cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Platichthys
Controversia
Porén, o SIIT admite unha terceira: Platichthys bicoloratus (Basilewsky, 1855), que a maioría dos autores non consideran válida, e que o WoRMS identifica con Kareius bicoloratus (Basilewsky, 1855) especie que, así e todo, hibridiza con Platichthys stellatus.
Coenred
Coenred ou Cenred é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
A Pradanova, As Somozas, As Somozas
A Pradanova é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Xagoaza, O Barco de Valdeorras
San Miguel de Xagoaza é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Barco de Valdeorras. Segundo o IGE en 2011 tiña 64 habitantes (36 homes e 28 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 86 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é xagoaceiro.
Camila do Reino Unido
Camila, nada en Londres (Inglaterra) o 17 de xullo de 1947, é a raíña consorte do Reino Unido e doutros catorce estados independentes que forman a Commonwealth of Nations, debido ao seu matrimonio co rei Carlos III do Reino Unido.
O seu nome de pía é Camilla Rosemary Shand, mais de 1973 a 1995, adoptou o apelido Parker Bowles, debido ao seu primeiro matrimonio co oficial militar Andrew Parker Bowles, co que tivo dous fillos. Logo de casar con Carlos III, entre 2005 e 2022, preferiu empregar o título de duquesa de Cornualla, e non o de princesa de Gales, malia a poder usalo por dereito. Camila tamén ostentaba o título de Duquesa de Rothesay en Escocia e duquesa de Edimburgo despois de que o seu marido herdase o título do seu falecido pai, o príncipe Filipe de Edimburgo.
É canda a Matilde de Bélxica, a única raíña consorte de Europa con ascendencia familiar nobre.
Orixes familiares, infancia e mocidade
Naceu o 17 de xullo de 1947 no King's College Hospital de Londres. Foi filla do militar retirado e empresario Bruce Shand e Rosalind Shand, a súa familia era de clase alta, con vínculos coa baixa nobreza británica, e a súa bisavoa, Alice Kappel, fora amante do rei Eduardo VII.
Medrou entre a casa de campo familiar en Plumpton (East Sussex) e no barrio de Kensington (Londres). Foi alumna da novelista Penelope Fitzgerald no Queen's Gate School, onde ensinaba francés. Non preparou o ingreso á universidade por decisión dos seus pais, que preferiron enviala a Suíza á escola Mon Fertile (Vaud). Logo cursou estudos de francés no Institute Britanique de París.
De regreso a Londres, fixo a súa posta de longo en 1965 e traballou os seguintes anos como secretaria e recepcionista en diferentes empresas. Durante estes anos tamén comezou a cultivar o seu gusto pola equitación, a pintura, a xardinaxe e a horticultura.
Primeiro matrimonio e descendencia
O matrimonio tivo dous fillos: Tom, nado o 18 de decembro de 1974, e Laura, nada o 1 de xaneiro de 1976. Os fillos foron educados na relixión católica do pai, mentres que Camila conservou a súa comuñón anglicana. Tom Parker Bowles é xornalista e crítico gastronómico, mentres que Laura, que adoptou o apelido Lopes por matrimonio, é galerista de arte.
Relación con Carlos III do Reino Unido
Malia a casaren con Andrew Parker Bowles e Diana de Gales respectivamente, Camila e Carlos mantiveron unha relación sentimental que se prolongou no tempo. A revelación ao público tivo lugar en 1992 coa publicación do libro Diana: Her True Story. A prensa sensacionalista atacou a Camila por esa relación extramatrimonial e, en 1993, algúns xornais publicaron a transcrición dunha conversa íntima gravada en secreto de Camila e Carlos. Carlos de Gales recoñeceu o seu adulterio no documental Charles: The Private Man, the Public Role da cadea ITV en 1994 indicando que Camila era unha "querida amiga". Diana de Gales tamén fixo público o seu coñecemento das relacións do seu home con Camila. O divorcio de Carlos e Diana de Gales foi en 1996, un ano despois do de Camila e Andrew Parker Bowles. A relación entre Carlos e Camila proseguiu nos anos posteriores malia as críticas da prensa sensacionalista.
Paralelamente, Camila asumiu dende 1994 a participación en diferentes iniciativas benéficas. Entre as que destacou o seu traballo na Royal Osteoporosis Society, centrada no combate da osteoporose e a axuda aos seus doentes; o falecemento da súa nai por esta enfermidade marcou a Camila.
Duquesa de Cornualla
O 9 de abril de 2005, ás 12.30, Carlos e Camila casaron polo civil no concello de Windsor nun pequeno acto privado no que os fillos máis vellos de ambos cónxuxes foron as testemuñas. Posteriormente, na Capela de San Xurxo do Castelo de Windsor, o arcebispo de Canterbury ofreceulles unha benzón nunha cerimonia relixiosa á que asistiron a raíña Isabel e o príncipe Filipe, así como outros 800 convidados.
Aínda que legalmente foi princesa de Gales, o día do anuncio do compromiso matrimonial, o Palacio de Buckingham anunciou que Camila levaría o título de duquesa de Cornualla, con tratamento de Alteza Real, evitando confusións e brindando respecto á falecida Diana de Gales. Usou este título en todas as partes, agás en Escocia, onde utilizou o título de duquesa de Rothesay.
A axenda pública de Camila foi aumentando conforme pasaron os anos, paralelamente foi gañando popularidade, desbotando a imaxe negativa que moitos británicos tiñan sobre ela se tiña. Dende 2013 ocupa o cargo honorífico de chanceler da Universidade de Aberdeen, en Escocia, e ese mesmo ano acompañou a Carlos de Inglaterra, á raíña Isabel II e ao príncipe Filipe na apertura do Parlamento británico. En 2022, durante os festexos do 70 aniversario da chegada ao trono de Isabel II, a propia raíña expresou o seu desexo de que Camila de Cornualla gozara do título de "raíña consorte" cando o seu fixo, Carlos, fose rei.
Recoñecida lectora, indicou que tomou este hábito do seu pai. Durante a pandemia de covid-19, gañou popularidade polas súas recomendacións de libros durante os confinamentos. Esta idea acabou por facer un club de lectura en liña con Camila chamado The Reading Room (sala de lectura en galego).
Raíña consorte do Reino Unido
O 8 de setembro de 2022, logo da morte da Isabel II, Carlos III ascendeu o trono, sendo Camila, dende entón, raíña consorte do Reino Unido. Como tal, foi testemuña na proclamación oficial de Carlos como rei o día 10 de setembro de 2022. Ademais, acompañou ao seu home no velorio da raíña defunta en Escocia e nas súas intervencións ante o Parlamento británico e as cámaras lexislativas de Escocia, Gales e Irlanda do Norte.
Os Penoucos, Carballido, Alfoz
Os Penoucos é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (4 homes e 10 mulleres).
Kanzi
Actualmente reside no Great Ape Trust en Des Moines, Iowa.
A Pradavella, As Somozas, As Somozas
A Pradavella é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Creoda
Creoda é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Ōzaru
O Ōzaru (大猿) é unha habilidade especial dalgúns personaxes do manga e anime Dragon Ball. Esta habilidade permítelles ós Guerreiros do espazo converterse nun simio xigante se se expoñen á luz da lúa chea, o cal multiplica o seu poder dez veces.
Condicións para a transformación
Esta transformación só pode ser realizada polos pertencentes á raza Saiyan, ou ben híbridos de primeira xeración de saiyan e humano. A luz da lúa chea emite unhas ondas chamadas Bruits, produto do reflexo da luz do Sol, de máis de 17 millóns de Zenoes, e se estas ondas entran polos ollos, producen unha reacción na cola e comeza o cambio. Se esta é cortada ou foi amputada no momento da exposición dos raios, non chegará a producirse a metamorfose; se se lle corta a un Ōzaru a súa cola, este volve ó estado normal, e outra estratexia seria destruír a Lúa.
Algúns guerreiros do espazo, como Vexeta e Turles coñecen unha técnica chamada Power Ball que imita a mesma intensidade da luz da lúa, o que produce a conversión na fase Ōzaru dos Saiyan que están arredor, este ataque é perigoso e foi comunmente empregado polos antigos na conquista do espazo, nos lugares onde non había lúa, pois tódolos guerreiros eran convertidos en Ōzaru para conquistar axiña os planetas desexados.
Eosinófilo
miniatura|dereita|300 px|Eosinófilo nun frotis de sangue periférico visto a 400 aumentos. Os [[eritrocitos rodean o eosinófilo.]]
Jodaí-e Nadér az Simín
Jodaí-e Nadér az Simín (en, "A separación de Nader de Simin") é un filme dramático iraniano do 2011 escrito e dirixido por Asghar Farhadi, e protagonizado por Leila Hatami, Peyman Moaadi, Shahab Hosseini, Sareh Bayat e Sarina Farhadi. Céntrase nunha parella iraniana de clase media que se separa, a desesperación da súa filla polas disputas e a separación dos seus proxenitores e os conflitos que xorden cando o marido contrata unha coidadora de clase baixa para ocuparse do seu pai, enfermo de alzhéimer.
O filme gañou o premio Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa en 2012, converténdose no primeiro iraniano que consegue o galardón. Ademais foi candidato ao oscar ao mellor guión orixinal e recibiu o Oso de Ouro ao mellor filme e o Oso de Prata á mellor actriz e ao mellor actor na 61.ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Gañou ademais o Globo de Ouro ao mellor filme en lingua estranxeira.
Eosinófilo
Os eosinófilos ou granulocitos eosinófilos (ou acidófilos), son un tipo de glóbulo branco do sangue, que ten un citoplasma que se tingue con colorantes ácidos como a eosina. Estas células son uns dos compoñentes do sistema inmunitario responsables de combater os parasitos pluricelulares e certas infeccións nos vertebrados. Xunto cos mastocitos, controlan tamén as reaccións alérxicas e da asma.
Jodaí-e Nadér az Simín
Argumento
Simin quere abandonar Irán co seu home, Nader, e a súa filla, Termeh, xa que non quere que esta medre nas condicións actuais. O desexo non o comparte Nader, que está preocupado polo seu pai, que vive coa familia e sofre alzhéimer. Cando Nader decide permanecer no país, Simin pide o divorcio.
Eosinófilo
Sen tinguir son transparentes, pero a súa afinidade polos colorantes ácidos fainos aparecer ao tinguilos coa eosina (colorante vermello ácido) dunha cor ladrillo, cando se utiliza a tinguidura Romanowsky. O colorante concéntrase en pequenos gránulos do citoplasma, que conteñen moitos mediadores químicos, como histamina e proteínas como a eosinófilo peroxidase, ribonuclease (RNase), desoxirribonucleases, lipase, plasminóxeno, e a proteína básica maior (ou proteoglicano 2). Estes mediadores son liberados durante a desgranulación que segue á activación do eosinófilo, e son tóxicas tanto para os parasitos coma para os tecidos do hóspede.
En individuos normais os eosinófilos supoñen do 1 ao 6% dos leucocitos sanguíneos, e miden entre 12 e 17 micrómetros de diámetro. Atópanse no bulbo raquídeo e na unión entre o córtex e a medula do timo, e no tracto gastrointestinal inferior, ovario, útero, páncreas, e nódulos linfáticos, pero non nos pulmóns, pel, esófago, ou algúns outros órganos internos en condicións normais. A presenza de eosinófilos nestes últimos órganos está asociado con algunha enfermidade. Os eosinófilos orixínanse na medula ósea, pasan á circulación sanguínea e persisten nela unhas 8–12 horas, e poden sobrevivir nos tecidos durante 8–12 días en ausencia de estimulación. Diversos estudos en cultivos ex-vivo realizados na década de 1980s estableceron que os eosinófilos son os únicos granulocitos que poden vivir durante longos períodos de tempo despois da súa maduración.
Jodaí-e Nadér az Simín
Produción
A idea chegou dunha serie de experiencias persoais e imaxes abstractas que tiña Farhadi na súa mente. Unha vez decidido a realizar o filme foi escrito e financiado rapidamente. Igual que os seus tres anteriores filmes foi producido sen ningún apoio gobernamental. O financiamento chegou sen problema debido ao éxito de About Elly. A produción recibiu ademais 25 000 dólares do APSA Academy Film Fund da Motion Picture Association.
Eosinófilo
Foron descubertos por Paul Ehrlich en 1879, que lles deu o nome de eosinófilos ao ver que se tinguían intensamente con certos colorantes ácidos como a eosina.
Jodaí-e Nadér az Simín
Produción
En setembro de 2010, o ministerio de Cultura iraniano prohibiulle a Farhadi a realización do filme debido a un discurso que fixo nunha cerimonia de entrega de premios e no que expresou o seu apoio a varios cineastas do país. En particular, desexou a volta do cineasta exiliado Mohsen Makhmalbaf e do cineasta e político encarcerado Jafar Panahi. A prohibición levantouse a principios de outubro despois de que Farhadi indicase que fora mal entendido e de que se disculpase polos seus comentarios.
Eosinófilo
Características
miniatura|dereita|Eosinófilo. Son leucocitos polimorfonucleares, xa que teñen un núcleo bilobulado característico. Son granulocitos porque teñen uns 20 gránulos citoplasmáticos específicos e azurófilos, que se tinguen de vermello nas preparacións. A heterocromatina compacta está situada xunto á envoltura nuclear, entanto que o resto da cromatina está no centro do núcleo.
Os eosinófilos posúen movemento ameboide e teñen débil actividade fagocítica. O seu tamaño é semellante ao dos neutrófilos (10-12 μm). Os gránulos están formados por un núcleo electrodenso rodeado por unha matriz electrotransparente, e conteñen catro clases principais de proteínas: proteína básica maior (MBP), proteína catiónica do eosinófilo (ECP), peroxidase do eosinófilo (EPO) e neurotoxina derivada do eosinófilo (EDN). Os eosinófilos poden sintetizar de novo outros produtos, como mediadores lipídicos (PAF, LTC4), citocinas (IL-3, IL-5, GM-CSF), quimiocinas (eotaxina) e óxido nítrico (NO).
Desenvolvemento, migración e activación
Os eosinófilos orixínanse e maduran na medula ósea. Diferéncianse a partir de células precursoras mieloides en resposta ás citocinas interleucina 3 (IL-3), interleucina 5 (IL-5), e o factor estimulante das colonias de granulocitos-macrófagos (GM-CSF). Os eosinófilos producen e almacenan moitas proteínas dos gránulos secundarios antes da súa saída da medula ósea. Despois da súa maduración, os eosinófilos circulan polos vasos sanguíneos e migran aos focos de inflamación nos tecidos, ou aos lugares onde hai parasitación por vermes en resposta a quimiocinas como CCL11 (eotaxina-1), CCL24 (eotaxina-2), CCL5 (RANTES), e certos leucotrienos como o leucotrieno B4 (LTB4) e o MCP1/4. Nestes sitios de infección, os eosinofilos son activados polas citocinas de tipo 2 liberadas por un subtipo específico de célula T colaboradora (Th2); ademais o IL-5, GM-CSF, e IL-3 son importantes para a activación dos eosinófilos e para a súa maduración. Hai probas que suxiren que a expresión das proteínas dos gránulos dos eosinófilos é regulada polo xene EGOT de ARN non codificante.
Funcións
Unha vez activados as funcións efectoras dos eosinófilos inclúen as seguintes:
Ademais, os eosinófilos interveñen tamén na loita contra as infeccións virais, o cal é evidente dada a abundancia de RNases que conteñen nos seus gránulos, e na eliminación da fibrina durante a inflamación.
Os eosinófilos, xunto cos basófilos e os mastocitos, son mediadores importantes das respostas alérxicas e asmáticas e están asociados coa súa gravidade. Os eosinófilos poden regular a resposta alérxica por medio da neutralización da histamina pola histaminase, e producir un factor inhibidor derivado dos eosinófilos que inhibe a desgranulación das mastocitos ou dos basófilos, que conteñen substancias vasoactivas. Tamén combaten aos vermes parasitos que colonizan o corpo. Teñen receptores para as inmunoglobulinas IgA, o que explica a súa fixación aos parasitos cubertos previamente por esta inmunoglobulina, o que os capacita para destruír as súas larvas, como acontece na esquistosomiase ou bilharziase. Os eosinófilos están tamén implicados en moitas outros procesos biolóxicos, como o desenvolvemento postpuberal da glándula mamaria, o ciclo menstrual, o rexeitamento de alotransplantes e as neoplasias. Recentemente tamén se viu que están envolvidos na presentación do antíxeno ás células T.
Proteínas dos gránulos dos eosinófilos
Unha vez estimulados e activados, os eosinófilos desgranúlanse liberando un conxunto de proteínas catiónicas citotóxicas que poden orixinar dano e disfunción nos tecidos. Entre elas están:
A proteína básica maior, a peroxidase do eosinófilo e a proteína catiónica do eosinófilo son tóxicas para a maioría dos tecidos. A proteína catiónica do eosinófilo e a neurotoxina derivada do eosinófilo son ribonucleases con actividade antiviral. A proteína básica maior induce a desgranulación dos mastocitos e basófilos, e está implicada na remodelación dos nervios periféricos. A proteína catiónica do eosinófilo crea poros tóxicos nas membranas das células diana que permiten a entrada doutras moléculas citotóxicas na célula, pode inhibir a proliferación celular das células T, suprimir a produción de anticorpos polas células B, inducir a desgranulación dos mastocitos, e estimular aos fibroblastos a segregar mucus e glicosaminoglicanos. A peroxidase do eosinófilo orixina especies reactivas do osíxeno e intermediatos reactivos do nitróxeno que promoven o estrés oxidativo na célula diana, causando a morte celular por apoptose e necrose.
Eosinofilia
Un incremento de eosinófilos, por exemplo a presenza de máis de 500 por microlitro de sangue, denomínase eosinofilia, e é típica en persoas que están infestadas por parasitos intestinais, ou teñen unha enfermidade vascular do coláxeno (como a artrite reumatoide), doenzas como a enfermidade de Hodgkin, enfermidades da pel (como a dermatite exfoliativa), a enfermidade de Addison, ou de trastornos no epitelio escamoso do esófago no caso de refluxo gastroesofáxico, esofaguite eosinofíilica, e do uso de certos medicamentos como a penicilina. En 1989, suplementos contaminados de L-triptófano causaron unha forma mortal de eosinofilia coñecida como síndrome de eosinofilia-mialxia, que lembraba as características da síndrome do aceite tóxico que apareceu en España en 1981.
miniatura|500px|centro|[[Valores de referencia para análises de sangue de leucocitos, nos que se compara a cantidade de granulocitos eosinófilos (en vermello claro) coa doutras células sanguíneas.]]
Tratamento
Os tratamentos utilizados para combater as enfermidades autoinmunes e outras condicións causadas polos eosinófilos inclúen:
Tou Pai Pai
Tou Pai Pai (桃白白) é un personaxe da serie anime e do manga Dragon Ball. É un asasino e o irmán máis novo de Mestre Corvo; era moi admirado por Ten Shin Han cando soñaba con chegar a ser un gran asasino como el. Aparece por primeira vez ó ser contratado polo Exército Red Ribbon para eliminar a Son Goku. O seu aspecto é o dun home de aparencia oriental co cabelo negro nunha trenza e con bigote, viste roupa de estilo oriental rosa e co kanji 殺 no peito e Kill You («Mátote» en inglés) nas costas. Naceu no ano 459 da Cronoloxía de Dragon Ball. Ten unha altura de 178 cm. e un peso de 70 quilos.
Aparece inicialmente co Comandante Red, onde matou o Xeneral Blue con tan só un golpe na testa coa lingua. No seu primeiro ataque a Goku, derrótao e cre matalo, pero este sálvase grazas a que o seu ataque golpea nunha das Bólas do Dragón que levaba baixo a roupa. Cando Tou Pai Pai volve para rematar a Goku, non pode con el e é derrotado, xa que Goku visitara ó mestre gato Karín e bebera a auga sagrada. Ó saberse vencido, Tou Pai Pai pide desculpas a Goku, soamente para que este se confiase e guindarlle unha granada, pero este decátase e patéaa cara o asasino, quen aparentemente morre pola explosión. Porén, no 23° Campionato Mundial das Artes Marciais volve a aparecer reconstruído como un cyborg e esta vez é derrotado por Ten Shin Han que abandona ó Mestre Corvo para irse á escola do Mestre Mutenroi.
No anime, Tou Pai Pai apareceu de novo na saga de Célula contratado por un millonario para que defendera a súa fortaleza construída para protexerse de Célulla. Os poboadores do lugar pagaban grandes sumas de cartos por ser aceptados no devandito refuxio. Por orde do seu patrón, enfrontouse a un veterano loitador de artes marciais que se revelou contra o magnate porque os seus esbirros estaban a piques de matar á súa neta, pero cando ía liquidalo co seu Dodonpa, tivo que enfrontarse con Son Gohanda, e preferiu fuxir ó decatarse que este era fillo de Son Goku.
Noutro capítulo da mesma saga, Tou traballa para un gánster reunindo as Bólas do Dragón, aínda que máis tarde aparece Goku e o famoso asasino, tras rexeitar loitar contra el, proponlle completar unha especie de crebacabezas mentres escapan. Tras resolvelo enigma, Goku vai na súa busca, localízaos rapidamente e diríxese cara a súa situación por medio da Transmisión Instantánea e pídelle as bólas. Estes entréganllas sen opoñer resistencia, e logo diso nunca máis volve aparecer.
Cuthred
Cuthred é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Esquerda Verde (Países Baixos)
miniatura|250px|Logo da "Esquerda Verde" ou GroenLinks. A Esquerda Verde (en GroenLinks, en GrienLinks, GL) é un partido político verde dos Países Baixos. Creouse o 1 de marzo de 1989 coa fusión de catro partidos de esquerda: o Partido Comunista dos Países Baixos, o Partido Socialista Pacifista, o Partido Políticos dos Radicais e o Partido Popular Evanxélico.
Cwichelm
Cwichelm é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Esquerda Verde (Países Baixos)
O partido conta con 21 901 membros que están organizados en máis de 250 pólas municipais. O congreso do partido está aberto a tódolos membros. GroenLinks é membro dos Global Greens e do Partido Verde Europea. O número de representantes electos caeu de 10 a 4 nas eleccións de 2012, mais medrou até os 14 representantes nas eleccións xerais de 2017.
Cynewulf
Cynewulf é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
A Queira, As Somozas, As Somozas
A Queira é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 5 eran mulleres.
Luís IV de Francia
dereita|miniatura| Luís IV de Francia Luís IV, chamado de Ultramar (en francés: d'Outremer ; en latín: Transmarinus), nado en Laon o 10 de setembro de 921 e finado en Reims o 10 de setembro de 954, foi rei de Francia (Francia Occidentalis) do 936 ao 954. Membro da dinastía carolinxia, era fillo de Carlos III o Simple e de Eadgifu de Wessex, filla de Eduardo o Vello, rei dos anglosaxóns (Wessex).
Traxectoria
Tiña só dous anos cando os nobres derrocaron ao seu pai para instaurar a Roberto I. Cando tiña tres anos, Roberto morreu e foi substituído por Raúl, duque de Borgoña. Un aliado de Raúl, tamén carolinxio, o conde Heriberto II de Vermandois, secuestrou a Carlos con traizón e a nai do neno Luís levouno a Ultramar, á Gran Bretaña, onde estaría seguro por un tempo.
Carlos morreu en 929, pero Raúl I reinou ata o 936, cando morreu sen descendencia, cando Luís, regresado a Francia, foi aclamado polos nobres, especialmente Hugo o Grande, que probabelmente organizou o seu regreso para evitar que Heriberto II ou o irmán de Rodolfo, Hugo o Negro, ocupasen o trono. Foi coroado en Laon por Artaldo, arcebispo de Reims, o domingo 19 de xuño de 936. Aínda que a súa soberanía se limitaba, na práctica, á cidade de Laon e a algunhas localidades do norte de Francia, Luís demostrou unha agudeza superior á súa idade cando logrou o recoñecemento da súa autoridade por parte dos nobres. Porén, o seu reinado estivo marcado por conflitos, especialmente con Hugo o Grande, o conde de París.
En 939 Luís estivo involucrado na loita contra o emperador Otón o Grande sobre o Ducado de Lorena. Pouco despois, con todo, había casar coa irmá de Otón, Xerberga de Saxonia (914-984). Tiveron dous fillos e unha filla: Lotario, que o sucedeu; Carlos, duque de Baixa Lorena, e Matilda, que casou con Conrado, rei de Borgoña.
Luís IV morreu ao caer do seu cabalo en 954 en Reims e está enterrado na basílica de Saint Rémi desta cidade.
Sergio Ramos
Sergio Ramos García, nado o 30 de marzo de 1986 en Camas (Sevilla), é un futbolista español que xoga na posición de defensa para o Paris Saint-Germain FC da Ligue 1.
Traxectoria
Formouse na canteira do Sevilla FC, etapa na que destacou cunha gran proxección en defensa, e sendo un baluarte para todo ataque do equipo contrario, cunha presenza no campo pouco común para un xogador de tan curta idade, o que lle fixo debutar na Primeira División Española o 1 de febreiro de 2004, con 17 anos de idade. Na súa primeira campaña co Sevilla FC xogou 7 partidos e na seguinte disputou 31, marcando dúas tantos, impresionando a propios e a estraños, e chamando a atención de grandes clubs da liga como o Real Madrid.
Marchou ao Real Madrid o 31 de agosto de 2005 por 27 millóns de euros, converténdose con 19 anos na única fichaxe española do presidente Florentino Pérez. Debutou co equipo madrileño o 10 de setembro no Estadio Santiago Bernabéu, nun partido de Liga contra o Celta de Vigo, e á súa vez, relegando ao banco a Míchel Salgado.
Logo da súa primeira tempada co conxunto branco, na cal marcou 5 goles, participou coa Selección Española na Copa Mundial de Fútbol de 2006, en Alemaña.
Ao acabar a tempada de liga 2006-07, tivo que pasar polo quirófano debido ao golpe recibido por Roy Makaay no partido de Champions contra o Bayern de Múnic (7 de marzo), o que lle produciu unha fractura do tabique nasal. Posteriormente, o día 11 de xullo de 2007 renovou co Real Madrid, cobrando o dobre do que gañaba.
Actualmente é considerado un dos mellores laterais do mundo, chamado a facer historia no club branco, e protagonizando xogadas épicas cada tempada como a conexión que tiña con David Beckham no último ano deste. É un habitual da Selección Española e isto levouno a ser o cuarto capitán do Real Madrid, por detrás de Raúl, Guti e Iker Casillas.
Selección nacional
O seu debut produciuse o 26 de marzo de 2005 en Salamanca, partido no que España gañou 3-0 a China. Marcou 4 goles coa selección española en 52 partidos.
Xogou o Mundial de Alemaña onde a súa selección caeu en oitavos de final e disputou a Eurocopa 2008 de Austria e Suíza participando na final ante Alemaña, xogando os 90 minutos e gañando o título para España.
Nesta mesma final, unha vez terminado o encontro, Sergio luciu unha camiseta dedicada ao seu amigo e ex compañeiro do Sevilla FC Antonio Puerta, falecido tras un fallo cardíaco durante un partido ligueiro a principios desa tempada 2007-08.
O 11 de xullo de 2010 proclamouse campión da Copa Mundial de Fútbol coa selección española en Suráfrica.
Estatísticas
PX: Partidos Xogados. G: Goles. A: Asistencias. TA: Tarxetas amarelas. TR: Tarxetas vermellas.
TUI fly Deutschland
Frota
miniatura|[[Boeing 737-800 de TUI fly Deutschland]] En agosto de 2017 a frota de TUI fly Deutschland estaba formada polos seguintes avións:
Espido
O termo espido pode referirse a:
Amais, como topónimo Espido pode referirse a:
Eu conto, ti cantas
miniatura|Homenaxe a [[María Victoria Moreno|MVM no IES GTB]] Eu conto, ti cantas...  é un libro de Literatura infantil que reúne tres contos en verso de María Victoria Moreno, publicado en 2005. A 4ª edición é de xaneiro de 2018.
Características
A autora aínda puido asistir á presentación do libro un mes antes do seu pasamento en novembro de 2005.
Este libro, protagonizado por animais, é unha mostra máis dese mundo propio e recoñecible que María Victoria Moreno soubo crear na súa literatura. Son tres contos para todos os nenos e nenas de sete anos en diante que buscan o amor nos olliños doces de mel dun can de bondadosas orellas.
¡Xa non teño medo!
Este conto xa fora publicado en 1998 na colección A maxia das palabras.
Un cativo, Xan, ten medo cando se vai deitar. Grazas a unha chorumiña, ao ir durmir na bufarda non sente medo da noite e comproba que no ceo sae a lúa e florece o sosego na terra escura. A noite vai ser unha festa divertida e poboada de elementos máxicos e suxestivos. Os sons, os amigos curiosos que viven no armario, as sombras que esvaecen co fermoso luar e os personaxes que poboan a noite da súa vila velando polos demais, son retratados a través da ollada infantil, desbotando o medo a favor da maxia da vida cotiá.
Can branco, can negro
Publicado antes como Nico e Miños.
Os protagonistas son dous cans, un branco e un negro. Nicolau é un canciño que foi recibido por todos con aloumiños e festas, mentres que Correcamiños naceu na beiravía da estrada onde súa nai foi abandonada; ambos os dous un bo día xuntaranse nun arrabalde perdido e unirán para sempre o seu destino, nunha amizade entre cans que non entende de cores.
¿Un cachiño de bica?
Xa fora publicado en 1994.
Bungarus
Bungarus é un xénero de serpes velenosas da familia dos elápidos, que vive no sur e sueste de Asia. O xénero ten 15 especies.
Eu conto, ti cantas
¿Un cachiño de bica?
Protagonizado por un mozo que mentres almorza nun restaurante ve como da súa cunca saen letras que lle queren contar unha historia. Ten tres partes, correspondentes a cada unha das comidas do día. Esa historia é a de Iván que coida a Nica, unha cadela ben xeitosa, á que moito lle gustan os cachiños de bica; os dous están unidos polos lazos da complicidade e a necesidade mutua.
Bungarus
Distribución
Estas serpes viven en Asia tropical, desde preto de Irán, e ao longo do subcontinente indio (incluíndo Sri Lanka e Bangladesh) ata o sueste asiático (incluíndo partes de Indonesia como Borneo e outras illas).
Dieta e comportamento
Aliméntanse principalmente doutras serpes (ofiofaxia), incluídas as velenosas e son tamén caníbales. Tamén comen ratos e pequenos lagartos.
Reprodución
Son serpes ovíparas. A femia pon de 12 a 14 ovos por posta en moreas de follas caídas e permanece a carón deles ata a eclosión.
Veleno
O xénero Bungarus contén algunhas das serpes de terra máis velenosas do mundo para os ratos baseándose nos seus valores de LD50. Teñen un veleno neurotóxico moi potente, que pode inducir parálise muscular. Clinicamente, os seus velenos conteñen principalmente neurotoxinas sinápticas, que afectan á capacidade dos terminais das neuronas de liberar correctamente o neurotransmisor químico que envía a mensaxe á seguinte neurona. Despois dun envelenamento coas súas bungarotoxinas, a liberación do neurotransmisor queda inicialmente bloqueada (orixinando unha breve parálise), o que vai seguido dun período de sobreexcitación masiva (cambras, tremores, espasmos), que finalmente vai diminuíndo ata acabar nunha parálise. Estas fases pode que non se presenten en todas as partes do corpo ao mesmo tempo. Como son serpes nocturnas, raramente se encontran con persoas polo día, polo que as trabadas son raras, pero unha trabada destes animais é potencialmente mortal e debe considerarse como unha emerxencia médica.
Normalmente, as vítimas empezan queixándose de graves cambras abdominais acompañadas por unha parálise muscular progresiva, que frecuentemente empezan con ptose palpebral (baixada da pálpebra superior). Como non se observan síntomas locais, o paciente debería ser observado coidadosamente buscando indicios de parálise (por exemplo, o comezo de ptose bilateral, diplopía (visión dobre), e disfaxia), e tratado urxentmente con antiveleno. Frecuentemente, hai pouca ou ningunha dor no sitio onde a serpe trabou, o cal pode dar unha falsa confianza á vítima. A principal dificultade médica dos pacientes envelenedos é a falta de recursos médicos (especialmente para a entubación e ventiladores respiratorios nos hospitais rurais) e a falta de efectividade do antiveleno.
Unha vez que a persoa afectada está no centro sanitario, debe dárselle coidados ata que o veleno se metaboliza e a vítima pode respirar sen axuda, especialmente se non se dispón de antiveleno específico de especie. Dado que as toxinas alteran a transmisión da acetilcolina que causa a parálise, algúns pacientes foron tratados con éxito con inhibidores da colinesterase, como a fisostigmina ou a neostigmina, pero o éxito é variable e pode depender da especie implicada. Se ocorre o falecemento, este prodúcese normalmente de 6 a 12 horas despois da trabada, pero pode ser atrasado significativamente. A causa da morte é xeralmente a insuficiencia respiratoria-asfixia pola parálise completa do diafragma. Incluso se o paciente foi levado a un hospital, pode entrar nun coma permanente ou mesmo en morte cerebral por culpa da hipoxia, dado o longo tempo de transporte que adoita haber ata chegar ao centro sanitario.
O antiveleno de elápidos polivalente é efectivo para neutralizar o veleno de B. candidus e B. flaviceps e bastante efectivo para B. fasciatus. Neste último caso, o antiveleno monovalente para B. fasciatus é tamén moderadamente efectivo.
Fernando I de Bulgaria
Fernando I de Bulgaria, nado en Viena o e finado en Coburgo o, foi príncipe e máis tarde tsar de Bulgaria. Durante o seu longo reinando, Bulgaria proclamou a súa independencia do Imperio otomán e participou en diversas guerras para ampliar o seu territorio. Veuse forzado a abdicar trala derrota do seu país na primeira guerra mundial en 1918 e dende entón viviu no exilio ata a súa morte en 1948.
Bungarus
Especies
*) Non se inclúe a subespecie nominal (forma típica). T ) Especie tipo
Fernando I de Bulgaria
Primeiros anos
Fernando naceu en Viena e era príncipe da familia ducal dos Saxonia-Coburgo e Gotha. Era fillo de Augusto de Saxonia-Coburgo e Gotha (1818-1881) e de Clementina de Orleáns (1817-1907), e por tanto, sobriño neto de Ernesto I de Saxonia-Coburgo e Gotha, duque de Saxonia Coburgo, e de Leopoldo I, primeiro rei dos belgas. O seu pai era tamén irmán do príncipe consorte de Portugal, e curmán da raíña Vitoria do Reino Unido e do seu marido Alberte de Saxonia. Foi neto de Luís Filipe I de Francia e curmán da emperatriz Carlota de México. A familia ducal da que procedía Fernando ascendera ao trono de diversos países europeos e Fernando fixo o propio no Principado de Bulgaria.
Fernando foi proclamado príncipe rexente de Bulgaria o 7 de xullo de 1887, dez meses despois da abdicación do seu predecesor, Alexandre I de Bulgaria.
O goberno do país estivo controlado, porén, polo liberal Stefan Stambolov, quen impulsou as relacións co Imperio Ruso.
Príncipe de Bulgaria
Fernando tiña gran poder na política nacional grazas ao poder encargar o Goberno a un ou a outro partido. Rusófobo, a sorte do seu predecesor no trono búlgaro agudizou esta tendencia. Apoiou o ideal nacionalista de expansión territorial, incluso se isto requiría apoiar ao Gobernos rusófilos afastados das súas preferencias persoais.
En 1897, o acordo austro-ruso polo que as dúas potencias acordaron defender a situación nos Balcáns ante calquera intento de cambio frustrou as manobras de Fernando, que necesitaba o antagonismo entre o Imperio Austro-Húngaro e o Imperio Ruso para avanzar cara os seus obxectivos en política exterior: o pacto entre elas paralizou a Fernando. Os seus maiores éxitos en política exterior debéronse ao aproveitamento da rivalidade das dúas nacións, aínda que os seus constantes cambios de aliñamento entre as dúas granxeáronlle críticas de inconstancia nas súas alianzas. A paralización de cambios territoriais nos Balcáns imposto polo pacto exacerbou o malestar na rexión, especialmente pola situación en Macedonia, baixo domino otomán, zona de gran mestura de culturas e obxectivo dos países veciños. Esta rexión concentrou a actividade de Fernando e de Bulgaria nos anos seguintes e levou a disputas coas nacións veciñas. A chegada de decenas de miles de refuxiados macedonios durante a década de 1890, a abundancia de macedonios na capital búlgara (arredor da metade da poboación), a desconformidade dos búlgaro-macedonios coas fronteiras trazadas no Congreso de Berlín de 1878 e a formación de organizacións para lograr o fin da soberanía otomá na rexión influíron na política búlgara da época. O crecemento do descontento e a oposición das potencias a calquera cambio puxeron en dificultades a Fernando.
En 1899 substituíu ao rusófilo Stoilov polo austrófilo Dimitar Grekov, o que lle valeu a reconciliación coa corte austrohúngara e ser recibido con honores en Viena. Poucos meses despois, porén, Grekov deu paso a un novo ministro favorable a Rusia cando Fernando comezou a idear o seu casamento cunha gran duquesa rusa. Para entón o control da política búlgara permitía a Fernando controlar aos partidos políticos e cambiar os Consellos de Ministros ao se antollo, de acordo ao que consideraba as necesidades da política exterior do país. A súa gran habilidade diplomática, as súas conexións coa nobreza europea, a súa intelixencia e ambición eran recoñecidas, por outra parte, polos políticos búlgaros, que os consideraban beneficiosos para as súas aspiracións no exterior. Pola outra banda, Fernando tamén mostraba defectos como gobernante: era un mediocre administrador ao que lle aburría a xestión do día a día, as finanzas, tiña unha tendencia a malgastar os cartos e os seus coñecementos militares e inclinación pola guerra eran nulos. Fernando prefería a diplomacia á forza.
En agosto de 1903, un levantamento antiturco en Macedonia fracasou e foi reprimido con dureza polas autoridades, o que causou a chegada doutros 30 000 refuxiados a Bulgaria. As potencias impuxeron un programa de reformas na rexión para tratar de calmar a situación mentres que Fernando víase cada vez máis premido para declarar a guerra ao Imperio otomán. Pola outra banda, a derrota rusa na guerra co Xapón levou a un novo goberno en Sofía, esta vez favorable a Viena.
En xaneiro de 1908, Fernando anunciou o seu compromiso coa princesa alemá Leonor Reuss-Köstritz, un ano maior e coñecida polo seu traballo coa Cruz Vermella en Manchuria durante a guerra ruso-xaponesa. Críase que aceptara casar con Fernando pola posibilidade de realizar obras de caridade e mellorar o funcionamento dos hospitais búlgaros. A voda celebrouse dúas veces, unha segundo o rito católico e outra segundo o ortodoxo. O matrimonio, desde o punto de vista de Fernando, debía servir para lograr unha esposa que cuidase dos seus catro fillos, o acompañase nos actos oficiais, e se encargase das obras benéficas da casa real, sen requirir afecto nin atencións.
Tsar de Bulgaria
Fernando converteuse en tsar de Bulgaria trala declaración de independencia do Imperio otomán o 5 de outubro de 1908, durante a crise bosníaca. A declaración foi proclamada na Igrexa dos Santos Corenta Mártires en Tírnovo. Era o título tradicional dos soberanos búlgaros desde o recoñecemento de Simón I de Bulgaria como emperador polo Papa no ano 926. A anexión de Bosnia por Austria-Hungría ao día seguinte e o desgusto ruso por non obter a apertura dos estreitos do Mar Negro a cambio acabou coa cooperación austro-rusa na rexión e acabou co equilibrio político que se mantivera desde 1897. De novo grazas á rivalidade entre as dúas potencias, Fernando logrou que Rusia pagase a súa indemnización ao Imperio pola súa declaración de independencia (que o Imperio exixía como compensación pola perda da provincia) para tratar de recuperar a súa influencia sobre Bulgaria, mentres que o Goberno de Viena lle concedeu un importante préstamo en decembro para contrarrestar a manobra rusa. Fernando, porén, seguiu sen aliarse claramente con ningunha das dúas partes.
As Guerras Balcánicas
Tralo recoñecemento do seu novo título por Rusia, o Imperio otomán e paulatinamente polas demais potencias, a principal preocupación de Fernando volveu ser a situación en Macedonia. En 1911, ante a ineficacia das reformas, un novo gabinete rusófilo presidido por Ivan Evstratiev Geshov tomou posesión e comenzou a negociar con Serbia e Grecia sobre posibles accións contra o Imperio otomán. O Goberno cambiou a constitución para que o monarca puidese subscribir pactos secretos, sen a aprobación das Cortes búlgaras, o que garantía o segredo da diplomacia de Fernando.
As rápidas vitorias búlgaras na Primeira Guerra Balcánica entusiasmaron ao pouco marcial Fernando, que viuse como o liberador de Constantinopla dos turcos. As discrepancias cos seus aliados levaron a Fernando e ao seu Goberno a solicitar a mediación rusa, para desgusto de parte da opinión pública, que prefería a guerra para lograr o control de Macedonia. Os mandos búlgaros tamén aconsellaban o ataque.
Finalmente, o comandante en xefe deu a orde de atacar as liñas gregas e serbias o 28 de xuño, co apoio de Fernando, pero sen o do Goberno. A Segunda Guerra dos Balcáns (outubro de 1912-xullo de 1913) rematou coa derrota de Bulgaria fronte a Serbia, Grecia e Romanía, debendo ceder varias ganancias territoriais que conseguira a costa do Imperio otomán durante a Primeira Guerra dos Balcáns, así como o territorio de Dobrudja, que pasou a Romanía. A derrota militar minou notablemente a popularidade de Fernando. A derrota menoscabou a principal vantaxe política de Fernando na política europea: a flexibilidade que lle acercara ora a Austria-Hungría, ora a Rusia. O seu desexo de destruír Serbia e anular as consecuencias do Tratado de Bucarest forzábanlle a aliñarse cos austro-húngaros, pois os rusos eran os principais aliados de Serbia. No inverno de 1913, de visita en Viena, Fernando tratou de lograr a alianza austrohúngara en van. O asasinato do herdeiro austrohúngaro en Saraxevo no verán de 1914, inverteu os papeis: foron a partir de entón os austrohúngaros quen, unha vez logrado o apoio alemán ao seu ultimato a Serbia e decididos a acabar con esta, buscaron con insistencia a alianza con Bulgaria. Durante a crise do verán que levou á guerra, Fernando evitou comprometerse cos austro-húngaros e mantivo durante o primeiro ano do conflito a súa neutralidade co obxectivo de que a guerra axudase a Bulgaria a rescindir o Tratado de Bucarest.
Primeira guerra mundial
miniatura|dereita|250px|Fernando xunto aos outros soberanos das [[Potencias Centrais ás que aliouse durante a primeira guerra mundial.]] O 11 de outubro de 1915 o Exército búlgaro atacou Serbia despois de asinar un tratado de alianza co Imperio alemán, o Imperio austrohúngaro e o Imperio otomán, provocando a entrada do país na primeira guerra mundial. Ao principio Bulgaria derrotou a Serbia e apoderouse do territorio en disputa de Macedonia. Porén, nos dous anos seguintes, o exército búlgaro veuse obrigado a pasar á defensiva fronte aos exércitos Aliados situados en Grecia. Unha parte do Exército búlgaro participou na invasión e conquista do Reino de Romanía en 1916, recuperando así o territorio de Dobrudja.
En 1917 Fernando mostrouse contrario ao plan alemán de desencadear unha guerra submarina total e expresou a súa preferencia por unha paz inmediata mediante concesións alemás a Francia. Para entón Fernando desexaba o fin do conflito e sucedéronse os contactos oficiosos cos Aliados, probablemente coa anuencia daquel. Era consciente ao tempo da ameaza de invasión alemá en caso de asinar un paz por separado coa Entente.
A finais de 1918, co curso da guerra claramente a favor dos Aliados, o Exército búlgaro foi derrotado na fronteira de Grecia. No 25 de setembro, aceptou a liberación do dirixente agrario Alexandre Stamboliski, ao que solicitou que utilizase a súa influencia para acougar ás tropas, que marchaban sobre a capital. A ambigua mediación de Stamboliski foi un fracaso pero a revolución fracasou. Ese mesmo día consentía en que o gabinete enviase unha delegación para negociar un armisticio cos Aliados, que acabou asinándose o 29 do mes en Salónica. Trala derrota, o rei Fernando I abdicou o 3 de outubro de 1918 no seu fillo Boris III e partiu ao exilio en Coburgo a noite seguinte. Nun xesto característico, antes de partir ao estranxeiro visitou os seus invernadoiros e xardíns de Vrana, onde capturou unha rara bolboreta.
Bulgaria rendeuse aos Aliados e tivo que ceder os territorios conquistados durante a guerra e a súa saída ao mar Exeo polo Tratado de Neuilly.
Exilio e morte
Fernando nos xardíns de [[Coburgo durante o seu exilio.|miniatura|right]] Logo da súa abdicación, Fernando retirouse ás súas posesións familiares en Coburgo, Alemaña. Conseguira conservar gran parte do seu patrimonio persoal como para vivir acomodadamente. O seu tren detívose en territorio Austrohúngaro, onde se lle permitiu durmir xunto ás súas fillas en Ebenthal tras superar numerosas obxeccións. Ao día seguinte, o tren real partiu cara a Coburgo. O Goberno alemán mostrara o seu consentimento a que Fernando regresase ás súas posesións familiares e mantivese a súa rango honorífico de mariscal de campo alemán. Malia que se lle ofreceu vivir no castelo de Ehrenburg, retirouse a unha vila que adquirira antes da guerra. Malia a súa imaxe de «pobre exiliado», Fernando gozou da súa nova situación e achábase en boa situación económica, especialmente comparado cos demais soberanos que perderan os seus Estados pola guerra. En 1920 logrou recuperar certos títulos depositados no Banco de Inglaterra e converteuse en millonario en libras.
A mediados da década de 1920, logrou gañar outro xuízo ao Goberno alemán, que se viu obrigado a entregarlle substanciosas sumas. Recuperou ademais as súas antigas posesións en territorio húngaro, entón xa parte de Checoslovaquia.
No exilio puido dedicarse sen problemas ao seu interese pola natureza e construíu aviarios nas súas posesións en Coburgo, ademais de asistir a congresos de ornitoloxía. Viaxou con frecuencia, a Suramérica, África oriental e, especialmente, a Exipto, que lle fascinaba. Asistía así mesmo aos festivais wagnerianos da próxima Bayreuth.
En 1930 abandonou fugazmente o seu retiro para asistir á voda do seu fillo Boris coa princesa italiana Xoana de Savoia, a terceira filla do monarca italiano Vítor Manuel en Asides. Dous anos máis tarde volveu asistir a unha voda da familia Coburgo na que apareceu vestido de mariscal de campo búlgaro, un uniforme que confesou deseñar para si mesmo.