cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tempos Novos
Historia
miniatura|300px|Fotografía que ilustra a portada do n.º 283 (decembro de 2020). A súa fundación tivo lugar nun acto celebrado no Instituto Galego de Información o 11 de xaneiro de 1997, onde "cento cincuenta persoas converxeron nunha sociedade anónima coa pretensión declarada de crearen medios de comunicación alternativos e de calidade. Un colectivo plural, representativo da diversidade de tendencias e sensibilidades que configuran a nosa realidade política, cultural e social máis comprometida".
Ao longo dos seus vinte anos cumpridos a revista pasou por diferentes etapas sen renunciar aos seus alicerces fundamentais: o idioma galego, o compromiso coa información libre e unha aposta polo xornalismo de calidade. Así, as súas páxinas acollen desde sempre análises da actualidade sociopolítica e cultural, con seccións para a música, a arte, o teatro, os libros e o humor gráfico.
Tempos Novos é unha revista editada en papel, cunha aposta clara por este formato, polo que non ten versión dixital, pero si unha páxina web, Tempos Dixital, cun consello de redacción formado por Comba Campoy, Paulo Carlos López, Sara Torreiro, Fran Martínez Hidalgo, Duarte Romero Varela, Denís Fernández Méndez, María Villamarín e Cibrán Tenreiro Uzal.
Dirixe a revista o xornalista Luís Álvarez Pousa, quen asina ademais o editorial de cada número e algúns artigos e entrevistas.
Rede de colaboradores
Do mesmo xeito, e entre moitas outras sinaturas de referencia, os lectores de Tempos poden atopar as achegas da poetisa Alba Cid ou da escritora e actriz María Lado, ademais doutras colaboradoras relacionadas con diferentes especialidades ou disciplinas.
Seccións
A capa da revista é desde sempre o elemento máis distintivo de Tempos Novos. O seu deseño, como é lóxico nunha traxectoria de vinte anos, foi mudando o estilo e enfoque até chegar ao actual, no que o autor é o ilustrador compostelán Daniel Pino, quen asina tamén boa parte das ilustracións e deseños da publicación.
É a sección En Destaque a que aglutina varias sinaturas sobre o tema principal, seguidas pola crónica política de Justo Beramendi e o Café na Trincheira de Antón Baamonde e a habitual entrevista de Luís Villamor. Ademais do Tres en Raia, unha conversa a tres bandas en torno a un mesmo tema.
Argumenta é unha sección de varias páxinas dedicada á ciencia e ao pensamento na que se inclúen reportaxes e entrevistas en torno a unha temática, trala que se abre a sección de Cultura, con críticas de arte, cinema, banda deseñada, series, música etc...
Protexta
Tempos Novos inclúe nas súas páxinas a sección ProTexta, que inicialmente se editaba de xeito independente á revista. Actualmente céntrase na crítica literaria xunto con entrevistas relacionadas co mundo editorial.
Alemparte, Dorra, Antas de Ulla
Alemparte é un lugar da parroquia de Dorra no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
El Iris del Bello Sexo
El Iris del Bello Sexo foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1841.
Historia e características
Subtitulado Periódico de literatura y costumbres, apareceu o 2 de maio de 1841. De dezaseis páxinas, o seu editor e responsable era José Núñez Castaño. Figuraban como redactoras Enarda, Galatea, Isabel R., Clorinda, Carmen e outros escritores como José María Posada, Jacinto R. López e os irmáns Alberto e Antonio Camino. Pérez Costanti identifica a Enarda e Galatea con A. Camino, se ben xa no número 2 Galatea abandonaba a publicación por temor a que se descubrise a súa identidade. No aspecto literario mófase dos románticos santiagueses "con sus guedejas colgando a lo ruso ó a lo bárbaro". Cesou a súa publicación co número 9, en xuño de 1841, cambiando o título por El Iris de Galicia, continuando coa numeración anterior até agosto dese ano, cando se anunciou a súa desaparición definitiva, substituído por Revista de Galicia.
Escarabote, Lampón, Boiro
Escarabote é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca do Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 638 habitantes (329 homes e 309 mulleres).
O topónimo procede do escarapote (Scorpaena scrofa), un tipo de peixe similar á faneca brava que habitaba os areais da contorna, de corpo forte e cabeza chea de espiñas.
Javier Vieira Durán
Traxectoria
Procurador dos tribunais, foi notario público da Audiencia eclesiástica de Tui e notario eclesiástico do Arcebispado de Santiago de Compostela. Oficial da Xefatura de Obras Públicas de Pontevedra (1896), foi redactor de La Correspondencia Gallega. Foi socio fundador da Adoración Nocturna de Pontevedra (1900) e membro do Círculo Católico Obrero e da Juventud Antoniana. Concelleiro de Pontevedra, foi nomeado alcalde da cidade en 1918. Colaborou en Spes.
O Aciveiral
O topónimo O Aciveiral pode referirse a dous lugares de Galicia:
O Aciveiral, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Aciveiral é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba habitado por unha muller.
Canibalismo
miniatura|250px|Canibalismo no [[Brasil, descrito por Hans Staden (1557)]] O canibalismo é o acto ou a práctica de alimentarse de membros da propia especie. O termo aplícase a calquera animal, aínda que se adoita empregar o termo caníbal para referirse ó ser humano que se alimenta ou come a outro ser humano (antropofaxia).
O termo provén da deformación da palabra caribe caniba ou cariba da lingua taína. Para os caribes, significaba «ousado», «audaz»; para os arauacos, «inimigo»; e para os europeos, «comedores de carne humana». Nativos de América que Cristovo Colón atopou na illa de A Española na súa primeira viaxe e que practicaban a antropofaxia, os caribes atacaban ós arauacos para conseguir botíns e de paso capturaban nenos ós cales castraban e criaban para comelos.
Os casos illados nas sociedades occidentais, relaciónanse actualmente con situacións extremas de fame, actos criminais ou persoas con profundos problemas psicolóxicos.
Kinokawa
Kinokawa (紀の川市, きのかわし, Kinokawa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Wakayama. Está situada no centro-sur da rexión de Kinki, ao norte da prefectura, na illa de Honshu. A súa superficie é de 228,24 km² e a poboación de 66.355 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 291 hab./km².
A cidade de Kinokawa foi fundada pola fusión de 5 concellos de vila do distrito de Naga (Uchita, Kokawa, Naga, Momoyama e Kishigawa) no ano 2005.
O concello de Kinokawa limita cos concellos de Iwade, Wakayama, Kainan, Kimino, Katsuragi (da prefectura de Wakayama); Sennan, Izumisano, Kaizuka e Kishiwada (da prefectura de Osaca).
O Tercio
O topónimo O Tercio pode referirse a varios lugares de Galicia:
Añá, Frades
Santa María de Añá é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Frades. Segundo o INE en 2022 tiña 138 habitantes (65 homes e 73 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 186 habitantes.
Festas
As festas que se celebran son:
Pumar
O topónimo Pumar pode referirse a varios lugares de Galicia:
O Tercio, Vilouzás, Paderne
O Tercio é un lugar da parroquia de Vilouzás no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 92 habitantes (41 homes e 51 mulleres).
Geosat Follow On
Geosat Follow On, tamén coñecido polo seu acrónimo GFO, foi un satélite artificial da Armada dos Estados Unidos de América lanzado o 10 de febreiro de 1998 mediante un foguete Taurus 2210 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
GFO, baseado no bus BCP-600, foi lanzado para continuar a misión de Geosat e medir con precisión (menor de 5 cm) os cambios na altura do nivel do mar asociados coa circulación oceánica. Levaba a bordo un altímetro por radio e un radiómetro para vapor de auga cos que medir a altura do nivel do mar e a altura dos glaciares.
O satélite podía almacenar a bordo ata 96 Mbytes de datos e a alimentación eléctrica era proporcionada por un panel solar capaz de xerar ata 126 vatios de potencia. A nave estabilizábase nos tres eixos usando volantes de inercia, que resultaron estar montados de tal xeito que xiraban ao revés do planeado, problema que foi resolto mediante un cambio no software de control do satélite.
Planificación familiar
O control ou planificación familiar pode ter como obxectivo procrear ou non descendentes e, no seu caso, decidir sobre o número de fillos, o momento e as circunstancias sociais, económicas e persoais nas que se desexa telos.
Tamén se inclúe dentro da planificación familiar a educación da sexualidade, a prevención e tratamento das infeccións de transmisión sexual, o asesoramento antes da fecundación, durante o embarazo e o parto, así como o tratamento da infertilidade, mediante técnicas de reprodución asistida como a fecundación in vitro.
Servizos de planificación familiar
A planificación utilízase ás veces como un sinónimo de control da natalidade. Neste sentido os servizos médicos de planificación familiar facilitan información sobre os distintos métodos anticonceptivos e ofrecen asistencia médica especializada para conseguir espazar os embarazos desexados así como para evitar os embarazos non desexados. Neste sentido a planificación familiar consiste na utilización de diferentes métodos para controlar o número e a cronoloxía dos embarazos.
A Cabana, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
A Cabana é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 3 habitantes, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Casforno, Dorra, Antas de Ulla
Casforno é un lugar da parroquia de Dorra no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Castrelo, Centroña, Pontedeume
Castrelo é un lugar da parroquia de Centroña no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 70 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 36 eran mulleres.
No castro deste lugar achouse en 1912 un torque de ouro que se conserva no Museo Provincial de Lugo. Algún historiador identifica este castro coa cidade ártabra de Ardóbrica.
Células Caco-2
miniatura|0x0px|Células CaCo-2 vistas con [[microscopio de contraste de fase cun aumento de 100X. As células Caco-2 desta imaxe estiveron en cultivo durante 21 días, durante os cales creceron, confluíron e epitelizáronse. ]] As células Caco-2 son unha liña celular inmortalizada de células de adenocarcinoma colorrectal epitelial humanas heteroxéneas, desenvolvidas no Sloan-Kettering Institute for Cancer Research en investigacións dirixidas por Jorgen Fogh.
Historia
A aplicación das células Caco-2 en investigación empezounas a finais da década de 1980 Ismael Hidalgo, que traballaba no laboratorio de Ron Borchardt na Universidade de Kansas, e por Tom Raub, que traballaba na Upjohn Company. Hidalgo seguiu os seus labores nas compañías SmithKline Beecham e Rhone-Poulenc Rorer, e despois continuou cofundando unha compañía, Absorption Systems, en 1996, onde permanece como xefe científico.
Características
Aínda que estas células derivan dun carcinoma de colon (intestino groso), cando se cultivan en condicións específicas as células diferéncianse e polarízanse de modo que os seus fenotipos, morfolóxica e funcionalmente, lembran os enterocitos que tapizan o intestino delgado. As células Caco-2 expresan unións herméticas, microvilosidades e varios enzimas e transportadores que son característicos de tales enterocitos: peptidases, esterases, P-glicoproteína, transportadores de captación de aminoácidos, ácidos biliares, ácidos carboxílicos etc.
Aplicacións en investigación
Cando se ollan microscopicamente os cultivos de células Caco-2, é evidente incluso mediante a simple inspección visual que as células son heteroxéneas. Co paso dos anos as características das células usadas en diferentes laboratorios do mundo foron diverxendo substancialmente, o que fai difícil comparar resultados entre laboratorios. Malia esa heteroxeneidade, as células Caco-2 teñen aplicacións en estudos de invasión celular, investigación de transfección viral, e transporte de lípidos.
As células Caco-2 non son normalmente utilizadas como células individuais, senón como unha monocapa confluente nun filtro inserido nun cultivo celular (por exemplo, Transwell). Cando se cultivan neste formato, as células diferéncianse para formar un epitelio polarizado monocapa que proporciona unha barreira física e bioquímica ao paso de ións e pequenas moléculas. A monocapa de Caco-2 utilízase amplamente na industria farmacéutica como un modelo in vitro da mucosa do intestino delgado humano para predicir a absorción de fármacos administrados oralmente con diferents kits como CacoReady. Establecese ben a correlación entre a permeabilidade in vitro aparente (P¬app) nas monocapas de Caco-2 e a fracción absorbida in vivo (fa).
Galería de imaxes de Busto, Lalín
San Facundo de Busto é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín.
Cabanas, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Cabanas é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
A Chapeleira, Dorra, Antas de Ulla
A Chapeleira é un lugar da parroquia de Dorra no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
San Fiz de Asma, Chantada
San Fiz de Asma é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 209 habitantes (98 homes e 111 mulleres), 26 menos ca en 2007 (111 homes e 124 mulleres). Ten 19 entidades de poboación, e unha superficie de 5,03 km².
Marcelino Candendo Paz
Marcelino Candendo Paz, finado en Pontevedra o 10 de abril de 1938, foi un militar e político galego.
Década de 2020
A década de 2020 é a década que abrangue o período entre o 1 de xaneiro de 2020 até o 31 de decembro de 2029.
Ghost Stories (filme de 2020)
Ghost Stories é un filme indio de 2020 rodado en lingua hindi, consistindo en catro segmentos dirixidos por Karan Johar, Dibakar Banerjee, Zoya Akhtar e Anurag Kashyap. Foi producido por Ronnie Screwvala e Ashi Dua baixo as marcas de RSVP Movies e Flying Unicorn Entertainment respectivamente. O filme está protagonizado por Mrunal Thakur, Avinash Tiwary, Janhvi Kapoor, Raghuvir Yadav, Sobhita Dhulipala, Vijay Varma e Pavail Gulati. Estreouse a través de Netflix o 1 de xaneiro de 2020.
Personaxes
Segmento de Zoya Akhtar
Segmento de Anurag Kashyap
Segmento de Dibakar Banerjee
Opel
Adam Opel AG (popularmente Opel) é unha empresa alemá que se dedica á fabricación de automóbiles e desde 2021 é unha filial de Stellantis.
Comezos
A empresa foi fundada por Adam Opel na cidade de Rüsselsheim no ano 1862 para fabricar máquinas de coser. En 1886 a empresa comezou a fabricar tamén bicicletas, tendo éxito tamén neste mercado, de xeito que á morte de Adam Opel en 1895 a empresa era a líder na fabricación dos dous produtos no país. 220px|miniatura|dereita|Factorías Opel en 2009. Os fillos de Adam Opel colleron a empresa, e no ano 1899 fabricaron o seu primeiro coche, que non tivo moito éxito. A pesar diso a empresa insistiu, asinando contratos con outras empresas do sector automobilístico para fabricar con licenza modelos alleos. O Opel 4/8 saíu en 1909 e vendeu moitas unidades, a maioría entre o gremio dos médicos, no cal se fixo moi popular. A pesar de que o lume queimou a fábrica en 1911, Opel era en 1914 o maior fabricante de automóbiles de Alemaña.
General Motors
O imperio General Motors, admirado polos resultados comerciais de Opel, comprou o 80% da empresa en 1929 e o resto 2 anos despois. A familia Opel acadou coa venda 33'3 millóns de dólares. Unha das primeiras decisións da empresa norteamericana foi crear unha segunda fábrica en Brandeburgo no ano 1935. Ese mesmo ano Opel converteuse na primeira empresa alemá en fabricar 100.000 coches.
Cando remataron os combates, os antigos traballadores da fábrica de Rüsselsheim comezaron a súa reconstrución, e en 1946 saíu á rúa o primeiro novo Opel Blitz, un camión que xa fora fabricado nos anos da guerra. Non obstante, neses anos da posguerra non sempre estivo claro o apoio a longo prazo da GM en Opel, froito das dúbidas que nos Estados Unidos había sobre a recuperación da economía de Alemaña.
Nos anos 50 a crise da empresa rematou, Opel atopou o seu sitio no mercado alemán entre os prezos baixos dos Volkswagen e os prezos altos dos Mercedes-Benz, e en 1953 a empresa fabricaba de novo máis de 100.000 vehículos e xa tiña máis de 20.000 traballadores.
American Son (filme de 2019)
American Son é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Kenny Leon e protagonizado por Kerry Washington, Steven Pasquale, Jeremy Jordan e Eugene Lee. Está baseado na obra de Broadway homónima. O seu escritor, Christopher Demos-Brown, tamén escribiu o guión do filme. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 12 de setembro de 2019, e estreouse en Netflix o 1 de novembro de 2019.
A Colleira, Dorra, Antas de Ulla
A Colleira (tamén coñecida como Cualleira) é un lugar da parroquia de Dorra no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Cabanela, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Cabanela é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
A illa negra
A illa negra (L'Île noire) é o sétimo álbum creado por Hergé na súa serie as aventuras de Tintín. Encargado polo conservador xornal belgaLe Vingtième Siècle para o suplemento infantilLe Petit Vingtième, serializouse semanalmente de abril de 1937 a xuño de 1938, editouse en branco e negro a finais de 1938 e reeditouse a cor en 1943, antes de ser redeseñado en 1966, dando lugar á versión actual. A primeira edición en galego foi en 1984 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
EBay
eBay Inc. é unha empresa con páxina web destinada á poxa de produtos a través de internet. É un dos pioneiros neste tipo de transaccións por internet.
A illa negra
A historia conta como o mozo xornalista belga Tintín e o seu can Milú viaxan a Inglaterra buscando unha banda de falsificadores. Involucrado nun roubo e detido polos detectives Hernández e Fernández, Tintín segue os criminais ata Escocia, descubrindo a súa gorida na Illa Negra.
EBay
Historia
eBay fundouse en 1995 por Pierre Omydiar en San Jose, California, e o primeiro artigo vendido foi un punteiro láser inservible, por un prezo de 13.83 dólares.
A illa negra
A Illa Negra foi un éxito comercial e publicouse en forma de libro por Casterman pouco despois da súa conclusión. Hergé continuou As aventuras de Tintín con O cetro de Ottokar, mentres que a serie pasou a ser unha parte definidora da tradición do cómic franco-belga. En 1943, A illa negra coloreouse e volveuse debuxar no estilo distintivo de Hergé,ligne-claire, para a súa repúblicación. A mediados d década de 1960, os editores británicos de Hergé solicitaron unha revisión importante da historia, para o que enviaron o seu axudante Bob De Moor a Gran Bretaña nunha viaxe de investigación. Ao seu regreso, Studios Hergé produciu unha terceira edición revisada da historia, serializada na revistaTintín. A Illa Negra introduce o vilán recorrente Dr. Müller, e é unha das entregas máis populares da serie.
EBay
Historia
No ano 1999 comezou a súa transacción bolsista no índice Nasdaq. No ano 2002 comprou a empresa PayPal e en outubro do 2001 uniuse co seu homónimo suramericano MercadoLibre.
A illa negra
Sinopse
Nun dos seus paseos, Tintín e Milú ven a un avión que parece ter problemas. Ao achegarse son atacados e o avión dáse á fuga. Mentres se recupera no hospital, os detectives Hernández e Fernández visítano e infórmano de que o avión voou posteriormente a Sussex, Inglaterra, onde se estrelou.
Tintín vai a Inglaterra en busca dos seus agresores, pero no camiño, dous delincuentes acusan a Tintín de roubo e é arrestado por Hernández e Fernández, escapa, pero é perseguido polos detectives. Despois de chegar a Inglaterra en transbordador en Newhaven, Tintín é secuestrado polos criminais, que intentan matalo nos cantís de Seaford, pero coa axuda de Milú escapa. Logo de atopar os restos do avión, atopa unha nota desgarrada na chaqueta do piloto e, seguindo o escrito, chega ao predio do Dr. J. W. Müller, un alemán que é propietario dunha institución mental. Müller captura a Tintín, pero o xornalista escapa de novo. Nunha pelexa, a casa de Müller se incendia e os delincuentes escapan.
Na mañá seguinte, Tintín atopa cables eléctricos e balizas vermellas no xardín, pensando que están alí deseñados para sinalizar o aterraxe de avións. Á noite, acende as bengalas e descobre que os avións deixan caer bolsas de cartos falsificados, revelando que Müller forma parte dunha banda de falsificadores. Persegue a Müller e ao seu cómplice Ivan e, no camiño, Hernández e Fernández intentan arrestalo de novo, pero convenceos para acompañalo. Cando Müller toma un avión cara ao norte, Tintín e Milú intentan seguilo noutro avión, pero atopan unha tormenta e aterran de emerxencia na Escocia rural. Os detectives segueno noutro avión, pero descobren demasiado tarde que o home ao que obrigaron a pilotar é realmente un mecánico que nunca voou e, despois dunha incrible odisea aérea, acaban por aterrar nunha competición de acrobaceas aéreas.
Ao saber que o avión de Müller estrelouse na costa de Kiltoch, unha aldea costeira escocesa, Tintín viaxa alí para continuar a súa investigación. En Kiltoch, un ancián cóntalle a historia da illa negra nunha illa fronte a costa onde unha "besta feroz" mata a calquera visitante. Tintín e Milú viaxan á illa, onde descobren que a "besta" é un gorila adestrado chamado Ranko. Descobren ademais que os falsificadores están a usar a illa como base, e pide axuda á policía por radio. Aínda que os falsificadores intentan capturar a Tintín, a policía chega e arresta aos delincuentes. Ranko, que resultara ferido durante os intentos de Tintín de deter aos falsificadores, vólvese o suficientemente dócil como para permitir que Tintín o leve a un zoolóxico.
Antecedentes e investigación
miniatura|120px | Póster da película de 1933 King Kong, cuxo protagonista serviría de inspiración de Hergé para Ranko
Wallez foi despedido posteriormente tras un escándalo, aínda que convenceron a Hergé para permanecer aumentándolle o seu salario.
Para a súa seguinte aventura, Hergé planea montar unha historia que caricaturizase as accións da Alemaña nazi, desenvolvendo a trama para O cetro de Ottokar. Non obstante, abandonou temporalmente ese proxecto cando empezou a ter soños de branco e un coche atascado na neve, tendo ideas de enviar a Tintín ao norte, ao considerar Groenlandia ou a Klondike como lugares potenciais. O resultado foi A Illa Negra, aínda que Hergé só enviou a Tintín ata o norte de Escocia, e en vez diso empregou a idea do coche atascado nun ventisqueiro nunha tarxeta de felicitación que deseñou. Tamén tivo unha idea de que Tintín combatera a un grupo de anarquistas que se inclinou en destruír os edificios icónicos de Europa. Pero, de novo, esta idea non a introduciu na historia. Despois de decidir desenvolver unha gran parte da historia en Gran Bretaña, Hergé visitou brevemente Londres e a costa sur inglesa para saber máis sobre o país. Alí mercou un bolígrafo de aceiro inoxidable Gillotts Inqueduct G-2, un modelo que seguirá usando durante toda a súa vida. A súa representación positiva de Gran Bretaña, debeuse en parte á anglofilia que recibira desde a súa infancia, sendo o goberno británico un eterno aliado de Bélxica, apoiando a súa creación de 1831 e liberándoa da ocupación alemá durante a primeira guerra mundial.
Hergé mantivo o seu sentimento antialemán que considerara por primeira vez para O cetro de Ottokar a través da inclusión dun vilán alemán, o doutor Müller, que pasaría a converteuse nun personaxe recorrente na serie. Basou o personaxe en gran parte en Georg Bell, un falsificador escocés que fora partidario do réxime nazi, e que coñecera por un artigo da revista belga anticonformista La Crapouillot (o morteiro). En lugar de alemáns, os secuaces de Müller recibiron os nomes rusos de Ivan e Wronzoff.
A falsificación de billetes era un crime de actualidade, e a idea de bandidos que usaban supersticións para ocultar a súa gorida era un tropo común, que Hergé xa usara anteriormente en Tintín no país dos soviets. A idea de Ranko reuniu a dúas criaturas de ficción populares dos anos 30, o mono xigante King Kong, que fora presentado no filme King Kong (1933), e o Monstro do lago Ness, un Críptido que vivira no Lago Ness. O personaxe de Gaston Leroux, o gorila Balaoo, que aparecera nun libro de 1911 e nunha película de 1913, pode que tamén tivera influencia en Ranko. A trama e os temas da historia tamén foron influenciados pola película de Alfred Hitchcock de 1935 39 pasos
Publicación orixinal
A Illa Negra foi primeiro serializado en Le Petit Vingtième desde o 15 de abril ata o 16 de novembro de 1937 baixo o título Le Mystère De L'Avion Gris (O misterio do avión gris). A partir do 17 de abril de 1938, a historia tamén foi serializada no xornal católico francés, Cœurs Vaillants. En 1938, Ediciones Casterman recolleu a historia nun único volume de tapa dura, publicándoa baixo o título L'Île noire (A illa negra). Hergé non se mostrou satisfeito con esta publicación debido a continuos erros ao longo da aventura, amais da preocupación de que a portada omitiu o seu nome.
A inclusión dunha televisión na versión orixinal sorprendeu a moitos lectores xa que aínda era un invento pouco estendido. A BBC introduciu a televisión en Gran Bretaña a finais dos anos 30 (suspendida completamente ata 1946) e Bélxica non tería televisión ata 1955. miniatura|300px|Lombo da edición en galego.
Segunda e terceira versións
Na década de 1940 e 1950, cando a popularidade de Hergé aumentara, el e o seu equipo de Studios Hergé reeditaronn e colorearon moitas das aventuras orixinais de Tintín en branco e negro. Usaron o estilo de debuxo ligne claire ("liña clara") que Hergé desenvolvera, deste xeito garantindo que as historias anteriores encaixasen visualmente ao lado das novas Aventuras de Tintín. Casterman publicou esta segunda versión coloreada da historia en 1943, reducindo as 124 páxinas a 62 que é o número que se mantén a partir dese momento. Esta segunda versión non contiña cambios significativos do orixinal de 1937, aínda que a pantalla de televisión en branco e negro que aparecera na versión de 1930 agora se representaba como unha pantalla en cor, a pesar de que tal tecnoloxía aínda non estaba dispoñible.
A principios dos anos 60, os editores en inglés de Hergé, Methuen, tiñan intención de traducir e publicar A Illa Negra para o mercado británico. Methuen cría que moitos lectores británicos atoparían a representación de Gran Bretaña no cómic inexacta e desactualizada, e elaborou unha lista de 131 erros que pediron a Hergé que rectificase antes de que a publicasen en inglés. Tamén sabían que a obra aparecería especialmente anticuada cando se compara con algnhas das Aventuras publicadas máis recentemente como Obxectivo: a Lúa e O caso Tornasol, que utilizaron tecnoloxías avanzadas na súa trama. Nese momento, Hergé estaba ocupado producindo a vixésimo segunda historia de Tintin, Voo 714 para Sidney, e non tiña tempo para facer investigacións sobre a sociedade e cultura británicas contemporáneas. En cambio, enviou ao seu axudante Bob De Moor a Gran Bretaña en outubro de 1961, onde visitou sitios como Batemans e os Cantís brancos de Dover, facendo moitas observacións sobre as novas modas na roupa e arquitectura. Mentres estaba en Inglaterra, De Moor buscou diversos uniformes contemporáneos para empregalos como base para ilustracións máis precisas. Un axente de policia prestoulle un uniforme de policía, aínda que cando dirixíuse á British Rail para pedir prestado algún dos seus uniformes, o seu persoal sospeitou e negáronllos.
miniatura| A [[British European Airways (BEA) Trident, un dos avións actualizado para a versión de 1965]] A nova versión serializouse na revista Tintin de xuño a decembro de 1965, antes de que Casterman a publicase nun volume editado en 1966. Studios Hergé fixo moitas modificacións nas ilustracións como resultado das investigacións de De Moor. Reflexo no feito de que a televisión se convertera en cada vez máis habitual en Europa occidental, Hergé cambiou a cita de "¡É un televisor!" a "¡É só un programa de televisión!". Non obstante, como a televisión en cor aínda non estaba dispoñible en Gran Bretaña, a pantalla da televisión atopada en Gran Bretaña volveuse a ver en branco e negro. Ademais, na versión inglesa, polo menos unha liña de diálogo foi "suavizada" da versión orixinal, nunha escena na que Tintin apunta cunha pistola a dous dos falsificadores, di, "Get back! And put up your hands!" "Volvede! E levantade as mans!" en comparación co "Un paso máis e son cadáveres!",, na versión galega mantense a frase orixinal. Os billetes falsos que atopa Tintín tamén aumentaron en valor, dunha libra a cinco libras. As múltiples aeronaves presentadas ao longo da historia foron redeseñadas polo membro do Estudio Roger Leloup, que substituíu a representación de avións operativos na década de 1930 por aqueles activos naquel momento, como un Percival Prentice, un DH Chipmunk, un Cessna 150, un Tiger Moth e un British European Airways Hawker Siddeley Trident.
A roupa que levaban os personaxes foi posta ao día, mentres que as vellas locomotoras de vapor que aparacían inicialmente substituíronse por alternativas máis modernas diésel ou electrificadas ou unha bomba de man por un camión bomba. Os anuncios para o xenuíno whisky Johnnie Walker substituíronse polo anuncio do whisky do Universo ficticio Loch Lomond, mentres se engadiu un letreiro do Consello de Sussex na páxina 11. Cambiáronse os nomes de varias vilas e aldeas inglesas, con Puddlecombe pasando a ser Littlegate e Eastbury pasando a Eastdown, mentres que o pub escocés Ye Dolphin cambiouse polo de The Kiltoch Arms. A policía xa non foi representada como portadora de armas, como era preciso, mentres que os xornalistas Christopher Willoughby-Drupe e Marco Rizotto, que apareceron por primeira vez en As xoias da Castafiore (1963), foron engadidos con carácter retroactivo no fondo dunha escena. Cos antecedentes e outros elementos da nova versión deseñados por membros do persoal dos estudios, o único que debuxou Hergé na versión de 1966 foron os propios personaxes.
Pódese atopar certo desequilibrio entre o deseño moderno e Tintín, que aínda é o da década de 1930. De feito, a Illa Negra é o único álbum da serie que coñece tres versións diferentes.
Orihuela Club de Fútbol
O Orihuela Club de Fútbol é un club de fútbol español da cidade de Orihuela, na Comunidade Valenciana. Foi fundado en 1993 e xoga na Segunda División B de España.
Estadio
300px|miniatura|Estadio Los Arcos. O Orihuela xoga os seus partidos no Estadio Municipal Los Arcos. Inaugurado en 1945, foi remodelado en 1990 e ten capacidade para unhas 6.000 persoas.
Adrenoleucodistrofia
A adenoleucodistrofia é unha doenza neurolóxica hereditaria agrupada dentro do grupo das leucodistrofias. Produce unha desmielinización intensa e a morte prematura en nenos. Esta doenza caracterízase pola presenza dunha dexeneración progresiva da codia suprarrenal e motora cerebral, o que dá lugar a unha insuficiencia suprarrenal ou Doenza de Addison, asociada á desmielinización da substancia branca do sistema nervioso central (sistema formado polo encéfalo e a medula espiñal), con perda da vaíña de mielina de certo tipo de fibras cerebrais.
Futbol Club Santboià
O Futbol Club Santboià é un club de fútbol español da cidade de Sant Boi de Llobregat, na provincia de Barcelona. Foi fundado en 1908 e xoga na Terceira División Española, logo de descender na tempada 2010–11.
Estadio
O Santboià xoga os seus partidos no Camp Municipal Joan Baptista Milà. Inaugurado en 2004, ten capacidade para unhas 7.500 persoas.
O Campeiro, Obre, Paderne
O Campeiro é un lugar da parroquia de Obre no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 62 habitantes (31 homes e 31 mulleres).
Sutton Hoo
miniatura|dereita|200px|Casco encontrado en Sutton Hoo. Sutton Hoo é o nome do lugar situado en Suffolk, Reino Unido no que se encontraron en 1939 restos dun barco funerario do século VII así como diversos artefactos.
Sutton Hoo foi de vital importancia para os historiadores da Idade Media xa que achegou información sobre ese período en Inglaterra, era que até o achado estaba moi poco documentada. É un dos descubrimentos arqueolóxicos principais de todo o Reino Unido pola súa antigüidade, tamaño, rareza e importancia histórica.
O tesouro de Sutton Hoo
miniatura|esquerda|Unha réplica do casco de Sutton Hoo producida para o Museo Británico pola Royal Armouries
Sutton Hoo está nun promontorio á beira dereita do río Deben. En 1601 descubríronse diversos montículos funerarios na zona. A investigación arqueolóxica moderna iniciouse en 1938. Un ano máis tarde atopouse o barco funerario. Realizáronse escavacións posteriores a finais da década de 1960 e entre 1986 e 1992.
Existen numerosos montículos funerarios na zona aínda que a denominación Sutton Hoo fai referencia ao barco funerario atopado no montículo 1. Este montículo está á súa vez composto de 20 montículos diferentes, moitos deles seguen sen explorarse. Ademais, atopáronse 27 sepulturas máis na zona. A disposición circular de 20 destas fosas fai supoñer que se trataba de fosas correspondentes a actos rituais. Na zona está tamén o montículo 2 no que se atoparon os restos incinerados dun home e un cabalo e o montículo 3, no que se achou outro barco funerario, saqueado en 1860.
O tesouro achado en Sutton Hoo é extenso. A gran maioría dos achados expóñense no Museo Británico. Inclúe: adornos persoais realizados en ouro e prata, armas como espadas e cascos, unha lira e artigos domésticos como un caldeiro. Atopáronse tamén restos de tecidos de todas clases.
Entre os achados está tamén un prato realizado en prata cunha inscrición datada en Bizancio. Outros obxectos de prata e bronce proceden da zona mediterránea e son máis recentes. Un dos arcos atopados é de orixe Celta. Algúns obxectos teñen detalles cristiáns: dúas culleres de prata levan a inscrición “Saulos” e “Paulos” en letras gregas.
Unión civil
miniatura|250px|A convivencia superior a dous anos ou un fillo en común supoñen a acreditación de unión estable de parella, sen ter en conta a orientación sexual dos membros da mesma. Unha unión civil é unha das varias denominacións empregadas para estabelecer un estado civil distinto ó casamento civil. Creada tipicamente para que as parellas homosexuais vivan de semellante e iguais dereitos e obrigas das que gozarían as parellas heterosexuais ó estar civilmente casadas. Baixo unha interpretación xurídica, normativa e constitucional, o número de dereitos e obrigacións que enmarcan unha unión civil dependen en maior ou menor grao do ordenamento xurídico doméstico. Nalgunhas xurisdicións chámanse pacto civil de solidariedade ou sociedade de convivencia. Tamén a unión civil busca protexer o libre exercicio dos dereitos humanos das persoas LGTBI ante as hostilidades da sociedade, calquera que fose o motivo. A intervención do estado a través das súas políticas públicas é importante ó realizar unha labor tutelar da súa integridade e benestar permanente, definindo así a súa vixencia como sector da sociedade.
A fonte dos dereitos e obrigas da unión civil proveñen da decisión de dúas persoas de estar xuntas, motivada xeralmente por un vínculo afectivo ou un de índole contractual. Iso obedece ó sistema xurídico do país onde se asegure que ambas as persoas alcancen a concretar o seu desenvolvemento libre e o seu benestar común.
Nalgúns países ou estados, as unións civís están dispoñibles tamén para os heterosexuais que desexen estabelecer unha convivencia, pero que non desexan alcanzar o estado que lles outorga o matrimonio civil. A unión libre é un acto que pode ser válido segundo a comunidade onde se faga.
Galicia recolle este dereito dende o ano 2008.
Miguel III o Santo Vladimirski
miniatura|300px|Miguel Vladimirski ante o Khan [[Özbeg, visto por Vassili Verechtchaguine]] Miguel III o santo Vladimirski Gran Príncipe de Vladimir de 1304 a 1318.
Biografía
Fillo de Iaroslav III Vladimirski e de Xénia de Novgorod.
Foi grande duque de Tver de 1285 a 1304. Debido a que o principado de Vladimir se atopaba en loitas internas e tamén contra os mongois, o territorio de Tver foi protexido, feito que resultou influente, polo que pasou a se-lo herdeiro de André III Vladimirski.
Foi nomeado Gran duque de Vladimir grazas á protección do Grande Khan de Mongolia. En 1313 Iuri III Moskovski rebélase contra el e obtén a alianza do Khan Özbeg da Horda de Ouro casando coa súa irmá. Ambos asedian a Miguel en Tver. En 1317 Miguel captura a muller de Iuri. En 1318 sospeitoso de envelenala foi chamado á Corte du Khan en Saraï, para defenderse. Sometido a tortura foi ferido ao ser empalado e decapitado polo que morreu con moito sufrimento o 22 de novembro de 1318. Levado de volta a Rusia foi inhumado en Tver. Na Igrexa Ortodoxa é venerado coma un santo.
Unión e descendencia
Do seu casamento do 8 de novembro de 1294 con Anna filla de Dimitri de Rostov e morta o 3 de outubro de 1368 naceron 6 fillos dos que:
Véxase tamén
(fr) Páxina da Wikipedia en francés Michel III le Saint Vladimirski, da que é tradución.
Vickers Wellesley
O Vickers Wellesley foi un bombardeiro lixeiro británico dos anos 30 construído por Vickers-Armstrongs para a Royal Air Force. A pesar de estar obsoleto ao comezo da segunda guerra mundial e non ser axeitado para a guerra aérea en Europa, foi usado con éxito nos teatros desérticos do leste de África, Exipto e Oriente Medio.
A Fonte, Obre, Paderne
A Fonte é un lugar da parroquia de Obre no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Kepler-20
Kepler-20 é unha estrela situada a 950 anos luz na constelación de Lyra. O 20 de decembro de 2011, o equipo da nave Kepler anunciou o descubrimento dos primeiros exoplanetas de tamaño terrestre, denominados Kepler-20e e Kepler-20f, orbitando unha estrela semellante ó Sol. Os planetas descubertos non están na zona de habitabilidade, segundo o informe da NASA, e suponse que teñen temperaturas superficiais de entre 427 °C e 760 °C. Ámbolos dous planetas teñen órbitas máis pequenas que a de Mercurio.
Illa Mornington, Chile
A illa Mornington está situada no océano Pacífico na rexión austral de Chile, ao sur do golfo de Penas. Forma parte do arquipélago Mornington. Ten unha superficie de 528´8 km², que a converten na 26ª illa maior de Chile.
Administrativamente pertence á provincia de Última Esperanza da XII Rexión de Magallanes e a Antártica Chilena.
Desde hai aproximadamente 6.000 anos as súas costas foron habitadas polo pobo kawésqar. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente extinguido pola acción do home branco.
Historia
Desde 1520, co descubrimento do estreito de Magallanes, poucas rexións foron tan exploradas como a das canles patagónicas. Nas cartas antigas a rexión da Patagonia, entre os paralelos 48° e 50° Sur, aparecía ocupada case exclusivamente por unha grande illa denominada "Campana" separada do continente pola "canle da nación Calén", nación que se supuxo existiu ata o século XVIII entre os paralelos 48° e 49° de latitude sur.
Desde mediados do século XX esas canles son percorridas con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas.
Por máis de 6.000 anos estas canles e as súas costas foron percorridas polos kawésqar, indíxenas, nómades canoeiros. Hai dúas hipótese sobre a súa chegada aos lugares de poboamento. Unha, que procedían do norte seguindo a ruta das canles chilotes e que atravesaron cara ao sur cruzando o istmo de Ofqui. A outra é que procedían desde o sur e que a través dun proceso de colonización e transformación de poboacións cazadoras terrestres, procedentes da Patagonia Oriental, poboaron as illas do estreito de Magallanes e subiron polas canles patagónicas ata o golfo de Penas. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente aniquilado pola acción do home branco.
Aspecto das costas
Son unha sucesión de terras altas e barrancosas con numerosos cumes e promontorios moi parecidos entre eles. No centro da illa o seu relevo é baixo pero aumenta progresivamente de altura cara ao norte e sur. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta. O anterior, unido ao silencio e soidade da contorna fan destas illas e canles unha das rexións máis belas do planeta.
As costas son cantíls e as súas canles, en xeral son limpas e abertas, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos. Os seus lados sur e occidental son sucios, nalgunhas partes ata dez quilómetros da terra.
Existen alturas bastante notables que serven para recoñecer a entrada aos diferentes seos, canles ou baías. Estas están claramente indicadas nas respectivas cartas e derroteiros da rexión. Na parte norte está o cerro Taro de 300 metros de altura, no lado occidental o pico Spartan de 518 metros, na parte SE os montes Nares e Maclear de 722 e 492 metros respectivamente, o pico Picton de 630 metros e o monte Gamboa de 488 metros no lado SW o monte Corso de 554 metros.
Clima
A rexión esta afectada continuamente por ventos do oeste e polo paso frecuente de sistemas frontais. Estes sistemas frontais xéranse na latitude 60° S, zona na que conflúen masas de aire subtropical e masas de aire polar creando un cinto de baixas presións que forma os sistemas frontais.
Esta área ten un clima que se coñece como "tépedo frío chuvioso" que se estende desde a parte sur da Rexión de Los Lagos ata o estreito de Magallanes. Aquí rexístranse as máximas cantidades de precipitacións, en illa Guarello alcanzáronse ata 9.000 mm anuais.
A nubosidade atmosférica é alta, os días despexados son escasos. A amplitude térmica é reducida, a oscilación anual é de aproximadamente 4 °C cunha temperatura media de 9 °C. Precipita durante todo o ano sendo máis chuvioso cara ao outono.
Xeoloxía
Todo o arquipélago patagónico data da época terciaria; é produto da mesma causa xeolóxica que fixo aparecer primeiro a cordilleira da Costa e logo a dos Ándes. Na idade glacial, tomou o seu aspecto actual sendo a continuación cara ao sur da cordilleira da Costa.
É de orixe ígneo pola clase de rocha que o constitúe e polo seu relevo áspero e irregular, característico das cadeas de erupción.
Localización
Está situada en e
Xeografía
É unha illa de forma irregular, de 35´4 km. no seu eixe máis longo e 22´5 km no seu maior largo. Aberta ao océano Pacífico e localizada ao SW do extremo sur da grande illa Wellington. Ten os seguintes límites:
Fondeadoiros e surxideiros
No lado norte está porto Nuevo. No lado oriental, atópanse porto Payne e caleta Febrero. Sobre a costa sur atópase o amplo puerto Alert
Faros e balizas
No extremo SW do cabo Primero, punta SW da illa Mornington, existe unha baliza reflectora de radar. En porto Alert existen balizas de enfilación para tomar o fondeadoiro e unha baliza cega en rocha Fairway.
María Isabel Díaz Lago
María Isabel Díaz Lago, nada na Habana, Cuba, o 4 de xullo de 1964, é unha actriz cubana. É graduada de actuación no Instituto Superior de Arte. Coñecida dende o seu papel Una Novia para David. Converteuse na primeira «Muller Almodóvar» cubana pola súa interpretación no filme Volver a carón de Penélope Cruz. Na pequena pantalla, é coñecida polo seu papel de Soledade Núñez Hurtado "Sole" en Vis a vis. Reside en España dende 1996.
Illa Tanaga
A Illa Tanaga (en inglés: Tanaga Island; en aleutiano: Tanax̂ax ) é unha illa no oeste das Illas Andreanof, na parte suroeste das illas Aleutianas, Alasca. A illa ten unha extensión territorial de 530 km², o que a fai a trixésimo terceira (33) illa máis grande dos Estados Unidos. O seu punto máis alto é o volcán ou Monte Tanaga que está a 1.806 m., chamado Kusuuginax en aleutiano.
Tanaga esta a uns 62 quilómetros ao oeste da Illa Adak, a illa máis próxima que está habitada. Hai variasfervenzas en gran parte da illa. Tanaga está deshabitada, pero varias cabanas se registran en Mapas náuticos, así como algúns pobos Aluet no lado leste da illa.
Non hai mamíferos terrestres nativos en Tanaga.
En Tanaga construíuse un campo de aterraxe de urxencia da mariña de guerra estadounidense en xullo de 1943 como un complemento á Base Naval de Operacións de Adak. O sitio abandonouse en 1945. A torre de control aínda aparece nas cartas náuticas.
Volcán
O cume de Takawangha ten 1.806 m., está cuberto principalmente de xeo. A última erupción coñecida do volcán Tanaga ocorreu en 1914. Informáronse erupcións anteriores en 1763-1770, 1791 e 1829. Os informes destas erupcións son vagos, pero os depósitos nas abas do volcán mostran que as erupcións típicas producen fluxos de lava en bloques e nubes de cinzas ocasionais.
Gatón do Bierzo
Ascendencia
A liña xenealóxica máis aceptada baséase na obra Al-Bayan Al-Mughrib escrita por Ibn Idhari quen o sitúa como irmán do rei Ordoño I de Asturias e, polo tanto, fillo de Ramiro I de Asturias. Outros autores, non obstante, o supoñen irmán de Nuña, polo tanto, cuñado de Ordoño.
Protagonista na reconquista e repoboación
A invasión musulmá sumiu o Bierzo nunha grave crise demográfica e económica, ata que cara ao 850, Ordoño I, tendo en conta o prestixio do conde Gatón, encargoulle a reconquista e repoboación da bisbarra, empresa á que se suman, seguíndoo, casteláns, asturianos e mozárabes.
Partindo do noroeste do Bierzo (a tradición e a lenda faille partir de Paraxis no concello berciano de Valboa), emprendeu diversas expedicións militares co obxectivo de controlar os territorios bercianos, así como León e Zamora, conseguindo afianzar o dominio sobre o primeiro deles e en gran parte dos segundos.
O seu papel na repoboación destes territorios foi moi importante, asumindo o protagonismo desta tarefa, repoboando, nesa época, gran parte de León e Zamora con xentes procedentes do Bierzo. No ano 854 encárgaselle a repoboación de Astorga Así se testemuña nun documento do ano 878 que nomea o conde Gatón á fronte do populus de Bergido cum illorum comite Gaton exierunt pro Astorica populare.