cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América
O texto da Declaración
As primeiras palabras da Declaración establecen como unha cuestión de dereito natural a capacidade das persoas de acadar a independencia política, e recoñece que as bases de tal independencia deben ser razoables e, polo tanto, explicables e explicadas.
Extinción en masa
Outras hipóteses
Propuxéronse moitas outras hipóteses, como o espallamento de novas doenzas ou a simple eliminación por competición despois da aparición dunha innovación biolóxica especialmente exitosa. Pero todas foron rexeitadas, xeralmente por algunha das seguintes razóns: requiren acontecementos ou procesos dos cales non hai evidencias; asumen mecanismos que son contrarios ás evidencias dispoñibles; están baseadas noutras teorías que foron rexeitadas ou quedaron superadas.
Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América
O texto da Declaración
A seguinte sección, o ben coñecido preámbulo, contén os principios esenciais da Declaración. Constitúe ao mesmo tempo unha proclamación do que se coñece como “dereito á revolución”, que, en esencia, vén a dicir que cando un goberno viola certos dereitos fundamentais das persoas, estas teñen o dereito de “reformar ou abolir” ese goberno.
A seguinte sección é unha relación de acusacións contra o rei Xurxo III que pretenden demostrar que violou os dereitos dos colonos e non é, polo tanto, digno de gobernalos.
Extinción en masa
Futura extinción da biosfera
O quecemento global e a futura expansión do Sol, combinado co declive final do nivel do dióxido de carbono atmosférico podería realmente causar unha extinción en masa aínda maior que as coñecidas, tendo o potencial para eliminar incluso os microbios, na que as temperaturas globais en aumento causadas polo Sol en expansión incrementarían gradualmente a velocidade de meteorización das rochas, o cal á súa vez elimina cada vez máis dióxido de carbono da atmosfera. Cando os niveis de dióxido de carbono son demasiado baixos (quizais de 50 ppm), toda a vida vexetal desaparecerá, aínda que as plantas máis simples como as herbas e musgos poderían sobrevivir moito máis tempo, ata que os niveis de CO2 baixasen a 10 ppm.
Coa desaparición de todos os organismos fotosintéticos, o oxíxeno atmosférico xa non poderá ser restituído, e finalmente será eliminado por reaccións químicas na atmosfera, quizais polas erupcións volcánicas. Finalmente, a perda de oxíxeno causará que toda a vida aeróbica que quedase morra por asfixia, deixando só procariotas anaeróbicos simples. Cando o Sol se faga un 10% máis brillante dentro de aproximadamente mil millóns de anos, a Terra sufrirá un efecto invernadoiro húmido como resultado de que os seus océanos empezarán a ferver e evaporarse, mentres que o núcleo externo líquido da Terra arrefriará e solidificará debido á expansión do núcleo interno e causará que o campo magnético da Terra desapareza. Na ausencia dun campo magnético, as partículas cargadas do Sol farán diminuír a atmosfera e causarán un maior incremento da temperatura terrestre a unha media de ~420 K (147 °C) dentro de 2,8 miles de millós de anos, causando que os últimos restos de vida na Terra se extingan definitivamente. Este é o exemplo máis extremo de extinción nun evento de extinción causado polo clima. Isto só ocorrerá nas fases finais da evolución do Sol, pero causará a extinción en masa final da historia da Terra.
Efectos e recuperación
O impacto dos eventos de extinción en masa foi moi variado. Despois dun evento de extinción maior, xeralmente só sobreviven especies de malezas grazas á súa capacidade de vivir en diversos hábitats. Posteriormente, as especies diversificáronse e ocuparon nichos baleiros. Xeralmente, a biodiversidade recupérase nun período de 5 a 10 millóns de anos despois dun evento de extinción. Nas extincións en masa máis graves pode tardarse de 15 a 30 millóns de anos.
O peor evento, a extinción do Permiano-Triásico, devastou a vida sobre a Terra e estímase que matou ao 90% das especies. A vida pareceu recuperarse rapidamente despois desta extinción, pero isto foi principalmente en forma de organismos pioneiros, como o rexo Lystrosaurus. As investigacións máis recentes indican que os animais especializados que formaron ecosistemas complexos, con alta biodiversidade, redes tróficas complexas e unha variedade de nichos, tardaron máis tempo en recuperarse. Crese que esta longa recuperación se debeu a sucesivas ondas de extinción que impedían a recuperación, e tamén a estreses ambientais prolongados para os organismos, que continuaron ata o Triásico temperán. Investigacións recentes indican que a recuperación non empezou ata o inicio do Triásico medio, de 4 a 6 Ma despois da extinción; e algúns autores estiman que a recuperación non foi completa ata 30 Ma despois da extinción P-T, é dicir no Triásico tardío. Despois da extinción P-T, houbo un incremento na provincialización, na que as especies ocupaban áreas menores, quizais eliminando os propietarios dos nichos e establecendo a base para unha eventual rediversificación.
Os efectos das extincións en masa sobre as plantas son algo máis difíciles de cuantificar, dado os nesgos inherentes no rexistro fósil das plantas. Algunhas extincións en masa (como as do final do Permiano) foron igualmente catastróficas para as plantas, mentres que outras, como as do final do Devoniano, non afectaron a flora.
Hijos de Rivera
Hijos de Rivera, S.A. é unha empresa galega de alimentación fundada en 1906 con sede na cidade da Coruña. Estrella Galicia é dende 2015, o cuarto grupo cervexeiro de España.
Tras cen anos de historia segue co seu proceso de expansión, sendo líderes en Galiza e unha das poucas cervexeiras independentes do Estado xunto con Cervezas Alhambra. Está presente no mercado estatal e estranxeiro, chegando a 14 países, entre eles Portugal, os Estados Unidos e México. A empresa ten fábrica no Brasil para o mercado local.
Inicios
Naceu da man de José María Rivera Corral, emigrante retornado de México a finais do século XIX, coa produción de cervexa rubia. O nome alude ó antigo negocio de Veracruz "La Estrella de Oro". En 1906 fundou na Coruña a fábrica "La Estrella de Galicia", adicada á produción de xeo e cervexa.
Consolidación (anos 20)
Na década de 1920 iniciou o seu proceso de mecanización mercede a Ramón Rivera, fillo do fundador, que logo de estudar ciencias comerciais na Universidade de Hamburgo, foi un dos primeiros españois en conseguir a diplomatura de mestre cervexeiro. As melloras técnicas na fábrica supuñan a adquisición dunha sala de cocción, tanques de fermentación e tanques metálicos. Estes cambios axudaron á empresa a asumir a crecente demanda do mercado.
Modernización (anos 50)
Logo da crise xeral trala guerra civil e a guerra mundial, iniciou unha profunda remodelación baseada na automatización da maior parte do proceso de produción. Porén, o impacto dos cambios desde a creación ata o embotellamento supuña o adeus definitivo ós métodos artesanais de elaboración da cervexa.
Nos anos 60 acada os 10 millóns de litros por ano, o que supuxo a necesidade de construír unha fábrica maior. Tómase a decisión de mercar uns terreos no Polígono da Grela en 1967 e comézase a construír a fábrica a finais do ano seguinte.
Crecemento (anos 70)
A principios dos 70 a dirección da empresa foi asumida por José María e Ramón, netos do fundador, que trasladan a fábrica á localización actual na Grela que foi estreada o 30 de novembro de 1972. A antiga fábrica de Catro Camiños é na actualidade un lugar emblemático da Coruña, que segue a funcionar vendendo máis de dous millóns de litros de cervexa ó ano. En 1979, aparece un novo formato en lata que se engade aos tradicionais. En 1988, lánzase baixo a marca Estrella Galicia Sin, a primeira cervexa sen alcohol.
Expansión (anos 90)
Na década dos 90 continuou o proceso de expansión e diversificación de actividades a través da apertura de novos mercados. Na actualidade é unha corporación empresarial fortemente ligada a Galiza. O grupo elabora unha ampla gama de bebidas, centrada basicamente na cervexa, e na implicación no sector servizos que abarca desde a distribución e a loxística ata o desenvolvemento integral de inmobles para a hostalería, pasando pola propia xestión de establecementos.
Actualidade
miniatura|Ampliación de Estrella Galicia na Grela. Ata 2013 a fábrica tiña unha media anual de produción de 70 millóns de litros de cervexa, destacando a súa Especial Estrella Galicia, a 1906 Extra, a HR (máis suave e cun corpo máis lixeiro), e a River (agora chamada 0,0), dispoñible tamén sen alcol.
É propietaria de Aguas de Cabreiroá e da sidra Manzanova.
En 2005, a Adega Ponte da Boga, que nacera en 1898 na Ribeira Sacra ourensá, en concreto en Castro Caldelas, é incluída dentro da Corporación Hijos de Rivera. En 2016 chega a producir máis de 265.000 litros.
Mauro Silva
thumb|200px|right|Rúa Mauro Silva na [[A Coruña|Coruña.]] Mauro da Silva Gomes, nado en São Bernardo do Campo (Estado de São Paulo) o 12 de xaneiro de 1968, é un exfutbolista brasileiro. Considerado un dos futbolistas máis destacados da súa época e un dos mellores mediocentros defensivos de tódolos tempos, é o terceiro xogador con máis partidos na historia do Deportivo da Coruña (459), club no que militou durante 13 tempadas entre 1992 e 2005 e do que foi capitán.
Hijos de Rivera
Actualidade
O 1 de marzo de 2013 Estrella Galicia inaugurou a ampliación das novas instalacións na Grela para a produción de 250 millóns de litros de cervexa ao ano. Ese mesmo ano a empresa foi reestruturada en torno ao holding Corporación Hijos de Rivera, formado por 31 empresas en 8 países e exporta os seus produtos a máis de 70. Conta con locais de hostalería na Coruña, Vigo e Madrid. Distribúe as diferentes marcas de cervexa, viño e champaña e dispón dun marketplace propio, chamado Bigcrafters, adicado á venda de bebidas e gastronomía de produtores artesáns, logrando posicionarse en poucos meses coma unha das principais tendas online de cervexa de España.
Adidas Roteiro
O Roteiro foi o balón utilizado na Eurocopa 2004 de Portugal. A palabra "Roteiro" significa "ruta" en portugués e é unha referencia aos descubrimentos dos portugueses nos séculos XV e XVI. Fabricado por Adidas, presentouse en Lisboa o 1 de decembro de 2003.
Hijos de Rivera
Actualidade
En 2022 ​anunciouse a construción da súa segunda fábrica de Estrella Galicia, no polígono de Morás (Arteixo), cunha capacidade de produción anual prevista de 1.000 millóns de litros de cervexa e que será deseñada polo arquitecto ourensán Manuel Gallego Jorreto, Premio Nacional de Arquitectura en 1977 e 2018.
Mauro Silva
Fichou polo Deportivo tras destacar no Bragantino, co que gañou o Campionato Paulista e co que foi subcampión do Brasileirão despois de ter ascendido pouco antes á máxima categoría. Foi un dos piares da mellor época histórica do equipo galego e é un dos tres únicos futbolistas (xunto a Fran e Donato) en conquistar os seis títulos oficiais que posúe o club (unha liga, dúas Copas do Rei e tres Supercopas de España). En 2016 foi elixido nunha votación entre os seareiros do Deportivo da Coruña como o mellor futbolista da historia do club.
Hijos de Rivera
Cultura
thumb|esquerda|Antigo cartel publicitario metálico de Estrella Galicia na Graña, Ferrol. Os surtidores de cervexa de barril da marca teñen un modelo especial desenvolto por Sargadelos.
Adidas Roteiro
Datos
Por primeira vez na historia deseñouse e utilizouse un balón especialmente creado para cada partido do torneo, sendo escritors nel os equipos, a data, o nome do estadio, a lonxitude e latitude do mesmo e o punto central do campo. Adidas subministrou preto de 2 300 balóns nos partidos e adestramentos do torneo.
Mauro Silva
Dende 2015 ocupa o cargo de vicepresidente da Federación Paulista de Fútbol.
Hijos de Rivera
Cultura
No número 116 da serie de banda deseñada Daredevil que está ambientado na Costa da Morte e do cal se ocupa de facer os debuxos David Aja, aparecen, alén dos típicos cantís e vilas da zona, pintadas de Nunca Máis e os carteis publicitarios dos bares de Estrella Galicia.
Adidas Roteiro
Comentarios
Este balón causou polémica nalgúns dos seus partidos, dándose a coñecer por Andrea Pirlo, da selección italiana, a mala calidade do balón, puidéndose comparar cun balón de plástico de neno pequeno.
Mauro Silva
Orixes
Naceu en São Bernardo do Campo, no cinto industrial da megalópole de São Paulo, sendo o pequeno de tres irmáns. Seu pai era mecánico nunha empresa do sector eléctrico e morreu nun accidente laboral cando Mauro tiña 12 anos. Comezou a xogar ao fútbol na escola e en ocasións xogaba partidos nun terreo de Lula da Silva, futuro presidente do país e naquel entón líder sindical en São Bernardo do Campo.
Guarani
Foi descuberto polo Guarani, que o incorporou ás súas categorías inferiores. Súa nai aceptou que fose vivir a Campinas só se continuaba estudando, polo que ingresou nunha escola técnica de informática, onde estudou procesamento de datos. En 1986 subiu ao primeiro equipo do Guarani, pero apenas contou con minutos, debido a varias lesións e á presenza no equipo de futbolistas de talle internacional como Ricardo Rocha, Marco Antônio Boiadeiro ou Neto, cos que o equipo se proclamou subcampión do Brasil en 1987. Disputou sete partidos do Campionato Paulista, un do Brasileirão e tres da Copa Libertadores, competición na que debutou o 12 de xullo de 1988, nun partido ante o Universitario de Deportes no Estadio Nacional do Perú.
Adidas Roteiro
Ligazóns externas
Roteiro Pallone da calcio
Hijos de Rivera
Cultura
En 2016, anunciose a creación dun Museo, de máis de 3.000 m2 na actual fábrica de Catro Camiños.
Produtos
miniatura|dereita|[[Camión de Estrella Galicia.]] Ademais das súas marcas de cervexa Estrella Galicia produce e vende outras bebidas como auga mineral e sidra.
En outubro de 2013 acadou un acordo para a distribución en España das marcas Erdinger de Alemaña e Duvel Moortgat de Bélxica.
Servizos
miniatura|Centro loxístico de Estrella Galicia en Pocomaco, A Coruña. A expansión fóra de Galiza fixo que a empresa planificase ofrecer servizos a clientes de hostalería e outras empresas do sector.
Mauro Silva
Bragantino
A finais de 1989 fichou polo Bragantino, da Série B. Fíxose rapidamente coa titularidade e pouco despois da súa chegada logrou o ascenso á Série A, tras proclamarse campión da segunda categoría do fútbol brasileiro na final ante o São José. Xa en 1990, con Vanderlei Luxemburgo como adestrador, conquistou o Campionato Paulista, vencendo na final ao Novorizontino.
En 1991, con Carlos Alberto Parreira no banco, o equipo estivo preto de gañar o Campionato Brasileiro. Quedou segundo na primeira fase e enfrontouse nas semifinais do campionato ao Fluminense no estadio do Maracanã. Diante de 74.000 espectadores, o Bragantino venceu 1-0 cun gol de Franklin e cunha destacada actuación de Mauro Silva, que lle valeu os eloxios do histórico Eusébio, presente no estadio. O Bragantino certificou a eliminación do Fla no partido de volta, cun empate 1-1. Mauro Silva titular tamén nos dous partidos da final, nos que o São Paulo de Telê Santana acabou conseguindo o título, despois de gañar por 1-0 no Morumbi e empatar sen goles no Marcelo Stéfani.
Foron as dúas mellores tempadas da historia do club, e Mauro Silva a estrela dun equipo no que tamén destacaban futbolistas como Gil Baiano, Mazinho Oliveira, Robert ou Marcelo. Foi galardoado en 1991 coa Bola de Ouro, que premia ao mellor xogador do campionato brasileiro. Na tempada 1992 non puido repetir os éxitos a nivel de equipo, pero foi de novo elixido no once ideal da liga brasileira.
Arsenio e o Súper Dépor
No mes de xuño de 1992, con 24 anos, foi traspasado ao Deportivo da Coruña por 250 millóns de pesetas, na que foi a primeira gran fichaxe da presidencia de Augusto César Lendoiro. Pouco antes firmara un precontrato coa Roma, pero a incorporación do arxentino Claudio Caniggia completou a cota de futbolistas extracomunitarios permitidos no club italiano, polo que Mauro Silva acabou aceptando a oferta do Deportivo, aínda que non sabía nin onde estaba A Coruña. O equipo acababa de salvar a categoría na promoción de permanencia, despois de disputar a súa primeira tempada na Primeira División en case dúas décadas, e reforzouse ademais de Mauro con xogadores como Aldana, Nando ou o tamén brasileiro Bebeto.
Debutou co club galego o 6 de setembro, co dorsal número "6" ás costas, na primeira xornada da tempada 1992/93, nun derbi ante o Celta de Vigo en Riazor que rematou con vitoria coruñesa por 2-0. Foi titular en 37 dos 38 partidos de liga, perdendo só un encontro por acumulación de cartóns amarelos, e foi unha peza clave para que o equipo de Arsenio lograse un histórico terceiro posto, o máis alto para o club dos últimos 43 anos.
Na seguinte campaña (1993/94) os seus números foron similares, debutou na Copa da UEFA, e ademais marcou o seu único gol coa camiseta do Deportivo. Foi nun partido ante o Valencia en Mestalla, onde aproveitou un balón de Voro dentro da área e cun disparo coa perna esquerda superou ao gardameta vasco González. O Deportivo mantívose líder durante a maior parte da tempada, ata que foi superado polo Barcelona na última xornada, na que Đukić fallou un decisivo penalti contra o propio González nos últimos instantes, que lle tería dado o título ao club galego. Foi o momento máis triste na carreira de Mauro Silva.
Na tempada 1994/95 sufriu unha grave lesión de xeonllo que precisou dunha operación cirúrxica, e que o mantivo lonxe dos terreos de xogo durante meses. Tralo seu regreso volveu lesionarse, desta volta nun nocello, pasando de novo polo quirófano e perdendo o resto da tempada. Deste xeito disputou só 6 partidos de liga, ademais dun da Copa do Rei, competición que o seu equipo acabou gañando tras derrotar ao Valencia na final. Xa recuperado volveu aos onces iniciais e foi un dos futbolistas máis destacados do equipo durante a seguinte década, compartindo medio do campo con xogadores como Fran, Sergio, Valerón ou os tamén brasileiros Donato, Djalminha e Flávio Conceição. Durante esa época recibiu numerosas ofertas de importantes clubs europeos, pero decidiu continuar sempre no club coruñés.
En marzo de 1997 o adestrador Carlos Alberto Silva converteuno no novo capitán do equipo, no lugar de Fran, alegando que por cuestións lingüísticas entenderíase mellor co seu compatriota. Luciu o brazalete ata o verán de 1998, cando llo devolveu de novo a Fran, pasando a ser o brasileiro o segundo capitán dende entón.
Título de liga, Centenariazo e brillo en Europa
Na tempada 1999/00 proclamouse campión de liga, na que foi a primeira e única ocasión que o Deportivo gañou dita competición. Mauro Silva contribuíu con 33 partidos, todos eles como titular. Na campaña seguinte, o equipo debutou na Liga de Campións, competición que disputou durante os seguintes cinco anos. Mauro Silva foi titular en 43 dos 62 partidos que o club galego xogou na máxima competición continental, entre eles as vitorias sobre o Manchester United, o Arsenal, a Juventus, o Bayern de Múnic, ou as históricas remontadas ante o PSG e o Milan. Na tempada 2003/04 acadou as semifinais da Liga de Campións e disputou o partido de ida ante o Porto no estádio do Dragão, pero perdeu o encontro de volta por acumulación de cartóns amarelos.
O 6 de marzo de 2002 foi tamén titular na final da Copa do Rei que o Deportivo lle gañou ao Real Madrid no Santiago Bernabéu o día do centenario do club branco, e que pasou á historia co nome de Centenariazo.
Disputou o seu último partido como futbolista o 22 de maio de 2005, nun encontro de liga ante o Mallorca en Riazor, que acabou en derrota por 0-3, e no que tamén se despediu do club o capitán Fran. O balance total de Mauro Silva no Deportivo foi de 459 partidos, 1 gol e 6 títulos. É o terceiro futbolista con máis partidos na historia do club, só por detrás do propio Fran e de Manuel Pablo, e o único xunto a Fran e Donato en estar presente en tódolos títulos oficiais do equipo.
Selección brasileira
Foi 59 veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou en 1991, cando aínda militaba no Bragantino. Foi nun partido amigable ante a Arxentina no estadio José Amalfitani de Buenos Aires, no que saltou ao campo como titular, formando no medio do campo xunto a Donizete e Leonardo. Ese mesmo ano disputou en Chile a súa primeira Copa América, xogando todos os minutos do torneo e rematando subcampión por detrás da Arxentina.
En 1994 foi convocado por Carlos Alberto Parreira para a Copa do Mundo que se celebrou nos Estados Unidos. Disputou completos tódolos encontros do combinado brasileiro, excepto a segunda parte do último partido da fase de grupos ante Suecia. Comezou formando un dobre pivote xunto a Dunga, por detrás dos mediapuntas Zinho e Raí, pero avanzado o torneo Parreira retirou a Raí para introducir un triplo pivote con Mazinho. Foi titular tamén na final, e contribuíu a manter a portería a cero durante 120 minutos. O partido resolveuse na quenda de penaltis, proclamándose campión o equipo brasileiro.
En 1997 levantou o seu segundo título internacional, a Copa América disputada en Bolivia, despois de derrotar na final á selección anfitrioa. En 1998 participou na Copa Ouro da CONCACAF, caendo nas semifinais ante os Estados Unidos. Despois de máis de dous anos fóra da selección, regresou ás filas da canarinha en 2001, nun partido ante a Arxentina no estadio Monumental de Buenos Aires. Convocado por Scolari para a Copa América dese ano, acabou por renunciar á súa disputa pouco antes e viaxar a Colombia para o inicio do torneo, alegando dúbidas referentes á seguridade, debido ao conflito armado existente no país.
Trala retirada
Despois de colgar as botas cursou estudos de formación executiva e creou unha empresa do sector inmobiliario, dedicándose tamén a asesorar a investidores galegos no Brasil. Dende 2015 ocupa o cargo de vicepresidente da Federación Paulista de Fútbol.
Estilo de xogo
Caracterizábase pola súa gran técnica, a súa potencia física e, sobre todo, pola súa seguridade sobre o campo e a súa capacidade de mando. Destacaba pola súa habilidade para roubar balóns e interceptar pases, e por perder poucas veces a posesión. Indiscutible titular para adestradores e afección converteuse nun dos mellores xogadores do mundo na súa posición. Para algúns expertos do mundo do fútbol, foi un dos mellores centrocampistas defensivos da historia.
Recoñecementos
En 2016 foi elixido nunha votación entre os afeccionados do Deportivo da Coruña como o mellor futbolista da historia do club. En 2018 o Concello da Coruña deulle o seu nome a unha rúa do barrio de Labañou, 13 anos despois da aprobación por unanimidade da proposta nun pleno municipal.
Chipre nos Xogos Olímpicos
Chipre participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1980. Chipre conseguiu a súa primeira medalla olímpica nos Xogos de 2012, cando Pavlos Kontides conseguiu a prata en vela. O primeiro deportista olímpico moderno de Chipre foi Anastasios Andreou en 1896, quen competiu baixo a bandeira de Grecia. Naquela época, Chipre era unha colonia británica.
Debido a que a República Turca do Norte de Chipre é non é recoñecida internacionalmente por ningunha autoridade (incluíndo o COI), non ten comité olímpico. Polo tanto, tódolos deportistas olímpicos chipriotas deben competir baixo a bandeira da República de Chipre. Aqueles que non desexen competir baixo a bandeira da República poden competir por Turquía, ou por calquera outro país.
Gonzalo Canedo
Gonzalo Canedo Ríos, nado no Campo da Feira (Cerceda) en 1955 e finado en Barcelona o 14 de xaneiro de 2013, foi un editor galego.
Traxectoria
Nado nunha familia de doce irmáns, aos cinco anos trasladouse a vivir coa familia á Coruña. Con 18 anos comezou a traballar no sector editorial, primeiro como comercial de Círculo de Lectores e logo dirixindo proxectos en distintas casas de publicación de España. Chegou a ser director comercial do grupo Bertlesmann en España. En 1992 trasládase a vivir a Barcelona.
Vida persoal
Foi o home do actor e dramaturgo catalán Lluís Pasqual. Faleceu como consecuencia dun linfoma.
Rande, Cedeira, Redondela
Rande é un lugar da parroquia de Cedeira, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 395 habitantes (198 homes e 197 mulleres).
A aldea dá nome ao estreito de Rande, que forma a enseada de San Simón.
Antonio Carballeira Muñiz
Antonio Carballeira Muñiz, nado en Meirás (Sada) en 1910 e finado en Veigue o 12 de agosto de 1936, foi un sindicalista sadense.
Traxectoria
Labrego e albanel da parroquia sadense de Meirás, desenvolveu as súas actuacións no ámbito do sindicalismo agrario e do comunismo. Directivo e fundador da Asociación Agraria de Meirás (1931-1932), do Sindicato de Profesiones Varias de Meirás (1932-1936) e do Ateneo de Cultura Política y Social de Sada (1935-1936). Foi, asemade, directivo do Radio Comunista de Sada e, como tal, integrante da Comisión encargada de realizar a campaña en prol do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936.
Co comezo da guerra civil agochouse nos montes de Meirás, na compaña de Juan Antonio Suárez Picallo, Manuel Prego Chas, José Mosquera Rey e Gumersindo Montero. A comezos de agosto trasladáronse os tres primeiros á Coruña, onde foron delatados e capturados polos falanxistas. Logo de sufriren torturas, foron asasinados. Os seus cadáveres apareceron o 12 de agosto do 1936 no monte das Abeleiras, na parroquia de Veigue.
En decembro do 2007 inaugurouse en Sada unha pedra cunha placa en homenaxe aos represaliados polo franquismo, onde figura o nome de Antonio Carballeira.
Me llamo Andrés Lapique do Barro
Me llamo Andrés Lapique do Barro é o primeiro álbum de estudio do músico galego Andrés do Barro. Foi publicado en 1970, polo selo RCA. O disco foi producido por Juan Pardo.
Manuel de Eguilior y Llaguno
Manuel de Eguilior y Llaguno, nado en Limpias, Cantabria, o 3 de abril de 1842 e finado en Madrid, o 31 de marzo de 1931, foi un avogado e político español. Entre outros cargos, foi ministro de Facenda durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena, e ministro de Instrución Pública e Belas Artes e, de novo, de Facenda, outra vez, no reinado de Afonso XIII.
Traxectoria
De familia acomodada, estudou dereito na Universidade de Madrid, onde exerceu como avogado e casou con Carmen Avial Llorens. Tras entrar no Partido Liberal, comezou a súa carreira política como deputado por Laredo, Santander, en 1881, renovando a acta de deputado pola provincia nas sucesivas lexislaturas habidas até 1898.
Foi Ministro de Facenda entre o 21 de xaneiro e o 5 de xullo de 1890, e repetiu cargo neste ministerior durante o reinado de Afonso XIII no goberno presidido por Sagasta entre o 15 de novembro e 6 de decembro de 1902. Posteriormente ocupou a carteira de ministro de Instrución Pública e Belas Artes, entre o 31 de outubro e o1 de decembro de 1905 nun goberno presidida por Eugenio Montero Ríos.
Tamén foi gobernador do Banco de España entre outubro de 1897 e marzo de 1899, e posteriormente, entre xaneiro e xullo de 1916.
No Real Decreto do 10 de outubro de 1905 (despachado o 20 de decembro) recibiu o título de conde de Albox pola súa participación, en calidade de comisario real, en tarefas de reconstrución da rexión de Almería despois do diluvio que sufriu en 1891.
O 15 de abril de 1898 foi nomeado senador vitalicio (actas de sesións do Senado do 22 de abril), pola raíña rexente.
Laevicardium
Laevicardium é un xénero de moluscos bivalvos da familia Cardiidae.
Especies
Distínguense 33 especies dentro deste xénero:
Jaime Romero
Jaime Romero Gómez, nado o 31 de xullo de 1990 en Valdeganga (Albacete), é un futbolista profesional español da canteira do Albacete Balompié que actualmente xoga como centrocampista no Córdoba Club de Fútbol.
Traxectoria
Na seguinte temporada é cedido a outro equipo da Serie A, o A.S. Bari de la Serie A italiana, onde disputa dez partidos de liga, cinco deles como titular. Na temporada seguinte regresa a España para xogar cedido no Granada C.F., sendo o primeiro reforzo do club no seu regreso á Primeira División. En dúas temporadas no club andalauz na máxima categoría xoga vinte e nove partidos onde anota un gol. O seu debut na máxima categoría sería o 27 de agosto de 2011 no Estadio Nuevo Los Cármenes na derrota por 0−1 do seu equipo ante o Real Betis. O seu primeiro gol en Primeira chega o 11 de abril no minuto dous no empate 2−2 na casa do seu equipo ante o Athletic Club.
En xaneiro de 2013 sae do equipo nazarí para xogar cedido no Orduspor da Süper Lig, máxima categoría do fútbol turco. Alí xoga once encontros antes do fin da temporada. Para a temporada 2013−14 é cedido ao Real Madrid Castilla, filial do Real Madrid. O 2 de xaneiro chega debutar co primeiro equipo nun amigábel en Qatar ante Paris Saint-Germain, xogando a segunda parte completa en substitución de Cristiano Ronaldo. Ao ano seguinte é cedido ao Real Zaragoza, onde é chave para que o conxunto chegue á final dos playoffs de ascendo a Primeira. Alí permanece outro ano máis até que o 4 de xullo de 2016 C.A. Osasuna de Primeira División. Tras o descenso de categoría dos navarros, o 8 de xullo de 2017 asina polo Córdoba C.F. por 500.000 euros. O 17 de xaneiro anúnciase a súa cesión ao Club Deportivo Lugo.
Asociación Coruñesa de Waterpolo
A Asociación Coruñesa de Waterpolo (CACWP) é un club de wáter-polo da cidade da Coruña, e formado pola escisión de varios xogadores do CN Coruña que, descontentos co equipo e a federación decidiron participar na Liga Galega de Waterpolo como equipo independente. En 2019 competían na Segunda División Galega de Wáter-polo.
Fonfría, Fonfría, A Fonsagrada
Fonfría é un lugar da parroquia de Fonfría, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Xamirás, Acevedo do Río, Celanova
Xamirás é un lugar da parroquia de Acevedo do Río no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 9 eran homes e 9 mulleres.
Moreiras, Moreiras, Toén
Moreiras é un lugar da parroquia de Moreiras no concello ourensán de Toén, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2013 tiña 619 habitantes (306 homes e 313 mulleres).
Kioa
Kioa é unha illa en Fidxi, a illa máis externa cara a Vanua Levu, unha das dúas illas principais de Fidxi. Situada fronte á Baía de Buca, Kioa foi comprada por xente da illa de Niutao pero os colonos actuais son do atol Vaitupu en Tuvalu, que chegaron entre 1947 e 1983.
A pesar do seu tamaño relativamente grande, Vaitupu converteuse en superpoboada durante a década de 1940, tanto que un elevado número de familias migraron para vivir na illa de Kioa. Ao final da segunda guerra mundial, Neli Lifuka foi fundamental para recolectar os fondos para a compra de Kioa. Inicialmente 37 persoas migraron desde Vaitupu para vivir na illa Kio, nunha década, seguiron máis de 235 persoas. En 1956, Neli Lifuka uniuse á comunidade de Kio e converteuse no presidente do seu consello.
Kioa é unha das dúas illas de Fidxi poboadas polas comunidades migrantes das Illas do Pacífico, a outra é Illa Rabi, tamén no grupo Vanua Levu e o fogar dos desprazados da illa Banaba. A principios de 2005, o goberno fidxiano decidiu conceder a cidadanía plena aos insulares de Kiona e Rabi. Como culminación dunha década de naturalización, realizouse unha cerimonia formal o 15 de decembro de 2005 para adxudicar 566 certificados de cidadanía aos veciños das illas e os seus descendentes (algúns dos cales agora viven noutro lugar das Fidxi), que lles outorga dereitos a asistencia provincial e nacional para o desenvolvemento rural. A cerimonia foi dirixida polos ministros de Fidxi Josefa Vosanibola e Ratu Naiqama Lalabalavu, que tamén é o Tui Cakau ou xefe supremo do Cakaudrove, que inclúe a illa de Kioa.
Lalabalavu invitou aos illotes de Kiona a que se sintan orgullosos da súa identidade e que alimenten e protexan a súa cultura.
O contorno da illa contribúe ao seu significado nacional como se describe no Plan de Acción Estratéxico da Biodiversidade de Fidxi.
Proposta de transferencia de poboación
Os partidos políticos de Fidxi foron cautelosos na súa resposta á proposta de Kennedy. O presidente do Partido dos Pobos Unidos Mick Beddoes dixo que acoller aos 9.000 tuvaluanos causaría unha gran presión sobre os recursos e economía de Kioa. Dixo que as nacións das illas do Pacífico deberían compartir o custo dese movemento, coa maioría do finanzamento procedente de "as principais nacións contaminantes". O presidente do Partido da Alianza Nacional, o Ratu Epeli Ganilau (que vén da veciña illa de Taveuni) dixo que se deberían seguir os procedementos axeitados, mentres que o presidente da Federación Nacional, Raman Pratap Singh, dixo que a proposta era boa en principio, pero que se terían que tomar os acordos adecuados e que terían que pagar unha compensación aos propietarios.
O primeiro ministro de Tuvalu, Maatia Toafa, dixo o 21 de febreiro de 2006 que se estaba a examinar a reubicación a Kioa, pero non era prioritaria. Comprar terras en Australia ou Nova Zelandia tamén era unha opción, dixo. Se ían a trasladarse a Kio, necesitarían financiamento para desenvolver a illa, citou Fiji Live.
En 2013, Enele Sopoaga, o primeiro ministro de Tuvalu, dixo que trasladar os tuvaluanos para evitar o impacto do aumento do nivel do mar "nunca debería ser unha opción porque era unha derrota en si mesmo. Para Tuvalu creo que realmente necesitamos mobilizar a opinión pública no Pacífico e no resto do mundo para falar realmente cos seus lexisladores para que teñan algún tipo de obriga moral e así facer o correcto.
El mundo alrededor
El mundo alrededor é un filme español, estreado en 2005, dirixido por Alejandro Calvo-Sotelo, do que foi a súa segunda longametraxe.
Argumento
Gabriel é un funcionario de prisións. Un día, Charly, un ex-rockeiro en apuros a quen coñeceu no cárcere, pídelle un favor: unha furgoneta para levar ao festival de música Viña Rock en Villarrobledo (provincia de Albacete), a un grupo de chicas que foron contratadas para actuaren alí. Gabriel decide participar na viaxe que acaba durando tres días.
Comentario crítico
Segundo Javier Ocaña, en El País, "o filme é unha modesta e máis ben compracente comedia con estrutura de road movie".
Cabalo salvaxe
O cabalo salvaxe (Equus ferus) é unha especie do genus Equus, que inclúe ás subespecies do cabalo doméstico e as non domésticas tarpán e cabalo de Przewalski. O tarpán extinguise no século XIX, pero o cabalo de Przewalski foi salvado e reintroducido satisfactoriamente en liberdade. O posible antergo do cabalo doméstico foi o tarpán, que vivía nas estepas de Eurasia no tempo da domesticación. Porén, outras subespecies de Equus ferus puideron ter existido o antergo do que descenden os cabalos domésticos. Dende a extinción do tarpán, realizáronse numerosos intentos de reconstruír o fenotipo, dando as razas de cabalos Konik e o cabalo de Heck. Estas razas de cabalo non son consideradas cabalos salvaxes xa que proveñen substancialmente de cabalos domésticos.
O Barco, O Barco, O Barco de Valdeorras
É a capital do concello, ao que dá nome.
Cabalo salvaxe
O termo "cabalo salvaxe" é usado coloquialmente para referirse ás manda de cabalo silvestre como os Mustang dos Estados Unidos ou os Brumby de Australia. Estes cabalos silvestres son membros indómitos da subespecie cabalo doméstico (Equus ferus caballus), e non deben ser confundidos coas dúas subespecies de cabalos verdadeiramente "salvaxes".
Subespecies
E. ferus tivo numerosas subespecies. Só tres sobreviviron ata tempos modernos: O dous últimos son os dous únicos grupos que nunca foron domesticados. Porén, outras subespecies de Equus ferus poden ter existido e ser o antergo dos cabalos domésticos.
Santa Ouxea
O topónimo Santa Ouxea pode referirse a:
Ulpiano Nogueira
Ulpiano Nogueira Maceira, nado en Sabarís (Baiona) o 3 de abril de 1870, foi un avogado, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi descendente de Miguel Nogueira Malvar, comandante de carabineiros, propietario dun predio en Sabarís. Estudou Dereito en Madrid, e abriu un despacho na rúa de Atocha. Foi xuíz municipal de Baiona en 1897. Publicou en El Miñor de Baiona unha serie de cartas que logo recolleu no libro Ecos Madrileños. En 1917 presidiu o Comité Maurista de Baiona. Na ditadura de Primo de Rivera volveu ser nomeado xuíz municipal de Baiona en 1927.
Argania spinosa
miniatura|Fabricación de pasta de argán en [[Marrocos.]] Argania spinosa, (sinónimo A. sideroxylon Roem. & Schult.), a árbore do argán, é unha especie de planta de flores pertencente á familia Sapotaceae, sendo endémica dos semidesertos calcarios do suroeste de Marrocos, e mais da provincia de Tindouf, no oeste de Alxeria. É a única especie do xénero Argania. Como oleaxinosa emprégase para tirar aceite das súas sementes.
Descrición
A superficie dos bosques de Argania diminuíu nun 50 % nos últimos 100 anos, por mor á súa utilización coma combustíbel, o pastoreo e mais o cultivo intensivo. A súa mellor protección para a súa conservación podería atoparse no recente desenvolvemento da produción de aceite de argán para a súa exportación coma un produto de alto valor comercial.
En 1998, a Unesco declarou Reserva da Biosfera Arganeraie de 2 568 780 hectáreas ao suroeste de Marrocos nas que medra o argán. No corazón desta reserva atópase o Parque Nacional de Souss-Massa.
Usos
miniatura|As xenas adoitan rubir polas árbores do argán. miniatura|Argania spinosa
Nalgúns lugares de Marrocos, o argán toma o lugar da oliveira coma fonte de recursos, xa que se utiliza como forraxe, petróleo e madeira. É o combustíbel da sociedade bérber, especialmente preto de Essaouira. Cando escasea o alimento, as xenas ruben pola árbore para comer as súas follas.
Taxonomía
Argania spinosa foi descrita por (Carl von Linné) Homer Collar Skeels e publicado en U.S. Department of Agriculture Bureau of Plant Industry Bulletin 227: 28, no ano 1911.
Moeda de 20 céntimos de euro
miniatura| [[Reverso (moedas)|Reverso común da moeda de 20 céntimos de euro, deseñado por Luc Luycx ]] A moeda de 20 céntimos de euro é dunha aliaxe composta principalmente por un 89 % de cobre, chamada ouro nórdico, que, malia o seu nome, carece de ouro na súa composición. Ten un diámetro de 22,25 mm, un grosor de 2,14 mm e un peso de 5,74 gramos. O seu bordo é liso con sete entrantes, formando a coñecida como “flor española”.
Todas as moedas teñen un anverso específico de cada Estado e un reverso común para toda a eurozona, deseñado por Luc Luycx, gañador dun concurso convocado para ese efecto polo Consello Europeo e resolto na súa reunión de Ámsterdam do 13 de xuño de 1997. Este reverso común tivo un pequeno axuste en 2007.
Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación
A Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación ("Agencia Nacional de Evaluación de la Calidad y Acreditación", ANECA) é un organismo de carácter autónomo, en forma de fundación estatal que foi creada polo Consello de Ministros do Goberno de España o 19 de xullo de 2002, en cumprimento do establecido na Lei Orgánica 6/2001, do 21 de decembro de Universidades (LOU), nos seus artigos 31 e 32.
Obxectivos
A misión da ANECA é a coordinación das políticas de xestión da calidade nas Universidades españolas, para proporcionar unha mellora, tanto no ámbito nacional coma internacional.
A ANECA pretende, mediante os seus informes de avaliación conducentes á certificación e acreditación, a medición do rendemento do servizo público da educación superior conforme a criterios obxectivos e procesos transparentes. O seu fin último é conseguir a promoción e garantía da calidade das Universidades e da súa integración no Espazo Europeo de Educación Superior.
Acreditación e axencias autonómicas
É esta axencia a que determina a capacitación dos docentes para impartiren clase nas universidades españolas. Porén, a partir da súa creación, as Comunidades Autónomas crearon axencias rexionais con similares funcións dentro do seu ámbito competencial, como son:
O artigo 32 da Lei Orgánica de Universidades trala reforma operada pola Lei 4/2007, de 12 de abril autoriza a creación da ANECA consonte coas previsións da Lei de Axencias Estatais para a mellora dos servizos públicos, o que supón modificar o seu réxime xurídico, proceso no que a ANECA está na actualidade.
Alida Valli
Baronesa Alida Maria Laura von Altenburger von Markckenstein-Frauenberg, nada en Pola, Reino de Italia (hoxe Croacia) o 31 de maio de 1921 e finada en Roma o 22 de abril de 2006, foi unha actriz de cinema italiana, coñecida como Alida Valli.
É lembrada internacionalmente pola súa participación no filme 1949 The Third Man, de Carol Reed. Foi condecorada cos títulos de doutora honoris causa pola Universidade de Roma La Sapienza, Cabaleira das Artes de Francia e Cabaleira (Cavaliere) da República Italiana.
Familia
O seu avó paterno foi o barón Luigi Altenburger (ou Altempurger), un austríaco-italiano de Trento, descendente dos condes de Arco. A avoa paterna de Alida Valli foi Elisa Tomasi, tamén de Trento, que era curmá do senador italiano Ettore Tolomei. A nai de Tolomei foi Silvia Oberecker della Martina nada en Pula (Istria, naqueles tempos parte do Imperio Austrohúngaro) e que fora irmá do austríaco Felix Oberecker (ou Obrekar) da cidade de Laibach, (hoxe Liubliana, capital de Eslovenia, mais a inicios do século XX, unha cidade moi xermanizada de Austria).
A nai de Alida Valli foi Virginia della Martina, tamén nada en Pula. O tío avó por parte materna de Maria Valli foi Rodolfo, quen foi amigo íntimo de Gabriele d'Annunzio.
Carreira
Desde pequena chamoulle a atención a interpretación, participando, xa con 8 anos, en funcións de teatro benéficas. Cando cumpriu trece anos comezou a traballar no cinema a través do Centro Experimental de Cinematografía de Roma, en filmes como Il capello a tre punte, de Mario Camerini (1934), ou I due sergenti (1936). No ano 1942, realizou a súa primeira grande interpretación no filme Piccolo mondo antico, que lle valeu un premio á mellor interpretación no Festival de Venecia.
Ese mesmo ano, estreou un clásico do cinema italiano da década de 1940, o drama Noi Vivi de Goffredo Alessandrini, que adapta a novela de Ayn Rand We the Living, e no que Alida Valli realizou unha das súas mellores interpretacións, xunto ao entón en apoxeo Fosco Giachetti.
Hollywood
Contratada por David O. Selznick, protagonizou o filme The Paradine Case (1947) de Alfred Hitchcock, xunto a Gregory Peck e Ethel Barrymore, nun papel pensado para o regreso de Greta Garbo á pantalla.
En 1949 protagonizou en Inglaterra a que probablemente sexa o seu filme máis coñecido, The Third Man de Carol Reed, xunto a Orson Welles e Joseph Cotten. Terminou a súa estadía en Hollywood co melodrama The Miracle of the Bells (1948), de Irving Pichel, xunto a Fred MacMurray, e o drama de escaladores The White Tower (1950), de Ted Tezlaff, facendo un dos seus mellores traballos á beira de Glenn Ford.
Cinema con directores europeos
Posteriormente, participou noutros filmes que lle deron prestixio, xa fincándose en Europa, como Senso (1953), de Luchino Visconti, onde se namorou do seu compañeiro Farley Granger; Il grido (1957) de Michelangelo Antonioni, xunto ao estadounidense Steve Cochran ou a terrorífica Les yeux sans visage (1959), de Georges Franju.
En 1960 encarna o papel da Nai Tareixa de Santo Agostiño na produción de Philippe Agostini e Raymond Leopold Bruckberger sobre a novela homónima de Gertrud von le Fort: Le dialogue des Carmélites, como a priora do convento de Compiègne que foi guillotinada durante a Revolución Francesa xunto a outras quince monxas carmelitas. En 1961 tivo un papel menor na comedia de ladróns The Happy Thieves, xunto a Rita Hayworth e Rex Harrison. Máis profundidade teñen filmes posteriores do seu historial, como a versión de Edipo re de Sófocles (1967), realizada por Pier Paolo Pasolini, xunto a Silvana Mangano e Franco Citti; o clásico de terror Suspiria (1977) de Dario Argento; Novecento (1976), e o drama A Lúa (1979), ambas de Bernardo Bertolucci.
Estivo dedicada ao cinema ata poucos anos antes de morrer, sendo unha das súas últimas aparicións destacadas A Month by the Lake de John Irvin, estreado en 1995, onde compartiu protagonismo con Vanessa Redgrave e Uma Thurman. En 1997 foi galardoada co León de ouro do Festival de Venecia por toda a súa carreira cinematográfica.
Morte
A morte de Valli na súa casa o 22 de abril de 2006 foi anunciada pola oficina do alcalde de Roma, Walter Veltroni.
O crítico David Shipman escribiu no seu libro The Great Movie Stars: The International Years, que baseándose nos seus famosos filmes antes de 1950, Alida Valli puido ser "unha das importacións continentais de Hollywood con menos éxito", mais quen vexa "dous ou tres filmes dos que fixo dende entón (...) probablemente a considerará entre a media ducia de mellores actrices do mundo". O crítico francés Frédéric Mitterrand escribiu: "[Ela] foi a única actriz de Europa en igualar a Marlene Dietrich ou Greta Garbo".
Vida persoal
O seu amor de adolescente Carlo Cugnasca, foi un famoso piloto acrobático italiano. Serviu coa Regia Aeronautica]]'' e morreu durante unha misión sobre Tobruk o 14 de abril de 1941.
A carreira cinematográfica de Valli sufriu por un escándalo en 1953 relacionado coa morte de Wilma Montesi, cuxo corpo foi atopado nunha praia preto de Ostia. A isto seguiu unha investigación que implicaba drogas e orxías sexuais na sociedade romana. Entre os acusados (todos posteriormente liberados, deixando o caso sen resolver) estaba un amante de Valli, o músico de jazz Piero Piccioni, fillo do ministro de Asuntos Exteriores, e que empregou a Valli como coartada.
Valli casou con Oscar de Mejo en 1943 e solicitou o divorcio del en 1949, aínda que posteriormente se reconciliaron. Tiveron dous fillos antes de que o matrimonio se divorciase definitivamente en 1952 e ela volvese a Italia. A principios da década de 1960 casou co director de cinema italiano Giancarlo Zagni, do que se divorciou en 1970.
Simbo
Simbo é unha illa volcánica do arquipélago Illas Nova Xeorxia na provincia Occidental das Illas Salomón. Ten unha superficie de 13 km² e o punto máis alto está de 335 m. de altura.