de episodios de Game of Thrones
A serie rematará coa oitava tempada, que se estreou o 14 de abril de 2019 e consta de seis episodios. Os episodios da serie, gañaron numerosos premios, incluíndo tres premios Emmy á mellor serie dramática.
Eira
Funcións
Nas eiras os cereais eran mallados e peneirados, despois de collidos, con vista a separar a palla e outros detritos dos grans. A súa orixe está ligada ao advento da agricultura e o consecuente cultivo dos cereais, onde se desenvolveron varias técnicas, ferramentas e instalacións específicas. A eira podía ser privada, dentro da casa, ou nalgúns lugares de Galicia oriental compartida entre os veciños dunha mesma aldea.
A expresión remonta ao 1500 e daba nome ao terreiro ao lado das casas onde eran recollidos os cereais, entre outros produtos agrícolas, para secar, mallar ou limpar. No Brasil aparece rexistrada a palabra eira no xornal colonial "O guía dos curiosos: lingua portuguesa", de Marcelo Duarte, onde se di que a eira era o conxunto de casas das familias ricas de orixe portuguesa, tamén chamadas marquises, construídas na parte superior das casas para protexelas da choiva. As eiras tamén cumprían unha función social, xa que proporcionaban un lugar onde podían decorrer cerimonias ou eventos públicos, tales coma bailes ou misas.
Amílcar Boscán
Amílcar Boscán, nado en Maracaibo o 17 de maio de 1960, é un cantante venezolano de música salsa. É un compositor prolífico. Gravou, profesionalmente, máis de 150 obras musicais. Nos últimos 20 anos, foi o escritor máis usado polo mestre da salsa Willie Colón, para quen compuxo ao redor de 18 temas.
Mosteiro, Liáns, Oleiros
Mosteiro é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Josep Pedrerol
Josep Pedrerol Alonso, nado en Barcelona o 10 de setembro de 1965, é un xornalista catalán. Presenta o informativo deportivo «Jugones» en La Sexta e en Mega, o espazo resumo da xornada de Liga de Campións da UEFA «Champions Total» e o programa de tertulia deportiva «El chiringuito de Jugones».
Estadio municipal de Barraña
O estadio municipal de Baraña é un campo de fútbol da capital municipal de Boiro, situado preto do paseo marítimo da vila, o seu propietario é o Concello de Boiro e nel xoga os seus partido como local o Club Deportivo Boiro.
A Ponte Nova, Lires, Cee
A Ponte Nova é un lugar da parroquia de Lires no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 2 homes e 2 mulleres
Dortan
Dortan é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cuatro Torres Business Area
miniatura|250px|CTBA miniatura|250px|Os catro rañaceos desde o barrio de [[Tetuán, Madrid|Tetuán.]] Cuatro Torres Business Area (CTBA) é un parque empresarial de Madrid, formado fundamentalmente por catro rañaceos e o espazo comprendido por eles. Está situado no distrito de Fuencarral-El Pardo.
Características
A Torre PwC acolle, entre outras empresas, un hotel. A parte superior da Torre de Cristal é un xardín. Cada torre ten varios andares de garaxe soterrados, e tamén un acceso soterrado para vehículos, que os conecta coa cidade. Xunto coas catro torres e dentro do recinto do parque empresarial localizarase o Centro Internacional de Convenciones de Madrid. Este edificio disporá de 70.000 m² de salas para conferencias e un auditorio principal con capacidade para 3.500 persoas. A construción deste edificio foille outorgada aos arquitectos Emilio Tuñón e Luis Mansilla.
Historia
A construción dos catro edificios comezou en 2004 e foron rematados entre o final de 2007 e comezos de 2008.
Lapío
O topónimo galego Lapío pode referirse a:
O Castro, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
O Castro é un lugar da parroquia de Tenorio, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres), o que supón un aumento dunha persoa con respecto ó ano 2006.
John Fowles
John Robert Fowles, nado en Leigh-on-Sea, Essex, en 1926 e finado en Dorset o 5 de novembro de 2005, foi un escritor inglés.
Traxectoria
Era fillo dun mercador de tabaco e dunha mestra. Estudou francés nas universidades de Edimburgo e de Oxford e logo de licenciarse en 1950 ensinou en Francia e Grecia. Neste país comezou a escribir poesía. En 1954 regresou a Inglaterra para ensinar nun instituto de Londres. A súa primeira novela, O coleccionista (The Collector, 1963), converteuse nun éxito internacional que fixo que Fowles deixase o ensino para dedicarse en exclusiva a escribir.
Asentouse en Dorset, contorno que utilizou para A muller do tenente francés (The French Lieutenant's Woman, 1969). No mesmo ano adaptou O Mago (The Magus), baseada nas súas experiencias en Grecia, para o cinema, aínda que sen éxito. Si que o tivo a adaptación d'A muller do tenente francés, en 1981 - neste caso con guión de Harold Pinter e cun nomeamento ao Óscar. O Aristos, unha colectánea de reflexións filosóficas, é a súa obra máis coñecida non de ficción.
John Fowles recorre á ironía para interpolar alusións a teorías científicas e artísticas da época na que se ambienta a narración (Darwin, Marx, os prerrafaelitas), parodiando así determinada tradición narrativa vitoriana. É por isto que algúns críticos considéranno un precursor do posmodernismo.
Club Deportivo Olímpic de Xàtiva
O Club Deportivo Olímpic de Xàtiva (en valenciano: Club Esportiu Olímpic de Xàtiva) é un club de fútbol español da cidade de Xàtiva, na provincia de Valencia. Foi fundado en 1932 e actualmente xoga na Terceira División Española, categoría á que descendeu en 2016 desde a Segunda División B.
Historia
Desde 1943, na que disputou a súa primeira tempada en Terceira División, foron tres longas etapas de presenza nesta categoría: 1945/46 a 1950/51, 1956/57 a 1967/68 e desde a tempada 1971/72 ata 1976/77, ano no que conseguen o ascenso á recien creada Segunda División B. Só durou dous anos nesta categoría, debido á desastrosa tempada de 1978/79 cun lamentable vixésimo posto.
A volta á Terceira División conseguiuse ao final da tempada 2006/07, na que un segundo posto que lle deron a clasificación aos play-offs, e a superación das dúas eliminatorias desta, supuxo a volta do equipo á categoría que máis disputou ao longo da súa historia. Só duraría unha tempada en Terceira, e tras un ano en Rexional volveu ascender.
Na tempada 2010/11, logo de acabar en segunda posición o campionato, ascendeu a Segunda B logo de 20 anos tras gañar a Atlético Malagueño, CD Anguiano e CD Izarra nos play-offs.
Na tempada 2015/16, logo de cinco tempadas consecutivas na categoría bronce do fútbol español, descendeu a Terceira División tras ser derrotado nos play-offs de permanencia pola Sociedad Deportiva Leioa cun resultado global de 5-2 en contra.
Mecánica
A mecánica (do grego Μηχανική ) é a ciencia que estuda a posición que teñen os corpos, incluíndo as súas variacións e causas. É unha parte da Física, e subdivídese de diversas formas segundo o criterio utilizado.
En relación ás magnitudes que se fan intervir para o seu estudo:
Einar Már Guðmundsson
Einar Már Guðmundsson, nado en Reiquiavik en 1954, é un escritor islandés, o autor en lingua islandesa contemporáneo máis traducido.
A Viladónega, Cellán de Calvos, Castroverde
A Viladónega é un lugar da parroquia de Cellán de Calvos no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Einar Már Guðmundsson
Traxectoria
Estudou na Universidade de Reiquiavik literatura comparada e historia, completou os seus estudos na Universidade de Copenhaguen, cidade na que viviu durante seis anos. Comezou a escribir en 1980. Acadou sona internacional pola novela Anxos do universo, (traducida ao galego) que foi Premio de Literatura do Consello Nórdico en 1995.
Mecánica
En relación ó campo xeral de estudo:
Lapío, O Corgo
San Miguel de Lapío é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 76 habitantes (42 homes e 34 mulleres), dous máis ca en 2007 (39 homes e 35 mulleres) e catro máis ca en 2000.
Mecánica
En relación a campos particulares:
En relación ás ferramentas usadas:
Tendo en conta ademais que moitas subdivisións poden solaparse entre si.
A Lagoa, Codesoso, Sobrado
A Lagoa é un lugar da parroquia de Codesoso no concello coruñés de Sobrado da comarca da Terra de Melide. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 1 muller.
Douvres
Douvres é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Concha Costas
María Concepción Costas Fernández, máis coñecida como Concha Costas, é unha profesora e lingüista galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, é docente de ensino medio de Lingua e Literatura Galega no IES Auga da Laxe (Gondomar). Foi profesora asociada de Tradución Inglés-Galego na Facultade de Tradución e Interpretación da Universidade de Vigo nos cursos 94/95 e 95/96.
Activista da normalización lingüística e da animación á lectura, coordinou a biblioteca escolar, traduciu do inglés ao galego e escribiu artigos sobre sociolingüística. Foi presidenta da Mesa pola Normalización Lingüística entre 1997 e 2002. Preside a asociación Espazo Lectura do Val Miñor.
O Muíño do Vento, Liáns, Oleiros
O Muíño do Vento é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Continental Airlines
Continental Airlines foi unha das principais aeroliñas dos Estados Unidos, fusionada na actualidade con United Airlines. O 3 de maio de 2010 anunciouse que Continental Airlines e United Airlines uniríanse para dar lugar á primeira compañía aérea do mundo. O 30 de novembro de 2011 a Administración Federal de Aviación (FAA) anunciou que a partir dese día Continental e United Airlines operarían como unha soa (United).
José María Gayoso de la Fuente
José María Gayoso de la Fuente, nado en Doade (Sober), foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido concelleiro de Sober en 1931, encadrado no PSOE. Logo da destitución do anteriro alcalde, foi nomeado alcalde de Sober polo gobernador civil o 16 de decembro de 1932. Foi dirixente da Sociedade "Trabajadores de la Tierra" de Doade encadrada na UGT. Foi detido a principios de outubro de 1934 pola folga xeral revolucionaria de 1934. En febreiro de 1936 foi procesado por tenencia de armas de fogo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi procesado en xullo de 1937 con José Rodríguez Páramo por malversación de caudais, e finalmente absolto.
Espiño
O termo espiño refírese a distintas especies botánicas arbustivas con espiñas:
Amais, o topónimo galego Espiño pode referirse a:
Administración Federal de Aviación
A Administración Federal de Aviación​ (en inglés, Federal Aviation Administration, FAA) é unha autoridade nacional con poderes para regular todos os aspectos da aviación civil. Estes inclúen a construción e operación de aeroportos, a xestión do tráfico aéreo, a certificación de persoal e aeronaves, e a protección de activos estadounidenses durante o lanzamento ou reingreso de vehículos espaciais comerciais.
Funcións principais
As funcións da FAA inclúen:
Only When I Sleep
"Only When I Sleep" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Talk on Corners. Foi lanzado ó mercado en outubro de 1997, acadando o posto #10 en Irlanda e o #58 no Reino Unido.
Porcar, Lires, Cee
Porcar é un lugar da parroquia de Lires no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 60 habitantes (31 homes e 39 mulleres).
Tresquiornítidos
miniatura|dereita|O ibis [[Threskiornis aethiopicus.]] Os tresquiornítidos (Threskiornithidae) constitúen unha familia que comprende 34 especies de aves pernaltas. A familia foi tradicionalmente dividida en dúas subfamilias, a dos ibis e a dos cullereiros, aínda que recentes estudos xenéticos fan dubidar da corrección desa clasificación, e revelan que os cullereiros están aniñados dentro do grupo dos ibis do Vello Mundo, mentres que os ibis do Novo Mundo son unha ramificación temperá.
Taxonomía
A familia Threskiornithidae chamábase antes Plataleidae. Antes pensábase que os cullereiros e ibis estaban relacionados con outros grupos de aves pernaltas da orde Ciconiiformes. Un estudo recente atopou que son membros da orde Pelecaniformes. En resposta a estes descubrimentos, o Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC) reclasificou recentemente a familia Threskiornithidae e o seu taxon irmán Ardeidae na orde Pelecaniformes, quitándoos da orde Ciconiiformes. Unha cuestión que queda aberta é se as dúas familias son reciprocamente monofiléticas. A entrada para Threskiornithidade do South American Checklist Committee inclúe o seguinte comentario: "Recoñécense tradicionalmente dúas subfamilias (por exemplo, Matheu & del Hoyo 1992): Threskiornitidae para os ibis e Plateinae para os cullereiros; como a principal distinción ten que ver coa forma do peteiro, cómpre información adicional, especialmente xenética, para recoñecer unha maior división profunda da familia".
Un estudo do ADN mitocondrial dos cullereiros e dos ibis Eudocimus ruber e Threskiornis aethiopicus encontrou que os cullereiros formaban un clado co xénero do Vello Mundo Threskiornis, mentres que Nipponia nippon e Eudocimus son ramificacións progresivamente temperás e parentes máis distantes, o que pon en dúbida a división taxonómica desta familia nas dúas subfamilias de ibis e cullereiros.
Descrición
Os membros desta familia teñen ás longas e largas con 11 plumas primarias e unhas 20 secundarias. Son boas voadoras e, sorprendentemente tendo en conta o seu peso e tamaño, teñen gran capacidade de planar. O seu corpo adoita a ser alongado, o pescozo tamén, e teñen patas longas. O peteiro é tamén longo, curvado no caso dos ibis, e recto e caracteristicamente aplanado no caso dos cullereiros. Son aves grandes, pero dentro do que é común na súa orde son de tamaño medio, que vai desde o máis pequeno, Bostrychia bocagei, de 45 cm e 450 g, ao máis grande, Thaumatibis gigantea, de 100 cm e 4,2 kg.
Distribución e ecoloxía
Están distribuídos case por todo o mundo, e viven en zonas de auga doce corrente ou estancada ou en eugas salobres. Os ibis poden encontrarse tamén en áreas máis secas, inluíndo os vertedoiros de lixo. Na Lista das aves de Galicia e ibéricas figuran o mazarico negro ou mouro (Plegadis falcinellus), o ibis pelado (Geronticus eremita), o cullereiro (Platalea leucorodia) e o cullereiro africano (Platalea alba).
A rexión venezolana de Los Llanos de chairas húmidas é salientable porque nela viven sete especies de ibis.
Todos os ibis son diúrnos, e pasan o día alimentándose dunha ampla variedade de invertebrados e pequenos vertebrados: para procurar comida os ibis sondan a terra branda ou lama e os cullereiros moven o peteiro de lado a lado na auga pouco profunda. Pola noite, soben ás árbores próximas á auga. Son gregarios, e aliméntanse, descansan nas árbores e voan xuntas, a miúdo en formación.
A nidación é colonial nos ibis, xeralmente en pequenos grupos ou por separado nos cullereiros, case sempre en árbores con pólas que colgan das árbores, pero ás veces en illas ou pequenas illas dos pantanos. Xeralmente, a femia constrúe unha grande estrutura con xuncos e paus que trae o macho. O tamaño de posta típico é de dous a cinco ovos, e a eclosión é asincrónica. Ambos os sexos chocan os ovos por quendas, e cando nacen os pitiños aliméntanos por regurxitación parcial. Dúas ou tres semanas despois de eclosionaren, as crías xa non precisan coidados continuos e poden abandonar o niño, a miúdo formando garderías pero retornando ao niño para seren alimentadas polos pais.
Especies
miniatura|O cullereiro eurasiático ([[Platalea leucorodia) na India.]] FAMILIA: THRESKIORNITHIDAE
Arroio do Só, distrito de Santa Maria
Arroio do Só é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Límites
Limítase cos distritos de Pains, Palma, e, Passo do Verde, e, cos municipios de Restinga Seca e Formigueiro.
Barrios
O distrito está dividido nos seguintes barrios:
María Teresa Fernández Rodríguez
María Teresa Fernández Rodríguez, nada en Chantada o 15 de setembro en 1913 e finada no mesmo concello o 20 de xuño de 1973, foi unha farmacéutica galega. e unha das primeiras docentes da Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Cursou o bacharelato no Instituto de Lugo e posteriormente estudou na Facultade de Farmacia, destacando as súas cualificacións en Análise Químico. No curso 1933-34 foi Profesora Auxiliar de Prácticas de Química Analítica na Facultade de Farmacia de Santiago de Compostela.
Publicacións
Froito do traballo de investigación en colaboración con Aniceto Charro Arias resultan as publicacións :
e outras dúas publicadas na revista Anales (Composición química de productos alimenticios gallegos e Análisis de las aguas minero-medicinales de Galicia).
Na época da guerra civil volve a Chantada, onde rexentou unha botica até a súa xubilación.
Joaquín Rodrigo
Primeiros anos e estudos
Rodrigo naceu o día da patroa dos músicos, Santa Cecilia. Aos tres anos de idade quedou practicamente cego por mor dunha infección de difteria. Segundo el, a perda parcial da vista púxoo no camiño da música.
Iniciou os seus estudos musicais con nove anos, estudando solfexo, violín e piano. Con 16 anos estudou harmonía e composición con profesores do Conservatorio de Valencia. As súas primeiras composicións (Suite para piano, Dous esbozos, suite para piano e violín e Siciliana, para violoncello) datan de 1923. A súa primeira obra para orquestra foi Juglares, de 1924, que foi premiada en Valencia e Madrid. Tamén obtivo un diploma nun concurso nacional pola obra Cinco pezas infantís, que máis tarde foi premiada tamén en París. Dende o principio da súa carreira, Rodrigo escribía os seus traballos en braille, que posteriormente eran transcritos por un escribente.
Estudos en París
En 1927, seguindo o exemplo dos seus antecesores Isaac Albéniz, Manuel de Falla, Enrique Granados e Joaquín Turina, Rodrigo trasladouse a París para inscribirse na École Normale de Musique, onde estudou durante cinco anos, con Paul Dukas. Alí trabou amizade con Maurice Ravel, Darius Milhaud, Arthur Honegger, Igor Stravinskii e Manuel de Falla. En París coñeceu tamén a súa futura muller, a pianista turca Vitoria Kamhi, coa que casou o 19 de xaneiro de 1933. Kamhi era profesora diplomada no Conservatorio de París e alumna de Jerzy Lalewicz en Viena, e de Lazare Lévy e Ricardo Viñes en París. Rodrigo escribiu Sonata de adiós, para piano, en memoria do seu mestre Dukas trala súa morte en 1935. Continuou os seus estudos de música en Francia no Conservatorio da Sorbona, traballando tamén en Alemaña, Austria e Suíza, antes de volver a España en 1939 e instalarse definitivamente en Madrid.
Regreso a España
Despois dunha difícil tempada en Francia por mor de problemas persoais (falta de traballo e penuria económica, así como a perda dun fillo a piques de nacer en 1939) no medio da inestabilidade por mor da guerra civil en España e o ambiente prebélico da segunda guerra mundial en Europa, os Rodrigo cruzaron a fronteira francoespañola con apenas unhas maletas nas súas mans, mais tamén co manuscrito da súa obra máis universal, o Concerto de Aranxuez.
En 1940 tivo lugar en Barcelona a estrea mundial do Concerto de Aranxuez para guitarra e orquestra, un exemplo definitivo da súa personalidade musical e unha obra que lle trouxo sona universal. Dende ese momento, emprendeu numerosas actividades artísticas, creativas e académicas. En 1943 foi galardoado co Premio Nacional de Composición polo seu Concerto heroico para piano e orquestra, obra extenuante para o solista pola dificultade da súa parte e polo denso armazón orquestral. En 1996, foi revisado por Joaquín Achúcarro, alixeirando a carga solista.
En 1948 gañou o primeiro premio no Concurso de conmemoración do nacemento de Cervantes, outorgado polo xurado composto por Pérez Casas, Guridi e Toldrá.
Hai que destacar ademais a achega definitiva de Joaquín Rodrigo ao repertorio para guitarra, coa que logrou a súa dignificación e a súa consagración internacional como instrumento de concerto, cunha mención especial para a súa obra Fantasía para un gentilhombre, composta en 1954 sobre temas do compositor barroco Gaspar Sanz.
Faleceu en Madrid o 6 de xullo de 1999, dous anos despois do falecemento da súa esposa. Vitoria Kamhi, que fora a súa compañeira inseparable e a colaboradora máis importante en todos os aspectos do seu traballo como compositor. Ambos descansan no panteón familiar do cemiterio de Aranxuez xunto a unha guitarra cubista Homenaxe a Joaquín Rodrigo do escultor Pablo Serrano.
Recoñecementos
En 1983 foi galardoado co Premio Nacional de Música de España e foi ennobrecido en 1991 polo rei Xoán Carlos I co título de marqués dos Xardíns de Aranxuez. En 1996 foille concedido o Premio Príncipe de Asturias, outorgado «pola súa extraordinaria contribución á música española á que achegou novos impulsos para unha proxección universal». Ese mesmo ano recibiu a Medalla de Ouro de Sagunt, a Gran Cruz da Orde Civil da Solidariedade Social, e a Estrela de Ouro da Comunidade de Madrid.
En 1996, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
En 1998 o goberno francés honrouno co título de Commandeur des Arts et des Lettres, e pouco despois, recibiu o Premio ao Mellor Autor de Música Clásica da Sociedade Xeral de Autores e Editores. Tamén en 1998 se lle concedeu a Medalla de Honra da Universidade Internacional Menéndez Pelayo, e ao ano seguinte, a Medalla de Ouro do Festival de Granada. O Palau da Música de Valencia nomeou a sala de cámara ou "sala B" co seu nome. O conservatorio superior de Valencia chámase tamén Joaquín Rodrigo.
Covas, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Covas é un lugar da parroquia de Tenorio, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 161 habitantes (76 homes e 85 mulleres), 21 máis ca en 2006.
A aldea está cruzada de leste a oeste polo rego da Troita, que desauga no río Lérez. Amais, está atravesada de norte a sur polo tramo vello da estrada N-541, agora convertido en travesía.
Abadía de Cluny
A Abadía de Cluny é unha antiga abadía beneditina da cidade de Cluny, situada no departamento de Saône-et-Loire, na rexión de Burgundy - Franche-Comté, no centro-leste de Francia. É unha das máis ilustres do mundo pola santidade dos seus abades e monxes, polo número de relixiosos que tiñan suxeitos en toda Europa, por ser o culmen da gran Congregación monástica do seu nome (cluniacenses), polos seus magníficos edificios e rico tesouro de xoias, reliquias e libros, hoxe en día perdidos e destruídos, sobre todo, durante a Revolución francesa, pois en 1790, a abadía foi saqueada e destruída en gran parte polos revolucionarios. Hoxe tan só permanece unha pequena parte do conxunto orixinal.
No 2007, a abadía foi considerada como Patrimonio europeo. Dende finais do século XIX, unha sonada escola de enxeñería "Arts et Métiers ParisTech", ocupa unha parte das instalacións da abadía. O Hotel de Cluny de París, datado contra 1334, fora a antiga residencia dos abades na cidade. En 1833, foi reconvertido en museo público e, máis aló do nome, xa non ten relación algunha coa abadía.
Historia
miniatura|Reconstrución da igrexa abacial de Cluny. Foi fundada o 11 de novembro de 910 por Guillerme I, o piadoso, duque de Aquitania e conde de Auvernia, que instalou alí ao abade Bernón de Baume, e a dedicou a San Pedro Apóstolo, e puxo a abadía baixo a autoridade inmediata do papa Serxio III. A abadía e a súa constelación de dependencias pronto se converteron nun exemplo do tipo de vida relixiosa do século XI.
Do mesmo xeito que o abade Bernón, os primeiros monxes procedentes do mosteiro de Baume estableceron unha observancia máis perfecta da norma de San Bieito, xunto cos estatutos de Aquisgrán e os usos de San Bieito de Aniana, que no século anterior restaurara a disciplina monástica en gran número de conventos da Galia. A vida reformadísima dos cluniacenses pronto foi imitada por moitos outros mosteiros, grazas ao celo dos sucesores de Bernón de Borgoña, que foron San Odón (926-43), San Aymar (943-954), San Maiol (954-994), Santo Odilón (994-1048), San Hugo (1048-1109), este levará a Cluny ao auxe da súa gloria. En 1054 fundou a Charité sur Loire: en 1055, o mosteiro feminino de Marcigny, o berce das monxas cluniacenses.
Tamén debe a fundación de San Pancracio de Lewes en Inglaterra, líder dos cluniacenses ingleses. E grazas á súa boa amizade con Afonso VI, fundouse unha importante serie de mosteiros en Castela: este é o caso especialmente de Santa María de Nájera (1079). Hugo tamén comezou a gran basílica cluniacense, unha das mellores e máis grandes igrexas de Francia, que acabou o abade Pedro o Venerábel (1123-1158) e consagrou o Papa Inocencio II en 1130.
Neste tempo, Cluny estaba no seu cume e, ademais de dar monxes a moitos outros mosteiros, mantiña 460 relixiosos, moitos deles ilustres en santidade e en erudición, algúns tamén distinguidos polas dignidades que lograron na Igrexa. A fundación da Congregación cisterciense e as rivalidades e diferenzas que existían entre ela e o mosteiro de Cluny eran bastante prexudiciais para este, a pesar da brillante defensa que fixo dos seus costumes, usos e cerimonias o abade Pedro o Venerábel, un dos personaxes máis ilustres da súa época.
Os sucesores xa non estiveron todos á mesma altura; non obstante, tense esaxerado moito a decadencia que se supón que comezou inmediatamente en Cluny, tamén atribuíndoa á súa dependencia con clara inxustiza, que é moito maior noutros mosteiros de hábito negro, porque tanto en Francia como no resto de Europa, florecían e continuaron sempre observantes moitos outros que non tiñan nada en común con Cluny, se non era profesar a mesma regra.
No mesmo século de Pedro o Venerábel gobernou Cluny, Teobaldo, que de abade de San Basilio ascendeu a este en 1880 (1880-1884) e logo a un cardeal predecesor para o nomeamento do papa Alejandro III e foi finalmente promovido ao cardeal bispo de Ostia para Luci III (1884-1888). Gerard de Lausana, abade nº 19 de Cluny (1215) máis tarde foi bispo de Valença e finalmente patriarca de Xerusalén (1230); A abrazada VI de Sales (ou Rochecorbon), trasladada de Sant Martí de Tours, gobernou oito anos e consagrado bispo de Langres, morreu na expedición de Terra Santa (1244-1250). En 1244 foi sucedido por Guillerme III de Pontoise, antes de ser Charité, que logo de catorce anos ascendeu o bispo de Agen (1248) e morreu sendo patriarca de Xerusalén en 1263.
A principios do século XIV, Henri I de Fautrières, gobernou en Cluny durante once anos e foi nomeado bispo de Saint-Flour (1319-1320). Pierre II de Chastelus, elixido en 1322, médico en teoloxía, logo de vinte anos de goberno, ascendeu ao asento episcopal de Valença (1342-1350). Androin de la Roche, doutor en Teoloxía (1351), foi creado cardeal do título de Saint Marcel por Inocencio VI (1361). É coñecido na historia. Morreu en Viterbo en 1369. Incluso no século XV Cluny tiña excelentes abades. Oddó II, da Ferrière, anteriormente Savigny, gobernou 33 anos, destacando a santidade da vida e do espírito profético. Joan III de Borbón, que o sucedeu en 1456, foi relixioso en Sant Andreu d'Avignon; presidiu Cluny por vinte e dous anos, dando novas leis para preservar a disciplina monástica e, aínda que foi nomeado bispo, quería ser enterrado en Cluny. En 1481 sucedeu a Jaume II de Amboise, que presidiu durante trinta e catro anos e que retomará unha reforma de Cluny en 1486 e promulgará unha regulación xeral da reforma en 1494, reorganizando o sistema de visitas e expulsando a todos o ben indesexable e restaurando en todas partes a vida común, incluído o peche. Jaume morreu sendo bispo de Clermont. Geoffroy d'Amboise e Aymard II de Boissy aínda eran abades regulares; pero en 1529 Cluny comezou a eloxiar aos comendadores, cuxas guerras non puideron escapar no futuro, polo que tivo que resumir notablemente, tanto no espiritual como no temporal. Richelieu e Mazzarino, que tiñan poucos clérigos, chamados abades Cluny, para gozar dos seus ingresos brutos.
A orde beneditina foi clave na estabilidade alcanzada pola sociedade europea do século XI, en parte debido a que era o modelo de estilo da vida monástica en Occidente desde finais do século X. Unha sucesión de abades competentes tamén eran figuras relevantes no terreo internacional. O propio mosteiro de Cluny converteuse no mosteiro máis grande e máis prestixioso, e na mellor institución monástica preparada en Europa. A influencia de Cluny estendeuse desde a segunda metade do século ata principios do século XII.
Os edificios
Os edificios e igrexa de Cluny eran verdaderamente reais e correspondentes ao mosteiro principal. Unha boa proba diso é que en 1245 puido acomodar comodamente e sen falta de respecto aos monxes, o Papa Inocencio IV, que veu do consello ecuménico de Lión coa compañía de 12 cardeais, que estreou a capa vermella por primeira vez; os patriarcas de Antioquia e Constantinopla, tres arcebispos e 15 bispos con gran número de abades; ademais, a San Luís IX de Francia; a súa nai Branca de Castela, o seu irmán, o duque de Artois e a súa irmá, o emperador Balduíno II de Courtenay, os fillos de San Fernando de Castela e Xaime o conquistador, o duque de Borgoña, seis condes e moitos outros grandes señores. En 1130 xa recibira a Inocencio II cos cardeais e as persoas do seu séquito, e máis tarde, en 1307, a Clemente V.
Igrexa
A igrexa, que tiña a forma de cruz patriarcal, tiña aproximadamente 147 m longo por uns 35 m de ancho entrando nela por un vestíbulo de 31 m de longo e 24 de ancho. O seu tesouro en reliquias, vasos e adornos sagrados era inestimable. En 1561 foi saqueada polos herexes, calculando en 2 000 000 libras o ouro e prata que sacaron dese lugar. Tamén destruíron a rica biblioteca, que contiña non menos de 1 800 códices manuscritos, froito do traballo beneditino, que incluían os escritos dos papas e autores antigos.
A antiga abadía conserva, ademais dos claustros, unha gran porta románica do século XI, o graneiro do s. XIII e a fachada do papa Xelasio I, de estilo gótico pero de data moi tardía. No interior do recinto da Abadía hai catro torres: a do muíño e a das peles, cadradas; a Ronda e a de Fabri, erixida no século XIV polo abade deste nome; da igrexa grandiosa abacial, cuxo longo era de 49 m só se conservan o brazo meridional do crucero, os campanarios do reloxo e da bendita auga e as capelas de Santo Estevo, San Marcial e a de Borbón, esta última debida ao abade Xoán III de Borbón no século XV.
Tradicionalmente, establécese a súa construción en tres fases ou etapas: Cluny I (dende a fundación en 910), Cluny II (a partir do 981 ou 991) e Cluny III (dende 1135). Finalmente, a destrución produciuse entre 1809-1823.
Personaxes
A fama da santidade e a observancia de Cluny atraeron os personaxes máis importantes desde os primeiros tempos. Neste mosteiro terminou os seus días o piadoso Gregorio VI logo de renunciar á tiara en 1046. De Cluny partiu para ocupar o trono de Polonia, Casimiro, que era monxe e diácono (1041), pero nunca foi un abade como algúns historiadores quixeron crer; Siegfried, arcebispo de Maguncia, renunciou á dignidade de reclinarse en Cluny, desde onde volveu ao seu arcebispado en 1084. Aquí tamén os hábitos San Teotger, fillo do Conde de Metz e bispo da mesma cidade, tivo lugar ao redor de 1100; Guido, conde de Albi ao redor de 1060; Enric, fillo do conde de Blois e irmán de Esteve, rei de Inglaterra, deixando despois ser abade de Glastenbury e bispo de Winchester (m. 1171); Hugo, duque de Borgoña (1108); Guido, conde de Macón, con 30 soldados (1224); etc. .
O número de ilustres varóns que floreceron en Cluny non era inferior e ilustraron a Igrexa coa súa vida e doutrina. Resulta imposible enumeralos a todos peros entre os principais destacan: San Gregorio VII, Urbano II, Pascual II e Calixto II, Papas; San Xerardo, cardeal Bispo de Lión, sobriño de Urbano II (1101); Alberic Belbacense, tamén cardeal Bispo de Ostia (1148); Imar, cardeal bispo de Frascati (1144); Jean de Franciogie, arcebispo de Besançon e cardeal bispo de Sabina, e legado en España (1233); Giovanni de Cres, cardeal prelado de San Pedro e San Marcelino (1294); Guillem d'Aigrefeuille, arcebispo de Zaragoza, predecesor cardeal de San Calixto, máis tarde cardeal bispo de Sabina (1369); Gérard du Puy, bispo de Saint Flour e de Carcasona e cardeal predecesor de San Clemente (1375); Guillaume d'Estouteville, prelado de varias dioceses, arcebispo de Ruán, cardeal, decano do Sacro Colexio (1483); André d'Espinay, arcebispo de Lión e predecesor cardeal de Sant Silvestre e Sant Martín (1500); Durand de Bredon, arcebispo de Tolosa (1120); Raynaldo, arcebispo de Lión(1120); Teobaldo, bispo de París (1130); Esteve, patriarca de Constantinopla (1128); Hugo III de Amiens, arcebispo de Ruán (1130) e moitos outros.
Tamñen adquiriron unha certa notoriedade, Ponç, abade do mosteiro e cardeal, que foi destituído polo papa Honorio II (m 1126) e Pietro Pierleoni, que fde monxe de Cluny pasou a cardeal e disputou a tiara a Inocencio II baixo o nome de Anacleto II ( 130-1138). Entre os máis relevnates santos están Sant Alferi (Alferio Pappacarbone), que axiña estendeu a orde beneditina en toda Italia, converténdose no superior de 3.000 monxes, xa que fundou a Abadía territorial da Santissima Trinità di Cava Tirreni. Foron notables pola súa doutrina Rodolfus Glaber, un notable historiador; Algero, home dos máis sabios da súa época (1150); Ricardo (1160); Rodulfo, discípulo de Pedro o Venerable ; Pere Pictaviense (1130), Pierre Albert, prior maior de Cluny, doutor en Dereito (1420); Jean Raulin, médico en teoloxía e famoso predicador (1490), e outros que se designan nos seus respectivos lugares.
Privilexios de Cluny
Os antigos costumes deste convento foron consignados polo monxe de Udalric en tres libros, que son como un complemento cerimonial ao dominio beneditino, escrito polos primeiros abades cluniacenses: o primeiro en publicalo foi o P. Lucas de Achery e taménse atopa reproducido na Patroloxía de Migne.
A destrución do mosteiro cluniacense foi ordenada o 13 de febreiro de 1790 por decreto dos republicanos. Os monxes víronse na necesidade de abandonar esa abadía secular chea de tumbas e recordos. Posteriormente, en outubro de 1793 os revolucionarios convertéronse en propietarios dos edificios e colleron as campás da torre para fundir canóns; en novembro, arrincaron as cruces e, ao final, apareceu unha multitude de xente que profanou todo cando santo e sagrado acharon no seu camiño, arrastrando as imaxes, logo de destruír os altares. Neste saqueo, as mulleres tamén participaron, e axudaron a destruílas para aproveitar a seda e o ouro coas que máis tarde se engalanaron. Un reitor renegado tamén continuou a saquear, adquirir e vender, novamente, o cadeirado do santuario.
La La Land (filme)
La La Land é un filme musical estadounidense de 2016, dirixido e escrito por Damien Chazelle. O filme é unha versión moderna do musical hollywoodense do mesmo nome. Ryan Gosling, como protagonista, interpreta a Sebastian, un pianista de jazz que se namora de Mia, unha aspirante a actriz nos Ánxeles, interpretada por Emma Stone. Foi lanzada nos Estados Unidos o 9 de decembro de 2016 por Summit Entertainment. En Galiza estreouse o 13 de xaneiro de 2017 en versión orixinal e coa dobraxe e título en castelán (La ciudad de las estrellas - La La Land). O elenco inclúe tamén a J. K. Simmons, Finn Wittrock, John Legend e Rosemarie DeWitt. O filme tivo a súa estrea mundial na 73° edición do Festival de Venecia, que se levou a cabo do 31 de agosto ao 10 de setembro de 2016.
A película foi eloxiada polo público e a critíca, sendo nomeada a varios premios destacando os Globos de Ouro onde gañou as 7 categorías ás que estaba nomeada (mellor filme - comedia ou musical, director, actor e actriz de comedia ou musical, guión, banda sonora e canción orixinal), converténdoa na película máis premiada da historia do Globo de Ouro, superando Alguén voou sobre o niño do cuco que levara 6 premios en 1975.
O 24 de xaneiro de 2017 foi nomeada a 14 premios Oscar, igualando a Titanic e Todo sobre Eva.
Sinopse
Mia (Emma Stone) é unha moza que mora nos Ánxeles; é unha das moitas aspirantes a ser actriz na procura do soño hollywoodiense, gaña a vida choiando coma camareira mentres se presenta a varias de probas de casting. Sebastian (Ryan Gosling) é un pianista que traballa en bares de má morte e o seu soño é poder ter o seu propio club onde se lle poida render tributo ao jazz máis puro.
Os destinos de Mia e Sebastian cruzaranse e a parella descubrirá o amor, un vínculo que porá en perigo as aspiracións de ambos os dous. Nunha competición constante por procurar un oco no mundo do espectáculo, a parella descubrirá que o equilibrio entre o amor e a arte pode ser o maior obstáculo de todos.
Elenco
miniatura|100px|left|[[Ryan Gosling, interpreta a Sebastian]] miniatura|100px|left|[[Emma Stone, interpreta a Mia]]
Produción
miniatura|190x190px|[[Damien Chazelle, director e escritor do filme.]] O proxecto foi anunciado por vez primeira o 5 de xuño de 2014, cando se informou que Miles Teller e Emma Watson estaban en conversacións para se unir ao filme de comedia musical La La Land co director-guionista de Whiplash, Damien Chazelle, que tamén dirixiu a película baseada no seu propio guión. Jordan Horowitz fixouse para producir a película por medio de Gilbert Films, e Fred Berger pola súa propia produtora Impostor Pictures, mentres que Lionsgate se ocuparía da distribución interna do filme. Justin Hurwitz reuniuse co director para compor a música do filme.
Rodaxe
A rodaxe do filme comezou o 10 de agosto de 2015, nos Ánxeles. Máis tarde, Gosling e Stone foron vistos no set durante a rodaxe.