cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xavestre, Trazo
San Cristovo de Xavestre é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Segundo o IGE en 2013 tiña 668 habitantes (332 homes e 336 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 756 habitantes.
Baliceaux
Baliceaux é unha das illas Granadinas que se atopan entre as illas caribeñas de San Vicente e Granada. Politicamente, é parte da nación de San Vicente e as Granadinas.
Historia
Descuberta polos navegantes españois durante o século XV, esta illa de 1´35 km² gozou dunha longa e interesante historia. Durante as guerras cos Caribe 1769 - 1795, Gun Hill, a case 126 metros sobre o nivel do mar é o punto máis alto da illa, serviu como posto de observación para os soldados entre 1772-1797. A illa foi o lugar onde o exército Inglés desterrou preto de 5000 indios caribes trala derrota do xefe Caribe Joseph Chatoyer na década de 1790. A metade deles morreron neste campo de concentración. Os outros foron deportados á illa de Roatán, Honduras. Os seus descendentes viven hoxe en día como o pobo garífuna en Honduras, Belize, Guatemala, Nicaragua e nos EUA Como un sinal de respecto, Baliceaux é visitado anualmente polos caribes e os funcionarios do Goberno para recordar eses feitos.
No ano 2016, a illa é privada e atópase á venda por 30 millóns de dólares americanos. Aínda que coa forte oposición dos descendentes dos alí falecidos que o consideran unha profanación.
Xeografía
O terreo é ondulado, coa súa contorna paradisíaco de praias brancas, outeiros, prados, vales, outeiros, cantils, bosques e carreiros que serpentean ao longo do terreo exuberante da illa. Protexida por arrecifes e bordeada por augas cristalinas e praias de area branca en po, a illa préstase perfectamente para o mergullo, natación e vela. Máis actividades de tempo libre inclúen pesca e senderismo.
Baruya
Os baruya son unha tribo que vive no interior de Papúa Nova Guinea, e constitúen un dos clans dominantes da súa zona.
Teñen unha economía basicamente agrícola, se ben tamén practican a caza pero nun sentido máis ben simbólico. A súa sociedade non posúe estamentos sociais, se ben existe unha clara distinción entre homes e mulleres, estando estas totalmente subordinadas.
Os homes controlan os métodos de fabricación das ferramentas e da produción, e as mulleres só poden exercer tarefas que un home nunca podería facer por se consideraren degradantes para o seu prestixio, como a cría de porcos, de patacas doces...
O motor máis importante da sociedade baruya son os ritos de iniciación, porque designan o status de cada individuo e as relacións sociais que se terán que manter.
Pertencen ó grupo de linguas anga
Os ritos de iniciación masculinos
As iniciacións masculinas comezan á idade de sete anos cando os nenos son separados das súas nais, visten con roupas de nena; isto é debido a que aínda pertencen ó mundo feminino do cal, mediante as iniciacións, abandonarán por completo. A partir desa idade pertencen ó mundo dos homes pero aínda non son homes. A partir de agora vivirán na casa dos homes, e logo das iniciacións, pasarán a ser homes, mentres estarán considerados segundo o estadio de iniciación no cal estean.
Os diferentes grados de iniciación son estes:
Muka- étapa de transición do mundo feminino ó mundo masculino
Yiveumbaye- 1º estadio da iniciación
Palittamounie- etapa de transición
Kavetnie- 2º estadio da iniciación
Pongwanie- etapa de transición
Tchuwanie- 3º estadio da iniciación
Munginie- 4º estadio da iniciación
Como se expón, á etapa de transición de cambio do mundo feminino ó mundo masculino, chámaselle Muka, etapa na cal pasan todo tipo de probas, logo dun tempo nesta etapa, pásase ó primeiro estadio de iniciación chamado Yiveumbaye, na que estará os primeiros anos ata que comecen as cerimonias nas cales lle atravesan o nariz cun anaco de madeira negra e dura, chamada palitta, os iniciados pasarán á seguinte etapa chamada Palittamounie que é a etapa ou cerimonia de transición ó segundo estadio na cal deixan os seus vestidos medio femininos e vístense de homes: Kavetnie.
Chegada a idade dos quince anos pasan á etapa chamada Pongwanie, que é o nome da pluma que se lle pon como símbolo deste estadio e nesta cerimonia ou etapa tamén é cando se lle poñen os símbolos propios de dominación masculina, un pico de cálao caendo sobre un círculo aberto feito con xuncos aberto e rematado en defensas de xabarí l e que representa o pene caendo sobre a vaxina dentada da muller. Máis adiante pasan á terceira etapa chamada Tchuwanie a máis importante de todas porque é na que se descobren se hai “grandes homes”, isto é, logo de ser iniciados co kwaimatnie correspondente seralles revelado se nesa promoción haberá un Aulatta (gran guerreiro), un kulaka (gran xamán) ou un cazador de casuario e todo iso saberase co sono destes, porque á mañá seguinte aparecerán os obxectos que definirán se son ou non grandes homes. Este tipo de decisións non son nin máxicas nin aleatorias; depende do clan ó que pertenzan, da súa liña xenealóxica e da predisposición do individuo. Para pasar á seguinte etapa terá que esperar a que lle veñan as menstruacións á súa prometida, momento no cal os dous pasarán pola cerimonia de Tsangitnia (comer sal,  separada a da muller da do home) e logo desta cerimonia recibirá as insignias correspondentes á última etapa Munginie.
Estes cambios de estadías e de etapa de tránsito lévanse a cabo coa a axuda duns obxectos chamados kwaimatnie. Estes obxectos son de vital importancia para os baruya, porque o clan que os posúa terá maior prestixio e relevancia. Representan o poder fecundador da muller pero estando en mans dos homes, deste xeito tamén é unha forma de arrincarlle ese poder as mulleres. Este poder fecundador é simbólico, para eles é necesario, que para deixar de ser nenos, ten que haber algo que os converta en homes e os desvincule totalmente coas mulleres.
Existe un kwaimatnie para cada estadio e cada clan importante ten un, así mesmo, os kwaimatnie existen por parellas un é o do sol (que representa o lado feminino e é o máis poderoso) e outro é o da lúa (que representa o lado masculino e non é tan poderoso).
Os grandes homes
O Aulatta, gran guerreiro
É o home que regula as relacións político-militares co resto das tribos. Tamén é o primeiro na liña de guerra e así mesmo son moi prestixiosos e reciben moito respecto na tribo.
O Kulaka, xamán
No mundo xamánico é nun dos poucos nos que poden entrar as mulleres, pero con poderes limitados. As súas funcións son gardar a tribo de ataques doutros xamáns inimigos, curar enfermidades raras, e vixiar polas noites as almas dos seus.
É un reforzante da submisión á que está sometido ó mundo feminino nesta sociedade, o casuario representa para eles unha presa que relacionan co mundo feminino, e polo tanto a súa caza representa a subordinación deste.
A diferencia das outras tres esta non é unha clase especializada, todo o mundo podía ser fabricante de sal, menos as mulleres, se o mestre estaba disposto a ensinar. O sal no mundo baruya é moi importante para poder intercambialo cos grupos veciños e así poder obter recursos que eles non poden obter nos seus campos.
Trofeo Teresa Herrera 2013
A 68.ª edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 29 de agosto de 2013 a partido único. O campión foi o Real Madrid, que derrotou o Deportivo da Coruña, logrando o seu noveno título.
D. Boon
Mocidade
O seu pai era un veterano da armada que traballaba instalando radios en coches Buick. A familia vivía en atigos barracóns da segunda guerra mundial que foran convertidos en vivendas públicas. Na súa adolescencia Boon comezou a pintar e asinaba os seus traballos como "D. Boon", en parte porque "D" era o seu argot para cánnabis, en parte debido a Daniel Boone, pero principalmente porque era semellante a E. Bloom, o vocalista e guitarrista de Blue Öyster Cult.
Minutemen
Boon formou Minutemen en xaneiro de 1980 xunto co seu amigo da infancia Mike Watt no baixo. Ámbolos dous tocaran xuntos nunha banda anterior, The Reactionaries, e posteriormente incluirían en Minutemen ao batería desta, George Hurley. O grupo editaría catro álbums de estudio e oito EPs, sendo o seu traballo máis coñecido Double Nickels on the Dime.
Boon, xunto con Watt e o seu amigo Martin Tamburovich cofundaría tamén en 1980 o selo discográfico New Alliance Records, que publicaría traballos de Minutemen, Hüsker Dü ou Descendents.
Morte
Minutemen estivo activa ata o 22 de decembro de 1985, cando Boon morreu nun accidente de furgoneta no deserto de Arizona, na Interestatal 10. Debido a que estivera enfermo e con febre, Boon estaba deitado na parte traseira da furgoneta sen cinto de seguridade cando o vehículo saíu da estrada. Boon saíu disparado pola porta traseira do vehículo e morreu instantaneamente ao partir o pescozo. Tiña 27 anos de idade. A banda disolveuse inmediatamente, aínda que Watt e Hurley formarían o grupo Firehose pouco despois. O álbum ao vivo ''Ballot Result foi publicado en 1987, dous anos despois da morte de Boon.
Estilo musical
O estilo de Boon como guitarrista é moi característico; raramente usaba distorsión e adoitaba a configurar a ecualización do seu amplificador de xeito que só se podían escoitar as frecuencias agudas (as frecuencias baixas e medias silenciábaas completamente). O seu estilo tiña un forte sentimento funk/blues, moi diferente ao doutras bandas hardcore punk dos anos 80.
Paredes, Serantes, Leiro
Paredes é un lugar da parroquia de Serantes no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 98 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 47 eran homes e 51 mulleres.
Canelones
Canelones é unha cidade uruguaia, capital do departamento homónimo. Áchase dentro da Zona metropolitana de Montevideo e contaba cuns 24.300 habitantes no 2010. Ademais de ser a capital, é unha das cidades máis importantes do departamento, na zona sur da República Oriental do Uruguai, atopándose a 40 km de Montevideo e sendo unha cidade dormitorio desta. O seu xentilicio é canario/a e o seu actual intendente é Estanislao Chiazzaro.
Historia
O seu nome orixinal era Villa Guadalupe, creada o 24 de abril de 1783 por orde do vicerrei Juan José de Vértiz, aínda que a historia recoñece ao presbítero Juan Miguel de la Laguna como o seu fundador. Este é quen ten a iniciativa de construír a igrexa parroquial.
A Vila da Nosa Señora de Guadalupe chegou a ser capital da Provincia Oriental en 1813, por decisión de Artigas, ao ser este elixido presidente provisional dos orientais (dos uruguaios). O 27 de xaneiro de 1816 créase o departamento de Canelones, un dos primeiros seis no que se dividía a Provincia Oriental e cuxa primeira xurisdición se estendía desde o Río Santa Lucía até Montevideo.
Faust (ópera)
Faust (en galego, Fausto) é unha grand opera en cinco actos con música de Charles Gounod e libreto en francés de Jules Barbier e Michel Carré, versión da lenda de Fausto; adapta a peza teatral Faust et Marguerite dos mesmos Barbier e Carré, inspirada levemente no Fausto, parte I, de Goethe. Estreouse no Théâtre Lyrique (Théâtre-Historique, Opéra-National, Boulevard du Temple) de París o 19 de marzo de 1859.
Ribonucleoproteína nuclear pequena
As ribonucleoproteínas nucleares pequenas, con frecuencia coñecidas abreviadamente polas súas siglas en inglés snRNP (Small Nuclear Ribonucleoprotein, pronunciada a sigla como "snurp"), son complexos de proteínas, que están unidas a snRNA, e que se combinan co pre-ARNm non modificado e con outras varias proteínas para formar o espliceosoma, un grande complexo molecular de ARN-proteína que realiza o splicing do pre-ARNm. A actuación das snRNP é esencial para a eliminación dos intróns dos pre-ARNm, algo fundamental na modificación postranscricional do ARN, que ocorre só no núcleo da célula eucariota.
Os dous compoñentes esenciais das snRNP son proteínas e ARN. O ARN presente nas snRNP coñécese como ARN nuclear pequeno (snRNA), e ten normalmente uns 150 nucleótidos de longo. Este ARN dálle ás snRNP especificidade con respecto a determinados intróns porque recoñece as secuencias dos sinais de splicing situados nos extremos 5' e 3' e o sinal de ramificación que teñen os intróns. Este ARN parécese ao ARN ribosómico en que ten tanto unha actividade encimática coma un papel estrutural.
As snRNP descubríronas Michael R. Lerner e Joan A. Steitz. Ademais, Thomas Cech e Sidney Altman contribuíron tamén ao seu estudo, gañando o premio Nobel de Química de 1989 polo seu descubrimento independente de que o ARN pode funcionar como un catalizador na célula.
Tipos de snRNP
Polo menos cinco tipos diferentes de snRNP únense no espliceosoma para participar no splicing. Poden detectarse por electroforese en xel e coñécense individualmente por: U1, U2, U4, U5, e U6. Os seus compoñentes de ARN nuclear pequeno coñécense respectivamente por: U1 snRNA, U2 snRNA, U4 snRNA, U5 snRNA, e U6 snRNA.
Na metade da década de 1990, descubriuse que existía outra clase de snRNP que axudaba no splicing dun determinado tipo de intróns que só existen en animais, que ten moi conservados os sitios de splicing 5' e de ramificación. Esta clase nova de snRNPs inclúe os seguintes ARN: U11 snRNA, U12 snRNA, U4atac snRNA, e U6atac snRNA. Aínda que diferentes, estas snRNP levan a cabo as mesmas funcións que as snRNP normais U1, U2, U4 e U6, respectivamente.
Bioxénese
As snRNP ensámblanse seguindo un proceso moi regulado que implica tanto ao núcleo celular como o citoplasma.
Síntese e exportación do ARN no núcleo
A ARN polimerase II transcribe os snRNA U1, U2, U4, U5 snRNA, e os menos abundantes U11, U12 e U4atac adquiren unha carapucha m7G que serve como sinal de exportación. A exportación nuclear está mediada pola proteína CRM1.
Síntese e almacenamento de proteínas Sm no citoplasma
As proteínas Sm sintetízanse nos ribosomas do citoplasma, nos que se traduce o ARNm das Sm, como calquera outra proteína, e funcionan como un armazón para a ensamblaxe das snRNP. Estas proteínas almacénanse despois no citoplasma en forma de tres complexos en anel parcialmente ensamblados asociados coas proteínas pICln. Estes tres complexos son:
SmD3, SmB e SmD1 sofren modificacións no metilosoma. Estas tres proteínas Sm teñen motivos arxinina-glicina repetidos no extremo C-terminal de SmD1, SmD3 e SmB, e as cadeas laterais da arxinina están dimetiladas simetricamente en ω-NG, NG'-dimetil-arxinina. Suxeriuse que pICln, que aparece nos tres complexos precursores pero está ausente nas snRNP maduras, funciona como unha chaperona especializada, impedindo a ensamblaxe prematura das proteínas Sm.
Ensamblaxe da partícula central das snRNP no complexo SMN
Os ARN nucleares pequenos (U1, U2, U4, U5, e os menos abundantes U11, U12 e U4atac) interaccionan rapidamente coa proteína SMN (Supervivencia de motoneurona) e con outras proteínas (xeminas 2-8) formando o gran complexo SMN. É agora cando os ARN nucleares pequenos se unen ao pentámero SmD1-SmD2-SmF-SmE-SmG, ao que lle segue a adición do dímero SmD3-SmB para completar o anel de Sm arredor do denominado sitio Sm do ARN nuclear pequeno. Este sitio Sm é unha secuencia de nucleótidos conservada que teñen ditos ARN, que tipicamente é AUUUGUGG (onde A, U e G representan os nucleósidos adenosina, uridina e guanosina respectivamente). Despois da ensamblaxe do anel Sm arredor do ARN nuclear pequeno, o nucleósido 5' terminal (xa modificado como a carapucha 7-metilguanosina) é hipermetilatdo transformándose en 2,2,7-trimetilguanosina, e o outro extremo (o 3') do ARN nuclear pequeno é recortado. Esta modificación, e a presenza dun anel completo Sm, é recoñecida pola proteína snurportina 1.
Ensamblaxe final das snRNP no núcleo
A partícula central completa (core) snRNP-snurportina 1 é transportada ao núcleo pola proteína importina β. Unha vez dentro do núcleo, o complexo aparece nos corpos de Cajal, onde ten lugar a fase final da ensamblaxe das snRNP. Esta consiste na adición de proteínas adicionais e outras modificacións específicas en determinadas snRNP (U1, U2, U4, U5). A bioxénese da snRNP U6 ocorre no núcleo aínda que no citoplasma se atopan grandes cantidades de U6 libre. O anel LSm pode ensamblarse primeiro, e despois asociarse co ARN nuclear pequeno U6.
Desensamblaxe das snRNP
As snRNP teñen unha longa duración na célula, pero asúmese que son finalmente desensambladas e degradadas, aínda que non se sabe nada sobre este proceso.
Defectos na bioxénese das snRNP como causa da atrofia muscular espiñal
Os defectos no xene da SMN están asociados coa morte prematura das motoneuronas espiñais, e orixinan atrofia muscular espiñal. Esta doenza xenética maniféstase con moi diversos graos de gravidade. A forma máis severa causa parálise, é xeralmente mortal ao chegar aos 2 anos de idade, e é a causa de orixe xenética máis común de morte infantil.
Anticorpos anti-snRNP
Ás veces poden producirse autoanticorpos contra as nosas propias snRNP, especialmente anticorpos anti-Sm dirixidos contra as proteínas Sm das snRNP, especificamente en casos de lupus eritematoso sistémico.
Célula cromafín
miniatura|dereita|Corte da glándula adrenal coa medula abaixo. As células cromafíns son células neuroendócrinas que se encontran na medula da glándula adrenal ou suprarrenal e noutros ganglios do sistema nervioso simpático. Trátase de neuronas postsinápticas simpáticas modificadas que reciben impulsos simpáticos. En lugar de liberaren os seus neurotransmisores a un órgano ou tecido adxacente para producir un determinado efecto, o que fan é liberalos á circulación sanguínea para que exerzan efectos sistémicos en diversos órganos, funcionando ao modo de hormonas. As hormonas (e neurotransmisores) que liberan son dúas catecolaminas, a noradrenalina ou norepinefrina (~20% delas) e a adrenalina ou epinefrina (~80%), e tamén encefalinas. Por esta razón, son células neuroendócrinas.
Etimoloxía e nomenclatura
A denominación "cromafín" procede da afinidade tintorial destas células polos sales de cromo (afíns ao cromo). Os sales de cromo oxidan e polimerizan as catecolaminas orixinando unha coloración castaña, que é máis intensa nas células que segregan noradrenalina. Existen no corpo outros dous tipos de células con propiedades cromafíns que, pola similitude tintorial coas células cromafíns da medula adrenal, se denominan células enterocromafíns e células similares ás enterocromafíns (células ECL), aínda que a súa función é completamente diferente e non deben ser confundidas.
Localización
Na quinta semana do desenvolvemento fetal humano, unhas células chamadas neuroblastos migran da crista neural para formar a cadea simpática e os ganglios preaórticos. Despois, as células migran por segunda vez á medula adrenal. As células cromafíns tamén se establecen preto dos ganglios simpáticos, nervio vago, paraganglios, e arterias corótides. En baixas concentracións, tamén hai células cromafíns na parede da vexiga, próstata, e parte posterior do fígado.
Funcións
miniatura|[[Adrenalina ou epinefrina.]] miniatura|[[Noradrenalina ou norepinefrina.]] As células cromafíns da medula adrenal están innervadas polo nervio esplácnico e secretan ao sangue adrenalina (epinefrina), noradrenalina (norepinefrina), encefalina e péptidos que conteñen encefalina. A adrenalina e noradrenalina secrétanse por exocitose dos gránulos onde se almacenan, e xogan un importante papel na resposta de loita ou fuxida. As encefalinas e péptidos que conteñen encefalinas están relacionadas, aínda que non son iguais, cos péptidos endóxenos chamados endorfinas (que son segregados na hipófise ou pituitaria); todos estes péptidos únense a receptores opioides e producen unha resposta analxésica entre outras. As hormonas segréganse en gránulos; e neles é onde o encima dopamina β-hidroxilase cataliza a conversión de dopamina en noradrenalina. Existen células N (ou Na) e E (ou A) diferenciadas. As células N (ou Na) producen noradrenalina (norepinefrina). As células E (ou A) orixínanse das N ao interacccionaren estas con glicocorticoides, e empezaren a converter a noradrenalina (norepinefrina) en adrenalina (epinefrina).
Pallares
O topónimo galego Pallares indica a existencia de pallares, os terreos cubertos das canas de cereal despois da sega, ou ben os lugares onde se garda a herba seca e a palla ou ben os apeiros e mais o carro. Pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
-790
Véxase tamén
Historia ano a ano
Beynost
Beynost é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cormes, Morcelle, Becerreá
Cormes é un lugar da parroquia de Morcelle no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (9 homes e 3 mulleres).
A Igrexa, A Ameixenda, Cee
A Igrexa é un lugar da parroquia da Ameixenda no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 148 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 72 homes e 76 mulleres.
Muscicapinos
miniatura|240px|[[Muscicapa striata.]] A dos muscicapinos (Muscicapinae) é unha subfamilia de aves paseriformes, da suborde dos Passeri, infraorde dos Passerida, superfamilia dos muscicapoideos e familia dos muscicápidos.
A Igrexa, A Ameixenda, Cee
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Muscicapinos
A subfamilia comprende 14 xéneros disttibuídos en 3 tribos.
Etimoloxía
O nome científico Muscicapinae está formado sobre a base do nome do seu xénero tipo, Muscicapa, coa adición da desinencia do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Condado de Cambrai
O condado de Cambrai foi unha xurisdición feudal do reino dos Francos centrado en Cambrai. Os franceses chámano Cambrésis.
Non hai condes privativos para o pagus. En 843 o Tratado de Verdún situou o territorio no reino de Lotario I. En 925 incorporouse ao Sacro Imperio Romano-Romano e o emperador Otón I, por un diploma outorgou o título de condado e o poder temporal sobre a cidade e outros territorios ao bispo de Cambrai o 30 de abril de 948. En 1007 o bispo recibiu todo o condado de Cambrésis, formando un único principado eclesiástico con Cambrai.
O pagus dependía de Flandres. O conde Balduíno I de Flandres, Brazo de Ferro, legaríao ao seu fillo Rodolfo ou Raúl cun título condal; este último apoiou ao seu irmán Balduíno II de Flandres na elección de Eudes como rei de Francia en 888, pero máis tarde se opuxo no 892 á elección de abade á abadía de Saint-Bertin; apoiou a seu irmán no ataque ao condado de Vermandois e conquistou Arras, Saint-Quentin e Péronne, pero o 17 de xuño do 896 foi derrotado e asasinado por Heriberto I de Vermandois. Crese que lle pasou o condado ao seu fillo Balduíno Balza, que viviu máis de 80 anos, xa que consta cun título condal, pero despois aparece un conde de nome Isaac de orixe descoñecida (podería estar casado cunha filla dun Rodolfo), que non se sabe cando foi nomeado, pero sería antes do 908 cando o rei Luís nunha doazón o consultou, cousa que suxire que foi o rei alemán quen o instalara cando o condado aínda estaba dentro de Lotarinxia. O conde Isaac aparece intercedendo pola Igrexa de Cambrai ante Carlos III o Simple o 22 de maio de 916 e aparece de novo nunha carta do 11 de setembro de 918; un Isaac mencionado nunha carta o 7 de novembro de 921 tamén é probabelmente o mesmo e era un representante de Henrique I de Alemaña. En 939 é mencionado ofrecendo a coroa a Luís IV de Francia; o 8 de xullo de 941 asinou un documento restaurando a propiedade do mosteiro de Saint-Pierre de Gante; a Vita Sancti Humberti Maricolensi s menciona a Isaac como conde nunha referencia do 946. Morrería en 947 ou polo menos antes do 30 de abril de 948 cando o emperador Otón cedeu a cidade de Cambrai e a abadía de Saint-Géry ao bispo de Cambrai, cousa que non tería feito se o conde estiver vivo, polo menos sen estar este presente. O seu fillo Arnul xa non leva o título de conde de Cambrai, nin Raúl (m. 982), fillo de Balduíno Balza (m. 976). Arnoldo I (m. 967) fillo de Isaac, aínda exercería os dereitos condais en Cambrai e logo o seu fillo Arnoldo II, conde de Valenciennes (m. 1012). En 1007 concedéronse aos bispos os dereitos e regalías do territorio de Cambrésis.
O condado foi administrado en adiante polos bispos.
Susana Quintás
Susana Teresa Quintás Veloso, nada en 1969, é unha economista e empresaria galega. Tivo unha longa traxectoria en banca como DIrectora Xeral do Banco Pastor e logo como primeira Subdirectora Xeral do Banco Popular e outros cargos no Banco de Santander.
Traxectoria
Quintás licenciouse en Ciencias Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela e converteuse en auditora do Rexistro Oficial de Auditores de Contas. Posteriormente ingresou na consultoría Deloitte e en 1996 pasou a formar parte do Banco Pastor.
De 1998 a 2002 fíxose cargo da xestión do Instituto de Estudos Económicos de Galicia da Fundación Barrié. Logo entrou a formar parte da dirección do banco como encargada de planificación, control de xestión e relacións con investidores e analistas. En decembro de 2007 foi nomeada subdirectora xeral da entidade, e a finais de setembro de 2011 accedeu á dirección xeral do banco, días antes de que se anunciase a OPA do Banco Popular sobre ata daquela entidade galega. Como Subidrectora Xeral de Banco Popular, foi responsable de múltiples proxectos de transformación incluída a dixital de todo o mundo de recuperaciones e inmobiliario e liderou varios proxectos de intelixencia artificial. Como experta en Goberno Corporativo, en 2021, foi Directora do Programa de Goberno corporativo da empresa familiar que se imparte en EF Business School A Coruña.
Cando o Banco Popular foi adquirido polo Banco Santander, foi nomeada Directoria de Desenvolvemento de Negocio e levou, en 2017, a carteira máis grande do mundo, chamada Quasar con 30 000 millóns de euros en activos tóxicos.
Foi conselleira en varias empresas como a coñecida 4B, Aliseda SGI, Euroautomatich Cash e Universal Pay e se converteu en experta en goberno corporativo e transformación dixital. Dende 2020, traballa como directora de Metricus, unha proptec británica con presenza global.
É unha referente galega na Asociación Executivas de Galicia e colaborou en columnas e artigos de diversos medios como La Voz de Galicia ou El Economista.
Vida persoal
É filla de Juan Ramón Quintás, empresario e banqueiro galego, que foi expresidente da Confederación Española de Caixas de Aforros (CECA). Está casada e ten dous fillos.
Comarca dos Ancares
Os Ancares é unha comarca situada ó leste da provincia de Lugo cuxa capital é Becerreá, que á súa vez é o concello máis poboado. Toma o nome da serra que está situada na parte máis oriental de Galiza, nos límites con Asturias e Castela e León. Pertencen a ela os concellos de Becerreá, As Nogais, Baralla, Cervantes, Navia de Suarna e Pedrafita do Cebreiro.
Localización e características
É unha zona montañosa que forma parte das serras orientais, que tamén inclúen a comarca da Fonsagrada (ao norte) e O Courel (ao sur). Os Ancares tiña 9 662 habitantes no 2020, e 1 049,96 km2, polo que posúe unha baixa densidade de poboación de 9,20 hab/km2. Os concellos que conforman Os Ancares galegos son Becerreá, As Nogais, Baralla, Cervantes, Navia de Suarna e Pedrafita do Cebreiro.
Nos Ancares hai importantes masas forestais de carballo e bidueiro, acompañados de abeleiras, cancereixos, acivros, pradairos e teixos. Tamén hai mato abondo, como é o caso das uceiras e piornais predominantes. Na comarca aínda se pode ver ocasionalmente o oso pardo, en vías de extinción, e podería quedar algún exemplar illado da pita do monte.
San Vicente e as Granadinas
San Vicente e as Granadinas (en Saint Vincent and the Grenadines, ) é un país insular do Caribe, constituído pola illa de San Vicente e pola metade norte da cadea das Granadinas. Ten fronteiras marítimas con Santa Lucía ao nordeste e con Granada ao suroeste, e é un dos países máis próximos de Barbados. A súa capital é Kingstown.
Atópase no sueste das Illas de Barlovento das Antillas Menores, que se atopan nas Indias Occidentais no extremo sur da fronteira oriental do Mar Caribe onde esta última atopa o océano Atlántico.
O seu territorio de 389 km² está formado pola illa principal de San Vicente e, ao sur diso, dous terzos da parte norte das Illas Granadinas, unha cadea de 32 illas máis pequenas. Algunhas das Granadinas están habitadas: Bequia, Mustique, Illa Unión, Canouan, Pequeno San Vicente, Illa Palm, Mayreau, Illa Young, mentres que outras non o están: Caios de Tobago, Baliceaux, Battowia, Quatre, Petite Mustique, Savan e Petit Nevis. A maior parte de San Vicente e as Granadinas atópase dentro do Furacán Alley.
Ao norte de San Vicente atópase Santa Lucía, ao leste atópase Barbados e Granada ao sur. San Vicente e as Granadinas ten unha densidade de poboación de menos de 300 habitantes/km2, cun total de aproximadamente 104.332 habitantes.
Kingstown é a capital e o porto principal. San Vicente ten unha historia colonial británica, e agora forma parte da Organización dos Estados do Caribe Oriental, a CARICOM, a Commonwealth de Nacións, Alianza Bolivariana para as Américas e a Comunidade de Estados Latinoamericanos e do Caribe (CELAC).
En abril de 2021, o volcán La Soufrière entrou en erupción varias veces con "eventos explosivos" que continúan. Ata o 12 de abril, 16.000 residentes evacuaran as zonas das súas casas. Varias illas próximas, o Reino Unido e axencias como as Nacións Unidas proporcionaron asistencia e apoio financeiro de emerxencia. A primeira oferta significativa de financiamento a longo prazo, de 20 millóns de dólares, foi anunciada o 13 de abril de 2021 polo Banco Mundial.
Etimoloxía
Cristovo Colón, o primeiro europeo en chegar á illa, deulle o nome de San Vicente de Zaragoza, cuxo día da festa era o día en que Colón viuna por primeira vez (22 de xaneiro de 1498). O nome das Granadinas refírese á cidade española de Granada, pero para diferenciala da illa do mesmo nome, utilizou o diminutivo. Antes da chegada dos españois, os indíxenas Kalinago que habitaban a illa de San Vicente chamábana Youloumain, en honor de Youlouca, o espírito dos arcos da vella, que crían que habitaban a illa.
Historia
A illa coñecida hoxe como San Vicente era chamada orixinalmente Youloumain polos habitantes caribes, que se chamaban a si mesmos kalina/carina ("l" e "r" eran pronunciados do mesmo xeito na lingua). Os caribes evitaron, mesmo pola forza, a colonización europea en San Vicente ata o 1719. Os africanos escravizados, (tanto náufragos coma fuxitivos de Barbados, Santa Lucía e Granada) buscaron refuxio en San Vicente, ou Hairouna nome que lle deran os caribes, e mesturáronse cos caribes, converténdose en caribes negros ou garifuna.
A partir de 1719 establecéronse colonos franceses, que cultivaron café, tabaco, índigo, algodón e azucre en plantacións traballadas por africanos escravizados. En 1763, San Vicente foi cedido a Gran Bretaña. Restaurado o goberno dos franceses en 1779, San Vicente foi recuperado polos británicos baixo o Tratado de París (1783) no cal Gran Bretaña recoñeceu oficialmente o final da Revolución estadounidense. Tratados complementarios foron tamén asinados con Francia e España, coñecidos como os Tratados de Versalles de 1783, parte dos cales volveron pór a San Vicente baixo control británico.
O conflito entre os británicos e os caribes negros, liderados polo desafiante Xefe Supremo Joseph Chatoyer, continuaron ata 1796, cando o xeneral Sir Ralph Abercromby esmagou un revolta fomentada polo radical francés Victor Hugues. Máis de 5.000 Caribes Negros foron finalmente deportados a Roatán, unha illa fronte á costa de Honduras.
A escravitude foi abolida en 1834. Despois do período de aprendizaxe, que acabou prematuramente en 1838, a escaseza de traballo nas plantacións resultou na inmigración de criados contratados. Os portugueses viñeron de Madeira a partir dos anos 1840 e gran cantidade de traballadores indios do leste chegaron entre 1861-1880. As condicións continuaron sendo duras tanto para os antigos escravos como para os traballadores inmigrantes na agricultura, xa que os baixos prezos mundiais do azucre mantiveron a economía estancada ata o cambio de século.
Desde 1763 ata a independencia, San Vicente pasou a través de varias fases de situación colonial baixo os británicos. Unha asemblea representativa foi autorizada en 1776, o goberno de Colonia da Coroa instalado en 1877, un consello lexislativo creado en 1925 e un sufraxio adulto universal en 1951.
Durante este período, os británicos fixeron varios intentos sen éxito para afiliar San Vicente con outras illas de Barlovento a fin de gobernar a rexión a través dunha administración unificada. As propias colonias, desexosas de liberarse do goberno británico, fixeron un notable intento de unificación chamada Federación das Indias Occidentais, que desapareceu en 1962. O 27 de outubro de 1969 outorgóuselle a San Vicente a condición de estado asociado, dándolle o control completo sobre os seus asuntos internos. Despois dun referendo en 1979, baixo o goberno de Milton Cato, San Vicente e as Granadinas convertéronse na última das illas de Barlovento en conseguir a independencia no décimo aniversario da súa condición de estado asociado, o 27 de outubro de 1979.
Varios desastres naturais figuran na historia do país. En 1902, o volcán de A Soufrière entrou en erupción, matando a 2.000 persoas. Moitas terras de labranza foron danadas, e a economía deteriorada. En abril de 1979, A Soufrière volveu entrar en erupción. Aínda que ninguén morreu, miles de persoas tiveron que ser evacuadas, e houbo un amplo dano na agricultura. En 1980 e 1987, furacáns comprometeron as plantacións de banana e coco; en 1998 e 1999 tamén viron tempadas de furacáns moi activas, co Furacán Lenny en 1999 causando grandes danos na costa oeste da illa.
Política e goberno
San Vicente e as Granadinas é unha democracia parlamentaria e unha monarquía constitucional, sendo un dos Reinos da Commonwealth de Nacións. O rei Carlos III é xefe de Estado e está representado na illa por un Gobernador Xeral, un cargo na súa maior parte con funcións cerimoniais. O control do goberno descansa no Primeiro Ministro e o Gabinete. Hai unha oposición parlamentaria feita pola minoría máis grande nas eleccións xerais, encabezada polo líder da oposición.
O país non ten forzas armadas formais, aínda que a Forza Policial Real de San Vicente e as Granadinas inclúe unha Unidade de Servizos Especiais.
San Vicente e as Granadinas son un membro pleno e participante da Comunidade do Caribe (CARICOM) e a Organización de Estados do Caribe Oriental (OECS).
Subdivisións
miniatura|125px|Mapa político da illa de San Vicente
Administrativamente, San Vicente e as Granadinas divídese en seis parroquias, con cinco en San Vicente, e as Granadinas xuntas constituíndo a sexta.
Xeografía
miniatura|200px|Mapa de San Vicente e as Granadinas.
San Vicente e as Granadinas atópase entre Santa Lucía e Granada nas Illas de Barlovento das Antillas Menores, un arco insular do Mar Caribe. As illas de San Vicente e as Granadinas inclúen a illa principal de San Vicente (344 km²) e as dúas terceiras partes das Granadinas do norte (45 km²), unha cadea de pequenas illas estirándose cara ao sur desde San Vicente ata Granada.
Economía
A economía sanvicentina é moi modesta, e a súa principal fonte de ingresos é a exportación de plátanos e algúns produtos agrícolas. Aínda que o turismo veu crecendo nos últimos anos o goberno non puido diversificar a súa fonte de divisas. Segundo cifras do ano 2003 a poboación das illas ascende a 116 812 persoas das cales o 66% son de raza negra e o 75% practican o cristianismo protestante. Unha gran parte dos produtos que consomen ten que ser importada dos seus socios comerciais. A súa moeda é o dólar do Caribe Oriental
Turismo
O sector do turismo ten un potencial considerable para o desenvolvemento. A rodaxe dos filmes da franquía Pirates of the Caribbean nas illas axudou a potenciar a imaxe internacional de visitantes e investidores. O crecemento recente foi estimulado pola forte actividade do sector da construción e a mellora do turismo.
Lago Léman
O lago Léman é un lago situado na fronteira entre Francia e Suíza; ás veces é denominado lago de Xenebra. Está atravesado de leste a oeste polo Ródano. Este é o lago máis grande de Europa occidental, cos seus 72 km de longo e os seus 582,4 km² de superficie (234 km² en Francia, 348,4 km² en Suíza. A súa costa ten 372 m e a súa profundidade máxima acada os 309,7 m (cota +62,3 m, entre Lausana e Évian). A súa lonxitude máxima é de 13 km, e o seu volume 89 km3. É o segundo maior lago da Europa, o primeiro é o lago Balaton (na Hungría).
A súa extremidade occidental, próxima a Xenebra, denomínase Petit-Lac (Pequeno Lago) en oposición ao Haut-Lac (Lago alto), moito máis longo.
Alén da Alta Savoia, tres cantóns suízos teñen costa no Léman: os cantóns de cantón de Xenebra, de Vaud e do Valais. Está sobre todo bordeado polos seguintes concellos: Xenebra, Versoix, Nyon, Gland, Rolle, Morges, Lausana, Vevey, Montreux, Villeneuve, Évian e Thonon-les-Bains. As localidades principais que o bordean están unidas por viaxes regulares en barco servidas pola Compañía Xeral de Navegación (Compagnie générale de navigation (CGN)).
Cada ano, unha importante competición de vela ten lugar no lago: le Bol d'Or.
Nome
O primeiro rexistro coñecido do nome do lago é Lacus Lemannus, na época do Imperio romano; tornouse Lacus Lausonius, Lacus Losanetes e entón Lac de Lausanne na Idade Media. Coa crecente importancia de Xenebra, tornouse Lac de Genève (lago de Xenebra). No século XVIII, o nome Lac Léman foi revigorado en francés. É usualmente chamado de Lac de Genève en Xenebra e Lac Léman noutros lugares. Algúns mapas denomínano Lac d'Ouchy (do nome do porto localizado próximo de Lausana).
Nota de pronuncia (no Alfabeto fonético internacional) —
Skip Barber
Traxectoria
A mediados da década de 1960 gañou tres campionatos nacionais da SCCA consecutivos e terminou en terceiro no campionato de carreiras dos Estados Unidos de 1967. Posteriormente, Barber gañou os Campionatos Nacionais consecutivos da Fórmula Ford (1969 e 1970), un récord igualado recentemente.
Ao comezo da tempada de 1971 comprou un March 711, co cal planeaba regresar aos Estados Unidos e correr na serie dos Estados Unidos da Fórmula 5000. Antes de facelo, participou no Gran Premio de Mónaco de 1971, Gran Premio dos Países Baixos de 1971, Gran Premio dos Estados Unidos de 1971 e Gran Premio do Canadá en 1971, nun March privado. Regresou novamente ás carreiras estadounidenses e canadenses en 1972. Despois diso pilotou coches GT.
Skip Barber Racing
Cando terminou a súa andaina nas carreiras, a crenza de Barber de que as carreiras de automóbiles eran "accesibles" do mesmo xeito que calquera outro deporte, na época, unha opción claramente minoritaria, levouno a crear a escola de carreiras nomeada eponimamente e, un ano máis tarde, a serie de carreiras de automóbiles.
En 1975, con dous Lola Formula Fords prestados e catro estudantes, Barber iniciou a Skip Barber School of High Performance Driving. En 1976 foi rebautizada como Skip Barber Racing School, e ese mesmo ano creou a serie Skip Barber Race. Barber desfíxose da escola de carreiras en 1999.
Barber permanece activo nos deportes de motor hoxe como o propietario e operador de Lime Rock Park, unha pista de carreiras nas montañas do noroeste de Connecticut. Vive na veciña cidade de Sharon, coa súa muller Judy.
Barber ingresou no SCCA Hall of Fame o 2 de marzo de 2013.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
-788
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Couto, Dexo, Oleiros
O Couto é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Cronotopo
En literatura, o cronotopo (do grego kronos = tempo + topos = espazo, lugar) é a conexión das relacións temporais e espaciais asimiladas artisticamente. Esta definición foi dada polo filósofo e lingüista ruso Mikhail Bakhtin no seu ensaio Формы времени и хронотопа в романе ("As formas do tempo e do cronotopo na novela", de 1937), sendo o termo ruso Хронотоп.
O cronotopo está relacionado co sistema espazo-tempo, indisoluble e de carácter formal expresivo. É un discorrer do tempo -cuarta dimensión-, densificado no espazo, e deste naquel, onde ambos os dous se intersecan e se volven visibles para a persoa lectora e son apreciables desde o punto de vista estético. Nun mesmo relato poden coexistir distintos cronotopos que se articulan e relacionan na trama textual, creando unha atmosfera especial e un determinado efecto.
Definición
Mikhail Bakhtin, analista da narrativa de Fiódor Dostoievski, creou a categoría de análise chamada "Cronotopo", rexeitando a idea kantiana de que os a priori espazo e tempo son inherentes á conciencia do suxeito. Concorda con Kant en que son categorías (e que sen elas non se pode coñecer o mundo), pero considera que constitúen entidades cuxa existencia é independente da conciencia. Para Bakhtin, as nocións de espazo e tempo son xeradas pola materialidade do mundo, e mesmo poden ser obxectivables para a súa análise.
A noción de "cronotopo" que Bakhtin extrapola da física expresa o carácter indisoluble do espazo e o tempo, que, concibidos en relación co movemento e a materia, configúranse como as súas propiedades, e, así, o tempo pode ser unha coordenada espacial: a cuarta dimensión do espazo.
Variedades
O cronotopo do salón-recibidor aparece na novela realista con Honoré de Balzac e Stendhal, como lugar de intersección das series espaciais e temporais da novela. No salón-recibidor teñen lugar os encontros, mais xa non dun modo casual, e xéranse os nós argumentais e os desenlaces da novela. Destaca a combinación do eido histórico e público co eido do particular e do privado.
Batalla de Heavenfeld
A batalla de Heavenfield tivo lugar en 633 ou 634 entre o exército de Northumbria, dirixido por Oswald de Bernicia e o exército do príncipe galés Cadwallon ap Cadfan de Gwynedd. A batalla concluíu nunha decisiva vitoria de Northumbria e os Annales Cambriae (Anais de Gales) lembran a batalla como Bellum Cantscaul en 631. Beda refírese a ela como a batalla de Deniseburna preto de Hefenfelth.
Contexto
A alianza entre Cadwallon de Gwynedd e Penda de Mercia invadira Northumbria. Esta era unha estraña alianza entre un cristián britano e un pagán anglosaxón. Na batalla de Hatfield Chase, en outubro de 633 a coalición de mercianos e galeses derrotara e dera morte a Edwin de Northumbria, provocando a ruptura do mesmo nos subreinos de Deira e Bernicia. O territorio quedou exposto á devastación do exército de Cadwallon.
Mentres tanto, Eanfrith de Bernicia, que fora exiliado por Edwin, convertíase en novo rei de Bernicia, mentres que Osric, primo de Edwin, se facía co control en Deira. O reinado de Eanfrith foi curto, xa que foi asasinado mentres tentaba negociar a paz con Cadwallon. Segundo Beda, Osric foi asasinado por Cadwallon cando estaba a tentar porlle sitio. O irmán de Eanfrith, Oswald regresou do seu exilio de dezasete anos en Dal Riata para reclamar a coroa. Con todo, a ameaza de Cadwallon obrigou a Oswald a recrutar un exército coa máxima urxencia para se enfrontar aos invasores.
A batalla
Parece que o exército galés avanzaba cara ao norte desde York ao longo da liña marcada pola Via Rexia que unía York co fiorde de Forth. Oswald, que se reforzou con continxentes escoceses, situouse nunha posición defensiva detrás do muro de Adriano, catro millas ao norte de Hexham. Díxose que a noite antes da batalla, Oswald tivo unha visión na que San Columba lle anunciaba a vitoria. Oswald situou o seu exército mirando ao leste, cos seus flancos protexidos polo Brady’s Crag ao norte e a muralla ao sur. Segundo Beda, Oswald erixiu unha cruz e rezou pola vitoria xunto ás súas tropas.
La Defensa (Vigo)
La Defensa foi un semanario editado en Vigo en 1897 e 1898.
Historia e características
Apareceu en marzo de 1897 como continuador de EI Radical. Dirixido por José Quintas da Vila, que foi substituído por Joaquín Loredo Martínez. Cesou a súa publicación en xuño de 1898, a raíz dunhas críticas que fixo sobre a Guerra Hispano-Estadounidense.
Batalla de Heavenfeld
A batalla
Crese que os galeses eran superiores en número, pero víronse obrigados a atacar desde o leste nunha fronte estreita no que non podían manobrar nin rodear aos northumbrianos. Non se coñece a duración da batalla ou as baixas habidas, pero a liña galesa finalmente colapsouse. Os galeses iniciaron a fuxida cara ao sur perseguidos polos vengativos northumbrianos. Moitos soldados galeses morreron durante a fuga e segundo Beda, Cadwallon foi capturado e asasinado en lugar coñecido como o ‘Brook de Denis’, indentificado agora con Rowley Burn. A vitoria foi decisiva para Oswald, e é probábel que as perdas galesas fosen elevadas. Con posterioridade, o lugar foi coñecido como Heavenfield (Hefenfelth).
Consecuencias
Tras a batalla, Oswald unificou Deira e Bernicia e proclamouse rei de toda Northumbria. Beda considerou que a importancia da batalla foi restaurar o cristianismo en todo o reino. Oswald só ocuparía o trono durante oito anos, antes de ser derrotado e morto por Penda de Mercia en Masefield. Oswaldo foi sucedido polo seu irmán Oswiu.
Billiat
Billiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Galería de imaxes de Sanguiñedo, Dozón
Santa María de Sanguiñedo é unha parroquia que se localiza no concello de Dozón.
Sa, Serantes, Leiro
Sa é un lugar da parroquia de Serantes no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 27 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 14 mulleres.