cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virus da leucemia felina
Progresión
A enfermidade pode producir moi diversos efectos. O gato pode loitar contra a infección e volverse totalmente inmune. Converteríase nun portador san, mais si podería infectar outros gatos ou mesmo enfermar. O desenvolvemento de linfomas considérase a última etapa da doenza. Co virus dentro do gato, hai seis fases na infección de VLFe:
De o sistema inmunolóxico do gato non eliminar o virus, pasaríase á:
Os gatos diagnosticados con infección persistente polas probas ELISA poden morrer aos poucos meses ou ficar asintomáticos durante máis tempo. As enfermidades mortais son leucemias, linfomas e anemias non rexenerativas. Malia non coñecerse cura para a infección do virus, en 2006 o departamento de agricultura dos Estados Unidos aprobou un inmunomodulador dos linfocitos T como axuda no tratamento de infeccións do VLFe e o VIF.
Críase que a proteína do virus tiña que estar presente para inducir linfomas nos gatos. Porén, os novos datos mostran que unha alta porcentaxe de linfomas antíxeno VLFe negativos conteñen ADN de VLFe. Isto indicaría un mecanismo de "golpe e fuga" do desenvolvemento dos tumores inducidos polo virus.
Prevención
Existen vacinas contra o VLFe (Código ATCvet QI06AA01 e varias vacinas combinadas), aínda que ningunha da vacinas actualmente dispoñíbeis ofrece o 100% de protección contra o virus. Téñense rexistrado efectos secundarios graves como consecuencia da vacinación contra o VSFe. Unha pequena porcentaxe dos gatos vacinados desenvolveu posteriormente sarcomas asociados á vacina, un tumor agresivo no lugar da inxección.
O desenvolvemento de sarcomas coa antiga vacina contra a VLFe e outras pode deberse á inflamación causada por adxuvantes de aluminio das vacinas. Con todo, non se demostrou a causalidade entre os sarcomas e a vacinación, e non hai ningunha diferenza estatística demostrada entre a prevalencia de sarcomas nos animais vacinados coas vacinas adxuvadas ou as non adxuvadas. A incidencia dos sarcomas é significativamente máis baixa en Europa que nos EUA, malia usaren vacinas similares.
O laboratorio veterinario Merial produce unha vacina recombinante, baseada en virus da varíola do canario con xenes gag e env de VLFe. Considérase máis segura cá antiga vacina, xa que non require un adxuvante para ser eficaz. Malia tratarse dun virus vivo, ao ser unha ave o anfitrión orixinal, non se replica en mamíferos. Con todo, non demostrou reducir a incidencia de sarcomas en calquera estudo clínico ou de campo.
O virus da leucemia felina é moi feble e morre ás dúas horas nun ambiente seco. Xa que logo, a incidencia de transmisión reducirase considerablemente se se mantén a caixa de area sen restos húmidos. Estes pódense quitar despois de cada uso, malia que isto ás veces non é práctico. Outra opción é un areeiro de tres partes que utilice, ou ben un substrato de mazaroca de millo, ou ben area de semente de cártamo nunha unidade ranurada na parte superior. Isto permite que o líquido drene nun depósito que se baleire con regularidade. O material da cama seca ao aire, co que o virus morre decontado.
Estrutura viral
O Virus da Leucemia Felina (FeLV) é un retrovirus de ARN ou oncornavirus. Foi descrito por primeira vez en 1964 por W. Jarrett (et al., Nature 202:566) na Universidade de Glasgow, na Escola de Medicina Veterinaria. O virus consta de LTRs 5′ e 3′ e tres xenes: Gag (estrutural), Pol (enzimas) e Env (envoltura e transmembrana). O xenoma total é de aproximadamente 9600 pares de bases.
Tratamentos aprobados en Europa
En Europa véndese interferón-ω (omega) polo menos co nome de Virbagen Omega e fabricado por Virbac. Cando se utiliza no tratamento de gatos infectados con FeLV en fases clínicas non terminais (maiores de 9 semanas) producíronse melloras substanciais nas taxas de mortalidade. En gatos non anémicos, a taxa de mortalidade do 50 % reduciuse en arredor dun 20 % tras o tratamento.
Comparación co VIF
O virus da inmunodeficiencia felina e o VLFe son da mesma familia. Con todo, ambos diferéncianse en moitos aspectos. Canto á forma, o VLFe é máis circular, mentres que o VIF é alongado. Os dous virus teñen tamén bastantes diferenzas xenéticas. As capas de proteínas difiren en tamaño e composición.
Aínda que moitas das enfermidades causadas polo VLFe e VIF son similares, as formas específicas en que son causadas tamén son distintas. Amais, o VLFe xeralmente causa unha doenza sintomática, o gato infectado por VIF pode permanecer completamente asintomático toda a vida.
The Bluetones
The Bluetones é unha banda inglesa de indie rock formada en Hounslow no ano 1993. Os membros do grupo son Mark Morriss (voz), Adam Devlin (guitarra), Scott Morriss (baixo), e Eds Chesters (batería). Un quinto membro, Richard Payne, estivo no grupo entre 1998 e 2002. Orixinalmente a banda chamouse "The Bottlegarden".
O grupo conseguiu 13 sinxelos top 40 e tres álbums top 10 nas listas británicas. Aínda que o seu éxito comercial desapareceu na era posbritpop, The Bluetones continuou xirando e publicando discos. O seu álbum máis recente, A New Athens, foi editado en maio de 2010.
Lourdes Tibán
Lourdes Licenia Tibán Guala, nada en Salcedo o 15 de outubro de 1969, é unha avogada e política ecuatoriana de etnia indíxena. Actualmente é membro do Foro Permanente para as Cuestións Indíxenas da ONU, e é considerada unha das líderes nacionais do movemento indíxena. Foi unha das principais asembleístas de oposición no goberno de Rafael Correa.
Traxectoria
Naceu o 15 de outubro de 1969 na comunidade indíxena de Chirinche Bajo, no Cantón Salcedo, Provincia de Cotopaxi. Deixou o seu fogar aos 14 anos, polo que tivo que traballar en hortas familiares e posteriormente como empregada doméstica en Ambato. Aos 19 anos empezou a estudar a secundaria a distancia.
En 2002, graduouse en xurisprudencia na Universidade Central de Ecuador e en 2007 recibiu o título de máster en Ciencias Sociais na Facultade Latinoamericana de Ciencias Sociais.
Inicios na política
En 2005 converteuse en secretaria executiva do Consello de Desenvolvemento das Nacionalidades e Pobos do Ecuador (Codenpe), posto que desempeñou até 2009. Durante este tempo coñeceu ao entón ministro de finanzas, Rafael Correa, co cal, como indicou ela, tivo unha discusión polo financiamiento da institución, unha discusión na cal foi apoiada por Alfredo Palacio e a cal Tibán argumentou que foi unha das causas da saída de Correa do cargo. No ano 2009, con Correa no poder, tivo que renunciar ao seu cargo polas críticas do mandatario contra ela, que a chamou "pobre muller" e acusouna de gastar fondos do Codenpe en protestas contra o réxime. Tibán respondeu denunciando a eliminación do orzamento ao Codenpe por parte do Goberno e aseverando que os ataques do presidente constituían unha represalia por ter participado persoalmente en marchas en contra da Lei de Minería que impulsaba o goberno central nesa época.
Asembleísta nacional
Logo da súa saída do Codenpe anunciou a súa intención de lanzarse como candidata a asembleísta da Provincia de Cotopaxi. Nas eleccións lexislativas de 2009 gañou un escano na Asemblea por Pachakutik. Na mesma foi parte da Comisión de Dereitos Colectivos, Comunitarios e a Interculturalidade. Tamén exerceu a segunda vocería do Consello de Administración Lexislativa dende 2009 até 2011.
Durante o seu período como asembleísta tomou unha marcada posición contraria ao Goberno de Rafael Correa. Foi unha das principais promotoras da campaña polo "Non", durante o Referendo constitucional e consulta popular de 2011. Así mesmo animou ao presidente a que outorgase amnistía aos que chamou "perseguidos políticos" do 30-S, entre os cales estivo un dos seus irmáns, logo de que o presidente declarase ante a prensa internacional que buscaba "harmonía nacional".
En agosto de 2012 denunciou ante medios de comunicación a suposta venda de sinaturas de inscrición para o rexistro de partidos e movementos políticos no Consello Nacional Electoral. Tamén aseverou que o seu teléfono móbil fora roubado e que por iso non contaba con información sobre a identidade dos ofertantes. O presidente Correa criticou a actitude de Tibán, alegando que estaba a encubrir aos vendedores de sinaturas. A Fiscalía da Nación chamou finalmente á asembleísta a declarar sobre o caso, xunto co Presidente da Asemblea, Fernando Cordero Cueva e outros membros do Goberno. esquerda|miniatura|250x250px|Tibán xunto con [[Martha Roldós no ano 2015.]] Meses antes das eleccións lexislativas de 2013 foi elixida precandidata presidencial polo movemento Pachakutik. Mais unha vez constituída a Unidade Plurinacional das Esquerdas (alianza entre varios movementos e partidos de esquerda que incluía a Pachakutik), pasou a encabezar a lista de asembleístas nacionais por devandita agrupación, Tibán, xunto a outros catro compañeiros de Pachakutik, resultaron elixidos.
Durante a antesala ás eleccións presidenciais de 2017 volveu ser seleccionada como a precandidata á presidencia da república por Pachakutik, logo de gañar as eleccións primarias do movemento co 46,7% dos votos (superando por case vinte puntos porcentuais a Salvador Quishpe, quen quedou en segundo lugar). Porén, a finais de setembro de 2016 anunciouse a decisión do movemento de retirar a candidatura de Tibán e apoiar a Paco Moncayo, candidato da Esquerda Democrática.
A comezos de 2017 foi nomeada membro do Foro Permanente para as Cuestións Indíxenas da ONU para o período 2017-2019.
Vida persoal
Contraeu matrimonio civil en 2008 co dirixente indíxena Raúl Ilaquiche. O 14 de febreiro de 2015 tivo lugar a súa voda eclesiástica, celebrada na comuna de Chirinche Bajo polo arcebispo de Portoviejo, Mario Ruiz Navas. Á mesma estiveron convidados varios asembleístas e personalidades da política.
Bajocero
Bajocero é un filme español de 2021 dirixido por Lluís Quílez, escrito por Fernando Navarro e Lluís Quílez. Está protagonizado por Javier Gutiérrez, Karra Elejalde, Luis Callejo e Patrick Criado.
Netflix reportou que o filme foi visto por máis de 47 millóns de contas no primeiro mes de estrea no servizo en liña.
Sinopse
Nunha fría noite de inverno, nunha estrada no medio do nada, un furgón policial blindado é asaltado durante o traslado duns presos. Alguén está buscando un preso do seu interior. Martín, o policía condutor do furgón, consegue pecharse dentro do cubículo blindado xunto cos reclusos. Obrigado a entenderse cos seus inimigos, Martín ten que sobrevivir e cumprir co seu deber nunha longa noite na que se porán a proba mesmo os seus principios.
Il Boemo
Il Boemo é un filme de 2022 coproducido entre a República Checa, Italia e Eslovaquia e dirixido por Petr Václav. O filme conta a vida do compositor checo Josef Mysliveček (1737–1781), quen foi un dos compositores máis aclamados e prolíficos de ópera seria en Italia na segunda metade do século XVIII, e mentor e amigo de Wolfgang Amadeus Mozart. Está protagonizado por Vojtěch Dyk, Elena Radonicich, Barbara Ronchi e Lana Vlady. Estreouse na 70ª edición do Festival Internacional de Cinema de Donostia o 19 de setembro de 2022.
Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Gail Bradbrook
Gail Marie Bradbrook, nada en South Elmsall o 30 de abril de 1972, é unha activista polo clima británica e cofundadora do movemento social ambiental Extinction Rebellion.
Traxectoria
De 2003 a 2017 foi directora de estratexia en Citizens Online, unha organización que promove un acceso máis amplo a Internet para usuarios discapacitados. Durante ese período, participou no lanzamento da campaña "Fix the Web" en novembro de 2010.
Participou en varios grupos activistas en Stroud, incluído un período no que estivo como directora voluntaria da organización Transition Stroud entre 2010 e 2013, así como unha protesta contra o fracking, diversas accións en oposición á construción dun incinerador local, incluíndo unha protesta nudista, e un bloqueo de Extinction Rebellion en Merrywalks, Stroud. En 2015, con George Barda, creou o grupo Compassionate Revolution (que se transformou en Rising Up!, de onde xurdiu Extinction Rebellion:
"“Bradbrook estivera involucrada no movemento Occupy e as campañas en torno ao pico do petróleo, pero non puideron engalar'."
Melicertus
Melicertus é un xénero de decápodos da familia Penaeidae que comprende oito especies:
Gail Bradbrook
Traxectoria
En 2016, foise a un retiro psicodélico a Costa Rica, "onde tomou ayahuasca, iboga e kambo, en busca de certa claridade no seu traballo". Esa experiencia "fixo que cambiase o seu enfoque" para facer campaña. Pouco despois de regresar, coñeceu a Roger Hallam e crearon xuntos Extinction Rebellion. Bradbrook protesta para crear conciencia sobre os perigos do cambio climático antropoxénico e cre que só a desobediencia civil a grande escala pode provocar o cambio que se necesita.
Palio
O termo palio (do latín pallium "manto grego", en xeral "manto", "toga", "colgadura") pode referise a:
Antigüidade clásica
Cristianismo Zooloxía e anatomía
Ademais
Cova des Coloms
miniatura|dereita|300px|Vista da cova dende o interior.
A cova des Coloms é unha cova natural situada no barranco de Binigaus, no concello menorquino de Es Migjorn Gran. O seu teito ten 24 metros de altitude, a súa lonxitude é de 110 metros e o seu ancho de 20 metros. Pódese chegar a pé dende as vilas de Es Migjorn Gran collendo o camiño que leva á praia de Binigaus.
Localización
A cova está situada no barranco de Binigaus, aproximadamente a 1,6 km ao suroeste de Es Migjorn Gran e o acceso é gratuíto. O aparcadoiro máis próximo está no cemiterio local. O camiño está sinalizado nunha estrada privada de grava.
Descrición
miniatura|Vista do interior da cova A cova ten 110 metros de longo, 20 de ancho e 24 de alto. O seu nome provén da gran cantidade de pombas silvestres que vivían nela, das que aínda hoxe en día se pode ver algunha. Polo seu tamaño coñécese tamén como "a catedral". Está dividida en dúas zonas. Un salón central de 50 metros seguido dun longo e estreito corredor a continuación.
É unha cova de orixe cárstica, igual que a meirande parte das covas naturais de Menorca, que se formou pola circulación de correntes de auga subterránea, que foron erosionando a rocha calcaria. A Cova des Coloms está protexida dende 1966 como un ben de interese cultural. O número de rexistro do Ministerio de Cultura español é RI-51-0003660.
Xacemento arqueolóxico
A Cova des Coloms foi un lugar de enterramento para o período posttalaiótico (550-123 a.C.) e tamén puido ter algún tipo de significado ritual ou relixioso. Os sedimentos arqueolóxicos atópanse principalmente na sala principal da cova e é onde se realizaron pequenas investigacións e a zona que tamén sufriu máis espolio. Por desgraza, hai moi poucos datos sobre este xacemento arqueolóxico, xa que nunca se realizaron escavacións arqueolóxicas intensivas nin se realizaron investigacións arqueolóxicas que nos poidan proporcionar novos datos. Con todo, á dereita e á esquerda da entrada hai grandes montículos de terra que posiblemente sexan os restos destas "escavacións" clandestinas. Este sedimento podería ser o resultado do baleirado do interior da cova, unha pista que nos daría a entender que todos os enterramentos foron destruídos. Tampouco poderiamos descartar que todo o sedimento observado fóra da entrada da cova e no penedo sexa o resultado do baleirado do interior. A ambos os dous lados da entrada hai uns muros posiblemente prehistóricos que deberon pechar a cova dende o exterior.
Non obstante, a Cova des Coloms espertou o interese non só dos menorquinos, senón tamén de expertos historiadores e arqueólogos hai unhas décadas. De feito, o arquiduque Luís Salvador de Austria xa nos fala da Cova des Coloms e sinala o seu posible uso durante a prehistoria menorquina. Por outra banda, o prehistoriador francés Émile Cartailhac publicou en 1892 que atopou cerámica e ósos humanos despois de realizar pequenas prospeccións. Unha das únicas escavacións realizadas foi por Antonio Vives y Escudero e o propietario do terreo, Bartomeu Sturla, entre 1914 e 1915, cando atoparon vasos de cerámica prehistóricos e dous cornos de bronce un dos cales forma parte da colección Vives Escudero e a outra da colección Cardona Mercadal, ambas doadas ao Museo de Menorca. Do primeiro corno mencionado extraéronse mostras de madeira calcinada, que foi analizada polo Carbono-14, e data do ano 406 a.C.
Victorino Cabarcos López
Victorino Cabarcos López, nado en Sarria o 4 de febreiro de 1884 e finado no mesmo concello o 26 de xuño de 1936, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Militante de Izquierda Republicana. A madrugada do 26 de xuño de 1936 o falanxista Manuel Carrozas Varela atentou, no local da sociedade La Unión, contra Pedro García Arcas disparándolle e feríndoo gravemente, e matou a Victorino cando tratou de detelo. O seu enterro converteuse nunha enorme manifestación de repulsa.
Muru (filme)
Muru é un filme neozelandés de 2022 escrito e dirixido por Tearepa Kahi. A historia do filme está baseada nas redadas antiterroristas de 2007 en Nova Zelandia que se produciron na comunidade Ngāi Tūhoe de Rūātoki
Está protagonizado por Cliff Curtis, Jay Ryan e Manu Bennett. Estreouse como filme de apertura do Festival Internacional de Cinema de Nova Zelandia o 28 de xullo de 2022.
Foi escollido como candidato de Nova Zelandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
One Thousand Ropes
One Thousand Ropes é un filme neozelandés de 2017 dirixido por Tusi Tamasese e rodado en lingua samoana. Estreouse na sección Panorama da 67ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato de Nova Zelandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes dos Estados Unidos
miniatura|Selo da [[Cámara de Representantes dos Estados Unidos de América|Cámara de Representantes dos EEUU.]] A Comisión de Moeda, Pesos e Medidas (en inglés: Committee on Coinage, Weights, and Measures) foi unha comisión permanente constituída na Cámara de Representantes dos Estados Unidos e que estivo vixente entre 1864 e 1946.
O seu nome orixinal foi Comisión para un Sistema Uniforme de Moeda, Pesos e Medidas, e en 1867 acurtouse a Comisión de Moedaa, Pesos e Medidas, forma en que se mantivo ata á súa cancelación en 1946.
Historia
A Comisión creouse o 21 de xaneiro de 1864, como resultado dos esforzos do representante por Iowa Johnson A. Kasson, vicepresidente da Sociedade Metrolóxica Americana. Kasson foi nomeado como primeiro presidente da nova comisión, que tiña como un dos seus obxectivos aliviar en parte a elevada carga de traballo que naquel momento tiña a Comisión de Medios e Arbitrios da Cámara de Representantes. miniatura|O [[Cámara de Representantes dos Estados Unidos de América|congresista John A. Kasson (1822-1910), promotor da Comisión e o seu primeiro presidente.]] Kasson era un firme partidario do sistema métrico decimal como medio máis seguro de garantir a uniformidade internacional, e este foi un dos obxectivos asumidos pola Comisión. No seu primeiro informe anual, de 1866, líase:
Xa no primeiro ano da súa existencia, a Comisión presentou tres proxectos de lei relativos á moeda que acabaron converténdose en lei: o primeiro esixía que as moedas dun centavo se fabricasen en cobre e non en níquel, como sucedía entón, e os dous restantes centrábanse na persecución da falsificación e en facilitar o troco de metais preciosos polo seu valor en moedas.
Ao longo dos seus 82 anos de historia, a Comisión tamén foi a responsable de diversas leis sobre pesos e medidas e xogou un papel salientable na controversia acerca do bimetalismo ouro-prata no sistema monetario a finais do século XIX. Tamén aprobou a creación da Oficina Nacional de Estándares e de varias oficinas de ensaio de metais preciosos.
En 1921, a parte das competencias desta comisión relativa á estabilización da moeda transferíuselle á Comisión de Banca e Moeda da Cámara de Representantes. Finalmente, en 1946, a Comisión de Moeda, Pesos e Medidas acabou por disolverse, en virtude da Lei de Reorganización Lexislativa, xa que as súas competencias en materia de cuñaxe de moeda, que aínda conservaba, foron transferidas á mesma comisión de Banca e Moeda, en tanto que a xurisdición relacionada cos pesos e as medidas se transferiu á Comisión de Comercio Interestatal e Exterior da mesma cámara.
Competencias
O ámbito xurisdicional da Comisión de Moeda, Pesos e Mediadas da Cámara de Representantes abranguía exactamente os temas relacionados no seu nome: a moeda, os pesos e as medidas. A parte relativa á cuñaxe de moedas atinxía a definición e a fixación do seu valor e os procesos de cuñaxe e de cambio, e abarcaba aspectos tan diferentes como as cuñaxes en prata e a adquisición do metal, o cambio das moedas de ouro polo seu equivalente en metal, a substitución de moedas gastadas, a emisión de moedas conmemorativas ou a fixación do valor da moeda nas posesións insulares dos Estados Unidos.
Presidentes
Esta é unha listaxe dos representantes nos que recaeu a presidencia da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas, desde o seu establecemento en 1864 ata a súa disolución en 1946:
Gregorio VI de Cilicia
Gregorio VI de Cilicia, (en armenio, Գրիգոր Զ. Ապիրատ) tamén coñecido como Gregorio VI Apirat ou Gregorio VI Apiratsi, finado en 1203, foi o catolicós da Igrexa católica armenia de 1194 a 1203 e, en 1198, proclamou a "unión" entre esta e maila igrexa romana.
Familia
Como moitos dos seus antecesores no cargo, o bispo Gregorio Apirat pertencía á familia principesca Pahlavouni. Era fillo do príncipe Shahan, o último irmán do príncipe Basilio o Vello e, polo tanto, tamén sobriño do Catolicós Gregorio III Pahlavouni e de Nerses IV o Gracioso.
Conflito relixioso
En 1193, xa fora candidato ao patriarcado da igrexa armenia mais, como estaba preto do patriarca Gregorio IV Tekha e, tamén. era partidario da cooperación coas igrexas latina e grega. Porén, no seu lugar foi elixido o nacionalista Gregorio V Karavege como Gregorio V de Cilicia (1193-1194). Mais este, aos poucos, foi destituído polo príncipe León II (o futuro rei León I) que precisaba dunha alianza con Roma, motivo polo que depuxera ao predecesor de Gregorio, Gregorio V de Cilicia (1193-1194), que se mostrara contrario aos seus fins políticos e relixiosos. A seguir, foi nomeado Gregorio Apirat como Gregorio VI de Cilicia.
Gregorio VI axudado por Narses de Lampron (1153-1198), arcebispo de Tarso, convocou un concilio na mesma localidade (1196) onde a igrexa armenia aceptou as doutrinas esenciais do Concilio de Calcedonia e achegouse ao Papa do que practicamente recoñecía a supremacía. Este achegamento da igrexa armenia a Roma implicou que León recibise a coroa real que lle presentou o legado papal Conrado I de Wittelsbach, arcebispo de Maguncia, e máis tamén o recoñecemento, por parte do Papa e do emperador, como rei lexítimo de Armenia. O papa Inocencio III envioulle, igulamente, o palio a Gregorio e unciu a León como rei o 6 de xaneiro de 1199.
En realidade, as concesións realziadas pola igrexa armenia tan só tiñasn relevancia política pois nunca pensara realmente en abandonar as súas crenzas e non se produciu a conversión do clero menor nin dos súbditos do reino, hostís á doutrina da dobre natureza de Cristo. Todo isto provocou disturbios como nos que Narses de Lampron foi tomado por un grupo de cregos contrarios ás súas ideas de achegamento e obrigado a xustificarse perante o rei. A oposición relixiosa ameazou cun cisma e achegouse ao antipatriarca de Althamar, Barsel II de Ani (1195-1206), na Grande Armenia. Tampouco atopou cooperación romana de Oriente, e unha embaixada dirixida por Narses de Lampron a Constantinopla en 1196 non tivo éxito.
Morte
Gregorio morreu o 4 de marzo de 1203 e foi sucedido por Xoán VI o Magnífico.
Asterio (comes Hispaniarum)
Asterio, tamén coñecido como Asturio ou Astirio, foi un xeneral romano que ostentou o título de comes Hispaniarum e que como tal participou nunha importante expedición militar contra os vándalos establecidos no norte de Gallaecia. Tamén conseguiu derrotar ao usurpador Máximo que se refuxiara entre os bárbaros. Ante estas vitorias foi gratificado co título de patricio no 422.
Campañas en Hispania
Trala vitoria de Walia sobre os bárbaros nas campañas entre 416 e 418, os derrotados alanos e silingos refuxiáronse entre os asdingos establecidos na franxa costeira de Gallaecia ao norte do río Miño. Os vándalos, fortalecidos e con necesidade de novos territorios para abastecer aos novos continxentes poboacionais, expandíronse cara ao sur e bloquearon aos seus veciños nos montes Nervasos (419).
No 419, Asterio foi enviado como comes Hispaniarum cun poderoso exército romano para terminar de recuperar os territorios ocupados polos bárbaros en Hispania e acabar coa segunda sublevación de Máximo.
Entre o 419 e o 420, o presbítero Frontón acusou de priscilianismo a varios familiares próximos de Asterio polo que, este, tivo que acudir a Tarraco a defendelos da acusación. No 420, achábase en Tarraco, onde establecera o seu pretorio e concentrara as súas tropas antes de principia-la campaña de Gallaecia. Posteriormente, ante o seu avance, os vándalos víronse obrigados a retirarse cara ao sur, onde foron interceptados en Bracara Augusta polo vicarius Maurocellus, que comandaba outro exército enviado para a ocasión. Asterio, obrigou aos vándalos asdingos a levanta-lo bloqueo co que estaban a someter ao exército suevo nos montes Nervasos, aínda que non puido evitar que a maioría deles fuxisen cara a Bética sen poder matalos.
No 421, foi chamado a Rávena despois do nomeamento de Constancio III como Augusto, en febreiro, para asumi-lo título de patricio e mailo cargo de magister militum, até setembro dese ano en que morreu Constancio.
Consecuencia
Vista a campaña en perspectiva, foi un desastre, pois empurrou os vándalos a migrar dende unha provincia periférica ás ricas terras do corazón de Hispania, fortalecendo o seu poder e permitíndolles ameazar os intereses imperiais na Bética. A situación obrigou á corte imperial a reaccionar enviando, no 422, o comes domesticorum Castino a Hispania para solucionar o problema vándalo.
Alberto Juffé Stein
Alberto Juffé Stein, nado o 2 de xaneiro de 1945 en Buenos Aires, é un médico e cirurxián arxentino-español, especialista no corazón.
Formación
Juffé licenciouse en Medicina na Universidade de Buenos Aires en 1969. Foi médico residente de Cirurxía no Hospital General de Agudos Dr. Cosme Argerich (1970-1972). Trasladado a España, foi médico residente de Cirurxía Torácica e Cardiovascular na Clínica Puerta de Hierro (actual Hospital Universitario Puerta de Hierro) de Majadahonda, Madrid (1972-1975).
Especializouse en Cirurxía Cardiovascular e en Cirurxía Torácica nas Universidades Complutense e Autónoma de Madrid, respectivamente, e acadou o título de Doutor en Medicina e Cirurxía na Universidade Complutense de Madrid en 1977, coa lectura da tese "Variaciones metabólicas (equilibrio ácido base, enzimas, iones, glucosa e insulina, albuminas y proteínas) y de la conducción aurículo ventricular en la hipotermia profunda, con grados variables de hemodilución".
Académico
Alberto Juffé Stein é Académico Numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, ocupando a cadeira de Cirurxía cardíaca e da que, na actualidade (2022), é o seu Secretario Xeral.
Vida familiar
Casou con Liliana Silvia Bignoli Seward, coa que tivo 3 fillos, Diego José, Valeria e Rocío.
Enrique Oviedo Blanco
Enrique Oviedo Blanco, coñecido como Chapa, nado nas Médulas (Carucedo) en 1910 e finado en Priaranza o 27 de novembro de 1950, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Activista socialista das Médulas (Carucedo), foi mobilizado no exército rebelde do que desertou para incorporarse ao exército republicano. Foi detido en Pamplona cando intentaba cruzar a Francia e en marzo de 1940 fuxiu da cadea de San Marcos (León) e entrou no grupo de Manuel Álvarez Arias "Bailarín". No verán de 1940 formou parte dun grupo que intentou chegar a Portugal e tivo que regresar a León. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo. En outubro de 1944 foi responsable xunto con Evaristo González Pérez "Rocesvinto" dunha das catro unidades que compuñan a Primeira Agrupación da Federación que tiña como área de actuación o este e sueste da estrada Ponferrada-Orense. Logo do congreso de reunificación da Federación en 1946, abandonou a zona de Casaio con Marcelino Fernández Villanueva e pasou á área da Cabrera nun grupo comandado por Manuel Girón Bazán. Rexeitando instrucións comunistas, non se integrou no Exército Guerrilleiro de Galicia.
O 24 de febreiro de 1949 estaba coa súa parella Asunción Macías Fernández "Pandereta", Silverio Yebra Granja, Francisco Martínez López, Alfonso Rodríguez López, Antonio López Núñez, Bernardo Álvarez Trabajo e Enrique Orozco nun grupo que tivo unha reunión cun oficial de enlace de Berlanga del Bierzo. Traizoados por Enrique Orozco, os guerrilleiros caeron nunha emboscada da Garda Civil en Vega de Espinareda na que foron asasinados Enrique Orozco e Alfonso Rodríguez López. Na primavera de 1950 Enrique Oviedo retirouse coa súa parella Asunción Macías á aldea natal dela en Paradela de Mices (Priaranza), para preparar a súa saída de España. Denunciados, o 27 de novembro de 1950, o seu refuxio foi rodeado pola Garda Civil. Crendo inútil toda resistencia, Enrique disparoulle á súa compañeira antes de suicidarse.
Ján Černaj
Ján Černaj, nado en 1948 e finado o 30 de abril de 2011, foi un medallista e deseñador de moeda eslovaco.
Traxectoria
Ján Černaj cursou estudos profesionais artísticos na Escola de Artes Aplicadas SUPŠ, de Kremnica.
Logo da súa formación, a súa carreira de corenta anos como gravador, entre 1970 e 2010, transcorreu vinculado á Casa da Moeda de Kremnica, inicialmente como artista independente e a partir de 1992 á fronte do equipo de gravadores.
Obra
O máis salientable das creacións de Ján Černaj está na medallística. Algunhas das súas medallas están dedicadas a castelos como o de Ľubovňa, Strečno (1997) ou Kežmarok (2004); a igrexas eslovacas, cunha serie de once medallas todas elas de 2009; e a conmemoracións diversas, como os 650 anos dos dereitos mineiros de Kremnica (1978), o 55 aniversario do mando militar rexional de Brno (2006) ou o Mundial de Fútbol de Suráfrica (2010).
Ján Černaj iniciouse na creación de moedas como autor dunha moeda conmemorativa de 10.000 coroas eslovacas datada en 2004 conmemorativa do ingreso de Eslovaquia na Unión Europea. Coa integración do seu país na Eurozona, encomendóuselle tamén, xunto con Pavel Károly, o anverso nacional das moedas circulantes divisionarias de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro, para as que dispuxo un deseño do Castelo de Bratislava.
Roger Hallam
Julian Roger Hallam, nado o 4 de maio de 1966, é un activista ambiental británico cofundador de Extinction Rebellion.
Traxectoria
Hallam foi anteriormente un granxeiro orgánico nunha granxa de 10 acres próxima a Llandeilo en Gales do sur; atribúe a destrución da súa empresa a unha serie de acontecementos de tempo extremo.
Entre 2017 e 2019  estudou un doutoramento en desobediencia civil no  King College de Londres, investigando como conseguir un cambio social a través de movementos radicais.
Hallam é cofundador do grupo de presión ambiental Extinction Rebelión, con Gail Bradbrook e Simon Bramwell.
Tuakiri Huna
Tuakiri Huna é un filme neozelandés de 2013 rodado en lingua maorí e dirixido por Dana Rotberg. Está protagonizado por Whirimako Black, Antonia Prebble e Rachel House. Baséase na novela Medicine Woman de Witi Ihimaera. Considerada como unha excelente representación da opresión colonial en Nova Zelandia, o filme trata os impactos da Lei de supresión de Tohunga de 1907 sobre as tradicións maorís que rodean o parto.
Foi escollido como candidato de Nova Zelandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Teófila Sasiaín
Teófila Sasiaín Martínez, nada na Coruña, foi unha pintora, ilustradora e profesora galega.
Traxectoria
Na obra de Sasiaín predomina a representación de figuras femininas nunha pintura de marcado carácter costumista.
A primeira referencia existente sobre ela, do 25 de abril de 1936, é unha fotografía na primeira páxina de La Voz de Galicia en que se afirmaba que era unha hábil debuxante e alumna avantaxada do profesor e académico de Belas Artes Mariano Yzquierdo. La Voz de Galicia publicou en 1939 o seu cadro Tarde de toros.
En 1940 obtivo un premio de debuxo artístico do Liceo de Artesáns de Santa María de Oza. Participou en exposicións colectivas realizadas na Coruña ao longo de toda a súa vida. Ese mesmo ano La Voz de Galicia falou do retrato que fixo da aristócrata Piluca Tovar titulado Embeleso, no que se recoñecía o emprego da cor. Ademais participou con dous cadros, A proba da sandía e Maruxiña, na Exposición Rexional de Belas Artes e Artes Decorativas organizada pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago de Compostela.
Recibiu unha bolsa da Deputación da Coruña entre os cursos 1944-45 a 1948-49 para realizar os seus estudos de pintura na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando de Madrid. En 1949 contribuíu cun óleo á exposición 100 anos de arte en Galicia celebrada na Coruña.
En 1953 foi nomeada profesora de debuxo no instituto de Betanzos, onde traballou durante anos. Colaborou na revista local Albor publicada nesa localidade e que mostrou un gravado ilustrando Saudade.
Participou en 1953 xunto a outros pintores nunha exposición de artistas galegos celebrada na Coruña.
Descoñécese a data do seu pasamento, aínda que foi anterior á retrospectiva que se lle dedicou en 1978.
Legado
En 1978 celebrouse unha exposición da súa obra como homenaxe póstuma no Centro Asturiano. Figurou no catálogo da exposición Homenaje a pintores coruñeses de 1983 e a súa obra Ollos meigos figura no catálogo do patrimonio artístico da Deputación da Coruña, publicado en 1991.
En 2019 dúas obras súas, realizadas en tinta e acuarela tituladas Flores de tempada e Canto á Coruña, esta última ilustrando un poema, formaron parte da exposición colectiva Dibujantas, pioneras de la Ilustración celebrada no Museo ABC.
Callaecos
Os callaecos (en Callaeci) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico bracarense que deu nome a toda a rexión de Gallaecia. A teoría máis posible é que Décimo Xunio Bruto deu o nome de callaeci a todos os pobos que foi atopando na súa campaña logo de cruzar o río Douro cara ao norte. Estrabón recolle este nome para denominar a tódolos pobos da rexión do noroeste peninsular por ser os outros pobos «demasiado pequenos e demasiado escuros».
A súa localización exacta foi obxecto de debate e o historiador romano Plinio noméaos como un dos pobos do convento bracarense, na zona achegado a Bracara Augusta. Outros autores sitúannos no val do Limia a carón da serra do Xurés, onde existe unha parroquia chamada Galez, no concello ourensán de Entrimo.
Na historiografía
Existen numerosas referencias históricas ós callaecos, sendo nomeado por vez primeira por Appio, no ano -139, durante a campaña de Quinto Servilio Cepión. O xeneral romano Décimo Xunio Bruto Galaico na súa expedición de 138-136 a.C obtivo o alcume de "Callaicus" ou "Callaecus" (gañador contra os Callaeci/Gallaeci) polas súas vitorias sobre os callaecos.
Tiranía dos Trinta
A tiranía dos Trinta (en grego οἱ Τριάκοντα, hoi Triakonta) foi un goberno oligárquico de Atenas composto por trinta maxistrados chamados tiranos, que sucedeu á democracia ateniense ao final da guerra do Peloponeso, durante menos dun ano, no ano 404 a. C.
Historia
Pausanias conta que os Trinta destruíron a muralla de Atenas que fora construída por Temístocles, tras a retirada dos persas. A destrución das murallas foi unha das condicións impostas polos éforos de Esparta para a rendición de Atenas; quen negociou a rendición e convenceu aos atenienses que era Terámenes, fillo de Hagno. Estes muros foron reconstruídos por Conon despois da batalla naval de Cnido. Segundo Plutarco, os aliados de Lisandro e Esparta destruíron as murallas e queimaron as trirremes de Atenas, establecendo trinta tiranos en Atenas e dez tiranos no Pireo, colocando unha guarnición espartana na acrópole, comandada por Calibio.
Cando os atenienses atacaron aos Trinta, Lisandro resolveu retomar Atenas, pero os reis de Esparta (o réxime de Esparta era unha diarquía), envexosos de Lisandro porque tiña que capturar Atenas dúas veces, decidiron que un deles iría; o elixido foi Pausanias, quen disuadiu aos atenienses de sublevarse. Pouco despois, os atenienses subleváronse de novo e Pausanias foi censurado, mentres que Lisandro foi eloxiado en Esparta.
Segundo o xeógrafo Pausanias, Trasíbulo derrotou aos Trinta Tiranos, levando un exército inicial de sesenta homes de Tebas e, tras a vitoria, provocou a reconciliación dos atenienses, que estaban divididos en varias faccións. Foi para opoñerse a Trasíbulo que Pausanias, rei de Esparta e neto do xeneral Pausanias que gañou a batalla de Platea, invadiu a Ática, pero volveu a Esparta, porque non quería axudar ao despotismo dos homes sen carácter.
Selección de fútbol do Salvador
A selección de fútbol do Salvador (Selección de fútbol de El Salvador) é o equipo representativo do Salvador nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Salvadoreña de Fútbol (FESFUT), pertencente a Confederación de Norte, Centro América e Caribe de Fútbol (CONCACAF). Os seus maiores éxitos son dous subcampionatos da Copa de Ouro da CONCACAF (1963 e 1981) e dúas participación na Copa do Mundo (México 1970 e España 1982).
Xiana María de Brunswick-Wolfenbüttel
Xiana María de Brunswick-Wolfenbüttel-Bevern (en Juliane Marie), nada o 4 de setembro de 1729 e finada o 10 de outubro de 1796, foi a raíña de Dinamarca e Noruega entre 1752 e 1766, segunda consorte de Frederico V de Dinamarca e Noruega, nai do príncipe rexente Frederico de Dinamarca, e rexente de facto entre 1772 e 1784. O rei Cristián VIII de Dinamarca e todos os monarcas dinamarqueses (agás Cristián IX de Dinamarca) descenden dela.
Irena Creed
Irena Creed é unha profesora de bioloxía canadense e directora executiva da Escola de Medio Ambiente e Sustentabilidade da Universidade de Saskatchewan. Creed estuda os impactos do cambio climático global nas funcións e servizos do ecosistema, centrándose especificamente na hidroloxía das concas de auga doce. É unha das expertas mundiais máis destacadas no campo dos recursos hídricos, e dirixe varios proxectos de investigación como o secuestro de carbono e nutrientes das zonas húmidas.
Traxectoria
A investigación de Creed baséase na saúde planetaria, tanto local como global. Especificamente, enfócase na hidroloxía e os impactos da auga nos ecosistemas circundantes. O seu traballo céntrase en involucrar máis á auga nas discusións sobre o manexo forestal, e analiza o papel da auga nos ecosistemas terrestres e nos acuáticos, centrándose especificamente nas concas do río Saskatchewan, dos Grandes Lagos e do río San Lourenzo. Por todo iso, dirixiu unha colaboración sen precedentes chamada o Proxecto de Futuros dos Grandes Lagos, levada a cabo entre investigadores dos Estados Unidos e o Canadá. O proxecto foi unha avaliación interdisciplinar das futuras prácticas de xestión na área dos Grandes Lagos.
Creed tamén traballa a escala global e participou en múltiples informes internacionais sobre o cambio climático, incluído un para a Academia Naciona de Ciencias dos Estados Unidos, outro para o Panel Global de Expertos Forestais e a Unión Internacional de Organizacións de Investigación Forestal.
Contribucións
Creed estudou os efectos hidrolóxicos do ciclo de nutrientes nos ecosistemas forestais. Utilizando unha metodoloxía e estatísticas únicas, Creed e o seu equipo descubriron a variación da deposición de nutrientes nas concas e a súa liberación á atmosfera. Esta información era descoñecida polos científicos, concretamente o feito de que as tormentas de verán provocan a liberación de nitróxeno á atmosfera, o que explica por que as concas a miúdo carecen de nitróxeno nos meses desta época do ano. Creed compartiu este traballo tanto con outros científicos como cos responsables políticos que traballan no manexo forestal.
Tamén tivo un impacto significativo na rexión dos Grandes Lagos co seu traballo na xestión de riscos, que combina ciencia e política. Este traballo utilizou as ferramentas da Organización Internacional para a Normalización (ISO, polas súas siglas en inglés) para comprender mellor os riscos asociados coa extracción de recursos naturais na rexión. Creed tamén utilizou ferramentas ISO noutros traballos para acceder ao risco nas técnicas de xestión de ecosistemas nun clima cambiante.
Koronas Foton
Koronas Foton ou Coronas Foton foi un observatorio espacial ruso lanzado o 30 de xaneiro de 2009 mediante un foguete Tsiklon-3 desde o Cosmódromo de Plesetsk.
Características
Koronas Foton era un observatorio espacial adicado á observación do Sol e ao estudo da interacción entre o Sol e a Terra. Tiña unha masa de 1900 kg e foi o terceiro observatorio da serie Koronas tras Koronas I e Koronas F. Cunha esperanza de vida de tres anos cando foi lanzado, o seu obxectivo principal era estudar os procesos de acumulación de enerxía e a súa conversión en partículas aceleradas durante as fulguracións solares, o estudo dos mecanismos de aceleración, propagación e interacción de partículas na atmosfera solar e o estudo da relación entre a actividade solar e os procesos físico-químicos na atmosfera superior da Terra.
Koronas Foton deixou de funcionar a mediados de xaneiro de 2010 debido a problemas no seu sistema de enerxía.
Faustino Ramos Díez
Faustino Ramos Díez, nado en Valladolid en 1923 e finado en Madrid o 11 de novembro de 1991, foi un político español.
Traxectoria
Mestre, licenciado en Dereito e técnico en Programación. Foi xefe do Servizo Nacional de Actividades Profesionales da Delegación Nacional de Juventudes, subdelegado nacional de Juventudes (1968-1970), delegado provincial de Información e Turismo en Biscaia (1970-1974) e presidente do Sindicato nacional da Información. Foi nomeado gobernador civil de Pontevedra en abril de 1977. Permaneceu no cargo ate 1980. Finou en Madrid o 11 de novembro de 1991.
A prometida
A prometida (en The Bride) é un filme británico-estadounidense de 1985 dirixido por Franc Roddam e escrito por Lloyd Fonvielle, baseado na novela de Mary Shelley, Frankenstein ou o moderno Prometeo. O filme está protagonizado por Sting, no papel do barón Charles Frankenstein, e Jennifer Beals como Eva, unha muller que crea da mesma maneira que o infame monstro. O filme, unha coprodución internacional entre o Reino Unido e os Estados Unidos, estreouse nos cinemas o 16 de agosto de 1985 a través de Columbia Pictures, conseguindo valoracións negativas da crítica. Foi un fracaso de recadación, conseguindo só 3,6 millóns de dólares.
Estreouse en galego o 15 de xullo de 1996 a través da TVG.
Ceca de Cízico
A ceca de Cízico foi un obradoiro monetario romano establecido na cidade grega de Cízico, situada na Propóntide, na actual Turquía. Esta ceca estivo en funcionamento desde mediados do século III ata mediados do século VII.
Historia
Resulta probable que a ceca estivese activa baixo os emperadores Valeriano (253-260) e Galieno (260-268) e, xa con máis certeza, sábese que estivo en funcionamento baixo Claudio o Gótico (268-270), Quintilo (270) e Aureliano (270-275). Con Aureliano, a ceca pasou de ter dous obradoiros operativos en 271 a cinco en 273, e o establecemento mantívose fiel ao emperador durante a guerra co Imperio de Palmira.
esquerda|miniatura| [[Áureo da ceca de Cízico a nome de Diocleciano ]]
A ceca estivo activa ao inicio do mandato de Diocleciano (284-305) e despois novamente baixo Valente (364-378), e mantivo as súas cuñaxes ata o período de León I (457-474). No entanto, cara á fin do século V a produción foise reducindo progresivamente ata chegar, probablemente, a unha interrupción da súa actividade.
miniatura|147x147px| [[Follis bizantino de 40 nummi da ceca de Cízico, coa marca de ceca KYZ ]]
A ceca de Cízico retomou a súa actividade regular no século VI, baixo os emperadores bizantinos Xustino I (518-527) e o seu sucesor, Xustiniano I (527-565). Neste período, no que a súa produción se limitou ao bronce, xogou un papel moi importante, xunto coa súa xemelga ceca de Nicomedia, na reforma monetaria de 539. As súas marcas de ceca máis comúns foron KY e KYZ.
Por mor da ocupación persa estivo pechada entre 614 e 615 e novamente entre 625 e 626. Logo dunha efémera reapertura, pechou definitivamente durante a reorganización das cecas levada a cabo por Heraclio I en 629, xunto coa ceca de Tesalónica e a de Nicomedia.
Elvira López Mourín
Elvira López Mourín, nada en San Martiño de Río, Láncara, en 1891 ou o 3 de setembro de 1893, foi unha enfermeira militar española e a primeira da aviación sanitaria de España.
Traxectoria
Elvira López Mourín naceu, segundo o Libro dos Bautismos de San Martín de Río, o 3 de setembro de 1893; aínda que 1891 é o ano de nacemento dado por outras fontes. Marchou a estudar a Madrid e aínda que non sabía ler nin escribir, pasou a formar parte do primeiro grupo de enfermeiras profesionais formado por cinco mulleres.
Foi unha enfermeira militar de profesión sanitaria que formou parte da primeira promoción de mulleres formada pola Cruz Vermella Española co plan académico oficial de 1915.
En agosto de 1918, xunto con outras catro mulleres, formou parte da primeira promoción de enfermeiras profesionais do Hospital da Cruz Vermella de San José e Santa Adela de Madrid. Catro anos despois ingresou no Hospital de Melilla no Protectorado de Marrocos.