cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Okinawa
Controversia
O 29 de setembro de 2007, arredor de 110 000 persoas realizaron o maior acto político na historia de Okinawa para esixirlle ao MEXT que se retractase de pedirlle aos editores de libros de texto a revisión das declaracións sobre os suicidios dos civís. A resolución declarou: «É un feito innegable que o suicidio múltiple non ocorrería sen a participación dos militares xaponeses e calquera supresión ou revisión é unha negación e unha distorsión dos moitos testemuños das persoas que sobreviviron aos incidentes.»
O 26 de decembro de 2007, o MEXT admitiu parcialmente o papel dos militares xaponeses nos suicidios en masa dos civís. O Consello de autorización de libros de texto permitiulle aos editores restablecer a referencia, «que a poboación se viu obrigada polo exército xaponés a suicidarse en masa. Pódese dicir que desde o punto de vista dos residentes de Okinawa, estes se viron obrigados aos suicidios en masa», declarou o informe do Consello. Isto non foi suficiente para os sobreviventes, que dixeron que era importante para os de hoxe saber o que realmente sucedeu.
O escritor Kenzaburō Ōe, gañador do Premio Nobel, escribiu un libro no que precisa que a orde dos suicidios en masa foi dada polos militares durante a batalla. Foi demandado polos revisionistas, entre eles un comandante xaponés que participou na Segunda Guerra Mundial, e que quería impedir a publicación do libro. Nunha audiencia xudicial, o 9 de novembro de 2007, Ōe testificou: «Os suicidios en masa, aos que foron obrigados os habitantes de Okinawa, son o resultado dunha xerarquía social e estrutural xaponesa que funcionaba no Estado xaponés, as forzas armadas e as guarnicións locais». O 28 de marzo de 2008, a Corte da Prefectura de Osaka fallou a favor de Ōe dicindo: «Pódese dicir que os militares estaban profundamente implicados nos suicidios en masa.» O tribunal recoñeceu a participación do exército nos suicidios en masa e o asasinato-suicidio, citando o testemuño a respecto da distribución de granadas aos civís para que se suicidasen, por parte de soldados, e o feito de que os suicidios en masa non se rexistraron nas illas onde os militares non estaban estacionados.
Indalo
miniatura|150px|Escultura dun indalo nunha rúa de Almería O Indalo é unha figura de orixe ancestral que se atopa na Cueva de los Letreros, situada a carón do Maimón, no municipio almeriense de Vélez-Blanco. Trátase dunha pintura rupestre do Neolítico tardío ou da Idade do Cobre. Representa a unha figura humana cos brazos estendidos e un arco sobre ás súas mans. Aínda que o seu significado no foi aínda esclarecido, existen teorías sobre unha suposta divindade no debuxo.
Laguna de Duero
Laguna de Duero é un concello e cidade de España, na provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 29,25 km² cunha poboación de 21.483 habitantes e unha densidade de 734,46 hab/km². É a segunda cidade da provincia en poboación tras Valladolid e lixeiramente por encima de Medina del Campo.
Actualmente é unha localidade industrial, situada a 7 quilómetros de distancia da capital e é unha cidade dormitorio. Ten varios núcleos de poboación entre os que destacan Torrelago e El Villar. Conta con tres Polígonos industriais entre os que destacan o pol. ind. "Las Lobas" e o pol. ind. "Los Barredos".
Rodeada de bosques de piñeiros, bañada polo río Douro, cunha situación privilexiada que noutros tempos propiciou a abundancia de fontes e mananciais, actualmente estes atópanse en desuso ou desaparecidos. A máis representativa é a Fonte de San Pedro Regalado en El Abrojo.
miniatura|centro|800px|Panorámica do lago
Indalo
Historia
Durante séculos, antes da catalogación do Indalo por parte dos estudosos, foi símbolo da boa sorte e considerado coma un tótem no norte e levante da provincia de Almería, especialmente no municipio de Mojácar, onde o pintaban con almagre para protexer as casas das tormentas e o mal de ollo. Era chamado o muñequillo mojaquero.
A mediados do século XX, foi tomado como símbolo e bandeira dun movemento intelectual e pictórico encabezado por Jesús de Perceval, discípulo un pouco anarco da visión noucentista mediterránea do filósofo Eugeni d'Ors. Pola súa parte, Perceval, reivindicaba a postura vital, a cosmovisión do almeriense e a esencialidade das culturas anteriores desde a antigüidade, nun renacer constante do clásico.
O termo Indalo podería ter a súa orixe na lingua dos iberos: indal eccius (mensaxeiro dos deuses). Porén é máis recoñecida a orixe relacionada co patrón da cidade de Almería, San Indalecio.
O debuxo que da forma ó Indalo, pódese achar non só na Comarca dos Vélez, senón que hai constancia de figuras similares fóra da xeografía española.
Músculo subclavio
miniatura O músculo subclavio é un músculo do membro superior humano pertencente á rexión axilar. Áchase por debaixo do músculo pectoral maior e pasa entre a clavícula e a primeira costela. Orixínase de diversas febras procedentes da primeira costela e a correspondente cartilaxe costal. Diríxese cara a fóra e cara arriba para inserirse no suco fondo da superficie inferior da clavícula.
Rob Zombie
Robert Bartleh Cummings, nado en Haverhill (Massachusetts) o 12 de xaneiro de 1965, é un músico, director de cine, guionista e produtor cinematográfico estadounidense, máis coñecido como Rob Zombie.
Músculo subclavio
Deprime a clavícula e estabiliza a articulación esternoclavicular.
Está innervado polo nervio subclavio.
Rob Zombie
Traxectoria
Zombie tamén ten unha carreira como director de cine, creando as películas House of 1000 Corpses, The Devil's Rejects, o "remake" do 2007 de Halloween, The Haunted World of El Superbeasto e The Lords of Salem (2012).
Músculo pectoral menor
miniatura O músculo pectoral menor é un músculo do membro superior humano pertencente á rexión axilar. É un músculo pequeno de forma triangular disposto por debaixo do músculo pectoral maior e se estende dende a parede torácica ata a apófise coracoide da escápula. Recibe febras das costelas terceira á quinta e das súas fascias correspondentes.
A súa función é desprazar cara adiante a escápula. Está innervado polo nervio pectoral medial, que provén do plexo braquial.
Tolomeo
miniatura|Tolomeo (gravado do século XVI). miniatura|O sistema tolemaico. Claudius Ptolomaeus ou Tolomeo, nado en Exipto no ano 100 e finado no 178, foi un polígrafo grego, recoñecido polos seus traballos en astroloxía, astronomía e cartografía (onde ficou coñecido por ser un dos primeiros cartógrafos, se non o primeiro, en usar escala nos mapas).
Traxectoria
Tolomeo viviu e traballou en Alexandría, en Exipto. A súa grande obra astrolóxica foi coñecida como Tetrabiblos, o primeiro manual da especialidade, baseado en escritos e documentos máis antigos babilónicos, exipcios e gregos. Alén diso, publicou tamén un libro chamado Xeografía. O seu sistema cosmolóxico ensinaba que a Terra estaba no centro e os outros corpos describían círculos concéntricos ao seu redor.
Tolomeo foi considerado o primeiro "científico celeste". El sufría serios problemas con supostas "voces" interiores. Algúns historiadores afirman que foi Tolomeo quen escribira que a suma de dous catetos elevados ao cadrado é igual a hipotenusa elevada ao cadrado.
Pica mourerae
Pica mourerae é unha especie extinta de ave da familia dos córvidos, que viviu hai uns 2,6 millóns de anos na illa de Mallorca.
Características
Pica mourerae era un córvido de tamaño mediano, parecido ao dunha pega común (Pica pica). O seu tarso-metatarso medía entre 48 e 52 mm, e o seu úmero, de 40 a 41 mm. A proporción de ósos da á e da pata entre si era significativamente menor que nos corvidos europeos de hoxe: tiña as patas máis longas e as ás máis curtas que Pica pica.
Localización e horizonte temporal
Os primeiros fósiles de Pica mourerae encontráronse na cova Pedrera de s'Ònix, no leste de Mallorca. O estrato correspondente está datado na transición do plioceno ao plistoceno temperán, poo tanto ten ao redor de 2,6 millóns de anos. Un fragmento dun úmero, achado na Cova de Son Bauçà, está datado no plistoceno medio, o que ampliaría o horizonte temporal de Pica mourerae, pero a súa condición non permite facer unha asignación específica a unha especie específica. Pica mourerae é a única especie de pega que se encontrou en Mallorca.
Forma de vida
O acortamento dos ósos da á e o alongamento das patas, adaptadas á carreira, poden observarse en moitas aves endémicas das illas. Polo xeral, é unha adaptación a un hábitat limitado ou aos depredadores en gran parte do seu medio ambiente. Isto encontouse en Pica mourerae, que tería uns hábitos máis terrestres que as pegas actuais, pero probabelmente non suporía a perda da capacidade de voar.
Taxonomía
Os fósiles coñecidos de Pica mourerae encontráronse durante varias escavacións na década de 1970. Foron atribuídos inicialmente a Pica pica, antes de que Bartomeu Seguí os situara como especie diferente en 2001. Apuntou como xustificación as proporcións diverxentes e varios trazos finos dos ósos, que se desviaban significativamente dos da pega.
Como epíteto específico, elixiu mourerae para honrar os logros da paleontóloga Cécile Mourer-Chauvirés. Mourer-Chauviré descubrira orixinariamente os fósiles de Pica mourerae e contribuíra significativamente ao estudo da vida das aves no plio-plistoceno das illas Baleares.
François Bazin
miniatura|dereita|François Bazin François Emmanuel Joseph Bazin, nado en Marsella o 4 de setembro de 1816 e finado en París o 2 de xullo de 1878, foi un compositor e pedagogo francés. Compuxo nove óperas cómicas, un oratorio, unha misa e diversas cancións corais nun estilo romántico.
José Cardoso Pires
José Augusto Neves Cardoso Pires, nado en Vila de Rei (San João do Peso, cerca da fronteira con España) o 2 de outubro de 1925 e finado en Lisboa o 26 de outubro de 1998, foi un escritor portugués. A biblioteca municipal de Vila de Rei leva o seu nome.
François Bazin
Traxectoria
Fillo dun funcionario marsellés, en 1836 ingresou no Conservatorio de París, onde foi alumno de Daniel Auber. Tras finalizar os seus estudos ensinou no conservatorio parisiense, sendo sucedido despois polo seu propio alumno Émile Durand. Entre outros dos seus alumnos cómpre destacar a Dominique Ducharme, Charles Lecocq, Adolphe Danhauser, Paul Rougnon, André Wormser, Georges Mathias, ou Théodore Salomé.
José Cardoso Pires
Biografía
Nacido en San João do Peso, no concello de Vila de Rei, fillo de José António Neves e da súa muller Maria Sofia Cardoso Pires, el de alí natural e ela de Cardigos, en Mação, foi moi cedo para Lisboa cos pais, el Oficial da Mariña Mercante, ela dona de casa. A irmá foi Maria de Lurdes Neves Cardoso Pires (5 de outubro de 1927) e o irmán, António Nuno Cardoso Pires Neves (13 de xuño de 1931 - 9 de abril de 1953).
François Bazin
Traxectoria
En 1840, con 23 anos de idade, gañou o Prix de Rome coa súa cantata Loyse de Monfort, polo que marchou a Italia coa bolsa do premio. Le voyage en Chine, que foi estreada na Opéra-Comique de París, é a súa composición máis coñecida, e continuou a ser representada no século XX. Aínda que moitas das súas óperas lixeiras foron populares durante a súa vida, actualmente rara vez se representan. Algunhas das súas arias son interpretadas ocasianalmente na actualidade, entre as que destaca "Je pense à vous" de Maître Pathelin, gravada por Roberto Alagna.
José Cardoso Pires
Biografía
Entre 1935 e 1944 frecuentou o Liceu Camões, onde tivo como profesores a Rómulo de Carvalho e Delfim Santos, iniciando, de seguido, unha nunca terminada licenciatura en Matemáticas Superiores, na Facultade de Ciencias.
François Bazin
Traxectoria
Logo de 1860 substituíu a Charles Gounod, quen renunciara á dirección do orfeón municipal de París, sendo substituído por Adolphe Danhauser na institución logo da súa morte en 1878.
José Cardoso Pires
Biografía
En 1945 alístase na Mariña Mercante, como practicante de piloto sen curso, actividade que abandona compulsivamente, «suspeito de indisciplina e detido em viagem do navio Niassa» (c.f. auto da Capitanía do Porto de Lisboa, de 02-02-1946).
François Bazin
Traxectoria
En 1873 converteuse en membro do Institut de France e recibiu a distinción de Cabaleiro da Lexión de Honor. Bazin morreu aos 61 anos cando traballaba en París e os seus restos están no Cemiterio do Père-Lachaise da capital francesa]]. Estudou no conservatorio de París e ao rematar marchou a Italia, ao volver foi profesor de canto no conservatorio e dende 1849 profesor de harmonía.
José Cardoso Pires
Biografía
Xa despois de optar pola carreira de xornalista, veu a asumir a dirección das Edicións Artísticas Fólio, onde Aquilino Ribeiro publicou O Retrato de Camilo, e onde lanzou a colección Teatro de Vangarda, que contribuirá para a revelación en lingua portuguesa de obras de Samuel Beckett, William Faulkner e Vladimir Maiakovski. En 1959 foi para Italia, para traballar na revista Época de Milán, preparándose para a publicación dun semanario en termos semellantes ao da Época, que a censura impediu. Non obstante conseguiu lanzar a revista Almanaque, cuxa redacción integrou figuras como Luís Sttau Monteiro, Alexandre O'Neill, Vasco Pulido Valente, Augusto Abelaira e José Cutileiro. Foi tamén cronista do Diário de Lisboa, da Gazeta Musical e de Todas as Artes e da Afinidades.
En 1953, morre o seu irmán nun accidente de aviación en cumprimento do servizo militar, cando o Harvard T6 en que adestraba se incendiou en pleno voo acabando por caer e estourar. Dez anos máis tarde, Cardoso Pires dedícalle «in memoriam» a novela O Hóspede de Job como protesta contra a guerra fría e a colonización militares.
Foi profesor de Literatura Portuguesa e Brasileira no King´s College de Londres. En 1995 sufriu unha isquemia cerebral e tras recuperarse contaría a súa experiencia en De profundis.
Foi sepultado en 1998 no Talhão dos Artistas do Cemiterio dos Praceres, en Lisboa. No ámbito do programa que evocou o 10.º aniversario da morte de José Cardoso Pires, a Videoteca do Concello de Lisboa produciu unha curtametraxe titulada Fotogramas Soltos das Lisboas de Cardoso Pires, realizada por António Cunha.
Traxectoria literaria
Unanimemente considerado un dos grandes escritores portugueses do século XX, nunha galería onde se poden encontrar nomes como José Saramago ou António Lobo Antunes, a súa carreira literaria está marcada pola inquedanza e pola deambulación. Autor de dezaoito libros, publicados entre 1949 e 1997, non se identifica con ningún grupo, nin se fixa en ningún xénero literario, a pesar de ser considerado sobre todo como un novelista. A súa relación máis duradeira no campo literario deuse co movemento neorrealista portugués, até ao 25 de abril de 1974, xustificada coa oposición ao réxime autoritario portugués. A inserción da súa obra no neorrealismo é, por esas razóns, contraditoria. Frecuentou tamén os grupos surrealistas, no inicio da década de 1940. Foi influenciado pola estética de Hemingway, pola narrativa cinematográfica, o que resulta en discursos curtos e diálogos concisos.
O Delfim, de 1968, é xeralmente considerado a súa obra prima, en que o narrador asume unha condición de forasteiro, aparentemente descomprometido cunha realidade anacrónica. A Gafeira, aldea inexistente do distrito de Leiría, simboliza o Portugal marcelista, cun crime no centro da historia. Sendo recibida, até 1974, como novela neorrealista, ten despertado un interese crecente como narrativa posmodernista. Pode efectivamente ser lida como a primeira novela portuguesa na cal conflúen as principais linguaxes estéticas norteadoras do futuro posmodernismo portugués debido á mestura de xéneros, á polifonía, á fragmentación narrativa e á metaficción.
San Tomé de Cancelada, Cervantes
San Tomé de Cancelada é unha parroquia que se localiza no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 151 habitantes (76 mulleres e 75 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 169 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 123 habitantes, sendo 63 homes e 60 mulleres.
José Cardoso Pires
Traxectoria literaria
Balada da Praia dos Cães, de 1982, deuno a coñecer internacionalmente.
Teatro
Tamén foron tamén levadas á escena:
E ao Teatro Radiofónico, como "Uma simples flor nos teus cabelos claros" (EN) e "Balada da Praia dos Cães" (folletín EN)
Cinema
Algunhas das súas obras foron adaptadas ao cinema:
== Premios ==
Peter Facinelli
Peter Facinelli, nado o 26 de novembro de 1973 en Queens, Nova York, é un actor estadounidense. Acadou a fama na serie de televisión da Fox Fastlane e por interpretar a Carlisle Cullen na saga de filmes Twilight.
Media (estatística)
miniatura|250x250px|Construción xeométrica para achar as medias [[Media aritmética|aritmética, xeométrica, harmónica e cuadrática de dous números a e b.]] miniatura|Comparación da [[media aritmética, a mediana e a moda de dúas distribucións log-normal con diferente asimetría.]] En matemáticas e estatística unha media é unha medida de tendencia central. Existen distintos tipos de medias, tales como a media xeométrica, a media ponderada e a media harmónica aínda que na linguaxe común, o termo refírese xeralmente á media aritmética.
Exemplos de medias
Existen numerosos exemplos de medias. Unha das poucas propiedades compartidas por todas as medias é que calquera media está comprendida entre o valor máximo e o valor mínimo do conxunto de variables:
Ademais debe cumprirse que:
Media aritmética
A media aritmética é unha media estándar que a miúdo se denomina simplemente "media".
A media confúndese ás veces coa mediana ou a moda. A media aritmética é a media dun conxunto de valores, ou a súa distribución; con todo, para as distribucións con nesgo, a media non é necesariamente o mesmo valor que a mediana ou que a moda. A media, moda e mediana son parámetros característicos dunha distribución de probabilidade. É ás veces unha forma de medir o nesgo dunha distribución tal e como se pode facer nas distribucións exponencial e de Poisson.
Por exemplo, a media aritmética de 34, 27, 45, 55, 22 e 34 (seis valores) é
Media aritmética ponderada
Ás veces pode ser útil outorgar pesos ou valores aos datos dependendo da súa relevancia para determinado estudo. Neses casos pódese utilizar unha media ponderada. Se é un conxunto de datos ou media muestral e  son números reais positivos, chamados "pesos" ou factores de ponderación, defínese a media ponderada relativa a eses pesos como:
Sobrecarreira, Sigrás, Cambre
Sobrecarreira é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 94 habitantes (40 homes e 54 mulleres).
Media (estatística)
Media xeométrica
A media xeométrica é unha media moi útil en conxuntos de números que son interpretados en orde do seu produto, non da súa suma (tal e como ocorre coa media aritmética). Por exemplo, as velocidades de crecemento.
Por exemplo, a media xeométrica da serie de números 34, 27, 45, 55, 22 e 34 (seis valores) é
Media harmónica
A media harmónica é unha media moi útil en conxuntos de números que se definen en relación con algunha unidade, por exemplo a velocidade (distancia por unidade de tempo).
Por exemplo, a media harmónica dos números: 34, 27, 45, 55, 22, e 34 é
Xeneralizacións da media
Existen diversas xeneralizacións das medias anteriores.
Media xeneralizada
As medias xeneralizadas, tamén coñecidas como medias de Hölder, son unha abstracción das medias cuadráticas, aritméticas, xeométricas e harmónicas. Defínense e agrúpanse a través da seguinte expresión:
Escollendo un valor apropiado do parámetro m, tense:
Media-f xeneralizada
onde f:I \to I é unha función inxectiva e un intervalo. Escollendo formas particulares para f obtéñense algunhas das medias máis coñecidas:
Media dunha función
De feito a definición anterior cúmprese tamén para unha función limitada aínda que non sexa continua, coa condición de que sexa medible.
Media estatística
A media estatística emprégase en estatística para dous conceptos diferentes aínda que numericamente similares: Na práctica dada unha mostra estatística suficientemente grande o valor da media muestral da mesma é numericamente moi próximo á esperanza matemática da variable aleatoria medida nesa mostra. O devandito valor esperado, só é calculable se se coñece con toda exactitude a distribución de probabilidade, cousa que raramente sucede na realidade, e por esa razón, a efectos prácticos a chamada media refírese normalmente á media da mostra.
Media da mostra
A media da mostra é unha variable aleatoria, xa que depende da mostra, aínda que é unha variable aleatoria en xeral cunha varianza menor que as variables orixinarias empregadas no seu cálculo. Se a mostra é grande e está ben escollida, pode tratarse a media da mostra como un valor numérico que aproxima con precisión a media poboacional, que caracteriza unha propiedade obxectiva da poboación. Defínese como segue: se se ten unha mostra estatística de valores de valores para unha variable aleatoria X con distribución de probabilidade F(x, θ) [onde θ é un conxunto de parámetros da distribución] defínese a media da mostra n-ésima como:
Media da poboación
A media da poboación tecnicamente non é unha media senón un parámetro fixo que coincide coa esperanza matemática dunha variable aleatoria. O nome "media da poboación" emprégase para indicar que valor numérico dunha media muestral é numericamente próximo ao parámetro media da poboación, para unha mostra adecuada e suficientemente grande.
Brunei nos Xogos Olímpicos
Brunei participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1988, mais sen contar con deportistas. O país non participou nas edicións de 1992 e 2008. Brunei nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno, e nunca gañou unha medalla olímpica. Nos Xogos Olímpicos de 2008, Brunei tiña pensado orixinalmente participar, mais a delegación foi expulsada o día da cerimonia ao non conseguir rexistrar ningún dos seus deportistas co Comité Olímpico Internacional.
O Comité Olímpico Nacional de Brunei foi creado en 1984 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Bourg-des-Comptes
Bourg-des-Comptes (Gwikomm en bretón, Bórg-Cons en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Black metal sinfónico
O black metal sinfónico é un subxénero musical do black metal que incorpora teclados e elementos sinfónicos.
Características
Ás veces chamado black metal melódico (aínda que puristas consideran a ambos xéneros como dous separados e diferenciables), o black metal sinfónico é un subxénero musical do máis tradicional black metal noruegués de finais dos oitenta e principios dos noventa ao cal engádense teclados, coros e sinfonías. O papel do teclado neste xénero maiormente non é o que pode ter no power metal por exemplo (onde os solos de teclado son comúns), pero pode levar liñas de "orquestacións" como elemento atmosférico, xeralmente con sons de coros etéreos ou violíns.
Cabe destacar que a diferenza do black metal, o black metal sinfónico ten unha maior complexidade musical, ocupando xeralmente unha escala menor harmónica, melodías complexas, pero xeralmente co clásico tremolo Picking do black metal. Un exemplo disto podería ser a mítica banda Emperor, en temas como "With Strength I Burn", onde non se mostran os clásicos riffs do black metal, senón melodías complexas, combinacións de acordes e solos feitos polos teclados e guitarra.
En xeral aquí estanse dando características do black metal melódico, onde a diferenza está no underground que pode chegar a ser. O black metal sinfónico talvez non é tan "ruidoso" e "cru" como o é o melódico, xa que este é máis suave e contén verdadeiras sinfonías nos seus temas (véxase disco Prometheus, de Emperor) a diferenza do melódico que só ten teclados formando diferentes atmosferas.
Historia
Probablemente sexa o grupo noruegués Emperor o inventor deste subxénero co seu disco, de 1994, In the Nightside Eclipse, que influenciou a outras bandas dese mesmo país e o resto de Escandinavia, aínda que foron os británicos Cradle of Filth e os noruegueses Dimmu Borgir os que axudaron realmente ao lanzamento do xénero.
A crecente popularidade de Cradle of Filth fixo que algúns seguidores do black metal rexeiten o grupo por considerar que perderon a esencia do black metal, índose polo lado popular e comercial. O grupo francés Anorexia Nervosa mantén un son sinfónico moi parecido ao de Emperor.
Baño (homónimos)
O topónimo Baño pode referirse a:
Ayaan Hirsi Ali
Ayaan Hirsi Ali, nada como Ayaan Hirsi Magan en Mogadixo o 13 de novembro de 1969, é unha activista, escritora, política e feminista atea somalí-holandesa-estadounidense, que é coñecida polos seus puntos de vista críticos do islam e a defensa dos dereitos e da autodeterminación das mulleres musulmás. Oponse activamente ós casamentos forzados, ós crimes de "honra", ós casamentos infantís e á mutilación xenital feminina. Filla do político somalí e líder da oposición Hirsi Magan Isse, ela é unha das fundadoras da organización de defensa dos dereitos das mulleres AHA Foundation.
Traxectoria
Cando tiña oito anos, a súa familia deixou Somalia e marchou cara a Arabia Saudita, despois a Etiopía, e acabaron por se instalar en Kenya. Pediu e obtivo asilo político nos Países Baixos en 1992, en circunstancias que máis tarde se tornaron o centro dunha controversia política. En 2003 foi elixida membro da Cámara dos Representantes (cámara baixa do parlamento holandés), representando o Partido Popular para a Liberdade e Democracia (VVD). Unha crise política en torno á posible eliminación da súa cidadanía holandesa levona a renunciar ó parlamento, e supuxo indirectamente a caída do segundo despacho Balkenende en 2006.
Hirsi Ali era unha musulmá devota que abandonou a súa fe e se converteu en atea cunha forte crítica do islam. En 2004, colaborou, escribindo o guión dunha curtametraxe con Theo Van Gogh, titulado Submisión, un filme que retrataba a opresión das mulleres baixo a lei islámica. O filme provocou moitas controversias e ameazas de morte. Van Gogh foi asasinado máis tarde aquel ano por Mohammed Bouyeri, un terrorista islámico marroquí-holandés. Hirsi Ali mantén que  "o islam é parte relixión, e parte doutrina político-militar, e a parte que é unha doutrina política contén unha visión de mundo, un sistema de leis e un código moral que é totalmente incompatíbel coa nosa Constitución, as nosas leis, e o noso modo de vida." Tendo anteriormente argumentado que o islam estaba alén da reforma, no seu máis recente libro Heretic (2015), apela a unha reforma do islam derrotando os islamitas e apoiando os musulmáns reformistas.
En 2005, ela foi nomeada pola revista Time como unha das 100 persoas máis influentes do mundo. Tamén recibiu varios premios, inclusive un premio de liberdade de expresión do xornal danés Jyllands-Posten, o Premio Democracia do Partido Liberal Sueco, e o Premio Coraxe Moral de compromiso coa resolución de conflitos, ética e cidadanía mundial.
Vida persoal
Casou co historiador británico e comentarista público Niall Ferguson. Conseguiu a cidadanía dos Estados Unidos o 25 de abril de 2013.
Kish
Kish foi unha cidade do Norte da Baixa Mesopotamia (o que máis tarde seria o país de Akkad). Foi fundada probablemente cara a principios do terceiro milenio, aínda que hai constancia de poboamentos máis antigos pola súa zona: Nivel El'Amiya (período Ubaid 4000-3500 adC), Yemdet-Nasr (período Uruk 3500-3000 adC). Kish (Tell al-Uhaymir) comprende os asentamentos de Ingharra, Uhaimir, así como outros de menor importancia. Atopábase situada a uns 15 km ao leste de Babilonia.
Historia
300px|esquerda|miniatura|Kish O asentamento paulatino dos semitas (Acadios) na baixa mesopotamia e no baixo Diyala, seguramente tivo como centro comercial e político á cidade de Kish, cuxa poboación no período Protodinastico xa era principalmente acadia como o demostra a lista de reis, que teñen nomes claramente semitas.
A hexemonía de Kish en Akkad e máis tarde en gran parte da baixa Mesopotamia deu como resultado que os reis sumerio-acadios que pretendían a supremacía sobre os seus rivais, titulásense habitualmente co título ás veces honorífico de "Rei de Kish" ou "Rei das catro partes" (Sumer, Elam, Subartu e Amurru con Kish no centro).
Robert Venturi
Robert Charles Venturi, nado o 25 de xuño do 1925, é un arquitecto estadounidense da escola de Filadelfia.
Praia da Olga
Está bañada por ondas de moderadas a fortes e é ventosa. Esta praia, xunto coas de San Miguel e Santiago de Reinante (en Barreiros) e mailas praias da Catedrais, Esteiro, As Illas e Areosa (en Ribadeo), conforma a Zona das Catedrais, espazo natural protexido e incluído dentro da Rede Natura 2000. Non dispón de bandeira azul nin servizos de socorrismo, polo que se se ferir alguén, tería que ser trasladado por medios habituais ata o Hospital Comarcal da Costa, en Burela.
Robert Venturi
Traxectoria
Traballou baixo as ordes de Eero Saarinen e Louis Kahn antes de crear a súa propia firma xunto a John Rauch. Como membro da facultade da Universidade de Pensilvania, Venturi atopou á súa futura muller, a arquitecta e urbanista Denise Scott Brown, a cal entrou na firma no ano 1967. Logo da dimisión de Rauch no 1989, o estudo tomou o seu propio estilo e pasouse a chamar Venturi, Scott Brown e Asociados. Robert Venturi gañou o Premio Pritzker no ano 1991.
Graduouse summa cum laude na Universidade de Princeton no 1947.
Traballos
Algúns dos seus traballos máis importantes:
Gordini
miniatura|right|150px|Renault 8 Gordini miniatura|right|150px|Renault Twingo RS Gordini
As Raíñas de Amarna
miniatura|dereita|175px|Tiya, esposa de Amenofis III e nai de Akhenaton.Escultura en madeira con incrustaciones de pedra e metal de Tiya, esposa de Amenofis III e nai de Akhenaton. Nótese a coroa da deusa [[Hathor cos cornos como marco xunto co disco solar e as dúas grandes plumas de avestruz, identificatorio do seu rol como Grande Esposa Real. Dinastía XVIII. Imperio Novo.]]
Gordini
Gordini é unha división de Renault Sport Technologies (Renault Sport. Nun principio "Gordini" foi un fabricante de coches deportivos e un tuneador de coches, fundado en 1946 por Amédée Gordini, alcumado "Le Sorcier" (O Feiticeiro). Gordini converteuse nunha división de Renault en 1968 e de Renault Sport en 1976.
As Raíñas de Amarna
Coñécese como As Raíñas de Amarna tres figuras femininas de relevancia do período de Amarna, tamén coñecido como "Herexía de Atón" ou o reinado de Amenofis IV ou Akhenatón. Son Tiya, a nai do faraón, Nefertiti, a grande esposa real e Kiya.
Gordini
Historia
miniatura|right|150px|1950 Simca Gordini T15s, como correu e se retirou nas [[24 Horas de Le Mans de 1950 pilotado por José Froilán González e Juan Manuel Fangio]]
As Raíñas de Amarna
Devanceiros de Tiya
O descubrimento dunha tumba non real no ano 1905 por James Quibell nunha expedición de Theodore Davies foi a fonte de importantes datos o descubrimento da tumba de Yuya e Tuya, pais da gran esposa real de Amenofis III e nai do faraón Akhenatón. O descubrimento da tumba case intacta foi só superado, en canto á riqueza arqueolóxica achegada, polo descubrimento da tumba de Tutankhamon.
Gordini
Historia
Amédée Gordini tuneou coches e competiu en carreiras de motor desde a década de 1930. Os seus resultados incitaron a Simca (o ensamblador francés de Fiat) para contratalo para o seu programa de automobilismo deportivo e para desenvolver os coches de estrada. A súa asociación continuou logo da segunda guerra mundial.
En 1946, Gordini presentou os primeiros coches que levaban o seu nome, un monopraza con motor Fiat, pilotado por el e José Scaron, logrando varias vitorias. A finais da década de 1940, a compañía abriu un taller no Boulevard Victor en París, participando en carreiras de coches deportivos e carreiras de Grand Prix. Gordini e Simca comezaron a diverxir en 1951 por mor de conflitos políticos.
Gordini competiu na Fórmula Un de a  (cun breve regreso en  cun motor de oito cilindros), aínda que logrou un éxito importante na Fórmula 2 durante ese período.
Despois de finalizar o seu programa na Fórmula Un, Gordini traballou con Renault como preparador de motores, os coches presentáronse como Renault-Gordini nas 24 Horas de Le Mans entre 1962 e 1969. Logo disto, Gordini retirouse e vendeu a súa empresa a Renault. Tamén preparou os motores de Alpine, un fabricante de automóbiles deportivo rival tamén asociado con Renault. En 1957, Gordini e Renault fabricaron o Dauphine Gordini, unha versión modificada do Renault Dauphine, que era un éxito de vendas. Os coches Renault tuneados por Gordini tamén gañaron varios rallies durante os anos 50 e os anos 60. En 1963, a compañía Gordini planeaba trasladar a súa sede a Noisy-le-Roi. A finais de 1968, Gordini retirouse e vendeu unha participación maioritaria do 70% da súa firma a Renault. Renault -Gordini trasladouse a Viry-Châtillon en 1969 e converteuse nunha división deportiva de Renault, antes de fusionala con Alpine para formar Renault Sport en 1976. O 1 de xaneiro de 1976, René Vuaillat converteuse en director de Gordini. O nome de Gordini comprouno Renault na súa totalidade en 1977.
As Raíñas de Amarna
Devanceiros de Tiya
Yuya seguramente era unha persoa moi achegada á contorna real, con bastante influencia na corte, de tal forma que tivo un importante casamento cunha dama da corte Tuyu, quen era superintendenta da Casa Jeneret de Min na cidade de Ajmin e do deus Amón en Tebas, tal que ela detentaba unha alta posición na xerarquía do culto da raíña Ahmose-Nefertari con algún grao de parentesco sanguíneo con aquela raíña de comezos da dinastía. Polo tanto, Tiya, portaba xa unha alta liñaxe, e nela estaba o destino designado dun casamento co faraón Amenofis III.
Gordini
Historia
Renault vendeu versións de alto rendemento co distintivo Gordini dos modelos, Renault Dauphine, Renault 5, Renault 8 e Renault 12 e o Renault 17.
As Raíñas de Amarna
Devanceiros de Tiya
Nos escarabeos conmemorativos do reinado de Amenofis III, os pais da raíña Tiya son referidos brévemente polo seu nome, sen portar título real, sendo esta evidencia a que sustentou a hipótese dunha orixe humilde por parte de Tiya, e o seu casamento co faraón Amenofis III hipoteticamente debíase mais a unha relación froito do amor que a un fin socio-político determinado.
As evidencias mostran que os pais de Tiya tiñan unha alta posición na xerarquía da corte, e era descendente da raíña Ahmose Nefertari, de aí o seu destino como esposa do faraón. Tiyu e Yuya tiveron tamén outro fillo, Anen, quen se desempeñou como Segundo Profeta de Amón e Alto Sacerdote de Ra-Atum, cargos exercidos durante o reinado de Amenofis III; É probable que Anen, como sacerdote de Ra-Atum e irmán da raíña Tiya, teña unha grande influencia sobre o príncipe Amenhotep (futuro Amenofis IV) durante a súa infancia.
Gordini
Historia
En novembro de 2009, Renault anunciou que resucitaría o nome de Gordini para unha liña exclusiva de Hot hatch é un xeito similar ao renacemento do nome Abarth en Fiat. | Os modelos modernos que levan o nome inclúen o Renault Twingo e o Renault Clio.
As Raíñas de Amarna
Devanceiros de Tiya
Aínda que o parentesco entre Tiya, Anen e Yuya e Tiyu baséanse na evidencia directa atopada na tumba dos avós de Akhenatón, non existe tal evidencia respecto doutro personaxe de suma importancia do período de Amarna, como é Ay. A falta de evidencias a favor, pódese dicir que tanto Ay como a raíña Tiya eran orixinarios da cidade de Ajmin, a proliferación de nomes de raíces similares (Ay, Yuya, Tiyu, Tiya) poden denotar unha certa familiaridad e algún grao de parentesco, pero as evidencias non son suficientes.
Gordini
Resultados na Fórmula Un
(Clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
As Raíñas de Amarna
A influencia sobre Akhenatón
Á morte do seu esposo, Amenhotep III, Tiya seguiu detentando unha posición de preeminencia no goberno das dúas terras, tanto é así que se atoparon representacións de Tiya co seu fillo Amenhotep IV - Akhenatón. Máis aínda, descubríronse dentro da correspondencia diplomática, misivas destinadas a Tiya por parte dun monarca estranxeiro como o rei de Mitanni Tushratta, instándoa a influenciar sobre o novo e novo soberano de Exipto Akhenaton. Esta carta mostra a preeminente e influente posición de Tiye como nai do novo rei. As evidencias nunhas canteiras de pedra calcaria nos outeiros ao norte de Amarna, onde se inscribiron o nome de Tiya, como así tamén nos relevos da tumba do Alto Sacerdote Fuxa en Amarna, onde se mostra a Tiya na inauguración dun templo solar na nova cidade Ajetatón, templo construído por Akhenatón dedicado á súa nai Tiya.
Gordini
Resultados na Fórmula Un
(† indican unidades compartidas)
As Raíñas de Amarna
Nefertiti
miniatura|dereita|200px|Escultura en calcaria de Nefertiti.É unha das pezas atopadas no taller do escultor Thutmose na cidade de Amarna. É unha imaxe de Nefertiti na súa adultez. Notese as marcas efectuadas con trazo negro sobre a escultura moi probablemente efectuadas por aprendices do taller. Período de Amarna. Dinastía XVIII. Imperio Novo
Orixe
O parentesco da raíña foi de moita especulación; como Gran Esposa Real, era a dadora de herdeiros por sobre o resto das mulleres do harén real. Certamente, a posición detentada por Nefertiti era mostrada por completo en moitos monumentos como ser os ronseis fronteirizos da cidade Ajetatón, as tumbas dos sacerdotes do novo credo de Atón, como Huya e Tute, onde se proclama:
Como herdeira, é presumible que Nefertiti sexa descendente de Ahmose-Nefertari, aínda que non é descrita coa clásica cita "Esposa do Deus Amón", esta omisión é facilmente explicada pola sinxela razón de que o culto e toda mención a Amón estivo proscrita desde case os comezos do reinado de Ajetatón.
Esta establecido que o pai de Nefertiti era Ay, quen máis tarde alcanzo a posición de faraón, sucedendo aTutankhamon, á morte prematura deste. Aínda que se sabe que Ay estaba casado cunha muller chamada Tey, sostense que non era a nai de Nefertiti, xa que non portaba o título de "Nai Real da Gran Esposa do Rei" senón algo así como "Gobernanta" da principal esposa do rei. As evidencias apuntan a que era en todo caso madrastra de Nefertiti, quen quedo orfa de nai a curta idade, sendo que o seu pai Ay, contraeu esposa novamente.
O seu rol no período de Amarna
A preeminencia e o rol fundamental que desempeño A bela que chegou como Gran Esposa Real e compañeira en toda a aventura de Atón é clara.
As evidencias en relevos e a diversas esculturas atopadas mostran ás claras tan alta posición. Así, nos relevos, moitas veces é representada ao mesmo tamaño que o faraón.
O crecemento do rol de Nefertiti segue ao do seu esposo Akhenatón, tal é así que ao redor do 5º ano do reinado, o mesmo período aparente onde Amenofis IV cambia o seu nome polo de Akhenatón, ao nome de Nefertiti agrégaselle o prefixo Neferneferuatón.
Certamente, desde comezos da correxencia entre Akhenatón e o seu pai Amenofis III, a esposa do correxente xa portaba o título hemet nisu ueret (Gran Esposa Real), asumindo co paso do tempo unha importancia ata alcanzar a dimensión do mesmo faraón inclusive, portando cartuchos na correspondente iconografía.
Existe unha hipótese sobre a transformación de Nefertiti en correxente nos anos finais de Akhenatón para terminar gobernando en solitario á morte deste, converténdose en parte o aínda ignoto faraón Semenejkara. Devandita hipótese sustenta tamén o caso Dakhamunzu, unha apelación que hoxe en día é recoñecida como unha vocalización do idioma hitita para a frase exipcia ta hemet nesu (a esposa real).
miniatura|centro|750px|Debuxo procedente do relevo da tumba real de Amarna.Funeral da segunda filla de Nefertiti e Akhenatón, a princesa [[Meketatón. Obsérvase en primeiro lugar ao pai despedíndose da súa filla, seguido da súa esposa Nefertiti e as súas irmás-princesas. A imaxe que expresa tristeza na familia real é única, e mostra o xiro excepcional da iconografía real. O faraón, esposo e pai despedíndose da súa filla morta. Período de Amarna. Dinastía XVIII]]
Nefertiti dotou de nenas ao rei, nun total de seis fillas, quen son vistas por exemplo nos relevos da tumba de Merira II en Amarna, a saber:
A imaxe de Nefertiti é quizais un dos emblemas clásicos da cultura do Antigo Exipto, centrada nos achados do taller do escultor Thutmose localizado na cidade de Amarna.
Nefertiti faraón
Como anteriormente na mesma dinastía XVIII Hatshepsut, Nefertiti ao redor do ano 12º do reinado de Akhenaton, Nefertiti é elevada á corregencia, usando o nome Nefernefruaton co epíteto "Amada de Uaenra-Akhenaton". A hipótese suxire que nos anos finais de Akhenaton, existiu unha corregencia con Nefertiti, quedando unicamente ao mando Nefertiti, quen se cambiaria o seu nome a un ignoto Semenejkara.
Esta hípótesis sostén non só o caso do Dahamunzu senón tamén a importancia que adquirira en todos os actos oficiais e relixiosos nos que estaba involucrado a parella real.
Con todo, se nos remitimos unicamente as fontes atopadas, as mencións a Nefertiti durante os últimos anos do reinado de Akhenaton son escasas. Sábese que estivo no probable festival Sed do ano 12º de reinado de Akhenaton, como o mostran os relevos nas tumbas de Huya e Merira II, sacerdotes do culto de Atón.
Tamén hai evidencia da súa presenza durante a cerimonia fúnebre da princesa Meketatón, a súa segunda filla de Akhenaton, quen probablemente morreu despois do ano 12 do reinado pero non moito tempo máis. Esta cerimonia fúnebre é mostrada na tumba real en Ajetatón, precisamente na cámara Gamma de devandita tumba real. É precisamente esta imaxe ultímaa que se observa a Nefertiti, non aparece en ningún relevo ou documento existente "a posteriori" do ano 13º ou 14º de reinado do faraón.
Adicionalmente, facendo referencia ao caso Dahamunzu, o seu coñecemento vén pola correspondencia hitita, onde a raíña viúva exipcia escribe que o seu esposo ... Nibhururiya morreu e atópase sen herdeiros... Moita discusión abriuse para identificar a devandita raíña, algúns estudosos conectan o nome do faraón morto a unha vocalización hitita do prenomen Neferjeperura osea a Akhenaton, mentres outros eruditos vinculan aquel nome hitita a "Nebjeperura", o prenomen de Tutankhamón. En consecuencia, as evidencia poderían indicar a dúas raíñas, unha Nefertiti e a outra, unha das súas fillas Ankhesepaatón. Pero a afirmación de que non había herdeiro ao trono descartaría a Nefertiti, xa que sabemos hoxe en día que existía un príncipe de sangue real, herdeiro da dinastía XVIII fundada por Amosis I, e era o futuro faraón neno Tutankamón.
Como conclusión, pódese afirmar que a raíña envolvida no caso Dahamunzu sexa con moita certeza Ankhesepaatón, quen seguiu no cambio de nome ao seu esposo o faraónTutankhamon, morte este último vástago da gloriosa dinastía XVIII, extinguiuse a liña dos libertadores dos hicsos.
Nefertiti cae en desgraza
Algunhas escavacións ao principio do século XX na zona de Amarna, situaron un palacio onde supuéstamente residiu Nefertiti, xerando unha hipótese de que a Gran Esposa Real retirouse en desgraza xunto co príncipe herdeiro Tutankhatón ao redor do ano 14, tomando o poder nos anos finais do reinado de Akhenaton. miniatura|esquerda|175px|Escultura de Nefertiti en idade madura, lonxe da súa jovialidad e beleza da mocidade. Período de Amarna. Dinastía XVIII. Imperio Novo O rexeitamento desta hipótese baséase en que foron moitos os restos e estatuas atopadas na mesma Amarna sobre imaxes que portaban a Nefertiti en diferentes etapas da súa vida.
Dificilmente unha persoa que caia en desgraza non sexa pasible tamén de ser borrada en imaxes, pinturas, relevos e estatuas; sendo así, ¿como foi posible atopar no taller do escultor Dhjutmose tantos bustos e tallas realmente fermosas de "A bela que chegou" sen mostras aparentes de ser borradas ou destruídas adrede, sabendo que cando unha personaxe (sexa un rei ou un personaxe menor) caía en desgraza borrábase calquera rastro para a posteridade?
Morte de Nefertiti
É moi difícil determinar esta instancia, porque se sabe hoxe en día que orixinalmente os lugares de enterro planeados na nova cidade de Amarna foron usados brévemente, para os enterros da princesa Meketatón primeiramente e para a parella real despois. Pero durante os reinados de Smenejkara ou Tutankhamón foron trasladados á necrópole de Tebas e despois, a comezos da Dinastía XIX toda mención ao período de Atón foi pretendidamente borrado do mapa. Ao día de hoxe, aínda non se identificou fidedignamente a momia de Nefertiti, nin a de Akhenaton, tampouco a súa sarcófago, polo tanto non hai elementos para avanzar.
O que se pode considerar fidedignamente son as etiquetas dos envases sexan de viño, mel ou cervexa, onde con escritura hierática inscribíase a orixe da mercancía e o ano da súa produción.
Os despachos de xarras de viños etiquetadas como da "Casa de Neferneferuatón" terminan no ano 11º do reinado de Akhenaton. Pero sabemos polos relevos que Nefertiti estivo no festival do ano 12º como así tamén na cerimonia fúnebre da súa filla "a posteriori". Tamén existen restos de xarras etiquetadas no ano 15º e 17º do reinado do rei, pero estas etiquetas fan referencia á "Casa da Esposa do Rei"; sábese que ao redor do ano 14º do reinado de Akhenaton, a súa filla Meritatón tomou o cargo de "Gran Esposa Real" e como raíña consorte. Este coñecemento non é só polos restos atopados en Amarna senón tamén por correspondencia diplomática mantida co reino de Babilonia.
Así, toda mención fidedigna a Nefertiti cesa entre os anos 12 e 14 do reinado de Akhenaton, pero aínda así é difícil determinar que sucedeu con "a Bela que chegou".
Kiya "hemet mererty aat" a Amada Grande Esposa
miniatura|dereita|400px|Imaxe de Kiya bicando a unha princesa. Obsérvese a perruca curta de orixe nubio, moi de moda na época tanto en mulleres como en homes. Atón estende os seus raios que terminan nun [[ankh significando "o dador de vida". Este relevo é unha mostra da eliminación de Kiya de toda imaxe "pública". Notese o borrado do texto en xeroglífico da dereita. Período de Amarna. Dinastía XVIII. Imperio Novo]]