cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catéter venoso central
Estrutura
O septo está feito dunha silicona autoselante especial; pódese perforar centos de veces antes de que se debilite significativamente. Para administrar o tratamento ou para extraer sangue, un profesional da saúde localizará primeiro o porto e desinfectará a zona e, a continuación, accederá ao porto perforando a pel superior cunha agulla de punta Huber (non perforante). Debido ao seu deseño, hai un risco de infección moi baixo, xa que a violación da integridade da pel nunca é maior que o calibre da agulla. Isto dálle unha vantaxe sobre outras liñas habituais como a liña Hickman. A presión negativa créase para retirar o sangue na agulla aspirada, para comprobar o retorno de sangue e ver se o porto funciona normalmente. A continuación, o porto é lavado cunha solución salina. A continuación, comeza o tratamento.
Usos
O catéter venoso central pode ter moitos usos:
Contraindicacións
A instalación dun porto está absolutamente contraindicada cando un paciente ten bacteremia ou septicemia. Naqueles pacientes con alerxia ao contraste, ou alerxia a alimentos ou a medicamentos, o procedemento aínda se pode realizar con cobertura de prednisolona.
Tratato de Aquisgrán (1748)
miniatura|307x307px| Europa despois do Tratado de Aquisgrán O Tratado de Aquisgrán de 1748, tamén chamado Tratado de Aquisgrán ou Tratado de Aachen ou de Aix-La Chapelle foi asinado en Aquisgrán o 18 de outubro de 1748, ao remate das negociacións que comezaron o 24 de abril do mesmo ano, e que puxo fin á Guerra de sucesión austríaca.
Catéter venoso central
Contraindicacións
Outras contraindicacións relativas inclúen coagulopatía (coagulación anormal) ou reconto de plaquetas inferior a 50x10 9 /L. Non obstante, se o catéter venoso central é necesario con urxencia, pódese realizar unha transfusión de plaquetas mentres o procedemento está en curso.
Inserción
miniatura|[[Radiografía de tórax de seguimento tras a inserción dun porto, cunha punta mal posicionada na vea ácigos. A partir da data de carga, permaneceu funcional para terapia durante 9 meses, aínda que houbo problemas ocasionais ao aspirar.]] miniatura|[[Tomografía computadorizada|TAC que confirma unha punta na vea ácigos.]] Un porto é máis comunmente inserido como un procedemento de cirurxía ambulatoria nun hospital ou clínica por un radiólogo ou cirurxián baixo sedación moderada. A implantación é cada vez máis realizada polos radiólogos intervencionais debido aos avances nas técnicas e ao seu fácil uso das tecnoloxías de imaxe. Cando xa non sexa necesario, o porto pódese retirar na sala de radioloxía intervencionista ou nun quirófano. A fluoroscopia é útil para guiar a inserción de portos.
Radioloxía intervencionista
A vea xugular interna dereita (VXI; en inglés IJV, internal jugular vein, ) é frecuentemente escollida como o punto de acceso. Emprégase unha agulla de punzón de 19G para obter acceso á vea baixo guía de ultrasonidos. A agulla debería apuntar lonxe da arteria carótide común (ACC), xa que a ACC xace xusto medialmente á VXI. Se hai dificultades na punzón, pode empregarse un set de micropunzón para perforar a vea e logo cambiar a un sistema de acceso maior. Se ambas as VXIs están trombosadas, entón escóllese a vea xugular externa dereita como o sitio de punzón. O lugar de punzón non debería ser o mesmo lado que o sitio patolóxico, como o lugar do cancro de mama ou unha área que se escolla como o sitio potencial para a terapia de radiación.
Despois de perforar o punto de entrada con ultrasons, insírese un guía metálico coa punta do guía chegando á vea cava inferior. O extremo proximal do guía é asegurado para evitar o desprazamento. Entón, créase un "peto" ou cavidade para o porto na rexión deltopeitoral a 2,5 cm por debaixo do nivel da clavícula usando un bisturí. Bupivacaína con adrenalina (0,25%) é usada como anestésico local para reducir a formación de hematoma e prolongar o efecto anestésico. Despois de crear o peto, empregase un "trocar" para inserir un catéter de silicona dende o peto cara ao punto de punzón da vea xugular interna. A continuación, insírese unha funda pelable (peel-away sheath) para facilitar a inserción do catéter de silicona na unión cavoatrial. A inserción do catéter de silicona debe realizarse durante unha pausa na inspiración. A funda debe ser apertada para evitar a embolia de aire. O extremo proximal do catéter é conectado ao porto dentro do peto de pele despois de irrigar o peto con solución salina normal.
Tratato de Aquisgrán (1748)
A guerra de sucesión de Austria
A guerra de sucesión austríaca estivo motivada por unha complexa situación sucesoria: o emperador xermánico Carlos VI de Habsburgo, que non tiña fillos varóns, coa Pragmática Sanción de 1713 regulou a sucesión imperial en beneficio da súa filla María Teresa. A pesar da aprobación previa das potencias europeas, á morte de Carlos VI, o 19 de outubro de 1740, naceu un conflito europeo, desencadeado polos proxectos de anexión de Federico II de Prusia, Reino de España, o Reino de Sardeña e as aspiracións á coroa imperial do electorado de Baviera, Carlos VII e Augusto III de Saxonia; o conflito tamén implicou a Francia e as colonias españolas, atacadas por Gran Bretaña.
Catéter venoso central
Radioloxía intervencionista
Despois o porto é suturado en dous sitios aos músculos subxacentes. Verifícase a punta do catéter para ver se hai torceduras e a súa posición mediante un fluoroscopio. Ademais, a aspiración de sangue e a inxección de contraste a través do quimio-porto tamén se pode usar para confirmar a posición. O porto está pechado en dúas capas (sutúrase primeiro o tecido subcutáneo, seguido da pel). Despois colócase un apósito estéril no porto. O sitio óptimo para estacionar a punta do catéter é na unión cavo-auricular ou cunha marxe de erro non superior a 4 cm por riba da unión.
Cirurxía
O lugar de inserción da vea xugular interna (VXI, en inglés  'Internal Jugular Vein', IJV) está fixado entre as dúas cabezas (cabezas esternal e clavicular) do esternocleidomastoideo. 2% de lignocaína é para infiltrarse no lugar da punción. Usando unha agulla de 24G unida a unha xeringa de 5 cc, a agulla é avanzada polo lugar da punción coa punta apuntando cara ao mamilo do mesmo lado. Unha vez que se observa o refluxo do sangue venoso na xeringa, a punción da VXI considérase exitosa. A continuación, fai avanzar unha agulla de porto a través da agulla de 24G preexistente e confírmase o refluxo de sangue aspirando outra xiringa unida á agulla de porto. A continuación, insírese un fío guía a través da agulla do porto. O fío guía non debe estenderse máis aló do nó SA da aurícula dereita xa que pode estimular a arritmia cardíaca. A continuación, elimínase a agulla do porto e fíxase o fío guía no seu lugar. A continuación amplíase a punción empregando un coitelo de 11 números e un hemostático para mosquitos.
O lugar para inserir o porto sitúase 5 cm abaixo da metade da clavícula e de 9 a 10 cm lateralmente á liña media do peito. Realízase unha incisión de 5 a 6 cm para crear unha bolsa ou 'peto' de tecido subcutáneo onde se colocará o porto de acceso.
Tratato de Aquisgrán (1748)
O tratado de paz
En base ao Tratado de Aquisgrán, que puxo fin ao conflito, confirmouse a Pragmática Sanción de 1713 e recoñeceuse a parella imperial formada por María Teresa e Francesco Stefano di Lorena. Francia devolveu os Países Baixos do Sur (é dicir, a actual Bélxica) a Austria e aceptou o restablecemento do status quo nos territorios de ultramar (intercambio de Madrás coa Fortaleza de Louisbourg; extensión por catro anos do asiento a favor da Gran Bretaña). O estado que obtivo maior vantaxe foi Prusia, que se anexionou definitivamente a rica rexión de Silesia, arrincada de Austria. O tratado tamén atribuía:
Catéter venoso central
Cirurxía
A continuación, créase un túnel subcutáneo que vai desde o lugar do porto de acceso até o punto próximo ao sitio de inserción na xugular interna, unha das principais veas do pescozo. Por este túnel, introdúcese un catéter de porto, cun extremo conectado ao porto quimioterápico e o outro extremo deixado libre, quedando próximo ao lugar de inserción na VXI. A lonxitude deste extremo libre do catéter de porto debe ser duns 16 a 17 cm (ou pode medirse desde o lugar de inserción na VXI até 2 cm abaixo do ángulo esternal, lugar onde debería comezar o atrio dereito).
Este extremo do catéter de porto inserirase máis tarde a través do lugar de inserción na VXI, chegando até a xuntanza entre a aorta e a vea cava inferior. A inserción na VXI amplíase usando un dilatador de plástico, e inserimos unha funda despegable sobre o fío guía. A posición confírmase aspirando sangue desde o catéter.
Seguidamente, o extremo libre do catéter de porto introducirase a través da funda despegable. Trala confirmación de que a punta do catéter de porto está na xuntanza aortocava, retírase a funda despegable separándoa cun movemento suave das dúas mans. Durante este proceso, o catéter de porto debe permanecer in-situ, no seu lugar. Finalmente, as suturas só se retirarán tras 14 días postoperativos.
Un seguimento dunha radiografía de tórax pode detectar inmediatamente complicacións asociadas ao procedemento, como neumotórax, hemotórax e malposicións do catéter. Non obstante, a radiografía de tórax de rutina non é necesaria debido ás baixas taxas de complicacións asociadas ao procedemento. A radiografía de tórax só se realiza se hai sospeita clínica dunha complicación.
O lado do tórax dos pacientes no que se implanta o porto xeralmente elixirase para evitar danos no porto e nas veas polo cinto de seguridade en caso de accidente cando estea sentado como condutor. Así, existe un potencial conflito pola circulación pola esquerda e pola dereita como regra da estrada.
Os portos pódense poñer na parte superior do peito ou no brazo. O propio posicionamento exacto é variable xa que se pode inserir para evitar a visibilidade cando se usan camisas de corte escotado, e para evitar o exceso de contacto por mor dunha mochila ou unha correa do suxeitador. A colocación máis común é na parte superior dereita do tórax, co catéter que atravesa a vea xugular dereita e baixa cara ao corazón do paciente.
Modelos
Hai moitos modelos diferentes, e a selección baséase nas condicións médicas específicas do paciente:
Para aplicacións como a tomografía computarizada, necesítanse portos de infusión de alta presión.
Fabricantes
Os principais fabricantes de portos son AngioDynamics, B. Braun Medical, Bard Access Systems, Cook Medical, MedComp, Navilyst Medical, Norfolk Medical Products e Smiths Medical.
Riscos
As complicacións máis frecuentes son: bloqueo do catéter (7,4%) e infección relacionada co catéter (5,6%). Outras complicacións son: malposición do catéter, trombose venosa, fuga ou desaloxamento do catéter.
A arteria carótide común pode lesionarse durante a punción da vea yugular interna xa que a arteria está preto da vea. Isto debido sobre todo ao exceso de agulla na arteria en lugar da incapacidade de recoñecer a vea e a arteria baixo a guía de ultrasóns. O risco de punción aumenta cando a arteria queda superficial á vea e para aqueles con pescozo curto e persoas obesas. Non obstante, estes casos pódense controlar facilmente mediante a compresión e non deixa un hematoma no lugar da punción. O risco global de punción arterial é do 0,5%. A arteria subclavia pódese perforar inadvertidamente ao intentar acceder á vea subclavia, o que provoca un hematoma subcutáneo e ocasionalmente un pseudoaneurisma. É posíbel que necesite utilizar un sitio alternativo para a colocación do porto. A punción da arteria carótide é significativamente máis rara, xa que os intentos de acceder á vea xugular próxima fanse cada vez máis con guía de ultrasón.
A incidencia da fractura do catéter é do 2,3%. A fractura pode deberse á "síndrome de pinch-off" cando a vea e o catéter se comprimen ao pasar entre a clavícula e a primeira costela antes de virar 90 graos na vea cava superior. O compoñente do catéter fracturado pode desprazarse con máis frecuencia nas arterias pulmonares (35%), aurícula dereita (27%), ventrículo dereito (22%) e vea cava superior e veas periféricas (15,4%).
O mal posicionamento do catéter ocorre no 0,1 ao 5,6% do tempo. Isto pode deberse a unha mala posición dentro ou fóra da vea cava superior. As causas inclúen: ramas inesperadas das veas, angulacións dos vasos, estenosis venosa ou tortuosidade venosa.
A trombose ou a formación dun coágulo de sangue no catéter poden bloquear o dispositivo de forma irrevogable. Ocorre entre o 0,3 e o 28,3% dos casos. A administración de medicamentos contra o cancro a través do porto, as lesións frecuentes no vaso durante o uso ou simplemente o uso prolongado do porto poden contribuír á formación de coágulos dentro do catéter. Para previr o risco de trombose, adóitase seleccionar a vea xugular interna dereita, xa que ten o menor risco de formación de trombos que a vea subclavia. Unha vez que ocorre a trombose, o porto dáse terapia anticoagulante ou o porto é eliminado totalmente.
Mantemento
Para reducir o dano ou a perforación do tabique (cortando pequenos anacos de membrana coa agulla, tapándoa), débense utilizar agullas baixas ou sen núcleo.
Despois de cada ciclo de quimioterapia, o porto debe lavarse con heparina diluída 1:10 (5000 UI/ml) para evitar a formación de coágulos no porto. Se o porto non se usa durante moito tempo, debe lavarse con heparina diluída cada dous meses.
Alternativas
Ás veces, a condición física do paciente, especialmente a estrutura das súas veas, non permite a inserción dun porto. Unha alternativa é a liña PICC (do inglés peripherally inserted central catheter), a pesar dos inconvenientes como o punto de entrada externo e a limitada vida útil do dispositivo.
Na cultura popular
Na novela ciberpunk Neuromancer (William Gibson, 1984), un personaxe secundario, Peter Riviera, ten un porto médico colocado no brazo para facilitar o seu uso recreativo de drogas.
Historia
Niederhuber et al. informou por primeira vez do uso do sistema de porto venoso central totalmente implantable (en inglés totally implantable central venous port system, TICVPS) en 1982.
Plokhiye dorogi
Plokhiye dorogi (en Плохие дороги; en Погані дороги) é un filme ucraíno de 2020 rodado en lingua rusa e dirixido por Nataliia Vorozhbyt. Estreouse o 3 de setembro de 2020 na 35ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. En setembro de 2021, foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Catro historias están ambientadas ao longo das estradas do Donbass durante a guerra. Non hai espazos seguros e ninguén pode dar sentido ao que está a suceder. Aínda que están atrapados no caos, algúns conseguen exercer autoridade sobre outros. Pero neste mundo, onde o mañá pode nunca chegar, non todos están indefensos e miserables. Incluso as vítimas máis inocentes poden ter a súa quenda de facerse cargo.
Fixón, Suar, Paradela
Fixón é un lugar da parroquia de Suar no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Fixón podería estar relacionado con, feixó, ou con *Fesiolus, diminutivo do xentilicio Fesius.
Rata Blanca
Rata Blanca é unha banda de heavy metal, hard rock e metal neoclásico arxentino. Considérase como unha das máis importantes e influentes do hard rock e heavy metal.
Beleigán, Adai, O Páramo
Beleigán é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Suar, Suar, Paradela
Suar é un lugar da parroquia de Suar no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Bermil deriva do antropónimo medieval.
O Calvo, Rebón, Moraña
O Calvo é un lugar da parroquia de Rebón no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Beleigán, San Vicente de Gondrame, O Páramo
Beleigán é un lugar da parroquia de San Vicente de Gondrame no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
La teoría de los vidrios rotos
La teoría de los vidrios rotos é un filme uruguaio de 2021 dirixido por Diego Fernández. Foi escollido como candidato do Uruguai para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Claudio, un experto en seguros, investiga unha serie de incendios de coches nunha pequena cidade.
A Fontaíña, Rebón, Moraña
A Fontaíña é un lugar da parroquia de Rebón no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Relacións Bután-Suecia
As relacións entre Bután e Suecia refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Suecia. As relacións entre Suecia e Bután estabelecéronse formalmente o 27 de agosto de 1985, sendo o oitavo país en ter relacións bilaterais con Bután. Suecia non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Nova Deli, a India. Bután tampouco ten embaixada en Estocolmo.
Castro, Rebón, Moraña
Castro é un lugar da parroquia de Rebón no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Cendoi, Adai, O Páramo
Cendoi é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Reboreda, Adai, O Páramo
Reboreda é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
As Laxes, Rebón, Moraña
As Laxes é un lugar da parroquia de Rebón no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Enanitos Verdes
Enanitos Verdes é unha banda arxentina formada en 1979 na cidade de Mendoza. Está considerada unha das bandas máis importantes do rock arxentino.
Biliproteína
miniatura|425x425px|Estrutura cristalina da B-[[ficoeritrina, un tipo de ficobiliproteína.]] As biliproteínas son proteínas pigmentadas que se encontran en organismos fotosintéticos como as algas e plantas e en certos insectos. Son proteínas que están unidas a un cromóforo de tipo bilina. En plantas e algas a principal función das biliproteína é realizar o proceso de acumulación de luz necesario para que a fotosíntese sexa máis eficiente; mentres que en insectos interveñen no crecemento e desenvolvemento. Unha das súas propiedades é a receptividade á luz, polo que esta recollida de luz e a súa fluorescencia fanas axeitadas para aplicacións en obtención de imaxes biolóxicas e como bioindicadores. Outras propiedades que teñen as ficobiliproteínas, como ser axentes antioxidantes, antienvellecemento e antiinflamatorios fan que teñan un uso potencial en medicina, cosmética e tecnoloxía alimentaria. Aínda que a investigación sobre as biliproteína remóntase á década de 1950, foi dificultada debido a complicacións da estrutura das biliproteínas, falta de métodos dispoñibles para illar os compoñentes indivuduais das biliproteínas, e a limitada información sobre as reaccións das liases que son necesarias para unir a proteína co seu cromóforo. A investigación estivo principalmente centrada nas ficobiliproteínas; pero os avances en tecnoloxía e metodoloxía, xunto co descubrimento de diferentes tipos de liases, renovou o interese na investigación sobre elas, o que supuxo novas oportunidades para investigar procesos nos que interveñen, como a súa ensamblaxe e desensamblaxe e pregamento.
En plantas a algas
As biliproteínas que teñen as plantas e algas serven como un sistema de pigmentos cuxo propósito é detectar e absorber a luz necesaria para a fotosíntese. O especrro de absorción das biliproteínas complementan os doutros pigmentos fotosintéticos como as clorofila ou carotenos. Os pigmentos detecan e absorben enerxía da luz; esta enerxía é despois transferida á clorofila. Segundo Takashi Hirata et al., os cromóforos de certas biliproteínas son responsables das súas actividades antioxidantes, e a ficocianina tamén posúen cualidades antiinflamatorias debido á súa apoproteína. Cando son inducidos polo coláxeno e o ADP, a ficocianobilina suprime a agregación das plaquetas.
En insectos
En insectos, as biliproteínas lipocalinas funcionan xeralmente facilitando os cambios de cor durante a camuflaxe, pero tamén se atoparon outras funcións. Outras funcións hipotéticas, pero aínda non probadas, son a prevención de danos celulares e a regulación da guanilil ciclase con biliverdina, entre outras funcións asociadas co mantemento metabólico. No insecto Manduca sexta, atopouse a biliproteína insecticianina que xoga un papel crucial no desenvolvemento embrionario, xa que se observou a absorción de insecticianina nos ovos que pon este lepidóptero.
Estrutura
miniatura|Estrutura química dunha molécula de ficocianobilina (caracterizada polos seus aneis [[terrapirrol|tetrapirrólicos); é o cromóforo bilina da biliproteína ficocianina.]] miniatura|Un ficobilisoma feito de grupos de subunidades amoreadas de ficobiliproteínas unidas entre si. A estrutura das biliproteínas está tipicamente caracterizada pola presenza de cromóforos bilina formados por un tetrapirrol linear, as cales están unidas covalentemente a apoproteínas por enlaces tioéter. Cada tipo de biliproteína ten unha única bilina exclusiva (por exemplo, a ficoeritrobilina é o cromóforo da ficoeritrina e ficocianobilina é o cromóforo da ficocianina). Os cromóforos bilinas orixínanse pola clivaxe oxidativa do anel hemo, catalizada por hemo oxixenases nunha das catro pontes metino, polo que poden foramrse catro tipos de isómeros da bilina. En todos os organismo coñecidos que teñen biliproteínas, a clivaxe adoita acontecer na ponte α, xerando a biliverdina IXα.
As ficobiliproteínas están agrupadas formado grupos (clusters) separados, de aproximadamente 40 nm de diámetro, coñecidos como ficobilisomas. Os cambios estruturais producidos nas bilinas derivadas a partir dos isómeros biliverdina IXα determinan o rango espectral da absorción de luz.
As estruturas das biliproteínas en insectos difiren lixeiramente das de plantas e algas; teñen unha estrutura cristalina distinta e os seus cromóforos non están unidos covalentemente ás apoproteínas. A diferenza das ficobiliproteínas, cuxos cromóforos se manteñen nunha disposición estendida por medio de interaccións específicas entre os cromóforos e as proteínas, o cromóforo das biliproteínas de insectos ten unha estrutura cristalina helicoidal cíclica no estado unido á proteína, como se observou en estudos de biliproteínas extraídas das bolboretas da verza Pieris brassicae.
Ficobiliproteínas
As ficobiliproteínas encóntranse en cianobacterias e grupos de algas como as rodofitas (algas vermellas) e criptofitas. Nas ficobiliproteínas poden ter variacións na ficocianina (pigmento azul), na ficoeritrina (pigmento vermello) e na aloficocianina (pigmento azul claro); cada un dos cales posúe diferentes propiedades espectrais. Estas biliproteñinas hidrosolubles non son esenciais para o funcionamento da célula. Algunha cualidades especiais das ficobiliproteínas son as súas propiedades antioxidantes e a súa alta fluorescencia, e son os seus cromóforos os que lle dan a estas proteínas a súa forte pigmentación. As ficobiliproteínas clasifícanse en dúas categorías baseadas nas súas secuencias amino terminais: secuencias "tipo α" e "tipo β". En biliproteínas nas que o número de bilinas nas dúas subunidades non é igual, a subunidade con máis bilinas ten unha secuencia amino de tipo β.
Fitocromos
Os fitocromos (abreviados como phys) descubríronse inicialmente en plantas verdes en 1945. O pigmento fotorreversible foi despois atopado en fungos, musgos e grupos de algas debido ao desenvolvemento da secuenciación de xenoma completo. Os fitocromos funcionan como un sensor da intensidade da luz en reaccións de alta enerxía, é dicir, en plantas superiores (por exemplo as plantas de sementeiro aínda baixo terra), durante a transformación do crecemento sen clorofila heterótrofo ao crecemento fotosintético autótrofo cando xa botaron follas. Levan a cabo esta función ao monitorizar varios parámetros de sinais luminosos (como a presenza/ausencia, cor, intensidade e fotoperiodicidade). Esta información é despois transducida por medio de vías de sinalización intracelular que desencadean respostas específicas para o organismo e o seu estado de desenvolvemento a nivel celular e molecular. Os fitocromos son tamén responsables de regular moitos aspectos do crecemento das plantas, desenvolvemento e reprodución a través do seu ciclo celular.
Lipocalinas (biliproteínas de insectos)
miniatura|211x211px|A bolboreta da verza ([[Pieris brassicae), da cal foi extraída a biliproteína chamada 'proteína de unión á bilina'.]]
As lipocalinas, identificadas como biliproteínas, atopáronse nunha ampla variedade de insectos, pero principalmente na orde dos lepidópteros. Descubríronse na bolboreta da verza e en varias especies de avelaíñas e vermes da seda, incluíndo Samia cynthia, Bombyx mori, Lonomia obliqua, Manduca sexta, Galleria mellonella e Cerura vinula. As bliproteínas asociadas con estas especies de insectos son as proteínas de unión á bilina, proteínas de unión á biliverdina, a bombirina, as lipocalinas 1 e 4, a insecticianina, a galerina e a CV-bilina, respectivamente. As biliproteínas atopadas en Manduca sexta e Cerura vinula forman parte dos fluídos da hemolinfa do insecto.
Das biliproteínas que se atoparon noutras ordes de insectos, non lepidópteros, aínda non se coñece a secuencia, polo que a súa natureza como lipocalinas non é totalmente segura.
Comparación das biliproteínas de diferentes organismos
Nun estudo de 1988 dirixido por Hugo Scheer e Harmut Kayser, extraéronse biliproteínas das bolboretas Pieris brassicae e Cerura vinula  e examináronse as súas propiedades, que foron comparadas coas das biliproteínas de plants e algas.
Relacións Bután-Suíza
As relacións entre Bután e Suíza refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Suíza. As relacións entre Suíza e Bután estabelecéronse formalmente o 16 de setembro de 1985, sendo o noveno país en ter relacións bilaterais con Bután. Suíza non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Nova Deli, a India. Bután tampouco ten embaixada en Berna, mais ten unha misión diplomática en funcionamento nunha organización multilateral na sede das Nacións Unidas en Xenebra dende 1985.
Biliproteína
Comparación das biliproteínas de diferentes organismos
A diferenza das biliproteínas de plantas e algas cuxas bilinas xeralmente derivan só do isómero IXα da biliverdina, as bilinas das biliproteínas de insectos derivan do isómero IXγ, que se encontra case exclusivamenre en lepidópteros. Esta serie IXγ de pigmentos biliares derivan da clivaxe de precursores porfirínicos nas pontes de metino do C-15 (formalmente γ), o que non é caracterísitico das biliproteínas doutros mamíferos e plantas. Cando os científicos examinaron as biliproteínas das bolboretas P. brassicae e C. vinula, atoparon que os seus polipéptidos tiñan un baixo contido en hélice α en comparación coas ficobiliproteínas.
Hipotetizouse que o papel das biliproteínas en insectos estaría relacionado coa absorción de luz igual que en plantas e algas. Porén, esta hipótese foi desbotada cando as propiedades fotoquímicas que cómpren para a absorción de luz estaba ausentes na bolboreta P. brassicae, polo que se asumiu que as biliproteínas dos demais insectos tampouco tiñan propiedades fotoquímicas.
Baseándose nestes exames chegouse á conclusión de que as biliproteínas de insectos están só distantemetne relacionadas coas de plantas e algas, debido ao gran número de diferenzas en canto á súa estrutura, composición química, derivación de bilinas e funcións xerais.
Bioimaxes
As proteínas fluorescentes tiveron un impacto substancial na obtención de imaxes biolóxicas, razón pola que as biliproteínas son bos candidatos para o seu uso nesta aplicación, debido ás súas propiedades de fluorescencia, captación de luz, sensibilidade á luz e de fotointerruptor (isto último ocorre só en fitocromos). As ficobiliproteínas, que son moi fluorescentes, foron usadas en aplicacións externas de obtención de bioimaxes desde inicios da década de 1980. Esta aplicación require que o cromóforo bilina sexa sintetizado do hemo, despois do cal se necesita unha liase para enlazar covalentemente a bilina á súa correspondente apoproteína. Un método aternativo usa no seu lugar fitocromos; algúns fitocromos só requiren un encima, unha hemo oxixenase, para sintetizar os cromóforos. Outro beneficio de usar fitocromos é que se unen ás súas bilinas autocataliticamente. Aínda que hai pigmentos fotocrómicos con baixa fluorescencia, este problema foi paliado por medio de enxeñaría de proteínas obtendo variantes que reducen a fotoquímica e melloran a fluorescencia.
Indicador da calidade da auga potable
Os sinais fluorescentes emitidos pola ficoeritrina e ficociania fan que sexan axeitadas para usalas como indicadores para detectar cianotoxinas como as microcistinas na auga potable. Un estudo examinou a natureza dos sinais fluorescentes das biliproteínas en canto ao seu carácter de funcionamento en tempo real, sensibilidade e o comportamento das biliproteínas en diferentes etapas do tratamento da auga en comparación coas microsictinas. O carácter de tempo real dos sinais fluorescentes foi confirmado por medidas de fluorescencia, xa que poden levarse a cabo sen ter que preconcentrar as biliproteínas. Se a proporción de biliproteína respecto de microcistina está por riba de 1, os sinais fluorescentes poden estimar concentracións moi baixas de microcistinas. Unha proba realizada en 2009 comparou o comportamento de ambas as biliproteínas e das microcistinas seleccionadas MC-LR e MC-RR durante o tratamento da auga. Os resultados da proba mostraron que as biliproteínas teñen unha función de aviso temperán contra a presenza de microcistinas nas etapas de tratamento da auga convencionais que utilizan a preoxidación con permanganato, carbono activado e cloración. Porén, esta función de aviso temperán non corre cando se utiliza dióxido de cloro como preoxidante ou desinfectante final. É importante coñecer a proporción biliproteína/toxina da auga sen tratar para usar as biliproteínas para estas medidas de control no tratamento da auga potable.
Javier Falagán
Comezos
Formouse nas categorías inferiores do Real Valladolid e en 1986 instalouse en Galicia, onde fichou polo Coruxo, de Terceira División. Disputou só uns poucos encontros co equipo verde pois recibiu a chamada doutro equipo vigués: o Celta de Vigo. Rematou a súa formación no equipo xuvenil celeste e fíxose co posto de titular no Gran Peña, tamén na Terceira División. Debutou co primeiro equipo do Celta nun partido amigable e cando xa adestraba a diario co primeiro equipo tivo que marchar para realizar o servizo militar.
Destinado en Xetafe, fichou polo Sevilla, e este cedeuno ao Getafe CF, que militaba na Segunda División B. Compaxinou o servizo militar co club madrileño e debutou tamén co Sevilla Atlético, filial do Sevilla. Na tempada 1990/91 foi cedido ao Fuengirola, tamén de Segunda B, onde foi o gardameta titular durante case toda a tempada.
Reboreda, A Torre, O Páramo
Reboreda é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Javier Falagán
Hércules
En 1991 fichou polo Hércules, da mesma categoría, onde se fixo co posto de titular rapidamente. Na tempada 1992/93, con Quique Hernández no banco, o equipo logrou o ascenso a Segunda División, e ao remate da campaña Falagán foi fichado polo Valencia. Na tempada seguinte volveu ao Hércules, en calidade de cedido, e o equipo acabou sétimo na categoría de prata, sendo Falagán o terceiro porteiro menos goleado da liga.
Compostela
En 1994 fichou polo Compostela, que viña de lograr un histórico ascenso á Primeira División. Debutou co equipo de Castro Santos nun partido amigable contra o Lemos, pero non chegou a xogar ningún encontro oficial esa tempada, na que sufriu varias lesións e na que o gardameta titular foi Iru. Trala marcha deste ao Mérida, Falagán fíxose coa titularidade na portería santiaguesa por diante do outro porteiro, Fernando. O adestrador Fernando Vázquez colocouno baixo os paus nos 42 partidos de liga, na que foi a mellor tempada da historia do club, subcampión de inverno e 10º ao final da competición. Na tempada seguinte xogou significativamente menos, pero aínda así foi o porteiro con máis minutos do equipo, conseguindo o equipo galego a permanencia.
Mérida
En 1997 fichou polo Mérida, que o cedeu ao Hércules. Na súa nova etapa no equipo alacantino converteuse no porteiro con máis partidos oficiais na historia do club, 154, cifra que foi superada en 2018 por Ismael Falcón. Foi titular durante case toda a campaña, na que os adestradores foron Quique Hernández e o galego David Vidal. Regresou ao Mérida no verán de 1998, pero en setembro sufriu unha grave lesión nun xeonllo, que o afastou para sempre dos terreos de xogo e pola que pasou a cobrar unha pensión de invalidez.
Adestrador
Trala súa retirada e de pasar máis dunha década afastado do fútbol, comezou a traballar como adestrador de porteiros. Iniciouse na tempada 2010/11 no Coruxo, equipo no que xa militara como xogador máis de dúas décadas antes. Ademais adestrou o Caselas en Preferente e en xaneiro de 2018 recibiu unha oferta para ser o novo adestrador do Boiro, club de Terceira División que pasaba por unha difícil situación. Con todo, foi cesado só un mes despois polo presidente David Places.
En xullo de 2018 chegou ao Extremadura UD como adestrador de porteiros, acompañando ao técnico Juan Sabas. Deixou o club estremeño trala destitución de Sabas ese mesmo ano e en 2019 marchou ao fútbol chinés, como adestrador de porteiros do Guangzhou FC.
Un destello interior
Un destello interior é un filme venezolano de 2020 dirixido por Andrés Eduardo Rodríguez. Foi escollido como candidato de Venezuela para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Unha nai solteira que traballa como conserxe é diagnosticada dun tumor cerebral e teme polo futuro da súa filla de seis anos.
A Pallota, Rebón, Moraña
A Pallota é un lugar da parroquia de Rebón no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Rodrigo Guedes de Carvalho
Vida
Rodrigo Guedes de Carvalho naceu o 14 de novembro de 1963, no Porto. É fillo do médico Rodrigo Jorge Ferreira Guedes de Carvalho (10 de outubro de 1943) e da súa muller Laura Maria Lemos Carvalho Rocha (Matosinhos). É sobriño-neto do actor e encenador João Guedes e primo-sobriño da actriz Paula Guedes.
Santa Mariña, Adai, O Páramo
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Rodrigo Guedes de Carvalho
Vida
Na adolescencia xogou fútbol: nas tempadas de 1978/79 e 1979/80 xogou como medio ao servizo dos xuvenís do FC da Foz, e na tempada de 1980/81 xogou como medio nos xuvenís do Leixões SC.
É Licenciado en Comunicación Social na Universidade Nova de Lisboa.
Casou primeira vez coa tamén xornalista Paula Moura Piñeiro, de quen se divorciou e de quen ten un fillo e unha filla, Rodrigo de Moura Piñeiro Guedes de Carvalho (1992) e Benedita de Moura Piñeiro Guedes de Carvalho (1994). Casou pola segunda vez o 17 de maio de 2008 coa tamén xornalista Teresa Dimas (22 de abril de 1969).
Carreira
Entrou para o centro de formación da RTP onde tivo como compañeiras nomes como Cândida Pito, Márcia Rodrigues e Margarida Pito Correia. Profissionalizou-se na RTP onde comezou por traballar no deporte. Nesa altura fixo unha pequena aparición na telenovela Palabras Cruzadas, na RTP, en 1986.
En 1991 xorde o convite de Emídio Rangel para ir para a SIC que se iría tornar a primeira televisión privada en Portugal.
En 1992 estreouse na escrita, coa novela Daqui a Nada, vencedor do Premio Novos Talentos da ONU.
En 1997 recibiu o Premio Especial do Xurado do Festival Internacional de Grandes Reportaxes e Documentais (FIGRA), en Francia, pola reportaxe de televisión A condição humana,, sobre urxencias hospitalares.
Escribe o argumento da curtametraxe O Ralo, de 1999, co-realizada polo seu irmán Tiago Guedes e por Frederico Serra. Continúa a colaborar co dúo no telefilme Alta Fidelidade da SIC. Escribe a peza de teatro Os pés no arame. A peza, encenada por Isabel Abreu, estreouse por primeira vez a 9 de maio de 2002, na sala polivalente do Hospital Júlio de Matos.
O libro Daqui a Nadaa foi reeditado pola Don Quixote, en 2005. Ese ano lanzou tamén o best-seller A Casa Quieta. Asinou o argumento da longametraxe Cousa Ruim, de Tiago Guedes e Frederico Serra, que mereceu honras de Abertura Oficial do Fantasporto 2006.
Lanza as novelas Mulher de Branco en 2006 e Canário en 2007. En 2010 recibiu o premio de mellor argumento, nos premios CinEuphoria, para Entre os Dedos. Aparece nun pequeno papel, como Juíz, no telefilme Noite Sanguenta  ''.
En 2015 escribiu a letra e a música de Cansada, o himno da asociación APAV. O poema sobre violencia doméstica foi cantado por Aldina Duarte, Ana Bacalhau, Cuca Roseta, Gisela João, Manuela Azevedo, Marta Hugon, Rita Redshoes e Selma Uamusse.
A peza Os pés no arame é representada en 2016. En 2017, despois de 10 anos de pausa, regresa ás novelas coa edición do libro Pianista de Hotel.
En 2019 presentou o seu novo proxecto musical XAVE sendo o seu compositor e letrista coa voz de Isabelinha estreando os singles “se foi amor” e “outra vez” que pertencen ao primeiro álbum do grupo “Finalmente”. O videoclip de estrea dos XAVE foi gravado no Centro Cultural Alternativo de Oeiras.
É apresentador do Xornal da Noite, da SIC, de segunda feira a venres, con Clara de Sousa. Tamén escribiu crónicas nas revistas Máxima e TV Máis.
Centavo de dólar Fugio
O centavo Fugio (en inglés: Fugio cent), tamén coñecido como centavo Franklin, é a primeira moeda de circulación oficial nos Estados Unidos de América.
Deseño
O 21 de abril de 1787, o Congreso Continental da Confederación dos Estados Unidos autorizou o deseño dunha moeda dun centavo de dólar de cobre e con carácter oficial.
O deseño da moeda foi obra de Benjamin Franklin. Unha nova resolución do 6 de xullo establecía que o seu anverso amosase un Sol brillante que proxecta os seus raios sobre un reloxo de sol, coa palabra latina FUGIO ("fuxo" ou "voo", en referencia ao paso do tempo), e incluíse un consello para o seu posuidor: MIND YOUR BUSINESS ("Coida os teus negocios" ou "Atende aos teus asuntos"). Algúns historiadores consideran que a palabra BUSINESS se debe entender aquí na súa literalidade ("negocios" e non "asuntos"), dado que Benjamin Franklin era un exitoso home de negocios. miniatura|Deseño característico da "moeda continental", deseñado por Benjamin Franklin en 1776. O seu reverso está caracterizado pola habitual cadea de 13 elos circulares propia da "moeda continental", representativos das Trece Colonias, que rodean un círculo co nome do país (UNITED STATES) e co terceiro lema nacional, WE ARE ONE. Este deseño é o característico das moedas e dos billetes do dólar continental de 1776 e das moedas de 1787. Logo da ratificación da Constitución de 1787, as moedas de ouro e de prata pasaron a levar o lema E PLURIBUS UNUM e o Gran Selo dos Estados Unidos, a diferenza das de cobre.
Produción
Houbo dous empresarios que amosaron a súa disposición para a cuñaxe dos centavos: Matthias Ogden, de Nova Jersey, e James Jarvis, propietario de The Company for Coining Coppers, de Connecticut. Este último foi o adxudicatario do contrato, polo que debía producir unhas 300 toneladas de centavos Fugio. Para iso Jarvis subcontratou a Abel Buell a produción dos discos e puxo o seu sogro, Samuel Broome, a cargo das operacións de cuñaxe. Finalmente, Broome só fabricou uns 400.000 centavos Fugio (unhas catro toneladas das 300 contratadas), e ademais cun peso inferior ao establecido. Estas moedas enviáronse ao Tesouro dos Estados Unidos o 21 de maio de 1788.
Tanto a escaseza de moedas cuñadas como o seu peso causaron preocupación no Congreso, que anulou o contrato o 16 de setembro de 1788. Seguidamente, un informe do Congreso do 30 de setembro afirmaba que Jarvis recibira unha gran cantidade de cobre federal pero só devolvera amoedada unha pequena parte, e que a Xunta do Tesouro tomaría medidas efectivas para recuperar o resto o antes posible.
O tesouro do Banco de Nova York
En 1788, o Banco de Nova York (Bank of New York) almacenou varios milleiros de moedas dun centavo Fugio nun dentro dun barril nos sesus sotos. En 1856, as moedas metéronse en bolsas de algodón e volvéronse gardar.
O tesouro foi descuberto en 1926 e, daquela, as moedas repartíronse a modo de recordo entre a clientela do banco, ata que en 1948 a American Numismatic Society (ANS) examinou os 1.641 exemplares que aínda quedaban por repartir. O conxunto pasou a coñecerse desde entón como o "tesouro do Banco de Nova York". Varios espécimes foron doados á ANS, en tanto que outros pasaron ao mercado do coleccionismo numismático. Todas as moedas atopadas estaban en condición "sen circular", é dicir que non amosaban sinais de uso nin desgaste, cunha tonalidade marrón e, nalgúns casos, con algún dano pola humidade. O banco mantivo a propiedade de 819 moedas.
Coleccionismo
Durante moito tempo, esta foi unha das moedas favoritas polos coleccionistas de moedas estadounidenses, sinaladamente dos especializados nas moedas do período colonial e nas primeiras emisións federais.
En 2021, un equipo de expertos numismáticos reexaminou a evidencia histórica sobre os centavos Fugio para determinar se cumpría consideralos como unha moeda prefederal ou unha moeda federal. O 3 de xaneiro de 2022, o servizo profesional de clasificación numismatica Professional Coin Grading Service (PCGS) publicou os resultados deste estudo, que concluían sen lugar a dúbidas que os centavos Fugio son unha emisión regular de carácter federal e, xa que logo, a primeira moeda de curso legal da nova república.
Nacionalismo circasiano
miniatura|dereita|300px|A [[bandeira de Adiguesia, un dos símbolos do nacionalismo circasiano. O verde representa os bosques e a vexetación do Cáucaso e o islam. As doce estrelas simbolizan as tribos de Circasia. As frechas simbolizan a paz. As cores douradas das frechas e estrelas representan un futuro brillante e a abundante colleita de grans e trigo. Esta bandeira usouse como bandeira de Circasia e no presente é utilizada por Adiguesia, unha rexión de Rusia.]]
O nacionalismo circasiano (en Адыгэ лъэпкъыпсэ, Адыгэ нацианализм; Adıgə tləpqıpsə, Adıgə natsianalizm) é un movemento político entre os circasianos en todo o mundo por preservar a súa cultura, salvar as súas linguas da extinción, conseguir o recoñecemento internacional do xenocidio circasiano,   regresar ao seu fogar, Circasia,  e estabelecer un estado circasiano unificado totalmente independente ou altamente autónomo e restaurar as súas fronteiras anteriores á invasión rusa total ou parcialmente.
Cinta de vídeo
miniatura|300px|Cintas de vídeo en distintos formatos Unha cinta de vídeo ou fita de vídeo é un medio de almacenamento de imaxes de vídeo acompañadas con son nunha fita magnética mediante unha máquina coñecida como magnetoscopio.
A cinta de vídeo é unha parte integral da tecnoloxía do vídeo que impactou fondamente a industria audiovisual. Primeiro, foi controlada pola industria da televisión e despois expandiuse a todos os sectores do mercado, xa que constituíu un novo xeito de distribuír a información e unha nova forma de entretemento.
Funcionamento
En practicamente todos os casos, emprégase o método de gravación por exploración helicoidal onde un cabezal de vídeo rota contra o movemento da fita para gravar a información. Debido a que os sinais de vídeo teñen unha frecuencia alta, a velocidade relativa fita-cabezal debe ser tamén moi elevada polo que os cabezais estáticos requirían que a fita correse a velocidade moi alta.
Este tipo de cintas se empregaban para almacenar filmes e gravacións. En moitos casos, un cabezal helicoidal realiza unha rotación na cinta en movemento para gravar os datos en dúas dimensións. Ao ter os sinais de vídeo un alto largo de banda, os cabezais estáticos requiren altas velocidades de gravación.
Historia
A división de electrónica da compañía de produción do cantante e empresario estadounidense Bing Crosby, Bing Crosby Enterprises, presentou a primeira demostración dunha gravación de vídeo nos Ánxeles o 11 de novembro de 1951. Desenvolvido polos estadounidenses John Thomas Mullin e Wayne R. Johnson desde 1950, o dispositivo proporcionou imaxes descritas como "borrosas e indistintas" utilizando unha gravadora de cinta Ampex Modelo 200 modificada e unha fita de son estándar dun cuarto de polgada de largo (0,6 cm) que se movía a 360 polgadas (9,1 m) por segundo. Un ano despois, unha versión mellorada con fita magnética dunha polgada de largo (2,54 cm) foi mostrada perante a prensa, que segundo os informes expresou asombro pola calidade das imaxes, aínda que tiñan unha "calidade granulada persistente que parecía un filme en movemento". En xeral, a calidade de imaxe aínda se consideraba inferior ás mellores filmacións realizadas mediante o kinescopio en fita de cinema, que se empregaron para apoiar programas de televisión. Bing Crosby Enterprises agardaba ter unha versión comercial dispoñible en 1954, mais non apareceu ningunha.
Asemade, no Reino Unido, enxeñeiros e técnicos da rede estatal de difusión BBC experimentaron desde 1952 ata 1958 cun sistema de cinta de vídeo lineal de alta velocidade chamado VERA, mais isto foi inviable en última instancia. Este sistema empregaba cinta de media polgada (1,27 cm) subministrada en carretes de 20 polgadas de diámetro e que se movía a 200 polgadas (5,08 m) por segundo.
Pola súa parte, a empresa estadounidense RCA demostrou a gravación en fita magnética de programas de televisión en branco e negro e en cor nos seus laboratorios de Princeton o 1 de decembro de 1953. O sistema de fita lonxitudinal de alta velocidade, chamado Simplex, que estaba en desenvolvemento desde 1951, podía gravar e reproducir só uns minutos dun programa de televisión. O sistema de codificación de cor NTSC uso cintas de media polgada (1,3 cm) en carretes de 10,5 polgadas para gravar cinco pistas, unha para cada unha das cores primarias (vermello, azul e verde), unha para sinais de sincronización e outra para o sinal de son. O sistema en branco e negro utilizaba cinta dun cuarto de polgada (0,6 cm) que tamén estaba provista de carretes de 10,5 polgadas de diámetro con dúas pistas, unha para vídeo e outra para son. Ambos os sistemas transportaban a cinta a 360 polgadas (9,1 m) por segundo e os carretes estaban provistos con 2500 pés de cinta. A cadea estadounidense de televisión NBC, propiedade de RCA, empregouno por primeira vez no seu programa The Jonathan Winters Show o 23 de outubro de 1956 cando unha secuencia en cor de cancións pregravada pola cantante Dorothy Collins se incluíu no programa de televisión en vivo.