cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asociación de Clubs de Baloncesto
Historia
Dende a tempada 1983-1984, a ACB organiza anualmente a competición de elite do baloncesto masculino español, transformándose a antiga Liga Nacional na nova Liga ACB. A nacente organización contribuíu a profesionalizar e modernizar o baloncesto español e a tentar converter a liga Nacional na segunda competición nacional máis importante do mundo tras a NBA ao implantar unha filosofía de deporte-espectáculo: venda conxunta dos dereitos de transmisión por televisión, instauración dos play offs polo título e un Partido das Estrelas (a semellanza do All-Star Game da NBA), fase final da Copa do Rei (primeiro con catro equipos, logo con oito), creación da Supercopa de España (a mediados dos anos 80 e resucitada en 2004)...
O primeiro presidente da ACB foi o entón máximo dirixente do C.B. Granollers, Antonio Novoa. O directivo responsable da sección de Baloncesto do Real Madrid Mariano Jaquotot sucedeulle no cargo e Juan Fernández, presidente do OAR Ferrol, foi o último mandatario vinculado directamente a un club asociado. O primeiro independente foi Evaristo do Río e o segundo é quen actualmente ostenta o cargo, Eduardo Portela. Todos os directivos teñen que responder anualmente da súa xestión á Asemblea Xeral, que representa aos clubs que toman parte na competición. Portela preside a ACB dende 1990 e, un ano despois, impulsou a creación da Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB), organización que tamén preside Portela na actualidade. A ACB e a ULEB teñen a súa sede na cidade de Barcelona.
Atol Temoe
Temoe ou Te Moe ás veces chamada Timo é un atol que depende administrativamente das Illas Gambier na Polinesia francesa.
Xeografía
Temoe atópase a 50 km ao sueste de Mangareva. Atópase no extremo sueste do arquipélago das Tuamotu, a uns 37 km ao sueste das Illas Gambier e máis de 1700 km ao sueste de Mataiva, no outro extremo do arquipélago de Tuamotu.
A illa, adscrita administrativamente ás Illas Gambier, está deshabitada de forma permanente.
Historia
A primeira mención dalgúns dos atois fixoa o navegante británico James Wilson en 1797, quen a bautizou como Crescent Island.
Está deshabitado desde 1838, cando os misioneiros trasladaron aos seus habitantes a Mangareva para súa evanxelización.
Dise que bucaneiro Edward Davis podería chegar a Temoe e Mangareva en 1686. Pero non hai ningunha proba histórica deste feito.
Rayco Rodríguez
Rayco Rodríguez Medina, nado nas Palmas de Gran Canaria o 24 de novembro de 1996, é un futbolista español que xoga de extremo no Unionistas de Salamanca.
Atol Temoe
Historia
O primeiro rexistro europeo da chegada a Temoe foi o do navegante británico James Wilson no barco Duff en 1797. O capitán Wilson nomeou este atol "Crescent Island".
Rayco Rodríguez
Inicios (1996-2015)
Comezou a xogar ao fútbol na UD Almenara, pasando logo ás categorías inferiores da UD Las Palmas. Tras cinco anos na canteira amarela pasou ao Acodetti CF, onde permaneceu outras cinco tempadas.
Atol Temoe
Historia
En 1838 os misioneros cristiáns trasladaron a todos os habitantes de Temoe a Mangareva para axudar nos traballos de construción.
Rayco Rodríguez
Betis B (2015-2016)
En agosto de 2015 foi fichado polo Real Betis para o seu filial da Segunda División B. Debutou na 2ª B o 22 de agosto de 2015 fronte ao Mérida AD na Cidade Deportiva Luis del Sol. O seu primeiro gol chegou o 4 de outubro, nunha derrota por 2-4 contra o Real Xaén tamén na casa. Disputou un total de 23 partidos e anotou dous goles pero o equipo acabou descendendo.
Pobla de Mafumet (2016-2018)
O 8 de xullo de 2016 foi transferido ao CF Pobla de Mafumet, filial do Nàstic, que militaba en Terceira División. Xogou dúas tempadas no club catalán e ademais o 1 de decembro de 2016 debutou co primeiro equipo do Nàstic na Copa do Rei, entrando como substituto de Elvir Maloku na derrota por 0-3 contra o Deportivo Alavés.
CD Lugo (2018-2020)
O 11 de xullo de 2018 asinou un contrato de dous anos co CD Lugo, para xogar no seu filial, o Polvorín. Na súa segunda tempada en Lugo anotou 17 goles en 27 partidos, converténdose no segundo máximo anotador do Grupo I da Terceira División, só por detrás do lalinense Iker Hurtado, do CSD Arzúa.
Fabril (2020-2021)
O 31 de agosto de 2020 uniuse ao filial do Deportivo da Coruña, o Fabril, tamén en Terceira. Disputou 11 partidos co filial branquiazul, marcando catro goles e repartindo tres asistencias.
Deportivo da Coruña (2021)
O 1 de febreiro de 2021, último día do mercado invernal, o Deportivo da Coruña anunciou a tramitación das fichas de Rayco e Diego Villares co primeiro equipo, como reforzos invernais no peor momento deportivo da historia do club, na Segunda División B e fóra dos postos de ascenso. Debutou co Deportivo o 7 de febreiro no Campo do Vao fronte ao Coruxo, con derrota por 2-0. Disputou un total de 11 encontros ata o final da tempada, 5 deles como titular.
Mediaset España
Grupo Audiovisual Mediaset España Comunicación, S.A.U. é un grupo empresarial español, creado en marzo de 1989, cuxa actividade céntrase, esencialmente, na produción e exhibición de contidos televisivos. En 2012 opera as canles de televisión Telecinco, Cuatro, LaSiete, FactoríaDeFicción, Boing, Divinity, Energy, Nueve e Telecinco HD, esta derradeira é o sinal en alta definición de Telecinco.
O grupo posúe varias empresas do sector, coma a axencia de noticias Atlas, a xestora de publicidade Publiespaña ou a produtora audiovisual de cine e televisión Telecinco Cinema. Do mesmo xeito, posúe o 22% de Canal+ e, xunto con Mediaset, o 75% de Endemol.
Os accionistas maioritarios de Mediaset España son: Mediaset Investimenti, cun 41,6% do capital e o Grupo PRISA cun 17,3%.
O 11 de marzo do 2011, trala compra de Cuatro e a creación de novos canles, a empresa informou á CNMV que, na Xunta de Accionistas, modificaríase a denominación social da compañía dende Gestevisión Telecinco a Mediaset España.
O grupo Mediaset España, é o maior grupo televisivo de España no canto á audiencia (26,8%, abril de 2012 FormulaTV) e no canto ó número de canles.
Antas de Ulla
Antas de Ulla é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2014 tiña 2 152 habitantes (2 219 no 2012, 2 275 no 2011, 2 346 no 2010, 2 407 no 2009, 2 499 no 2008, 2 549 no 2007, 2 573 no 2006, 2 602 no 2005, 2 640 no 2004, 2 676 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é seoanés, ullán ou.
Xeografía
miniatura|300px|esquerda|Mapa de Antas de Ulla, Lugo. O concello limita ao norte con Palas de Rei, ao sur con Taboada, ao oeste con Agolada e Rodeiro e ao leste con Monterroso. A capital municipal, do mesmo nome, dista 45 km da capital provincial, Lugo.
Do seu relevo, tendente á horizontalidade, destaca o monte Farelo, con 951 m de altura, e da súa hidrografía o río Ulla, que nace na parroquia de Olveda e conta con afluentes coma o Estanco, o Fadal, o Peizal, o Medeiros, o Peibás ou o Pequeno.
Demografía
Fonte: INE
O Neolítico: os primeiros poboadores
Crese que os primeiros poboadores do territorio que na actualidade ocupa o Concello de Antas de Ulla se asentaron nesas terras no período Neolítico.
O Megalitismo
De especial interese é o Megalitismo, xa que son moitas as antas (tamén chamadas mámoas, modias ou dolmens) que podemos atopar no Concello, aínda que ningunha está escavada. De feito, crese que é da civilización megalítica da que provén o topónimo (anta). Ademais, tamén existe na capital do Concello o chamado Campo das Antas cuxo nome se pode deber aos numerosos dolmens existentes na zona. Neste lugar construíuse unha capela cristiá e, dalgún xeito, cristianízase tamén o seu nome pola confusión que na pronuncia pode haber entre Campo das Antas e Campo das Santas.
O Bronce
Do Bronce inicial ou Protoatlántico consérvanse unhas espirais de prata rectangulares, que se poden ver no Museo Provincial de Pontevedra.
A arte rupestre: os petróglifos do Monte Farelo
A medio camiño entre a Idade de Bronce e a Cultura castrexa é onde se sitúa unha arte rupestre fortemente relacionada co comercio do metal, da que destacan os petróglifos. Os petróglifos que hoxe podemos atopar no Monte Farelo son as mostras desta arte rupestre máis afastadas da costa que atopamos en Galiza e tamén as mellor conservadas.
Destes, 22 foron descubertos en 2003 pola investigadora Cristina Varela Cadahía. Con todo, a maioría do conxunto está sen catalogar e o último estudo publicado sobre el, que data de 2000 (María José Bóveda e María Paz Blanco), só se refire a 16 petróglifos. Ademais, non se tomou ningunha medida para protexelos nin están debidamente sinalados.
A Cultura castrexa
O mundo castrexo, que se estende desde o século IV a.C. até a caída do Imperio Romano no 476 d.C., tamén deixou unha importante pegada no Concello de Antas de Ulla. De feito, o centro de Galiza é un dos lugares do país no que son máis abundantes estes asentamentos. Son moitos os castros que podemos atopar, como é o caso do das parroquias de Santa Mariña do Castro de Amarante, Amoexa, Olveda ou o Castro de Seoane, situado na capitalidade do Concello no lugar no que hoxe se atopan as instalacións deportivas municipais.
Os castros do concello son :
Idade Media
Na Idade Media o poder representábao nestas terras o Castelo de Amarante, situado na parroquia de Castro de Amarante, propiedade dos Noguerol, e que máis tarde pasaría a formar parte da casa de Camarada.
A construción das igrexas parroquiais do Concello datan deste período, e nelas predomina o estilo románico. Ademais, coma no resto de Galiza, son moitos os cruceiros que podemos atopar, de entre os que destaca o cruceiro de Amoexa.
Malia seren numerosas as igrexas parroquiais, o grande centro de poder no concello era o Castelo de Amarante, unha boa mostra de que en Antas de Ulla, coma no resto da Ulloa, o poder civil era máis importante có relixioso. De feito, a Ulloa é a única comarca de Galiza na que acontece isto, xa que non atopamos nesta comarca ningún mosteiro, convento ou catedral, agás o antigo convento de Vilar de Donas en Palas de Rei.
Idade contemporánea
Até 1916 recibía simplemente o nome de Antas, pero nese ano pasou a ser chamado Antas de Ulla para distinguilo do concello de Antas (Almería). .
Toponimia
O topónimo procede do nome común anta (dolmen ou menhir) combinado coa do río Ulla, que tamén lle dá nome á comarca da Ulloa onde está asentada. O rexistro máis antigo do topónimo Antas nun documento en galego data de 1390. Trátase dun foro do arquivo de Vilar de Donas en que se fai referencia ao actual Antas de Ulla como Sayoane das Antas, forma abreviada de San Xoán das Antas. A forma moderna, Seoane das Antas, rexístrase por primeira vez en 1473, nunha relación de bens do Tumbo de Pergamiño de Oseira. Non se documenta nos textos medievais o topónimo Antas de Ulla, nome oficial do concello, da parroquia en que se atopa a súa capitalidade e dun dos lugares desa mesma parroquia.
Economía
A economía da zona baséase principalmente no sector primario, agricultura e gandería. O sector primario ocupa ó 60% da poboación. No sector gandeiro predomina a cabana vacún: a rubia galega para carne, e a raza frisoa na produción leiteira.
Os produtos elaborados máis coñecidos de Antas son:
Ademais de ovos, castañas, cogomelos, espárragos e outros produtos da terra.
Lugares de Antas de Ulla
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Antas de Ulla vexa: Lugares de Antas de Ulla.
José Luis Rivera Mallo
José Luis Rivera Mallo, nado en Vilagarcía de Arousa o 5 de setembro de 1936, é un político galego do PPdeG.
Frank Zappa
Frank Vincent Zappa, nado en Baltimore (Maryland) o 21 de decembro de 1940 e finado nos Ánxeles o 4 de decembro de 1993, foi un cantante, guitarrista, compositor e artista satírico estadounidense.
Biografía
De ascendencia siciliana, grega, árabe, francesa, irlandesa e alemá, foi o maior de catro fillos. A causa da asma que Frank sufría, a súa familia mudouse en xaneiro de 1951 a Monterey (California), uns 150 quilómetros ó sur de San Francisco. Antes de volver a California (San Diego) a principios dos 50, viviron un tempo en Pomona e en El Cajón. En 1955 a familia reestableceuse en Lancaster, pequena cidade no val Antelope, no deserto Mojave, uns quilómetros ó norte dos Ánxeles. Con 15 anos Frank pasara xa por seis escolas diferentes, o que puido contribuír ó sentido de alienación que o embargaría de adulto.
José Luis Rivera Mallo
Traxectoria
Porén, abandonou o Partido Popular e en 1999, 2003, en 2007 e en 2011 presentouse de novo á alcaldía de Vilagarcía de Arousa encabezando a candidatura de Independientes por Vilagarcía (IVIL), e obtendo respectivamente 3, 2, 1 e 1 concelleiro. Neste último ano, o concelleiro valeulle para darlle a alcaldía ao Partido Popular. Semanas despois integrouse de novo no Partido Popular, e a finais do ano 2011 integraba a terna que o PPdeG presentaba ao Senado pola provincia de Pontevedra, e para a que saíu elixido.
Frank Zappa
Biografía
O seu pai, que nacera en Sicilia, era químico e traballaba cerca da base Edwards da Forza Aérea estadounidense, lugar dedicado naquela época á investigación no campo das armas químicas. Dada esa proximidade tiña na súa casa máscaras de gas para usar en caso de accidente, e é seguro que iso afectou enormemente a Frank de mozo: na súa obra encóntranse varias referencias a xermolos, guerra bacteriolóxica e outros aspectos da industria militar secreta.
A situación de Lancaster permitiu a Frank acceder á estimulante influencia dos sons (musicais e publicitarios) das radios dos Ánxeles e zonas adxacentes, e os seus pais compráronlle un tocadiscos, discos, un televisor e instrumentos musicais. A televisión foi igualmente outra grande influencia: en case tódalas súas obras hai referencias a ela, ós seus programas, os seus anuncios publicitarios e os seus jingles.
A súa obra cubriu unha longa variedade de estilos musicais (principalmente, avant-garde, rock psicodélico, jazz fusión, e clásico contemporáneo) e destacou na súa mestura de academia, ópera rock, absurdo, humor escatolóxico e satírico.
Creou e liderou unha gran banda musical The Mothers Of Invention, posteriormente chamados só "Mothers", pola que pasaron os mellores expoñentes do rock e o jazz da súa xeración, un exquisito grupo de músicos entre os que destacan Jean Luc Ponty, George Duke ou Warren Cuccurullo.
Frank Zappa morreu o 4 de decembro de 1993, con 52 anos, de cancro de próstata. Foi inhumado nunha tumba sen identificación no Westwood Village Memorial Park Cemetery, en Westwood, California.
O seu lugar na música do século XX
Malia que gran parte da súa obra foi loada pola crítica, nunca obtivo un éxito masivo, se ben nunca buscou tal cousa ó longo da súa carreira (o que pode comprobarse nas súas declaracións acerca do mainstream, a corrente principal da industria musical).
Homenaxes e outros
Zappa entrou no Rock and Roll Hall of Fame (Museo e templo da fama do rock and roll en Cleveland) en 1995. Nese ano creouse a única estatua coñecida de Zappa, situada no centro da vila de Vilnius, capital de Lituania, feita por Konstantinas Bogdanas, o escultor lituano especializado nos retratos de Lenin. Pódese ver tamén un busto de Zappa en Bad Doberan no nordeste de Alemaña, onde cada ano se celebran as Zappanales. Tamén hai un busto máis antigo en Praga (República Checa). Un asteroide foi nomeado "(3834) Zappafrank[6]" en homenaxe a Zappa. Nos suburbios de Berlín Leste inagurouse o 28 de xullo de 2007 a rúa "Frank-Zappa-Strasse".
Munia Froilaz
Munia Froilaz (Monia Froylaz), nada en Traba (Laxe) cara a 1080 e finada despois de 1147, foi unha nobre galega da Baixa Idade Media, pertencente á familia Froilaz-Traba.
Traxectoria
alt=|esquerda|miniatura|300x300px|Igrexa de [[Pedroso, Narón|Pedroso]] Filla de Froila Bermúdez de Trasancos e a súa segunda esposa Dona Lucía, e irmán, entre outros, do Conde de Galiza, Pedro Froilaz e do bispo de Mondoñedo Gonzalo Froilaz.
Herdeira dun importante patrimonio, Munia Froilaz casou co magnate territorial Paio Méndez, propietario da maior parte das facendas situadas entre Ortigueira e Valdoviño. Deste matrimonio naceron dous fillos, o primeiro, de nome descoñecido, morreu afogado no mar da Xoiva, denominación que recibía naquela altura a ria de Ferrol. Para honrar a súa memoria Munia construíu, xunto ao seu marido, un mosteiro baixo a advocación de San Salvador na vila, herdada do seu avó Bermudo, chamada Vineola e que hoxe é o o lugar de Pedroso. Paio Méndez non chegou a ver rematado o mosteiro pois faleceu arredor do ano 1110, xa ben avanzada a obra, testando a favor da súa esposa, que investiu o legado na finalización do cenobio. A este Mosteiro de San Salvador de Pedroso, finalmente fundado no 30 de xuño de 1111, Munia Froilaz doou xunto aos seus irmáns (os bens dos Froilaz estaban mancomunados e requirían do común consentimento para a súa cesión ), extensas propiedades recollidas no acta fundacional do mosteiro. Este documento foi asinado tamén por algúns dos máis destacados señores, laicos e relixiosos, da época, como Diego Xelmírez bispo de Compostela.
Nos anos seguintes, o mosteiro recibiu abondosas doazóns do clan Froilaz e no ano 1120 o rei de Galiza Afonso VII concedeulle un couto xurisdicional que el mesmo ampliou no ano 1128. Os dous documentos de acoutamento van dirixidos polo monarca directamente a Munia Froilaz, testemuñando no documento o afecto que sentía por ela. É moi posíbel que esta tivese tido contacto co rei durante a súa infancia, pois esta transcorreu baixo a protección dos Traba e dentro dos seus dominios.
Nos anos posteriores á fundacióń do mosteiro, e antes do 1114, faleceu tamén a segunda filla de Munia e Paio, Mariña Páez. Munia legou entón todas as súas restantes propiedades ao mosteiro de San Martiño de Xuvia e ingresou nel como relixiosa, uníndose á súa irmá Visclávara. Anos máis tarde, no momento no que foron suprimidos o mosteiros dúplices, pasou a residir en Piadela (Betanzos), nunha vila cedida polo bispo Xelmírez. Faleceu entre novembro do ano 1147 e o 1148, sendo sepultada, conforme ao seu desexo, diante do altar maior do mosteiro de Pedroso.
Club Deportivo Covadonga
Estadio
Este campo substitúe ao antigo campo de Los Castañales.
Ong Bak
Ong Bak (en องค์บาก) é un filme de acción tailandés dirixido por Prachya Pinkaew que foi estreado no 2003.
Sinopse
Ong Bak é unha estatua lendaria de Buda que se atopa no templo de Ban Nong Pradu, na Tailandia rural. Os aldeáns creen que os poderes máxicos de Ong Bak os protexen de todo mal. Un desalmado gánster rouba a cabeza do Buda deixando ó pobo totalmente desprotexido. Os seus habitantes buscarán a un guerreiro para recuperar o Buda e enfrontarse á banda do gánster, e elixen a Ting (Tony Jaa), un orfo criado no templo, e alumno de Pra Kru, un amábel monxe, experto no ancestral arte do Muay Thai.
As Pereiras, O Ermo, Ortigueira
As Pereiras é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Germán Adrio Mañá
Germán Adrio Mañá, nado en Santa Baia de Arealonga (Vilagarcía de Arousa) o 16 de marzo de 1880 e finado en Pontevedra o 12 de novembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
miniatura|200px|Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12 de novembro de 1936. Mestre, director e propietario do Colexio X. Afiliado á UGT e membro do PSOE, foi concelleiro en Vilagarcía de Arousa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Sometido a consello de guerra, foi condenado a morte. Foi fusilado no quilómetro 1 da estrada de Campañó.
Martin Soarez
Martin Soarez (tamén Martim Soares) foi un trobador portugués do século XIII que estivo activo nas cortes de Fernando III e Afonso X.
Traxectoria
Tomou parte por Sancho II na guerra civil portuguesa do 1245, ao gañar Afonso III, trasladouse a corte castelá de Fernando III, coma moitos outros nobres portugueses do bando perdedor. Compón a maior parte da súa produción conservada nos ambientes artísticos fomentados por Fernando III e Afonso X, e neles é onde establece relación con Pero da Ponte, Afonso Eanes do Coton, Roi Gómez de Briteiros, Paio Soares de Taveirós e o xograr Lopo.
Regresou a Portugal contra o ano 1260, xa casado e cun fillo, establecéndose pola zona de Estremadura. O derradeiro documento no que figura é unha doazón do 1262, polo que se estima que faleceu en torno ao ano 1263.
Obra
Consérvanse 39 cantigas: 22 son cantigas de amor e 17 son cantigas de escarnio e maldicir, unha delas é unha tenzón, contra Paio Soarez de Taveirós.. Varias das cantigas de escarnio céntranse en persoas que non dominan a arte de trovar e contra os malos xograres, en especial o xograr Lopo, por exemplo Foi a citola temprar, na cal critica ao xograr por tocar mal a citola e recoméndalle calar. Vexamos outra cantiga de maldicir na que volve a cargar contra Lopo:
Preservativo feminino
miniatura|dereita|Preservativo feminino feito de poliuterano. O preservativo ou condón feminino é un método anticonceptivo de barreira de uso vaxinal alternativo ao preservativo masculino. Consiste nunha delgada funda que se axusta ás paredes da vaxina e se pode levar posto até un máximo de 8 horas. A diferenza do preservativo masculino, non queda axustado por medio da tensión, e pola humidade e temperatura propias da vaxina adhírese comodamente e a súa presenza é case inapreciábel. O preservativo feminino apareceu en 1992 en Inglaterra e nos Estados Unidos e axiña o seu uso pasou á Europa continental e o resto do mundo occidental.
Lence
O topónimo galego Lence pode referirse a:
Amais, o apelido Lence pode referirse a:
Fernando Ónega
Fernando Ónega López, nado en Mosteiro (Pol) o 16 de xuño de 1947, é un xornalista galego.
Ao longo da súa carreira traballou en gabinetes oficiais, prensa escrita, radio e televisión pública (TVE) e privada (Telecinco e Antena 3). Foi xefe de prensa da Guardia de Franco (1975) e subdirector do diario Arriba, órgano oficial da Falanxe. Foi director de prensa da Presidencia do Goberno con Adolfo Suárez, etapa na que escribiu a maioría dos discursos deste. Dirixiu o xornal Ya, e os servizos informativos da Cadena SER e da COPE, e foi director xeral de Onda Cero Radio, así como presentador de Informativos Telecinco. É columnista de La Voz de Galicia e colaborador de El Progreso, así como de numerosos programas de radio e televisión.
Traxectoria
Foi fillo do xuíz municipal José Ramón Ónega Lenza e Angelita López Lodos. Nos anos 70 foi xefe de prensa da Guardia de Franco e traballou no diario Arriba, órgano oficial da Falanxe, do que chegou a ser subdirector. Tras a morte de Franco foi director de prensa da Presidencia do Goberno con Adolfo Suárez, quen se fixou nel despois de ler varios artigos seus no xornal falanxista. Escribiu a maioría de discursos de Suárez, incluído o famoso "Podo prometer e prometo". Dimitiu a mediados de 1978 e volveu ao seu posto de subdirector de Arriba.
Tamén en 1978 comezou a súa andadura na televisión ao pasar a dirixir o programa informativo Siete días, de TVE, ata 1979. Ese ano entrou na Cadena SER, facendo comentarios políticos no programa Hora 25. En 1980 dirixiu en TVE Revista de Prensa e foi nomeado Director de Relacións Externas da cadea, posto que ocupou ata 1981, cando foi nomeado director dos informativos da SER, en substitución de Iñaki Gabilondo, e coincidindo ademais co intento de golpe de Estado do 23-F.
En 1985 pasou a dirixir o diario Ya e entre 1986 e 1990 foi director dos informativos da COPE. Foi director de Onda Cero de 1992 ata 1993, cando comezou a realizar análises políticos nos Informativos Telecinco, chamados por aquel entón Entre hoy y mañana, que presentaba o tamén galego Luis Mariñas. En marzo de 1993 presentou o programa matinal Los Periódicos e meses despois pasou a presentar a edición nocturna dos informativos de Telecinco, e en 1994 a edición do mediodía. En 1997 fichou por Antena 3 e ata 1999 foi presentador de Antena 3 Noticias, primeiro na edición das 21 horas e logo na de madrugada.
En xullo de 2000 volveu traballar como director de Onda Cero, ata a súa destitución en xaneiro de 2002. En 2013 publicou unha biografía de Adolfo Suárez e dous anos despois outra sobre Xoán Carlos I. Dende 2019 é o presidente de 65ymas.com, un xornal centrado na actualidade das persoas maiores.
Ademais ten colaborado habitualmente en xornais como La Vanguardia, El Progreso e La Voz de Galicia, e intervido como comentarista de actualidade en numerosos debates e programas de radio e televisión, como Saber vivir (2002-2009), 59 segundos (2005-2012) e El debate de la 1 (2012-2018), de TVE; ​El Programa de Ana Rosa (2005-2008) de Telecinco; Las mañanas de Cuatro (2007-2009) de Cuatro, Galicia por diante, da Radio Galega; Herrera en la onda (2004-2015), Más de uno (2015-) e La Brújula (2015), de Onda Cero. Dende agosto de 2009 ten a súa propia sección no programa de TVE La mañana de La 1.
Vida familiar
É irmán de José Ramón Ónega (1939-2021) e pai das tamén xornalistas Cristina Ónega e Sonsoles Ónega.
Premios e recoñecementos
Entre outros:
Godzilla (filme de 2014)
Godzilla é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por Gareth Edwards que foi estreado no 2014. É unha versión baseada na historia do monstro xaponés Godzilla, e o filme está ambientado 15 anos despois de que un desastre nuclear no Xapón espertase dúas criaturas parasitas xigantes, coñecidas como "MUTOs", que están a buscarse entre elas para reproducirse, pero que sen querelo chaman a atención doutra criatura, meirande, máis destrutiva e antiga, un predador coñecido como "Godzilla", cuxa existencia foi mantida en segredo polo goberno dos Estados Unidos dende 1954. O filme conta a historia da orixe de Godzilla na era contemporánea como unha "arrepiante forza da natureza". Está protagonizado por Aaron Taylor-Johnson, Ken Watanabe, Elizabeth Olsen, Juliette Binoche, Sally Hawkins, David Strathairn e Bryan Cranston.
Sinopse
En 1954, o test das bombas de hidróxeno dos Estados Unidos foron usadas en realidade para destruír unha criatura xigante da superficie do océano. En 1999, os científicos do proxecto Monarch Ishiro Serizawa e Vivienne Graham investigan o colosal esqueleto atopado nunha mina de Filipinas. Dúas esporas con forma de ovos foron descubertas, unha delas aberta e cun claro rastro en dirección ó mar. No Xapón, a Planta Nuclear de Janjira experimenta actividade sísmica. Joe Brody, o supervisor da planta, envía a súa muller, Sandra, e un grupo de técnicos a comprobar os sensores do reactor. Cando o equipo está dentro, o reactor rompe, liberando radioactividade. Sandra e o seu equipo non son quen de escapar e a planta é destruída.
Personaxes
miniatura|200px|Aaron Taylor-Johnson. miniatura|200px|Elizabeth Olsen. miniatura|200px|Bryan Cranston.
A golpes de rock and roll
A golpes de rock and roll é o segundo álbum do grupo musical cántabro La Fuga, disco de estilo roqueiro publicado no ano 2000.
El Despertar Gallego
El Despertar Gallego foi o nome de dous periódicos:
Galería de imaxes da comarca de Meira
miniatura|dereita|250px|Comarca de Meira Galería de imaxes da comarca de Meira.
A comarca de Meira comprende os concellos de Meira, Pol, Ribeira de Piquín e Riotorto.
Aiwo
miniatura|200px|dereita|Mapa do distrito. Aiwo (Tamén Aiue, antigamente Yangor) é un distrito de Nauru, situado no oeste da illa. Cobre unha área de 1,1 km² cunha poboación de 1.300 habitantes, ás veces é chamada a capital non oficial de Nauru, (a capital oficial é Yaren). En Aiwo atópase o sector industrial da illa.
Sitios de interese
Algúns sitios interesantes neste distrito son:
Río Jarama
260px|miniatura|O río Jarama ao seu paso por [[Titulcia.]] O río Jarama é un curso fluvial español, un dos afluentes máis importantes do río Texo. Nace na beira da Peña Cebollera, tamén coñecida como Pico de las Tres Provincias), na serra de Ayllón, Sistema Central), xusto na confluencia entre as provincias de Madrid, Guadalaxara e Segovia, xunto ao faial de Montejo.
Discorre polas provincias de Guadalaxara e Madrid. Os seus principais afluentes son, pola marxe dereita, os ríos Lozoya, Guadalix e Manzanares; e, pola esquerda, o Henares e o Tajuña.
No primeiro treito do seu percorrido, bordea o faial de Montejo, constituíndo o límite entre as provincias de Madrid e Guadalaxara. Intérnase na provincia de Guadalaxara á altura de La Hiruela, discorrendo por Colmenar de la Sierra, Matallana e El Vado, onde as súas augas son represadas no encoro que leva o nome da antiga poboación anegada (El Vado). Entra de novo na provincia de Madrid á altura de Patones de Abajo, recibindo o caudal do río Lozoya. A partir de aquí, segue unha dirección norte-sur, pasando por Talamanca de Jarama e, deixando á súa dereita o municipio de Madrid á altura do Aeroporto de Madrid-Barajas. O río tivo que ser levemente desviado durante a última ampliación do aeroporto, con obxecto de construír a pista 15R-33L.
Pasado o aeroporto recibe os seus principais afluentes: Henares, Tajuña e Manzanares. Finalmente desemboca no río Texo un pouco antes de chegar a Aranjuez, constituíndo alí a maior parte do seu caudal.
Inteína
miniatura|upright=1.25|alt=mecanismo do splicing de proteínas no que están implicadas as inteínas|O mecanismo do splicing de proteínas implica as inteínas. Neste esquema, a N-exteína móstrase en vermello, a inteína en negro, e a C-exteína en azul. X representa ou un átomo de oxíxeno ou de xofre. Unha inteína é un segmento dunha proteína que se pode escindir por si mesma da cadea proteica e volve a unir as porcións restantes (as exteínas) por medio dun enlace peptídico. O concepto de inteína/exteína nas proteínas é en gran medida análogo ao concepto intrón/exón nos xenes, polo que as inteínas foron chamadas os "intróns das proteínas".
O empalme ou splicing de proteínas mediado por inteínas ten lugar despois da tradución da proteína nos ribosomas a partir do seu ARNm, polo que é un fenómeno postraducional. Esta proteína precursora inicial saída do ribosoma contén tres segmentos: unha N-exteína seguida da inteína e despois unha C-exteína (N e C fan referencia á proximidade da exteína aos extremos N e C-terminais da proteína). Despois de que ten lugar o splicing, o resultado tamén se chama exteína (proteína definitiva sen a inteína).
As inteínas conteñen xeralmente dous dominios, un para o autosplicing, e outro que é un dominio endonuclease para a propagación. Os elementos para o autosplicing están nas porcións N- e C-exteínas, e a endonuclease está na inteína e intervén na propagación da inteína no xenoma. O dominio endonuclease non sempre está presente.
Historia
Nas bases de datos que conteñen todas as inteínas coñecidas (Inbase), hai 113 delas que están presentes nos eucariotas e teñen lonxitudes mínimas de 138 aminoácidos e máximas de 844. A primeira inteína atopada estaba codificada no xene VMA de Saccharomyces cerevisiae. Despois encontráronse noutros fungos (ascomicetos, basidiomicetos, cigomicetos e quitridios) e en diversas proteínas. Unha proteína remotamente emparentada coas proteínas que conteñen inteínas coñecidas, pero estreitamente emparentada coas proteínas hedgehog dos metazoos, tiña a secuencia de inteína de Glomeromycota. Moitas das inteínas recentemente descritas conteñen endonucleases e algunhas delas aparentemente son activas. A abundancia de inteínas nos fungos indica que se produciu unha transferencia lateral de xenes que conteñen inteínas. Nas bacterias e arqueas, coñécense, respectivamente, 289 e 182 inteínas ata agora (ano 2002). Non é sorprendente que a maioría das inteínas de bacterias e arqueas estean inseridas en proteínas metabólicas dos ácidos nucleicos, igual que nos fungos. .
Mecanismo
O mecanismo para realizar o splicing é un proceso natural análogo da técnica que produce proteínas de tamaño medio chamada ligazón química nativa, que foi desenvolvida ao mesmo tempo que se descubrían as inteínas.
O proceso comeza cun cambio de posición N-O ou N-S cando a cadea lateral do primeiro residuo (unha serina, treonina, ou cisteína) da porción da inteína da proteína precursora fai un ataque nucleofílico ao enlace peptídico do residuo inmediatamente anterior (que é o residuo final da N-exteína) para formar un intermediato éster (ou tioéster) liñal. Ocorre unha transesterificación cando a cadea lateral do primeiro residuo da C-exteína ataca o (tio)éster acabado de formar para liberar o extremo N-terminal da inteína. Isto orixina un intermediario ramificado no cal están unidas a N-exteína e a C-exteína, aínda que non por enlace peptídico. O último residuo da inteína é sempre unha asparaxina, e o átomo de nitróxeno da amida desta cadea lateral corta o enlace peptídico entre a inteína e a C-exteína, orixinando un segmento de inteína totalmente libre cunha imida cíclica terminal. Finalmente, o grupo amino libre da C-exteína ataca agora o (tio)éster que une as N- e C-exteínas. Un cambio de posición O-N ou S-N produce un enlace peptídico e a proteína ligada funcional.
Inteínas en biotecnoloxía
As inteínas son moi eficientes no splicing de proteínas, e teñen importantes aplicacións en biotecnoloxía. Identificáronse máis de 200 inteínas; con tamaños que van de 100 a 800 aminoácidos. Utilizáronse técnicas de enxeñaría xenética coas inteínas para darlle aplicacións especiais como a semisíntese de proteínas e a marcaxe selectiva de elementos proteicos, que é útil para estudos de resonancia magnética nuclear de proteínas grandes.
A inhibición farmacéutica da escisión das inteínas pode ser unha ferramenta útil para o desenvolvemento de fármacos; a proteína que contén a inteína non poderá levar a cabo a súa función normal se a inteína non se escinde, xa que a súa estrutura quedará distorsionada.
Suxeriuse que as inteínas poderían ser útiles para conseguir a expresión alotópica de certas proteínas moi hidrófobas codificadas normalmente polo xenoma mitocondrial, por exemplo na terapia xénica. O carácter hidrofóbico destas proteínas é un obstáculo para a súa importación ás mitocondrias. Xa que logo, a inserción dunha inteína non hidrofóbica pode permitir que teña lugar esta importación. A escisión das inteínas despois da súa importación restauraría despois a forma normal da proteína.
O uso de etiquetas de afinidade para purificar proteínas recombinantes foi moi utilizado, xa que permite a acumulación de proteínas recombinantes con poucas impurezas, pero a etiqueta de afinidade debe ser eliminada por proteases no paso final. O paso extra da proteólise crea o problema da especificidade da protease para eliminar a etiqueta de afinidade da proteína recombinante. Tamén debe eliminarse o seu produto de dixestión. Este problema pode ser evitado fusionando a etiqueta de afinidade a unha inteína que se pode autoescindir nun medio controlado. A primeira xeración de vectores de expresión deste tipo usaba unha inteína de VMA (Sce VMA) de Saccharomyces cerevisiae modificada. Chong et al. (1997) utilizaron o dominio de unión á quitina de Bacillus circulans como etiqueta de afinidade e fusionaron esa etiqueta na inteína Sce VMA modificada. A inteína modificada experimenta unha reacción de autoclivaxe no seu enlace peptídico N-terminal por 1,4-ditiotreitol (DTT), β-mercaptoetanol (β-ME) ou cistina a baixa temperatura e nun amplo rango de pH. Despois da expresión da proteína recombinante, o homoxenado celular pásase por unha columna que contén quitina. Isto permite que o dominio de unión á quitina da proteína quimérica se una á columna. Ademais, cando se baixa a temperatura e as moléculas descritas antes pasan pola columna, a proteína quimérica sofre autosplicing e só se elúe a proteína diana. Esta nova técnica elimina o paso da proteólise e a Sce VMA modificada queda na columna unida á quitina polo dominio de unión á quitina.
Recentemente, as inteínas empezaron a utilizarse para purificar proteínas baseándose en péptidos autoagregados. Os polipéptidos similares á elastina (ELPs) son unha útil ferramenta biotecnolóxica. Fusionados con proteínas diana, tenden a formar agregados dentro das células. Isto elimina o paso cromatográfico necesario para a purificación das proteínas. Os polipéptidos similares á elastina utilizáronse na proteína de fusión da inteína, para que os agregados puidesen ser illados sen cromatografía (por centrifugación) e despois a inteína e a etiqueta puidesen ser clivadas dunha maneira controlada para liberar a proteína diana na solución. Este illamento de proteínas pode facerse usando un fluxo continuou, que rende gran cantidade de proteína, facendo que o proceso sexa máis eficiente economicamente cós métodos convencionais. Outros grupos de investigadores utilizaron etiquetas autoagregantes máis pequenas para illar a proteína diana. Utilizáronse os pequenos péptidos anfipáticos 18A e ELK16 para formar proteína agregante autoclivante.
Nomenclatura das inteínas
A primeira parte do nome dunha inteína está baseada nunha abreviación da nomenclatura binomial do nome científico da especie na que foi atopada, e o segundo está baseado no nome do xene correspondente da exteína. Por exemplo, a inteína encontrada en Thermoplasma acidophilum e asociada coa subunidade A da ATPase vacuolar (VMA) denomínase "Tac VMA".
Normalmente, como neste exemplo, só se usan tres letras para especificar o organismo, pero isto pode variar. Poden engadirse máis letras para indicar a cepa. Se está codificada máis dunha inteína no xene correspondente, dáselle a cada unha un sufixo numérico empezando polo extremo 5' do xene e acabando no 3' ou, outras veces, segundo a orde en que foron identificadas (por exemplo, "Msm dnaB-1").
Ao segmento do xene que codifica a inteína dáselle xeralmente o mesmo nome ca á inteína, pero para evitar confusión o nome da inteína normalmente vai en maiúscula (por exemplo, Pfu RIR1-1), entanto que o nome do segmento xénico correspondente vai en cursiva (por exemplo, Pfu rir1-1).
Miniinteínas e inteínas grandes
As inteínas grandes son as que constan dun dominio de splicing (situado na N- e C-exteínas) e un dominio endonuclease. As miniinteínas carecen do dominio endonuclease.
Moitas inteínas conteñen un dominio de xene de endonuclease (homing endonuclease gene, HEG) ademais dos dominios de splicing. Este dominio é responsable da propagación da inteína ao cortar o ADN dun alelo sen inteína no cromosoma homólogo, o que desencadea a actuación do sistema de reparación do ADN de roturas de dobre febra, que reparará a rotura, e así copia o ADN codificante da inteína no alelo que antes non a tiña. Porén, o dominio HEG non é necesrio para o splicing da inteína, e pode perderse, formando unha miniinteína ou inteína mínima. Varios estudos demostraron a natureza modular das inteínas ao engadir e eliminar os dominios HEG e determinar a actividade dos novos que se forman.
Inteínas divididas
Ás veces, as inteínas da proteína precursora proceden de dous xenes. Neste caso, a inteína dise que é unha inteína dividida ou separada (split intein). Por exemplo, en cianobacterias, a subunidade catalítica α DnaE da ADN polimerase III, está codificada por dous xenes separados, dnaE-n e dnaE-c. O produto xénico dnaE-n consiste nunha secuencia N-exteína seguida dunha secuencia de inteína de 123 aminoácidos, e, por outra parte, o produto xénico dnaE-c consiste nunha secuencia de inteína de 36 aminoácidos seguida da secuencia da C-exteína.
Matthew Broderick
Matthew Broderick, nado o 21 de marzo de 1962 en Nova York, é un actor estadounidense de cine e teatro, famoso polo seu papel de Ferris Bueller en Ferris Bueller's Day Off, dobrar a voz de Simba adulto no filme de Disney The Lion King, e interpretar a Leo Bloom na produción de Hollywood e Broadway The Producers.
Glomérulo
Glomérulo pódese referir a:
Marbella
Marbella é unha cidade e concello da provincia de Málaga, en Andalucía. É a capital da comarca da Costa del Sol Occidental. Está situada á beira do Mediterráneo, entre Málaga e o estreito de Xibraltar e ó carón dos Picos Serra Blanca e Juanar. Segundo os datos do INE a poboación en 2005 era de 124.333 habitantes e a súa extensión de 114,3 km2, cunha lonxitude de costa de 26 km.
Características
miniatura|dereita|[[Puerto Banús]] Marbella é unha das cidades turísticas máis importantes da Costa do Sol e durante a maior parte do ano é centro de atracción do turismo internacional a causa principalmente do seu clima cálido, as súas infraestruturas, a súa cualificada dotación de establecementos de industria hoteleira e os seus recoñecidos campos de golf. A cidade experimentou unha expansión e crecemento continuos ó longo das últimas décadas.
En Marbella existen dous núcleos principais de poboación: Marbella e San Pedro Alcántara. O resto da poboación atópase dispersa en multitude de urbanizacións, entre as que destacan Nueva Andalucía e Las Chapas.
Xeografía
400px|miniatura|Vista de Marbella dende a [[Serra Blanca.]] 200px|miniatura|[[Dunas de Artola. Serra Blanca, ao fondo.]] O termo municipal marbellí ocupa unha franxa que se estende ao longo de 27 quilómetros de costa, refuxiada polas ladeiras do Cordón Montañoso Litoral penibético que forman as serras Bermeja, Palmitera, Real, Blanca e Alpujata. Debido á proximidade da serra coa costa, a cidade presenta un gran desnivel entre as zonas norte e sur, propiciando así vistas do mar e a montaña desde case todos os puntos da cidade. O litoral está densamente urbanizado. A maior parte do chan non edificado corresponde a campos de golf ou a pequenas zonas residuais. Marbella limita ao norte cos municipios de Istán e Ojén, ao noroeste con Benahavís, ao oeste con Estepona, ao leste con Mijas e ao sur co mar Mediterráneo.
Naenia typica
Naenia typica é unha avelaíña da familia Noctuidae que habita en prados, vales pantanosos e ribeiras de ríos da maior parte de Europa, o Cáucaso, Oriente Medio, Asia central e o centro e oeste de Siberia.
A especie ten unha envergadura de 33–40 mm, é semellante á Sideridis reticulata e á Tholera decimalis, diferenciándose pola maior amplitude das ás e por unha zona escura entre as stigmas das ás. É polífago, aliméntandose dunha ampla variedade de plantas, como Rumex, Taraxacum, Sonchus, Primula vulgaris, Buddleia davidii, Aster novi-belgii, Senecio, Crataegus, Prunus spinosa, Salix ou Malus.
Galería de imaxes de Pol
Galería de imaxes do concello de Pol na provincia de Lugo.
Galicia Recreativa
Galicia Recreativa, foi un periódico galego que se editou Pontevedra entre 1890 e 1893.
Historia e características
Subtitulado Semanario Popular-Utile et Dulce, apareceu o 2 de febreiro de 1890. Dirixida por Hipólito Codesido Sánchez, entre os seus redactores estaba Javier Valcarce Ocampo. Revista de tendencia católica, incluíu información de actualidade, pero non política, retratos de persoeiros públicos, poemas e textos literarios. Entre os seus colaboradores figuraron Víctor de Silva Posada e Luis Cordavias Pascual. Publicou dous contos infantís de Amador Montenegro. Entre novembro de 1891 e marzo de 1892 sufriu unha interrupción. Cesou a súa publicación o 26 de novembro de 1892. Parece que se seguiu publicando en 1893.
Johan Airas
Johan Airas foi un trobador galego do século XIII.
Obra
É autor de 81 textos: 21 cantigas de amor, 45 cantigas de amigo, 2 sirventeses morais, 10 cantigas de escarnio e maldicir e 2 tenzóns. Seu estilo literario difire do resto dos compositores de cantigas de amigo, xa que non recorre ao simbolismo típico do xénero, senón que semella buscar unha renovación empregando recursos supostamente autobiográficos e refráns populares da súa época.
Yaren
250px|miniatura|Mapa do Distrito Yaren (anteriormente chamada Makwa) é un distrito de Nauru. Posto que en Nauru non hai presenza de núcleos urbanos ben definidos, este distrito transformouse na capital non oficial do país, xa que nel atópase o centro do goberno.
Descrición
Yaren é unha pequena localidade localizada na costa suroccidental de Nauru. Yaren é o principal centro administrativo do país, onde se atopa o parlamento do país, a sede de goberno e o seu tribunal supremo. Nas súas proximidades hai un aeroporto internacional que é o único vínculo da illa co mundo, dado que o seu único porto está dedicado á atracada de cargueiros que transportan o fosfato de Nauru, a súa principal fonte de riqueza. En Yaren hai ao redor de 1 100 habitantes. É un clima tropical, con estacións de choiva definidas e temperaturas altas durante todo o ano.
Keith Mitchell
Keith Claudius Mitchell, nado o 12 de novembro de 1946, é un político granadino. Líder do Partido Nacional Novo, foi elixido Primeiro Ministro en 1994.
Barbantesa
miniatura|Macho de barbantesa. Unha barbantesa (Mantis religiosa), tamén chamada barbatesa, galbana, parraguesa ou carballesa é un insecto da familia dos mántidos (Mantidae), orde Mantodea.
Love Everybody
Love Everybody é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Presidents of the United States of America, publicado o 17 de agosto de 2004 a través do seu propio selo, PUSA Inc..
Barbantesa
Adoitan ser de cor verdosa ou castaña por mor da camuflaxe, e posúen un abdome alongado que representa 2 terzos da súa lonxitude, que rolda os 6-8 cm.
Love Everybody
Cando o disco foi editado no Reino Unido en 2005 contaba con catro temas extra. Inclúen versións ao vivo de cancións do seu álbum de estrea, The Presidents of the United States of America, a anteriormente non editada "Useless Crushes", e unha versión da canción dos Sex Pistols "Problems".
Barbantesa
A femia é significativamente máis robusta có macho, o cal provoca un conflito durante a cópula, pois é frecuente que durante esta o macho sexa devorado pola femia. A raíz deste impedimento evolutivo, a especie evolucionou o seu sistema nervioso de tal modo que está descentralizado. Isto significa que a cópula prosegue aínda cando o macho está sendo devorado.
Love Everybody
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Ballew agás onde se indique.
Gonçalo Eanes do Vinhal
Gonçalo Eanes do Vinhal foi un trobador portugués, que estivo activo desde o primeiro terzo do século XIII até 1280. Participou na conquista de Sevilla en 1248 e máis tarde foi vasalo de Afonso X de Castela. Morreu loitando contra o reino de Granada. É autor de 17 textos: 9 cantigas de amigo e 8 cantigas de escarnio e maldicir.
Brucelose
A brucelose, tamén chamada febre de Malta, febre mediterránea, febre ondulante, ou enfermidade de Bang, é unha enfermidade infecciosa de distribución mundial, producida por bacterias do xénero Brucella, que ataca a varias especies de mamíferos, entre eles o ser humano, así como a varias especies de gando doméstico importantes economicamente, como vacas, cabalos, ovellas, cabras ou porcos, nas cales produce un cadro febril inespecífico.
Non hai que confundila coa febre mediterránea familiar, unha enfermidade xenética das chamadas "raras" e que constitúe a máis frecuente das síndromes autoinflamatorias.
A brucelose afecta principalmente a persoas que traballan con animais ou produtos infectados. Outra fonte posible de infección son o leite e produtos lácteos non pasteurizados. No ser humano os axentes máis frecuentes son Brucella melitensis (nun 98 %) e Brucella abortus (aproximadamente un 2 %), e en raros casos B. suis e B.canis.