cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Río Támese
A regata Oxford-Cambridge
O Támese é o escenario dunha das carreiras máis populares do Reino Unido: a regata Oxford-Cambridge, que enfronta cada ano aos remeiros das universidades de Oxford e Cambridge.
Tino
Traxectoria
Na tempada 1954–55 retornou á Coruña para xogar inicialmente no CD Xuvenil en Segunda División, e posteriormente no Deportivo, en Primeira, adestrado aquel ano polo galego Eduardo Toba. Permaneceu no Deportivo até a campaña 1958–59, en Segunda División. Pechou o seu paso polo club coruñés con 41 goles en 174 partidos.
Cabo San Lucas
Cabo San Lucas é unha cidade de México situada no extremo sur da península de Baixa California e do estado de Baixa California Sur. Fronte ás súas costas únense as augas do golfo de California e do océano Pacífico.
Xeografía
A súa localización xeográfica é a 22.88° de latitude norte e 109.90° de lonxitude oeste.
A localidade e o municipio están comunicadas por estrada con La Paz capital do estado de Baixa California Sur, conta ademais co Aeródromo Internacional de Cabo San Lucas e o Aeroporto Internacional de Los Cabos.
Demografía
É unha delegación do municipio de Los Cabos, cuxa cabeceira municipal é San José del Cabo, a poboación do municipio rexistrada no censo do ano 2010 foi de 238 487 habitantes.
Euphoria
Características
É unha linguaxe estruturada, imperativa, simple e potente, nacida en 1993 e que, comparada con outras linguaxes interpretadas, ofrece bastante maior velocidade de execución, principalmente en contornas de texto. Aínda que non é orientada a obxecto a súa flexibilidade no manexo de datos, rendemento e sinxeleza, convérteno nunha opción moi atractiva para desenvolvementos nas plataformas máis utilizadas de 32 bits.
En canto á programación en contornas gráficas, o intérprete ofrece unha gama talvez algo limitada de instrucións, pero mellórase grandemente co uso de bibliotecas externas e unha contorna de desenvolvemento IDE/RAD externo dispoñible de forma gratuíta.
Porto USB
miniatura|Símbolo da porta ou porto USB O Universal Serial Bus (USB) ou Universal Serie Driver (USC), comunmente abreviado USB é unha porta utilizada para conectar periféricos a unha computadora. Foi creado en 1996 por sete empresas: IBM, Intel, Northern Telecom, Compaq, Microsoft, Digital Equipment Corporation e a NEC.
Klaus Kinski
miniatura|250px Nikolaus Günther Nakszynski, coñecido como Klaus Kinski, nado en Sopot, Gdansk, o 18 de outubro de 1926 e finado en Lagunitas (California) o 23 de novembro de 1991, foi un actor alemán famoso pola súa contundencia e expresividade diante das cámaras.
Traxectoria
O seu pai era un farmacéutico chamado Bruno Nakszyński e a súa nai unha ama de casa chamada Susanne Lutze. Con catro anos a familia trasladouse de Danzig a Berlín. Coa explosión da segunda guerra mundial uniuse ó exército alemán e foi destinado aos Países Baixos, onde cau prisioneiro de guerra polos británicos. Pasou a maior parte da guerra naquel campo e foi alí onde descubriu o seu talento para a interpretación, actuando para os demais presos.
Rematada a contenda, regresou á súa Alemaña natal e comezou a actuar en pequenos papeis para o teatro, aínda que se decantaría pola gran pantalla onde estaba mellor remunerado economicamente. Pese a que nun primeiro momento aceptase pequenos papeis a súa grande oportunidade chegou da man do director Werner Herzog para a película Aguirre, der Zorn Gottes (1971) onde daba vida a un explorador español lunático e obsesivo na procura de El Dorado. Daquela colaboración xurdiu unha relación entre Werner e Kinski que remataría quince anos despois coa película Cobra Verde (1987) debido ás numerosas discusións e tensións entrambos. Pese a todo, algunhas das películas en común como Aguirre, a cólera de Deus, Woyzcek, Nosferatu, a pantasma da noite e Fitzcarraldo son consideradas polos críticos coma obras mestras do cine europeo.
Logo de romper a relación con Werner, asumiu a dirección e interpretación na película biográfica Paganini (1989).
Tres anos despois morrería dun ataque ó corazón ós 65 anos e ninguén salvo o seu fillo Nanhoï acudiu ó funeral e ó esparexemento das súas cinzas.
Aeroporto Chūbu Centrair
O aeroporto internacional Chūbu Centrair é un aeroporto situado nunha illa artificial na baía de Ise, en Tokoname, na prefectura de Aichi. Atópase a 35 quilómetros ao sur da cidade de Nagoia, no centro do Xapón.
Centrair está clasificado como un aeroporto de primeira clase e é a primeira porta de entrada internacional para a rexión de Chūbu. O nome "Centrair" (セントレア Sentorea) é unha abreviación de Aeroporto Internacional do Centro do Xapón, unha tradución alternativa usada no nome inglés da empresa operadora do aeroporto, Central Japan International Airport Co., Ltd. (中部国際空港株式会社 Chūbu Kokusai Kūkō Kabushiki-gaisha). No ano 2015 usaron o aeroporto 10,2 millóns de pasaxeiros, sendo o oitavo máis concorrido do país.
Gonzalo de Aguilar
Gonzalo de Aguilar, nado en Aguilar de Campoo e finado o 25 de febreiro de 1353 en Sigüenza, foi un eclesiástico castelán, mestre en teoloxía pola universidade de París, sucesivamente cóengo de Palencia e de Burgos, arcediago de Salamanca, en cuxa universidade foi profesor, bispo de Cuenca, de Sigüenza,  arcebispo de Santiago de Compostela, e de Toledo. Dende 1345 foi tamén notario maior de Afonso XI.
Escudo español
200px|miniatura|Esbozo dun escudo español, cunha proporción de ancho e alto de 05:06 adoptada na heráldica europea. O Escudo español é un das nove formas básicas de follas usadas en heráldica. Ten unha forma rectangular sólida e un semicírculo na parte inferior.
Son usados na maior parte de Europa, en escudos de países, rexións ou cidades.
US-Cuba Democracy PAC
US-Cuba Democracy PAC é un grupo de presión que fai tarefas de lobby no Congreso dos Estados Unidos e na Casa Branca, co obxectivo declarado de promover unha transición incondicional que leve a Cuba; a democracia, o imperio da lei, e o libre mercado.
Actividades e obxectivos declarados
A organización US-Democracy PAC leva a cabo tarefas de lobby no Congreso dos Estados Unidos, en varios asuntos e en diversas iniciativas lexislativas, entre elas;
Historia
A organización US-Cuba Democracy PAC foi creada no mes de agosto do ano 2003.
Membros importantes
Anolan Ponce, Mauricio Claver-Carone, Gus Machado, Raul Masvidal, e Remedios Díaz Oliver.
SAS Group
Scandinavian Airlines System Aktiebolag, comercializada como SAS Group e SAS AB, é un grupo de aeroliñas con sede no edificio de oficinas SAS Frösundavik no municipio de Solna, Suecia. É a dona das aeroliñas Scandinavian Airlines, Blue1 e do 20% de Widerøe. SAS posuía tamén o 19,9% da desaparecida aeroliña española Spanair. Tamén é propietaria das compañías de servizos aeronáuticos SAS Business Opportunities, SAS Cargo Group, SAS Ground Services e SAS Technical Services. Ten ademais accións minoriatarias en Air Greenland, Estonian Air e Skyways Express. O SAS Group é propiedade parcialmente dos gobernos de Suecia, Dinamarca e Noruega, cun 21,4%, 14,3% e 14,3% das súas accións respectivamente. O 50% restante está en mans privadas, das cales só Foundation Asset Management ten unha porcentaxe significativa cun 7,6%. A compañía está listada nas bolsas de Oslo, Estocolmo e Copenhague.
O conglomerado fundouse en 1951 como unha fusión entre as tres aeroliñas nacionais escandinavas, Aerotransport (ABA), Det Danske Luftfartselskab (DDL) e Det Norske Luftfartselskap (DNL), despois de que as tres viñesen cooperando en rutas internacionais dende 1946. Ata o ano 2001 as tres compañías nacionais posuíron unha participación fixa do SAS Group, e despois dese ano fusionáronse as súas accións. O SAS Group foi propietario do Rezidor Hotel Group e de Braathens, e tivo accións minoritarias de bmi, airBaltic, Thai Airways International e Lan Airlines. SAS foi fundadora do sistema de reservas coputerizado Amadeus e da alianza Star Alliance, da cal son membros varias das aeroliñas do grupo. SAS utiliza o programa de voo frecuente EuroBonus.
A Veiga da Acea, Bazar, Castro de Rei
A Veiga da Acea é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres).
Wladimir Dragossán
Rafael Pintos Méndez, coñecido como Wladimir Dragossán, nado en Poio o 27 de novembro de 1964, é un escritor galego.
Traxectoria
Escritor e artista que se fixo famoso nos anos 90 ao protagonizar como vampiro un programa con John Balan na TVG, no que percorrían Galiza a bordo dun sidecar.
Carregal de Abaixo
O topónimo galego Carregal de Abaixo pode referirse a:
Carlos II de Anjou
miniatura| Moeda de Carlos II de Anjou, rei de Nápoles, conde de Anjou e [[Provenza, 1285-1309. ]] Carlos II de Nápoles, chamado O Coxo, nado en 1254 e finado en Nápoles en 1309, foi rei de Nápoles e Xerusalén (titular) e Conde de Provenza (1285 - 1309).
Traxectoria
Os seus títulos oficiais eran rei de Xerusalén e Sicilia, duque de Apulia, príncipe de Capua, príncipe de Acaia, conde de Anjou, de Provenza, de Forcalquier e de Piemonte.
Orixes familiares
Fillo e sucesor de Carlos I de Sicilia e da súa esposa, a condesa Beatriz de Provenza. Era neto por liña materna de Ramón Berenguer V de Provenza.
O 25 de febreiro de 1271 foi nomeado vigairo xeral do reino ata o 3 de xuño de 1272 e logo o 3 de marzo de 1276 ata marzo de 1277, e o 12 de xaneiro de 1283 brevemente.
Comandante da frota anxevina que se enfrontou aos cataláns na batalla do Golfo de Nápoles en 1284, onde foi feito prisioneiro.
Acceso ao trono
A principios de 1285 morreu en Foggia Carlos I de Anjou e Carlos II o Coxo foi proclamado sucesor pero como aínda era prisioneiro dos cataláns, exerceron a rexencia o seu sobriño Roberto, conde de Artois e Xerardo de Parmo. Con todo foi proclamado senador unico de Roma e protector de Florencia. Carlos II foi liberado en virtude dos tratados de Oloron e de Canfranc e foi coroado en Rieti o 29 de maio de 1289, recibindo do papa o título de Carlos de Palermo e o de rei de Sicilia (título só nominal dado que Sicilia xa tiña un rei catalán). Asinouse unha tregua por dous anos.
Política mediterránea
En 1284, a frota catalá de Ruggero di Lauria foi atacada preto de Nápoles polos anxevinos ao mando de Carlos o Coxo; despois dun primeiro contacto Roger pretendía retirarse a Castellmare pero este parou e comezou a loitar no medio das augas do golfo de Nápoles destruíndo a frota anxevina o 5 de xuño de 1284 na batalla do golfo de Nápoles. Carlos o coxo foi feito prisioneiro. Ruggero di Lauria deixou o seu importante prisioneiro en Sicilia e foi a Calabria en agosto e conquistou unha parte dela. En 1285 asinouse o Tratado de Cefalú, o tratado entre Carlos II de Anjou e Pedro o Grande da Coroa de Aragón, polo cal Carlos, prisioneiro de Pedro en Cefalú, renunciou á illa de Sicilia en favor de Xaime, o futuro Xaime o Xusto da Coroa de Aragón, e a cambio foi liberado. Tamén se estableceu o matrimonio de Xaime cunha filla de Carlos, e o da princesa catalá, Violante, cun dos fillos de Carlos. Aínda que Carlos o ratificou tras ser liberado, pero aínda en territorio catalán, nin Francia nin o Papa recoñeceron o tratado.
En 1291 Acre foi conquistada polos musulmáns o 28 de maio, o que supuxo a perda da súa última posesión no reino de Xerusalén, título que se converteu en nominal. Pola súa banda Hugo de Sully, mantivo as posesións en Albania contra os gregos e os serbios.
En febreiro de 1291 asinouse a paz de Tarascón entre o Condado de Valois e o Reino de Francia dun lado e a Coroa de Aragón polo outro, polo que a casa de Valois renunciou aos reinos cataláns que lle cedera o Papa e o rei Afonso recoñecíase feudatario do Papa, prometía ir á cruzada e retiráballe a axuda ao seu irmán Xaime I rei de Sicilia. Carlos II adheriuse ao tratado polo acordo de Brignols. Pouco despois (18 de xuño) Afonso II morreu con só 27 anos, e sucedeuno o seu irmán Xaime I de Sicilia, dito "O Xusto", coa condición testamentaria de que o reino de Sicilia haba de pasar ao seu irmán Frederico, cousa á que o novo rei non fixo caso. Pouco despois retomouse a guerra contra Nápoles que esixia a separación das dúas coroas. Ruggero di Lauria tivo a oportunidade de gañar máis batallas en 1292, 1293 e 1294.
En 1294, Carlos II cedeu o Reino de Albania ao seu fillo Filipe de Tarento, casado con Itámar Comnena, filla do príncipe Nicéforo Comneno de Epiro.
A paz de Agnani
En 1295 a paz de Anagni (xuño) entre Francia, Valois, Nápoles e Cataluña-Aragón puxo fin provisional á loita. Xaime, que arranxara o seu enlace con Isabel de Castela, anulou este acordo e casou con Branca, filla de Carlos II, e renunciaba a Sicilia e Calabria; Roberto, fillo de Carlos II, casaría con Violante de Aragón, filla de Pedro o Grande de Aragón e irmá de Xaime I de Sicilia. Ademais, o tratado establecía o regreso do Reino de Mallorca (sen a illa de Menorca) ao rei Xaime II de Mallorca. Carlos de Valois ratificaba a súa renuncia á investidura papal dos reinos cataláns e o Papa como desgravio cedia a investidura das illas de Córsega e Sardeña (baixo o control efectivo de Xénova e Pisa, pero das que o Papa tiña o alto señorío feudal) ao rei catalán. Na illa de Sicilia o regreso dos anxevinos foi moi mal visto e preparronse a se opor. Ischia foi o primeiro territorio a onde regresaron os cataláns.
O parlamento siciliano reuniuse en Catania o 15 de xaneiro de 1296 e rexeitou a entrega do país a Carlos II. O rei Xaime II foi declarado sen dereito ao reino e en virtude do testamento do seu pai que o obrigaba a cedelo ao seu irmán, este, Frederico, foi proclamado rei o 25 de marzo de 1296 e foi coroado en Palermo.
Continuación da guerra
Carlos reaccionou ante a coroación de Frederico II de Sicilia declarándolle a guerra e preparando unha invasión de Sicilia co apoio de Xaime o Xusto, pero foi Frederico o que invadiu o territorio napolitano. Os cataláns invadiron Sicilia e cercaron Siracusa, que resistiu, pero conquistaron Catania. O intento de levantar Calabria contra Frederico fracasou porque o gobernador Blasco de Alagón o Vello derrotou a Ruggero di Lauria na batalla de Squillace.
Os asediadores de Siracusa foron acurralados en Patti en 1298 e os socorros aos cataláns ao mando do almirante Xoán de Lauria foron rexeitados e finalmente quen conseguiu levantar o cerco de Patti foi Ruggero di Lauria pero tiveron que renunciar á conquista de Siracusa. Roger derrotou aos sicilianos na batalla de Cabo Orlando o 4 de xullo de 1299, pero os sicilianos reconquistaron Catania. Libráronse as batallas de Falconara e Gagliano, vantaxosas para os sicilianos. A frota siciliana foi aniquilada polos cataláns na batalla de Ponza o 14 de xuño de 1300.
En 1301 as forzas de Carlos II asediaron Messina pero foron rexeitadas. Debido á peste, arranxouse unha tregua dun ano. Cando se retomou a guerra, a guerrilla siciliana era tan activa que Carlos II tivo que negociar a paz. Asinouse a Paz de Caltabellotta en 1302 pola que Frederico foi recoñecido rei vitalicio de Sicilia, a menos que obtivese ou ben o reino de Chipre ou ben o de Sardeña; o título de rei de Sicilia portariao Carlos II e Frederico só sería rei de Trinacría. Frederico renunciaba a Calabria e casaba con Leonor, filla de Carlos. Á morte de Frederico, o reino de Trinacria debería pasar a Carlos II ou aos seus descendentes.
Toma de Florencia
Tras este acordo, Carlos, que perdera o control de Florencia, puido dedicarse a recuperalo, que conseguiu pronto. Máis ao norte conquistou Alba, Asti e Mondovi no Piemonte (1303) e creou o condado do Piemonte que cedeu a Rinaldo di Leto en 1304. Xefe do partido güelfo en Italia, unha filla súa, Beatriz, casou co güelfo Azzo VIII de Este, señor de Ferrara en 1305. Carlos aumentou a súa influencia na Lombardía e a Liguria.
O seu fillo Filipe de Tarento recuperou os dereitos do seu tío Filipe (irmán de Carlos II) e da súa muller Isabel de Villehardouin sobre o Principado de Acaia e foi proclamado príncipe en 1307.
Morreu o 5 de maio de 1309 e sucedeuno o seu fillo Roberto I de Nápoles.
ASKY Airlines
Historia
En setembro de 2005 estableceuse a compañía pola promoción dunha aeroliña rexional (SPCAR), que realizou varios estudos de mercado e buscou socios financeiros e estratéxicos; isto permitiu fundar ASKY Airlines en novembro de 2007. O 17 de xaneiro de 2008 celebrouse en Uagadugú a asemblea xeral para establecer a nova aeroliña. O 80% das accións foron mercadas por investidores privados, e o 20% por institucións financeiras públicas. Ethiopian Airlines converteuse no socio técnico e estratexico baixo un contrato de xestión para os primeiros cinco anos de operación, mantendo un 40% das accións. O primeiro voo comercial da aeroliña realizouse o día 15 de xaneiro de 2010.
Frota
thumb|200px|Q400 de ASKY Airlines en Douala, Camerún En abril de 2017 a frota de ASKY Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Sara Errani
Sara Errani, nada o 29 de abril de 1987 en Bolonia, é unha tenista profesional italiana. Gañou seis títulos individuais da WTA na súa carreira.
No Open de Australia de 2012, chegou ós cuartos de final en individuais e foi finalista en dobres. Chegou á final no Roland Garros de 2012 tanto en individuais coma en dobres, gañando o títulos de dobres coa súa compañeira Roberta Vinci. Gañou ademais o título de dobres no US Open de 2012.
Entidade local menor
miniatura|250px|Sede administrativa da entidade local Arcos da Condesa (Caldas de Reis). Dentro da división territorial dos concellos existen casos particulares que se constitúen en Entidades Locais Menores, entes con personalidade xurídica propia de ámbito inferior ó municipal creados para facilita-la administración descentralizada de núcleos de poboación afastados da capital municipal.
Esta figura está presente nas distintas comunidades autonómicas, onde recibe diferentes denominacións: Entidade local autónoma en Andalucía, Entidade municipal descentralizada en Cataluña ou pedanía na Comunidade Valenciana e Murcia.
Corresponden ó que tradicionalmente se viña denominando casaríos, parroquias, aldeas, lugares, concellos abertos, anexos e outras figuras análogas. Estas entidades de poboación poden solicita-lo recoñecemento como Entidade Local Menor se cumpren determinadas condicións.
Regulación
dereita|miniatura|[[Papeleta electoral para as eleccións á alcaldía pedánea de Vilasobroso, 2023.]] A creación, organización e funcionamento das Entidades Locais está contemplada na lei 7/1985 Reguladora de Bases do Réxime Local que delega na lexislación autonómica a regulación do seu funcionamento. En Galicia, están reguladas pola Lei 5/1997, de Administración Local de Galicia. O status de Entidade Local Menor foi recoñecido por primeira vez trala aprobación do Estatuto municipal do ano 1924, que as definía como un núcleo separado de edificacións, formado por un conxunto de persoas e bens, con dereitos e intereses peculiares e colectivos diferenciados dos xerais do municipio.
A iniciativa do nomeamento ha partir sempre da poboación interesada aínda que a súa solicitude debe ser aprobada polo concello ó que pertence ese lugar. Están presididas por un alcalde pedáneo e un órgano colexiado de control (a xunta veciñal), que forma parte da corporación municipal ó que pertenza esa entidade. Tamén existe a posibilidade de funcionar en réxime de concello aberto.
A designación das persoas que forman a xunta veciñal faise de acordo cos resultados das eleccións municipais correspondentes. O alcalde pedáneo é elixido directamente polos veciños da entidade, nun proceso electoral que coincide coas eleccións locais; as súas funcións son ordenar pagos e render contas, aplica-los orzamentos da entidade etc. Os membros da xunta veciñal, en número par que oscila entre 2 e 4 segundo a poboación, desígnanse tamén de acordo coa lexislación electoral xeral.
A lei de Administración local de Galicia establece á súa vez certas condicións ós núcleos de poboación que queiran constituírse en Entidade Local Menor: estar situados lonxe da capital municipal, reunir certas características peculiares propias, dispoñer de recursos suficientes para o seu funcionamento, e que a súa creación non condicione significativamente a capacidade económica do concello de modo que este non se ha ver impedido para mante-los servizos que preste ós veciños. Tamén establece que o núcleo que ostente a capitalidade municipal non pode constituírse en Entidade Local Menor.
As competencias das Entidades Locais Menores tamén están establecidas por lei: administración e defensa do seu patrimonio local, execución de obras e prestación de servizos de interese local (que deben asumir con fondos propios), vixilancia e mantemento de camiños rurais, montes, fontes e lavadoiros. O concello pode delegar nestas entidades funcións que lle sexan propias, sempre que estas o acepten e previa asignación dos recursos necesarios para asumir esas funcións.
Entidades locais menores en Galicia
miniatura|250px|Distribución das nove Entidades Locais Menores existentes en Galicia miniatura|250px|Entidade Local Menor de Camposancos (A Guarda) En Galicia existen nove entidades deste tipo, oito na provincia de Pontevedra e unha na de Ourense.
Todas están integradas na FEGAMP como entes independentes do seu concello.
Escudos
Como se fosen un concello máis, e en contraste coas parroquias ordinarias, algunhas ELM tamén teñen escudo e bandeira oficial de seu:
Labarta
O topónimo galego Labarta pode referirse a:
Provincia de Aki
300px|miniatura|Antiga provincia de Aki Aki (安芸国, あきのくに, Aki-no-kuni ou 安芸, あき) foi unha provincia histórica do Xapón, era na rexión histórica de San'yōdō, nunha zona que hoxe forma parte oeste da prefectura de Hiroshima, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū.
Aki limitaba coas provincias de Suō (周防), Iwami (石見) e Bingo (備後). Aki chamábase Geisyū (芸州).
Prusias I
miniatura| Prusias I (Προυσίας, Prousías), rei de Bitinia reinou do -228 ao -182. Sucedeu ao seu pai, Cielas. É coñecido sobre todo por acoller a Aníbal na súa fuxida dos romanos. Foi sucedido polo seu fillo Prusias II.
Traxectoria
Loitou con Filipo V de Macedonia contra Atalo I e trala súa vitoria e destrución das cidades de Cío e Mirlea, fóronlle entregas por Filipo no -202, data na que pasaron a formar parte do reino de Bitinia, segundo refire Estrabón e confirma unha pasaxe de Hermipo de Bérito. Non así Estevo de Bizancio, que di que Mirlea foi fundada polo rei bitinio Nicomedes II (-128 - -128/-127), que lle puxo o nome de Apamea pola súa nai.
Trala batalla de Cinoscéfalos no -197, Filipo tivo que abandonar as cidades gregas.
Quincio Flaminino informou ao rei Prusias de que os romanos estaban de acordo en que a cidade de Cío ficara incluída no reino de Bitinia.
Prusias abandonou a Frixia en virtude dun acordo cos atálidas
Tras esta vitoria romana o Senado romano obrigou a Prusias a entregar a Frixia Helespóntica ao rei Eumenes II de Pérgamo.
Este evento provocou unha guerra entre Bitinia e Pérgamo (-186 – -183), que rematou coa retirada de Aníbal, comandante da frota bitinia, a pesar da súa gran campaña, e coa entrega acordada de Frixia Helespóntica por Prusias aos atálidas.
Ōda
Ōda (大田市, おおだし, Ōda-shi) é un concello da prefectura de Shimane no Xapón. Está situada ó oeste da prefectura, na rexión de San'in dentro da rexión de Chuugoku, e ó leste na area da provincia histórica de Iwami, na illa de Honshū. A súa superficie é de 436,11 km² e a poboación de 38.753 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 88,9 h/km².
O concello de Ōda limita cos concellos de Gōtsu, de Kawamoto, de Misato, de Iinan e de Izumo.
Actors Theatre of Louisville
miniatura|250px|316 West Main St. Louisville, Kentucky. Actor's Theatre of Louisville é un theatro que se atopa no barrio Downtown da cidade de Louisville, en Kentucky. Fundado no ano 1964 polo produtor local Richard Block e o actor Ken Jenkins e deseñado en 1974 como Teatro do Estado de Kentucky, funciona como unha asociación sen ánimo de lucro.
O edificio que alberga o teatro provén da reunión de dous edificios antigos:o Old Bank of Louisville que é un National Historic Landmark e o inmoble Myers-Thompson Display. Cada primavera, o teatro acolle o festival internacional Humana Festival of New American Plays que presenta ó público talentos mozos dende 1976. Cada ano, fanse máis de 600 representacións en 30 producións clásicas ou contemporáneas. O teatro tamén ofrece clases para afeccionados e profesionais.
A Laranxeira
O topónimo galego A Laranxeira é un fitónimo que indica a presenza de laranxeiras. Pode referirse a:
Pazo de Bendoiro de Abaixo
Historia
Foi construído a finais do século XVIII, segundo se le na capela no ano 1773. Conta cunha gran solaina, unha cheminea de grandes proporcións e un escudo de grandes dimensións sobre o portón de entrada no que se representan as armas dos Arias, López de Lemos, Churruchaos, Taboada e Arias. A arquitectura é amurallada.
Manuel Saco Taboada Feijoo, un titular da casa, foi xustiza da torre-fortaleza de Lalín. Nela naceu tamén María Antonia Taboada Bueno, esposa de José María Moscoso de Altamira primeiro conde de Fontao, Moscoso e Altamira, ministro de Gobernación e presidente do Senado na época de Isabel II.
Carregal de Arriba
O topónimo galego Carregal de Arriba pode referirse a:
A Veiga do Pumar, Bazar, Castro de Rei
A Veiga do Pumar é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Club Atlético Perillo
O Club Atlético Perillo é un club de fútbol galego da parroquia de Perillo (Oleiros). Compite no Grupo 2 da Terceira Autonómica de Galicia e o seu terreo de xogo é o campo do Redondo.
Adinamia
Adinamia é a ausencia de movemento ou de reacción, o que pode levar a un estado de prostración. Pode ser por causas físicas, como a reducíón da forza muscular, ou psicolóxicas.
Pode ser a causa de numerosas enfermidades ou trastornos psiquiátricos ou psicolóxicos, unha é debida a unha alteración no xene do canal de sodio, a Adinamia episódica de Gamstorp.
Nanoóptica
A nanoóptica é o campo emerxente da óptica dedicado ao estudo dos fenómenos ópticos que ocorren a escala nanométrica. Está a experimentar un importante pulo -encadrado coa efervescencia xeral no eido da nanociencia e a nanotecnoloxía- desde fins da década de oitenta e sobre todo na actualidade.
Belgica antarctica
Belgica antarctica Jacobs, 1900 é unha especie de insecto da familia chironomidae que vive na Antártica. Cun corpo de 12 milímetros de longo é o animal terrestre máis grande que habita permanentemente este continente. Foi descuberto por unha expedición belga en 1889. As súas larvas adáptanse moi ben ás extremas condicións da Antártida e poden pasar varias entre dúas e catro semanas sen osíxeno no tempo que permanecen completamente cubertas pola neve.
O Souto
Co topónimo O Souto podémonos referir a:
Forrest Goodluck
Forrest Goodluck, nado en Albuquerque o 6 de agosto de 1998 é un actor navajo. É coñecido por interpretar o fillo de Hugh Glass no filme de 2015 The Revenant, e a Adam Red Eagle, un adolescente de dous espíritos enviado a un campamento de terapia da conversión, no filme de 2018 The Miseducation of Cameron Post.
Familia
Goodluck naceu en Albuquerque, Novo México. O seu pai é navajo e a súa nai ten ascendencia hidatsa, mandan, navajo e tsimshian.
Carreira
A primeira experiencia de actuación de Goodluck foi durante unha produción de sexto curso titulada A Charlie Brown Christmas na súa escola primaria; máis tarde actuou en producións escénicas e teatrais no ensino medio e secundario.
Aos 13 anos, fixo unha audición para a película Man Called Buffalo do director nativo americano Chris Eyre, que nunca chegou á produción, pero si lle permitiu conectarse con futuros directores de casting. Goodluck fixo unha audición para o papel de Hawk na película de 2015, The Revenant cando tiña 15 anos. The Revenant foi o seu primeiro papel no cine.
Goodluck gañou a mellor interpretación nunha longametraxe - Actor novo de repartición (14-21) nos 37th Young Artist Awards polo seu papel de Hawk. En febreiro de 2016, foi seleccionado para aparecer nun piloto do drama de Hulu, Citizen, como Guero, un "astuto rapaz da rúa que exerce de líder carismático e bipolar dun grupo chamado 'Baby Narcos'". En novembro de 2016, anunciouse que Goodluck protagonizaría The Miseducation of Cameron Post xunto a Chloë Grace Moretz e Sasha Lane.
Laranxeiras
O topónimo galego Laranxeiras é un fitónimo que indica a presenza de laranxeiras. Pode referirse a:
Ribera
Ribera podemos referirse a:
Baía
Unha baía, badía ou golfo é unha porción de mar ou océano rodeada pola maioría da súa beira por terra (xusto ó contrario que un cabo). Acostúmase a asignar á baía as formas de maior peche, e ao golfo as de menor. Algúns destes entrantes son creados por penínsulas ou mares (ou lagos) interiores con desaugamento oceánico.
Golfo é o nome máis común en galego, mais entre os falantes do inglés e portugués entre outras linguas, é preferido o nome de baía. A distinción non é de todo clara entre golfo e baía. Así, en galego baía adóitase referir a un golfo pequeno, malia que a baía de Hudson sexa un dos máis grandes golfos do mundo ou en Venezuela, o "golfete de Coro", un golfo pequeno, é dependente á súa vez do golfo de Venezuela, de maior tamaño.
As baías ou golfos que dependen doutros golfos ou baías, ou que son de menor tamaño ou profundidade reciben outros nomes como enseada, rada, cala ou caleta.
As baías tiveron e teñen grande importancia estratéxica e económica: son en xeral lugares ideais para a construción de portos, por ofreceren abrigo contra as mareas, ondas etc.
Baías máis coñecidas
miniatura|dereita|250px|[[Baía Cossak, golfo de Balaklava (1855)]]
Europa
miniatura|dereita|250px|[[Golfo de Riga. (Mar Báltico. Estonia)]]
Chevalier de Saint-George
Joseph Bologne de Saint-George, máis coñecido como Chevalier de Saint-George ou simplemente Saint-George, nado o 25 de decembro de 1745 en Baillif (Guadalupe, Francia) e finado en París o 10 de xuño de 1799, foi un esgrimista, músico (violinista), compositor e director de orquestra francés.
Traxectoria
Nado en Guadalupe, foi o fillo de George Bologne de Saint-Georges, un rico facendeiro, e Nanon, a súa escrava africana. Durante a Revolución Francesa, Saint-Georges foi coronel da Légion St.-Georges, o primeiro rexemento de soldados de "raza negra" en Europa, combatendo polo bando republicano. Chevalier de Saint-Georges é coñecido por ser o primeiro compositor clásico de ascendencia afroamericana.
Na cultura popular
Chevalier é unha película dramática biográfica estadounidense de 2022 dirixida por Stephen Williams e escrita por Stefani Robinson. Está baseada na vida do músico franco-caribeño titular Joseph Bologne, Chevalier de Saint-Georges, interpretado por Kelvin Harrison Jr.. Tivo a súa estrea mundial no 47º Festival Internacional de Cine de Toronto o 11 de setembro de 2022 e foi estreada nos Estados Unidos e na plataforma Disney+ en 2023.
A Veiga, Bazar, Castro de Rei
A Veiga é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Provincia de Bingo
300px|miniatura|Antiga provincia de Bingo Bingo (備後国, びんごのくに, Bingo-no-kuni ou 備後, びんご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma parte leste da prefectura de Hiroshima, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. Bingo limitaba coas provincias de Aki (安芸), de Iwami (石見), de Izumo (出雲), de Hōki (伯耆) e de Bitchū (備中).
Leri
Antonio Nieto Figueroa, máis coñecido como Leri, nado no barrio do Berbés de Vigo o 20 de decembro de 1928 e finado tamén en Vigo o 12 de agosto de 2003, foi un político galego.
Traxectoria
Díxose del que foi o inventor do viguismo. Concelleiro do concello de Vigo en varias formacións políticas, dende 1974 ata 1999, entre elas o PSOE, foi un grande impulsor da práctica do fútbol nos trinta campos que se fixeron nas praias de Samil e do Vao.
Pato Guillén
Patricio Guillén Gandini, coñecido coma Pato Guillén, nado en Montevideo o 28 de decembro de 1984, é un futbolista uruguaio. Xoga na demarcación de gardameta e o seu equipo actual é o Compostela.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do CA River Plate Montevideo, debutando co primeiro equipo na tempada 2003/04. Despois de pasar por varios equipos uruguaios coma CA Cerro ou Racing Club pasou ao fútbol español, fichando en 2009 polo Atlético Monzón. A continuación xogou no CD Binéfar e pasou logo por varios equipos de Segunda B: CD La Muela, CD Ourense, Barakaldo, Compostela e Boiro, estando unha tempada en cada un deles excepto no Ourense, no que xogou tres anos.
En 2017 foi unha das fichaxes estrela da UD Ourense, equipo de Preferente, creado só tres anos antes como herdeiro do desaparecido CD Ourense. Foi clave no ascenso á Terceira División e na primeira tempada do club en dita categoría. En xullo de 2019 volveu ao Compostela, sendo titular en todos os partidos e contribuíndo ao ascenso á Segunda B ao remate da tempada.
Peter Handke
Peter Handke, nado en Griffen (Carintia) o 6 de decembro de 1942, é un escritor austríaco. En 2019 foi galardoado co Premio Nobel de Literatura.
A única obra narrativa traducida (por Luís Fernández Rodríguez ) e publicada en galego de Handke é Don Xoán (contado por si mesmo) (Sotelo Blanco, 2006). Non obstante, tamén se levou á escena a peza teatral de Handke Insulto ó público, traducida por Catuxa Pato e Sabela López Pato, estreada no Festival Escenas do Cambio de 2016 en Santiago de Compostela.
TfL Rail
miniatura|Tren da serie 315 baixo librea da TfL Rail a pasar por [[Forest Gate.]] TfL Rail é o nome que recibe na actualidade a liña de ferrocarril suburbano do Gran Londres que presta servizo ás 14 estacións da liña Great Eastern Main desde Liverpool Street na Cidade de Londres até Shenfield en Essex. Está operado pola MTR Corporation (Crossrail) Ltd. baixo concesión de Transport for Londres (TfL), e forma parte da futura ruta de Crossrail ruta desde Shenfield a Reading e o Aeroporto de Heathrow.
TfL Rail asumiu o servizo metropolitano de Liverpool Street a Shenfield en maio de 2015. En decembro de 2018 será rebautizado como Elizabeth Line cando entre en servizo a sección soterrada baixo o centro da cidade.
Historia
En xuño de 2013 TfL anunciara que Arriva, MTR Corporation, o Grupo Keolis/Go-Ahead e o Grupo National Express foran seleccionados para poxar pola concesión para operar o Crossrail, o cal se encontraba en construción.
En xullo de 2014 TfL concedeu o contrato a MTR, cunha duración de oito anos ampliábeis por un período adicional de dous anos.
A MTR Corporation (Crossrail) Ltd. foi creada como nova operadora ferroviaria e asumiu o relevo do servizo entre Liverpool Street e Shenfield do operador anterior, Abellio Greter Anglia, en maio de 2015. Os trens da clase 315 existentes foron repintados seguindo a librea do TfL Rail, coa súa imaxe de marca correspondente tamén para os taboleiros de sinalización, anuncios e avisos que se engadiron ao longo das 14 estacións da liña. Cada estación dispón de persoal desde o primeiro até o último tren do día.
Carreiriña
O topónimo galego Carreiriña pode referirse a:
Dictis (fillo de Magnes)
Dánae
Un oráculo anunciara a Acrisio, rei de Argos, que morrería a mans do seu propio neto. Para evitalo, encerrou a súa filla Dánae nunha torre de bronce (ou nunha cámara subterránea dese material) para impedir que tivese trato con ningún varón, pero non puido evitar que o rei dos deuses, Zeus, se transformara nunha fina choiva de ouro que caeu sobre Dánae e a deixara embarazada de Perseo.
Cando Acrisio se decatou, non creu na orixe divina do neno, e botou ó mar á filla co meniño, dentro dun cofre de madeira. O mar foi acougado por Poseidón ante a petición de Zeus, polo que nai e fillo sobreviviron e alcanzaron a costa da illa de Sérifos. Na illa gobernaba o rei Polidectes pero foi o seu irmán Dictis quen os recolleu e protexeu; algunhas tradicións describen a Dictis como un simple pescador.
TfL Rail
Ruta
TfL Rail emprega as máis de 20 millas (32.5 km) de vía existentes na liña Great Eastern Main entre Liverpool Street e Shenfield. A ruta do futuro Crossrail manterá o uso desta infraestrutura, agás o tramo entre Liverpool Street e Stratford, onde os trens utilizarán novos túneles subterráneos para se conectar coa sección central.
Dictis (fillo de Magnes)
Dánae
Pero Polidectes terminou namorándose de Dánae e, para librarse da presenza de Perseo e poder así seducir á nai, mandouno buscar a Medusa e traer a súa cabeza. Perseo cumpriu a orde con éxito pero cando regresaba a Sérifos comprobou que Polidectes acosara á nai e que Dictis e mais ela tiveran que protexerse nun templo. Entón, Perseo foi onda Polidectes e, sacando a cabeza de Medusa que traía nunha bolsa, mostrouna a tódolos presentes, que quedaron petrificados. A seguir, restableceu no trono a Dictis.
TfL Rail
Ruta
As 14 estacións en TfL o raíl son:
Dictis (fillo de Magnes)
Dánae
A versión que nos dá Hixino difire da transmitida por outros mitógrafos:
TfL Rail
Parque móbil
As operacións do TfL Rail comezaron coa frota existente da Clase 315. Estas unidades serán substituídas por 66 novos trens da Clase 345, construídos pola firma canadense Bombardier Transportation. O mantemento ds trens da Clase 315 continuará a ser prestado no depósito existente en Ilford.
Dictis (fillo de Magnes)
Dánae
Pero máis adiante, Hixino narra cómo Perseo mata a Polidectes:
TfL Rail
Parque móbil
O mantemento da frota da Clase 345 pasará a está no novo depósito de Old Oak Common.
Dictis (fillo de Magnes)
Dánae
Os atenienses consagraron a este rei e á súa dona Climena un altar no templo de Perseo.
Colleiteiro
miniatura|250px|Denominacións de orixe de Galicia. Un colleiteiro, tamén coñecido como adega de colleiteiro, refírese a un tipo concreto de adega de Galicia, a cal se caracteriza por elaborar menos de 60.000 litros de viño ao ano, a partir de uva de colleita propia.
O colleiteiro, figura tradicional do rural galego, foi evolucionado á hora de elaborar os seus viños, mantendo viva a tradición, á vez que a combina coas últimas tecnoloxías en elaboración de viños. Na maioría das adegas de colleiteiro, é o propio dono da adega quen se encarga de todo o ciclo de produción, dende o coidado da viña, pasando pola elaboración do viño ata o seu posterior embotellado para a súa comercialización. No mundo do viño encontramos figuras similares á dos colleiteiros como poden ser o concepto de Terroir ou o de Viños de Autor.
Lexislación
A figura do Colleiteiro regulouse por primeira vez na Orde do 12 de maio de 1987, sobre condicións esixibles a elaboradores e embotelladores de viño, publicado no Diario Oficial de Galicia do día 8 de xuño de 1987 recolle o seguinte:
Posteriormente no Decreto 4/2007, do 18 de xaneiro, polo que se regulan as denominacións xeográficas de calidade do sector alimentario e os seus consellos reguladores, publicado no Diario Oficial de Galicia do día 29 de xaneiro de 2007 recolle o seguinte:
Na D.O. Ribeiro
Actualmente só a Denominación de Orixe Ribeiro, a máis antiga de Galicia, recolle a figura do colleiteiro nos seus estatutos. No artigo 17, punto 1, Rexistro de Adegas di o seguinte:
A día de hoxe a Denominación de Orixe Ribeiro conta con 56 Adegas de Colleiteiro
Historia da electricidade
miniatura|dereita|Un fragmento de [[ámbar como o que puido utilizar Tales de Mileto na súa experimentación do efecto triboeléctrico. O nome en grego deste material (ἔλεκτρον, élektron) utilizouse para nomear ao fenómeno e a ciencia que o estuda, a partir do libro De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure ( Sobre os imáns, os corpos magnéticos e o grande imán terrestre), de William Gilbert (1600).]]
miniatura|dereita|Gravado mostrando a teoría do [[galvanismo segundo os experimentos de Luigi Galvani. De viribus electricitatis in motu musculari commentarius, 1792.]]
A historia da electricidade refírese ao estudo e uso humano da electricidade, ao descubrimento das súas leis como fenómeno físico e á invención de artefactos para o seu uso práctico.
Como tamén se denomina electricidade á rama da ciencia que estuda o fenómeno e á rama da tecnoloxía que o aplica, a historia da electricidade é a rama da historia da ciencia e da historia da tecnoloxía que se ocupa do seu rexurdimento e evolución. O fenómeno da electricidade estudouse desde a antigüidade, pero o seu estudo científico comezou nos séculos XVII e XVIII. A finais do século XIX, os enxeñeiros lograron aproveitala para uso doméstico e industrial. A rápida expansión da tecnoloxía eléctrica converteuna na columna vertebral da sociedade industrial moderna.
O fenómeno en si, fóra da súa relación co observador humano, non ten historia; considerándoa como parte da historia natural, tería tanta como o tempo, o espazo, a materia e a enerxía.
Historia
Preto da antiga cidade grega de Magnesia atopábanse as denominadas pedras de Magnesia, que incluían magnetita. Os antigos gregos observaron que os anacos deste material se atraían entre si, e tamén atraían pequenos obxectos de ferro. As palabras magneto (equivalente en galego a imán) e magnetismo derivan dese topónimo.
A electricidade evolucionou historicamente desde a simple percepción do fenómeno, ao seu tratamento científico, que non se faría sistemático ata o século. Rexistráronse ao longo da Idade Antiga e Media outras observacións illadas e simples especulacións, así como intuicións médicas (uso de peixes eléctricos en enfermidades como a gota e o dor de cabeza) referidas por autores como Plinio o Vello e Scribonius Largus, ou obxectos arqueolóxicos de interpretación discutible, como a Batería de Bagdad, un obxecto atopado en Iraq en 1938, datado ao redor de 250 a.C., que se asemella a unha cela electroquímica. Non se atoparon documentos que evidencien a súa utilización, aínda que hai outras descricións anacrónicas de dispositivos eléctricos en muros exipcios e escritos antigos. miniatura|esquerda|Ilustración do célebre [[Historia da electricidade#Benjamin Franklin: o pararraios (1752)|experimento do papaventos de Benjamin Franklin.]] Esas especulacións e rexistros fragmentarios son o tratamento case exclusivo (coa notable excepción do uso do magnetismo para o compás) que se fixo desde a Antigüidade ata a Revolución científica do século ; aínda que entón pasou por ser pouco máis que un espectáculo para exhibir nos salóns. As primeiras achegas que poden entenderse como aproximacións sucesivas ao fenómeno eléctrico foron realizadas por investigadores sistemáticos como William Gilbert (magnetismo), Otto von Guericke (baleiro), Du Fay (Carga eléctrica), Pieter van Musschenbroek (botella de Leiden) ou William Watson. As observacións sometidas a método científico empezan a dar os seus froitos con Luigi Galvani, Alessandro Volta, Charles-Augustin de Coulomb ou Benjamin Franklin, proseguidas a comezos do século por André Marie Ampère, Michael Faraday ou Georg Ohm. Os nomes destes pioneiros terminaron bautizando as unidades hoxe utilizadas na medida das distintas magnitudes do fenómeno. A comprensión final da electricidade logrouse recentemente coa unificación do magnetismo nun único fenómeno electromagnético descrito polas ecuacións de Maxwell (1861-1865).
O telégrafo eléctrico (Samuel Morse, 1837, precedido por Gauss e Weber, 1833) pode considerarse como a primeira grande aplicación no campo das telecomunicacións, pero non será na primeira revolución industrial, senón a partir do cuarto final do século XIX cando as aplicacións económicas da electricidade converterana nunha das forzas motrices da segunda revolución industrial. Máis que de grandes teóricos como Lord Kelvin, foi o momento de enxeñeiros, como Zénobe Gramme, Nikola Tesla, Frank Sprague, George Westinghouse, Ernst Werner von Siemens, Alexander Graham Bell e sobre todo Thomas Alva Edison e o seu revolucionario xeito de entender a relación entre investigación científico-técnica e mercado capitalista. Os sucesivos cambios de paradigma da primeira metade do século xx (relativista e cuántico) estudarán a función da electricidade nunha nova dimensión: atómica e subatómica. miniatura|200px|[[Multiplicador de tensión Cockcroft-Walton utilizado nun acelerador de partículas de 1937, que alcanzaba un millón de voltios.]] A electrificación non só foi un proceso técnico, senón un verdadeiro cambio social de implicacións extraordinarias, comezando polo alumado e seguindo por todo tipo de procesos industriais (motor eléctrico, metalurxia, refrixeración...) e de comunicacións (telefonía, radio). Lenin, durante a Revolución bolxevique, definiu o socialismo como a suma da electrificación e o poder dos soviets, pero foi sobre todo a sociedade de consumo que naceu nos países capitalistas, a que dependeu en maior medida da utilización doméstica da electricidade nos electrodomésticos, e foi nestes países onde a retroalimentación entre ciencia, tecnoloxía e sociedade desenvolveu as complexas estruturas que permitiron os actuais sistemas de I+D e I + D + i, na que a iniciativa pública e privada se compenetran, e as figuras individuais dilúense nos equipos de investigación.
A enerxía eléctrica é esencial para a sociedade da información da terceira revolución industrial que vén producindo desde a segunda metade do século XX (transistor, televisión, computación, robótica, internet...). Unicamente pode comparárselle en importancia a motorización dependente do petróleo (que tamén é amplamente utilizado, como os demais combustibles fósiles, na xeración de electricidade). Ambos os procesos esixiron cantidades cada vez maiores de enerxía, o que está na orixe da crise enerxética e ambiental e da procura de novas fontes de enerxía, a maioría con inmediata utilización eléctrica (enerxía nuclear e enerxías alternativas, dadas as limitacións da tradicional hidroelectricidade). Os problemas que ten a electricidade para o seu almacenamento e transporte a longas distancias, e para a autonomía dos aparellos móbiles, son retos técnicos aínda non resoltos de forma suficientemente eficaz.