cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nidal Al Achkar
Traxectoria
Nunha entrevista de 2019 advertiu que era imposible ter teatro no mundo árabe sen "revolucións reais e transformadoras" que permitisen a liberdade de expresión e a apertura.
Os Ucedos, Ribadeume, As Pontes de García Rodríguez
Os Ucedos é un lugar da parroquia de Ribadeume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 1 habitante muller no ano 2014 segundo datos do IGE.
Unglued
"Unglued" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como sinxelo promocional do seu segundo álbum, Purple, no ano 1994.
Os Muíños, Lois, Ribadumia
Os Muíños é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 82 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 44 eran mulleres e 38 homes, o que representa un leve descenso respecto ó ano 2010, cando eran 83 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 79.
Aron Nimzowitsch
Aron Nimzowitsch (en letón, Ārons Ņimcovičs, nado Aron Niemzowitsch, tamén coñecido como Nimzovich), nado o 7 de novembro de 1886 en Riga e finado o 16 de marzo de 1935 en Copenhaguen, foi un Gran Mestre Internacional de xadrez danés de orixe letón e a figura máis importante da escola hipermoderna.
Traxectoria
Nimzowitsch proviña dunha familia xudía adiñeirada. Ós 8 anos aprendeu a xogar ao xadrez a mans do seu pai. Viaxou a Alemaña en 1904 para estudar filosofía, pero empezou a súa carreira como xogador profesional o mesmo ano e deixou os estudos. En 1922 trasladouse a Copenhaguen, momento que coincide co seu ingreso na elite do xadrecismo mundial. Obtivo a cidadanía de Dinamarca, país onde viviu ata a súa prematura morte por pneumonía en 1935.
Restrospectivamente considérase que Nimzowitsch era o terceiro mellor xogador do mundo, inmediatamente detrás de Alekhine e de Capablanca. Aínda que foi o seu contemporáneo, nunca xogou con eles nun encontro polo título.
Na súa época danesa xogou 22 torneos maxistrais e gañou ou compartiu 8 primeiros premios, 6 segundos e 3 terceiros. A súa mellor actuación foi Dresde en 1926, contra Alekhine; outros éxitos notables foron: Copenhaguen en 1923, Marienbad en 1925, Hanover en 1926, Londres en 1927, Bad Niendorf en 1927, Berlín en 1928, Carlsbad en 1929, sobre Capablanca, e Frankfurt en 1930. É de destacar o segundo lugar detrás de Alekhine en San Remo en 1930.
Algunhas aperturas de xadrez e variantes levan o seu nome; as máis famosas son: Defensa Nimzoindia (1.d4 Cf6 2.c4 e6 3.Cc3 Bb4) e a Defensa Nimzowitsch (1.e4 Cc6). Ambas exemplifican as súas ideas sobor do control do centro coas pezas. Tamén foi vital no desenvolvemento de dous sistemas da Defensa Francesa, a variante Winawer (nalgúns sitios coñecida como variante Nimzowitsch: 1. e4 e6 2. d4 d5 3. Cc3 Bb4) e a variante do avance (1. e4 e6 2. d4 d5 3. e5). Nimzowitsch influíu en numerosos xadrecistas, como Richard Réti e Tigran Petrosian, e a súa influencia perdura ata os nosos días.
Obra
En 1913 apareceron varios artigos que logo formarían parte do seu libro Mein System ("O meu sistema"). As teorías de Nimzowitsch contrapúñanse aos convencionalismos da época. Daquela xogadores como Alekhine, Lasker e ata Capablanca aceptaban as ideas do modernismo de Tarrasch como case universais. Nimzowitsch rompeu con esas ideas ao aplicar o control do centro usando pezas no canto de peóns, o bloqueo, a profilaxe e o uso refinado do fianchetto. Escribiu tres libros de estratexia: Die Blockade ("O bloqueo", 1925), Mein System ("O meu sistema", 1925) e Die Praxe meines System ("A práctica do meu sistema", 1929). O segundo, unha obra por demais influente, foi a súa gran contribución á literatura do xogo. Aquí plasmou os súas máis importantes ideas, mentres que no seu terceiro libro desenvolve estes conceptos e engade algúns novos ao expor os súas máis destacadas partidas, quizais máis entretidas que instrutivas.
Presidente de Montenegro
dereita|150px O Presidente de Montenegro é o xefe de estado da República de Montenegro. O seu cargo está definido de acordo aos artigos 86 ao 90 da Constitución de Montenegro. Na actualidade este cargo é exercido por Jakov Milatović.
Lista de Presidentes
En negra, persoas que exerceron efectivamente o cargo. En cursiva, persoas que exerceron o cargo de forma temporal ou subrrogante.
Xunta militar
Unha Xunta militar é un goberno formado por altos mandos das Forzas Armadas dun país, normalmente tras a tóma do poder por un putsch ou golpe de Estado. A xunta pode estar directamente a cargo das funcións de goberno ou exercer nominalmente un papel consultivo, delegando o cargo político concreto a un dos seus membros ou outro representante.
A diferenza das ditaduras carismáticas, centradas nun líder fortemente personalizado, as xuntas responden polo xeral a situacións de forte inestabilidade política, onde intereses ideolóxicos levan aos sectores máis conservadores a tomar cartas no asunto directamente; a suposta ameaza comunista motivou nominal ou realmente a multitude de xuntas militares nas décadas de 1950, 1960 e 1970, especialmente en América Latina, África e Asia, aínda que tamén foi común en moitos países europeos.
Exemplos de gobernos de xuntas militares son a ditadura dos Coroneis en Grecia (1967-1973); a Revolución Libertadora entre 1955 e 1958, a Revolución Arxentina entre 1966 e 1973, o Proceso de Reorganización Nacional na Arxentina (1976-1983), ou o Consello Militar Supremo en Nixeria (1983-1999)
Ferrocarril de vía estreita
250px|miniatura|Comparación entre [[largo internacional (en azul) e a vía estreita máis común (en vermello).]] O ferrocarril de vía estreita é un tipo de transporte ferroviario cuxo largo de vía é inferior ao estándar do transporte ferroviario (1435 mm). Normalmente é utilizado para liñas de carácter secundario.
En España
En España a lexislación define como ferrocarril de vía estreita a todas aquelas liñas de ferrocarril que o seu ancho de vía sexa inferior a 1674 mm. A rede principal, de ferrocarril aglutinada e explotada por Renfe usa un largo de 1668 mm (o chamado "largo ibérico") a excepción do tren de alta velocidade, que ao manter un ancho de vía internacional (adoptado pola maioría de países europeos), de 1435 mm, entraría dentro dos considerados legalmente como de "vía estreita".
Entre as diferentes liñas de ferrocarril que completan a rede de transporte ferroviario español, a maioría delas manteñen un largo de 1000 mm. Destacan os seguintes ferrocarrís:
As liñas de Feve, dos FGC, a liña Llobregat-Anoia, FGV na Comunidade Valenciana, Serveis Ferroviaris de Mallorca e as liñas de Euskotren no País Vasco. Renfe explota unha liña de largo métrico entre Cercedilla e Los Cotos, pasando polo Porto de Navacerrada, como excepción dentro da rede.
Identidade cultural
Identidade cultural é o conxunto de valores, tradicións, símbolos, crenzas e modos de comportamento que funcionan como elementos dentro dun grupo social e que actúan para que os individuos que o forman poidan fundamentar o seu sentimento de pertenza, que forman parte da diversidade no interior das mesmas en resposta aos intereses, códigos, normas e rituais que comparten ditos grupos dentro da cultura dominante.
Características
A construción de identidades é un fenómeno que xorde da dialéctica entre o individuo e a sociedade. As identidades constrúense a través dun proceso de individualización polos propios actores para os que son fontes de sentido e aínda que se poidan orixinar nas institucións dominantes, só o son se os actores sociais as interiorizan e sobre isto último constrúen o seu sentido. Nesta liña, Castells diferenza os roles definidos por normas estruturadas polas institucións e organizacións da sociedade (e que inflúen na conduta segundo as negociacións entre individuos e ditas institucións, organizando así as funcións) e as identidades definidas como proceso de construción do sentido atendendo a un atributo ou conxunto de atributos culturais (organizando dito sentido, entendido como a identificación simbólica que realiza un actor social do obxectivo da súa acción). Dalgunha maneira, pódese interpretar que se están reforzando as propostas tendentes a recoñecer os procesos de identificación en situacións de policulturalismo ou momentos de identificación que se dan na sociedade-rede, emerxendo pequenos grupos e redes.
Ferrocarril de vía estreita
En España
É o utilizado polo Metro de Madrid nalgunhas liñas.
O utilizado polas liñas do AVE, nalgunhas liñas do Metro de Madrid e na liña Barcelona-Vallès Occidental de FGC.
O utilizado no Ferrocarril de Sóller, que une Palma e Sóller, en Mallorca.
Corredor de Wakhan
250px|miniatura|dereita|250px|Mapa da rexión do corredor de Wakhan.
O corredor de Wakhan, tamén chamado corredor de Vakhan (en ) é un estreito corredor xeográfico localizado na cordilleira do Pamir que conecta Afganistán e a China. Pertence á provincia afgá de Badaghxán e ten fronteira con Taxiquistán, ó norte, e Paquistán, ó sur, ademais de coa China ó leste. O corredor conta con 12 000 habitantes.
O termo corredor de Wakhan (Wakhan Corridor) emprégase ás veces erradamente para referirse a toda a rexión do Wakhan e tamén en senso contrario e máis restrinxido, para referirse soamente á ruta que discorre ó longo do río Panj e do río Wakhan e que leva até a China; neste caso, a parte norte do Wakhan coñécese como o Pamir afgán (Afghan Pamir).
Historia
Historicamente a rexión de Wakhan foi unha importante rexión xa que é onde se atopan o extremo occidental de Asia central e Asia oriental. Antes da chegada do islam a rexión estivo en disputa entre o Tíbet e a China.
Pavo (homónimos)
O termo pavo pode referirse a:
Aeros 1
Aeros 1, tamén coñecido como Aeros A, foi un satélite artificial alemán adicado ó estudo da atmosfera superior e o espazo exterior. Foi lanzado o 16 de decembro de 1972 mediante un foguete Scout D1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita polar cunha inclinación orbital de 96,9 graos e un perixeo e apoxeo iniciais de 222 e 854 km, respectivamente. O satélite reentrou e destruíuse na atmosfera o 22 de agosto de 1973.
Características
O satélite tiña forma de cilindro de 0,914 metros de diámetro e 0,71 metros de altura. Estabilizábase mediante xiro a 10 revolucións por minuto, co eixo de rotación orientado cara o Sol. A bordo levaba cinco experimentos cos que mediu a temperatura e densidade de electróns, ións e partículas neutras, a súa composición e o fluxo de raios solares ultravioleta.
O freado atmosférico do satélite tamén serviu para determinar indirectamente a densidade da atmosfera durante o perixeo da súa órbita. Os datos recollidos polos instrumentos do satélite serviron para mellorar os modelos ionosféricos existentes e as súas medicións dos gases neutros foron comparadas coas doutros satélites, como Aeros 2 e AE-C
Taoísmo
A palabra Taoísmo (ou Daoísmo) é xeralmente empregada para traducir dous termos chineses distintos, "Daojiao" (道教) (py Dàojiào, W-G Tao-chiao), que se refire aos "ensinanzas ou á relixión do Dao", e "Daojia", que se refire á (道家) "escola do Dao", a unha liña de pensamento da filosofía chinesa.
Así, o termo Taoísmo ten máis dun sentido no occidente, pode referirse a:
O Tao do Taoísmo
Taoísmo ou Daoísmo (chinés: transcricións py Dàoxiào, W-G Tao-chiao) é xeralmente descrito como unha filosofía e relixión asiática, aínda que tamén se diga que non é ningunha das dúas, senón un aspecto da sabedoría chinesa. Traducido literalmente, significa "o ensino do Tao". No contexto taoísta, 'Tao' pode ser entendido como un camiño no espazo-tempo -a orde en que as cousas acontecen-. Como termo descritivo, pódese referir ao mundo real na historia -algunhas veces nomeado como o "gran Tao"- ou, anticipadamente, como unha orde que se debe manifestar -a orde moral de Confucio ou Lao Tse ou Cristo etc.- Un tema no pensamento chinés primitivo é Tian-dao ou camiño da natureza (tamén traducido como "ceo", e ás veces "Deus"). Corresponde aproximadamente á orde das cousas de acordo coa lei natural. Tanto o "camiño da natureza" canto o "gran camiño" inspiran o afastamento estereotípico taoísta das doutrinas morais e normativas. Así, pensado como o proceso polo cal cada cousa se torna o que ela é (a "Nai de todas as deusas") parece difícil imaxinar que temos que escoller entre calquera valor do seu contido normativo - polo tanto pode ser visto como un principio eficiente de "baleiro" que sustenta confiabelmente o funcionamento do universo.
O taoísmo é unha tradición que, co seu tradicional contraste, o confucianismo, modelou a vida chinesa por máis de 2.000 anos. O taoísmo enfatiza a espontaneidade ou liberdade da manipulación socio-cultural polas institucións, linguaxe e prácticas culturais. Como o concepto confucianista de goberno consiste en facer que todos sigan o mesmo tao moral, manifesta anarquismo -defendendo esencialmente a idea de que non precisamos de ningunha orientación centralizada-. As especies naturais seguen camiños apropiados a elas, e os seres humanos son unha especie natural. Seguimos todos por procesos de adquisición da sociedade diferentes normas e orientacións, e non obstante, podemos vivir en paz se non procuramos unificar todas estas formas naturais de ser. Así, o taoísmo representa de moitas maneiras a antítese do concepto confucianista referente a deberes morais, cohesión social e responsabilidades gobernamentais, mesmo que o pensamento de Confucio inclúa os valores taoístas e o inverso, como se pode ler nos Anais de Confucio.
Orixes do Taoísmo
Tradicionalmente, o Taoísmo é atribuído a tres fontes principais: 250px|miniatura|Tao en chinés. Tao refírese ao camiño do Taoísmo e ao universo.
O Dao De Xing
O Dao De Xing, ou Tao Te Ching, foi escrito nunha época de aparentemente incesantes guerras feudais e conflitos constantes. O significado literal do título é aproximadamente "Camiño da Virtude Clásica" ou tamén como "o Libro do Camiño e da Virtude".
Segundo a tradición (largamente rexeitada polos estudosos modernos), o autor do libro, Lao Tse, era un oficial menor da corte dun emperador da dinastía Zhou. Tornouse desgostoso coas intrigas triviais da vida na corte, e partiu soíño en viaxe polas vastas terras ao oeste. Cando estaba prestes a pasar polos portións do último posto avanzado do oeste, un garda, tendo ouvido sobre a súa sabedoría, pediulle que escribise sobre a súa filosofía, e o Dao De Xing foi o resultado. Lao Tse reflexionaba sobre un camiño a seguir pola humanidade, que puxese fin aos conflitos e ás guerras. Chegou a algunhas páxinas de versos curtos, que se tornaron o Dao De Xing. Ese é o libro que orixinou o Taoísmo. A evidencia académica suxire que o texto foi tomando forma ao longo dun grande período na China pre-Han e circulou en varias versións e coleccións editadas ata a ser padronizado logo despois da era Han.
Wu Wei
Moito da esencia do Tao está na arte do wu wei (actuar polo non-actuar). Porén, isto non significa "espere sentado que o mundo caia no seu colo". Esa filosofía describe unha práctica de se realizar cousas a través da acción mínima. Polo estudo da natureza da vida, vostede pode influenciar o mundo do modo máis fácil e menos disruptivo (usando a fineza en vez da forza). A práctica de seguir a corrente do río en vez de ir contra ela é unha ilustración; unha persoa acada moito máis non por loitar e se debater contra a auga, mais permanecendo queda e seguindo á corrente do río.
O Wu Wei funciona a partir do momento en que confiamos no "deseño" humano, perfectamente axustado para o noso lugar na natureza. Noutras palabras, confiando na nosa natureza en vez da nosa racionalidade, nós podemos atopar felicidade sen unha vida de loita constante contra forzas reais e imaxinarias.
A relixión Taoísta
Aínda que os aspectos relixiosos específicos non se mencionan no Tao Te King ou Zhuang Ci, á medida en que o taoísmo se espallou pola poboación da China, mesturouse con algunhas crenzas preexistentes, como a Teoría dos Cinco Elementos, a alquimia e o culto aos ancestrais. O Budismo chan chinés tamén foi directamente influenciado por filosofias taoístas. Por fin, elementos do taoísmo combináronse con elementos do Budismo e do Confucianismo na forma do Neo-Confucianismo. Tentativas de alcanzar maior lonxevidade eran un tema frecuente na maxia e alquimia taoístas, con varios feitizos e pocións, aínda existentes, con ese propósito. Moitas versións antigas da medicina chinesa eran enraizadas no pensamento taoísta, e tanto a medicina chinesa moderna como as artes marciais chinesas son tamén de varios xeitos baseadas en conceptos taoístas, como o Tao, o Qi, e o equilibrio entre o Yin yang e o Yin yang.
Co tempo, a absoluta liberdade dos seguidores do taoísmo pareceu ameazadora á autoridade dalgúns gobernantes, que incentivaron o crecemento de seitas máis comprometidas coas tradicións confucianistas. Unha igrexa taoísta formouse ao fin da dinastía Han, por Zhang Daoling. Moitas seitas evolucionaron a través dos anos, mais a maioría traza as súas orixes a Zhan Daoding, e gran parte dos templos taoístas modernos pertence a unha ou outra desas seitas. As igrexas taoístas incorporan panteóns enteiros de divindades, incluíndo Lao Tse, Zhang Daoling, o Emperador Amarelo, o Emperador Xade, Lei Gong (O Deus do Trebón) e outros. As dúas maiores igrexas taoístas da actualidade son a Seita Zhengyi (evoluída dunha seita fundada por Zhang Daoling) e o Taoísmo Canzhen (fundado por Wang Chongyang).
Taoísmo fóra da China
A filosofía taoísta é practicada en varias formas, noutros países alén da China. Kouk Sun Do na Corea é unha desas variacións.
A filosofía taoísta encontrou moitos seguidores arredor do mundo. Xenxis Kan compartía á filosofía taoísta, e durante as primeiras décadas de dominación mongol, o taoísmo viu un período de expansión, entre os séculos XIII e XIV. Por iso, moitas escolas taoístas tradicionais manteñen centros de ensino en varios países arredor do mundo.
Caza de bruxas
miniatura|Folla relatando a queima dunha muller en 1531, acusada de queimar a cidade [[Alemaña|alemá de Schiltach con axuda do Demo.]] A caza de bruxas é a procura de bruxos, meigas ou probas de bruxaría, que levaba a acusar a persoa afectada de bruxaría, a un xuízo e finalmente a unha condena. Moitas culturas, tanto antigas como modernas, reaccionaron de forma puntual ás acusacións de bruxaría con medo supersticioso e castigaron, ou mesmo asasinaron, ós presuntos ou presuntas practicantes.
A caza de bruxas como fenómeno xeneralizado é característico da Europa central a comezos da Idade Moderna. A base para a persecución masiva de mulleres (puntualmente tamén menores e homes e mesmo animais) pola Igrexa e sobre todo pola xustiza civil, foi a idea, estendida entre teólogos e xuristas, dunha conspiración do Demo para acabar coa Cristiandade.
As cazas de bruxas aínda ocorren no presente e adoitan clasificarse dentro do chamado pánico moral. De forma xeral, o termo chegou a denotar a persecución dun inimigo percibido (habitualmente un grupo social non conformista) de forma extremadamente nesgada e independente da inocencia ou culpabilidade real.
A Antigüidade
A crenza en magos pódese documentar nas grandes culturas do pasado. As artes máxicas eran observadas de preto na época e a miúdo temíase que fosen maxia negra. Tanto no Código de Hammurabi (a proba da auga) de Babilonia como no Antigo Exipto castigábase ós magos. Porén, nunca chegou a unha persecución masiva de presuntas bruxas, como se realizaría máis tarde a comezos da Idade Moderna.
A Biblia, sobre todo o Antigo Testamento, prohibe a maxia: «Non realizaredes adiviñación nin maxia» (Levítico 19:26). Ademais chama á persecución da maxia: «Os magos non os deixarás vivir» (Éxodo 22:17). Esta formulación foi traducida, de forma gramaticalmente correcta, máis tarde por Lutero como «As magas non as deixarás vivir». Pero bruxas, no sentido moderno, non aparecen na Biblia, o que non evitou que os teóricos da bruxaría usasen estas mencións como proba da súa existencia e para a súa condena.
Noutros lugares da Biblia, encontros con magos e adiviños relátanse de forma algo máis positiva. O rei Saúl busca consello na Bruxa de Endor (I Samuel 28,5-25), malia que el mesmo prohibira a adiviñación, pola súa desesperación ante os filisteos. En troques, os Reis Magos que renden homenaxe ó neno Xesús (Evanxeo de Mateo 2,1-2) non son realmente feiticeiros ou adiviños; o orixinal grego utiliza a palabra magi, que nese entón designaba máis ben a sabios e científicos, máis que a bruxos.
A Igrexa primitiva en xeral non participa nestas persecucións, aínda que xa a Igrexa primitiva rexeitaba as prácticas e o pensamento da bruxaría ó velos como unha superstición (Canon episcopi).
A Idade Media
Os xermanos, antes da súa conversión ó cristianismo, coñecían a queima dos magos que facían encantamentos prexudiciais. Porén, na Baixa Idade Media carolinxia non houbo caza de bruxas. De feito, o Concilio de Paderborn do ano 785 castigaba tanto a crenza en bruxas como a súa persecución. Carlomagno validouno cunha lei, probablemente relacionada coas prácticas pagás dos saxóns contra as que o rei loitaba na década dos anos 80 do século VIII.
En Hungría refírense a elas en latín como strigis, e a principios da Baixa Idade Media, o rei Colomán de Hungría (1095-1116) sancionou nunha das súas recompilacións de leis un artigo que rezaba: "De strigis vero, quae non sunt, nulla quaestio fiat" ("Sobre as bruxas, xa que estas non existen, non se farán examinacións indagando por elas". Tras isto, o reino cristián e católico húngaro foi unha das excepcións durante a época medieval onde a bruxaría non foi perseguida. De feito, os posteriores monarcas húngaros foron en extremo flexibles cos xudeus, cumanos e uzbekos musulmáns, así como coas outras etnias croatas, serbias e eslovacas que habitaban dentro das fronteiras do reino, respectando os seus idiomas e particularidades culturais.
Inquisición
As primeiras condenas de bruxos e bruxas realízanse no século XIII, coa aparición da Inquisición, cuxa actividade principal non é contra a bruxaría, senón contra a herexía. Nas instrucións do Papa Alexandre IV do 20 de xaneiro de 1260 ós inquisidores, as bruxas non debían ser perseguidas de forma activa, senón só baixo denuncia. O motivo é que calquera podía denunciar ó seu veciño por calquera motivo e as denuncias eran algo cotián. A loita contra as bruxas confúndese coa loita contra o paganismo e as herexías.
Ó comezo, a caza de bruxas foi dirixida polos tribunais eclesiásticos, é dicir, os xuíces inquisidores, pero no século XVI estes son substituídos polos tribunais laicos, ou sexa, os xuíces civís.
Non foi senón até 1657, cando xa morreran miles de persoas, que a Igrexa condenou as persecucións, na Bula Proformandis.
A caza de bruxas na Europa moderna
miniatura|Voo das bruxas de [[Vaud. Miniatura nun manuscrito de Martin Le France, Le champion des dames, 1451.]] A chamada caza de bruxas por excelencia levouse a cabo a comezos da Idade Moderna sobre todo na Europa central. Baseábanse na denuncia a supostos seguidores da chamada ciencia das bruxas. A persecución de 1450–1750 (cun máximo entre 1550 e 1650) era só en parte unha acción eclesiástica contra a herexía, principalmente tratábase dun fenómeno de histeria colectiva contra a maxia e a bruxaría, que converteu a maxia nun delito e tivo como consecuencia recriminacións, denuncias, procesos públicos en masa e execucións.
Investigacións recentes amosan que adoitaba sospeitarse de bruxaría en mulleres vellas e nas persoas socialmente máis débiles. A miúdo bastaban rumores ou denuncias para pór en marcha a maquinaria xudicial, que levaba a conseguir confesións falsas a través da tortura.
De parte das igrexas católica e protestantes houbo críticas illadas á caza de bruxas: Johannes Brenz, Johann Matthäus Meyfart, Anton Praetorius, Friedrich von Spee.
Silvia Federici (Italia, 1948), no seu libro Caliban e a bruxa defende a teoría segundo a cal "A caza de bruxas está relacionada co desenvolvemento dunha nova división sexual do traballo que confinou as mulleres ó traballo reprodutivo" e en concreto cos inicios do capitalismo que requiría acabar co feudalismo e aumentar o mercado de traballo, eliminando a agricultura de subsistencia e calquera outra práctica de supervivencia autónoma ligada en ocasións a tarefas agrícolas en terreos comunais. Federici sostén que a irrupción do incipiente capitalismo foi "un dos períodos máis sanguentos da historia de Europa", ó coincidir a caza de bruxas, o inicio do comercio de escravos e a colonización do Novo Mundo. O tres procesos estaban relacionados: tratábase de aumentar a calquera custo a reserva de man de obra.
Linfotoxina alfa
A linfotoxina alfa (LT-alfa, LTA), antes chamada factor de necrose tumoral beta (TNFβ), é unha proteína que nos humanos é codificada polo xene LTA do cromosoma 6, que é mediadora en diversas respostas do sistema inmunitario.
Función
A linfotoxina alfa é unha citocina membro da familia do factor de necrose tumoral, que é producida polos linfocitos. A LT-alfa é altamente inducible, segrégase, e existe en forma de molécula homotrimérica. A LT-alfa forma heterotrímeros coa linfotoxina beta, a cal ancora a LT-alfa á superficie da célula. A LT-alfa media unha gran variedade de respostas inflamatorias, inmunoestimulatorias e antivirias. A LT-alfa tamén está implicada na formación de órganos linfoides secundarios durante o desenvolvemento e xoga un papel na apoptose.
Nos ratos knockout para a LT-alfa, ningunha placa de Peyer nin ganglio linfático consegue deenvolverse, o que indica a importancia da LT-alfa no desenvolvemento inmunolóxico.
Interaccións
A linfotoxina alfa interacciona coa LTB.
Viador, Ribadeume, As Pontes de García Rodríguez
Viador é un lugar da parroquia de Ribadeume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Elizabeth F. Ellet
Elizabeth Fries Lummis Ellet, nada en Sodus Point (Nova York) o 18 de outubro de 1818 e finada en Nova York o 3 de xuño de 1877, foi unha escritora, historiadora e poetisa estadounidense. Foi a primeira escritora en rexistrar as vidas das mulleres que participaron na guerra de Independencia dos Estados Unidos.
Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo
A Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo (EMAO), tamén coñecida como Universidade Popular, é un organismo autónomo dependente do Concello de Vigo, adicado a formación gratuíta disciplinas e oficios artísticos.
Elizabeth F. Ellet
Naceu baixo o nome de Elizabeth Fries Lummis e publicou o seu primeiro libro, Poems, Translated and Original (Poemas, traducidos e orixinais), en 1835. Casou co químico William Henry Ellet e mudáronse a Carolina do Sur. Publicou varios libros e múltiples artigos en xornais. En 1845 regresou a Nova York e asentouse na súa escena literaria. Viuse envolta nun escándalo público que involucraba a Edgar Allan Poe e a Frances Sargent Osgood, e posteriormente noutro con Rufus Wilmot Griswold. A súa obra máis importante, The Women of the American Revolution (As mulleres da Revolución americana), publicouse en 1845. O libro, de tres volumes, amosaba as vidas das mulleres patriotas da historia temperá dos Estados Unidos. Continuou escribindo até a súa morte en 1877.
Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo
Historia
A escola foi fundada en 1885 pola Sociedade de Socorros Mutuos La Cooperativa, por iniciativa do seu residente de honra e exministro Eduardo Chao, e foi inaugurado o 26 de setembro de 1886. O seu obxectivo era o de facilitar a educación de mulleres e obreiros e outros colectivos que tiñan difícil acceso a instrución elemental. En 1888, co fin de facilitar o financiamento do centro, entregou a titularidade da escola ao concello vigués. En 1890 (en 1897 segundo outras fontes), José García Barbón encargou o arquitecto Michel Pacewicz o deseño dun edificio que albergara a escola, que se inaugurou en 1900. O edificio posteriormente foi doado a cidade a condición de que o ensino alí impartido fose gratuíto e que o concello da cidade xestionase o edificio. Tamén doou unha biblioteca de 5.000 volumes que se situou no edificio.
Elizabeth F. Ellet
Primeiros anos
Elizabeth Fries Lummis naceu en Sodus Point, Estado de Nova York, o 18 de outubro de 1818. A súa nai foi Sarah Maxwell (1780-1849), filla do capitán da guerra de Independencia dos Estados Unidos, John Maxwell. Durante a guerra, Maxwell foi tenente da primeira compañía do Condado de Sussex, e foi ascendido a capitán e enlistado no Segundo Rexemento da milicia do Condado de Hunterdon. Foi tamén capitán no rexemento do coronel Spencer do exército continental, desde o 7 de febreiro de 1777 ao 11 de abril de 1778. Posteriormente enlistouse no exército do xeneral George Washington como capitán dunha compañía de cen voluntarios coñecidos como «a compañía de Maxwell».
O seu pai foi William Nixon Lummis (1775-1833), un prominente doutor que estudou medicina en Filadelfia baixo a tutela do famoso médico Benjamin Rush. A principios do século XIX, deixou Filadelfia e comprou o estado Pulteney en Sodus Point, condado de Wayne, Nova York. Elizabeth Lummis asistiu ao seminario feminino de Aurora, na cidade homónima, Nova York, onde estudou, entre outras materias, francés, alemán e italiano. A súa primeira obra publicada, ós seus 16 anos, foi unha tradución do Eufemio dei Messina de Silvio Pellico.
Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo
Historia
Ata o franquismo a institución continuou coa súa filosofía, pero posteriormente adoptou o seu programa o ensino regrado, e máis adiante ampliou a súa oferta a novas expresións artísticas e a novas necesidades formativas.
Elizabeth F. Ellet
Carreira literaria
En 1835 publicou o seu primeiro libro, intitulado Poems, Translated and Original (Poemas, traducidos e orixinais), no que se incluía a súa traxedia Teresa Contarini, baseada na historia de Venecia, que foi interpretada con éxito en Nova York e noutras cidades. Por aquel tempo, casou con William Henry Ellet (1806-1859), un químico de Nova York. A parella mudouse a Columbia (Carolina do Sur) cando el obtivo unha praza de profesor de química, mineraloxía e xeoloxía na facultade de Carolina do Sur en 1836.
Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo
Historia
A partir dos anos 70 a Escola pasou a chamarse Universidade Popular de Vigo, seguindo modelos do momento, pero no ano 2003 recuperou a súa denominación orixinal, o que lle obrigou a adaptar o seu curriculum oficial as directrices deste tipo de centros. Dende 1998 ata 2002 o edificio foi pechado por reformas, e as súas aulas foron trasladadas, sen que se interrompera a actividade.
Elizabeth F. Ellet
Carreira literaria
Durante este tempo, Elizabeth Ellet publicou varios libros. En 1839 escribiu The Characters of Schiller (Os personaxes de Schiller), un ensaio crítico sobre o escritor Friedrich Schiller no que incluíu a súa tradución de varios dos seus poemas. En 1840 escribiu Scenes in the Life of Joanna of Sicily (Escenas da vida de Joanna de Sicilia), unha historia do estilo de vida da nobreza feminina, e Rambles about the Country (Paseos polo país), unha vívida descrición das paisaxes que observara durante as súas viaxes polos Estados Unidos. Continuou escribindo poemas, traducións e ensaios sobre a literatura europea, cos que contribuíu ao American Monthly, ao North American Review, ao Southern Literary Messenger, ao Southern Quarterly Review, e a outros xornais escribindo abundantemente nunha ampla variedade de xéneros.
En 1845, deixou ao seu esposo no sur e mudouse de volta a Nova York, onde retomou o seu lugar como membro da sociedade literaria xunto a escritores como Margaret Fuller, Anne Lynch Botta, Edgar Allan Poe, Rufus Wilmot Griswold, Anna Cora Mowatt e Frances Sargent Osgood. esquerda|miniatura|[[Frances Sargent Osgood, unha das persoas, xunto a Edgar Allan Poe, que se viron envoltas nun escándalo con Ellet a mediados da década de 1840.]]
Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo
Ensinanza musical
Os estudos musicais teñen grande importancia dentro do currículo do centro. En 1996 nace o Conservatorio de Música tradicional, dirixido por Rodrigo Romaní. Dentro deste conservatorio inclúense cursos de interpretación musical, construcións de instrumentos ou tecnoloxías aplicadas a música. No ano 2008 o Conservatorio pasa a chamarse e-Trad (Escola Municipal de Música Folk e Tradicional de Vigo), que engloba toda a proposta educativa sobre música tradicional.
Elizabeth F. Ellet
Escándalo
Durante ese tempo Ellet participou nun notorio escándalo que involucraba a Edgar Allan Poe e a Frances Sargent Osgood, ambos casados con outras persoas. As versións sobre os detalles do escándalo e a secuencia de eventos difiren entre si. Nese momento, Poe estaba na cima da súa fama polo seu poema O corvo. Varias mulleres activas dentro dos círculos literarios do momento enviábanlle cartas, e entre elas, Ellet e Osgood. Algunhas das cartas poderían ser de flirteo ou amorosas. Ellet tamén adoitaba pasar o tempo discutindo asuntos literarios co escritor, polo que é posible que competise con Osgood polo seu afecto. Poe escribiu varios poemas para e sobre Osgood, incluíndo A Valentine (Cartón do día de San Valentín).
Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo
Ensinanza musical
Na escola tamén xurdiron outras iniciativas importantes. En 1984 naceu a Banda de Gaitas Xarabal, que integra na súa formación un grande número de instrumentos, en resposta a variedade formativa do centro. O Grupo Didáctico de Instrumentos Musicais Populares Galegos tamén naceu no seo da institución. Dito grupo organiza concertos didácticos e ten editado un disco coa mesma intención divulgativa.
No ano 2001 xorde tamén dentro do seo a escola a orquestra de folk contemporáneo SonDeSeu, unha orquestra folk contemporánea.
Elizabeth F. Ellet
Escándalo
Durante unha visita á casa de Poe en xaneiro de 1846, Ellet supostamente viu algunhas cartas de Osgood que lle mostrou a esposa do escritor, Virginia, e subsecuentemente aconsellou á poetisa que pedise que llas devolvesen, implicando que eran unha indiscreción. En representación de Osgood, Margaret Fuller e Anne Lynch Botta pedíronlle a Poe que devolvese as cartas. El, anoxado pola súa interferencia, suxeriu que Ellet debería «coidarse das súas propias cartas». Nunha delas, escrita en alemán, pedíalle a Poe que «a visitase na súa residencia esa noite», unha frase que se presume debía ter fins seductivos, aínda que el ignorouna ou non a entendeu. Logo reuniu as súas cartas e deixounas en casa de Ellet. A pesar de que xa llas devolvera, Ellet pediulle ao seu irmán que «esixira por min as cartas». O seu irmán, o coronel William Lummis, non creu que llas entregara xa, e ameazou de morte ao escritor. Para defenderse, Poe pediulle unha pistola a Thomas Dunn English, quen directamente non cría que Ellet lle enviara carta algunha.
Hidra de Lerna
miniatura|Heracles e Iolao contra a Hidra de Lerna ([[Francisco de Zurbarán|Zurbarán, Museo do Prado)]] miniatura
Elizabeth F. Ellet
Escándalo
Samuel Stillman Osgood, esposo de Frances Sargent, ameazou con demandar a Ellet a menos que se desculpase formalmente. Elizabeth retirou as súas declaracións e retractouse nunha carta a Frances en que dicía: «A carta que me ensinou Mrs Poe debe ser unha falsificación feita polo propio Poe». Botou toda a culpa a Poe, suxerindo que o incidente se produciu porque o escritor era «dado á bebida, e proclive a actos de tolemia». Ellet difundiu o rumor da tolemia de Poe, que foi retomado por outros inimigos do autor e mesmo viu a luz nas páxinas de varios xornais. O escándalo soamente concluíu cando Osgood se reconciliou co seu marido. Con todo, a fráxil esposa de Poe, Virginia, quedou moi afectada por todo o asunto. Estivera recibindo cartas anónimas sobre as supostas indiscrecións do seu marido xa desde xullo de 1845. Crese que Ellet estaba detrás destes anónimos, que chegaron a alterar a Virginia até o punto de que no seu leito de morte declararía que «Mrs. E.» fora a súa asasina. Como Poe describiu uns anos máis tarde: «Desdeñei a Mrs. E simplemente porque me repugnaba, e até este día non cesou a súa persecución anónima.»
Hidra de Lerna
A Hidra de Lerna (en grego antigo Λερναία Ὕδρα) era un monstro acuático da mitoloxía grega, con forma de serpe de múltiples cabezas (policefalia), con tres, cinco ou nove cabezas (ata cen, segundo a fonte). Matouna Heracles no segundo dos seus Doce Traballos.
Vivía no lago de Lerna, no golfo da Argólida (próximo a Nauplia, Grecia) e de cando en vez saía a terra firme para devorar o gando que atopara. A lenda conta que a Hidra gardaba unha entrada ó Inframundo que existía baixo as augas do lago.
Elizabeth F. Ellet
The Women of the American Revolution
Atopou tanta información de tantas patriotas que a primeira edición de The Women of the American Revolution (As mulleres da revolución americana) de 1848 tivo que ser publicada en dous volumes, que foron tan ben recibidos que se publicou en 1850 un terceiro volume con material adicional. Os historiadores posteriores consideran estes volumes a súa obra máis importante. Ademais, Ellet tamén escribiu Domestic History of the American Revolution (Historia doméstica da revolución americana), no que resumía o mesmo material en narrativa e que tamén se publicou en 1850.
Hidra de Lerna
Mitoloxía
A Hidra era filla de Tifón e Equidna (descendentes de Ponto e Xea); algunhas tradicións din que foi a nai de Quimera.
Elizabeth F. Ellet
The Women of the American Revolution
Ellet contou as historias das mulleres de cada colonia e de todas as clases sociais, exceptuando ás afroamericanas, ás que decidiu ignorar. Algunhas das mulleres sobre as que escribiu, como Martha Washington, Abigail Adams, Mercy Otis Warren e Ann Eliza Bleecker, entre outras, eran famosas por mérito propio. Tamén escribiu sobre algunhas máis escuras, pero de igual valor, as esposas que, fronte á invasión inglesa, criaban aos seus fillos e defendían os seus fogares. Escribiu: «É case imposible apreciar agora a vasta influencia do patriotismo das mulleres no destino da nacente república».
Adeje
O municipio inicialmente denominábase Adexe, debido a que no castelán antigo o fonema /x/ (as castelás 'g' ou 'j' de jefe ou gitano, como se pronuncia 'Adeje') escribíase X.
Elizabeth F. Ellet
The Women of the American Revolution
O antólogo e crítico Rufus Wilmot Griswold axudara a Ellet na creación do libro e deulle acceso aos rexistros da Sociedade Histórica de Nova York, da que era membro. Con todo, a escritora non recoñecía a súa asistencia, o que anoxou ao vengativo Griswold. Nunha crítica, Griswold sinalou: «coa asistencia duns poucos cabaleiros máis familiares que ela coa nosa experiencia pública e doméstica, fixo un valioso e interesante traballo.»
Hidra de Lerna
Mitoloxía
Foi criada por Hera baixo un plátano, preto da fonte Amimone, en Lerna, co obxectivo de matar a Heracles. Ademais das súas varias cabezas (por veces representadas como cabezas humanas), exhalaba un bafo velenoso, que podía matar a quen se lle achegase, mesmo se ela estaba a durmir.
Adeje
A principal actividade económica é o turismo, na zona de Praia das Américas particularmente, onde avanzou moito nos últimos anos, grazas a outro sector bastante avanzado, a construción. É unha das zonas visitadas polos turistas polas súas praias e o seu clima.
Conta cunha poboación de dereito de máis de 41 000 habitantes, a xaneiro de 2008, aínda que debido á súa condición de municipio turístico aumenta esta cantidade nos meses de máxima ocupación de plántaa hostaleira.
Elizabeth F. Ellet
Traballo posterior
dereita|miniatura|238x238px|Cuberta de The Practical Housekeeper (1857). Cando xa era unha establecida e respectada autora, Ellet escribiu Family Pictures from the Bible (Figuras familiares da Biblia) en 1849. En 1850, escribiu Evenings at Woodlawn (Tardes en Woodlawn), unha recompilación de lendas e tradicións alemás, e Domestic History of the American Revolution (Historia doméstica da revolución americana), posiblemente a única historia sobre a guerra de Independencia contada tanto dende a perspectiva masculina como da feminina. De 1851 a 1857 escribiu Watching Spirits (Espíritos gardiáns), Pioneer Women of the West (Mulleres pioneiras do oeste), Novelettes of the Musicians (Novelas curtas dos músicos) e Summer Rambles in the West (Paseos de verán no oeste), este último inspirado nunha viaxe en bote polo río Minnesota en 1852. Unha cidade local, Eden Prairie, recibiu o seu nome de Ellet e dedicou un camiño na súa honra.
Hidra de Lerna
Mitoloxía
Para matar este monstro, Heracles contou coa axuda do seu sobriño Iolao. Ademais de dispararlle frechas ardendo, cortoulle as cabezas cunha cimitarra ou esmagounas coa súa maza. Pero como Hidra posuía a capacidade de rexenerar unha ou dúas cabezas por cada unha que perdía, Iolao cauterizaba a ferida con tizóns obtidos de incendiar un bosque. A cabeza central era inmortal, pero Heracles puido cortala e enterrala baixo unha gran rocha.
Adeje
Lugares de interese
Entre os seus atractivos máis importantes atópase o centro turístico do municipio chamado Costa Adeje, que ao estar preto de Os Cristiáns e da Praia das Américas, nos últimos anos evolucionou moito.
O Barranco do inferno é un dos máis coñecidos da illa e visitado por excursionistas e turistas ao longo do ano, onde se sitúa o Roque do Conde. A Igrexa de Santa Ursula e O Convento con numerosas obras da denominada Arte Sacra
Elizabeth F. Ellet
Traballo posterior
Obras posteriores inclúen Women Artists in All Ages and Countries (Mulleres artistas de todos os tempos e países, 1859), o primeiro libro do seu estilo en representar unha historia de artistas femininas. Escribiu The Queens of American Society (As raíñas da sociedade americana 1867), e Court Circles of the Republic (Círculos da corte da república 1869), unha mirada á vida social de dezaoito presidentes desde George Washington a Ulysses S. Grant.
Hidra de Lerna
Mitoloxía
A maiores, Hera mandou contra el un caranguexo xigante, que chegou a trabarlle un talón, pero Heracles desfíxose del e esmagouno. En agradecemento, Hera recompensouno converténdoo na constelación de Cáncer.
Adeje
Lugares de interese
A Casa Forte. Actualmente a parte que queda dela atópase en estado ruinoso. Está presente no escudo da cidade e forma parte da historia do municipio e da illa, coa presenza da familia Ponche, guanches sometidos e escravos, moitos procedentes de África. Construír no século XVI para evitar as incursións dos piratas, con todo, foi visitada polo corsario John Hawkins, que mantiña unha relación comercial coa familia dona da Casa e do Marquesado. É Monumento Histórico Artístico.
Elizabeth F. Ellet
Últimos anos
En 1850, Ellet e o seu esposo volvéronse a mudar a Nova York, onde el pasou os seus últimos anos como asesor químico para a compañía de gas de Manhattan.
Hidra de Lerna
Mitoloxía
Despois, Heracles impregnou as súas frechas co sangue de Hidra, conseguindo así que as feridas que provocaran foran incurables. De feito, loitando contra os centauros, feriu accidentalmente ó centauro Quirón, causándolle a morte; esta mesma propiedade das súas frechas serviulle para poder dar morte ós Xigantes no transcurso da guerra dos Xigantes contra os deuses olímpicos (Xigantomaquia).
Adeje
Lugares de interese
Cen anos antes da conquista, neste lugar estaba a corte do Mencey Sunta e do seu fillo Tinerfe, desde onde gobernaban a illa unificada, ata que os fillos de Tinerfe dividíronse a illa en nove menceyatos (reinos).
Elizabeth F. Ellet
Últimos anos
Ellet viuse envolta no caso de divorcio de Rufus Griswold coa súa segunda esposa, Charlotte Myers, en 1852. Xunto a Ann S. Stephens escribiulle a Myers dicíndolle que non permitise o divorcio, e á súa vez, a Harriet McCrillis, quen ía a casar con Griswold trala separación, para que terminase a súa relación con el. Logo de que o divorcio fose concedido, Ellet e Stephens continuaron escribindo a Myers e convencérona de revogalo o 23 de setembro de 1853. O 24 de febreiro de 1856, a apelación chegou á corte, onde Ellet e Stephens deron extensos testemuños en contra do carácter de Griswold. Nin este último nin Myers asistiron e a apelación foi desestimada. Cando Griswold morreu en 1857, Sarah Anna Lewis, amiga e escritora do editor, suxeriu que Ellet empeorara a súa enfermidade e que acosara «a Griswold até a morte».
Hidra de Lerna
Mitoloxía
Algúns mitógrafos teñen a hipótese de que a lenda naceu do rei Lerno, do país de Hidra, que se protexía dun séquito de 50 arqueiros, que se substituían inmediatamente cando algún caía.
Elizabeth F. Ellet
Últimos anos
En 1857 Ellet substituíu a Ann Stephens como editora literaria do Evening Express de Nova York. O seu esposo morreu dous anos máis tarde, en 1859. Continuou escribindo, e a pesar de non ter fillos, impulsou obras de caridade para mulleres e nenos empobrecidos dando conferencias para reunir fondos. Ellet, episcopalista a maior parte da súa vida, converteuse ao catolicismo nos seus últimos anos. Morreu da enfermidade de Bright na cidade de Nova York o 3 de xuño de 1877, e foi enterrada xunto ao seu esposo no cemiterio de Green-Wood en Brooklyn.
Hidra de Lerna
Iconografía
A loita coa Hidra de Lerna foi un motivo recorrente para artistas clásicos e modernos, un dos Traballos máis representados na arte. Representouse xa nun frontón da Acrópole de Atenas, de cara o 560 a.C. No Renacemento represéntase como un dragón medieval (Antonio Pollaiolo, Guido Reni ou Pierre Puget), para recuperar posteriormente a forma de serpe xigantesca.
Elizabeth F. Ellet
Obras
Lista de obras segundo o proxecto MSU de historia estadounidense:
Hidra de Lerna
Zooloxía e orixe da taxonomía
En abril de 1735 Carl von Linné foi aos Países Baixos, con Linné coa idea de conseguir o grao de doutor en medicina na Universidade de Harderwijk. No camiño detivéronse en Hamburgo onde tiveron un encontro co alcalde, quen orgullosamente lles mostrou unha marabilla da natureza que posuía: os restos embalsamados dunha suposta hidra de Lerna de sete cabezas. Linné enseguida viu que era falsa e que se trataba en realidade de mandíbulas e pés de donicelas pegadas a peles de serpes. A procedencia da hidra fixo pensar a Linné que fora fabricada por monxes para representar a besta da Apocalipse. Aínda que isto podía preocupar o alcalde, Linné fixo públicas as súas observacións e o soño do alcalde de vender a hidra por unha suma enorme arruinouse. Tendo medo da súa ira, Linné marchou de Hamburgo. Albertus Seba debuxou a hidra mitolóxica en diversas versións, como se estivese facendo en realidade ilustración científica. Este episodio foi fundamental para o desenvolvemento da taxonomía biolóxica, xa que a primeira reputación de Linné se construíu ao desmitificar a hidra de Hamburgo como un engano.
Hydra é tamén un xénero de cnidarios coñecidos vulgarmente como hidras, que teñen un asombroso poder de rexeneración, ao que alude o seu nome, que provén da hidra da mitolóxica, á cal, cando se lle cortaba unha das súas cabezas, lle crecían dúas no seu lugar.
Arne Næss
Arne Dekke Eide Næss, nado en Oslo o 27 de xaneiro de 1912 e finado o 12 de xaneiro de 2009, fundador da ecoloxía profunda, foi un filósofo noruegués, sendo o catedrático máis novo en impartir clase na Universidade de Oslo, cargo que exerceu ininterrompidamente dende 1939 a 1970.
Traxectoria
O seu pai foi maior do exército alemán e a súa nai era norueguesa. No plano sentimental, sucedéronse os matrimonios con mulleres como a sueca Filippa Kumlin d'Orey, a actriz norueguesa Mari Maurstad e a cantante de pop Diana Ross. Naess deixou sete fillos trala súa morte.