cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arto Paasilinna
Traxectoria
Algunhas veces ten sido acusado de escribir libros que se asemellan moito os uns aos outros, mais o seu estilo consegue un amplo número de lectores que se mantén fiel e segue a medrar, como demostra a cantidade de best-séllers que ten publicado ao longo da súa carreira.
Raúl Albiol
Raúl Albiol Tortajada, nado en Vilamarxant (Valencia) o 4 de setembro de 1985, é un futbolista español. Xoga de defensa central, aínda que tamén pode facelo de centrocampista defensivo e lateral dereito, e o seu club actual é o SSC Napoli.
Lambda latino
dereita|200px O lambda latino ( Ficheiro:Capital turned Y.svg, λ ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. A minúscula é coma a letra grega λ, mentres que a maiúscula é semellante a un Y xirado 180º.
Raúl Albiol
Tamén xoga na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e as Eurocopas de 2008 e 2012, un triplete inédito na historia do fútbol.
Lambda latino
Uso
O λ é empregado en varias linguas de América do Norte, como as linguas wakash ou o nez perce. Emprégase nalgúns casos cun trazo ( ƛ ).
Foi empregado tamén na transcrición latina das linguas inuit.
Raúl Albiol
Comezos
O seu tío é José Luis Albiol Balaguer que tamén foi futbolista profesional. Do mesmo xeito que o seu irmán Miguel Albiol que é futbolista do Real Murcia, formouse nas categorías inferiores do Ribarroja CF, ata que foi fichado polo Valencia CF para a súa canteira de fútbol base. Debutou co primeiro equipo o 24 de setembro de 2003 con dezaoito anos acabados de cumprir nunha eliminatoria da Copa da UEFA ante o AIK Solna, tempada na que o Valencia CF resultou campión do torneo. Porén seguiu formando parte do persoal do CD Mestalla, filial do Valencia CF.
Getafe CF
Para adquirir experiencia en Primeira División foi cedido ao Getafe CF na tempada 2004-2005. O 2 de agosto do 2004, durante a viaxe a Xetafe sufriu un accidente de circulación polo que tivo que ser intervido tras lle diagnosticar politraumatismos dorsal e lumbar, e un derramo interno que obrigou á extirpación do bazo, ademais estivo durante un tempo en coma. Porén, a cesión asinouse e aínda que se chegou a temer pola súa carreira profesional debutou na liga catro meses despois do accidente.
Isto foi debido a que o seu adestrador, Quique Sánchez Flores, sempre confiou nel e, cando fichou polo Valencia CF, esixiu o retorno de Albiol ao seu club de orixe.
Valencia
Os inicios de Albiol no Valencia CF foron duros xa que a súa posición natural no equipo che ocupábana dous xogadores da calidade de Albelda e Baraja polo que o técnico o aliñou como lateral dereito. Aínda que cumpría correctamente a súa misión notábaselle estraño na súa nova posición ata que Quique Flores o recolocou como central, posto do que non se moveu desde entón.
O 25 de abril de 2006 anunciaba a súa renovación co Valencia CF ata o 2011. O Real Madrid estivo moi interesado en facerse cos seus servizos, pero o xogador preferiu renovar polo Valencia CF a pesar de que a oferta merengue era moi superior. Posuía unha cláusula de rescisión de 60 millóns de euros. Na tempada 2006-2007, ata os cuartos de final da Liga de Campións, disputou todos os minutos cunha actuación impresionante nos oitavos de final contra o Inter de Milán, onde o Valencia CF pasou de rolda.
Terminou a tempada 2006-07 sendo titular indiscutible e sendo o xogador que máis minutos tivo entre as competicións da Liga, a Copa do Rei e a Liga de Campións nas demarcacións de central e mediocentro defensivo.
Real Madrid
En xuño de 2009 fichouno o Real Madrid pola cifra de 15 millóns de euros, como parte do proxecto do novo presidente Florentino Pérez, que regresou á presidencia do Real Madrid o 1 de xuño de 2009.
O xoves 2 de xullo reallizouse a súa presentación no Estadio Santiago Bernabéu ás 21.00 horas ante unhas 9.000 persoas. Raúl recibía a camiseta co dorsal 18, número que levou Rubén de la Red, declarando Raúl que se aquel volvese outra vez ao equipo, devolveríalle o dorsal.
O primeiro gol coa camiseta do Real Madrid anotouno nun encontro de Liga de Campións fronte ao Olympique de Marsella o 8 de decembro de 2009 adiantando ao conxunto branco 1-2. O partido finalizaría 1-3 a favor do conxunto merengue.
Selección nacional
Tras ser internacional sub-21, o 5 de outubro de 2007 é chamado por primeira vez para unha convocatoria coa selección española para disputar un partido da fase de clasificación da Eurocopa 2008. Debuta o 13 de outubro de 2007 no partido contra Dinamarca en Aarhus (Dinamarca), con resultado 1-3 a favor dos españois.
O 14 de xuño de 2008 debuta nunha fase final da Eurocopa ao substituír a Carles Puyol no partido que España gañou a Suecia por un resultado de 2-1. Posteriormente xogaría de titular no último encontro da fase de grupos ante Grecia, partido que concluiría con vitoria española por 2 a 1.
O 29 de xuño de 2008 no Estadio Ernst Happel de Viena, Albiol proclamaríase xunto aos seus compañeiros de selección campión da Eurocopa 2008.
En 2010, o 11 de xullo, proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española en Suráfrica.
Radelgardo de Benevento
Radelgar foi o fillo máis vello de Radelchis I de Benevento e sucedeuno como Príncipe de Benevento á súa morte no 851. A nai de Radelgar era Caretrude e o seu irmán Adelchis.
Traxectoria
Sucedeuno como príncipe o seu irmán, porque o seu fillo, Gaiferos, era demasiado novo. Ademais tivo unha filla, que casou con Lando III de Capua.
Vimentina
miniatura|dereita|328px|Modelo da vimentina. miniatura|dereita|328px|Patrón de marcaxe de [[inmunofluorescencia de anticorpos para a vimentina. Producido incubando anticorpos primarios para vimentina e FITC de anticorpos secundarios marcados con células HEp-20-10.]] A vimentina é unha proteína dos filamentos intermedios de tipo III que se expresa en células mesenquimáticas. As proteínas dos filamentos intermedios encóntranse en todas as células animais e nas bacterias. Os filamentos intermedios, xunto cos microtúbulos baseados na tubulina e os microfilamentos baseados na actina, forman o citoesqueleto da célula. Todas as proteínas dos filamentos intermedios exprésanse dunha maneira moi regulada durante o desenvolvemento; a vimentina é o principal compoñente citoesquelético das células mesenquimáticas. Debido a isto, a vimentina utilízase con frecuencia como marcador de células derivadas do mesénquima ou células que sofren unha transición epitelial-mesenquimal (EMT) durante o desenvolvemento normal ou a progresión de metástases.
Estrutura
Un monómero de vimentina, como todos os outros filamentos intermedios, ten un dominio α-helicoidal central, que ten nun extremo un dominio de aminoácidos non helicoidal (cabeza) e no outro un dominio carboxilo (cola). Probablemente, exprésanse dous monómeros cotraducionalmente nun modo que facilita a formación de dímeros en hélice superenrolada (coiled-coil), que é a subunidade básica de ensamblaxe da vimentina.
As secuencias α-helicoidais conteñen un patrón de aminoácidos hidrofóbicos que contribúe á formación dun "selo hidrofóbico" na superficie da hélice. Ademais, hai unha distribución periódica de aminoácidos ácidos e básicos que parece xogar un importante papel na estabilización de dímeros en hélice superenrolada. O espazado dos residuos cargados é o óptimo para a formación de pontes salinas iónicas, que permiten a estabilización da estrutura da hélice α. Aínda que este tipo de estabilización é intuitiva para as interaccións intracadea, en lugar de para as interaccións intercatenarias, os científicos propuxeron que o cambio de pontes salinas intracadea formados por residuos ácidos e básicos a asociacións iónicas intercatenarias quizais contribúe á ensamblaxe do filamento.
Función
A vimentina xoga un significativo papel de soporte e ancoraxe da posición de orgánulos no citoplasma. A vimentina está ligada ao núcleo celular, retículo endoplasmático, e mitocondrias, polos seus laterais ou polas súas partes terminais. Poden verse tres animacións aquí de como se producen os movementos da vimentina dentro da célula.
A natureza dinámica da vimentina é importante porque lle dá flexibilidade á célula. Os científicos encontraron que a vimentina proporciona á célula unha elastricidade que non lle dan os microtúbulos ou as redes de actina, cando está sometido a un estrés mecánico in vivo. Por tanto, en xeral, acéptase que a vimentina é o compoñente do citoesqueleto responsable de manter a integridade celular. (Encontrouse que as células sen vimentina son extremadamente delicadas cando son perturbadas con micropunturas.)
Os resultados dun estudo con ratos transxénicos que carecen de vimentina indican que os ratos eran funcionalmente normais. Aínda que o resultado pode parecer sorprendente, é posible que a rede de microtúbuloos poida compensar a ausencia da rede de filamentos intermedios. Isto reforza a idea de que hai íntimas interaccións entre os microtúbulos e a vimentina. Ademais, cando estaban presentes despolimerizadores dos microtúbulos, tiña lugar unha reorganización da vimentina, o que unha vez máis implica unha relación entre os dous sistemas.
Pode verse aquí unha galería de imaxes nas que a vimentina e outras estruturas citoesqueléticas están marcadas. Estas imaxes permiten a visualización de interaccións entre a vimentina e outros compoñentes citoesqueléticos.
En esencia, a vimentina é responsable do mantemento da forma celular, a integridade do citoploasma, e a estabilización das interaccións do citoesqueleto.
Ademais, a vimentina controla o transporte das lipoproteínas de baixa densidade, e o colesterol derivado das LDL desde o lisosoma ao sitio de esterificación. Co bloqueo do transporte do colesterol derivado das LDL dentro da célula, as células almacenan unha porcentaxe moito menor de lipoproteínas que as células normais con vimentina. Esta dependencia parece ser o primeiro proceso dunha función bioquímica descuberta nunha célula que se demostrou que depende da rede de filamentos intermedios celulares. Este tipo de dependencia ten ramificacións nas células adrenais, que dependen de colesteril ésteres derivados das LDL.
Importancia clínica
Foi utilizada como un marcador de tumores de sarcoma para identificar o mesénquima.
A metilación da vimentina foi establecida como biomarcador de cancro de colon, e este marcador está sendo utilizado no desenvolvemento das probas fecais para o cancro de colon. Niveis de metilación da vimentina estatisticamente significativos foron tamén observados en certas patoloxías do tracto gastrointestinal superior como o esófago de Barrett, adenocarcinoma esofáxico, e cancro gástrico de tipo intestinal.
Véxase tamén anticorpo anti-proteína citrulinada para o seu uso na diagnose da artrite reumatoide.
Interaccións
A vimentina interacciona con UPP1, MYST2, desmoplaquina, plectina,  SPTAN1, MEN1, proteína quinase N1 e YWHAZ.
A rexión 3' UTR do ARNm da vimentina únese a unha proteína de 46kDa.
Eleccións municipais en Cenlle
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Cenlle dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Cenlle]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Cenlle desde a aprobación da Constitución de 1978.
Call of Duty 3
Call of Duty 3 é un videoxogo pertencente á serie Call of Duty, ambientado durante a segunda guerra mundial. Foi desenvolvido por Treyarch e distribuído por Activision, agás a versión para Playstation Portable, desenvolvida por Amaze. Púxose á venda para Playstation 3, Playstation 2, Playstation Portable, Nintendo Wii, Xbox e Xbox 360.
Argumento
O xogo recrea diversas batallas e enfrontamentos tras o desembarco de Normandía entre as tropas aliadas e as tropas nazis. Figuran diversas unidades de franceses, ingleses, estadounidenses, polacos e canadenses.
Armamento
O armamento é acorde á época na que se basea a liña argumental, que inclúen diversos rifles automáticos e metralladoras: MP-40, MP-44, FG-42 e FG-42 con mira telescópica, metralladora MG-42, fusís: Kar98k e Kar98k con mira telescópica, Gewehr 43(semiautomática), antitanque Panzerschreck; por parte do Eixe.
Armas lixeiras automáticas: BAR(EEUU), Thompson(EEUU), Bren(Canadá e Polonia), Sten (Reino Unido), fusís: Springfield, M1 Garand, Lee Enfield e Lee Enfield con mira telescópica, ambas de uso canadense e británico.
Barbeitas, Goiriz, Vilalba
Barbeitas é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Call of Duty 3
Vendas
A versión de PS3 vendeu aproximadamente 700 000 copias, a de Xbox 360 2,35 millóns , a de Wii 1,36 millóns e a de PS2 870 000 copias.
Críticas
Os baremos e as críticas varían moito segundo a versión. Para PS3 e Xbox 360 déuselle grande importancia ao apartado técnico. As versións de Wii e PS2 teñen un apartado técnico inferior, debido ás especificacións técnicas inferiores destes dous equipos. A versión para Wii está adaptada ao control propio da videoconsola. Acadou un 69 en Metacritic. A versión de PS2 conseguiu un 82, a de PS3, un 80 e a de Xbox 360, un 82. A de Xbox, un 83.
Casa de la Música Mirandesa
A Casa de la Música Mirandesa é un complexo cultural que ten como obxectivo promover a cultura musical tradicional da Terra de Miranda. Está situada na praza do Castelo, na freguesía de Miranda do Douro, no municipio homónimo do distrito de Braganza, en Portugal. O edificio está incluído na Zona Especial de Protección do Castelo de Miranda do Douro.
A Casa de la Música Mirandesa pretende reavivar e manter a música tradicional mirandesa, que ten as súas particularidades, principalmente polos instrumentos utilizados (gaita mirandesa, frauta pastoril, zanfona, caixa de guerra, cunchas de Santiago, castañolas, pandeireta etc) e pola letra das cancións en lingua mirandesa.
Once
Once (11) é un número natural segue a dez precede a doce.
Aritmética
En calquera base b = 10 do numeración, 11 segue o seu Un número é múltiplo de once se a diferenza entre a suma dos números de orde pares e os números de orde impar é cero ou múltiple de once.
Santalla de Ozcos
Santalla de Ozcos (en español e oficialmente Santa Eulalia de Oscos, segundo a norma da Academia de la Llingua Asturiana Santaya d'Ozcos) é un concello de Asturias. Limita ao norte con Vilanova de Ozcos, ao oeste coa Fonsagrada e ao leste con San Martín de Ozcos e Grandas de Salime. O concello cobre unha superficie de 47 km² e contaba cun total 564 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 12 h/km². Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Parroquias
Santalla de Ozcos comprende unha única parroquia cos seguintes lugares.
Brión, Boiro, Boiro
Brión é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 103 habitantes (46 homes e 57 mulleres).
Antiimperialismo
miniatura|Estatua do patriota cubano [[José Martí (1853-1895) coa tribuna antiimperialista da Habana de fondo.]] O antiimperialismo  é unha posición política xurdida a finais do século XIX que se caracteriza por unha categórica oposición ó imperialismo. O pensamento antiimperialista está estreitamente vinculado ó cuestionamento dos mecanismos de dependencia neocolonial caracterizados por mecanismos de suxeición económicos e financeiros, así como os chamados procesos de liberación nacional.
Orixe
Aínda que as primeiras protestas contra o colonialismo realizounas o utilitarista inglés Jeremy Bentham no seu manifesto Emancipade as vosas colonias. a primeira presenza dun pensamento antiimperialista rexístrase nos Estados Unidos impulsado polo escritor Mark Twain. En 1898, Twain fundou a liga Antiimperialista dos Estados Unidos, con sede en Boston, inicialmente para combater a acción estadounidense na Guerra de Cuba, permanecendo até 1921.
En 1902, apareceu o libro de John A. Hobson Imperialismo: un estudo e en 1916, Lenin escribiu a súa soada obra O imperialismo, etapa superior do capitalismo, que difundiu en todo o mundo a noción.
Porén, existe unha diferenza profunda entre a noción de «imperialismo» tal como resulta das análises de Hobson e Lenin, do «antiimperialismo» como posición política. A idea de «antiimperialismo» pon o acento na chamada «cuestión nacional» e na necesidade de garantir ós pobos a posibilidade de desenvolverse de xeito autónomo a través do seu dereito de autodeterminación.
Aslan
miniatura|240px|Aslan é o único ser presente en todos os libros da serie, e é tamén o creador e destrutor de [[Narnia]] Aslan é unha personaxe ficticia da heptaloxía infantil-xuvenil de The Chronicles of Narnia. É un dos protagonistas (ou o principal protagonista) da serie de libros. Aparece cos nomes do Gran León, o gran rei de Narnia, creador e salvador de toda Narnia. É a única personaxe que aparece en tódolos libros. Aslan é fillo do Emperador Alén dos Mares.
Durante os libros insístese en que non é un león domesticado.
O sobriño do mago
No primeiro libro, O sobriño do mago, representa un papel fundamental, xa que é el quen crea o mundo máxico de Narnia. Trae do noso mundo a Digory e a Polly, dous pícaros que asistiran á creación de Narnia, e a Frank e Helen, a quen nomeará reis. É el quen crea ós animais e bestas que falan. Aínda que a Feiticeira Branca, que chega por casualidade a Narnia logo de que os nenos estiveran con ela noutro mundo, desaparece logo, Aslan dilles que volverá. Ademais, axuda a Digory a conseguir unha mazá que é quen de curar á súa nia enferma.
O león, a feiticeira e o gardarroupa
No segundo libro, O león, a Feiticeira e o gardarroupa, Aslan xoga un papel fundamental. Cando Peter, Susan, Edmund e Lucy, os irmáns Pevensie, chegan a Narnia a través dun gardarroupa máxico descobren que a Feiticeira Branca está a tiranizar os narnianos e que eles, coa axuda do león, deben vencela e converterse en novos e lexítimos reis de Narnia. Cando Edmund traizoa os seus irmáns correspóndelle morrer a mans da Feiticeira, pero Aslan ofrécese no seu lugar e ela crávalle o coitelo, executándoo. Mais logo Aslan resucita debido a certa maxia que a bruxa non coñecía ben (se unha vítima inocente e disposta é executada en lugar do traidor, a mesa rompería e a morte efectuaría un movemento de retroceso). Así, axúdalles na batalla ós rapaces, vence á Feiticeira Branca e consegue facer de Narnia novamente un país libre e feliz. Coroa reis ós catro nenos e desaparece durante a cerimonia.
O cabalo e o seu meniño
Durante O cabalo e o seu meniño, o terceiro libro, Aslan axuda a Shasta, un rapaz dun país lindeiro con Narnia, Calormania, a chegar a Narnia en busca da liberdade que se lle negaba alí. Polo camiño, porén, coñece a Aravis, unha moza filla dun importante habitante de Calormania, e escoitan os plans do rei para conquistar Narnia. Deciden ir avisar os reis de Narnia, Peter, Edmund, Lucy e Susan. Polo camiño un león parece atacalos, mais logo saberán que fora Aslan, que urxía os seus cabalos para chegaren a tempo a avisar os monarcas. Aparece tamén noutras ocasións, aparentemente molestándoos, pero sempre axudaba a Shasta e mais a Aravis, como cando acompañou a Shasta a avisar os narnianos, que farían chegar a mensaxe da invasión ós reis. Ó final da historia, Shasta descobre que é príncipe de Arquenlandia, un país que se atopa no medio de Narnia e Calormenia, e que se chama en realidade Cor.
O príncipe Caspian
En O príncipe Caspian Aslan aparece cando Lucy, antiga monarca en Narnia, chega cos seus irmáns Peter, Edmund e Susan de novo ó mundo máxico, logo de que en Narnia pasaran 1300 anos. Chegan para axudarlle ó príncipe Caspian a reconquistar o trono Narnia ó seu tío Miraz, o usurpador. Aslan conforta á rapaza e só pode velo ela, os seus irmáns non. Mais, cando se reúnen con Caspian e loitan contra o exército do seu tío Miraz, Aslan fai aparición e esperta os espíritos do bosque e o río e axúdaos na loita. Finalmente Miraz e o seu exército é derrotado e Caspian consegue ser rei. Aslan fai un portal á Terra para enviar os irmáns Pevensie e avisa a Peter e Susan de que non poderán volver a Narnia.
A viaxe do peregrino da alborada
No quinto libro, A viaxe do Peregrino da Alborada, Lucy, Edmund e o seu primo Eustace son enviados a Narnia á nave de Caspian. Seguen unha travesía que os leva a remotas illas onde Aslan os protexe dos perigos. Na illa do Dragón, na que Eustace se transforma en dragón, Aslan devólvelle o seu corpo arrincándolle a pel e as escamas. Tamén axuda a Lucy na illa en que debe axudar a estraños seres monópodos. Finalmente, aparece cando chegan á Fin do Mundo, onde lles comunica a Edmund e Lucy que non volverán xa a Narnia.
A cadeira de prata
Durante A cadeira de prata Aslan faise presente ó principio, cando lles encomenda a Eustace (primo dos Pevensie) e a Jill (unha amiga de Eustace) a misión de rescatar o fillo de Caspian, Rilian, dunha malvada Feiticeira, para o que lles dá unha serie de instrucións fundamentais ó longo do relato ó traelos a Narnia. Eustace e Jill van ó Norte cunha estraña criatura do pantano pero esquecen cedo as indicacións de Aslan para cumpriren a misión. O león non aparece ata o final, aínda que os seus sinais son moi importantes.
A última batalla
No último libro, A última batalla, un mono e un burro fanlle crer a todo o mundo cunha pel de león que Aslan volvera a Narnia, pero comezan a dar ordes crueis e lucrativas e atemorizan ós narnianos. O verdadeiro Aslan non aparece para os que aínda cren que o inventado polos dous tunantes é falso, que son poucos, e o por entón rei Erlian, que se conta entre os que desconfían do falso Aslan, está cada vez máis desesperado. Chégalle axuda cando Eustace e Jill chegan dende o noso mundo pouco despois de ser apresado e libérano. Cando ten lugar a batalla (na que teñen moitas posibilidades de perder), son conducidos a unha estancia que resulta ser a verdadeira Narnia unha vez dentro. Alí están Peter, Edmund e Lucy (Susan traizoa a Narnia ó preferir crer que foi un xogo, polo que non se atopa alí), Digory e Polly (os nenos que asistiron á creación de Narnia) e os reis Frank e Helen, os primeiros reis de Narnia, ademais doutras criaturas que van aparecendo ó longo dos sete libros. Aparece Aslan, que realiza certos signos que destrúen a suposta Narnia, pero pecha unha porta e atópanse na Verdadeira Narnia, que nunca remata e na que sempre estará con eles.
Novela negra
A novela negra é, como a definiu Raymond Chandler no seu libro The Simple Art of Murder, a novela do mundo profesional do crime. Debe o seu nome a dous factores: a que orixinalmente foi publicada na revista Black Mask de Estados Unidos e na colección Série Noire francesa, así como ós ambientes "escuros" que logra. O termo asóciase a un tipo de novela policial na que a resolución do misterio non é en si o obxectivo principal; que é habitualmente moi violenta e as divisións entre o ben e o mal están bastante difuminadas. A maior parte dos seus protagonistas son individuos derrotados, en decadencia, que buscan encontrar a verdade (ou polo menos algún indicio de verdade).
Características
Este tipo de relato presenta unha atmosfera asfixiante, medo, violencia, falta de xustiza, corrupción do poder e inseguridade. Amosa os efectos do capitalismo co triunfo do individualismo, nacionalismo e racismo. Nace nas primeiras décadas do século XX nos Estados Unidos, como unha variante das historias policiais, e difundida en revistas.
Tipos
Actualmente existen tres tipos de novela negra:
Anglosaxóns
Trátase dunha lista moi incompleta.
Choquiño bicudo
O choquiño bicudo (Sepia orbignyana, Férussac 1826; antes Sepia rubens) é un molusco cefalópodo da familia Sepiidae, da orde Sepiida.
Morfoloxía
Semellante a unha xiba común, pero de menor tamaño, con talles de ata 10–12 cm. O bordo superior do manto prolóngase en ángulo agudo sobre a cabeza. Posúe catro filas de ventosas nos tentáculos pero na base organízanse en dúas en forma de zigzag.
A cuncha presenta unha gran espiña apical que sobresae do extremo posterior do manto, entre as aletas.
Hábitat e distribución
Distribúese polo mar Mediterráneo e océano Atlántico. O espécime tipo foi capturado na costa francesa do golfo de Biscaia, e está depositado no Museo Nacional de Historia Natural de Francia en París.
Vive sobre fondos de area ou lama, a profundidades comprendidas entre os 80 e os 250 metros, sen achegarse nunca á costa.
Club Sportivo Sergipe
O Club Sportivo Sergipe é un club brasileiro de fútbol con sede no Sergipe.
Domingos Raposo
Domingos Abílio Gomes Raposo, nado en Malhadas o 17 de maio de 1952 é un profesor da Universidade de Trás-os-Montes e Alto Douro (UTAD) e un dos maiores especialistas na lingua mirandesa.
Traxectoria
Raposo licenciouse pola Faculdade de Letras da Universidade do Porto en 1980. Máis tarde, fixo un mestrado en historia das poboacións na Universidade do Minho. Foi redactor e coordinador do xornal Planalto Mirandês, e tamén coordinador do Projeto Cultural Integrado de Miranda do Douro. En 1985 creou a disciplina optativa de lingua mirandesa e en 1987 organizou e editou as actas das Primeiras Xornadas de Lingua e Cultura Mirandesas. Raposo escribiu varios traballos e estudos sobre a lingua mirandesa e tamén é autor de obras discográficas sobre a música tradicional mirandesa.
Fibrose
A fibrose é a formación ou desenvolvemento en exceso de tecido conectivo fibroso nun órgano ou tecido como consecuencia dun proceso reparativo ou reactivo, en contraposición á formación de tecido fibroso como constituínte normal dun órgano ou tecido. A fibrose prodúcese por un proceso inflamatorio crónico, o que desencadea un aumento na produción e deposición de matriz extracelular.
Algunhas doenzas son:
Provincia de Lugo
Lugo é unha das catro provincias de Galicia creadas por Javier de Burgos en 1833. É a meirande provincia galega e a de menor poboación relativa.
Limita ó norte co mar Cantábrico, ó oeste coa provincia da Coruña e a de Pontevedra, ó sur coa provincia de Ourense e ó leste co Principado de Asturias e a provincia de León, pertencente a Castela e León. A súa capital e a cidade máis poboada é Lugo, sendo a segunda cidade en poboación Monforte de Lemos, seguida de Viveiro, Vilalba, Sarria, Ribadeo, Foz, Burela e Chantada.
Aínda que é a maior das provincias galegas, é a terceira en número de habitantes, con 327 946 habitantes en 2020, tras A Coruña e Pontevedra.
Xeografía
miniatura|upright=1.5|Lugo por [[Francisco Coello de Portugal y Quesada|Francisco Coello, 1864.]] miniatura|O [[mar Cantábrico en Burela.]] miniatura|O [[río Sil ó seu paso pola Ribeira Sacra lucense.]] miniatura|O [[río Landro|Landro ó seu paso polo concello de Ourol.]] miniatura|O [[encoro de Belesar no concello do Saviñao.]] miniatura|Vista da [[Praia de Augas Santas|praia das Catedrais, en Ribadeo]] miniatura|A croa do castro de Viladonga, en [[Castro de Rei, é un dos miles de castros que ten a provincia.]] A provincia sitúase no nordeste de Galicia, e ocupa 9.856 km². Segundo o IGE, no ano 2020 vivía unha poboación de 327 946 habitantes, cunha densidade de poboación duns 33,27 hab./km².
Limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste coa provincia da Coruña, ao sur coa provincia de Ourense, e ao leste, co Principado de Asturias e coa provincia de León.
A orixe da delimitación moderna parte do proxecto de prefecturas de Xosé I, na invasión napoleónica, que establecía a prefectura do Alto Miño, con cabeceira en Lugo e subprefecturas en Lugo, Mondoñedo e Viveiro.
Illas
As illas máis importantes da costa lucense son, de oeste a leste:
Cabos
Entre os numerosos cabos e puntas que hai na provincia debido a súa costa irregular, destacan:
Mar de Bohai
o Mar de Bohai ou Mar de Bo, tamén coñecido domo Golfo de Bohai, Golfo de Bo ou Baía de Pohai ( 渤海), é o golfo máis interior do Mar Amarelo e Baía de Corea na costa Nordés e Norte da China. Ten aproximadamente unha superficie de 78.000 km² e a súa proximidade a Beijing convértea nunha das rutas marítimas máis transitadas do mundo.
Historia
Ata o inicio do século XX, Bo Hai foi chamado a miúdo "Golfo de Chihli" ( 直隸海灣), Golfo de Pechihli ou Pechili (北直隸海灣 ). Zhili e Beizhili foron provincias históricas na área circundante a Pequín.
Provincia de Lugo
Ríos
O principal río que a percorre é o Miño, que tamén acada a provincia de Ourense e fai de linde entre a provincia de Pontevedra e Portugal, desembocando no océano Atlántico. Na cornixa cantábrica ten moitos pequenos ríos. O afluente do Miño é o Sil, que, doutra banda, cómpre dicir que resulta un atractivo turístico amais de polos canóns e a súa riqueza vinícola, tamén polo encadramento no que se atopa, a chamada Ribeira Sacra, que abrangue o sur da provincia de Lugo e mais o norte da de Ourense.
Mar de Bohai
Xeografía
O mar de Bohai está limitado pola cadea das Illas Changshan entre a península de Liaodong e a Península de Shandong. Tornouse unha das rutas marítimas máis concorridas nos últimos tempos. Hai tres baías importantes no interior do Mar de Bohai: a Baía de Laizhou ao sur, a Baía de Liaodong ao norte e a Bhía de Bohai ao oeste. No extremo oriental do mar de Bohai, entre o extremo máis meridional da península de Liaodong e o extremo máis setentrional da península de Shandong, atópase o estreito de Bohai ( 渤海海峡), historicamente tamén coñecido como "Canle Lau-ti-shan". Algúns dos ríos que desembocan no golfo inclúen os ríos Amarelo, Hai, Liao e Río Luan. Hai algunhas reservas de petróleo importantes nas inmediacións do golfo, incluíndo o Shengli Field. Os grupos insulares ou illas importantes no golfo inclúen as Illas Changshan 长山列岛), Illa Changxing ( 长兴岛), e Illa Xizhong (西中岛 ). As divisións a nivel provincial da República Popular da China que teñen costa no Mar de Bohai son, desde o sur, en sentido horario: Shandong, Hebei, Tianjin, Hebei de novo, e Liaoning.
Provincia de Lugo
Encoros
Hai 28 encoros na provincia, entre os que destacan:
Mar de Bohai
Portos principais
Hai cinco portos principais ao longo da ribeira do Mar de Bohai, cun movemento de máis de 100 millóns de toneladas, aínda que o porto de Tangshan está subdividido en Jingtang e Caofedian: miniatura|right|450px| Plan marítimo chinés de MSA para o mar de Bohai. As rutas planificadas seguen de cerca as rutas marítimas actualmente en uso
Provincia de Lugo
Encoros
Para unha lista completa, véxase Lista de encoros de Galicia.
Mar de Bohai
Portos principais
Caofeidian e Jingtang normalmente son tratados como un só porto para fins estatísticos. Os portos de Dalian e Yantai tamén se consideran tradicionalmente parte do arco de Bohai, aínda que estritamente se atopan fóra dos límites do mar. O porto de Longkou alcanzou os 70 millóns de toneladas de carga en 2013, e espérase que alcance o fito de 100 millóns de toneladas no futuro próximo.
Provincia de Lugo
Lagoas
Na provincia de Lugo hai varias lagoas situadas na Terra Chá:
Mar de Bohai
Principais cidades ao longo da costa do Mar de Bohai
miniatura|Costa rochosa en Dalian, Provincia de Liaoning
Provincia de Lugo
Sistemas montañosos
Os sistemas montañosos máis importantes da provincia son:
Mar de Bohai
Recursos de hidrocarburos
A baía de Bohai contén importantes reservas de petróleo e gas, proporcionando gran parte da produción offshore da China. O campo principal da rexión chámase Shengli e foi explotado desde a década de 1960. Aínda produce preto de medio millón de barrís ao día, pero esta esgotándose. A produción está dominada por empresas chinesas (China National Offshore Oil Corporation) que creouse principalmente para esta rexión) pero tamén están presentes compañías estranxeiras, como ConocoPhilips, Roc Oil, e outros.
Provincia de Lugo
Concellos máis poboados
{|style="border: 1px solid gray; align=top;"
Mar de Bohai
Recursos de hidrocarburos
O campo Gudao, situado na baía de Zhanhua, foi descuberto en 1968, baseado en enquisas gravitacionais, magnéticas e sísmicas entre 1963-1964. O depósito inclúe as formacións xeolóxicas de Guantao (Mioceno) e Minghuazhen (Plioceno) dentro da cúpula anticlinal. O campo de petróleo Suizhong 36-1 foi descuberto en 1987.
Provincia de Lugo
Evolución
Gráfico da evolución da poboación da provincia dende 1900 ata 2020:
Mar de Bohai
Recursos de hidrocarburos
Procuxéronse vertidos de petróleo con frecuencia nesta rexión: tres vertidos ocorreron nun período de tempo de dous meses en 2011.
Provincia de Lugo
Zonas protexidas
Na provincia de Lugo hai varias zonas protexidas, aínda que non hai ningún parque nacional nin natural.
Economía
O 50% pertence a servizos, o 34% a primaria (agricultura, gandería, silvicultura e pesca), o 11% é a construción e o 5% a industria (incluída a enerxía).
Ferrocarril
Na provincia de Lugo hai tres liñas de tren en funcionamento:
Concellos
As comarcas da provincia de Lugo divídense en 67 concellos (Galicia ten 313).
A Cancela, Goiriz, Vilalba
A Cancela é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 36 habitantes (15 homes e 21 mulleres).
Marshawn Powell
Marshawn Powell, nado o 5 de xaneiro de 1990 en Newport News, Virxinia, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na universidade de Arkansas, cunha altura de 2,01 m xoga na posición de ala-pivote. Actualmente xoga para o Leite Río Breogán.
Kumasi
Kumasi é a cidade capital da rexión Ashanti en Ghana. Localizada no centro sur do país a 250 km de Accra e a 32 km do lago Bosumtwi. Os seus 862.000 habitantes convértena na segunda cidade ghanesa, a maioría da poboación está formada por ashantis que son na súa maioría cristiáns, católicos, protestantes ou anglicanos.
Comoxo, Boiro, Boiro
Comoxo é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 188 habitantes (96 homes e 92 mulleres).
Kumasi
En 1695 foi elixida capital da Confederación Ashanti grazas ó labor do seu gobernante Osei Tutu e os gobernantes de Kumasi, Kumasehene, convertéronse en monarcas da Confederación, o Asantehene que aínda hoxe ten a cidade como capital. O exército británico destruíu parte da cidade, incluído o Pazo Real, durante a Cuarta Guerra Anglo-Ashanti, 1874.
Kofi Annan, exsecretario xeral da ONU é natural desta cidade.
Galería de imaxes de praias de Carnota
Praias de Carnota
8 de novembro
O 8 de novembro é o 312º día do ano do calendario gregoriano e 313º nos anos bisestos. Quedan 53 días para rematar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|dereita|Edmund Halley.
O Casal, A Guía, Gomesende
O Casal é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres.
Brian Kobilka
Brian Kobilka é un científico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química no ano 2012 xunto a Robert Lefkowitz.
Lista de monarcas de Navarra
200px|miniatura|right|Escudo do reino de Navarra. Lista dos monarcas do Reino de Navarra.
Provincia de Etchū
300px|miniatura|Antiga provincia de Etchū Etchū (越中国, えっちゅうのくに, Etchū-no-kuni ou 越中, えっちゅう) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Toyama, historicamente na parte Hokurikudō (北陸道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Hokuriku, na illa de Honshū.
Etchū limitaba coas provincias de Noto (能登), Kaga (加賀), Hida (飛騨), Shinano (信濃) e Echigo (越後).
Coroño, Boiro, Boiro
Coroño é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 99 habitantes (49 homes e 50 mulleres).
Roger Laurent
Roger Laurent nado o nado en Liexa o 21 de febreiro de 1913 e finado en Uccle o 6 de febreiro de 1997) foi un piloto de carreira de automóbiles e motos de Bélxica. Laurent competiu cunha Moto Guzzi no Campionato Mundial de Motociclismo de 1949, participando no Gran Premio de Bélxica. Tamén participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 22 de xuño de . Non logrou ningún punto de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Xosé Aldea
Xosé Manuel Aldea Moscoso, nado en Vigo en 1964, é consultor cultural e editor, na actualidade director de Ouvirmos.
Traxectoria
miniatura|dereita|Equipo do Culturgal 2014. Traballou como mecánico de Renfe en Ourense. Estableceuse en Bade (Vilamaior, Sarria) onde montou unha gandaría ecolóxica de carne coa súa muller. Socio fundador en 2003 e director da editorial e consultoría cultural Ouvirmos. Foi coordinador xeral e director da feira Culturgal desde 2013 a 2021 e forma parte do Padroado da Fundación Celso Emilio Ferreiro en calidade de director técnico. Foi vicepresidente da Asociación Galega de Editores desde 2014 até 2016 e membro desde o 2008 da Asociación Galega de Empresas Musicais.
Desde finais dos anos 1980 participa como promotor e activista cultural en organizacións non gobernamentais relacionadas coa lingua e a cultura. No ano 1998 encargouse da produción executiva de A feira das mentiras, o macroespectáculo galego de Manu Chao, realizado en Santiago de Compostela. En 2007 foi administrador solidario de Lonxa Cultural, primeira distribuidora dixital de produtos musicais galegos. Coordinou por encargo da Xunta de Galicia a programación das actividades da delegación galega na Feira Internacional do Libro de Buenos Aires (2016). Exerceu de director no Teatro Colón da Coruña na temporada 2017/2018. No ano 2019 realizou o deseño, conceptualización e xestión de Audacia: Festival de Artes e emprendemento para a Fundación Cidade da Cultura de Galicia.
Director de Culturgal durante dez anos, correspondéndose con 9 edicións da Feira, de 2013 a 2021 ambas incluídas.
Para o Concello da Coruña exerce de asesor externo e coordinador de actividades no "2022. Ano Internacional María Casares". Na actualidade con Ouvirmos xestiona, ao gañar o respectivo concurso público, as actividades da Cidade da Cultura.
Canto difónico
miniatura|250px|Cantantes [[inuit de katajjaq.]] miniatura|Canto difónico puro. O canto difónico (ou canto dos harmónicos) é o canto de dous ou máis sons ó tempo por unha única persoa, que ó manipular os espazos da cavidade bucal resalta os harmónicos da propia voz. Esa experiencia conduce a novos planos de escoita e de emisión vocal. En certas culturas, é usado para a meditación.
Esa técnica é bastante popular na Asia Central, de onde vén súa orixe entre mongois e tuva. O amplo uso na música tradicional tamén se verifica na Suráfrica, entre as mulleres xosa, nas que a técnica é frecuentemente acompañada por chamada e resposta. En América do Norte, o seu uso tradicional está en grupos indíxenas como os inuit, sendo practicado xeralmente por mulleres. Pola súa natureza suave, ese canto era usado como cantiga de ninar. Tamén é usado no Tíbet polos lamas.
Scary Stories to Tell in the Dark (filme)
Scary Stories to Tell in the Dark é un filme estadounidense-canadense de 2019 dirixido por André Øvredal, baseado na serie de libro para nenos creados por Alvin Schwartz. O guión foi adaptado por Dan e Kevin Hageman, a partir dun story creado por Guillermo del Toro, así como por Patrick Melton e Marcus Dunstan. O filme, unha coprodución internacional entre os Estados Unidos e o Canadá, está protagonizado por Zoe Colletti, Michael Garza, Gabriel Rush, Austin Zajur, Natalie Ganzhorn, Austin Abrams, Dean Norris, Gil Bellows e Lorraine Toussaint.
O Carballo, Goiriz, Vilalba
O Carballo é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Chicharrón (álbum)
Chicharrón é o álbum de estrea da banda galega de indie rock Chicharrón, publicado o 20 de xuño de 2014 a través do colectivo artístico Prenom. O disco foi gravado e mesturado no estudio A Ponte de Villestro por Tomás Ageitos. O disco foi masterizado polo batería de Triángulo de Amor Bizarro Roberto Mallo.
A banda formárase poucos meses antes, a comezos de 2014, e neste traballo participan os seus membros orixinais: Alberto M. Vecino (voz e guitarra), Diego Gende (guitarra e baixo) e Rubén Domínguez (teclado, piano e coros). Tamén colaboraron Alex Marban e David Iglesias, ademais de Tomás Ageitos que tocou a batería.
Provincia de Hida
300px|miniatura|Antiga provincia de Hida Hida (飛騨国, ひだのくに, Hida-no-kuni ou 飛騨, ひだ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte norte da prefectura de Gifu, historicamente na parte Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Hokuriku, na illa de Honshū.
Hida limitaba coas provincias de Echizen (越前), Kaga (加賀), Etchū (越中), Shinano (信濃) e Mino (美濃).
Orquestra de Cámara Galega
Historia
A Orquestra de Cámara Galega (OCGa) naceu en 1995 grazas á inquietude dun grupo de músicos galegos formados no Conservatorio Superior de Música da Coruña e en diversos conservatorios europeos, encabezados polos irmáns Rogelio e Clara Groba Otero. A OCGa realizou o seu debut no "XLIV Festival de Ópera da Coruña". A orquestra está dirixida dende a súa fundación por Rogelio Groba Otero, que desempeña tamén a función de concertino dentro da orquestra.
En 2001 o selo Clave Records lanzou á venda o primeiro disco da orquestra con obras de Rogelio Groba, Edward Elgar, Nikolai Rakov, e a primeira obra publicada de Rogelio Groba Otero, director da orquestra e fillo do compositor ponteareán Rogelio Groba. O traballo contou coa colaboración da Deputación da Coruña e foi gravado polo servizo de produción da Radio Galega.
Participou habitualmente nos "Premios Anuais de Composición Andrés Gaos", así como no "XLIV Festival de Ópera da Coruña", "Xóvenes Intérpretes da Fundación Barrié" etc.
Con esta finalidade, a OCGa ten realizado a súa actividade musical polas principais salas de concertos de Galiza (Pazo da Ópera, Auditorio de Galicia, etc) e do Estado español (entre as cómpre salientar o Auditorio Reina Sofía de Madrid, o Palau de la Música de Barcelona, a Sala Mozart do Auditorio de Zaragoza, a Real Maestranza de Sevilla, ou o Teatro Jovellanos de Xixón entre outros).
En 2007 a OCGa actuou en Viena durante a "Spanien Modern Musikfestival" antes de realizar unha xira por España e Latinoamérica. Un ano despois, a orquestra converteuse na primeira orquestra profesional galega en debutar no Merkin Hall da Fundación Kaufman en Nova York. en Buenos Aires, no Teatro Metropolitan. No ano 2010 a orquestra presentouse en varios auditorios das cidades neerlandesas de Utrecht, Ámsterdam ou Rotterdam. Tamén tocou en diversos auditorios da xeografía portuguesa.
En marzo de 2020, coincidindo co 25 aniversario da orquestra e o 90º do compositor Rogelio Groba, a Orquestra de Cámara Galega iniciou contactos co Concello de Ourense co propósito de crear unha programación estable na cidade das Burgas. Con todo, o proxecto en 2021 non chegara a realizarse a causa da pandemia por coronavirus en Galicia.
A Orquestra de Cámara Galega é invitada frecuentemente ao ciclo "Os atardeceres no Gaías" da Cidade da Cultura de Galicia en Santiago de Compostela, e é a orquestra residente do Festival Groba dende a creación deste en 2013.
Ten colaborado con profesionais do talle de Teresa Berganza, Anthony Pay, Cecilia Lavilla, Ara Malikian, Juan de Udaeta, José Ramón Méndez, Juan Lomba, José Núñez, ou José Luis Estellés.
Repertorio
A Orquestra de Cámara Galega ten recuperado obras como a ópera de Manuel García Don Chisciotte, que estreou en 2005 no Teatro de la Maestranza de Sevilla e rexistrada no que foi o terceiro disco da formación galega.
Discografía
Ademais das súa gravacións en directo para TVE, TVG e Radio Clásica, a OCGa gravou catro CDs:
Cadea perpetua
O presidio perpetuo ou cadea perpetua é unha pena privativa de liberdade de carácter indefinido, que normalmente se impón como condena perante un delito grave, e que pode implicar a privación de liberdade para sempre. Na maioría de xurisdicións nas que non se contempla a pena capital, a cadea perpetua (en especial sen posibilidade de liberdade condicional) constitúe o castigo máis severo que pode recibir un criminal.
Nalgúns países, a cadea perpetua considérase unha alternativa á pena capital por crimes maiores.
Regulación por país
[[Ficheiro:LifeSentenceMapNew.svg|centro|700px|thumb|Cadea perpetua no mundo:
]]
Elio Cruz
Elio Cruz, nado en Xibraltar en 1935 e finado no mesmo lugar o 14 de xuño de 2019, foi un dramaturgo xibraltareño, escribindo tanto en inglés como en llanito.
Traxectoria
Foi un dos cofundadores do Theatre Group 56 xunto con Luis Azzopardi e Cecil Gomez, e autor das dúas obras máis exitosas representadas en Xibraltar: La Lola se va pa Londre e Connie cama con camera en el comedor, ambas as dúas na década de 1960.
Cirrose
A cirrose (do grego: kirr- κιρρóς, amarelo laranxado, e -ō-sis, patoloxía) é unha histopatoloxía na que as células do parénquima dun órgano interno calquera son substituídas, ao morreren, por un tecido anormal de tipo cicatricial formado a partir do tecido estromal do propio órgano.
O termo 'cirrose' foi acuñado por René Laënnec en 1805 ao estudar a cirrose hepática e observar a presenza de gránulos amarelos no tecido hepático, por mor isto da presenza de pigmentos biliares. Polo xeral, o termo cirrose queda reservado para a doenza hepática, denominándose a doenza pancreática como pancreatite crónica, sen ningunha relación fisiopatoxénica coa hepática, agás a posíbel orixe etílica coincidente da primeira con algúns casos da última. Teñen distintos aspectos morfolóxicos e histopatolóxicos, con certas analoxías.
Segunda división española 2002/03
A tempada 2002–03 da Segunda División de España de fútbol foi a 72ª edición desta competición. Comezou o 31 de agosto de 2002 e finalizou o 29 de xuño de 2003.
Tupolev Tu-70
O Tupolev Tu-70 (designación OTAN: Cart) foi unha variante de pasaxeiros do bombardeiro soviético Tu-4 (que fora unha copia do Boeing B-29 Superfortress realizada mediante enxeñaría inversa) deseñada inmediatamente despois do final da segunda guerra mundial. Usaba varios compoñentes de Boeing B-29 que realizaran aterraxes de emerxencia na Unión Soviética despois de quedar sen combustible tras bombardear Xapón. Tivo a primeira fuselaxe presurizada da Unión Soviética e voou por vez primeira o 27 de novembro de 1946. O avión probouse con éxito e foi recomendado para a fabricación en serie, pero finalmente non foi producido debido a que había máis presión por fabricar avións militares e porque Aeroflot non tiña requerimentos para un aparello dese tipo.
Deseño e desenvolvemento
Despois de rematar o traballo básico de deseño do bombardeiro Tu-4, Tupolev decidiu deseñar unha variante de pasaxeiros con fuselaxe presurizada, dándolle a designación interna de Tu-70. Pretendíase usar a maior parte de compoñentes do Tu-4 posible para reducir custos e aforrar tempo no desenvolvemento. Tratábase dun avión monoplano cunha longa á cantilever, tren de aterraxe en triciclo e impulsado por catro motores radiais Shvetsov ASh-73TK. Os traballos de deseño cunha maqueta comezaron en febreiro de 1946 e o Consello de Ministros confirmou o pedido dun único prototipo se mes seguinte. A decisión de fabricar o Tu-12, como así sería coñecido, tomaríase despois das probas.