cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pistoia Basket 2000
Historia
O equipo nace como Libertas en tempos da posguerra, converténdose no Olimpia Basket Pistoia a mediados dos anos 1970. Acandan a Serie B en 1984, a Serie A2 en 1987 e finalmente a A1 en 1992, chegando a participar na Copa Korać en 1997, onde chegaron aos oitavos de final. No ano 2000, tras non poder manterse por motivos económicos, o club reconstrúese partindo das categorías inferiores, coa nova denominación de Pistoia Basket 2000. Disputan a Serie B até 2007, cando logran o ascenso á Legadue, a vella segunda división italiana. En 2013, tras finalizar segundos na liga regular e gañar os play-off, os pistoiesi lograron o ascenso á Serie A.
Patrocinadores
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Rincón de la Victoria
Rincón de la Victoria é un municipio da provincia de Málaga, en Andalucía, España. Está situado na comarca da Axarquía e integrado no área metropolitana de Málaga e a Mancomunidade de Municipios da Costa do Sol-Axarquía.
Gran Premio de Bélxica de 1984
A carreira foi gañada polo piloto italiano Michele Alboreto pilotando un Ferrari 126C4. Foi a terceira vitoria nun Gran Premio de Alboreto e a súa primeira desde que chegara a Scuderia Ferrari para a tempada 1984 e converteuse no primeiro Italiano en gañar para o Cavallino Rampante desde que Ludovico Scarfiotti gañara o Gran Premio de Italia de 1966. Alboreto sacoulle 42 segundos ao piloto británico Derek Warwick que pilotaba un Renault RE50. Foi o mellor resultado histórico nun Gran Premio de Warwick, mellorando o terceiro lugar que alcanzara na carreira anterior en Suráfrica. O compañeiro de Alboreto o francés René Arnoux foi terceiro.
A vitoria de Alboreto foi a primeira e única vitoria para Ferrari en 1984 e confirmou a fe de Ferrari na contratación do italiano. Con todo Alboreto non lograría outro podio ata o Gran Premio de Austria en agosto. Alain Prost terminou fóra dos puntos a súa vantaxe no campionato do mundo reduciuse a cinco puntos con Warwick no segundo lugar por diante de Niki Lauda.
Resumo
Goodyear dominou a clasificación logrando seis dos sete primeiros lugares con Michele Alboreto asegurando a súa primeira pole position. O seu compañeiro de equipo René Arnoux foi o segundo clasificado, no que sería a última primeira fila ata o Gran Premio do Reino Unido de 1988. O campión do mundo de 1982 Keke Rosberg, terceiro cualificado no seu Williams FW09, demostrou a velocidade de crecemento da combinación de Williams-Honda. Derek Warwick (Michelin) foi cuarto por diante de Elio de Angelis (Lotus 95T) e a sorprendente velocidade do ATS D7 do piloto emerxente Manfred Winkelhock. Os McLaren estaban fóra de ritmo co líder do mundial Alain Prost no oitavo posto e Niki Lauda no 14º. O vixente campión do mundo Nelson Piquet cualificou o seu Brabham BT53 noveno. O mellor dos pilotos Pirelli foi Johnny Cecotto no 16º no seu Toleman TG183B. O único non cualificado foi Philippe Alliot no seu RAM.
Alboreto liderou as 70 voltas e ata foi capaz de reter o liderado durante as paradas en boxes, malia que Piquet abríase paso sen deterse. Warwick empezou ben marchando segundo durante gran parte da carreira con Arnoux, Winkelhock e de Angelis perseguíndoo. Prost e Riccardo Patrese (Alfa Romeo 184T) retiráronse pronto e Cecotto abandonou na volta 1 co embrague roto.
O McLaren MP4 / 2 de Lauda rompeu a súa bomba de auga a media carreira. Pouco despois Winkelhock detívose e Andrea de Cesaris estrelou o seu Ligier JS23. Piquet atopábase terceiro logo das paradas, pero desvaneceuse cando a carreira achegábase á súa conclusión. Arnoux púxose terceiro, ata que foi adiantado por Rosberg. O motor BMW de Piquet rebentou e a falta dunha volta para meta Rosberg quedou sen combustible, o que permitiu a Arnoux unirse a Alboreto e Warwick no podio. Alboreto dera a Goodyear a súa primeira vitoria na Fórmula Un. Rosberg clasificouse cuarto. De Angelis terminou quinto no seu Lotus con Stefan Bellof completando os puntos finais no seu Tyrrell 012. Apenas nove coches terminaron aínda que clasificaron once incluíndo os retirados Rosberg e Piquet.
O Gran Premio de Bélxica de 1984 foi a última carreira na que verdadeiros equipos de fábrica e non equipos apoiados de facto por fábrica (como Euroracing que corría co equipo Alfa Romeo) encheron o podio ata o Gran Premio de España de 2003, onde o podio encheuse de novo con Ferrari, Renault e Ferrari.
Consecuencias
Os resultados cambiarían meses máis tarde como resultado da descualificación de Tyrrell Racing da tempada de 1984, con Stefan Bellof eliminado da sexta posición, Ayrton Senna (Toleman TG183B) entrou nos puntos.
Rincón de la Victoria
Limita ao norte cos municipios de Totalán e Moclinejo; ao nordés, co municipio de Macharaviaya; ao leste, co municipio de Vélez-Málaga; ao sur, co mar Mediterráneo; e ao oeste co municipio de Málaga.
Gran Premio de Bélxica de 1984
Consecuencias
O Gran Premio de Bélxica regresaría á súa sede tradicional no Circuíto de Spa-Francorchamps en 1985.
Rincón de la Victoria
Cunha poboación de 37.145 habitantes segundo o censo de 2008, El Rincón é o décimo municipio máis poboado da provincia malagueña. Debido á súa proximidade á cidade de Málaga converteuse en cidade dormitorio, aínda que aínda conserva parte do seu carácter mariñeiro.
Gran Premio de Bélxica de 1984
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
A Retorta, Codesido, Vilalba
A Retorta é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Georg Joachim Rheticus
Georg Joachim Rheticus (tamén Rhäticus, Rhaeticus, Rhetikus), nado en Feldkirch (Austria) o 16 de febreiro de 1514 e finado en Košice (Hungría) o 4 de decembro de 1574, de nome real Georg Joachim von Lauchen, foi un matemático, astrónomo, teólogo, cartógrafo, luthier (construtor de instrumentos musicais) e médico austríaco.
Traxectoria
Rheticus era fillo de Georg Iserin, o médico local de Feldkirch. Educouse na escola de latín da súa vila natal para seguir posteriormente a súa formación como matemático, de 1528 a 1531 en Zürich e despois na universidade de Wittenberg, onde conseguiu en 1536 un mestrado de artes liberais. Grazas á axuda de Philipp Melanchthon, converteuse en 1537 en profesor de matemáticas e astronomía en Wittenberg. Ao ano seguinte, Melanchthon permitiulle unha longa viaxe de estudos para visitar a famosos matemáticos e astrónomos. En Nuremberga visitou ao matemático eeditor Johannes Schöner e ao impresor Johannes Petreius, que probabelmente lle encargaron convencer a Nicolao Copérnico de que editara a súa obra mestra en Nuremberga. Petreius deulle tres libros editados por el como agasallo para que llos entregara a Copérnico. Seguidamente estudou con Petrus Apianus en Ingolstadt, con Joachim Camerarius en Tubinga e con Aquiles Pirminius Gasser na súa vila natal.
Posteriormente Rheticus ensinaría en Wittenberg, Nuremberga e, até 1545, en Lipsia. A partir de 1548 volveu a viaxar e visitou a Gerolamo Cardano en Milán e comezou a estudar medicina en Zürich. De novo coa axuda de Melanchthon, foi admitido na facultade de teoloxía de Lipsia. Debido a un escándalo por un affaire amoroso cun dos seus condiscípulos, tivo que abandonar precipitadamente Lipsia en 1551, indo a Praga a estudar medicina. A partir de 1554 viviu en Cracovia, traballando de médico, trasládandose pouco antes da súa morte a Košice, en Hungría.
Pensamento e obra
Rheticus contribuíu considerabelmente á expansión do pensamento copernicano. Foi o único discípulo de Copérnico que o puido convencer durante a súa estancia en Fronbork de que publicara a súa obra mestra. Durante esa época deu as primeiras noticias sobre a obra copernicana, publicadas na súa Narratio prima de libris revolutionum Copernici. De camiño a Nuremberga para preparar a edición, aínda publicou en Wittenberg a parte matemática, completada polas táboas de senos e cosenos calculadas por el mesmo. A corrección da galerada de De revolutionobus tivo que deixala a Andreas Osiander. Este eliminou un tratado teolóxico sobre a compatibilidade do sistema heliocéntrico coa Biblia, substituíndoo de forma anónima por un prefacio escrito por el mesmo, no que presentaba o modelo como un simple modelo de cálculo. Máis tarde, Rheticus publicou Ephemeris ex fundamentis Copernici (1550).
Outra contribución importante de Rheticus ás ciencias foron as súas táboas de funcións trigonométricas realizadas cunha exactitude de dez segundos, cuxo cálculo foi rematado polo seu discípulo Valentinus Otho, que as editou en Opus palatinum de triangulis (1596).
O asteroide 15949 Rhaeticus foi nomeado en 2001 na súa hora.
Obra
miniatura|180px|Narratio prima.
Murueta
Murueta é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 308 habitantes (2011).
Gaioso, Pino, Cospeito
Gaioso é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Rafa, Palestina
Rafa (en árabe رفح, en hebreo רפיח) é unha cidade palestina da Franxa de Gaza, na fronteira exipcia, e administrada pola Autoridade Nacional Palestina. A cidade é o maior núcleo de poboación na frontera entre a Franxa de Gaza e Exipto, cunha poboación estimada de 130.000 habitantes, dos que uns 84.000 residen en campos de refuxiados próximos.
Polig Monjarret
Polig Monjarret, nado en Pabu o 31 de xullo de 1920, e finado en Ploemeur o 8 de decembro de 2003, foi un músico, coleccionista e membro do movemento bretón. Foi o creador da Bodadeg ar Sonerion, a principal asociación de música tradicional bretoa.
As actividades que levou a cabo estaban orientadas ó desenvolvemento do interceltismo, en particular mediante a promoción de acordos de irmandade entre as cidades e vilas da Bretaña, Irlanda e Gales. Ademais tivo un papel moi importante na creación do Festival Intercéltico de Lorient e doutros programas de intercambio cultural.
Galicia
Tamén permitiu o desenvolvemento de intercambios culturais con Galicia despois da súa reunión coa Álvaro Cunqueiro en 1964. Colaborou tamén na introdución do artista Carlos Núñez na Bretaña, cando o convidou a unirse unha noite a tocar xunto con Paddy Moloney dos Chieftains. Daquela, Núñez tiña 16 anos e estaba de paso no conservatorio de música tradicional de Ploemeur. As súas contribucións valéronlle no 2012 a obtención da Orde da Vieira a título póstumo.
Sakamichi no Apollon
Sakamichi no Apollon (坂道のアポロン Sakamichi no Apollon, lit. "Apolo na pendente") é unha serie manga xaponesa escrita por Yuki Kodama. Este manga foi adaptado no 2012 nunha serie de anime titulada en inglés Kids on the Slope, dirixido por Shinichirō Watanabe. Está centrada na relación de tres amigos e o interese de dous deles pola música jazz.
Trama
A historia está ambientada na illa de Kyūshū, nunha pequena cidade da prefectura de Nagasaki, a mediados de 1960. Nishimi Kaoru é un mozo tímido e inxenuo con problemas para facer amigos, acostumado a cambiar de instituto constantemente por mor do traballo do seu pai. A súa vida cambia no verano de 1966 ao coñecer a dous compañeiros no seu novo instituto: Mukua Ritsuki, a delegada da clase, e Kawabuchi Sentaro, un rapaz problemático acostumado a non respectar as normas.
Versión en anime
A dirección estivo a cargo de MAPPA e Tezuka Productions, encarándose da produción musical a compositora Yoko Kanno.
Recoñecemento
Este manga gañou 57º Premio Shōgakukan na categoría de manga xeral.
Los Realejos
miniatura|dereita|250px|Parroquia Matriz do Apóstolo Santiago. 1496. Primeiro Templo Cristián da illa de [[Tenerife]] Los Realejos é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife (Canarias), ao norte da illa de Tenerife. Sitúase no Val de La Orotava, nas faldras do Teide, a poucos quilómetros de La Orotava e de Puerto de la Cruz. Los Realejos está a 42 km da capital, Santa Cruz de Tenerife.
Ten unha extensión de 57,09 km² e unha poboación de 37.224 habitantes (INE, xaneiro 2007). A súa altitude na cabeceira é de 420 metros sobre o nivel do mar.
O núcleo principal é Los Realejos (que está formado por tres zonas: Realejo Alto, San Agustín e Realejo Baixo), mais existen numerosas localidades e barrios como Toscal-Longuera, A Cruz Santa, Tigaiga, Pau Branco ou Icod do Alto.
Historia
Neste municipio, que pertencía ao menceyato de Taoro, deuse por concluída a fase bélica da conquista de Tenerife o 25 de xullo de 1496. Ao Apóstolo Santiago, patrón da vila, encoméndase a primeira parroquia e templo que os casteláns edificaron na Illa, hoxe chamada Parroquia Matriz do Apóstolo Santiago.
Alén do barranco que os conquistadores chamarían barranco de Godinez, atopábanse as máis fértiles terras de Tenerife. Nas reparticións de terreos posteriores á conquista, estas terras reservaríaas para si o adiantado Alonso Fernández de Lugo. Co paso dos anos, deu lugar á coñecida hoxe en día como Facenda dos Príncipes.
Entre a Parroquia do Apóstolo Santiago e a de Facenda medraría o municipio de Realejo.
Até 1954 o actual municipio estaba dividido en dous diferentes: Realejo Alto e Realejo Baixo. Hoxe en día séguense empregando estes termos para diferenciar os dous barrios.
Rubén Ruibal
Traxectoria
Formouse xunto ao dramaturgo Roberto Vidal Bolaño co que colaborou na compañía Teatro do Aquí en obras como A ópera de a patacón (1994) ou Rastros (1998). No ano 2000 crea, xunto con Carlos Losada, a compañía Teatro Cachuzo, que leva ás táboas as súas primeiras obras Fume (2000) e Nunca durmo, de Erik Cachuzo (2003).
Tras a morte de Vidal Bolaño en 2002, e o feche de Teatro do Aquí, cesa a súa actividade teatral sobre as táboas e céntrase en escribir. Traffic: arroz mubi (2004) e ¡Triumfadores! (2005) foron representadas por Patatín & Patatán Superproductions.
A obra Limpeza de sangue (o sangue fai ruído) foi levada no 2010 aos escenarios por Espello Cóncavo, baixo a dirección de Arturo López, e o seu texto recibiu tamén o Premio María Casares ó mellor texto orixinal en 2011. Está prevista a adaptación cinematográfica da obra.
Actualmente é o coordinador da Aula de Teatro e Danza da Universidade da Coruña.
Citerea
Citera (ou Citerea) grego Kythera, latín Cythera, italiano Cèrigo é unha illa grega nas Illas Xónicas, na prefectura do Ática e ao suroeste do Peloponeso. A extensión da illa é de 284 Km² e ten 5.000 habitantes. Na época do rococó creouse unha imaxe de citerea como lugar de libertinaxe. Como reflexo diso o pintor Watteau pintou o "Embarque a Citerea". Tamén é un dos nomes da deusa Afrodita na mitoloxía grega.
Pero foi un estado independente e non se atoparon moedas insulares e só algunhas de fóra (romanas e bizantinas).
O seu nome atribúese a Citeros, o fillo de Fénix e tamén lla chamou Porfirs ou Porfirusa. Foi centro do culto a Afrodita, que a mitoloxía fai nacer na illa levada polas ondas. A illa produce viño e mel.
Colonia do Cabo
A Colonia do Cabo (en neerlandés Kaapkolonie, en inglés Cape Colony) foi a primeira colonia neerlandesa do extremo sur da África austral. Tomou o seu nome do cabo da Boa Esperanza.
Citerea
Historia antiga
miniatura|350px|Embarque a Citerea Os fenicios tiveron unha factoría que comerciaba coa costa de Laconia. Logo da conquista dórica dependeu de Argos xunto coa costa de Laconia do Peloponeso oriental. Nun momento posterior e non datado pasou aos espartanos que a gobernaron por medio dun maxistrado anual que levaba o título de Cytherodice, e tiña guarnición espartana. Na guerra do Peloponeso, o xeneral ateniense Nicias ocupóu a illa (-424) desde a que atacou a costa de Laconia. Neste tempo a illa tiña tres ciutadades: Scandeia, Citera de mar e Citera de terra; 10 trirremes de Nicias ocuparon Scandeia e as outras 50 desembarcaron preto de Citera de mar e ocuparon esta e despois a Citera de terra. Scandeia é probablemente a actual Citera ou Cerigo; alí había un lugar para desembarcar que se chamaba Foénicos (segundo Xenofonte) e que probablemente estaba na desembocadura do actual regato Avlémona e a vila deste nome, que polo seu nome cabe supor que foi o lugar do antigo establecemento fenicio. A uns 5 km ven os restos dunha cidade, hoxe chamada Paleópolis, seguramente Citera de terra, onde estaba o templo de Afrodita.
Luisa Larraga Cacho
María Luisa Larraga Cacho, nada en Zaragoza o 10 de decembro de 1970, é unha atleta aragonesa especializada en carreiras de fondo e medio fondo.
Traxectoria
Foi internacional co equipo nacional español 31 veces entre 1996 e 2006. Ten os récords de Aragón de 3000, 5000, 10 000 m lisos, medio maratón e maratón. Os seus equipos foron o CN Helios (1988-1992) o New Balance AC (1994-1996), o Adidas RT (1997-2003), o Puma Chapín de Jerez en 2004, At. Olímpo (2005-2008) e o Scorpio-71 dende 2009. Entre as súas clasificacións destacan a vitoria do maratón de Valencia e a medalla de bronce por equipos no Campionato do Mundo de Medio Maratón en 1998 co equipo de España.
Citerea
Historia antiga
Os atenienses perdérona no 413 a.C., pero no 393 a.C. recuperouna Conón, inmediatamente logo da batalla naval de Cnido. Permaneceu en poder de Atenas ata a dominación romana.
Dominio romano
Durante o mandato de Augusto, este cedeuna como propiedade privada a Euricles. No 365 foi arrasada por un terremoto.
Colonia do Cabo
Existiu entre 1775, máis dun século despois de 1652, cando Jan van Riebeeck, da Compañía Holandesa das Indias Orientais fundara a Cidade do Cabo, e 1806, cando foi ocupada polo Imperio británico e pasou a ser colonia deste imperio.
Citerea
Dominio romano
O templo de Afrodita foi centro do culto pagán ata finais do século IV e os emperadores Teodosio I (379-395) e Arcadio (395-408), intentaron extirpar estes cultos sen éxito. O lugar de Kastri xurdiu no século V e foi habitado ata a menos o século VII, en que foi abandonado polos ataques dos eslavos (que no 623 xa desembarcaran en Creta). E os árabes chegaron cara ao 651 e no 655 atacaron Creta). Tres igrexas existen destes ano: Aghios Panteleimon na montaña de Palaiokastro, Aghios Kosmas e Damianos, e Aghios Georgios tou Bounou (que despois foi mosteiro).
Colonia do Cabo
A rexión foi ocupada por colonos, principalmente neerlandeses e franceses, estes últimos, en gran parte exiliados hugonotes, que levaron con eles varias cepas de vide que se converteron a día de hoxe nunha gran fonte de riqueza para o país.
Citerea
Abandono e soberanía bizantina
A illa permaneceu abandonada e ata a triunfal expedición bizantina dirixida por Stravrakios ao centro e sur de Grecia no 783 non se comezou a restaurar o dominio bizantino, pero non parece que tampouco houbese establecementos permanentes militares ata despois de que Creta fose reconquistada no 961. Osios Theodoros, que visitou a illa en tempos de Romano II (959-963) non atopou ningún. Theodoros morreu como ermitán na illa nunha igrexa que atopou no centro; outro acompañante, Antonio, que era moi grande, houbo de marchar pola falta de comida. O corpo de Theodoros foi achado por visitantes do Peloponeso e os déspotas de Esparta ordenaron enterralo no que foi a orixe do mosteiro de Osios Theodoros.
Os Eudaimonoioannis de Monemvàsia e os Venieri
A finais do século XII que a familia Eudaimonoioannis tivo a illa como propiedade privada; esta familia xunto cos Mamonades e os Sophianoi, dominaban en Monemvasia e aguantaran o asedio dos normandos en 1147. No 1204 Citera non foi mencionada na repartición do Imperio, pero se dá por suposto que estaba dentro da zona veneciana; no 1205 aínda estaba gobernada por Nikolaos Eudaimonoioannis, pero no 1207 foi nomeado marqués (Marquese dei Cèrigo, o nome italiano Cerigo deriva do eslavo Tzerígo) o patricio veneciano Marco Venieri (que como tamén tiña terras en Creta preferiu vivir alí). Pero non por iso acabouse o poder da familia Eudaimonoioannis; no 1238 os Venieri e os Eudaimonoioannis enlazaron por matrimonio (a filla de Nikolaos e o fillo de Marco, Bartolomeo Venieri) e Nikolaos cedeu a illa como dote á súa filla.
Colonia do Cabo
A antiga colonia converteuse nunha provincia da Unión Surafricana, e despois da República Surafricana, até a nova constitución desta república de 1994, cando foi dividida en 3 provncias: Cabo Oriental, Cabo Occidental e Cabo Setentrional.
Citerea
Os Eudaimonoioannis de Monemvàsia e os Venieri
No 1248 a cidade de Monemvasia, de quen nominalmente aínda dependía a illa foi tomada polos venecianos e franceses logo de tres anos de asedio, e iso fixo diminuír a influencia da familia grega, e os Venieri, ocupados en Creta, non se preocuparon dela. Logo de 1261 coa recuperación de Constantinopla, os emperadores bizantinos tomaron posesión da illa sen oposición, sen dúbida pola submisión voluntaria do seu gobernador, un membro da familia dos Eudaimonoioannis. No 1275 un enviado de Venecia chegou a Citera, que era gobernada por un oficial bizantino de nome Paulus Savastos, (?homine domini Imperatoris et capitaneus dicti loci Cedrigi') que era membro da familia dos Monoioannis, unha rama dos Eudaimonoioannis. Nos anos 80 estivo na illa Licarios, gran duque da frota bizantina, polo que de feito o dominio veneciano non se exerceu ata que en 1309 os Venieri, con outro enlace matrimonial, conseguiron controlar outra vez a illa. Os catro netos de Bartolomeo Venieri dividiron a illa en 24 feudos, e quedaron seis cada un; a illa enteira foi asignada a un deles como marquès (Nicolò Venieri), pero excluía a área de Palaipolis (Kastri) e as terras próximas a Kapsali que quedaron indivisas. Os habitantes foron convertidos en servos e a illa usada só como base contra os cataláns entón inimigos de Venecia.
Pronto uns piratas turcos establecéronse na illa e levaron un continxente de 900 soldados desde Creta para expulsalos. Tamén os venecianos levaron alimentos para os habitantes; as relacións entre os Venieri e Venecia empeoraron progresivamente porque os Venieri permitían a piratería contra os aliados de Venecia e pola falta de cooperación na guerra contra Xénova; cando no 1354 os Venieri pediron unha licenza de exportación concedéuselles só a metade do solicitado, os Venieri convertéronse en oposición ao goberno da República e favoreceron a revolta en Creta e a proclamación en Creta da República de San Titus (1363). Pero a derrota dos rebeldes derivou nun maior control veneciano das posesións nos mares Exeo e Xónico. Os catro irmáns Venieri foron depostos e 11 dos 24 feudos fóronlles confiscados; a illa foi declarada posesión veneciana administrada por un gobernador ou Castellani. Establecéronse posicións fortificadas en Kapsali, Mylopotamos e especialmente en Palaiochora, (a cidade grega onde está Aghios Demetrios, fundada polos Eudaimonoioannis antes do 1205) e os portos de Kapsali e Aghios Nikolaos (Avlemon) foron reforzados, e quixeron levantar un castelo á beira de Aghios Georgios, que nunca foi construído.
Dominio veneciano
A partir do 1301 Citera era sede dun obispado ortodoxo dependente de Monemvàsia (o Chysobullon), e o dominio veneciano directo desde o 1365 non cambiou a liberdade relixiosa dos gregos, pero pronto o bispo converteuse no protopapas, título equivalente a delegado episcopal. No século XV os bispos recuperaron o seu título.
Cuandos os turcos conquistaron o Peloponeso no 1461, Korone, Modone, Monemvàsia e Citera permaneceron en mans de Venecia, e os venecianos dominaron a illa sen un inminente perigo turco ata o 1537 cando foi ocupada polos otomans dirixidos por Barbarroxa e algunhas cidades foron destruídas (entre elas Palaiochora que tiña máis de sete mil habitantes e era sede do bispo). Miles de cativos foron feitos polos otománs e vendidos como escravos e os seguintes gobernadores venecianos, fixeron chamamentos para o establecemento de colonos, pero non conseguiron recuperar a situación. Monemvasia caeu en mans dos otománs en 1540 e o castellani de Cerigo ofreceu aos seus habitantes reacollerse na illa, pero moi poucos fixérono e case todos marcharon a Creta, Chipre, Cefalonia ou Corfú. No 1540 os bispos recibiron o dereito exclusivo de ordenar sacerdotes en Creta. Ao final do século XVI o bispo Maximos Margounios foi un famoso erudito grego, teólogo, poeta e escritor. No 1715 os turcos desembarcaron en Citera e ocuparon unha parte da illa, pero se retiraron no 1718.
Franceses e británicos
No 1797 pasou a Francia e foi incluída nas provincias Ilíricas. No 1798 a illa foi outra vez arrasada por un terremoto. Desde o 1800 formou parte da República das Sete Illas e logo da segunda ocupación francesa (1807-1809), foi ocupada polos británicos en outubro de 1809 e en 1815 integrada na República das Illas Xónicas. Coas illas xónicas pasaron a Grecia en 1864.
Tempos modernos dentro de Grecia
No 1903 outra vez foi teatro dun devastador terremoto. No 1917 unha efémera administración autónoma instaláronse na illa durante a confusión da guerra, pero a soberanía grega nunca estivo en discusión. Na segunda guerra mundial a illa foi ocupada polos alemáns. A resistencia organizouse sobre todo en Potamos e foi liberada polos partisanos o 4 de setembro de 1944. A illa continuou perdendo poboación pola emigración e nos anos oitenta eran só tres mil persoas, pero ultimamente o turismo fixo que se recupere levemente.
Sueiro Gómez de Soutomaior
Sueiro Gómez de Soutomaior,  (nalgunhas publicacións aparece como Suero Gómez de Sotomayor e mesmo Soro Gómez de Soutomaior )  nado en Rianxo cara a 1417 e finado en Pontevedra cara a 1490, foi un destacado aristócrata do reino de Galiza durante o século XV, herdeiro dunha liñaxe que se remonta polo menos ao seu tataravó, o grande almirante e adiantado galego Paio Gómez Chariño. Fillo de Paio Gómez de Soutomaior, ostentou o título de mariscal de Castela. Viviu nun tempo convulso, con graves tensións entre os diferentes nobres e os irmandiños. Foi señor das fortalezas e terras de Rianxo, Lantaño, San Tomé, Portonovo, Vilamaior, O Carril e A Insua e das terras de Posmarcos, Tabeirós, Cela e Sobrán. Serviu a Xoán II e en 1445 fíxose cargo da defensa das vilas de Pontevedra e Vilanova de Arousa.
Testou en Vilanova en 1485 e foi enterrado en San Domingos de Pontevedra. O seu sartego, cuberto coa súa escultura xacente, cunha hermética armadura e espada entre as mans, estivo exposto nas Ruínas de San Domingos ata que foi trasladado ó Edificio Castelao do Museo de Pontevedra.
Traxectoria
Fillo de Paio Gómez de Soutomaior e Maior de Mendoza (sobriña do arcebispo Lope de Mendoza), naceu cara ao ano 1417 sendo primo do famoso "Pedro Madruga"; casou con Leonor Vasques de Insua.
En 1451 enfrontouse co arcebispado de Santiago de Compostela polas rendas da igrexa de Santo Adrián de Vilariño, Cambados. miniatura|Sueiro Gómez de Sotomaior recibiu de seu pai a vila de Rianxo. O 7 de outubro de 1458 Bernal Yáñez de Moscoso, Pedro Bermúdez de Montaos, Sueiro Gómez de Soutomaior e Lope Pérez de Moscoso xúntanse con outros no Mosteiro de San Paio de Antealtares acordando auxiliarse mutuamente no mellor servizo real, en realidade coa intención de arrebatar o señorío temporal de Santiago ao arcebispo Rodrigo de Luna, ausente por estar nas guerras na fronteira do Reino de Granada.
No ano 1459 o conde de Trastámara Pedro Álvarez Osorio pon cerco ao Castelo da Rocha Forte. Asedio no que participan Bernal Yáñez de Moscoso, Sueiro Gómez de Soutomaior e Lope Pérez de Mendoza, que cercaron a fortaleza, como narra Antonio López Ferreiro e "abrieron fosos, levantaron empalizadas, montaron trabucos el máquinas para lanzar piedras y construyeron otros aparatos bélicos".
Guerra Irmandiña
Durante a Gran Guerra Irmandiña, Sueiro foi un dos nobres que combateu o movemento irmandiño, o mesmo que pretendía reducir o poder nobiliario sobre os campesiños e sobre os fidalgos pouco favorecidos economicamente. Esta postura antiirmandiña será a que o leve a xurar o 3 de novembro de 1470, un pacto contra o arcebispo Fonseca e Acevedo, a marquesa de Astorga e a Irmandade, e na que participan con el, outros sete altos nobres do reino: Pedro Álvarez Osorio, Xoán de Zúñiga, Sancho de Ulloa, Pedro Alvares de Soutomaior, Lopes Sanches de Moscoso, Diego de Andrade e Diego de Lemos. miniatura|Sueiro Gómez de Soutomaior foi soterrado en [[Ruínas de San Domingos|San Domingos de Pontevedra.]] Como consecuencia deste pacto, había tomar partido na batalla de Altamira (acontecida o 13 de xuño de 1471), dentro da coalición de nobres do reino formada por Gomes Peres das Mariñas, Diego de Andrade, Pedro Álvarez de Soutomaior e Pero Pardo de Cela, entre outros, que tentaba acabar coas revoltas antiseñoriais. Desde a vitoria contra os exércitos irmandiños de Afonso de Lanzós e do arcebispo Fonseca e dos seus aliados, Sueiro autoproclamouse "marechal".
En 1475, fai homenaxe en manos de vos, Esteban de Junqueras a Fonseca.
Descendencia
Do matrimonio con Leonor Vázquez de Insua tivo unha filla: Inés de Mendoza e Soutomaior que casou con García de Caamaño.
Selo discográfico
Un selo discográfico é unha empresa que se dedica a realizar gravacións de música, así como a comercialización e distribución das mesmas. Ademais, encárgase de producir artistas de calquera xénero musical, lanzar novos cantantes, proporcionar o necesario como a produción de videoclips, álbums, a promoción na radio, descargas de cancións dende Internet, realizar concertos, entre outras tarefas de difusión.
Principais discográficas
As compañías discográficas están, normalmente, baixo o control de grupos internacionais de empresas propiedade de holdings internacionais. Estes grupos de empresas controlan compañías de publicación, gravación, distribución e selos discográficos. No ano 2011, os cinco grupos de empresas de música principais controlaban o 70% do mercado discográfico mundial.
Dani Góngora
Daniel Góngora Rodríguez, coñecido como Dani Góngora, nado en Almería (Andalucía) o 11 de abril de 1994, é un futbolista profesional español que xoga de dianteiro no Real Jaén.
Traxectoria
Nado en Almería, Andalucía, Góngora formouse nas categrías inferiores do Real Madrid, UCD La Cañada Atlético, Sevilla FC e Granada CF. O seu debut en categoría absoluta foi no ano 2013 co UD San Sebastián de los Reyes da Terceira División, xogando posteriormente nos Los Molinos CF e no Marino de Luanco. No ano 2016 asinou co CD Lugo da Segunda División, sendo asignado ao filial lucense da Primeira Autonómica. O 5 de marzo debuta co primeiro equipo na categoría de prata. saíndo en substitución de Fede Vico na derrota do equipo lucense por 1−2 no Anxo Carro ante a UD Almería.
John Oliver Creighton
John Oliver Creighton, nado en Orange (Texas) o 28 de abril de 1943, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-G, STS-36 e STS-48. Pasou un total de 16,85 días no espazo.
Traxectoria
Creighton é graduado en ciencias pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1966 e máster en administración da ciencia e da tecnoloxía pola Universidade George Washington en 1978.
Foi seleccionado pola NASA en xaneiro de 1978, converténdose oficialmente en astronauta en agosto de 1979, voando máis tarde nas misións STS-51-G, STS-36 e STS-48. Pasou un total de 16,85 días no espazo.
Abdul Fata al-Sisi
miniatura|Abdul Fata Said Husain Khalil al-Sisi' Abdul Fata Said Husain Khalil al-Sisi (en عبد الفتاح سعيد حسين خليل السيسي), nado no Cairo o 19 de novembro de 1954, é un militar e político, presidente de Exipto desde o 8 de xuño de 2014. Anteriormente foi comandante en xefe das Forzas Armadas Exipcias e mais tamén ministro de defensa entre o 12 de agosto de 2012 e o 26 de marzo de 2014. Como xefe das forzas armadas xogou un papel principal na caída do presidente Muhamed Mursi durante o golpe de estado de 2013 logo das masivas protestas contra Morsi e o seu goberno. O 26 de marzo de 2014 anunciou a súa candidatura a presidente nas eleccións de 2014, que gañou. miniatura|Al-Sisi como ministro de defensa nunha xuntanza no Cairo co secretario de defensa norteamericano [[Chuck Hagel]]
Golpe de estado
O 30 de xuño de 2013, en resposta ao movemento de protesta contra Mursi producíronse masivas demostracións na capital e noutras cidades, producíndose choques cos partidarios do presidente. O exército lanzou un ultimato de 48 horas por televisión para que se resolvese a situación ameazando con intervir se continuaban. O presidente Mursi rexeitou o ultimato do exército. O 3 de xullo de 2013 declarou que Mursi fallara en construír un consenso nacional e instalou como xefe de estado interino a Adli Mansur ordenando o arresto de varios membros do partido de Mursi, a Irmandade Musulmá. Al-Sisi compareceu na televisión e anunciou que o presidente fallara en satisfacer as demandas do pobo exipcio e declarou que a constitución quedaba suspendida. Ao seu chamado realizáronse demostracións de apoio á acción do exército por todo o país o 23 de xullo de 2013 ao que acudiron millóns de persoas. En agosto de 2013 baixo o comando de al-Sisi botaron abaixo os campamentos dos irmáns musulmáns que se instalaran por todo o país, a acción resultou nunha escalada de violencia que ocasionou 638 mortos e case 4000 feridos, algúns activistas liberais que apoiaran ao exército condenaron a acción.
Candidato a presidente
O 27 de xaneiro de 2014 al-Sisi ascendeu a mariscal, e nese mesmo día presentoulle a súa dimisión ao Consello Supremo das Forzas Armadas para presentar a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2014 e o 26 de marzo deixou o posto de ministro de defensa e en abril presentou os asinamentos precisos para concorrer ás eleccións, algo que só logrou outro candidato, Hamdin Sabahi.
Fronte polar
dereita|400px Unha fronte polar é unha zona de transición entre unha masa de aire fría procedente dos polos, e unha masa cálida de procedencia subtropical. Sitúase no límite entre a célula polar e a célula de Ferrel en cada hemisferio, onde hai un forte gradiente de temperaturas. No caso do hemisferio norte as dúas masas de aire teñen diferentes propiedades: unha fría que provén do norte, que se produce cando unha masa de aire frío descende a latitudes menores e introdúcese como unha cuña entre o chan e o aire quente; e outra cálida, que se atopa máis ao sur no océano e avanza desprazando a corrente de aire frío.
É de grande extensión e separa ditas masas de aire. Dáse en latitudes medias, entre os 50º e os 60º, aínda que varia bastante a súa posición xa que as masas de aire están en continuo movemento, variando, sobre todo, coas estacións, provocando chuvias no inverno e secas no verán. En primavera desprázase cara ó norte e, en outono volve descender. Cando a fronte polar do hemisferio norte avanza máis ao sur afecta ao clima de Galicia, e trae consigo numerosas borrascas.
Augusta, Xeorxia
Augusta é unha cidade estadounidense de Xeorxia. Ten 199.775 habitantes (2000), o 49,75% afroamericanos.
Lingua
94,1 % inglés, 2,6 % castelán, 0,9 % alemán, 0,5 % francés, 0,4 % coreano.
Historia
Fundouse en 1735 como liña de defensa dos colonos de Savannah contra os españois e franceses.
Roland Møller
Roland Greisen Moller, nado en 1972 en Odense, é un actor, compositor, profesor e comentarista social  danés. Gañou en 2016 o premio Bodil ao mellor actor pola película Under sandet.
Traxectoria
No ano 2000, apareceu como rapeiro na banda sonora da película infantil Mirakel baixo o sobrenome artístico de Dappa Don, xunto con Den Gale Pose, Szhirley e L. O. C. coa canción "Generation W", que posteriormente apareceu no álbum de Den Gale Pose Definitionen af en stodder  (2001).
Roland Møller medrara no ambiente criminal de Odense e estivera na cadea varias veces ata 2002, totalizando catro anos e medio de condena por dez atracos. Aparece semanalmente no programa Politiradio de Radio24Syv, onde adoita falar sobre o crime e o castigo, en especial dirixíndose a mozos que están en risco de entrar no mundo da delincuencia.
Carreira cinematográfica
O seu debut cinematográfico foi en 2010 co drama carcerario R dirixido por Tobias Lindholm e Michael Noer. Dous anos despois, dirixiuno de novo Lindholm no multipremiado Kapringen. Pola súa interpretación en Nordvest de Michael Noer logrou o premio Bodil ao mellor actor secundario. O seu primeiro papel protagonista foi en Under sandet, interpretando ao sarxento Rasmussen, co que logrou ao premio Bodil ao mellor actor.
A Ribeira, Codesido, Vilalba
A Ribeira é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 estaba deshabitado.
Edificio sen rematar
Un edificio sen rematar é unha construción ou calquera estrutura arquitectónica (como unha casa, unha ponte, unha estrada ou unha torre) que foi abandonada, suspendida por un período de tempo ou que unicamente existe en planos.
Moitos proxectos de construción ou de enxeñería quedaron sen terminar en diversas etapas do seu desenvolvemento. O traballo puido quedar nun plano e nunca ser realizado ou abandonado durante a súa construción.
Un dos edificios máis coñecidos aínda sen rematar é a Basílica da Sagrada Familia de Antoni Gaudí, que está situada na cidade de Barcelona. A súa construción comezou en 1882 e prevese que a data da súa finalización, tendo en conta o ritmo actual, sexa no ano 2026.
Edificios parcialmente construídos
miniatura|190px|A [[Templo expiatorio da Sagrada Familia|Sagrada Familia de Barcelona é un claro exemplo dunha estrutura incompleta, que xa leva máis dun século de construción]] Existen numerosos edificios que quedaron parcialmente construídos en varios países arredor do mundo, algúns dos cales poden ser usados no seu incompleto estado e outros que permanecen como unha simple casca.
Un exemplo destes últimos é o Hotel Ryugyong en Corea do Norte; finalizado habíase de converter no hotel máis alto do mundo, no sétimo edificio máis alto e no primeiro edificio fóra dos Estados Unidos en superar as cen plantas. O seu proceso de construción paralizouse debido aos seus custos e á mala integridade estrutural. Outros edificios atópanse preto de seren rematados, aínda que pareza que o seu proceso de construción sexa inacabable, xa que se leva traballado neles décadas ou séculos inclusive.
Este é o caso da Sagrada Familia (Barcelona) de Antoni Gaudí, que comezou a súa construción en 1882 e aínda non se rematou. Os traballos atrasáronse debido á Guerra Civil Española e, ademais, durante a época franquista destruíronse os modelos orixinais e algunhas partes do mesmo edificio. Actualmente, a pesar de que a basílica está incompleta, é un dos principais destinos turísticos de Barcelona con máis de 1,5 millóns de visitantes ao ano. Gaudí pasou 40 anos da súa vida supervisando o proxecto e, desde o seu falecemento en 1926, os seus restos descansan na cripta desta igrexa.
Por outra banda, a Catedral de Colonia (en Alemaña) tardou moito máis tempo en ser construída; a obra comezou en 1248 e finalizou en 1880, cun total de 632 anos.
Aguia perdiceira
A aguia perdiceira, aguia perdigueira (Aquila fasciata, antes coñecida como Hieraaetus fasciatus) é unha ave de rapina da familia Accipitridae. É parente moi proxima da especie africana A. spilogaster, que se considera en ocasións mesmo unha subespecie. Malia ter unha ampla distribución, recoñécense só dúas subespecies de aguia perdiceira: a nominativa A. f. fasciatus, e A. f. renschi, das illas pequenas do arquipélago de Sonda (Indonesia), de individuos máis pequenos e con manchas escuras na parte inferior do corpo.
Descrición
Son aguias de entre 66 e 74 cm. de lonxitude. A envergadura das alas dos machos vai dos 150 ó 160 cm.; a das femias dos 165 ós 180. A plumaxe da parte superior do corpo é castaña escura, a da inferior. abrancazada con manchas escuras. teñen as añas relativamente curtas e arredondadas, a cola, gris na parte superior, branca por embaixo e cunha banda terminal negra, longa e a cabeza grande. Os pés e os ollos son amarelos. Os exemplares inmaturos teñen a parte inferior do corpo e a das alas da cor do ante, é battas finas na cola.
Distribución xeográfica e hábitat
A especie esta espallada polo sur de Europa, o norte de África e o sur e sueste de Asia. As poboacións europeas, que están en forte retroceso por causa da perda de hábitats axeitados, o uso de pesticidas e a caza, concéntranse en España, onde se considera unha especie en perigo de extinción, Portugal, o sur de Francia, Sardeña e Creta. O número total de parellas reprodutoras europeas cálculse enunhas 500. esquerda|miniatura| Exemplar de aguia perdiceira voando en Himachal Pradesh, [[India.]] Os adultos son fieis ós seus territorios, e pasan o inverno preto das zónas de cría, pero os exemplares novos son máis móbiles e aparecen ás veces en lugares moi afastados de onde naceron. Algunhas poboacións asiáticas amosan unha conduta migratoria innata.
O seu hábitat preferido son zonas secas e montañosas con pouca presenza de árbores, pero, fora da época de cría poden atoparse tamén en zonas húmidas, á procura de aves acuáticas para cazar.
Alimentación e reprodución
thumb| Aquila fasciata As súas presas habituais son mamíferos (a miúdo coellos e lebres pequenos), aves de tamaño mediano e réptiles. As parellas reprodutoras cazan frecuentemente xuntas. A técinica de caza máis corrente consiste en describir círculos a grande altura e deixarse caer sobre a presa coas alas recollidas. Cazan tamén a espreita pousadas nun punto fixo e poden verse tamén facendo voos de recoñecemento a pouca altura entre os acantilados. As prersas son golpeadas o mesmo en terra que no aire.
Fan a posta entre febreiro e marzo, en xeral dous ovos, que chocan entre 37 e 40 días. Os polos deixan o niño cando teñen entre 60 e 65 días de idade, aínda que son alimentados polos pais aínda algunhas semanas.
Daniele Ganser
Daniele Ganser, nado o 29 de agosto de 1972 en Lugano, é un historiador suízo, coñecido pola súa obra Nato's Secret Armies: Operation Gladio and Terrorism in Western Europe (2005), adaptación da súa tese de doutoramento, Operation Gladio in Western Europe and the United States (2001).
Traxectoria
Fillo do pastor Gottfried Ganser (1922–2014) e da enfermeira Jeannette Ganser. Estudou en Basilea nunha escola Waldorf e logo nun instituto local logrando o certificado de estudos en 1992 para despois relizar o servizo militar obrigatorio. Estudou nas universidades de Basilea e Ámsterdam historia, filosofía e inglés. Despois de licenciarse en 1998 pola Universidade de Basilea realizou traballo de investigación alí e na London School of Economics and Political Science. En 2001 obtivo o doutoramento coa tese Operation Gladio in Western Europe and the United States que logrou a máxima cualificación, insigni cum laude segundo o uso suízo. En 2005 realizou unha adaptación do seu libro que publicou como NATO's Secret Armies: Operation Gladio and Terrorism in Western Europe. Nestas obras, apoiadas nos informes parlamentarios belga e italiano sobre Gladio, detalla como os Estados Unidos, co apoio do Reino Unido, organizaron unha posguerra en diversos países da Europa do Oeste, e ata a década de 1980, células clandestinas destinadas a organizar a resistencia en caso de invasión soviética. Ganser establece a hipótese que esta rede puido ser a orixe de certos atentados atribuídos a organizacións de extrema esquerda, nunha tentativa política para desacreditar entre os cidadáns os partidos de esquerda, e mesmo esta estratexia da tensión alongaríase ata o momento actual co terrorismo islamista, presentado como unha ameaza para xustificar as guerras polo petróleo.
Entre 2001 e 2003 foi responsable de relacións internacionais do laboratorio de ideas Avenir Suisse de Zürich e dirixiu a campaña da organización na iniciativa popular para a integración de Suíza na ONU. En 2003 exerceu como membro do consello asesor do Departamento Federal de Asuntos Exteriores para a promoción da paz e dos dereitos humanos. Entre 2003 e 2006 traballou como investigador no Center for Security Studies da Universidade Federal Politécnica de Zürich. En 2006 estivo entre os fundadores da sección suíza da Association for the Study of Peak Oil and Gas (ASPO) e foi membro da súa dirección ata 2012.
Isomería cis-trans
miniatura|Un isómero cis: Cis-but-2-eno. miniatura|Un isómero trans: Trans-but-2-eno.
En química orgánica, a isomería cis/trans (tamén chamada isomería xeométrica, isomería de configuración) é un tipo de estereoisomería que describe a orientación dos grupos funcionais nunha molécula. En xeral, ditos isómeros presentan dobres enlaces, os cales non poden rotar, pero poden tamén orixinarse en estruturas cíclicas, nas que a rotación dos enlaces está tamén moi restrinxida. Os isómeros cis e trans danse en moléculas orgánicas, pero tamén en complexos de coordinación inorgánicos.
Os termos cis e trans veñen do latín, e cis significa "no mesmo lado" e trans "no lado contrario" ou "a través". O termo "isomería xeométrica" considérase pola IUPAC un sinónimo obsoleto de "isomería cis/trans". Porén, utilízase ás veces como sinónimo de estereoisomería en xeral (por exemplo, a isomería óptica chámase ás veces isomería xeométrica); o termo correcto para a estereoisomería non óptica é diastereoisomería.
Esta isomería non debe confundirse coa isomería E–Z, que é unha descrición estereoquímica absoluta e non necesariamente coincide coa cis-trans. Ademais, os descritores cis e trans non se usan en casos de isomería conformacional nos que dúas formas xeométricas se interconverten facilmente, como a maioría das estruturas de enlaces simples de cadea aberta, para as cales se utilizan os termos "sin" e "anti".
En química orgánica
Cando os grupos substituíntes están orientados na mesma dirección, o isómero denomínase cis, e cando os substituíntes están orientados en direccións opostas, o isómero denomínase trans. Un exemplo de isomería cis/trans dun pequeno composto hidrocarbonado dáse no 2-buteno (nas figuras de arriba).
Os compostos alicíclicos poden tamén presentar isomería cis/trans. Como exemplo de isómero xeométrico debido á estrutura do seu anel consideraremos o 1,2-diclorociclohexano:
Comparación das propiedades físicas
Os isómeros cis e trans a miúdo teñen diferentes propiedades físicas. As diferenzas entre isómeros, en xeral, orixínanse polas diferenzas de forma das moléculas ou do momento dipolar global.
Estas diferenzas poden ser moi pequenas, como no caso do punto de ebulición dos alquenos de cadea liñal, como o 2-penteno, que é de 37 °C para o isómero cis e de 36 °C no isómero trans. As diferenzas entre os isómeors cis e trans poden ser maiores se están presentes enlaces polares, como nos 1,2-dicloroetenos. O isómero cis neste caso ten un punto de ebulición de 60,3 °C, mentres que o isómero trans teno de 47.5 °C. No isómero cis os dous momentos dipolares dos C-Cl polares combínanse para dar un momento dipolar conxunto, de modo que hai forzas dipolo-dipolo intermoleculares (ou forzas de Keesom), as cales se engaden ás forzas de dispersión de London e incrementan o punto de ebulición. No isómero trans isto non ocorre porque os momentos de enlace dos dous C-Cl se cancelan e a molécula ten un dipolo neto de cero (pero ten un cuadrupolo que non é cero).