cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helena de Constantinopla
Achado das reliquias da Santa Cruz
Emporiso a historiografía dubida de que este relato sexa verídico. A primeira fonte conservada a informar do achado é do ano 351, uns vinte e cinco anos despois da viaxe de Helena. Trátase dunha carta do bispo de Xerusalén, Cirilo, a Constancio II, que rememora o achado en tempos de Constantino, pai de Constancio. Nesa carta non se relaciona a Santa Helena co achado da Cruz, unha historia que non se comezará popularizar até finais do século IV.
Por tanto, a maior parte dos estudosos pensan que o relato está relacionado coa propaganda cristiá, interesada en suliñar a estreita relación entre os emperadores –Constantino en particular– e a Igrexa.
Amando Carro Pérez
Amando Carro Pérez, nado en Cedeira, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Paradellas
O topónimo galego Paradellas pode referirse a:
Paradela de Abeleda
O topónimo galego Paradela de Abeleda pode referirse a:
Alianza Kosovo Novo
Alianza Kosovo Novo (en albanés Aleanca Kosova e Re, AKR) é un partido político kosovar, de orientación liberal.
Historia
A orixe do partido está nun grupo de presión que creou en   Washington  o empresario Behgjet Pacolli, propietario da empresa suíza de construción e enxeñería Mabetex en 2004 para favorecer un clima favorable á indepedencia de Kosovo. En 2006 abriu unha oficina en Pristina e pouco despois o 3 de maio dese ano inscribiuno como partido político, e logrou inmediatamente un apoio significativo, e así nas eleccións de 2007 logrou o 12,3% dos votos e 13 escanos na Asemblea de Kosovo, co que se converteu o terceiro partido do país e o primeiro partido da oposición fronte ao goberno de coalición do Partido Democrático de Kosovo (PDK) e da Liga Democrática de Kosovo (LDK), encabezado por Hashim Thaçi.
Nas eleccións de 2010, o AKR obtivo 50 951 votos (7,29%) e 8 escanos e baixou ata o quinto partido do país, pero entrou a formar parte do goberno co PDK e outras forzas minoritarias.
O 22 de febreiro de 2011 a Asemblea elixiu a Behgjet Pacolli como presidente de Kosovo. Ao se converter en presidente, renunciou como líder do AKR debido aos requisitos constitucionais contra o dobre cargo. O 4 de abril de 2011 o presidente Pacolli cesou despois do Tribunal Constitucional declarar a súa elección inconstitucional. A maioría dos parlamentarios da oposición boicotearan as eleccións presidenciais debido á súa insatisfacción cos candidatos, polo que o tribunal invalidou as eleccións. O goberno de coalición con Hashim Thaçi continuou, e Pacolli pasou a ser viceprimeiro ministro de Kosovo. En 2013 o partido fíxose coa alcaldía da sétima cidade do país, Gjakova da man da viceprimeira ministra Mimoza Kusari-Lila.
Nas eleccións de 2014 o AKR logrou 34 170 votos (4,67%) e ao non pasar do requisito do 5% non logrou deputados na Asemblea de Kosovo. Nas seguintes eleccións foi en coalición con diversas forzas políticas e logrou representación no parlamento. miniatura|Behgjet Pacolli, o líder da Alianza Kosovo Novo, en 2016 En 2016 o partido viviu unha crise interna que acabou coa marcha de Mimoza Kusari-Lila en maio para se converter nunha das fundadoras de Alternativa no ano seguinte.
Renan Zanelli
Renan Zanelli Consilieri, nado en São Paulo o 18 de maio de 1992, é un futbolista brasileiro que xoga como dianteiro no Talavera, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Formouse na canteira do Pão de Açúcar de São Paulo, club que logo pasou a chamarse Audax, e debutou co primeiro equipo en 2011. En 2013 chegou ao fútbol europeo, asinando co Willem II neerlandés, co que conseguiu o ascenso á Eredivisie na súa primeira tempada. Na seguinte tempada debutou na máxima categoría do fútbol neerlandés, nun partido contra o Go Ahead Eagles no estadio De Adelaarshorst de Deventer. Foi o seu único encontro na Eredivisie, saíndo cedido pouco despois ao FC Oss, da segunda división. A continuación regresou ao Audax, co que foi subcampión do Campionato Paulista de 2016, despois de perder a final contra o Santos.
En setembro de 2016 chegou ao fútbol galego, fichando polo Silva coruñés. No equipo de Javier Bardanca coincidiu cos tamén brasileiros Guilherme, Andrade, João Paulo e Rafa Borges. Habitual na dianteira titular, xogou 30 encontros da Terceira División e foi con 9 goles o segundo máximo goleador do equipo, só por detrás dos 13 de Movilla.
No verán de 2017 cambiou A Coruña por Ourense, fichando polo Ourense CF. Xogou tres tempadas no equipo dirixido por Fran Justo, todas elas na Terceira División, sumando 79 encontros e 20 goles. Para a tempada 2020/21 seguiu os pasos do seu adestrador e fichou xunto con el polo Arenteiro. Co equipo do Carballiño marcou 8 goles en 26 encontros da Terceira División, incluído o gol da vitoria na última xornada contra o Bergantiños en Espiñedo, co que o Arenteiro se proclamou campión da categoría.
O 1 de decembro de 2021 marcou un dos dous goles do seu equipo no partido da Copa do Rei no que o Arenteiro eliminou a SD Logroñés, da Primeira RFEF. Zanelli foi titular no histórico encontro da seguinte rolda contra o Valencia no Espiñedo, que precisou dunha prórroga para se decantar finalmente para o equipo valencianista.
En xullo de 2022 anunciouse a súa saída do Arenteiro para o CF Talavera, club que viña de descender dende a Primeira División RFEF, pero que acabou por conservar a praza trala expulsión do DUX Internacional.
Parafita
O topónimo galego Parafita pode referirse a:
Gran Premio de Malaisia de 2000
O Gran Premio de Malaisia de 2000 (oficialmente o II Petronas Malaysian Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 20 de outubro de 2000 no novo Circuíto Internacional de Sepang preto do distrito de Sepang, Maláisia. Foi a décimo sétima e última carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2000, e o segundo Gran Premio de Malaisia. O piloto de Ferrari Michael Schumacher gañou a proba de 56 voltas dende a pole position. David Coulthard terminou segundo para o equipo McLaren co compañeiro de equipo de Michael Schumacher Rubens Barrichello terceiro.
Carreira
Mika Häkkinen, pilotando para McLaren, partiu desde a segunda posición xunto a Michael Schumacher. Porén, Häkkinen viuse obrigado a cumprir unha penalización de stop and go de dez segundos porque considerouse que saltárase a saída. Häkkinen volveu subir ata o cuarto lugar, a súa última posición final. Coulthard, que comezou terceiro, pasou á cabeza ata a primeira rolda de parada en boxes. Michael Schumacher e o seu compañeiro Barrichello cambiaron o liderado durante as súas segundas paradas e o primeiro mantivo o liderado. Michael Schumacher aguantou un desafío de Coulthard nas etapas finais do Gran Premio para asegurar a vitoria.
A vitoria de Michael Schumacher foi a súa novena da tempada, igualando a marca marcada por el mesmo en e Nigel Mansell en. Schumacher tamén empatou o récord de Mansell de 108 puntos. Ferrari confirmouse como Campión de Construtores xa que McLaren non puido superar o total de puntos na carreira final. O segundo posto de Coulthard axudou a asegurarlle a terceira posición no Campionato do Mundo de Pilotos. O Gran Premio foi a última carreira de Pedro Diniz e Johnny Herbert; o inglés retirouse despois de 161 saídas nas carreiras de F1.
Cuartos de dólar do Distrito de Columbia e dos territorios dos Estados Unidos
Os cuartos de dólar do Distrito de Columbia e dos territorios dos Estados Unidos constitúen unha serie de seis moedas emitidas en 2009 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, a modo de continuación do programa de cuartos de dólar dos 50 estados constituíntes do país, vixente entre 1999 e 2008.
As moedas desta serie están dedicadas ao Distrito de Columbia e ás zonas insulares non incorporadas de Porto Rico, Guam, as Illas Virxes estadounidenses, a Samoa Americana e as illas Marianas do Norte. Este programa non abrangue outras illas, ás que se lles atribúe adoito a denominación de Illas Periféricas Menores dos Estados Unidos, xa que a lei que autoriza a emisión limitou o ámbito da palabra "territorio" ás zonas mencionadas.
O anverso das moedas desta serie coincide co das da anterior dedicada aos 50 estados, creado por John Flanagan en 1923 e adaptado polo gravador da US Mint William Cousins, en tanto que o reverso é específico para cada territorio.
Proceso lexislativo
esquerda|miniatura|336x336px|Carta do [[Congreso dos Estados Unidos de América|congresista por Virxinia Ed Schrock en resposta á pregunta dun cidadán sobre o programa proposto (2008).]] Aínda que a lei de 1997 que aprobara o programa anterior de moedas dun cuarto de dólar prevía a inclusión unicamente dos cincuenta estados dos EEUU, a finais de 2007 promulgouse unha nova lei para incluír tamén outras entidades territoriais distintas, chamada Lei do Programa de Cuartos de Dólar Circulantes do Distrito de Columbia e dos territorios dos Estados Unidos. Aquela lei de 1997 prevía xa que no caso de que o Distrito de Columbia ou calquera outro territorio ou comunidade se convertese en estado antes de 2009, ese territorio entraría no programa de moedas dun carto de dólar dos 50 estados.
Anteriormente, presentárase no congreso en catro ocasións —nos Congresos 106º, 107º, 108º e 109º— un proxecto de lei para ampliar un ano máis o programa das moedas dos 50 estados, co fin de abranguer tamén o resto dos territorios. Estes proxectos de foran xa aprobados pola Cámara de Representantes e mesmo tiveran 34 patrocinadores no Senado, mais en ningunha das catro ocasións chegara a ser aprobado por esta última cámara.
A delegada demócrata do Distrito de Columbia Eleanor Holmes Norton presentou o 10 de xaneiro de 2007 ante o 110º Congreso o proxecto de lei H. R. 392, que foi aprobado pola Cámara de Representantes o 23 de xaneiro. O 10 de decembro de, 2007, o representante demócrata por Nova York José Serrano, nado en Porto Rico, xuntou o texto dese proxecto de lei ao da Lei de Gastos Xerais H. R. 2764, que tamén aprobou a Cámara de Representantes. Finalmente, este proxecto de lei foi aprobado tamén polo Senado o día 6 de setembro, e asinado polo presidente George W. Bush o 26 de decembro para o converter na Lei Pública 110-161.
Pretendíase que as seis moedas deste programa que se cuñarían en 2009 renovasen o interese xa espertado pola serie dos 50 estados. Estimábase que se xeraría un ingreso adicional de 400 millóns de dólares para o Tesouro e que moitos fabricantes e editores producirían novos produtos para que os coleccionistas dispuxesen as seis moedas novas. A mesma lei pola que se aprobou este novo programa de moedas dun cuarto de dólar creou tamén o programa da moeda dun dólar presidencial.
Á parte da emisión ordinaria das seis novas moedas, destinada á súa posta en circulación, que se levou a cabo na Ceca de Denver (marca de ceca D) e na Ceca de Filadelfia (P), a Ceca de San Francisco (S) produciu as respectivas versións proof de cada unha destas moedas, tanto en prata como coa composición habitual revestida en cuproníquel, para o coleccionismo numismático.
Distrito de Columbia
O 1 de febreiro de 2008, Adrian M. Fenty, alcalde do Distrito de Columbia, creou un consello asesor para o desenvolvemento dun concepto de deseño do reverso da moeda conmemorativa dun cuarto de dólar que resultase representativo do distrito, para o que debería solicitar, recoller e canalizar as achegas da poboación. A continuación presentou estes conceptos de deseño á Casa da Moeda dos Estados Unidos, consonte un calendario previsto para o efecto.
O 25 de febreiro de 2008, o Goberno do distrito presentou na Casa da Moeda tres propostas de deseño para o seu cuarto de dólar: un coa bandeira do distrito, outra coa imaxe de Benjamin Banneker e outro coa de Duke Ellington.
Fidel Castro Díaz-Balart
Fidel Ángel Castro Díaz-Balart, nado na Habana o 1 de setembro de 1949 e finado na mesma cidade o 1 de febreiro de 2018, foi un físico nuclear cubano. Coñecido tamén co diminutivo Fidelito, era o fillo máis vello do presidente cubano Fidel Castro e da súa primeira esposa, Mirta Díaz-Balart.
Cuartos de dólar do Distrito de Columbia e dos territorios dos Estados Unidos
Distrito de Columbia
O distrito suxeriu que cada un dos tres deseños incluíse a expresión Taxation Without Representation ("Imposto sen representación") ou ben No Taxation Without Representation ("Non hai imposto sen representación"), en referencia aos esforzos do distrito por obter unha representación plena no Congreso. A Casa da Moeda dos Estados Unidos rexeitou ambas as mensaxes acolléndose á prohibición de incluír nas moedas inscricións comprometidas. Os seus representantes declararon que, aínda que non se pronunciaba acerca do dereito a voto do distrito no Congreso, consideraba que as mensaxes xeraban controversia ao "non haber un consenso nacional" sobre a cuestión.
Fidel Castro Díaz-Balart
Traxectoria
miniatura|Castro Díaz-Balart (esquerda) co [[Presidente de México Enrique Peña Nieto, o 28 de xaneiro de 2014, no 2º Cumio da CELAC, na Habana.]] Nado en 1949, seus pais, Fidel Castro e Mirta Díaz-Balart, divorciáronse en 1955, uns anos antes da Revolución cubana na que Fidel Castro chegou ao poder. A súa nai mudouse a Miami, coa familia Diaz-Balart, levando ao seu fillo con ela. Regresou de neno a Cuba para visitar ao seu pai e xa quedou alí o resto da súa infancia. En 1959, con 9 anos, apareceu na televisión estadounidense durante unha entrevista a seu pai.
Cuartos de dólar do Distrito de Columbia e dos territorios dos Estados Unidos
Distrito de Columbia
Logo da negativa da Casa da Moeda, o Goberno do Distrito revisou os seus deseños presentados para o cuarto de dólar e substituíu o texto rexeitado pola expresión Justice for all ("Xustiza para todos"), que é unha tradución ao inglés do lema do distrito, en latín, Justitia Omnibus, que aparece no seu selo oficial. O distrito tamén cambiou un dos deseños presentados, que representaba a bandeira, por outro cunha imaxe de Frederick Douglass, e revisou as inscricións das outras dúas propostas: a de Banneker e a de Ellington. Logo destes cambios nas propostas, a US Mint puxo en coñecemento da poboación os tres deseños.
Fidel Castro Díaz-Balart
Traxectoria
Posteriormente trasladouse a Moscova (capital daquela da Unión Soviética), onde se matriculou na Universidade Estatal de Voronezh en 1968. Por seguridade, estudou co nome de "José Raúl Fernández", nome que elixiu segundo el, en homenaxe ao campión mundial de xadrez José Raúl Capablanca. Posteriormente usou ese nome para publicar uns 30 traballos científicos. Nun principio estudou educación física antes de pasar á física nuclear en 1970. Graduouse na Universidade Estatal Lomonosov de Moscova e continuou traballando no Instituto Central de Investigacións Nucleares de Dubna, doutorándose por primeira vez en 1978. De regreso a Cuba, dirixiu durante un tempo o programa de enerxía nuclear de Cuba, liderando o programa de construción da central nuclear Juragua desde 1980 ata 1992, tempo no que foi tamén secretario executivo da Comisión de Enerxía Atómica do país. Foi destituído dos seus cargos en xuño de 1992, pouco antes de suspenderse a construción de Juragua.
Cuartos de dólar do Distrito de Columbia e dos territorios dos Estados Unidos
Distrito de Columbia
Logo dunha votación das persoas residentes no Distrito de Columbia, o alcalde Fenty recomendoulle á Casa da Moeda que seleccionase a proposta que representaba a Duke Ellington, ao tempo que expresaba a decepción do distrito ante o rexeitamento das inscricións relativas aos impostos. Finalmente, o secretario do Tesouro aprobou o deseño o 31 de xullo de 2008.
Porto Rico
O Senado de Porto Rico aprobou en xuño de 2008 unha resolución, copatrocinada polo presidente da cámara, Kenneth McClintock, e polo líder da minoría, José Luis Dalmau, pola que se instaba a Casa da Moeda dos Estados Unidos a seleccionar unha imaxe do Observatorio de Arecibo para o cuarto de dólar conmemorativo de Porto Rico. O 15 de decembro de 2008, o membro da Cámara de Representantes dos Estados Unidos José Serrano, de Nova York, deu a coñecer o deseño gañador, que era a segunda das opcións desenvolvidas pola Casa da Moeda. Este deseño representa unha garita de sentinela e unha vista do océano desde castelo de San Filipe no vello San Xoán, así como unha "flor de maga" e o lema Isla del Encanto. Este cuarto de dólar de Porto Rico é a primeira moeda dos Estados Unidos que amosa unha inscrición en castelán.
Fidel Castro Díaz-Balart
Traxectoria
En abril de 2014 visitou Rusia para declarar o recoñecemento de Cuba á anexión de Crimea por parte da Federación Rusa, recibindo tamén un doutoramento honoris causa na Universidade Estatal de Voronezh.
Suicidio
Suicidouse na Habana o 1 de febreiro de 2018, aos 68 anos. Anteriormente estivera a tratamento por depresión. No momento do seu suicidio, ocupaba os seus cargos na Academia de Ciencias de Cuba e no Consello de Estado.
Familia
Tivo tres fillos -Mirta María, Fidel Antonio e José Raúl- con Natasha Smirnova, a quen coñeceu en Rusia. Despois de divorciarse de Smirnova, casou coa cubana María Victoria Barreiro.
Gonzalo García García
Gonzalo Manuel García García, coñecido como Recoba, nado en Montevideo o 13 de outubro de 1983, é un exfutbolista e adestrador galego-urugaio.
Tras comezar a xogar ao fútbol no seu país natal, emigrou coa súa familia a Galicia, terra dos seus avós, e entrou na canteira do Compostela. As súas grandes actuacións co equipo xuvenil e coas categorías inferiores da selección española atraeron a atención de grandes equipos europeos, sendo traspasado en 2001 ao Real Madrid. Con todo, non chegou a debutar co primeiro equipo, saíndo cedido a equipos de Segunda B, e no 2005 marchou aos Países Baixos, onde xogou en varios equipos da Eredivisie. Xogou tamén en Chipre e Israel, gañando a liga israelí co Maccabi de Tel Aviv, e pechou a súa carreira co Compostela en Terceira división.
Despois da súa retirada comezou unha carreira como adestrador e dirixiu o Twente na Eredivisie.
Raúl Caneda
Raúl Caneda Pérez, nado no Grove o 21 de xaneiro de 1969, é un adestrador de fútbol galego, cuxa carreira se desenvolveu principalmente en Oriente Medio.
Instituto Nacional de Colonización
O obxectivo principal do mesmo era transformar o espazo produtivo mediante a reorganización e reactivación do sector agrícola e o incremento da produción agrícola con vistas aos plans autárquicos da época mediante o aumento de terras de traballo e a superficie de rega.
O seu órgano máximo de goberno era o Consello Nacional de Colonización. O organismo desapareceu en 1971, para dar lugar ao Instituto Nacional de Reforma e Desenvolvemento Agrario (IRYDA).
Raúl Caneda
Traxectoria
Irmán do tamén adestrador David Caneda, comezou a súa andaina nos bancos como segundo adestrador de Juanma Lillo. Exerceu este labor co técnico vasco no Dorados de Sinaloa, en México; na Real Sociedad e no Almería.
Gonzalo García García
Comezos no Uruguai (1983-1997)
Naceu en Montevideo, sendo os seus catro avós galegos, e comezou a xogar ao fútbol aos cinco anos no club La Rinconada, pasando logo ás categorías infantís de Defensor Sporting.
Raúl Caneda
Traxectoria
A súa primeira grande experiencia como primeiro adestrador foi no Al Ittihad, club ao que chegou a inicios do 2012. Co equipo saudita clasificouse primeiro no seu grupo da Liga de Campións da AFC e a continuación eliminou en oitavos de final ao Persépolis FC iraniano e en cuartos ao Guangzhou de Marcelo Lippi. A súa aventura na máxima competición asiática acabou nas semifinais, onde foi eliminado polo tamén saudita Al Ahli Saudi FC. En febreiro de 2013, cunha irregular traxectoria en liga, club e técnico acordaron rescindir o seu contrato.
Gonzalo García García
Etapa xuvenil en Santiago (1997-2001)
Aos 14 anos emigrou coa súa familia a Galicia, instalándose en Teo, e entrou na canteira da SD Compostela, que por aquel entón militaba na Primeira División. Xogou co equipo xuvenil na División de Honra, onde asinou grandes actuacións, como os catro goles consecutivos que fixo contra o Racing de Ferrol para lle dar a volta ao marcador cando o seu equipo perdía por 1-2 e estaba cun xogador menos, ou o triplete que anotou na vitoria por 6-4 contra o Celta de Vigo. Ademais formou parte da selección de Santiago e da selección galega xuvenil.
Instituto Nacional de Colonización
Políticas do Instituto
miniatura|Conquista del Guadiana, provincia de Badaxoz. miniatura|[[Valderrosas, provincia de Cáceres.]] miniatura|Logotipo do Instituto Nacional de Colonización nun sumidoiro, [[Cortichelles, provincia de Valencia.]] Para a conversión desas amplas terras de secaño en zonas de regadío, emprendeuse a realización de quenllas, pantanos e importantes canles que cambiaron e configuraron en gran medida a paisaxe rural, principalmente de Andalucía e Estremadura.
Raúl Caneda
Traxectoria
En xaneiro de 2019 converteuse en adestrador do Umm-Salal da liga de Qatar, ao que adestrou até novembro do mesmo ano.
Gonzalo García García
Fútbol español (2001-2005)
O seu talento e gran calidade atraeron a atención dos grandes equipos de Europa, entre eles o Milan, que enviou a Franco Baresi á parroquia de Os Tilos, para tentar a súa fichaxe. Con todo, o presidente José María Caneda, xa tiña case pechada a súa venda ao Real Madrid, club ao que foi traspasado en abril de 2001 a cambio de 50 millóns de pesetas. Foi a fichaxe máis cara dun xuvenil do Real Madrid ata a chegada en 2015 de Martin Ødegaard, e os ingresos supuxeron un alivio para a maltreita economía do club santiagués. Con todo, non chegou a debutar co primeiro equipo branco, xogando pola contra no Real Madrid C. Na tempada 2003/04 foi cedido a dous equipos de Segunda División B: na primeira parte da campaña xogou no Alcorcón e na segunda na UD Mérida. Ao ano seguinte xogou cedido no Palencia, da mesma categoría.
Instituto Nacional de Colonización
Políticas do Instituto
Entre todas estas canles cómpre apuntar a canle do Baixo Guadalquivir, co que se quixo levar auga ás zonas de marisma e secaño do baixo Guadalquivir. A súa construción, xa planificada dende comezos do século XIX, puido levarse a cabo grazas ao programa de redención de penas por traballo implantado polo franquismo, un sistema que lle permitiu utilizar multitude de presos políticos.
Gonzalo García García
Chegada aos Países Baixos (2005-2011)
O seu verdadeiro engalaxe no fútbol profesional produciuse despois da súa chegada aos Países Baixos, a onde chegou en 2005 para fichar polo AGOVV Apeldoorn, por recomendación do ex xogador do Compostela Juan José Viedma. Alí recibiu a confianza do técnico Stanley Menzo e converteuse nun dos alicerces do AGOVV, anotando 16 goles en 36 partidos, o que o levou a estar entre os maiores goleadores da segunda división neerlandesa.
Instituto Nacional de Colonización
Políticas do Instituto
Os criterios e políticas do INC estiveron marcados pola Lei de Bases de Colonización de Grandes Zonas Regables, promulgada en 1939, e mais pola lei do 25 de novembro de 1940 sobre a Colonización de Interese Local, que permitía ao INC financiar aqueles proxectos de transformación de zonas de secaño a regadío. A estas dúas primeiras sumaríase o Decreto de 1942 que autorizaba o INC para adquirir leiras voluntariamente ofrecidas polos seus propietarios. En 1946 promulgaríase a Lei de Expropiación de leiras rústicas consideradas de interese social, a cal posibilitaba baixo previa indemnización, a expropiación de leiras susceptibles de colonización. O seu desenvolvemento definitivo virá coa Lei de Colonización e Distribución da Propiedade das Zonas Regables, de abril de 1949, a cal clasificaba a terra en:
Nestas leiras sometidas a proceso de expropiación, os propietarios tiñan dereito a unha reserva sobre elas deste tenor: os propietarios con menos de 30 hectáreas seguían coa propiedade de toda a súa superficie; das leiras entre 30 e 120 hectáreas reservábanselles 30; e por último, os propietarios con máis de 120 hectáreas podían manter un cuarto da súa superficie.
Gonzalo García García
Chegada aos Países Baixos (2005-2011)
Na tempada 2006/07 asinou co Heerenveen da Eredivisie (primeira división neerlandesa), onde compartiu equipo con xogadores como Paul Bosvelt ou Afonso Alves. Xogou oito encontros na súa primeira tempada no equipo adestrado por Gertjan Verbeek, e anotou un gol, na xornada 30 contra o Sparta de Rotterdam. O equipo acabou na quinta posición. Continuou no Heerenveen no inicio da seguinte tempada, pero en xaneiro saíu cedido ao Heracles Almelo, tamén da Eredivisie, onde tivo boas actuacións, marcando tres goles, un deles fronte ao Heerenveen, e sendo unha peza fundamental para lograr a salvación.
Instituto Nacional de Colonización
Políticas do Instituto
Unha disposición anexa da lei estabelecía que o propietario podía reservar un número de 30 hectáreas máis por cada fillo. As indemnizacións pola expropiación foron moi altas e pagas en metálico inmediatamente.
Gonzalo García García
Chegada aos Países Baixos (2005-2011)
Na tempada 2008/09, asinou por dúas tempadas co Groningen, por un importe próximo ao millón de euros. Disputou 28 partidos de liga na primeira tempada, marcando catro goles. Na seguinte campaña non conseguiu a titularidade, e en xaneiro volveu marchar cedido, esta vez ao VVV-Venlo, onde anotou tres goles. Na 2010/11, de volta no Groningen, marcou outros dous goles, un deles para poñer o empate no marcador contra o PSV no Philips Stadion.
Triplo 9
Triplo 9 (en Triple 9) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por John Hillcoat e escrito por Matt Cook. Está protagonizado por Casey Affleck, Chiwetel Ejiofor, Anthony Mackie, Aaron Paul, Clifton Collins Jr., Norman Reedus, Teresa Palmer, Michael K. Williams, Gal Gadot, Woody Harrelson e Kate Winslet. Triplo 9 estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 26 de febreiro de 2016 a través de Open Road Films. O filme recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 25 millóns de dólares sobre un orzamento de 20 millóns.
Instituto Nacional de Colonización
Políticas do Instituto
En definitiva todas estas políticas de reconversión de terras de secaño en espazos regados acabaron beneficiando os grandes terratenentes do momento quen, en troques de perder unha pequena parte das súas terras, normalmente as de peor calidade, na expropiación das terras en exceso destinadas aos colonos, lograban unha importante revalorización da maior parte das súas leiras.
Triplo 9
Estreouse en galego o 21 de xuño de 2023 a través da TVG.
Gonzalo García García
Chipre e Israel (2011-2015)
En xuño de 2011, despois de cinco anos no país, cambiou o fútbol neerlandés polo chipriota, fichando polo AEK Larnaca da Primeira División. Os seus oito goles nesa tempada colocárono como o quinto máximo goleador da liga, e contribuíron ao quinto posto final do club. Ao ano seguinte marchou para Israel, onde asinou contrato co Maccabi de Tel Aviv, adestrado por Óscar García, por petición expresa do director deportivo, Jordi Cruyff. Alí conquistou a liga israelí na súa primeira tempada, e na seguinte regresou a Chipre, cedido ao Anorthosis de Famagusta. En Chipre xogou 19 partidos e marcou nove goles, catro deles nun mesmo encontro fronte ao Doxa Katokopias, e continuou no club ao ano seguinte, xa en propiedade.
Instituto Nacional de Colonización
Localización xeográfica
Entre os anos 1945 ao 1970 o INC construíu en España máis de 300 vilas de colonización que albergarían unhas 55 000 familias, feito que se converteu nun dos maiores movementos migratorios promovidos polo Estado español no século XX.
Asentáronse principalmente nas concas fluviais, creando unha estrutura rexional ao redor dos principais ríos: Douro, Texo, Guadiana, Guadalquivir e Ebro. Moitas destas vilas tomarían o seu nome do río do cal tomaba o regadío, seguido do engadido del Caudillo ou outras referencias ao ditador Francisco Franco. Coa chegada da democracia gran parte destas referencias elimináronse, aínda que aínda perviven algúns deles. Hai outras vilas cuxo nome non deriva dun río como Llanos del Caudillo ou Bardena del Caudillo.
Gonzalo García García
Regreso a Compostela (2016-2017)
En 2016, regresou a Santiago de Compostela, e entrou en contacto coa SD Compostela para adestrar coa entidade, iniciando así a súa recuperación. Finalmente, en novembro de 2016, converteuse en xogador do equipo compostelán, co que debutou en Terceira División cun gol de volea fronte ao Vilalonga. Xogou 22 partidos e marcou 7 goles co equipo adestrado por Yago Iglesias.
Instituto Nacional de Colonización
Localización xeográfica
Cada rexión albergaba delegacións que habitualmente se correspondían con algunha capital de provincia, aínda que tamén se instalarían en grandes poboacións como Talavera de la Reina (Texo) ou Xerez da Fronteira (Guadalete). Este tipo de vilas repártense por 27 provincias peninsulares, así como unha pequena actuación na illa de Ons pertencente a Pontevedra.
Con respecto aos encargados da proxección destes poboados, para o INC traballarían uns oitenta arquitectos, algúns tan importantes como Alejandro de la Sota, Carlos Arniches Moltó, José Borobio Ojeda, José Antonio Corrales, Fernando de Terán ou Antonio Fernández Alba; ademais dos máis notables arquitectos en persoal do INC como Manuel Rosado, Jesús Ayuso Tejerizo, Manuel Jiménez Varea, Agustín Delgado de Robles ou Pedro Castañeda Cagigas. José Luís Fernández del Amo planificou poboados de colonización como Vegaviana (Cáceres) ou Cañada de Agra (Albacete).
Gonzalo García García
Selección nacional
Foi internacional coas seleccións españolas sub-17 e sub-19, onde chegou a compartir vestiario con xogadores do talle de Fernando Torres ou Andrés Iniesta. Coa sub-17 conquistou en 2001 a Meridian Cup, anotando ademais un decisivo gol no encontro fronte a Nixeria.
Instituto Nacional de Colonización
Proxectos de colonización en Galicia
A mediados da década de 1950 o ministro de Agricultura Rafael Cabestany de Anduaga e o enxeñeiro Odón Fernández Lavandera levaron a cabo un proxecto para crear catro poboados na comarca da Terra Chá, preto do río Miño: O Matodoso (Triabá, Castro de Rei), Arneiro (Goá, Cospeito), A Espiñeira (Santa Cristina, Cospeito) e A Veiga do Pumar (Momán, Cospeito).
Gonzalo García García
Como adestrador
A súa carreira no mundo dos bancos comezou durante a tempada 2017/18 no Esbjerg danés, como segundo adestrador do neerlandés John Lammers, nun club que acababa de descender á 2ª división danesa. Co club de Xutlandia logrou o ascenso á Superliga esa tempada. Na seguinte, 2018/19, regresou aos Países Baixos para ser o segundo adestrador de Marino Pušić no FC Twente. O equipo proclamouse campión de Segunda e ascendeu á Eredivisie.
Instituto Nacional de Colonización
Memoria e estudo
En Guadalcacín (Xerez da Fronteira) está o Centro de Exposiciones y Estudios de las Colonizaciones dirixido por unha comisión científica.
Gonzalo García García
Como adestrador
En maio de 2019, o Twente confirmou a Recoba como substituto de Pušić no banco para a tempada 2019/20. A pandemia de COVID-19 paralizou a competición cando o equipo ocupaba a 14ª praza, oito puntos por riba das prazas de descenso directo, pero o seu contrato non foi renovado.
Como futbolista
Maccabi de Tel Aviv
Selección española sub-17
Toñito Blanco
Foi actor e guionista na serie Composteláns e colaborou como experto en banda deseñada no magazine A tumba aberta. Tamén escribiu recensións e guións para televisión, traballando no departamento de promocións da TVG.
Estridulación
A estridulación é o acto de producir son fretando certas partes do corpo. Este comportamento está principalmente asociado cos insectos, pero coñécese noutros animais tamén, como en varias especies de peixes, serpes e arañas. O mecanismo consiste en que unha estrutura que ten un labio, crista ou nódulos ben definidos (o "rascador" ou plectro) móvese sobre unha superficie con rugosidades ou cristas finas (a "lima" ou estridulitro -estridulitrum-, ás veces chamado pars stridens) ou viceversa, e isto causa unhas vibracións, como cando se arrastra transversalmente a agulla dun tocadiscos a través dos sucos dun disco de vinilo. Ás veces é a estrutura que leva a "lima" a que resoa producindo o son, pero noutros casos faino o "rascador", e ambas as variantes poden observarse en grupos relacionados.
Estridulación en artrópodos
miniatura|Estridulación en [[Subpsaltria yangi]] Os insectos e outros artrópodos estridulan fretando dúas partes do seu corpo, que forman os seus órganos estriduladores.
O mecanismo da estridulación coñécese mellor nos grilos, grilos ceboleiros e saltóns (ortópteros), pero hai outros insectos que estridulan, como os Curculionidae (coleópteros), Cerambycidae (coleópteros), Mutillidae (himenópteros), Reduviidae (hemípteros), Buprestidae (coleópteros), Hydrophilidae (coleópteros acuáticos), Cicindelinae (coleópteros), Scarabaeidae (coleópteros), Glaresidae (coleópteros), larvas de Lucanidae (coleópteros), Passalidae (coleópteros), Geotrupidae (coleópteros), Alydidae (hemípteros), Largidae (hemípteros), Miridae (hemípteros), Corixidae (hemípteros, concretamente Micronecta scholtzi), varias formigas (himenópteros, incluíndo Solenopsis richteri), algúns insectos palo como Pterinoxylus spinulosus, e algunhas especies de Agromyzidae (dípteros). Aínda que as carricantas ou cigarras (Cicadoidea) son ben coñecidas pola produción de sons por medio de órganos timbal abdominais (que non son estridulacións), demostrouse que algunhas especies de Cicadoidea como Subpsaltria yangi poden producir sons por estridulación tamén.
A estridulación tamén se coñece nunhas poucas tarántulas (arácnidos), e nalgúns milpés (Diplopoda, Oniscomorpha). Tamén está espallada entre os crustáceos decápodos, como por exemplo en lagostas Panulirus longipes. A maioría das arañas son silenciosas, pero algunhas especies de tarántulas estridulan se as molestan, como as Theraphosa blondi, que producen un ruído chifrante bastante alto fretando os pelos das patas, que se pode oír a unha distancia de ata 4,5 m. Unha das arañas lobo, Schizocosa stridulans, produce sons de baixa frecuencia flexionando o seu abdome (propiamente sería tremulación, máis que estridulación) ou estridulacións de alta frecuencia usando os extremos dos seus pedipalpos. Na maioría das especies de arañas a estridulación ocorre comunmente nos machos durante os encontros sexuais. Na especie Holocnemus pluchei, as femias tamén posúen órganos estriduladores, e ambos os sexos realizan estridulacións. Un exemplo é a especie Steatoda nobilis, na que o macho produce estridulacións durante o apareamento.
As partes anatómicas utilizadas para producir sons estridulantes son bastante variadas: o sistema máis común é o visto en saltóns e moitos outros insectos, nos que un rascador da pata posterior se freta contra a á anterior adxacente (en escaravellos e hemípteros as ás anteriores son duras); nos grilos e tettigónidos (ortópteros) unha "lima" situada nunha á frétase contra un rascador da outra á; nos escaravellos cerambícidos a beira posterior do pronoto rasca contra unha "lima" do mesonoto; noutros varios escaravellos o son prodúcese movendo a cabeza arriba e abaixo ou de esquerda a dereita, mentres que noutros os terxitos abdominais frétanse contra os élitros; nos Reduviidae a punta das pezas bucais rasca contra un suco cristado do prosterno; nos Mutillidae a beira posterior dun terxito abdominal rasca contra unha "lima" da superficie dorsal do seguinte terxito. esquerda|miniatura|Chamada dun tettigónido.
A estridulación en varios destes exemplos ten o obxectivo de atraer unha parella ou é unha forma de comportamento territorial, pero pode tamén ser un sinal de advertencia (aposematismo acústico, como nos Mutillidae e nas tarántulas). Este tipo de comunicación foi descrito primeiramente polo biólogo esloveno Ivan Regen (1868–1947).
Estridulación en vertebrados
Algunhas especies de serpes velenosas estridulan como parte da súa exhibición de ameaza. Ondulan o seu corpo formando unha serie de curvas que fretan facendo rozar as escamas para producir un son crepitante, como auga caendo nunha placa quente. O exemplo mellor coñecido é o dos membros do xénero Echis, aínda que tamén se observa no xénero Cerastes e na especie Atheris desaixi.
Unha ave píprida da especie Machaeropterus deliciosus, ten un aparato de estridulación especializado.
Unha especie de mamífero tenrécido, o Hemicentetes semispinosus produce un ruído agudo ao fretar pugas especializadas das súas costas.
Tamén algúns peixes poden estridular fretando pezas esqueléticas, como ocorre por exemplo en Arius felis e Bagre marinus (que fretan a base da espiña pectoral coa cintura pélvica) ou algúns cabalos de mar como Hippocampus erectus (que fretan ósos craniais). Outros peixes producen estridulacións cos dentes mandibulares ou farínxeos e algúns utilizan a vexiga natatoria como cámara de resonancia.
This Mortal Coil
Antecedentes
Watts-Russell fundara 4AD en 1980 e o selo estableceuse como unha das discográficas clave no desenvolvemento do movemento post-punk británico. Tras varios lanzamentos, Watts-Russell desenvolveu a idea de colaborar baixo o nome de This Mortal Coil. O nome colleuse da letra da canción "Dream Within A Dream" de Spirit ("...Stepping off this mortal coil will be my pleasure..."), que á súa vez procede dunha cita de Hamlet de Shakespeare ("... what dreams may come, when we have shuffled off this mortal coil...").
Citando a páxina web de 4AD: "This Mortal Coil non era unha banda, senón unha colaboración única de músicos gravando en varias permutacións, a creación do capo de 4AD Ivo Watts-Russell. A idea era a de darlle a artistas liberdade creativa para gravar material fóra do ámbito do que se esperaba deles; tamén creou a oportunidade de versións innovadoras de cancións persoais para Ivo."Unha das primeiras fichaxes do selo foi Modern English. En 1983, Watts-Russell suggested que a banda regravase dúas das súas primeiras cancións, "Sixteen Days" e "Gathering Dust", como un medley. Na época a banda remataba os seus concertos con ese medley, e Watts-Russell sentiu que era o suficientemente forte como para garabtir unha regravación. Cando o grupo rexeitou a idea, Watts-Russell decidiu montar un grupo de músicos para gravar o medley: Elizabeth Fraser e Robin Guthrie de Cocteau Twins; Cindy Sharp de Cindytalk; e uns poucos membros de Modern English. O EP Sixteen Days/Gathering Dust foi o resultado desas sesións. Unha versión do tema "Song to the Siren" de Tim Buckley, interpretada só por Fraser e Guthrie, gravouse como cara b do EP. Satisfeito co resultado, Watts-Russell decidiu facela cara a da versión en sinxelo de 7" do EP, e a canción converteuse rapidamente nun éxito no underground, facendo que Watts-Russell buscase gravar un álbum enteiro baixo o nome de This Mortal Coil moniker, o It'll End in Tears de 1984.
En xuño de 1998, Watts-Russell comezou a publicar álbums nunha liña semellante aos seus proxectos con This Mortal Coil, baixo o nome The Hope Blister.
Bandeiras de Frisia
As bandeiras de Frisia son as bandeiras que se empregan para representar o territorio de Frisia ou as súas subdivisións. Frisia é unha rexión cultural transfronteiriza no noroeste de Europa. Algúns deseños das bandeiras teñen uso oficial a nivel local ou provincial, mentres que outros úsanse extraoficialmente a nivel rexional, lingüístico ou internacional.
Bandeira interfrisoa
Existen dous deseños para unha "bandeira interfrisoa". O primeiro deseño foi creado en 2006 por Groep fan Auwerk e baséase nas bandeiras de Noruega e Islandia. En 2009, o Consello Interfrisón adoptou un deseño alternativo, con elementos das bandeiras das súas tres seccións: Frisia setentrional, oriental e occidental.
Fábricas de Nitrato de Humberstone e Santa Laura
As Fábricas de nitratos de Humberstone e Santa Laura son dúas antigas refinerías de salitre situadas no norte de Chile. Foron declarados Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2005, como testemuño da importancia histórica da minería do salitre en Chile e da axenda cultural e social que se desenvolveu arredor dela a finais do século XIX. As fábricas colocáronse na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo ese mesmo ano, debido á fraxilidade dos edificios abandonados, pero foron retiradas en 2019.
Xeografía
Humberstone e Santa Laura atópanse a 45 km ao leste da cidade de Iquique no Deserto de Atacama na Rexión de Tarapacá no norte de Chile. Outras fábricas de salitre ou "cidades de nitrato" inclúen Chacabuco, María Elena, Pedro de Valdivia, Puelma e Aguas Santas entre moitos outros.
Historia
En 1872, a empresa de extracción de nitratos Guillermo Wendell fundou a salitrería de Santa Laura, cando a rexión aínda formaba parte do Perú. Nese mesmo ano, James Thomas Humberstone fundou a "Peru Nitrate Company", establecendo a fábrica de "La Palma". Ambas fábricas creceron rapidamente, converténdose en cidades concurridas caracterizadas por edificios de estilo inglés.
Mentres que La Palma converteuse nunha das maiores extractoras de salitre de toda a comarca, a Santa Laura non foulle ben, xa que a produción era baixa. En 1902 cmercouna a Compañía de nitratos Tamarugal. En 1913 Santa Laura parou a súa produción ata que se introduciu o proceso de extracción de Shanks, o que aumentou a produtividade.
Ambas fábricas abandonáronse en 1960 tras o rápido declive que provocou a desaparición de COSATAN en 1958. En 1970, tras converterse en cidades fantasmas, declaráronse monumentos nacionais e abríronse ao turismo. En 2005 foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Pleiotropía (farmacoloxía)
En farmacoloxía, a pleiotropía dun fármaco é o conxunto de accións que produce distintas daquela para a cal o axente foi especificacmente desenvolvido. Estas accións poden incluír os efectos adversos, que son prexudiciais, pero adoitan incluírse tamén os efectos beneficiosos adicionais que poida producir.
Por exemplo, os medicamentos estatinas son inhibidores da HMG-CoA redutase que actúan primariamente facendo decrecer a síntese de colesterol, pero que se cre que teñen outros efectos beneficiosos, como actuar como antioxidantes e estabilizar as placas ateroscleróticas, así como efectos adversos, principalmente problemas musculares, un aumento do risco de ter diabetes mellitus e unha elevación das transaminases hepáticas. . Os fármacos esteroides, como a prednisona e a prednisolona, teñen efectos pleiotrópicos sistémicos, pola mesma razón que os teñen as hormonas esteroides endóxenas naturais: as células do corpo teñen receptores que poden responder a elas, porque as endóxenas funcionan como mensaxeiros endócrinos.
Baywatch
Baywatch foi unha serie de televisión estadounidense sobre socorristas que vixiaban as praias dos Ánxeles, en California. A serie emitiuse de 1989 até 1999 (e de 1999-2001 como Baywatch Hawaii). Segundo o Libro Guinness dos Récords Mundiais, Baywatch é a serie de TV mais vista de todos os tempos, con máis de 1,1 mil millóns de espectadores en 142 países no ano de 1996.
Gregory J. Bonann traballou como socorrista nos Ánxeles, e iniciou un proxecto de película sobre socorristas que logo se convertería en Baywatch. Baywatch estreouse na NBC en 1989, mais foi cancelado despois de só unha temporada debido ao elevado custo da súa produción e baixa audiencia. Sentindo que a serie aínda tiña grande potencial, David Hasselhoff reavivouna para a first-run syndication en 1991, investindo nela e, adicionalmente traballando como produtor executivo, obtendo grande éxito, especialmente no estranxeiro. A serie resultou nun spin-off, Baywatch Nigths, e nunha película, Baywatch: Hawaiian Wedding.
Na 10 ª temporada, o lugar de gravación foi alterado para o Hawai e o nome foi alterado para o de Baywatch Hawaii.
En 2003, David Hasselhoff decidiu reunir os personaxes máis carismáticos que fixeran parte da serie para gravar un filme no Hawai, titulado Baywatch: Hawaiian Wedding.
Enredo
A estrela da serie é David Hasselhoff, da famosa serie de TV Knight Rider, interpretando a Mitch Buchannon. Hasselhof foi o único que actuou en todas as temporadas, seguido por Michael Newman, que fixo 10 das 11 temporadas. Baywatch centrábase no trabalho dun equipo de socorristas de praia e as súas relacións interpersoais, con situacións normalmente centradas sobre os perigos relacionados coa praia e outras actividades pertinentes para as praias de California (máis tarde Hawai). Desde tremores de terra até ataques de tiburóns, asasinos en serie e até mesmo bombas nucleares, serviron como sinopse para conflitos na serie. Salvar persoas de afogarse tendía a ser unha das situacións máis utilizadas na serie. Así, un trazo característico da serie era o movemento lento amosando os corpos dos socorristas correndo.
Elenco
Mostráronse moitos actores e actrices diferentes durante a longa serie mais a maioría aparecen só nalgunhas temporadas. Algúns dos personaxes que se tornaron famosos foron Pamela Anderson, Yasmine Bleeth, Carmen Electra, Erika Eleniak, Donna D'Errico, Nicole Eggert, David Chokachi, Gena Lee Nolin, Jaason Simmons, e Kelly Slater, un surfista profesional, entre moitos outros. Erin Gray, ex-estrela de Silver Spoons e Buck Rogers, estiveron no elenco.
thumb|200px|[[David Hasselhoff]] thumb|200px|[[Pamela Anderson]] thumb|200px|[[Erika Eleniak]] thumb|200px|[[Carmen Electra]] thumb|200px|[[David Chokachi]] thumb|200px|[[Kelly Slater]]
Banda sonora
O primeiro tema musical que acompañou o episodio piloto e a primeira temporada foi Above the Waterline por Kim Carnes. A edición de DVD da primeira temporada, o tema principal orixinal foi substituído pola canción Strong Enough, gravada por Bryan Olson (de seu álbum, Áudio).
O tema orixinal da NBC era Save Me, gravado por Peter Cetera, con Raitt Bonnie na guitarra e Richard Sterban, cantante de The Oak Ridge Boys, como un dos vocalistas.
Para a temporada da first-run syndication, foi gravado un novo tema por Jimi Jamison (de Survivor) substituíndo Save Me, chamado I'll Be Ready, o máis recoñecido.
Cando os episodios da NBC comezaron a emitirse cinco veces por semana con todos os da first-run syndication, o tema de abertura foi alterado para unha versión máis curta do I'm Always Here, mantendo algunhas imaxes da abertura orixinal da NBC.
Daivd Hasselhoff cantou Current of Love como o tema final da 2ª á 4ª temporada. Xuntamente con Laura Branigan cantou I Believe como o tema de peche da 5ª temporada.
En 2006, remixes do tema oficial de Baywatch, I'll Be Ready foron feitas por Naughty Boy e Sunblock como sinxelos. Tamén hai unha versión popular de I'm Always Here feita por Andrew Spencer e Pit Bailay en 2005/2006.