cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volta a Cataluña 2016
Equipos
Nesta proba tomaron parte 24 equipos diferentes de 8 corredores: os 18 do UCI WorldTour (participación obrigada) máis 6 convidados de categoría Profesional Continental.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa os dez mellores clasificados da xeral á fin da carreira:
Thomas Becket
Thomas Becket, tamén coñecido como san Tomé ou san Thomas de Canterbury, ou simplemente Thomas de Londres, nado o 21 de decembro de 1118 en Londres e finado o 29 de decembro de 1170 en Canterbury, foi un eclesiástico católico latino. É venerado como santo e mártir tanto pola Igrexa católica como pola Comuñón anglicana.
Traxectoria
Foi arcebispo de Canterbury dende 1162 até a súa morte en 1170. Tivo conflito co rei Henrique II de Inglaterra sobre os privilexios da Igrexa e foi asasinado por catro cabaleiros do rei na Catedral de Canterbury. Pouco despois da súa morte foi canonizado polo papa Alexandre III. Peregrinou a Santiago de Compostela.
Bra, Friol
San Martiño de Bra é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 29 habitantes en 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 14 homes e 15 mulleres distribuídos en 5 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 8 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 37 habitantes (16 homes e 21 mulleres) e 11 menos que en 2004.
O Gregorio, Insua, Ortigueira
O Gregorio é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
Leoncio Bescansa
miniatura|dereita|[[Escolas Labaca, A Coruña.]] Leoncio Bescansa Casares, nado na Coruña en 1879 e finado na mesma cidade en 1957 foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Estudou no instituto da Guarda e trasladouse a Madrid para estudar arquitectura, carreira que rematou en 1903. En 1904 viaxou por Alemaña, Austria e Italia. Foi arquitecto municipal en Córdoba, Lugo e Santiago de Compostela e arquitecto diocesano de Monforte de Lemos. A partir de 1911 instalouse como arquitecto libre na Coruña. En 1912 casou con María García Moniño.
Obras
miniatura|S. Xoán Bautista en [[Monserrat, Oza, A Coruña|Monserrat, Oza.]] Bescansa foi un dos últimos arquitectos modernistas, mais considérase integrado no grupo de arquitectos do eclecticismo, con Pedro Mariño ou Eduardo Rodríguez-Losada.
Destacan na súa obra as Escolas Labaca (1912-1915) e o edificio principal do Colexio Compañía de María da Coruña (1925), que combinan modernismo con estilo neogótico e o edificio chamado popularmente “dente de ouro” na praza de María Pita (1926-1927). Realizou tamén edificios de vivendas en Betanzos. Na Casa Torres da Coruña (1925) mesturou o barroco español con estilos europeos.
Infancia
En función da súa evolución psicoafectiva, psicomotriz e cognitiva, ós acabados de nacer e durante a primeira etapa da súa vida, denomínaselles comunmente bebés para distinguilos dos que acadaron unha certa autonomía.
En termos xerais, ou xurídicos, neno é toda persoa menor de idade; neno ou nena.
Desenvolvemento da infancia
miniatura|Recentemente nado. O desenvolvemento da nenez é o estudo dos procesos e os mecanismos que acompañan o crecemento físico e mental dun infante mentres acada a súa madurez.
A pediatría é a rama da medicina referente ó coidado de nenos da infancia ata a adolescencia, e ás veces mesmo de adultos mozos (idades 0-21 anos).
Estas escalas de idades son aproximadas, e poden cambiar entre culturas. A lista seguinte reflicte o concepto do desenvolvemento do neno no século XXI.
Desenvolvemento cognoscitivo
miniatura|Nenos na escola
Galería de imaxes de Quiroga
Galería de imaxes do concello de Quiroga na provincia de Lugo.
Carlos do Carmo
Traxectoria
É fillo da coñecida fadista Lucília do Carmo e de Alfredo de Almeida, libreiro e hostaleiro. De mozo, Carlos estuda hostalería en Suíza, iniciando a súa carreira artística en 1964, aínda que xa gravara un disco cando tiña 9 anos.
Representou a Portugal no XXI Festival da Canción de Eurovisión 1976, co tema Flor de verde pinho (baseado nun poema de Manuel Alegre). No Festival RTP da canción daquel ano foi o único intérprete, entre as últimas cancións presentadas estaban temas como -Estrela da tarde-.
De entre moitas outras, as súas cancións máis coñecidas son: Os putos, Um homem na cidade, Canoas do Tezo, Lisboa menina e moça, Duas bágoas de orvalho e Bairro Alto.
Cantou en portugués o tema El drapaire de Joan Manuel Serrat, (O ferro velho en adaptación do poeta Alexandre O'Neill), tema incluído no seu disco Canoas do Tezo (LP Movieplay en 1972-CD en 1997) e en O melhor dos melhores (Tecla, 1992).
O seu nome figura entre os pioneiros da nova discografía portuguesa, xa que o seu disco Un homem no país foi o primeiro CD editado por un artista en Portugal.
Participou na película Fados de Carlos Saura xunto a outros grandes artistas lusos e brasileiros, como Mariza, Camané ou Caetano Veloso. Paralelamente á estrea da película realízanse concertos de presentación da película en Madrid, Valladolid e Santiago de Compostela, nos que interviron Camané, Mariza, Miguel Poveda e o propio Carlos do Carmo.
Recoñecementos
Foi embaixador da música e a cultura portuguesa a través das súas innumerables actuacións por varios países, pasando polo Teatro Olympia de París, polas Óperas de Frankfurt e Wiesbaden, pola casa de espectáculos Cancão de Río de Xaneiro, o Savoy de Helsinqui e por outras moitas cidades, como San Petersburgo, Copenhaguen, São Paulo, entre outras. A nivel nacional destacan os concertos na Fundación Gulbekian, no Mosteiro dos Jerónimos, no Casino de Estoril ou no Centro Cultural de Belém.
É cidadán honorario da cidade de Río de Xaneiro e membro da Honra do Claustro Ibero-Americano das Artes. Así mesmo, foille concedido un diploma polo Senado de Rhode Island (Estados Unidos) pola súa contribución á divulgación da música portuguesa, o Globo de Ouro de Mérito e da Excelencia, o Premio da consagración da súa carreira da Sociedade Portuguesa de Autores. É ademais membro da Orde do Infante Don Enrique.
1380
Mortes
Historia ano a ano
Lingua sotho
O sotho é unha lingua africana falada na África Austral, máis especificamente en Lesoto e Suráfrica. O primeiro país recibe o seu nome desta lingua, que é a lingua propia do pobo sotho. O nome vernáculo do país, Lesoto, pode traducirse como "o país dos que falan sotho". É unha das linguas oficiais de Suráfrica.
Pharmacy (álbum)
Pharmacy é o primeiro álbum de estudio do grupo de música electrónica sueco Galantis, publicado o 8 de xuño de 2015.
Revolución dos Caraveis
O levantamento militar do día 25 de abril de 1974, denominado Revolución dos Caraveis (en portugués: Revolução dos Cravos), derrubou, nun só día, o réxime político ditatorial que existía en Portugal dende 1926 (coñecido dende 1933 como Estado Novo ) e que era o máis lonxevo de Europa, sen grande resistencia das forzas leais ó goberno, que cederon perante o movemento popular, que rapidamente apoiaron ós militares. Este levantamento é coñecido por 25 de Abril ou Revolución dos Caraveis. O levantamento foi conducido polos oficiais intermedios da xerarquía militar (o MFA), na súa maior parte capitáns que tiñan participado na Guerra Colonial. Considérase, en termos xerais, que esta revolución devolveu a liberdade ó pobo portugués (denominándose "Día da Liberdade" ó día conmemorativo instituído en Portugal para recordar a revolución). A revolución debe o seu nome á reacción popular, que repartiu caraveis ós soldados e estes os puxeron nos canóns das súas armas, simbolizando o seu apoio á revolución.
Contexto
esquerda|200px|miniatura|Un dos precedentes da Revolución dos Caraveis foi a [[guerra colonial portuguesa.]] Despois do golpe militar do 28 de maio de 1926, foi posto en funcionamento en Portugal un réxime autoritario de inspiración fascista. En 1933 o réxime foi remodelado, autodenominándose Estado Novo, e António de Oliveira Salazar pasou a controlar o país, sen abandonar o poder até 1968, cando este lle foi retirado por incapacidade, xa que sufriu lesións cerebrais por mor dunha caída, morrendo dous anos despois. Foi substituído por Marcelo Caetano que dirixiu o país até ser deposto no 25 de abril de 1974.
O goberno do Estado Novo foi sempre considerado unha ditadura, tanto pola oposición, como polos observadores estranxeiros como mesmo polos propios dirixentes do réxime. Formalmente, existían eleccións, mais estas foran sempre negadas pola oposición, que sempre acusaran ó goberno de fraude.
O Estado Novo posuía unha policía política, a PIDE (Polícia Internacional e de Defensa do Estado), máis tarde DGS (Direcção-Geral de Segurança) e, orixinalmente, PVDE (Polícia de Vigilância e Defensa do Estado), que perseguía ós opositores do réxime. De acordo coa visión da historia dos ideólogos do réxime, o país mantivo unha política baseada na permanencia das colonias no "Ultramar", ó contrario da maior parte dos países europeos que entón desfacían os seus imperios coloniais. A pesar da desaprobación nos foros mundiais, como na ONU, Portugal mantivo unha política de forza, particularmente despois da anexión dos enclaves portugueses de Goa e Damán e Diu á India en 1961, véndose así obrigados, a partir do inicio dos anos 60, a defender militarmente as colonias contra os grupos independentistas en Angola, Guinea-Bissau e Mozambique. A guerra fría estaba preto do seu cumio, e os intereses soviéticos provocaban que se axudara ás guerrillas nas colonias portuguesas, tentando que lograran a súa independencia.
Economicamente, o réxime mantivo unha política de condicionamento industrial que resultaba no monopolio do mercado portugués por parte dalgúns grupos industriais e financeiros (a denominación de plutocracia é frecuente). O país permaneceu pobre até a década de 1960, o que estimulou a emigración, ó igual que sucedía en Galiza. Isto era debido ós grandes custos militares da guerra nas colonias, o que facía que se empregasen os cartos en tentar pacificar as colonias en troques de investilo en educación ou infraestruturas, tan necesarias para un Portugal que permanecía inmóbil para un mundo no que se estaba a producir un cambio tanto cultural como intelectual. Nótase, con todo, un certo desenvolvemento económico a partir desta década.
Movementos militares durante a Revolución
No día 24 de abril de 1974, un grupo de militares comandados por Otelo Saraiva de Carvalho instalou secretamente o posto de comando do movemento golpista no Cuartel da Pontinha, en Lisboa.
Ás 22h 55m é transmitida a canción E depois do Adeus, de Paulo de Carvalho, polos Emissores Associados de Lisboa. Este foi un dos sinais previamente combinados polos golpistas e que daba comezo á toma de posicións da primeira fase do golpe de estado.
O segundo sinal foi dado ás 0h 20 m, cando foi transmitida a canción Grândola, Vila Morena de Zeca Afonso, polo programa “Limite” da Rádio Renascença, que confirmaba o golpe e marcaba o comezo das operacións. O locutor de servizo nesa emisión foi Teodomiro Leite de Vasconcelos, xornalista e poeta mozambicano.
O golpe militar do día 25 de abril tivo a colaboración de varios rexementos militares que desenvolverán unha acción concertada.
A pesar dos continuos chamamentos radiofónicos dos capitáns de abril (do MFA) á poboación para que quedaran nos seus fogares, miles de portugueses saíron ás rúas mesturándose cos militares sublevados.
A revolución, a pesar de ser frecuentemente descrita como "pacífica", finalizou, porén, coa morte de 4 persoas, cando elementos da policía política dispararon sobre un grupo que se manifestaba ás portas das súas instalacións na Rúa António Maria Cardoso, en Lisboa.
Caravel
O caravel tornouse no símbolo da Revolución de abril de 1974; Cando no amencer, as persoas comezaran a xuntárense nas rúas, apoiando ós soldados sublevados, alguén comezou a distribuír caraveis vermellos ós soldados, que rapidamente os colocaron nos canóns das súas armas.
Consecuencias
miniatura|dereita|Monumento en [[Grândola]] No día seguinte, fórmase a Junta de Salvação Nacional, constituída por militares, e que procederá a un goberno de transición. O esencial do programa do MFA é, a miúdo, resumido no programa dos tres D: Democratizar, Descolonizar, Desenvolver. Entre as medidas inmediatas da revolución cóntanse a eliminación da policía política (PIDE/DGS) e da censura. Os sindicatos libres e os partidos legalizáronse. Logo, no día 25, ceibáronse os presos políticos da Prisão de Caxias. Os líderes políticos da oposición no exilio, como Álvaro Cunhal e Mário Soares, volveron ó país durante os días seguintes e foron recibidos cunha grande celebración. Pasada unha semana, o 1 de maio foi celebrado legalmente nas rúas por primeira vez en moitos anos. En Lisboa reuníronse preto de 1 000 000 persoas de todo o país, preparados para escoitaren os discursos de Soares e Cunhal.
Portugal pasou por un período conturbado que durou preto de 2 anos, comunmente referido como PREC (Processo Revolucionário Em Curso), marcado pola loita entre a esquerda e a dereita. Foron nacionalizadas as grandes empresas. No día 25 de abril de 1975 realizáronse as primeiras eleccións libres, para a Assembleia Constituinte, que foron gañadas polo PS. Na secuencia dos traballos desta asemblea foi elaborada unha nova Constitución, de forte inclinación socialista, e estabelecida unha democracia parlamentaria de tipo occidental. A constitución foi aprobada en 1976 pola maioría dos deputados, absténdose soamente o CDS/PP.
A guerra colonial rematou e, durante o PREC, as colonias africanas e Timor-Leste tornáronse independentes, pero Timor-Leste foi rapidamente invadida por Indonesia.
O 25 de Abril visto 30 anos despois
O 25 de abril de 1974 continúa a dividir á sociedade portuguesa, aínda que as divisións estean limitadas ós estratos mais vellos da poboación que viviu os acontecementos, ás faccións políticas dos extremos do espectro político e ás persoas politicamente máis involucradas. A análise que segue refírese só ás divisións entre estes estratos sociais. En xeral, os rapaces novos non se dividen sobre o 25 de abril.
Existen actualmente dous puntos de vista dominantes na sociedade portuguesa en relación ó 25 de abril.
Case todos, con moi poucas excepcións, consideran que o 25 de abril pagou a pena. Mais as persoas máis á esquerda do espectro político tenden a pensar que o espírito inicial da revolución se perdeu. O PCP lamenta que a revolución non tivera ido máis lonxe e que moitas das conquistas da revolución se fosen perdendo. As persoas máis á dereita lamentan a forma na que se levou a cabo a descolonización e asemade láianse das nacionalizacións.
Día da liberdade
Dende a instauración da democracia en Portugal celébrase o 25 de abril como o Día da liberdade e fanse conmemoracións tanto institucionais como populares. Amais, é festa nacional, e polo tanto día festivo.
1381
Mortes
Historia ano a ano
Xabi Prieto
Xabier Prieto Argarate, coñecido como Xabi Prieto, nado en Donostia o 29 de agosto de 1983, é un exfutbolista vasco que durante toda a súa carreira profesional xogou coma centrocampista para a Real Sociedad.
Traxectoria
Procedente da ikastola Santo Tomas Lizeoa, comezou a súa carreira no Hernani cedido pola Real Sociedad, que o fichou sendo xuvenil. Tras pasar pola Real Sociedad B (o "Sanse"), onde xogou 48 partidos e marcou 8 goles, debutou co primeiro equipo o 8 de setembro de 2003 no partido de Copa entre o Real Oviedo e a Real Sociedad que acabou cun resultado 1-2 favorable aos vascos.
Selección nacional
Foi internacional sub-21 coa Selección de fútbol de España. Tamén disputou 6 amigables internacionais coa Selección de fútbol do País Vasco, que carece de recoñecemento oficial pola FIFA.
Galería de imaxes de Sarreaus
Galería de imaxes do concello de Sarreaus na provincia de Ourense.
San Brais, Mañufe, Gondomar
San Brais é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello pontevedrés de Gondomar, na Comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).
Descrición
San Brais é unha entidade de poboación de Mañufe situada nas abas do Outeiro do Pico Sacro ou Outeiro do Concello, cun total de 14 vivendas construídas. Fai estremas ao sur, coas terras do Barco, ao sueste con Seidóns e ao leste e suroeste o lugar da Costa.  Os norte cos barrios de Cristillóns e Piquetes, e cara levante con Seidóns novamente.
As súas terras formaron parte do couto de Moldes, cuxa casa principal segue en pé como a maior peza patrimonial do lugar.
Maioritariamente este territorio está ocupado por casas residencias e algunhas terras de labor destinadas a hortas familiares.
Linguas de Andorra
A única lingua oficial e predominante de Andorra é o catalán, segundo estabelece a súa constitución:
Bintkha
Bintkha (en xeorxiano: ბინთხა) é unha aldea de Abkhazia, no concello de Aatsi, no distrito de Gudauta, ao pé da marxe esquerda do río Aapstis. Sitúase a 800m sobre o nivel do mar, a 7 km do Mar Negro, a 17 km de Gudauta. Dende 2008 está ocupado polo goberno separatista de Abkhazia, con axuda do goberno ruso.
O Vilar, Insua, Ortigueira
O Vilar é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Intolerancia á lactosa
A intolerancia á lactosa é unha afeción das microvilosidades intestinais debida a que o organismo produce pouca ou ningunha cantidade do enzima lactase, que determina unha imposibilidade de metabolización da lactosa (o chamado azucre do leite).
Desta forma, cando a ausencia de lactase impide ao organismo asimilar a lactosa, prodúcese un cadro clínico que se manifiesta por dor abdominal, diarrea e acumulación de gases no tubo dixestivo.
Intolerancia permanente
A intolerancia á lactosa permanente está determinada pola xenética da persoa. Por tanto, é hereditaria e permanente. É frecuente na vida adulta. A persistencia da lactase é unha adaptación evolutivamente recente debida a unha mutación que afecta á regulación da súa maduración, e a súa prevalencia varía entre as distintas etnias.
É unha característica xenética que impide a produción enzimática da lactase. Está presente no nacemento e o diagnóstico faise na infancia temperá. Esta clase de intolerancia vén determinada xeneticamente e encóntrase moi ligada á raza ou etnia da que se proceda. Por iso hai unha predisposición xenética a padecer unha deficiencia na lactase que impide unha correcta absorción da lactosa, e se transmite de xeración en xeración.
Intolerancia secundaria ou adquirida (reversíbel ou temporal)
Trátase dunha deficiencia relativa (transitoria) de lactase no intestino debida a patoloxías ou situacións (como malnutrición ou toma de medicamentos) que resultan nunha supresión das súas reservas enzimáticas no tracto dixestivo.
Trátase dun episodio agudo de gastroenterite infecciosa que comporta un dano na mucosa e microvilosidades do intestino. Hai certa gama de fármacos que poden dar como resultado un dano mucoso no tracto gastrointestinal. Algúns destes son: aspirina, antiinflamatorios non esteroideos, antibióticos etc. Algúns exemplos son: malnutrición, enterite actínica, gastropatía diabética, enterite rexional, síndrome carcinoide, fibrose quística etc. Algunhas persoas celíacas poden tamén presentar este cadro, polo que se desaconsella o consumo de lácteos ao que padezan esta enfermidade.
Bioloxía da lactosa
O enzima lactase, tamén chamado Beta-D-galactosidase, sintetízase no organismo se polo menos un dos dous xenes que a codifican está presente. Só cando a expresión de ambos os xenes está afectada redúcese a síntese do enzima, o cal, á súa vez, reduce a dixestión da lactosa.
A persistencia da lactase permite que se realice a dixestión da lactosa, e provén do alelo dominante. Polo tanto a intolerancia fisiolóxica á lactosa é unha mutación autosómica recesiva.
Porén, en culturas como a xaponesa, onde o consumo de produtos lácteos foise incrementando, mostran unha baixa prevalencia de intolerancia á lactosa a pesar da predisposición xenética.
A condición normal nos mamíferos é que os juvenís (das especies) experimenten unha redución na produción de lactase ao final do período de desteta (un período específico para cada especie). En sociedades que non consomen produtos lácteos, a produción de lactase usualmente cae nun 90 % aproximadamente durante os primeiros catro anos de vida, aínda que a caída exacta ao longo do tempo varía amplamente. Porén, certas poboacións humanas teñen unha mutación no cromosoma do que resulta nun bypass da diminución común na produción de lactase, facendo posíbel que membros destas poboacións continúen consumindo leite fresco e produtos lácteos ao longo das súas vidas.
Unha intolerancia patolóxica á lactosa pode ser causada pola enfermidade celíaca, a cal dana as vilosidades que producen a lactase no intestino delgado. Esta intolerancia é temporal reversíbel; desaparece cando o doente consome nunha dieta libre de glute durante o tempo necesario para que se recuperen ditas vilosidades.
A intolerancia ten a súa orixe nun xene, o cal rexeita a lactosa en idade adulta e se identifica especialmente en poboacións nas que o consumo de produtos lácteos non existía (como as da América precolombiana, ou as do Ártico). Caso contrario é Europa onde o consumo de produtos lácteos ten unha longa tradición.
Cómpre sinalar que certas persoas que comunican problemas co consumo de lactosa non padecen realmente de intolerancia á mesma. Nun estudo de 323 sicilianos adultos, Carroccio et al. (1998) encontraron que soamente o 4 % sufría de intolerancia á lactosa, mentres que o 32,2 % padecía de mala dixestión da lactosa, pero non intolerancia. Porén, Burgio et all. (1984), encontraran, no seu estudo, que 72 de cada 100 sicilianos, e 56 de 108 italianos do norte (51 %) si sufrían de intolerancia á lactosa.
Signos e síntomas
A sintomatoloxía deste padecemento adoita xurdir tras a inxesta de produtos lácteos ou alimentos que os conteñan na súa composición. Dependendo do nivel de deficiencia de lactase e da cantidade de alimento inxerido, a magnitude e o número de síntomas poden variar dunha persoa a outra ou, incluso, en diferentes situacións.
Algúns dos síntomas son:
Diagnóstico
Existen varias formas de poder diagnosticar unha intolerancia á lactosa.
Test de tolerancia á lactosa
Baséase na medición da resposta glicémica a unha sobrecarga de lactosa (50 g) cada trinta minutos até as dúas horas seguintes a dita inxesta, normalmente divididas en catro tomas (0, 30, 60 e 120 min). Nunha situación normal, a glicemia aumenta en 30 mg/dl do nivel basal de glicosa en sangue ás dúas horas, polo que unha ausencia deste incremento glicémico suxiere unha deficiencia do enzima lactase. É unha forma de confirmación bastante inespecífica debido a que certas patoloxías poden invalidar o resultado deste test (diabetes mellitus, síndrome de malabsorción, síndromes funcionais de baleirado gástrico), e por iso debe ser interpretado con prudencia.
Espérase variabilidade substancial na resposta clínica (náuseas, retorzóns, distensión, diarrea e flatulencia), na medida en que a extensión e a severidade da intolerancia á lactosa varía entre individuos.
Pode usarse para diagnosticar a intolerancia á lactosa en nenos pequenos, para os que outros tipos de métodos son arriscados ou poco prácticos.
Unha biopsia intestinal pode confirmar a intolerancia á lactosa despois descubrir unha elevación de hidróxeno na proba de expiración de hidróxeno. Este procedemento consiste na extracción dunha mostra do tecido do intestino delgado para examinar, mediante o microscopio, posibles alteracións que poidan afectar a unha mala metabolización da lactosa.
Utilízase nos casos de intolerancia primaria (determinada pola xenética da persoa). A persistencia da actividade da lactase en adultos está asociada á presenza de dous polimorfismos: C/T 13910 Y G/A 22018, localizados no xene MCM6.
Carballo, Friol
San Xiao de Carballo é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 145 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 77 homes e 68 mulleres distribuídos en 17 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 43 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 188 habitantes (98 homes e 90 mulleres) e 49 menos que en 2004.
Intolerancia á lactosa
Test de tolerancia á lactosa
Ditos polimorfismos pódense detectar mediante técnicas de bioloxía molecular no ADN extraído dunha mostra de sangue ou de saliva do paciente.
Existen incluso no mercado kits de diagnóstico xenético específicos para este fin. O procedemento consiste en extraer e amplificar o ADN da mostra, continuando cun protocolo de hibridación en tira, para obter como resultado final unha serie de bandas coloreadas. En función das distintas combinacións que se encontren, poderase determinar se un paciente é intolerante á lactosa ou non. Este tipo de test permite obter un diagnóstico definitivo de forma rápida e non invasiva para o paciente.
Manexo da intolerancia á lactosa
Para persoas que viven en sociedades onde a dieta contén relativamente pouca cantidade de produtos lácteos, a intolerancia á lactosa non é unha condición que requira tratamento. Porén, aquelas que viven en sociedades onde a maioría tolera a lactosa, poden encontrar a intolerancia á lactosa moi problemática. Aínda que polo de agora non existe unha metodoloxía para restablecer a produción de lactase, algúns individuos comunicaron que a súa intolerancia pode variar ao longo do tempo.
A intolerancia á lactosa usualmente non é unha condición de todo ou nada: a redución na produción de lactase e, polo tanto, a cantidade de lactosa que pode ser tolerada, varía de persoa a persoa. Dado que a intolerancia á lactosa non supón unha ameaza adicional para a saúde das persoas, manexar esta condición consiste en minimizar a incidencia e severidade dos síntomas. Berdanier e Hargrove recoñeceron catro principios xerais: 1) evitar a lactosa na dieta; 2) substituír para manter o consumo de nutrientes; 3) regular o consumo de calcio; 4) usar un substituto do enzima.
Ler a etiqueta é esencial xa que a terminoloxía comercial varía de acordo coa linguaxe e a rexión.
A lactosa está presente en dous grandes categorías de alimentos: os produtos lácteos convencionais e, como aditivo, en moitos alimentos (produtos lácteos e non lácteos). Aínda así, se alguén é dos que lle gustan os lácteos e, en especial, os queixos, actualmente existen diversos produtos que non conteñen lactosa.
A lactosa é unha molécula hidrosolúbel. Polo tanto a porcentaxe de graxa no proceso de callado ten un impacto sobre aqueles alimentos que poden ser tolerados. No proceso de formación da callada, a lactosa encóntrase na porción acuosa canda o soro e a caseína, pero non se encontra na porción lipídica. Os produtos lácteos "baixos en graxa" ou os "libres de graxa" xeralmente teñen unha porcentaxe lixeiramente alta de lactosa. Ademais, os produtos lácteos baixos en graxa tamén teñen con frecuencia varios derivados do leite tales como sólidos lácteos engadidos a estes para incrementar a dozura, o que produce un incremento no contenido de lactosa.
Como aínda non se alcanzou un consenso científico acerca do método de análise para coñecer a porcentaxe de lactosa, e considerando que o contido dos produtos lácteos varía grandemente de acordo coas prácticas de etiquetado, xeografía e procesos de manufactura, a cousa podería ser pouco fiábel. Os seguintes exemplos mostran niveis de lactosa en alimentos que comunmente desencadean síntomas. Estes valores deben ser tratados só como guías. ! Produto lácteo !!Contido de lactosa
Lactosa en produtos non lácteos
A lactosa nun alimento non lácteo tamén está presente cando na etiqueta do produto aparecen os termos lactosoro, soro, sólidos de leche, ingredientes modificados de leite etc., xa que estes son ingredientes de moitos alimentos usados pola súa textura, sabor e cualidades adhesivas, e se poden encontrar en alimentos tales como carnes procesadas (salchichas, filetes de carne preparados, patés), sazonador en po, margarinas, rebandas de pan, cereais para almorzo, froitos secos, alimentos procesados, medicamentos, comidas preparadas, substitutos da comida (pos e barras), suplementos de proteínas (pos e barras).
Os produtos kosher marcados "pareve" están libres de leite. Porén, se está presente unha letra "L" (por lácteos), o alimento probabelmente conteña sólidos lácteos. (aínda que tamén pode simplemente indicar que o produto foi producido nun equipo compartido con outros produtos que conteñen derivados do leite).
Produtos alternativos
Existen no mercado produtos con cantidades reducidas de lactosa (tipicamente o 30 % do normal) e alternativamente con cerca do 0 %. Finlandia ten produtos HYLA (acrónimo de hydrolysed lactose) dispoñíbel desde hai moitos anos, aínda que o número de individuos con intolerancia á lactosa é relativamente pequeno nese país. Estes produtos de leite de vaca baixos en lactosa, que van desde os xeados até os queios, usan un método de separación cromatográfica patentado pola empresa Valio, para eliminar a lactosa. O proceso de ultrapasteurización, combinado co empaquetado aséptico, asegura unha longa vida nos andeis das tendas. Recentemente, a gama de produtos baixos en lactosa dispoñíbeis en Finlandia ampliouse con leite e outros produtos lácteos (tales como xeados, a manteiga e o leite agre) que non conteñen lactosa.
Son os únicos leites ao 100 % libres de lactosa: (leite de soia, leite de améndoas, leite de avea, leite de arroz, leite de cacahuete).
Cando non se pode evitar a lactosa ou, en ocasións, cando unha persoa escolle consumir tales alimentos, entón deben usarse suplementos do enzima lactase. Un enzima lactase similar á producida no intestino delgado dos humanos prodúcese industrialmente por fungos do xénero Aspergillus. O enzima β-galactosidase está dispoñíbel en moito países en forma de tabletas nunha ampla gama de doses, sen necesidade de prescrición médica. Este enzima funciona en ambientes moi ácidos, como ocorre no intestino humano debido á adición de zumes gástricos a partir do estómago. Desafortunadamente, un pH demasiado ácido pode desnaturalizala, e polo tanto non debería tomarse co estómago baleiro.
A suplementación co enzima lactase supóne unha vantaxa xa que evita suprimir os produtos lácteos, e non se necesita achegar unha fonte alternativa para o consumo adecuado de calcio, especialmente en nenos.
Tratamento
O tratamento da intolerancia á lactosa consiste, basicamente, nun seguimento dietético coa finalidade de suprimir a lactosa da alimentación. Ademais, é moi importante evitar as deficiencias de calcio debidas á supresión das súas principais fontes alimentarias. Para suxeitos sans con intolerancia á lactosa secundaria, pode ser posíbel mellorar a acción ds bacterias do colon para que hidrolicen a lactosa de forma máis eficiente grazas ao consumo de pequenas cantidades de produtos lácteos varias veces ao día ao longo dun par de semanas.
Porén, reintroducir os lácteos desta maneira en persoas que sofren unha enfermidade crónica ou subxacente non é o máis recomendado, pois certas enfermidades actúan no tracto intestinal dunha manera que impide que o enzima lactasa se exprese. Por outro lado, distintos estudos mostraron que a produción de lactase non parece que sexa inducida polo consumo de produtos lácteos.
Alimentos que se poden tomar sen problemas
É moi importante consumir estes alimentos de forma variada e equilibrada e, de facer falta (segundo prescriba o facultativo) poderíanse achegar fontes alternativas do calcio que se suprime eliminando a inxestión dos alimentos "non permitidos".
Maurice Wilkins
thumb Maurice Hugh Frederick Wilkins, nado en Pongaroa o 15 de decembro de 1916 e finado o 5 de outubro de 2004, foi un físico neozelandés, codescubridor da estrutura do ADN.
Traxectoria
Sendo neno os seus pais trasládanse a Inglaterra. Estudou Física na Universidade de Cambridge e doutorouse na Universidade de Birmingham. Ao comezar a segunda guerra mundial trasládase aos Estados Unidos onde traballa no Proxecto Manhattan para o perfeccionamento do radar e na separación de isótopos mediante espectrógrafo de masas para construción da bomba atómica.
Wilkins xunto con Rosalind Franklin traballando sobre a difracción de raios X, describen a estrutura helicoidal do ADN, que posteriormente servirá de base para a descrición de devandita estrutura por James Watson e Francis Crick. Wilkins mostrou unhas novas imaxes de difracción de raios X de alta calidade sobre a molécula de ADN, obtidas por Franklin e sen o seu permiso, a Watson e Crick, o que lles orientou e motivou para a descrición do modelo de dobre hélice. Franklin faleceu en 1958, a súa grande estrutura subatómica foi a que axuda co descubrimento das bases nitroxenadas do ADN.
Wilkins, Watson e Crick recibiron o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1962.
Mountfield, East Sussex
Está situada a 5 km ao noroeste da parroquia de Battle, sede do goberno local do distrito, e a 74 km de Londres, cidade situada ao noroeste da parroquia.
Xeografía
A parroquia ocupa unha extensión de 15,3 km2, e no ano 2011 tiña unha poboación de 616 habitantes, o que daba, para ese ano, unha densidade de poboación de 37 hab./km2.
Walter Wolf Racing
Walter Wolf Racing foi un construtor de Fórmula 1 desde ata, que destaca por gañar a primeira carreira na que participou. Era propiedade e estaba dirixido polo canadense Walter Wolf, aínda que súa base estaba no Reino Unido e corría baixo nacionalidade británica.
1975-1977
En 1975, o home de negocios esloveno austríaco canadense Walter Wolf comezou a aparecer en moitas carreiras de F1 durante a tempada. Un ano máis tarde, comprou o 60% de Frank Williams Racing Cars aínda que mantivo a Frank Williams como director do equipo. Simultaneamente Wolf comprou os activos do equipo Hesketh que se retirara recentemente da F1. O equipo instalouse nas instalacións de Williams en Reading, pero utilizou a maior parte dos vehículos e equipos que pertenceron a Hesketh Racing. O Hesketh 308C coñecíase como o Wolf-Williams FW05 e pouco despois o Dr. Harvey Postlethwaite chegou como enxeñeiro xefe. Jacky Ickx e o francés Michel Leclère foron contratados para pilotar. Aínda así, o equipo non era moi competitivo e non puido clasificarse para ningunha carreiras durante o ano. Leclère abandonou logo do Gran Premio de Francia e foi substituído por Arturo Merzario, mentres que Ickx o fixo logo do Gran Premio do Reino Unido.
esquerda|miniatura|O [[Wolf WR6 de Jody Scheckter de pilotado nun Gran Premio Histórico no circuíto Lime Rock Park en 2009.]] esquerda|miniatura|[[Keke Rosberg no Wolf WR8 e cos membros do equipo na carreira non de campionato Dino Ferrari Grand Prix en ]].
Ao final da tempada, Wolf decidiu que o equipo necesitaba unha reestruturación. Destituíu a Frank Williams como xerente e substituíuno por Peter Warr de Team Lotus. Desilusionado, Williams pronto deixou o equipo, e xunto Patrick Head e varios outros fundou Williams Grand Prix Engineering. O WR1 de Postlethwaite era un paquete Cosworth convencional pero con Jody Scheckter contratado de Tyrrell, o equipo con nova imaxe presenta un paquete forte. Con todo, ninguén, esperaba que o equipo gañara a súa primeira carreira en Arxentina. Foi, en moitos aspectos unha vitoria de sorte con Scheckter partindo décimo, seis dos coches que tiña diante retiráronse. Durante a tempada, Scheckter gañou o Gran Premio de Mónaco e Gran Premio do Canadá e tamén logrou outros seis podios que lle permitiron terminar segundo detrás de Niki Lauda no Campionato do Mundo e deu a Wolf o cuarto lugar no Campionato de Construtores.
Por este tempo, o equipo desenvolveu o coche deportivo WD1 para as carreiras Can-Am. O coche foi desenvolvido coa firma italiana Dallara.
1978-1979
En, Scheckter asinou por Ferrari e Wolf fichou a James Hunt para substituílo. Postlethwaite deseñou o WR7 que se desenvolveu co patrocinio de Olympus. O coche non tivo moito éxito e retirouse máis de 7 veces na primeira metade da tempada. O WR8 chegou pouco despois. A mediados da tempada Hunt decidiu retirarse e Wolf contratou rapidamente a Keke Rosberg para substituílo. O aspecto do WR9 fixo pouco para cambiar a sorte do equipo e ao final do ano Wolf cansouse da súa aventura na F1 e vendeu o equipo a Emerson Fittipaldi, que fusionou os seus activos en Fittipaldi Automotive.
O WR7 de James Hunt atópase no Museo Cotswold Motor en Bourton-on-the-Water, Reino Unido.
Outras empresas automobilísticas
O equipo rexurdiu durante a década de 1980 como un equipo de Touring Car, como representante de Ford Alemaña no Grupo A. O equipo non é só un equipo de carreiras, e tamén construtor, construíron os coches Ford Sierra RS500 para si mesmos e para outros equipos xa sexa completos ou en forma de kit semi-construídos.
Walter Wolf tamén participou na produción de automóbiles, prestaron asistencia a Lamborghini para desenvolver o Countach. Cando o construtor italiano cambaleábase ao bordo da creba.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
1382
Mortes
Historia ano a ano
Ireneo de Lión
Ireneo  (en grego Εἰρηναῖος), nado na primeira metade do século II e finado cara ao 202, foi un apoloxista cristián e un dos primeiros Pais da Igrexa. Foi oínte de Policarpo, quen segundo a tradición fora discípulo de Xoán o Evanxelista. Desde 189, foi bisbo de Lugdunum, Galia, entón parte do Imperio Romano (hoxe Lión, Francia). Considérase o adversario máis importante do gnosticismo do século II. A súa obra principal é Contra as herexías. Os seus escritos foron decisivos nos comezos do desenvolvemento da teoloxía cristiá. Tanto a Igrexa Católica como a Ortodoxa Oriental considérano santo. Na primeira a súa festa é o 28 de xuño, na segunda o 23 de agosto. A Igrexa Luterana conmemórao tamén o 28 de xuño.
thumb|Lión - Calvario da Igrexa Saint-Irénée
Traxectoria
Ireneo naceu na primeira metade do século II (segundo uns, entre os anos 115 e 125, segundo outros entre 130 e 142). Crese que fora grego, nado na mesma cidade que Policarpo, Esmirna, en Asia Menor, (hoxe İzmir, Turquía). A diferenza de moitos dos seus contemporáneos, non se converteu na idade adulta senón que se criou nunha familia cristiá.
Durante a persecución de Marco Aurelio, emperador romano entre 161 e 180, Ireneo foi crego da Igrexa de Lión. O clero desa cidade, que tiña moitos dos seus membros encarcerados, en 177 enviouno cunha carta para Eleuterio, o bispo de Roma, na que pedía tratar con suavidade aos montanistas de Frixia. Mentres Ireneo estaba en Roma, en Lión ocorreu unha matanza. Xa de regreso na Galia, Ireneo sucedeu ao martirizado primeiro bispo de Lión, Potino.
Aeroporto de Albury
O aeroporto de Albury é un aeroporto rexional australiano situado a 3,7 quilómetros ao nordés de Albury, en Nova Gales do Sur. O aeroporto, que tamén serve á cidade adxacente de Wodonga, no estado de Victoria, foi o quinto máis concorrido de Nova Gales do Sur no ano 2016.
Ireneo de Lión
Traxectoria
Sábese pouco sobre a súa carreira como bispo. Despois da persecución de Marco Aurelio seguiu certa paz relixiosa. Ireneo escribiu obras contra o gnosticismo. A máis famosa é Adversus haereses ("Contra as herexías") un tratado de 5 volumes de arredor do ano 180. Ireneo suxire que tería contacto con gnósticos e os seus escritos, e isto quizais acontecera en Asia Menor ou Roma. Porén, parece que tamén había gnósticos preto de Lión: Ireneo escribe que había seguidores de Simón o Mago que vivían e ensinaban no val do Ródano.
A última acción rexistrada sobre el (por Eusebio, 150 anos despois) é que en 190 ou 191 influíu sobre o bispo romano Vítor I para que non excomungase as comunidades cristás de Asia Menor que seguían a celebrar a Pascua o 14 de Nisán (é dicir, na data tradicional xudía).
Descoñécese cando morreu, mais ocorrería a finais do século I ou comezos do II. Algúns católicos e ortodoxos considérano mártir. Foi sepultado baixo a Igrexa de San Xoán de Lión, despois renomeada Santo Ireneo no seu honor. En 1562 a tumba e os seus restos foron destruídos polos hugonotes.
Escritos
Ireneo escribiu varias obras, pero a máis importante que se conserva e Adversus haereses, en cinco volumes. Porén, non fica ningunha versión completa do seu orixinal grego, senón unha antiga versión latina, probablemente do século III, e trinta e tres fragmentos dunha versión siria e unha versión armenia completa dos libros 4 e 5.
Tamén escribiu A demostración da prédica apostólica, da que se descubriu unha copia armenia en 1904, e que parece unha instrución para cristiáns convertidos recentemente.
Eusebio atesta outras obras de Ireneo, hoxe perdidas, incluíndo Sobre a Ogdoade, unha carta sen título dirixida a Blasto sobre o cisma, Sobre o suxeito do coñecemento, Sobre a monarquía ou Como Deus non é a causa do mal. Pese á ampla influencia de Ireneo sobre a seguinte xeración –tanto Hipólito como Tertuliano beberon libremente nos seus escritos– ningunha das súas obras –salvo Contra as herexías e A demostración da prédica apostólica– se preservou ata hoxe, talvez por mor da súa esperanza literal nun milenio terrestre, que o convertería nunha lectura non grata no oriente grego.
Contra as herexías
O propósito de Contra as herexías foi refutar os ensinos de diversos grupos gnósticos; aparentemente, varios mercadores gregos comezaran unha campaña oratoria no bispado de Ireneo, ensinando que o mundo material era unha creación accidental dun deus mao, do cal temos que escapar procurando a gnose (coñecemento). Ireneo sostivo que a verdadeira gnose é o coñecemento de Cristo, que redime, máis que liberar da existencia corpórea. Ata a descuberta da Biblitoteca de Nag Hammadi en 1945, Contra as herexías foi a mellor descrición do gnosticismo que se tiña. De acordo con algúns estudosos bíblicos, o achado de Nag Hammadi amosou que a descrición de Ireneo sobre o gnosticismo era moi cuestionable. Aínda que correcta nalgúns detalles sobre o sistema de crenzas de diversos grupo, o principal propósito de Ireneo era previr aos cristiáns respecto ao gnosticismo, máis que catalogar esas crenzas. Ireneo describe aos gnósticos como libertinos sexuais, por exemplo, cando algúns dos escritos destes grupos avogan pola castidade con máis énfase que os textos ortodoxos —se ben os textos non poden ser tidos como guías das prácticas reais, das que non se sabe fiablemente case nada ata hoxe. Porén, polo menos un estudoso, Rodney Stark, sostén que a propia Biblioteca de Nag Hammadi proba que Ireneo tiña razón. Por exemplo, Ireneo escribiu: "Declaran que Xudas o traidor estaba completamente informado destas cousas, e que só el, coñecendo a verdade coma ningún outro, cumpriu o misterio da traizón; por el [Xudas] todas as cousas son así botadas na confusión. Eles crean unha historia ficticia desta clase, a cal intitulan o Evanxeo de Xudas." Esta afirmación resultou confirmada pola descuberta do Evanxeo de Xudas, onde Xesús pide a Xudas que o traizoe.
En calquera caso, os gnósticos non eran un só grupo, senón un conxunto de seitas. Algúns serían libertinos pois consideraban sen sentido a existencia corpórea; outros loaban a castidade e prohibían vehementemente calquera actividade sexual, mesmo o matrimonio.
Escrituras
Ireneo sinala como proba de ortodoxia as Escrituras, clasificando como tales non só o Antigo testamento senón a maioría dos libros hoxe coñecidos como Novo testamento, e exclúe moitas obras, maioritariamente gnósticas, que xurdiran no século II e que reclamaban ter autoridade como escrituras. A miúdo Ireneo, como estudante de Policarpo, un suposto discípulo directo de Xoán, cría estar a interpretar as escrituras coa mesma hermenéutica que os apóstolos. Isto é importante, pois Ireneo sostiña que, aínda que tanto el como os gnósticos dicían basear os seus argumentos nas escrituras, el podía remontar a súa autoridade ata Cristo, e os gnósticos non, polo tanto, el tiña razón. Tamén usou a "Regra da fe", un "proto-credo" con similitudes co credo dos apóstolos, como unha clave hermenéutica para soster que a súa interpretación das escrituras era a correcta.
Antes de Ireneo, os cristiáns diferían canto aos evanxeos que preferían. Os cristiáns de Asia Menor preferían o de Xoán. O de Mateo era o máis popular de todos. Ireneo afirmou que os evanxeos de Mateo, Marcos, Lucas e Xoán, eran escrituras canónicas. Así deu o testemuño máis antigo a favor dos catro evanxeos ata hoxe considerados canónicos. Posiblemente o fixera reaccionando contra a versión editada de Lucas feita por Marción, quen afirmaba que o de Lucas era o único evanxeo verdadeiro.