cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DualShock
DualShock
O DualShock comercializouse no verán de 1997 sendo o videoxogo Gran Turismo o seu promotor, substituíndo así o gamepad dixital que incluía oficialmente a Playstation. Con todo, non foi o primeiro gamepad en incluír vibración, xa que en novembro de 1996 dita función foi engadida ao mando da Nintendo 64 co accesorio externo Rumble Pack, que incluía un motor de vibración. Sony deseñou o DualShock para rivalizar co RumblePack de Nintendo, instalando o dispositivo de vibración dentro do propio gamepad e dotándoo de dous motores de diferentes intensidades en lugar dun (de aí a procedencia do seu nome "DualShock").
DualShock 2
miniatura|200px|Mando DualShock 2 da consola PlayStation 2 (Slim e Fat). Coa PlayStation 2, o DualShock 2 Controlador Analóxico (SCPH-10010) incluída nela era exactamente o mesmo modelo, por fóra, que o controlador DualShock orixinal, pero de cor negra e co logotipo "DualShock 2". Internamente reduciron o seu peso e todos os botóns (agás o Select, Start, modo analóxico, e os botóns L3 e R3) funcionaban analóxicamente, permitindo detectar a diferenza de presión aplicada de até 8 bits de rango nos botóns. O mando DualShock 2 é compatible con todos os xogos da consola PlayStation.
Sixaxis e DualShock 3
miniatura|200px|Mando Dualshock 3, control actual da [[PlayStation 3.]] Na Playstation 3 chegou unha importante revolución no aspecto de controladores para consolas de Sony. O gamepad engadiu a función de detección do movemento e a vibración. Este primeiro gamepad foi chamado Sixaxis, nome que significa «seis eixos», facendo referencia aos seis eixos de detección de movemento (3 para movementos posicionais no espazo mediante acelerómetros e 3 para a detección de rotación). Máis tarde, debido ás críticas dos usuarios coa falta de vibración, fíxose unha revisión do gamepad co nome DualShock 3, que engade a función de vibración de novo.
Características:
miniatura|left|150px|«Gamepad búmerang presentado en 2005 e oficialmente abandonado». Ao principio deseñouse un gamepad con forma de búmerang pero foi abandonado, volvendo ao deseño tradicional do DualShock.
A diferenza co WiiMote é que o mando da PlayStation 3 usa un chip para detectar os xiros do mesmo, mentres que o gamepad da Wii usa un sistema de chip xiroscopio para sentir movementos de desprazamento, xiro e, á parte, o posicionamento ao apuntar grazas aos infravermellos emitidos por unha barra que colocada xunto a televisión.
Recentemente, grazas a que Sony chegou a un acordo sobre unhas patentes coa empresa inventora do sistema de vibración (Immersion), presentouse oficialmente a revisión do Sixaxis, chamada DualShock 3, que volve ter a función de vibración. Lanzouse para novembro do 2007 no Xapón, en primavera de 2008 en Norteamérica e o 4 de xullo de 2008 en Europa. Engadiuse a tecnoloxía Touch sense, que permite a vibración independente dos dous motores de vibración, usar diferentes potencias, vibrando máis ou menos forte dependendo da situación, e poder vibrar en varios refachos seguidos.
Moitos dos xogos que foron desenvolvidos co Sixaxis foron actualizados a través da PlayStation Network para poder usar a vibración do novo gamepad, ao igual que os estreados a partir do seu lanzamento, que foron compatibles desde o principio.
DualShock 4
200px|right|miniatura|Imaxe oficial do DualShock 4 DualShock 4 foi anunciado o 20 de febreiro de 2013, na conferencia PlayStation Meeting, xunto coa confirmación da PlayStation 4. É o primeiro gamepad da liña DualShock en modificar significativamente o seu dwseño, presentando un dwseño máis arredondado que os seus predecesores. Presenta un panel táctil parecido ao usado na PlayStation Vita. Posúe un deseño máis ergonómico, xunto cunha barra de luz LED na súa parte frontal, a cal muda de cor de acordo ao número de xogador (Xogador 1 azul, xogador 2 vermello, xogador 3 verde, xogador 4 morado), tomando as catro cores dos botóns emblemáticos de Playstation. Alén disto, en xogos dun só xogador permítese aos desenvolvedores mudar a cor ou a intensidade do LED para crear efectos relacionados coa experiencia do xogo.
Carlos Rivero Troncoso
Carlos Rivero Troncoso, nado en Ponteareas en 1920 e finado en Madrid o 30 de decembro de 1994, foi un xornalista, escritor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Roxelio Rivero. Ao rematar a Guerra Civil, marchou a Madrid, onde traballou como xornalista. Colaborou en Finisterre e foi director da revista Vieja Guardia da Falange. En 1947 ingresou en RNE onde foi redactor xefe de informativos. Delegado nacional de Prensa, Propaganda y Radio del Movimiento, dirixiu o semanario El Español dende 1966. Escribiu narrativa en castelán e poesía en galego. Finou en Madrid o 30 de decembro de 1994.
La Defensa
La Defensa foi o nome de varias publicacións galegas:
Outras publicacións:
Coldplay
Coldplay é unha banda inglesa de rock alternativo formada en Londres en 1996 polo cantante Chris Martin e o guitarrista Jonny Buckland. Tras formar Pectoralz, Guy Berryman uniuse coma baixista, e cambiaron o seu nome a Starfish. Will Champion uniuse coma batería e para facer as voces secundarias, completando así a banda. O seu representante, Phil Harvey, é a miúdo considerado coma o quinto membro do grupo. A banda cambiou o seu nome a "Coldplay" en 1998, antes de gravar e lanzar tres EPs: Safety en 1998, Brothers & Sisters como sinxelo en 1999, e The Blue Room o mesmo ano. Este último foi a súa primeira edición nunha gran marca, tras asinar con Parlophone. Conseguiron fama mundial co lanzamento do sinxelo "Yellow" no ano 2000, seguido do seu álbum de debut nese mesmo ano, Parachutes, o cal foi nomeado ao Mercury Prize, que premia ao mellor álbum do ano do Reino Unido e Irlanda. O seu segundo álbum, A Rush of Blood to the Head (2002), tivo unha gran crítica e gañou numerosos premios, incluíndo o de Álbum do ano da MNE, e foi considerado coma o mellor dos álbums de Coldplay producidos por Ken Nelson. O seguinte traballo, X&Y, foi o álbum máis vendido no mundo en 2005. O cuarto álbum de estudio, Viva la Vida or Death and All His Friends (2008), foi producido por Brian Eno e obtivo de novo moi boas críticas, numerosos nomeamentos e trofeos nos 51º Premios Grammy. O 24 de outubro de 2011, editaron o seu quinto álbum de estudio, Mylo Xyloto, que recibiu críticas positivas e copou as listas musicais en 34 países, alén do álbum de rock mellor vendido no Reino Unido no 2011. O 16 de maio de 2014, lanzaron o seu sexto álbum, titulado Ghost Stories, que ascendeu nas listas de álbums de iTunes Store en máis de 100 países. O 4 de decembro de 2015, o grupo lanzou o seu sétimo álbum, A Head Full of Dreams.
Biografía
Chris Martin formou Coldplay en 1996, na Universidade de Londres, cos amigos Will Champion, Jon Buckland e Guy Berryman, ao descubrir gustos semellantes (os folks Nick Drake, Simon and Garfunkel e Jeff Buckley). A banda podería ter ficado no ostracismo total, como moitas outras, pero tivo sorte: decidiron lanzar un sinxelo, "Safety", a pesar de ter só cartos para 500 copias. Distribuíron o sinxelo entre familiares e amigos, e tamén enviaron copias a discográficas como BMG e Parlophone que posteriormente contrataríaos. A banda aínda lanzaría outro sinxelo, "Brother & Sisters", co pequeno selo Fierce Panda.
Xa con Parlophone lanzaron o EP The Blue Room, cunha tirada de 5.000 copias, e que hoxe é disputado entre os fanáticos e coleccionistas. Foron tamén lanzados con moito éxito os sinxelos das cancións "Shiver" e "Yellow".
Editaron o seu primeiro disco, Parachutes, o día 10 de xullo de 2000, chegando ao primeiro lugar das listas no Reino Unido. O videoclip de "Yellow" emitiuse sen parar na MTV e a banda consagrouse no V-2000, festival de verán de Inglaterra. Parachutes vendeu máis dun millón de copias, levando ás listas outros éxitos como "Trouble", "Shiver" e "Don't Panic". O vocalista Chris Martin chegou a afirmar que Coldplay era unha das 10 mellores bandas do mundo. Despois diso a banda realizou unha xira polos Estados Unidos e gañou o Grammy en 2002 polo mellor álbum alternativo.
En xuño de 2002, o grupo lanzou o seu segundo disco, A Rush of Blood to the Head. Trátase dun disco un pouco máis ousado e cunha mellor produción que a súa estrea, e acabou convertendo a Coldplay nun grupo consagrado, cos seus distintos hits.
No ano seguinte, realizaron dous novos lanzamentos antes de editar un novo álbum: o EP Brothers & Sisters e o DVD Live 2003 (que tamén saíu en formato CD, co setlist resumido). Á parte diso, destacou dese ano 2003 a voda de Chris Martin coa actriz Gwyneth Paltrow.
No 2004, a banda regresou aos estudos para gravar o seu terceiro álbum, que foi lanzado o 6 de xuño de 2005 co título de X&Y. O disco é unha continuación de A Rush of Blood to the Head, o que agradou aos seareiros, pero deixou á crítica reticente sobre o futuro da banda. Posteriormente, no ano 2008, lanzaron o álbum Viva la Vida or Death and All His Friends.
Formación e primeiros anos (1997-1999)
Os membros da banda coñecéronse na University College de Londres en setembro de 1997. Chris Martin e Jonny Buckland foron os primeiros integrantes da banda, estiveron planeando formar unha banda en todo o que quedaba de ano. Chris pensou o principio en facer unha banda chamada Pectoralz. Entón, Guy Berryman cumpriu os requisitos e uniuse a banda ese ano. En 1997, Coldplay tocaba en pequenos clubs en Camden. Desexando ter máis liberdade creativa, Chris decidiu falarlle o seu amigo Phil Harvey para que traballara como representante da banda. Este axudou a banda a obter fondos para gravar o seu primeiro álbum. Harvey traballou coa banda ata a realización do álbum debut Parachutes.
O 8 de xaneiro de 1998, Coldplay completou a súa formación ó unirse Will Champion. El sabía tocar o piano, a guitarra e o baixo, e aínda que non sabía tocar a batería, aprendeu axiña. Nese momento, tocaban baixo o nome de "Starfish". Tomaron o nome Coldplay dun amigo mutuo, Tim Rice Oxley. Tim decidiu non empregar máis aquel nome xa que parecíalle que era moi deprimente. Ó mesmo tempo ofrecéuselle a Tim Rice-Oxley ser o pianista de Coldplay, pero el rexeitouno porque estaba comprometido con Keane.
O 18 de maio de 1998, a banda gravou 500 copias do EP Safety, os cales foron regaladas maioritariamente a compañías discográficas, familiares e amigos, e só 50 copias saíron á venda. En decembro, Coldplay asina coa discográfica Fierce Panda. O resultado foi o lanzamento do EP Brothers and Sisters, que foi rapidamente gravado en catro días de febreiro de 1999. O lanzamento oficial foi en abril, con só 2.500 copias. O interese na banda foi medrando lentamente a través do Reino Unido, axudado pola súa rotación na BBC Radio 1 polo DJ Steve Lamacq.
Na primavera de 1999, Coldplay asina un contrato por cinco discos coa discográfica Parlophone. Despois de facer a súa primeira aparición no Festival de Glastonbury,a banda foi os estudios para gravar o seu terceiro EP titulado The Blue Room. Este disco foi lanzado en outubro con 5.000 copias postas a disposición para o público.
As gravacións do EP The Blue Room foron complicadas. Martin botou a Champion da banda, pero logo reconciliaríanse, e por mor disto, Martin (un autoproclamado non bebedor nin fumador) comezou a beber alcohol. Despois disto, a banda empezou a traballar nas súas diferenzas e poñer unha serie de regras que manterían o grupo unido. Primeiro, a banda declarou que serían un para todos e todos para un; Coldplay sería unha democracia, e as ganancias serían repartidas de igual maneira entre os seus compoñentes, tomando o exemplo de bandas como a-ha, U2 e R.E.M.. E segundo, a banda despediría a todo aquel que consumira drogas duras.
Parachutes (1999-2000)
En novembro do ano 1999, Coldplay focalizou os seus esforzos no seu álbum de estrea. A banda pasou o Aninovo completando as cancións "Yellow" e "Everything's Not Lost". Tamén tocaron no Carling Premier Tour da NME. Despois de lanzar tres EP sen ningunha canción exitosa, Coldplay marcou o seu primeiro sinxelo Top 40, "Shiver". Lanzado en marzo de 2000, o sinxelo ocupou un modesto número 35 e conseguiu a primeira aparición para a banda na MTV. O mes de xuño do ano 2000 foi un momento crucial na historia de Coldplay. A banda embarcouse na súa primeira xira importante, que incluiría un triunfante regreso a Glastonbury. Máis notablemente, a banda lanzou o exitoso sinxelo "Yellow". A canción posicionouse no número 4 do UK Singles Chart, dando a coñecer á banda máis amplamente.
Unha vez conseguido o éxito en Europa, Coldplay embarcouse cara a América do Norte. Parachutes foi lanzado alí en novembro do 2000. A banda comezou unha xira por clubs dos Estados Unidos, comezando cun concerto en Vancouver, Canadá, xira que foi simultaneada con aparicións en diversos programas de televisión como Saturday Night Live e Late Night with Conan O'Brien. O álbum tivo un modesto éxito, e foi certificado cun disco de dobre platino nos Estados Unidos. Tamén recibiu unha boa acollida por parte dos críticos estadounidenses, gañando o Grammy ó Mellor Álbum Alternativo no 2002.
A Rush of Blood to the Head (2001-2004)
Coldplay regresou os estudios de gravación en outubro de 2001 para traballar nun segundo álbum. Con moita anticipación, lanzaron o seu segundo álbum en agosto do 2002: A Rush of Blood to the Head. A canción inaugural do álbum, "Politik", foi escrita días despois dos atentados do 11 de setembro de 2001. O álbum xerou sinxelos populares, como "In My Place", "The Scientist" e "Clocks".
Coldplay saíu de xira dende xuño do 2002 ata setembro do 2003, visitando os cinco continentes, incluíndo aparicións nos festivais de Glastonbury, V2003 e Rock Werchter. Moitos dos seus actos tiñan un sofisticado sistema de luces e pantallas individualizadas como no Elevation Tour de U2. Aproveitando a xira, gravaron un CD e DVD ao vivo, Live 2003, en Sydney, Australia. Unha nova canción chamada "Moses" pódese atopar nesa compilación.
En novembro do 2003, foron nomeados polos lectores da revista Rolling Stone como mellor artista e banda do ano. Ao mesmo tempo, Coldplay facía unha versión da canción de The Pretenders "2000 Miles", que se podía descargar dende o seu sitio web oficial. Foi a canción máis baixada en Internet ese ano no Reino Unido, e as ganancias obtidas con ela foron destinadas a algunhas campañas de caridade. A Rush Of Blood To The Head gañou dous premios Grammy no 2003, e nos premios Grammy do 2004, "Clocks" gañou o premio de Gravación do Ano. O álbum foi tamén incluído na Lista de Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos, ocupando a posición número 473.
X&Y (2004-2006)
miniatura|dereita|250px|Coldplay durante a xira de promoción de X&Y Durante o 2004, Coldplay fixo un descanso para traballar no seu terceiro álbum. En maio, a banda fíxolles unha broma ós seus seguidores cunha nova canción e cun vídeo na súa páxina oficial para celebrar o nacemento de Apple, a filla de Chris Martin coa súa muller, a actriz estadounidense Gwyneth Paltrow. O famoso produtor George Martin presentou esta promoción como Coldplay e o seu produtor Ken Nelson actuando como The Nappies, un satírico conxunto de rap/glam rock. Chris Martin dixo que a música fora inspirada por Jay-Z. O terceiro álbum de Coldplay, X&Y, foi lanzado o 6 de xuño de 2005 no Reino Unido. O álbum converteuse no máis vendido do ano 2005, alcanzando vendas sobre os 8,3 millóns de copias no mundo enteiro. O primeiro sinxelo do álbum, "Speed of Sound", fixo a súa aparición comercial na rede e na radio o 18 de abril e foi lanzado en CD o 23 de maio de 2005. O álbum estreouse como número un en 28 países ao longo do mundo, e foi a segunda venda máis rápida de álbums na historia do Reino Unido, por debaixo do Be Here Now de Oasis. Dous sinxelos máis foron lanzados ese ano: "Fix You" en setembro e "Talk" en decembro. En maio de 2006 a banda lanzou "The Hardest Part" en varios países fóra do Reino Unido. Malia o éxito comercial, as reaccións dos críticos musicais cara a X&Y non foron tan boas nin tan unánimes como as de A Rush of Blood to the Head ou Parachutes.
En febreiro de 2006, Coldplay gañou os Brit Awards ao mellor álbum e ao mellor sinxelo. No discurso de agradecemento, o vocalista Chris Martin levantou algúns rumores sobre a separación da banda cando dixo: "Este (premio) significa moito para nós, especialmente agora. Pasarán moitos anos antes de que nos vexa de novo". Logo, estas declaracións foron desmentidas pola discográfica do grupo.
Viva la Vida or Death and All His Friends (2006–2009)
Coldplay comezou a traballar no seu novo álbum en decembro de 2006. Brian Eno e Markus Dravs foron os seus produtores. A banda tomou un descanso na produción e realizou unha xira en febreiro e marzo de 2007 por Suramérica por primeira vez. A Latin American Tour 2007   levounos a Chile, Arxentina, Brasil e México. Ademais, a banda confirmou que o álbum tería influencias hispánicas, despois de gravar en igrexas e outras áreas de Latinoamérica e España durante e despois da xira.
Despois de todo un ano de traballo, o 6 de decembro de 2007 a banda fixo unha actualización no seu sitio web oficial, dicindo que o álbum estaba case rematado e que a mestura do mesmo estábase levando a cabo en Nova York. Nun artigo da revista online Rolling Stone, Chris anunciou que o nome do novo disco sería Viva la vida (nome tomado dun cadro da pintora mexicana Frida Kahlo), e estaría dispoñible o 17 de xuño de 2008. O seguinte día, Coldplay anunciou no seu sitio web o título oficial, Viva la Vida or Death and All His Friends.
Chris Martin describiu o álbum como unha nova dirección para a banda; algo diferente aos anteriores 3 discos, aos que se referiu como unha triloxía. Algunhas cancións en Viva la Vida or Death and All His Friends, como "Violet Hill" conteñen riffs de guitarras distorsionadas e tons de blues. Martin comentou que este álbum non contiña falsetes como os anteriores discos. O tema foi o primeiro sinxelo do disco, e o vídeoclip filmouse en Sicilia, Italia. "Viva la vida" foi o segundo sinxelo do álbum, e foi lanzado exclusivamente en iTunes o 25 de maio de 2008. Dese tema graváronse dous vídeos, un oficial e outro no que o cantante Chris Martin viste un traxe de rei nunha clara homenaxe a Depeche Mode e o seu vídeo "Enjoy the Silence", dirixido por Anton Corbijn. Foi precisamente este segundo sinxelo co que se desencadeou unha acusación de plaxio por parte de Creaky Boards, uns 3 días despois da saída o mercado de Viva la Vida or Death and All His Friends. A banda negouno mediante un comunicado, e na prensa deuse a entender que todo fora froito dun intento de Creaky Boards para conseguir protagonismo.
Tamén este tema foi protagonista doutra polémica de plaxio, onde Joe Satriani presentou nunha corte federal dos Ánxeles unha demanda de violación os dereitos de autor, na que sostiña que a canción de Coldplay "Viva la vida" incorporaba "porcións orixinais substanciais" da súa canción instrumental "If I Could Fly", do 2004.
"Lost!" foi o terceiro sinxelo do álbum, pero non obtivo posicións tan privilexiadas como os dous anteriores. O vídeo da canción consiste nunha presentación ao vivo no United Center de Chicago, Estados Unidos, o 22 de xullo, durante a xira Viva la Vida Tour. Foi dirixido por Mat Whitecross.
O cuarto sinxelo foi "Lovers In Japan", chegando a obter posicións altas nas listas nas que apareceu. O vídeo musical para a canción foi dirixido por Mat Whitecross (tamén director de vídeos de Coldplay como "Bigger Stronger" e "Lost!") en Londres. O lanzamento mundial foi en iTunes Store o 31 de outubro de 2008, de maneira gratuíta durante unha semana, só dispoñible para o Canadá e os Estados Unidos. Despois de lanzar Viva la Vida or Death and All His Friends, Coldplay púxose a traballar nun EP con colaboracións con Jay-Z, o cal saíu á venda o 31 de agosto de 2008. O seu primeiro sinxelo foi "Life In Technicolor II".
Heroína
A palabra Heroína pode ter diferentes acepcións:
Castro de Castromao, Celanova
O castro de Castromao é un castro situado no actual concello de Celanova, no sueste da provincia de Ourense. Suponse que foi habitado polo pobo dos coelernos. En 2018 foi declarado Ben de Interese Cultural.
Localización e morfoloxía
Está situado nun outeiro de 732 metros de altura, desde o que se domina o curso do río Arnoia e os castros de Novelle, Trelle, Merca e Berredo. Ten unhas dimensións de 150 metros no eixo norte-sur e 130 no leste-oeste. O interior da parte amurallada ocupa uns 20.000 m². O terreo presenta un forte desnivel, salvo na súa parte noroeste, onde é bastante menos pronunciado. Polas súas inmediacións discorría unha calzada secundaria da Vía XVIII do itinerario de Antonino, relacionada coa ponte do Freixo.
Foi habitado durante a época castrexa, remontando ó século VI a.C. e mantívose poboado ata o século III. Desta época data o nome de Castromao (castro malo) polo lugar de Vilanova (que máis tarde foi bautizada como Vilanova dos Infantes por ter sido lugar de residencia temporal dunha infanta), debido, segundo fontes medievais, á súa mala localización para o aproveitamento agrícola.
Achados arqueolóxicos
A primeira referencia moderna sobre o castro é de Ramón Barros Silvelo, no seu libro Antigüedades de Galicia (1875) e refírese a el como Castra Mamuaria. En 1928, Florentino López Cuevillas e Xaquín Lorenzo recólleno no seu Catálogo dos Castros Galegos. Desde 1963 iniciáronse varias campañas de escavacións que deixan ó descuberto os restos de construcións que se poden visitar.
Armon Johnson
Armon Deshawn Johnson, nado o 23 de febreiro de 1989 en Chicago, Illinois, é un ex xogador americano de baloncesto profesional.
Castro de Castromao, Celanova
Achados arqueolóxicos
Proseguen os traballos Xesús Ferro Couselo e Xaquín Lorenzo dende os anos 1969 ata 1974, e descobren novas estruturas e unha “Tessera Hospitalis” do ano 132 d. C., que constitúe un pacto de hospitalidade entre os habitantes de Castromao (Coelerni) e un alto militar romano, ademais dunha cerámica con moedas do século I d.C.
Apareceron cerámicas de todo tipo, desde fragmentos datables entre os séculos VII e V a.C. ata tégulas e sigillatas, que nos falan dunha forte romanización. Suponse que a tribo non se opuxo á ocupación romana e mesmo colaborou con eles. Atopáronse tamén restos dun forno para cocer cerámica, así como un tesouriño do século I atopado nunha vasilla de barro. A peza máis singular de Castromao é a figura zoomorfa dun simio encollido e sentado cos pés cara adiante e as mans na cara; por debaixo dos pés, que parecen agarrar algo, hai un apéndice para encaixar a escultura nunha base. Outra peza destacable é un tríscele calado que puido servir como fiestra.
Armon Johnson
NBA
Johnson foi elixido na 34ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Portland Trail Blazers. Asinou o seu contrato cos Blazers en agosto dese mesmo ano. O 28 de xaneiro de 2011 foi asignado aos Idaho Stampede da NBA Development League. Foi chamado de volta o 22 de febreiro de 2011, e asignado de novo o 4 de xaneiro de 2012. O 27 de febreiro de 2012, foi cortado polos Blazers. Despois asinou un contrato de dez días cos New Jersey Nets o 9 de abril de 2012.
Pendellos da feira de Agolada
miniatura|250px|Pendello.
Os pendellos da feira de Agolada, situados na vila de Agolada, son construcións de pedra do século XVIII empregadas polos feirantes para resgardarse, gardar as cabalerías ou gando, comer e facer as vendas e as compras.
Os pendellos foron declarados conxunto histórico-artístico en 1985, e en 1990 a Xunta de Galicia e o concello puxeron en marcha un proxecto para limpar e restaurar algúns deles.
A vila de Agolada era famosa pola súa tradicional feira do 12 de cada mes, e hoxe en día tamén pola feira de artesanía en xullo e a feira medieval en agosto.
-1069
Notas
Historia ano a ano
54ª edición dos Óscar
A 54.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 29 de marzo de 1982 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Johnny Carson.
Premios
miniatura|150px|[[David Puttnam, mellor filme]] miniatura|150px|[[Warren Beatty, mellor director]] miniatura|150px|[[Henry Fonda, mellor actor]] miniatura|150px|[[Katharine Hepburn, mellor actriz]] miniatura|150px|[[John Gielgud, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Maureen Stapleton (esquerda), mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Ernest Thompson, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[Burt Bacharach, mellor canción]] miniatura|150px|[[Vittorio Storaro, mellor fotografía]] miniatura|150px|[[Rick Baker, mellor maquillaxe]] miniatura|150px|[[Milena Canonero, mellor vestiario]] miniatura|150px|[[Richard Edlund, mellores efectos visuais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Adoufe, Os Ánxeles, Brión
Adoufe é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 26 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 15 mulleres.
San Martiño, Arroxo, Sober
San Martiño é un lugar da parroquia de Arroxo, no concello de Sober. En 2019 tiña unha poboación de 11 habitantes, 6 homes e 5 mulleres.
O lugar sitúase a 387 m de altitude, ao nordés da capital municipal, xunto á estrada que a une con Monforte de Lemos.
Os Chaos, A Capela, A Capela
Os Chaos é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 5 habitantes segundo datos do INE, deles 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Premio Nacional de Xornalismo Cultural de España
O Premio Nacional de Xornalismo Cultural é un galardón concedido polo Ministerio de Cultura de España para recoñecer o labor de xornalistas ou de institucións do sector que fomentan as actividades culturais, e que poden realizar o seu traballo en calquera das linguas cooficiais no estado.
Lion (homónimos)
Lion pode referirse a:
Tempada 1985 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1985 foi a sétima edición do Campionato de Galicia de Rally.
Comezou o 16 de febreiro coa primeira edición do Rally Botafumeiro e rematou o 28 de novembro no Rally de Pontevedra. Os vencedores foron os coruñeses José Mora e Luis Moya, a bordo dun Renault 5 Turbo nos primeiros rallys e un GT Turbo nos seguintes.
Aleksandr Sokurov
Aleksandr Nikolaevich Sokúrov (en ruso: Александр Николаевич Сокуров), nado en Podorvicha (Oblast Irkutsk) o 14 de xuño de 1951, é un director de cinema e guionista ruso. Dende 1980 Sokúrov vive en San Petersburgo. As películas Mat i syn (1997) e Russkij Kovcheg (2002) déronlle recoñecemento internacional. Sokúrov está considerado un dos directores referentes do cine europeo.
Traxectoria
Fillo dun soldado profesional, Aleksandr Nikolaevich Sokúrov pasou a súa infancia e xuventude entre Polonia e Turkmenistán, seguindo os destinos do seu pai. O 1968 comezou os estudos de historia na Universidade de Gorki e incorporouse a unha emisora de televisión local para facer documentais.
Entre 1969 e 1975 Sokúrov traballou de axudante de dirección no estudio de televisión de Gorki, hoxe Nizhnii Novgorod, onde tamén estudou historia na súa universidade. Despois de licenciarse en historia, ingresou na Escola de Cinema de Moscova (VGIK), (en ruso: Всероссийский государственный институт кинематографии имени С.А.Герасимова, ВГИК), onde se graduou no 1979. Alí, porén ser un alumno brillante, non lle aprobaron o traballo de fin de carreira polo seu excesivo "formalismo" e polas actitudes antisoviéticas. A perestroika e o fin do réxime comunista soviético non lle proporcionaron visibilidade nin recoñecemento, mais si que foron determinantes, neste sentido, a defensa que o director Andrei Tarkovskii fixo da súa obra e do papel dos novos sindicatos.
Inicialmente, as súas películas sufriron habitualmente a censura soviética. Despois, unha vez disolta a Unión Soviética, a súa obra foi galardoada con múltiples premios internacionais. A pesar de ser coñecido principalmente pola dirección de dramas, Sokúrov tamén é autor dunha vintena de documentais, entre os cales salientan unha entrevista a Alexander Solzhenitsin e unha reportaxe sobre Grigori Kózintsev.
Mat i syn ("Nai e fillo", 1996) foi a súa primeira película internacionalmente aclamada. A contrapartida chegou o 2003 coa rodaxe de Otets i syn ("Pai e fillo"), a cal desconcertou a crítica polo seu implícito homoerotismo, feito que Sokúrov sempre desmentiu. Un dos traballos máis coñecidos do director ruso foi a súa tetraloxía sobre a natureza do poder, constituída por tres primeiras partes biográficas sobre políticos prominentes do século XX e a última parte baseada no mito de Fausto de Goethe, coa cal Sokúrov trata a corrupción do poder. As partes integrantes da tetraloxía son Molokh (1999) sobre Hitler, Telets (2000) sobre Lenin, Solntse (2004) sobre o emperador Hirohito e, finalmente, Faust (2011).
-1043
Outros
Historia ano a ano
Aleksandr Sokurov
Traxectoria
Sokúrov é un convidado habitual do Festival Internacional de Cine de Cannes, onde ó longo das súas edicións anuais se teñen estreado de maneira consecutiva catro películas súas.
Internacionalmente, o drama histórico Russkij Kovcheg (2002) foi unha das súas películas con máis éxito, tanto a nivel comercial coma tamén dende o punto de vista da crítica. A película é considerada unha obra mestra tanto polas súas imaxes cativadoras coma por acadar un récord mundial ó ser rodada nun só plano de 92 minutos de duración, sen ningún corte.
Filmografía
A produción de Sokúrov é moi ampla, con máis de corenta películas entre longametraxes, curtas e documentais. Dirixiu máis de quince obras de ficción e máis de 25 documentais, frecuentemente convertidos en series a través de triloxías. Cun cine de gran lirismo e estatismo, Sokúrov explora o lado plástico da imaxe e os seus posibles significados. Os seus filmes presentan situacións humanas en contextos de conflito e dificultade, frecuentemente enmarcados na antiga Unión Soviética. Con referencias á pintura clásica, as súas obras difuminan as fronteiras entre ficción e documental. As cintas, con alusións literarias e unha consciencia persistente da morte, son poemas fílmicos nos cales a paisaxe adquire un gran protagonismo.
A obra fílmica de Sokúrov non tivo un acceso sinxelo ós circuítos de distribución de cine comercial, mais dende finais dos anos oitenta foi premiada en diversos festivais de cine independente e tense exposto en museos de arte contemporánea.
Series Militares
O 2012, o Museo de Arte Contemporánea de Barcelona (MACBA) presentou na Planta 1 do Edificio Meier as Series militares de Sokúrov, un conxunto de tres películas que forman parte da Colección MACBA dende 2004: Soldatskiy son (1995), Dukhovnye golosa (1995) e Povinnost (1998), así como Elegiya dorogi (2001), a primeira produción do cineasta pensada para ser exposta. Baixo o título ''Sèries militars. Aleksandr Sokúrov a la Col·lecció MACBA'', esta exposición foi concibida polo MACBA e o MoMA PS1.
A mostra presentouse no marco da exposición Pantalla global, un proxecto do Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB). Este proxecto supuxo o inicio dunha serie de colaboracións coa Filmoteca de Catalunya, que coincidindo con esta exposición adicou un ciclo á obra cinematográfica do director ruso.
Premios e recoñecementos
O 2011 Sokúrov gañou o León de Ouro do Festival Internacional de Cine de Venecia pola súa película Faust. As películas de Sokúrov tamén foron premiadas en diversas ocasións pola Academia de Cine de Rusia e os seus premios Nika.
Escola franco-flamenga
dereita|miniatura|250x250px|[[Guillaume Dufai|Guillaume Dufay (á dereita) e Gilles Binchois]] miniatura|Dueil angoisseux, de Gilles Binchoisminiatura|Se La Face Ay Pale, de Guillaume Dufayminiatura|Hodie Completi Sunt, de Orlando di Lasso En termos musicais, a escola franco-flamenga foi un movemento de renovación musical do Renacemento que se desenvolveu a partir do século XV nos Países Baixos borgoñóns antes de se espallar por toda a Europa. Caracterizouse polo gran desenvolvemento da polifonía e iniciou, así, as bases da harmonía moderna. O estilo franco-flamengo, que logrou unha grande difusión grazas á invención da imprenta, é considerado como o primeiro estilo internacional despois da uniformización do canto gregoriano no século IX. A escola franco-flamenga esténdese sobre todo no período de 1420 a 1600, onde se distinguen cinco xeracións sucesivas de compositores.
Contexto histórico
Mentres a Guerra dos Cen Anos entre a Francia e a Inglaterra chegaba á súa fin, algúns países non abranguidos co conflito, como os Países Baixos e Borgoña, coñecían a paz e a prosperidade económica. O desenvolvemento das fábricas, principalmente téxtiles, nos Países Baixos (Hainaut, Condado de Flandres, Principado de Liexa, Ducado de Luxemburgo e Brabante) contribúe tamén ao desenvolvemento das artes. Durante case dous séculos, eses países foron, xa que logo, escenario do principal centro cultural de Europa.
Os compositores da escola franco-flamenga non se contentaron con permanecer no seu país, senón que viaxaron para traballar en numerosos países europeos, fundamentalmente Italia, España, Francia e Alemaña, onde fixeron coñecer o seu estilo. Deste xeito, o estilo se espallouse axiña, coa axuda do desenvolvemento da imprenta.
Características compositivas
O carácter da polifonía flamenga foi fortemente influído pola escola inglesa. Esta última, caracterizada pola superposición de terzas, sobre todo no "fauxbourdon", chegou a Francia como consecuencia de ser invadida pola Inglaterra de Guillerme I de Inglaterra, o Conquistador. Alí atoparon un notable éxito as composicións dun músico, matemático e astrónomo inglés, John Dunstable, autor de cancións sacras e profanas. Este foi un dos compositores máis influentes de todos os tempos.
Desta produción inglesa, os compositores flamengos tomaron prestada a superposición de terza e sexta, que aínda hoxe se corresponden coa nosa sensibilidade acústica, abandonando as sucesións de cuarta, quinta e oitava, características dos períodos da Ars Nova e da Ars Antiqua.
O centro da composición flamenga é a tríade, ou sexa, a superposición de terzas, acompañando e introducindo unha nova atención ao desenvolvemento vertical da polifonía, xermolo do que moito máis tarde será o fundamento da harmonía. Algunhas das regras modernas da composición viñeron á luz nesa época, e entre as máis notables podemos salientar:
A Teixoeira, Pantín, Valdoviño
A Teixoeira é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
Teresa Forcades
miniatura|dereita|Forcades. Teresa Forcades i Vila, nada en Barcelona o 10 de maio de 1966, é unha médica, teóloga e monxa beneditina catalá. É coñecida pola súa posición feminista e as súas opinións críticas coa actuación das multinacionais farmacéuticas. Foi inhabilitada en 2023 para a práctica da medicina polo Colexio de Médicos de Barcelona por promover o uso do MMS (clorito de sodio, lixivia diluída) como terapia, substancia prohibida para uso humano pola Axencia Española dos Medicamentos e Produtos Sanitarios (AEMPS).
É unha das promotoras, xunto con Arcadi Oliveres, do movemento independentista Procés Constituent a Catalunya.
Traxectoria
Teresa Forcades naceu na Vila de Gràcia, no seo dunha familia con raíces en Tarragona e Solsona. É licenciada en Medicina pola Universidade de Barcelona en 1990. En 1992 trasladouse ós Estados Unidos onde completou a residencia en medicina e conseguiu o título de especialista en Medicina interna en 1995. Tras obter unha bolsa da Universidade Harvard coa axuda de E. Schußler Fiorenza, trasladouse a Cambridge. Alí graduouse como máster Divinitas cunha tese sobre as implicacións filosóficas e os retos do diálogo multicultural, en relación ás teorías de C. Taylor e H.G. Gadamer (1997).
Dende 1997, ano no que entrou no mosteiro beneditino de Sant Benet (Barcelona), combinou as súas tarefas monásticas co estudo da medicina e a teoloxía: obtivo o doutoramento en Saúde Pública na Universidade de Barcelona coa súa análise dos retos e das oportunidades asociados á introdución das chamadas medicinas alternativas no currículo das facultades de medicina (2004). En 2005 tamén obtivo a licenciatura en teoloxía fundamental, cunha tese sobre a Trindade e a noción de liberdade persoal en G. Greshake e I. Zizioulas (2005).
Teoloxía feminista
En 2007 Teresa Forcades publicou o libro La teologia feminista en la història, no que sitúa a teoloxía feminista no marco das teoloxías críticas ou da teoloxía da liberación, facendo unha revisión histórica das mulleres que ó longo da historia viviron a contraposición entre o discurso teolóxico sobre as mulleres e a experiencia de Deus de cada muller.
Ademais Teresa Forcades foi vicepresidenta da European Society of Women in theological Research(ESWTR) entre 2009-2011 e tesoureira de 2011 a 2013.
Asemade, defende que as parellas homosexuais poidan adoptar e criar nenos. Partindo de que o modelo patriarcal predominante en Occidente fomenta os roles de xénero dende o nacemento, Forcades defende que a socialización en familias monoparentais e homosexuais non vai en detrimento do crecemento, posto que o único que afecta á persoa é a calidade do amor que se lle dá, cada persoa é un ser único cun carácter individual que lle deu Deus ou a natureza e que é independente do seu xénero.
Gripe A
En outubro de 2009, Teresa Forcades publicou un vídeo titulado Campanas por la gripe A no que denunciaba o que ó seu xuízo eran múltiples deficiencias na xestión da pandemia de Gripe A (H1N1) de 2009, criticando á OMS, a fiabilidade e a seguridade da vacina que sería distribuída masivamente, e ós laboratorios farmacéuticos encargados do seu desenvolvemento. O vídeo foi amplamente visualizado en diversos portais de Internet e comentado en varios medios de comunicación como unha postura que discordaba das posturas predominantes na comunidade científica, en base ás cales se tomaran importantes medidas gobernamentais. e que avalaban a súa seguridade.
Nas semanas seguintes o vídeo foi obxecto de crítica por parte das autoridades sanitarias e dalgúns medios de comunicación. Entre outros Pedro Alonso, investigador da vacina contra a malaria, quen declarou no xornal El País que era irresponsable dubidar da utilidade das vacinas tratándose dun dos maiores logros da historia da medicina. Unha crónica posterior de El País dixo que o vídeo era un embuste. Pouco despois, no mesmo diario e como resposta ás queixas recibidas, a defensora do lector criticou o tratamento que os autores desa crónica deron ó tema en canto a forma e contido, e engadiu que o artigo mostraba unha belixerancia e un apriorismo que casan mal coa obxetividade e non mostraba a versión de Forcades. A isto o autor contestou que "se non recollemos tamén a versión de Forcades foi porque non contestou á nosa insistente petición." e que "o obxectivo non é a neutralidade, si a honestidade e o rigor. Non seriamos equidistantes nun debate entre o darwinismo e o creacionismo; ou entre a ciencia e a superstición. Se a expresión "monja-bulo" parece a moitos pouco respectuosa, pedimos desculpas. Pero manteño que, desde o rigor, tiñamos que desmontar a trola desa mensaxe chamando á poboación a evitar vacinarse".
Promoción do clorito de sodio (lixivia, MMS) e inhabilitación
Teresa Forcades defendeu reiteradamente o uso como medicamento do clorito de sodio diluído (un tipo de lixivia usada para blanquear téxtiles, tamén coñecida como MMS), ao que atribúe supostas propiedades terapéuticas antivíricas e antiinflamatorias, alegando estudos que non se consideran aceptables segundo o procedemento científico estándar. O produto é considerado tóxico e unha pseudoterapia e o seu uso en humanos está prohibido pola Axencia Española dos Medicamentos e Produtos Sanitarios (AEMPS). Por esta razón foi inhabilitada en 2023 para o exercicio da Medicina durante 18 meses polo Colexio de Médicos de Barcelona. Tanto a AEMPS coma o Servizo de Farmacoloxía do Hospital Vall d'Hebron, non dan valor aos estudos clínicos en que se basea Forcades. O Colexio de Médicos de Barcelona di no seu expediente que "esta divulgación [do clorito de sodio] fíxoa na súa condición de médica, aproveitando a autoridade que esa condición lle atribúe, conducindo ao equívoco e xerando falsas expectativas na sociedade, sobre todo en persoas que poden ser especialmente vulnerables polas enfermidades que sofren" e engadiu que a súa actitude era contraria ao Código Deontolóxico e "contraria á boa fe, mantendo un discurso que, ademais de falto de rigor científico, pode xerar un grave risco para a saúde dos cidadáns que sigan a información indocumentada que facilita". A Asociación Autismo España, a Federació Autisme Catalunya e a Federació Catalana d’Autisme expresaron a súa "satisfacción" pola noticia da súa inhabilitación e denunciaron "a ineficacia e ilegalidade do clorito de sodio no tratamento do autismo", corroborado polo Instituto de Investigación de Enfermidades Raras, pertencente ao Instituto de Saúde Carlos III. Tamén foi acusada pola fiscalía de receitar produtos prohibidos, pero saíu absolta.
Libros
(2005). ISBN 84-8415-750-4.
Fosa pterigomaxilar
A foxa pterigomaxilar é unha foxa lateral do cranio. Ten forma triangular cunha base superior e un vértice inferior.
Contido
Á foxa accede o nervio vidiano, que sae do cranio polo burato rachado anterior, introducíndose no conduto vidiano (situado na base das pterigoides) e chega á foxa pterigomaxilar. O nervio vidiano está constituído por tres nervios: petroso superficial maior, petroso fondo maior e pola rama simpática perticarotídea.
Na foxa áchase o ganglio de Meckel ou esfenopalatino, que é un ganglio parasimpático cranial. As febras do nervio vidiano non fan sinapse, e só pasan por el.
A través do burato redondo maior pasa o nervio maxilar superior, que recibe unha conexión parasimpática do ganglio de Meckel. Sae da foxa a través da fendidura esfenomaxilar para dirixirse á órbita.
Tamén se atopa na foxa a arteria maxilar interna.
Alqueidón, Os Ánxeles, Brión
Alqueidón é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 1519 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 749 homes e 770 mulleres.
Bacilo
Os bacilos son bacterias que se encontran en diferentes ambientes, teñen distintos metabolismos e hainos grampositivos e gramnegativos, polo que teñen pouco en común excepto a súa forma similar. Adoitan aparecer sós, pero tamén en parellas (diplobacilos), en cadeas (estreptobacilos) ou grupos formando unha barreira. As bacterias que teñen forma máis ovoidal, intermedia entre o coco e o bacilo, denomínanse cocobacilos.
Algúns bacilos son patóxenos, pero a maioría son inofensivos, como moitos da flora bacteriana intestinal, os Lactobacillus do iogur, rizobios fixadores de nitróxeno, a bacteria atopada nas costas galegas Gallaecimonas etc. A bacteria máis estudada, E. coli, é un bacilo.
Ademais dos bacilos, outras formas bacterianas importantes son os cocos, vibrións e espirilos.
Exemplos
Ao longo da historia da medicina e da microbioloxía, varias destas bacterias bacilares adquiriron sona polas enfermidades que causaban e déuselle o nome do científico que as descubriu. Por exemplo:
Morgade, Mántaras, Irixoa
Morgade é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Magnum Rolle
Magnum Rolle, nado o 23 de febreiro de 1986 en Freeport, Bahamas, é un ex xogador bahamés de baloncesto profesional.
NBA
Foi elixido na 51ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Oklahoma City Thunder, e foi traspasado despois aos Indiana Pacers a cambio de Ryan Reid, a 57ª elección. Os Pacers prescindiron de Rolle o 25 de outubro de 2010, e foi elixido na 3ª posición do Draft da NBA Development League polos Maine Red Claws. Xogou dous partidos con Maine, e lesionouse, o que fixo que os Red Claws o despediran. Neste tempo en Maine, acadou 14.1 puntos, 5.1 rebotes e 1.5 roubos por partido.
O 11 de abril de 2011 asinou polos Atlanta Hawks. O 23 de decembro foi cortado polos Hawks.
José Maseda Vaamonde
José Maseda Vaamonde, nado en Betanzos e finado na Coruña o 26 de xaneiro de 1938, foi un labrego e político galego.
Traxectoria
Coñecido polo alcume de "O calderetero". Pertencía á CNT e a FAI. Foi procesado por tenencia de explosivos e polo atentado da Terraza de Sada en 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Ferido dende o comenzo do golpe, estaba oculto na casa de Lucas Uzal Suárez, na parroquia de Loureda (Cesuras). Foi detido xunto con Lucas Uzal e o seu pai en outubro de 1937. Xulgados na Coruña en consello de guerra o 18 de decembro, foi condenado a morte e Lucas a doce anos de cadea. Foi fusilado no Campo da Rata o 26 de xaneiro de 1938 con Lisardo Longueira García, Justo Galán Barbero e Antonio Santos Fernández.
Liñas de Nazca
As liñas de Nazca, como son máis coñecidas, atópanse nas Pampas de Jumana, no deserto de Nazca, entre as poboacións de Nazca e Palpa no Perú. Foron trazadas pola cultura Nazca. Están compostas por varios centos de figuras que abranguen deseños tan sinxelos como liñas ata complexas figuras zoomorfas, fitomorfas e xeométricas que aparecen debuxadas na superficie.
O abraiante é que estas liñas soamente poden ser observadas na súa integridade dende o ar, ao sobrevoar o deserto, o cal espertou grandes cuestións sobre as intencións e habilidades dos seus construtores.
Antigüidade
Considérase que estes xeróglifos foron realizados polos poboadores da cultura Nazca que habitaron esta rexión, entre o 200 a. C. e o 700. Debido á superposición de motivos, crese probable que se realizaron en dúas etapas, primeiro as figuras, e logo as liñas. Con todo, debido ás características do chan é moi difícil poder datar con certa seguridade o período no que foron construídas, especialmente polas dificultades para aplicar o sistema de datación por Carbono 14, que non deu resultados concluíntes. Deste xeito, os científicos deberon valerse doutros métodos, como a comparación das figuras dos xeoglifos cos motivos atopados na olería da cultura Nazca.
Patrimonio da Humanidade
Dende 1994 a Comité da UNESCO inscribiu as liñas e xeoglifos de Nazca e de Pampas de Jumana como Patrimonio da Humanidade.
Clima
As pampas de Jumana atópanse a unha altura de 330 msnm e manteñen unha temperatura media anual de 25 graos centígrados nunha das zonas máis secas do planeta, o que axuda a conservar os debuxos. O aire quente actúa como un "colchón" que impide que as liñas bórrense porque obriga ao vento a mudar a súa dirección.