cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Vega y Verdugo
Obras en Galicia
A outra gran intervención de Vega y Verdugo na Catedral de Santiago foi a modificación da fachada leste da Catedral ou da Quintana. Sostiña na Memoria de obras citada que, sendo por aí por onde se achegaban á Catedral "todos cantos veñen a esta santa igrexa", o que se atopaban era "unha mala portiña metida nun estreito recuncho e uns catorce ou quince tellados que parecían capelas de forno", como resultado das reformas que se foran facendo na cabeceira da catedral ó longo dos séculos. Compría unificar a fachada facendo un peche homoxéneo desde a Torre do Reloxo, obras que comezan a realizarse a partir de 1658 e que encarga ó arquitecto José Peña de Toro. Comezou levantando a Porta Real da Quintana, que foi modificada posteriormente, entre 1696 e 1700, por Domingo de Andrade.
A reforma consistiu en construír un alto muro rematado por pináculos dando unha harmonía visual ó conxunto, ademais de reconstruír a cara exterior da Porta Santa e abrir a Porta dos Abades.
Tamén propuxo a reforma da fachada occidental (do Obradoiro), aínda que a modificación só se levou adiante, no seu tempo, moi parcialmente. Aínda que a describe como "unha das mellores que ten España", conclúe que non se poden manter "eses dous pombais sobre as torres", ademais de incidir no feito da desigual altura. Encargou as obras tamén a Peña de Toro (que intervén en torno a 1670) pero só se chegaron a acometer as obras da torre das Campás, "que estaba fenecida" segundo o libro de fábrica, das que Peña de Toro fixo o primeiro corpo.
Altamira, Cira, Silleda
Altamira é un lugar dentro da parroquia de Cira no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 12 habitantes, 3 homes e 9 mulleres.
Ciclo mitolóxico
O ciclo mitolóxico é unha división convencional dentro da mitoloxía irlandesa que abrangue unha serie de contos sobre uns pobos divinos que chegaron en cinco ondas migratorias até Irlanda e que contan principalmente a historia dos Tuatha Dé Danann. É un dos catro grandes ciclos da tradición literaria mitolóxica irlandesa, sendo os outros o ciclo do Ulster, o ciclo feniano e o ciclo dos reis.
O termo "ciclo mitolóxico" empezou a gañar popularidade con Arbois de Jubainville, c. 1881–1883. Segundo a opinión de Mackillop (1998), o uso do termo é "un pouco incómodo hoxe".
Aguia imperial ibérica
Hábitat e comportamento
Trátase dunha ave territorial que adoita asentarse nun mesmo territorio durante anos. Estes territorios adoitan gozar dun bo estado de conservación, sobre todo en canto a calidade das masas forestais autóctonas e a súa extensión. A alimentación baséase case en exclusividade en perdices, coellos e lebres.
Subespecies
Ata fai pouco tempo, A aguia imperial ibérica, foi considerada como unha subespecie da aguia imperial (Aquila heliaca), pero estudos de ADN demostraron que eran especies separadas.
Reprodución
A aguia imperial ibérica é unha especie monógama que acada a madurez sexual ós 3-4 anos. O período de celo ten lugar entre os meses de xaneiro e abril, sendo a posta dun a catro ovos. Porén o máis común é que só un dos polos sobreviva. Este é expulsado do niño e do territorio tras sete ou oito meses de vida.
Distribución
A aguia imperial ibérica distribúese polo centro e sur-oeste da Península Ibérica. Trátase dunha especie considerada en perigo de extinción. Así no ano 1991 estimábanse 126 parellas, no 1999, no que se iniciaron os censos anuais da especie, contabilizábanse 132 parellas. Ademais do impacto derivado da actividade humana (caza, espolio de niños, envelenamentos ou deforestación)), a especie sufriu severamente o emprego masivo de produtos fitosanitarios, coma o DDT, que provocaban intoxicacións e mortes de individuos ou ben esterilidade nas parellas reprodutoras . Para reverter esta situación creouse un plan de recuperación específico para a especie, co obxectivo de acadar as 500 parellas. Este é o límite que se considera necesario para situar a especie fóra de perigo de extinción. Grazas a esta iniciativa, no ano 2013 acadáronse as 407 parellas. Distribuíndose do seguinte xeito: Castela A Mancha 150 parellas, Andalucía 91, Castela e León 56, Estremadura 50, Madrid 49 e Portugal 11 parellas.
Ios
Ios (grego: Ίος, localmente Νιός - Nios) é unha illa grega nas Cícladas no Mar Exeo. Ios é unha illa montañosa con cantís cara ao mar na maioría das súas partes, situada a medio camiño entre as illas de Naxos e Santorini. Ten 18 km de longo e 10 km de ancho, cunha superficie de 109 km². A poboación era de 2024 habitantes en 2011 (fronte a 3 500 no século XIX). Ios é parte da unidade rexional de Thira.
Historia
miniatura|esquerda|Sitio prehistórico no outeiro de Skarkos. miniatura|left|Igrexa en Chora miniatura|Praia Milopotas
As escavacións no outeiro de Skarkos descubriron un asentamento prehistórico, o que demostra que Ios foi habitada desde principios do período cicládico. A arquitectura en Skarkos consérvase nalgúns lugares ata unha altura de case tres metros; a maioría dos edificios, evidentemente, tiñan dúas plantas, chans pavimentados de pedra e un sistema de rede de sumidoiros. Tamén foron descubertas numerosas cerámicas ben conservadas, ferramentas e utensilios de metal, pedra e óso. Por desgraza, Skarkos segue sendo en gran parte descoñecido. En 2008, Ios estivo entre os seis lugares de Europa (de entre 109 candidatos) premiado como Patrimonio Cultural da Unión Europea, premio polos seus esforzos de conservación do sitio arqueolóxico de Skarkos.
Segundo unha antiga tradición, a nai de Homero era de Ios, e el foi enterrado alí; de feito, os aldeáns mostran aos visitantes o sitio da antiga cidade de Plakotos no extremo norte da illa, onde pode ser vista a entrada a unha tumba de roca. Con todo non hai ningunha evidencia física que relacione isto con Homero. Hai signos de asentamentos micénicos. Tamén no extremo norte de Ios hai unhas ruínas dun castelo veneciano do século XV. Dise que a illa ten 365 igrexas e capelas, tantas como os días do ano.
Paradela, Meis
Santa María de Paradela é unha parroquia que se localiza no concello de Meis. Segundo o IGE, en 2016 tiña 934 habitantes (469 mulleres e 465 homes), o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 960 habitantes, e 2005, cando eran 1 006 veciños.
A celebración da Semana Santa de Paradela foi declarada festa de interese turístico galego.
Patrimonio
O pazo da Moroza é do século XVI. Ten planta en L, cunha torre ameada de tres pisos con dúas seteiras nos laterais. Pegada a ela hai unha plataforma elevada a xeito de zócolo. Na fachada ten gárgolas de pedra que sobresaen da parte alta dos esquinais da fachada. No interior consérvanse camas con dosel, a antiga lareira e cheminea, mobles isabelinos, bodega e unha biblioteca. O recinto ten unha capela unida ao muro exterior, un pombal circular e un hórreo.
No lugar de Outeiro hai un peto de ánimas incrustado no muro dunha casa, cun nicho rematado en arco de medio punto cunha cruz. A fornela conserva restos de policromía.
Vilar da Barra, Ucelle, Coles
Vilar da Barra é un lugar da parroquia de Ucelle no concello ourensán de Coles, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2011 tiña 52 habitantes (20 homes e 32 mulleres).
Die Wand
Die Wand é un filme austríaco de 2012 escrito e dirixido por Julian Pölsler e protagonizado por Martina Gedeck. Está baseado na novela de 1963 Die Wand do escritor Marlen Haushofer. Die Wand foi rodado en localizacións na rexión de Salzkammergut dos Alpes austríacos. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pasarín
O topónimo galego Pasarín pode referirse a:
Amais, como apelido, pode referise a:
Bárbara de Nicomedia
miniatura|Santa Bárbara Santa Bárbara foi unha virxe e mártir cristiá do século III, que forma parte da lista oficial do martiroloxio da Igrexa Católica e segundo o santoral católico a súa festa celébrase o 4 de decembro.
Historia
Segundo a tradición cristiá, nacería en Nicomedia, cerca do mar de Mármara, filla dun Rei sátrapa de nome Dióscoro, quen a encerrou nunha torre. Segundo outras versións, Dióscoro e a súa filla Bárbara vivían na cidade chamada Heliópolis, tamén Baalbek, en Fenicia.
Hai diverxencias entre as versións sobre a súa vida: o motivo do peche puido ser para evitar que os homes admirasen a súa beleza e a seducisen, ou para evitar o proselitismo cristián. Durante unha ausencia do seu pai, Bárbara converteuse ao cristianismo, e mandou construír tres fiestras na súa torre, simbolizando a Santísima Trindade. O seu pai decatouse do significado do simbolismo destas fiestras e enfadouse, querendo matala. Por iso, Bárbara fuxiu e refuxiouse nunha pena milagrosamente aberta para ela. Atrapada pese ao milagre, enfróntase ao seu destino.
O seu martirio foi o mesmo que o de Vicente de Zaragoza: sería atada a un poldro, flaxelada, desgarrada con anciños de ferro, colocada nun leito de anacos de cerámica cortantes e queimada con ferros ao lume... Finalmente, o mesmo rei Dióscoro enviouna ao xuíz, quen ditou a pena capital por decapitación. O seu mesmo pai é quen a decapitou na cima dunha montaña, tras o cal un raio alcanzouno, dándolle morte tamén.
Antonio Porrúa
Antonio Porrúa Rodriguez, finado en Corcubión o 3 de marzo de 1893, foi un médico, político e xornalista galego.
Bárbara de Nicomedia
Reliquias
As reliquias foron trasladadas a Venecia en tempos do Dogo Pedro II Orseolo (991-1009), por María Argyropoula, unha princesa bizantina posiblemente irmá de Romano III, que casou co fillo do Dogo, Xoán.
As reliquias da Santa quedaron na Igrexa Grega e en 1108 unha princesa grega de nome Bárbara casou co príncipe de Kíiv, Sviatopolk Iziaslavovich. Ela trouxo consigo as reliquias que foron colocados no mosteiro Michailovsky-Zlatoverj en Kíiv.
Antonio Porrúa
Historia e características
Médico da cadea do partido xudicial de Corcubión e dende 1863 médico de Beneficencia Municipal. Foi elixido alcalde de Corcubión o 10 de abril de 1863 e permaneceu no cargo ata o 6 de xaneiro de 1865. En 1887 foi nomeado director de Sanidade Marítima do Porto. En 1890 publicou o periódico El Adelanto xunto a Jerónimo Figueroa Domenech.
Bárbara de Nicomedia
Reliquias
Na época dos desastres napoleónicos, as sacras reliquias foron levadas ao Templo de San Martín da illa de Murano, onde se custodian aínda hoxe. Unha parte das reliquias da mártir Santa Bárbara que se achaban na igrexa de San Marcos, en Venecia, foron depositadas no Santuario de Santa Bárbara, pertencente á Diaconía Apostólica e situado no municipio do Ática do mesmo nome, polo Arcebispo de Atenas Christódoulos.
Cifra
Unha cifra, díxito ou algarismo é un signo ou carácter que serve para representar un número. En matemáticas e ciencia da computación, un díxito numérico é un símbolo, p. ex. 3, usado en numerais (combinacións de símbolos), p. ex. 37, para representar números (enteiros ou reais) en sistemas de numeración posicionais.
A palabra cifra vén do árabe ṣifr, 'cero' (que despois se ampliou para os outros díxitos), e díxito provén do latín digitus, 'dedo', porque os 10 dedos corresponden aos 10 díxitos no sistema numérico común en base 10, isto é, un díxito decimal).
Bárbara de Nicomedia
Simboloxía e iconografía
Adóitase representala nova, ben coa palma do martirio, ben con plumas de pavo real, pois este animal é símbolo da resurrección ou a inmortalidade, e aparece xa na máis antiga representación coñecida, que data do século VIII (Santa María a Antiga, de Roma).
Cifra
Un díxito é cada unha das cifras que compoñen un número nun sistema determinado; no sistema decimal son: 0 (cero), 1 (un), 2 (dous), 3 (tres), 4 (catro), 5 (cinco), 6 (seis), 7 (sete), 8 (oito) e 9 (nove). Así, 157 componse dos díxitos 1, 5 e 7.
Bárbara de Nicomedia
Simboloxía e iconografía
Tamén adoita aparecer co seu atributo, unha torre con tres fiestras, aparecendo unhas veces encerrada na mesma e noutras a torre aparece ao seu lado ou en miniatura sobre unha das súas mans. O significado desta torre con tres fiestras é o refuxio da fe na Santísima Trindade. E adoita levar coroa, que admite variacións: nalgunhas é a dunha princesa e noutras é unha coroa completa formada de varias torres.
Cifra
Por tradición, polo menos desde a época do Antigo Exipto, utilízase o sistema decimal, debido ao moi antigo uso dos dez dedos da man para axudar a contar, aínda que non hai ningunha razón especial para que un sistema de numeración deba utilizar a base dez.
Bárbara de Nicomedia
Simboloxía e iconografía
A imaxe de santa Bárbara tamén aparece ás veces asociada:
O seu padroado foi introducido en España, ao parecer, por Xoán de Terramonda, natural de Lille, que chegou a España como asentador de Filipe I de Castela.
Cifra
O máis simple é o sistema binario, que só precisa de dous díxitos, xeralmente representados por 0 e 1; no sistema binario agrúpanse de dous en dous: dous (21), catro (22), e así sucesivamente. É un sistema moi empregado en informática.
Exemplos de díxitos inclúen calquera dos caracteres decimais desde "0" até "9", ou dos caracteres do sistema binario "0" ou "1", e os díxitos "0"..."9", "A",...,"F" usados no sistema hexadecimal. Nun sistema de numeración dado, se a base (radical, en inglés radix) é un enteiro, o número de díxitos necesarios, incluíndo o cero, é sempre igual ao valor absoluto da base.
Outros significados
En astronomía un díxito astronómico é cada unha das partes iguais en que se divide o diámetro dos discos lunar e solar para expresar a importancia dunha eclipse. Así, unha eclipse de Lúa de 8 díxitos afecta aos dous terzos do diámetro do noso planeta.
Símbolos
Nos sistemas de numeración, as cifras parecen combinadas en numerais, de modo que representan números. Se as cifras teñen un valor fixo, como por exemplo na numeración romana, fálase de notación ou numeración aditiva. Polo contrario, se o valor vén determinado pola posición da cifra, falamos de notación ou numeración posicional.
O cero dos doutos
Cando os árabes do século X adoptaron a numeración da India traduciron a palabra sunya, que significaba 'baleiro' ou 'en branco', por ṣifr, 'baleiro' en árabe.
Despois o sistema de numeración indo-arábigo introduciuse en Italia e a palabra ṣifr latinizouse como zephirum. O proceso comezou a principios do século XIII e co correr do tempo unha sucesión de cambios culminou na palabra italiana zero.
Case paralelamente desenvolveuse un proceso similar en Alemaña. Jordanus Nemorarius cambiou a palabra ṣifr por cifra. Durante un tempo en Europa ambas as palabras denotaban o cero. Como unha das testemuñas desta etapa, a palabra inglesa cipher ten actualmente dous significados: 'cifra' no sentido moderno e 'cero' na súa forma arcaica, de acordo coa súa etimoloxía.
A cifra da xente do pobo
A historia non contempla os títulos e honores dos doutos. Os procesos sociais cambian irremediabelmente algúns dos conceptos orixinais. Cando o pobo adopta un uso é inútil calquera esforzo en sentido contrario.
Nas Idades Antiga e Media os cálculos eran realizados por expertos. Até a adopción definitiva do sistema de posición e o cero, a multiplicación e a división realizábanse por duplicacións e mediacións, respectivamente. Por exemplo, para multiplicar un número por 13 descompoñíase o multiplicador en potencias de 2, neste caso, 8 + 4 + 1. O multiplicando duplicábase dúas e tres veces. Logo sumábanse a tripla duplicación, a dupla duplicación e a cantidade orixinal. A división seguía un proceso análogo pero inverso. Os cálculos demandaban moito tempo de traballo e o custo era elevado. Pode observarse un residuo disto na forma en que se subdividen as medidas antigas, como a polgada inglesa: medios, cuartos, oitavos, dezaseisavos, trintaeduosavos.
Os comerciantes daqueles tempos debían liquidar estes gastos para ter control e información dos seus negocios. Cando chegou a eles a noticia do novo sistema de numeración viron moi prontamente a vantaxe que lles daba. Os cálculos eran fáciles de realizar e xa non facía falta unha formación superior para dominar as operacións aritméticas. Non terían que pagar polo servizo dun experto.
O secreto e a loita
Os comerciantes consideraron que era prudente reservar ese uso para eles, como unha vantaxe. O sistema utilizouse en segredo. Desta forma, a palabra cifra era usada como un signo secreto. Desa etapa sobreviven as palabras descifrar, cifrado e sincero. Un código cifrado é un texto de significado inaccesíbel si non se dispón da clave. Cando se obtén a clave, e o secreto queda revelado, o código secreto descífrase, "se lle quita o cero" ou o secreto. Unha persoa sincera é aquela que se mostra tal como é, a que non esconde secreto. A palabra significa literalmente: "que non ten ou que carece de cero".
Por motivos egoístas os comerciantes gardaron para si o sistema. Por outro lado, houbo unha reacción de parte dos partidarios das tradicións e defensores de antigas filosofías, á que se sumaron os que vivían dos cálculos difíciles de antes. Por estas razóns o sistema tardou moito en impoñerse. A loita durou desde o século XI até o XV. Nalgúns lugares até foi prohibido. Pero contra principios do século XVI xa estaba decididamente establecido e non sufriu ningún atraso no seu desenvolvemento.
Os partidarios do sistema de posición denominábanse algoristas, e os defensores do vello sistema abacistas, porque nos seus cálculos utilizaban o ábaco. Neses tempos tamén abaci era sinónimo de aritmética.
O uso actual da palabra
Unha vez que quedou completamente adoptado o novo sistema, o uso da palabra cifra no sentido dun signo numérico estaba tan fortemente arraigado que foi inútil o esforzo dos doutos por volver ao significado orixinal de cero. Non tiveron máis remedio que deixar cifra con ese sentido e tomar zero (cero) para designar o espazo baleiro até chegar ao uso que ten agora.
Hispania, la leyenda
Hispania, la leyenda é unha serie de televisión española ambientada na península Ibérica durante o século II a.C. Producida por Bambú Producciones para Antena 3, estreouse o 25 de outubro de 2010 e finalizou o 25 de xuño de 2012. A serie tivo unha continuación de 6 capítulos, Imperium.
A serie está rodada en Madrid e paraxes naturais da comarca de La Vera, na provincia de Cáceres.
Argumento
A serie tamén se achega ás vidas e fortunas dos personaxes da contorna de Viriato como Sandro, Darío, Paulo e Héctor que, sen ser guerreiros, convértense niso co obxectivo de liberar a Hispania dos romanos, pero tamén de salvar ás súas mulleres, vingar a morte dos seus fillos ou recuperar a terra onde creceron.
San Lourenzo de Nogueira, Meis
San Lourenzo de Nogueira é unha parroquia que se localiza no concello de Meis na comarca do Salnés. Segundo o INE, en 2016 tiña 593 habitantes (276 homes e 317 mulleres), o que representa un descenso respecto ó ano 2014, cando tiña 637 habitantes, para alcanzar practicamente a poboación que tiña en 2004, cando eran 597 habitantes.
Escala
Escala pode referirse a:
As escalas tamén constitúen un método para clasificar obxectos ou acontecementos:
Olga Constantinovna de Rusia
A Gran Duquesa Olga Constantinovna de Rusia (en ruso: Великая Княжна Ольга Константиновна). Nada o 3 de setembro de 1851 e finou o 18 de xuño de 1926. Foi a Raíña Consorte de Grecia durante o reinado de Xurxo I de Grecia, e rexente de Grecia en 1920. É a avoa de Filipe, duque de Edimburgo e marido da raíña Isabel II.
Mocidade
Naceu en Pavlovsk e foi filla do Gran Duque Constantino Nikolaevich de Rusia e da Gran Duquesa Alexanda Iosifovna, foi neta do tsar Nicolao I de Rusia e prima de Alexandre III de Rusia. O rei de Grecia, Xurxo I visitou Rusia en 1863 para agradecer ó seu tío Alexandre II o seu apoio na súa elección para o trono de Rusia. Foi neste momento cando Olga coñeceu o seu futuro marido.
Xurxo volveu visitar Rusia outra vez no 1867, para reunirse coa súa irmá Dagmar, que casara co seu primo Alexandre III un ano antes. Olga e Xurxo namoráronse e casaron o 27 de outubro de 1867, cando ela tiña 16 anos. A raíña Olga era unha descendente directa da Emperatriz Bizantina Euphrosyne Doukaina Kamatera (1155–1211), consorte do Emperador Alexios III Angelos que reinou entre 1195-1203.
Raíña de Grecia
miniatura|dereita|250px|Xurxo e Olga en 1903. Olga foi moi popular en Grecia e estivo moi envolta nas tarefas de caridade, traballando tanto no Hospital Evangelismos, o máis grande de Grecia, e no Hospital Ruso en Piraeus. No 1898, insistiu en seguir coas súas tarefas sen protección militar, incluso despois de que dispararan ó seu marido e a súa filla.
Rexente de Grecia
Cando o seu neto Alexandre I finou o 25 de outubro de 1920, o goberno grego ofreceulle o trono o seu irmán, Paulo. Este rexeitou o cargo, alegando que o seu pai Constantino e o seu irmán Xurxo aínda vivían. O goberno nomeou entón como rexente a Olga, que estivo no cargo ata que o seu fillo Constantino volveu ó trono de Grecia tras un plebiscito.
Finou en Roma, onde vivía a familia real grega no exilio, coa restauración da monarquía en Grecia (1935) foi trasladada a Tatoi o 17 de novembro de 1936.
Descendencia
Olga e Xurxo tiveron oito fillos:
Atanasii Krupetskyi
Atanasii Krupetskyi, nado como Oleksandr Krupetskyi (en Атанасій Олександр Крупецький; en Atanazy Aleksander Krupecki) en 1570 e finado o 6 de maio de 1652, foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok dende 1609 até o seu pasamento.
Traxectoria
Oleksandr Krupetskyi naceu en 1570. Procedía dunha familia nobre católica do Gran Ducado de Lituania, con posesións nos condados de Lutsk e Volodymyr do voivodato de Volinia, e no voivodato de Mścisław. Krupetskyi era un home piadoso, e coñecedor das Escrituras e da lingua rutena, o que fixo que fose elixido bispo de Przemyśl, contando tamén co apoio do bispo latino de Przemyśl, Stanisław Sieciński.
O 20 de xuño de 1610 o metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus Ipatii Potii consagrouno en Brest bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok, e Krupetskyi tomou o nome de Atanasii. O seu predecesor, Mykhailo Kopystenskyi, non aceptara a Unión de Brest, polo que Krupetskyi converteuse no primeiro bispo grecocatólico de Przemyśl, Sambor e Sanok. Porén, á súa chegada a Przemyśl, Krupetskyi atopou unha forte oposición da nobreza ortodoxa local, que propuxeron a Jan Chłopecki como bispo, non permitíndolle a Krupetskyi tomar posesión da sé. A situación se repetiu en Sambor, onde Krupetsyi recibiu unha malleira dos nobres e tivo que marchar da vila. En 1611 Chłopecki finou, e en 1612 Krupetskyi tomou posesión da sé, mais a súa autoridade non foi recoñecida, e Sieciński enviouno a promover a unión a Hungría. A súa misión non tivo éxito, e Krupetskyi case perde a vida.
Á súa volta a Przemyśl, Krupetskyi atopouse novamente con resistencia. En 1620 Isaia Kopynskyi foi ordenado bispo de Przemyśl. Krupetskyi tivo que deixar a cidade e vivir no mosteiro de Staryi Sambir. O Senado aprobou a diocese ortodoxa, e ao mesmo tempo a permanencia no cargo de Krupetskyi. En 1640 tomou a Pavlo Ovluchynskyi como coadxutor. O Tratado de Zboriv de 1649, ratificado polo Senado en 1650, deu o control da eparquía aos ortodoxos. O bispo ortodoxo Antonii Vynnytskyi tomou Strashevychi, onde residía Krupetskyi, quen foi encerrado nun mosteiro. Malia a súa idade, foi quen de fuxir, e estabeleceuse en Walawa, onde tomou como coadxutor a Prokip Khmelovskyi. A comezos de maio de 1652 Krupetskyi finou, pouco despois de ter noticia da toma da catedral de Przemyśl por Vynnytskyi e horas antes da toma de Walawa. O seu cadáver foi despoxado das vestementas episcopais e deixado nun cemiterio, onde foi enterrado pouco despois por algúns dos seus fieis.
A Forca do Lobo, Cesullas, Cabana de Bergantiños
A Forca do Lobo é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 1 habitante no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística que era 1 home.
A Braña, Cira, Silleda
A Braña é un lugar dentro da parroquia de Cira no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 estaba deshabitado.
Nogueira de Abaixo, Nogueira de Miño, Chantada
Nogueira de Abaixo é un lugar na parroquia de Nogueira de Miño, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 11 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Primeira División de Bolivia
A Primeira División de Bolivia é a categoría de máximo nivel dentro da liga profesional de fútbol que se disputa en Bolivia, organizada pola Liga del Fútbol Profesional Boliviano.
O torneo actual naceu en 1977, sucedendo á Copa Simón Bolivar (1960-1976) e ó Campionato Nacional (1950-1959). Actualmente considéranse o mesmo campionato profesional, mais con distintos nomes e formatos. Dende o ano 2003 ata o ano 2010 disputáronse cada tempada dous torneos, Apertura e Clausura, de xeito que cada ano había dous equipos campións. Non obstante a tempada 2011/12 está formada por 3 torneos (Adecuación, Apertura e Clausura), con distintos formatos cada ún, xa que a liga estase adaptando ó calendario europeo, para que as tempadas rematen antes do verán.
O club máis laureado na historia do campionato é o Fútbol Club Bolívar da Paz (23 títulos), seguido do Club Jorge Wilstermann de Cochabamba (12 títulos) e do Club The Strongest da Paz (11 títulos). Mais lonxe están o Club Blooming e o Oriente Petrolero da cidade de Santa Cruz de la Sierra con 5 títulos cada un. O primeiro campión foi o propio Fútbol Club Bolívar, mentres que o campión actual é o Club The Strongest.
Esta liga pode ser considerada unha das dúas menos competitivas de Suramérica, coa liga venezolana, pois nunca un equipo destas dúas ligas chegou a unha final da Copa Libertadores entre 1960 e 2011.
Equipos 2012
miniatura|[[Estadio Hernando Siles, o estadio nacional de Bolivia situado na Paz.]] Os seguintes 12 equipos compiten na tempada 2011/12. As cidades da Paz, Potosí e Santa Cruz están representadas con 2 equipos. É salientable a ausencia do Club Jorge Wilstermann, que en 2010 descendeu de categoría por vez primeira na súa historia.
Palmarés
O palmarés da liga está dominado polo Bolivar, con 23 títulos:
Hórreo de corres
miniatura|dereita|200px|Hórreo de corres en [[Palas de Rei.]] Un hórreo de corres é un tipo de hórreo empregado en Galicia e norte de Portugal, menos elaborado que o hórreo galego ou que o asturiano. Comprende pequenos celeiros portátiles lixeiros, feitos de materiais vexetais. Tamén son coñecidos como hórreos de varas ou ramas entretecidas. O termo canastro que se emprega nalgunhas zonas de Galicia para referirse ao hórreo en xeral ten a súa orixe nesta tipoloxía concreta. Trátase da tipoloxía máis antiga e case extinta de hórreo, herdanza de pobos recolectores polo que se remonta no tempo moito máis aló do cultivo do millo.
Características
Os hórreos de corres están formados por un corpo de paredes de caínzo cuberto por un pequeno teito de xesta ou colmo chamado corucho. O caínzo é un tecido de vergas ou bravádegos de castiñeiro ou de corres de vimbio ou acacia.
Este corpo de caínzo é soportado por unha grade ou bastidor de madeira que descansa sobre catro pés de madeira ou de pedra de feitura basta, ou dunha cepa. O chan é de táboas. Na grade encaixan unhas varas grosas coas que se tecen varas de grosor menor canto máis altas, e que lle van dando forma redondeada, de tronco de cono invertido. O corpo resultante ten na parte baixa unha pequena portiña corredía de apertura vertical. Os casos máis elaborados teñen planta rectangular estreita e paredes verticais, cunha portiña de acceso no lado máis curto, que resulta da adaptación serodia do tipo circular en imitación das formas do hórreo galego.
Estes canastros cóbrense cunha cuberta que é de vertentes planas cando o hórreo é de planta rectangular, ou cónica se é circular. A cuberta retírase para enchelo, botando dentro a colleita pola parte de arriba. Os de maior tamaño, para evitar retirar a cuberta, levan na parte alta unha portiña máis grande que a inferior.
Durham
O topónimo Durham pode referirse a:
Cibreiro
O topónimo galego Cibreiro pode referirse a:
Aveta
dereita|miniatura|200px|Aveta, ou unha deusa nai semellante, nunha estatua de terracota de [[Tréveris. (Réplica).]] Na relixión celta, Dea Aveta foi unha deusa nai, tamén asociada coa fonte de auga fresca Tréveris, no que hoxe é Alemaña. Aveta é coñecida polas figuriñas de barro atopadas Toulon-sur-Allier en Francia e en Tréveris. Esas figuras amosan á deusa con bebés no peito, cadelos pequenos ou cestos de froita. Había un templo dedicado a Aveta no complexo de Altbachtal en Tréveris. O seu nome sábese por inscricións atopadas en Suíza, e en Côte-d'Or (Francia).
Durham
Amais, como apelido pode referirse a:
Apia
Apia é a capital de Samoa. Atópase localizada na costa norte da illa Upolu, máis precisamente no distrito político de Tuamasaga. É a maior cidade e porto do país. Ten unha poboación duns 38.800 habitantes (2001). Está situada sobre o porto natural na boca do río Vaisigano. É unha angosta planicie costeira, co monte Vaea (472 m) ao sur.
Características
miniatura|250px|dereita|Chozas nativas en Apia (1839). Mulinu'ou, a antiga capital cerimonial esténdese ao oeste da cidade e é onde se atopa o Parlamento (Fale Fono) e o observatorio histórico, o cal agora é a oficina de meteoroloxía.
O porto é unha zona recentemente posta en valor e recuperada. É o sitio das oficinas gobernamentais e o Banco Central de Samoa. No centro da cidade hai un reloxo-torre levantado en conmemoración á guerra. Apia posúe certo número de edificios de recente construción pero aínda hai algunhas edificacións esparexidas pola cidade que son de madeira, que datan da época colonial. A máis notable é o palacio de xustiza, que posúe un museo no primeiro piso. Logo de moitos anos de abandono, este edificio foi restaurado en 2004.
Tamén nunha área revalorizada atópase a estación principal de ómnibus, preto do antigo mercado de peixe, onde agora se venden recordos. O novo mercado (maketi fou) atópase terra dentro, en Fugalei, onde está máis resgardado dos efectos dos ciclóns.
O escritor Robert Louis Stevenson pasou os últimos catro anos da súa vida aquí e está sepultado no monte Vaea, que domina a cidade e a casa que el mesmo construíu, "Vailima", que agora é un museo na súa memoria.
Transporte
O porto de Apia é o máis grande e activo de todos os portos de Samoa. Alí chegan embarques internacionles con colectores e combustibles. Os ferries a Tokelau e a Samoa Americana parten desde alí.
Apia posúe unha boa rede estrada a cal atópase xeralmente en bo estado de mantemento. Os vehículos circulan pola man dereita. Samoa non posúe ferrocarril nin tranvía pero ten un gran servizo de ómnibus. É común que as persoas camiñen polos arlededores da cidade ou ata vaian a pé ata algúns lugares fóra da mesma. Hai pouca cantidade de bicicletas e motocicletas. O número de autos particulares estase incrementando. Os taxis son unha forma común de transporte. Apia posúe unha pequena pista de aterraxe (Fagali'i) a cal é utilizada para voos internos e algúns voos internacionais cara a Pago Pago, en Samoa Americana. O aeroporto internacional (Faleolo) atópase a 40 minutos de distancia en auto, ao oeste da cidade.
Apolinario de Laodicea
Apolinario de Laodicea, teólogo e bispo de Ladiocea dende o 361, combateu o arianismo. Creador da doutrina cristolóxica coñecida como apolinarismo que afirmaba que a natureza humana de Cristo era incompleta, pois só posuía o corpo e a alma inferior. O Primeiro Concilio de Constantinopla excomungouno e declarou herexía a súa doutrina.
Durham, Inglaterra
miniatura|O Castelo e a Catedral de Durham.
É bastante coñecida pola súa catedral e o seu castelo normandos, ambos os dous designados Patrimonio da Humanidade en 1986. Tamén é a sede da Universidade de Durham, unha das máis antigas e con máis sona do país.
Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego
miniatura|240px|Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego de 2014. A Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego (en San Diego Comic-Con International) é unha convención multixénero de fanáticos do entretemento e da banda deseñada que se celebra anualmente en San Diego, California, nos Estados Unidos de América. O nome, tal como se amosa na súa páxina web, é Comic-Con International: San Diego, pero é moi común coñecela sinxelamente como Comic-Con, San Diego Comic-Con ou "SDCC".
Foi fundada como Golden State Comic Book Convention en 1970 por Shel Dorf, Richard Alf, Ken Krueger e Mike Towry;  posteriormente, foi chamada "San Diego Comic Book Convention". É un evento de catro días (de xoves a domingo) que se celebra no verán (en xullo dende o ano 2003) no San Diego Convention Center de San Diego. O mércores anterior á apertura oficial, os profesionais, exhibidores e convidados pre-rexistrados para os catro días poden asistir a un preevento "Preview Night" para ofrecerlles a oportunidade de percorrer o centro de exhibición e ver antes que ninguén todo o que estará dispoñible os seguintes catro días.
Creed
Creed é unha banda estadounidense de post-grunge formada en 1995 en Tallahassee, Florida. Fíxose popular a finais dos 90 e principios dos 2000 e editou tres álbums seguidos que foron platino (un dos cales chegou a ser diamente), vendendo 26 millóns de discos só nos Estados Unidos e ao redor de 30 en todo o mundo. A pesar de que foron criticados e parodiados, Creed tamén foi recoñecido coma unha das bandas máis importantes do movemento post-grunge de finais dos 90 e principios dos 2000, e é unha das bandas de rock de máis éxito comercial de todos os tempos.
Fontenla, Cesullas, Cabana de Bergantiños
Fontenla é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 33 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 12 eran homes e 21 mulleres.
Thuggee
miniatura|280px|Os thugs foron unha [[seita secreta de asasinos que adoraban á deusa hindú Kali.]]
Thuggee ou tuggee (ठग्गी ṭhaggī; ٹھگ; sthaga; ٺوڳي، ٺڳ; ) refírese ós actos dunha sociedade secreta da India que se adicaba profesionalmente ó roubo e ó asasinato. Os thugs viaxaron en grupos a través do subcontinente indio durante seis séculos. Malia que eles sinalaron a súa orixe en sete tribos musulmás, os hindús semellan estar asociados a eles nun período máis antigo. Foron mencionados por vez primeira por Ẓiyā-ud-Dīn Baranī en Historia de Fīrūz Shāh, datado do ano 1356. Durante a década de 1830, os thugs foron sinalados para a súa erradicación polo Gobernador Xeral da India, William Bentinck e o seu capitán, William Henry Sleeman. Os thugs foron aparentemente destruídos polos seus esforzos.
Para tomar vantaxe das súas vítimas, os thugs uníanse ós viaxeiros e gañaban a súa confianza. Isto permitíalles sorprender e esganar ós viaxeiros cun pano ou cunha soga. Despois roubábanos e enterraban as súas vítimas. Esta forma de actuar fixo que fosen chamados Phansigar ("que usan unha soga"), un termo máis común no sur da India. A verba "Thuggee" deriva do hindi ठग, que significa "mentirán".
A Meixoada, Cesullas, Cabana de Bergantiños
A Meixoada é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 35 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 20 eran homes e 15 mulleres.
O Candao, Cira, Silleda
O Candao é un lugar dentro da parroquia de Cira no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2007 estaba deshabitado.
San Martiño de Meis, Meis
San Martiño de Meis é unha parroquia que se localiza no concello de Meis. Segundo o INE, en 2016 tiña 510 habitantes (243 homes e 267 mulleres), o que representa un lento descenso respecto ós anos anteriores: en 2014 tiña 529 habitantes e en 2004 con 551.
Yusuf-Anis Abi Ad
Yusuf-Anis Abi Ad (en يوسف-انيس أبي عاد, tr. "Yusuf-Anys Aby Ād"), nado en Difun (gobernación de Alai, o Líbano) o 12 de xaneiro de 1940, é un eclesiástico católico maronita, arcebispo de Alepo entre 1997 e 2013.
Traxectoria
Yusuf-Anis Abi Ad ingresou no Instituto do Prado e foi ordenado sacerdote o 18 de xuño de 1966. O 7 de xuño de 1997 foi nomeado arcebispo de Alepo dos maronitas, recibindo a consagración episcopal de mans do patriarca de Antioquía e todo o Leste Nasrala Pedro Sufair o 1 de novembro.
Interestatal 77
A Interestatal 77 (abreviada I-77) é unha autoestrada interestatal de trazado norte-sur situada no leste dos Estados Unidos. Cruza os estados de Carolina do Sur, Carolina do Norte, Virxinia, Virxinia Occidental e Ohio. O extremo sur da autoestrada está na Interestatal 26 preto de Columbia, Carolina do Sur, mentres que o termo norte está no cruzamento coa estrada interestatal 90 en Cleveland, Ohio. Atravesa diversos terreos, desde o estado montañoso de Virginia Occidental, ás terras agrícolas de Carolina do Norte e Ohio. En gran medida substitúe á antiga U.S.Route 21 entre Cleveland e Columbia, como un importante corredor norte-sur a través dos Apalaches. A autoestrada ten unha lonxitude de 984 km.
Cruces principais
A Interestatal 77 é atravesada principalmente por:
Naos
miniatura|350px|Exemplo de naos no [[Templo de Apolo de Figalia.]] O naos (en grego antigo ναός que significa templo ou vivenda dos deuses e en lingua exipcia per ur que significa gran morada), é a sala máis importante dos templos do Antigo Exipto e da Grecia antiga, así como tamén das igrexas paleocristiás, bizantinas e ortodoxas.
Madison, Illinois
Madison é unha cidade localizada no Estado americano de Illinois, no Condado de Madison e Condado de St. Clair.
Naos
Antigo Exipto
miniatura|200px|Naos de [[Horus no Templo de Edfu, Exipto.]] Normalmente, os templos exipcios comezábanse a construír polo naos e despois viña o resto do edificio, xa que era a sala máis importante na que residía o Ka da divindade. A única persoa que podía entrar en contacto coa deidade era o Faraón.
Madison, Illinois
Demografía
Segundo o censo americano de 2000, a súa poboación era de 4545 habitantes. En 2006 estimábase a súa poboación en 4559, cun aumento de 14 (0.3%).
Naos
Período Grecorromano
Nas antigas Grecia e Roma o naos era o lugar destinado a acoller a estatua do deus. En Roma era coñecido polo nome de cella.
Madison, Illinois
Xeografía
De acordo co United States Census Bureau ten unha área de 18,9 km², dos cales 18,2 km² cobertos por terra e 0,7 km² cobertos por auga. Madison localízase a aproximadamente 209 m por riba do nivel do mar.
Miguel Fernández Santos
Miguel Fernández Santos, nado en Madrid e finado en Ferrol o 18 de decembro de 1936, foi un funcionario e político español residente en Galicia.
Traxectoria
Funcionario de Correos. Foi oficial de Correos da Coruña até 1924, cando se trasladou a Tui. Funcionario de Correos en Cedeira, foi detido pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934 Foi presidente do comité local de Cedeira da Volta a España de 1936 Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 3 de agosto canda outros dirixentes políticos e sindicais de Cedeira. Xulgado o 4 de decembro en consello de guerra en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado no Castelo de San Felipe o 18 de decembro canda Manuel Fernández Freijeiro, Enrique Alonso Teijeiro, José Cipriano Durán Fraguela, Ginés Fernández Rodríguez, Antonio Castillo Domínguez, Rufino Redondo Senra, Isaac Forneiro Varandela, Antonio Iglesias Freire, Enrique Martínez Teijeiro, Francisco Rodríguez N., José Lago Beceiro, Adolfo Bouzón Teijeiro e Antonio Ameneiro Brage.
Óso pube
O termo pube (feminino) refírese por extensión tamén á parte inferior do abdome, que se cobre de pelo na pubertade.
Partes
Está formado por:
Caracterización
As dúas ramas da pube delinean un triángulo central, chamado buraco obturador.
As ramas inferiores converxen no corpo da pube formando un ángulo agudo, que se abre inferiormente (dende dentro) con vértice na liña media, quedando as tuberosidades isquiáticas a ambos os dous lados.
Silvia Federici
Traxectoria
Federici naceu en Italia, e en 1967 marchou a Estados Unidos para doutorarse en filosofía na Universidade de Buffalo. Ensinou na Universidade de Port Harcourt en Nixeria, e foi profesora asociada e máis tarde catedrática de Filosofía Política e Estudos Internacionais no New College da Universidade de Hofstra.
Foi cofundadora do Colectivo Feminista Internacional, organizadora da campaña polo salario para o traballo doméstico (Wages for Housework, WFH), e participou co Midnight Notes Collective. Foi cofundadora do Committee for Academic Freedom in Africa, unha organización que apoia a loita de estudantes e profesores contra os axustes estruturais das economías e dos sistemas educativos africanos. En 1995, foi cofundadora da Asociación de Filosofía Radical (RPA), un proxecto contra a pena de morte nos Estados Unidos.
Contribucións académicas
A obra máis coñecida de Federici, Caliban and the Witch: Women, the Body and Primitive Accumulation, expándese na obra de Leopoldina Fortunati. Nela argumenta contra a afirmación de Karl Marx de que a acumulación primitiva é precursora necesaria do capitalismo. En cambio, postula que a acumulación primitiva é unha característica fundamental do mesmo capitalismo, e que o capitalismo, coa finalidade de se perpetuar, require dunha infusión constante do capital expropiado.
Federici conecta esta expropiación co traballo non remunerado das mulleres, ambas as dúas conectadas coa reprodución e doutra banda, co que ela enmarca coa condición histórica polo xurdimento dunha economía capitalista sustentada sobre o traballo asalariado. En relación con iso describe a loita histórica polos bens comúns e a loita polo comunalismo. En lugar de ver o capitalismo como unha derrota liberadora do feudalismo, Federici interpreta o ascenso do capitalismo como un movemento reaccionario de subverter a crecente ondada de comunalismo e por reter o contrato básico.
Na década de 1970, participou na campaña a favor do salario para o traballo doméstico en Nova York, iniciado en primeiro lugar por Selma James.
Sitúa a institucionalización da violación e a prostitución, así como os xuízos contra a herexía e a caza de bruxas, incendios e torturas no centro dun sometemento metódico das mulleres e a apropiación do seu traballo. Isto está ligado coa expropiación colonial e ofrece un marco para a comprensión da tarefa do Fondo Monetario Internacional, do Banco Mundial, e doutras institucións coa participación nun novo ciclo de acumulación primitiva, de maneira que todo o que é comunitario, como a auga, as sementes, a nosa información xenética, privatízase no que equivale a unha nova rolda de valados.
En galego
Artigo en Praza Pública http://praza.gal/movementos-sociais/16396/federici-o-8m-debe-concretarse-en-programas-que-permitan-pensar-mais-alo-do-capitalismo/
Robert Doisneau
Robert Doisneau, nado en Gentilly (Val do Marne) o 14 de abril de 1912 e finado en Montrouge (Altos do Sena) o 1 de abril de 1994, foi un fotógrafo francés. Está considerado como un dos fotógrafos máis populares da posguerra e foi un dos principais representantes da fotografía humanista francesa xunto con Willy Ronis e Édouard Boubat.
miniatura|dereita|Robert Doisneau (esquerda) e [[André Kertész en Arles, 1975.]]
Traxectoria
Era coñecido pola súa modestia e as súas imaxes irónicas, mesturando as diferentes clases sociais das rúas e cafés de París. Influenciado pola obra Eugène Atget, de André Kertész e Henri Cartier-Bresson, Doisneau presentou en máis de vinte libros unha visión da fraxilidade humana e da vida como unha serie de momentos calmos e incongruentes.
Fontanar
Fontanar é un concello de España, na provincia de Guadalaxara, Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha. Ten unha área de 15,46 km² cunha poboación de 1626 habitantes (INE 2007) e unha densidade de 105,17 hab/km². Localízase na comarca da Campiña de Guadalajara a 10 km da capital da provincia, Guadalaxara.
Albino Dopico Gutiérrez
Albino Dopico Gutiérrez, nado en Valdoviño e finado en Ferrol o 11 de outubro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Labrego. Foi detido pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Ferrol o 11 de outubro.
Ergocalciferol
O ergocalciferol, tamén chamado vitamina D2, é un tipo de vitamina D que se encontra nos alimentos e se utiliza como suplemento dietético. Como suplemento utilízase para previr e tratar a deficiencia de vitamina D. Isto inclúe a deficiencia de vitamina D debida a mala absorción intestinal ou enfermidades hepáticas. Tamén pode usarse en casos de hipocalcemia debida a hipoparatiroidismo. Utilízase por vía oral ou inxección intramuscular.
Doses excesivas deste composto poden causar un incremento na produción de urina, presión arterial alta, cálculos renais, insuficiencia renal, debilidade e estrinximento. Se se toman altas doses durante un tempo prolongado pode haber calcificación tisular. Recoméndase que as persoas que toman doses altas fagan revisións do seu nivel de calcio sanguíneo regularmente. A doses normais o uso de ergocalciferol é seguro durante o embarazo. Funciona incrementando a cantidadede calcio absorbido polos intestinos e riles. Entre os alimentos nos que se encontra están algúns cogomelos.
Uso
miniatura|Suplementos de vitamina D2
O ergocalciferol pode utilizarse como suplemento dietético de vitamina D, mentres que o colecalciferol (vitamina D3) prodúcese de forma natural na pel cando se expón á luz ultravioleta. O ergocalciferol (D2) e o colecalciferol (D3) son considerados equivalentes para a produción de vitamina D, xa que en moitos estudos ambas as formas parecen ter unha eficacia similar no melloramento do raquitismo e na redución da incidencia das caídas en pacientes anciáns. Porén, existen informes contraditorios sobre a efectividade relativa, xa que algúns estudos suxiren que o ergocalciferol ten menos eficacia baseándose en que a súa absorción e afinidade de unión son limitadas, e á súa inactivación. Unha metaanálie chegou á conclusión de que as evidencias xeralmente están a favor do colecalciferol á hora de aumentar os niveis de vitamina D no sangue, aínda que se indica tamén que cómpre facer máis investigacións.
Mecanismo
O ergocalciferol é un secosteroide formado pola rotura fotoquímica dun enlace dun esteroide, concretamente pola acción dos raios ultravioleta sobre o ergosterol, unha forma de provitamina D2.
Igual que o colecalciferol, o ergocalciferol é inactivo por si mesmo. Debe sufrir dúas hidroxilacións para facerse activo: a primeira ten lugar no fígado e realízaa o enzima CYP2R1, que orixina o 25-hidroxiergocalciferol (ercalcidiol ou 25-OH D2, ) e a segunda prodúcese nos riles pola acción do CYP27B1, para formar a molécula activa 1,25-dihidroxiergocalciferol (ercalcitriol ou 1,25-(OH)2D2), que activa o receptor de vitamina D. A diferenza do colecalciferol, no ergocalciferol a 25-hidroxilación non a realiza o CYP27A1.