cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Punto de control do ciclo celular
Punto de control de G1 (punto de restrición)
Durante os momentos iniciais da fase G1, hai tres represores transcricionais, coñecidaos como proteínas peto (pocket proteins), que se unen a factores de transcrición E2F. A familia de xenes E2F é un grupo de factores de transcrición que teñen como diana moitos xenes que son importantes para o control do ciclo celular, entre os que están os das ciclinas, CDKs, reguladores dos puntos de control e proteínas de reparación do ADN. Unha regulación incorrecta da familia E2F obsérvase frecuentemente en casos de cancro, o que é unha proba de que a familia E2F é esencial para a regulación estreita da replicación do ADN e a división. As tres proteínas peto implicadas son: retinoblastoma (Rb), p107 e p130, que se unen a factores de transcrición E2F para impedir a progresión alén do punto de control de G1.
A familia de xenes E2F comprende algunhas proteínas con mecanismos activadores e outras con mecanismos represores. A p107 e a p130 actúan como correpresores para o E2F 4 e o E2F 5, que traballan reprimindo a transcrición de factores promocionadores do paso de G1 a S. A terceira proteína peto, a Rb, únese e reprime E2F 1, E2F 2 e E2F 3, que son os xenes das proteínas E2F con capacidades activadoras.
A retroalimentación positiva é esencial na regulación da progresión da fase G1 á S, e implica a fosforilación de Rb por un complexo proteico ciclina/CDK. A Rb que perdeu un fosfato (ou Rb desfosforilada) regula a saída da fase G0 do ciclo celular e a diferenciación. Durante o inicio da fase G1, factores de crecemento e os danos no ADN son os sinais para o incremento dos niveis de ciclina D, que despois se une a Cdk4 e Cdk6 para formar o complexo ciclina D:Cdk4/6. Este complexo sábese que inactiva Rb por fosforilación. Porén, os detalles da fosforilación de Rb son bastante complexos e específicos comparados cos coñecementos previos que se tiñan do punto de control de G1. A ciclina D:Cdk4/6 coloca só un fosfato (monofosforila) Rb nun dos seus catorce sitios de fosforilación accesibles e únicos. Cada un desas catorce isoformas con monofosforilación específica ten unha preferencia de unión diferencial aos distintos membros da familia E2F, o que probablemente se engade á diversidade de procesos celulares que hai no corpo dos mamíferos.
E2F 4 e E2F 5 dependen de p107 e p130 para manter a súa localización nuclear. Porén, a ciclina D:Cdk 4/6 tamén fosforila p107 e p130, un proceso que as libera da súa unión a E2F 4 e 5 (e entón escapan ao citoplasma), e permite que E2F 1-3 se unan ao ADN e inicien a transcrición da ciclina E. As proteínas Rb manteñen o seu estado monofosforilado durante os momentos iniciais da fase G1, mentres que a ciclina E se acumula e une a Cdk2.
A ciclina E:Cdk2 desempeña un papel importante adicional na fosforilación na transición de G1 a S. Concretamente, a ciclina E:Cdk2 promove un bucle de retroalimentación positva que crea un interruptor de “todo ou nada”. En moitas redes de control xenético, as retroalimentacións positivas aseguran que as células non vaian para adiante e para atrás entre distintas fases do ciclo celular. A ciclina E:Cdk2 realiza a fosforilación de Rb en todos os seus sitios de fosforilación, polo que se di que está “hiperfosforilada”, o cal orixina a completa inactivación de Rb. A hiperfosforilación de Rb considérase o punto de restrición de G1 final, despois do cal a célula xa non pode ir cara atrás no ciclo celular. Neste momento, as proteínas E2F 1-3 únense ao ADN e transcriben a ciclina A e Cdc 6.
O Inhibidor da quinase dependente de ciclina 1B (CDKN1B), tamén chamado p27, únese á ciclina E:Cdk2 impedindo a súa activación por inhibición. Porén, a medida que a ciclina A se acumula e se une a Cdk2, ambos forman un complexo e inhiben p27. A quinase dependente de ciclina da fase G1 funciona xunto coa quinase dependente de ciclina da fase S etiquetando p27 para a súa degradación. Á súa vez, isto permite unha activación completa do complexo ciclina A:Cdk2, un complexo que fosforila E2F 1-3 iniciando a súa disociación dos sitios promotores do ADN. Isto permite que E2F 6-8 se unan ao ADN e inhiban a transcrición. O bucle de retroalimentación negativo usado para inhibir con éxito ao inhibidor p27 é outro proceso esencial utilizado polas células para asegurar o movemento monodireccional e que non se recúe a fases previas no ciclo celular.
Cando ocorren danos no ADN ou cando a célula detecta algúns defectos que necesiten que o ciclo celular se atrase ou deteña en G1, esta parada do ciclo pode producirse por varios mecanismos. A resposta rápida implica eventos de fosforilación que se inician coa quinase ATM (ataxia telanxiectasia mutada) ou con ATR (proteína relacionada con ataxia telanxiectasia e Rad3), que actúan como sensores, dependendo do tipo de danos. Estas quinases fosforilan e activan as quinases efectoras Chk2 e Chk1, respectivamene, que á súa vez fosforilan a fosfatase Cdc25A, marcándoa así para a ubiquitinación e degradación. A medida que Cdc25A activa o antes mencionado complexo ciclina E-CDK2 ao retirar os fosfatos inhibidores de CDK2, en ausencia de Cdc25A, a ciclina E-CDK2 permanece inactiva, e a célula permanece na fase G1.
Hai outra resposta que se inicia para manter a detención do ciclo, pola cal Chk2 ou Chk1 fosforilan p53, un supresor de tumores, e isto estabiliza p53 ao impedir que se una a Mdm2, unha ubiquitina ligase que inhibe p53 ao etiquetalo para a súa degradación. A p53 estable actúa despois como un activador transcricional de varios xenes diana, incluíndo o de p21, un inhibidor do paso de G1 a S que promove o complexo ciclina E-CDK2. Ademais, outro mecanismo polo cal se activa p21 é pola acumulación de p16 en resposta a danos no ADN. A p16 distorsiona os complexos ciclina D-CDK4, o que causa a liberación de p21 dos complexos, e isto leva á desfosforilación e activación de Rb, o cal permite que Rb se una a e inhiba E2F 1-3, mantendo así a célula sen pasar á fase S. Recentemente, algúns aspectos deste modelo foron postos en cuestión.
Punto de control de G2
miniatura|441x441px|A concentración de ciclina mitótica mostra histérese e biestabilidade en relación coa activación de Cdk1. Despois da replicación do ADN na fase S, a célula experimenta unha fase de crecemento chamada G2. Durante este tempo, prodúcense as proteínas mitóticas necesarias e a célula queda unha vez mais suxeita a mecanismos regulatorios que aseguren que está nun estado axeitado para a súa entrada na fase mitótica proliferativa (M). Nesta transición de G2 a M inteveñen múltiples puntos de control, cun factor común, a actividade da ciclina-Cdk.
Aínda que existen variacións nos complexos ciclina-Cdk requiridos entre os distintos organismos, a necesidade da actividade quinase está conservada e tipicamente orientada a ter un único acoplamento. Nos lévedos de fisión hai tres formas de ciclina mitótica, e seis no lévedo de xemación, aínda que a ciclina primaria utilizada é a ciclina B. A ciclina B servirá como referencia para a discusión da transición do punto de control G2/M.
De xeito similar á fase S, a G2 ten un punto de control de danos no ADN. A célula é examinada unha vez máis buscando sitios onde haxa danos no ADN ou replicación incompleta, e recrútanse as quinases ATR e ATM nos sitios onde hai danos. A activación de Chk1 e Chk2 e de p53 inducen a parada do ciclo celular e a detención da progresión cara á mitose. Un compoñente adicional na fase S, o complexo pre-replicativo, debe quedar inactivado por medio da fosforilación de ciclina B-Cdk1.
Conforme se avalían os puntos de control previos, a acumulación de proteínas G2 serve para activar a actividade de ciclina B-Cdk1 por múltiples mecanismos. A ciclina A-Cdk2 activa Cdc25, un activador de ciclina B-Cdk1, que despois desactiva o inhibidor de ciclina B-Cdk1, chamado Wee1. Isto ten como resultado o establecemento dun bucle de retroalimentación positiva, que incrementa significativamente a expresión da ciclina B e a activación de Cdk1. A medida que a célula progresa cara a G2 e chega á transición G2/M, a quinase Plk1 fosforila Wee1, o cal etiqueta Wee1 para a degradación por medio do complexo SCF ubiquitina ligase. Unha función adicional de Plk1 é activar Cdc25 por fosforilación. O efecto combinado da degrdación de Wee1 e a activación de Cdc25 é a eliminación neta da fosforilación inhibitoria de cdc2, o cal activa cdc2. Plk1 actívase na transición G2/M polas proteínas Aurora A e Bora, que se acumulan duranta a G2 e forman un complexo de activación. O complexo Plk1-Cdc2-cdc25 inicia despois un bucle de retroalimentación positivo que serve para activar máis Cdc2, e conxuntamente cun incremento nos niveis de ciclina B durante a G2, os complexos cdc2-ciclina B resultantes activan despois dianas de augas abaixo que promoven a entrada na mitose. A actividade de Cdk1 resultante tamén activa a expresión de Mem1-Fkh, un xene da transición G2/M. Cómpre un rápido incremento da actividade de ciclina B-Cdk1 porque o inicio da fase M é un evento de "todo ou nada" implicado na histérese. A histéres da actividade de Cdk1 por medio da ciclina B conduce á entrada na fase M ao estabilizar un limiar mínimo de concentración de ciclina B. Este ten un nivel maior que o mínimo necesario para a continuación da fase M despois da entrada, actuando de salvagarda do evento de "todo ou nada". Esta concentración de entrada increméntase máis no caso de haber unha replicación do ADN incompleta, engadindo outro mecanismo regulatorio ao punto de transición G2/M. A presenza da histérese permite que a entrada na fase M estea moi regulada en función da actividade da ciclina B-Cdk1.
O mecanismo polo cal se impide a entrada na mitose en resposta aos danos no ADN é similar ao do punto de control G1/S. Os danos no ADN desencadean a activación da antes mencionada vía ATM/ATR, na cal ATM/ATR fosforilan e activan as quinases do punto de control Chk1/Chk2. Chk1/2 fosforila cdc25, o cal, ademais de ser inhibido, é tamén secuestrado no citoplasma polas proteínas 14-3-3. As 14-3-3 están reguladas á alza pola p53, a cal é activada por Chk1 e ATM/ATR. A p53 tamén transactiva p21, e tanto p21 coma as 14-3-3 á súa vez inhiben os complexos ciclina B-cdc2 por fosforilación e o secuestro citoplásmico de cdc2. Ademais, a inactivación de cdc25 ten como resultado a súa incapacidade de desfosforilar e activar cdc2. Finalmente, outro mecanismo de resposta aos danos é por medio da regulación negativa de Plk1 por ATM/ATR, o cal á súa vez ten como resultado a estabilización de Wee1 e Myt1, os cales poden despois fosforilar e inhibir cdc2, mentendo así a célula detida na fase G2 ata que os danos se reparen.
Transición G2-M en ovocitos de Xenopus
Ao final da fase G2, a célula fai a transición á mitose, na cal o núcleo se vai dividir. A transición de G2 a M é drástica; hai un efecto de "todo ou nada" e a transición é irreversible. Isto é vantaxoso para a célula porque entrar na mitose é un paso crítico na vida dunha célula. Se non está completamente comprometida en facer a mitose, a célula atoparía diversos problemas cunha división parcial, e finalmente poderían acabar na morte celular.
En ovocitos de ra, o cadoiro de sinalización é inducido cando a hormona proxesterona se une a un receptor de membrana. Augas abaixo, actívase Mos. Despois, Mos fosforila MEK1, a cal fosforila MAPK. MAPK exerce dúas funcións: activar o complexo ciclina B-Cdk1 para iniciar a entrada na mitose e activar Mos. A activación de Mos xera un bucle de retroalimentación positivo e, por tanto, actúa como un “interruptor conmutador” (de dúas posicións) para crear a entrada de "todo ou nada" á mitose. miniatura|Esquema do cadoiro de sinalización de [[MAPK.]]
Este bucle de retroalimentación foi atopado primeiramente ao observarse que as concentracións de MAPK-P (é dicir, MAPK fosforilada) aumentaban en resposta ao incremento dos niveis de proxesterona. A nivel celular, cada célula ou ben tiña completamente fosforilada MAPK ou non tiña MAPK fosforilada, o que confirma que actúa como un mecanismo de interruptor en cada célula. Atopouse tamén que bloquear a síntese da proteína Mos fai que as respostas de MAPK-P sexan máis graduadas, mostrando que a síntese da proteína Mos é necesaria para o carácter de "todo ou nada" da activación de MAPK.
Biestabilidade
Este proceso pode entenderse utilizando o concepto da biestabilidade. Usando o gráfico mostrado á dereita, a velocidade de síntese de Mos cambia conforme se vai engadindo máis proxesterona. En cada curva hai puntos fixos estables e inestables. Nos puntos fixos inestables, o sistema empurra cara a algún dos puntos fixos estables. Así, o sistema pode ou ben estar no estado de "encendido" ("on") ou no estado de "apagado" ("off"), pero non nun estado intermedio. Cando o nivel de proxesterona é suficientemente alto, a curva de Mos faise máis alta e finalmente intersecta a liña de degradación nun só punto, así que só hai un estado estable de "encendido", que indica a entrada na mitose.
A irreversibilidade que se observa no punto de transición da mitose procede de ter niveis suficientemente altos de proxesterona na célula. A niveis de proxesterona altos dabondo, o sistema é monoestable como resultado do bucle de retroalimentación positivo entre Mapk e Mos. O punto no cal o sistema cambia de biestable a monoestable denomínase bifurcación do nodo sela (saddle node bifurcation).
Por tanto, pódese entender a resposta de "todo ou nada" irreversible da transición mitótica cun modelo matemático dos reguladores moleculares como un sistema biestable que depende da existencia de retroalimentación positiva. O "estado de apagado" é aniquilado por un nivel suficientemente alto de proxesterona e unha vez que a célula consegue superar o estado de "apagado", entón queda bloqueado no estado de "encendido".
A histérese e o modelo de Novak Tyson
Con este modelo biestable pódese entender a transición mitótica como un proceso impulsado pola histérese. A histérese defínese como a dependencia do estado dun sistema da súa historia. O modelo de Novak Tyson é un modelo matemático da progresión do ciclo celular que predí que as transicións irreversibles de entrada e saída da mitose son impulsadas pola histérese. O modelo ten tres predicións básicas que deberían ser certas en extractos de ovocitos en ciclo cuxa progresión no ciclo celular depende da histérese, que son:
Sha et al fixeron experimentos en extractos de ovos de Xenopus laevis en 2003 para demostrar esta natureza histerética. Usando extractos en ciclo, observouse que o limiar de activación para a Δciclina B está entre 32 e 42 nM, mentres que o limiar de inactivación está entre 16 e 24 nM de Δciclina B. Por tanto, estes experimentos confirmaron a biestabilidade deste sistema e a importancia da histérese nesta transición do ciclo celular. A concentracións intermedias de ciclina B, son posibles tanto o estado de interfase coma o mitótico.
Resposta ao estrés de replicación
Como a entrada na mitose é un compromiso grande e custoso para a célula, é lóxico que haxa sistemas para impedir a entrada prematura nese proceso. Observouse que os erros nos pasos previos, como ter seccións non replicadas do ADN bloquea a progresión do ciclo celular. O modelo de Novak Tyson predí que isto ocorre elevando o nivel de ciclina B que cómpre para a entrada na mitose.
Sha et al. investigaron se era certo isto nos extractos de ovos de Xenopus. Utilizaron afidicolina (APH) para inhibir a ADN polimerase e impedir a replicación do ADN. Cando eran tratados con ciclina B na interfase, o limiar de activación incrementábase entre 80 e 100 nM, como predicía o modelo de Novak Tyson. Por tanto, estes experimentos confirman que o estrés creado polo ADN non replicado na célula afecta o bucle de histérese e ten como resultado que teña que haber un limiar moito maior de ciclina B para entrar na mitose.
Punto de control da metafase
O punto de control do fuso mitótico está na metafase, na que os cromosomas deberían estar aliñados na placa metafásica e baixo tensión bipolar. A tensión creada polo seu enganche bipolar a microtúbulos é percibido pola célula e iso inicia a entrada na anafase. Para facelo, o mecanismo de percepción asegura que o complexo promotor da anafase (APC/C) xa non está inhibido, polo que agora pode degradar a ciclina B, que contén unha caixa D (D-box ou caixa de destrución), e degradar a securina. Esta última é unha proteína cuxa función é inhibir a separase, a cal á súa vez corta as cohesinas, o complexo proteico responsable da cohesión das cromátides irmás. Unha vez que esta proteína inhibitoria é degradada por ubiquitinación e a subseguinte proteólise, o encima separase causa despois a separación das cromátides irmás. Despois de que a célula se dividiu orixinando as dúas células fillas, a célula entra de novo na fase G1.
Cancro
O proceso de reparación do ADN e os puntos de control do ciclo celular foron asociados intimamente co cancro debido ás súas funcións de regular a estabilidade do xenoma e a progresión do ciclo celular, respectivamente. Os mecanismos moleculares precisos que conectan as disfuncións nestas vías e o comezo do desenvolvemento de determinados cancros non se comprenden de todo na maioría dos casos. A perda da proteína ATM precede o desenvolvemento dun linfoma probablemente debido a unha recombinación homóloga excesiva, que conduce a unha alta inestabilidade xenómica. A distorsión de Chk1 en ratos causa significativas desregulacións dos puntos de control do ciclo celular, unha acumulación de danos no ADN e un incremento da incidencia da tumoroxénese. Quizais o caso máis famoso é a herdanza dun só mutante dos xenes BRCA1 ou BRCA2 que predispón as mulleres aos cancros de mama e ováricos. O BRCA1 é necesario para as transicións a S e G2/M e está implicado na resposta celular aos danos no ADN. O BRCA2 crese que está implicado na recombinación homóloga e en regular o punto de control da fase S, e as mutacións e deficiencias no BRCA2 están fortemente ligadas á tumoroxénese.
Hamamélidos
O dos hamamélidos (Hamamelidae) foi un taxon coa categoría de subclase das Magnoliopsida (dicotiledóneas), que agrupaba plantas cuxa característica principal era que posuían flores polinizadas polo vento (anemófilas) usualmente agrupadas en amentos.
Historia
O taxon foi utilizado por Cronquist e outros sistemas de clasificación durante un tempo (ver Cronquist 1981, 1988, Takhtajan 1980, que o escribe correctamente como Hamamelididae.
Numerosas liñas de evidencia mostran que este taxon non é monofilético. En clasificacións modernas como o Sistema de clasificación APG III (2009), e o APWeb (2001 en adiante), o taxon foi abandonado.
Ordes
A subclase contaba coas seguintes ordes (sensu Cronquist 1981:
Guxo
Guxo! (literalmente Atrévase ! en albanés) é un partido político de Kosovo que creou en novembro de 2020 Vjosa Osmani.
Historia
O partido presentou candidatos nunha lista común con Vetëvendosje nas eleccións lexislativas de Kosovo de 2021, e logrou sete deputados, entre eles Vjosa Osmani. Dous dos seus parlamentarios uníronse ao goberno de Kurti II como resultado destas eleccións, e os seus escanos, que quedaron vacantes como marca a lei, cubríronos membros de Vetëvendosje segundo a orde que figuraba na lista común, o que reduciu a 5 o número de escanos do partido. Coa elección de Osmani á presidencia en abril de 2021, o número de deputados baixou a 4 e, ao prohibir a constitución que o presidente forme parte dun partido político, Vjosa Osmani deixou o partido e cedeu a dirección a Donika Gërvalla-Schwarz.
En febreiro de 2022 rexistrouse formalmente como partido político, ata entón fora unha lista electoral.
Armas falantes
Armas falantes é unha expresión empregada en heráldica para facer referencia ás composicións, escudos de armas e brasóns, que incorporan unha figura ou peza cuxa denominación alude ao apelido da liñaxe ou ao topónimo do que se representa, interpretando graficamente o nome.
Luís Filipe Castro Mendes
Luís Filipe Carrilho de Castro Mendes, nado en Idanha-a-Nova o 21 de novembro de 1950, é un diplomático, escritor, poeta, narrador e político portugués. Foi ministro da Cultura do XXI Goberno Constitucional de Portugal de abril de 2016 a outubro de 2018.
Sabeanos
Os Sabeanos ou Sabeos (Sabeano: 𐩪𐩨𐩱, s¹bʾ, ٱلسَّبَئِيُّوْن, romanizado: as-Sabaʾiyyūn, סְבָאִים, romanizado: Səḇāʾīm) foron un antigo grupo de Arabia do Sur. Falaban a lingua sabea, unha das linguas antigas do sur de Arabia. Fundaron o reino de Sabáʾ (سَبَأ) no actual Iemen, que se cría que era a terra bíblica de Sabá   e "o máis antigo e importante dos reinos de Arabia Sur".
Luís Filipe Castro Mendes
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa (1974). Ingresou en 1975 na carreira diplomática, tendo pasado sucesivamente por Luanda, Madrid e París, Río de Xaneiro, Budapest e Nova Deli. Foi asesor de Melo Antunes no Ministério dos Negócios Estrangeiros, nos gobernos provisorios liderados por Vasco Gonçalves e Pinheiro de Azevedo, e, máis tarde, en 1983, do Presidente Ramalho Eanes. Entre 1995 e 1997, foi xefe de Gabinete do Secretário de Estado dos Negócios Estrangeiros e Cooperação, José Lamego. En 2010 asumiu a xefatura da representación de Portugal na UNESCO, en París, e en 2012 como representante no Consello de Europa, en Estrasburgo. En 2015 foi nomeado Ministro da Cultura do XXI Goberno Constitucional.
Armas falantes
Existen dúas categorías de armas falantes:
Luís Filipe Castro Mendes
Traxectoria
Estreouse cedo como poeta (1965-1967), ao publicar poemas no suplemento xuvenil do Diário de Lisboa  e no suplemento literario do diario República. Comezou a publicar poesía en libros na década de 80. Recados (1983) é unha “obra onde se impoñen desde pronto dúas das máis marcantes características da súa poesía: o virtuosismo no tratamento de formas poéticas tradicionais e a intertextualidade” con referencias a varios escritores, como Emily Dickinson, Rilke, Nietszche, Jorge Luis Borges, Rimbaud etc.
Encadrábel nunha estética posmodernista, a obra de Luís Filipe de Castro Mendes revela un universo enigmático onde o finximento e a sinceridade, o romántico e o clásico, a regra e o xogo levan até as realizacións mais lapidares e expresivas. Entre o clasicismo e o preromantismo, a obra de Luís Filipe Castro Mendes ten aínda como trazo distintivo a capacidade de renovar, con inquestionábel mestría, as experiencias da escrita.
Sabeanos
Os sabeos son mencionados varias veces na Biblia hebrea. No Corán, descríbese como Sabá (سَبَأ, non debe confundirse con Ṣābiʾ, صَابِئ), ou como Tubbaʿ (قَوْم تُبَّع).
Armas falantes
Tamén se denominan armas contrafalantes aos brasóns que no canto de aludir ao nome directo do titular, ofrecen unha imaxe ou ideal contraditorio.
Sabeanos
Historia
thumb|vertical|"Home de bronce" atopado en [[Al Bayda', Iemen|Al-Baydā' (antiga Nashqum, Reino de Sabá), Século VI-V a.C., o Museo do Louvre]]
A orixe do Reino de Sabá é incerta. Kenneth Kitchen data o reino ao redor do 1200 a.C., mentres que Israel Finkelstein e Neil Asher Silberman escriben que "o reino de Sabáo comezou a florecer só a partir do século VIII a.C.". Orixinalmente, os sabeos eran unha "comunidade" dos shaʿbs (Lingua sabea 𐩦𐩲𐩨𐩪), ao bordo do deserto de Sayhad. Moi cedo, a principios do I milenio a.C., os líderes políticos (𐩱𐩣𐩡𐩫) nesta comunidade tribal conseguiron crear unha enorme mancomunidade de shaʿbs que ocupaba a maior parte do territorio de Arabia Sur e tomou o título 𐩣𐩫𐩧𐩨 𐩪𐩨𐩱 mkrb sbʾ, "Mukarrib dos sabeos".
Varios factores provocaron un importante declive do estado e da civilización sabaeana a finais do I milenio a.C.. Sabá foi conquistada polos himyaritas no século I a.C., pero despois da desintegración do primeiro Reino Himyarita dos Reis de Sabá e Dhū Raydān, o Reino de Sabá Medio reapareceu a principios do século II. Nótese que o Reino de Sabá Medio era diferente do Antigo Reino de Sabá en moitos aspectos importantes. O reino de Sabá foi finalmente conquistado polos Ḥimyaritas a finais do século III, e nese momento, a capital era Ma'rib. Estaba situada ao longo da franxa de deserto chamada Sayhad polos xeógrafos árabes medievais, que agora recibe o nome de Ramlat al-Sab'atayn.
O pobo sabeo utilizaba unha antiga lingua semítica propia, o sabao ou himiaritica, que é o que se basea o etíope. Cada un destes pobos tiña reinos rexionais no antigo Iemen, cos mineos en Wādī al-Jawf ao norte, os sabeos no extremo suroeste, estendéndose desde as terras altas ata o mar, os Qatabānians ao leste deles, e os Ḥaḑramites ao leste deles. Os sabeos, como os outros reinos iemenitas do mesmo período, estiveron implicados no lucrativo comercio de especias, especialmente o incenso e a mirra. Deixaron moitas inscricións na monumental antiga escritura surarábiga ou Musnad, así como numerosos documentos na cursiva relacionada Escritura zabur.
SpaceX
Space Exploration Technologies Corp. (SpaceX) é unha faricante de naves espaciais, lanzadeiras, e Satélite de comunicacións a sede da corporación esta en Hawthorne, California. Esta foi fundara en 2002 por Elon Musk con expresando o obxectivo de reducir o custo de transporte no espazo permitindo a colonización de Marte. A compañía manufactura o falcon 9, Falcon Heavy e Starship lanzadeiras de vehículos varios motores de foguetes, Dragon 2 e a nave espacial Cerw Dragon, e  comunicacións con satélites Starlink.
Carpobrotus acinaciformis
A Carpobrotus acinaciformis é unha especie de planta suculenta perenne nativa de Suráfrica pertencente á familia Aizoaceae.
Descrición
Planta perenne suculenta de follas grosas, crasas de 4-13 cm, opostas de sección triangular. Ten un porte rastreiro con talos longos moi ramificados (até 1,5 m). Con grandes flores de cor maxenta (até 12 cm) solitarias e terminais. Falsos estames purpúreos, o que a diferenza de Carpobrotus edulis.
Especie invasora
Son amplamente cultivadas, especialmente para fixación de dunas e noiros. Naturalizóse en Europa a finais do s. XVII en zonas próximas ao mar.
Presenta un marcado carácter invasor debido fundamentalmente á súa capacidade de multiplicación vexetativa (reprodución asexual por agamospermia) e reprodución sexual. Roedores e gaivotas dispersan os froitos, mentres que o seu sabor desagradable limita o control por parte de herbívoros.
España
Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras, regulado polo Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto, estando prohibida en España, salvo Canarias, a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.
Taxonomía
Carpobrotus acinaciformis foi descrita por (L.) L. Bolus e publicado en Fl. Pl. South Africa 7: t. 247 1927.
Carpobrotus: nome xenérico que deriva do grego karpos (froita) e brota (comestible) e refírese a que son froitas comestibles.
acinaciformis: epíteto latino que significa "con forma de cimitarra".
Sara Borrell Ruiz
Sara Borrell Ruiz, nada en Madrid en 1917 e finada na mesma cidade en 1999, foi unha farmacéutica e bioquímica española destacada polos seus traballos pioneiros sobre análises e metabolismo de hormonas esteroides.
Traxectoria
Tanto a avoa, Clementina Albèniz, que foi mestra da Asociación para la Enseñanza de la mujer, como o resto da familia, apoiaron os desexos de estudar de Sara. A súa familia era liberal e estivo comprometida en temas sociais. O seu pai, membro de Izquierda Republicana, estivo encarcerado ao acabar a Guerra Civil.
Sara quixo estudar enxeñaría agrónoma pero ao non ser admitida decidiuse polos estudos de farmacia na Universidade de Madrid en 1933. Licenciouse en 1940 e obtivo o doutoramento en 1944, cunha tese sobre as augas do río Tajo.
Traballou como profesora de investigación do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), onde realizou estudos sobre as proteínas do leite, traballos que lle levaron a investigar no Hanna Dairy Research Institute de Escocia, con Norman C. Wright.
En 1950 Gregorio Marañón animouna a investigar no entón recentemente creado Instituto de Endocrinoloxía Experimental, ofrecéndolle a posibilidade de complementar os seus estudos sobre bioquímica e metabolismo das hormonas no estranxeiro.
En 1963, por mor da morte de Gregorio Marañón, creouse o Instituto Gregorio Marañón e Sara encargouse da Sección de Esteroides. Neste mesmo ano creouse a Sociedade Española de Bioquímica da cal Sara foi socia fundadora. Xa en 1983 ao inaugurarse o Instituto Cajal do CISC entrou a traballar alí, onde permaneceu até a súa xubilación en 1989.
Cunha bolsa do CSIC, traballou en Cambridge nun proxecto sobre as reaccións relacionadas co escurecemento do leite, do que non se coñecía o fundamento químico que podería contribuír a evitalo. Os resultados publicáronse na revista británica Nature en 1952.
Contribucións
Sara introduciu en España os coñecementos e as técnicas que adquiriu ao longo das súas estancias no estranxeiro entre 1946 e 1961. Unha delas, por exemplo, en Massachusetts con G. Pincus, o inventor da pílula anticonceptiva, na Worcester Foundation for Experimental Biology e outra na Unidade de Investigación de Endocrinoloxía Clínica en Edimburgo. Pincus recomendouna para participar nas probas sobre a eficacia da pílula anticonceptiva en Porto Rico pero non quixo afastarse da súa familia.
Os seus traballos publicáronse en revistas científicas con difusión internacional. A maioría das súas investigacións pódense atopar no Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, o Biochemical Journal, o Journal of Endocrinology e en Hormone Research.
Recoñecementos
O Instituto de Saúde Carlos III deu o su nome a un programa de axudas para contratos posdoutorais.
Vasos coronarios
miniatura| Esquema dos vasos coronarios (vistos desde o ombreiro esquerdo): en primeiro plano a arteria coronaria esquerda, detrás dela (mostrada máis débil) a arteria coronaria dereita. O termo vaso coronario , (do coronarius, 'como unha coroa') describe un vaso sanguíneo que subministra sangue ao músculo cardíaco como arteria ou que o drena como unha vea. Todo o miocardio recibe sangue a través das arterias coronarias. As dúas arterias coronarias emerxen cada unha do inicio da aorta e inicialmente discorren en forma de anel na base do corazón. Case todas as veas coronarias flúen á aurícula dereita a través do seo coronario (sinus coronarius).
Arterias coronarias
miniatura|374x374px| Representación gráfica do [[corazón humano que mostra a vista anterior ( ventral ). Amósanse:
- Ventrículos e aurículas (brancas): ventrículo dereito (RV), aurícula dereita (RA) e ventrículo esquerdo (LV).
A aurícula esquerda está cuberta polo ventrículo esquerdo. - Arterias (vermello) e veas (letra azul) da circulación grande e pequena: arco aórtico da aorta (A), tronco pulmonar (TP) con arteria pulmonar esquerda e dereita (RPA e LPA) así como vea cava superior e vea cava inferior (VCS e VCI) e as veas pulmonares esquerdas (PV). As veas pulmonares dereitas están escurecidas polo ventrículo dereito.
A arteria coronaria esquerda (LCA) adoita dividirse despois de aproximadamente 1 cm en dúas ramas principais: o ramus circunflexo (RCX; en latín ramus 'rama'), que está dobrado na base do corazón, e o ramus interventricularis anterior (RIVA, LAD polas siglas en inglés - left anterior descending). A sección ata esta bifurcación chámase tronco principal ( Truncus communis). Ás veces, o tronco principal tamén se divide en tres vasos, con outra rama principal coñecida como ramus intermedius (RIM) que atravesa a parede libre do ventrículo esquerdo até o vértice do corazón. A arteria coronaria esquerda normalmente irriga a parede anterior do corazón, a parede lateral, a parede lateral posterior e o tabique (parede entre as cámaras principais).
A arteria coronaria dereita (RCA) adoita ter unha rama principal, a arteria interventricular posterior (RIVP, PDA polas siglas en inglés: posterior descendent artery). A parede posterior e os nódulos sinusal e AV adoitan ser abastecidos pola arteria coronaria dereita, ao igual que o ventrículo dereito e a aurícula dereita e, nalgúns casos, tamén partes do ventrículo esquerdo.
Ambas arterias coronarias (Arteriae coronariae) tamén desprenden ramas máis pequenas no seu curso, que adoitan sufrir variacións segundo o tipo de abastecemento. As designacións anatómicas están listadas a continuación (denominacións clínicamente usadas e áreas de subministración entre corchetes):
Ramas do ramus circunflexo (RCX):
Ramas do Ramus interventricularis anterior (RIVA, en inglés left anterior descending (LAD); parede anterior até o ápice do corazón):
Ramas da arteria coronaria dextra ou dereita (RCA):
Tipos de subministración
Se a arteria coronaria esquerda tamén irriga a parede posterior e os ganglios, fálase dun tipo de irrigación esquerda, se a parede anterior é (tamén) irrigada pola arteria coronaria dereita dun tipo de irrigación dereita; o caso normal chámase tipo intermedio.
O caso normal (ao redor dos 80 % da poboación) representa o tipo equilibrado.
Enfermidade cardíaca coronaria
As arterias coronarias son arterias terminais, non hai circuítos de derivación que poidan asumir o abastecemento da mesma zona en caso de emerxencia. En caso de oclusión, a zona muscular que non está abastecida morre (infarto cardíaco infarto agudo de miocardio). Se as arterias coronarias están danadas, isto denomínase enfermidade das arterias coronarias. Un ataque cardíaco é un trastorno circulatorio persistente (isquemia) en partes do músculo cardíaco (miocardio), que é causado na maioría dos casos por coágulos de sangue nunha zona estreita dunha arteria coronaria. Fálase dunha alteración da constrición arteriosclerótica do vaso.
Veas coronarias
As grandes veas coronarias (Venae cordis) discorren paralelas ás arterias coronarias durante longas distancias e desembocan na aurícula dereita a través do Sinus coronarius transversal. As veas coronarias máis pequenas drenan directamente na aurícula dereita ou noutros espazos cardíacos, como o Vv. ventriculi dextri (ventrículo dereito) e o ''Vv. cardiacae minimae'' ou Veas tebesianas (interiores do corazón).
As grandes veas coronarias (Venae cordis) son:
Ignacio Tabuyo
Ignacio Tabuyo Muro, máis coñecido como Ignacio Tabuyo, nado en Errenteria o 17 de outubro de 1863 e finado en Madrid o 26 de marzo de 1947, foi un barítono, compositor e profesor de canto español. Tabuyo é especialmente coñecido por ser un dos membros dunha destacada xeración de barítonos españois que iniciaron as súas carreiras en torno á última década do século XIX, e entre os que tamén se contan a Néstor de la Torre e Ramón Blanchart.
Traxectoria
Ignacio Tabuyo naceu nunha familia de tradición musical o 17 de outubro de 1863 na localidade vasca de Errenteria. Foi o segundo dos tres fillos da pamplonesa Adelaida Muro e o donostiarra Miguel Tabuyo. Logo de estudar no Colexio San Ignacio dos Pais Xesuítas de Donostia comezou a carreira de arquitectura na mesma cidade, con todo, pouco antes de finalizar os seus estudos universitarios decidiu abandonalos para adicarse ao canto. Así Tabuyo trasladouse a Italia, onde estudou en Milán con Antonio Selva, con quen adquiriu unha sólida base técnica. En 1888 debutou no Teatro Grande de Brescia cantando en La favorita de Donizetti. Posteriormente cantu noutras cidades italianas, ampliando o seu repertorio de barítono con varias óperas de Verdi (Aida, Il trovatore ou Ernani). A principios de 1889, logo do éxito de crítica e público, debutou n Teatro Real de Madrid iniciando a tempada 1889-90 no papel de Telramund en Lohengrin, xunto a Teresa Arkel e Julián Gayarre. A raíz daquelas funcións, estableceu unha estreita amizade con Gayarre, o que o levou a acompañar o tenor navarro nos últimos momentos da súa vida, e a cantar na súa homenaxe póstuma, unha peza composta por Emilio Arrieta.
Un ano despois do seu debut no Teatro Real estreou Doña Juana la Loca de Emilio Serrano, e encarnou a Iago na estrea de Otello en España xunto con Tetracini e Tamagno.
Nos anos seguintes foi habitual do Teatro Real, no que apareceu xunto a Angelo Masini ou Francesco Tamagno. En 1899 cantou no Teatro Colón de Buenos Aires xunto a Enrico Caruso.
Simultaneamente á súa carreira como intérprete, Tabuyo comezuo a compoñer, especialmente adaptacións de cancións populares vascas (zortzikos, especialmente La del pañuelo rojo) e galegas. Dende 1909 comezou dar clases de canto no Conservatorio de Madrid, e en 1920, xa retirado dos escenarios, obtivo unha praza de profesor titular, creando tamén unha academia particular no seu domicilio de Madrid. Entre os seus alumnos poden citarse algúns nomes importantes da lírica española de principios do século XX, como Carmen Antón, Lola Rodríguez de Aragón, José Romeu ou Jaime Samaniego.
Tabuyo foi un pianista competente, adicándolle Albeniz o seu Arbola pian zortziko, e acompañou baixo vasco José Mardones nos recitais da súa xira de despedida por España. Do mesmo xeito, Tabuyo compuxo obras para voz e piano, das cales algunhas foron orquestradas con posterioridade, e Domínguez atribúelle a ópera Chomin Arroca.
Collège Stanislas (París)
miniatura|300px|Un dos patios do Collège Stanislas.
O Collège Stanislas (frecuentemente chaamado "Stan" polo seus alumnos) é un centro de ensino católico privado con contrato de asociación co Estado.
Fundación
Foi fundado en 1804 polo padre Claude Liautard (1774-1844) no distrito de Notre-Dame-des-Champs en París.
Situación
Encóntrase desde 1847 no n° 22 da rue Notre-Dame-des-Champs, no 6º arrondissement de París. As súas entradas encóntranse nos números 6 e 28 da rue du Montparnasse. A do nº 155bis da rue de Rennes xa non se usa.
Edificios e educación
miniatura|250px|O Collège Stanislas en [[1905. Vista xeral nunha tarxeta postal.]] Os edificios que o compoñen están incluídos no bloque formado polas rúas mencionadas, coa excepción do edificio na esquina das rúas de Montparnasse e Notre-Dame-des-Champs, construído en 1988 polo Instituto Superior de Electrónica de París. Polo tanto, a columnata de Luís XVI no Hôtel de Silène (1777) encóntrase xunto a outros edificios da década de 1960 de Jacques Barge ou máis recentes (2011). Dúas das súas portas foron catalogadas como monumentos históricos por orde do 22 de febreiro de 1926, e logo outros elementos do edificio fron ordenados á súa vez por orde do 16 de marzo de 1966.
O Stanislas é propiedade dunha sociedade anónima fundada en 1903 por antigos alumnos. Desde 1804 esta institución esrivo a punto de desaparecer varias veces. A súa permanencia como centro de educación católica débese a varios dos seus directores e exalumnos. No curso académico 2012-2013, o establecemento tiña 3 400 estudantes que ían desde o xardín de infancia até clases preparatorias.
O liceo é recoñecido polos seus excelentes resultados no bacharelato, a competencia xeral e nos exmes de ingreso nas grandes Escolas Técnicas e Científicas.
Convento de Santa Clara de Ribadeo
O Convento de Santa Clara de Ribadeo, que segue en funcións hoxe en día, conserva como partes máis antigas a súa igrexa de nave única, do século XV, e un claustro do XVIII. Situado no núcleo urbano, dispón dun peche que complementa o espazo cunha extensa horta.
Beta-péptido
miniatura|dereita|A [[beta-alanina|β-alanina é un exemplo de β-aminoácido. O grupo amino non está unido ao carbono α senón ao β, o cal neste caso é un grupo metileno.]] miniatura|Carbonos α, β e γ despois dun grupo [[carboxilo (neste caso do ácido butírico).]] Os beta-péptidos (β-péptidos) son péptidos derivados de β-aminoácidos, nos cales o grupo amino está unido ao carbono β (é dicir, o carbono que está a dous átomos de carbono de distancia do grupo carboxilato). O β-aminoácido parental é a β-alanina (H2NCH2CH2CO2H), unha substancia natural, pero a maioría dos exemplos presentan substituíntes en lugar dun ou máis enlaces C-H. Os β-péptidos xeralmente non aparecen na natureza. Están explorándose antibióticos baseados en β-péptidos como un xeito de evadir a resistencia a antibióticos. Os estudos iniciais neste campo publicáronos en 1996 os grupos de Dieter Seebach e de Samuel Gellman.
Convento de Santa Clara de Ribadeo
Historia
A súa historia comenza no século XI como beaterio e retiro de damas devotas, transformado en convento no 1366,constando en documento conservado que Don Ruy Sánchez, arcediano de Santiago e cóengo de Mondoñedo deu 80 contos para «faser o mosteyro de Santa Crara». Nos seus comezos, as relixiosas no profesaron a regra de Santa Clara, senón a feita polo Papa Urbano IV, ata fin do s. XIV, cando entraron a formar parte das clarisas.
Beta-péptido
Estrutura
Como os β-aminoácidos teñen dous carbonos dispoñibles para a substitución, teñen catro sitios para que se una o grupo do residuo orgánico (incluída a quiralidade; a diferenza dos dous que teñen os α-aminoácidos). En consecuencia, existen dous grandes tipos de β-aminoácidos que difiren no carbono ao cal está unido o residuo: os que teñen o residuo orgánico (R) despois do grupo amino denomínanse β3 e os que o teñen despois do grupo carbonilo denomínanse β2. Un β-péptido pode constar de aminoácidos dun só destes tipos (β2-péptidos e β3-péptidos), ou ter unha combinación de ambos os dous. Ademais, un β-aminoácido pode formar un anel usando ambos os sitios e tamén ser incorporado a un péptido.
T. J. Bray
Traxectoria
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2014, Bray xogou na Liga de Verán da NBA de 2014 cos Toronto Raptors, onde acadou 4.4 puntos, 1.6 rebotes e 1.2 asistencias, pero non foi invitado ós adestramentos de pretempada dos Raptors. O 6 de agosto de 2014, Bray asinou co Pallacanestro Trapani da Serie A2 italiana.
Convento de Santa Clara de Ribadeo
Historia
Ten un claustro rectangular do XVIII, que forma un cadrado con arcos de medio punto no primeiro andar, con teito de artesoado sinxelo. O terceiro andar ten dúas ás con arcos abertos e posúe unha cociña monástica do século XVII. O conxunto foi destruído por un incendio no 1544 o 12 de agosto, festividade de Santa Clara. Na segunda metade do século XVI fundouse unha capela, igrexa dunha soa nave, baixo a advocación de S. Pedro. Destaca sobre o resto da construción a súa torre de planta cadrada, con dobre arco de medio punto, rematada cunha espadana.
Beta-péptido
Estrutura
400px|centro
T. J. Bray
Traxectoria
Tras a súa primeira tempada na Serie A2, onde fixo 9.5 puntos e 3.0 asistencias por encontro, Bray xogou a Liga de Verán da NBA de 2015 cos New York Knicks, pero tan só participou en dous partidos, así que regresou á segunda división italiana para asinar co AS Junior Pallacanestro Casale. Bray participou en 35 partidos co Casale, 14.7 puntos e 3.1 asistencias por partido.
Convento de Santa Clara de Ribadeo
Historia
Pode lerse no acceso principal a inscrición que Santa Clara mandou poñer no lintel da porta principal dos seus conventos “Haec est domus paupertatis” (en galego, Esta é a casa da pobreza).
Beta-péptido
Síntese
Os β-aminoácidos poden prepararse por moitas rutas, incluíndo algunhas baseados na síntese de Arndt-Eistert.
T. J. Bray
Traxectoria
O 10 de xaneiro de 2017, Bray asinou co Basic-Fit Brussels belga para o resto da tempada 2016-17. O 3 de agosto de 2017, Bray asinou co Kolossos Rodou grego.
Convento de Santa Clara de Ribadeo
Historia
Nos séculos XVII e XVIII o convento tiña diversas posesións, contándose 23 casas, 7 casaríos, soutos, muíños e prados. No século XX as monxas teñen fama polos seus doces, con obradoiro de pasteis, tortas, empanadas e e outras larpeiradas que eran vendidas a carón do convento e no século XXI véndense nunha tenda na vila.
Beta-péptido
Estrutura secundaria
Como os seus esqueletos moleculares son máis longos que os dos péptidos normais, os β-péptidos forman estruturas secundarias dispares. Os substituíntes alquilo tanto nas posicións α coma nas β nun β-aminoácido favorecen a conformación gauche no enlace entre o carbono α e o β. Isto tamén afecta a estabilidade termodinámica da estrutura.
T. J. Bray
Traxectoria
O 14 de xullo de 2018, Bray asinou co SC Rasta Vechta da Basketball Bundesliga. Tras facer 14.8 puntos, 3.2 rebotes e 7.7 asistencias por encontro, sendo máximo asistente do ano na competición, Bray foi incluído no mellor quinteto da tempada da Bundesliga, e rematou na segunda posición na votación para o MVP, tan só por detrás de Will Cummings.
Convento de Santa Clara de Ribadeo
Historia
No 1809 foi ocupado e danado polas tropas de Napoleón, pasando entre 1810 e 1812 a ser hospital militar. Tras ser albergue de transeúntes, no 1855 estivo a piques de desaparecer por motivos lexislativos posteriores á desamortización de Mendizábal.
T. J. Bray
Traxectoria
O 11 de xullo de 2019, Bray asinou un contrato de dous anos co FC Bayern München da Basketball Bundesliga.
Beta-péptido
Potencial clínico
Os β-péptidos son estables contra a degradación proteolítica in vitro e in vivo, o cal é unha potencial vantaxe sobre os péptidos naturais. Os β-péptidos foron usados para imitar antibióticos baseados en péptidos naturais como as magaininas, que son moi potentes pero difíciles de usar como medicamentos porque son degradados por encimas proteolíticos.
T. J. Bray
Traxectoria
O 3 de decembro de 2020, Bray asinou co Basket Zaragoza 2002 da Liga ACB.
Beta-péptido
Exemplos de β-aminoácidos
Existen β-aminoácidos cunha ampla variedade de substituíntes. Noméanse por analoxía cos α-aminoácidos biolóxicos. Os seguintes atópanse na natureza: β-alanina, β-leucina, β-lisina, β-arxinina, β-glutamato, β-glutamina, β-fenilalanina e β-tirosina. Deles, a β-alanina atópase en mamíferos e é incorporada ao ácido pantoténico (vitamina B5), un nutriente esencial. Dous α-aminoácidos son tamén estruturalmente β-aminoácidos: ácido aspártico e asparaxina. As microcistinas son unha clase de compostos que conteñen un residuo β-isoaspartil (é dicir, un ácido aspártico enlazado polo seu beta-carboxilo).
T. J. Bray
Traxectoria
O 8 de febreiro de 2021, Bray asinou un contrato de dous anos e medio co Panathinaikos BC grego. O 15 de agosto de 2021, Bray deixou o Panathinaikos por motivos persoais. O 9 de setembro de 2021, Bray anunciou a súa retirada coma xogador profesional de baloncesto.