cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuencas Mineras
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Alcaine, Aliaga, Anadón, Blesa, Cañizar del Olivar, Castel de Cabra, Cortes de Aragón, Cuevas de Almudén, Escucha, Fuenferrada, Hinojosa de Jarque, La Hoz de la Vieja, Huesa del Común, Jarque de la Val, Josa, Maicas, Martín del Río, Mezquita de Jarque, Montalbán, Muniesa, Obón, Palomar de Arroyos, Plou, Salcedillo, Segura de los Baños, Torre de las Arcas, Utrillas, Villanueva del Rebollar de la Sierra, Vivel del Río Martín e La Zoma.
Xeografía
As Cuencas Mineras sitúanse na área central-norte da provincia turolense. Limita ao norte co Campo de Belchite, ao oeste con Jiloca, ao sur co Maestrazgo e a Comunidade de Teruel e ao leste co Bajo Martín, Andorra-Sierra de Arcos e o Bajo Aragón. Tres ríos regan o territorio: Aguasvivas, Martín e Guadalope, todos eles afluentes do Ebro.
Clima
A bisbarra posúe un clima mediterráneo continentalizado característico do Bajo Aragón e das serras ibéricas. Deste xeito, a zona presenta unha temperatura media anual de 15 °C, sendo os invernos bastantes rigorosos -entre 5 °C e 1 °C- e os veráns bastantes secos. As precipitacións, escasas, concéntranse durante a primavera e o outono.
Historia
250px|esquerda|miniatura|Rúas da histórica vila de [[Montalbán.]] As manifestacións prehistóricas máis notables son as pinturas rupestres que se concentran no tramo do río Martín entre as localidades de Alcaine e Obón, declarados Patrimonio da Humanidade en 1998. Da época ibérica sobresae o depósito de La Muela de Hinojosa de Jarque, ás veces identificado coa situación da antiga cidade de Damaniu (citada por Plinio o Vello e Claudio Tolomeo), que chegou a acuñar moeda.
De tempos medievais, a toponimia desvela o paso por estes lares dun dos personaxes máis ilustres, o Cid Campeador, quen estableceu o seu campamento fortificado na Pena do Cid, a metade de camiño entre La Hoz de la Vieja e Montalbán. Tras a Reconquista, a rexión foi cedida en gran parte ás ordes militares, sendo os seus castelos de Montalbán e Aliaga baluartes fundamentais.
Non obstante, sería na idade contemporánea cando as Cuencas Mineras adquiren a súa verdadeira identidade, consecuencia dunha economía baseada na extracción mineral para a industria.
Economía
Como indica o seu nome, a bisbarra é tradicionalmente mineira, con minas de carbón (na súa variedade coñecida como lignito), ferro, xeso, chumbo e sal.
Dende que a principios do século XX comezase o desenvolvemento do sector mineiro, a actividade económica en torno á minería foi o motor económico.
O peche da última mina en 2003 forzou unha reconversión industrial. A instalación de varias empresas no polígono industrial Cuencas Mineras en Montalbán (entre elas Casting Ros, encargada de fabricar pezas de automoción) conseguiu reactivar a economía comarcal.
En canto á agricultura, as temperaturas extremas e a pouca profundidade dos solos dificultan o desenvolvemento deste sector, condicionando os distintos cultivos, na súa maioría de secaño. Por iso, este territorio nunca se caracterizou polo seu desenvolvemento agrícola, actividade marxinal fronte á minería.
Gúdar-Javalambre
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Gúdar-Javalambre é unha comarca de Aragón, en España, situada no sueste da provincia de Teruel. A súa capital é Mora de Rubielos.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Abejuela, Albentosa, Alcalá de la Selva, Arcos de las Salinas, Cabra de Mora, Camarena de la Sierra, El Castellar, Formiche Alto, Fuentes de Rubielos, Gúdar, Linares de Mora, Manzanera, Mora de Rubielos, Mosqueruela, Nogueruelas, Olba, La Puebla de Valverde, Puertomingalvo, Rubielos de Mora, San Agustín, Sarrión, Torrijas, Valbona e Valdelinares.
Xeografía
Limita ao norte co Maestrazgo e a Comunidade de Teruel, ao suroeste coa provincia de Cuenca, ao sur coa provincia de Valencia e ao leste coa provincia de Castelló. A comarca está dividida polo río Mijares en dúas serras, a serra de Javalambre e a Serra de Gúdar cuxas máximas alturas son 2.020 e 2.024 metros respectivamente. Dende o punto de vista ambiental ambas as dúas posúen zonas cunha importante biodiversidade e proporcionan auga á conca do Mijares e o Turia.
Economía
Entre as súas infraestruturas destacan as súas dúas estacións de esquí: Valdelinares e Javalambre ambas as dúas do grupo Aramón. É unha bisbarra que vive do turismo durante todo o ano, en inverno por estas dúas estacións e en verán polo turismo termal e de interior grazas á súa proximidade á cidade de Valencia. Existen municipios monumentais como Rubielos de Mora premio Europa Nostra ao seu conxunto monumental, Mora de Rubielos ou Manzanera, tamén hai varios balnearios, zonas de acampada, lugares para as prácticas de moitos deportes etc. O turismo da zona vén principalmente da Comunidade Valenciana.
Dominicas da Anunciata
As Irmás Dominicas da Anunciata constitúen unha congregación relixiosa católica de vida apostólica e lei pontificia, fundada en Vic (Cataluña, España) polo relixioso dominicano San Francisco Coll, o 15 de agosto de 1856.
Historia
miniatura|Francisco Coll Guitart (1812-1875), fundador da congregación, é venerado como santo na [[Igrexa católica.]] A decisión de fundar esta Congregación xorde de San Francisco Coll (1812-1875), un relixioso dominico que se dedicou ás Misións Populares. El, impresionado pola realidade social e relixiosa que observou no transcurso das súas misións, comezou a preocuparse pola falta de acceso á educación, especialmente en pequenas cidades e nenas. Á súa vez, coñeceu a varias mozas que querían consagrarse a Deus como relixiosos, pero pola súa pobreza non tiveron fácil entrada nos mosteiros da época, o que esixía un dote económico. O padre Coll decidiu entón fundar unha nova congregación relixiosa que non requiría tal requisito e que se ocupase principalmente da educación. Así, o 15 de agosto, na cidade de Vic, coas primeiras sete mulleres novas, fundou as Irmás Terciarias de Santo Domingo, máis tarde chamadas Dominicas da Anunciata.
Os comezos foron difíciles pola falta de medios económicos, ata o punto de que o bispo suxeriu ao padre Coll que pechar o instituto e despedir ás nenas. Pero grazas á perseveranza do fundador e tamén á axuda dalgúns relixiosos (como o seu amigo San Antonio María Claret) puideron avanzar. Logo contou coa inestimable colaboración dunha nova profesora, Rosa Santaeugenia (1831-1889), que foi a primeira priora xeral da Congregación. A pesar dos difíciles comezos, a Congregación tivo un crecemento extraordinario, chegando ás 50 comunidades o ano da morte do seu Fundador. Dende o principio o padre Coll inseriu o novo Instituto na Orde de Predicadores de San Domingos de Guzmán
As primeiras comunidades das dominicas da Anunciata situáronse en zonas da Cataluña rural, obtendo a miúdo lugares relixiosos na escola pública. Non obstante, como consecuencia da situación socio-política - a revolución de setembro de 1868 - algunhas monxas víronse obrigadas a abandonar estas escolas e expandiuse a fundación de pequenas escolas privadas, moitas delas nas proximidades das fábricas téxtiles. En 1880 a Congregación comezou a súa expansión fóra de Cataluña, en Albacete (1880) e as áreas mineiras de Asturias (1897). A primeira fundación fóra de España foi na Arxentina (1909), e desde alí estendeuse a outros países de América do Sur. No 1933 fundouse en Francia, e logo noutros países de Europa. En 1955 a Congregación estendeu a súa acción misioneira a América Central, en 1969 a África e en 1988 a Asia
Misión
A misión da Congregación, desde a súa fundación en 1856, está especialmente orientada á educación e á evanxelización, facendo presente a formación integral de nenos e mozos, actividade parroquial, actividade misioneira e tamén no mundo da saúde.
O seu obxectivo é "Anunciar a mensaxe de salvación para todos, especialmente nenos e mozos", en poboacións grandes e pequenas, e a partir dunha opción definida polos máis necesitados.
Expansión
Europa: España, Francia, Italia
América: a Arxentina, o Brasil, Chile, Paraguai, o Perú, o Uruguai, Costa Rica, O Salvador, Guatemala, México, Nicaragua
África: Benín, o Camerún, Costa do Marfil, Ruanda
Asia: Filipinas, Vietnam
En xuño de 1972 aprobouse a creación da primeira comunidade de irmás en Galiza, na cidade de A Coruña. Esta comunidade tivo unha misión educativa nunha gardería patrocinada por "Compañías Populares Gratis" e foi pechada no ano 2000.
En 1975 na cidade de Vigo abre outra comunidade inserida no barrio periférico de Coia xunto cos frades dominicanos. A misión desta comunidade é ser  presenza evanxelizadora a través de actividades pastorais, plataformas sociais e promoción da muller. Ata o momento, é a única comunidade de Dominicas de la Anunciata en toda Galiza.
Mártires relixiosas
A congregación ten sete irmás que morreron mártires na persecución relixiosa en España en 1936. Os seus nomes son: Ramona Fossas, Adelfa Soro, Teresa Prats, Ramona Perramón, Otilia Alonso, Reginalda Picas e Rosa Jutglar. Foron beatificados polo Papa Benedicto XVI o 28 de outubro de 2007 xunto con outros 491 mártires da mesma época. A súa festa litúrxica celébrase o 6 de novembro.
Castel di Sangro
Castel di Sangro é un concello italiano situado no territorio da provincia de L'Aquila, na rexión dos Abruzos.
Esténdese por unha área de 83 km²2, facendo límites cos concellos de Montenero Val Cocchiara, Rionero Sannitico, Rivisondoli, Roccaraso, San Pietro Avellana, Scontrone e Vastogirardi.
Tiña unha poboación de pouco máis de 6000 habitantes no 2010.
Eladio Marcos Rodríguez
Eladio Marcos Rodríguez, coñecido como Marcos da Abeleda, nado en Doade (Sober) en 1908 e finado en Ourense o 14 de xullo de 2000, foi un mestre e pintor galego.
Traxectoria
Orfo aos tres meses, foi criado en Abeleda pola súa avoa materna. Un tío médico emigrado en Cuba envioulles cartos para que Eladio puidera estudar. Rematou o bacharelato en Ourense e marchou a Madrid onde traballou nun taller de decoración e foi á Escola de Artes e Oficios. Fixo o servizo militar en África e pasou un curso intensivo de Maxisterio para converterse en mestre. Foi destinado á escola de Santa Tegra de Abeleda de Castro Caldelas. Escribiu poemas que apareceron en Vida Gallega, La Región e Faro de Vigo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído do seu cargo. Debido á súa experiencia militar como sarxento, en Ceuta, chamárono para facer de instrutor de recrutas en Ourense. Despois foi destinado a Asturias, onde coñeceu a Fina Priedes, unha rapaza que acababa de saír da cadea e coa que casou ao rematar a guerra. Con ela instalou unha academia en Monforte de Lemos. Foi pintor e debuxante, realizando varias exposición en 1945. A súa academia foi pechada por orde gobernativa en 1948. Exiliouse en Buenos Aires coa súa familia en xaneiro de 1949. Na Arxentina fixo retratos, sendo famosos o de Uxío Carré Aldao, do Centro Gallego, e o de Alberto García Ferreiro do Centro Orensano. Retornou en 1975 e conseguiu a reincorporación no ensino, sendo destinado ao Colexio Público de Ribadavia e logo a Barbantes. Ao xubilarse instalouse en Ourense.
Río Duero
O río Duero é un río mexicano do estado de Michoacán. O seu nome provén do río Douro ibérico, e foi dado polos habitantes de Zamora que colonizaron a zona, que á súa vez fundaron a poboación de Zamora de Hidalgo.
O río estaba bautizado polos indíxenas como Yorecuahapundanapu. Ten as súas fontes nas montañas do Canellón de Chilchota, dende alí segue até Zamora e acaba desembocando no Lago de Chapala. As marxes do río na localidade de Zamora son moi fértiles.
Bonastre
Bonastre é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Penedès.
Imposto sobre o valor engadido
250px|miniatura|Imposto sobre o valor engadido por países. O imposto sobre o valor engadido, máis coñecido polas súas siglas IVE, é unha carga fiscal sobre o consumo, é dicir financiado polo consumidor, aplicado en moitos países, e xeneralizado na Unión Europea.
O IVE é un imposto indirecto; non é percibido polo fisco directamente do tributario, senón polo vendedor no momento de toda transacción comercial (transferencia de bens ou prestación de servizos). Os vendedores intermediarios teñen o dereito a reembolsarse o IVE que pagaron a outros vendedores que os precederon na cadea de comercialización (crédito fiscal), deducíndoo do monto de IVE cobrado aos seus clientes (débito fiscal), e debendo aboar o saldo ao fisco. Os consumidores finais teñen a obrigación de pagar o IVE sen dereito a reembolso, o que é controlado polo fisco, obrigando á empresa para entregar xustificantes de venda ao consumidor final e integrar copias destas á contabilidade na empresa.
Mariano Tito Vázquez
Mariano Tito Vázquez Sánchez, nado en Hellín (provincia de Albacete) o 19 de xaneiro de 1870 e finado en Santiago de Compostela o 13 de decembro de 1952, foi un militar e pintor galego.
Traxectoria
Comezou pintando en Murcia, como alumno da Escola de Artes e Oficios de Santiago. Cursa a carreira superior de Belas Artes na Escola de San Carlos de Valencia, onde foi alumno de Ignacio Pinazo, e logo rematou os estudos en Madrid, como copista no Museo do Prado. En 1899 vai para Santiago como militar. Alí, establecido na rúa do Vilar, combina a pintura coa súa vocación pola literatura e as artes escénicas: chegou a ser codirector do grupo teatral da universidade, o que o levará a emprender unha duradeira relación de amizade con intelectuais como Xoán Xesús González ou Armando Cotarelo Valledor.
Na Igrexa dos Remedios de Castro Caldelas hai dúas copias de gran formato feitas por el, en 1917, de dúas obras de Bartolomé Esteban Murillo: Aparición da Virxe a San Bernardo e Imposición da casula a San Ildefonso.
Exerce como profesor de debuxo e pintura na Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago desde 1919. De 1927 a 1936 será profesor auxiliar na Escola de Artes e Oficios compostelá. Participou en distintas iniciativas artísticas de Galiza, como a súa intervención na Exposición de Arte Rexional de 1926. Dedícase dun xeito especial á pintura costumista e ao retrato. Foi un grande debuxante e un pintor realista, cun certo toque romántico.
Premier League 2011-2012
A tempada 2011-12 da Premier League foi a 20ª edición do campionato nacional de liga de fútbol profesional de Inglaterra. O torneo comezou o 13 de agosto de 2011 e rematou o 13 de maio de 2012.
Equipos
Os 20 equipos participantes nesta edición da liga inglesa de fútbol foron os seguintes:
Clasificación
O Manchester City proclamouse campión da Premier League 2011-2012 na derradeira xornada, empatado a puntos co segundo clasificado, o Manchester United.
SPC Vojvodina
O Spens ou SPENS, oficialmente Centro de Deportes e Negocios Vojvodina (en serbio: Спортски и пословни центар "Војводина", Sportski i poslovni centar "Vojvodina", SPC Vojvodina) é un centro multiusos situado en Novi Sad, voivodina (Serbia). É propiedade da compañía JP "Sportski i poslovni centar Vojvodina".
Miguel Nogueira Fraguas
Miguel Nogueira Fraguas, nado en Bueu, foi un político galego.
Traxectoria
Irmán de Francisco Nogueira Fraguas. Foi elixido alcalde de Bueu en 1894. Volveu se alcalde en tres ocasións mais ao final da Restauración.
Vida persoal
Foi pai de Emilio, Manuela e Antonio Nogueira e tío de Perfecto García Nogueira.
A pousadeira
A pousadeira (en italiano La locandiera) é unha comedia italiana escrita por Carlo Goldoni en 1751, estreada en Venecia en 1752. Foi traducida ao galego por Cándido Pazó, estreada en 1987 polo CDG e publicada nese mesmo ano por Edicións Xerais.
A obra está escrita en italiano, e inclúe xerga do mundo do teatro e palabras do dialecto veneciano da lingua véneta. Pertence á etapa máis cómica de Goldoni.
A historia ten lugar en Florencia, na pousada de Mirandolina, unha moza astuta e atractiva que se encarga de levar o negocio co seu axudante Fabrizio.
Personaxes
miniatura|dereita|200px|[[Eleonora Duse como Mirandolina en 1891.]]
Trama
miniatura|dereita|200px|[[Constantin Stanislavski como o cabaleiro Penacrecha en 1898.]]
Primeiro acto
Mirandolina é cortexada constantemente por cada home que pasa pola pousada, e dun modo moi particular polo Marqués de Forlipópoli (un aristócráta que non posúe máis có título nobiliario), e polo Conde de Albaflorida, un mercador que debido ao seu éxito nos negocios pasou a formar parte da nobreza. Os dous personaxes representan os extremos da alta sociedade veneciana da época. O marqués, apoiándose na súa honra, pensa que basta a súa protección para conquistar o corazón dunha muller. Pola contra, o conde cre que así como mercou o título nobiliario, pode gañar o amor de Mirandolina, dándolle numerosos agasallos. Mirandolina, como boa comerciante, non se deixa levar por ningún dos dous homes, deixándolles a esperanza dunha posible conquista. Así os nobres clientes tardan en abandonar a hostería, contribuíndo deste xeito ao aumento das ganancias de Mirandolina.
A chegada do Cabaleiro de Penacrecha, un alto aristocrático e un misóxino que despreza toda muller, rompe o equilibrio instaurado na hostaría. O cabaleiro, pola súa orixe nobre, laméntase do servizo da pousada, dá ordes a Mirandolina e critica ao marqués e ao conde por rebaixarse a cortexar unha muller común. Mirandolina, aferrada ao seu orgullo feminino e non estando habituada a ser tratada coma unha serva, proponse facer que o cabaleiro enamore dela.
Segundo acto
Mirandolina comeza a mostrarse máis amable e a ofrecer coidados ao Cabaleiro, quen comeza a ceder, deixando de ver as mulleres simplemente como unhas lerchas que só queren atopar un bo matrimonio. Máis tarde ela comprométese ante o cabaleiro a non seguir dando esperanzas ao marqués, que quere fachendarse cun viño de Chipre que non sabe nada rico, e mentres que o cabaleiro non é quen de dicirllo, ela si lle di a verdade, polo que o cabaleiro comeza a admirar a Mirandolina pola súa franqueza.
A protagonista segue no seu intento de seducir ao cabaleiro con diverxas estratexias nunha serie de escenas cómicas. O cabaleiro acaba por ceder, e o sentimento de odio que tiña convértese nun amor apaixonado que o atormenta.
Á pousada chegan dúas comediantes, que se fan pasar por nobres ante o Marqués.
Terceiro acto
Mirandolina arrepíntese ao ver que o xogo está a escapárselle das mans. O marqués e o conde, con celos pola especial atención de Mirandolina cara ao cabaleiro, queren vingarse do seu rival. O cabaleiro, enfrontado polos seus dous sentimentos totalmente distintos, non quere demostrar que foi atraído por unha muller, pero quere ansiosamente ter a pousadeira para el e está disposto a usar a violencia para conseguilo.
Mirandolina logra calmar as ansias dos nobres e promete casar con Fabricio, que sempre a amara, e proponse non volver xogar cos sentimentos dos homes. Mirandolina non ama a Fabricio, mais prometera ao seu pai antes da súa morte que casaría con el.
Representacións
Eleonora Duse foi unha das actrices que interpretou o papel principal de Mirandolina. O 18 de maio de 1894 actuou no Castelo de Windsor para a raíña Vitoria.
A obra foi unha das producidas na primeira tempada do Teatro da Arte de Moscova, estreada o 2 de decembro de 1898, dirixida por Constantin Stanislavski, que tamén interpretaba o papel do Cabaleiro Penacrecha. Stanislavski volveu dirixir a obra no TAM, estreada en febreiro de 1914, e interpretando de novo ao cabaleiro. Nesa ocasión a escenografía foi deseñada polo artista Alexandre Benois, que a concibiu como unha especie de cabina para a actriz Olga Gzovskaya.
A adaptación en galego foi estreada polo Centro Dramático Galego no Teatro Principal de Pontevedra o 16 de maio de 1987. Foi dirixida por Xan Cejudo, e o elenco estaba composto por Susana Dans (Deianira), Juan Luís Goberna (Cabaleiro), Cruz González Comesaña (Mirandolina), Xavier R. Lourido (Fabricio), Vicente Montoto (Conde), Xosé Manuel Olveira "Pico" (Marqués), Fernando Pedrido (criado) e Laura Ponte (Hortensia).
Adaptacións
A obra foi levada á ópera en 1773 por Antonio Salieri (La locandiera, con libreto de Domenico Poggi). e Bohuslav Martinů (Mirandolina). En 1800 Simon Mayr e o libretista Gaetano Rossi fixeron unha adaptación en dous actos. O compositor Henry Kimball Hadley fixo unha adptación para unha comedia nun acto chamada Bianca, estreada en 1918. Bohuslav Martinů tamén fixo unha versión en tres actos, chamada Mirandolina e estreada en 1959.
Producíronse cinco películas co título de La locandiera: en 1929 (dirixido por Telemaco Ruggeri), 1944 (Luigi Chiarini), 1975 (telefilme de Jean-Pierre De Decker e Jo Dua), 1980 (Paolo Cavara) e 1982 (Yves-André Hubert).
Do teatro da Comedia dell'arte ao teatro de autor
A pousadeira é a obra máis salientable do novo teatro de Goldoni, que substitúe os esquemas arcaicos da obsoleta Commedia dell'Arte. As máscaras que os actores usaban ata entón para interpretar personaxes estáticos foron substituídas polos propios rostros dos actores, que encarnaban o papel de personaxes cotiáns e reais. O transcurso da trama, antes confiado á inventiva dos actores, foi substituído por unha secuencia ordenada de sucesos admirablemente planificada por Goldoni, que deste xeito pasa a ser o poeta do teatro. As personaxes de Deianira e Hortensia, próximas ao mundo da Commedia dell'arte, son descritas como personaxes incapaces de prever e de deducir. Mirandolina, no canto, planifica e calcula: neste sentido é máis próxima a Goldoni. Esta personaxe, entre os outros, non é outra cousa que o desenvolvemento da máscara Colombina, tal e como se atopa na Commedia dell'arte; porén, a diferenza de Colombina, trátase dunha personaxe diferenciada e imprevisible. Esta tendencia ao realismo confire á comedia características humanas e é válido universalmente e en toda época, representando sobre o escenario o mundo coas súas contradicións.
A pousadeira no seu contexto histórico
Claramente trátase dunha obra accesible a todos os públicos, que ten o fin de divertir a xente de todas as clases sociais. Neste sentido non se pode dicir que sexa un texto especialmente representativo do Illuminismo. A pesar disto a obra reflicte o debate sobre as clases sociais ten vivo no século XVIII. En efecto, nótase como Mirandolina se preocupa polos seus intereses encarnando nun certo sentido os novos ideais da burguesía emerxente. Os nobres, no canto, son representados baixo os diferentes tipos humanos que caracterizaban a aristocracia no século XVIII: nobres de antiga estirpe pero vidos a menos e privados de medios, nobres provistos de relaciones pero non de cartos, burgueses recentemente ennobrecidos e ollados con desprezo polos "verdadeiros" aristócratas. O conxunto representa aos parasitos da sociedade que non contribúen nin un pouco ao seu desenvolvemento e aspiran a privilexios e sinecuras, facéndose ridículos e irritantes aos ollos dos espectadores (a diferenza de Mirandolina, o conde e o marqués non traballan). Se do punto de vista social, a visión de Goldoni foi profundamente crítica, o mesmo pódese dicir sobre o finximento dos nobres nos diálogos do dramaturgo. Esta é unha das razóns polas que máis adiante Goldoni abandonaría Venecia á volta de París.
Por outra banda, nesta peza emerxe o concepto iluminista da autodeterminación do individuo, especialmente significativo porque é sostido por unha personaxe feminina.
Condado de Mehedinți
O condado de Mehedinţi (en romanés Judeţul Mehedinţi) é unha provincia de Romanía con capital en Drobeta-Turnu Severin.
A poboación desta provincia era de 306.732 habitantes (en 2002) nunha superficie de 4.933 km², cunha densidade de poboación de 62 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 3 cidades e 61 comunas.
Tempada 2010/11 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2010–11 o Deportivo da Coruña competiu na Primeira División (afrontando a súa 41ª campaña na máxima categoría), logrando o 18º posto ao remate do campionato e descendendendo a Segunda División.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Lotto e o patrocinador foi Estrella Galicia.
San Pedro, Darbo, Cangas
San Pedro é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 869 habitantes (424 homes e 445 mulleres).
Galería de imaxes de Abades, Silleda
Santiago de Abades é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda.
Outeiro, Ames, Ames
Outeiro é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 66 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 30 homes e 36 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Federico Pérez Lago
Federico Pérez Lago, nado en Ferrol cara a 1873 e finado na mesma cidade o 14 de novembro de 1961, foi un comerciante e político galego.
Tifón Hagibis
alt=O Hagibis no seu pico de intensidade, sobre o Océano Pacífico, ó oeste das illas Marianas o 9 de outubro de 2019.|miniatura|O Hagibis no seu pico de intensidade, sobre o [[Océano Pacífico, ó oeste das illas Marianas o 9 de outubro de 2019.]]
miniatura miniatura O tifón Hagibis é un furacán que se desenvolveu de xeito rápido no océano Pacífico na semana do 30 de setembro de 2019, poñendo destino á illa de Honshu, a principal do Xapón. Despois de medrar rápido en potencia e converterse nun dos maiores observados, cun ollo duns 60 km de largo, espérase a súa chegada á illa na fin de semana.
Veiga, A Pobra do Brollón
Está delimitada polas parroquias de Piño e A Ferreirúa ao norte, Ferreiros ao leste, Santalla de Rei ao sur, e Piño ao oeste. A parroquia de Veiga está bañada polas augas de 2 ríos: o Cabe, que nace en Fontes, no concello do Incio, e o Picarrexo, afluente do Cabe e que desemboca na mesma parroquia.
Festividades
As festas da parroquia celébranse no mes de xuño na honra o Corpus Christi. A festa non se celebrou durante moitos anos, máis de 50, pero hai poucos anos retomouse a festa, por decisión dos veciños. Durante os anos que non había festa celebrábase a Santa Lucía de Santalla de Rei.
Hyrynsalmi
Hyrynsalmi é unha localidade da rexión de Kainuu, Finlandia.
Xeografía
A cidade encóntrase a 69 km da capital da rexión, Kajaani, estando unida á mesma pola nacional 5, que tamén a une coa cidade de Kuusamo, situada a 176 km da cidade.
Limita cos concellos de Suomussalmi ao norte, Puolanka ao oeste, e con Kuhmo e Ristijärvi ao sur.
Poboación
O concello de Hyrynsalmi leva a experimentar un importante descenso de poboación, a seguinte táboa mostra a evolución demográfica da localidade dende 1980:
Lingua
O concello de Hyrynsalmi é unilingüe en finés. En 2012 a repartición lingüística era a seguinte:
Bot, Tarragona
Bot é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Terra Alta.
Os aliados
miniatura|Os aliados.
Os aliados é unha xilografía en madeira de Raoul Dufy creada en 1914. Ten unhas dimensións de 45 x 45 cm, e consérvase no Centro Georges Pompidou de París.
Representa seis cabaleiros aliados, cabalgando a través dunha praza soleada e decorada con flores. A imaxe está rodeada das bandeiras de cada un dos países aliados da primeira guerra mundial: o Xapón, o Reino Unido, Bélxica, o Imperio Ruso, Serbia e Francia. As cores vivas, a ornamentación e os personaxes estilizados mostran a predilección de Dufy pola imaxinaría popular.
Padrón, Ames, Ames
Padrón é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tTiña 49 habitantes (22 homes e 27 mulleres).
Aeroporto Internacional de Entebbe
O Aeroporto Internacional de Entebe (IATA: EBB, OACI: HUEN) é o principal aeroporto de Uganda. Atópase próximo á cidade de Entebbe, á beira do lago Vitoria, a uns 35 km da capital Kampala.
As oficinas da Autoridade de Aviación Civil de Uganda foron recolocados nun novo edificio adxacente ás terminais do aeroporto.
Historia
Entebbe foi a localización dunha base de hidroavións a finais da década de 1930, construída polos británicos para facilitar os voos de longa distancia desde Gran Bretaña a Suráfrica e outros lugares.
O 10 de novembro de 1951, o aeroporto foi aberto de novo logo de que se melloraran as súas infraestruturas. A pista 12/30 foi ampliada ata os 2,408 metros para adaptala aos avións de Havilland Comet.
O 7 de febreiro de 1952, Isabel II do Reino Unido colleu o seu voo de regreso a Londres neste aeroporto, logo de ser proclamada raíña trala morte do seu pai Xurxo VI.
No ano 1976, o aeroporto foi o escenario dunha operación de rescate de reféns por parte das Sayeret Matkal israelís, que recibiu o nome de Operación Entebbe, en 1976, tralo secuestro árabe-xermano dun voo de Air France que partiu de Tel Aviv e obtivo permiso de Idi Amin para aterrar en Entebbe. O escenario do rescate foi "o vello aeroporto", que foi recentemente demolido salvo pola súa torre — e que se atopaba contiguo ao "novo aeroporto".
Plans de modernización: 2015-2033
In febreiro de 2015, o goberno de Corea do Sur, outorgou ao goberno de Uganda unha axuda de 27 billóns de xilins para a modernización do aeroporto. Nese mesmo mes o goberno ugandés comezou a fase do proxecto de ampliación e expansión do proxecto que está prevista que se prolongue ata o ano 2035. O custo aproximado da renovación é aproximadamente de 500 millóns de euros.
Instalacións
As instalacións para pasaxeiros inclúen bancos, restaurantes, tendas de duty-free e caixeiros automáticos.
Pasaxeiros
Notas: : Brussels Airlines realiza unha escala nos voos desde Bruxelas en Kigali. Porén, a compañía non ten dereitos para transportar pasaxeiros so entre Kigali e Entebbe. : Ademais dos voos sen escala, algúns dos voos de KLM desde Amsterdam ata Entebbe realizan unha escala en Kigali. Porén, a compañía non ten dereitos para transportar pasaxeiros so entre Kigali e Entebbe. : Turkish Airlines realiza unha escala nos seus voos entre Estanbul e Entebbe en Kigali.Porén, a compañía non ten dereitos para transportar pasaxeiros so entre Kigali e Entebbe.
Playa del Inglés
250px|thumb|Vista aérea da praia Playa del Inglés é unha zona turística costeira do sur da illa de Gran Canaria, pertencente ao concello de San Bartolomé de Tirajana. Atópase entre as praias de Maspalomas e San Agustín.
É unha zona de Maspalomas construída a partir de 1962. Concibida para a súa explotación turística e para segunda residencia de vacacións, consturíronse centros comerciais, hoteis, edificios de apartamentos e complexos axardinados de chalés. Actualmente altérnase a poboación residencial, tanto de primeira como de segunda residencia, coa ocupación turística. É tamén unha coñecida meca do turismo gai, especialmente popular para os noreuropeos.
A praia ten ao redor de tres quilómetros, a mesma extensión que a de Maspalomas, e un ancho medio de 100 metros. A súa fina area dourada e as súas augas tranquilas convertérona nunha das praias máis populares de todo o país. Recibe visitantes durante os doce meses do ano.
Pico da Neblina
miniatura|dereita|265px|Vista do Pico da Neblina miniatura|dereita|275px|O Pico da Neblina localízase na fronteira brasileiro-venezolana
O Pico da Neblina é unha montaña que contén a cima máis elevada do Brasil, cunha altitude sobre o nivel do mar de 2.994 m.
En tempos pasados o seu cume foi medido como de 3.014 m, mais medicións efectuadas en ano recente (2004) aseguran que a súa altura é de 2.993,78 m.
Aeroporto de Lleida-Alguaire
O Aeroporto de Lleida-Alguaire é un aeroporto xestionado pola empresa Aeroports de Catalunya e inaugurado o 17 de xaneiro de 2010. Está situado no municipio de Alguaire e da servizo á cidade de Lleida, a súa área de influencia e o Principado de Andorra.
Pico da Neblina
Situación
A montaña está situada no noroeste do país, na fronteira con Venezuela, e xusto a cara setentrional encóntrase de feito dentro deste último país. Forma parte do sistema montañoso do Macizo da Güiana, e do estado do Amazonas.
Protección ambiental
A parte norte forma parte do Parque Nacional de la Serranía de la Neblina venezolano, mentres a zona meridional está so xurisdición brasileira e está incluída dentro do Parque Nacional Pico da Neblina. Ambos os dous parques e outras zonas protexidas próximas forman unha área de máis de 80.000 km², probabelmente a maior superficie protexida do mundo nunha selva tropical.
Aeroporto de Lleida-Alguaire
A nova infraestrutura ten carácter rexional para tráfico coas proximidades. A Generalitat de Cataluña prevé un tráfico estimado de 395.000 pasaxeiros anuais nun prazo de dez anos e a creación de 60 postos de traballo directos e de 900 indirectos.
Pico da Neblina
Escalada
O pico foi escalado por primeira vez en 1965, por parte dun destacamento do exército brasileiro. Sobre a cima está colocado un cartel que lembra que é o sitio máis alto do Brasil. Membros do exército mudan cada ano unha bandeira brasileira que alí ondea.
A ruta de acceso máis doada, parte desde São Gabriel da Cachoeira ao río Iazinho por estrada, e segue logo por vía fluvial polo mesmo Iazinho, despois polo río Ia, o río Caburaí e o río Tucano, dende aí por verea a través da selva polos campos Tucano, Bebedouro Novo e Garimpo do Tucano, para por fin acometer a escalada final.
Canedo, A Pobra do Brollón
Linda coas parroquias de Laiosa ao noroeste, Óutara ao nordés e leste, A Ferreirúa ao sur, e Freituxe ao oeste.
Sahagún (homónimos)
Sahagún  pode referirse a:
San Roque do Monte, Darbo, Cangas
San Roque do Monte é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 1.452 habitantes (719 homes e 733 mulleres).
Über die Fechtkunst und den Ringkampf
Ligazóns externas
Vídeo onde se recrean algunhas das técnicas do manuscrito
Filibuth ou o reloxo de ouro
Filibuth ou o reloxo de ouro (en Filibuth ou la Montre en or) é unha novela escrita por Max Jacob e publicada por Éditions Gallimard en 1923.
Faro de Punta Atalaia
O faro de Punta Atalaia é un faro situado na costa cantábrica galega. Sitúase na punta Atalaia na costa de San Cibrao, parroquia de Lieiro, no concello de Cervo.
A súa aprobación data do 23 de xullo de 1861, non empezando a operar ata case tres anos despois, o 30 de maio de 1864, dentro de 'Plan general para el alumbrado marítimo de las costas y puertos de España', acadando a súa luz as nove millas e prestando servizo ó porto, daquela con tráfico das fábricas de Sargadelos. Foi construído en forma cuadrangular, cunha torre de pedra tronco-cónica que mira ó norte, elevándose 37 m. sobre o nivel do mar. No ano 1927, a antiga torre foi substituída por unha de metal, e a lanterna por outra cilíndrica de 1,8 m de diámetro. Dous anos despois, a instalación dun gasóxeno permitiu acadar as 12 millas, e no 1953 electrificouse.
No presente, e a raíz da instalación da fábrica de alumina-aluminio, foi construído un novo faro no ano 1979, situado a beira do anterior, en formigón, elévandose 94 metros sobre o nivel do mar e cun un alcance de 20 millas.
Desde 1993 depende da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao. Desde 2008 é supervisado de xeito remoto.
Pedras, Ames, Ames
Pedras é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 76 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 38 homes e 38 mulleres.
Georges Arnaud
Henri Girard, máis coñecido polo pseudónimo Georges Arnaud, nado o 17 de xullo de 1917 en Montpellier e finado o 4 de marzo de 1987 en Barcelona, foi un novelista e xornalista francés, ademais dun destacado militante en política. Gañou sona internacional pola publicación da súa primeira novela Le Salaire de la peur (1950).
Patrizia Violi
Patrizia Violi, nada en Bologna o 14 de agosto de 1949 é unha lingüista e semióloga italiana. Ten colaborado con Umberto Eco e feito numerosos estudos e análises sobre da discriminación lingüística, sobre todo no campo da discriminación por razón de xénero. En 2011 era profesora da Universidade de Bologna.
In vivo
In vivo (do latín: dentro do vivo) significa "que ocorre ou ten lugar dentro dun organismo". En ciencia, in vivo refírese a experimentación feita dentro ou no tecido vivo dun organismo vivo, por oposición a un parcial ou morto. Probas con animais e os ensaios clínicos son formas de investigación in vivo.
Investigación in vivo
Este tipo de investigación aproxímase ao suxeito de experimentación holismico. É a miúdo máis apropiado para a observación de efectos finais e totais para un experimento no suxeito vivente. Na bioloxía molecular, in vivo refírese a experimentación a nivel celular, onde estas poden ser rotas e analizadas.
No pasado, os coelliños de indias foron tan comunmente usados in vivo como suxeito experimental, que se fixo parte dos idiomas galego, castelán así como do inglés: -ser un coelliño de indias para alguén/algo-. Con todo, estes animais foron substituídos por un tipo de rata máis pequena, barata e rápida en reprodución.
Tamén pode facer referencia a calquera tipo de experimentación por oposición a aquela que se fai in vitro, por exemplo, os experimentos de propagación de plantas que se fan en viveiros considéranse in vivo, contrario ao que sucede cando se propagan plantas en tubos de ensaio, que se considera in vitro. En ambos os casos o suxeito de experimentación está vivo.
Roque Bentayga
250px|miniatura|O Roque Bentayga O Roque Bentayga é unha das formacións rochosas máis singulares da illa de Gran Canaria (Canarias, España). Áchase dentro da caldeira volcánica de Tejeda, no municipio do mesmo nome, en pleno corazón da illa.
Posúe uns pitóns basálticos típicos da estrutura xeolóxica de Gran Canaria. A súa altura é de 1.404 metros sobre o nivel do mar. O Roque atópase dentro do Parque Rural do Nublo.
Preto do roque atópanse os antigos asentamentos aborixes canarios de Cuevas del Rey e Roque Camelo, que constan dun centenar de covas. No lado oriental da base do roque áchase o almogarén do Bentayga, construción que debeu ser lugar de culto dos aborixes.
Zifio de Arnoux
O zifio de Arnoux, Berardius arnuxii, é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos. Xunto co seu conxénere Berardius bairdii, é o zifio de maior tamaño.
A especie foi descrita en 1851 polo médico e zoólogo francés Louis Georges Duvernoy, a partir dun cranio encontrado en Nova Zelandia e que lle fora enviado polo mariño Auguste Bérard, capitán da corveta Le Rhin, na que, desde 1842, fixo unha viaxe de circunnavegación, polo que Duvernoy bautizou ao xénero como Berardius, na honra do capitán. O epíteto específico, arnouxii, dedicoullo a Louis Arnoux, mariño, cirurxián (e despois médico) e viaxeiro naturalista, que era o cirurxián maior da corveta.
Descrición
Ten un corpo longo e robusto, pero esvelto, coa sección máxima só dun 50 % da lonxitude total, que pode alcanzar cerca dos 10 m de lonxitude. O peso pode oscilar entre as 7 e as 10 t. As femias son algo maiores que os machos.
A cabeza presenta a rexión frontal globosa debido á presenza do melón. O fociño é un bico longo e prominente, arredondade, e maior en relación co doutros zifios (agás B. bairdii). Ten a mandíbula superior máis curta que a inferior, e os dentes dianteiros son visíbeis mesmo coa boca totalmente pechada.
As aletas pectorais son pequenas e arredondadas, e están inseridas moi anteriormente. A dorsal é tamén pequena, lixeiramente falciforme e co extremo arredondado, e está situada ao comezo do último terzo do corpo.
A coloración é uniforme, e pode ir, segundo os individuos, desde a gris escura á parda, na rexión dorsal, coa rexión cefálica máis clara, sendo de cor gris clara na ventral. Os adultos presentan en toda a superficie do corpo numerosas cicatrices brancas, que poden ser un bo indicador da idade do animal. Os xuvenís son de cor gris lousa.
O dimorfismo sexual é pouco acentuado.
Distribución
Os zifios de Arnoux habitan na rexión circumpolar austral (augas de Suramérica, Nova Zelandia e Suráfrica), entre os 78º e os 34º S, aproximadamente, no Pacífico sur. Icluso poden alcanzar latitudes tan norteñas como os 24º S no Atlántico na zona de Suramérica. Porén, en ningunha destas zonas son ben coñecidos ou consdiderados como comúns. A maioría dos avistamentos producíronse no mar de Tasmania e nos arredores dalgunhas illas do Pacífico sur. A abafadora maioría dos varamentos foron rexistrados en Nova Zelandia. Os rexistros máis ao norte foron algúns varamentos no Brasil, Arxentina, Suráfrica e Australia.
Poboación
Non existen datos fidedignos para a estimación da súa poboación, e por iso a UICN cualificou a especie como sen datos coñecidos (CC).).
Chanel
Chanel S.A. é unha compañía francesa propiedade de Alain e Gerard Wertheimer, netos de Pierre Wertheimer, compañeiro de negocios de Gabrielle Bonheur Chanel. Chanel S.A. é unha casa da moda especializada na roupa de alta costura e de prêt-à-porter, nos produtos luxosos e nos accesorios. Na súa mocidade, Gabrielle Chanel gañou o alcume de Coco no tempo que foi cantante. Como deseñadora de moda, Coco Chanel creou un novo estilo para as mulleres, baseado na elegancia no vestir, con blusas, traxes, pantalóns e vestidos, xoias de pedras preciosas de deseño sinxelo. Este novo estilo substituíu as roupas e xoias do século XIX, que eran moi opulentos e constritivos. Os produtos da marca Chanel foron representados por modelos e actrices, como Inès de la Fressange, Catherine Deneuve, Carole Bouquet, Vanessa Paradis, Nicole Kidman, Anna Mouglalis, Hope Portocarrero, Audrey Tautou, Keira Knightley, Kristen Stewart e Marilyn Monroe.
Circus macrourus
Morfoloxía
Especie moi semellante á tartaraña cincenta e á gatafornela. O ventre do macho é branco e o dorso agrisado claro, namentres que o baixo ventre é gris. A femia é máis pequena e máis clara.
Distribución
Habita nos países limítrofes co mar Negro e na cordilleira caucásica, sur de Rusia occidental e sur de Ucraína. Ocasionalmente migra cara o oeste e cría na Europa central e do norte.
Matarranya
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Matarranya (Matarraña en castelán e oficialmente Matarraña/Matarranya ) é unha comarca de Aragón, en España, situada ao leste da provincia de Teruel. A capital administrativa é Valderrobres e a cultural é Calaceite.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Arens de Lledó, Beceite, Calaceite, Cretas, Fórnoles, La Fresneda, Fuentespalda, Lledó, Mazaleón, Monroyo, Peñarroya de Tastavins, La Portellada, Ráfales, Torre de Arcas, Torre del Compte, Valdeltormo, Valderrobres e Valjunquera.
Xeografía
Limita ao norte co Bajo Aragón-Caspe, ao leste coa provincia de Tarragona, ao sur coa provincia de Castelló e ao oeste co Bajo Aragón. A bisbarra de Matarraña adóitase considerar parte do Bajo Aragón Histórico.
Linguas
Pertence á chamada Franja de Ponent, e en todos os municipios a lingua local está entre as variedades clasificadas como dialectos do catalán.
Oriol Junqueras
Foi alcalde de Sant Vicenç dels Horts (2011-2015), foi deputado no Parlamento de Cataluña dende 2012, e presidente de Esquerra Republicana de Catalunya dende 2011. Foi líder da oposición no Parlamento de Cataluña (2013-2016).
O 2 de novembro de 2017 foi encarcerado de maneira preventiva na prisión de Estremera acusado de sedición e rebelión. En xaneiro de 2018, o Tribunal Supremo español confirmou a súa prisión preventiva por unanimidade considerando que hai "risco relevante" de reiteración delictiva porque "non ten a intención de abandonar" a vía seguida até agora. O 4 de xullo de 2018 foi trasladado ó Centro Penitenciario Lledoners, onde estivo preso até o 1 de febreiro de 2019, cando foi trasladado ó cárcere de Soto del Real á espera do xuízo, o cal acabou nunha sentenza condenatoria de 13 anos de cárcere e 13 de inhabilitación absoluta, polos delitos de sedición e malversación.
Primeiros anos
Naceu na rúa de Cabrera, en Sant Andreu de Palomar, Barcelona, onde viviu até os dous anos, cando a familia se trasladou a Sant Vicenç dels Horts. Alí, a súa familia intalouse preto dun campo de barracóns onde se aloxaban algunhas das vítimas das riadas de Vallès de 1962. Alí había un grup de monxes italianos que dirixían un orfanato e convenceron ós pais de Junqueras para que fixese a súa educación obrigatoria no Liceu Italià de Barcelona. O seu pai era catedrático de instituto e a súa nai, enfermeira. Tamén pasou tempadas en Castellbell i el Vilar.
Traxectoria docente
Comezou a estudar ciencias económicas na Universidade de Barcelona. Alí afiliouse á Federació Nacional d'Estudiants de Catalunya onde se convertería no secretario nacional de Finanzas. Máis adiante cambiou de universidade, licenciándose en historia moderna e contemporánea (1996) e doutorándose en Historia do Pensamento Económico pola Universidade Autónoma de Barcelona. A súa tese doutoral levou por título "Economia i pensament econòmic a la Catalunya de l'alta edat moderna" e analizaba o nacemento do pensamento económico moderno no Mediterráneo occidental estabelecendo os paralelismos oportunos co pensamento inglés e castelán das primeiras décadas do século XVII. Foi profesor adxunto no departamento de historia moderna e contemporánea da UAB. Durante un tempo fixo investigación nos Arquivos Secretos da Cidade do Vaticano, onde tivo un permesso pomeridiano.
Colaborou en diferentes medios de comunicación, por exemplo nos programas "En guàrdia" e "El nas de Cleòpatra" de Catalunya Ràdio, nos programas "Minoria absoluta" e "Tu Diràs" de RAC 1 e no programa "El favorit" de TV3. Traballou como guionista e asesor en series documentais de televisión, como "Els Maquis", "La guerra silenciada" ou "Conviure amb el risc", entre outras.
Traxectoria política
Foi promotor da plataforma Sobirania i Progrés. Desde o 16 de abril de 2008, xusto un ano despois de que se estrease na rede o diario dixital directo!cat, colleu a substitución de Joan Camp na dirección deste medio electrónico de información e actualidade.
O 26 de xaneiro de 2009 a executiva de Esquerra Republicana de Catalunya ratificou a súa candidatura como cabeza de lista do partido para as eleccións europeas de 2009, previstas para o 7 de xuño. A pesar de ser rexedor de ERC ao Concello de Sant Vicenç dels Horts integra as listas como independente. Finalmente consegue ser deputado no Parlamento Europeo pola coalición Os Verdes-Alianza Libre Europea.