cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de illas de Grecia
As illas gregas están tradicionalmente agrupadas nos seguintes grupos: As illas Argo-Sarónico no golfo Sarónico preto de Atenas, as Cícladas, unha gran pero densa colección, ocupando a parte central do mar Exeo, as Illas do Exeo Norte, unha agrupación da costa oeste de Turquía, o Dodecaneso, outro conxunto disperso no sueste entre Creta e Turquía, as Espóradas, un grupo moi pequeno fronte ás costas de Eubea, e as Illas Xónicas, situadas ao oeste da península no Mar Xónico (unha destas illas, Citerea, está na punta sur da Península do Peloponeso e forma parte da periferia Ática, pero se consideran parte das illas Xónicas, principalmente debido a razóns históricas). Tamén hai moitas illas, illotes e rocas que rodean a costa de Creta. 400px|right
Illas Sarónicas
300px|dereita|miniatura|Illas Sarónicas
Espóradas Setentrionais
miniatura|300px|dereita| As Illas Cicladas círculo [[Delos.]]
O nome Espóradas (Σποράδες, en grego) vén do adxectivo grego sporas (no xenitivo, sporados), que significa "espallado", "diseminado", como son as illas que constitúen este arquipélago.
Illas Xónicas
As illas Xónicas, (en grego Ιόνια νησιά, Ionia nisia, en grego antigo Ἰόνιοι Νῆσοι, Ionioi Nēsoi) forman un arquipélago ao oeste da Grecia continental que se compón de sete illas principais.
Illas do Dodecaneso
dereita|300px|miniatura|Illas do Dodecaneso. miniatura|dereita|300px|Illas do Dodecaneso
O termo Dodecaneso (en grego, Δωδεκάνησα – Dodekánisa) significa "doce illas", unha referencia á ducia de illas principais do arquipélago do mar Exeo, 164 illas en total das cales 26 están habitadas, todas gregas.
Illas do Exeo central
miniatura|300px|dereita|Illa de Samos
Cícladas
miniatura|300px|dereita|Mapa das Cícladas miniatura|300px|dereita|Mapa das Cícladas
Creta e illas lindeiras
Esta é unha lista de illas, illotes e rochas que rodean a illa de Creta. dereita|300px|miniatura|Mapa de Creta e illas próximas. 300px|right|O illote de Leon, na esquerda, xunto ao illote máis grande de Souda, dentro da baía de Souda 300px|right|Spinalonga (Kalidon) 300px|right|O illote de Pontikonisi (illa rato) que ten a forma dun rato.
No mar de Libia
300px|right|O illote de Trafos no mar de Libia.
Eubea e illas periféricas
dereita|300px|miniatura|Illa de Eubea
Casa de Savoia
dereita|miniatura|180px|[[Escudo de armas da Casa de Savoia.]] A Dinastía Savoia ou Casa de Savoia é unha dinastía que tradicionalmente tiña a súa orixe en Savoia, e que reinou en Italia, dende a súa fundación coma reino en 1861 despois da súa unificación ata a instauración da República Italiana no ano 1946.
Condado de Savoia
Foi fundada por un nobre borgoñón, Humberto o da Man Branca (morreu aproximadamente en 1048), quen obtivo para o seu fillo Odón o título de Conde de Savoia, con dominios no norte da península italiana. Este último, a través do seu matrimonio con Adelaida, herdeira de Turín no Piemonte, logrou espallar os dominios da súa Casa. Nos seguintes tres séculos, a familia logrou estender os seus dominios en Francia, Italia e Suíza. No século XIII, Niza pasou a mans da familia, dando a Savoia unha saída ao mar.
Ducado de Savoia
En 1416, Amadeu VIII, Conde de Savoia, a través do apoio do Sacro Emperador Romano Sexismundo, estableceu o Ducado de Savoia establecéndose coma o seu primeiro duque. Amadeu abdicou en 1434, herdando o ducado o seu fillo Luís tralo cal fundaría unha orde relixiosa en Italia, sendo elixido Sumo Pontífice polo Concilio de Basilea co nome de Fiz V en 1440, renunciando ao posto nove anos máis tarde.
Cara o 1536, a autoridade dos Duques de Savoia sobre Xenebra rematara, perdendo a Casa tódalas súas posesións en Suíza. Ese mesmo ano, Francisco I, rei de Francia, invadiu e ocupou o resto de posesións da familia. Con todo, coa derrota de Francia fronte España en 1559, a Paz de Cateau-Cambrésis restituíu as terras a Manuel Filiberto, décimo duque de Savoia.
Reino de Sardeña e Piemonte
Baixo Vítor Amadeu II, Savoia uniuse ás guerras contra Luís XIV de Francia a finais do século XVII. Aínda que os franceses lograron moitas concesións dos Duques, Savoia uniuse á Grande Alianza contra Luís. En 1696, polo Tratado de Turín, Savoia pechou a paz con Francia e abandonou a Grande Alianza. Grazas, con todo, a que Vítor Amadeu uniuse a Austria (1703) de novo en contra de Francia na Guerra de Sucesión Española, os franceses invadiron e devastaron o Piemonte, pero finalmente foron expulsados por Vítor Amadeu e o seu curmán austríaco, o xeneral Uxío, Príncipe de Savoia, no asedio a Turín. Polo tratado de Utrecht, Vítor Amadeu recobrou tódalas terras tomadas por Francia no Piemonte, ademais de gañar o dominio de Sicilia e o título de Rei de Sicilia. Ademais, a metade da provincia de Montferrato que non fora cedida a Savoia en 1631 foi cedida á Coroa por Austria. En 1720, Savoia intercambiou a posesión de Sicilia pola de Sardeña pertencente a Austria, e Vítor Amadeu foi coroado como Rei de Sardeña.
Reino de Italia
En 1831, Carlos Alberte de Savoia foi coroado Rei de Sardeña e Duque de Savoia. En 1849, abdicou a favor do seu fillo, Vítor Manuel II quen cedeu o Ducado de Savoia e a cidade de Niza a Francia en 1860 e foi coroado Rei de Italia en 1861. Foi sucedido en 1878 por Humberto I, quen foi asasinado en 1900. O seu fillo, Vítor Manuel III abdicou en maio de 1946 a favor do herdeiro da Coroa, Humberto II, quen gobernou ata xuño dese ano, cando Italia foi proclamada república tras un plebiscito no que ademais manifestouse o rexeitamento dos italianos á tolerancia que os Savoia tiveron con Mussolini e o fascismo. Humberto II e o seu fillo, Vítor Manuel foron vivir a Portugal pouco despois. Vítor Manuel III morreu en Alexandría, Exipto en 1947.
Tomé de Mancasola
Tomé de Mancasola ou Tommaso Mancasola foi un monxe dominicano, que chegou a ser bispo de Samarcanda no século XIV.
Casa de Savoia
Reino de Italia
Vítor Manuel de Savoia e Saxonia Coburgo (n. 1937), fillo de Humberto II, é a actual cabeza da Casa Real de Savoia. No ano 2002 foille permitido volver a Italia, rexeitando ao seu dereito ao Trono, e como un cidadán regular e leal da República Italiana.
Tomé de Mancasola
Traxectoria
A cidade de Samarcanda era nos séculos XIII e XIV un dos principais centros do khanato de Chagatai. Segundo as fontes da época na cidade, xunto ás comunidades nestoriana e ortodoxa había unha misión dos dominicanos traballando. Desta comunidade dominicana, Mancasola e un compañeiro fixeron de embaixadores entre o papa e o khan. Mancasola tería chegado alí logo de pasar por Persia.
Casa de Savoia
Reino de Italia
Dende o palacio dos Papas, no Quirinal de Roma, á prisión de Potenza. Vítor Manuel de Savoia, herdeiro da monarquía italiana, suprimida en 1946, ingresou o 17 de xuño de 2006 no cárcere daquela cidade meridional, acusado de ter corrompido a funcionarios públicos e de organizar un bordel ambulante.
Tomé de Mancasola
Traxectoria
As boas perspectivas da misión fixeron que o papa Xoán XXII erixise a diocese de Samarcanda en 1329, nomeando a Mancasola primeiro bispo da mesma. Mancasola volveu dende Roma a Samarcanda na primavera 1330, mais na súa ausencia a situación política no khanato mudara, co pasamento de Eljigidey (converso ao cristianismo) e cos gobernos de Duwa Temür e Tarmashirin (conversos ao islam), que destruíron igrexas e sinagogas. A situación mudou coa chegada de Buzan.
Mancasola apareceu novamente en Aviñón o 13 de agosto de 1342, e posteriormente volveu a Samarcanda, onde non se ten máis novas del.
Casa de Savoia
Reis de Sardeña-Piemonte
dereita|miniatura|Bandeira do Reino de Italia (1961-1946)
Viimased
Viimased (en Viimeiset) é un filme de 2020 dirixido por Veiko Õunpuu. É unha coprodución entre Estonia e Finlandia e está rodado en lingua finesa. Foi escollido como candidato de Estonia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Nunha pequena vila mineira de Laponia en Finlandia, os pastores de renos e os mineiros preocúpanse polo seu futuro.
Bhaskara 1
Características
Bhaskara 1, chamado así en honor ós matemáticos indios Bhaskara I e Bhaskara II, foi o segundo satélite artificial da India. Estivo adicado á observación dos recursos terrestres e en particular ás áreas de hidroloxía, a silvicultura e a xeoloxía mediante un sistema de cámaras de televisión de dúas bandas. Estudou tamén os océanos cun radiómetro microondas de dúas frecuencias (SAMIR, polas siglas en inglés).
O satélite tiña forma de poliedro de 26 caras, cunha altura de 1,66 m e un diámetro de 1,55 m. Tras cumprir a súa misión foi apagado en marzo de 1981. Reentrou na atmosfera o 17 de febreiro de 1989.
Mámoa
Características
Normalmente no seu interior agachan unha estrutura pétrea coñecida como dolmen ou anta, formando o conxunto un túmulo funerario característico da cultura megalítica. É habitual que presenten unha depresión na parte superior coñecida como cono de violación, resto dalgunha escavación ilegal na busca de materiais preciosos ou máis comunmente para aproveitar as pedras. Atópanse mámoas en moitos lugares onde houbo cultura megalítica.
As mámoas forman grupos en campos chamados ás veces oleiros ou campo das olas, polos restos de cerámica que conteñen. Sinalouse restos de escritura hemisférica e talvez altares druídricos sospeitados por Obermayer.
Denominacións
A denominación máis estendida para coñecer este tipo de monumentos é a de mámoa e procede do diminutivo latino mammula 'órgano glandular das femias dos mamíferos'. Esta denominación aplícase metaforicamente a este tipo de monumentos pola similitude dos mesmos cun peito feminino. Tamén se usan diminutivos como mamoíña ou mamoela.
Outras denominacións teñen que ver coa voz latina meta (galego meda), obxecto de forma cónica ou marco de delimitación. Esta palabra unida a distintos sufixos deu á súa vez distintas verbas usadas para referirse a este tipo de túmulos: META + ONEA > medoña META + ORRA > medorra META + ELA> medela
Beatnik
miniatura|dereita|Debuxo beatnik de Jah Maya.
Beatnik é un termo inventado en 1958 polo xornalista estadounidense Herb Caen co fin de parodiar e referirse despectivamente á xeración beat e mais os seus seguidores, apenas meses despois de que se publicase On the Road (O Camiño), a novela-manifesto do movemento escrita por Jack Kerouac.
Historia
Os escritores beat rexeitaron o termo por despectivo, non obstante este foi adoptado e difundido amplamente polos medios de comunicación, aplicándoo a un estereotipo xuvenil distinguible pola forma de vestirse e arranxarse que se fixo moda, e relacionándoo cunha actitude proclive á preguiza, o desenfreo sexual, a violencia, o vandalismo e as cuadrillas de delincuentes.
Co tempo a denominación rematou sendo aplicada de xeito indiscriminado, tanto ao estereotipo, coma aos artistas da xeración beat e os seus seguidores. Os beats e os beatniks diluíronse na segunda metade da década dos sesenta, inmersos nos movementos contraculturais como os encarnados polos hippys, a música rock, a revolución sexual, as loitas antirracistas ou as manifestacións en contra da guerra do Vietnam.
Etimoloxía
Criticando a terxiversación do termo, Allen Ginsberg, un dos principais referentes da Xeración Beat, escribiu unha carta ao New York Times, logo de que o periódico a utilizara reiteradamente nun artigo referido ao escritor, para deplorar "a enganosa palabra beatnik", dicindo que "se foran os beatniks e non os iluminados poetas beat quen invadiran este país, non serían creados por Kerouac senón pola industria dos medios de comunicación de masas, dedicados constantemente ao lavado de cerebro do Home".
Pola súa parte Jack Kerouac, quen inicialmente definira o termo "beat" como "abatido, desprezado e maltreito" (beat down), oito meses despois precisou o seu significado no Foro Brandeis "Hai unha Xeración Beat?" ("Is There A Beat Generation?") realizado o 6 de novembro de 1958 no Hunter College Playhouse de Nova York. Os participantes eran o propio Kerouac, James A. Wechsler, o antropólogo de Princeton Ashley Montagu e o escritor Kingsley Amis. Wechsler, Montagu e Amis presentáronse vestidos con traxes, mentres que Kerouac o fixo con vaqueiros negros, botas e unha camisa de cadros brancos e negros. Lendo un texto que xa tiña preparado, Kerouac reflexionou sobre o significado e o sentido do "beat":
A diferenza entre "beat" e "beatnik"
250px|miniatura|[[Allen Ginsberg e Peter Orlowski.]] Na xerga local estadounidense da época, o termo "beat" indicaba a cultura, a actitude e a literatura, mentres que a palabra "beatnik" utilizábase para estereotipar a cultura beat, tal como aparecía nos personaxes de historieta, moitas veces violentos, que difundían os diarios e revistas.
Esta distinción entre "beat" e "beatnik" foi analizada polo profesor Ray Carney da Universidade de Boston, unha autoridade en cultura beat, en The Beat Movement in Film, unha serie de notas súas realizadas para unha mostra de 1995 organizada polo Museo Whitney:
A filosofía beat era basicamente contracultural, antimaterialista, anticapitalista e antiautoritaria, que remarcaba a importancia de mellorar a interioridade de cada un máis alá das posesións materiais e das regras impostas polo sistema. Outorgáronlle unha grande importancia á liberdade sexual e ás drogas como métodos de exploración interior. Algúns escritores beat achegáronse a relixións orientais como o budismo e o taoísmo. En política tendían a ser demócratas ou socialdemócratas de centro esquerda (chamados "liberals" nos Estados Unidos), apoiando causas como as loitas antirracistas deses anos, aínda que algúns dos seus integrantes como William Burroughs, adheríronse a ideas paleoconservadoras. Na arte adoptaron unha actitud aberta cara á cultura afroamericana, algo que resultou moi notable no jazz e no rock and roll, aínda que a Xeración beat manifestou unha aberta preferencia polo jazz moderno e un certo desprezo polo rock and roll.
En "Aftermath: The Philosophy of the Beat Generation", Jack Kerouac oponse a esta distorsión das súas ideas:
O estereotipo beatnik: entre a persecución e a parodia
miniatura|200px|Portada do San Francisco Chronicle de xuño de 1958: "Corpo espido na rúa. Moza 'Beatnik' asasinada por mariñeiro na procura amor". Desde finais da década do 50 os medios de comunicación amosaron e difundiron reiteradamente o estereotipo do mozo beatnik (antiamericano, preguiceiro e delincuente), apartándose do perfil rebelde e solitario, relacionado coa cultura beat, que presentaran actores como James Dean e Natalie Wood en Rebelde sen causa (1955).
En xuño de 1958 Connie Sublette, unha das mozas novas que frecuentaban o grupo beat que acostumaba instalarse nos bares expreso e realizar reunións no North Beach de San Francisco (zona que comezou a ser coñecida como "Beatnik Land"), resultou asasinada por un mariñeiro negro co que estaba mantendo relacións sexuais.
O feito foi cuberto polo San Francisco Chronicle de forma sensacionalista co seguinte título de portada: "Corpo espido na rúa. Chica beatnik asasinada por mariñeiro na procura de amor". Poucos días despois, o alcalde da cidade daba a súa opinión sobre o caso e a "Xeración beat":
No marco do caso da "rapaza beatnik estrangulada", o Chronicle publicou dous artigos titulados "Vida e amores entre os beatniks", escritos por Allen Brown, no que se describe un día típico dun beatnik: levantarse tarde, sen bañarse nin afeitarse nin limpar os dentes, poñéndose a primeira vestimenta a man tomada ao chou dun monte de roupa sucia e pasar o resto do día na casa de rosquillas (bagel shop) gastando todo o seu diñeiro en café. Brown conclúe dicindo que «case todos os beatniks queren morrer pero, case tanto como á morte, aman falar».
miniatura|200px|Titulares do San Francisco Chronicle de 1958 referidos ao xuízo contra o "Rei dos Beatniks". • "Persoa desaparecida: Estudante de secundaria perdida en Beatnikland?" •  "Rapaza beatnik fala sobre a viaxe con dous homes". •  "Mantéñase afastado dos beatniks: Nord sentenciado a ir a traballar". Case simultaneamente os medios da cidade anunciaron a desaparición doutras dúas beatniks, menores de idade, presentándoas con evidente intencionalidade como "voluptuosas". As rapazas realmente fóranse de viaxe durante a fin de semana con Eric "Big Daddy" Nord, titular do club Nord’s Party Pad, coñecido como o "Rei dos Beatniks" e un amigo. Ambos beatniks foron detidos, encarcerados e condenados "a traballar" con liberdade condicional de tres anos, por un xurado local, co argumento de que "induciran ao crime" ás dúas menores de idade. O fallo foi moi criticado pola súa evidente arbitrariedade, resultante á súa vez dun notable prexuízo antibeatnik. Ao dar a coñecer a decisión, o xuíz dixo: «Vostede e os seus amigos en beatnikland enfatizan os seus inusuais modos de dar a impresión de que vostede ten talento, habilidade e categoría, cando en realidade, calquera persoa que o mire, dáse de conta de que vostede non ten talento ningún».
Na televisión estadounidense, os beatniks apareceron co personaxe de Maynard G. Krebs, interpretado por Bob Denver na popular comedia The Many Loves of Dobie Gillis (1959-63), consolidando o estereotipo do beatnik inimigo do traballo. O personaxe de Shaggy no debuxo animado Scooby-Doo, creado a finais da década do 60, está inspirado no de Maynard G. Krebs. miniatura|150px|esquerda|Estereotipo de "muller beatnik".
En 1959 estreouse a película The Beat Generation asociando o movemento co crime e a violencia. O mesmo pasou o ano seguinte co filme The Beatniks. Esta distorsión aplicaríase tamén aos hippies uns anos despois. Outras películas que difundiron o estereotipo do beatnik violento foron High School Confidential (1958), The Bloody Brood (1959), The Rebel Set (1959), Beat Girl (1960), The subterraneans (1960) e The wild ride (1960).
A mediados de 1959, un psiquiatra chamado Francis Rigney, quen compartiu varios meses co grupo de beatniks que frecuentaban Beach North, facéndose pasar por un deles, difundiu nos medios unha pseudo investigación chamada "Cen noites cos beats". Nela Rigney afirma que o grupo estaba integrado por uns 150 mozos, dos cales un terzo eran mulleres, que promediaban os 23 anos, mentres os homes eran sete anos maiores. Case a metade eran mozos residentes na costa leste do país (un 10% da cidade de Nova York) que pasaban as fins de semana ou os veráns en San Francisco, mentres que un 20% eran residentes da área. No grupo había unha gran cantidade de artistas, principalmente escritores, que acadaran certa notoriedade. O informe destaca o predominio de condutas abertamente sexuais ou violentas entre os membros do grupo. En canto á aparencia, o psiquiatra menciona o predominio do "look" Ivy League, así como do xersei folgado negro. Finalmente, entre as súas conclusións o psiquiatra sostén:
Life foi o medio que máis insistiu en impoñer o termo beatnik co seu significado de movemento "antiamericano" e "degradado". O 21 de setembro de 1959, a revista publicou un artigo titulado "Squaresville U.S.A. vs. Beatsville" (traducible como "Vila Honesta EUA vs. Vila Beat") no que conta a historia de tres adolescentes do pequeno pobo de Hutchinson, Kansas, que "confundidas" polo movemento beat, invitaran ao seu pobo a Lawrence Lipton, un dos seus principais referentes, autor de Holy Barbarians e director da Gas House, centro de reunión da Xeración Beat, en Venice, Os Ánxeles. Life continúa contando que cando os pais se decataron da inminente "invasión beatnik", recorreron inmediatamente á policía para evitala. Tal como refire a revista, a resposta da policía foi contundente: "un beatnik é alguén que non lle gusta traballar; calquera que non lle guste traballar é un vagabundo e un vagabundo, por aquí, vai parar ao cárcere". Life tamén consigna a opinión dunha das adolescentes:
En 1971, o xornal San Francisco Chronicle, que tanto fixera para construír o estereotipo negativo, describía aos beatniks como «xente que tiña unha alegría de vivir que acendía unha luz nos ollos, voces vitais e xestos enérxicos», contrapoñéndoos aos hippies e o seu «desapego pola vida».
Mercantilización e moda
miniatura|200px|Estereotipo de beatnik. Na súa memoria Minor Characters (Houghton Mifflin, 1987), Joyce Johnson describiu como o beat foi estereotipado e absorbido polo sistema comercial estadounidense:
Ann Charters, en Beat Down to Your Soul: What Was the Beat Generation? (Penguin, 1991) observou como o termo "beat" foi apropiado para tornarse ferramenta de mercadotecnia:
Kenneth Rexroth, quen chegara a ser considerado o pai dos beats, escribiu un artigo titulado "A comercialización da imaxe do rebelde", sostendo que a cousa máis deplorable da aparición do beatnik foi que eclipsou un movemento disidente que tiña o potencial de crear un cambio real. miniatura|250px|esquerda|[[Allen Ginsberg, Timothy Leary e John C. Lilly: escritores da Xeración Beat. O termo "beatnik" foi creado para descualificar e parodiar ese movemento.]]
Por ese tempo xeneralizouse a tendencia entre os estudantes dos Estados Unidos de adoptar como moda o estereotipo beatnik, xeneralizándose entre os varóns o uso de perillas, boina, camisetas de raias horizontais, lentes negros, xerseis de colo alto, liar os seus propios cigarros e tocar o bongó.
Para as mulleres a moda era levar mallas negras, calzas ou pantalóns axustados até media perna, anteollos negros, camisa anoada ao peito ou amplos xerseis, calzado sen tacón ou simplemente descalzas e pelo longo, sen maquillaxe nin adornos, en mostra de rebeldía contra os estándares da clase media que establecían que a muller debía tratar o seu cabelo para telo permanentemente aquelado ("a permanente").
A moda beatnik xerou tamén unha xerga especial, caracterizada polo uso de termos e expresións desenfadadas, moitas das cales persistiron, como "cool man" (traducible como "mola, tío"), "daddy-o" (traducible insuficientemente como papai), para dirixirse a outros, "rad" (xenial) etc. O home beatnik era referido como un "beatnik cat", un "gato".
A moda beatnik tamén foi mostrada nos medios de comunicación. Na película Namoreime dunha bruxa (1958), a protagonista (Kim Novak) era unha bruxa beatnik. O famoso personaxe de banda deseñada Archie foi caracterizado como un beatnik na década do 60. O musical e a película Grease (1978), esta última protagonizada por John Travolta e Olivia Newton-John, tamén están ambientados no momento da moda beatnik. Finalmente, nos Simpsons os pais de Ned Flanders son retratados como beatniks.
Mercedes-Benz HighPerformanceEngines
Mercedes-Benz HighPerformanceEngines Ltd. (anteriormente coñecido como Mercedes-Ilmor e na tempada como Mercedes AMG High Performance Powertrains) é unha compañía británica fabricante de motores de Fórmula Un, propiedade de Mercedes-Benz. A compañía proporcionou motores a Sauber durante a tempada, a McLaren de a , Force India desde { , Brawn en , ao equipo de fábrica de Mercedes (formado polo equipo Brawn GP, que Mercedes comprou logo do final da tempada 2009) desde , Williams desde , Lotus en  e Manor Racing en. Os seus motores gañaron seis campionato de construtores de Fórmula Un e sete Campionatos de Pilotos de Fórmula 1.
Antecedentes
Daimler-Benz adquiriu 25% de Ilmor que pertenecía a Chevrolet en 1993. No ano 2002 Daimler AG aumentou a súa participación ao 55% e o nome da empresa pasou a ser Mercedes-Ilmor. En 2005 Daimler converteuse no único propietario de Ilmor e renomeou a empresa como Mercedes-Benz HighPerformanceEngines Ltd.
Ao mesmo tempo, a pequena parte da empresa dedicada a Proxectos Especiais, que desde 2003 fora contratada para deseñar e construír motores para a Indy Racing League de Honda, separáronse para converterse nunha empresa independente, propiedade de Mario Illien e Roger Penske. Esta nova empresa, que é totalmente independente de Mercedes, é coñecida como Ilmor Engineering Ltd.
Historia
miniatura|Un McLaren 2004 impulsado polo Mercedes-Ilmor V10 de 3.0 litros En 1991 Ilmor entrou na Fórmula Un como provedor de motores do equipo Leyton House (antes March). En 1992, Leyton House cambiou de novo seu nome a March e continuou utilizando os motores Ilmor. Ilmor tamén fabricou motores para o equipo Tyrrell nese ano. Impulsado por un motor V10 Ilmor, Tyrrell anotou 8 puntos, e March 3 puntos.
Ilmor xa tiña un bo nome na F1, polo que o equipo Sauber sportscar e Mercedes-Benz que estaban planeando a súa entrada na Fórmula Un asinaron un acordo con Ilmor. Con todo, Mercedes deu un paso atrás no proxecto cos únicos motores que levaban o lema "Concept by Mercedes-Benz" e o motor chamouse oficialmente Ilmor.
En 2001 Paul Morgan morreu, na aterraxe do seu avión de época no aeródromo Sywell, en Northamptonshire. Isto levou a Mercedes-Benz a aumentar a súa participación financeira en Ilmor, cambiando o nome a Mercedes-Ilmor Ltd.
Florencio Vaamonde
Florencio Vaamonde Lores, nado en Ouces (Bergondo) o 2 de abril de 1860 e finado na Coruña o 20 de outubro de 1925, foi un historiador e escritor galego. O seu irmán César foi un destacado historiador.
Traxectoria
Nado en Bergondo no seo dunha familia fidalga que en 1878 se trasladou á Coruña. Alí pasou a súa vida traballando como funcionario de Facenda. Florencio Vaamonde foi un escritor do Rexurdimento, preocupado pola lingua galega e polo esplendor da súa literatura. Foi un dos membros fundadores da Real Academia Galega (1906) e colaborou na Revista Gallega de Galo Salinas. Vaamonde Lores quixo introducir novas correntes e tendencias na nosa literatura. Quizais guiado pola súa condición de historiador, creou o primeiro poema épico escrito no noso idioma, Os Calaicos 1894, que canta as fazañas de María Pita (mito que sería modificado en épocas posteriores por motivos ideolóxicos). Da lectura das súas obras despréndese a vontade de crear unha lingua culta.
Alén disto, abrazou a ideoloxía rexionalista e acudiu aos faladoiros da Cova Céltica, que se celebraban na libraría que Uxío Carré Aldao tiña na Coruña. miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita, [[Uxío Carré Aldao, Florencio Vaamonde Lores, Francisco Tettamancy e Eladio Rodríguez González. Sentados, José Ogea, Manuel Murguía, Manuel Curros Enríquez e Andrés Martínez Salazar, na Coruña, en outubro de 1904.]] Tamén fixo unha labor de tradución dos clásicos greco-latinos ao galego, como Odas de Anacreonte (1897). Usou os pseudónimos "Xan de Ouces", "Fulvio Vergodense", "Pedro de Aldarete" e "Jan Silvóso de Bouzós".
Provincia de Santa Cruz de Tenerife
Historia
A provincia formouse en 1927, cando se separou a antiga provincia das Canarias, con capital en Santa Cruz de Tenerife, en dúas provincias: a provincia de As Palmas e a provincia de Santa Cruz de Tenerife.
Concellos con maior poboación
A data de 1 de xaneiro de 2006 e datos do INE eran os seguintes:
Wallace Stevens
Wallace Stevens, nado en Reading, Pensilvania, o 2 de outubro de 1879 e finado en Hartford, Connecticut, o 2 de agosto de 1955, foi un poeta estadounidense, adscrito á corrente vangardista do modernismo anglosaxón.
Traxectoria
En 1922, escribiu ao director dunha revista:
Stevens estudou en Harvard e Nova York, e traballou brevemente como xornalista. Obtivo o título de avogado na New York Law School, en 1903. Tras un longo noivado, contraeu matrimonio con Elsie Viola Rachel en 1909. Tiveron unha filla, Dolly Stevens, en 1924. O matrimonio acabou distanciándose, mais nunca se divorciou. A súa filla posteriormente publicou as cartas do seu pai e unha colección de poemas.
En 1908 foi contratado por American Bonding Company. En 1914 era vicepresidente da Equitable Surety Company, de St. Louis, Missouri. Posteriormente, foi contratado por Hartford Accident and Indemnity Company, deixando Nova York para vivir en Hartford, Connecticut, onde se asentou definitivamente. En 1934, foi nomeado vicepresidente da compañía. Tras obter o Premio Pulitzer en 1955, propúxoselle que aceptase un posto en Harvard, mais o poeta declinou a oferta.
Stevens foi bautizado como católico en 1955, mentres agonizaba dun cancro incurable. Esta conversión foi non obstante desmentida pola súa filla. Tras abandonar o hospital por un curto período, volveu ser ingresado, falecendo o 2 de agosto de 1955, á idade de 75 anos.
Poesía: imaxinación e realidade
Stevens é un poeta de ideas, que mergullaban nas interrelacións imaxinación-realidade, así como conciencia-mundo. Para Stevens, "imaxinación" non é equivalente a conciencia, como tampouco "realidade" se identifica co mundo existente alén da nosa mente. A realidade é produto da imaxinación, que conforma o mundo. Así, a realidade é unha actividade, non un concepto estático. Para dar sentido ao mundo é preciso elaborar un punto de vista a través dun exercicio da imaxinación. Pero non se trata dun estéril esforzo filosófico, senón do apaixonado compromiso de outorgar ás cousas unha orde e un significado.
Stevens suxire que vivimos inmersos nunha sorte de tensión entre as formas, a través das cales establecemos o mundo e as ideas ordenadas que a nosa imaxinación propón. O mundo inflúenos en toda esfera de actividade: «O vestido dunha muller de Lasa / no seu lugar, / é elemento invisible dese lugar / xa feito visible.»
No seu ensaio Imagination as Value, afirma: «a verdade parece ser aquilo que vivimos en conceptos de imaxinación antes de que a razón os fixou». A imaxinación é o mecanismo a través do cal conceptuamos inconscientemente as estruturas vitais, mentres que a razón é a forma en que elaboramos conscientemente devanditos esquemas.
Este proceso de correspondencias ou abstracción lírica («Eu tiña tres mentes, / como unha árbore / en que houbese tres merlos.») é explicado polo seu tradutor ao castelán, Andrés Sánchez Robayna: «Da herdanza romántica e simbolista toma Stevens gran parte dos seus motivos e imaxes para levalos a unha zona de abstracción e de teoría que veu considerándose (estrañamente) como a parte máis enigmática e complexa da súa obra.»
Reputación e influencia
Dende que se deu a coñecer, críticos e poetas recoñeceron o inmenso talento de Stevens. Hart Crane escribiu a un amigo en 1919, tras ler algúns dos poemas de Harmonium: «Hai un home cun traballo que fai que todos os demais sintamos moi pouca cousa». Nos anos 30, o crítico Yvor Winters censurou a Stevens por hedonista decadente, pero recoñecendo o gran valor poético da súa obra. Ao principio da década de 1940, o crítico Randall Jarrell afirmou que Stevens era un dos maiores poetas estadounidenses vivos.
A obra de Stevens recibiu máis atención despois da súa morte. Harold Bloom, Helen Vendler e Frank Kermode están entre os que máis a valoraron. Moitos poetas, por exemplo James Merrill e Donald Justice, recoñeceron a súa influencia, visible tamén noutros como John Ashbery, Mark Strand, A. F. Moritz ou John Hollander.
Jadranka Kosor
Jadranka Kosor, nada en Pakrac o 1 de xullo de 1953 é unha política e antiga periodista croata, que foi primeira ministra de Croacia dende 2009, despois da dimisión de Ivo Sanader, ata 2011.
Biografía
Durante a guerra de independencia de Croacia (1991-1995), Kosor traballou como periodista de Radio Zagreb, ocupándose sobre todo de temas dos refuxiados e os mutilados de guerra. Tamén fixo crónicas para a BBC.
Publicou dous libros de poesía e dous sobre a independencia de Croacia.
Leon Thomas III
Leon G. Thomas III, nado en Brooklyn, Nova York o 1 de agosto de 1993, é un actor, produtor musical e cantante estadounidense. É coñecido por interpretar a Andre Harris na serie de Nickelodeon Victorious.
Criptografía musical
miniatura|O [[motivo BACH.]] A criptografía, no ámbito da música, é un método de composición mediante o cal se pretende incorporar determinadas mensaxes ocultas que quedan reflectidas na partitura. O compositor aproveita o coñecemento das calidades e características da notación musical para incluír a mensaxe que desexe.
O método criptográfico máis estendido foi o de esconder mensaxes extramusicais a través dos nomes das notas. Na notación anglosaxoa e na alemá, cada nota relaciónase cunha letra do alfabeto; así, a escala la, si, do, re, mi, fa, sol, na notación anglosaxoa é A, B, C, D, E, F, G. A criptografía baséase na combinación destas letras para formar determinadas palabras e mensaxes sobre os que se pode construír unha composición. Este procedemento, que se coñece como cifrado por substitución, resulta bastante sinxelo. Tamén se utilizaron sistemas máis complexos a través dos cales se consegue relacionar cada nota con máis dunha letra, de forma que a mensaxe criptográfico resulta máis difícil de descifrar.
Son numerosos os compositores que utilizaron esta técnica, desde J. S. Bach, como suxeito dalgunhas das súas fugas, até Johannes Brahms ou Robert Schumann, coa suite para piano Carnaval opus 9 (1834-1835), ou compositores do século XX, como Alban Berg ou Olivier Messiaen. Este método tamén se coñece como «cifrado Mata-Hari», xa que a famosa espía utilizouno en máis dunha ocasión.
Sonic Youth
Sonic Youth foi unha banda de rock alternativo estadounidense formada en Nova York no ano 1981. O grupo formárono os guitarristas Thurston Moore e Lee Ranaldo e a baixista Kim Gordon e os tres permaneceron na banda durante os seus 30 anos de carreira. A formación clásica completouna o batería Steve Shelley, que se uniu a eles en 1985. Ao longo da súa carreira Sonic Youth foi amplamente considerada como uns dos conxuntos máis importantes e influentes dentro da escena do rock alternativo.
Ao contrario que outros contemporáneos dos inicios do rock alternativo como R.E.M. ou Hüsker Dü, que optaron por estruturas e melodía máis convencionais, Sonic Youth comezou a súa carreira abandonando calquera pretensión de facer rock tradicional e evitando convencionalismos. Inspirándose en gran parte na experimentación noise de The Velvet Underground e The Stooges, e mesturándoa cunha estética e unha posta en escena sacada da vangarda post-punk de Nova York, a banda redefiniu a música noise dentro do rock, sendo unha das principais impulsoras do noise rock.
A finais do ano 2011, Lee Ranaldo anunciou que a banda pararía por un tempo tras a separación matrimonial dos seus compañeiros Thurston Moore e Kim Gordon. O grupo realizou os seus derradeiros concertos no Brasil e dende entón os seus membros teñen expresado que a banda rematara e que non se volvería a reunir.
Traxectoria
Sonic Youth pode ser considerado como un fenómeno musical, xa que o éxito e o recoñecemento que a banda ten é bastante improbable entre grupos que non teñen compromiso cos patróns musicais que actualmente imperan no mercado, e moito menos coa postura mainstream que gran parte dos grupos de éxito comercial ostentan hoxe en día. Todo o contrario. E talvez sexa por esa aversión a patróns e convencións reinantes, pola honestidade artística e coraxe de facer música pola música, sen medo a experimentar, e tamén pola actitude do "faino ti mesmo" que a banda sempre pregou, talvez sexa por eses motivos que Sonic Youth posúe unha lexión fiel de fans e o recoñecemento por parte dos medios, converténdose así nunha icona da música e cultura alternativa estadounidense dos anos 80 e 90.
O nacemento da banda
miniatura|220px|Thurston Moore A historia da banda comezou a finais da década dos 70, cando os movementos underground de Nova York proliferaban e chamaban a atención de moitos mozos artistas e músicos. Entre eses mozos estaban os guitarristas Lee Ranaldo e Thurston Moore, que se mudaran á cidade interesados nalgunhas manifestacións musicais que se movían por alí, como o "No Wave" e o propio punk rock. Xuntos, tocaron na "guitar-opera" de Glenn Branca, que era un músico que organizaba presentacións onde había sempre moitas guitarras, chegando ás veces a ter seis tocando ao mesmo tempo. Tanto Ranaldo como Moore xa participaran en pequenas bandas alternativas anteriormente (a última de Ranaldo fora The Pluks e a de Moore The Coachmen).
No principio da década dos 80, Moore estaba saíndo coa baixista Kim Gordon, que tamén estaba interesada no rock alternativo e participara tamén nalgunhas bandas como CKM. Así non pasou moito tempo para que Moore e Gordon decidisen formar un novo grupo, influenciados polo escenario underground no que vivían e entusiasmados cos resultados que Glenn Branca acadaba coa súa "guitar-opera". A principios de 1981, Moore atopouse de novo con Lee Ranaldo nun evento chamado Noise Festival, e alí convidouno a ingresar na banda que el e Kim Gordon estaban montando. Ranaldo aceptou de imediato a invitación, e coa entrada do batería Richard Edson naceu Sonic Youth.
No verán de 1981, a banda comezou a participar en varios festivais no circuíto alternativo local, contando coa teclista Anne DeMarinis. Anne non estivo moito tempo con eles, e non chegou a participar nas gravacións do primeiro traballo da banda, un EP autotitulado lanzado en marzo de 1982. O disco saíu pola discográfica de Glenn Branca, a Neutral Records, e é unha pequena mostra do que viría ser o son característico de Sonic Youth: unha sonoridade bastante alternativa, con boas doses de experimentación e melodía.
Definindo o seu son
miniatura|220px|Sonic Youth no Roskilde Festival 2005 A principios do ano 1983, o batería Richard Edson deixou Sonic Youth para seguir a súa carreira de actor no cine, chegando incluso a participar nalgunhas producións de éxito como Stranger Than Paradise (de Jim Jarmusch), Do The Right Thing (de Spike Lee), Platoon (de Oliver Stone) e Good Morning, Vietnam (de Barry Levinson). No seu lugar foi chamado Bob Bert, e foi con esa formación coa que Sonic Youth gravou o seu primeiro LP, chamado Confusion is Sex, aínda en 1983. A banda continuou cun son bastante alternativo e libre de calquera rótulo específico, pero notábase unha influencia hardcore nos temas, con riffs e bases de guitarras máis pesadas e agresivas. Incluso atopamos no disco unha versión dunha das bandas seminais do punk rock, "I Wanna be your Dog" de The Stooges. E foi así, agregando influencias do punk rock e do underground en xeral, aliadas ás experimentacións e sonoridades alternativas, como Sonic Youth comezou a delinear o seu estilo peculiar e creativo. As letras escritas por Moore e Gordon falan de morte, caos urbano, anarquía, relacións ou preconceptos. Aínda no ano 1983, despois de que Moore e Gordon casasen, a banda excursionou por Europa e alí, a través do selo alemán Zensor, lanzaron o EP Kill Yr. Idols.
Buscando un contrato
Durante 1984, mentres a banda continuaba a facer pequenos concertos, Moore esforzábase por atopar algún selo con mellor distribución e maior alcance que aceptase traballar con Sonic Youth. A banda estaba aos poucos gañando notoriedade e nese ano lanzou polo selo Ecstatic Peace!, propiedade de Moore, un casete chamado Sonic Death: Sonic Youth Live, con cancións en directo. En 1985 Sonic Youth asinou un contrato con Blast First, un selo creado por Paul Smith, un dos donos de Doublevision Records. A esta última non lle gustaran moito as demos e os traballos de Sonic Youth e por iso non os contratou, pero Smith viu potencial na banda, e creou Blast First para lanzar os discos do grupo.
miniatura|220px|[[Kim Gordon]]
O primeiro traballo polo novo selo saíu no mes de marzo de 1985, tratábase do álbum Bad Moon Rising. A banda continuaba incorporando no seu son influencias do hardcore e do punk rock, xunto coas súas características harmonías e arranxos non convencionais. Aínda así, a banda non soaba totalmente inaccesible e dirixida só cara a un público restrinxido, sendo as estruturas musicais e melodías máis accesibles e elaboradas. O seu bo traballo nesa mestura de tendencias facía de Sonic Youth unha banda prometedora, non só no circuíto alternativo, senón tamén con potencial para chegar a un público maior e menos específico.
Bad Moon Rising tivo bastante éxito, e a banda acabou recibindo varias propostas de discográficas que querían ter ao grupo no seu equipo. Sonic Youth finalmente asinou co selo SST Records, o mesma que levaba a algunhas bandas xa consagradas do escenario alternativo como Hüsker Dü, Minutemen ou Black Flag. O primeiro disco pola SST foi lanzado en maio de 1986 e titulouse Evol, xa contando na súa formación co que se convetiría no seu batería definitivo, Steve Shelley. Nel, as influencias punk rock máis agresivas foron deixadas un pouco de lado, e a banda utilizou melodías e arranxos máis convencionais, pero sen apartarse das experimentacións e distorsións que xa eran a marca rexistrada de Sonic Youth. Para pechar o ano de 1986, o grupo gravou a banda sonora da película Made in USA, aínda que esta non sería editada ata febreiro de 1995.
A madurez
A maduración musical e o recoñecemento por parte dos medios continuou co disco Sister, lanzado en 1987. Sonic Youth foi gañando aos poucos o rótulo de grande nome do escenario underground estadounidense, e comezou a aparecer con máis frecuencia nos medios. A revista Rolling Stone converteuse nun dos grandes seareiros da banda, publicando recensións bastante positivas dos seus álbums. Pero Sonic Youth non se deixou levar por todo iso, e continuou coa mesma postura fronte ao éxito inesperado. Sen abandonar as sonoridades alternativas e experimentacións en xeral, a banda seguiu realizando concertos incendiarios polos Estados Unidos e noutros países, e en 1988 lanzou o seu quinto álbum de estudio, o aclamado Daydream Nation. Para moitos este é o mellor disco de Sonic Youth, onde a banda encontrou o equilibrio perfecto entre o experimentalismo e a melodía, entre as distorsións de guitarra coas harmonías marcantes. Cancións como "Silver Rocket" e "Teen Age Riot" fixeron que a banda fose finalmente recoñecida como unha das mellores do escenario alternativo estadounidense. Obviamente este non foi un éxito radiofónico e comercial estrondoso, pero dado o estilo e a postura da banda, o éxito era relativamente significativo. Xunto co EP Master-Dik, o disco Daydream Nation foi lanzado polo selo Enigma Records.
Aínda no ano 1988, Sonic Youth participou dun proxecto paralelo chamado Ciccone Youth (que contaba co baixista Mike Watt, ex-Minutemen e Firehouse) e lanzou o disco The Whitey Album, unha especie de álbum conceptual-irónico sobre a cultura musical, que vai do pop (con versións de Madonna e de Robert Palmer), á música contemporánea erudita (facendo referencia á composición 4:22 de John Cage a través do tema "Silence"), e pasando polas influencias experimentais de Sonic Youth, que veñen do krautrock alemán (con bandas como Neu! e Can).
Os anos 90
En 1990, despois de cambiar de selo novamente (a nova casa era a DGC Records, propiedade de David Geffen), a banda lanzou o disco Goo, que confirmaba o bo momento do grupo. O álbum, que a banda produciu con total liberdade (garantida polo propio David Geffen), tamén tivo bastante éxito e tivo unha gran distribución ao redor do mundo, levando o nome de Sonic Youth a lugares que nunca antes tiñan escoitado falar da banda. O álbum contiña o exitoso sinxelo "Kool Thing", no cal aparecía de invitado Chuck D, do grupo de rap Public Enemy. "Kool Thing" apareceu posteriormente na película de Hal Hartley Simple Men e no videoxogo Guitar Hero III: Legends of Rock e estivo dispoñible como contido descargable de pago para o xogo Rock Band. O disco está considerado moito máis accesible que os seus anteriores traballos e converteuse no álbum máis vendido da banda ata a data.
A principios de 1992, a banda volveu aos estudios para a gravación dun novo disco, desa vez contando coa axuda dun famoso produtor, Butch Vig. O resultado foi Dirty, e con cancións como "Sugar Kane" e a politizada "Youth Against Fascism", Sonic Youth continuou o seu ascenso voltándose máis admirada, contando incluso coa exhibición exhaustiva dos seus clips na MTV. A identidade musical do grupo continuaba nas mesmas, é dicir, excelentes cancións con melodías creativas en perfecta convivencia coa experimentación.
Tamén no 1992 estreouse o ducumental dirixido por Dave Markey 1991: The Year Punk Broke, onde se amosaba á banda na súa xira europea do ano anterior. No filme tamén aparecen grupos como Nirvana, Dinosaur Jr., Ramones, Babes in Toyland e Gumball.
Sonic Youth volveu a a traballar con Butch Vig no disco Experimental Jet Set, Trash and No Star, lanzado en 1994. O álbum chegou a alcanzar a posición 34 na lista dos máis vendidos nos Estados Unidos, e a 10 en Inglaterra. Pero o traballo non tivo a mesma aceptación que Daydream Nation e Dirty, e desapareceu rapidamente das listas citadas, non chegando a ter o relativo éxito comercial dos últimos álbums. No novo disco a banda abusa das experimentacións e arranxos pouco convencionais, deixando un pouco de lado a fórmula equilibrada e de bastante éxito dos discos anteriores. Aínda en 1994, o grupo decidiu tomarse un descanso polo embarazo de Gordon, e mentres esperaba o nacemento do seu primeiro fillo, Coco Hayley Gordon Moore, Moore gravou un disco en solitario que foi lanzado en 1995 pola propia DGC, baixo o título de Psychic Hearts.
De volta aos escenarios en 1995, a banda foi a cabeza de cartel do festival alternativo Lollapalooza, e posteriormente lanzou un novo disco de estudio, Washing Machine. O disco recibiu boas críticas por parte da prensa e tivo máis éxito comercial que o seu antecesor.
En 1997, Sonic Youth inaugurou en Nova York un selo propio chamado Smells Like Records (ou SYR). A través dese selo, a banda atopou unha canle máis axeitada para lanzar discos unicamente experimentais e instrumentais, sen preocuparse pola aceptación deles por parte do público e dos medios, cousa que non podían facer na Geffen ou en calquera outro selo grande por motivos óbvios.
2000s
miniatura|dereita|150px|[[Moonlander, Lee Ranaldo, Yuri Landman, 2007]] O 4 de xullo de 1999 roubéronlles un camión da banda con instrumentos, amplificadores e equipo, á noite, mentres estaban de xira en Orange (California). Moitos dos instrumentos eran vellas guitarras que Lee e Thurston tiñan personalizadas ao seu gusto, polo que a perda foi un duro golpe para Sonic Youth.