cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quetzalcóatl
Quetzalcóatl (en Quetzalcōātl) é unha divindade das culturas mesoamericanas, venerado principalmente polos aztecas e os toltecas. O seu nome significa "serpe emplumada" e provén do náhuatl quetzalli, “pluma do paxaro quetzal (Pharomachrus mocinno)”, e coatl, “serpe”). É identificado por algúns investigadores como a principal deidade do panteón centro-mexicano precolombiano.
Guillerme Vázquez
Formación
Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor no IES Frei Martín Sarmiento de Pontevedra.
Quetzalcóatl
Historia
Quetzalcóatl representa as enerxías telúricas que ascenden, de aí que sexa representado como unha serpe emplumada. Neste sentido, representa a vida, a abundancia da vexetación, o alimento físico e espiritual para o pobo ou o individuo que procura un ascenso espiritual.
Taj Mahal (homónimos)
Taj Mahal pode referirse a:
Guillerme Vázquez
Militancia política
Membro do BNG, foi elixido deputado do BNG no Parlamento de Galicia en 1993 pola circunscrición de Pontevedra, cargo que simultaneou co de concelleiro en Pontevedra a partir de 1995. En 1996 figura como cabeza de lista do BNG pola provincia de Pontevedra ás eleccións ao Congreso, e sae elixido. Renovou o posto no ano 2000 e dimitiu no ano 2003, polo que foi substituído por Olaia Fernández Dávila.
Quetzalcóatl
Historia
Posteriormente, pasou a ser venerado como deus representante do planeta Venus, simultaneamente Estrela da Mañá e Estrela da noite, correspondendo, co seu xemelgo Xolotl, á noción de morte e resurrección. Deus do Vento e Señor da Luz, era, por excelencia, o deus dos sacerdotes. É ás veces confundido co rei sacerdote de Tollan-Xicocotitlan.
Guillerme Vázquez
Militancia política
En 2003 volve ser elixido concelleiro en Pontevedra e ocupa diversas responsabilidades no goberno de coalición do BNG co apoio do PSdeG.
Quetzalcóatl
Historia
Segundo fontes incertas e tradicións orais, unha das representacións deste deus é un home branco, con barba e de ollos claros. Esta representación sería un dos motivos da teoría de que os pobos indíxenas, durante a conquista da Nova España (Mesoamérica), creron que Hernán Cortés era Quetzalcóatl. O académico multiculturalista Serge Gruzinski, analizando as crónicas do século XVI sobre a conquista de México, considera que os aztecas realmente pensaron que Cortés era Quetzalcóatl e esa é unha das razóns pola que os españois dominaron tan facilmente a América Central. Os aztecas crían na volta de Quetzalcóatl e iso contribuíu positivamente no seu contacto cos españois, pensando que foran enviados polo deus.
Guillerme Vázquez
Tras as eleccións galegas de 2009
Despois das eleccións galegas de 2009, e trala dimisión da executiva en pleno do BNG, abriuse un proceso de renovación dos organismos de dirección da fronte. Dentro dese proceso Guillerme Vázquez foi escollido para encabezar a lista impulsada pola Unión do Povo Galego e por militancia independente (coma o propio Guillerme Vázquez), denominada Alternativa pola Unidade, que o propón como candidato a Portavoz Nacional. Así, o 10 de maio de 2009 a súa candidatura foi a designada para ocupar a portavocía nacional do BNG, deixando o cargo no Consello Nacional do 27 de outubro de 2012.
Fremont
Fremont é unha cidade estadounidense duns 225.000 habitantes, situada na baía de San Francisco. Administrativamente pertence ao condado de Alameda, e este á súa vez ao estado de California. É a cuarta cidade máis poboada na área da Baía de San Francisco, e leva o nome que leva por John Frémont, o soldado, explorador e político estadounidense do século XIX.
Guillerme Vázquez
Tras as eleccións galegas de 2012
Despois das eleccións galegas de 2012, o Bloque Nacionalista Galego pasou de ter 13 a 7 deputados no Parlamento de Galicia perdendo un 46% dos sufraxios con respecto á anterior elección en favor de Alternativa Galega de Esquerda polo que dimitiu do seu cargo de Portavoz Nacional do BNG. Foi substituído o 17 de marzo do 2013 por Xavier Vence, e Guillerme volveu impartir clases clases no centro pontevedrés IES Frei Martín Sarmiento.
Fremont
Xeografía física
Fremont atópase na ribeira leste da baía de San Francisco, a medio camiño entre Oakland e San Jose, e mar por medio de Silicon Valley. Situado directamente sobre o fondo da baía, Fremont goza do mesmo clima mediterráneo que en xeral todas as cidades nese treito da costa californiana: inverno de temperaturas moderadas con algunhas choivas, e veráns secos e calorosos, pero sen chegar a temperaturas extremas.
Guillerme Vázquez
Tras as eleccións galegas de 2012
En 2014 anunciouse a súa elección como presidente da Fundación Galiza Sempre, cargo que ocupou ata o 2016, sendo sucedido por Francisco Jorquera.
Fremont
Xeografía administrativa e demografía
A cidade de Fremont conformouse o 23 de xaneiro de 1956, ao fusionárense administrativamente cinco pequenas localidades anteriores, Centerville, Niles, Irvington, Mision San Jose e Warm Springs, que agora están incorporadas á mesma paisaxe urbana. A cidade divídese ñá súa vez en once distritos, os cinco xa ementados de Centerville, Niles, Irvington, Mision San Jose e Warm Springs e mais os distritos de Fremont Central, Fremont Norte, Fremont Sur, o distrito industrial de Bayside, Baylands e Hill Area.
Boa parte da fronte da baía non pertence a Fremont, senón a Newark, cidade á súa vez completamente arrodeada por Fremont. Ademais pois da baía e de Newark, que se sitúan ao oeste de Fremont, o resto da cidade de Fremont limita, ao norte, con Hayward e Union City, ao leste coa zona rural e montañosa de Sunol e ao sur con Milpitas e San Jose. Xunto con Union City e Newark, Fremont forma unha conurbación ininterrompida.
De acordo co cálculo do 2007, a renda media por vivenda na cidade é de 93.342 dólares, e a media de ingresos por familia era de 103.846 dólares. Os homes teñen unha renda media familiar de 59.274 dólares fronte aos 40.625 das mulleres. A renda per capita para a cidade estaba en 31.411 dólares. Ao redor do 3,6% das familias estaban por debaixo do limiar da pobreza, dos que o 5,9% eran menores de 18 anos e o 6,2% maiores de 65 anos.
Socialmente, a metade da poboación de Fremont é de orixe asiática, e unha cuarta parte é poboación afroamericana. Conforme o censo do 2008 da cidade os residentes de Fremont eran:
Politicamente, Fremont, como en xeral toda a zona da baía de San Francisco, adoita apoiar o Partido Demócrata nas eleccións.
Historia
A zona onde se estende Fremont na actualidade estaba poboada no século XVIII polos ohlones, unha cultura amerindia que se distribuía nunha amplo terriroio ao sur da baía de San Francisco. A primeira referencia histórica escrita a esa zona é do 9 de xuño de 1797, cando o franciscano vasco Fermín Lasuén fundou unha misión, que chamou en español. A misión estableceuna na aldea de Oroysom, entidade xa perdida por completo, e que se atoparía ao leste da actual cidade.
A misión relixiosa foi aumentando de tamaño nas primeiras décadas do século XIX, e chegou aos 1886 habitantes no ano 1831. Catro anos antes, en 1827, chegara á misión o trampeiro e explorador Jedediah Smith, que debeu ser o primeiro inglés-falante en chegar. En 1833, o goberno recentemente independizado de México, que era quen exercía o control sobre a área que hoxe ocupa California, promulgou unha lei de secularización das misións, semellante nalgúns aspectos á desamortización que se viviría na península Ibérica un par de anos despois. Os relixiosos foron pois substituídos por terratenentes que recibían a concesión gobernativa duns ranchos. No caso desta antiga Misión San José, o concesionario do Rancho Arroyo de la Alameda foi José de Jesús Vallejo, irmán do importante líder californio Mariano Vallejo. Os Vallejo construíron un muíño de fariña no canón de Niles. e desenvolveron a zona ao redor do cereal, a viña e os olivedos, beneficiada ademais por distintas febres do ouro que se sucederon ao longo do século XIX. En 1846 chegou aquí o explorador John Frémont, coa idea de abrir un camiño que permitise o movemento poboacional cara á baía de San Francisco. Frémont acabaría por ser homenaxeado co nome de Fremont. Ao pouco o tratado de Guadalupe Hidalgo (1848) acabaría por ceder toda California aos Estados Unidos.
En 1868 o terremoto de Hayward, de 6,8 graos de magnitude, derrubou edificios onde hoxe se erixe Fremont: entre eles foron as construcións da misión, que se perderon para sempre. En 1909, o terremoto de San Francisco,destruíu o que quedara en pé, en especial a adega Palmdale, que na altura era a máis grande de California.
De 1912 a 1916 a zona de Niles convértese nun destino importante para rodaxes da industria do cine. Charlie Chaplin filmou varias películas na área de Fremont, entre elas O Vagabundo. Fremont, xa con ese nome a partir de 1956, foise industrializando rapidamente na década dos 50 e os 60. A primeira oficina de correos de Fremont abriu en 1956. Un boom no emprego da alta tecnoloxía nos 80 e nos serodio 90, especialmente no distrito de Warm Springs, causaron o rápido desenvolvemento da cidade, que aproveitou a súa proximidade a Silicon Valley. A central da compañía Apple estaba localizada en Fremont, onde se construíu o primeiro ordenador Mac.
Vendas de Narón, San Mamede do Río, Portomarín
Vendas de Narón é un lugar da parroquia de San Mamede do Río, no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
Fremont
Historia
Outras empresoras de semicondutores e de telecomunicacións foron instalándose na cidade. Unhas 750 empresas de alta tecnoloxía tiñan oficinas, instalacións ou sedes de produción en Fremont cara 1999. Eentre elas estaban 15 das 100 empresas de crecemento máis rápido da área da Baía de San Francisco e 18 das 50 compañías máis importantes da ribeira leste da baía. Ademais, na actualidade Fremont tamén acolle instalacións de varias empresas automobilísticas. Entre estas entidades empresariais máis destacadas están a Corsair Components, de hardware e periféricos, Ikanos Communications e mais Exar, de semicondutores, Lam Research, de circuítos integrados, Oplink Communications, de compoñentes ópticos, Synnex de servizos ás empresas de software, S3 Graphics, de tarxetas de vídeo, ou, noutro sector, o Fremont Bank, unha entidade financeira independente que naceu a mediados do século XIX.
Vendas de Narón, San Mamede do Río, Portomarín
Camiño de Santiago
Gonzar é unha localidade da etapa Portomarín-Palas de Rei do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Fremont
Historia
Con todo, os principais empregadores pertencen ao sector público, en especial o sector educativo, e dentro do privado, o sector sanitario. En 2011 os principais empregadores da cidade eran:
Educación
Fremont ten un distrito unificado escolar de seu, cunha trintena de colexios, distintos centros de ensino medio e cinco institutos de bacharelato: o American HS, o Irvington HS, o John F. Kennedy HS, o Mission San Jose HS e o Washignton HS. Estes institutos comparten desde 1972 as instalacións deportivas do estadio Tak Fudenna, con capacidade para 5000 espectadores e terreos para fútbol americano, equitación e fútbol. Tamén ten a súa sede principal en Fremont o Ohlone College, un centro de formación profesional de grao superior.
En ensino superior, catro universidades ofrecen as súas ensinanzas en Fremont: a Universidade de California en Berkeley, cun campus en Fremont, a Universidade de Phoenix, cun campus de a cabalo entre Fremont e San Jose, a Universidade DeVry, de Illinois, e mais a única que é orixinalmente de Fremont, a Universidade Politécnica do Noroeste.
Irmandamentos
Fremont está irmandada coas seguintes cidades
Rebordiños
O topónimo Rebordiños pode referirse a varios lugares de Galicia:
Culture Club
Culture Club é unha banda de pop inglesa formada en Londres nos anos oitenta que formaba parte do movemento New Romanticism. A banda está liderada por Boy George, quen se destacaba pola súa estética glam e transgresora. O son do grupo caracterizouse por combinar new wave e soul, con outros estilos como o reggae.
Dune (filme de 1984)
Dune é un filme estadounidense dirixido por David Lynch que foi estreado en 1984. Está baseado na novela homónima de Frank Herbert.
Sinopse
Por orde imperial, a familia Atreides debe facerse cargo da explotación do desértico planeta Arrakis, tamén chamado "Dune". É o único planeta onde se atopa a especia, unha potente droga que é indispensable para os voos espaciais. Antes, o planeta fora gobernado polos Harkonen, cuxo despotismo deixara unha pegada indeleble na poboación. Cando, co beneplácito do emperador, os Harkonen atacan o planeta para recuperar o poder perdido, Paul, o fillo do duque Leto Atreides, ten que fuxir ó deserto. Alí, ademais de afrontar múltiples perigos, preséntaselle unha oportunidade de derrocar os Harkonen.
Cerdeira (homónimos)
dereita|miniatura|Cerdeiras en flor en [[Ombre, Pontedeume|Ombre (Pontedeume).]]
Unha cerdeira é unha árbore que pertence á familia das Rosaceae, cuxo froito son as cereixas (Prunus avium). Como topónimo, Cerdeira pode referirse a:
Guillerme II de Dampierre
Guillerme II de Dampierre, nado en 1196 e finado o 3 de setembro de 1231, foi señor de Dampierre. Era fillo de Guido II de Dampierre e de Matilde I de Borbón.
Traxectoria
O seu irmán, Arquimbaldo VIII, herdou o señorío de Borbón, mentres que Guillerme herdou o de Dampierre.
Ao casar con Margarida II de Flandres, condesa de Flandres e Hainaut tamén será coñecido, no Condado de Flandres, como o rexente "Guillerme I de Dampierre". Tiveron varios fillos:
Margarida xa estivera casada con anterioridade con Bucardo de Avesnes, señor de Étrœungt e bailío de Hainaut. Para resolver as diferenzas entre os fillos dos dous matrimonios, o rei de Francia Luís XI entregou o condado de Flandres aos Dampierre e o condado de Hainaut aos Avesnes.
Palmés, Ourense
San Mamede de Palmés é unha parroquia situada ao norte do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 254 habitantes (127 homes e 127 mulleres). Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.
Patrimonio
O mosteiro de Santa Comba de Naves foi un mosteiro beneditino. Pénsase que foi fundado no ano 888 por Afonso III. O 26 de abril de 1499, prior da orde de San Bieito de Valladolid, incorporou o mosteiro de Naves e mais o de San Pedro de Rocas ao mosteiro de Celanova. Porén, o 23 de xullo dese mesmo ano decidiu asocialos ao mosteiro de San Paio de Antealtares, pero Celanova presentou un recurso en Valladolid. Finalmente, o papa León X validou a anexión a Celanova, que xa declarara Xulio II. Desde entón, Santa Comba é un priorado administrativo de Celanova. Na idade moderna foi abandonado, sendo reconstruído en 1760, e estivo activo con tres ou catro monxes até a desamortización de 1836.
A construción tiña planta baixa e dous andares, con capacidade para 12 monxes. Tiña unha capela de época moderna e un pombal.
Agripa (rei)
Agripa ou Agripa Silvio (en latín Agrippa ou Agrippa Silvius) é o nome dun rei mítico de Alba Longa, citado por Tito Livio.
Era fillo de Tiberino Silvio, rei que deu nome ao río Tíber, e ao que, segundo Tito Livio, sucedeu tras a súa morte (-916). Despois dun reinado de 41 anos, foi sucedido polo seu fillo, chamado Rómulo Silvio, segundo Livio, ou Aladio, segundo Dionisio de Halicarnaso.
Rairo, Ourense
Santa Lucía de Rairo é unha parroquia que se localiza ao sur do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 549 habitantes (264 homes e 285 mulleres).
Clara Kimball Young
miniatura|Clara Kimball Young nun cartel promocional de 1921 para o filme Charge It, dirixido por Harry Garson para Equity Pictures. Edith Matilda Clara Kimball, nada en Chicago o 6 de setembro de 1890 e finada en Woodland Hills o 15 de outubro de 1960, foi unha actriz cinematográfica estadounidense coñecida como Clara Kimball Young, que foi enormemente popular na era do cinema mudo.
Mónica García (1970)
Mónica García, nada en Avilés en 1970, é unha creadora da danza (coreógrafa e bailarina) e actriz.
Clara Kimball Young
Primeiros anos
Edith Matilda Clara Kimball naceu en Chicago en 1890, filla de Edward Marshall e Pauline Kimball, de solteira Pauline Madeline Garrett (1860–1919), ambos actores de xiras. Debutou no teatro aos tres anos e durante a súa infancia viaxou cos seus pais e actuou na súa compañía teatra. Asistiu á St. Francis Xavier Academy, Chicago. Posteriormente foi contratada por unha sociedade e volveu á súa carreira teatral, viaxando por todos os Estados Unidos e actuando en teatros de pequenas cidades.
Mónica García (1970)
Traxectoria
Titulouse en coreografía e técnicas de interpretación en danza no Conservatorio Superior de Danza de Madrid e en ''Cambios en Cultura y Sociedad. Nuevas tecnologías, nuevas industrias y nuevos usos'' pola Universidade Aberta de Cataluña. Además do seu traballo persoal, colabora con Matarile Teatro desde 2007. Interpretou o papel protagonista das película Con el viento e Dúo de Meritxell Colell Aparicio.
Clara Kimball Young
Primeiros anos
A principios da súa carreira coñeceu e casou co coñecido actor de Broadway James Young. A anterior esposa de Young fora a escritora de cancións Rida Johnson Young. Despois de enviar unha fotografía a Vitagraph Studios, Clara Kimball Young, como foi coñecida a partir dese momento, e o seu marido recibiron contratos anuais en 1912.
Carreira
No novo espectáculo do cinema e sen grandes loitas na pantalla, a estrela de Clara Kimball Young e de Vitagraph creceu rapidamente. Young foi contratada predominantemente en papeis dun e de dous rolos como heroína virtuosa. En 1913 convertérase nunha das grandes damas de Vitagraph e situouna no número dezasete das enquisas de popularidade entre o público. Moitos dos filmes deste primeiro período de Young con Vitagraph están perdidos.
En 1914 Vitagraph estreou o drama My Official Wife que protagonizou Young como unha revolucionaria rusa e que foi dirixido polo seu marido James Young e coprotagonizado polo popular actor Earle Williams. O filme, que non se conserva, foi un grande éxito e lanzou ás carreiras de Clara Kimball Young e Earle Williams ao primeiro lugar das enquisas de popularidade e Young asignou inmediatamente un contrato co lendario magnate de Hollywood Lewis J. Selznick.
Tras unha serie de papeis de éxito, Young estableceuse firmemente como a atracción principal da World Film Corporation e o seu marido era un cobizado director. En 1915 a popularidade de Young rivalizaba coa doutras actrices da época como Mary Pickford, Dorothy e Lillian Gish, Pearl White, Edna Purviance e Mabel Normand.
miniatura|esquerda|Kimball Young arredor de 1916 Selznick axiña formou a "Clara Kimball Young Film Corporation", colocándoa como presidenta, e formou Selznick Productions para disstribuír os seus filmese os doutros produtores independentes. Porén, tras só catro filmes con Selznick, a relación persoal e de negocios comezou a estragarse e Kimball Young loitou para liberarse de todos os amaños de negocios con Selznick, acusándoo de defraudala nos seus beneficios mediante unha serie de empresas pantasma e escolléndose el mesmo como presidente mentres que non permitía que ela tivese nada que dicir nos seus asuntos de negocios.
En 1917 Kimball Young inicou unha relación con Harry Garson, co que se uniu nunha aventura de negocios. Garson tiña pouca experiencia no cinema e como consecuencia a carreira de Kimball Young comezou a declinar. Aínda que seguiu a ser unha actriz popular a principios da década de 1920, sufriu pola inexperiencia e suposta mala xestión e apatía de Garson. No seu diario de 1921, Kimball Young escribiu "Será marabilloso saír da débeda e acabar eses tres filmes para equity. Sinto como se tivese a miña cabeza nun bloque e estaba a agardar porque o machado descendese en calquera momento".
Comezou a sufrir unha serie de ataques por parte da prensa polos seus asuntos de negocios e relacións persoais con Garson. En 1925, o seu estrelado esvaecíase e realizou o seu último filme mudo Lying Wives. Kimball Young pasou o resto da década de 1920 actuando en vodevís e en 1928 casou tranquilamente co doutor Arthur Fauman. A chegada do cinema sonoro reviviu brevemente a súa carreira, e interpretou varios personaxes faladas pra RKO Radio Pictures e Tiffany Studios cun modesto éxito, aparecendo só en pequenos papeis, incluída unha curtametraxe dos Three Stooges, papeis como figurante en filmes con baixo orzamento e realizango traballos na radio. Un dos seus maiores traballos foi no filme de misterio The Rogues Tavern (1936) onde interpretou unha doce mais meticulosa muller maternal que oculta un gran segredo.
Retirouse da interpretación en 1940.
Morte
Young foi sometida a unha cirurxía menor para corrixir un problema crónico nos bronquios en marzo de 1960. A súa saúde non se recuperou despois da operación e volveuse máis fráxil. Clara Kimball Young morreu dun infarto na Motion Picture House de Woodland Hills, California, o 15 de outubro de 1960. Os seus restos foron incinerados e enterrados no Grand View Memorial Park Cemetery en Glendale, California.
Legado
Pola súas contribucións á industria do cinema, Young recibiu unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood no 6513 Hollywood Blvd., en Hollywood, California.
Giaros
Giaros (Γυάρος), tamén coñecida localmente como Gioura (Γιούρα, é unha árida e despoboada illa grega do norte das Cícladas ao suroeste de Andros e o noroeste de Siros, que depende da municipalidade de Ano Siros e forma parte da provincia de Siros e da rexión do Exeo Meridional. Ten 23 km² e a súa máxima altura é de 489 m.
Antigamente era coñecida como Gyaros ou Gyara (en latín gyaru), estaba habitada e tiña unha pequena cidade de pescadores que foi visitada por Estrabón. Un delegado da illa foi enviado (30 a.C.) a Corinto, onde se atopaba Augusto, para pedir a redución do tributo de 150 dracmas, xa que os insulares apenas podían pagar cen. Esta e outras pequenas illas do mar Exeo serviron como lugares de exilio para as persoas importantes no imperio romano, entre outros, o filósofo Musonio estivo desterrado en tempos de Nerón. A súa desolación extrema era proverbial entre os autores romanos, como Tácito e Xuvenal.
Modernamente volveu ser lugar de desterro e entre 1948 e 1974 unhas 22.000 persoas da esquerda grega foron deportadas á illa. O lugar onde vivían os desterrados, equivalente a un cárcere, está ao sueste da illa e chamase tamén Giaros, o goberno grego mantén o recordo polos que sufriron a represión.
A mitoloxía e historia temperá
O traballo de pseudo-aristotélico En Marabillosa cousas oídas  (25) conta a historia de que en Giaros os ratos comen ferro.
Na Eneida de Virxilio, Giaros e Mykonos dise que son as dúas illas nás que o deus Apolo atou a illa sagrada de Delos para deter o seu deambular polo mar Exeo.
No seu relato do mito da guerra entre Minos e Exeo, o rei de Atenas, o poeta Ovidio fala de Gyaros como unha illa que se negou a unirse á campaña do rei de Creta.
No ano 29 aC, o historiador e xeógrafo Estrabón tivo unha longa estancia na illa, no seu camiño a Corinto. No século I, Plinio o Vello escribiu no seu Historia Natural que a illa, a cal tiña unha cidade, tiña 24 km. de circunferencia e estaba a 100 km de Andros. Tamén rexistra que os habitantes de Gyaros vez foron postos en fuga por (unha praga de) ratos. A illa tamén é mencionado polo orador romano Cicerón e outros autores latinos notables, o que indica un amplo coñecemento de Gyaros entre a elite educada do século I aC ao século II dC.
KHL Medveščak Zagreb
O Klub hokeja na ledu Medveščak Zagreb ou KHL Medveščak Zagreb, é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Zagreb (Croacia). Foi fundado en 1961 e dende a tempada 2013-14 competirá na na División Bobrov da Kontinental Hockey League (KHL). O seu nome deriva da localización do seu estadio orixinal no distrito de Gornji Grad – Medveščak. Actualmente xoga os seus partidos como local no Arena Zagreb, un pavillón con capacidade para 16.200 espectadores.
Competencia monopolística
A competencia monopolística é unha estrutura de mercado caracterizada pola presenza de moitas empresas que venden produtos heteroxéneos, substitutivos achegados, pero imperfectos, entre si. Ao tratarse de produtos heteroxéneos, cada produtor ten un certo poder de mercado sobre o ben que produce, polo que a competencia monopolística pode definirse como unha estrutura de mercado intermedia entre monopolio e competencia perfecta.
O modelo clásico de competencia monopolística débese ao economista británico Chamberlin. Chamberlin formula que, debido ao cáracter heteroxéneo dos bens e ao certo poder de mercado que posúe cada produtor sobre os mesmos, as empresas cren enfrontarse a unha curva de demanda estimada ou "imaxinaria", segundo a cal as decisións do resto de produtores están dadas. Porén, para o resto de competidores non é óptimo manter as súas decisións ante unha variación unilateral da produción da empresa i-ésima. Deste xeito, existe unha curva de demanda real, que recolle as decisións de todos os produtores e que vai determinar o equilibrio de mercado. A curto prazo, o equilibrio de mercado acádase cando as decisións tomadas polas empresas segundo a curva de demanda "imaxinaria" son compatibles coa curva de demanda real. É dicir, no punto no que ámbalas dúas se igualan. A longo prazo, baixo o suposto de libre entrada e saída do mercado, non pode existir beneficio extraordinario, de tal xeito que o equilibrio se acada no punto no que a curva de demanda "imaxinaria" é tanxente ao custo medio ao longo prazo e coincide coa demanda real de mercado. Como resultado obtense o Teorema do exceso de capacidade de Chamberlin, segundo cal a empresa non acada o nivel eficiente de produción a longo prazo (mínimo do custo medio).
A clave dos modelos de competencia monopolística é a existencia de produtos non homoxéneos. Isto explícase habitualmente pola existencia de diferenciación de produtos, é dicir as empresas producen distintas variedades dun mesmo ben, o que lles outorga un certo poder de mercado sobre o mesmo. A diferenciación de produtos pode ser: horizontal, os consumidores demandan bens con diferentes características, ou vertical, os consumidores teñen unha distinta disposición ao pago por unha mesma característica. O modelo clásico de diferenciación horizontal é o de competencia espacial Hotelling(1929).
Outros artigos
寡占
Estevo I de Hungría
Traxectoria
Era fillo de Géza e a Raíña Sarolta, esposo de Xisela de Baviera. Estevo, era descendente do Príncipe maxiar Árpád. Trala morte do seu pai, gobernou como Gran Príncipe entre 997 e 1000, e posteriormente como rei de Hungría entre 1000 e 1038. Cristianizador dos húngaros e santo patrón.
Il corsaro
O compositor expresou o seu interese polo poema de Byron The Corsaire xa no ano 1844, mais pasaron varios anos antes de que chegase a compoñer a ópera, traballando cun libreto de Francesco Maria Piave. Mentres tanto, Verdi viuse no medio dunha loita entre dous editores que pelexaban pola súa obra. Il corsaro foi escrita para o editor que perdeu esa batalla —polo menos aos ollos do compositor— e Verdi pode ter estado ansioso de superalo. En calquera dos casos, cando finalizou a partitura en 1848 e a entregou ao editor, aparentemente non tiña idea de cando ou onde se estrearía. Cando se estreou no Teatro Grande (actualmente Teatro Verdi de Trieste máis tarde aquel ano, Verdi non atendeu a estrea. Pode que soubera exactamente o que estaba a facer. Ao final, resultou que a ópera foi mal recibida —algo insólito en Verdi-. Pronto caeu no esquecemento.
Il corsaro é unha das obras menos coñecidas de Verdi, e nela presenta moitos elementos propios do romanticismo. Os protagonistas son dúas parellas: por unha banda Corrado e a súa amada Medora, e pola outra o paxá otomán Seid e a súa escrava favorita Gulnara. Trátase dunha obra con moitos momentos de gran beleza e lirismo. Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de Operabase aparece con só 4 representacións no período 2005-2010.
Segundo o propio Verdi: "Ha de verse Il corsaro con perspectiva, xa que é unha obra de transición na que apuntaba cousas que logo desenvolvería en La traviata e Otello".
Filipe Guillerme de Orange-Nassau
Filipe Guillerme de Orange-Nassau (en neerlandés: Filips Willem van Oranje-Nassau), nado na vila neerlandesa de Buren, na provincia de Güeldres, o 19 de decembro de 1554 e finado en Bruxelas o 20 de febreiro de 1618, foi un membro da Casa de Orange-Nassau, que se converteu en príncipe de Orange en 1584 e cabaleiro da Orde do Vélaro de Ouro en 1599.
Traxectoria
Cando o seu pai ignorou a citación do duque de Alba, Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, para regresar a Bruxelas e permaneceu en Alemaña, Filipe Guillerme, daquela un rapaz de 13 anos, estaba a estudar na Universidade Católica de Lovaina de Brabante. Foi detido en febreiro de 1568 e levado a España como refén e, sobre todo, para ser criado como un bo católico e un súbdito leal. A súa nai morrera dez anos antes, en 1558, e el nunca volveu ter contacto co seu pai desde ese momento.
En España, onde permaneceu ata 1596, continuou os seus estudos na Universidade de Alcalá de Henares.
Cando regresou aos Países Baixos, amosou a súa adhesión á causa das Provincias Unidas, que defendeu vigorosamente coa súa irmá, María de Nassau, en contra do seu medio irmán Mauricio de Nassau, con quen disputou o dereito á baronía é á cidade de Breda.
En 1606, recoñecéronselle a Filipe Guillerme os títulos de señor de Breda e de Steenbergen, así como o seu dereito a nomear maxistrados, coa condición de que el mantivese a "unión e a relixión da República". A partir destes nomeamentos, fixo a súa entrada cerimonial na cidade de Breda en xullo de 1610 e desde entón ata a súa morte nomeou regularmente os maxistrados no seu señorío.
Malia instaurar servizos relixiosos católicos no castelo de Breda, non intentou desafiar o predominio do protestantismo calvinista na cidade. Tivo unhas diferenzas cos Estados Xerais en 1613, cando se anulou o nomeamento dunha doutrina católica. El tiña que cooperar co gobernador militar en Breda, o seu medio irmán ilexítimo Xustino de Nassau, incondicionalmente leal aos Estados Xerais.
En 1596, en Fontainebleau, Filipe Guillerme casou con Leonor de Borbón, filla de Henrique I de Borbón-Condé e curmá do rei Henrique IV de Francia, pero morreu en 1618 sen fillos, motivo polo que Mauricio de Nassau puido herdar o título Príncipe de Orange. Como Señor de Diest, Filipe Guillerme deixou ordenado que no momento da súa morte a igrexa parroquial de San Sulpicio desa cidade celebrase unha vez ao ano unha misa fúnebre pola súa alma. En Diest, coñecida como a "cidade Orange", foi sepultado Filipe Guillerme, que pasou a ser coñecido como "o príncipe católico de Orange" porque o seu pai, en 1573, á cabeza da rebelión holandesa, se convertera ao calvinismo protestante.
Salvia
dereita|miniatura|220px|Xarxa común Salvia officinalis. dereita|miniatura|220px|Salvia cacaliaefolia. Salvia é un xénero de plantas da familia das lamiáceas, denominadas comunmente xarxas. Xeralmente a palabra xarxa ou sarxa fai referencia á Salvia officinalis, unha especie de grande interese polas súas propiedades curativas como desinfectante e febrífugo. Salvia L., representa cerca sobre 900 especies e distribúese extensamente en varias rexións do mundo, como Suráfrica, arredor de toda América e Asia Sur-Oriental. As plantas son tipicamente de 3-15 cm de altura, herbáceas ou leñosas, coas flores atractivas en varias colores.
Etimoloxía
O termo xarxa vén de salvia, que á súa vez provén do latín “salvare”, que significa “curar”. Na antigüidade utilizábanse as especies de xarxa posto que servía para curar máis de sesenta diversas doenzas desde dores a epilepsia, e tratar principalmente arrefriados, bronquites, tuberculoses, hemorraxias etc.
Usos
A xarxa ten usos ornamentais, medicinais e gastronómicos, empregándose como condimento. Tamén é habitual tomala en infusión.
Sabrina Sabrok
Lorena Fabiana Colotta Sabrok, coñecida como Sabrina Sabrok, nada en Buenos Aires o 4 de marzo de 1976, é unha actriz, modelo e cantante arxentina.
Traxectoria
Participou nos programas La hora pico, Gran Hermano México e Sabrina, El Sexo en su Máxima Expresión.
Reza, Ourense
Santa María de Reza é unha parroquia que se localiza ao oeste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 344 habitantes (170 homes e 174 mulleres).
Kiwoom Heroes
Os Kiwoom Heroes (키움 히어로즈) son un equipo profesional coreano de béisbol con sede en Seúl, capital do país. O club compite na KBO League. Os Heores xogan os seus xogos como local no Gocheok Sky Dome, un estadio con capacidade para 16.813 espectradores.
Aventino (rei)
Aventino (en latín Aventinus), fillo de Hércules e Rea, era un dos reis míticos de Alba Longa. Segundo a tradición, foi enterrado no monte que máis tarde levaría o seu nome (Monte Aventino). Dise que sucedeu a Rómulo Silvio. Reinou durante trinta e sete anos, e foi sucedido por Procas, o pai de Amulio e Numitor.
Lenda
Servio, na súa análise da Eneida de Virxilio (Libro VII, 656), fala dun personaxe chamado Aventino, un rei dos primeiros habitantes de Roma, que foi asasinado e enterrado nun monte chamado máis tarde o Monte Aventino. O rei Aventino de Alba Longa podería identificarse con este personaxe da Eneida.
Lanceloto Malocello
Lancelotto Malocello foi un navegante xenovés que en 1312 chegou ás costas da illa de Lanzarote (España), mandou construír o castelo de Guanapay cerca do pobo de Teguise, do que non se conservan restos, e instalouse alí durante vinte anos, comezando con isto o redescubrimento medieval das illas Canarias. As noticias do seu periplo chegaron pronto á península. O nome actual da illa probablemente débese ao xenovés.
A primeira noticia documental que se coñece é o mapa portulano de 1339, cartografiado polo xudeu mallorquino Angelino Dulcert, no que a denomina Ínsula de Lançarote Mallucellus, baixo bandeira xenovesa.
Casa da Dona, Paradela, Castro Caldelas
Casa da Dona é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Pertunmaa
Pertunmaa é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 1 714 habitantes. A superficie do termo municipal é de 454,20 km2, dos cales 79,75 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,58 hab./km².
Heinävesi limita cos municipios de Hirvensalmi e Mäntyharju na súa mesma rexión, Hartola e Heinola, pertencentes á rexión de Päijänne Tavastia, e Joutsa na rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
AP-1
A Autoestrada do Norte ou AP-1 é unha autoestrada española que ten o seu inicio en Castañares, nas proximidades de Burgos e termina como autoestrada única en Éibar (Guipúscoa), pasando por toda a comarca de Debagoiena. A partir de alí únese coa AP-8 e continúa, en dirección leste cara a Irún e fronteira con Francia e en dirección oeste cara a Bilbao e Cantabria.
Historia
250px|miniatura|esquerda|A AP-1 preto de Ameyugo O proxecto orixinal, de 1974, abarcaba unha autoestrada que cubría o traxecto entre Burgos e Éibar (Guipúscoa) pero a empresa concesionaria só construíu o tramo de Burgos ata a localidade de Armiñón que cobre un itinerario de 84,3 km e contén tres túneles de 1.314m de lonxitude total, que sortean as maiores dificultades orográficas do traxecto. Este tramo entrou en servizo en 1984 e actualmente ten como horizonte final de concesión o ano 2018.
Nos anos 90, as deputacións forais de Guipúscoa e Áraba acordaron realizar a construción da parte que non levou a cabo orixinalmente, e que discorre polo País Vasco. Entre Éibar e Vitoria, o traxecto alcanza os 46,2 km e entrou en servizo totalmente o 22 de maio de 2009.
Desde novembro de 2006, o tramo Ameyugo-Miranda de Ebro-Armiñón está exento de peaxe para tránsitos internos.
Tramos
250px|miniatura|Túnel de Barrio no porto de [[Pancorbo.]]
Tramo Burgos-Armiñón
{| style = align="center" border="2" cellpadding="2" cellspacing="0" class="bonita" style="margin: 0.5em 0.5em 0.5em 1em; padding: 0.5em; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=80% ! Elemento !! Saída (sentido Francia)!! Número de saída!! Saída (sentido Burgos) !! Estrada que enlaza
Xoán Hermida
Traxectoria
Licenciado en Historia Contemporánea e Posgrao en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela. Doutorouse en Xestión Pública pola USC cunha tese sobre Altermundismo en Galicia. Iniciou a súa actividade política en ERGA, posteriormente nos CAF e nos Comités Anti-Otan. Participando durante a mocidade no PCPG (e posteriormente en Iniciativa Democrática, coa que formou parte da coalición EU-UG nas eleccións ao Parlamento galego de 1993). Foi membro do Consello Confederal da CXTG, secretario de Organización de Esquerda de Galicia e coordinador do Grupo Mixto no Parlamento de Galicia (1997-1999).
Activista altermundista, foi director da ONG Amarante (1999-2007). Coordinador do Espazo Ecosocialista Galego entre febreiro de 2012 e xuño de 2015, sendo substituído por Manel Cardoso Santiago. Como responsable de Espazo Ecosocialista Galego participou na formación de Compromiso por Galicia e de AGE. Dende febreiro de 2016, dirixe o Foro OBenComún de pensamento crítico.
Colaborador habitual de diferentes medios dixitais e en papel. Foi socio fundador de Atlántica de Comunicacións S.L. e membro do Consello de redacción da revista Altermundo.
Concorreu ás Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 no número sexto das listas de En Marea pola circunscrición de Pontevedra, pero non resultou elixido. Posteriormente, en abril de 2018, e logo da dimisión do parlamentario Juan Merlo, pasou a formar parte do Parlamento de Galicia. Con todo, renunciou ao salario e a condición de parlamentario de maneira temporal, coa intención anunciada de dimitir definitivamente en canto En Marea puxera en marcha un proceso de consulta as persoas inscritas sobre o posible incumprimento do código ético por parte da deputada Paula Quinteiro. Tras 12 días, e unha vez convocada por En Marea a consulta, presentou a súa renuncia diante da Mesa do Parlamento de Galicia.
Nas eleccións internas de En Marea celebradas o 22 e 23 de decembro de 2018 resultou elixido membro do Consello das Mareas dentro da lista Coidando a Casa que encabezaba o portavoz de En Marea, Luís Villares. Foi designado responsable de análise político e estratéxico da Coordinadora de En Marea.
Santa Mariña do Monte, Ourense
Santa Mariña do Monte é unha parroquia que se localiza ao leste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 227 habitantes (120 homes e 107 mulleres).
Refraneiro galego sobre o cabalo
miniatura|300px
Convención sobre os Dereitos do Neno
A Convención sobre os Dereitos do Neno é un tratado internacional das Nacións Unidas sobre os dereitos do neno, que posúe 54 artigos que recoñecen que todas as persoas menores de 18 anos teñen dereito a ser protexidos e a desenvolverse e participar activamente na sociedade, establecendo que os nenos son suxeitos de dereito. Foi adoptada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 20 de novembro de 1989.
É o tratado internacional que reune ao maior número de Estados partes. Foi ratificada por todos os Estados do mundo, fóra de Somalia e Estados Unidos de América, este último fundamentalmente debido á prohibición da aplicación da pena de morte a nenos que contén esta convención.
Avelino Barrio López
Avelino Barrio López, nado en Toiriz (Vila de Cruces) o 3 de xullo de 1885 e finado en Buenos Aires o 6 de agosto de 1959, foi un médico galego.
Traxectoria
Era fillo do xastre Manuel Barrio. Con tres anos a familia emigra a Arxentina e instálase en Buenos Aires. Ingresou na Facultade de Ciencias Médicas, doutorándose en 1910. Ese ano empezou a exercer como médico interno do Hospital Muñiz. Cando en 1911 o Centro Gallego de Buenos Aires se transformou en Sociedad Benéfico Mutualista, Avelino Barrio foi designado para encargarse dos consultorios médicos e despois converteuse no Director médico do Centro. Formou parte da Comisión do Departamento Nacional de Higiene da República Arxentina. En 1920, comisionado polo Departamento Nacional de Higiene, realizou unha viaxe por Europa, na que visitou Galicia. En 1929 foi nomeado académico correspondente da Real Academia Galega. Socio da Institución Cultural Española, en 1954 foi elixido presidente da mesma. Foi condecorado coas insignias da Orde de Afonso X O Sabio, no segundo grao de Comendador, polo embaixador de España na Arxentina en 1958.
Foi pai do tamén médico e herpetólogo Avelino Barrio Pérez.
Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa
miniatura|250px|Te Papa.
O Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa, máis coñecido como Te Papa, é un museo nacional de Nova Zelandia que se atopa na cidade de Wellington. Trátase dun museo que mantén unha proposta de integración e traballo multidisciplinar.
Historia
O Museo Colonial creado en 1885 foi o seu predecesor, construíuse en Museum Street e James Hector foi o seu primeiro director. Nos anos trinta do século XX trasladouse a un edificio en Buckle Street, preto da Galería Nacional de Arte de Nova Zelandia que en 1992 se fusionou con el, configurando Te Papa Tongarewa pero até o 14 de febreiro de 1998 non se inaugurou no edificio actual estando dirixido por Dame Cheryll Sotheran. Desde entón, recibe a visita dun millón de persoas cada ano.
Coleccións
miniatura|Instalación dun templo [[maorí (Wharenui).]] Dispón de diferentes coleccións: Dispón ademais de varios arquivos e unha extensa biblioteca coñecida como Te Aka Matua. As súas exposicións permanentes amosan un percorrido histórico, cultural e artístico sobre Nova Zelandia e atópanse distribuídas en seis pisos con nomes temáticos como: un xardín, forzas impresionantes, corais, Mana Whenua ou arte maorí xunto a outras dedicadas a obras pictóricas do impresionismo, simbolismo, expresionismo, cubismo e surrealismo.
Hispania
miniatura|Territorio da diocese romana de Hispania coa división provincial de [[Diocleciano]]
Hispania foi o nome dado polos fenicios á Península Ibérica, posteriormente utilizado polos antigos romanos para toda a península (Portugal, España, Andorra e Xibraltar) e para as dúas provincias creadas posteriormente durante a República Romana: Hispania Citerior e Hispania Ulterior. Durante o Principado, a Hispania Ulterior foi dividida en dúas novas provincias: a Bética e a Lusitania, en tanto a Hispania Citerior foi rebautizada como Tarraconense. Máis tarde, a parte occidental da Tarraconense foi separada, inicialmente como Hispania Nova, e máis tarde rebautizada como Callaecia (ou Gallaecia, correspondente á actual Galiza, Norte de Portugal e Asturias e parte de León). Durante a tetrarquía de Diocleciano (284), o sur da Tarraconense foi separado para constituír a provincia Cartaxinense. Nesta época, o conxunto de todas as provincias hispánicas foron agrupadas nunha única diocese civil denominada Diocesis Hispaniarum (diocese das Hispanias), baixo a dirección do vigairo de Hispaniae, cuxas competencias se estendían tamén á Mauretania Tinxitana (ao redor de Tánxer) que, polo tanto, eran oficialmente consideradas 'hispánicas'.
A ocupación romana comezou o 218 a.C. co desembarque dos romanos en Emporium e terminou a mediados do século V, época en que toda a península asistiu á invasión dos suevos, alanos e vándalos e, máis tarde, dos visigodos. Ao longo de todo este período, tanto os pobos como a organización política do territorio sufriron profundas e irreversíbeis mudanzas, e a Hispania converteuse nunha parte fundamental do Imperio Romano, proporcionándolle un enorme caudal de recursos materiais e humanos, ao mesmo tempo que foi unha das rexións máis estábeis do Imperio.
O termo "Hispania" tamén foi utilizado, polo menos ata finais da Idade Media para referirse a diferentes territorios da Península Ibérica.
Nativos ibéricos
Ademais dos pobos autóctonos, xa entre os séculos VIII e VII a.C. os fenicios (e, posteriormente, os cartaxineses) se fixaran na zona oriental, ao sur do río Ebro. Instaláronse na faixa costeira mediterránea, establecendo grandes emporios comerciais que, ademais de lles servir para canalizar para o comercio mediterráneo os minerais e outros recursos abundantes na península, introduciron tamén na rexión algúns dos produtos elaborados no outro extremo mediterráneo.
Como potencia comercial, Cartago ampliaba os seus intereses até a illa de Sicilia e ao sur da Península Itálica, o que pronto resultou nun conflito de intereses entre esta e o incipiente poder que xurdía en Roma, enfrontando as dúas potencias nas célebres guerras púnicas. Á primeira, que culminou nun inestábel armisticio, logo seguiu a segunda, que terminaría doce anos despois co dominio efectivo de Roma sobre as rexións cartaxinesas no sueste da península.
A Iberia cartaxinesa
Despois da primeira guerra púnica, os descendentes de Amílcar Barca iniciaron a submisión efectiva da península, que se estendeu a unha gran parte, sobre todo no sur e na costa oriental. O feito foi conseguido mediante tributos, alianzas, matrimonios ou, simplemente, usando a forza. A península proporcionaría a Cartago un importante abastecemento de tropas, quer mercenarias quer aliadas, así como de recursos minerais, co que podería enfrontarse a Roma e reafirmar o seu dominio no Norte de África.
Entre tanto, o conflito pola hexemonía de Sagunt, cidade costeira helenizada e aliada de Roma, daba inicio á segunda guerra púnica. Como reacción á presión do conflito, foron asasinados os partidarios de Cartago e, en resposta, Aníbal cercou a cidade (218 a.C.) -que, a pesar de solicitar a axuda de Roma, nunca a chegou a recibir-, apoderándose dela, aínda que sen se librar dunha dura e sanguenta loita, durante a cal foi ferido. Moitos dos habitantes preferiron suicidarse a someterse á escravitude que os esperaba nas mans de Cartago.
Coa rexión dominada, Aníbal conduciu os exércitos en dirección á Península Itálica. Roma, asistindo ás vitoriosas mobilizacións cartaxinesas, responde cortando as subministracións a Aníbal, atacando a Península Ibérica.
Conquista
miniatura|250px|Muralla romana de [[Empúries, porta de entrada inicial de Roma na Península Ibérica.]] Iniciada no século III a.C. como unha invasión estratéxica para cortar as liñas de abastecemento cartaxinesas que sustentaban a invasión da Península Itálica durante a segunda guerra púnica, logo pasou a asumir a forma dunha invasión de conquista que, en cerca de doce anos, expulsaba totalmente as forzas cartaxinesas da Península Ibérica. No entanto, foron necesarios case dous séculos para dominar a totalidade da rexión, debido, sobre todo, á forte resistencia dos pobos do interior (Celtiberos, Lusitanos, Cántabros etc.).