cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Verducido, A Lama
Patrimonio
dereita|miniatura|Tumbas de Francisco Garrido de la Vega e Francisco Antonio Albán Barreiro. O actual templo parroquial que data do século XVIII, substituíu un outro edificio anterior do que, posibelmente, fican como únicas pegadas dúas imaxes de granito policromado, representando unha a San Bieito e a outra a unha Virxe co Menino no Colo. Esta segunda imaxe, actualmente na sancristía e coñecida como Santa da Fonte ou das Augas, é probabelmente unha virxe tardo-gótica na que xa agroman algunhas influencias da arte flamenga. A imaxe presenta a Virxe coroada, ergueita, ofrecéndolle ao meniño Xesús, sentado no seu colo, unha pequena esfera coa man dereita (un símbolo da divindade, unha alegoría do mundo ou, sinxelamente, un froito). Destaca o longuísimo cabelo da Virxe caendo polos ombreiros e baixando case ata os cóbados. Este longo cabelo atópase, fóra de Galiza, no treito final do século XV e no primeiro terzo do século XVI, naquelas obras de influencia flamenga, especialmente na pintura e nas tallas dos retablos. Posteriormente esta imaxe da Virxe, co cabelo tan longo, será habitual nas representacións de pintores españois da primeira metade do século XVII (Zurbarán, Murillo e discípulos). As súas formas son arcaizantes, resolvéndose en base a figuras xeométricas e a repetición mecánica e, ás veces, pouco afortunada de clichés (as ondas dos bordos dos grosos panos e os tubos de órgano que deseñan os pregues da roupa). As figuras, frontais e ríxidas, incapaces de romper o bloque no que foron esculpidas aplástanse dentro del, sen crear apenas espazo, xerando esa inorganicidade do meniño, que máis que sentarse semella que quere pular dos brazos da nai.
No arco triunfal do templo parroquial aparece a seguinte inscrición:. Hai unha segunda inscrición na varanda da fermosa torre do campanario de difícil lectura, mas da que parece poder extraese a data de 1790 como a de finalización da torre.
No adro da igrexa están soterrados os bispos católicos Francisco Garrido de la Vega (1713-1776) e Francisco Antonio Albán Barreiro (1764-1837), ambos os dous nados na parroquia.
Ardán, Marín
Santa María de Ardán é unha parroquia que se localiza no concello de Marín. Segundo o IGE en 2014 tiña 1591 habitantes (761 homes e 830 mulleres), 114 menos ca en 2004 (871 mulleres e 834 homes) e 176 menos ca en 1999. Ten trece entidades de poboación.
Óscar Graña
Óscar Graña Blanco, nado en Pontevedra en 1976, é un piragüista galego que compite na modalidade de maratón. É o deportista español máis laureado nesta disciplina, con trece medallas no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón entre os anos 2004 e 2018, e dez medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón entre os anos 2003 e 2018.
Traxectoria
Asociouse ao arousán Ramón Ferro, co que comezou a competir en probas de C-2. A súa primeira cita importante foi o Mundial de Zamora en 2002, onde quedaron quintos, e en 2003 lograron a súa primeira medalla no Campionato de Europa, ao remataren en segunda posición. En 2004 conquistaron a súa primeira medalla no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón tras finalizar terceiros, resultado que repetiron en 2005. Nas seguintes tres edicións, 2006, 2007 e 2008, lograron tres pratas,  ademais doutra prata no Europeo de 2007. En 2009 gañaron a medalla de ouro no Europeo, mentres que non puideron participar no Mundial ao ser hospitalizado Ferro por unha meninxite. En 2010, en Banyoles, convertéronse por primeira vez en campións do mundo. En 2011 logrou outra medalla de prata no Europeo xunto a Ferro, mentres que non competiu no Mundial pois tivo que realizar as oposicións á Policía Nacional.
En 2012, proclamouse campión do mundo de novo xunto a Ferro en Roma, título que revalidaron ao ano seguinte en Copenhague. Tamén en 2013 se proclamaron campións de Europa por segunda vez. En 2014 repetiron vitoria no Europeo e lograron o terceiro posto no Mundial, celebrado en Oklahoma City. En 2015 e 2016, lograron a prata tanto nos Europeos como nos Mundiais, mentres que no 2017 se fixeron cun bronce europeo e unha prata no mundial.
En decembro de 2017, Ramón Ferro anunciou a súa retirada do piragüismo, polo que Graña comezou a competir con Diego Romero Fraga como compañeiro. A nova parella proclamouse campioa de Europa e do mundo en 2018. No ano 2019 quedou en sétima posición no Campionato Europeo de Piragüismo de Maratón disputado en Francia, xunto co seu compañeiro Jose Manuel Sánchez, ao envorcar e perder un tempo que non foron quen de recuperar. No Mundial disputado en outubro na China, participou xunto ao veterano Pedro Areal, finalizando en quinta posición.
Tympanuchus cupido attwateri
Tympanuchus cupido attwateri é unha subespecie de Tympanuchus cupido, ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das tres que compoñen o xénero Tympanuchus.
Endémica da costa de Texas e Louisiana, nos Estados Unidos, en tempos foi unha vez abundante, pero hoxe en día volveuse extremadamente rara ou extinta na maior parte da súa área de distribución orixinaria debido á perda do seu hábitat.
Taxonomía
A subespecie foi descrita en 1893 polo oficial do Exército dos Estados Unidos, e destacado ornitólogo, orixinario do Gran Ducado de Hessen e do Rin (Confederación Xermánica), Charles Bendire.
Características
Este tetraonino mide de 43 a 45,5 cm e pesa aproximadamente de 0,7 a 0,9 kg. A súa envergadura alar e de 70 cm. Esta pitas do monte presentan fortes barras verticais de cor parda escura e un patrón branco sobre o manto, os flancos e as partes inferiores.
A subespecie exhibe dimorfismo sexual: os machos teñen plumas alongadas, chamadas pinnas, ergueitas para formaren o que parecen estruturas similares a orellas, e tamén ten un saco de aire de cor alaranxado brillante, ou dourado, a ambos os lados do pescozo, que incha durante as danzas de apareamento. Teñen unha vida útil de dous a cinco anos.
Hábitat e distribución
T. c. attwateri era endémico das praderías costeiras do golfo de México occidental. A súa área de distribución estendíase historicamente desde Bayou Teche en Louisiana, até o río Nueces en Texas, posibemente tan ao sur como Tamaulipas, México, sendo por tanto a subespecie máis meridional de Tympanuchus cupido, estendéndose terra adentro até uns 75 km, oupando unha área de 24 000 km².
Hoxe en día existen poboacións silvestres tan só en dous lugares: o Attwater Prairie Chicken National Wildlife Refuge (Refuxio Nacional de Vida Silvestre Attwater Prairie Chicken), cerca de Eagle Lake, Texas, e nalgúns terreos privados do condado de Goliad (Texas).
Progresivo descenso da poboación
En 1900 até 1 000 000 de espécimes habitaban as praderías costeiras. Desde esa data a súa poboación está diminuíndo drasticamente.
Crese que a perda de hábitat é a razón principal do seu declive. Un dos principais factores que contribuíron á perda de hábitat foi a plantación xeneralizada, que comenzou a principios da década de 1900, de Triadica sebifera para establecer unha industria de fabricación de xabón. Desde entón, T. sebifera demostrou ser un invasor agresivo dos pasteiros costeiros, desprazando a diversidade de plantas autóctonas dominadas por pastos de pradeira con rodais densos, case monoespecíficos, que alteran significativamente os procesos bióticos e abióticos do ecosistema orixinario. A urbanización contribúe aínda máis á perda de hábitat. Como resultado destes cambios nos últimos 100 anos, todo o ecosistema de pasteiros onde antigamente prosperou T. c. attwateri subsisten en pequenos e dispersos parches, cuxa existencia continúa sendo ameazada. Onde unha vez pastaba o bisonte das chairas, debido aos incendios forestais periódicos debido á maleza prducida, estas aves agora teñen dificultades para abrirse camiño a través da maleza mesta.
Un estudo de 1937 rexistrou cerca de 8 700 espécimes en catro condados de Texas. T. c. attwateri figura na lista de especies en perigo de extinción desde marzo de 1967, cando aproximadamente 1 070 aves quedaban en liberdade. En 2003 había menos de 50 aves no seu hábitat natural.
En 2014 estimábase que quedaban 260 aves, das cales 100 vivían na natureza. Puxéronse en marcha programas de cría en catividade en lugares como Fossil Rim Wildlife Center, Zoo de Abilene e Zoo de Caldwell (Tyler, TX), a través dunha asociación co Zoo de Houston,
En 2016 a poboación da subespecie reduciuse a 42 aves despois das fortes inundacións da primavera, que eliminaron a toda unha xeración de ovos. O furacán Harvey en 2017 foi aínda máis desastroso, probabelmente matou polo menos a 32 aves, e só se encontraron cinco femias durante o estudo posterior ao furacán na zona. Porén, na primavera de 2018, a poboación silvestre estimada era de 12.
3 Ninjas Kick Back
Ninjas Kick Back é un filme estadounidense dirixido por Charles T. Kanganis que foi estreado en 1994. É o único filme da serie 3 Ninjas cun videoxogo de seu. Malia que foi estreada antes que 3 Ninjas Knuckle Up, o filme foi rodado en realidade un ano máis tarde. Ademais, o nome do avó Mori cambia de Tanaka a Shintaro sen ningún motivo aparente.
Sinopse
Durante un campionato de béisbol, os tres irmáns ninja descobren que o seu avó do Xapón está en problemas e non dubidan en acudir na súa axuda. Cando chegan ao Xapón, deben usar as súas habilidades para defenderse dun vello inimigo do seu avó que pretende vingarse.
Heliodoro de Émesa
Heliodoro (Ἡλιόδωρος) de Emesa (Siria) foi un escritor grego, autor da novela Etiópicas (Αἰθιοπικά), coñecida tamén como Teáxenes e Cariclea (Θεαγένης καὶ Χαρίκλεία).
Traxectoria
Nada se sabe con seguridade da súa vida, que se data de forma variábel entre os séculos III e IV, pero identificárono cun bispo cristián de Tesalónica chamado así, segundo a noticia que aparece por primeira vez en Historia eclesiástica de Sócrates de Constantinopla, chegando a ser bispo de Trica e quen introducira o celibato en Tesalia.
Obra
Dúas particularidades asignan á novela de Heliodoro un posto especial. En primeiro lugar, o inusitado virtuosismo na técnica narrativa; por outra banda, constitúe un relevante testemuño de que novas forzas relixiosas penetran nesa época. Nesta novela de Heliodoro, como nas demais, percíbese con especial claridade que a lingua é produto artificioso. Todos os recursos da arte retórica e apoiaturas poéticas non poden desmentir o carácter pobre deste estilo. Constrúense pero non se redondean grandes períodos. A teima, sobre todo, de recargar as oracións amontoando participios conduce á formación de cláusulas monstruosas.
.it
.it é o dominio propio de Italia e a lingua italiana.
Yo soy Bea
Yo soy Bea foi unha telenovela española producida por Grundy Producciones para Telecinco. Era unha adaptación da colombiana Yo soy Betty, la fea, emitida por RCN Televisión Colombia; consecuentemente, os personaxes orixinais foron modificados e os seus perfís reescritos para a audiencia española, chegando ao momento de crear unha historia completamente nova tras a saída dos dous primeiros protagonistas.
Estreouse o 10 de xullo de 2006 e finalizou o 16 de agosto de 2009 tras 773 episodios e máis de tres anos de emisión.
Argumento
A serie conta como Beatriz Pérez Pinzón, unha moza de 27 anos moi fea pero altamente intelixente, entra a traballar na cobizada revista de tendencias "Bulevar 21". Alí namorarase do seu xefe, Álvaro Aguilar, o mozo e recentemente nomeado director desta revista. A serie narra como Bea se terá que facer valer diante dos seus compañeiros a pesar do seu físico e namorar ao seu xefe.
Máis tarde a trama deu un xiro completo, houbo unha nova protagonista, Be, que debe demostrar ante todos, incluída a súa propia nai, que non necesita que ninguén a manteña e que pode coidar de si mesma. É Beatriz Berlanga Echegaray, unha moza que quere converterse en xornalista, convértese finalmente na protagonista absoluta da serie xunto a Roberto Vázquez, o redactor xefe, que máis tarde sería substituído por César Vila, un xornalista de investigación.
Premios
2006
2007
2008
2009
Panic! at the Disco
A banda formouse e gravou as súas primeiras demos mentres os seus membros aínda estaban no instituto. Pouco despois gravaron e publicaron o seu traballo de estrea, A Fever You Can't Sweat Out (2005). Fixéronse coñecidos polo sinxelo "I Write Sins Not Tragedies", e o álbum finalmente foi certificado dobre platino. O grupo entón gravou o seu segundo disco, Pretty. Odd., editado no ano 2008. Este marcou un gran cambio con respecto ao seu priemrio disco e non acadou as cifras de vendas agardadas, porén, conseguiu a alamación da crítica.
A banda publicou o seu terceiro álbum, titulado Vices & Virtues, o 11 de marzo do 2011. O priemiro sinxelo do disco, "The Ballad of Mona Lisa", editouse o 1 de febreiro do mesmo ano.
Rosamar
O Rosamar foi un barco arrastreiro portugués, que foi a pique nas costas galegas en decembro de 2008.
Características
O barco foi construído en 1978, tiña casco de aceiro e 34 metros de eslora.
Era propiedade da empresa Pescarias Labayen, con sede en Matosinhos (Portugal), pero os seus propietarios son de Burela, onde posúen outras empresas como Pesquerías Savinela ou Pesquerías Veiga. Despois de pertencer a distintas empresas portuguesas, en 2003 fora comprado polo último armador, e destinado a faenar con base de traballo nos portos de Burela e San Cibrao.
Cunha tripulación de 13 persoas, dedicábase á captura de pescada e xurelo.
O Rueiro, Cañás, Carral
O Rueiro é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Rosamar
O accidente
O accidente produciuse o 5 de decembro de 2008, ás 8:45am hora local, probablemente como consecuencia do enganche das redes. Nese momento o pesqueiro estaba situado a 24 millas ao noroeste do porto de San Cibrao.
No accidente pereceron tres tripulantes e quedaron cinco persoas máis desaparecidas. As vítimas eran de nacionalidade portuguesa (catro) e indonesia (catro). Os sobreviventes foron un mariñeiro indonesio e catro portugueses.
Augusto Sierra Rodríguez
Augusto Sierra Rodríguez, nado en San Paio (Petín) cara a 1891 e finado no mesmo concello o 15 de marzo de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Vilamartín de Valdeorras, na Segunda República foi nomeado alcalde de Vilamartín de Valdeorras en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi detido en Montefurado e o seu cadáver apareceu no Alto da Raspallosa (Petín) o 15 de marzo de 1937. Fora xulgado en Ourense por rebelión militar co resultado de declaración en rebeldía.
Waldheims Walzer
Waldheims Walzer é un filme documental austríaco de 2018 dirixido por Ruth Beckermann. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A directora Ruth Beckermann investiga a eliminación do pasado nazi de Austria polo Secretario Xeral das Nacións Unidas e o presidente austríaco Kurt Waldheim, quen serviu como Wehrmacht alemán.
Festa da empanada de Chantada
A festa da empanada de Chantada é unha festa gastronómica que se celebra en Chantada como remate festas patronais na honra da Virxe do Carme a última semana de agosto. Esta xira campestre, semellante ás que se celebraron en outras vilas galegas, está documentada desde comezos do século XX. En 1950 tomou o nome de Festa da Empanada, por ser esta preparación a protagonista dos concursos nos que se presentaban as mellores viandas.
Kátia Aveiro
Kátia Liliana dos Santos Aveiro, máis coñecida como Kátia Aveiro ou Ronalda é unha cantante portuguesa.
Comezou a súa carreira no ano 2005, co alcume de Ronalda pero no 2013 saca o primeiro sinxelo co seu nome, Katia Aveiro, Boom sem parar.
2005-13: Ronalda
No 2005 comeza a súa carreira musical baixo o alcume de «Ronalda», facendo referencia ao seu irmán, o futbolista Cristiano Ronaldo. A maioría das cancións que compón Kátia son baladas, xa que falan do amor e teñen un ritmo lento.
O seu primeiro disco, chamado Pronta pra te amar, foi editado en 2005 e constaba de once cancións totalmente en portugués, o primeiro sinxelo levaba por título o mesmo que o CD: Pronta pra te amar.
Ao ano seguinte, Kátia, despois do seu éxito obtido, lanzou Esperança (2006). Foi tal o éxito deste cd en Portugal que Kátia fixo a súa primeira xira, Esperança Tour, por todo o país. A canción que máis repercusión tivo foi «Obrigada man», unha canción dedicada ao seu irmán Cristiano Ronaldo.
Kátia publicou o seu terceiro disco de estudo, chamado De corpo e alma, un disco bastante decisivo na súa carreira, xa que despois deste cd, estaría sen volver cinco anos aos escenarios. O disco contén a canción de apoio á selección de fútbol portuguesa no Mundial de Fútbol de 2006, e unha canción ao seu pai falecido, Dinis Aveiro, chamada Hope to see you.
Dende 2013: Kátia Aveiro
Despois de cinco anos, Kátia deixou de ser Ronalda para volver aos escenarios. Foi producida por Redone, o produtor de Just dance (de Lady Gaga) e Live it up (de Jennifer Lopez), entre outros. A canción principal chámase Boom sem parar, e saíu ao mercado en 2013, unha canción que en menos de quince días contaba cun millón de visitas en Youtube.
Kátia obtivo tanto éxito, que é o seu primeiro traballo internacional, tendo presentacións en Portugal, Galiza, España, Francia e o Brasil. O 28 de febreiro de 2014 anunciouse que participará na nova edición do reality espectáculo, Superviventes 2014 na cadea española Telecinco.
Valentino Rossi
Valentino Rossi, nado en Urbino o 16 de febreiro de 1979, é un piloto italiano de motociclismo que gañou nove títulos mundiais en diferentes categorías do Mundial de Motociclismo (125 cc, 250 cc, 500 cc, e MotoGP de 990 e 800 cc). Foi o único motociclista da historia en logralo. É coñecido polos alcumes que se deu a si mesmo en diferentes momentos da su carreira: "The Doctor" (O Doutor), Valentinik e Rossifumi. É considerado pola maioría de expertos e pola prensa especializada como o mellor piloto da historia do motociclismo.
Traxectoria
Dende novo foi a Tavullia, onde comenzou a súa vida no deporte do motor correndo nos karts apoiado polo seu pai Graziano Rossi (que tamén foi piloto). Dende o principio apuntou boas maneiras e gañou o campionato rexional de 1990. O seu pai intentou facer que Valentino continuase no mundo das catro rodas e tratou de colocalo no campionato europeo de karts e no rexional de 100 c.c. para que seguise unha carreira cara á Fórmula 1. Pero os altos custos de seguir este camiño obrigárono a quedar nas minimotos, coas que gañou o campionato rexional en 1992, demostrando xa un gran talento coa súa curta idade. Conseguiu a súa primeira licenza de piloto no "Moto Club Cattolica", organización pioneira nas carreiras de minimotos en Italia. Aos 13 anos proba por primeira vez unha Aprilia Futura 125, pero o seu debut como piloto de motos faino no campionato italiano "Sport production". No campionato SP no ano 1993, cunha Cagiva Mito de Claudio Lusuardi, sufriu unha caída na primeira curva da primeira práctica que fixo dubidar a el e mais o seu pai se o motociclismo era o camiño que debía seguir. En 1994, participa simultaneamente no campionato "Sport Production" e no "GP Italiano", vencendo no campionato SP e adquirindo experiencia nos prototipos de Grand Prix. Ao ano seguinte gaña o campionato de Italia na clase 125 e clasifícase terceiro no campionato europeo da mesma categoría.
Categoría 125 cc
En 1996 debuta no campionato do mundo no equipo Aprilia-AGV e, tras dez carreiras nas que obtén un terceiro posto como mellor resultado, obtén a súa primeira vitoria no Gran Premio da República Checa de Motociclismo en Brno, despois de obter a pole position. En 1997 pasa ao equipo oficial de Aprilia e obtén o seu primeiro título mundial cunha Aprilia RS125 tras gañar 11 carreiras. É aí cando comeza o liderado do rei do motociclismo.
Categoría 250 cc
En 1998, Rossi pasou á categoría de 250 cc, pilotando outra vez para Aprilia xunto a Loris Capirossi e o xaponés Tetsuya Harada. Nesta tempada gaña as catro últimas carreiras e fai unha excelente presentación, pero remata a 23 puntos tras o campión, o seu compañeiro Loris Capirossi, e só cun punto por diante do seu outro compañeiro de equipo, cerrando unha campaña perfecta para o equipo, pero mellorable para a nova promesa do motociclismo.
En 1999 Rossi é campión despois de gañar nove carreiras, quedando a 48 puntos do segundo, Tohru Ukawa, e a 100 puntos de Loris Capirossi, agora en Honda, levándoo ao seu ascenso á máxima categoría.
Os anos con Honda (2000-2003)
No ano 2000 debutou en 500 cc pilotando unha Honda NSR500 e, a pesar de cometer algúns erros, gañou dúas carreiras e quedou segundo no campionato a 49 puntos de Kenny Roberts Jr.. Neste ano a Honda contaba cunha clara superioridade técnica sobre as demais motos da grella.
En 2001, a última tempada antes da substitución desta categoría por MotoGP, continuou no equipo "Nastro Azzurro" pilotando a NSR500, que conseguiu 11 vitorias, igualando a marca da categoría en poder de Giacomo Agostini dende 1972. Esa tempada Rossi sumou o seu terceiro título mundial, primeiro na categoría. Ese mesmo ano Valentino ponse a proba na carreira máis importante do mundial de resistencia, as "oito horas de Suzuka", que gañou xunto co seu compañeiro Colin Edwards.
No ano 2002 debutaron as MotoGP de 990 cc e Rossi fichou polo equipo Honda Repsol HRC, pilotando a RC211V de cinco cilindros. Esa tempada gañou con superioridade un mundial no que todos os pilotos eran "novatos", por unha distancia de 140 puntos sobre o segundo, Max Biaggi, que pilotaba a primeira Yamaha M1 de catro tempos, claramente inferior á Honda RC211V, pero igualada coas últimas NSR500 que seguían competindo.
Campión con Yamaha (2004-2005)
En 2004, Valentino competiu para Yamaha, considerada tecnicamente inferior á Honda no campionato anterior, posto que en 2003 os pilotos de Yamaha quedaron sétimo (Checa, empatado a puntos con Ukawa) e noveno (Barros) cun terceiro posto como mellor actuación nunha carreira. Pero Rossi aceptou o reto e levou o seu novo equipo como xefe de enxeñeiros a Jeremy Burgess, que o acompañara en Honda dende a súa primeira tempada no 2000. O resultado foi unha moto altamente competitiva coa que logrou un título mundial, aínda que o propio Valentino admitiu que Yamaha non era tan mala moto como esperaban.
En 2005, aínda criticado polo seu paso a Yamaha, Rossi gaña novamente o mundial de motociclismo na carreira disputada no circuíto de Sepang, o 25 de setembro daquel ano, aínda que faltaban catro carreiras para o final do campionato. Esa tempada Rossi gañou 11 das 18 carreiras disputadas, sumou 16 podios, gañando 367 de 425 puntos posibles, e retirouse só unha vez, no Gran Premio do Xapón, demostrando unha gran superioridade, quedando por diante de Melandri, Hayden e Edwards.
A crise dos resultados (2006-2007)
No 2006, Valentino clasifícase segundo con cinco vitorias, seis menos que na tempada anterior principalmente por dúas caídas, dúas roturas de motor e un problema coa pina de adiante. A seis carreiras do final do campionato, Rossi está a 51 puntos do líder, pero comeza unha remontada que emociona os seus moitos seguidores, e na última carreira está primeiro con oito puntos de vantaxe, pero tras unha mala saída dende a primeira posición Rossi cae ao tratar de recuperar os postos perdidos, condenándose ao posto 13 e cedendo o campionato ao estadounidense Nicky Hayden, que rompe coa que parecía unha interminable serie de vitorias para o italiano.
No Gran Premio do Xapón, carreira pasada por choiva, Valentino está na 13ª posición, permitindo ao seu rival, Casey Stoner, que chegou sexto, proclamarse campión. Na clasificación do último gran premio en Valencia, Rossi cae e sofre traumas múltiples na man dereita, pero aínda así participa na carreira da que se retira por un problema electrónico, cedendo tamén o segundo posto do campionato a Dani Pedrosa e con este terceiro posto definitivo completa a súa peor actuación no mundial dende o seu noveno posto no seu debut en 1996.
O regreso do campión (2008)
En 2008, tamén con Yamaha, pero agora con pneumáticos Bridgestone tras varios problemas nos anos anteriores cos Michelin, Rossi volvía como un dos máis fortes aspirantes ao título, pero nas tres primeiras carreiras Stoner, Pedrosa e o seu compañero de equipo, o debutante Jorge Lorenzo arrebatáronlle o alto do podio. Pero o italiano logra vencer tres carreiras consecutivas, o que o lanza de novo como un forte aspirante ao título (unha destas carreiras foi o seu triunfo número 90 no mundial, que lle permitiu igualar o récord de Ángel Nieto).
Tras unha non moi boa presentación en Holanda, en Laguna Seca preséntase unha apaixonante batalla polo primeiro posto entre Stoner e Rossi. Na mítica curva do "Tirarrollas", o Doutor executou unha das mellores manobras do motociclismo, adiantando a Stoner pola area, quen finalmente remataría segundo a pesar dunha caída. Stoner acusou a Valentino de "executar manobras ao límite", pero posteriormente desculpouse polas súas declaracións dicindo que actuou na calor do momento e que non quería ningunha polémica.
Tras conseguir a pole position e gañar a carreira en Indianápolis superou o récord de Giacomo Agostini de 68 vitorias na máxima categoría. E a súa vitoria número 70 en MotoGP chega en Motegi (GP do Xapón), logrando así novamente o campionato a falta de tres carreiras para finalizar o mundial.
Tras ser segundo en Australia, gañar a carreira en Malaisia e quedar terceiro en Valencia, Valentino, con 373 puntos supera comodamente o récord da maior cantidade de puntos obtidos nunha soa tempada.
Noveno título mundial (2009)
En 2009, de novo con Yamaha, Rossi enfróntase a unha das súas tempadas máis interesantes pola rivalidade suscitada co seu propio compañeiro de equipo, Jorge Lorenzo, quen o obriga a esforzarse en máis dunha carreira e con quen disputa o primeiro lugar na clasificación durante case toda a tempada.
Despois de chegar como líder do campionato á cuarta carreira en Le Mans con dous segundos postos e unha vitoria, Valentino ten unha accidentada carreira na que ten que cambiar de moto dúas veces, cae e é sancionado por exceder o límite de velocidade en boxes, o que o deixa con dúas voltas perdidas respecto ao líder e por primeira vez na súa carreira cruza a meta sen facer puntos, no posto 16.
Tras un terceiro posto en Mugello, Valentino protagoniza unha loita impresionante polo primeiro lugar co seu compañeiro de marca no Circuit de Catalunya e remata primeiro ao gañar a posición na última curva da última volta no que foi a carreira con máis emoción da tempada.
O 27 de xuño, no gran premio de Holanda en Assen, Valentino consegue a centésima vitoria da súa carreira e celébrao cunha xigantesca pancarta con fotos de cada unha das súas 99 vitorias anteriores. Cunha segunda posición en Laguna Seca, o triunfo en Alemaña e unha quinta posición despois dunha caída en Gran Bretaña, Rossi é líder a 25 puntos do seu compañeiro e segue sendo o favorito para gañar o campionato.
En Brno, perde a primeira posición co seu compañeiro faltando seis voltas para o final da carreira, pero mantén o seu ritmo e presiona a Lorenzo, quen comete un erro e cae, deixando ao italiano como favorito con 50 puntos de diferenza a falta de seis carreiras; pero Rossi tamén cae en Indianápolis e revive a disputa polo título.
A pesar de non vencer en catro carreiras dende Brno, Valentino segue sendo líder do campionato con 38 puntos de diferenza ao seu favor e con só dúas carreiras para terminar o campionato. Finalmente, con seis vitorias, Rossi proclámase campión no Gran Premio de Malaisia e celébrao utilizando o refrán italiano "Galiña vella fai bo caldo" en referencia aos que o consideraban demasiado vello para facer fronte aos pilotos máis mozos cos que compite e pecha a tempada do seu noveno título mundial cun segundo lugar en Valencia, onde o esperou a súa noiva R. Omaña.
Récords en 250 cc
Categoría extinta do mundial e substituída en 2010 por Moto2, con diferente cubicaxe de motor 600 cc.
Valentino Rossi é:
Récords en 125 cc
Valentino Rossi é:
Haven
miniatura|300px|Restos do casco afundido do Haven.
Descrición
Tratábase dun superpetroleiro do tipo VLCC (Very Large Crude Carrier), construído en 1973 por Astilleros Españoles en Cádiz. Navegou orixinalmente baixo o nome de Amoco Milford Haven (tamén coñecido como M/C Amoco Milford Haven ou, abreviado, M/C Haven), cando era propiedade da multinacional Amoco. Tiña unhas dimensións de 344 m de eslora, 51 m de manga e 28 m de calado. A súa capacidade era de 267.500 tn de desprazamento e contaba con 36 tripulantes. No momento do accidente transportaba unha carga de 144.000 toneladas de petróleo cru.
En 1988 foi alcanzado por un mísil Exocet disparado desde un buque de guerra iraniano, mentres navegaba polo Golfo Pérsico, o que provocou serios danos ó casco. Foi sometido ás necesarias reparacións en Singapur, entre 1988 e 1990. Unha vez reparado fixo unha única viaxe, que rematou no afundimento.
Varios irmáns do Haven sofriran un fin similar: o Amoco Cadiz, que afundiu o 16 de marzo de 1978 fronte Bretaña (Francia); o Maria Alejandra, que explotou o 11 de marzo de 1980 fronte a costa de Mauritania; e o Mikenes, que tamén explotou o 3 de abril de 1980, fronte á costa de Serra Leoa.
Accidente
O Haven estaba chegando a Xénova para descargar no porto de Multedo, e tivo que quedar á espera para poder entrar no porto, a unhas 6 millas da costa.
Ás 12.30 horas do 11 de abril de 1991, o petroleiro sofre unha explosión mentres se realizaba unha transferencia da carga desde os depósitos de proa ós centrais. A explosión é de tal potencia que levanta a cuberta da proa e foi seguida dun violento incendio. Durante a noite, o barco é arrastrado por varios remolcadores lonxe da costa, ata unha zona situada entre Cogoleto e Arenzano, pero durante este remolque rompe o casco, debilitado polas explosións, separándose a proa. Esta parte, duns 95 m de lonxitude, afundiu a 470 m de profundidade (44°16′22.42″ N 08°41′18.83″ E).
Na mañá do día 13, novas explosións sacudiron os restos do barco, probablemente debido a un sobrequentamento dos tanques que aínda non arderan. Por fin, ás 9:30 do 14 de abril, unha nova explosión provocou o afundimento, a unha milla e media do porto de Arenzano, a unha profundidade de 80 metros (44°22′25.75″ N 08°41′59.58″ E).
Impacto medioambiental
O primeiro vertido, estimado nunhas 80.000 toneladas, formou unha ampla mancha de 12x4 km aproximadamente, que terminou chegando á costa da Liguria e que despois foi arrastrada cara a Costa Azul francesa. A marea negra afectou un total de 110 km de costa sen que os buques anticontaminación puidesen evitalo.
Das 144.000 toneladas de carga, arderon ó redor de 90.000 toneladas, ademais do propio combustible do barco.
miniatura|300px|Detalle dos restos do barco: escaleira de popa. En 1998 alcanzouse un acordo entre o FIDAC (Fondo Internacional de Indemnización de Danos debidos á contaminación por hidrocarburos), o armador e a aseguradora chegaron a un acordo definitivo. O goberno italiano promulgou a chamada Lei Haven (xullo de 1998) que permitiu fixar as indemnizacións en 117,6 millardos de liras, das que 70 foron abonados polo FIDAC e 47,6 pola compañía aseguradora.
Na actualidade pódense visitar os restos do barco mediante técnicas de mergullo recreativo ou profesional, no que se converteu no maior naufraxio visitable do Mediterráneo e un dos meirandes do mundo. O pecio xa está completamente colonizado por unha rica fauna bentonica. A popa elévase ata unha profundidade de 36 metros, o nivel ó que se cortou a cheminea por representar un perigo para a navegación.
Chindasvinto
miniatura|dereita|Chindasvinto Chindasvinto, tamén chamado Chindasvindo ou Quindasvinto, foi un rei visigodo que gobernou entre os anos 642 e 653.
Traxectoria
Foi escollido para ocupar o trono o ano de 642, cando xa era ancián, téndose dedicado a pacificar o reino, dominar as faccións disidentes e a someter a inqueda nobreza. Gañou a merecida fama de sabio lexislador polas súas importantes realizacións. Convocou o VII Concílio de Toledo (16-10-646), e asociou ao seu fillo Recesvinto ao trono (649), consolidou a inconstante monarquía visigoda e protexeu as artes e as letras do seu reino.
Baiobre, Branzá, Arzúa
Baiobre é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).
Cada 3 de maio celébrase a festa na capela da Santa Cruz, construída en 1906.
Alice Cooper
Traxectoria
Nacido na cidade de Detroit, en 1948, Vincent Furnier formou as súas primeiras bandas na década dos 60. A pesar de ter sido moitas, só "Nazz" obtivo algunha repercusión, chegando a realizar algunhas gravacións.
Finalmente, en 1969, montou a "Alice Cooper Band" xunto con Mike Bruce e Glen Buxon (guitarras), Dennis Dunaway (baixo) e Neil Smith (batería). O primeiro álbum, "Pretties For You", non tivo moito éxito.
A carreira do grupo comezou a coller pulo cando o produtor Bob Ezrin aconsellou ao vocalista facer, alén de cantar, representacións diabólicas nos espectáculos, abusando dos efectos de horror, cobras, sangue e escenas teatrais. Co disco "Easy Action", de 1970, chamarán a atención dos medios e das discográficas, conseguindo un contrato coa Warner Brothers.
O éxito definitivo chegou cos clásicos "Love It to Death" (1971) e "School's Out" (1972), seguidos por "Billion Dollar Babies" (1973), cando chegaron ao cumio en todo o mundo. Ao mesmo tempo en que coñecían a fama, os integrantes da banda víanse nunha difícil situación: o abuso de drogas e alcohol por parte de Vincent era cada vez máis frecuente. Deciden, por tanto, seguir coa banda sen el, mudando o nome do grupo para Billion Dollar Babies, mais non se mantiveron no panorama musical.
Vincent entón adopta o nome Alice Cooper, anteriormente da banda, para si mesmo, e pasa a seguir a súa carreira só. Gravou "Welcome to My Nightmare", en 1975. Ese disco foi moi ben recibido e o Hard Rock practicado polo vocalista sumado ao espectáculo teatral en que se transformaran os seus concertos déronlle cada vez mais éxito.
Zaouli
miniatura|220px|dereita|Máscara zaouli no [[Estadio de Bouaké.]] Zaouli designa en Costa do Marfil, tanto unha máscara coma unha danza tradicional da etnia Guro. Síntese de dúas máscaras, a bulu e a djela, á zaouli chámaselle tamén "Djelalou Zaouli", que significa literalmente "Zaouli filla de Djela". Creada na década de 1950 por Ouinnaila Zrabi Séhifla, a máscara Zaouli acompáñase durante a súa actuación cun ritmo do mesmo nome. O primeiro bailarín que levou esta máscara foi Kouaï Bi Voïzié. Á máscara zaouli atribúeselle o poder de incrementar a produtividade da vila na que se practica.
Alice Cooper
Traxectoria
Mais non todos os álbums foron tan ben. Non por falta de creatividade ou de capacidade de Alice, senón por causa do vicio que prexudicaba a súa vida e consecuentemente o seu traballo. A pesar de haber internado nalgunhas clínicas de recuperación, a súa fama era mantida polos shows, sempre fortes, xa que os álbums continuaban frouxos e sen o mesmo pique do inicio. Soamente en 1989, con "Trash", e en 1991, con "Hey Stoopid", Alice volveu a figurar nas listas de radios e na MTV.
En 2000, o álbum "Brutal Planet", un dos máis fortes de toda a súa carreira, tamén foi moi ben recibido, sendo seguido por unha extensa tourné con practicamente todos os shows multitudinarios.
No ano seguinte veu "Dragontown", unha especie de continuación do álbum anterior, con letras sarcásticas e o son máis arrastrado. Un pouco máis de vagar, é verdade, mais sen deixar nunca de soar pesado, como só Alice Cooper sabe facer. A batería unha vez máis foi por conta do competente Eric Singer, consagrado por ter tocado en diversas bandas, principalmente en Kiss.
En 2003, o cantante estaba de volta co seu máis recente traballo, o disco “The Eyes of Alice Cooper”, reunindo 13 pezas e letras sarcásticas.
De volta aos estudios en 2005, Alice Cooper lanzou en agosto o álbum “Dirty Diamonds”, pola New West Records. Un ano despois o cantante estaba de volta co material en vivo “Alice Cooper Box – Collector’s Edition”, reunindo rexistros en vivo das tournés “Welcome to My Nightmare” de 1970 e “Brutally Live” de 2000.
Tulga
Tulga, finado no ano 642, foi rei dos visigodos entre 640 e 642, sucedendo a seu pai Chintila.
Traxectoria
A secuencia dos feitos altérase conforme as fontes:
De acordo con Sixiberto Glembacense o rebelde, seguro dos seus apoios e coa adhesión doutros nobres, marchou sobre Toledo, depuxo a Tulga facéndoo tonsurar, deste xeito inhabilitouno para ocupar o trono; o destino posterior de Tulga é descoñecido.
Santo Ildefonso, por outro lado, deixou un relato distinguido: a rebelión de Chindasvinto obtivo algún apoio entre a nobreza mais non triunfou debido á falta de apoio do clero. Tulga conservou o trono e Chindasvinto mantívose un rebelde, ata que a oportuna morte do rei, por doenza, permitiu o recoñecemento de Chindasvinto como rei polos electores reais.
America's Next Top Model
miniatura|300px|Adrianne Curry gañadora do primeiro ciclo America's Next Top Model é un programa de telerrealidade da televisión estadounidense que consiste nunha competición na que se elixe unha muller á que lle dan unha oportunidade para comezar unha carreira como modelo profesional por medio de contratos publicitarios e aparición en revistas de moda. Tyra Banks, antiga modelo, é a creadora, xuíz principal e presentadora do programa, tamén é a produtora xunto con Ken Mok e Anthony Dominici. A primeira edición, denominada ciclo, comezou o 20 de maio de 2003 na United Paramount Network, converténdose nun dos seus programas máis vistos, desde 2006 emítese na súa sucesora, The CW Television Network, onde é con diferenza o programa máis visto.
O tema da apertura cántao Tyra Banks producido por Rodney "Darkchild" Jerkins.
Xosefa de Bastavales
Josefa Juncal Barreiro, máis coñecida como Josefa de Bastavales, nada en Santaia (Gorgullos, Tordoia) o 20 de xullo de 1932, é unha pandeireteira galega.
Traxectoria
Comezou o seu interese no mundo da música por medio dun veciño que tocaba o acordeón nas celebracións relixiosas na igrexa de Bastavales (Brión). Josefa aprendeu a tocar o acordeón e comezou a practicar coa pandeireta pola súa conta e máis a cantar. Cando cumpriu os dezaseis anos os seus pais foronse a vivir á parroquia de Bastavales. A pesar de deixar de vivir en Tordoia, Josefa seguiu mantendo contacto co seu concello natal, e ía con frecuencia ás súas romarías. Pódese dicir que Josefa foi unha muller autodidacta no mundo da música, ela ten moitas habilidades para tocar certos instrumentos musicais e tamén para cantar.
Josefa colaborou en diversos programas de televisión, visitando distintos lugares da xeografía galega e compartiu escenario con distintos grupos de recoñecido prestixio tanto a nivel nacional como internacional. Entre eles están Cristina Pato, Susana Seivane, Fuxan os ventos e o grupo de música folk irlandés The Chieftains.
Esta veciña de Brión foi impulsada polo músico Manu Chao e viviu a súa mellor experiencia musical actuando con el no Festival Internacional de música en Francia. Tamén da súa man actuou en distintos concertos en Barcelona. .
Na actualidade Josefa tivo a oportunidade de gravar unha película pero ela non aceptou xa que as súas fillas non podían acompañala, como o fixeran antes nas viaxes con motivo dos concertos.
O Campo, Marín
Santa María do Campo é unha parroquia que se localiza no concello de Marín. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 374 habitantes (199 mulleres e 174 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 373 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 344 habitantes, sendo 173 homes e 171 mulleres.
Patrimonio
A igrexa parroquial é un templo de orixe románica, de finais do século XII e comezos do XIII. Desa época consérvase un arco triunfal no interior, rudo, estreito e apuntado, a través do que se accede ao presbiterio rectangular. A nave é do século XVI, mantendo unhas pinturas murais góticas en mal estado de conservación. Pertenceu á Encomenda de San Xoán.
3 Ninjas Knuckle Up
3 Ninjas Knuckle Up é un filme estadounidense dirixido por Sang-ok Shin que foi estreado en 1995. Terceira parte da saga iniciada en 1992 co filme 3 Ninjas.
Sinopse
Colt, Rocky e Tum Tum están dispostos a pasar outro verán de aventuras e acción co seu avó. Nunha das súas visitas á pizzería da vila defenderán a Jo, unha rapariga da reserva india. Ela cóntalles os planes dun ambicioso millonario disposto a envelenar as terras dos indios para facerse rico.
Lista de concellos de Guipúscoa
Lista de concellos de Guipúscoa:
300px|miniatura|Mapa municipal de Guipúscoa
A Igrexa, Branzá, Arzúa
A Igrexa é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 9 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gish Bar Patera
Gish Bar Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 110 kms de diámetro e cobre unha área duns 9.600 km2. Está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Gish_Bar_Patera&params=16.18_N_90.26_W_globe:io_type:landmark_source:gpn 18,6° N 87,7° O]. O nome de Gish Bar provén da mitoloxía babilonia, onde Gish Bar era o deus do Sol, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1997. Está situado ó sur da base do Gish Bar Mons, unha montaña de 11 kms de altitude. Cara o nordeste está Skythia Mons, e cara o leste está Monan Mons, ó note e sur están Monan Patera e Ah Peku Patera, respectivamente.
A sonda Galileo detectou actividade volcánica no pasado recente de Gish Bar Patera, particularmente en 1996, e unha nova erupción foi detectada polos instrumentos de espectrometría infravermella da Galileo en agosto do 2001. A sección occidental da patera é principalmente verde, cons algunhas manchas brillantes, mentres que a parte oriental é principalmente laranxa. A rexión do noroeste de Gish Bar Patera está cheo de manchas procedentes de varias erupcións. O chan do patera podería estar formado por silicatos.
José Luis Sucasas
José Luis Sucasas Fernández, nado en Cadrón (Lalín) o 24 de xuño de 1959 e finado na illa da Toxa o 1 de abril de 2017, foi un escritor e político galego.
Vista Real, Cañás, Carral
Vista Real é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 22 eran homes e 16 eran mulleres.
Marín (San Xián), Marín
San Xián de Marín é unha parroquia que se localiza no concello de Marín. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 2.819 habitantes (1.431 mulleres e 1.388 homes), distribuídos en 28 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.937 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 2.715 habitantes, sendo 1.350 homes e 1.365 mulleres.
Milla náutica
A milla náutica é unha unidade de medida internacional, a máis común para medir as distancias no mar.
Medida
A definición da milla mariña está relacionada coas dimensións da Terra. É a distancia equivalente a un arco dun minuto sobre un círculo máximo. Tomando como círculo máximo o Ecuador, a división da lonxitude da liña ecuatorial (redondeada en 40.000 km para o cálculo) entre os 21.600 minutos totais dá como cociente 1.851,85 m, que normalmente se redondea a 1.852 m, e esa é a lonxitude da milla náutica.
Con todo, a Terra non é unha esfera perfecta, polo que se se considera un círculo máximo outro que o ecuador, como pode ser un meridiano, a medición da milla náutica pode variar nuns poucos metros segundo a localización. Polo tanto, a Conferencia Hidrográfica Extraordinaria Internacional de Mónaco adoptou en 1929 unha milla náutica de exactamente 1.852 metros. Nun día unificouse o valor da milla náutica en todo o mundo, excepto para os EUA que se engadiron a esta definición en 1954 e os ingleses e o seu imperio que o fixeron en 1970, abandonando a súa milla do almirantado de 1.853,184 m ou 6.080 ft.
Outra unidade relacionada é o nó, que se define como a velocidade dunha milla náutica por unidade de hora.
En cartas náuticas (proxección Mercator) cada minuto de latitude medido sobre as marxes esquerdo ou dereito representan unha milla.
Branzá, Branzá, Arzúa
Branzá é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 13 eran mulleres.
Gwasg y Dref Wen
Gwasg y Dref Wen é unha empresa editorial galesa con sede en Cardiff, fundada por Roger Boore en 1969 é unha das principais editoriais de literatura infantil en lingua galesa.
Traxectoria
O nome da editorial fai referencia a Y Dref Wen, un englynion recollido no Canu Heledd. Ata 2014 a editorial publicou uns 500 títulos en lingua galesa e inglesa, principalmente de literatura infantil, tanto orixinais como adaptacións e traducións; algúns dos seus libros aparecen en edicións bilingües. Nas décadas de 1970 e 1980 publicou traducións das aventuras de Astérix. Ademais de libros infantís tamén edita material educativo como as series "Welsh History Stories" ou "Cyfres o'r Dechrau i'r Diwedd". A partir de mediados da década do 2000 deulle pulo á edición para adultos, salientando na publicación de autobiografías, como a do actor Huw Ceredig ou a cantante Heather Jones.
.au
.au é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Australia.
O dominio está operado pola sociedade .au Domain Administration (auDA), unha organización sen ánimo de lucro composta por membros de organizacións de internet, empresas, e outras persoas interesadas. auDA opera coa autorización do goberno australiano. Outros organismos teñen delegada a administración dalgúns subdominios como é o caso de AICTEC, AGIMO e CSIRO cos dominios de segundo nivel .edu.au, .gov.au e .csiro.au respectivamente.