cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xuliana dos Países Baixos
Reinado
O 26 de agosto de 1976 foi publicado un informe censurado, pero contundente e directo, sobre os negocios do príncipe Bernardo. Retiráronselle os seus títulos de tenente almirante, xeneral e inspector xeral das Forzas Armadas. O príncipe tamén dimitiu dos seus postos nos consellos de administración de varias empresas, organizacións como o WWF e outras institucións, ademais de renunciar a vestir uniformes. A cambio, os Estados Xerais dos Países Baixos accederon a non procesalo criminalmente. Posteriormente sóubose que o Goberno holandés manipulara o informe e retirara os cargos máis recentes de corrupción. Os cargos que foron publicados xa non podían ser xulgados por teren prescrito. Co tempo, a familia real esforzaríase por rehabilitar o nome do príncipe.
En 1979, William Hoffman publicou unha biografía moi crítica coa monarquía titulada A Raíña Xuliana: A historia da muller máis rica do mundo, onde se ofrecían varios detalles sobre a fortuna da familia real holandesa, unha das casas reais máis adiñeiradas de Europa.
O 8 de xaneiro de 1980 realizou a súa primeira visita a España, aínda que de carácter privado. Nunca visitou o país oficialmente, xa que non o quixo facer mentres que Francisco Franco estaba no poder e esperou a que o seu xenro, Carlos Hugo de Borbón-Parma, adquirise a nacionalidade española (1979). Ao abdicar en abril de 1980 non se chegaría a realizar ningunha visita de carácter oficial.
Abdicación
O 30 de abril de 1980, o día do seu aniversario número 71, a Xuliana asinou a acta de abdicación e a súa filla máis vella sucedeuna como raíña Beatriz dos Países Baixos. Despois da súa abdicación sería coñecida como “A súa Alteza Real, a princesa Xuliana dos Países Baixos”, e continuou participando en numerosas actividades humanitarias ata ben pasados os oitenta anos.
Doenza e falecemento
Xuliana finou mentres durmía o 20 de marzo de 2004, con 94 anos, no pazo de Soetsdijk en Baarn, debido ás complicacións dunha pneumonía, exactamente 70 anos despois da súa avoa materna, a princesa Emma de Waldeck-Pyrmont.
Foi embalsamada (ao contrario que a súa nai, que decidiu non facelo) e o 30 de marzo de 2004 foi enterrada xunto á súa nai, Guillermina, no panteón real da Igrexa Nova (Nieuwe Kerk) de Delft. Realizouse unha cerimonia ecuménica. Segundo dixo o vigairo no seu sermón, a princesa Xuliana estaba interesada en todas as relixións e na reencarnación.
O seu marido, o príncipe Bernardo, morreu apenas oito meses despois, o 1 de decembro de 2004, con 93 anos.
Deposición de Cristo
Deposición de Cristo é unha pintura manierista do artista italiano Agnolo Bronzino. A pintura foi executada entre 1540 e 1545. O traballo é preservado no Museo de Belas Artes e Arqueoloxía de Besançon.
Historia da Guinea Ecuatorial
miniatura|dereita|320 px|Bioko desde a costa camerunesa O actual territorio da Guinea Ecuatorial aséntase sobre medievais reinos tribais de escasa estruturación, sen dúbida xurdidos pola influencia da estruturas protoestatais máis avanzadas que se desenvolven contemporaneamente na zona (como o Reino Oyo ou o Reino do Congo), así o reino Benga da illa Mandj (logo chamada Corisco), o reino Bubi da illa de Bioko e as vilas-estado dos clans fang da parte continental.
Dominio portugués (1471 - 1776)
miniatura|250px|Mapa de 1729 mostrando a área xeográfica do golfo da Guinea onde se desenvolven as culturas [[Pobo bubi|bubi, fang e benga, entre outras]]Foron navegantes portugueses os primeiros europeos que con certeza exploraron o golfo da Guinea en 1471. O portugués Fernão do Pó situou a illa de Bioko nos mapas europeos ese ano, buscando unha ruta cara á India, á que bautizou Formosa (con todo, foi pronto coñecida polo nome do seu descubridor).
Partido xudicial de Negreira
miniatura|240px|dereita| O partido xudicial de Negreira é un dos 45 [[Partido xudicial|partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 11 da provincia da Coruña, en España.
Comprende os concellos da Baña, Brión, Negreira e Santa Comba. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Negreira. A dirección do partido sitúase na Rúa Afonso Eanes da localidade. Negreira conta cun Xulgado de Primeira Instancia e Instrución.
Historia da Guinea Ecuatorial
Dominio portugués (1471 - 1776)
En 1641 a holandesa Compañía das Indias estableceuse sen o consentimento portugués na illa de Bioko, centralizando desde alí temporalmente o comercio de escravos do golfo da Guinea, aínda que os portugueses volveron facer acto de presenza na illa en 1648, substituíndo a Compañía holandesa por unha propia Compañía de Corisco dedicada ao mesmo comercio, construíndo unha das primeiras edificacións europeas na illa, o forte de Punta Joko.
Portugal vendeu man de obra escrava desde Corisco con contratos especiais a Francia, a quen contratou ata 49.000 guineanos escravos, a España e a Inglaterra en 1713 e 1753, sendo os principais colaboradores neste comercio os bengas, que tiñan boas relacións coas autoridades coloniais europeas (quen á súa vez non interviñan na política interna do país, o que sen dúbida axudaba), e que tamén posuían un sistema económico escravista propio, sendo xeralmente os seus servidores particulares pamues e nvikos.
miniatura|250px|Mapa mostrando a repartición entre Portugal e España de 1777 As illas permaneceron en mans portuguesas ata marzo de 1778, tralos tratados de San Ildefonso (1777) e o Pardo (1778), polos que se cedían a España as illas, xunto con dereitos de libre comercio nun sector da costa do golfo da Guinea entre os ríos Níxer e Ogooué, a cambio da disputada colonia do Sacramento. A partir dese momento, a Guinea Ecuatorial foi parte do vicerreinado do Río da Prata (fundado en 1776) ata a súa desmembramento definitivo coa revolución americana (1810)xa que a última preocupación da Primeira Xunta de Goberno en Bos Aires era asumir a responsabilidade política polo territorio da Guinea Ecuatorial, dado o cúmulo de problemas con que se enfrontaba e a falta dunha relación concreta entre Bos Aires e aquela rexión.
Dominio hispano-británico (1776 - 1845)
O primeiro vicerrei con asento en Bos Aires don Pedro de Cevallos organizou unha expedición marítima que debía saír desde Bos Aires e Montevideo a cargo do Conde Argelejo, brigadier dos Reais Exércitos, co cargo de recibir e tomar posesión da Guinea Ecuatorial de mans portuguesas en nome da coroa española e establecer o goberno das mesmas, suxeito á autoridade do Vicerreinado do Río da Prata. O 17 de abril de 1778 o Conde de Arjelejo, sae de Montevideo rumbo a Bioko, para tomar posesión dos territorios do golfo da Guinea en nome de España, pero morrerá catro meses máis tarde. O segundo gobernador será Fernando Primo de Rivera, que o foi circunstancialmente do 14 de novembro de 1778 ao 30 de outubro de 1780, momento no que a misión española decide regresar, desentendéndose de actuar no territorio e abandonando o establecemento de Concepción, primeiro e provisional centro administrativo.
Tamén a illa de Corisco estableceu acordos con España en 1843, como resultado dun arranxo entre Juan José Lerena y Barry co rei benga, Bonkoro I, quen morreu en 1846.
De 1845 a 1926
O 13 de setembro de 1845, faise pública a Real Orde pola cal a Reina Isabel II autoriza o traslado á rexión a todos os negros e mulatos libres de Cuba que voluntariamente o desexen.
A partir de 1855 prodúcese unha axitada época de loitas intestinas entre os bengas pola cuestión das xefaturas locais, loitas que terminan en 1858 coa chegada do primeiro gobernador español, Carlos de Chacón e Michelena, que nomea tenente gobernador de Corisco a Munga I (enfrontado a Bonkoro II) en 1858, deixando, de 1859 a 1875 unha gornición española na illa que logo sería trasladada á illa de Elobey Chico; dentro desta política de intervencionismo en 1864 o gobernador Ayllón nomea ao Rei de Elobey Grande, Bodumba. O 20 de xuño de 1861, publícase a Real Orde pola que se converte a illa de Bioko en presidio español; en outubro do mesmo ano dítase a Real Orde pola que, ao non ofrecerse voluntariamente negros emancipados de Cuba para inmigrar á Guinea, disponse que de non presentarse voluntarios procédase ao embarque, sen o seu consentimento, de 260 negros cubanos, aos que se unirán posteriormente represaliados políticos. A rexión será amplamente explorada por Manuel de Iradier e Bulfy, a cargo de dúas expedicións (en 1875 e 1884) que tamén tería por misión acabar cos levantamentos de varias vilas-estado fang. Durante o período 1887-1897, varios representantes españois establecen relacións co rei Moka de Bioko, quen na segunda metade do s. XIX unifica a todos os clans bubi (seguiranlle Sas Ebuera entre 1899-1904 e Malabo entre 1904-1937, ano este último no que o rei é encarcerado polas autoridades españolas). A porción continental, Río Muni, converteuse en protectorado en 1885 e en colonia en 1900, ano no que un tratado asinado en París determinou os límites do territorio recoñecido a España. Pola súa banda creouse tamén a Colonia de Elobey, Annobón e Corisco.
Colonia da Guinea Española (1926 - 1959)
Ambos os territorios (insular e continental) foron unidos en 1926 como a colonia da Guinea Española. Para esta época terminan de disolverse as estruturas previas tradicionais dos reinos tribais, consolidándose a administración de corte europeo importada polos españois.
Con todo, España carecía da riqueza e o interese necesarios para desenvolver unha infraestrutura económica importante durante a primeira metade do século XX. No entanto, España desenvolveu grandes plantacións de cacao na illa de Bioko con miles de traballadores nixerianos importados como braceiros.
Na década de 1930 permaneceu fiel á Segunda República española ata setembro de 1936 cando, iniciada xa a Guerra Civil española é tomada polos militares alzados.
Deputacións Provinciais da Rexión Ecuatorial Española (1959 - 1963)
En 1959, os territorios españois do golfo da Guinea adquiriron o status de provincias españolas ultramarinas, similar ao das provincias metropolitanas. Pola Lei de 30 de xullo de 1959, adoptan oficialmente a denominación de Rexión Ecuatorial Española e organizouse en dúas provincias: Fernando Poo e Río Muni. Como tal rexión, foi rexida por un gobernador xeral exercendo todos os poderes civís e militares. As primeiras eleccións locais celebráronse en 1959, e elixíronse os primeiros procuradores en cortes ecuatoguineanos.
Comunidade Autónoma da Guinea Ecuatorial (1963 - 1968)
O 15 de decembro de 1963, o Goberno español someteu a referendo entre a poboación destas dúas provincias, un proxecto de Bases sobre Autonomía, que foi aprobado por abafadora maioría. En consecuencia, estes territorios foron dotados de autonomía adoptando oficialmente o nome de Guinea Ecuatorial, con órganos comúns a todo o territorio (Asemblea Xeral, Consello de Goberno e Comisario Xeral) e organismos propios de cada provincia. Aínda que o comisionado xeral nomeado polo goberno español tiña amplos poderes, a Asemblea Xeral da Guinea Ecuatorial tiña considerable iniciativa para formular leis e regulacións.
En novembro de 1965, a IV Comisión da Asemblea da ONU, aprobou un proxecto de resolución no que se pedía a España que fixase canto antes a data para a independencia da Guinea Ecuatorial. En decembro de 1966 o Consello de Ministros do Goberno español acorda preparar a Conferencia Constitucional. En outubro de 1967 inaugurouse dita Conferencia, presidida por Fernando María Castiella, ministro español de Asuntos Exteriores; á fronte da delegación guineana figuraba Federico Ngomo.
Proclamación da independencia (1968)
En marzo de 1968, baixo a presión dos nacionalistas ecuatoguineanos e das Nacións Unidas, España anunciou que concedería a independencia. Formouse unha convención constituínte que produciu unha lei electoral e un borrador de constitución. Terminada a segunda fase da Conferencia Constitucional, (17 de abril - 22 de xuño de 1968) levou a cabo a consulta. O referendo sobre a constitución produciuse o 11 de agosto de 1968, baixo a supervisión dun equipo de observadores das Nacións Unidas. Un 63% do electorado votou a favor da constitución, que prevía un goberno cunha Asemblea Xeral e un Tribunal Supremo con xuíces nomeados polo presidente.
O 22 de setembro celebráronse as primeiras eleccións presidenciais e ningún dos catro candidatos obtivo maioría absoluta. Unha semana despois foi elixido presidente da Guinea Ecuatorial Francisco Macías Nguema; o seu inmediato seguidor na elección foi Bonifacio Ondó Edu.
En setembro de 1968, Francisco Macías Nguema foi elixido primeiro presidente da Guinea Ecuatorial co apoio de movementos nacionalistas como o IPGE (Idea Popular da Guinea Ecuatorial), parte do MONALIGE (Movemento Nacionalista de Liberación da Guinea Ecuatorial) e o MUNGE (Movemento de Unión Nacional da Guinea Ecuatorial). A independencia proclamouse o 12 de outubro de 1968, adoptando o nome de República da Guinea Ecuatorial. Esta foi admitida na Ou.N.U. como membro 126 da Organización.
A ditadura de Macías (1968 - 1979)
Macías non tardou moito en concentrar na súa persoa todos os poderes do estado (en xullo de 1970 creou un réxime de partido único, o PUNT (Partido Único Nacional dos Traballadores); en maio de 1971 partes cruciais da constitución foron abrogadas; e en xullo de 1972 se autoproclamou presidente vitalicio).
En 1973 promulgou unha nova constitución (a segunda do país), realizada á súa medida, que creaba un estado unitario, anulando o status anterior de federación entre Fernando Poo e Río Muni. Levou a cabo unha represión implacable contra os seus opoñentes políticos. Por mor dos seus métodos ditatoriais, máis de 100.000 persoas escaparon a países veciños; polo menos 50.000 dos que permaneceron no país morreron, e outros 40.000 foron sentenciados a traballos forzados.
O réxime de Macías caracterizouse polo abandono de todas as funcións gobernamentais fóra da seguridade interna. Debido ao roubo, a ignorancia e a neglixencia, a infraestrutura do país -eléctrica, de subministración de auga, estradas, transportes e saúde- caeron na ruína. A relixión católica foi reprimida e o sistema educativo pechado. Os braceiros nixerianos baixo contrato que levaban a cabo o groso do traballo nas plantacións de cacao de Bioko fuxiron en masa a principios de 1976. A economía ecuatoguineana afundiuse e os cidadáns máis cualificados e os estranxeiros deixaron o país.
As escolas foron pechadas en 1975 e o culto católico prohibido en xuño de 1978. Nguema puxo en práctica unha campaña de africanización toponímica, imitando superficialmente o movemento sociocultural da negritude, substituíndo os nomes coloniais con nomes nativos: a capital Santa Isabel converteuse en Malabo, a illa de Fernando Poo foi rebautizada como Masie Nguema Biyogo en memoria do propio ditador, e Annobón converteuse en Pagalu. Como parte do mesmo proceso ordenouse a toda a poboación que cambiase os seus nomes europeos por nomes africanos. O propio nome do ditador sufriu varias transformacións, de forma que ao final do seu goberno, coñecíaselle como Masie Nguema Biyogo Ñegue Ndong.
O goberno de Teodoro Obiang (1979 - actualidade)
O 3 de agosto de 1979, Macías foi derrocado por un golpe de estado liderado polo seu sobriño, o tenente xeneral Teodoro Obiang Nguema, o cal fora alcaide da sinistra prisión de Black Beach. Macías foi xulgado e executado, en tanto que se constituía un Consello Supremo Militar presidido polo propio Obiang. As illas foron renomadas Bioko e Annobón. O novo réxime tiña ante si un labor inxente: as arcas do estado estaban baleiras e a poboación era apenas un terzo da que había no momento da independencia.
En xullo de 1982, devandito Consello nomeou a Obiang presidente da República para un período de sete anos, á vez que se promulgaba unha nova constitución (a terceira do país), aprobada en referendo (15 de agosto de 1982). O Consello Supremo Militar disolvíase en outubro de 1982. Pouco despois, a Guinea Ecuatorial adheriuse á Comunidade Económica e Monetaria de África Central (CEMAC), polo que adoptou o franco CFA como moeda (1984). En 1983 e 1988 tiveron lugar eleccións parlamentarias, ás que concorreu unha soa lista de candidatos. En 1987, Obiang anunciara a formación do Partido Democrático da Guinea Ecuatorial (PDGE) con vistas ás eleccións presidenciais que se celebrarían en 1989. Candidato único, Obiang resultou reelixido. Con todo, non logrou que o país saíse da profunda crise económica na que se atopaba.
En 1991 iníciase unha tímida democratización, indispensable para que continuase a axuda económica de España, Francia e outros países. En novembro apróbase en referendo unha nova constitución (a cuarta do país) que establecía un sistema de representación parlamentaria para os partidos políticos que fosen legalizados. Ante o anuncio desta tímida apertura, moitos opositores políticos regresaron ao país, só para ser encarcerados por Obiang (xaneiro-febreiro de 1992).
Aínda que algúns meses despois foron legalizadas diversas formacións políticas da oposición, nas eleccións lexislativas de 1993 foron prohibidos dez dos catorce partidos inscritos, o que se traduciu nunha abstención de voto en torno ao 80%. Os resultados oficiais deron como gañador ao PDGE, co que Obiang seguiu no poder como xefe de Estado e de goberno. Tras estas eleccións, o réxime non só non se democratizo, senón que en 1995, o líder opositor Severo Moto Nsá foi encarcerado baixo a acusación de corrupción e calumnias. Tampouco se permitiu participar nas presidenciais de febreiro de 1996 ao candidato da Plataforma de Oposición Conxunta (POC), Amancio Nsé, utilizando para iso unha lei electoral feita a medida do presidente. Consecuentemente Obiang foi reelixido co 98% dos votos.
O ano 1996 foi un ano crucial para a evolución futura do país. Ese ano a multinacional estadounidense Mobil comezou a extracción de petróleo no territorio ecuatoguineano, o que repercutiría nun aumento considerable de ingresos para o país (acaparado por Obiang e a camarilla gobernante).
As eleccións de 1996 foran fortemente cuestionadas internacionalmente. Para contrarrestar as críticas, Obiang nomeou un novo goberno no que figuras da oposición ocupaban algúns cargos menores. En 1998 leva a cabo un xuízo sen ningunha garantía procesual contra 117 membros da etnia bubi (os Nguema pertencen á fang, maioritaria no país) próximos ao grupo opositor MAIB (Movemento pola Autodeterminación da Illa de Bioko), implicados presuntamente nun intento de magnicidio. O simulacro de xuízo terminou con quince condenas á morte. As lexislativas de marzo de 1999 viron un novo triunfo esmagador do partido do presidente, o PDGE (que pasou de 68 a 75 escanos nunha cámara de 80). Os principais partidos da oposición, a Converxencia para a Democracia Social (CPDS) e a Unión Popular (UP) obtiveron catro e un escanos respectivamente; ambos os partidos rexeitaron tomar posesión deles. As eleccións locais de maio de 2000 supuxeron outro triunfo irresistible do PDGE, que controlou así todos os municipios importantes. Os principais partidos da oposición cualificaron as eleccións como amañadas e boicoteáronas.
Nas presidenciais de decembro de 2002 e ante as denuncias de fraude da oposición, Obiang foi reelixido, revalidando o seu mandato outros sete anos (ata 2009).
En 2003, formouse un Goberno da Guinea Ecuatorial no Exilio, dirixido por Severo Moto. Aparentemente, contrataron a unha empresa con sede nas Illas da Canle para derrocar ao goberno de Obiang. En marzo de 2004, 64 presuntos mercenarios foron detidos no aeroporto de Harare (Zimbabwe) despois de que ocultasen datos sobre a carga e a tripulación. En 2004, o fillo de Margaret Thatcher, Mark Thatcher, foi arrestado en Suráfrica baixo o cargo de colaborar co golpe de estado.
Caritel
O topónimo galego Caritel pode referirse a:
Pobo inga
Os ingas son un pobo indíxena de Colombia que habita na rexión suroeste do país, e que ten unha relación histórica cos incas. Falan unha variedade do quechua coñecido como inga kichwa. Case tódolos ingas son bilingües en inga e castelán, o que provoca que o inga sexa considerada unha lingua ameazada.
Tempada 2009 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2009 foi a 31ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 20 de febreiro co Rally Comarca da Ulloa e rematou o 15 de novembro co Rally Botafumeiro. O gañador do campionato de pilotos foi Pedro Burgo.
Zygmunt Bauman
Zygmunt Bauman, nado en Poznań o 19 de novembro de 1925 e finado en Leeds o 9 de xaneiro de 2017 foi un sociólogo, filósofo e ensaísta polaco de orixe xudía. A súa obra, que comezou na década de 1950, ocúpase, entre outras cousas, de cuestións como as clases sociais, o socialismo, o holocausto, a hermenéutica, a modernidade e a posmodernidade, o consumismo, a globalización e a nova pobreza. Desenvolveu o concepto da «modernidade líquida», e acuñou o termo correspondente. Xunto co tamén sociólogo Alain Touraine, Bauman recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades 2010.
Naceu no seo dunha familia humilde; na súa fuxida do nazismo, trasladouse á Unión Soviética e posteriormente regresou a Polonia, onde militou no Partido Comunista. Foi mestre de filosofía e socioloxía na Universidade de Varsovia antes de verse obrigado a irse de Polonia en 1968 por mor da política antisemita desenvolvida polo goberno comunista despois dos sucesos de marzo de 1968. Após a súa marcha da universidade desa cidade, ensinou socioloxía en países como Israel, os Estados Unidos e o Canadá. Dende 1971, residía en Inglaterra. Foi mestre na Universidade de Leeds, sendo profesor emérito dende 1990.
Juan Gris
miniatura|dereita|Retrato de [[Picasso.]] José Victoriano González-Pérez , de nome artístico Juan Gris, nado en Madrid o 23 de marzo de 1887 e finado en Boulogne-Sur-Seine o 11 de maio de 1927, foi un pintor español que desenvolveu a súa actividade principalmente en París. É considerado un dos mestres do cubismo.
Traxectoria
Nado en Madrid o 23 de marzo de 1887, estudou na Escola de Artes e Oficios da súa cidade natal. Traballou para publicacións como Blanco y Negro e Madrid Cómico.
En 1906 trasladouse a París, onde coñeceu a Pablo Picasso e a Georges Braque. Os primeiros anos gañou a vida debuxando para as revistas L'Assiette du Beurre (O prato de manteiga) e Charavari (Chocallada).
Durante a primeira guerra mundial, aínda en París, realizou a súa primeira exposición individual en 1919. Durante a década de 1920 a súa saúde empeorou gravemente, falecendo xusto aos corenta anos, en Boulogne-Sur-Seine o 11 de maio de 1927.
Obra
As súas primeiras obras cubistas datan de 1912, ano en que expón no Salón dos Independentes de Barcelona a súa "Homaxe a Picasso". Asina un contrato en exclusiva co marchante Henry Kahnweiler, quen morre en 1914. O ano seguinte pasou o verán con Picasso en Céret, período en que comezou a desenvolver a técnica do papier collé (formas recurtadas en papel e pegadas no lenzo).
Entre 1922 e 1924 realiza escenografías para dous ballets de Sergei Diagilev, Les tentations de la Bergère (As tentacións da pastora) e La Colombe (A pomba), ao tempo que continuaba a pintar. Logo de 1925 utilizou sobre todo a guaxe e mais a acuarela, e realiza algunhas ilustracións para libros.
As súas teorías pictóricas figuran recollidas en numerosos artigos e conferencias.
Obras destacadas
Parte das súas pinturas cubistas son naturezas mortas, entre as que se inclúen Guitarra e botella (1917, Museo de Arte de Filadelfia), O taboleiro de xadrez (1917, Museo de Arte Moderna de Nova York) e Botella e froiteiro (1919, Museo Thyssen-Bornemisza, Madrid). Tamén tratou outros temas, como mostra en O fumador (1913, Museo Thyssen-Bornemisza). Un exemplo da seua técnica de papier collé é Gotas e xornal (1914, Museo de Arte do Smith College, Northampton, Massachusetts).
20000 leguas de viaxe submarina (filme de 1985)
20000 leguas de viaxe submarina (en 20,000 Leagues Under the Sea) é un filme australiano de animación creado por Burbank Films Australia. O filme está baseado na obra de Jules Verne Vinte mil leguas baixo dos mares, e foi adaptado por Stephen MacLean. Foi producido por Tim Brooke-Hunt e contén a música orixinal de John Stuart. A propiedade dos dereitos de explotación do filme pertence a Pulse Distribution and Entertainment.
Wallops Flight Facility
miniatura|250px|Plano do complexo de lanzamento de Wallops Island. Wallops Island é un complexo de lanzamento da NASA usado principalmente para lanzar foguetes sonda e foguetes espaciais da familia Scout. Tamén dispón dunha zona desde a que facer lanzamentos aéreos de foguetes Pegasus. Entre 1985 e 2005 o complexo viu disminuida a súa actividade por falta de lanzamentos orbitais e pola escaseza de lanzamentos de foguetes sonda, pero en 2006 o reacondicionamento das instalacións permitiu retomar a actividade orbital co lanzamento do primeiro foguete Minotaur.
O complexo ten a súa orixe na decisión da NACA (a antecesora da NASA) de crear unhas instalacións en Wallops para facer investigacións aeronáuticas con foguetes. O primeiro lanzamento desde Wallops Island tivo lugar o 4 de xullo de 1945.
Perdix perdix hispaniensis
Perdix perdix hispaniensis é unha das oito subespecies de Perdix perdix, a perdiz charrela, ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, pertencente ao xénero Perdix.
Descrición
A subespecie foi descrita en polo ornitólogo alemán Anton Reichenow, en ''Ber. Marz-Sitz. Deutsche Orn. Ges.'', p. 5.
Nota taxonómica
Aínda que o nome oficial da subespecie é hispaniensis Reichenow, 1892, cómpre salientar que López Seoane estudou antes (1891) a forma galaica, á que lle deu a denominación charrela que, inexplicablmente (ou talvez non) foi ignorada, e debe ser reivindicada.
Distribución
A súa área de distribución abarca o nordeste de Portugal e o norte de España.
Distribución en Galicia
A perdiz charrela é unha das dúas especies de perdices que se encontran en Galicia (a outra é a perdiz rubia). A subespecie Perdix perdix hispaniensis é propia das zonas montañosas do noroeste da península Ibérica, onde é sedentaria, con movementos altitudinais por mor da climatoloxía extrema. En Galicia é pouco común, e ademais a súa poboación está dimiuíndo nos últimos anos (Noval afirma que cada vez é máis escasa nos montes do norte de Iberia), limitándose ás serras orientais do país, onde se pode encontrar en altiutudes a partir dos 1 200 msnm, nos Ancares, o Courel, Cabeza de Manzaneda serra do Eixe, serra Calva e zonas próximas. (Ver mapa).
Características
Os espécimes que viven en Galicia miden 30 cm. Ambos os sexos son semellantes. A cabeza, a cara e as plumas rectrices externas, son de cor rubia, o pescozo e o peito, de cincenta, as costas son cincentas coon riscas de cores castaña e branca, e no ventre presentan unha gran mancha parda escura en forma de ferradura sobre fondo branco. Os inmaturos e algunhas femias carecen desta "ferradura", ou é moi tenue e case non se lles aprecia. As patas dos adultos son cincentas, e s dos inmaturos, amarelas.
Alimentación
Aliméntase de sementes, follas e bagas de diferentes vexetais. Consome grandes cantidades de agróns e gramíneas. En novembro e decembro, en Galicia, os arandos a base da súa dieta. Pero tamén comen insectos, (saltóns, formigas, etc.) e outros invertebrados (como miñocas, caracois e diversas larvas).
Reprodución
Aniñan e depresións do solo, ao abeiro de matogueiras, peferentemente carqueixas. En Galicia aniñan entre finais de maio e xuño. A niñada consta de 12 a 14 ovos, aínda que pode chegar a 12, ou de 10 a 20, segundo Iglesias. Os ovos, de cor amarela verdosa, son chocados pola femia durante 23-26 días. Os polos son nidífugos e poden voar aos 15 días de naceren. O macho, despois do nacemento dos polos, axuda á femia no coidado e a mantenza deles.
Elías Santomé Santamarina
Elías Santomé Santamarina, nado en Meilán (Riotorto) e finado en 1940, foi un agrarista, agrimensor e xornalista galego.
Traxectoria
Vicepresidente da Sociedad de Labradores y Agricultores de Riotorto. Foi fundador e director do periódico El Agricultor. Foi elixido concelleiro de Riotorto en 1909. Formou parte da xunta directiva da Federación Agropecuaria del Norte Galaico. Foi Xuíz municipal de Riotorto (1916-1919). Na ditadura de Primo de Rivera foi presidente da Unión Patriótica de Riotorto.
Casou con Rosalía Rico Castro.
El Defensor de Caldelas
El Defensor de Caldelas foi un periódico quincenal editado en Castro Caldelas entre 1929 e 1930.
Historia e características
Apareceu a principios de xullo de 1929. Na súa presentación afirma:
Vinculado ao agrarismo, entre os seus promotores figuraban Gerardo Vázquez Diéguez, Manuel Casado Nieto e Perfecto Herbella Gómez. Cesou a súa publicación en febreiro de 1930. Foi continuado por El Agro.
Forzáns
O topónimo galego Forzáns pode referirse a:
Praza de Bolívar
miniatura|250px|Vista da praza Bolívar. A praza de Simón Bolívar é a praza principal da cidade de Bogotá e de Colombia. Está situada no centro da cidade, entre as carreiras Sétima e Oitava con rúas Décima e Once. Ó seu arredor atópanse algúns dos principais edificios da cidade: polo norte o Palacio de Xustiza, polo sur o Capitolio Nacional, polo leste a Catedral primada de Colombia, a Casa do Cabido Eclesiástico, a Capela do Sagrario e o Palacio Arcebispal e polo oeste o Palacio Liévano, sede da Alcaldía Maior de Bogotá, e polo suroeste o Colexio Maior de San Bartolomé (Bogotá) dos xesuítas. Foi proposta como Monumento Nacional de Colombia pola resolución 51 do 26 de outubro de 1994 e declarada como tal polo decreto 1802 do 19 de outubro de 1995.
Un estudo da Universidade dos Andes sostén que a praza de Bolívar ten 13.903 metros cadrados (incluídas as rúas do seu arredor) e unha capacidade máxima de 98.458 persoas.
Historia
O carácter da praza cambiou considerablemente dende os seus comezos, cando estaba rodeada de casas coloniais e era sede de mercado onde os campesiños traían a vender os seus produtos. Foi trazada polos primeiros colonizadores españois e posuía no centro dende a súa fundación unha columna en madeira que cumpría a función de rolo ou picota de castigos, a cal representaba o poder do rei de España. A picota presidiu a praza até 1583, cando o oidor Alonso Pérez de Salazar solicitou a súa substitución por unha pequena fonte pública para abastecer de auga á cidade. En 1681, cambiouse por outra fonte de maior perfección e ornato, a cal foi coñecida entre os seus habitantes como o "mono da pila" e que actualmente se atopa no Museo de Arte Colonial. A única construción arredor da praza que se conserva dende a época colonial é a Capela do Sagrario.
Despois da independencia, comezou a denominarse Praza da Constitución, nome oficial dende 1821, aínda que algunhas referencias históricas indican que o nome de Praza Maior seguiu sendo de uso cotián entre os seus habitantes. esquerda|miniatura|360x360px|A praza Maior de Bogotá en 1846, acuarela de Edward Mark. O 20 de xullo de 1846, o Congreso da República dispuxo a localización no centro da praza dunha estatua de bronce do xeneral Simón Bolívar doada por José Ignacio París, quen encargou o seu deseño e fundición ó escultor xenovés Pietro Tenerani. Por esta disposición, a praza foi bautizada co nome do Libertador, acto protocolizado co Acordo municipal asinado o 20 de xullo de 1847 e o Acordo 7º do 18 de xuño de 1883 en conmemoración do centenario do seu nacemento.
En 1927 instaláronse catro pilas con fontes de auga e púxose un pedestal máis alto para a estatua de Bolívar no centro da praza. As obras concluíron o 19 de xullo de 1929. As últimas reformas á praza realizáronse por conta da firma Martínez e Avendaño, seleccionada por un concurso público en 1959 para festexar o sesquicentenario do berro de independencia. As obras, deseño de Fernando Martínez, deron inicio o 25 de xaneiro de 1960. Como consecuencia diso, retiráronse os espazos para estacionamento de vehículos e as fontes, configurando o actual espazo da praza, principalmente dirixido a uso peonil. O deseño actual solucionou adicionalmente o problema do declive xeográfico co uso de planos alabeados que se inclinan sobre unha área plana triangular coa súa base nas escaleiras do Capitolio, xerando unha fronte aparentemente horizontal. A inauguración da nova Praza de Bolívar realizouse o 16 de xullo de 1961 polo presidente Alberto Lleras Camargo.
Zambia
Historia
Visitada polos portugueses no século XVIII, a actual Zambia foi explorada polo británico David Livingstone. A penetración colonial iniciouse no ano 1890, por medio da British South Africa Company.
Antigamente chamada Rodesia do Norte, en 1953 o Reino Unido intentou unila á Cimbabue e Malaui, pero os intereses dos colonos brancos de Cimbabue fixeron que en 1964 se separase, formando o novo estado de Zambia. O nome de Zambia débese ó río Zambeze.
Goberno e Política
Zambia é unha república, na que o poder executivo reside no presidente -que é tamén o xefe de estado- e o primeiro ministro, elixido por un período de cinco anos por voto popular, xunto co vicepresidente xeral, designados ambos polo presidente. O goberno está composto por un gabinete elixido polo presidente entre os membros da Asemblea Nacional. O poder lexislativo é unicameral; o país non acepta a xurisdición da Corte Internacional de Xustiza. O poder xudicial reside na corte suprema, aínda que os xuíces son designados polo presidente.
Economía
A economía depende, en gran medida, do cobre, mineral do que Zambia é un dos primeiros produtores mundiais e que representa o 90% do valor das exportacións. Este país pertence ao chamado "cinto de cobre", prolongación dos xacementos de Katanga. O petróleo é importado e chega desde o porto de Dar es Salaam (Tanzania). Dentro do sector industrial destaca o tratamento de minerais (sobre todo o refino do cobre). Tamén é importante a produción de cemento e as industrias derivadas da agricultura: aceites vexetais, manufacturas do algodón, azucre, xabón etc.
A agricultura atópase pouco desenvolta, centrándose basicamente nos cultivos de subsistencia: batata, cacahuetes, millo e mandioca. Tamén presenta cultivos de carácter comercial (algodón, café, cana de azucre, tabaco). Nos lagos e cursos fluviais practícase a pesca.
O turismo internacional, buscando os espazos naturais do país, constitúe unha importante fonte de ingresos.
Xeografía
Zambia é un país interior sen saída ao mar. O seu territorio é fundamentalmente montañoso e presenta numerosas depresións e afundimentos tectónicos. O punto máis alto atópase nas montañas Mafinga a 2.301 m, e o máis baixo a 329 m no río Zambeze, que dá nome ó país. A altitude media non supera os 1.500 m, e as depresións son frecuentemente de carácter pantanoso, e están ocupadas por ríos coma o Kafue, afluente do Zambeze, ou por lagos, coma o Bangüelo (Bangweulu), Moero (Mweru), e Kariba. No leste do país, e en dirección nordeste-suroeste, esténdense os montes Muchinga, que se elevan ata os 2.164 m.
miniatura|150px|esquerda|Cataratas Victoria Os cursos fluviais principais son o río Zambeze, o Kafue e o Luangwa. Ao sur do país, no río Zambeze, facendo fronteira con Cimbabue, atópanse as cataratas Victoria. As cataratas constitúen un dos principais focos turísticos da África austral en Cimbabue e tamén da rexión de Livingstone en Zambia.
O clima é tropical, suavizado pola altura. As oscilacións térmicas estacionais varían entre os 15 °C (xullo) e os 20 °C (xaneiro).
Demografía
miniatura|250px|dereita|Evolución da poboación de Zambia
A poboación zambiana concéntrase no alto Zambeze e ao longo do corredor da vía férrea norte-sur, onde se emprazan as cidades deste país, un dos máis urbanizados da África negra. Agás na capital, Lusaka, o resto de principais urbes están na rexión mineira próxima á R.D. do Congo.
Vallès Oriental
250px|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña.]] O Vallès Oriental é unha comarca da provincia de Barcelona, na zona central de Cataluña. A súa capital é Granollers. En 2009 tiña 394.061 habitantes.
A comarca limita ao norte con Osona e o Moianès, ao nordeste coa Selva, ao sueste co Maresme, ao sur co Barcelonès, ao suroeste co Vallès Occidental, e co Bages polo noroeste.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 39 concellos. En maio de 2015, catro concellos do Vallès Oriental pasaron a formar parte da nova comarca do Moianès: Castellcir, Castellterçol, Granera e Sant Quirze Safaja.
Álex López
O nome de Álex López pode referirse a:
Gran Premio do Reino Unido de 1981
O Gran Premio do Reino Unido de 1981 (oficialmente o XXXIV Marlboro British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 18 de xullo de 1981 no circuíto de Circuíto de Silverstone, Northamptonshire, Inglaterra. Foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de, disputada sobre 68 voltas. John Watson gañou a súa primeira carreira en cinco anos, e McLaren a primeira desde a vitoria de James Hunt no Gran Premio do Xapón de 1977. A carreira foi a primeira vitoria dun coche de F1 monocasco de fibra de carbono, o McLaren MP4 / 1.
Partido xudicial de Muros
Comprende os concellos de Carnota, Mazaricos, Muros e Outes. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Muros. A dirección do partido sitúase na Rúa Curro dá Praza da localidade. Muros conta cun Xulgado de Primeira Instancia e Instrución.
Obi-Wan Kenobi
miniatura|dereita|220px|Traxe de Obi-Wan Kenobi. Obi-Wan "Ben" Kenobi é un personaxe ficticio da serie de filmes e libros de aventura épica 'a Guerra das Galaxias'. Obi-Wan é unha figura clave nos acontecementos deste universo como as Guerras Clon, a extinción dos Jedi, a caída da República Galáctica e a unión de Luke Skywalker á forza.
É un dos personaxes principais da saga de filmes e xunto con Anakin Skywalker/Darth Vader, C-3PO e R2D2 é un dos poucos en aparecer nos seis episodios de Star Wars. Na triloxía orixinal foi interpretado por Sir Alec Guinnes, nas precuelas por Ewan McGregor e foi dobrado por James Arnold Taylor na versión orixinal de Star Wars: As Guerras Clon e na serie derivada desta.
Obi-Wan Kenobi aparece por primeira vez en Star Wars Episodio IV: Unha nova esperanza. Luke Skywalker, personaxe principal do filme, xa o coñecía como un misterioso ermitán ao que chamaban 'Ben' Kenobi. Máis tarde, revélase como un vello jedi no exilio, e comeza a ensinar a Luke os camiños da Forza, unha misteriosa enerxía que dá orixe aos poderes dos jedi. Na nova triloxía, Obi-Wan aparece por primeira vez en Star Wars Episodio I: A ameaza pantasma, como un padawan ou aprendiz de jedi para despois pasar a se-lo mestre de Anakin Skywalker.
Carlos Méixome
Carlos Méixome Quinteiro, nado en Lalín o 18 de setembro de 1954, é un historiador e escritor galego.
Traxectoria
En 2015 publicou unha recompilación dos seus artigos xornalísticos co título ''Daquí e dacolá. Follas voadeiras''. Desde 2014 mantén o blog Pé do Galiñeiro. Tamén colabora con A Nova Peneira.
Felipe Massa
Felipe Massa, nado en São Paulo o 25 de abril de 1981, é un piloto brasileiro de Fórmula 1 que na actualidade, e até, corre para Williams. Massa comezou a súa carreira en karting con oito anos de idade, continuando en campionatos nacionais e rexionais durante sete anos. Mudouse á Fórmula Chevrolet e gañou o campionato. Trasladouse á Fórmula Renault italiana en 2000 e gañou o título xunto co campionato de Europa. Massa entrou na Euro Fórmula 3000 acadando o campionato.
Massa comezou a súa carreira de Fórmula Un con Sauber antes de unirse á Ferrari como piloto de probas para. Volveu a Sauber en e  antes de reincorporarse a Ferrari onde gañou dúas carreiras en  incluíndo o Gran Premio de casa converténdose no primeiro brasileiro, desde Ayrton Senna en gañar o Gran Premio do Brasil. Massa gañou tres carreiras en, terminando 4º no campionato de pilotos. Terminou segundo no Campionato Mundial de Pilotos de tras unha longa batalla polo título con Lewis Hamilton. No Gran Premio de Hungría de 2009, Massa resultou ferido por un resorte de suspensión que se soltou do Brawn GP de Rubens Barrichello. Massa perdeuse o resto da tempada, pero volveu en. Massa sufriu unha caída na forma en non logrando ningún podio pero anotando puntos habitualmente. Massa contribuíu á lograr os Campionatos de Construtores de Ferrari en e  e mantivo contrato para competir co equipo ata o final da tempada de. O 10 de setembro de 2013, confirmou que se iría de Ferrari ao final da tempada 2013. O 10 de setembro de 2013, Massa substituíu a Pastor Maldonado e xunto a Valtteri Bottas correu en Williams a partir de.
O 1 de setembro de 2016, Massa anunciou que se retiraba da Fórmula Un ao final da tempada. Con todo, volveu para a tempada cando Valtteri Bottas marchou a Mercedes.
Traxectoria
Massa é de pai brasileiro e nai italiana. Os seus avós son orixinarios da cidade de Cerignola, na provincia de Foggia en Italia. En novembro de 2007, Masa casou coa empresaria Anna Raffaela Bassi. O día 30 de novembro de 2009 naceu o primeiro fillo da parella, Felipe Bassi Massa, apelidado de Felipinho. Massa empezou a competir nas carreiras de karts aos 9 anos acabando cuarto xa no seu primeiro campionato. Continuou en campionatos nacionais e internacionais e o ano 1998 pasou á Formúla Chervolet acabando o campionato brasileiro en 5º lugar. O ano seguinte gañou 3 das 10 carreiras conseguindo así gañar o campionato. No ano 2000 marchou a Europa para competir na Fórmula Renault. Logo de ter a oportunidade de participar na Fórmula 3 optou por competir na Fórmula 3000 onde gañou 6 das 8 carreiras e gañou o campionato. Grazas a esta actuación ofrecéuselle un test polo equipo Sauber con quen asinou o ano 2002. miniatura|right|170 px|Massa pilotando para [[Sauber F1|Sauber no GP de Inglaterra do 2005.]]
Sauber (2002, 2004-2005)
No seu debut tivo por compañeiro de equipo ao campión da Fórmula 3000 de 1999, Nick Heidfeld. Malia demostrar ter un alto ritmo Felipe cometeu bastantes erros ao perder varias veces o control do coche. Sumou 4 puntos incluíndo un 5º lugar no Gran Premio de España de 2002. Máis tarde foi sancionado no Gran Premio dos Estados Unidos de 2002 e isto permitiu entrar ao equipo a Heinz-Harald Frentzen. Massa volveu ao circuíto de Suzuka pero Frentzen xa fora confirmado como compañeiro de Heidfeld para a tempada de Fórmula 1. Despois de que Jordan négaslle un asento Massa pasou a ser o píloto de probas de Ferrari.
Durante esta tempada de probas Massa madurou e deixou de cometer erros, así reasinou con Sauber o ano onde tería de compañeiro a Giancarlo Fisichella. Sumou 12 puntos dos 30 do equipo e foi cuarto no Gran Premio de Bélcica de 2004. Durante a tempada seguiu en Sauber pero debido ao baixo rendemento do coche non conseguiu sumar ningún punto, nesta tempada conseguiu superar ao seu compañeiro de equipo, Jacques Villeneuve.
De cara á tempada asinou para Ferrari xunto a Michael Schumacher.
left|170 px|miniatura|Massa celebra a súa segunda vitoria, no [[Gran Premio de Brasil de 2006|GP do Brasil do 2006.]]
Ferrari (2006-2013)
Ferrari confirmou o fichaje de Massa para a tempada de Fórmula 1 en substitución do tamén brasileiro Rubens Barrichello, pero tivo un inicio complicado no que lle custou adaptarse ao monoplaza e ademais mostrouse limitado no seu papel de escudeiro de Michael Schumacher. Pese a iso, Massa conseguiu varios podios e dúas vitorias no Gran Premio de Turquía de 2006 e no Gran Premio do Brasil de 2006 (converténdose no primeiro piloto brasileiro tras Ayrton Senna en vencer no seu propio país), ademais de tres 'poles' (Turquía, Xapón e Brasil). Finalizou terceiro no Mundial de F1 de con 80 puntos, por diante do que fora compañeiro seu en Sauber, Giancarlo Fisichella, e de Kimi Räikkönen.
Williams (2014-2017)
O 10 de setembro de 2013, Massa anuncia través de Twitter que non seguiría como piloto de Ferrari en. Dous meses máis tarde, Williams confirmou ao brasileiro como novo piloto para.
Massa sufriu un desafortunado comezo de tempada en Australia, cando se retirou logo de ser golpeado polo Caterham de Kamui Kobayashi. Con todo, aínda que logrou a pole position no Gran Premio de Austria, sendo a súa primeira desde o Gran Premio do Brasil de 2008 e terminou cuarto na carreira, só logrou puntuar en 4 das primeiras 10 carreiras e tivo choques en Montreal, Silverstone e Hockenheimring, con Sergio Pérez, Kimi Räikkönen e Kevin Magnussen, respectivamente. Despois, na segunda parte da tempada, foi confirmado para o ano seguinte e obtivo 3 podios en Monza, Interlagos e Abu Zabi, un cuarto posto, dous quintos, e un sétimo, finalizando a tempada sétimo no campionato.
Massa comezou o finalizando 4º no GP de Australia.
O 1º de setembro de 2016, Felipe Massa anunciou que abandonará Williams e retirarase da Fórmula 1 a final de tempada. Pero o 16 de xaneiro de 2017, Massa reincorporouse a Williams despois de que Valtteri Bottas asinara con Mercedes.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Manuel María García Castro
Manuel María García Castro, nado na Órrea (Riotorto) en 1873 e finado no mesmo concello en 1949, foi un agrarista, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Mondoñedo. Labrego propietario. Foi redactor e colaborador do periódico El Agricultor onde escribiu versos en galego e castelán utilizando os seudónimos Feliciano e Xan Paga. Foi concelleiro de Riotorto dende 1912. Foi Xuíz municipal suplente de Riotorto (1916-1919). Foi de novo concelleiro e 2º Tenente alcalde en 1923.
Das súas relacións con Antonia Díaz Díaz naceu Avelino Díaz, aínda que non recoñeceu ao neno. Casou en 1912 con Dominica Carballeira Ramallal. Viúvo, casou en segundas nupcias con María Rivas López.
Mariasun Landa
Mariasun Landa Etxebeste, nada en Errenteria, Guipúscoa o 5 de xuño de 1949, é unha escritora vasca.