cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agamenón (obra)
Tratamento esquileo do mito
Esquilo atrasa considerablemente a aparición de Existo. O autor suxire en certo punto que este xa fora advertido polos deuses das consecuencias das súas accións (recordemos as palabras de Zeus en Od. I 35-43). No intenso agón final entre Existo e o coro, este último esixe xustiza para os arxivos que serán subxugados por Existo, proclamando o retorno vingativo de Orestes.
O sentido da xustiza
A diferenza do que adoitaba ocorrer no mundo arcaico, aquel que ten éxito non obtén necesariamente unha recompensa divina, senón que é castigado polos deuses no caso de que incorra nunha inxustiza. O primeiro exemplo disto é Agamenón, que regresa vitorioso de Troia, pero tras cometer hybris ao sacrificar a súa filla Ifixenia e ao destruír a mesma Troia, como simboliza Casandra, quen se converte en escrava deste. Por todo isto, non é ben recibido no seu fogar, senón que é asasinado pola súa esposa e, ademais, atopa a Existo no seu lugar como amante de Clitemnestra. Ela, á súa vez, comete hybris ao perpetrar este asasinato.
Á fin, as accións de Clitemnestra non producen xustiza. O pecado de hybris iniciado por Agamenón, que se vanagloriaba de regresar vencedor de Troia a través de cometer incontables impiedades, agora é de Clitemnestra, por non posuir autocontrol e tomar a xustiza pola súa man. Esta cadea evolucionará nas próximas obras da triloxía, chegando á intervención política co xuízo de Orestes.
Dicotomía home-muller
A pesar de que conservamos traxedias nas que a muller desempeña un papel fundamental na trama (como Medea ou Antígona nas súas respectivas obras), o mundo feminino no século V a. C. en Atenas estaba restrinxido ao ámbito doméstico e a súa función era producir novos cidadáns atenienses. Ademais disto, só saían do fogar para asistir aos partos e participar en rituais relixiosos en beneficio da cidade (a súa única función pública). Non posuían dereitos políticos nin financieiros e sempre se atopaban baixo o control dun home (en primeira instancia o seu pai, despois o seu marido).
As razóns que se aducían para xustificar esta posición eran a súa carencia de autocontrol e incapacidade de racionalización. A figura de Clitemnestra nesta obra rompe un pouco este esquema. A Clitemnestra do Agamenón combina atributos tanto considerados masculinos como femininos. Posúe capacidades de adulación e engano, propias do mundo feminino, e así mesmo as habilidades de matar e controlar o curso dos eventos mediante a persuasión. Pretende ser unha esposa submisa fronte o seu marido, pero ao mesmo tempo atópase nunha importante posición de poder e fala en público con liberdade. Deste xeito, coa excepción de Casandra, é a que máis coñecemento ten dos sucesos futuros, mostrando de novo o poder de Clitemnestra, que observa que os acontecementos se desenvolven de acordo ao seu plan.
Por outra banda, tamén se invirten os papeis na súa relación con Existo. O papel del é o dunha muller, que permanece no fogar e non participa activamente nos plans de Clitemnestra, que obtén o papel de home. É máis relevante o papel desta ca o de Existo no asasinato de Agamenón. De feito, non é o propio asasinato o que máis arrepía o Coro, que en numerosas ocasións dubidou se sequera unha muller tería a capacidade mental para comunicar información sen deixarse levar pola imaxinación, senón que o asasinato en si fora perpetrado por unha muller.
Clitemnestra xoga activamente un papel esencial para a obra, xa que posúe un control total sobre os acontecementos e logra levar a cabo as súas maquinacións a través de atributos tanto femininos como masculinos.
Elementos homéricos e antihoméricos
Autores como Rutherford procuraron demostrar que parte das técnicas (non só motivos, linguaxe ou temas) tradicionais da traxedia son unha transposición máis ou menos libre dos correspondentes recursos épicos. A omnipresenza de Homero na vida e educación ateniense e polo tanto, a súa influencia nos xéneros poéticos gregos é innegable. Os propios estudosos da Antigüidade eran conscientes desta débeda e non dubidaban á hora de afirmar a influencia da épica no contido e a técnica tráxica: Platón, Aristóteles e incluso os escoliastas da Ilíada. Até conservamos o testemuño de Ateneo no seu Banquete dos eruditos: asegura que o propio Esquilo dicía que "as súas traxedias eran vestixios do gran banquete de Homero".
Algunhas convencións que reflicten isto mesmo e están presentes no Agamenón son:
- A propia selección do tema (o nóstos de Agamenón)
- Algunha paráfrase homérica (dinos Fraenkel que Esquilo sempre introduce "lixeiras modificacións" nas expresións que toma de Homero): χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότῳ
γάνει σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν.
(Ag. 1392-2)
'E non me puxen menos alegre que a sementeira do trigo cando comeza a agromar coa chuvia que Zeus concede' τοῖο δὲ θυμὸς
Mirrors (filme de 2008)
Mirrors é un filme estadounidense de 2008 dirixido por Alexandre Aja e protagonizado por Kiefer Sutherland, Paula Patton e Amy Smart. O título inicial do filme era Into the Mirror, mais o nome foi cambiado posteriormente a Mirrors. A rodaxe comezou o 1 de maio de 2007 e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 15 de agosto de 2008.
Agamenón (obra)
Elementos homéricos e antihoméricos
ἰάνθη ὡς εἴ τε περὶ σταχύεσσιν ἐέρση
Mirrors (filme de 2008)
O filme foi escrito orixinalmente como un remake do filme surcoreano de terror de 2003 Into the Mirror. Porén, unha vez que Aja entrou no proxecto e leu o guión non estivo satisfeito coa historia orixinal. Decidiu conservar a idea básica do filme orixinal arredor dos espellos, incorporar algunhas das súas escenas, mais elaborou unha nova historia e guión para a súa versión. Unha secuela, titulada Mirrors 2, foi estreada en 2010.
Agamenón (obra)
Elementos homéricos e antihoméricos
ληΐου ἀλδήσκοντος, ὅτε φρίσσουσιν ἄρουραι
(Il. 23.597-9)
'E a este reconfortóuselle o ánimo, como o orballo derredor das espigas ao medrar o cereal na época en que erizan os cultivos' - A estrutura e contido da párodos (40-257), na que os versos 104-107 xeran unha "atmosfera épica" que preludia á narración que o coro fai dos feitos de Troia e, concretamente dos de Áulide: κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν
ἐκτελέων: ἔτι γὰρ θεόθεν καταπνεύει
πειθὼ μολπᾶν
ἀλκὰν σύμφυτος αἰών
(Ag. 104-105)
'Dono son eu de cantar o mando exercido por homes en pleno vigor en virtude de felices agoiros propicios á expedición, que aínda a ancianidade que alcancei por vontade das deidades inspira persuasión á forza das miñas cancións-' - Os símiles. Por exemplo, destaca o que o coro efectúa no segundo estásimo, comparando a Helena cun león criado no fogar que, unha vez que medra, destrúe a quen o cuidou (vv. 717-736).
Por outra banda, Adrados emprega na súa obra pasaxes do Agamenón para demostrar como xa en Esquilo o ideal heroico se amosa dalgún xeito insuficiente. "Non era posíbel unha inversión máis completa do ideal heroico que a que intentou Esquilo a propósito do tema de Troia, o ese precisamente arredor do que Homero expuxera para sempre. O Agamenón pódese cualificar como unha auténtica proclamación antihomérica: o que alí era gloria é a inxustiza castigada aquí". Desenvolvérase entón unha consciencia de que a todo aquilo que semellaba unha vitoria na épica subxacía unha contraparte que supuña desgrazas e catástrofe. De aí que o autor destaque versos como a vacilación de Agamenón ante a cuestión do sacrificio de Ifixenia: "Cal destas cousas é carente de males?" Di que o coro "se enfronta directamente con Homero" no verso 472: "Nunca sexa eu destrutor de cidades!" Os heroes de Troia pasan a ser πολυκτόνος: asasinos, sanguinarios.
Transmisión textual
A historia da supervivencia do texto desta traxedia é interesante. Aínda que sabemos pouco acerca da circulación dos libros na Atenas do século V, pódese supoñer que existían certos grupos de coleccionistas de textos, entre os que estarían autores máis tardíos como Eurípides ou Aristófanes. É probable que este último tivese un acceso sinxelo ao texto esquileo, pois xa nas Ras (v. 1276-89) alude a máis de 20 obras do traxediógrafo, entre as que menciona o Agamenón. Sabemos que no século IV tivo lugar unha especie de ‘rexurdimento’ sociocultural no que os gregos volveron a vista cara o século anterior: comezaron a re-representarse as obras teatrais de aqueles fructuosos tempos. Atendendo á evidencia das fontes, quizais a obra de Esquilo non foi tan popular neste período de reanimación en comparación co éxito do que gozara anteriormente. Por mor da posible alteración das obras orixinais neste contexto de re-representación, Licurgo encargou unha edición oficial do corpus dos tres grandes tráxicos (circa 330 a.C.). A mediados do século III a.C. Ptolomeo III Everxetes mercaría estes textos para mellorar a biblioteca de Alexandría, e 50 anos máis tarde redactaríase a primeira edición crítica dos tres tráxicos canónicos. Esquilo non pareceu ter unha influencia extraordinaria nos autores romanos, ao menos nos da República.
A pesar da escaseza xeral de papiros de Esquilo, é destacable o feito de que nos Papiros de Oxirrinco atopemos fragmentos do Agamenón, dos Sete contra Tebas e doutras traxedias súas perdidas.
O Agamenón sobreviviu en 5 manuscritos relacionados e as súas copias, dos cales o máis antigo e fiable se atopa en Florencia, na Biblioteca Medicea Laurenziana; foi escrito en Constantinopla a finais do século X.
CTBC Brothers
Os CTBC Brothers (中信兄弟, pidgin: Zhōngxìn Xiōngdì) son un equipo profesional de béisbol con sede en Taichung, Taiwán. O club compite na Chinese Professional Baseball League (CPBL), a máxima categoría do béisbol profesional do país. Foi fundado en 1984 como equipo afeccionado polo Brother Hotel en Taipei, uníndose á CPBL en 1989. Até 2013 o equipo levou o nome de Brother Elephants, adquirindo o seu actual nome coa compra do club por Hua Yi, unha subdivisión do holding financeiro CTBC, antes coñecido como ChinaTrust. Os Brothers son un dos equipo máis populares do país, tendo no seu haber oito campionatos da CPBL. O uniforme dos Brothers é de cor amarela.
Hollywood
miniatura|dereita|250px|O famoso rótulo que anuncia Hollywood. Hollywood é un barrio situado nos alfoces d'Os Ánxeles, en California. Está considerado como a "meca" do cine. Non é só unha cidade construída por e para o cine, senón tamén é un xeito de entender o negocio cinematográfico, unha industria que dominou e domina os mercados audiovisuais mundiais. Este dominio fundamentouse historicamente na integración vertical da industria cinematográfica, isto é, os estudios controlaban a produción de películas, a súa distribución e a súa exhibición. Mediante esta práctica asegurábanse un amplo poder de mercado que converteu a industria nun oligopolio, asentado nos estudios de Hollywood pero financiado e controlado dende Wall Street en Nova York. Por outro lado, este dominio do negocio tamén se asentaba no chamado star-system, no emprego dos xéneros e no control por parte dos produtores do chamado "corte final" (a montaxe final da película). Grazas á conxunción de todos estes elementos, xa na década dos anos 1920, a industria cinematográfica era a primeira da economía dos Estados Unidos. Lonxe de minguar, este poder de mercado viuse acrecentado a nivel internacional. Hoxe en día, ningunha cinematografía nacional pode substraerse ó impacto do cine feito en Hollywood.
Historia
As orixes de Hollywood hai que buscalas no conflito que a MPPC mantiña cos chamados independentes (os que logo formarían o sistema de estudios hollywoodense). A MPPC (Motion Picture Patents Company) era un consorcio ou trust (de feito, era coñecida a nivel popular coma "O Trust") formado polos pioneiros do cine e reunidos en torno a Thomas Alva Edison. O inventor norteamericano detentaba a patente do cinematógrafo (por mor da invención do quinetoscopio) e estaba decidido a organizar o negocio cinematógrafo baixo os seus auspicios. Para controlar á competencia, formou cos principais produtores do momento nos Estados Unidos (Pathé Films, Bioscop, Vitagraph, Lumière etc.) a MPPC, compañía encargada de xestionar a patente do cine. Na práctica isto significaba que ninguén podía rodar cun cinematógrafo nin exhibir un filme cun proxector sen pagarlle un canon ao Trust. Era unha práctica para eliminar competencia.
Non obstante, os produtores independentes desafiaron á MPPC e empeñáronse en seguir facendo filmes fóra da lei. A pugna foi dura e obrigou as independentes a defendérense nos tribunais e, por veces, a tiros nos sets de rodaxe. A persecución de Edison era implacable. Moitos comezaron a refuxiarse na Costa Oeste dos Estados Unidos, presuntamente para escapar das gadoupas de Edison. Daquela a maior parte da produción da MPPC concentrábase na Costa leste e, en menor medida, en Chicago. Pero a Costa Oeste presentaba moitas vantaxes. Dunha parte, o seu clima era benigno e soleado (entón aínda non se empregaban as potentes iluminacións artificiais de hoxe en día). Doutra, o estado de California ofrecía unha grandísima variedade de localizacións: dende as facendas españolas ata as rúas de San Francisco, pasando polo deserto e a montaña. Era unha elección obvia para unha industria que non podía deterse nunca.
A partir de 1917, moitos independentes comezan a instalar os seus estudios (pouco máis que alpendres sen teito) nos alfoces dos Ánxeles, especialmente nunha pequena e tranquila localidade chamada Hollywood. Este era un lugar idóneo. As propiedades eran baratas, había espazo abondo, estaba a escasos quilómetros do Val de San Fernando, das cidades dos Ánxeles, San Diego, Sacramento e San Francisco, a unha carreiriña do mar e do deserto.
Finalmente, os independentes gañaron o preito á MPPC de Edison, que foi acusada de prácticas monopolísticas (curiosamente, estes mesmos independentes serían durante os anos 1950 acusados do mesmo e obrigados a separar a produción, a distribución e a exhibición). Para daquela, as súas películas vendíanse mellor cás da MPPC. Os independentes convertéronse nas sete "majors" (as sete grandes) mentres as produtoras que formaran a MPPC acabaron, no devalar dos anos, desaparecendo totalmente.
Victoriano Mateo Hombreiro
Victoriano Mateo Hombreiro, nado en Friol, foi un zapateiro e político galego.
Traxectoria
Zapateiro afincado na Pastoriza, militou no Partido Republicano Radical e despois foi o organizador de Izquierda Republicana no concello da Pastoriza. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi nomeado alcalde da Pastoriza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu xunto con Ramón Armesto e Manuel Murado, grazas a axuda de Benedicta Bello Pernas e o seu home Manuel Ferreiro Lamas, logrando exiliarse en América. Formou parte da primeira directiva da Hermandad Gallega de Venezuela en 1960.
Península de Huon
miniatura|Vista satelital da península de Huon.
A península de Huon é unha gran península localizada no extremo oriental da illa de Nova Guinea. Administrativamente pertence á provincia de Morobe de Papúa Nova Guinea.
Foi clasificada polo Fondo Mundial para a Natureza como unha ecorrexión (Bosque chuvioso da península de Huon, AA0107).
Ten 89 km de longo. Encóntrase rodeada polo mar de Bismarck ao norte, o mar de Salomón ao leste, o golfo de Huon ao sur e o río Markham ao oeste. Na península encóntrase a cordilleira Saruwaged, que se eleva a máis de 4 000 m.
Foi nomeada en honor ao navegante francés Jean-Michel Huon de Kermadec, capitán da fragata L'Espérance, que era o segundo ao mando da expedición comandada por Bruni d'Entrecasteaux, á fronte da nave La Recherche que, entre 1791 e 1793 intentou encontrar a expedición perdida de La Pérouse.
Rally do Lacón de 1992
O Rally do Lacón de 1992 foi a 26ª edición de dito rally e a terceira proba da tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 13 e o 14 de maio de 1992 e o vencedor foi Manuel Senra, sobre o seu Peugeot 309 GTI 16v.
Resumo
Germán Castrillón dominou as primeiras dúas seccións das tres que compoñían o rally, mentres que Manuel Senra foi o máis rápido nos treitos nocturnos do domingo, que pechaban a proba. Os vehículos chegaron á meta con Castrillón na primeira posición e con Senra segundo, a 11 segundos do cabanés. Con todo, tras finalizar a carreira Senra puxo unha reclamación sobre o o primeiro paso por Cabanelas, treito que fora anulado e non contabilizado ao caer unha árbore na estrada despois de que xa pasaran seis participantes, incluído o propio Senra, pero non Castrillón. Os comisarios déronlle a razón e contabilizaron os tempos dos pilotos que completaron dito treito adxudicándolle ao resto o peor dos seis tempos. Con estes novos tempos a clasificación mudou e declarouse gañador a Manuel Senra. A decisión enfadou ao equipo dos Castrillón, que acusaron á organización de "regalarlle o rally a Senra" e prometeron que non volverían correr o Rally do Lacón, promesa que mantiveron. O carballiñés José María Banga completou o podio.
Enrique Miret Magdalena
Enrique Miret Magdalena, nado en Zaragoza o o 12 de xaneiro de 1914 e finado en Madrid o 12 de outubro de 2009, foi un teólogo católico e químico español. Foi así mesmo presidente honorario de "Mensajeros de la Paz".
Obra
Miret Magdalena asinou máis de 2.000 artigos ademais doutros 20 libros de corte optimista, entre os que cómpre salientar:
Soutelo, Celeiros, Ponteareas
Soutelo é un lugar da parroquia de Celeiros no concello pontevedrés de Ponteareas, o máis afastado da parroquia. No ano 2022 tiña 38 habitantes (17 homes e 21 mulleres).
Patrimonio
No barrio atópase o cruceiro de Soutelo do ano 1658, segundo indica unha inscrición gravada ao pé. Ademais, no máis alto de Soutelo hai unha fonte chamada fonte do Val da Fonte reformada no ano de 1932.
Toponimia
O topónimo Soutelo fai referencia a un souto pequeno.
Familia das proteínas da membrana externa relacionadas coa virulencia
As proteínas da membrana externa relacionadas coa virulencia, ou, en certos contextos,proteínas da superficie externa (Osp), son proteínas que se expresan na membrana externa de bacterias gramnegativas e son esenciais para a supervivencia das bacterias dentro de macrófagos e para a invasión das células eucariotas.
Esta familia consta de varias proteínas bacterianas e de fagos de tipo Ail/Lom. A proteína Ail de Yersinia enterocolitica é un factor de virulencia coñecido. As proteínas desta familia predise que constan de oito follas beta transmembrana e catro bucles expostos na superficie. Pénsase que Ail promove directamente a invasión e o bucle 2 contén un sitio activo, quizais un dominio para a unión a un receptor. A proteína de fago Lom exprésase durante a lisoxenia e codifica proteínas da envoltura da célula hóspede. Lom atópase na membrana externa bacteriana e é homóloga de proteínas de virulencia doutros dous xéneros de enterobacteriáceas. Suxeriuse que a lisoxenia pode xeralmente ter un papel na supervivencia bacteriana en hóspedes animais e talvez na patoxénese.
As proteínas da superficie externa da bacteria Borrelia burgdorferi (causante da enfermidade de Lyme) exercen un papel na persistencia nas carrachas (concretamente OspA, OspB, OspD), transmisión ao hóspede mamífero (OspC, BBA64), adhesión á célula hóspede (OspF, BBK32, DbpA, DbpB) e na evasión do sistema inmunitario do hóspede (VlsE). A proteína OspC activa o sistema inmunitario innato por medio da sinalización a través dos receptrores TLR1, TLR2 e TLR6.
Estrutura
A estrutura cristalina de OmpX de E. coli revela que OmpX consta dun barril beta de oito febras antiparalelas veciñas. A estrutura mostra dúas faixas de residuos de aminoácidos aromáticos e unha fita de residuos non polares que se une ao interior da membrana. A parte central do barril consiste nunha extensa rede de enlaces de hidróxeno entre residuos moi conservados. Así, a OmpX lembra unha micela inversa. A estrutura da OmpX mostra que a parte da proteína que se estende pola membrana está moito mellor conservada que os bucles extracelulares. Ademais, estes bucles forman unha folla beta que fai protrusión, cuxo bordo se une presumiblemente a proteínas externas. Suxeriuse que este tipo de unión promove a adhesión celular e a invasión e axuda a defenderse contra o sistema de complemento. Aínda que OmpX ten a mesma topoloxía de folla beta que a proteína da membrana externa A relacionada estruturalmente (OmpA), os seus barrís difiren no número e redes de enlaces de hidróxeno internas.
A proteína OspA de Borrelia burgdorferi é unha proteína da superificie celular pouco corrente, ten dous dominios globulares que están conectados cunha folla β dunha soa capa. Esta proteína é moi soluble e contén un gran número de residuos de Lys e Glu. Estes residuos de alta entropía poden desfavorecer o empaquetamento cristalino.
Super 8
miniatura|[[Bobina Super 8 aberta.]] miniatura|dereita|Cartucho Super 8. O Super 8 é un formato cinematográfico que utiliza un fotograma que mide 8 mm de ancho. Foi un formato especialmente pensado para os cineastas afeccionados e rapidamente foi adoptado polos curtametraxistas que comezaban ou que desexaban experimentar en liberdade. Coa chegada do vídeo, desapareceu practicamente. Tamén se empregou como un medio barato para experimentar ou para rodar localizacións.
As cámaras Super 8 filman a 18 imaxes por segundo e empregan 4,5 metros de cinta por minuto, aínda que cando son utilizadas profesionalmente deben facelo a 24 imaxes por segundo e utilizando 6,1 metros por minuto. As películas están bobinadas en carretes de 15 metros. A maioría das cámaras Super 8 están provistas dun só obxectivo zoom que non se pode cambiar.
Antecedentes (1932-1965)
En 1932, o fundador da famosa compañía Kodak lanzou un novo formato de cine chamado "Ciné Kodak eight" ou "8 estándar" coa característica de que utilizaba un fotograma de 8 mm de ancho.
Foi posto en venda no mercado para uso doméstico co obxectivo de chegar ao alcance de todos e permitir que todo o mundo tivese accesibilidade á creación de películas familiares ou proxectos afeccionados. Con este produto, Kodak quixo facer unha boa competencia a outros formatos domésticos como o de 16 mm, de maneira que este novo formato resultaba moito máis económico.
A idea de Kodak era a creación dunha cámara que filmase sobre a metade dunha película de 16 mm, de maneira que cando acabase de filmar esa metade era necesario darlle a volta para que a cámara puidese filmar na outra metade.
A película viña en rolos de 7,5 metros de longo.
Unha das grandes vantaxes que tiña este formato era que empregaba a mesma maquinaria de revelado que a utilizada para o formato de 16 mm abaratando considerablemente o seu custe e conseguindo un produto moi competitivo.
Nacemento (1965)
Nesta etapa xurdiron os tres subformatos máis importantes: o Super 8, o Dobre Super 8 e o Single 8. A aparición de todos estes formatos tiña o obxectivo de lograr unha evolución do formato de 8mm.
miniatura|Cámara Súper 8.
Super 8
No ano 1965, Estman Kodak introduciu no mercado unha nova e mellorada versión do xa coñecido formato de 8 mm chamado "Super 8". A razón de que o chamase "super" foi debido ás vantaxes que ofrecía con respecto ao formato estándar de 8 mm. Grazas á aparición deste novo formato, a compañía de Kodak conseguiría un maior uso de película e un aumento considerable das súas vendas. Este novo formato ofrecía unha maior calidade e diversas melloras:
Dobre Super 8
miniatura|Cámara Dobre Super 8. Tecnicamente era practicamente idéntica a cámara super 8, a película era de 16 mm de ancho, aínda que coas perforacións de Super 8. A empresa encargada de facer cámaras compatibles para este sistema era a compañía francesa Pathé Frères, competidora de Kodak, pero que co tempo foi comprada por esta. Eran cámaras pensadas para afeccionados que buscaban unha maior calidade de imaxe e preparadas para usar rolos de ata 120 metros de película.
O Single-8
miniatura|Cartucho Single 8 (actualmente desaparecido). A compañía xaponesa Fuji Photo Film ideou o seu sistema de cartucho para a película de Dobre 8 pero coa característica de ter só 8 mm de ancho.
A principal diferenza entre o Super 8 e o Single 8 estaba na maneira de encartuchar a película. Co tempo o formato do Single-8 desapareceu por completo en substitución do Super 8.
Apoxeo (1970)
Durante os anos 60, o Super 8 foise abrindo paso entre os afeccionados e o público en xeral competindo con outros formatos como o Dobre 8 ou o desaparecido formato de 9,5mm.
En 1974, Eastman Kodak mellorou a película Kodachrome II A e foi substituída pola Kodachrome 40 A, tamén se cambiou o proceso de revelado.
Nos anos 70 a expansión do Super 8 foi prodixiosa, apareceron numerosas cámaras e proxectores con numerosas melloras técnicas e foron os anos nos que o formato tivo máis éxito, antes da chegada do vídeo.
En 1975 Eastman Kodak sacou o mercado a película sonora xunto a unha gama de cámaras dotadas de micrófonos e un cabezal de gravación. Ata daquela, a única maneira de recoller o son en directo era mediante un magnetófono no que era necesario sincronizalo coa cámara. As novas cámaras que sacou a compañía fotográfica ao mercado eran quen de recoller o son e gravalo sobre unha pista de son magnetizable que discorría polo lateral da película.
Os cartuchos que dispoñían desta característica eran un pouco maiores que os tradicionais. Este sistema tamén sería imitado posteriormente por Fuji Photo Film sacando cámaras sonoras e películas prepistadas. A primeira cámara sonora foi a Kodak Ektasound 130.
En 1975, a compañía de Kodak tamén logrou outra innovación e creou cartuchos cunha capacidade de 60 metros de película. Foron poucas as compañías que sacaron cámaras para estes novos cartuchos. A compañía de Kodak foi a única que defendeu estes cartuchos e non houbo ningún outro fabricante que apoiase este tipo de cartuchos.
En 1978, a compañía Polaroid quixo levar o seu éxito na fotografía instantánea a cinematografía, o sistema chamouse Polavisión e creouse unha película que tiña a posibilidade de autorrevelarse.
Declive das cámaras Super 8 (1980)
Coa chegada do vídeo o formato practicamente desapareceu. Deixaron de fabricarse cámaras, a excepción dunha pequena gama de cámaras auto-focus que automatizaban o feito de ter que enfocar os obxectos filmados. A aparición deste tipo de cámaras supuxo un notable esforzo por intentar manter vivo o formato.
miniatura|Kodachrome 40A Unha das películas con máis éxito dentro do formato de Super 8. Deixou de fabricarse en 2005.
Supervivencia e rexurdimento (1990-2009)
Nos anos 90 déixase de producir películas para Super 8, numerosos fabricantes secundarios de película cesan a súa produción e en 1994 Eastman Kodak deixa de fabricar a película Moviechrome 40.
En 1997 Kodak deixa de fabricar os cartuchos de tipo sonoro para Super 8. Non obstante Kodak, creadora do formato, non deixou a fabricación de película, apostando en todo momento polo seu formato a pesar do fracaso comercial. No ano 2005 cesou a fabricación da película Kodachrome 40, unha das mellores emulsións do formato. Co obxectivo de rexurdir o formato no ano 2005 apareceu no mercado a Ektachrome 64T, coa idea de que puidese converterse na película de uso común entre os aficionados. Porén no ano 2009 deixou de fabricarse.
Emulsións
Ao longo do tempo xurdiron numerosas emulsións dos formatos de Super 8 ao longo da historia. Estas son as máis destacables:
Algunhas cámaras de Super 8 e fabricantes
Para o formato de Super 8 fabricáronse miles de cámaras, dende as máis sinxelas ás máis complexas. Os prezos variaban bastante dependendo da cámara. As cámaras fabricadas para Súper 8 eran tecnicamente máis complexas e posuían numerosas características e posibilidades, pero tamén resultaban as máis caras. Tamén existían cámaras pensadas para o afeccionado que posuía menos características pero resultaban moito máis económicas.
miniatura|Pathe BTL/DS8. Unha das primeiras cámaras Super 8 (1965). miniatura|Nizo Professional 800 (1976) Unha das mellores cámaras Super 8. miniatura|Braun Nizo 2056 (1976). Cámara Super 8 que tiña a característica de rexistrar son.
Algúns dos Fabricantes máis importantes
O fenómeno do Super 8 na actualidade
miniatura|[[Guy Maddin, director canadense que aposta na maioría da súa filmografía polo formato de Super 8.]] O formato de Super 8 estaba condenado a desaparecer. Kodak, o seu creador e máximo propulsor do formato, deixaba de fabricar emulsións para o seu produto incluíndo o famoso Kodachrome 40 que deixou de fabricarse no 2005 e que era un dos máis empregados polos cineastas que apostaban por este formato. Conforme pasaban os anos ían desaparecendo cada vez máis emulsións debido á forte importancia e fama do cine dixital, deixando de lado os formatos analóxicos como o de 8 mm. Porén, o formato nunca desapareceu de todo e continuamente prodúcese unha loita por integrar o formato de diferentes formas para evitar a súa extinción.
Algúns directores de cine aínda empregan este formato na actualidade, como é o caso do canadense Guy Maddin no que destaca dentro da súa filmografía "Cowards Bend the Knee (2003)" ou "Brand Upon The Brain! (2006)" gravadas integramente no formato de Super 8. Tamén destacan outros directores como Gus Van Sant, Jonas Mekas ou Emir Kusturica que apostan por este formato nalgunhas das súas producións.
Charles Francis Keary
Charles Francis Keary, nado en Stoke-on-Trent en 1848 e finado en Londres o 25 de outubro de 1917, foi un novelista, historiador e numismático inglés.
Primeiros anos e formación
Charles F. Keary naceu en 1848 nunha familia irlandesa proveniente de Galway que se establecera no distrito industrial de Stoke-on-Trent, en Staffordshire. Era fillo de Ann Archer e de William Keary, quen en 1874 se converteu no primeiro alcalde de Stoke-on-Trent.
Cursou o ensino secundario no Marlborough College e os seus estudos universitarios no Trinity College, da Universidade de Cambridge.
Historia e numismática
A Keary fascinábao a historia escandinava e a mitoloxía primitiva, o que o levou a escribir unha serie de libros acerca destas cuestións; en concreto, The Vikings in Western Christendom (1890) foi un libro de referencia neste tema durante décadas.
Así mesmo, escribiu diversas obras acerca das orixes das relixións, como The outlines of primitive belief (1882) ou The mitology of the Eddas (1882).
Kery era tamén un experto na historia de Noruega e no pobo noruegués, e coñeceu moitos poetas e eruditos dese país. miniatura| [[Ilustración (deseño gráfico)|Ilustración da obra A Catalogue of English Coins in the British Museum. Anglo-Saxon Series. Volume II (1893). ]] O 6 de marzo de 1872 ingresou no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, en Londres, onde permaneceu ata 1887. Alí participou na redacción da súa principal obra numismática: A Catalogue of English Coins in the British Museum: Anglo-Saxon Series, publicada dentro da serie British Museum Catalogues of Coins en dous tomos, o primeiro aparecido en 1887, con Reginald Stuart Poole como editor, e o segundo, escrito xunto con Herbert Appold Grueber, en 1893.
Durante esta etapa no British Museum mantivo gran amizade co filósofo anglo-irlandés Francis Ysidro Edgeworth.
Keary foi membro da Royal Numismatic Society, que en 1894 o distinguiu coa súa medalla de ouro. As súas contribucións na revista Numismatic Chronicle, publicada por esta sociedade, foron moi numerosas, mesmo despois da súa xubilación.
Ficción literaria
Na derradeira década do século, Keary abandonou os estudos numismáticos e dedicouse á literatura, influído polos novelistas rusos da súa época.
Xa en 1888 publicara baixo o pseudónimo de H. Ogram Matuce unha novela radicalmente impresionista: The Wanderer: From the papers of the late H. Ogram Matuce. A súa primeira novela co seu nome foi A Mariage de Convenance, publicada en 1889. En tres tomos publicou logo The Two Lancrofts (1893) centrada no ambiente literario desde a Universidade de Oxford ata o París de Balzac e Zola. Herbert Vanlennart (1895) está baseada na súa viaxe á India, que tamén recolleu no seu libro de viaxes India: Impressions (1903). Na súa seguinte novela, Bloomsbury (1905) plasmou a súa experiencia de moverse "no curioso intelectualismo neurótico" dos círculos literarios londinienses, no Bloomsbury de finais da década de 1880 e principios da de 1890.
Keary tamén pobou a forma daquela de moda do drama en verso, con The Brothers: a Fairy Masque (1902) e Rigel: a Mystery" (1903), e adentrouse con máis éxito no terreo da filosofía con The Pursuit of Reason (1910). Despois da súa repentina morte o 26 de outubro de 1917 dun ataque ao corazón, saíu tamén á luz un libro póstumo de poemas: The Posthumous Poems of C. F. Keary (1923).
A súa colección de obras curtas Twixt Dog and Wolf (1901) é coñecida por ter influído na novela de James Joyce Dubliners (1905), como evidencia unha carta de Joyce datada o 24 de setembro de 1905. O historiador do xénero fantástico Douglas A. Anderson describiu Twixt Dog and Wolf como unha "ficción literaria extraña e de alto nivel".
Música
Keary escribiu tamén o libreto da ópera Koanga (1904), do compositor Frederick Delius.
A irmá de Charles Keary, Alice Annie Keary, era folclorista e facía colleitas de cancións populares de Staffordshire. O propio Charles viaxou por Europa e dedicouse tamén á colleita de cancións populares, o que deu lugar á publicación da serie de artigos titulada Roumanian Peasants and their Songs.
Publicacións
Estas son as obras literarias e os estudos monográficos máis salientables dos publicados por Charles Francis Keary ao longo da súa vida:
Nacionalismo punjabi
miniatura|200px|Punjab. O nacionalismo punjabi ou punjabiyat  é un movemento político nacionalista que afirma que os falantes de punjabi conforman unha nación e promove a unidade cultural dos punjabis e as persoas étnicas diversas que habitan o etnorexión lingüística do Punjab. Baba Sheikh Farid é considerado como o Pai do nacionalismo punjabi. Baba Bulleh Shah (escribiu Kafis), Waris Shah (escribiu Heer Ranjha) e Bhai Vir Singh fixeron grandes contribucións na lingua punjabi. Punjabiyat (que quere dicir "punjabidade") ou nacionalismo punjabi é o nome do momento cultural pola revitalización lingüística da lingua punjabi. Tamén se centra no movemento político, social e literario para a preservación de literatura punjabi, e lingua e a cultura a través da creación do Gran Punjab. En Paquistán, o obxectivo do movemento é deter a supresión do punjabi patrocinada polo estado en favor do urdú, mentres que na India o obxectivo é reunir ás comunidades sikh e hindús de fala punjabi e promover a lingua nas rexións do Norte da India. Os partidarios na diáspora punjabi céntranse na promoción dun patrimonio cultural compartido.
Luigi's Mansion 3
Luigi's Mansion 3 (ルイージマンション3) é un videoxogo de acción e aventuras de 2019 desenvolvido por Nintendo para a consola Nintendo Switch. É o terceiro título da serie Luigi's Mansion, despois de Luigi's Mansion: Dark Moon. O obxectivo do é asumir o papel de Luigi, que debe explorar un hotel encantado, con diferentes temáticas en cada andar, e rescatar os seus amigos das pantasmas que o habitan, despois de que o grupo fose enganado polo rei Boo a unha visita de vacacións.
Xunto a unha serie de elementos de xogo que regresan das entregas anteriores, o xogo incorpora novas funcións, incluíndo movementos adicionais para capturar pantasmas, un asistente de doppelgänger ectoplasmático coñecido como Gooigi e unha funcionalidade multixogador ampliada que permite aos xogadores participar en xogos cooperativos e competitivos tanto a nivel local como en liña. O xogo recibiu valoracións positivas da crítica e foi nomeado a varios premios, gañando o premio ao "Mellor xogo familiar" nos The Game Awards 2019. O xogo vendeu 11,43 millóns de copias ata o 31 de marzo de 2022.
Acollida
Luigi's Mansion 3 recibiu valoracións positivas segundo con Metacritic. Chelsea Stark de Polygon eloxiou o uso de Gooigi, así como a variedade de niveis ao longo do xogo, dicindo que "esta é a mellor aventura do noso heroe asustado ata agora". Ryan McCaffrey de IGN tamén eloxiou o deseño de niveis e a variedade, dicindo que "Luigi's Mansion 3 é tan divertido, encantador e intelixentemente deseñado que agardo que recibamos máis de tres destes cada 20 anos".
Equipo Nizkor
Equipo Nizkor é unha organización de dereitos humanos especializada en dereito internacional, dereitos humanos e humanitarios, dereitos civís e dereitos económicos e sociais.
Levan a cabo traballos de dixitalización de documentos en contacto con organizacións e activistas dos dereitos humanos de máis de 90 países. Tamén manteñen unha rede internacional de información e outra de solidariedade urxente sobre violacións de dereitos humanos que chega a uns 18.000 activistas e organizacións de dereitos humanos en español e a uns 3.000 en inglés.
O nome Nizkor (נזכור) é un verbo hebreo que significa "os que nunca esquecemos" ou "os que sempre lembramos" e foi adoptado para reflectir as intencións do colectivo: manter a memoria e loitar contra as correntes negacionistas da historia a través da conservación dos documentos históricos.
O Equipo Nizkor é un referente en asesoramento xurídico para numerosas organizacións que representan ás vítimas da vulneración dos seus dereitos humanos en América Latina, Europa e Estados Unidos.
Entre outras actividades, participaron, en coordinación coa acusación particular, no chamado caso Pinochet e redactaron o informe La cuestión de la impunidad en España y los crímenes franquistas.
O Equipo de Nizkor está asociado con Dereitos Human Rights, a Rede Europea de Liberdades Civís (ECLN) e a Campaña Global pola Liberdade en Internet (GILC). Tamén colabora coa Organización Mundial contra a Tortura.
O seu presidente de 1996 a 2011 foi Gregorio Dionis.
Benedicta Bello Pernas
María Benedicta Bello Pernas, nada en Candia en 1908 e finada en Lugo o 16 de febreiro de 1996, foi unha política galega.
Traxectoria
Abandonaron Mondoñedo para trasladarse a Bretoña, onde levantaron unha xastrería, oficio que desempeñaba o seu home Manuel. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida o 1 de xuño de 1937, acusada xunto seu home Manuel Ferreiro Lamas de "rebelión militar" por axudar a fuxir ao alcalde Victoriano Mateo Hombreiro ofrecéndolle vivenda e alimentos durante o tempo que permaneceu oculto. Xulgada na causa 535/37, foi condenada a reclusión perpetua no consello de guerra celebrado en Lugo o 30 de xullo de 1937. Pasou polas prisións de Saturrarán, en Guipúscoa, e despois pola de Palma de Mallorca. A súa condena foi reducida a oito anos e, en 1945, saíu en liberdade condicional.
Vida persoal
Casou con Manuel Ferreiro Lamas e foi nai de Alejandrina, Enriqueta e Dora Ferreiro Bello.
Nacionalismo saharauí
miniatura|Bandeira da [[República Árabe Saharauí Democrática.]] miniatura|A activista saharauí, Tecber Ahmed Saleh, explicando as orixes do nacionalismo saharauí, 2019.
O nacionalismo saharauí (en القومية الصحراوية) é unha ideoloxía política que busca a autodeterminación do pobo saharauí, a poboación orixinaria do Sáhara Occidental. Historicamente foi representado pola Fronte Polisario. Xurdiu como unha reacción ás políticas colonialistas españolas impostas dende 1958, e posteriormente en reacción ás invasións de Mauritania e Marrocos a partir de 1975.
O nacionalismo saharauí defende a identidade do pobo saharauí e busca un referendo de autodeterminación e para acadar a independencia total do Sáhara Occidental.
As súas principais ideoloxías opostas foron colonialismo español (Sáhara Español, 1884-1975), o irredentismo mauritano (Tiris al-Gharbiyya, 1975-1979), o irredentismo marroquí (Provincias do Sur, 1975-presente) e o panarabismo.
Porto da Lúa
O Port de la Lune (Porto da Lúa) é o nome que recibe o porto de Bordeos, que data da Idade Media, pola forma do río que cruza a cidade. Está representado cunha media lúa no escudo de Bordeos, e por tres medias lúas entrelazadas no escudo do municipio.
En 2007, o Porto da Lúa e preto de 1800 hectáreas da zona urbana circundante foron catalogados como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO debido á súa excepcional e "innovadora arquitectura clásica e tendencias arquitectónicas neoclásicas" e a prominencia de Bordeos como centro da industria vitivinícola histórica e como centro comercial mundial durante máis de 800 anos. O Patrimonio da Humanidade é a maior área urbana inscrita pola UNESCO (ata 2021), que abarca aproximadamente o 40% da superficie da cidade.
A UNESCO tamén premiou ao municipio polos seus esforzos para restaurar e embellecer os peiraos e fachadas do centro da cidade, incluíndo a Place de la Bourse, Miroir d'eau e o Grand-Théâtre.
Nacionalismo ruso
miniatura|A [[bandeira de Rusia.]]
O nacionalismo ruso (en Русский национализм) é unha forma de nacionalismo que promove a identidade cultural rusa e a súa unidade. O nacionalismo ruso adquiriu prominencia nos primeiros anos do século XIX e despois relacionouse estreitamente co paneslavismo, xa dende a súa orixe no Imperio Ruso e nun breve rexurdimento durante a época da Unión Soviética no contexto da segunda guerra mundial.
Nacionalismo imperial ruso
O movemento eslavófilo fíxose popular na Rusia do século XIX. Os eslavófilos opoñíanse ás influencias do oeste de Europa en Russia e estaban determinados a protexer a cultura e as tradicións de Rusia. Aleksey Khomyakov, Ivan Kireyevsky e Konstantin Aksakov son considerados como cofundadores deste movemento.
Mirosław Hermaszewski
Mirosław Hermaszewski, nado en Lipniki (Polonia) o 15 de setembro de 1941 e finado o 12 de decembro de 2022, foi o primeiro astronauta polaco. Formou parte da misión Soiuz 30.
Ultrasón
Un ultrasón é unha onda lonxitudinal que se propaga nun medio material cunha frecuencia inferior a 20 Hz denomínase infrasón, e se a súa frecuencia é superior a 20,000 Hz, recibe o nome de ultrasón. Como vimos, estas ondas non provocan sensación auditiva ningunha cando chega ao oído das persoas.
Mirosław Hermaszewski
Traxectoria
Hermaszewski graduouse en 1965 na Alta Escola de Aviación en Demblin, despois do cal sirveu na Forza Aérea de Polonia. En 1971 graduouse na Academia Militar Karol Sverchevski. En 1976 foi seleccionado como cosmonauta para o programa Interkosmos xunto con Zenon Jankowski. Voou ao espazo en 1978, na misión Soiuz 30, xunto co cosmonauta soviético Piotr Illiich Klimuk, acoplándose á estación Saliut 6 e pasando un total de 7,92 días no espazo. Despois de 1978 Hermaszewski continuou servindo na Forza Aérea. Entre 1981 e 1982 foi membro do Consello Militar para a Salvación Nacional. Faleceu o 12 de decembro de 2022, con 81 anos de edade.
Ultrasón
Pero sabemos que algúns animais si son capaces de percibir ultrasóns:
Melilla
Melilla (مليلة en árabe; Mritch ou Mrič en bérber) é unha cidade autónoma española, situada na rexión do Rif, no norte de África, a beiras do mar Mediterráneo, fronte á costa meridional da Península Ibérica, limítrofe con Marrocos e próxima a Alxeria.
250px|miniatura|esquerda|Vista da cidade de Melilla. A cidade e os seus territorios esténdense sobre 12,5 km² de superficie na parte oriental do cabo de Tres Forcas. Alberga unha poboación de máis de 78.000 habitantes e presenta diversas particularidades froito da súa posición xeográfica e historia, tanto na composición da súa poboación e as súas actividades económicas, como na súa cultura (froito da exemplar convivencia de cristiáns, musulmáns, xudeus e hindús).
O patrimonio arquitectónico de Melilla está considerado, xunto co de Barcelona, como un dos mellores expoñentes do estilo modernista español de principios do século XX. Melilla chegou a ter nesa época ata 100.000 habitantes. Actualmente recibe diariamente unha poboación flotante dos municipios marroquís próximos á súa área de influencia que fan que a súa poboación case se duplique nalgunhas ocasións.
Melilla constituíuse en cidade autónoma en 1995, aínda que xa foi recoñecido o seu dereito á autonomía na Constitución española de 1978. Marrocos reivindica a cidade como parte do seu territorio xunto con Ceuta e outros territorios españois de menor entidade no norte de África. O Goberno de España nunca estableceu negociacións de ningún tipo, xa que considera a Melilla -do mesmo xeito que os outros territorios norteafricanos- parte integrante do territorio nacional español.
Xeografía
200px|miniatura|esquerda|Mapa de Melilla Melilla é unha das dúas cidades españolas situadas no norte de África. Sitúase ao nordeste de Marrocos, que polo tanto queda ao suroeste. O outro límite é o Mar Mediterráneo. A distancia sitúanse cara ó oeste, Ceuta e o estreito de Xibraltar. O núcleo urbano orixinario era unha fortaleza construída sobre un montículo peninsular duns 30 metros sobre o nivel do mar. A súa superficie é de 12,33 km² aproximadamente.
Accédese dende España por vía aérea e marítima con voos directos desde Málaga, Almería e Madrid, e Ferris desde Málaga e Almería.
Clima
Melilla ten un clima mediterráneo, cálido e húmido, con ventos de poñente e levante, tamén ocasionalmente vento do Sáhara. A súa temperatura media anual é de 19 °C, con invernos suaves en torno aos 12.8 °C en xaneiro, sendo os veráns moi cálidos cunha media no mes de agosto de 25,2 °C. As choivas máis intensas concéntranse nos meses de inverno e primavera, mentres que o verán é unha estación seca, rexistrándose 534 mm anuais de media.
Demografía
A cidade conta cunha poboación de 71.339 habitantes (INE 2008), coa taxa de natalidade máis alta de España, fronte ao índice de mortalidade que se sitúa como o máis baixo de España. O 65% da poboación é orixinaria da Península, sendo os musulmáns, os máis de orixe marroquí, un 30%. Segue en importancia a comunidade xudía cuns 1000 habitantes, seguida da poboación de orixe india que non chega ao cento de persoas, xa que na última década descendeu estrepitosamente.
Historia
miniatura|200px|Melilla a Vella. miniatura|200px|Faro de Melilla.