cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Globulina fixadora de tiroxina
A globulina fixadora de tiroxina (TBG, do inglés thyroxine-binding globulin) ou globulina ligadora de tiroxina é unha proteína globulina que nos humanos está codificada no xene SERPINA7 do cromosoma X. A TBG únese ás hormonas tiroides en circulación. É unha das tres proteínas de transporte (xunto coa transtiretina e a albumina sérica) responsable de transportar as hormonas tiroides tiroxina (T4) e triiodotironina (T3) no torrente sanguíneo. Destas tres proteínas, A TBG ten a maior afinidade pola T4 e a T3 pero está presente na menor concentración en coomparación coa transtiretina e a albumina, que tamén se une á T3 e T4 en circulación. Malia a súa baixa concentración, a TBG acarrexa a maioría da T4 do plasma sanguíneo. Debido á súa concentación tan baixa da T4 e a T3 no sangue, A TBG raramente está saturada en máis do 25% co seu ligando. A diferenza da transtiretina e a albumina, a TBG ten un só sitio de unión para a T4/T3. A TBG é sintetizada principalmente no fígado como unha proteína de 54 kDa. En canto á xenómica, a TBG é unha serpina; porén, non ten función inhibitoria como moitos outros membros desta clase de proteínas.
Papel en diagnósticos
Os test para a globulina fixadora de tiroxina utilizanse por veces para atopar a causa da elevación ou diminución dos niveis de hormonas tiroides. Isto faise medindo a union ás resinas de hormona tiroide etiquetada, a cal ocorre só cando a hormona tiroide etiquetada está libre.
O soro do paciente mestúrase coa hormona tiroide etiquetada; despois engádese a resina á mestura completa para medir a cantidade de hormona tiroide etiquetada. Así, por exemplo, se o paciente é verdadeiramente hipotiroide e os niveis de TBG son normais, entón hai moitos sitios abertos para a unión sobre a TBG, xa que o nivel de hormona tiroide total é baixo. Por tanto, cando se engade a hormona etiquetada, unirase principalmente á TBG, quedando pouca para unirse á resina. Ao contrario, porén, se o paciente é verdadeiramente hipertiroide, e os niveis de TBG lson normais, a hormona endóxena do paciente saturará máis os sitios de unión da TBG, deixando menos espazo para a hormona etiquetada, o cal permite unha maior unión á resina.
En pacientes que son realmente hipo- ou hipertiroides, os tests de TBG non son moi útiles. Porén, se os niveis de hormona tiroide total indican hipotiroidismo ou hipertiroidismo en ausencia de síntomas acompañentes, a utilidade dos test de TBG faise máis evidente, xa que a proución de TBG pode ser modificada por outros factores como os niveis de estróxenos ou corticoides ou a insuficiencia hepática. Se, por exemplo, o nivel de TBG é alto, o cal pode acontecer cando os niveis de estróxenos son altos, a TBG unirase a máis hormonas tiroides, diminuíndo a hormona libre dispoñible no sangue, o cal orixina a estimulación da TSH, e a produción de máis hormona tiroide. Neste caso, o nivel de hormona tiroide total será alto. E así sucesivamente, cando se engade a hormona etiquetada, como a TBG está tan alta, unha vez que se acada o equilibrio entre a unión de hormona tiroide endóxena e a hormona etiquetada, estará dispoñible menos hormona etiquetada libre para a súa captación na resina. Á inversa, en presenza de corticosteroides, os cales fan diminuír os niveis de TBG, a hormona tiroide total (unida e libre) no sangue será baixa. Así, cando se engade a hormona etiquetada, como hai tan pouca TBG dispoñible no sangue, despois de que se acada o equilibrio, soamente unha pequena porción dela se unirá, deixando moita dispoñible para a súa caprtación pola resina.
Nacionalismo romanés
dereita|miniatura|[[Bandeira de Romanía.]] miniatura|dereita|Mapa administrativo de Romaníaa en 1930, antes da partición de Moldavia. O nacionalismo romanés (en Naționalism românesc) é o nacionalismo que afirma que os romaneses son unha nación e que promove a unidade cultural dos romaneses. A súa variación extremista é o ultranacionalismo romanés. Unha das ideas defendidas polo nacionalismo romanés é a da Gran Romanía, cuxo principal obxectivo é a creación dun estado nación que incorpore a todos os falantes de lingua romanesa. En 1920, despois da incorporación de Transilvania, Bucovina, Besarabia e partes de Banato, Crișana e Maramureș, o estado romanés acadou a súa máxima extensión en tempos de paz da súa historia (295 049 km²). Hoxe en día, o concepto da Gran Romanía serve como principio para a unificación de Romanía e Moldavia.
Timple
miniatura|Parte dianteira do timple O timple é un instrumento musical de corda pulsada con cinco cordas, típico e orixinario das Illas Canarias. Deriva da guitarra barroca e instrumentos similares.
Mide uns 60 cm. A caixa de resonancia é estreita e o fondo é curvo en forma de lomba, polo que é coñecido tamén como "camellito sonoro". A afinación habitual é re-la-mi-dó-sol (da primeira á quinta corda), onde o dó e o sol son máis agudos que o mi.
Algúns dos seus curmáns que perduraron nos países iberoamericanos son:
Tamén está emparentado co cavaquinho portugués e co guitarro mallorquino.
Orixe
O timple ten orixe canaria, con diversas influencias europeas e americanas. Na actualidade está presente en todas as illas, como parte integrante esencial das agrupacións do arquipélago. Con todo, historicamente tivo un uso máis estendido en Tenerife, Gran Canaria, Fuerteventura e Lanzarote. Nas illas de La Palma, La Gomera e El Hierro, onde o timple era practicamente descoñecido, mantiveron instrumentos musicais máis ancestrais como o pito, as chácaras (un instrumento similar ás castañolas) e o tambor.
Nos inicios era un instrumento de acompañamento nas parrandas de tocadores, só se adoitaba tocar punteando as cordas e nalgunhas illas usábanse timples de catro cordas. Co paso do tempo fóronse desenvolvendo diferentes patróns de punteo en cada illa. Antano podíase saber de onde era un músico por como punteaba. Porén, na actualidade tócase unha mestura de punteos e arpexos.
Luthieres
Algúns luthieres traballaron no desenvolvemento de novas técnicas de fabricación. Jesús Machín aplicou técnicas de construción e deseño doutros instrumentos clásicos de concerto, como a guitarra, para conseguir mellor calidade sonora, unha execución máis cómoda e unha maior versatilidade. Entre outros avances, Machín deseñou e desenvolveu, con Juan Molina, o primeiro timple electroacústico para José Antonio Ramos.
Fabricación e morfoloxía do timple
A fabricación é artesanal. As producións, algunhas de artesáns de renome, son demandadas polas agrupacións folclóricas e por timplistas profesionais, principalmente en Tenerife, Gran Canaria e Lanzarote.
As partes do timple son:
Amais da electrificación do timple, cada vez máis común, están a realizarse traballos con materiais como a fibra de carbono e o plástico utilizado no timple impreso en 3D.
Composicións
Na actualidade tivo grande aceptación entre os músicos profesionais e nas orquestras. Iniciouse a súa expansión internacional especialmente por América, coa especialidade do seu son. Dende o curso 2021-2022, o timple é unha especialidade oficial nos Conservatorios de Música das Canarias.
Existe ampla literatura sobre o timple, especialmente de métodos de ensino, realizados principalmente por profesorado de música. Os principais timplistas tamén realizaron as súas propias publicacións, como Ramos, El Colorao, Cabrera ou Izquierdo. Tamén existen publicacións de partituras e de investigación histórica.
Algúns dos nomes máis coñecidos son Totoyo Millares, José Antonio Ramos, Domingo Rodríguez Oramas "El Colorao" e Benito Cabrera. Con todo, houbo moitos outros intérpretes e solistas anteriores como Argelio Rojas "Rojitas", Agrícola Álvarez (quen ademais construía timples) ou Casimiro Camacho.
Desde o punto de vista da innovación destaca o director e fundador do grupo Artenara, Enrique Mateu, o primeiro en utilizar os timples de seis e doce cordas.
Festival de Eurovisión 1961
O Festival de Eurovisión 1961 foi a 6ª edición do festival de Eurovisión. Por segunda vez o concurso foi feito na cidade francesa de Cannes, cidade na que xa fóra hospedado no 1959. Organizado pola Unión Europea de Radiodifusión (EUR, polas siglas en galego ou EBU polas súas siglas en inglés) e a televisión anfitrioa local, a RTF siglas en francés para Radiodiffusion-Télévision Française (en galego: Televisión Francesa de Radiodifusión).
O concurso foi organizado no "Palais des Festivais et des Congrès" (Pazo de festivais e congresos) o 18 de marzo de 1961. Foi o primeiro concurso realizado nun sábado polo serán, tradición que continúa ata a actualidade. O espectáculo foi conducido por Jacqueline Joubert, quen tamén conduxera o festival de 1959.
Dezaseis países participaron no concurso, tres máis que na edición anterior. Debutaron no festival a Finlandia, a España e a Iugoslavia.
O gañador foi Luxemburgo coa canción "Nous les amoureux" (Nós, os amigos), interpretada por Jean-Claude Pascal, escrita por Maurice Vidalin, e composta por Jacques Datin.
Localización
esquerda|miniatura|220x220px|Palais des Festivais et des Congrès, Cannes - local anfitrión do festival de 1961 O festival tivo lugar en Cannes, Francia, no Palais des Festivais et des Congrès, após que Francia gañara o concurso de 1960 o que otorga o dereito de ser anfitrión do festival do ano seguinte.
Cannes, é unha cidade localizada na costa azul francesa. É un dos maiores destinos turísticos de toda a Francia e é mundialmente coñecida por ser anfitrioa do Festival de Cine de Cannes, feito tamén no Pazo dos festivais e dos congresos. O edificio do teatro foi construído en 1949 dentro do hotel de luxo JW Marriott Cannes na popular avenida do Croisette. Esta foi tamén a sede da edición de.
Formato
O vídeo introdutorio foi semellante ó de 1959: primeiro unha visión do mar e do Palais des Festivals et des Congrès; despois, unha visón do local, das cabinas dos comentadores, do público, da orquestra e, finalmente, unha cortiña, que por detrás deixaba entreveres o escenario. O escenario foi maior do que fóra usado nos anos anteriores, nel representábase un grande xardín dunha gran pazo mediterráneo, con escadas de pedra, flores e co cuadro de votacións posicionado á esquerda do palco. Abriu a cortiña desvelando a todos os artistas reunido no escenario (por primeira vez na historia). Aparece entón a presentadora do espectáculo, Jacqueline Joubert, que foi a primeira persoa en presentar dúas veces o festival.
Comezou co clásico "Boa noite, Europa!" e concluíu a súa introdución con: "Para aproximar as persoas, un pouco dun refrán as veces é moito mellor do que un longo discurso." Doña Joubert deu entón a benvida aos participantes, que, un por vez, avanzaron ata o micrófono para dicir o seu nome. Despois, a propia Joubert foi quen introduxo cada canción.
A emisión durou 1 hora e 35 minutos. O evento foi seguido por 35 millóns de persoas.
Debido a problemas co tempo límite do concurso, a música vencedora non foi transmitida no Reino Unido.
Durante as votacións Luxemburgo votou ó Reino Unido con 8 puntos, Noruega tamén votou á Dinamarca con 8 puntos. Esta foi a votación máis grande feita por un só pais a outro dende 1958 e non sería superada ata 1970 cando a Bélxica votou á Irlanda con 9 puntos.
Países participantes
Un total de dezaseis países participaron no Concurso, incluíndo o tres debutantes: Finlandia, España, e Iugoslavia.
Mestres de orquestra
Cada país tiña un mestre de orquestra de seu para cada actuación. Léo Chauliac, foi o director do tema de apertura do festival.
Resultados
Cada país participante tivo un xurado de 10 xuíces que puntou con 1 punto á súa canción favorita.
Personalidades
A continuación unha lita das persoas encargadas de presentar na retransmisión os votos de cada país no orde en que foron feitos:
Transmisión
A continuación unha táboa cas televisións encargadas de transmitir o festival.
Fita americana
A fita americana ou cinta americana, coñecida tamén como fita de tea ou fita prateada (en inglés orixinariamente duck tape e despois duct tape ) é un tipo de fita adhesiva que se caracteriza por ter unha rede ou fiado de fibras naturais ou sintéticas parecida a unha venda como reforzo con recubrimento de polietileno. O resultado é unha fita doada de cortar coas mans, máis forte e resistente á tracción e presión que outras fitas e que ten múltiples usos. Adoita presentarse en rolos moito máis anchos que outras fitas adhesivas. O lado non adhesivo normalmente é de cor gris metálica, pero hainas negras e doutras cores. Desenvolvéronse varios tipos.
Non se debe confundir coa fita gaffer, que é parecida pero de distinta composición, sen capa plástica, e ten un adhesivo máis resistente á calor e máis fácil de despegar. É máis cara. Utilízase moito nas producións de teatro, cine e televisión.
Usos
Emprégase frecuentemente en obradoiros, barcos, construción, industria automotriz, etc.
Pode utilizarse para unir ou reparar tubos flexibles, tapar rachóns en roupas, tendas de campaña e velas náuticas, fixar tubaxes provisoriamente, etc.
Aínda que non se usa como fita illante, os electricistas profesionais ás veces utilízana para fixar cables temporalmente.
Existen versións especiais para uso aeroespacial e militar.
Invención
Inventouse nos Estados Unidos (de aí o seu nome) no século XX. O primeiro material que en EUA se chamou "duck tape" eran longas bandas non adhesivas de simple tea dun algodón chamado cotton duck usadas na primeira década do século XX para reforzar zapatos, decoración de roupa, envolver cables de aceiro ou condutores eléctricos para protexelos da corrosión ou desgaste. En 1910 xa había variantes que tiñan adhesivo incorporado. En 1925 Revolite unha división de Johnson & Johnson fixera cintas adhesivas deste tipo de uso médico e despois desenvolveron un novo adhesivo, creando unha fita deseñada para romperse coa man, sen tesoiras. Despois a compañía Vesta Stoudt desenvolveu en 1943 unha fita que podía usarse para selar as caixas de municións na segunda guerra mundial. Como esta fita era fácil de colocar e de retirar, foi moi utilizada polos soldados e axiña foi adaptada para reparar rapidamente equipos militares, incluíndo vehículos e armas. Despois da guerra, esta fita empezou a venderse en ferretarías para reparacións domésticas. Pouco a pouco o seu uso foise xeneralizando en EUA e todo o mundo.
José Antonio Navalón
Comezos
Nacido en plena posguerra en Madrid, criouse cos seus avós tras falecer a súa nai. Desenvolveu os seus estudos no Colexio dos Calasancios de Conde de Peñalver. A súa vida laboral comezou con 14 anos como botóns nun banco. Protexido da súa única tía materna, a actriz e vicetiple Angelita Navalón, desenvolveu un especial aprecio polo mundo da arte e a actuación. Traballou como asistente do xornalista Tico Medina. Foi director de teatro do Ateneo de Madrid e do grupo de teatro Las Máscaras. Colaborou con Los Goliardos e foi realizador en Televisión Española.
Obra
A partir dos anos 80 desenvolveu a súa carreira de pintor con diversas exposicións en galerías de Madrid, destacando a galería Torres Begué. O crítico de arte Santiago Amón, escribiría sobre el:
Durante a década dos 80 e coincidindo cos tempos da movida madrileña, desenvolveu o seu labor como activista cultural desde o café galería de arte Bubión.
O seu labor cultural e artístico trasladouse a El Puerto de Santa María e a baía de Cádiz onde expuxo en diversos centros culturais, cafés, e hoteis. Entre elas destaca a exposición “Ecosistemas íntimos” (1997)  no Museo Cruz Herrera de La Línea de la Concepción,  e a exposición antolóxica no Museo de Cádiz (2000) na que, mediante 72 obras, “o autor se alía co expresionismo, rasga e raspa intencionadamente o lenzo e o papel e busca no cromatismo unha forza inusitada”
Comeza tamén entón a súa colaboración con Francisco Liria e La Carbonería de Sevilla, onde expuxo en varias ocasións. A súa obra a partir do Expresionismo evolucionou cara ao expresionismo abstracto, sendo o maior expoñente do “Secuencialismo” e do GEM (Grupo de Expertos en Manchas). dereita|miniatura|385x385px|Navalón con Paco Liria en La Carbonería (2006). Respecto diso Francisco Liria escribiría sobre el:
“As súas pinturas viñeron a dar nunha sorte de maduración ao redor das relacións das estratexias de representación ou tratamento da contra-figuración. O seu carácter transgresor logra unir unha contestataria visualidade aos mellores camiños do expresivismo contra-figurativo daqueles, por subversores, inesperados anos".
A súa colaboración co pintor David López Panea, premio Focus-Abengoa, pasou pola creación de obra conxunta e o activismo do GEM ou Grupo de Expertos en Manchas impartindo talleres e conferencias. Trala súa primeira estancia en México (2003-5) multiplicáronse as exposicións en Andalucía, comezando a difundir os seus poemas, e obtendo o 2º premio de Cartas de Amor de Vicálvaro.
Expón na Casa da Cultura de Chiclana “Nostalgias del viajero” (2006), en Sevilla “Tauromagia” e “Pintan palabras” e en Xerez, Rota, Puerto Real, Cádiz. Dedica a exposición “La flor inmediata” ao seu amigo Andrés Calamaro. Tamén participa na homenaxe a Nicolás Salmerón no centenario da morte do que fora presidente da I República española.
O crítico Bernardo Palomo, con motivo da exposición en El Puerto de Santa María describe a súa obra como “fierismo”:
"Na obra de José Antonio Navalón atopámonos cores mergulladas na sabedoría de anos percorrendo outras latitudes, amasando ideas, colleitando luces, con ese acento solidario e crítico que envolve uns tons vibrantes, líricos. E emocionantes cores. "A súa pintura densa e esencial, presenta os ritmos poderosos dunha figuración marcada unicamente polos valores matéricos da forma. Todo na súa obra está supeditado á expresión colorista, á supremacía dunha cor que exerce a súa potestade abertamente, sen resabios efectistas, á procura absoluta dunha representación que abandona as parcelas dun expresionismo determinante para situarse nun salvaxe fierismo –á pintura de José Antonio Navalón séntalle mellor a tradución española daquel Fauve de tan impactante transcendencia plástica- onde a abstracción atópase soamente a un paso."
Activismo ambiental
A súa vida na provincia de Cádiz levouno á loita ecoloxista para a protección de espazos naturais como a praia do Palmar de Vejer, onde fundou en 1992 a Asociación Casa en la Area, e onde desenvolveu numerosas actuacións para a defensa do litoral e para a promoción da educación ambiental. O seu apoio explícito á interconexión eléctrica entre España e Marrocos, o que se denominaría o “Cable de Tarifa”, suscitoulle numerosas críticas e ameazas.
O seu activismo social faille crear a nivel nacional a “Plataforma contra el Ruído” que reuniría asociacións e veciños de diferentes cidades españolas afectadas polas molestias do botellón e dos ruídos do tráfico. En 2005 conseguiu por medio dos tribunais e de “Juristas contra el Ruído” unha sentenza exemplar contra o Concello de El Puerto de Santa María e o seu alcalde Hernán Díaz, do que se declarou íntimo inimigo. A sentenza supuxo a primeira das sancións ao municipio pola “Motorada” ou circulación de miles de motocicletas durante varios días no centro da cidade e coincidindo co Campionato Mundial de Motociclismo en Xerez.
Vida e obra en México
A súa primeira estancia en México (2003-2005) residindo en Ciudad Vitoria (Tamaulipas) permitiulle realizar diversas exposicións, recitais de poesía e entrar en contacto con poetas e artistas como Alejandro Rosales, Alfredo Ponce, Valentina Beristain e Agnès Druene.
Jiok
O episodio piloto de Jiok estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2021 na categoría "Primetime program of TV series" o 9 de setembro de 2021, e converteuse na primeira serie surcoreana en presentarse no festival. Estreouse en Netflix o 19 de novembro de 2021, e converteuse na serie máis vista de Netflix en todo o mundo o día seguinte, superando a Squid Game, estreada dous meses antes.
José Antonio Navalón
Vida e obra en México
Na súa segunda estancia en México (2011-2017) convive coa violencia das guerras ás drogas en Ciudad Vitoria, Tamaulipas, onde está acompañado pola súa filla adolescente, mentres participa na vida cultural da cidade con distintos talleres con Alejandro Rosales e colaborando coa súa páxina “Ojo del cíclope” no diario El Expreso. Recibe o Premio Estatal de Poesía de Tamaulipas en 2012 co libro “Aquí me quedo”.
Fuxindo da violencia da guerra ás drogas trasládase ao outro extremo da República, residindo na cidade de Tuxtla Gutiérrez (Chiapas), onde seguiu participando na vida cultural, con numerosas exposicións,  programas de radio e talleres até o seu falecemento.
Monumento á tertulia
O Monumento á Tertulia tamén denominado Círculo Literario no Café Moderno é un grupo escultórico creado polo escultor César Lombera situado en Pontevedra. Atópase na praza de San Xosé, fronte ao Café Moderno e o edificio central da antiga Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra e foi inaugurado o 13 de xaneiro de 2006.
Historia
Durante os séculos XIX e XX, Pontevedra foi escenario de innumerables faladoiros de intelectuais, como os celebrados na casa dos Muruais (ós que asistía Valle-Inclán), nos cafés Carabela e Savoy e na casa de Concepción Arenal.
Nas primeiras décadas do século XX, Pontevedra era un importante centro social e cultural e o epicentro dos intelectuais galegos que se reunían en animadas reunións políticas, literarias e culturais na cidade. O lugar de encontro por excelencia era o Café Moderno, situado nos baixos do edificio modernista máis importante da praza de San Xosé.
Estas reunións e debates na cidade centrábanse, entre outras cousas, nos contidos culturais e políticos da revista Nós ou na política galega e local. Foi nunha mesa de mármore do desaparecido Café Méndez Núñez, situado na praza da Peregrina, onde Vicente Risco e Castelao concibiron a revista Nós, que se publicaría durante un tempo na imprenta Poza da rúa Michelena.
As reunións eran animadas e reservábase tempo para elas. Os numerosos funcionarios que asistían saían cedo da oficina e os poetas ou escritores non tiñan un horario esixente. Todos estaban interesados en comentar a actualidade literaria ou en facer pequenas reflexións políticas.
Os faladoiros do Café Moderno, que tiveron lugar sobre todo nos anos 20 e 30 do século XX, foron orixinalmente reunións literarias que se converteron en políticas. Despois de febreiro de 1936, estas reunións foron sempre multitudinarias porque Castelao traía información directa do Congreso, e foi no contexto deste debate onde se desenvolveu o movemento do Estatuto de Autonomía de Galicia.
Ademais da súa función como punto de encontro da vida cidadá e como espazo de intercambio de opinións sobre narrativa, poesía ou ensaio, estes faladoiros en Pontevedra eran verdadeiros centros de poder porque influían directamente na vida política.
Descrición
O grupo escultórico está colocado sobre unha base circular de granito negro pulido. É de bronce e mostra aos tertulianos sentados en cadeiras ao redor de dúas mesas. Pesa dúas toneladas. O bronce das figuras ten pátinas que lle dan diferentes acabados e matices.
Ao redor das dúas mesas sentan Alexandre Bóveda, Castelao, Valentín Paz Andrade e Ramón Cabanillas. O máis novo do grupo, Carlos Casares, apóiase nestes dous últimos, observando a escena, mentres todos os participantes na reunión contemplan a actuación do violinista pontevedrés Manuel Quiroga.
No interior do Café Moderno, nunha das súas salas, atópase outro grupo escultórico do Monumento á Tertulia. Neste caso, a réplica do grupo estatuario é de bronce policromado.
Blanca Catalán de Ocón
Blanca Catalán de Ocón y Gayolá, nada en Calatayud en 1860 e finada en Vitoria-Gasteiz en 1904, está considerada a primeira botánica española. miniatura| Saxifraga folderna, bautizada como S. blanca polo botánico HM Willkomm miniatura| Ilustración de Linaria alba
Traxectoria
Catalán de Ocón naceu en 1860 na localidade zaragozana de Calatayud, pero dende pequena viviu coa súa familia en Monreal del Campo, Provincia de Teruel. A súa nai, Loreto de Gayolá, educada en Suíza, animou ás súas fillas a desenvolver os seus intereses pola botánica e a entomoloxía e inculcoulles o amor pola natureza, que gozaban especialmente na casa de "La Campana" en Valdecabriel, na Serra de Albarracín, onde pasaban longos períodos de tempo. Como a súa irmá Clotilde, tamén cultivou a poesía.
Blanca fixo un pequeno herbario con plantas da zona de Albarracín, algunhas das cales eran especies descoñecidas. O cóengo e botánico de Albarracín Bernardo Zapater púxoa en contacto co botánico alemán Heinrich Moritz Willkomm, que preparaba o seu gran Prodromus Florae Hispanicae. Willkomm inscribiu o nome de Blanca xunto cos principais coleccionistas de plantas no seu traballo sobre a flora española.
José Luís Baños de Cos
José Luis Baños de Cos, nado en Xerez da Fronteira en 1977, é escritor de teatro en lingua galega e novela en lingua castelá.
Blanca Catalán de Ocón
Traxectoria
Tamén foi recoñecida polo botánico aragonés Francisco Loscos Bernal, o que converteu a Catalán de Ocón na primeira botánica española en inscribir o seu nome na nomenclatura científica universal. Loscos tamén se faría eco daqueles mesmos anos dos traballos da naturalista no seu Tratado das Plantas de Aragón. Tamén estivo relacionado co botánico valenciano Carlos Pau, quen dedicou o nome da especie Linaria blanca (rebautizada como Linaria repens ) a Blanca Catalán e describiu algunhas das especies que ela lle enviara, como Serratula albarracinensis (rebautizada como Klasea nudicaulis ). En virtude destas actividades, pouco habituais para unha muller do seu tempo, Willkomm, nunha carta a Zapater en 1879, considerábaa "a primeira botánica de España".
José Luís Baños de Cos
Traxectoria
Licenciouse en Dereito e Antropoloxía Social e tamén fixo estudos sobre teatro social e teatro do oprimido. Residente en Galicia, despois de vivir en Cataluña.
É autor de O faiado, da compañía Ó Cubo Teatro, A espera, de Titereficcións, e de Suit(e) up, de Fanfarra Teatro.
Blanca Catalán de Ocón
Traxectoria
Consérvanse dous dos seus herbarios: ''Recuerdos de la Sierra de Albarracín. Herbario de botánica de plantas raras de Valdecabriel e Souvenir des Aigues-Bonnes. Herbier de Botanique des plantes rares de la Vallée d’Ossau.''
Grande Otelo
Traxectoria
A súa vida tivo varias traxedias. O seu pai morreu acoitelado e a súa nai era alcohólica. Cando xa era un actor consolidado, a súa muller suicidouse pouco despois de envelenar ao seu fillo de seis anos, que era fillastro do actor.
Grande Otelo vivía en Uberlândia cando coñeceu a unha compañía de teatro mambembe e fuxiu con eles, co consentimento da directora do grupo, Abigail Parecis, que o levou a São Paulo. Volveu fuxir e acabou no Xulgado de Menores, até que foi adoptado pola familia do político Antonio de Queiroz. Otelo estudou despois no Liceu Coração de Jesus.
Na década de 1920, participou na Companhia Negra de Revistas, que tiña como directora a Pixinguinha.
Foi en 1932 cando entrou na compañía Jardel Jércolis, unha das pioneiras do teatro de revista. Nesta época gañou o alcume de Grande Otelo, que adoptou como nome artístico. esquerda|miniatura|258x258px| Vera Regina e Grande Otelo nunha foto dos [[Arquivo Nacional do Brasil|Arquivos Nacionais]] En 1942, participou na película It's All True, de Orson Welles. O intérprete e director norteamericano consideraba a Grande Otelo o maior actor brasileiro.
Realizou numerosas asociacións no cine, sendo a máis coñecida con Oscarito. Entón os produtores formarían un novo dúo del co cómico paulista Ankito. A finais da década de 1950, Grande Otelo tamén formou un dúo en varios espectáculos musicais e tamén no cine, con Vera Regina, unha muller negra alta que se asemellaba á famosa bailarina estadounidense de orixe francesa Josephine Baker. Co fin da asociación, Otelo atravesou un período de crise, ata que volveu ao éxito no cine coa súa grande interpretación como personaxe principal de Macunaíma (1969), baseada na obra de Mário de Andrade. En 1974, protagoniza xunto a Miriam Batucada o exitoso espectáculo Samba, coisa e tal, producido por Haroldo Costa. Tamén participou na película Fitzcarraldo de Werner Herzog de 1982, rodada no Amazonas.
A partir dos anos 60, Otelo comeza a ser contratado por TV Globo, emisora na que actuou en varias telenovelas de grande éxito, como Uma Rosa com Amor (1972). Tamén participou na humorística Escolinha do Professor Raimundo, a principios dos anos noventa. O seu último traballo foi na telenovela Renascer, pouco antes de morrer.
Pasamento
Grande Otelo morreu o 26 de novembro. En 1993, aos 78 anos en París, debido a un infarto masivo ao desembarcar en París, desde onde iría para render homenaxe aos tres continentes reinantes, foi enterrado no cemiterio de São Pedro, en Uberlândia.
Colección Grande Otelo
A FGO (Fundação Grande Otelo) posúe os dereitos sobre o nome, imaxe, obra e colección do actor, despois de que os dereitos sexan doados polos seus herdeiros.
A restauración e catalogación do material comezou en 2004, a cargo da produtora carioca Sarau Agência de Cultura Brasileira. A colección foi fundamental para o contido dos 90 anos do Proxecto Grande Otelo, ideado pola mesma produtora, achegando unha información sen precedentes para a biografía do artista, realizada polo escritor Sérgio Cabral. A colección tamén serviu de base para a creación dunha páxina web, un documental e un espectáculo teatral. Finalizado o proxecto, a recollida restaurada, saneada e dixitalizada foi entregada oficialmente a Funarte o pasado 17 de decembro. O público ten acceso físico ao material desde febreiro de 2008.
Descendencia
Tivo cinco fillos, un deles tamén actor: José Prata, coñecido como "Pratinha", que comezou a súa carreira artística aos 14 anos, e actuou na versión de 1986 da telenovela Sinhá Moça, no papel de Bentinho, en ademais de participar na serie As Aventuras do Tio Maneco, de TVE, e nas obras "O Pagador de Promessas" e "A Turma do Pererê". Outro dos fillos de Otelo, Carlos Sebastião Vasconcelos Prata, na década de 2010 quedara sen fogar.
Carreira
miniatura| En 1950.
Principais premios e nomeamentos
A Academia Brasileira do Cinema nomeou os seus galardóns Premios Grande Otelo.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Ernst Nordin
Ernst Erik Axel Nordin, nado en Selånger, condado de Västernorrland, en 1934, é un escultor, pintor, medallista e deseñador de moedas sueco.
Traxectoria
Enst Nordin recibiu a súa educación artística na Konstfackskolan (Universidade de Artes, Artesanía e Deseño) e na Academia de Belas Artes, ambas en Estocolmo.
Como escultor, modelou varias esculturas públicas instaladas non só en Estocolmo, senón en diversas cidades de todo o país, como Umeå, Trelleborg, Boden, Sundsvall ou Linköping. Unha das súas esculturas públicas máis sobranceiras é Non Serviam (1980), sita na rúa Malmskillnadsgata, Estocolmo. Tamén é salientable a súa colección de retratos para salas. miniatura|270x270px|Non Seviam ([[1980), Estocolmo.]] Ademais, foi o creador de decenas de medallas, entre as que destaca a dedicada a Carl Linnaeus (2007). Arredor de 40 medallas foron creadas para institucións como a Academia Sueca de Ciencias, a Universidade de Uppsala, a Real Casa da Moeda de Suecia e o Gabinete Real de Moedas de Suecia.
Nordin foi tamén o creador dunhas 20 moedas da coroa sueca, tanto circulantes como conmemorativas, todas elas emitidas a nome do rei Carlos XVI Gustavo. Tanto nas súas medallas como nas súas moedas, a arte de Nordin exprésase sinaladamente a través dos seus retratos.
En paralelo ao seu labor creativo, Nordin desenvolveu tamén unha longa carreira docente, na Konstfackskolan e na Escola de Arquitectura do Real Instituto de Tecnoloxía, nesta última como profesor titular de Teoría da Forma.
Tenencia
O topónimo galego Tenencia pode referirse a:
Waldemar Dalenogare Neto
Formación
É doutor en Historia pola Pontificia Universidade Católica do Rio Grande do Sul (PUCRS) e posgrao en cinema.
Membresías
Foi o primeiro suramericano en unirse á Critics Choice Association, que organiza os Critics' Choice Movie Awards. É membro de Film Independent (onde vota polos Independent Spirit Awards), da Academia Brasileira de Cinema , de Online Film Critics Society (OFCS) e director do CINESOV (Centro de Estudos Cinematográficos Soviéticos).
Daxildəki Ada
Daxildəki Ada é un filme acerbaixano de 2020 dirixido por Ru Hasanov. Foi escollido como o candidato de Acerbaixán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Academia Brasileira de Cinema
A Academia Brasileira de Cinema e Artes Audiovisuais (ABCAA) é unha organización profesional coa finalidade, entre outras, de outorgar o Gran Premio do Cinema Brasileiro (tamén chamado Premio Grande Otelo) e contribuír ao debate, promoción, desenvolvemento e ciencia do cine como manifestación artística, contribuíndo así a fortalecer a industria cinematográfica brasileira. Tamén se encarga de preseleccionar as películas que representarán o Brasil nos Oscars.
Fundada por Luiz Antonio Viana (tamén o seu primeiro presidente) o 20 de maio de 2002, con sede en Río de Xaneiro, conta con máis de 200 membros e serve de instrumento para celebrar a calidade e excelencia do cinema brasileiro. En setembro do mesmo ano no que foi fundada a Academia, a primeira edición do Premio Grande Otelo tivo lugar no Theatro Municipal do Rio de Janeiro.
Historia
Segundo Luiz Antonio Viana, fundador e primeiro presidente da Academia:
"A Academia Brasileira de Cinema é um instrumento de celebração da qualidade do cinema brasileiro e mais um veículo de promoção e preservação que irá, sem dúvida, reforçar as alianças entre aqueles que fazem do nosso cinema uma arte maior".
Naceu entón o Premio Grande Otelo, que é concedido anualmente pola Academia dende o ano 2002, nun acto retransmitido por televisión aos mellores profesionais nas súas respectivas categorías.
Segundo o expresidente da Academia Brasileira de Cinema, Roberto Farias :
''“É conhecida a regra de que quando o cinema nacional faz sucesso, esquenta o mercado e todos ganham. Como diria Euclides da Cunha, 'o cineasta brasileiro é antes de tudo um forte, e a Academia sua fortaleza'. Cada vez mais forte, nossa academia orgulha-se do cinema brasileiro e seus cineastas".''
Grande Premio do Cinema Brasileiro
esquerda|miniatura| Cerimonia do Grande Premio do Cine Brasileiro [[2019]] O Grande Prêmio do Cinema Brasileiro (tamén coñecido como premio Grande Otelo) é o galardón máis importante do cinema brasileiro, que concede anualmente a Academia co obxectivo de homenaxear a excelencia dos mellores profesionais en cada unha das distintas especialidades do sector. O premio é unha estatuíña bañada en ouro dun cabaleiro cunha espada en homenaxe ao actor brasileiro Grande Otelo. No Brasil, a retransmisión da cerimonia corre a cargo de Canal Brasil.
Está organizado e votado polos propios profesionais. Desde 2004, a votación realízase a través de Internet, a través da páxina web da Academia, e cada membro recibe un contrasinal electrónico para votar, o cálculo realízao PricewaterhouseCoopers, a mesma empresa de audita os Oscar.
Categorías premiadas
Ademais dos premios ao mérito á excelencia, a academia outorga anualmente, a través da súa xunta directiva, os Prêmios Homenagem Especial e o Prêmio Especial de Preservação
Superficies de clase A
miniatura|Animación da modificación dunha superficie 3D. miniatura|Diferentes estados de continuidade entre superficies. As superficies de clase A no deseño de automoción son aquelas superficies 3D que corresponden as partes vistas do vehículo, polo que son traballadas con alta eficiencia e calidade tanto a nivel estético como produtivo. As superficies de clase A cumpren certas tolerancias de curvatura e aliñación de tanxencia para unha calidade de reflexión estética ideal, moitas persoas identifican as superficies de clase A cando teñen continuidade de curvatura G2 ou G3 entre si.
O modelaxe de clase A realízase mediante aplicacións de deseño industrial asistido por ordenador. Os modeladores de superficies de clase A tamén son chamados "escultores dixitais" na industria. Os deseñadores industriais e os enxeñeiros desenvolven o seu proxecto en continua comunicación cos modeladores para realizar o modelo final.
Aplicación
Un método común de traballo é comezar cun modelo de deseño ou cunha nube de puntos como referencia, dos que se desenvolven superficies matemáticas controladas de Clase A para describir o corpo exterior do produto. Esta matemática compártese con enxeñeiros e deseñadores que solicitan cambios ou modificacións en diferentes fases do proxecto ata resultar o modelo final.
Deseño de automoción
Na aplicación de deseño de automóbiles créanse superficies de clase A en todas as superficies exteriores visibles (paneis da carrozaría, parachoques, parrilla, faros, etc.) e todas as superficies visibles das pezas que do interior (cadro de mandos, asentos, recubrimentos das portas, etc.).
Deseño de produto
No ámbito do deseño de produtos, as superficies de Clase A pódense aplicar a elementos como a carcasa de aparellos industriais moldeados por inxección, como: electrodomésticos, envases de plástico definidos por superficies orgánicas, xoguetes ou mobles. Entre os usuarios máis famosos do software Autodesk Alias ​​no deseño de produtos está Apple.
Deseño aeroespacial
No sector aeroespacial téñense consideracións de estilo e deseño nos interiores, como marcos para ventilación ou luces, bastidores de almacenamento, asentos e a zona de cabina, etc. En 2006 Airbus utilizou ICEM Surf para xerar a xeometría da superficie exterior para a súa optimización estética e aerodinámica.
Aplicacións
As ferramentas de software máis utilizadas son:
Andevoto
Andevoto, en latín Andevotus, morto polo 437, foi un líder militar de probable orixe vándala ao mando dun exército privado que actuou en Hispania ao servizo da poderosa aristocracia terratenente hispanorromana da Bética.
Traxectoria
No ano 437, participou nunha batalla nas beiras do río Genil, onde se enfrontou ao rei suevo Requila. Este venceu, facéndose cun gran botín en ouro e prata.
Hipóteses sobre a orixe
Aínda que a súa orixe non está clara, para uns era un xeneral romano e para outros era un caudillo vándalo que non seguira a Xenserico cando este pasou a África no 429. Neste caso, a denominación de Andevoto sería a latinización do antropónimo xermánico Anduit, de orixe vándala ou ostrogoda.
Segundo Isidoro de Sevilla, Andevoto era o líder militar dos exércitos romanos (dux Romanae Militiae) afincados en Hispania. Con todo, o bispo de Híspalis non é recoñecido como a fonte máis fiable para os acontecementos acaecidos en Hispania no século V. Segundo E.A. Thompson, seria un comes Hispaniarum enviado a Hispania pola corte de Rávena, enviado ao mesmo tempo có conde Censorio, para pór remate aos ataques dos suevos na Bética.
Doutra opinión é Hidacio, quen opina que iba cum sua manu. Esta hipótese é refrendada por Sanz quen interpreta a frase como tropas dependentes del mesmo. Segundo isto, é posíbel que actuase en Hispania cun exército propio contratado pola poderosa nobreza hispanorromana para se defenderen dos ataques e saqueos xermánicos.
Dy Luanë drejt Venecias
Dy Luanë drejt Venecias é un filme albanés de 2020 dirixido por Jonid Jorgji. Foi escollido como candidato de Albania para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Na súa viaxe cara ao Festival Internacional de Cinema de Venecia, dous directores albaneses deciden facer un filme para adultos despois de coñecer estrelas porno.
Ron's Gone Wrong
Ron's Gone Wrong é un filme de animación de 2021 dirixido por Sarah Smith e Jean-Philippe Vine (no seu debut como director), e codirixido por Octavio E. Rodriguez, producido por Julie Lockhart e Lara Breay e escrito por Peter Baynham e Smith. O filme conta a historia de Barney, un solitario rapaz que se fai amigo dun "B-bot" defectuoso chamado Ron; os B-bots son robots cos cales os seus compañeiros de clase socializan e se relacionan. Barney debe atopar a maneira de protexer a Ron, quen é buscado polos empregados da compañía que o creou. O filme conta coas voces de Zach Galifianakis, Jack Dylan Grazer, Ed Helms, Justice Smith, Rob Delaney, Kylie Cantrall, Ricardo Hurtado e Olivia Colman.
Personaxes
Adicionalmente, Liam Payne interpreta un B-bot que é pateado a Andrew.
Víctor de las Heras
Víctor Martínez de las Heras, Vitín, nado en Vigo en 1953, é un fotógrafo e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Comunicación pola Universidade Complutense de Madrid. Regresou a Vigo nos anos setenta. Foi correspondente de Tiempo e colaborou nas revistas viguesas El Pope e Informe Gallego. A finais dos anos oitenta traballou como free lance en Panamá e no Brasil e foi cofundador e responsable da área de fotografía da revista Pueblo Gallego (1997).
Máté Zalka
Máté Zalka (en húngaro, Zalka Máté), nado en Tunyogmatolcs (Hungría) o 23 de abril de 1896 e finado en Huesca o 11 de xuño de 1937, foi un escritor e revolucionario internacionalista de orixe xudía. O seu nome real era Béla Frankl, aínda que durante a Guerra Civil Española foi coñecido tamén como Paul Lukács e Xeneral Lukács. Combateu na primeira guerra mundial e na Guerra Civil Española, como membro das Brigadas Internacionais. Foi condecorado coa Orde do Estandarte Vermello da Unión Soviética e a Orde da Liberación de España, a título póstumo.
Traxectoria
Naceu en 1896 en Tunyogmatolcs, ao nordés de Hungría, no seo dunha familia xudía, de pai hostaleiro. Graduouse na escola secundaria Polgári Iskola en Mateszalka, máis tarde rebautizada na súa honra.
Primeira guerra mundial
Co estalido da primeira guerra mundial foi mobilizado polo exército do Imperio Austrohúngaro como oficial subalterno. Combateu en Italia e a fronte oriental onde, en xuño de 1916, foi ferido e capturado polas tropas rusas en Lutsk, Ucraína. Estivo recluído nun campo de prisioneiros, onde foi influenciado polo comunismo.
Exército Vermello
No outono de 1919 escapou do campo de prisioneiros de Krasnoiarsk (Rusia) e formou un grupo de partisanos. A principios de 1920 uniuse ao Exército Vermello, co que combatería en distintas frontes bélicas da Guerra Civil Rusa. Ese mesmo ano participou na liberación de Krasnoiarsk e converteuse en membro do Partido Comunista Ruso (bolxevique).
Tamén en 1920 combateu contra as tropas polacas durante a chamada Guerra Polaco-Soviética, e participou na Batalla de Kíiv.
Actividade literaria e cultural
Tras o estabelecemento da Unión Soviética en 1922, Zalka ficou en Moscova, onde comezou a súa actividade literaria, tanto en húngaro como en ruso. Entre 1925 e 1928 foi director do Teatro da Revolución (posteriormente Teatro Makhakowski). O seu primeiro conto foi publicado en 1924 e o primeiro volume publicouse en ruso en Moscova. Os temas das súas obras eran, principalmente, os acontecementos da primeira guerra mundial e da Guerra Civil Rusa. Nesta etapa da súa vida tivo os seus primeiros contactos co comunismo. As obras literarias de Máté Zalka foron dedicadas principalmente a temas militares.
O seu primeiro conto publicado, "Porse ao día", publicado en 1924, tratou sobre a Guerra Civil en Rusia. O mesmo tema aparece nos escritos posteriores "Ataque de cabalaría", en 1929, e "Mazás", en 1934. O motivo principal da súa obra é a fraternidade internacional. A súa obra máis famosa foi "Doberdo", novela escrita en 1937, pouco antes da súa partida a España.
Brigadas Internacionais
En novembro de 1936 incorporouse ás Brigadas Internacionais na Guerra Civil Española, como outros comunistas da URSS. Foi nomeado Comandante en Xefe da XII Brigada Internacional e participou, co seu adxunto Alexei Eisner, na defensa da capital e nos combates da Cidade Universitaria de Madrid. Debido aos seus éxitos, foi crecendo a súa popularidade, e pronto foi coñecido como Xeneral Paul Lukács. A comezos do verán de 1937 foi enviado á Fronte de Aragón ao mando dunha mestura de unidades das Brigadas Internacionais (a posterior 45ª División Internacional) para intervir na Ofensiva de Huesca. A cidade atopábase completamente asediada desde o comezo da guerra.
O 11 de xuño, mentres realizaba unha inspección da fronte no seu vehículo persoal, un obús de artillaría alcanzouno e morreu no acto. Foi substituído no mando da división polo xeneral Emilio Kléber, militar de sona das Brigadas Internacionais.
Repatriación dos seus restos
Os seus restos foron enterrados inicialmente no sur da España republicana, mais serían recuperados pola súa familia tras o final do franquismo. O sobriño de Zalka, quen tamén loitou na guerra española, foi convidado pola familia real española a unha cerimonia para celebrar o fin da Guerra Civil. Os restos de Zalka foron trasladados a Hungría e sepultados nun cemiterio militar en Budapest, xunto con outros altos heroes militares húngaros.
Azurita (pigmento)
A azurita é un pigmento azul da pedra do mesmo nome.
Outros termos para o pigmento son azur (unha das variantes), azur alemán, azul de montaña, pedra de Armenia ou cinza azul.
Características
miniatura| Azurita esmagada O característico azul intenso da azurita atópase na maioría das pinturas dos séculos pasados. Reducidos a un po moi fino e mesturados con aglutinantes axeitados, os minerais azuríticos transformáronse en pigmentos pictóricos. Do mesmo xeito, obtivéronse pigmentos verdes a partir de malaquita, outra variedade do mesmo mineral, o carbonato de cobre.
Dependendo dos depósitos e das impurezas inherentes, e dos métodos de moenda, derivaron nunha ampla gama de azul a azul-verde.
Os aglutinantes tamén tiveron un papel polo que o po mesturado co aceite dá un azul lixeiramente verdoso, mesturado con xema de ovo (témpera), vólvese verde agrisado. miniatura| Pintura de Hans Holbein co fondo pintado con azurita