cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haas F1 Team
Tempada de 2017
Na primeira carreira da tempada, o equipo logrou a súa mellor cualificación, con Grosjean pilotando o VF-17 no sexto lugar. Porén, durante a carreira, un dos problemas que obstaculizou o rendemento de Kevin Magnussen durante a fin de semana volveu aparecer, obrigando aos dous coches a retirarse da carreira. A segunda carreira foi mellor para o equipo Kevin Magnussen terminou 8º, logrando os seus primeiros puntos desde o seu 10º lugar no Gran Premio de Singapur de 2016 e os primeiros puntos de Haas desde o Gran Premio dos estados Unidos de 2016, onde Grosjean rematou o décimo.
Illa dos Estados
Época precolombiana
A illa dos Estados é visíbel desde a costa da illa Grande da Terra do Fogo e coñécense ledas onas e haush sobre ela. Os haush chamábana Jaius ou Jaiwesen, mentres que os onas a coñecían como Kéoin Harri ou Keoin Hurr. Pola súa parte, os iámana chamábana Chuainisin.
Entre xaneiro e febreiro de 1982 a etnóloga francesa Anne Chapman realizou escavacións na zona da baía Crossley achando evidencias de presenza humana que se produciría entre os anos 300 a.C. e 500 d.C. É probábel que esa presenza humana fora dos iámanas, xa que a súa actividade canoeira se desenvolvía polos canais da Terra de Fogo.
Primeiras exploracións
O 24 de xaneiro de 1616 o buque neerlandés Eendracht, capitaneado por Willem Schouten e no que ía a bordo Jacob Le Maire, avistou o extremo oeste da illla que, ao día seguinte, chamaron Statenlant ("Terra dos Estados") crendo que era parte da Terra Australis Incognita.
En 1619 pasaron polo estreito os irmáns Nodal (Bartolomé e Gonzalo García de Nodal) enviados polo rei de España Filipe III para verificar o descubrimento de Schouten e Le Maire. Para iso, construíronse e armáronse as carabelas Nuestra Señora de Atocha e Nuestra Señora del Buen Suceso, de 80 toneladas e 40 tripulantes cada unha. A primeira ía como capitá baixo mando o de Bartolomé, e a outra como almiranta co capitán Gonzalo ao mando. Saíron de Lisboa o 27 de setembro de 1618. A mediados de xaneiro de 1619 tiveron coñecemento do cabo das Virxes, cerca do cal viron flotar os restos dun navío que naufragara. Seguindo o seu rumbo ao longo da costa oriental da Terra do Fogo, o 22 de xaneiro adentráronse no estreito de Le Maire, denominándoo estreito de San Vicente, nome que aínda conserva un dos cabos da costa occidental da Terra do Fogo. O 10 de febreiro descubriron no sueste do cabo de Fornos as illas Diego Ramírez, chamadas así en honra a Diego Ramírez de Arellano, cosmógrafo e piloto da expedición. Seguidamente os irmáns Nodales remontaron cara ao norte, entrando no estreito de Magalláns, chegando ao extremo oposto e, despois de dar a volta á Terra do Fogo, tomaron o camiño de regreso a Europa. Fondearon o 7 de xullo cerca de Lagos e desde alí foron a dar conta da súa expedición ao rei, que se encontraba en Lisboa. Os dous irmáns publicaron o diario da súa expedición co título: Relación del viaje hecho por los capitanes Bartolomé García de Nodal y Gonzalo de Nodal, hermanos, naturales de Pontevedra, para el descubrimiento del nuevo estrecho, publicado en Madrid en 1621, un tomo co seu mapa.
miniatura|250px|A illa dos Estados vista desde o estreito de Le Maire.
Haas F1 Team
Tempada de 2018
thumb | Grosjean pilotando o VF-18 no [[Gran Premio de Austria de 2018 | Gran Premio de Austria]] O 14 de febreiro de 2018, Haas presentou o seu novo coche, o VF-18. Tras unha gran presentación durante as probas de inverno, Haas volveu a aparecer en Australia cun coche competitivo, logrando a mellor posición do equipo con Magnussen partindo 5º e Grosjean 6º, respectivamente. Durante o Gran Premio, correron nas posicións 4ª e 5ª que lles houbese dado o seu mellor resultado e a metade dos seus puntos de 2017, pero ambos coches retiráronse unha volta despois das súas respectivas paradas de boxes, provocando un coche de seguridade virtual que afectou o final da carreira. Eventualmente igualaron o resultado do cuarto e quinto lugar no Austria, onde tamén superaron os seus puntos de 2017 en só nove carreiras. No Gran Premio de Singapur de 2018, Magnussen acadou a primeira volta rápida de Haas. 2018 foi a súa mellor tempada ata a data, terminando nun impresionante quinto lugar no Campionato de Construtores.
Illa dos Estados
Primeiras exploracións
En 1624 pasou polo estreito de Le Maire a expedición neerlandesa de Jacques L'Hermite, permanecendo un mes nel.
Haas F1 Team
Tempada de 2019
O equipo foi renomeado como Rich Energy Haas F1 Team en 2019. Isto foi parte da activación dun acordo de patrocinio de marca por varios anos con Rich Energy, unha compañía británica de bebidas enerxéticas que antes estivo interesada na compra do equipo Force India. O equipo tamén mantivo a súa liña de pilotos para o ano 2018 consistente en Romain Grosjean e Kevin Magnussen por terceiro ano consecutivo.
O VF-19 a miúdo mostrou un ritmo impresionante durante a cualificación, pero tivo dificultades durante a carreira. Na carreira inaugural do Australia, Magnussen terminou sexto no que acabaría por ser o mellor resultado da tempada do equipo. O ritmo de clasificación do equipo foi evidente en Austria, onde Magnussen rexistrou o 5º mellor tempo, pero terminou a carreira no 19º e Grosjean 16º. Catro días antes do Gran Premio do Reino Unido de 2019, o 10 de xullo, a conta de Twitter de Rich Energy anunciou que se finalizou o acordo de patrocinio, citando un mal rendemento. posteriormente tanto o equipo como os accionistas de Rich Energy o negaron e resultou que o tweet foi obra dun individuo "rebelde". En 2019, o patrocinador do título do equipo Rich Energy Haas F1, perdeu unha causa xudicial por copiar o logotipo de Whyte Bikes' Stag.
Para o Gran Premio do Reino Unido, o equipo optou por revertir as melloras colocadas no coche de Grosjean, utilizando as mesmas especificacións realizadas en Australia, para determinar as causas do o pobre ritmo de carreira do coche. Non obstante, ambos pilotos chocaron entre si na primeira volta, o que provocou unha dobre retirada do equipo. O Gran Premio de Alemaña proporcionou o mellor resultado combinado do equipo da tempada, clasificándose 7º e 8º tras as penalizacións posteriores na carreira para outros pilotos.
O patrocinador principal Rich Energy enfrontouse a numerosos problemas legais durante o ano, entre os que se descubriu que plaxiou o logotipo do fabricante de bicicletas Whyte Bikes. En setembro, un día despois, no Gran Premio de Italia, Rich Energy anunciou a rescisión do acordo co equipo Haas F1 con efecto inmediato. O equipo non conseguira puntos para a carreira de Monza, con Romain Grosjean só 16º e Kevin Magnussen retirándose.
Haas rematou a tempada no noveno posto do campionato de construtores con 28 puntos, o peor resultado do equipo desde a súa fundación en.
Tempada 2020
thumb|Grosjean pilotando o [[Haas VF-20 nas probas de pretempada en 2020]] Haas mantivo unha formación sen cambios con Grosjean e Magnussen como pilotos para a tempada 2020.
Illa dos Estados
Primeiras exploracións
En 1701 o francés Jacques Gouin de Beauchêne avistou a illa, describíndoa como «unha illa moi importante de impoñentes cumes".
Haas F1 Team
Tempada 2020
No Campionato Mundial de Fórmula Un de 2020, Haas anotou 3 puntos, con Magnussen rematando 9º en Hungría, pero recibindo unha penalización de tempo que o deixou 10º, e Grosjean terminando 9º no Gran Premio de Eifel. Non volverían a puntuar. O equipo quedou 9º no Campionato de Construtores, conseguindo o menor número de puntos na historia do equipo.
Illa dos Estados
Primeiras exploracións
En 1703 a nave Cinque Ports da expedición corsaria británica de William Dampier recalou na illa dos Estados despois dunha tempestade.
En 1706 dúas expedicións francesas procedentes do porto bretón de Saint-Malo avistaron o extremo oriental da illa: a de Xoán de Noail, señor de Parc (Jean Nouail ou Nouaille, sieur du Parc, en francés), capitán do navío corsario Sage-Salomon, que o bautizou como "cabo San Juan" o 29 de xaneiro de 1706, e a do abade Noël Jouin, no verán.
Haas F1 Team
Temporada 2021
thumb|Schumacher pilotando o [[Haas VF-21 no Gran Premio de Austria de 2021]] Tanto Magnussen como Grosjean abandonaron Haas ao final do Campionato de 2020. Foron substituídos polo ruso Nikita Mazepin, e o gañador do Campionato de Fórmula 2 de 2020 Mick Schumacher, fillo do sete veces campión do mundo de Fórmula Un Michael Schumacher. Para sobrevivir financeiramente, o equipo optou por deter o desenvolvemento do coche de 2021, e centrar os recursos no coche de 2022. Tamén conseguiron que Uralkali, un produtor ruso de fertilizantes de potasa do que o pai de Mazepin, Dmitry é accionista clave, fose o patrocinador principal do equipo. Durante o primeira carreira, Mazepin saíu na primeira volta, mentres que Schumacher terminou 16º no seu debut, o último de todos os coches en carreira ao final do Gran Premio.
Illa dos Estados
Primeiras exploracións
250px|miniatura|As corvetas Atrevida e Descubierta, as naves da [[expedición Malaspina.]]
Haas F1 Team
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Haas na Fórmula 1.
Illa dos Estados
Primeiras exploracións
Os navíos foron deseñados e construídos especialmente para a viaxe, e foron bautizados por Malaspina en honor dos navíos de James Cook Resolution e Discovery ("Atrevida" e "Descuberta").
En 1790 o bergantín Hancock de Estados Unidos recala na illa matando moitos lobos mariños de dous pelos e elefantes de mar. En 1787 o capitán británico James Colnett realizou a primeira explotación coñecida de peles de lobo mariño e graxa de pingüíns na illa
En 1822 a expedición francesa de Louis Isidore Duperrey recolectou mostras botánicas e zoolóxicas da illa dos Estados.
Primeiras explotacións na illa
O xermano-arxentino Luis Vernet explorou a illa en 1823 e instalou un serradoiro na baía Flinders. Un decreto do goberno de Buenos Aires do 5 de xaneiro de 1828 concedeulle a illa para colonizala, aínda que reservándose 10 leguas. Vernet estableceu en 1828 unha factoría para procesar lobos mariños en Puerto Hopner. A illa dos Estados foi incluída dentro da Comandancia Política e Militar das illas Malvinas cando esta se creou o 10 de xullo de 1829, sendo Vernet o seu comandante. Este construíu en 1829 algúns refuxios en Puerto Cook, instalacións de pesca na baía Flinders e un serradoiro na baía Capitán Cánepa. Coa fin da súa comandancia nas illas Malvinas, en 1832, a illa dos Estados tamén foi abandonada.
En 1828 o tenente Kendal da expedición británica do HMS Beagle realizou un completo estudo do relevo da illa. Ese mesmo ano outra expedición británica, ao mando de Henry Foster, no barco HMS Chanticleer, cartografou a illa e deu nome á maioría dos seus accidentes xeográficos, tales como os fiordes Hoppner, Parry, Basil Hall, Cook e Vancouver, a baía e o cabo Colnett, as baías Blossom e York etc. En 1832 a illa foi visitada por Charles Darwin a bordo do HMS Beagle.
Coñecedor do perigoso dos mares circundantes, o mariño arxentino Luis Piedrabuena, que rescatara xa un grupo de náufragos alemáns, construíu en 1862 un refuxio cerca da baía ―case fiorde― chamada Puerto Cook. Piedrabuena xestionou durante varios anos a extracción de aceite de foca e de pingüín na illa á que arribara por primeira vez en 1847 e izado a bandeira arxentina en 1859.
Asentamento definitivo arxentino
O 6 de outubro de 1868, mediante a lei Nº 269, o Estado arxentino concedeu a Piedrabuena a propiedade da illa dos Estados como recoñecemento aos seus labores humanitarios e de afirmación da soberanía arxentina nas terras austrais: "a propiedade da illa denominada Estado, situada sobre o cabo de Fornos, extremidade leste do cabo de San Diego". En 1869 Piedrabuena fixo construír un refuxio na baía Rockery Penguin para iniciar actividades de explotación. No verán de 1873 instalou unha caldeira para fundir graxa de pingüíns na illa, pero durante unha tempestade o seu barco, o Espora, foi destruído, debendo construír cos seus restos o cúter Luisito para poder retornar ao continente.
A gobernación da Patagonia creouse pola lei Nº 954 do 11 de outubro de 1878. O seu territorio nominal estendíase até o cabo de Fornos, incluíndo a illa dos Estados. En 1881 foi asinado o tratado de límites entre a Arxentina e Chile que, no seu artigo 3 estableceu: "... pertencerán á República Arxentina a illa dos Estados, os illotes proximamente inmediatos a esta...", finalizando así a reclamación chilena sobre a illa.
En 1881 chegou á illa dos Estados a expedición arxentino-italiana de Santiago Bove ao mando de Piedrabuena, que recalou durante dous meses na baía Rockery Penguin renomeándoa como Puerto Roca en homenaxe ao presidente arxentino Julio Argentino Roca, que patrocinou a expedición. Realizaron traballos hidrográficos e xeolóxicos, mediron as alturas dalgunhas montañas e escalaron algunhas delas.
O 17 de abril de 1884 chegou a San Juan del Salvamento unha expedición naval arxentina (División Expedicionaria ao Atlántico Sur) ao mando do comodoro Augusto Lasserre, quen fixo construír edificios para establecer unha estación de salvamento e unha subprefectura, un peirao e celas para presos militares. miniatura|250px|Puerto San Juan de Salvamento.
O 25 de maio de 1884 Lasserre inaugurou en punta Lasserre o Faro de San Juan de Salvamento e a Subprefectura Marítima na illa dos Estados. O faro funcionou até 1902, en que foi substituído polo da illa do Ano Novo (outubro de 1902) dados os naufraxios que ocasionou.
O faro é máis coñecido como O faro do fin do mundo, dado que pola súa historia de naufraxios inspirou a Jues Verne a súa novela O faro do fin do mundo, publicada en 1905. Esta novela é de lectura obrigatoria nas escolas de Francia até o día de hoxe.
O 26 de setembro de 1884, Lasserre continuou cara a Ushuaia, deixando unha gornición de 24 homes e 10 presos militares trasladados desde Bos Aires, que tiñan oficios acordes coas necesidades como carpintaría, cociña etc.
O 16 de outubro de 1884 o goberno arxentino promulgou a lei N° 1532 de Organización dos Territorios Nacionais, que creaba no seu artigo 6 a gobernación da Terra do Fogo, cos seus límites naturais, segundo o tratado do 23 de xullo de 1881, e ademais a illa dos Estados.
O 25 de xullo de 1890 foi creada unha estafeta postal en San Juan del Salvamento. Un censo de 1895 contou 154 habitantes na illa. En marzo de 1899 a subprefectura e o presidio militar foron trasladados a Puerto Cook.
Despoboamento e novo poboamento
O 19 de maio de 1909 estableceuse por decreto a división territorial dos chamados daquela Territorios nacionais, concretando os límites do hoxe extinto Departamento Illa dos Estados (dependente do Territorio Nacional da Terra do Fogo), que comprendía "(...) as illas do mesmo nome e todas as outras que se encontren no Atlántico baixo a soberanía de dereito da República Arxentina".
En 1912 o Estado arxentino comprou a illa aos herdeiros de Piedrabuena. En 1936 mediante un decreto do presidente Agustín P. Justo estableceuse que:
A illa pasou así a dominio da Armada arxentina.
O 8 de abril de 1970 quedou comprendida no Departamento de Ushuaia. En 1984 o Tratado de Paz e Amizade entre Arxentina e Chile denominou "mar da Zona Austral" ao mar que baña a costa sur da illa dos Estados.
Desde o 4 de outubro de 1978 os únicos habitantes da illa son os militares instalados no Posto de Vixilancia e Control de Tránsito Marítimo, Comandante Luis Piedrabuena, que a Armada arxentina ten en Puerto Parry. Encóntrase nun fiorde profundo e angosto, flanqueado a ambos os lados por montañas de máis de 600 m de altura. É o único sitio habitado na illa dos Estados e a súa función é vixiar os barcos que navegan pola zona. Ten unha dotación de catro mariñeiros que se rota cada 45 días, e conta cun heliporto e unha estación de comunicacións. Foi establecido en medio do Conflito do Beagle para incrementar a presenza arxentina en torno ás zonas en conflito.
A Abeleda, A Abeleda, Xunqueira de Ambía
A Abeleda é un lugar da parroquia da Abeleda, no concello ourensán de Xunqueira de Ambía na comarca de Allariz-Maceda. Tiña 61 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 34 eran mulleres.
Este lugar dista da capital do concello 3 quilómetros.
1860
Outros
Historia ano a ano
Tamara Rojo
dereita|miniatura|Tamara Rojo en [[2008.]]
Tamara Rojo, nada en Montreal (Canadá) o 17 de maio de 1974, é unha bailarina española de danza clásica. A partir do ano 2000 foi a primeira bailarina do Royal Ballet de Londres. Dende o ano 2012 é a directora artística do English National Ballet.
Traxectoria
Nada no Canadá en 1974, filla de pais españois, trasladouse con eles a España cando tiña tan só 4 meses. Comezou os seus estudos de danza no Centro de Danza Víctor Ullate de Madrid, onde permaneceu entre 1983 e 1991, e completando a súa formación con David Howard e Renatto Paroni. Tras formar parte da Compañía de Víctor Ullate entre 1991 e 1996, a súa carreira esperimentou un xiro internacional auspiciado por Galina Samsova, quen a convidou a bailar no Scottish Ballet (1996-1997). Con esta compañía interpretou, entre outras obras, O lago dos cisnes, O Cascanoces, Romeo e Julieta e La sylphide.
Alcanzou o estato de bailarina principal no English National Ballet (1997-2000), categoría coa que se incorporou no Royal Ballet de Londres, convidada por Sir Anthony Dowell en xullo de 2000.
Coa súa incorporación no Royal Ballet en 2000, Tamara Rojo, aos seus 25 anos, converteuse na primeira española en formar parte da compañía máis importante do Reino Unido e unha das máis prestixiosas do mundo. Foi ademais, a segunda artista máis nova na historia do ballet que ascende ao posto de primeira bailarina, despois de Maya Plisétskaya, que ascendeu a primeira bailarina aos 18 anos no Teatro Bolshoi.
En 2001 foi nomeada embaixador da Fundación Hans Christian Andersen de Dinamarca.
Dende setembro de 2012 Tamara Rojo é a directora do English National Ballet.
Vida persoal
Recoñecementos
En 2005, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
Notas
}
Giovanni Battista Bassani
Giovanni Battista Bassani, nado en Padua en 1647 ou 1657 e finado en Bérgamo o 1 de outubro de 1716, foi un compositor barroco italiano.
Traxectoria
Estudou en Venecia, onde foi discípulo de Giovanni Legrenzi. Foi mestre de capela en Módena dende 1677. Marchou a Ferrara en 1684, onde foi mestre da capela da catedral e a Bérgamo en 1712.
Joseph Losey
Joseph Losey, nado en La Crosse (Wisconsin) o 14 de xaneiro de 1909 e finado en Londres o 22 de xuño de 1984, foi un director de cine estadounidense.
Traxectoria
Procedente dunha importante familia, estudou medicina pero abandonou a carreira para estudar a de letras. A súa inclinación artística comeza durante a década dos 30 frecuentando a Graduate School of Art and Sciencies, desenvolvendo numerosas actividades, tanto no campo periodístico e radiofónico como no teatral. Neste último medio alcanzou prestixio, sendo o responsable dalgúns espectáculos colaborando con Bertolt Brecht e trasladándose a Rusia para estudar técnicas teatrais. A finais dos anos 30 comenza a ter os seus primeiros contactos co cine, realizando algúns traballos para a administración estadounidense e longametraxes de carácter educativo. En 1948 dirixiu a súa primeira longametraxe O rapaz dos cabelos verdes para a RKO. En 1952 como moitos dos seus coetáneos foi vítima da política do senador Joseph McCarthy ao ser acusado de manter actividades antiamericanas. Emigrou a Inglaterra, onde logo de traballar con varios pseudónimos, entre eles o de Joseph Walton, Victor Hanbury ou Andrea Forzano, decidiu instalarse definitivamente e proseguir a súa carreira cinematográfica. Empezou a obter recoñecemento crítico a partir da súa exitosa colaboración co dramaturgo Harold Pinter en tres películas: a súa obra mestra The Servant (1963); Accident (1967); e O mensaxeiro (1970), película que obtén a Palma de Ouro en Cannes.
San Salvador de Budiño, O Porriño
San Salvador de Budiño é unha parroquia que se localiza no concello do Porriño. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.012 habitantes (1.043 mulleres e 969 homes), distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.979 habitantes.
Xeografía
Budiño está situada ao sur do concello, e é unha das de maior área. O ecosistema das Gándaras, declarado Espazo Protexido de Interese Natural, o río Louro forma unha lagoa. Na parroquia sitúase ademais o Faro de Budiño, de estrutura granítica.
A parroquia está atravesada pola AP-9, a N-550 e o ferrocarril de Redondela a Tui, e acolle os polígonos industriais das Gándaras e A Granxa.
Historia
Nas escavacións da construción da autovía Vigo-Portugal atopáronse restos prehistóricos de diferentes épocas, como útiles líticos do paleolítico, mámoas, e cerámica campaniforme. Estes achados consérvanse no museo Quiñones de León de Vigo e no museo de Pontevedra.
A igrexa parroquial de san Salvador ten a súa orixe nun mosteiro construído en 1083 pola orde de Cluny, visitado en 1092 polo monxe Dalmacio, nomeado posteriormente bispo de Compostela. Esa primeira construción, ocupada por un prior, oito frades e un capelán comensal, tiña carácter provisional. A igrexa foi reconstruída a medidados do século XII por canteiros que traballaban na primeira fase da catedral de Tui. O mosteiro foi eliminado en 1436, agregándose as súas contas á Mesa Capitular de Tui e quedando o templo como igrexa parroquial. En 1752, sendo párroco Francisco Antonio Rodríguez de Gutín, foi destruída en gran parte por mor dun raio, como testemuña a inscrición situada sobre a porta de entrada. Nesa época engadiuse o actual corpo de fachada e o corpo de naves. Foi reconstruída de novo no século XX despois dun grande incendio. Con todo, nin o raio nin o incendio afectaron en exceso á capela maior, que aínda conserva o estilo románico orixinal.
No Barrio do Casal hai unha capela e un peto de ánimas. Malia que a capela está baixo a advocación de Santo Antón, é coñecida popularmente como capela de San Blas, debido a que foi reconstruída cos cartos do usufruto que a confraría de San Blas obtiña das vendas de gando no antigo campo da feira anexo. A capela orixinal, de orixe medieval, foi reconstruída en 1738. Destaca a cuberta da fachada sur e a escultura do santo da fachada, con hábito franciscano e sostendo un elemento vexetal na destra, mentres é flanqueado por sendas figuras de anxos trompeteiros. O peto de ánimas de San Antón, do século XVIII, está no muro do adro da capela. Trátase dun peto de tipo pechado cunha gran pedra cadrada de base, co caixón de ferro para as esmolas na parte central. Como retablo ten unha folla de lata grosa (o único exemplo galego destas características xunto co peto de Goián), na que aparecen San Antón (tonsurado, con hábito e cordón, sostendo nunha das súas mans un rosario), e as ánimas, das que hoxe en día soamente se aprecia a cabeza dunha delas. Aínda se aprecian restos de policromía.
Ladislav Pinkas
Ladislav Pinkas, nado en Vaux de Cernay (Francia) o 11 de setembro de 1863 e finado en Praga o 28 de febreiro de 1936, foi un tirador de esgrima, tradutor, avogado, político e financeiro checo.
Traxectoria
Neto do político Adolf Maria Pinkas e fillo do pintor Soběslav Pinkas, a súa nai era francesa. Estudou dereito na Universidade Carolina de Praga e na École libre des sciences politiques en París, traballando máis tarde como avogado. Desde a súa xuventude practicou a esgrima, en 1886 ingresou no Club de Esgrima Checo recentemente fundado por Gustav Hergsell, e foi un dos profesores da primeira academia de esgrima que se abriu o 26 de abril dese ano. Chegou a ser presidente do club, e unha das figuras máis destacadas da esgrima checa anteriores a 1900.
Tradutor ao checo, do francés traduciu a obra Les vieux de la vieille de Émile Erckmann e Alexandre Chatrian co título Staří vojáci (1886), e do alemán Unterricht im Säbelfechten de Gustav Hergsell, unha introdución ao sabre en esgrima co título de O šermu šavlí (1888).
Dolph Lundgren
Dolph Lundgren, nado en Estocolmo o 3 de novembro de 1957, é un actor, director e artista marcial sueco. Pertence á xeración de actores que representaban o estereotipo do heroe de acción, xunto con Sylvester Stallone, Chuck Norris, Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Steven Seagal e Jean-Claude Van Damme.
Ten unha carreira de química pola Universidade Estatal de Washington, estudou enxeñaría química no Real Instituto de Tecnoloxía de Estocolmo a comezos da década de 1980, e ten un máster de enxeñaría química da Universidade de Sydney en 1982. Lundgren ten o cinto negro 3º dan en karate kyokushin e foi campión de Europa en 1980 e 1981. En Sidney, converteuse en gardacostas da cantante xamaicana Grace Jones e comezou unha relación con ela. Xuntos mudáronse a Nova York, e despois dun breve período como modelo e porteiro dun club de Manhattan, Jones conseguiulle un pequeno papel no filme de James Bond 007: Panorama para matar.
O grande éxito de Lundgren chegou co filme Rocky IV de 1985, no que interpretou o boxeador ruso Ivan Drago. Dende entón, apareceu en máis de 40 filmes, a maioría deles no xénero de acción. Interpretou a He-Man no filme de 1987 Masters of the Universe, e a Frank Castle en The Punisher. A comezos de 1990, apareceu en filmes como Dark Angel (1990); Showdown in Little Tokyo (1991), a carón de Brandon Lee; Universal Soldier (1992) con Jean-Claude Van Damme; Fuga mortal (1993), con Kristian Alfonso e George Segal; Johnny Mnemonic (1995), con Keanu Reeves; e Blackjack (1998), dirixido por John Woo. No 2004, Lundgren dirixe o seu primeiro filme, The Defender, e posteriormente rodaría The Mechanik (2005), Missionary Man (2007), Command Performance (2009) e Icarus (2010), que tamén protagonizou. Dende 1995 só participou en filmes "directamente para vídeo", e non será até 2010 cando regrese á gran pantalla con The Expendables, a carón doutros actores de acción como Stallone, Jason Statham, Jet Li, Stone Cold Steve Austin e Mickey Rourke. Volveu facer de Gunner Jensen en The Expendables 2 (2012) e The Expendables 3 (2014).
Club Xuventude Sanxenxo
O Club Xuventude Sanxenxo é un equipo galego de fútbol que se fundou en 1983 en Sanxenxo. Na actualidade compite na Preferente Autonómica de Galicia.
Historia
Logo da desaparición coa Guerra dos equipos locais da Juventud Sangenjina e do Libertad Sociedad Cultural, non houbo un equipo de fútbol en Sanxenxo ata 1983, cando unha directiva liderada por Joaquín Lobato Pintos funda o Xuventú. Sendo este o fundador e primeiro presidente do equipo sanxenxín. O primeiro partido xogouno contra o Ribadumia Club de Fútbol ó que venceu o 5 de setembro de 1983.
Na tempada 1996-97 o equipo acada o campionato de preferente sur e xoga a final absoluta contra o Laracha ao que vence por 1 - 0 esa mesma tempada ascende por primeira vez a Terceira División.
Palmares
Final da Preferente Autonómica (1) 1996-97
Preferente Autonómica (1) 1996-97
Terceira División Autonómica. (1) 1990-91
Sabin Intxaurraga
Sabin Intxaurraga Mendibil, nado en Zeanuri o 30 de decembro de 1949, e finado en Barakaldo o 27 de decembro de 2010, foi un político independentista do País Vasco. Membro de Eusko Alkartasuna (EA), foi conselleiro de Xustiza, de Traballo e Seguridade Social e de Ordenación do Territorio e Medio Ambiente do Goberno Vasco entre 1998 e 2005.
Biografía
Sabin Intxaurraga era licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade do País Vasco (UPV), máster en Xestión de Lecer (rama Turismo) pola Universidade de Deusto e en Mercadotecnia pola UPV. Militante do Partido Nacionalista Vasco (PNV), pertenceu ao Bizkai Buru Batzar e, como man dereita de Carlos Garaikoetxea, foi secretario do Presidente do Consello Xeral Vasco e do Lehendakari entre 1979 e 1984. Así mesmo, foi un activo partidario da escisión cando se formou Eusko Alkartasuna (EA), formación da cal foi membro da Executiva Rexional de Biscaia entre 1986 e 1995, ocupándose dende entón da área de Política Institucional da Executiva Nacional de EA e, tamén, da súa Secretaría de Organización.
Foi alcalde da súa localidade natal en varias lexislaturas: 1979-1983 (co PNV) e 1987-1995 (con EA); e vicepresidente e membro da Comisión Executiva da Asociación de Municipios Vascos (EUDEL) entre 1987 e 1991.
Foi deputado no Parlamento Vasco desde 1984 até 1999. Desde 1998 até 2005 ocupou, sucesivamente, os cargos de conselleiro de Xustiza, de Traballo e Seguridade Social e de Ordenación do Territorio e Medio Ambiente no Goberno Vasco presidido por Juan José Ibarretxe. Foi un firme defensor do acordo estratéxico entre Eusko Alkartasuna e a Esquerda Abertzale de 2010 e partidario de apoiar o proceso de cesamento do fogo de ETA ese mesmo ano.
Sándalo
O sándalo, Santalum álbum é unha especie botánica, unha árbore de gran tamaño, da familia das santaláceas, de follas elípticas e opostas, flores pequenas, en acio ou axilares, e froito parecido á cereixa. Medra no sur de Asia e Oceanía. A súa madeira emprégase en ebanistaría e proporciona unha esencia aromática.
A madeira aromática desta árbore tamén recibe o mesmo nome e é coñecida por usarse para tallar esculturas e porque dela obtéñense óleos volátiles usados en perfumaría. O sándalo orixinario da India é o que produce a mellor madeira e os mellores óleos aromatizantes.
1709
Outros
Historia ano a ano
Sándalo
thumb|esquerda|250px|Arbusto de sándalo de Hawai. Na India, o sándalo considéranse unha árbore sagrada e o goberno declarouna "propiedade nacional" para preservala da corta indiscriminada. Só se permite a corta cando o exemplar posúe máis de trinta anos, momento no que naturalmente comeza a morrer. Un tronco de sándalo demora 25 anos para adquirir un diámetro de 6 cm.
Distribución
É unha árbore hemiparásita, nativa das áreas semiáridas da India. Plántase hoxe en día ademais de na India, na China, Sri Lanka, Indonesia, Malaisia, as Filipinas e o norte de Australia.
A madeira
A madeira do sándalo, acabada de cortar, presenta unha coloración amarela, porén co tempo adquire unha coloración marrón máis escura. Cando seca, non racha; é de doado tratamento en carpintaría e fumega con facilidade. É unha madeira dura, de densidade 950 kg/m³, que seca amodo, e é resistente a fungos e insectos.
Usos
Úsase en rituais como aromatizante (incenso) para acadar a harmonía espiritual.
A madeira pode ser usada para producir esculturas, caixas, peites e outros objetos pequenos. Tamén é moi utilizada na confección dos mala, os rosarios hindús utilizados para meditación, ascensión espiritual e protección enerxética.
Ernst Curtius
Ernst Curtius, nado en Lübeck o 2 de setembro de 1814 e finado en Berlín o 11 de xullo de 1896, foi un historiador e arqueólogo alemán.
Traxectoria
Foi profesor na Universidade de Berlín e director do Museo de Antiguidades, tamén en Berlín.
É coñecido polas escavacións que dirixiu en Olimpia (Grecia) dende 1874, onde descubriu o Templo de Zeus e o Templo de Hera e esculturas como o Hermes co neno Dioniso de Praxíteles. Entre os científicos que o acompañaron atopábanse os arquitectos e tamén arqueólogos Friedrich Adler e Wilhelm Dörpfeld.
Identidade 2.0
Identidade 2.0, tamén chamada identidade dixital, é a revolución anticipada da verificación da identidade en liña utilizando tecnoloxías emerxentes centradas no usuario tales como o standard OpenID ou Microsoft Windows CardSpace. Atópase dentro da teoría da Web 2.0, onde salienta nun modo simple e aberto método de identificación en transaccións cuxo proceso é similar ao mundo real, por exemplo unha licenza de conducir.
Diário Liberdade
Diário Liberdade é un xornal electrónico de liña editorial anticapitalista realizado en Galiza e de ámbito lusófono. Conta con colaboradores galegos, portugueses e brasileiros. As súas linguas de publicación son o portugués e o galego, este último na súa normativa oficial e na proposta pola AGAL.
Historia e liña editorial
Publicado o 8 de febreiro de 2010, promóveo a Associaçom Cultural Diário Liberdade, con sede en Ferrol, e non ten fins lucrativos. Os obxectivos do Diário Liberdade son a "dinamización e participación activa dos sectores máis desfavorecidos da sociedade na difusión da información que producen e/ou lles di a respecto". Tamén a defensa da pluralidade informativa e a independencia dos poderes económicos e empresariais están entre os seus obxectivos.
O Diário Liberdade inclúe todo o abano ideolóxico da esquerda tradicionalmente denominada revolucionaria, excluíndo a abertamente reformista: aí recollen as diferentes familias do comunismo e dos chamados novos movementos sociais (feminismo, ecoloxismo, antimilitarismo etc. ). Tamén asomen unha posición independentista galega.
A liña editorial do Diário Liberdade ten unha posición reintegracionista.
Rícino
miniatura|250px|Vista xeral da planta. miniatura|250px|Follas. miniatura|250px|Ricinus communis ([[La Gomera): froitos incipientes.]] miniatura|250px|Flores e froitos inmaturos. miniatura|right|250px|Inflorescencia en frutificación. miniatura|250px|Sementes. miniatura|240px|Detalle da folla miniatura|240px|Plántula O rícino, Ricinus communis, é a única especie aceptada do xénero: Ricinus, planta arbustiva da familia Euphorbiaceae, de follas moi grandes, pecioladas, e froito capsular. Das súas sementes extráese un aceite purgante.
Descrición
As follas son moi grandes, de nervación palmada e fendidas de 5 a 9 lobos, de bordos irregularmente dentados; as follas son alternas, con pecíolo moi longo, unido pola súa parte inferior.
As flores están dispostas en grandes inflorescencias, ergueitas, que, cando son novas, abrollan dunha espata nos nós entre o talo e os pedúnculos das follas; na parte inferior de ditas inflorescencias áchanse as flores masculinas, cun cáliz, con cinco pezas lanceoladas/triangulares e múltiples estames soldados, con forma de columna, ramificada en forma de coliflor. As flores femininas atópanse na parte superior da panícula, con ovario, formado por tres follas carpelares e rematado por un pistilo trifurcado, con papilas destinadas a captar o pole. Florea case todo o ano.
O froito é globuloso, trilobado, case sempre cuberto por abundantes pugas, que lle dan aspecto de ourizo; ten tres cavidades, cada unha cunha semente, grande e xaspeada, de superficie lisa e brillante, rematada por unha excrecencia e que contén unha toxina chamada de ricina. Cando os froitos secan, a codia espiñenta ténsase aos poucos producindo finalmente un efecto de resorte que guinda a sementa a distancias superiores aos dez metros, sendo este o xeito de se espallaren.
Hábitat e distribución
Cómpre dun clima cálido sen xeadas, está espallado por case todas as rexións cálidas do globo, téndose naturalizado por ser unha planta cultivada dende a antigüidade. Semella ser orixinaria do corno de África (Abisinia).
Toxicidade e usos
As sementes son mou tóxicas, pola presenza dunha albumina chamada ricina, xa que abonda a inxestión dunhas poucas, mastigadas ou engolidas, para produciren un cadro de intensa gastroenterite con deshidratación; pode danar seriamente o fígado e mailo ril e incluso producir a morte. É unha das toxinas biolóxicas máis potentes que se coñecen.
O aceite de rícino, obtido por prensado das sementes e quentado para destruír a ricina, é un dos purgantes máis reputados, debéndose a súa acción ao ácido ricinoleico; ten o inconveniente do seu desagradábel sabor. Na actualidade encontra aplicacións na industria de tinturas e vernices, así como para a fabricación de lubrificantes e líquidos para freos.
Xardinaxe
Emprégase principalmente pola súa follaxe e penacho floral para muros de separación, sebes, pantallas e dar tons de cores nos fondos dos xardíns. As variedades que se utilizan son variacións na cor das follas e talos. Algunhas delas son:
Taxonomía
Ricinus communis foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1007. 1753. O nome do xénero, aplicado xa a esta planta por Plinio (15, 25) —aínda que tamén o aplicou á amora (froito dunha silveira (23, 137)— e outros autores látinos, alude á semellanza das súas sementes con certas carrachas, chamadas tamén de ricinus en latín. Mais o rícino era coñecido dende había moito antes, pois nomeábano xa autores gregos, como Teofrasto e Dioscórides, co nome de «croton» —nome que tamén usou Plinio (15, 25)— e as súas sementes apareceron en tumbas exipcias, moi anteriores. Todos os innumerábeis táxones infra-específicos (subespecies, variedades, formas) son meros sinónimos da especie, ademais das especies a seguir e os seus táxones infra-específicos:
A Pobra do Caramiñal, Santiago do Deán, A Pobra do Caramiñal
A Pobra do Caramiñal é unha vila da parroquia do Santiago do Deán no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
Bustelo, A Abeleda, Xunqueira de Ambía
Bustelo é un lugar da parroquia da Abeleda, no concello ourensán de Xunqueira de Ambía na comarca de Allariz-Maceda. Tiña 109 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 62 eran homes e 47 eran mulleres.
Wurstebrot
250px|miniatura|Wurstebrot cortado en rodas para seren fritos 250px|miniatura|Wurstebrot freíndo cuns [[Kloß|Klöße rebanados]] Wurstebrot é unha especie de salchicha elaborada con sangue (similar á morcilla) considerado un prato tradicional da cociña da Baixa Saxonia e Westfalia (sobre todo no Münsterland, Alemaña). O Wurstebrot acostuma cortarse en rodas dun grosor dun a medio centímetro e adoita asarse nunha tixola con manteiga xunto con rebandas de pataca ou klöße. Considérase un prato humilde de gran contido calórico que posiblemente formaba parte da dieta dos labregos da rexión do Münsterland (denominados "Breifresser") na época da matanza.
Características
O Wurstebrot leva carne e sangue de porco, speck (touciño) e codia de touciño, grans de centeo e especias diversas (que adoitan ser o segredo de cada carniceiro). O centeo neste embutido fai que cando se fría na tixola se aglutine e solidifiquen os ingredientes dando unha consistencia similar ao pan (recordando en textura e cor ao pan Pumpernickel), é moi posible que o nome en alemán Wurst-brot (que se traduce como: Salchicha-pan) faga lembrar esta característica. As salchichas adoitan ser de tamaño mediano, chegando a alcanzar entre os 10 e 15 centímetros de diámetro.
Lantaño, Portas
San Pedro de Lantaño é unha parroquia que se localiza no concello de Portas. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 699 habitantes (337 homes e 362 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 729 habitantes.
Edicións Barbantesa
Edicións Barbantesa é un proxecto editorial galego, con sede en Cangas.
Características
Barbantesa naceu en maio de 2010 con dirección editorial en Sevilla e xestión administrativa e técnica en Cangas. A responsable de edición é Penélope Pedreira. No seu catálogo hai traducións e obras galegas. Edita principalmente poesía, literatura de muller, literaturas africanas e literaturas recuadas e periféricas. Dende 2013, é un selo propiedade de Rinoceronte Editora.
Briallos, Portas
San Cristovo de Briallos é unha parroquia que se localiza no concello de Portas. Segundo o INE en 2010 tiña 422 habitantes (227 mulleres e 195 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 473 habitantes.
Ten unha extensión de 3,7 km², o que a converten na parroquia máis pequena de Portas. Até a creación dos concellos coa División territorial de España en 1833, pertenceu á xurisdición de Peñaflor.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Cristovo foi reconstruída en 1727. O 12 de abril do ano 2016 un raio impactou contra a espadana do campanario causando cuantiosos danos na estrutura do mesmo. No interior do templo son interesantes os retablos do século XVIII.
A ermida de San Roque está situada no lugar de Castro. Nela celébranse as festas de San Roque e Nosa Señora de Lourdes.
Nas proximidades da estrada N-550 hai un cruceiro e un peto de ánimas, que ten unha talla e unha inscrición co texto ''Polas ánimas do purgatorio. Reformado por herdeiros de Manuel Herosa e familia ano de 1.898''. Hai outros dous cruceiros en Outeiriño e outro na Bouza de San Blas.
O Camiño portugués, ó saír de Coruto, intérnase na parroquia de Briallos onde o concello posúe un albergue de peregrinos.
Festas
A festa de máis sona nesta parroquia é a romaxe de San Brais que se celebra o 3 de febreiro. Celébranse misas durante todo o día nas que os devotos do Santo unxen a gorxa con aceite bendito. Ao finalizar cada acto litúrxico os asistentes mercan os tradicionais fanchucos benditos de San Brais.
O Rosario da Aurora celébrase o último sábado de maio na honra da Virxe Inmaculada. Sae en procesión Nosa Señora pasando polos distintos puntos dunha parte de Briallos, unha procesión longa na que se fan paradas en todos os lugares. A continuación celébrase unha misa cantada.
A festa de San Roque e A Nosa Señora de Lourdes celébrase na capela de San Roque a primeira fin de semana de setembro, o sábado na honra de San Roque e o Domingo na honra da Virxe de Lourdes.
En xullo celébranse as festas patronais na honra da Virxe do Carme, A Nosa Señora do Perpetuo Socorro, San Cristovo (patrón) e o Santísimo Sacramento. No día de San Cristovo as persoas adornan os seus vehículos para saír en procesión detrás do camión que porta a imaxe do Santo, o día seguinte, celébrase o Santísimo, con grandes alfombras florais que ocupan a estrada dende o adro da igrexa ata o cruceiro de pedra que se encontra na bouza de San Brais.
Mahabharata
miniatura|200px|Ilustración da batalla de Kurukshetra. miniatura|200px|[[Krishna e Arjuna en Kurukshetra, pintura do século XVIII-XIX.]] O Mahabharata (en sánscrito महाभारत, mahābhārata no sistema AITS) é unha das dúas principais epopeas da literatura sánscrita sobre a Historia da India, xunto co Ramayana. A épica é parte da itihasa (ou "historia") hindú.
Etimoloxía
Mahābhārata significa "a gran [guerra] dos bharatás", a partir de mahā "grande" e bhārata "os clans bharatás". Xeralmente atópase xunto con iudhá (yuddhá), aajavá (āhavá) ou algunha outra palabra que signifique "batalla".
Historia
Ademais da narración épica da guerra Kurukshetra e do destino dos Kaurava e os Pandava, o Mahabharata contén moito material filosófico e relixioso, como por exemplo unha discusión dos catro "obxectivos da vida" ou purusharthas (12.161). Estes últimos enuméranse como dharma (acción correcta), artha (propósito), kama (pracer) e moksha (liberación). Entre as principais obras e historias do Mahabharata están o Bhagavad-guita, a historia de Damayanti, unha versión abreviada do Ramayana, e o Rishyasringa, adoito considerado como unha obra en si mesmo.
Tradicionalmente, a autoría do Mahabharata atribúese a Vyasa. Houbo moitos intentos de descifrar o seu desenvolvemento histórico e as capas compositivas. As partes máis antigas do texto non son moi anteriores ao 400 a.C. O texto probablemente acadou a súa forma definitiva a principios do período Gupta (arredor do s.IV d.C.). O título pódese traducir como "a grande historia da dinastía Bhārata". Segundo o propio Mahabharata, a historia estende unha versión máis curta de 24.000 versos chamada simplemente Bhārata.
Extensión
Con arredor de cen mil versos, longas pasaxes en prosa, ou arredor de 1,8 millóns de palabras en total, a extensión do Mahabharata é aproximadamente dez veces a da suma da Ilíada e a Odisea, ou arredor de catro veces a do Ramayana.
O Mahabharata, a historia épica
A historia principal deste traballo é dunha loita dinástica polo trono da capital Jastina Pura, o reino do clan Kuru. Jastina Pura e os reinos inmediatamente circundantes estaban asentados no Doab, a rexión do Ganxes superior e o río Yamuna, ao norte da actual Nova Deli. As dúas ramas primas da familia que participan na loita son os Kauravas (os fillos de Kuru, a rama maior da familia), e os Pándavas (a rama máis nova, formada polos fillos do rei Pandú ('pálido') quen era irmán de Dhrita-rastra e fillo de Viasa coa esposa de Vichitra-Viria).
A loita culmina na gran batalla en Kurukshetra, de 18 días, que os Pándavas gañan ao final. O Mahabharata termina coa morte do deus Krisná, e o final da súa dinastía, e o ascenso dos irmáns Pándavas a un planeta celestial xunto cos deuses Ese momento tamén marca o principio de era de Kali (Kali yuga). Esta é a cuarta e última idade da humanidade, onde os grandes valores e as ideas nobres que a humanidade representadas están desmoronadas, e os homes diríxense rapidamente cara á disolución completa da moralidade e a virtude en xeral.
Historias
Descrición curta dalgunhas personalidades e historias:
miniatura|180px|O rei Śantanu (pai de [[Bhishmá) namórase da virxe mariñeira Satiavati (que xa fora nai de Viasa).]]
miniatura|180px|Simhika aparece no texto (atta katha) [[Lingua malaia|malaio da obra de teatro kathakali chamada Kirmira Vadham, de Kottayam Tampuran (século XVII). Presenta dous personaxes que non aparecían no Mahabharata: un rakshasa chamado Sardula e a súa esposa a monstrua Símjika. Áryuna mata a Sardula. Para vingarse, Símjika transfórmase nunha nova (lalita) -de vestido negro neste cadro- e quérelle mostrar a Draupadi un templo de Durga no bosque (para raptala e levarlla ao seu outro irmán Kirmira). Draupadi sospeita a trampa e négase. Símjika adopta a súa forma orixinal e arrastra a Draupadi. Ao escoitar os seus gritos, Sajádeva intervén e córtalle os peitos e o nariz á atacante. Kirmira e Bhima chegan á escena e Bhima mata a Kirmira.]]
Véxase tamén: Draupadi.
Mahabharata moderno
O Mahabharata afirma conter a esencia e a suma de todos os Vedas (textos épico-relixiosos compostos un milenio antes que o Mahabharata, e os máis antigos da literatura da India) e outras escrituras hindús. Inclúe grandes cantidades da mitoloxía hindú, historias cosmolóxicas de deuses e deusas, e parábolas filosóficas apuntadas a estudantes da filosofía hindú. As historias son comunmente contadas a nenos, en funcións relixiosas, ou ao redor do fogar. A aqueles que non o len, o Mahabharata os ameaza con que nunca cumprirán as súas procuras espirituais e de ioga.