cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rafael Romano Gracia
Traxectoria
Viviu en Cuba, onde foi funcionario no Departamento de Inmigración de España na Habana, sendo delegado da Junta Consular de Emigración. Traballou como xornalista, sendo xefe de redacción de Ideal Gallego. Regresou a España en xaneiro de 1935. Dirixiu en Madrid a revista Galicia Universal e foi secretario xeral da Confederación Universal de Sociedade Galegas en Madrid (1936). En marzo de 1936 pasou a dirixir o periódico Democracia, portavoz de Unión Republicana na provincia de Ourense. Colaborou en Cultura Gallega e foi correspondente da revista en Buenos Aires. Despois da Guerra civil foi recadador de cédulas da zona de Verín.
Río Sousa
O Sousa é un río de Portugal que discorre polo norte do país. Nace na freguesía de Friande (Felgueiras) e desemboca na marxe dereita do río Douro, na Foz do Sousa(Gondomar).
Percorre un total de 51 km. A súa conca, de 559 km2, alberga unha serie de monumentos, varios dos cales conforman a Rota do Románico do val do Sousa.
Pedride, Pantiñobre, Arzúa
Pedride é un lugar da parroquia de Pantiñobre no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Proteína S
A proteína S é unha glicoproteína do plasma dependente da vitamina K sintetizada no fígado. Non debe confundirse coa "proteína S do complemento" (Complement S-protein ou S-protein), tamén chamada vitronectina. Na circulación sanguínea a proteína S dependente da vitamina K existe en dúas formas: unha forma libre e unha forma complexa unida á proteína do sistema de complemento proteína fixadora de C4b (C4BP). Nos humanos a proteína S está codificada no xene PROS1 do cromosoma 3.
Historia
A proteína S recibe ese nome pola cidade estadounidense de Seattle, no estado de Washington, onde foi descuberta e purificada en 1979.
Estrutura
Ademais, a proteína S ten un péptido entre o dominio Gla e o dominio de tipo EGF, que é clivado pola trombina. Os dominios Gla e EGF permanecen conectados despois da clivaxe por unha ponte disulfuro. Porén, a proteína S perde a súa función como cofactor da APC despois da súa clivaxe ou da súa unión a C4BP.
Función
A función mellor caracterizada da proteína S é o seu papel na vía de anticoagulación, onde funciona como un cofactor da proteína C na activación dos factores Va e VIIIa. Só a forma libre desempeña a función de cofactor.
A proteína S pode unirse a fosfolípidos cargados negastivamente por medio do seu dominio Gla carboxilado. Esta propiedade permite que a proteína S funcione na eliminación de células que están sufrindo apoptose. A apoptose é unha forma de morte celular programada que se utiliza para eliminar dos tecidos células danadas indesexables. As células que son apoptóticas xa non controlan activamente a distribución de fosfolípidos na súa membrana plasmática e, por tanto, empezan a mostrar fosfolípidos cargados negativamente, como a fosfatidil serina, na superficie celular. En células sas, un encima dependente de ATP (adenosín trifosfato) elimínaos da capa externa da bicapa da membrana plasmática. Estes fosfolípidos cargados negativamente son recoñecidos polos fagocitos, como os macrófagos. A proteína S pode unirse a fosfolípidos cargados negativamente e funciona como molécula ponte entre a célula apoptótica e o fagocito. A propiedade de formar estas pontes da proteína S mellora a fagocitose da célula apoptótica, que pode ser eliminada 'limpamente', sen ningún síntoma de dano no tecido como a inflamación.
Patoloxía
As mutacións no xene PROS1 poden orixinar unha deficiencia de proteína S, que é un raro trastorno sanguíneo que pode levar a un incremento do risco de trombose.
Interaccións
A proteína S interacciona co factor V.
Amador Rey
Amador Rey Rodríguez, nado en Trasancos (Narón) en 1933 e finado en Ferrol o 10 de marzo de 1972, foi un dos dous traballadores mortos nos sucesos do 10 de marzo de 1972.
Traxectoria
Traballador da Empresa Nacional Bazán. Logo do despedimento de dous líderes sindicais, Rafael Pillado e Julio Aneiros, o 10 de marzo de 1972 a Bazán pechou. Os traballadores protestaron nunha manifestación en que participaron os despedidos xunto co cadro de persoal de Bazán e os líderes sindicais Manuel Amor Deus e José María Riobó, entre outros.
Os enfrontamentos de obreiros e forzas da orde terminaron coa morte por disparos da policía de Amador Rey e Daniel Niebla. Malia a represión, máis de 15 000 traballadores dos estaleiros e doutras empresas industriais de Vigo mobilizáronse en setembro e declararon unha folga xeral de dúas semanas. A esta seguíronos novos despedimentos masivos. Desta volta, Comisións Obreiras e outros movementos sindicais fóra do aparato franquista mostraron a súa capacidade de resposta e organización.
Protoplasto
miniatura|Protoplastos de células de follas de petunia miniatura|Protoplastos do musgo [[Physcomitrella patens]]
Robin van Persie
Robin van Persie, nado en Rotterdam o 6 de agosto de 1983, é un futbolista neerlandés. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o Manchester United.
Protoplasto
O protoplasto, do grego antigo πρωτόπλαστος (prōtóplastos, "formado en primeiro lugar" ), é un termo biolóxico proposto por Hanstein en 1880 para referirse á célula completa excluíndo a parede celular, pero actualmente ten varias definicións:
Robin van Persie
Traxectoria
Van Persie comezou no equipo xuvenil do SBV Excelsior. Foise despois ao equipo da súa cidade, o Feyenoord, onde estivo durante tres tempadas e gañou a Copa da UEFA no ano 2002. Na tempada 2001-02, gañou o premio ao mellor xogador sub-21 da Eredivisie. Os seus problemas co adestrador Bert van Marwijk remataron cun cambio de club, e Van Persie foise á Premier League no ano 2004, fichando polo Arsenal F.C. por 2.75 millóns de libras. Na súa primeira tempada no equipo de Londres, gañou a Community Shield e a FA Cup, e gañou o premio ó mellor deportista de Rotterdam do ano 2006. Foi o mellor xogador do mes da Premier League en tres ocasións. Na tempada 2008-09 da Premier, foi o máximo asistente da competición, con 11 asistencias.
Van Persie foi internacional co seu país de novo, representando ás seleccións holandesas sub-17, sub-19 e sub-21. Fixo o seu debut coa selección absoluta en 2005, nun amigable contra Romanía. Un mes máis tarde, anotou o seu primeiro gol coa absoluta, na vitoria por 4-0 contra Finlandia. Participou no Mundial de fútbol de 2006 e no de 2010, e máis na Eurocopa de 2008.
Protoplasto
Encimas para a preparación dos protoplastos
As paredes celulares están feitas dunha variedade de polisacáridos. Os protoplastos poden obterse degradando as paredes celulares cunha mestura de encimas apropiados para a degradación de polisacáridos: Despois da dixestión da parede celular, os protoplastos fanse moi sensibles ao estrés osmótico. Isto significa que a dixestión da parede celular e o almacenamente protoplástico debe ser feito nunha solución isotónica para impedir a rotura da membrana plasmática.
Usos dos protoplastos
miniatura|Protoplasto fusionado (á esquerda), que contén tanto [[cloroplastos (de célula de folla) e un vacúolo coloreado (de pétalo).]]
Os protoplastos poden utilizarse para o estudo da bioloxía das membranas, incluíndo a captación de macromoléculas e virus. Tamén se utilizan na variación somaclonal.
Os protoplastos son amplamente usados para a transformación do ADN (para obter organismos modificados xeneticamente), dado que a parede celular bloquearía de estar presente o paso de ADN ao interior da célula. No caso de células de plantas, os protoplastos poden ser rexenerados dando plantas completas primeiro facéndoos crecer nun grupo de células de planta que se desenvolven orixinando un calo e despois pola rexeneración de brotes (cauloxénese) a partir do calo usando métodos de cultivo de tecidos vexetais. O crecemento de protoplastos en calos e a rexeneración de brotes require un adecuado balance de reguladores de crecemento de plantas nun medio de cultivo de tecidos que debe ser axeitado a cada especie de planta. A diferenza dos protoplastos de plantas vasculares, os protoplastos de musgos, como Physcomitrella patens, non necesitan fitohormonas para a súa rexeneración, nin forman un calo durante a rexeneración. En vez diso, rexenéranse directamente dando un protonema filamentoso, imitando unha espora de musgo en xerminación.
Os protoplastos poden tamén ser utilizados para a mellora vexetal, usando unha técnica chamada fusión de protoplastos. Os protoplastos de diferentes especies son inducidos a fusionarse usando un campo eléctrico ou unha solución de polietileno glicol. Esta técnica pode usarse para xerar un híbrido somático en cultivos de tecidos.
Adicionalmente, os protoplastos de plantas que expresan proteínas fluorescentes en certas células pode utilizarse para a Selección de Células Activada por Fluorescencia ou FACS (Fluorescence Activated Cell Sorting), na que só se reteñen as células que fluorescen a unha lonxitude de onda seleccionada. Entre outras cousas, esta técnica utilízase para illar tipos celulares específicos (por exemplo, as células estomáticas das follas, células do periciclo das raíces) para a investigación, como en transcriptómica.
Delmi Álvarez
Edelmiro Álvarez Jiménez, máis coñecido como Delmi Álvarez (Miro Álvarez), nado en Vigo o 8 de xullo de 1958, é un fotógrafo documentalista galego.
Traxectoria
Participou na fotobienal de Vigo en 1984 e 1986. Comezou traballando para A Nosa Terra, La Región, El País e o Diario de Galicia. En 1987 acadou o premio Fotopress por Instantáneas. Entre 1990 e 1991 estivo en Cuba desenvolvendo o proxecto fotográfico Cuba, el ultimo bastion: la lucha de un pueblo, co que acadou de novo o premio Fotopress.
Entre 1991 e 1993 estivo en Croacia e Bosnia e Hercegovina cubrindo as guerras iugoslavas para La Voz de Galicia. Entre 1989 e 2009 desenvolveu o proxecto Galegos na Diáspora, fotografando personalidades da diáspora galega. O proxecto foi editado en forma de libro pola Secretaría Xeral de Emigración. O autor presentou a obra na Library of Congress en Washington e na CUNY, na Universidade de Nova York, ante os emigrantes galegos que viven nesas cidades. Porén, o libro non recibiu atención en Galiza.
Sobre a Diáspora realizou tres documentais en coprodución coa Televisión de Galicia. O Rei galego de África, A última fotografía e Galegos da Guaiana venezolana. En dous destes documentais participou o xornalista galego Arturo Lezcano Fernández. Posteriormente filmou Fuga de cerebros, sobre a vida de catro parellas de científicos galegos na diáspora en Colonia, Alabama, Estocolmo e París no que falan das vicisitudes para investigar na universidade galega, as mafias, familias e demais que impiden levar a cabo traballos que sirvan de proveito para Galiza. O documental non chegou a co-producirse coa TVG aínda que existía un pacto verbal cos seus responsables, pero ao trocar a dirección foi rexeitado.
En 2012 funda o proxecto PHOTOYOUTH para nenos con discapacidade e problemas económicos ou familiares. Apoiado por unha bolsa da Unión Europea (Interreg), no proxecto participaron máis de 200 nenos, profesores e escolas das cidades de Riga (Letonia), Vyborg, San Petersburgo e Pskov (Rusia), entre elas unha de nenos cegos. As imaxes finais do proxecto exhibíronse nesas cidades e en Bruxelas, ademais de publicarse nun libro.
En 2013 documentou a minería con cianuro e os proxectos mineiros que empresas canadenses estaban a levar a cabo en diferentes puntos de Europa no proxecto In the name of Gold. En novembro de 2014, unha selección de imaxes do proxecto formou parte dunha exposición en Estados Unidos na universidade Yale School of Forestry Environmental Studies, baixo o título Digging Gold, conxuntamente con Larry C. Price, Ron Haviv e Robin Hammond. O evento foi organizado e co-porducido por F&ES SIGs: International Society of Tropical Foresters (ISTF), Yale Extractive Industries Working Group (XWG), Health & Environment at Yale, Environmental Justice at Yale, Latin America SIG and Africa SIG; The Earth Institute of Columbia University e The Pulitzer Center on Crisis Reporting.
Entre 2003 e 2016 documenta o movemento migratorio das persoas que se desprazan a Europa no proxecto Transmigrants presentado ao público como un proxecto educativo e documental para o estudo das vindeiras xeracións.
Delmi seguindo a súa traxectoria nos proxectos etnográficos e antropolóxicos filmou aos himba en Namibia no documental Himbas, struggle for survive, que nunca se chegou a emitir.
En 2018 comeza a fotografar un novo proxecto Outras Diásporas sobre a inmigración a Galiza.
Pescuda na Antropoloxía Social e Cultural.
O 22 de xuño participa no seminario do 1º encontro de fotografía documental contemporánea galega "FX Ollos para ver" organizado pola facultade de Comunicación da USC, Santiago de Compostela.
Active Cavity Radiometer Irradiance Monitor Satellite
ACRIMSAT (acrónimo de Active Cavity Radiometer Irradiance Monitor Satellite) é un satélite artificial da NASA lanzado o 21 de decembro de 1999 mediante un foguete Taurus desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California, como carga secundaria xunto ó satélite Arirang-1.
Características
ACRIMSAT forma parte do Sistema de Observación Terrestre (Earth Observing System) da NASA e está adicado á medición da variación irradiancia solar total. A estrutura principal ten forma octogonal, cun ancho de 77,5 cm e un alto de 66,0 cm. Cos paneis solares estendidos a envergadura do satélite chega aos 178 cm. A potencia proporcionada polos paneis é de 80 vatios.
ACRIMSAT mideu o efecto do paso de Venus fronte o Sol o 8 de xuño de 2004 na irradiancia solar.
Instrumentos
ACRIMSAT usa como instrumento de medida o ACRIM-3, que mide a irradiancia cunha precisión mellor que o 0,1%. Os datos recollidos por ACRIM-3 estenden a medición da irradiancia feita polos instrumentos ACRIM-2 (a bordo do satélite UARS) e ACRIM-1 (a bordo do satélite Solar Maximum Mission en 1980).
Sobreira, Carreira, Ribeira
Sobreira é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Literatura do Uruguai
A literatura do Uruguai ten certo selo especial, con influencia europeísta nos seus inicios, foi tomando co tempo unha identidade propia. A poesía nace con Bartolomeu Hidalgo, iniciador da corrente gauchesca e autor dos famosos cielitos. Os románticos áchanse representados na obra de Adolfo Berro e Juan Zorrilla de San Martín.
En 1900 Julio Herrera y Reissig foi o precursor da poesía modernista hispanoamericana. Destácanse nesta época as poetas Juana de Ibarbourou e Delmira Agustini. Entre os líricos destacan Emilio Frugoni e Emilio Oribe. En canto á prosa, cabe destacar a Horacio Quiroga. Entre os valores con produción actual, sobresaen Juan Carlos Onetti, Carlos Martínez Moreno, Eduardo Galeano, Mario Benedetti e Jorge Majfud. No teatro destacan Florencio Sánchez e Jacobo Langsner.
Provincia da Rioxa
A provincia da Rioxa é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 331.847 habitantes (2010) e a súa capital é A Rioxa, onde se concentra a metade da poboación provincial.
Situada no noroeste do país, limita polo noroeste con Chile, polo oeste coa provincia de San Juan, polo sur con San Luis, polo leste con Córdoba e polo norte con Catamarca.
Con 89 680 km² que representa o 3,22% do territorio arxentino, na Rioxa predomina un relevo montañoso de escasa vexetación sen a presenza dun curso de auga permanente.
A súa economía susténtase a partir da agricultura baixo rego artificial, coa produción de vide e oliveiras principalmente, aínda que tamén creceu considerablemente o turismo nos últimos anos, sobresaíndo o Parque Nacional Talampaya, como principal atractivo.
Queixo
miniatura|260px|Anaquiños de queixo [[Suíza|suízo.]] O queixo é un alimento feito co leite callado de varios animais, incluíndo vacas, cabras, ovellas, búfala ou camelo femia.
Proceso e características
O leite é inducido a callar usando un enzima obtida do recubrimento do estómago dos becerros, aínda que cada vez se usa máis un substituto microbiolóxico producido en laboratorio. Algúns queixos cállanse con certas plantas, como algúns cardos (Cynara cardunculus) ou o callaleite. Ao queixo engádenselle bacterias para darlle sabor, e algúns queixos tamén conteñen mofos, tanto na superficie exterior como no interior. O queixo é naturalmente branco, de maneira que é común engadirlle cor mediante afumadura e colorantes naturais ou artificiais.
Hai centenares de variedades de queixo. Os seus diferentes estilos e sabores son o resultado do uso de distintas especies de bacterias e mofos, diferentes niveis de nata no leite, variacións no tempo de curación, diferentes tratamentos no seu proceso e diferentes razas de vacas, cabras, ovellas ou outros mamíferos de cuxo leite se vaia facer queixo. Outros factores inclúen a dieta do gando e a adición de axentes saborizantes como herbas, especias ou fume. Que o leite estea ou non pasteurizado tamén pode afectar ao sabor.
A primeira fábrica comercial de queixo fundouse o 3 de febreiro de 1815 en Suíza.
Etimoloxía
200px|miniatura|Mercado de queixo gouda, nos [[Países Baixos]] A palabra queixo provén do latín popular caseus. A fonte máis antiga é probablemente de raíz protoindoeuropeo *kwat-, que significa "fermentar, tornar ácido".
A palabra malaia/indonesia keju (emprestada da galego-portuguesa 'queixo'), a romanesa caş e a italiana cacio son tamén de orixe latina.
Na lingua inglesa, a palabra cheese vén de chese (en inglés medio) e cīese ou cēse (en inglés antigo). Atópanse palabras semellantes noutras linguas xermánicas occidentais como o frisón occidental tsiis, neerlandés kaas, alemán Käse, alto alemán antigo chāsi — todas elas probablemente de raiz xermano-occidental *kasjus, que á súa vez provén do latín.
A raiz celta que forma a palabra irlandesa cáis e a galesa caws tamén están relacionadas.
Durante a época romana fíxose famoso o termo formaticum entre os lexionarios, de caseus formatus, que significa queixo moldeado. Desta palabra provén a palabra francesa fromage, a italiana formaggio e a catalá formatge.
Produción e consumo no mundo
O queixo é un dos principais produtos agrícolas do mundo. Segundo a Organización das Nacións unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO), no ano 2004 producíronse no mundo máis de 18 millóns de toneladas. Esta cantidade é superior á produción anual de grans de café, follas de té, grans de cacao e tabaco xuntos. O maior produtor de queixo é Estados Unidos, que asume un 30 por cento da produción mundial, seguido de Alemaña e Francia.
En canto ás exportacións de queixo, o país cun maior valor monetario é Francia, seguido de Alemaña, que é o maior en canto a cantidade. Dos dez maiores países exportadores, só Irlanda, Nova Zelandia, Países Baixos e Australia teñen un mercado maioritariamente oriental, cun 95, 90, 72 e 65 por cento das súas producións exportadas, respectivamente. Malia ser Francia o maior exportador, tan só un 30 por cen da súa produción é exportada. Os países que máis queixo importan son Alemaña, Reino Unido e Italia, por esta orde.
No consumo por persoa, Grecia atópase no primeiro posto da listaxe mundial, con 27,3 kg de media consumidos por habitante (o queixo feta suma tres cuartos do consumo total). Francia é o segundo consumidor mundial, cuns 24 kg por persoa, sendo os queixos emmental e camembert os máis comúns. En terceira posición atópase Italia, con 22,9 kg por persoa. Nos Estados Unidos o consumo está medrando axiña, téndose triplicado practicamente entre 1970 e 2003. O consumo por habitante acadou no ano 2003 os 14,1 kg, sendo a mozzarella (ingrediente básico da pizza) o queixo favorito dos estadounidenses, cun terzo do total consumido.
Aspectos culturais
miniatura|Queixos galegos na feira de [[Betanzos.]] O queixo non ten unha presenza significativa na cociña asiática, nin como alimento diario, nin como ingrediente noutros pratos. A razón foi estudada polo antropógo estadounidense Marvin Harris, quen recoñece que o seu rexeitamento ten unha orixe xenética (o predominio xenético da intolerancia á lactosa na poboación adulta, que en cambio é escaso na poboación indoeuropea), aínda que non rexeita atoparlle á súa vez unha causa ecosocial:
Malia iso, na China actualmente o consumo está a medrar notablemente, multiplicándose por dous as vendas entre 1996 e 2006. ) Un alimento tradicional chinés é o tōfu, cuxa fabricación e textura son moi semellantes ás do queixo, pois consiste na coagulación do leite de soia (a base de soia e auga). O tōfu é comunmente chamado "queixo chinés". Noutras partes de Asia pódese atopar fabricado con leite de iak, ou ata de egua nas chairas siberiás, no ema datsi, o prato típico de Bután, a base de queixo caseiro e chile; ou na India, onde se usa unha variedade chamada paneer para acompañar ao curry.
Os seguidores máis estritos das leis dietéticas do xudaísmo e mailo islamismo só poden consumir queixos cuxo callo proveña dun animal matado de acordo ao especificado no halal musulmán, ou tamén pode substituírse por un callo de orixe vexetal (no cashrut xudeu),. Moitos xudeus menos estritos consideran que o proceso ao que se somete o callo muda a súa natureza ata tal punto que non pode violar as leis do cashrut. De todos os xeitos, ao estares considerado como un alimento primario, nunca pode ser consumido por un xudeu combinado con carne.
Moitos vexetarianos evitan tamén o consumo de queixos fabricados a partir dun callo de orixe animal. Por esta razón existe unha ampla variedade de queixos fabricados cun callo obtido da fermentación do fungo mucor miehei. Os veganos e outros vexetarianos non consomen queixo real, aínda que si existen substitutos con ingredientes unicamente de orixe vexetal, normalmente elaborados con produtos a base da soia.
Ata en culturas cunha longa tradición queixeira, é doado atopar a persoas que o rexeitan, especialmente aqueles cun sabor e cheiro máis forte, como o roquefort. O escritor Harold McGee, especialista en química alimentaria, sostén que o queixo adquire tal sabor como parte dunha descomposición controlada, e que algunhas das moléculas causantes do seu cheiro e sabor poden aparecer tamén na comida podrecida.
Tipos de queixo
A gran variedade de queixos existentes fai imposible unha clasificación única dos mesmos. Son moitas as características que os definen, como o grao de madurez, ou curado, a procedencia do leite empregado, a súa textura ou o seu contido en graxa. A continuación descríbense varios tipos, ou características, deles.
Denominacións de orixe
miniatura|dereita|Festa do queixo de Arzúa. A gran maioría de queixos identifícanse coa zona xeográfica da que proceden. En certos países isto pódese regular a través das denominacións de orixe, coas que se intentan protexer as variedades que dende tempos antigos se producen nunha zona determinada, contra produtores doutras zonas que queren aproveitar o bo nome que crearon os orixinais. 200px|miniatura|esquerda|[[Queixo manchego|Queixo Manchego con Denominación de Orixe Protexida (D.O.P.) da Mancha]]
As características do clima galego fan que o queixo do país sexa propicio para a produción leiteira, sendo elaborados queixos dende moi antigo. A aprobación das distintas Denominacións de Orixe deron homoxeneidade ás distintas variedades garantíndolle ó consumidor a calidade. En Galicia existen catro queixos coa certificación de DOP, estes son o queixo de tetilla, o de Arzúa-Ulloa, o de San Simón da Costa e o do Cebreiro. Os queixos galegos son suaves, brandos, pouco curados, aínda que cada variedade ten a súa diferenciación. O xeito de elaboración do tetilla e mais o Arzúa-Ulloa apenas difiren mentres que o Cebreiro ten un punto de acidez que non teñen os outros e a afumadura do San Simón faino peculiar. Noutrora o uso de leite de ovella e cabra era moi común pero hoxe é moi escaso. No resto do estado existen outros 20 queixos protexidos, entre os que destaca o queixo manchego, unha dos grandes acenos de identidade da rexión de A Mancha, xunto ao Quixote de Miguel de Cervantes. Existe unha gran variedade de marcas que comercializan queixos industriais que o imitan, pero non poden indicar que se trata de queixo manchego, aínda que estean fabricados na Mancha.
A designación como Indicación Xeográfica Protexida está regulada para os países membro da Unión Europea, aínda que con particularidades para cada un deles. Funciona de forma moi semellante en Francia, onde se denomina Appellation d'Orixine Contrôlée, cuxa orixe se remonta ao século XV, no primeiro intento de protexer o queixo roquefort. Este queixo foi o primeiro en obter a acreditación da lei moderna francesa, que xa cobre a máis de 40 queixos diferentes. Tamén en Italia a Denominazione dei Orixine Controllata protexe a queixos como o parmesano (baixo a marca Parmigiano-Reggiano); noutros países temos o queixo feta, en Grecia, ou os stilton e cheddar, no Reino Unido.
Tipos de leite empregado
170px|miniatura|esquerda|[[Queixo Gouda, elaborado con leite de vaca.]] O leite máis utilizado na fabricación de queixos é o leite enteiro de vaca, debido principalmente a que é o leite con maiores números de produción. Os queixos obtidos a partir de leite vacún proceden de zonas fértiles, aptas para a gandería bovina, como as chairas do norte de Europa, os Alpes, os Pireneos ou a Cordilleira Cantábrica. Hoxe en día a produción destes queixos estendeuse por todo o mundo, co emprego do leite procedente de granxas leiteiras.
Claros exemplos de queixos de vaca son o gouda neerlandés, o emmental suízo, ou o queixo de tetilla de Galicia, todos eles con texturas, sabor e cor característicos. En xeral, o leite de vaca dá ao queixo un sabor máis suave que o que dan outros tipos de leite, aínda que iso depende doutros moitos factores, polo que é doado atopar queixos de vaca de sabor moi forte, como o Harzer Käse alemán ou o gorgonzola italiano.
The 5.6.7.8's (álbum)
The 5.6.7.8's é o cuarto álbum do grupo xaponés de rock and roll chamado co mesmo nome lanzado o mercado no Xapón o 25 de marzo do ano 1994 baixo o selo Time Bomb.
Queixo
Tipos de leite empregado
O leite de vaca enteiro é moi rico en graxa, polo que é común utilizar leite desnatado, ou semidesnatado, co fin de reducir o contido en graxa. Con todo, a graxa é un dos elementos que máis inflúe no sabor do queixo e, por norma xeral, usar leite desnatado é sinónimo de perda de sabor.
Nas zonas mediterráneas, onde non abundan as vacas, é máis común usar leite de ovella ou de cabra, o cal dá un punto de acidez ao queixo. O queixo manchego, o roquefort, ou o feta están feitos de leite de ovella. Un exemplo de queixo de cabra con denominación de orixe é o queixo majorero, elaborado na illa canaria de Fuerteventura. Tamén é posible mesturar distintas clases de leite, como no caso do queixo de Cabrales (Principado de Asturias, España), no que se utiliza unha mestura de leite de vaca, ovella e cabra.
Tamén se utiliza o leite doutros mamíferos, como a de búfala na mozzarella orixinal (hoxe en día emprégase tamén o leite de vaca), pero é algo bastante máis difícil de atopar, en comparación cos leites xa mencionados.
Queixos frescos
miniatura|250px|[[Mozzarella fresca]] Os queixos frescos son aqueles nos que a elaboración consiste unicamente en callar o leite e eliminar a maior parte do soro. A estes queixos non se lles aplican técnicas de conservación adicionais, polo que aguantan moito menos tempo sen botarse a perder. O seu mantemento poderíase comparar ao dos iogures, pois compre conservalos en lugares refrixerados. O feito de que a maduración do queixo sexa máis breve fai que teñan sabores suaves e texturas pouco consistentes.
Con estas características, empréganse como ingredientes para ensaladas, como o queixo de Burgos, un dos máis consumidos en España. En Italia o queixo por excelencia nas ensaladas é a mozzarella, que se elabora introducindo a callada do leite en auga quente, de tal xeito que se van creando masas en forma de bólas por efecto da temperatura. En certas zonas do sur italiano consómese a mozzarella ás poucas horas da súa elaboración. A mozzarella tamén é o queixo máis utilizado como ingrediente das pizzas, con todo, para iso utilízase unha variedade máis deshidratada, que non corresponde a un queixo fresco.
Tamén se utilizan queixos frescos en sobremesas, ou como ingredientes de salsas. O mascarpone italiano e o queixo quark alemán son outros exemplos deste queixo, caracterizados polas súas texturas cremosas.
Frederic Marès
miniatura|250px|Obra de Frederic Marès en Barcelona.
Queixo
Queixos curados
O proceso de curado fai que obteña unha textura bastante máis dura e seca, así como que se incremente a intensidade do seu sabor, propiedade moi desexada entre os amantes do queixo. Con todo, moitas persoas non toleran os sabores fortes, polo que é doado atopar distintas variantes de curado para un mesmo queixo. Adóitanse catalogar como tenros, semicurados e curados.
Exemplos de queixos curados poden ser o queixo manchego ou o gouda. Con todo, o gouda adóitase exportar cun curado aproximado de medio ano, mentres que na Holanda Meridional pódese atopar máis curado, podendo chegar aos dous anos.
Frederic Marès
Frederic Marès i Deulovol, nado en Portbou en 1893 e finado en Barcelona en 1991, foi un escultor catalán.
Queixo
Queixos curados
O semente-padanno e o parmesano tamén se curan, podendo exceder tempos de tres anos. Teñen unha textura extremadamente dura, o que facilita o seu consumo de forma relada, como condimento ou recheo de pastas italianas.
Escudo das Seychelles
O escudo das Seychelles é un dos símbolos oficiais do país, e foi adoptado oficialmente o 27 de maio de 1976. Amosa na súa parte inferior unha tartaruga nun fondo verde. No centro hai un cocoteiro e detrás dela vese un mar azul con dúas illas e un barco navegando. As armas están timbradas por un helmo prateado con burelete e lambrequines sobre o cal hai un ave tropical. O brasón está sostido por dous peixes vela. Baixo o brasón aparece un pergameo onde se pode ler o lema nacional das Seychelles: “Finis Coronat Opus” (A Fin Coroa a Obra).
Frederic Marès
Trasladouse a Barcelona en 1903. Foi discípulo de Eusebi Arnau e dirixiu a Escola Superior de Belas Artes de Barcelona, en 1946 cedeu á cidade de Barcelona a súa colección de esculturas e imaxinería relixiosa española que constituíu o núcleo do Museu Marés que se inaugurou en 1948.
Java Server Pages
JavaServer Pages, tamén coñecida polo acrónimo JSP, é unha tecnoloxía Java que permite xerar contido dinámico para un sitio web, en forma de documentos HTML, XML ou doutro tipo.
Características
Esta tecnoloxía foi desenvolvida pola compañía Sun Microsystems. A Especificación JSP 1.2 foi a primeira que se liberou e na actualidade (2020) está dispoñíbel a Especificación JSP 2.3.
As JSP's permiten a utilización de código Java mediante scripts. Ademais é posible utilizar algunhas accións JSP predefinidas mediante etiquetas. Estas etiquetas poden ser enriquecidas mediante a utilización de Librerías de Etiquetas (TagLibs ou Tag Libraries) externas e ata personalizadas.
Queixo
Queixos curados
Recentemente unha empresa viguesa comezou a comercializar en España unha variedade de queixo en conserva, capaz de conservarse varios anos sen abrir e sen ver variadas ningunha das súas características.
Queixos cremosos
150px|miniatura|[[Camembert|Queixo Camembert]] 150px|miniatura|Torrada con queixo crema O queixo ten un estado natural sólido, pero é posible obter unha textura máis cremosa aumentando significativamente a cantidade de nata, e polo tanto de graxa. Estes tipos de queixo adoitan consumirse acompañados de pan, sendo común o uso dos mesmos en torradas.
Un tipo de queixo de produción máis moderna é o queixo crema, comunmente chamada queixo philadelphia. Trátase dunha crema branca, distribuída en tarrinas semellantes ás de margarina ou manteiga. Consómese amplamente no almorzos e na sobremesas, e unha variedade de Estados Unidos é o ingrediente principal dalgunhas de tortas de queixo.
Na elaboración de sobremesas adóitanse usar cremas de queixo, combinadas con sabores doces. Un exemplo diso é a crema de queixo mascarpone, moi usada na elaboración de tiramisús. O queixo quark tamén empregase en multitude de receitas de sobremesa na cociña alemá ou austriaca.
Tamén é posible atopar queixos de textura semicremosa, pois non se pode considerar sólida nin crema, como a Torta del Casar de Estremadura, en España. Este queixo, aínda que se pode consumir cru, é típico por ser cociñado uns minutos ao forno, de xeito que quede total ou parcialmente líquido. Do mesmo xeito que o camembert, ten unha codia florecida, consumida xunto ao queixo por quen gustan de sabores fortes ou amargos.
Queixos verdes ou azuis
200px|miniatura|esquerda|[[Queixo Roquefort.]] Estes queixos distínguense pola presenza de mofos, os cales danlles as súas cores verdes ou azuis. Quizais sexa a variedade que máis rexeitamento poida causar á primeira ollada, debido á cor e ao forte cheiro, que pode lembrar ao da descomposición. Con todo, o seu intenso sabor é un dos máis apreciados polos gourmets do queixo.
Para conseguir a proliferación dos mofos hai que almacenar os queixos en lugares con humidades moi elevadas, normalmente da orde do 90%. Excelentes lugares para iso foron tradicionalmente as covas. Os mofos que proliferan nos queixos normalmente son do xénero Penicillium, no que varias das súas especies reciben o nome do queixo no que se atopan, como o Penicillium camemberti (na codia do camembert), ou o Penicillium roqueforti, do queixo roquefort. Unha crenza popular totalmente falsa é que estes queixos poden conter vermes ou larvas.
Un queixo que se adoita chamar "rei dos queixos" é o roquefort, producido nas covas francesas de Roquefort-sur-Soulzon, segundo marca a súa denominación de orixe protexida. Outros queixos famosos polos seus mofos son o queixo de Cabrales asturiano, o queixo stilton procedente de Inglaterra ou o queixo gorgonzola italiano, que pode atoparse nunha variedade doce (aínda que lixeiramente picante), e outra de sabor moito máis forte e picante.
Propiedades nutricionais
300px|miniatura|Ilustración sobre o queixo en [[Tacuinum Sanitatis, libro árabe do século XI que describe os beneficios de herbas e alimentos.]] Os datos nutricionais do queixo poden variar en función do seu contido en graxa, pero en xeral pódese dicir que é unha rica fonte de calcio, proteínas, e fósforo. 100 gramos de queixo manchego conteñen 21 gramos de proteínas e entre 600 e 900 miligramos de calcio. Ao tratarse basicamente de leite concentrado, fan falta 600 gramos de leite para igualar esta cantidade de proteínas, e 550 gramos para a de calcio.
O queixo tamén comparte co leite os seus problemas nutricionais, derivados do alto contido en graxas saturadas, consistentes en triglicéridos e ácido graxo saturado. Este tipo de graxas inflúen moi negativamente en enfermidades cardiovasculares. O Centro da Ciencia de Interese Público sitúa ao queixo como a primeira fonte de graxa saturada nos Estados Unidos, nos que cada habitante consome de media un 13,6 kg ao ano. Con todo esta cantidade é bastante máis pequena que a de países europeos como Grecia (27 kg) ou Francia (24 kg), nos que se ten un índice relativamente baixo de enfermidades do corazón. Este feito coñécese como o paradoxo francés, e apúntase a que se poida xustificar polo alto consumo de produtos da dieta mediterránea, como o viño tinto ou o aceite de oliva.
Moitas axencias de todo o mundo advirten dos riscos do consumo de queixos feitos con leite fresco (non pasteurizada). A Administración de Drogas e Alimentos estadounidense sostén que os queixos de leite fresco poden causar enfermidades infecciosas como a listeriose, brucelose, salmonelose, e até mesmo tuberculose. Nos Estados Unidos, unha lei de 1944 obriga a todos os queixos de leite fresco (incluídos os importados dende 1951) a ter un curado mínimo de dous meses. Outros países non europeos tamén optaron por restrinxir legalmente o consumo destes queixos, como Australia, un dos máis estritos niso, aínda que recentemente abriu excepcións cos queixos suízos gruyère, emmental, sbrinz e tamén co queixo roquefort. Con todo, a pasteurización do leite non é totalmente eficaz á hora de evitar estes problemas, como se pode ver nos datos de intoxicacións por consumo en Europa (onde en moitos países é legal o consumo de queixos frescos de leite non pasteurizada), e nos que a maioría de casos apuntaban a queixos pasteurizados. As precaucións co consumo de queixos han de ser maiores no caso de embarazadas, como sinalan os Centros para o Control e a Prevención de Enfermidades dos Estados Unidos, debido ao risco de transmitir listeriose ao feto.
As persoas que sofren intolerancia á lactosa normalmente evitan consumilo, con todo queixos como o cheddar só conteñen un 5% da lactosa atopada no leite enteiro, e nos queixos máis curados é practicamente desprezable. Hai xente que sofre reaccións ante aminas atopadas no queixo, especialmente a histamina e a tiramina. Nos máis curados a cantidade destas substancias faise máis notable e poden producir reaccións alérxicas como a aparición de sarpullidos, dor de cabeza ou aumento da presión sanguínea.
-916
Véxase tamén
Historia ano a ano
Prosodia
Introdución
A prosodia trata a manifestación concreta na produción das palabras. Desde o punto de vista fonético-acústico, os parámetros prosódicos físicos son a variación da frecuencia fundamental, a duración e a intensidade. A prosodia pode dividirse en dous aspectos:
A prosodia xerábase mediante sistemas baseados en regras, obtidas a partir de estudos lingüísticos e retocadas empiricamente até conseguir unha fala sintética aceptábel. Actualmente comezan a se utilizar métodos estatísticos sobre bases de datos para xerar automaticamente modelos prosódicos.
Modelos prosódicos
Na xeración de modelos prosódicos pódense observar catro características básicas:
A entoación é basicamente a evolución da frecuencia fundamental, mentres que o ritmo inclúe tanto as duracions de cada un dos signos de síntese como a localización e duración das pausas.
As variábeis tipicamente utilizadas na análise da prosodia son, por exemplo, o tipo de oración, a duración temporal, o número de sílabas do grupo entoativo, a distancia á última sílaba acentuada, a categoría gramatical da palabra etc. As variábeis útiles son diferentes para cada modelo (entoación, duración ou pausas) e, en xeral, poden ser numéricas ou simbólicas. Os patróns entoativos teñen carácter suprasegmental, isto é, que lle afectan globalmente a un grupo entoativo en lugar de o facer particularmente sobre cada unidade.
Alberto Avendaño
Alberto Avendaño Prieto, nado en Vigo o 30 de xullo de 1957, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Xunto con Manuel M. Romón e Antón Reixa fundou o Grupo Rompente (1976-1982). Estudou Filoloxía Xermánica na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como profesor de inglés, como tradutor, actor e director de dobraxe para televisión. Viviu en Barcelona, Londres, Dublín, e Milán, desde onde colaborou para a prensa galega. Recibiu dous premios, o Barco de Vapor de narrativa infantil e xuvenil, e un premio internacional de Tradución pola tradución ó galego da novela de E.A. Poe. Arthur Gordon Pym.
En 2001 estableceu unha alianza co diario The Washington Post e o 17 de maio de 2004 a compañía do Post comprou a publicación nomeando a Avendaño director xeral de El Tiempo Latino. Avendaño e a publicación que dirixe ten recibido numerosos premios nacionais de xornalismo en español nos Estados Unidos de América. Polo seu traballo en prensa escrita nos Estados Unidos, Avendaño recibiu seis Premios José Martí que concede a National Association of Hispanic Publications (NAHP). Entre 2016 e 2019, tres traballos de xornalismo televisivo producidos por Avendaño recibiron o Premio Emmy™ da Academia da Televisión dos Estados Unidos.
Tamén foi director d Washington Bureau e Correspondente ante a Casa Branca para a Asociación Nacional de Prensa Hispana (NAHP).
Académico correspondente da Academia Norteamericana de la Lengua Española (ANLE). É membro fundador do Thomas J. Harris Institute for Hispanic and International Communication en Texas Tech University.
Pousada, Graíces, A Peroxa
Pousada é un lugar da parroquia de Graíces, no concello da Peroxa, na comarca de Ourense. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 49 persoas (31 mulleres e 18 homes).
Daniel Niebla
Daniel Niebla García, nado en 1933 e finado en Ferrol o 10 de marzo de 1972, foi un dos dous traballadores mortos nos sucesos do 10 de marzo de 1972.
Traxectoria
Traballador da Empresa Nacional Bazán. Logo do despedimento de dous líderes sindicais, Rafael Pillado e Julio Aneiros, o 10 de marzo de 1972 a Bazán pechou. Os traballadores protestaron nunha manifestación en que participaron os despedidos xunto co cadro de persoal de Bazán e os líderes sindicais Manuel Amor Deus e José María Riobó, entre outros.
Santiago del Río Seoane
Traxectoria
Farmacéutico. Foi subdelegado de Farmacia no distrito de Ordes. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Ordes en 1924.
Daniel Niebla
Traxectoria
Os enfrontamentos de obreiros e forzas da orde terminaron coa morte por disparos da policía de Amador Rey. Daniel Niebla, que resultou malferido, morreu ao pouco de chegar ao hospital. Malia a represión, máis de 15 000 traballadores dos estaleiros e doutras empresas industriais de Vigo mobilizáronse en setembro e declararon unha folga xeral de dúas semanas. A esta seguíronos novos despedimentos masivos. Desta volta, Comisións Obreiras e outros movementos sindicais fóra do aparato franquista mostraron a súa capacidade de resposta e organización.
Santiago del Río Seoane
Vida persoal
Casou con Josefina Carballido Pol.
-915
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pousada, Pantiñobre, Arzúa
Pousada é un lugar da parroquia de Pantiñobre no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Somatomedina
miniatura|IGF As somatomedinas A e C ou factores de crecemento similares á insulina (IGF) son proteínas con función hormonal cunha secuencia de aminoácidos similar á da insulina. As somatomedinas ou IGFs forman parte dun sistema complexo que as células utilizan para comunicarse co seu medio fisiolóxico. Este sistema complexo (a miúdo denominado "eixe" IGF) consta de dous receptores da superficie celular (IGF1R e IGF2R), dous ligandos (IGF-1 e IGF-2), unha familia de seis proteínas de unión ao IGF (IGFBP 1-6) de alta afinidade, e encimas degradativos asociados ás IGFBP do tipo das proteases.
Existen dúas isoformas de somatomedinas ou IGFs: Tamén existe a somatomedina B, de función descoñecida, que deriva proteoliticamente da proteína vitronectina.
Eixe IGF1/GH
O "eixe" IGF tamén se chama moitas veces eixe hormona do crecemento/IGF1. O factor de crecemento similar á insulina tipo 1 (IGF-1) segrégase principalmente polo fígado como resultado da estimulación pola hormona do crecemento (GH). O IGF-1 é importante para a regulación da fisioloxía normal, e en diversos estados patolóxicos, entre eles o cáncer. O eixe IGF inflúe na promoción da proliferación celular e na inhibición da morte celular (apoptose). O factor de crecemento similar á insulina tipo 2 (IGF-2) pénsase que é un factor de crecemento primario requirido para o desenvolvemento fetal, entanto que a expresión do IGF-1 requírese para atinguir o máximo crecemento. Isto confirmouse en estudos de knockout de xenes en ratos, aínda que outros animais probablemente regulan a expresión destes xenes doutro xeito. Aínda que o IGF-2 pode ter unha acción principalmente na fase fetal, tamén é esencial para o desenvolvemento e función de órganos como o cerebro, fígado e riles.
Entre os factores que se sabe que fan variar os niveis de GH e IGF-1 no sangue están: a dotación xenética individual, a hora do día, idade, sexo, estado de exercicio, niveis de estrés, factores xenéticos, nivel de nutrición e índice de masa corporal, enfermidades, raza, nivel de estróxenos e inxestión de xenobióticos (substancias estrañas ao organismo).
O IGF-1 dá forma ao desenvolvemento da cóclea ao controlar a apoptose. O seu déficit pode causar perda de audición. Os seus niveis séricos tamén explican a correlación entre o peso corporal baixo e as capacidades de audición reducidas, especialmente entre os 3 e 5 anos de idade, e aos 18 anos (puberdade tardía).
Receptores de IGF
Os IGFs únense aos seguintes receptores: receptor de IGF-1, receptor da insulina, receptor de IGF-2, ao receptor relacionado coa insulina e posiblemente a outros receptores. O receptor de IGF-1 é o receptor "fisiolóxico", e o IGF-1 únese a el cunha afinidade significativamente maior ca ao receptor da insulina. Igual que o receptor da insulina, o receptor de IGF-1 é unha receptor tirosina quinase, o que significa que o receptor transduce sinais por medio da adición de grupos fosfato a determinadas tirosinas. O receptor de The IGF-2 só se une ao IGF-2 e actúa como un "receptor para a eliminación", xa que non activa vías de sinalización intracelulares, e funciona só como un axente que secuestra o IGF-2 e impide que o IGF-2 cause a transdución de sinais.
Órganos e tecidos sensibles ao IGF-1
Como o receptor de IGF-1 se expresa en moitos tecidos, os efectos do IGF-1 son moi variados. Actúa como un factor neurotrófico, que induce a supervivencia das neuronas. Causa a hipertrofia do músculo esquelético, inducindo a síntese de proteínas, e bloqueando a atrofia muscular. Ten efectos protectores sobre as células das cartilaxes (condrocitos), e está asociado coa activación dos osteocitos, e deste modo pode ser un factor anabólico para o óso. Como a altas concentracións pode activar ao receptor da insulina, pode tamén complementar os efectos da insulina.
Proteínas de unión ao IGF
O IGF-1 (somatomedina C) e o IGF-2 (somatomedina A) son regulados por unha familia de proteínas denominadas proteínas de unión ao IGF. Estas proteínas axudan a modular a acción do IGF por vías complexas que implican tanto a inhibición da acción do IGF impedindo a unión ao receptor do IGF-1 coma, noutros tipos celulares, promovendo a acción do IGF e incrementar a vida media do IGF. Actualmente, están caracterizadas seis proteínas de unión ao IGF (IGFBP1-6). Hai datos significativos que suxiren que as IGFBPs xogan outros importantes papeis ademais da súa capacidade de regularen os IGFs.