cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amida
Aplicacións e distribución
As amidas son moi comúns na natureza e en tecnoloxía como materiais estruturais. O enlace amida fórmase doadamente, confire rixidez estrutural, e resiste ben a hidrólise. Os nailons son poliamidas como tamén o son materiais tan resistentes como a Aramid, Twaron, e Kevlar. Os enlaces amida en contextos bioquímicos denomínanse enlaces peptídicos. Os enlaces amida constitúen unha característica molecular definitoria das proteínas, cuxa estrutura secundaria está estabilizada en grande medida pola capacidade das amidas de formaren enlaces de hidróxeno. As amidas de baixo peso molecular, como a dimetilformamida (HC(O)N(CH3)2), son disolventes comúns. Moitos fármacos son amidas, como a penicilina e o LSD.
Síntese de amidas
As amidas fórmanse xeralmente por medio de reaccións entre ácidos carboxílicos e aminas. Coñécense moitos métodos para desprazar o equilibrio desfavorable da reacción cara á dereita: A maior parte destas reaccións implican "activar" o ácido carboxílico e o mellor método coñecido, a reacción de Schotten-Baumann, que implica a conversión do ácido a cloruro de ácido:
Outros métodos
A reacción aparentemente simple directa entre un alcohol e unha amina para dar unha amida non se intentou ata 2007, utilizando un catalizador especial con rutenio efectivo na chamada acilación deshidroxenativa:
A xeración de gas hidróxeno compensa a termodinámica desfavorable da reacción. Pénsase que a reacción procede por medio dunha deshidroxenación do alcohol a aldehido seguida da formación dun hemiaminal e despois hai unha segunda deshidroxenación para dar a amida. A eliminación de auga no hemiaminal para formar unha imina non se observou.
Reaccións das amidas
As amidas poden sufrir moitas reaccións químicas, xeralmente ao ser atacado o carbonilo e romper o dobre enlace do carbonilo e formar un intermediato tetraédrico. Poden servir de nucleófilos os tioles, hidroxilos e aminas. Debido á súa estabilización por resonancia, as amidas son menos reactivas en condicións fisiolóxicas cós ésteres. Os encimas, como por exemplo as peptidases ou catalizadores artificiais, aceleran as reaccións de hidrólise. Poden hidrolizarse en álcali quente, e tamén en condicións ácidas fortes. En condicións ácidas renden o ácido carboxílico e o ión amonio, e en condicións de hidrólise básica renden o ión carboxilato e amoníaco. As amidas son tamén precursores versátiles de moitos outros grupos funcionais.
Sitges
Sitges é un municipio marítimo catalán, pertencente á provincia de Barcelona, na comarca do Garraf.
Historia
miniatura|esquerda|Vista da rúa Bosc, no centro histórico de Sitges. As referencias aos primeiros habitantes de Sitges remóntase a antes do neolítico e en épocas máis modernas está documentado un asentamento ibérico sobre o século IV a.C.. Ademais, hai estudos que constatan que no século I Sitges tiña dous pequenos núcleos de poboación, un ao redor do cerro da Punta e outro á ermida do Vinyet. Unida ao de Olèrdola romana, o porto da Blanca Subur serviu de intercambio entre os produtos do Penedès e doutros lugares do Mediterráneo romano.
Na idade Media levantouse o castelo, situado encima do cerro da Punta, onde hoxe en día está o concello (construído en 1889) e que tivo como primeiro propietario á Seo de Barcelona que posteriormente o cedeu ao conde Mir Geribert (1041). No século XII, Sitges estaba baixo o control da familia Sitges (adoptaron o topónimo da vila como apelido); esta familia está documentada do ano 1116 ata o 1308 cando Agnès de Sitges vendeu os seus dereitos de castellanía a Bernat de Fonollar que foi señor desde 1306 ata 1326. Logo da morte da súa segunda muller, Blanca d'Abella, Sitges por decisión sucesoria pasou a mans de Pía Almoina que estivo ata o 1814. Bernat de Fonollar foi un cabaleiro directamente relacionado coa corte do rei Xaime II de Aragón e a súa tumba e a da súa muller están á igrexa de San Bartolomeu e Santa Tecla. A vida dos habitantes destes séculos organizábase ao redor do cerro do Baluard que estaba amurallado e conectaba co resto da vila cunha ponte por encima da actual rúa Major. Coñécese tamén de tres torres situadas a diferentes puntos do pobo, foron levantadas o ano 1303. Tamén cabe destacar o palacio do Rei Moro, do século XIV.
No século XVIII aC, moitos sitgetanos estableceron colonias na costa occidental do Golfo de Cádiz con motivo das mellores condicións de pesca da zona e como solución máis próxima ao comercio con América. Co tempo os pescadores de Sitges contribuíron, xunto a outros (fundamentalmente de Mataró e Canet de Mar), á fundación da actual Isla Cristina, como aínda hoxe testemuñan palabras catalás do seu vocabulario e os apelidos cataláns dos seus descendentes (Miravent, Giralt, Cabot, entre outros).
Durante a idade Moderna a Universidade de Sitges (Concello) afanouse para librarse do dominio señorial da Pia Almoina. O ano 1814 Sitges liberouse definitivamente e incorporouse á coroa a pesar de padecer nas distintas guerras que sucederon. A actividade económica continuou sendo o campesiñado, a pesca e a actividade portuaria que creceu a partir do século XVIII cando Cataluña obtivo o permiso para poder comerciar directamente con América. Desde finais do século XVIII (1779) ata principios do século XIX estableceuse un constante comercio coas colonias americanas.
Economía
miniatura|esquerda|Vista característica de Sitges coa igrexa de Sant Bartomeu i Santa Tecla ao fondo. Ten unha gran infraestrutura turística, con equipamentos e tres portos deportivos, (Port Ginesta, Garraf e Aiguadolç), sendo a vila con máis portos deportivos de todo o estado español. Ademais do turismo a poboación centraba o seu comercio na pesca e posteriormente a fabricación de calzado, actividades económicas que desapareceron (exceptuando pequenos talleres).
Cidades irmandadas
Sitges está irmandada con:
Les Fleurs savages
Les Fleurs savages é un filme canadense de 1982 escrito e dirixido por Jean Pierre Lefebvre. O filme gañou o premio FIPRESCI no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1982 e foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 55ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Catedral de Turku
A Catedral de Turku (en Turun tuomiokirkko, e en Åbo domkyrka) é un templo adicado ao culto luterano situado na cidade de Turku (Finlandia). Foi consagrada o probablemente o 17 de xuño de 1300.
Antecedentes
miniatura|Maqueta da [[igrexa de Koroinen.]] A primeira sé episcopal de Finlandia estaba situada en Nousiainen, onde se construíu unha igrexa de madeira no mesmo lugar que na actualidade ocupa a igrexa de Nousiainen, unha igrexa medieval construída en pedra. Contra o ano 1229 a sé trasladouse a Aurajoki, onde un ano despois se construíu unha igrexa de madeira en Koroinen, a un par de quilómetros da localización actual da catedral.
A construción da catedral
Non se sabe moito das primeiras etapas da catedral de Turku. Probablemente a igrexa foi construída en madeira a finais do século XIII, se ben a data da súa inauguración é incerta. A igrexa puido ter sido consagrada entre 1292 e 1296, o 17 de xuño de 1300 ou a principios do século XIV, posiblemente en 1309.
O Silvoso, Lobás, Calvos de Randín
O Silvoso é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Vilasancho, Sello, Lalín
Vilasancho é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Sociedade Deportiva Bande
A Sociedade Deportiva Bande é un club de fútbol galego do concello de Bande. Actualmente compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia. O seu terreo de xogo é o campo do Outeiro.
California (homónimos)
O topónimo California pode referirse a:
Unified Medical Language System
O Sistema de Linguaxe Médica Unificada (en inglés, Unified Medical Language System, UMLS) é un compendio de moitos vocabularios controlados das ciencias biomédicas, creado en 1986.
O UMLS consiste en fontes de coñecemento (bases de datos) e un conxunto de ferramentas de software; o sistema está destinado a ser empregado principalmente por desenvolvedores de sistemas de informática biomédica. Tamén achega a base para o Procesamento de linguaxe natural; achega unha estrutura de mapeado entre estes vocabularios e, polo tanto, permite traducir verbas entre os diferentes sistemas de terminoloxía. Tamén se pode considerar un tesaurus e un dicionario de ontoloxía integral de conceptos biomédicos.
O UMLS foi deseñado e é mantido pola Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos (US National Library of Medicine), que o actualiza trimestralmente e que se pode empregar de de balde. O proxecto foi iniciado en 1986 por Donald A.B. Lindberg, doutor en medicina, cando era director da Biblioteca de Medicina.
Paco Ledo
Francisco Ledo López, máis coñecido como Paco Ledo, nado en Mariz (Chantada) o 11 de febreiro de 1952, é un gandeiro e poeta en lingua galega.
Traxectoria
Paco Ledo traballou de gandeiro na contorna do seu concello natal ata a súa xubilación en 2012. A súa poesía é popular, labrega, rural e fai referencia ás serras chantadinas, ás ribeiras, ás tradicións da Ribeira Sacra.
En 2011 publicou en Internet Poemas baixo o pseudónimo de Martín do Pacio e con prólogo de Celso Almuíña :
De 2016 é Nos cumes do cántico, do que di Xosé Lois García Fernández, autor do prólogo :
Participou con poemas seus en:
Rei Escorpión
Horus Escorpión (II) ou o Rei Escorpión foi un gobernante do Antigo Exipto, pertencente á denominada Dinastía 0.
Aínda que os datos sobre Horus Escorpión son imprecisos (ata se dubida da súa mesma existencia), algúns estudosos sosteñen que viviría cara ao ano 3200 a. C., e que conquistou Hieracómpolis, a cidade máis importante do Alto Exipto, transformándose no dominador do país.
A existencia de Horus Escorpión parece confirmada por unha cabeza de maza cerimonial de pedra calcaria descuberta en Hieracómpolis a finais do século XIX polo arqueólogo James Edward Quibell, na que figura un faraón coa coroa branca e un escorpión xunto á cabeza, acompañado do falcón Horus, símbolo da realeza exipcia. Esta maza está depositada no Museo Ashmolean e é unha das representacións máis antigas dun rei exipcio. Pertencente a unha época na que a escritura era incipiente, debuxándose xunto ao rei un escorpión, a modo de xeroglífico, que representaba o nome do faraón.
Quíxose interpretar isto como evidencia da existencia dun gobernante chamado Escorpión, que inauguraría, ou proseguido segundo unha tradición real, a unificación do Antigo Exipto, levada a cabo con posterioridade e foi efectuada cara ao ano 3100 a. C., cando os gobernantes do Alto Exipto dominaron o Baixo Exipto.
Horus Escorpión leva unha aixada na man coa que abre un dique, o que se relaciona cos ritos relixiosos sobre a inundación do Nilo, e na parte superior hai oito paxaros representados: estes convertéronse máis adiante no xeroglífico que representaba os súbditos, o que indicaría a preeminecia deste gobernante.
O Rei Escorpión e Hollywood
O Rei Escorpión inspirou un filme estadounidense protagonizado por Dwayne Johnson, The Scorpion King, no que todo o que se describe é pura fantasía, historicamente falando.
7 de febreiro
O 7 de febreiro é o 38º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 327 días para finalizar o ano, 328 nos anos bisestos.
Mortes
miniatura|100px|Francis Drake.
Outros
Os 366 días do ano
Carlos Diegues
Carlos Dias Diegues, nado en Bueu o 11 de xuño de 1978, é un ensaísta galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela, obtivo tamén o Diploma de Estudos Avanzados en Filosofía moral.
Boke
miniatura|No fondo apréciase o Boke do obxectivo
Tamén denominado frecuentemente Bokeh, o "h" foi engadido para facilitar a súa pronunciación en inglés. O termo provén do xaponés e significa borroso.
É unha propiedade intrínseca de cada obxectivo fotográfico, e fai referencia á forma que toman os obxectos non enfocados nunha fotografía.
Feás, Aranga
San Pedro de Feás é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 103 habitantes (57 homes e 46 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 124 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ó arciprestado de Xanrozo.
miniatura|Feás no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Feás no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1847). ]]
Xeografía
A parroquia de Feás ten unha superficie de 6,85 km² e 13 núcleos de poboación.
Situación
Está situada no noroeste do concello de Aranga e no leste do arciprestado de Xanrozo.
Limita ó norte coas parroquias de Coruxou, Churío e Verís (nun pequeno tramo) do concello de Irixoa; ó leste e sur coa de Muniferral e ó oeste coa de Santa María de Ois do concello de Coirós. No sur tamén toca nun punto a parroquia de Fervenzas.
Orografía e hidrografía
Como é típico desta zona de Galicia, o eucalipto e o piñeiro son maioritarios, aínda que tamén haxa grande presenza doutras árbores.
A parroquia consta dunha grande zona principal de pouca pendente é dicir, bastante chá, entre os lugares de Flores (limitando con Coirós) e A Caropa (Iimitando con Muniferral, Aranga)
Topónimo
Feás é un posible antropónimo prerromano que está ligado aos corzos. A súa orixe sería anterior ao século III.
Patrimonio
Nesta parroquia, a carón da N-VI, está un dos cinco touros de Osborne existentes en Galicia: valados publicitarios colocados á beira das estradas por toda España na segunda metade do século XX e declarados patrimonio cultural e artístico.
Festas e celebracións
Moitas delas suceden ao longo do mes de agosto, aínda que tamén se celebran días concretos coma o Samaín, ou a Semana Santa. O patrón da parroquia é San Pedro aínda que tamén se celebra o Rosario e, antigamente, o San Roque.
Arthur Keith
Arthur Keith, nado en Aberdeen o 5 de febreiro de 1866 e finado en Downe o 7 de xaneiro de 1955, foi un anatomista e antropólogo escocés, coñecido polo seu estudos dos fósiles humanos.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Aberdeen, e logo de rematar a carreira en 1888 marchou a Siam, e trala súa volta á Gran Bretaña estudou anatomía. Interesado nos cranios dos primates, en 1897 publicou An Introduction to the Study of Anthropoid Apes, seguido por Human Embryology and Morphology (1902), Ancient Types of Man (1911) e The Antiquity of Man (1915).
Keith foi un dos propagadores do Home de Pitdown, un suposto cranio prehistórico descuberto en 1912, e hai fundadas sospeitas de que coñeceu ou participou do fraude realizado por Charles Dawson, aínda que non se demostrou.
Feás, Aranga
Feás na tradición oral
En 1976 o filólogo Xosé Luís Couceiro Pérez publicou a súa tese de licenciatura, un estudo dialectolóxico titulado El habla de Feás
Algúns refráns que o citan son:
Eirexe, Soutolongo, Lalín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Escoleira, Támoga, Cospeito
A Escoleira é un lugar da parroquia de Támoga no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Rioseco, Rioseco, Calvos de Randín
Rioseco é un lugar da parroquia de Rioseco no concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 16 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 38 habitantes (24 homes e 14 mulleres).
Aeroporto de Dunedin
O aeroporto internacional de Dunedin, coñecido tamén como aeroporto de Momona, é un aeroporto na rexión de Otago da Illa Sur de Nova Zelandia que serve á cidade de Dunedin e ás rexións de Otago e Southland. O aeroporto de Dunedin é un dos dous aeroporto internacionais en Otago, sendo o outro o de Queenstown. Está situado ao lado da vila de Momona, a 22 quilómetros ao sueste de Dunedin. Trátase do sexto aeroporto máis concorrido do país en número de pasaxeiros, con 909 614 no ano 2016.
Narmer
dereita|miniatura|180px|Paleta de Narmer, reprodución do Museo Real de Ontario Narmer ou Menes foi o primeiro faraón do Antigo Exipto e fundador da Dinastía I c. 3050 a. C.
Denominado Meni na Lista Real de Abidos e o Canon de Turín, Men ou Min por Herodoto e Menes de Tis por Manetón nos seus epítomes, escritos por Xulio Africano, Eusebio de Cesarea e o monxe Sincelo.
Menes reinou 62 anos segundo Xulio Africano, ou 60 anos segundo Herodoto e Sincelo. Aínda que a versión armenia de Eusebio de Cesarea asígnalle 30 anos.
Menes era rei do Alto Exipto, posible sucesor de Hr skr, Horus Escorpión. Conquistou o Baixo Exipto (delta do Nilo) e instaurou a súa capital en Ineb Hedy "Muralla branca", a futura Menfis. Avanzou co seu exército máis aló das fronteiras do seu reino (Eusebio de Cesarea). Pereceu arroiado por un hipopótamo (Xulio Africano).
O triunfo da primeira unificación do Antigo Exipto quedou rexistrado alegoricamente na denominada Paleta de Narmer (Gardiner).
Biografía
Narmer era orixinario de Tinis, a capital do Alto Exipto, e estaba casado con Neithotep, orixinaria de Naqada, o que parece indicar que este matrimonio selou a alianza entre ambas as cidades.
Foi o primeiro gran faraón e unificou os territorios exipcios, baixo o seu mando, segundo reflicten os relevos da súa Paleta e recoñeceron os seus sucesores. A fundación de Menfis, por centos de quilómetros ao norte de Tinis, foi unha demostración de poder sobre o Baixo Exipto, ao que, segundo se desprénde da Paleta, vía como pobo conquistado. Menfis tiña unha situación ideal para controlar todo o delta así como as importantes rutas comerciais ao Sinaí e Canaán.
Ao escritor grego Herodoto —a quen se considera fundador da historia como disciplina científica—, os sacerdotes exipcios contáronlle que para construír a cidade, Menes ordenou desviar a canle do río Nilo, e levantar un dique de contención:
dereita|miniatura|180px|Maza cerimonial de Narmer
O nome de Narmer aparece en fragmentos de cerámica na rexión do delta, e ata en Palestina, sendo proba evidente do comercio entre estas zonas. A riqueza agrícola do Delta, en minerais do Alto Exipto e a confluencia de diversas rutas comerciais axudaron a levantar un grande imperio.
A tradición de dividir a historia exipcia en trinta dinastías iníciase con Manetón, historiador exipcio do século III a. C., que durante o reinado de Tolomeo II compuxo en grego a Aegyptiaka, obra desgraciadamente perdida pero transmitida e comentada parcialmente por Flavio Josefo, Xulio Africano, Eusebio de Cesarea e o monxe Sincelo. dereita|miniatura|180px|Estatua do mandril, co nome de Narmer inscrito na base. Altes Museum, Berlin
Construcións da súa época
Ademais de ordenar construír un dique, para desecar as zonas pantanosas de Menfis e desviar a canle de Nilo cara a un lago, e da construción da cidade, erixiu un grandioso templo a Vulcano "Ptah" (Herodoto).
Atribúese a Narmer a tumba B17-18, na necrópole de Umm o-Qaab, en Abidos, escavada por Flinders Petrie, situada á beira da tumba de Aha. Tamén é posible que fose enterrado en Saqqara, ou na necrópole de Tarjan, aínda que podería tratarse de cenotafios (tumbas simbólicas).
Datos arqueolóxicos
Atopouse o nome de Narmer inscrito en xeroglíficos en: Tamén o seu nome se atopou en moitos lugares do Alto e Baixo Exipto:
Sucesores de Narmer
Varios eruditos consideraban que Narmer era o último rei do Período Protodinástico de Exipto, diferente do faraón Menes, e outros o asociaban con Aha, pero despois do descubrimento de Dreyer (1985-95) de varias marcas de selos atopadas nas tumbas de Dean e Qaa en Umm o-Qaab, Abidos, pódese determinar con seguridade que é exacta a sucesión dinástica: Narmer, Aha, Dyer, Dyet, Merneith, Dean, Adjib, Semerhet, Qaa.
Im Wartesaal zum großen Glück
«Im Wartesaal zum großen Glück» (en galego: «Na sala de espera á gran felicidade») é unha canción composta por Walter Andreas Schwarz e interpretada en alemán por Walter Andreas Schwarz. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante Ariola Records. Foi elixida para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión de 1956 tras gaña-la final nacional alemá, Schlager & Chansons.
Selección
«Im Wartesaal zum großen Glück» cualificouse para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 1956 tras gaña-la final nacional alemá, Schlager & Chansons.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada polo cantante alemán Walter Andreas Schwarz. A orquestra foi dirixida por Fernando Paggi.
Foi interpretada en cuarto lugar, seguindo a Bélxica con Fud Leclerc interpretando «Messieurs les noyés de la Seine» e precedendo a Francia con Mathé Altéry interpretando «Le temps perdu». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Francisco García Moldes
Francisco García Moldes, finado no Grove o 7 de maio de 1948, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Rematou a carreira de Maxisterio en 1934. Militante nacionalista desde os días escolares en Pontevedra, foi un dos artífices da reactivación do Partido Galeguista no Grove en 1934. En febreiro de 1935 foi elixido bibliotecario do consello directivo do PG que presidía Xacobe Barral Otero. Afiliado á Federación de Trabajadores de la Enseñanza da UGT, participaba do sindicato de oficios varios do Grove. Foi correspondente administrativo de El Pueblo Gallego no Grove, e colaborou en El País. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado mestre interino de Quintela (Crecente) a principios de setembro, pero incorporouse ao exército fascista e foi promovido a xurídico militar. Axudou os republicanos procesados nos consellos de guerra, como Manuel Filgueira Filgueira, a quen salvou dunha morte segura. Unha vez licenciado, retornou ao maxisterio e foi mestre de Cambados en 1942. Participou no Grove en actividades culturais, algunhas delas de carácter antifranquista, como a posta en escena da obra O señor Feudal, ou quen Matou ao Meco. Foi asasinado á unha da madrugada do 7 de maio de 1948 nun café da rúa Principal do Grove polo comandante de posto da Garda Civil e un falanxista apelidado Soto, que ordenaron ao dono do bar baixar os machetes da electricidade para deixar o local a escuras, abaténdoo con varios disparos, un deles na cabeza.
Vida persoal
Casou en Pontevedra con Dolores Vilela Pereira en novembro de 1937.
Reacción en cadea da ligase
A reacción en cadea da ligase (ou LCR polas súas siglas en inglés de ligase chain reaction) é un método para a amplificación do ADN. A reacción en cadea da ligase é un proceso de amplificación que se diferencia da reacción en cadea da polimerase (PCR) en que utiliza unha ligase termostable para unir dúas sondas ou outras moléculas, que poden ser despois amplificadas por ciclos de PCR convencional. Cada ciclo ten como resultado dobrar a cantidade de moléculas do ácido nucleico diana. Unha vantaxe clave da LCR é a súa maior especificidade en comparación coa PCR. Así, a LCR require dous encimas completamente diferentes para funcionar axeitadamente: unha ligase, para unir as moléculas da sonda, e unha polimerase termoestable (por exemplo, a polimerase Taq) para amplificar aquelas moléculas implicadas na ligación exitosa. As sondas implicadas na ligación son deseñados de modo que o extremo 5' dunha sonda está en posición directamente adxacente ao extremo 3' da outra sonda, e dese modo proporciona os grupos substrato 3′-OH e 5′-PO4 necesarios para a ligase.
A LCR desenvolveuse orixinalmente para detectar mutacións puntuais; unha discordancia nunha soa base na unión das dúas moléculas sonda é todo o que cómpre para evitar a ligación. Realizando a ligación xusto á Tm (temperatura de fusión) da sonda oligonucleotídica, só se tolerarán os dúplex cebador:molde que concorden perfectamente. A LCR pode tamén utilizarse para amplificar moléculas molde que foron ligadas con éxito co propósito de avaliar a eficiencia da ligación e producindo unha gran cantidade de produto con incluso maior especificidade qe a PCR. Así, a LCR non é necesariamente unha alternativa, senón máis ben un complemento, da PCR.
Condicións das dianas
Foi ampamente utilizada para a detección de mutacións dunha soa base, como as de moitas enfermidades xenéticas.
A LCR e a PCR poden utilizarse para detectar a gonorrea e a clamidia, e poden realizarse en mostras de urina first-catch urine, proporcionando unha doada recolida e un gran rendemento de organismos. Os inhibidores endóxenos limitan a sensibilidade, pero se este efecto puidese eliminarse, a LCR e a PCR terían vantaxes clínicas sobre calquera outro método de diagnóstico da gonorrea e clamidia. Entre todos estes métodos, a LCR está converténdose no método máis sensible con alta especificidade para a detección de SNP coñecidos. A LCR foi desenvolvida orixinalmente por Barany, que utilizou unha ADN ligase termoestable para discriminar entre o ADN normal e o mutante e para amplificar o produto específico de alelo. Unha discordancia no extremo 3' do cebador discriminador impide que a ADN ligase una os dous fragmentos. Utilizando ambas as febras do ADN xenómico como dianas para a hibridación de oligonucleótidos, os produtos xerados a partir de dous conxuntos de cebadores oligonucleótidos adxacentes, complementarios de cada febra diana nunha rolda de ligación, poden converterse en dianas para a seguinte rolda. A cantidade de produtos pode así ser incrementada exponencialmente por ciclos térmicos repetidos.
Tania Fernández García
Traxectoria
Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón de 2018 na proba de K2, xunto Tania Álvarez Yates.
En 2019 gañou unha prata no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón e outra prata no Campionato Mundial, de novo xunto a Tania Álvarez en ambas ocasións.
Lazo rosa
dereita|miniatura|162x162px|O lazo rosa, símbolo da loita contra o cancro de mama O lazo rosa é un símbolo internacional usado por persoas, compañías e organizacións que se comprometen a crear conciencia sobre o cancro de mama.
Obxectivo
O primeiro lazo rosa foi introducido pola Fundación Susan G. Komen do Cancro de Mama, que regalou viseiras rosas ás sobreviventes do cancro de mama que estaban a correr no maratón pola cura dende finais do ano 1990. Un par de meses despois, no ano 1991 cada participante da carreira da cidade de Nova York recibiu un lazo rosa. Porén, o lazo non tiña grande importancia para eles, xa que era máis un pequeno detalle que un evento tan importante.
Nos anos noventa, os activistas pola causa da SIDA sentíronse inspirados polo impacto que podía xerar un simbólico lazo vermello e decidiron emprender unha campaña para que, desta maneira a xente puidese apoiar esta causa. O lazo da loita contra a SIDA representa a cor da paixón. Durante os premios Tony, o actor Jeremy Irons foi fotografado cun lazo vermello brillante sobre o seu peito. Mentres o público continuaba vendo a entrega de premios, o lazo seguía chamando a atención tamén, e fíxose popular da noite para a mañá. O ano 1992 foi declarado por The New York Times como o ano do lazo.
Grasulfo de Friúl
Grasulfo I, finado despois de 571, foi irmán de Alboíno, o primeiro rei longobardo de Italia, e posibelmente o primeiro duque de Friúl. O fillo de Grasulfo, Xisulfo, é o outro candidato a ser considerado o primeiro duque de Friúl.
Traxectoria
Mentres que se descoñece a situación exacta da sede do poder de Grasulfo, se de feito reinou, a carta de Gogo pon en evidencia que a "corte friulana" era quen de manexar sofisticada correspondencia imperial menos dunha década despois da chegada dos longobardos a chan italiano.
Nino Lema
Benigno Lema Mejuto, nado en Vigo o 12 de setembro de 1964, é un exfutbolista e adestrador galego que xogaba na demarcación de defensa, máis coñecido como Nino Lema.
Como futbolísta
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo, tras dúas cesións a Arosa SC e CD Alcoyano debutou co primeiro equipo o 31 de agosto de 1985 ante a Real Sociedad. Esa primeira tempada disputa 27 encontros, anotando un gol, o equipo rematou descendendo a Segunda División.
O Salgueiro, Támoga, Cospeito
O Salgueiro é un lugar da parroquia de Támoga no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Nino Lema
Como adestrador
Como técnico comezou adestrando o Club Deportivo Ciempozuelos, o Torrellano CF, Santa Pola CF, Pego CF e FC Jove Español, todos eles en Terceira División. Entre os anos 2007 e 2011 dirixiu o CD Denia, en Segunda División B, salvo unha breve aventura no Alicante CF na tempada 2008/09 na que foi destituído o 7 de decembro.
O Monte, Soutolongo, Lalín
O Monte é un lugar da parroquia de Soutolongo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Pedro Piqueras
Pedro María Piqueras Gómez, nado en Albacete o 6 de maio de 1955, é un xornalista español. Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, dedicou a maior parte da súa carreira á información en radio e televisión, traballando como presentador de informativos ou programas de actualidade.
Traxectoria
En 1977 formou parte do persoal de RNE como Redactor de Radio Exterior de España e da área Internacional de RNE. Anos máis tarde foi director de Informativos da Fin de Semana, director de 24 Horas e Director de Informativos 2. Tamén en RNE, ocupou a dirección de Al cabo de la calle e Abrimos los sábados.
En 1988 ingresou no persoal de informativos de Televisión Española como director de Telexornal (1988-1993), tanto da súa Primeira coma súa Segunda Edición e tamén do espazo Buenos días (1989-1990).
En 1993 uniuse á nova cadea privada Antena 3 Televisión como director e presentador xunto a María Rey da segunda edición de Antena 3 Noticias. En setembro de 1996 asume a dirección e presentación do informativo semanal Espejo público.
Desde ese momento ocúpase de diversos especiais como Diario de Guerra e, a partir de setembro de 2003, pon en marcha o late night informativo 7 días, 7 noches. En marzo de 2004 asume a dirección e presentación do faladoiro matinal La Respuesta, cargo que abandonou dous meses despois para asumir a dirección de RNE.
En 2004 foi nomeado director de Radio Nacional de España. Accedeu á dirección de Radio Nacional tras estar en Antena 3 sen poder facer informativos, "por unha cuestión non profesional". Ocupou o cargo, do que dimitiu, até xaneiro de 2006. Ademais despois do seu paso por Antena 3 volveu a TVE onde en La 2 dirixiu e conduciu o espazo de debate Enfoque (2004-2006).
O 25 de xaneiro de 2006, a cadea privada Telecinco confirma que Pedro Piqueras será o director de Informativos da cadea, en substitución de Juan Pedro Valentín. Isto provoca cambios nos informativos, tanto na cabeceira como na sintonía que tivera durante os anos anteriores. Ademais de ser o director de informativos tamén presenta Informativos Telecinco de luns a venres ás 21h, excepto períodos estivais. Na súa nova etapa en Telecinco consegue que o informativo que presenta impóñase con folgura ao de Antena 3 e a partir do 2012 superando con fartura tamén ao de TVE.
Cuvilliés-Theater
miniatura| miniatura| miniatura| O Cuvilliés-Theater (Altes Residenztheater) é un pequeno teatro rococó situado dentro do pazo da Münchner Residenz, na cidade de München (Alemaña). É considerado unha das xoias do barroco teatral.
Historia
O teatro foi encargado polo elector Maximiliano Xosé III como a nova casa de ópera, sendo deseñado polo arquitecto francés Francois de Cuvilliés o vello (1695-1768) entre 1751 e 1753 e construído por Johann Baptist Straub, sendo coñecido como "Cuvilliés-Theater", e nun principio estaba reservado exclusivamente a membros da corte. Foi inaugurado o 12 de outubro de 1753 coa ópera Catone in Utica, do compositor italiano e director da orquestra da corte bávara Giovanni Battista Ferrandini.
Na sala leváronse a cabo as estreas de Idomeneo, re di Creta de Mozart (1781) e Abu Hassan de Weber, sendo o ámbito clásico para a representación de Capriccio de Richard Strauss.
Foi renovado entre o 2004 e o 2008, e reaberto o 14 de xuño de 2008 coa premier dunha nova produción de Idomeneo de Mozart, dirixida por Kent Nagano.
Rosa Miguélez
Rosa María Miguélez Ramos, nada en Ferrol o 27 de agosto de 1953, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Aha
Aha foi o segundo faraón da I dinastía exipcia, c. 3007-2975 a. C. (segundo von Beckerath).
Calicreína
As calicreínas son un subgrupo de encimas serina proteases capaces de clivar os enlaces peptídicos nas proteínas. Nos humanos, a calicreína do plasma (KLKB1) non ten un homólogo coñecido, mentres que as peptidases relacionadas con calicreína dos tecidos (KLKs) codifican unha familia de quince serina proteases moi relacionadas. Estes xenes están localizados no cromosoma 19q13, formando o maior grupo contiguo de proteases do xenoma humano. O outro xene da calicreína plasmática está no cromosoma 4. As calicreínas son responsables da coordinación de varias funcións fisiolóxicas, como a presión sanguínea, licuefacción do seme e descamación da pel. Liberan cininas actuando sobre os cininóxenos.
Aha
Chamado Atotis por Manetón, segundo Sexto Xulio Africano e Eusebio de Cesarea, Teti na lista Real de Abidos e it(t) no Canon de Turín.
Rosa Miguélez
Traxectoria
Licenciada en filoloxía románica, cursou estudos de Bioloxía en Francia. Milita no PSdeG-PSOE, do que foi membro da comisión executiva como secretaria de participación cidadá e movementos sociais de 1988 a 1993.
Calicreína
As calicreínas circulan no plasma en forma inactiva e deben ser activadas por outras proteases. Igual ocorre coas dos tecidos. Sobre os cininóxenos actúan a calicreína plasmática e as dos tecidos. A procalicreína plasmática é unha proteína inactiva de 88 kDa aproximadamente, que está unida nun complexo a partes iguais co seu substrato, o cininóxeno de alto peso molecular. Despois da súa síntese polo fígado, a procalicreína plasmática é desdobrada e activada polo factor XII (factor de Hageman).
Rosa Miguélez
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Ares e foi elixida alcaldesa, de 1991 a 1995 foi tenente de alcalde. Entre 1987 e 1989 foi Directora Xeral da Comisión Interdepartamental da Muller e xefa de Gabinete do Conselleiro de Traballo e Benestar Social da Xunta de Galicia. Foi elixida deputada nas eleccións ao Parlamento de Galicia 1989 e ata 1993 foi vicepresidenta da comisión de sanidade do Parlamento de Galicia.
Aha
Manetón outórgalle 57 anos de reinado (Africano), ou 27 anos segundo (Eusebio).
Calicreína
Distribución
Eugen Werle informou en 1934 do descubrimento dunha substancia presente no páncreas humano e doutros animais en tan grandes cantidades, que se pensou que o páncreas era o seu lugar de orixe. Denominouna calicreína, voz que deriva do grego kalli, ~doce e krein, kreos, carne, referíndose ás secrecións extraídas do páncreas. Desde entón atopáronse outros encimas similares nos fluídos biolóxicos humanos e doutros mamíferos, e tamén no veleno dalgunhas serpes e no das espiñas hipodérmicas da eiruga Lagoa crispata.
Aha
Fillo de Menes, segundo Africano. Proviniente do Alto Exipto, casou coa princesa Neithotep do Baixo Exipto, a súa esposa principal, aínda que o seu fillo e sucesor, Djer, nacería dunha concubina.
Rosa Miguélez
Traxectoria
De 1994 a 1999 foi asesora técnica da delegación do PSOE no Parlamento Europeo, ata que foi elixida deputada nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1999 e 2004. De 1999 a 2009 foi vicepresidenta da Comisión de Pesca do Parlamento Europeo e entre 2002-2003 vicepresidenta da Comisión Temporal sobre o Reforzamento da Seguridade Marítima. Ademais, de 1999 a 2004 foi vicepresidenta primeira da Comisión Temporal MARE pola catástrofe do Prestige.
Calicreína
Calicreína do plasma
O xene KLKB1 que codifica a calicreína do plasma está localizado no cromosoma 4q34-35. Sintetízase na forma dun precursor inactivo chamado precalicreína, que debe sufrir un procesamento proteolítico para ser activado. Isto está facilitado polo factor XII, PRCP ou outros estímulos.
Rosa Miguélez
Traxectoria
Dende o 24 de xullo de 2009 é a presidenta da Sociedade Anónima Estatal de Caución Agraria (SAECA).
Popularmente é coñecida por ter sido albo dunha agresión física na cafetaría do Parlamento de Galicia en 1993, por parte da daquela militante do PPdeG Karina Falagan.
Calicreína
Calicreína do plasma
A calicreína plasmática (36 Kd), tamén chamada cininoxenina ou quininoxenina, libera cininas (bradicinina e calidina) a partir de cininóxenos por hidrólise, que son péptidos responsables da regulación da presión sanguínea e da activación da inflamación. A calicreína plasmática actúa soamente sobre o cininóxeno de alto peso molecular para producir o nonapéptido bradicinina. Tamén pode xerar plasmina a partir do plasminóxeno.
Prodúcese a partir da procalicreína plasmática (factor de Fletcher) por acción do factor XIIa. Activa os factores de coagulación XII, VII e o plasminóxeno e pertence á familia S1 das peptidases. Constitúe un importante mediador da inflamación e da coagulación do sangue e considérase o encima clave do sistema de contacto de fases. (o simple contacto cunha superficie cargada negativamente como vidro ou caolín fai que o sangue coagule. Os compoñentes deste “sistema de contacto” que participan ao haber un tecido danado son os cimóxenos factor XII e a procalicreína (PK), e o factor auxiliar H-quininóxeno (HK). O factor XIIa transforma a PK, a cal por medio de HK se acopla á superficie, en calicreína (PKa), que á súa vez activa en gran cantidade o factor XII a factor XIIa. Este último activa despois o factor XI, iniciando así a vía intrínseca da coagulación sanguínea.)
A protease que activa a procalicreína plasmática é o factor de Hageman (ou factor XII). Á súa vez, este factor actívase por contacto con superficies moleculares cargadas negativamente. Tamén a calicreína pode activar ao factor de Hageman, pechando un mecanismo de retroalimentación.
center|miniatura|400px|Fibrinólise (simplificada). As frechas azuis indican estimulación, e as vermellas inhibición.
Calicreínas dos tecidos
As calicreínas dos tecidos (KLKs) son diferentes da calicreína do plasma e exprésanse por todo o corpo humano e desempeñan varios papeis fisiolóxicos. Como algunhas calicreínas poden catalizar a activación doutras calicreínas, foron implicadas varias fervenzas que implican estas proteases na regulación de funcións homeostáticas.
A calicreína dos tecidos de 29 Kd pode actuar sobre o cininóxeno de alto e de baixo peso molecular, dando lugar ao decapéptido lisil bradicinina (calidina) en ambos os casos. Fórmase a partir da procalicreína dos tecidos por acción da tripsina. Sintetízase en moitos tecidos como glándulas salivares, sistema nervioso central e aparato cardiovascular. Encóntrase en riles, glándulas sudoríparas, páncreas, glándulas salivares e intestinos.
Función
De xeito similar á KLKB1 (plasmática), tres calicreínas dos tecidos, KLK1, KLK2 e KLK12, participan na regulación da presión sanguínea por medio da activación da bradicinina. KLK2, KLK3, KLK4, KLK5 e KLK14 exprésanse na próstata e pénsase que son responsables da regulación da licuefacción do seme por medio da hidrólise da seminoxelina. A descamación da pel está probablemente controlada por KLK5, KLK7 e KLK14, que se expresan na capa máis externa da epiderme e clivan as proteínas de adhesión celular. Adicionalmente, a KLK6 e a KLK8 están asociadas coa plasticidade neuronal no sistema nervioso central.
Xenes
Coñécense 15 xenes humanos de calicreínas dos tecidos, que son: KLK1, KLK2, KLK3, KLK4, KLK5, KLK6, KLK7, KLK8, KLK9, KLK10, KLK11, KLK12, KLK13, KLK14, KLK15
Importancia clínica
As peptidases relacionadas coa calicreína son obxecto dunha activa investigación como posibles biomarcadores para o cancro.
O antíxeno prostático específico (PSA; hk3, xene da calicreína humana 3) e a calicreína humana glandular (hK2) utilízanse como marcadores de tumores para o cancro de próstata.
Sistema calicreína-cinina
É un sistema hormonal pouco coñecido que funciona no interior do ril, regulando a función renal, no que a calicreína do córtex renal intervén como mediadora da produción de bradicinina a partir do bradicinóxeno. Hai datos que indican que as irregularidades neste sistema poden ter importancia na patoxenia da hipertensión arterial. As calicreínas actúan sobre os quininóxenos para liberar uns péptidos bioloxicamente activos denominados cininas.
A precalicreína renal, por acción dun activador, dá orixe á calicreína activa, que actúa sobre o quininóxeno converténdoo en calidina e, por acción dunha aminopeptidase, transforma a calidina en bradicinina. As cininas son rapidamente inactivadas polos encimas quininases I e II (ou encima convertedor de anxiotensina ou ECA).
O ECA actúa igualmente sobre a bradicinina degradándoa en péptidos vascularmente inactivos, inhibindo, por tanto, a acción vasodilatadora da bradicinina. Como as cininas renais son vasodilatadoras e natriuréticas, a posibilidade dunha deficiencia neste sistema estaría implicada na aparición de hipertensión arterial.
Finalmente, demostrouse a existencia dunha interacción entre o sistema renina-anxiotensina-aldosterona coas prostaglandinas e co sistema calicreína-cininas. Existe unha dependencia da fervenza renina-anxiotensina-aldosterona co sistema calicreína-cinina co mesmo encima (convertedor) chamado tamén quininase II. A bradicinina estimula á pro-renina inactiva para transformala en renina; pola súa parte, as prostaglandinas actúan sobre a calicreína activa para formar quininóxeno, o cal tamén estimula a liberación de renina.
Os sistemas vasoactivos calicreína-cinina e renina-anxiotensina cumpren funcións antagónicas na regulación da presión arterial. As interaccións existentes son moi complexas e afectan tamén o nivel cardiovascular. Ambos os sistemas interveñen na arquitectura e remodelación non só do sistema renal, senón tamén do cardiovascular, cun efecto final antitrófico, natriurético (aumenta a excreción urinaria de sodio) e depresor.
Aha
Na Pedra de Palermo indícase que durante o seu reinado mantivéronse relacións comerciais con Canaán e que fixo a guerra en Nubia e Libia.
Segundo Manetón, Atotis, mandou edificar un palacio en Menfis e practicou a arte do medicamento, escribindo tratados sobre a técnica de abrir os corpos.
Construcións da súa época
En tempos do reinado de Aha dátanse dous grandes complexos funerarios en Naqada e Saqqara Probablemente foi enterrado na tumba B10-B15-B19, na necrópole de Umm el-Qaab, en Abidos
Testemuños da súa época
O seu nome, Aha, atópase en numerosos obxectos descubertos en Abidos e Saqqara.
Nas tablillas de marfil véselle celebrando posibles festas conmemorativas da unificación do país. Segundo W. Helck unha das placas móstralle matando a un home, en sacrificio ritual.
Outras hipóteses
Von Beckerath identificouno con Menes, outros eruditos con Narmer, ou ambos os dous, e por iso considerábano o primeiro faraón e o fundador da dinastía I. Actualmente considéranse estas hipóteses obsoletas.
Ilf e Petrov
Ilia Ilf (Ilia Arnoldovich Fainzilberg), nado en 1897 e finado en 1937, e Evgeni Petrov (Evgeni Petrovich Kataev), nado en 1903 e finado en 1942, irmán de Valentin Kataev, foron dous escritores soviéticos dos anos 1920 e 1930.
Traxectoria
Escribiron toda a súa obra de ficción xuntos e case sempre asinado como Ilf e Petrov, foron extraordinariamente populares por dúas novelas satíricas, As doce cadeiras (1927) e a súa secuela O cuxo de ouro (1930), centradas na cobiza humana. Os dous percorreron os Estados Unidos durante de Depresión, publicando un fotoensaio na revista Ogonyok e despois un libro.
Alba Payo
Alba Payo Froiz, nada en Lalín en 1981, é unha escritora e profesora galega.
Traxectoria
Estudou Historia na Universidade de Santiago de Compostela. É profesora de ensino medio. Ten colaborado coa revista Murguía.
Manuel Rodríguez Doval
Manuel Rodríguez Doval, nado en 1958, é un músico e político galego do BNG.
Giuseppe Garibaldi
Giuseppe Garibaldi, nado en Niza, o 4 de xullo de 1807 e finado en Caprera (Reino de Italia), o 2 de xuño de 1882, foi un xeneral e político italiano.
Traxectoria
É considerado como un personaxe fundamental do risorgimento italiano por ter participado e combatido persoalmente nun grande número de campañas militares que permitiron a constitución da Italia unificada. Garibaldi foi alcumado o Heroe dos Dous Mundos a causa das empresas militares que realizou tanto en Suramérica como en Europa.
Padroso, Rioseco, Calvos de Randín
Padroso é un lugar da parroquia de Rioseco no concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Tiña 43 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 22 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Berberecho
Ten as valvas de xeito case circular, posuíndo entre 22 e 28 costelas ben marcadas. Vive soterrado en fondos lamacentos de area fina, próximo á superficie e preto da costa.
Etimoloxía
O termo galego berberecho provén do grego: βέρβερι, ostra das perlas.
Comportamento
Reprodúcese por medio de larvas peláxicas, e a diferenza doutras especies da súa familia, é unisexual. No mar do Norte encóntrase xunto ao berberecho verde (Cerastoderma glaucum), pero non se rexistrou hibridación, debido posiblemente á incompatibilidade entre os gametos de ambas especies.
Os berberechos comúns son capaces de dar saltos, apoiándose co seu pé no fondo e estricándoo de golpe poden saír proxectados até medio metro de distancia.
O Pazo, Soutolongo, Lalín
O Pazo é un lugar da parroquia de Soutolongo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Jaime Baella
Traxectoria
Anarcosindicalista de orixe catalá que foi expulsado de Cuba a comenzos da década dos trinta. Foi perseguido en Valencia pola súa participación na Revolución de Outubro e recalou na Coruña, Camareiro de profesión, participou na directiva sindical do oficio. Formou parte do Comité da Confederación Rexional Galaica a partir de 1935 e dirixiu Solidaridad. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado. Detido no verán de 1937, foi xulgado por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi fusilado o 9 de marzo de 1938.
Nicanor Villar Martínez
Nicanor Villar Martínez, nado en Redondela o 14 de xullo de 1901 e finado en Bemil (Caldas de Reis) o 18 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.