cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Monte, Maniños, Fene
O Monte é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 8 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Etanol
O etanol é moi importante no ámbito médico, onde se utiliza, como outros alcois tamén, no exterminio da vida microbiana nociva, que podería empeorar o estado dos pacientes xa que o etanol mata os organismos denaturalizando as súas proteínas e disolvendo lípidos sendo eficaz contra a maioría de bacterias, fungos e varios tipos de virus, pero é ineficaz contra as esporas bacterianas. e conservación de líquidos. Tamén se utiliza na produción de biodiésel, onde reacciona co aceite de rícino.
Xudaísmo conservador
Revelación
O xudaísmo conservador acepta os postulados da crítica bíblica, incluíndo a hipótese documentaria -é dicir, a teoría de que a Torá foi redactada a partir de distintas fontes previas. As autoridades rabínicas do movemento, así como o seu comentario oficial sobre a Torá (Etz Hayim: A Torah Commentary) afirma que os xudeus deben facer uso da análise literaria e histórica modernas para entender como a Biblia se desenvolveu.
Etanol
É o principal produto das bebidas alcohólicas, como o viño (con arredor dun 13 % V/V), a cervexa (entre un 5 % V/V e un 8 % V/V), os licores (ata un 50 % V/V) o as augardentes (ata un 70 % V/V).
Xudaísmo conservador
Lei xudía
Esta visión, xunto á diversidade de opinións que o xudaísmo conservador adopta en relación á revelación divina, é responsable de parte da diversidade e desacordo na xalaxá conservadora. Ao considerar cambios á mesma, as autoridades rabínicas do movemento baséanse en consideracións relixiosas, así como da análise histórica. Tal como dixera Salomón Schechter: "a magnitude do valor literario dun código non lle adxudica inefabilidade, nin o exime do estudante ou o rabino que fan uso do mesmo desde a súa obriga de examinar cada parágrafo polos seus propios méritos, facéndoo suxeito das mesmas regras de interpretación que foron aplicadas sempre á Tradición".
Etanol
Etimoloxía
Etanol é o nome sistemático definido pola Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) para unha molécula con dous átomos de carbono (prefixo "et-") que ten un único vínculo entre eles (sufixo "-ano") e un grupo hidroxilo unido -OH (sufijo "-ol").
Xudaísmo conservador
Lei xudía
A dinámica do movemento no que respecta á xalaxá xera nalgúns casos interpretacións diametralmente opostas, sendo todas as opcións válidas para o movemento. Un claro e recente exemplo dos resultados desta dinámica son evidentes nas recentes resolucións do movemento en relación á homosexualidade.
Visións sobre as outras correntes do xudaísmo
O xudaísmo conservador constrasta coas outras correntes principalmente en dúas áreas:
Revelación da Torá
En relación á idea da revelación da Torá, o xudaísmo conservador asume que a ortodoxia sostén a idea de revelación verbal directa, aínda cando numerosos filósofos ortodoxos non están de acordo con esta caracterización (coma Breuer, Berkovits, Soloveitchik, Kook ou Fox). Por outra banda, o xudaísmo conservador rexeita a postura reformista segundo a cal a Torá non foi relevada, senón divinamente inspirada.
Etanol
Etimoloxía
O termo "etanol" foi cuñado como resultado dunha resolución adoptada na Conferencia Internacional sobre Nomenclatura Química que se celebrou en abril de 1892 en Xenebra, Suíza.
Xudaísmo conservador
Revelación da Torá
A posición conservadora maioritaria difire das anteriores en afirmar a autenticidade da revelación divina non verbal. Segundo esta visión, a Torá Oral está inspirada na Torá Escrita, pero non ten unha orixe necesariamente divina.
Etanol
Historia
miniatura|upright|Etanol como combustible para un queimador
Xudaísmo conservador
Interpretación da Xalaxá
A tradición legal xudía fai que as diferenzas entre as correntes modernas do xudaísmo inclúan a relevancia, interpretación e aplicación da lei e tradición xudía. O xudaísmo conservador sostén que o seu tratamento da xalaxá é a máis auténtica expresión do xudaísmo, ao ser coma foi practicado tradicionalmente. O conservadorismo considera que o reformismo e o reconstrucionismo se equivocaron ao rexeitar a autoridade tradicional da xalaxá. Tamén considera que a ortodoxia se equivocou ao demorar, ou deter, o desenvolvemento histórico da Lei Xudía: “O xudaísmo conservador cre que o estudo académico dos textos xudeus indica que o Xudaísmo se atopou en evolución permanente, a fin de resolver as necesidades do Pobo Xudeu nas máis variadas circunstancias, e que unha autoridade xaláxica central pode continuar a evolución xaláxica na actualidade” (Soc. Culture. Jewish Usenet Newsgroup FAQ).
Etanol
Historia
A fermentación do azucre en etanol é unha das primeiras biotecnoloxías empregadas polo ser humano. Historicamente, o etanol identificouse de diversas formas como augardente de viño ou augardente para queimar, e como aqua vitae ou aqua vita. Os efectos embriagadores do seu consumo coñécense desde a antigüidade. O etanol foi utilizado polos humanos desde a prehistoria como ingrediente embriagador de bebidas alcohólicas. Residuos secos en cerámicas de hai 9.000 anos atopadas na China suxiren que os pobos do Neolítico consumían bebidas alcohólicas.
La Voz de Bueu
La Voz de Bueu foi un periódico editado en Bueu entre 1904 e 1906.
Etanol
Historia
A natureza inflamable das exhalaciones do viño xa era coñecida por antigos filósofos como Aristóteles (384-322 a.C.), Teofrasto (c. 371-287 a.C.) e Plinio o Vello (23/24-79 d.C.). Con todo, isto non conduciu inmediatamente ao illamento do etanol, mesmo a pesar do desenvolvemento de técnicas de destilación máis avanzadas no Exipto romano dos séculos II e III. Un recoñecemento importante, atopado por primeira vez nun dos escritos atribuídos a Jābir ibn Ḥayyān (século IX d. C.), foi que ao engadir sal ao viño fervendo, o que aumenta a volatilidade relativa do viño, pódese mellorar a inflamabilidade dos vapores resultantes. A destilación do viño está testemuñada en obras árabes atribuídas a al-Kindī (c. 801-873 EC) e a al-Fārābī (c. 872-950), e no libro 28 de Abulcasis's (Latín: Abulcasis, 936-1013) Kitāb al-Taṣrīf (traducido posteriormente ao latín como Liber servatoris). No século XII, empezaron a aparecer en varias obras latinas receitas para a produción de aqua ardens ("auga ardente", é dicir, etanol) mediante a destilación de viño con sal, e a finais do século XIII converteuse nunha substancia amplamente coñecida entre os químicos de Europa occidental.
La Voz de Bueu
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses generales, apareceu o 14 de febreiro de 1904. Dirixido por Ramón Galup Maneiro, o seu administrador era Francisco Pardo. Publicáronse 120 números, cesando a súa edición o 26 de maio de 1906.
Pousada, Paradela, O Corgo
Pousada é un lugar da parroquia de Paradela no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Etanol
Síntese
O alcohol é un líquido incoloro e volátil que está presente en diversas bebidas fermentadas. Desde a antigüidade obtíñase o etanol por fermentación anaeróbica dunha disolución con contido en azucre e con lévedo e posterior destilación.
Dependendo do xénero de Bebida alcohólica que o conteña, o alcohol aparece acompañado de distintos elementos químicos que o dotan de cor, sabor, cheiro, entre outras características.
Destilación
Para obter etanol libre de auga aplícase a destilación azeotrópica nunha mestura con benceno ou ciclohexano. Destas mesturas destílase a temperaturas máis baixas o azeótropo, formado polo disolvente auxiliar coa auga, mentres que o etanol quédase retido. Outro método de purificación moi utilizado actualmente é a absorción física mediante barutos moleculares.
O Albar, Valonga, Pol
O Albar é un lugar da parroquia de Valonga no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Etanol
Destilación
A escala de laboratorio tamén se poden utilizar disecantes como o magnesio, que reacciona coa auga formando hidróxeno e óxido de magnesio.
Outro xeito de sintetizalo é mesturar hidruro de osíxeno e etano. Isto é debido a que o etanol é etano en que se substituíu un átomo de hidróxeno por un de hidróxeno e osíxeno (é dicir, un ión hidróxido).
Johan Baveca
Johan Baveca foi un xograr galego activo nas cortes de Fernando III e Afonso X. Seguiu a Fernando III nas súas campañas en Andalucía e despois residiría na corte de Afonso X. É autor de 30 textos: 7 cantigas de amor, 13 cantigas de amigo, 8 cantigas de escarnio, 1 partimén con Pedro Amigo de Sevilha e 1 tenzón con Pero Garcia de Ambroa.
O Albar, Valonga, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Xudaísmo conservador
A muller no xudaísmo conservador
Pode ser consagrada como rabino, asistir á sinagoga sen estar nun lugar apartado, facer "aliá" (subir á cátedra do espírito santo onde se atopan os rolos da Torá), sumar para o minián (cantidade mínima de persoas para realizar un servizo relixioso) e ensinar a Torá e o Talmud entre outras cousas; tamén pode usar Talit e cumprir co precepto dos Tefilín (filacterias) aínda que estes dous últimos non son obrigatorios; todas estas cuestións traen inconvenientes principalmente no que se refire a cemiterios, xa que os mesmos en moitas comunidades están (desde o punto de vista relixioso) administrados por sectores ortodoxos que non permiten que unha muller oficie durante un enterro, cabodano ou homenaxe a unha persoa falecida. Se ben o xudaísmo conservador realizou grandes avances no que ao status da muller se refire, a amplitude ideolóxica que caracteriza ao movemento permite que o tema do igualitarismo non sexa de aceptación universal, existindo incluso algunhas sinagogas conservadoras que manteñen un minián igualitario e un non.
En conclusión o home é case igual á muller, en contraste ao xudaismo ortodoxo, que entende que a muller e o home son diferentes e que se conectan a Deus se forma distinta.
Provincia de Santa Fe
A provincia de Santa Fe é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 3.200.736 habitantes (2010) e a súa capital é Santa Fe.
Etanol
Aplicacións
miniatura|Estación de servizo de etanol en São Paulo
Provincia de Santa Fe
Situada na Rexión Centro, limita polo norte coa Provincia do Chaco, polo leste coas de Corrientes e Entre Ríos, polo sur coa Provincia de Buenos Aires e polo oeste cas de Santiago del Estero e Córdoba.
Etanol
Xerais
Ademais de usarse con fins culinarios (bebida alcohólica), o etanol utilízase amplamente en moitos sectores industriais e no sector farmacéutico, como principio activo dalgúns medicamentos e cosméticos (é o caso do alcohol antiséptico 70º GL e na elaboración de ambientadores e perfumes).
É un bo disolvente, e pode utilizarse como anticonxelante. Tamén é un bo desinfectante. O seu maior potencial bactericida obtense a unha concentración de aproximadamente o 70 %, xa que se reduce a tensión superficial da célula bacteriana, facilitando o proceso de desnaturalización proteica.
Para o seu uso como antiséptico tópico adoita mesturarse con aditivos como o alcanfor ou o cloruro de benzalconio para evitar a súa inxestión, e por ese motivo véndese como "alcohol etílico desnaturalizado". Con ese mesmo fin tamén se emprega o alcohol isopropílico, que non é potable.
Industria química
A industria química emprégao como composto de partida na síntese de diversos produtos, como o acetato de etilo (disolvente para pegamentos, pinturas etc.), ou o éter dietílico. Tamén se aproveitan as súas propiedades desinfectantes.
Combustible
Emprégase como combustible industrial e doméstico. No uso doméstico, emprégase o alcohol de queimar. Este ademais contén compostos como a piridina ou o metanol ou outras substancias denominadas desnaturalizantes, que impiden o seu uso como alimento, xa que o alcohol para consumo adoita levar impostos especiais. Nalgúns países, no canto de etanol utilízase metanol como alcohol de queimar.
No Brasil engádese etanol á gasolina para baixar a importación de petróleo, dando lugar á alconafta. Este país é un dos principais produtores (con 18 mil millóns de litros anuais), con isto reducen un 40 % das súas importacións de cru. Esta última aplicación esténdese tamén cada vez máis noutros países para cumprir co protocolo de Kyoto. Estudos do Departamento de Enerxía dos USA din que o uso en automóbiles reduce a produción de gases de efecto invernadoiro nun 85%. En países como México existe a política do executivo federal de apoiar os proxectos para a produción integral de etanol e reducir a importación de gasolinas que xa alcanza o 60 %.
Toxicoloxía
O etanol puro irrita os ollos e a pal.
O etanol actúa sobre os receptores ácido γ-aminobutírico de tipo A (GABAa) como modulador alostérico positivo aumentando o fluxo de ións transmembrana, o que induce a un estado de inhibición neuroquímica (efecto ralentizador). Produce efectos similares ás benzodiazepinas e aos barbitúricos, que actúan sobre o mesmo receptor aínda que en sitios distintos. Esta semellanza inclúe o potencial adictivo, que tamén é similar.
O etanol pode afectar ao sistema nervioso central, provocando estados de euforia, desinhibición, mareos, somnolencia, confusión, alucinacións (como o ver dobre ou pensar que todo se move de forma espontánea). Ao mesmo tempo, baixa os reflexos. Con concentracións máis altas ralentiza os movementos, impide a coordinación correcta dos membros, perda temporal da visión etc. En certos casos prodúcese un incremento na irritabilidade do suxeito intoxicado como tamén na agresividade; noutra certa cantidade de individuos vese afectada a zona que controla os impulsos, volvéndose impulsivamente descontrolados e frenéticos. Finalmente, conduce ao coma e pode provocar a morte. A toxicidade do etanol é causada en gran medida polo seu principal metabolito, o acetaldehído e o seu metabolito secundario, o ácido acético.
A resistencia ao alcohol parece aumentar nas persoas adultas, de maior peso e de menor altura, mentres que os nenos son especialmente vulnerables. Comunicáronse casos de bebés que morreron por intoxicación debida á inhalación de vapores de etanol tras aplicarlles panos embebidos en alcohol. A inxesta en nenos pode conducir a un retardo mental agravado ou a un subdesenvolvemento físico e mental. Tamén se realizaron estudos que demostran que se as nais inxerían alcohol durante o embarazo, os seus fillos podían ser máis propensos a ter a síndrome de alcohólico fetal.
Analítica
Un método de determinación da concentración aproximada de etanol no sangue aproveita o feito de que nos pulmóns se forma un equilibrio que relaciona esta concentración coa concentración de vapor de etanol no aire expirado. Este aire faise pasar por un tubo onde se acha xel de silicio impregnado cunha mestura de dicromato e de ácido sulfúrico. O dicromato, de cor vermella alaranxado, oxida o etanol a acetaldehido e é reducido, á súa vez, a cromo (III), de cor verde. A lonxitude da zona que cambiou de cor indica a cantidade de etanol presente no aire de se pasar un determinado volume polo tubo.
O Adro, Corrubedo, Ribeira
O Adro é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Teramulus kieneri
Teramulus kieneri é unha especie de peixe da familia Atherinidae. Endémica da rexión de Tamatave, no leste de Madagascar, o seu hábitat natural son as correntes permanentes de auga. O seu tamaño máximo é de 5.5 cm. Tradicionalmente non se usou para o consumo humano.
Asteasu
200px|miniatura|Igrexa de San Pedro. Asteasu é un concello da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Tolosaldea, a 22 km de Donostia.
O seu termo municipal ten unha extensión de 16,76 km². Tiña en 2015 unha poboación de 1.525 habitantes.
La Pandereta
La Pandereta foi un semanario editado en Lugo en 1891.
Historia e características
Apareceu en setembro de 1891. Periódico semanal ilustrado.
A Ribeira, Maniños, Fene
A Ribeira é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 244 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 114 homes e 130 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 261 habitantes.
A Atalaia, Corrubedo, Ribeira
A Atalaia é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Bob Gerard
Frederick Roberts "Bob" Gerard nado o 19 de xaneiro de 1914, en Leicester e finado o 26 de xaneiro de 1990, en South Croxton, Leicestershire foi un piloto de carreiras e empresario de Inglaterra. Participou en numerosos eventos de carreiras de motor antes e despois da segunda guerra mundial, incluíndo oito Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, sen lograr puntos de campionato.
Inicios
Bob Gerard naceu nunha familia familiarizada co transporte mecánico. O negocio da súa familia era Parr's Ltd., inicialmente un fabricante de bicicletas que, que como moitos outros como Triumph, mudouse ao mercado de vehículos a motor a principios do século XX.
A súa primeira incursión no automovilismo foi en 1933. O éxito chegou de inmediato e durante todo o resto dos anos 30 Gerard continuou a competir en probas e carreiras de sprint, e despois de comprar un Riley Sprite de 1½ litros, tamén comezou a participar nas carreiras de circuíto. Entre a xestión da empresa familiar, Gerard continuou a competir en Donington o máis rápido posible, pilotando no Nuffield Trophy en 1938 e 1939, aínda que sen éxito.
Andaina nas carreiras da posguerra
Cara ao final da guerra, Gerard comprou o seu primeiro verdadeiro automóbil de carreiras, pagando a Reg Parnell 1000 £ por un ERA R4A. Usando a súa experiencia en enxeñaría e inmaculada atención ao detalle, e mediante a canibalización do coche irmán R6B para recambios, Gerard logrou que o R4A funcionase a tempo para a manifestación Cockfosters a mediados de 1945. Ao mesmo tempo, a esposa de Gerard, Joan, tamén pilotou o vello Riley Sprite.
Antes da tempada de 1946, Gerard decidiu equiparse cunha montura máis potente. Mentres tanto Bob e Joan Gerard seguiron empregando o R4A para unha serie de subidas e vitorias de sprint, pronto adquiriu un ERA R14B reconstruído e modificado para carreiras de circuíto. As principais modificacións de Gerard no deseño de pre-guerra foron adaptar un preselector na caixa de cambios e cambiar o sobrealimentador Zoller por un deseño Murray-Jamieson máis pequeno pero máis eficiente. Máis tarde cambiou o aspecto exterior do automóbil, cambiando o antigo radiador vertical por un cunha capota moito máis inclinada, baixando a liña do capó para acomodala.
Durante os seguintes cinco anos, Bob Gerard utilizou o R14B con grande éxito. Logrou tres vitorias consecutivas no Empire Trophy e dúas vitorias na Jersey Road Race entre 1947 e 1949, tamén terminou regularmente entre os dez primeiros en moitos eventos estándar internacionais. No primeiro Gran Premio do Reino Unido, en 1948, Gerard levou o vello R14B cunha década de antigüidade ao terceiro lugar, só batido polos novos Maserati 4CLT / 48 de fábrica dos grandes pilotos italianos Luigi Villoresi e Alberto Ascari. O ano seguinte, foi mellor, quedando segundo, de novo detrás dun Maserati, esta vez pilotado polo suízo Toulo de Graffenried. Os seus dous triunfos e un segundo posto de Grand Prix, xunto co sétimo lugar na carreira do International Trophy de 1949 en Silverstone, proporcionaron a Gerard o prestixioso premio Gold Star do British Racing Drivers 'Club en 1949.
Gerard continuou co R14B no primeiro ano do novo Campionato Mundial da FIA en. A pesar da crecente brecha de idade entre o seu coche e a maioría do resto do circuíto, a preparación minuciosa de Bob Gerard dos seus coches e a súa insistencia en aumentar a súa fiabilidade, fixo que moitas veces terminase as carreiras en posicións moito mellores do esperado. Na primeira carreira do Campionato Mundial, o Gran Premio do Reino Unido de 1950, a unión Gerard-R14B non acadou puntos por pouco, rematando no sexto lugar, a pesar de comezar décimo terceiro na grella. Tamén terminou no sexto lugar co R4A no evento do Gran Premio de Mónaco de 1950, esta vez saíndo desde o 16º lugar da grella.
Con todo, a rápida evolución dos coches de carreiras, inspirada nos premios ofrecidos no Campionato, fixo que en Gerard abandonase o seu vello ERA a favor de algo máis moderno. Conservando un grao de patriotismo, Gerard comprou un Cooper T23 - Bristol, que seguiría usando para as carreiras de Campionato e fóra de Campionato ata cando se actualizou ao novo chasis con motor central T43. só terminou dúas veces no top ten nas carreiras do Campionato nos seus Coopers, no Gran Premio do Reino Unido de 1954 e na súa última carreira no campionato no Gran Premio do Reino Unido de 1957, Gerard permaneceu sendo unha forza nos eventos nacionais do Reino Unido. Durante os anos cincuenta gañou moitas carreiras, na maioría dos circuítos británicos e foi un competidor moi respectado.
Os logros de Bob Gerard foron homenaxeados polos propietarios da pista de Mallory Park, no seu Leicestershire natal, cando chamaron "Gerard" á curva máis destacada do circuíto. O propio Gerard continuou correndo na década de 1960, nun automóbil deportivo Turner, e utilizou a súa experiencia de preparación para o beneficio doutros pilotos actuando como garante de moitos prometedores recentemente chegados ata a década de 1980. Bob Gerard morreu, unha semana despois do seu 76 aniversario, en 1990.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
L'Aleixar
L'Aleixar é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Noyal-sous-Bazouges
Noyal-sous-Bazouges (en Noal-Bazeleg, en galó: Nouya) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Georgian Airways
Georgian Airways (xeorxiano: ჯორჯიან ეარვეისი), anterormente Airzena, é a aeroliña nacional de Xeorxia. A compañía ten a súa sede en Tbilisi e a súa base principal atópase no aeroporto de Tbilisi.
Historia
Airzena fundouse no mes de setembro de 1993 e no ano 1999 Airzena converteuse na aeroliña de bandeira de Xeorxia. En agosto de 2004 a compañía cambiou o seu nome para Georgian Airways.
Na primeira metade da década dos 2000 a dirección a aeroliña decidiu modernizar a frota e alugou dous Boeing 737-500 a Hapag-Lloyd. Este foi o primeiro caso dunha aeroliña xeorxiana operando equipamento occidental moderno. Dende entón Georgian Airways non deixou de desenvolver e modernizar a súa frota.
Frota
En xaneiro de 2018 a frota de Georgian Airways estaba formada polos seguintes avións:
Francisco Calvelo
Francisco Calvelo Moreira, nado en Almería en 1982, é un director de cine galego.
Traxectoria
Aínda que naceu en Almería, criouse na Coruña. Autor visual autodidacta e un dos principais impulsores do cinema experimental e fantástico en Galicia. Membro fundador de Black Maria Producciones e do Festival de curtametraxes fantásticas Marienbad. A súa curta Crisálida foi seleccionada no Festival de Cine Internacional de Sitges en 2006, dentro da sección Brigadoom. No ano 2007 remata Go'El, unha curtametraxe realizada a partir dun guión de Jose Antonio Ramos e que conta co actor televisivo galego Santiago Romay.
Vilanova, Paradela, O Corgo
Vilanova é un lugar da parroquia de Paradela no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).
Belesende, Valonga, Pol
Belesende é un lugar da parroquia de Valonga no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Conclave
O conclave é a reunión que celebra o Colexio Cardinalicio da Igrexa católica para elixir a un novo Bispo de Roma, cargo que leva aparellados o de Papa (Sumo Pontífice e Pastor Supremo da Igrexa Católica) e o de Xefe do Estado Vaticano.
O termo conclave procede do latín “cum clave” ("baixo chave"), polas condicións de reclusión e máximo illamento do mundo exterior en que debe desenvolverse a elección, co fin de evitar intromisións de calquera tipo. Este draconiano sistema de encerrar os electores do Papa, vixente polo menos dende o II Concilio de Lión (1274), foi mitigado por Xoán Paulo II na Constitución Apostólica Universi Dominici Gregis (UDG), sobre a Vacante Apostólica e a elección do novo Pontífice (22 de febreiro de 1996). Establécese nela que os electores poden residir, mentres dura o conclave, na recentemente construída Casa de Santa Marta, unha residencia para o efecto no propio Vaticano, pero mantendo a rigorosa prohibición de calquera clase de contacto co mundo exterior.
Dende fai séculos, os conclaves teñen lugar na Capela Sistina, dentro do complexo Vaticano.
Historia
Os primeiros bispos eran designados polos apóstolos ou fundadores das súas igrexas. Posteriormente, foise introducindo o sistema de elección polos membros das comunidades, clérigos e laicos, así como polos bispos das dioceses próximas. En Roma, a elección corría principalmente a cargo dos clérigos que, baixo a supervisión dos bispos, escollían un candidato por consenso ou por aclamación, presentándoo despois ante o pobo para que este o confirmase. Os frecuentes tumultos que este sistema provocaba foron causa de que en ocasións se elixise a un ou máis candidatos rivais, chamados antipapas.
Xunto ao propósito de evitar influencias foráneas dos poderes civís, o enclaustramento dos electores tivo a súa orixe nas prolongadas situacións de bloqueo que ás veces se daban nas eleccións papais. As autoridades recorreron en ocasións á reclusión forzada dos cardeais electores, por exemplo, en 1216 en Perugia, e en 1241 en Roma. É soado tamén o caso da cidade de Viterbo onde, trala morte do papa Clemente IV (1268) houbo que encerrar aos cardeais no palacio episcopal. Logo de case tres anos de Sé Vacante sen que se chegase a ningún acordo sobre o novo Pontífice, os desesperados habitantes decidiron non fornecer alimento algún aos electores, agás pan e auga. Os cardeais deberon captar a indirecta, porque se apresuraron a elixir a Gregorio X.
Este mesmo Papa, quizabes pola experiencia vivida na súa elección, aprobou normas que -mediante a presión das incomodidades materiais- buscaban reducir ao mínimo as demoras no conclave. A partir de entón os cardeais debían quedar sempre recluídos nun recinto pechado; non se lles permitían as habitacións individuais, nin dispoñer de máis dun servente que lles atendese, salvo caso de enfermidade; a comida debíaselles fornecer por unha ventá e, a partir do terceiro día de conclave, o fornecemento quedaba reducido a unha soa comida ao día. Aos cinco días o réxime reducíase a pan e auga. Ademais, mentres durase o conclave os cardeais deixaban de percibir as súas rendas eclesiásticas. Hadrián V aboliu estas normas en 1276, pero Celestino V reintroduciunas en 1294, despois de que a súa propia elección se producise tras un período de sé vacante de dous anos.
Gregorio XV publicou dúas bulas pontificias (1621 e 1622) que regulaban tódolos aspectos da celebración do conclave. En 1904 San Pío X recolleu e unificou case tódalas dispersas normas dos papas anteriores a el nunha Constitución, introducindo certos cambios. Pío XII engadiu novas achegas en 1945, Xoán XXIII fíxoo en 1962 e Paulo VI en 1975. A recente Universi Dominici Gregis de Xoán Paulo II (1996) é a última reordenación en profundidade da normativa sobre o conclave.
O lugar de celebración do conclave non se estipulou oficialmente ata o século XIV. A partir do Cisma de Occidente as eleccións de Papa sempre tiveron lugar en Roma, salvo a de 1800, cando a ocupación da cidade por tropas do Reino de Nápoles obrigou a celebralo en Venecia. O último conclave celebrado fóra da Capela Sistina foi o de 1846, que tivo lugar no Pazo do Quirinal.
Electores
O Colexio de Cardeais coñeceu dimensións diversas, dende os sete membros con que chegou a contar no século XIII ata os 183 do presente. En 1587 Sisto V limitou o seu número a 70 membros, divididos en tres ordes: seis Cardeais Bispos, cincuenta Cardeais Presbíteros e catorce Cardeais Diáconos (aínda que repartidos nominalmente en estamentos con estes nomes, na actualidade os cardeais son sempre Bispos). No século XX, sobre todo a partir de Xoán XXIII, o Colexio de Cardeais incrementou o seu número co fin de dotalo da máxima representatividade xeográfica e nacional posible. Así a todo, en 1970 Paulo VI reservou a condición de elector aos menores de 80 anos e fixou o seu número máximo en 120. Coa creación en 2003 de 31 novos cardeais, Xoán Paulo II elevou o número de electores teóricos a 135. Na actualidade, dos 183 cardeais con que conta o Colexio, só 117 reúnen a condición de elector por non cumprir aínda a idade máxima (2005).
Candidatos
De acordo coa práctica tradicional da Igrexa, calquera bautizado home podería ser elixido Papa. En 1179 o III Concilio de Letrán aboliu as restricións que se foron introducindo dende o século VIII no sentido de limitar a condición de candidato, primeiro aos clérigos en xeral, e posteriormente só aos cardeais aínda que, na práctica, o último Papa que non era cardeal no momento da súa elección foi Urbano VI (1378). En caso de resultar elixido un presbítero, diácono ou laico, e aceptando a súa elección, procederíase no acto á súa ordenación como Bispo. Pese a todo, e dado que para ser ordenado bispo se require actualmente levar polo menos cinco anos como presbítero e cumprir os 35 anos, cabe pensar que só quen cumprise estas condicións podería ser obxecto de elección como Papa.
Non existe ningún requisito referente á nacionalidade, aínda que a tradición de séculos impuxo o costume de elixir papas italianos. O polaco Xoán Paulo II foi o primeiro non italiano dende Hadrián VI, holandés, elixido en 1522. A elección do alemán Bieito XVI (19 de abril de 2005) parece abolir definitivamente a tradición en favor dos italianos. Foron españois os papas San Dámaso I, Calisto III e o sobriño deste, Alexandre VI. Tamén foi español o considerado antipapa Bieito XIII, coñecido como Papa Luna.
As mulleres, ao non ser elixibles para o estado clerical, tampouco poden converterse en papas. Os relatos sobre papisas, especialmente a Papisa Xoana, carecen de calquera base histórica.
Procedemento electoral
Os cardeais teñen estritamente prohibido presentar a súa candidatura ou facer propaganda de si mesmos. Permítese, por outra banda, o intercambio de opinións e buscar apoios para terceiros.
Tradicionalmente, a elección do novo Papa podía realizarse de tres modos: por aclamación, por compromiso e por escrutinio. En caso de aclamación, os cardeais escollían ao candidato de forma unánime, como inspirados polo Espírito Santo. O compromiso era un expediente para saír de situacións de bloqueo, nas que de forma reiterada se facía imposible que un candidato alcanzase os votos suficientes. Escollíase entón unha comisión reducida de cardeais que procedese por si mesma á elección. O escrutinio é a forma habitual, por medio de voto secreto. A última elección por compromiso foi a de Xoán XXII en 1316, e por aclamación, a de Gregorio XV en 1621. As novas regras introducidas por Xoán Paulo II na UDG declaran abolidos os procedementos de aclamación e compromiso, polo que a elección deberá ser exclusivamente por escrutinio.
Ata 1179 bastou coa maioría simple na elección. Ese ano, o Concilio Laterano III incrementou ata os dous terzos a maioría requirida. Aos cardeais non se lles permitía votarse a si mesmos. Estableceuse un sofisticado procedemento para asegurar o segredo do voto, á vez que se impedise que os cardeais se votasen a eles mesmos. Pío XII (1945) eliminou este sistema, pero incrementou a maioría a dous terzos máis un dos votos. En 1996 Xoán Paulo II restaurou a maioría de dous terzos, pero non a prohibición do auto-voto. A constitución UDG establece tamén que pasadas 34 ou 33 votacións infrutuosas (segundo se realizase a primeira votación o día da inauguración do conclave ou o seguinte), os electores poderán decidir, por maioría absoluta, se cambian as normas electorais, pero sempre conservando como requisito o de esixirse polo menos a maioría absoluta na elección.
Da Vacante Apostólica á Inauguración de Pontificado
A Constitución Apostólica Universi Dominici Gregis -nome que recibe o documento das súas primeiras palabras na versión latina: (Pastor de) Todo o Rabaño do Señor-, aprobada por Xoán Paulo II en 1996, regula tódolos aspectos da elección dun novo Pontífice. Aínda que revoga as normas anteriormente vixentes sobre o mesmo tema, a maior parte das súas disposicións non fan senón confirmar moitas das prácticas xa establecidas, algunhas con centos de anos de antigüidade.
A Sé Vacante
Dúas son as circunstancias que poden dar lugar ao final dun Pontificado (ou Vacante Apostólica), iniciándose con iso o período de Sé Vacante e a necesidade de convocar o conclave: o falecemento do Papa e a súa abdicación. Unha terceira opción, a deposición do Papa, queda totalmente excluída, xa que ningunha autoridade está por enriba da súa nin tan sequera ço seu mesmo nivel.
A abdicación dun Papa é un acontecemento moi pouco frecuente na historia, pero si previsto no dereito da Igrexa. Requírese que sexa libre e que se manifeste de modo formal aínda que, como máximo lexislador, é o propio Papa quen determina de que forma ha de facelo. Non é preciso que a súa dimisión sexa aceptada por ninguén. Catro foron os Papas que ao longo da historia declararon a súa renuncia ao ministerio de Pedro: Bieito IX (1045), Gregorio VI (1046), Celestino V (1294) e Gregorio XII (1415). A Celestino V condenouno Dante Alighieri ao inferno na súa Divina Comedia por covarde. En cambio, o Papa Clemente V canonizou a Celestino en 1313, vivindo aínda o poeta.
O concepto de Sé "Romana Impedida", previsto no Código de Dereito Canónico, refírese aos casos nos que, por cativerio, relegación, desterro ou incapacidade, o Papa se atopase totalmente imposibilitado para exercer as súas funcións. Segundo o Código hase de atender ao estipulado nas leis especiais dadas para estes casos, pero non se fixo pública ningunha norma para unha situación semellante. De calquera modo, parece que non orixinaría un período de Sé Vacante nin a convocatoria do conclave.
Producíndose a Sé Vacante, o Colexio de Cardeais asume o goberno da Igrexa, pero de modo moi matizado. En efecto, só pode tomar decisións nos asuntos ordinarios e inaprazables, así como no referente á preparación das exequias do Pontífice falecido e a elección do novo. En ningún caso poden innovar, particularmente no que se refire aos procedementos electorais, nin tampouco exercer ningunha clase de suplencia do Papa. As súas disposicións só seguirán sendo válidas no seguinte pontificado se o novo Papa as confirma expresamente.
Polo que se refire aos bens materiais da Santa Sé, a súa administración neste período corresponde ao cardeal camarlengo axudado por tres cardeais asistentes. Na actualidade, o cardeal camarlengo é o español Eduardo Martínez Somalo
Morte do Papa
Unha vez coñecida a morte do Papa, o Cardeal Camarlengo é o encargado de verificala. Tradicionalmente realizaba esta tarefa golpeando con suavidade a cabeza do Papa cun pequeno martelo de prata e pronunciando o seu nome de pía -non o papal- tres veces. Tamén se colocaba unha candea preto do nariz do Pontífice e se a chama non se movía, o Cardeal Camarlengo constataba a morte do Bispo de Roma. Na nova ordenación establecida pola UDG o Camarlengo é introducido nos apousentos papais xunto co Mestre das Celebracións Litúrxicas Pontificias, os Prelados Clérigos e o Secretario e Chanceler da Cámara Apostólica. Unha vez na habitación do Papa, o Camarlengo axeónllase nun coxín violeta, reza unhas oracións pola alma do defunto e, tras achegarse ao leito, descobre o rostro do Pontífice e constata publicamente a súa morte declarando: "O Papa realmente morreu". Igualmente, a UDG non prohibe continuar coas tradicións mencionadas. O Secretario do a Cámara Apostólica debe estender entón acta da defunción. Loxicamente, iso require tamén a presenza de persoal médico.
Inmediatamente logo de constatada oficialmente a morte do Papa, o Secretario de Estado entrega ao Camarlengo a matriz do selo de chumbo e o Anel do Pescador, cos cales son autentificadas as Cartas Apostólicas, para ser destruídos en presenza do Colexio de Cardeais, para evitar que se falsifiquen documentos papais. O Camarlengo é responsable tamén de selar o estudo e o dormitorio do Papa. O persoal que o atendía pode seguir habitando no apartamento papal só ata o momento da súa sepultura, momento a partir do cal deberá ser evacuado e selado na súa totalidade ata que tome posesión del o novo Pontífice.
Corresponde igualmente ao Camarlengo comunicar a noticia do falecemento do Papa ao Cardeal Vicario para a Urbe, para que o notifique ao pobo de Roma, así como ao Cardeal Arcipreste da Basílica Vaticana. O mesmo Camarlengo ou o Prefecto da Casa Pontificia deben tamén anunciar a noticia ao Decano do Colexio Cardinalicio. Este é o responsable de facer chegar a noticia a tódolos cardeais do mundo, convocándoos a Roma. Tamén é tarefa súa notificalo ao Corpo Diplomático acreditado ante a Santa Sé. Ata a súa elección como Papa no Conclave de 2005 era Decano do Colexio Cardinalicio o alemán Joseph Ratzinger, actual Bieito XVI.
Dende Pío IX, os tanxidos fúnebres da campá grande de San Pedro encargáronse de facer pública a noticia do falecemento dos Papas. Ao tanxer as campás da Basílica de San Pedro, as campás das igrexas de Roma fanlles eco en sinal de dó pola morte do seu Bispo.
Ataun
O seu termo municipal ten unha extensión de 58,73 km². Tiña en 2015 unha poboación de 1.674 habitantes.
Conclave
As Congregacións de Cardeais
Durante a Sé Vacante, os Cardeais desenvolven as súas funcións mediante dous tipos de comisións, chamadas Congregacións: a Particular e a Xeral.
Integran a Congregación Particular o Cardeal Camarlengo e outros tres cardeais asistentes (un pola orde dos Bispos, outro pola dos Presbíteros e outro pola dos Diáconos) elixidos por sorteo entre os electores (é dicir, os que non cumpriron os 80 anos) chegados xa a Roma. Cada tres días procédese a un novo sorteo para renovar aos cardeais asistentes. A Congregación Particular ocúpase dos asuntos ordinarios de menor entidade que se vaian presentando durante a Sé Vacante. O que unha Congregación Particular decida, resolto ou denegado non o poden revogar as que se constitúan os días seguintes. A Congregación Particular cesa nas súas funcións no mesmo momento en que se elixe un novo Papa.
A Congregación Xeral está composta pola totalidade do Colexio Cardinalicio e está en funcións ata o momento de iniciarse o Conclave. Os Cardeais Electores teñen obrigación de incorporarse á Congregación Xeral axiña que como lles sexa posible, unha vez coñecido o falecemento do Papa. En cambio, aos non electores permíteselles absterse de participar se así o desexan.
As principais obrigacións da Congregación Xeral refírense á organización das exequias do defunto Papa, determinar a data de inicio do Conclave (entre 15 e 20 días dende que comezou a Sé Vacante), velar pola destrución do Anel do Pescador e o selo de chumbo, designar a dous eclesiásticos de probada doutrina (normalmente frades ou monxes) para que lles dirixan senllas meditacións sobre os problemas da Igrexa no momento actual e aprobar os gastos necesarios dende a morte do Pontífice ata a elección do sucesor.
Exequias do Papa
Corresponde á Congregación de Cardeais preparar todo o necesario para as exequias do defunto Papa e fixar o día de inicio das mesmas. En cambio, o que se refire á súa sepultura é competencia do Cardeal Camarlengo tras conseguir a opinión dos responsables das tres ordes do Colexio Cardinalicio salvo que o mesmo Pontífice dispuxese algo en vida. Os últimos papas soterráronse habitualmente na Cripta da Basílica de San Pedro (ou Grutas Vaticanas), próximos á tumba do Apóstolo, pero non é obrigatorio. Pode realizarse nunha catedral, unha igrexa parroquial, un santuario etc. Á morte de Xoán Paulo II, por exemplo, se especulou coa posibilidade de que dispuxese ser soterrado na Catedral de Cracovia, sé da que fora bispo.
miniatura|dereita|350px|Funeral de Xoán Paulo II.
Os Cardeais deben decidir, en primeiro lugar, o día e hora do traslado do cadáver á Basílica Vaticana para ser exposto á veneración dos fieis. Antes dese momento, e unha vez preparado o corpo do Papa, debe ser levado á Capela Clementina, no Palacio Apostólico Pontificio, para a veneración privada da Casa Pontificia e dos Cardeais. Tralo falecemento de Xoán Paulo II (2005) calcúlase que entre dous e tres millóns de persoas desfilaron ante o seu corpo exposto fronte ao Baldaquino da Confesión, na Basílica de San Pedro? para renderlle a súa última homenaxe.
Ademais das innumerables Misas ofrecidas en todo o mundo polo Pontífice falecido, as exequias oficiais contemplan nove celebracións eucarísticas en Roma, a cargo de diversas comunidades que representan a universalidade da Igrexa. A orde das celebracións é así: o primeiro, quinto e noveno días realízanse na Capela Papal; o segundo día destínase aos fieis da Cidade do Vaticano; o terceiro á Igrexa de Roma; o cuarto aos Capítulos das Basílicas Patriarcais; o sexto á Curia Romana; o sétimo ás Igrexas Orientais; o oitavo aos membros de Institutos de Vida Consagrada.
Inicio do Conclave
As normas da UDG sobre a celebración do Conclave amplían por primeira vez o ámbito en que transcorrerá a vida dos Cardeais mentres dure a elección do novo Papa. O proceso electoral mesmo mantense, como é tradición, dentro dos límites da Capela Sistina, pero se incorporan tanto a Casa de Santa Marta, residencia vaticana de recente creación, como as capelas para as celebracións litúrxicas, as áreas por onde deban desprazarse os cardeais para ir dun punto a outro, e ata os mesmos xardíns vaticanos, onde poden pasear e descansar. Así a todo, mantense en pé a prohibición de todo contacto co mundo exterior (televisión, prensa, radio, teléfono, correspondencia, internet), e ninguén non autorizado pode achegarse aos cardeais ou falar con eles mentres dura o Conclave. No de 2005 procedeuse, ata, a efectuar un varrido electrónico para detectar calquera posible mecanismo transmisor ou receptor camuflado no ámbito da clausura.
A Universi Dominici Gregis aclara os motivos desta reclusión cardinalicia: salvagardar aos electores da indiscreción allea e dos intentos de afectar á súa independencia de xuízo e liberdade de decisión, así como garantir o recollemento que esixe un acto tan vital para a Igrexa enteira.
O día sinalado pola Congregación Xeral de Cardeais (entre 15 e 20 tralo falecemento do Pontífice), ten lugar pola mañá unha solemne misa votiva “Prol Pontificem eligendo” (para a elección do Pontífice), normalmente presidida polo Cardeal Decano, na que se pide a Deus que ilumine as mentes dos electores.
Xa pola tarde, os cardeais, reunidos na Capela Pauliña, encamíñanse en procesión solemne á Capela Sistina -debido a unhas obras en curso, o Conclave de 2005 partiu da Capela das Bendicións- cantando as ladaíñas dos Santos de Oriente e Occidente. Unha vez chegados á Capela Sistina, os electores entoan a un tempo o “Veni Creator”, oración coa que se invoca ao Espírito Santo, e proceden a prestar xuramento solemne de gardar as normas que rexen o Conclave, cumprir fielmente o ministerio petrino caso de ser elixidos, e manter o segredo de todo canto se refira á elección do novo Pontífice.
A partir dese momento pódese proceder á primeira votación (única do día) ou aprazala ata o día seguinte.
Desenvolvemento das votacións
O proceso de votación no conclave divídese en tres partes: pre-escrutinio, escrutinio propiamente dito e post-escrutinio.
A fase de escrutinio propio iníciase cando cada Cardeal, por orde de precedencia, dobrando dúas veces a súa papeleta de voto, a leva no alto ata o altar, diante do cal están os Escrutadores e sobre o que se colocou unha urna cuberta cun prato para recoller os votos. Unha vez alí, o Cardeal votante pronuncia en voz alta o xuramento: Poño por testemuña a Cristo Señor, o cal xulgarame, que dou o meu voto a quen, en presenza de Deus, creo que debe ser elixido. Deposita entón a papeleta no prato e con este introdúcea na urna. Inclínase logo ante o altar e regresa ao seu sitio. Se un Cardeal enfermo ou ancián non pode achegarse ata o altar, un Escrutador achégase a el, recolle o seu xuramento e o seu voto e encárgase de depositar a papeleta na urna. Se a súa enfermidade obrígalle a permanecer na Casa de Santa Marta, son entón os Enfermeiros os que acoden a recoller o seu voto seguindo un procedemento similar ao descrito.
O post-escrutinio lévano a cabo os tres Cardeais Escrutadores, elixidos ao azar, contabilizando diante de tódolos Electores os votos recolleitos. Se o número de votos é distinto do de votantes, quéimanse as papeletas e repítese a votación. Os nomes dos votantes vanse anotando nunha relación, mentres que os votos contabilizados vanse cosendo con agulla e fío para mantelos unidos. A continuación, os tres Revisores supervisan as notas dos Escrutadores e revisan os votos, para asegurarse de que aqueles cumpriron correctamente o seu cometido.
Se ningún dos candidatos obtén a maioría de dous terzos, concluída cada sesión (dúas votacións) quéimanse nunha estufa as papeletas dos votos xunto coas notas dos Escrutadores. Agréganse substancias químicas ao lume para que o fume sexa negro e indique unha elección sen éxito.
A UDG establece que todo resultado debe ser rexistrado nunha acta, que se arquiva no Vaticano e non pode abrila ninguén, ata dentro de 50 anos dende que foi labrada a acta.
O conclave dura todo o tempo que sexa necesario. Así a todo, hai establecidos períodos de descanso e coloquio se non se acada acordo (día 5º, tarde do 7º, tarde do 9º), cunha exhortación do Cardeal Decano. Chegados ao día 11º, se se aproba así por maioría absoluta dos Electores, pódese optar por dúas solucións de compromiso: ou rebaixar a maioría de votos requirida dos dous terzos á maioría absoluta, ou votar a un dos dous candidatos máis votados no escrutinio precedente e elixir ao que obteña maioría absoluta.
En ningún caso se contempla a abstención dos Electores.
Elección e aceptación
Conseguida a maioría necesaria en calquera votación, o candidato elixido debe expresar de inmediato a súa aceptación ou non do ministerio. O último dos Cardeais Diáconos convoca á Capela Sistina ao Secretario do Colexio de Cardeais e ao Mestre das Celebracións Litúrxicas Pontificias. Presentes estes, o Cardeal Decano ou o que lle siga en orde e antigüidade pide o consentimento ao elixido coa seguinte pregunta: “Acceptasne electionem de che canonice factam in Summum Pontificem?” (Aceptas a túa elección canónica como Sumo Pontífice?)
Se o candidato electo dá o consentimento, pregúntaselle entón:”Quo nomine vis vocari?” (“Con que nome queres chamarte?”)