cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guinea
Historia
O Imperio de Malí comprendía partes da área norte da Guinea que foi gobernada por mansa (emperadores). O máis famoso foi Kankan Musa I, que fixo unha famosa peregrinación cara a A Meca en 1324. O Imperio de Malí caeu presa dos invasores almorávidas que viñan do norte de África, que estableceu o Imperio Songhai, o cal caeu a mans dos marroquís en 1591.
Os musulmáns fulani migraron a Fouta Djalon na Guinea Central e estableceron un estado islámico de 1735 ata 1898 cunha constitución escrita e gobernadores alternados.
Os aventureiros europeos comezaron o comercio de escravos na rexión costeira da Guinea desde o século XVI ata o século XIX.
A actual Guinea foi creada como colonia por Francia en 1890 con Noël Balley, sendo o primeiro gobernador. A capital, Conakry, foi fundada na illa Tombo en 1890. En 1895 o país incorporouse á África Occidental Francesa.
Independente de Francia desde 1958, a Guinea non tivo eleccións democráticas ata 1993, cando o xeneral Lansana Conté (xefe do goberno militar) foi elixido presidente nunha votación. As supresións da seguridade continúan, aínda que non tan severas como nas primeiras décadas. Reelixido en 1998, o presidente enfrontouse á crecente crítica en 1999 polo seu encarceramento dun principal líder da oposición e o extenso malestar económico. As desordes en Serra Leoa tamén continuaron ameazando a estabilidade da Guinea.
En 2008, á morte de Lansana Conté, tomou o poder Moussa Dadis Camara, que ten como primeiro ministro a Cellou Dalein Diallo.
Xeografía
Pódense diferenciar catro zonas xeográficas:
Estas catro zonas, ás veces denominadas "rexións naturais", non se corresponden coas rexións administrativas.
Hidrografía e orografía
miniatura|250px|Guinée O país ten 320 km de costa, na que con frecuencia medran mangleiros. Abundan as augas interiores: vinte e dous grandes ríos da África Occidental nacen na Guinea, sendo o Fouta Djalon o gran centro difusor. Entre eses ríos salientan o Níxer, o Senegal e o Gambia. As montañas máis elevadas son interiores, no confín fronteirizo con Costa do Marfil e Liberia, érguese a maior elevación do país o Monte Nimba, con 1.764 metros.
Compilación
En informática, a compilación é o proceso polo que o código funcional (código fonte dun programa) pasa a ser convertido en código máquina. Este proceso pode pasar por unha ou dúas fases dependendo do tipo de linguaxe que esteamos a empregar (java,C,C++,C,pascal,python,perl etc.) antes de que o programa sexa executable:
Saving Grace (serie de televisión)
Argumento
A historia transcorre no estado de Oklahoma, EUA, cunha personaxe principal é a axente do departamento de policía Grace Hanadarko, interpretada pola gañadora dun premio Óscar Holly Hunter. A detective Grace Hanadarko é unha muller que leva a súa vida ao límite: fuma, bebe e é promiscua. Un día, despois de ter bebido mucho, a detective Hanadarko atropela mortalmente ao convicto Leon Cooney. Nese momento de desesperación, Grace pídelle axuda a Deus e entón Earl, un anxo interpretado por Leon Rippy, aparece para dicirlle que Deus lle dá unha última oportunidade para chegar ao ceo.
Compilación
Directamente traducibles a linguaxe máquina: estas linguaxes son por exemplo C, e pascal; o programa compilador pode xerar as súas funcións en linguaxe máquina directamente.
Linguaxes non directamente traducibles a liguaxe máquina: este tipo de linguaxes de programación precisan ser traducidas previamente a outra linguaxe ou a linguaxe ensambladora; este é o caso de C++ e C#, que precisan ser traducidos a C antes de ser compilados.
Linguaxes interpretativas: son linguaxes que precisan doutros programas despois de ser compilados para que se poidan executar (facilita a portabilidade dos programas a outras arquitecturas), crean do código fonte unha estrutura específica que non é executable máis que por unha máquina virtual; exemplos destas linguaxes son java, phyton e perl.
Rave Tapes
Rave Tapes é o oitavo álbum da banda escocesa de post-rock Mogwai, publicado no Reino Unido 20 de xaneiro de 2014 a través do selo Rock Action Records, e ao día segunte nos Estados Unidos a través de Sub Pop Records. Foi editado en vinilo, CD, descarga dixital de alta resolución e como parte dun box set de esdición limitada. Na súa primeira semana acadou o número 10 nas listas británicas de álbums e o número 2 nas escocesas.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Mogwai.
Rádio UNESP
A Rádio UNESP é unha emisora de radio brasileira do municipio de Bauru, no centro-oeste do Estado de São Paulo, ligada ao Centro de Rádio e Televisão Cultural e Educativa da Universidade Estatal Paulista. Foi creada o 13 de marzo de 1991.
É unha radio musical diversificada, con atención á música popular brasileira. A emisora emite nun raio de 100 km, atendendo a cidade de Bauru e a rexión. Tamén emite noticias de interese xeral.
3's & 7's
"3's & 7's" é o segundo sinxelo do álbum Era Vulgaris da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age. Foi editado o 4 de xuño do 2007 a través do selo Interscope estreándose non número 19 na lista UK top 40 singles.
Pitón reticulado
O pitón reticulado (Python reticulatus) é unha cobra pertencente á familia Pythonidae, propia do Sueste asiático e a Wallacea. Hai estudos xenéticos que afirman que o xénero Python é parafilético e que esta especie debe pertencer a un xénero novo, Malayopython.
Descrición
esquerda|miniatura|Pitón reticulado. É a cobra cos exemplares de máis lonxitude que se coñecen, podendo exceder algúns os 8 m e 135 kg de peso, pero en catividade raramente superan os 6,5 metros.
Existe un debate aínda sobre cal é a meirande cobra. Algúns están a favor da pitón e outros da anaconda. A anaconda é a serpe máis pesada; porén, os exemplares máis longos atopados foron de pitón reticulado.
Distribución
Orixinario de Asia suroriental, Indonesia e Filipinas, este pitón habita en selvas húmidas entre pólas semidescompostas das árbores e zonas próximas á auga, xa que pode nadar longas distancias. De costumes nocturnos, é posible atopalos nos lugares máis insólitos, mesmo dentro de vivendas ou en adegas de barcos.
Lugares da Capela
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Capela.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Capela
Porfirio Díaz
José de la Cruz Porfirio Díaz Mori, coñecido como Porfirio Díaz, nado en Oaxaca de Juárez (estado de Oaxaca) o 15 de setembro de 1830 e finado en París o 2 de xullo de 1915, foi un militar e político mexicano.
Traxectoria
Ocupou o cargo de Presidente de México, en dúas ocasións, país que gobernou a golpe de ditadura; a primeira do 5 de maio de 1877 ao 1 de decembro de 1880, sendo sucedido por Manuel González Flores. Asumiu por segunda ocasión o cargo do 1 de decembro de 1884 ao 25 de maio de 1911, data en que asinou a súa renuncia.
Mota, Vanuatu
Mota é un volcán extinto nas Illas Banks na provincia de Torba no norte de Vanuatu.
Nas aldeas costeiras da illa viven 683 persoas. Os nomes das aldeas son Liwotqei, Lotawan, Mariu, Tasmate, Garamal, Tuqetap e Veverao.
Foi descuberta pola expedición española de Pedro Fernández de Quirós o 25 de abril de 1606 e chamárona Nuestra Señora de la Luz.
A illa é famosa pola súa lingua foi utilizado polos primeiros misioneiros en Melanesia. Durante un século a partir de 1849, a maioría do ensino nas aulas e escolas de todo tipo, e a maioría das oracións e himnos desde Isabel nas Illas Salomón ata Pentecoste en Vanuatu fíxose na lingua desta pequena illa. Algunhas palabras Mota aínda se coñecen en todo o arquipélago melanesio, por exemplo, Tasiu (irmán, tomado aquí no sentido relixioso de "membro dunha irmandade" é dicir, a Irmandade melanesia)
O famoso misioneiro Juan Coleridge Patteson viviu en Mota, na vila de Veverao. O primeiro sacerdote Melanesio, 0 Pai George Sarawia era de Mota, e os primeiros bautismos cristiáns, a Eucaristía e Confirmacións fixéronse alí. Mota é xeralmente considerada a primeira illa melanesia en converterse ao cristianismo, aínda que a obra misioneira comezou un ano máis tarde que en Aneityum.
Todos os habitantes de Mota son cristiáns, anglicanos da Igrexa da Provincia de Melanesia. Os grandes días de festa son días santos da igrexa de cada aldea da illa. Con todo, kastom, é dicir, a tradición melanesia, aínda significa moito para os insulares.
Na actualidade, a illa está gobernada por un consello de xefes elixidos de cada pobo. Hai unha escola, Escola Primaria de Pasaleli, oficialmente chamada Escola Panel. Hai un dispensario onde vive unha enfermeira, existe un teléfono público na illa. Tamén hai pequenos asentamentos de nativos de Mota en Santo, especialmente en Lorevilko e Turtle Bay, e en Port Vila.
Os Salgueiros, Cervo, Cedeira
Os Salgueiros é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 3 habitantes.
Sixeberto I de Austrasia
miniatura|esquerda|Sixeberto I ([[Bibliothèque nationale de France|Bibliothèque Nationale de France).]] miniatura|esquerda|Asasinato de Sixeberto I (segundo [[Jean Fouquet (entre 1455 e 1460)).]] Sixeberto I, nado no ano 535 e finado en Vitry en decembro de 575, foi o primeiro rei de Austrasia, trala división do reino de Francia logo da morte de seu pai Clotario I no 561. A súa nai era Ingunda.
Historia
Os ávaros, unha feroz tribo nómade relacionada cos hunos, fixeron incursións que lle obrigaron a mover a súa capital de Reims a Metz. Repeleu os seus ataques dúas veces, no 562 e o 568. No 566 contraeu matrimonio con Brunequilda, filla do rei visigodo Atanaxildo. No 567, a morte do seu irmán Cariberto I proporcionoulle o reino de París; ese mesmo ano Galswinta, irmá de Brunequilda e esposa do seu irmán Khilperico I, rei de Neustria, foi asasinada (esganada na súa cama, probabelmente por orde de Fredegunda, amante e futura esposa de Khilperico). Sixeberto decidiu vingar á súa cuñada, comezando así a guerra entre Neustria e Austrasia, que duraría ata 613 e sería continuada polos seus sucesores.
No 573, apoderouse de Poitiers e da Turaine, pero o seu medio irmán Khilperico, así mesmo, obterá conquistas en Aquitania, apoderándose tamén de Reims durante pouco tempo. Asinaron un acordo, que Khilperico incumpriu, e Sixeberto apoderouse do reino do seu irmán no ano 575. Con todo, inmediatamente logo de asumir a coroa, Sixeberto sería asasinado en Vitry por dous sicarios ás ordes de Fredegunda. O seu fillo Khildeberto II, de só 5 anos de idade, sucedeuno como rei de Austrasia.
Pobo caribe
A familia lingüística caribe figurou entre as máis importantes de América do Sur, non só polo elevado número de tribos que a compuñan, senón polo seu marcado carácter expansionista. Os seus centros de dispersión abarcaron as costas do norte de Colombia, Venezuela e as Güianas, estendéndose cara ao norte das Antillas Menores e outros puntos das Antillas Maiores.
Costumes
Os caribes agrupábanse en clans patrilineais que, aos poucos, nas Antillas, cederon terreo aos matrilineais. Predominaba a exogamia e era frecuente a poligamia, sendo a posición da muller inferior á do home.
As primeiras crónicas descríbenos como un pobo agresivo e practicante do canibalismo.
Expansión
dereita|miniatura|200px|Debuxo de muller caribe realizado por Charles E. Taylor (1888). A rápida expansión precolombiana do pobo caribe debeuse á súa habilidade e aos seus coñecementos: eran expertos navegantes e construtores de canoas lixeiras de gran capacidade. Os territorios ocupados estendéronse do norte do Amazonas (carijona e panares), ata a aba dos Andes, onde destacaron as tribos de yukpas, macoas, chaparros e caratos,
A ampla expansión caribe propiciou o contacto, polo xeral pouco amigable, con tribos arauacas e tupís.
A chegada dos europeos
Os caribes foron desprazados polos españois e finalmente foron case exterminados durante o período colonial. Con todo, foron capaces de conservar algunhas illas, como San Vicente, Dominica, Santa Lucía e Trinidad. Os caribes negros (garífuna) de San Vicente que se mesturaron con escravos negros dun naufraxio foron deportados en 1795 á Illa Roatan, en Honduras, onde os seus descendentes, os garífuna, aínda viven hoxe. Os británicos viron menos hostís os caribes de San Vincente e permitíronlles permanecer nesta illa. A resistencia caribe atrasou o establecemento de europeos en Dominica, e as comunidades Caribe que permaneceron en San Vicente e Dominica conservaron un grao de autonomía no século XIX. O número de Caribes en Dominica hoxe é aproximadamente de 3.000, aínda que xa non queda ningún indíxena que coñeza a súa lingua (a lingua foi dada por morta no ano de 1920).
Varias palabras de orixe caribe engrosaron as linguas que se falan nas Antillas: español, inglés ou francés (en menor grao); por exemplo: furacán, hamaca e iguana, entre outras.
Penelope
miniatura|240px|[[Penelope ochrogaster.]] miniatura|240px|[[Penelope purpurascens.]] miniatura|240px|[[Penelope superciliaris.]]
Penelope é un xénero de aves galiformes da familia dos crácidos, que é o tipo da subfamilia dos penelopinos.
Características, hábitat e distribución
A subfamilia abrangue 15 especies de aves arbóreas de tamaño grande (de 65 a 95 cm) e aparencia semellante ás dos pavos, que se distribúen polos bosques desde o sur de México até a América do Sur tropical. A súa plumaxe e predominantemente de cor parda escura, e a súa cabeza é relativamente pequena en relación co tamaño dos seus corpos.
A maioría dos membros deste xénero teñen unha chamada típica estridente. Un certo número deles son especies ameazadas e, polo menos unha, está en perigo crítico de extinción, xeralmente debido á deforestación e caza. No caso de varias especies as poboacións estimadas son tan baixas como unhas 1 000 aves maduras distribuídas nunha área considerábel. Debido á escaseza de moitos dos membros do xénero, e tamén debido ao que os seus hábitats adoitan atoparse en bosques de altitudes moi altas, son pouco coñecidos os seus hábitos e a súa reprodución; de feito, algunhas especies atópanse en altitudes de até os 3 350 metros. Os niños constúenos tipicamente nas ramas das árbores.
Descrición
O xénero foi descrito en 1786 polo naturalista alemán Blasius Merrem, na súa obra Avium rariorum et minus cognitarum icones et descriptiones.
Etimoloxía
O nome do xénero, Penelope, deriva do grego antigo Πηνελόπη Pēnelópē, Penélope, personaxe da Odisea; os filólogos clásicos tenden a considerar que este nome vén probabelmente de πηνέλοψ pēnélops, nome de certa especie de pato ou de ganso salvaxes.
Evolución
O xénero Penelope parece que se orixinou como conmsecuencia da expansión cara ao sur dos crácidos a través dos Andes até toda a América do Sur tropical. Os seus parentes máis achegados son probabelmente as especies do xénero Aburria. Os antepasados destes xéneros aparentemente diverxeron nalgún momento durante o mioceno superior, hai 20-15 millóns de anos, pero isto non está corroborado pola evidencia fósil.
Truro
Truro (en inglés) ou Truru (en córnico) é a capital do condado de Cornualla, pertencente a Inglaterra, Reino Unido. Con 20.920 habitantes (2001) é o centro administrativo, de ocio e mercantil deste condado, sendo a súa única cidade.
Está situada nas orelas do río Truro, próxima á súa desembocadura na Canle da Mancha. Destacan nela a súa industria da cerámica, téxtil, madeireira e alimentaria.
Laboratorio de ideas
Un laboratorio de ideas, coñecido tamén coma think tank, é unha institución investigadora ou outro tipo de organización que ofrece consellos e ideas sobre asuntos de política, comercio e intereses militares.
Truro
O monumento máis destacado de Truro é a súa catedral neogótica, que alcanza unha altitude de 76 metros, que se empezou a construír no 1880 e rematouse no ano 1910, foi construída na localización da antiga St. Mary's Church, consagrada seiscentos anos antes.
Laboratorio de ideas
Características
A miúdo están relacionados con laboratorios militares, empresas privadas, institucións académicas ou doutro tipo. Normalmente este termo refírese especificamente a organizacións nas que traballan varios teóricos e intelectuais multidisciplinares que elaboran análises ou recomendacións políticas. O nome provén do inglés, pola abundancia destas institucións nos Estados Unidos, e significa depósito de ideas.
Un laboratorio de ideas ten status legal de institución privada, a miúdo en forma de fundación non comercial. Os laboratorios de ideas defenden diversas ideas. Os seus traballos teñen habitualmente un peso importante na política, particularmente nos Estados Unidos.
Truro
Etimoloxía
A orixe do nome de Truro é incerto. Díxose que derivaba do córnico tri-veru ("tres ríos"), mais referencias como o Oxford and Cambridge Dictionaries of English Place Names rexeitan esta teoría. Tamén o principal experto dos nomes de lugares córnicos, Oliver Padel, no seu libro A popular dictionary of Cornish place-names di que o significado de "tres ríos" non é posíbel.
Laboratorio de ideas
Características
En Europa os laboratorios de ideas comezan a aparecer, pero a súa capacidade de influencia sobre a política nos seus respectivos países aínda está moi lonxe da alcanzada polas institucións estadounidenses. O máis influente dos laboratorio de ideas españois é o Real Instituto Elcano, creado no 2001 seguindo o exemplo do Institute of International Affairs (Chattham House) no Reino Unido, e moi vencellado ao partido que estea no poder. Nos últimos anos, con todo, España rexistrou un intenso desenvolvemento de organizacións independentes creadas co mesmo espírito dos think tank americanos. As máis influentes, e non vencelladas a partidos políticos, son a CIDOB, fundada en 1973, e a FRIDE (Fundación para as Relacións Internacionais e o Diálogo Exterior), fundada en 1999 e principal motor de iniciativas como o Club de Madrid, un grupo de ex-xefes de estado e de goberno de todo o mundo que alimentan o cambio democrático, ou a edición española do Foreign Policy.
Outros laboratorios vencellados a partidos políticos en España son a FAES, liderada polo expresidente do Goberno e líder do Partido Popular José María Aznar; ou a Fundación Alternativas, vinculada aos partidos de esquerdas.
Hardcore Will Never Die, But You Will
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mogwai, agás onde se indique.
Hai unha edición limitada que ten un CD extra cunha peza de 23:23 minutos de duración chamada "Music for a Forgotten Future (The Singing Mountain)" gravada para unha instalación artística de Douglas Gordon e Olaf Nicolai en Essen, Alemaña.
Grundriss der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen
Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen ("Compendio de gramática comparada das linguas indoeuropeas") é unha obra fundamental da lingüística histórica escrita por Karl Brugmann e Berthold Delbrück, publicada en dúas edicións entre 1886 e 1916. Brugmann elaborou a fonoloxía e morfoloxía, e Delbrück dedicouse á sintaxe.
A gramática do protoindoeuropeo reconstrúese a partir da das linguas fillas que se coñecían a finais do século XIX. A obra representa un gran paso nos estudos indoeuropeos, despois da Gramática comparada, de Franz Bopp de 1833 e o Compendium de August Schleicher de 1871. A reavaliación neogramática Brugmanniana do protoindoeuropeo resultou nunha obra que, en esencia, seguiu a ser válida ata o presente.
Primeira edición
Os volumes da primeira edición traduciunos ao inglés J. Wright e W. H. D. Rouse inmediatamente tras a súa aparición.
Segunda edición
Inmediatamente despois da súa publicación, Brugmann comezou a traballar nunha segunda edición amplamente revisada:
Distrito de Brčko
right|thumb|300px|O distrito de Brčko ocupa o territorio en verde na imaxe, a Federación de Bosnia e Hercegovina o territorio en azul e a República Serbia de Bosnia en vermello. right|thumb|300px|bandeira right|thumb|150px|escudo thumb|150px|Mapa thumb|Mapa xeoadministrativo do distrito de Brcko. thumbnail|Límites de Dayton antes da formación do distrito de Brcko
O distrito de Brčko corresponde ao territorio da municipalidade de Brčko localizada no nordés de Bosnia. Logo do Tratado de Dayton, que puxo fin á Guerra en Bosnia en 1995, acordouse que este distrito fose administrado de forma independente polas forzas multinacionais de pacificación. O territorio é estratexicamente importante porque se atopa entre as dúas partes da entidade, por iso en 2000 acordouse que este territorio fose un condominio da República Srpska e a Federación de Bosnia e Hercegovina, mais na práctica posúe autonomía dependendo directamente da República de Bosnia e Hercegovina. O distrito ten unha superficie de 208 km² cunha poboación total de aproximadamente 87.332 habitantes (estimación de 2007). A súa capital é a cidade de Brčko, cuns 31.500 habitantes (estimación de 2007).
Historia
O Distrito de Brčko foi establecido tras un proceso de arbitraxe realizado polo Alto Representante da ONU para Bosnia e Hercegovina. Nos Acordos de Paz de Dayton, con todo, o proceso só podía arbitrar a disputa sobre a liña de fronteira entre entidades (fronteira). O distrito de Brčko estaba formado por todo o territorio do antigo municipio de Brčko, do cal o 48% (incluíndo a cidade de Brčko) estaba na República Srpska, mentres que o 52% estaba na Federación de Bosnia e Hercegovina. Despois da guerra, a Unión Europea mantivo unha presenza diplomática para manter a paz na zona.
En 2006, baixo a Orde da Misión de Vixilancia da ONU, aboliuse toda a "lexislación das entidades no distrito de Brčko e na liña fronteiriza". A resolución ditada pola supervisora ​​de Brčko, Susan Johnson, elimina todas as leis sobre as entidades federais de Bosnia e Hercegovina no Distrito e tamén elimina a liña de límite. A decisión fai que as leis do Distrito e as leis do Estado de Bosnia e Hercegovina (incluídas as da República Socialista de Bosnia e Hercegovina) sexan principios legais básicos dentro do Distrito.
Brčko foi o único elemento do Acordo de Paz de Dayton que non foi finalizado. O acordo de arbitraxe foi finalizado en abril de 1996, dando como resultado un "distrito' como se mencionou anteriormente, que será administrado pola representación internacional, na persoa dun embaixador designado por unha misión da OSCE.
O primeiro representante da OSCE para o distrito de Brčko chegou en xuño de 1996. Antes desta data, a Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) tiña unha modesta oficina de representación, dirixida inicialmente por Randolph. Hampton. Mentres tanto, antes de que o distrito de Brčko puidese estar representado segundo o estipulado polos acordos post-arbitrarios, celebráronse eleccións locais e proporcionáronse paquetes de axuda humanitaria, coa cooperación das axencias USAID e [[:en: Dirección Xeral de ECHO Operacións Europeas de Protección Civil e Axuda Humanitaria. O distrito era coñecido como un centro de diferentes programas internacionais para a reconstrución de Bosnia e Hercegovina, todos impulsados ​​principalmente por gobernos estranxeiros, especialmente os Estados Unidos.
A área foi inicialmente administrada pola comunidade internacional. O distrito de Brčko foi establecido oficialmente o 8 de marzo de 2000, despois de que quedase claro que as dúas entidades non podían decidir que área debería asignarse a cada lado. O goberno está composto por partes iguais dos tres grupos étnicos. Ademais da súa propia administración, a comarca obtén a súa propia lexislación de correos, fiscal e policial.
Ata agosto de 2012, os cargos electos locais estaban asistidos por un supervisor internacional. O supervisor estaba investido de amplos poderes, incluíndo o poder de anunciar decisións vinculantes. Foi o encargado de facilitar o retorno dos refuxiados, promover un goberno democrático e multiétnico e reactivar a economía. A OSCE e a EUFOR mantiveron a súa presenza no distrito tras a suspensión da supervisión e a delegación da Unión Europea estableceu un obradoiro en Brčko. O mandato do Alto Representante permanece inalterado.
Estatutos na Federación
Brčko está baixo a administración directa da Federación, pero o distrito considérase como territorio libre, é dicir, baixo a administración de ambas entidades federadas, ou mesmo como territorio común entre elas, en forma de condominio.
Fronteiras
Brčko limita ao sur e ao noroeste coa Federación de Bosnia e Hercegovina, ao leste e ao oeste coa República Serba de Bosnia, ao norte coa República de Croacia e ao nordeste coa República de Serbia.
Poboación
Non hai un censo oficial desde 1991, polo que algúns dos datos aquí informados son só estimacións.
Localizacións
O distrito de Brčko ten 59 localidades:
Goberno e política
Hai 29 escanos na Asemblea de Distrito de Brčko. As prazas distribúense para cada partido do seguinte xeito:
Por etnia:
Supervisores
Un "supervisor internacional" foi nomeado para o distrito de Brčko. Tamén exerce como Alto Representante. Este posto foi suspendido en 2012. Os seguintes supervisores exerceron este posto:
Alcaldes
No poder estaban os seguintes alcaldes:
Alfonso Lois
Alfonso Lois Sancho, nado en Pontevedra en 1875 e finado na mesma cidade o 3 de xaneiro de 1960, foi un escritor, xornalista e músico galego.
Traxectoria
Fillo de Rogelio Lois Estévez. Funcionario do Concello de Pontevedra. Foi un dos fundadores da revista Hebe (1920-1921). Colaborou en El Progreso, El Diario de Pontevedra e outros periódicos pontevedreses asinando ás veces cos pseudónimos Liso, Lios, Osil e HP. Como músico foi o compositor de "¡Viva mi compadre!", da balada "Airiños de Pontevedra" estreada en 1920, e outras pezas. Finou en Pontevedra o 3 de xaneiro de 1960 con 84 anos.
Rakı
miniatura|dereita|220px|Brindando con rakı. Rakı (ou raki) é un licor anisado sonado en Turquía (en turco rakı, en turco otomán "راقى" [ɾaˈkɯ]), pero no estranxeiro aparece a miúdo grafado coma raki. É semellante a varias bebidas alcólicas que se poden atopar no Mediterráneo e zonas dos Balcáns como: pastis, sambuca, arak, ouzo, tsikoudia, tsipouro e mastika. Elaborado a partir de varias froitas, pero polo xeral empréganse uvas e uvas pasas na súa produción.
Características
En Turquía dita bebida é considerada o licor nacional (é moi típico bebela xunto a uns entrantes turcos ou meze). Xeralmente tómase mesturado cunha parte igual de auga. Cando se engade a auga, a mestura adquire unha cor esbrancuxada, que é onde a bebida consegue o seu coñecido sobrenome, Aslan Sütü, que significa o "leite do león".
Ademais do rakı, que se mestura con auga no seu propio vaso, adóitase beber rakı cunha bebida separada (auga neste caso) pero complementaria. Para o bebedor ocasional de rakı, é conveniente tomar tamén un vaso de auga fría.
Historia
No Imperio otomán, até o Século XIX, os meyhanes (restaurantes tradicionais turcos) dirixidos por turcos e albaneses dedicábanse principalmente a servir viño, xunto con Meze, debido ás restricións relixiosas impostas por varios sultáns. Aínda que había moitos musulmáns entre os asistentes aos meyhanes, as autoridades da xaria ás veces impuñan penas. Coa atmosfera relativamente liberal da época Tanzimat (1839-1876), a asistencia aos meyhanes entre os musulmáns aumentou considerabelmente, e o rakı converteuse nunha bebida favorita entre os clientes. A finais de século, o rakı tomou a súa forma estándar actual e o seu consumo superou ao do viño.
Durante este período, o rakı era producido pola destilación do follo das uvas (cibre) obtido durante a fermentación do viño. Cando a cantidade de bagazo non era de abondo, íanse agregando bebidas alcólicas importadas de Europa. Se non se engadía anís, tomaba o nome de Duz Rakı (raki), mentres que o rakı preparado coa adición de xarope de goma foi denominado Sakiz Rakısı (Raki de goma) ou "Mastika", especialmente se se producía na illa de Tenedos.
Co colapso do Imperio otomán e a creación da moderna República de Turquía, o Rakı de uva comezou a ser destilado pola empresa estatal de monopolio dos alcois Tekel (que literalmente significa "unha soa man" ou "Monopolio"), coa primeira fábrica inaugurada en 1944 en Esmirna. Ao aumentar a produción de azucre de beterraba, Tekel tamén empezou a destilar o alcol de melaza e introduciuse unha nova marca de rakı, feito a base de azucre-alcol de beterraba, co nome de "Yeni Rakı" (literalmente, "Novo Rakı"). A melaza deu a este rakı novo un sabor amargo distintivo e contribuíu a que se popularizase máis esta bebida.
Hoxe en día, co incremento da competencia do sector privado e a privatización de Tekel en 2004, xurdiron novas marcas e tipos de rakı, con cadansúa composición e método de produción, a pesar de que as calidades xerais da bebida en xeral mantivéronse coherentes, tales como Efe Rakı, Cilingir Rakı, Mercan Rakı, Fasil Rakı, Burgaz Rakı, Ata Rakı e Anadolu Rakı. Sarı Zeybek Rakısı, outra marca recente, é unha bebida envellecida en barricas de carballo, o cal lle dá unha cor dourada distintiva.
Tipos de Rakı
O rakı estándar é un produto de uva, aínda que pode ser producido tamén a partir de figos. O rakı obtido a base de figos é especialmente popular nas provincias do sur de Turquía, chámaselle incir boğmaisı, incir rakısı (rakı de figos), ou en árabe, Tini. Tekel deixou de producir o Rakı de figos en 1947.
As máis coñecidas e populares marcas de raki, con todo, seguen a ser Yeni Raki, producido orixinalmente por Tekel, que transferiu os dereitos de produción a Mey Alkol coa privatización en 2004 de Tekel e Tekirdağ Rakısı da rexión de Tekirdağ, que é sonado polo seu sabor característico, que disque se debe á auga das fontes artesianas de Çorlu utilizadas na súa produción. Yeni Rakı ten un contido de alcol de 45% e 1,5 gramos por litro de anís; Tekirdağ Rakısı é de 45% ABV e ten 1,7 gramos por litro de anís. Hai tamén dúas marcas de alta calidade chamadas Kulüp Rakısı e Altınbaş, cun 50% de alcol.
Dip rakısı (rakı de abaixo) é o rakı que ficou no fondo dos tanques durante a produción. O rakı de fondo pénsase que captura mellor o recendo mesto e o sabor, e chámaselle özel Rakı (rakı especial). Polo xeral non se conseguen comercialmente, pois as fábricas de rakı resérvanos como un agasallo de prestixio para os grandes clientes.
Ove, Ribadeo
San Xoán de Ove é unha parroquia do concello de Ribadeo, na provincia de Lugo. Pertence ao arciprestado de Ribadeo. Segundo o censo en 2004 tiña 439 habitantes, agrupados en 27 entidades de poboación e 9 lugares, cunha densidade media de 25,5 hab/km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 387 habitantes, sendo 199 homes e 188 mulleres.
Linda ao leste coas parroquias de Piñeira e Ribadeo (a cal xa absorbeu algunhas das aldeas desta parroquia no norte), Villapol (que o limita a Ría de Ribadeo de Asturias), ao sur con Vilausende (coa que fai límite a través de río Grande) e ao oeste con Covelas e A Devesa. Ten unha altitude media de 40 m. Polo seu territorio pasan diversas vías de comunicación, incluíndo a N-642, a LU-133 e a Liña de ferrocarril de vía estreita Ferrol-Xixón.
Historia
A freguesía pertenceu á antiga Diocese de Britonia e figurou nun documento do ano 1128 baixo a nomenclatura de "Sanctus Joanne de Euve". En canto a outros autores din que recibe o seu nome do río que a limita: Euve, o actual Eo que dá orixe á ría de Ribadeo, e co que compartiría o significado de 'auga corrente'. A -u- de Euve converterase en -o- pola atracción da semiconsoante seguinte, o -v-, dando orixe ó nome evolucionado Eove. Ó estar normalmente precedida da preposición de, ...San Xoán de Eove..., prodúcese un falso corte do E- inicial e a súa desaparición, ó confundirse co -e da preposición de. Queda, pois, así a súa forma actual Ove ou Obe, xa que entre o -v- e o -b- prodúcese unha vacilación por betacismo.
Patrimonio
miniatura|Igrexa de Ove
A igrexa é do século XVII, con retablo rococó no presbiterio, de dous corpos. Nas naves laterais, outros dous do mesmo estilo. Sufriu varias reformas posteriores. No lugar da Graña encóntrase a capela de Santo Estevo, cun retablo barroco dun corpo e tres fornelas; tamén se atopan as capelas de Santa Cruz, San Lázaro e Santo Estevo, e na aldea da Frieira está a capela de Santa Lucia.
Da prehistoria conserva o Castro das Cárcovas, na Capela.
Festas
As festas patronais de Ove celébranse o día 24 de xuño, na honra a San Xoán.
Tamén é moi coñecida a Festa de Santa Cruz na honra da Virxe da capela do monte, o 25 de abril. Antigamente a romaría adoitábase facer no monte do mesmo nome onde unha procesión, ademais dos penitentes de peregrinos acoden a realizar a coñecida Xira da Santa Cruz (que na actualidade se fai o primeiro Domingo de agosto e se lle atribúe á parroquia de Ribadeo); porén esta parroquia acostuma facer a Xira homenaxe á Gaita, que está declarada de interese turístico.
Casa Manola
Casa Manola é unha serie de televisión, do xénero da comedia, con guión de Jacobo Paz Limia e Xosé Antón Moure Ferreiro, producida por Filmanova para Televisión de Galicia dende 2014.
Argumento
Manola e Barrantes, irmáns, aproveitando unha subvención, reforman a casa facendo unha casa de turismo rural. Por quedar sen traballo, Nacho -fillo de Manola- e a súa muller teñen que deixar a cidade da Coruña e ir vivir á casa acabada de reformar.
Audiencia
Na súa estrea alcanzou un 15,8 % de share, 5,1 puntos por enriba da media da cadea no día de emisión, con 185.000 espectadores. Ademais, Casa Manola foi o programa máis visto do día por detrás do Telexornal das 14:30 h, a pesar da competencia na noite do luns: La que se avecina (Telecinco), Isabel (TVE), Top Chef (Antena 3), CSI (Cuatro)...
Premios Mestre Mateo
Nos Premios Mestre Mateo de 2014, Casa Manola estivo nomeado en 2 categorías, mais non colleitou ningún premio.
Carbia
O topónimo galego Carbia pode referirse a:
IES n°1 de Señorín
O IES nº 1 de Señorín é un centro público de ensino secundario da vila do Carballiño.
Historia
O 29 de marzo de 1969 o Pleno do Concello do Carballiño, presidido por Javier Perea, cedeu uns terreos de monte comunal da parroquia de Señorín, no monte da Pena ou da Moa, ao Ministerio de Educación e Ciencia. O 27 de xuño de 1976 o centro foi inaugurado polos reis de España Xoán Carlos e Sofía. Até entón, o alumnado debía desprazarse até Ourense ou Ribadavia para facer o ensino secundario. Ao longo a da historia do Instituto houbo varios intentos de cambiar o nome do Centro, pero nunca se deu chegado a un consenso.
No primeiro curso tivo arredor de 190 alumnos e alumnas, cifra que foi aumentando progresivamente ata chegar a contar a comezos da década de 1990 con máis de 850 alumnos. Desde entón a cifra foi minguando, até uns 300 alumnos aproximadamente. Chegou a haber, nalgúns casos, arredor de 40 alumnos por aula. Actualmente nas aulas hai unha media de 25 alumnos por aula.
Instalacións
Aulas de informática, aulas de tecnoloxía con sección de robótica e impresión 3D, unha biblioteca con máis de 14.000 volumes, aulas grandes con pantallas dixitais e proxector, pavillón de deportes e ximnasio así como cunha cafetería. Ao longo da súa historia foi sendo obxecto de distintas ampliacións e melloras. Existe tamén unha mellora a calefacción, o saneamento e a fontanería. Outra ampliación foi a zona para construír o pavillón de deportes.
Xunta directiva
José Antonio Barge, quen exerceu como Director durante 18 anos aproximadamente. Outros docentes que estiveron longo tempo no centro foron José Luis García (Cátedra de Lingua Castelá), Gisleno Otero Nóvoa (Cátedra de Matemáticas) e Xulio Álvarez Crespo alias O Biólogo de Señorín (Bioloxía)
Actividades e proxectos
O centro contou con distintos equipos deportivos en distintas especialidades como fútbol, baloncesto, atletismo ou bádminton.
Ao longo da historia no centro publicáronse varias revistas escolares. Unha das primeiras foi a revista Avelaíña. En 1989 será cando se publique a revista Diseño, que á súa vez sería o antecedente da revista Portátil, da que se levan publicado máis de 35 números nos últimos 28 anos.
O alumnado participa en concursos de distinto tipo, algúns cun carácter interno e outros que teñen unha dimensión máis ampla. Alumnos e alumnas do Centro foron gañadores de concursos como o de Coca Cola, Concurso de Regueifas, Club de Debate etc., todos eles a nivel autonómico. Os obxectivos que se perseguen, entre outros, son os de mellorar a capacidade creativa, a capacidade de improvisación ou a capacidade para pensar e razoar do alumnado.
Ao longo de cada curso organízanse actividades complementarias e extraescolares como: competicións deportivas para celebrar os magostos, festivais como o de Nadal, con actuacións de teatro, canto etc. Non faltan tampouco as excursións a distintos lugares de Galicia ou a lugares tan dispares como: Madrid, Granada, Roma, París etc. No IES leváronse a cabo moitos proxectos de todo tipo e relativos a diversos ámbitos. Un dos moitos proxectos de recoñecido prestixio constituíuno a “Aula da Natureza e da Experimentación”, pola que o Centro recibiu no ano 1992 o primeiro premio nacional á educación ambiental e defensa da natureza. O proxecto xiraba arredor de dous eixes fundamentais: a conservación do medio ambiente e a astronomía.
No que concirne ás cualificacións do alumnado, este instituto sempre se situou como un dos mellores da provincia e mesmo de Galicia cun alto índice de aprobados (máis dun 90% no curso 2017-2018, por exemplo) e cuns excelentes resultados tanto nas antigas probas de Selectividade coma nas actuais ABAU, colocándose nos últimos anos entre os 4 ou 5 centros de referencia de Galicia con notas que fluctuan arredor do 7.
Fon Cortizo
Fon Cortizo, nado en Vigo en 1978, é un cineasta e guionista galego. En novembro de 2020 estrenou a longametraxe “9 Fugas” no Festival Internacional de Cine de Xixón, recibindo o Premio (ex aequo) á mellor longametraxe na sección internacional Retueyos.
Traxectoria
No 2001 graduouse en Comunicación Audiovisual e dende entón comenzou a traballar en televisión como operador de cámara. A partir do 2007 comenza a participar no desenvolvemento de proxectos para televisión e cine como director de fotografía, realizador e director.
Entre as súas obras destacan os traballos no eido do documental “Contrafaces” (2015), estreada no festival Visions du Reel (2015, Suíza) e “Aysha” (2016) estreada no Festival Play-Doc (2017, Tui) e merecedora dos premios á Mellor Curtametraxe Galega e Mellor Guión no Festival Curtocircuíto (2018, Santiago de Compostela) e o Premio ao Mellor Documental no Festival DUAF (2018, Nova York).
En 2020 estreou o filme “9 Fugas” no Festival Internacional de Cine de Xixón, resultando gañador do Premio á Mellor Longametraxe da sección internacional Reyumes (ex aequo). “9 Fugas” é unha longametraxe de ficción construída sobre unha banda sonora creada por unha orquestra de improvisación. O filme está protagonizado polas actrices María Roja e Olga Cameselle.
Desde 2020 é presidente de CREA (Asociación Galega de Profesionais da Realización e a Dirección).
Speothos venaticus
O Speothos venaticus é unha especie de mamífero pertencente á familia dos cánidos que vive en bosques a menos de 1700 msnm dende Costa Rica e a través de América do Sur até Paraguai e o nordés da Arxentina, no corredor verde, ó nordés de Misións (Dto. Iguazú e Xeneral Belgrano). A pesar desta extensa distribución é raro atopalo, debido a que é moi sensible á intervención do hábitat, estando ausente en zonas poboadas por humanos e áreas deforestadas. Non habita nas espesas selvas virxes. Vive en parellas ou en pequenos grupos e delimita con ouriños o seu territorio propio. As femias marcan extrañamente superficies verticais, con frecuencia, erguidas sobre as súas mans. É a única especie viva do xénero Speothos, e evidencia xenética suxire que o seu parente mais próximo é o lobo de crina de América do Sur ou o licaón (can salvaxe africano).
Cándido Hermida
Cándido Hermida é unha empresa galega da madeira xurdida en 1984 en Valdoviño, actualmente ten a súa sede no Polígono industrial Río do Pozo, Narón.
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro de carpintaría artesán. En 1991 a empresa comezou a traballar para Inditex. A empresa ten feito traballos para marcas como Guess, Loewe, Michael Korrs, Bimba y Lola, Mango ou a xoiaría Tiffany. A empresa fai mobles de deseño por encargo e mobiliario para iates.
Historia
Cándido Hermida, nado en 1939 en Ferreira (San Sadurniño). Traballou de labrego ata os 17 anos que marchou a Ferrol onde traballou de carpinteiro ata que pechou a empresa, tiña entón 45 anos. Aos 15 días fíxose autónomo e comezou a traballar de contratista en obras. En 1991 Inditex fíxolle un pedido de mostradores para as tendas. No primeiro ano traballando para Inditex venderon 80 millóns de pesetas. En 2017 a empresa vende 58 millóns de euros, e con Inditex entre 31 e 32.
A empresa ten certificacións ISO 9001, ISO 14001, OHSAS 18001 e FSC.
Principais traballos
miniatura|Cándido Hermida en Loira, Valdoviño.
Accidente laboral
En 2016 morreu un traballador da empresa Castiñeira de la Fuente ao caer dende o tellado da nave de Cándido Hermida, en Loira cando estaba a realizar tarefas de mantemento.
Love Injected
"Love Injected" é unha canción interpretada e composta pola cantante letoa Aminata. A canción representará a Letonia no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria.
Sardana
miniatura|300px|La Sardana, de [[Josep Cañas, Montjuïc, Barcelona.]] miniatura|Sardanas nun concurso. miniatura|Sardana diante do Palacio da Generalitat. A sardana é unha danza bailada en grupo e en círculo, coñecida por ser o xénero de danza nacional catalán.
Características
Os participantes cóllense das mans por parellas, entendendo como parella un home que colle coa man dereita a unha muller, que resulta por tanto nun patrón alterno de home-muller-home-muller. Polo que se refire á lonxitude dunha sardana, hai sardanas de 7 e de 10 "tirades", que teñen unhas estruturas definidas de pasos "curts" (curtos) e "llargs" (longos).
Unha variedade menos usual é a sardana revessa, unha sardana onde é moi difícil atopar a tiraxe (número de compases que ten a música) polo que un membro do grupo se encarga de calculalo a partir de distintos motivos musicais e as súas diferenzas. Parte do éxito da sardana como danza social radica no seu carácter de danza aberta que admite un número altamente variábel de parellas e que, polo menos a nivel público, non require especiais condicións físicas para a súa práctica, aínda que non é así cando se trata do "Bàsic d'Honra", a competición de sardanas nacional de Cataluña.
Tezcatlipoca
miniatura|Tezcatlipoca. Tezcatlipoca, deidade mesoamericana. Señor do ceo e da terra, fonte de vida, tutela e amparo do home, orixe do poder e a felicidade, dono das batallas, omnipresente, forte e invisible.
Outro dos nomes de Tezcatlipoca era Yohualtecuhtli.
Historia e características
Entre os Toltecas, era un deus maléfico da morte, que descendeu do ceo á terra valéndose dunha tea de araña, para destruír a obra de Quetzalcóatl, a quen se lle apareceu baixo o aspecto dun vello que lle ofreceu a brebaxe da inmortalidade, pero esta era en realidade unha bebida que conducía á tolemia.
Entre os náhuatls (aztecas e outros pobos de fala náhuatl), Quetzalcóatl e Tezcatlipoca son deidades xemelgas e ao mesmo tempo antagónicas. Quetzalcóatl é chamado tamén Tezcatlipoca branco en tanto que a cor de Tezcatlipoca é o negro.
Nunha das lendas náhuatls da creación, Tezcatlipoca e Quetzalcóatl crearon o mundo. Existía só un océano primixenio, onde unicamente vivía o monstro da terra, Cipactli, Tezcatlipoca ofreceu o seu pé como reclamo, e o monstro da terra emerxeu e comeullo. Entón, Tezcatlipoca e Quetzalcóatl apoderáronse del, e estendérono para convertelo na terra. Os seus múltiples ollos convertéronse en estanques e lagoas, e as súas fosas nasais son as covas. Para resarcir o dano que lle fixeron ao monstro da terra, Tezcatlipoca esixe sacrificios humanos.
Tezcatlipoca represéntase cunha franxa negra no rostro e nunha perna mostra un óso exposto onde debería estar o pé. É representado como un xaguar.
Unha das cerimonias máis importantes da relixión azteca consistía no sacrificio dun mozo que representaba a Tezcatlipoca. Un voluntario ofrecíase para ser sacrificado e durante un ano era tratado coma un deus na terra, percorría as rúas tocando a frauta e sendo adorado. Ao final do ano, debía subir ao templo, rompendo catro frautas que representaban os puntos cardinais. Finalmente recostábase sobre a pedra do sacrificio e extraíaselle o corazón.
Thomas H. Ince
miniatura|En 1920 Thomas Harper Ince, nado en Newport (Rhode Island) o 6 de novembro de 1882 e finado no barrio de Hollywood, na cidade dos Ánxeles, o 19 de novembro de 1924 foi un director de cinema estadounidense, que destacou por un estilo rigoroso de produción baseado na planificación e supervisión.
Traxectoria
Era fillo dos actores de teatro John Ince e Emma Brennan Ince. Aos quince anos xa participara en distintos espectáculos e mesmo traballou en Broadway como cantante e bailarín. En 1910 comezou a traballar como actor na Independence Motion Picture Company de Carl Laemmele. En 1911 pasou a traballar para a New York Motion Picture Company no barrio de Edenlade (Os Ánxeles), onde o seu primeiro filme foi o western Bar Z's New Cook estreado o 12 de decembro de 1911 e no que traballou como director, produtor, guionista e actor. Nese tempo os estudios trasladáronse a un lugar máis amplo localizado seis quilómetros ao norte de Santa Monica que sería coñecido como Inceville e contratou a compañía dos irmáns Miller, un circo que rodaba os seus propios filmes, composta por unhas 350 persoas.
O estudio comezou con dous vestiarios e unha plataforma sobre a que se montaban os decorados. Tamén se empregou para filmar unha aldea próxima habitada principalmente por pescadores rusos e xaponeses e as súas familias. War on the Plains (1912), o primeiro filme no que apareceron os indios de Inceville, foi eloxiada pola crítica pola súa exactitude histórica, vestiario e fotografía. Para o filme Custer's Last Raid (1912) obtivo autorización do goberno estadounidense para contratar como extras uns cen sioux da reserva que se agregaron aos que xa traballaban habitualmente.