cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Foise co vento
Reaccións dos afroamericanos
A opinión entre a comunidade negra estivo dividida no momento da estrea, sendo o filme chamado por algúns unha "arma de terror contra a América negra" e un insulto ao público negro, realizándose manifestacións en varias cidades. Así e todo, algunhas seccións da comunidade negra recoñeceron que os logros de McDaniel foron representativos da progresión: algúns afroamericanos eloxiaron a cálida e enxeñosa interpretación de McDaniel e outros esperaban que o recoñecemento da industria do seu traballo levase a unha maior visibilidade na pantalla para outros actores negros. Na súa felicitación editorial a McDaniel por gañar o seu Óscar, Opportunity: A Journal of Negro Life usou o filme como un recordatorio do "límite" posto ás aspiracións negras polos vellos prexuízos. Malcolm X máis tarde recordou que "cando Butterfly McQueen entrou no seu acto, tiña ganas de arrastrarme baixo a alfombra".
Resposta da audiencia
Tralo seu lanzamento, Foise co vento bateu récords de asistencia en todas partes. No Capitol Theatre de Nova York, había unha media de once mil espectadores por día a finais de decembro, e logo de catro anos do seu lanzamento, vendera arredor de sesenta millóns de entradas nos Estados Unido, vendas equivalentes a pouco menos da metade da poboación do país naquela época. Repetiu o seu éxito no estranxeiro e foi un éxito sensacional durante o Blitz en Londres, estreándose en abril de 1940 e manténdose durante catro anos. Cando MGM o retirou de circulación, a finais de 1943, a súa distribución mundial valeulle unha renda bruta (a participación do estudio na recadación bruta) de 32 millóns de dólares, o que o converteu no filme máis rendible xamais feito ata ese momento. Estreouse no Xapón en setembro de 1952, e converteuse no filme estranxeiro máis visto alí.
miniatura|esquerda|Fila para ver Foise co vento en Pensacola, Florida (1947). Aínda que conseguiu para os seus investidores case o dobre do filme que tiña o récord anterior, The Birth of a Nation, é probable que o desempeño nos portelos dos dous filmes fose moi semellante. A maior parte das ganancias de Foise co vento proviñan das súas xiras e compromisos de primeira emisión, onde o distribuidor recibía o 70% e o 50% da recadación respectivamente, en contraste co seu lanzamento xeral, que naquel momento tiña unha participación do distribuidor dun 30-35% do bruto. No caso de The Birth of a Nation, o seu distribuidor, Epoch, vendeu moitos dos seus territorios de distribución sobre a base de "dereitos estatais", que polo xeral equivalían ao 10% da recadación bruta, polo que as contas de Epoch son só indicativas das súas propias ganancias, e non das dos distribuidores locais. Carl E. Milliken, secretario de Motion Picture Producers and Distributors Association, estimou que The Birth of a Nation fora vista por cincuenta millóns de persoas en 1930.
Cando se relanzou en 1947, gañou unha impresionante renda de 5 millóns de dólares nos Estados Unidos e no Canadá, e foi un dos dez lanzamentos máis importantes do ano. O éxito das estreas en 1954 e 1961 permitiulle manter a súa posición como o filme máis rendible da industria, a pesar dos fortes desafíos de filmes máis recentes como Ben-Hur, mais finalmente foi superado por Sorrisos e lágrimas en 1966.
A reedición de 1967 foi infrecuente no sentido de que MGM optou por amosala nunha xira, unha decisión que o converteu no relanzamento máis exitoso na historia da industria. Xerou unha recadación bruta de 68 millóns de dólares, o que o converte no filme máis lucrativo de MGM despois de Doutor Zhivago da segunda metade da década. MGM gañou unha renda de 41 millóns de dólares dende o lanzamento, cos ingresos nos Estados Unidos e o Canadá ascendendo a máis de 30 millóns de dólares, situándose no segundo posto ese ano, só por detrás de O graduado. Incluído o seu beneficio de 6,7 millóns de dólares da reedición de 1961, foi o cuarto filme que máis gañou esa década no mercado norteamericano, só por detrás de Sorrisos e lágrimas, O graduado e Doutor Zhivago. Unha nova reedición en 1971 permitiulle recuperar brevemente o récord que perdera con Sorrisos e lágrimas, elevando os seus beneficios brutos mundiais a uns 116 millóns de dólares a finais de 1971, máis que triplicando os seus ingresos dende o seu primeiro lanzamento, mais perdendo de novo o récord o ano seguinte co lanzamento de O padriño.
En todos os seus lanzamentos, estímase que Foise co vento vendeu máis de 200 millóns de entradas nos Estados Unidos e no Canadá, xerando máis entradas de cinema neses territorios que calquera outro filme. O filme tamén tivo un incrible éxito en Europa Occidental, vendendo 35 millóns de entradas nos Reino Unido e máis de 16 millóns en Francia, sendo respectivamente o máis vendido e o sexto máis vendido neses mercados. En total, Foise co vento recadou máis de 390 millóns de dólares en todo o mundo; en 2007, Turner Entertainment estimou a recadación como o equivalente a uns 3 300 millóns de dólares co axuste da inflación aos prezos actuais, mentres que o Guinness World Records ofreceu unha cifra de 3 440 millóns en 2014, sendo o filme con maior recadación na historia do cinema.
O filme segue a ser inmensamente popular entre o público no século XXI, sendo votado o filme máis popular en dúas enquisas a nivel nacional realizadas por Harris Interactive en 2008 e de novo en 2014. A empresa de investigación de mercado enquisou a máis de dous mil adultos dos Estados Unidos, cos resultados ponderados por idade, sexo, raza / etnia, educación, rexión e ingresos do fogar polo que as súas proporcións coincidían coa composición da poboación adulta.
Reavaliación crítica
Ao revisitar o filme na década de 1970, Arthur Schlesinger cría que os filmes de Hollywood normalmente envellecían ben, revelando unha profundidade ou integridade inesperada, mais no caso de Foise co vento, o tempo non o tratou con bondade. Richard Schickel argumentou que unha medida da calidade dun filme é preguntar que pode lembrar o espectador del e o filme cae neste sentido: as imaxes e os diálogos inesquecibles simplemente non están presentes. Stanley Kauffmann, tamén considerou que o filme era unha experiencia en gran parte esquecible, alegando que só lembraba dúas escenas de forma vívida. Tanto Schickel como Schlesinger atribuíron isto a que estaba "mal escrito", describindo á súa vez o diálogo como "florido" e cunha sensibilidade de "postal". Schickel tamén considerou que o filme fracasa como arte popular, xa que ten un valor limitado para volver a velo, un sentimento co que Kauffmann tamén concorda, afirmando que despois de telo visto dúas veces agarda "non volver velo nunca: o dobre é o dobre do que se precisa en toda a vida". Tanto Schickel como Andrew Sarris identifican o principal defecto do filme en que posúe a sensibilidade dun produtor máis que a dun artista: tendo pasado por tantos directores e guionistas, o filme non ofrece a sensación de ter sido "creado" ou "dirixido", senón máis ben de ter emerxido "fumegante dunha cociña ateigada", onde a principal forza creativa era a obsesión do produtor en facer que o filme fose o máis fiel posible á novela.
Sarris admite que, malia os seus defectos artísticos, o filme ten unha consideración en todo el mundo como a peza de "entretemento máis querida xamais producida". Judith Crist observa que, deixando de lado o "kitsch", o filme segue a ser "sen dúbida algunha a mellor e máis duradeira peza de entretemento popular que saíu das liñas de montaxe de Hollywood", produto dun showman con "gusto e intelixencia". Schlesinger sinala que a primeira metade do filme si ten un "percorrido e vigor" que aspiran ao seu tema épico, mais concorda coas críticas contemporáneas do filme en canto a que a vida persoal toma o relevo na segunda metade, e acaba perdendo o seu sentido nun sentimentalismo pouco convincente. Kauffmann tamén atopa interesantes paralelos co filme O padriño, que acababa de substituír a Foise co vento como o filme con maior recadación nese momento: ambos foron producidas a partir das novelas "ultraamericanas" máis vendidas, e ambos viven dentro de códigos de honra que son romantizados, ofrecendo en esencia fabricación cultural ou revisionismo.
A percepción crítica do filme cambiou nos anos intermedios, o que resultou en que ocupara o posto 235 na prestixiosa enquisa de críticos de Sight & Sound en 2012, e en 2015, sesenta e dous críticos internacionais de cinema enquisados pola BBC votárono como o 97º mellor filme estadounidense.
Recoñecemento da industria
O filme apareceu en varias enquisas da industria: en 1977 foi votada como a película máis popular polo American Film Institute (AFI), nunha enquisa de membros da organización; a AFI tamén clasificou o filme no cuarto posto na súa lista de "100 Greatest Movies" en 1998, caendo ao sexto posto na edición do décimo aniversario en 2007. Os directores de cinema clasificárono no posto 322 na edición do 2012 da enquisa de Sight & Sound, e en 2016 foi seleccionado como o noveno mellor "logro directorial" nunha enquisa de membros do Directors Guild of America. En 2014, colocouse décimo quinto nunha extensa enquisa realizada por The Hollywood Reporter, que analizou todos os estudos, axencias, empresas de publicidade e casas de produción da rexión de Hollywood. Foi co vento foi un dos primeiros vinte e cinco filmes escollidos para a súa conservación no National Film Registry pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos en 1989 por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Representación histórica
Foise co vento foi criticado por perpetuar mitos da guerra civil e estereotipos dos negros. David Reynolds escribiu que "As mulleres brancas son elegantes, os seus homes son nobres ou cando menos garridos. E, no fondo, os escravos negros son na súa maioría obedientes e contentos, claramente incapaces dunha existencia independente." Reynolds comparou Foise co vento con The Birth of a Nation e outras reimaxinacións do Sur durante a era da segregación, na cal os sureños brancos son retratados como defensores dos valores tradicionais, e o tema da escravitude é en gran parte ignorado. O filme foi descrito como unha "regresión" que promove tanto o mito do violador negro como o papel honorable e defensivo do Ku Klux Klan durante a Reconstrución, e como un filme de "propaganda social" que ofrece unha visión do pasado baseada no "supremacismo branco".
De 1972 a 1996, a Sociedade Histórica de Atlanta levou a cabo varias exhibicións de "Foise co vento", entre elas unha de 1994 que se titulou "Disputed Territories: Gone with the Wind and Southern Myths". Unha das preguntas que foi explorada pola exhibición foi "que tan fiel á realidade eran os escravos en Foise co vento?" Esta sección amosou que as experiencias dos escravos foron diversas e, como resultado, concluíu que o "escuro feliz" ("happy darky") era un mito, ao igual que a crenza de que todos os escravos experimentaban violencia e brutalidade.
W. Bryan Rommel Ruiz argumentou que malia as inexactitudes fácticas na súa descrición do período da Reconstrución, Foise co vento reflicte as interpretacións contemporáneas que eran comúns a comezos do século XX. Un deses puntos de vista pódese ver nunha breve escena na que Mammy se defende dun liberto lascivo: pódese escoitar un político ofrecendo corenta acres e unha mula aos escravos emancipados en troques dos seus votos. Considérase que a inferencia significa que os libertos ignoran a política e non están preparados para a liberdade, converténdose sen sabelo nas ferramentas dos funcionarios corruptos da Reconstrución. Mentres se perpetúan algúns dos mitos da Causa Perdida, o filme fai concesións respecto doutros. Despois do ataque a Scarlett no asentamento de chabolas, un grupo de homes, incluído o marido de Scarlett, Frank, Rhett Butler e Ashley, asaltaron o lugar; na novela pertencen ao Ku Klux Klan, representando o tema común de protexer a virtude da muller branca, mais os cineastas neutralizan conscientemente a presenza do Klan no filme, referíndose simplemente a el como unha "reunión política".
Thomas Cripps razoa que, nalgúns aspectos, o filme socava os estereotipos raciais; en particular, o filme xerou unha maior conexión entre Hollywood e o público negro, con ducias de filmes posteriores que contan con pequenos xestos como recoñecemento á tendencia emerxente. Poucas semanas despois da primeira estrea, un editor de historias de Warner escribiu un memorándum a Walter Wanger sobre Mississippi Belle, un guión que contiña os peores excesos de filmes ambientados en plantacións, suxerindo que Foise co vento fixera o filme "improdutible". Máis que calquera filme dende "The Birth of a Nation", desatou unha variedade de forzas sociais que presaxiaban unha alianza de liberais brancos e negros que fomentaban a expectativa de que os negros algún día lograrían a igualdade. Segundo Cripps, o filme converteuse nun modelo para medir o cambio social.
Reavaliación do século XXI
No século XXI, as críticas ás representacións da raza e escravitude no filme fixeron que se reducise a súa dispoñibilidade. En 2017, Foise co vento foi retirado do programa no Orpheum Theatre de Memphis, Tennessee, despois de 34 anos de exhibicións anuais. Nun mitin político de febreiro de 2020, o presidente Donald Trump criticou a cerimonia da 92ª edición dos Óscar, declarando que Foise co vento e Sunset Boulevard (1950) merecían moito máis o premio ó mellor filme que o gañador dese ano, o filme surcoreano Gisaengchung. Os seus comentarios provocaron críticas e reaccións de expertos de todo o espectro político nas redes sociais.
O 9 de xuño de 2020, o filme foi eliminado de HBO Max motivado polas protestas pola morte de George Floyd, e en resposta a un op-ed escrito polo guionista John Ridley que foi publicado na edición dese día de Los Angeles Times, que pedía ao servizo de transmisión que eliminase temporalmente o filme do seu catálogo de contidos. Escribiu que "segue dándoselle cobertura a aqueles que falsamente afirman que aferrarse á iconografía da era das plantacións é unha cuestión de "patrimonio, non de odio".  Un voceiro de HBO Max dixo que o filme era "un produto do seu tempo" e, como resultado, representaba "prexuízos étnicos e raciais" que "estaban mal entón e están mal hoxe". Tamén se anunciou que o filme volvería ao servizo de transmisión máis tarde, aínda que incorporaría "un comentario sobre o seu contexto histórico e unha denuncia desas mesmas representacións, mais presentarase tal e como foi creada orixinalmente, porque facelo doutro xeito sería o mesmo que afirmar que estes prexuízos nunca existiron. Se queremos crear un futuro máis xusto, equitativo e inclusivo, primeiro debemos recoñecer e comprender a nosa historia". A eliminación do filme provocou un debate sobre se a corrección política estaba a ír demasiado lonxe, con críticos e historiadores de cinema criticando a HBO por censura potencial. Trala eliminación do filme, alcanzou o cumio na lista de vendas de Amazon en cinema e televisión, e acadou o quinto posto na lista de filmes de iTunes Store de Apple.
HBO Max devolveu o filme ao seu servizo a finais dese mes, cunha nova introdución de Jacqueline Stewart. Stewart describiu o filme, nun op-ed para CNN, como "un importante texto para examinar as expresións da supremacía branca na cultura popular", e dixo que "é precisamente polos patróns continuos e dolorosos de inxustiza racial e desconsideración das vidas negras que "Foise co vento" debería permanecer en circulación e permanecerá dispoñible para ver, analizar e discutir". Describiu a polémica como "unha oportunidade para pensar sobre o que nos poden ensinar os filmes clásicos".
Representación da violación conxugal
Unha das escenas máis notorias e máis condenadas de Foise co vento representa o que hoxe se define legalmente como "violación conxugal". A escena comeza con Scarlett e Rhett na parte inferior da escaleira, onde el comeza a bicala, rexeitando que unha loitadora Scarlett lle diga que non; Rhett supera a súa resistencia e lévaa polas escaleiras ata o cuarto,  onde o público non ten dúbida de que ela "obterá o que lle espera". A seguinte escena, á mañá seguinte, amosa a Scarlett brillando cunha satisfacción sexual apenas reprimida;  Rhett pide desculpas polo seu comportamento, achacándoo á bebida. A escena foi acusada de combinar romance e violación, facéndoos indistinguibles entre si, e de reforzar unha noción de sexo forzado que as mulleres desfrutan en segredo como un xeito aceptable para un home de tratar a súa muller.
Molly Haskell defendeu que, con todo, as mulleres non son acríticas na escena e que, en xeral, é coherente co que as mulleres teñen en mente se fantasean con ser violadas. As súas fantasías xiran ao redor ao amor e ao romance máis que ao sexo forzado; suporán que Scarlett non era unha parella sexual renuente e que en realidade quería que Rhett tomase a iniciativa e insistise en manter relacións sexuais.
Na cultura popular
Foise co vento e a súa produción foron referenciados, satirizados, dramatizados e analizados de xeito explícito en numerosas ocasións a través de diversos medios de comunicación, dende obras contemporáneas como Second Fiddle, un filme de 1939 que imita a "busca de Scarlett", até series de televisión como The Simpsons. The Scarlett O'Hara War (unha serie de televisión de 1980 que dramatiza o casting de Scarlett), Moonlight and Magnolias (unha obra de 2007 de Ron Hutchinson que dramatiza a reescritura do guión en cinco días de Ben Hecht), e "Went with the Wind!" (unha parodia de The Carol Burnett Show que xurdiu logo da estrea do filme en televisión en 1976) están entre os exemplos máis salientables da súa presenza duradeira na cultura popular. Tamén foi obxecto dun documental de 1988, The Making of a Legend: Gone with the Wind, que detalla a historia das dificultades de produción do filme. En 1990, o Servizo Postal dos Estados Unidos de América emitiu un selo que representaba a Clark Gable e Vivien Leigh abrazados nunha escena do filme. En 2003, Leigh e Gable (como Scarlett e Rhett) foron clasificados no posto 95 da lista de VH1 das "200 grandes iconas da cultura popular de tódolos tempos".
Secuela
Despois da publicación da súa novela, Margaret Mitchell viuse inundada de solicitudes dunha continuación, mais afirmou non ter unha idea do que pasou con Scarlett e Rhett e, como resultado, "deixounos ao seu destino final". Até a súa morte en 1949, Mitchell seguiu resistindo a presión para escribir unha secuela de Selznick e MGM. En 1975, o seu irmán, Stephens Mitchell (quen asumiu o control da súa obra), autorizou unha secuela que sería producida conxuntamente por MGM e Universal Studios cun orzamento de 12 millóns de dólares. Anne Edwards recibiu o encargo de escribir a secuela como novela, a cal logo sería adaptada a un guión e publicada xunto coa estrea do filme. Edwards presentou un manuscrito de 775 páxinas titulado "Tara, The Continuation of Gone with the Wind", ambientado entre 1872 e 1882 e centrado no divorcio de Scarlett e Rhett; MGM non quedou satisfeito coa historia e o acordo colapsou.
A idea reviviu na década de 1990, cando unha secuela foi finalmente producida en 1994 na forma dunha miniserie de televisión. Scarlett está baseada na novela homónima de Alexandra Ripley, que á súa vez é unha secuela do libro de Mitchell. Os actores británicos Joanne Whalley e Timothy Dalton foron escollidos para interpretar a Scarlett e Rhett, e a serie segue o traslado de Scarlett a Irlanda despois de volver quedar embarazada.
Dobraxe ao galego
A primeira dobraxe ao galego de Foise co vento emitiuna Televisión Española en Galicia o 25 de xullo de 1986. Nesa primeira versión a frase de despedida de Rhett Butler foi: “Francamente, querida, non é cousa miña”. Houbo que esperar practicamente 20 anos, o 24 de xuño do 2006, para que Televisión de Galicia emitise o filme e escoitar a frase tal e como se escoita nesta nova dobraxe: "Francamente, querida, non me importa".
En ambas as dúas dobraxes, Charo Pena interpretou a Scarlett O'Hara. Alfonso Valiño puxo a súa voz nas dúas dobraxes a Rhett Butler. A directora de dobraxe no ano 1985 foi Dorotea Bárcena no estudio Imaxe Galega (Santiago de Compostela). Na dobraxe do 2006 dirixiu Xerardo Couto no estudio de dobraxe Studio XXI (A Coruña).
Ilegal
Ilegal, ilegales e ilegalidade, poden referirse a:
Chan de Souto
O topónimo galego Chan de Souto pode referise a:
Pousada, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Pousada é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 3 mulleres.
Saint-Armel, Ille e Vilaine
Saint-Armel (en Sant-Armael-ar-Gilli) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Presidente de Nixeria
100px|miniatura|dereita|Brasón do presidente de Nixeria. O presidente de Nixeria é elixido pola poboación do país para un período de 4 anos, podendo postularse para a reelección para o período subsecuente, de acordo coa constitución actual.
Rotación
O termo rotación reférese (en 3D) ao movemento dun corpo ríxido de tal xeito que calquera punto de tal corpo permanece a  unha distancia constante e dunha liña dada (ou dun punto se falamos de 2D). Así, un obxecto bidimensional rota arredor dun centro de rotación, e un obxecto tridimensional rota arredor dunha liña chamada eixo. Tódolos corpos en rotación mostran precesión.
Acivo, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Acivo é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Sílex
miniatura|250px|dereita|Fragmentos de sílex.
O sílex (SiO2), chamado tamén pedernal, é unha variedade criptocristalina (agregados de cristais só observábeis ao microscopio electrónico) do cuarzo que se presenta xeralmente en masas compactas, de cores variadas (cincenta, negra, amarela e outras), de gran dureza (7 na escala de Mohs) e fractura concoide, polo que foi moi usado nas culturas primitivas para a fabricación de ferramentas e trebellos.
Xacementos
Moi abundante, aparece en forma de nódulos ou masas en formacións de xeso ou rochas calcarias, e en certos solos arxilosos, xeralmente debidos a alteracións da creta.
Xénese
miniatura|dereita|200px|Nódulos de sílex incluídos nun terreo calcario. A formación do sílex é un fenómeno complexo. Admítese xeralmente que esta rocha se forma a partir de auga de mar ou dos lagos saturada en sílice.
Este fenómeno pode producirse: A sílice precipita entón no leito dos océanos, en forma de aglomerados que forman nódulos, ou enchendo cavidades deixadas na creta (ou outras formas de calcarias) e cristaliza en nódulos.
Nesta hipótese, o nódulo formaríase —no curso dunha reacción autocatalítica lenta— na epixenesia das calcarias do contorno, é dicir, que as moléculas de carbonato de calcio foron substituídas unha a unha por moléculas de sílice, sen cambiar a estrutura orixinal da rocha; así o sílex crecería a expensas da calcaria. O fenómeno de formación dun nódulo de sílex detense cando os depósitos de calcaria o envolven e o privan da chegada do sílice disolvido na auga.
Usos e aplicacións
O sílex foi utilizado ao longo da prehistoria e da protohistoria para a fabricación de utensilios, (coitelos) e de armas (puntas de frecha e de lanza) debido á súa gran dureza e ao corte incisivo das súas arestas, dada á súa propiedade de fracturarse segundo leis constantes e controlábeis, formando arestas cortantes (fractura concoide).
A percusión dun anaco de sílex é tamén unha das técnicas de produción de fogo: golpeando contra unha rocha rica en ferro ou contra un anaco de aceiro, o sílex produce faíscas susceptíbeis de seren fixadas por certos materiais. Desde o século VIII até o XIX, o sílex utilizouse coma percusor nos mosquetes e fusís.
Esta aplicación continúa até os nosos días, sendo común que se utilice para producir a chispa nos chisqueiros.
Tamén foi moi utilizado na construción, e aínda o é, en Inglaterra e en varias rexións de Francia.
Galicia na Idade Moderna
A Idade Moderna comezou en Galicia a fins do século XV coa súa inclusión definitiva dentro do proceso de construción do estado absolutista español. A partir do que a historiografía ten chamado "doma e castración do reino", o reino de Galicia perdeu iniciativa política e autonomía económica e a súa historia debe ser considerada a partir de entón dentro do marco da española. Nomeouse un Gobernador ou Capitán xeneral, constituíuse a Real Audiencia e designáronse tamén Corrixidores para as principais cidades que, con outras figuras, fixeron posíbel a consolidación dun poder monárquico centralizado. Cos Borbóns, a comezos do XVIII, a Intendencia asumiu as competencias de facenda e militares, os correxedores as de policía e xustiza, e a Audiencia concentráronse nas de xustiza. Desde 1500 existiu unha Xunta, especie de parlamento sen poder ningún.
Descrición
Cun crecemento demográfico moito máis sostido que nos reinos veciños, a mediados do XVIII o reino de Galicia chegou a triplicar a densidade de poboación de Castela. Ademais, durante este período, o 90% da poboación era rural e as vilas moi cativas, de xeito tal que a mediados do XVI só Pontevedra, Compostela e Ourense superaban os 1.000 veciños. miniatura|esquerda|280px|Mapa do [[Reino de Galicia, 1784.]] A agricultura, complementada coa gandería, constituían o principal sector económico. De acordo coa calidade das terras existían dúas grandes zonas, occidental e oriental, a primeira de moito mellor rendemento e variedade e máis anovadora nos cultivos e sistemas de rotación. Durante este período produciuse unha perda do valor da gandería e unha preferencia polas especies estabuladas (vacas e porcos) en detrimento de ovellas, cabras e cabalos. Aumentou a intensidade do aproveitamento e, en consecuencia, reduciuse o tamaño dos predios rústicos, aumentou o regadío e os montes comunais perderon en extensión. O millo desbancou no XVI a todos os demais cultivos nas áreas litorais; na segunda metade do XVIII irrompeu a pataca, de preferencia nas zonas de interior.
Outras actividades menores incluían a pesca, o comercio e a industria. A pesca adquiriu importancia real a fins do XVIII coa chegada de fomentadores cataláns, que introduciron novas técnicas pesqueiras e lle deron pulo á industria conserveira. Aumentou a importancia das feiras comarcais, se ben non se producían excedentes dabondo nin existía un tecido comercial capaz de impulsar as exportacións, polo que este sector permaneceu estancado. Da mesma maneira, o reducido do consumo interior impediu o asentamento de núcleos industriais, decaendo a artesanía téxtil rural e as ferrarías e aumentando só o artesanato rural e as curticións.
Na Galicia do XVIII nin se produciu a explosión demográfica, nin o crecemento das cidades, nin a expansión das comunicacións, nin a revolución agrícola, nin a revolución industrial doutras partes de Europa. A mediados do século XVIII o 75% da poboación dedicábase ao sector primario e o resto repartíase entre o secundario e o terciario. Compárase isto cunha Castela máis desenvolvida, na que as proporcións son, respectivamente, de 55, 15 e 30%.
Exceptuando as cidades, a metade do territorio pertencía a señoríos eclesiásticos e o resto dividíase entre señoríos laicos e reguengos. Co tempo, con nobreza absentista e altos cargos foráneos, foi a fidalguía local quen maior beneficio obtiña do sistema de rendas e foros e das innumerábeis taxas.
O poder absoluto que tivo a Igrexa católica sobre o pensamento foi parello ao progresivo afianzamento dos métodos do absolutismo. Empeñada nun intenso programa de moralización, dela dependían o ensino, a asistencia hospitalaria e a beneficencia.
Anacronismo
miniatura|dereita|[[Orfeo, personaxe da mitoloxía grega, representado por Cesare Gennari cun violín, instrumento que non foi inventado ata o século XVI.]] Un anacronismo (do grego ἀνά 'contra' e χρόνος 'tempo') refírese a algo que non se corresponde ou parece non corresponder coa época á que se fai referencia. Por exemplo, se nunha obra de teatro que se desenvolve durante a antiga república romana aparecera un personaxe usando unha computadora, a computadora sería un anacronismo.
Ekranoplano
miniatura|A-90 Orlyonok. Museo da Mariña de Rusia O ekranoplano é un aerodino de alta velocidade que aproveita para se desprazar o efecto solo, permanecendo a uns poucos metros por riba dunha superficie de auga, neve ou xeo. Legalmente están considerados navíos sendo regulados internacionalmente segundo as normas da Organización Marítima Internacional
Primeiros pasos
miniatura|Imaxe artística do KM
miniatura|250px|VVA-14, no Museo Central das Forzas Aéreas, Moscova, 1998. As primeiras referencias do efecto solo débense aos irmáns Wright que en 1903 co seu biplano percorían longas distancia con pouco combustible, voando preto da superficie. e a partir de 1910 diversos pilotos informaron dunha "sensación diferente" cando voaban preto da superficie, que se constatou durante os voos experimentais a baixa altitude no Mar do Norte realizados polo Dornier Do X a comezos da década de 1930 e a mediados da década o finlandés Toivo Kaario experimentou co denominado Pintaliitäjäprototyypin (unha especie de bote) que aproveitaba o efecto solo no mar para moverse.
Unión Soviética
Pero os primeiros ekranoplanos apareceron durante a guerra fría, no marco da competición entre as dúas superpotencias, os Estados Unidos e a URSS. Así, a primeiros da década de 1950, o enxeñeiro soviético Rostislav Alexeiev, que traballaba no desenvolvemento dos hidrofolios, deseñou un novo tipo de navío, capaz de voar utilizando o efecto solo, primeiro realizou en cartón pedra centos de modelos a escala e logo diversos prototipos preliminares que conduciron á fabricación do KM (Корабль-макет: Prototipo Naval), deseñado en 1964-1965 e que realizou o seu primeiro voo de probas en outubro de 1966. Os servizos de intelixencia norteamericanos denominárono, Kaspian Monster (Monstro do Mar Caspio), tras descubrir en imaxes de satélite o que semellaba ser un gran navío con ás. O KM pesaba 544 toneladas, medía 106 metros de lonxitude e 42 m de envergadura e mais podía chegar ós 400 n (740 km/h). Tiña dez motores Dobryin VD-7 de 98KNw cada un, o que lle permitía elevarse máis de 30 centímetros sobre a auga cunha altura óptima de 3 metros ata un máximo de 30, por riba do cal había risco de se estrelar. Podía facer fronte a estados de mar de media vaga sen problema ningún e mesmo superar vagas de máis de 5 metros. Serviu como laboratorio voante para os científicos ata 1980, cando sufriu un accidente.
O programa soviético dirixido por Alexeiev continuou na década de 1970 co apoio do mariscal Dmitri Ustinov, o que levou á creación do ekranoplano con máis éxito, o A-90 Orlyonok, de 125 t. e que realizou o seu primeiro voo en 1972, a mariña soviética ordenou 120 aparellos pero logo a cifra quedou en  menos de 30, que prestaron servizo sobre todo nas frotas do mar Negro e o Báltico entre 1979 e 1992.
En 1987, apareceu o Lun, con 74 metros e 400 toneladas, tiña unha capacidade de carga de 100 toneladas, e tiña como misión transportar e guindar bombas nucleares, tan só se realizou un modelo, o MD 160, polas reducións orzamentarias do exército soviético.
Robert Ludvigovich Bartini, outro enxeñeiro soviético comezou na década de 1950 a investigar na Beriev o aproveitamento do efecto solo e así deseñou en 1956 un pequeno prototivo para probas, o Be-1 operativo entre 1961 e 1964 e que posiblitou a construción en 1972 dun verdadeiro ekranoplano, o prototipo, o VVA-14 pero tras a morte de Bartini en 1974 o proxecto non tivo continuidade.
Alemaña
miniatura|X-113 no Salón Aeronáutico de París (1973) miniatura|TAF VIII-3, un dos prototipos de Günter W. Jörg Nos Estados Unidos o enxeñeiro alemán Alexander Lippisch interesouse polo efecto solo mentres traballaba na Collins Radio Company que tiña unha división aeronáutica en Iowa e deseñou o X-112 que se probou en 1963. Tras contraer cancro deixou a compañía e logo da súa recuperación en 1966 fundou a súa propia, a Lippisch Research Corporation e en colaboración coa empresa estatal alemá Rhein-Flugzeugbau continou a desenvolver a aplicación do efecto solo ao voo. En 1970 apareceu o prototipo X-113 e mais en 1977 o X-114 pero o desenvolvemento non continuou.
Seguindo o facho do X-113 o enxeñeiro Günther W. Jörg realizou os seus propios prototipos, os vehículos coñecidos como Tandem-Airfoil-Flairboote ou TAF probáronse na década de 1970 e 1980.
Brañas, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Brañas é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Ekranoplano
Proxectos recentes
A maioría dos ekranoplanos operativos na actualidade son pequenos vehículos con finalidades recreativas ou de pequenas liñas de transbordadores. En Rusia o construtor aeronáutico Beriev está a desenvolver o Be-2500, cunha capacidade de carga de 2500 toneladas e aprobado en 2012
Bloque por Asturies
Bloque por Asturies é un partido político asturiano nacionalista de esquerdas. Nas derradeiras eleccións presentouse en coalición con Izquierda Unida e forma parte do goberno xunto ó PSOE.
Ligazóns externas
miniatura|esquerda|300px|Dirixentes do Bloque por Asturies nunha rolda de prensa.
Partit per la Independència
O Partit per la Independència (PI, en galego Partido pola Independencia), foi un partido político independentista catalán fundado por Àngel Colom en 1996 como resultado da escisión de Esquerra Republicana de Catalunya, tamén independentista. Tralos seus pobres resultados electorais nese mesmo ano, cando Pilar Rahola foi a súa candidata nas eleccións á alcaldía de Barcelona, disolveuse. Posteriormente, Colom e unha gran parte da dirección integrouse en Convergència Democràtica de Catalunya.
Uróboros
miniatura|dereita|Uróboros O uróboros ou ouroboros, do grego "ουροβóρος", é un símbolo ancestral que amosa un verme, unha serpe ou un dragón engulindo a súa propia cola e formando así un círculo.
Conforme a explicación fornecida pola Enciclopedia Británica, o Uróboros é a emblemática serpe do Antigo Exipto e a Antiga Grecia, representada coa súa cola na boca, devorándose seguido. Expresa a unidade de todas as cousas, as materiais e as espirituais, que nunca desaparecen, senón que cambian de forma nun ciclo eterno de destrución e creación.
Elton Brand
Universidade
Antes de entrar na NBA, Brand xogaba na universidade de Duke. No seu último ano alí, conseguiu o campionato da NCAA de 1999 co seu actual compañeiro de equipo Corey Maggette. Gañou o prestixioso premio Naismith College Player of the Year, que se lle concede ao mellor universitario do ano, esa mesma temada. É licenciado en Socioloxía.
NBA
Foi elixido polos Chicago Bulls na posición número 1 da primeira rolda do draft da NBA de 1999. No seu primeiro ano promediou 20.1 puntos e 10 rebotes en 37 minutos en 81 partidos (80 coma titular) e rematou sendo rookie do ano de 2000 xunto con Steve Francis, dos Houston Rockets. Tamén foi elixido para o equipo ideal de novatos nese ano. No seu segundo ano (2000-2001) obtivo medias de 20.1 puntos, 10.1 rebotes, 3.2 asistencias e 1.6 tapóns en case 40 minutos en cancha. Xogou 74 partidos (todos de titular) e só se perdeu oito.
Na súa terceira tempada foi traspasado a Los Angeles Clippers a cambio de Tyson Chandler. Tivo un total de 18.2 puntos, 11.6 rebotes, 2.4 asistencias e 2.04 tapóns en 37.8 minutos en cancha. Xogou 80 partidos (todos titular) e participou no NBA All-Star Game substituíndo a Shaquille O'Neal. No seu cuarto ano fixo 18,5 puntos e 11,3 rebotes en 39,6 minutos. Xogou 62 partidos (61 de titular).
Na tempada 2003-04 obtivo medias de 20 puntos, 10,3 rebotes e 2,23 tapóns por partido en 38.7 minutos. Participou en 69 partidos (68 coma titular). No seu sexto ano de participación na NBA conseguiu 20 puntos, 9.5 rebotes, 2.6 asistencias e 2.1 tapóns en 37 minutos de acción en 81 partidos (todos coma titular). A tempada 2005-06 foi o seu mellor ano até ese intre. Fixo 24,7 puntos, 10 rebotes e 2,54 tapóns en 39,2 minutos en cancha. Xogou 79 partidos (todos de titular). O 9 de xullo de 2008 asinou cos Philadelphia 76ers un contrato de 82 millóns de dólares por cinco anos.
Alexandra Lucas Coelho
Alexandra Lucas Coello, nada en Lisboa en 1967, é unha xornalista e escritora portuguesa.
Elton Brand
NBA
Brand asinou cos Dallas Mavericks tras ser amnistiado polos Sixers.
Camilo Sesto
Camilo Blanes Cortés, máis coñecido artisticamente como Camilo Sesto, nado en Alcoi (Provincia de Alacant) o 16 de setembro de 1946 e finado o 8 de setembro de 2019, foi un compositor, cantante e produtor musical español. Acadou sona pola súa interpretación na ópera-rock Jesucristo Superstar.
Traxectoria
Era fillo de Eliseo Blanes e Joaquina Cortés, procedente dunha familia humilde. Iniciouse no mundo da música no coro do seu colexio. A mediados da década de 1960 formou parte do grupo pop Los Dayson, cantando en vodas e bautizos pola comarca, interpretanndo cancións de The Beatles, Bee Gees ou o Dúo Dinámico. Logo de editar un disco, en 1965 viaxan a Madrid para participar no concurso de Televisión Española Salto a la Fama, onde interpretaron "Flamenco", de Los Brincos. Camilo Sesto quedou na capital tras esta actuación, tocando instrumentos e facendo coros para outros músicos. En 1966 Sesto pasou a formar parte de Los Botines, cos que en 1967 participou na rodaxe da versión cinematográfica española de El flautista de Hamelín, protagonizada por Miguel Ríos.
Despois de facer o servizo militar en Almería, e cantar coros para Juan Pardo, en 1970 comezou a súa carreira en solitario como "Camilo Sexto" (con "x"). O propio Juan Pardo produciu o seu primeiro disco, con dous temas: "Llegará el verano" e "Sin dirección". En 1971 modifica o seu nome artístico, pasando ao definitivo "Camilo Sesto". Aparece na Televisión Española como solista interpretando "Buenas noches", adaptación pop da célebre canción de berce de Johannes Brahms.
Na década de 1970 publicou varios discos, e participou en concursos como Canción 71, Festival da Canción do Atlántico en Puerto de la Cruz, o II Festival OTI da Canción ou o Festival de Viña del Mar. En 1975 estreou Jesucristo Superstar no teatro Alcalá-Palace de Madrid, obra orixinal de Andrew Lloyd Webber.
Proseguiu a década de 1980 con numerosas actuacións nos EUA e en Latinoamérica, ao tempo que seguiu compoñendo novos temas e editando discos. Na década de 1990 reduciu notablemente o seu número de actuacións por mor de problemas hepáticos. En 2000 gravou o musical de The Phantom of the Opera, de Andrew Lloyd Webber, se ben non se puido chegar a publicar o CD. Coa chegada de Operación Triunfo, compuxo varios temas para David Bustamante, e en 2002 lanzou o álbum Alma, co sinxelo Mola mazo.
Alexandra Lucas Coelho
Traxectoria
Nacida en Lisboa en 1967, estivo a piques de nacer na Illa do Sal, en Cabo Verde.
Estudou teatro no IFICT e Ciencias da Comunicación na Universidade Nova de Lisboa, traballou como correspondente do xornal Público, viaxando polo Oriente Medio e Asia Central. A experiencia foi retratada nos seus primeiros libros, os relatos de viaxe Oriente Próximo e Caderno Afegão. Exerceu de xornalista desde 1987. Viviu en Xerusalén e no Río de Xaneiro de 2011 a 2014.
Elton Brand
NBA
O 15 de xullo de 2013, Brand asinou cos Atlanta Hawks.
Alexandra Lucas Coelho
Traxectoria
Como reporteira cubriu lugares como a URSS e a Europa do Leste, Bosnia, Afganistán, Paquistán, O Líbano, Siria, Exipto, Turquía, Israel/Palestina, India, Mozambique, Suráfrica, México e o Brasil. Durante dez anos traballou na radio, colaborando tamçen coa RDP.
Publicou en 2012 a súa primeira novela, E a noite roda.
Traballo no Oriente Medio
Alexandra Lucas Coello tamén contribuíu para a conservación da cultura do Oriente Medio. En maio de 2015, acompañou un equipo de arqueólogos ao norte do Iraq para rescatar artefactos da Mesopotámia, ameazados de seren destruídos polo Estado Islámico, coñecido como ISIS. Esta expedición ocorreu na campo de batalla do territorio do ISIS nas antigas ruínas de Palmira, Patrimonio Mundial da UNESCO en Siria. A campaña do ISIS culminou coa destrución dos monumentos milenares de Palmira, e tamén coa captura e decapitación do arqueólogo xefe nesta área, Khaled al-Asaad. Coelho escribe sobre a súa experiencia na división kurda e xihadista no ensaio Saving Mesopotamia que foi traducido por Jethro Soutar, un escritor inglés e tradutor de español e portugués.
Enrique Dans
Enrique Dans Pérez, nado na Coruña en 1965, é un docente e activista da rede galego.
Traxectoria
Dans é licenciado en bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é doutor en management pola Universidade de California (UCLA), ten un mestrado polo IE Business School, e cursou estudos posdoutorais na Harvard Business School.
Dende 1990 exerce como profesor de Sistemas de Información na IE Business School. É un coñecido partidario do uso de novas tecnoloxías no ámbito da educación, estea dirixida a persoas ou a empresas.
Colabora habitualmente con publicacións como El País, El Mundo, Público e outros diarios e revistas de ámbito estatal, xeralmente en relación a Internet.
Torgny Lindgren
miniatura|right|Torgny Lindgren en 2007. Torgny Lindgren, nado en Raggsjö (Västerbotten) o 16 de xuño de 1938 e finado o 16 de marzo de 2017, foi un recoñecido escritor sueco membro da Academia Sueca dende 1991.
Traxectoria
Cando novo, mudouse do norte a Småland, no sur de Suecia, onde exerceu como mestre. Militou nesa mesma época no Partido Socialdemócrata Sueco, e a atmosfera política reflectiuna en varias das súas obras. En 1980 converteuse ao catolicismo. En 1983 foi galardonado co Gran Premio Novelístico da Sociedade para a promoción da Literatura, e en 1984 acadou o Premio Aniara. En 1995 a súa obra Hummelhonung recibiu o Premio August, e foi adaptada á ópera en 2001 con música de Carl Unander-Scharin. Previamente fora elixido membro da Academia Sueca, o 28 de febreiro de 1991, sucedendo o lingüista Ture Johanisson como titular da cadeira número 9. Amais dos sinalados, recibira en 1987 o Premio Doblougska, en 1999 o Premio Gerard Bonnier e en 2000 o Premio de Literatura Selma Lagerlöf.
Camposancos
O topónimo galego Camposancos pode referirse a:
A Silva, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
A Silva é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 9 mulleres.
Hospital Álvaro Cunqueiro
O Hospital Álvaro Cunqueiro é un hospital pertencente ao Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, inaugurado no ano 2015 e situado na parroquia de Beade, preto da confluencia coas parroquias de Valadares e Matamá, destinado a atender unha área sanitaria de preto de 600.000 persoas, a maior de Galicia. Co seu nome homenaxea o escritor Álvaro Cunqueiro.
Descrición
A construción é deseño do estudo do arquitecto catalán Luis Vidal (Barcelona, 1969) e ten certificación medio ambiental BREEAM.
Inauguración
miniatura|250px|Manifestación en Vigo en setembro do 2015 O primeiro paciente, ambulatorio, foi atendido o 29 de xuño de 2015. Os primeiros ingresos fixéronse o 24 de agosto.
O servizo de urxencias estaba previsto que abrira o 4 de setembro pero debido ás présas, caos deficiencias do Álvaro Cunqueiro, atrasáronse o traslado de pacientes e as urxencias. Finalmente o servizo de urxencias abriu o día 24 de setembro.
As sospeitas de contaminación ambiental demoraron o proceso de posta en funcionamento, tanto polo que respecta ás operacións (a primeira estaba programada para o 31 de agosto, e non se realizou) ou para o servizo de Urxencias (programada a apertura para o 3 de setembro, que tampouco se produciu).
Neses días da inauguración producíronse declaracións de protesta e unha manifestación o 3 de setembro contra o proceso de apertura (200.000 manifestantes segundo convocantes e policía local): os manifestantes protestaban porque a inauguración non fixera na práctica aumentar o número de camas hospitalarias, o hospital non contase con laboratorio propio e porque os servizos de restauración, limpeza ou aparcadoiros fosen contratos con empresas privadas. . Neses días faleceu unha paciente hepática infectada por Aspergillus, se ben as fontes do hospital sinalaron que a infección se producira antes da hospitalización. .
Transporte urbano
Liñas de Vitrasa en días laborables.
García Barbón → Policarpo Sanz → Pi i Margall → Pza. América → Castrelos → 15px
Gregorio Espino, 79 (Estación de autobuses) → Trav. de Vigo → Pizarro → Pza. España → Gran Vía → Pza. América → Castrelos → 15px
Navia → Bouzas → C. Veiga → Tomás A. Alonso → r/ Coruña → Avda. Fragoso → Balaídos → Castrelos → 15px
Pza. España → Trav. de Vigo → Martínez Garrido → Bembrive → Beade → 15px
Meixoeiro → Avda. Madrid (Estación de autobuses) → Pza. España → Policarpo Sanz → Camelias → Pza. América → Castelos → 15px
Gran Vía → Pza. España → Provincial → Sárdoma → Carneiras → 15px
Galería de imaxes
miniatura|600px|center|Hospital Álvaro Cunqueiro visto dende [[Valadares, Vigo|Valadares.]]
Estreptococáceas
As Estreptococáceas (Streptococcaceae) son unha familia de bacterias pertencente á orde das Lactobacillales. Esta familia foi proposta en 1974 por Deibel et Seeley (e validada en 1980), e o seu xénero tipo é Streptococcus.
Nesta familia hai varios axentes patóxenos importantes no xénero Steptococcus, pero tamén habitantes inofensivos dos intestinos de animais incluíndo os homes, algúns dos cales son economicamente importantes polas súas aplicacións. Varias especies do xénero Lactococcus utilízanse na fabricación de produtos lácteos.
Lista de xéneros
Os membros da familia das Streptococcaceae foron determinados por análises das secuencias do ARNr 16S.
Segundo o NCBI comprende os seguintes xéneros:
Marbrianus de Orto
miniatura|Igrexa de Santa Xertrude en Nivelles, onde Marbrianus de Orto desenvolveu gran parte da súa actividade e onde se enterrou á súa morte en 1529 Marbrianus de Orto, coñecido tamén como Marbriano de Orto ou Marbrian Dujardin, nado en 1460, probablemente en Tournai, e finado en xaneiro ou febreiro de 1529 na localidade actualmente belga de Nivelles, foi un compositor pertencente á escola francoflamenga, estreito colaborador de Josquin des Prés. Foi un dos primeiros compositores en escribir unha misa común completa.
Traxectoria
Fillo ilexítimo dun sacerdote, é probable que Marbrianus Ortofo nacese en Tournai, onde pasou a maior parte da súa vida. Aínda que o seu apelido orixinal era Dujardin, el preferiu a súa tradución italiana "de Orto", que utilizou comunmente ata a súa morte.