cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lam Ka Wai
Lam Ka Wai, nado o 5 de xuño de 1985 en Hong Kong, é un futbolista de Hong Kong que xoga no medio campo, de categoría internacional xoga coa Selección nacional de fútbol de Hong Kong desde 2005.
Traxectoria
Procedente das categorías inferiores do Yee Hope, principiou a súa carreira profesional en 2002 cos Rangers, inmediatamente foi prestado ó Flower, e en 2003 ó Kitchee. Volveu cos Rangers en 2004 e en 2005 a selección nacional convocouno para o Campionato de Fútbol de Asia Oriental. En 2008 foi transferido para o Kitchee.
Partido Comunista do Brasil
O Partido Comunista do Brasil, coñecido polas siglas PCdoB, é un partido político brasileiro de esquerda, baseado ideoloxicamente nos principios do marxismo. Ao igual que a maioría dos partidos comunistas está identificado coa cor vermella e o seu símbolo é a fouce e martelo.
Foi fundado en 1958 como unha á disidente, aliñada co stalinismo, dentro do Partido Comunista Brasileiro (PCB), que naquela época, apoiaba as reformas defendidas por Nikita Khrushchev no XX Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética en 1956, e que máis tarde serían coñecidas como desestalinización. Lideraban a disidencia Mauricio Grabois, João Amazonas e Pedro Pomar, e decidiuse a escisión do partido despois de que o documento Carta dos cen (asinada por cen militantes en catro Estados do país), fose rexeitada no V Congreso do PCB. Así pois, en 1962, fundouse o Partido Comunista do Brasil (PCdoB).
Desde o seu nacemento, o PCdoB seguiu diversas liñas políticas baseadas en distintas experiencias comunistas polo mundo. Naceu sendo contrário á liña adoptada por Nikita Khrushchev na antiga Unión Soviética e reivindicando o legado de Iosif Stalin. Nos anos 60, adoptou a liña maoísta (aliñándose co Partido Comunista da China) e pasou a practicar a loita de guerrillas (o PCdoB é famoso pola actuación na Guerrilla do Araguaia). En 1978, pasou a reivindicar o comunismo de Albania (hoxhaísmo).
Nacionalmente, o PCdoB fixo parte da base de apoio do goberno de Dilma Rousseff e anteriormente do de Lula da Silva.
Edita a publicación A Classe Operária e a revista Princípios, e, internacionalmente, é membro do Foro de São Paulo.
No movemento estudantil, organízase na União da Juventude Socialista (UJS) e no sindical faino a través da Central dos Trabalhadores e Trabalhadoras do Brasil (CTB). O partido conta con máis de 390.000 afiliados.
Orixe
O nome de Partido Comunista do Brasil foi utilizado por primeira vez polo antigo PCB, fundado o 25 de marzo de 1922. Máis tarde, o PCB cambiou o seu nome a Partido Comunista Brasileiro. Cando ocorreu a división internacional no movemento comunista, a partir do XX Congreso do PCUS en 1956, no PCB houbo tamén unha ruptura no V Congreso, en 1960, e esta ruptura afectou á dirección do PCB que reconstruíra o Partido tras os golpes sufridos por parte do Estado Novo de Getúlio Vargas, surxida na Confêrencia da Mantiqueira en 1943, formando parte dela Mauricio Grabois, Pedro Pomar, Diógenes Arruda Câmara e João Amazonas, entre outros. Esta división levou á creación do PCdoB, que adoptou o nome orixinal do PCB: Partido Comunista do Brasil. Cabe destacar que o PCdoB, a pesar de ser unha escisión, sempre reivindicou ser a continuación natural do PCB orixinal, razón pola cal utiliza a data de fundación daquel como súa, e afirma ser o partido máis antigo do Brasil. O seu primeiro congreso, realizado en 1960, foi chamado 5º Congreso, para continuar a cronoloxía do partido do que se orixinou.
Os marxistas-leninistas romperon co sector de Luís Carlos Prestes e realizaron a V Conferência Nacional Extraordinária do Partido Comunista do Brasil o 18 de febreiro de 1962, en São Paulo. Reorganizaron o partido, adoptaron as siglas PCdoB e proclamáronse os lexítimos herdeiros do Partido Comunista - Seção Brasileira da Internacional Comunista (PC-SBIC), que popularmente era coñecido como PCB. Dese xeito dataron a súa fundación no 25 de marzo de 1922. Coa participación de delegados da Guanabara, São Paulo, Río de Xaneiro, Río Grande do Sur e Espírito Santo. Esta conferencia, que tivo a importancia dun congreso polas cuestións que resolveu, marcou a completa ruptura dos marxistas-leninistas cos revisionistas de Prestes, quen usurpara a dirección do Partido e o transformara nunha organización kruschevista. En oposición á liña revisionista do V Congreso, a Conferencia aprobou o Manifesto-Programa, que trazou unha liña revolucionaria para o Partido; reintroduciu o Estatuto aprobado no IV Congreso; aprobou unha resolución sobre a unidade dos comunistas, firmando o principio de que en cada país só pode exsitir un único partido marxista-leninista; decidiu reeditar A Classe Operária, antio órgano central do Partido; aprobouse a ruptura coa Unión Soviética; e, finalmente, elixiuse un novo Comité Central. Estas resolucións históricas marcan non só a ruptura completa e decisiva cos revisionistas, senón tamén o propósito de reorganizar a "verdadeira vangarda marxista-leninista en Brasil". Participaron nesta conferencia João Amazonas, Maurício Grabois, Joaquim Câmara Ferreira, Mário Alves, Jacob Gorender, Miguel Batista e Apolônio de Carvalho.
A incorporación da Acción Popular Marxista Leninista - APML (1975)
Despois dos duros golpes da represión e as numerosas baixas na Guerrilla de Araguaia, o PCdoB perdeu varias figuras importantes. Neste período, de liña maoísta, o partido recibiu a adhesión da maior parte da Ação Popular (esquerda cristã), un grupo sucesor da esquerda cristiá, que se uniu ao socialismo chinés. Despois de grandes debates internos, esa organización decidiu incorporarse ao PCdoB, reconstituíndo varios espazos deixados polas perdas de grandes figuras.
A directriz maoísta (1962-1969)
Mentres que o PCB abandonaba definitivamente a figura de Stalin, o PCdoB mantivo o ex líder soviético como unha das súas referencias teóricas (á beira de Marx, Engels e Lenin). Ao mesmo tempo, a crise entre a Unión Soviética e a China alcanzou o seu punto máximo cando o líder chinés Mao Tse Tung criticou o proceso de desestalinización que se puxo en marcha na Unión Soviética, e acusou a Khruschev de desvíos "oportunista" e "reformistas".
Lingua dzongkha
A lingua dzongkha (རྫོང་ཁ་; transliterado: rdzong-kha, Dzongkha ), ocasionalmente Ngalopkha ("lingua do pobo ngalop"), é a lingua nacional de Bután. A palabra "dzongkha" significa a lingua (kha) falada en dzong "fortalezas". A arquitectura dzong a xeito de fortalezas é característica dos mosteiros creados a través de Bután polo seu unificador, Ngawang Namgyal, o primeiro Zhabdrung Rinpoche, no século XVII.
Partido Comunista do Brasil
A directriz maoísta (1962-1969)
Como a dirección do PCB mantívose ríxidamente leal a Moscova, a división de Mao co resto do movemento comunista atraeu a simpatía do PCdoB, que enviou emisarios a Pequín para formalizar a vinculación ideolóxica coas novas directrices do Partido Comunista da China. Entre estes emisarios, estaba o presidente exiliado do partido, João Amazonas, que foi recibido polo propio Mao Tse Tung. Desde entón, o partido comezou gradualmente a enfocarse nas posturas maoístas, considerando que só a China e Albania eran países comunistas, e que os demais tiñan retrocedido a unha directriz revisionista e xa non revolucionaria.
A guerrilla do Araguaia (1969-1976)
Dende 1966, o PCdoB buscaba a formación dun núcleo de guerrilla no campo. A zona elixida para a irradiación dun futuro exército campesiño (seguindo as liñas maoístas) foi a rexión sur de Pará, preto da fronteira con Tocantins. Estímase que o partido reuniu uns 70-80 guerrilleiros na zona baixo o mando militar de Osvaldão e de Maurício Grabois, naquel momento comandante en xefe da guerrilla.
A maior parte dos efectivos da columna guerrilleira do PCdoB (baixo o nome de "guerrilla de Araguaia") estaba composto por estudantes da escola secundaria ou da universidade, organizados ao redor da Unión Patriótica Xuvenil (UJP), profesionais liberias e obreiros procedentes principalmente de São Paulo e Minas Xerais. Como había pouca adhesión entre os habitantes locais, o partido creou a Unión pola Liberdade e os Dereitos do Pobo (ULDP), en cuxo manifesto figura a base programática da guerrilla.
En 1971, unidades do Exército descubriron a localización do núcleo guerrilleiro e despregáronse para acordoar a zona, impedindo que se desprazasen cara o norte da Amazonia. As operacións de represión á guerrilla comezaron en 1972, con tres expedicións militares que mobilizaron a 25.000 soldados. Sendo repelidas as dúas primeiras, a terceira expedición derrotou os últimos focos de resistencia. A maior parte dos guerrilleiros morreron en enfrontamento coas forzas do Exército, incluíndo Osvaldão e Maurício Grabois, que morreu no enfrontamento o 25 de decembro de 1973. A derrota de Araguaia comprometeu a organización do partido, pero á vez consagrou o mito da guerrilla, recoñecida como a máis efectiva experiencia de loita armada contra a ditadura. A maior parte dos mortos na represión do réxime militar entre 1964 e 1979 eran militantes do PCdoB.
O abandono do maoísmo (1976-1979)
O 16 de decembro de 1976, o DOI-CODI (un órgano de intelixencia e represión subordinado ao exército) irrompeu nunha casa na rúa Pio XI, de São Paulo, e asasinou no lugar, a Pedro Pomar e Ângelo Arroio, torturou e matou a João Batista Drumond, e apresou a Wladimir Pomar, Aldo Arantes, Haroldo Lima e Elza Monnerat, no episodio coñecido como Chacina da Lapa. Os presos non saíron libres até a Lei de Amnistía de 1979.
Nun clima onde a oposición comezaba a gañar forza, a prensa informou do crime, que chocou e conmoveu, dentro e fóra do Brasil. A dirección do Partido, duramente golpeada, funcionou, até a amnistía, sobre a base dun núcleo no exilio.
Anos despois, descubriuse que a operación contaba coa axuda dun informante arrestado ese ano, o líder do PCdoB Manoel Jover Teles (exmembro do PCB), que foi expulsado do partido en 1983.
Richard James Umbers
Richard James Umbers, nado o 17 de marzo de 1971 en Otahuhu (Nova Zelandia), é un eclesiástico católico latino, dende 2016 bispo auxiliar de Sidney.
Traxectoria
Naceu o 17 de marzo de 1971 en Otahuhu, un suburbio de Auckland, en Nova Zelandia. Logo de rematar os estudos de secundaria en Auckland, trasladouse a Sidney, onde se graduou en Económicas pola Universidade de Sidney en 1993. Posteriormente, en 1995 completou un mestrado en Xestión empresarial na Universidade de Waikato, en Nova Zelandia. Entre 1996 e 1999 realizou estudos eclesiásticos no Colexio Romano da Santa Cruz e na Pontificia Universidade da Santa Cruz, en Roma, e finalmente doutorouse en Filosofía pola Universidade de Navarra en 2002 coa tese "Virtue Epistemology in Linda Zagzebski". O 1 de setembro de 2002 foi ordenado sacerdote da prelatura do Opus Dei no santuario de Torreciudad. Á súa volta a Australia, foi capelán no Redfield College de Dural até 2012 e no Kenvale College de Randwick até 2006, e tamén foi profesor de Ética e Filosofía na Universidade de Notre Dame Australia até 2013.
O 24 de xuño de 2016 foi nomeado bispo auxiliar de Sidney e bispo titular de Thala polo papa Francisco, ao mesmo tempo que o tamén auxiliar Anthony Randazzo. Recibiu a consagración episcopal o 24 de agosto seguinte, de mans do arcebispo de Sidney Anthony Colin Joseph Fisher, e tivo como co-consagrantes ao arcebispo de Brisbane Mark Benedict Coleridge e ao bispo de Macau Stephen Lee Bun Sang.
Partido Comunista do Brasil
O abandono do maoísmo (1976-1979)
O fracaso das guerrillas campesiñas e a nova política adoptada pola China tras a morte de Mao en 1976, conduciu ao PCdoB a romper completamente co maoísmo. En 1978, o partido seguiu a Enver Hoxha na súa crítica aos líderes chineses, considerando a Albania como o único país socialista e último bastión do estalinismo.
Durante este período, unha división interna do PCdoB deu orixe a un novo partido, o Partido Revolucionário Comunista (PRC), dirixido por José Genoino e Tarso Genro, e que máis tarde se uniría ao Partido dos Traballadores (PT), xunto coa chamada Á Vermella.
O camiño cara á legalización partidista (1979-1987)
A adopción da liña albanesa non significou a radicalización da política do PCdoB. En 1978, toda a esquerda tiña acción institucional a través do Movemento Democrático Brasileiro (MDB), oposición moderada ao goberno militar. O PCdoB retomou o seu espazo parlamentario e elixiu aos seus primeiros deputados baixo a clandestinidade.
En 1979, coa apertura política e a amnistía aos presos políticos, o PCdoB atopou un ambiente favorable para a penetración dos sindicatos e as organizacións estudantís. João Amazonas regresou do exilio en 1979, e Diógenes Arruda morreu dun ataque ao corazón no seu coche, mentres ía de camiño a un acto político. A refundación de Unión Nacional dos Estudantes (UNE) en 1979, con Aldo Rebelo, marcou o comezo da hexemonía do partido na política universitaria (que se mantivo desde entón, excepto no bienio 1987-1988). En 1984, o PCdoB fundou a Unión da Xuventude Socialista (UJS), o seu brazo xuvenil.
En 1980, Prestes rompeu co PCB defendendo "a reorganización do movemento comunista do Partido Comunista" na soada Carta aos Comunistas. Abandonado á súa sorte e en idade avanzada, dependerá de amigos como Oscar Niemeyer para sobrevivir.
No sindicalismo, o PCdoB adoptou inicialmente unha política de alianza cos sindicalistas ligados ao PCB, adheríndose en 1983 á Conclat, que incluía tamén moderados e non marxistas. Desta forma, o partido opúxose á Central Única dos Traballadores (brazo sindical do PT). En 1984 o PCdoB integrouse no movemento Diretas Já (formado por todos os partidos da oposición) e ao ano seguinte, coa derrota da emenda Dante de Oliveira, buscou a Tancredo Neves, para convencelo de ser o candidato no Colexio Electoral, no que coincidían co PCB e o MR-8, que consideraban a candidatura decisiva para a redemocratización e a legalización dos partidos de esquerda en 1985. O PT legalizouse xa en 1980.
Nas eleccións para a Asemblea Nacional Constituínte de 1987, O PCdoB sacou seis deputados federais, incluíndo a Haroldo Lima e Aldo Arantes. Destes, tres foron elixidos baixo as siglas do PMDB, co que estaban aliados, e formaron parte do goberno de José Sarney.
De 1987 ao Programa Socialista de 1995
A crise social e económica que seguiu ao Plan Cruzado (1987) levou PCdoB a romper co PMDB. No seu lugar, buscouse unha relación cada vez máis estreita co PT e o PSB. En 1988, os sindicalistas do PCdoB romperon coa CXT e formaron a Corrente Sindical Clasista, que logo se uniu á Central Única dos Traballadores, estando actualmente ligada á CTB.
En 1989, xunto co Partido Socialista Brasileiro (PSB), o PCdoB apoiou a candidatura de Lula da Silva para presidente. A alianza co PT para as eleccións presidenciais repetiuse nas eleccións de 1994, 1998, 2002 e 2006, obtendo éxito nos dous últimos, co vicepresidente da lista, o político e empresario José Alencar, nomeado polo Partido Liberal.
Xunto co PT, o PCdoB tamén exerceu unha forte oposición ao goberno de Fernando Collor de Mello. En 1991, defendeu a súa remoción, a cal se produciu en setembro de 1992 tras grandes manifestacións, que incluíron a participación de sectores estudantís como o EPU, a Unión Brasileira de Estudantes Secundarios (UBES) e a Unión Nacional dos Estudantes (UNE). Nesa ocasión, destacou o liderado de Lindberg Farias, entón presidente de UNE e militante do PCdoB.
Paralelamente á adopción dunha postura máis radical internamente, o PCdoB comezou a perder as súas referencias externas. En 1990, un ano despois da caída do muro de Berlín, tamén se derrubou o réxime de Albania e con ela o estalinismo entrou en crise. O principal reflexo destes cambios foi a decisión do PCdoB de deixar de citar a Stalin como un dos "clásicos" do marxismo. Decisión tomada no seu 8º congreso, celebrado en 1992, co lema "O Socialismo Vive". miniatura|Luciana Santos, presidenta do PCdoB dende 2015. Esta decisión abriu ideoloxicamente o partido e permitiu a incorporación de novos militantes. O PCdoB ademais renovou vínculos con Cuba. En 1995, na súa 8ª conferencia, o partido aprobou o seu "Programa Socialista". Varios intelectuais comunistas anteriormente unidos á PCB (como Nelson Werneck Sodré e Edgard Carone) achegáronse ó PCdoB.
O Programa Socialista de 2009
No seu 12º Congreso Nacional, o Partido Comunista do Brasil (PCdoB) aprobou o novo Programa Socialista para o Brasil titulado "O fortalecemento da Nación é o camiño, o socialismo é o curso" onde o partido presentou o "Novo Programa Nacional de Desenvolvemento" (NPND)' para o Brasil. Neste programa, presentáronse as reformas necesarias para a transición dun Brasil capitalista cara a un Brasil socialista, e de aí cara a unha sociedade comunista.
Da estratexia defensiva ao Partido Comunista de masas
O PCdoB, dende o principio, defendeu a formación dunha fronte de esquerdas para lanzar a Lula, candidato á Presidencia da República, tendo apoiado ao PT nas eleccións de 1989, 1994, 1998, 2002 e 2006. Aliado ao PT a nivel nacional e na maioría dos estados, o PCdoB rexistrou un aumento tímido da súa representación política, mais o suficiente para manter unha bancada permanente na Cámara dos Deputados (5 representantes en 1990; 10 en 1994; 7 en 1998; 12 en 2002; 13 en 2006). No ano 2000, o PCdoB obtivo a súa primeira alcaldesa, Luciana Santos, en Olinda, Pernambuco. Dende 2001, o partido pasou a ser presidido por Renato Rabelo (ex-militante da AP), que sucedeu a João Amazonas, falecido ao ano seguinte con 90 anos.
Coa vitoria de Lula no 2002, o PCdoB, por primeira vez, pasou a formar parte do goberno federal, ocupando o Ministerio de Deportes con Agnelo Queiroz. Esa participación foi ampliada en 2004, co nomeamento doutro deputado, Aldo Rebelo, para a Coordinación Política do goberno. O PCdoB tamén conseguiu obter participación no Senado, coa filiación, por un breve período, do senador Leomar Quintanilha (ex-PMDB). En 2005 o partido obtén a Presidencia da Cámara Federal co deputado Aldo Rebelo, despois da renuncia de Severino Cavalcanti (PP-PE).
A pesar de ser crítico coa política económica do goberno de Lula, o PCdoB mantivo o seu apoio ao PT. En 2006, o PCdoB formalizou a súa participación na alianza pola reelección do presidente Lula.
Abandonou a Central Única dos Traballadores a finais do 2007 para, xunto co Partido Socialista Brasileiro (PSB) e outras correntes independentes no movemento sindical, fundaren a Central dos Traballadores e Traballadoras do Brasil (CTB).
O PCdoB foi anfitrión do 10º Encontro Internacional de Partidos Comunistas e Obreiros, do 21 ao 23 de novembro de 2008, reunindo 65 partidos comunistas e obreiros de todo o mundo, evento ata entón inédito en América Latina. Tamén ese ano ten a súa maior subida nas eleccións municipais, obtendo 40 alcaldes e alcaldesas, entre eles Edvaldo Nogueira, en Aracaju, e outras cidades como Olinda, Juazeiro e Maranguape.
En 2015, durante a X Conferencia Nacional, a deputada Luciana Santos foi elixida presidenta do partido.
Suman Pokhrel
Suman Pokhrel (सुमन पोखरेल), nado o 21 de setembro de 1967, é un poeta, letrista, dramaturgo, tradutor e artista.
Estenose mitral
200px|right|thumb|Válvula mitral estenosada A estenose mitral é unha patoloxía cardíaca resultante do acurtamento do diámetro da válvula mitral, de xeito que o paso do sangue dende o aurícula esquerda até o ventrículo esquerdo vese comprometido. É unha doenza englobada dentro do grupo das valvulopatías. Esta redución do tamaño do orificio valvular é causada na meirande parte dos casos por un proceso inflamatorio que pode afectar ao aparello sustentador da válvula (músculos papilares ou cordas tendinosas), como acontece por exemplo na febre reumática. Porén, tamén pode deberse a causas conxénitas, tumores cardíacos como carcinomas ou mixomas valvulares, ou incluso causas dexenerativas asociadas á idade, que provocan a calcificación das valvas e impiden a súa apertura.
Suman Pokhrel
Está considerado como unha das voces creativas máis importantes do sur de Asia.
Estenose mitral
Clasificación
A estenose mitral clasifícase segundo o grao de estreitamento do diámetro mitral.
Suman Pokhrel
Suman Pokhrel é o único escritor que recibiu dúas veces o premio literario SAARC. Recibiu este premio en 2013 e en 2015 pola súa propia poesía e polas súas contribucións á poesía e á arte en xeral na rexión do sur de Asia.
Estenose mitral
Patoxenia e fisiopatoloxía
O estreitamento da válvula mitral, o cal permite o paso do sangue da aurícula cara o ventrículo, fai que o ventrículo esquerdo teña serias dificultades para se encher. Para contrarrestar este feito, a auricula dereita aumenta de tamaño e aumenta tamén a súa presión. Este feito pode levar a unha hipertensión pulmonar. Ao mesmo tempo, ao non se poder encher o ventrículo esquerdo, o gasto cardíaco pode tamén estar comprometido.
Clínica
O síntoma principal é a dispnea, a ortopnea e a dispnea paroxística nocturna. Esta sintomatoloxía é derivada do aumento de presións na aurícula esquerda e, en última instancia, nos capilares pulmonares. Cando hai reagudizacións ou descompensacións que aumenten a frecuencia cardíaca o cadro pode empeorar, dando lugar a edema agudo de pulmón. Estas reagudizacións poden deberse a patoloxías como hipertiroidismo, fibrilación auricular, infeccións e outras doenzas que causen febre, e mesmo situacións fisiolóxicas como a xestación. En casos avanzados da doenza, poden darse tamén signos de insuficiencia cardíaca dereita, isto é, edema, hepatomegalia ou esplenomegalia, mesmo síntomas de baixo gasto cardíaco como cianose, fatiga e astenia. Outros signos frecuentes na estenose mitral son a hemoptise (tose sanguinolenta, debito a rotura dos capilares pulmonares), ou mesmo embolia, producida polo estancamento do sangue na aurícula.
Tratamento
Actualmente existe tanto tratamento farmacolóxico como cirúrxico para a estenose mitral. O tratamento con fármacos baséase na prevención da embolia con anticoagulantes e o tratamento da insuficiencia cardíaca con diuréticos. Tamén, de existir fibrilación auricular concomitante, trataríase esta con cardioversión ou control da frecuencia cardíaca con dixital, verapamilo ou beta-blocadores. O tratamento cirúrxico pode ser mediante recambio da válvula ou valvuloplastia.
Diario de Avisos (A Coruña)
Historia e características
Subtitulado Periódico liberal independiente, apareceu en 1872. O seu director era José Puga Martínez. Entre os seus colaboradores estiveron Joaquín Duarte de Caonedo, Benito Losada Astray, José Millán Astray e Ventura García Rivera. Na súa última etapa estivo dirixido por Ricardo Caruncho.
Carmelo Gómez
Carmelo Gómez, nado en Sahagún (León), o 2 de xaneiro de 1962, é un actor español de teatro e cinema. Nesta última modalidade, conta con 4 premios Goya.
Catálogo astronómico
Un catálogo astronómico é unha lista de corpos celestes, xeralmente incluíndo as súas características principais. Hai catálogos de diferentes tipos de obxectos, aínda que os que utilizamos no curso son o de Messier e o Novo Catálogo Xeral, ámbolos dous de obxectos difusos (nebulosas, galaxias, cúmulos...). Os obxectos desígnanse coas iniciais do catálogo seguidas dun número (p. ex. M42, NGC869).
Reserva da biosfera Vidzeme norte
A reserva da biosfera Vidzeme norte é a única reserva da biosfera de Letonia. Cubre unha área de 60 quilómetros sobre o Golfo de Riga e o interior da rexión de Vidzeme, veciña a Estonia.
Flora
A turfeira alta de maior extensión dos Estados bálticos pódese atopar nesta reserva. Asemade, o seu litoral está poboado dunha continuación de prados costeiros. Os cantís ananos de Skanaiskalns e o río Salaca rematan nunha área de cantís vermellos, Pietrags.
Sociedade e economía
A reserva da biosfera Vidzeme norte é a única zona con protección especial no país, cubrindo 457,600 hectáreas de terreo e 16,750 hectáreas de mar. Esta condición foi aprobada o 15 de decembro de 1997, recoñecendo o seu valor e o cumprimento dos requisitos do contexto que aporta a UNESCO para este tipo de reservas con recoñecemento internacional. A reserva estende o seu valor socio-económico ao incluír non só áreas de relevancia natural senón tamén plantacións dendrolóxicas, elementos de valor xeolóxico e xeomórfico así como escenarios históricos letóns.
Lexislación
A reserva da biosfera acolle no seu territorio espazos protexidos por outras medidas lexislativas e de acción, como é:
Lingua uspanteca
O uspanteco é unha lingua maia falada por máis de 2 000 persoas nos concellos guatemaltecos de Uspantán e Playa Grande Ixcán, no departamento de El Quiché. Está estreitamente relacioando coa lingua kʼicheʼ.
Anxo desencadeado
Anxo desencadeado (en Angel Unchained, ou tamén coñecido como Hell's Angels Unchained) é un filme estadounidense de 1970 dirixido por Lee Madden. Está protagonizado por Don Stroud e foi estreado nos Estados Unidos o 2 de setembro de 1970.
Estreouse en galego a través da TVG o 24 de setembro de 2005.
Sistema visual
miniatura|305x305px|O ollo humano (sección horizontal).O sistema visual é a parte do sistema nervioso central que dá ós organismos a habilidade de procesar o detalle visual, así como habilitando varias funcións de resposta de non imaxes. Detecta e interpreta información dende a luz visíbel para construír unha representación do ambiente que o rodea. O sistema visual leva a cabo un número de tarefas complexas, incluíndo a recepción de luz e a formación de representacións monoculares, a construción dunha percepción binocular nuclear dende un par proxeccións de dúas dimensións, a identificación e caracterización de obxectos visuais, a avaliación de distancias entre obxectos, e a guía dos movementos do corpo en relación ós obxectos vistos. O proceso psicolóxico de información visual é coñecido como percepción visual, a falta da cal é chamada cegueira.
Visión xeral do sistema
miniatura|Este diagrama fai un seguimento lineal (a non ser que se indique o contrario) rastrexando as proxeccións de todas as estruturas coñecidas que permiten a visión dos seus extremos relevantes no cerebro humano. Fai clic para ampliar a imaxe. esquerda|miniatura|300x300px|Representación das vías ópticas de cada un dos 4 cuadrantes de visión para os dous ollos simultaneamente.
Mecánica
Xuntos, a córnea e a lente refractan a luz nunha pequena imaxe e íllaa na retina. A retina transduce esta imaxe en pulsos eléctricos usando bastonetes e conos. O nervio óptico leva entón estes pulsos a través do conduto óptico. Ao chegar ao quiasma óptico as fibras nerviosas decusan (a esquerda vólvese á dereita). A continuación, as fibras ramifican e terminan en tres lugares.
Neural
O LGN tamén envía algunhas fibras a V2 e V3.
V1 realiza a detección de bordos para comprender a organización espacial (inicialmente, 40 milisegundos en, centrándose incluso en pequenos cambios espaciais e de cor. 100 milisegundos despois, ao recibir a información traducida de LGN, V2 e V3, tamén comeza a centrarse na organización global). V1 tamén crea un mapa de relevancia de abaixo cara arriba para guiar a atención ou o cambio de mirada.
V2 tanto cara adiante (directa como vía pulvinar) impulsa a V1 e recíbeas. Pulvinar é responsable da saccade e da atención visual. V2 cumpre a mesma función que V1, pero tamén manexa contornos ilusorios, determinando a profundidade comparando os pulsos esquerdo e dereito (imaxes 2D) e a distinción do primeiro plano. V2 conéctase a V1 - V5.
V3 axuda a procesar o "movemento global" (dirección e velocidade) dos obxectos. V3 conéctase con V1 (débil), V2 e córtex temporal inferior.
V4 recoñece formas sinxelas e recibe entradas de V1 (forte), V2, V3, LGN e pulvinar.
As funcións do V5 son similares ás dos outros V, con todo, integra o movemento de obxectos locais a un movemento local global dun nivel complexo. V6 funciona en conxunto con V5 e unha análise de movemento. O V5 analiza o movemento propio, mentres que o V6 analiza o movemento dos obxectos en relación a un fondo. A entrada principal de V6 é V1, coa entrada de V5. O V6 capta o mapa topográfico da visión. V6 está desconectado da rexión que o rodea (V6A). V6A ten conexións co movemento dos brazos do vórtice, incluíndo o córtex premotor.
O xiro temporal inferior recoñece figuras, obxectos e rostros complexos, ou en conxunto co hipocampo crea novas lembranzas. O pretectum ou área pretectal está formada por sete núcleos únicos. Os núcleos pretectais anteriores, posteriores e medios inhiben a dor (indirectamente), axudan na REM e axudan a acomodar os reflexos, respectivamente. O núcleo de Edinger-Westphal modera a dilatación da pupila e axuda (proporcionando fibras parasimpáticas) coa converxencia dos ollos e a adaptación dos lentes. Os núcleos do tracto óptico participan na procura suave do movemento ocular e do reflexo acomodado, ao igual que a REM. alt=S. Ramón y Cajal, estrutura da retina dos mamíferos, 1900.|miniatura|[[Santiago Ramón y Cajal, estrutura da retina dos mamíferos, 1900.]] O núcleo supraquiasmático é a rexión do hipotálamo que detén a produción de melatonina (indirectamente) á vista.
Estrutura
Estes divídense en vías anteriores e posteriores. A vía visual anterior refírese ás estruturas implicadas na visión antes do núcleo xeniculado lateral. A vía visual posterior refírese ás estruturas posteriores a este punto.
Salón da Fama do Rock
miniatura|dereita|250px|O Salón da Fama do Rock O Salón da Fama do Rock é un museo situado en Cleveland, Ohio, Estados Unidos dedicado ao recordo e memoria dos artistas máis famosos e influentes implicados na industria da música, con especial foco no rock and roll, o edificio foi deseñado polo arquitecto I. M. Pei. Os primeiros en ser incluídos foron Chuck Berry, James Brown, Ray Charles, Sam Cooke, Fats Domino, The Everly Brothers, Buddy Holly, Jerry Lee Lewis, Little Richard e Elvis Presley.
Trámites de inclusión
Unha vez admitido no Salón da Fama, faise unha representación en cera do artista xunto co seu primeiro disco.
Véxase tamén
Artistas no Salón da Fama do Rock
Joaquín Martínez Rojas
Joaquín Ramón Martínez Rojas, nado en Caacupé (Cordillera) o 8 de agosto de 1945 e finado o 29 de xullo de 2010, foi un futbolista paraguaio. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Na tempada 1969–70 Martínez conseguiu máis regularidade, participando en 23 encontros, pero o equipo descendeu a Segunda División.
Na tempada 1970–71 participou tan só nun encontro co equipo galego, que logrou o ascenso ao remate da campaña.
Rial iemení
Historia
Nos séculos XVIII e XIX, o termo rial (ou riyal) asociábase tradicionalmente ao tálero de María Tareixa, moeda de uso internacional que tiña ampla circulación no Iemen por mor do comercio do café cos franceses. miniatura|141x141px|[[Moeda de 25 fils de 1979 do Iemen do Norte]]
Á medida que o Iemen se desenvolvía economicamente comezou a implantar a súa propia moeda local. Logo da unión de 1990 entre o Norte (a República Árabe do Iemen) e o Sur (a República Democrática Popular do Iemen), as moedas de ambos os territorios, o rial e o dinar, respectivamente, seguiron a ter curso legal durante un período de transición, cunha taxa de cambio de 26 riais por cada dinar.
O 11 de xuño de 1996, as moedas do sistema do dinar foron retiradas da circulación, tres anos despois de que se emitiran as primeiras moedas oficiais da República do Iemen, xa unida.
O valor do rial iemení caeu drasticamente con respecto ao dólar estadounidense na súa primeira década, desde os 20 riais por dólar a ata os 215, e desde entón mantívose estable durante anos.
Moedas
Cando o Iemen se unificou, no territorio do Norte circulaban xa moedas con denominacións de 1, 5, 10, 25 e 50 fils, e de 1 rial.
As moedas con valores faciais en fils desapareceron de camiño da circulación e, en 1993, o Banco Central do Iemen actualizou as moedas dun rial e introduciu as de 5 riais.
A serie completouse coa cuñaxe da peza de 10 riais en 1995 e coa de 20 riais en 2004, esta última inicialmente bimetálica, aínda que en 2006 pasou a cuñarse en aceiro, do mesmo xeito que o resto da serie.
Billetes
No momento da unificación do país, os billetes en riais en circulación procedentes do territorio do norte tiñan os valores de 1, 5, 10, 20, 50 e 100 riais.
En 1993, o Banco Central do Iemen acordou substituír os billetes de 1 e de 5 riais por moedas, e o mesmo ocorreu co billete de 10 riais en 1995. En 1996 introduciuse o valor nominal de 200 riais, seguido polo de 500 riais en 1997 e polo de 1.000 riais en 1998. O antigo billete de 20 riais foi substituído por unha moeda de valor equivalente en 2004. Ademais, o 14 de novembro de 2009 engadiuse á serie de papel moeda un novo billete de 250 riais.
Concilios de Braga
Durante a Idade Media, realizaronse moitos concilios eclesiásticos na cidade de Braga, metrópole da provincia eclesiástica do Reino Suevo e, máis tarde, do reino de Portugal:
Primeiro Concilio de Braga
O I Concilio de Braga foi un concilio que tivo lugar na cidade homónima do Norte de Portugal (entón capital do reino dos Suevos), entre o 1 de maio de 561 e 563, por ordenamento do rei Teodomiro. Presidiuno Lucrecio, bispo titular de Braga. Acudiron bispos da Gallaecia e do norte da Lusitania.
Tivo o apoio do Papa Xoán III, e declarou anatema todos aqueles que acreditasen en doutrinas de tipo maniqueísta, como os priscilianistas.
O concilio remarcou a doutrina da Santa Trindade, segundo a cal hai un só Deus que existe en tres persoas: Pai, Fillo e Espírito Santo, contrariamente á afirmación priscilianista de que só existía unha persoa.
Así mesmo lembrou a crenza católica da existencia de Deus Fillo antes de nacer da Virxe María.
Bispos do primeiro Concilio de Braga:
Xosé Gómez
Xosé Hixinio Gómez González, coñecido como frei Xosé Gómez, nado en Lalín o 3 de abril de 1932 e finado en Lugo o 8 de xaneiro de 2008, foi un prelado galego e bispo de Lugo.
Fernando Colomo
Fernando Colomo Gómez, nado en Madrid o 2 de febreiro de 1946, é un director de cinema, actor, guionista e produtor español.
Xosé Gómez
Traxectoria
Fillo dun avogado que ocupou o posto de secretario de varios concellos do interior galego, estudou a escola en Lalín e Cea, e a secundaria no colexio dos franciscanos de Herbón e logo en Ponteareas. Ingresou na orde franciscana en 1948. Estudou filosofía e teoloxía nos colexios desta orde en Ponteareas e Santiago, e ordenouse como crego católico en Santiago o 24 de xuño de 1956.
Proseguiu estudos de teoloxía en Roma, onde se licenciou primeiro na especialidade de Teoloxía Moral e logo na de Dereito canónico e na de Dereito romano, pola que ademais se doutorou (1961) cun traballo sobre os elementos esenciais do matrimonio romano. De volta a Galicia, traballou como docente en distintos colexios e universidades, e colaborou con distintos xornais. Ademais, dentro da orde franciscana, ocupou os cargos de vicerreitor e logo reitor do colexio de Compostela, para pasar despois a ser viceprovincial e finalmente prefecto da provincia de Santiago.
O 28 de xuño de 1980 accedeu ao cargo de bispo de Lugo na catedral desa cidade. Facía o número 100 no catálogo episcopal da diocese. Logo de 28 anos á fronte do seu posto, e enfermo de cancro, foi relevado a finais de 2007 por Alfonso Carrasco Rouco. Faleceu días despois e foi soterrado na catedral luguesa.
Foi nomeado fillo adoptivo de Lugo en 2007.
A Vereda, Pacios, Castro de Rei
A Vereda é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Brandián, Vilaúxe, Chantada
Brandián é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 27 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Maruxa Mallo
Maruxa Mallo, tamén citada como Maruja Mallo, pseudónimo de Ana María Gómez González, nada en Viveiro o 5 de xaneiro de 1902 e finada en Madrid o 6 de febreiro de 1995, foi unha pintora surrealista galega.
Traxectoria
Foi a cuarta filla do matrimonio formado por Justo Gómez Mallo e María del Pilar González, e irmá máis vella do escultor Cristino Mallo (nado en Tui en 1905). Os dous irmáns utilizaron o segundo apelido do seu pai.
Sendo aínda unha nena a súa familia trasladouse á localidade asturiana de Avilés.
En 1922, con 20 anos, trasladouse a Madrid para estudar na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando onde permaneceu ata 1926, como tamén fixo o seu irmán dende 1923. Alí relacionouse con artistas, escritores e cineastas como Salvador Dalí, Federico García Lorca, Margarita Manso, Luis Buñuel, María Zambrano e Rafael Alberti, co que mantivo unha relación ata que aquel coñeceu a María Teresa León. En 1927 tomou parte activa na primeira "Escuela de Vallecas", unha proposta 'plástico-poética' do escultor Alberto Sánchez Pérez e o pintor Benjamín Palencia.
Unha bolsa da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas permitiulle ir a París en 1932, onde entrou en contacto co surrealismo (coñeceu a Max Ernst, René Magritte, Joan Miró, Giorgio de Chirico e outros), e participou en parladoiros con André Breton e Paul Éluard. Mudou a súa concepción sobre a pintura, alí comezou a súa etapa surrealista. A súa pintura cambiou radicalmente e alcanzou a mestría, tanto que o mesmo Breton lle comprou en 1932 o cadro titulado Espantapájaros, obra poboada de espectros que hoxe é considerada unha das grandes obras do surrealismo.
Regreso a España
De regreso a España comprometeuse coa Segunda República, e deu clases de pintura en Arévalo (Ávila) e Madrid. A sublevación do 18 de xullo de 1936 colleuna en Galicia, co seu mozo Alberto Fernández Martínez, onde estaba participando como mestra das Misións Pedagóxicas. Refuxiouse en Vigo, na casa dun tío seu, onde viviu oculta por medo a unha denuncia. Pasou case seis meses oculta ata que en xaneiro de 1937 conseguiu chegar a Tui e de alí a Lisboa.
Con axuda de Gabriela Mistral, embaixadora de Chile en Lisboa, logrou viaxar ata América en febreiro de 1937. Acabou por instalarse na Arxentina. A chegada de Perón fixo que marchase aos Estados Unidos, e instalouse en Nova York. Porén, en 1965 decidiu regresar a España, e fixou a súa residencia en Madrid.
Última etapa e pasamento
En 1979, comezou a súa última etapa pictórica con Los Moradores del vacío. Tiña daquela 77 anos, mais aínda conservaba o frescor e a vitalidade que a acompañaran toda a súa vida. Na década dos 90 ofrecéronlle varias exposicións e premios, como a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes e o Premio de Artes Plásticas de Madrid. Cunha exposición monográfica da súa obra inaugurouse o Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela, en 1993.
Anadón
Anadón é un concello da provincia de Teruel, España. Está situado na comarca de Cuencas Mineras. Conta con 18 habitantes (2003) e ten unha extensión de 24.9 km².
Maruxa Mallo
Última etapa e pasamento
Meses despois faleceu en Madrid aos 93 anos.
Anadón
O nome pode provir do ánodo, mais dende 1129 rexístrase o nome Anadón como antropónimo no val do Ebro.
Maruxa Mallo
Algunhas obras
miniatura|Placa de homenaxe a Maruxa Mallo en Viveiro
Recoñecementos
En 2019 a compañía de danza Licenciada Sotelo na montaxe A gala investiga a súa figura e obra.
Dennis Hopper
Dennis Lee Hopper, nado en Dodge City (Kansas) o 17 de maio de 1936 e finado en Venice (California) o 29 de maio de 2010, foi un actor e director de cinema estadounidense. Acadou sona internacional ao dirixir e actuar canda Peter Fonda no filme Easy Rider, estreado en 1969.
Hopper tamén é recoñecido coma pintor, poeta e fotógrafo, cuxas exposicións (sobre todo na galería de Monika Mohr en Hamburgo e na Ace Gallery dos Ánxeles ) foron vistas por millóns de persoas.
miniatura|dereita|Dennis Hopper en 2008.
Andrés Cepeda
Andrés Cepeda, nado en Bogotá o 7 de xullo de 1973, é un cantante e compositor colombiano. Gañador do Grammy Latino no 2013 na categoría Mellor Álbum vocal pop tradicional co seu álbum "Lo Mejor que hay en mi vida". É adestrador do programa musical La Voz Colombia e tamén de la voz kids.
Carrusel
dereita|miniatura|220px|Un carrusel nas festas de [[Padrón.]] dereita|miniatura|220px|Cabaliño do carrusel de [[Port Aventura.]] Un carrusel ou cabaliños é unha atracción consistente nunha plataforma xiratoria, xeralmente circular, na que están instaladas figuras de cabalos ou outros animais, coches, avións, barcos etc. que serven de asento. . É propio de feiras, festas e parques de diversións, e moitas veces, alén do xiro da plataforma, os cabalos desprázanse mecanicamente cara arriba e cara abaixo para simularen o galope da besta. Normalmente, a música repítese mentres o carrusel dá voltas.
Calquera plataforma rotatoria tamén se pode chamar de carrusel. Nun parque infantil, un carrusel é normalmente simple, a plataforma rotatoria é impulsada polos nenos con barras ou puxadores cos que os rapaces se poden agarrar mentres corren. Nun aeroporto, as cintas transportadoras na zona de recollida de equipaxes adóitanse chamar de carruseis.
Nos Estados Unidos de América, México e a Arxentina, o carrusel vai en sentido antihorario. En moitos países europeos porén (Reino Unido, Holanda, etc), os carruseis van en sentido contrario (horario). As razóns disto son obxecto de especulación.
Existe unha coñecida variedade de carruseis no que uns asentos penduran de cadeas do teito xiratorio, os chamados carruseis de cadeas, ou simplemente cadeas.
Etimoloxía
A verba galega "carrusel" vén do francés carrousel, e ten as súas orixes no italiano: garosello ("pequena batalla"), usada polos cruzados para describir un exercicio de adestramento para combate e un xogo común entre os xinetes turcos e árabes.
Antecedentes militares
Os cruzados descubriron este método e levaron a idea aos seus señores e reis en Europa. Alí o carrusel mantívose en segredo dentro dos castelos, sendo usado para o adestramento dos xinetes.
Para a cabalaría turca e árabe, contruíuse un carrusel contra o ano 1680 como aparello de adestramento mediante o fornecedor de aneis, consistía de cabalos de madeira suspendidos de trabes soportadas por un piar central. Os xinetes apuntaban con lanzas, tratando de ensartar aneis localizados arredor do carrusel, movido por homes, cabalos ou mulas.
Conversión en elemento de lecer
Co pasar dos anos construíronse uns pequenos carruseis que foron instalados nos xardíns privados da realeza. Ao pouco tiempo, con toda a pompa que existía por esa época en Francia, armouse un grande aparato que foi colocado en París en Le Place du Carrousel. Xunto cun torneo de cabalaría moi cheo de bravura, consistente en "combatentes" que se guindaban os uns aos outros bólas de xeso recheas de perfume, polo que aqueles que eran alcanzados despedirían cheiro por varios días. Unha etapa interesante do carrusel foi a do fornecedor de aneis, co que os xinetes de a cabalo tratarían de enfiar aneis pendurados, a toda marcha.
Co desenvolvemento das unións de artesáns e a relativa liberación dos oficios en Europa, a principios do século XIX estábanse a construír carruseis que estaban traballando en distintas festas e outras reunións na Europa Central e en Inglaterra.
Por exemplo, en 1837, o fabricante de carros, Michael Dentzel, converteu o seu negocio de fabricación de vagóns no que é agora a Alemaña do sur, nunha empresa de fabricación de carruseis. Os cabaliños, animais e mecanismos podíanse fabricar nos meses de inverno e a súa familia e traballadores podían percorrer rutas no seu tren de vagóns pola rexión, operando o seu gran carrusel (menagerie) en distintos sitios. Daquela outros construtores como Heyn en Alemaña e Bayol en Francia estaban tamén comezando a construír carruseis. De xeito semellante Inglaterra estaba comezando a desenvolver a súa propia tradición de fabricación de carruseis a que tería un estilo distintivo.
Os cabaliños primitivos non tiñan plataforma, senón que os animais se penduraban de trabes e cadeas, os cales se inclinaban cara a fóra ao virar a cuberta, polo efecto da forza centrífuga, simulando un voo, como traballan aínda hoxe as cadeas. Chamábanse carruseis de cabalos voadores. Normalmente eran propulsados por animais de tracción camiñando en círculo, ou por persoas puxando dunha corda ou movendo un manubrio. Contra a metade do século XIX, desenvolveuse o carrusel de plataforma, para reducir os riscos aos cativos, onde os animais e mailas carrozas se moverían en círculo sobre unha plataforma circular suspendida do eixo ou poste central; empezáronse a construír con propulsión de vapor. Eventualmente, cos avances da revolución industrial comezáronse a desenvolver mecanismos, con diversas engrenaxes e cegoñais, a fin de dar aos postes do cal penduraban os animais o típico movemento de sobe e baixa, ao se desprazar arredor do poste central. As plataformas servían de soporte á parte inferior dos postes de suspensión á vez que servían de plataforma para camiñar por ela ou para colocar sobre dela outros animais, carrozas, canoas simuladas e outros obxectos. Era común ter órganos ou outros instrumentos musicais automáticos e logo apareceron os motores eléctricos e as luces que deron aos carruseis o seu estilo clásico.
Estación de Ponte Ambía
Ponte Ambía é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Ponte Ambía, no concello de Baños de Molgas, provincia de Ourense. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase na liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña, entre as estacións de Baños de Molgas e Paderne-Cantoña. O tramo é de vía única e está sen electrificar.