cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Relación sexual humana
Dimensión biolóxica
Como a resposta erótica é integral, o sistema nervioso central, o sistema nervioso autónomo e toda a corporalidade (tecidos orgánicos) entran en acción, con especial énfase nas fibras periféricas, a medula espiñal e os dous hemisferios cerebrais, dereito e esquerdo, á parte do hipotálamo, que ten unha función indispensable. Canto máis grande sexa a área de control da cortiza, máis sensitiva será esa parte do corpo.
Arquitectura
miniatura|Sección da Catedral de Florencia, [[Italia]] O termo arquitectura (en latín architectura, do grego ἀρχιτέκτων ; ἀρχι: "xefe" e τέκτων: "construtor, carpinteiro") pode ter os seguintes significados:
Relación sexual humana
Dimensión social
Hai factores sociais e culturais que inflúen no modo de expresarmos a sexualidade. Esta depende de como cada sociedade regula as normas de comportamento a través das leis, da moral ou da relixión.
miniatura|Idade que habilita ás persoas a manter relacións sexuais por mutuo consentimento.
Arquitectura
Unha definición máis ampla pode comprender toda a actividade do deseño, dende o macronivel do deseño urbano e paisaxismo, até o micronivel dos detalles construtivos e o deseño do mobles. A arquitectura enténdese tanto como o proceso en si mesmo, coma o produto ao que se chega a través do planeamento, deseño e construción da forma, espazo e ambiente que reflicten consideracións funcionais, técnicas, sociais e estéticas. Require da manipulación creativa e da cordinación do material a usar; así como da súa tecnoloxía, luz e sombra. A arquitectura engloba tamén algúns aspectos pragmáticos da creación dos edificios e estruturas, incluíndo a programación e control da execución, a medición e estimación dos custos, e a administración do proceso edificatorio. A través desa documentación producida polos arquitectos, especialmente planos, debuxos e especificacións técnicas, a arquitectura define a estrutura creada e/a personalidade do edificio ou sistema que foi ou vai ser construído.
Relación sexual humana
Dimensión social
As relacións sexuais sempre foi un tema controvertido ao longo da historia de todas as civilizacións, especialmente na cultura xudeocristiá. As relixións influíron dunha forma importante no concepto da sexualidade. Dentro da cultura occidental son ilegais e están penados determinados actos como a pederastia, o incesto ou a violación.
Arquitectura
As obras de arquitectura son percebidas en moitas ocasións como símbolos culturais e políticos, así como obras de arte. Algunhas civilizacións históricas, como a Antiga Grecia ou o pobo Inca, son idendificadas con frecuencia cos seus logros arquitectónicos.
Relación sexual humana
Dimensión social
Actividades sexuais como o adulterio, a homosexualidade, o sexo grupal e as relacións prematrimoniais poden ser rexeitados ou aceptados por determinados grupos sociais, aínda que son prácticas non sancionadas en gran parte de Occidente e noutros lugares, mentres que existe unha tendencia punitiva en sociedades teocráticas ou fundamentalistas.
Dimensión psicoemocional
Existen factores relacionados coa nosa vivencia da sexualidade, coas emocións, cos sentimentos, cos afectos e co modo de vivilos.
Arquitectura
Tratados históricos
O tratado escrito máis antigo sobre a arquitectura que perdurou até os nosos días é De architectura, feito polo arquitecto romano Vitruvio no século I aC. Segundo Vitruvio, un bo edificio debería satisfacer os tres principios de firmitatis utilitatis venustatis, os cales poderíanse traducir como:
Relación sexual humana
Dimensión psicoemocional
Un equipo de científicos da universidade de Penn State, en Pensilvania (Estados Unidos) e da Sociedade de Investigación e Terapia Sexual dos Estados Unidos e o Canadá fixo unha enquisa sobre as preferencias dun numeroso grupo de pacientes no relativo á duración e á frecuencia das relacións sexuais. Segundo esta investigación, publicada no Journal of Sexual Medicine, os suxeitos atopaban que unha duración "axeitada" se situaba entre os 3 e os 7 minutos, un "desexable" entre 7 e 13 minutos, un "demasiado curto" entre 1 e 2 minutos e un "demasiado longo" entre 10 e 30 minutos, a contar dende o comezo da penetración. Segundo os investigadores, o modo que teñen de ver un home e unha muller o seu funcionamento sexual e o da súa parella está fundado en crenzas persoais baseadas en parte nas mensaxes da sociedade.
Resposta sexual humana
A resposta sexual humana é o conxunto de cambios psicofisiolóxicos que se producen no noso corpo ante un estímulo sexual. No ámbito fisiolóxico, os cambios máis significativos que experimenta o corpo son:
Arquitectura
Tratados históricos
A comezos do século vinte, Augustus Pugin escribiu Contrastes (1836) que, como suxire o título, contrasta o mundo moderno e industrial da época, que el despreza, cunha imaxe idealizada dun mundo neo-medieval. Pugin cría que o estilo gótico era a única "forma cristiá verdadeira da arquitectura".
Relación sexual humana
Resposta sexual humana
As seguintes son as etapas que suceden nas relación sexuais:
Arquitectura
Tratados históricos
O crítico inglés do século XIX, John Ruskin, no seu Seven Lamps of Architecture (1949), foi moito máis preciso no seu punto de vista sobre en que constituía a arquitectura. A arquitectura era a "arte que dispón e adorna os edificios erguidos polo home... e a vista deles" contribúe "á súa saúde mental, poder e pracer".
Relación sexual humana
Tipos
miniatura|200px|Relación sexual entre dous homes e dúas mulleres.
Arquitectura
Tratados históricos
Para Ruskin, a estética tiña un significado primordial. O seu traballo insiste na idea de que un edificio non chega a ser unha obra de arquitectura até que este "adórnase" dalgún xeito. Segundo Ruskin, un edificio ben construído, ben proporcionado, e funcional, necesitaba canto menos, hiladas de xunta na fachada ou un aspecto rústico.
Relación sexual humana
Tipos
As posibles formas de relacionarse sexualmente dúas ou máis persoas son infinitas. Entre elas atopamos:
Arquitectura
Tratados históricos
Sobre a diferenza entre os ideais de "arquitectura" e a mera "construción", o célebre arquitecto do século XX Le Corbusier, escribiu: "Ti usas pedra, madeira e formigón, e con estes materiais constrúes casas e pazos: iso é construción. Aparece o enxeño nese traballo. Pero de súpeto ti tocas o meu corazón, fasme bo. Eu estou feliz e digo: Isto é belo. Iso é arquitectura".
Relación sexual humana
Prácticas
Nos seres humanos o coito é unha parte da relación sexual, e implica a participación dos órganos xenitais externos.
Arquitectura
A práctica profesional da arquitectura
miniatura|200px|A cúpula de [[Santa María del Fiore obra de Filippo Brunelleschi.]] miniatura|200px|[[Porta de Brandeburgo, mostra do Neoclasicismo.]] miniatura|200px|[[Casa da Fervenza, Frank Lloyd Wright.]] miniatura|200px|[[A igrexa de papel. Obra de Shigeru Ban fabricada con materiais reciclables.]] 200px|miniatura|"Dun trazo nace a Arquitectura." [[Oscar Niemeyer - "O Pepinillo", Torre Swiss Re, por Norman Foster - Zona financeira de Londres]]
Relación sexual humana
Coito vaxinal
miniatura|esquerda|200px|Debuxo de parella hemiseccionada durante o coito; Leonardo da Vinci
Arquitectura
A práctica profesional da arquitectura
Tradicionalmente, a arquitectura foi considerada unha das seis Belas Artes. Determinados edificios ou outras construcións son obras de arte xa que poden ser considerados primariamente en función da súa forma ou estrutura sensible ou da súa estética. Dende este punto de vista, aínda que os medios da arquitectura poidan consistir en muros, columnas, forxados, teitos e demais elementos construtivos, o seu fin é crear espazos con sentido onde os seres humanos poidan desenvolver todo tipo de actividades. É neste "ter sentido" en que pode distinguirse a arquitectura (como arte) da mera construción. Así é como esta é capaz de condicionar o comportamento do home no espazo, tanto física como emocionalmente.
Relación sexual humana
Coito vaxinal
O coito vaxinal consiste na penetración do pene na vaxina.
Arquitectura
A práctica profesional da arquitectura
A evolución á especialización e a separación de ámbitos laborais é similar á doutras profesións. Nos séculos pasados os arquitectos ocupábanse non só de deseñar os edificios senón que tamén deseñaban prazas, alamedas e parques, especialización que hoxe se coñece como exteriorismo ou paisaxismo. A especialización dos arquitectos na creación de obxectos de uso nas edificacións, como os mobles, deu como resultado o nacemento da profesión de deseño industrial. Hoxe, os profesionais que proxectan e planifican o desenvolvemento dos sistemas urbanos son os urbanistas. Os urbanistas son profesionais con grao específico e exclusivo en urbanismo, licenciados nesta profesión co título de Urbanista, existindo outros profesionais como Arquitectos, Sociólogos, Enxeñeiros, Avogados especializados a través de posgraos en temas relacionados coa cidade, ben sexa a xestión, planificación ou deseño urbano.
Relación sexual humana
Coito vaxinal
A forma primixenia (xa que esta existe noutros mamíferos de modo case excluínte) do coito vaxinal é o chamado a tergo, isto é: a penetración do pene na vaxina realízase estando a femia de lombos ao macho, adoita estimular o clítoris e incluso a área anterior da vaxina, o comunmente chamado punto G (de Graffenberg).
Arquitectura
Algunhas definicións de arquitectura
En xeral, todos os grandes Arquitectos do século XX, entre os que podemos mencionar a Mies van der Rohe, Le Corbusier, Frank Lloyd Wright, Louis Kahn ou Alvar Aalto, deron ao seu oficio unha definición distinta, enfocando a súa finalidade de xeito diferente. Moi interesante como compendio e reflexión sobre as diversas definicións de arquitectura ao longo da historia é a obra do crítico italiano Bruno Zevi "Architectura in Nuce".
Relación sexual humana
Coito vaxinal
Esta posición sexual adoita ser chamada «pose dos cans» ou levrette se a muller está apoiada sobre as súas pernas e brazos («en catro patas»), aínda que os modos a tergo tamén se realizan cando a muller penetrada vaxinalmente éo de lombos (por exemplo «en culleriña»: deitada apoiando as súas costas no home).
Á parte da forma a tergo, é moi común a forma frontal, vulgarmente chamada «pose do misioneiro» xa que se adxudica, improbablemente, a introdución desta forma de practicar o coito en Oceanía aos misioneiros cristiáns.
Arquitectura
Introdución e orixe
miniatura|dereita|200px|O [[Coliseo de Roma, Italia]] De acordo a un traballo moi antigo sobre a materia, De Architectura, Vitruvio; un bo edificio ten que ter Beleza (venustas), Firmeza (firmitas) e Utilidade (utilitas); a arquitectura pode ser descrita como unha mestura entre eses tres elementos, xunto con outros máis poderosos. Unha definición de actualidade ve á arquitectura como un compoñente estético, estrutural e funcional. Non obstante, mirado doutro xeito, a súa función, pode ser vista englobando todos eses criterios, incluíndo a estética e os filosóficos.
Relación sexual humana
Coito vaxinal
Tradicionalmente impúñase que a muller «debía» estar deitada embaixo do home, aínda que desde a segunda metade do século XX fixéronse comúns diversas posturas de coito vaxinal. Por exemplo, a «pose de Andrómaca» coa muller como «dacabalo» do home deitado. Esta pose dá máis posibilidade de movementos tanto á muller como ao home, xa que ambos poden usar as súas mans para acariciar outras partes do corpo.
Arquitectura
Introdución e orixe
A arquitectura é un campo multidisciplinario, que inclúe as matemáticas, ciencia, arte, tecnoloxía, ciencias sociais, política, historia, filosofía, e outras. En palabras de Vitruvio, "A arquitectura é unha ciencia, levando consigo outras ciencias, e adornada con moito e variado aprendizaxe: pola axuda do cal fórmase un xuízo daqueles traballos que son o resultado doutras artes. El engade que un arquitecto debería estar moi ben formado en campos como a música, astronomía etc. e na filosofía en particular. De feito, o Racionalismo, Empiricismo, Estruturalismo, postestruturalismo e fenomenoloxía son algunhas direccións da filosofía que influíron na arquitectura.
Relación sexual humana
Coitus interruptus (marcha atrás)
Chámase coitus interruptus ou coito interrompido cando ao final do coito a exaculación ocorre fóra da vaxina.
O Rego Cavado, A Aguarda, A Pastoriza
O Rego Cavado é un lugar da parroquia da Aguarda no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Relación sexual humana
Coitus interruptus (marcha atrás)
Esta práctica de sacar o pene da vaxina xusto antes da exaculación considerouse como un método anticonceptivo natural durante moito tempo, pero non é unha maneira segura de evitar o embarazo xa que o líquido preseminal —a segregación previa á exaculación— tamén contén seme. Non protexe aos integrantes da parella das ETS (como a sida ou sífilis)
Coito anal
miniatura|dereita|230px|Posición coital do «can»
Arquitectura
Arquitectura e edificios
A diferenza entre arquitectura e edificio é un tema subxectivo que chamou e chama a atención de moitos. De acordo a Nikolaus Pevsner, historiador europeo do século XX, "un aparcadoiro de bicicletas é un edificio, a Catedral de Lincoln é unha peza de arquitectura". Mais, a división non está tan clara. O "Arquitectura sen arquitectos" de Bernard Rudofsky consolidou un enteiro rango de estruturas deseñadas por xente corrente nun reino da arquitectura. Co tempo vaise consensuando o que a arquitectura é ou non é, moi posíbel porque o tempo é un filtro moi eficiente. Se como Vitruvio consideramos a arquitectura como un bo edificio, logo iso quere dicir que a mala arquitectura non existe?. Para resolver esta dúbida, especialmente co aumento do número de edificios no mundo de hoxe, a arquitectura pode ser definida como o que fai o arquitecto. Isto emprazaría a énfase sobre a arquitectura e do arquitecto.
A Arquitectura é tamén a arte de deseñar as construcións que rodean ós humanos. Edificios, paisaxe, e deseños das rúas poden ser usados para impartir tanto a funcionalidade como a estética dun proxecto. A elección dos materiais e das cores poden ser usados para mellorar ou mesturar edificios coa paisaxe. Algunhas características da Arquitectura como cornixas, entrantes, tratamentos e cantos das xanelas poden ser usadas ás veces para suavizar ou mellorar porcións dun edificio. A paisaxe pode ser usada para crear privacidade e manter vistas desde ou cara a un lugar, ou mellorar os edificios con plantas de colores e árbores. As características das rúas como a luz decorativa, os bancos, os pasos dos peóns e liñas de bicicletas poden mellorar e realzar un proxecto para peóns, transeúntes e ciclistas.
Jean Le Rond d'Alembert
miniatura|Retrato d'Alembert por Quentin de la Tour Jean Le Rond d'Alembert, nado en París en 1717 e finado en París en 1783, foi un matemático e filósofo francés, célebre por ser un dos editores da Encyclopédie con Denis Diderot.
Relación sexual humana
Coito anal
A mucosa anal carece de lubricación e é aínda máis fácil de irritar que a vaxina, polo cal, desde a detección do VIH, o virus que causa a sida, promoveuse o uso do preservativo entre as persoas que practican sexo anal, para evitar un posible contaxio.
Arquitectura
Historia da arquitectura
A arquitectura primeiro desenvolveuse entre as necesidades (seguridade, traballo,...) e os medios. A arquitectura prehistórica e primitiva constitúe esta temperá fase. Como os humanos progresaron e o coñecemento comezou a ser transmitido polas tradicións orais e prácticas, a arquitectura pasou a ser unha arte. O arquitecto non é a única figura; el é tan só unha parte da tradición. Isto é o que hoxe chamamos Arquitectura Vernacular, e aínda segue a ser dito en moitas partes do mundo.
Relación sexual humana
Coito oral
miniatura|Sexo oral de cunnilingus
Jean Le Rond d'Alembert
Traxectoria
Fillo ilexítimo da escritora Claudine Guérin de Tencin e dun oficial de artillería, uns días máis tarde do seu nacemento foi abandonado pola súa nai na Igrexa de Saint-Jean-le-Rond de París. En 1729 entra no colexio xansenista de Quatre-Nations, no que se graduou no ano 1735, pasando á escola de leis, e en 1738 foi nomeado avogado. En 1739, presenta o seu primeiro traballo matemático sobre os erros atopados en L'analyse démontrée (1708) de Charles René Reynaud, ata entón considerado estándar. En 1740 escribe Mémoire sur la refraction des corps solides, no que explica a teoría da refracción, tamén escribe sobre o que agora se chama Paradoxo D'Alembert: no que demostra que non existe resistencia ao movemento dun corpo cando este se move a través dun fluído ideal (non viscoso).
Arquitectura
Historia da arquitectura
miniatura|[[Templo Hampi, India]]
Afonso Carlos, duque de San Jaime
Afonso Carlos de Borbón e de Austria-Leste, nado en Londres en 1849 e finado en Viena en 1936, foi pretendente carlista ao trono de España co nome de Afonso Carlos I (1931-1936), tamén coñecido como duque de San Jaime.
Tomari-te
Tomari-te ( kanji: 泊手, hiragana: とまりて), ou Tumaidi (en lingua okinawana), xunto co Naha-te e Shuri-te, é dos tres estilos clásicos de karate que xurdiu da evolución da loita nativa de Okinawa influenciada polas técnicas de loita levadas á rexión por comerciantes e diplomáticos chineses, ao redor do fin do século XVII. Alén desas influencias, converxeron elementos dos outros dous estilos tradicionais, pois as cidades de Naha e Tomari non son moi distantes, xa que Okinawa é unha illa.
Afonso Carlos, duque de San Jaime
Traxectoria
Fillo do pretendente carlista Xoán e María Beatriz de Austria-Leste e irmán do tamén pretendente Carlos, educouse na familia da súa nai. Pertenceu ao corpo dos suavos do exército dos Estados Pontificios. Casou en 1871 con María das Neves de Braganza e durante a Terceira Guerra Carlista o seu irmán nomeouno comandante xeral de Cataluña, cruzou a fronteira francesa en decembro de 1872 e xa en Cataluña entrou en desavinzas con Francesc Savalls, en 1873 solicitou a unión do exército de Cataluña e do Centro e en 1874 organizou unha ofensiva por terras de Aragón e Castela a Nova, que o levaron a conquistar Cuenca. Pero a decisión do seu irmán de volver separar os exércitos do Centro e Cataluña provocou a súa dimisión e a súa marcha de España. No exilio destacou na organización de asociacións contra os duelos.
Jean Le Rond d'Alembert
Traxectoria
En Traité de dynamique, enuncia o Teorema de d'Alembert ou Teorema Fundamental da Álxebra que di que toda ecuación, do grao que sexa, sempre ten (cando menos) unha solución, ben sexa un número real ou un número complexo. En 1746 Diderot convénceo para participar na redacción dunha enciclopedia onde se recollese todo o saber da época, D'Alembert escribe o Discours préliminaire e a meirande parte dos artigos de matemáticas e ciencias. En 1751 aparece o primeiro tomo. En 1757 D'Alembert arrédase do proxecto.
Relación sexual humana
Coito oral
Unha variante de sexo oral é a posición popularmente coñecida como 69, na cal os integrantes da parella estimulan, cada cal e ao mesmo tempo, coa súa lingua, beizos etc, os xenitais da parella.
Afonso Carlos, duque de San Jaime
Traxectoria
Tras a morte do seu sobriño, Xaime, duque de Madrid o 2 de outubro de 1931, Afonso Carlos converteuse no pretendente carlista. O 23 de xaneiro de 1936 designou rexente a Xavier de Borbón-Parma e o 29 de setembro de 1936 morría Afonso Carlos tras ser atropelado por un automóbil.
Arquitectura
Historia da arquitectura
Os antigos asentamentos humanos foron esencialmente rurais. Coa chegada da produción comezaron a transformarse en sociedades urbanos, e os cidadáns empezaron a evolucionar. En moitas civilizacións antigas coma os Exipcios e Mesopotámicos, a arquitectura e o urbanismo reflectiron o constante relación co divino e o sobrenatural. Non obstante, a arquitectura e o urbanismo das civilizacións clásicas coma os gregos e os romanos evolucionaron cunhas ideas máis cívicas e emerxeron moitos novos tipos de edificios. Os estilos arquitectónicos desenvolvéronse e comezáronse a escribir textos sobre arquitectura. Isto fixo que as regras se seguiran fortemente, sobre todo na arquitectura relixiosa. Algúns exemplos destas regras ou tratados son os traballos de Vitruvio, Kaogongji na China antiga e Vaastu Shastra na antiga India. Na Europa, no período clásico e medieval, os edificios non foron atribuídos a arquitectos individualmente, os cales permanecían anónimos. Os artistas crearon gremios para a organización do comercio. Ademais, a complexidade e a variedade dos edificios foi en aumento. As construcións civís como as estradas ou as pontes comezaron a realizarse. Emerxeron moitos tipos de edificios novos como escolas e hospitais.
A arquitectura islámica por si mesma merece unha mención especial. O termo de Arquitectura Islámica pode ser entendida de moitos xeitos. Pero quizais un conciso modo de definila podería ser que a Arquitectura Islámica é simplemente a arquitectura das características das predominantes sociedades Islámicas tan ben como arquitecturas similares doutos lugares.
Usando esta definición, a Arquitectura Islámica ten unha longa e complexa historia comezando desde o século VII ata os nosos días. Os exemplos poden ser atopados por todos os países que son, ou foron, Islámicos -desde Marrocos e España ata Irán ou Indonesia. Outros exemplos poden ser atopados en áreas onde os musulmáns son unha minoría. A Arquitectura Islámica inclúe mesquitas, madrasas, palacios e mausoleos desta gran rexión.
Co Renacemento e o seu énfase na home individual e na humanidade máis que na relixión, e sobre todo cos adiantos e descubertas, unha nova era comezou. Os edificios foron referidos a arquitectos en concreto -Michelangelo, Brunelleschi, Leonardo da Vinci- e o culto ó individual empezara. Mais non houbo liña de división entre artista, arquitecto e enxeñeiro. Nesta etapa, era posíbel para un artista o deseñar unha ponte mediante os cálculos das estruturas que foran descubertos.
Coa consolidación do coñecemento nos campos científicos como a enxeñería e a descuberta de novos materiais e tecnoloxía, o arquitecto comezou a perder peso nos aspectos técnicos dos edificios. El, polo tanto, centrou o seu traballo noutro campo, o estético. Alzouse a figura do "Señor Arquitecto", o cal adoitaba tratar con importantes clientes derivados usualmente desde prototipos históricos. No século XIX a Escola das Belas Artes en Francia, a preparación enfocábase na produción de esbozos sinxelos, os cales implicaban debuxos rápidos sen moita énfase no contexto.
Mentres tanto, a Revolución Industrial abriu as portas ó consumo masivo e a estética empezou a se converter nun aspecto seguido incluso pola clase media, como por exemplo, os produtos ornamentais, e en xeral todo o relacionado co mundo da arte converteuse máis barato coa chegada da produción masiva con maquinaria. Aínda que estes produtos non tiñan a beleza e honestidade asociada coa produción individual do produto.
miniatura|esquerda|[[Taj Mahal, Agra, India]]
A insatisfacción coa situación xeral no século XX fixo que apareceran moitas novas correntes de pensamento, que na arquitectura serviron como precursores da Arquitectura Moderna. Compre destacar o Deutscher Werkbund, formado en 1907 para producir máquinas de mellor calidade que fixeran produtos. O alzamento da profesión de deseño industrial está tamén situada neste tempo. E seguindo esta corrente, a escola Bauhaus, fundada na Alemaña no 1919, que rexeitaba a historia e miraba á arquitectura como unha síntese da arte e a tecnoloxía.
Cando a arquitectura moderna comezou a practicarse, apareceu o "avant-garde", movemento con moral, filosofía e estética. A verdade foi procurada rexeitando a historia e cambiando a función coma un xerador da forma. Os arquitectos convertéronse en figuras prominentes. Logo a arquitectura moderna mudouse ó mundo da produción en masa debido á súa simpleza e economía.
Porén, un reduto de calidade empezou a se percibir na arquitectura moderna polo público xeral nos sesenta. Algúns motivos citados por este movemento son a carencia de significado, a esterilidade, fealdade, uniformidade e efectos psicolóxicos.
Os profesionais da arquitectura deron resposta a isto facendo unha arquitectura máis popular no campo da visión, incluso a expensas de sacrificar a profundidade pola superficialidade, un movemento chamado Posmodernismo.
Outra parte da profesión, e algúns que non eran arquitectos, respondeu indo ó que eles consideraban o máis importante do problema. Eles sentían que a arquitectura non era unha filosofía persoal ou estética para individualistas; máis ben tiña que considerar as necesidades de cada día da xente e usar a tecnoloxía para conseguir un ambiente máis habitábel. O Movemento da Metodoloxía do Deseño envolveu xente como Chis Jones, Christofher Alexanter, que comezaron a buscar un modelo de deseño máis exclusivo de xeito que así conseguiran un mellor produto. Fixéronse intensos estudos nas áreas como o comportamento, o ambiente, e ciencias sociais e empezaron a informar sobre o proceso do deseño.
Como outros aspectos comezaron a recoñecerse e a complexidade dos edificios comezou a elevarse en termos como os servizos, a arquitectura comezou a converterse máis multidisciplinaria que nunca. A arquitectura require agora un equipo de profesionais, sendo o arquitecto un entre eles, ás veces o líder, outras non. Este é o estado da profesión hoxe. Non obstante, o individualismo segue aínda a ser visto nalgúns edificios, os cales son vistos coma símbolos -o museo ou os centros de artes refinadas son agora zonas para novos experimentos dentro do campo do estilo: hoxe a desconstrución, mañá quizais algúns outro máis.
Vizoño Sociedad Deportiva
O Vizoño Sociedad Deportiva é un club de fútbol galego da parroquia de Vizoño, no concello de Abegondo. Actualmente compite no Grupo 1 da Segunda Autonómica de Galicia. Xoga de local no Campo do Pinar.
Fonteseca
O topónimo galego Fonteseca pode referirse a:
Manuel Fal Conde
Manuel Fal Conde, nado en Higuera de la Sierra (Huelva) en 1894 e finado en Sevilla en 1975, foi un avogado e político carlista español.
Traxectoria
Estudou dereito en Sevilla e Madrid. Ingresou en 1930 no Partido Integrista, cando este se integrou no carlismo Fal Conde organizou o movemento en Andalucía Occidental, dando prioridade ás mocidades e ao requeté. Nas eleccións de 1933 o carlismo conseguiu 4 deputados en Andalucía e Fal Conde converteuse no xefe do carlismo andaluz en novembro. En 1934 fíxose cargo da dirección do carlismo e centralizou a organización no seu equipo. Durante a guerra civil española tivo que se exiliar a Portugal tras pretender crear unha Academia militar carlista e dende alí opúxose ao decreto de unificación, sen resultados. Tras volver a España prohibiu o alistamento de carlistas na División Azul, o que provocou que as autoridades o confinasen en Ferreríes (Menorca) durante uns meses. En 1955 renunciou como xefe do carlismo en España.
Xosé Lesta Meis
Xosé Francisco Lesta Meis, nado en Eirís de Arriba (Oza, A Coruña) o 16 de marzo de 1887 e finado en Eirís de Abaixo o 22 de decembro de 1930, foi un escritor e xornalista galego, vencellado aos intelectuais da Xeración Nós e aos escritores relacionados coas Irmandades da Fala.
Traxectoria
Logo de traballar na infancia nas labores agrícolas na súa aldea natal, emigrou a Cuba. Na Habana faise cunha formación autodidacta mentres traballa nas plantacións de azucre. Despois dedícase ao xornalismo, mantendo en Eco de Galicia a sección De mi tierra entre 1925 e 1930 e colaborando n' A Nosa Terra. De regreso a Galicia viviu na Coruña. Formou parte das Irmandades da Fala e estivo vencellado á Xeración do 16.
Foi un dos narradores máis salientábeis da promoción das Irmandades da Fala. A súa prosa realista retrata os costumes da xente que lle foi máis próxima, o mundo rural, a emigración, aproveitando para verter a súa experiencia autobiográfica.
Henri Léon Lebesgue
Henri Léon Lebesgue, nado en Beauvais o 28 de xuño de 1875 e finado en París o 26 de xullo de 1941, foi un matemático francés.
Traxectoria
Naceu en Beauvais, Oise, Picardie, Francia. Estudou na Escola Normal Superior e no período 1899 - 1902 impartiu clases no Liceo de Nancy. En 1910 recibiu unha cátedra na Universidade da Sorbona.
Achegas matemáticas
thumb|Leçons sur l'integration et la recherche des fonctions primitives, 1904 Lebesgue é fundamentalmente coñecido polas súas achegas á teoría da medida e da integral. A partir dos traballos doutros matemáticos como Émile Borel e Camille Jordan, Lebesgue realizou importantes contribucións á teoría da medida en 1901. Ao ano seguinte, na súa disertación Intégrale, longueur, aire (Integral, lonxitude, área) presentada na Universidade de Nancy, definiu a integral de Lebesgue, que xeneraliza a noción da integral de Riemann estendendo o concepto de área baixo unha curva para incluír funcións descontinuas. Este é un dos logros da análise moderna que expande o alcance da análise de Fourier.
Tamén fixo achegas en ramas como a topoloxía, a teoría do potencial e a análise de Fourier. En 1905 presentou unha discusión sobre as condicións que Lipschitz e que Jordan utilizaran para asegurar que f(x) é a suma da súa serie de Fourier.
A partir de 1910 non se concentrou máis na área de estudo que el iniciara, debido a que o seu traballo era unha xeneralización, e el era temeroso das mesmas. Nas súas propias palabras: ''Reducida a teorías xerais, as matemáticas serían unha forma fermosa sen contido. Morrerían rapidamente.'' A pesar de que desenvolvementos posteriores demostraron que o seu temor non tiña fundamento, este permítenos entender o curso que seguiu o seu traballo.
(120348) 2004 TY364
(120348) 2004 TY364, tamén escrito coma (120348) 2004 TY364, é un obxecto trans-neptuniano que reside no Cinto de Kuiper. Foi descuberto o 3 de outubro do ano 2004 por Michael E. Brown, Chad Trujillo, e David L. Rabinowitz dende o Observatorio Palomar.
Dende que se sabe que ten unha magnitude absoluta de 4.5, este obxecto pasou a ser candidato a planeta anano. Actualmente está a unha distancia dunhas 39,5 UAs respecto do Sol.
Pazo de Soesto
O Pazo de Soesto ou Pazo de Leis (tamén chamado do Rueiro, de Posse, ou de Branco-Raxoi) é un pazo situado no val de Soesto (Val de Traba, Val de Laxe) no lugar do Rueiro, na parroquia de Soesto, no concello coruñés de Laxe. É de propiedade privada.
Historia
No mesmo lugar no que hoxe se ergue o pazo, a tradición sinala (e, ao parecer, documentos da época) que foi anteriormente ocupado por unha residencia rexia, ocupada en certas ocasións polo rei de Galiza e León Afonso IX (1171-1230). Porén disque xa antes Afonso VII (1105-1157) (primeiro Rei de Galiza (1111), despois de Castela e León (1126) e, finalmente, Emperador en 1135) morara nesta casa e baixo tutela do Conde de Traba no Mosteiro de Moraime, moi achegado ao pazo.
O edificio actual foi construído no ano 1570 por Gonzalo Posse o Vello. En 1576 ergueu unha capela lateral advocada á Virxe do Rosario na Igrexa Parroquial de Santo Estevo de Soesto. A finais do século XVII, Teresa Posse Pérez de Antelo casa con Rodrigo de Leis-Vilardefrancos, descendente da casa de Mordomo-Traba. O pazo pasarou* os séculos en mans dos diferentes herdeiros até que en 1887 Josefa Vicenta Gutiérrez de Caviedes e Leis escriturouno a favor dun avogado de Verín, sobriño de seu home, Ramón Blanco-Rajoy Poyán, coma pagamento dunha débeda.
María de Andrade
María de Andrade, foi a quinta persoa en posuír os señoríos de Pontedeume, Ferrol e Vilalba, herdados do seu pai Pedro Fernández de Andrade II. A morte temperá deste fixo que acadase os señoríos sendo menor de idade, polo cal durante o seu curto mandato actuou como titor o seu tío Fernán Pérez de Andrade, O Mozo.
Pazo de Soesto
Estilo
O pazo, de cantaría de granito, é de sobria elegancia, sen ameas e fachadas con escasa decoración agás o escudo de armas da familia Leis (un piñeiro e unhas lanzas).
María de Andrade
Descoñécense as datas exactas do seu nacemento, posesión do señorío e pasamento. Sábese por distintos documentos, que seu pai testou en 1435, que en 1440 estaba rexendo os señoríos tendo ao seu tío como titor, e que en xullo de 1442 xa é seu tío o posuidor dos señoríos.
Pazo de Soesto
Estilo
O estilo é sinxelo cun bo traballo da pedra, e con algúns elementos grandiosos como os grandes perpiaños de granito ou as grandes chemineas. A planta é rectangular e posúe dous andares, agás centro, onde ten un pequeno corpo de torre de tres andares. Posúe tamén unha galería.
Conta cun xardín de hortensias e palmeiras e cun pombal, todo arrodeado dun rexo muro de pedra.
María de Andrade
Polo tanto, debeu tomar posesión dos señoríos algo despois de 1435 e morrer sen descendencia entre 1440 e 1442.
Pouco se sabe desta, máis rapaza que señora de Andrade. Aparece nomeada nun documento do 6 de xaneiro de 1440 relativo a un foro outorgado polos frades de Montefaro no que se di :
Et eu john sennor notº publico por lo sennor frnan peres dandrade titor de dona mª sua sobriña ennas vilas da pontedeume e ferrol e vilalua e en todas las outs suas terras e señorios e encomendas...
Foi sucedida polo seu tío e titor, Fernán Pérez de Andrade, o Mozo.
Outeiro, Ver, Bóveda
Outeiro é un lugar da parroquia de Ver, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 348 metros de altitude, na estrada LU-546, na beira do Mao.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Universidade de La Laguna
A Universidade de La Laguna, tamén coñecida como ULL, é unha universidade pública situada na cidade de San Cristóbal de la Laguna, en Tenerife (España).
A Universidade foi creada co mesmo decreto que dividiu Canarias en dúas provincias en 1927, e reorganizada en 1989, o que supuxo a creación da Universidade das Palmas de Gran Canaria. Con todo, a historia das institucións universitarias na cidade de San Cristóbal de la Laguna remóntase a 1701. É a universidade máis antiga das Canarias e a que máis alumnos tivo e ten, considerada ademais como o centro público de educación superior con maior traxectoria do Arquipélago Canario.
En 2015, a Universidade de La Laguna foi incluída no ránking das 500 mellores universidades do mundo. Por outra banda, tamén é considerado como a primeira universidade en España, en colaboración científica.
Campus e facultades
A universidade conta con seis campus universitarios, catro en San Cristóbal de La Laguna (Central, Anchieta, Campus del Sur, Guajara e Ofra) e un en Santa Cruz de Tenerife.
Tourist History
Tourist History é o álbum de estrea da banda norteirlandesa de indie rock Two Door Cinema Club, editado o 26 de febreiro do 2010 no Reino Unido e Irlanda por Kitsuné Music, e o 27 de abril nos Estados Unidos a través de Glassnote Records. Tourist History gañou o premio Choice Music Prize ao mellor álbum irlandés do ano 2010 e a banda entregou os 10 000 euros do mesmo á caridade.
Fontefría, Xoibán, Vilalba
Fontefría (do latín fontem frigidam 'fonte de auga fría'; hidrotopónimo) é un lugar da parroquia de Xoibán, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
-19
Outros
Historia ano a ano
Concheiros, Ver, Bóveda
Concheiros é un lugar da parroquia de Ver, no concello lugués de Bóveda.
Cordeiro, Álvare, A Pastoriza
Cordeiro é un lugar da parroquia de Álvare no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Pastor, O Pino
San Lourenzo de Pastor é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 147 habitantes (75 mulleres e 72 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 225 habitantes.
Santo Antonio, A Cabana, Ferrol
Santo Antonio é un lugar da parroquia da Cabana no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 93 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 47 homes e 46 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 99 habitantes. Neste lugar encóntrase a capela de Santo Antonio.
Pedro Fernández de Andrade II
Pedro Fernández de Andrade II foi o cuarto Señor de Pontedeume, Ferrol e Vilalba. Herdou os señoríos do seu pai Nuno Freire de Andrade, o Mao por ser o primoxénito dos dous fillos que este deixou. O seu outro fillo, Fernán Pérez de Andrade, chamado o Mozo, chegaría tamén a posuír os señoríos dos Andrade.
Legados e doazóns
Pouco se sabe deste Señor de Andrade. Polo seu testamento, datado en 1435, sabemos que legou ao mosteiro de Montefaro unha leira chamada dos Queimados.
Así mesmo establecera algunhas fundacións con varias cargas piadosas no mosteiro de Monfero, onde recibiría sepultura.
Á súa morte quedou como única herdeira a súa filla María de Andrade, menor de idade, polo que gobernou baixo a tutela do seu tío Fernán Pérez de Andrade, O Mozo.
Diego de Samboulo
Pedro Fernández de Andrade II, ao igual que os seus antecesores nos señoríos, mantivo constantes litixios cos mosteiros da zona. Nun destes, co mosteiro de Caaveiro, o rei Xoán II, dispuxo que devolvese aos frades os bens que lles tiña retidos, así como ao vasalo destes, don Diego de Saboulo, a quen tiña preso. Pedro Fernández contestara ao requirimento dicindo que non podería cumprir á segunda parte de liberar a Diego de Samboulo, xa que estando el en Castela, aconteceu que o seu irmán Fernán Pérez, o prendera no castelo de Andrade por ciertos eçesos e crímines quel avía fecho e que trantando de fuxir do castelo, saltou encadeado dos muros do castelo indo morrer alí mesmo, habendo testemuñas de tal feito.
Pouco críbles resultan as explicacións do Andrade, pois á vista do empeño que puxeron os frades de Caaveiro para acadar a súa liberdade, debía ser persoa de calidade e estimada.
Estes feitos serviron para que o coñecido escritor Francisco Tettamancy publicara en Lugo no 1903 unha lenda en verso co título deste persoeiro.
miniatura|250px|dereita|Estatua xacente de [[Xoán II de Castela|Xoán II na súa tumba. Este rei non confirmou a Pedro Fernández de Andrade II no señorío de Ferrol]]
Pedro Padrón
Foi Pedro Padrón procurador do Concello da vila de Ferrol, que fora nomeado polos seus veciños para protestar perante o rei Xoán II polas continuas aldraxes ás que os tiña sometidos o señor de Andrade. Con tal intención presentouse Pedro Padrón en Zamora o 18 de xaneiro de 1432, onde estaba daquela Xoán II, o cal non o quixo recibir. Trantando de evitar que a súa viaxe non fose estéril, solicitou a presenza dun escribano e un notario para que recollesen por escrito as súas protestas e demandas. Neste escrito de protesta invocaba ata cinco foros de reis anteriores onde se recoñecían ou ratificaban á vila de Ferrol unha serie de dereitos como o de gobernárense por si mesmos, polo cal reclamaban a nulidade do nomeamento dos señores de Andrade como señores de Ferrol.
Algún efecto debeu ter esta protesta xa que non se confirmou a Pedro Fernández de Andrade no señorío da terra ferrolá, se ben os seus descendentes recuperaríano. Así en 1440, nun foro outorgado polos frades de Montefaro, Fernán Pérez de Andrade, o Mozo, asina como titor da súa sobriña dona María de Andrade, señora das vilas de Pontedeume, Ferrol e Vilalba. E o 9 de xullo de 1442, xa morta María de Andrade, o rei Xoán II confirmaría a Fernán Pérez o Mozo no señorío de Ferrol.
Torches (álbum)
Torches é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie pop Foster the People, publicado o 23 de maio de 2011 a través dos selos Columbia Records e Startime International.
A Pesqueira, Castro, Boiro
A Pesqueira é un lugar da parroquia de Castro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1 237 habitantes (603 homes e 634 mulleres).
Vanimo
miniatura|Vista aérea. Vanimo é a capital da provincia de Sandaun, en Papúa Nova Guinea. Atópase sobre unha península próxima a Indonesia. É unha pequena localidade cunha poboación de 9.809 habitantes (2000), cunha economía baseada principalmente na explotación forestal. A Vanimo Forest Products, propiedade da malaisiana Rimbunan Hijau, é a principal empresa.
Vanimo é coñecido por ser destino surfeiro, coa reputación de telas ondas máis consistentes de Papúa Nova Guinea. A tempada do surf vai desde outubro até abril.
O Casar, Ver, Bóveda
O Casar é un lugar da parroquia de Ver, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 344 metros de altitude, na beira do Mao.
O Cotarelo, Álvare, A Pastoriza
O Cotarelo é un lugar da parroquia de Álvare no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Orlando Pirates FC
Orlando Pirates Football Club é un club de fútbol de Orlando (Soweto) en Suráfrica fundado en 1937. Xoga na máxima división surafricana, a Premier Soccer League (PSL), o seu estadio é Ellis Park e gañou tres veces o campionato de Suráfrica: 1994, 2001 e 2003.
Politeísmo celta
O politeísmo celta, tamén coñecido como paganismo celta,  comprende as prácticas e crenzas relixiosas atribuídas ós pobos celtas que habitaron no oeste de Europa durante a Idade de Ferro, entre os anos -500 e 500, abranguendo dende a cultura de La Tène ata a era romana. No caso dos celtas insulares correspóndese coa Idade de Ferro británica e a Irlanda celta.
O politeísmo celta foi unha das meirandes relixións durante a Idade de Ferro dentro da familia indoeuropea. Isto débese a que comprende unha gran cantidade de variacións xeográficas e cronolóxicas. Malia a súa variedade, poden ser detectadas semellanzas estruturais permitindo detectar unha "homoxeneidade relixiosa básica" entre os diferentes pobos celtas.
O panteón celta componse de numerosos teónimos que foron recollidos pola epigrafía e etnografía grecorromana. Entre eles, os máis prominente son Teutates, Taranis e Lugh. Figuras medievais da mitoloxía irlandesa foron aducidas por mitoloxía comparada, interpretadas como versións evémeras de deidades precristiás insulares. Unha característica salientable da relixión celta, segundo se reflicte na historiografía romana, é a súa estendida práctica do sacrificio humano. Segundo as fontes gregas e romanas, na Galia, Britania e Irlanda existía unha caste de "sabios máxico-relixiosos" cuxos membros se coñecían como druídas, pero é moi pouco o que se coñece deles.
Coa conquista da Galia (entre o -58 e o -51) e o sur de Britania (43) polo Imperio romano, as prácticas relixiosas celtas adoptaron elementos dos conquistadores produto da romanización, dando lugar a cultos sincréticos coas súas tradicións e deidades, como Cernunnos, Artio, Telesforo etc.
Nos séculos V e VI, o cristianismo converteuse na fe dominante na área celta, suplantando as súas prácticas relixiosas. Porén, o politeísmo celta deixou a súa pegada nas Nacións celtas, influenciando unha mitoloxía posterior, e servindo de base para novos movementos relixiosos, como neopaganismo celta, xurdido no século XX.
Tempráns, San Vicente do Grove, O Grove
Tempráns é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación, hoxe integrado no lugar de Cacheirás.
Unha das vellas casas do lugar foi restaurada e habilitada como Centro de Interpretación da Cultura Agraria "O Quinteiro de Temperáns", onde se reproduce a vivenda e actividades tradicionais galegas.
Lentille, Xoibán, Vilalba
Lentille é un lugar da parroquia de Xoibán, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Federico Krutwig
Federico Krutwig, nado en Getxo o 15 de maio de 1921 e finado en Bilbao o 15 de novembro de 1998, foi un escritor e político vasco.
Traxectoria
De pai alemán e nai vasca de orixe veneciana aprendeu éuscaro na adolescencia de forma autodidacta. En 1943 ingresou na Euskaltzaindia (Academia da Lingua Vasca). Partidario de normalización do éuscaro a partir do labortano por ser o dialecto máis usado na literatura. En 1952 no discurso de contestación á entrada de Luis Villasante pronunciouse contra a actitude da igrexa coa lingua vasca e días despois tivo que deixar España pasando a Iparralde onde contactou co movemento Jagi. Influído pola revolta alxeriana en 1963 publicou o libro Vasconia baixo o sobrenome de Fernando Sarrailh de Ihartza,, onde cuestiona algúns aspectos do nacionalismo tradicional de Sabino Arana, propoñendo un novo nacionalismo vasco nunha Euskadi que comprendería o territorio entre o Ebro e o Garona e móstrase a favor da loita armada contra España.
Colaborou con EGI e en 1964 Francia expúlsao e instálase en Bruxelas relacionándose con membros de ETA e elaborando informes para a V Asemblea desa organización. Considerado o seu primeiro ideólogo, non obstante abandonou ETA en 1975 e estableceuse en Zarauz, dedicándose en exclusiva á produción literaria.
Turgalicia
A Sociedade de Imaxe e Promoción Turística de Galicia, coñecida co seu nome comercial de Turgalicia, foi unha sociedade de capital público, inscrita no organigrama da Xunta de Galicia e responsable da promoción turística de Galicia.
Valtierra
dereita|miniatura|Paseo de Ribera de Valtierra durante as festas de verán.
Turgalicia
Historia e estrutura
En xuño de 2011, o presidente da Xunta Alberto Núñez Feijóo anunciou a súa eliminación e fusión con outros organismos empresariais e administrativos galegos dedicados ao labor turístico.
Valtierra
Valtierra é unha concello da Comunidade Foral de Navarra, España, situada no meiriñado de Tudela, entre as desérticas paisaxes das Bardenas Reales e o val do Ebro. Segundo o INE, en 2008 tiña 2.542 habitantes. Ten unha extensión de 49,9 km², e limita coas localidades de Arguedas, Alfaro, Cadreita, Castejón e Tudela.
Turgalicia
Historia e estrutura
A súa sede está localizada na Barcia, en Santiago de Compostela.
Funcións
Turgalicia ocúpase da promoción da oferta turística de Galicia tanto nos mercados turísticos internos como exteriores, dos labores de información turística de Galicia, da xestión da calidade dos establecementos turísticos galegos e da edición de material de promoción de Galicia.
Pousada, Carcacía, Padrón
Pousada é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Ver, Ver, Bóveda
Ver é un lugar da parroquia de Ver, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 349 metros de altitude, na beira do río Mao.
Ano (astronomía)
Características
No Calendario gregoriano está dividido en 12 meses, e abrangue 52 semanas (e 1 ou 2 días) nos seus 365 días (ou 366 nos anos bisestos). Realmente, os anos teñen unha duración de 365 días e seis horas aproximadamente. Cada 4 anos realizase un axuste no calendario e adiciónase un día ao ano, sendo que este ano se denomina bisesto. A regra concreta é que un ano é bisesto se é múltiplo de 4, mais non o é se for múltiplo de 100, e tamén é bisesto se é múltiplo de 400.
Cómputo
A sinxeleza da definición oculta a complexidade do seu cómputo. Considéranse diferentes anos segundo a referencia escollida para determinar a súa duración:
Civilmente empréganse o ano trópico e o ano calendario, con excepcións, pois o mundo islámico réxese por un calendario lunar.