cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saccharomyces cerevisiae
Y187
Y187 vendeuna comercialmente Clontech desde polo menos o 2000 e utilízase para o apareamento coa cepa AH109 nas probas de apareamento.
Xenotipo: MATα, ura3-52, his3-200, ade2-101, trp1-901, leu2-3, 112, gal4Δ, met–, gal80Δ, URA3::GAL1UAS-GAL1TATA-lacZ.
Franz Weidenreich
Franz Weidenreich (1873 - 1948) foi un antropólogo alemán.
En 1937 visitou Sangiran, onde Koenigswald descubrira o home de Xava e xuntos publicaron varios traballos sobre o descubrimento.
Charlotte Brontë
miniatura
Charlotte Brontë, nada en Thornton (West Yorkshire), o 21 de abril de 1816 e finada en Haworth o 31 de marzo de 1855, foi unha novelista inglesa.
Traxectoria
Brontë filla de Patrick Brontë, crego de orixe irlandesa, e Maria Branwell. Tiña cinco irmáns: Emily, Anne, Maria, Elizabeth e Branwell. En 1820, seu pai foi nomeado reitor do hoxe famoso Haworth, un pobo de Yorkshire, a onde a familia trasladouse a vivir e onde os irmáns comezaron a crear o seu fantástico mundo, escribindo as historias dos reinos imaxinarios de Anglia, de Charlotte e Branwell, e Gondal, propiedade de Emily e Anne. Das crónicas de Anglia consérvanse moitos cadernos, pero de Gondal ningún.
A nai de Charlotte morreu o 21 de setembro de 1821 e, en agosto de 1824, Charlotte e Emily foron enviadas coas súas irmás máis vellas, Maria e Elizabeth, ao colexio de Clergy Daughters, en Cowan Bridge (Lancashire), onde caeron enfermas de tuberculose. Neste colexio inspirouse Charlotte Brönte para describir o sinistro colexio Lowood que aparece na súa novela Jane Eyre. Maria e Elizabeth volveron enfermas a Haworth e morreron de tuberculose en 1825. Por este motivo e polas pésimas condicións do colexio a familia sacou a Charlotte e a Emily do internado.
Lousidos, Carballido, Vilalba
Lousidos é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 1 eran homes e 2 eran mulleres.
Charlotte Brontë
Traxectoria
Despois, as tres irmás escribiron novelas. A primeira que se publicou foi Jane Eyre (1847), de Charlotte, que tivo un éxito inmediato. Agnes Grey, de Anne, e Curutos treboentos, de Emily, apareceron máis adiante naquel mesmo ano. Ao regresar a Haworth despois de ir un tempo a ver aos seus editores, atoparon a Branwell a piques de morrer. A súa irmán Emily morreu de tuberculose en 1848. Anne tamén morreu da mesma enfermidade en 1849, un ano despois de publicar a súa segunda novela, The Tenant of Wildfell Hall.
Charlotte casou en 1854 co coadxutor do seu pai, Arthur Bell Nicholls, que foi o cuarto home en propoñerllo. O 31 de marzo de 1855, estando embarazada, enfermou e morreu de tuberculose, como as súas irmás.
Open University
The Open University (OU) é unha universidade de investigación e educación a distancia, e unha das meirandes universidades do Reino Unido de educación superio. A maioría dos estudantes universitarios son orixinarios do Reino Unido e principalmente estudan fóra do campus; moitos dos seus cursos (tanto universitarios como de posgrao) tamén poden ser estudados dende calquera parte do mundo. Tamén hai un certo número de estudantes a tempo completo que fan investigación de posgrao nun campus universitario de 48 hectáreas onde poden usar as instalacións da OU, así como máis de 1.000 membros académicos e máis de 2.500 administrativos, persoal operativo e de apoio.
Eduard del Castillo Velasco
Eduard del Castillo Velasco, máis coñecido como Eduard Velasco, nado en Barcelona o 22 de decembro de 1982, é un filólogo, tradutor e escritor catalán vinculado ás culturas catalá e galega.
Traxectoria
É licenciado en filoloxía catalá e filoloxía galega pola Universitat de Barcelona, onde colaborou no Proxecto Galauda dirixido por Sabela Labraña. Ten traballado como docente de catalán e de galego e en labores de tradución e corrección.
Foi colaborador de diversos medios galegos, como os xornais Vieiros, A Peneira ou Sermos Galiza. É membro de Espazos Radiofónicos Galegos en Catalunya (Ergac), de cuxo boletín A micro pechado foi redactor, e mantén o blog Catalunya a Galícia, a Galiza en Cataluña.
En 2011 comezou a traballar no ILG e publicou a tradución ao galego da novela de Emili Teixidor Pan negro. Así mesmo é o tradutor ao catalán dalgúns relatos da coruñesa Begoña Paz. En 2012 encargouse da tradución ao galego da primeira novela modernista catalá, Els sots feréstecs, que apareceu co título As valgadas bravas.
No curso 2013-2014 foi profesor de estudos cataláns na Universidade de Lisboa. Dende xuño de 2016 ata 2018 xestionou, xunto a poeta Alicia Fernández Rodríguez, a libraría especializada en poesía Chan da Pólvora, de Compostela, como parte dun proxecto máis amplo no que tamén participa Antón Lopo. En 2017 instálase en Cataluña, onde exerce a docencia.
A súa andaina como escritor en galego comeza con dous títulos premiados, Ruído de trens e O filósofo coxo. En 2019 publica a súa primeira novela, Os días felices de Benvido Seixas, unha novela que, segundo a sinopse, "enreda cos tópicos da cultura galega".
Obra
miniatura|dereita|Nunha charla sobre a [[lingua catalá no Centro Social A Revira (Pontevedra)]]
Xosé Lois Vilar
Xosé Lois Vilar Pedreira, nado en Baiona en 1965, é un activista cultural, empresario, arqueólogo e historiador galego, especialista en toponimia e arqueoloxía da costa sur de Galicia.
Traxectoria
É o máis vello de sete irmáns. Licenciado en Xeografía e Historia, é Director da sección de Arqueoloxía e Prehistoria do Instituto de Estudos Miñoranos e membro da Asociación Galega de Onomástica. Realizou escavacións e estudos no Val Miñor (Chan do Cereixo en Donas, Panxón…), Toralla, Esposende e As Neves, con especial dedicación á arte rupestre. Tamén imparte charlas sobre a materia e conferencias en universidades. Realiza visitas guiadas ós petróglifos de toda a provincia. Ademais é presidente da Asociación de defensa Medioambiental SOS a Serra da Groba.
Como empresario é o dono dunha cadea de froiterías.
Madredeus
Madredeus é un grupo musical portugués. A súa música combina influencias das músicas populares portuguesas coa música moderna. Tematicamente, as letras das cancións falan sobre temas tamén abordados polo fado, como a saudade e temas derivados, como a solitude, a esperanza, a ausencia, a distancia ó o amor adiado, así como temas mais xeneralistas, como a a guerra, paz ou a culpa e o remorso.
Algunhas cantigas están construídas pola repetición e tipo de versos de forma parecida co cantigas de amigo ou composicións do Cancioneiro Xeral. Exemplos: - Influencias das cantigas de amigo: "A sombra", "O meu amor vai embora", "Cuidado", "O menino" - Influencias do cancioneiro xeral: "A cantiga do campo", "Sentimento", "Milagre", "A cidade e os campos", "Ecos na catedral", "O segredo do futuro"
Os elementos fundadores do grupo foron: Pedro Ayres de Magalhães (guitarra), Rodrigo Leão (teclados), Francisco Ribeiro (violoncello) e Teresa Salgueiro (voz). Magalhães e Leão formaron o grupo en 1985, Ribeiro xuntóuselles en 1986. Na súa busca por unha vocalista, descubriron a Teresa Salgueiro nunha casa nocturna de Lisboa. Teresa gostou da música do grupo e concordou en xuntárselles. En 1987, o grupo Madredeus (así chamados por teren comezado a tocar na igrexa da Madre de Deus) gravaron o seu primeiro álbum, Os dias da Madredeus.
Foron editados varios álbums, con grande éxito en Portugal, mais o grupo era relativamente descoñecido no estranxeiro. Isto mudou cando Wim Wenders, impresionado coa música do grupo, os convidou para musicaren un documental sobre Lisboa, chamado Lisbon story. Esta banda sonora deu ao grupo a proxección internacional que lle faltaba.
En 1997 Fernando Ribeiro e Gabriel Gomes deixan o grupo por discordancias coa mudanza da orientación musical (afastamento do fado) do álbum O paraíso. No mesmo ano ingresa no grupo Fernando Júdice (baixo).
Jesús, Valencia
miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia. miniatura|220px|Rúa Llanera de Ranes.
Jesús é o nome que recibe o distrito número 9 da cidade de Valencia. Limita con Extramurs polo norte, co L'Eixample polo nordeste, con Quatre Carreres ao leste e l'Olivereta, con Patraix ao oeste e cos Pobles del Sud ao sur. A poboación censada no 2009 era de 54.330 habitantes segundo o concello de Valencia.
Sant Adrià de Besòs
300px|miniatura|Vista do [[río Besòs, ao seu paso por Sant Adrià]]
Sant Adrià de Besòs é unha cidade e concello catalán da área urbana de Barcelona. Está situada na desembocadura do río Besòs, entre Barcelona e Badalona. Pertence á comarca do Barcelonès.
Historia
A orixe da poboación remóntase a 1012 ao formarse a vila en torno á igrexa parroquial, na beira esquerda do río Besòs. Na súa orixe era unha poboación principalmente agrícola.
Ao ser unha poboación próxima ao río Besòs sufría as chamadas "besosadas" (aumentos do caudal do río) que destruían a poboación por inundacións. Tamén ao atoparse no camiño por onde se atravesaba o río para chegar á cidade de Barcelona supúxolle problemas. As tropas inimigas que pasaban por alá dirixíndose á cidade destruían o pobo ao seu paso, como ocorreu os anos 1114 debido aos musulmáns e 1697 aos franceses.
Na revolución industrial empezáronse a implantar as industrias crecendo os habitantes da poboación e ao principio do século XX obtivo un novo pulo grazas ás súas dúas centrais térmicas: Enerxía Eléctrica de Cataluña (posteriormente FECSA) e Compañía de Fluído Eléctrico (popularmente coñecida como La Catalana).
En 1938, durante a guerra civil Española, foi bombardeada xa que era punto de interese militar polas súas centrais térmicas así como as súas fábricas. En 2007 rehabilitouse como museo un dos refuxios antiaéreos utilizado pola cidadanía.
Actualmente leváronse a cabo diversos proxectos con para mellorar a calidade da auga do río, como a rehabilitación das beiras do río Besòs. Tamén se realizaron cambios importantes grazas á celebración do Fórum 2004 retornando o tranvía á poboación. Ademais o acontecemento serviu para embelecer a zona costeira e crear un porto deportivo moderno, renovando as instalacións das depuradoras da zona. Tamén se atopa en fase de renovación dalgúns barrios así como a creación de novas zonas de vivendas.
Barrio de La Mina
O barrio de La Mina foi construído polo Instituto Municipal da Vivenda no ano 1969, para a erradicación de diferentes núcleos de barracas de Barcelona. (Camp de la Bota, Pequín, la Perona, el Somorrostro, Can Tunisia e Montjuic). En 1975, la Mina tiña xa máis de 15.000 habitantes e 2.029 vivendas.
La Mina conta coa metade da poboación total de Sant Adrià, e xunto ao barrio de La Catalana ocupa o 60 % do termo do municipio.
Scooby-Doo
Scooby-Doo é unha popular serie de televisión animada estatunidende producida pola Hanna-Barbera Productions (agora Cartoon Network Studios) en múltiples versións desde a súa estrea pola CBS el 1969, até a actualidade.
O formato do programa cambiou significativamente ao longo dos anos. As versións máis coñecidas inclúen a un can de raza gran danés que fala chamado Scooby-Doo e mais catro mozos de nomes Fred Jones, Daphne Blake, Vilma Dinkley e Shaggy Rogers, o cales viaxan arredor do mundo nunha furgoneta que lle chamaa "A Máquina do Misterio" (Mistery Machine, orixinalmente), coa que se transportan dun local a outro arranxando misterios relacionados coas pantasmas e outras forzas sobrenaturais. Ao final de cada episodio, as forzas sobrenaturais teñen unha explicación racional -xeralmente un criminal que espanta a xente para poder cometer os seus crimes -. Posteriores temporadas do programa presentaron variacións no tema sobrenatural, e incluíron novos personaxes, coma o curmán de Scooby, Scooby-Dum e mailo seu cativo sobriño, Scrappy-Doo.
Scooby-Doo foi transmitido por vez primeira no período comprendido de 1969 a 1976, e ao final deste foi trasladado á cadea televisiva, ABC, que rematou cancelando o programa en 1986, presentando no seu lugar un spin-off titulat Un cadelo chamado Scooby-Doo, entre 1988 e 1991. Unha nova tempada titulada Que hai de novo Scooby-Doo?, foi transmitida na WB Television Network entre 2002 e 2005, sendo seguida pola máis recente, Shaggy e Scooby-Doo detectives, a cal foi lanzada pola CW network dende 2006. Actualmente, reposicións de diversos capítulos e filmes do personaxe son transmitidos pola Cartoon Network nos Estados Unidos e outros países. A serie tamén se transmitiu pola Televisión de Galicia.
Entre os anos 2004 e 2005, Scooby-Doo mantívose récord mundial Guinness coma a serie animada con maior número de episodios, sendo eventualmente superado por outras series estatunidenses.(25 de out. 2004).
Creación e desenvolvemento
En 1968, Fred Silverman, executivo a cargo da programación infantil da CBS, andaba na procura dun programa que revitalizase o seu bloque dos sábados á mañá e do que gustasen os grupos protestantes ao mesmo temos. O resultado foi The Archie Show, baseado na banda deseñada do mesmo nome creada por Bob Montana. Outro éxito foron as actuacións musicais de The Archies presentados durante cada programa -incluso un deles, "Sugar, Sugar", converteuse na canción máis exitosa do Billboard en 1969 -. Silverman estaba ansioso por expandir este éxito, de xeito que contratou os produtores William Hanna e Joseph Barbera para crear un outro programa baseado nun grupo de adolescentes roqueiros, mais cun elemento extra: os personaxes arranxarían misterios. Silverman imaxinou o programa coma unha mestura entre I Love a Mystery -unha popular eèrie de radio dos anos 1940 -, e o programa cómico de televisión dos anos 60, The Many Loves of Dobie Gillis.
Hanna e mais Barbera comezaron a traballar na creacin do novo programa coa axuda dos escritores Joe Ruby e Ken Spears, así coma do deseñador de personaxes, Iwao Takamoto. O concepto orixinal do programa levaba coma título Mysteries Five ("Cinco Misterios", traducido), e estaba protagonizado por cinco adolescentes chamados Geoff, Mike, Kelly, Bufona e "W.W." -que era o irmán da Bufona -, ademais do seu can chamado de Too Much, que conformaban unha banda chamada "The Mysteries Five". Cando a banda de Cinc Misteris non estaba a tocar música, resolvían problemas relacionados con pantasmas, zombies e outras criaturas supernaturais. Ruby e Spears non podían decidir a raza de Too Much, tendo coma posíbeis alternativas a dun Gran Dinamarqués e a dun gran can ovelleiro. Despois de consultaren con Barbera o dilema, o can foi finalmente deseñado coma un gran dinamarqués, principalmente para poder evitar a relación con The Archies -que tiñan un can ovelleiro na súa banda -. Por outra banda, Takamoto consultou a unha empregada do estudio, que resultou ser ademais unha criadora dun can gran dinamarqués. Despois de aprender as características do can, Takamoto deseñou a Too Much crebando algunhas regras e incorporándolle patas arqueadas, papada e outras anormalidades físicas. Extracto: "O Gran Danés era supostamente o can máis grande...e había unha señora que criaba a esta raza. Así que, veu á miña cabeza, e describiume durante unha hora as cousas que fan que un Gran Danés sexa un gañador. E seleccionei arredor de cinco características, creo, e fun no senso contrario. Deste xeito, unhas costas boas, fortes convertéronse no contrario, así coma moitas outras cousas..."
Cando o programa estaba listo para ser presentado diante de Silverman, cambiaron algúns detalles argumentais do show. Por exemplo, Geoff e Mike foron fusionados nun só personaxe chamado "Ronnie" -o cal despois sería renomeado "Fred" -, Kelly foi renomeada coma "Daphne", Bufona era agora chamada "Vilma" e finalmente, "W.W." foi renomeado coma Shaggy e xa non era familiar de Vilma. Ademais, Silverman, sen estar seguro do nome Mysteries Five para o programa, cámbiano a Who's S-S-Scared? (Quen está aS-S-Sustado?, traducido). Usant storyboards e unha pequena secuencia de animación, Silverman presentou Who's S-S-Scared? aos executivos da CBS para un espazo no bloque matutino da tempada 1969-1970. Os executivos pensaron que o programa era demasiado forte para o público infantil e non podería ser transmitido de mañá.
Sen unha resposta clara, Silverman tornou con Ruby e Spears, que traballaron para modificar o programa e facelo máis cómico e menos aterrador. Desbotaron logo a idea da banda de rock e prestaron maior atención nos personaxes de Shaggy e Too Much. Segundo Ruby e Spears, Silverman inspirouse, posteriormente, na parte final interpretación da canción "Strangers in the Night" de Frank Sinatra e escrita por Bert Kaempfert, e decidiu renomear o can coma "Scooby-Doo" e cambiar o título do programa por Scooby-Doo, onde estás? O programa finalmente foi presentado de novo aos executivos da CBS, que aprobaron a produción do programa.
Na CBS
Scooby-Doo, Where are you? foi o seu debut na CBS o sábado 13 de setembro de 1969 co seu primeiro episodio, "What a Night for a Knight" (Que noite para un cabaleiro!, traducido), no cal Sccoby-Doo e mais Misteris S.A. están na procura dun arqueólogo perdido, estando ameazados por un cabaleiro blindado que se atopa nun castelo de aspecto tenebroso.
O distribución orixinal de voces era:
Este ano producíronse un total de 17 episodios do show, que contaba con claras influencias dos programas I Love a Mystery e mais The Many Loves of Dobie Gillis nos seus primeiros episodios; Mark Evanier -que escribiría os guións e bandas cómicas de Scooby-Doo nos anos 1970 e 80 -, identificou a cada adolescente con cadanseu correspondente no programa The Many Loves of Dobie Gillis: "Fred estaba baseado en Dobie, Vilma en Zelda, Daphne en Thalia e Shaggy en Maynard". As semellanzas entre Shaggy e Maynard foron as máis notorias; ambolosdous personaxes tiñan o mesmo estilo de barba beatnik, peiteados e comportamento. Por outra banda, os rols dos personaxes estaban fortemente definidos na serie: Fred era o líder, Vilma era a analista intelixente, Daphne era espantadiza e vaidosa, e Shaggy e Scooby-Doo eran covardes, caguelos e motivados polo arelo de arranxar os misterios -características que perdurarían nas seguintes tempadas.
A trama de cada episodio de Scooby-Doo tivo coma fórmula unha rutina que serviría para moitas outras na serie. Ao comezo do episodio, o grupo disponse apañar algún tipo de pantasma e/ou monstro que estivo aterrorizando os habitantes da zona. Os mozos oferecen a súa axuda para atopar a resposta que hai agochada, porén mentres procuran pistas, o monstro atácaos e han fuxir. Cando teñen pistas de abondo determinan que o monstro é un simple mortal que espanta por algunha razón en particular. Ao final de cada episodio conseguen atrapar o "monstro" e despúllano da súa máscara/disfrace para descubrir finalmente que é o bandido.
Scooby-Doo, Where are you? (Scooby-Doo, Onde estás?, traducido), foi o maior éxito de sintonía para a CBS, que decidiron facer unha segunda tempada en 1970. Os oito episodios de Scooby-Doo, onde estás? en 1970 diferenciáronse da primeira tempada xa que incluían un tipo de humor máis slapstick, cancións nos momentos de persecución, Heather North fixo a voz de Daphne no canto de Christopherson e regravaron o tema do programa. Ambas as dúas tempadas contiñan risos gravados, que eran populares nos debuxos animados dos anos 60 e 70.
En 1972, despois de 25 episodios de media hora, o programa foi emitido nunha hora e chamouse Os novos filmes de Scooby-Doo; cada episodio incluía unha estrela convidada que axudaría ao grupo a resolver os misterios. Os personaxes convidados incluían aos Harlem Globetrotters, Os tres chiflados, Don Knotts, así coma Batman e Robin, que apareceron polo menos dúas veces no programa. Despois de dúas tempadas e 24 episodios de entre 1972 e 1974, o programa foi transmitido novamente no seu formato orixinal até que Scooby cambiouse a ABC en 1976.
Os clons de Scooby
Despois de adoptar unha fórmula exitosa, Hanna-Barbera repetiuna numerosas veces. Cando Scooby-Doo tivo o seu primeiro cambio de formato en 1972, Hanna-Barbera producira tres programes máis con adolescentes, bastante semellantes a Scooby: Josie e as Gatimelódicas (1970) -que retomou a idea da banda de rock -; The Pebbles and Bamm-Bamm Show (1971) -que presentaba os bebés d' Os Picapedra coma estudantes de secundaria -; e o clon máis evidente, The Funky Phantom (1971) -que incluía a tres adolescentes, unha pantasma e un gato pantasma que resolvían misterios -.
Durante os anos 1970, os programas imitadores coexistiron exitosamente ao lado de Scooby os sábados de mañá. Moitos dos programas de misterio de Hanna-Barbera feitos antes de 1975 eran transmitidos na CBS, e cando Fred Silverman se vai mudar de CBS a ABC en 1975, os programas de misterio, incluíndo Scooby-Doo, vano seguir.
ABC
Na ABC, o programa sufrir cambios importantes no seu formato. Para a tempada 1976-1977, episodios novos de Scooby-Doo foron unidos xunto un novo programa de H-B, Dynomutt, Dog Wonder, para crear The Scooby-Doo/Dynomutt Hour (converteuse en The Scooby-Doo/Dynomutt Show cando Scooby-Doo, onde estás? foi retransmitido en novembro de 1976). Este programa dunha hora foi a orixe doutros bloques coma Scooby's All-Star Laff-a-Lympics (1977 - 1978) e Scooby's All-Stars (1978 - 1979).
Producíronse novos episodios de Scooby no formato orixinal de Scooby-Doo, onde estás? para cadansúa tempada. Catro destes episodios presentaban o primeiro campesiño de Scooby, Scooby-Dum. Os episodios de Scooby-Doo producidos durante estas tres tempadas foron agrupadas coma O show de Scooby-Doo, nome baixo o cal seguiron no ar.
En 1979, o sobriño de Scooby, Scrappy-Doo, foi incluído nas dúas series co obxectivo de aumentar a sintonía do programa. Os episodios de 1979-1980, transmitidos so o nome de O show de Scooby-Doo e Scrappy-Doo, xeraron novo interese no programa, e coma resultado, o programa foi reestruturado en 1980 para se centrar en Scrappy-Doo. Fred, Daphne e Vilma foron tirados da serie, e o novo formato d' O show de Scooby-Doo e Scrappy-Doo estaba composto por tres aventuras cómicas de sete minutos cada unha protagonizadas por Scooby, Scrappy e mais Shaggy. Esta versión d'O show de Scooby-Doo e Scrappy-Doo foi transmitida coma parte de The Richie Rich/Scooby-Doo Show entre 1980 e 1982, e coma parte de The Scooby-Doo/Scrappy-Doo/Puppy Hour entre 1982 e 1983. A maioría dos viláns sobrenaturali do programa de Scooby e Scrappy, que nas antigas series de Scooby eran humanos con disfraz, eran agora "reais" dentro do contexto da serie.
Daphne volveu a'O novo show de Scooby e Scrappy-Doo, que constaba de dous episodios de 11 minutos nun formato semellante ao de Scooby-Doo, onde estás?. Esta versión do programa tivo dúas tempadas, na segunda tempada foi transmitido so o nome Os novos misterios de Scooby-Doo e incluía algunhas aparicións de Fred e Vilma.
En 1985 foi o debut d'As 13 pantasmas de Scooby-Doo, protagonizado por Daphne, Shaggy, Scooby, Scrappy, e os novos personaxes Flim-Flam e Vincent Van Ghoul -baseado e dobrado por Vincent Price -, que viaxaban polo mundo para apañar a "trece das máis terroríficas pantasmas e monstros da face da terra". As 13 fantasmas de Scooby-Doo foi cancelado en marzo de 1986, e ningunha serie nova de Scooby foi transmitida durante os dous anos a seguir.
Hanna-Barbera colleu os personaxes orixinais de Scooby-Doo, onde estás? e fixo versións infantís para Un cadeliño chamado Scooby-Doo, que debutou na ABC en 1988. Un cadeliño chamado Scooby-Doo foi unha versión máis cómica da serie orixinal, inspirada nos traballos clásicos de Tex Avery e Bob Clampett, e adoptando un estilo semellante aos Looney Tunes. O programa foi un éxito e durou até 1991.
Repeticións Que hai de novo, Scooby-Doo?
O programa foi repetido na televisión durante os anos 1980, e foi mostrado nas canles de televisión por cable coma TBS Superstation (até 1989) e USA Network (coma parte de USA Cartoon Express entre 1990 e 1994). En 1993, Un cadeliño chamado Scooby-Doo, despoid de acabar de ser emitido pola ABC, comezou a se emitir na Cartoon Network; as outras versións de Scooby-Doo foron exclusivas das canles Turner coma Cartoon Network, TBS Superstation e TNT. Durante este tempo os canadenses só podían ver as series por TBS, e coma era televisión pagada, non todo o mundo podía ver Scooby-Doo. Iso sería até 1997, cando Teletoon foi creado. Teletoon transmitiu as primeiras series, que foron seguidas polos seguintes anos. Cando TBS e TNT deixaron a emisión de debuxos animados de Hanna-Barbera en 1998, Scooby-Doo converteuse en exclusividade da Cartoon Network e a súa canle irmá Boomerang.
En 2002, seguindo o éxito das repeticións de Cartoon Network e os filmes animados dos anos 1990, o grupo foi adaptado ao século XXI en Que hai de novo, Scooby-Doo?, que foi emitido en Kids WB e na Cartoon Network des de 2002. A diferenza das outras series, o programa foi producido pola Warner Bros. Animation. Que hai de novo foi pausado indefinidamente en abril de 2005. O programa volveu ao formato familiar das series antigas, mesturando con tecnoloxía moderna e algunhas referencies contemporáneas para lle dar un sentimento máis actual. Despois da morte de Don Messick en 1997, Frank Welker foi o encargado da voz do Scooby, igual que a voz do Fred, e Casey Kasem volveu coma a voz do Shaggy. Grey DeLisle fai a voz da Daphne -o seu primeiro rol foi en Scooby-Doo e a Persecución Cibernética -, logo de que a actriz anterior, Mary Kay Bergman morrese tempo despois de Scooby-Doo e os aliens invasores, e Mindy Cohn sería a encargada da Vilma.
Filmes para televisión e vídeo
Entre 1986 e 1988, Hanna-Barbera Productions produciu Hanna-Barbera Superstars 10, unha serie de filmes animados para televisión protagonizados polos seus personaxes máis populares, coma o Oso Yogi, Huckleberry Hound, Os Picapedra e mailos Supersónicos. Scooby-Doo, Scrappy-Doo e Shaggy protagonizaron tres destes filmes: Scooby-Doo e os Irmáns Boo (1987), Scooby-Doo e a Carreira dos Monstros (1988) e Scooby-Doo e a Escola de Pantasmas (1988). Ademais, Scooby-Doo e mais Shaggy apareceron coma narradores no filme para televisión, Noites de Arabia, transmitida orixinalment pola TBS en 1994 e despois en vídeo coma Scooby-Doo en Noites de Arabia.
En 1998, Warner Bros. Animation e Hanna-Barbera -daquela unha subsidiaria da Warner Bros. -, comezaron a producir filmes para vídeo de Scooby-Doo por ano. Estes filmes eran protagonizados por versións dos personaxes semellantes aos de Scooby-Doo, onde estás?, aínda que o sobriño de Scooby-Doo non foi incluído. Os filmes incluían Scooby-Doo na illa dos zombies (1998), Scooby-Doo e a Pantasma da Bruxa (1999), Scooby-Doo e os Invasores do espazo (2000) e Scooby-Doo e a Persecución Cibernética (2001).
O éxito dos filmes permitiu a Scooby-Doo tornar os sábados á mañá con Que hai de novo, Scooby-Doo?, e os filmes posteriores estiveron baseados máis nesta serie. As seguintes películes foron Scooby-Doo e a Lenda do Vampiro (2003), Scooby-Doo e o Monstro de México (2003), Scooby-Doo e o Monstro do Lago Ness (2004), Aloha, Scooby-Doo! (2005), Scooby Doo e a Maldición de Cleopatra (2005) e Scooby Doo: Piratas a Babor (2006).
Os filmes posteriores baseados en Que hai de novo Scooby-Doo? tornaron á fórmula orixinal e son, basicamente, episodios máis longos da serie.
Filmes da Warner Bros.
Warner Bros. produciu en 2002 un filme de Scooby-Doo con actores reais.
O repartimento incluíu:
Scooby-Doo: The Film foi todo un éxito, tendo coma recadación arredor de 130 milions de dólares. Ámbolos dous filmes utilizaron a popular fórmula de Scooby-Doo, ademais de parodiala nalgunhas ocasións. Mentres que a primeira película ten viláns orixinais -exceptuando ao verdadeiro vilán mostrado ao final desta -, a segunda mostra a diversos viláns da serie de televisión, coma o cabaleiro negro, a pantasma da electricidade, a pantasma de Pterodáctilo e o mineiro pantasma.
Casabranca, Roás, Cospeito
Casabranca é un lugar da parroquia de Roás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Wings (filme)
Wings é un filme mudo estadounidense ambientado durante a primeira guerra mundial producido por Lucien Hubbard, dirixido por William A. Wellman e estreado por Paramount Pictures. Está protagonizado por Clara Bow, Charles "Buddy" Rogers e Richard Arlen. Gary Cooper aparece nun pequeno papel que axudou a lanzar a súa carreira en Hollywood.
O filme, unha historia romántica e bélica, foi rescrito polos guionistas Hope Loring e Louis D. Lighton a partir dunha historia de John Monk Saunders para acomodar a Bow, a meirande estrela de Paramount naquela época. Wellman foi contratado por ser o único director en Hollywood que tiña experiencia como piloto de combate na primeira guerra mundial, malia que Richard Arlen e John Monk Saunders tamén serviran na guerra como aviadores. O filme contou cun orzamento de $2 millóns e rodouse en Kelly Field, en San Antonio, Texas entre o 7 de setembro de 1926 e o 7 de abril de 1927. Centos de extras e máis de 300 pilotos estiveron involucrados na rodaxe, incluíndo pilotos e avións do Corpo Aéreo do Exército dos Estados Unidos.
Aclamado pola súa habelencia técnica e o seu realismo, o filme converteuse no exemplo contra o que se mediron os futuros filmes de aviación, principalmente polas súas realistas secuencias de combate. Gañou o primeiro Óscar ó mellor filme na 1ª edición dos premios que celebrou a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas, sendo o único filme mudo en conseguilo. Tamén gañou o Oscar ós mellores efectos de enxeñaría (Roy Pomeroy). Wings foi un dos primeiros filmes en amosar dous homes bicándose, e tamén un dos primeiros filmes comerciais en amosar espidos. En 1997, Wings foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Terceira división española 1999/00
A tempada 1999–00 da Terceira División de España foi a 66º edición deste torneo.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
2.500-M
3.800-M < 2.500-M < 560-M
Acontecementos
Dátase co nome de Eón Precámbrico (Agnostozoico, segundo outros autores), coa Era Proterozoica. Por mor de non haber un acordo unitario nos xeólogos en canto a datación, diremos que ten unha intensidade aproximada de 2.400 millóns de anos (dende os 3.800 ata os 590 millóns). Existen estudos que a fan comezar dende os 3.500 millóns de anos e rematan a era nos 590 millóns de anos; outros baixan a cifra ata 2.800 e fan rematar esta era nos 560 millóns de anos.
Subdivídese en tres eras:
Desabanda
O topónimo galego Desabanda pode referirse a:
Caracal (xénero)
miniatura|240px|Lámina de 1873 do [[Caracal aurata.]] miniatura|240px|[[Caracal caracal comendo na súa gaiola do Jardin des Plantes de París.]] miniatura|240px|[[Serval.]] Caracal é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1843 polo naturalista, botánico, zoólogo e micólogo inglés John Edward Gray, nun traballo publicado en ''List. Spec. Mamm. Coll. Brit. Mus''.: 46.
Etimoloxía
O nome caracal entrou nas linguas modernas en 1760 a través do francés como un préstamo do turco karakulak, formado pola unión das palabras kara, 'negro' e kulak, 'orella'. E de aí o tomou Gray para o latín científico.
Sinónimos
Ademais de polo nome hoxe en día válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Durante moitos anos considerouse a Caracal como un xénero monotípico, isto é, que só comprendía unha única especie, Caracal caracal, o caracal, e así aparece en case toda a bibliografía.
Así mesmo, tradicionalmente, incluíuse a Caracal aurata no xénero Felis ou no Profelis.
Pero datos moleculares recentes revelan inequivocamente que o caracal, o serval e Caracal aurata están intimamente ligados.
E análises xenéticas moi recentes mostraron que o caracal, Caracal aurata e máis o serval están estreitamente relacionados pola súa xenética, e que diverxeron dun antepasado común hai aproximadamente 5,4 millóns de anos. Polo tanto, suxeriuse incluír a todos eles dentro do xénero Caracal.
Este criterio foi aceptado polos autores da Lista vermella da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) para Caracal aurata. Polo tanto, segundo a UICN, o xénero comprede estas dúas especies:
Pola súa parte, W. E. Johnson e colaboradores, engaden tamén ao serval nesta lista:
Características
Son felinos de tamaño mediano que viven en sabanas e zonas semidesérticas de África e, no caso do caracal, tamén no oeste de Asia.
Bioloxía
Cazan e aliméntanse de pequenos mamíferos, como lebres, roedores, damáns e incluso crías de antílopes, pero as súas presas preferidas son as aves.
A Igrexa, Sisán, Ribadumia
A Igrexa é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gloquidio
miniatura|170px|Espiña e gloquidios dunha [[Opuntia sp.]]
Os gloquidios son espiñas foliares delgadas, xeralmente pouco visíbeis, que posúen ao seu longo numerosas barbas retrorsas, é dicir, dirixidas cara á base do órgano en que están inseridas, e son deciduas, que se encontran nas aréolas dos cactos opuntioideos (do xénero Opuntia e similares).
Características
miniatura|100px|Esquema dun gloquidio Trátase de tricomas unicelulares con pequenas pugas apicais retrorsas, que penetran facilmente nun corpo alleo (por exemplo, un dedo humano), pero que sae del con dificultade a causa desas pugas.
A Moa, Carballido, Vilalba
A Moa é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 7 eran homes e 5 eran mulleres.
Gloquidio
Características
Están constituídos por substacia periplasmódica.
Conviven coas típicas espiñas foliares das cactáceas na mesma planta, que son máis grandes e están inseridas máis firmemente á areóla e non teñen barbas.
Os gloquidios dos cactos despréndense facilmente da planta, e péganse á pel de quen os toca, causando irritación ao contacto cos penachos que cobren algunhas especies. Cada penacho pode conter centos deles.
Etimoloxía
O termo é unha adaptación do latín científico glochidium, tirado da forma diminutiva do grego antigo γλωχίς glōchís "punta de frecha", "punta de tridente".
Outros gloquidios
Tamén reciben o nome de gloquidios os apéndices aciculares semellantes aos tricomas anteditos, que se encontran en numerosas micrósporas dalgunhas salviniáceas e que facititan a unión das micrósporas, así como aos acúleos das costelas de certos froitos das umbelíferas.
Distrito Federal, Brasil
O Distrito Federal é unha das vinte e sete unidades federativas do Brasil. Está situado na Rexión Centro Oeste e limita co estado de Goiás ao sur, oeste, norte e leste e Minas Xerais a sueste. Está dividido en 31 rexións administrativas e a súa área total é de 5.801,937 km², sendo así a menor unidade federativa brasileira. No seu territorio, está localizada a capital federal do Brasil, Brasilia, que é tamén a sede de goberno do Distrito Federal.
O actual Distrito Federal foi ideado a través dun proxecto do entón presidente Juscelino Kubitschek de mudar a capital nacional de Río de Xaneiro cara o centro do país. Até a creación de Brasilia, antes de Río de Xaneiro, a capital era Salvador. No período colonial brasileiro (1500-1815), a área formaba parte da Capitanía de San Xurxo dos Ilhéus, baixo a rexencia de Jorge de Figueiredo Correia. Porén, co fin das capitanías no Brasil, xurdiron diversas cidades na rexión, incluíndo Ilhéus e, máis tarde, a propia Brasilia, construída por iniciativa do presidente brasileiro Juscelino Kubitschek.
Akademio de Esperanto
A Akademio de Esperanto (AdE) é unha institución lingüística independente que ten como tarefa conservar e protexer os principios fundamentais do Esperanto e controlar a súa evolución.
Historia
O antecedente da Akademio de Esperanto fundouse en 1905 no primeiro Congreso Universal de Esperanto seguindo unha proposta de L. L. Zamenhof co nome de Lingva Komitato, no seu seo funcionaba unha comisión superior denominada Akademio de Esperanto. En 1948 durante unha reorganización da institución pasou a denominarse co nome desa comisión superior.
Seccións
A Akademio de Esperanto funciona con seccións que se encargan de diferentes aspectos, esas seccións non son fixas senón que se crean conforme as necesidades de cada momento, cada sección está baixo a presidencia dun director e cada académico pode pertencer a varias. En 2007 existían as seguintes seccións: Lingua especializada, gramática, dicionario xeral, literatura, pronuncia, control de materiais didáctios e consultas.
A AdE tamén ten comisións que realizan diversas tarefas non lingüísticas, cada comisión está dirixida por un director, en setembro de 2007 só existía unha, a de Historia da Akademio de Esperanto.
Membros
A Akademio consiste de 45 membros nomeados para un período de nove anos. Cada novo membro debe ser proposto por polo menos cinco membros representando un mínimo de tres linguas diferentes.
En 2008 os 45 académicos eran os seguintes:
Camarada, Loureda, Oza-Cesuras
Camarada é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 25 habitantes (10 homes e 15 mulleres).
Piñeiro, Ames
dereita|miniatura|Hórreo de Piñeiro.
San Mamede de Piñeiro (á espera da oficialización da forma Sanamede de Piñeiro ) é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 244 habitantes (119 homes e 125 mulleres) 35 menos ca en 2006 e 62 menos ca en 1999. Ten seis entidades de poboación,
Xeografía
Esténdense sobre unha superficie de 6,14 km². A parroquia é limítrofe coas de Ameixenda e Tapia. As aldeas son, de sur a norte: Covas, Rúa (ou Piñeiro de Abaixo), San Mamede (ou Piñeiro do Medio), Vilaverde, Fernande e Balindo.
A parroquia está conectada con Santiago de Compostela mediante unha liña de bus operada pola empresa Hermanos Ferrín.
Patrimonio
A igrexa parroquial sitúase en Piñeiro do Medio e está consagrada a San Mamede.
María Luz Morales
María Luz Morales Godoy, nada na Coruña en 1898 e finada en Barcelona en 1980, foi unha xornalista e escritora galega. É considerada unha referencia para a incorporación das mulleres ao xornalismo e literatura no século XX en España. Foi a primeira muller na historia de España en dirixir un xornal nacional. Súa foi tamén a primeira tradución á lingua castelá de Peter Pan, intitulada Peter Pan y Wendy La historia del niño que no quiso crecer e publicada en 1926.
Despois da guerra civil española foi destituída polo réxime de Francisco Franco. Trala reinstauración da democracia continuou a súa actividade, neste caso no Diario de Barcelona, ata a súa morte aos 91 anos de idade.
Traxectoria
Malia nacer na Coruña, toda a súa vida profesional transcorreu en Barcelona, onde se trasladou xa de nena coa súa familia. Tras diplomarse en Filosofía e Letras, en 1924 incorporouse a La Vanguardia, na sección de cinematografía. Nesa época, en que asinaba os artigos como Felipe Centeno (pseudónimo baseado nun personaxe de Benito Pérez Galdós), a produtora estadounidense Paramount Pictures interesouse polo seu traballo. Tras unha entrevista con ela, sen saberen que era unha muller, foi contratada como responsable da asesoría literaria das súas películas e, coa chegada do cine sonoro, da tradución e adaptación dos diálogos. Compaxinou estas ocupacións cunha colaboración semanal co xornal El Sol. De xeito paralelo, tiña unha intensa actividade literaria, na que cultivaba a literatura infantil con adaptacións de obras mestras da literatura publicadas pola editorial que dirixía, Ediciones Araluce. Algunhas desas adaptacións, de autores coma Homero, Esquilo, Sófocles, Dante, Shakespeare, Johann Wolfgang von Goethe, Miguel de Cervantes ou Tirso de Molina, seguen a editarse na actualidade en España e Hispanoamérica.
A partir de 1933 cambiou a súa predilección cinematográfica polo teatro, a súa gran paixón. Escribiu, en colaboración con Elisabeth Mulder, a obra Romance de media noche.
A principios de xullo de 1936 participou nas celebracións pola aprobación do Estatuto de Autonomía de Galicia. Trala sublevación do 18 de xullo de 1936 e a Revolución Española, La Vanguardia foi tomada por un comité obreiro. Foi nomeada directora de dito diario, cargo que ocupou durante toda a guerra civil en substitución de Gaziel. Durante o conflito colaborou no guión da película documental L'Espoir (ou Sierra de Teruel), dirixida por André Malraux con fins propagandísticas en 1939.
Trala guerra, o equipo de redacción de La Vanguardia foi cesada e ficou pendente de xuízo. Foilles retirado o pasaporte e impúxoselles a inhabilitación como xornalistas.
En 1940, acusada de ser a directora do diario durante a guerra e de pertenza ao Partido Galeguista, María Luz Morales foi encarcerada nun convento barcelonés. Durante ese período, do cal sempre rexeitou falar, continuou a escribir baixo os pseudónimos de Ariel e Jorge Marineda.
En 1948 entrou a colaborar como crítica teatral no Diario de Barcelona. Fooi recuperando aos poucos a actividade literaria, amais de traballar na Editorial Salvat e colaborar na revista Lecturas. Como recoñecemento ao seu traballo, en 1956 o goberno francés concedeulle a Orde das Palmas Académicas, e en marzo de 1963 recibiu o Premio Nacional de Teatro 1962. En 1958, a súa novela El amor empieza en sábado foi levada ao cine dirixida por Victorio Aguado Candela.
Trala morte de Francisco Franco, moitas depuradas e depurados fóronse reincorporando á vida pública, e o 24 de xaneiro de 1978, xunto con moitos outros membros do oficio, María Luz Morales foi rehabilitada como periodista. Continuou a súa actividade, xa como redactora, no Diario de Barcelona, medio en que seguiu até a súa morte en 1980.
Recoñecementos
A Academia Galega do Audiovisual convoca os premios María Luz Morales.
Obra literaria
miniatura|300px|1933, Ourense. Banquete galeguista homenaxe a [[Emilia Docet e a Manuel Luís Acuña. Na foto, entre outros: Risco, Ramiro Isla, Leuter González, Cunqueiro, Otero Pedrayo, María Luz Morales, Blanco Amor, Xoán L. Ramos Colemán e Manuel Peña Rei.]]
Condado de Gotland
O condado de Gotland (Sueco: Gotlands län) é a maior illa de Suecia e do mar Báltico. A illa está situada ó leste de Suecia e ó norte de Polonia. É tamén un condado de Suecia. A súa capital e maior cidade é Visby, que ten o redor de 23 600 habitantes. Visby é unha antiga cidade hanseática fundada no século X, ornada de muros e edificios practicamente intactos.
A principal fonte de ingresos da illa é o agro, xunto co procesamento de alimentos, o turismo, servizos de tecnoloxía da información o deseño e algunhas industrias pesadas como a fabricación de cemento a partir de pedra calcaria extraída localmente. Dende un punto de vista militar, a illa ocupa unha posición estratéxica no mar Báltico.
Etimoloxía
Gotland recibiu o seu nome do probo dos gutar, cuxa raíz gut- probablemente proceda da lingua protoxermánica co significado de derramar, posiblemente como unha designación para os homes e formalmente idéntica ao nome do pobo goter (os godos). O nome orixinal da illa era Gutland, (a) kutlandi no século XI con escritura rúnica, que en alfabeto latino converteuse en a Gutlandi. A zona menciónase no Documento de Florencia, que ten a súa orixe en 1103, na súa forma latina "Gutlandia".
No século XIV escribíase o nome como Gutland. O prefixo indica gutar e o sufixo é 'land', que pode traducirse como terra, reino ou incluso como illa. Tanto en sueco como en dinamarqués asimilouse na lingua falada "tl" como "ll" dando lugar á forma Gulland.
Prehistoria
Durante a Idade de Pedra Gotland estivo poboada por cazadores de focas e pescadores. Un asentamento atoparíase en Stora Förvar, na illa de Stora Karlsö, onde se atoparon restos de 9 200 anos de antigüidade. Outro estaría en Ajvideboplatsen, na costa de Eksta fronte ás illas Karlsö. No norte da illa, no socken de Stenkyrka, atopouse un esqueleto dun home que tería entre 7 000 e 9 000 anose que no presente se está exposto no museo de Visby.
A illa ten numerosos restos da Idade de Bronce e da Idade de Ferro, así como do período das grandes migracións. Hai grandes campos de tumbas por exemplo en Trullhalsar e Gålrum. Numerosos túmulos da Idade de Bronce, chamados en gutniska rojr, por toda a illa, sendo o máis grande o Uggarde rojr, de 50 metros de diámetro e 7 de altura. Tamén son habituais os barcos de pedra da Idade de Bronce, entre os que destacan os de Gnisvärd e Gannarve.
A posición da illa no medio do mar Báltico fixo que Goltalnd se convertese moi pronto nunha terra de mariñeiros. Xa dende principios da Idade de Ferro atopáronse achados que proban o contacto dos seus habitantes con terras distantes.
A partir do século VIII levantáronse en Gotland unha gran cantidade de pedras pintadas (bildstenar) únicas, que a miúdo amosan barcos de vela con tripulacións equipadas con espadas e escudos. Nelas aparece a vida cotiá dos viquingos chegando a ser chamadas "cómics antigos" polos investigadores.
Durante a era viquinga Gotland converteuse nunha das zonas máis ricas do norte de Europa. Os labregos comerciantes da illa levaron a cabo un extensivo comercio entre o leste e o oeste de Europa. Os labregos gotlandeses tiñan os seus propios asentamentos comerciais en Nóvgorod, chamado Gutagård, e en Londres.
Os gotlandeses tiñan practicamente o monopolio do comercio de pel de inverno de esquío, que era moi codiciada polas casas reais de toda Europa, e doutros produtos do leste como a cera de abellas. Da inmensa riqueza dos labregos comerciantes de Gotland son testemuños a gran cantidade de tesouros de ouro e prata enterrados na illa (atopáronse máis de 700). O tesouro de prata da era viquinga de Spillingsskatten, atopado en 1999, estaba formado por 14 000 moedas. Pesaba 67 quilos e trátase do maior tesouro de prata da época viquinga do mundo.