cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Portugal de 1990
O piloto británico Nigel Mansell logrou a súa única vitoria da tempada no seu Ferrari 641, e o seu último coa Scuderia Ferrari. Terminou máis de dous segundos diante do piloto brasileiro e líder por puntos Ayrton Senna que pilotaba un McLaren MP4 / 5B. O compañeiro de equipo de Mansell, o piloto francés Alain Prost, mantivo vivas as súas esperanzas de lograr o campionato cun terceiro posto. Con todo, a diferenza era agora de 18 puntos. Unha vitoria de Senna en calquera das tres carreiras restantes aseguraría o seu segundo campionato mundial.
Pobo tairona
Historia dos taironas
esquerda|miniatura|250px|Bastón tairona en pedra, 1550 - 1600 d.C. Descubriuse a cidade fundada polos taironas no ano 800 e habitada até o 1600, hoxe coñecida como Ciudad Perdida. Pouco máis se sabe até agora da súa historia. Esta sociedade atopábase organizada en unidades políticas de varias dimensións que exercían control sobre distintos territorios no macizo montañoso, desde o mar Caribe até os cumes do Gonavindua (pico Simón Bolívar) e o Aloglue (pico Cristovo Colón). A poboación era independente e estaba dirixida pola súa propio cacique, con distintas alianzas e inimizades entre eles.
Gran Premio de Portugal de 1990
Informe da carreira
O Tyrrell Racing de Satoru Nakajima cualificou 20º, pero retirouse debido a influenza logo de estrelarse na sesión de quecemento do domingo pola mañá. A grella axustouse en consecuencia, aínda que só comezaron 25 pilotos, xa que non se repescou ningún non cualificado.
Ao principio con ambos Ferrari na primeira fila (Nigel Mansell na pole position, Alain Prost en segundo lugar), Mansell patinou demasiado no comezo que esvarou a través da pista cara a Prost, que tivo que evitar desviado contra o muro de boxes. Todo isto permitiulles aos McLaren de Ayrton Senna e Gerhard Berger pasar a Mansell e Prost para converter aos McLaren 1º e 2º con Senna liderando na primeira curva. A media carreira, logo das paradas para cambiar pneumáticos, Senna lideraba diante de Mansell, Berger e Prost. Unhas cantas voltas máis tarde, Mansell atrapou a Senna e pasouno na primeira curva (Senna deixouno pasar, en comparación co ano anterior, cando chocaron).
Pobo tairona
Historia dos taironas
O primeiro contacto cos conquistadores españois deuse en 1498 coa chegada de Fernando González de Oviedo, con quen os caciques da zona estableceron relacións comerciais. En 1525, coa fundación da cidade de Santa Marta por Rodrigo de Bastidas, os españois tentaron establecer unha presenza máis forte na zona, dando inicio á empresa colonial española nesta parte do continente suramericano. Entre 1525 e 1599, as relacións entre os pobos indíxenas da zona (que incluían ademais dos tairona ós guanebucán, os malibús, os guajiros, os kosina, e os chimila entre outros) e os colonos españois caracterizáronse pola súa inestabilidade: intensos períodos de conflito e guerra nos que se tentaba dominar ós habitantes eran seguidos por anos de calma tensa nas que os españois se vían forzados a establecer relacións pacíficas coas distintas comunidades.
Gran Premio de Portugal de 1990
Informe da carreira
Na volta 52, o líder da carreira Nigel Mansell intentaba dobrar ao Ligier JS33B de Philippe Alliot cando o francés pegouse á liña pilotando uns centímetros diante de Mansell no interior da "Curva 2". Con todo, a roda traseira dereita do seu coche golpeou a fronte esquerda do Ferrari de Mansell, Alliot saíu trompeando contra a barreira Armco. Mansell saíu indemne deste incidente.
Pobo tairona
Historia dos taironas
Durante este tempo, os tairona queimaron Santa Marta varias veces, conquistaron o forte español de Bon hida, estableceron relacións comerciais con piratas ingleses e franceses, e en xeral, conseguiron limitar o crecemento da colonia española. Entre 1599 e 1600, o gobernador de Santa Marta, Juan Guiral Velón, emprendeu unha intensa campaña militar para subxugar estas poboacións. Un intento errado de alianza entre os distintos poboados deu pé para que o gobernador puidese capturar ós caciques un por un, cortándolles a cabeza e descortizándoos. Os poboadores que non lograron escapar foron levados ós arredores de Santa Marta e entregados a encomendeiros. Os sobreviventes internáronse nas partes máis altas do macizo para escapar dos españois, e os seus descendentes son os koguis, que permaneceron illados até agora.
Estímase que na actualidade os seus descendentes "puros" suman 50.000 persoas, mentres que os mestizos e zambos con sangue tairona suman varios millóns de persoas, principalmente na costa caribeña de Colombia (1,5 a 2 millóns na Serra Nevada).
The Revolution (xornal)
dereita|miniatura|Páxina principal do xornal o 15 de xaneiro de 1868. The Revolution foi un xornal creado polas activistas a prol dos dereitos das mulleres Susan B. Anthony e Elizabeth Cady Stanton na cidade de Nova York. Tivo unha peridicidade semanal entre o 8 de xaneiro de 1868 e o 17 de febreiro de 1872. Cun estilo combativo acorde co seu nome, centrouse principalmente nos dereitos da muller, especialmente o sufraxio feminino. Tamén abranguía outros temas, como a política, o momento dos traballadores e as finanzas. Anthony encargábase dos aspectos económicos do xornal mentres que Stanton era co-editora con Parker Pillsbury, unha abolicionista e activista dos dereitos das mulleres.
Feira do bonito de Burela
miniatura|Feira do Bonito de Burela. A Feira do Bonito é unha festa gastronómica que se celebra no porto de Burela o primeiro sábado de agosto, coincidindo co ecuador da costeira, desde 1985. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia.
Organizada desde as súas orixes pola Asociación Cultural Ledicia, nela colaboran distintos organismos como a Confraría de Pescadores San Xoán Bautista ou ABSA. Para promocionar o bonito do norte, repártese este túnido cociñado segundo distintas especialidades, á grella, cocido e en empanada aos asistentes.
Cedeira
Cedeira é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ferrol. Segundo o IGE en 2014 tiña 7.147 habitantes (7.465 no 2009, 7.443 no 2006, 7.429 no 2005, 7.477 no 2004, 7.498 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «» ou «».
Xeografía
O concello de Cedeira, de 84 km², limita ao norte e ao leste co océano Atlántico, ao sur con Cerdido e Valdoviño e ao oeste con Cariño e Ortigueira. O seu territorio está delimitado pola serra do Eixil e a serra da Capelada, formando os vales fluviais do río Condomiñas, que desemboca na ría de Cedeira, e do río Mestas, que forma o estuario de Esteiro antes de desembocar no océano en Vilarrube.
Está comunicado a través da estrada C-646 que vai cara a Ferrol, e da C-642, que vai cara a Ortigueira.
Poboación
Fonte: Instituto Nacional de Estadística, 1857-2011
Goberno municipal
Alcaldes democráticos de Cedeira foron: Manuel Fernández Freijeiro, Leopoldo Rubido Ramonde, Xoán Xosé Rodríguez, Xosé Luis Vergara e Luís Rubido.
Na etapa democrática o popular Leopoldo Rubido estivo na alcaldía desde 1979 ata 1999.
Tras unha paréntese de catro anos de goberno liderado polo BNG, Rubido volveu ser alcalde entre 2003 e 2007.
Dende xuño de 2007, o socialista José Luis Vergara foi alcalde de Cedeira tras un pacto de goberno entre PSdeG-PSOE, BNG e TEGA.
De novo no ano 2011 volveu a soster o bastón municipal Leopoldo Rubido sendo substituído por Luís Rubido.
Desde o 2015 Pablo Moreda é o alcalde de Cedeira polo PSOE co apoio do BNG e mais ANOVA.
Historia
Durante o período castrexo a zona estaba habitada polos lapatiancos (ou labacenos). Hai restos de poboados castrexos en zonas altas (como o castro das Croas, na península Robaleira), castros de ribeira (como o castro de Santalla de Cervo) ou sobre un esporón (como o castro das Alcaiás, en Montoxo, no que se atopou un torque de ouro).
Trala romanización deuse ao lugar o topónimo latino de Cetaria, rada costeira cara onde os pescadores dirixían os grandes animais mariños, (atúns, baleas...) para facilitar a súa captura.
No século XII as terras pertencían ao conde de Traba. No século seguinte Fernando III confirmou varias doazóns de terras ao mosteiro de Oseira. No século XIV pasou a ser propiedade do conde de Lemos, que por concesión de Henrique II nomeaba os alcaldes e xuíces da zona. Até 1811, en que se suprimiron os señoríos, as terras seguiron pertencendo aos Lemos, que no século XVI se xuntaran cos Andrade. A zona pertencía á provincia de Betanzos do reino de Galicia, até que en 1834 se fixo a distribución provincial actual.
No século XVIII construíuse nun outeiro a carón do porto o castelo da Concepción, do que se conservan as murallas, levantado para a defensa naval. Na actualidade é museo comarcal e miradoiro turístico.
Fronte a el sitúase a ermida de Santo Antón de Corveiro, do século XVII.
O centro histórico de Cedeira, situado á beira dereita do río Condomiñas, estivo amurallado no medievo. Nalgunhas das casas consérvanse os escudos nobiliarios dos antigos propietarios, como os Andrade, Montenegro, Pardo ou Pieiro.
Entre 1883 e 1886 editouse en Cedeira o periódico El Horizonte. Xa no século XX apareceron Nueva Cedeira (1924-1936) e La Antorcha (1930-1931).
Lugares de interese
Neste concello está o santuario de Santo André de Teixido e os cantís máis altos da Europa continental, a Vixía Herbeira.
As murallas que rodeaban a antiga vila desapareceron na súa maior parte, aínda que se conserva algún resto dela. Aínda así manteuse o seu pasado medieval, que se pode ver no paseo polas súas estreitas e empinadas rúas. Nalgunha das súas construcións aparecen escudos de armas das familias que habitaron as súas casas. Entre as antigas construcións podemos ver algunha casa con galerías, xa pertencentes aos séculos XVIII e XIX. Arredor do río Condomiñas medrou a nova Cedeira. Na zona intermedia do paseo marítimo atópase, sobre unha rocha, o monumento á muller do pescador. O porto é un dos máis importantes das Rías Altas galegas, grazas ás capturas de especies como a pescada, o rapante, a lagosta ou os percebes.
miniatura|200px|dereita| Fachada e torre da igrexa parroquial.
miniatura|200px|dereita|Ermida e cruceiro de San Antonio de Corveiro.
miniatura|Praia da Magdalena.
Economía
A economía de Cedeira está ligada ao mar a á transformación e comercialización de servizos. Ten importancia na zona o sector forestal na explotación madeireira de eucaliptos. En 2008 iniciouse a construción do Parque empresarial A Trabe.
Festas
Cedeira celebra as seguintes festas:
Espiga
As espigas poden ser vistas en moitas familias: Arecaceae (palmeiras), Piperaceae, Orchidaceae entre outras. A espiga do trigo é unha espiga composta, pois no eixo floral hai espiguetas sésiles e non flores solitarias.
Capela e necrópole de San Vítor de Barxacova
Situación
O enclave está no val do río Mao, preto da desembocadura do río Sil, na parroquia de San Lourenzo de Barxacova. Xusto na beira oposta hai outro penedo chamado a Pena do Castelo, xa no concello da Teixeira.
Historia
miniatura|dereita|200px|Vista do penedo no val do río Mao. Foi un lugar de paso desde tempo atrás. Preto do camiño que vai cara á ponte románica de Canceliñas foi atopada a espada de Forcas (Idade de Bronce), e no propio recinto atopáronse restos de tellas romanas. Barállase a teoría de que tivese a súa orixe como lugar de observación do paso do río Mao, xunto co penedo da Pena do Castelo.
A capela e a necrópole pertenceron ao couto do mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil. Á súa vez, até o século XII pertenceu ao mosteiro de San Lourenzo de Barxacova, que nese momento pasou a ser bailía da encomenda de Quiroga, pertencente á Orde de San Xoán de Xerusalén.
Non se sabe en que momento se abandonou. Segundo a tradición oral, as pedras das paredes da capela estaban erguidas até o século XIX. A comezos do século XX construíuse sobre o penedo unha base de cemento para unha torre eléctrica, xa retirada.
Arquitectura
miniatura|esquerda|200px|Entrada á capela. A capela erguíase sobre o penedo, do que se foron desprendendo co tempo varias rochas. Accedíase a través duns chanzos por un corredor. A construción debía ter uns 12 m², e presúmese que había un miradoiro sobre a propia necrópole.
As tumbas adoitan estar coa cabeza orientada cara ao oeste, con pequenas variacións para adaptarse á orografía do terreo. Hai un gran conxunto de tumbas aliñadas ao oeste da capela, do outro lado do camiño. Consérvanse algunhas das lousas que cubrían as tumbas, posiblemente reutilizadas duns enterramentos para outros.
miniatura|dereita|200px|Reconstrución da tumba feita con pedra tallada. miniatura|dereita|200px|Tumbas na necrópole. No lado sur da propia capela había tres tumbas máis: unha delas inconclusa, e outra non escavada, senón feita con pedra tallada.
Escavacións
A primeira campaña comezou no 2010, dirixida por Eduardo Breogán Nieto Muñiz, coa limpeza da contorna e a realización de varias sondaxes na explanada. As escavacións proseguen no verán de 2011.
Vestixios
Atopáronse moitas pezas de cerámica de cociña, un conrado de Sancho IV de León, un real de billón de Henrique II de Castela, e un ceitil de Afonso V de Portugal. Nunha das tumbas da capela apareceu un anaco de tibia humana.
Tradición
Até os comenzos da escavación en 2010 só se vían 3 tumbas e os restos da capela, polo que se pensou que era un cenobio eremita. Porén, a aparición de moitas pezas de cerámica de cociña, e a súa situación nun camiño de paso, desbotan esa teoría, dando a entender que había un asentamento estable.
Segundo a tradición oral, no lugar enterrábanse os mortos da parroquia de San Lourenzo de Barxacova, de Forcas, e os do lugar de Ivil, na parroquia de Pradomao.
Segundo a tradición, a imaxe de san Vítor foi levada por unha nobre á súa casa das Quintas, na parroquia de Chandrexa, vivenda restaurada que aínda conserva unha capela privada.
Matrix Reloaded
Matrix Reloaded (en The Matrix Reloaded) é un filme dirixido por Lana Wachowski e Lilly Wachowski que foi estreado e 2003. É a secuela de Matrix.
Sinopse
A guerra contra as máquinas intensifícase. Neo, Morpheus, Trinity e o resto da tripulación da Nebuchadnezzar continúan a loita contra as máquinas que escravizaron a raza humana. Agora máis humanos foron espertados e poden vivir no mundo real. A medida que aumentan en número, a loita achégase a Sion, a derradeira cidade libre no mundo e centro da resistencia humana.
Festa da carne ao caldeiro de Piñeiro
miniatura|dereita|300px|Imaxe dunha das edicións.
A festa da carne ao caldeiro de Piñeiro foi unha festa gastronómica na que se exaltou a carne ao caldeiro, un prato típico galego.
Celébrase na parroquia de Piñeiro no concello de Silleda no mes de marzo ou abril dende o ano 2002. Calcúlase que asisten arredor de 1.200 persoas.
Flower of Scotland
miniatura|dereita|Os xogadores do encontro Escocia-Inglaterra escoitan Flower of Scotland antes de comezar o partido en 2007 "Flower of Scotland" (Flor de Escocia en galego e Flùir na h-Alba en gaélico escocés) é, con Scotland the Brave, o himno non-oficial ou oficioso de Escocia. Roy Williamson, do grupo The Corries foi o compositor desta peza que se realizou a mediados dos anos 60.
Historia
Escocia non ten un himno oficial, unha característica que comparte con, por exemplo, Inglaterra. Aínda que o tema se tratou no propio parlamento escocés, este non tomou ningunha determinación ao respecto. Entre as composicións que interpretaron ao longo da historia o papel de himno de Escocia cómpre salientar que Flower of Scotland é a composición preferida da cidadanía escocesa, segunda unha enquisa que se realizou en 2004.
En xullo do 2006, a Royal Scottish National Orchestra realizou unha enquisa en liña (publicada por Reporting Scotland) na que os votantes podían elixir o seu himno favorito entre cinco cancións candidatas. Nesta enquisa votaron unhas 10 000 persoas e a canción máis votada foi Flower of Scotland cun 41% dos votos fronte ao 29% de Scotland the Brave. Os resultados foron os seguintes:
Aínda que a canción está composta por varias estrofas, unicamente se cantan a primeira e mais a terceira para non alongar o protocolo.
Significado
Flor de Escocia é un canto patriótico, como case todos os himnos, que canta á paisaxe escocesa e, sobre todo, á vitoria dos seus patriotas contra a invasión inglesa de finais do século XII e comezos do século XIII na chamada Guerra de Independencia de Escocia. Nesta guerra, os escoceses, guiados por Robert Bruce, expulsaron "o exército do orgulloso Eduardo (II de Inglaterra) ao venceren na batalla de Bannockburn en 1314. A esta vitoria seguíronlle catro séculos de independencia política de Escocia.
A rivalidade co Auld enemy inglés está exacerbada no texto en resposta ao God Save the Queen, no que se insta ao mariscal Wade a "esmagar aos rebeldes escoceses".
Galantis
Galantis é un dúo sueco de música electrónica formado por Christian Karlsson e Linus Eklöw. Son principalmente coñecidos internacionalmente polo éxito do seu sinxelo de 2014 "Runaway (U & I)".
Matilda Joslyn Gage
Matilda Electa Joslyn Gage, nada en Cicero, Nova York, en 1826 e finada en 1898, foi unha activista norteamericana, loitadora do sufraxio feminino, activista abolicionista, libre pensadora e autora prolífica, que "naceu cun odio cara á opresión". Aínda que nacera en Cicero, Gage viviu a maior parte da súa vida en Fayetteville, Nova York. Os seus restos descansan no cemiterio de Fayetteville.
Traxectoria
Joslyn Gage pasou a súa nenez nunha casa que era á vez parte da rede clandestina de apoio a escravos (coñecida como ferrocarril subterráneo). Estivo en prisión polas súas accións de acordo coa Fugitive Slave Law of 1850 que tipificaba como acto criminal o brindar asistencia a escravos fuxitivos. Malia que ó longo de toda a súa vida estivo acosada por problemas financeiros e físicos (cardíacos), o seu traballo a prol dos dereitos das mulleres foi amplo e práctico.
En 1852 Gage involucrouse no movemento polos dereitos das mulleres, ó falar na Convención Nacional de Dereitos das Mulleres en Siracusa, Nova York. Foi presidenta da Asociación Nacional do Sufraxio da Muller dende 1875 até 1876, e por máis de vinte anos exerceu como Presidenta do Comité Executivo ou Vice Presidenta. Durante a convención de 1876, discutiu en forma exitosa cun grupo de policías que alegaban que a asociación estaba a realizar unha asemblea ilegal. A policía finalmente foise sen levantar cargos.
A pesar da súa oposición á Igrexa, Gage era profundamente relixiosa e colaborou de maneira anónima con Stanton na escritura da Biblia da Muller. Converteuse nunha teosofista e alentou ós seus fillos e ás súas esposas a que tamén o fosen.
Actividade política
A consecuencia da intensa campaña que Gage desenvolveu dende a Asociación Sufraxista Feminina do estado de Nova York, o estado de Nova York outorgou o dereito ao sufraxio feminino para elixir membros ós consellos das escolas. Gage garantiu que cada muller na súa zona (Fayetteville, NY) tivese a oportunidade de votar, para iso escribiulles cartas notificándoas dos seus dereitos, e sentou nos sitios de votación para asegurarse que ningunha muller fose rexeitada.
En 1871, Gage formou parte do grupo de 10 mulleres que tentaron votar. Ela encarou ó persoal dos postos de votación e discutiu con eles en representación de cada unha das mulleres. Apoiou a Victoria Woodhull e posteriormente a Ulysses S. Grant na elección presidencial de 1872. En 1873 defendeu a Susan B. Anthony cando Anthony foi levada a xuízo por votar en devandita elección, no seu defensa utilizou poderosos argumentos legais e morais.
En 1884, Gage foi unha Elector-at-Large por Belva Lockwood e o Partido pola Igualdade dos Dereitos.
Espádice
miniatura|dereita|Espádice dunha [[flor cadáver]] O espádice é un tipo especial de acio, unha inflorescencia con flores pequenas apiladas sobre un raque espeso e carnoso, tomando o aspecto dunha espiga. Atópase en certas liliópsidas (monocotiledóneas), especialmente na familia Araceae, razón pola que estas se chamaban anteriormente espadicifloras.
Perlada, Merlán, Chantada
Perlada é un lugar na parroquia de Merlán, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 4 habitantes deles 1 eran homes e 3 eran mulleres.
Espádice
Nestas inflorescencias existe comunmente unha espata (bráctea grande), xeralmente vistosa e solitaria, rodeando ou pechando parcialmente a partir de abaixo o espádice. A "flor" do Anthurium é un espádice típico con espata grande e vistosa. O espádice da Amorphophallus titanum é frecuentemente citado por ser "a maior das flores", aínda que se trate na realidade dunha inflorescencia.
Matilda Joslyn Gage
Fundadora da Women's National Liberal Union
Gage tratou sen éxito de previr que o movemento sufraxista feminino fose tomado pola á conservadora. Susan B. Anthony que axudara a fundar a Asociación Nacional do Sufraxio da Muller (NWSA), estaba moi orientada en obter o dereito a votar, unha visión que Gage vía como demasiado estreita. Sufraxistas conservadoras foron gañando forza na organización, estas mulleres tendían a non apoiar reformas sociais de carácter xeral, ou ataques á igrexa.
O efecto Matilda
En 1993, a historiadora da ciencia Margaret W. Rossiter acuñou o termo "efecto Matilda," en honor de Matilda J. Gage, para identificar aquela situación social onde as mulleres científicas reciben menos crédito e recoñecemento polo seu traballo científico que o que lles correspondería dun exame obxectivo do seu traballo.
Astronomía chinesa
miniatura| Mapa da China que mostra as constelacións do polo Norte. [[Século VII ]] A astronomía chinesa é máis antiga cá occidental e evolucionou de xeito independente; os expertos consideran os chineses os observadores máis perseverantes e precisos de fenómenos celestes do mundo, mesmo antes dos estudos astronómicos dos árabes.
Ao comezo concibiron unha Terra plana e un ceo, a 40.000 km de distancia. Pensaban que o Sol, cun diámetro duns 625 km, xiraba no ceo excéntrico respecto á vertical chinesa, de xeito que cando se achegaba era de día e cando se afastaba, de noite. Isto non deu conta do tránsito solar polo horizonte, por iso tiveron que dobrar tal concepción en dous hemisferios concéntricos, calculando o raio da superficie terrestre en 30.000 km. Non se sabe como deduciran tales dimensións. A Terra foi o resultado do cálculo da curvatura de cada grao da súa circunferencia.
Dende o século II chegan a unha concepción totalmente esférica, a partir da cal inventan a esfera armilar, formada por regras anulares de cálculo e medida, que representan o aparente curso celestial das estrelas, vista dende a Terra. Este instrumento foi asumido polos científicos europeos dous séculos despois. A visión cósmica chinesa desenvolveuse aínda máis, explicando que o universo era unha especie de ovo (é dicir, unha forma case elíptica de revolución, semellante á concepción sumeria do universo) a xema do cal era a Terra, aínda que a situaban no centro, soa e pequena, e non nun foco da elíptica ou ovoide. Estes descubrimentos, que podemos considerar confucianos, foron alterados dende a visión taoísta, segundo a cal a consecuencia da contradición entre o movemento e o inmobilismo, o yin e o yang, e o Absoluto (ou o Infinito, con sentido cósmico xerador, no Tai Chi chinés) o universo estaba formado por lume, terra, metal, auga e madeira, mutuamente xeradores e aniquiladores, e que, por todo iso, era amorfo, infinito e superficial, oco por dentro. Ambas as dúas concepcións coinciden parcialmente coas actuais, aínda que non foron capaces de lograr un intercambio integrador, unificándoas.
En 336, Ju Jsi determinou a precesión de equinoccios nun grao cada 50 anos. En 635 concluíron que a cola do cometa sempre apunta no sentido oposto á situación relativa do Sol. En 1006 observaron unha supernova que se puido ver durante o día, cousa que non volveu suceder máis. En 1181 rexistraron unha explosión de supernova, da cal se formou a nebulosa do Cangrexo. O filósofo Zhu Xi (1131 - 1200) concibiu o universo a partir dun caos primordial da materia en movemento, a rotación do cal separaba os elementos. Os máis pesados, como a Terra, situáronse no centro e os máis lixeiros nos bordos. Así estableceran unha xerarquía, segundo os seus pesos, de estrelas, sol, planetas, lúa, nubes, paxaros, árbores, mamíferos, réptiles e insectos reptantes (en chinés yuan-yuan, insulto co que chamaron aos bárbaros, por iso non sabemos se existían hunos ou Chiongnu amarelos ou brancos, ou se confundían etnias e culturas diferentes, como os t'o-kiu ou turcos, co mesmo nome), etc. É de destacar a interrelación coa concepción budista, a relixión oficial da China dende o século V.
Compartillaban o ceo en catro seccións segundo os puntos cardinais. Cada sección incluía unha constelación e cada constelación sete estrelas.
Arroba
miniatura|Arroba como a fonte Arial. @ (lido arroba) é o símbolo empregado para representar a unidade de masa chamado arroba. Unha arroba equivale a un cuarto de quintal e vén do mozárabe, que foi prestado do árabe الربع (ar-rubʿ, cuarta parte, (á súa vez da mesma orixe que o hebreo arba, 4), un cuarto de quintal, é dicir 25 libras, masa equivalente a 11 os 15 kg segundo as zonas . Tamén se emprega en informática para indicar "en" (at en inglés) nos enderezos de correo electrónico e outros servizos en liña que usan o formato usuario@servidor .
En lingua inglesa úsase como substituto da preposición «at», como na frase: «100 psi @ 2000 rpm» (100 libras por polgada cadrada a 2000 revolucións por minuto).
Historia
esquerda|230px|miniatura|Taula de Ariza A súa orixe está nunha ligadura, primeiro caligráfica e despois tipográfica, representando na tradición paleográfica anglosaxoa a preposición latina ad ou, segundo outras fontes, a conxunción at. Dentro do código ASCII, é representado polo número 64.
O xornal británico The Guardian informou de que algúns investigadores italianos encontraran a primeira representación escrita deste símbolo. Apareceu nunha carta enviada por un comerciante italiano en 1536, desde Sevilla a Roma, describindo a chegada de tres barcos cargados de tesouros procedentes de América: Así, unha @ de viño, que é 1 / 13 dun barril, é 70 ou 80 ducados.... Non obstante, investigacións do historiador aragonés Jorge Romance encontraron o símbolo @ na taula de Ariza de 1448, nunha entrada de millo miúdo no Reino de Aragón. En galego e portugués dise «arroba», pero outras linguas empregan expresións máis descritivas que se refiren á espiral final ou a súa suposta semellanza coa cola dun animal:
Uso informático
miniatura|225px|esquerda|Unha evolución teórica da arroba.
En 1971 Ray Tomlinson procurou un símbolo para separar o nome da persoa do lugar onde estaba. Algunhas máquinas de escribir, desenvolvidas a partir de 1884, incluían este sinal (como Lambert fabricada en 1902) debido ao seu uso comercial, e o teclado dunha Model-33 Teletype (un modelo teletipo) contiña unha arroba, que era o sinal usado por Tomlinson, que enviou a súa primeira nota desde seu ordenador PDP -10 para outro ordenador. Esta foi a primeira dirección de correo electrónico da historia como a coñecemos hoxe día: tomlinson@bbn-tenexa
Uso en libros antigos
Durante boa parte do inicio e mediados do século XX, foi un símbolo usado en libros de texto como unha representación da superficie, especialmente en libros de matemáticas e enxeñería.
Festa da paella de Cortegada
miniatura|300px|dereita|Unha paella en cocción. miniatura|300px|Imaxe da festa.
A festa da paella de Cortegada é unha festa gastronómica que se celebra todos os anos dende o ano 2000 na parroquia de Cortegada, no concello de Silleda na provincia de Pontevedra.
No campo da festa da vila reúnense todos os anos para degustar a xa famosa paella máis de 1.600 persoas. A paella elabórase con máis de 1.000 kg de ingredientes, entre arroz, polo, mexillóns, tomate, fabas...
Bráctea
Unha bráctea, termo usado en botánica e introducido por Carl von Linné, é un órgano foliáceo na proximidade das flores e diferente ás follas normais e as pezas do perianto. Malia a súa cor ser verde, a súa función principal non é a fotosíntese, senón protexeren as flores ou inflorescencias.
Adoitan ser de menor tamaño que as follas normais e nalgúns casos son máis grandes que a flor. Noutros casos, como no caso das compostas (Asteraceae), son moi pequenas, como ocorre por exemplo nas brácteas da leitaruga (Taraxacum officinale) que poden apreciarse na imaxe.
Augusto Abelaira
Augusto José de Freitas Abelaira, nado en Coímbra o 18 de marzo de 1926 e finado en Lisboa o 4 de xullo de 2003, foi un profesor, novelista, dramaturgo, tradutor e xornalista portugués.
A súa obra foi influenciada pola estética neorrealista que une as novelas histórico-materialistas e as novelas psicolóxicas.
Biografía
Orixinario de Ançã, naceu en Coímbra, freguesía da Sé Nova, distrito de Coímbra, en 1926. Mudouse aínda mozo para a cidade do Porto, téndose licenciado en Ciencias Histórico-Filosóficas pola Facultade de Letras da Universidade de Lisboa. Foi profesor universitario mais deixouno para se dedicar ao xornalismo e á literatura.
Participou activamente na loita contra o réxime de Salazar, integrándose en movementos estudantís de oposición, participando activamente na distribución de panfletos. Tras a década de 1930 pasou a utilizar a ironía como a súa principal arma, creando personaxes con aversión á política de esquerda e á hipocrisía, empeñados en causas como o Movemento de Unidade Democrática e a oposición ao Plan Marshall.
Na década dos 40 colaborou no semanario Mundo Literário (1946-1948). Estreouse como autor de novelas no fin da década de 1950 coa novela A cidade das flores (1959), un retrato das perplexidades da mocidade do seu tempo en relación ao totalitarismo de Salazar, desprazando a trama para a Italia a fin de non ser prendido pola PIDE; editada en edición de autor ao rexeitárena as editoras por medo á policía. Cóntase a historia dunha revolta de estudantes na cidade italiana de Florencia, nos anos trinta, aínda que é doado recoñecer a Lisboa e a revolta de estudantes de 1947 na que escritor participara.
Foi colaborador da revista Almanaque (1959-1961), publicación con redacción coordinada por José Cardoso Pires e grafismo de Sebastião Rodrigues, onde colaboraron, entre outros, Luís de Sttau Monteiro, Alexandre O'Neill e João Abel Manta, e colaborou igualmente no Jornal do Caso República (1975) de Raul Rêgo.
Foi detido en 1965 por atribuír, como presidente do xurado, o Grande Prémio da Novelística da Sociedade Portuguesa de Escritores ao angolano José Luandino Vieira (tamén preso no Tarrafal), polo seu libro de contos, Luuanda.
Traballou como tradutor e como xornalista no Diário Popular, no Jornal de Letras e no Século. Entre 1977 e 1978, foi director de programas da RTP e das revistas Seara Nova e Vida Mundial.
Festival SOS 4.8
Estrella Levante SOS 4.8 (2008)
miniatura|300px|[[Franz Ferdinand no SOS 4.8]] Kaiser Chiefs, The Chemical Brothers, Rufus Wainwright, James, Second, Fangoria, The Pinker Tones, Digitalism, Cabriolets, Jeff Mills, Nancys Rubias, Ángel Molina, Fisherspooner, Miqui Puig,Suzukid Dj
Estrella Levante SOS 4.8 (2009)
PJ Harvey & John Parish, The Prodigy, Maxïmo Park. Duffy, Babyshambles, CatPeople, El Guincho, Klaus & Kinski, Peaches, Boys Noize, Those Dancing Days, El Estudiante Larry, Miqui Puig DJ, Underworld, Keane, Spiritualized, Second, The Wombats, Russian Red, 2ManyDJs, Ross, The Matthew Herbert Big Band, Noise Box, Ladyhawke e Matthew Herbert DJ Set.
Estrella Levante SOS 4.8 (2011)
MGMT, Patti Smith, Crookers, Editors, The Zombie Kids, Everything Everything, Hola a todo el mundo, Lori Meyers, Mujeres, Steve Aoki, The Bloody Beetroots, Trentemøller, Standstill, Suede, Two Door Cinema Club, Varry Brava, We Have Band, Triángulo de Amor Bizarro, White Lies, Yann Tiersen, !!! (chk chk chk), Vetusta Morla, Second, These New Puritans, Arizona Baby, Manel, Los últimos bañistas, Sr. Chinarro, The Kooks, Diecinueve, Suzukid Dj, Ewan Pearson, Tiga, That Girl with Dark Eyes, Caribou Dj Set.
Especial Estrella levante SOS 4.8 por Lorca
Estrella Levante SOS 4.8 (2012)
2 Pias Dj´s (Pias/Mad ), Analogic, Angelpop, Antònia Font, Bigott, Brodinski, Buffet Libre, Buraka Som Sistema, Cansei de Ser Sexy, Cardopusher, Cupcake, Daniless, Delorentos, DJ Rojiblanco, Dr Gonzo is not a Dj, El Columpio Asesino, Electric Gramophone, Elyella, Eme Dj, Feed Me Dj Set, Friendly Fires, Fuck Norris, Gossip, Grupo de Expertos Solynieve, Hidrogenesse, John Talabot (dj Set), Kiko Veneno, Klaus & Kinski, Kosmos, La Casa Azul, La Estrella de David, Love of Lesbian, Maika Makovski, Matthew Herbert DJ Set, Matthew Herbert: One Pig, Meneo, Miqui Puig & Original Jazz Orquestra del Taller de Músics, Mogwai, Nacho Vegas, Parade, Pional (live), Pulp, Raül Fernández & Enric Montefusco, Rusty Warriors, SebAstian, Simian Mobile Disco DJ Set, The Flaming Lips, The Kills, The Magnetic Fields, The Marzipan Man, The Monomes, The New Raemon, The Zombie Kids, Thug Ladies Dj's, Tomas Fernando Flores, Toxicosmos, Vincent, Virginia DÍaz, (180 grados,/Radio 3), yall, Yelle Djs (dj Set), Yuck.
Estrella Levante SOS 4.8 (2013)
Justice, The XX, Citizens!, Vitalic, Modeselektor, Grises, Javiera Mena, M83, Bloc Party, Extraperlo, L.A. , Jero Romero.
Phyllobates terribilis
A Phyllobates terribilis, é unha especie de ra velenosa endémica da costa pacífica de Colombia. Este anfibio está considerado o vertebrado máis tóxico do mundo. O seu hábitat son as selvas húmidas dos departamentos de Chocó, Cauca e Valle del Cauca na costa pacífica de Colombia e Panamá na rexión selvática de Darién. O hábitat óptimo da P. terribilis son os bosques húmidos con alta taxa de choiva (5000 mm ou máis), altitude entre 100 e 200 m, temperaturas de polo menos 26 °C e humidade relativa entre 80 % e 90 %.
Capítulo (botánica)
miniatura|dereita|200px|Esquema dunha inflorescencia en capítulo En Botánica, capítulo é un tipo de inflorescencia racimosa ou aberta na que o pedúnculo ensánchase na extremidade formando un disco algo groso, chamado receptáculo común. Este receptáculo común áchase rodeado por unha ou máis series de brácteas. Sobre este órgano disponse as flores sésiles (sen pedicelo) acompañadas ou non polas súas correspondentes brácteas. É a inflorescencia típica da familia das compostas (Asteraceae), como así tamén dalgunhas outras familias, como as dipsacáceas.
miniatura|dereita|200px|Capítulo de [[Helianthus (Asteraceae) amosando a disposición das flores tubulosas e liguladas sobre o receptáculo común]]
Spirula spirula
Spirula spirula é unha especie de molusco cefalópodo da subclase dos coleoideos, a única vivente do xénero Spirula, da familia dos espirúlidos, da suborde dos espirulinos e da orde dos espirúlidos.
É unha especie peláxica (é dicir, que habita en augas profundas, oceánicas) similar exteriormente a unha lura ou a unha sepia, pero a súa principal característica é a presenza dunha cuncha interna coa estrutura dividida en cámaras, que asegura a flotabilidade do animal.
Os exemplares vivos desta especie son raramente observados na natureza debido aos ambientes profundos onde viven. Porén, a cuncha interna, aínda que é pequena, é moi robusta e a súa flotabilidade é alta debido aos gases internos así que, despois da morte do animal, pode flotar durante un tempo aparecer nas costas temperado-tropicais de todo o mundo.
Características
miniatura|200px|esquerda|Ilustración dun animal vivo. miniatura|esquerda|200px|Fin do manto, mostrando o fotóforo. Son pequenos cefalópodos pñarecidos a unha sepia ou a certas luras, pero son forman parte de nigún destes dous grupos, e forman unha orde á parte. Caracterízanse por teren unha cuncha interna enrolada e non soldada, con cámaras conectadas cun sifón en posición proximal, á maneira da cuncha dos náutilos. O seu tamaño non supera os 5 cm de lonxitude.
O corpo das espírulas mide entre 35 e 45 mm, e está cuberto por un epitelio de cor pardfa avermellada con refrexos prateados. Está dotado, en posición traseira de días aletas estabilizadoras. A cabeza ten grandes ollos, moi evolucionados, dotados de cristalino, e da que xorden dez tentáculos, todos equipados con ventosas, dous dos cales son máis longos que os outros e teñen un ensanchamento ou maza no extremo. Os tentáculos poden retraerse completamente baixo o manto. A parte posterior do corpo contén un órgano bioluminiscente, o fotóforo, situado entre as dúas aletas e rodeado por unha prega anular da pel.
A cuncha é de cor branca e translúcida, e está situada na parte posterior do corpo do animal, enteiramente cuberta polo manto, e está constituída totalmente polo fragmocono, é dicir, da parte que ten a estrutura dividida en cámaras. É unha cuncha de forma cónica, enrolada en espiral (planiespiral), no plano de simetría do cuerpo, de tipo xirocono (onde os xiros sucesivos non se tocan) endogástrico (sobre o lado ventral do organismo). A cuncha está dividida en compartimentos mediante tabiques (septos) —máis de trinta nos adultos— e atravesada por un sifón que transcorre en posición ventral. O sifón é unha estrutura de tecido vivo formada por un prolongamento do manto, parcialmente mineralizada, cuxa función é regular a presión dos gases e líquidos contidos nas cámaras, variando o equilibrio hidrostático e, con iso, a profundidade que pode alcanzar o organismo. A posición do animal vivo é subvertical, coa cabeza cara a abaixo.
Premier League 2012-2013
A tempada 2012-13 da Premier League é a 21ª edición do campionato nacional de liga de fútbol profesional de Inglaterra. O torneo comezou o 18 de agosto de 2012 e rematará o 19 de maio de 2013.
Spirula spirula
Características
A especie carece de rádula, ou como máximo ten unha rádula vestixial.
Premier League 2012-2013
Equipos
Os 20 equipos participantes nesta edición da liga inglesa de fútbol son os seguintes:
Clasificación
O Manchester United é xa campión da Premier League 2012-2013 tras 37 xornadas disputadas.
Spirula spirula
Hábitat e distribución
miniatura|250px|Vista oral da maza do tentáculo esquerdo. Polo día, Spirula spirula vive nas profundidades dos océanos, chegando até os 1 000 m. Pola noite, sobe até os 100 ou 300 m. Estes animais prefiren augas a temperaturas de ao redor dos 10 °C, e adoitan vivir nas proximidades de illas oceánicas, cerca da plataforma continental.
Comportamento
Descoñéces gran poarte dos hábitos e do ciclo vital destes organismos. Porén, pénsase que a desova prodúcese en inverno en augas profundas, pero non se viron directamente. De cando en vez deben aventurarse a ascender até os 10 m, porque téñense encontrado nos estómagos de albatros.
Spirula spirula pode emitir unha luz verde grazas a un fotóforo situado na punta do seu manto, entre as aletas en forma de orella.
Descrición
Esta especie foi descrita por primeira vez en 1758 polo naturalista sueco Carl von Linné (Linneo), na décima edición do seu Systema Naturae co nome de Nautilus spirula. Ao poco temnpo foi reclasificada dentro do xénero Spirula, descrito en 1799 polo francés Jean-Baptiste Lamarck.
Etimoloxía
O termo do latín científico spirula, que se emprega tanto para o mome do xénero coma para o específico, é un dimunutivo do latín spira, 'espira'.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario de Linneo, e do actualmente válido, a especie coñeceuse tamén ao longo da historia polos sinónimos seguintes:
Clasificación
Subclase Coleoidea Bather, 1888
JavaScript
JavaScript (JS) é unha linguaxe de programación interpretada, é dicir, que non require compilación, utilizada principalmente en páxinas web, cunha sintaxe semellante á da Linguaxe Java e a linguaxe C.
Ao contrario que Java, JavaScript non é unha linguaxe orientada a obxectos propiamente, xa que non dispón de herdanza, é máis ben unha linguaxe baseado en prototipos, xa que as novas clases xéranse clonando as clases base (prototipos) e estendendo a súa funcionalidade.
Todos os navegadores interpretan o código JavaScript integrado dentro das páxinas web. Para interactuar cunha páxina web provese á linguaxe JavaScript dun desenvolvemento do DOM. O seu uso máis estendido atópase en páxinas web HTML para realizar tarefas e operacións no marco da aplicación unicamente cliente, sen acceso a funcións do servidor. JavaScript execútase no axente de usuario ao mesmo tempo que as sentenzas van descargándose xunto co código HTML.
Comezos
A linguaxe foi inicialmente definida por Brendan Eich na empresa Netscape Communications. Netscape buscaba unha linguaxe interpretada máis lixeira que complementase á linguaxe Java atraendo a programadores non profesionais dunha forma semellante ao Microsoft Visual Basic.
Inicialmente déuselle o nome de Mocha, e posteriormente LiveScript nas súas primeiras inclusións en versións beta do Netscape Navigator 2.0, en setembro de 1995. Foi renomeada coma JavaScript nun anuncio conxunto de Netscape e Sun cando se lanzou na versión 2.0B3 do navegador de Netscape.
O nome final de JavaScript causou confusión dando a impresión de que a linguaxe era derivada de Java, polo que a elección do nome foi caracterizada coma unha manobra de mercadotecnia de Netscape para darlle máis renome grazas á popularidade da outra linguaxe.
Adopción por parte de Microsoft
As tecnoloxías de Microsoft Windows VBScript e JScript lanzáronse en 1996. JScript, adaptado dende o JavaScript de Netscape, formou parte do lanzamento o 16 de xullo de 1996 do Internet Explorer 3, ademais de incluírse do lado do servidor no Internet Information Server. IE3 tamén incluíu o primeiro soporte de Microsoft para CSS e varias extensións de HTML, pero os desenvolvementos eran notablemente diferentes ás do Netscape Navigator.
Estandarización
En 1997 os autores propuxeron JavaScript para que fose adoptado como estándar da European Computer Manufacturers Association (ECMA), que a pesar do seu nome non é europea senón internacional, con sede en Xenebra. En xuño de 1997 foi adoptado como un estándar ECMA, co nome de ECMAScript. En 1998 foi a linguaxe foi adaptada á ISO/IEC-16262. A última versión do estándar ECMAScript é a 5.1, que data do ano 2011.
Ademais, para evitar incompatibilidades, o World Wide Web Consortium deseñou o estándar Document Object Model (DOM, o Modelo de Documento Obxecto), que incorporan Konqueror, as versións 6 de Internet Explorer e Netscape Navigator, Opera versión 7, e Mozilla Application Suite e Mozilla Firefox desde a súa primeira versión.
Características
Algunhas das características compartidas polas distintas versións de JavaScript son:
Definición de variables
As variables en JavaScript defínense empregando a palabra chave var
Os comentarios do exemplo anterior van precedidos polos caractéres "//".
Función recursiva
Unha función recursiva sinxela sería da forma:
Exemplo avanzado
Cálculo do mínimo común múltiplo de dous números:
Uso en páxinas web
O uso máis común do JavaScript é engadir comportamentos do lado do cliente ás páxinas HTML, o que se coñece coma HTML dinámico (DHTML). Os guións inclúense dende as páxinas HTML e interactúan co DOM da páxina.
Debido a que o código do JavaScript pode executarse localmente no navegador do usuario no canto de facelo nun servidor, o navegador pode responder ás accións do usuario de forma rápida, facendo que as aplicacións teñan un tempo de resposta maior. Ademais, o código JavaScript pode detectar accións de usuario que o HTML non pode por si mesmo. Moitas aplicacións, coma por exemplo Gmail, aprovéitanse destas funcións, empregando JavaScript na súas lóxicas de interface de usuario.
Moeche
Moeche é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ferrol. Segundo o IGE a súa poboación no 2018 era de 1.226 habitantes (1.401 no 2010, 1.437 no 2006, 1.469 no 2005, 1.461 no 2004, 1.478 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Historia
Os primeiros vestixios localizados no municipio de Moeche datan de Idade de Bronce, como así o demostran os restos atopados nos xacementos de Santa Cruz e no castro de Labacengos. Posteriormente os romanos tamén deixaron as súas pegadas.
Non é até o século VI cando aparecen os primeiros documentos escritos que falaban dunha das súas parroquias, Labacengos. Pénsase que o nome de Moeche provén dun cabaleiro coñecido como Modesto, antigo personaxe que viviu nestas terras por aqueles tempos nos que o municipio era coñecido como a Vila Modesti.
Na Idade Media teñen lugar dous dos acontecementos máis importantes para a historia de Moeche. O primeiro deles foi cando Henrique de Trastámara cedeu como señorío no século XIV os lugares de Santa Cruz e de San Xurxo ao señor das Pontes, García Rodríguez de Valcárcel, pero o máis famoso aconteceu no ano 1431, coa Primeira Revolución Irmandiña, na que os Irmandiños se sublevaron contra o caciquismo de Nuno Freire de Andrade, o Mao, e ao non atopalo no castelo decidiron derrubalo.
Posteriormente no século XVI, trala derrota dos Irmandiños, o castelo de Moeche foi mandado reconstruír por Pedro Álvarez Osorio, Conde de Lemos, e utilizado como cárcere. Toda a historia deste municipio céntrase neste monumento, a partir do cal comezou a desenvolverse a actual poboación.
Arciprestado de Entenza
O arciprestado de Entenza era un arciprestado pertencente á diocese de Tui-Vigo. Recibía o seu nome da parroquia de Entenza (Salceda de Caselas), e abranguía 16 parroquias dos concellos de Ponteareas, O Porriño, Tui, Salceda de Caselas e Salvaterra de Miño:
Moeche
Toponimia
O nome de Moeche provén dun posesor chamado Modestus, polo que a súa localidade sería [Villa] Modesti.
Arciprestado de Entenza
Nogueira (Ponteareas), San Salvador de Budiño (O Porriño), Santo Estevo de Budiño, Soutelo, Entenza, Parderrubias, San Xurxo de Salceda, Santa María de Salceda e A Picoña (Salceda de Caselas), Alxén, Cabreira, Arantei e Porto (Salvaterra de Miño), Paramos, Baldráns e Caldelas de Tui (Tui).
No ano 2016, fusionouse co Arciprestado de Tui, formando o Arciprestado de Tui-Entenza.
Moeche
Lugares de interese
miniatura|Castelo de Moeche.