cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adaptacións antipredadores
Defensas químicas
Unhas poucas especies de vertebrados como o lagarto Phrynosoma cornutum poden disparar chorros de sangue desde os seus ollos ao incrementar rapidamente a presión sanguínea dentro das súas cuncas oculares se se ven ameazados. Como un individuo pode perder ata o 53% do seu sangue nun só chorro, isto só se usa contra predadores persistentes como os raposos, lobos e coiotes (Canidae), como última defensa. Os cánidos a miúdo abandonan estes lagartos despois de recibir estes chorros e tratan de limpar ou sacudir o sangue que cae nas súas bocas, o que suxire que o fluído ten un mal sabor; elixen outros lagartos se teñen a oportunidade, o que suxire que hai unha aversión aprendida cara a estes lagartos como presas.
As glándulas de baba que teñen ao longo do corpo os mixíns segregan enormes cantidades de moco cando son provocados ou están estesados. A baba xelatinosa ten un grande efecto sobre o fluxo e a viscosidade da auga, entupindo rapidamente as branquias de calquera peixe que intente capturalos. Os predadores normalmente soltan os mixíns en cuestión de segundos (ver imaxe inicial). Os predadores comúns dos mixíns son aves mariñas, pinnípedes e cetáceos, pero poucos peixes, o que suxire que os peixes predadores os evitan.
Defensa comunal
Na defensa comunal, as presas agrúpanse activamente para defenderse agrupándose todos xuntos e ás veces atacando ou acosando o predador, en vez de deixarse ser vítimas pasivas da predación. O acoso é o fustigamento dun predador por varios individos presa á vez. O acoso faise xeralmente para protexer os xoves en colonias sociais. Por exemplo, os monos colobos Piliocolobus realizan o acoso cando están ameazados polos chimpancé, un dos seus predadores comúns. Os machos destes colobos agrúpanse e sitúanse entre os predadores e os grupos de femias e crías. Os machos choutan xuntos e morden activamente os chimpancés. Os tordos reais son aves que poden aniñar en solitario ou en colonias. Nas colonias, os tordos reais acosan e defecan sobre os predadores que se aproximan, e demostrouse experimentalmente que así reducen a predación.
Regurxitación defensiva
miniatura|esquerda|Un polo de [[Fulmarus glacialis|fulmar boreal portéxese lanzando un chorro de aceite estomacal.]]
Algunhas aves e insectos utilizan a regurxitación defensiva para repeler os predadores. O fulmar boreal vomita unha substancia oleosa cor laranxa viva chamada aceite estomacal cando están ameazados. O aceite estomacal procede dos compoñentes da súa dieta mariña. Este causa que as plumas do predador se enreden, o que orixina a perda da capacidade de voar e de repeler a auga. Isto é especialmente perigoso para as aves acuáticas porque as súas plumas que repelen a auga protéxenas da hipotermia cando se mergullan procurando comida.
Numerosos insectos utilizan a regurxitación defensiva. A eiruga Malacosoma americanum regurxita unha pinga de fluído dixestivo para repeler o ataque das formigas. De xeito similar, as larvas das avelaíñas noctuidas regurxitan cando son molestadas polas formigas. O vómito das avelaíñas noctuidas ten propiedades repelentes e irritantes que axudan a disuadir os ataques de predadores.
Altruísmo suicida
Un tipo pouco común de disuadsión dos predadores é o observado nas formigas malaias que explotan Camponotus saundersi. Os himenópteros sociais confían no altruísmo para protexer toda a colonia, polo que as accións autodestrutivas benefician a todos os individuos da colonia. Cando se agarra a pata dunha formiga obreira, esta expulsa de foma suicida o contido das súas glándulas submandibulares hipertrofiadas, expulsando compostos irritantes corosivos e adhesivos sobre o predador. Isto impide a predadción e serve como sinal a outras formigas inimigas de que cesen a predación do resto da colonia.
Escapar
miniatura|upright|[[Faisáns e perdices asustadas voan para escapar dun posible perigo.]]
Voo
A reacción normal dunha presa perante o ataque dun predador é escapar por calquera medio, sexa voando, planando, deixándose caer, nadando, corendo, saltando, enterrándose ou rodando, de acordo coas capacidades de cada animal. As vías de escape son a miúdo erráticas, facendo difícil ao predador predicir por que ruta irá a presa: por exemplo, aves como escolopácidos, perdices e gaivotas choronas escapan rápido das aves de presa, como o falcón peregrino, cun voo zigzagueante ou esquivando. Nas selvas tropicais do sueste asiático, moitos vertebrados escapan dos predadores deixándose caer e planando. Entre os insectos, moitas avelaíñas xiran rapidamente, déixanse caer ou realizan un voo en picado impulsado en resposta aos clics do sonar dos morcegos. Entre os peixes, os espiñentos seguen unha ruta en zigzag, xeralmente dando a volta erraticamente, cando son perseguidos polo pato comedor de peixes mergo grande.
Autotomía
miniatura|A [[autotomía do rabo dun lagarto pode distraer os predadores, ao segir movéndose mentres o lagarto escapa.]]
Algúns animais son capaces de realizar a autotomía (autoamputación), soltando un dos seus propios apéndices como última medida de defensa para intentar eludir ser atrapado por un predador ou para distraelo e así poder escapar. A parte do corpo perdida pode ser máis tarde rexenerada. Certas lesmas de mar soltan papilas punzantes; os artrópodos como os cangrexos poden sacrificar unha pinza, que pode volver crecer nas sucesivas mudas; entre os vertebrados, moitos xecónidos e outros lagartos soltan os seus rabos cando son atacados: o rabo segue movéndose durante un tempo, o que distrae o predador e dá ao lagarto tempo para escapar; despois vólvelle a crecer un rabo máis peqeuno.
Historia das observacións
Aristóteles fixo diversas observación (arredor do 350 a.C.) dun comportamento antipredador dos cefalópodos na súa Historia dos animais, como o uso da tinta como distracción, a camuflaxe e a sinalización.
En 1940, Hugh Cott escribiu un compendio no que estudaba a camuflaxe, mimetismo e aposematismo titulado Adaptive Coloration in Animals.
La Víbora (Vigo)
La Víbora foi un semanario que se publicou en Vigo entre 1887 e 1889.
Historia e características
Subtitulado Semanario venenoso, foi unha publicación satírica. Fundado e dirixido por Luis A. Mestre Hernández, entre os seus colaboradores estaba Ángel Bernárdez Rodríguez.
Lefties
Lefties é unha empresa galega de roupa e complementos, propiedade de Inditex e con sede na vila de Tordera, en Barcelona.
Historia
Lefties empezou a operar como filial de Zara para a venda de excedentes de produción de Zara, Massimo Dutti, Bershka, Oysho ou Pull and Bear. En 2012 comezou a crear as súas coleccións propias tendo entón xa máis de cen tendas e xa con dirección propia e sede en Tordera.
A marca Lefties só operaba en España actualmente tamén ten tendas en Portugal e Rusia, a finais de 2013 tiña 104 tendas en total.
Batalla de Carabobo
Houbo 2 batallas coñecidas con este mesmo nome:
Fortiñón
O topónimo galego Fortiñón pode referirse a:
José Luis Deus
José Luis Deus Rodríguez, nado en Lausana (Suíza) o 12 de xaneiro de 1977, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Lencería
miniatura|dereita|220px|Distintios tipos de lencería miniatura|220px|Distintios tipos de bragas
Lencería é unha categoría de roupa principalmente feminina que inclúe roupa interior (principalmente sosténs), roupa de durmir e batas lixeiras. A elección da palabra adoita estar motivada pola intención de dar a entender que as pezas son atractivas, de moda ou ambas as dúas cousas. Nunha enquisa de 2015 en EE. UU., o 75 % das mulleres e o 26 % dos homes informou de ter usado lencería sexy ao longo da súa vida.
A lencería está feita de tecidos lixeiros, elásticos, lisos, transparentes ou decorativos como seda, satén, licra, charmeuse, gasa, ou (especialmente e tradicionalmente) encaixe. Estes tecidos poden estar feitos de fibras naturais como a seda ou o algodón ou de fibras sintéticas como o poliéster ou o nailon.
Etimoloxía
A palabra lencería é unha palabra tomada directamente da lingua francesa, que significa roupa interior, e que se usa exclusivamente para prendas interiores femininas máis lixeiras. A palabra francesa na súa forma orixinal deriva da palabra francesa linge, que significa 'liño' ou 'roupa'. O uso informal suxire roupa visualmente atractiva ou incluso erótica. Aínda que a maioría da lencería está deseñada para ser usada por mulleres, algúns fabricantes agora deseñan lencería para homes.
Orixes
O concepto de lencería como unha peza de roupa interior visualmente atractiva desenvolveuse a finais do século XIX. Lady Duff-Gordon de Lucile foi unha pioneira no desenvolvemento de lencería que liberou ás mulleres de corsés máis restritivos. Durante a primeira metade do século XX, as mulleres usaban roupa interior por tres razóns principais: alterar a súa forma exterior (primeiro con corsés e máis tarde con faixas ou apertadores), por hixiene e por pudor. Antes da invención da crinolina, a roupa interior das mulleres adoitaba ser moi grande e voluminosa.
Durante o final do século XIX, os corsés fixéronse máis pequenos, menos voluminosos e máis estreitos e foron substituídos gradualmente polo apertador (suxeitador), patentado por primeira vez no século XX por Mary Phelps Jacob. Cando estalou a primeira guerra mundial, as mulleres atopáronse ocupando os postos de traballo dos homes, creando unha demanda de roupa interior máis práctica. Os fabricantes comezaron a utilizar tecidos máis lixeiros e transpirables. En 1935, os sosténs foron actualizados con copas acolchadas para favorecer os peitos pequenos e, tres anos máis tarde, introducíronse os suxeitadores con armazón que daban un peito saliente. Tamén houbo unha volta a unha cintura pequena lograda con faixas. A muller dos anos 40 era delgada, pero tiña cadeiras curvilíneas e peitos puntiagudos e ben formados. Na década de 1960, a silueta feminina liberouse xunto cos costumes sociais. O aspecto era de peitos adolescentes, cadeiras delgadas e extrema delgadez. André Courrèges foi o primeiro en facer unha declaración de moda na cultura xuvenil cando a súa colección de 1965 presentaba figuras andróxinas e a imaxe dunha muller moderna cómoda co seu propio corpo.
A medida que avanzaba o século XX, a roupa interior fíxose máis pequena e máis axustada. Na década de 1960, os fabricantes de lencería como Frederick's of Hollywood comezan a dar glamour á lencería. A industria da lencería expandiuse no século XXI con deseños que se duplicaron como roupa de abrigo. Os franceses refírense a isto como "dessous-dessus", que significa algo parecido á roupa interior como roupa exterior.
Estrutura do mercado
thumb|349x349px|[[Kelly Gale no 2014 Victoria's Secret Fashion Show]] O mercado mundial de lencería en 2003 estimouse en 29.000 millóns de dólares, mentres que en 2005, os suxeitadores representaban o 56 por cento do mercado de lencería e os calzóns representaban o 29 por cento. Victoria's Secret, o maior vendedor polo miúdo de lencería dos Estados Unidos, opera case exclusivamente en América do Norte, pero o mercado europeo está fragmentado, coas predominantes Triumph International, DB Apparel. Tamén destacan as casas de lencería francesas, Chantelle e Aubade así como a galega Oysho.
Fetichismo
thumb|upright|Máquinas expendedoras de bragas usadas no Xapón 2010. Baixo o nome de lencería coñécense as tendencias eróticas fetichistas que apetecen á visión, tacto, deglutición... deste tipo de pezas interiores e íntimas (apertadores, bragas, ligas, calzóns, calcillas, tangas).
A súa principal función consiste en mostrar unha estética a persoa, tamén a hixiene, e a de conservar a calor. Ás veces, a función estética só queda en calidade de primaria, pero termina formando parte do fetichismo.
Este fetichismo pola lencería pode responder aos seguintes tipos:
No mundo erótico e pornográfico, a lencería é a característica propia do punto 2 antes sinalado, pensada para a diversión dos homes que gozan vendo señoras con roupas interiores. Cando se realiza unha procura de publicacións ou páxinas web, o máis frecuente é atopar imaxes de damas exhibindo os seus corpos vestindo atrevidas picardías, ligas e pezas similares.
En moitas ocasións o fetichismo polas pezas interiores inclínase cara a pezas que xa foron estreadas pola persoa amada, ou sexualmente atractiva. Coñecido é o caso de fetichismo por lencería sucia, como poden ser suxeitos capaces de ter un orgasmo cheirando bragas sucias por ouriños.
En países onde está prohibida a difusión de erotismo e pornografía polas leis ou costumes, xa sexa en forma de imaxes por exemplo, teñen moita fama os catálogos de lencería, que na maioría dos casos son "unhas tapadeiras" para presentar modelos en poses provocativas e distintos graos de nudez. Adoitan enviarse por correo, a cobro revertido, e de xeito discreto sen identificar o contido. Así, no caso de ser descuberto, sempre queda a escusa de que se trata dun catálogo pero non dunha revista evidentemente pornográfica.
Entre os homes homosexuais, a inclinación máis frecuente polas roupas interiores aparece baixo o nome de "underpants" (calzóns) ou algunha das súas especialidades "boxer" ou "tanga".
Moitas das pezas interiores deixa ver ou mostra de forma explícita máis do que cobre. Este é un dos seus principais encantos que ata pode levar á excitación coa soa observación.
Léxico e tipoloxía
A continuación acompáñase unha lista de términos básicos de lencería feminina (pezas de roupa, técnicas, etc.);
thumb|right|Modelo con lencería nun desfile de moda
Galicia. Diario de la mañana
Galicia foi un xornal que se editou en Ourense entre 1930 e 1937.
Historia e características
Subtitulado Diario de la mañana, apareceu o 15 de xuño de 1930. Fundado por Marcial Ginzo Soto, ao que o suceden na dirección Ricardo Outeiriño Rodríguez, Antonio López Sánchez (1934-1935) e José Rodríguez de Dios (1936). Xornal de orientación calvosotelista, nos comezos baixo as instrucións de Marcial Ginzo Soto, e logo baixo as de Ricardo Outeiriño. Foron os seus redactores Antonio Couceiro Freijomil, Emilio Amor Rolán, Antonio López Sánchez, Celso Cendón, José González Viso, Xavier Prado Lameiro e Alfonso Carballo. Entre os seus colaboradores figuraron Vicente Risco, Florentino López Cuevillas, Manuel Luís Acuña, Noriega Varela, José Adrio Menéndez e Xosé Ramón Fernández-Oxea. Cesou a súa publicación en maio de 1937.
FedExForum
O FedExForum é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Memphis (Tennessee, Estados Unidos). É a sede dos equipos de baloncesto Memphis Grizzlies (NBA) e Memphis Tigers (NCAA). O recinto conta con capacidade para 18.119 espectadores para partidos de baloncesto, aínda que esta pode variar en función do espectáculo acollido.
Lista de integrais de funcións irracionais
A seguinte é unha lista de integrais de funcións irracionais.
Museo Etnográfico Casa do Patrón
dereita|miniatura|Cartel.
O Museo Etnográfico Casa do Patrón é un museo rural situado no lugar de Codesedo (Doade, Lalín). Ten máis de 2000 m² de exposición, distribuída en tres edificios. É o primeiro museo etnográfico da comarca do Deza. Foi fundado por Manuel Blanco Vilar, e inaugurado o 19 de abril de 1996.
Características
O nome de Casa do Patrón débese a que a vivenda pertencía a unha das familias máis adiñeiradas da zona. Nun primeiro momento contaba cuns 150 apeiros. Os fondos foron aumentando con doazóns e compras simbólicas. O museo Casa do Patrón organiza diversas actividades ao longo do ano, co obxectivo de manter viva a tradición e recuperar prácticas do pasado que se están a perder, como a sega do cereal, a malla, a matanza ou o magosto.
En 2018 ten máis de 4500 pezas relacionadas con 85 oficios tradicionais. Conta con 13 salas, organizadas de forma temática:
dereita|miniatura|Taberna.
Fortiñón, Mondego, Sada
Fortiñón é un lugar da parroquia de Mondego no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 138 habitantes (71 homes e 67 mulleres).
Pablo Santos
Pablo Santos, nado en Monterrey (Nuevo León) o 9 de xaneiro de 1987 e finado preto de Toluca o 15 de setembro de 2006, foi un actor mexicano.
Traxectoria
Aos 12 anos trasladouse a vivir coa súa familia os Ánxeles nos Estados Unidos. En 2000 comezou a interpretar papeis secundarios no cine e a televisión, a súa máis importante participación foi como o fillo da familia mexicanoamericana protagonista de Greetings from Tucson, que se transmitiu na canle WB de 2002 a 2003.
Despois de rematar a serie apareceu no filme Party Animalz (2004) e nas series Law & Order: Special Victims Unit e Boston Public. Era membro da Igrexa da Ciencioloxía.
O 15 de setembro de 2006, Santos morreu nun accidente aéreo preto do aeroporto de Toluca cando viaxaba de Monterrey a Acapulco para celebrar o Día da Independencia Mexicana con seis amigos nunha avioneta, unha Piper Malibu Mirage PA 46, que se estrelou mentres intentaba unha aterraxe de emerxencia.
Música disco
A música disco é un xénero de música de baile derivada do R&B (rhythm and blues) que mesturou elementos de xéneros anteriores, como o funk e o soul, con toques latinos en moitos casos, e que se popularizou nas salas de baile (discotecas) a finais dos setenta.
Características xerais da música disco
miniatura|250px|[[Bóla de espellos representativa da época disco.]]
Ritmo musical
A música pop dominou a escena musical ata o comezo da "disco", na primeira metade dos anos 70. As cancións disco normalmente estaban estruturadas sobre un repetitivo compás de 4/4, marcado por unha figura de charles, de oito ou dezaseis tempos, con hi hat aberto nos tempos libres, e unha liña predominante de baixo sincopado, con voces fortemente reverberadas. Son facilmente recoñecibles polos seus ritmos repetitivos (xeralmente entre 110 e 136 bpms por minuto) e pegadizos, con frecuencia inspirados por ritmos de orixe latina como merengue, rumba ou samba. O uso do open hi-hat a un ritmo 4/4 percíbese claramente en temas como "The Love I Lost", de Harold Melvin & The Blue Notes en 1972, unha produción de Gamble e Huff.
Harmonías e arranxos
O son orquestral usualmente coñecido como son disco fundamentabase na presenza de seccións de corda (violíns, violas, violoncellos...) e metais, que desenvolvían frases lineais en unisón, tras a base instrumental formada polo piano eléctrico e a guitarra eléctrica (con toques claramente tomados do funk). Ao contrario que no rock, a guitarra solista é pouco usual
O resultado era unha especie de muro de son, brillante, cos grupos orquestrais tomando os papeis solistas e cun background harmónico, fundamentado nunha progresión de acordes ben definida (menor/sétima/menor), con predominio dos acordes de sétima maior.
Ámbito temporal
A música disco ten a súa etapa de maior proxección nun período de 10 anos comprendido entre 1972 e 1982, aproximadamente, cun revival nos anos 1990.
Precisamente cara á metade dos 70, obtiveron os seus principais éxitos os intérpretes máis característicos da música disco, como Donna Summer, The Jackson 5, Gloria Gaynor, Barry White, Bee Gees, KC and the Sunshine Band, Village People, Boney M ou ABBA. Outros moitos artistas que, normalmente, non traballaban o xénero, gravaron cancións disco na cima da súa popularidade, por exemplo Leo Sayer (You Make me feel like dancing), Rod Stewart (Do you think i'm sexy?), Electric Light Orchestra (Last Train To London) e Blondie (Heart Of Glass).
Diversas películas, como Saturday Night Fever e Thank God It's Friday, contribuíron ao éxito da música disco entre o público. Aínda que a popularidade da música disco declinou a comezo dos anos 80, mantivo unha importante influencia no desenvolvemento da música de baile electrónica dos anos 80 e 90, así como en xéneros como o House ou o Techno.
Soul de finais dos 60
A música disco toma as súas raíces do soul de finais dos anos 60, e nese proceso de evolución toman parte un importante número de artistas do xénero, que van achegando paulatinamente os elementos que acabarán definindo a música disco. Barry White é un destes nexos e o primeiro que resaltou o papel do ritmo fronte ás melodías e arranxos orquestrais. Con todo, quizais sexa o tema de Jerry Butler, Only the Strong Survive (1969), o primeiro exemplo de combinación dos elementos que definirían a música disco. Este tema axuntaba os sons do soul de Filadelfia e Nova York, xunto coas evolucións do son Motown.
O soul de Filadelfia, precisamente, caracterizábase pola súa mestura de percusión hipnótica con arranxos de cordas, e a súa pegada vese claramente en temas como "Soul Makossa" (1972), de Manu Dibango, un dos primeiros grandes éxitos disco. Con todo, o termo disco non foi utilizado ata que o crítico Vince Aletti incluír na revista Rolling Stone, no seu artigo "Discotheque Rock '72: Paaaaarty!".
Studio 54 e outras salas
Si houbese que identificar cada música cun lugar, o fortín da música disco sería, sen dúbida, a soada discoteca neoiorquina "Studio 54" (1977-1986) onde os djs, coa finalidade de prolongar a diversión, e utilizando para iso dous pratos cunha mesma canción, lograron estender considerablemente a duración dos temas de éxito. Iso deu como resultado as versións de 12 polgadas, onde se invitaba a bailar, e moverse gozando da música, segundo o termo definitorio do momento: Boogie.
Algunhas outras salas de baile tamén obtiveron prestixio: The Limelight, Magique, L'amour, Sanctuary, Paradise Garage etc.
Primeiros éxitos nas listas
O tema "Rock The Boat" de Hues Corporation (1974) foi nº 1 nos charts de singles e vendeu máis de 2 millóns de copias, converténdose así no pioneiro dos grandes éxitos da música disco.
Tamén alcanzaron este privilexiado status outros temas como "Love's Theme", de Barry White & Love Unlimited Orchestra, a comezos de 1974. Ese mesmo ano, Gloria Gaynor publicou o primeiro álbum de vinilo con formato disco mix, que alcanzou o nº 1 das listas, grazas a que incluía unha versión dun tema de The Jackson 5, "Never Can Say Goodbye", que se converteu en paradigma do xénero.
Con todo, foron os Bee Gees quen puxeron cara á música disco. O grupo fora popular na década anterior polas súas baladas, e ata competeran cos Beatles nos charts (lista de éxitos musicais), aínda que desapareceran durante algún tempo. A habilidade de Barry Gibb para cantar en falsete e a inmersión do grupo no disco, proporcionáronlle o seu primeiro nº 1 logo de moitos anos con Jive Talkin (1975) e, sobre todo, con You should be dancing (1976). Ambos temas incluíronse, posteriormente, na banda sonora da película Saturday Night Fever (1977).
1975-1979: a idade de ouro
A partir de 1975, un gran número de artistas que nunca antes tocaran o xénero, comezan a gravar cancións disco, en moitos casos por imposición das discográficas, buscando un hit. Exemplos notables disto, foron temas como Got to give it up (Marvin Gaye, 1977);You Make Me Feel Like Dancing (Leo Sayer, 1977); Miss You (Rolling Stones, 1978); "I was made for lovin' you" (KISS, 1979); Copacabana (Barry Manilow, 1978); I'm every woman (Chaka Khan, 1978); Silly love song (Wings, 1976); Boogie Nights (Heatwave 1978); Do You Think I'm Sexy? (Rod Stewart, 1979); Last train to London (Electric Light Orchestra, 1979); ou os éxitos de Michael Jackson, Don't Stop 'til You Get Enough e Off the Wall (1979). A publicación da Banda sonora da película Saturday Night Fever  (Febre do sábado noite) (1977), un dos álbums máis vendidos da historia da música popular, catapultou aos Bee Gees, novamente, ao número 1 das listas de éxitos de todo o mundo, con oito sinxelos diferentes, entre os que destacan Stayin' Alive, You Should Be Dancing, Night Fever e Jive Talkin o que lles converte nos Reis da música disco.
Na mesma época na que o xénero consolidábase, algunhas agrupacións alleas ao mesmo introducironse na música disco, asimilando tanto elementos do son New York, como do de Filadelfia, e engadindo tamén toques latinos; por exemplo, a Salsoul Orchestra, dirixida por Vincent Montana Jr. Paralelamente o xénero en Europa desenvolve algúns éxitos no modo italo-disco co grupo La Bionda. Incluso algúns grupos de rock de primeira liña publicaron temas con claras influencias disco: Miss you de Rolling Stones, I was made for lovin'you de Kiss etc. Tamén grandes factorías de Hollywood, como Disney, víronse influenciadas polo xénero. Os estudos Disney, publicaron, en 1979, un LP denominado Mickey Mouse Disco con algunhas pistas que chegaron a ser moi coñecidas, como Macho Duck e Disco Mickey Mouse (con versións en inglés e castelán). O disco publicouse en ambos idiomas e alcanzou un éxito aceptable, constituíndo un achegamento infantil á música disco. Do mesmo xeito, publicouse Sesame Street Fever coas personaxes de Barrio Sésamo, os cales tamén interpretaban música disco de tipo familiar e onde tamén colaborou Robin Gibb dos Bee Gees.
As series e programas de TV da época en xeral adoptan pistas de presentación e de acompañamento de escenas de acción baseadas na música disco. É o caso de ''CI5 The Professionals (1977), CHiPS (1977), ou Wonder Woman (1977).
Os antidisco
A popularidade de Febre do Sábado Noite (Saturday Night Fever), levou ás grandes discográficas a inundar o mercado de produtos disco feitos de forma mecánica e homoxeneizada para cubrir a demanda crecente da audiencia. A vulgaridade destes produtos e a aparición de alternativas de baile evolucionadas (Dance, Techno...), crearon un sentimento antidisco cada vez máis perceptible. As emisoras de radio comezaron a abandonar a música disco, sobre todo a partir de 1980. A urxencia de escenas alternativas, tanto no rock (Punk, New wave...) como na música R&B (Rap, hip hop...) tamén contribuíron ao declive do xénero.
O 12 de xullo de 1979, tivo lugar unha acción antidisco en Chicago, impulsada por diversos DJs de emisoras de rock, como Steve Dahl, Gerry Meier ou Michael Veeck, e que adoptou formato de evento, baixo o nome de Disco Demolition Night. O asunto incluíu a queima de álbums de música disco e acabou cun forte enfrontamento coa policía, e numerosos arrestados. Este conflito, influíu seriamente no cambio da paisaxe sonora nos charts. No entanto, aínda continúa habendo algúns éxitos disco a comezo dos oitenta, aínda que cun estilo evolucionado e simplificado: Lipps Inc. (Funkytown, 1980); Kool & the Gang (Celebration, 1980); The Weather Girls (It's raining men, 1982); The Pointer Sisters (I'm so excited, 1982); Michael Jackson (Thriller e Billie Jean, 1982); Queen (Body Language, 1982); The Mary Jane Girls (In My House, 1983); Prince (1999, 1983); Irene Cara (Flashdance, 1983); ou Madonna (Lucky Star, 1983), Baltimora (Tarzan Boy, 1984) e Gloria Estefan (Conga, 1985).
Do son disco ao son house
A transición entre a música disco dos 70 e o Dance dos 80, prodúcese basicamente nos estudios de gravación. Segundo afirmacións de Gloria Gaynor, o cambio orixínase debido a que os produtores comezan a ter sobrecustos nas súas edicións. Así que se substitúen as seccións de corda e vento, e o amplo conxuntos de músicos de sesión por sofisticados secuenciadores e caixas de ritmos. Deste xeito nacen estilos primixenios do Dance como o Hi-NRG e o electro.
Paralelamente o xénero, xa decadente, asimila variadas influencias do jazz e o blues, xerando novas vías de desenvolvemento (Acid jazz, Groove) que inundan as discotecas dos Estados Unidos e o Reino Unido entre 1980 e 1983. Entre os primeiros exemplos de Dance xa recoñocibles, atopamos a D.Train, Kashif ou Patrice Rushen
O single Planet Rock de Afrika Bambaataa (1982), producido por Arthur Baker, marca o xiro definitivo do disco cara ao hip hop e o techno, fortemente influenciado, entre outros, por Kraftwerk e o seu Trans Europa Express. O nome do estilo foi electro funk.
Serían finalmente produtores, como o propio Giorgio Moroder en Europa, e Larry Levan ou Frankie Knuckles nos Estados Unidos, quen, xogando con loops e baixos poderosos, impulsarían o house, vinculado a clubs como o Paradise Garage (Nova York) ou o Warehouse, en Chicago.
O rexurdimento do disco nos anos noventa
A aparición dalgúns discos de artistas renomeados, a mediados dos noventa, que incorporaban elementos claramente disco, orixinou un breve rexurdir do xénero na década dos '90. Publicáronse cancións neo-disco así como algunhas mesturas entre hip hop e Música Disco, con artistas como Pet Shop Boys(New York City Boy 1991), U2 (Lemon,1993), Brand New Heavies (Spend Some Time, 1994), Spice Girls (Who Do You Think You Are?, 1995), Jamiroquai (Cosmic Girl, 1996; Little L, 2001), N-Trance (Stayin Alive, D.I.S.C.O.,1997), Will Smith (Gettin Jiggy With It 1997),Kylie Minogue (Spinning Around, 2001) ou Sophie Ellis-Bextor (Murder on The Dance Floor, 2002).
Nesta mesma década, unha serie de videoxogos incluíron algúns temas disco, como é o caso, entre outros, de Dance Dance Revolution 4th Mix (Shake Your Booty de KC and the Sunshine Band); Bust A Groove (The Natural Playboy) ou 'Bust A Groove 2 (Lets the Music Take Control) etc. Para a saga Bust a Groove, os temas foron especialmente compostos para representar a un personaxe denominado Hiro, que é un fanático bailarín deste tipo de música.
O xénero na actualidade
As influencias da música disco permanecen aínda en temas recentes, por exemplo, Free my love de Suzanne Palmer, Big Girls (You Are Beautiful) de Mika, Shut Up And Let Me Go de The Ting Tings, Itsi Bitsy Bikini de Gummy Bear ou algo do que fan Scissors Sisters (2007) e temas como "Hung Up" do álbum de Madonna, "Confessions on a Dance Floor" (2005). Así mesmo o J-Pop, no Xapón, tivo breves éxitos con influencias disco, como Puffy AmiYumi, Cosmic Nefaretabi e Swimming Pool.
Paralelamente segue habendo un mercado de afeccionados, que permite que sigan editándose CD clásicos, remixes dalgunhas cancións coñecidas, e que se celebren grandes concertos, de convocatoria "familiar", como o realizado pola PBS en 2004, que uniu a estrelas e artistas daquel tempo (como A Taste Of Honey, Leo Sayer , Tavares , Frankie Valli , Yvonne Elliman , HeatWave , The Hues Corporation ou Martha Wash, entre outros), que "reviviron" moitas das cancións que fixeron época.
Variantes rexionais
Na época de maior esplendor (mediados dos 70), apareceron un gran número de variantes rexionais do xénero, nalgúns casos consecuencia das características especiais dalgúns artistas, noutros como consecuencia de conceptos de produción e/ou arranxos musicais. Entre estes subxéneros locais, cabe destacar:
Os DJs
O concepto de xénero e a súa estreita relación coa pista de baile, deu un papel os DJ na popularización da música disco. Co tempo, os máis importantes, foron incorporando elementos a creación de traballar con vinilos, chegando a xerar fórmulas rítmicas propias que foron asumidas polos produtores. Unha destas liñas de desenvolvemento da música disco enlaza directamente ao hip hop (Afrika Bambaataa).
Entre os máis importantes DJs cabe lembrar a Walter Gibbons, David Mancuso, John Benítez e Richie Kaczar (ambos de Studio 54), Francis Grasso, Ian Levine, Mike Pace, Preston Powell etc
Música disco fóra dos EE.UU.
Non se pode entender a evolución da másica disco sen a participación fundamental de Europa. Gran parte dos éxitos da segunda metade da década fraguaronse, ou producironse directamente, no vello continente. Aínda que os artistas alén do charco bebían das influencias directas do soul e a música negra, en Europa as influencias son moito máis variadas: jazz, pop, estilos locais... e nótase unha clara predilección e evolución na música disco europea cara aos sons sintetizados, fundamentais para entender a música de baile dos anos 1980 (euro/italo disco, House, Industrial, Electro...). Produtores como o italiano Giorgio Moroder estarán á cabeza desta evolución, dentro do denominado "Son Munich", con producións para Donna Summer ou propias como "From Here To Eternity".
O estilo disco foi adoptado rapidamente, do mesmo xeito que sucedeu en EE.UU. por artistas europeos consagrados como ABBA, claramente instalados no xénero desde o seu éxito "Dancing Queen", dominando as listas durante finais dos 70 e comezo dos 80. Tamén, a Electric Light Orchestra, con temas claramente disco como Last Train To London, ou as súas incursións na banda sonora da película Xanadu. Incluso cantantes tradicionais francesas como Dalida ou Sheila, esta baixo o pseudónimo Sheila B. Devotion, que obterían gran popularidade no "disco sound".
Do mesmo xeito que en EE. UU., en Europa aproveitouse o tirón da música disco, para desempoar éxitos de décadas pasadas e obter de novo un grande éxito. Neste capítulo caben destacar, desde Francia, Santa Esmeralda, con versións de "The House Of The Rising Sun" ou "Don't Let Me Be Misunderstood", ambos éxitos de The Animals; Belle Epoque co "Black Is Black" de Los Bravos; ou desde Alemaña, Boney M. con Sunny de Bobby Hebb, e Eruption co "One Way Ticket" de Neil Sedaka.
Da década dourada pódense destacar como exponentes europeos moi influentes a Cerrone (Francia), Boney M. (Alemaña), La Bionda (Italia), ou Barrabás (España).
Alemaña
Alemaña, da man de produtores do nivel de Giorgio Moroder, Frank Farian ou Rolf Soja, desde Múnic ou Hamburgo, é con Francia, un dos países que máis éxitos proporcionou á música Disco mundial. Estilos como o Son Munich son selos identitarios dun estilo que se nutre do pop europeo, a música de raíces afroestadounidenses, o jazz, e a electrónica de vanguardia xurdida no Krautrock. miniatura|Donna Summer. A cantante Donna Summer que desembarcó en Europa como integrante do musical Hair a principios dos 70, recala en Alemaña e da man de Girogio Moroder iniciando unha carreira de éxitos fundamentais para o éxito masivo da música disco. A erótica "Love To Love You Baby" (1975), ou a electrónica "I Feel Love" (1977) son éxitos populares do xénero en todo o mundo.
Boney M, grupo integrado por cantantes e bailaríns das Indias Occidentais e Xamaica, lanzados da man do produtor Frank Farian, pódeselles considerer expoñentes dunha música disco popular, pensada para o consumo masivo, con estribillos pop fáciles para o gran público ("Brown Girl in The Ring", "Rivers of Babylon", "Gotta Go Home", "El Lute" ou "Daddy Cool") que poderiamos denominar Bubble Gum-Disco.
Denomínase Son Munich ao estilo disco gravado fundamentalmente nos Musicland Studios ou nos Union Studio de Múnic. Polos Musicland, dos cales foi fundador Giorgio Moroder, pasarían un gran número e artistas internacionais, pero serán recordados sempre polas producións disco, que incluían grandes partes de música electrónica, e cunha vocación popular. Son exponentes Donna Summer, Roberta Flack, Boney M, Silver Convention, o propio Giorgio Moroder, e proxectos deste como a Munich Machine.
Este paso do Krautrock electrónico á música disco tivo tamén o seu paso inverso. Os alemáns Kraftwerk que se comezaron a afastar do son frío do Krautrock desde o éxito Autobahn, asimilan de xeito natural o seu son electrónico minimalista á música disco, especialmente desde o inesperado éxito nas discotecas de Trans Europe Express. O álbum The Man Machine (1978) e Computer World (1981) inciden neste son electrónico disco que seria precursor e inspirador de correntes dos anos 80 como o Electro Funk, do Tecno pop orientado á pista de baile, ou o House
España
Pola súa banda, en España, na segunda metade da década, e comezo dos oitenta, houbo algunhas incursións na música disco, destacando, sen ningunha dúbida, o grupo Barrabás, unha das bandas de máis éxito internacional (máis famosos en EE. UU. que en España), que produciron temas de corte disco pero fusionando multitude de estilos como o jazz, rock ou sons afro-latinos. Entre os seus éxitos disco nos anos 70 destacan "Hi-Jack", "Desperately", ou "Check-Mate", sendo uns dos precursores na publicación, en 1975, dun dos primeiros maxi-single (formato de vinilo de 12 polgadas pensado para discotecas) da historia. O tema elixido foi "Mellow Blow", no selo Atlantic en EE. UU..
Ademais de Barrabás hai que mencionar ao dúo Baccara. Aínda que os seus éxitos téñense que considerar como producións de música disco Alemás, a súa forma tan española de pronunciar o inglés, e as súas orixes, fanlles un oco nesta sección. Mayte Mateos e María Mendiola foron lanzadas desde Hamburgo, polo produtor Rolf Soia, que as bautizou Baccara (previamente chamáronse Venus) e foi o artífice de dúas pezas fundamentais da música disco dos 70, "Yes Sir I Can Boogie" e "Sorry I'm a Lady". Como tantos outros artistas da música disco a súa popularidade terminou pronto, sendo só remarcable separadamente destes éxitos mencionados, o seu éxito menor "The Devil Sent You To Laredo", e a súa participación no festival de Eurovision, representando a Luxemburgo. Nese festival foron as introdutoras do son disco, xa que Eurovision ata entón era pasto, salvo honrosas excepcións, de producións de bubble-gum facilón, ou baladas románticas.
O son disco instálase en España fundamentalmente da man do denominado fenómeno "Fans" (lanzamentos comerciais de artistas adolescentes para adolescentes, sobre todo femininas) entre 1979 e 1980. O resultado é un son pop con bases claramente "Disco", como se pode escoitar nos lanzamentos de artistas como Pedro Marín e o seu éxito "Aire" (1979), Iván, cos seus éxitos "Sin Amor"(1979), (versión do tema Dschinghis khan que o grupo homónimo alemán interpretaría en Eurovision en 1979), e "Fotonovela" (1983), número 1 en países como Francia ou Alemaña; ou Miguel Bosé, cos seus éxitos internacionais, Super-Superman, e Anna. Outros representantes disco-ibéricos da época son "Apache", ou "Goma de Mascar".
Aproveitando o tirón, rodeado de certo escándalo (para aqueles anos) de artistas transexuais, ou presuntamente transexuais, como Amanda Lear, Bibiana Fernández, máis coñecida como Bibi Andersen, publica en 1980 un tema de clara inspiración no Munich Disco Sound, chamado "Call Me Lady Champagne", de grande éxito en España, e algúns países europeos como Alemaña. O tema foi o comezo dunha efémera carreira musical.
Xa nos anos 80 algúns apuntanse ao estilo italo disco, facendo producións electrónicas de similar factura e pretensións internacionalistas. Dentro deste estilo podemos enmarcar ao xa mencionado Iván, David Lyme, Charlie Danone, Atlanta, os pseudónimos do produtor RT1 tales como DJ Ventura - Mr Backer e Vicio Latino, Steve Clark (nada que ver co membro homónimo da banda de rock Def Leppard), Xalan ou Lenroy. O éxito internacional do "The Night" de Azul y Negro é tamén incluído habitualmente entre os éxitos europeos do italo disco, malia que a súa liña ía máis pola senda do tecno pop. Alaska y los Pegamoides conseguen un grande éxito en España, a principios dos 80, co tema "Bailando" (1981), de clara inspiración no son dos franceses Gibson Brothers, e que posteriormente aproveitando o boom do Acid House volverían gravar editando varias mesturas distintas, dentro dos estilos puramente electrónicos de finais desa década. miniatura|Barry White Curiosamente, o grupo español que mellor sintetizó o son disco, a Fundación Tony Manero, aparece co revival dos anos 90. Aínda que o seu estilo, excesivamente purista en canto á gravación do son, afástaos dos seus coetáneos estranxeiros como Jamiroquai que o adaptaron á época post-House. O seu éxito foi practicamente local e débese sobre todo á inclusión do tema "Super Sexy Girl" como banda sonora do anuncio, para as televisións en España, do modelo de coche "Space Star" da marca xaponesa Mitsubishi.
Francia
Patrick Hernández sería número 1 en medio mundo con "Born To Be Alive", engadindo a curiosidade de que Madonna chegou a estar no corpo de baile que o acompañaron nalgunhas actuacións da súa xira de 1980. Patrick Juvet, con éxitos como "Lady Night", "I Love America", ou "Got A Feeling". Space co éxito "Magic Fly" (representantes do Space Disco, outra variante electrónica do música disco, próxima o Munich Sound, pero con sabor máis puramente electrónico, próximo a artistas como Jean-Michel Jarre). Voyage e o seu éxito "Souvenirs" (considerado un dos mellores temas do música disco de todos loa tempos), Gibson Brothers, Otawan e unha longa lista de artistas sitúan a Francia como unha das grandes potencias do música disco.
A cantante Sheila, tras ser unha cantante de éxito nos anos 60 converteríase ao música disco coa denominación Sheila B. Devotion, alcanzando fama internacional con éxitos como Spacer. Tamén é de destacar o hit disco da cantante Dalida, outra cantante de pop francés clásico, J’attendrai, que ocupou os nº 1 dos charts, ou "listas de éxitos", en multitude de países, como Canadá ou Xapón. Francia achegou ademais de artistas gran cantidade de produtores de música disco internacional, tanto propios, como afincados, entre os que hai que destacar Jacques Morali ou Alec R. Costandinos.
A achega francesa ao eurodisco (italo disco), vén da man de Desireless e o seu éxito "Voyage Voyage", Bandolero e o seu éxito "París Latino", ou a Princesa Estefanía de Mónaco alias Stephanie co seu éxito "Irresistible".
Italia
En Italia do mesmo xeito que en Francia ou en Alemaña, desenvolveuse música disco con pretensións internacionais. Con todo, o xénero terminou desenvolvendo unha variante especial denominada italo disco a cal evolucionou en parte grazas á música electrónica que tamén lle deu un toque único ao xénero. O Italo-disco terminou sendo un estilo propio, cantado fundamentalmente en inglés, coa música producida completamente por instrumentos electrónicos e  secuenciadores, que se identificaba con Italia, sen ter case ningunha conexión coa música popular italiana anterior. Na década dos 70 son exemplo deste estilo o grupo Easy  Going, con éxitos como " Fear", Tulio De Piscopo con "Stop  Bajon", La Bionda, con éxitos como " One  For  you,  One  For Me" ou o disco- electro-pop "Wanna Be Your Lover" que mostra claramente a transición ao italo-disco. Difference con "High Fly" tamén tiveron unha certa repercusión internacional.
Nos anos 80 houbo unha infinidade de artistas italo disco, caben destacar  Kano,  Kasso, Silver Pozzoli, Spagna, P Lion, Miko Mission, Baltimora, Righiera, Camaro's Gang, Dean Harrow, Gary Low, Gazebo, The Twins
Artistas consagrados como Raffaella Carrà incursionaron tamén no música disco con temas de corte desenfadado tamén cantados en castelán: Hay que venir al sur, 0303456, En el amor todo es empezar etc.. Outro cantante italiano que ao pasarse ao música disco conseguiu un único e inesperado éxito internacional foi Pino D'Angiò, que con "Ma Quale Idea", conquistou os primeiros postos de innumerables "charts" internacionais.
Outros países europeos
Ao músico grego Alexandre Garbis Sarkis Kouyoumdjian, mellor coñecido como Alec R. Costandinos, como D. C. La Rue e con moitos outros pseudónimos, pódeselle considerar, xunto ao tándem Giorgio Moroder - Pete Bellotte, ao produtor francés Jacques Morali ou ao alemán Fran Farian, un dos reis da música disco europea da década de 1970. Fincado en Francia, compuxo e produciu para unha infinidade de artistas e proxectos propios, entre os que se atopan Love and Kisses, Don Ray, Tony Rallo, Cerrone, Paris Connection, Sphinx, Sumeria e Alan Hawkshaw.
Trypanosoma cruzi
Trypanosoma cruzi é unha especie de protozoo parasito euglenozoo que causa tripanosomíases en humanos e animais en América, como a enfermidade de Chagas humana. A transmisión realízana insectos hemípteros triatominae cando depositan as súas feces na superficie da pel dos seus hóspedes e despois pican. Cando o hóspede humano ou animal se raña na zona irritada pola picadura, a penetración na ferida de feces co parasito vese facilitada.
Os casos agudos trátanse con nifurtimox e benznidazole, pero non hai actualmente ningunha terapia efectiva contra os casos crónicos.
Morfoloxía
miniatura|200px|Formas celulares dos [[Trypanosomatida.]] O T. cruzi pode presentar tres formas distintas: amastigota, epimastigota e tripomastigota.
Ciclo vital
O ciclo de vida de T. cruzi empeza nun animal que serve de reservorio, xeralmente un mamífero salvaxe ou doméstico ou un ser humano. Un insecto Triatominae serve como vector.
miniatura|500px|center|Ciclo vital de Trypanosoma cruzi.
Xenética
T. cruzi divídese en dous grandes grupos: T. cruzi I e T. cruzi II. Este último á súa vez divídese en cinco grupos menores: T. cruzi IIa, IIb, IIc, IId e IIe. T. cruzi II está moito máis asociado aos casos crónicos da enfermidade de Chagas, polo menos no cono sur de Suramérica.
Cultivo
Trypanosoma cruzi pode ser cultivado doadamente co medio NNN.
Corte Penal Internacional
A Corte Penal Internacional (chamada en ocasións Tribunal Penal Internacional) é un tribunal de xustiza internacional permanente de dereito penal cuxa misión é xulgar ás persoas que cometeron crimes de xenocidio, de guerra e de lesa humanidade como a escravitude, o apartheid, o exterminio, os asasinatos, as desaparicións forzadas, as torturas, os secuestros e o delito de agresión, entre outros. Ten a súa sede na Haia, Países Baixos.
Historia
miniatura|Edificio da Corte Penal Internacional n´[[A Haia.]] Os alicerces políticos e doutrinais tralo establecemento dun tribunal internacional para o axuizamento de crimes son de longa data en occidente. Xa en 1919, unha vez rematada a primeira guerra mundial, os países vitoriosos quixeron xulgar ao Káiser Guillerme II de Alemaña polo crime de agresión, pero nunca se chegou a un acordo sobre a materia.
O seu fundamento orixinal máis directo atópase nos Xuízos de Núremberg e nos Xuízos de Toquio. Malia que o primeiro destes foi obxecto de graves críticas -tanto por castigar penalmente a persoas xurídicas como as SS ou a Gestapo, ou por non aplicar principios de temporalidade e territorialidade dos delitos- foron en conxunto considerados un grande avance en materia de xustiza internacional.
Posteriormente, nos albores da Organización das Nacións Unidas, o Consello de Seguridade recomendou a un panel de expertos o que se explorase a posibilidade de establecer unha corte permanente de xustiza en materia criminal (penal). Con todo, logo de longos debates, a idea non prosperou ata os graves acontecementos do xenocidio iugoslavo (1991 - 1995) e o xenocidio ruandés (1994).