cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karin Boye
Traxectoria
Naceu en Gotemburgo e con nove anos mudouse coa familia a Estocolmo (en 1909). Estudou na Universidade de Uppsala dende 1921 até 1926. A súa primeira colección de poemas foi Moln. Durante a súa etapa en Uppsala (até 1930), Boye foi membro do grupo socialista Clarté. Entre 1929 e 1934 estivo casada con outro integrante deste club, Leif Björck. En 1932, logo da separación do seu home, mantivo unha relación con Gunnel Bergström, quen deixara o poeta sueco Gunnar Ekelöf por Boye.
En 1931, canda Erik Mesterton e Josef Riwkin, fundou a revista literaria Spektrum; nas súas follas publicaron traducións de obras de T. S. Eliot ou de escritores vinculados ao surrealismo.
Suicidouse en 1941 con somníferos.
A asociación literaria Karin Boye sällskapet foi fundada en 1983 e leva a cabo un labor de difusión da súa obra.
Obras
Entre a produción poética da autora, destaca Ja visst gör det ont e I rörelse, ambos os poemas dentro da colección Härdarna (1927), así como För trädets skull (1935). Foi membro da institución literaria sueca Samfundet De Nio dende 1931 até o seu pasamento.
En canto á narrativa, a novela Kris trata a súa propia crise relixiosa e o lesbianismo. En Merit vaknar e För lite explora os papeis masculino e feminino. Kallocaína, novela inspirada no apoxeo do nacionalsocialismo en Alemaña, é un retrato dunha sociedade antiutópica emparentada con Nineteen Eighty-Four de George Orwell e Un feliz mundo novo de Aldous Huxley.
Discurso
Discurso é un concepto utilizado en lingüística, teoría literaria e sociolingüística con significados específicos:
Castro de Hermunde, Hermunde, Pol
Castro de Hermunde é un lugar da parroquia de Hermunde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Golfo de Finlandia
miniatura|Golfo de Finlandia. Na parte superior da imaxe sitúase Finlandia, na parte inferior Estonia e Rusia O Golfo de Finlandia (Suomenlahti; Soome laht; Финский залив; Finska viken) é o brazo oriental do mar Báltico. Esténdese entre Finlandia (cara ao norte) e Estonia (ao sur) ata San Petersburgo en Rusia, onde o río Nevá o drena. Outras cidades importantes ao redor do golfo inclúen Helsinqui e Tallinn. As partes orientais do Golfo de Finlandia pertencen a Rusia, e algúns dos principais portos petroleiros máis importantes de Rusia están localizados máis aló, preto de San Petersburgo (incluíndo Primorsk). Como a vía marítima a San Petersburgo, o Golfo de Finlandia tivo e segue a ter unha importancia estratéxica considerable para Rusia. Algúns dos problemas ambientais que afectan o Mar Báltico son máis pronunciados neste golfo pouco profundo.
Estrada
dereita|miniatura|250px|Estrada en [[Niigata, Xapón.]] Unha estrada é unha vía de dominio e uso público, proxectada e construída fundamentalmente para a circulación de vehículos automóbiles. Existen diversos tipos de estradas, aínda que coloquialmente úsase o termo estrada para definir á estrada convencional que pode estar conectada, a través de accesos, ás propiedades lindeiras, diferenciándoas doutro tipo de estradas, as autovías e autoestradas, que non poden ter pasos e cruces ao mesmo nivel. Distínguese dun simple camiño porque está especialmente concibida para a circulación de vehículos de transporte.
Unha das grandes impulsoras da evolución viaria foi a civilización romana, deixando ata hoxe (e aínda en boas condicións) unha vasta rede de estradas.
Golfo de Finlandia
Xeografía
A área do golfo é de 30.000 km². A lonxitude (desde a Península de Hanko ata San Petersburgo) é de 400 km. e o ancho varía de 70 km. preto da entrada a 130 km. no meridiano de Illa Moshchny; na baía do Neva, diminúe a 12 km.. O golfo é relativamente pouco profundo, a profundidade diminue desde a entrada ao golfo ata o continente. O cambio máis forte ocorre preto de Narva-Jõesuu, polo que este lugar chámase Muro de Narva. A profundidade media é de 38 m. cunha profundidade máxima de 100 m.. A profundidade da baía de Neva é inferior a 6 m., polo tanto, foi cavada unha canle na parte inferior para unha navegación segura. Debido ao gran fluxo de auga doce dos ríos, especialmente do río Neva (dous terzos da escorrentía total), a auga do golfo ten unha salinidade moi baixa: entre 0,2 e 5,8 ‰ na superficie e 0,3-8,5 ‰ preto do fondo. A temperatura media da auga é próxima a 0 °C no inverno; no verán, é de 15º - 17 °C na superficie e 2º - 3 °C na parte inferior. Poden conxelarse partes do golfo desde finais de novembro ata finais de abril, a conxelación comeza no leste e avanza gradualmente ao oeste. A conxelación completa acostuma chegar a finais de xaneiro e pode que non ocorra en invernos suaves. Hai frecuentes fortes ventos occidentais que causan ondas, picos de auga e inundacións.
A costa norte do golfo é alta e sinuosa, con abundantes baías pequenas e arrecifes, pero só algunhas baías grandes (Vyborg) e penínsulas (Hanko e Porkkalanniemi). A costa é principalmente inclinada, hai abundantes dunas de area, con piñeiros ocasionais. As praias meridionais son suaves e superficiais, pero ao longo da costa enteira corre o Cantil Báltico cunha altura de ata 55 m.. No leste, o golfo termina coa baía de Neva e ao oeste únese co mar Báltico.
Estrada
Véxase tamén
miniatura|esquerda|250px|Estrada romana en [[Herculano.]]
Golfo de Finlandia
Xeografía
O golfo contén numerosos bancos, arrecifes e illas. A maior inclúe a Illa Kotlin coa cidade de Kronstadt (poboación 42.800), Illas Beryozovye, Illa Lisiy, illa Maly Vysotsky coa próxima cidade de Vysotsk (poboación 1.706), Hogland (Suursaari), Moshtchny (Lavansaari), Bolshoy Tyuters (Tytärsaari), Sommers, Naissaar, Kimitoön, Kökar, Seskar (Seiskari), Illas Pakri e outras.
Desde 1700, Rusia construíu dezanove illas artificiais con fortalezas. O seu propósito era a defensa dos ataques desde o mar e a súa construción foi incitada pola Gran Guerra do Norte de 1700-1721. Estes inclúen Fort Alexander, Krasnaya Gorka, Ino, Totleben, Kronshlot e outros.
Os ríos máis grandes que flúen ao golfo son o Neva (desde o leste), o Narva (do sur) e o Kymi (norte), os ríos Keila, Pirita, Jägala, Kunda, Luga, Sista e Kovashi flúen cara a o golfo desde o sur. Desde o norte fluen o río Sestra, o Porvoo, o Vantaa e outros pequenos ríos. a canle Saimaa conecta o golfo co lago Saimaa.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional define o límite occidental do Golfo de Finlandia como unha liña que vai de Spithami (59°13'N), en Estonia, a través da illa de Osmussaar de SE a NW e cara ao extremo SW da Península Hanko (22° 54'E) en Finlandia.
Ligue 2
A Ligue 2, coñecida como Domino's Ligue 2 por motivos de patrocinio, é a segunda categoría do campionato de fútbol de Francia e celébrase tódolos anos do mesmo xeito desde 1933 (agás o período entre 1939 e 1945, debido á segunda guerra mundial). Ata 2002 era coñecida como Division 2.
Historia
O campionato de fútbol foi creado en Francia no ano 1894. A imitación do campionato inglés, que creou a súa segunda división en 1892, Francia decide, en 1896, dar marcha ao novo campionato de fútbol. Desde 1933, os equipos que nela quixesen participar, terían que adquirir o status de equipos profesionais, algo que non variaría ata 1970, cando os equipos afeccionados puideron volver xogar nesta división. En 1992, de novo foi vetada a participación aos equipos non profesionais, os cales seguen sen poder xogar nesta división. Durante todo ese tempo, a Ligue 2 denominouse D2, nome que cambiou polo actual no ano 2002.
Sistema de competición
Na Ligue 2 compiten 20 equipos por tempada, normalmente entre agosto e maio, onde cada equipo xoga dúas veces con tódolos contrarios, un encontro no seu estadio e outro no do seu opoñento, facendo un total de 38 xornadas. A derrota supón non sumar puntos, fronte aos 3 que se suman por vitoria e 1 por empate. Ao final de cada tempada, os tres primeiros clasificados ascenden á Ligue 1. Pola contra, os tres últimos clasificados descenden ao Championnat National.
Os clubs da Ligue 2 participan na Copa da Liga de Francia, cos clubs da Ligue 1 e os do Championnat National con status profesional.
José Besada Domínguez
José Besada Domínguez, nado no Grove en 1882 e finado no mesmo concello o 7 de xaneiro de 1971, foi un empresario, agrarista e político galego.
Vida persoal
Casou con Dolores Álvarez Gondar e foi pai de Peregrina, José, Dolores, Miguel e Fernando Besada Álvarez.
Ángel Cadavid Caamaño
Ángel Cadavid Caamaño, nado no Grove en 1896 e finado en Pontevedra o 2 de decembro de 1936, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Pertencía á familia de Ás do Sineiro, que vivían no pazo do Sineiro. Médico do Grove e líder local de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi executado na estrada a Campañó o 2 de decembro de 1936. Ademais impuxéronlle á familia unha multa de dous millóns de pesetas.
Vida persoal
Casou con Josefa Botana Gómez e foi pai de Carmen Cadavid Botana e avó de Esther Cid Cadavid (a muller do expresidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño).
Dorchen Leidholdt
Dorchen A. Leidholdt é unha activista e dirixente do movemento feminista da violencia contra as mulleres. Dende mediados da década de 1970, asesorou e avogou polas vítimas de violación organizadas contra "a promoción da violencia contra as mulleres por parte dos medios", formou parte do equipo legal da demandante nun caso de acoso sexual precedente, fundou unha organización internacional non gobernamental que combate a prostitución e a trata de mulleres e nenos, dirixiu o programa de servizos xurídicos meirande do país para vítimas de violencia doméstica, avogou pola promulgación e aplicación de leis que promovan os dereitos das mulleres maltratadas e representen a centos de mulleres vítimas da violencia de parella, a trata de persoas, a agresión sexual, a ameaza de asasinato por honra, a mutilación xenital feminina, o matrimonio forzado e infantil, e o comercio de noivas por Internet.
Finnsnes
miniatura|255px|Centro de Finnsnes Finnsnes é o centro administrativo da comuna de Lenvik no condado de Tromsö en Noruega, conta con 4026 habitantes (2007), localizada no continente está unida á illa de Senja pola Ponte Gisund, de 1147 metros. A localidade goza do status de cidade desde o ano 2000 e están integradas nela as antigas vilas de Trollvik, Stormyra, Fagernes e Finnfjord, ademais forma con Sandvik e Skogen unha unidade estatística que engloba a 5.246 habitantes (2007).
Dorchen Leidholdt
Leidholdt deu conferencias internacionais sobre cuestións de violencia contra a muller, e publicou artigos, capítulos de libros e dúas antoloxías.
Gallows
Gallows é unha banda de hadcore punk inglesa procedente de Watford. O grupo formouse no ano 2005 despois da separación da anterior banda do membro fundador Laurent Barnard, My Dad Joe. O çalbum de estrea de Gallows, Orchestra of Wolves, foi distribuído nos Estados Unidos polo selo Epitaph Records, e posteriormente a banda asinou con Warner Bros. Records por 1 millón de libras para 3 discos. O contrato foi retirado tras un único traballo, Grey Britain. O grupo tivo éxito particularmente no seu país, con tres temas nas listas británicas de sinxelos, aparecendo en revistas como Kerrang!, Alternative Press e Rolling Stone.
Pier Gerlofs Donia
miniatura|Ilustración dun libro de 1622 cunha imaxe ficticia de Gutte Pier
Pier Gerlofs Donia, nado contra 1480 en Kimswert e finado en 1520 en Snits, foi un guerreiro, rebelde e pirata frisón que se converteu nun heroe popular, máis coñecido polo alcume "Grutte Pier" (o "Gran Pedro" na antiga ortografía do frisón) polo seu gran tamaño.
Traxectoria
Pier Gerlofs era fillo de Fokel Sybrants Bonga e Gerlof Piers, o pai era de orixe labrega mentres a nai procedía da nobreza. Pier era descendente de Haring Harinxma (1323–1404) e primo terceiro de Jancko Douwama. O 29 de xaneiro de 1515 mercenarios saxóns ao servizo de Xurxo de Saxonia saquearon Kimswert, violaron e asasinaron á súa dona e queimaron a igrexa local e as propiedades de Donia e este comezou a chamar á loita contra os ocupantes, armando un grupo de rebeldes coñecidos como A esperanza negra que contaron co apoio de Carlos de Egmond, duque de Gelre e que consistían principalmente de campesiños pobres, nobres empobrecidos e delincuentes que actuaron como piratas principalmente contra buques holandeses e ingleses, sobre todo no Zuiderzee. Na maior batalla, que se produciu en 1515, capturaron 28 navíos holandeses.
miniatura|dereita|"A bravura de Grote Pier", 1516, obra de [[Johannes Hinderikus Egenberger]] O 24 de xuño de 1517, Grutte Pier e o seu grupo, consistente en 4000 homes procedente de Frisia e Gueldria, saíron de Frisi, aportaron preto de Wervershoof e avanzaron ata Medemblik, capturárona, matando a moitos dos seus habitantes e facendo a moitos outros prisioneiros, sen conseguir conquistar o Castelo de Medemblik, defendido por Joost van Buren, prendéronlle lume a cidade, o que tamén fixeron en Alkmaar. Conquistaron tamén a cidade de Asperen, utilizándoa como base. En resposta a eses ataques e o fracaso do Capitán Xeneral de Amstelland, Waterland e Gooiland en defender os seus territorios o Stadhouder de Holanda organizou unha frota de guerra en xullo de 1517, comandada por Anthonius van den Houte e aínda que comezou con éxito, queimando algúns navíos frisóns preto de Bunschoten, Grutte Pier respondeu tomando 11 dos seus navíos nunha batalla preto de Hoorn en 1518. , e pouco despois desa vitoria Pier derrotou a 300 holandeses en Hindeloopen, segundo a lenda fixo repetir os prisioneiros un shibboleth para distinguir os frisóns dos infiltrados holandeses e baixoalemáns" Bûter, brea en griene tsiis, wa't dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries (Manteiga, pan e queixo verde: se non o podes dicir, non es un verdadeiro frisón)."
Malia os seus éxitos, non puido impedir que Frisia seguise baixo o control dos burgundios e desilusionado retirouse en 1519 deixando a xefatura dos seus homes a Wierd Jelckama e morreu pacificamente na súa casa de Snits o 18 de outubro de 1520. .
1901
Outros
Historia ano a ano
Ace Ventura: When Nature Calls
Sinopse
Intentando supera-lo trauma que lle ocasionou o fracaso da súa última misión, na que no puido evitar que morrese a mofeta que tiña que rescatar, o inefable detective Ace Ventura retírase a un mosteiro budista. Pero, unha vez alí, un estraño personaxe ofrécelle unha forte suma de cartos para que trate de atopar ó animal sagrado dunha tribo africana: un morcego.
Historia da Coruña
miniatura|250px|Torre romana de Hércules A Coruña érguese nunha península situada na entrada dunha ría nun amplo golfo, o Portus Magnus Artabrorum dos xeógrafos clásicos. O territorio que abrangue o actual concello da Coruña foi sucesivamente poboado en época castrexa e romana, pero é a comezos do século XIII cando a cidade é refundada na localización orixinal da Cidade Vella ao sueste da península. Co paso dos séculos a cidade estenderase progresivamente a través do tómbolo cara o continente.
Prehistoria
Asúmese que A Coruña pode ser a poboación que Tolomeo menciona no século II d.C. como Brigantium; estaría habitada polos Ártabros. Baixo esa suposición, algúns autores afirman que a parte máis antiga da cidade, coñecida popularmente como Cidade Vella, Cidade Alta ou a Cidade, está edificada sobre un castro, mais até o momento nesta parte da cidade non apareceu ningunha evidencia arqueolóxica na que apoiar esta afirmación. Si que hai restos arqueolóxicos de época castrexa noutras zonas do termo municipal, coma os do Castro de Elviña e o de Nostián.
Idade Media
miniatura|Monumento a Afonso VIII na Coruña, obra de [[Juan Creus Andrade|Juan Creus e Covadonga Carrasco a partir dunha idea de Isaac Díaz Pardo ]] Tras a caída do Imperio Romano, A Coruña aínda conta cun porto comercial conectado ó estranxeiro, se ben os contactos co Mediterráneo van sendo substituídos por África Occidental e a fronte atlántica europea. Mais o proceso desurbanizador que segue á caída do Imperio tamén afecta á cidade. Nos séculos VII e VIII a cidade é unha pequena aldea de labregos e mariñeiros situada na praia que hoxe está baixo as rúas Real e Rego de Auga
O Cronicón Iriense -escrito no século XI-, cita a Faro (é dicir, A Coruña) coma unha das dioceses que o rei Miro concedeu ó episcopado de Iria Flavia no ano 572:
''[O Rei Miro conferiu á súa sé iriense as dioceses de Morrazo, Salnés (...). Bergantiños, Faro...]'' Cómpre dicir que naquel tempo o termo "diocese" non era sé do bispo, senón máis ben unha subdivisión do territorio que este abranguía.
A invasión árabe da Península non inflúe nos restos arqueolóxicos atopados na cidade e non se pode afirmar que os árabes chegaran á cidade con rotundidade. O meirande problema que enfrontan os cidadáns da cidade na alta idade media son as razzias normandas (estaría mellor falar de viquingos, xa que os normandos pese a te-la mesma orixe, era un pobo cristián e máis interesado na influencia sobre Francia e a Heptarquía anglosaxoa). Ó longo do século IX prodúcense varios ataques viquingos á cidade chamada Faro ou Faro Bregancio.
No ano 991, o rei Vermudo II emprende a construción de postos militares costeiros con carácter defensivo. En Faro, nos restos da Torre de Hércules establécese unha fortaleza que terá unha guarnición militar permanente. Para sufraga-lo seu custo, cede a potestade da vila ó bispo de Santiago quen será a figura predominante en Galicia ata o século XV.
O 1 de xuño de 1208, Afonso VIII refundou Crunia como porto de reguengo (iuxta Turrim de Faro in loco qui dicitur Crunia, na carta do Foro de Benavente). Co privilexio de desembarcar e vender sal sen pagar ningún imposto, a vila enceta un grande desenvolvemento mercante e pesqueiro. A cidade medra e esténdese polo tómbolo da península. O actual centro da cidade era "A Peixería", e nela asentábase o gremio dos mareantes. En 1446 Xoán II concédelle o título de cidade. Os Reis Católicos instalaron nesta cidade a Real Audiencia do Reino de Galicia, abandonando Compostela, para evitar así a intromisión arcebispal. A Coruña recibiu tamén a sede do Capitán xeneral. miniatura|esquerda|[[Castelo de San Antón, entrada]]
Idade Moderna
Carlos I reuniu na Coruña as Cortes que o coroarían emperador, e a Xunta do Reino de Galicia conseguiu entre 1522 e 1529 que se lle concedese a Casa da Especiaría, o que lle permitiu distribuír en Europa as especias. Autorizouse o comercio coas Indias entre 1529 e 1575. Como protección construíuse o Castelo de San Antón.
Do seu porto partiu en 1554 Filipe II para casar con María Tudor e en 1588 a Armada Invencible, rumbo ao seu desastre. Francis Drake cercouna o ano seguinte pero foi rexeitado e naceu entón o mito de María Pita cando esta muller colleu a arma do seu home morto e continuou disparando. Tras queimar o mosteiro de San Domingos, o barrio de San Tomás e A Peixería, os ingleses retiráronse o 19 de maio.
Bandeira de Irlanda
A bandeira de Irlanda (en irlandés: An Bhratach Náisiúnta) é a bandeira nacional da República de Irlanda. É unha bandeira tricolor composta por tres franxas verticais de iguais dimensións: verde (lado do mastro), branca e laranxa. A franxa alaranxada simboliza aos protestantes de Irlanda e a verde representa aos católicos do país. A franxa branca representa a paz que eventualmente chegará entre eles.
É moi semellante á bandeira de Costa do Marfil, da que difire soamente pola disposición invertida das cores e polas proporcións.
Historia
Foi usada por primeira vez polos nacionalistas irlandeses en 1848 durante a revolta da "Xove Irlanda". Foi deseñada para representar a poboación católica romana (verde) e a protestante (laranxa) da illa de Irlanda, que viven xuntas en paz, paz que se representa pola cor branca. Contrariamente ao que se pensa, esta non foi a bandeira do Alzamento de Pascua, que foi en realidade unha bandeira verde cunha arpa e as palabras "Irish Republic" (República Irlandesa), escritas en laranxa. Esta bandeira está exposta na sección de Kildare Street do Museo Nacional de Dublín. A tricolor foi utilizada na revolta, como bandeira da Compañía E, e foi colocada na Oficina de Correos Xeral (GPO, General Post Office) de Dublín, que foi o cuartel xeral dos xefes da revolta. Ao contrario da bandeira oficial, a tricolor da Compañía E foi adoptada pola poboación converténdose de facto na bandeira da República Irlandesa (1919-22).
miniatura|250px|A tricolor irlandesa ondeando na GPO de Dublín
A bandeira foi adoptada como bandeira nacional do Estado Libre irlandés en 1922. Cando o Estado Libre cambiou o nome a Éire, en 1937, a constitución (Bunreacht na hÉireann) deulle valor constitucional. Dende entón foi a bandeira de Irlanda.
A bandeira nacional aparece en:
Ademais aparece envolvendo os cadaleitos de:
Nos funerais de estado de patriotas irlandeses por exemplo Sir Roger Casement (1965) ou Kevin Barry (2000), a bandeira nacional foi envolvida ao redor dos seus cadaleitos en sinal de respecto e honra.
A tricolor en Irlanda do Norte
Ironicamente, o simbolismo principal da bandeira, unidade e respecto entre católicos (verde) e protestantes (laranxa), non se converteu en realidade. No Acta do Goberno de Irlanda de 1920, Irlanda quedou dividida, co Nordeste con maioría unionista convertido en Irlanda do Norte. Irlanda do Norte, a través dun mecanismo orixinado nas seccións 11 e 15 do tratado Anglo-Irlandés elixiu non unirse ao Estado Libre Irlandés, senón seguir formando parte do Reino Unido. O estado norteirlandés emprega a bandeira da Unión Británica e a bandeira chamada "Man vermella do Ulster" (cunha coroa superposta a unha estrela de seis puntas) como símbolo do estado.
Historia da Coruña
Idade Moderna
Na guerra de sucesión, a cidade volveu a sufrir a alza dos impostos e o recrutamento. Co remate da guerra en 1716 seguiu medrando, grazas ás actividades produtoras e exportadoras dos empresarios cataláns afincados na cidade. A partir de 1764, coa instalación dos Reais Correos Marítimos a América, A Coruña adquiriu o pulo portuario e comercial definitivo. Tamén se creou o Consulado do Mar.
En 1804 creouse a Fábrica Nacional de Cigarros, berce do movemento obreiro e durante o século XIX fóronse instalando lentamente outras industrias (vidro, fundición, tecidos, gas, mistos etc., aínda que foi o comercio marítimo e a emigración o que atraeu os investimentos cataláns, maragatos, belgas, franceses ou ingleses. O Banco de La Coruña fundouse en 1857 e a Caja de Ahorros en 1876. Tamén influíu no desenvolvemento económico a nova división provincial de 1832, que reduciu o número de provincias de 7 a 4 e aumentou a actividade burocrática administrativa. Con efecto, A Coruña converteuse na capital rexional de facto.
Século XIX
miniatura|dereita|[[Mosaico cun mapa conmemorativo da Batalla de Elviña colocado onde está o punto amarelo.]] A resistencia durante a Guerra da independencia española estivo desde o principio liderada por Sinforiano López, e A Coruña foi a única cidade galega que logrou oporlle resistencia aos franceses. O 16 de xaneiro de 1809, na batalla máis significativa, a Batalla de Elviña, as tropas francesas acosaron as inglesas que fuxían e nela morreu o xeneral inglés Sir John Moore, logrando a pesar disto o seu obxectivo, que era embarcarse rumbo a Inglaterra. Os franceses abandonaron Galiza a finais de maio.
O 19 de agosto de 1815, o mariscal de campo Juan Díaz Porlier, "O Marquesiño", pronunciouse contra Fernando VII e na defensa da Constitución de 1812. Contaba co apoio da burguesía e da intelectualidade. Marchou co exército sobre Santiago mais, o 22 de agosto foi traizoado, preso e levado para o Castelo de Santo Antón. Foi enforcado no Campo da Leña dous meses máis tarde. En todos os levantamentos do século XIX Coruña aliñouse do lado liberal. A Coruña xogou tamén un papel vital no Rexurdimento e nela fundáronse a Real Academia Galega en 1906 e as Irmandades da Fala en 1916.
Na primeira metade do século, a cidade experimentou un notábel aumento de poboación, pasando de 12.000 habitantes a 20.000.
As eleccións de 1931
Nas eleccións españolas de 1931 tódolos partidos políticos sabían o que estaba en xogo. Grande foi a campaña de Unión Monárquica na Coruña, apoiada por El Ideal Gallego. Mentres, republicanos e socialistas constituíron un bloque, formado pola ORGA, republicanos independentes, PSOE e os radical-socialistas.
Nas eleccións, os republicanos obtiveron 34 das 39 concellarías. Os mellores resultados foron os da ORGA e os do Partido Republicano Radical Socialista, e baixou moito o Partido Radical.
Durante a ditadura de Francisco Franco
Un grupo de franquistas, liderado por Pedro Barrié de la Maza, adquiriu o pazo de Meirás por 400.000 pesetas (uns 2.400 euros), que foron obtidas mediante subscrición popular (non sempre voluntaria), co que agasallaron ó ditador. No ano 1970, ETA estivo a piques de atentar contra Franco no seu veraneo, pero fallou a loxística no derradeiro momento.
No plano urbanístico e ambiental, o franquismo foi nefasto para A Coruña. Houbo construción desenfreada, arrasando nalgúns casos antigos lugares característicos da cidade (praza de touros, praza de Pontevedra, antigo hotel Atlántico); privatízanse praias, constrúese indiscriminadamente arredor da praia de Riazor; etc.
Na etapa dos plans de desenvolvemento, A Coruña sufriu pola mala xestión do seu Plan de Desenvolvemento, coa construción de industrias na mesma cidade, o desenfreado expansionismo urbano (provocado pola inmigración descontrolada) e unha mala integración social. Aínda hoxe a cidade sofre as consecuencias.
A oposición
Namentres, a oposición non estaba inactiva. Primeiramente, toda a oposición procede dos "fuxidos", aínda que máis adiante organízanse unhas novas guerrillas galegas. Estas operan no rural, pero executan algunhas das súas accións na cidade (como Manuel Bello, que asasina ó redactor de El Ideal Gallego Arcadio Vilela en 1946, ou as aparicións de Foucellas).
Os galeguistas, pola súa parte, fanse xa presentes no ano 1952, e organízanse a partir de 1963 arredor da asociación cultural O'Facho. Os promotores da editorial Galaxia, conseguirán facerse co control da Real Academia Galega. A dona Victoria Armesto escribe un artigo en La Voz de Galicia a prol do idioma galego, polo que o Ministerio de Información e Turismo, dirixido por Manuel Fraga Iribarne, expedienta o xornal e multa o seu director.
Restauración democrática
Desde o 1983 ata o 2006 foi alcalde Francisco Vázquez Vázquez, que acometeu unha renovación da súa fisionomía e a conversión nunha cidade de servizos, pero tamén contou con críticas pola súa falta de respecto á lingua galega e pola súa actuación urbanística. O 20 de xaneiro de 2006 o Consello de Ministros nomeou a Paco Vázquez embaixador no Vaticano, co cal tivo que deixar a alcaldía. Substituíuno Javier Losada.
Os Peares, A Peroxa
Nosa Señora do Pilar dos Peares é unha parroquia do concello da Peroxa, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, no ano 2015 tiña 68 habitantes, 35 homes e 33 mulleres. Consta dun único lugar que leva o mesmo nome.
Charles-François Brisseau de Mirbel
Charles-François Brisseau de Mirbel, nado o 27 de marzo de 1776 en París, e finado o 12 de setembro de 1854 en Levallois-Perret, Illa de Francia, foi un botánico e político francés.
Os Peares, A Peroxa
Esta parroquia e lugar é o máis poboado do núcleo de poboación dos Peares que se estende por catro parroquias de catro concellos das provincias de Lugo e Ourense.
Charles-François Brisseau de Mirbel
Traxectoria
Aos 20 anos converteuse en naturalista axudante no Museo Nacional de Historia Natural de Francia. En 1802 publicou un importante Traité d'anatomie et de physiologie végétales, o que fixo que fora consideralo o pai da citoloxía, a histoloxía e a fisioloxía das plantas. En 1803 obtivo o posto de administrador dos xardíns do Château de Malmaison, de París. As súas publicacións valéronlle para, en 1808, ingresar na Academia de Ciencias de Francia e obter a cátedra de Botánica na Sorbona.
Os Peares, A Peroxa
Aquí criouse o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo.
Charles-François Brisseau de Mirbel
Traxectoria
Durante a Restauración, o seu amigo Élie Decazes, ministro da Policía en 1815 e presidente do Consello de Ministros de Luís XVIII en 1819, ofreceulle un posto de Secretario Xeral. Pero a caída do goberno en 1829, preludio da Revolución de 1830, marcou o fin das súas ambicións políticas e obtivo unha cadeira no Museo Nacional de Historia Natural de Francia.
A súa segunda esposa, Lizinska de Mirbel (de solteira Lizinska Aimée Zoé Rue), foi unha famosa miniaturista nos círculos da Corte.
Honores
Foi membro da Membro da Academia de Ciencias de Francia, da Royal Society e da Academia Leopoldina, e cabaleiro da Légion d'Honneur.
Os Peares, A Peroxa
Situación
Posúe unha estación de ferrocarril da liña Monforte de Lemos - Vigo
Charles-François Brisseau de Mirbel
Honores
En 1877, unha parte da rúa de l'Abbé-de-l'Épée no 5e arrondissement de París pasou a denominarse rúa de Mirbel na súa honra.
Eponimia
O xénero Mirbelia Sm. 1805 foi nomedo no seu honor.
Castelán portorriqueño
O castelán portorriqueño é a variedade da lingua castelá ou español falado en Porto Rico, así como polos descendentes de portorriqueños fóra da illa, principalmente nos Estados Unidos de América. Pertence ao grupo do castelán caribeño, e como tal, deriva en gran medida do castelán canario e do andaluz. Fóra de Porto Rico, o castelán portorriqueño é a variedade falada polos migrantes que habitan en cidades como Orlando, Nova York, Filadelfia, Miami, Tampa, Boston, Cleveland ou Chicago. Porén, non tódolos portorriqueños fóra da illa coñecen o castelán, xa que ao contrario que os insulares, falan principalmente inglés.
Tino Mojón
Tino Mojón, nado en Barcelona en 1971, é un músico español. É coñecido por ser o batería do grupo de rock Los Suaves.
Henoteísmo
O henoteísmo ou monolatría é a crenza relixiosa segundo a cal recoñécese a existencia de varios deuses, pero só un deles é suficientemente digno de adoración por parte do fiel.
Historicamente, o henoteísmo apareceu en pobos politeístas que, por certas circunstancias de carácter espiritual, evolucionaron cara ó monoteísmo. Deste xeito o henoteísta non é un politeísta nin un monoteísta en sentido estrito. O henoteísmo comparte co politeísmo a crenza en varios deuses, aínda que non os considera tan dignos de adoración como o deus propio do henoteísta. E comparte co monoteísmo a crenza de que só un único deus é merecedor de adoración, aínda que non nega frontalmente a existencia doutros deuses.
No xudaísmo
O caso de henoteísmo máis famoso é o dos primitivos hebreos. Nas partes máis antigas da Biblia quedaron múltiples rastros de que os hebreos, nunha fase inicial do seu desenvolvemento relixioso, crían na existencia de varios deuses. Hai varios fragmentos que delatan isto, que non negan explicitamente a existencia doutros deuses, referíndose a Iavé coma se houbese máis deuses á parte del.
É de recordar que, segundo a concepción antiga, os deuses eran territoriais, é dicir, o seu poder cubría un territorio determinado, así como o dos reis sobre a Terra. O concepto dun único Deus que co seu poder alcanza a todo o universo é moi posterior, da época dos profetas, quen deostaron aos outros deuses como ídolos que "teñen ollos e non ven, teñen boca e non comen" etcétera. Nese período, o primitivo henoteísmo hebreo transformouse no rigoroso monoteísmo xudeu actual.
Raúl Fernández
O nome Raúl Fernández pode referirse a:
Fofi Gennimata
miniatura|Fofi Gennimata en 2009 Fofi Gennimata, nada en Atenas o 17 de novembro de 1964 e finada na mesma cidade o 25 de outubro de 2021, foi unha política grega, presidenta do PASOK.
Traxectoria
Era filla de Georgios Gennimatas, un dos fundadores do PASOK. Estudou Ciencias Políticas na Universidade de Atenas e traballou no Banco Nacional de Grecia desde 1986, ata que con 50 anos se retirou.
Pertenceu ás mocidades do PASOK e foi membro de varios comités sectoriais do partido. Mais tamén activa desde 1986 na Unión de Mulleres de Grecia (Ένωση Γυναικών Ελλάδας). No ano 2000 entrou por vez primeira no Parlamento e ao ano seguinte no Comité Central do PASOK. En 2002 deixou o parlamento para concorrer ás eleccións como cabeza de lista do seu partido á superprefectura de Atenas-O Pireo, permanecendo como xefe da superprefectura ata 2007, ano no que deixou o seu posto para presentarse ás eleccións lexislativas pero a xustiza botou atrás a súa canditura ao ir contra o artigo 56 da Constitución, que lles impide os representantes locais participar nas eleccións lexislativas durante o seu mandato, mesmo se cesan antes.
Despois das eleccións de 2009 o primeiro ministro Giorgios Papandreu nomeouna viceministra de sanidade e en 2010 asumiu o cargo de viceministra de educación, ata 2011. En marzo de 2012 converteuse na voceira do seu partido. Elixida deputada nas eleccións de xaneiro de 2015, desde o 14 de xuño de 2015 ata o seu falecemento foi a presidenta do PASOK.
Matthiola
Matthiola é un xénero de plantas herbáceas, anuais ou bianuais. Caracterízanse pola pilosidade de talos e follas. Florecen no inverno ou primavera, producindo flores de cores variadas e moi fragantes, usadas con frecuencia en ornamentación. Comprende 138 especies descritas e destas, só 22 aceptadas.
Descrición
Son herbas anuais ou perennes, xeralmente arbustivas, erectas, ramificadas, a miúdo densamente pubescentes con pelos ramificados ou estrelados, raramente glandulares ou subglabras. Follas pinnatisectas, polo xeral con follas oblanceoladas a ovadas, as superiores cara sésiles. As inflorescencias en acios laxos, con poucas a moitas flores. As flores adoitan ser grandes, de cor branca ou rosada; con pedicelos xeralmente curtos, ± engrosados nas froitas. Sépalos erectos. Pétalos xeralmente preto de dúas veces máis longos que os sépalos,-con garras longas, lineares a oblongo-obovadas. Estames 6, os filamentos sen apéndices; anteras a miúdo lineais, agudas. O froito é unha silicua longa e comprimida con válvas de sub-convexas, biloculares, dehiscentes, válvas cunha vea central distinta, ± pubescentes, raramente glandular; con moitas sementes, suborbiculares, a miúdo estreitamente aladas.
Prisciliano
miniatura|Simboloxía priscilianista. Prisciliano, nado no ano 340 e axustizado en Tréveris en 385, foi un relixioso heresiarca galaico-romano, aínda que non se coñece exactamente se naceu na Gallaecia ou noutro lugar. En todo caso, é considerado galaico pola exitosa propagación da súa herexía e persistencia de adeptos neste territorio.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de terratenentes e culta, pertencente á máis alta aristocracia da Gallaecia romana (incluso algúns autores sinalan que senatorial), coma moitos dos seus discípulos, Felicísimo, Armenio, Latroniano, Eucroacia, Asarbo e Aurelio). Formouse en Bordeos, e un dos seus mestres foi Delfidio.
Era seguidor do gnosticismo, maniqueísmo, ascético e vexetariano. Despois duns anos de vida mundana comeza unha conversión á vida ascética e a predicar un cristianismo que negaba a existencia do misterio da Trindade e priorizaba o estudo dos textos sagrados. Os seus postulados son coñecidos como priscilianismo, e está claramente emparentado co gnosticismo.
Foi o primeiro axustizado por herexía do cristianismo. Curiosamente o propio emperador Máximo foi executado tres anos despois por orde de Teodosio I. A pesar da súa morte o priscilianismo continúa difundíndose, e mesmo se lle rende culto ó corpo de Prisciliano, considerado mártir polos seus seguidores.
Incluso un século despois da súa morte, Hidacio atacará a súa doutrina con rabioso sentir, ou anteriormente Orosio verase na obriga de defender o seu posicionamento antipriscilianista. Incluso no IV concilio de Toledo en 683 condénase como eiva prisciliana o costume de non cortar o pelo entre a cleirecía galega.
Por Sulpicio Severo sábese que o seu corpo, xunto cos dos seus discípulos, volve a Hispania, e en 1900 un eminente haxiógrafo francés, Mons. Louis Duchesne, insinúa que foi Prisciliano o enterrado no sepulcro do apóstolo Santiago, hipótese recollida a partir de entón por numerosos autores. Isto ten pouca credibilidade xa que, segundo Isidoro Millán González-Pardo, o sepulcro central do Apóstolo e o mosaico de mármore que o cobre pertencen á segunda metade do século II
A Xeración Nós recuperará a súa figura e destácaa como figura fundamental na historia de Galicia.
En 2018 a Universidade de Santiago de Compostela organizou o congreso O Priscilianismo e Gallecia: Arqueoloxía e Textos.
Elyesa Bazna
Elyesa Bazna, en albanés Iliaz Bazna e nome en clave Cicero, nado en Pristina o 28 de xullo de 1904 e finado en Múnic o 23 de decembro de 1970, foi un espía turco que operou entre outubro de 1943 e marzo de 1944 en Ancara durante a Segunda Guerra Mundial para o servizo de seguridade alemán (SD).
Primeiros anos
Bazna naceu en Pristina, entón unha cidade do valiato de Kosovo do Imperio Otomán. Os seus pais eran de orixe albanesa, o pai era profesor de doutrina islámica e terratenente. Cando tiña 14 anos as forzas serbias ocuparon a súa cidade natal e durante a derrota e disolución do Imperio otomán Bazna e a súa familia mudáronse a Istambul. Alí Elyesa foi á escola e despois traballou para unha unidade de transporte militar francés. Por cometer varios roubos cumpriu tres anos nun campo de traballo en Marsella, e logo traballou nunha empresa de camións. En 1925 volveu a Turquía, serviu como axuda de cámara do embaixador iugoslavo durante sete anos e despois durante un breve tempo do asociado militar estadounidense. Durante este tempo casou e tivo catro fillos e tomou leccións de canto dun profesor alemán, aínda que o seu intento de dar recitais resultou nun fracaso financeiro.
En 1942 traballou en Ancara como axudante de cámara para o empresario alemán Albert Jenke, que pasou a servir na embaixada alemá en 1943. Despois tivo o mesmo posto para o primeiro secretario da embaixada británica, Douglas Busk, e finalmente para o embaixador Hughe Montgomery Knatchbull-Hugessen
Entre outubro de 1943 a marzo de 1944
Sir Hughe levaba documentos importantes ao seu apartamento privado contra das propias normas da diplomacia británica, e así Bazna que tiña acceso ás chaves da gabeta foi quen de fotografar, ás agachadas cunha cámara Leica e un trípode improvisado, escritos sobre estratexia, movemento de tropas e negocións para que Turquía entrase na guerra do lado aliado. O 26 de outubro de 1943 ofreceulle á embaixada de Alemaña en Ancara dous rolos de película por 20.000 libras por medio do seu antigo xefe, Albert Jenke, que era cuñado de Joachim von Ribbentrop, logo a muller de Jenke contactou con Ludwig Carl Moyzisch, oficial da intelixencia alemá que servía como o oficial da SD na embaixada e Bazna quedou como o seu contacto. Foi o embaixador Franz von Papen quen lle deu o nome en código Cicero pola súa extraordinaria elocuencia. Daquela deu como motivo un suposto odio cara aos británicos, pero máis tarde, nas súas memorias, falou do seu desexo de riquezas. En total, proporcionoulles aos alemáns entre corenta e cincuenta rolos de película con preto de 400 fotografías. Cun salario como axente de 300.000 libras, e logo, un contravalor de 1,2 millóns de dólares estadounidenses, converteuse no espía mellor pagado do mundo. Así e todo, recibiu principalmente billetes falsificados de libras esterlinas que procedían da operación Bernhard da SD.
Os documentos que pasou eran de importancia e alto nivel de secreto, e incluían información sobre a política británica en Oriente Medio, os intento para que Turquía entrase no campo aliado, a conferencia de Teherán e a segunda fronte prevista en Europa. Sobre o inminente desembarco aliado en Normandía o día 4 de xuño de 1944, os alemáns non tiñan información ningunha ata entón, agás o nome en clave ( Overlord ). Aínda que o xefe da SD, Walter Schellenberg, considerou que os documentos eran auténticos, o ministro de Asuntos Exteriores, Joachim von Ribbentrop, opinou que eran datos falsos realizados polo servizo secreto británico. Debido a esta desconfianza e á interferencia entre o SD e asuntos exteriores, o coñecemento achegado grazas a Cicero non se explotou o suficiente en Berlín.
O 20 de decembro de 1943, o embaixador alemán von Papen utilizou información secreta dun documento de Cicero nunha conversa co ministro de Asuntos Exteriores turco, Numan Menemencioğlu. Este último advertiu inmediatamente ao embaixador británico dunha posible fuga en Ancara. Un control de seguridade na embaixada británica revelou que non había filtracións e que un empregado de İsmet İnönü lle furtara un documento ao embaixador nunha viaxe en tren. Non se investigou a Bazna como sospeitoso, ao non consideralo suficientemente intelixente. Non obstante, endureceron as medidas de seguridade na embaixada, o que dificultou o traballo do espía.
Despois do 24 de decembro de 1943 o opositor alemán a Hitler e espía Fritz Kolbe informou a Allen Welsh Dulles, representante da Oficina de Servizos Estratéxicos (OSS) en Berna, sobre un axente en Ancara de nome Cicero. Kolbe era empregado no ministerio de Asuntos Exteriores de Berlín, e tiña acceso aos telegramas de Ancara e levou con el copias dalgúns destes telegramas a Berna. O día 15 de xaneiro, o presidente estadounidense Franklin D. Roosevelt informoulle ao primeiro ministro británico Winston Churchill da existencia de documentos alemáns en poder da OSS que mostraban que Berlín estaba ben informado da conferencia do Cairo do 22 ao 26 de novembro de 1943.
A OSS logrou introducir a Cornelia Kapp na embaixada alemá en Ancara como secretaria de Moyzisch a principios de xaneiro de 1944. Non obstante, ata conseguir escapar e pasarse aos estadounidenses o 9 de abril de 1944 non puido revelar a identidade de Cicero.
En marzo de 1944 Bazna deixou o seu posto como axudante de cámara temeroso de que o descubrisen e xa con riqueza dabondo.
Posguerra
Despois da guerra, cos cartos gañados principiou a construír un hotel de luxo en Bursa pero ao comprobar os billetes Banco de Inglaterra descubríronse que eran falsos e a súa fortuna esvaeceu e Bazna cumpriu sentenza por utilizar diñeiro falso. Tras saír da cadea viviu en Istambul coa súa familia saíndo adiante dando clases de canto, como vendedor de coches usados e vixilante nocturno.
En 1950 comezaron a circular rumores sobre o seu caso e finalmente saíu a luz ao publicar Moyzisch nese ano as súas memorias so o título ''Der Fall Cicero. Die sensationellste Spionageaffäre des Zweiten Weltkrieges'', o que obrigou á Cámara dos Comúns a tratar do tema en outubro de 1950. O ministro de exteriores, Ernest Bevin, recoñeceu o caso Cicero e afirmou que os alemáns só recibiran copias pero non documentos orixinais. O libro serviu de inspiración para o filme de 1951 5 Fingers de Joseph L. Mankiewicz que serviu para popularizar este caso de espionaxe.
En 1954 Bazna solicitoulle ao chanceler alemán Konrad Adenauer unha solicitude de 150.000 libras en compensación polos pagamentos que realizara a SD en diñeiro falsificado mais logo duns meses procedeuse ao rexeitamento da petición. En 1960 Banza emigrou a Múnic e traballou como vixilante nocturno e en 1962 publicou con Hans Nogly as súas memorias co título Ich war Cicero. Neste contexto, Nogly organizou unha xuntanza con Moyzisch e quen efectivamente recoñeceu ao exespía. O libro traduciuse a varias linguas pero tivo pouco éxito financeiro.
Forxán, Hermunde, Pol
Forxán é un lugar da parroquia de Hermunde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Bob Fullarton
Robert Fullarton, coñecido como Bob Fullarton, nado en 1950 no estado de Wisconsin, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,08 metros foi un dos xogadores máis destacados do baloncesto español da década de 1970.
Traxectoria
Bob Fullarton comezou a xogar ao baloncesto condicionado pola súa estatura, tendo ademais boas calidades físicas e técnicas para iso, polo que acabou xogando na NCAA para a Universidade de Xavier (Cincinatti). Tras pasar catro anos no baloncesto universitario entro no Draft da NBA, onde foi elixido polos Buffalo Braves (hoxe Los Angeles Clippers), con todo non chegou a debutar co equipo na NBA.
Sen equipo Fullarton falou co seu axente de ir a xogar a Europa, recibindo dúas ofertas, unha do Pineda e outra do La Casera de Lugo. Tras xogar dúas temporadas co La Casera, asina co equipo rival da cidade, o Breogán, co xogou dúas temporadas na elite do baloncesto estatal, chegando a ser o máximo anotador na temporada 1975-76 con 30,3 puntos por encontro (968 en total, a marca máis alta da historia da liga). Tras cinco anos en Lugo, e co descenso do equipo á Segunda División Fullarton marchou ao Bàsquet Manresa, onde chegou a ser subcampión da Copa do Rei. Retirado do baloncesto, foi homenaxeado tanto en Lugo como en Manresa.
Bonxe, Outeiro de Rei
San Mamede de Bonxe é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 448 habitantes, deles 314 eran homes e 134 eran mulleres, o que supón un incremento de 182 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Eleccións xerais de España de 1905
miniatura|150px|Eugenio Montero Ríos As Eleccións Xerais de 10 de setembro de 1905 en España foron as segundas convocadas na maioría de idade de Afonso XIII. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, que o monarca xurara e que estivo vixente ata 1931 na época coñecida como Restauración borbónica en España.
Bonxe, Outeiro de Rei
Xeografía
A parroquia está bañada polo arroio dos Tollos e o punto máis alto sitúase no Cordal de Penelas (566 m). Pola parroquia pasa o regato do Cepelo, que nace e morre en Outeiro de Rei e é símbolo de humildade na poesía de Manuel María. Está atravesada pola liña de ferrocarril A Coruña - Palencia.
Eleccións xerais de España de 1905
Contexto
O 23 de xuño de 1905 cae o goberno conservador de Marcelo Azcárraga Palmero, e resulta elixido Presidente do Consello de Ministros de España o liberal Eugenio Montero Ríos. Immediatamente convoca as Eleccións Xerais que se celebraron o 10 de setembro de 1905.
Bonxe, Outeiro de Rei
Xeografía
Na parroquia sitúase o centro penitenciario de Bonxe.
Eleccións xerais de España de 1905
Contexto
O Congreso resultante destas eleccións re-elixirá Presidente do Consello de Ministros de España ao liberal Eugenio Montero Ríos, aínda que terá que dimitir aos poucos meses polo escándalo do ¡Cu-Cut!.
Bonxe, Outeiro de Rei
Patrimonio
A parroquia é coñecida pola súa cerámica, a olería de Bonxe, fabricada de xeito tradicional. Aparece mencionada no poema "Barro" de Manuel María, incluído na obra Terra Cha (1954).