cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prosper Mérimée
Traxectoria
O seu primeiro traballo publicado foi Théâtre de Clara Gazul, de 1825, unha colección de pezas compostas supostamente pola actriz española do mesmo nome, e nas que, seguindo as novas correntes románticas, se separaba das normas teatrais clásicas. En 1827 apareceu La Guzla, ou selección de poesias ilíricas, recollidas en Dalmacia, Croacia e Hercegovina, antoloxía de supostas traducións de cancións populares en lingua ilírica, coas que Merimée se sumaba á moda romántica das recompilacións de obras populares, iniciada polos alemáns Clemens Brentano e Achim von Arnim. En 1828 publicou as obras dramáticas La Jacquerie, scènes féodales e La Famille Carvajal, drame, que non foron representadas.
Dende ese momento a súa vertente literaria concentrouse case exclusivamente na narrativa. Comezou cunha novela histórica ó estilo das de Walter Scott (introducido en Francia coa tradución de Alfred de Vigny do "Cinco de marzo" (1826)), que tiña lugar no ano da noite de san Bartolomeu. Conseguiu a fama cunha serie de 25 relatos curtos que viron a luz en rápida sucesión entre 1829 e 1830 e que o converteron nun clásico do xénero. Os máis coñecidos son Mateo Falcone, Tamango, Le Vase étrusque, A Venus de Ille (1837), Colomba (1841) e, especialmente, Carmen (1845), transformada en ópera en 1874 na ópera máis famosa de Georges Bizet.
miniatura|esquerda|Prosper Mérimée. Despois da revolución de xullo de 1830 as súas ocupacións como membro de diversos ministerios do goberno do rei Luís Filipe deixáronlle pouco tempo para a escritura. En 1834, despois de recibir a Lexión de honor foi nomeado inspector dos monumentos históricos de Francia, cargo que lle permitiu viaxar constantemente polo país e polo estranxeiro, situación que o satisfacía moito e lle permitiu xuntar materiais para libros de viaxes coma Notes d'un voyage dans le midi de la France (1835) ou Notes d'un voyage en Corse (1840). Cando foi escollido por escasa maioría membro da Académie française a súa carreira literaria estaba xa practicamente acabada. A revolución de febreiro de 1848 non afectou a súa situación e, despois do nomeamento de Charles-Louis-Napoléon Bonaparte como presidente perpetuo, a antiga amizade coa familia da súa muller valeulle ser ascendido a oficial da Lexión de honra en 1852 e ser escollido membro da cámara alta do parlamento despois de que Louis-Napoléon tomará xa o título de emperador co nome de Napoleón III en 1852.
As súas visitas frecuentes á corte imperial provocaron o desgusto de moitos colegas literatos e a inimizade de vellos amigos do movemento romántico, singularmente Victor Hugo, que era parte da oposición republicana. A partir de 1856 os ataques de asma afectaron cada vez máis á súa saúde e obrigárono a deixa-lo posto de inspector de monumentos en 1860. En 1863 rexeitou unha proposta para ser nomeado ministro de educación. Nos seus últimos anos foi o principal introdutor da literatura rusa en Francia. Xa en 1849 traballara sobre a versión francesa dun relato de Alexander Pushkin e posteriormente dedicouse a traducir obras deste mesmo autor (1856) e de Iván Turguiéñef (1869), coa colaboración en ocasións do propio autor ruso. Só sobreviviu poucas semanas á caída do seu protector Napoleon III o 4 de setembro de 1870. Foi enterrado no Cimetière du Grand Jas en Cannes.
A Carabela, Ledoño, Culleredo
A Carabela é un lugar da parroquia de Ledoño no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Manuel Facal
Traxectoria artística
Nos seus inicios dedicouse ao debuxo, con inspiración en Pablo Picasso, Salvador Dalí ou Urbano Lugrís. Achegouse a tendencias máis convencionais un breve espazo de tempo que viviu en Vigo. A mediados da década dos setenta trasladouse a Barcelona, para estudar e traballa no deseño gráfico e téxtil.
A súa dedicación ao gravado empezou durante a súa estancia en Londres, nos anos setenta, onde aprendeu a técnica de man da arxentina Carmen García. Interesoulle a textura e a morfoloxía dos materiais. Viaxou por Grecia, Turquía e Italia e cultivou un cinetismo emparentable con Victor Vasarely e Eusebio Sempere, exacto, xeométrico, case mecánico.
Coñeceu Nova York, onde afondou en novos modos de expresión, e foi ao norte de Europa para ensaiar representacións abstractas de animais. O seu dominio das técnicas do gravado levárono a realizar obras para artistas como Joan Miró; tamén ensaiou a pintura de gran materia, afastada da representación formal, e os seus cartafoles de gravados sobre Rosalía de Castro, Álvaro Cunqueiro e outros escritores galegos.
O movemento aglutinado polo Grupo Atlántica nos anos oitenta proxectou a súa visión da arte, que derivou cara a modos "pobres" do cartón e a colaxe. Non abandonou a estampación e un dos traballos máis notables foi a serie de augafortes titulada "As cinzas do amor", sobre textos de poetas españois. En 1987 instalouse nunha vila da serra de Málaga.
Fixo exposicións en todo o mundo: Nova York, Londres, Porto Rico, Noruega, Galiza e Suramérica e con presenza en importantes colectivas de pintura e sobre todo, gravado. Está representado en museos de Galiza, Centro e Suramérica, Estados Unidos de América, España, países escandinavos e Portugal.
Colaborou en Luzes de Galiza e A Nosa Terra.
Fu Manchu (grupo musical)
Biografía
Fu Manchu formouse orixinalmente en 1987 como unha banda de hardcore punk chamada Virulence. As súas principais influencias foron as bandas Black Flag e Bl'ast. A formación estaba composta polo vocalista Ken Pucci, o guitarrista Scott Hill, o baixista Greg McCaughey e o batería Ruben Romano. En 1989 editaron o seu álbum de debut If This Isn't a Dream... a través de Alchemy Records. En 1990, Pucci deixou a banda e foi substituído polo vocalista Glen Chivens e eles cambiaron o nome para Fu Manchu. Pouco despois editaron o sinxelo "Kept Between Trees" pola Slap A Ham Records. Nesta gravación, Fu Manchu aínda amosaba moito do son hardcore da formación anterior. Porén, a banda comezou a facer un estilo semellante ao hard rock dos 70. McCaughey non estaba contento con isto, ao consideralo que seguían unha tendencia, xa que nese momento o selo Sub Pop estaba na cima do éxito do underground, e moitas das súas bandas eran coñecidas por ter un son semellante ao rock dos 70. McCaughey deixou a banda e foi substituído por Mark Abshire. Chivens tamén abandonou Fu Manchu por ese tempo por razóns descoñecidas. En vez de incorporar un novo vocalista, Scott Hill asumiu ese papel mentres continuaba cos seus labores de guitarrista. Para compensar, Scott Votaw foi recrutado para tocar a guitarra. En 1992, Fu Manchu editou tres sinxelos: "Senioritis", "Pick Up Summer", e "Don't Bother Knockin' (If This Vans Rockin')". En 1993, Votaw deixou a banda sendo substituída polo antigo batería de Olivelawn Eddie Glass, que na actualidade toca coa banda Nebula.
Co éxito de Nirvana a principios dos 90, Fu Manchu foi abordada por unha grande discográfica que lle deu cartos para gravar unha demo e así determinar se eran axeitados para a gravación dun álbum. Segundo os membros da banda, eles gravaron a demo sen intención de asinar co selo. O seu plan era entrar a gravar un álbum como tal, non unha demo, que posteriormente editarían independentemente. Iso foi precisamente o que ocorreu; Fu manchu non asinou co grande selo, pero o resultado das gravacións foron o seu primeiro álbum, No One Rides for Free, editado polo selo independente Bong Load Custom Records en 1994.
Abshire deixou Fu Manchu antes da gravación do segundo álbum, Daredevil en 1995. Foi substituído por Brad Davis. Romano e Glass abandonaron pouco despois da edición do terceiro traballo da banda, In Search Of... (1996), e serían substituídos por Brant Bjork e Bob Balch respectivamente. Glass, Romano e Abshire formarían pouco despois Nebula.
Fu Manchu editaría posteriormente varios álbum exitosos e reforzaron a súa reputación como banda cun potente directo. Esta fama fórona gañando cos anos debido ás súas actuacións xirando con bandas coma Kyuss, Monster Magnet, Marilyn Manson, Clutch, Corrosion of Conformity ou White Zombie entre outros.
Brant Bjork deixaría a banda despois da edición do seu disco California Crossing no ano 2002, para facer carreira en solitario, e foi substituído polo antigo batería das bandas Sunshine e Smile Scott Reeder (moitas veces confundido co baixista de Kyuss, Unida e Goatsnake Scott Reeder). No ano 2004, Fu Manchu editaría o seu oitavo traballo, Start The Machine.
O último traballo da banda titúlase We Must Obey, e foi lanzado o 19 de febreiro do ano 2007. Ese ano a banda gastou gran parte do tempo de xira, tocando polos Estados Unidos e por Europa. A finais do ano editaron o sinxelo "Knew It All Along".
Ciencias da computación
As ciencias da computación estudan os fundamentos teóricos da información e a computación, xunto con técnicas prácticas para a posta en funcionamento e aplicación destes fundamentos teóricos.
As ciencias da computación ou ciencias computacionais son aquelas que abarcan as bases teóricas da información e a computación, así como a súa aplicación en sistemas computacionais. O corpo do coñecemento das ciencias da computación é frecuentemente descrito como o estudo sistemático dos procesos algorítmicos que describen e transforman información: a súa teoría, análise, deseño, eficiencia, posta en funcionamento e aplicación.
Segundo Peter J. Denning, a cuestión fundamental en que se basea a ciencia da computación é: «Que pode ser (eficientemente) automatizado?».
Historia
upright|miniatura|[[Charles Babbage é recoñecido por inventar a primeira computadora mecánica.]] upright|miniatura|[[Ada Lovelace é recoñecida por escribir o primeiro algoritmo procesado por unha computadora.]] A historia da ciencia da computación antecede á invención do computador dixital moderno. Antes da década de 1920, o termo computador referíase a un ser humano que realizaba cálculos. Os primeiros cementos do que se convertería en ciencias da computación son anteriores á invención da computadora dixital moderna. Tratábase de máquinas para o cálculo das tarefas numéricas fixas, como os ábacos que existiron desde a antigüidade, axudando en cálculos tales como a multiplicación e a división. Ademais, os algoritmos para realizar cálculos existiron desde a antigüidade, ata antes de que se creasen equipos de computación sofisticados. Os antigos sánscritos tratadistas Shulba Sutras, ou "Regras da cordo", é un libro de algoritmos escritos en 800 a.C. para a construción de obxectos geométricos como altares utilizando unha clavixa e corda, un precursor cedo do campo moderno da xeometría computacional.
Blaise Pascal deseñou e construio a primeira calculadora mecánica de traballo, a Pascalina, en 1642. En 1673 Gottfried Leibniz creou unha calculadora mecánica dixital, chamada 'Stepped Reckoner'. El pode ser considerado o primeiro computólogo e teórico da información, entre outras razóns, porque foi o primeiro en documentar o sistema numérico binario. En 1820, Charles Xavier Thomas de Colmar lanzou a calculadora mecánica industrial cando lanzou o seu aritmómetro simplificado, que foi a primeira máquina de calcular o suficientemente forte e o suficientemente confiable para ser usada a diario nunha contorna industrial. Charles Babbage iniciou o deseño da primeira calculadora automática mecánica, a súa máquina diferencial, en 1822, que finalmente deulle a idea da primeira calculadora mecánica programable, a súa máquina analítica. El comezou a desenvolver esta máquina en 1834 e "en menos de dous anos esbozara moitas das características máis destacadas das computadoras modernas. Un paso fundamental foi a adopción dun sistema de tarxetas perforadas derivado do tear de Jacquard" facenddo infinitamente programable. En 1843, durante a tradución dun artigo francés sobre a máquina analítica, Ada Lovelace escribiu, nunha das moitas notas que inclúe o artigo, un algoritmo para calcular os números de Bernoulli, que é considerado como o primeiro programa de ordenador. Ao rededor de 1885, Herman Hollerith inventou a máquina tabuladora, que usaba tarxetas perforadas para procesar información estatística; finalmente, a súa compañía converteuse en parte de IBM. En 1937, cen anos despois do soño imposible de Babbage, Howard H. Aiken foi convencido por IBM, que estaba facendo todo tipo de equipos de tarxetas perforadas e que tamén estaba no negocio das calculadoras, para desenvolver a súa calculadora programable xigante, o ASCC/Harvard Mark I, baseada na máquina analítica de Babbage, que á súa vez utiliza as tarxetas perforadas e unha unidade central de cálculo. Cando se terminou de construír a máquina, algunhas persoas o aclamaron como "o soño de Babbage feito realidade".
Durante a década de 1940, conforme se desenvolvían novas e máis poderosas máquinas para computar, o termo computador comezouse a utilizar para referirse ás máquinas e xa non os seus antecesores humanos. Cando se fixo evidente que as computadoras non soamente poderían utilizarse para realizar cálculos matemáticos, o campo das ciencias da computación ampliouse para estudar informática en xeral. As ciencias da computación empezaron a establecerse como unha disciplina académica distinta das demais na década de 1950 e principios de 1960. Entón xurdiu o primeiro programa de grado universitario do mundo, o Cambridge Diploma in Computer Science, iniciouse na Universidade de Cambridge no Cambridge Computer Lab (departamento de ciencias da computación) en 1953. O primeiro programa de grado universitario en ciencias da computación nos Estados Unidos formouse na Universidade de Purdue en 1962. Desde que se dispón de ordenadores prácticos, moitas aplicacións das ciencias da computación converteronse en diferentes áreas de estudo nos seus propios termos.
Aínda que inicialmente moitos creron que era imposible que as computadoras en si mesmas poderían constituír en realidade un campo científico de estudo, a finais dos anos cincuenta foise volvendo gradualmente aceptada entre a poboación maiormente académica. É a marca IBM, que a día de hoxe é moi coñecida, a que formou parte da revolución das ciencias da computación durante este tempo. IBM (abreviación de International Business Machines) lanzou o IBM 704 e máis tarde as computadoras de IBM 709 que foron amplamente utilizadas durante o período de exploración deste tipo de dispositivos. "Con todo, o traballo coas IBM [computadoras] foi frustrante ... se se perdeses tan soo unha letra nunha instrución, o programa chocaría, e vostede tería que empezar todo o proceso outra vez". Durante a finais de 1950, a disciplinas das ciencias da computación estaban nas súas etapas de desenvolvemento máis primordiais, e tales cuestións eran comúns.
A disciplina científica das ciencias da computación nace a principios de 1940 coa confluencia da teoría de algoritmos, lóxica matemática e a invención do programa almacenado nunha computadora electrónica. Exemplos disto son os traballos de Alan Turing, Alonzo Church e Kurt Gödel en 1930 acerca dos algoritmos e o seu traballo en sistemas de regras (véxase Cálculo lambda, Máquina de Turing e Problemas Indecidibles), os algoritmos creados por Augusta Ada sesenta anos antes, a computadora analóxica construída por Vannevar Bush en 1920 e as computadoras eléctricas construídas por Howard H. Aiken e Konrad Zuse en 1930. Os escritos de John von Neumann deron unha profundidade intelectual considerable a esta disciplina emerxente a mediados da década de 1940.
O tempo deu melloras significativas na capacidade de uso e a eficacia da tecnoloxía da computación. A sociedade moderna presenciou un cambio significativo nos usuarios da tecnoloxía da computación, de ser utilizada unicamente por expertos, profesionais e científicos, a unha base de usuarios que é case omnipresente á teoría coa cal se desenvolveu e funciona este tipo de tecnoloxía. Inicialmente, as computadoras eran bastante custosas, e era necesario un certo grao de axuda humana para o uso eficiente - en parte de operadores de computadoras profesionais. Co tempo o uso de equipos fíxose máis xeneralizado e alcanzable e necesitábase menos asistencia humana no uso común destes aparellos.
Currás, Ledoño, Culleredo
Currás é un lugar da parroquia de Ledoño no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Afrancesado
miniatura|Xosé I Afrancesado é o nome co cal se coñece en España e Portugal aos partidarios da Revolución Francesa, do liberalismo e das ideas da Ilustración que apoiaron a ocupación francesa da Península Ibérica durante o Primeiro Imperio Francés.
Historia e características
En España o termo xa aparecera durante o reinado de Carlos III aínda que tiña un carácter neutro e só designaba os que seguían as modas francesas e só adquiriu un significado pexorativo durante o reinado de Xosé I, irmán de Napoleón e que pretendeu reformar as estruturas do estado. Cando caeu o réxime bonapartista en España gran parte dos afrancesados marcharon ao exilio a Francia, entre 4 000 e 12 000. Durante a amnistía de 1820 moitos volveron pero coa fin do trienio liberal volverán cruzar a fronteira.
Galicia
En Galicia houbo 600 acusados de colaborar co goberno de Xosé I, foi a cidade de Santiago de Compostela onde maior fora a influencia dos partidarios de Bonaparte co apoio dunha parte pequena dos profesores da Universidade, existindo xa desde comezos de século un club liberal dirixido por Pedro Bazán de Mendoza e Manuel Acuña, aínda que este último se oporá aos franceses. Pola contra Bazán de Mendoza foi o principal valedor dos franceses en Galicia, despois da chegada dos franceses á cidade en xaneiro de 1809 foi director da Universidade, xefe de policía e superintendente do exército. Na cidade da Coruña os afrancesados eran comerciantes de orixe francesa, destacando os irmáns Barrié e membros da burocracia local. En Ferrol os máximos dirixente foran Manuel de la Piedra e o xeneral Pedro Obregón, que contaba co apoio dalgúns militares. En Vigo os afrancesados máis importantes tamén eran comerciantes de orixe francesa.
The Brothers Grimm
The Brothers Grimm é un filme estadounidense dirixido por Terry Gilliam que foi estreado no 2005.
Sinopse
Alemaña, século XIX. Os irmáns Grimm adícanse a percorrer os pobos enganando e estafando ós pobres do lugar: primeiro cóntanlles historias de maldicións, espíritos e pantasmas ameazadores e despois finxen salvalos por medio de exorcismos e rituais varios. Pero, un día, chegan a un pobo sobre o que pesa unha maldición real, un pobo situado preto dun bosque encantado no que desapareceron varias nenas. Os Grimm terán entón que demostrar a súa valentía e coraxe para salvar ó pobo dunha ameaza terrorífica.
O Campo do Souto, San Claudio, Ortigueira
O Campo do Souto é un lugar da parroquia de San Claudio no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Criónica
miniatura|Técnicos preparan un paciente para criopreservación.
Criónica é o proceso de conservación en baixas temperaturas de humanos e outros animais que non poden máis ser sometido vivos pola medicina contemporánea, coa esperanza de que a cura e reanimación sexan posibles no futuro. O termo é unha tradución do inglés cryonics, derivado da palabra grega κρύος (kryos), que significa conxelado. A criopreservación de persoas ou animais non é reversible coa tecnoloxía actual. A razón para a criónica é que as persoas que son consideradas mortas polos actuais criterios legais médicos poden non necesariamente estar mortas de acordo coa definición máis rigorosa de morte teórica de información. Suponse que as persoas criopreservadas poderán un día ser recuperadas usando tecnoloxía altamente avanzada do futuro.
As tecnoloxías de reanimación futura asumidas pola criónica aínda son hipotéticas e non moi coñecidas ou recoñecidas. Respondendo ao escepticismo de científicos, como Steve Jones, unha carta aberta de apoio á criónica foi escrita e asinada por 62 científicos. Ata 2010, apenas cerca de 200 persoas pasaron polo procedemento desde que foi proposto por primeira vez en 1962. Nos Estados Unidos, a criónica só pode ser legalmente realizada en seres humanos despois de seren declarados legalmente mortos, pois en caso contrario contaría como asasinato ou suicidio asistido.
Os procedementos da criónica idealmente deben comezar dentro de minutos após a parada cardíaca, co uso de crioprotectores para evitar a formación de xeo durante a criopreservación. Con todo, a idea da criónica tamén inclúe a preservación de persoas con atrasos post-mortem por causa da posibilidade das estruturas cerebrais que engloban a memoria e personalidade poderen persistir. Se suficiente información cerebral aínda existe para a criónica preservar, iso é algo que polo coñecemento presente parece ser intrinsecamente improbable. Polo tanto, a maioría dos defensores da criónica velo como unha intervención con perspectivas de éxito que varían dependendo das circunstancias.
Premisas da criónica
A premisa central da criónica é a de que a memoria de longo prazo, personalidade e identidade son ​​almacenadas en estruturas celulares duraveis e padrons dentro do cerebro que non requiren a actividade cerebral continua para sobrevivir. Esa premisa é xeralmente aceite en medicina; sábese que baixo determinadas condicións, o cerebro pode deixar de funcionar e aínda así máis tarde recuperar con retención de memoria de longo prazo. Premisas científicas adicionais da criónica son que (1) estruturas cerebrais que codifican a personalidade e memoria a longo prazo persisten por algún tempo despois da morte, (2) esas estruturas son preservadas pola criopreservación, e (3) futuras tecnoloxías poderán restaurar as memorias, son teoricamente posibles.
A criónica é controvertida porque as tecnoloxías da premisa (3) son tan avanzadas que as premisas (1) e (2) son consideradas irrelevantes pola maioría dos científicos. Se vestixios biolóxicos de memoria ou personalidade poden persistir após a morte clínica é obviamente unha cuestión de interese. Así mesmo, fóra da criónica non hai interese na cuestión de saber se a codificación de memoria pode sobrevivir á criopreservación porque a cuestión é considerada como sen sentido ata que a criopreservación poida ser revertida. Actualmente só as células, tecidos e algúns órganos pequenos poden ser reversibles tras criopreservación. A ciencia médica está principalmente preocupada co que é comprobadamente concebible, non o que é teoricamente posible. Polo tanto non ha especialidades científicas ou xornais directamente preocupados pola cuestión científica posta pola criónica.
Defensores da criónica afirman que coa tecnoloxía actual é posíbel conservar as finas estruturas celulares do cerebro na que a memoria e a identidade reside. Din que a preservación comprobadamente reversible non é necesaria para alcanzar o obxectivo actual da criónica, que é a preservación da información do cerebro que codifica a memoria e a identidade persoal. Eles cren que os procedementos criónicos actuais poden preservar a base anatómica da mente, e que iso debe ser suficiente para impedir a morte teórica de información ata que a reparación no futuro sexa posible.
Unha premisa moral da criónica é a de que criopreservando persoas cando non hai ningunha outra esperanza, é a cousa certa a facer, algunhas veces mesmo ata baixo condicións que fan as premisas científicas da criónica altamente incertas. Algúns crionicistas cren como unha cuestión de principio de que calquera persoa que normalmente sería considerada como morta, debería ser un paciente permanente para o que quere que os avances do futuro poidan traer.
A Ermida, Mourentán, Arbo
A Ermida é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 65 habitantes (38 homes e 27 mulleres). É o lugar máis poboado da parroquia.
Criónica
Lesións de preservación
A criopreservación a longo prazo pode ser conseguida a través da refrixeración para preto de 77,15 Kelvin, o punto de ebulición do nitróxeno líquido. É unha crenza errónea de que as células poden sufrir lise (rebentar) debido á formación de cristais de xeo dentro da célula, xa que iso só ocorre se a taxa de conxelación exceder a perda osmótica de auga no espazo extracelular. Con todo, danos de conxelación poden aínda ser graves; o xeo pode aínda formar-se entre as células, causando danos químicas e mecánicos. As organizacións criónicas usan crioprotectores para reducir ese dano. Solucións crioprotectoras circulan a través dos vasos sanguíneos para remover e substituír a auga dentro das células con substancias químicas que impiden o conxelamento. Isto pode reducir considerablemente os danos, pero a conxelación de persoas aínda provoca lesións que non son reversibles coa tecnoloxía actual.
A Ermida, Mourentán, Arbo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Criónica
Lesións de preservación
Cando usado en altas concentracións, os crioprotectores paran completamente a formación de xeo. Refrixeración e solidificación sen conxelamento chámase vitrificación. As primeiras solucións crioprotectoras capaces de vitrificar a taxas de arrefecemento moi baixas e ao mesmo tempo compatibles coa supervivencia dos tecidos foron desenvolvidas na década de 1990 polos criobiologistas Gregory Fahy e Brian Wowk. Estas solucións foron adoptadas para o uso en criónica pola Alcor Life Extension Foundation, para o que se cre que permiten vitrificación dalgunhas partes do corpo humano, especialmente o cerebro. Isto permitiu que cerebros de animais fosen vitrificados, aquecidos e examinados para procura de danos de xeo mediante o microscopio normal e electrónico. Ningún dano de cristais de xeo se atopou. A Cryonics Institute tamén utiliza unha solución de vitrificación desenvolvida polos seus empregados, o Criobiologista, Dr Yuri Pichugin, aplicándo-o principalmente no cerebro.
Lesión isquemica
Isquemia significa inadecuada ou ausencia de circulación sanguínea que priva os tecidos de osíxeno e nutrientes. Polo menos algúns minutos de isquemia é algo habitual no proceso da criónica, debido á esixencia legal común de que os procedementos para preservación criónica non poden comezar ata que a circulación sanguínea pare. O corazón ten que deixar de bater para que a morte legal sexa declarada. Cando hai un aviso previo de morte clínica inminente, ás veces é posible chamar un equipo de técnicos para realizar os preparativos para a criopreservación (proceso ao que se dá o nome de "Standby"). O equipo restaura artificialmente a respiración e circulación sanguínea usando técnicas similares a RCP o máis rapidamente posible despois do corazón parar. O obxectivo é manter os tecidos vivos despois da morte legal por analoxía a procedementos médicos convencionais en que órganos e tecidos viables son obtidos para transplantes de doadores falecidos legalmente. Morte legal non significa que todas as células do corpo morreron.
Moitas veces en criónica, o cerebro queda sen osíxeno por varios minutos a temperaturas quentes, ou mesmo horas, se o corazón para inesperadamente. Isto causa lesión isquemica no cerebro e outros tecidos, o que fai imposible a reanimación por tecnoloxía médica actual. Crionicistas xustifican a preservación en tales condicións, observando os avances recentes que permiten a reanimación cerebral tras longos períodos de isquemia que o tradicional límite de 4 a 6 minutos, e persistencia da estrutura cerebral e mesmo algunhas células cerebrais funcionais após longos períodos de morte clínica. Eles argumentan que as definicións de morte cambian conforme a tecnoloxía avanza, e os estadios iniciais do que é actualmente chamado "morte" é realmente unha forma de lesión isquêmica que será reversible no futuro. Eles afirman que a supervivencia persoal durante longos períodos de morte clínica está determinada polo criterio teórico de información.
Reanimación
Os que cren que o reanimamento pode algún día ser possível,xeralmente miran para a bioenxeñaría avanzada, nanotecnoloxía molecular, nanomedicina ou subida da mente como tecnoloxías clave. A reanimación esixe reparación de danos por falta de osíxeno, toxicidade dos crioprotectores, estrés térmico (fractura), danos de conxelación en tecidos que non vitrificaram con éxito e revertir os efectos que causaron a morte do paciente. En moitos casos, será necesaria unha rexeneración de tecidos extensiva. Escenarios hipotéticos de reanimamento xeralmente imaxinan reparas sendo realizados por un gran número de organismos microscópicos ou dispositivos. Estes dispositivos irían restaurar a estrutura e química das células ao nivel molecular, de preferencia antes do quecemento. Máis radicalmente, a transferencia da mente tamén ten sido suxerida como unha abordaxe de reanimamento posible se e cando a tecnoloxía xa estiver desenvolvida para scanear o contido da memoria e o contido dun cerebro preservado.
Por veces ten sido escrito que o reanimamento criónico será un proceso last-in-first-out (LIFO ou último a entrar, primeiro a saír). Neste punto de vista, os métodos de preservación han quedar progresivamente mellores ata que, eventualmente, eles serán demostrados reversibles. Será entón que despois a medicina vai comezar a ollar cara atrás e reanimar a xente criopreservada por métodos máis primitivos. Se realmente vier a ser posible, o reanimamento de persoas criopreservadas pola tecnoloxía criónica inicial pode esixir séculos. Persoas criopreservadas no futuro, con mellor tecnoloxía, poderán necesitar de menos tecnoloxía para seren reanimadas, pois terán sido criopreservados con mellor tecnoloxía que causa menos danos ao tecido. A visión criónica de "last in, first out" ten sido criticada porque a calidade da criopreservação depende de moitos factores que non a era en que a criopreservação ten lugar.
Ten sido afirmado que se as tecnoloxías de análise e reparo molecular algunha vez foren desenvolvidas, entón, teoricamente calquera corpo damnificado podería ser "reanimado".". Así, a supervivencia dependería entón se a información cerebral preservada fose suficiente para permitir a restauración de toda ou parte da identidade persoal da pesssoa orixinal, sendo a amnésia, a liña final entre o éxito e o fracaso.
Neuropreservación
Neuropreservación é a criopreservación do cerebro, xunto coa cabeza, a través de remoción cirúrxica e eliminación (xeralmente cremación) do resto do corpo. Neuropreservación, ás veces chamada de "neuro", é unha das dúas opcións distintas de preservación na criónica, sendo a outra, preservación de "corpo enteiro".
A Neuropreservación é xustificada polo papel do cerebro como o repositorio principal da memoria e da identidade persoal (Por exemplo, vítimas de lesión medular, pacientes de transplante de órganos e amputados conservan a súa identidade persoal). Tamén é motivada pola crenza de que a inversión de calquera tipo de preservación criónica é tan difícil e complexa que calquera tecnoloxía futura capaz de, debe por súa natureza, ser capaz de rexeneración do tecido, incluíndo o crecemento dun novo corpo en torno dun cerebro reparado. Algúns escenarios suxeridos de reanimamento para pacientes de corpo enteiro ata suxiren mesmo dispensar o corpo orixinal e rexenerar un corpo novo, porque os tecidos están moi damnificados polo proceso de preservación. Estas consideracións, xunto con menores custos, transporte máis fácil en emerxencias e o foco específico sobre a calidade de preservación do cerebro, teñen motivado moitos pacientes a escoller a neuropreservación.
As vantaxes e desvantaxes da neuropreservación son frecuentemente debatidas entre os defensores da criónica. Críticos da neuropreservación cren que o corpo é un rexistro de moita da experiencia de vida, incluíndo as habilidades motoras aprendidas (memoria muscular). Mentres algúns crionicistas dubidan de que un paciente neuro reanimado sería a mesma persoa, hai cuestións máis amplas sobre como un corpo rexenerado pode sentir-se diferente do orixinal. En parte por estas razóns (e para unha mellor relación co público), a Cryonics Institute preserva apenas corpos enteiros. Algúns defensores da neuropreservación concordan con estas preocupacións, pero aínda así senten que os custos máis baixos e mellor preservación do cerebro xustifican a concentración de esforzos na preservación do cerebro. Cerca de dous terzos dos pacientes almacenados na Alcor son pacientes neuro. Aínda que a American Cryonics Society xa non ofreza a opción neuro, cerca de metade dos seus pacientes son "neuro".
Organizacións criónicas para almacenamento a longo prazo
Actualmente existen 4 organizacións criónicas de almacenamento a longo prazo para humanos e animais. Estas organizacións comprométense a gardar o paciente durante os anos que sexan precisos, ata que sexa posible reanima-lo cando a tecnoloxía o permitir. Os pacientes son colocados en Dewars con nitróxeno líquido a -190 graus.
Vida pos reanimación no futuro
As persoas que optan pola criónica, xeralmente consideran que no futuro, a medicina pode darlles xuventude eterna (mesmo os que se criopreservaram xa anciáns, poderán rejuvenescer) e vida eterna. Este tema é xeralmente chamado por "extensión da vida".
Luísa de Marillac
miniatura|416x416px|[[Vidreira gótica|Vitral coa representación de Luísa de Marillac na catedral de Lima.]] Luísa de Marillac, nada en Le Meux o 12 de agosto de 1591 e finada na mesma cidade o 15 de marzo de 1660, foi a cofundadora xunto a Vicenzo de Paúl das Fillas da Caridade, congregación de marcado carácter asistencial. Marillac reformou a atención que se proporcionaba nos hospitais, orfanatos, casas de expósitos, asilos, fogares de adopción, institucións psiquiátricas e centros de axuda na Francia da súa época. Canonizada pola Igrexa católica, a súa solemnidade celébrase o 9 de maio.
Primeiros anos
Luísa de Marillac naceu fóra do matrimonio o 12 de agosto de 1591 preto de Le Meux, en Picardía. Nunca coñeceu a súa nai. Louis de Marillac, Señor de Ferrires (1556-1604), reclamouna como filla natural, mais non como herdeira legal. Louis era membro da prominente familia de Marillac e era viúvo no tempo en que Luísa naceu. O seu tío, Michel de Marillac (1560-1632), era unha figura importante na corte da raíña María de Medici e aínda que Luísa non era membro da corte, viviu e traballou entre a aristocracia francesa. Cando o seu pai casou coa súa nova esposa, Antoinette Le Camus, negouse a aceptar a Luísa como parte da súa familia. Polo tanto, Luísa medrou entre a alta sociedade parisiense, mais sen un fogar estable. No entanto, estivo ben coidada e recibiu a educación no mosteiro real de Poissy, preto de París onde a súa tía era relixiosa dominicana.
En 1604, morta a súa tía, viaxou a París, onde foi o seu titor o seu tío Michel de Marillac, futuro chanceler de Francia. Luísa aprendeu a levar unha casa e entrou nos ambientes de reforma católica da capital, frecuentando as capuchinas de Foubourg Saint-Honoré. Pensou en ingresar nalgunha congregación e fixo voto de servir a Deus e o próximo, mais ao non ter unha boa saúde, non a aceptaron as relixiosas capuchinas.
Matrimonio
Abatida por esta negativa, Luísa estaba desorientada sobre o próximo paso no seu camiño espiritual, e aos vinte e dous anos, a súa familia convenceuna de que o matrimonio era a mellor alternativa. O seu tío arranxou a súa voda con Antoine Le Gras, secretario da raíña María. Antoine era un mozo ambicioso que parecía destinado a grandes logros. O casorio tivo lugar na igrexa de St. Gervaise o 5 de febreiro de 1613. En outubro a parella tivo o seu único fillo, Michel. Louise amou a Antoine e foi unha nai atenta co seu fillo. Ademais de estar consagrada á súa familia, Luísa tamén era activa no ministerio da súa parroquia. Tiña un papel líder nas Damas da Caridade, organización de mulleres adiñeiradas dedicadas á asistencia dos que sufrían pola pobreza e as doenzas.
Durante revoltas civís, os seus dous tíos que tiñan altos cargos foron encarcerados. Un deles foi executado publicamente e o outro faleceu na prisión. Arredor de 1621, Antoine contraeu unha enfermidade crónica e finalmente caeu prostrado na cama. Luísa coidouno a el e o seu fillo. En 1623, cando a enfermidade estaba acabando con Antoine, Luísa caeu nunha depresión. Ademais, sufriu durante anos de dúbidas interiores e culpa por non seguir as súas chamadas relixiosas cando era nova. Sentiuse afortunada por como consultor a Francisco de Sales, entón en París, e o seu amigo, o bispo de Belley.
En 1623 escribiu:
A igrexa era San Nicolao dos Campos de París. Tivo tamén unha visión en que ela sería guiada por un novo director espiritual (Vicente de Paúl) e que esta graza lle sería concedida polo seu defunto confesor, Francisco de Sales.
Tres anos despois faleceu o seu marido e Luísa viuse libre para cumprir o seu desexo de consagrarse á relixión. Escribiu as súas propias "Regras de Vida no Mundo".
Encontro con Vicenzo de Paúl e fundación das Fillas da Caridade
Vicenzo de Paúl converteuse no seu director espiritual en 1625. Durante o oito anos seguintes comunicáronse a miúdo a través de cartas e reunións persoais. En 1632, Luísa fixo un retiro para buscar unha guía interna con respecto ao próximo paso a dar. A súa intuición profunda levouna a comprender que chegara o tempo de ir ao mundo a axudar os pobres e necesitados mantendo unha vida espiritual interior. Luísa sentiuse preparada para esta misión e comunicou estas aspiracións a Vicenzo.
No século XVII en Francia o coidado caritativo dos pobres estaba completamente desorganizado. Moitas persoas pouco privilexiadas eran vítimas da inexistencia de coidados ou das malas condicións no hospital. As Señoras da Caridade, fundadas por Vicenzo de Paúl moitos anos antes, proporcionaban algún coidado e recursos monetarios, pero isto non era bastante. Ao comezo de 1633, Luísa asumiu a tarefa de pór orde nese caos. Aínda que as adiñeiradas Señoras da Caridade tiñan fondos para axudar os pobres, non tiñan o tempo ou o temperamento para vivir unha vida de servizo e inserción entre os pobres. Luísa, de acordo con Vicenzo, reuniu na súa casa para formar as mulleres do pobo mozas humildes que tiñan a enerxía e a actitude apropiada. Cun grupo de catro mozas que vivían na súa casa, Luísa comezou a preparalas e a preocuparse dos necesitados e ensinoulles tamén a desenvolver unha vida profunda de espiritual ("Amar os pobres e honralos como honrarían o propio Cristo"). Isto foi a fundación das Fillas da Caridade de San Vicenzo de Paúl.
En pouco tempo, Luísa de Marillac fundou novas comunidades en trinta cidades de Francia e Polonia: París, Richelieu, Angers, Sedan, Nanteuil-le-Haudouin, Liancourt, Saint-Denis, Serqueux, Nantes, Fontainebleau, Montreuil-sur-Mer, Charo, Chantilly, Montmirail, Hennebont, Brienne, Étampes, Bernay, Sainte-Marie du Mont, Cahors, Saint-Fargeau, Ussel, Calais, Metz e Narbona. Luísa continuou o seu traballo coas Fillas da Caridade ata case os setenta anos.
Despois dun tempo de debilidade crecente e pouca saúde, Luísa de Marillac morreu o 15 de marzo de 1660, seis meses antes da morte do seu grande amigo e guía Vicenzo de Paúl.
Veneración
miniatura|280x280px|Urna de santa Luísa de Marillac na Rue du Bac, de [[París]] As súas reliquias repousan dentro dunha figura xacente á beira esquerda do altar maior da Capela da Casa-Nai das Fillas da Caridade, 140 rue du Bac en París. Ás veces dise erroneamente que é unha santa incorrupta, mais o corpo que se mostra na capela é unha efixie de cera que conten os seus ósos.
Foi beatificada polo papa Bieito XV en 1920 e canonizada o 11 de marzo de 1934 por Pío XI. O seu día de festa é o 9 de maio, cambiado do 15 de marzo en 2016. Foi declarada santa patroa dos traballadores sociais e coidadores, proclamada polo papa Xoán XXIII en 1960.
Partido Democrático de la Nueva Izquierda
O Partido Democrático de la Nueva Izquierda (PDNI) foi un partido español de esquerdas xurdido como unha corrente interna de Izquierda Unida co nome de Nueva Izquierda que se transformou en partido en 1997 ao ser expulsada da coalición.
Por mor da dura política de oposición ao goberno socialista de Felipe González que efectuaba o coordinador xeral de IU, Julio Anguita, provocou que un sector da coalición partidario dun maior diálogo co PSOE, unha maior crítica ao Partido Popular e un reforzamento das bases da coalición constituira unha corrente interna que se enfrontou coa dirección da coalición e que acabou sendo sancionada e finalmente deixou a coalición en setembro de 1997 para constituír o seu propio partido político, o PDNI, o cal en 1999 chegou a un acordo electoral co PSOE para concorrer ás eleccións conxuntamente, o que permitiu que o PDNI tivese arredor de 20 parlamentarios autonómicos, 3 deputados no Congreso dos Deputados e 2 no Parlamento Europeo ademais de 300 concelleiros. En marzo de 2001 o PDNI acordou integrarse no PSOE. Os seus principais dirixentes foron Diego López Garrido e Cristina Almeida.
Trímetro
Un trímetro é un tipo de verso da métrica grecolatina que consta de tres metros, frecuentemente utilizado en obras carácter cómico e satírico.
A súa variante máis coñecida é o trímetro iámbico, formado por tres metros iámbicos. Outra modalidade é o trímetro iámbico coliambo, ou 'coxo', que se diferencia do anterior en que a penúltima sílaba sempre é longa e o anceps anterior é a miúdo tamén longa.
Fontaíñas, Ledoño, Culleredo
Fontaíñas é un lugar da parroquia de Ledoño no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Áine
Características
Como deidade, viaxa polo espazo e é filla do deus do mar Manannán. É unha deusa da fertilidade e na súa honra era celebrabada a festa da noite de verán, que despois se transformaría na festa de San Xoán.
Ás veces é confundida con Morrigan ou con Dana.
Segundo a lenda dos reis de Munster, estes descenden dela.
«Aynia», a máis poderosa fada do Ulster segundo a tradición, pode ser unha variante da deusa.
Pobo lenape
Os lenape, tamén chamados lenni lenape e delaware, son un pobo indíxena, que vive no Canadá e nos Estados Unidos. Tamén son chamados indios delaware, e o seu territorio tradicional incluía o actual estado de Nova Jersey e o leste de Pensilvania a carón da conca fluvial do río Delaware, a cidade de Nova York, o oeste de Long Island e o val Hudson.
O sistema de parentesco lenape eran os clans matrilineais, é dicir, os nenos pertencían ó clan da nai, a partir do cal eles gañaban o seu status social e a súa identidade. O irmán máis vello da nai era máis significativo como mentor do neno que o seu propio pai, que polo xeral era doutro clan. O liderado hereditario transmitíase a través de liña materna, e as mulleres maiores podían quitar do poder os líderes que desaprobaban. A terra agrícola era xestionada polas mulleres e asignada segundo as necesidades de subsistencia das súas familias extensas. As familias eran matrilocais; as parellas recentemente casadas vivían coa familia da noiva, onde a súa nai e as súas irmás tamén podían axudala coa súa crecente familia.
Durante as décadas seguintes do século XVIII, moitos lenape foron expulsados das súas terras por mor da expansión das colonias europeas. A súa grave situación foi exacerbada polas perdas dos conflitos intertribales. As divisións e conflitos da Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América leváronos aínda máis cara ó oeste. Na década de 1860, o goberno dos Estados Unidos enviou a moitos lenape cara ó Territorio Indio (o actual estado de Oklahoma) baixo a política de deportación dos indios. No presente, moitos lenape viven no estado de Oklahoma, con comunidades en Wisconsin, Ontario (Canadá) e as súas terras tradicionais.
A Graña, Covelo
San Bernabeu da Graña é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Covelo na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 260 habitantes (135 mulleres e 125 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 288 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 135 habitantes, sendo 68 homes e 67 mulleres.
Xentilicio
O seu xentilicio é grañudo/a.
Topónimo
O topónimo, ó igual que noutros lugares co nome da Graña, posiblemente fai mención a unha antiga explotación gandeira ou agrícola rexida por un monxe labrego ou mestre.
Resultados de Mercedes-Benz
Estes son os resultados completos en Grandes Premios de Daimler-Benz AG, o nome do propietario do equipo oficial de Mercedes-Benz, incluíndo Fórmula 1.
Resultados completos no Campionato de Europa
(Chave) (Resultados en negra indican pole position; resultados en italica indican volta rápida.)
Armenia nos Xogos Olímpicos
Armenia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos como unha nación independente en 1994, e enviou atletas para competir en cada un dos Xogos de Verán e de Inverno dende entón. Anteriormente, os deportistas armenios formaron parte do equipo olímpico da Unión Soviética dende 1952 até 1988, e logo da disolución da Unión Soviética, Armenia formou parte do Equipo Unificado en 1992.
Resultados de Mercedes-Benz
Resultados completos no Campionato de Europa
† Von Brauchitsch fíxose cargo do coche de Fagioli logo da súa retirada. †† Cando o coche de Caracciola presentou problemas mecánicos, el abandonou e Fagioli xa retirado pilotou o coche. ‡ Caracciola tomou o coche de Lang logo da súa retirada. Lang entón fíxose cargo do coche de von Brauchitsch. Caracciola retirou o coche de Lang e logo fíxose cargo do coche de Fagioli. ‡‡ Fagioli fíxose cargo do coche de Lang logo da súa retirada. ↑ O coche de Lang desenvolveu un problema e foi entregado ao piloto reserva Walter Bäumer. Caracciola caeu doente e entregou o seu auto a Lang. ↑↑ Lang cravouse un vidro no ollo despois de que as súas lentes rompéronse por unha pedra. O seu coche foi pilotado polo piloto reserva Walter Bäumer. ↓ Caracciola queimouse debido a fugas no escape e entregou o seu auto a von Brauchitsch, que máis tarde llo devolveu logo de sufrir o mesmo problema.
Armenia nos Xogos Olímpicos
Os deportistas armenios gañaron un total de 18 medallas, todas elas nos deportes de loita, halterofilia, boxeo e ximnasia.
Resultados de Mercedes-Benz
Como construtor
(Chave)Resultados en negra indican pole position; resultados en italica indican volta rápida. * Tempada en curso.
O comezo da tempada de viu a introdución dun novo sistema de puntos na F1.
Como fornecedor de motores
(Chave)Resultados en negra indican pole position; resultados en italica indican volta rápida.
2020 - 2023
* Tempada actual † O piloto non rematou o gran premio, pero clasificou ó completar máis do 90% da distancia da carreira.
José Lage Lage
José Lage Lage, nado en Foncuberta (Maceda) o 18 de xuño de 1938 e finado en Ourense o 9 de decembro de 2007, foi un economista e político galego.
Traxectoria
Foi delegado en Ourense da Consellería de Xustiza, Interior e Relacións Laborais (1997-2003) e da Consellería de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais (2003-2005). Xubilouse no ano 2005. A mediados de outubro de 2007 sufriu un grave accidente de tráfico, do que xa non logrou recuperarse. Os seus restos repousan no camposanto da súa parroquia natal.