Nomeamento_de_Franco_como_xeneralísimo
Elección de xeneralísimo
Fronte a todos os demais, Franco contaba con vantaxe. Era o que tiña menos inimigos, o de talante máis repousado, o que obtivera maiores vitorias militares no que levaba de conflito e o menos identificado cunha determinada situación política anterior. Ademais, tiña baixo o seu mando as tropas que máis preto estaban de tomar a capital e contaba co apoio das potencias amigas, Italia e Alemaña. Contaba co apoio dos monárquicos, que o consideraban un dos seus e, a través de Yagüe, co apoio da Falanxe. Lexionarios e regulares admiraban o seu valor e os seus dotes de mando, e os mozos oficiais que foran alumnos seus na Academia Xeral Militar de Zaragoza idolatrábano. Por último, asegurara a retagarda nacionalista no Protectorado pactando coas autoridades marroquís, que lle proporcionaban unha base loxística e aguerridos mercenarios. Pero por encima destas consideracións, parece que foron a súa calma e superioridade profesional as que o axudaron a conseguir o mando. De feito, mesmo os seus inimigos sinalárano como cabeza da rebelión. A prensa progobernamental referíase a el como o líder da sublevación. dereita|miniatura|240x240px|A resistencia republicana nas montañas de [[Serra de Guadarrama|Guadarrama e a escaseza de municións detiveron o avance de Mola sobre Madrid. Este feito debilitou a súa posición como eventual líder da rebelión.]] Chegado o momento da votación, os dous coroneis dixeron que preferían se abster por mor da súa inferior graduación. Kindelán foi o primeiro en se pronunciar a prol de Franco e foi seguido por Mola. De seguido, tamén o apoiaron Orgaz e tódolos demais. Así o refire Kindelán no seu libro La verdad de mis relaciones con Franco (Barcelona, 1981) e citado por Payne (1987, pp. 127-128):"Na reunión matinal, que durou tres horas e media, dedicámonos a discutir varios asuntos provistos de interese, aínda que non o tiñan tanto como o do mando único. Manifesteino así por tres veces sen conseguir que puxésemos a discusión este asunto primordial, a pesar de ter sido apoiado activamente neste desexo polo Xeneral Orgaz. Pareceume observar, con certa desilusión, que os meus propósitos non encontraban ambiente na maioría dos reunidos. Recomezada a xunta ás catro da tarde, formulei resoltamente o tema, sen ambaxes nin rodeos, atopando unha acollida displicente en varios vocais. Houbo a decidida e clara oposición do Xeneral Cabanellas, quen sostiña que a cousa lle parecía aínda prematura, e que non era imprescindible para o mando único que este recaese nunha soa persoa, pois había dous modos de dirixi-la guerra: por un Xeneralísimo ou por un Directorio ou Xunta. Eu asentín, precisando: «En efecto, existen eses dous modos de dirixi-las guerras; co primeiro, gáñanse; co segundo pérdense». Por fin, púxose a votación a miña proposta, que foi aprobada co único voto en contra do Xeneral Cabanellas, fiel á súa convicción. A seguir, pasouse a vota-lo nome da persoa que había ser nomeada Xeneralísimo, e como, ao comezarmos de moderno a antigo, os dous coroneis recusáronse como votantes, polo seu grao, eu, para evitar solucións violentas e rompe-lo xeo, pedín se-lo primeiro en votar e fíxeno a prol de Franco, adheríndose inmediatamente ao meu voto Mola, Orgaz, Dávila e Queipo de Llano, e sucesivamente, os demais asistentes, agás Cabanellas, quen dixo que, adversario do sistema, non lle correspondía votar persoa algunha para un cargo que reputaba innecesario." Nesta ocasión, Cabanellas preferiu, tamén, se abster e, posteriormente, comentou: