cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poeta de guerra
Escocia
Hamish Henderson, poeta escocés de Blairgowrie, Perthshire, serviu como oficial no Exército Británico durante a Campaña do Norte de África. Durante o seu servizo, recolleu a letra de "D-Day Dodgers", unha canción satírica coa melodía de Lili Marlene, atribuída ao sarxento Harry Pynn, que servira en Italia. Henderson tamén escribiu a letra de Farewell to Sicily de The 51st Division, sobre a melodía de gaitas "Farewell to the Creeks". O libro no que se recolleron, Ballads of World War II, publicouse "de xeito privado" para eludir a censura, pero aínda así gañou a prohibición de dez anos da radio da BBC. O libro de poemas de 1948 sobre as súas experiencias na guerra, Elegies for the Dead in Cyrenaica, recibiu o premio Somerset Maugham.
O poeta gaélico escocés Duncan Livingstone, nativo da illa de Mull e criado en Pretoria desde 1903, publicou varios poemas en gaélico sobre a guerra, un relato da batalla do río da Prata e tamén unha imitación do lamento de Sìleas na Ceapaich de comezos do s. XVIII, Alasdair a Gleanna Garadh, en honra ao sobriño de Livingstone, o oficial piloto Alasdair Ferguson Bruce da Royal Air Force, que foi derrubado e asasinado durante unha misión sobre a Alemaña nazi en 1941.
O poeta gaélico Sorley MacLean foi criado na Igrexa Presbiteriana Libre de Escocia, que máis tarde describiu como "o máis estrito do fundamentalismo calvinista" na illa de Raasay. Converteuse, ao estalar a Segunda guerra mundial, nun simpatizante comunista. Como poeta bélico escribiu sobre as súas experiencias co Royal Corps na campaña do Western Desert. O tempo de MacLean na liña de tiro rematou despois de ser ferido en El Alamein en 1941. O poema Glac a' Bhàis ("O val da morte") conta os seus pensamentos ao ver un soldado alemán morto no norte de África. O poema reflexiona sobre o papel que puido xogar o morto nas atrocidades nazis contra os xudeus e os comunistas alemáns. Conclúe, con todo, dicindo que a pesar de calquera cousa que puidese ter feito o alemán, non sentiu pracer coa súa morte en Ruweisat Ridge. MacLean foi descrito pola Scottish Poetry Library como "un dos principais poetas escoceses da era moderna". Seamus Heaney, poeta norteirlandés gañador do Nobel de Literatura, atribuíu a MacLean ter salvado a poesía gaélica escocesa.
Tras o estalido da guerra en setembro de 1939, o poeta Dòmhnall Ruadh Chorùna compuxo o poema Òran dhan Dara Chogaidh. Nel instou aos gaélicos que ían loitar a non ter medo e que a vitoria sobre Adolf Hitler e a Alemaña nazi chegaría en outubro.
Estados Unidos
A masacre masiva e a futilidade da Primeira guerra mundial estaban tan profundamente arraigadas no pobo norteamericano, que os esforzos do presidente estadounidense Franklin D. Roosevelt por levar os EUA á guerra contra a Alemaña nazi foron moi impopulares.
O America First Committee, do que Charles Lindbergh era o portavoz, e o Partido Comunista dos Estados Unidos estaban organizando protestas contra as políticas exteriores de Roosevelt. A oposición á participación estadounidense na guerra desapareceu por completo despois de que a Mariña Imperial Xaponesa atacase Pearl Harbor o 7 de decembro de 1941.
A Segunda guerra mundial non se adoita considerar unha guerra de poetas, mais houbo nela tamén algúns poetas bélicos.
Nunha entrevista para o documental The Muse of Fire, o poeta laureado estadounidense Richard Wilbur comentou que había unha gran diferenza entre os poetas bélicos da Primeira guerra mundial e aqueles, como el, que escribiron e serviron durante a Segunda guerra mundial. Wilbur explicou que, a diferenza de Siegfried Sassoon e Wilfred Owen, os poetas estadounidenses da IIGM crían que estaban a loitar nunha guerra xusta e que a Alemaña nazi, a Italia fascista e o Xapón imperial eran inimigos terribles que debían ser enfrontados e destruídos. Engadiu que moitos poetas da Segunda guerra mundial, incluído el mesmo, sentían simpatía pola difícil situación dos obxectores de conciencia.
Despois de ser expulsado do adestramento de sinais e devolto ás filas por expresar simpatía polo Partido Comunista, Richard Wilbur foi enviado ao estranxeiro como un alistado e serviu no teatro europeo como operador de radio co 36º EE. División de Infantería. Estivo en combate durante a Campaña de Italia na Batalla de Anzio, na Batalla de Monte Cassino e na Liberación de Roma. Finalmente foi ascendido aos rangos de sarxento.
A guerra do sarxento Wilbur continuou a través do Desembarco no sur de Francia e na invasión final da Alemaña nazi. Durante o seu servizo de guerra e durante as décadas seguintes, Richard Wilbur escribiu moitos poemas bélicos.
Un dos poemas bélicos máis coñecidos de Wilbur é Tywater, sobre a morte en combate do cabo Lloyd Tywater, un antigo vaqueiro de rodeo de Texas con talento para trucos de cordas, lanzamento de coitelos e tiros de andoriñas do ceo cunha pistola.
Outro famoso poema de guerra de Richard Wilbur é Primeira neve en Alsacia, que describe liricamente os horrores dun campo de batalla recente na Francia ocupada sendo cuberto pola fermosa vista da neve que acababa de caer.
Anthony Hecht, un poeta estadounidense de ascendencia xudía alemá, serviu no Teatro Europeo como GI coa 97ª División de Infantería dos Estados Unidos. Hecht non só viu combate no peto do Ruhr e na Checoslovaquia ocupada, senón que tamén axudou a liberar o campo de concentración de Flossenbürg. Despois da liberación, Hecht entrevistou aos superviventes para reunir probas para o procesamento dos crimes de guerra nazis. Décadas máis tarde, Hecht buscou tratamento para o TEPT e utilizou as súas experiencias bélicas como tema de moitos dos seus poemas.
O poeta estadounidense Dunstan Thompson, natural de New London, Connecticut, comezou a publicar os seus poemas mentres servía como soldado no Teatro Europeo durante a Segunda guerra mundial. Os poemas de Thompson describen o servizo militar a través dos ollos dun homosexual, que se dedica a encontros casuales con soldados e mariñeiros no Blitzed Londres.
Karl Shapiro, un escritor con estilo cun encomiable respecto polo seu oficio, escribiu poesía no Pacific Theatre mentres serviu alí durante a Segunda guerra mundial. A súa colección V-Letter and Other Poems, escrita mentres Shapiro estaba destinado en Nova Guinea, foi galardoada co Premio Pulitzer de poesía en 1945, mentres Shapiro aínda estaba no exército. Shapiro foi poeta laureado estadounidense en 1946 e 1947. (Naquel momento este título era consultor en poesía da Biblioteca do Congreso, que foi cambiado polo Congreso en 1985 por Consultor laureado en poesía da Biblioteca do Congreso . Ademais, mentres servía no exército estadounidense, o poeta estadounidense Randall Jarrell publicou o seu segundo libro de poemas, Little Friend, Little Friend (1945) baseado nas súas experiencias bélicas. O libro inclúe un dos poemas bélicos máis coñecidos de Jarrell, "The Death of the Ball Turret Gunner". No seu libro de seguimento, Losses (1948), tamén se centrou na guerra. O poeta Robert Lowell afirmou publicamente que pensaba que Jarrell escribira "a mellor poesía en inglés sobre a Segunda guerra mundial".
Romanía
O poeta de orixe romanés Paul Celan escribiu poesía de guerra, incluíndo " Todesfuge " (traducido ao inglés como "Death Fugue", e "Fugue of Death", ) un poema alemán escrito probablemente por 1945 e publicado por primeira vez en 1948. Está "entre os poemas máis coñecidos e antoloxizados de Celan". Considérase como unha "descrición maxistral do horror e da morte nun campo de concentración". Celan naceu nunha familia xudía en Cernauti, Romanía ; os seus pais foron asasinados durante o Holocausto, e o propio Celan estivo un tempo prisioneiro nun campo de concentración.
Tristan Tzara foi un poeta, ensaísta e artista de vangarda romanés e francés, mellor por ser un dos fundadores e figuras centrais do movemento anti-establishment dadaísta. Durante a parte final da súa carreira, Tzara combinou a súa perspectiva humanista e antifascista cunha visión comunista, uníndose aos republicanos na Guerra Civil española e na Resistencia francesa durante a Segunda guerra mundial, e cumprindo un mandato na Asemblea Nacional. Tras pronunciarse a favor da liberalización na República Popular de Hungría pouco antes da Revolución de 1956, distanciouse do Partido Comunista Francés, do que xa era membro. En 1960, estivo entre os intelectuais que protestaron contra os crimes de guerra franceses na guerra de Alxeria.
Xapón
Ryuichi Tamura (1923–1998) que serviu na Mariña Imperial Xaponesa durante a Segunda guerra mundial é un gran poeta bélico xaponés. Despois da guerra, "axudou a comezar unha revista de poesía, The Waste Land " e os poetas que contribuíron a ela foron "os Waste Land Poets". A obra destes escritores estivo especialmente influenciada por TS Eliot, Stephen Spender, C. Day-Lewis e WH Auden. O primeiro libro de poemas de Tamura, Catro mil días e noites foi publicado en 1956.
Sadako Kurihara vivía en Hiroshima o 6 de agosto de 1945, e foi entón "cando a súa vida pasou de ser unha tendeira a converterse nunha das poetas máis controvertidas de Xapón. A súa primeira gran colección de poemas, Black Eggs, publicada en 1946", pero foi moi censurada polo Censor das Forzas de Ocupación Americana, por mor de como xestionou os horrores tras o lanzamento das bombas atómicas sobre o Xapón. Kurihara tamén "tomou posición sobre" os moitos crimes de guerra xaponeses cometidos durante a ocupación da China, "o maltrato aos coreanos no Xapón e a necesidade dunha prohibición mundial das armas nucleares". miniatura| Xeneral Tadamichi Kuribayashi. O xeneral Tadamichi Kuribayashi, o comandante xeral das forzas xaponesas durante a batalla de Iwo Jima, foi un poeta e antigo diplomático que fora destinado a Washington, DC, durante o período de entreguerras. Tras coñecer de primeira man o poder militar e industrial dos Estados Unidos, Kuribayashi opúxose á decisión do primeiro ministro Hideki Tojo de atacar Pearl Harbor, dicindo: "Estados Unidos é o último país do mundo que Xapón debería loitar". Finalmente decidiuse asignar a Kuribayashi á misión suicida de defender a Iwo Jima para silenciar as súas críticas á guerra.
O 17 de marzo de 1945, o Xeneral enviou a súa mensaxe de despedida á Xefatura Imperial acompañada de tres poemas tradicionais de morte en forma de waka. Ambos foron, segundo o historiador Kumiko Kakehashi, "unha sutil protesta contra o mando militar que tan casualmente enviou homes a morrer".
<poem style="margin-left:2em"> Arrows and bullets all spent, so sad we fall.
My body cannot rot in the field. Yea, I shall be born again seven times And grasp the sword in my hand.
My sole thought shall be the Imperial Land.
Guerra de Corea
A guerra de Corea inspirou a poesía bélica de Rolando Hinojosa, un poeta mexicano-estadounidense de Mercedes, Texas, e de William Wantling, poeta do Beat que agora se sabe que mentiu sobre o feito de que nunca serviu en combate. (Ver Valor roubado ).
O 28 de marzo de 1956, cando a BBC Scotland tocou unha gravación dun ceilidh en gaélico escocés dos soldados dos King's Own Cameron Highlanders durante a Guerra de Corea, Dòmhnall Ruadh Chorùna, que serviu no mesmo rexemento durante a Primeira guerra mundial, estaba escoitando. Máis tarde compuxo o poema Gillean Chorea ("Os rapaces en Corea"), no que declarou que a gravación devolvera a súa xuventude.
Guerra Fría
O 1 de novembro de 1952, os Estados Unidos detonaron con éxito "Ivy Mike", a primeira bomba de hidróxeno, na illa de Elugelab no atol de Enewetak, nas Illas Marshall, como parte da Operación Ivy. O 22 de novembro de 1955, a Unión Soviética seguiu o exemplo coas probas exitosas do RDS-37, que fora desenvolvido por Andrei Sakharov, Vitali Ginzburg e Iakov Zeldovich, no lugar de proba de Semipalatinsk, no nordeste de Casaquistán.
No seu poema Òran an H-Bomb ("A canción da bomba H"), o poeta Dòmhnall Ruadh Chorùna comentou como, despois dun ataque contra as trincheiras alemás durante a Primeira guerra mundial, os padioiros chegarían ao pór do sol a recoller os feridos. Pero agora, debido a armas como a bomba de hidróxeno, continuou, nada se aforraría, nin homes nin bestas, nin as praias nin as cimas das montañas. Só unha ou dúas bombas deste tipo serían suficientes, dixo, para acabar con todas as illas onde se fala gaélico e todo o que hai. Pero Dòmhnall instou aos seus oíntes a confiar en que Xesucristo, "que morreu na Cruz por amor á raza humana, nunca permitiría que unha destrución tan terrible caese sobre aqueles cuxos pecados redimía a través do seu sangue e das feridas das súas mans e do costado".
Guerra de Vietnam
A guerra de Vietnam tamén produciu poetas bélicos, entre eles o poeta armenio-estadounidense Michael Casey, cuxa obra Obscenities, escrita durante servizo na provincia de Quảng Ngãi de Vietnam do Sur gañou o premio Yale Younger Poets de 1972.
WD Ehrhart, un sarxento dos Marine Corps que gañou o Purple Heart na batalla de Huế durante a ofensiva de Tet, foi alcumado "o decano da poesía da guerra de Vietnam".
No auxe da guerra de Vietnam en 1967, o poeta estadounidense Richard Wilbur compuxo A Miltonic Sonnet for Mr. Johnson on His Refusal of Peter Hurd's Official Portrait. Nun caso claro de "críticas da dereita", Wilbur compara o presidente dos Estados Unidos, Lyndon Baines Johnson, con Thomas Jefferson e considera que o primeiro é moi carente. Comentando que Jefferson "tería chorado ao ver que as pequenas nacións temen / A imposición da nosa marca de gando" e que, no termo de Jefferson, "non se derramou sangue de exército", Wilbur insta ao presidente Johnson a considerar seriamente como a historia o xulgará a el e á súa Administración.
Rob Jacques, un veterano da Mariña dos Estados Unidos da época de Vietnam, explorou a tensión entre o amor e a violencia na guerra desde a perspectiva dos militares homosexuais na súa colección, War Poet, publicada por Sibling Rivalry Press.
Yusef Komunyakaa, un poeta afroamericano de Bogalusa, Luisiana, serviu no exército dos Estados Unidos durante a guerra de Vietnam e desde entón utilizou as súas experiencias como fonte da súa poesía. Komunyakaa dixo que, tras o seu regreso aos Estados Unidos, considerou que o rexeitamento do pobo americano aos veteranos de Vietnam era tan doloroso como o racismo que experimentara mentres medraba no sur de América antes do Movemento polos Dereitos Civís.
Outro poeta da guerra de Vietnam é Bruce Weigl.
Caitlín Maude, poeta, actriz e cantante sean-nós de Casla na Connemara Gaeltacht, compuxo o poema Amhrán grá Vietnam ("Canción de amor vietnamita"), que conta unha historia de amor e esperanza entre as loitas e as destrución causada por ambas partes.
War on terror
miniatura| Brian Turner, poeta da [[guerra de Iraq.]] Máis recentemente, a guerra de Iraq produciu poetas bélicos, incluíndo Brian Turner, cuxa colección debut, Here, Bullet, está baseada na súa experiencia como xefe de equipo de infantería co 3rd Stryker Brigade Combat Team desde novembro de 2003 ata novembro de 2004 en Iraq. O libro gañou numerosos premios, incluíndo o Beatrice Hawley Award de 2005, o Maine Literary Award in Poetry de 2006 e o Northern California Book Award in Poetry de 2006. O libro tamén foi a elección do editor no The New York Times e recibiu unha importante atención da prensa, incluíndo críticas e avisos en NPR e en The New Yorker, The Global and Mail e Library Journal. En The New Yorker, Dana Goodyear escribiu que: "Como poeta de guerra, [Brian Turner] esquiva a distinción clásica entre romance e ironía, optando no seu lugar polo surrealista". miniatura| Poeta da chamada [[Guerra de Iraq|Operación Liberdade Iraquí, Erika Renee Land.]] Erika Renee Land é unha poeta de guerra estadounidense do século XXI, 2021 MacDowell Fellow e autora, que serviu en Mosul, Iraq de 2005 a 2006. Ela publicou dúas coleccións de poesía que relatan as súas experiencias como técnica de farmacia mentres axudaba aos esforzos da Guerra contra o terrorismo. Tamén escribiu e representou unha obra de teatro dunha soa muller titulada PTSD and ME: A Journey told through poetry consistente nunha colección de monólogos poéticos e Speken word que deixa ao descuberto o horror e o humor da guerra.
Dermatite
A dermatite, tamén coñecida como eccema, é un grupo de condicións que causan inflamación da pel. Estas enfermidades caracterízanse por comezón e eritema da pel. En casos de curta duración poden aparecer pequenas burbullas, mentres que en casos de longa duración, a pel pode facerse máis espesa. A área da pel afectada pode variar desde moi pequena até o corpo enteiro.
Entre o grupo de enfermidades están a dermatite atópica, a dermatite de contacto (alérxica ou irritativa, producida polo contacto con substancias, en relación coa dermatite atópica), a dermatite de estase (ou eccema varicoso, producido polo insuficiente retorno do sangue polas veas das pernas), a dermatite actínica (debida a radiacións diversas), dermatite amoniacal (producida por urina, ou pola acumulación desta no cueiro), dermatite artificial (producida polo paciente intencionalmente), dermatite medicamentosa (por acción de fármacos ou drogas) e dermatite ocupacional/profesional/industrial (por materiais empregados no oficio do paciente).
Estímase que en 2013 a dermatite afectou a 334 millóns de persoas en todo o mundo. A dermatite atópica é o tipo máis común de dermatite e normalmente comeza durante a infancia. A dermatite de contacto é dúas veces máis común nas mulleres que nos homes. A dermatite alérxica de contacto afecta ao 7% das persoas nalgún momento da súa vida. A dermatite de contacto irritante é común, especialmente no contexto de certas ocupacións, aínda que as cifras exactas son incertas.
Signos e síntomas
miniatura| Un episodio illado adoita producirse por alerxias, mentres que os casos crónicos poden ocorrer por fungos, bacterias, virus ou problemas inmunes. Os principais síntomas son:
Os outros síntomas dependerán da orixe do eccema. As manchas tamén provocan un importante deterioro na socialización, un grave problema para os nenos con dermatite frecuente que están estigmatizados e excluídos da vida social.
Causas
As causas precisas das dermatites adoitan non estar claras. Crese que a enfermidade implica unha combinación de irritación, alerxia e estase das veas. O tipo de dermatite adoita determinarse en función da historia clínica e da localización do eritema. A dermatite de contacto alérxica pode ocorrer debido á exposición breve a substancias ás que a persoa é alérxica.
A causa principal é a hipersensibilidade, neste caso denominada dermatite atópica, que ten factores hereditarios pero só se activan por un estímulo que desencadea a alerxia (como leite, camaróns ou pole). Pode ser causada por factores internos ou externos, que varían segundo a resposta inmune de cada organismo ao medio en cuestión.
As persoas vulnerables á dermatite adoitan ter un defecto na filagrina, unha proteína estrutural da pel esencial para manter a función normal de barreira. miniatura| Exemplos de manchas cutáneas causadas pola psicosomatización.Factores psicolóxicos como o estrés excesivo ou as situacións traumáticas poden desencadear dermatite de somatización. Outras posibles causas inclúen factores hormonais (como a menstruación), o cambio do leite humano materno ao leite industrial (unha das principais causas nos bebés), pode ser desencadeada por certas vacinas (xeralmente na infancia e sen consecuencias graves) e pode ocorrer debido ao rozamento con certos materiais (fibras sintéticas). Os pacientes que estiveron encamados durante moito tempo adoitan desenvolver eccema porque non cambian moito de posición, mantendo as mesmas partes do corpo en contacto constante co tecido.
Diagnóstico
O diagnóstico é esencialmente clínico e consiste na localización das lesións e síntomas, tendo en conta a idade do paciente, o carácter crónico ou agudo da enfermidade e os antecedentes persoais ou familiares de alerxias. A biopsia cutánea pode ser útil no diagnóstico diferencial pero raramente é necesaria.
Tratamento
A dermatite atópica adoita ser tratada con cremas hidratantes e pomadas esteroides. Recoméndase o uso de cremas con corticosteroides, como a hidrocortisona, para episodios agudos e hidratación cutánea, pero non para os episodios crónicos debido ao risco de repercusións graves cando o tratamento se interrompe bruscamente. Unha alternativa son os inhibidores de calcineurina como pimecrolimus e tacrolimus. As pomadas de esteroides son xeralmente de intensidade media a alta e recoméndase que se utilicen durante menos de dúas semanas á vez, xa que poden producirse efectos adversos. Nos casos en que hai unha infección cutánea, pódense recomendar antibióticos. As infeccións bacterianas, xeralmente por Staphylococcus aureus, deben tratarse con antibióticos sistémicos, como cefalosporinas de primeira xeración ou penicilinas. O tratamento da dermatite de contacto consiste xeralmente en evitar a exposición ao alérxeno ou substancia irritante. Os anti-histamínicos pódense usar para inducir o sono e evitar a coceira ou proído durante a noite.
Non hai evidencia de que o aceite de peixe, o aceite de borraxe ou outros, así como os suplementos vitamínicos ou minerais teñan algunha eficacia terapéutica na dermatite alérxica. Algúns dermatólogos tamén poden recomendar fototerapia e ciclosporina ou outros inmunosupresores segundo o caso. Un alergólogo pode probar varias substancias para descubrir as causas dos brotes alérxicos frecuentes.
Tamén hai que evitar rascar a pel para evitar o agravamento da infección. A mellor opción é buscar un bo dermatólogo que che indique que remedios debes utilizar. A paciencia, o seguimento médico e a atención son moi importantes. Cando as causas impliquen factores psicolóxicos como ansiedade, compulsións, trastornos do estado de ánimo, trastornos somatoformes ou trauma psicolóxico, é necesario un seguimento psicolóxico a longo prazo. miniatura| A dermatite máis común é a atópica. Nos bebés adoita aparecer na cara, nos xeonllos ou nas mans.
A limpeza debe facerse suavemente, o baño debe ser rápido e quente e despois aplicar un emoliente (crema hidratante) con grande oleosidade.
Epidemioloxía
É bastante frecuente na infancia e na adolescencia, afectando a un de cada nove mozos (11%-15%), pero probablemente moitos casos queden sen diagnosticar. Tamén é frecuente nos profesionais sanitarios, responsables da limpeza e das nais lactantes. Afecta a un 5-10% dos adultos.
Nalgúns países, como Inglaterra, entre un 15 e un 20% dos nenos diagnosticáronse nalgún momento con eccema e a taxa de adultos é similar á dos Estados Unidos (5-10%). Os enfermeiros e enfermeiras desenvolven dermatite polo menos unha vez no 85% dos casos, sendo máis frecuente naqueles que se lavan as mans frecuentemente con xel alcol ou xabón bactericida, xa que o seu uso habitual dana a pel. Entre os profesionais sanitarios, a media oscila entre o 10 e o 45%, considerándose unha enfermidade profesional.
Christian Schmidt
Hans Christian Friedrich Schmidt, nado en Obernzenn, Alemaña Occidental, o 26 de agosto de 1957, é un político alemán da Unión Social Cristiá (CSU). Dende agosto de 2021 exerce como o Alto Representante para Bosnia e Hercegovina.
Membro do Bundestag por Fürth entre 1990 e 2021, ocupo varios cargos no goberno alemán. Foi Secretario de Estado Parlamentario no Ministerio Federal de Defensa de 2005 a 2013, Secretario de Estado Parlamentario no Ministerio Federal de Cooperación e Desenvolvemento Económico desde decembro de 2013 ata febreiro de 2014 e Ministro de Alimentación e Agricultura dende 2014 ata 2018.
Primeiros anos
Asistiu ao Georg-Willhem-Steller-Gymnasium en Bad Windsheim onde completou a educación secundaria en 1976. Despois realizou o servizo militar obrigatorio na división de montaña do Exército de Alemaña Occidental. Estudou de Dereito en Erlangen e Lausana e en 1985 ingresou no colexio de avogados. Exerceu a avogacía ata que asumiu as súas funcións como Secretario de Estado Parlamentario en novembro de 2005.
Carreira política
Na súa época de estudante uniuse á Junge Union (JU), a agrupación xuvenil da CSU, en 1973. En 1976 rexistrouse como membro da CSU. De 1984 a 1990 foi concelleiro na súa localidade natal, Obernzenn, e membro do Consello de Distrito de Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim.
De 1989 a 1993 foi ademais membro do Comité Estatal da CSU, cargo que asumiu de novo en 1999. Foi tamén presidente do Grupo de Traballo Rexional da CSU sobre Política Exterior, de Seguridade e Europea e desde maio de 2010 exerceu como presidente do Grupo de Traballo Evanxélico Rexional da CSU. En maio de 2011 foi nomeado presidente do Grupo de Traballo Federal Evanxélico da CSU/CDU.
Membro do Parlamento (1990-2021)
esquerda|miniatura|200x200px| Schmidt con [[Angela Merkel e Thomas de Maizière o 20 de novembro de 2012.]] Foi elixido para o Parlamento alemán, o Bundestag, nas eleccións de 1990. De 1991 a 2002 foi presidente do Grupo de Traballo de Política Exterior, Defensa e Europea da CSU a nivel nacional. Despois pasou a ocupar o cargo de presidente do Grupo de Traballo de Defensa Parlamentaria da CDU/CSU. Neste cargo tamén exerceu como portavoz de política de defensa da CDU/CSU.
Foi presidente do Grupo Parlamentario de Amizade Xermano-Israelí desde 1994 ata 1998 e presidente do Grupo Parlamentario de Amizade Xermano-Británico desde 1998 ata 2005. Tamén foi membro dos Grupos Parlamentarios de Amizade Xermano-Báltico, Xermano-Croata e Xermano-Checo. Foi relator do seu grupo parlamentario sobre o Tratado de "Bo Veciño" xermano-polaco en 1991, así como do Tratado de Alemaña-Checoslovaquia de 1992. En 1997, o Ministro Federal de Defensa seleccionou a Schmidt para formar parte do Comité Consultivo do Foro de Discusión Xermano-Checo.
Foi relator das discusións sobre a Lei de participación parlamentaria de 2005 relativa ao establecemento da Bundeswehr na República Federal.
Secretario de Estado Parlamentario no Ministerio Federal de Defensa (2005-2013)
esquerda|miniatura|200x200px| Schmidt xunto ao secretario de Defensa dos [[Estados Unidos de América|Estados Unidos, Chuck Hagel, o 5 de xuño de 2013.]] Schmidt foi nomeado Secretario de Estado Parlamentario no Ministerio Federal de Defensa pola chanceler Angela Merkel o 23 de novembro de 2005. Neste cargo exerceu como representante parlamentario e político de tres ministros de Defensa; Franz Josef Jung, Karl-Theodor zu Guttenberg e Thomas de Maizière.
Durante o seu mandato sucedéronse varios acontecementos históricos, entre eles a investigación das actividades bélicas do as da aviación alemán da segunda guerra mundial Werner Mölders (2007), a reorientación das forzas armadas da República Federal (desde 2010) e a dimisión do ministro de Defensa zu Guttenberg tras un escándalo de plaxio (2011). Schmidt defendera a zu Guttenberg contra as acusacións de plaxio. Tamén xogou un papel fundamental no establecemento e financiamento do Härtefall-Stiftung, un fondo mantido pola Asociación de Socorro de Soldados e. V. e fundado en 2012 coa misión expresa de apoiar aos soldados gravemente feridos no cumprimento do seu deber. O fondo ofrece apoio máis aló dos deberes habituais de coidado da República Federal, servindo así como asistencia adicional para aqueles veteranos máis necesitados.
Trala dimisión de zu Guttenberg en 2011, Schmidt mantívose no cargo e foi confirmado de novo polo novo ministro de Defensa, Thomas de Maiziere. Nas negociacións para formar un goberno de coalición tralas eleccións federais de 2013, formou parte da delegación da CDU/CSU no grupo de traballo sobre asuntos exteriores, política de defensa e cooperación ao desenvolvemento, dirixido por de Maizière e Frank-Walter Steinmeier.
Desde 2011 ata 2017 exerceu como un dos 5 vicepresidentes da CSU, baixo o liderado do presidente Horst Seehofer. Na condición deste cargo, foi portavoz do seu partido en política exterior e de seguridade, así como en política europea. Tamén foi o responsable da relación da CSU con outros partidos que forman parte do Partido Popular Europeo. Xestionou a difusión internacional da CSU en Israel, Croacia, Austria, os Estados Unidos e o Reino Unido.
Ministro Federal de Alimentación e Agricultura (2014-2018)
dereita|miniatura|200x200px| Schmidt chegando a un cume do [[Partido Popular Europeo|PPE en Bruxelas, o 17 de marzo de 2016.]] Desde 2014 ata 2018, desempeñou o cargo de Ministro Federal de Alimentación e Agricultura no terceiro goberno da chanceler Angela Merkel.
En resposta á caída dos prezos do leite en 2016, Schmidt lanzou un paquete de emerxencia de polo menos 100 millóns de euros para os produtores de leite do país, incluíndo préstamos e desgravación fiscal. Tamén durante o seu mandato, Alemaña sacrificou 776.000 galiñas, pavos, patos e outros tipos de aves de curral entre novembro de 2016 e xaneiro de 2017 para combater a gripe aviar.
En novembro de 2017, enfadou ao seu propio goberno ao romper un acordo para non apoiar unha proposta da Unión Europea de prorrogar o uso de glifosato por outros cinco anos, unha medida á que se opuxo a ministra de Medio Ambiente, Barbara Hendricks, do SPD, que conseguira unha garantía de non-voto positivo poucos minutos antes. Despois deste incidente, a chanceler Merkel criticou publicamente a Schmidt, argumentando que non debería votar a favor, contra o desexo da súa compañeira e incumprindo as instrucións do goberno. Dende entón recibiu críticas polas súas conexións co grupo de presión agrícola.
Últimos anos
Desde de deixar o seu cargo no goberno, formou parte da Comisión de Asuntos Exteriores e do seu Subcomité das Nacións Unidas. En 2019 foi nomeado polo Ministerio Federal de Interior, Edificación e Comunidade para formar parte do comité que supervisou os preparativos para o 30 aniversario da reunificación alemá.
En xuño de 2021 anunciou que non se presentaría ás eleccións federais de 2021 e que renunciaría á política activa ao final da lexislatura.
Alto Representante para Bosnia e Hercegovina (2021-presente)
dereita|miniatura|200x200px| Schmidt saúdando ao ministro de Asuntos Exteriores austríaco, [[Michael Linhart, o 14 de outubro de 2021.]] En xaneiro de 2021, o goberno alemán nomeou a Schmidt candidato a Alto Representante para Bosnia e Hercegovina. O 27 de maio de 2021, o diplomático austríaco Valentín Inzko renunciou ao cargo de Alto Representante, e Schmidt ocupou o seu lugar o 1 de agosto de 2021. Rusia opúxose ao nomeamento de Schmidt e negouse a recoñecer a súa autoridade.
En novembro de 2021 entregou o seu primeiro informe ao secretario xeral das Nacións Unidas, advertindo de que Bosnia e Hercegovina corría un perigo inminente de fractura e e unha posible volta ao conflito, e advertiu de que, se isto ocorrese, debería revisarse a presenza militar internacional.
O teito da balea
O filme usa seis linguas diferentes, incluíndo unha lingua inventada. A historia céntrase nun antropólogo neerlandés, a súa muller e o seu fillo, que son convidados á casa dun millonario comunista na Patagonia (unha área localizada en Chile e na Arxentina) para estudar os dous últimos superviventes dos indíxenas yachanes.
Estreouse subtitulado en galego o 8 de abril de 2021 a través de NUMAX na 16ª Mostra Internacional de Cinema Etnográfico (Santiago de Compostela).
Owain Lawgoch
Owain ap Tomas ap Rhodri, coñecido como Owain Lawgoch en galés, Owain of the Red Hand en inglés e Yvain de Galles en francés, foi un príncipe galés nado arredor de 1330 e finado en xullo de 1378.
Fortes e castelos das rexións de Volta, Grande Accra, Central e Occidental
thumb|upright=1.8|Mapa do século XIX da Gold Coast e o reino Asante
Owain Lawgoch
Biografía
esquerda|miniatura| Monumento a Owain Lawgoch en Mortagne-sur-Gironde. Lawgoch ("man vermella") era fillo de Tomas ap Rhodri e neto de Rhodri ap Gruffudd, irmán do último rei de Gwynedd, Llywelyn. Foi criado como escudeiro en Inglaterra e sobrevivira á reivindicación inglesa contra a familia deste último. Anos máis tarde, á morte do seu pai, cuxa herdanza quería recoller, o seu parentesco cos últimos reis galeses permitiulle reclamar o principado de Gales, conquistado polo reino de Inglaterra tras a morte de Llywelyn en 1282. Fixo un primeiro intento nesta dirección en 1365, dous anos despois da morte do seu pai, en balde.
Fortes e castelos das rexións de Volta, Grande Accra, Central e Occidental
Durante o período colonial en Ghana, na época coñecida como Gold Coast, construíronse fortes e castelos de estilo europeo, sobre todo por  portugueses,  holandeses e  británicos. Unha serie destas fortificacións e postos avanzados foron designados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Owain Lawgoch
Biografía
Owain entrou ao servizo francés na Guerra dos Cen Anos. Mantivo boas relacións con Bertrand Du Guesclin e outros que recibiron o apoio de Carlos V. Isto fixo que Inglaterra confiscase as súas propiedades en 1369. En maio de 1372, Owain, desde París, anunciou que pretendía reclamar o trono galés. Embarcouse en Harfleur con vistas a atacar Guernsey, pero a expedición tivo que ser abandonada cando Carlos decidiu que necesitaba os servizos de Owain como soldado en La Rochelle.En de agosto nese mesmo ano, Owain fixo prisioneiro en Soubise a Jean de Grailly, capitán de Buch.
En 1377 Owain planeou outra expedición a Gales, esta vez coa axuda de Castela. Alertado, o goberno inglés envía un espía, o escocés John Lamb, para asasinar a Owain. Lamb gañou a confianza do príncipe e conseguiu apuñalalo mortalmente en xullo de 1378 no asedio de Mortagne-sur-Gironde, en Saintonge.
Fortes e castelos das rexións de Volta, Grande Accra, Central e Occidental
Están localizados na costa de Ghana, nas rexións de Volta, Gran Acra, Ghana Central e Ghana Occidental, entre Keta e Beyín. Forman unha longa sucesión de fortes e castelos construídos entre 1482 e 1786. Son o legado das rutas comerciais que os portugueses crearon por todo o mundo na época dos grandes descubrimentos marítimos.
Owain Lawgoch
Owain na lenda
En torno á figura de Owain xurdiron numerosas lendas, incluíndo unha versión de Cardiganshire. Dafydd Meurig estaba axudando a conducir o gando desde Cardiganshire a Londres. No camiño tallou unha cana de abeleira e aínda a levaba cando atopou a un descoñecido na Ponte de Londres. O descoñecido preguntoulle a Dafydd onde conseguira o bastón e acabou acompañándoo de volta a Gales até o lugar onde o cortara. O descoñecido díxolle a Dafydd que escavase debaixo do arbusto, e apareceron uns pasos que conducían a unha gran cova iluminada por lámpadas, onde durmía un home de sete pés (2'13m) de altura cunha man dereita vermella. O descoñecido díxolle a Dafydd que este era Owain Lawgoch "que dorme até a hora sinalada; cando esperte será o rei dos británicos."
Fortes e castelos das rexións de Volta, Grande Accra, Central e Occidental
Construídos polas potencias coloniais británica,  neerlandesa,  danesa e  sueca. Cambiaron de mans frecuentemente durante a súa historia.
Once destes edificios declaráronse Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1979. thumb | 200px | Mapa indicando a localización dos castelos. thumb | 200px | São Jorge da Mina en Elmina. thumb | 200px | Forte Nassau. thumb | 200px | Christiansborg.
Owain Lawgoch
Owain na lenda
O encoro da canteira de Aberllefenni en Gwynedd era coñecido como Llyn Owain Lawgoch e hai unha historia que o relaciona coa mansión próxima de Plas Aberrlefenni, lembrada en "Trem Yn Ol" de J. Arthur Williams.
En Guernsey, Owain é recordado como Yvon de Galles. El e os seus mercenarios aragoneses foron lembrados no folclore insular como unha invasión de pequenas fadas do outro lado do mar. A historia conta que o rei das fadas náufrago foi atopado inconsciente nunha costa de Guernsey por unha nena chamada Lizabeau. Cando espertou, namorouse dela e levouna polo mar para ser a súa raíña. Porén, as outras fadas pronto decidiron que querían noivas de Guernsey e invadiron a illa. Os homes da illa loitaron con valentía pero foron asasinados, agás dous homes que se agocharon nun forno. As fadas tomaron esposas de Guernsey, o que explica o típico cabelo escuro de Guernsey e a baixa estatura.
Man vermella do Ulster
miniatura|150px|Man vermella dexter (dereita) miniatura|150px|Man vermella sinister (esquerda, sinistra)
Fouga CM.170 Magister
En 1948 comezou o desenvolvemento en Fouga dun novo avión de adestramento primario que aproveitaría a tecnoloxía de propulsión a chorro recentemente desenvolvida. O deseño inicial foi avaliado pola Forza Aérea de Francia e, en resposta á súa determinación de que o avión carecía de potencia suficiente para os seus requisitos, agrandouse e adoptou un par de turborreactores Turbomeca Marboré. O avión voou por vez primeira o 23 de xullo de 1952 e a primeira orde de produción recibíuse o 13 de xaneiro de 1954. Recibíronse pedidos de exportación que incluían acordos pra producir o tipo baixo licenza en Alemaña Occidental, Finlandia e Israel. Ademais, o relacionado CM.175 Zéphyr era unha versión embarcada desenvolvida e fabricada para a Armada de Francia.
Man vermella do Ulster
A man vermella do Ulster ou man roxa do Ulster (en inglés: Red Hand of Ulster; en Lámh Dhearg Uladh) é un símbolo usado na heráldica para designar a provincia irlandesa do Ulster, aínda que historicamente a man foi usada por moitos clans de toda a illa de Irlanda, incluíndo as familias gobernantes de Connacht, e os xefes das Midlands.
É unha man aberta de cor vermella, cos dedos cara arriba, o polgar paralelo aos dedos e a palma cara adiante. Maiormente móstrase como man dereita, pero ás veces é unha esquerda, como nos escudos dos baronetes.
Fouga CM.170 Magister
Aínda que foi principalmente operado como adestrador, o Magister tamén foi usado frecuentemente en combate como plataforma aérea de apoio próximo por varios operadores. O Magister combateu na guerra dos Seis Días, na guerra civil do Salvador, na guerra do Sáhara Occidental, e na Crise do Congo. No servizo francés o Magister foi finalmente substituído polo Dassault/Dornier Alpha Jet. Tras a súa retirada da Forza Aérea francesa algúns Magister foron mercados por pilotos privados nos Estados Unidos e dende entón són operados na categoría experimental.
Desenvolvemento
En 1948 os deseñadores Robert Castello e Pierre Mauboussin da construtora francesa Fouga comezaron a deseñar un novo adestrador primario a reacción,designado inicialmente CM.130, destinado á Forza Aérea de Francia como substituto do avión de pistóns Morane-Saulnier MS.475. A Forza Aérea revisou o proxecto e atopou que o avión carecía de potenciacos dous turborreactores Turbomeca Palas elixidos para o aparello;. En resposta, Fouga agrandou o deseño básico e equipouno cos máis potentes Turbomeca Marboré, mantendo a distintiva cola de bolboreta do planador Fouga CM.8, que fora usado por Fouga para experimentar cos motores a reacción.
Man vermella do Ulster
Antecedentes históricos
miniatura|150px| Selo de man vermella orixinal de Ó Néill Ten raíces na cultura gaélica e, aínda que se descoñece a súa orixe e significado, crese que se remonta a tempos pagáns. Algunhas das primeiras pinturas rupestres son mans roxas, tanto en positivo coma en negativo, na Península Ibérica, Europa central etc.
A man vermella está documentada por primeira vez no Ulster no s. XIII, utilizada polos earls (condes hiberno-normandos). Walter de Burgh, primeiro conde do Ulster desde 1243, foi quen combinou a cruz de Burgh coa man roxa para crear unha bandeira do condado do Ulster, que máis tarde se converteu na bandeira moderna. Despois foi adoptada polos O'Neill (Uí Néill) cando asumiron o reinado do Ulster (Ulaid), inventando o título Rex Ultonie en 1317 e reclamándoo sen oposición desde 1345 en diante. Un uso heráldico irlandés precoz en Irlanda da man dereita pódese ver no selo de Aodh Reamhar Ó Néill, rei do Ulster, 1344–1364.
Fouga CM.170 Magister
Desenvolvemento
En decembro de 1950 a Forza Aérea realizou un pedido por tres prototipos, e o 23 de xullo de 1952 o avión realizou o seu primeiro voo. En xuño de 1953 podíuse un lote de 10 avións de preprodución, seguido por un pedido inicial de 95 aparellos de produción o 13 de xaneiro de 1954. En outubro de 1955 os 13 Magister de proprodución estaban completados, e o primeiro exemplar de produción estaba a piques de completarse. Tamén estaba programado para principios de 1956 o primeiro voo do CM.171, que funcionou como avión de probas para o previsto adestrador CM.195 con á en frecha e cola de bolboreta.
Co obxectivo de fabricar o tipo, Fouga abriu unha nova planta de montaxe en Tolosa-Blagnac dentro dun complexo de nova construción. Segundo a publicación de aviación Flight International, os pedidos de exportación recibidos tiñan prioridade sobre os pedidos realizados polo goberno francés; esta política permitiu que outros países adquirisen directamente o avión cun mínimo atraso entre a recepción dos pedidos e as entregas.
Man vermella do Ulster
Antecedentes históricos
A primeira liña do Lámh dhearg Éireann í Eachach, poema de Mael Ó hÚigínn do s. XV, di Lamh dhearg Éiriond Ibh Eathoch ("Os Úí Eachach son a 'man vermella' de Irlanda"). Os Uí Eachach eran unha das tribos Cruthin (coñecidas como Dál nAraidi após 773) que formaban o antigo reino de Ulaid.
Crese que a man roxa foi usada polos O'Neill contra o dominio inglés en Irlanda na Guerra dos Nove Anos (1594–1603), que remataría coa paz de Londres e a Fuga dos Condes. O grito de guerra lámh dearg Éireann abú ! ("a Man Vermella de Irlanda á vitoria") tamén estaba asociada con eles. Un escritor inglés da época sinalou:
Fouga CM.170 Magister
Desenvolvemento
A Aéronavale (armada francesa) decidiu adoptar un derivado embarcado do Magister, o CM.175 Zéphyr, que serviu como adestrador básico para aterraxes en cuberta e operacións embarcadas. Estes foron precedidos por dous prototipos de "proba de concepto" desigandos CM.170M Magister, que realizaron os seus primeiros voos en 1956 e 1957 respectivamente.
Man vermella do Ulster
Antecedentes históricos
A Orde dos Baronetes foi instituída por cartas patentes de maio de 1612, que establecen que "os baronetes e os seus descendentes levarán e poderán levar, ben nun cantón, ben nun escudo, á súa elección, as armas do Ulster, é dicir, nun campo de prata, unha man de goles ou ensanguentada". Os baronetes máis antigos usaban unha man dereita igual que os O'Neill; con todo, máis tarde converteuse nunha man sinistra (esquerda).
Fouga CM.170 Magister
Desenvolvemento
En 1960 máis de 350 Magister entraran en servizo con distintos operadores. Segundo Flight International, a produción dentro de Francia acadara un ritmo de cinco avións por mes, e agardábase que no país chegasen a producirse 600 unidades. O tipo tamén foi fabricado baixo licenza en Alemaña Occidental, Finlandia e Israel. O primeiro cliente de exportación para o Magister foi Alemaña Occidental, que realizou un pedido inicial por 62 avións directamente a Fouga; outros 188 aparellos foron fabricados por Flugzeug Union Süd (un consorcio de Heinkel e Messerschmitt) baixo licenza. Ademais, o Magister tamén foi fabricado baixo licenza pola compañía finesa Valmet e pola israelí Israel Aircraft Industries (IAI). Como resultado deses acordos, 286 aeronaves fabricáronse baixo licenza.
Man vermella do Ulster
Disputa sobre a propiedade
Os dereitos exclusivos sobre o uso do símbolo foron motivo de debate durante séculos, se pertenceu aos O'Neill ou aos Magenises (Méig Aonghasa, McGuinnes). Os O'Neill convertéronse na principal dinastía dos Cenél nEógain do norte de Uí Néill e máis tarde en reis do Ulster, mentres que os Magennises foron a dinastía gobernante dos Uí Eachach Cobo, a principal dinastía dos Cruthin de Ulaid, e do Clanna Rudraige. Un poema do s. XVI sinalaba un desacordo entre o Síol Rúraí (alias de Clanna Rudraige) e o Uí Néill do norte.
Unha disputa, datada en 1689, sobre cuxa pretensión á Man Vermella era a máis lexítima, xurdiu entre varios poetas:
Fouga CM.170 Magister
Desenvolvemento
A partir de 1960 produciuse unha versión mellorada, designada CM.170-2 Magister, que estaba impulsada por un motor Turbomeca Marboré IV máis potente. En 1962 rematou a produción do Magister en Francia, pero continuou en Finlandia ata 1967. O desenvolvemento do avión chegou ao seu fin cando a Forza Aérea francesa escolleu o Alpha Jet como o seu novo adestrador a reacción.
Man vermella do Ulster
Disputa sobre a propiedade
Mac an Bhaird e Ó Donnghaile fixeron outras cuartetas na disputa: o primeiro ridiculiza a Ó Donnghaile por non proceder de familia de bardos e di que é de rango sen honra, ademais de insinuar o vínculo xenealóxico da súa familia cos O'Neill.
Escribindo en 1908, o entón xefe do clan O'Neill di da man vermella:
Posibles orixes
Os mesmos implicados na disputa dos bardos de 1689 afirmaron que o símbolo procedía dun antepasado lendario que puxo a súa man con sangue nunha faixa ou lenzo após da vitoria na batalla:
O historiador Francis J. Bigger sinala o uso da man dereita polos O'Neill ao redor de 1335, e conxectura que puido ser para eles un símbolo que significaba a axuda e a forza divinas, mentres que tamén suxire que os antigos fenicios puideron levar o símbolo a Irlanda.
Dorothy Ruíz Martínez
Dorothy Ruíz-Martínez, nada en Texas no século XX é unha enxeñeira aeroespacial mexicoamericana da NASA no Centro Espacial Lyndon B, Johnson. É especialista en operacións espaciais no Centro de Control das Misións (CCM) en Houston, Estados Unidos.
Man vermella do Ulster
Posibles orixes
Noutra lenda que se estendeu, o primeiro home que puxese a man sobre a provincia de Ulster tería reclamación. Como resultado, os guerreiros correron cara a terra coa man cortada dun deles e lanzábana aos seus compañeiros, gañando así a terra. Nalgunhas versións do conto, a persoa que corta a man pertence aos O'Neill. Noutras versións, a persoa é o mítico Érimón.