cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
LAMP
thumb|400px|The LAMP software bundle (here additionally with [[Squid (software)|Squid). A high performance and high-availability solution for a hostile environment]] LAMP é un acrónimo que se refire a un conxunto de subsistemas de software necesarios para acadar unha solución global, neste caso configurar sitios web o Servidores dinámicos cun esfuerzo reducido. Nas tecnoloxías LAMP esta configuración conséguese mediante a unión das seguintes tecnoloxías:
A pesar de que na súa orixe estes programas de código aberto non foron especificamente deseñados para traballar entre si, a combinación popularizouse debido ao seu baixo custo de adquisición e a ubicuidade dos seus compoñentes (xa que veñen pre-instalados na maioría das distribucións linux).
Cando son combinados, representan un conxunto de solucións que soportan servidores de aplicacións.
GNU/Linux
Linux é un núcleo ou kernel de sistema operativo libre tipo Unix.
Apache HTTP Server
O Servidor HTTP Apache é un servidor web libre e de código aberto, o máis popular en canto a uso, servindo de facto como plataforma de referencia para o deseño e valoración doutros servidores web.
MySQL
MySQL é un Sistema de Xestión de Bases de Datos (SXBD) relacional, que por tanto utiliza SQL, multithreading (multifío) e multiusuario do que se estiman máis dun millón de instalacións.
PHP
PHP (acrónimo de "PHP: Hypertext Preprocessor") é unha linguaxe de programación deseñado para producir sitios web dinámicos. PHP é utilizado en aplicacións ao lado do servidor, aínda que pode ser usado tamén desde unha interface de liña de comandos ou como aplicación de escritorio.
Variantes e alternativas
PHP é substituído ás veces por Perl ou Python, e o acrónimo mantense. Algúns desenvolvedores de software prefiren usar a M para referirse aos módulos do servidor HTTP Apache, como mod_perl ou mod_python, e utilizar a P para referirse a PostgreSQL. O acrónimo "LAMR" é ocasionalmente usado para indicar Ruby on Rails no canto de PHP.
Unha variante desta designa á M como Middleware (incluíndo Ruby, Perl, Python etc.) e a P para PostgreSQL.
Baeza
Baeza é unha vila andaluza pertencente á provincia de Xaén. En 2008 tiña 16 197 habitantes. É coñecida polo seu legado monumental, sendo declarada, xunto a Úbeda, cidade Patrimonio da humanidade pola Unesco e ser unha das tres sedes da Universidade Internacional de Andalucía.
Historia de Lima
Lima foi fundada por Francisco Pizarro o 18 de xaneiro de 1535, co nome de «Cidad de los Reyes». Non obstante, co tempo persistiu o seu nome orixinal que provén da lingua aimará (lima-limaq : flor amarela) ou do quechua (rimaq, falador) polo seu río, o río Rímac (Río Rímac ou Río Falador). Sobre os primeiros mapas do Perú, pódese ver simultaneamente o nome de Lima e o da Cidade dos Reis. Converteuse no principal núcleo do poder hispano no Perú. O urbanismo de Lima serviu de modelo na América do Sur española durante o período colonial.
LAMP
Variantes e alternativas
Outras solucións inclúen contornas de desenvolvemento como o WebObjects de Apple Inc., Java EE, Grails ou a arquitectura Microsoft .NET, de Microsoft.
Historia de Lima
Culturas prehispánicas
A bisbarra onde agora se asenta a Municipalidade Metropolitana de Lima, centrada no eixo que compón o val do río Rímac, foi dende o principio un dos enclaves importantes do desenvolvemento daquelas culturas.
LAMP
Variantes e alternativas
Similarmente, a L é ocasionalmente substituída cunha M (por Mac OS X), D (por Darwin BSD), B (por BSD) ou 'W' (por Microsoft Windows)
Baeza
Historia e características
Coñecida no romancero popular como Nido Real de Gavilanes, foi un punto clave na conquista de Al-Andalus polos reis cristiáns, ao servir de atalaia sobre o río Guadalquivir. A súa posesión asegurou as costas castelás e a ameaza para os reinos que estaban na ribeira esquerda do Gran Río.
Historia de Lima
Culturas prehispánicas
Mesmo no período precerámico o asentamento de El Paraíso (2200-1900 a.C., no extremo noroeste da área metropolitana ) constitúe o primeiro gran centro cerimonial na costa e delata xa un grao de organización e construción notable que anticipa o posterior período formativo caracterizado polos templos en U.
Baeza
Historia e características
Tanta importancia tivo a súa conquista, (1227), que o rei Fernando III decide que a partir dese momento a bandeira real, que logo sería a española, teña sobre si a aspa ou cruz de Santo André, pois atribúe ao apóstolo e á súa intercesión a milagrosa conquista. E durante séculos, ata Carlos III, será o símbolo distintivo das bandeiras españolas, e aínda hoxe o rei Xoán Carlos apoia todo o seu escudo na Cruz de Santo André, en cuxa festividade, 30 de novembro se conquistara a cidade de Baeza. Tres séculos despois a raíña Isabel I, medorenta de que a nobreza lle discutise o seu poder, mandou derrubar o seu Alcázar, do que só queda algún resto.
Historia de Lima
Culturas prehispánicas
Foi no comezo do segundo milenio antes da nosa era cando aparece un poboamento agrícola continuado na beira dereita do río Rímac, agrupado arredor de templos en U en polo menos sete enclaves a distancias similares: o máis antigo, La Florida (1800 a.C., ao norte do centro histórico); e o máis notable Garagay (1400 a.C., ao leste do aeroporto ).
O centro máis importante da época prehispánica comezou a xestarse sobre ese sedimento, pero non foi ata o cambio de era cando, coa chegada da cultura homónima da actual metrópole, a cultura Lima (200-650 d.C.), alcanzou o seu esplendor (30-50 000 habitantes). Trátase de Maranga (ao sur de Garagay, na outra beira do Rímac ) e as súas características huacas, grandes pirámides de "adobiños".
Houbo outros centros, como Cajamarquilla (principal da cultura Wari no nordeste da bisbarra, ), que tras unha época de abandono e decadencia (final da cultura Wari ou Huari, 750-900) renaceron coa cultura Ychsma (señorío Ichma ou Ichmay, 900-1440). Pero foi Pachacamac (no extremo sur do área metropolitana actual ) o máis célebre ata a época inca e a chegada dos españois.
Pachacamac era lugar de peregrinación polo santuario-oráculo do deus creador homónimo cando os incas o conquistaron (1460). Asimilárono e enriquecérono construíndo novos templos e facendo da cidade un importante centro administrativo do seu imperio.
Cidade dos Reis
Cando Francisco Pizarro rematou a conquista do Imperio Inca en 1533, procurando o lugar apropiado para a súa capital, é posíbel que o val do Rímac con todo o seu gran pasado e o prestixio de Pachacamac inda vixente, a máis da proximidade ao mar da que carecían outras opcións nos Andes, fose a razón para que decidise finalmente a fundar alí en 1535 a que nomeou Ciudad de los Reyes, na beira sur do río, segundo o plan habitual do urbanismo colonial español. miniatura|200px|dereita O sitio era unha encrucillada de camiños das épocas pasadas (vado norte-sur do río, toma de auga para a fertilización dos campos de Maranga, vía oeste-leste entre esta e Cajamarquilla).
Nel trázase unha cuadrícula (117 illas ou cuadras, en catro áreas, rúas de 11 metros, 240 Ha en total) con orixe nunha gran praza (Praza de Armas ou Maior) onde se situaban os edificios máis representativos do poder político e relixioso. Así a futura catedral, que comeza a edificarse dende o primeiro día, e a casa de Pizarro (futuro Pazo do Goberno).
En 1543 convértese en capital do Vicerreinado do Perú (case toda Suramérica no tempo). O crecemento vaise producir en torno a Praza Maior, en barrios arredor de parroquias e no ámbito da ribeira do Rímac. Fora da cuadrícula, que vai axeitándose aos trazados preexistentes, os indios, escravos e plebe confínanse en núcleos chamados reducciones (Hospital de San Lázaro en 1563; Santiago del Cercado 1571).
Para 1610 constrúese a ponte de pedra comunicando ata hoxe co barrio de Rímac (arrabalde de S. Lázaro antedito) e que se desenvolveu entón. Deseguido, trazouse a Alameda dos Descalzos (1611), celebrado lugar de paseo dos limeños ao pé do tutelar Cerro San Cristóbal.
Esplendor da Lima virreinal
No século XVII, a capital consolídase como o núcleo urbano máis importante de América do Sur. A pesar dos frecuentes terremotos a cidade erixe cada vez máis nobres construcións (igrexas das ordes dos dominicos, franciscanos, mercedarios; célebres casas señoriais con singulares balcóns-celosía de madeira ) e embelece o espazo público con prazas, fontes e estatuas.
Johan Nygaardsvold
Johan Nygaardsvold, nado o 6 de setembro de 1879 e finado o 13 de marzo de 1952, foi un político que ocupou o cargo de primeiro ministro de Noruega entre o 1935 e o 1945 (dende 1940 a 1945 no exilio, en Londres), como xefe do goberno Nygaardsvold.
Historia de Lima
Esplendor da Lima virreinal
Pola súa riqueza comeza a sufrir ataques piratas, o que fai preciso a construción dun cinto murario. Lévase a cabo en 1684-87 integrando parte de Santiago do Cercado. Esta conformación vaise manter no substancial ata a segunda metade do século XIX.
En 1746 resulta destruída por un catastrófico terremoto. Foi simbólico da decadencia que comezaba. Esgotábase a prata das minas de Potosí que sustentara a riqueza do Perú. A máis, a creación de novas audiencias reducía progresivamente a importancia do seu vicerreinado. miniatura|300px|Vista panorámica da praza de Acho e alameda á beira do Rímac; ao fondo o centro histórico de Lima. A reconstrución realízase dende unha perspectiva modernizadora ilustrada e laica: cemiterios, fábricas de tabacos, cuarteis, almacéns militares, hospicios, edificios administrativos diversos, praza de touros de Acho etc. A destacar os novos paseos e alamedas nas beiras do Rímac (Paseo de Aguas, Alameda de Acho, Alameda Nueva de Piedra Lisa e baños públicos) que recuperan e articulan a periferia ribeira coa cidade amurallada ; e o Nuevo Camino del Callao (1799) que o fai coa contorna rural e o porto.
Johan Nygaardsvold
Traxectoria
Nado na vila de Hommelvik, Nygaardsvold enmigrou ao Canadá e despois aos Estados Unidos de América, países onde traballou na industria de madeira. Volveu a Noruega en 1907, ingresou no Partido Laborista o 1910, e foi elixido para o parlamento por primeira vez o 1916. Foi ministro de agricultura o 1928. O 1935 foi convidado para formar un novo goberno que funcionou en Oslo até 9 de abril de 1940, día en que Noruega caeu baixo a ocupación alemá. Nygaardsvold exiliouse en Londres, dende onde gobernou. Co final da segunda guerra mundial, el volveu a Oslo o 31 de maio de 1945. O 26 de xuño do mesmo ano, renunciou.
Nygaardsvold permaneceu na política até o 1949. O 1952, morreu de cancro.
Historia de Lima
Capital da República Peruana
Aquel vai ser o traxecto do primeiro ferrocarril de América (Lima-Callao, 1850). Para entón a cidade era xa capital da independizada República do Perú (1821), pero non foi ata esa década, a dos cincuenta, cando comezou unha nova etapa de crecemento e riqueza da man das exportacións de guano.
Para permitir ese crecemento en 1872 derrúbanse as murallas e no seu lugar aparecen as primeiras avenidas da capital (segundo o modelo dos bulevares parisienses), articuladas por prazas de conexión cos futuros desenvolvementos cara ao sur principalmente. Será alí, xunto á costa, onde as colonias balnearias (sinaladamente Miraflores) vanse converter nos barrios burgueses da Lima actual. Os barrios obreiros, como o primeiro de La Victoria, para a incipiente inmigración dende o rural, completan o traxecto (Avenida Arequipa e Paseo da República).
250px| 250px| 250px
Coma colofón dese proceso estrutural, en 1921, no lugar da primeira estación ferroviaria (co traslado da liña ao Rímac), urbanízase a Praza San Martín, centro neurálxico da capital entre o dameiro histórico e as avenidas anteditas.
Na segunda metade do século XX Lima sufriu o mesmo proceso de metropolización que outras grandes capitais de Suramérica. A poboación rural peruana non deixou de afluír ante as expectativas de mellores condicións de vida, o que ocasionou a aparición de numerosos asentamentos de chabolismo e infravivenda.
Roelle, Vedra, Vedra
Roelle é unha das doce aldeas da parroquia de Santa Baia de Vedra, que se atopa no concello do mesmo nome. É un núcleo de poboación rural que ten once casas, e que limita coas aldeas de Pousada, Trasariz, Marzán e Fufín dentro da mesma parroquia, e coas aldeas de Pazos e Vilar da parroquia de Lestedo do concello veciño de Boqueixón.
Joe Staley
Joseph Staley, nado o 30 de agosto de 1984 en Rockford, Míchigan, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de offensive tackle para os San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Formado na Universidade Central Michigan, foi elixido na no vixésimo oitavo posto da primeira rolda do Draft da NFL de 2007 polos 49ers. Foi invitado á Pro Bowl en seis ocasións e escollido tres veces no segundo equipo All-Pro.
Entrada en perda
Fenómeno aerodinámico que consiste na diminución máis ou menos súbita da forza normal que produce a corrente incidente sobre calquera perfil aerodinámico. Prodúcese cando a proporción do contorno do perfil onde a capa límite está desprendida se volve significativamente ampla, debido a que a presión do aire é notablemente menor cando a capa límite está desprendida ca cando está adherida á superficie.
En particular, emprégase o termo aplicado a un avión cando a súa á entra en perda. Se isto sucede en servizo o piloto debe recuperar a sustentación perdida e xa que logo o control do avión facendo que este pique (é dicir, facendo que o morro baixe respecto da cola).
Causas
A causa máis coñecida que produce a entrada en perda dun perfil é o aumento do ángulo de ataque da corrente incidente, xa que ao incrementarse o mesmo a parte do contorno do perfil onde a corrente está desprendida se ensancha. Ao aumentar o ángulo de ataque progresivamente, chégase a obter unha forza normal máxima a partir da cal esta comeza a diminuír. Esta diminución pode ser máis ou menos brusca en función do deseño do perfil aerodinámico.
Nun avión en voo o anterior pode suceder por diminuír a velocidade excesivamente, por baixo da velocidade de perda.
Outras causas que poden producir a perda son a interacción con ronseis provenientes doutras superficies aerodinámicas, o efecto de turbulencias atmosféricas, efectos aerodinámicos non estacionarios, efectos tridimensionais debidos á forma da á etc.
Victorio Fernández Lascoiti
Traxectoria
Ingresou na Tesourería en 1830 como o escribano de planta da Contaduría de Rentas do Partido de Alcalá de Henares, unha verdadeira incubadora de varios ministros do período isabelino. En 1835 ascende a oficial de terceira e permaneceu no mesmo destino até 1837 en que pasa a Administración especial de Aduanas de Madrid. Posteriormente, en 1840, foi nomeado secretario da Comisaría de Rendas de Santander en 1840, e pasou despois á de Valladolid. De seguido, e sucesivamente, foi subsecretario de Facenda, presidente do Tribunal de Contas e, en abril de 1866, gobernador do Banco de España até xullo do mesmo ano.
Tamén foi dúas veces ministro de Finanzas. A primeira, en outubro de 1857 (durante 10 días, como ministro interino: do 15 ao 25), o primeiro, ano en que foi elixido deputado na circunscrición de Burgos polo distrito de Medina de Pomar ; e a segunda, entre o 13 de outubro de 1863 e o 17 de xaneiro de 1864, no goberno de Manuel Pando Fernández de Pinedo. Na súa carreira parlamentar figura como senador vitalicio entre 1863 e 1868, ao remate da súa carreira.
Casou con Jacinta Sancha y Herrera, nativa de Lerma. Foi condecorado coa Cruz de Comendador de Número da Orde de Carlos III.
Annobón
Annobón ou Annabón, do portugués Ano Bom, Ano Novo (porque foi descuberta un 1 de xaneiro), tamén chamada en ocasións Pagalú, é a menor e a máis afastada do continente das illas do golfo da Guinea, e pertence á Guinea Ecuatorial.
Situación
Na costa africana do océano Atlántico no hemisferio sur, próximo ao ecuador 1° 24´S 5° 35´ E, no golfo da Guinea, ao sur de San Tomé e Príncipe e a 335 km da costa de Gabón, o lugar continental máis próximo. Fronte á desembocadura do río Ogüé (Ogoué), cuxas augas exercen influencia nas derivas cara á illa. Ata a independencia da Guinea Ecuatorial, foi o último territorio español no hemisferio sur.
Características
É unha illa volcánica de forma alargada e ovalada que consiste nunha gran roca basáltica con moitos penedos e varios illotes rochosos, todo ao redor a uns 2,5 km da mesma.
Xurdiu hai 4,8 millóns de anos e a última actividade volcánica, foi hai menos de 100.000 anos, no Terciario. Posúe catro picos de ladeiras abruptas, como o Fogo de 654 msnm e o Mazafin, cuxa altitude máxima é 831 msnm. A altura sobre o nivel do mar é de aproximadamente 4.200 m. Posúe 18 km² (2.088 ha): 6 km de longo e 3 de ancho.
Ten regatos como o Aguas Claras, que como o seu nome indica, é de auga fresca e potable. Posúe un cráter convertido en lagoa, (lago Mazafin ou A pot) de 600 m de lonxitude por 400 m de anchura, no centro da illa.
Contrastan cantís e outeiros crebados, costas e arrecifes abruptos por unha banda e fermosos vales e unhas poucas calas de area dourada como as do mar Caribe, polo outro.
A subida e baixada das mareas fan aparecer e desaparecer longas praias areosas e fondos mariños rochosos e cheos de peixe.
A humidade de relevo aumenta a frondosidade da vexetación hidrófila, desde a costa cara ao interior, con algunhas variacións. A parte norte da illa, con menos precipitacións, presenta unha paisaxe semiarida que durante a estación de choivas se cobre de extensas formacións herbáceas de gramíneas. O sur, sometido aos ventos húmidos, é un hábitat de selva húmida ecuatorial incluíndo plantacións abandonadas de cocos, cacaos e cafetais que cobren o 75% da superficie. Entre os 400 e os 500 m, a temperatura é máis agradable para os europeos.
Nas partes altas, a zona fría, ao redor dos picos Quioveo (598 msnm) e Santa Mina atopamos un bosque montano, sempre mollado polo orballo, que só frecuenta a poboación para recoller leña. Todos estes bosques e selvas son algo distintos aos equivalentes no continente e as outras illas do golfo. Non se posúen datos, pero a utilización de leña e a transformación do bosque en cultivos, poderían transformar de forma significativa a cuberta orixinal. miniatura
Clima
O seu clima non é moi caloroso nin chuvioso. A temperatura oscila todo o ano entre os 20 e 30 °C (mínimas de 18 e máximas de 34 °C), baixando coa altitude e variando coa orientación, os ventos e o relevo. As precipitacións anuais son normalmente entre 2.000 e 3.500 mm ao ano. Ten 2 estacións: Tendaua (inverno) máis húmido, de outubro a abril; e Jalma (verán) de maio a xullo. Un interludio chamado Sasá dura entre agosto e setembro. A destacar é a tempada de tornados.
Sociedade
Hai 5.008 habitantes cunha densidade de 294,6 hab./km².
Os annaboneses tradicionalmente foron pescadores que se escondían na montaña ante o acoso. Os problemas sanitarios como a febre amarela, son similares aos da illa de Bioko excepto por unha maior incidencia de cólera e malaria. Aínda cando é fama o seu apego á illa, ata data moi recente había un éxodo preferente cara á Guinea Ecuatorial continental e España. A media de idade é similar ao resto do país. Son católicos romanos. As misións cristiás e as prácticas máxicas animistas estiveron presentes desde hai moito. Deshabitada ata a colonización dos portugueses en 1474, a poboación actual principalmente son descendentes de africanos de Angola, vía San Tomé, escravos traídos polos portugueses cos que se mestizaron. En 1493 os refuxiados instalados en cabanas na fronteira de Portugal con España, xudeus sefardís expulsados de España, por orde de D. João II, son transportados para as illas de São Tomé e preto de dous mil nenos de 2 a 10 anos morren. Foi a primeira colonización exitosa da zona e influíu na súa historia posterior.
As linguas oficiais son castelán, francés e portugués; o Fá d'Ambô é falado na illa como lingua principal.
A cidade capital é San Antonio de Palé (chamada tamén Palé, São Antonio dá Praia ou San Antonio da Praia), de 600 habitantes, que conta cun aeródromo e a misión católica. Outros núcleos son: Aual (Santa Cruz) ao leste, entre os arroios A´pemanaix ao norte e A´taxgüesa ao sur; A´nganyi (San Pedro); Matubana (Ma´bana, San Antonio) ao sur, rodeada desde os primeiros tempos de plantacións de banano.
As súas principais industrias locais son a pesca e a explotación da madeira. Annobón é medianamente fértil. Segundo a oposición política e as axencias de viaxes, é un paraíso sen electricidade, sen auga corrente, sen hoteis, sen estradas (hai sendas) nin coches, sen televisores nin refrixeradores. Os nenos acoden regularmente ao colexio.
A maioría do transporte entre os puntos da illa realízase en barca ou caiuco e non hai un servizo marítimo regular entre Annobón e o resto do país, aínda que os barcos mercantes chegan cada poucos meses.
Os alimentos básicos son a iuca e o peixe. Ao visitante ofréceselle arroz de importación. Á parte da pesca, a poboación mantén unha agricultura de subsistencia na zona de cultivos do litoral: palma de aceite, palmeira areca, coco, árbore do pan, plátano, aguacate, papaio, azufaifo, ciruelo de annobon manga, laranxa, tamarindo, xudía, cacahuete, tomate, cabaza, cogombro, melón, malanga, cebola, ravo, pataca, iñame, batata, ananás, millo, cana de azucre, leituga, perexil, tabaco... vivindo en chozas. Cada familia annabonesa posúe e cultiva unha plantación, pero o réxime polo que se administran é o de comunidade cunha cooperativa. É tradicional ter xardíns con moitas flores.
Ecoloxía
A illa forma parte da ecorrexión denominada selva de terras baixas de Santo Tomé, Príncipe e Annobón.
Esta illa ecuatorial deshabitada ata época histórica, tan próxima ao continente (a 335 km da costa de Gabón), debeu ser rica en diversidade biolóxica. Os habitantes acostumaban a embarcarse en balsas e caiucos para cazar grandes baleas (yubartas), baleatos e outros cetáceos co arpón, sen afastarse da beira. Tamén son frecuentes as quenllas. Ao non realizarse investigacións sobre o particular, ignórase cantas especies insulares e oceánicas se extinguiron. Quedan dúas especies pertencentes ás paseriformes exclusivas de Annobón: o ollo branco, (Zosterops griseoviriscens) e o monarca do paraíso de Annobón (Terpsiphone smithii). Outras como a pomba de Sao Tomé ou malherbi (Columba malherbii) son de hábitat reducido e vulnerables. Hai 29 especies de aves (cantoras, cucos, miñatos, autillos, acuáticas, ligadas a zonas húmidas etc.), das cales oito son terrestres. Das especies mariñas, sete son estacionais.
Actualmente hai ademais 2 especies de morcegos (1 endémico); réptiles (3 especies endémicas); 1 de cobras, 2 gekkos, 3 de tartarugas mariñas; 18 especies de peixes de auga doce (1 endémica); mosquitos, escorpións e enormes cempés. Introducidas polo ser humano, como noutras illas: animais domésticos dos cales naturalizados: peixes, galiñas de Guinea, ratas, cans e gatos. A illa non tiña predadores mamíferos autóctonos.
As plantas vasculares espontáneas ou naturalizadas son ata o momento 208 especies (15% endémicas), destacan o baobab, a ceiba, (na cal tallan o caiuco) os ficus, os fieitos, e grandes formacións de musgo.
Historia
A expedición oceánica portuguesa de João de Santarém e Pêro Escobar, buscando portos seguros de escala para o tráfico de escravos e o camiño cara a As Indias bordeando o sur de África, descubriu o 1 de xaneiro de 1472 unha illa volcánica envolta en brétema e nubes. O 21 de decembro de 1474, João de Santarém descobre a illa de San Tomé. Pêro Escobar descobre a 17 de xaneiro de 1475 a illa do Príncipe.
En 1592 os portugueses enviaron un gobernador subalterno do gobernador da illa de San Tomé a Annobón, xunto cun mestre de escola e algúns africanos aos que denominaban semicivilizados.
Entre 1642 e 1648 cando Portugal loitaba contra España para manter a súa independencia, os holandeses tomaron posesión das illas do golfo da Guinea. A Compañía Holandesa das Indias exercerá durante eses anos o tráfico de escravos nas illas, comercio ao que tamén se dedicará despois a Compañía Portuguesa de Corisco desde a súa sede na illa de Corisco.
En 1656, Diego Delgado, veciño de San Tomé de orixe española, intentou sen éxito establecer plantacións de cana de azucre na illa de Annobón.
En 1778 España e Portugal intercambian a illa xunto coa illa de Fernando Poo (actual Bioko) e a costa inmediata desde a desembocadura do río Níxer ata a do río Ogonghe, é dicir un territorio que abarca Nixeria, Camerún, a Guinea Ecuatorial e Gabón, a España, por territorios suramericanos no Brasil e no Uruguai. Ante a pasividade dunha España decadente en pleno imperio Español, con ricas colonias de clima saudable en América, varias nacións foron ocupándoos.
En 1801 España concede a Inglaterra o dereito para usar a illa como porto para aprovisionamento de auga doce. Constrúese unha pequena fortaleza.
Na época portuguesa e máis tarde na española, servía como almacén de negros para os veleiros en navegación cara ao Brasil e o Río da Prata, que aproveitaban a corrente de Benguela cara a América. A moi pequena e moi montañosa illa, sen apenas terra cultivable, remota entón para todo, agás para os negreiros e esquecida por España, logo dunha revolta e un período de anarquía, ten durante moito tempo un autogoberno insular propio, de 5 membros. Un consello de 5 caciques de entre os habitantes que goberna a illa e a administra, vinculándoa tacitamente a São Tomé, a 160 km de distancia e por extensión a Portugal.
Ao final do s. XIX, perdidas a maioría das colonias americanas, España,con misioneiros, armada e Garda Civil, logo substituída pola Garda Colonial Africana, foi implantándose aos poucos, a pesar da hostilidade insular. Pagalú carecía de valor estratéxico, estaba case incomunicada e solitaria ao atoparse a máis de 500 km ao suroeste de Bioko, fóra dos camiños das posesións españolas da Guinea.
En 1836 o español José de Moros visitou a illa, daquela gobernada por un africano chamado Pedro Pomba que como todos os insulares cría que aínda era súbdito de Portugal.
En 1841 o Reino Unido propuxo a España a compra das illas de Fernando Poo e Annobón por 60.000 libras esterlinas. A oposición da prensa e a Cámara impediron que se levase a cabo o contrato.
Tomouse o exemplo da veciña Sao Tomé no trato coercitivo á poboación, a pesca do atún, o cultivo de cacao, cocos e tabaco. En 1878, como no resto das colonias españolas, prohíbese a escravitude, aínda que non cambia a situación. A illa brevemente converteuse en parte da colonia de Elobey, Annobón e Corisco ata 1909. O 11 de xullo de 1904 creouse o distrito de Annobón. En 1912 contaba cun único misioneiro. A frota baleeira española era asidua da illa.
En 1936 cazaron 416 baleas preto de São Tomé, 56 preto de Príncipe e 7 en Annobón. A Garda Colonial mantiña un posto cun cabo e dous gardas indíxenas.
En maio de 1972, tras a independencia da Guinea Ecuatorial, o goberno de Francisco Macías Nguema prohibe a entrada e saída da poboación, iniciándose un período de illamento da illa durante dous anos. Os insulares padecen unha epidemia de cólera sen asistencia médica.
Foi chamada brevemente Pagalú (Papagaio, o seu nome común en portugués crioulo) durante os últimos anos de mandato de Francisco Macías Nguema.
En 1986 profesionais surafricanos procedentes dos campos petrolíferos arxentinos invisten na Guinea Ecuatorial e visitan Annobón. Posteriormente profesionais rusos visitan tamén a visitan.
En 1988 a Guinea Ecuatorial asina un contrato por 10 anos coa compañía británica UK Buckinghamshire por valor de 1 600 000 $ USA. A compañía en referencia obtiña a cambio unha licenza para o almacenamento de 10 millóns de bidóns de residuos tóxicos e/ou radioactivos. Asináronse contratos similares con outras empresas europeas e americanas. Pouco despois os medios de comunicación españois advirten doutro acordo por 10 anos cunha empresa americana para facerse cargo de 7 000 000 de toneladas de residuos nucleares. O acordo prevía envíos de 720.000 toneladas anuais.
En 1992 nos fondos mariños que rodean Annobón atópanse grandes reservas petrolíferas, as maiores de toda a Guinea Ecuatorial, que é actualmente o terceiro produtor subsahariano co 6% das reservas mundiais de cru, razón pola cal o goberno ampliou grandemente as súas augas territoriais. O 90% das exportacións da Guinea Ecuatorial a España son petróleo. España ten un déficit de 509 millóns de euros coa antiga colonia.
En 1993 estala unha revolta da poboación perante as graves penurias de alimentos e os traballos forzados. Sanguenta represión militar na illa. O goberno guineano acusará a España e impide a chegada da axuda humanitaria que chegaba mensualmente á illa.
Linguas oceánicas
As linguas oceánicas son un subgrupo das linguas austronesias formado por unhas 450 linguas. A área ocupada polos seus falantes comprende a rexión das illas do Pacífico de Oceanía, na Polinesia, Micronesia e Melanesia (sen incluír a maior parte de Nova Guinea).
A pesar da área, as linguas oceánicas son empregadas por algo menos de 2 millóns de persoas. As máis faladas son o samoano, cuns 300.000 falantes, e o fidxiano oriental, con 500.000.
O devanceiro común, o cal está reconstruído, denomínase proto-oceánico (POc).
Distribución xeográfica
miniatura|400px {{legend|#00C800|Oceánico occidental. Nas costas norte e leste de Nova Guinea máis Nova Bretaña.}} {{legend|#FF8000|Almirantado e yapés, nas Illas do Almirantado}} {{legend|#FFD200|Meso-melanesio propiamente, San Matías, Nova Irlanda e metade noroeste de Illas Salomón.}} {{legend|#A00000|Salomónico suroriental}} {{legend|#640064|Temotu}} {{legend|#0000FF|Oceánico meridional, en Nova Caledonia e Vanuatu.}} {{legend|#DC00DC|Micronesio}} {{legend|#BEBE00|Fidxiano-polinesio ou Pacífico-central, na Polinesia e Fidxi.}}
Cladograma
Segundo Austronesian Basic Vocabulary Database a relación filial entre os grupos de linguas oceánicas é a seguinte:
Fonoloxía
O inventario fonolóxico reconstruído do proto-oceánico vén dado por: O inventario vocálico está formado por cinco vogais simples.
James Gist
James Clough Gist III, nado na Provincia de Adana (Turquía) o 26 de outubro de 1986, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga no ASVEL Basket da LNB Pro A.
Traxectoria profesional
Gist foi seleccionado na 57ª posición do Draft da NBA de 2008 polos San Antonio Spurs. Tras pasar un ano no Pallacanestro Biella italiano, Gist asinou co Lokomotiv Kuban ruso. Gist xogou para os Spurs na Liga de Verán da NBA en 2010, pero foi cortado o 19 de outubro de 2010.
O 15 de agosto de 2012, Gist asinou un contrato dun ano co Unicaja Málaga da Liga ACB. En decembro de 2012, Gist fichou polo Panathinaikos como parte do traspaso por Andy Panko.
O 8 de xullo de 2019, Gist asinou un contrato de dous anos co KK Crvena zvezda serbio.
Gran Depresión
miniatura|250px|A fotografía Migrant Mother, unha das fotos americanas máis famosas da [[década de 1930, mostrando a Florence Owens Thompson, nai de sete fillos, de 32 anos de idade, en Nipono, California, marzo de 1936, na procura dun emprego ou de axuda social para sustentar a súa familia. O seu marido perdera o seu emprego en 1931, e morrera no mesmo ano.]]
A Gran Depresión, tamén chamada Crise de 1929, foi unha gran recesión económica que tivo inicio en 1929, e que persistiu ao longo da década de 1930, terminando coa chegada da segunda guerra mundial. A Gran Depresión é considerada a peor e o máis longo período de recesión económica do século XX. Este período de recesión económica causou altas taxas de desemprego, caídas drásticas do produto interior bruto de diversos países, así como caídas drásticas na produción industrial, nos prezos de accións, e en practicamente todo medidor de actividade económica, en diversos países do mundo.
O día 29 de outubro de 1929 é considerado popularmente o comezo da Gran Depresión. Porén, as taxas na caída da produción industrial americana xa comezaran a caer a partir de xullo do mesmo ano, causando un período de leve recesión económica que se estendeu até o 29 de outubro, cando valores de accións na bolsa de valores de Nova York, a New York Stock Exchange, caeron drasticamente no chamado crac da Bolsa de Nova York, desencadeando o Xoves Negro. Así, milleiros de accionistas perderon, literalmente, da noite ao día, grandes sumas de diñeiro. Moitos perderon todo o que tiñan. Esta quebra na bolsa de valores de Nova York empeorou drasticamente os efectos da recesión xa existente, causando unha gran deflación e caída nas taxas de venda de produtos, que á súa vez obrigaron ao peche de moitas empresas comerciais e industriais, elevando así drasticamente as taxas de desemprego.
Os efectos da Gran Depresión foron sentidos no mundo enteiro. Estes efectos, aínda que a súa intensidade, variaron segundo o país. Outros países, alén dos Estados Unidos, que foron duramente castigados pola Gran Depresión foron Alemaña, Australia, Francia, Italia, o Reino Unido e especialmente o Canadá. No entanto, en certos países pouco industrializados nesa época, como a Arxentina e o Brasil, a Gran Depresión acelerou o proceso de industrialización.
Os efectos negativos da Gran Depresión atinxiron o seu cumio nos Estados Unidos en 1933. Neste ano, o Presidente americano Franklin Delano Roosevelt aprobou unha serie de medidas coñecidas como New Deal. Esas políticas económicas, adoptadas case asemade por Roosevelt nos Estados Unidos e por Hjalmar Schaact na Alemaña nazi foron, 3 anos máis tarde, racionalizadas por Keynes na súa obra clásica.
Nome
miniatura|dereita|250px|Venres negro, [[9 de maio de 1873, bolsa de Viena, que estivo seguido dun pánico económico e unha depresión prolongada.]] O termo "A Gran Depresión" atribúese, polo xeral, ao economista británico Lionel Robbins, que o recollía no seu libro The Great Depression (1934). Aínda que se adoita atribuír a popularización do termo a Hoover, o certo é que xa o empregara outra xente anteriormente, con usos tales como "a depresión económica non se pode solucionar con accións lexislativas ou ditames executivos" (discurso no congreso estadounidense en decembro de 1930) e "non necesito contarlle que o mundo está a pasar por unha gran depresión" (1931).
As crises financeiras recibiron tradicionalmente o nome de "pánicos",como o Pánico de 1907, ou o pánico de 1910–1911, a pesar de que a crise de 1929 recibiu o nome de "Crac", e o termo "pánico" caeu en desuso dende entón. Na época da Gran Depresión, xa se viñera utilizando ese termo anteriormente para se referir ao período dende 1873 a 1896 no Reino Unido, e tamén ao período de 1873 a 1879 nos Estados Unidos, que posteriormente se renomearía como Depresión prolongada.
Causas da Gran Depresión
Economistas, historiadores e científicos políticos crearon diversas teorías para a causa, ou causas, da Gran Depresión, cun sorprendente pouco consenso. A Gran Depresión permanece como un dos eventos máis estudados da historia da economía mundial. Teorías primarias inclúen a quebra da bolsa de valores de 1929, a decisión de Winston Churchill de facer que o Reino Unido pasase a empregar novamente o patrón ouro en 1925, que causou unha masiva deflación no Imperio Británico, o colapso do comercio internacional, a aprobación da Lei da Tarifa Smoot-Hawley, que aumentou os impostos de preto de 20 mil produtos no país, a política da Reserva Federal dos Estados Unidos de América, e outras influencias.
Segundo teorías baseadas na economía capitalista concéntranse na relación entre produción, consumo e crédito, estudado pola macro-economía, e en incentivos e decisións persoais, estudado pola micro-economía. Estas teorías están feitas para ordenar a secuencia dos eventos que causaron eventualmente a implosión do sistema monetario do mundo industrializado e as súas relacións de comercio. Teorías baseadas na economía marxista concéntranse na relación do control da produción e da concentración de renda. Para os marxistas, a Gran Depresión é o tipo de crise á que o capitalismo é vulnerable, e sucesos deste tipo non son sorprendentes.
Máis recentemente, unha da teoría máis aceptadas entre economistas é que a Gran Depresión non foi causada primariamente pola quebra das bolsas de valores de 1929, alegando que diversos sinais na economía americana, nos meses, e mesmo anos, que precederon á Gran Depresión, indicaban que esta crise estaba xa en camiño nos Estados Unidos e Europa. Actualmente, a teoría máis en voga entre os economistas é a de Peter Temin. Segundo Temin, a Gran Depresión foi causada pola política monetaria desastrosamente mal planeada pola Reserva Monetaria dos Estados Unidos de América, nos anos que precederon á Gran Depresión. A política de reducir as reservas monetarias foi unha tentativa de reducir unha suposta inflación, o que de feito soamente agravou o principal problema na economía americana da época, que non era a inflación, senón a deflación.
Creba na Bolsa de Valores de Nova York
O 24 de outubro de 1929, os prezos estabilizáronse ao longo do final de semana, para caeren drasticamente novamente o luns, 28 de outubro. Moitos accionistas comezaron a ter pánico. Preto de 16,4 millóns de accións entraron subitamente á venda o martes, 29 de outubro, día actualmente coñecido como Martes Negro. O exceso de accións á venda e a falta de compradores fixeron que os prezos destas acción caese preto do 80%. Con isto, milleiros de persoas perderon grandes sumas de diñeiro. Os prezos destas accións continuarían a flutuar, caendo gradualmente nos seguintes tres anos. Os milleiros de persoas que tiñan todas as súas riquezas en forma de accións eventualmente perderon todo o que tiñan.
A súbita creba da Bolsa de Valores de Nova York causou grande incerteza entre a poboación americana, en canto ao futuro do país. Moitos decidiron cortar gastos superfluos. Outras persoas, aquelas que compraran produtos a través de empréstitos e prestacións, reduciron aínda máis os seus gastos, e así poder economizar cartos para efectuaren os seus pagamentos. A súbita queda nas vendas do sector comercial americano estendeu a recesión ao sector industrial e comercial dos Estados Unidos.
As altas taxas de xuros dos Estados Unidos foron un dos factores que espallaron a Gran Depresión a Europa. Os países europeos (especialmente aqueles que se utilizaban do padrón ouro para manteren un troco fixo cos Estados Unidos) foron obrigados a aumentaren drasticamente as súas propias taxas de xuros, o que levou á redución de gastos por parte dos comerciantes e habitantes destes países, e levou á caída na produción industrial destes.
A economía dos Estados Unidos de América entrou nunha fase de gran recesión económica que perduraría até 1933. Durante este período, milleiros de estabelecementos bancarios, financeiros, comerciais e industriais foron pechados. Outros foron obrigados a despediren parte dos seus traballadores e/ou a reduciren salarios en xeral.
A Gran Depresión nos Estados Unidos de América
250px|dereita|miniatura|A Gran Depresión causou pobreza xeral nos Estados Unidos e en diversos países do mundo. Familia desempregada, vivindo en condicións miserables, en Elm Grove, [[California, Estados Unidos.]]
Coa creba da Bolsa de Valores de Nova York de 1929, bancos e investidores perderon grandes cantidades de cartos. A situación dos bancos era agravada polo feito de que moitos destes bancos emprestaran grandes sumas de diñeiro a facendeiros. Após o inicio da Gran Depresión, con todo, estes facendeiros tornáronse incapaces de pagaren as súas débedas. Isto, á súa vez, causou a caída das ganancias destas institucións financeiras. Persoas que se servían de bancos, temendo unha posible bancarrota destas, tiraron os seus fondos destes bancos. Así, varias institucións bancarias foron pechadas. O total de institucións bancarias pechadas durante a década de 1920 e de 1930 foi de 14 mil.
O 17 de maio de 1930, o goberno dos Estados Unidos aprobou unha lei, a Lei Tarifaria Smoot-Hawley, que aumentaba as tarifas alfandegueiras en preto de 20 mil produtos imperecedoiros estranxeiros. O Presidente americano Herbert Hoover pedira ao Congreso dos Estados Unidos de América unha diminución nos impostos, mais o Congreso, ao contrario disto, votou a favor do aumento dos impostos. Un manifesto, asinado por mil economistas, pediu ao presidente americano rexeitar este aumento. A pesar disto, Hoover asinou a Lei o 17 de maio. O Congreso e o Presidente pensaban que isto iría reducir a competitividade de produtos estranxeiros no país. Porén, outros países reaccionaran a través da aprobación de leis e actos semellantes, causando unha caída súbita nas exportacións americanas. As taxas de desemprego subiron de 9% en 1930 a 16% en 1931, e 25% en 1933. Durante a década de 1930, a taxa de desemprego nos Estados Unidos non retornaría máis ás taxas de 9% de 1930, manténdose ó redor do 20%.
Co crecente fechamento de institucións bancarias, menos fondos estaban dispoñibles no mercado americano, facendo que a caída na produción industrial americana continuase a caer. En 1929, o valor total dos produtos industrializados fabricados nos Estados Unidos foi de 104 billóns de dólares. En 1933, este valor caera a 56 billóns, unha caída de aproximadamente o 45%. A produción de aceiro caeu preto do 61%, entre 1929 e 1933, e a produción de automóbiles caeu preto do 70% no mesmo período.
1933 foi o ápice da Gran Depresión nos Estados Unidos de América. As taxas de desemprego eran do 25% (ou un cuarto de toda a forza de traballo americana). Preto do 30% dos traballadores que continuaron nos seus empregos foron obrigados a aceptaren reducións nos seus salarios, aínda que gran parte dos traballadores empregados tiveron un aumento nos seus salarios por hora. Outro problema enfrontado foi a gran deflación - caída do prezo dos produtos e custo de vida en xeral. Entre 1929 e 1933, os prezos dos produtos industrializados imperecedoiros en xeral nos Estados Unidos caeron preto do 25%. O prezo de produtos agropecuarios caeu en preto do 50%, por causa do excedente da produción destes produtos - primariamente trigo. A cantidade destes produtos á venda excedía facilmente a demanda, o que causou unha baixada dos prezos destes produtos. Os baixos prezos levaron ao endebedamento de moitos destes facendeiros.
Combate á Gran Depresión e a fin da recesión nos EUA
Roosevelt, ao contrario que Hoover, pensaba que o goberno americano era o principal responsable para loitar contra os efectos da Gran Depresión. Nunha sesión lexislativa especial, sesión coñecida como Hundred Days ("Cen Días"), Roosevelt, xuntamente co congreso americano, crearon e aprobaron unha serie de leis que, por insistencia do propio Roosevelt, foron nomeadas como New Deal ("Novo Acordo"). Estas leis fornecerían a axuda social ás familias e persoas que o necesitasen, proporcionarían empregos a través de parcerías entre o goberno, empresas e os consumidores, e reformou o sistema económico e gobernamental americano, para evitar que unha recesión ocorrese no futuro.
250px|dereita|miniatura|Fila de familias agardando por axuda financeira. Diversos programas de axuda social foron ceados polo goberno dos Estados Unidos a partir de [[1933.]]
Diversas axencias gobernamentais foron creadas para administraren os programas de axuda social. A máis importante delas foi a Federal Agency Relief Administration, creada en 1933, que sería responsable do fornecemento de fondos aos gobernos estatais, para que estes os empregasen en programas de axuda social. Outros órganos gobernamentais semellantes foron creados coa intención de fondear, administrar e empregar traballadores na área da construción de aeroportos, escolas, hospitais, pontes e encoros. Estes proxectos federais deron millóns de empregos aos necesitados, aínda que as taxas de desemprego continuasen a ser altas durante toda a década de 1930.
Ciencia computacional teórica
A ciencia computacional teórica, en Theoretical computer science (TCS), é unha división das ciencias da computación e das matemáticas que se enfoca en aspectos máis abstractos ou matemáticos da computación.
Estas divisións e subconxuntos inclúen análises de algoritmos e semántica formal de linguaxes de programación. Tecnicamente, ademais destes dous, hai moitas outras divisións e subconxuntos. Cada unha das múltiples partes teñen os seus propios líderes persoais individuais (de popularidade) e hai moitas asociacións e grupos sociais profesionais e publicacións distinguidos.
Ámbito
Non é fácil circunscribir as áreas desta teoría; o Special Interest Group on Algorithms and Computation Theory (SIGACT) da ACM describe a súa misión como a promoción das ciencias da computación teórica e indica:
A esta listaxe, a revista Transactions on Computation Theory da ACM agrega a teoría da codificación, a teoría da aprendizaxe computacional e aspectos de áreas tales como bases de datos, recuperación de información, modelos económicos e redes. A pesar desta amplitude, a "xente da teoría" en ciencias da computación identifícase a si mesma como diferente da "xente das aplicacións". Algúns caracterízanse como que fan a "ciencia subxacente máis fundamental no campo da computación". Outra "xente da teoría aplicada" suxire que é imposible separar teoría e aplicación. Isto significa, que a chamada "xente da teoría" usa regularmente ciencia experimental feita en áreas menos teóricas como a investigación de sistemas de software. Isto tamén significa, que existe unha cooperación máis que unha competencia mutuamente excluínte entre a teoría e aplicación.
Historia
Mentres que os algoritmos formais existiron durante milenios (en computación aínda se emprega o algoritmo de Euclides para determinar o máximo común divisor de dous números), non foi até 1936 que Alan Turing, Alonzo Church e Stephen Kleene formalizaron a definición dun algoritmo en termos de computación. Os sistemas binario e lóxico das matemáticas existiran antes de 1703, cando Gottfried Leibniz formalizou a lóxica cos valores binarios para verdadeiro e falso. Mentres que a inferencia lóxica e as demostracións matemáticas existiran na antigüidade, en 1931 Kurt Gödel demostrou co seu teorema de incompletude que había limitacións fundamentais sobre que sentenzas, mesmo verdadeiras, poderían probarse.