cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proteína de fusión de membranas
Fusión de membranas en eucariotas
Os xenomas eucariotas conteñen varias familias xénicas, cuxa orixe é o hóspede ou son de orixe viral, que codifican produtos implicados en favorecer a fusión de membranas. Mentres que as células somáticas adultas non sofren tipicamente fusión de membranas baixo condicións normais, os gametos e células embrionarias seguen vías de desenvolvemento que orixinan de forma non espontánea a fusión de membranas, como na formación da placenta, do sincitiotrofoblasto e no neurodesenvolvemento. As vías de fusión están tamén implicadas no desenvolvemento dos tecidos musculoesqueléticos e sistema nervioso. Os eventos de fusión de vesículas implicados no tráfico de neurotransmisores tamén dependen da actividade catalítica das proteínas de fusión de membranas.
Retroviral
Estas proteínas orixínanse a partir do xene env de retrovirus endóxenos. Son proteínas de fusión de clase I virais domesticadas.
Familia HAP2
HAP2 é unha proteína de fusión de clase II viral domesticada atopada en diversos eucariotas incluíndo Toxoplasma, plantas vasculares e a moscas do vinagre. Esta proteína é esencial para a fusión dos gametos nestes organismos.
Fusión viral patoxénica
Os virus envoltos facilmente superan a barreira termodinámica para fusionar dúas membranas plasmáticas almacenando enerxía cinética en proteínas de fusión (F). As proteínas F poden expresarse independentemente na superficie das células hóspede que poden: (1) facer que a célula infectada se fusione con células veciñas, formando un sincitio, ou (2) ser incorporadas no virión que se evaxina da célula infectada para separarse da membrana celular e saír da célula hóspede. Algúns compoñentes F soamente impulsan a fusión, mentres que un grupo de proteínas F poden interaccionar con factores do hóspede. Hai catro grupos de proteínas de fusión clasificadas pola súa estrutura e mecanismo de fusión.
Clase I
As proteínas de fusión de clase I lembran a hemaglutininas de virus da gripe nas súas estruturas. Na post-fusión o sitio activo ten un trímero de hélices α superenroladas. Teñen un dominio de unión rico en hélices α e péptidos de fusión hidrofóbicos localizados preto do N-terminal. O cambio da conformación de fusión pode a miúdo ser controlado polo pH.
Clase II
Nas proteínas da clase II dominan as láminas β e os sitios catalíticos están localizados na rexión central. As rexións do péptido necesarias para impulsar a fusión están formadas por xiros entre as láminas β.
Clase III
As proteínas de fusión de clase III son bastante distintas das I e II. Constan de cinco dominios estruturais, dos cales os dominios 1 e 2 están localizados no exremo C-terminal e a miúdo conteñen máis láminas β, e os dominios 2-5, que están preto do N-terminal, son ricos en hélices α. No estado de pre-fusión, os dominios posteriores aniñan e protexen o dominio 1 (é dicir, o dominio 1 está protexido polo dominio 2, que está aniñado no dominio 3, o cal está protexido polo dominio 4). O dominio 1 contén o sitio catalítico para a fusión de membranas.
Clase IV
As proteínas de fusión de clase IV, máis coñecidas como proteínas transmembrana pequenas asociadas á fusión (FAST), son o tipo máis pequeno de proteínas de fusión. Atópanse en reovirus, que son virus sen envoltura e están especializados en fusión célula-célula en vez de virus-célula, formando sincitios. Son as únicas proteínas de fusión de membranas coñecidas atopadas en virus sen envoltura.
Maria Raevskaia-Ivanova
miniatura|220x220px|Autorretrato (1866) miniatura|325x325px|Paisaxe rural (data descoñecida) Maria Dmitreyevna Raevskaia-Ivanova (en ucraíno: Марія Дмитрівна Раєвська-Іванова), nada en 1840, preto de Gavrilovka (Gobernación de Khárkiv), e finada en Khárkiv en outubro do 1912, foi unha pintora e profesora de arte ucraína. No ano 1868, converteuse na primeira muller no Imperio Ruso en ser distinguida co título "Artista Libre" pola Academia Imperial de Artes.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de terratenentes e foi educada no fogar. Posteriormente, estudou no estranxeiro compabilizando a formación artística con cursos de etnografía, arqueoloxía, historia da arte e lingüística pasando cinco anos entre Francia, Italia e Dresden.
Regresou ao seu país no ano 1868, superando o exame de "Artista Libre" da Academia Imperial e, o ano seguinte, instalada en Khárkiv, abriu unha escola privada de debuxo e pintura. Nela proporcionaba aloxamento de balde para os estudantes pobres. No 1872, foi admitida como membro de honra da Academia polos métodos anovadores que empregada na súa tarefa docente, que gañou sona polos premios gañados polos seus alumnos en exposicións.
A escola fundada por Raevskaia-Ivanova estivo 27 anos en funcionamento, formando a uns 900 estudantes, entre eles descatan Serhii Vasylkivsky, Alexei Beketov e Konstantin Pervukhin.
A titularidade da escola foi asumida polo concello no ano 1896. No 1912, foi renomeada como Escola de Arte de Khárkiv, un centro satélite da Academia Imperial, baixo a dirección de Alexander Lubimov. Durante o período soviético foi convertida nunha escola técnica e na actualidade é denominada Academia Estatal de Deseño e Artes de Khárkiv.
Alén da súa pintura e a docencia, escribiu numerosos panfletos e artigos sobre a instrución da arte, así como un manual, cuxo título pode ser traducido como "O ABC de debuxo para a familia e a escola" (1879).
O seu marido, Sergei Alexandrovich, era tamén profesor empregado polo concello de Khárkiv. O seu fillo, Alexander Sergeyevich, foi enxeñeiro técnico e axudou no deseño varios tipos de locomotoras rusas.
Premios Uviguala
Os Premios de compromiso coa igualdade de xénero da Universidade de Vigo Uviguala,  outórganse as persoas que destaquen por facer alguna actividade a prol da igualdade.
Ao longo destes anos recibiron galardón as seguintes persoas:
Saint-Émilion
Saint-Émilion (gascón: Sent Milion) é unha comuna no departamento de Xironda en Nouvelle-Aquitaine no suroeste de Francia. En 2016 tiña unha poboación de 1.938 habitantes.
No corazón do país de Libournais (a área arredor de Libourne), nunha rexión de outeiros vinícolas, Saint-Emilion é unha cidade medieval situada no cruzamento de camiños de Bordeaux, Saintonge e Périgord. A cidade e os viñedos que rodean a Saint-Émilion AOC foron declarados Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1999, debido á súa longa e viva historia de elaboración do viño, a románica igrexas e ruínas que se estenden polas súas rúas empinadas e estreitas.
Historia
A historia de Saint-Émilion remóntase hai polo menos 35.000 anos, ao Paleolítico superior. Construíuse un oppidum no outeiro que domina a cidade actual en tempos galos, antes de que as rexións fosen anexionadas por Augusto no 27 a.C. Os Romanos plantaron viñedos no que se convertería en Saint-Émilion xa no século II. No século IV, o poeta latino Ausonio eloxiou o froito das abundantes viñas.
Saint-Émilion, anteriormente chamado Ascumbas, foi renomeado na honra do monxe bretón Émilion (d.767 ), un confesor viaxeiro, que se asentou alí nunha ermida esculpida na rocha no século VIII. Os monxes que o seguiron puxeron en marcha a produción comercial de viño na zona.
Debido a que as rexións estaban situadas na ruta do Camiño de Santiago, durante a Idade Media construíronse moitos mosteiros e igrexas, e en 1199, mentres estaba baixo o dominio británico de Plantagenet, a cidade recibiu plenos dereitos. Durante os séculos XII e XIII, os viños producidos na zona eran moi coñecidos pola súa calidade, aínda que a inestabilidade política durante as guerras de relixión europeas afectou negativamente aos viñedos. A rexión só comezou a recuperarse a finais do século XIX.
Xeografía e descrición
Saint-Émilion está situado a 35 km. ao nordés de Bordeaux, entre Libourne e Castillon-la-Bataille. Os viñedos representan máis do 67% da superficie terrestre da comuna. Dentro da rexión hai unha mestura de arquitectura relixiosa románica medieval e "chateaux" de viñedos, construídos nos séculos XVIII e XIX. Nas aldeas, porén, a maioría dos edificios son modestas casas de pedra dun piso que datan do século XIX.
Viño
Saint-Émilion é unha das principais zonas de viño tinto de Bordeos xunto co Médoc, Graves e Pomerol. A rexión é moito máis pequena que o Médoc e linda con Pomerol. Do mesmo xeito que en Pomerol e as outras denominacións na marxe dereita da Xironda, as variedades de uva principais utilizadas son a Merlot e a Cabernet Franc, con cantidades relativamente pequenas de Cabernet sauvignon tamén son utilizadas por algúns châteaux.
Os viños de Saint Émilion non foron incluídos na 1855 Clasificación de Bordeaux. A primeira clasificación formal en Saint-Émilion realizouse en 1955. A diferenza da clasificación de 1855, é revisada regularmente.
O Amenal, Castrofeito, O Pino
O Amenal é un lugar da parroquia de Castrofeito, no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. A súa poboación está incluída dentro do número que o IGE lle asigna á parte deste lugar que se atopa dentro da parroquia de Pereira.
O Camiño Francés a Santiago pasa por esta pequena poboación xusto antes de encarar a suba cara á plataforma do aeroporto de Santiago-Rosalía de Castro. Quizais por esta razón, tense desenvolvido unha pequena infraestrutura hostaleira neste lugar. O trazado do Camiño atravesa a N-547 neste punto a través dun paso subterráneo que se encontra na parte de Castrofeito. A capital municipal, O Pedrouzo, atópase a 2.400 metros de distancia.
Mikel Sanz
Mikel Sanz Zarandona, nado o 28 de setembro de 1992 en Plungė, é un xogador lituano de baloncesto profesional que xoga no Grupo Alega Cantabria da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 13 de xullo de 2021, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
Henry Ellenson
Henry John Ellenson, nado o 13 de xaneiro de 1997 en Rice Lake, Wisconsin, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Joventut Badalona da Liga ACB.
Traxectoria
O 23 de xuño de 2016, Ellenson foi seleccionado na 18ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Detroit Pistons. O 19 de xullo de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Pistons. Debutou na NBA o 26 de outubro de 2016, capturando dous rebotes en dous minutos na derrota dos Pistons por 109–91 contra os Toronto Raptors. Durante a súa primeira tempada na NBA, Ellenson foi asignado en varias ocasións ós Grand Rapids Drive, afiliado dos Pistons na NBA D-League. O 9 de febreiro de 2019, Ellenson foi cortado polos Pistons.
O 20 de febreiro de 2019, Ellenson asinou un contrato de dez días cos New York Knicks. Tras varios encontros con boa aportación ó equipo, asinou cos Knicks ata final de tempada.
O 17 de xullo de 2019, Ellenson asinou cos Brooklyn Nets. Tras participar en cinco partidos, os Nets rescindiron o contrato de Ellenson.
O 26 de novembro de 2020, Ellenson asinou un contrato cos Toronto Raptors. O 19 de decembro de 2020, foi cortado polos Raptors. O 10 de marzo de 2021, tras pasar polos Raptors 905, afiliado de Toronto na NBA G League, Ellenson asinou un contrato de dez días cos Toronto Raptors.
O 13 de xullo de 2021, anunciouse a fichaxe de Ellenson por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 7 de xullo de 2022, Ellenson asinou por unha tempada co Joventut Badalona da Liga ACB.
TOPO 1
TOPO 1 foi un satélite artificial do exército dos Estados Unidos de América adicado a probar novas tecnoloxías relacionadas coa xeodesia e o posicionamento na superficie terrestre lanzado o 8 de abril de 1970 mediante un foguete Thor Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión principal de TOPO 1 foi estudar novas técnicas para a determinación en tempo real da posición sobre a superficie terrestre, para a comunicación con satélites e obter información sobre os efectos da ionosfera en estudos xeodésicos.
O satélite tiña unha masa de 21,8 kg e estaba baseado nos satélites SECOR, con forma de caixa cunhas dimensións de 0,36 x 0,30 x 0,23 m, e levaba a bordo un transpondedor para telemetría en 136,84 MHz e un canal de 590 KHz para o estudo da ionosfera. A alimentación eléctrica era producida por células solares na superfie do satélite. O satélite deixou de usarse o 14 de xaneiro de 1972 debido a falta de fondos.
Día da Man Vermella
miniatura| Pegadas roxas de mans de membros e empregados do [[Bundestag no Día da Man Vermella 2012]] No Día da Man Vermella, o Día da Man Roxa , ás veces en plural, Día das Mans Vermellas ou Día Internacional contra o Uso de Nenos Soldados, en inglés Red Handy Day, o 12 de febreiro de cada ano desde 2002, fanse súplicas aos líderes políticos e celébranse eventos en todo o mundo para chamar a atención sobre nenos soldados: nenos menores de idade que participan en organizacións militares de todo tipo. O obxectivo do Día da Man Vermella é facer un chamamento a accións para frear esta práctica, e un apoio aos nenos afectados por ela.
Definición
Os Principios de París definen os nenos soldado como:
Situación actual
Debido ao uso militar xeneralizado de nenos en zonas onde os conflitos armados e a inseguridade impiden o acceso dos funcionarios da ONU e doutros terceiros, é difícil estimar cantos nenos se ven afectados. En 2017 Child Soldiers International estimou que varias decenas de miles de nenos, posibelmente máis de 100.000, estaban en organizacións militares estatais e non estatais de todo o mundo, e en 2018 a organización informou de que os nenos estaban sendo utilizados para participar en polo menos 18 conflitos armados.
A lista da ONU de países con nenos soldado inclúen: Afganistán, República Centroafricana, Colombia, República Democrática do Congo, India, Iraq, Israel, o Líbano, Libia, Malí, Myanmar, Nixeria, Paquistán, Filipinas, Somalia, Sudán do Sur, Palestina, Sudán, Siria, Tailandia e o Iemen. Child Soldiers International publica un mapa que mostra onde os nenos son membros de organizacións militares de todo o mundo.
Desde 2008 Serra Leoa, a República Democrática do Congo, Liberia e Costa de Marfil foron eliminadas da lista de países da ONU onde se usan nenos nas hostilidades. Unha vez que os nenos foron liberados do servizo militar, normalmente necesitan apoio para unirse ás súas comunidades. A rehabilitación e reintegración dos nenos soldados é unha parte importante dun proceso de paz pero é custosa e require a participación de comunidades enteiras. miniatura| O monumento ao pequeno insurxente de Varsovia conmemora a todos os nenos soldados que loitaron na [[Segunda guerra mundial|Segunda Guerra Mundial e nos conflitos anteriores.]]
Nenos menores de 15 anos
Os Protocolos Adicionais aos Convenios de Xenebra de 1949 (1977, art. 77.2), a Convención sobre os Dereitos do Neno (1989) e o Estatuto de Roma da Corte Penal Internacional (2002) prohiben todas as forzas armadas estatais e non-estatais de utilizar a nenos menores de 15 anos directamente en conflitos armados (tecnicamente "hostilidades"). Agora recoñécese como crime de guerra.
Nenos menores de 18 anos
A maioría dos estados con forzas armadas tamén están obrigados polos estándares máis elevados do Optional Protocol on the Involvement of Children in Armed Conflict (OPAC, Protocolo facultativo sobre a implicación de nenos nos conflitos armados, de 2000) e o Worst Forms of Child Labour Convention (Convenio sobre as peores formas de traballo infantil, 1999), que prohiben o recrutamento obrigatorio dos menores de 18 anos. O OPAC tamén esixe aos gobernos que aínda recrutan nenos (a partir dos 16 anos) que "tomen todas as medidas posibles para garantir que as persoas menores de 18 anos non participen directamente nas hostilidades". Ademais, a OPAC prohibe aos grupos armados non estatais recrutar nenos baixo calquera circunstancia, aínda que a forza xurídica desta é incerta.
Movemento para acabar co uso militar dos nenos
O uso militar dos nenos foi habitual ao longo da historia; só nas últimas décadas a práctica atopouse con críticas fundamentadas e esforzos concertados para acabar con ela. Varias organizacións internacionais están activas contra o uso dos nenos como soldados. Estas organizacións inclúen, por exemplo, Amnistía Internacional, Child Soldiers International, o Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella, Terre des hommes e o Fondo das Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF).
Campaña da Man Vermella
Desde 2002, nacións e coalicións rexionais de todo o mundo levan a cabo eventos o 12 de febreiro, Día da Man Vermella, para chamar a atención sobre o tema e fomentar medidas para acabar co uso de nenos con fins militares. A data reflicte a entrada en vigor do tratado OPAC.
Concello de Bräcke
Bräcke é un municipio sueco (kommun) do condado de Jämtland. A súa capital é Bräcke, o que o converte nun dos 42 concellos que ten como capital a unha antiga localidade municipal. No ano 2022 a poboación do concello era de 6 184 habitantes.
Verónica Dahl
Traxectoria
En 1975, obtén a súa licenciatura en Informática pola Universidade de Bos Aires. Entre 1978 e 1982 foi profesora adxunta na mesma universidade.
Adoración dos magos
miniatura|[[Selo postal|Selo de Letonia de 1992 coa Adoración dos Magos]] A Adoración dos Reis Magos é un episodio da vida de Xesús de Nazaret, quen recibiu a visita dos Reis Magos polo seu nacemento. Está narrado no Evanxeo segundo Mateo (2, 1-12) e converteuse nun tema iconográfico popular na arte cristiá. Na tradición católica, esta escena conmemórase na Epifanía, mentres a Igrexa Ortodoxa sitúao no 25 de decembro.
Fontes literarias
miniatura|Tímpano de Santa María a Maior de [[Iria Flavia, Padrón|Iria Flavia coa adoración dos magos. ]] Segundo Mateo, os magos (astrónomos) aparecen ante Herodes, en Xudea, na procura dun neno recentemente nado cuxo nacemento fora sinalado por unha estrela. Herodes envíaos en busca do neno, con recado de avisalo cando o atopen. Mais os Reis Magos, alertados nun sono dos celos de Herodes, non o farán. Seguindo a estrela, os Reis Magos achéganse a Xesús a quen adoran e a quen ofrecen ouro, incenso e mirra. Este é o momento máis representado na arte.
A narración, que non está presente nos outros evanxeos canónicos, fai referencia a unha pasaxe do salmo 72 que canta os bens da era mesiánica. Deste xeito, resáltase a natureza de Xesús como mesías destacando que era adorado tanto por xente do común (pastores) como polos reis.
O evanxelista non especifica o número de Reis Magos e moitos detalles, logo incorporados á tradición, foron tirados dos evanxeos apócrifos. Parece que foi Oríxenes (185-224) quen fixou o número en tres segundo información recollida por Máximo de Turín e León o Grande. Tertuliano fainos reis a partir de profecías tirada dos salmos de David (67, 30). Finalmente, dende, polo menos, século IX son nomeados como Gaspar, Melchor e Baltasar, tal e como aparecen no Liber Pontificalis de Rávena.
Pasaxe bíblica
miniatura|Ilustración da adoración dos magos nun [[evanxeo armenio (segunda metade do século XIII)]]O Evanxeo de Mateo no capítulo 2, versículos 1-12, relata o episodio deste xeito:
Motivo artístico
miniatura|Panel central, coa Adoración dos Magos, do tríptico da Epifanía de [[Hieronymus Bosch]] Trátase dun dos temas máis populares da iconografía cristiá e, aínda que foron variando o longo do tempo, os elementos que definen esta escena son os seguintes:
Tamén é un tema recorrente na iluminación dos manuscritos medievais como os libros de horas e misais. A partir do século XIV as representacións pintadas, frescos ou lenzos, gaña presenza nas igrexas, pois foi popularizada pola posta en escena dos misterios. Pouco a pouco estas búscase facelas máis conmovedoras, insistindo no contraste entre a miseria de María e Xosé e a riqueza dos traxes dos Reis Magos, así como na inversión da escena de homenaxe que se lles rende habitualmente aos reis: aquí os reis próstranse ante o acabado de nacer. Os tres homes representan moi cedo as tres idades da vida que canda o acabado de nacer completa a serie das idades. É o rei ou o mago máis vello quen se axeonlla diante do cativo, formando con el unha parella simbólica, a articulación do pasado e do futuro.
Segundo outra interpretación, os tres reis representan as tres partes do mundo entón coñecidas: Europa, Asia e África, de aí a presenza, sobre todo entre os pintores nórdicos e máis tarde italianos, dun rei africano.
O significado da pasaxe tivo varios significados, se ben nun primeiro momento era un exemplo da conversión e salvación (uns magos estranxeiros adora a Cristo), dende a Idade Media gaña peso como un símbolo de Xesús como Rei de reis, por ser adorado por uns monarcas.
O acabado de nacer adoita estar sentado no colo de María, detrás da cal adoita estar Xosé. Ás veces inclúese un anxo á escena e adoitan presentarse moitos detalles anecdóticos, mesmo esotéricos no caso de Hieronymus Bosch.
É un motivo que inspirou a decoración escultórica dos tímpanos de igrexas románicas e góticas de Galicia. Destacan, por citar algúns exemplos, os da Catedral de Santiago de Compostela, presente tanto no tímpano das Pratarías como da Corticela, o tímpano da fachada occidental da Catedral de Tui, que inclúe a Herodes, e San Fiz de Solovio.
Século XV
miniatura|Tondo de [[Fra Angelico e Fra Filippo Lippi|esquerda]] miniatura|300px|[[Retablo de Monforte.]]
Coordinadora Alternativa de Lalín
A Coordinadora Alternativa de Lalín (CAL) foi unha agrupación política de esquerdas activa no concello de Lalín a finais dos anos 80 e principios dos anos 90.
Traxectoria e características
A CAL concorreu ás eleccións locais de 1987, nas que conseguiron 599 votos (o 6,19% do total) e un concelleiro na figura de Manuel Igrexas, quen foi substituído por Antonio Presas en 1988. A CAL tamén contaba con figuras coma José Luis Sucasas, Manuel González Aller, Ramón Rodríguez ou Xoán Carlos Vizoso.
Ácido heptatriacontanoico
O ácido heptatriacontanoico ou ácido heptatriacontílico é un ácido graxo saturado de 37 carbonos coa fórmula CH3(CH2)35CO2H.
Fontes
O ácido heptatriacontanoico está presente nas plantas Abelmoschus manihot e Alpinia nigra. Tamén foi medido no zooplancto.
Compostos
Derivados ramificados poden encontrarse en micobacterias, como o composto ácido 4,21-dimetil-5,19-di-(trans)-enoil-heptatriacontanoico de Mycobacterium brumae.
Ácido graxo omega-9
miniatura|[[Ácido oleico, un ácido graxo omega-9. O 9º enlace C-C empezando polo final é un dobre enlace.]] Os ácidos graxos omega-9, tamén chamados ácidos graxos ω−9 ou ácidos graxos n−9, son unha familia de ácidos graxos insaturados que teñen en común un dobre enlace situado na posición do noveno enlace contando desde o metilo do final da cadea carbonada (ver Ácido graxo).
A difefrenza dos ácidos graxos omega-3 e omega-6, entre os omega-9 non hai ácidos graxos esenciais, porque o corpo humano pode producilos a partir de graxas insaturadas, e non son esenciais na dieta.
Exemplos
miniatura|[[Ácido erúcico, un ácido graxo omega-9.]] Algúns ácidos graxos omega-9 son compoñentes comúns da graxa animal e de aceites vexetais. Dous ácidos graxos omega-9 importantes na industria son:
Baixo graves condicións de deprivación de ácidos graxos esenciais, os mamíferos alongan e desnaturalizan o ácido oleico para producir ácido de Mead, (20:3, n−9). Isto foi documentado en menor medida nun estudo feito en vexetarianos e semivexetarianos que seguían dietas sen fontes substanciais de ácidos graxos esenciais.
Josefina Molina
Josefina Molina Reig, nada en Córdoba, o 14 de novembro de 1936, é unha directora de cinema, guionista, realizadora de televisión, novelista e directora de escena española. Foi pioneira do cinema rodado por españolas e dirixiu longametraxes como Función de noche (1981) e Esquilache (1988), ou a serie de televisión Teresa de Jesús (1984). En 2006 cofundou a Asociación de mulleres cineastas e de medios audiovisuais (CIMA), da que é presidenta de honra.
En 2019 foi galardoada co Premio Nacional de Cinematografía.
Traxectoria
Molina naceu nunha familia de clase media; o seu pai era un tendeiro cordobés que comerciaba con calzado e produtos de drogaría, e a súa nai unha catalá dedicada aos labores do fogar e ao coidadeo dos seus fillos. Grazas á boa traxectoria do negocio familiar e a pesar de nacer na posguerra, non sufriu privacións, polo que puido asistir a colexios de prestixio como os Irmáns de La Salle (en que recibiu as súas primeira letras e aprendeu os rudimentos das matemáticas) e o das Escolapias de Santa Vitoria, onde cursou os estudos secundarios. Terminou a escola en 1969 e aproveitou a posibilidade de acceder ao bacharelato para sacar o máximo partido á educación que por empeño fundamentalmente da súa nai estaban a proporcionarlle os seus proxenitores.
Os seus primeiros contactos co mundo do cinema tiveron lugar nas salas de exhibición da súa cidade natal, ás que adoitaban levala os seus pais os domingos pola tarde. Tamén apreciaba a lectura e aos trece anos a riqueza narrativa dos Episodios nacionales de Benito Pérez Galdós influíu na súa vocación narradora e na súa tendencia ao realismo. Aos quince anos, cando viu o filme Le Fleuve de Jean Renoir, espertou nela o interese por contar historias a través do cinema.
Sa en plena mocidade, sumouse a varios grupos de creadores e intelectuais cordobeses con inquedanzas artísticas. Foi asidua ás proxeccións e aos debates do Cineclub Senda e do cineclub do Círculo de la Amistad e frecuentou tamén o Círculo Juan XXIII, integrado por mozos progresistas, dentro do que fundou o colectivo dramático Teatro Ensayo Medea. Con espírito feminista, realizou o seu primeiro traballo como directora teatral á fronte deste colectivo, poñendo en escena Casa de Bonecas, do dramaturgo noruegués Henrik Ibsen, no Salón Liceo do Círculo de la Amistad. A obra resultou un fracaso polas malas condicións do local e pola mensaxe do autor para o público da época.
A pesar diso, Molina seguiu adiante e logrou estrear outras catro montaxes e simultaneamente contactar con diferentes figuras locais do mundo do espectáculo e dos medios de comunicación. Así, a partir de 1962 comezou a colaborar asiduamente no programa radiofónico Vida de espectáculos, emitido por Radio Vida, cunha sección de grande éxito titulada "La mujer y el cine".
Estudou Ciencias Políticas e en 1962 fundou o Teatro de Ensaio Medea na súa cidade natal, onde dirixiu varias montaxes. En 1969 converteuse na primeira muller que obtivo o título de directora/realizadora na Escola Oficial de Cine. Nesa época rodou numerosos espazos dramáticos para Televisión Española (Estudio 1, Hora once, Teatro de siempre etc.).
Encargáronlle unha adaptación da Metamorfose, de Kafka, da que dixo que era "unha lea que non quería facer ninguén, mais eu tomeino tan en serie que acabaron por dicirme: traballou moito a pobre, haberá que facer algo con ela. Vós non sabedes o insoportable que é ese paternalismo".
Adaptou e dirixiu diversas montaxes como Motín de Brujas de Josep Maria Benet, No puede ser el guardar una mujer de Agustín Moreto, Cartas de amor de A. R. Gurney e La Lozana Andaluza, adaptación de Rafael Alberti. Logrou tamén un grande éxito coa montaxe Cinco horas con Mario, monólogo de Miguel Delibes representado durante décadas e interpretado por Lola Herrera e despois por Natalia Millán. En 1990 dirixiu Los últimos días de Emmanuel Kant, de Alfonso Sastre.
As súas series de televisión máis salientables foron El camino (1978), Teresa de Jesús (1984), que narra a vida de Tareixa de Ávila, interpretada por Concha Velasco, e Entre naranjos, adaptación da novela de Vicente Blasco Ibáñez (1998).
A súa primeira longametraxe, Vera, un cuento cruel, de xénero fantástico, estreouse en 1973, e en 1981 destacou con Función de noche, filme sobre a vida en común dun matrimonio separado, en que Lola Herrera e Daniel Dicenta se interpretaban a eles mesmos. En 1989 estreou o drama histórico Esquilache, baseado ma obra de Antonio Buero Vallejo Un soñador para un pueblo, con actores como Fernando Fernán Gómez, Adolfo Marsillach e Concha Velasco. Lo más natural (1990), protagonizada por Charo López e Miguel Bosé, e La Lola se va a los puertos (1993) coa cantante Rocío Jurado, foron as súas últimas incursións cinematográficas. O produtor máis representativo da súa traxectoria foi José Sámano (Sabre Producciones).
En 2006 fundou a Asociación de mulleres cineastas e de medios audiovisuais (CIMA) xunto a outras cineastas como Inés París, Chus Gutiérrez, Icíar Bollaín e Isabel Coixet, e mantívose como presidenta de honra.
A Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España concedeulle o premio Goya de honra do 2012, que recibiu antes da cerimonia de entrega dos premios.
Kenneth E. Bressett
Kenneth Edward Bressett, nado en Keene, Nova Hampshire, o 5 de outubro de 1928, e un escritor e editor numismático estadounidense.
Josefina Molina
Traxectoria
En 2012 foi nomeada Filla Predilecta de Andalucía.
Kenneth E. Bressett
Primeiros anos e formación
En 1947 ingresou na Dresser Business School e despois cursou estudos superiores de Artes Gráficas na Universidade de Wisconsin. O seu primeiro traballo foi como impresor e compositor para a Sentinel Publishing Company, entre 1949 e 1959.
Carreira numismática
En 1957 comezou a traballar como editor independente no coñecido como Red Book, un célebre catálogo da moeda estadounidense confeccionado e editado por Richard S. Yeoman, e publicado por Whitman Publishing. Yeoman invitárao a colaborar dese xeito, logo de que Bresser o advertira dalgúns erros que detectara no catálogo. En 1959 foi contratado pola compañía como editor axudante, ata que en 1971, logo da xubilación de Yeoman, asumiu o cargo de editor do catálogo. Ademais de se encargar desta obra, Bressett publicou e foi editor doutros catálogos na mesma editora, entre eles o Blue Book, e entre 1964 e 1968 foi tamén o editor e director do Whitman Numismatic Journal.
Na década de 1950 comezou tamén a fotografar moedas, entre elas o dólar de 1804, varias moedas da colección de Louis E. Eliasberg e moitos dos centavos grandes utilizados logo por William Herbert Sheldon na súa obra Penny Whimsy. Durante ese tempo, descubriu doce novas variedades de moedas coloniais.
En 1980, Bressett cesou a súa vinculación profesional con Whitman Publishing para traballar en Kagin's Numismatic Investment Corp, en Des Moines, Iowa, entre 1981 e 1982, como vicepresidente e consultor numismático.
No bienio 1989-1990 incorporouse á compañía Premier Coin Investments, de Apple Valley, Minnesota, como vicepresidente e director de servizos numismáticos.
O prestixio de Bressett como numismático levouno a ser nomeado polo presidente Lyndon Johnson membro da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos en 1966, e tres décadas despois, en 1996, foi nomeado tamén membro do Comité Consultivo Cidadán sobre a Moeda.
Jan Pieter Six
Jan Pieter Six van Hillegom, nado o 6 de novembro de 1824 en Ámsterdam e finado o 17 de xullo de 1899 en Hilversum, (Holanda Setentrional) foi un numismático e coleccionista de arte, antigüidades e de obxectos arqueolóxicos neerlandés.
Kenneth E. Bressett
Carreira numismática
Bressett retirouse da súa dedicación total ao mundo editorial aos 90 anos, en 2018, e Whitman Publishing pasou a consideralo como "editor emérito". No entanto, seguiu escribindo libros, un en 2021, acerca do Red Book de R. S. Yeoman, e outro en 2022, sobre a arqueoloxía no Antigo e no Novo Testamento.
Jan Pieter Six
Infancia e formación
Jan Pieter Six era fillo de Hendrik Six (1790-1847) e de Lucretia Johanna van Winter (1785- 1845). Tratábase dunha familia acomodada de coleccionistas de arte, que pasaba os invernos en Ámsterdam, as primaveras nunha propiedade nas aforas da cidade e os veráns nunha casa de campo en 's-Graveland.
Kenneth E. Bressett
Carreira numismática
En marzo de 2022, no marco do National Money Show de Colorado Springs, a compañía Classical Numismatic Group (CNG) sacou a poxa pública a súa colección de moedas antigas e británicas.
Jan Pieter Six
Infancia e formación
A súa primeira educación correu a cargo dun diplomático francés, que lle inculcou o seu interese pola lectura dos poetas clásicos franceses e neerlandeses. Os seus estudos superiores transcorreron no Institutuut Noorthey, en Leidschendam, entre 1838 e 1842. Coñeceu as linguas clásicas e comezou a admirar e a estudar particularmente a Plauto e a Varrón, e a adquirir libros de autores clásicos, de filoloxía e de arqueoloxía.
Kenneth E. Bressett
Vida persoal
Kenneth Bressett casou con Bertha Britton o 7 de outubro de 1950, con quen tivo dous fillos e unha filla. A súa esposa finou en 2012.
Jan Pieter Six
Infancia e formación
Entre 1842 e 1847, ano en que faleceu o seu pai, estudou Dereito na Universidade de Utrecht. Logo regresou a Ámsterdam e continuou a súa formación no Amsterdam Athenaeum, onde o seu tío, D. J. van Lennep, o introduciu no coñecemento das antigüidades e da numismática. Aínda que en 1846 xa adquirira algunhas moedas antigas, a partir de 1848 as súas adquisicións foron máis regulares e Six comezou a organizar unha colección numismática.
Kenneth E. Bressett
Publicacións
Como escritor numismático, Bressett contribuín cun bo número de artigos en diversas publicacións periódicas do seu país, como Coin World, Coins, Numismatic News ou The Numismatist. Ademais foi autor de máis dunha ducia de monografías, entre as que destacan as seguintes:
Jan Pieter Six
Interese pola historia, a arte e a arqueoloxía
Jan Pieter Six interesouse tamén pola arte e as exposicións históricas, e colaborou en mostras de mestres da arte en 1867 e en 1872, e en exposicións arqueolóxicas en 1858, 1873 e 1877. A súa participación na exposición de 1869 con motivo do 600 aniversario da cidade de Ámsterdam foi particularmente significativa.
Foi cofundador da Real Sociedade de Anticuarios (Koninklijk oudheidkundig Genootschap) en 1858, xunto con D. Van Kellen e L. M. Beels van Heemstede. En 1875 fundou tamén un pequeno museo de arte con fondos en parte cedidos por el, que finalmente pasou a integrarse no Rijksmuseum. Tamén amosou a súa preocupación pola conservación dos monumentos e edificios históricos e coleccionou obxectos tan diversos como debuxos, estampas, retratos, selos, incunables, vidros, etc., a maioría dos cales acabaron sendo doados a museos públicos.
Jan Pieter Six numismático
Como numismático, o seu máximo interese radicou na moeda da Antigüidade, comezando polos denarios e outras moedas da Antiga Roma, e a partir de 1848 comezou a coleccionar e a estudar a moeda da Antiga Grecia, moeda celta da Galia, moeda tolemaica, etc. A partir destes estudos fixo diversas publicacións e impartiu conferencias periódicas na Sociedade de Artes e Ciencias de Utrecht (Utrechtsch Genootschap van Kunsten en Wetenschappen), na que ingresou en 1863.
Entre as súas escasas visitas a coleccións numismáticas estranxeiras salientan as do Gabinete de Moedas e Medallas de París, a primeira en 1856 e as outras dúas, da man de Ernest Babelon, en 1881 e en 1884. Tamén mantivo contacto con outros numismáticos europeos, como o británico Barclay V. Head ou o suízo Friedrich Imhoof Blumer, con quen mantivo unha relación non só científica senón tamén de amizade.
Vida familiar
En 1856, Six casou con Catherina Teding van Berkhout (1834-1887). Un dos seus fillos, Jan Six (1857-1926) foi un recoñecido historiador da arte.
Jan Pieter Six finou o 17 de xullo de 1899 na súa casa, en Hilversum.
Publicacións
A produción científica de Jan Pieter Six produciuse maioritariamente en forma de artigos publicados nas revistas numismáticas máis significativas da súa época; porén, algúns destes artigos foron publicados tamén por estas revistas como separatas independentes.
Regencós
Regencós é un concello catalán da comarca do Baix Empordà, na provincia de Xirona. Atópase a 78 metros sobre o nivel do mar, ao leste da capital comarcal na marxe esquerda do río Ter, limitando concretamente con Pals ao norte, Begur ao norte, leste e sur, Palafrugell ao sur e ao oeste, e Torrent ao oeste. O concello de Regencós comprende o barrio de Puigcalent e o barrio de Arrabassada. A súa festa celébrase en San Vicente (Sant Vicenç), o domingo máis próximo ao 22 de xaneiro.
Lenda
A lenda O tesouro do dragón de Quermany foi recollida polo poeta Joaquim Bonet i Miró (1861-1924), un enorme dragón vello repousaba no alto da montaña. A súa misión na vida era gardar o cume e o seu castelo porque no seu interior agardaba un tesouro. O tesouro era nin máis nin menos que un saco de trigo e fabas. O romanticismo posterior quixo transformar os produtos agrícolas nunha fortuna en ouro. Pero esqueceron o simbolismo da lenda. O verdadeiro tesouro non é o ouro, tan sedutor para unha lenda, senón o trigo e as fabas, alimento para un pobo que debeu instalarse ao pé da montaña.
Economía
O sector principal é o primario, centrado na agricultura de secaño. A chaira dedícase ao forraxe e ao cultivo de cereais como o millo. Quedan algunhas oliveiras e viñas, antes máis estendidas.
Tamén conta cunha industria cerámica tradicional e importante coa produción de tellas. Esta obra tradicional pódese ver na porta occidental da muralla medieval. A zona dos fornos cerámicos estendíase pola zona occidental da vila. O florecemento desta actividade céntrase a finais do século XIX até mediados do XX (chegando nesta última etapa os 18 fornos). Pero a competencia dun centro máis industrializado como é a Bisbal d'Empordà provocou o descenso desta produción.
O sector terciario impulsouse recentemente coa creación de infraestruturas que faciliten o turismo e as visitas á vila.
Na cultura popular
O anuncio do queixo da marca Gran Capitán (do grupo Forlasa) no que se recolle na localidade unha posta en escena do personaxe do libro, Lazarillo de Tormes. O camiño que van en carro é o que vai dende a vila até o cemiterio.
En 2022 a vila foi nomeada pola CNN estadounidense unha das "15 cidades pequenas máis bonitas de Europa", xunto a Guimarães as dúas únicas da Península Ibérica.
Wikipedia en ibo
A Wikipedia en ibo é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua ibo. Foi creada non ano 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en atayal
A Wikipedia en atayal é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua atayal. Foi creada o 21 de marzo de 2021.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en papiamento
A Wikipedia en papiamento (en Wikipedia na Papiamentu) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en papiamento. Foi creado no ano 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Francisco Teijeiro Fernández
Francisco Teijeiro Fernández, nado en Quiroga cara a 1922 e finado en Santiago de Compostela o 7 de xuño de 2002, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con María Teresa Rodríguez Regueiro e foi pai de Francisco e María Teresa Teijeiro Rodríguez.
Wikipedia en calmuco
A Wikipedia en calmuco (en Хальмг Бикипеди) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua calmuca. Foi creada o 26 de marzo de 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Danderyd
Danderyd é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. A súa capital é Djursholm, que é unha parte da área urbana de Estocolmo. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 32 825 habitantes.
Wikipedia en karachai-balkar
A Wikipedia en karachai-balkar (en Къарачай-Малкъар Википедия) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua karachai-balkar. Foi creada no ano 2010.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Concello de Boxholm
Boxholm é un concello sueco (kommun) do condado de Östergötland. A súa capital é Boxholm. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 5 509 habitantes.
A tendencia de poboación foi negativa ata mediados do década de 2010, e posteriormente o número de habitantes aumentou. Tras as eleccións de 2014 e 2018 o concello foi gobernado polo Partido Socialdemócrata.
Xeografía
O concello está situado no sueste do landskap de Östergötland. Limita ao oeste cos concellos de Tranås e Ödeshög, ao norte e ao nordés co de Mjölby, ao leste cos de Linköping e Kinda, e ao sur co de Ydre.
Cabo Jackie
dereita|miniatura|390x390px|Jackie posando co seu uniforme para unha estampa.
Jackie foi un babuíno (Papio ursinus) que formou parte do exército de Suráfrica durante a primeira guerra mundial. Entrou a formar parte nesta logo de que chamasen a filas o seu dono e este non quixese deixar a Jackie na casa. O animal sufriu varias lesións de diversa consideración durante a contenda, entre as que destacan un tiro no ombreiro e a amputación da pata dereita. Ao acabar a guerra outorgáronlle o rango militar de cabo, e a Medalla ao Servizo Civil de Pretoria. Un ano despois faleceu na casa debido a un incendio.
Comezos
A historia de Jackie entre os humanos comeza a comezos da década de 1910, cando un home surafricano, Albert Marr, o atopa preto da súa granxa. O home capturaría o animal e comezaría a adestralo ata se volver "un membro máis da familia".
Durante a primeira guerra mundial
Jackie levaba anos vivindo na granxa dos Marr cando estourou a Primeira guerra mundial. No 1915, Albert Marr foi chamado a filas, mais negouse a abandonar a Jackie na casa. Para sorpresa de todos, os superiores de Marr transixiron e alistaron a Jackie como mascota do Terceiro Rexemento de Infantería de Suráfrica (Transvaal) e así ambos puideron seguir xuntos. Jackie recibiu un uniforme e unha gorra oficiais, a súa parte do racionamento, e un caderno de pagamentos. Sabía saudar os seus superiores e prender cigarros. Tamén era quen de permanecer en posición firme, coma o resto dos soldados. Grazas aos seus agudos sentidos, foi moi útil nas gardas nocturnas. De feito, Jackie adoitaba ser o primeiro en advertir un ataque próximo ou a presenza de inimigos nos arredores.
Jackie e Marr sobreviviron á Batalla do Bosque de Delville, encadrada na Ofensiva do Somme, que tivo un índice de baixas aproximado dun 80%.
No 26 de febreiro de 1916, cando Albert Marr e Jackie servían en Exipto, durante a Batalla de Agagia, o home recibiu un disparo no ombreiro, e Jackie permaneceu ao seu lado, lambéndolle as feridas, ata que foron rescatados.
Durante o tempo que serviu no exército, Jackie recibiu as súas propias racións, que comía cos seus garfo e coitelo. Tamén tiña almofía de seu. Cando o rexemento adestraba ou marchaba, Jackie estaba canda eles, coma un máis.
O animal pasou tempo nas trincheiras francesas e mesmo tentou construír un valo arredor para protexerse do fogo inimigo, pero un día un cacho de metralla procedente dunha explosión voou por riba do muro e feriuno na pata e no brazo. Cando os padioleiros tentaron levalo, este rexeitounos ata que rematou de construír o valo. Os médicos tratárono pero estaba malferido, polo que finalmente decidiron que había que lle amputar a pata. Con todo, foi quen de sobrevivir ás lesións, ante a sorpresa dos doctores.
Tras a primeira guerra mundial
Ao rematar a Primeira guerra mundial, Alber Marr e Jackie volveron a Suráfrica. En maio de 1921 a granxa sufriu un incendio, no que faleceu o animal. Marr morreu con 84 anos, no 1973.
Nigel Williams-Goss
Nigel Williams-Goss, nado o 16 de setembro de 1994 en Happy Valley, Oregón, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Real Madrid da Liga ACB.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2017, Williams-Goss foi seleccionado na 55ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Utah Jazz. Tras xogar cos Jazz a Liga de Verán da NBA de 2017, asinou un contrato de dous anos co KK Partizan serbio o 28 de agosto de 2017.
En xullo de 2018, Williams-Goss asinou un acordo de tres anos co Olympiacos BC grego. O 15 de xullo de 2019, o Olympiacos anunciou que Williams-Goss exerceu a súa cláusula de saída para unirse ós Utah Jazz. Catro días máis tarde, asinou cos Jazz.
O 5 de xaneiro de 2021, o PBC Lokomotiv Kuban ruso fichou a Williams-Goss ata final de tempada.
O 13 de xullo de 2021, anunciouse a fichaxe de Williams-Goss por dous anos co Real Madrid da Liga ACB.
Naisten SM-sarja 2016-2017
Ao finalizar a tempada as Kärpät de Oulu conseguiron o seu segundo título logo de derrotar nas finais (3-2) ao Espoo United.
Nesta edición participaron un total de oito equipos.
Estatísticas
Fonte: Leijonat.fi
Team Kuortane (4) vs HPK (5)
O HPK gaña a serie 2 - 0.
KalPa (3) vs Ilves (6)
O KalPa gaña a serie 2 - 1.
Kärpät (1) vs HPK (5)
O KalPa gaña a serie 3 - 0.
Espoo United (2) vs KalPa (3)
O Espoo United gaña a serie 2 - 3.
Estatísticas das series
Fonte: Leijonat.fi
Concello de Båstad
O municipio cobre a maior parte da península de Bjäre coa baía de Laholm ao norte e a de Skälder ao sur, que son unha enseada e unha baía no Kattegatt. O concello de Båstad atópase principalmente no noroeste do landskap de Skåne, cunha pequena parte (o distrito de Östra Karup) no sur do de Halland. O municipio limita ao sur co concello de Ängelholm e ao nordés co de Laholm.
Concello de Bromölla
Bromölla é un municipio sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Bromölla.
Medallas de Pisanello
Coñécense como medallas de Pisanello a serie de 23 medallas creadas en Italia por Antonio di Puccio Pisano, alcumado Pisanello (Pisa ou Verona, antes de 1390 - Nápoles, ca. 1455), un pintor e medallista considerado como un dos máximos expoñentes do gótico internacional en Italia, primeiro en retomar a tradición das medallas de retrato abandonada no século XI, coa dedicada a Xoán VIII Paleólogo, en 1438. Esta medalla do emperador bizantino tivo unha difusión extraordinaria e motivou que Pisanello comezase a recibir numerosas encargas doutras medallas por parte de nobres de Milán, Mantua, Ferrara, Rimini e Nápoles, e tamén doutros dignatarios aliados das respectivas cortes. Esta serie de novas creacións coñécese como as "medallas de Pisanello".