cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Templo expiatorio da Sagrada Familia
Historia e características
A obra que realizou Gaudí, é dicir, a fachada do Nacemento e a cripta, foi incluída en 2005 pola UNESCO no Sitio do Patrimonio da Humanidade «Obras de Antoni Gaudí». O Templo foi consagrado e declarado Basílica menor o 7 de novembro de 2010 polo papa Bieito XVI.
Litótrofo
miniatura|dereita|400px|Esquema do metabolismo litótrofo das bacterias do xofre. Utilizan compostos inorgánicos de xofre para ceder electróns á cadea de transporte electrónico (CTE), polo que son litótrofos. Mediante un fluxo inverso de electróns poden formar poder redutor (NADH). Ademais, son autótrofos porque fixan o carbono do CO2. (Baseado en Brock - Biología de los Microorganismos. 10ª ed. Figura 17.27. ). Os litótrofos (do grego "comedores de rochas") son organismos que utilizan substratos inorgánicos (xeralmente de orixe mineral) para obter equivalentes de redución que serán utilizados nas súas biosínteses (por exemplo para a fixación do dióxido de carbono) ou a conservación de enerxía (en forma de ATP) por medio dos procesos da respiración aerobia ou anaerobia. O seu proceso metabólico chámase litotrofia. Todos os quimiolitótrofos que se coñecen son microbios; non se coñece macrofauna que teña a capacidade de usar compostos inorgánicos como fontes de enerxía. Porén, a macrofauna e os microorganismos litótrofos poden establecer relacións simbióticas. Un exemplo disto son as bacterias quimiolitótrofas que viven en simbiose nos tecidos dos vermes tubícolas xigantes, que viven nas fontes hidrotermais oceánicas, ou tamén esta foi a orixe dos plastidios, que son os orgánulos fotosintéticos das plantas e algas que evolucionaron pola endosimbiose dun microorganismo do tipo das cianobacterias fotolitotróficas. Hai litótrofos tanto no dominio Bacteria coma en Archaea. Moitos litoautótrofos son extremófilos, pero non todos.
Bioquímica
Os litótrofos consomen compostos químicos reducidos (ricos en electróns).
Inagi
Inagi (稲城市, いなぎし, Inagi-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 17,97 km² e a poboación de 83.035 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 4.620 h/km².
Thelma e Louise
Thelma e Louise (en Thelma & Louise) é un filme estadounidense dirixido por Ridley Scott que foi estreado en 1991.
Celia Pereira
dereita|miniatura|Celia Pereira recollendo, como presidenta da Fundación Vicente Risco, unha camiseta conmemorativa da [[UD Ourense.]]
Litótrofo
Quimiolitótofos
O termo "quimiolitotrofia" refírese á obtención de enerxía pola célula a partir da oxidación de compostos inorgánicos reducidos (funcionan como doantes de electróns). Foi descrita por primeira vez polo microbiólogo ruso Sergei Winogradsky.
Celia Pereira
Celia Pereira Porto, nada en Rotterdam o 20 de decembro de 1971, é unha avogada e profesora galega.
Litótrofo
Quimiolitótofos
Parte desta enerxía utilizarana para fixar carbono. A maioría dos quimiolitótrofos poden fixar o dióxido de carbono (CO2) por medio do ciclo de Calvin, unha vía metabólica na cal entran átomos de carbono en forma de CO2 e libéranse de forma neta azucres (triosas que forman glicosa). Este grupo de organismos inclúe os oxidantes de xofre, as bacterias nitrificantes, os oxidantes de ferro, e os oxidantes de hidróxeno.
Hábitat dos quimiolitótrofos
A supervivencia destes procariotas depende das condicións fisicoquímicas do seu ambiente. Aínda que son sensibles a certos factores como o tipo e dispoñibilidade de substratos inorgánicos, algúns son quen de prosperar baixo as condicións máis extremas, como temperaturas de máis de 110 °C e pHs inferiores a 2. O requirimento máis importante para os quimiolitótrofos é unha fonte dos compostos inorgánicos que van utilizar, que lles proporcionan a fonte de enerxía/doantes de electróns que utilizarán para poder fixar o CO2 e producir a enerxía que necesitan para sobrevivir. Como a súa quimiosíntese pode ter lugar en ausencia de luz, moitos destes organismos poden encontrarse en fontes hidrotermais e outras localizacións ricas en substratos inorgánicos.
Resumo do proceso metabólico
Estes organismos poden utilizar moitos tipos de substratos inorgánicos paa producir enerxía, segundo a especie. Os quimiolitótrofos mellor estudados son os que poden facer a respiración aerobia, o que significa que utilizan o oxíxeno no seu proceso metabólico. No centro do seu proceso metabólico está un sistema de transporte de electróns que é similar ao dos quimioorganótrofos. A principal diferenza entre estes dous microorganismos é que os quimiolitótrofos ceden electróns directamente a unha cadea de transporte de electróns, mentres que os quimioorganótrofos deben xerar o seu propio poder redutor celular oxidando compostos orgánicos. Os quimiolitótrofos evitan isto obtendo o seu poder redutor directamente dos substratos inorgánicos ou por unha reacción de transporte electrónico inverso.
Velaquí algúns exemplos de vías quimiolitótrofas, cada unha das cales pode utilizar oxíxeno, xofre ou outras moléculas como aceptor final de electróns:
Fotolitótrofos
Os fotolitótrofos obteñen enrxía da luz e, por tanto, utilizan doantes de electróns inorgánicos só para impulsar as reaccións biosintéticas (por exemplo, a fixación de dióxido de carbono nos litoautótrofos).
Lithoheterótrofos e litoautótrofos
Como as bacterias litótrofas non poden usar a súa fonte de enerxía inorgánica como fonte de carbono para as sínteses, teñen tres opcións, que determinan tres tipos de metaolismo:
Quimiolitótrofos e fotolitótrofos
Ademais de na fonte de carbono, os litótrofos tamén se diferencian na súa fonte de enerxía inicial para a produción de ATP. Neste sentido poden ser:
Importancia xeolóxica
Os litótrofos participan en moitos procesos xeolóxicos, como a meteorización da rocha nai do solo, e nos ciclos bioxeoquímicos do xofre, nitróxeno, e outros elementos. Poden estar presentes nas zonas profundas subsuperficiais terrestres (atopáronse ata a 3 km de profundidade na codia terrestre), en solos, e en comunidades endólitas (que viven dentro das rochas). Dado que son responsables da liberación de moitos nutrientes cruciais, e participan na formación do solo, os litótrofos xogan un papel fundmental no mantemento da vida na Terra.
Os consorcios de microbios litótrofos son responsables do fenómeno chamado drenaxe ácida de minas, no cal as piritas ricas en enerxía e outros compostos de xofre reducidos presentes nas minas e moreas de residuos mineiros e nas rochas expostas son metabolizadas para daren sulfatos, formando o potencialmente tóxico ácido sulfúrico. A drenaxe ácida de minas altera drasticamente a acidez e química das augas subterráneas e correntes superficiais, e pode poñer en perigo a vida das poboacións de plantas e animais. Actividades similares ás da drenaxe ácida de minas, pero que teñen lugar a moita menor escala, prodúcense tamén en condicións naturais como nos leitos rochosos dos glaciares, en solos e noiros, e mesmo en monumentos de pedra e construcións e na zona subsuperficial profunda.
Astrobioloxía
Suxeiuse que os biominerais poderían ser importantes indicadores da presenza de vida extraterrestre e así poderían xogar un importante papel na investigación da posible pasada ou presente vida no planeta Marte. Ademais, os compoñentes orgánicos (biosinaturas) que a miúdo se encontran asociados cos biominerais crese que xogan papeis cruciais tanto en reaccións pre-bióticas coma bióticas.
En 2014, a NASA informou dos estudos que estaban a realizar os vehículos Curiosity e Opportunity na superficie de Marte, que incluían a busca de probas de vida antiga nese planeta, incluíndo a de microorganismos quimiolitoautótrofos, autótrofos e quimiótrofos, e da presenza antiga de auga, como a de antigos lagos ou ríos que puideron facer que Marte fose habitable. A busca de probas da habitabilidade, tafonomía (relacionada cos fósiles), e carbono orgánico no planeta Marte é agora un obxectivo principal para a NASA.
Thelma e Louise
Foi emitido na TVG o 30 de novembro de 1994.
Inagi
O concello de Inagi limita cos concellos de Chōfu, de Fuchū, de Tama (son da prefectura de Toquio); e de Kawasaki (da prefectura de Kanagawa).
Ramón Peinador
Gumersindo Ramón Peinador Vela, finado en Pontevedra o 16 de outubro de 1928, foi un empresario e xornalista galego.
Traxectoria
Funcionario do Estado. Membro do Partido Republicano. Foi redactor de El Progreso de Pontevedra e fundador e director de El Diario de Pontevedra (1897). Coa axuda de seu irmán, Enrique Peinador Vela, obtivo a fonte de Troncoso, aínda que mantiveron un conflito co concello ata 1905, e comezaron a explotar as augas co nome de "Aguas de Mondariz. Establecimiento minero-medicinal de los Señores Hijos de Peinador".
Vida persoal
Foi pai de Isidora Peinador Estévez, que casou con Vicente Riestra Calderón.
Eirixe, Cumbraos, Sobrado
Eirixe é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 estaba deshabitado.
Prosobranquios
A dos prosobranquios (Prosobranchia) é unha antiga subclase de moluscos da clase dos gasterópodos que comprende entre 20 000 e 55 000 especies viventes de caracois que habitan en ambientes mariños, dulciacuícolas e unha moi pequena proporción de especies que colonizaron o medio terrestre, aínda que a maioría son mariños.
Os prosobranquios constitúen o grupo máis antigo, e tamén o máis diversificado, da clase dos gasterópdos.
Características
No corpo dos prosobranquios obsérvanse tres rexións fundamentais: o pé, formado por unha zona máis muscular de forma e tamaño variábel, dependiendo de especie; a masa visceral, que é a porción do corpo onde se localizan a maioría dos órganos, e o manto, unha membrana que recobre o corpo do caracol e entre cuxas funcións está a de segregar a cuncha.
Os membros desta subclase caracterízanse por presentaren a ou as aurículas, xunto coas branquias (ctenidios), en posición anterior ao ventrículo (ao que alude o seu nome), condición derivada da torsión sufrida durante o estadio larvario. A consecuencia deste proceso de torsión, os cordóns nerviosos viscerais crúzanse, un desde o ganglio pleural dereito ao lado esquerdo por encima; e outro desde o ganglio pleural esquerdo ao lado dereito, por debaixo da canle alimentaria. A cavidade do manto abre á fronte, contendo no lado dereito o recto e o ano.
Descrición
A subclase dos prosobranquios foi descrita en 1848 polo médico e zoólogo francés Henri Milne Edwards.
Etimoloxía
O nome Prosobranchia fromouno Milne-Edwards cos elementos do latín científico proso-, tirado do grego antigo πρόσω prósō, 'diante', 'adiante', e -branchia, derivado da palabra do grego antigo βράγχια (neutro plural) brágchia [pronunciado /bránquia/], aludindo á posición das branquias destes animais.
Clasificación
Hoxe en día a subclase dos prosobranquios considérase obsoleta porque se trata dun grupo parafilético.
A taxonomía dos gasterópodos está cambiando rapidamente. A clasificación clásica de Johannes Thiele (1860-1935) dividía os gasterópodos en tres subclases: Prosobranchia, Opisthobranchia e Pulmonata. A subclase Prosobranchia Henri Milne-Edwards, 1848 dividíase, nesta clasificación, nas ordes Archaeogastropoda, Mesogastropoda e Neogastropoda.
Posteriormente, algúns autores dividírona en dúas ordes, diotocardios (Diotocardia), así denominados por teren dous ctenidios, dous atrios auriculares e, case sempre, dous nefridios, e os monotocardios (Monotocardia), caracterizados por teren os órganos so do lado esquerdo e, por tanto, posuíren un só ctenidio, un atrio cardíaco e un só nefridio.
Máis recentemente, clasificacións como a do ITIS consideran nos gasterópodos as seguintes ordes:
Para ver a nova clasificación dos gasterópodos, véxase Gasterópodos.
Komae
Komae (狛江市, こまえし, Komae-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 6,39 km² e a poboación de 78.522 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 12.290 h/km².
O concello de Komae limita co concello de Chōfu e co barrio de Setagaya (son da prefectura de Toquio); e co concello de Kawasaki (da prefectura de Kanagawa).
As Dureixas, O Alto de Xestoso, Monfero
As Dureixas é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Linguaxe literaria
O termo linguaxe literaria, ou literatura, ten a súa base etimolóxica no latín LITTERATTURA ‘a letra do alfabeto’, derivado de LITTERA á súa vez, calco lingüístico do grego GRAMMATIKÉ.
Nas súas orixes, pois, asemella que a idea da literatura está vencellada á escrita, á capacidade de manipulación da palabra, á competencia que posúe aquel que ten coñecemento de gramática, retórica e estilística. Así a todo, en sentido sociolóxico e antropolóxico fálase hoxe en día de literatura oral, ligada frecuentemente ás tradicións populares e é aí onde xorde unha das dúas obxeccións que se lle fan ó termo literatura, pois, pola súa etimoloxía, remite exclusivamente a aquilo que esta escrito ou impreso. A outra fundamental obxección débese á pouca precisión que o termo presenta. Escarpit, entre os moi distintos significados da literatura, indica: a arte específica do escribir, o mundo das letras e dos escritores, a arte da expresión intelectual, as obras non escritas, o conxunto de obras literarias e dos escritos dunha época ou dun territorio, a ciencia e a cultura en xeral, ...
O único modo de resolve-la cuestión é deslinda-lo uso especial que se fai da linguaxe na literatura. A linguaxe é o material da literatura e a distinción principal ha de establecerse comparando os tres usos da linguaxe: o literario, o corrente e o científico, para despois, expresar cales son os procedementos que determinan o uso especial que da linguaxe se fai na linguaxe literaria
Linguaxe científica e linguaxe literaria
É doado distinguir entre a linguaxe da ciencia e a linguaxe da literatura. A linguaxe científica ideal é puramente denotativa, cousa que se observa claramente no feito de que a terminoloxía careza de plano do contido. É unha linguaxe universal. Mentres que a literaria é connotativa e dista moito de ser soamente designativa.
Por outra banda, na linguaxe literaria faise fincapé no signo mediante técnicas coma a aliteración, a paronomasia,... Na científica é crucial a representación da realidade extralingüística.
Linguaxe cotiá versus linguaxe literaria
Moito máis complicado é distinguir linguaxe corrente ou cotiá e linguaxe literaria. A linguaxe corrente non é un concepto uniforme; comprende variantes tales como a conversación, o estilo comercial, a fraseoloxía oficial, a linguaxe amorosa, a linguaxe da relixión, a xerga dos estudantes... Nin sequera podemos considerar que a linguaxe literaria teña o uso exclusivo da dimensión estética pois esta pode estar perfectamente presente na linguaxe cotiá.
Tampouco é valido indicar que a linguaxe cotiá non sempre ten unha función comunicativa. A parola dun neno durante horas enteiras sen que ninguén o escoite, pon de manifesto que hai algunha outra función da linguaxe. A esta outra función achegámonos desde unha perspectiva psicolingüística. Hans Hörmann considera que hai unha función previa á comunmente aceptada función comunicativa, a función descritiva: o home pode comprende-lo mundo, o ‘ser así’ das cousas, con independencia da linguaxe; pero precisa designar, describir, o que xa coñece desta maneira con palabras elixidas ó seu arbitrio sen que haxa unha intención comunicativa. ¿Acaso, na escrita literaria de carácter automático non pode haber unha exclusiva función descritiva?
Non é posible, xa que logo, atendendo ó obxecto, ó código, ó carácter, á dimensión, ó ideal ou ó espírito, desenvolver unha distinción totalmente certa entre linguaxe cotiá e linguaxe literaria. As marxes, segundo René Wellek e Austin Warren (Teoría literaria. Gredos 1981), non son de índole cualitativa, senón, máis ben, unha apreciación cuantitativa: ''os recursos da linguaxe explótanse na linguaxe literaria moito máis deliberada e sistematicamente: Na obra dun poeta subxectivo maniféstasenos unha personalidade moito máis coherente e totalizadora cá das persoas tal como as vemos en situacións correntes [...] A linguaxe poética organiza, tensa os recursos da linguaxe cotiá e ás veces chega a facerlles violencia esforzándose en esperta-la nosa conciencia e provoca-la nosa atención. Moitos destes recursos encóntraos o escritor formados e performados pola obra calada e anónima de moitas xeracións''.
Poderíase aceptar que a literatura é ficción e que esta é a característica distintiva da literatura, mais hai casos fronteirizos como A República de Platón.
En conclusión, desde unha perspectiva moderna, o perímetro da literatura coincide co da linguaxe usada e dirixida especificamente cara ó valor estético, de tal modo que o estilo, a forma, que constitúen a connotación primordial da obra literaria, haberán de ser considerados primeiramente, inda que non sempre- como escritura. As marxes entre a linguaxe corrente e a literaria, non son de índole cualitativa, senón, máis ben, unha apreciación cuantitativa: os recursos da linguaxe explótanse na linguaxe literaria moito máis deliberada e sistematicamente do que no resto de situacións comunicativas. A especificidade da literatura está apresada na peculiar síntese estético-lingüística de profundas experiencias existenciais, culturais, históricas das que o escritor se fai intérprete por natureza; e é que só atendendo á literatura como acto comunicativo acadarémo-lo seu sentido real: A literatura é unha experiencia profunda do mundo totalmente expresa en signos, formada, vizosa en recursos expresivos, socializadora, e ficticia.
Книжовен език Literary language 文語 Język literacki Литературный язык 文学语言
Parque Natural de Fuentes Carrionas e Fuente Cobre
O Parque Natural de Fuentes Carrionas y Fuente Cobre (Parque Natural de Fontes Carrionas e Fonte Cobre en galego) é un parque natural que se atopa en Castela e León, estendéndose pola provincia de Palencia.
Flora
Importantes fragas de aciñeiras e de carballos, das cales pódense atopar as variedades albariño (Quercus petraea), cerquiño (Quercus pyrenaica) e común (Quercus robur). Presente o bidueiro, os teixos (especialmente no val de Torande) e a arandeira.
Fauna
As xoias do parque son o oso pardo, o lobo, o peto negro e o pico mediano. Salientar ademais a presenza de importantes poboacións de aves forestais coma o pardal alpino, a azulenta alpina, o papoazul, o verderolo serrano e o gabeador vermello.
Snakes on a Plane
Snakes on a Plane é un filme estadounidense dirixido por David R. Ellis que foi estreado no 2006.
Sinopse
Samuel L. Jackson interpreta a un axente do FBI que ten que escoltar a unha testemuña dende Hawai ata Os Ánxeles. Para evitar que o rapaz testifique, un asasino libera centos de serpes velenosas no avión comercial en pleno voo. O axente do FBI, un piloto novato e unha tripulación arrepiada intentarán sobrevivir como sexa á mortal invasión.
Pablo Und Destruktion
Pablo Und Destruktion é o proxecto en solitario do músico asturiano Pablo García Díaz (Xixón, 20 de febreiro de 1984), cantautor cun estilo propio a medio camiño entre o folk, a psicodelia, o blues e a tonada.
Traxectoria
Ten cinco discos editados, Animal con Parachoques (2012), Sangrín (Discos Humeantes, 2014), Vigorexia Emocional (2015), Canciones para Antes de una Guerra (2016) e Predación (2017). Nos seus directos ás veces toca en solitario, coa súa guitarra, pedais de loop, delay e outros aparellos electrónicos, e ás veces toca acompañado doutros músicos.
Levou a cabo proxectos musicais con Fee Reega e Nacho Vegas, entre outros artistas. En paralelo ao proxecto musical, baixo o pseudónimo de Pablo und Destruktion publicou a novela La bestia colmena (2018).
CF Kubañ Krasnodar
Estadio
O Kuban Krasnodar xoga os seus encontros como local no Estadio Kuban, cunha capacidade para 31.650 persoas. 350px|miniatura|centro|Estadio Kuban, fogar do Kuban Krasnodar.
Dragón de Komodo
O dragón de Komodo (Varanus komodoensis) é unha especie de lagarto que vive nas illas de Komodo, Rinca, Flores, Gili Motang e Gili Dasami, en Indonesia central. É un membro da familia dos varanos (Varanidae), e é a especie máis grande vivente de lagartos; que acada unha medida de dous a tres metros e pesa aproximadamente setenta quilogramos. A súa medida infrecuente atribúese ó xigantismo insular, xa que non hai outros animais carnívoros que poidan cubrir o nicho das illas onde viven, e tamén ó ritmo metabólico baixo do dragón de Komodo. Como resultado do seu tamaño, estes lagartos son depredadores alfa, e dominan os ecosistemas onde habitan. Malia que os dragóns de Komodo se alimentan principalmente de prea, tamén emboscan e cazan presas, incluíndo invertebrados, aves e mamíferos.
Illa de Mauke
Mauke é unha das Illas Cook, arquipélago libre asociado a Nova Zelandia
Xeografía
Mauke ten a metade de extensión en circunferencia que Rarotonga. A súa costa esténdese 18 quilómetros mentres que a de Rarotonga ascende a 32 km. A topografía de Mauke é distinta á da súa irmá máis vella, xa que consiste nunha placa volcánica central con alturas de ata 30 metros e atópase rodeado como as demais illas por unha barreira de arrecife fosilizado. Non hai ríos polo que a auga de choiva concéntrase en pozas similares ás que existen na illa de Mangaia. Entre a illa e o arrecife atópase unha lagoa estreita, pero desde alí pódese observar bater incesante das ondas chocando contra o arrecife.
A área centro sur de Mauke dá unha sensación de ser unha paisaxe rural europeo, se non fose polos cocos. A antiga pista de aterraxe do interior se reconvertiú nunha estrada. Non hai estradas pavimentadas, están cubertas por area coralina, tal e como estaban as de Rarotonga nos anos 50, antes da chegada de turistas estranxeiros. Da mesma forma que en Aitutaki, en Mauke non hai cans, aínda que si hai porcos salvaxes en número abundante.
Historia
Mauke ten importantes pegadas prehistóricas. Existen 11 lugares denominados 'marae'. Esta palabra ten un significado distinto en Nova Zelandia. En Mauke refírese a unha estrutura ceremónica similar ás atopadas ao leste de Polinesia. levan a cabo cerimonias nas que se recorda aos antepasados. En Nauke non aparecen as estruturas de roca destinadas ao mesmo fin que se poden observar no grupo meridional das Illas Cook, en Tahití e as Illas da Sociedade.
Aeroporto de Nanning-Wuxu
O aeroporto de Nanning-Wuxu é un aeroporto que serve a Nanning, a capital da rexión autónoma de Guangxi, na China. Está situado a 32 quilómetros ao suroeste do centro da cidade. Foi construído no ano 1962 e en 1990 pasou por diversas melloras. A terminal 2, cunha superficie de 189 000 m2, inaugurouse o 25 de setembro de 2014. Está deseñada para manexar 16 millóns de pasaxeiros anualmente. No ano 2002 o aeroporto acadou a cifra de 1 millóns de pasaxeiros, chegando aos 2 millóns anuais en 2006. En 2016 11 558 000. pasaxeiros utilizaron as súas instalacións.
Mitiaro
Mitiaro é a cuarta illa por tamaño do arquipélago das Illas Cook. Como case todas as demais illas, Mitiaro é de orixe volcánica e elévase 4500 m sobre a placa mariña. O punto máis ancho da illa é de 6,4 km. Atópase rodeada por un cinto de coral fosilizado de entre 6 e 9 metros de altura. O centro é chairo e presenta dous lagos de auga doce. Hai poucas praias aínda que existen piscinas naturais de auga submarina que ideais para practicar submarinismo e visitar as covas subterráneas así como a súa fauna mariña.
Os habitantes orixinarios das illas sufriron persecucións e asoballamentos por parte dos Atiuans. En 1823 chegou o primeiro misioneiro cristián, para converter unha poboación de menos de 100 habitantes.
Montauban-de-Bretagne
Montauban-de-Bretagne (en Menezalban, e en galó: Montauban) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Nanocable bacteriano
Fisioloxía
Orixinalmente pensábase que os nanocables de Geobacter eran pili modificados, que se usaban para establecer conexións con aceptores terminais de electróns durante algúns tipos de respiración anaerobia. Posteriores investigacións mostraron que os nanocables de Geobacter están compostos por citocromos amontoados, concretamente OmcS e OmcZ. Malia seren fisioloxicamente distintos dos pili, os nanocables bacterianos descríbense a miúdo como un tipo de pili debido á confusión inicial sobre a súa interpretación que houbo despois do seu descubrimento. Estes nanocables de citocromos ordenadamente amontoados forman unha matriz continua de hemos, que estabilizan o nanocable por empillamento pi ( pi-stacking) e proporcionan unha vía para o transporte de electróns. Especies do xénero Geobacter usan nanocables para transferir electróns a aceptores de electróns extracelulares (como os óxidos de Fe(III)). Esta función foi descuberta polo exame de mutantes, cuxos nanocables podían adherirse ao ferro, pero non podían reducilo.
Adicionalmente, os nanocables poden facilitar unha transferencia de electróns de longo rango a través de grosas capas de biopelículas. Ao conectárense a outras células que os rodean, os nanocables permiten ás bacterias situadas en ambientes anóxicos seguir usando o oxíxeno como o seu aceptor terminal de electróns. Por exemplo, sábese que os organismos do xénero Shewanella forman nanocables condutores de electricidade en resposta á limitación electrón-aceptor.
Historia
O concepto de electromicrobioloxía leva utilizándose desde o 1900, cando unha serie de descubrimentos atoparon células con capacidade de producir electricidade. En 1911 Michael Cressé Potter demostrou por primeira vez que as células podían converter a enerxía química en enerxía eléctrica. Mais ata 1988 non se observou o transporte electrónico extracelular cos descubrimentos independentes das bacterias Geobacter e Shewanella e os seus respectivos nanocables. Desde entón, identificáronse outros microbios que presentan nanocables, pero os dous primeiros xéneros mencionados continúan sendo os que foron máis intensamente estudados. En 1998, observouse a transferencia de electróns extracelular nunha instalación de cela de combustible microbiana por primeira vez usando a bacteria Shewanella para reducir un eléctrodo de Fe(III). En 2010, demostrouse que os nanocables bacterianos facilitaban o fluxo de electricidade en bacterias Sporomusa. Este foi o primeiro exemplo observado de transmisión de electróns extracelular usado para dirixir electróns desde o ambiente á célula. Segue investigándose para explorar os mecanismos, implicacións e potenciais aplicacións dos nanocables e os sistemas biolóxicos dos que forman parte.
Implicacións biolóxicas
Os microorganismos usan os nanocables para facilitar o uso de metais extracelulares como aceptores terminais de electróns extracelulares nunha cadea de transporte de electróns. O alto potencial de redución dos metais que reciben os electróns pode orixinar unha considerable produción de ATP. Ademais, o grao de implicacións que supón a existencia destes nanocables bacterianos non se comprende totalmente. Especulouse que os nanocables poden funcionar como condutos para o transporte de electróns entre diferentes membros da comunidade microbiana. Isto permitiría unha retroalimentación regulatoria ou outra comunicación entre membros da mesma ou incluso de diferentes especies microbianas. Algúns organismos poden tanto expulsar coma captar electróns por medio dos nanocables. Estas especies probablemente poderían oxidar metais extracelulares usándoos como unha fonte de electróns ou enerxía para facilitar procesos celulares que consomen enerxía. Os microbios tamén poderían potencialmente usar os nanocables temporalmente para almacenar electróns sobre metais. Acumular unha concentración de electróns sobre un ánodo metálico dá a posibilidade ás células de poder despois utilizar isto para alimentar enerxeticamente a actividade metabólica. Aínda que estas posibles implicacións proporcionan unha hipótese razoable sobre o papel dos nanocables bacterianos nun sistema biolóxico, cómpre realizar máis investigacións para chegarmos a comprender totalmente o grao no que as especies celulares se benefician do uso de nonocables.
Aplicacións bioenerxéticas en celas de combustible microbianas
En celas de combustible microbianas os nanocables bacterianos xeran electricidade por medio dun transporte de electróns extracelular ao ánodo da cela de combustible. As redes de nanocables potencian a produción de electricidade das celas de combustible microbianas cunha condutividade eficaz e de longo rango. En concreto, os nanocables bacterianos de Geobacter sulfurreducens posúen unha condutividade similar á dos metais, producindo electricidade a niveis comparables aos de nanoestruturas metálicas sintéticas. Cando as cepas bacterianas son manipuladas xeneticamente para impulsar a formación de nanocables, xeralmente obsérvanse rendementos eléctricos maiores. Cubrir os nanocables con óxidos de metais tamén promove adicionalmente a condutividade eléctrica. Ademais, estes nanocables poden transportar electróns a distancias de varios centímetros. A transferencia de electróns de rango longo por redes de nanocables microbianos permite que células viables que non están en contacto directo cun ánodo contribúan ao fluxo de electróns.
Ata agora, a corrente producida por nanocables bacterianos é moi baixa. A través dunha biopelícula de 7 micrómetros de grosor, informáronse de densidades de corrente de arredor de 17 microamperes por centímetro cadrado e de voltaxes de arredor de 0,5 volts.
Outras aplicacións significativas
Outra aplicación significativa dos nanocables bacterianos dáse na industria bioelectrónica. Tendo en mente o uso de recursos sustentables, os científicos propuxeron o futuro uso da biopelículas de Geobacter como unha plataforma de transistores e supercapacitadores funcionais baixo a auga, con capacidade de autorrenovar a enerxía.
Giovanni Pico della Mirandola
Giovanni Pico della Mirandola naceu en Ferrara o 24 de febreiro de 1463 e faleceu o 17 de novembro do ano 1494, en Florencia. Foi un humanista e pensador italiano.
Traxectoria
En 1485, durante a súa estadía en París, leu os traballos do Averroes, o filósofo e teólogo axarita que introducira o pensamento aristotélico en Occidente. Alá, ocorréuselle a idea de unificar as tradicións culturais superviventes naquela época. No ano seguinte, xa de volta a Italia, con só vinte e tres anos, raptou en Arezzo a esposa de Giuliano Moriotto de Medicis, un parente dos Medicis florentinos, feito polo que foi perseguido, atacado e ferido.
A fins do ano 1486, publicou en Roma as súas Conclusiones philosophicae, cabalisticae et theologicae, coñecidas como as 900 teses. Trátase de novecentas proposicións recollidas das máis diversas fontes culturais, tanto de filósofos e teólogos latinos coma de árabes, dos peripatéticos e dos platónicos. Incluíu aínda os pensadores esotéricos, como Hermes Trimegist, e tamén os libros hebreos. A obra ía precedida dunha introdución, que titulou Discurso sobre a dignidade do home, texto que se converteu nun clásico, no cal Pico formula tres dos ideais do Renacemento: o dereito inalienable á discrepancia, o respecto polas diversidades culturais e relixiosas e, finalmente, o dereito ao medramento e o enriquecemento da vida a partir da diferenza.
En canto ás teses, a súa intención era demostrar que o cristianismo era o punto de converxencia das tradicións culturais, relixiosas, filosòficas e teolóxicas máis diversas. O seu propósito era que estas novecentas conclusións se discutisen en Roma, despois da Epifanía de 1487, por homes doctos de todo o mundo, para inaugurar unha paz filosófica entre os cultivadores de todas as doutrinas.
Porén, trece das teses foron consideradas "sospeitosas de herexía". O papa vencellounas coa maxia cabalística, prohibindo que seguise adiante o debate. Pico non tivo mellor idea que escribir unha Apoloxía, na cal defendeu as teses cuestionadas, de forma que os doutores clericais consideraron aquilo un acto de soberbia e teimudez. Xulgado e condenado por herexía, Pico foi escomungado, ante o cal escapou para Francia, onde foi detido e conducido á cadea de Vincennes.
O herdeiro do trono de Francia, o futuro rei Carlos VIII, intercedeu no seu favor, polo que foi liberado. Logo disto, aceptou unha invitación de Lourenzo o Magnífico de Medicis (1449-1492), banqueiro, político e mecenas italiano, para instalarse en Florencia. No ano 1489 finalizou o Heptaplus, relato místico da creación do Universo, e que versa sobre a Xénese, no cal tentaba desentrañar os seus significados máis recónditos.
Dous anos máis tarde, en 1491, con vinte e oito anos de idade, renunciou aos seus bens, entregándose a un profundo fervor relixioso. O papa Alexandre VI admitiuno de novo no seo da Igrexa católica. Mais Pico non renunciou a ningunha das súas teses. Ingresou na Orde dos Predicadores, cuxos hábitos chegou a vestir pouco antes da súa morte, acontecida aos trinta e un anos en Florencia, o 17 de novembro de 1494.
Gran Premio de España de 1972
O Gran Premio de España de 1972 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 1 de maio de 1972 en Madrid. Foi a terceira proba da tempada de.
Sotalia
Sotalia é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que comprende tan só dúas especies que viven nas costas do Atlántico e do mar Caribe de América Central e Suramérica, así como no río Amazonas e a maioría dos seus grandes afluentes.
Taxonomía
O xénero Sotalia considerábase monotípico até que e 2007 separouse Sotalia guianensis como especie distinta da única até entón adimitida, Sotalia fluviatilis.
Isto foi o resulado de recentes análises morfométricos, así como de ADN mitocondrial.
Polo tanto na actualidade conta con dúas especiers válidas:
Vallcarca i els Penitents
miniatura|280px|O viaduto de Vallcarca Vallcarca i els Penitents é un dos cinco barrios en que se divide o distrito de Gràcia, situado na cidade de Barcelona. O seu nome débese a que está formado por dous barrios antigamente ben diferenciados, de cuxa unión xurdiu o barrio tal e como se coñece agora.
Situado entre os montes do Putget e do Coll, Vallcarca i els Penitents é un dos barrios con maior altura sobre o nivel do mar da cidade e con maior pendente nas súas rúas, xa que os seus límites comezan na Praza Lesseps e acaban na saia de Collserola.
A Escoitadoira, O Alto de Xestoso, Monfero
A Escoitadoira é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Segundo o INE en 2010 tiña once habitantes (catro homes e sete mulleres).
Club Deportivo Palencia Balompié
O Club Deportivo Palencia Balompié foi un equipo de fútbol español da cidade de Palencia. Fundouse en 2011 e desapareceu en 2019.
Historia
O equipo fundouse en 2011 por parte de afeccionados que non estaban de acordo coa conversión do Club de Fútbol Palencia en sociedade anónima deportiva. Tomou o nome de Club Deportivo Palencia como o primeiro equipo de fútbol fundado na cidade en 1929.
O 21 de xuño de 2014, o Palencia sobe a Terceira División grazas ao ascenso do Atlético Astorga e do Real Valladolid B a Segunda B.
Na súa primeira tempada en Terceira o equipo acaba en terceira posición, xogando a promoción de ascenso a Segunda División B, na que cae eliminado en segunda rolda polo Atlético Levante. Na seguinte tempada acada novamente a terceira posición e ascende a Segunda B despois de eliminar na promoción a Loja CD, SD Logroñés e Deportivo Aragón.
Nivedita
Nivedita, nada Margaret Elizabeth Noble en Dungannon o 28 de outubro de 1867 e finada en Darjeeling o 13 de outubro de 1911, foi unha profesora, escritora e activista social británica discípula de Vivekananda que promoveu a conciencia, nacional india e a súa unidade e liberdade.
Traxectoria
miniatura|Casa na que viviu durante o período no que se estableceu en Wimblendon. Naceu na localidade de Dungannon do condado de Tyrone, no norte dunha Irlanda entón unida a Gran Bretaña. Seus pais foron Mary Isabel e Samuel Richmond Noble que se deron o nome da súa avoa paterna. A súa familia tiña a súa orixe en escoceses aveciñados en Irlanda dende había cinco séculos e seu pai era un pastor protestante e a familia tivo seis fillos pero só Margaret (a máis vella), May e Richmond sobreviviron. Cando Margaret tiña un ano o pai trasladouse a Manchester para estudar teoloxía e Margaret quedou ao coidado de seu avó materno, Hamilton, en Irlanda ata que cando tiña catro anos volveu vivir cos seus pais en Great Torrington en Devonshire.
Ao morrer seu pai en 1877 volveu coa súa nai e os seus dous irmáns máis novos á casa de Hamilton en Irlanda. A nai fixera un curso de profesora infantil e converteuse en mestra e máis tarde axudou a seu pai a levar unha pensión preto de Belfast e foi seu avó quen lle inculcou o espírito de liberdade e amor polo seu país. Margaret estudou coa súa irmá May no Crossley Orphan Home and School de Halifax e tras rematar os estudos, con dezasete anos en 1884, comezou a dar clase nunha escola en Keswick ata que dous anos despois, en 1886 foi a Rugby para ensinar nun orfanato e o ano seguinte nunha escola na zona mineira de Wrexham, no norte de Gales e houbo casar cun mozo galés que morreu pouco despois de prometerse. En 1889, Margaret mudouse a Chester mentres súa irmá May e o seu irmán Richmond estaban a vivir en Liverpool. Logo, a súa nai, Mary xuntouse con eles e Margaret ía ás veces a Liperpool para estar con eles.
Familiarizouse coas ideas do reformador educativo suízo Johann Heinrich Pestalozzi e coas do alemán Friedrich Fröbel. Tanto Pestalozzi e Froebel enfatizaban a importancia da educación preescolar; a educación había comezar por gratificar e cultivar a aptitude normal dos nenos polo exercicio, o xogo, a observación, a imitación e a construción. Un grupo de profesores en Gran Bretaña sentiuse atraído por este novo método de ensino e intentaron poñelo en práctica. Así, Margaret fíxose partidaria da "Nova Educación" e formou parte do Sunday Club e o Liverpool Science Club ,en 1891 estableceuse en Wimbledon e seguindo os novos métodos colaborou na implantación dunha nova escola en Londres. En 1892 inaugurou a súa propia escola independente en Kingsleygate, sen métodos restritivos nin aprendizaxe formal, os alumnos aprendían mediante o xogo. Entre os profesores estaba Ebenezer Cooke, un pioneiro da educación artística. Asemade, publicou prolificamente e tornou oradora popular. Entrou en contacto coa elite cultural da época e con dúas damas da nobreza, Lady Ripon e Lady Isabel Margesson fundou unha tertulia literaria que se acabou coñecendo como Sesame Club, e alí xuntábanse escritores como Bernard Shaw ou Thomas Huxley, con discusións sobre  literatura, ética, política e outros temas semellantes.
Margaret era partidaria do Home Rule en Irlanda e en 1892 cando se levou ao Parlamento británico unha proposta para establecelo defendeuno con ardencia.
Relixión
Margaret viña dunha familia fondamente relixiosa, aprendeu as doutrinas cristiás dende moi nova, e o neno Xesús era o seu obxecto de culto e adoración pero ao chegar á vida adulta sufriu unha crise de fe ao considerar as ensinanzas cristiás incompatibles coa verdade, e como esas dúbidas tornaron máis fortes a súa fe no cristianismo debilitouse e precisadada de atopar unha verdade optou polo estudo das ciencias naturais e tamén do budismo.
Xuntanza con Swami Vivekananda
miniatura|299x299px| Nivedita En novembro de 1895 coñeceu ao gurú Swami Vivekananda, que viña de América para visitar Londres e quedou alí por tres meses, no decurso dunha xuntanza que realizaba na mansión dunha familia aristocrática para explicar a filosofía vedanta. Margaret ía con moita curiosidade e interese e a experiencia fixo que reformulara a súa vida completamente, asistiu a varias conferencias máis de Vivekananda e tras unha reunión con el en novembro de 1895 tomou a decisión de converterse nunha devota seguidora. O 25 de marzo de 1898 o seu gurú dedicouna a Deus e ao servizo da India. Vivekananda cría que a educación era o remedio ás desgrazas e miseria da sociedade india, especialmente no caso das mulleres e escolleuna para que educase as mulleres indias.
Na India
En resposta ao chamamento de Vivekananda viaxou á India, deixando atrás os seus amigos e familia, incluída a súa nai. O seu navío, o Mombasa, chegou a Calcuta o 28 de xaneiro de 1898 e o 22 de febreiro visitou o templo de Dakshineshwar, o lugar onde Ramakrishna fixera o seu sadhana.
Vivekananda iniciouna na cultura india e na súa xente. Explicoulle a súa historia, filosofía, literatura, a vida cotiá, social, tradicións e tamén a vida das grandes personalidades. Algunhas semanas máis tarde, dúas das súas discípulas en América, Sara C. Bull e Josephine MacLeod chegaron tamén á India e coas dúas Nivedita mantivo amizade ao longo da súa vida. O 11 de marzo de 1898 Swami Vivekananda organizou unha reunión pública na cidade para presentar a irmá Nivedita e Margaret expresou o seu desexo de servir á India e á súa xente.
O 17 de marzo reuniuse con Sarada Devi, muller e consorte espiritual de Ramakrishna, que a abrazou e a saudou cariñosamente como khooki (neniña en bengalí) Ata a súa morte en 1911, Nivedita permaneceu unha das súas máis próximas colaboradoras.
Brahmacharya
miniatura|Nivedita con outras discípulas de Vivekananda: [[Christina Greenstidel, Mrs. Sevier e Abala Bose en Mayavati]] O 25 de marzo de 1898 nos xardíns de Nilambar Mukherjee Swami Vivekananda iniciouna formalmente no voto de Brahmacharya (abstinencia sexual) e deulle o nome de "Nivedita", a dedicada e aínda que Nivedita expresou o seu desexo de asumir o voto de Sannyasa (renuncia), Vivekananda non o aprobou.
Viaxes
Nivedita viaxou intensamente pola India con Swami Vivekananda, Josephine Mcleod e Sara Bull. Tamén foi aos Estados Unidos para obter axuda para a súa causa. O 11 de maio de 1898 foi con Vivekananda Sara Bull, Josephine MacLeod e Swami Turiyananda nunha viaxe polo Himalaia. Dende Nainital foi a Almora, e alí aprendeu a arte da meditación e tamén deu os primeiros pasos no coñecemento do bengalí con Swami Swarupananda. Dende Almora foron para o val de Caxemira. En xullo de 1898 foi en peregrinación a Amarnath con Swami Vivekananda. Máis tarde, en xullo de 1899 deixou a India rumbo a Londres e a fins de agosto partiu para aos Estados Unidos con Swami Vivekananda para recadar fondos e quedou en Ridgely Manor, no norte do estado de Nova York e en xullo de 1900 acompañou ao seu mestre ao Congreso da Historia das Relixións en París. En setembro de 1900 foi a Gran Bretaña e en febreiro de 1902 volveu á India. Recolleu algunhas das súas viaxes e experiencias co seu gurú no libro The Master as I Saw Him e mais en Notes on Some Wanderings with Swami Vivekananda.
En Calcuta
miniatura|Residencia de Nivedita en Calcuta O 13 de novembro de 1898 inaugurou unha escola para as rapazas máis pobres en Calcuta e alí deulles clases de costura, regras elementais de hixiene, de enfermería, ademais dos cursos regulares. Durante a epidemia de peste en Calcuta en 1899 Nivedita coidou dos enfermos, colaborou na limpeza da zona e motivou a moita xente nova a prestar servizo voluntario. Inseriu na prensa en lingua inglesa chamadas á axuda e peticións de apoio financeiro para as súas actividades.
Fixo amizade con moitos intelectuais e artitas bengalís como Rabindranath Tagore, Jagadish Chandra Bose, Abala Bose ou Abanindranath Tagore. Ao primeiro, Nivedita, como os intelectuais contemporáneos de Europa era optimista sobre o goberno británico na India. Así e todo, no curso da súa estadía, foi testemuña do lado brutal dos británicos, da represión e a opresión e mais a división entre a elite dominante e os gobernados, e concluíu que lle era preciso a India gañar a independencia para prosperar. Xa que logo, adoptou a causa da independencia india e mantivo unha relación directa coas novas fornadas de revolucionarios de Bengala, incluíndo aqueles da organización secreta Anushilan Samity. En febreiro de 1902, Mahatma Gandhi visitouna en Calcuta. Logo da morte de Vivekananda en xullo de 1902 e sendo consciente do atranco que para a Misión Ramakrishna supuñan as súas actividades políticas disociouse publicamente do movemento. Non obstante, seguiu a manter unha relación cordial cos discípulos do seu mestre, como Swami Brahmananda, Swami Premananda e Swami Saradananda, e mantívose moi próxima a Sarada Devi.
En 1905 o goberno británico baixo Curzon iniciou a partición de Bengala, que foi un importante punto de inflexión no movemento de independencia india e Nivedita integrou o movemento swadeshi que xurdiu como resposta a esta partición en 1906 e que tiña como punto central o boicot dos produtos británicos e o restablecemento da economía e a produción doméstica tradicional, en especial na realización da roupa nas casas e contribuíu con apoio financeiro e loxístico e aproveitou os seus contactos para lograr información de axencias gobernamentais para apasarlla os revolucionarios. Na época escribiu en 21 xornais e publicacións e deu numerosas conferencias sobre historia, cultura e educación na India. En 1907 nun movemento de máxima hostilidade por parte do goberno colonial indio volveu a Inglaterra e en 1910 realizou unha xira polos Estados Unidos para recadar cartos para os revolucionarios bengalís.
Obra
Nivedita foi unha escritora prolífica e realizou amplas xira pola India para ditar conferencias, especialmente sobre  a cultura e a relixión india. Entre as súas obras están The Web of Indian Life (1904), no que buscou corrixir os moitos mitos que no mundo occidental existían sobre a cultura e costumes indios, Kali the Mother (1900), The Master as I Saw Him (1910) sobre Swami Vivekananda, Notes of Some Wanderings with the Swami Vivekananda sobre as súas viaxes a Nainital, Almora e outros lugares con Swamiji, Cradle Tales of Hinduism (1907) sobre as historias dos Puranas, Rāmāyaṇa e Mahabharata, Studies from an Eastern Home (1913), Civil Ideal and Indian Nationality, Hints on National Education in India, Glimpses of Famine and Flood in East Bengal—1906.
Legado
Nivedita, vista no hinduísmo como a filla espiritual (manaskanya) de Vivekananda, está considerada unha das mulleres con maior influencia na historia contemporánea da India, o seu libro Kali, the Mother influenciou a Abanindranath Tagore, autor da pintura Bharat Mata e tamén foi unha das principais influencias de Jagadish Chandra Bose, a quen apoiou e ao que procurou axuda financeira, así como para a edición dos seus manuscritos.
Numerosos centros de ensino na India levan o nome de Nivedita. En 1968 o servizo postal indio emitiu un selo postal na súa memoria. Tamén leva o seu nome a ponte Nivedita preto de Dakhineswer en Calcuta.
Eufausiáceos
miniatura|250px|[[Euphausia superba (Krill antártico).]]