cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saturnino Cuíñas Lois
Recoñecementos e falecemento
O 17 de marzo do 1956, cumpridos vinte e cinco anos como párroco, a corporación municipal de Cabana nomeouno fillo adoptivo do concello. Tres anos despois, o 26 de abril de 1959 a Academia de Belas Artes da Coruña concedeulle a Medalla de Ouro de Primeira Clase do Premio Marcial del Adalid á constancia musical. Un galardón co que os académicos premiaban a súa traxectoria como folclorista e benfeitor dos coros galegos.
Saturnino Cuíñas faleceu no ano 1978, por complicacións derivadas dunha diabetes que lle fora detectada dez anos antes. Foi soterrado no camposanto da igrexa de Santo Estevo. Na súa lápida pode lerse: "D.Saturnino Cuíñas Lois - Cura que fue". No 21 de agosto de 1985, o concello de Cabana declarouno fillo predilecto a título póstumo, procedendo a colocar unha placa na súa lembranza na capela de San Fins
Piedade filial
dereita|miniatura| Escena da dinastía Song. Ilustración do Clásico de Xiao, ou Clásico da Piedade Filial (detalle), que mostra a un fillo axeonllado ante os seus pais. Na filosofía confuciana, a piedade filial (en chinés : 孝, xiao) é unha virtude de respecto polos pais e os antepasados. A piedade filial é fundamental na filosofía confuciana. O clásico confuciano Xiao Jing ou "Clásico de Xiao", probabelmente escrito ao redor do período Qin - Han, foi historicamente a fonte autorizada da doutrina confuciana de Xiao (piedade filial). O libro, unha conversación entre Confucio e o seu estudante Zeng Shen (曾参, tamén coñecido como Zengzi, 曾子), trata sobre como crear unha boa sociedade usando o principio de Xiao.A expresión tamén se pode aplicar á obediencia en xeral.
Confucianismo
De acordo co Clásico da Piedade Filial, Confucio dixo unha vez: Para Confucio, a piedade filial non era só unha lealdade cega aos pais. Máis importantes que as normas de Xiao, segundo Confucio, eran as normas de Rén (benevolencia) e Yi (xustiza).
A piedade filial foi enfatizada no confucianismo, porque a devoción aos pais adoitaba asociarse coa devoción ao estado.
Budismo
No budismo, especialmente nas súas primeiras formas na India, a renuncia ao mundo material e a separación das ataduras familiares e e sociais e de clase eran vistos como pasos esenciais para alcanzar a iluminación espiritual. Dise que o mesmo Buda, por exemplo, deixou a súa familia para seguir a súa senda espiritual. Con todo, isto non significa que o budismo rexeitase a piedade filial en absoluto. Cando o budismo chegou a países como China, onde o Xiao era un valor profundamente arraigado, houbo unha adaptación. Neste contexto, ensinábase que, ao buscar a iluminación, unha persoa tamén podería beneficiar e honrar aos seus antepasados e familia. As interpretacións do budismo en diferentes culturas e tradicións poden variar amplamente, e mentres o budismo Theravada pode enfocarse máis na iluminación individual, outras tradicións poden dar máis énfase á interconexión e responsabilidade comunitaria. Na India, o budismo tamén defendía o celibato entre os seus monxes, o que era inaceptable na opinión de Confucio, quen citaba que era un deber ter fillos para continuar coa liñaxe dos pais.
Liñares, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
Liñares é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Lourenzá, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
Lourenzá é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Oleg Atkov
Oleg Iurievich Atkov, nado en Khorostianka, Samara, o 9 de maio de 1949, é un cosmonauta e cardiólogo soviético e ruso retirado que formou parte das misións Soiuz T-10 e Soiuz T-11.
Traxectoria
Atkov graduouse no Primeiro Instituto Médico Ivan M. Setshenov de Moscova en 1973 e doutorouse en cargioloxía pola Academia de Ciencias Médicas de Moscova en 1978. Adestrou para ser cosmonauta entre xuño e setembro de 1983, participando nas misións Soiuz T-10 e Soiuz T-11 e pasando un total de 236,95 días no espazo a bordo da estación Saliut 7. Entre 1989 e 1996 foi director adxunto do departamento de ciencias biolóxicas da Universidad Internacional do Espazo en Estrasburgo (Francia). A partir de 1991 foi tamén profesor do Instituo de Cardioloxía Clínica e a partir do 2000 foi especialista en telemedicina para a Comisión Europea.
Mari Saarinen
Mari Susanna Saarinen, nada o 30 de xullo de 1981 en Kangasala) é unha ex xogadora de hóckey sobre xeo e adestradora finlandesa.
Saarinen xogaba na posición de atacante e desenvolveu toda a súa carreira en Ilvees. Aínda que finalizou a súa carreira en 2012, regresou ao equipo ao final da tempada 2014-15 mentres desempeñaba o papel de adestradora asistente do equipo de Tampere. Gañou o campionato finlandés con Ilves en dúas ocasións: 2006 e 2010. Ademais gañou seis pratas e cinco bronces. Ao longo da súa carreira disputou 315 partidos de liga regular na SM-sarja cun rexistro de 158 goles e 180 asistencias para un total de 338 puntos, mentres que nos play-offs disputou 100 partidos cun rexistro de 29 goles, 28 asistencias e 57 puntos.
Saarinen xogou nos Xogos Olímpicos de Inverno de Turín 2006 e Vancouver 2010, así como en seis Campionatos do Mundo. Conquistou o bronce nos Campionatos do Mundo de 2004, 2008 e 2009. En Vancouver 2010 conseguiu a medalla de bronce. Xogou máis de cen partidos coa selección finlandesa.
Na tmpada 2016–17 Saarinen exerceu como adestradora xefa de Ilves na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia, a SM-sarja.
Oural, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
Oural é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Trapistas
miniatura|Armand Jean Le Bouthillier de Rancé (1626-1700), abade de La Trappe e promotor das reformas trapistas A Orde Cisterciense da Estrita Observancia (en Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae, abreviado como OCSO), tamén coñecida como Orde da Trapa, é unha orde relixiosa católica contemplativa nada a partir dunha reforma Orde do Císter. Seguen a Regra de San Bieito e teñen comunidades de ambos os dous xéneros cuxos membros son chamados trapistas. O nome deriva da abadía francesa de La Trappe en Soligny-la-Trappe (Normandía) onde se fundou este movemento. Alí, o abade Armand Jean Le Bouthillier de Rancé iniciou as reformas que deron lugar á creación da orde en 1664, aínda que non sería ata 1892 cando se constitúe formamente como orde relixiosa de seu.
Historia
A orde toma o nome da Abadía da Nosa Señora de La Trappe, un mosteiro cisterciense da rexión francesa de Normandía, cuxa historia se remonta ao século XII. No XVII, Armand Jean Le Bouthillier de Rancé (1626-1700), membro dunha familia da nobreza ben relacionada coa corte de Francia, era con apenas dez anos, abade comendador de La Trappe e doutras comunidades: malia a recibir rendas do mosteiro non tiña obrigas monásticas. Sacerdote dende 1651 foi relaxado no cumprimento dos votos, recibindo unha enorme fortuna logo do pasamento do seu pai. Con todo, a partir de 1660 vive unha experiencia de fe que lle leva a renunciar ao seu patrimonio e a unirse como monxe a La Trappe, sendo o seu abade regular dende 1663.
En 1664, en reacción á relaxación de prácticas en moitos mosteiros cistercienses, De Rancé presentou unha reforma austera baseada no traballo manual duro, silencio, dieta frugal e illamento. O traballo era proposto como un exercicio de penitencia pero tamén para manter o mosteiro autosuficiente e así reducir a dependencia do exterior. O xeito de entender a vida monástica de De Rancé foi imitada por outras comunidades cistercienses, e tamén se espallou pola fundación de novos mosteiros. Por extensión, todos estes mosteiros foron chamados "trapas" e os seus membros, "trapistas" en referencia a La Trappe. miniatura|Abadía de Orval, [[Bélxica. ]] En 1792, durante a Revolución francesa, a abadía de La Trappe, como o resto de mosteiros do momento, foi confiscada polo goberno francés e os trapistas foron expulsados. A expulsión significou a difusión da orde fóra de Francia, pois varios países veciños acolleron as comunidades: foi o caso de España (1793), Inglaterra (1793), Bélxica (1794) ou Piemonte (1794). Nesa liña, destacou Augustin de Lestrange, quen canda outros compañeiros de La Trappe, trasladouse a antiga cartuxa de Val Sainte (Friburgo, Suíza). En 1794, o papa Pío VI recoñeceu a Val Sainte como a casa principal dos trapistas, e Dom Augustin foi elixido o primeiro abade do mosteiro e o dirixente da congregación trapista. Con todo, en 1798, cando a Suíza resultou invadida por Francia, os monxes volveron exiliarse iniciando un percurso por varios países europeos polos que foron fundando novos mosteiros ata que, logo da caída de Napoleón, regresaron de novo a La Trappe.
En 1834, a Santa Sé integrou a todos os mosteiros franceses dentro da Congregación de Monxes Cistercenses da Nosa Señora de La Trappe, sendo o abade de La Trappe o vigairo xeral da mesma. Con todo, houbo tensións internas derivadas das diferentes observancias entre os mosteiros. Finalmente, Pío IX fixo un decreto que dividía en dúas as congregacións en 1847: uns fixéronse chamar "Antiga Reforma da Nosa Señora de La Trappe", que seguían as constitucións de De Rancé e tiñan como referencia a Abadía de Sept Fonts, e, outros, baixo o liderado do Mosterio de La Trappe, denomináronse "Nova Reforma da Nosa Señora de La Trappe" que retomaron algúns antigos usos do Císter xurando a Carta Caritatis cisterciense.
A partir da década de 1870 comezaron a facerse iniciativas que permitisen a unión das congregacións, aínda que isto non chegou ata 1892. Entón, os representantes das comunidades trapistas foron convocados a Roma polo papa León XIII a un capítulo extraordinario que abordase a unificación, a elección dun superior común e a adopción dunhas observancias compartidas. Lograda a resolución das diferenzas, León XIII validou a independencia da orde dentro da familia cisterciense, por iso malia existir dende o século XVII foi agora cando se erixiu en orde monástica de seu. miniatura|Mosteiro de Latrún ([[Israel)]] En 1909, o trapistas de Mariannhill (Suráfrica) separáronse do resto da orde para conformar a Congregación de Misioneiros de Mariannhill.
No século XX, Thomas Merton, foi un dos máis senlleiro trapistas pola súa tarefa como teólogo e poeta. Membro do Mosteiro de Xetsemaní (Bardstown, Kentucky) dende 1941, os seus escritos sobre xustiza social, ecumenismo e pacifismo, así como as cartas con líderes mundiais, déronlle moita sona.
O primeiro santo trapista foi o español Rafael Arnáiz Barón, oblato do Mosteiro de San Isidro de Dueñas (Palencia). Falecido en 1938 por diabete mellitus foi beatificado en 1992 polo papa Xoán Paulo II e canonizado en 2009 por Bieito XVI.
Vida monástica
miniatura|Novizo trapista lendo na súa cela Os trapistas, do mesmo xeito que os beneditinos e cistercienses dos que naceron, seguen a orde de Bieito de Nursia. A denominación "estrita observancia" que lles dá nome expresa o desexo de seguiren a regra de forma rigorosa. Así, xuran os tres votos da regra: estabilidade, fidelidade a vida monástica e obediencia.
San Bieito estableceu o precepto de minimizar as conversas, pois poden perturbar a quietude necesaria para o rezo, algo que os trapistas interpretan como limitar a fala só a cando cómpre. Porén non fan voto de silencio, como se cre popularmente. Durante o xantar, os monxes gardan silencio mentres se escoita a un lector. Tres situacións se contemplan para que os trapistas falen: o traballo, o intercambio espiritual con superiores ou outros irmáns, e as conversas informais en determinadas ocasións. É por iso que no pasado, para poderense comunicar sen falar, se desenvolveu unha lingua de sinais dentro das comunidades trapistas que incorporaba máis de mil signos. miniatura|Monxes trapista xaponeses Unha das diferenzas con beneditinos e co Císter é que os trapistas non comen carne de "animais de catro patas". A súa dieta é basicamente vexetariana fundamentalmente a base de hortalizas, ovos, froita e cereais (pasta e pan), incluíndo peixe nas celebracións. As celas dos mosteiros son moi austeras contando tan só cos elementos necesarios: cama, mesa, roupeiro, lámpada e andel para os libros. O hábito consta dunha túnica branca, escapulario negro (branco para os novizos) e cinto de coiro marrón claro.
Aínda que cada abadía é autónoma e pode ter regras diferentes, xeralmente as etapas para ingresar como monxe trapista segue as seguintes pasos:
Produtos trapistas
miniatura|Selo que garante que identifica aos produtos trapistas outorgado pola Asociación Internacional Trapista O capítulo 48 da Regra de San Bieito establece o traballo manual como unha ocupación dos monxes para garantir a autarquía do mosteiro. Seguindo este precepto, os trapistas elaboran produtos para producir ingresos para as súas abadías. O catálogo é amplo: cervexa, queixo, aceite de oliva, lévedo de cevexa, champiñóns, chocolate, pan, galleta, licores, marmeladas, mel, obxectos litúrxicos, produtos de hixiene persoal e de limpeza, son elaborados polas comunidades trapistas.
De especial consideración son as cervezas trapistas, con moita sona pola súa alta calidade, particularmente as belgas. As variedades de queixo elaborados polos mosteiros trapistas tamén son moi aprezadas. En España, en 1891, os monxes de San Isidro de Dueñas (Palencia) comezaron facer bombóns de chocolate que comercializaron baixo o nome de Chocolates Trapa, mantendo o control da fábrica ata 1960.
Co obxectivo de protexer a produción destes produtos artesanais unha vintena de abadías da Orde Cisterciense da Estrita Observancia formaron a Asociación Internacional Trapista. Esta outorga o selo Trappiste® para garantir que o produto foi elaborado polos membros da orde e repectando as condicións propias.
Organización
miniatura|Pórtico da igrexa do Mosteiro de Armenteira, onde se instalou en 1989 a primeira comunidade de monxas trapistas de Galicia.
Membros
Segundo as estatíticas internas, a 31 de decembro de 2020, había un total de 2 979 trapistas nun total de 179 casas, dos que 1 458 eran monxes repartidos entre 102 abadías, e 1 521 eran monxas presentes en 77 mosteiros.
Estrutura interna
miniatura| Sébastien Wyart, primeiro abade xeral entre 1892 e 1904 O Abade Xeral e o seu consello residen en Roma e son os engarcados do goberno da orde. O Abade Xeral é a autoridade suprema e é escollido polo Capítulo Xeral; dende 2008 exerce o cargo o irlandés Dom Eamon Fitzgerald. Para asistir ao superior existe un consello formado por cinco integrantes, catro electos polo capítulo e o quinto é escollido polos membros do consello.
Cada tres anos, durante tres semanas, ten lugar o Capítulo Xeral da orde, ao que asisten, dende 2011, os abades e abadesas dos mosteiros trapistas.
Ademais, aínda que cada mosteiro é autónomo, cada dous anos recibe a "visita regular" do Padre Inmediato, o superior doutro mosteiro que revisa e orienta á dirección da abadía.
Ardentía
Ardentía pode referirse a:
O Pacio de Tovar, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
O Pacio de Tovar é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Painzás, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
Painzás é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Dionisio de Mileto (historiador)
Dionisio de Mileto (en grego antigo, Διονύσιος; e en latín, Dionysius) foi un logógrafo da antiga Grecia que naceu en Mileto no século -VI e viviu ata a primeira metade do século -V.
Traxectoria
Segundo a Suda, foi un dos historiadores máis antigos, contemporáneo de Hecateo. Das súas obras pódese deducir que viviu polo menos ata o -485, dado que menciona a morte de Darío I o Grande, de quen escribiu unha historia en cinco libros. A Suda tamén lle atribúe unha obra co título Tὰ μετὰ Δαρεῖον (en galego, Despois de Darío), e outra titulada Περσικά (Persas) todas escritas en dialecto xónico. Estas tres obras poderían ser partes diferentes dunha mesma obra, ou as dúas últimas formarían unha única obra e unha continuación do primeiro título.
A Suda atribúe outros títulos a Dionisio de Mileto:Troica, en tres libros; Myithica; un ciclo histórico en sete libros; e unha Periegesis do mundo enteiro, pero esta probabelmente sexa unha confusión entre este Dioniso e outros personaxes do mesmo nome, principalmente Dionisio de Mitilene.
O Piago, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
O Piago é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Chester A. Beach
Chester A. Beach, nado en San Francisco, California, o 23 de maio de 1881 e finado en Brewster, Nova York, o 6 de agosto de 1956, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas estadounidense.
Primeiros anos e formación
Chester Beach naceu en San Francisco, California, en 1881, fillo de Hannah Elizabeth Farris e de Chillion Beach. Estudou inicialmente na California School of Mechanical Arts e inmediatamente despois da súa graduación en 1899 traballou como deseñador de xoias de prata na empresa Shreve and Company. Mentres tanto, proseguiu os seus estudos de debuxo nas clases nocturnas Mark Hopkins Institute of Art —posteriormente reconvertido en Instituto de Arte de San Francisco—, entre 1900 e 1902.
A finais de 1903 deixou o seu traballo na xoiaría e trasladouse a Nova York. Uns meses despois viaxou a París, onde en maio de 1904 foi aceptado para ingresar na École des Beaux-Arts. En París tamén se formou no obradoiro de Raoul Verlet na Académie Julian, ata 1906.
Carreira como escultor
Regresou aos Estados Unidos en 1907, onde se estableceu como artista independente. Non tardou en gañar eloxios polas súas representacións de figuras alegóricas e mitolóxicas. Ese ano estableceu o seu estudio en Manhattan, que mantivo durante os corenta e cinco anos seguintes.
Entre 1908 e 1910 foi elixido membro da National Sculpture Society, do Salmagundi Club, da American Numismatic Society e da Academia Nacional de Deseño. Máis tarde tamén foi nomeado membro do Instituto Nacional das Artes e das Letras.
En 1909 estableceu un novo estudio en Greenwich Village, que mantivo operativo ata 1951. Desta primeira época datan varios estudos realistas en bronce e mármore de obreiros, así como Great-mrandmother ("Bisavoa"), un busto de Mehitable Waring Smith que modelou a partir dunha fotografía do arquivo familiar.
A súa primeira encarga importante chegoulle en 1915, cando se ocupou do deseño de tres grupos de figuras (o "progreso primitivo", o "medieval" e o "moderno") para a Exposición Internacional Panamá-Pacífico, de San Francisco, polas que recibiu unha medalla de prata.
Os máis coñecidos da súa serie de bustos, que comezou a crear na década de 1920, atópanse no Salón da Fama da Universidade de Nova York. A súa obra tamén formou parte do concurso de escultura dos Xogos Olímpicos de Verán de 1928.
Beach expuxo obras anualmente nas exposicións da Academia Nacional de Deseño desde 1907 ata 1926. Foi presidente da Sociedade Nacional de Escultura de 1927 a 1928 e tamén ensinou no Beaux-Arts Institute of Design, durante a década de 1930.
Medallista e deseñador de moedas
Chester Beach tamén é un artista moi recoñecido pola súa creación de medallas e de moedas para a Casa da Moeda dos Estados Unidos. A súa proposta de 1919 para unha medalla conmemorativa do Tratado de Versalles foi seleccionada como gañadora pola Americabn Numismatic Society.
Como autor de moedas estadounidenses, Beach encargouse do deseño e o gravado de varias moedas conmemorativas. En 1923 creou o medio dólar do Centenario da Doutrina Monroe, cuñado na Ceca de San Francisco; tamén foi o autor do medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord de 1925; encargouse igualmente do gravado do medio dólar do Sesquicentenario de Hawai, de 1928, sobre esbozos previos de Juliette May Fraser; e finalmente deseñou o medio dólar do Sesquicentenario de Hudson en 1935.
Vida persoal
En 1910, Beach casou con Eleanor Hollis Murdock, estudante de Arte e de Música de Scarsdale, Nova York, a quen coñecera en 1907 durante a súa estadía en Francia. Tiveron tres fillas: Beata, Eleanor e Natalie. A súa primeira filla, Beata, nada en Roma, foi tamén unha reputada artista, especialmente pintora, o deseñadora e a ilustradora.
Beach morreu o 6 de agosto de 1956 en Brewster, Nova York.
Proteína AAA
As proteínas AAA ou ATPases Asociadas con diversas Actividades celulares son unha familia de proteínas que comparten un módulo conservado común de aproximadamente 230 residuos de aminoácidos. Esta é unha familia proteica grande e funcionalmente diversa que pertence á superfamilia de proteínas AAA+ de NTPases de bucle P con forma de anel, que exercen as súas actividades por medio da remodelación dependente de enerxía ou translocación de moléculas.
As Pedreiras, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
As Pedreiras é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Proteína AAA
Estrutura
O dominio AAA contén dous subdominios, un dominio alfa/beta N-terminal que se une a nucleótidos e os hidroliza (un pregamento de Rossmann) e un dominio en hélice alfa C-terminal. O dominio N-terminal ten unha lonxitude de 200-250 aminoácidos e contén motivos Walker A e Walker B, e son compartidos por outras NTPases de bucle P, a superfamilia proteica que inclúe a familia AAA. A maioría das proteínas AAA teñen dominios adicionais que se usan para a oligomerización, unión ao substrato e/ou regulación. Estes dominios poden estar situados en posición N- ou C-terminal no módulo AAA.
Clasificación
Algunhas clases de proteínas AAA teñen un dominio N-terminal non de ATPase que é seguido por un ou dous dominios AAA (D1 e D2). Nalgunhas proteínas con dous dominios AAA, ambos os dous están ben conservados evolutivamente (como en Cdc48/p97). Noutros, un deles, que pode ser o dominio D2 (como en Pex1p e Pex6p) ou o domino D1 (como en Sec18p/NSF), está mellor conservado evolutivamente.
Aínda que a familia AAA clásica estaba baseada en motivos, a familia foi ampliada usando información estrutural e agora denomínase AAA+.
Relacións evolutivas
As proteínas AAA divídense en sete clados básicos, baseándose en elementos de estrutura secundaria incluídos dentro ou preto do núcleo do pregamento AAA, que se chaman: cargador de abrazadeira (clamp loader), iniciador, clásico, helicase da superfamilia III, HCLR, inserción H2 e inserción PS-II.
Estrutura cuaternaria
As ATPases AAA ensámblanse en conxuntos oligoméricos (que adoitan ser homohexámeros) que forman unha estrutura con forma de anel cun poro central. Estas proteínas producen un motor molecular que acopla a unión e hidrólise do ATP a cambios nos estados conformacionais que poden ser propagados pola ensamblaxe para que actúen sobre un substrato diana translocándoo ou remodelándoo.
O poro central pode estar implicado no procesamento do substrato. Na configuración hexamérica, o sitio de unión do ATP está situado na interface entre as subunidades. Despois da unión e hidrólise do ATP, os encimas AAA sofren uns cambios conformacionais nos dominios AAA así como nos dominios N. Estes movementos poden transmitirse á proteína substrato.
Mecanismo molecular
A hidrólise do ATP feita polas ATPases AAA propúxose que implica o ataque nucleofílico no fosfato gamma do ATP por parte dunha molécula de auga activada, orixinando o movemento dos subdominios AAA N- e C-terminais un en relación ao outro. Este movemento permite exercer forza mecánica, amplificada por outros dominios ATPase que hai dentro da mesma estrutura oligomérica. Os dominios adicionais da proteína permiten a regulación ou direccionamento da forza cara a diferentes obxectivos.
AAAs procariotas
As proteínas AAA non están restrinxidas aos eucariotas. Os procariotas teñen AAAs que combinan proteínas chaperonas con actividade proteolítica, por exemplo no complexo ClpAPS, que media a degradación de proteínas e o recoñecemento en Escherichia coli. O recoñecemento básico de proteínas por AAAs pénsase que ocorre por medio de dominios proteicos non pregados da proteína substrato. En HslU, un ClpX/ClpY bacteriano homólogo da familia HSP100 de proteínas AAA, os subdominios N- e C-terminal móvense un cara ao outro cando os nucleótidos se unen e son hidrolizados. Os dominios terminais están máis afastados no estado libre de nucleótidos e máis próximos no estado unido a ADP. Dese modo a apertura da cavidade central queda afectada.
O Rego de Pereira, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
O Rego de Pereira é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Proteína AAA
Movemento molecular
As dineínas, unha das tres grandes clases de proteínas motoras, son proteínas AAA, as cales acoplan a súa actividade de ATPase ao movemento molecular ao longo de microtúbulos.
A ATPase de tipo AAA Cdc48p/p97 é quizais a proteína AAA mellor estudada. As proteínas secretoras mal pregadas son exportadcas desde o retículo endoplasmático e degradadas pola vía de degradación asociada ao retículo endoplasmático (ERAD). A membrana non funcional e as proteínas luminais extráense do retículo endoplasmático e son degradadas no citosol por proteasomas. A retrotranslocación e extracción do substrato faise coa axuda do complexo Cdc48p(Ufd1p/Npl4p) no lado citosólico da membrana. No lado citosólico é ubiquitinada polos encimas do retículo endoplasmático E2 e E3 antes da degradación polo proteasoma de 26S.
Envío de proteínas a corpos multivesiculares
Os corpos multivesiculares son compartimentos endosómicos que clasifican ou escollen proteínas de membrana ubiquitinadas para incorporalas a vesículas. Este proceso implica a acción secuencial de tres complexos multiproteicos, ESCRT I, II e III (ESCRT significa en inglés endosomal sorting complexes required for transport, é dicir, complexos de clasificación endosómica requiridos para o transporte). A Vps4p é unha ATPase de tipo AAA implicada nesta vía de clasificación MVB. Orixinalmente fora identificada como un mutante de vps (vacuolar protein sorting, proteína de clasificación vacuolar) de ”clase E” e despois viuse que catalizaba a disociación de complexos ESCRT. A Vps4p está ancorada por medio de Vps46p á membrana endosómica. Na ensamblaxe de Vps4p colabora a proteína conservada Vta1p, que regula o seu status de oligomerización e actividade de ATPase.
Outras funcións
As proteases AAA usan a enerxía da hidrólise do ATP para translocar unha proteína dentro do proteasoma para a súa degradación.
Familia das ATPases AAA (HGNC)
AFG3L2;   ATAD1;     ATAD2;     ATAD2B;    ATAD3A;    ATAD3B; ATAD3C; ATAD5;   BCS1L;     CHTF18; CLBP; CLPP; CLPX;    FIGN;      FIGNL1; FIGNL2; IQCA1;     KATNA1;    KATNAL1;   KATNAL2;   LONP1;     LONP2;     MDN1; NSF;       NVL; ORC1; ORC4;    PEX1;      PEX6;      PSMC1;     PSMC2 (Nbla10058);     PSMC3;     PSMC4; PSMC5;    PSMC6;     RFC1;      RFC2;  RFC3;    RFC4;      RFC5;      RUVBL1;    RUVBL2; SPAST;  SPATA5 (SPAF);   SPATA5L1;  SPG7; TRIP13;    VCP;       VPS4A;     VPS4B; WRNIP1;   YME1L1 (FTSH);
A Polida, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
A Polida é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Proteína AAA
Torsinas
TOR1A; TOR1B; TOR2A; TOR3A;  TOR4A;
Outros
AK6 (CINAP); CDC6;
Pseudoxenes
AFG3L1P;
O Pontigo, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
O Pontigo é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
O Pereiro, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
O Pereiro é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Regueira, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
A Regueira é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Ribalta, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
A Ribalta é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Victor H. Mair
Victor Henry Mair ( pronunciado ) nado o 25 de marzo de 1943 en East Canton, Ohio, é un sinólogo estadounidense. É profesor de chinés na Universidade de Pensilvania. Entre outros logros, Mair editou o estándar Columbia History of Chinese Literature e a Columbia Anthology of Traditional Chinese Literature. Mair é o editor da serie Cambria Sinophone World Series (Cambria Press), e o seu libro, escrito en colaboración con Miriam Robbins Dexter (publicado por Cambria Press), Sacred Display: Divine and Magical Female Figures of Eurasia, gañou o premio Sarasvati ao mellor de non ficción Libro na categoría Muller e mitoloxía.
Traxectoria
Victor H. Mair asistiu ao Dartmouth College e xogou no seu equipo de baloncesto. Graduouse en 1965, logo uníuse á Peace Corps en 1967 e serviu en Nepal. Regresou aos Estados Unidos e matriculouse na Universidade de Washington, onde comezou a estudar budismo, lingua sánscrita e lingua tibetana clásica. En 1968, Mair gañou unha bolsa Marshall e trasladouse á Escola de Estudos Orientais e Africanos da Universidade de Londres para seguir estudando chinés e sánscrito, recibindo un BA (Hons) en 1972 e un M.Phil. en 1974. Logo foi á Universidade de Harvard para realizar estudos de doutoramento en chinés baixo o cargo do estudoso neozelandés Patrick Hanan. Doutorouse en Filosofía en 1976 cunha tese de doutoramento titulada "Popular Narratives From Tun-huang", un estudo e tradución da literatura popular descuberta entre os manuscritos de Dunhuang. En 1979, Mair deixou Harvard para incorporarse á facultade da Universidade de Pensilvania, onde permaneceu desde entón. Tamén é fundador e editor de Sino-Platonic Papers, unha revista académica que examina a lingüística e a literatura chinesa, asiática oriental e asiática central. Especializouse en chinés escrito antigo e traduciu o Dao De Jing e a Zhuang Zi. En 2007 foi elixido membro da American Philosophical Society. Casou con Chang Li-ch'ing, coa que tivo un fillo. Mair destácase pola súa ampla erudición e contribucións interdisciplinarias, e é colaborador do blog de lingüística "Language Log".
Philippa Fawcett
Philippa Garrett Fawcett, nada en Brighton o 4 de abril de 1868 e finada en Londres o 10 de xuño de 1948, foi unha matemática e educadora inglesa. Foi a primeira muller en obter a máxima puntuación no exame matemático Tripos de Cambridge. Ensinou en Newnham Universidade, Cambridge, e na Escola Normal (formación universitaria de profesorado) en Johannesburg, pasando logo a ser Administradora para o Concello do Condado de Londres.
Familiar
Philippa Garrett Fawcett naceu no seo dunha familia culta e comprometida socialmente. Era filla da sufraxista Millicent Fawcett (nada Garrett) e Henry Fawcett, profesor de Economía Política en Cambridge e Director Xeral de Correos no segundo goberno de  Gladstone. A súa tía era Elizabeth Garrett Anderson, primeira muller doutora inglesa. Cando o seu pai morreu, ela e a súa nai foron a vivir coa irmá de Millicent Agnes Garrett, quen montara un negocio de deseño de interiores na rúa Gower, en Bloomsbury.
Educación
Philippa Fawcett foi educada na Universidade de Bedford, Londres (agora Real Holloway) e na Universidade de Newnham, Cambridge, que fora co-fundada pola súa nai.
En 1890, converteuse na primeira muller en obter a mayor puntuación no Tripos, exame final da carreira de matemáticas da Universidade de Cambridge. Os resultados deste exame eran profusamente divulgados, con mención das cualificaciones superiores que recibían grandes loas. A súa puntuación fora un 13% máis alta que a do segundo máis alto, mais non recibiu o título de Maior Wrangler (que nese ano de 1890 recaíu en Geoffrey T. Bennett), xa que os homes eran os únicos que aparecían nesa clasificación e as mulleres eran listadas por separado. Ás mulleres permitíaselles presentarse ao Tripos dende 1880, despois de que a Charlotte Angas Scott lle fose permitido presentarse de forma non oficial e quedara clasificada por riba do oitavo wrangler. Cando a lista das mulleres foi anunciada, Fawcett foi descrita "por riba do maior wrangler". Ningunha muller recibiu oficialmente o primeiro posto ata Ruth Hendry en 1992.
Un poema anónimo escrito en 1890 rende homenaxe ao gran logro de Fawcett, alcanzando o seu clímax coas dúas estrofas seguintes, nas que se mencionan outros dous respectados matemáticos Arthur Cayley e George Salmon: Curve and angle let her con and Parallelopipedon and Parallelogram Few can equal, none can beat her At eliminating theta By the river Cam.
May she increase in knowledge daily Till the great Professor Cayley Owns himself surpassed Till the great Professor Salmon Votes his own achievements gammon And admires aghast.
No medio do movemento do sufraxio feminino, a fazaña de Fawcett conseguiu cobertura dos medios en todo o mundo, estimulando moita discusión sobre as capacidades e dereitos das mulleres. A noticia principal no Telegraph o día seguinte dicía:
Carreira
miniatura|Fawcett no seu cuarto en Newnham Universidade (1891) Despois da consecución do Tripos, Fawcett gañou a bolsa Marion Kennedy da Universidade de Cambridge o que lle permitiu realizar a súa investigación en dinámica de fluídos. Os seus traballos publicados inclúen "Note on the Motion of Solids in a Liquid".
Foi nomeada profesora universitaria universitaria de matemáticas na Newnham Universidade, traballo que mantivo durante 10 anos. Neste posto, as súas habilidades docentes recibiron eloxios considerábeis. Un estudante escribiu:
Fawcett deixou Cambridge en 1902, cando foi nomeada profesora universitaria para a formación do profesorado de matemáticas na Escola Normal de Johannesburg, entón na colonia de Transvaal, agora parte da Universidade de Pretoria, Suráfrica. Ficou alí, montando escolas en todo o país, até 1905, cando regresou a Gran Bretaña para obter un posto na administración de educación no Consello do Condado de Londres. No LCC, no seu traballo que desenvolveu en escolas secundarias, logrou un rango alto. Negada a súa titulación en Cambridge por razón do seu sexo, foi unha das damas do barco de vapor que viaxou a Irlanda entre 1904 e 1907 para recibir un título ad eundem da Universidade de Dublín no Trinity College.
Fawcett Mantivo ligazóns fortes co Newnham College durante toda a súa vida. O edificio Fawcett (1938) foi nomeado en recoñecemento a súa contribución, e a da súa familia, á universidade. Morreu o 10 de xuño de 1948, dous meses despois de cumprir 80 anos, e un mes despois do decreto real que permitiu ás mulleres obter o grao de BA de Cambridge.(ver A educación das Mulleres na Universidade de Cambridge ).
Legado
O programa de prácticas Philippa Fawcett é un programa de investigación que ten lugar no verán no Centro de Ciencias Matemáticas da Universidade de Cambridge. Recibiu o seu primeiro grupo de estudantes en 2020.
Plastic Eternity
Plastic Eternity é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de grunge Mudhoney, publicado o 7 de abril de 2023 a través do selo Sub Pop Records.
As Ribas, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
As Ribas é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Tercias, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
Tercias é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Lavandeira, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
A Lavandeira é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Wikipedia en pidgin nixeriano
A Wikipedia en pidgin nixeriano é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en pidgin nixeriano. Foi creada o 17 de agosto de 2022.
Bodegas, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Bodegas é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Wikipedia en pidgin nixeriano
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Barboriña, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Barboriña é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
As Carroceiras, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
As Carroceiras é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Bouza da Viña, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
A Bouza da Viña é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Adellao, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Adellao é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
O Corrullo, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
O Corrullo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Chantado, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Chantado é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Veiga de San Tomé, San Tomé de Lourenzá, Lourenzá
Veiga de San Tomé é un lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Currada, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
A Currada é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Adolf Heinrich-Hansen
Adolf Heinrich Claus Hansen nado o 29 de novembro de 1859 Copenhague, Dinamarca, e finado o 28 de outubro de 1925, coñecido como Adolf Heinrich-Hansen, foi un pintor arquitectónico danés. O seu pai, Heinrich Hansen, tamén era pintor de arquitectura. Ao final da súa vida, recorreu á pintura de animais.
Historia
Era fillo do pintor de arquitectura e máis tarde profesor Heinrich Hansen e Margrethe Elisabeth Burmeister. Estudou teoloxía durante catro anos na Universidade de Copenhague antes de decidir seguir os pasos do seu pai.
Daquela probabelmente xa tiña traballado como axudante do seu pai. Estudou na escola de debuxo de CF Andersens e na Real Academia Danesa de Belas Artes de 1883 a 1886. Recibiu unha bolsa de viaxe da Fundación Carlsberg en 1890. Tivera o seu debut na Exposición de Charlottenborg en 1885 e alí expuxo até 1909. Tamén estivo representado na Exposición Nórdica en 1888 e nas Exposicións Universais de París en 1889 e Chicago en 1893 e expuxo en Berlín e Múnic entre 1883 e 1899. 'Den Frie Udstilling' acolleu unha exposición especial das súas obras en 1911.
Na década de 1890, ensinou perspectiva tanto na Escola de Arte para Mulleres como na Academia. Visitou o Imperio Alemán, Bélxica, Italia e Normandía.
Vida persoal
Heinrich-Hansen casou con Karen Margrethe Leuning, filla do posterior ministro de Xustiza Carl Peter Gram Leuning. Divorciáronse en 1917 e máis tarde casou con Ellen Marie Irene Kretzschmer.
Cidreira caiota
A cidreira caiota é unha planta da familia das cucurbitáceas, que dá a cidra caiota, un froito cunha polpa utilizada na alimentación especialmente para facer doces.
Características
Esta melón é de cor verde con manchas brancas no exterior e no interior contén unha polpa branca e moi fibrosa, empregada para facer doces e sobremesas. As sementes son negras e o froito, cando está maduro, ten unha pel bastante dura, podendo chegar a pesar de 1 a 4 kg.
Pode ser confundida facilmente con algunhas variedades de sandía, que tamén se usan para facer doces.
Orixe
A orixe evolutiva desta especie encóntrase en América Central ou do Sur, cos rexistros arqueolóxicos máis antigos rexistrados no Perú, datados entre o 3000 e o 4000 a.C.
Usos
En Portugal e Brasil, especialmente no Sur, a súa polpa cocida utilízase para facer o doce de gila ou chila. Este doce está en fíos brancos e emprégase en infinidade de receitas tradicionais.
En Brasil, non é unha planta moi convencional, cultivada a pequena escala polos agricultores familiares, principalmente nos estados de Rio Grande do Sul e Santa Catarina.
O froito inmaturo, aínda que moi pouco usado, tamén se pode usar na alimentación, e a planta tamén ten propiedades medicinais.
A Franca, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
A Franca é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Mazúa, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Mazúa é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
O Machuco, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
O Machuco é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Laxe, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
A Laxe é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
O Outeiro, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Pena, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
A Pena é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Eurypteridae
Eurypteridae é unha familia extinta de euriptéridos que viviron nos períodos Silúrico e Devónico. É unha das tres familias contidas na superfamilia Eurypteroidea (xunto con Dolichopteridae e Strobilopteridae), que, á súa vez, é unha das superfamilias da suborde Eurypterina. A familia contén dous xéneros, Erieopterus e Eurypterus.
John Wick (filme)
John Wick é un filme estadounidense de 2014 dirixido por Chad Stahelski e escrito por Derek Kolstad. Está protagonizado por Keanu Reeves, Michael Nyqvist, Alfie Allen, Adrianne Palicki, Bridget Moynahan, Dean Winters, Ian McShane, John Leguizamo e Willem Dafoe. É o primeiro título da franquía cinematográfica John Wick. Conta a historia dun exasasino, John Wick, e o seu intento de dar caza aos homes que entraron na súa casa, roubaron o seu coche de época e mataron o seu cadelo, que foi o último agasallo que lle fixo a súa muller recentemente falecida.
O filme recibiu valoracións positivas, sendo considerada polos críticos como unha das mellores interpretacións de Reeves e un dos mellores filmes de acción de 2014. Recadou 86 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 20–30 millóns. A súa secuela, John Wick: Chapter 2, estreouse en 2017, e tivo un éxito comercial e de crítica comparable ao primeiro.
Sendín, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Sendín é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Paraños, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Paraños é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
O Xuncal, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
O Xuncal é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Teixeiro, San Xurxo de Lourenzá, Lourenzá
Teixeiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Cinto de seguridade
Os cintos de seguridade fabrícanse con tea forte e teñen como obxectivo que os pasaxeiros non sexan lanzados dos seus asentos ao producirse un accidente. Nos avións úsanse para evitar que o pasaxeiro saia expedido do asento no intre da engalaxe e aterraxe, aínda que nos voos domésticos adoita permanecer abrochado durante todo o traxecto.
Actualmente os cintos de seguridade posúen tensores que aseguran o corpo no intre do impacto mediante un resorte ou unha explosión (tensor pirotécnico). O cinto débese colocar o máis pegado posíbel ao corpo, plano e sen nós ou dobreces. Os pilotos de competición levan os arneses bastante apertados, pero non se considera necesario nun coche de rúa.
Historia
O primeiro rexistro de utilización de cintos de seguridade nun automóbil data de finais da década de 1940, cando en 1948 o empresario estadounidense Preston Tucker intentou revolucionar o sistema de seguridade do automóbil (e en si todo o estándar de produción vehículos), ao presentar o cinto de seguridade como unha opción para solucionar as mortes por accidentes viarios ocorridas pola falta deste elemento. Esta innovación foi presentada no único modelo que chegou a producir, o Tucker 48. Para iso, Tucker baseouse no sistema de seguridade dos avións de combate da segunda guerra mundial. Malia lograr o seu labor de producir un pequeno stock de 50 unidades do seu coche, unha serie de trabas impostas por organismos que regulaban a industria estadounidense do automóbil fixeron pechar a súa fábrica e con iso, a idea de produción en masa deste coche. Malia iso, Tucker lograra o seu labor de inserir a temática da seguridade dos ocupantes, á hora de desenvolver e fabricar un automóbil. Ademais dos cintos de seguridade, o Tucker '48 presentaba elementos de seguridade considerados de avanzada para a súa época, como é o uso de vidros laminados e defensas acolchadas no cadro de mandos.
A idea de Tucker foi reciclada en 1956, cando Ford presentou o cinto de seguridade como opción de equipamento, dentro do paquete de seguridade SafeGuard. Robert McNamara foi o directivo de Ford que impulsou a montaxe dos cintos, así como outras medidas de seguridade tales como os cadros de mandos acolchados. Un relato destes feitos recóllese no documental The Fog of War.
O primeiro cinto de seguridade montado de serie como equipamento estándar en vehículos de produción masiva montouse no Volvo Amazon de 1959. Este vehículo xa montaba un cinto de tres puntos.
Foi o enxeñeiro de Volvo Nils Bohlin quen inventou e patentou o cinto de tres puntos, que se convertería na norma practicamente universal para automóbiles de rúa. Volvo liberou a patente, para que todos os demais fabricantes puidesen copiar o deseño.
Outras melloras posteriores:
A Currega de Riba, Santo Adrao de Lourenzá, Lourenzá
A Currega de Riba é un lugar da parroquia de Santo Adrao de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Bettye Washington Greene
Bettye Washington Greene nada en Forth Worth (Texas) o 20 de marzo de 1935 e finada e Midland o 16 de xuño de 1995, foi unha química estadounidense. Foi a primeira muller afroamericana cun doutoramento en química que traballou nun posto profesional en Dow Chemical Company, onde investigou látex e polímeros.
Traxectoria
Asistiu a escolas públicas segregadas e obtivo unha licenciatura en química en 1955. Tras casar co capitán veterano da Forza Aérea William Miller Greene en 1955, asistiu á Universidade Estatal Wayne en Detroit, onde obtivo a o seu doutoramento en Fisicoquímica traballando con Wilfred Heller, a súa tese publicouse en 1965. Foi elixida para Sigma Xi, a Sociedade de Investigación Científica.
En 1965, Greene uniuse ao laboratorio de investigación E. C. Britton de Dow Chemical Company en Midland, Míchigan. Foi a primeira muller afroamericana en unirse á compañía nun posto profesional. En Dow, investigou a química de Coloide e látex, incluídas as interaccións entre o látex e papel.