cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bauhaus e os seus sitios en Weimar, Dessau e Bernau
Edificio Bauhaus Dessau
O edificio encargouno a cidade de Dessau, que financiou o proxecto e proporcionou a parcela edificable. Os planos elaboráronse polo despacho de arquitectura de Gropius xa que a Bauhaus non tivo o seu propio departamento de arquitectura ata 1927, pero os encaixes interiores fixéronse nos talleres da Bauhaus.
Esixíronlle a Gropius que incorporase dúas escolas ao edificio, a escola de deseño Bauhaus e unha escola profesional municipal. O edificio consta de varias ás que se conectan entre si que están situadas de forma asimétrica. Estes son: unha ala obradoiro de tres plantas, unha escola de formación profesional de tres plantas, unha á de administración de dúas plantas, un auditorio, escenario e cafetería, e unha á de estudoo de cinco plantas. A fachada caracterízase polo uso de muros cortina de vidro que non soportan cargas, un desenvolvemento adicional ao utilizado na Fábrica Fagus, construída entre 1911 e 1913, deseñada por Gropius e Adolf Meyer. No interior do edificio pódense ver características construtivas como columnas e vigas de apoio.
A ala do estudio de cinco plantas, o "Prellerhaus", con 28 estudos de 20 m² cada un, ofrecía aloxamento para estudantes e mestres. As instalacións de baño e cociña eran comúns e había unha terraza compartida. Dezaseis dos estudos tiñan pequenos balcóns, cuxa simetría regular caracteriza a esta á do edificio. No primeiro andar vivían mulleres, o "piso das damas", cuxos residentes incluían a Gertrud Arndt, Marianne Brandt, Gunta Stölzl e Anni Albers. Había 140 estudantes en total, polo que a maioría deles tiveron que buscar aloxamento no centro da cidade de Dessau. En 1930, Ludwig Mies van der Rohe, entón director da Bauhaus, converteu algúns estudos en aulas. O edificio reformouse en 2006 para devolvelo á súa disposición orixinal. Os estudos alúganse agora como aloxamento turístico.
Debido á presión política, a Bauhaus Dessau pechou en 1932 e Mies van der Rohe creou unha Bauhaus financiada con fondos privados en Berlín, aínda que esta tamén pechou despois de menos dun ano. O edificio da Bauhaus en Dessau utilizouse como unha escola para ensinar ás mulleres a cociñar e costura, e pouco antes do comezo da segunda guerra mundial en 1939, converteuse nunha escola de formación para oficiais do Partido Nazi. En 1941 albergaba o departamento de prensa do fabricante de avións Junkers. En 1945 a escola foi danada nun ataque aéreo. Despois da guerra foi parcialmente reparado para facela utilizable como centro educativo, pero sen respectar a integridade do edificio. Non foi ata 1972 cando o goberno de Alemaña do Leste fixo que o edificio fose catalogado como monumento histórico. Foi sometido a unha restauración, dirixida por Konrad Püschel, un arquitecto que se formou na Bauhaus. O muro cortina de vidro, o auditorio, o escenario e a cafetería restauráronse. O 2 de decembro de 1976, 50 anos despois da súa primeira apertura, o edificio reabríuse oficialmente para o seu uso como centro de ciencia e cultura, que incluía unha colección de artigos da Bauhaus. Dezaoito antigos estudantes da Bauhaus asistiron á cerimonia.
A Bauhaus Dessau Foundation creouse en 1994 para investigar e preservar o patrimonio da Bauhaus. O edificio inscribiuse como Patrimonio da Humanidade en 1996, despois de que se realizaron amplas reformas. Estas completáronse en 2006.
Hoxe a ala norte do complexo, onde estaba a escola profesional, é utilizada pola Universidade de Ciencias Aplicadas de Anhalt, cuxo campus de Dessau está ao lado do sitio da Bauhaus. A Fundación Bauhaus Dessau utiliza o resto do edificio para a súa administración, albergando un museo, unha tenda e a restaurada cafetería, ceder as antigas habitacións de estudantes como aloxamento turístico, e o alugueiro doutras áreas do edificio, como o auditorio, para seminarios e convencións.
Meisterhäuser
thumb|Vista da rúa das casas pareadas de Kandinsky/Klee thumb|Estrutura construída en 2014 en forma da casa do director destruída (a 'Casa Gropius')
As Meisterhäuser (casas dos mestres) son un grupo de sete casas cúbicas modernistas de teito plano a uns 600 metros do edificio Bauhaus Dessau, deseñadas por Walter Gropius para o persoal superior da Bauhaus. Construíronse en 1925–26 por encargo da cidade de Dessau. Consistían en tres pares de casas pareadas e unha casa unifamiliar ao final da fila para Gropius, o director da escola. As casas construíronse dentro dun pequeno piñeiral, co obxectivo de respectar o carácter da paisaxe. As casas eran amplas, a vivenda unifamiliar do director tiña 350 m², e as outras tiñan máis de 250 m². Dispoñían de terrazas e estudos, xa que se esperaba que os artistas-profesores traballasen dende a casa así como no recinto escolar. En cada parella pareada, as casas teñen a mesma disposición, pero están xiradas nun ángulo de 90 graos entre si, polo que non parecen simétricas desde a rúa.
Xunto coas súas familias, os residentes orixinais foron: Lyonel Feininger e László Moholy-Nagy que vivían ao lado de Gropius (aínda que Feininger nunca ensinou na Bauhaus de Dessau), Oskar Schlemmer e Georg Muche vivían no seguinte par de casas, Wassily Kandinsky e Paul Klee vivían no último par. Gropius e Maholy-Nagy acondicionaron as súas casas enteiramente con mobles deseñados por Marcel Breuer. Os residentes posteriores incluíron a Hannes Meyer, Ludwig Mies van der Rohe, Josef e Anni Albers, Hinnerk Scheper e Alfred e Gertrud Arndt.
Os Meisterhäuser restauráronse en 1992 e engadíronse ao Patrimonio da Humanidade en 1996. A casa construída no lugar da casa do director derrubouse en 2011. En 2014, para restaurar o ritmo e a forma orixinais de todo o conxunto Meisterhäuser, construíronse estruturas que representan a forma da antiga casa do director e da casa Maholy-Nagy nos lugares dos edificios destruídos. Estes foron deseñados polo estudio de arquitectura Bruno Fioretti Marquez, co deseño interior do artista Olaf Nicolai. Os interiores destas estruturas utilízanse como espazos expositivos, con información sobre a historia do sitio. Estas e outras vivendas, que están abertas ao público, son xestionadas pola Fundación Bauhaus Dessau. A casa Feininger é a base do Centro Kurt Weill, que promove a obra do compositor Kurt Weill, procedente de Dessau.
De 2016 a 2019 as casas Kandinsky/Klee pecháronse por unha importante restauración realizada pola Wüstenrot Stiftung, para restaurar completamente o interior das vivendas, con especial atención á recreación das cores orixinais. Reabríronse o 17 de abril de 2019. A restauración custou uns 1,5 millóns de euros e implicou unha análise científica detallada de restos de pinturas orixinais. Reconstruíronse máis de 100 cores.
Bernau
A ADGB Trade Union School en Bernau bei Berlín é un campus de centro de formación construído entre 1928 e 1930. Deseñárono Hannes Meyer e Hans Wittwer en colaboración con estudantes da Bauhaus. Construíuse para a antiga Federación de Sindicatos Alemáns e incluía salas de seminarios, un comedor, aloxamento para estudantes e profesores, instalacións deportivas e unha biblioteca.
É un exemplo de libro de texto de arquitectura funcionalista da Bauhaus, tanto no produto acabado como no enfoque analítico e colaborativo empregado para desenvolver o deseño e completar o proxecto. Xunto ao edificio Bauhaus Dessau, foi o segundo proxecto máis grande que nunca levou a cabo a Bauhaus.
Deseñouse para harmonizar co lugar arborado e en pendente que ocupa. O historiador da arquitectura Winfried Nerdinger describiuna como unha "obra mestra do funcionalismo poético".
A escola abriu o 4 de maio de 1930. Con capacidade para 120 alumnos.
O complexo tivo varios usos, entre eles ser a Escola de Liderado do Reich, onde os membros de elite da Gestapo e das SS foron adestrados dende 1933 ata o final da Segunda Guerra Mundial. Restaurouse entre 2005 e 2007, desde entón utilízase como centro educativo pola Handwerkskammer Berlin (Cámara de Artesanía de Berlín). En 2008, os arquitectos Brenne Gesellschaft von Architekten gañaron o premio World Monuments Fund/Knoll Modernism pola restauración.
A Escola Sindical ADGB foi inscrita como Patrimonio da Humanidade en xullo de 2017. O complexo non está aberto ao público en xeral, pero a Stiftung Baudenkmal Bundeschule Bernau organiza visitas guiadas á escola en alemán.
Dear Evan Hansen (filme)
Dear Evan Hansen é un filme musical estadounidense dirixido por Stephen Chbosky e adaptado á pantalla por Steven Levenson a partir do guión do musical homónimo. Está producido por Universal Pictures, e protagonizado por Ben Platt, quen repite o seu papel do musical. O elenco do filme tamén inclúe a Kaitlyn Dever, Amandla Stenberg, Nik Dodani, Colton Ryan, Danny Pino, Julianne Moore e Amy Adams. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 24 de setembro de 2021.
Sinopse
O que empezou como unha mentira piadosa toma un rumbo totalmente inesperado pillando por sorpresa a Evan. A medida que todos empezan a tomalo por alguén que non é, Evan esfórzase en reunir o valor suficiente para contar a verdade e ser visto como realmente é.
Desenvolvemento
Universal Pictures comprou os dereitos cinematográficos do musical en novembro de 2018, contratando a Stephen Chbosky como director, e o escritor do musical Steven Levenson tamén se puxo a escribir o guión do filme. Marc Platt e Adam Siegel actuarían como produtores, mentres que os compositores Benj Pasek e Justin Paul do programa actuarían como produtores executivos xunto a Levenson e Michael Bederman.
Preprodución
En xuño de 2020, esperábase que Ben Platt, quen interpretou orixinalmente o papel de Evan Hansen no musical, repetise o seu papel para o filme, e Kaitlyn Dever entrou en negociacións para interpretar tamén a Zoe Murphy. O 18 de xuño de 2020, Platt dixo que tiña a intención de repetir o papel a menos que a pandemia de COVID-19 llo impedise. Stephen Chbosky explicou que o obxectivo principal do filme era capturar e inmortalizar a actuación de Platt, afirmando que a súa comprensión do personaxe era bastante completa e profunda e que «non podía imaxinarme a ninguén máis interpretándoo».
En agosto de 2020, Kaitlyn Dever foi elixida oficialmente como Zoe Murphy e Amandla Stenberg uniuse ao elenco como Alana Beck. Ese mesmo mes, Nik Dodani e Colton Ryan uníronse ao elenco do filme como Jared Kleinman e Connor Murphy, respectivamente, o último dos cales repetiu o papel que interpretou como suplente en Broadway. Ao final dese mes informouse que Amy Adams e Danny Pino íanse unir ao elenco interpretando a Cynthia e Larry Murphy respectivamente.
Rodaxe
O 25 de agosto de 2020, Ben Platt confirmou que comezara a rodaxe do filme. A filmación do elenco principal rodouse nos Ánxeles e Atlanta, e esperábase que se levase a cabo entre setembro e novembro. O 15 de decembro de 2020, a presidenta de Universal Filmed Entertainment Group, Donna Langley, confirmou que o filme remataría a produción ese mes.
Banda sonora
En agosto de 2020, confirmouse que Amandla Stenberg colaboraría coa escritura dunha nova canción para o seu personaxe. O 18 de maio de 2021, lanzouse a páxina web oficial do filme e confirmouse que se incluirían as cancións «You Will Be Found», «Waving Through a Window», «For Forever» e «Words Fail». O mesmo día, Ben Platt declarou nunha entrevista con Vanity Fair que «todos os ritmos principais e todas as cancións favoritas están intactas» no filme con respecto ao musical.
Lanzamento
O primeiro avance do filme lanzouse o 18 de maio de 2021. Estreouse en cinemas o 24 de setembro de 2021.
Crítica
No agregador de recensións Rotten Tomatoes, obtivo unha cualificación media de 4.80/10 baseado en 250 recensións. O consenso dos críticos di: «Dear Evan Hansen fai un bo traballo ao capturar a emoción do seu material orixinal, pero vese socavado por un elenco cuestionable e unha historia que é difícil de asimilar». En Metacritic, o filme ten unha puntaxe media ponderada de 39 sobre 100 baseado en 48 recensións críticas, o que indica «críticas xeralmente desfavorables».
The Gits
The Gits foi unha banda estadounidense de punk rock formada en Yellow Springs, Ohio, en 1986. Como parte da florecente escena musical de Seattle de principios dos anos 90, eran coñecidos polos seus feroces concertos. Os seus membros eran a vocalista Mia Zapata, o guitarrista Joe Spleen (nado Andy Kessler), o baixista Matt Dresdner e o batería Steve Moriarty. Disolveuse en 1993 tras o asasinato de Zapata.
Durante a súa existencia a banda publicou dous álbums de estudio, un recompilatorio das súas primeiras gravacións, un álbum ao vivo, tres sinxelos de 7 polgadas e apareceu en varios recompilatorios. O grupo gravou cun feixe de selos independentes, e publicou os seus dous álbums de estudio a través de C/Z Records. En 2003 todos os seus lanzamentos foron remasterizados e reeditados cn temas extra a través de Broken Rekids.
Semaforina
As semaforinas son unha clase de proteínas de membrana ou segregadas que se identificaron orixinalmente como moléculas guía no cono de crecemento axonal. Actúan principalmente como sinais inhibitorios de curto alcance e sinalizan a través de complexos de receptores multiméricos. As semaforinas son xeralmente pistas para desviar os axóns de rexións inapropiadas, o que é especialmente importante no desenvolvemento do sistema neural. A clase principal de proteínas que actúan como receptores das semaforinas son as plexinas, e ademais as neuropilinas funcionan como correceptoras en moitos casos. Os principais receptores das semaforinas son as plexinas, que teñen funcións na regulación das GTPases da familia Rho. Traballos recentes mostraron que as plexinas poden tamén influír en R-Ras, o cal, á súa vez, pode regular as integrinas. Tal regulación é probablemente unha carcterística común da sinalización das semaforinas e contribúe substancialmente ao noso coñecemento da bioloxía das semaforinas.
Todas as semaforinas caracterízanse pola expresión dunha rexión específica de aproximadamente 500 aminoácidos chamada dominio sema.
As semaforinas foron denominadas así pola palabra inglesa semaphore (semáforo), orixinada a partir das raíces gregas que significan 'portador de sinais'.
Clases
As semaforinas agrúpanse en oito grandes calses baseándose en análises da súa estrutura e árbore filoxenética. Os primeiros sete grupos están ordenados por número, desde a clase 1 á 7. Ao contrario, o grupo oitavo denomínase V, onde V significa virus. As clases 1 e 2 encóntranse soamente en invertebrados, mentres que as clases 3, 4, 6 e 7 son exclusivas de vertebrados. Por último, a clase 5 pode encontrarse tanto en vertebrados coma en invertebrados, e a clase V é específica de virus.
As clases 1 e 6 son consideradas homólogas entre si; ambas as dúas están unidas a membranas en invertebrados e vertebrados, respectivamente. Tamén homólogas son as clases 2 e 3, as cales son proteínas segregadas específicas de determinados taxons.
Cada clase de semaforina consta de moitos subgrupos de diferentes moléculas que comparten características similares. Por exemplo, as semaforinas da clase 3 son distinguidas con letras desde a SEMA3A á SEMA3G.
Nos humanos os xenes que as codifican son:
Receptores da semaforina
As distintas semaforinas usan diferentes tipos de receptores:
Funcións
As semaforinas son moi versátiles. O seu descubrimento fíxose en relación coa guía dos axóns en crecemento nas xemas das extremindades dos saltóns en 1992, mais desde entón descubriuse que as semaforinas exercen funcións en moitos procesos. Non só guían os axóns no desenvolvemento, senón que tamén teñen importantes papeis na función inmune (clases 4, 6 e 7) e no desenvolvemento dos ósos. As semaforinas de clase 3 son unha das clases de semaforinas máis versátiles, das cales Sema3a é a máis estudada.
Durante o desenvolvemento as semaforinas e os seus receptores poden estar implicados na escolla dos grupos de motoneuronas e a modulación da exploración que fan os axóns aferentes e eferentes desde eses grupos. Por exemplo, Sema3a repele os axóns dos ganglios das raíces dorsais, os nervios faciais, os nervios vagais, olfactorio-sensorias, nervios corticais, nervios do hipocampo e cerebelares.
As semaforinas de clase 3 teñen unha importante función despois de lesións traumáticas no sistema nervioso central, tales como as lesións de medula espiñal. Regulan as células neuroanis e non neuronais asociadas con lesións traumáticas debido á súa presenza no tecido de cicatrización. As semaforinas de clase 3 modulan o recrecemento axonal, a revascularización, a remielinación e a resposta inmune despois dun trauma do sistema nervioso central.
Fernán Ferreiroa
Fernán Ferreiroa López, nado en Nigrán o 10 de febreiro de 1995, é un futbolista galego que xoga de centrocampista no Gabala da Premyer Liqasi de Acerbaixán.
Traxectoria
Nacido en Nigrán, formouse na canteira do Celta de Vigo, debutando co filial en Segunda B a finais da tempada 2011/12. Formou parte do Celta B na seguinte tempada, na que disputou 29 encontros, aínda que só 16 deles como titular, nun equipo no que xogaban destacados dianteiros como Borja Iglesias ou David Añón. Na segunda metade da tempada 2013/14 xogou cedido na SD Compostela ás ordes de Iñaki Alonso.
Xa desvencellado do Celta fichou en 2015 polo Choco de Marcos Montes, co que disputou toda a tempada na Tercera División. Na tempada 2016-17 fichou pola Gimnástica Segoviana CF, co que logrou o ascenso á Segunda División B. Seguiu un ano máis no club segoviano, pero non puido manter a categoría ao final da tempada.
No verán de 2019 asinou co Gabala FK da Premyer Liqasi de Acerbaixán. Debutou co equipo acerbaixano nun partido da fase de clasificación para a Europa League contra o Dinamo Tbilisi, e disputou 18 partidos de liga, nos que marcou tres goles. Na tempada 2020/21 xogou co Jagiellonia Białystok na Ekstraklasa polaca, antes de regresar en 2021 ao Gabala.
Berserk (serie de televisión de 1997)
Berserk, tamén coñecida no Xapón como Kenpū Denki Berserk, (剣風伝奇ベルセルク), é unha serie de televisión anime xaponesa baseada no manga homónimo de Kentaro Miura. A serie foi producida por Nippon Television e VAP, animada por Oriental Light and Magic e dirixida por Naohito Takahashi. Emitiuse durante vinte e cinco episodios a través da canle Nippon TV dende outubro de 1997 até abril de 1998. Berserk tivo unha boa acollida, e os críticos enxalzaron a súa narración, os personaxes, a ambientación e a banda sonora de Susumu Hirasawa.
Josito Porto
Xosé Antonio Porto, máis coñecido como Josito Porto, nado en Vilagarcía de Arousa o 16 de maio de 1967, é un actor galego.
Ten participado en múltiples obras de teatro, series de televisión e programas como o Luar.
Traxectoria
Ten formación en varios cursos de música e arte dramática. Traballou no Centro Dramático Galego, en Teatro de Adro e en Sarabela Teatro. Comezou no teatro na década dos oitenta e no audiovisual na dos noventa. Gañador tres veces dos Premios María Casares e finalista en varios máis.
Riccardo Ferri
Riccardo Ferri, nado en Crema o 20 de agosto de 1963, é un exfutbolista italiano, que xogaba como defensa. Considerado como un dos mellores defensas da súa xeración, pasou a maior parte da súa carreira nas filas do Inter de Milán, co que xogou 418 partidos, gañando un campionato de Serie A, unha Copa de Italia, unha Supercopa de Italia e dúas Copas da UEFA. O seu segundo e derradeiro equipo foi a Sampdoria, na que militou dúas tempadas antes da súa retirada en 1996.
Entre 1986 e 1992 sumou 45 partidos e 4 goles coa selección italiana, coa que participou na Eurocopa de 1988 e no Mundial de 1990, rematando neste último no terceiro lugar. Ademais participou nos Xogos Olímpicos de 1984, onde acadou as semifinais.
Traxectoria
Naceu en Castelnuovo, no municipio de Crema. Tras xogar no Capralbese, en 1977 ingresou na canteira do Inter de Milán. O 11 de outubro de 1981, aos 18 anos, debutou co primeiro equipo na Serie A, ante o Cesena. Dous anos despois era titular e vestiu a camisola nerazzurra ata 1994, durante un total de 13 tempadas. Viviu os seus mellores anos baixo a dirección de Giovanni Trapattoni, co que gañou o histórico scudetto da tempada 1988/89, no que o equipo bateu varios récords, así como a Supercopa de Italia en 1989 e a Copa da UEFA 1990/91, superando na final á Roma. Na tempada 1993/94 gañou unha segunda Copa da UEFA, derrotando na final ao Salzburgo. Disputou un total de 418 partidos coa camisola do Inter e anotou 8 goles.
En 1994 foi traspasado á Sampdoria xunto co seu compañeiro Walter Zenga, como parte do acordo que levou a Gianluca Pagliuca a Milán. Militou dúas tempadas co club xenovés, retirándose en 1996.
É xunto a Franco Baresi o futbolista con máis goles en propia porta na historia da Serie A, con 8, ata o punto de ser mencionado na canción "A che ora è la fine del mondo?" de Luciano Ligabue. Un dos seus autogoles anotouno nun derbi ante o Milan en 1987, que rematou 1-0 a favor dos rossoneri.
Selección italiana
Participou coa selección italiana sub-21 en dúas Eurocopas sub-21, nas edicións de 1984 e 1986, perdendo esta última na final ante España. Disputou os Xogos Olímpicos de 1984 nos Ánxeles, baixo a batuta do seleccionador Enzo Bearzot, caendo en semifinais fronte ao Brasil.
Coa chegada do novo seleccionador Arrigo Sacchi tivo menos protagonismo na selección, disputando o seu último partido o 6 de xuño de 1992, nun partido da US Cup fronte aos Estados Unidos en Chicago. Vestiu a camiseta azul un total de 45 veces, marcando 4 goles.
Despois da retirada
Trala súa retirada adestrou os equipos xuvenís do Inter de Milán ata 1998, cando deixou o club por desacordos co presidente Massimo Moratti. Posteriormente traballou como comentarista en varias retransmisións deportivas de Mediaset e 7 Gold.
En maio de 2014 puxo en marcha xunto ao seu fillo Marco a Inter Academy Florida, unha escola de fútbol xuvenil nos Estados Unidos. O 15 de novembro de 2017 converteuse no novo responsable da área técnica do.
Características técnicas
Defensor combativo e tenaz, estaba dotado dunha boa técnica de base, aínda que preferiu concentrarse máis na fase defensiva que na creación do xogo. Hábil na anticipación e no xogo aéreo, ás veces era o encargado de lanzar os tiros libres. Marco van Basten incluíno, xunto a Pietro Vierchowod, Jürgen Kohler e Giuseppe Bergomi, entre os mellores defensas que atopou durante a súa carreira.
Vida persoal
O seu irmán máis vello Giacomo Ferri foi tamén futbolista e militou entre outros no Torino e no Lecce. O seu fillo Marco é modelo e participou en programas de televisión italianos como Uomini e donne, L'isola dei famosi, e tamén españois como Gran Hermano.
Nemesio
Nemesio é un antropónimo de orixe grega que portan as seguintes persoas:
Bernardo Romero Pereiro
Bernardo Romero Pereiro, nado en Bogotá en 1942 e finado ibídem o 4 de agosto de 2005, foi un actor, director e guionista de televisión colombiano.
Traxectoria
Fillo de Bernardo Romero Lozano e Carmen de Lugo (nada Anuncia Pereiro Lopera, posteriormente tamén coñecida como Anuncia de Romero). Estivo casado coa actriz Judy Henríquez con quen tivo dúas fillas. Foi director orixinal da programadora de televisión Coestrellas. Faleceu en Bogotá á idade de 61 anos, por mor dunha doenza respiratoria.
Hranica
Hranica é un filme documental eslovaco de 2009 dirixido por Jaroslav Vojtek. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Notholithocarpus densiflorus
Orixinaria do oeste dos Estados Unidos, encóntrase en California, e no suroeste de Oregón, ao leste da Serra Nevada.
Historia
Esta especie foi reclasificada recentemente nun novo xénero, Notholithocarpus (desde Lithocarpus), xa que recentes estudos xenéticos do xénero Lithocarpus suxerían que esta especie norteamericana estaba moi distanciada das especies asiáticas de Lithocarpus, e que podía ser transferida ao seu propio xénero. O que de feito fixeron Manos, Cannon e Oh, en 2008, en que, baseándose en múltiples evidencias, crearon o novo xénero Notholithocarpus, que está máis estreitamente relacionado cos carballos temperados do norte, do xénero Quercus, e non tanto cos carballos de pedra tropicais asiáticos, o que semella que se trata dun exemplo de evolución morfolóxica converxente.
Características
As principais características desta árbore son:
Pode alcanzar até os 40 m de altura nas franxas costeiras de California (aínda que normalmenmete a súa alura oscila entre os 15 e os 25 m), e o diámetro do tronco mide entre os 60 e os 190 cm.
As súas follas son alternas, de 7 a 15 cm de longo, con marxes dentadas e textura dura, coriácae, e persisten entre tres e catro anos. Ao principio están cubertas de densos pelos de cor laranxa a ambos os dous lados do limbo, pero os da superficie superior (cara) pronto se desgastan; os que están baixo a superficie (revés) persisten máis, pero co tempo tamén se gastan.
A semente é unha landra de 2 a 3 cm de lonxitude e 2 cm de diámetro, moi semellante a unha landra de carballo, pero cunha casca moi dura, máis parecida á dunha abelá.
A landra está situda nunha cúpula durante a súa maduración de 18 meses; a superficie exterior da cúpula é rugosa e está cuberta de espiñas curtas. As sementes medran en grupos duns poucos elementos nunha soa poliña.
Estas landras son moi amargas, e non son comestíbeis para as persoas sen lixiviación extensa, aínda que os esquíos cómenas.
Notholithocarpus densiflorus é unha das especies máis seriamente afectadas pola chamada "morte repentina do carballo", provocada polo protista Phytophthora ramorum, rexistrándose unha alta mortalidade en gran parte da área de distribución da especie.
Descrición
Tanto o xénero como a especie foron descritos en 2008 por Paul S. Manos, Charles H. Cannon e Sang-Hun Oh, nun traballo punlicado en Madroño 55 (3): 181–190.
Etimoloxías
O nome do xénero está formado polo elemento do latín científico notho-, derviado do grego antigo νόθος nóthos, "bastardo", "ilexítimo", coa adición do nome do xénero Lithocarpus, para sinalar que, aínda que parecido, no é semellante.
O epíteto específico, densiflorus, é un termo do latín científico formado pola unión dos elementos densi- e -florus, tirados, rspectivamente, das voces do latín clásico densus, "denso", "mesto", e flos, floris, "flor". Literalmente, "o de flores mestas, apertadas".
Sinónimos
Ademais de polo nome actual, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), Notholithocarpus densiflorus é unha árbore común nos estados de California e Oregón, nos que ocupa un amplo abano xeográfico, e non presenta ameazas importantes, polo que cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
Casa das Caras
A Casa das Caras, tamén coñecida como Pazo de Barbeito e Padrón, é un edificio do século XVI situado en pleno centro histórico de Pontevedra. Coñécese como a Casa das Caras polos bustos renacentistas que decoran a súa fachada no piso superior.
Localización
O edificio está situado na Praza da Estrela 4, ao norte da Praza da Ferrería en Pontevedra.
Historia
A Casa das Caras foi construída por orde de D. Juan Barbeito e Padrón a finais do século XVI para servir de vivenda. Posteriormente, pasou a ser propiedade de D. Pedro Aldao, valente militar, Gran Maestre de Campo. Debido á vinculación dos Barbeito cos Aldao, a casa pasou co morgado aos Gayoso-Aldao e destes aos Condes de San Román e aos Marqueses de Atalaya. Tiña catro fachadas, as dous principais que daban á praza da Estrela e á rúa Figueroa e outras dúas que daban ao actual xardín da parte traseira. A casa foi remodelada nos séculos XVIII e XIX, momento no que adoptou a súa configuración actual.
A casa foi durante moito tempo unha posta e no exterior atábanse os cabalos ás ferraduras da fachada, mentres os viaxeiros descansaban. No século XVIII, cando se construíu a pousada La Estrella á beira, a casa reformouse. En 1725, construíuse un longo balcón nun lado da casa.
No século XIX cegáronse os arcos da fachada principal da Praza da Estrela, que orixinalmente tiña soportais. Este cegamento realizouse entre 1840 e 1860 para dar maior estabilidade ao edificio. Tamén se recuou o gran balcón lateral da rúa Figueroa. De 1880 a 1908, a casa foi a vivenda e o laboratorio do prestixioso fotógrafo Francisco Zagala, un dos primeiros cronistas da cidade.
No século XX, o fotógrafo Ramón Barreiro alugouna en 1910 ao seu regreso da emigración de México. Na planta baixa instalou o seu estudo fotográfico. Cando se construíu o edificio dos sindicatos, o arquitecto Enrique Barreiro viuse obrigado a completar a fachada común de ambos os edificios.
A mediados da década de 1980, o seu fillo, arquitecto e actual propietario do edificio, levou a cabo unha reforma completa para converter a casa na súa residencia. Durante esta remodelación recuperáronse elementos da arquitectura do edificio.
Descrición
miniatura|215x215px|Escudo de armas da Casa das Caras A casa é de planta cadrada e de estilo barroco e elementos renacentistas. Ten unha sobria fachada do século XVIII de dous pisos e unha planta baixa. Os dous andares superiores teñen cinco fiestras con orelleiras superiores e inferiores.
Entre as ventás do segundo piso da fachada principal hai catro bustos renacentistas do século XVI cuxo significado é incerto. A teoría máis aceptada é que pertencen á familia nobre de Barbeito e Padrón, propietaria do pazo. Unha destas figuras leva lentes. Estes medallóns con efixies ou caras de pedra son a orixe do nome popular do edificio.
No centro da primeira planta hai un balcón xunto ao que se atopa o escudo de armas de Juan Barbeito e Padrón, no que se distribúen as armas das liñaxes dos Padrón, Mariño, Valladares e Barbeito.
Na fachada principal aínda se pode ver o contorno das arcadas orixinais, que foron cegadas. Na fachada lateral hai un balcón que se prolonga ata a rúa Figueroa. Na fachada traseira, o actual propietario recuperou durante a reforma algunhas ménsulas de gran tamaño, así como as baixantes no lado onde paraban as cabalarías. No interior, a casa ten lareiras en diferentes plantas pero no mesmo nivel. As chemineas teñen dous tiros diferentes para cada unha delas.
Marcos Méndez
Marcos Méndez Moreira, nado en Lugo o 9 de xaneiro de 1976, é un xornalista galego.
Casa das Caras
Cultura
No número 30 da rúa Real hai outra casa con dez caras na súa fachada, que tamén pertenceu á familia Barbeito.
Marcos Méndez
Traxectoria
Licenciado en Comunicación Audiovisual pola Universidade de Navarra. Desde o ano 1998 traballa para distintos medios de comunicación nacionais e internacionais, inicialmente como redactor e desde o ano 2010 de maneira independente nos cinco continentes.
Traballou nas redaccións de Atlas (Telecinco) e Antena 3 en Galicia, TVE en Madrid, así como en TVG e Radio Galega. Entre outros traballos televisivos copresentou o concurso de telerrealidade Voga, Voga, Mariñeiro e dirixiu o programa Fórmula Sexta para La Sexta.
Como xornalista independente, traballa para distintos medios escritos e audiovisuais.
No ano 2000, tras cubrir as Olimpíadas de Sydney, informou sobre a inclusión da Muralla de Lugo na lista de Patrimonio da Humanidade para El Progreso de Lugo.
No ano 2021, o seu guión de longametraxe (Os) Anxos foi finalista do premio Daniel Domínguez de guión en galego, organizado pola Asociación Galega de Guionista e a Fundación SGAE.
A súa cobertura da guerra de Ucraína levouno a estar nese país durante 4 meses no ano 2022, labor que continúa no 2023, sendo o único xornalista en cubrir a guerra en galego. Entre outros medios cubriu a guerra para El Progreso, a TVG e Radio Galega, Telecinco, Cuatro, AIL ou Televisión Caracol de Colombia.
Os seus artigos para o grupo El Progreso, recollidos co título xenérico "Sobre o Terreo", publicáronse traducidos ao castelán en xornais como Diario de Navarra, Heraldo de Aragón, Última Hora de Baleares, Diario de Sevilla ou Diario de Léon. Por esta cobertura obtivo o premio da Asociación de Medios de Información no ano 2022.
Arma termonuclear
dereita|miniatura|451x451px|Fundamentos da configuración Teller-Ulam. Os raios X producidos por unha explosión de fisión primaria dirixida nun extremo dunha cámara quentan e comprimen material de combustible no outro extremo, facendo posíbel a reacción de [[Fusión nuclear|fusión secundaria.]] miniatura|[[Edward Teller en 1958]] Unha arma termonuclear é un deseño de segunda xeración de armas nucleares.
A idea básica é o uso dunha bomba atómica de fisión a modo de disparador colocada preto dunha cantidade de combustible de fusión, e o uso da “implosión de radiación” para comprimir o combustible da fusión e conseguir o seu acceso. A bomba de fisión e o combustible de fusión colócanse cerca un doutro nun recipiente especial que está feito para reflectir raios X durante o maior tempo posible. O resultado é unha maior potencia explosiva cando se compara coas armas de fisión dunha soa etapa. O dispositivo coñécese de forma coloquial como bomba de hidróxeno ou bomba H, porque emprega a fusión de isótopos de hidróxeno.
A primeira proba termonuclear a grande escala foi levada a cabo polos Estados Unidos en 1952. O concepto foi empregado dende entón pola maior parte das potencias nucleares do mundo no deseño das súas armas. O deseño moderno de todas as armas termonucleares nos Estados Unidos coñécese como a configuración de Teller-Ulam para os seus dous principais contribuíntes, Edward Teller e Stanislaw Ulam, quen o desenvolveu en 1951 para Estados Unidos, con certos conceptos desenvolvidos coa contribución de John von Neumann. Dispositivos similares foron feitos pola Unión Soviética, Reino Unido, China e Francia.
Un dispositivo termonuclear típico ten dúas etapas, unha primaria onde se inicia a explosión, e unha secundaria, onde ten lugar a principal explosión termonuclear.
Batalla de Cernesa
A batalla de Cernesa tivo lugar en Cernesa ou Cerneja, un lugar aínda sen identificar de Galiza preto da Limia, en 1139/40 ou en 1137 segundo algúns autores, entre o recentemente autroproclamado rei de Portugal Afonso I e os condes do reino de Galiza Fernando Pérez de Traba e Rodrigo Vélaz, loitando en nome de Afonso VII.
Antecedentes
Tras a vitoria portuguesa na Batalla de San Mamede (1128), o conde portugués, Afonso Henriques, comezou un esforzo concertado para establecer a súa independencia, sendo cada vez máis incómodo compartir o poder coa súa nai, a condesa Tareixa, que contaba co apoio da nobreza galega e o seu amante, Fernando Pérez de Traba. A Chronica Adefonsi imperatoris sinala que "antes disto, o monarca portugués intentara a invasión de Galiza varias veces, pero sempre fora expulsado por Fernando Pérez e Rodrigo Vélaz ademais de outros dirixentes galegos. Moitas veces viuse obrigado a regresar a Portugal deshonrado". Entre 1137, cando asinou o Tratado de Tui, recoñecendo a Afonso VII como o seu soberano, e 1139 Afonso I proclamouse rei de Portugal.
Batalla
Nese ano, ou máis probablemente o seguinte (1140), Afonso reuniu un exército e marchou cara a Galiza, acampando preto da Limia. Fernando Pérez, que controlaba a Galiza occidental, e o seu aliado Rodrigo Vélaz, que controlaba o leste, convocaron aos outros nobres galegos, cualificados como homes leais a Afonso VII, para opoñerse ao avance portugués. Na batalla posterior foron derrotados. O autor anónimo da crónica, que atribúe a súa derrota aos seus pecados, conta a expedición nun parágrafo:
Motor foguete
miniatura|Proba dun motor [[SSME, adicado a propulsar os transbordadores espaciais.]] Un motor foguete utiliza propelente almacenado como masa de reacción para xerar un chorro ou fluído propulsivo de alta velocidade, normalmente gas a alta temperatura. Os motores foguetes son motores a reacción, que producen pulo mediante a exección de masa segundo a lei de acción e reacción de Isaac Newton. A maior parte dos motores foguete usan a combustión de substancias químicas para prover a enerxía necesaria, aínda que tamén se usan motores sen combustión, como os propulsores de gas frío e os motores iónicos. Aos vehículos propulsados por motores foguete se lles chama habitualmente foguetes. Os foguetes químicos levan o seu propio oxidante a bordo, polo que poden funcionar no baleiro.
En comparación con outro tipo de motores, os motores foguete son máis lixeiros e proporcionan máis pulo pero son os menos eficientes por cantidade de propelente (tecnicamente, teñen o menor impulso específico). O propelente ideal é o hidróxeno, o elemento máis lixeiro, mais os foguetes químicos adoitan usar unha mestura de substancias máis pesadas, diminuíndo a velocidade dos gases de escape.
Principios de funcionamento
Os motores foguete producen pulo pola expulsión dun fluído acelerado a alta velocidade a través dunha tobeira. O fluído adoita ser gas creado pola combustión a alta presión (de 10 a 300 bares) de propelentes líquidos ou sólidos, consistentes dun oxidante e un combustible, nunha cámara de combustión. A medida que os gases se expanden pola tobeira son acelerados a velocidades supersónicas, producindo como reacción o pulo en sentido contrario do motor (e o foguete).
Propelente
O propelente dos foguetes almacénase habitualmente en tanques ou ás veces na propia cámara de combustión antes de ser exectado do motor en forma de chorro de fluído para producir pulo. O propelente químico é o tipo de propelente máis habitual, sufrindo unha reacción química exotérmica que produce gas quente. O propelente sólido prepárase como unha mistura de oxidante e combustible en forma de "grans" e o contedor do propelente convértese efectivamente na propia cámara de combustión.
Inxección
Os motores de propelente líquido separan oxidante e combustible ata levalos á cámara de combustión, onde se misturan e queiman. Os motores foguete híbridos usan unha combinación de propelente sólido e líquido ou gaseoso. Os motores tanto líquidos como híbridos usan inxectores para introducir o propelente na cámara. Os inxectores poden consistir en simples buratos a través dos que o propelente entra baixo presión ou consistir en mecanismos máis complexos que o dispersan e vaporizan. Cando se usan dous ou máis propelentes os inxectores se deseñan para mesturar os fluxos vaporizados para unha mellor combustión.
Cámara de combustión
Para os motores de combustión química a cámara de combustión e tipicamente cilíndrica. Na cámara acádanse temperaturas e presións extremas. O propelente ten que ser inxectado na cámara a unha presión maior da que hai na mesma, o que pode facerse por diversos medios, entre eles o uso de turbobombas ou presurizando os tanques mediante helio ou gas a alta presión sangrado do propio motor.
Tobeira
miniatura|O pulo do motor prodúcese polas presións actuando na cámara de combustión e na tobeira. Os gases quentes producidos pola combustión escapan pola apertura do motor (a gorxa) e pasan a unha sección de expansión. Cando se lle proporciona suficiente presión á tobeira (entre 2,5 e 3 veces a presión ambiente) fórmase un fluxo supersónico, co gas acelerándose e coa maior parte da enerxía térmica converténdose en enerxía cinética. A velocidade dos gases de saída varían en función da relación de expansión para o que está deseñada a tobeira, pero poden chegar a ser ata dez veces a velocidade do son ao nivel do mar. Aproximadamente a metade do pulo do motor foguete provén do desequilibrio de presións dentro da cámara de combustión e o resto, da presión contra as paredes da tobeira. A medida que o gas se expande, a presión contra as paredes da tobeira empuxa o foguete nunha dirección mentres que o gas acelérase na outra. miniatura|150px|Tipos de expansión en tobeiras. O tipo de tobeira máis usado é a tobeira de Laval, unha tobeira de xeometría fixa cunha gran taxa de expansión. É a clásica tobeira con forma de campá que se estende máis aló da gorxa do motor.
A presión estática de saída dos gases depende da presión da cámara e a taxa entre as áreas da gorxa e da tobeira. As tobeiras poden clasificarse segundo a variación da presión de saída con relación á presión ambiente en:
Na práctica, a expansión perfecta acádase unicamente con tobeiras de área variable, dado que a presión ambiente disminúe coa altura, e non é posible por enriba de certa altitude ao aproximarse a presión ambiente a cero. Se a tobeira non é perfectamente expandida pérdese rendemento. As tobeiras esaxeradamente sobreexpandidas perden menos eficientes pero poden causar problemas mecánicos. As tobeiras cun área fixa perden eficiencia progresivamente coa altura ao subexpandirse progresivamente. Case tódalas tobeiras tipo de Laval son polo menos momentaneamente esaxeradamente sobreexpandidas ao inicio do voo atmosférico.
Presión posterior e expansión óptima
Para acadar un rendemento óptimo, a presión do gas na saída da tobeira debe ser igual á presión ambiente: se a presión de saída é inferior á ambiente o vehículo será freado pola diferenza de presión entre a parte superior do motor e a parte exterior da tobeirea, e se é superior, a presión de saída non se pode converter totalmente en pulo e desperdiciase enerxía.
Para manter a presión ideal o diámetro e lonxitude da tobeira deberían aumentar coa altura á que está o vehículo, permitindo aos gases expandirse e a súa presión diminuír para igualar á da contorna exterior. Mecanicamente é complicado construír unha tobeira de Laval así e que sexa ao mesmo tempo lixeira, aínda que con outros tipos de tobeiras (como as tobeiras de tapón, as tobeiras de expansión e os aerpopicos) menos convencionais se pode facer que o rendemento se manteña óptimo na maior parte da viaxe ata órbita.
Cando o motor funciona a presións moi baixas ou no baleiro xorden varias dificultades adicionais. Unha delas é o peso morto que supón a tobeira máis aló de certo punto no que o seu rendemento xa non é unha vantaxe. Ademais, a medida que os gases de saída se expanden adiabaticamente no interior da tobeira, arrefríanse, co que os compostos químicos que os forman poden conxelarse, producindo 'neve' dentro do chorro, producindo inestabilidades.
Eficiencia do propelente
Para que un motor foguete sexa eficiente con respecto do propelente é importante que as presións na cámara de combustión e na tobeira sexan o máis altas posibles. Isto pode ser acadado mediante:
Pulo vectorial
Durante o voo os foguetes necesitan xeralmente cambiar a súa dirección. Isto pode acadarse de diferentes xeitos:
Escudo francés
miniatura|210x210px| Escudo francés de [[ouro de Luís IX (1226-1270). ]] Escudo francés (en francés: écu) é a denominación de varias moedas francesas, a primeira delas cuñada en ouro (écu d'or) por primeira vez en 1266, durante o reinado de Luís IX (1266-1270) e cuxo valor foi variando considerablemente ao longo dos séculos.
En 1641 Luís XIII (1610-1646) introduciu o escudo de prata (écu d'argent).
Orixe
Cando Luís IX accedeu ao trono, Francia tiña aínda en uso os pequenos diñeiros de billón que estaban en circulación desde tempos de Carlomagno (771-814), xunto con algunhas pequenas moedas de prata e ouro. Coa intención de pór orde no sistema, en 1262 emprendeu unha reforma monetaria que unificaba as diversas emisións que tiñan lugar no reino e que afirmaba a supremacía da libra tornesa sobre a de París, ao estender o uso da primeira a todo o territorio. A libra tornesa valía daquela 20 soldos (sous ou gros tournois) de 4,2199 gramos de prata de 958 milésimas. A partir desta reforma naceu o escudo de ouro (écu d'or), cun peso medio de 4,04 gramos, o que supón a primeira emisión real neste metal despois de 250 anos.
Ao longo dos anos, os reis franceses fóranse rodeando de numerosos nobres e bispos con dereito de cuñaren moedas de tipo "feudal", en competencia coas moedas "reais". Venecia e Florencia xa demostraran que existía no mercado unha demanda de moedas de ouro meirandes e, en 1266, Luís IX logrou tirar vantaxe para as cuñaxes reais ocupando ese baleiro no sistema monetario coa creación da nova moeda e limitando o uso das moedas feudais ao territorio en que se emitían. O seu écu d'or amosaba un escudo (que lle dá o nome) sementado de flores de lis, que era o propio dos reis de Francia do momento. Naquela época, a moeda de ouro valorábase soamente dez veces por riba da de prata, unha relación que non se correspondía coa realidade. En consecuencia, as moedas de prata de Luís IX supuxeron un grande éxito, en tanto que as de ouro non gozaron do mesmo acollemento, polo que o seu sucesor, Filipe III ( 1270-1285), acabou por cesar a súa cuñaxe.