cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Píseň bohatýrská
Instrumentación
A instrumentación da obra é significativa, xa que carece de arpa, percusión infrecuente e instrumentos de vento distintos dos habituais, unha orquestra máis simple en comparación coa maioría das outras obras orquestrais de Dvořák. Isto débese a que a peza non tenta transmitir unha historia, senón que simplemente retrata o contraste de dous estados de ánimo: a desesperación (durante a sección lacrimosa) e o triunfo.
Historia
A estrea da obra tivo lugar o 4 de decembro de 1898 da man da Orquestra Filharmónica de Viena baixo a dirección de Gustav Mahler, un amigo e defensor de Dvořák. Mahler escribiu a Dvořák antes da estrea, «acabo de recibir a túa segunda obra Píseň bohatýrskáey, ao igual que a primeira [referíndose a Holoubek], estou encantado con ela». Dvořák estivo presente na estrea e planeara dirixila coa Orquestra Filharmónica de Berlín, o 14 de novembro de 1899, mais cancelou os seus plans debido a unha repentina crise nerviosa. En palabras de Dvořák, «estaba tan indisposto que tiven que marchar de Berlín coa miña esposa sen sequera ver a Simrock». A peza interpretárase o día anterior, baixo a batuta de Arthur Nikisch. A obra foi un éxito considerable tanto por parte do público como da crítica. A primeira interpretación en terras checas tivo lugar en Praga da man da Orquestra Filharmónica Checa o 28 de xaneiro de 1899, baixo a dirección de Oskar Nedbal. Tamén interpretouse en Londres, Hamburgo, Boston e Leipzig, en outubro e novembro de 1899. Dvořák puido finalmente dirixir persoalmente a obra en Budapest en decembro dese mesmo ano. Posteriormente escribiulle sobre o concerto ao seu amigo Alois Gobl:
A pesar das súas incuestionables cualidades e do tremendo éxito da súa estrea, Píseň bohatýrská nunca chegou formar parte do repertorio e, contando algunhas excepcións, segue a ser unha das grandes esquecidas por parte das compañías discográficas.
Contido
Dvořák frecuentemente adaptaba o folclore bohemio para as súas composicións, e os seus catro poemas sinfónicos anteriores estaban baseados en poemas do poeta checo Karel Jaromír Erben, especialmente a súa colección de baladas Kytice. Píseň bohatýrská separouse deste patrón de obras sinfónicas programáticas, xa que Dvořák non especificou un texto que o acompañase, e apenas esbozou a súa trama nunha carta posterior. Propúxose que a falta dun programa fixo foi causa do seu relativo abandono en comparación con outras das súas obras sinfónicas. Tamén suxeriuse que a obra estaba destinada a ser autobiográfica, un enfoque infrecuente en Dvořák. Trátase do único poema sinfónico que persegue a visión idealizada do xénero de Franz Liszt, xa que as outras catro obras están baseadas en temas misteriosos non apropiados segundo a concepción de Liszt.
Píseň bohatýrská estrutúrase musicalmente como unha sinfonía en catro movementos. Os movementos individuais non están separados, senón que flúen un detrás doutro. Comeza cun allegro con fuoco, pasando a un lento poco adagio lacrimosa, a continuación, incluíndo un scherzo e concluíndo cunha coda. A obra está baseada nun curto pero enérxico tema en si bemol menor tocado polas violas, violonchelos e contrabaixos ao inicio da peza. Este tema aparece baixo diversas formas ao longo da primeira sección. Despois disto, unha sección lenta presenta unha música tranquila que simboliza a pena do heroe. Inclúese unha marcha fúnebre, unha forma musical que Dvořák tamén emprega no seu Réquiem, no seu Stabat Mater e no Quinteto con piano n.º 2. O heroe recupérase da súa dor e o estado de ánimo da música pouco a pouco ilumínase e modula a si bemol maior, dando paso a un scherzo con toques de danza. Finalmente, o triunfo do heroe está representado por unha coda vitoriosa. A obra ten un tempo de execución de aproximadamente 22 minutos.
Aínda que é moito menos popular que outros poemas sinfónicos de Dvořák, Píseň bohatýrská ten sido descrito como unha «desinhibida efusión de enerxía alegre» e «musicalmente tan rico como os seus irmáns escritos un ano antes», mentres que a súa sección lacrimosa está «chea de tristeza e nostalxia». O seu carácter ten sido descrito como «unha variación do estilo de Beethoven» e apréciase unha lixeira influencia de Mahler na marcha fúnebre, e o final ten sido comparado coa música patriótica de Edward Elgar.
Xoán Manuel Pereira de Castro
Xoán Manuel Pereira de Castro, nado en Reboreda (Redondela) o 24 de maio de 1820 e finado en Ourense o 15 de abril de 1896, foi un fidalgo, diplomático e político galego. Ramón Otero Pedrayo relatou a súa vida na novela O señorito da Reboraina.
Traxectoria
miniatura|[[Pazo de Reboreda (Redondela)|Pazo de Reboreda, casa natal de Xoán Manuel Pereira.]] Foi fillo de Ignacio Manuel Pereira, señor da casa de Reboreda, en cuxo pazo naceu e medrou. Foi deputado en Cortes por Ponteareas (1846), Pontevedra (1854) e Zamora (1869), ademais de senador por Pontevedra e Ourense. De ideoloxía progresista e repúblicana, foi acusado de conspiración contra o réxime tras manter unha xuntanza co xeneral Prim en Londres, motivo polo cal foi ingresado na cadea da Illa de Santo Antón, na Coruña. Na devandita xuntanza preparaban a Revolución de 1868. Co triunfo de Prim e a instauración do Sexenio Democrático, Pereira de Castro foi liberado e pasou a presidir a Xunta Revolucionaria da Coruña. Nas eleccións de 1871 conseguiu a acta de deputado por Redondela nas Cortes Xerais, que volveu conseguir en 1873, deixando posteriormente o posto ao ser nomeado embaixador na China, Siam e Annam. A raíz das experiencias vividas no seu periplo oriental escribiu o libro Los países del Extremo Oriente.
O goberno revolucionario concedeulle a Cruz de Carlos III, que, porén, rexeitou. Coa Restauración borbónica de 1875 retirouse da vida política, fixando a súa residencia en Ourense, onde faleceu 21 anos despois.
Harriet Quimby
dereita|miniatura|Harriet Quimby en 1911, co monoplano Moisant no que aprendeu a voar. miniatura|dereita|Fotografía de Theodore Marceau. miniatura|dereita|Monumento a Harriet Quimby.
Harriet Quimby, nada en Arcadia (condado de Manistee, Míchigan) o 11 de maio de 1875 e finada en Squantum (Quincy, Massachusetts) o 1 de xullo de 1912, foi unha aviadora e guionista de cine estadounidense, pioneira da aviación en Norteamérica. En 1911 o Aero Club of America outorgoulle un certificado de piloto nos EUA, converténdose na primeira muller en obter unha licenza de piloto no seu país. En 1912, converteuse na primeira muller en voar a través do Canal da Mancha. A pesar de que Quimby viviu só trinta e sete anos, tivo unha grande influencia sobre o papel da muller na nacente aviación.
Traxectoria
Despois de que a súa familia se trasladase a San Francisco nos primeiros anos do século XX, converteuse en xornalista. A súa vida profesional comezou en 1902 cando empezou a escribir para o San Francisco Dramatic Review e tamén contribuíu ás edicións dominicais do San Francisco Chronicle e o San Francisco Call. Mudouse a Manhattan (Nova York) en 1903 para traballar como crítica teatral para a Leslie's Illustrated Weekly, onde publicou máis de douscentos cincuenta artigos en nove anos. Quimby continuou escribindo para Leslie's mesmo cando empezou coas exhibicións aéreas, contando as súas aventuras nos seus artigos. Totalmente comprometida coa súa nova paixón, a xornalista e aviadora promoveu con entusiasmo o potencial da aviación comercial e promocionou o voo como un deporte ideal para as mulleres.
Quimby interesouse na aviación en 1910, cando asistiu ao Torneo Internacional de Aviación en Belmont Park en Elmont, Nova York. Alí coñeceu a John Moisant, un coñecido aviador e instrutor nunha escola de voo, e á súa irmá Matilde.
O 1 de agosto de 1911, pasou o exame final de piloto e converteuse na primeira muller dos Estados Unidos en obter un certificado de piloto do Aero Club of America. Matilde Moisant pronto a seguiu e converteuse na segunda.
Aviación
Tras obter a súa licenza, a "Dresden Chinesa Aviatrix" ou "China Doll" como a chamaba a prensa pola súa pequena estatura e pel moi branca, empezou a rendibilizala de inmediato. Os pilotos podían gañar até 1.000 dólares por exhibición, e o diñeiro dun premio nunha carreira podía chegar aos 10.000 ou máis. Quimby uniuse á Moisant International Aviators, un equipo de exhibición, e fixo o seu debut profesional, gañando 1.500 dólares, cun voo nocturno sobre Staten Island ante unha multitude de case 20.000 espectadores.
Como unha das poucas pilotos femininas do país, Quimby resaltaba a súa feminidade usando en adestramentos e exhibicións pantalóns embutidos en botas, capuchas para non despeitearse e lucindo pulseiras sobre as luvas, atraendo a expectación das multitudes aos seus encontros e carreiras por riba dos seus compañeiros de equipo varóns. O 16 de abril de 1912 converteuse na primeira muller en pilotar un avión a través do Canal da Mancha. Quimby despegou de Dover (Inglaterra) de camiño a Calais (Francia) e fixo o voo en 59 minutos, aterrando case a 25 millas (40 km) de Calais nunha praia de Neufchâtel-Hardelot, Paso de Calais.
O seu logro recibiu pouca atención dos medios xa que o afundimento do RMS Titanic se fixo público o 15 de abril (o día anterior) copando o interese público e todos os diarios enchéronse coa devandita noticia.
Hollywood
En 1911 Quimby foi autora de sete guións ou sketchs que se filmaron no cinema mudo polos estudos Biograph. O sete foron dirixidos polo director D. W. Griffith. As estrelas nas películas incluíron a Florence A Badie, Wilfred Lucas, e Blanche Sweet. Quimby tivo un pequeno papel actuando nunha das películas.
Vin Fiz
A empresa Vin Fiz, unha división da planta de Armour Meat Packing de Chicago, contratou a Harriet como a voceira da nova soda de uva Vin Fiz, tras a morte de Galbraith Perry Rodgers en abril de 1912. No seu uniforme distintivo de aviadora púrpura adornou numerosos carteis, folletos e cartóns publicitarios do produto.
R.E.M.
R.E.M. foi unha banda de rock alternativo estadounidense creada en 1980 en Athens, Xeorxia. Estivo formada por Michael Stipe (voz), Peter Buck (guitarra), Mike Mills (baixo) e Bill Berry (batería); este último deixou o grupo en 1997. R.E.M. foi unha das bandas de rock alternativo máis populares, e unha das primeiras do xénero en chegar ao gran púbico durante a década dos 80.
O día 21 de setembro do 2011 a banda anunciaba a súa disolución a través da súa páxina web oficial.
Traxectoria
R.E.M. marcou o punto na historia do rock onde o post-punk converteuse en rock alternativo. Dende o primeiro sinxelo "Radio Free Europe", lanzado en 1981, xerou un movemento "de volta ao garaxe" no underground estadounidense. Mentres existía un número grande de bandas hardcore e punk nos Estados Unidos durante o inicio dos anos 80, R.E.M. trouxo de volta o pop rock de finais dos anos 60 dun xeito tan único que soaba ao mesmo tempo tradicional e moderno. A pesar de non haber grandes innovacións na súa música, R.E.M. ten unha identidade e unha actitude que transformou o underground estadounidense.
Ao longo dos anos 80 traballaron incansablemente, lanzando discos todos os anos e con xiras constantes en teatros e pequenos clubs. Pasaron anos ata que R.E.M. alcanzou a cima das listas, pero dende o principio, dende o lanzamento do EP Chronic Town en 1982, a banda ven conquistando a admiración e o respecto do seu público sempre en aumento. Chronic Town establecía unha mestura de folk e garage rock que se converteu na marca rexistrada da banda durante os seguintes cinco anos.
A finais dos anos 80 o público da banda medrara o suficiente para garantir grandes vendas, pero o grande éxito comercial do álbum Document de 1987, empurrado polo sinxelo "The One I Love" foi inesperado, especialmente porque R.E.M. pouco cambiara no seu son e na súa actitude diante dos medios. Despois de Document, a banda lentamente converteuse nunha das máis populares do mundo. Logo dunha exhaustiva xira internacional de presentación do álbum Green, de 1988, R.E.M. parou coas xiras e concentrouse no estudio, cando gravou os seus álbums máis exitosos: Out of Time (1991) e Automatic for the People (1992).
Cidade de San Marino
Características xerais
É a terceira poboación do país, tras Borgo Maggiore e Dogana. Subdivisión de Serravalle) e tamén a cabeza do castello homónimo, cunha extensión de 7,09 km², que comprende aínda algunhas divisións como Murata.
Xeografia
A Cidade de San Marino está sita a 675 m sobre o nivel do mar, sobre o monte Titano, cuxa cima se acha a 749 m. As súas coordenadas xeográficas son 43º 56' N e 12º 26' L. O territorio do seu concello (castello) confina con os castelli de Acquaviva, Borgo Maggiore, Fiorentino e Chiesanuova e máis con o concello (comune) italiano de San Leo.
A ver
miniatura|dereita|250px|O funicular que une Borgo Maggiore e a Cidade de San Marino.
Patrimonio Mundial da Humanidade
Desde 2008 o centro histórico foi inscrito pola UNESCO na lista do Patrimonio da Humanidade, formando parella con o Monte Titano. O motivo exposto polo comité fala do "testemuño de continuidade dunha república libre desde o Medioevo". En pormenor foron inscritos no patrimonio: torres, murallas, portas e bastións, unha basílica neoclásica do ottocento, algúns conventos do XIV e XVI, o Teatro Titano do século XVIII e máis o Palazzo Pubblico do século XIX.
Transportes e infraestruturas
Desde 1932 a 1944 funcionou o Ferrocarril Rimini-San Marino, completamente financiada pola Italia fascista de Benito Mussolini, logo dun acordo en 1927. Foi destruída o 26 de xuño de 1944, tras os bombardeos realizados pola Desert Air Force, durante a segunda guerra mundial. Foi desmontada entre 1958 e 1960.
Lev búlgaro
O lev (en plural leva, en búlgaro: лев/лева) é a moeda oficial de Bulgaria. O código ISO 4217 para esta unidade monetaria é BGN e a súa abreviatura Lv (Лв). Subdivídese en 100 stotinki (стотинки). En búlgaro antigo, a palabra lev significaba león.
Historia
O lev foi introducido en 1881 cunha taxa de cambio fixa respecto ao franco francés. Dende entón, a moeda sufriu tres revalidacións. A primeira foi en 1952 por mor da inflación na posguerra, facéndose cunha taxa de cambio dun lev novo por 100 dos antigos. Despois, en 1962, vólvese a revalidar a moeda a razón dun lev por 10 dos devaluados. A partir de aquí o lev entrou nun período de estabilidade de preto de tres décadas. A diferenza doutras moedas dos estados comunistas, o lev non era convertible ás moedas dos estados occidentais. Con todo, a taxa de cambio oficial era de aproximadamente 90 stotinkis por dólar estadounidense, no mercado negro pagábase entre cinco e seis veces máis.
Despois da caída do comunismo, o lev volve sufrir fortes episodios de inflación. Por este motivo en 1997 estableceuse unha taxa de cambio fixa co marco alemán a razón de 1.000 lev por marco. O 5 de xullo de 1999 o lev vólvese a revalidar e estabeleceuse a paridade co marco alemán (1 BGN = 1 DEM). Por mor da substitución do marco polo euro (EUR) o 1 de xaneiro de 2002, o lev mantivo unha taxa de cambio fixa respecto da moeda única europea a razón de 1,95583 lev por euro. Prevese que o euro substitúa ao lev en 2011.
Moedas
A moedas que circulan correntemente son as dos valores de:
1893
Outros
Historia ano a ano
Kontrust
Kontrust é un grupo musical austríaco de crossover orixinario de Viena, contando coa participación da vocalista polaca Agata Jarosz. O grupo formouse no ano 2001, e déronse a coñecer por incorporar o uso de Lederhose nas súas actuacións e vídeos músicais. Os seus temas están escritos en inglés, incorporando en ocasións partes en alemá e linguas eslavas. O seu son mestura diversos xéneros musicais que van dende o nu metal, o folk metal, rap, rock e música electrónica.No ano 2006 gañaron o premio Austrian Newcomer Awards, otuorgado a músicos revelación en Austria.
Premio Pritzker
Historia e características
Fundado no ano 1979 por Jay A. Pritzker e a súa dona, o premio diríxeo a familia Pritzker na actualidade, sendo considerado un dos máis importates e recoñecidos premios da arquitectura, até o punto de ser ás veces chamado o premio Nobel da arquitectura. O premio entrégase sen ter en conta criterios de nacionalidade, raza, crenzas ou ideoloxía. Os galardoados reciben 100.000 dólares americáns, un certificado, e dende o ano 1987 unha medalla de bronce. No reverso da medalla pode lerse a inscrición en lingua latina "firmitas, utilitas, venustas" (en galego: firmeza, materia, pracer); inspirada polo arquitecto romano Vitruvio. Antes do 1987, ao premio acompañáballe unha edición limitada dunha escultura de Henry Moore.
A directora executiva do galardón, Martha Thorne a día de hoxe, solicita e recolle os nomeamentos para o premio a un determinado grupo de especialistas, incluíndo anteriores premiados, académicos, críticos e outros "expertos ou persoas que mostran un grande interese ou coñecemento no eido da arquitectura". Calquera arquitecto titulado e con licenza pode presentar unha solicitude persoal para o premio antes do 1 de novembro de cada ano, cando o xurado, composto por "expertos e recoñecidos profesionais nos eidos da arquitectura, negocios, educación, editorial e cultura, escollen o gañador antes de rematar o ano para anuncialo na vindeira primavera.
Kontrust
O seu sinxelo "Bomba" do álbum Time To Tango (2009) estivo durante catro semanas consecutivas na lista de éxitos dos Países Baixos no ano 2010, acadando o posto número 47. Ese mesmo ano foron nomeados na categoría Hard&Heavy dos Amadeus Austrian Music Awards, obtendo o primeiro premio nos mesmos.
No ano 2011 participaron no festival Przystanek Woodstock en Polonia diante dunhas 300 000 persoas, acadando o récord de maior audiencia nun concerto musical dun artista austríaco.
Xogo da minoría
O xogo da minoría é un xogo proposto por Yi-Cheng Zhang e Damien Challet da Universidade de Friburgo. Está insporado no problema do bar El Farol, que é un modelo simple que mostra como -egoístas- xogadores cooperan entre si sen ter comunicación entre eles.
Regras
No xogo da minoría, un impar número de xogadores teñen que decidir entre dúas posibilidades independentemente e por quendas. Os xogadores que rematan no conxunto máis pequeno (minoría), gañan.
Ligazóns externas
El Farol Bar problem
Federico Roncali
Chegou ao grao de xeneral da man de Espartero. En 1846 incorporouse como senador vitalicio durante un ano. Foi Capitán Xeneral de Cuba e Presidente do Consello de Ministros do 14 de decembro de 1852 até o 14 de abril de 1853.
Perspectiva de xénero
Perspectiva de xénero é un termo empregado na política pública que significa basicamente achegarse a calquera fenómeno ou realidade social desde o xénero como unha construción social e as relacións de poder derivadas desa construción. Integrar a perspectiva de xénero na preparación dunha acción planificada (lei, política, programa) implica avaliar as súas implicacións para mulleres e para homes.
É un termo que se refire á consideración de diferenzas entre homes e mulleres nun determinado campo ou actividade, co obxectivo de telas en conta para atopar liñas de acción que eliminen as desigualdades. Este termo está intimamente relacionado co termo transversalización de xénero.
A idea básica da transversalización de xénero é que as políticas de igualdade non só se apliquen nun departamento específico de goberno, senón que o impregnen todo, e en calquera acción política, non importa cal sexa o campo e na fase en que estea, teña en conta as diferenzas entre homes e mulleres, as diferentes experiencias entre si e as distintas implicacións que o que se espera que poida ter en cada un destes dous grupos. [2]
Orixe
A orixe do concepto hai que buscala na IV Conferencia Internacional das Mulleres en Beijing en 1995, unha conferencia que supuxo un punto de inflexión na axenda mundial para a igualdade de xénero. Da conferencia naceu a Declaración e a Plataforma de Acción de Pequín adoptadas por todos os países membros (189). Esta declaración, especialmente dirixida ao apoderamento das mulleres, especifica a necesidade de ter en conta o impacto de xénero nas accións dos gobernos, en particular, no punto 38, os países comprometéronse a:
(...) Garantir que todas as políticas e programas reflictan unha perspectiva de xénero. E o punto 57 establece que o éxito das políticas e medidas dirixidas a apoiar ou fortalecer a promoción da igualdade de xénero e a mellora da condición das mulleres debe basearse na integración dunha perspectiva xénero nas políticas xerais relacionadas con todos os ámbitos da sociedade, así como a implementación de medidas positivas cun apoio institucional e financeiro adecuado a todos os niveis.
A perspectiva de xénero na Unión Europea
Despois da Conferencia de Pequín, a Unión Europea incorporou gradualmente o posicionamento de xénero nas súas accións. Así, en 2003, o Parlamento adoptou unha resolución sobre a integración da perspectiva de xénero internamente e creou un grupo de alto nivel sobre igualdade de xénero e diversidade para promover esta perspectiva. Tamén se creou a Comisión de Dereitos da Muller e Igualdade de Xénero (FEMMN), que é o principal organismo encargado de incorporar a perspectiva de xénero nos sectores políticos. Esta comisión pode introducir a perspectiva de xénero nos traballos doutras comisións sobre outras cuestións específicas.
Implicacións
A perspectiva de xénero é un xeito de achegarse á realidade e polo tanto é unha ferramenta para a súa comprensión. É unha ferramenta para axudar a identificar como afectan ou condicionan as intervencións ou accións a homes e mulleres. Adoptar esta perspectiva implica contrarrestar outras perspectivas presentadas e asumidas como neutrais ou obxectivas, ao considerar que axudarían a consolidar as desigualdades de xénero existentes. Ademais tamén implica:
a) Un obxectivo: a equidade de xénero.
b) Cambios funcionais e estruturais: reorganización, mellora, desenvolvemento e avaliación dos procesos de decisión política.
c) Procesos políticos (novas formas de pensar e abordar políticas, cambios na cultura organizativo-institucional) e técnicos (contando con ferramentas conceptuais e analíticas baseadas na análise de xénero).
d) Involucrar os "axentes ordinarios" das "políticas ordinarias"ː o proceso de elaboración das política se reorganiza de maneira que os seus axentes ordinarios saiban como incorporar unha perspectiva de xénero.
Algunhas referencias para aplicar a perspectiva de xénero
A perspectiva de xénero aplícase en función das premisas formuladas e asumindo as implicacións mencionadas e pódese aplicar a calquera intervención, proxecto ou política pública. Hai algúns enfoques para incorporar este aspecto inclusivo en ámbitos tan diversos como a xustiza, os orzamentos ou as avaliacións de emprego. A continuación móstranse algunhas referencias nas que se abordou a aplicación da perspectiva de xénero desde unha perspectiva aplicada.
Desde a Xustiza hai sentenzas onde se aplicou a perspectiva de xénero.
A fenda salarial é un dos indicadores máis coñecidos de discriminación de xénero e ten que ver en gran medida con como as persoas avalían o seu traballo. Hai algúns sistemas que teñen en conta esta perspectiva á hora de realizar este proceso:
- Os orzamentos, especialmente os públicos, xogan un papel moi importante na corrección das desigualdades de xénero:
Véxase tamén
Declaración de Pequín e Plataforma de Accións
Informe sobre a situación da perspectiva de xénero na UE
Como planificar un proxecto desde a perspectiva de xénero (Murgibe)
Thalassornis leuconotus
miniatura|250px|T. leuconotus levantando o voo
Thalassornis leuconotus é unha especie de ave da orde dos anseriformes, familia dos anátidos, que é o único membro do xénero Thalassornis, e da subamilia dos talasorninos.
Chauci
miniatura|dereita|220px|Mapa dos [[pobos xermánicos no ano 150.]] Os caucos (latín Chauci) son unha tribo xermánica do tempo da Roma antiga que ocupaba un vasto territorio costeiro que se estendía desde Frisia polo oeste ata o Elba polo leste. Na época de Tácito, están instalados máis ao sur, na desembocadura do Weser. Foron vítimas da conquista romana no -47 e pouco e pouco fóronse integrando aos saxóns. Plinio o Vello contou o seu período de servizo militar combatendo contra os caucos. Durante o reinado de Marco Aurelio, lanzaron unha ofensiva en dirección á Galia, bordeando o litoral e foron rexeitados polo futuro emperador Didio Xuliano.
Thalassornis leuconotus
Descrición
Tanto o xénero como a describiunos en 1838 o naturalista inglés especializado en aves e peixes Thomas Campbell Eyton.
Xénero
O nome Thalassornis está fomado pola unión dos elementos Thalass- e -ornis. O primeiro deriva do grego antigo θάλασσα thálassa, "mar", e o segundo do grego antigo ὄρνις órnis, "ave", "paxaro". . Literalmente: "ave do mar", "ave mariña".
Sinónimo
O xénero, ademais de polo seu nome actualmente válido, coñeceuse tamén polo sinónimo:
Nota taxonómica
Algúns autores inclúen esta especie na subfamilia dos dendrocigninos.
Distribución
Esta especie vive en África, especialmente entre Senegal e o Chad, no oeste, en Etiopía no oeste, e na África austral, no sur. A súa poboación pode estar entre os 10 000 e os 25 000 individuos.
Woolaver e Nichols realizaron un estudo de nidificación da subespecie de Madagascar en 2001 no lago Antsamaka, no oeste de Madagascar. Atoparon un total de 37 niños, o que indica a importancia deste único sitio para a conservación desta subespecie insular. Young, et al. suxeriron que unha estimación anterior da poboación de 2 500–5 000 aves totais en Madagascar por Delany e Scott, pode ser demasiado optimista.
Características
Este pato, que mide entre 38 e 40 cm, é un bo mergullador, e pode permanecer baixo a auga durante máis dun minuto.
Aliméntase sobre todo de ninfas de insectos acuáticos.
É diferente de todos os demais patos, e está estreitamente relacionado cos patos asubiadores (como se denominan en castelán e en inglés) cos da subfamilia dos dendrocigninos, aínda que tamén ten similitude cos patos da subfamilia dos oxiurinos.
Consevación
Thalassornis leuconotus é unha das especies ás que se aplica o Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-euroasiáticas (AEWA).
Ameazas
Esta especie está ameazada pola modificación de zonas húmidas, sobre todo onde se ve afectada a flora acuática autóctona, por exemplo mediante a introdución de peixes herbívoros, a introdución de plantas exóticas, a deterioración da calidade da auga como consecuencia da deforestación e a erosión do solo nas zonas de captación, e a contaminación. A especie tamén diminuíu en Madagascar debido á caza e á captura,, e os seus grandes ovos son especialmente apreciados como alimento polas persoas que viven preto das zonas húmidas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución e, a pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación. O tamaño da poboación pode ser de moderadamente pequeno a grande, pero non se cre que se achegue aos limiares de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da poboación. Por estes motivos o status da especie é avaliado como LC (pouco preocupante).
Hipócrates (homónimos)
O termo Hipócrates pode referirse a:
Manu Mosquera
Manuel Mosquera Rey, coñecido como Manu Mosquera, nado na Coruña o 26 de xaneiro de 1999, é un futbolista galego que xoga como dianteiro no Victoria, da Preferente Galicia. É fillo do exfutbolista e adestrador Manuel Mosquera e irmán maior do tamén futbolista David Mosquera.
Traxectoria
Mosquera marcou o seu primeiro gol na Terceira División o 17 de novembro de 2018, conseguindo o empate a 1-1 contra o Silva SD. Despois de ser titular habitual no Laracha, debutou co Fabril en Segunda División B o 19 de maio de 2019, xogando os últimos 19 minutos na derrota por 0-1 ante o Real Valladolid B, aínda que o seu equipo estaba xa descendido.
O 7 de decembro de 2019, Mosquera fichou polo Extremadura UD, adestrado por seu pai, sendo inicialmente asignado ao filial en Terceira. Despois da pandemia por coronavirus foi incluído nos adestramentos do primeiro equipo e debutou como profesional na Segunda División o 12 de xuño de 2020, substituíndo a Víctor Pastrana no empate por 1-1 contra o Elche CF. Tralo remate da tempada volveu ao Fabril.
O 6 de xaneiro de 2021 debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña en partido oficial (xa o fixera no Trofeo Teresa Herrera 2020), na segunda rolda da Copa do Rei fronte ao Alavés en Riazor, xogando como titular. Catro días despois debutou co Deportivo en liga, no partido contra o Zamora no Ruta de la Plata.
No verán de 2021, despois de máis dunha década no Deportivo, deixou o club galego e fichou polo CP Cacereño. Con todo, apenas dispuxo de minutos no equipo estremeño, desvencellándose do mesmo en xaneiro de 2022. Fichou entón polo Ourense CF, da Terceira División. Disputou 9 encontros co equipo do Couto, contribuíndo cun gol ao ascenso do equipo á Segunda RFEF.
En agosto de 2022 foi presentado como novo xogador do Arzúa, de Terceira RFEF, pero só 10 días despois deixou o club e fichou polo Victoria coruñés, de Preferente Galicia.
Demografía de Bulgaria
miniatura|300px|dereita|Evolución da poboación en Bulgaria até o ano [[2005]] Este artigo sobre a Demografía de Bulgaria inclúe datos demográficos como a densidade de poboación, etnias, nivel educativo, saúde, status económico, filiacións relixiosas e outros aspectos da poboación.
Pirámide de poboación
miniatura|250px|[[Pirámide de poboación]]
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1980
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1980 foi a 31ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 23ª Copa Internacional de construtores de F1. O campionato contou con catorce Grandes Premios que se iniciaron o 13 de xaneiro e finalizaron o 5 de outubro.
Resumo do campionato
A tempada tivo un mal comezo (as 3 primeiras carreiras estiveron preto de ser boicoteadas, as 2 primeiras debido a problemas de seguridade tanto nos circuítos de Bos Aires como de Interlagos e a terceira por mor dunha disputa entre a FISA e a FOCA) o campionato de pilotos foi gañado polo australiano Alan Jones nun Williams e Williams levou o premio de Construtores, o primeiro de moitos títulos de Fórmula Un para o equipo Inglés. A tempada estivo marcada con todo por unha serie de accidentes, o veterano Clay Regazzoni quedou paralizado da cinto para abaixo logo de saír da pista en Long Beach e nunca máis puido correr na Fórmula Un, o francés Patrick Depailler perdeu a vida o 1 de agosto, durante unhas probas para Alfa Romeo en Hockenheim e Jean-Pierre Jabouille rompeu as dúas pernas logo dun choque frontal logo de saírse da pista en Montreal e estivo fóra durante o resto da tempada, por citar algúns.
Pilotos e construtores
miniatura|O piloto australiano [[Alan Jones (piloto)|Alan Jones gañou o campionato de pilotos pilotando para o equipo Williams]] miniatura|[[Nelson Piquet, pilotando para o equipo Brabham, rematou segundo no campionato de pilotos]] miniatura|O compañeiro de [[Alan Jones (piloto)|Alan Jones Carlos Reutemann quedou terceiro no campionato de pilotos]] Os seguintes pilotos e construtores disputaron o Campionato do Mundo de F1 de 1980 e a Copa Internacional de Construtores de F1 de 1980.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1980
Os puntos adxudicados aos pilotos do campionato foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira. Os mellores 5 resultados das primeiras 7 carreiras e os 5 mellores resultados das restantes 7 contan para o campionato. Os números sen paréntese amosan os puntos validos, os números entre paréntese representan o total puntos.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1980
Os puntos adxudicados para a copa internacional de construtores de F1 de 1980 foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira. Todos os puntos recibidos por un construtor mantense para o total final.
Francisco Lersundi y Hormaechea
Francisco Lersundi y Hormaechea, nado en València en 1817 e finado en Baiona (Francia) en 1874, foi un militar e político español.
Traxectoria
Distinguido combatente contra os carlistas, entre outros moitos cargos foi Ministro da Guerra en diversas ocasións, e Presidente do Consello de Ministros en 1853, Ministro da Mariña (1856-1857) e Capitán Xeneral de Cuba (1866-1869).
TOPEX/Poseidon
TOPEX/Poseidon é un satélite artificial colaboración da NASA e do CNES francés lanzado nun foguete Ariane 42P desde o Centro Espacial de Kourou o 10 de agosto de 1992.
Características
A misión de TOPEX/Poseid foi estudar varios aspectos dos océanos terrestres, como o seu nivel, altura e correntes mariñas. Levaba a bordo dous altímetros por radar para facer medicións precisas e outros instrumentos. O satélite estabilizábase nos tres eixos e a enerxía era proporcionada por un panel solar capaz de producir ata 2100 vatios de potencia que alimentaban un conxunto de tres baterías cunha capacidade de 50 amperio-hora cada unha. As comunicacións tiñan lugar grazas a unha antena de alta ganancia de 1,2 m de longo. O satélite foi posto fóra de servizo en xaneiro de 2006, pero a súa misión foi continuada por Jason 1.
Instrumentos
TOPEX/Poseidon levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Drinkin'Tinto
Drinkin'tinto é o nome dun grupo musical galego, orixinario de Teo. Tocan música rock.
Naceu nos invernos de 1996 e 1997, e durou até o 2004, cando se ausentaron dous membros, aínda que se teñen reunido posteriormente, como no seu décimo primeiro aniversario, en marzo de 2008.
Joachim Gauck
Joachim Gauck, nado o 24 de xaneiro de 1940 en Rostock, no actual estado de Mecklemburgo-Antepomerania, daquela pertencente á Alemaña nazi, é un ex-pastor luterano é actual Presidente da República Federal de Alemaña. Sendo cidadán da entón República Democrática Alemá (RDA) tivo un papel activo no proceso da reunificación alemá. Joachim Gauck foi unha figura central en protestas pacíficas que levaron á caída do muro de Berlín en 1990. Desde entón ten sido político independente e publicista, tendo un papel de relevancia como xestor do arquivo deixado pola Stasi.
En 2010 foi candidato a Presidente de Alemaña, perdendo por poucos votos fronte ao candidato da CDU Christian Wulff. Dous días despois da renuncia deste último, ao ser investigado por corrupción e tráfico de influencias, o 19 de febreiro de 2012, foi escollido como candidato común para á presidencia de Alemaña, exceptuando o partido Die Linke, que a peseres de ter cadeira no Bundestag non foi convidado a participar deste consenso. O 18 de marzo de 2012 foi elixido pola Asemblea Federal (Bundesversammlung) obtendo case o 80% dos votos.
Traxectoria
O 24 de xaneiro de 1940 Joachim Gauck nace en Rostock, actual estado de Mecklemburgo-Antepomerania, ao norte da daquela Alemaña nazi, fillo dun mariñeiro. En1951 o seu pai foi preso e deportado a Siberia, aínda que posteriormente, en 1955, foi perdoado volvendo cara a Rostock. Tres anos despois comezaría os seus estudos de teoloxía na Universidade de Rostock, rematándoos en 1965.
Dende ese ano comezou actividade na Igrexa Evanxélica Luterana de Mecklemburgo. Primeiro traballou como capelán e, despois da súa ordenación, foi pastor en Güstrow a partir de 1970, sendo posteriormente colocado na área de desenvolvemento parroquial do barrio Evershagen en Rostock. En 1982 foi nomeado o responsable máximo da Igrexa en Mecklemburgo, cargo que ostentaría até 1990.
En 1989 foi co-fundador do movemento de protesta pacífico da Igreja en Mecklemburgo. Gauck realiza cultos semanais, seguidos por grandes manifestacións na súa cidade natal. Foi tamén sendo membro e presidente do Neues Forum de Rostock, unha das novas formacións políticas xurdidas na RDA. En 1990 pasou ser Deputado da Volkskammer, o parlamento da RDA que decidiu dissolver este estado.
Xestor do arquivo da Stasi
Gauck dirixiu a Comisión Federal para os arquivos da Stasi, creada para controlar a disolución da antiga Stasi a partir do 3 de outubro de 1990. Esta Comisión, que pasou a ser chamada de Gauck Behörde, administra o legado da Stasi e tórnao accesible a tódolos interesados. Tras dous mandatos, foi substituído en outubro de 2000 por Marianne Birthler. Gauck ten sido repetidamente homenaxeado por súas realizacións e publicacións.
Carreira política
O nomeamento de Joachim Gauck e a súa candidatura para o cargo de Presidente de Alemaña en 2010 tivo un grande apoio xeral dos medios en Alemaña. Con todo, foi derrotado en tres roldas polo candidato do partido dos gobernantes (CDU), Christian Wulff. Despois da renuncia de Christian Wulff o 17 de febreiro de 2012, por causa da súa relación cun caso de corrupción, o goberno alemán de coalición propuxoo candidato, xunto coa oposición, para o seu nomeamento como presidente.
Fritz Perls
Friedrich Salomon Perls, nado en Berlín o 8 de xullo de 1893 e finado en Chicago (Illinois) o 14 de marzo de 1970, foi un médico psiquiatra de orixe xudía-asquenací, máis coñecido como Fritz Perls.
Xunto coa súa esposa Laura Posner foi creador da terapia Gestalt.
Andie MacDowell
Rosalie Anderson "Andie" MacDowell, nada o 21 de abril de 1958 en Gaffney, Carolina do Sur, é unha actriz e modelo estadounidense.
1768
Outros
Historia ano a ano
Estatuto de Galicia
Estatuto de Galicia pódese referir a:
Petra Mede
Petra Maria Mede, nada o 7 de marzo de 1970 en Estocolmo (Suecia), é unha humorista e presentadora de televisión sueca. Mede é coñecida polos seus papeis en programas de humor como Morgonsoffan e Parlamentet. Tamén fixo monólogos humorísticos no programa Stockholm Live. En 2009 presentou o Melodifestivalen 2009, onde foi elixida a representación de Suecia para o Festival da Canción de Eurovisión 2009. En 2009 foi votada como mellor humorista feminina de Suecia. En 2013, foi elixida pola SVT para presentar o Festival da Canción de Eurovisión 2013 que se celebrou en Malmö. En 2015 foi elixida pola UER e a BBC para presentar xunto con Graham Norton a gala especial Eurovision Song Contest's Greatest Hits, que conmemorou o 60º aniversario do Festival de Eurovisión. En 2016 volveu ser elixida pola SVT para presentar o Festival da Canción de Eurovisión 2016 desde Estocolmo, nesta ocasión xunto a Måns Zelmerlöw. Mede tamén presentou a cerimonia dos Premios Guldbagge, os premios do cine sueco, en varias ocasións.
Vida persoal
Petra Mede naceu en Estocolmo mais creceu na localidade de Partille, preto de Gotemburgo. Fala sueco, inglés, español e francés con fluidez. Ten unha filla co seu compañeiro sentimental Mattias Günther, nacida en 2012.
Cervera
Cervera é un municipio catalán, pertencente á provincia de Lleida. É a capital da comarca da Segarra, situada no centro da parte meridional da comarca, no val do río Ondara.
Comunicacións
En Cervera enlazan o Eix Transversal (C-25) coa autovía A-2 de Madrid a Francia. Posúe tamén estación de ferrocarril (liña Barcelona-Lleida-Madrid).
Historia
Converteuse en municipio en 1182, e en 1702 obtivo o título de cidade. Entre 1700 e 1715, no marco da Guerra de Sucesión española, Cervera posicionouse de parte de Filipe V e tras a vitoria borbónica converteuse na cabeza de correxemento e obtivo numerosos privilexios. Así, cos logo dos Decretos de Nova Planta estableceuse en 1717 a Universidade de Cervera (1717-1842). Os seus profesores converteron a cidade nun foco de revoltas e conspiracións absolutistas e carlistas na primeira metade do século XIX.
Logo da chegada dos liberais ao poder por mor da morte de Fernando VII en 1833, a Universidade de Cervera trasládase a Barcelona, así como a de Alcala de Henares trasladouse a Madrid para converterse en Universidade Central.
Lugares de interese
miniatura|Rúas interiores de Cervera|300px
Consuelo Vega
Consuelo Vega Díaz, nada en Bustiyé (Ayer) o 24 de setembro de 1961, é unha filóloga e escritora asturiana.
Traxectoria
De familia de tradición mineira, quedou orfa de pai aos dous anos, trasladándose coa familia (a nai e un irmán máis vello) a vivir a Xixón. Estudou educación primaria no Orfanatu de Mineros Asturianos de Oviedo, e secundaria no instituto de Llugones. En 1985 licenciouse en Filoloxía Española pola Universidade de Oviedo.
Logo dun breve período como docente, dende 1987 traballa como filóloga na administración do Principado de Asturias, vinculada primeiro ao departamento de política lingüística e despois ao Institutu Adolfo Posada d'Alministración Pública. Entre 2003 e 2005 traballou no gabinete do Presidente Vicente Álvarez Areces, e en 2007, na terceira lexislatura de Areces como presidente, asumiu o cargo de Directora Xeral de Patrimonio Cultural e Política Lingüística. En 2008, coa entrada no goberno de Izquierda Xunida d'Asturies, Política Lingüística pasou a ser Secretaría Xeral de seu, cargo que ocupou até 2011. Baixo a súa xestión creouse como órgano oficial a unidade de tradución, proseguiuse o proceso de oficialización da toponimia asturiana e normalizáronse as relacións coa Academia de la Llingua Asturiana. Na actualidade é responsable do desenvolvemento de propostas formativas para o persoal da administración pública.
Dende a militancia feminista publicou no xornal La Nueva España unha serie de artigos sobre o papel histórico da muller, recollidos en 1999 no volume Una mirada a la muyer na historia, traducido ao castelán en 2002. En 2002 publicou o ensaio Ortografía del asturianu nos sieglos XVIII y XIX, traballo de investigación que defendeu en 1993 dentro dos cursos de doctorado na Universidade de Oviedo ente 1991 e 1993.
En 2007 presentou en Radio del Principado de Asturias o espazo de entrevistas Paraisu Natural, un dos primeiros programas da emisora pública asturiana.
Vida persoal
Está casada co escritor Antón García, teñen unha filla e residen en Oviedo.
Ensaio
· Del centru a la periferia. Ámbitu, 1994. (En colaboración con Antón García)
Almacén de sementes de Svalbard
miniatura|Entrada á instalación na illa de Svalbard O almacén de sementes de Svalbard, chamado en noruegués Svalbard globale frøkvelv, está situada preto de Longyearbyen no arquipélago noruegués de Svalbard. É o almacén de sementes máis grande do mundo, creado para salvagardar a biodiversidade das especies de cultivos que serven como alimento.
A construción rematou no ano 2009 e o arquitecto noruegués Peter W. Søderman foi o seu responsable.
As súas portas abren só tres veces ao ano.
Óscar II de Suecia
Óscar II (bautizado como Oscar Fredrik), nado o 21 de xaneiro de 1829 en Estocolmo, e finado na mesma cidade o 8 de decembro de 1907, foi rei de Suecia entre 1872 e 1907 e de Noruega entre 1872 e 1905.
Era o terceiro fillo de Óscar I e de Xosefina de Leuchtenberg, e sucedeu ao seu irmán Carlos XV ni trono.
Aceptou a independencia de Noruega en 1905 ante as exixencias do seu Parlamento.
Infancia e xuventude
Ao seu nacemento en Estocolmo foi nomeado duque de Östergötland. Á idade de once anos entrou na Armada, onde alcanzou o grao de subtenente en 1845. Posteriormente comezou os seus estudos superiores na Universidade de Uppsala, destacando en matemáticas.
O 6 de xuño de 1857 contraeu matrimonio coa princesa Sofía de Nassau.
Rei de Suecia e Noruega
O 18 de setembro de 1872, aos 43 anos de idade sucedeu ao seu irmán máis vello o rei Carlos XV no trono da unión Suecia-Noruega, pois este falecera sen deixar descendencia masculina. Foi coroado na catedral de Estocolmo o 12 de maio de 1873 e na catedral de Nidaros o 18 de xullo do mesmo ano. Aínda que tanto o rei como a corte residían en Suecia, Óscar fixo un esforzo por falar fluidamente o noruegués.
miniatura|esquerda|180px|Óscar II retratado por Anders Zorn en [[1898.]]
O seu reinado en Suecia desenvolveuse en paz, manténdose anación afastada dos conflitos europeos. Por esa posición de neutralidade, Óscar II actuou como mediador nalgunhas disputas internacionais, como a de Venezuela co Reino Unido en 1896 polo territorio da Güiana Esequiba.
En 1889 e en 1899 mediou nas disputas que mantiñan o Reino Unido, Alemaña e os Estados Unidos por Samoa. En 1900 declarou o seu apoio o Reino Unido na segunda guerra dos bóers, cando a maior parte de Europa mostrábae hostil cara á intervención británica.
Vida intelectual
Óscar II foi un distinguido escritor e afeccionado á música, e interesoue en mellorar a educación dos dous reinos que gobernou. En 1858 publicou, baixo autoría anónima, unha colección dos seus poemas líricos e narrativos, Memorias da Armada sueca, obra que obtivo o segundo premio na Academia Sueca.
As súas Contribucións á historia militar de Suecia nos anos 1711, 1712 e 1713 apareceron nos Anais da Academia e foron impresos de maneira separada en 1865. Os seus discursos, así como a súa obra O castelo Cronberg e as súas traducións do Cid de Johann Gottfried Herder e o Torcuato Tasso de Goethe foron reunidos en tres volumes en 1875 e 1876. As súas Memorias de Carlos XII foron traducidas ao inglés en 1879.
Publicou tamén ensaios de música e foi un gran coleccionista de obras musicais.
miniatura|80px|Monograma do rei Óscar II.
En 1881 fundou o primeiro museo ao aire libre do mundo, na súa residencia de verán cerca de Cristianía (actualmente Museo Popular Noruegués). O seu interese pola ciencia era moi grande, e foi un xeneroso patrocinador destas, particularmente das matemáticas. Entre outras accións, creou, con motivo do seu 60º aniversario, un concurso —cun premio dotado con 2.500 coroas—, para calquera científico que puidera dar resposta á pregunta de se o sistema solar era estábel a longo prazo.
O rei Oscar II tamén era un entusiasta da exploración ártica. Xunto co millonario sueco Oscar Dickson e o magnate ruso Aleksandr Mikháilovich Sibiriákov, foi o patrocinador de gran número de expediciómns pioneiras árticas na década de 1800. Entre os emprendementos patrocinados polo rei, os máis importantes foron as exploracións de Adolf Erik Nordenskiöld no ártico ruso e en Groenlandia, así como as viaxe polares de Fridtjof Nansen no veleiro Fram (en noruegués, "Adiante").