cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estadio Olímpico de La Cartuja
O Estadio La Cartuja é un estadio multiusos da cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía en España, e situado nun 57% en terreos do próximo municipio de Santiponce. Xunto co Estadio Benito Villamarín e o Estadio Ramón Sánchez Pizjuán conforman os grandes centros deportivos da cidade de Sevilla. Por capacidade sitúase como o terceiro máis grande de España despois do Camp Nou de Barcelona e o Santiago Bernabéu de Madrid.
Sitúase na Illa da Cartuja lugar do centenario Mosteiro de La Cartuja (de onde provén o nome), xunto ao recinto da Exposición Universal de Sevilla de 1992 e tamén do parque temático Isla Mágica. O Estadio de La Cartuja deseñouse seguindo todos os criterios do Comité Olímpico Internacional con vistas a acoller os Xogos Olímpicos de 2004, de aí a súa denominación "Olímpica".
O estadio é xestionado pola Sociedad Estadio Olímpico de Sevilla S.A., composta pola Xunta de Andalucía (40% da propiedade), o Goberno de España (25%); o Concello de Sevilla (19%), a Deputación Provincial de Sevilla (13%) e un 3% repartido pro rata entre os dous clubs de fútbol da cidade: o Real Betis e o Sevilla FC.
O custo do Estadio de La Cartuja ascendeu a 120 millóns de euros.
Historia
O estadio foi inaugurado polos Reis de España o 5 de maio de 1999 nun partido de fútbol que enfrontou ás seleccións de España e Croacia, con resultado de 3-1. A partir do 20 de agosto de 1999 albergou o 7º Campionato Mundial de Atletismo da IAAF, evento que motivou a súa construción.
A idea da Sociedad Estadio Olímpico de Sevilla era que unha vez finalizado o Mundial de Atletismo producísese o traslado dos dous grandes clubs da cidade, Real Betis e Sevilla FC, de forma que usasen como sede o estadio alternando unha semana os seguidores dun e outro club como se fai en diversos estadios italianos, compromiso que ambos os clubs rubricaran ao entrar a formar parte de devandita sociedade.
Finalmente, os afeccionados de ambos os clubs mostraron o seu descontento con esta idea inicial, o que derivou en que ningún destes tomase como sede permanente de competición o Estadio Olímpico, aínda que ocasionalmente se foi utilizado por ambos en partidos oficiais.
Na actualidade o estadio explótase como sede de grandes espectáculos escénicos e deportivos ademais de ser sede de numerosas empresas e organismos. Nun futuro podería facer honra ao seu nome acollendo uns Xogos Olímpicos grazas á iniciativa cidadá que impulsa a candidatura de Sevilla como sede para 2020.
Alan Taylor
Alan Taylor, nado en 1965, é un director de televisión estadounidense gañador dun premio Emmy.
Traxectoria
Dirixiu numerosos programas, moitos deles na cadea HBO. á parte do seu traballo en televisión, realizou tres películas: Palookaville, The Emperor's New Clothes e Kill the Poor.
Os seus pais son James J. Taylor e Mimi Cazort e a súa irmá é a rockeira Anna Domino. Vive na cidade de Nova York coa súa muller, Nicki Ledermann, o seu fillo e as súas dúas fillas.
Na busca da arca perdida
Na busca da arca perdida (en Raiders of the Lost Ark) é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que foi estreado en 1981.
Sinopse
Ano 1936. Indiana Jones é un profesor de arqueoloxía, disposto a correr perigosas aventuras con tal de conseguir valiosas reliquias históricas. Despois dunha infrutuosa misión en Suramérica, o goberno estadounidense encárgalle a busca da Arca da Alianza, onde se conservan as Táboas da Lei que Deus lle entregou a Moisés. Segundo a lenda, quen as posúa terá un poder absoluto, razón pola cal tamén a buscan os nazis.
Erta Ale
miniatura|250px|Erta Ale en maio de 2008. O volcán Erta Ale (en afar: Ertá’alé ou Irtá’alé, «montaña que fumega») é un volcán en escudo basáltico localizado no Corno de África, na rexión da depresión de Afar, no nordés de Etiopía, sendo o volcán máis activo de devandito país. Atópase na depresión de Danakil, un deserto baldío preto da fronteira con Eritrea e acada unha altura de 613 metros. Considérase en erupción dende 1967.
Situado nunha rexión desértica e de difícil acceso, o Erta Ale non foi obxecto de estudo polos expertos na materia até o século XX, concretamente a finais da década dos 60 e comezos dos 70. Aínda así, xa fora descuberto polos europeos en 1841 e o seu cumio coroado en 1873. Presenta un ou dous lagos de lava no seu cumio, os cales ocasionalmente desbordan cara á ladeira meridional. Salienta por ter un dos lagos de lava máis duradeiros do planeta (con actividade confirmada dende 1967, aínda que puido iniciarse en 1906). A súa escasa elevación débese ó feito de alzarse sobre unha depresión, a depresión de Afar, cuxa base queda por baixo do nivel do mar.
Os habitantes da zona apenas se achegan a el xa que consideran que no lugar habitan espíritos malignos que se pasean en cabalo. A situación remota, nunha zona baldía e pouco poboada, fai que o seguimento da súa actividade sexa escaso. Hai evidencia de explosións nos últimos 150 anos. Moitas erupcións contemporáneas localízanse primeiro mediante o seguimento por satélite das columnas de dióxido de xofre e compróbanse posteriormente con testemuñas sobre o terreo.
Alacantí
miniatura|Casa do Concello de Alacant|310px miniatura|Mercat Central de Alacant|310px O Alacantí é unha comarca do sur da Comunidade Valenciana con capital en Alacant. Limita ao norte co Alcoià, ao leste coa Marina Baixa e o mar Mediterráneo, ao sur co Baix Vinalopó e ao oeste co Vinalopó Mitjà.
A comarca histórica da Horta de Alacant correspóndese coa conurbación de Alacant, un conxunto urbano que engloba ademais da capital, a Sant Joan d'Alacant, Mutxamel, Sant Vicent del Raspeig e El Campello (a área metropolitana de Alacant-Elx inclúe a case todos os demais municipios da comarca e os do baix Vinalopó: Elx, Santa Pola e Crevillent). Centrada sobre a cidade de Alacant, o resto de núcleos urbanos atópanse a modo de prolongacións da expansión urbana, servindo como zonas residenciais (todas elas), de expansión industrial (Sant Vicent) ou especializadas cara ao turismo (El Campello). Fortemente urbanizada, esta aglomeración presenta unha densidade de poboación de 1.226 hab/km². No plano agrícola, que é ao que debe o seu nome, a Horta de Alacant consiste nun territorio relativamente plano de terras fértiles, convertido ao regadío grazas principalmente ao uso das augas do río Montnegre.
Á parte de Agost, o resto das poboacións constitúen a histórica comarca da Foia de Xixona, con Xixona, La Torre de les Maçanes, Busot, e Aigües. Trátase en realidade de poboacións de transición entre a Horta de Alacant e outras comarcas (respectivamente, a Foia de Xixona co Alcoià, Agost co Vinalopó Mitjà e Busot e Aigües coa Marina Baixa). Salvo Xixona, poboación industrial que é deles o maior núcleo urbano, os demais núcleos de poboación son de tipo rural, contrastando enormemente coas poboacións da Horta de Alacant. Non en balde, esta serie de municipios periféricos presenta unha densidade de poboación de tan só 50,3 hab/km², unhas 24 veces menor que a da conurbanización alacantina.
Lingua
O valenciano é a lingua de predominio lingüístico da comarca.
Historia
Durante a colonización cristiá na idade media, a comarca do Alacantí foi das últimas conquistadas aos árabes. A conquista foi pacífica e o territorio foi adscrito ao Reino de Castela, en 1244, en virtude do tratado de Almizra, habendo pouco tempo despois unha sublevación musulmá en 1248 sufocada coa axuda de Jaume I. Despois de anos de disputas no 1304, Dinís de Portugal, o infante Xoán I de Castela e o bispo de Zaragoza, pola Sentenza de Torrelles acordan deixar definitivamente adscritas ao Reino de Valencia as terras do Alacantí, baixo reinado do rei Jaume II o Xusto.
Economía
A poboación é considerabelmente densa e os seus principais núcleos son: Sant Vicent del Raspeig, con industrias de cemento e papeleira, típica cidade dormitorio, onde se atopa a Universidade de Alacant. En Agost prodúcese baldosa destinada á construción e cantaría tradicional, en Sant Joan d'Alacant tamén outro municipio dormitorio que ten outra universidade, a de Miguel Hernández, ademais de numerosas grandes superficies comerciais, e El Campello, con porto pesqueiro.
Alacant, a capital da comarca, experimentou un rápido desenvolvemento, especialmente a partir do século XVIII, debido ao seu activo comercio marítimo. Ten unha variada industria de aluminio, química, talleres metalúrxicos e de motores, cerámica, alimentaria, do tabaco etc., ademais de ser un centro pesqueiro. No entanto, unha das actividades máis importantes da comarca constitúena o turismo, fundamentalmente á Praia de Sant Joan, e os sectores económicos relacionados.
Ernst Jünger
Ernst Jünger, nado en Heidelberg o 29 de marzo de 1895 e finado en Riedlingen o 17 de febreiro de 1998, foi un escritor, filósofo, novelista e historiador alemán. Os nazis tachárono de "anarcomarxista", e os comunistas de "protonazi", promovendo un descoñecemento da súa obra que só comezou a solucionarse co tempo. Realmente a súa filosofía política e a súa obra encádranse nunha corrente de pensamento conservadora cuxo elemento principal é un nacionalismo radical, moi influído por Nietzsche, que rexeita o liberalismo, o igualitarismo, a Revolución Francesa e o comunismo. O seu pensamento e figura foron enormemente populares entre a mocidade alemá, a clase media-alta e a aristocracia durante a República de Weimar. Durante a Alemaña Nazi, Jünger situouse entre o grupo de intelectuais nacionalistas que non apoiaron a Adolf Hitler, a pesar de que o propio Joseph Goebbels pretendeu convencelo persoalmente para ingresar no Partido Nazi. Despois da segunda guerra mundial e a pesar de recoñecer a súa oposición ao réxime nazi, os seus críticos reprocháronlle conferir atractivo ao nazismo de maneira indirecta, polos seus relatos da primeira guerra mundial e a súa exaltación da nación.
Ademais de ser un dos máis eminentes prosistas do século XX, tamén asombra a súa profundidade filosófica e científica, que o levou a compartir amizade e recoñecemento de pensadores tan ilustres como Martin Heidegger ou Borges. Cultivou a crónica, o ensaio, a novela, foi soldado nas dúas grandes guerras, viaxeiro, entomólogo, psiconauta e recibiu numerosas honras académicas e científicos ao longo da súa vida, principalmente en Europa.
Traxectoria
Era fillo do doutor Ernst George Jünger, profesor de química, e Lily Karoline. Únese aos Wandervögel en 1911, un movemento xuvenil que sostiña principios radicalmente opostos á sociedade moderna, extremaba o espírito da natureza e a procura dos bosques así como o respecto absoluto pola vida animal, e así mesmo un exaltado sentimento de amor cara á patria e a glorificación da nación alemá.
En 1913, aos 17 anos, foxe do fogar familiar e alístase na Lexión Estranxeira francesa, viaxando a África. Esa experiencia marcouno para sempre, quedando retratada na súa obra Xogos africanos. Cando estalou a I guerra mundial, Jünger foi un dos primeiros en alistarse, obtendo en 1918, poucas semanas antes do fin da guerra, a máxima condecoración prusiana, Pour le Mérite, tamén coñecida como «Blauer Max» ao mérito militar. Foi o último gañador da medalla Pour le Mérite, a última persoa condecorada en morrer, e a persoa máis nova en recibir a prezada condecoración, con só 23 anos.
En 1923 comeza os seus estudos de Ciencias Naturais e Filosofía, e a finais da década trasládase a Berlín, onde colabora no Konservative Revolution, do que formaron parte, ademais de diversos grupos, autores como Ernst Von Salomon, Werner Sombart, Carl Schmitt ou Oswald Spengler. Algunhas das características máis importantes que definiron ao Konservative Revolution foron o seu nacionalismo radical, o seu rexeitamento ao liberalismo do século XIX ou á Revolución francesa.
Entre outras moitas razóns o antisemitismo levou a Jünger a rexeitar xa en 1933 o nacionalsocialismo, ao non aceptar o ingreso na Academia de Poesía Alemá, purgada había pouco tempo pola Gestapo, e marchou a unha aldea, Goslar, nas montañas Harz; despois radicouse en Ueberlingen.
Forte de San Cristovo
250px|miniatura|Entrada do forte de Afonso XII ou de San Cristovo. O Forte de Afonso XII ou de San Cristovo (en San Kristobal gotorlekua) é unha fortaleza militar no monte Ezkaba próxima á cidade de Pamplona (capital de Navarra) construída a finais do século XIX e principios do XX.
Ernst Jünger
Traxectoria
En 1934 prohibe ao xornal do partido nazi que siga utilizando e manipulando os seus escritos, rexeitando tamén ocupar un asento no Reichstag, á vez que publica Blaetter und Steine (Follas e pedras), a súa primeira crítica ao racismo nacionalsocialista.
Forte de San Cristovo
O nome oficial é o do rei Afonso XII, pois realizouse baixo o seu reinado como consta na porta de entrada. Con todo, é máis coñecido polo nome dos edificios que lle precederon, que foron unha ermida cun castelo no século XIII e posteriormente no século XVI, unha basílica dedicados ao santo.
Construción
250px|miniatura|Cara posterior do forte. Decidiuse realizalo despois da última guerra carlista tras comprobar a vulnerabilidade da cidade de Pamplona ante as modernas pezas artilleiras colocadas no alto do monte.
Ernst Jünger
Traxectoria
Desta época tamén debemos destacar ''Das abenteuerliche Herz. Figuren und Capricios''(1938). A amplitude dos múltiples saberes e a incansable curiosidade de Jünger ponse de manifesto nesta obra. Está composta por observacións convertidas en auténticas reflexións metafísicas acerca das correspondencias existentes entre os elementos máis dispares da realidade. A inclusión de breves e inquietantes contos, pesadelos e alucinacións aproximan o libro aos temas característicos do surrealismo.
En 1939 publica a novela Sobre os cantís de mármore, a súa serena resposta aos totalitarismos, que o coloca rapidamente no punto de mira dos nazis. A admiración de Hitler pola primeira obra de Jünger, In Stahlgewittern (Tempestades de aceiro), aforra a este un serio problema.
Forte de San Cristovo
Construción
Esta fortaleza foi proxectada polo coronel de enxeñeiros Miguel Ortega e dirixida polo comandante de enxeñeiros José de Luna. As obras prolongáronse desde 1878 até 1919. Realizouse tras voar o cumio do monte e así poder escavar cara o seu interior. Son tres pisos que non se poden apreciar desde o exterior. Os seus muros ademais están cubertos por dous metros de terra que o protexen e fai que sexa imposible imaxinar a súa arquitectura interior. Atópase rodeada por un extenso foso que impide o acceso dun hipotético ataque da infantería.
Ernst Jünger
Traxectoria
Jünger pasou unha parte da II guerra mundial como militar no París ocupado, onde a partir de 1941 frecuentou o trato con diversas personalidades da cultura (Picasso...), así como a bohemia parisiense e os fumadoiros de opio, deixouse convidar polos oficiais que comezaban a rebelarse contra Hitler e salvou a vida a cantos xudeus represaliados puido. «O uniforme, as condecoracións e o brillo das armas, que tanto amei, prodúcenme repugnancia», anotou Jünger no seu diario, ao decatarse da exterminación progresiva dos xudeus.
Forte de San Cristovo
Construción
Ten unha extensión de 615.000 m² de terreo, dos cales 180.000 m² son de fortaleza.
Ernst Jünger
Traxectoria
A publicación en plena guerra dos seus diarios Gärten und Straßen (Xardíns e estradas) (1942) válelle a censura por parte do réxime. En 1942 foi enviado á fronte rusa, e en 1944, tras o errado atentado contra Hitler (a quen nos seus escritos chamaba Kniebolo), no que participou, dimitiu do seu posto no exército. Para entón xa comezou a circular de forma clandestina Der Friede (A paz), que se publicará inicialmente en 1946 fóra de Alemaña, xa que inicialmente tamén o goberno militar británico da zona ocupada lle prohibe publicar.
Forte de San Cristovo
Prisión
Esta impresionante fortaleza nunca chegou a ser usada con fins defensivos, debido a que para cando se rematou en 1919 xa quedara obsoleta coa aparición da aviación. Non obstante utilizouse como penal militar desde 1934 até 1945, algo para o que non foi concibida e para o que precisou a construción de muros de separación entre as dependencias carcerarias e a dos gardiáns.
Ernst Jünger
Traxectoria
Os seus libros foron prohibidos até 1949 (a pesar do cal, como dixemos, conseguiría publicar Der Friede (A paz) en 1946 en Ámsterdam, en 1947 Atlantische Fahrt (Viaxe atlántica) e un ano máis tarde Aus der goldenen Muschel (A cuncha de ouro). A prohibición das súas publicacións en 1949 xorde por mor de negarse Jünger a cumprimentar un formulario sobre a desnazificación na zona de ocupación británica. Esta prohibición levouno a se mudar a Ravensburg, na zona de ocupación francesa.
Copa Galiza de Rugby 2010
A Copa Galiza de Rugby 2010 foi a 22ª edición da Copa Galiza na modalidade de rugby. A competición disputouse entre o 17 de abril do 2010 e o 22 de maio do mesmo ano (día no que se celebrou a final). Esta edición contou coa participación de 12 equipos das distintas categorías do rugby, tanto de Galiza como do Estado español. O campión foi o Vigo RC, que conseguiu o seu 12º título na súa historia nesta competición, e o 5º gañado de xeito consecutivo.
Equipos participantes
(1) Equipos clasificados directamente para os cuartos de final.
(2) Equipos que xogaron a fase de clasificación (Primeira Fase).
Ernst Jünger
A emboscadura
Antonio Escohotado, un dos primeiros pensadores españois en divulgar a obra de Jünger, describiu "A emboscadura" nunha recensión dispoñible (baixo dominio público) na súa web que citamos a continuación: "Atafegados pola derrota e a miseria, non menos que pola súa responsabilidade no Holocausto, os alemáns inauguraban unha democracia moi vixiada, escindidos en irmáns irreconciliables por esixencias da guerra fría. E nese clima -de terror, confusión, vergonza e baño propagandístico- Jünger redacta un maxestoso himno á dignidade humana: Der Waldgang (O paseo polo bosque) (1951). Desde os antípodas do ánimo patético e o vitimismo, lembra que o tema da nosa vida segue sendo resistir á opresión, sexan cal sexan as súas formas, e que de manter dita resistencia derívanse innumerables alegrías e cumprimentos. Dita resposta recae agora sobre unha figura que Jünger bautiza como o Emboscado, cuxa esencia é “a persoa singular soberana".
Forte de San Cristovo
Prisión
Finalizada a Revolución de outubro de 1934, centenares de prisioneiros asturianos e eibarreses foron encerrados nestas galerías. Desde o principio, a falta de hixiene e salubridade provocaron denuncias, con esixencias de traslado dos presos e do peche da edificación como penal.
Copa Galiza de Rugby 2010
Primeira Fase
Os equipos da Liga Galega de Rugby tiveron que superar unha Fase Previa que consistiu nunha eliminatoria a partido único entre os seis representantes desta competición. Os emparellamentos e os seus resultados foron os seguintes:
Nacionalismo valenciano
miniatura|250px|[[Bandeira da Comunidade Valenciana|Reial senyera coronada, a Bandeira do País Valencià reivindicada polo nacionalismo valenciano dende a Renaixença. ]] miniatura|250px|[[Estrelada empregada por vez primeira por Acció Nacionalista Valenciana na década de 1930.]]
Forte de San Cristovo
Prisión
100px|miniatura|Rexas nunha fiestra do Forte de San Cristovo.
Copa Galiza de Rugby 2010
Primeira Fase
Clasificáronse C.R. Fendetestas, C.D: Zalaeta e Vigo R.C. "B" ao gañaren cadansúas eliminatorias.
Fase Final
O cruzamento de cuartos fíxose por sorteo entre os equipos directamente clasificados e os dous equipos da Primeira Fase clasificados.
O Vigo RC gañou o torneo anotando 197 puntos en total e recibindo tan só 3 puntos en contra (no primeiro partido fronte ao Ourense R.C.) en tres partidos, conseguindo non encaixar ningún punto nin nas semifinais fronte ao Lalín nin na final contra o C.R.A.T..
Forte de San Cristovo
Prisión
En setembro de 1935, estas malas condicións levaron á morte dun membro da CNT de Santander, que motivaron paros en Pamplona. A morte doutro preso produciu posteriormente protestas en toda España e un motín no Forte, que foi reprimido, mentres en Pamplona era secundado por un paro xeral, e numerosos concellos solicitaron o peche do penal e o traslado dos 750 presos a outros cárceres. Os traslados iniciáronse de xeito tímido en novembro. En febreiro de 1936, tras o triunfo da Fronte Popular decretouse unha amnistía para os presos políticos, dos que 400 estaban no Forte de San Cristóbal. Ao saír os presos denunciaron as condicións nas que estaban e culpabilizaron ao xa exministro de Xustiza Rafael Aizpún.
A partir do golpe de estado militar de xullo de 1936, no que Navarra quedou baixo o control dos sublevados, volveu a encherse o penal, e en poucos meses xa tiña unha poboación duns 2.000 presos. A moitos de eles, sobre todo navarros e algúns rioxanos anunciábaselles a "posta en liberdade" e cando iniciaban o descenso do monte eran abatidos.
250px|miniatura|Piso superior do forte.
Entre o 1 de xaneiro de 1937 e o 6 de xullo de 1945, data do peche como penal, consta a morte de 305 presos, por motivos variados, predominando a "anorexia" e os "paros cardíacos". Moitas de elas estaban relacionadas coa tuberculose, xa que era centro receptor doutros cárceres con presos convalecentes por esta enfermidade como "Sanatorio Penitenciario". Na lista hai 25 nos que figura "traumatismo" como causa da morte. Estes foran fusilados, vinte e un deles o 1 de novembro de 1936 e os outros catro o 17 de novembro do mesmo ano. A maior mortalidade deuse nos anos 1941 con 51 persoas e 1942 con 61.
Aínda que non hai constatación, todo apunta a que nesta prisión tamén se produciron sacas ao inicio da guerra, como a constancia de que no mesmo día, o 1 de novembro de 1936, houbera 21 mortos por "traumatismo". A todo o anterior hai que engadir os 225 mortos en relación coa fuga do forte no ano 1938.
Asun Larreta, presidenta da Asociación de Fusilados de Navarra, refire que "a todas estas cifras hai que engadir uns 200 desaparecidos, que non constan nos arquivos e que na súa maioría foron asasinados."
Fuga do Forte de San Cristovo
A fuga do Forte de San Cristovo produciuse o 22 de maio de 1938, e na historia mundial das evasións é unha das máis destacadas, tanto polo número de fuxidos como polas sanguentas consecuencias.
En 1938 había 2.487 persoas detidas, na súa maioría dirixentes políticos e sindicais así como militantes revolucionarios e republicanos. Estes eran tratados de forma inhumana con malos tratos en forma de malleiras, fame extrema e piollos, habendo constancia da morte por esas condicións de 305 presos, contabilizadas do 1 de xaneiro de 1937 ao 6 de xullo de 1945, data do peche como penal, como se relatou con anterioridade.
250px|miniatura|Corredor de entrada do Forte de San Cristovo. 250px|miniatura|Detalle do [[Simboloxía do franquismo|escudo franquista na entrada do forte.]]
A fuga foi preparada por uns trinta presos de forma minuciosa. A operación iniciouse á hora da cea, momento no que había máis dispersión dos gardiáns. En distintos grupos foron desarmando a varios de eles e tras coller o seu armamento, dirixíronse a onde estaba ceando a compañía de soldados de garda. Un soldado que opuxo resistencia morreu como consecuencia dun golpe cunha barra. Posteriormente rendéronse tamén os soldados das garitas. Nunha media hora o forte foi tomado polos reclusos, que saíron ao exterior.
Ernst Jünger
A emboscadura
''O auténtico problema é que unha maioría non quere a liberdade e aínda lle ten medo. Para chegar a ser libre hai que ser libre, pois a liberdade é existencia, concordancia consciente coa existencia, e é o pracer, sentido como destino, de facela realidade. (Der Waldgang).''
Nacionalismo valenciano
O nacionalismo valenciano é unha corrente social estruturada tanto cultural como politicamente que preserva e promove o recoñecemento da personalidade política, lingüística e cultural do País Valencià ou Nación Valenciana. Como ideoloxía, formou parte da sociedade valenciana durante máis de cen anos, cunha incidencia electoral e social variable, contribuíndo á concepción política do antigo Reino de Valencia e sendo un actor decisivo na reivindicación e consolidación do autogoberno da actual Comunidade Valenciana. Baixo a accepción de nacionalismo valenciano a miúdo inclúense grupos que politicamente deberían ser cualificados de "nacionalistas cataláns" ou sinxelamente como catalanistas, xa que entenden que a nación dos valencianos son os Países Cataláns.
Historicamente, o valencianismo orixínase no século XIX como un movemento cultural durante a Renaixença valenciana nunha época na que se intentaba recuperar o prestixio social do valenciano e da cultura valenciana despois de séculos de diglosia e da desaparición do reino de Valencia baixo o absolutismo borbónico con iniciativas como a restauración dos Xogos Florais por Lo Rat Penat. Sería no século XX, e como escisións de Lo Rat Penat que xurdirían as primeiras asociacións valencianistas. Un dos seus primeiros fitos sería a Declaración valencianista de 1918, se ben non sería até a Segunda República Española que o nacionalismo valenciano acadaría certa presenza política e un clima favorable á consecución dun estatuto de autonomía. A ditadura franquista acabou coas aspiracións valencianistas, e diluíu a súa tradición. Durante a década de 1960, Joan Fuster i Ortells propuxo un novo valencianismo de tipo catalanista. Estes supostos provocaron a reacción dun sector do valencianismo encabezado por Aldert i Casp que vía nas propostas de Fuster non o tradicional irmandamento con Cataluña, senón un sometemento. A división interna do valencianismo viu aparellada coa intervención do nacionalismo español que atopou nas teorías do pancatalanismo un argumentario idéneo para atacar o catalanismo e ó mesmo tempo debilitar o valencianismo dende dentro na súa reivindicación de nacionalidade histórica durante o proceso estatutario e de recuperación nacional; os episodios máis virulentos deste conflito foron coñecidos co nome de Batalla de Valencia.
Durante a década de 1980 xurdiu o movemento rexionalista chamado blaverismo, caracterizado polo españolismo e o anticatalanismo, que se agrupou politicamente arredor do partido Unió Valenciana. Na década de 1990, os dirixentes deste partido integráronse maioritariamente no Partido Popular e Unió Valenciana practicamente desapareceu sen volver ter representación política nas Corts Valencianes. A comezos do século XXI, Juan García Sentandreu intentou resucitar o blaverismo formando o partido Coalició Valenciana, incidindo coma no pasado no españolismo e no anticatalanismo, pero estas teorías fracasaron na sociedade valenciana actual, o partido non obtivo xamais representación parlamentaria, e acabou por disolverse no 2011.
Hoxe en día, os académicos valencianos da Acadèmia Valenciana de la Llengua normalizaron o valenciano deixando claro que «valenciano» e «catalán» son dúas denominacións sinónimas e equivalentes para «un mesmo sistema lingüístico», sentenza filolóxica que foi ratificada legalmente por diversas sentencies xudiciais do Tribunal Supremo. O valencianismo político estivo representado nas Cortes Valencianas por Coalició Compromís. Segundo os estatutos aprovados polo principal partido da coalición, o Bloc Nacionalista Valencià, en 2009, un dos seus obxectivos é "A consecución da plena soberanía nacional do pobo valenciano", se ben contempla a posibilidade de asociarse cos territorios cos que Valencia comparte "unha mesma lingua, cultura ou historia".
Orixes
250px|miniatura|[[Faustí Barberà.]] Os historiadores sinalan ó doutor Faustí Barberà como pai do valencianismo político, e a lectura en 1902 do seu discurso De regionalisme i valentinicultura como unha simbólica data de nacemento para o nacionalismo valenciano,  cun texto onde se pedía a autonomía para Valencia, rachando coa liña apolítica da Renaixença cultural valenciana. A Renaixença que precedeu a aparición do valencianismo non destacou por ter implicacións políticas ó ser protagonizada por personaxes como Teodor Llorente que o atoparon innecesario. Malia isto, xa dende aquela xorden algúns grupos valencianistas, a miúdo arredor de Lo Rat Penat, entidade, porén, coa que estivo enfrontada durante boa parte do nacemento do valencianismo por mor dos seus tépedos e elitistas posicionamentos.
O primeiro grupo organizado, València Nova, convocou e celebrou en 1907 a Primeira Assemblea Regionalista Valenciana, tratando de acadar un pacto solidario valenciano, inspirado na Solidaritat Catalana. València Nova converteuse máis tarde no Centre Regionalista Valencià que acolleu á "Joventut Valencianista" relacionada coa Joventut Nacionalista de Castelló e coa Joventut Valencianista de Catalunya. De influencia soviética naceu a Joventut Nacionalista Obrera en 1921, organización de esquerdas que propuña abertamente o Estado valenciano.
A primeira xeración de valencianistas publicaron diversas revistas, sendo Pàtria Nova unha das máis importants pola súa transcendencia. Malia que o fenómeno apareceu na cidade de Valencia, co tempo apareceron grupos valencianistas noutras localidades do país, especialmente nas comarcas centrais e nas comarcas do norte.
Un dos feitos máis destacados daquel incipiente nacionalismo valenciano foi a promulgación da Declaración Valencianista de 1918, patrocinada principalmente pola mesma Joventut Valencianista. Naquela declaración recollíanse algúns dos posicionamentos básicos do movemento nacionalista valenciano da época.
O pensamento valencianista primixenio xa era heteroxéneo, pero en boa medida partidario da construción nacional estritamente valenciana, da potenciación do uso do valenciano e do establecemento de relacións especiais entre os territorios do seu dominio lingüístico, iso si, nun escenario non exento da confusión propia dun baixo grao de desenvolvemento das ciencias sociais e da filoloxía. Se ben o recoñecemento das ligazóns culturais co resto do dominio lingüístico era evidente nas manifestacións dos valencianistas de preguerra, tampouco se declaraba de xeito explícito. A influencia de Cataluña tamén se vería nalgúns intentos de crear no País Valencià estruturas semellantes ás que se estaban a conseguir nese territorio, como o intento de crear unha Mancomunidade Valenciana, ou a candidatura electoral da Solidaritat Valenciana. miniatura|250px|dereita|Integrantes de [[Pàtria Nova no primeiro Encontro del Puig, 1915.]] No tocante ás ideas pancatalanistas propostas por unha parte do nacionalismo de Cataluña, había no valencianismo de preguerra propostas políticas de eido territorial máis amplas que o estritamente valenciano. Se ben a catalanofilia era habitual, no caso de Eduard Martínez i Ferrando, autor do texto Síntesi del criteri valencianista, que propuña ir máis lonxe na concepción dun espazo común con cataláns e baleares. Malia isto, a entidade que puxo o pancatalanismo enriba da mesa do debate valencianista foi Acció Cultural Valenciana, asociación de carácter transversal e orixe universitaria que non recoñecía a Cataluña ou o País Valencià como nacións separadas, senón unidas. Na súa publicación, Acció Valenciana, hai textos a prol dunha nacionalidade catalá integrada polos estados federais de Cataluña, Valencia e Mallorca, considerando que o pobo valenciano constituía unha forte personalidade dentro deste conxunto, e que esta forte personalidade dáballe dereito a constituír un estado soberano diferenciado do de Cataluña, chamado Estado Valenciano.
Porén, as propostas políticas que, dende o valencianismo daban as a posibles territorios máis amplos expresábanse en termos máis ou menos abstractos, ou de colaboración entre territorios irmáns, onde o País ou Nación valenciana eran o marco político de soberanía. Tampouco eran propostas que racharan coa integridade territorial do Estado español, xa que non eran propostas de carácter independentista.
Un caso significativo no tocante ás relacións entre Valencia e Cataluña é o que protagonizou Josep Maria Bayarri, autor dunha normativa propia para o valenciano diferenciada do catalán, ou do libro El perill català. Aínda que polo xeral sexa visto como un dos precursores anticatalanistas valencianos, é preciso ter en conta que o texto de Bayarri está escrito dende o aprecio cara ó pobo catalán, e que malia o título rechamante, o seu libro é en realidade un text contrario ó pancatalanismo, como resposta a algunhas propostas de signo contrario que chegaban dende Cataluña. Paradoxicamante, o anticatalanismo era unha das pezas chave do discurs republicano blasquista que acotío instrumentalizaba en contra do mesmo valencianismo ós que acusaba de cómplices da burguesía catalá contemporánea.
Ernst Jünger
A emboscadura
Esta obra expón que a libre acción é o único poder que vence ao medo, aínda que só alí onde ademais de resistencia ao suborno ou á coacción é tamén “pracer”, goce de si mesma. A emboscadura examina diversas estratexias de guerrilla para oporse ao intolerable -aliado primario do medo-, chamándoo “crueldade” ou violencia gratuíta. Estas premisas son unha declaración de guerra ao gregarismo e á propaganda, por non dicir que unha declaración de guerra á autoridade coactiva en xeral. Pero resistir vén de que os emboscados se vacinaron contra o nihilismo –ao expulsar dos seus peitos o resentimento ante a necesidade de morrer-, e grazas a iso topan con fontes de vida que ofrecen “mananciais de abundancia, de poder cósmico”. Fora cal fora a súa sorte particular, “son conscientes da inatacable profundidade [...] e a plenitude do mundo”. Iso infunde neles ánimos de benevolencia, como infunde o amor dos pais propia estima nos fillos. As liñas finais do libro, que resumen a paisaxe deparada polo bosque, din así: “O agrisado, o poeirento, adhírense unicamente á superficie. Quen cava máis fondo alcanza en calquera deserto o estrato onde se acha o manancial. E coas augas sobe á superficie unha fecundidade nova”. (Goce e esixencias da liberdade, 2003)
Outras obras
Desde que nos anos 50 establecese amizade con Albert Hofmann, o creador do LSD, varios dos libros de Jünger versaron de forma directa ou indirecta sobre a experiencia psicodélica.
En 1952, despois da súa primeira experiencia co LSD, escribe Besuch auf Godenholm (Visita a Godenholm), cuxa publicación coincidiu coa aparición de The doors of perception (As portas da percepción), de Aldous Huxley. Tamén hai referencias na súa novela Heliopolis (1949).
Forte de San Cristovo
Fuga do Forte de San Cristovo
Un soldado que volvía de Pamplona apercibiuse do que estaba a ocorrer e baixou á cidade a dar a voz de alarma. Ademais, un preso, o falanxista Ángel Alcázar de Velasco, encarcerado tras os sucesos de abril de 1937 en Salamanca, tamén correu monte abaixo para avisar.
Ernst Jünger
Outras obras
O seu outro gran libro sobre o tema das drogas é Annäherungen. Drogen und Rausch (Achegamentos. Drogas e ebriedad), de 1970. Esta obra, na que o autor acuñou o termo psiconautas ('navegantes da psique'), expón as numerosas experiencias de Jünger con varios tipos de substancias psicoactivas, tanto enteoxénicas como estimulantes ou opiáceos. En 1959 outórganlle a Cruz do Mérito Federal, xunto ao pintor Otto Dix.
Forte de San Cristovo
Fuga do Forte de San Cristovo
Cando os camións dos militares con grandes reflectores se achegaron ao forte, algúns dos presos desistiron na súa fuga, de tal xeito que foron contabilizados, ás dúas e media da madrugada, 1.692 presos. Fuxiran, por tanto, 795 dos detidos, que ían mal calzados e vestidos, desnutridos, con escasos fusiles e en desbandada, sen organizar un plan de fuxida. Iniciouse inmediatamente a caza dos mesmos, que sen apenas resistencia foron sendo abatidos e detidos. Consta que o mesmo día 23 detiveron a 259 evadidos, o día 24 xa eran 445 e os días sucesivos a grupos menores. O derradeiro foi capturado o 14 de agosto, tres meses despois, sendo alcumado "Tarzán", por aguantar tanto tempo só no monte.
Ernst Jünger
Outras obras
Cara a 1977 escribe outra das súas obras máis coñecidas, Eumeswil, onde sobresae a figura do «anarca», personaxe preconfigurado por Albert Camus no seu libro L'homme révolté (O home rebelde, 1951). A substancia do anarca é a creación, a do anarquista é a destrución. Así, di Jünger: "O anarca non é o antagonista do monarca senón o seu polo contrario, algo ao que o poder do monarca non chega... Non é o adversario senón a súa correspondencia". "O paso máis rudimentario cara á liberdade é liberarse de toda servidume (crenza) política". "O monarca quere dominar a moitos, o anarca só a si mesmo".
Forte de San Cristovo
Fuga do Forte de San Cristovo
Dos 795 fuxidos foron detidos 585, pasando só a fronteira francesa tres deles, e identificando 187 cadáveres, aos que hai que engadir 24 mortos máis sen identificar. Isto dá, segundo a contabilidade do forte, catro máis, que puideran ser fuxidos da represión na retagarda atopados tras as intensas indagacións desenvolvidas para capturar aos fuxidos do forte. Aínda que a maior pereceu en Ezkabarte, que é a cara norte do monte, en Oláibar e en Baztán, a maioría está rexistrado en Ansoáin na cara sur do monte. En total, 211 asasinados durante a captura dos fuxidos. Dos capturados, 16 foron sometidos a xuízo acusados de ser líderes, un foi internado no manicomio de Pamplona e 14 de eles foron condenados a morte. Estes foron fusilados na Vuelta del Castillo, detrás da cidadela o 8 de setembro dese mesmo ano: Gerardo Aguado Gómez, Teodoro Aguado Gómez, Bautista Álvarez Blanco, Calixto Carbonero Nieto, Antonio Casas Mateo, Daniel Elorza Ormaetxea, Antonio Escudero Alconero, Ricardo Fernández Cabal, Francisco Herrero Casado, Francisco Hervas Salome, Primitivo Miguel Frechilla, Miguel Nieto Gallego, Rafael Pérez García e Baltasar Rabanillo Rodríguez.
Ernst Jünger
Outras obras
Un dos seus últimos textos sería Die Schere (A tesoira), publicado en 1989, cando Jünger contaba con 95 anos de idade. De gran valor histórico e literario son os seus diarios da segunda guerra mundial (Radiacións). Na actualidade, a súa obra está considerada como unha das maiores contribucións á literatura en lingua alemá no século XX.
Forte de San Cristovo
Fuga do Forte de San Cristovo
Nas posteriores dilixencias aparece o delator falanxista Ángel Alcázar de Velasco, que viu reducida a súa pena. Coa redución de penas tamén se viron agraciados outros 60 internos, por colaborar. O director do establecemento, Alfonso de Rojas, foi destituído do seu cargo.
Ernst Jünger
Outras obras
Morreu o 17 de febreiro de 1998, a dúas semanas de cumprir 103 anos de idade.
Forte de San Cristovo
Lista de abatidos nos montes
250px|miniatura|Monumento erixido no monte Ezkaba, en homenaxe aos caídos pola Liberdade e a República. Atacado en tres ocasións, co último destrozo en agosto de 2009. Seguidamente faise unha referencia, segundo o orixe, dos abatidos nos montes, de maior a menor contía:
O total de mortos como consecuencia da fuga ascendeu a 207 persoas.
Faith (álbum de George Michael)
Faith é o primeiro álbum de estudio do cantante inglés George Michael. Foi publicado o 30 de outubro de 1987, baixo os selos Columbia Records e Epic Records.
O álbum acadou o número 1 nas listas de Billboard e foi o primeiro álbum en solitario dun artista de raza branca en alcanzar o número 1 nas listas de Rhythm and blues. En 1989 gañou o principal premio Grammy: o de Álbum do Ano.
Die Adern der Welt
Die Adern der Welt é un filme mongol de 2020 dirixido por Byambasuren Davaa e escrito por Davaa xunto con Jiska Rickels. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Berlín o 23 de febreiro de 2020. Foi escollido como candidato de Mongolia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Paulo Pedro XI Emmanowelean
Paulo Pedro XI Emmanowelean (en Պօղոս Պետրոս ԺԱ Էմմանուէլեան, Pòġos Petros ŽA Ēmmanowēlean (ISO 9985) ), nado o 16 de xaneiro de 1826 en Telerpen (Imperio Otomán) e finado o 18 de abril de 1904 en Constantinopla, foi o 11º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 26 de xullo de 1899 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu en Telerpen, hoxe en Siria, o 16 de xaneiro de 1826. O 26 de agosto de 1881 foi nomeado bispo de Cesarea de Capadocia (hoxe Kayseri).
O 26 de xullo de 1899 foi elixido patriarca de Cilicia, cargo no que permaneceu até a súa morte, o 18 de abril de 1904 en Constantinopla.
Plymouth
miniatura|300px|Localización de Plymouth miniatura|300px|Porto de Plymouth Plymouth é unha cidade do condado de Devon, no suroeste de Inglaterra. Ten unha poboación de 244.000 habitantes. Atópase entre o río Plym e o río Tamar, e é parte dun dos máis grandes e espectaculares portos naturais no mundo. A cidade ten un rico pasado marítimo e foi unha das máis importantes bases do Reino Unido. Debido a isto foi un obxectivo principal para a Luftwaffe durante a segunda guerra mundial.
Posúe unha liña de transbordador que a conecta coa cidade de Santander, en España.
Século -VIII
Características do século VIII a. C.
O século VIII a.C foi un período de grandes cambios nas civilizacións.
En Exipto corresponde ás dinastías XXII, XXIII, XXIV e XXV cuxos soberanos (excepto a XXIV) eran de orixe estranxeira; libio (dinastías XXII e XXIII) e kushita ou etíope (dinastía XXV). O Imperio neoasirio alcanza o pico do seu poder, conquistando varios países veciños, entre eles o reino de Israel.
Na India -en plena Idade de Ferro- comeza a cultura da cerámica negra puída norteña, de baixa tecnoloxía e produción de armas de ferro. Esta cultura é unha das candidatas de ser a cultura védica.
The Adventurer
miniatura|thumbtime=5|upright=1.5|The Adventurer The Adventurer é unha curtametraxe de 1917, protagonizada e dirixida por Charles Chaplin. Esta foi a súa última película para os estudos Mutual, e a última aparición de Eric Campbell.
Laitila
Laitila (en sueco Letala) é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2017 a súa poboación era de 8.620 habitantes. A superficie do termo municipal é de 545,32 km2, dos cales 13,71 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 16,21 hab./km².
The Adventurer
Sinopse
Un grupo de policías busca na praia infrutuosamente un fuxitivo. O máis gordo deles ponse a descansar, e cabo del emerxe da terra Chaplin, con traxe de presidiario. O preso escapa ao ver os policías, sobe o outeiro, despois báixao e acaba escondéndose detrás das pedras e dálles patadas aos seus perseguidores cando pode. Escapa finalmente nadando polo mar, mentres os gardas lle disparan e o perseguen nun bote. No porto está Edna co seu pretendente, o xigante de grandes barbas e cellas (Eric Campbell). Subitamente aparece a mai de Edna afogándose, o xigante en vez de axudala ponse a pedir auxilio e a filla salta rescatar a mai. Chaplin aparece entón, salvándoos a todos, incluso ao xigante que acababa de caer por accidente, mais este traizóao e faille caer á auga, debendo ser rescatado na beira polo chofer das donas.
Laitila
Limita cos municipios de Mynämäki, Pyhäranta, Uusikaupunki, Vehmaa, Eura e Rauma, estes dous últimos na rexión de Satakunta.
The Adventurer
Sinopse
Lévano á súa casa, e cando desperta encóntrase nun traxe de raias, toca ao seu arredor e encontra barras de ferro, cre estar de novo no cárcere, mais aparece o mordomo que lle serve o almorzo, entende agora que está en boas mans.
Vístese para baixar e encóntrase nunha cea da alta sociedade, trata de conquistar a Edna. O seu rival, celoso, descobre no diario que é o fuxitivo buscado pola xustiza. Chaplin logra salvarse polo momento debuxándolle barba á foto do diario, mais o xigante, así e todo, chama á policía. Comeza unha persecución na casa, é un caos total: sobe polas escaleiras, baixa saltando do segundo piso, escóndese no piano, disfrázase de lámpada, e cando finalmente se cre a salvo un garda captúrao, mais Chaplin convénceo de que saúde coa man a Edna, e nese momento sóltao e realiza unha fuxida vertixinosa, perseguido sempre pola policía.
Martin Eden
Martin Eden é unha novela de 1909 escrita polo autor estadounidense Jack London. Conta a historia dun mozo proletario e autodidacta e a súa loita por converterse en escritor. O tema central do desenvolvemento artístico de Eden sitúa a novela dentro da tradición do Künstlerroman, un xénero no cal se narra a creación e o desenvolvemento dun artista. Foi publicada orixinalmente de forma serializada na revista The Pacific Monthly dende setembro de 1908 até setembro de 1909 e posteriormente foi publicado en formato libro por Macmillan en setembro de 1909.
Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2019.
CLISP
Inclúe un intérprete, un compilador de bytecode, un depurador, unha interface de sockets, unha interface de alto nivel para linguaxes externas, soporte para internacionalización e unha implementación sistema de programación orientada a obxectos CLOS.
Galería de imaxes de Camilo Díaz Baliño
miniatura|Camilo Díaz Baliño co seu fillo [[Isaac Díaz Pardo.]] Galería de imaxes de Camilo Díaz Baliño (Ferrol 1889 - Palas de Rei 1936), escritor, pintor, escenógrafo e artista gráfico galego.
Outras obras
miniatura|esquerda|1200px| E tras de xurdia loita os homes de Brigantia reconqueriron o Santo Grial ceibe e grorioso. miniatura|esquerda|1200px| E tras de xurdia loita os homes de Brigantia conqueriron o Santo Grial ceibe e grorioso (2.ª versión).
The Hobbit: An Unexpected Journey
The Hobbit: An Unexpected Journey (O Hobbit: Unha Viaxe Inesperada) é un filme de fantasía épica do ano 2012 dirixido por Peter Jackson. O filme é o primeiro dunha triloxía cinematográfica (The Hobbit) baseado na novela O hobbit de John R.R. Tolkien, precuela d'O Señor dos Aneis.
En Galicia estreouse en castelán o 14 de decembro de 2012.
Liocarcinus
miniatura|240px|Liocarcinus corrugatus miniatura|240px|Liocarcinus marmoreus Liocarcinus é un xénero de crustáceos decápodos braquiúros da familia dos portúnidos.
Características
Son cangrexos pequenos, cun cacho de entre 2 e 5 cm de ancho. Aínda que se parecen a un pequeno cangrexo común, é fácil diferencialos debido ao seu último par de patas, esmagadas, adaptadas para a natación. En efecto, poden nadar rápido; a súa natación require unha salinidade relativamente alta, polo que adoitan vivir en zonas máis profundas que o común, a miúdo até os 35 m de profundidade; porén, no mar de Wadden encóntranse tamén en augas superficiais, xa que alí hai alimento en abundancia.
Especies
O xénero foi descrito en 1858 polo naturalista estadounidense William Stimpson, e comprende 12 species:
Durante algún tempo estiveron icluídas nel varias especies, como:
En Galicia
Nas augas galegas están rexistradas 8 especies deste xénero, das que hai que destacar a Liocarcinus depurator e L. navigator xa que, desde a instalación das bateas mexilloeiras nas rías Baixas nos anos 1950, e debido á modificación dos ecosistemas bentónicos, a dicir de Gurriarán e outros, constitúén dous dos principais braquiúros nas nosas augas.
-570
Outros
Historia ano a ano
Juan Antonio Ortega Lara
Juan Antonio Ortega Lara, nado en Lopera (Xaén) o 22 de decembro de 1922, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.