cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Northrop Grumman B-2 Spirit
O Northrop Grumman B-2 Spirit (tamén coñecido como Stealth Bomber) é un bombardeiro estratéxico estadounidense, que conta con certas características furtivas, deseñado para penetrar defensas anti-aéreas densas; é capaz de lanzar tanto armas convencionais como nucleares. O bombardeiro ten capacidade para dous tripulantes e pode cargar 18 bombas guiadas por GPS JDAM de 230 kg, ou 16 bombas nucleares B83 de 1.100 kg. O B-2 é o único avión que pode levar armas standoff aire-terra en configuración furtiva.
O seu desenvolvemento orixinal comezou co proxecto "Advanced Technology Bomber" (ATB) durante a administración Carter, e o seu rendemento foi un dos motivos da cancelación polo B-1 Lancer. O proxecto ATB continuou durante a administración Reagan, pero preocupacións polo atraso na súa introdución fixeron que tamén se rehabilitase o programa do B-1. O seu custo elevouse durante a fase de desenvolvemento. Deseñado e fabricado por de Northrop Grumman coa asistencia de Boeing, o custo de cada exemplar era de 737 millóns de dólares (en 1997). Os custos de adquisición de cada avión eleváronse a 929 millóns, o que incluía pezas de reposto, equipamento, reacondicionamento e soporte de software. O custo total do programa, contando desenvolvemento, enxeñería e probas, supuxo 2.100 millóns por unidade en 1997.
Debido ao investimento e aos custos operativos elevados, o proxecto foi controvertido no Congreso e no Estado Maior Conxunto dos Estados Unidos. A desaparición da guerra fría a finais dos anos 80 reduciu dramaticamente a necesidade do avión, que fora deseñado coa intención de penetrar o espazo aéreo soviético e atacar obxectivos de alto valor. Durante os últimos anos dos 80 e os primeiros do 90, o Congreso recortou os plans iniciais para mercar 132 bombardeiros a tan só 21. No ano 2008 un B-2 resultou destruído nun accidente pouco despois da súa engalaxe. Un total de 20 B-2 continúan en servizo na USAF.
Aínda que orixinalmente foi deseñado principalmente como bombardeiro nuclear, o B-2 foi usado en combate por vez primeira con armamento convencional en Serbia, durante a guerra de Kosovo en 1999, e continuou operando nas guerras de Iraq e Afganistán. Os B-2 foron tamén usados durante a guerra civil en Libia do 2011.
Condado de Poitiers
miniatura|A provincia do [[Poitou no ámbito do Reino de Francia.]] O Condado de Poitiers, tamén coñecido como Condado de Poitou, foi un Estado feudal francés. O título de conde de Poitiers, ou conde de Poitou, foi usado, sobre todo na Idade Media, por membros da Casa Ducal da Aquitania, e por membros da familia real francesa. O Poitou foi unha antiga provincia no centro-oeste de Francia, cuxa capital era Poitiers. Desde o século VII, os condes de Poitiers —ou condes de Poitou− estiveron á fronte dun conxunto territorial que evolucionou ao longo dos séculos, o Condado de Poitiers.
Historia
O Poitou formou parte do Reino visigodo con capital en Tolosa. Despois da batalla de Vouillé, no 507, foi conquistado polos Merovinxios e pasou a formar parte do Reino de Aquitania, que foi agregado ben ao Reino de Neustria, ben ao Reino de Austrasia.
O condado de Poitou foi erixido como tal por Carlomagno, que enviou en 778 a un certo Abbon a administrar o territorio. Desde moi cedo, e sempre baixo a época carolinxia, dúas familias francas enfrontáronse entre si polo título condal: os guilhelmides (ou wilhelmides), descendentes de Guillerme I de Tolosa, ou de Aquitania, e os ranulfides, descendentes de Ranulfo I de Poitiers, que finalmente o conseguirían en 902. O Condado acabou sendo independente, e posteriormente os condes de Poitiers convertéronse en duques de Aquitania.
A nova dinastía plenamente instaurada polos ranulfides converteuse na famosa Casa de Poitiers, da que Leonor de Aquitania foi a última herdeira. O Condado quedou en mans dos Plantagenet, no fillo de Leonor, Ricardo Corazón de León, en 1169. Despois de Xoán sen Terra (1199-1204), o Condado foi reconquistado en 1204 por Filipe Augusto, e foi incorporado ao dominio real francés, e dado en apanaxe —desde 1241— aos fillos dos reis de Francia.
Actualmente, a casa de Poitiers, (os Ranúlfidos), vive en Brasil (despois da última restauración legal da casa), onde o xefe da casa (Príncipe e Duque de Aquitania). Dom Edyelso I), mantén tradicións e costumes, así como cariño pola xente de Aquitania, e mantén estreitas relacións con moitos cidadáns da rexión, estando a casa cualificada legalmente como "no exilio por memoria".
O Condado permaneceu desde 1422 até a Revolución francesa nas terras da Corona de Francia.
Condes carolinxios
miniatura|175px|Armas dos condes de Poitiers.
Con Guillerme II, coñecido como Guillerme IV de Aquitania, o condado de Poitiers seguiu a sorte do Ducado de Aquitania, en canto que os duques levaban tamén o título de conde de Poitiers.
Restauración
miniatura|175px|Armas de Afonso de Poitiers. O título de conde de Poitiers, autónomo do título de duque de Aquitania foi retomado, no 1226, cando, segundo disposición testamentaria, segundo a Layettes du Trésor des Chartes II, o rei de Francia, Luís VIII, á súa morte deixou o título de conde de Poitiers, cos territorios en Poitou e en Auvernia (comitatum Pictavie et totam Alverniam) ao seu cuarto fillo (quartus filius noster), Afonso:
Á morte de Afonso, sen descendencia, o condado de Poitiers volveu á coroa de Francia, pero o título foi retomado outras veces e houbo outros cinco condes de Poitiers:
Festival de Eurovisión Júnior 2016
O XIV Festival de Eurovisión Júnior celebrouse no Mediterranean Conference Centre da capital de Malta, A Valeta. Esta foi a segunda vez non consecutiva que Malta organiza o festival; a primeira vez fora en 2014. Foron 17 países os que participaron no festival deste ano.
Lista de participantes
Segundo dixo a TVM maltesa, espérase unha participación de 18 países no festival deste ano; malia iso, tan só sete confirmaron oficialmente a súa participación:
Outros países
miniatura|150px|esquerda|O Mediterranean Conference Centre, lugar onde se realizou o festival.
Resultados
Fonte:
Assassin's Creed (filme)
Assassin's Creed é un filme estadounidense dirixido por Justin Kurzel que foi estreado en 2016. Está baseado na franquía de videoxogos homónima. O filme foi escrito por Michael Lesslie, Adam Cooper e Bill Collage, e está protagonizado por Michael Fassbender (que tamén é co-produtor), Marion Cotillard, Jeremy Irons, Brendan Gleeson, Charlotte Rampling e Michael K. Williams.
Está ambientado no mesmo universo que o videoxogo pero conta unha historia orixinal que expande a mitoloxía da saga, e que ten lugar durante a Inquisición española. A rodaxe comezou en agosto de 2015 e rematou en xaneiro de 2016.
Assassin's Creed foi estreado o 21 de decembro de 2016 nos Estados Unidos e en Francia, recibindo polo xeral críticas negativas e recadando $241 millóns en todo o mundo.
Atol Hikueru
Hikueru é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Está situado no centro do arquipélago, a 700 km ao leste de Tahití.
Xeografía
O atol ten unha forma ovalada con 15 km de longo e unha superficie terrestre de 5,11 km² máis 19,47 km² de arrecifes. A lagoa, de 82,5 km ², é profunda, sen ningún paso navegable pero con numerosas canles
A vila principal é Tapupati, e a poboación total é de 150 habitantes no censo de 2002. A poboación vive principalmente da produción de copra. Dispón dun aeródromo.
Historia
O atol foi descuberto polo francés Louis Antoine de Bougainville en 1768. Tamén se coñeceu historicamente como Melville, e Domingo de Bonaechea, en 1775, chamouno San Juan. En 1906 sufriu os efectos dun ciclón que causou a morte de 377 persoas. Ata os anos 1970 foi un dos grandes centros de recolección de perlas.
O escritor Jack London describiu os efectos do ciclón en Hikueru no seu conto «The house of Mapuhi», incluído en «South Sea Talles» (1911). A escritora catalá Aurora Bertrana escribiu un conto romántico e de aventuras sobre Hikueru: «Tekao», incluído en «Peikea, princesa caníbal i altres contes oceànics» (1934), e ampliado posteriormente como novela curta en «Ariatea» (1960).
Clash of Clans
O xogo foi lanzado para a plataforma iOS o 2 de agosto de 2012. O 30 de setembro de 2013 foi lanzado para Android.
Funcionalidade
Clash of Clans é un videoxogo de estratexia multixogador ou dun xogador no que o usuario debe construír unha aldea (nunha cuadrícula de 44x44), adestrar tropas e elaborar feitizos para atacar outras aldeas de xogadores en liña ou a campañas dun xogador chamadas "os trasnos" onde se conseguen recursos sen gañar nin perder trofeos, para conseguir ouro, elixir e elixir escuro, que pode usarse para protexerse de ataques inimigos, adestrar e mellorar as tropas. Tamén poden crearse clans onde se poden unir diferentes xogadores en liña para axudarse mutuamente doando tropas no castelo do clan e facendo guerras de clan con estes xogadores en liña.
Acollida
Clash of Clans recibiu na súa maioría boas críticas e foi moi exitoso para Supercell, xa que xunto ao seu outro xogo, Hay Day, a compañía finlandesa conseguiu 770 millóns de dólares, xerando 2,4 millóns ao día. Na Google Play ten unha recepción de 4,5 sobre 5 e na App Store ten unha recepción de 4,7 sobre 5.
Alberto Lema
Alberto Lema Suárez, nado en Bamiro (Vimianzo) 14 de outubro de 1975, é un escritor e político galego.
Parques eólicos en Galicia
A explotación eólica en Galiza a nivel industrial para a produción de enerxía eléctrica iniciouse en Cabo Vilán, Camariñas. Instaláronse 22 aeroxeradores en 1989. A potencia eléctrica eólica total instalada nos parques eólicos en Galiza a 2012 era de máis de 3,3 xiga vatios.
Parques eólicos singulares
miniatura|180px|Aeroxerador de [[Inditex en Sabón (Arteixo).]]
Aboal, Toutón, Mondariz
Aboal é un lugar da parroquia de Toutón, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 69 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 29 homes e 40 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 94 habitantes.
Himno nacional da República Dominicana
O himno nacional da República Dominicana é a composición musical patriótica que representa ó país e que, xunto coa bandeira e o escudo, ten a categoría de símbolo patrio. A súa letra foi composta por Emilio Prud’Homme e a partitura musical foi creada por José Reyes en 1883, quen lle pediu a Prud'Homme que escribise uns versos patrióticos que acompañasen os seus compases. Este himno interpretouse por vez primeira o 17 de agosto de 1883, nos salóns da Respectable Loxa Esperanza Nº. 9, localizada na Casa das Gárgolas, Rúa Las Mercedes Nº 4, na cidade de Santo Domingo, capital da República Dominicana. A segunda cidade onde puideron escoitarse as notas musicais do himno nacional dominicano foi Azua.
A música tivo un éxito instantáneo, de tal xeito que cando os restos do libertador da República Dominicana, Juan Pablo Duarte, foron traídos dende Venezuela, escolleuse a música composta polo mestre Reyes.
537
Outros
Historia ano a ano
Lidar
250px|miniatura|dereita|LIDAR utilizado para o escaneo de edificios, formacións rochosas etc. co obxectivo de xerar modelos 3D.
LIDAR (son as siglas en inglés de Light Detection and Ranging ou Laser Imaging Detection and Ranging) é unha tecnoloxía que consiste en calcular distancias dende un emisor láser cunha luzada láser. O sistema é moi sinxelo xa que consiste en calcular distancias sabendo o tempo que tarda a luzada láser en chegar ó destino final da distancia. Esta tecnoloxía é parecida ós contaquilómetros dos coches que calculan a velocidade do vehículo calculando canto tardan en dar unha volta sobre si mesmas as rodas dianteiras. En xeral, a tecnoloxía lidar, ten aplicacións en xeoloxía, sismoloxía e física da atmosfera.
Por exemplo en xeoloxía: fanse medicións de distancias con láser para aplicacións de mapas a grande escala, procesos de contorno e curvas de nivel para ortofotos dixitais.
Características e vantaxes
Centrándonos máis no tipo de tecnoloxía, podemos dicir que a tecnoloxía empregada é como a que usan os policías nas súas pistolas láser para determinar a velocidade dos vehículos que circulan no tráfico rodado. Deste xeito podemos destacar algunhas das vantaxes da tecnoloxía láser fronte outras tecnoloxías de medición de distancias:
Húsares (literatura)
Os Húsares (en francés Les Hussards) foi unha corrente ou movemento literario francés das décadas de 1950 e 1960; fundaméntase na oposición aos postulados existencialistas e especialmente á figura do intelectual que encarnaba o filósofo Jean-Paul Sartre.
A novela de Roger Nimier Le Hussard bleu deu nome ao movemento, de seu bastante heteróclito; tamén se destacou pola súa oposición á figura de Charles De Gaulle. François Dufay recoñécelles sobre todo «o gusto polo estilo, que é breve, recargado e dúctil», un anticonformismo refrescante, o rexeitamento das tendencias de moda e o gusto polos casos perdidos.
Dous dos principais expoñentes dete movemento foron Jacques Chardonne e Paul Morand.
Coren
Coren (Cooperativa Orensana) é o grupo empresarial baseado en cooperativas avícolas e gandeiras máis importante de Galicia, con presenza en todos os continentes.
Historia
A compañía ten os seus antecedentes a partir de 1959, cando nomean a Eulogio Gómez Franqueira xerente da Unión Territorial de Cooperativas del Campo. Franqueira comezou entón un proxecto de saneamento da empresa, mercando os produtos en orixe co fin de obter mellores prezos. En 1962 UTECO constitúe a Cooperativa Provincial Ganadera, que lle mercaba a unha empresa norteamericana os polos e os compostos para alimentalos. UTECO comezou a construír a fábrica para a creación de compostos baixo a licenza desta empresa, e en 1965 nace unha cooperativa dedicada exclusivamente a elaboración de compostos para a cría dos animais.
En 1966 a xa denominada Cooperativa Orensana (COREN) pon en funcionamento o matadoiro avícola e a primeira planta de incubación de Galicia, ao tempo que se preparaban para entrar no mercado do vacún. En 1968 as empresas de Coren crean a súa propia rede comercial, e en 1970 constrúese a central leiteira e a clasificadora de ovos no parque empresarial de San Cibrao das Viñas. En 1975 inaugura a primeira planta en Alcobendas (Madrid), e constrúese a segunda fábrica de compostos alimenticios.
Xa en 1987, co ingreso de España na Unión Europea, Coren asumiu para un período de catro anos a representación ante a comunidade de todos os produtores españois de polos e ovos.
En 1990 Coren chega a Portugal por medio de Lourinho Conservas de Carne Ltda. En 1995 Coren chega a Arxentina, e en 1998 acada Romanía.
No ano 2000 Coren inaugura unha planta de pensos en Lugo, e unha planta de procesado de pavos en Santa Cruz de Arrabaldo.
No 2008 recibe o recoñecemento como Xuíz Honorario do Couto Mixto.
Lockheed F-117 Nighthawk
Un produto de Lockheed Skunk Works e un desenvolvemento da tecnoloxía do demostrador Have Blue, converteuse no primeiro avión operacional inicialmente deseñado ao redor da tecnoloxía furtiva. O F-117A foi amplamente publicitado durante a Guerra do Golfo de 1991. Tamén usouse en Iugoslavia onde se perdeu o único exemplar en combate derrubado por un mísil terra-aire o 27 de marzo de 1999. Foi comunmente chamado "Stealth Fighter", aínda que era un avión de ataque a terra, facendo da súa F-unha designación enganosa.
A USAF retirouno o 22 de abril do 2008, principalmente debido á posta en servizo do F-22 Raptor e a inminente introdución do F-35 Lightning II. A pesar da retirada oficial do tipo, parte da frota mantívose en condicións de voo e víronse voando Nighthawk dende 2009. Foron fabricados 64 F-117, 59 deles eran exemplares de produción e 5 prototipos/demostradores.
536
Outros
Historia ano a ano
The Sopranos
The Sopranos é unha serie de televisión estadounidense creada e producida por David Chase. A súa estrea nos Estados Unidos foi o 10 de xaneiro de 1999 pola canle de televisión por cable HBO, que a emitiu ininterrompidamente ata o seu desenlace, o 10 de xuño de 2007.
Historia e características
A serie abrangueu un total de seis tempadas e 86 episodios. Foi producida por HBO, Chase Films e Brad Grey Television. A rodaxe da serie realizouse entre os Silvercup Studios de Nova York e diversos escenarios do estado de Nova Jersey. Os produtores executivos ao longo da súa emisión foron Chase, Brad Grey, Robin Green, Mitchell Burgess, Ilene S. Landress, Terence Winter e Matthew Weiner.
Outeiro, Outeiro, Quiroga
Outeiro é un lugar da parroquia de Outeiro, no concello lugués de Quiroga na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2016 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
The Sopranos
Historia e características
Un éxito crítico e comercial, The Sopranos foi a serie por cable economicamente máis exitosa da historia da televisión, e frecuentemente ten sido descrita pola crítica como unha das mellores series de televisión de todos os tempos. A serie destaca polo seu alto nivel de calidade en todos os aspectos de produción e foi especialmente recoñecida polo seu guión e polas excelentes actuacións dos seus actores principais. The Sopranos foi acreditada por brindar un gran nivel artístico á televisión media e fender un camiño para o éxito de moitas series de ficción que lle sucederon. Tamén gañou numerosos premios e recoñecementos, entre eles, vinte e un Premios Emmy e cinco Globos de Ouro. No 2009 foi elixida a mellor serie da década 2000 pola publicación The Hollywood Reporter.
Outeiro, Outeiro, Quiroga
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
The Sopranos
Historia e características
Elemento básico da cultura popular estadounidense do século XXI, The Sopranos foi obxecto de parodias, controversias e análises, e deu lugar a libros, un videoxogo, bandas sonoras de éxito e unha gran cantidade de merchandising. Varios dos actores e membros do equipo de rodaxe eran descoñecidos para o público xeral, pero as súas carreiras experimentaron un grande éxito tras The Sopranos.
Concepción
Antes de crear The Sopranos, David Chase traballara como guionista durante vinte anos Traballou como guionista e produtor en varias series de televisión (incluídas Kolchak: The Night Stalker, The Rockford Files, I'll Fly Away e Doctor en Alaska e foi un dos creadores da efémera serie Almost Grown no 1988. Antes do seu éxito con The Sopranos, Chase gañou dous Premios Emmy: un no 1980 polo guión do telefilme Off the Minnesota Strip, e outro no 1978 polo seu traballo en The Rockford Files, compartido con outros produtores.
A historia de The Sopranos foi inicialmente concibida como unha longametraxe sobre "un mafioso en terapia que ten problemas coa súa nai". Tras algunhas achegas do seu representante, Lloyd Braun, Chase decidiu adaptalo a unha serie de televisión. No 1995, Chase firmou un contrato coa compañía de produción Brillstein-Grey e escribiu o guión orixinal do episodio piloto.
Chase e o produtor Brad Grey, de Brillstein-Grey, ofreceron The Sopranos a varias canles. FOX amosou interese, pero decidiron rexeitar a proposición despois de que Chase lles presentara o episodio piloto. Chase e Grey finalmente ofreceron a serie ao naquel intre director de contidos da HBO, Chris Albrecht, que recoñeceu a orixinalidade e o potencial de The Sopranos, e decidiu financiar a rodaxe dun episodio piloto. Albrecht dixo:
O episodio piloto —chamado "The Sopranos" no DVD pero referido comunmente como "Piloto"— foi filmado no 1997. Chase, tras dirixir anteriormente episodios de The Rockford Files e Almost Grown, púxose á fronte do mesmo. Unha vez finalizado o episodio piloto e despois de ensinalo aos directivos da HBO, a serie quedou a expensas, durante un ano, de que HBO finalmente decidira producila e ordenara unha tempada completa de trece episodios. A serie estreouse na HBO o 10 de xaneiro de 1999, co episodio piloto. The Sopranos foi a segunda serie de drama dunha hora de duración producida por HBO, que tomou o relevo de Oz.
Casting
Ao igual que as personaxes que interpretan na serie, moitos dos actores de The Sopranos son italoestadounidenses. Incluso, moitos dos actores do elenco da serie xa apareceran xuntos en películas e series de televisión antes de incorporarse a The Sopranos. Na serie coincidiron un total de 27 actores da película de Martin Scorsese Un dos nosos, de 1990, incluídos as personaxes principais de Lorraine Bracco, Michael Imperioli e Tony Sirico. Tamén, oito dos actores de The Sopranos apareceron na comedia de 1999 Mickey ollos azuis.
A elección do elenco principal para a serie realizouse mediante un proceso de audicións e lecturas, no que os actores, normalmente, non sabían se as súas actuacións convencían, ou non, a Chase. Michael Imperioli, que superou a varios actores polo papel de Christopher Moltisanti, asegurou que Chase tiña "unha cara de póker, así que pensei que [o papel] non sería para min, pero continuou corrixíndome e facendo que o intentara de novo, o que normalmente é unha sinal de que non o estás facendo ben. Así que pensei que non o ía lograr. Entón dixo, 'Grazas', e marchei. Non esperaba que me volveran chamar, pero chamaron". James Gandolfini foi invitado á audición para o papel de Tony Soprano despois de que a directora de casting, Susan Fitzgerald, vira un pequeno fragmento da súa actuación na película True Romance, de 1993. Nun principio, a intención era que Lorraine Bracco, que anteriormente desempeñara o papel de Karen Hill —a dona do mafioso Henry Hill (Ray Liotta)— en Goodfellas, interpretara o papel de Carmela Soprano. Non obstante, Bracco preferiu o papel da Dra. Jennifer Melfi porque quería probar algo diferente e considerou que interpretar a culta Dra. Melfi sería máis que un desafío para ela. Tony Sirico, do cal o seu pasado está relacionado coa mafia, firmou o papel de Paulie Gualtieri coa condición de que a súa personaxe non fora unha "rata" (confidente do FBI). Chase convidou ao músico "Little Steven" Van Zandt (coñecido por ser o guitarrista da E Street Band de Bruce Springsteen) a unha audición para participar na súa serie despois de velo en directo na cerimonia do Rock & Roll Hall of Fame de 1997 e quedar impresionado co seu aspecto e aparencia. Van Zandt, que nunca antes actuara, aceptou a personaxe do consigliere Silvio Dante e a súa esposa real, Maureen Van Zandt, foi escollida para interpretar o papel de Gabriella, a muller de Dante.
A excepción de Bracco, proposta ao Óscar por Goodfellas, Dominic Chianese (El Padrino II) e a gañadora do Emmy Nancy Marchand (Lou Grant), o elenco da primeira tempada da serie compúñano, en gran parte, actores descoñecidos. Con éxito de The Sopranos, moitos dos actores destacaron pola súa habilidade interpretativa e comezaron a lograr notoriedade polas súas actuacións. Nas seguintes tempadas incorporáronse algúns actores coñecidos como Joe Pantoliano,Robert Loggia, Steve Buscemi e Frank Vincent, uníndose ao elenco xunto a distinguidos actores en pequenos papeis, como Peter Bogdanovich, John Heard, Robert Patrick, Peter Riegert,Annabella Sciorra, e David Strathairn.Outros actores famosos apareceron nun só episodio, como Charles S. Dutton, Ken Leung, Ben Kingsley, Lauren Bacall, Daniel Baldwin, Tim Kang, Elias Koteas, Annette Bening, Sydney Pollack e Burt Young.
Alalá (Los nietos de los celtas)
Alalá é un filme de 1934 rodado en Galicia, dirixido por Adolf Trotz e baseado nunha novela titulada Los nietos de los celtas, de Rafael López de Haro.
Argumento
Cando é neno, Jorge Samiera emigra a Buenos Aires xunto ao seu tío Jorge, un home coa súa economía resolta e que non ten descendencia. Quince anos despois regresa a Galicia, para herdar as súas posesións. Entón sente necesidade de coñecer o seu pasado. Unha meiga, Úrsula, dille que é fillo de Teresa, pero advírtelle que non se achegue á poboación de Portomar.
Comentarios
A película foi rodada en Pontevedra, Vigo, Rianxo e Barcelona, realizada por un alemán, con fotografía dun danés e montaxe dun ruso. Non conseguiu demasiado éxito.
Bispo (homónimos)
Un bispo é un membro do clero cristián que ostenta unha posición de autoridade. Como topónimo pode referirse a:
Sherlock Holmes
Sherlock Holmes é un personaxe ficticio creado en 1887 por Sir Arthur Conan Doyle. É un "detective asesor", prototipo do investigador lóxico e sagaz, famoso por utilizar a lóxica e a astucia para resolver os casos máis complicados, empregando o razoamento dedutivo e a inferencia.
Holmes é o protagonista dunha serie de catro novelas e cincuenta e seis relatos de ficción, reunidos no que se chama Canon of Sherlock Holmes, publicados na súa maioría en The Strand Magazine, sendo a súa primeira aparición na novela Un estudo en escarlata. Os cincuenta e seis relatos dos cales foi protagonista son narrados polo seu alter ego, o Doutor John H. Watson, coa excepción de dous relatos narrados polo propio Holmes ("O ritual Musgrave" e "A aventura do Gloria Scott") e outros dous en terceira persoa.
As súas aventuras ambientadas a finais do século XIX e comezos do XX, influíron de xeito moi grande na ficción detectivesca que seguiu á súa aparición. Aínda que podemos considerar a Auguste Dupin, creado por Edgar Allan Poe, como o seu predecesor, a xenialidade excéntrica deste non acadou a enorme popularidade que Holmes e o seu autor acadaron en vida deste (The Strand Magazine publicaba as aventuras de Holmes a prezos moi populares, e moitos "lectores comunais" de diversas industrias lían as obras de Doyle en voz alta como unha sorte de "radio" Victoriana, práctica xa habitual coa obra de Charles Dickens).
O propio autor, Conan Doyle, dixo que o personaxe de Holmes fora inspirado polo Dr. Joseph Bell, para o cal Doyle traballara como empregado no Royal Infirmary de Edimburgo, e que, ao igual que Holmes, posuía unha gran capacidade para tirar conclusións dende a máis pequena observación.
Xuventude
Os poucos detalles explícitos que se coñecen sobre os primeiros anos da vida de Sherlock Holmes, recompilados ao longo dos relatos do Doutor Watson, son distantes entre si, co que é difícil construír unha imaxe biográfica do detective nesta época da súa vida. Primeiramente, en base aos datos, estímase a idade de Holmes na historia "O seu último adeus", que sitúa o seu ano de nacemento ao redor de 1854, sendo a data comunmente citada o 6 de xaneiro.
Con respecto aos seus comezos, o propio Holmes conta que desenvolveu por vez primeira os seus métodos de dedución cando aínda non rematara os seus estudos universitarios. A autora Dorothy L. Sayers suxire que, tendo en conta algúns dos detalles en dúas das aventuras, Holmes debeu ser un estudante na vila de Cambridge, en lugar de en Oxford e que "de tódalas universidades de Cambridge, a Sidney Sussex ofrece quizais o maior número de vantaxes a un home da posición de Holmes e, a falta dunha información máis exacta, podemos situalo alí". Así pois os seus primeiros casos, nos que exerceu coma afeccionado, proviñan dos seus compañeiros de estudos. Segundo Holmes, foi o encontro co pai dun dos seus compañeiros de clase o que o levou a asumir a observación e dedución coma unha profesión pasando os seis anos seguintes á universidade a traballar como detective consultor, aínda que pasando grandes dificultades financeiras, o que o levou a buscar un compañeiro de piso, que finalmente sería o Doutor Watson, punto no que comeza a narración das historias.
Así pois, dende 1881, Holmes trasládase a vivir preto do Museo Británico para poder estudar as ciencias necesarias para o desenvolvemento das súas habilidades, concretamente nun apartamento situado no 221B Baker Street, en Londres, dende onde dirixe a súa axencia de detectives privados. Até a chegada de Watson, Holmes traballa só, empregando ás veces axentes das clases baixas da cidade, incluíndo unha serie de informantes e un grupo de cativos da rúa que el chama The Baker Street Irregulars (os irregulares de Baker Street), os cales aparecen en tres historias: O signo dos catro, Un estudo en escarlata e "A aventura do home corcovado".
Ao respecto da súa familia pouco se di. Os seus pais son mencionados nalgunhas historias, aínda que nelas só se afirma que os seus devanceiros eran "escudeiros". En "O intérprete grego", afirma Holmes que o seu tío-avó foi Horace Vernet, o famoso artista francés. O que si se sabe é que ten un irmán máis vello, Mycroft, un funcionario do goberno cunha posición única da administración pública, xa que é unha especie de "base de datos andante" para tódolos aspectos da política gobernamental. Mycroft é descrito como aínda máis dotado que Sherlock en materia de observación e dedución, mais en troques carece da tenacidade e da enerxía do seu irmán, preferindo pasar o seu tempo a gusto no "Diogenes Club", "un club para os máis insociables de Londres".
Non está claro se Holmes teña outros irmáns. En "A aventura da quinta de Copper Beeches" di Holmes:
O cal leva a algúns a supor a existencia da mesma. Mais isto só é mencionado para advertir a unha muller sobre un caso, polo que esta referencia a unha irmá pode ser unha simple figura retórica.
A vida co Doutor Watson
miniatura|dereita|220px|Sherlock Holmes e o Dr. J. H. Watson Holmes comparte boa parte da súa vida profesional co seu bo amigo e cronista Watson, co cal vive por algún tempo antes do matrimonio do médico en 1887, e de novo logo da morte da súa esposa, sempre xunto coa súa patroa, a señora Hudson.
Watson ten dúas funcións na vida de Holmes. En primeiro lugar, é o asistente do seu amigo na resolución dos casos, sendo o home de confianza do detective, xa sexa como vixilante, reclamo, cómplice ou mensaxeiro e, en segundo lugar, é o seu cronista. Así pois a maioría das historias son narracións escritas dende o punto de vista de Watson, sendo unha especie de resumos dos casos máis interesantes que lles sucederon ao longo de tódolos seus anos xuntos. Segundo se pode ler nas propias historias, Holmes adoita criticar os escritos de Watson, dicindo que é moi populista, xa que non relata as historias de forma precisa e obxectiva senón que as adorna con detalles ás veces innecesarios.
Porén, a amizade de Holmes con Watson é, sen dúbida, a súa relación máis importante. Nalgunhas historias, o aprecio de Holmes por Watson, a miúdo oculto baixo o seu frío carácter, ponse de manifesto, por exemplo en "A aventura dos tres Garridebs", Watson é ferido nun enfrontamento cun vilán, e cóntanos:
En total, a carreira profesional de Holmes abrangue vinte e tres anos, dos cales Watson documentou dezasete.
Retiro
Holmes retírase definitivamente a unha granxa nas terras do Sussex entre os anos 1903 e 1904, onde se dedica a unhas das súas grandes afeccións, a apicultura, mesmo escribindo co tempo un manual co título Manual de apicultura, con algunhas observacións sobre a separación da Raíña. Porén aínda volve a investigar un caso como afeccionado estando xa xubilado.
Descrición
miniatura|200px|Estatua de Sherlock Holmes en Meiringen, [[Suíza]] Sherlock Holmes, que nun principio Doyle tiña previsto chamar Sherrinford, é un detective privado alto (mide 6 pés, ao redor de 1,83 metros), delgado, frío, irónico, enxeñoso e intelectualmente inquieto. Watson descríbelle fisicamente do seguinte modo ao pouco de coñecerse:
En ocasións resulta un tanto brusco, pero é cortés coas mulleres a pesar de que desconfía delas. O seu compañeiro, amigo e cronista Watson resalta nun dos seus casos a presenza dunha bela dama chamada Irene Adler, que chantaxea ao príncipe de Bohemia (nas obras de Sherlock Holmes vese unha xeopolítica paralela, noméanse reis, como o de Escandinavia ou outros...), a cal é considerada sempre por Sherlock como "A muller". Aos seus ollos, ela rivaliza con el mesmo en intelixencia, como demostra nunha das súas aventuras.
Non é moi ordenado na rutina cotiá, é moi habilidoso disfrazándose, fuma en pipa, gústanlle as galletas, toca o violín (un Stradivarius, e a miúdo a horas pouco adecuadas) con mestría, é un experto apicultor, excelente boxeador, ten un gran coñecemento científico, en especial en química, e, cando se aburre por falta dos retos intelectuais que supoñen os seus casos, consome cocaína nunha solución ao 7% (isto só se menciona no libro O signo dos catro, publicada en 1890), a cal deixa grazas á insistencia de Watson.
Hábitos e personalidade
miniatura|esquerda|Retrato de Sherlock Holmes por Sidney Paget ([[1981)]] Holmes descríbese a si mesmo como "bohemio" nos hábitos e estilo de vida. Segundo Watson, Holmes é un excéntrico, sen ter en conta as normas contemporáneas da pulcritude e a orde pública. Nunha historia temperá, Watson describe a Holmes como:
Porén, o que semella a outros un caos para Holmes é unha riqueza de información útil. Ao longo das historias, Holmes mergullábase na súa aparente desorde dos documentos e artefactos ao azar, só para recuperar precisamente o documento específico ou elemento que estaba a procurar.
miniatura|Monumento a Sherlock Holmes en [[Londres]] Watson fai, con frecuencia nota dos hábitos irregulares de Holmes para comer. O detective é a miúdo descrito como un "morto de fame" en momentos de intensa actividade intelectual, como en "A aventura do construtor Norwood", onde, segundo Watson:
O cronista non ten en conta o uso habitual de Holmes dunha pipa, ou o seu uso menos frecuente de cigarros, coma un vicio. Nin tampouco condena a vontade de Holmes de trocar ás veces a verdade ou violar unha lei en nome dun cliente (por exemplo, mentir á policía, ocultar probas ou romper nunha casa), xa que o sente moralmente xustificable.
Holmes é ás veces presentado tamén coma un patriota, actuando en nome do goberno en materia de seguridade nacional nunha serie de historias. Tamén leva a cabo labores de contra-intelixencia en "O seu último adeus", a comezos da primeira guerra mundial. Ademais como práctica de tiro, o detective adornou abalazos a parede da súa vivenda de Baker Street coas letras "VR" (Vitoria Regina). Holmes ten un ego que ás veces chega á arrogancia, aínda que con xustificación, obtendo moitas veces pracer desconcertando aos inspectores de policía coas súas deducións superiores. Porén nunca busca fama, e xeralmente permite que a policía leve todo o crédito público do seu traballo. Normalmente, só cando Watson publica os seus relatos, o papel de Holmes no caso é posto de manifesto.
O comportamento de Holmes preséntase en forma desapaixonada e fría. Con todo, no medio dunha aventura, pódese notar ao detective posuído por unha gran paixón. Ten ademais talento para o espectáculo e prepara elaboradas trampas para capturar aos culpables a miúdo só para impresionar ao seu amigo Watson ou a algún dos inspectores de Scotland Yard.
Uso de drogas
Holmes, de cando en cando, utiliza drogas adictivas, sobre todo cando carece de casos estimulantes. É un usuario habitual de cocaína, que se inxecta nunha solución ao 7%, cunha xeringa especial que garda nun estoxo de coiro. Holmes tamén é un usuario ocasional da morfina, porén ten expresado a súa enérxica desaprobación de visitar un fumadoiro de opio. Estas tres drogas eran legais en Inglaterra a finais do século XIX.
O Dr. Watson reflicte a ortodoxia médica vitoriana por non poñer obxección médica ningunha polo uso de drogas de Holmes. Porén, moralmente non aproba o hábito do seu amigo, describíndoo como o seu "único vicio", e expresando preocupación polos seus posibles efectos sobre a saúde mental de Holmes e o seu intelecto superior. Máis tarde Watson afirma nos seus relatos que apartou a Holmes das drogas, aínda así, segundo o seu amigo médico, Holmes segue a ser un adicto cuxo hábito "non está morto, senón que simplemente está a durmir."
Asuntos financeiros
miniatura|Museo de Sherlock Holmes en [[Londres]] A pesar de que inicialmente Holmes necesitaba Watson para compartir o alugueiro da súa confortable residencia de Baker Street, o doutor revela en "O detective agonizante", mentres Holmes vivía so, "non me cabe dúbida de que podería comprar a casa polo prezo que Holmes pagou polas súas habitacións nos anos que estiven con el", suxerindo que desenvolvera unha boa renda da súa práctica, aínda que nunca se revelase exactamente a cantidade que cobra polos seus servizos. O propio Holmes di, en "O problema da ponte de Thor", que "Os meus honorarios seguen unha escala fixa. Non os varío, salvo cando os perdoo por completo".
Holmes tamén lle conta a Watson, en "Un caso de identidade", que recibiu unha caixa de tabaco de ouro de parte do rei de Bohemia (despois de "Escándalo en Bohemia") e dun fabuloso anel da familia real neerlandesa. En "Os planos de Bruce-Partington" tamén conta que recibiu un alfinete de gravata esmeralda da Raíña Vitoria. Outros recordos dos casos de Holmes son un soberano de ouro de Irene Adler (en "Escándalo en Bohemia") e unha carta autógrafa de agradecemento do Presidente de Francia, ademais da "Légion d'honneur", pola localización dun asasino chamado Huret (en "As lentes de ouro"). En "A aventura da escola Priory", Holmes "fregase as mans con alegría" cando o duque de Holdernesse toma nota da suma pola resolución do caso, cousa que sorprende a Watson, mesmo chegando logo a acariñar o cheque dicindo "son un home pobre", aínda que esta situación é só unha mostra do humor irónico do detective. Certamente, ao longo da súa carreira, Holmes traballa tanto para os monarcas máis poderosos e os gobernos de Europa (incluído o seu propio) e varias familias aristócratas adiñeiradas como cos máis humildes e empobrecidos da sociedade.
Yōkai
Os folcloristas e historiadores xaponeses empregan o termo yōkai como "fenómenos sobrenaturais ou inexplicables para os seus informantes". No período Edo, moitos artistas como Toriyama Sekien, crearon yōkai inspirados nas tradicións ou na súa propia imaxinación, e no presente, numerosos yōkai creados por eles (como Kameosa e Amikiri) son considerados como de orixe lendaria.
Sherlock Holmes
Asuntos financeiros
Tamén é sabido que Holmes cobra os gastos derivados das súas investigacións aos seus clientes, e reclama calquera recompensa que poida ser ofrecida pola resolución solución. Por exemplo Holmes dille en "A banda pencada" á señorita Stoner que ten que pagar tódolos gastos que xurdan, e pide que o banco, en "A Liga dos Cabezas Rubias", lle remunere polos cartos que gastou en resolver o caso.
Relación coas mulleres
A única muller que chega a impresionar a Holmes foi Irene Adler, a cal sempre foi mencionada polo detective como "A muller", porén Holmes nunca usa directamente este termo. Ademais Adler é unha das poucas mulleres que se mencionan en varias das historias, aínda que en realidade só aparece en persoa nunha, "Escándalo en Bohemia".
Así pois aínda demostra un claro interese en varias das súas clientas máis encantadoras (en particular Violet Hunter, en "A aventura da quinta de Copper Beeches"), di "que non manifesta ningún tipo de interese no cliente unha vez que deixa de ser o centro dun dos seus casos". Mesmo o seu amigo Watson afirma que Holmes non ten unha "aversión ás mulleres" senón "unha forma peculiar congraciarse con elas", ao respecto o propio detective di: "non son un admirador en alma enteira do sexo feminino". Con todo se é preciso Holmes pode chegar a comprometerse para casar cunha muller se o propio caso o require, como en "O caso de Charles Augustus Milverton".
En termos xerais pódese concluír que o comportamento de Holmes parece ser como o dunha máquina, chegando a dicir que o único gozo que deriva da compañía das mulleres para el son problemas que lle levan para resolver. En O signo dos catro, mesmo Watson define ao seu amigo como "un autómata, unha máquina de calcular", dicindo Holmes:
Isto fai referencia á falta de Holmes de interese nas relacións coas mulleres en xeral, e das clientas en particular, como di Watson "hai algo positivamente inhumano en ti ás veces". Outra anotación interesante que fai o detective ao final de "O pé do diaño" é:
Na historia á que se refire, o explorador Leon Sterndale mata ao home que asasinou á súa amada, Brenda Tregennis, unha vinganza que a lei non lle podía proporcionar. De novo en O signo dos catro, atópase outro bo exemplo do pensamento de Holmes sobre as mulleres: "Eu non lles contaría demasiadas cousas. Nunca se debe un confiar por completo ás mulleres..., nin sequera á mellor delas". Porén Watson sinala que, aínda que non lle gusten e desconfíe, é todo un cabaleiro con elas.
Dedución Holmesiana
Neste caso, Holmes emprega varios principios relacionados:
Mediante a aplicación destes principios dunha forma evidente (mediante repetidas aplicacións de Modus ponens), Holmes é capaz de inferir que:
"A parte interior dos zapatos de Watson está marcada por varias marcas paralelos" á de a "criada de Watson é torpe e neglixente" e por fin "Watson sufriu unha gran molladura ultimamente debido ao tempo".
Este método permite a Holmes obter impresionantes conclusión que poden revelan a ocupación dun estraño, como un sarxento retirado da Infantaría de Mariña en Un estudo en escarlata, un carpinteiro dun barco antigo convertido a prestamista en "A Liga dos Cabezas Rubias" ou un marcador de billar e un suboficial de artillaría retirado en "O intérprete grego". Do mesmo xeito, mediante o estudo dos obxectos inanimados, Holmes é capaz de facer deducións asombrosamente detalladas sobre os seus propietarios, incluíndo o reloxo de peto de Watson en O signo dos catro, un chapeu, dunha pipa, ou dun bastón.
Finalmente, unha vez que acumulou unha gran cantidade de probas e de deducir unha serie de posibles explicacións, Holmes procede a atopar unha explicación que se axuste a tódolos feitos do caso para producir unha solución. Como explica Holmes a Watson: "Cando eliminaches o imposible, o que queda, por improbable que pareza, debe ser a verdade".
Disfrace
Holmes mostra unha grande aptitude para a actuación e o disfrace. En varias historias, adopta diferentes disfraces para reunir probas, dun xeito tal que nin o propio Watson chega a penetrar neles, como por exemplo en "O caso de Charles Augustus Milverton", "O home do labio torto" ou "Escándalo en Bohemia". Noutras aventuras, Holmes finxe estar ferido ou enfermo para darlle un golpe de efecto ao seu caso, ou mesmo para incriminar aos implicados, como en "O detective agonizante".
Armas e artes marciais
miniatura|Holmes brandindo unha arma. Holmes e Watson adoitan levar pistolas con eles, no caso de Watson normalmente o seu antigo revolver do exército. Con todo, Watson conta que estas armas só foron utilizadas en sete ocasións.
Holmes, como cabaleiro, leva a miúdo un pau ou bastón. Ademais é descrito por Watson como un experto en Singlestick, unha arte marcial que consiste na utilización dun bastón como arma. Usa esta habilidade en dúas ocasións.
En Un estudo en escarlata Watson describe a Holmes coma un experto coa espada, aínda que non a chega a utilizar en ningunha das historias. Menciónase en "A aventura do Gloria Scott" que Holmes practica esgrima.
Holmes é descrito coma un formidable loitador sen luvas. En O signo dos catro, preséntase a si mesmo como un boxeador profesional do seguinte xeito:
Ademais Holmes involúcrase en varios combates man a man durante algunhas historias, das que sempre sae vitorioso. . En "A aventura do Gloria Scott" dise ademais que Holmes foi adestrado como boxeador.
En "A aventura da casa baleira", Holmes cóntalle a Watson como utilizou as artes marciais para superar ao Profesor Moriarty e arrebolar ao seu adversario á súa morte nas cascadas de Reichenbach, en Suíza. O propio detective afirma que "Porén, eu posúo certos coñecementos de baritsu, o sistema xaponés de loita, que máis dunha vez resultáronme moi útiles". O nome de "baritsu" parece ser unha referencia para a arte marcial real "bartitsu".
Coñecementos e habilidades
Na primeira historia, Un estudo en escarlata, coñecemos algunhas cousas sobre a vida de Holmes, presentándose ao personaxe coma un estudante independente de química, cunha variedade de intereses secundarios moi curioso, case tódolos cales resultan estar relacionados coa resolución de crimes. Nunha das primeiras historias, "A aventura do Gloria Scott", fálase do que influíu a Holmes para converterse nun detective: o adiñeirado pai dun amigo da universidade felicitouno polas súas habilidades dedutivas. O detective mantén o cumprimento estrito dos métodos científicos, centrándose na lóxica e nos poderes de observación e dedución.
Unha peculiaridade de Holmes é que cre que a mente ten unha capacidade limitada para almacenar información, así pois tenta non aprender cousas que lle sexan inútiles para resolver os casos. Por exemplo en Un estudo en escarlata, o detective afirma que non sabe que a Terra vira ao redor do sol, xa que esa información é irrelevante para o seu traballo, asegurando que tentará esquecer a explicación de Watson ao respecto. Posteriormente, o Watson avalía as habilidades de Holmes, así:
Con todo, ao final do propio Un estudo en escarlata, demóstrase que Holmes sabe latín, aínda que o coñecemento da lingua sería de dubidosa utilidade directa para o seu traballo de detective. Máis tarde, nalgunhas historias vólvese a contradicir a listaxe, por exemplo a pesar da suposta ignorancia de Holmes da política, en "Escándalo en Bohemia", Holems recoñece inmediatamente a verdadeira identidade do suposto "Conde von Kramm". En canto á literatura distinta de sensacional, o seu discurso está repleto de referencias á Biblia, Shakespeare ou Goethe.
Por outra banda, en "Os planos de Bruce-Partington", o propio Watson conta que "lembro que durante todo aquel día memorable enfrascouse nunha monografía que tiña empezada sobre Os motetes polifónicos, de Lassus", un tema moito máis exotérico cunha enorme cantidade de información que non tiña absolutamente nada que ver coa loita contra o crime. Finalmente nas últimas historias Watson abandona a idea de que o detective non quere saber nada a menos que tivese unha importancia inmediata para a súa profesión, no segundo capítulo de O val do terror, Holmes declara que "todo o coñecemento é de utilidade para un detective", e preto do final de "A cabeleira do león", descríbese a si mesmo como "un lector omnívoro, cunha memoria retentiva para as menudencias estraña".
Holmes é tamén un criptoanalista competente. En palabras do detective a Watson: "Estou bastante familiarizado con todas as formas de escritura secreta, eu mesmo son o autor dunha monografía sobre o tema sen importancia, na que analizo cento sesenta códigos". Un dos casos mesmo resólvese mediante a análise de frecuencias en "O misterio dos bailaríns".