cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Handré Pollard
Traxectoria
En categorías inferiores, o rapaz xa foi seleccionado por Western Province, o equipo da súa provincia. No 2013 converteuse en profesional e pasou a xogar nos Blue Bulls. No 2014 tamén comezou a xogar nos Bulls do Super Rugby. Xa no ano 2015, Handré firmou cos NTT Docomo Red Hurricanes da Top League do Xapón.
Rosa María Sánchez-Yebra
Rosa María Sánchez-Yebra Alonso, nada en Ourense o 20 de xullo de 1962, é unha farmacéutica e economista galega.
Traxectoria
Pertence aos corpos de Técnicos Comerciais e Economistas do Estado Español, e da Oficina Española de Patentes e Marcas.
Tras iniciar a súa carreira profesional en 1990 como experta en patentes químicas e farmacéuticas da Oficina Española de Patentes y Marcas, en 1999 ingresou no corpo de Técnicos Comerciales y Economistas del Estado. Desde entón ocupou diversos postos vinculados ao Ministerio de Economía y Hacienda na Dirección General del Tesoro y Política Financiera, ou como asesora responsábel da Comisión Delegada de Asuntos Económicos no Gabinete do Ministro de Hacienda. Tamén foi directora de gabinete do Secretario de Estado de Economía (2002-2004), directora da Oficina Comercial na Embaixada de España en Romenia (2004-2009) e directora do gabinete do Ministro de Economía y Competitividad (2012-2014).
Entre 2014 e 2016 foi secretaria xeral de Tesoro y Política Financiera, membro do Comité Económico e Financeiro da Unión Europea e adxunta ao Ministro no Eurogrupo e o Ecofin. Foi conselleira do Banco de España e da CNMV e vicepresidenta do Fondo de Garantía de Depósitos. Desde 2017 é vicegobernadora de Estratexia de Desenvolvemento Social do Banco de Desenvolvemento do Consello de Europa.
En xuño de 2021 incorporouse ao Consello da recentemente creada Sociedade para o Desenvolvemento de Proxectos Estratéxicos de Galicia, institución público-privada que canalizará os proxectos que optan aos millonarios fondos Next Generation da UE.
O 27 de outubro de 2021 o consello de administración de Abanca aprobou o nomeamento de Sánchez-Yebra como nova conselleira independente. Esta ourensá convértese así na cuarta conselleira independente da entidade, e a súa elección sitúa por riba dun terzo (36,3 %) a proporción de mulleres no máximo órgano de xestión de Abanca, o que supón «un novo paso adiante na estratexia de igualdade da entidade», tal e como destacaron desde o banco.
Taiyuan
Jinyang
A fundación data do 497 a.C., cando o final do período das Primaveras e Outonos da dinastía Zhou iba a dar paso ao dos Reinos combatentes. Precisamente coma praza forte do futuro reino de Zhao foi fundada co nome de Jinyang polo líder desa familia aristocrática, Zhao Jian Zi, e a guerra que deu nacemento ao seu estado tivo lugar coa cidade coma protagonista dun famoso asedio no que foi asolagada (Batalla de Jinyang, 455 a.C.). Despois e ata o 386 a.C. foi a primeira capital de Zhao.
Jinyang era unha cidade rectangular fortificada situada no límite suroeste da metrópole actual. Xa na época imperial e coa reorganización administrativa do país, durante as dinastías Qin e Han foi o centro do condado ou comandancia de Taiyuan e despois capital da provincia de Bing (Bingzhou) e tamén foi coñecida por eses nomes. No ano 307, durante o dominio da dinastía Jin Occidental experimentou a primeira grande expansión (14 km de perímetro ).
O seu ascenso no século VI tivo lugar durante o período das Dinastías Meridionais e Setentrionais. En concreto cos Wei Orientais en 545 constrúese un primeiro pazo e xa cos Qi Setentrionais en 567 unha cidade enteira palaciana (Daming). O cénit chegou no tempo das dinastías Sui (novas expansións ou "cidades dentro da cidade" en 589 e 596) e Tang (séculos VII ao X, coa grande expansión occidental ) sempre mantendo o status de capital secundaria e unha das cidades máis importantes do imperio (tras Changan e Luoyang). Foi entón cando todas esas ampliacións, novas cidades e recintos palacianos a engrandeceron política e culturalmente. Asemade foi un foco budista e creáronse grandes imaxes de Buda e templos esculpidos na rocha ao suroeste da cidade.
De feito unha cidade tripla, seica cunha desviación do curso do río Fen polo medio, a occidental (palaciana) contiña a súa vez outras tres fortificadas de seu (Daming, Xin ou Nova e Cangcheng). O enteiro complexo foi unificado no tempo dos Tang nun único organismo urbano coa construción de pontes entre as cidades occidental e oriental a través da central de ribeira.
Destrución e nova cidade
No ano 979 o emperador Taizong, segundo da dinastía Song, mandou queimar e asolagar de novo Jinyang (por entón capital das dinastías de pobos turcos que ocuparon brevemente o poder na caída dos Tang) prohibindo a ocupación futura do seu soar. Unha primeira cidade provisional dez quilómetros ao leste serviu para aloxar a poboación (Song Jianpin Jincheng ).
A nova cidade, Songcheng foi erixida en 982 na ourela oriental augas arriba do río Fen, no sitio da urbe actual. De dimensións modestas comparada con Jinyang tamén a súa importancia declinou. Volveu ser capital de prefectura en 1059 e de comandancia en 1107. Construíuse ademais un complexo de templos (Jin Ci) nas aforas. O Templo Fang ou das Deusas, o máis antigo conservado, é de 1023 e foi reconstruído en 1102.
Dende 1125 as frecuentes guerras e a ocupación mongol da dinastía Yuan supuxeron unha época de destrucións e estancamento cando cambiou varias veces de nome e status.
Taiyuan Ming
miniatura|esquerda|120px|As Pagodas Xemelgas (s.XVII) miniatura|120px|Porta da muralla Ming de 1568. En 1383, trala chegada da dinastía Ming (e por decisión dun fillo do primeiro emperador), a cidade experimentou unha grande expansión ao nordeste que cuadriplicou a súa superficie. Retomouse o antigo nome de Taiyuan e adquiriu de novo unha importante relevancia coma capital da provincia de Shanxi (soamente tras Pequín no norte do río Yangtzé) cunha forte artesanía e industria da fabricación de armas. Erixíronse un gran pazo Ming, o mosteiro budista Chongshan e o icónico templo das Pagodas Xemelgas (1608, ao sueste, no exterior da muralla).
Arrodeada dunha muralla cuadrangular de 12 km de perímetro e 12 metros de altura con oito portas monumentais que foi reconstruída en 1568, a súa estrutura non cambiou ata a segunda metade do século XX, cando se derrubaron as murallas, manténdose durante a época Qing (1644-1911) coma unha importante cidade comercial do norte da China. Así mesmo no século XIX tivo un incipiente desenvolvemento industrial apoiado nos inxentes xacementos de minerais da rexión, e foi incluso un centro financeiro do país.
Otto Stuppacher
Otto Stuppacher (nodo o 3 de marzo de 1947, finou o 13 de agosto de 2001) foi un piloto de competición nado en Viena, Austria. Competiu en subidas de montaña e carreiras de coches deportivos antes de entrar na Fórmula 1 en, cun Tyrrell 007. Negóuselle a participación no Gran Premio de Austria de 1976, xunto ao seu compañeiro de equipo Karl Oppitzhauser, malia tratar de propoñer unha petición dos outros equipos.
Taiyuan
Século XX
Precisamente pouco antes do establecemento da república a crise da banca local en Shanxi levou a serios problemas económicos á cidade compensados pola súa conexión ferroviaria co eixo troncal Pequín-Wuhan (1907 ). En 1911 cambiou o nome por Yangqu, e baixo o control dun "señor da guerra" ata a época da segunda guerra mundial experimentou un extensivo desenvolvemento industrial, continuado baixo a ocupación xaponesa (1937).
Otto Stuppacher
No Gran Premio de Italia de 1976 non puido cualificar por unha marxe considerable, pero posteriormente foi promocionado na cualificación cando outros tres coches foron eliminados debido a irregularidades no combustible. Desafortunadamente, Stuppacher xa marchara do circuíto e volvera a casa, e non puido regresar ao circuíto a tempo para correr. Os tres corredores degradados foron finalmente re-admitidos logo da retirada de Stuppacher e Arturo Merzario.
Taiyuan
Século XX
A industrialización incrementouse notablemente trala instauración da República Popular conformando Taiyuan (que recuperou o nome en 1947) coma un dos centros da industria pesada chinesa do carbón e do aceiro. Por este motivo pasou de ter 210 000 habitantes en 1949, aínda que maioritariamente concentrados no recinto histórico, a converterse nunha verdadeira metrópole (con 1 140 000h en 1980 e máis de 4 millóns na actualidade) que se estende en ámbalas dúas ourelas do Fen comunicadas a través de varias pontes.
Otto Stuppacher
Stuppacher non puido cualificarse nos seus outros dous intentos en 1976, o Gran Premio do Canadá de 1976 e o Gran Premio dos Estados Unidos de 1976, este último a máis de 27 segundos do tempo do pole James Hunt. Ata a data, esta diferenza entre a pole position e o tempo máis lento durante a cualificación nunha carreira oficial de Fórmula Un é unha marcaque aínda se mantén hoxe.
Non está claro canto en cantas carreiras competiu Stuppacher logo de 1976, e sábese moi pouco del ata que foi atopado morto no seu apartamento de Viena en 2001.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
V de Vendetta (filme)
V de Vendetta (en V for Vendetta) é un filme de ficción distópica dirixido por James McTeigue e estreado no 2006. Está baseado na banda deseñada creada por Alan Moore e David Lloyd V for Vendetta en 1988. Estreouse en galego na TVG o 18 de xuño de 2009.
Sinopse
Nun futuro non moi afastado, Inglaterra é un país totalitario. Tralo toque de queda nocturno, a moza Evey Hammond (Natalie Portman) é rescatada en plena rúa por un misterioso personaxe enmascarado, V (Hugo Weaving). A partir dese momento, a aparición de V orixinará unha revolución contra o goberno fascista, dirixido con man de ferro por un tirano (John Hurt).
Jan Steen
miniatura|dereita|Campesiños diante dun albergue.
Jan Havickszoon Steen, nado en Leiden cara a 1626 e sepultado na mesma vila o 3 de febreiro de 1679, foi un pintor neerlandés de obras xénero painter do século XVII (a Idade de Ouro de Holanda). Os seus trazos distintivos son a visión psicolóxica, o sentido do humor e o colorido.
Traxectoria
A súa familia católica era ben coñecida na vila natal, onde rexentaron a taberna The Red Halbert durante varias xeracións. Ao mesmo que o seu máis famoso contemporáneo Rembrandt van Rijn, Jan Steen asistiu á Escola Latina de Leiden. Foi educado pictoricamente por Nicolaes Knupfer (1603-1660), un pintor alemán especializado en escenas históricas e figurativas, en Utrecht. A influencia de Knupfer pode atoparse nos usos compositivos e na cor. Outra fonte de inspiración foi Adriaen van Ostade (1610 - 1685), pintor de escenas rurais e de interior, que vivía en Haarlem. Descoñécese se Steen estudou con Ostade.
En 1648 Jan Steen entrou na Sint Lucas Guild (Confraría de San Lucas) de pintores en Leiden, mais axiña se converteu no axudante do renomeado pintor paisaxista Jan van Goyen (1596-1656), trasladándose á súa casa da Bierkade na Haia. O 3 de outubro de 1649 casou coa filla de Jan van Goyen, Margriet, con quen tivo sete fillos. Steen traballou co seu sogro ata 1654, ano no que se trasladou a Delft, onde abriu a cervexaría De Roscam, sen grande éxito. Viviu en Warmond de 1656 a 1660 e en Haarlem desde 1660 ata 1670, período no que foi especialmente produtivo. En 1670, logo do pasamento da súa muller en 1669 e do seu pai en 1670, Steen regresou a Leiden, onde permaneceu o resto da súa vida. En abril de 1673 casou de novo, con Maria van Egmont, que lle deu un outro fillo. En 1674 foi presidente da Sint Lucas Guild. Faleceu en Leiden en 1679 e foi enterrado na tumba familiar na Pieterskerk.
Actividade artística
Steen é un dos pintores máis apreciados do Barroco holandés, ata o punto que hai quen pensa que a súa fama só foi superada por Rembrandt e Vermeer. Foi un autor prolífico; estímase que pintou uns 800 cadros, dos que subsisten arredor de 350. Con frecuencia os membros da súa familia posaron como modelos. Nos seus varios autorretratos adoitou representarse modestamente.
Outro dos seus temas preferidos era o do médico que visita unha muller doente; son polo menos vinte os lenzos seus en que representa este tema. A dona é case sempre nova e apática, e de seguro o seu mal é de amores.
Outros cadros están dedicados a representacións eróticas, ás veces en forma de farsa e noutros casos en forma tráxica. No entanto, os temas paisaxísticos son escasos e sempre con temas rurais.
Non abunda nas composicións relixiosas nin mitolóxicas.
Baixío
miniatura|dereita|220px|Baixío do [[río Mississippi.]] Un baixío é unha formación xeolóxica que pode ocorrer nas desembocaduras de canles, estreitos, esteiros, ríos e outros cursos de auga, debido á acumulación de material de aluvión, paralelo á costa, na liña onde a corrente do curso de auga e a do corpo onde este desemboca se equilibran. Neste punto, é común que haxa unha liña de rebentación, debido á diminución da profundidade. Algúns baixíos poder formar illas, penínsulas, istmos, etcétera.
Tempadas dos Florida Panthers
Ano a ano
A continuación móstranse os resultados do equipo en cada tempada:
Prefectura de Kagawa
A Prefectura de Kagawa (香川県, かがわけん; Kagawa-ken) é unha prefectura do Xapón, atópase na rexión de Shikoku, norte da illa de Shikoku, no Xapón. A súa capital é Takamatsu-shi.
A prefectura cobre 1.876,51 km² de superficie e habítana 1.002.176 persoas. Antes da Revolución Meiji coñecíase como provincia de Sanuki (讃岐国).
Xeografía
Na prefectura hai 16 concellos.
Ivan Merz
Ivan Merz, nado o 16 de decembro 1896 en Banja Luka e morto o 10 de maio 1928, foi un universitario leigo croata beatificado polo Papa Xoán Paulo II o 22 de xuño de 2003 na súa visita a Banja Luka (Bosnia serbia).
Traxectoria
Acudiu á Academia Militar, onde só estivo tres meses, mobilizado durante a primeira guerra mundial foi enviado á fronte italiana, alí o encontro co sufrimento, a dor e a morte reafírmano nas súas crenzas relixiosas, despois foi estudar filosofía a Viena de 1919 a 1920, Ivan Merz residiu dous anos en Francia, ata 1922, para estudar letras na Sorbona e no Instituto Católico de París. En 1923 leu a súa tese, L'influence de la liturgie sur les écrivains français.
Ramón Salgado Cardeiro
Ramón Salgado Cardeiro, coñecido cos pseudónimos Odaglas e Oriedrac, nado en Santiago de Compostela e finado na mesma cidade o 19 de decembro de 1949, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Tipógrafo. Despois pasou a colaborar en Gaceta de Galicia promovendo campañas en favor dos intereses de Santiago de Compostela asinadas co pseudónimo Odaglas, e logo integrouse en El Compostelano, onde se encargou dos asuntos locais. Despois pasou a El Correo Gallego onde asinaba como Oriedrac e La Noche.
Muxílidos
miniatura|300px|Arriba, [[Mugil cephalus, muxo común; abaixo Mugil axillaris]] miniatura|Muxe, munxe ou muxo Os Muxílidos (muxos ou cabezudos) (Mugilidae) son unha familia de peixes teleósteos, mariños ou de auga doce, única familia da orde Muxiliformes (Mugiliformes). Están distribuídos por mares temperados e tropicais, próximos á costa.
Características
Corpo musculoso, fusiforme, con grandes escamas adherentes. Cabeza ancha e esmagada. A boca é pequena ou de tamaño moderado, terminal, algo ínfera e sen dentes ou con dentes moi pequenos. Posúen un estómago musculoso e un intestino extremadamente longo. A lonxitude máxima descrita é de 90 cm (FishBase).
Posúen dous aletas dorsais curtas e moi separadas, a primeira espiñosa con 4 espiñas delgadas e a segunda cunha espiña e 7-10 raios brandos; pectorais en situación alta; as aletas pelvianas son subabdominais, cunha espiña e 5 raios brandos; a anal con 2-3 espiñas e 8-11 raios brandos. Caudal furcada, fendida ou truncada. A liña lateral, cando está presente, ás penas é visible.
Móvense agrupados en cardúmenes e aliméntase de pequenas algas, diatomeas e detritos dos sedimentos do fondo. A súa pesca ten certa importancia comercial.
Nogueira, A Frairía, Castroverde
Nogueira é un lugar da parroquia da Frairía no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Orbán, A Ribeira, Cervantes
Orbán é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2013 tiña un habitante (unha muller).
Stieg Larsson
Karl Stig-Erland Larsson, coñecido coma Stieg Larsson, nado en Skelleftehamn, Condado de Västerbotten, o 15 de agosto de 1954 e finado en Estocolmo o 9 de novembro de 2004, foi un xornalista e escritor sueco.
Acadou sona internacional trala súa morte, coa publicación da súa triloxía de novelas policíacas Millenium, composta polos seguintes títulos: Män som hatar kvinnor (Os homes que odiaban as mulleres), Flickan som lekte med elden (A rapaza que xogaba con lume) e Luftslottet som sprängdes (O castelo de aire que foi voado).
Traxectoria
Stieg Larsson criouse na pequena comunidade de Norsjö, a uns 100 km ao norte de Umeå (o municipio aparece no primeiro volume da triloxía). Viviu cos seus avós ata a morte do seu avó en 1962. Entre 1977 e 1999 traballou coma deseñador gráfico para a axencia de noticias Tidningarnas Telegrambyrå (TT).
Militou na Kommunistiska Arbetareförbundet (Liga Comunista de Traballadores). Profundamente involucrado na loita contra o racismo e a ultradereita, participou a mediados dos anos 80 na fundación do proxecto antiviolencia Stop the Racism. En 1995 foi un dos promotores da Fundación Expo, adicada a "estudar e cartografar as tendencias antidemocráticas, de extrema dereita e racistas da sociedade". Dende 1999 foi director da revista de dita fundación, tamén chamada "Expo". Escribiu varios libros de investigación periodística sobre os grupos nazis do seu país e das conexións entre a extrema dereita e o poder político e financeiro.
Stieg Larsson era asemade presidente da sociedade escandinava de ciencia ficción, xénero polo que tiña un grande interese.
Serie Millenium
Stieg Larsson comezou a escribir novelas policiacas como hobby en 2001 (escribía polas noites, compaxinando así o seu pasatempo co traballo). Nun primeiro momento, considerou, xunto co periodista Kenneth A. (da axencia de noticias TT), a posibilidade de escribir unha historia sobre os personaxes de Hernández e Fernández, d'As aventuras de Tintín. Máis tarde tentou plasmar como se manexaría na sociedade do momento a famosa Pipi Mediaslongas, creada pola escritora sueca Astrid Lindgren: así xurdiu un dos protagonistas da súa trioloxía, a investigadora Lisbeth Salander. Como contrapunto, creou outro personaxe máis equilibrado, o xornalista Mikael Blomkvist (cuxo nome lembra o doutro personaxe de Lindgren, o neno detective Kalle Blomkvist). A partir de aí creou o resto de personaxes da serie, denominada Millenium en referencia ao nome da revista na que traballa o personaxe de Blomkvist.
A triloxía está considerada unha obra de "relevancia social" tanto pola construción simbólica das personaxes femininas como por tratar a lacra da violencia de xénero.
En 2009, estreouse unha adaptación cinematográfica da primeira novela da serie, dirixida por Niels Arden Oplev cos actores suecos Michael Nyqvist e Noomi Rapace nos papeis protagonistas. A película estreouse o 27 de febreiro en Suecia e Dinamarca, e o 29 de maio en España.
Río Guayas
O río Guayas nace fronte á cidade de Guayaquil (porto principal de Ecuador, situado na beira dereita do río) pola unión dos ríos Daule e Babahoyo. A súa desembocadura forma un esteiro cara a zona leste da provincia que, xunto co Estero Salado, forma o chamado golfo de Guayaquil, no océano Pacífico.
Campionato Europeo de Tríatlon
O Campionato Europeo de Tríatlon é o campionato máis importante de tríatlon a nivel europeo.
Dende a edición de 2018 en Glasgow, cada catro anos os campionatos serán parte dos Campionatos europeos multideportivos.
Medalleiro
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center;" !Posto !País !style="background-color:gold"|Ouro !style="background-color:silver"|Prata !style="background-color:#cc9966"|Bronce !Total !colspan="2" style="text-align:right"|Total || 36 || 36 || 36 || 108
Teorema central do límite
O teorema do límite central ou teorema central do límite indica que, en condicións moi xerais, se Sn é a suma de n variables aleatorias independentes e de varianza non nula pero finita, entón a función de distribución de Sn «aproxímase ben» a unha distribución normal (tamén chamada distribución gaussiana, curva de Gauss ou campá de Gauss). Así pois, o teorema asegura que isto ocorre cando a suma destas variables aleatorias independentes é o suficientemente grande.
Definición
Sexa a función de densidade da distribución normal definida como
cunha media µ e unha varianza σ2. O caso no que a súa función de densidade sexa, a distribución coñécese como normal estándar.
SLAC National Accelerator Laboratory
SLAC National Accelerator Laboratory (de xeito orixinal chamado Stanford Linear Accelerator Center, é un laboratorio nacional dependente do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos de América operado pola Universidade de Stanford en Menlo Park, California.
Teorema central do límite
Definición
Defínese Sn como a suma de n variables aleatorias, independentes, identicamente distribuídas, e con media µ e varianza σ2 finitas (σ2≠0):
SLAC National Accelerator Laboratory
alt=Entrada a SLAC en Menlo Park|miniatura|Entrada a SLAC en Menlo Park A investigación do SLAC abrangue un amplo programa en física atómica, física do estado sólido, química, bioloxía e medicina usando raios X da radiación sincrotón e láser de electróns libres tanto como física teórica e investigación experimental en física das partículas elementais, física de astropartículas e cosmoloxía.
Histora
Fundado no 1962 como Stanford Linear Accelerator Center, as instalacións están localizadas en 172 hectáreas de terreo da Universidade de Stanford na estrada de Sand Hill en Menlo Park, California, xusto ó oeste do principal campus da universidade. O acelerador principal ten 3,2 km de longo, sendo o acelerador linear máis longo do mundo dende 1966, ano no que comezou a operar.
Teorema central do límite
Definición
para que a media da nova variable sexa igual a 0 e o desvío estándar sexa igual a 1. Así, as variables Zn converxerán en distribución á distribución normal estándar N(0,1), cando n tende a infinito. Como consecuencia, se Φ(z) é a función de distribución de N(0,1), para cada número real z:
SLAC National Accelerator Laboratory
Histora
alt=Premio Nobel|miniatura|Premio Nobel A investigación no SLAC deu lugar a tres Premios Nobel de Física, debidos a:
Teorema central do límite
Definición
onde P indica probabilidade e lim refírese ao límite matemático.
SLAC National Accelerator Laboratory
Histora
As posibilidades de SLAC tamén teñen proporcionado lugar de xuntanza para o Homebrew Computer Club e outros pioneiros do ordenador persoal a finais dos 1970 e comezos dos 1980.
Teorema central do límite
Enunciado formal
De maneira formal, normalizada e compacta o enunciado do teorema é:
SLAC National Accelerator Laboratory
Histora
No 1984 o laboratorio foi nomeado como lugar histórico de enxeñaría mecánica (ASME National Historic Engineering Landmark) e fito do Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE).
Teorema central do límite
Enunciado formal
É moi común atopalo coa variable estandarizada Zn en función da media da mostra ,
SLAC National Accelerator Laboratory
Histora
SLAC dedesenvolveuse, e, en decembro de 1991, comezou a hospedar o primeiro servidor World Wide Web fóra de Europa.
Teorema central do límite
Enunciado formal
posto que son equivalentes, así como atopalo en versións non normalizadas como pode ser:
Delta D
O Delta D foi un foguete espacial lixeiro dos estadounidense en servizo entre 1964 e 1965.
Teorema central do límite
Enunciado formal
É importante sinalar que este teorema non informa nada acerca da distribución de {X_i}, agás a existencia de media e varianza.
Delta D
Características
O Delta D foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado dúas veces entre 1964 e 1965. Parecido ó Delta C, contaba cunha primeira e terceira etapas melloradas e usaba tres pequenos foguetes aceleradores de propelente sólido para axuda na engalaxe. Era capaz de situar 104 kg de carga en órbita baixa terrestre.
SLAC National Accelerator Laboratory
Histora
De comezos a finais dos anos 1990, o Stanford Linear Collider (SLC, colisionador linear de Stanford) ten investigado as propiedades do Bosón Z usando o Stanford Large Detector (Gran detector Stanford).
A partir de 2005, SLAC empregou máis de 1000 persoas, preto de 150 das cales foron físicas con doutorado, e serviu a máis de 3000 investigadores visitantes ao ano, que operan aceleradores de partículas para a física de altas enerxías e o Laboratorio de Radiación Sincrotrón de Stanford (SSRL) para investigacións de radiación de luz sincrotrón, "indispensable" na investigación que levou ao Premio Nobel de Química do ano 2006 outorgado ao profesor de Stanford, Roger D. Kornberg.
Teorema central do límite
Varianza nula ou infinita
No caso de n variables aleatorias Xi independentes e identicamente distribuídas, cada unha delas con varianza nula ou infinita, a distribución das variables:
SLAC National Accelerator Laboratory
Histora
En outubro de 2008, o Departamento de Enerxía anunciou que o nome do centro cambiaríase ao de SLAC National Accelerator Laboratory. Os motivos expostos inclúen unha mellor representación da nova dirección do laboratorio e a capacidade de marca do nome do laboratorio. A Universidade de Stanford opúxose legalmente ao intento do Departamento de Enerxía de rexistro da marca "Stanford Linear Accelerator Center".
Castro de Lodeiro
O castro de Lodeiro é un poboado castrexo de chaira fortificado situado nunha pequena elevación natural na parroquia do Sequeiro no concello de Valdoviño.
SLAC National Accelerator Laboratory
Histora
En marzo de 2009 anunciouse que o Laboratorio Nacional Acelerador de SLAC recibiría 68,3 millóns de dólares en financiamento da para ser desembolsado polo Departamento de Enerxía da Oficina de Ciencia.
No 2020 tómase a foto de máis definición nun disparo, 3200 Megapixel, probando unha cámara para o Vera Rubin LSST.
Teorema central do límite
Varianza nula ou infinita
non converxen en distribución cara a unha normal. A continuación preséntanse os dous casos por separado.
Varianza infinita
Considérese o caso de variables que seguen unha distribución de Cauchy:
Neste caso pode demostrarse que a distribución asintótica de Sn vén dada por outra distribución de Cauchy, con menor varianza:
Primeira Autonómica de Galicia 2011/12
dereita|miniatura|Marcón Atlético - CD Valladares, encontro do grupo 4. A tempada 2011–12 da Primeira Autonómica de Galicia iniciouse o 4 de setembro de 2011 e finalizou o 13 de maio de 2012.
Teorema central do límite
Varianza infinita
Para outras distribucións de varianza infinita non é fácil dar unha expresión pechada para a súa distribución de probabilidade aínda que a súa función característica si ten unha forma sinxela, dada polo teorema de Lévy-Khintchine:
Primeira Autonómica de Galicia 2011/12
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Teorema central do límite
Varianza infinita
onde y:
Primeira Autonómica de Galicia 2011/12
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Teorema central do límite
Varianza infinita
As condicións anteriores equivalen a que unha distribución de probabilidade sexa unha distribución estable.
Primeira Autonómica de Galicia 2011/12
Grupo 3
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Castro de Lodeiro
Descrición
É un castro situado nunha pequena elevación natural na chaira. Ten forma ovalada, mide de norte a sur: 62 m, de leste a oeste: 50 m e de noroeste a sueste: 76 metros.
Teorema central do límite
Varianza nula
Neste caso resulta que a variable S_n trivialmente ten a mesma distribución que cada unha das variables independentes.
Primeira Autonómica de Galicia 2011/12
Grupo 4
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Castro de Lodeiro
Descrición
Está arrodeado de leiras e camiños.
Tarsius pumilus
Tarsius pumilus é unha especie de mamífero primate haplorrino tarsiiforme da familia dos tarsíidos e xénero Tarsius, coñecido na bibliografía internacional como tarsio anano, endémica das selvas da illa Célebes. .
É un primate nocturno que se encontra no oeste da provincia de Sulawesi central (Célebes Central), Indonesia, nunha zona con menor diversidade de especies vexetais que os bosques tropicais das terras baixas. A princpios do século XX críase que estaba extinguido, pero foi redescuberto en 2008 no Parque Nacional de Lore Lindu, a máis de 2 000 m de altitude.
Jansemin
Jansemin, nado como Jacme Boèr e oficialmente Jacques Boé en Agen o 6 de marzo de 1798 e finado na mesma cidade o 4 de outubro de 1864, foi un escritor occitano, precedente  de Mistral e do rexurdimento do Felibrige.
Traxectoria
Jansemin naceu no seo dunha familia humilde, seu pai era xastre e súa nai serventa. Estudou no seminario e logo aprendeu o oficio de barbeiro. En 1818 abriu na súa cidade natal unha barbería e mentres barbeaba comezou a recitar versos. A partir de 1822 comezou a compoñer para o entroido local, adquirindo certa fama local que se afirmou ao recitar a súa composición Lo Charivari en 1825. A súa consagración chegou máis tarde ao premialo a Academia de Agen polo seu poema Lo tres de mai, peza de circunscancias composta con ocasión da inauguración da estatua de Henrique IV en Nerac. En 1835 apareceu a primeira versión da súa grande obra Las Papilhòtas, que eloxiada por Charles Nodier en Le Temps  logrou o recoñecemento unánime, converténdoo nunha celebridade. Percorreu Occitania declamando os seus versos diante numeroso público, e mesmo diante do rei Luís Filipe I en 1842 do emperador Napoleón III en 1853. O diñeiro logrado nos seus recitais ía para os pobres. En 1852 a Acadèmia Francesa concedeulle unha pension e o papa Pío IX fíxoo cabaleiro de San Xurxo e Luís Filipe I outorgoulle o grao de cabaleiro da Lexión de Honra.
Obra
Gran narrador, foi capaz de revivir a poesía popular occitana e vai influír na maioría dos poetas da xeración posterior, considerándose un precursos do Felibritge. A súa obra recolleuse nos catro volumes de Las Papilhòtas (1835, 1842, 1854 e 1863). Un xénero que se fixo moi popular na literatura occitana da época foi a autobiografía en verso seguindo o seu "Mous soubenis" que gabaron Charles Nodier e Charles Augustin Sainte-Beuve. Escribiu a súa obra na variedade local de Agen, que é linguadociana malia que a localidade é historicamente gascona.
Tania Álvarez Yates
Tania Elizabeth Álvarez Yates, nada no Grove o 4 de outubro de 1994, é unha deportista galega que compite en piragüismo na modalidade de maratón.
Traxectoria
Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón de 2018 na proba de K2, xunto á lucense Tania Fernández García.
En 2019 gañou unha prata no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón e outra prata no Campionato Mundial, de novo xunto a Tania Fernández en ambas ocasións.
Santiponce
Santiponce é unha localidade da provincia de Sevilla, tamén coñecida como Sevilla la Vieja.
No ano 2005 contaba con 7.558 habitantes. A súa extensión é de 9 km² e ten unha densidade de 839,8 hab/km². As súas cordeadas xeográficas son 37º 26' N, 6º 02' O. Atópase situada a unha altitude de 20 metros e a 7 quilómetros da capital da provincia, Sevilla.
Baixo ela e ó seu redor atópanse os restos da antiga Itálica e o fermoso mosteiro de San Isidoro del Campo, lugar no que no século XVI configurouse unha (e a máis famosa) das poucas comunidades protestantes da Península Ibérica, comunidade perseguida e executada en auto de fe en Sevilla no 1559. Entre os membros desta comunidade cómpre destacar a Casiodoro de Reina, autor da primeira edición da Biblia do Oso, publicada en Basilea no devandito ano.
Antonio Mouriño Villar
Antonio Mouriño Villar, nado na Buratiña (Celanova) o 12 de xuño de 1954, é un político galego vinculado ao PPdeG.
Traxectoria
Administrativo en Celanova, Nas eleccións municipais de 1987 foi candidato de AP-CdG, como representante de Centristas de Galicia. Unha dimisión en 1989 permitiulle ser concelleiro na oposición por Centristas de Galicia, partido político que se acabaría integrando no PPdeG. Nas municipais de 1991 o PPdeG de Celanova, encabezado por Ricardo Mínguez Abajo obtivo 5 concelleiros e Centristas de Galicia liderado polo propio Mouriño outros cinco, sendo o máis votado, conseguiu unha maioría relativa que lle permitiu gobernar durante toda a lexislatura. En 1992 Centristas de Galicia integrouse no PPdeG. Finalmente nas municipais de 1995, o partido de Antonio Mouriño conseguiu a maioría absoluta, situación que se reproduciu en todas as eleccións municipais ata 2015 posibilitando que Antonio Mouriño presidira ininterrompidamente a alcaldía de Celanova dende 1991. Dimitiu en 2012 para presentarse ás eleccións e foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.
Congreso Internacional da Lingua Española
dereita|miniatura|[[Teatro El Círculo, sede do III Congreso en Rosario, na Arxentina.]] O Congreso Internacional da Lingua Española é un foro de reflexión sobre a lingua castelá no que se discute sobre a situación, problemas e retos da lingua. Realízase cada tres anos nalgunha cidade de España ou Hispanoamérica, e a súa organización está a cargo do Instituto Cervantes, que cumpre as funcións de secretaría xeral permanente dos Congresos, a Real Academia Española e a Asociación de Academias de la Lengua Española, así como o país organizador de cada edición.
Intoxicación por histamina
miniatura|300px|Decarboxilación da histidina por acción da metiltransferase, transformándose en histamina. A intoxicación por histamina, histaminose, é unha enfermidade provocada pola inxestión de alimentos que conteñen niveis elevados de histamina, especialmente peixes azuis conservados a temperaturas inadecuadas ou manipulados en circunstancias pouco hixiénicas, sen relación con antecedentes alérxicos ás proteínas do peixe. Outros alimentos implicados, con moita menos frecuencia, son os queixos curados, a carne (crúa ou transformada en embutidos, xamón etc.), a col fermentada, algunhas bebidas alcohólicas fermentadas e algunhas froitas e hortalizas.
Caracterízase por manifestacións alérxicas, con proído, manchas na pel e edema na cara e pálpebras.
Etioloxía
Débese á presenza nos alimentos de histamina, unha amina que se forma pola acción de determinadas bacterias a partir da histidina, un aminoácido presente de forma natural en concentraciones elevadas na musculatura deste tipo de peixes. Cando morre o peixe trala súa captura, comezan inmediatamente no músculo unha serie de transformacións enzimáticas que liberan histidina. Esta histidina é transformada polas enterobacterias presentes habitualmente no peixe, mediante un proceso de decarboxilación, en histamina, que é o principio tóxico.
Outras aminas bióxenas causantes dun cadro de intoxicación son a tiramina (derivada da decarboxilación da tirosina) ou a triptamina (derivada do triptófano). Todas elas son termoestables polo que, unha vez formadas no alimento, non se destrúen nin inactivan tralos tratamentos culinarios nin na transformación en conserva.
Para que se produza a intoxicación son precisas concentracións de histamina superiores a 500 ppm. A estes niveis poden presentar síntomas persoas sensibles, pero se necesitan cifras próximas a 1.000 ppm para que afecte á poboación normal.
Cadro clínico
Os síntomas aparecen tras un breve período de incubación que pode oscilar entre uns minutos e unha hora, nunca máis de 3 horas, e adoita remitir ó cabo de 12-24 horas, tres días como máximo, sen deixar secuelas. Comezan con hipotensión arterial, dor de cabeza, edema facial, sudación, arrubiamento da cara e proído. En casos graves poden aparecer náuseas e vómitos, cambras, diarrea e dificultades respiratorias. Rara vez é mortal.
Prevención
miniatura|300px|Sardiñas, unha das especies de peixe asociadas á intoxicación por histamina. A necesidade dunha actuación da flora bacteriana para que se alcancen niveis suficientes de histamina explica que a intoxicación se produza só se a manipulación do peixe permite o crecemento dos microorganismos, como tal, por falta dunha conservación a temperaturas de refrixeración, é dicir, por mante-lo peixe por riba dos 15-20 °C. Para evitalo, tódolos produtos da pesca deben conservarse a temperaturas próximas á de fusión do xeo, 0-2 °C, como máximo, durante toda a cadea alimentaria.
A outra causa que se debe previr é a contaminación microbiana do músculo do peixe por bacterias procedentes do seu contido intestinal. Para conseguilo, a evisceración debe ser inmediata e realizada de modo hixiénico, evitando manipulacións antihixiénicas que posibiliten esa contaminación.
Estas precaucións, necesarias para a manipulación de calquera peixe, fanse especialmente necesarias cando se trate de especies asociadas a un alto contido normal de histidina, particularmente as pertencentes ás familias Scombridae (túnidos, xarda, melva), Clupeidae (sardiña, arenque, espadín), Engraulidae (bocarte), Coryfenidae (granadeiro), Pomatomidae (anxova) ou Scomberesocidae (agulla, paparda).
A lexislación europea esixe que a industria alimentaria garanta niveis de histamina por baixo das 100 ppm. Nos controis oficiais deben tomarse nove unidades de mostra: a media das nove non pode supera-las 100 ppm, permitíndose que un máximo de dúas poidan dar resultados entre 100 e 200 ppm se ben ningunha unidade de mostra pode supera-las 200 ppm.
Intoxicación por tiramina
No caso da intoxicación producida por consumo de queixo curado con presenza de tiramina, o período de incubación (30 minutos a dos horas) e a sintomatoloxía son similares (dor de cabeza, palpitacións, náuseas, vómitos etc.), podendo producirse a morte por hemorraxia intracranial.
Sistema de información xeográfica
Os sistemas de información xeográfica (SIX ou GIS en inglés) son sistemas de telemática apoiados na teledetección, é dicir, son programas de ordenador que conteñen un conxunto de imaxes, as cales ó superpoñerse permiten obter moitos datos sobre unha zona de estudo. Estas imaxes describen o tipo de cuberta vexetal, a litoloxía, a topografía etc. desa zona. Polo tanto, esta superposición de capas representará a superficie da Terra. Tamén nos pode ofrecer datos cualitativos non representables en mapas.
Estes datos proceden de fotografías obtidas dende un satélite, avión ou de simples mapas, os cales son distribuídos dividindo o espazo nunha serie de celiñas determinadas polas súas coordenadas xeográficas, polo tanto, cada punto do territorio obterá toda a información dos datos anteriormente expostos.
Funcións dun six
O six utilízase para almacenar, manipular, xestionar e representar a información dun territorio. Polo tanto, serve para facer simulacións sobre o que ocorrería se se produce algunha modificación nalgunha das capas do terreo representadas.
Debido a isto o six é moi empregado para o estudo do medio ambiente xa que con el pódese previr os riscos, deter os impactos ambientais, ordenar o territorio,etc.
A nivel nacional
Existen moitos tipos six pero os máis importantes son:
- Proxecto PNCTA: (Plan Nacional de Cartografía Temática Ambiental). Este six é promovido polo Ministerio de Medio Ambiente e realizado polo Instituto Xeomineiro de España. Posúe datos sobre cada punto do territorio español referidos a litoloxía, patrimonio natural, xeoloxía, vexetación, solos e paisaxe. Este six é accesible para calquera cidadán a través de internet.
- INM: (Instituto Nacional de Meteoroloxía). Foi xerado a partir de datos climáticos tomados dende fai 150 anos. Pode servir para realizar estimacións sobre os diferentes riscos que estean relacionados coa climatoloxía (incendios, secas, inundacións,etc.)
- Programa CORINE da UE: baséase en datos xeográficos, de terra, auga, aire, vexetación e aspectos socioeconómicos. Pódese acceder a este six a través de internet.
A nivel internacional
Existen moitos exemplos, entre eles destacan aqueles patrocinados pola FAO:
- SIX planificador agrícola: determina zonas do planeta adecuadas para ó cultivo segundo as súas características climatolóxicas, litolóxicas e a súa accesibilidade. Tamén realiza simulacións sobre o que ocorrería se nesas zonas se produce un cambio como a seca.
- SIX planificador forestal: analiza os efectos provocados por unha deforestación, o seu impacto ambiental ou os distintos sistemas adecuados para a explotación madeireira.
SIX para a ordenación da fauna silvestre: analiza a situación daquelas especies que están en perigo de extinción e determina en que zonas hai que establecer algunhas medidas de protección.
Ponte de Alcántara
miniatura|dereita A ponte de Alcántara é unha ponte romana de arcos de medio punto,construída entre 104 e 106, que cruza o río Texo na localidade de Alcántara (Cáceres). É unha obra de enxeñaría única no mundo polas súas dimensións, estado de conservación e o seu uso continuado durante case 2000 anos.
Descrición
miniatura|Arco de Traxano na ponte de Alcántara. Ao contrario que a maioría das pontes romanas, non ten un perfil curvado, máis alto no centro e máis baixo nas beiras, senón horizontal cunha lonxitude de 194 m. A altura dende o fondo do río até o pavimento é de 47 m. Consta de seis arcos de alturas variables, tendo os dous centrais -o terceiro e o cuarto- que son os máis maiores, unha altura de 27,35 m e 28,6 m. Descansan sobre cinco piares, igualmente, de diferentes alturas sobre un terreo con predominio de lousa. Os piares teñen unha base con estrutura pentagonal e presentan na fronte unha cuña para cortar a forza da auga. A ponte está composta por perpiaños en almofada de rocha granítica de entre 45 e 55 cm, sen argamasa e opus quadratum.
Ademais, nun dos extremos da ponte, érguese un pequeno templete romano, cunha única nave ou cella que está dividida en dúas estancias. No lintel, hai outra pequena inscrición cunha advocación aos deuses e ao César e onde se indica o nome do enxeñeiro Caio Xulio Lacer. Na Idade Media foi cristianizado e consagrado a san Xulián, e engadíuselle unha espadana e unha cruz apoiada sobre catro caveiras de granito.
Historia
Durante as guerras, pola situación fronteiriza, algúns dos seus arcos eran destruídos e despois reconstruídos. A primeira vez, en 1213, foi parcialmente destruído polos musulmáns para evitar que Afonso IX, rei de León e Galicia, recuperase a vila de Alcántara; eliminaron 60 pedras do arco máis pequeno. En 1475, nas loitas entre Castela e Portugal, cando se pensaba na súa destrución para evitar que Afonso V o cruzase, salvouno a gallardía do que mandou unha mensaxe ao seu inimigo o duque de Villahermosa indicando que daría un rodeo, pois «non quería o reino de Castela con aquel edificio menos».
Máis tarde foi recomposto por Carlos I en 1543, desfigurando o perfil do arco central e coroándoo de ameas e refacendo o primeiro arco de poñente que fora destruído en 1213 cando cercou a vila Afonso IX para arrebatarlla aos árabes. Para deixar memoria da restauración labrouse o escudo imperial que coroa o arco do triunfo e escribiuse:
En 1707 durante a Guerra de Sucesión destruíuse o arco de entrada de poñente e non foi até 1778 candoCarlos III ordenou a súa restauración. O segundo arco da ponte foi destruído en 1809 durante a Guerra da Independencia contra as tropas napoleónicas e até 1818 non se substituíu este arco por unha estrutura de madeira para o paso de carruaxes; porén foi novamente incendiado en 1836 polas tropas isabelinas para impedir o paso dos carlistas, que mandados por Miguel Gómez Damas, invadiran a provincia.
En setembro de 1969, para construír o encoro de Alcántara, cuxa presa se atopa 600 metros augas arriba da ponte e cuxa capacidade é de 3137 hectómetros cúbicos, desviouse o caudal do río a través duns túneles e o leito do río, augas abaixo, quedou completamente seco en varios quilómetros. Observouse entón que unha das pilas estaba descalzándose, polo que se procedeu á súa reparación. A ponte romana quedou por primeira vez na súa historia sen río.
A ponte de Alcántara hoxe
miniatura|A ponte de Alcántara desde a marxe esquerda do Texo, augas abaixo da ponte. Desde a restauración realizada en tempos de Isabel II non se realizou ningunha obra importante de conservación, salvo a xa mencionada de 1969, mais existen algunhas partes que necesitan urxente atención. Os romanos expresaron claramente a súa mentalidade na realización de obras públicas; no lintel do templo situado na marxe esquerda da ponte, está gravada a frase PONTEM PERPETVI MANSVRVM IN SECVLA MVNDI: «esta ponte durará mentres dure o mundo». miniatura|Ilustración da ponte de 1835 aparecida na publicación británica The Penny Magazine.
Existen actualmente moitas asociacións que solicitan unha intervención urxente, así como a súa declaración como Patrimonio da Humanidade. Foi declarado Monumento Nacional o 13 de agosto de 1924, e conmemorouse o 90 aniversario deste nomeamento cunha cadea humana.
Participou nun concurso organizado pola Guía Repsol para ser elixido «Mellor Recuncho de España» de 2014, superando en todas as fases os seus competidores. Con todo, o 17 de setembro foi proclamado gañador ex aequo xunto co outro finalista, a ermida de San Felices na Rioxa. Os apoios populares a ambos os monumentos saturaron nalgúns momentos a páxina web dos organizadores do concurso.
Historia de Ámsterdam
O oeste dos Países Baixos foi de sempre unha rexión pantanosa azoutada de tempo en tempo por grandes inundacións. Algúns estudosos pensan que xa dende o século IX leváronse alí labores de extracción de turba, da que o terreo era rico, que consistían na cava de gabias para drenar a auga e secar o carbón. De maneira que xurdiron diques de xeito natural que despois foron feitos a posta para protexer do avance do mar e as crecidas dos ríos os campos gañados.