cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alessandra Korap
Traxectoria
Korap recibiu ameazas de morte e invadiron e roubaron a súa casa por mor do seu activismo. En 2019, un grupo de deputados federais de Alemaña pediu ao goberno brasileiro que lle brindase protección. A invasión da súa casa produciuse dez días despois da súa viaxe a Brasília con outros indíxenas para denunciar a acción de explotación mineira e talla ilegal e esixir a demarcación das terras indíxenas. Entre 2018 e 2019, segundo Greenpeace, a deforestación nas terras do pobo mundurucú multiplicouse por seis. Os deputados alemáns asinaron unha carta dirixida ao presidente Jair Bolsonaro e entregáronlla á embaixada brasileira en Berlín, solicitando que as autoridades brasileiras encarguen aos responsables para que inicien unha investigación en profundidade. Na mesma carta, tamén manifestaron a súa preocupación pola situación dos defensores dos dereitos humanos no Brasil e reclamaron ao goberno que "faga a protección destes lexítimos líderes unha prioridade" e que "faga todo o que estea ao seu alcance para facilitar o traballo das organizacións da sociedade civil".
Figueira, Cabanela, Navia de Suarna
Figueira é un lugar da parroquia de Cabanela no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Caboxo, Cabanela, Navia de Suarna
Caboxo é un lugar da parroquia de Cabanela no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Faquiós, Castelo, Taboada
Faquiós é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Pobo kusasi
Os kusasi, kusaasi ou kusaal son un grupo étnico orixinario do norte de Ghana e sur Burkina Faso. Falan a lingua kusaal, a cal é unha lingua gur.
Festival
Os kusaasi celebran o Festival Samanpiid. O festival úsase para agradecer a Deus por unha colleita abundante durante a época agrícola. O festival celebrouse por vez primeira en 1987.
Frameán, Castelo, Taboada
Frameán é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Fonte Soutelo, Remesar, A Estrada
A Fonte Soutelo é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Nadia Ghulam
Nadia Ghulam Dastgir, nada en Cabul o 4 de xuño de 1985, é unha escritora afgá que pasou dez anos facéndose pasar polo seu irmán morto para eludir as restricións dos talibáns contra as mulleres. O libro sobre as súas experiencias, escrito con Agnès Rotger e publicado en 2010, El secret del meu turbant, gañou o Premio Prudenci Bertrana de ficción.
Traxectoria
En 1993, unha parte da casa da familia de Ghulam foi destruída por unha bomba. Pasou un total de dous anos en diferentes hospitais para tratar as feridas que sufriu no atentado. Despois de que a insurxencia talibán tomase o control de Cabul, aos 11 anos Nadia decidiu xunto á súa nai disfrazarse de neno, adoptando a identidade do seu irmán morto Zelmai, para poder saír soa da casa e traballar para manter a súa familia. Como neno, puido estudar o Corán e converteuse en axudante nunha mesquita, e aos 16 anos permitíronlle retomar a súa escola.
Co estalido dunha nova guerra en Afganistán a comezos do século XXI, a historia de Ghulam deuse a coñecer por algúns occidentais, e foi a base para o filme de 2003 Osama. En 2006, a Associació per als Drets Humans a l'Afganistan (Asociación para os Dereitos Humanos en Afganistán), unha ONG internacional en Cabul, permitiu o seu traslado a Cataluña, onde recibiu unha cirurxía reconstrutiva facial.
En 2010, xunto a Agnès Rotger, publicou El secret del meu turbant, que gañou o Premio Prudenci Bertrana de ficción. En 2014, con Joan Soler i Amigó, publicou Contes que em van curar, que foi galardoado coa Mención Especial Mare Terra, e en 2016, con Javier Diéguez, La primera estrella de la noche. En 2016 obtivo a licenciatura en educación social, e en 2019 un mestrado en desenvolvemento internacional. Tamén aparece en Nadia, un documental dramatizado sobre a súa historia realizado por Carles Fernández Giua.
En 2016, Ghulam creou "Ponts per la pau", unha ONG que ofrece cursos de linguas para migrantes en Cataluña e que tamén axuda aos escolares de Afganistán con materiais e tarefas de lectura.
Seán Keane
Seán Keane en Seán Ó Catháin, nado o 12 de xullo de 1946 e finado o 7 de maio de 2023, foi un violinista irlandés, profesor e membro de The Chieftains. Foi membro de Ceoltóirí Chualann na década de 1960, antes de unirse a The Chieftains en 1968. Ten un estilo único, especialmente no seu uso da ornamentación, quizais influenciado pola música dos uilleann pipes.
Vida temperá
Keane naceu nunha familia de músicos en Drimnagh, un suburbio de Dublín, Irlanda. A nai e o pai de Keane eran violinistas de comunidades musicais do condado de Longford e do condado de Clare, respectivamente, e acolleran a moitos músicos tradicionais que viaxaban de toda Irlanda para actuar na cidade de Dublín. A casa Keane converteuse nun fito na escena musical tradicional de Dublín nos anos 50 e 60. Estes convidados influíron moito a Keane e ao seu irmán, James, un acordeonista, así como as súas viaxes de verán a Longford e Clare onde atoparon moita música tradicional.
Legado
En maio de 1981, Keane protagonizou un episodio na serie Hand Me Down de RTÉ, que analizaba como se transmite a música tradicional de xeración en xeración. Cada programa presentaba un artista tradicional e analizaba como herdaron a música irlandesa da súa familia. Neste extracto do programa, Keane toca en solitario antes de acompañar aos membros da Castle Céilí Band cos bailaríns do conxunto Mullagh na Willie Clancy Summer School. A ' Banda do Céilí do Castelo' reformouse especialmente para o programa que agora está arquivado nas Bibliotecas e Arquivos da RTÉ.
Vida persoal
Keane estaba casado e tiña tres fillos, Deirdre, Páraic e Darach. Darach e Páraic son excelentes músicos. Tocan a maioría dos netos de Seán: Molly, Alex e Ella tocan o violín fiddle. Loulou e Clara tocan o concertino. Ruby toca o violoncello, mentres que Jack toca uilleann pipes/tin whistle. Os seus outros netos son Doireann, Páidí e Seán Óg.
Pasamento
Keane morreu o 7 de maio de 2023, aos 76 anos.
Peizás, Remesar, A Estrada
Peizás é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Freixeiro, Cabanela, Navia de Suarna
Freixeiro é un lugar da parroquia de Cabanela no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Lebia grandis
Lebia grandis é un escaravello carábido que vive en América do Norte. É un predador de ovos de larvas do escaravello da pataca e as súas larvas son parasitoides obrigados das pupas do escaravello da pataca.
Descrición
Lebia grandis é a especie máis grande do seu xénero. Mide aproximadamente 1 cm de longo, ten unha cabeza, tórax e patas de cor laranxa oxidada, un abdome negro e un azul iridescente ou brillo púrpura nos seus élitros de tons escuros. Estes son anchos pero bstante máis curtos que o abdome, que fai protrusión pola parte posterior.
Ciclo vital
Despois de aparearse, as femias de L. grandis poñen ovos no solo un por un preto das plantas das patacas. Unha secreción glandular causa que os gránulos do solo se adhiran aos ovos, o cal lles serve de camuflaxe. Cada femia pode poñer ata 1.300 ovos en poucos meses. Os ovos fan eclosión en dúas semanas e as larvas do primeiro estadio ou ínstar buscan larvas do escaravello da pataca que están a piques de pupar. Poden seguir un rastro de olor que deixaron as larvas escavadoras e necesitan chegar á cámara de pupación antes de selala. Cravan as súas mandíbulas no tegumento dos seus hóspedes e empezan a laimentarse, matando o hóspede no proceso. Despois de mudaren deixan de alimentarse e pouco despois experimentan a metamorfose pasando do estadio pupal. Os adultos saen unhas tres semanas despois despois de que os ovos fan eclosión.
Uso no control biolóxico
Como depreda especificamente o escaravello da pataca e é nativo de América do Norte, Lebia grandis é moi prometedor como especie para o control biolóxico nos Estados Unidos. Porén, non aparece xeralmente en número suficiente para efectuar un control completo. Pode ser necesario aumentar as poboacións liberando escaravellos adultos pero crialos en masa presenta certas dificultades que aínda non se resolveron. Outros predadores como a maruxiña Coleomegilla maculata tamén depredan o escaravello da pataca, mais Lebia grandis está constrinxido polo seu hóspede larval crisomélido a vivir nos campos de patatas, mentres que outros predadores poden dispersarse a outras fontes de alimentación.
Investigacións
Os rexistros históricos de Lebia grandis mostran que estaba presente en áreas onde non se encontraba o escaravello da pataca (Leptinotarsa decemlineata). Isto parece implicar que noutro tempo parasitaba unha especie diferente.
A planta hóspede orixinal do escaravello da pataca era Solanum rostratum en México. Non se atopou ningunha asciación entre Lebia grandis e Leptinotarsa decemlineata nesta planta. Na década de 1850, Leptinotarsa decemlineata empezou a alimentarse da planta da pataca e espallouse rapidamente cara ao leste nos cultivos de patacas. Lebia grandis puido ter unha relación antes disto con Leptinotarsa juncta (chamado en Norteamérica falso escaravello da pataca), que se alimenta de Solanum carolinense. Outro escaravello crisomélido estreitamente relacionado é Leptinotarsa haldemani, que habita desde Texas, Oklahoma e Arizona a México, onde vive en especies silvestres de Physalis e Solanum douglasii, pero a súa área de distribución non se solapa con Lebia grandis agás posiblemente en Texas.
Nun intento de encontrar a especie orixinal asociada con Lebia grandis, realizouse unha investigación examinando as súas preferencias de presas e a adecuación das tres especies de crisomélidos, L. decemlineata, L. juncta e L. haldemani, como hóspedes das súas larvas.
No experimento ofrecéronlles a adultos de Lebia grandis larvas de tamaño axeitado destas tres especies de crisomélidos e anotouse o número de larvas de cada especie que comían. Realizouse un experimento similar usando ovos das tres especies de crisomélidos. Os adultos de Lebia grandis non mostraron diferenzas significativas no número de larvas de cada especie presa que escollían para comer, pero había diferenzas en canto aos ovos. O consumo de ovos de L. juncta como media era case o dobre que o de L. decemlineata, mentres que os de L. haldemani quedaban nunha posición intermedia.
Noutro experimento, unha larva do primeiro ínstar de Lebia grandis foi situada preto dunha larva de crisomélido do 4º ínstar que estaba a piques de pupar. Anotouse a taxa de éxito do parasitismo en cada unha das tres especies de presas. O desenvolvemento con éxito de Lebia grandis desde larvas do 1º ínstar a adultos ocorría parasitando a cada unha das tres especies de Leptinotarsa. Porén, a taxa de éxito rexistrado para L. juncta era dun 43%, comparado co 12% para as outras dúas especies.
Estes estudos parecen apoiar a idea de que Lebia grandis era orixinalmente un parasitoide exclusivo de L. juncta, pero que a oportunidade posta ao seu alcance polo eu encontro con L. decemlineata hai menos de 150 anos permitiulle aproveitarse desta nova e abundante fonte de alimento.
Ider, Castelo, Taboada
Ider é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Perrelos, Castelo, Taboada
Perrelos é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Rabeta, Remesar, A Estrada
A Rabeta é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Val Superior do Medio Rin
thumb|upright=1.2|Mapa do val medio do Rin A Garganta do Rin é un nome popular para o Val Alto do Medio Rin, unha sección de 65 km do Rin entre Coblenza e Bingen nos estados de Renania-Palatinado e Hesse en Alemaña. Engadíuse á lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xuño de 2002 por unha combinación única de razóns xeolóxicas, históricas, culturais e industriais.
A garganta produce o seu propio microclima e actuou como un corredor para especies que non se atopan na rexión. As súas ladeiras foron socalcoss durante moito tempo para a agricultura, en particular a viticultura que presenta boas condicións nas ladeiras orientadas ao sur. A maioría dos viñedos pertencen á rexión vinícola Mittelrhein, pero as partes máis ao sur da garganta do Rin caen en Rheingau e Nahe.
O río foi unha importante ruta comercial cara ao centro de Europa desde a prehistoria e unha serie de pequenos asentamentos creceron ao longo das marxes. De tamaño limitado, moitas destas cidades antigas conservan hoxe unha sensación histórica. Co aumento da riqueza, apareceron moitos castelos e o val converteuse nunha rexión central do Sacro Imperio Romano Xermánico. Estivo no centro da Guerra dos Trinta Anos, que deixou moitos dos castelos en ruínas, unha atracción particular para os cruceiros actuais que seguen o río. Nun tempo formando fronteira de Francia, no século XIX o val pasou a formar parte de Prusia e a súa paisaxe converteuse na imaxe por excelencia de Alemaña.
Esta parte do Rin ten unha grande importancia no folclore, como un lendario castelo no Rin que é o escenario da ópera Götterdämmerung. Os festivais anuais Rhine in Flames inclúen espectáculos de fogos artificiais espectaculares en Sankt Goar en setembro e Koblenz en agosto, sendo a mellor vista desde un convoi de barcos.
Manfred Mehl
Manfred Mehl, nado en Schneidemühl, Estado libre de Prusia, o 4 de marzo de 1939, é un profesor e numismático alemán.
Traxectoria
Aínda que Mehl naceu en Schneidemühl —a actual vila polaca de Piła—, en 1945 os acontecementos da Segunda guerra mundial fixeron que tivese que fuxir coa súa nai e parte da súa familia, inicialmente a Erfurt e a partir de 1949 á zona de ocupación británica de Hildesheim, na Baixa Saxonia, onde se estableceu.
Alí graduouse en educación secundaria no Gymnasium Andreanum, onde se iniciou o seu interese pola historia e a numismática —o seu traballo de graduación centrouse xa daquela na historia do diñeiro—. Entre 1958 e 1964 cursou estudos superiores de Grego, Latín, Historia Antiga, Arqueoloxía e Estudos Eslavos na Universidade de Hamburgo, e en 2002 acadou o seu doutoramento na Universidade de Leipzig.
Desde 1966 e ata a súa xubilación en 2002, traballou como profesor de ensino secundario en Hamburgo, e logo do seu retiro pasou a dedicarse por completo aos estudos numismáticos.
Manfred Mehl é un especialista na historia da moeda medieval alemá, tema sobre o que centrou as súas investigacións, que deron lugar a un bo número de publicacións, entre elas varias monografías e arredor de 150 artigos.
Desde 1990 é presidente da Asociación de Amigos das Moedas de Hamburgo, entidade na que ingresou en 1969.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Manfred Mehl ao longo da súa carreira:
A Lagoa, Cicillón, Taboada
A Lagoa é un lugar da parroquia de Cicillón no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Cinco lobitos
Cinco lobitos é un filme español de 2022 dirixido e escrito por Alauda Ruiz de Azúa. Está protagonizado por Laia Costa e Susi Sánchez, xunto con Ramón Barea e Mikel Bustamante.
Gañou a Biznaga de Ouro ao mellor filme español no Festival de Cinema de Málaga, e a súa directora alzouse co premio ao mellor guión. As actrices Laia Costa e Susi Sánchez, ambas coprotagonistas, tamén recibiron o premio 'ex aequo' á mellor actriz.
Coea, Castañedo, Navia de Suarna
Coea é un lugar da parroquia de Castañedo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Martin Brundle
Martin John Brundle, nado en King's Lynn (Norfolk) o 1 de xuño de 1959, é un antigo piloto de carreiras de automóbiles británico, máis coñecido como piloto de Fórmula 1 e como comentarista de ITV Sport de 1997 a 2008, a BBC de 2009 a 2011 e Sky Sports desde 2012.
Brundle disputou o Campionato Británico de Fórmula 3 de 1983, terminando preto de Ayrton Senna, e os dous pasaron á Fórmula 1 ao ano seguinte. Brundle foi o World Sportscar Championship de 1988 con Silk Cut Jaguar, cunha puntuación récord de puntos, e gañou as 24 Horas de Daytona de 1988 e as 24 Horas de Le Mans de 1990 para Jaguar Cars.
Principios nas carreiras
Brundle tivo unha ruta pouco ortodoxa cara á Fórmula Un. Comezou a súa carreira como piloto aos 12 anos, competindo en carreiras de pista de herba, na aldea de Pott Row en Norfolk. En 1975, trasladouse as carreiras de Hot Rod e recibiu o status de 'Star grade'. En 1979, comezou nas carreiras de monoprazas na Formula Ford. Durante este tempo tamén correu cos turismos BMW de Tom Walkinshaw, durante os cales quedou segundo contra un grupo de pilotos internacionais no circuíto de Snetterton. Gañou o campionato BMW en 1980 e colaborou con Stirling Moss no equipo BP/Audi dirixido por TWR durante a tempada do Campionato británico de berlinas de 1981. En 1982, pasou á Fórmula 3 logrando cinco pole positions e dúas vitorias na súa tempada de debut. Gañou o Grovewood Award como o piloto da Commonwealth máis prometedor. O ano seguinte, competiu con Ayrton Senna polo campionato de Fórmula Tres, que Brundle perdeu nas últimas voltas da última carreira. En 1984, ofrecéronlle unha entrada á Fórmula Un.
Fórmula Un (1984–1987)
A súa carreira na Fórmula Un comezou con Tyrrell Racing Organisation en. Realizou unha serie de conducións agresivas e rápidas, terminando quinto na súa primeira carreira no Brasil e despois segundo en Detroit antes de ser descualificado. No Gran Premio de Dallas de 1984 Brundle rompeuse os nocellos e os dous pés nun choque durante unha sesión de adestramentos, e viuse obrigado a perderse o resto da tempada mentres se recuperaba; a gravidade do dano no nocello esquerdo de Brundle levou inicialmente aos médicos a considerar a amputación do seu pé esquerdo. Mentres Brundle se recuperou, o dano deixaríao con feridas permanentes, impedindolle correr e frear co pé esquerdo. Máis tarde, ese ano, Tyrrell foi descualificado do Campionato do Mundo debido a unha infracción técnica e os logros de Brundle desa tempada borráronse dos libros de récords. thumb|left|Brundle durante os adestramentos para o [[Gran Premio de Europa de 1985]] Durante as dúas tempadas seguintes permaneceu con Tyrrell, e a pesar do cambio do equipo dos motores Cosworth DFV aos motores Renault turboalimentados a mediados de, o equipo loitou contra os equipos oficiais. Só anotou oito puntos no seu tempo con Tyrrell, todos na tempada. En deixou Tyrrell e pasou ao equipo Zakspeed de Alemaña Occidental, pero só anotou dous puntos durante o ano, ambos anotounos ao quedar quinto no Gran Premio de San Marino de 1987. O coche Zakspeed 871 non puido competir cos cohes punteiros. Os dous puntos conseguidos por Brundle en 1987 foron os únicos puntos que o equipo Zakspeed anotou nos seus cinco anos (1985–89) na Fórmula Un. Irónicamente, o piloto ao que substituíu en Zakspeed, o tamén inglés Jonathan Palmer, uniríase a Tyrrell en 1987, quen usaba unha vez máis un motor Cosworth. Mentres que Brundle só tivo un punto ao final da tempada, Palmer conseguiría seis puntos no Campionato do Mundo para Tyrrell e tamén gañaría a Copa Jim Clark como o "campión Atmo" para pilotos de coches con motor de aspiración natural.
Sportscars e Brabham (1988–1991)
Catro anos de carreiras de Fórmula 1 para equipos con pouco financiamento levaron a Brundle a buscar un novo desafío e, polo tanto, en 1988 quedouse un ano fóra. Brundle levaba asociado con Jaguar desde 1983, cando conducía turismos Jaguar XJS preparados para TWR no Campionato Europeo de Turismos. Dos seus dous inicios co equipo Jaguar Brundle levou dúas vitorias, a segunda en colaboración co propietario de TWR Tom Walkinshaw. Cando Jaguar decidiu regresar ao Campionato Mundial de Automóbiles Deportivos e ao campionato estadounidense da IMSA, en colaboración con TWR, Walkinshaw escolleu a Brundle como o seu piloto principal. O equipo funcionou ben na tempada do Campionato do Mundo de Automóbiles Deportivos de 1988, e Brundle gañou o título mundial de automóbiles deportivos cun récord de puntos. Tamén gañou as 24 Horas de Daytona ese mesmo ano. Converteuse no piloto de probas da Williams e substituíu a Nigel Mansell no Gran Premio de Bélxica de 1988, despois de que Mansell caese enfermo con varicela. Brundle ía pilotar de novo o Williams-Judd de Mansell na seguinte carreira no Monza en Italia pero os compromisos previos da IMSA con TWR fixeron que o impulso fose para o seu compañeiro Jean-Louis Schlesser (xa que ningunha carreira do WSC coincidía co GP de Italia). Schlesser estaría implicado no incidente que provocou a retirada de Ayrton Senna de McLaren ao final da carreira, dándolle a vitoria ao Gerhard Berger de Ferrari e provocou a única derrota de McLaren na tempada. left|thumb|Brundle (dianteira dereita) ao comezo do [[Gran Premio de Bélxica de 1989]] thumb|250px|Brundle no Gran Premio IMSA Del Mar de 1990.
En volveu á Fórmula Un a tempo completo co equipo Brabham que regresaba e correria co motor Judd V8. Pero aínda que os antigos campións foron inicialmente competitivos, con Brundle marchaba terceiro en Mónaco ata que unha batería descargada obrigouno a entrar en boxes para substituila mentres o seu compañeiro de equipo Stefano Modena terminaba terceiro, Brabham non puido recuperar os seus éxitos pasados e Brundle, que non conseguira pre-clasificar tanto para Canadá como para Francia durante a tempada, optou por volver ás carreiras de automóbiles deportivos para 1990. A súa vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1990 rexuveneceu a súa carreira, pero aínda así non logrou un asento de primeira liña na Fórmula Un. Ademais de disputar carreiras en prototipos deportivos, Brundle tamén disputou a serie estadounidense da IROC en 1990. Obtivo a vitoria no circuíto temporal do aeroporto de Burke Lakefront (a única vitoria do IROC para un piloto británico) e terminou terceiro na clasificación xeral. En 1991 reincorporouse a Brabham, pero o equipo caera aínda máis abaixo na grella e os bos resultados foron escasos.
Fórmula Un (1992–1996)
left|thumb|[[Benetton B191|Benetton B191B de Brundle no Gran Premio do Reino Unido de 1992]] thumb|226x226px|Traxe e casco de carreiras de 1992 de Brundle Os observadores experimentados notaron os impulsos de Brundle cara aos puntos no non competitivo Brabham Yamaha en 1991, que foi o último punto final para o equipo Brabham. Isto axudou a Brundle a cambiar en 1992 a Benetton, con quen finalmente conseguiría un recoñecido podio e uns puntos consistentes.
En 1992 tivo unha tempada produtiva, cun gran final de ano. Estivo preto dunha vitoria no Canadá, onde superando a Schumacher e acercándose ao líder Gerhard Berger, a transmisión fallou. Nunca superou ao seu compañeiro de equipo Michael Schumacher, pero conseguiu prazas con excelentes saídas (sexto a terceiro en Silverstone), superou ao alemán en Imola, Montreal, Magny-Cours e Silverstone, e logrou un notable segundo posto en Monza. En Spa, Brundle pasou cando Schumacher saíu da pista. Schumacher notou burbullas nos pneumáticos do seu compañeiro de equipo ao regresar ao circuíto e entrou a boxes a montar slicks, un movemento que permetiulle gañar a carreira. Se Brundle non se distraera, entraría en boxes como estaba previsto ao final desa volta, sendo a vitoria o resultado máis probable. left|thumb|Brundle pilotando para o [[Equipe Ligier|Ligier no Gran Premio do Reino Unido de 1993]] Para a sorpresa do paddock da F1, Brundle foi despedido de Benetton para, o italiano Riccardo Patrese tomou o seu lugar. Achegouse moito a un asento co campión do mundo Williams, pero ao final Damon Hill conseguiu a unidade no seu lugar. Aínda demandado na F1, Brundle correu para o Ligier en 1993. Conseguiu máis puntos e un bo terceiro posto en Imola cun coche sen suspensión activa. Terminou 7º no Campionato do Mundo de Pilotos por detrás dos dous pilotos de Williams Alain Prost (1º) e Damon Hill (3º), o líder do equipo McLaren Ayrton Senna (2º), os pilotos de Benetton Michael Schumacher (4º) e Riccardo Patrese (5º), o piloto de Ferrari Jean Alesi (6º), Brundle foi o piloto máis exitoso que non tiña un sistema de suspensión activo no seu coche e Ligier foi o equipo máis exitoso sen suspensión activa. thumb|Brundle pilotando o [[McLaren MP4/9 no Gran Premio do Reino Unido de 1994]] Para 1994, Brundle estivo entre os candidatos para o asento vacante de McLaren xunto a Mika Häkkinen. McLaren tiña a esperanza de volver a fichar Alain Prost, que se retirara a finais de 1993 tras gañar o seu cuarto título de campionato, pero decidiu non renunciar á súa retirada en marzo, e Brundle conseguiu o sitio, superando ao piloto de probas de McLaren Philippe Alliot. Foi confirmado menos de dúas semanas antes do Gran Premio do Brasil de 1994, que abriu a tempada.
Unirse ao equipo foi un caso de mal momento en moitos sentidos. McLaren estaba en desaceleración e ao longo de non puido gañar un Gran Premio por primeira vez desde. Os motores Peugeot V10 do equipo non eran fiables, como era de esperar dun provedor de motores debutante. Na primeira carreira, Brundle escapou por pouco dunha lesión grave ou peor nun accidente espectacular no que participou Jos Verstappen, o seu casco recibiu un forte golpe cando o Benetton volteou sobre a súa cabeza. En Adelaida, o seu motor estoupou cando marchaba terceiro mentres que en Silverstone o seu motor parecía estourar xusto cando as luces de arranque se volvían verdes. En realidade o culpable foi un embrague que rachou derramando os seus lubricantes enriba do motor quente provocando un incendio espectacular. O motor, unha vez limpo, funcionou sen problema. Outro terceiro posto seguro perdeuse na última volta en Hungría. Non obstante, cando o coche era fiable, Brundle realizou unhas boas actuacións esa tempada, sobre todo en Mónaco onde quedou segundo detrás de Schumacher.
thumb|right|Brundle pilotando para o [[Equipe Ligier|Ligier no Gran Premio do Reino Unido de 1995.]]
Tras ter mala sorte e con Mansell fichado por McLaren para 1995, Brundle volveu correr para a Ligier ese ano, aínda que non durante a tempada completa. Para aplacar a Mugen-Honda tivo que compartir o segundo asento con Aguri Suzuki, un movemento denunciado por moitos comentaristas e fans. Non obstante, impresionou cunha forte cuarta posición en Magny-Cours e o que sería o seu último podio de F1, en Spa de 1995, sendo o máis destacado. En 1996 asociouse con Rubens Barrichello en Jordan e gozou dunha boa tempada, a pesar dun comezo lento e dunha caída espectacular no GP inaugural de Melbourne, con puntos regulares, cuarto o seu mellor resultado. Rematou quinto no Gran Premio do Xapón de 1996, que foi o seu último Gran Premio de Fórmula Un.
Brundle conseguiu 9 podios, e anotou un total de 98 puntos de campionato, cun mellor final de campionato de 6º en 1992. Foi especialmente forte en circuítos urbanos e trazados de baixa velocidade e sinuosos: Mónaco, Adelaida e Hungaroring cada un doulle 4 puntos.
Vida persoal
Fillo dun concesionario de automóbiles, el e o seu irmán Robin fíxose cargo do concesionario familiar do seu pai. O negocio pechou en 2003 tras perder as franquías locais de Toyota e Peugeot. Robin tamén é un piloto de carreiras, que compite en históricos eventos de carreiras, e foi director xerente de Lola Cars.
Brundle está casado con Liz e teñen unha filla, Charlie, e un fillo, Alex. Alex seguiu ao seu pai na súa carreira como condutor; competiu na 2012 GP3 Series e no FIA World Endurance Championship. Brundle sempre viviu nun radio de 10 millas de King's Lynn, e actualmente vive en Gayton, Norfolk.
Fillo do propietario dun concesionario de automóbiles, el e o seu irmán Robin fíxose cargo do concesionario familiar do seu pai. O negocio pechou en 2003 tras perder as franquías locais de Toyota e Peugeot. Robin tamén é un piloto de carreiras, que compite en eventos históricos de carreiras, e foi director xerente de Lola Cars.
As Cargas, Cicillón, Taboada
As Cargas é un lugar da parroquia de Cicillón no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Castañedo, Castañedo, Navia de Suarna
Castañedo é un lugar da parroquia de Castañedo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Martin Brundle
Vida persoal
Brundle está casado con Liz e teñen unha filla, Charlie, e un fillo, Alex. Alex seguiu ao seu pai na súa carreira como piloto, competiu nas 2012 GP3 Series e no FIA World Endurance Championship. Brundle sempre viviu nun radio de 16 quilómetros de King's Lynn, e actualmente vive en Gayton, Norfolk.
En 2017, Brundle revelou que mentres cubría o Gran Premio de Mónaco de 2016 para Sky Sports, sufriu un ataque cardíaco mentres corría para facer as entrevistas do podio.
Traxectoria profesional
† Como Brundle era un piloto invitador, non podía puntuar. Resultados completos no campionato British Saloon Car
(chave) (Carreiras en negra indican pole position, carreiras en itálica indican volta rápida.) † Eventos con 2 carreiras organizadas para as distintas clases.
Resultados completos na Fórmula 3 británica
(chave) (Carreiras en negra indican pole position) (carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos no European Touring Car Championship
(clave) (Carreiras en negra indican pole position) (carreiras en itálica indican volta rápida) † Non elexible para puntuar.
Resultados completos no World Sportscar Championship
(clave) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Angela K. Wilson
Angela K. Wilson é unha química, teórica e computacional estadounidense. Actualmente é catedrática distinguida John A. Hannah de química na Universidade do estado de Míchigan.
En 2021 foi elixida presidenta da Sociedade Americana de Química (ACS polas siglas en inglés) polos membros da ACS.
Traxectoria
En 1990 recibiu a súa licenciatura en Ciencias pola Eastern Washington University e o seu doutoramento pola Universidade de Minnesota en 1995. Traballou como bolseira posdoutoral no Pacific Northwest National Laboratory de 1995 a 1997. Anteriormente exerceu como Vicepresidenta Provincial Asociada na facultade da Universidade do Norte de Texas antes de unirse á Universidade Estatal de Míchigan en 2016. Foi directora da División de Química da National Science Foundation de 2016 a 2018.
Megan Maxwell
Megan Maxwell, pseudónimo de María del Carmen Rodríguez del Álamo Lázaro, nada en Nürnberg o 26 de febreiro de 1965, é unha escritora española de novela romántica e dos subxéneros románticos chick lit e highlander.
Angela K. Wilson
Traxectoria
É editora de Theoretical and Computational Chemistry, membro do comité asesor editorial de Scientific Reports e membro dos consellos asesores editoriais do Journal of Physical Chemistry e do International Journal of Quantum Chemistry.
Editou catro libros, entre eles Pioneers of Quantum Chemistry.
Klaus Maria Brandauer
Klaus Georg Steng, nado en Bad Aussee o 22 de xuño de 1943, é un actor e director austríaco, coñecido como Klaus Maria Brandauer.
Traxectoria
Brandauer naceu como Klaus Georg Steng en Bad Aussee, Estiria, fillo de Maria Brandauer e Georg Steng (ou Stenj), funcionario civil. Posteriormente adoptou o nome da súa nai como parte do seu nome artístico.
Brandauer comezou a actuar sobre o escenario en 1962. Despois de traballar no teatro e na televisión do seu país, fixo o seu debut cinematográfico en inglés en 1972, en The Salzburg Connection. En 1975 participou na serie Derrick, no episodio 8 da segunda temporada, titulado "Pfandhaus". O seu premiado papel protagonista en Mephisto (1981), de István Szabó, interpretando un actor abstraído, iniciou a súa carreira internacional. Posteriormente volveu traballar con Szabó en Oberst Redl (1985).
Despois do seu papel en Mephisto, Brandauer apareceu como Maximillian Largo en Nunca digas endexamais (1983), un remake do filme de James Bond de 1965 Operación Trono. Roger Ebert dixo sobre a súa actuación: "Por unha banda, hai máis dun elemento humano na película, e vén de Klaus Maria Brandauer como Largo. Brandauer é un actor marabilloso, e escolle non interpretar o vilán como un clixé. En cambio, proporciona un certo encanto e conmovencia a Largo, e dado que Connery sempre foi un James Bond particularmente humano, esta vez as apostas emocionais son máis convincentes". Protagonizou Memorias de África (1985), xunto a Meryl Streep e Robert Redford. Brandauer foi candidato ao Óscar e gañou un Globo de Ouro pola súa actuación.
En 1987, foi o presidente do xurado do 37º Festival Internacional de Cinema de Berlín. En 1988 apareceu en Hanussen xunto a Erland Josephson e Ildikó Bánsági. Brandauer foi a escolla orixinal para Marko Ramius en The Hunt for Red October. Ese papel finalmente foi para Sean Connery, quen interpretara a James Bond Nunca digas endexamais. Coprotagonizou con Connery de novo The Russia House (1990). Outros papeis cinematográficos destacados foron en The Lightship (1986), Streets of Gold (1986), Burning Secret (1988), Cairo Branco (1991), Devenir Colette (1991), Introducing Dorothy Dandridge (1999, interpretando o director Otto Preminger) e Jedermanns Fest (2002). En 1989 participou na gran produción cinematográfica para o bicentenario da Revolución Francesa da canle de televisión francesa TF1, La Révolution française, no papel de Georges Danton.
Vida persoal
A primeira esposa de Brandauer foi Karin Katharina Müller (14 de outubro de 1945 – 13 de novembro de 1992), directora e guionista austríaca de cinema e televisión. O matrimonio durou desde 1963 ata a morte dela en 1992, aos 47 anos, por mor dun cancro. Ambos eran adolescentes cando casaron en 1963. Tiveron un fillo, Christian. Brandauer casou con Natalie Krenn en 2007.
Lencias, Castañedo, Navia de Suarna
Lencias é un lugar da parroquia de Castañedo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Vilanova, Remesar, A Estrada
Vilanova é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Rego, Remesar, A Estrada
O Rego é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Sado (filme)
Sado (en 사도) é un filme surcoreano de 2015 dirixido por Lee Joon-ik, protagonizado por Song Kang-ho e Yoo Ah-in. Está ambientado durante o reinado do rei Yeongjo, e conta a historia do príncipe herdeiro Sado, quen foi considerado como non apto para gobernar, e con 27 anos, foi condenado a morte polo seu propio pai, sendo encerrado nun cofre de arroz durante oito días.
Sado gañou tres galardóns nos Premios da Asociación de Críticos Cinematográficos de Corea do Sur, incluíndo o premio a mellor filme. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Lingua krio
O crioulo de Serra Leoa ou krio é unha lingua crioula baseada no inglés que é falada como lingua franca e lingua de facto en Serra Leoa. O krio é falado polo 96 por cento da poboación do país, e une os diferentes grupos étnicos do país, especialmente no comercio e interacción social entre eles. O krio é a lingua principal de comunicación entre os serraleoneses no país e no estranxeiro, e tamén influíu moito no inglés falado no país. A lingua é orixinaria do pobo crioulo de Serra Leoa, ou krios, unha comunidade duns 104.311 habitantes, descendentes de escravos liberados das Indias Occidentais, o Canadá, os Estados Unidos e do Imperio Británico, e é falada como segunda lingua por millóns doutros serraleoneses pertencentes aos pobos indíxenas do país. O inglés é a lingua oficial de Serra Leoa, e o krio, malia o seu uso común en todo o país, non ten carácter oficial.
Voo 1691 de Aeroflot
O voo 1691 de Aeroflot era un servizo doméstico entre o aeroporto de Moscova-Vnukovo e o aeroporto de Odesa. O día 17 de marzo de 1979 o Tupolev Tu-104B que operaba a ruta esnafrouse matando a 58 dos 119 ocupantes do avión. O aparello estaba sobrecargado e a súa tripulación recibiu unha falsa alarma de lume.
Accidente
O voo 1691 tiña programada a súa saída cara Odesa ás 8:15 hora local, pero a engalaxe atrasouse debido a condicións meteorolóxicas adversas tanto en Odesa como en Vnukovo. O Tupolev engalou finalmente ás 19:32. Tan só cinco segundos despois de levantarse do chan soou a alarma de lume do motor esquerdo. O avión continuou elevándose e realizou unha serie de catro viraxes para regresar a Vnukovo. Os flaps estaba entón a 20º. Despois entrou na senda de planeo a 360 m, estando a 50 metros á esquerda do centro da pista. O avión descendeu rapidamente e 2,5 segundos antes do primeiro impacto a tripulación moveu os aceleradores a potencia de engalaxe, deixándoos nesa posición, aínda que ese movemento non salvou o avión. O tren de aterraxe principal golpeou primeiro uns cables nunha estrada preto de Vnukovo. O Tu-104B impactou co chan a 1 548 metros da pista. O motor esquedo desprendeuse do avión cando este envorcou e iniciouse un incendio. 57 pasaxeiros e un asistente de voo morreron.
Investigación
Os investigadores descubriron que o avión estaba sobrecargado, e ademais engadiron como factores que axudaron a que o accidente se producise a falta de comunicación entre a tripulación, e a falsa alarma causada por un desaxuste de partes do motor.
Maria Alzira Seixo
Maria Alzira Semião dos Santos Seixo, nada en Barreiro o 29 de abril de 1941, é unhaprofesora catedrática da Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, dedicándose a estudos de historia e crítica literaria.
Traxectoria
Viviu sempre na Moita até 1966, fixándose entón en Lisboa. Estudou na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, onde tivo como mestres, entre outros, Jacinto do Prado Coello e David Mourão-Ferreira. Aínda antes de concluír a súa licenciatura en Filoloxía Románica, foi contratada como profesora no Liceu Raíña Dona Leonor, en Lisboa, o ano de 1963-64, e no Liceu Nacional de Setúbal, en 1964-65. De seguida partiu para París, frecuentando a École Practique des Hautes Études, onde estudou con Roland Barthes (co-orientador do seu doutoramento) e Greimas, frecuentando asemade, na École Normale Supérieure, as clases de Todorov, Lacan e Kristeva. Tornouse en 1966 docente do departamento de Literatura Francesa na Facultade de Letras de Lisboa, tendo posteriormente ensinado Literatura Comparada. En 1979 concluíu o doutoramento en Literatura Francesa. Foi directora da Facultade de Letras durante o mandato de 1996-98, tendo dato inicio á construción do actual edificio da Biblioteca de Letras.
Maria Alzira Seixo dedicouse ao estudo da Literatura Portuguesa Moderna e Contemporánea, da Literatura Francesa Clásica e Contemporánea e de cuestións de pedagoxía literaria. É autora de obras de investigación nas súas áreas, de ensaios sobre literatura portuguesa e dalgúns libros de poesía. Publicou o primeiro libro en 1968, co título Para um Estudo da Expressão do Tempo no Romance Português Contemporâneo,, que inclúe estudos sobre a obra de Agustina Bessa Luís, Vergílio Ferreira, Maria Judite de Carvalho e Augusto Abelaira. Frecuentou as tertulias de Carlos de Oliveira e José Gomes Ferreira, e os encontros regulares do que sería máis tarde o Grupo de Música Contemporánea de Lisboa, con Jorge Peixinho e Mário Falcão, e a compañía de Emanuel Nunes, entón estudante de Dereito.
Fundou, en 1987, a Asociación Portuguesa de Literatura Comparada, que presidiu. Foi tamén Presidenta da Asociación Internacional de Literatura Comparada, electa en Tokio, 1991, até 1994, Edmonton, e da Federación Internacional de Linguas e Literaturas Modernas, electa en Harare, 1999, e até 2002, en Bangkok; foi Presidenta do Centro Portugués da Asociación Internacional de Críticos Literarios, entre 1984 e 1987, sucedendo no cargo a Jacinto do Prado Coelho.
Foi profesora convidada nas Universidades de Poitiers, da California en Santa Bárbara, de Chicago, de Johns Hopkins en Baltimore, e da Polinésia Francesa no Tahití. Deu clase nos Centros Universitarios de Faro e do Funchal, e prestou colaboración nas Universidades de Évora e do Miño. Deu conferencias e orientou seminarios en moitas universidades e institucións culturais de varios continentes.
A diversidade dos lugares por onde tivo ocasión de traballar di do empeño que colocou na difusión da Literatura Portuguesa, a cal case sempre incluíu nos seus estudos de índole comparatista. Por outro lado, esa diseminación global teralle proporcionado perspectivas de reflexión diferenciadas, nas cales colleu moita da súa formación, de tipo abranxente, e comprensiva dos fenómenos da alteridade.
Ermida, Cicillón, Taboada
Ermida é un lugar da parroquia de Cicillón no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Maria Alzira Seixo
Traxectoria
Entre 1990 e 2000 dirixiu o Seminario de Estudos A Viagem na Literatura, da Comisión Nacional para as Conmemoracións dos Descobrimentos Portugueses, cientificamente integrado, como grupo de investigación, na Asociación Internacional de Literatura Comparada, que realizou seis coloquios internacionais en Portugal e outros países, e publicou máis dunha decena de volumes (con textos en portugués, francés e inglés) sobre Literatura de Viaxes.
Ermida, Cicillón, Taboada
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Maria Alzira Seixo
Traxectoria
No cadro do Erasmus intensive Program, desenvolveu actividade como profesora de Literatura Europea durante seis anos, representando a Universidade de Lisboa, nun curso para estudantes da UE, que abranguía aínda as universidades de Utrecht, Götingen, París IV e Lovaina, tendo a primeira sesión dese curso inaugurado, no Convento da Arrábida, as instalacións que desde entón se consagran a reunións científicas.
Ten sido membro de xurados de premios literarios, entre os cales os da APE, PEN, Don Dinis, Premio de Literatura Europea, Juan Rulfo, Universidade de Évora, Camões e Fernando Namora.
Dirixe a Colecção Camiliana, con António Maria Pereira, onde publicou Libro de Consolação, O Libro Negro do Padre Dinis e Memórias do Cárcere.
Xubilouse en 2001, continuando, porén, a ser membro do Centro de Estudos Comparatistas, da FLUL, que integra desde a súa fundación.
É Membro do Consello das Ordes Nacionais.
É socia correspondente da Clase de Letras da Academia das Ciencias de Lisboa.
Contra o "Acordo Ortográfico"
Desde 2008, sobre a aplicación do Acordo Ortográfico, á semellanza de Vasco Graza Moura, Maria Alzira Seixo ten manifestado a maior discordancia.
Maria Alzira Seixo foi un dos asinantes da Petição em Defesa da Língua Portuguesa e dunha Iniciativa Lexislativa de Cidadáns (ILC) contra o Acordo Ortográfico que decorre en Portugal.
Outras obras en colaboración
Ten moitos traballos dispersos en periódicos e revistas, portugueses e de fóra, non recenseados.
Premios e distincións
== Condecoracións ==
Rally de Vigo de 1991
O Rally de Vigo de 1991 foi a cuarta e última edición de dito rally e a oitava proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally.
Celebrouse en Vigo o 15 de setembro de 1991 e o vencedor foi Manuel Senra, a bordo dun Peugeot 205 GTI e con José Maceiras como copiloto. Foi a primeira das 37 vitorias de Senra no campionato galego.
Resumo
Javier Piñeiro comezou liderando a proba, mentres Manuel Senra deu varios trompos no primeiro treito. Con todo, o Peugeot 205 GTI de Senra comezou a reducir a diferenza e colocouse primeiro no seu paso polo treito de Chenlo. Ambos pilotos chegaron igualados a Salceda, último treito, onde se impuxo o piloto de Dumbría.
O berciano Antonio Garrido co seu habitual Ford Sierra Cosworth completou o podio, mentres que detrás del chegaron os Citroën AX Sport de Arturo Rial, cuarto, e José María Banga, quinto. Só conseguiron chegar á meta 25 vehículos dos 50 que tomaron a saída.
Luisa Gavasa
Luisa Gavasa Moragón, nada en Zaragoza o 8 de abril de 1951, é unha actriz española.
Traxectoria
Na súa traxectoria profesional colaborou co Teatro Estable de Zaragoza ou co Nuevo Teatro de Aragón, así como na Compañía Adrià Gual, de Ricard Salvat. Actuou en teatros como o María Guerrero, o Teatro da Comedia ou o Liceu barcelonés.
Debutou no cinema en 1977 con Doña Perfecta, de César Fernández Ardavín, e traballou con Pedro Almodóvar (Entre tinieblas, 1983), Miguel Picazo (Extramuros, 1985), Felipe Vega (Mientras haya luz, 1987), Agustí Villaronga (99.9, 1997), Salvador García Ruiz (Mensaka, 1998), Juan Vicente Córdoba (Aunque tú no lo sepas, 2000), Javier Balaguer (Sólo mía, 2001) ou Juanra Fernández (Para Elisa, 2013). Gañou o Goya á mellor actriz secundaria en 2015 por La novia.
Gavasa foi homenaxeada pola súa traxectoria na edición de 2009 da Semana do Cinema e da Imaxe de Fuentes de Ebro (Scife). En 2014, o concello de Zaragoza nomeouna filla predilecta da cidade.
Interveu de xeito episódico en series de televisión como Los protegidos, La que se avecina, Velvet, El ministerio del tiempo ou El Caso: Crónica de sucesos. En 2017 incorporouse ao elenco da miniserie Perdóname, Señor, en Telecinco, en que interpreta a Doña Matilde. Ademais, participou en varios episodios de Las chicas del cable (Netflix) dando vida a Pilar de Senillosa, nai de Carlota (Ana Fernández).
Vicente de la Mata
Vicente de la Mata, alcumado Gallego e Capote, nado en Rosario o 15 de xaneiro de 1918 e finado na mesma cidade o 4 de agosto de 1980, foi un futbolista arxentino de orixe galega que destacou nas décadas de 1930 e 1940. Xogaba de dianteiro, tanto de interior como de extremo dereito, e foi un dos maiores ídolos do Club Atlético Independiente, no que formou xunto con Antonio Sastre e Arsenio Erico un tridente ofensivo co que o club gañou os campionatos arxentinos en 1938 e 1939. Gañou ademais o campionato de 1948 e foi internacional coa selección arxentina, coa que conquistou tres Copas América nos anos 1937, 1945 e 1946.
O seu irmán Francisco tamén destacou no fútbol arxentino, sendo campión con San Lorenzo, e o seu fillo, Vicente de la Mata, xogou tanto en Independiente como na selección arxentina.
Comezos en Rosario
Naceu no barrio República de la Sexta, da cidade arxentina de Rosario, sendo fillo de dous emigrantes galegos, Vicente de la Mata e Elena García.
Comezou a destacar como un gran dianteiro nos seus primeiros tempos no club da súa cidade natal, o Central Córdoba, no que ingresou aos 12 anos. Debutou co primeiro equipo o 12 de maio de 1935 no estadio de Belgrano, nun partido que foi suspendido, e no que marcou o seu primeiro gol tras retomarse o encontro uns días despois. Anotou 13 goles en 17 encontros esa tempada e na seguinte conquistou a Primeira División de Rosario.