cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Convento de San Domingos de Bonaval
O convento
No ano 1695 iníciase a súa reconstrución, ao parecer debido as malas condicións nas que se atopaba. Baixo o mecenado do arcebispo Monroy, foi Domingo de Andrade o que se encargou das obras. Deste modo a imaxe que hoxe podemos observar é na súa maioría produto destas reformas ordenadas polo arcebispo frei Antonio de Monroy, que ocupou o seu cargo entre os anos 1685 a 1715. miniatura|Fachada principal do convento.
A fachada principal
Presídea o escudo dos condes de Altamira con coroa real, patróns do convento, e vense nela claras referencias a obra "Arte e uso da Arquitectura" de frei Lorenzo de San Nicolás. É de pequenas proporcións, dividida en tres partes, horizontal e verticalmente.
A portada componse de dúas pilastras toscanas decoradas con feixes de froitas típicas no quefacer de Andrade, que soportan un frontón curvo partido enmarcando a porta alintelada, presidida pola imaxe do santo fundador. A ámbolos lados da porta ábrense vans rectangulares. Sobre os linteis, en cartelas, aínda se pode ler nitidamente o seguinte texto:
"Esa portada i quarto que le sigue mando hacer el ylustrissimo sr don frai Antonio de Monroy arzobispo i señor de esta ciudad i genera de esta sagrada religión con las himagines i dorado año de 1699". miniatura|esquerda|Escaleira tripla.
A tripla escaleira helicoidal
Destaca no seu interior a extraordinaria escaleira tripla de caracol helicoidal dos séculos XVII e XVIII, obra tamén do arquitecto Domingo de Andrade. Componse de tres espirais independentes. A estudosa María Teresa Ríos Miramontes relacionouna coa que se atopa no francés castelo de Chambord. No mesmo espazo desenvólvense tres ramplas independentes, que conducen a diferentes pisos; só unha delas chega ao miradoiro. Os pasos da escaleira están feitos dunha peza enteira, encravándose por un nervio exterior sen necesidade de encaixar no muro nin unirse uns ós outros.
Foi restaurada por Xosé Cerviño García, o Mestre Cerviño. miniatura|
A torre
Tamén obra de Domingo de Andrade, e de novo baixo o mecenado de Monroy, estrutúrase no esencial seguindo o xa feito polo autor na Torre do reloxo da catedral de Santiago, e realízase nos principios do século XVIII.
Outras estancias
No ano 1712 encárgaselle a Pedro García a realización da sancristía.
A Torre, Andeiro, Cambre
A Torre é un lugar da parroquia de Andeiro no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 94 habitantes (49 homes e 45 mulleres).
Base Vandenberg da Forza Aérea
O primeiro lanzamento dun mísil (un PGM-17 Thor) desde a base tivo lugar o 16 de decembro de 1958, e dous meses máis tarde, o 28 de febreiro de 1959, engalou o primeiro lanzamento espacial cun Thor/Agena levando a bordo o Discoverer I. O primeiro Atlas engalou desde a base o 9 de setembro de 1959 e máis tarde o primeiro Titan. En anos sucesivos diferente mísiles e foguetes espaciais foron sendo postos en servizo. Os proxectos máis ambiciosos proxectados para a base Vandenberg foron o proxecto MOL e o programa do transbordador espacial. O primeiro consistía nunha estación espacial militar tripulada que finalmente foi cancelada en 1969. En canto ao programa do transbordador, adaptouse unha das zonas de lanzamento (SLC-6) para ser usada polos transbordadores e que nunca chegou a entrar en servizo, sendo cancelada oficialmente en 1989. Esa mesma zona é usada agora polo Delta IV.
En 1995 creouse en Vandeberg o Espazoporto California, operado pola empresa Spaceport Systems International, e que fai uso das infraestruturas xa existentes na base para uso por parte de empresas comerciais.
En 2020 lánzase dende alí o Sentinel 6.
As Casas Novas, Soexo, Vilalba
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Soexo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Otídidos
miniatura|250px|[[Sisón común.]]
Os otídidos (Otididae) son unha familia de aves gruiformes que inclúe as avetardas e sisóns. Son de hábitos principalmente terrestres, asociadas con ambientes secos, abertos e esteparios do Vello Mundo. Segundo algúns autores, os otídidos deben clasificarse nunha orde de seu, os Otidiformes.
Historia natural
As avetardas son omnívoras e aniñan na terra. Camiñan ergueitas sobre as súas fortes patas e grandes dedas. Teñen as ás anchas e longas, con patróns de plumaxe rechamantes en voo. Moitas teñen interesantes cortexos, nas que realizan accións como inflar os sacos das súas gorxas, ou elevar rechamantes cristas. As femias depositan de tres a cinco ovos escuros e pintados, nunha zona escarvada no chan, onde os incuban elas soas.
Son gregarias fóra da época de cría, pero son moi cautas e é difícil achegarse a elas nos hábitas abertos nos que se adoitan atopar.
A maioría das especies están en perigo por mor da perda do hábitat e da caza, mesmo onde están protexidas.
Xéneros e especies
A familia Otididae inclúe nove xéneros e 26 especies:
Pandiónidos
Os pandiónidos (Pandionidae) constitúen unha familia de aves que comprende un único xénero, Pandion, as aguias peixeiras. En Galicia vive a especie Pandion haliaetus. A maioría dos tratamentos taxonómicos consideran que neste xénero hai unha soa especie (P. haliaetus), dividida en subespecies, mentres que outros tratamentos recoñecen dúas especies actuais.
Por exemplo, unha das subespecies estaría formada polas poboacións que viven nas costas e illas de Australia, Indonesia e sueste asiático, que se denominou Pandion haliaetus cristatus, pero para outros esta subespecie constitúe a especie separada Pandion cristatus.
Especies existentes: Especies extintas:
Torcuato Ulloa
Torcuato Ulloa Varela, nado en Pontevedra en 1863 e finado na mesma cidade o 16 de agosto de 1946, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Na súa xuventude viviu en París e despois residiu en Madrid onde colaborou en El Imparcial. Regresou a Pontevedra e traballou na Sección de Fomento. Participou na creación da revista El Adelanto, foi redactor de La Voz de Helenes e fundou o periódico El Noticiero Gallego e a revista ilustrada Galicia Cómica. Colaborou en Crónica de Pontevedra, Galicia Moderna e Diario de Pontevedra e foi correspondente de El Imparcial de Madrid e La Vanguardia de Barcelona.
miniatura|esquerda|Arlequinada, 1893, con portada de [[Benigno López Sanmartín.]]
Recoñecementos
Gran Cruz de Afonso XII, polo seu labor na Sociedade Económica de Amigos do País.
Vida persoal
Casou con Isolina Martínez Besada.
Altocalcifilia
Este tipo de parafilia preséntase comunmente en homes que gozan observando mulleres que locen este tipo de calzado.
Características
A altocalcifilia é moi común entre os sadomasoquistas, quen o converten en perversión. Malia que non está clasificado dentro do DMSV (Manual de Psiquiatría), considérase clinicamente unha parafilia sempre e cando afecte as normais relacións sociais do paciente e se presente de forma recorrente durante polo menos 6 meses. Así mesmo, é pouco común que esta parafilia se presente soa, normalmente está asociada a outro tipo de fetichismos.
A interpretación psicanalítica da altocalcifilia ve nela unha asociación entre o obxecto que é familiar ao neno mentres agatuña (o zapato feminino) e as mostras de afecto infantil recibidas por el. Existe rexistro do caso dun chimpancé macho criado en cativerio que se masturbaba fretándose contra a bota do seu vixilante.
Termodinámica dos ácidos nucleicos
A termodinámica dos ácidos nucleicos é o estudo de como a temperatura afecta á estrutura en dobre hélice dos ácidos nucleicos, fundamentalmente do ADN bicatenario. Cando un ADN bicatenario perde a súa estrutura en dobre hélice e as súas dúas febras se separan dise que se produciu a desnaturalización do ADN. A temperatura de fusión do ADN (ou Tm, do inglés melting temperature) defínese como a temperatura á cal a metade da lonxitude das fibras do ADN perde a súa estrutra habitual en dobre hélice e pasa a un estado monocatenario ou de enrolamento aleatorio. Por tanto, esta "fusión" non significa que o ADN pase ao estado líquido, senón que ten que ver co seu estado bicatenario ou monocatenario. A Tm depende da lonxitude da molécula de ADN e da súa secuencia de nucleótidos específica; canto máis longo ou máis contido GC, máis alta é. A desnaturalización dun ADN bicatenario (separación das súas dúas febras) debida á temperatura pode ser total ou parcial.
Hibridación
A hibridación de ácidos nucleicos é o proceso de establecer unha interacción específica de secuencia non covalente entre dúas ou máis febras de ácido nucleico que presentan complementariedade de bases, orixinando un só complexo, que no caso de dúas febras se denomina dúplex de ácido nucleico. Os oligonucleótidos, o ADN, ou o ARN únense ao seu complemento en condicións normais espontaneamente, polo que dúas febras perfectamente complementarias se unirán unha a outra facilmente. Para reducir a diversidade e obter os complexos máis preferidos enerxeticamente, utilízase no laboratorio unha técnica denominada annealing (ver máis abaixo). Porén, debido ás diferentes xeometrías moleculares dos nucleótidos, unha soa inconsistencia entre as dúas febras fará que a unión entre elas sexa enerxeticamente menos favorable. A medición dos efectos da incompatibilidade de bases cuantificando a temperatura á cal as dúas febras se unen (anneal) pode proporcionar información sobre a similitude na secuencia de bases entre as dúas febras que se están hibridando. Os complexos poden ser disociados por desnaturalización térmica, tamén chamada fusión. En ausencia de factores negativos externos, o proceso de hibridación e fusión pode repetirse indefinidamente, o cal é a base da técnica da reacción en cadea da polimerase (PCR). Normalmente, os pares de bases de ácidos nucleicos que se forman son A=T e G≡C, e este último é máis estable.
Desnaturalización do ADN
miniatura|dereita|Curva de absorbancia durante a desnaturalización dun ADN que mostra o efecto hipercrómico. A desnaturalización do ADN, tamén chamada fusión do ADN, é o proceso polo cal o ADN bicatenario se desenrosca e separa en dúas febras monocatenarias debido a que rompen as pontes de hidróxeno e as atraccións hidrofóbicas entre as bases. A desnaturalización prodúcese xeralmente por causa dun aumento de temperatura (desnaturalización térmica), pero pode producirse tamén por efecto de substancias químicas como a urea. .
Se medimos a cantidade de luz ultravioleta absorbida (absorbancia) durante a desnaturalización dun ADN, obsérvase que esta aumenta conforme aumenta a temperatura e as febras do ADN se van separando. Este efecto chámase efecto hipercrómico e débese a que as interaccións entre as bases (pontes de hidróxeno) cando están en forma de dobre hélice alteran a resonancia dos aneis das bases nitroxenadas facendo que absorban menos luz, pero cando se separa a dobre hélice estas restricións desaparecen e absórbese máis luz.
O proceso de desnaturalización do ADN pode utilizarse para analizar algúns aspectos do ADN. Como o apareamento de bases guanina-citosina é xeralmente máis forte que o adenosina-timina, a cantidade de guanina e citosina dun ADN, denominada contido GC pode ser estimada medindo a temperatura á que o ADN xenómico funde. Temperaturas de fusión máis altas correspóndense con contidos GC máis altos.
A desnaturalización do ADN pode tamén utilizarse para detectar diferenzas de secuencia entre dúas secuencias de ADN diferentes. O ADN quéntase e desnaturalízase ata que estea no seu estado de febras monocatenarias, e a mestura arrefríase despois para permitir que as febras con secuencias similares se rehibriden. Fórmanse moléculas híbridas entre secuencias similares e as diferenzas de secuencia orixinan unha interrupción no apareamento de bases. A escala xenómica, o método tense utilizado para estimar a distancia xenética entre dúas especies, un proceso coñecido como hibridación ADN-ADN. No contexto dunha soa rexión illada do ADN, poden utilizarse xeles de gradiente de desnaturalización e xeles de gradiente de temperatura para detectar a presenza de pequenas discordancias entre as secuencias, un proceso chamado electroforese en xel en gradiente de temperatura.
Os métodos de análise do ADN baseados na temperatura de fusión teñen a desvantaxe de ser aproximacións para o estudo das secuencias, de modo que a secuenciación de ADN considérase xeralmente como un método máis exacto.
Annealing
En xenética, annealing (traducido ás veces por anelamento, temperado, aliñamento, hibridación) significa o apareamento por formación de pontes de hidróxeno para formar unha dobre hélice entre dúas cadeas complementarias de ácidos nucleicos, ADN ou ARN. O termo utilízase moitas veces para describir a unión a unha febra de ADN por apareamento de bases dunha sonda de ADN ou dun cebador ou primer durante a reacción en cadea da polimerase. O termo tamén se usa para describir a re-formación (reannealing) da dobre hélice a partir de ADN que foi previamente desnaturalizado termicamente e separado en febras complementarias. Proteínas como RAD52 axudan ao annealing do ADN.
Termodinámica do modelo de dous estados e cálculo de Tm
Utilízanse varias fórmulas para calcular os valores de Tm. Algunhas fórmulas son máis axeitadas para predicir as temperaturas de fusión de dúplex de ADN. Para oligonucleótidos de ADN, é dicir, curtas secuencias de ADN, a termodinámica da hibridación pode ser adecuadamente descrita como un proceso de dous estados. Nesta aproximación non se ten en conta a posibilidade de que existan estados intermedios de unión parcial na formación do estado de dobre hélice a partir de oligonucleótidos dunha soa febra. Asumindo isto, poden describirse elegantemente os parámetros termodinámicos da formación de ácidos nucleicos bicatenarios AB a partir de ácidos nucleicos monocatenarios A e B.
.
A temperatura de fusión Tm, é a que hai cando a metade do ácido nucleico de dobre cadea está disociado. Se non están presentes outros ácidos nucleicos, entón [A], [B], e [AB] serán iguais, e iguais á metade da concentración inicial de ácido nucleico bicatenario, [AB]inicial. Isto dá unha expresión para o punto de fusión dun ácido nucleico dúplex de
Os termos ΔH° e ΔS° danse xeralmente para a asociación das febras e non para a reacción de disociación (ver máis abaixo un exemplo no método do veciño máis próximo). Esta fórmula entón convértese en:
, onde [B]total < [A]total.
Como xa se dixo, esta ecuación está baseada na asunción de que só están implicados dous estados na fusión: o estado de dúas febras en dobre hélice e o estado de enrolamento aleatorio de febras separadas. Porén, os ácidos nucleicos pode fundir por medio de varios estados intermedios. Para ter en conta este complicado comportamento, deben utilizarse métodos de mecánica estatística, o que é especialmente importante para secuencias longas.
Estimación de propiedades termodinámicas a partir dunha secuencia de ácido nucleico
No parágrafo mostrouse como están relacionados a temperatura de fusión e os parámetros termodinámicos (ΔG° ou ΔH° & ΔS°). A partir da observación das temperaturas de fusión poden determinarse experimentalmente os parámetros termodinámicos. E inversamente, cando se coñecen os parámetros termodinámicos dunha secuencia de ácido nucleico dada, pode predicirse a temperatura de fusión, o que é moi importante para as aplicacións. Para oligonucleótidos pode obterse unha boa aproximación destes parámetros polo método do veciño máis próximo.
Método do veciño máis próximo
A interacción entre as bases de diferentes febras depende en parte das bases veciñas. O modelo de veciñño máis próximo, en vez de tratar a hélice de ADN como unha serie de interaccións entre pares de bases, trátaa como unha serie de interaccións entre pares de bases "veciñas". Así, por exemplo, o ADN que se mostra abaixo ten as interaccións co veciño máis próximo indicadas polas frechas. A enerxía libre de formar este ADN a partir de febras individuais, ΔG°, represéntase (a 37 °C) como
O primeiro termo representa a enerxía libre do primeiro par de bases, CG, en ausencia dun veciño máis próximo. O segundo termo inclúe tanto a enerxía libre de formación do segundo par de bases, GC, e a interacción de apiamento entre este par de bases e o par de bases previo. O resto dos termos defínense de forma similar. En xeral, a enerxía libre de formación dun ácido nucleico dúplex é
.
Cada termo ΔG° ten un parámetro de entalpía, ΔH°, e outro de entropía, ΔS°, polo que o cambio na enerxía libre tamén virá dado por
Os valores de ΔH° e ΔS° determináronse para os dez posibles pares de interaccións. Estes son os dados na Táboa 1, xunto co valor de ΔG° calculado a 37 °C. Usando estes valores, o valor de ΔG37° para a hélice de ADN mostrado arriba calculouse que é −22,4 kJ/mol. O valor experimental é −21,8 kJ/mol. Os parámetros asociados cos dez grupos de veciños mostrados na Táboa 1 determínanse a partir dos puntos de fusión de oligonucleótidos dúplex curtos. Curiosamente, dedúcese que só oito dos dez grupos son independentes.
Estes parámetros foron afinados en experimentos de fusión e na literatura pode atoparse unha ampliación da Táboa 1 que inclúe discordancias na secuencia.
Patronato, Santa Maria
Patronato é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Tarzán
miniatura|dereita|As aventuras de Tarzán, 1921 Tarzán é un personaxe creado por Edgar Rice Burroughs, que apareceu por primeira vez na novela "Tarzán dos monos" en 1914, e despois en trinta e tres películas e series posteriores.
A historia de Tarzán
Tarzán é o fillo orfo dunha parella inglesa aristocrática abandonados en África a finais do século XIX. Despois de morreren seus pais, Tarzán foi adoptado e educado por unha manda de monos aos cales Burroughs chama "mangani", unha especie non coñecida pola ciencia, pero con características de gorilas, chimpancés e homínidos, incluíndo unha forma de linguaxe primitiva. "Tarzán" significa "pel branca" en linguaxe manganí. O seu nome inglés é John Clayton III, Lord de Greystoke.
A educación recibida deulle habilidades físicas considerabelmente superiores ás dos mellores atletas "civilizados", pero tamén herdou un gran nivel de habilidade mental. Aprendeu a ler só examinando libros de inglés deixados por seus pais, e discrepando coa versión de falante inarticulado popularizada nas películas, aprendeu a falar varios idiomas de forma fluída.
El só volve facer contacto cos seres humanos novamente unha vez que xa é grande. Neste período, aprende a falar francés e inglés e visita o mundo civilizado, pero despois rexéitao e volve á xungla. En historias posteriores cóntanse outras aventuras levadas a cabo por el, varias veces descubrindo civilizacións perdidas.
Tarzán é a encarnación moderna da antiga tradición literaria do "heroe criado por animais". Outros exemplos son Mowgli d´O libro da selva e O libro da selva 2 creado por Rudyard Kipling e os fundadores lendarios de Roma, Rómulo e Remo amamantados por unha loba.
A historia de Tarzán está baseada en ideas non científicas sobre a evolución e o "Darwinismo social" explorada na literatura popular dese período, tales como a de Jack London e Robert E. Howard.
Tarzán como personaxe literario
Tarzán foi un dos personaxes literarios máis coñecidos do mundo. Apareceu en filmes, bandas deseñadas e programas de televisión. A maioría das películas de Hollywood con Tarzán, desde a década de 1930 en adiante, móstrano coa súa compañeira chimpancé Chita. O escritor de ciencia ficción Philip José Farmer escribiu Tarzan Alive! (Tarzán vive!), unha biografía de Tarzán utilizando o argumento que era unha persoa real. Tamén aparece como un personaxe menor no libro Lust, de Geoff Ryman. A pesar de que os dereitos de "Tarzán dos monos" son de dominio público nos Estados Unidos, todos os traballos de Burroughs manteranse baixo copyright na Unión Europea até o ano 2021, e o nome Tarzán é unha marca rexistrada. Na cidade de Tarzana, California Burroughs tiña o seu fogar, e por iso a cidade foi rebautizada en 1927 con ese nome na súa lembranza.
Por outros escritores
As novelas deste autor nunca foron autorizadas por ERB, Inc. Foron sacadas de circulación e as copias que quedaban foron destruídas.
Mosteiro dos Picos
O mosteiro dos Picos ou mosteiro de San Martiño de Vilalourente é un antigo mosteiro medieval situado nos arredores da vila de Mondoñedo, na parroquia dos Remedios do concello de Mondoñedo.
Thomas Klestil
Comezos e primeira etapa política
Nado en Viena no seo dunha familia de clase obreira -o seu pai traballou para o tranvía- Klestil foi á escola en Landstraße onde fixo amizade con Joe Zawinul. Os seus estudos superiores realizounos na súa cidade natal na Universidade de Economía de Viena e recibiu o seu doutoramento no ano 1957. Logo da entrada no Servizo Civil traballou en Austria así como no estranxeiro para a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico. Klestil tiña moita fluidez no inglés e conseguiu o cargo de embaixador austríaco nas Nacións Unidas entre 1978 ao 1982) e embaixador nos Estados Unidos (1982–1987) antes da súa elección como presidente.
Mosteiro dos Picos
Historia
Algúns documentos apuntan que foi construído en 1348. O mosteiro xa existía no século XIV. Os franciscanos foron os seus primeiros moradores e máis tarde serviu como Hospital de Peregrinos do Camiño Norte. A comezos do século XVIII, con Juan Antonio Muñoz Salcedo como bispo de Mondoñedo, remodelouse o templo: reconstituíse o campanario para darlle máis altura e derribouse a anterior igrexa. O bispo pagou as obras de construción da nova e o seu retablo maior. Foi habitado polos Pasionistas entre 1884 e 1964, ficando deshabitado ata a actualidade.
Popularmente coñécese como mosteiro dos Picos debido á vestimenta dos primeiros monxes que o habitaron. A subida ao mosteiro coñécese co nome de "Calvario" pola existencia dun Viacrucis bastante deteriorado (só quedan 9 estacións das 14 que debería de haber).
Edificación
A igrexa consta dunha nave en tres tramos cubertos de nervatura gótica, cúpula con lanterna, presbiterio, claustro rectangular de dous pisos con arcos no baixo e ventás no alto, construído a partir de 1687, cociña antiga e escaleira principal do século XVIII. Fachada principal barroca cun ollo de boi central e unha torre lateral de dous corpos e remate en cúpula. No interior ten un retablo maior salomónico con esculturas, dous retablos laterais barroco e moderno e cadeirado do coro barroco.
Thomas Klestil
Presidencia
A partir de 1993 reúne aos xefes de Estado de toda a Europa central. En novembro do ano seguinte (1994), viaxou a Israel, e foi considerado como o primeiro presidente austríaco que visita oficialmente aquel país. No momento dun discurso no Kneset Thomas Klestil é o primeiro xefe de Estado austríaco que recoñece a plena responsabilidade do seu país nas atrocidades cometidas durante a segunda guerra mundial.
Mosteiro dos Picos
Estado actual
Hoxe atópase en estado ruinoso e está totalmente abandonado. A igrexa comeza a ter fendas e o edificio do mosteiro ten os tellados fendidos e a silveira devora o recinto pola parte de atrás.
No ano 2001 estivo a piques de ser rehabilitado. A Consellería de Cultura achegou diñeiro para reparar tellados e un obradoiro local restaurou o claustro. Hoxe todo está inaccesible e o acceso ao interior está prohibido.
Thomas Klestil
Presidencia
En 1994 ocorreu a separación de Klestil da súa esposa Edith, coa cal tivo 3 fillos. Esta noticia é anunciada polo presidente mesmo nun tabloide, ademais o público decátase que o xefe de Estado tiña unha amante desde había anos -feito inaudito en Austria, país marcado por unha moral católica aínda intransixente-. Como, ademais, durante a campaña electoral, Klestil exaltara os valores tradicionais da familia intacta, esta noticia faille perder, e de xeito duradeiro, unha boa parte do apoio do seu electorado católico conservador.
Con todo, en 1998, Klestil é reelixido triunfalmente para un segundo mandato de seis anos con máis do 63% dos votos válidos. O partido socialista non lle opuxo candidato mentres que os conservadores camuflaban a súa confusión con presidente baixo un comité de sostén que reunía a personaxes de diferentes partidos.
Logo da súa reelección, o antagonismo entre Klestil e o seu partido só se intensifica. No momento das eleccións lexislativas de outubro de 1999, o partido cristián-conservador de Wolfgang Schüssel sofre unha dura derrota en proveito do partido "liberal" (aínda que de verdade, populista ultranacionalista), o FPÖ, de Jörg Haider que chega na segunda posición logo dos socialistas. Entón, o presidente Klestil abertamente desexa que a coalición saliente dos socialistas e dos conservadores sexa renovada, xa que non soporta a chegada ao poder de Haider debido á súa mala imaxe no estranxeiro e a que acababa de eloxiar a antigos membros da SS.
Bernard Hill
Traxectoria
Nunha carreira de 30 anos, é máis coñecido por interpretar o capitán Edward John Smith, en Titanic, Rei Théoden nas adaptacións cinematográficas da triloxía d´O Señor dos Aneis, e como o director do cárcere "San Quentin" no filme de Clint Eastwood Execución inminente. Hill é o único actor en aparecer en máis dun dos tres filmes premiados con once Oscars, e un dos tres únicos actores protagonistas en máis dun filme que recadara máis de 1 billón de dólares estadounidenses, a saber: Titanic e The Lord of the Rings: The Return of the King (os outros actores son Orlando Bloom, que tamén actuou en The Lord of the Rings: The Return of the King, así como en Pirates of the Caribbean e Johnny Depp, que tamén actuou en Pirates of the Caribbean, así como en Alice in Wonderland. Hill apareceu en tres filmes que gañaron o Academy Award for Best Picture: Gandhi, Titanic e The Lord of the Rings: The Return of the King.
Composto cuaternario
upright|miniatura|[[Catión de amonio cuaternario. O R' pode ser o mesmo grupo ou diferentes grupos. Poden tamén estar conectados ciclicamente.]]
En química, un composto cuaternario é un catión que consiste nun átomo central cargado positivamente con catro substituíntes, especialmente grupos orgánicos (alquilo e arilo), excepto átomos de hidróxeno.
Os compostos cuaternarios mellor coñecidos son os sales de amonio cuaternario, que teñen un átomo de nitróxeno no centro. Por exemplo, na seguinte reacción, o átomo de nitróxeno dise que está cuaternizado, xa que pasou de 3 a 4 substituíntes:
Outros exemplos son os sales de fosfonio substituídos (R4P+), os sales de arsonio substituídos (R4As+) como a arsenobetaína, e tamén algúns supercondutores que conteñen arsénico. Tamén se describiron sales de estibonio substituídos (R4Sb+) e sales de bismutonio substituídos (R4Bi+).
Signario de Espanca
miniatura|200px|[[Escrituras paleohispánicas]] miniatura|200px|O signario de Espanca ([[Castro Verde)]] O signario de Espanca (Castro Verde, Baixo Alentexo, Portugal) é o único signario enteiro conservado dunha escritura paleohispánica. Está realizado sobre unha pequena placa de xisto (48 x 28 x 2 cm.) que apareceu fóra de contexto e polo tanto non dispón de datación arqueolóxica. É un signario dobre que consta de 27 signos e que probabelmente corresponde a un exercicio de aprendizaxe, xa que consta de dúas liñas, a primeira está trazada con maior seguridade e seguramente corresponde ao exemplo trazado polo mestre, mentres que a segunda, trazada con maior inseguridade, parece corresponder ao alumno.
Non coincide exactamente con ningunha das escrituras coñecidas a través de inscricións, aínda que pertence claramente ao grupo meridional e apareceu na zona nuclear da escritura tartesa ou do suroeste. Cabe destacar que os 13 primeiros signos conservan a orde relativa correspondente ao alfabeto fenicio. Sobre a súa orixe non hai consenso: para algúns investigadores a súa orixe esta directa e unicamente vinculado ao alfabeto fenicio, mentres que para outros na a súa creación tamén influiría o alfabeto grego.
Erik Satie
Eric Alfred Leslie Satie, nado en Honfleur (departamento de Calvados) o 17 de maio de 1866 e finado en París o 1 de xullo de 1925, foi un compositor e pianista francés.
Traxectoria
En 1887 marchou da casa para instalarse en Montmartre. Neste tempo comezou unha grande amizade co poeta romántico Patrice Contamine e, coa axuda do pai deste, publicou as primeiras composicións. Axiña se integrou no café-cabaret Le Chat Noir e relacionouse coa clientela artística deste. Por esta época comezou a publicar as súas Gimnopedias, ás que seguiron as Ogives e as Gnossiennes, entre outras. Neste período coñeceu a Debussy. En 1891 converteuse no compositor oficial e mestre de capela da Ordre de la Rose-Croix Catholique, du Temple et du Graal, liderada por Joséphin Péladan. Para ela compuxo pezas de inspiración mística, coma Salut Dapreau!, Le Fils des étoiles e Sonneries de la Rose Croix.
Satie e Suzanne Valadon, pintora impresionista e nai de Miguel Utrillo, comezaron unha relación sentimental en 1893. Axiña Valadon se mudou a unha vivenda próxima á de Satie, na Rue Cortot. Satie obsesiounouse con ela, chamábaa a súa Biqui e escribía apaixonadas notas sobre o seu ser completo, ollos encantadores, mans xentís e pés pequenos. Valadon pintou o retrato de Satie e deullo, mais ós seis meses ela mudouse, o que deixou devastado ó compositor. Durante a súa relación, Satie compuxo as súas Danses Gothiques, a modo de oración para facer regresar a paz á súa mente. Aparentemente, esta foi a única relación que tivo.
No mesmo ano coñeceu o mozo Maurice Ravel, quen exerceu unha notable influencia nas súas primeiras composicións. Unha das composicións de Satie neste período, as Vexations, permaneceu descoñecida ata a súa morte. A finais do ano fundou a Eglise Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur (Igrexa Metropolitana da Arte de Cristo o Guía). Como o seu único membro, o papel de "Parcier et Maître de Chapelle" comezou unha composición dunha Grande Messe (despois coñecida como a Messe des Pauvres), e escribiu un caudal de cartas, artigos e panfletos mostrando a súa convición en temas relixiosos e artísticos.
Isabel de Vermandois
Isabel de Vermandois, nada en 1143 e finada o 28 de marzo de 1183, foi condesa de Vermandois e Valois (1167-1183). Tamén lle chamaban Mabilla.
Traxectoria
Era filla de Raúl I, conde de Vermandois e Valois, e de Petronila de Aquitania. Tamén era sobriña de Leonor de Aquitania (Petronila era a súa irmá), a esposa do rei Henrique II de Inglaterra e, polo tanto, o primo de Ricardo Corazón de León e Xoán sen Terra (que sucedeu a o seu irmán Ricardo).
Casou con Filipe de Alsacia, conde de Flandres, en 1159, pero non tiveron fillos. Á súa morte, en 1183, o seu marido Filipe de Alsacia conservou os seus condados a costa da súa irmá Leonor de Vermandois, pero foi obrigado a entregarllos a Filipe II de Francia en 1185.
Valon Berisha
Valon Berisha, nado en Malmö o 7 de febreiro de 1993, é un futbolista noruegués-kosovar que xoga como centrocampista do Red Bull Salzburg na Bundesliga austríaca.
Traxectoria
miniatura|Berisha xogando co Red Bull Salzburg o 10 de abril de 2016 contra o Admira
Primeiros anos
Berisha naceu en Suecia de pais inmigrantes de etnia albanesa de Kosovo, mais medrou na localidade norueguesa de Egersund, ao sur de Stavanger. Xogou como infantil e xuvenil no club local, o Egersunds IK." O 20 de xuño de 2008, con 15 anos, debutou co equipo principal do Egersunds contra o Staal Jørpeland IL na terceira división norueguesa. As súas boas actuacións impresionaron ao Viking FK, co que firmou en marzo de 2009. Berisha pasou tres períodos de proba na Premier League co Chelsea cando contaba 14 e 15 anos, mentres tamén pasaba tempo co Manchester City e co Aston Villa. Non obstante, Berisha decidiu non firmar contrato en Inglaterra e seguir en Noruega.
Viking FK
Berisha fixo o seu debut na Tippeligaen contra o Brann o 21 de marzo de 2010, substituíndo a Vidar Nisja no minuto 85., e nesa tempada realizou un total de doce aparicións na liga. O 31 de outubro marcou o seu primeiro gol nun empate 1-1 contra o Lillestrøm. En maio do ano seguinte, Berisha gañou o premio Statoil ao talento.
Na tempada 2011 Berisha converteuse nun dos xogadores titulares, xogando o 88% do tempo máximo posible, non obstante xogar principalmente na banda esquerda, a medida que pasaba a tempada favorecía máis a posición de centrocampista. O 19 de xuño de 2011, Valon e o seu irmán Veton convertéronse nos primeiros irmáns para xogar xuntos co Viking en 22 anos dende que Jan e Egil Fjetland xogaran contra o Molde ns final da Copa de Noruega de 1989.
Red Bull Salzburg
En xullo de 2012, Berisha firmou co Red Bull Salzburg canda o tamén noruegués Håvard Nielsen Tras unha breve enfermidade debutou contra o Admira o 18 de agosto de 2012
Carreira internacional
Berisha participou coa selección norueguesa, nas súas diferentes categorías, en máis de corenta ocasións.
A súa primeira convocatorio coa selección absoluta foi o 23 de novembro de 2011 para participar na King's Cup de Tailandia de 2012 e debutou o 15 de xaneiro substituíndo a Alexander Søderlund no minuto 62 nun empate 1-1 contra un combinado danés. Convocado tamén o 14 de febreiro de 2012 contra Irlanda do Norte xogou o 29 de febreiro de 2012.
En 2016, logo que se admitira a Kosovo como membro da FIFA dicidiu xogar coa selección do país onde naceran seus pais. Debutou con Kosovo o 5 de setembro e marcou un penalti no minuto 60 que permitiu o empate 1-1 contra Finlandia nun partido de cualificación da Copa do Mundo.
Xunqueira de Espadanedo, Xunqueira de Espadanedo
Santa María de Xunqueira de Espadanedo (do latín "iuncariam", 'lugar onde abundan os xuncos') é unha parroquia do concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 605 habitantes (298 homes e 307 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 39 habitantes en relación ao ano 2000.
Patrimonio
Na parroquia sitúase o mosteiro de Santa María de Xunqueira de Espadanedo.
Ligofilia
Habitualmente, a ligofilia é máis unha preferencia e non unha enfermidade. Ás persoas ligofílicas atráenlles os lugares escuros. Así mesmo, o termo está moi ligado ao satanismo e mais ás culturas góticas. Dentro dun plano sexual, pódese falar da ligofilia como un tipo de parafilia.
Fet
Fet é un concello do condado de Akershus. O concello limita no norte con Skedsmo e Sørum, no leste con Aurskog-Høland e no sur con Trøgstad. As principais actividades económicas son a agricultura, silvicultura e industria pero moitos habitantes traballan fóra do concello. miniatura|250px|esquerda|Museo de Letsund Lenser O principal centro e capital administrativa é Fetsund, o sitio e os edificios da antiga fábrica de madeira, Letsund Lenser, agora é partrimonio nacional e museo situado na entrada do río Glomma no Lago Øyeren. Outros lugares son Åkrene e Gan. miniatura|esquerda|250px|Igrexa de Fet
Vilanova, San Pedro de Cervantes, Cervantes
Vilanova é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervantes no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 13 habitantes, dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.
Thomas Kent
Thomas Kent (en irlandés Tomás Ceannt) nado en Castlelyons no Condado de Cork (Irlanda) en 1865 e finado no cuartel militar de Collins Barracks no Condado de Cork (Irlanda) o 9 de maio de 1916, foi un nacionalista irlandés condenado a morte por un consello de guerra e fusilado tras un tiroteo coa Royal Irish Constabulary (RIC) o 2 de maio de 1916, pouco tempo despois do Alzamento de Pascua.
Xuízo e execución
Thomas e William foron xulgados por unha corte marcial polo asasinato do Head Constable Rowe. William foi absolvido, mais Thomas foi sentenciado a morte e fusilado en Cork o 9 de maio de 1916. David Kent foi levado a Dublín, onde foi acusado do mesmo delito, declarado culpable e sentenciado a morte, mais a pena foille conmutada e finalmente foi condenado a cinco anos de servidume penal. Á parte do caso singular de Roger Casement, Thomas Kent foi a única persoa de fóra de Dublín executada polo seu papel nos acontecementos da Semana Santa. Foi enterrado en Collins Barracks, Cork (anteriormente Victoria Barracks).
Ferrocarril
A principal estación de ferrocarril da cidade de Cork, a Kent Station recibe o seu nome en homenaxe a Thomas Kent.
R
O R (erre) é a décimo sétima letra do alfabeto galego, e representa o fonema /r/ (vibrante múltiple alveolar sonora, ao comezo dunha palabra ou antes ou despois dunha consoante) ou o fonema /ɾ/ (vibrante simple alveolar sonora, en posición intervocálica ou detrás de consoante).
Historia
O semítico Rêš (testa) mudou en grego para Ρω (Rô). O valor do son /r/ mantívose no grego, no etrusco e no latín.
Turnícidos
Os turnícidos (Turnicidae) consideráronse unha familia da orde Turniciformes; parécense aos verdadeiros paspallases, coas que non están relacionados.
É un grupo do Vello Mundo que habita os prados calorosos.
Son paxaros correntes parduscos pequenos que evitan o voo. A femia é máis chamativa có macho. O macho choca os ovos e atende os pitos.
Especies
Salvo unha especie, Ortyxelos meiffrenii, as restantes 15 especies pertencen todas ao xénero Turnix.
Historia da estrutura do exército romano
miniatura|350px|Estatua ecuestre do emperador [[Marco Aurelio. Museos Capitolinos, Roma.]] A historia da estrutura do exército romano descrive as principais transformacións cronolóxicas da organización e constitución das forzas armadas da Roma Antiga, as cales foron cualificadas como «a institución militar máis efectiva e duradeira coñecida da historia».
Dende as súas orixes, arredor do ano -800 até a caída do Imperio Romano en 476, a estrutura militar de Roma atravesou unha serie de cambios estruturais de grande envergadura. A grandes trazos, as armas romanas dividíanse en exército e armada, se ben estas dúas pólas estaban menos diferenciadas que nos exércitos nacionais actuais. A súa vez, a estas dúas pólas fixéronselles cambios estruturais como resultado dunha reforma militar con visión de futuro, así como unha evolución estrutural orgánica.
Despois dun período protohistórico do cal non hai información escrita, a estrutura do exército romano pode xeralizarse a través dunha serie de fases históricas. Nun comezo, o exército romano consistía nunhas levas anuais de cidadáns que prestaban o servizo militar como parte dos seus deberes co estado. Durante este período, o exército romano enfrontouse principalmente a adversarios locais en campañas estacionais.
A medida que os territorios controlados por Roma se ían expandindo, e a medida que a tamaño das cidades ía medrando, os exércitos da antiga Roma foron profesionalizándose pouco a pouco, asalariando ós seus soldados. Como consecuencia, os servizos militares dos niveis máis baixos da sociedade fóronse facendo cada vez a máis longo prazo. As unidades militares desta época eran moi homoxéneas e estaban moi reguladas. O exército consistía en unidades de infantería romana coñecidas como lexións, así como tropas aliadas formadas por cidadáns nom romanos coñecidas como tropas auxiliares (auxilia). Esta última adoitaba usarse para que apoiase ó exército de infantería lixeira ou de cabalaría, formando as lexións o núcleo de infantería pesado.
Na terceira fase do desenvolvemento militar de Roma, as forzas estaban encarrgadas de manter e asegurar as fronteiras das provincias baixo control romano, así como da mesma Italia. As ameazas estratéxicas da época eran en xeral menos serias neste período, e a énfase púxose na preservación do territorio gañado. O exército evolucionou cara a nova situación e volveuse máis dependente das gornicións estables, e menos dos campamentos itinerantes e das operacións de campo continuas.
Na fase final do exército romano, o servizo militar continuou sendo asalariado e profesional para as tropas regulares. Porén, a tendencia a empregar aliados ou tropas mercenarias expandiuse até o punto que estas acabaron representando unha proporción substancial das forzas de Roma. Ademais, a uniformidade da estrutura que presentaba o exército romano en épocas anteriores desapareceu: os soldados da época variaban dende arqueiros montados e moi pouco armados á infantería pesada, en rexementos dun tamaño e calidade moi variable. Isto veu acompañado dunha importancia cada vez maior da cabalería fronte a infantería, así como dunha recuperación da importancia da mobilidade.
Forzas tribais (-800 a -578)
Non tiña o profesionalismo e a organización de posteriores exércitos romanos, estando as unidades e rexementos probablemente compostos por divisións por tribos ou por gens. O exército estaba composto de infantería dende os seus comezos nalgún intre do primeiro milenio antes de Cristo, mentres que a cabalería (coñecida como os celeres, literalmente, os rápidos) non se formaría, segundo a tradición (por outra banda moi discutida), até os tempos de Rómulo e Remo.
Durante esta época, Roma sería probablemente unha vila fortificada no dun outeiro, e o seu exército poderíase achegar ó típico grupo de guerreiros da Idade de Bronce, liderados polo xefe da tribo. Moitas das armas e armaduras deste período eran moi semellantes ó resto da cultura de Villanova, que era a predominante na rexión. Os deseños das espadas, por exemplo, eran moi semellantes ós empregados por outros pobos da época.
O exército (en legio) daquela consistía, segundo Tito Livio, en exactamente 3 000 soldados de infantería e 300 de cabalaría. Cada unha das tres tribos fundadoras achegara un terzo das forzas. Porén, Livio é moi posterior ós feitos descritos, que unido á exactitude matemática das cifras, converte a cantidade en pouco fiable. No que coincide a maioría dos historiadores modernos é que a práctica totalidade do exército estaba formado por soldados a pé ou pedites. Posiblemente se tratase dunha infantería homoxénea armada con xavelinas. A cabalaría (en latín, celeres), era moito menos numerosa, e seguramente estaba composta polos nobres adiñeirados da cidade.
Coa entrada do século -VII, os etruscos (en latín, etrusci), na Idade de Ferro, constituían a civilización predominante no Lacio. Como tantos outros pobos da rexión, os romanos loitaron cos etruscos para conservar a súa independencia e foron derrotados. A finais de século, os etruscos conquistaron Roma, estabelecendo unha ditadura militar ou un reino na cidade.
Xurxo de Gales
Xurxo de Cambridge (en George of Cambridge), de nome completo George Alexander Louis Windsor  Príncipe de Cambridge, ou simplemente Príncipe George (oficialmente, A Súa Alteza Real, o Príncipe George de Cambridge) é un príncipe do Reino Unido, naceu en Londres, o 22 de xullo de 2013 , sendo o primoxénito do príncipe Guillerme de Cambridge e da súa dona, Catarina, duquesa de Cambridge.
A Igrexa, Soexo, Vilalba
A Igrexa é un lugar da parroquia de Soexo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
As Pallotas, Soexo, Vilalba
As Pallotas é un lugar da parroquia de Soexo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Procelariformes
Os procelariformes (Procellariiformes) son unha orde de aves que se chamou anteriormente Tubinares e aínda en inglés se lles chama tubenoses. Son aves peláxicas (que se alimentan ao aire libre no océano); todos eles teñen os orificios nasais unidos nun ou dous tubos rectos e as mandíbulas profundamente acanaladas coas puntas encurvadas. As alas son longas e estreitas; os pés son palmados, e o dedo posterior do pé está atrofiado ou é inexistente. A plumaxe é predominantemente negra ou cinza. Os tubos nasais serven para ulir e para excretar o exceso de sal (estas aves beben auga de mar). Posúen glándulas desalgadoras especiais para levar a cabo este proceso.
As especies de alas máis longas voan usando unha técnica de zigzag para minimizar o batido activo da ala. Aliméntanse de peixes e outras presas mariñas.
A maioría é incapaz de andar en terra, e moitas especies só visitan as súas illas de cría, sempre remotas, pola noite. As excepcións son os grandes albatros e algúns petreis e pardelas. Algunhas especies son capaces de proxectar a curta distancia un aceite repulsivo que producen no estómago, e poden así espantar incluso grandes rapaces. Este aceite é un residuo dixestivo xerado no proventrículo (excepto nos petreis mergulladores).
Adware
O software adware é un software que mentres funciona amosa mensaxes publicitarios de distintos produtos ou servizos. Estas aplicacións inclúen código adicional, que é o encargado de amosar a publicidade a través de ventás emerxentes, barra de ferramentas etc. Esta práctica úsase para subvencionar economicamente a aplicación, permitindo que o usuario obteña esta por un prezo máis baixo e incluso gratis, mentres que proporciona ó programador un beneficio, que axuda a motivalo para escribir, manter e actualizar o programa.
Landvetter
miniatura| Landvetter é unha localidade situada no concello de Härryda no Condado de Västra Götaland en Suecia. Tiña máis de 7.000 habitantes en 2010.
Adware
Algunhas aplicacións adware son tamén shareware, e nestes casos os usuarios teñen a opción de pagar unha versión rexistrada ou con licenza, que normalmente elimina os anuncios.
Determinados programas adware foron criticados ocasionalmente por incluír código que realiza un seguimento da información persoal do usuario, sen coñecemento do mesmo e que pasa a terceiras persoas, sen a autorización do usuario. Esta práctica coñécese como spyware, e provoca as críticas dos expertos en seguridade e dos defensores da privacidade, incluíndo o Electronic Privacy Information Center. Non todos programas adware realizan este seguimento de información persoal do usuario.