cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aligátor
Reprodución
En verán, a femia constrúe un niño de vexetación no que a descomposición da vexetación proporciona a calor necesaria para incubar os ovos. O sexo das crías está determinado pola temperatura do niño e queda fixado de 7 a 21 días despois de iniciada a incubación. As temperaturas de incubación de 30 °C ou inferiores producen unha camada principalmente de femias; e as de 34 °C ou maiores producen esencialmene machos. Os niños construídos sobre follas son máis quentes que os construídos sobre plantas húmidas, polo que os primeiros tenden a producir máis machos e os outros femias. A cría de aligátor ten na cabeza un dente de ovo que lle axuda a romper a casca do ovo desde dentro cando é o momento de eclosionar. A proporción de sexos natural é de cinco femias por cada macho. As femias que nacen de ovos incubados a 30 °C pesan significativamente máis que os machos que nacen de ovos incubados a 34 °C. A nai defende o niño dos predadores e axuda ás crías a chegar á auga. Proporciona protección aos seus fillos ata que teñen un ano de idade se permanecen na área. A maior ameaza para as crías son os aligátores adultos. A predación das crías polos adultos pode orixinar unha taxa de mortalidade de ata o 50% no primeiro ano. No pasado, inmediatamente despois da prohibición da caza do aligátor, as poboacións ceceron rapidamente debido a que había poucos adultos que comesen as crías, o que incrementou a supervivencia das crías. Actualmente a poboación recuperouse e danse licenzas de cazador de aligátores nalgúns estados.
Os aligátores da China fan coros de bramidos durante a primavera, nos cales participan tanto machos coma femias. Os machos aparéanse cunha soa femia en cada estación, e esta pon de 20 a 30 ovos, que son os ovos máis pequenos entre os crocodilianos.
Anatomía
miniatura|dereita|Un raro exemplar [[albinismo|albino de aligátor nadando.]] Nos aligátores, igual que nas aves, o movemento do aire dentro dos pulmóns é unidireccional. A maioría dos demais amniotas teñen un movemento de aire bidireccional ou respiración mareal. Para un animal con respiración bidireccional, como os mamíferos, o aire flúe dentro e fóra dos pulmóns por medio de bronquios que se ramifican e son cada vez máis pequenos, que rematan en pequenas cámaras cegas chamadas alvéolos. Como os alvéolos son sacos cegos para o fluxo de aire, o aire inspirado debe moverse cara atrás polos mesmos condutos polos que entrou. A diferenza disto, o aire nos pulmóns dos aligátores fai un circuíto, movéndose só nunha dirección a través dos seus parabronquios. A aire entra primeiro na rama externa, móvese polos parabronquios e sae do pulmón pola rama interna. A extensa rede de vasos sanguíneos arredor dos parabronquios fai o intercambio de oxíxeno e dióxido de carbono entre o aire e o sangue.
Teñen colas planas musculares que os propulsan ao nadar.
Poden orixinarse exemplares de aligátores brancos de dous tipos: albinos e leucísticos. Estes aligátores son practicamente imposibles de atopar na natureza. Sobreviven só en catividade e son escasos. Non obstante, no Aquarium of the Americas de Nova Orleáns hai aligátores leucísticos que foron atopados na natureza nun pantano de Louisiana en 1987.
Usos humanos
Os aligátores críanse comercialmente para aproveitar a súa carne e pel, que se utiliza para facer bolsos e zapatos. Tamén proporcionan beneficios económicos á industria do ecoturismo. Os visitantes dos parques poden facer excursións polos pantanos onde abundan os aligátores. O principal beneficio que proporcionan aos humanos é o control de roedores como os coipús e ratas de almiscre.
A carne de aligátor é tamén comida polos humanos. Un dato curioso é que en 2010 o arcebispo católico de Nova Orleáns decretou que para propósitos do xexún de carne que realizan algúns católicos, a carne de aligátor era considerada carne de peixe.
Emmelie de Forest
Emmelie Charlotte-Victoria de Forest, nada o 28 de febreiro de 1993 en Randers, é unha cantante e compositora danesa.
Logo de gañar o Dansk Melodi Grand Prix 2013, representou a Dinamarca no Festival de Eurovisión 2013 que se celebrou en Malmö (Suecia) coa canción "Only Teardrops", proclamándose gañadora do certame.
Traxectoria
200px|miniatura|left|Emmelie de Forest actuando no [[Festival de Eurovisión 2013.]] Forest comezou a cantar aos 9 anos. Aos 14 anos, colaborou co músico escocés Fraser Neill, facendo aparicións en varios festivais e centros culturais. En 2011 mudouse de Mariager (Xutlandia Setentrional) a Copenhaguen e inscribiuse na escola de cantantes 'Complete Vocal Institute' de Katrine Sadolins.
Foi unha dos dez participantes do Dansk Melodi Grand Prix, que determina o representante de Dinamarca en Eurovisión, que se celebrou o 26 de xaneiro de 2013, onde gañou coa canción "Only Teardrops".
Emmelie de Forest representou a Dinamarca no Festival de Eurovisión celebrado en Malmö (Suecia) o 18 de maio de 2013. Presentouse coa canción "Only Teardrops" e, partindo como favorita, acabou gañando o certame con 281 puntos, onde alcanzou unha marxe de 53 puntos respecto ao que quedou segundo, Acerbaixán.
Illa de Banks
Historia
O nome da illa foille dado en 1819 por sir William Parry na súa viaxe á procura do paso do Noroeste, en honra de sir Joseph Banks, que dirixía nese momento a Royal Society. Con todo, durante a exploración da zona por Robert McClure (1850-54) a illa aparecía nos mapas como «illa Baring» (Baring Island).
O Teixeiro, Carral, Begonte
O Teixeiro é un lugar da parroquia de Carral no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
As Restrebas, O Val de Xestoso, Monfero
As Restrebas é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 6 eran mulleres.
Departamento de Chuquisaca
200px|miniatura|Localización do departamento en Bolivia dereita|200px|miniatura|Departamentos de Bolivia
O departamento de Chuquisaca é un dos nove departamentos nos que se divide administrativamente o territorio de Bolivia. A súa capital é a cidade de Sucre.
Provincias
O departamento está dividido en 10 provincias:
Eliseo Sández Figueira
Eliseo Sández Figueira, nado en Carnota o 7 de maio de 1920, e finado na Coruña o 1 de decembro de 2008, foi un cirurxián galego cunha intensa e longa vida profesional na contorna da vila coruñesa.
Traxectoria
Con posterioridade foise a Madrid, a continuar os seus estudos na Universidade Complutense. Alí estudou e traballou varios anos. A súa formación como médico estivo sempre moi marcada pola oportunidade que tivo de estudar e traballar nos servizos médicos de Carlos Jiménez Díaz ou Gregorio Marañón. En Madrid especializouse primeiro en neurocirurxía, mais despois decidiu formarse como cirurxián xeral e dixestivo, tanto no entón Hospital Provincial de Madrid (hoxe, Hospital Xeral Universitario Gregorio Marañón), como no Hospital de San Pablo, de Barcelona.
Posteriormente regresou á Coruña, onde exerceu medicina e cirurxía xunto ó seu pai, no Sanatorio San Nicolás, que este fundara.
O Foucellas
No ano 1943, o famoso guerrilleiro maquis Benigno Andrade, alias Foucellas, buscado polos axentes da Garda Civil, resultou ferido fortuitamente pola súa propia arma preto de Ordes. O guerrilleiro foi ingresado baixo o nome falso de Juan Fernández, e operado con éxito no Sanatorio San Nicolás dos Doutores Sández, que curiosamente lindaba parede con parede coa Comisaría Xeral de Policía, na céntrica Praza de Vigo da Coruña.
IZAL
IZAL foi un grupo de música pop/rock orixinario de Madrid, formado por Mikel Izal (vocalista e compositor), á fronte dunha formación que completan Alejandro Jordá (batería), Emanuel Pérez “Gato” (baixo), Alberto Pérez (guitarras) e Iván Mella (teclados).
Santa Marta de Fixós, Lugo
Santa Marta de Fixós é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 39 habitantes, deles 23 eran homes e 16 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Lingua aiton
O aiton é unha lingua tai que se fala na India. ISO/DIS 639-3: aio
Falantes
5.000 (1990) ou 1.500
Características
O aiton é moi semellante ao shan, difire sobre todo no uso máis frecuente da consoante w unida a outras consoantes. O vocabulario amosa influencias do assamés.
Historia
Orixinarios de Mung Mau, na actual Myanmar.
Ligazóns externas
http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=aio
I Ratti della Sabina
I Ratti della Sabina é un grupo italiano de folk rock, formado en Rieti en 1996.
Ramón Armada Sagrera
Ramón Armada Sagrera, nado en Ortigueira e finado na Habana en marzo de 1932, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Armada Teixeiro. Instalado en Cuba, foi propietario dunha fábrica de galletas e do terreo deportivo Campo Armada. Foi secretario da Asociación Iniciadora e Protectora da Real Academia Galega na Habana, vicepresidente do Comité de sociedades españolas e presidente do Casino Español da Habana. Escribiu algunhas pezas teatrais e unha novela.
O Castro, O Castro, Begonte
O Castro é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Castelo-Pazo dos Marqueses de Vilafranca
O castelo dos Marqueses de Villafranca é unha construción civil situada no concello de Vilafranca do Bierzo, na bisbarra do Bierzo (provincia de León). Foi declarado Ben de Interese Cultural o 22 de abril de 1949.
Historia
O Castelo levántase sobre outro castelo construído anteriormente, coñecido co nome de "Forza". Este castelo foi atacado e destruído en 1507 polo fillo ilexítimo de Pedro Álvarez Osorio, primeiro conde de Lemos
En 1515, a raíña Xoana I concedeu o permiso de reconstrución a Pedro Álvarez de Toledo e Zúñiga, esposo de María Osorio e Pimentel, II marquesa de Vilafranca do Bierzo. Este reconstruíu o castelo para ser utilizado como lugar de residencia para o Marquesado de Vilafranca.
En 1809, durante a Guerra da Independencia, foi desmantelado e saqueado, durante a marcha das tropas inglesas cara á cidade de Lugo. En 1815 e 1819, foi de novo saqueado e incendiado por parte das tropas francesas.
Arquitectura
Ten planta cuadrangular con catro torres grandes circulares nas esquinas, divididas en tres pisos de madeira. A torre da homenaxe destaca pola súa elegancia e admirable situación. É de planta circular e está coroada por un tellado de lousa que é típico desta zona. Foi realizada en boa cachotaría.
O Brañal, Palmeira, Ribeira
O Brañal é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Castelo-Pazo dos Marqueses de Vilafranca
Arquitectura
A súa porta principal encóntrase realizada en ladrillo e enriba o escudo heráldico de Don Fadrique Toledo e Osorio, III Marqués de Villafranca del Bierzo.
Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador
miniatura| Bartolo Ushigua, delegado [[Pobo sápara|sápara no 2º Congreso CONAIE. ]] A Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (CONAIE) é a maior e máis importante organización de grupos étnicos de Ecuador. Creada en 1986, a CONAIE está dedicada a organizar social e politicamente os diversos pobos indíxenas de Ecuador. Os seus obxectivos son a defensa dos dereitos dos pobos indíxenas, o fortalecemento da identidade indíxena, a recuperación dos dereitos da terra (negados dende a época colonial), a oposición ás políticas neoliberais e a oposición á intervención militar dos Estados Unidos na rexión (como o Plan Colombia). CONAIE actúa normalmente a través da acción social e política (basicamente a través do partido político Pachakutik) pero tamén a través de accións directas, con levantamentos populares. O actual presidente (2006) é Luis Macas.
Parc del Fòrum
250px|miniatura|Vista aérea do parque durante a celebración do [[Fórum Universal das Culturas 2004.]] O Parc del Fòrum é un parque da cidade de Barcelona, no distrito de Sant Martí. Atópase no extremo nororiental da cidade, no barrio de El Besòs i el Maresme, no límite co municipio de Sant Adrià de Besòs.
Creouse en 2004 para albergar o Fórum Universal das Culturas, deseñado por Elías Torres e José Antonio Martínez Lapeña. Actualmente celébranse nel eventos e espectáculos durante todo o ano, como as Festas da Mercè, os festivais Sonisphere Summercase e Primavera Sound, a Feira de Abril de Cataluña ou a festa universitaria máis importante, a Telecogresca.
Provincia de Andizhan
A Rexión de Andizhan ou Provincia de Andizhan (uzbeko: Andijon viloyati; Андижон вилояти), é unha división administrativa, coñecida como viloyati, de Uzbekistán, situada na zona oriental do país. Limita con Kirguizistán en case tódalas direccións, salvo ao suroeste por onde limita coa provincia uzbeka de Ferganá e ao noroeste coa provincia de Namangán, formando parte do val de Ferganá.
Andillán é a provincia máis densamente poboada de Uzbekistán. Dividida en 14 distritos administrativos, a súa capital homónima ten 350.000 habitantes. Outras cidades importantes son Asaka (Leninsk), Xonobod, Shahrixon (Moscovskiy), e Qorasuv.
Recursos minerais
Os seus recursos naturais inclúen xacementos de petróleo, gas natural, ozocerita e calcaria.
Agricultura
A agricultura da rexión baséase principalmente no cultivo do algodón, de cereais e na viticultura. Destaca tamén o cultivo do melón e da sandía en zonas exclusivamente de rego, así como a cría de gando vacún.
Industria
Inclúe a metalurxia, a industria química, e industria lixeira coma a de procesado de alimentos. Na cidade de Asaka atópase a primeira cadea de montaxe automobilística da Asia Central.
Ácido fosfatídico
miniatura|dereita|Estrutura xeral dos ácidos fosfatídicos. miniatura|Ácido fosfatídico. No ácido fosfatídico X é un H. Os fosfoglicéridos teñen unha estrutura baseada no ácido fosfatídico, na cal X é unha molécula polar esterificada no fosfato. Os ácidos fosfatídicos (abreviadamente PA) son un tipo de fosfolípido composto por un glicerol que ten esterificados os seus grupos OH con dous ácidos graxos e un ácido fosfórico. Tamén pode describirse como un diacilglicérido fosfatado, o fosfolípido máis simple. O ácido fosfórico está ionizado a pH celular, orixinando fosfatidatos. Os ácidos fosfatídicos diferéncianse uns doutros polos ácidos graxos que leven.
Os ácidos fosfatídicos son o esqueleto básico de todos os fosfolípidos, os cales levan unha molécula polar esterificada no fosfato do ácido fosfatídico, polo que reciben o nome de fosfatidil + nome da cabeza polar, por exemplo fosfatidilcolina, fosfatidiletanolamina etc. Os fosfolípidos son os principais constituíntes das membranas celulares.
O ácido fosfatídico é tamén o punto de partida para a síntese de triacilglicéridos (triglicéridos).
Foley
miniatura|Un artista de foley traballando Foley, chamado así polo artista de efectos sonoros Jack Foley, é a reprodución de efectos de son cotiáns que se engaden a filmes, vídeos e outros medios durante a posprodución para mellorar a calidade sonora. Estes son poden ser de calquera tipo, dende o rozamento da roupa ou as pegadas dos pés ata portas que renxen e cristais que rompen. A mellor arte de foley está tan ben integrada nun filme que o público non se decata dela. Axuda a crear sentido de realidade nunha escena, e sen estes sons de fondo, os filmes sentiríanse contranaturalmente silenciosos e incómodos.
Ácido fosfatídico
Biosíntese
325px
Outra vía máis minoritaria de obtención de glicerol 3-fosfato é por fosforilación de glicerol libre catalizada pola glicerol quinase con consumo dun ATP.
A síntese de novo de ácido fosfatídico implica dous pasos con adición secuencial de dous ácidos graxos nos hidroxilos 1 e 2 do glierol 3-fosfato, reaccións catalizadas polas aciltransferases I e II; os ácidos graxos son traídos polo coencima A en forma de acilo graxos-CoA :
600px
Ademais da síntese de novo, o ácido fosfatídico pode formarse doutras tres maneiras:
O ácido fosfatídico degrádase por conversión en diacilglicéridos pola fosfatidato fosfatase ou en ácido liso-fosfatídico por acción da fosfolipase A.
Funcións do ácido fosfatídico na célula
As funcións exercidas polo ácido fosfatídico nas células poden agruparse en tres categorías: Estas tres funcións non son mutuamente excluíntes. Por exemplo, o ácido fosfatídico pode estar implicado na formación de vesículas ao favorecer a curvatura da membrana e recrutar as proteínas que levarán a cabo a tarefa de estrangulamento da vesícula e evaxinación, moito menos favorable enerxeticamente.
O ácido fosfatídico como precursor biosintético
O ácido fosfatídico é un lípido vital para a acélula, que actúa (directa ou indirectamente) como un precursor biosintético para a formación de todos os glicerolípidos da célula.
A conversión do ácido fosfatídico en diacilglicerol (DAG) feita polas lípido fosfato fosfohidrolases (LPP) é o paso crítico para a produción de fosfatidilcolina (PC), fosfatidiletanolamina (PE) e fosfatidilserina (PS). Ademais, o diacilglicérido convértese en CDP-diacilglicérido, o cal é o precursor do fosfatidilglicerol (PG), do fosfatidilinositol (PI) e dos fosfoinosítidos (PIP, PIP2, PIP3).
O Regueiro, O Val de Xestoso, Monfero
O Regueiro é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Ácido fosfatídico
O ácido fosfatídico como precursor biosintético
As concentracións de ácido fosfatídico mantéñense a niveis extremadamente baixos na célula pola actividade das potentes lípido fosfato fosfohidrolases (LPP). Estas converten o ácido fosfatídico en diacilglicérido moi rapidamente e, como o diacilglicérido é o precursor de moitos outros lípidos, tamén el é metabolizado axiña formando lípidos de membrana. Isto significa que calquera aumento na produción de ácido fosfatídico ten que estar en correspondencia en cada momento cun aumento na actividade das LPPs e dos encimas do metabolismo dos diacilglicéridos.
O ácido fosfatídico é, por tanto, esencial para a síntese lipídica e a supervivencia da célula, aínda que, en condicións normais, mantense na célula en niveis moi baixos.
Propiedades biofísicas do ácido fosfatídico
O ácido fosfatídico é o único fosfolípido que ten un grupo químico pequeno e fortemente cargado no extremo da molécula, que está situado moi próximo ao esqueleto de glicerol da molécula. Sábese que o ácido fosfatídico xoga un papel tanto na fisión de vesículas coma na fusión, e estas funcións poden relacionarse coas súas propiedades biofísicas.
Nos lugares da membrana onde hai evaxinación ou fusión de vesículas, a membrana é ou faise moi curvada. Un fenómeno esencial na evaxinación de vesículas, como as que transportan produtos desde o aparato de Golgi, é a creación na membrana dunha zona de estreitamento e a súa subseguinte estrangulación. Diversos estudos suxiren que este proceso pode estar dirixido por lípidos, e postulouse un papel central dos diacilglicéridos debido á súa forma molecular probablemente única na célula. A presenza de dúas cadeas de ácido graxo e a ausencia de grupos de cabeza adicionais orixina unha grande curvatura negativa na membrana.
O papel exercido polos ácidos fosfatídico e lisofosfatídico, e dos diacilglicéridos de promover a curvatura da membrana non impide que tamén teñan un papel no recrutamento de proteínas na membrana. Por exemplo, os requirimentos de Ca2+ para a fusión de liposomas complexos non se ve moi afectada pola adición de anexina I, pero si se reduce pola fosfolipase D (PLD). Porén, con anexina I e PLD actuando conxuntamente, o grao de fusión de membranas se ve moi aumentado, e o requirimento de Ca2+ redúcese case 1000 veces ata case os niveis fisiolóxicos.
Deste modo, as funcións metabólicas, biofísicas o recrutamento e o papel sinalizador do ácido fosfatídico poden estar interrelacionadas.
Medidda da produción de ácido fosfatídico
Como os ácidos fosfatídicos son rapidamente convertidos en diacilglicéridos, esas moléculas teñen unha vida moi curta na célula. Isto significa que é difícil medir a produción de ácido fosfatídico e, por tanto, estudar as súas funcións na célula. Porén, a actividade da fosfolipase D (PLD) pode medirse pola adición de alcohois primarios á célula. A fosfolipase D leva a cabo entón a reacción de transfosfatidilación, en vez dunha reacción de hidrólise, producindo fosfatidil alcohois en lugar de ácidos fosfatídicos. Os fosfatidil alcohois son vías metabólicas sen saída, e poden ser doadamente extraídos e medidos. Así poden medirse a actividade da fosfolipase D e a produción de ácidos fosfatídicos, e, bloqueando a formación de ácidos fosfatídicos, interfírese a función destes nos procesos celulares.
O ácido fosfatídico como lípido de sinalización
Como xa se explicou, a fosfolipase D (PLD) hidroliza a fosfatidilcolina a ácido fosfatídico e colina. Como a colina é moi abundante na célula, a actividade da PLD non está afectada significativamente polos niveis de colina; e é improbable que a colina exerza unha función sinalizadora.
O ácido fosfatídico producido pola PLD ou pola diacilglicérido quinase (DAGK) pode distinguirse pola adición de [γ-32P]ATP. Este método mostra se o grupo fosfato deriva da actividade da quinase recente ou se procedía da fosfatidilcolina.
Aínda que o ácido fosfatídico e os diacilglicéridos son interconvertibles, non actúan nas mesmas vías metabólicas. Os estímulos que activan a PLD non activan outros encimas que actúan na ruta despois dos diacilglicéridos, e viceversa. Por exemplo, comprobouse que a adición de PLD ás membranas dá lugar á produción de ácido fosfatídico marcado con [32P] e fosfoinosítidos marcados con [32P]. A adición de inhibidores da diacilglicérido quinase elimina a produción de ácido fosfatídico marcado con [32P] pero non a produción de fosfoinosítidos estimulada pola PLD.
É posible que, malia que o ácido fosfatídico e os diacilglicéridos son interconvertibles, se poidan manter conxuntos separados de lípidos sinalizadores e non sinalizadores. Certos estudos suxeriron que a sinalización por diacilglicéridos está mediada polos diacilglicéridos poliinsaturados, entanto que o ácido fosfatídico derivado da actividade da PLD é monoinsaturado ou saturado. Deste xeito, o ácido fosfatídico saturado/insaturado funcional pode ser degradado hidrolizándoo para formar diacilglicéridos saturados/monoinsaturados non funcionais, e os diacilglicéridos poliinsaturados funcionais poden ser degradados converténdoos en ácido fosfatídico poliinsaturado non funcional.
Este modelo suxire que o ácido fosfatídico e os diacilglicéridos efectores deberían poder distinguir lípidos cos mesmos grupos químicos de cabeza pero con diferentes ácidos graxos. Aínda que algunhas proteínas de unión a lipidos poden inserirse nas membranas e poderían hipoteticamente recoñecer o tipo de ácido graxo ou as propiedades adquiridas pola membrana, moitas proteínas de unión a lípidos son citosólicas e localízanse na membrana por medio da unión a só as cabezas polares dos lípidos. Quizais os distintos ácidos graxos poden afectar ao ángulo en que se orientan as cabezas polares na membrana. De ser este o caso, iso suxeriría que o dominio de unión ao ácido fosfatídico non só debe poder unirse a el especificamente senón que tamén debe poder identificar as cabezas polares que están colocadas no ángulo correcto. Calquera que for o mecanismo, dita especificidade é posible, como se ve na diacilglicérido quinase dos testículos de porco, que é específica para diacilglicéridos poliinsaturados, e en dúas lípido fosfato fosforilases (LPP) dos hepatocitos de ratas que desfosforilan diferentes especies de ácido fosfatídico con diferentes actividades. Ademais, a estimulación da actividade SK1 pola fosfatidilserina in vitro varía moito dependendo de se estamos utilizando as especies dioleoíl (C18:1), distearoíl (C18:0), ou 1-estearoíl, 2-oleoíl da fosfatidilserina. Xa que logo, parece que, aínda que o ácido fosfatídico e os diacilglicéridos son interconvertibles, distintas especies de lípidos poden ter diferentes actividades biolóxicas; e isto pode permitir que ambos os lípidos teñan vías de sinalización separadas.
Sumatra
miniatura|dereita|250px| Illa de Sumatra Sumatra (en indonesio:Sumatera) é unha illa no oeste de Indonesia, a máis occidental das Illas da Sonda. É a illa máis grande de todo Indonesia (as dúas illas maiores, Borneo e Nova Guinea, compártense entre Indonesia e outros países), e a sexta illa máis grande do mundo con 473.481 km² cunha poboación de 50.365.538 habitantes. A súa cidade máis grande é Medan cunha poboación de 2.109.330.
O 87% da poboación de Sumatra son musulmáns. A illa é o fogar do 22% da poboación total de Indonesia e fálanse máis de 50 linguas.
Xeografía
O eixo da illa vai aproximadamente de noroeste a suroeste, cruzando o ecuador cerca do centro. O interior da illa está dominado por dúas rexións xeográficas: as Montañas Barisan no oeste e chairas pantanosas no leste.
Ao sueste está a illa de Xava, separada polo Estreito de Sonda. Ao norte está a Península Malaia, separada polos Estreitos de Malaca. Ao leste está Borneo, alén do Estreito de Karimata. Ao oeste da illa está o Océano Índico.
A espiña dorsal da illa é a cadea das Montañas Barisan. A actividade volcánica desta rexión dótaa de terra fértil e belos paisaxes, por exemplo, os arredores do Lago Toba. Tamén contén depósitos de carbón e de ouro.
Ao leste, grandes ríos levan limo das montañas formando a vasta terra baixa salpicada de charcas. A pesar de ser na súa maioría inadecuada para o cultivo, a zona é actualmente de grande importancia económica para Indonesia. Produce aceite "de encima do chan e de debaixo": o aceite de palma e o petróleo.
Administración
miniatura|Casa tradicional en Nias North Sumatra miniatura|Rumah Gadang, casa tradicional de Minangkabau en Sumatra Occidental miniatura|Unha casa tradicional de Malay en Bangkinang, Riau As dez provincias (provinsi) de Sumatra, incluíndo as illas próximas máis pequenas, se enumeran abaixo coas súas poboacións nos censos de 2000 e 2010. Uns 4 millóns destes residentes de Sumatra non viven na propia illa, pero as illas próximas son administradas colectivamente como "Sumatra". As últimas dúas provincias non teñen territorio na propia illa.
Historia
Os asentamentos de colonos chegaron a Sumatra no ano 500 AC e varios reinos importantes floreceron alí. Coa súa localización na ruta comercial entre a India e a China, floreceron varias vilas comerciais, especialmente na costa leste, e foron influenciadas polas relixións indias. A máis notable delas é a Srivijaya, unha monarquía budista con centro no que agora é Palembang. I Ching, un monxe budista chinés, estudou sánscrito e pasou catro anos da súa vida traballando en Palembang. Dominando a rexión mediante o comercio e a conquista durante os séculos do VII ao IX, o reino axudou a estender a cultura malaia por todo Sumatra, a Península Malaia e o oeste de Borneo. O imperio é talasocrático, significando que non estendía a súa influencia moi lonxe da zona costeira.
A influencia de Srivijaya desvaneceuse no século XI. A illa foi suxeita a conquista desde os reinos xavaneses, primeiro Singhasari e despois Majapahit. Ao mesmo tempo, o islam viaxou ata Sumatra, estendéndose a través de contactos con comerciantes árabes e indios. O explorador Marco Polo tamén visitou Sumatra en 1292.
Ao final do século XIII, o monarca do reino de Samudra (agora en Aceh) converteuse ao islam. Ibn Battuta, que visitou o reino durante a súa viaxe, pronunciou o nome do reino "Sumatra", de aí o nome da illa. Samudra foi sucedido polo poderoso sultanato de Aceh, que sobreviviu ata o século XX.
No ano 1509 chegaron á illa os portugueses baixo as ordes de Figueira. E en 1511 logo da conquista de Malaca, os portugueses fundaron algúns establecementos, pero os sultáns de Achim e Padang destruíron ditas colonias en 1523.
O navegante holandés Hautman intentara establecer relacións en 1599 con Achim, pero este empeño custoulle a vida.
En 1600 a Compañía Holandesa das Indias Orientais apoderouse dalgúns puntos da illa, establecendo en 1618 a factoría de Djambai, e dous anos despois outras no reino de Palembang.
En 1662 a Compañía Holandesa impuxo un tratado coa raíña de Achim co obxectivo de formar un protectorado naquela rexión. Deste xeito a compañía reservouse o exclusivo comercio da costa suroeste da illa.
Máis tarde, entre 1664 e 1669, construíronse as factorías de Padang, Baros, Adjis e Lampong.
Mentres tanto os ingleses, que xa en 1685 establecéronse en Benkulen, tiveron que soportar numerosos conflitos armados cos holandeses e nativos do lugar.
No ano 1811 foron asasinados os empregados e soldados holandeses do forte de Palembang. Este atentado cometido pola xente do sultán de Palembang tivo como consecuencia unha sanguenta guerra. A loita durou ata 1821, perdendo o sultán a súa liberdade e todos os seus estados. En 1824 Inglaterra renunciou ás súas posesións de Sumatra, a cambio do territorio que Holanda posuía en Malaca.
En 1835 volveu turbarse a paz na illa como consecuencia das predicións de tres peregrinos de A Meca. O goberno holandés acabou cos insurxentes, e esta guerra arruinou definitivamente o xa minguado poder político dos sultáns de Menangkabo. En 1850 someteuse Palembang, en 1856 a provincia de Lampong, en 1857 os países de Djambi e Indraguiri, en 1861 Labong e de 1864 a 1868 os territorios do lago Rendau e Pasunrah. Holanda sostivo unha guerra ata 1874 co obxectivo de someter o reino de Achim, protexido por Inglaterra ata 1872, e cedido a cambio das posesións de Guinea. Aceh, no norte, foi o maior obstáculo, polo que os holandeses víronse involucrados nunha longa e custosa guerra en Aceh de (1873 a 1903).
Tras tres séculos e medio de colonialismo neerlandés, Indonesia obtivo a súa independencia pouco despois da Segunda Guerra Mundial.
Celestino Cabarcos
Celestino Cabarcos Suárez, nado na Laxe (O Valadouro) o 14 de maio de 1883 e finado o 9 de xaneiro de 1961, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Realizar os seus estudos no seminario de Mondoñedo e ordenouse sacerdote en 1914. Foi párroco de Romariz (Abadín) e dende 1931 de Lagoa (Alfoz). Colaborador de numerosas publicacións periódicas como Vallibria, El Ideal Gallego ou Las Riberas del Eo, nos que empregaba os seudónimos de Cástulo ou O Bruxo dos Ermos.
Mantivo amizade cos poetas Antonio Noriega Varela, Gonzalo López Abente e Fernando López Barreiro, que lle dedicaron as súas obras D'o Ermo, Alento da Raza e Pavesas en la hoguera, respectivamente. Tamén foi amigo de Daniel Pernas Nieto.
En Vallibiria mantivo unha sección de periodicidade semanal titulada "Cóxegas" na que publicaba poemas sobre asuntos relativas á súa contorna. Unha escolma poética foi publicada en forma de libro en 1955 baixo o título de Cóxegas. A impresión correu a cargo de Artes Gráficas A. Santiago, en Viveiro.
Asteraceae
As asteráceas (Asteraceae), tamén chamadas compostas (Compositae Giseke, nom. cons.), reúnen máis de 23.000 especies (Jeffrey, 2007; Stevens, 2001) polo que son a familia de anxiospermas con maior riqueza e diversidade biolóxica. A familia está caracterizada por presentar as flores dispostas nunha inflorescencia composta denominada capítulo a cal se acha rodeada dunha ou máis filas de brácteas (invólucro). O nome "Asteraceae" deriva do xénero tipo da familia Aster, termo que -á súa vez- provén do grego ἀστήρ que significa "estrela" e fai alusión á forma da inflorescencia. Doutra banda, o nome "compostas", máis antigo pero válido, fai referencia ao tipo particular de inflorescencia composta que caracteriza á familia e que só se acha en moi poucas familias de anxiospermas.
As compostas presentan unha considerable importancia ecolóxica e económica. Os membros desta familia distribúense desde as rexións polares até os trópicos, conquistando todos os hábitats dispoñibles, desde os desertos secos até os pantanos e desde as selvas até os picos montañosos. En moitas rexións do mundo as compostas chegan a integrar até o 10% da flora vernácula. A familia contén algúns xéneros cunha gran cantidade de especies, como é o caso de Senecio (con 1250 especies), Hieracium (1000 especies) e Helichrysum (600 especies).
Hábito
A maioría das especies de compostas son plantas herbáceas, raramente árbores, arbustos ou lianas. Moitas especies presentan látex e tamén aceites esenciais. Poden ou non ser resinosas. As follas, en xeral, están ben desenvolvidas, nalgúns casos áchanse moi reducidas. En xeral non son plantas suculentas, aínda que hai algúns exemplos de compostas con esa característica.
Poden ser anuais, bienais ou perennes, cunha agregación basal de follas (unha "roseta" basal) ou sen ela. Existen especies hidrofíticas (certas especies de Bidens ou Cotula), que presentan follas mergulladas e emerxentes. Doutra banda, existen especies helofíticas, mesofíticas e xerofíticas.
Follas
As follas das compostas son usualmente alternas e espiraladas, menos frecuentemente opostas, raramente verticiladas. Con respecto á súa consistencia, as follas poden ser herbáceas, carnosas, coriáceas ou membranosas e estar máis ou menos modificadas en espiñas. Poden ser pecioladas ou sésiles, con ou sen glándulas, aromáticas, cheirentas ou sen cheiro marcado. En relación á morfoloxía, as follas poden ser simples ou compostas, ocasionalmente peltadas. A lámina foliar pode ser enteira ou disectada, pinnatífida ou palmatífida, ás veces espiñenta. En xeral carecen de estípulas. As marxes da lámina foliar poden ser enteiras, crenadas, serradas ou dentadas; planas, revolutas ou involutas. As follas non presentan un meristema basal persistente. Na maioría das compostas a nervación foliar comprende unha nervadura media e nervaduras laterais máis ou menos similares. Tales follas descríbense como "de nervación pinnada". A venación noutras compostas frecuentemente consiste nunha nervadura media e nervaduras laterais pronunciadas. Tales follas descríbense como 3-nervadas, 5-nervadas etc. dependendo do número de nervaduras laterais presentes.
Anatomía
As compostas (principalmente os membros de Cichorieae), poden presentar estruturas especializadas para segregar látex denominadas laticíferos. Estes laticíferos poden atoparse nun ou varios órganos da planta. Ocasionalmente poden presentar estruturas foliares para a eliminación de auga líquida chamadas hidátodos. As láminas foliares poden presentar cavidades secretoras, con resinas ou con látex.
As veas menores da folla poden presentar células especializadas no transporte de fotoasimilados desde o mesófilo cara ao elemento criboso do floema, denominadas células de transferencia. Tal tipo de célula foi detectado en 58 xéneros de compostas. Certos xéneros non as presentan, tales como Eupatorium e Barnadesia.
Con respecto á anatomía do talo, os nós poden ser uni, tri ou multi-lacunares. O engrosamento secundario do talo pode non producirse ou desenvolverse a partir dun anel cambial convencional. ás veces este crecemento secundario é anómalo, no sentido que se produce a partir de elos cambiales concéntricos.
As compostas frecuentemente teñen pelos glandulares, que consisten de bases multicelulares que sustentan elementos globulares que conteñen substancias resinosas ou pegañentas. Tales estruturas reciben o nome de glándulas, pelos glandulares ou tricomas glandulares. Estas glándulas poden ser translúcidas, amareladas a marróns, ou alaranxadas.
Flor
miniatura|esquerda|Esquema dunha flor ligulada. miniatura|Esquema dunha flor tubulosa. miniatura|Capítulo de [[Helianthus (Asteraceae) amosando a disposición das flores tubulosas e liguladas sobre o receptáculo común]]
As flores son pequenas, hermafroditas ou, en ocasións, funcionalmente unisexuais ou estériles (neste último caso denomínanse neutras). Pola súa simetría poden ser tanto actinomorfas como zigomorfas, é dicir que poden presentar simetría radial ou bilateral, respectivamente. Polo número de pezas que compoñen cada ciclo, as flores das compostas son pentámeras. Hipanto ausente.
O cáliz é nulo ou ben os sépalos están profundamente modificados, formando un papo de 2 a moitas escamas, porcas ou pelos, persistentes, ás veces connadas. O papo pode ser piloso, diminutamente barbado, ou plumoso.
A corola é gamopétala, os 5 pétalos poden unirse entre si formando un tubo con 4 ou 5 lóbulos (a flor denomínase tubulosa ou flósculo), ou dous grupos de pétalos unidos (no caso das flores bilabiadas, cun beizo superior formado por 2 pétalos e un beizo inferior formado por 3 pétalos), ou poden presentar un tubo curto e o limbo prolongado lateralmente nunha lígula con 3 ou 5 dentes (flores liguladas).
O androceo presenta usualmente 5 estames, os cales alternan cos lóbulos da corola. Os filamentos, afastados entre si, áchanse insertos no tubo da corola. As anteras únense entre si, moitas veces con apéndices apicais ou lóbulos basais, formando un tubo ao redor do estilo no cal o pole é liberado, e o estilo entón medra a través deste tubo, empuxando cara a fóra ou tomando o pole (con pelos variadamente desenvolvidos) e presentándollo aos visitantes florais, despois do cal os estigmas vólvense receptivos (é dicir, cun émbolo ou mecanismo de polinización por cepillado). As anteras presentan dehiscencia lonxitudinal e introrsa. Os grans de pole usualmente son tricolporados.
O xineceo é de 2 carpelos connados, ovario ínfero, unilocular. Presentan un só óvulo anátropo, con 1 tegumento e un delgado macrosporanxio. A placentación é basal. O pistilo presenta un estilo que usualmente posúe no seu ápice un nectario. O estilo áchase dividido distalmente en dúas ramas (ramas estilares) que presentan papilas estigmáticas na súa cara adaxial dispostas en dúas liñas afastadas ou ben, nunha soa banda continua.
Inflorescencia
Os capítulos poden ter só flores tubulosas, poden ter flores tubulosas no centro e bilabiadas cara a fóra, as últimas femininas ou estériles e as primeiras masculinas ou bisexuais, ou poden ter só flores liguladas, cos lóbulos da corola valvados. Se teñen só flores tubulosas, estas poden ser todas bisexuais, ou pode ser unha mestura de flores femininas estériles con bisexuais estaminadas, no mesmo capítulo ou en capítulos diferentes.
Os capítulos, á súa vez, poden agruparse en inflorescencias compostas diversas, determinadas, terminais ou axilares.
Froito
miniatura|Detalle dunha [[cipsela. Obsérvese o papo que permitirá a diseminación do froito co vento.]]
Usualmente, o froito das compostas descríbese como un aquenio debido ao seu parecido cos aquenios verdadeiros. No entanto, por definición os aquenios son froitos secos, uniseminados, derivados de ovarios unicapelares e súperos. Os ovarios das compostas, pola contra, son bicarpelares e ínferos. Por esa razón os froitos das compostas descríbense correctamente como cipselas, un termo acuñado por C. de Mirbel en 1815. A morfoloxía dun ovario de composta durante a floración é marcadamente diferente da morfoloxía do froito maduro que deriva de tal ovario. As formas das cipselas foi utilizadas polos taxónomos para distinguir especies, xéneros e aínda subtribus. Na maioría das especies da familia as cipselas son máis ou menos isodiamétricas en sección transversal, amentas que nalgunhas especies é lenticular a elíptica. Tales froitos dinse comprimidos se o eixo maior da sección transversal é máis ou menos paralelo a un radio do capítulo (por exemplo en Vervesina) ou aplanados radialmente se o eixo menor da sección transversal do froito é paralelo a un radio do capítulo (como no caso de Coreopsis).
Como se mencionou previamente, o cáliz nas compostas áchase modificado e, ademais, é persistente no froito (dise que é acrescente) e recibe a denominación de papo. Este órgano mostra unha gran diversidade morfolóxica (arestas, pelos, coroas, brácteas, páleas etc) e é frecuentemente usado como carácter diagnóstico para o recoñecemento de xéneros e especies de compostas. Nalgúns taxons fórmase un pico elongado entre o froito e o papo. A semente é exalbuminada e o endosperma é escaso ou inexistente.
Fitoquímica
As Compostas almacenan carbohidratos como oligosacáridos, incluíndo á inulina. Xeralmente nas especies da familia están presentes os poliacetilenos e os aceites aromáticos terpenoides. Frecuentemente preséntanse lactonas sesquiterpénicas (no entanto, sen iridoides).
Números cromosómicos
As especies da familia presentan números cromosómicos básicos desde x=2 até x=19. Suponse que o número básico da familia é x=9. Brachicome lineariloba é un efimerófito nativo de Australia que, con só 4 cromosomas de 6 a 8 µm de lonxitude nas súas células somáticas, é a composta co menor número cromosómico coñecido.
Xeitos de reprodución
A diversidade de xeitos de reprodución das compostas só ten paralelo coa súa heteroxeneidade morfolóxica. Existen especies dioicas (ou sexa, con plantas femininas e plantas masculinas, por exemplo Baccharis articulata) e outras nas cales coexisten individuos unisexuais con hermafroditas na mesma poboación (Bidens sandvicensis, por exemplo). No entanto, a maioría das compostas son hermafroditas, é dicir que os dous sexos preséntanse na mesma flor. Estas especies hermafroditas, á súa vez, poden ser autógamas ou alógamas, segundo poidan ou non producir sementes por autofecundación, respectivamente. No caso das Compostas alógamas, determinouse que a autopolinización evítase debido a un mecanismo de autoincompatibilidade particular chamado autoincompatibilidade esporofítica homomórfica. As particularidades do mesmo son que a reacción de incompatibilidade entre o pole e o pistilo está gobernada polo xenotipo da planta que dá orixe aos grans de pole (é dicir, polo esporófito) e non polo xenotipo de cada gran de pole individual. Neste sistema de autoincompatibilidade, determinado por un único xene chamado S, a detención do crecemento dos tubos polínicos ocorre no estigma, apenas se inicia a súa xerminación.
Un xeito de reprodución bastante distribuído nesta familia é a apomixia. A apomixia defínese como a reprodución asexual a través de sementes. Neste sistema reprodutivo os embrións desenvólvense por mitose a partir dunha oosfera non reducida sen que teña lugar a fecundación. Noutras palabras, cada embrión producido é xeneticamente idéntico a planta nai. A apomixis áchase amplamente distribuída en certas familias de plantas, tales como as Poáceas, as Rosáceas e as compostas. Nestas últimas a apomixis é un tipo de reprodución obrigada en moitas especies, mentres que nas outras dúas familias a apomixis e a reprodución sexual poden ter lugar, lado a lado, no mesmo individuo (apomixis facultativa). A reprodución apomíctica detectouse en varios xéneros de compostas, tales como Achillea, Crepis, Hieracium, Taraxacum,  Conyza, Eupatorium Erigeron, Brachycome, Parthenium, e Árnica''. ''
Shinkansen
miniatura|Shinkansen E6 miniatura|Shinkansen 200 ~ E5 miniatura|Shinkansen 0 ~ N700 miniatura|Rede Shinkansen
Asteraceae
Xeitos de reprodución
Boa parte das especies apomícticas das compostas son estériles debido a autopoliploidía (as especies triploides Taraxacum officinale e  Erigeron annuus, por exemplo) e a hibridación interespecífica (tal é o caso de Arnica gracilis, unha especie híbrida entre A. latifolia e A. cordifolia). Os híbridos interespecíficos frecuentemente presentan problemas de segregación cromosómica durante a meiose debido a un inadecuado apareamiento cromosómico. Debido a isto son altamente estériles. A vantaxe selectiva da reprodución apomíctica faise evidente considerando que nestes individuos, doutro xeito estériles, asegúrase a súa reprodución e dispersión por medio de sementes. Desde un punto de vista ecolóxico, as especies apomícticas distribúense frecuentemente en hábitats disturbados e son moi exitosos colonizadores, xa que non dependen da presenza de individuos da mesma especie nas inmediacións para deixar descendencia. A xenética da apomixis nas compostas foi investigada polo menos para a especie triploide Erigeron annuus, e áchase determinada por dous xenes con segregación independente.
Shinkansen
Shinkansen (新幹線) é a rede de ferrocarril de alta velocidade do Xapón, o servizo efectúano catro compañías da Japan Railways. A primeira liña foi a Tōkaidō Shinkansen, entre Toquio e Osaka, aberta en 1964 e que alcanzaba unha velocidade de 210 km/h, o éxito comercial (máis de 100 millóns de viaxeiros en menos de tres anos) fixo que a rede se ampliase ata atinxir oito liñas e 2.459 km, ligando a maioría das grandes cidades das illas de Honshū e Kyūshū con velocidades de máis de 300 km/h. en probas chegouse ata 443 km/h para raís convencionais en 1996 e a 581 km/h (o récord do mundo) para (361 mph) en trens de levitación magnética. Os trens viaxan durante o día, de 6 da mañá ata as 24, logo e ata as 6 da mañá realízanse operacións de mantemento e percorre a rede o coñecido como Doctor Yellow (ドクターイエロー), un convoi que testa as liñas.
Asteraceae
Ecoloxía
A familia é cosmopolita, as súas especies habitan desde zonas frías até os trópicos, pasando polas zonas tépedas e sub-tropicais. Son especialmente frecuentes en número de especies ou número de individuos nas rexións áridas ou semi-áridas abertas, de latitudes subtropicais ou tépedas.
Shinkansen
Orixes
As orixes da rede de alta velocidade xaponesa están na década dos cincuenta do século pasado, nese momento, algúns tramos da rede convencional, como a liña Tokaido, estaban a piques de se saturar, e por iso a compañía decide a construción dun novo sistema para desconxestionar o corredor Toquio-Osaka, converténdose o primeiro país en dotarse dunha liña de alta velocidade, as obras comezaron en 1959 e a primeira liña inaugurouse con motivo dos Xogos Olímpicos de Toquio. A palabra Shinkansen significa literalmente "Nova gran liña" e refírese estritamente ao trazado das vías, mentres os trens reciben o nome de "Super Expresos" (超特急, chō-tokkyū), porén no uso popular tanto as vías como os trens chámanse shinkansen. Shinkansen utiliza o largo de vía normal (1.440 mm) e en 40 anos de funcionamento non houbo accidente ningún, o terremoto do 23 de outubro de 2004 provocou o descarrilamento espectacular dun Shinkansen 200 que efectuaba o servizo Toki 231, circulando a 200 km/h na liña Toquio-Niigata pero sen ocasionar vítimas.