cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antas
O topónimo Antas pode referirse a:
Ana Belén Vázquez
Ana Belén Vázquez Blanco, nada o 27 de xaneiro de 1975 en Bande, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Vigo e saltou rapidamente á política pois foi elixida concelleira de Bande polo PPdeG nas eleccións municipais de 1995, revalidando a súa acta nas eleccións de 1999 e 2003. Ocupou o cargo de concelleira de Cultura e Deporte e posteriormente de segunda tenente de alcalde. Nas eleccións xerais do ano 2000 xa foi escollida deputada por Ourense. Revalidou o seu cargo nas eleccións de 2004, nas de 2008 e nas de 2011. miniatura|Papeleta das [[Xerais de abril de 2019.]] O 21 de novembro de 2006 foi elixida alcaldesa logo do falecemento do anterior alcalde, Amador de Celis, pero non se presentou ás eleccións municipais de 2007, onde quen encabezou a lista foi o seu home, José Antonio Armada.
Loir e Cher
miniatura|Localización do departamento de Loir e Cher Loir e Cher (41) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Centro-Val de Loira. Debe o seu nome aos ríos Loir e Cher (afluente do Loira) que atravesan o departamento.
Antiga provincia da Habana
A antiga provincia da Habana foi unha das 14 provincias que tivo Cuba ata 2011, cando foi dividida nas provincias de Artemisa e Mayabeque. Estaba localizada na parte occidental do país. A capital era a mesma Cidade da Habana. A súa poboación absoluta era de 701.767 habitantes, cunha densidade de poboación de 122,5 hab./km²;. Ocupaba o duodécimo lugar entre as provincias pola súa extensión, e o oitavo lugar pola súa poboación.
Carrio, Bergondo, Bergondo
Carrio é un lugar da parroquia de Bergondo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 190 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 93 eran homes e 97 eran mulleres.
Godofredo V de Anjou
Traxectoria
En 1129 recibiu de seu pai os condados de Anjou, Maine e Turena. O 17 de xuño de 1124 casou con Matilde de Inglaterra, filla e herdeira de Henrique I de Inglaterra, viúva do emperador Henrique V de Alemaña.
Carrio, Bergondo, Bergondo
Neste lugar está a capital do concello.
Godofredo V de Anjou
Traxectoria
Primeiro enfrontouse a unha revolta de señores liderada por Lisardo, señor de Sable e Guido IV de Laval. Entrou no Thouars e obrigou a se someter ao vizconde Aimerico VI. Tamén se someteron os señores de Blaison, Parthenay e Mirabeau. Finalmente, tamén se someteu Peloquin, señor de L'Île Bouchard.
Antiga provincia da Habana
Historia
A Provincia da Habana creouse en 1878, sendo unha das 6 provincias nas que se dividiu a illa, aínda baixo o dominio colonial español. Na división política administrativa de 1976, na que o país quedou dividido en 14 provincias, a primeira provincia da Habana dividiuse en Cidade da Habana (capital) e A Habana, coas áreas que rodeaban a capital. A primeira delas integraba os territorios da rexión metropolitana da Habana, basicamente, os antigos municipios da Habana, Marianao, Guanabacoa, Regla, Santiago de las Vegas e Santa María del Rosario así como outras áreas adxacentes.
Arturo Luis Patiño Cozar
Arturo Luis Patiño Cozar, nado na Coruña o 5 de marzo de 1970, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Antiga provincia da Habana
Historia
O 1 de agosto de 2010 a Asemblea Nacional decidiu outra modificación da organización territorial de Cuba, segmentando a entón coñecida como Provincia da Habana, chamada coloquialmente "Habana Campo" en dúas novas provincias, chamadas Artemisa, ao oeste, e Mayabeque, ao este, o que implicaba que, a partir do 1 de xaneiro de 2011 (data de entrada en vigor da devandita resolución), só hai unha provincia cubana chamada "de La Habana", en lugar de dúas; polo que tamén se acordou o cambio de denominación de "Provincia da Cidade da Habana" pola de "Provincia da Habana", sen necesidade de engadidos importantes, para distinguilo ou individualizalo. Ademais, tres municipios da provincia de Pinar del Río (Bahia Honda, Candelaria e San Cristóbal) foron trasladados á nova provincia de Artemisa.
Godofredo V de Anjou
Traxectoria
Henrique I morreu en 1135 pero a Coroa de Inglaterra e o Ducado de Normandía pasaron a Estevo de Blois malia as reclamacións de Godofredo, que atacou Normandía e conquistou Lisieux en 1136, pero resultou ferido. Houbo a continuación unha tregua.
A partir de 1141 iniciou a conquista de Normandía, que deu rematado en tres anos. En 1144 foi recoñecido por todos os señores.
Morreu en Château-du-Loir o 7 de setembro de 1151 e sucedeuno o seu fillo máis vello Henrique I (Henrique II de Inglaterra), que nacera o 5 de maio de 1133.
Antiga provincia da Habana
Historia
Entre 1976 e 2010, a administración provincial da entón coñecida como provincia da Habana tivo a súa sede no territorio da Provincia da Cidade da Habana, xa que carecía de capital propia.
Situación anterior (entre 1976 e 2010):
Darkest Hour (filme)
Darkest Hour é un filme británico de 2017 dirixido por Joe Wright e escrito por Anthony McCarten. Está protagonizado por Gary Oldman no papel de Winston Churchill, e conta os seus primeiros días como Primeiro Ministro, coa ameaza da Alemaña nazi ó longo de Europa occidental durante a segunda guerra mundial. Tamén está protagonizado por Kristin Scott Thomas, Lily James, Ben Mendelsohn, Stephen Dillane e Ronald Pickup.
Ferroi, Guntín
Santiago de Ferroi é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 201 habitantes, deles 98 eran homes e 103 eran mulleres, o que supón unha diminución de 9 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
As noticias documentais están relacionadas coa pertenza a esta parroquia dunha parte dos termos de Alvarín, Tosende e Lázare. No ano 1178, o rei cédelle á condesa Tareixa cinco igrexas no territorio de Pallares, entre elas a de Santiago de Ferroi. O papa Lucio III, por pedimento do bispo Rodrigo II, por bula do 2 de agosto de 1185, confírmalle á igrexa de Lugo a posesión das súas terras, entre elas esta freguesía.
O templo parroquial é relativamente recente, pero conserva elementos da antiga fábrica románica.
Provincia de Cienfuegos
Cienfuegos é unha provincia de Cuba. A súa capital é a cidade de Cienfuegos.
Fray Bentos
Fray Bentos é unha cidade da República Oriental do Uruguai e é a capital do departamento de Río Negro. A súa fundación oficial é o 16 de abril de 1859, aínda que a súa orixe é pretérita. A súa poboación é de 25.031 hab.
Localízase sobre a beira leste do Río Uruguai, conta cun porto de augas profundas e encóntrase unida á Provincia de Entre Ríos, República Arxentina pola ponte internacional denominada "Puente Libertador General San Martín".
El Pensamiento Gallego (1888)
El Pensamiento Gallego foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1888 e 1889.
Historia e características
Subtitulado Revista semanal religioso-científica, apareceu o 4 de outubro de 1888. Editado pola redacción de El Pensamiento Galaico, predominaban nel os temas sobre historia e relixión. Entre os seus colaboradores figuraron Antonio López Ferreiro e Mariano Jamardo.
Henrique VI
O nome Henrique VI pode referirse a:
Sherman Oaks
miniatura|dereita|220px|Bulevar Van Nuys en Sherman Oaks. Sherman Oaks é un distrito do val de San Fernando, na cidade dos Ánxeles (California). A diferenza da meirande parte do val, a zona está relativamente urbanizada, con rañaceos que se estenden desde a estrada principal, a Ventura Boulevard. Ten unha extensión de 21 km².
Xeografía
O seu territorio está delimitado ó leste por Studio City, Van Nuys ó norte, Encino ao oeste e as serra de Santa Mónica ó sur. Sherman Oaks está situado ó longo do Río Os Ánxeles, Ventura Freeway, San Diego Freeway, Beverly Glen Boulevard e Sepulveda Bulevar.
Cultura
Sherman Oaks é unha comunidade rica, con moitas boutiques de moda, incluíndo moitas casas e restaurantes sofisticados. Unha das principais razóns polas que colleu sona é a presenza da Sherman Oaks Galleria, un centro comercial identificado como "o lugar de reunión das Valley Girls" (mozas do Val de San Fernando), que se converteu nun dito moi coñecido nos EUA polo éxito do filme de 1983 Valley Girl e unha canción co mesmo nome de Frank Zappa.
Manuel Becerra Armesto
Manuel Becerra Armesto, nado en Santiago de Compostela o 18 de setembro de 1843 e finado en Salcedo o 29 de decembro de 1912, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Gonzalo Becerra Llamas e Carmen Armesto, irmán de Joaquín e José Becerra Armesto. Foi Cabaleiro da Orde de Santiago e alcalde de Pontevedra (1905-1909). Casou con Josefa Malvar de la Maza Quiroga, herdeira do Pazo da Carballeira de Gandarón. Foi pai de Josefina Becerra Malvar (quen casou con Eugenio Montero Villegas) e de Julia Becerra Malvar.
Dirty Rotten Imbeciles
Dirty Rotten Imbeciles (abreviado como D.R.I.) é unha banda estadounidense de crossover thrash formada en Houston, Texas en 1982. No presente está composta por dous dos seus membros fundadores, o vocalista Kurt Brecht e o guitarrista Spike Cassidy, ademais do batería Rampy e o baixista Greg Orr.
D.R.I. nunca chegou ao gran público, pero a integración das súas raíces hardcore punk con influencias thrash metal foi un catalizador estilístico para os seus contemporáneos (destacando Suicidal Tendencies, Corrosion of Conformity, Stormtroopers of Death, Cro-Mags, Nuclear Assault e Cryptic Slaughter), xunto aos que é considerada como unha das principais pioneiras do que posteriormente se chamaría "crossover thrash".
Ata a data D.R.I. publicou sete álbums de estudio. A pesar de non editar ningún disco dende Full Speed Ahead en 1995, a banda continuou xirando case cada ano, estando en hiato de xeito intermitente, destacando o período entre 2004 e 2009, cando a Cassidy diagnosticáronlle un cancro de colon. Durante anos falouse dun oitavo álbum de D.R.I. sen que aínda se materializase. Porén, o grupo lanzou un EP con material novo, ''But Wait...There's More!, en xuño de 2016.
Tigre de Bengala
O tigre de Bengala (Panthera tigris tigris) é a subespecie de tigre máis numerosa de Asia. A súa poboación estimouse en menos de 2 500 exemplares no ano 2011. Dende 2008, está clasificado como "en perigo" segundo a Lista Vermella da IUCN e está ameazado pola caza furtiva, destrución e fragmentación do seu hábitat. Ningunha das Zonas de Conservación do Tigre está considerada grande de abondo para manter unha poboación efectiva de máis de 250 exemplares adultos.
O tigre chegou ó subcontinente indio hai uns 12 000 anos. A poboación de tigre na India estimouse en 1 706–1 909 exemplares en 2010. En 2014, a poboación recuperouse levemente chegando a 2 226 exemplare. Estímase que hai uns 440 tigres en Bangladesh, 163–253 no Nepal e 103 en Bután.
O tigre de Bengala está entre os meirandes félidos vivos. Por iso está considerado como parte da megafauna carismática do mundo. É o animal nacional da India e de Bangladesh.
Polígono industrial do Ceao
O Polígono industrial do Ceao é unha promoción industrial da Sociedad Estatal de Promoción de Suelo construída 1979 no Ceao, e transferida ao concello de Lugo. Ten terminal de carga de ferrocarril propia e ligazón directa coa A-6.
Ten dúas fases construídas cun total dun millón de metros cadrados. O 90 % do polígono está ocupado. En abril de 2021 un incendio afectou cinco naves do polígono
Lipidoma
miniatura|350px|o lipidoma en conexión co [[interactoma total dunha célula.]] miniatura|350px|O lipidoma cuantitativo (ao nivel de clases de lípidos) do [[lévedo Saccharomyces cerevisiae en diferentes fases de crecemento. ]] O lipidoma é o conxunto dos tipos diferentes de lípidos das células. Os lípidos son un dos catro principais compoñentes dos organismos biolóxicos, xunto coas proteínas, azucres e ácidos nucleicos. Lipidoma é un termo acuñado no contexto das ciencias ómicas da bioloxía moderna, dentro do campo da lipidómica. Pode ser estudado usando espectrometría de masas e bioinformática así como métodos de laboratorio tradicionais. O lipidoma dunha célula pode ser subdividido en lipidoma de membrana e lipidoma mediador.
O primeiro lipidoma dunha célula que se publicou foi o do macrófago de rato en 2010. O lipidoma do lévedo Saccharomyces cerevisiae foi tamén caracterizado cunha cobertura estimada no 95%; e están realizándose estudos sobre o lipidoma humano. Por exemplo, o lipidoma do plasma humano consta de case 600 especies moleculares distintas de lípidos. As investigacións realizadas suxiren que o lipidoma dun individuo pode indicar os riscos de cancro asociados coas graxas da dieta, especialmente no cancro de mama.
Ashikaga
O concello de Ashikaga limita cos concellos de Sano (da prefectura de Tochigi); de Kiryū, de Ōta, de Ōra e de Tatebayashi (son da prefectura de Gunma).
Diabetes
A diabetes é un grupo de enfermidades caracterizadas por unha excesiva secrección de urina (poliúria), así como por sede (polidpsia) e fame (polifaxía) intensas.
Escuadra
O termo escuadra pode referirse a :
Diabetes
O termo diabetes emprégase en dous tipos de enfermidades bastante diferentes:
A máis común é a Diabetes mellitus que inclúe a diabetes tipo 1 (diabetes infantil), a tipo 2 (inicio en adulto) e a diabetes xestacional (diabetes durante a gravidez), e outra menos común que é a diabetes insípidus.
Día Mundial da Diabetes
Celébrase o 14 de novembro, data na que naceu Frederick Banting, quen descubriría a insulina en 1921. A celebración foi promovida pola Federación Internacional da Diabetes e mais a Organización Mundial da Saúde en 1991, preocupados polo alarmante aumento dos casos de diabetes no mundo. Pero non foi ata 2006 cando a ONU aprobou a Resolución que establecía esa data para celebrar o Día Mundial da Diabetes.
Escuadra
Amais, como topónimo Escuadra pode referirse a:
O Pazo, Lira, Carnota
O Pazo é un lugar da parroquia de Lira no concello coruñés de Carnota na Comarca de Muros. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
Descrición
Nesta zona case todas as casas son de pedra e están situadas de forma radiocéntrica, quedando no centro unha pequena praza, coñecida como O Claro. Alí hai tamén unha fonte moi antiga, que foi reconstruída en 2006 porque estaba bastante deteriorada. Hoxe en día presenta un aspecto máis atractivo. Tamén destacan as súas fermosas vistas cara ás nosas praias e recunchos máis preciados. Dende alí pódese ver dende A Moa ata o porto de Lira. Ten un fácil acceso posto que se remodelaron as súas estradas fai pouco. É un lugar tranquilo con poucos habitantes.
Óbolo de Caronte
Fontes e extensión da tradición
miniatura|[[Óbolo ateniense cuñado ca. 454-404 a. de C., coa efixie de Atena e o moucho]] As fontes literarias gregas e romanas especifican que a moeda utilizada para este labor era un óbolo, e explícano como un pagamento a Caronte, o barqueiro que conducía as almas a través do río que dividía o mundo dos vivos do mundo dos mortos. Os achados arqueolóxicos destas moedas, que finalmente corresponden a diversas denominacións (non só óbolos), foron considerados como "os obxectos funerarios máis sobranceiros da Antigüidade".
Este costume asóciase primariamente asociado cos antigos gregos e romanos, aínda que tamén se constata a súa existencia no Oriente Próximo. Na Europa Occidental, tamén se deu un uso similar de moedas en enterros en rexións habitadas por celtas das culturas gala, hispana e británicas e entre os pobos xermánicos da Antigüidade tardía e o comezo da era cristiá, con exemplos esporádicos mesmo nos comezos do século XX.
A frase "óbolo de Caronte" no sentido en que se utiliza na arqueoloxía pode entenderse ás veces en referencia a un rito relixioso particular, aínda que en xeral se trata da idea de que os bens funerarios favorecen a pasaxe do defunto á outra vida. En latín, a alusión ao óbolo de Caronte se realiza ás veces coa palabra viaticum; é dicir, "sustento para a xornada". A colocación da moeda sobre a boca tamén se ten explicado como un selo para protexer a alma do defunto ou evitar seu retorno.
Terminoloxía
miniatura|[[Caronte (mitoloxía)|Caronte recibindo un cativo (deseño baseado na escena dun lécito (vaso grego) ]] A moeda de Caronte correspóndese habitualmente na literatura co óbolo (en grego: ὀβολός -obolós-), unha das denominacións básicas do sistema monetario da Antiga Grecia, que valía un sexto do dracma e que, en función do padrón utilizado, podía ser de prata ou de cobre. Os gregos utilizaban adoito nos enterros unhas moediñas coñecidas como danake (δανάκη) ou outras pequenas denominacións de moeda de ouro, prata, bronce ou cobre de uso local. Nas fontes literarias romanas, refírense case sempre moedas de bronce ou cobre.  Entre os séculos VI e IV a. C., na rexión do Mar Negro usábanse moedas de baixo valor comunmente caracterizadas con puntas de frecha ou golfiños, principalmente co propósito de "intercambio local e para servir como óbolo de Caronte". Ás veces refírese ao pagamento con termos alusivos á "tarifa do barco" (grego: ναῦλον -naulon-; latín: naulum), á "tarifa por transporte" (grego: πορθμήϊον ou πορθμεῖον -porthmeion-) ou á "peaxe de navegación" (latín: portorium).
A palabra naulon (ναῦλον) é definida polo lexicógrafo da era cristiá Hesiquio de Alexandría como a moeda que se pon na boca dos mortos, en tanto que un dos significados que se dá de danake (δανάκη) é "o óbolo para os mortos". A Suda define o danake como unha moeda que tradicionalmente se soterra cos defuntos para lle pagar ao barqueiro a pasaxe polo río Aqueronte,​ e explica tamén a definición do termo grego porthmeion (πορθμήϊον) como unha tarifa do barqueiro, mediante unha cita do poeta Calímaco, quen se refire ao costume de levar o porthmeion nas "bocas resecas dos mortos".
O óbolo de Caronte como viático
En latín, o óbolo de Caronte denomínase ás veces viaticum ("viático"),​ que no uso cotián ten o significado de "provisión para unha viaxe", o que abrangue os alimentos, os cartos e outras subministracións. A mesma palabra pódese referir á ao subsidio outorgado aos despoxados dos seus bens e aos condenados ao exilio e, por extensión metafórica, á preparación para a morte á fin da viaxe da vida. ​  Cicerón, no seu ensaio filosófico Cato Maior de Senectute (44 a. de C.), fai que o interlocutor, Catón o Vello, ao falar da aproximación á morte, combine dúas metáforas que remiten á final dunha viaxe e á madureza do froito: Baseándose neste sentido metafórico de "provisión para a viaxe á morte", o latín eclesiástico tomou o termo "viático" para a tradición da eucaristía, na que se coloca na boca dunha persoa que está a morrer como unha provisión para a pasaxe da alma á vida eterna. ​ A evidencia literaria máis antiga deste uso cristián para o viático aparece no relato de Paulino de Nola sobre a morte de Santo Ambrosio en 397 d. de C. ​ O Synodus Hibernensis do século VII ofrece unha explicación etimolóxica: "a palabra viático é o nome de comuñón, é dicir, "a custodia do camiño", porque garda a alma ata que se compareza ante o tribunal de Cristo". Tomé de Aquino explicou o termo como "unha prefiguración do froito de Deus, que estará na Terra Prometida, por mor do cal se chama viático, xa que nos proporciona lo xeito de chegarmos alí". A idea dos cristiáns como "viaxeiros na procura da salvación" aparece desde o principio nas Confessiones de Santo Agostiño.
Unha palabra equivalente a viaticum en grego é ephodion (ἐφόδιον). Coma o viático, a palabra usouse na Antigüidade co significado de "provisión para unha viaxe" e, posteriormente, na literatura patrística grega, para a eucaristía administrada no momento da morte.
Na literatura clásica
As fontes literarias greco-romanas desde o século V a. de C. ao século II d. de C. son consistentes na atribución de catro características ao óbolo de Caronte:
miniatura|esquerda|160px|Recreación do busto de [[Luciano de Samosata nun gravado do século XVII]] Os epigramas gregos, que eran versións literarias de epitafios, refírense ao "óbolo que paga a pasaxe do falecido", e algúns deles refírense a esta crenza para se burlar dela ou para a refutar. O satirista Luciano de Samosata afirma que Caronte recada "un óbolo de todos que fan a viaxe cara a abaixo". Nunha elexía de consolación que fala dunha muller morta, o poeta Propercio expresa a finalidade da morte mediante o pagamento da moeda de bronce ao cobrador da peaxe infernal (portidor). Outros autores mencionan tamén esta peaxe e, con frecuencia, os autores fan notar o baixo valor da moeda para pór a énfase en que a morte non fai distinción entre ricos e pobres; todos deben pagar o mesmo, xa que todos poden morrer, e os ricos non poden dispor de cantidades superiores para a morte: A incongruencia do pagamento do que é, en efecto, a admisión no Inferno alentou o seu tratamento cómico ou satírico, e a concepción de Caronte como un barqueiro que debe ser persuadido, ameazado ou subornado para facer o seu traballo parecer ser unha construción literaria que non se reflicte na arte clásica antiga. Algúns autores amosaron que en descricións de Caronte do século V a. de C. e nalgúns vasos funerarios (lécitos) a súa presenza non é ameazante e mesmo é tranquilizadora, para guiar as mulleres, os adolescentes e os nenos para a o alén. O humor, como na obra de Aristófanes titulada As ras, "fai a viaxe para Hades menos ameazadora por referila explicitamente e trivializala". Aristófanes búrlase da taxa, e un personaxe reclama que sexa Teseo quen o introduza, caracterizando o heroe ateniense no seu papel de organizador da cidade, como un burócrata.
Luciano satiriza o óbolo de Caronte no seu ensaio sobre os funerais: Noutro traballo satírico de Luciano, os Diálogos da morte, un personaxe chamado Menipo acaba de morrer e Caronte está a pedir o seu óbolo. Menipo rexeita facer o pagamento e, consecuentemente, entrar no mundo da morte, alegando:
Evidencia arqueolóxica
miniatura|160px|[[Esqueleto romano atopado en España cun dupondio de Antonino Pío) na boca, a modo de óbolo de Caronte. Ca. 140-144 a. de C. (Museo de Prehistoria de Valencia)]]O uso de moedas como enxoval funerario dá conta dunha variedade de prácticas que achega dúbidas sobre a exactitude do termo "óbolo de Caronte" como unha categoría interpretativa. Con todo, a expresión continúa a utilizarse, para suxerir o ritual ou a significación relixiosa da moeda no contexto funerario.
HC Vityaz
O HC Vityaz (en ruso: ХК Ви́тязь) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da localidade de Podolsk, óblast de Moscova (Rusia). Compite na Kontinental Hockey League (KHL), onde se encontra encadrado na División Tarasov. Xoga os seus partidos como local no Centro de hóckey sobre xeo 2004, pavillón con capacidade para 3.300 espectadores.
Óbolo de Caronte
Nos mundos grego e romano
Algunhas mandíbulas de caveiras achadas en túmulos da Britania romana estaban tinguidas de verde por mor do contacto con moeda de cobre. Tamén se atoparon moedas romanas en túmulos anglosaxóns, frecuentemente perforadas para seren utilizadas como amuletos e ou colares. Só arredor do 5 % ou o 10 % dos túmulos coñecidos da Antiga Grecia contiñan algunha moeda. Nalgúns cemiterios de cremación romanos, con todo, polo menos a metade dos túmulos si que as presentaban. Moitas delas, se non a maioría, están relacionadas co mito do óbolo de Caronte.
No mundo cristián
O costume do óbolo de Caronte non só continuou na era cristiá, senón que foi cristianizado, de xeito que se seguiu introducindo unha moeda na boca dos falecidos nos enterramentos de rito cristián. Na Picardía, nun túmulo merovinxio achouse unha moeda de Constantino, o primeiro emperador cristián, que fora utilizada como óbolo de Caronte. Na Britania, a práctica foi moi frecuente entre os cristiáns e persistiu mesmo ata a fin do século XIX. O escritor folclorista Ronald Burn, en 1914, foi quen de atopar unha testemuña en Gran Bretaña que vira unha moeda dun penique colocada na boca dun ancián dentro de seu sarcófago. En 1878, o papa Pío IX foi sepultado cunha moeda. Esta práctica foi tamén amplamente documentada na Grecia moderna nos séculos XIX e XX, onde a moeda se acompañaba ás veces dunha chave.
Significación relixiosa
esquerda|miniatura|160px|Neste [[lécito de ca. 450 a. de C., Hermes prepara unha muller para súa viaxe ao alén]] Na arte funeraria grega e romana aparecen adoito os barcos como representación dunha viaxe ás Illas Afortunadas ou dos benaventurados, e un sarcófago do século II atopado en Velletri, preto de Roma, inclúe o barco de Caronte entre os seus temas.
Nas manifestacións folclóricas gregas que se manteñen na Idade Moderna (como Caronte o demo da morte), combínanse a viaxe polo mar e o cruzamento do río, e a alma é refén de piratas, talvez unha representación dos remeiros, que requiren un rescate para a súa liberación.
O mito da pasaxe á outra vida como unha viaxe ou un cruzamento non é exclusivo da crenza grecorromana nin da cultura indoeuropea no seu conxunto, xa que se dá tamén na relixión do Antigo Exipto e noutras áreas culturais que non gardan relación cultural. O barqueiro dos mortos aparece en diversas culturas sen relación ningunha con Grecia nin entre elas. Propúxose un modelo equivalente a Caronte en Sumeria, e a figura ten tamén posibles antecedentes entre os exipcios. E, loxicamente, só cando a moeda entra en uso común se introduce a idea do pagamento, aínda que as moedas xa se colocaban nas tumbas antes da aparición do mito de Caronte na literatura.
Por mor da grande diversidade de crenzas relixiosas no mundo grecorromano, e debido a que as relixións mistéricas, que se centraban máis na vida futura e pola salvación, lle deron máis valor ao segredo e ao coñecemento arcano, non se construíu unha única teoría que explique o óbolo de Caronte. Franz Cumont considerou os numerosos exemplos atopados en tumbas romanas como "evidencia de nada máis ca un rito tradicional que as persoas realizaban, sen lle dar un significado definido". O uso dunha moeda neste rito parece depender non só do mito de Caronte, senón tamén doutras tradicións relixiosas e místicas que fan unha asociación entre a riqueza e o inframundo.
Na arte das idades Moderna e Contemporánea
miniatura|320px|Caronte e Psique (1883), interpretación [[Irmandade Prerrafaelista|prerrafaelista do mito por John R. S. Stanhope]] Malia ter sido o de Caronte un tema popular da arte, sinaladamente no século XIX, o acto do pagamento representouse con menos frecuencia. A pintura Charon and Psyche, de John R. S. Stanhope, que viu a luz ca. 1883, constitúe unha excepción. A historia de Cupido e Psique atopou varias expresións entre os artistas prerrafaelitas e os seus compañeiros na literatura, e Stanhope, mentres que choraba a morte do seu único fillo, produciu unha serie de obras relacionadas coa outra vida. É probable que os seus traballos sobre Psique se baseasen no poema en prosa de William Morris, que era unha recreación do de Apuleio. Na visión de Stanhope, o barqueiro é unha figura calmada e patriarcal, máis acorde co Caronte do lekythoi grego arcaico que o temible antagonista que adoita atoparse na arte e na literatura da era cristiá.
O artista contemporáneo Bradley Platz estende o tema do óbolo de caronte como xantar de viático no seu óleo sobre lenzo Charon and the Shades (2007). Nesta representación, Caronte é unha figura encarapuchada e sen rostro da morte; a alma transportada regurxita unha corrente de moedas de ouro mentres que os pobres loitan e imploran na ribeira. A pintura foi concibida para un espectáculo en que os artistas debían reunir unha figura mitolóxica e unha icona da cultura pop, elixidos ao chou. A alma, na reinterpretación de Platz, é a cuestionada celebridade Nicole Richie, "como símbolo xeral da celebridade moderna e a riqueza". Neste sentido, sinala o artista: "ela está representada seca e mirrada, con pouca beleza física, pero cunha grande cantidade de ouro" que lle xorde da súa boca.
Pinna nobilis
A Pinna nobilis é unha especie de molusco bivalvo da familia Pinnidae endémica do mar Mediterráneo. Pode alcanzar 120 cm de lonxitude e vivir máis de 20 anos. A súa inserción no leito mariño é vertical, adoita habitar nos prados de posidonia e adoita ter unha cor escura.
Posúe un penacho piloso denominado biso co cal se poden confeccionar tecidos similares á seda ("seda de mar").
Jacob Roggeveen
Jacob Roggeveen, nado en Middelburg o 1 de febreiro de 1659 e finado na mesma cidade o 31 de xaneiro de 1729, foi un explorador neerlandés, comisionado para atopar a Terra Australis que descubriu accidentalmente a Illa de Pascua.
Traxectoria
Era fillo de Arend Roggeveen, erudito que interesado pola cartografía e a navegación, estudou a localización da mítica Terra Australis e en 1675 chegou a propoñerlle a súa procura ao parlamento holandés Jacob estudou dereito e foi desde 1683 notario na súa cidade natal. En 1706 entrou nas Compañía Holandesa das Indias Orientais, exercendo comoRaadsheer van Justitie ("xuíz supremo") en Batavia desde 1707 ata a súa volta á súa cidade natal en 1714. Alí entrou nas controversias relixiosas locais da época, apoiando aó predicador liberal Pontiaan van Hattem co panfleto De val van 's werelds afgod ("A caída do ídolo mundial") que publicou na súa primeira parte en 1718, porén o concello confiscou a tiraxe, queimándoa en público. Jacob estableceuse na localidade próxima de Vlissingen e máis tarde na pequena vila de Arnemuiden tamén próxima, onde publicou a segunda e terceira parte do seu panfleto.
Exploracións
miniatura|300px|Itinerario da expedición de Roggeveen
Seguindo as ideas do seu pai, o 1 de agosto de 1721 partiu ao servizo da Compañía Holandesa das Indias Occidentais cunha expedición que tiña o propósito de atopar a Terra Australis. Consistía de tres barcos, o Arend, o Thienhoven, e o Afrikaansche Galey e contaba con 223 tripulantes, entre eles o seu irmán Jan. miniatura|esquerda|Moeda conmemorativa samoana dos 250 anos da chegada a Samoa de Jacob Roggeveen
Roggeveen dirixiuse cara ás Canarias seguiu por Trindade para se dirixir cara ao Estreito de Le Maire continuando ao sur ao longo do paralelo 60 sur para entrar no Océano Pacífico aportando preto de Valdivia. Visitou o Arquipélago Juan Fernández, onde permaneceu do 24 de febreiro ao 17 de marzo, avistando a illa coñecida pola poboación local como Rapa Nui o 5 de abril de 1722, domingo de Pascua e que bautizaron illa de Pascua A expedición seguiu camiño polo Arquipélago Tuamotu, as Illas da Sociedade e Samoa, tras perder un dos navíos, o Afrikaansche Galey e coa tripulación exhausta, os navíos restantes diríxonse a Batavia, chegando o 5 de outubro, alí as autoridades arrestaron a Roggeveen por violar o monopolio da Compañía das Indias Orientais, confiscaron os navíos e venderon a carga. Posteriormente liberárono e compensaron á expedición polas perdas causadas, amais de pagar á tripulación. En 1723 Roggeveen volveu aos Países Baixos e publicou a cuarta parte de De val van 's werelds afgod.
A Aldea de Arriba, Santa Marta de Babío, Bergondo
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Santa Marta de Babío no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 123 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE,, dos cales 56 eran homes e 67 eran mulleres.
Walter Burkert
Walter Burkert, nado en Neuendettelsau, Baviera o 2 de febreiro de 1931, e finado en Zürich o 11 de marzo de 2015, foi un estudoso da relixión grega.
Traxectoria
Profesor emérito de cultura clásica da Universidade de Zúric (Suíza), tamén impartiu clases no Reino Unido e nos Estados Unidos. Foi experto en Filosofía da relixión e interveu no Círculo Eranos. En 2000 foille concedido o Premio Balzan e en 2003 foille conferido o Sigmund-Freud-Preis für wissenschaftliche Prosa.
Alto Loira
miniatura|Localización do departamento de Alto Loira Alto Loira (43) (en francés: Haute-Loire) é un departamento francés situado no sur de Francia, que pertence á rexión de Auvernia-Ródano-Alpes. É atravesado polo río Loira no seu curso alto, de aí o nome.
Mámoa do Rei (Redondela)
250px|miniatura|Mámoa do Rei, no [[Monte Penide.]]
A Mámoa do Rei é unha mámoa pertencente ao complexo arqueolóxico de Monte Penide, na parroquia de Trasmañó ou na de Negros (Redondela).
Características
O estado de conservación está alterado por mor de causas humanas, coma estradas asfaltadas ou postes telefónicos. Ademais, existen diversas raposeiras e vexetación propia do bosque que altera o túmulo. No seu interior foron atopados restos arqueolóxicos prehistóricos, coma cerámicas, ferramentas de pedra, punta de frecha de sílex e outros enxovais. .
Na actualidade está catalogada coma Ben de Interese Cultural. .
Vladimir Ashkenazy
Vladimir Davidovich Ashkenazy (en Владимир Ашкенази), nado en Nizhnii Novgorod (Rusia) en 1937. Pianista e director de orquestra ruso, naturalizado islandés en 1972. É o presidente da Sociedade Rachmaninoff.
Graduado no conservatorio de Moscova, gañou o segundo premio na prestixiosa Competición Internacional de Piano Frederick Chopin (Varsovia, 1955), e o primeiro premio na Competición Internacional Tchaikovsky de 1962. Gravou coa Orquestra Filharmónica de Londres, entre a que descata os 24 preludios e fugas de Shostakovich.
En 1998 Askenazy converteuse no director principal da Orquestra Filharmónica Checa.
Escorbuto
O escorbuto (do latín scorbutus) é unha doenza que ten como primeiros síntomas hemorraxias nas enxivas, tumefacción purulenta das enxivas (inchazón con pus), dores nas articulacións, feridas que non cicatrizan, alén de desestabilización dos dentes. É provocada pola carencia grave de vitamina C na dieta.
Hai máis de douscentos anos, xa se sabía que algúns alimentos eran necesarios para manternos saudábeis. Entendeuse, por exemplo, que os mariñeiros que ficaban moito tempo no mar acababan doentes. Eses homes, que consumían principalmente bolachas e carne de porco salgada, pasaban longos períodos sen inxerir follas ou froitas frescas. Por ese motivo eran atacados polo escorbuto.
Turquesa (cor)
O turquesa é a cor azul verdosa semiclara, de aspecto brillante, céreo. Denomínase tamén azul turquesa. Ten como referencia de orixe a coloración da xema homónima.
Escorbuto
Por volta de 1800, descubriuse que ese mal podería ser evitado se se engadían á súa dieta zumes de limón e repolo acedo. Moito máis tarde, verificouse que eses alimentos conteñen gran cantidade de vitamina C e que a inxestión diaria de pequenas doses desa vitamina evita o escorbuto. esquerda|miniatura|O escorbuto pode ocasionar inflamacións na [[Lingua (anatomía)|lingua.]] A vitamina C é importante para o corpo porque ela é un cofactor da encima prolil-hidrolixase, que fai a hidroxilación do aminoácido prolina nas cadeas alfa de coláxeno. Esa hidroxilación é tan importante porque aumenta o número de conexións de hidróxeno na molécula e dá maior rixidez ó coláxeno, que é a principal proteína estrutural do corpo.
Turquesa (cor)
Esta color está comprendida nos acervos iconolingüísticos tradicionais das culturas asiática, europea, norteamericana e mesoamericana.
Blanca Portillo
Blanca Portillo Martínez de Velasco, nada en Madrid o 15 de xuño de 1963 é unha actriz, produtora e directora española.
Substitución sinónima
Unha substitución sinónima (a miúdo chamada substitución silenciosa, aínda que non sempre son silenciosas) é a substitución dunha base por outra nun exón dun xene que codifica unha proteína, de modo que a secuencia de aminoácidos non se modifica. Isto é posible porque o código xenético está "dexenerado", o que significa que algúns aminoácidos están codificados por máis dun triplete de bases ou codón. Dado que algúns dos codóns para un determinado aminoácido difiren só nun nucleótido dos outros que codifican o mesmo aminoácido, unha mutación que substitúe a base "normal" por unha das alternativas causará a incorporación do mesmo aminoácido na cadea polipeptídica en crecemento durante a tradución da secuencia dun xene. As substitucións sinónimas e as mutacións que afectan o ADN non codificante adoitan considerarse mutacións silenciosas; porén, non sempre unha mutación sinónima é silenciosa.
Turquesa (cor)
O turquesa é unha cor estándar, é dicir, que debido ao seu uso popular inclúese en catálogos e inventarios cromáticos; mais non conta cunha definición exacta, polo que presenta variacións, sendo, na práctica unha familia de cores parecidas entre si, aturquesadas.
Blanca Portillo
Traxectoria
Naceu en Madrid, cidade na que empezo a apuntarse a pequenas producións de teatro afeccionado. Para realizar o seu desexo de converterse en actriz, matriculouse na RESAD, onde se graduou en Arte Dramática. Co título na man consegue papeis en funcións como Bodas de sangre (1984), El mal de la juventud (1985), Lope de Aguirre, traidor (1988), Marat-Sade (1992) ou Las troyanas (1993). Destacou o seu dobre papel de Cuento de invierno (1992), na que encarnou unha raíña que morría de pena tras verse acusada inxustamente de adulterio e a filla desta, que vivira durante anos créndose unha campesiña e que lograba restablecer a harmonía na terra.
Substitución sinónima
Unha mutación sinónima pode afectar a transcrición, empalme, transporte do ARNm e a tradución, e calquera destes procesos podería alterar o fenotipo resultante, facendo que a mutación sinónima non sexa silenciosa. A especificidade de substrato do ARNt respecto do codón pode afectar ao ritmo da tradución, e á súa vez ao pregamento da proteína cotraducional. Isto reflíctrese no nesgo no uso dos codóns que se observa en moitas especies. Unha substitución non sinónima ten como resultado un cambio no aminoácido que pode ser clasificado arbitrariamente como conservador (un cambio a un aminoácido con similares propiedades fisicoquímicas), semiconservador (por exemplo dun aminoácido cargado negativamente a outro cargado positivamente), ou radical (a un aminoácido moi diferente).
Turquesa (cor)
miniatura|esquerda|180px|A pedra [[turquesa é un mineral composto basicamente de fosfato de aluminio e cobre.]]
Substitución sinónima
Dexeneración do código xenético
No exemplo anterior da fenilalanina, se supoñemos que a base na posición 3 do codón TTT é substituída por C, converte o codón en TTC. O aminoácido nesa posición na proteína seguirá sendo fenilalanina. Por tanto, a substitución é sinónima.
Blanca Portillo
Traxectoria
En 1994 protagonizou con Joaquín Kremel a obra de David Mamet, Oleanna, na que interpretaba unha estudante que reclamaba unha maior nota ao seu profesor. Debutou no cinema en Entre rojas, ao que se sumou El color de las nubes, no que encarnou unha nai divorciada que desatendía o seu fillo e que lle valeu a candidatura ao Goya á mellor actriz revelación.
Turquesa (cor)
Antigas culturas mesoamericanas
miniatura|esquerda|250px|Ornamento [[Mexica|mexica (azteca) en forma de serpente bicéfala, cuberto de mosaico de turquesa. México, séculos XV a XVI d.C.]]
Substitución sinónima
Evolución
Cando ocorre unha mutación silenciosa ou sinónima, o cambio adoita considerarse neutro, o que significa que non afecta a fitness do individuo que porta o novo xene para sobrevivir e reproducirse.
Blanca Portillo
Traxectoria
A finais de 2010 asumiu o cargo de directora do Festival de Mérida.
Substitución sinónima
Evolución
Os cambios sinónimos poden non ser neutros porque certos codóns son traducidos máis eficazmente (máis rápido ou con maior precisión) que outros. Por exemplo, cando se introduce un conxunto de cambios sinónimos no xene da alcohol deshidroxenase da mosca do vinagre, cambiando varios codóns aos sinónimos subóptimos, a produción do encima codificado vese reducida e as moscas adultas mostan menor tolerancia ao etanol. Moitos organismos, desde bacterias a animais, mostran un uso nesgado de certos codóns sinónimos. Ese nesgo no uso dos codóns pode orixinarse por diferentes razóns, algunhas selectivas e outras neutras. En Saccharomyces cerevisiae o uso de codóns sinónimos sábese que inflúe na estabilidade do pregamento dos ARNm, e a estrutura secundaria do ARNm que codifica diferentes proteínas prefire distintos codóns.
Outra razón pola que os cambios sinónimos non son sempre neutros é que as secuencias de exóns que están preto dos límites entre exón e intrón funcionan como sinais para o empalme de ARN. Cando se destrúe o sinal de empalme por unha mutación sinónima, o exón non aparece na proteína final. Isto ten como resultado unha proteína truncada. Un estudo atopou que aproximadamente unha cuarta parte das variacións sinónimas que afectaban o exón 12 do xene do regulador da condutancia transmembrans da fibrose quística tiñan como resultado que se salte ese exón no empalme.
Turquesa (cor)
Antigas culturas mesoamericanas
A turquesa, como xema, era moi apreciada en tempos antigos en norte e Centroamérica, sendo obxecto dun activo comercio entre diferentes pobos. Na área de influencia do náhuatl —idioma capaz de complexas metáforas e posuidor dun amplo vocabulario cromático que inclúe a cor turquesa—, o conxunto das coloracións verdeazuladas asociábase simbolicamente coa auga e a vexetación, que se entendían como elementos indispensables para a vida. Algúns materiais preciosos con esta coloración, como a turquesa, o xade e as plumas de quetzal, representaban metaforicamente a auga e a vexetación, e tamén o facían as cores destes materiais.
Blanca Portillo
Traxectoria
En 2012 rodou entre Galicia e Cataluña Concepción Arenal, a visitadora de cárceres, dirixida por Laura Mañá, na que interpretou a protagonista, pola que foi candidata ao premio Mestre Mateo.
Turquesa (cor)
Antigas culturas mesoamericanas
Así mesmo, un texto náhuatl di que a casa do deus Quetzalcóatl ten «traveseiros de cor turquesa», suxerindo que a cor, e non só a pedra homónima, tiña un valor simbólico asociado coa nobreza e co divino.
Moda
miniatura|dereita|250px|[[Ford Motor Company|Ford Fairlane Crown Victoria de 1956, mostrando unha combinación de turquesa —daquelas en voga— e branco.]]
A cor turquesa está suxeita aos vaivéns da moda. Foi particularmente popular nos anos 1950.
Turquesa pictórico
O turquesa que se adoita ver na pinturas artísticas é tipicamente diferente do anterior. A súa coloración responde á do pigmento empregado nas pinturas comercializadas como de color azul turquesa, turquesa ou bleu turquoise: ftalocianina de cobre bromada. Unha mostra aproximada desta cor:
A similitude deste turquesa pictórica coa cor da turquesa natural faise evidente ao aclarar a pintura con branco, como se ve abaixo.
Cores HTML
As cores HTML establecidas por protocolos informáticos para o seu uso en páxinas web inclúen catro tonalidades chamadas turquoise (turquesa):
Outros artigos
Turkuaz טורקיז (קאליר)
Aia Kruse
Aia Kruse Goenaga, nada en Donostia o 24 de febreiro de 1994, é unha actriz vasca de cinema e televisión. O seu pai é estadounidense e a súa nai é a actriz e escritora donostiarra Aitzpea Goenaga.
Frontier Records
Frontier Records é un selo discográfico independente iniciado no ano 1980 en Sun Valley, Os Ánxeles por Lisa Fancher, unha antiga empregada de Bomp! Records e escritora do libreto do primeiro álbum de The Runaways.
Historia
Frontier Records tivo o seu primeiro éxito coa publicación do álbum de Circle Jerks Group Sex en 1980. O selo editou discos de bandas como Suicidal Tendencies, American Music Club, Heatmiser, Redd Kross, Thin White Rope, T.S.O.L., Christian Death e Young Fresh Fellows, entre outros.
O 7 de novembro de 2010 Frontier Records organizou unha festa polo seu 30 aniversario no Echoplex dos Ánxeles que contou cunha reunión da banda seminal de punk rock Middle Class, sendo a súa primeira actuación en case tres décadas. The Adolescents, Rikk Agnew, T.S.O.L., Avengers e Flyboys tamén actuaron na festa.
Xende
O topónimo galego Xende pode referirse a:
Monocotiledóneas
Liliopsida é o nome dun taxón asignado á categoría taxonómica de Clase, que na clasificación de Cronquist 1981, coincide coa circunscrición das monocotiledóneas, tamén coñecidas como Monocotyledoneae nalgunhas clasificacións como Engler, e monocots (en inglés) nas clasificacións máis modernas e a súa sucesora. As monocotiledóneas forman unha das grandes clases nas que se dividen as anxiospermas, a outra é a das dicotiledóneas.
Chámaselles monocotiledóneas ás plantas que teñen un embrión cun só cotiledón que ó desenvolverse dará lugar a unha folliña. Á particularidade principal de posuír un único cotiledón engádense as seguintes características: Talos: sen formación de madeira secundaria e ausencia dun verdadeiro tronco. En relación con iso, no corte transversal do talo (ronsel) obsérvase aos feixes de xilema e floema dispostos nunha atactostela, en lugar dunha eustela como o resto das espermatófitas.
Aínda que as monocotiledóneas son principalmente de hábito herbáceo, algunhas poden alcanzar grandes alturas e tamaños, particularmente os ágaves, as palmeiras e os bambús. Follas: presentando a nervación principal paralela. Flores: fundamentalmente trímeras en 5 verticilos: 3 sépalos, 3 pétalos, 2 verticilos de 3 estames cada un, e 3 carpelos.
As monocotiledóneas recoñecéronse como monofiléticas desde hai moito tempo, tanto debido aos seus caracteres morfolóxicos e anatómicos distintivos como polos seus caracteres nos análises moleculares de ADN.
As monocotiledóneas comprenden ao redor de 56.000 especies, o 22 % de todas as anxiospermas (Soltis et al. 2005). Entre as monocotiledóneas inclúense as ben coñecidas aráceas, os lirios, o xenxibre, as orquídeas, as palmeiras, os pastos e o cereal. A familia dos pastos e os cereais (Poaceae) é quizais o grupo economicamente máis importante de todas as plantas (Soltis et al. 2005), e inclúen cereais como o arroz, o trigo, o millo ou maínzo, a cebada e o centeo. A metade da diversidade de monocotiledóneas pode ser atopada só en dúas familias, Orchidaceae (a familia das orquídeas) e Poaceae (a familia dos pastos e os cereais), que inclúen o 34 % e o 17 % respectivamente de todas as especies de monocotiledóneas (Soltis et al. 2005). Estas dúas familias tamén están entre as familias máis grandes de anxiospermas, e son membros dominantes de moitas comunidades de plantas (Soltis et al. 2005).
Caracteres
miniatura|dereita|170px|Herba brotando na esquerda (unha monocotiledónea), mostrando un só cotiledón. Comparada cunha dicotiledónea (dereita).