cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingua éuscara
Regulamento e status oficial
O éuscaro é lingua oficial dende 1982 en Euskadi. En Navarra, a súa situación está regulada pola Lei Foral do Éuscaro, que divide a Comunidade Foral en tres rexións: vascófona, non vascófona e mixta. Este feito, en consecuencia, creou distintas modalidades no sistema educativo.
En Francia, o éuscaro, como outras linguas minoritarias, non ten recoñecemento oficial.
Variedades dialectais
miniatura|esquerda|300px|Dialectos do vasco Hai actualmente oito dialectos, os cales non se confunden coas divisións políticas. Un dos primeiros estudos científicos do vasco foi feito por Louis-Lucien Bonaparte (descendente de Napoleón).
Variedade estándar
Hai actualmente unha versión unificada do éuscaro, o batua ("unificado" en vasco), que é a variedade empregada no ensino. O batua baséase principalmente no dialecto guipuscoano, onde máis se fala o idioma. Inclúe tamén trazos das falas navarras e do dialecto labortano.
Gramática
miniatura|350px|dereita|Mapa cronolóxico que amosa a evolución territorial das linguas do Suroeste de [[Europa, entre as que aparece a lingua éuscara ]] miniatura|400px|dereita|Porcentaxe de falantes por municipios O vasco ten algunhas formas gramaticais pouco comúns na Europa, como o ergativo, que se emprega engadindo un -k ao suxeito cando hai un verbo transitivo. O verbo auxiliar tamén reflicte o número do obxecto directo, de tal forma que o verbo auxiliar pode conter moita información (sobre o suxeito, o número do obxecto directo e o obxecto indirecto). De entre as linguas europeas, este sistema (inflexión do verbo auxiliar) só se dá no éuscaro e en linguas do Cáucaso.
Por exemplo, na frase:
que significa "Martín compra os xornais para min", Martín-ek é o suxeito (máis exactamente, un ergativo), por isto ten a terminación -k. Egunkariak ten unha terminación en -ak a cal marca o plural do obxecto (plural absolutivo, para ser exacto). O verbo é erosten dizkit, no cal erosten é un tipo de xerundio ("comprando") e o auxiliar dizkit indica:
Os sons palatais (explosivos: tt /c/, dd /X/; sibilantes: x /S/, tx /tS/; nasais: ñ /ñ/; laterais: ll /L/) son típicos de diminutivos, frecuentes na linguaxe infantil e na afectiva. Ex.:, tanta ("gota") e ttantta (gotiña). Unhas poucas palabras comúns, como txakur ("can"), usan sons palatais malia perderen no uso común a súa característica de diminutivo. As formas correspondentes non palatais actualmente teñen un sentido aumentativo ou pexorativo: zakur ("can grande", "chivato").
Moitos dialectos do vasco exhiben un efecto de palatalización derivado en que as consoantes que se inician no óso frontal cambian na súa correspondente palatal despois da vogal frontal alta [i]. Por exemplo, o son [n] na palabra egin (=feito) tórnase no son palatal [ñ] cando o sufixo "a" se engade, pronunciándose [eguiña] (o feito).
A letra x pronúnciase como [x], [X\], [Z], [S] ou mesmo [X] dependendo da rexión (a pronunciación [X], como o "j" castelán, é típica de Euskadi). O sistema de vogais é o mesmo có español para a maioría de falantes, con 5 vogais /a, e, i, o, u/. Así e todo, o dialecto Souletino ten unha sexta vogal, frontal e arredondada, representada na escrita como ü, semellante ao son francés eu (ou ao alemán ö).
O éuscaro mostra unha gran variación dialectal no acento tónico. Abrangue dende unha tonicidade fraca nos dialectos centrais ata unha forte tonicidade noutros dialectos, con patróns variados na colocación da tonicidade. En xeral, a tonicidade non se usa para distinguir xénero ou número. Porén, hai situacións onde a tonicidade é fonoloxicamente pertinente, xa que permite diferenciar entre uns poucos pares de palabras acentuadas e algunhas formas gramaticais (en xeral plurais doutras formas). Ex.:, basóà ("a bosque", caso absolutivo) vs. básoà ("o vaso", caso absolutivo; un préstamo do español vaso); basóàk ("a bosque", caso ergativo) vs. básoàk ("o vaso", caso ergativo) vs. básoak ("as bosques" ou "os vasos", caso absolutivo).
Dada a gran variabilidade dialectal, a tonicidade non se indica na ortografía estándar. A Euskaltzaindia (Academia da Lingua Vasca) apenas fai recomendacións xerais para un posicionamento estándar da tonicidade. As indicacións son basicamente para colocar un acento indicador de tonicidade fraca (máis fraca que aquela do español) na segunda sílaba dun sintagma, e unha tonicidade normalmente menor na última sílaba, agás en formas plurais, cando a tonicidade se traslada para a primeira sílaba. Este sistema dá ao idioma unha "musicalidade" distinta, que diferencia a súa pronuncia da prosodia do español. Os Euskaldunberris ("neofalantes do éuscaro", que o usan como segunda lingua e co español como primeira lingua) tenden a transportar os padróns da prosodia española para a súa pronuncia do éuscaro, o que orixina unha pronuncia bastante desprezada, insulsa. Por exemplo, pronuncian nire ama ("miña nai") como nire áma (- - ? -), no canto de niré amà (- ´ - `).
Diversidade sexual
miniatura|A diversidade sexual representada nos símbolos LGTBI. A diversidade sexual e de xénero (DSX) ou simplemente diversidade sexual é un termo que se usa para referirse de maneira inclusiva a toda a diversidade de sexos, orientacións sexuais e identidades de xénero, sen necesidade de especificar cada unha das identidades, comportamentos e características que conforman esta pluralidade.
En Occidente, habitualmente utilízanse clasificacións simples e herméticas en torno ao sexo (homes, mulleres e intersexuais), á orientación sexual (heterosexuais, homosexuais e bisexuais) e á identidade de xénero (transxéneros e cisxéneros), reunidas baixo as siglas LGTBI (lesbianas, gais, transxéneros, bisexuais e intersexuais). Con todo, outras culturas posúen maneiras diferentes de entender o sistema sexual. Ademais, nas últimas décadas popularizáronse diversas teorías da sexoloxía, como a teoría de Kinsey e a teoría cuir que propoñen que esta clasificación resulta insuficiente para describir a complexidade da sexualidade na especie humana, e mesmo tamén noutras especies animais.
Por exemplo, poida que as persoas experimenten unha orientación sexual intermedia entre heterosexual e bisexual (heteroflexible) ou entre homosexual e bisexual (homoflexible) ou que esta varíe ao longo do tempo, ou que inclúa atracción independentemente do sexo ou xénero (pansexual). Noutras palabras, dentro da bisexualidade existe unha gran diversidade de tipoloxías e preferencias que varían desde unha completa heterosexualidade a unha completa homosexualidade (escala de Kinsey).
A diversidade sexual tamén inclúe ás persoas intersexuais, que nacen cunha variedade de características intermedias entre homes e mulleres. Ademais tamén se inclúen todas as identidades transxénero e transexuais que non se encadran dentro do sistema de xénero binario e que, do mesmo xeito que a orientación sexual, poden experimentarse en distintos graos máis aló do cisxénero e a transexualidade, como é o caso das persoas de xénero fluído.
Por último, a diversidade sexual tamén engloba ás persoas asexuais, quen experimentan desinterese na actividade sexual; así como a todas aquelas persoas que consideran que a súa identidade non se pode definir, incluídas no ámbito anglosaxón baixo o termo paraugas queer.
Socialmente reivindícase a diversidade sexual como forma da aceptación de calquera forma de ser, con iguais dereitos, liberdades e oportunidades dentro do marco dos Dereitos Humanos. En moitos países reivindícase a visibilidade da diversidade sexual nas marchas do Orgullo LGTBI.
Aeroporto de Alacant-Elx
O Aeroporto de Alacant–Elx é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado entre as pedanías ilicitanas de L'Altet e Torre del Pla, a 9 km ao suroeste de Alacant e 10 km ao leste de Elx. É o aeroporto de referencia para a Costa Blanca e, pola súa situación, dá tamén servizo ao sur todo da Comunidade Valenciana e boa parte de Castela-A Mancha e a Rexión de Murcia. Tradicionalmente tivo un importante tráfico charter, actualmente a maior parte do tráfico é regular e internacional.
Metaanálise
A metaanálise é un conxunto de ferramentas estatísticas que son útiles para sintetizar os datos dunha colección de estudos. Esta metaanálise iníciase cunha estimación de certo efecto recompilatorio (como a diferenza media, a razón de risco ou a correlación) de cada estudo. A metaanálise permite ver estes efectos no contexto: se o tamaño do efecto é consistente, o efecto do tratamento pode ser considerado forte e o tamaño do efecto pode estimarse de xeito máis preciso que cun só estudo. Se o tamaño do efecto varía, esa variación pode ser descrita e, potencialmente, explicada.
Aeroporto de Alacant-Elx
No ano 2017 ocupou o quinto lugar na rede aeroportuaria española segundo número de pasaxeiros, tras os aeroportos de Madrid-Barajas, Barcelona, Palma e Málaga e ese mesmo ano foi o 38 máis concorrido dentro de Europa. Ademais, representa o aeroporto de maior tráfico de pasaxeiros da Comunidade Valenciana, con 13 713 061 pasaxeiros en 2017.
Metaanálise
O termo metaanálise foi inicialmente aplicado nas Ciencias Sociais e na Psicoloxía. A partir da década de 1980 comezouse a aplicar de forma crecente na Medicina e partir da década seguinte son moi frecuentes os artigos que describen resultados da metaanálise en publicacións médicas.
Historia
O termo "meta-analysis" foi acuñado por Gene V. Glass en 1976, sendo o primeiro estatístico moderno que sinalou que o seu maior interese era "que chamamos a metaanálise da investigación científica". Aínda que isto lle permitiu ser amplamente recoñecido como o fundador do método moderno, non foi ata a década de 1990 cando a práctica da metaanálise comezou a figurar, se ben non sempre, como un dos compoñentes importantes dun proceso de revisión sistemática. A teoría estatística arredor da metaanálise mellorou notablemente grazas ao traballo desempeñado por Nambury S. Raju, Larry V. Hedges, Harris Cooper, Ingram Olkin, John E. Hunter, Jacob Cohen, Thomas C. Chalmers, Robert Rosenthal e Frank L. Schmidt.
Vantaxes da metaanálise
De modo conceptual, emprega un enfoque estatístico para combinar os resultados de estudos múltiples. As súas vantaxes poden logo interpretarse da seguinte maneira:
Dificultades potenciais
A metaanálise que dan varios estudos de curto alcance non predí os resultados dun só estudo amplo. Algúns autores argumentaron que unha debilidade do método é que os focos do nesgo non están controlados polo propio método: unha boa metaanálise de estudos mal deseñados dará lugar a malas estatísticas. Isto significaría que só os estudos metodoloxicamente sólidos deben de ser incluídos nunha metaanálise, unha practica chamada "síntese da mellor evidencia". Outros analistas incluirían estudos máis débiles, e engadirían unha variable de predición en relación co estudo que reflicta a calidade metodolóxica dos estudos para examinar o efecto da calidade do estudo sobre o tamaño do efecto. Porén, outros analistas argumentaron que o mellor enfoque é o de preservar a información sobre a variación na mostra do estudo, abranguendo o máis que se poida, e que os criterios de selección introduzan subxectividade non desexada, anulando o propósito deste enfoque.
Nesgo de publicación: o problema de fondo
miniatura|Un gráfico en funil previsto sen o problema de fondo. miniatura|Un gráfico en funil previsto co problema de fondo. Outro problema potencial é a confianza na dispoñibilidade dos estudos publicados, o que pode xerar resultados esaxerados debido ao nesgo, porque os estudos que amosan resultados negativos ou insignificantes teñen menos probabilidades de ser publicados. Para unha área de investigación determinada, non se pode saber cantos estudos foron ocultados ou desbotados.
Isto pode ser visualizado cun gráfico de funil, que é un diagrama de dispersión do tamaño da mostra e do efecto. Para un determinado nivel de efecto, canto menor sexa o estudo, maior é a probabilidade de atopalo por casualidade. No mesmo tempo, canto maior sexa o nivel de efecto, menor será a probabilidade de que un estudo maior poida resultar así de positivo. No caso de que moitos estudos negativos non fosen publicados, os positivos restantes darían lugar a un gráfico de funil, no que o tamaño do efecto é inversamente proporcional ao tamaño da mostra, é dicir, unha parte importante do efecto que se amosa débese á posibilidade de que non se equilibren no diagrama por ausencia de datos negativos non publicados. En cambio cando se publica a maioría dos estudos, o efecto mostrou non ter razón para o nesgo polo tamaño do estudo, polo que resulta un gráfico de funil simétrico. Así que se non houber nesgo de publicación, non habería relación ningunha entre o tamaño da mostra e o tamaño do efecto. Unha relación negativa entre o tamaño da mostra e o do efecto implica que os estudos que atoparon efectos significativos son máis propensos a ser publicados ou enviados para ese fin. Hai varios procedementos dispoñibles que tentan corrixir o problema do caixón unha vez identificado.
Nesgo impulsado por axenda
O erro máis grave na metaanálise, segundo H. Sabhan, ocorre habitualmente cando as persoas que realizan unha metaanálise teñen unha axenda económica, social ou política, como pode ser a aprobación ou a reprobación lexislativa. A xente con estas circunstancias podería ser máis propensa a empregar indebidamente a metaanálise debido aos seus prexuízos.
Pasos que hai que seguir nunha metaanálise
1. Formulación do problema 2. Busca de literatura 3. Selección de estudos, cos seguintes criterios de incorporación: 4. Decidir que variables dependentes ou medidas de resumo se permiten, como as diferenzas nos datos discretos, as medias nos datos continuos ou o g de Hedges, medida para datos continuos tipificada para eliminar diferenzas de escala pero que incorpora un índice de variación entre grupos: 5. Selección do modelo
1. Os métodos
Existen dous tipos de probas que se poden distinguir cando se realiza unha metaanálise: os datos iniciais achegados por cada participante (DIP) e os datos agregados (AD). Considerando que os datos iniciais representan a información procedente dos centros de estudos, os agregados son máis comúns e dispoñibles (por exemplo desde a bibliografía) e representan estimacións globais, como cocientes infrecuentes ou riscos relativos. Esta distinción incrementou as necesidades de métodos diferentes canda se desexa a proba, conducindo ao desenvolvemento de métodos dunha ou de dúas etapas; nos dunha etapa os datos iniciais son modelados simultaneamente mentres representan a agrupación de participantes dentro dos estudos; polo contrario os métodos de dúas etapas sintetizan os datos agregados de cada estudo e consideran os pesos do estudo. Reducindo os datos iniciais a datos agregados, os métodos de dúas etapas poden aplicarse mesmo cando se conta cos datos iniciais, o que representa unha alternativa de acción cando se realiza a metaanálise.
Aínda que se cría que os métodos dunha ou de dúas etapas dan lugar a resultados semellantes, estudos recentes demostraron que os devanditos métodos poden levar en ocasións a diferentes conclusións.
De efectos aleatorios
Isto significa que canto maior é esta variabilidade nos tamaños do efecto (coñecida tamén como heteroxeneidade) maior será a descarga do peso e isto pode chegar a un punto no que o resultado da metaanálise se converte no tamaño do efecto medio non ponderado. No extremo oposto, cando todo o tamaño do efecto é semellante (ou a variabilidade non excedde ao erro de mostraxe), non se aplica o compoñente do segundo paso e a metaanálise dos efectos aleatorios só dá por defecto unha metaanálise de efecto composto.
A medida desta inversión depende unicamente de dous factores, a heteroxeneidade da precisión e a heteroxeneidade do tamaño do efecto.
O método máis empregado para estimar e ter en conta a heteroxeneidade é o método DerSimonian-Laird (DL). Recentemente desenvolveuse o método REML (Restricted Maximum Likelihood). Unha comparación entre estes e outros modelos demostrou que non hai moita diferenza e que DL é axeitado na meirande parte dos casos.
Aplicación na ciencia moderna
Na Medicina, unha metaanálise é o estudo baseado na integración estruturada e sistemática da información obtida en diferentes ensaios clínicos sobre un problema de saúde determinado. Consiste en identificar e revisar os estudos controlados sobre un determinado problema co fin de dar unha estimación cuantitativa sintética de todos os estudos dispoñibles. Dado que inclúe un número maior de observacións, ten unha potencia estatística superior aos ensaios clínicos que inclúe. Os dous principais problemas metodolóxicos da metaanálise de ensaios clínicos son:
Unha metaanálise clínica baséase principalmente nunha integración ou reciclaxe entre a información xa obtida para así poder lograr unha análise maior. A primeira metaanálise clínica foi realizada por Karl Pearson en 1904, nun intento de superar o problema da reducida potencia estatística dos estudos con mostras de pequeno tamaño; se se analizan os resultados dun grupo de estudos semellantes, pódese acadar unha valoración máis exacta dos efectos.
En Estatística unha metaanálise refírese ao conxunto de métodos enfocados a contrastar e combinar os resultados de estudos diferentes coa esperanza de identificar padróns entre os resultados do estudo, as fontes de desacordo entre estes resultados ou outras relacións interesantes que poidan aparecer no contexto de estudos múltiplos. Na súa forma máis simple lévase a cabo identificando unha medida común do tamaño do efecto, do cal unha media ponderada podería ser o dato de saída nunha metaanálise. A ponderación podería estar relacionada cos tamaños das mostras dentro dos estudos individuais.
Ureaplasma urealyticum
Ureaplasma urealyticum é unha especie bacteriana do xénero Ureaplasma e a familia Mycoplasmataceae. Esta familia consta dos xéneros Mycoplasma e Ureaplasma. A súa cepa tipo é a T960.
Clasificación
As seis especies recoñecidas do xénero Ureaplasma teñen un contido GC do 27 ao 30 % e un tamaño de xenoma que vai de 0,76 a 1,17 millóns de pares de bases e necesitan colesterol para o seu crecemento. Unha característica definitoria do xénero é que hidrolizan a urea. Algunhas cepas clasificadas orixinalmente como U. urealyticum considérase que deberían ser tratadas como unha nova especie, co nome U. parvum.
Importancia clínica
U. urealyticum pode causar uretrite e vaxinose bacteriana. Tamén foi asociada con casos de infertilidade. A infección por esta especie pode ocorrer tamén en sitios extraxenitais.
Frederico Henrique de Orange-Nassau
Frederico Henrique de Orange-Nassau, nado o 29 de xaneiro de 1584 na cidade surholandesa de Delft e finado na Haia o 14 de marzo de 1647, foi un capitán e almirante xeral das Provincias Unidas, Príncipe de Orange, Conde de Nassau e estatúder de Zelandia, de Güeldres, de Utrecht, de Overijssel e de Drenthe.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Frederico Henrique nun gravado de [[1602]] Foi o seu irmán máis vello, Mauricio de Nassau, quen garantiu a educación de Frederico Henrique de Orange-Nassau. A súa vida xuvenil estivo moi marcada pola rigorosa formación como militar dentro das forzas armadas neerlandesas, que se estendeu ata pasada a idade de corenta anos. A súa nai, no entanto, contratou como titor do seu fillo a Van der Does de Zoon, quen permaneceu con el durante dous anos. Aos 41 anos casou coa condesa Amalia von Solms-Braundels, en 1625.
Tras a morte do seu irmán, que ocorreu no mesmo ano do seu casamento, Frederico Henrique herdou os cargos de estatúder en cinco das sete provincias (Holanda, Zelandia, Utrecht, Overijssel e Güeldres) e sucedeuno tamén como capitán e almirante das Provincias Unidas.
Frederico Henrique de Orange-Nassau amosou grandes habilidades como militar e tamén como político e home de estado. Durante os vinte e dous anos queestivo ao servizo dos Estados Xerais das Provincvias Unidas, levou ao máximo apoxeo os territorios que gobernaba. Este período, que se estendeu ata os inicios do século XVIII, foi descrito polos historiadores neerlandeses como a "idade de ouro das Provincias Unidas", marcada por grandes vitorias militares, pola expansión marítima e do comercio internacional, e por grande desenvolvemento da cultura nacional.
As súas fazañas militares foron numerosas, comezando polo asedio de Groenlo en 1627 e o de 's-Hertogenbosch en 1629, seguidos polo fracaso en Dunkerque en 1631. O asedio de Maastricht en 1632), a vitoria en Schenkenschanz en 1636, e os asedios de Breda en 1637 e de Hulst en 1645 completan a serie de vitorias militares do estatúder.
En todo o período do seu goberno, a súa alianza con Francia foi a base da súa política exterior pero, ao final da súa vida, escolleu sacrificar esta alianza para asinar por separado un acordo de paz con España, que en 1648 recoñeceu a independencia das Provincias Unidas.
Frederico Henrique de Orange-Nassau morreu, aos 63 anos, o 14 de marzo de 1647. Foi soterrado na súa vila natal de Delft, logo duns funerais moi suntuosos, de cuxa procesión quedou testemuño nun cadro de Pieter Post, Pieter Nolpe e Nicolaes van Ravesteyn, pintado en 1651, onde se nomean 115 asistentes aos actos fúnebres.
Escola de amiga
As escolas de amigas ou de migas, xorden en Andalucía no século XVI. Tratábase dunhas escolas onde unha muller coidaba dos nenos da vila mentres as súas nais estaban ocupadas en labores do campo ou do fogar. Non sempre coidaba os nenos a mesma persoa senón que se turnaban entre elas, pero en caso de que existise unha muller incapacitada para outras tarefas sería a encargada fixa e cobraria polo seu traballo.
Frederico Henrique de Orange-Nassau
Traxectoria
Frederico Henrique de Orange-Nassau pertenceu á segunda rama da Casa de Nassau, da que tamén procede Guillerme III de Orange-Nassau, Príncipe de Orange e Rei de Inglaterra e de Escocia.
Escola de amiga
Mentres estaban nas migas, os nenos e nenas pasaban o día recitando oracións, cantando e, en ocasións, ensinábanselles as letras e os números. Porén, as migas non pretendían ter un carácter educativo xa que os nenos e nenas en canto podían axudar nas tarefas do campo deixaban de acudir a elas e incorporábanse ao traballo.
Este tipo de escola remata coa chegada da guerra civil e son substituídas polo "Auxilio Social", aínda que nalgúns lugares conservan o nome e as funcións. Remataron por converterse nunha escola para ensinarlle ás nenas cousas como costura, bos modos, relixión etc. pero non aprender a ler nin escribir.
Frederico Henrique de Orange-Nassau
Familia
Fillo de Guillerme I de Orange-Nassau, naceu seis meses antes do asasinato deste na súa residencia nesa cidade, que hoxe se coñece como Prisenhof. A súa nai, Louise de Coligny (a cuarta muller de Guillerme I), era a filla dun almirante hugonote.
Do seu matrimonio con Amalia von Solms-Braundels naceron nove fillos, dos que catro non chegaron á maioría de idade:
Río Solimões
O río Solimões é un río do Brasil, duns 1700 km de lonxitude, cuxo curso transcorre enteiramente polo estado de Amazonas, que aínda que comeza no Perú, toma o seu nome ao pasar a tripla fronteira do Brasil-Colombia-Perú, en Tabatinga. Percorre as cidades de São Paulo de Olivença, Amaturá, Santo Antônio do Içá, Tonantins, Jutaí, Fonte Boa, Tefé, Coari, Codajás, Anamã, Anorí, Manacapuru, até chegar a preto de Manaus, onde se encontra co río Negro, recibindo despois o nome de río Amazonas. Este punto de encontro, no que os ríos se xunta sen mazclarse, coñécese como Encontro das Augas.
Orixe do nome
O río Solimões recibe este nome debido aos pobos que habitaron as súas marxes, descritos polos cronistas españois e portugueses no século XVI. Nas marxes do río, entre os actuais municipios de Coari e Anamã, estaban as tribos do Yurimáguas. Estes pobos recibiron diversos nomes ao longo dos séculos e diferentes cronistas chamáronos de distinto xeito: Joriman, Sorimões e Sorimão.
As derivacións de Sorimão, Sorimões e Solimões veñen do latín Solimum, en referencia ao veleno utilizado nas puntas das frechas e dardos daquelas tribos, que era unha das sociedades máis belicosas do territorio, dando orixe ao nome do río.
Afluentes do río Solimões
Ten como afluentes importantes pola marxe dereita o Río Javari, Jutaí,Juruá e Purus e os ríos Içá e Japurá pola marxe esquerda.
Nesta táboa están os principais afluentes do río Solimões, sendo do sentido oeste para leste, desde a cidade de Tabatinga até Manaus.
Isabel Pérez Montalbán
Isabel Pérez Montalbán, nada en Córdoba en 1964, é unha poeta andaluza, enmarcada dentro da chamada poesía da conciencia. Reside en Málaga.
Traxectoria
Estudou Maxisterio e Comunicación audiovisual. Participou en festivais literarios como a Semana de Poesía de Barcelona en 2007.
DMOZ
alt=|thumb O Open Directory Project (ODP), tamén coñecido como DMoz (por directory.mozilla.org o seu nome de dominio orixinal) é un proxecto colaborativo multilingüe, no que editores voluntarios listan e categorizan ligazóns a páxinas web.
O proxecto está dividido en varias ramas segundo o idioma, e as categorías de páxinas organízanse xerárquicamente dentro de cada unha das ramas.
Información do proxecto
ODP foi fundada como Gnuhoo por Rich Skrenta e Bob Truel en 1998. Por entón, Skrenta e Truel traballan como enxeñeiros de Sun Microsystems. Chris Tolles, que traballou en Sun Microsystems como xefe de mercadotecnia de produtos de seguridade de rede, tamén asinou en 1998 como cofundadora de Gnuhoo xunto cos cofundadores Bryn Dole e Jeremy Wenokur. Skrenta era xa ben coñecido polo seu papel no desenvolvemento de TASS, un antepasado de TIN, o popular lector de novas Usenet de rosca para sistemas Unix. Coincidentemente, a estrutura orixinal de categoría do directorio Gnuhoo baséase vagamente na estrutura dos grupos de novas Usenet existente daquela.
O directorio Gnuhoo naceu o 5 de xuño de 1998. Logo dun artigo, Slashdot Gnuhoo suxeriu que non tiña nada en común co espírito do software libre, polo que o proxecto GNU era coñecido. Richard Stallman e a Free Software Foundation opuxéronse á utilización de "GNU". Así Gnuhoo cambiouse a NewHoo. Yahoo entón opúxose á utilización de "Hoo" no nome, polo que o nome houbo de ser novamente cambiado. ZURL foi o nome inicialmente escollido. Con todo, antes de pasar a ser ZURL, NewHoo foi adquirido por Netscape Communications Corporation en outubro de 1998, e converteuse no Open Directory Project. Netscape liberou aos datos ODP en virtude da licenza de Open Directory. Netscape foi adquirida por AOL pouco despois, ODP e foi un dos activos incluídos na adquisición. AOL posteriormente fusionouse con Time-Warner.
Unicast
É a forma de transmisión predominante nas redes de área local. No modelo TCP/IP, úsase TCP e UDP para as transmisións unicast.
Diaño (mitoloxía)
dereita|300px|miniatura|Rótulo sobre o "Diañu" en castelán e en [[lingua asturiana|asturiano, en Ribadesella.]] O diaño (en diañu), ás veces chamado diantre, é un espírito ou trasgo burlón da mitoloxía galega e asturiana, parecido pero non igual que o martinico castelán.
Características
Adopta a figura de cabalo, de vaca, de carneiro ou de calquera outro animal, mesmo de bebé humano, e desprega a súa actividade durante a noite, asustando o camiñante desnortado ou sorprendido pola noite que anda a deshora, e desorienta o campesiño que busca o gando perdido, molesta o muiñeiro que traballa á luz da lúa ou búrlase dos mozos que regresan tarde da festa. Entre as súas travesuras máis comúns cabe citar a do burro branco que se ofrece como montura ao camiñante e que unha vez montado crece e crece sen cesar, o cabalo que despois dunha galopada infernal devolve o xinete ao mesmo lugar de onde partiu, bótao de cabeza ao río ou lle queima os pantalóns; o cabritiño aterecido de frío que unha vez levado a casa e secado á beira do lume se burla do seu benfeitor; o can negro que persegue ao camiñante; o sapo que corre máis que o cabalo e o seu xinete; o bebé que xoga espido sobre a neve... e unha infinidade de ruídos, luces misteriosas e outros fenómenos inquietantes que atemorizan o camiñante nocturno.
Primeira división española 1930/31
A tempada 1930/31 da Primeira división española foi a terceira edición do torneo. Celebrouse entre o 7 de decembro de 1930 e o 5 de abril de 1931.
O Athletic de Bilbao revalidou o título conseguido a tempada anterior e converteuse no primeiro club en encadear dúas ligas consecutivas. Tamén por primeira vez na historia do torneo o título se decidiu por goal average, ao rexistrarse un triplo empate na primeira posición.
Tomaron parte na competición dez clubs. Por primeira vez desde a súa fundación, a Primeira División española acolleu a un debutante: o CD Alavés, que se converteu no primeiro equipo en lograr ascender á máxima categoría. Ningún equipo galego disputou a categoría.
Ascenso a Primeira División
O Valencia FC ascende a Primeira División tras resultar campión de Segunda División.
Máximos goleadores
miniatura|180px|[[Agustín Sauto Arana|Bata estableceu a marca de goles marcados por un futbolista nun partido de Primeira División, grazas aos sete tantos que lle fixo ao FC Barcelona.]] Con 27 goles -29 segundo algunhas fontes- en 17 partidos, Agustín Sauto, 'Bata' estableceu unha nova marca goleadora na Primeira División, que se mantivo vixente durante unha década. O refacho goleador do dianteiro vasco tivo o seu punto álxido no histórico 12-1 do Athletic Club ao FC Barcelona, partido no que marcou sete goles, unha marca que aínda segue vixente e que só Ladislao Kubala puido igualar anos máis tarde.
CG-2.1
O CG-2.1 é un corredor galego e variante de poboacións que une as cidades de Monforte de Lemos e Lalín, pasando por Chantada, sendo unha alternativa ás estradas LU-533 e PO-533.
O seu trazado é válido para nun futuro poder ser desdobrada a súa calzada constituíndo unha autovía. É propiedade da Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Transportes da Xunta de Galicia.
Javier Rey
Javier Rey, nado en Noia o 25 de febreiro de 1980 é un actor galego coñecido pola súa participación en series como Fariña, Velvet ou Hispania, la leyenda.
Países Baixos nos Xogos Europeos de 2015
Os Países Baixos participaron nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 120 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o NOC*NSF, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico dos Países Baixos obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Arquivo de Galicia
miniatura|300px|Entrada ao Arquivo de Galicia. O Arquivo de Galicia (situado na Cidade da Cultura de Galicia, no Monte Gaiás) é un centro que recibe, custodia, comunica e difunde o patrimonio documental de Galicia, para o servizo da Administración e os cidadáns. Custodia os documentos producidos pola Xunta de Galicia e os órganos e entidades dela dependentes desde a súa creación (1982), así como outros de calquera procedencia que, polo seu ámbito e interese, se lle poidan asignar.
É cabeceira do Sistema de Arquivos de Galicia, por iso simboliza a unidade do patrimonio documental da comunidade. Este patrimonio comprende unha porción notable da súa cultura escrita e caracterízase, entre outros aspectos, pola súa calidade, antigüidade, diversidade, invisibilidade e dispersión.
Depende organicamente da Secretaría Xeral de Cultura da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria e foi inaugurado en xaneiro de 2011.
Edificio
miniatura|Instalacións do Arquivo. O arquivo ocupa o edificio do extremo leste do complexo que compón a Cidade da Cultura de Galicia, proxectada polo arquitecto norteamericano Peter Eisenman. O conxunto articúlase a través dunha trama de rúas, soportais, xardíns e prazas inspirada no centro histórico da cidade de Santiago de Compostela, declarado Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO en 1985.
Funcións
O Arquivo de Galicia exerce as funcións de centro de referencia do Sistema de Arquivos de Galicia e arquivo intermedio e histórico do Subsistema de Arquivos da Xunta de Galicia, e como tal ten o deber de conservar, difundir e acrecentar o patrimonio documental de Galicia.
En concreto correspóndenlle as seguintes:
Historia
En febreiro de 2008 créase a Subdirección Xeral do Arquivo Nacional de Galicia coa finalidade de exercer as funcións de centro de referencia do Sistema de arquivos de Galicia e de arquivo histórico do subsistema de arquivos da Xunta de Galicia (Decreto 17/2008, do 7 de febreiro —DOG nº 35, do 19 de febreiro—).
Como consecuencia da reestruturación da Xunta de Galicia no ano 2009, o Decreto 337/2009, do 11 de xuño, polo que se desenvolve a estrutura orgánica da Consellería da Cultura e Turismo —DOG nº 125, do 29 de xuño— asignará estas funcións ao Servizo do Subsistema de Arquivos da Comunidade Autónoma (hoxe Arquivo de Galicia), dependente da Subdirección de Arquivos e Museos, dentro da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural.
O Decreto 207/2010, do 19 de decembro, (DOG 246, do 24 de decembro) crea o Arquivo de Galicia como cabeceira e centro de referencia do Sistema de Arquivos de Galicia, con carácter intermedio e histórico.
Estas normas asígnanlle un papel fundamental na infraestrutura que debe servir para asegurar o mellor funcionamento da Administración Pública de Galicia de acordo cos principios de eficacia, eficiencia e transparencia, ligando os seus fins aos conceptos de conservación permanente e de acceso aos documentos públicos.
Stanisław Nagy
Stanisław Kazimierz Nagy, nado en Bieruń (Silesia, Polonia) o 30 de setembro de 1921 e finado o 5 de xuño de 2013, foi un eclesiástico católico polaco, cardeal e relixioso dehoniano.
Camaret-sur-Mer
Camaret-sur-Mer (en bretón Kameled) é unha cidade portuaria francesa do departamento  do Finistère. Esta situada na punta da península bretoa na costa do Océano Atlántico.
Stanisław Nagy
Traxectoria
Naceu o 30 de setembro de 1921 en Bieruń, de pai húngaro e nai polaca. En 1937 ingresou na congregagación dos Sacerdotes do Sagrado Corazón de Xesús (coñecidos como dehonianos), e o 8 de xullo de 1945 foi ordenado sacerdote por Stanisław Rospond, bispo auxiliar de Cracovia. Entre 1952 e 1958 foi reitor do Seminario Maior de Tarnów.
Estudou na Universidade Iaguelónica de Cracovia e na Universidade Católica de Lublin, especializándose en Teoloxía Moral e Ecumenismo. Posteriormente, foi profesor da Facultade de Teoloxía da Universidade Católica de Lublin.
A comezos da década de 1970 traballou na Comisión Teolóxica Internacional, na Comisión Conxunta Católico-Luterana e no equipo editorial da Catholic Encyclopedia. Participu nos sínodos de 1981 e 1985 e escribiu varios libros sobre ecumenismo e Xoán Paulo II.
O papa Xoán Paulo II creouno cardeal o 21 de outubro de 2003, co título de Cardeal-Diácono de Santa Maria della Scala, logo de ter sido ordenado arcebispo o 13 de outubro de 2003 polo arcebispo de Cracovia Franciszek Macharski.
Finou o 5 de xuño de 2013 en Cracovia, Polonia.
Campo Municipal de Monte Porreiro
O Campo Municipal de Monte Porreiro é un recinto deportivo da cidade de Pontevedra, sito no lugar de Monte Porreiro, homologado para a práctica do fútbol e o rugby. As súas dimensións son de 111 por 72 metros, e a superficie é de herba sintética.
Construción
A construción do recinto obedeceu a unha demanda de varios anos dos veciños de Monte Porreiro que pedían que o vello campo de terra fose arranxado e cuberto de herba artificial. O concello e a deputación de Pontevedra chegaron a un acordo en 2009, e asinaron un convenio polo cal o goberno local achegaría 477.000 euros e o goberno provincial 276.000. A obra foi levada a cabo pola empresa E.C. Casas, e o novo campo foi inaugurado o 27 de marzo de 2011 polo alcalde Miguel Anxo Fernández Lores e o presidente da deputación Rafael Louzán. As instalacións do recinto contan con bancadas desmontables, banquiños, taboleiro electrónico, accesos independentes para deportistas e seareiros, e a posibilidade de partir o campo en 2 campos transversais de fútbol 7 para nenos pequenos. Os promotores da construción teñen falado da posibilidade de instalar un tellado sobre as bancadas, novos vestiarios e unha cafetería.
Localías
Os equipos de rugby Mareantes Rugby Clube Pontevedra, Pontevedra Rugby Club e o equipo de fútbol SD Monteporreiro xogan os seus encontros como locais neste novo recinto deportivo.
Eventos
Dende a súa inauguración, o 21 de maio o club de rugby Mareantes organizou no Campo Municipal de Monte Porreiro o segundo evento do Circuíto Galego de Sevens 2011. O 5 de xuño disputouse alí por vez primeira en Pontevedra a final da edición 2011 da tradicional Copa Galiza de Rugby.
Abrostola triplasia
Abrostola triplasia é unha especie de avelaíña da familia Noctuidae. A súa área de distribución abrangue toda a ecozona paleoártica (Europa, Norte de áfrica, Rusia, Siberia e o Xapón).
miniatura|esquerda|200px|Eiruga.
A lonxitude das ás é de 32–38 mm.
Movemento social
miniatura|Pirámide social. Un movemento social é a agrupación informal de individuos ou organizacións dedicadas a cuestións político-sociais que ten como finalidade o cambio social. Os movementos sociais como estruturas de cambio social teñen a súa orixe nas crises das organizacións de esquerda socialdemócrata e do socialismo real, principalmente partidos políticos e sindicatos. Xorden como modos de organización de colectivos, fundamentalmente marxinais, que loitan dentro dun campo político máis ou menos concreto. Algúns exemplos destes movementos son o movemento feminista, o movemento ecoloxista, o movemento obreiro, o movemento pacifista ou antimilitarista, ou, máis recente no seu nacemento, o movemento okupa e o movemento antiglobalización.
Son o equivalente a acción afirmativa ou grupo de presión. Teñen un carácter de permanencia no tempo e cun número de persoas representativo, con relación ós que sofren ou ignoran o problema. O seu recordo histórico é moi antigo, por exemplo, os Comuneiros de Castela. Son algunhas veces o nacemento dunha idea con líderes carismáticos memorables, e a súa xénese pode derivar cara a un movemento ou iniciar unha revolta ou, máis contundentemente, unha revolución, como a Revolución Mexicana, e así mesmo eventual plataforma para un partido cara o poder, opción que parece un rodeo innecesario.
É unha forma instantánea e continuada de inserirse no ámbito político, con inicialmente pouco esforzo organizativo, sen pertencer a el, pero si con forza de cambio político, como a restauración da democracia perdida en réximes autoritarios. A súa análise inclúe o seu obxectivo e o tipo de clientela, sendo interesante o desenvolvemento do seu proceso organizativo. O impacto na sociedade é desde soamente presencial, como unha forza de choque perturbadora, ou ata mesmo resultar moi definitorio, como grupos fortes de interese e presión contra o poder instituído. Deben coidar o seu progreso organizativo para ser eficaces e continuar perseverando e merecerse a honra de coartífices de eventos democráticos nas institucións ou outros máis modestos, como a información dos cidadáns.
Philippe Barbarin
Philippe Xavier Ignace Barbarin, nado o 17 de outubro de 1950 en Rabat (Marrocos francés), é un cardeal da Igrexa Católica, arcebispo metropolitano de Lión dende 2002.
Traxectoria
Philippe Barbarin naceu o 17 de outubro de 1950 en Rabat, entón parte do Protectorado francés en Marrocos.
O 17 de decembro de 1977 foi ordenado sacerdote da diocese de Créteil polo bispo diocesano Robert de Provenchères.
O 1 de outubro de 1998 foi nomeado bispo de Moulins, recibindo a consagración episcopal o 22 de novembro de 1998 de mans do arcebispo de Fianarantsoa Philibert Randriambololona.
Epímero
En química, os epímeros son diastereoisómeros que só difiren entre si na configuración nun centro estereoxénico. Os disatereoisómeros son unha clase de estereoisómeros que non son superpoñibles, polo que non son imaxes especulares un do outro.
Na nomenclatura química, nun dos epímeros do par leva o prefixo epi; por exemplo, a quinina e a epiquinina. Cando o par é de enantiómeros, o prefixo que se utiliza é ent.
Exemplos
O azucre α-D-glicosa e β-D-glicosa son epímeros. Na α-D-glicosa, o grupo OH do primeiro carbono (anomérico) está na posición oposta ao grupo unido ao carbono 6 (en posición axial). Na β-D-glicosa, o grupo OH está orientado na mesma dirección ca o grupo unido ao carbono 6 (en posición ecuatorial). Estas dúas moléculas son ambas as dúas epímeras e á vez anómeras.
A β-D-glicopiranosa e a β-D-manopiranosa son epímeros porque difiren só na estereoquímica do carbono 2. O grupo hidroxilo da β-D-glicopiranosa é ecuatorial (situado no "plano" do anel), e na β-D-manopiranosa o grupo hidroxilo en C-2 é axial (por riba do "plano" do anel). Estas dúas moléculas son epímeros pero non anómeros.
A doxorrubicina e a epirrubicina son dúas substancias relacionadas que son epímeros entre si.
Outros compostos moi relacionados son o epiinositol e o inositol, e a lipoxina e a epilipoxina.
Epimerización
A epimerización é un proceso químico onde un epímero se transforma no seu isómero quiral alternativo. Pode acontecer nas reaccións de despolimerización de taninos condensados. A epimerización pode ser espontánea (xeralmente é un proceso moi lento), ou ser catalizada por encimas; por exemplo, a epimerización entre os azucres N-acetilglicosamina e N-acetilmanosamina, que está catalizado pola proteína de unión á renina.
Summum ius summa iniuria
Summum ius summa iniuria é un expresión latina que pode ser traducida como: Suma xustiza, suma inxustiza ou suma xustiza, sumo prexuízo. Esta locución latina utilízase como aforismo en case todas linguas para expresar que levando a cabo ao pé da letra a xustiza pode chegarse a unha inxustiza.
Trabalhadores do Comércio
Os Trabalhadores do Comércio son unha banda de música portuguesa formada na década dos 80 por Sérgio Castro e Álvaro Azevedo, músicos dos Arte & Ofício, canda José Luís Médicis. Alcanzaron grande éxito con temas como Chamem a Polícia, A Cançom Que o Abô Minsinou, A Chabala do Meu Curaçom, Apunhalaste a Minha Mãe, Molhareita Fartura na Tua Tassa Quente ou Taquetinho Ou Lebas Nu Fucinhu. En 1986 participan no Festival RTP da Canção co tema Tigres de Bengala, que ficou en segundo posto. Despois dalgúns anos de apagamento, volveron facer algúns espectáculos nos primeiros anos do século XXI, e actualmente están a preparar un disco para sinalar os 30 anos da fundación da banda.
Summum ius summa iniuria
A locución atópase na obra De officis de Cicerón. Unha expresión semellante ius summum saepe summast malitia está na boca dun personaxe da comedia Heautontimorumenos, obra de Publio Terencio o Africano,.
Historia do Perú
Etapa autónoma
A Etapa de desenvolvemento autónomo da área andina central abrangue desde os comezos do poboamento do territorio -arredor de 10000 a. C.- ata a morte de Atahualpa, o sábado 26 de xullo de 1533. Nesta era observase todo o desenvolvemento de adaptación e de formación cultural.
Desde a Independencia ata a Confederación
Este período continuará ata 1836, cando o Perú e Bolivia se unen nunha confederación.
A Restauración e a anarquía militar
Ao disolverse a Confederación Perú-Boliviana, os estados Norperuano e Sudperuano conforman novamente unha soa república. Esta sistema permanece aínda no país. O primeiro feito importante desta época foi a guerra contra Bolivia (1841). O presidente Gamarra morreu no campo de batalla. As tropas bolivianas invadiron o sur do Perú pero foron contidas polo pobo peruano organizado en guerrillas. No Perú asumiu o poder o presidente do Consello de Estado (vicepresidente) Manuel Menéndez (1841-1842), que celebrou a paz con Bolivia (7 de xuño de 1842). Pero estalou a anarquía na república, conseguindo no poder, tras dous golpes distintos, os xenerais Juan Crisóstomo Torrico, Francisco de Vidal e Manuel Ignacio de Vivanco. Este proclamouse Director Supremo da República e o seu goberno foi chamado Directorio (1843-1844). Vivanco representaba o sector máis ríxido do conservadurismo peruano, pero a súa popularidade inicial comezou a decaer.
Os xenerais Domingo Nieto e Ramón Castilla protestaron en Tacna, reclamando a restauración da constitucionalidade. Esta revolución constitucional triunfou finalmente na Batalla de Carmen Alto (22 de xullo de 1844) e reintegrou o presidente do Consello de Estado Manuel Menéndez (1844-1845), que convocou eleccións presidenciais.
A era da exportación de guano
A Era do Guano, tamén chamada a República do Guano, foi un período da historia republicana do Perú entre 1845 e 1866 durante o cal a exportación de guano das illas offshore transformou a economía e a política nacional. Considérase que comezou co primeiro goberno do xeneral Ramón Castilla. O Estado peruano foi o propietario dos depósitos de guano nas illas costeiras e o primeiro interesado en aproveitar este recurso natural. Para acadar este obxectivo, buscou asociarse con capital privado, peruano e estranxeiro. Deste xeito, o Estado proporcionou o recurso e aos empresarios privados o capital necesario. O comerciante peruano Francisco Quirós foi o primeiro en asociarse co Estado. En 1841 asinou un contrato de arrendamento polo que tiña os dereitos de explotación a cambio de pagar só 10.000 pesos anuais durante 6 anos. O Estado beneficiouse nun primeiro momento, xa que esta cantidade de diñeiro era importante para aumentar o seu orzamento e os primeiros cartos que entraban coa venda deste recurso. Porén, o aumento do prezo que estaban dispostos a pagar os labregos ingleses produciuse en poucos meses e axiña quedou patente que o Estado infravalorara o recurso. Apareceron voces críticas para sinalar que Quirós facía un acordo redondo a costa do Estado.
O Estado peruano respondeu ás críticas recibidas cancelando o seu contrato de arrendamento en 1842 para asinar contratos con empresarios privados nacionais e estranxeiros baixo a modalidade de venda directa. Durante cinco anos asináronse diferentes contratos de venda directa con peruanos como o propio Francisco Huaman e con firmas comerciais estranxeiras como a firma inglesa Anthony Gibbs. Nestes anos exportáronse ao redor de 300 mil toneladas de guano. A marxe de beneficio do Estado era do 30% do valor do vendido. Aínda que non representaba unha renda importante, bastaba para que o Perú fose un país elixible para créditos e préstamos do estranxeiro.