cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Foo Fighters
Primeiras bandas de Dave Grohl
Dave pasou a mocidade na escena punk de Washington, D.C. En 1984 entrou na súa primeira banda, Freak Babies, tocando a guitarra. A segunda, Mission Impossible, en 1985, pode ser considerada a súa primeira banda "seria", onde el tocaba a batería. Mission Impossible non durou moito, e deu orixe a Dain Bramage. A banda comezou a gañar o respecto da comunidade punk local, a banda asinou coa discográfica independente Fartblossom e chegou a lanzar un LP. Pouco tempo despois, Dave decatouse de que Scream precisaba batería. Scream era unha das máis importantes bandas hardcore da rexión, formárase en 1979/80 e xa fixera xiras por todo o país e en Europa. Dave conseguiu entrar na banda e en 1987, lanzaron o seu cuarto álbum (No More Censorship) e comezou unha xira polos Estados Unidos e por Europa.
En 1990, ao final dunha nova xira nos Ánxeles, os integrantes de Scream estaban exhaustos e ante a inminencia do fin da banda, o baixista Skeeter foi o primeiro en tomar a decisión de saír. Buzz Osborne, vocalista da banda The Melvins, de Seattle, asistira ao concerto de Scream en San Francisco e díxolle que Nirvana precisaba dun batería. Dave chamou a Krist Novoselic, pero este díxolle que xa tiñan a Dan Peters (de Mudhoney). Inesperadamente, na mesma noite, Chris telefonou de volta, convidando a Dave a ir a Seattle e dicindo que Nirvana non traballaría con Dan Peters porque non querían que Mudhoney se separase.
Nirvana
Dave Grohl entón tivo que tomar outra difícil decisión, saír de Scream para tocar cuns descoñecidos en Seattle. Era o inicio da súa historia en Nirvana, aínda en 1990 cando aprendeu todas as cancións do Bleach e a banda comezou as gravacións de Nevermind, que se estenderon ata a metade de 1991.
No pouco tempo libre que tiña, Dave seguía traballando nas súas propias cancións, sempre que viaxaba para a súa casa, en Virxinia ou no seu tempo libre en Olympia (cidade próxima a Seattle). Cando Nevermind foi gravado, Dave pasou algúns días en Washington, D.C. e gravou algúns temas nun estudio local. A cinta escoitouna a súa amiga Jenny Toomey, que tiña un selo independente chamado Simple Machines, que o convenceu para lanzar ese material. A casete foi lanzada co nome de Pocketwatch, con Dave mantendo o anonimato (segundo el, o motivo foi porque tiña vergoña de que o escoitasen cantar).
Co lanzamento de Nevermind e coa longa xira de divulgación, Dave tivo moi pouco tempo para traballar nas súas cancións, pero, sempre que podía, continuaba traballando xunto con Barret Jones, que se mudou para Seattle e tiña o seu estudio caseiro sempre dispoñible para Dave. Un deses temas, "Marigold", chegou a ser usada como cara-b de Nirvana.
Morre Kurt Cobain
Despois da morte de Kurt Cobain, en abril de 1994, Dave quedou completamente desorientado e sen saber que facer. Segundo el, o que o salvou foi unha carta recibida pola banda 7 Year Bitch, tamén de Seattle, que, ao igual que Nirvana, perdera un integrante recentemente. A carta dicía: "Nós sabemos o que estás pasando. A vontade de tocar foise por agora pero volverá. Non te preocupes."
A gravación de Foo Fighters e o nacemento da banda
Xa recuperado, en 1995 Dave decide gravar o seu material nun estudio profesional. Alugou un estudio en Seattle e regravou as súas cancións, novamente con Barrett Jones que era a única persoa que entendía os seus métodos de gravación e composición, e co cal Dave se sentía a gusto para cantar. As gravacións duraron só unha semana e acabarían por dar orixe ao primeiro álbum de Foo Fighters aínda naquel ano. Dave tocou, practicamente en vivo (nunha soa toma), todos os instrumentos coa excepción dunha guitarra, onde contou coa participación de Greg Dulli, de Afghan Whigs.
A intención de Dave non era a de seguir unha carreira en solitario, senón a de crear unha nova banda. Na mesma época, a banda Sunny Day Real Estate, tamén de Seattle (que era moi coñecida na cidade e tiña un álbum lanzado pola Sub Pop) acababa de separarse. Dave convidou a dous ex-integrantes para formar Foo Fighters, o batería William Goldsmith e o baixista Nate Mendel. Aínda faltaba un segundo guitarrista, e entón Dave chamou ao seu ex-colega de Nirvana, Pat Smear, que tocara na xira de In Utero.
Co material listo, foi moi doado para Foo Fighters lanzar o seu primeiro álbum, Foo Fighters, editado en xullo de 1995. A banda asinou un contrato coa Capitol e o disco foi lanzado en conxunto co selo Roswell, de propiedade da banda. Ao lanzamento seguiulle unha xira por pequenos clubs, e finalmente unha grande xira polos Estados Unidos, Europa e Asia ata a metade de 1996. O álbum vendeu máis dun millón e medio de copias e conseguiu o premio de vídeo do ano da MTV para o clip de "Big Me".
A xira rematou en xullo e Dave tivo só unha semana de descanso antes de compoñer toda a música da película Touch de Paul Schrader, onde novamente tocou todos os instrumentos coa excepción dalgunhas participacións especiais. A principios de outubro a banda xa estaba reunida novamente para iniciar a preprodución do segundo disco, no estudio de 24 canles de Barrett Jones.
Desta vez, Foo Fighters era unha verdadeira banda no estudio, con cada un dos integrantes tendo igual importancia na composición e arranxos. En catro semanas compuxeron 13 temas e Dave escribiu todas as letras.
The Colour & the Shape
Despois da preprodución comezaron as gravacións do segundo álbum. A banda chamou ao produtor Gil Norton, que xa traballara anteriormente cos Pixies, coa intención de conseguir un son un pouco máis traballado, que non soase como unha banda de garaxe. Dave explicou que quería un son ben producido, pero non unha superprodución coma uns Guns N' Roses. Gil Norton utilizou métodos moi perfeccionistas e a banda viuse obrigada e repetir 20 ou 30 veces as mesmas partes. Con iso, a gravación acabou demorándose varios meses. Nese medio tempo, William Goldsmith anunciou a súa saída da banda, e Dave acabou facendo practicamente todas as partes de batería do álbum.
O disco The Colour & the Shape foi lanzado en maio de 1997, e a banda inmediatamente recrutou a un novo batería, Taylor Hawkins, que estaba tocando na xira de Alanis Morrisette dende había 18 meses. The Colour & the Shape tamén tivo bastante éxito, con tres hits, "Monkey Wrench" (que tivo un videoclip dirixido polo propio Dave Grohl), "Everlong" e "My Hero".
Durante o MTV Video Music Awards de 1997, o guitarrista Pat Smear anunciou a súa saída da banda. O seu substituto foi Franz Stahl, que tocara xunto con Dave en Scream. A banda finalizou a xira de The Colour & the Shape a principios de 1999 e gravou a canción "A320" para a película Godzilla. Pouco despois foi lanzada unha versión remix de "Walking After You", producida por Jarry Harrison, para a serie Expediente X.
There Is Nothing Left to Lose
Na metade de 1999 dúas importantes noticias: Franz Stahl anuncia a súa saída; e a banda rompe o seu contrato coa Capitol. De seguido inícianse as gravacións do terceiro álbum na casa de Dave no Estado de Virxinia. A produción é da propia banda, coa supervisión do produtor/enxeñeiro Adam Kasper (que produciu entre outros álbums, Down on the Upside de Soundgarden). O clima das gravacións foi de total tranquilidade, sen presións de discográficas nin prazo de lanzamento. Despois do fin das mesmas, a banda asina coa RCA e o álbum There Is Nothing Left to Lose é lanzado en novembro de 1999 e recibe boas críticas e boas vendas. Na xira de divulgación de There Is Nothing Left to Lose, o guitarrista Chris Shiflett, ex-No Use For A Name, pasa a formar parte de Foo Fighters.
One by One
En 2002 Dave Grohl participa das gravacións do terceiro disco de Queens of the Stone Age como batería. Participa tamén nalgúns concertos coa banda de Josh Homme e Nick Oliveri, e despois entra no estudio para gravar o cuarto de Foo Fighters. One by One sae a finais de ano avalado polo éxito do sinxelo "All My Life", e o disco é ben recibido por crítica e público. Trátase dun traballo máis pesado e directo que o álbum anterior, e nótase bastante o paso de Dave por Queens of the Stone Age.
In Your Honor
2004 marca principalmente a volta de Foo Fighters ao estudio para a gravación dun novo álbum. Dende o inicio as noticias son que a banda pretende gravar o seu disco definitivo. Coa produción de Nick Raskulinee e participacións de Norah Jones e Josh Homme, In Your Honor é lanzado en xuño de 2005, con boa acollida por parte dos fans, e críticas mornas nos medios.
Este é un álbum dobre. O primeiro disco salienta pola clara influencia de heavy metal, en cancións coma Free me, aínda que as demais están dentro dos parámetros do hard rock. Neste disco salientan cancións coma Best of you, No way back ou DOA.
O segundo disco ten influencias do rock alternativo, ademais de ter un formato acústico, é máis melancólico e relaxante có primeiro. Algunhas das cancións máis salientables son: Miracle, Over and out, Friend of a friend, ou Virginia Moon, que conta coa colaboración de Norah Jones.
miniatura|250px|A banda ao vivo no ano 2007
Skin and Bones (2006)
No ano 2006, Foo Fighters publicou Skin and Bones, en formato CD e DVD, onde se editaron en vivo 15 das súas cancións máis coñecidas en formato acústico, gravadas en agosto do 2006 no Pantages Theatre dos Ánxeles. Para este concerto contaron coa colaboración de Pat Smear á guitarra, antigo membro da banda.
Echoes, Silence, Patience & Grace (2007)
O último disco de Foo Fighters, Echoes, Silence, Patience & Grace, foi lanzado o 25 de setembro de 2007, coa produción do mesmo produtor de The Colour and the Shape. O primeiro sinxelo, "The Pretender", tivo unha grande acollida xa un mes antes de saír o disco á venda.
O disco conta con doce temas, o coa colaboración da guitarrista Kaki King no tema "The Ballad of the Beaconsfield Miners", canción dedicada a dous mineiros atrapados na cidade estadounidense dese nome, que pediron un mp3 con música dos Foo Fighters, o cal fixo que Dave Grohl quixera dedicarlles esta canción. Outra das novidades é que, ao contrario do habitual, os coros foron realizados polo batería Taylor Hawkins, en lugar de Dave Grohl.
Os outros dous sinxelos deste disco foron "Long Road to Ruin" e "Let it Die", canción inspirada na caótica relación mantida por Kurt Cobain e Courtney Love.
O día 3 de novembro do 2009 a banda editou un álbum recompilatorio titulado Greatest Hits, que conta con dúas cancións novas, "Word Forward" e o sinxelo "Wheels".
Wasting Light (2011)
O álbum, bautizado como Wasting Light, foi gravado no garaxe de Dave Grohl usando unicamente equipamento analóxico. Par Smear estaba presente en moitas das fotos posteadas por Grohl no Twitter, e nunha rolda de prensa realizada en decembro confirmou que Smear tocara en todas as cancións do álbum e era considerado novamente un membro da banda.
O primeiro sinxelo do traballo, "Rope", foi editado o día 23 de febreiro do 2011, e o seu vídeo foi emitido en primicia a través da páxima da MTV o día 10 de marzo. O álbum está previsto para ser lanzado o día 12 de abril.
Horacio Ferrer
O nome de Horacio Ferrer pode referirse a:
Operación Entebbe
A Operación Entebbe foi unha misión de rescate de reféns levada a cabo polas Forzas de Defensa de Israel (FDI) no Aeroporto de Entebbe, en Uganda, o 4 de xullo de 1976. Unha semana antes, o 27 de xuño, unha aeronave de Air France con 248 pasaxeiros foi secuestrada por terroristas palestinos e simpatizantes, tomando rumbo a Entebbe, cerca de Kampala, a capital de Uganda. Pouco despois da aterraxe todos os pasaxeiros non xudeus foron liberados, quedando retidas noventa e catro persoas, a maioría israelís e os doce membros da tripulación de Air France.
As accións do exército israelí baseáronse na información subministrada pola axencia de intelixencia israelí, o Mosad. A operación ideouse a consecuencia do secuestro por parte da organización militante Células Revolucionarias e a Fronte Popular para a Liberación de Palestina, xunto coa ameaza dos secuestradores de matar os reféns se non se cumprían as súas exixencias de liberación de presos. O plan tamén incluía preparación contra unha eventual resistencia armada por parte das tropas ugandesas.
A operación de rescate executouse pola noite, cando foron transportados por vía aérea 100 comandos de elite israelís a máis de 2500 km de distancia ata Uganda. A operación, que foi ideada durante unha semana, durou 53 minutos e se rescataron 103 reféns. Cinco comandos israelís resultaron feridos e o comandante da unidade de asalto, morreu durante a operación. Todos os secuestradores, tres reféns e corenta e cinco soldados ugandeses morreron e once MiG-17 de fabricación soviética foron destruídos en terra. Un cuarto refén foi asasinado por integrantes do exército ugandés nun hospital próximo.
Comarca de Asón-Agüera
A Comarca de Asón-Agüera é unha comarca histórica de Cantabria, en España. Atópase nos cursos altos dos ríos Asón e Agüera, moi preto do límite con Biscaia (País Vasco). Abarca a conca pola que discorre o río Asón e os seus afluentes como o río Gándara. A súa capital é Ramales de la Victoria.
Operación Entebbe
A operación, que tivo o nome en clave Operación Trono, coñécese ás veces como Operación Jonathan en memoria do líder da unidade de asalto finado, Yonatan Netanyahu, quen era o irmán máis vello de Benjamin Netanyahu, primeiro ministro de Israel de 1996 a 1999 e desde 2009. Como resultado da operación os militares estadounidenses implantaron equipos de rescate altamente adestrados inspirados na operación Entebbe. O intento máis notable de imitala foi a Operación Garra de Aguia, un rescate infrutuoso de cincuenta e tres funcionarios retidos en Teherán durante a crise dos reféns en Irán.
Secuestro
O 27 de xuño de 1976, o voo 139 de Air France, un Airbus A300B4-203, con matrícula, despegou desde Tel Aviv, con 248 pasaxeiros na súa maioría xudeus e israelís e 12 tripulantes. A aeronave fixo unha escala en Atenas, onde recolleu a 58 pasaxeiros máis, incluídos catro secuestradores. O avión despegou cara París ás 12:30. Xusto despois da engalaxe, o avión foi secuestrado por dous palestinos pertencentes á Fronte Popular para a Liberación de Palestina - Operacións Externas (PFLP-EO), e dous alemáns,Wilfried Böse e Brigitte Kuhlmann, do grupo terrorista alemán Células Revolucionarias. Os secuestradores tomaron o mando do avión e puxeron rumbo a Bengasi en Libia, onde permaneceron durante sete horas repoñendo combustible. Durante ese tempo, os secuestradores liberaron á cidadá británico-israelí Patricia Martell tras finxir que estaba tendo un aborto. O avión deixou Bengasi e ás 3:15 pm do día 28 de xuño, máis de 24 horas despois de saír de Tel Aviv, aterraron no aeroporto de Entebbe en Uganda.
Comarca de Asón-Agüera
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 14.240 habitantes, segundo datos do INE do ano 2006. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maio a menor, son: Ampuero (3.951), Ramales de la Victoria (2.333) e Guriezo (2.101). E os seus tres núcleos menos poboados, de menor a maior, son: Valle de Villaverde (373), Arredondo (558) e Rasines (999).
Operación Entebbe
Situación dos reféns no aeroporto de Entebbe
En Entebbe, catro secuestradores uníronse aos demais, apoiados polas forzas do presidente de Uganda, Idi Amin. Os secuestradores transferiron aos pasaxeiros até o terminal do aeroporto onde os mantiveron baixo vixilancia durante os seguintes días. O presidente Amin visitou aos reféns case a diario, informando dos avances e prometéndolles que utilizaría o seu poder para liberalos nas negociacións.
Comarca de Asón-Agüera
Xeografía
miniatura|dereita|250px|[[Val do Asón.]]
Operación Entebbe
Situación dos reféns no aeroporto de Entebbe
O 28 de xuño, un secuestrador do PFLP-EO emitiu unha declaración e expresou as súas demandas: ademais dun rescate de 5 millóns de dólares para a liberación do avión, exixían a liberación de 53 palestinos e militantes pro-palestinos, 40 dos cales estaban presos en Israel. Ameazaron con que se as súas demandas non se cumprían, comezarían a matar reféns o día 1 de xullo.
Comarca de Asón-Agüera
Val do Asón
O val do Asón destaca polos seus escabrosos macizos calcarios, que albergan no seu interior unha extraordinaria riqueza espeleolóxica, así como maxestosos e interesantes centenarios bosques de faias, carballos e aciñeiras, sen dúbida os máis notables da zona oriental de Cantabria. Cabe destacar as súas belas paisaxes de montaña aos que se unen os vales con verdes praderias.
Operación Entebbe
Separación dos reféns en dous grupos
O 29 de xuño, despois de que os soldados ugandeses abriran unha entrada a través da parede, ata unha estancia situada ao lado da que empregaban para reter aos pasaxeiros, os secuestradores separaron aos israelís (incluídos aqueles de dobre nacionalidade) do resto do grupo e dixéronlles que se moveran ata a outra sala. Mentres o facían, un supervivente do Holocausto mostrou ao secuestrador Wilfried Böse unha tatuaxe co número de rexistro dun campo de concentración no seu brazo. Böse protestou dicindo: "Eu non son Nazi! ... Sou idealista!". Ademais, cinco reféns non israelís –dúas parellas de xudeus ultra-ortodoxos dos Estados Unidos e Bélxica e un residente francés en Israel– foron obrigados a unirse ao grupo israelí. Segundo Monique Epstein Khalepski, a refén francesa deste grupo, os raptores a sinalaron por preguntar e sospeitaron que agochaban as súas identidades israelís. Por outra banda, segundo o refén francés Michel Cojot-Goldberg, os raptores non foron capaces de identificar polo menos a un israelí entre os pasaxeiros que era un oficial do exército con dobre nacionalidade e que usou o seu pasaporte non israelí e quedou liberado posteriormente entre o grupo reféns non israelís. A estadounidense Janet Almog, a francesa Jocelyne Monier (cuxa parella era israelí) e o franco-israelí Jean-Jacques Mimouni, cuxo nome non fora mencionado durante a lectura da listaxe de pasaportes, uníronse ao grupo de reféns israelís por propia vontade.
Comarca de Asón-Agüera
Val de Soba
Este val é percorrido polo río Gándara, afluente do Asón. Os límites históricos e municipais de Soba exceden aos do val xeograficamente entendido, e inclúen tamén a cabeceira do Asón, a marxe dereita do val do río Miera (Valdició, localidade do municipio de Soba) e a marxe esquerda do val do río Calera, limítrofe coa provincia de Biscaia.
Operación Entebbe
Liberación da maioría dos reféns non israelís
O 30 de xuño, os secuestradores liberaron 48 reféns. Os liberados foron escollidos entre o grupo de pasaxeiros non israelís –principalmente os máis vellos, os enfermos e as nais con nenos–. Corenta e sete deles foron enviados a París mentres que un deles tivo que ser hospitalizado durante un día. O 1 de xullo, logo de que o goberno de Israel comunicara o seu acordo ás negociacións, os secuestradores aumentaron a data límite para cumprir coas súas exixencias ata o 4 de xullo e liberaron a outro grupo de 100 persoas non israelís. Este segundo grupo tamén foi enviado a París poucas horas despois da súa liberación. Entre os 106 secuestrados que permaneceron no aeroporto de Entebbe estaban os 12 tripulantes de Air France, arredor de 10 mozos franceses e un grupo de israelís de 84 persoas.
Planificación da operación
Na semana anterior ao rescate, Israel tratou de solucionar o problema pola vía diplomática. Varias fontes suxiren que o goberno israelí estaba disposto a liberar aos reféns palestinos se a operación militar fracasaba. O oficial retirado das FDI, Baruch "Burka" Bar-Lev, que coñecía a Idi Amin desde varios anos atrás, recibiu a petición do goberno de falar co presidente ugandés por teléfono en varias ocasións sen éxito, tratando de conseguir a liberación dos reféns. O goberno israelí tamén realizou un achegamento ao goberno dos Estados Unidos para enviar unha mensaxe ao presidente exipcio Anwar Satat, para que este solicitara a Amin a liberación dos reféns. O primeiro ministro Yitzhak Rabin e o ministro de defensa Shimon Peres estiveron unha semana discutindo sobre se debían aceptar as demandas dos secuestradores (Rabin) ou non, para previr máis ataques terroristas (Peres).
Na data límite do 1 de xullo, o goberno israelí ofreceuse a negociar cos secuestradores a cambio de ampliar a data límite ata o día 4 de xullo. Amin tamén exixiu ampliar a data ata ese día. Isto significaba que podía realizar unha viaxe diplomática ata Port Louis, en Mauricio, para entregar oficialmente a presidencia da Organización para a Unidade Africana a Seewoosagur Ramgoolam. A ampliación do prazo resultou vital para que as forzas israelís puideran chegar ata Entebbe.
O 3 de xullo ás 18:30, o goberno israelí aprobou a misión de rescate, presentada polo Maior xeneral Yekutiel "Kuti" Adam e o xeneral de brigada Dan Shomron. Shomron foi nomeado comandante da operación.
Intentos de solución diplomática
A medida que a crise progresaba, fixéronse varios intentos de negociar a liberación dos reféns. Segundo os documentos diplomáticos desclasificados, o goberno exipcio de Sadat tratou de negociar tanto coa OLP coma co goberno ugandés. O líder da OLP Yasser Arafat mandou ao seu axudante político Hani al-Hassan a Uganda como enviado especial para negociar cos secuestradores e con Amin. Porén, os secuestradores da PFLP-EO rexeitaron reunirse con el.
Preparativos para o rescate
Cando as autoridades israelís fracasaron no seu intento de chegar a unha solución política, decidiron que a súa única opción era atacar para conseguir liberar aos reféns. O tenente coronel Joshua Shani, dixo máis adiante que os israelís deseñaron inicialmente un plan de rescate que incluía o envío de comandos navais ao lago Vitoria. Os comandos utilizarían barcas de goa para chegar ao aeroporto situado nas beiras deste. Pensaban matar os secuestradores e despois liberar aos reféns, solicitando a Amin permiso para regresar a casa. Os israelís abandonaron este plan debido á falta do tempo necesario e por que recibiron o aviso de que o lago Vitoria estaba cheo de crocodilos.
Amnon Biran, o oficial de intelixencia da misión, afirmou máis adiante que descoñecían o deseño do aeroporto, o lugar exacto no que estaban os reféns e se os secuestradores colocaran explosivos no edificio.
Combustible das aeronaves
Mentres preparaban o ataque, as forzas israelís tiveron que resolver o problema do combustible para os seus avións Lockheed C-130 Hercules mentres estaban na ruta ata Entebbe. Carecían da capacidade loxística necesaria para realizar unha repostaxe no aire para as aeronaves tan lonxe do seu espazo aéreo. Mentres que varias nacións do leste de África, incluída Kenya que posuía a capacidade loxística necesaria, mostráronse amigables, ningún quixo provocar un conflito con Amin ou cos palestinos permitindo que os israelís aterraran nos seus países.
A operación non podía realizarse sen a axuda de polo menos un destes países. O propietario xudeu da cadea de hoteis Block en Kenya, xunto a outros membros da comunidade xudía e israelí de Nairobi, puideron facer uso da súa influencia política e económica para axudar a persuadir ao presidente Jomo Kenyatta para axudar na operación. O goberno hebreo obtivo finalmente o permiso para que as forzas militares atravesaran o espazo aéreo do país e cargar combustible no Aeroporto Internacional Jomo Kenyatta.
O ministro de agricultura de Kenya Bruce MacKenzie persuadiu ao seu presidente para permitir ao Mossad recoller información antes de comezar coa operación, e tamén para que a Forza Aérea Israelí accedera ao aeroporto. En resposta, o presidente ugandés ordenou aos seus axentes que asasinaran a MacKenzie, quen morreu o 24 de maio de 1978 tras sufrir un atentado cunha bomba no seu avión. Máis adiante, o director do Mossad Meir Amit plantou un bosque en Israel na memoria de MacKenzie.
Intelixencia dos reféns
O Mossad conseguiu crear unha imaxe fiel da situación na que se encontraban os reféns, o número de secuestradores, e o papel das tropas ugandesas a través dos informes dos reféns liberados en París. Amais, varias empresas israelís estiveron involucradas en proxectos de construción en África durante ás décadas de 1960 e 1970, polo que durante os preparativos o exército israelí consultou coa empresa Solel Boneh, que construíra a terminal onde estaban os reféns. Mentres deseñaban o plan da operación militar, a FDI construíu unha réplica da terminal do aeroporto coa axuda dos civís que estiveron involucrados na construción da orixinal.
Forzas involucradas
miniatura|Fotografía aérea da cidade de [[Entebbe e o seu aeroporto ao solpor.]] Os efectivos israelís que foron desprazados para a operación en terra sumaban aproximadamente cen persoas e se organizaron do seguinte xeito:
Desempeñou as seguintes tarefas:
Asalto
miniatura|Chegada dos reféns rescatados ao [[Aeroporto de Tel Aviv-Ben Gurion.]]
Ruta do ataque
O equipo de rescate emprendeu a súa ruta pola península do Sinaí sobre Sharm al-Sheij seguindo a traxectoria sobre a franxa internacional de voo sobre o mar Vermello en dirección sueste, voando a unha altura inferior a 30m para evitar a detección por parte do exército de Exipto, o Sudán e Arabia Saudita. Cerca do extremo sur do mar Vermello os C-130 puxeron rumbo ao sur pasando sobre Xibutí. Desde alí, chegaron a un punto ao nordeste de Nairobi, logo de pasar probablemente a través de Somalia e o Ogaden de Etiopía. Logo tomaron rumbo ao occidente, pasando a través do Gran Val do Rift e o lago Vitoria.
Dous Boeing 707 seguían aos avións de carga. O primeiro deles transportaba persoal e dispositivos médicos e aterrou no Aeroporto Internacional Jomo Kenyatta en Nairobi, Kenya. O comandante da operación, Xeral Yekutiel Adam, ía a bordo do segundo avión, o cal sobrevoou o aeroporto de Entebbe durante o rescate.
Os equipos israelís aterraron en Entebbe ás 23:00 Hora Estándar de Israel (UTC 2), coa porta da baía de carga aberta. Un Mercedes negro acompañado de vehículos Land Rover foron usados para dar a impresión que a caravana que transportaba as tropas israelís desde as aeronaves á terminal era a escolta de Idi Amin ou dalgún outro funcionario de alto rango. O Mercedes e os seus vehículos de escolta foron conducidos rapidamente polo equipo de asalto cara ao aeroporto da mesma forma que o facía Amin. Na vía dous gardas ugandeses, que sabían que Amin substituíra recentemente o seu Mercedes negro por un de cor branca, detivo a caravana de vehículos. Netanyahu, contradicindo o plan e as súas ordes, mandou aos comandos disparar aos sentinelas con pistolas con silenciador, pero non os mataron. Mentres se afastaban, un comando decatouse desde un dos Land Rover que seguían ao Mercedes, que os sentinelas estaban vivos e matounos inmediatamente cunha refaga da súa rifle de asalto. Prevendo que os secuestradores fosen alertados prematuramente, o equipo de asalto debeu entrar rapidamente en acción.
Rescate dos reféns
Os israelís saltaron dos vehículos e irromperon na terminal. Os reféns estaban no salón principal do edificio do aeroporto, xusto á beira da pista. Ao entrar á terminal, os comandos gritaban a través dun megáfono, «permanezan abaixo! permanezan abaixo! somos soldados israelís» tanto en hebreo como en inglés. Un mozo francés de 19 anos chamado Jean-Jacques Maimoni, quen se identificou como xudeu de Israel ante os secuestradores a pesar que tiña un pasaporte francés, púxose de pé e morreu a mans dos comandos que o confundiron cun secuestrador. Outro refén, Pasco Cohen de 52 anos, xerente dunha empresa de seguros médicos, resultou tamén ferido fatalmente por un tirador dalgún dos dous bandos. Adicionalmente, un terceiro refén, Ida Borochovitch de 56 anos, xudía de orixe rusa que había emigrado a Israel, morreu no intercambio de disparos.
miniatura|Un [[C-130 Hercules fronte á antiga terminal do aeroporto de Entebbe despois de chegar con subministración destinados aos campos de refuxiados de Rwandan en 1994. Aínda son visibles os buracos de bala do rescate en 1976. ]] Mentres tanto os outros tres C-130 Hercules aterraron e descargaron transportes blindados de persoal, os cales se ían a utilizar durante a hora requirida para a recarga de combustible, a destrución dos avións de caza no aeroporto para previr a persecución das aeronaves de rescate logo da partida de Entebbe.
Evacuación
Despois do rescate, o equipo de asalto israelí retornou ás aeronaves e empezou a subir aos reféns rescatados a bordo. Os soldados ugandeses lles dispararon durante o proceso, desde a torre de control do aeroporto. Os comandos israelís devolveron o ataque con sus rifles de asalto, causando fortes baixas entre os ugandeses. O comandante do equipo de asalto Yonatan Netanyahu morreu, posiblemente a mans dun tirador ugandés, sendo o único militar israelí morto durante a operación. Ao finalizar a evacuación dos reféns, cargaron o corpo de Netanyahu nun dos Hércules e despegaron do aeroporto de Entebbe. Toda a operación tardou 53 minutos, o asalto durou tan só 30 minutos e os sete secuestradores presentes morreron. Polo menos outros cinco comandos israelís resultaron feridos. Dos 105 secuestrados, tres morreron e aproximadamente 10 resultaron feridos. Outro secuestrado que fora levado previamente a un hospital en Uganda foi deixado atrás e asasinado posteriormente por orde de Idi Amin. Entre 33 e 45 soldados ugandeses morreron durante o rescate e 11 cazas MiG-17 da Forza Aérea de Uganda, quedaron destruídos en terra. Os rescatados pouco despois da operación voaron a Israel vía Nairobi.
Asasinato de Dora Bloch
miniatura|200px|Membros da familia dan o seu último adeus a Dora Bloch, logo de que fose asasinada por oficiais de Uganda. Dora Bloch, unha inmigrante xudeu-británica de 75 anos internada no hospital Mulago de Kampala, foi asasinada despois do rescate por orde do goberno de Uganda. En abril de 1987, Henry Kyemba, fiscal xeral e ministro de xustiza nese momento, comunicou á Comisión de Dereitos Humanos de Uganda que Bloch fora sacada arrastrada da cama do hospital e asasinada por dous militares baixo as ordes de Idi Amin. O corpo de Bloch foi depositado na traseira dun vehículo con placas do servizo de intelixencia de Uganda. Os seus restos foron recuperados cerca dunha plantación de azucre a 32 quilómetros ao leste de Kampala en 1979, logo da Guerra Uganda-Tanzania que deu final ao mandato de Amin.
Películas e documentais
O rescate foi o tema dalgunhas películas, dúas das cales foron producións estadounidenses con actores dos Estados Unidos e británicos; outra foi producida en Israel con actores israelís nos papeis principais. O secuestro do voo AF139 de Air France e o rescate subsecuente foi caracterizado no documental Operation Thunderbolt: Entebbe. A continuación se presenta unha breve lista sobre o tema:
O incidente foi tema do documental de 2009, Cohen on the Bridge, do director Andrew Wainrib, quen obtivo acceso sen precedentes aos comandos e reféns sobreviventes.
Outras representacións inclúen:
Tour de Francia 2015
O Tour de Francia 2015 foi a 102ª eddición do Tour de Francia, a carreira ciclista máis importante do mundo. Esta edición disputouse entre os días 4 e 26 de xullo de 2015. O percorrido contou con 21 etapas e 2 días de descanso, como é habitual, das cales 7 etapas eran de alta montaña, 2 de contra o reloxo (unha individual e outra por equipos), 1 de pavé, 2 totalmente chás e 9 con final en alto. O comezo da rolda gala celebrouse en Utrecht, Países Baixos e finalizou, coma se vén facendo estes últimos 40 anos, na Avenida dos Campos Elisios de París. Unha das novidades desta edición do Tour foi que se recuperaron as bonificacións para todas as etapas en liña (dende o Tour do 2007 non as había), premiando aos tres primeiros de cada etapa con 10, 8 e 6 segundos menos respectivamente.
O sprinter alemán André Greipel tamén foi un dos homes importantes da carreira, xa que venceu en catro etapas (unha delas a de París) e vestiu o maillot verde durante varios días.
Equipos participantes
Na competición participaron 22 equipos diferentes, 17 da categoría UCI World Tour e 5 da categoría Profesional Continental invitados pola organzación (Cofidis, Solutions Crédits, Bora-Argon 18, Bretagne-Séché Environnement, Team Europcar e MTN Qhubeka). En total tomaron a saída 198 ciclistas de 22 equipos (9 participantes por equipo). A participación do MTN Qhubeka no Tour, foi histórica porque este conxunto foi o primeiro equipo africano de toda a historia en tomar a saída da volta francesa.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as vinte primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate do Tour 2015:
12Twelve
12Twelve é unha banda catalá de post-rock procedente de Barcelona formada en 1998 por Jaume L. Pantaleón (guitarra), Javier García (contrabaixo), José Roselló (batería) e Jens Neumaier (saxofón e teclados).
Here for You
"Here for You" é unha canción do grupo esloveno Maraaya. A canción representará a Eslovenia no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria.
El Támega
El Támega foi un semanario editado en Verín entre 1898 e 1936.
Traxectoria
Subtitulado Revista semanal ilustrada, apareceu en setembro de 1898. Semanario de ideoloxía conservadora, foi a sexta publicación desta vila e a máis importante polo seu interese e pola súa duración. Fundado por Lino García Vázquez, o seu propietario e director, entre os seus colaboradores estaban Eloy Luís André, Waldo Álvarez Insua, José Arjiz Salgado, José María Pereda Álvarez e Xesús Taboada Chivite.
En decembro de 1902 iniciou unha segunda etapa coa cabeceira Nuevo Támega, coa que se mantivo ata 1936. Nos anos da Segunda República pasou a subtitularse por Semanario Republicano Independiente.
Tholos de Montelirio
Tholos de Montelirio é un monumento megalítico de forma circular que consta de dúas cámaras (unha grande e outra máis pequena), un corredor e un atrio, cuberto por un túmulo artificial. Estímase que foi construído durante a Idade do Cobre, nalgún momento comprendido entre os anos 2900 e 2800 antes da era actual.
O tholos de Montelirio está baixo un túmulo de 75 metros de diámetro. O tholos ten unha lonxitude aproximada de 50 metros: 37,7 metros de lonxitude do corredor, 4,75 metros de diámetro pertencentes á Cámara Grande e 2,75m de diámetro da Cámara Pequena.
A Lama, Fisteus, Quiroga
A Lama é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Localización
Está situada a 490 m. de altitude a 100 m da aldea de San Cristovo.
Escudo de Mónaco
250px|dereita O escudo de armas de Mónaco é o brasón dos seus príncipes. Consiste nun campo fuselado de prata e goles; rodeado polo colar da Orde de San Carlos e sostido por dúas figuras (tenantes ou soportes en terminoloxía heráldica) de monxes brandindo cadansúas espadas. Debaixo da punta do escudo aparece unha cinta de prata cargada con dúas cruces gregas e o lema dos príncipes de Mónaco, Deo Juvante (do latín: Coa axuda de Deus), en letras de goles.
Os elementos anteriores están situados sobre un manto de púrpura, gornecido de ouro e forrado de armiño, alzado con cordas de ouro que terminan en borlas do mesmo metal. Sobre o manto descansa unha coroa real de ouro, forrada de goles.
A Casa de Grimaldi usou as cores que figuran no campo do escudo desde o ano 1339. As figuras dos monxes aluden á conquista de Mónaco por Francisco Grimaldi en 1297, cando penetrou acompañado de soldados disfrazados de monxes que ocultaban as súas armas baixo os hábitos. A versión actual do escudo foi adoptada o 15 de marzo de 1858.
Guillermo Fernández Otero
Guillermo Fernández Otero, nado en Monforte de Lemos en 1918 e finado no mesmo concello en novembro de 2003, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato na Coruña e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e en Madrid. Foi alcalde de Monforte de Lemos dende 1958. Foi elixido procurador en Cortes en 1958, en representación dos concellos da provincia de Lugo.
Vida persoal
Casou coa filla de Friedrich Wilhelm Cloos e foi pai de Edgar Fernández Cloos.
Hornillos del Camino
Hornillos del Camino é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 57 habitantes (INE 2012).
La Raza (Santiago de Compostela)
Historia e características
Apareceu o 5 de febreiro de 1918, cunha periodicidade quincenal. Foi continuadora de Maruxa. Revista literaria, cada número constaba de vinte páxinas e imprimíase na tipografía de El Eco Franciscano. O seu director foi Marino López Blanco e posteriormente José Gómez Posada-Curros, e entre os seus colaboradores estivo Jaime Solá. Centrada na defensa da relixión e a patria, no primeiro número definíase: "Nuestros ideales: religión, belleza, patria. ¡Queremos un regionalismo sano y puro dentro de la gran unidad española!". Publicou artigos, información, notas de sociedade, poesías, contos e publicidade en seccións fixas como "De sociedad", "Dardos" ou "Información". Estaba financiada polos alemáns para facer propaganda da causa xermanófila.
Treasure Planet
Treasure Planet é un filme de animación de Disney dirixido por Ron Clements e John Musker que foi estreado no 2002.
Sinopse
Jim, coñecido por ser un gran surfista solar, enfróntase a unha cacería intergaláctica de tesouros. Nas súas mans cae un lendario mapa que o levará a buscar a fortuna máis grande do Universo. A bordo dun espectacular "galeón solar", Jim convértese no axudante do cociñeiro do barco, John Silver- metade home, metade máquina- que lle ensina a forma de ser un bo explorador do espazo. Loitando polas súas vidas, Jim e Morfi coñecen a un simpático robot, chamado B.E.N. (Bio Electro Navegador). Xuntos, baixo o mando da intelixente Capitán Amelia, descubrirán un impresionante tesouro moito máis grande do que nunca ninguén imaxinou.
José Manuel Mouriño
José Manuel Mouriño Lorenzo, nado en Puebla (México) en 1978, é un escritor e cineasta galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos en México da comarca do Carballiño. Estudou o bacharelato no Instituto do Carballiño, e fixo a carreira na Facultade de Belas Artes de Pontevedra. Doutor en Belas Artes pola Universidade de Vigo coa tese ''Mikhail Romm. El maestro olvidado'' (2016). Ten escrito ensaios sobre Norman McLaren, Pier Paolo Pasolini e Michelangelo Antonioni e comisariou exposicións sobre eles. É o representane e coordinador do Instituto Internacional Andréi Tarkovski para a península Ibérica e Hispanoamérica.
Rolla
miniatura|dereita|Rolla de [[cortiza maciza e de aglomerado]]
dereita|miniatura|Rolla do viño Couto Mixto. A rolla é un obxecto que procede da cortiza da sobreira, usado para selar recipientes.
Variedades
A rolla coa que se pechan as botellas pode ser de tres tipos:
Existen tamén unha rollas artificiais de imitación, confeccionadas de escuma industrial e rodeados dunha capa plástica brillante cun debuxo copiando ás auténticas. Hai outras rollas mixtas reutilizables que se utilizan domesticamente para pechar sempre o mesmo tipo de bebida: constan dunha parte de cortiza con cabeza cónica ou redondeada para facilitar a entrada na boca da botella e cun disco plástico de maior diámetro no outro extremo para que non esvare ó interior do recipiente e para coller a rolla máis comodamente. Os líquidos que pecha poden ser: viño, cava, champaña, licor café e outros licores, normalmente de baixa gradación.
La Horra
La Horra é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 386 habitantes (INE 2012).
Pedro Pires
Pedro Verona Rodrigues Pires, nado o 29 de abril de 1934 en São Filipe, Fogo, foi presidente de Cabo Verde dende marzo de 2001 ata setembro do 2011. Anteriormente fora primeiro ministro entre 1975 e 1991.
Brian Hart Ltd.
Brian Hart Ltd., tamén coñecido como Hart e Hart Racing Engines, foi un fabricante de motores para automobilismo que participou en 157 Grandes Premios de Fórmula Un, cun total de 368 saídas.
Historia
Fundada en 1969 polo enxeñeiro británico Brian Hart, Hart concentrouse inicialmente en axustar os motores doutros fabricantes para os equipos privados británicos en todos os niveis dos deportes de motor. Hart atopou un éxito particular coa evolución do motor Ford Cosworth FVA, provocando que a grande empresa multinacional se achegara á Hart para encargarlle o desenvolvemento do motor Cosworth da serie Ford BDA de 1.6 L para a clase de 2.0L. O título Europeo de Fórmula Dúas gañouse en 1971 e 1972 con motores Ford construídos por Hart, e os motores BDA 2,0 L forneceron a maioría dos dos éxitos de Ford nos rallyes nos anos 1970.
Coa retirada de Ford da F2 a mediados da década de 1970, Hart comezou a concentrarse na construción dos seus propios deseños. O primeiro motor que leva o nome Hart foi o unha unidade twin-cam, catro cilindros Hart 420R F2, que apareceu en 1976 e montaríase nos coches de carreiras gañadores ata o final da década. En 1978, o equipo Toleman asociouse con Hart, Toleman proporcionou financiamento para desenvolver novos deseños de motores Hart. Os froitos desta colaboración resultou no logro dun dóbrete de Toleman no Campionato de Europa de F2 de 1980.
En 1981 Hart seguiu a Toleman na Fórmula Un, cun motor de catro cilindros en liña 1.5 L turbo nomeado o 415T. Pero, o ano foi un desastre, a pequena empresa de Brian Hart non podía seguir o ritmo dos equipos mellor financiados. Os Toleman só cualificáronse para competir dúas veces. Hart persistiu, o mellor resultado da relación de cinco anos con Toleman foi cando Ayrton Senna obtivo o segundo lugar no Gran Premio de Mónaco de 1984 e Toleman foi sétimo no Campionato de Construtores de. Teo Fabi tamén logrou a pole position nun Toleman-Hart no Gran Premio de Alemaña de 1985, a primeira das dúas únicas poles na F1 dun coche con motor Hart.
Durante este período, os motores turbos Hart foron utilizados por outros tres equipos RAM (1984-1985); Spirit (1984-1985); e o equipo Haas Lola (1985-1986). Aínda que ningún dos seus equipos logrou grandes resultados, Hart gañou unha gran reputación polo seu excelente traballo cun pequeno orzamento.
A partir de empresas como Renault, Honda, BMW, TAG - Porsche e Ferrari foron capaces de desenvolver os seus motores cun rendemento moito máis alto que o turbo 415T de Hart. Como consecuencia Brian Hart detivo o desenvolvemento do motor. A última vez que se utilizou foi no equipo Haas Lola no Gran Premio de San Marino de 1986, con Patrick Tambay clasificando 11º na grella, pero retirado con problemas de motor logo de apenas 5 voltas.
No seu punto álxido en 1986, o Hart 415T produciu 750 bhp (559 kW; 760 PS) @ 11.000 rpm.
A raíz disto e a prohibición dos motores turbo en logo da tempada de Fórmula 1 de Hart retirouse da F1, aínda que fixo algún traballo independente. A compañía tuneou principalmente variantes do motor Cosworth DFR V8 para unha serie de equipos de F1, incluíndo Footwork Arrows en e  Tyrrell en, Larrousse en  e AGS en.
Hart volveu a F1 en cun motor totalmente propio un V10 de 3.5 L chamado o 1035, mediante un contrato de dous anos co equipo Jordan. Culminou cunha exitosa tempada de Fórmula Un de, con Rubens Barrichello terminando terceiro no Gran Premio do Pacífico e logrando a última 'pole position' na F1 no Gran Premio de Bélxica.
Coa introdución da regras de 3.0 L en, Hart cambiou a un motor V8 nomeado o 830, foron utilizados polo equipo Arrows en 1995 e. Gianni Morbidelli foi terceiro no Gran Premio de Australia de 1995. En, estes motores foron contratados polo equipo Minardi, mentres que o propio Brian Hart deseñaba o novo motor V10 de Yamaha.
Máis tarde nese ano, Tom Walkinshaw Racing (TWR) comprou Hart, e fusionouno co seu equipo Arrows de Fórmula Un. O Yamaha V10 foi modificado e correu en 1998-1999 como o Arrows V10, con Mika Salo, logrando un cuarto lugar no Gran Premio de Mónaco de 1998. Frustrado coa falta de desenvolvemento, Brian Hart deixou Arrows en 1999. Coa creba de TWR en 2002, a compañía do motor desapareceu co seu pai.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lino García Vázquez
miniatura|300px|[[Verín, en lembranza dos fusilados o 17/6/1937]] Lino García Vázquez, nado en Verín en 1867 e finado en Ourense o 17 de xuño de 1937, foi un comerciante, xornalista e político galego.
Traxectoria
En Verín foi fundador e director do periódico El Támega. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por rebelión militar e sentenciado a pena de morte, foi executado no Campo de Aragón o 17 de xuño de 1937. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Biblioteca Real dos Países Baixos
A Biblioteca Nacional dos Países Baixos (en neerlandés: Koninklijke Bibliotheek, tamén coñecida como KB), con sede na Haia, foi fundada en 1798. O rei Lodewijk Napoleón deulle o seu nome actual en 1806. A institución independizouse do Estado en 1996, aínda que está financiada polo Departamento de Educación, Cultura e Ciencia.
Colección
esquerda|miniatura|100x100px| Logo A misión da KB, tal como se amosa no sitio web da biblioteca, «é proporcionar acceso ó coñecemento e a cultura do pasado e o presente, proporcionando servizos de alta calidade para a investigación, o estudo e a experiencia cultural». Con ese fin, en 2012 comezouse un proxecto de colaboración con Google para o escaneo e difusión de fondos libres de dereitos de autor, téndose escaneado uns 160.000 documentos pertencentes ós séculos XVIII e XIX.
O KB contén 3.300.000 artigos (2004), o que equivale a 67 quilómetros de andeis. A maioría deles (2.500.000 ou 48 km) son libros. A colección contén case toda a literatura dos Países Baixos, desde os manuscritos medievais ás modernas publicacións científicas. A colección é accesible para os membros. Calquera persoa maior de 16 anos pode converterse en membro da biblioteca.
Entre as súas xoias posúe os Evanxeos de Egmond, elaborados en 975 e manuscritos en español con poesías do Século de Ouro. miniatura|Interior da Biblioteca
Alba Gaïa Kraghede Bellugi
Alba Gaïa Kraghede Bellugi, nada o 5 de marzo de 1995, é unha actriz francesa de ascendencia italo-escandinava.
Arnold (automóbil)
miniatura|O Arnold baseouse no Benz Velo (na foto) O Arnold foi un dos primeiros automóbiles fabricado no Reino Unido. Foi producido en East Peckham, Kent entre 1896 e 1898.
Historia
William Arnold & Sons de East Peckham, Kent, foi unha empresa de enxeñería agrícola fundada aproximadamente en 1844.
En 1895 adquiriron unha licenza para construír coches Benz. Como Arnold Motor Carriage Co. desde 1896 a 1898 a empresa construíu doce coches co deseño da Benz, pero cos seus propios motores Dous Arnolds foron expostos no Crystal Palace en 1896.