cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sintetizador
Tamén cabe destacar a continua aparición de sintetizadores de programas, que se basean nunha aplicación informática que se executa nun ordenador corrente cunha tarxeta de son. Poden tratarse de programes independentes ou mesmo de plug-ins. Hai neste eido sintetizadores completamente diferentes, ás veces que empregan técnicas innovadores de difícil implementación en sintetizadores físicos. Tamén hai emuladores fidedignos ou mellorados de modelos xa existentes, como o Arturia V (emulación do MiniMoog). Estes instrumentos dixitais destacan pola súa grande versatilidade e facilidade de edición (pantalla a color, rato etc); aínda que, coma calquera programa informático, o seu funcionamento correcto depende en gran medida das especificacións e da calidade da tarxeta de son do ordenador.
Alectoris
miniatura|240px|Perdiz chucar ([[Alectoris chukar).]] miniatura|240px|Perdiz grega ([[Alectoris graeca).]]
Alectoris é un xénero aves da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, que se distribúen polo sur de Europa, norte de África, Arabia e Asia ata o Tíbet e o leste da China.
Especies deste xénero foron introducidas en Norteamérica, Nova Zelandia e Hawai.
Características
Son aves non migratorias que habitan montes e lombeiros. Chocan ata 20 ovos nos seus niños e aliméntanse principalmente de sementes e dalgúns insectos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1829 polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup.
Etimoloxía
O nome científico Alectoris deriva do grego antigo ἀλέκτωρ -ορος aléktōr, -oros, 'galo'.
Especies
Na actualidade, segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica, recoñécense, dentro do xénero as sete especies seguintes:
A perdiz común
Das especies mencionadas, a 'perdiz común', ou 'perdiz rubia', Alectoris rufa, é a máis codiciada no mundo cinexético pola súa rapidez de vo e dificultade para ser abatida. Considérase a raíña da caza menor polo que foi introducida noutros lugares fóra da súa área de distribución orixinal. Considérase unha especie autóctona da península Ibérica, aínda que outras subespecies distribúense por outros lugares e illas do continente europeo.
A perdiz común mide uns 34 cm de lonxitude. Posúe plumas pardovermellas coa gorxa branca e franxas escuras na parte superior do peito. As patas e o peteiro son vermellos. Viven en lugares rochosos, terreos secos e monte baixo de España, Portugal, Francia, sur do Reino Unido, Illas Baleares, Córsega e nalgúns lugares de Italia.
Cadarnoxo, Cures, Boiro
Cadarnoxo é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 68 habitantes (36 homes e 32 mulleres).
Alectoris
A perdiz común
A alteración do seu hábitat pola construción de infraestruturas e actividades humanas, a presión cinexética excesiva e incontrolada e a alteración xenética pola mestura de especies entre as poboacións silvestres con perdices de granxa máis "mansas", convertérona nunha especie vulnerable.
Dentro esta especie recoñecense as seguintes subespecies:
Timo
framed|dereita|Localización da glândula timo. miniatura|dereita|250px O timo é un órgano linfático que está localizado na porción anterosuperior da cavidade torácica.
Limita, superiormente coa traquea, a vea xugular interna e a arteria carótide común, lateralmente cos pulmóns e inferior e posteriormente co corazón. Ao longo da vida, o timo involuciona (diminúe de tamaño) e é substituído por tecido adiposo.
Funcións do timo
É un órgano linfoide que ten por función:
Seleción tímica
É unha seleción que elimina os lifocitos T anómalos e mantén os que están madurando de maneira correcta.
Os linfocitos que saen do timo aínda non son funcionais e precisan dunha activación, que ocorre nos ganglios linfáticos.
O timo como víscera comestible
O timo tamén está presente nos mamíferos novos. O dalgunhas especies de gando de abasto son de uso gastronómico, baixo a denominación acastrapada de molexas.
Dennis Gansel
Dennis Gansel, nado o 4 de outubro de 1973 en Hannover, é un director de cine alemán.
Traxectoria
Gansel é principalmente coñecido por dirixir o filme Die Welle. O seu seguinte proxecto de éxito foi Wir sind die Nacht, protagonizado por Karoline Herfurth, Nina Hoss, Jennifer Ulrich, Anna Fischer e Max Riemelt.
Notas
miniatura|dereita|180px|Dennis Gansel e [[Jennifer Ulrich no 2010.]]
Urco Editora
Urco Editora é unha empresa editorial galega con sede en Santiago de Compostela que comezou a súa andaina en 2007 publicando literatura de fantasía, ciencia ficción, tanto traducida como escrita orixinalmente en galego.
Historia e características
Ten publicado títulos como Unha viaxe á Lúa de George Tucker ou O castelo de Otranto de Horace Walpole, entre outros. Distribuíu os seus libros a través da Distribuidora Pragma. e máis tarde polo Consorcio Editorial Galego. Tomás González e Rodrigo Vizcaíno foron os máximos responsábeis da empresa durante a primeira etapa, namentres que David Cortizo e Andrea Jamardo foron as cabezas visíbeis na etapa posterior, durante a cal se lle concedeu un maior peso á literatura infantil e xuvenil fronte á literatura traducida que caracteriza os primeiros anos de produción editorial.
A editorial organiza dende 2015 o Premio Antón Risco de literatura fantástica.
Forca
miniatura|dereita|Forcas e vítimas Forca é a denominación que se dá a un conxunto de tres paus ou vigas, dous fincados na terra e un terceiro enriba destes trabando ambos os dous, no que se daba morte, por medio do aforcamento, é dicir, colgados polo colo, aos condenados a tal pena, e en ocasións aos axustizados pola turbamulta sen seren nin tan sequera condenados.
Por extensión, denomínase tamén forca ao método de execución, homicidio ou suicidio consistente en pendurar unha persoa tras arrodearlle o colo cun lazo. Tamén se denomina forca ao pau que atravesado con outro servía para suxeitar polo colo o condenado e pasealo, para escarmento, polas rúas.
miniatura|dereita|Panfleto de autor anónimo (1641) — "A vergoñenta fin de [[John Atherton".]]
O aforcamento ou morte por forca foi un método empregado durante séculos como forma de aplicación da pena capital. Actualmente ten status de legalidade en dous dos estados de Estados Unidos aínda que hai anos que non se aplica; tamén é legal en Irán, Malaisia, Singapur, India, Xapón ou Iraq.
Limiá
A limiá é unha raza de vacún autóctona de Galicia. Actualmente a poboación é moi reducida, cuns 852 exemplares (2014).
Morfoloxía
Son animais de perfil subcóncavo a recto, hipermétricos no val e eumétricos na montaña, de proporcións mediolíneas e tamaño grande. O peso medio é de 650 kg para as femias e de 900 kg para os machos e a alzada media á cruz é de 140 cm para as femias e de 148 cm para os machos. Teñen unha cabeza de medianas proporcións, con fronte ancha, cara longa e fociño ancho. Os cornos en gancho curto nos bois, grandes, longos e espiraliformes nas vacas. O tronco é amplo e harmónico, o tórax ampuloso, con costelares cilíndricos e peito ancho. As extremidades son de lonxitude media, fortes e ben asentadas. O ubre é globuloso, desenvolvido, bastante simétrico e con tetos de boa implantación. Ten capa castaña, moito máis escura no terzo anterior.
É unha das razas morfoloxicamente máis semellantes ao extinto uro e forma parte do proxecto TaurOs que pretende recrear ao devanceiro das razas domésticas actuais. miniatura|Vaca Limiá no [[Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia]]
Evolución da poboación
No 2002 a poboación era de 136 exemplares, datos baseados nun estudo de alta fiabilidade. O número de machos reprodutores era de 59, e o de femias de 66. A porcentaxe de femias de raza pura (emparelladas cun macho da súa raza) era do 100%. No 2007 había 460 animais, e no 2011, 861. A tendencia da raza é de crecemento rápido.
Eleccións ao Parlamento Europeo de 2009
As Eleccións ao Parlamento Europeo de 2009 tiveron lugar entre o 4 e o 7 de xuño dese ano, celebrándose por primeira vez ao mesmo tempo nos 27 estados membros.
Data
As eleccións celebráronse entre o xoves 4 e o domingo 7 de xuño, para seguir os costumes dos distintos países sobre o día habitual de votación. O primeiro país en votar foi o Reino Unido.
Celebráronse ao mesmo tempo que as eleccións ao parlamento europeo outros comicios: Tamén é posíbel que coincidan coas eleccións europeas as eleccións locais parciais en Inglaterra e Gales, así como as eleccións galegas.
Novidades
A principal novidade nestes comicios, ademais da votación ao mesmo tempo en 27 países, consiste na reasignación de escanos como consecuencia da incorporación de Bulgaria e Romanía. Ademais, se se aprobase o Tratado de Lisboa antes da celebración das eleccións, entraría en vigor a noca repartición de europarlamentarios por países, que difire dos que ditamina o Tratado de Nisa.
Novos partidos
Ademais dos partidos tradicionais de cada país, que se presentan en cada unha das circunscricións, por primeira vez participarán formacións políticas que compiten en todos ou case todos os estados membros baixo a mesma denominación (Newropeans, Europa Unida e Europa, Democracia, Esperanto), e que non son o resultado da coalición posterior de partidos que xa operaban independentemente nos seus territorios.
As eleccións en Galicia
Os comicios celebraranse en Galicia o 9 de xuño. Galicia non é unha circunscrición propia nas eleccións europeas, como si sucede con algunhas divisións territoriais noutros países da Unión Europea, polo que os seus votos se sumarán aos emitidos no resto de España, e entre eles repartirán os 50 ou 54 escanos (dependendo de se se aplica o Tratado de Nisa ou o de Lisboa).
Resultados das eleccións de 2004
Os resultados das eleccións de 2004 en España foron os seguintes:
Bogdan Bogdanović
Bogdan Bogdanović, nado o 18 de agosto de 1992 en Belgrado, é un xogador profesional de baloncesto serbio que xoga para os Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA). Cunha estatura de 1,98 metros xoga na posición de escolta.
Eleccións ao Parlamento Europeo de 2009
Candidaturas
As candidaturas foron oficialmente dadas a coñecer en diferentes datas, e o Ministerio do Interior publicounas o 6 de maio.
Coalición por Europa
Integrada por Convergència Democràtica de Catalunya, Unió Democràtica de Catalunya, Partido Nacionalista Vasco, Coalición Canaria, Bloc Nacionalista Valencià e Partido Andalucista.
Bogdan Bogdanović
Traxectoria profesional
O 13 de xullo de 2017, Bogdanović asinou cos Sacramento Kings. Fixo o seu debut na NBA o 23 de outubro de 2017 contra o equipo que o elixiu no Draft, os Phoenix Suns. Bogdanović fixo 12 puntos, 3 rebotes e 2 asistencias en 25 minutos de xogo na derrota dos Kings por 117–115.
The Iron Lady
The Iron Lady é un filme británico-francés dirixido por Phyllida Lloyd. O filme está baseado na vida de Margaret Thatcher, a Primeira Ministra máis duradeira do século XX. Thatcher é interpretada principalmente por Meryl Streep, pero tamén, durante os seus anos de xuventude e inicios na política, por Alexandra Roach. O marido de Thatcher, Denis Thatcher, é interpretado por Jim Broadbent.
Sinopse
Relato biográfico sobre a vida política de Margaret Thatcher, unha muller de orixe humilde que foi quen de derrubar as barreiras que representaban o sexo e a clase social para converterse nunha dirixente política poderosa nun mundo dominado polos homes. A historia trata sobre o poder e o prezo que hai que pagar por el.
Piteas
Traxectoria
Fixo unha viaxe de exploración polo noroeste de Europa arredor do ano 325 a.C. Piteas describiu as súas viaxes no libro Περὶ τοῦ Ὠκεανοῦ (Sobre o Océano), da que só se conservan fragmentos, citados por outros autores. Polibio e Estrabón, entre outros, acusaron a Piteas de describir unha viaxe que nunca realizou, un dos poucos en defendelo foi Eratóstenes. Pero o certo é que Piteas estimou a circunferencia de Gran Bretaña cun 2'5% de erro, e hai evidencias que usou a Estrela polar. Estudou as mareas en Gades, e puido descubrir que a lúa era quen as causaba. Na súa viaxe visitou as Illas Británicas, Galia, as Orcadas, Noruega e as Shetlands e citou unha afastada terra denominada Thula, que algúns identificaron como unha das illas Casitérides, aínda que actualmente os investigadores inclínanse por pensar que é unha illa norueguesa ou mesmo Islandia. Na súa viaxe calculou a localización e distancia do coñecido como o cabo dos Ártabros.
Sol de Verxina
Andronikos describiu o símbolo como unha estrela, os raios dunha estrela ou os raios do Sol. Creu que o cofre no que aparecía pertencera ao rei Filipo II de Macedonia, pai de Alexandre o Grande; outros historiadores suxeriron que a tumba pertenceu realmente a Filipo III Arrideo, que reinou despois de ambos.
Interpretacións do símbolo
miniatura|250px|esquerda|Arca de ouro onde aparece o Sol de Verxina, no Museo Arqueolóxico de [[Tesalónica.]]
O significado do símbolo non está claro. Os arqueólogos non se poñen de acordo en se era un símbolo de Macedonia, un emblema da dinastía arxéada, un símbolo relixioso que representaba os doce deuses do Olimpo ou simplemente un debuxo decorativo. Andronikos interprétao sempre como un "emblema da dinastía macedonia", pero Eugene Borza sinalou que se usaba en varias facetas da arte macedonia. Con todo, a primeira hipótese é a máis seguida, de aí que o nome da estrela reciba o da dinastía do antigo reino de Filipo.
John Paul Adams sinala o seu uso longamente establecido na antiga arte macedonia (así como en Oriente Medio e noutros lugares) e conclúe que, en definitiva, non puido ser un símbolo "real" ou "nacional" de Macedonia.
Esta hipótese é facilmente rebatíbel, por canto foi precisamente a expedición alexandrina a que espallou ese símbolo por toda Asia.
Aparecen moitas estrelas de dezaseis e de oito puntas en moedas e escudos macedonios, así como ao longo do período helenístico. Tamén hai un bo número de representacións de hoplitas atenienses cun un símbolo idéntico de dezaseis puntas na súa armadura, aínda que antes do descubrimento de Andronikos o símbolo se consideraba un simple adorno.
O símbolo na actualidade
Despois do descubrimento do cofre, o sol de Verxina adoptouse en toda Grecia como un símbolo da continuidade entre a antiga cultura macedonia e a Grecia actual. A estrela arxéada, sobre un fondo azul, úsase comunmente como o emblema oficial das tres subdivisións (periferias), as prefecturas (nomos) e os municipios da rexión de Macedonia. Tamén a usan organizacións da diáspora grecomacedonia, tales como a Asociación Pan-Macedonia, e moitas empresas comerciais.
O símbolo tamén foi adoptado por organizacións da diáspora eslavo-macedonia, e por algúns nacionalistas da Macedonia do Norte. Cando Iugoslavia se dividiu en 1991-1992, a nova e independente Macedonia designou á estrela arxéada como o seu símbolo nacional e a puxo na súa bandeira.
Esta decisión causou unha gran controversia tanto na república coma nas relacións desta con Grecia. A ampla minoría albanesa que vivía na república argumentou que era unicamente un símbolo étnico da Macedonia eslava e que, polo tanto, non era apto para un estado multicultural. A oposición grega foi aínda máis vehemente. O goberno grego e a súa poboación especialmente os residentes na rexión de Macedonia, viron este xesto como un intento de apropiarse de mala fe dun símbolo helénico e unha reclamación da herdanza histórica de Filipo II. Un político do ministerio de Exteriores grego dixo en xaneiro de 1995 que "o símbolo é grego e nolo roubaron". Nacionalistas de ambos os grupos asociaron o símbolo coa estrela de Belén, moi posterior á arxéada, e argumentaron que as súas respectivas comunidades usaran o símbolo para propósitos sagrados antes do descubrimento da estrela en Verxina. A posición grega foi apoiada por varios países occidentais. O antigo secretario de Estado dos Estados Unidos, Henry Kissinger, dixo a un periodista:
Nun especial do programa O mundo hoxe da BBC, a arqueóloga Bajana Mojsov de Macedonia do Norte dixo que "o peso simbólico da estrela arxéada é arqueoloxicamente absurdo, pero politicamente inevitábel", engadindo o seguinte:
Aínda que as autoridades de Skopje negan calquera motivo ulterior, a bandeira converteuse nun dos principais problemas da disputa política entre Grecia e o estado macedonio desde principios de 1990. As obxeccións gregas fixeron que a bandeira fose prohibida en varios lugares, entre eles as Nacións Unidas, os Xogos Olímpicos e as embaixadas da ARIM nos Estados Unidos e Australia.
Como resposta á disputa, o símbolo introduciuse de forma novidosa en varios obxectos e lugares de Grecia. Engadiuse á moeda de 100 dracmas a principios de 1992 e apareceu nas condecoracións nos uniformes da policía ateniense. A canle de televisión "Makedonia", con base en Tesalónica, usouna para substituír a letra ómicron como o seu logo e o Banco de Macedonia e Tracia adoptouno como símbolo, así como tamén o fixeron algunhas unidades militares gregas. En febreiro de 1993 o parlamento grego aprobou unha resolución designando á estrela arxéada como símbolo nacional oficial. En xullo de 1995, Grecia enviou unha petición á Organización Mundial da Propiedade Intelectual (OMPI) para ter dereitos exclusivos de propiedade intelectual sobre a estrela arxéada.
A disputa resolveuse parcialmente en outubro de 1995 nun compromiso proposto polas Nacións Unidas. Retirouse o símbolo da bandeira de Macedonia do Norte como parte dun acordo para establecer relacións diplomáticas e económicas entre Macedonioa e Grecia. Foi substituída por unha nova bandeira, a que se usa actualmente, que mostra un sol distorsionado de oito puntas que recorda a varias bandeiras militares xaponesas. O descubrimento dun gravado en pedra que data da Idade de Bronce cun sol similar de oito puntas, encontrado nunha escavación arqueolóxica de Kratovo, en Macedonia do Norte, levou a suxerir que este símbolo de oito puntas (en vez da versión de dezaseis puntas encontrada en Verxina) podería ser o verdadeiro símbolo da antiga cultura macedonia, a pesar do feito de que Kratovo está no que antes era a antiga Peonia, que só se incorporou a Macedonia moitos séculos despois do final da Idade de Bronce. O símbolo de oito puntas tamén o usan os aromunes da república.
Fóra de Macedonia do Norte, algúns grupos nacionalistas continúan usando a estrela arxéada como símbolo da Macedonia eslava, a pesar do cambio na bandeira do país. No Canadá, por exemplo, a Organización de Macedonios Unidos usa a estrela como parte do seu logo.
En Albania, a estrela arxéada adoptouse como selo oficial do municipio de Liqenas (Pustec en idioma macedonio) na rexión de Mala Prespa e Golo Brdo, ao leste do país.
Raza (clasificación dos seres humanos)
miniatura|424x424px|Europa sostida por África e América. [[William Blake, 1796.]] Raza refírese ás clasificacións dos seres humanos en poboacións grandes e relativamente diferentes ou grupos, moitas veces baseados en factores arbitrarios, tales como o aspecto e as características fenotípicas herdadas ou a ascendencia xeográfica. A mesma persoa podería ser considerada legalmente dunha raza nun país e doutra diferente nun país distinto.
Terminoloxía
O termo tamén pode estar influenciado por trazos tales como a cultura, a etnia e a situación socioeconómica. Como un termo biolóxico, raza denotaría as poboacións humanas, xeneticamente diverxentes que poden estar marcadas por trazos fenotípicos comúns. Neste senso, a racialización é ás veces usada por antropólogos e forenses na análise do esqueleto, na investigación biomédica e na medicina baseada na raza.
O estudo dos trazos comúns entre os pobos tamén se fai a través das liñas étnicas, coa participación da historia dos grupos endogámicos. Os grupos raciais poden corresponder cos patróns de estratificación social, axudando os científicos sociais a entender as diferenzas subxacentes entre os grupos raciais definidos de persoas. Ademais, a policía usou a raza para crear perfís de sospeitosos buscados de xeito expeditivo.
Raza única
Antropólogos e biólogos argumentan que a especie humana está composta por unha única raza dividida en diferentes etnias que, á súa vez, están divididos en pobos (véxase por exemplo grupos étnicos de Europa). Estas teorías antropolóxicas apareceron na década de 1960, en parte como reacción contra teorías científicas relacionadas co predeterminismo biolóxico, o segregacionismo e a discriminación racial hexemónica naquel momento en países occidentais. Os resultados das investigacións dos antropólogos Franz Boas e Claude Lévi-Strauss tamén tiveron influencia, destacando as tendencias etnocéntricas de cada cultura. Na súa declaración A cuestión racial, de 1950, a UNESCO recomendou substituír a noción de raza humana, considerada pouco científica e confusa, pola de etnia, baseada máis nas diferenzas culturais (lingua, relixión, costumes e outros).
Na antropoloxía moderna, hai un amplo consenso científico de que non hai razas humanas no sentido biolóxico. "A raza non existe, nin biolóxica nin cientificamente. Os homes pola súa orixe común, pertencen ao mesmo repertorio xenético. As variacións que podemos ver non son o resultado de diferentes xenes. Se de "razas" se tratase, só hai unha "raza": a humana."
- José Marín Gonzáles
Manuel Ponte
Manuel Ponte Pedreira, coñecido co sobrenome de Xastre, nado no Fontao (Abellá, Frades) o 20 de agosto de 1911 e finado na mesma aldea o 21 de abril de 1947, foi un guerrilleiro galego.
Traxectoria
Aprendeu en Ordes o oficio de xastre no obradoiro de Manuel Sousa, e ingresou nas Juventudes Socialistas. Foi elixido presidente de Unión Republicana de Ordes o 12 de xuño de 1936. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou na defensa de Ordes, pero cando cae en poder dos sublevados fuxiu ao monte. Logo dunhas semanas entregouse e foi xulgado en Compostela por traizón, sendo condenado a cadea perpetua. Permaneceu en prisión no cárcere da Coruña, participando en varios intentos de fuga, até que obtivo a liberdade vixiada o 22 de maio de 1941. Na súa estadía na prisión ingresou no Partido Comunista de España. En 1945 incorporouse á guerrilla comunista. En xuño de 1946 ao morrer Marcelino Rodríguez Fernández (Marrofer) accedeu á xefatura da IV Agrupación guerrilleira, relanzando a súa actividade co aumento das accións guerrilleiras. Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en setembro de 1946. Por mor dunha delación, a Garda Civil cercouno con varios dos seus homes e morreu no enfrontamento. Tamén caeron os guerrilleiros Manuel Rodríguez Suárez e Manuel Díaz Pan.
Vida persoal
Casou con María del Carmen Rivas Vaamonde o 19 de novembro de 1935, coa que tivo dous fillos, Manuel Pablo (que morreu en 1937) e María del Carmen.
Río Mahon
miniatura|260px|[[Fervenza do río Mahon.]] O río Mahon (en irlandés An Mhachan) é un río de Irlanda. Nace nas montañas Comeragh, no condado de Waterford e desemboca no mar Céltico. Nun dos treitos do seu curso forma unha fervenza cunha caída duns dezaoito metros. O río é moi popular entre os caiaquistas.
Komusō
dereita|miniatura|240px|Representación dun komusō.
Os komusō (虚無僧) eran un grupo de monxes mendicantes da escola fuke do budismo zen que floreceu durante o período Edo de 1600-1868. Komusō estaban caracterizados por unha especie de bacinete (unha carapucha chamada tengai ou tengui) que levaban na testa, manifestando a ausencia dun ego específico. Tamén eran recoñecidos por interpretar pezas musicais co shakuhachi (unha clase de frauta xaponesa de bambú).
Belesar
O topónimo Belesar pode referirse a:
Challenge League
A Dosenbach Challenge League (até agosto de 2008 coñecida como Challenge League) é o segundo nivel do campionato suízo de fútbol. Trátase da Segunda División suíza, inmediatamente inferior á Super Liga suíza e superior á 1. Liga.
Características
Nesta categoría compiten 15 equipos, ascendendo os campións á Super Liga suíza, e descendendo os dous último clasificados á 1. Liga. O segundo clasificado disputa unha promoción co 9º clasificado da Super League; xogando o gañador na máxima categoría do fútbol suízo a tempada seguinte.
Entre 1944 e 2003 esta liga chamábase Nationalliga B.
O FC Vaduz de Liechtenstein xogou na Challenge League. Ascenderon á Super League ao rematar a tempada 2007-08.
Clubs 2011-12
miniatura|300px|Equipos participantes na Challenge League 2009-2010
Írguite
Írguite (Érguete en lingua asturiana) foi unha revista que publicaba a organización nacionalista asturiana Darréu (vinculada a Andecha Astur) dende inicios de 2006 e que fixo de "voceru nacional" da mesma. A revista tivo unha tirada nos seus tres únicos números de mil exemplares e estaba integramente en lingua asturiana.
Publicábase de cada catro meses e os seus contidos eran tanto culturais como políticos, contando tamén con entrevistas e artigos de opinión, especialmente sobre as convocatorias do Día da mocedá revolucionario, grupos musicais asturianos, comunicados, manifestacións nacionalistas e revolucionarias en Asturias, historia contemporánea de Asturias e entrevistas a membros doutras organizacións nacionalistas non asturianas como Azarug ou Jaleo!!!.
Antropoloxía cultural
A antropoloxía cultural é unha póla da antropoloxía que estuda o ser humano como un ente cultural, entendendo como cultura todo o que a persoa fai sobre a natureza: ferramentas, comercios, prácticas, roupa, casas, relixións, música, relacións sociais, etc. Principalmente trata de explicar as causas dos estilos de vida dos seres humanos, os seus cambios e estancamentos nas culturas de tódolos tempos. Pode axudarse das outras pólas da antropoloxía para aumentar a calidade das conclusións da súa investigación. Algúns autores consideran que a antropoloxía cultural é sinònima da social mentres que outros as diferencian. Ámbolos dous poden agruparse baixo o termo "antropoloxía socio-cultural".
En principio, a antropoloxía non fixo distincións entre a física e a cultura, todo está baseado nas leis da evolución de Charles Darwin e estudou as culturas subdesenvolvidas. Coidaban que o desenvolvemento dunha cultura con respecto a outras se explicaba polo tamaño do cranio dos seus habitantes.
Historia da antropoloxía cultural
Os antropólogos europeos consideran a Heródoto o primeiro antropólogo, especialmente antropólogo cultural, porque non só rexistrou o que vía e o que contaban sobre outras culturas senón que tamén se preguntou o porqué das diferenzas entre os pobos.
O ensaísta francés Montaigne (que viviu no século XVI) foi un destes viaxeiros e escribiu un ensaio sobre os caníbales. Durante o século XVI houbo discusións teolóxica sobre se os humanos de pel escura tamén eran descendentes de Adán. Os misioneiros españois crían que os habitantes do Caribe non tiña alma.
Durante o século XVII, Hobbes cría que os nativos americanos vivían en estado natural de loita constante.
Arroyomolinos, Madrid
miniatura|250px|Casa do concello Arroyomolinos é un concello español da Comunidade de Madrid situado ao suroeste da capital. Ten unha poboación de 30.081 habitantes (2017).
Nos últimos anos evolucionou dunha configuración rural á da tipica cidade dormitorio, cun crecemento demográfico importante. Parte do seu termo municipal forma parte do Parque rexional do curso medio do río Guadarrama e a súa contorna.
Cronografía
A cronografía consiste na descrición histórica dunha época ou unha cultura a partir dos elementos físicos e espirituais que a caracterizan fronte a outra anterior ou posterior. É un estudo que implica a contraposición diacrónica. Obxectos de uso frecuente, costumes nalgúns acontecementos de gran repercusión social son as circunstancias que se mostran nesta variedade descritiva.
Contigo Pódese
Contigo Pódese é unha agrupación de electores promovida polo círculo local de Podemos en Ames para se presentar ás eleccións municipais de 2015 nese concello. Está encabezada por Genma Otero Uhía, vencedora das primarias internas.
Resultados electorais
Nas eleccións municipais do 24 de maio de 2015 logrou 1744 votos, o 12,65% e tres concelleiros. Formou coalición de goberno en minoría xunto con PSdeG-PSOE e BNG.
A Barriada
O topónimo galego A Barriada pode referirse a:
Albino González
Albino González González, nado en Mones (Petín) en 1915 e finado en Castelló de la Plana en 1981, foi un combatente do bando republicano na Guerra Civil española que estivo cinco anos internado no campo de concentración de Mauthausen.
Traxectoria
Cando tivo lugar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, Albino atopábase na cidade vasca de Donostia, e alí incorporouse ao exército da República, no cal ocupou os postos de capitán, comandante, tenente coronel e, posteriormente, no Exército Popular, exerceu de comisario político, destacando pola súa defensa decidida da República. Foi neste período no que coñeceu a quen acabaría sendo a súa esposa ao cabo de dez anos, María Gómez Torres.
Internamento en Mauthausen
Balbino estivo internado no campo de concentración de Mauthausen durante cinco anos, nos cales a súa experiencia organizativa se puxo ao servizo dos demais prisioneiros. Conta o seu fillo que: "Chegou a ser algo así coma o responsable do barracón". Ao ser liberado, aos trinta anos de idade, pesaba 36 quilos.
Correspondencia
Ao comezo do seu internamento en Argelés, enviou algunhas cartas á súa moza, María Gómez Torres, a través da Cruz Vermella, que segundo o seu fillo María acabou queimando. Dende entón, ela non volveu saber nada del ata que o 6 de agosto do 1945 recibiu unha carta de Albino na que lle informaba:
O fillo da parella, o crítico literario, escritor e tradutor Xesús González Gómez, compilou vinte e seis das cartas que o seu pai lle enviou á súa nai no volume Cartas a la novia.
Vida posterior
Logo da súa liberación, volveu a Galicia, onde casou coa súa moza aos dous anos, residindo a parella na Rúa. O primeiro 14 de abril que pasou de volta en Galicia, a Garda Civil foi buscalo para recluílo no Cuartel, por mor de ser o aniversario da proclamación da Segunda República. Traballou estes anos coma empresario do chocolate, facéndose socio naquela época de Xosé Quiroga Suárez. No ano 1966 emigraron a Barcelona. Nos últimos anos da súa vida tentou que os Estados alemán e español o indemnizaran pola súa estadía no campo de concentración, petición que só respondeu Alemaña.
Bambi
Bambi é un filme de animación en Technicolor, baseado no relato Bambi, unha vida no bosque (Bambi, ein Leben im Walde no orixinal alemán), publicado en 1923 polo autor austríaco Felix Salten. É o quinto filme de animación producido por Walt Disney Pictures, estreado o 13 de agosto de 1942, e distribuído por RKO Radio Pictures nas salas de cinema dos Estados Unidos.
Os personaxes principais son Bambi, un cervo de cola branca, os seus pais (o Gran Príncipe do bosque e súa nai), os seus amigos Tambor (un coello de fociño rosado) e Flor (unha mofeta), e a súa amiga de infancia e futura compañeira, Faline. Para este filme, Disney decidiu cambiar a especie de Bambi dun corzo da historia na historia orixinal xa que é un animal que non vive en América para un cervo de cola branca que é máis familiar para americanos. Este filme foi premiado con tres Oscar, nas categorías de Mellor Son, Mellor Canción para Love Is a Song interpretada por Donald Novis e Mellor Banda Sonora.
Sinopse
Bambi é a historia dun veado contada desde a súa percepción dos acontecementos. Cos seus amigos, como Tambor o coello ou Flor a mofeta, irá descubrindo sabias leccións ao respecto do amor e mais da vida. O perigo vén representado polo ser humano, que Bambi vai comprendendo a través de duras experiencias como a perda da nai, que cae abatida polos cazadores.
A versión animada da historia omite a varios personaxes do libro, tales como Gobo, Karus o Rono e mesmo pasa por alto certas incursións e encontros co Home. Por outra banda, os carismáticos personaxes de Flor e Tambor son invencións da Disney.
Oceania (álbum)
Oceania é o noveno álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, editado o 19 de xuño do 2012 a través dos selos EMI e Martha's Music. Producido por Billy Corgan e Bjorn Thorsrud, o disco é parte do álbum conceptual de 44 temas Teargarden by Kaleidyscope.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Billy Corgan.
Antropoloxía social
A antropoloxía social é o constituínte dominante da antropoloxía no Reino Unido e a súa Mancomunidade de Nacións e a maioría de Europa (Francia en particular), onde se distingue da antropoloxía cultural. Nos Estados Unidos, a antropoloxía social está subsumida á antropoloxía cultural (ou dentro da antropoloxía sociocultural, denominación relativamente nova).
En contraste coa antropoloxía cultural, a cultura e a súa continuidade (incluíndo narrativas, rituais e o comportamento simbólico asociado con estas) foron tradicionalmente consideradas como a "variable" dependente pola antropoloxía social, incrustadas no seu contexto histórico e social, incluíndo a súa diversidade de posicións e perspectivas, ambigüidades, conflitos e contradicións da vida social; máis que a variable independente (explicativa).
No pasado, os temas de interese dos antropólogos sociais incluían as convencións, a organización económica e política, o dereito e a resolución de conflitos, os patróns de consumo e intercambio, o parentesco e as estruturas familiares, as relacións de xénero, a maternidade e a socialización e a relixión. No presente, os antropólogos sociais tamén se interesan por temas como a globalización, a violencia étnica, os estudos de xénero, o trans nacionalismo e as experiencias locais que del se desprenden e as culturas emerxentes do ciberespazo; e tamén poden mediar conflitos de intereses entre defensores do medio ambiente e responsables do desenvolvemento económico. Algúns antropólogos británicos e americanos, entre os que se atopan Gillian Tett e Karen Ho, que estudaron a Bolsa de Valores de Wall Street, proporcionaron unha explicación alternativa sobre a crise financeira de 2007–2010 fronte ás explicacións técnicas vinculadas ás teorías políticas e económicas.
As diferenzas entre as perspectivas da antropoloxía sociocultural británica, francesa e americana diminuíron para dar paso cada vez máis a diálogos e préstamos de teorías e métodos. Os antropólogos sociais e culturais, ademais dalgúns socioculturais, atópanse na maioría de institutos de antropoloxía. Por iso, os nomes formais das institucións xa non necesitan reflectir o contido de disciplinas que estudan ó completo. Algúns, como o Institute of Social and Cultural Anthropology (Instituto de Antropoloxía Social e Cultural en inglés) de Oxford cambiou o seu nome para reflectir o cambio de composición. Outros como o Departamento de Antropoloxía Social da Universidade de Kent converteuse simplemente en Antropoloxía.
Túzaros
Túzaros foi unha banda compostelá de hardcore punk, formada a comezos do 1992 no barrio de San Lázaro e activa até o ano 2006. A formación inicial compúñana Mario César Vila (guitarra e voz), Xulio Boquete Rodríguez (baixo) e Xoán López Ferrás (batería). Comezan a abrirse camiño na escena galega practicando un punk-metal demoledor segundo a crítica do momento.
Traxectoria
Ostentan o título de ser a banda que máis tocou na lendaria sala Nasa. Gravaron o primeiro single editado pola propia sala: Non sendo cualificados como a militancia do rock. Saben o que queren. A sonda tomou contacto con eles no Bartolo mentres pensaban a próxima acción. Logo no escenario foron contundentes.
En outubro do 1994 gravaron a súa primeira maqueta: Túzaros. A escaseza de presuposto lévaos a gravar e mesturar os 10 temas en 16 horas. De aí o son fresco e directo. Sacan unha edición numerada de 250 copias. Hoxe é peza de coleccionista.
A principios do verán do 1995 gravan nos Estudios Fussion de Vigo o tema "Cuspen na cara", para o disco compilatorio Unión Bravú. Posteriormente revisan nos estudios da RTVG o tema "Mata ao monstro" coma gañadores do Festival da Canción organizado pola Universidade de Santiago.
En xuño do 1997 finalizaron a elaboración do seu primeiro disco, Túzaros (Edicións do Cumio), producido por Javier Abreu. O resultado foi para a crítica un envolvente canonazo de son profundo con letras comprometidas e reflexivas. Ceden o tema "Eu renuncio" para o volume 3 da revista Bambán. A finais dese ano participan no compilatorio Oito anos de secuestros, cedendo o tema "Corredores sen portas".
No 2001 editan o seu segundo disco, baixo a produción de Gonso Pedrido: Trivial (Edicións do Cumio). Este traballo amosa a face máis potente e directa do trío. Se no seu primeiro disco sorprenderon polo seu vigor, neste segundo os resultados son aínda máis rexos e enérxicos. Sen deixar lugar a concesións de ningún tipo mesturaron o novo hardcore co metal máis suxestivo e actual.
No 2003 inclúen o tema inédito "Negro no azul" no compilatorio Nunca Máis, editado tras a catástrofe do Prestige. En xuño de 2004 Xulio Boquete abandona o grupo e é substituído polo guitarra e baixista, Xosé Manuel Vaamonde Tejo (Inopexia). Posteriormente será substituído por Paul Zervero (Inopexia, Entrance, Nao).
Durante ese anos tocaron nunha gran cantidade de salas, boa parte delas hoxe pechadas. Participaron nos grandes festivais do noroeste (Alén Galiza, Santirock, San Frolilán...) e foron abreconcertos de grandes bandas que visitaron o país. O grupo desfíxose o 1 de xaneiro de 2006.
Dansk Folkeparti
O Dansk Folkeparti, que en galego se traduciría como Partido Popular Dinamarqués, é un partido de corte conservador e populista, nacionalista de dereitas, propio de Dinamarca. En 2007, nas eleccións parlamentarias, acadou 25 asentos nun parlamento de 179, logrando así un aumento de 1 asento, e acaparando o 13.8% do voto, ficando o terceiro partido máis grande en Dinamarca. A súa secretaria xeral e fundadora é Pia Kjærsgaard.
Barrido
O topónimo galego Barrido pode referirse a:
Mission of Burma
Mission of Burma é unha banda estadounidense de post-punk formada en Boston, Massachusetts en 1979. Foi fundada por Roger Miller (guitarra), Clint Conley (baixo), Peter Prescott (batería) e Martin Swope (manipulador de son). Miller, Conley e Prescott comparten as voces e os labores de composición.
Nos seus primeiros anos as gravacións da banda foron editadas a través do pequeno selo de Boston Ace of Hearts. A pesar do seu éxito inicial, a banda desfíxose en 1983 debido a que Miller desenvolveu un acúfeno causado polo volume das actuacións da banda. Ata ese momento o grupo editara un único álbum, Vs.. Mission of Burma reformaríase no ano 2002, con Bob Weston substituíndo a Swope, e dende entón gravaron tres álbums máis ONoffON, The Obliterati e The Sound the Speed the Light.
Primeiros anos
A súa historia comezou como un grupo de curta vida chamado Moving Parts, no que estaban Roger Miller, que se mudara a Boston dende Ann Arbor, Míchigan, e Clint Conley, procedenmte de Darien, Connecticut. Cando a banda se separou amigablemente en 1978, Miller e Conley comezaron a ensaiar xuntos e buscaron un batería para acompañalos. O ex-batería da banda Molls, Peter Prescott, que admiraba a música de Moving Parts, uniríase entón a eles.
Tomaron o seu nome dunha placa que viron nun edificio diplomático de Nova York e que poñía "Mission of Burma", e pensaron que a frase tiña un sentido "escuro e inquietante". Mission o Burma realizou a súa estrea o 1 de abril de 1979 cunha actuación como trío en The Modern Theater. Posteriormente nese mesmo mes compuxo o tema "Nu Disco", e sentiu que podería ser mellorado cun loop de cinta. Miller contactou entón con Martin Swope, co cal xa traballara anteriormente compoñendo pezas inspirados en composicións de John Cage e Karlheinz Stockhausen. Swope entraría no grupo como técnico de directo e ocasianalmente facendo efectos con cintas. Cara 1981 a meirande parte dos temas de Mission of Burma tiñan efectos engadidos por Swope e era considerado como un membro máis do grupo, aparecendo nas fotografías promocionais e nos créditos das gravacións.
Desde os seus comezos, Mission of Burma foi apoiada pola revista musical local Boston Rock, que editou unha longa entrevista coa banda antes de que lanzasen o seu primeiro traballo, e pola emisora da universidade de Boston WMBR. A emisora pinchou repetidamente o tema "Peking Spring", e converteuse na canción máis escoitada desa radio en 1979. Mission of Burma quería editar a canción como sinxelo, pero nese momento non atoparon un selo.
Signals e Vs.
En 1981 foi editado o seu EP de estrea, Signals, Calls, and Marches, e cara o final dese ano esgotara a súa primeira tirada de 10.000 copias. En 1982 lanzouse o seu primeiro álbum de estudio, Vs..
Separación
En 1983, despois do lanzamento de Vs., o grupo separouse debido ao empeoramento do acúfeno de Miller, atribuído en gran parte ao alto volume das súas actuacións. De feito, nos seus últimos concertos Miller pasou de usar tapóns para os oídos a utilizar auriculares como os usados nos campos de tiro. Un disco ao vivo, recompilado a base de actuacións da súa xira de despedida, foi editado a través de Ace of Hearts en 1985 co título The Horrible Truth About Burma. En 1988 Rykodisc editou un álbum recompilatorio, Mission of Burma, o primeiro CD en superar os 80 minutos de duración.
Miller e Swope centráronse entón no seu proxecto Birdsongs Of The Mesozoic (no que estaban con Erik Lindgren, que tamén tocara en n Moving Parts), pero abandonárono nos anos 90. Miller realizou varios traballos en solitario e bandas sonoras para películas, e Swope semi-recluíuse en Hawai. Prescott mantívose en activo na escena de Boston, formando Volcano Suns e posteriormente Kustomized e The Peer Group. Á parte da produción do álbum de estrea de Yo La Tengo, Conley retirouse da música e traballou na cadea de televisión de Boston WCVB, ata que en 2001 regresou coa banda Consonant.
Nas dúas décadas nas que estivo desaparecida, a reputación de Mission of Burma medrou ata case acadar proporcións lendarias. Críticos musicais contemporáneos dixeron que o seu traballo foi un punto de inflexión na música independente norteamericana. Moitas bandas teñen citado a Mission of Burma como fonte de inspiración, incluíndo Nirvana, Pearl Jam, Superchunk, Jawbox, The Grifters, R.E.M. (que versionou o tema "Academy Fight Song" na xira do Green), Sonic Youth, Drive Like Jehu, Throwing Muses, Yo La Tengo, Fugazi, Pixies, Sugar, Guided by Voices, Catherine Wheel, Graham Coxon, Pegboy e Moby.
Reunión
No ano 2002 Mission of Burma reuniuse e comezou a realizar concertos con Bob Weston de Shellac (e antigo compañeiro de Prescott en Volcano Suns), substituíndo a Swope. Nunha entrevista Miller relata que "cando se aproximou a Bob Weston para encher o oco de Martin, díxolle que podería usar tecnoloxía dixital actual que lle facilitase tocar o que facía Martin. Porén, Bob optou por manter a integridade orixinal, e usa unha pletina de casete". Weston comezou a usar unha caixa de loops dixitais da marca Electro-Harmonix no ano 2007 durante as presentacións ao vivo, pero aínda utiliza loops de cinta no estudio. Weston adoita a unirse á banda no escenario durante os encores, tocando o baixo mentres Conley toca unha segunda guitarra.
Un novo álbum, ONoffON, foi producido no ano 2004 por Bob Weston xunto con Rick Harte e a banda, e publicado a través do selo Matador Records o día 4 de maio. A banda tamén editou Snapshot, unha gravación ao vivo coa nova formación, a través de canles dixitais.
En setembro do ano 2005 a banda comezou a gravar o seu terceiro álbum de estudio, novamente baixo a produción de Bob Weston. Bautizado como The Obliterati, o disco foi editado por Matador o 23 de maio do 2006.
En marzo de 2009 a banda gravou 14 temas para o seu cuarto disco de estudio, The Sound The Speed The Light. Matador publicou dous temas que non aparecían no disco nun sinxelo de 7" en agosto e o álbum no mes de outubro. Nese ano a cidade de Boston declarou o 4 de outubro o "Día de Mission of Burma", honrando o traballo da banda cunha cerimonia no campus do MIT.
En xaneiro de 2012 Mission of Burma deixou Matador e gravou o seu quinto álbum, Unsound, con Fire Records. O disco foi editado no mes de xullo dese ano, precidido polo sinxelo "Dust Devil".
Obxecto Lixeiro
dereita|450px O Patrón Obxecto Lixeiro ou Patrón Flyweight serve para eliminar ou reducir a redundancia cando temos gran cantidade de obxectos que conteñen información idéntica, ademais de lograr un equilibrio entre flexibilidade e rendemento (uso de recursos)
Motivación
Problema: No contexto dun editor de documentos empréganse obxectos para representar os seus elementos: táboas, figuras, caracteres etc. Ademais desexase tratar ós elementos de forma uniforme. O problema é que manter un obxecto para cada letra por exemplo pode resultar moi caro.
Unha solución a este problema é compartir obxectos que poidan empregarse o mesmo tempo en diferentes contextos. A estes obxectos denominarémolos obxectos lixeiros o flyweight.
O obxecto lixeiro ou flyweight actúa como un obxecto independente que non se diferencia do obxecto compartido. A Distinción no estado do obxecto lixeiro (por exemplo no formato da letra ou o carácter que se representa) faise tendo en conta o estado intrínseco, que é o estado interno almacenado dentro do obxecto lixeiro e é independente do contexto no que se usa (por exemplo a letra que representa); e o estado extrínseco, que e ó estado que depende do contexto no que se atopa o obxecto de modo que no obxecto lixeiro non pode ser compartido (a posición e o formato ou o estilo que se lle da ó carácter). Os responsables de proporcionar este estado extrínseco ó obxecto lixeiro cando o necesite son os clientes.
Aplicabilidade
A aplicabilidade deste patrón dase cando se desexan compartir obxectos que cumpren unhas determinadas condicións, algunhas delas son: non se depende da identidade entre obxectos, a existencia dun gran número de obxectos que se desexan compartir, cando o custo de almacenamento dos mesmos é alto debido a gran cantidade de obxectos que se requiren, se a maior parte do estado do obxecto pode facerse extrínseco e moitos grupos de obxectos poden reempregarse por relativamente poucos obxectos compartidos ao eliminar o estado extrínseco.
Colaboración entre participantes
Os clientes non instancian directamente os obxectos lixeiros, senón que delegan esta responsabilidade na fábrica de obxectos lixeiros para a correcta xestión da compartición destes.
O estado extrínseco é almacenado ou calculado polos clientes e proporcionado ós obxectos lixeiros cando estes o necesitan.