cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HTTP
Códigos de estado
As frases de motivo estándar son só recomendacións e pódense substituír por "equivalentes locais" a discreción do desenvolvedor web. Se o código de estado indica un problema, o axente de usuario pode mostrar a reason phrase ao usuario para proporcionar máis información sobre a natureza do problema. A norma tamén permite que o axente de usuario tente interpretar a reason phrase, aínda que isto podería ser imprudente, xa que a norma especifica explicitamente que os códigos de estado son lexibeis por máquina e as reason phrases son lexibeis por humáns. O código de estado HTTP divídese principalmente en cinco grupos para unha mellor explicación da solicitude e as respostas entre o cliente e o servidor como se chama:
Conexións encriptadas
A forma máis popular de establecer unha conexión HTTP encriptada é HTTPS. Tamén existen outros dous métodos para establecer unha conexión HTTP cifrada: o Secure Hypertext Transfer Protocol e o uso do encabezado HTTP/1.1 Upgrade para especificar unha actualización a TLS. Con todo, o soporte do navegador para estes dous é case inexistente.
Solicitude do cliente
Unha solicitude de cliente (que consta neste caso da liña de solicitude e só un campo de encabezado) vai seguida dunha liña en branco, de modo que a solicitude finaliza cunha nova liña nova, cada unha en forma dun retorno de carro seguido dun salto de liña. O campo "Host" distingue entre varios nomes DNS que comparten un único enderezo IP, o que permite o aloxamento virtual baseado no nome. Aínda que é opcional en HTTP/1.0, é obrigatorio en HTTP/1.1. ("/" significa /index.html se hai un).
Resposta do servidor
O campo de encabezado ETag (etiqueta de entidade) utilízase para determinar se unha versión en caché do recurso solicitado é idéntica á versión actual do recurso no servidor. Content-Type especifica o tipo de medio de Internet dos datos transmitidos pola mensaxe HTTP, mentres que Content-Length indica a súa lonxitude en bytes. O servidor web HTTP/1.1 publica a súa capacidade para responder a solicitudes de certos rangos de bytes do documento estabelecendo o campo Accept-Ranges: bytes. Isto é útil, se o cliente necesita ter só certas porcións dun recurso enviado polo servidor, que se denomina servizo de bytes. Cando se envía Connection: close, significa que o servidor web pechará a conexión TCP inmediatamente despois da transferencia desta resposta.
A maioría das liñas de encabezado son opcionais. Cando falta o campo Content-Length, a lonxitude determínase doutras maneiras. A codificación de transferencia fragmentada utiliza un tamaño de fragmento de 0 para marcar o final do contido. A codificación de identidade sen Content-Length le o contido ata que se pecha o socket.
Pódese utilizar un Content-Encoding como gzip para comprimir os datos transmitidos.
Protocolos similares
O protocolo Gopher é un protocolo de entrega de contido que foi desprazado por HTTP a principios dos anos noventa. O protocolo SPDY é unha alternativa ao HTTP desenvolto en Google, e é substituído polo novo protocolo HTTP, HTTP/2.
Parga-Ladra-Támoga
Parga - Ladra - Támoga é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe a ríos como o Parga, Ladra, Narla, Azúmara, Támoga, Madanela e Trimaz, todos afluentes do río Miño na súa cabeceira, as súas ribeiras e lagoas como a de Cospeito. Esta área de conservación ocupa 4.939 ha. nas comarcas da Terra Chá e Lugo, nos concellos de Xermade, Vilalba, Abadín, Guitiriz, Cospeito, Begonte, Rábade, Outeiro de Rei, Castro de Rei, Friol e Lugo. Isto é, abrangue aos ríos da depresión central lucense, que é a Terra Chá.
Flora
O espazo de Parga - Ladra - Támoga é unha rede fluvial, coas súas ribeiras, con varias zonas húmidas e lagoas (como a de Cospeito), cos seus pastos e terreos agrícolas. A vexetación que a caracteriza é a asociada a estes hábitats.
As especies da flora catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Fauna
Sendo un leito fluvial e tendo unha lagoa, este espazo natural acolle unha alta diversidade de aves. En especial no período de invernal chega ás 1500 aves acuáticas. Entre as especies máis singulares están o sisón (Tetrax tetrax), que se reproduce alí, e o cardiño da lagoa (Eryngium viviparum), que conta cunha pequena poboación local.
As especies de fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
Parga - Ladra - Támoga foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014. O espazo natural forma parte tamén da Reserva da Biosfera Terras do Miño.
Filmes de Groenlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Groenlandia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez en 2010. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2019, dous filmes groenlandeses foron propostos ó Óscar ó mellor filme internacional, mais ningún deles foi finalmente nomeado para o premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Groenlandia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Fernando Salgado Varela
Fernando Salgado Varela, nado en Cerdedo-Cotobade o 7 de setembro de 1959, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Neto de Francisco Varela Garrido. Traballou en Diario de Galicia, Atlántico Diario e La Voz de Galicia. É delegado de Diario de Pontevedra na comarca do Salnés. Colaborou en Tempos Novos, A Trabe de Ouro, Ardentía e Sustansia. Tamén colabora con Radio Arosa.
Illa da Altura
A illa da Altura é unha insua formada pola construción do encoro de Portodemouros no río Ulla.
Características
Cunha extensión de 58,14 hectáreas, é unha das illas meirandes da Galicia interior. Pertence á parroquia de Beigondo do concello de Santiso e está rodeada toda ela polo brazo do encoro correspondente ao río Iso. Só cando o nivel da auga baixa, créase un istmo desde a veciña parroquia de Viñós (Arzúa).Ten unha altura de 81 metros sobre a cota máxima do encoro, o que supón unha elevación máxima de 325 metros sobre o nivel do mar. O seu territorio está a monte, non suxeito á explotación agropecuaria.
Agilent Technologies
miniatura|dereita|Vestíbulo da sede central de Agilent Technologies en [[Santa Clara, California.]] Agilent Technologies, ou Agilent, é unha compañía estadounidense que deseña e fabrica instrumenttos científicos de medida e equipamento para as ciencias da vida, diagnóstico médico, e aplicacións químicas.
A compañía predecesora de Agilent foi Hewlett-Packard (HP), fundada en 1939 para fabricar equipos de probas electrónicos. En 1999, HP creou unha filial para a súa división de probas e medidas chamada Agilent. A OPV inicial das accións de Agilent foi unha das máis grandes da historia de Silicon Valley ata aquel momento. En 2014, Agilent creou unha filial para a súa división de instrumentos electrónicos chamada Keysight Technologies.
Agilent mantén o grupo de desenvolvemento e investigación central, Agilent Laboratories, que realiza a investigación da compañía en áreas como os sistemas micromecánicos, nanotecnoloxía, e ciencias da vida. Este grupo centralizado está baseado no deseño do Hewlett-Packard Lab orixinal e formouse ao dividir o grupo de laboratorios HP orixinal en dous cando HP creou Agilent en 1999.
Liñas de produción
As principais liñas de produción de Agilent son:
Deserto de Gobi
miniatura|dereita|250px|Mapa do deserto do Gobi
miniatura|dereita|250px|Localización do deserto do Gobi
O deserto do Gobi é unha vasta rexión desértica comprendida entre o norte da China e o sur da Mongolia. A cunca desértica está delimitada polas montañas Altai, a estepa de Mongolia, a meseta do Tíbet e a chaira do norte da China. O nome Gobi significa "deserto" en mongol.
É o deserto areento máis setentrional de todos, no que viven algúns animais raros tales como o camelo bactriano (de dúas corcovas) e o rarísimo cabalo de Przewalski.
O Gobi esténdese sobre 1.600 km do suroeste ao nordeste e sobre 800 km do norte ao sur. A súa superficie estimase en 1 300 000 km², o que o fai o un dos máis grandes desertos do mundo. Contrariamente ás imaxes frecuentemente asociadas aos desertos, o Gobi non está recuberto de area senón sobre todo de pedras.
O deserto de Gobi é coñecido no mundo da Paleontoloxía pola riqueza e calidade dos seus restos fóseis, entre os que foron descritas pola primeira vez moitas especies de dinosauros.
Clima
O clima do Gobi presenta importantes variacións segundo a estación. Entre a noite e mailo día, pódese observar unha amplitude térmica de 32 °C.
Ecorrexións
O Gobi pode ser dividido en varias rexións :
Quipile
Quipile é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Tequendama, a 83 km de Bogotá.
Historia
Quipile é unha palabra de orixe panche, en cuxa lingua significa «forte e superior lugar»; non se ten datos exactos da súa data da súa fundación, nin do seu fundador, pero a tradición di que a fundación ocorreu arredor do ano de 1825 e sinala a José María Lozano como o seu fundador.
Os primeiros asentamentos estiveron habitados por indíxenas pertencentes a cultura panche, quen orixinalmente lle deron o nome de Quipili en honra ó cacique da tribo, e escolleran o lugar como medida de protección e posición de defensa contra o inimigo.
As Cañotas, A Pedra, Cariño
As Cañotas é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 15 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 21 habitantes.
San Bernardo, Cundinamarca
San Bernardo é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Sumapaz, a 99 km de Bogotá.
Historia
San Bernardo nace dunha extensa cantidade de terreos montañosos colonizados dende finais do século XIX. Contra o ano 1908 formouse un incipiente casarío con capela rústica, unha pequena praza e catro casas, nos predios da facenda "Alejandría", en xurisdición do municipio de Pandi. Até ese casarío ía o párroco de Pandi para celebrar misa.
Antonio Quintela Ferreiro
Antonio José Quintela Ferreiro, nado en Lugo o 22 de maio de 1912, foi un mestre, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Quintela Pallín e Aurora Ferreiro Varela. Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1928. Mestre na escola creada pola Liga Santaballesa en Santaballa (1932-1936) na que editaba o periódico infantil Antorcha (1934-1936), e na que tamén impartía leccións de Dereito e Economía. Colaborou en El Progreso, Vida Gallega, El Momento e Faro Villalbés do que foi director entre febreiro e xuño de 1936. Foi autor de varias pezas teatrais para representación escolar e escribiu un libro de poemas e a novela Lucha, que apareceu en 1936. Directivo de Izquierda Republicana, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 30 de agosto, saíndo en liberdade o 5 de setembro. Trasladado á escola de Bagueixos (Tirimol, Lugo), foi expedientado e sancionado por responsabilidades políticas. Combateu no exército sublevado como alférez provisional de Infantería, destinado na Quinta División, pasando en agosto de 1938 ao cuarto Batallón do Rexemento de Infantería Zamora número 29. Ao rematar a guerra trasladouse a Barcelona destinado ao Grupo Escolar Reyes Católicos. En Barcelona estudou Filosofía e Letras. Estivo vinculado ao Centro Galego de Barcelona. Despois da guerra publicou varias novelas.
Vida persoal
Era irmán de Luís Quintela Ferreiro.
Figueiroa, A Pedra, Cariño
Figueiroa é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 107 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 56 homes e 51 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 129 habitantes.
Hiparco
Hiparco (en grego Hipparkhos), nado en Nicea (Bitinia) cara ao -194 e finado cara ao -120, foi un astrónomo, construtor, cartógrafo e matemático grego.
Traxectoria
Hiparco viviu en Alexandría e en Rodas a partir dos 30 anos e adicouse ao estudo das estrelas ata a súa morte.
Usou e introduciu na Grecia a división da circunferencia en 360º, dos babilónicos, en vez da división grega en 60 graos. Estudou tamén as funcións trigonométricas, sendo por algúns considerado o criador da trigonometría. Dividindo o diámetro do círculo en 120 partes, determinou, polo cálculo, e non só por aproximacións, o valor das cordas con relación ás diversas partes do diámetro.
Estableceu unha táboa de cordas para facilitar os cálculos astronómicos e desenvolveu un método para a solución dos triángulos esféricos. Na xeometria plana, elaborou un teorema coñecido como o teorema de Tolomeo. Atribúese tamén a invención da esfera armilar ou astrolabio esférico.
Hiparco tamén elaborou unha táboa de ascensión dos signos, estudou a determinación da hora nocturna, mediu as dimensións de distancias do Sol e da Lúa.
Por volta de 128 a. C., escribiu Sobre a posición dos puntos de Equinoccio e de Solsticio, onde comparou as súas observacións coas do estudoso Timocárides. Neste estudo verificou que as posicións estelares non son fixas.
A súa última obra foi o Catálogo das estrelas fixas, onde describe a forma das constelacións e enumera 850 estrelas visibles dividíndoas en seis grandes grupos ou magnitudes segundo a luminosidade, este sistema utilizouse durante 1800 anos, informando das súas coordenadas eclípicas, sendo que unha delas, a lonxitude, variaba debido á precesión dos equinocios.
Hiparco inventou a proxección estereográfica e ideou unha rede fundamental, en que toda a Terra estaría representada graficamente e calquera punto puidese ser atopado co uso da latitude e da lonxitude.
Por ter idealizado a comparación de posicións estelares en diferentes épocas Hiparco é o iniciador de métodos que foron usados nos 2000 anos seguintes.
Perdéronse case todas as súas obras. O que hoxe se sabe sobre Hiparco advén de historiadores ou outros astrónomos. O seu único traballo que sobreviviu ao tempo é un comentario sobre "Fenómenos", un tratado de astronomía escrito por Eudoxio de Cnido, contemporáneo de Platón. O comentario a un poema astronómico de Arato de Solos, unha descrición de constelacións. Fora dese traballo menor, o único coñecemento que se ten da obra de Hiparco está en escritos posteriores, especialmente nos de Estrabón e de Tolomeo, en concreto no Almaxesto.
Tampouco se encontrou o lugar en que fundou un observatorio, en Rodas; mais sábese con certeza que desenvolveu alí importantes actividades de 128 a 127 a.C.
Segundo os historiadores, dedicouse ata o final da súa vida ao estudo da lúa e elaborou a previsión dos eclipses futuros, por 600 anos.
Aeroporto de Cancún
O aeroporto internacional de Cancún (IATA: CUN, ICAO: MMUN) é un aeroporto localizado en Cancún, na península do Iucatán en México. É o segundo aeroporto máis concorrido do país tras o aeroporto da Cidade de México, pero é o máis grande en termos de pasaxeiros internacionais. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 21 415 795 pasaxeiros, un 9,28% máis que en 2015.
Ten dúas pistas de aterraxe operativas paralelas que se poden usar simultaneamente. O aeroporto inaugurouse oficialmente no ano 1974. Está operado polo Grupo Aeroportuario del Sureste (ASUR). É unha cidade focal para Aeroméxico, Interjet, VivaAerobus e Volaris, e ofrece voos a 21 destinos en México e a máis de 30 países en América e Europa.
1882
Creacións
Historia ano a ano
Nine Types of Light
Nine Types of Light é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock TV on the Radio, publicado o 11 de abril de 2011 a través do selo Interscope Records. O sinxelo principal do álbum, "Will Do", editouse o día 23 de febreiro. A derradeira canción do traballo, "Caffeinated Consciousness", estivo dispoñible como descarga gratuíta na páxina da banda o 10 de marzo.
A banda creou un filme para acompañar o álbum, un compañeiro visual dunha hora que ofrece vídeos musicais para todos os temas do traballo. Incluíuse na versión deluxe do CD e ademais pode verse na súa totalidade en YouTube. Trátase do derradeiro disco de TV on the Radio en contar co baixista Gerard Smith, que morreu de cancro de pulmón nove días despois de ser editado.
Krzysztof Kukułka
Krzysztof Kukułka, nado o 20 de xaneiro de 1959 en Jaworzyna Śląska (R.P. de Polonia), é un franciscano conventual católico latino polaco, superior da misión sui iuris de Uzbekistán entre 1997 e 2005.
Filmes de Acerbaixán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Até o ano 2022, nove filmes de Acerbaixán foron propostos para o Óscar ó mellor filme internacional, mais ningún deles foi finalmente nomeado para o premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Acerbaixán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Liga ACT 2011
A tempada 2011 da Liga ACT é a 9ª edición do campionato de traiñeiras do Cantábrico, creado en 2003 pola Asociación de Clubs de Traiñeiras. Esta tempada comezou o 18 de xuño do 2011 en Bordeos.
Clasificación
Actualizado 29 de agosto.
Fontao, A Pedra, Cariño
Fontao é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 34 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 21 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 40 habitantes.
Reboredo, A Pedra, Cariño
Reboredo é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Citharus linguatula
Sinónimos
Ao longo do tempo, a especie foi coñecida, ademais de polo nome orixinario de Linneo, e polo actualmente válido, polos seguintes sinónimos:
Etimoloxías
Citharus é a forma masculiniza do latín clásico da voz citara -ae, "cítara", debido ao seu parecido á forma deste instrumento musical. O nome específico, linguatula, é un diminutivo do latín científico do termo do latín clásico lingua, -ae,. "lingua".
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat, distribución e bioloxía
É un peixe mariño, demersal, que habita en augas subtropicais, na plataforma continental e no comezo do talude continental até os 300 m de profundidade (raramente, até os 200 m), sobre fondos areosos e lamacentos.
Distribúese polas costas do Atlántico oriental, desde o mar Cantábrico até Angola (até os 23° S), e en todo o mar Mediterráneo.
Aliméntase de pequenos peixes e crustáceos bentónicos.
Pesca
Citharus linguatula é unha especie comestíbel, e péscase para consumo local nas áreas onde vive (Atlántico nororiental, centroorinetal e suroriental, e Mediterráneo), xa que e a súa importancia económica é escasa.
Eduardo Carrero Santamaría
Eduardo Carrero Santamaría, nado en Madrid en 1967, é un historiador da arte vinculado ás universidades Autònoma de Barcelona e de Oviedo.
Relación de inclusión
Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas:
As relacións de inclusión implican que os significados completo de varios signos lingüísticos estas incluídos dentro do significado doutro signo lingüístico. Deste xeito ó vocábulo que inclúe (por exemplo, a palabra árbore) o significado completo dunha ou varias palabras (carballo, maceira, faia,...) chámaselle hiperónimo.
Eduardo Carrero Santamaría
Traxectoria
Profesor titular de Historia da Arte Medieval na Universitat Autónoma de Barcelona, doutorouse na Universidade Autónoma de Madrid en 1999. Ocúpase de distintos aspectos da arquitectura, a iconografía e a historia da Idade Media na Península Ibérica.
O seu labor docente desenvolveuse durante seis anos como profesor asociado a tempo completo na Universidade de Oviedo (2000-2006) e profesor titular na Universidade das Illas Baleares (2006-2010).
Relación de inclusión
Outra relación de inclusión básica é a meronimia.
Festival Intercéltico do Morrazo
miniatura|300px|Actuación na XXV edición do Festival Intercéltico do Morrazo.
Eduardo Carrero Santamaría
Traxectoria
En 2000 recibiu o Premio Manuel Corchado da Asociación Española de Amigos dos Castelos polo seu traballo "Un palacio para el obispo. La fortaleza episcopal urbana en Galicia durante la Edad Media". En 2001, a súa tese de doutoramento mereceu o Premio a traballos de investigación Monteleón, concedido pola Fundación Monteleón-Caja España de León. En 2001 foi bolseiro cunha bolsa postdoutoral da École Française de Roma.
Festival Intercéltico do Morrazo
O Festival Intercéltico do Morrazo é un festival de música folk que ten lugar desde 1985 en Moaña no mes de agosto. Busca promocionar o folclore tradicional e as novas tendencias nacidas neste xénero. En 2003 a Unión Europea considerouno de Interese Comunitario, e o Ministerio de Cultura de España considerouno de Interese Cultural.
Primeira etapa
A primeira edición, co nome de I festival Nocturno Celta do Morrazo, tivo lugar o 15 de agosto de 1985, organizado pola escola de gaitas Semente Nova de Moaña. O obxectivo, amais de dar a coñecer a actividade da escola de gaitas, era financiar unha viaxe a Bretaña para asistir ao Festival Intercéltico de Lorient. Nesa ocasión, amais dos organizadores, actuaron Ricardo Portela, Lembranzas Galegas, Muxicas, Vai de Roda e Milladoiro. Dada a boa acollida do público, decidiuse organizar unha nova edición.
Eduardo Carrero Santamaría
Obras
É autor dunha cincuentena de artigos sobre arte e cultura medievais, colaborou como poñente en numerosos seminarios, congresos e cursos en diferentes universidades españolas e europeas, e participou en diferentes proxectos de investigación interdisciplinares.
Festival Intercéltico do Morrazo
Primeira etapa
A escola de gaitas Semente Nova seguiu organizando o festival durante un tempo, e a duración do mesmo limitábase a unha fin de semana, programándose concertos de música tradicional con algunha introdución de novas tendencias.
Segunda etapa
O concello de Moaña fíxose cargo da organización do festival e ampliou a duración do mesmo até 10 días. Xunto ás actuacións musicais, que ampliaron a súa temática, organizáronse outras actividades (teatro, exposicións, obradoiros, artesanía...).
Nesta etapa a organización contou co apoio económico da Xunta de Galicia e a Deputación de Pontevedra, pero a partir de 1993 comezouse a reducir a financiamento, co que o festival comezou a languidecer até que o concello decidiu subcontratar a organización do festival a empresas privadas. Até entón os actos foran gratuítos e en espazos abertos, pero a xestión privada levou algúns eventos a espazos pechados con acceso previo pago.
Terceira etapa
En 1995 o concello retomou a organización, volvendo aos 3 días de duración. Desde o ano 2001 celébrase unha feira de artesanía que completa as actuacións musicais.
Antonimia
A antonimia é a relación entre dúas palabras que teñen significados opostos, como grande ou pequeno.
Os campos semánticos organízanse mediante diversos tipos de relacións entre os significados dos lexemas. Dentro dos tipos de relacións coas que se organizan (relacións de incompatibilidade, relacións de inclusión e relacións entre significantes e significados), á hora de definir antonimia interésanos a primeira: relacións de incompatibilidade.
Entendemos por incompatibilidade a relación establecida entre significados lingüísticos pola cal un termo supón a exclusión do outro.
Non hai que confundir a incompatibilidade co significado diferente, así:
Hai cinco clases de relacións de incompatibilidade, destas, as tres primeiras considéranse antonimia:
Cascades
Cascades pódese referir a:
Sagrón, A Pedra, Cariño
Sagrón é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 137 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 71 homes e 66 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 120 habitantes.
Murela, A Pedra, Cariño
Murela é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 49 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 19 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Igrexa de San Pedro da Mezquita
A igrexa de San Pedro da Mezquita é un templo católico parroquial. Está situada na Mezquita (A Merca), e foi declarada Monumento Nacional en 1931. É de orixe románica (ten unha inscrición de 1202, malia que xa aparece citada no ano 986), con elementos de transición ao gótico.
Características
É de planta lonxitudinal e unha soa nave, con contrafortes e delimitada por unha imposta que percorre todo o edificio, baixo a que se atopa unha sucesión continua de modillóns que representan animais simbólicos (lobo, serpe), figuras antropomorfas e unha roseta. Remata nun piñón sobre o que se dispón un Agnus Dei e unha cruz antefixa co cordeiro mirando cara ao oeste, caso único en Galicia.
Na entrada no ángulo da cornixa e contrafortes hai dúas figuras: San Pedro, patrón, coa chave na man dereita, e a Virxe. Baixo os contrafortes unha loba dá de mamar os seus lobetos e un lobo devora un cordeiro. No segundo corpo da fachada ábrense dúas ventás superpostas; a inferior, entre a portada e o rosetón, é de arco de medio punto axadrezado, e a superior é un simple portelo sobre a cornixa. O rosetón está decorado con motivos florais da corrente santiaguesa. A portada sur, ademais de dúas ventás de arco de medio punto con capiteis, mostra dous leóns que apoian as súas patas dianteiras sobre un cordonciño dun canastiño, baixo o arco de descarga. A ábsida, dividida por altas columnas, con tres ventás e canzorros na cornixa, está cuberto por dous teitos de elementos desiguais que alteran as súas medidas en altura e anchura. A nave comunícase mediante un arco dobremente partido coa ábsida, na que se observan columnas truncadas baixo unha bovediña.
Silvania
Silvania é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Sumapaz, a 44 km de Bogotá. Na época da conquista española coñecíase como Subia ou Uzathama e era habitado polos sutagaos. O actual concello foi fundado por Ismael Silva o 21 de febreiro de 1935.
Historia
esquerda|miniatura|250x250px|Silvania nos anos 1950. Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Silvania estivo habitado polos sutagaos. En 1608 foron adxudicadas estancias de gando a Francisco Gómez de la Cruz, que tempo despois se converteron na Facenda El Chocho. O 21 de febreiro de 1935, baixo a dirección de Ismael Silva, foi fundada nova vila, iniciando o trazado do parque principal e as principais rúas. Ese ano construíronse seis casas, que foron as primeiras do concello. O 10 de febreiro de 1936 os directores do “Comité Central de Silvania” expedía, ó cumprir o seu primeiro ano, o nome ó Concello de Silvania, como recoñecemento e en gratitude dos esforzos do fundador deste casarío.
Supatá
Supatá é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 76 km ó noroeste de Bogotá.
Historia
esquerda|miniatura|Antiga fonte de posible orixe indíxena. Notificados os panches da rexión de Supatá da chegada de Hernán Pérez de Quesada, o seu cacique abandonouna e a través de Pinzaima, Guanacas sobre o Río Negro e a cordilleira que os separa, detívose na serranía do cobre, no sitio Lagoa Verde, onde se instalou, previa alianza con Itoco, cacique dos colimas, os seus veciños do norte. Lagoa Verde chamouse despois Mesitas, denominación que aínda conserva, verea na cal xurdiu a nova vila de Supatá.
En 1747 Supatá era o nome da facenda do presbítero Jacinto Roque Salgado y Zubiete, quen era párroco de Serrezuela (a actual Madrid, Cundinamarca), e en 1774 fundador da parroquia de Subachoque.
Rückert-Lieder
Rückert-Lieder é o título dun ciclo de cancións compostas polo compositor Gustav Mahler, baseándose en poemas do alemán Friedrich Rückert
Coruño
Coruño pode ser:
Rückert-Lieder
Contexto
En marzo de 1901, Mahler atópase na vila balneario de Opatija na costa dálmata. Aquí le os poemas de Rückert e escolle aqueles que musicaría nos vindeiros anos. Estas cancións de Rückert marcan o paso da primeira fase da obra Mahleriana, marcada pola poesía popular recollida nos textos de Des Knaben Wunderhorn, á segunda fase; caracterizada esta por sinfonías puramente instrumentais.
Temática e Estilo
En sentido estrito estas cancións non forman un ciclo coma tal, xa que a única relación entre elas é o autor dos versos e un certo carácter temático común. As cancións son variacións dunha soa idea: a contemplación estática da beleza en diferentes aspectos. Apoiándose nesta idea, expóñense diversos temas. Tales coma a soidade do artista, os afectos familiares, o sentido da vida e a existencia do sufrimento.
Estrutura
En total son cinco as cancións que conforman o ciclo.
Blicke mir nicht in die Lieder
Co título Non me atendas nas miñas cancións, exponse a tensión existente durante a creación artística e descríbese os afectos dunha parella,
Ich atmet' einen linden duft
Co título Eu aspiraba un doce perfume, evócase unha vida harmoniosa, onde o amor e a creación acadan a súa plenitude.
Ich bin der welt abhanden gekommen
Co título Non son deste mundo, móstrase o desengano do artista fronte a un mundo e sociedade xordos e agresores da sensibilidade do artista.
Um mitternacht
Co título A medianoite, descríbese a soidade espiritual, identificada metaforicamente coa noite. Mostrando que a fe é a única posibilidade de salvación. Existe unha certa similitude coa poesía de San Juan de la Cruz.
Liebst du um schönheit
Co título Se estimas a beleza, móstrase unha concepción do amor completamente idealista.
Camelo
O camelo (Camelus) é un xénero de ungulados artiodáctilos (de número impar de dedos) que contén dúas especies: o dromedario (Camelus dromedarius), dunha xiba e o camelo bactriano (Camelus bactrianus), de dúas xibas. Ambos os dous son nativos de áreas secas e desérticas da Asia e do norte de África. O nome camelo ven do grego kamelos a partir do hebraico gamal 'camelo'.
Os humanos teñen domesticado camelos desde hai milleiros de anos. Tanto o dromedario como o camelo bactriano úsanse para obtención de leite, carne e como animais de carga - o dromedario no norte da África e Oriente Medio e o camelo bactriano na Asia central. Ademais a súa pel utilízase para facer coiro e la.
O camelo bactriano posúe preto de 1,4 millóns de individuos, a maioría domesticados. Hai uns 1.000 camelos salvaxes no deserto de Gobi e pequenos grupos en Irán, Afganistán, Turquía e Rusia.
Ambos os dous son animais herbívoros. Poden tomar case 120 litros de auga dunha soa vez que almacena ao igual que o alimento na súa xiba e que lle permiten aguantar semanas sen beber e sen comer.
Especies
Existen tres especies de camelos actuais e outras tres fósiles:
Segundo estudos de ADN mitocondrial, Camelus ferus e Camelus bactrianus diverxeron dun antergo común hai uns 700 000 anos, no Plistoceno.
Bioloxía
miniatura|esquerda|Cranio dun camelo|205x205px Son ruminantes sen cornos, sen fociño, cos orificios nasais formando aberturas oblicuas, o beizo superior dividido e movíbel por separado e extensíbel, sen pezuños con dous dedos diferenciados, o abdome elevado e as patas longas e delgadas. Almacena graxa na xiba, que adoita caer cara a un costado se se atopar sen reservas.
A súa esperanza de vida está arredor duns 40 ou 50 anos. Un camelo adulto mide 1,85 m á altura dos ombreiros e 2,15 m na xiba, que sobresae uns 75 cm. Os camelos poden correr a 65 km/h en carreiras curtas e manter unha velocidade de 40 km/h.
Os camelos macho teñen un órgano chamado doula no seu pescozo que é un saco inchábel que protrúe da súa boca cando está en celo, para impor a dominancia e atraer as femias. Semella unha longa lingua rosada e inchada que sae por un lado da súa boca.
A familia dos camelos é orixinaria de América e migrou a Eurasia e África grazas ás glaciacións. Isto comprobouse mediante o amplo rexistro fósil dos camélidos en América. O fósil de camélido máis antigo atopouse en Kansas, a mediados dos anos 1930.
Distribución e número
miniatura|270px|Camelos no [[Guelta d'Archei, no nordés do Chad]] En 2010 existían aproximadamente catorce millóns de camelos, sendo o 90 % dromedarios. Os dromedarios están entre os animais domésticos, a maioría no Corno de África, o Sahel, o Magreb, Oriente Medio e Asia meridional. A rexión do Corno ten a maior poboación de camelos do mundo, pois os dromedarios constitúen unha importante parte da vida nómade. Proporcionan aos pobos nómades de Somalia e Etiopía leite, comida e transporte. miniatura|esquerda|300px|Mercado de camelos en 2003 O camelo bactriano estaba reducido en 2010 a un número estimado de 1,4 millóns de animais, a maioría domesticados. Os únicos camelos verdadeiramente salvaxes son os camelos bactrianos salvaxes, dos que aproximadamente sobreviven uns 1400 nos desertos do Gobi e Taklamakan na China e Mongolia.
Unha pequena poboación de camelos sobrevive no suroeste dos Estados Unidos tras seren importados no século XIX como parte dun experimento da U.S. Camel Corps. Cando o proxecto rematou, foron empregados como animais de tiro en minas, escaparon ou foron liberados. Vinte e cinco camelos foron levados ao Canadá durante a febre do ouro.
Dummy
Dummy foi o álbum debut no ano 1994, da banda de trip hop Portishead, considerado clave dentro deste estilo musical, xunto con outras bandas como Massive Attack ou Tricky. Este novo xénero musical coñeceríase tamén como Bristol sound, debido a que a maior influencia partía de grupos e selos discográficos de Bristol.
Considerado polos críticos como un clásico, e como un dos discos máis influentes dos anos 1990, Dummy tiña un estilo máis escuro que o que facía o resto de bandas de tri hop. Apareceron dous singles, Sour Times e Glory Box.
En 1995 gañou o Mercury Music Prize, premio concedido anualmente ao mellor disco británico ou irlandés. En 1998, os lectores da revista Q elixiron a Dummy como o décimo sexto mellor álbum da historia. Na lista de Rolling Stone dos 500 mellores álbums de toda a historia que apareceu en 2003, o disco quedou no posto 419.
No 2019 o xornal español El Pais recoñeceu 25 anos máis tarde Dummy como un dos LP clave da música da década de 1990.
Sesquilé
Sesquilé é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia de Almeidas, a 45 km ó nordés de Bogotá.
A altitude media do municipio é de 2595 ms.n.m., e a súa temperatura media anual é de 14.1 °C, con abondosas choivas durante o ano. Sesquilé limita polo sur con Guatavita; polo norte con Chocontá e Suesca; polo leste con Machetá, e polo oeste con Gachancipá.
Época precolombiana
esquerda|miniatura|230x230px|Construción [[Pobo muisca|muisca reconstruída en Sesquilé.]] esquerda|miniatura|230x230px|A [[Balsa muisca|Balsa Muisca aparece no escudo de Sesquilé debido a que representa a cerimonia que tiña lugar na Lagoa de Guatavita, que deu orixe á lenda de El Dorado.]] Na época precolombiana, Sesquilé estivo poboado polos muiscas; foi un dos once uta (poboados, ou aldeas) que integraban o zybyn (clan) de Guatavita, no territorio do Zipazgo, dentro da Confederación Muisca. O utatiba (gobernante local) de Sesquilé era tributario do sybyntiba (cacique) de Guatavita.
Os muiscas explotaron minas de carbón mineral no sitio denominado Chaleche, e minas de sal na parte chamada Sesquilé, que en tempos do Novo Reino de Granada foi nomeada Minas de San Juan de Sesquilé. As minas continuaron sendo explotadas polos españois coas técnicas indíxenas, e tamén durante a época republicana, xerando rendas tanto para a nación como para o concello até a construción do Encoro do Tominé, que cubriu entre outras importantes zonas a parte das antigas minas de sal e de carbón.
Na xurisdición de Sesquilé atópase a lagoa de Guatavita, na que os muiscas celebraban a cerimonia que deu orixe á lenda de El Dorado.
Mertxe Aizpurua
Mertxe Aizpurua Arzallus, nada en Usurbil, Guipúscoa o 18 de xaneiro de 1960, é unha política e xornalista vasca e deputada nas lexislaturas XIII e XIV. É a voceira do Grupo Parlamentario de EH Bildu.
Traxectoria
Aizpurua naceu no concello guipuscoano de Usurbil en 1960. É licenciada en Ciencias da Información.
Foi editora do xornal Egin e da revista Punto y Hora de Euskal Herria. En setembro de 1983 Punto y Hora publicou un editorial sobre os "soldados" nacionalistas vascos e unha entrevista cun irmán dun membro de ETA morto por manipular un artefacto explosivo no concello navarro de Tafalla. En outubro de 1984, a Audiencia Nacional condenou a Aizpurua por "apoiar o terrorismo" e condenouna a un ano de prisión e prohibiulle traballar como xornalista durante un ano.
É fundadora do xornal Gara, sendo directora entre 1999 e 2004. En xuño de 2001 foi interrogada polo xuíz da Audiencia Nacional Baltasar Garzón despois de que Gara publicase unha entrevista con dous líderes de ETA. O caso contra Aizpurua foi desestimado finalmente en marzo de 2004.
É directora do xornal dominical, 7K, de Gara. É a autora de Argala: Pensamiento en Acción: Vida e Escritos (2018), unha biografía do líder de ETA, Argala.
Aeroporto de Moscova-Vnukovo
O aeroporto de Moscova-Vnukovo (IATA: VKO, ICAO: UUWW), é un aeroporto internacional ruso situado a 28 quilómetros ao suroeste do centro da cidade de Moscova. É un dos catro grandes aeroportos que serven a capital de Rusia, xuntos cos de Domodedovo, Sheremetyevo e Zhukovsky. No ano 2015 pasaron polas súas instalacións 15,8 millóns de pasaxeiros, representando un incremento dun 24% en comparación co ano anterior. Trátase do terceiro aeroporto máis concorrido do país.
Mertxe Aizpurua
Vida persoal
Está casada e ten un fillo.
Tena, Cundinamarca
Tena é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Tequendama, a 66 km de Bogotá.
Posúe unha das máis grandes reservas hídricas da Provincia do Tequendama e de Cundinamarca, ademais dunha vexetación virxe e bosques espesos de néboa e unha enorme riqueza de fauna e flora; ademais, foi unha das rexións onde José Celestino Mutis empezou a Real Expedición Botánica do Novo Reino de Granada. As principais fontes económicas do concello son a agricultura, a gandeira, a industria avícola e a piscícola.
Historia
Antes da conquista dos españois, Tenasuca estaba situada nos dominios dos indíxenas muiscas, quen a denominaban Zuca. Foi Gonzalo Jiménez de Quesada quen ó contemplar a similitude do lugar co val de Tena na súa afastada patria decidiu asignarlle este nome. O actual territorio non é o mesmo onde se fundou a vila de indios en 1548. O asentamento no que foi construído o concello durante o século XX empezouse a conformar en parroquia en 1818, como congregación de brancos.
Ácido malónico
miniatura|dereita|Ácido malónico. [[Número CAS: 141-82-2 .]]
O ácido malónico ten un esqueleto de 3 carbonos con dous grupos carboxilo (COOH), un en cada extremo da molécula, polo que é un ácido dicarboxílico. Os seus pKa son: pKa1=2,83, pKa2=5,69. Ten unha densidade de 1,619 g/cm3 e un punto de fusión de 135-136 °C.
miniatura|Ión malonato (CH2(COO)22−). A súa forma ionizada e os seus ésteres e sales denomínanse malonatos. O ión malonato ten os seus dous grupos carboxilo ionizados. Entre os malonatos destacaremos os seguintes:
Bioquímica
miniatura|dereita|Modelo do ácido malónico. O sal de calcio do ácido malónico aparece en altas concentracións na remolacha. Existe no seu estado normal en forma de cristais brancos. O ácido malónico é o clásico exemplo de inhibidor competitivo: Actúa sobre a succinato deshidroxenase (complexo II) na cadea de transporte electrónico, competindo co succinato. Algúns derivados do ácido malónico son importantes no metabolismo, como o seu tioéster malonil-CoA, que é importante no metabolismo de lípidos.
Obtención
A preparación clásica do ácido malónico comeza a partir do ácido cloroacético:
O carbonato de sodio xera o sal sódico, que despois reacciona co cianuro de sodio para producir o sal do ácido cianoacético por medio dunha substitución nucleofílica. O grupo nitrilo pode hidrolizarse con hidróxido de sodio para dar malonato sódico, e coa acidificación do medio obtense o ácido malónico.
Reaccións orgánicas
O ácido malónico condensase coa urea formando o ácido barbitúrico. O ácido malónico utilízase con frecuencia como enolato na condensación Knoevenagel ou condénsase con acetona para formar o ácido de Meldrum. Os ésteres do ácido malónico utilízanse tamén como -CH2COOH sinton na síntese de éster malónico.
Dominique Pinon
Dominique Pinon nado o 4 de marzo de 1955 en Saumur, é un actor francés.
O Lourido, A Pedra, Cariño
O Lourido é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 10 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Manau
Manau é un grupo de hip hop formado en 1998, coñecido polas súas fusións de melodías celtas co moderno hip hop. Inicialmente estaba composto por Martial Tricoche, Cédric Soubiron e R.V. (Hervé) Lardic, e aínda que a banda é de París, todos os seus membros teñen raíces na Bretaña. O nome do grupo é unha antiga verba gaélica para a Illa de Man.
Os comezos
En 1988, Martial e Cédric empezaron facendo un programa de radio nunha estación local, con Martial rapeando e Cédric como DJ. O programa durou dous anos e adquiriron algunha sona. Logo, Cédric iría traballar na radio de Skyrock.
Mentres tanto, Martial estaba desenvolvendo unha carreira como compositor musical. Un dos amigos do seu irmán daríalle a coñecer a cultura céltica, que lle interesou moito, descubrindo o folk da Bretaña con Dan Ar Braz, Yann-Fanch Kemener ou o grupo Tri Yann. As primeiras cancións de Martial tamén estaban influenciadas pola novela L'épopée Celte de Jean Markale, unha historia da cultura céltica antiga, con druídas e grandes guerreiros.
Formación
Pouco despois de que Cédric e R.V. se coñeceran, trataron con Martial de formar o grupo Manau. Dispuxéronse a facer unha fusión de ritmos celtas con rap. Unha das súa demos chegou a mans dun directivo de Polydor, e impresionados pola súa orixinalidade, logo lle ofreceron un contrato de gravación.
A banda púxose a traballar no seu single, "La Tribu de Dana", que saíu á luz en maio de 1998. O tema petouno nas listas, vendendo unhas 1 700 000 copias ata a data, millón e medio nos primeiro meses. "La tribu de Dana" fai referencia á mitoloxía irlandesa, tamén descrito no L'épopée Celte. Para máis información vexa: Tuatha Dé Danann.
Aínda que a canción foi moi popular, o certo é que a música do retrouso está sacada dun tema de Alan Stivell, "Tri Martolod". Stivell pronto os demandaría, mais Manau sustentou que a melodía era só empregada base, modificada o suficiente como para consideralo plaxio.
Éxito
Os directivos de mercadotecnia de Polydor, despois do éxito do single, pedíronlle á banda que fixeran un álbum debut. Aínda que tiñan unha data de entrega moi estrita, Manau fixo o traballo. Para a obra, conseguiron a colaboración de Loïc Taillebrest, un músico folk coñecido por tocar a gaita e a bombarda.
Remataron o seu álbum debut, Panique celtique, logo dunhas poucas semanas de traballo no estudio. O álbum publicouse en xullo de 1998 e, como se esperaba, estivo no alto das listas de vendas de álbums francesas, vendendo medio millón de copias pouco despois da súa saída, e chegando a marca do millón un ano despois.
Neste tempo, a súa popularidade incrementouse moito. Axiña foron invitados para participar en diversos festivais, como o famoso Les Francofolies de La Rochelle, ou o festival de música anual de Marsella. Tamén puideron tocar con Tri Yann no festival de Saint-Renan, na Bretaña.
Cambios
O grupo empezou unha xira por Francia en 1999 e, no medio dela, recibiron o galardón ao mellor álbum do ano de música rap/groove de Victoires de la Musique (premios de música franceses anuais) en febreiro. Pouco despois, Hervé decidiu decidiu deixar o grupo e volver coa súa antiga formación MeanWhile.
O trío converteríase nun dúo, pero iso non diminuíu o seu número de seguidores.
Últimos álbums
Manau volve a escena musical francesa no outono do 2000, cun segundo álbum titulado Fest Noz de Paname. Manau pasara un ano no estudio perfeccionando o seu son, e despois de oito meses de xira practicamente ininterrompida, pois soaban distinto, índose da fusión rap celta da súa orixe, experimentando con novos xéneros e traballando con diferentes artistas. O seu segundo traballo inclúe colaboracións de Maurane e Dee Dee Bridgewater. A ida de RV notouse no álbum. O estilo era máis blues/jazz e menos celta. No último álbum On peut tous rever, xa fan un estilo máis comercial de rap/hiphop.
1888
Acontecementos
miniatura|[[O divino sainete de Curros, publicado en 1888.]]
Distrito Masaka
miniatura|Localización do distrito en Uganda Masaka District é un distrito da Rexión Central de Uganda. A súa principal poboación é Masaka, cunha poboación estimada no 2011 de 74.100 habitantes.