cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sexenio Democrático
A monarquía constitucional (1871 - 1873)
Con esta situación, Amadeu I deixa o seu cargo e proclámase a Primeira República Española (11 de febreiro de 1873).
República federal (1873)
O primeiro presidente da república foi Estanislao Figueras e tras a vitoria republicana nas eleccións, a maioría federalista entregou o poder a Francesc Pi i Margall que puxo en marcha o proxecto da Constitución federal de 1873. Esta constitución establecía a separación entre Estado e Igrexa e un modelo de España a partir dunha federación de 15 (ou 17 con Cuba e Porto Rico). Os estados federais serían: Andalucía Alta, Andalucía Baixa, Aragón, Castela a Vella (Castela e León), Castela a Nova (Castela-A Mancha), Cataluña, Estremadura, Galicia, Murcia, Navarra, Valencia, Rexións Vascongadas (País Vasco). A estes estados engádenselle: Filipinas, Fernando Poo, Annobón (sito no golfo da Guinea) e Corisco.
España vivía unha situación de permanente conflitividade social e política. As tensións sociais manifestábanse en forma de folgas obreiras, ocupación das terras obreiras e o cantonalismo. Tamén había conflitos militares que obstaculizaban a convivencia: Insurrección de Cuba e a Terceira guerra carlista (1872). Salmerón dimitiu cando se negou a firmar dúas condenas a morte ditadas para presos culpables de insurrección cantonal. Para suplir a dimisión de Salmerón, as Cortes escolleron a Castelar. Este suspendeu as garantías constitucionais e gobernou por decreto. Carlos VII retírase para Francia e pon fin á guerra carlista. As consecuencias da derrota carlista centrouse na supresión do foros vascos, creando un movemento que nacería pouco despois, o Nacionalismo Vasco.
Museo Numismático da China
O Museo Numismático da China (en chinés: 中国钱币博物馆 ; en pinyin: Zhongguó Qiánbì Bówùguan) é unha institución museística chinesa situada en Pequín, centrada na historia da moeda e a circulación monetaria, principalmente nese país.
A institución
O Museo Numismático da China está baixo a xestión do Banco Popular da China. Fundouse en 1992 e ten a súa sede na Praza Tian'anmen, en Pequín. As súas instalacións abranguen uns mil metros cadrados e distribúense en dous edificios, que anteriormente pertenceron, respectivamente, ao Banco de Garantía Comercial da China e á delegación en Pequín do Banco Central da China.
O Museo é membro do Consello Internacional de Numismática. Tamén forma parte do consello do Comité Internacional para os Museos Monetarios e Bancarios (ICOMON), de cuxa novena conferencia anual, celebrada en Pequín en 2002, formou parte do comité organizador.
O Museo Numismático da China é ademais a sede do secretariado da Sociedade Numismática Chinesa, unha organización non gobernamental de carácter académico fundada en 1982 e rexistrada no Ministerio de Asuntos Civís.
A colección
miniatura|147x147px| [[Moeda-lingote de prata con forma de sela de montar. ]]
A súa misión consiste en recoller, expor e investigar as moedas e outros obxectos antigos, modernos e contemporáneos relacionados coa historia bancaria. Os seus fondos superan os 300.000 obxectos numismáticos.
A súa exposición principal céntrase na historia da moeda chinesa e divídese en cinco seccións e, dentro de cada unha, séguense criterios cronolóxicos e subdivisións temáticas. As seccións son as seguintes:
Ademais da súa exposición principal organiza outras de carácter temporal, entre as que destacan "Tecnoloxía de fundición de moedas antigas chinesas", "Diñeiro contra a falsificación" ou "Moedas do Réxime Vermello".
中国钱币 – China Numismatics
É unha publicación periódica de carácter bimensual coeditada desde 1983 pola Sociedade Numismática Chinesa e o Museo Numismático da China. Trátase da única publicación de carácter académico centrada na numismática e na historia monetaria chinesas, aínda que en ocasións estende o seu obxecto de interese á moeda doutros países.
A revista conta con seccións fixas, como "Foro numismático", "Investigación de historia monetaria", "Moeda bancaria e papel moeda", "Achados e tesouros" ou "Tendencias no coleccionismo de moedas".
Sexenio Democrático
República Presidencialista, 3 de xaneiro - 29 de decembro de 1874
Os poderes de Castelar remataron en xaneiro de 1874. A maioría parlamentaria dirixida por Pi i Maragall, estaba disposta a substituír a Castelar e volver aos principios federais. Con todo, a burguesía confiou ao exército a imposición dun réxime de orde. O 3 de xaneiro, o xeneral Pavía, capitán xeneral de Madrid deu un golpe de Estado. Ao mando dun grupo de Gardas Civís, ocupou o Parlamento e disolveu as Cortes. O goberno quedou presidido polo xeneral Serrano.
O novo presidente comezou a restablecer a orde pública: suspendeu a Constitución de 1869, prohibiu a Internacional obreira, limitou o dereito de asociación, pechou lugares de reunión política e varias revistas de prensa republicana. miniatura|esquerda|200px|Antonio Cánovas del Castillo propulsor da Restauración Borbónica en España Nesta situación, Antonio Cánovas del Castillo prepara a restauración borbónica. Este consegue a abdicación de Isabel II sobre o seu fillo Afonso, e dá a coñecer o Manifesto de Sandhurst, no que Afonso promete un réxime constitucional en España.
Restauración borbónica, 29 de decembro de 1874
Os acontecementos precipítanse. Un pronunciamento militar do xeneral Arsenio Martínez-Campos Antón en Sagunto proclama rei de España a Afonso XII o 29 de decembro de 1874.
Buchaín, Sanamede do Monte, A Baña
Buchaín é un lugar da parroquia de Sanamede do Monte no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 29 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE, dos cales 17 eran mulleres e 12 eran homes. No ano 2010 tiña 27 habitantes: 16 mulleres e 11 homes.
Lingua náhuatl
A lingua náhuatl (que deriva de nāhua-tl, «son claro ou agradable» e tlahtōl-li, «lingua ou linguaxe» ), coñecida tamén historicamente como lingua azteca, é unha lingua pertencente á familia de linguas uto-aztecas falada polo pobo náhuatl. Foi a lingua do Imperio Azteca. Segundo un censo do INEGI, no ano 2000 estimouse o número de falantes desta lingua en México nunhas 1,45 millóns de persoas, máis do 95% delas bilingües xunto co castelán. O seu uso esténdese desde o norte de México até Centroamérica.
Milagro Sala
Milagro Amalia Ángela Sala, nada en San Salvador de Jujuy o 20 de febreiro de 1964, é unha dirixente política e social arxentina, líder indíxena quechua, líder da Organización Barrial Túpac Amaru, unha organización integrante da Central dos Traballadores Arxentinos (CTA) especialmente coñecida polo seu labor de construción de miles de vivendas na provincia de Jujuy.
Traxectoria
Dende o 10 de decembro de 2013, desempeñou como deputada provincial na Lexislatura pola Fronte Unidos e Organizados de Jujuy. Renunciou en novembro de 2015, tras ser elixida para unha banca ó Parlasur pola Fronte para a Vitoria.
Por mor dunha acampada que diferentes cooperativas realizaron en protesta contra o gobernador Gerardo Morales, este realizou unha denuncia, acusando a Milagro Sala de «instigación a cometer delitos e tumultos en concurso real», e o 16 de xaneiro de 2016 foi detida. Días máis tarde, o gobernador ampliou a denuncia por «asociación ilícita agravada» e de cometer fraude e prexuízo contra a administración pública, e Sala foi trasladada a un cárcere de mulleres. Posteriormente, o xuíz da causa orixinal ordenou a súa liberdade, e o mesmo día resolveu que continuase detida no cárcere, aínda que polas causas de fraude e asociación ilícita e non pola que fora arrestada nun principio.
O fiscal xeral da Procuradoría de Violencia Institucional ditaminou ante unha denuncia de varios deputados que está privada ilegalmente da súa liberdade porque conta con inmunidade por ser lexisladora do Parlasur, mentres que diversas organizacións nacionais e internacionais de dereitos humanos considérana unha presa política. O 18 de abril de 2016, o Goberno de Mauricio Macri avalou ante as Nacións Unidas o proceder do Goberno de Gerardo Morales e informou os argumentos polos que sostiña que non se violaron os dereitos humanos de Milagro Sala. Por mor do seu proceder no caso de Milagro Sala, o Estado arxentino foi denunciado por violación de dereitos humanos ante as Nacións Unidas e a Organización dos Estados Americanos.
O 28 de outubro de 2016 o Grupo de Traballo sobre Detención Arbitraria do Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas considerou que a detención de Milagro Sala era arbitraria e realizou un «chamamento urxente» ó Goberno de Mauricio Macri para que a libere.
Música dos Estados Unidos de América
dereita|miniatura|325x325px|[[Bing Crosby]] A música dos Estados Unidos de Anérica é un reflexo da poboación multiétnica do país nunha ampla gama de estilos. Entre os xéneros de maior recoñecemento internacional orixinarios do país, destacan a marcha, o country, o bluegrass, as chamadas músicas afroamericanas (como o blues, o hip hop, o gospel, o rhythm and blues, o jazz e a música house), a música disco, o ragtime e o rock and roll. Outros xéneros musicais que se orixinaron alí son o pop, o techno, o reguetón, a salsa e o barbershop. Ademais de varios subxéneros, como o dixieland e outras músicas rexionais.
Milagro Sala
Traxectoria
O 2 de decembro a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos emitiu un comunicado a través do cal "urxe ó Estado arxentino a responder o caso de Milagro Sala" ratificando a decisión do GTDA.
Música dos Estados Unidos de América
Esta rica herdanza musical é froito de numerosas influencias, entre as que destaca a interacción entre as tradicións clásicas europeas e a vitalidade das expresións rexionais e étnicas. De feito, moitos compositores de música clásica traballaron sobre formas populares.
Son innumerables as cancións e composicións escritas por estadounidenses coñecidas en todo o mundo; como, por exemplo, «Jingle Bells» (1857) e «Parabéns para ti» (1893), ou estándares de jazz como «When the Saints Go Marching In», ademais das que forman parte do Great American Songbook.
Os Estados Unidos representan o maior mercado da industria musical a nivel mundial, cun valor total de 4.372,9 millóns de dólares. No 2011, os Estados Unidos encabezaban a clasificación mundial de vendas globais de música, o que representaba o 26 por cento do total mundial, seguidos polo Xapón, co 25 por cento.
Ragtime
A combinación que fixo MacDowell do romanticismo tradicional con novas formas musicais influíu significativamente en certos compositores que o seguiron, incluíndo ao distinguido neorromántico Samuel Barber (1910-1981). Á vez que MacDowell loitaba por divulgar a música seria entre o público común, o ragtime, un ritmo derivado do dixieland e da música sureña de taberna, levantaba os ánimos en salas e teatros de toda a nación. A primeira música negra en obter gran popularidade, o ragtime, creouse principalmente para o piano, destacando unha síncopa case continua. O compositor máis notable foi Scott Joplin (1868-1917), que escribiu dúas óperas nese ritmo e confiaba en que a súa música resistiría a comparación coa música clásica europea. Con todo, desde o punto de vista histórico, o ragtime é quizais máis importante pola súa asociación co blues. E do blues veu o jazz, a gran contribución dos Estados Unidos ao mundo da música
Blues
O blues, cuxa orixe se remonta ás cancións folclóricas de África e á música relixiosa cristiá, é un lamento cun deixe de resignación e frecuente humor. Entre as primeiras grandes voces que se gravaron sobresaíron as de moitas mulleres, incluíndo a Gertrude "Ma" Rainey (1886-1939) e a Bessie Smith (1900-1937). Polo común, o blues moderno é interpretado por pequenas bandas que destacan en primeiro plano a guitarra eléctrica e outros instrumentos, do mesmo xeito que a voz do cantante. Entre os músicos máis populares desta vertente atopábanse Muddy Waters (1915-1984) e BB King (1925-2015).
Jazz
esquerda|miniatura|163x163px|[[Jelly Roll Morton]] Cando os músicos de blues e de dixieland depuraron as súas técnicas instrumentais, naceu o jazz, que ten como unha das súas características vitais a improvisación. Polo xeral, os músicos escriben unha estrutura harmónica básica e as outras partes créanse espontaneamente baseándose na música que interpreta o resto do grupo.
Ao redor de 1920, o jazz estendeuse desde o sur conforme os músicos negros se mudaron a Chicago e Nova York. O máis influente dos primeiros músicos de jazz foi o trompetista Louis Armstrong (1900-1971). Nacido en Nova Orleans, unha das berces do jazz, foi o primeiro cantante famoso deste xénero e creador do scat, un recurso que consiste en utilizar a voz como instrumento, cantando sílabas sen sentido. Outro dos máis destacados jazzistas desa xeración foi Duke Ellington (1899-1974). Pianista, director de orquestra, compositor e arranxador, tivo un enorme impacto na composición e execución do jazz.
Cada nova xeración do jazz explorou novas direccións. A principios dos anos 40 xurdiu un complicado estilo chamado bebop, apoiado polo trompetista "Dizzy" Gillespie (1917-1993) e o saxofonista Charlie Parker (1920-1955), o improvisador máis grande do jazz.
Nos anos 60, músicos de jazz como o trompetista Miles Davis (1926-1991) e o saxofonista John Coltrane (1926-1967) experimentaron coas máis variadas influencias musicais. Os máis novos empezaron a introducir ritmos de rock and roll. Logo, nos anos 70, moitos músicos de jazz experimentaron con instrumentos electrónicos e crearon unha mestura de rock e jazz chamada fusión. Nos anos 50, o jazz empezou a gozar de ampla popularidade como un dos bens culturais máis importantes, aumentando o seu auditorio entre os intelectuais e os estudantes de nivel superior. Hoxe é parte da corrente principal do espectáculo nos Estados Unidos, e os concertos de jazz atraen a miles de oíntes cada ano.
Rock and roll
Popularizado nos seus inicios por músicos brancos, quen durante os anos 50 interpretaban unha mestura de góspel sureño, música country e rhythm and blues negro, o rock and roll converteuse moi rapidamente nunha segunda lingua da mocidade. Elvis Presley (1935-1977) foi o primeiro "rei do rock 'n roll", con vendas que excedían os 500 millóns de discos, e o primeiro músico de rock ao que os seus admiradores en todo o mundo outorgaron un nivel case mitolóxico.
Música folclórica
dereita|miniatura|250x250px|[[Joan Baez e Bob Dylan.]] Bob Dylan (nacido en 1941) xurdiu como un dos principais compositores e intérpretes durante a explosión de música folclórica que experimentaron os Estados Unidos a principios dos anos 60. As súas cancións de protesta chegaron a ser himnos do cambio social, e exerceron unha influencia extraordinaria sobre outros músicos e escritores. Os anos 60 tamén foron testemuñas do nacemento do son motown, o irresistible rhythm and blues de Detroit. Entre as súas estrelas rutilantes sobresae Diana Ross (nada en 1944).
Outro estilo do sur que empezou a obter ampla popularidade foi a música country, dominada sobre todo polos músicos establecidos en Nashville, como Willie Nelson (nacido en 1933), e o bluegrass, unha mestura de folclore, blues e música country. O bluegrass aumentou o seu auditorio grazas ás cancións de Bill Monroe (1911-1996), entre outros.
Estado do Delta
356px|miniatura|Localización de Delta dentro de Nixeria. Delta é un estado da República Federal de Nixeria, denominado así a causa do Delta do Níxer. Ten aproximadamente 122 quilómetros de costa, no seu suroeste, co Océano Atlántico. A súa capital é a cidade de Asaba e foi creado en 1991.
Música dos Estados Unidos de América
Música folclórica
O rock and roll pareceu perder o seu impulso case revolucionario nos anos 70 e 80. Aínda así, algúns artistas sobresaíron, entre eles o compositor e guitarrista Bruce Springsteen (nacido en 1949), o cantante e compositor Stevie Wonder (nacido en 1950), e o vocalista Michael Jackson (1958-2009). En 1985, millóns de persoas participaron nos concertos en prol da vida, un esforzo das estrelas pop e de rock por recadar diñeiro e víveres para combater a fame negra en África.
Estado do Delta
Ten unha superficie de 17.698 quilómetros cadrados e unha poboación que se cifra en 4 330 587 persoas (2007).
Música dos Estados Unidos de América
Música clásica
Poucos compositores identificaron tanto a súa obra cos temas e ritmos estadounidenses como Aaron Copland (1900-1990). O seu traballo exemplifica a tendencia de moitos compositores modernos a escribir música para unha ampla gama de propósitos: orquestra, películas, radio, sesións de gravación, para o ensino elemental e a escola superior. Algunhas das súas pezas de concerto máis frecuentemente interpretadas compuxéronse para o ballet, como a suite "Billy the Kid" (1938) e "Primavera nos Apalaches" (1945).
Estado do Delta
Áreas de goberno local
Este estado subdivídese internamente nun total de 25 áreas de goberno local:
Música dos Estados Unidos de América
Música clásica
Moitos outros compositores experimentaron radicalmente con música antitradicional, a cal non foi facilmente aceptada pola maioría do público que gusta das orquestras. Aínda que mentres viviu foi practicamente descoñecido, Charles Ives (1874-1954) é agora recoñecido como un innovador importante. Moitos críticos consideran a Elliott Carter (1908-2012) como o compositor estadounidense máis destacado da súa xeración. John Cage (1912-1992) é notable porque deixa algúns elementos das súas obras ao azar, e tamén porque mestura músicos con aparellos electrónicos. A finais dos anos 70 e xa nos 80, Philip Glass (nacido en 1937) alcanzou recoñecemento entre os máis novos compositores "minimalistas"; característica da súa obra é a excéntrica ópera Einstein na praia.
Valboa, Merza, Vila de Cruces
Valboa é un lugar da parroquia de Merza, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 33 habitantes (17 homes e 16 mulleres), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Leilía
Leilía é un grupo de pandeireteiras galegas nado no verán de 1989. Seu nome provén dun termo aplicado ao retrouso das cantigas populares.
Traxectoria
Pertencen á xeración de mozos e mozas, ligados aos grupos folclóricos, que desde os anos oitenta percorreron as aldeas galegas recompilando músicas e bailes tradicionais. Mercedes Rodríguez, Montse Rivera e Felisa Segade facían parte da agrupación compostelá Cantigas e Agarimos. Felisa impartía, ademais, aulas de canto e pandeireta en Cacheiras. Alí entrou en contacto coas irmáns Ana e Rosario Rodríguez, e con elas configurouse o grupo no verán de 1989.
En 1994, cos froitos das recollas de campo, publicaron o seu primeiro disco: Leilía. Un álbum de pouso etnográfico que mudou o panorama da música galega de raíz, pois até daquela esta asociábase principalmente á gaita, e non existían grupos de pandeireteiras que actuasen por si propias, separadas das formacións folclóricas.
A este primeiro traballo discográfico seguíronlle outros catro, e multitude de concertos, espectáculos e recoñecementos, nunha longa carreira de máis de trinta anos.
En 2023, durante a xira Vidas Cantadas, anunciaron a súa despedida dos escenarios.
En 2023 premio Alecrín da Cultura das entidades culturais galegas en Cataluña.
Galería de imaxes de Olveira, Ribeira
Santa María de Olveira é unha parroquia situada no oeste do concello de Ribeira.
Pretérito imperfeito (1927-1961)
Pretérito Imperfeito (1927-1961) é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero publicado en 1980.
Contido
Contén a produción poética en galego de Ricardo Carballo Calero desde 1927 a 1961, xa publicada nos seus libros:
Características
O autor sinala no prólogo:
En conversa con Carmen Blanco Carballo Calero sinalou:
João Gomes
João Roberto Gomes Correira, máis coñecido como Betinho, nado o 2 de maio de 1985 na Illa de Fogo, Cabo Verde, é un xogador profesional de baloncesto portugués que actualmente milita no MoraBanc Andorra da Liga ACB. Cunha altura de 1,99 metros xoga na posición de ala.
Características
João Gomes, "Betinho" como se lle coñece no mundo do baloncesto, é un xogador con excelentes calidades físicas. Poderíase dicir que desenvolve un xogo típico de escolta a pesar de ter o físico propio dun beirado. Posúe un gran primeiro paso xogando un contra un, penetra con ambas as mans e finaliza moi arriba, sendo capaz de parar e tirar. Ten un bo tiro de 3 puntos, balón dobrado, un contra un e é especialmente rápido ao contraataque. A súa mellora é aínda máis evidente no xogo 5*5 onde agora xa axunta o seu físico co coñecemento do xogo.
Wok
miniatura|right|270px|A cociñar nun wok ao estilo [[stir frying.]] O wok [en chinés tradicional, 鑊; chinés simplificado: 镬; hanyu pinyin: guò (en mandarín), wok (en cantonés)] é unha especie de tixola empregada no Extremo Oriente e no Sueste asiático.
O carácter chinés 鑊 é idéntico a 鍋 de acordo coas pescudas lingüísticas realizadas. Trátase dunha especie de tixola redonda e é característica por ser cóncava no fondo, o tamaño medio acostuma ser de 30 cm ou máis de diámetro. Adoita estar feita de aceiro, ferro fundido e incluso se atopan exemplares de aluminio.
Usos
Esta tixola emprégase para saltear (stir frying) os alimentos mediante un movemento constante denominado na gastronomía chinesa (cantonesa) coma "wok hei" (trátase dunha habilidade para tirar o qi do wok, deste xeito os alimentos manteñen o seu sabor e o seu recendo intactos). Ademais de saltear alimentos, o wok pode ser usado tamén para frixir ou cociñar ao vapor colocando enriba unha cesta vaporizadora de bambú (ou mushiki).
Vantaxes
A principal vantaxe do wok, alén dos materiais que se empreguen na súa elaboración, é a parte cóncava existente no seu interior. Esta forma fornece unha pequena rexión de calor intensa no fondo da tixola cunha cantidade relativamente pequena de combustíbel. A forma permite ademais remexer os alimentos en diferentes partes da tixola sen que exista perigoo de envorcadura. As paredes curvadas proporcionan a posibilidade de que ningún alimento quede pegado na súa superficie, e se o fai a temperatura é bastante inferior á do fondo e polo tanto non se ha queimar (dando lugar a un cambio de sabores).
Glicosamina
miniatura|dereita|α-D-glicosamina (forma de Haworth). A glicosamina (C6H13NO5) é un aminoazucre formado por unha glicosa que ten o OH do carbono 2 substituído por un grupo amino. É un importante precursor na biosíntese de glicoproteínas e glicolípidos. A glicosamina e os seus derivados forman parte da estrutura dos polisacáridos quitosana (formado por glicosamina e N-acetilglicosamina) e da quitina (formada por N-acetilglicosamina), que forma parte do exoesqueleto de artrópodos e da parede celular dos fungos superiores. A glicosamina é un dos monosacáridos máis abundantes. Prodúcese comercialmente por hidrólise de exoesqueletos de crustáceos ou, menos frecuentemente por fermentación de cereais como o millo e o trigo. Úsase como suplemento dietario e, en Europa, como medicamento.
Bioquímica
A glicosamina está presente de forma natural nas conchas do marisco, ósos de animais e medula ósea. Tamén está presente nalgúns fungos, como Aspergillus niger.
A glicosamina obtívoa por primeira vez en 1876 Georg Ledderhose por hidrólise da quitina con ácido clorhídrico concentrado. A súa estereoquímica non foi completamente definida ata 1939 grazas aos traballos de Walter Haworth.
Como a formación de glicosamina-6-fosfato é o primeiro paso para a síntese destes produtos, a glicosamina pode ser importante na regulación da súa produción; aínda que o modo en que realmente se regula a ruta de síntese da hexosamina, e se está ou non implicada en enfermidades humanas, permanece pouco claro.
Utilización como suplemento dietario
A glicosamina oral é un suplemento dietario. A glicosamina comercialízase para mellorar a estrutura e función das articulacións, especialmente nos casos de artrose. Xeralmente comercialízase como glicosamina sulfato e glucosamina hidrocloruro. Xeralmente véndese en combinación con outros suplementos como o condroitín sulfato e o metilsulfonilmetano.
Efectos sobre a saúde
Como a glicosamina é un precursor dos glicosaminoglicanos, e estes son un dos principais compoñentes da cartilaxe das articulacións, a suplementación con glicosamina pode axudar a previr a dexeneración da cartilaxe e a tratar a artrite. O seu uso como terapia para a artrose parece segura, pero hai probas contraditorias sobre a súa efectividade. Unha revisión sistemática encontrou que os efectos positivos da glicosamina eran maiores nos estudos financiados polas industria e menores en estudos independentes.
Houbo múltiples ensaios clínicos da glicosamina como terapia médica para artrose, pero os resultados son contraditorios. As evidencias a favor e en contra da eficacia da glicosamina orixinaron un grande debate entre os médicos sobre se recomendar ou non un tratamento con glicosamina aos seus pacientes.
Esta confusión levou ao National Institutes of Health nos Estados Unidos a financiar un amplo ensaio clínico multicentros (o ensaio GAIT) para estudar a dor producida pola artrose de xeonllo, comparando grupos tratados con condroitín sulfato, glicosamina, e cunha combinación de ambos, con grupos tratados co placebo e celecoxib. Os resultados, publicados en 2006, indicaron que os pacientes que tomaron glucosamina HCl, condroitín sulfato, ou unha combinación de ambos non mostraron unha mellora estadisticamente significativa comparados cos pacientes que tomaron o placebo. Nos que tomaron celecoxib se houbo mellora significativa. Non obstante, os resultados deben ser tomados con cautela porque moitos pacientes presentaban só dores leves (o que dificulta medir o grao de melloría) e porque houbo unha resposta infrecuente ao placebo (60%). Ademais, non se probou con glicosamina sulfato, que en certos estudos mostrou ser significativamente máis efectiva ca o placebo (79,2% contra 54%; p = 0,002). Os estudos e metaanálises levados a cabo en 2007, 2009 e 2010 foron tamén contraditorios e discutidos.
O uso de glicosamina en veterinaria está aceptado, aínda que os estudos sobre a súa eficacia non chegan a conclusións moi firmes.
Perigos da glicosamina
Os estudos clínicos indicaron de forma sólida que a glicosamina é segura. Porén, un estudo recente da Universidade Laval mostra que a xente que toma glicosamina tende a tomala en exceso con respecto ás prescricións, e tomada en exceso pode producir danos pancreáticos, e incrementa o risco de diabetes.
Os efectos secundarios da glicosamina son de pouca importancia e infrecuentes, e inclúen trastornos estomacais, problemas intestinais, dor de cabeza e erupcións cutáneas.
Considérase que non produce alerxia ás persoas alérxicas ao marisco.
Considérase que a glicosamina non interfire coa regulación da ruta de síntese da hexosamina.
En Europa
Na maioría de Europa, a glicosamina está aprobada como fármaco médico e véndese en forma de glicosomina sulfato. Requírense probas da súa seguridade e eficacia para o seu uso médico e varias directrices recomendan o seu uso como efectivo e seguro para o tratamento da artrose. O comité da European League Against Rheumatism (EULAR) garantiu para a glicosamina sulfato un nivel de toxicidade de só 5 nunha escala de 0-100, e as recentes directrices da OARSI (OsteoArthritis Research Society International) para a artrose de cadeira e xeonllo tamén confirmaron o seu excelente perfil de seguridade.
Nos Estados Unidos
Nos Estados Unidos a glicosamina non está aprobada pola FDA (Food and Drug Administration) para uso médico en humanos. Como a glicosamina está clasificada como un suplemento dietario nos Estados Unidos, a súa seguridade e formulación son enteiramente responsabilidade do fabricante; e non se requiren probas da súa seguridade e eficacia con tal que non se anuncie como un tratamento para unha doenza. Os National Institutes of Health están actualmente realizando un estudo sobre a suplementación con glicosamina en pacientes obesos, para ver se lles produce resistencia á insulina.
Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense
A Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO) foi unha asociación profesional de mestres creada en Ourense en 1931.
Historia e características
Fundada o 31 de maio de 1931, posteriormente incorporouse á FETE (Federación Española de Trabajadores de la Enseñanza). O primeiro presidente foi Albino Núñez Domínguez. En marzo de 1932 comeza a editar a revista Escuela del Trabajo. Caracterizouse pola mestura de correntes galeguistas e de esquerda republicana, pero máis adiante definiuse pola súa pluralidade. Albino Núñez presentou a súa dimisión irrevogable en setembro de 1932, o que da orixe a unha nova etapa da vida societaria. Foi substituído na Presidencia da Asociación por Evaristo Suárez Alberte de forma provisional, e na Asemblea ordinaria de 29 de decembro resultou elixido Luís Soto Fernández. O seu crecemento foi moi rápido e en 1935 contaba con 250 afiliados. Algúns dos seus membros foron: Luís Soto, Baltasar Vázquez, Antonio Caneda Rodríguez, Rafael Alonso Rodríguez, Armando Fernández Mazas, Adolfo Rodríguez Ansias, Amadeo López Bello, Ignacio Herrero Fuentes, Celso Vila Rodríguez, José Camilo Soto Losada, José Pérez Levices, Patricio Arce Susilla, María Bouzas Pérez, Luis Bazal Rodríguez, Argimiro Quintairós Baliñas, Leonardo Darriba Conde, Manuel Seijo Failde e Eligio Núñez. Moitos deles foron tamén colaboradores do periódico La República. Constituíuse como un foro onde se debatían novos modelos educativos procurando a renovación pedagóxica.
Salterio de Fingoi
Salterio de Fingoy (na edición orixinal) ou Salterio de Fingoi, é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero publicado en 1961 por Editorial Galaxia dentro da Colección Salnés, e reeditado en 1980.
Características
Salterio é un libro de coro que contén salmos. Fingoi é o colexio no que Ricardo Carballo Calero traballo en Lugo. Son catro partes:  Salterio de Fingoi, Aneis de água, Novelos de fantasmas, Oratório. Para Henrique Rabuñal: N''a primeira domina a expresión da anguria e o silencio, a soidade do ser humano, a busca da liberdade, a defensa da poesía, a ruína existencial... Na segunda, o poeta expresa o fuxidío existir e a profunda soidade en que vive quen deu todo aos demais e nada a si mesmo, a súa condición de viaxeiro por un país incerto e sen mapas. ''
Sobre a poesía de temática relixiosa no libro o autor confésalle a Carmen Blanco:
Araceli Herrero Figueroa distingue no libro os temas de Deus, a vida, o amor e a morte. E engade:
Contido
Na edición de 1980 hai catro apartados.
IONIS Education Group
IONIS Education Group é un grupo privado de educación superior en Francia. Foi creado en 1980 e en 2023 tiña máis de 35.000 estudantes e 100.000 alumnos. Hai 29 universidades de educación adicional no grupo.
En 2010, segundo Le Nouvel Economiste, é o primeiro "operador privado de educación superior".
En España, o grupo ten un campus en Barcelona.
Protohistoria
A Protohistoria é un período da historia da humanidade posterior á prehistoria e anterior á historia propiamente dita.
Acepcións
Atópanse dúas acepcións:
Idade de Ferro
A protohistoria adoita relacionarse coa Segunda Idade de Ferro, por ser esta a última fase da prehistoria. Dentro do período protohistórico en Europa desenvolvéronse numerosas entidades políticas semicentralizadas, que coincidiron co inicio da escritura e da metalurxia. Esas civilizacións produciron documentos epigráficos breves e posteriormente crónicas extensas, considerándose ese punto Historia antiga.
Fontes de estudo
As fontes para o seu estudo son case na súa totalidade arqueolóxicas, aínda que tamén se posúen tradicións orais. Tendo en conta que os milenios que van desde a invención da escritura (en distintos focos en todo o mundo, dos que Oriente Próximo foi o primeiro) ata a súa difusión por todo o mundo (particularmente para Europa e a conca do Mediterráneo no caso citado), poden utilizarse as fontes escritas por gregos, fenicios, hebreos ou exipcios para o estudo dese período en Europa (milenios IV a.C. ao I a.C.) e eses lugares, que propiamente non entraran na Historia.
O amante da terra
O amante da terra (en The Earthling) é un filme australiano-estadounidense dirixido por Peter Collinson que foi estreado en 1980. Está protagonizado por William Holden e Ricky Schroder. Collinson morreu por mor dun cancro pouco despois da súa estrea e tamén foi un dos derradeiros filmes de Holden, antes da súa morte en 1981.
Estreouse en galego o 12 de novembro de 2001 a través da TVG.
Música da Paixón
A música da paixón é un xénero musical que consiste na musicalización dun texto relacionado directamente coa paixón e morte de Cristo. O texto baséase xeralmente nalgún dos catro evanxeos: segundo Mateo, Marcos, Lucas ou Xoán, aínda que tamén pode tomar elementos dos catro. Na maioría dos casos, con todo, preséntase a historia tal como aparece nun deles.
Tipos
Existen diversos tipos de paixóns que se diferencian nas súas características formais:
Paixóns responsoriais
Utilízase como base para a composición musical do texto dalgún dos catro evanxelistas, que é presentado por medio dun solista que alterna cun coro. A narración é presentada polo evanxelista, que é o solista principal. Pola súa banda, os personaxes que aparecen no transcurso da narración son interpretados por solistas ou ensambles a unha, dúas ou tres voces e a turba (os grupos máis grandes de persoas, como o pobo, o grupo de sacerdotes, o xentío, etc.) polo coro. É este o tipo de paixón máis antiga. En moitos casos, aparecen ao principio e ao final un coro introdutorio e un coro final que anuncian o inicio e o fin da paixón.
Paixóns motéticas
O texto bíblico relacionado coa paixón dalgún dos evanxeos musicalízase na súa totalidade de forma polifónica, incluso a parte da narración. Ao principio e ao final da obra atópase un coro de entrada e outro de saída, que unicamente introducen ou marcan o final da mesma. Fóra destes dous coros, o único texto utilizado é o dalgún evanxeo (ou eventualmente a compilación dos catro). Seguindo a tradición do motete, a paixón divídese en varias seccións, que se diferencian entre elas porque en cada unha preséntase un novo motivo ou suxeito musical e porque o número de voces cambia. Neste sentido, a narración normalmente está musicada a 4 voces, os personaxes a 2 ou 3 e os coros a 4 ou 5. Algúns compositores que escribiron paixóns motéticas foron: Jacob Obrecht, Leonhard Lechner e Christoph Demantius.
Paixóns oratorias
A partir das paixóns responsoriais e por influencia do oratorio, aparecen no século XVII as paixóns oratoricas. Nestas, os cantantes son acompañados polo baixo continuo ou por un grupo instrumental ou orquestra. Así mesmo, inclúense corais e arias con textos libres, que comentan os sucesos presentados no texto bíblico. Igualmente introdúcense elementos da ópera e do oratorio, como o recitativo seco e acompañado, as arias da capo, os ariosos, coros e pezas instrumentais. O texto bíblico preséntase normalmente en forma de recitativo seco, é dicir, acompañado unicamente polo baixo continuo, mentres alternan o narrador e os personaxes. Nalgunhas ocasións as palabras de Cristo son acompañadas tamén por cordas (Theile, Bach, Telemann). Entre os recitativos secos e as arias, ás veces atópanse recitativos acompañados con textos libres que introducen o contido das arias. A paixón oratorica ten practicamente as mesmas características musicais que o oratorio e en realidade, é só unha variante do mesmo. As paixóns oratoricas máis importantes son a Paixón segundo San Xoán de Georg Böhm, a Paixón segundo San Marcos de Reinhard Keiser, diversas paixóns de Telemann (46 en total), paixóns como a Paixón segundo San Mateo, BWV 244 e a Paixón segundo San Xoán, BWV 245 de Johann Sebastian Bach, as musicalizacións da paixón de Barthold Heinrich Brockes por Georg Friedrich Händel, Johann Mattheson, Gottfried Heinrich Stölzel, etc.
Oratorios de paixón
No século XVIII e XIX aparece un tipo especial de paixón, que non utiliza directamente o texto dalgún dos evanxeos, senón só textos libres relacionados co sufrimento e a morte de Cristo. A súa estrutura e concepción son relativamente libres e non seguen necesariamente a secuencia de sucesos segundo as narracións bíblicas. Tal é o caso do oratorio Der Tod Jesu (A morte de Jesús) de Carl Heinrich Graun ou do Passions-Pasticcio, unha compilación con música de Graun, Bach e Telemann, entre outros.
Historia
A lectura da Paixón dalgún dos Evanxeos durante a Semana Santa existe desde polo menos o século IV. No século V o Papa León I o Magno especificou que o evanxeo de Mateo fose usado o Domingo de Ramos e o mércores seguinte e que o de Xoán o fose o Venres Santo. En torno ao século X Lucas substituíu a Mateo o mércores e Marcos foi engadido o Xoves. A paixón empezou a ser elevada (máis ben que só falada) na Idade Media, polo menos tan axiña como no século VIII. Hai manuscritos do século IX que indican canto interpretativo, e manuscritos posteriores empezan a especificar as notas para ser cantada. Polo século XIII usábanse diferentes personaxes na narración, unha práctica que chegou a ser bastante universal durante o século XV, cando as versións polifónicas das pasaxes de turba empezaron a intervir tamén, (a palabra turba úsase neste caso para indicar calquera texto no cal máis dunha persoa fala simultaneamente).
A fórmula do actual Gradual Romano era a máis usada habitualmente, con Cristo cantando no rexistro máis baixo e Synagogus (que denota non só ao sumo sacerdote senón a todos os caracteres distintos de Cristo) cantando máis alto que o evanxelista narrador.
Óscar Manuel Rodríguez Vázquez
Óscar Manuel Rodríguez Vázquez, nado en Lugo o 6 de maio de 1972, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formou parte do equipo do CD Lugo que xogou en Segunda División na tempada 1992-1993, descendendo ao final da mesma. Nesa tempada disputou 6 encontros e marcou 1 gol. Posteriormente xogou no Racing Club de Ferrol en 1993-1994, disputando co cadro verde 12 partidos na Segunda División B.
Punta Levallois
miniatura|Punta Levallois A Punta Levallois é unha punta lítica e un tipo específico de lasca Levallois, recoñécese, en primeiro lugar, pola súa morfoloxía triangular, coidada e bastante regular ou simétrica, co vértice puntiagudo sempre oposto ao talón, é dicir, situado na zona distal da lasca. Esta morfoloxía non é arbitraria, pois foi preconcibida e ideada mediante unha preparación especial do núcleo (incluída dentro do concepto máis amplo denominado técnica Levallois); este tipo de preparación coñécese como predeterminación da peza antes da súa extracción. O segundo atributo que as distingue é o nervio que parte do ápice distal desenvolvéndose cara á zona proximal, sen que necesariamente teña que chegar a ela. Só cando existe ese nervio a peza pode considerarse unha Punta Levallois. Os estudos da tecnoloxía prehistórica, demostran que hai varios modos de obter ese nervio, François Bordes experimentou un que cunha soa preparación previa, permite obter dúas puntas sucesivas que el chama «de primeira orde» e «de segunda orde»; Jacques Tixier ofrece outras alternativas nas que non necesariamente se obteñen varias puntas sucesivas. Debido á necesaria e complexa preparación que teñen este tipo de pezas, as puntas Levallois considéranse útiles de seu, sen ser preciso que se observe nelas retoque ou pegadas de uso, con todo existe a posibilidade de que aparezan retocadas, como ocorre coas denominadas puntas de El-Emireh e de Soyons.
Alejandro Agustín Lanusse
Alejandro Agustín Lanusse Gelly, nado en Buenos Aires o 28 de agosto de 1918 e finado na mesma cidade o 26 de agosto de 1996, foi un militar arxentino (xeneral), que foi presidente de facto do seu país dende 1971 a 1973, durante a ditadura cívico-militar, autodenominada Revolución Arxentina.
Lámina lítica
miniatura|Right|upright=1.5|alt=|<Center> Lámina de sílex
Can da Serra da Estrela
230 px|miniatura|Can da Serra da Estrela O can da Serra da Estrela é unha raza canina natural de Portugal, orixinario da rexión montañosa da Serra da Estrela onde se emprega tradicionalmente como pastor de rabaños.
Lámina lítica
Unha lámina lítica é un produto de lascado alongado caracterizado por tres atributos básicos. En primeiro lugar debe ter os bordos paralelos ou subparalelos e con ambos os dous eixes tipolóxicos (o técnico e o morfolóxico) en perfecta correspondencia. En segundo lugar, a lámina debe ser moi alongada, o módulo de alongamento dunha lámina lítica establécese segundo a relación lonxitude/largura da peza de acordo ao eixe técnico, xeralmente acéptase un mínimo de dous a un. Xa que o módulo de alongamento é un convencionalismo, existen variantes entre os tipólogos para a definición das láminas líticas. Este atributo tamén depende da época prehistórica ou nivel técnico dunha cultura. Así, para o Paleolítico Inferior e Medio, François Bordes propuxo que a lonxitude debe ser como mínimo o dobre da largura. Para o Paleolítico Superior e épocas posteriores, nas que a tecnoloxía lítica mellora considerablemente, póñense uns límites máis esixentes, por exemplo, para André Leroi-Gourhan unha «lasca laminar» (longa pero que non chega á consideración de lámina), ten o dobre de lonxitude que de largura; mentres que unha lámina tería, como mínimo a lonxitude o triplo que a largura e unha lámina alongada tería un lonxitude catro veces superior. Por outra banda, o tamaño, en sentido xeral, separa as láminas das laminiñas, aínda que esta ten límites igualmente convencionais e variables (desde menos de tres a menos dun centímetro, segundo autores), xustifícase porque as laminiñas son un trazo característico das industrias microliticas de láminas, é dicir, «microlaminares». En terceiro lugar, resulta esencial, ademais, que estas sexan predeterminadas antes da extracción. É dicir, para obter unha folla dun núcleo é necesaria unha preparación concreta destinada a dirixir a fractura pétrea de modo que o produto obtido teña unhas dimensións e unha forma determinada. Isto fai que as láminas, malia ter os mesmos elementos básicos dunha lasca (talón, concoide, cara inferior...), posúa uns estigmas moi característicos na súa cara superior que delatan a preparación especial do núcleo e, do mesmo xeito, os núcleos para láminas sexan o produto duns procedementos moi concretos, os métodos de extracción laminar:
A extracción laminar comezou no Paleolítico Inferior, aínda que se desenvolve máis eficazmente no Paleolítico Medio, dentro dunha das variantes da técnica Levallois, chamada «para láminas». No Paleolítico Superior a extracción de láminas estandarízase ata o punto de estar en presenza de industrias caracterizadas pola presenza deste tipo particular de produtos de lascado, polo que o especialista francés Georges Laplace fala de «Complexos Leptolíticos» (de leptos, λεπτός ή όν, en grego, fino, delgado...). Pero é durante o Calcolítico cando a extracción de láminas adquire o seu cumio, cunha serie de innovacións tecnolóxicas tan especializadas que requirían un artesán cunha formación específica, ferramentas propias, así como fontes de fornecemento de materias primas e mercados de venda dos seus produtos.
Castelo de Urquhart
miniatura|dereita|O castelo e o [[lago Ness.]] O Castelo de Urquhart é un castelo situado no lago Ness, en Escocia, entre Fort William e Inverness, próximo á vila de Drumnadrochit.
Lámina lítica
As láminas usáronse tal como saían do artesán como coitelos, ou transformábanse en diversos utensilios, ben por medio do retoque (raedeiras, burís, puntas, puñais, coitelos de dorso etc.), ou rompéndoas por medio da técnica do microburil para fabricar microlitos ou dentes de fouce. As láminas son máis difíciles de fabricar cás lascas, o que implica investir máis enerxía, con todo, a cambio ofrecen numerosas vantaxes, por exemplo a súa forma alongada adáptase mellor ao collela coa man e é máis fácil engadirlle un mango. Tamén, permite aproveitar mellor a masa do núcleo do que proceden.
Castelo de Urquhart
Historia e características
A primeira referencia histórica data de tempos de San Columba, na segunda metade do século VI, cunha probábel mención no Vida de Columba de Adamnan. Trátase, posibelmente, do lugar chamado Airchartdan polo que San Columba pasou durante unha das súas visitas ao rei Brude dos pictos do norte. Columba aproveitou para converter ao cristianismo ao seu anfitrión Emchath e ao seu fillo Virolec. Porén, a referencia que fai Adamnan non é realmente ao castelo senón a "terras de Airchartdan", que indicarían un territorio, non unha localidade; ademais, non se menciona ningunha fortificación. Porén, hai estruturas datadas por radiocarbono entre os anos 460 e 660, polo que resulta posíbel que si existise, aínda que non se sabe cando se construíu.
Si se rexistra a súa existencia a comezos do século XIII. A zona fóraselle concedida á familia Durward en 1229 e estes foron, probabelmente, quen construíron o castelo que coñecemos. En 1296 foi capturado por Eduardo I de Inglaterra. Sir Robert Lauder era o castelán en 1329 e o seu neto Robert (do clan Chisholm) sucedeuno en 1359. O Conde de Ross capturouno para a Coroa inglesa a mediados do século XV pero foi recuperado pouco despois. En 1509 foilles concedido aos Grant, que o conservaron até 1912. Durante este período, os MacDonalds capturáronno en 1545 e tamén foi capturado por unha tropa de Covenantes en 1644. O castelo foi parcialmente destruído en 1692 polos ingleses para evitar que fose capturado polos xacobitas e nunca foi reconstruído.
Na actualidade é propiedade do Patrimonio Nacional Escocés e constitúe o terceiro sitio máis visitado de Escocia. Desde 2001 conta cun centro de visitantes.
Galería de imaxes da illa de San Simón
Galería de imaxes da illa de San Simón.
A illa de San Simón pertence á parroquia de Cesantes, no concello de Redondela.
Territorio da Capital Federal de Nixeria
miniatura|356px|Localización do Territorio da Capital Federal dentro de Nixeria.
O Territorio da Capital Federal é a unidade territorial e administrativa que abriga a capital de Nixeria, Abuja. A súa poboación estímase en 1.868.217 habitantes (2010). Creouse o 3 de febreiro de 1976 de partes dos estados de Nasarawa, Níxer e Kogi. A diferenza do resto das subdivisións de Nixeria, non ten un goberno proveniente de eleccións, senón que a súa administración recae sobre alguén nomeado polo presidente de Nixeria.
Cunha área de 7.315 km², atópase ao norte da confluencia dos ríos Benue e Níxer, e limita co estado de Níxer polo oeste e norte, co estado de Kaduna polo nordeste, co estado de Nasarawa polo leste e sur, e co estado de Kogi polo suroeste.