cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Méndez Domínguez
Traxectoria
Comezou a traballar con Ramón Fernández Mato como cronista deportivo en El Pueblo Gallego e logo pasou a El Heraldo de Madrid e ABC. Durante a segunda guerra mundial foi correspondente da Axencia EFE en Londres e Vichy. Despois foi correspondente en Lisboa e Washington, D. C..
Parada Seca
O topónimo galego Parada Seca pode referirse a:
Zhai Zhigang
Zhai Zhigang, nado en Longjiang (República Popular da China) o 21 de novembro de 1966, é un astronauta chinés que formou parte das misións Shenzhou 7 e Shenzhou 13.
Traxectoria
Zhai Zhigang é piloto do Forza Aérea do Exército de Liberación Popular, acumulando 950 horas de voo. Foi seleccionado como candidato a astronauta en 1996, adestrando e pasando a formar parte do corpo de astronautas en 1998. Participou nas misións Shenzhou 7 (na cal converteuse no primeiro astronauta chinés en facer un paseo espacial) e Shenzhou 13, pasando 2,85 días no espazo.
Selección de fútbol de Estonia
A selección de fútbol de Estonia (en Eesti jalgpallikoondis) é o equipo que representa a Estonia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación Estonia de Fútbol (Eesti Jalgpalli Liit), pertencente á UEFA.
Paradavella
O topónimo galego Paradavella pode referirse a:
Parada do Monte
O topónimo Parada do Monte pode referirse a:
Meli Pérez
Amelia Pérez Álvarez, máis coñecida como Meli Pérez, nada en Moaña en 1970, é unha sindicalista galega, secretaria xeral de Comisións Obreiras de Galicia.
Traxectoria
Diplomada en turismo, traballou na cadea Zara, na tenda que Inditex ten no centro comercial Camelias de Vigo. Alí converteuse en delegada sindical en 1999, xa como sindicalista de Comisións Obreiras. En 2012 foi elixida na secretaria comarcal de Comisións Obreiras en Vigo, a primeira muller e a primeira que non era unha traballadora vinculada aos sectores do metal (automóbiles e estaleiros). Revalidou o seu cargo en 2017, pero en 2021 renunciou a seguir e substituíuna Montserrat Carrera.
Foi elixida o 21 de maio de 2021 secretaria xeral de Comisións Obreiras de Galicia, en substitución de Ramón Sarmiento, tamén da comarca viguesa, pero empregado do estaleiro Barreras. A elección produciuse no XII Congreso da entidade, celebrado en Santiago de Compostela. Nesa cita electoral impúxose co 64,24 % dos votos, e foi a única candidatura.
Vida persoal
Vive en Moaña. Ten un fillo nado en 2014.
Vanellinae
Os vanelinos (Vanellinae) son unha subfamilia de aves Charadriiformes da familia Charadriidae que inclúe as avefrías.
Lista de especies
A subfamilia Vanellinae inclúe dous xéneros e 25 especies. Outras clasificacións recoñecen até 19 xéneros.
Xénero Erythrogonys
Xénero Vanellus
Universidade de Francia
miniatura|[[Napoleón Bonaparte, emperador de Francia.]]
A Universidade de Francia, tamén coñecida como Universidade Imperial e normalmente chamada a Universidade, foi o nome da administración francesa do século XIX encargada da educación superior en Francia.
Historia
Napoleón Bonaparte quixo reorganizar completamente o sistema educativo francés, incluída a Universidade. A lei de 10 de maio de 1806 establecía que: "baixo o nome de Universidade Imperial, crearase unha corporación encargada exclusivamente da ensinanza e da educación pública en todo o Imperio".
O decreto de 17 de marzo de 1808 ordena o funcionamento da Universidade. A Universidade, que está por riba de todas as ordes educativas e na que ninguén pode ensinar sen a autorización do Gran Mestre, e coa condición de ser parte da Universidade. O texto establece seis ordes escolares:
Beta-lisina
A beta-lisina (β-lisina ou ácido 3,6-diaminohexanoico ) é un beta-aminoácido producido polas plaquetas durante a coagulación do sangue e é directamente antibacteriano ao causar a lise de moitas bacterias grampositivas porque actúa como deterxente catiónico.
Sikorsky H-5
O Sikorsky H-5 (inicialmente designado R-5 e tamén coñecido como S-48, S-51 e pola designación da compañía VS-327) foi un helicóptero construído por Sikorsky Aircraft Corporation.
Foi usado pola Forza Aérea dos Estados Unidos e a súa predecesora, as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos, así como pola Armada e a Garda Costeira (coas designacións HO2S e HO3S). Tamén foi usadopol Departamento de Correos estadounidense. A versión civil, designada S-51, foi o primeiro helicóptero en ser operado comercialmente, comezando en 1946.
Deseño e desenvolvemento
O H-5 foi construído orixinalmente por Sikorsky como o seu modelo S-48, designado como o R-5 polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. Deseñouse para proporcionar un helicóptero con maior carga útil, aguante, velocidade, e teito de servizo que o Sikorsky R-4. O R-5 diferenciábase do R-4 por ter un maior diámetro de rotor e unha nova fuselaxe máis grande para dúas persoas en tándem, aínda que mantiña a tren de aterraxe cunha roda na cola do R-4. Máis grande que o R-4 e o posterior R-6, o R-5 estaba equipado cun motor radial Wasp Junior de 450 cabalos máis potente, e rapidamente demostrou ser o máis exitoso dos tres modelos. O primeiro XR-5 dos catro pedidos fixo o seu voo de estrea o 18 de agosto de 1943. En marzo de 1944 as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos pediron 26 YR-5A para probas de servizo, e en febreiro de 1945 foi entregado o primeiro YR-5A. Este pedido foi seguido por un contrato de produción por 100 R-5, equipados con estantes para dúas padiolas, pero só 34 foron finalmente entregados. Deses, 14 eran R-5A, basicamente idénticos ao YR-5A. Os restantes 20 construíronse como o R-5D de tres prazas, que tiña unha cabina ensanchada cun banco de dúas prazas detrás e unha pequena roda de morro engadida ao tren de aterraxe, e opcionalmente podía levar un guindastre de rescate e un tanque de combustible auxiliar externo. Cinco dos YR-5A para probas de servizo posteriormente convertéronse á versión con controis duais YR-5E. A Armada dos Estados Unidos avaliou tres R-5A como o HO2S-1. miniatura|250x250px|H-5D da USAF Sikorsky desenvolveu rapidamente unha versión modificada do R-5, o S-51, cun maior diámetro de rotor, máis capacidade de carga e peso bruto, e un tren de aterraxe en triciclo redeseñado; este voou por vez primeira o 16 de febreiro de 1946. Con espazo para tres pasaxeiros e o piloto, o S-51 tiña inicialmente a intención de atraer tanto a clientes militares como civís, e foi o primeiro helicóptero en ser vendido a un usuario comercial. Once S-51 foron pedidos pola USAF e designados R-5F, mentres que 92 foron para a Armada como o HO3S-1, coñecidos comunmente como 'Horse'.
No Reino Unido, Westland Aircraft comezou a produción en 1946 do Westland-Sikorsky S-51 Dragonfly para a Royal Navy e a Royal Air Force, todos eles impulsados polo motor Alvis Leonides de 500 cabalos. Este consguía unha meior velocidade máxima de 165 km/h e un teito de servizo de 14 000 pés. En total fabricáronse 133 helicópteros Westland-Sikorsky Dragonfly. Westland tamén desenvolveu unha versión bastante modificada como o Westland Widgeon, pero o tipo nunca chegou a entrar en servizo.
A Armada estadounidense pediu catro S-51s a Sikorsky a finais de 1946 para usar na Antártida e na Operación Highjump, colocándoos no inventario naval como o HO3S-1. Transportado a bordo do portahidroavións USS Pine Island, o día de Nadal de 1946 un HO3S-1 do VX-3 pilotado polo tenente comandante Walter M. Sessums converteuse no primeiro helicóptero en voar na Antártida. Tras demostrar as súas capacidades, o pedido inicial de HO3S-1 foi seguido por máis compras por 42 aeronaves en 1948. A Armada equipou varias clases de buques de guerra con helicópteros utilitarios HO3S-1, incluídos portaavións, portahidroavións, quebraxeos, cruceiros da clase Des Moine, e acoirazadaos da clase Iowa. En febreiro de 1948 o Corpo de Marines equipou o HMX-1, o seu primeiro escuadrón regular de transporte cn helicópteros,con seis HO3S-1. Cunha carga de pasaxeiros de tan só tres persoas lixeiramente vestidas, os HO3S-1 foron operados principalmente como helicópteros utilitarios polos Marines; para o rol de transporte, engadíronse posteriormente nove helicópteros Piasecki HRP-1 ao escuadrón. Finalmente a Armada mercaría un total de 88 HO3S-1 (S-51).
Construíronse 39 helicópteros de rescate adicionais, designados H-5G, en 1948, mentres que 16 foron equipados con pontóns como o anfibio H-5H en 1949.
Varios H-5Hs foron convertidos en 1949 ao rol de evacuación médica, con cápsulas con padiolas para feridos que ían dun lado ao outro da fuselaxe. A estación de padiolas traseira estaba situada xusto diante do brazo de cola e a estación principal estaba detrás da cabina da tripulación. A estación dianteira podía acomodar a dous feridos e era accesible polo médico durante o voo, mentres que a estación traseira levaba a un único ferido sen acceso por parte do médico. Hai moi pouca información sobre o uso operativo desta modificación por parte da USAF, sendo abandonado pouco despois das probas en 1950.
O R-5 fora deseñado baixo o sistema das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos, unha serie que comezaba por R-1 e seguía ata ao redor de R-16. En 1947 coa creación da Forza Aérea dos Estados Unidos, houbo un novo sistema e moitas aeronaves, aínda que non todas, foron redesignadas. O R-5 converteuse no H-5.
Beta-leucina
A beta-leucina (β-leucina) é un beta-aminoácido e isómero posicional da L -leucina que se produce naturalmente en humanos polo metabolismo da L -leucina pola acción do encima leucina 2,3-aminomutase. En individuos con deficiencia de cobalamina (vitamina B12), as concentracións plasmáticas de β-leucina son elevadas.
Biosíntese e metabolismo en humanos
Unha pequena fracción do metabolismo da L -leucina (menos do 5% en todos os tecidos menos nos testículos, onde chega ao 33%) é catalizada inicialmente pola leucina aminomutase, producindo β-leucina, que é despois metabolizada a β-cetoisocaproato (β-KIC), despois a β-cetoisocaproíl-CoA, e finalmente a acetil-CoA por medio dunha serie de encimas non caracterizados.
La valla
La valla é unha serie distópica española producida por Atresmedia en colaboración con Good Mood Productions para Antena 3. Está protagonizada por Olivia Molina, Unax Ugalde, Ángela Molina, Abel Folk e Eleonora Wexler. Foi preestreada en Atresplayer Premium o 19 de xaneiro de 2020 e estreouse en aberto en Antena 3 o 10 de setembro de 2020. Ademais un día despois da súa emisión en aberto, Netflix estreaba o capítulo, os cales seguen estando dispoñibles na plataforma.
Sinopse
Esta serie está ambientada na España de 2045. Encontrámonos cunha grande escaseza de recursos naturais, o que levou os estados a converterse en réximes ditatoriais, os cales prometían á poboación a supervivencia de todos os cidadáns. No transcurso da serie dáse a coñecer un dos motivos polos cales España é unha ditadura: produciuse unha Terceira Guerra Mundial na que se usaron armas tan letais como as nucleares, tal e como se mostra nas paisaxes devastadas que aparecen en pantalla, concretamente na cidade de Madrid que é onde se desencolve a trama.
Ao estar o país baixo o mandato autocrático, a vida rural faise relativamente imposible, levando así o núcleo da mesma ao centro da cidade, o cal se encontra dividido en dúas partes que están ferreamente pechadas: encontrámonos o Sector 1, que é a parte do Goberno e a xente de poder; e o Sector 2, que é a parte do resto da poboación (clases medias e baixas). A única maneira de poder acceder dun lado da cidade ao outro é mediante o cruzamento do valo ("valla") que separa ambos os sectores, protexida por uns exhaustivos controis de policía. Todas as persoas que queiran cruzar este valo necesitan un gran motivo de peso para que poidan realizalo.
Xunto con estes acontecementos, na serie tamén se dá a coñecer unha epidemia que está afectando a todo o mundo e que dificultará moito a misión dos seus protagonistas.
Aquí é onde nos encontramos a historia da familia protagonista, formada por Julia (Olivia Molina), Hugo (Unax Ugalde) e Emilia (Ángela Molina). Esta familia loita por recuperar a pequena Marta (Laura Quirós), filla de Hugo, que quedou en mans do Goberno.
Principal
Coa colaboración de:
James Pollock
James Pollock, nado en Milton, Pensilvania, o 11 de setembro de 1810 e finado en Lock Haven, no mesmo Estado, foi un xurista, político e alto funcionario estadounidense, gobernador de Pensilvania de 1855 a 1858 e director da Casa da Moeda dos Estados Unidos nos períodos 1861-1866 e 1869-1873.
Dýrið
Dýrið é un filme islandés de 2021 dirixido por Valdimar Jóhannsson, quen tamén escribiu o guión xunto con Sjón. É unha coprodución internacional entre Islandia, Suecia e Polonia. O filme está protagonizado por Noomi Rapace, e é a primeira longametraxe de Valdimar Jóhannsson. Rapace e Béla Tarr foron os produtores executivos. Logo de estrearse no Festival de Cannes de 2021, estreouse nos cinemas de Islandia o 24 de setembro de 2021. Foi escollido como candidato de Islandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.
James Pollock
Primeiros anos e formación en dereito
Na súa cidade natal asistiu á escola privada Kirkpatrick. Logo cursou estudos de Dereito na Universidade de Princeton, onde se graduou en 1831. Ingresou no Colexio de Avogados de Pensilvania en 1833, e dous anos máis tarde foi nomeado fiscal do condado de Northumberland.
Carreira política
Pollock foi elixido membro da Cámara de Representantes polo partido Whing, posto que ocupou desde o 5 de abril de 1944 ao 4 de marzo de 1850. Durante este período presentou un proxecto de lei en 1848 e posteriormente encabezou un comité para favorecer a construción da liña de ferrocarril á costa do Pacífico. miniatura|263x263px|Tarxeta postal cunha imaxe da toma de posesión de James Pollock como Gobernador de Pensilvania. Posteriormente foi elixido gobernador do Estado de Pensilvania e serviu neste cargo entre 1854 e 1858, ano en que declinou presentarse á reelección para seguir dedicándose ao dereito.
Dirección da Casa da Moeda dos EEUU
O presidente Abraham Lincoln nomeou a Pollock director da Casa da Moeda dos Estados Unidos en maio de 1861, nuns momentos de grande escaseza de moeda miúda no país. El foi o promotor da inclusión do lema IN GOD WE TRUST nas moedas dos Estados Unidos, que segue aínda vixente.
O seu primeiro mandato á fronte da US Mint concluíu en setembro de 1866 e Pollock retornou á actividade privada, mais en maio de 1869 o presidente Ulysses S. Grant volveu nomealo para ocupar a dirección, posto que mantivo ata marzo de 1873. A partir deste ano, e en virtude da Lei da Moeda de 1873, pasou a ocupar o cargo de superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia ata 1879.
Entre 1880 e 1884, Pollock serviu como funcionario naval de alfándegas e en 1886 foi nomeado Supervisor Federal Xefe de eleccións.
Entre outras entidades asociativas e académicas, Pollock ingresou en 1863 na Sociedade Filosófica Americana.
Vida persoal
James Pollock era un home cunha profunda fe relixiosa e formou parte da Asociación Nacional da Reforma, que procuraba introducir unha emenda acerca da relixión na Constitución dos Estados Unidos.
Pollock casou con Sarah Ann Hepburn en 1837, con quen tivo tres fillos e cinco fillas.
Faleceu en Lock Haven, Pensilvania, o 19 de abril de 1890, e foi soterrado no cemiterio de Milton.
Beta-alanina
A beta-alanina (β-alanina) é un beta-aminoácido natural, que é un aminoácido no cal o grupo amino está unido a un carbono β (é dicir,o carbono que está a dous carbonos de distancia do grupo carboxilato) en lugar de telo no máis usual carbono α (como na α-alanina). O nome da IUPAC sistemático para a β-alanina é ácido 3-aminopropanoico. A diferenza do seu equivalente a α-alanina, a β-alanina non ten estereocentro.
Biosíntese e ruta industrial
Biosintetízase pola degradación de dihidrouracilo e carnosina. A β-alanina etil éster é o éster de etilo que se hidroliza dentro do corpo para formar β-alanina. Prodúcese industrialmente pola reacción do amoníaco coa β-propiolactona.
Función bioquímica
Os residuos de β-alanina son raros. É un compoñente dos péptidos carnosina e anserina e tamén do ácido pantoténico (vitamina B5), que á súa vez é un compoñente do coencima A. A β-alanina é metabolizada a ácido acético.
Precursor da carnosina
A β-alanina é o precursor limitante da carnosina, o cal quere dicir que os niveis de carnosina están limitados pola cantidade de β-alanina dispoñible, e non de histidina. A suplementación con β-alanina incrementa a concentración de carnosina nos músculos, diminúe a fatiga en atletas e incrementa o traballo musculr feito. Simplemente suplementar con carnosina non é tan efectivo coma suplementar con β-alanina soa, xa que a carnosina tomada oralmente é degradada durante a dixestión aos seus compoñentes histidina e β-alanina. Por tanto, en peso, só un 40% da dose está dispoñible como β-alanina.
Como os dipéptidos de β-alanina non se incorporan ás proteínas, poden almacenarse en concentracións relativamente altas. A carnosina (β-alanil- L -histidina), que se encontra a concentracións de 17–25 mmol/kg (músculo seco), é un importante tampón intramuscular, constituíndo do 10 ao 20% da capacidade de tamponamento total en fibras musculares de tipo I e II. Na carnosina, o pKa do grupo imidazolio é 6,83, o cal é ideal para tamponar.
Receptores
A β-alanina, aínda que é moito máis feble que a glicina (e, por tanto, cun discutido papel como transmisor fisiolóxico), é un agonista próximo en actividade ao propio ligando glicina, para os receptores de glicina inhibitorios sensibles a estricnina (a orde de agonistas é: glicina ≫ β-alanina > taurina ≫ alanina, L -serina > prolina).
A β-alanina ten cinco sitios receptores coñecidos para ela, incluíndo o GABA-A, GABA-C un sitio coagonista (coa glicina) en receptores NMDA, os antes mencionados sitios GlyR, e o bloqueo da captación de GABA glial mediado pola proteína GAT, o que a fai unha posible "pequena molécula neurotransmisora."
Mellora do rendemento atlético
Non hai probas de que a suplementación con β-alanina incremente o rendemento no exercicio e cognitivo,  para algunhas modalidades deportivas, e exercicios dentro dun marco temporal de 0,5–10 minutos. A β-alanina é convertida dentro das células musculares en carnosina, a cal actúa como un tampón para o ácido láctico producido durante exercicios de alta intensidade e axuda ao atraso do comezo da fatiga muscular.
A inxestión de β-alanina pode causar parestesia, percibida como unha sensación de formigo, de maneira dependente da dose. Ademais disto, non se informou de efectos adversos importantes da β-alanina, pero tampouco hai información sobre os efectos do seu uso a longo prazo ou da súa seguridade en combinación con outros suplementos, e advírtese que se debe ter precaución co seu uso. Ademais, moitos estudos non conseguiron comprobar a pureza dos suplementos usados así como a presenza de substancias prohibidas.
Metabolismo
A β-alanina pode sufrir unha reacción de transaminación co piruvato para formar malonato-semialdehido e L -alanina. O malonato-semialdehido pode despois converterse en malonato por acción da malonato-semialdehido deshidroxenase. O malonato convértese despois en malonil-CoA e entra na biosíntese de ácidos graxos.
Dino Baggio
Dino Baggio, nado en Camposampiero o 24 de xullo de 1971, é un exfutbolista italiano, que xogaba como centrocampista. Destacou especialmente no Parma, club co que gañou catro títulos nos anos 90, entre eles dúas Copas da UEFA. É o xogador con máis goles marcados nas finais desta competición, con cinco tantos.
Beta-alanina
Metabolismo
Alternativamente, a β-alanina pode ser desviada á biosíntese de ácido pantoténico e coencima A.
Dino Baggio
Foi subcampión do mundo coa selección italiana en 1994, sendo titular na final perdida ante o Brasil. Chamado Baggio 2 pola prensa italiana para distinguilo de Roberto Baggio, do que foi compañeiro na Juventus e na selección, foi 60 veces internacional coa azzurra, coa que marcou sete goles, e participou en dous Mundiais (1994 e 1998) e nunha Eurocopa (1996).
Torino
Comezou a xogar ao fútbol aos cinco anos en Tombolo, na provincia de Padua. Aos trece anos foi descuberto polos directivos de Torino, que o incorporaron á canteira do club. O 20 de maio de 1990 debutou co primeiro equipo na Serie B, nun encontro ante o Catanzaro, no que entrou na segunda parte como substituto de Giorgio Enzo. O equipo logrou esa tempada o ascenso.
O 9 de setembro de 1990 debutou na Serie A, nun empate sen goles ante a Lazio. Fíxose pronto coa titularidade e na súa primeira campaña na máxima categoría acumulou 25 partidos e un gol.
Juventus
En 1991 foi traspasado á Juventus por 9.800 millóns de liras, e o club turinés cedeuno ao Inter de Milán durante unha tempada, durante a cal o xogador disputou 27 partidos e marcou un gol.
De regreso na Juventus gañou un posto no once titular de Trapattoni e conquistou a Copa da UEFA 1992/93, marcando tres goles na final ante o Borussia Dortmund, un no partido de ida e dous no de volta. Disputou unha segunda tempada cos bianconeri antes de ser traspasado ao Parma de Nevio Scala por 14.000 millóns de liras.
Parma
No seu primeiro ano co equipo parmesano gañou a Copa da UEFA, a primeira na historia do club, derrotando na final ao seu antigo equipo, a Juventus. Foi de novo protagonista na final, marcando un tanto na ida e outro na volta.
Lazio e cesións
En outubro de 2000 fichou pola vixente campioa italiana, a Lazio, onde xogou tres anos antes de ser cedido en 2003 ao Blackburn inglés. Posteriormente xogou cedido no Ancona, antes de regresar en 2004 á Lazio, onde foi colocado á marxe do equipo. Xunto co seu compañeiro Paolo Negro, presentou unha demanda por acoso laboral contra o club, presidido por aquel entón por Claudio Lotito.
Últimos anos
En 2005 fichou pola Triestina, da Serie B, onde xogou só tres partidos antes de rescindir o seu contrato e deixar o fútbol. Con todo, en febreiro de 2008, dous anos e medio despois da súa retirada, volveu aos campos de fútbol. Con case 37 anos pasou a xogar no Tombolo da Terza Categoría, a novena e última categoría do fútbol italiano, ás ordes do que fora o seu primeiro adestrador, Cesare Crivellaro.
En total na súa carreira disputou 333 partidos na Serie A, marcando 25 goles. Xogou ademais 73 partidos en competicións europeas, sumando 13 goles.
Categorías inferiores
En 1992 disputou coa selección italiana sub-21 dirixida por Cesare Maldini a Eurocopa sub-21, proclamándose campión tras vencer na final a Suecia. Ese mesmo ano participou nos Xogos Olímpicos en Barcelona, caendo nos oitavos de final ante España.
Selección absoluta
Convocado polo novo seleccionador Arrigo Sacchi, debutou coa selección italiana o 21 de decembro de 1991, aos 20 anos, saíndo como titular no último partido da clasificación para Eurocopa de 1992, unha vitoria por 2-0 sobre Chipre en Foggia.
Marcou o seu primeiro gol internacional o 24 de febreiro de 1993 no Porto, na vitoria a domicilio por 1-3 contra Portugal no partido de clasificación para o Mundial. Formou durante anos o eixe central do medio campo xunto con Demetrio Albertini.
Participou no Mundial de 1994 nos Estados Unidos, onde foi protagonista marcando dous goles. Anotou o primeiro deles na vitoria ante Noruega (1-0) na fase de grupos e o segundo contra España (2-1) nos cuartos de final. Disputou os sete partidos do Mundial e foi titular na final que Italia perdeu ante o Brasil na quenda de penaltis.
Foi parte do equipo italiano na Eurocopa de 1996 en Inglaterra, onde Italia foi eliminada na primeira rolda. Neste torneo, con todo, só saltou ao campo no segundo partido do grupo, a derrota por 2-1 ante a República Checa.
Disputou tamén o Mundial de 1998, con Maldini como adestrador, sendo titular nos cinco partidos disputados por Italia, que foi eliminada nos cuartos de final contra Francia, posteriormente campioa. Disputou o seu último partido como internacional o 13 de novembro de 1999, nunha derrota por 1-3 ante Bélxica en Lecce. Xogou un total de 60 partidos coa selección, nos que marcou 7 goles.
Características técnicas
Centrocampista defensivo fiable, completo e fisicamente forte, dotado de velocidade e espírito de sacrificio,  distinguiuse polo seu ánimo competitivo e pola súa capacidade na contención e encarando. Estas características permitíronlle converterse nun dos mellores centrocampistas italianos da década dos noventa. Grazas á súa flexibilidade táctica, era capaz de cubrir calquera posto no medio do campo, e a pesar de xogar principalmente como centrocampista defensivo, foi despregado en case todas as posicións no terreo de xogo.
No teatro
Amante do teatro, debutou nos escenarios en 2008 no Teatro Académico de Castelfranco Veneto interpretando a un soldado romano en A Paixón de Cristo, coa compañía Va Pensiero de Tombolo. Na compañía tamén actúa a súa muller, María Teresa Mattei, que antes de casar con el traballara nos programa de televisión Non è la Rai e Buona Domenica.
Gregg Toland
Gregg Wesley Toland, nado en Charleston, Illinois, o 29 de maio de 1904 e finado nos Ánxeles o 28 de setembro de 1948, foi un director de fotografía estadounidense, coñecido polo seu uso innovador da iluminación e técnicas como a profundidade de campo.
En 2003 International Cinematographers Guild votou a Toland como un dos dez directores de fotografía máis influentes da historia xunto con James Wong Howe, Gordon Willis, Sven Nykvist, Vittorio Storaro e Vilmos Zsigmond.
Traxectoria
Toland naceu en Charleston, Illinois, fillo de Jennie, unha ama de chaves, e Frank Toland. A súa nai mudouse a California varios anos despois de que os seus pais se divorciasen en 1910.
Durante a década de 1930, Toland converteuse no camarógrafo máis novo de Hollywood, mais axiña tamén pasou a ser un dos máis solicitados. Durante un período de sete anos (1936–1942), fue candidato en cinco ocasións ao Óscar á mellor fotografía, gañándoo por Wuthering Heights. Traballou con moitos dos grandes directores da época, incluídos John Ford, Howard Hawks, Erich von Stroheim, King Vidor, Orson Welles e William Wyler.
Dous dos seus traballados máis destacados foron The Long Voyage Home e Cidadán Kane. En ambos os filmes, os directores John Ford e Orson Welles acreditaron a Toland en pantalla ao mesmo tempo e no mesmo tamaño que a súa acreditación como directores, un tributo pouco habitual.
Cando Franklin Delano Roosevelt creou a Office of the Coordinator of Information (predecesora da Office of Strategic Services e da Central Intelligence Agency) antes da entrada dos Estados Unidos na segunda guerra mundial, Toland foi recrutado para traballar na unidade cinematográfica da axencia. Toland foi nomeado tenente no departamento de cámara da mariña, para o que realizou o seu único traballo como director, December 7th: The Movie (1943); este documental sobre o ataque a Pearl Harbor codirixido por John Ford é tan realista que foi tomado por imaxes reais do ataque. A versión de 20 minutos do filme (orixinalmente, de 82 minutos) gañou o Óscar á mellor curtametraxe documental.
Toland faleceu mentres durmía o 28 de setembro de 1948, por mor dunha trombose coronaria aos 44 anos. Está enterrado no Hollywood Forever Cemetery de Hollywood, California.
Promoción de ascenso a Segunda División 2021
A promoción de ascenso a Segunda División 2021, correspondente á tempada 2020/21 da Segunda División B, disputouse entre o 15 e o 23 de maio de 2021. Foi a última promoción disputada dende a Segunda División B, que nesta tempada celebrou a súa derradeira edición. A próxima tempada será disputada por equipos da Primeira División RFEF.
Participaron 16 equipos, dos cales ascenderon catro: Real Sociedad B, SD Amorebieta, UD Ibiza e Burgos CF.
Equipos clasificados
Equipos clasificados para a promoción de ascenso a Segunda División.
Sistema de competición
Por última vez catro equipos ascenderon desde Segunda División B a Segunda División, xa que na tempada 2021/22 a promoción xogarase na Primeira División RFEF. A competición por esas prazas quedou reservada esta tempada aos tres primeiros clasificados de cada un dos cinco grupos que conformaron toda a Segunda División B, así como ao mellor cuarto clasificado que foi resolto por unha puntuación final baseada en coeficientes. Ao ser grupos impares esta tempada eliminouse a ruta de campións que daba unha dobre oportunidade de ascenso aos equipos que eran campións de grupo.
Despois dunha tempada marcada polas limitacións derivadas da pandemia de COVID-19, a RFEF decidiu levar a cabo a promoción nun formato similar á tempada anterior. Desenvolveuse a través dun sistema de eliminatorias, a partido único. Tivo lugar en Estremadura, en formato de concentración, e consistiu en dúas eliminatorias nas que os partidos se determinaron por sorteo, enfrontando a aqueles que tiveron unha mellor clasificación contra os que tiveron unha clasificación peor, evitando, na medida do posible, que se enfrontasen dous equipos do mesmo grupo.
Nos casos de empate xogáronse prórrogas, e en caso de persistir o empate, pasou o equipo mellor clasificado na fase regular, con quenda de penaltis no caso de que os dous equipos rematasen na mesma posición.
Os catro clubs gañadores da segunda volta ascenderon a Segunda División. Os restantes clubs quedaron adscritos á nova Primeira División RFEF da seguinte tempada.
Primeira rolda
O sorteo da eliminatoria para a fase de ascenso a Segunda 2021 celebrouse o 10 de maio ás 12:30 horas no Palacio de Congresos de Mérida, xa que Estremadura acolle os playoffs.
O sorteo comezou emparellando a un dos cinco campións de grupos de Segunda B co club clasificado no cuarto lugar; a continuación os catro campións restantes con catro dos cinco terceiros; logo un dos cinco clubs que que quedaron segundos emparellouse co terceiro sobrante copa número 3; e, finalmente, os catro segundos, da copa número 2, uns cos outros. En caso de coincidencia de grupo, sorteouse outra bola para emparellar ao club local e reservouse ao club sen parella para a seguinte extracción.
Os vencedores das oito eliminatorias (con prórroga pero sen quenda de penaltis excepto nos duelos entre equipos que remataron no mesmo lugar durante a 2ª fase de 2ªB) accederon á segunda e última rolda deste play-off. O luns 17 de maio celebrouse un novo sorteo para estas segundas e últimas eliminatorias para o ascenso ao fútbol profesional.
Segunda rolda
O luns 17 de maio de 2021 ás 12:30 celebrouse o segundo sorteo no Salón de Actos de IFEBA, en Badaxoz.
Nesta segunda rolda participaron os oito clubs gañadores da anterior. Estes distribuíronse segundo a posición obtida na clasificación ao final da segunda fase. E, mediante sorteo, os equipos que acadaron un mellor posto emparelláronse con aqueles que tiveron unha peor clasificación, evitando, na medida do posible, os enfrontamentos entre equipos do mesmo grupo. Actúa como local o equipo mellor clasificado e se a posición é a mesma, o club cuxa bola saíse en primeiro lugar.
Semifinais
Xogáronse oito eliminatorias a partido único entre o 15 e o 16 de maio. Os equipos para cada eliminatoria foron determinados por sorteo o 10 de maio. Os oito gañadores clasificáronse para a última rolda, mentres que os perdedores quedaron eliminados e participarán a tempada seguinte na Primeira División RFEF.
Finais
Participaron os oito equipos vencedores da primeira rolda, a partido único os días 22 e 23 de maio. Os equipos de cada eliminatoria foron determinados por sorteo o 17 de maio. Os catro equipos gañadores ascenderon directamente a Segunda División, mentres que os perdedores participarán a tempada seguinte na Primeira División RFEF.
Charadriinae
miniatura|250px|[[Charadrius alexandrinus]] miniatura|250px|[[Charadrius dubius]] miniatura|250px|[[Charadrius hiaticula]] miniatura|250px|[[Charadrius mongolus]] miniatura|250px|[[Pluvialis apricaria]] miniatura|250px|[[Pluvialis squatarola]] A dos caradriinos (Charadriinae) é unha subfamilia de aves da orde dos caradriformes, suborde dos caradrios e familia dos carádridos.
Son un grupo extensamente distribuído que inclúe aproximadamente corenta especies.
Está estreitamente relacionada coa subfamilia dos vanelinos, que inclúe as avefrías.
Fatoumata Kébé
Fatoumata Kébé, nada en Montreuil (Francia) en 1985, é unha astrofísica e educadora francesa. Está especializada en lixo espacial. Foi considerada unha das francesas máis influentes pola Vanity Fair en 2018.
Charadriinae
Clasificación
A subfamilia comprende os seguintes xéneros e especies:
Xénero Charadrius Xénero Thinornis Xénero Elseyornis Xénero Pletothyas Xénero Anarhynchus Xénero Phegornis Xénero Oreopholus Xénero Pluvialis
Fatoumata Kébé
Traxectoria
Xunto coa súa investigación, Kébé está a facer unha campaña para mellorar o acceso á astronomía e á física. Apareceu no France Inter en 2017. Kébé fundou Ephemerides, un programa que ofrece clases de astronomía a estudantes de secundaria con poucos ingresos. O programa está dirixido a persoas de 12 a 15 anos. Traballa con catro universidades, incluíndo o Sena Saint-Denis, Bobigny e Villetaneuse. En 2018 presentouse Efemérides en Bamako, financia o proxecto con cartos da Fundación de Francia.
Recoñecementos
Foi incluída na lista Women scientists, figures in the shadows de Grazia. Foi nomeada unha das francesas máis influentes pola Vanity Fair en 2018.
Ovidio Trigo Costa
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde de Moaña e tomou posesión o 1 de abril de 1963. Cesou como alcalde en 1966.
Charadriinae
Nota taxonómica
O xénero Pluvialis é ás veces separado nunha subfamilia propia, Pluvialinae.
Características
Encóntranse por todo o mundo e caracterízanse polas súas patas longas e os seus dedos relativamente curtos.
Moitas especies de Charadrius, que é o xénero que comprende a maioría das especies da subfamilia, caracterízanse polas súas bandas ou colares.
Aliméntanse principalmente de insectos, vermes ou outros invertebrados, mentres percorren o seu hábitat cunha técnica propia, a de correr e facer pausas, en lugar do escaravellado e esparruñado continuo doutros grupos de aves limícola. Cazan grazas á súa vista, en lugar de pola percepción dos seus peteiros como fan outras limícolas.
Cel shading
miniatura| Exemplo de personaxe representado con dous tipos de shader. O cel shading ou toon shading, (de cartoon, sombreado de debuxos animados) é un tipo de renderizado e procesamento non-fotorrealista deseñado para facer que os gráficos por ordenador aparezan debuxados e/ou pintados a man. O cel shading úsase para imitar o estilo dos cómics e debuxos animados 2D (en dúas dimensións). É unha incorporación relativamente nova aos gráficos por ordenador, e é moi común en certas películas e videoxogos de consola. Aínda que o resultado pode parecer sinxelo, é un proceso complexo. O nome provén das láminas de acetato transparente, skies en inglés, que eran pintadas a man na produción de animacións tradicionais en 2D, como os clásicos de Walt Disney; e shading é 'sombreado' en inglés, o termo shader, do que procede, emprégase nas infografías para definir os materiais dun obxecto segundo as características físicas que teñen que emular (por exemplo, vidro, plástico, madeira ou metais). esquerda|miniatura| [[Teteira de Utah representada en cel shading.]] Normalmente a renderización das imaxes creadas con este tipo de material debe realizarse en dúas fases, por unha banda a cor e o efecto de volume (luces e sombras) se é que se quere empregar, ou a cor só nas producións nas que non hai volumetría, e por outro lado a liña debuxando o perfil e a forma dos obxectos; as dúas partes únense posteriormente mediante técnicas de posprodución.
Unha das primeiras veces que se utilizou esta técnica foi na serie do Dr. Slump lanzada en 1997. Nos videoxogos, un dos exemplos máis característicos é a saga Zelda de 2002 (The Legend of Zelda: The Wind Waker); unha versión sofisticada destes acabados é o Prince of Persia de 2008.
Barthélémy Dumortier
O conde Barthélemy Charles Joseph Dumortier (ás veces escrito Du Mortier), nado o 3 de abril de 1797 en Tournai, e finado o 9 de xullo de 1878 na mesma cidade, foi un político e botánico belga. Membro da Cámara de Representantes desde a creación de Bélxica, foi tamén Ministro de Estado. En 1885 o rei Leopoldo II outorgoulle o título de conde.
Sebastián Juncal Currás
Sebastián Juncal Currás, nado en Moaña en 1937 e finado no mesmo concello en decembro de 2019, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Empresario da constución. No franquismo foi nomeado alcalde de Moaña en 1966. Permaneceu no cargo até as primeiras eleccións democráticas. Posteriormente foi concelleiro por Alianza Popular e despois no partido Independientes del Morrazo (IDM).
Barthélémy Dumortier
Traxectoria
Dumortier era fillo do negociante e conselliro comunal de Tournai Barthélemy-François Dumortier e da súa esposa Marie-Jeanne Willaumez. Casou con Philippine Rutteau e desta unión naceu un fillo, Barthélemy-Noël Dumortier.
En 1824 fundou Le Courrier de l'Escaut, un xornal crítico do goberno. Estivo involucrado na revolución belga de 1830 e foi elixido membro do novo Parlamento fundado en 1831. Representou ao distrito de Tournai até 1847, e despois foi elixido para o distrito de Roeselare, posto que ocupou até a súa morte.
O botánico
A principios da década de 1820 Dumortier publicou a súa primeira achega á botánica, en latín. O seu obxectivo principal era identificar a flora nacional. En 1827 publicou Flora Belgica, obra na que utilizou unha clasificación natural. A súa atención dirixiuse decontado aos aspectos sistemáticos, e incluso creou o seu propio sistema de clasificación. Tense dito que durante esta década foi o primeiro en observar a división celular.
En 1829 converteuse en membro da prestixiosa Academia de Bruxelas, unha distinción moi solicitada, e foi recoñecido como un dos mellores naturalistas dos Países Baixos, xa que estudou non só botánica, senón tamén zooloxía, porque o seu interese polos invertebrados era grande.
Dumortier propuxo á sociedade que administraba o xardín botánico de Bruxelas crear un xardín botánico do Estado na capital capital. Instou ao parlamento que comprara o impresionante herbario e a colección de Carl Friedrich Philipp von Martius, o que se fixo en 1869, uns meses antes de que o Estado belga comprara o xardín botánico de Bruxelas. Dumortier quería crear un xardín botánico seguindo o modelo do Real Xardín Botánico de Kew.
Nesta nova institución, Dumortier dominou sen ningunha consideración outras opinións máis que as propias, como un mestre perfecto. Isto causou gran tensión e incluso puxo en perigo a institución, pero contou cun forte apoio político. Non foi derrotado até que a autoridade decidiu unir o Museo de Historia Natural co Xardín Botánico, en 1875. O director das dúas institucións foi Édouard Dupont, inimigo xurado de Dumortier, que porén permaneceu como director científico do Xardín Botánico.
Dupont, que non estaba de acordo, dimitiu en 1876, e François Crépin, amigo de Dumortier, foi o novo director.
O revolucionario
Baixo o seudónimo de Belgicus, publicó cartas en Tournai en xaneiro de 1830 denunciando a actitude do goberno do Reino dos belgas, e estigmatizou aos seus compatriotas do norte alcumándoos como "holandeses", que provocou claramente un desexo de secesión das provincias do sur. Foi condecorado coa Cruz de Ferro de Bélxica.
Publicacións
miniatura|100px|Monumento a Durmontier en [[Tournai.]]
Abreviaturas
As abreviaturas Dum., Dumort. ou Dumortierse empréganse para recoñecer a Barthélemy Dumortier como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Scylla
Scylla é un xénero de cangrexos, que comprende catro especies, das que S. serrata é a máis estendida. Atópanse pola zona do Indo-Pacífico oeste. As catro especies son:
Baraye
"Baraye..." (en, que significa "Por..." ou "Por mor de...") é unha canción de protesta de 2022 de Shervin Hajipour que se converteu en "o himno" das protestas pola morte de Mahsa Amini en Irán. Fixo o texto e o vídeo desta canción a partir de chíos de protesta temáticos "para...", coa letra da balada rematada en "Para as mulleres, vida, liberdade; pola liberdade, pola liberdade".
O vídeo musical de Shervin, publicado durante as protestas que provocaron a morte de Mahsa Amini (unha muller iraniana de 22 anos detida pola policía moral), foi visto case 40 millóns de veces só na súa páxina de Instagram. Posteriormente foi eliminado da súa páxina de Instagram e o propio Shervin foi detido por axentes de seguridade da República Islámica de Irán.
Dance with Me
Dance with Me é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de hardcore punk T.S.O.L., publicado en 1981 a través do selo Frontier Records. Aínda que o seu EP de estrea, T.S.O.L., editado antes ese mesmo ano, estaba cheo de letras de esquerda radical, Dance with Me afastouse da política en favor de temas inspirados no cine de terror e o gótico. O álbum inclúe o tema máis coñecido de T.S.O.L., o necrofílico "Code Blue". Tras o movemento punk rock revival dos 90, Dance with Me foi reeditado por Epitaph Records en 1996 e por Nitro Records en 2007.
Muchachada Nui
Actores
O programa conta coa presenza dos mesmos actores que La hora chanante, pero en cambio, non conta cos mesmos personaxes ("El Gañán", "Vicentín", etc.), debido a que os dereitos dos mesmos eran propiedade de Paramount Comedy. Estes son, principalmente, Julián López, Ernesto Sevilla, Raúl Cimas, Pablo Chiapella, Aníbal Gómez, Carlos Areces e o director e creador Joaquín Reyes.
Audiencias
O 25 de febreiro de 2009, o programa acadou o seu récord histórico cun 7,6% en cota de pantalla e 967.000 espectadores coa emisión do 2º capítulo da 3ª tempada.
En Internet
Trala difusión masiva de vídeos de La Hora Chanante en Internet, Muchachada Nui destacou pola promoción activa neste medio. Así, nun movemento case sen precedentes en España, as promos previas á estrea e a maioría dos sketches de cada episodio foron subidas pola propia RTVE á súa canle de vídeos de YouTube. Así mesmo, e aínda que a audiencia se sitúa na media da canle, RTVE publicou un vídeo en YouTube no que Joaquín Reyes interpreta a Tita Cervera pedindo que se vexa o programa na televisión ademais de en Internet.
O 24 de outubro de 2007, día da sexta emisión, RTVE estreou a propia web do programa, onde están dispoñíbeis todos os sketches. Conta ademais cun blog, a conta de Enjuto Mojamuto en Twitter, foros e chamadas á participación da comunidade.
Dende novembro de 2007, o personaxe de Enjuto Mojamuto dispón do seu propio espazo na comunidade microblogging Twitter. Foi un dos pioneiros en introducir Twitter en España.
Punto de control do ciclo celular
miniatura|Etapas do ciclo celular. O punto de restrición ocorre entre as fases G1 e S da [[interfase. O punto de control G2-M ocorre entre as fases G2 e M. O punto de control do fuso ten lugar durante a fase M. Ciclinas clave están asociadas con cada unha das fases mostradas.]]
Os puntos de control do ciclo celular (ou checkpoints do ciclo celular) son mecanismos de control do ciclo celular das células eucariotas que aseguran que este progrese adecuadamente. Cada punto de control serve como un posible punto de terminación situado en determinados momentos do ciclo celular, no cal se avalían as condicións da célula, e a progresión á seguinte fase do ciclo só ocorre cando as condicións son favorables. Hai moitos puntos de control no ciclo celular, pero os tres principais son: o punto de control G1, tamén coñecido como o Arranque ou punto de control de restrición ou punto de control maior; o punto de control G2/M; e a transición metafase-anafase, tamén coñecida como punto de control do fuso. A progresión a partir destes puntos de control está en gran medida determinada pola activación de quinases dependentes de ciclinas por subunidades proteicas regulatorias chamadas ciclinas, diferentes formas das cales prodúcense en cada etapa do ciclo celular para controlar eventos específicos que ocorren a continuación.
Introdución
Como o ciclo celular eucariota é un proceso complexo, nos eucariotas evolucionou unha rede de proteínas reguladoras, coñecida como sistema de control do ciclo celular, que monitoriza e determina a progresión da célula polas sucesivas fases do ciclo. O sistema actúa como un temporizador ou reloxo, que establece un determinado lapso de tempo que a célula pasa en cada fase do ciclo, e ao mesmo tempo responde á información recibida dos procesos que controla. Os puntos de control ou checkpoints do ciclo celular teñen un importante papel no sistema de control ao detectaren os defectos que ocorren durante procesos esenciais como a replicación do ADN ou a segregación dos cromosomas, e inducen a parada do ciclo celular como resposta ata que os defectos sexan reparados. O principal mecanismo de acción dos puntos de control do ciclo celular é a regulación das actividades dunha familia de proteína quinases coñecida como quinases dependentes de ciclina (CDKs), que se unen a diferentes clases de proteínas reguladoras chamadas ciclinas, formándose así complexos específicos ciclina-CDK e activándose en diferentes fases do ciclo. Estes complexos, á súa vez, activan distintas dianas situadas augas abaixo para promover ou impedir a progresión do ciclo celular.
Punto de control de G1 (punto de restrición)
O punto de control de G1, tamén chamado punto de restrición nas células de mamíferos e punto de inicio ou arranque nos lévedos (start point), é o punto no cal a célula queda determinada para entrar no ciclo celular. A medida que a célula progresa ao longo da fase G1, dependendo das condicións internas e externas, pode facer tres cousas: prolongar o G1, entrar nun estado quiescente chamado G0, ou avanzar no ciclo e superar o punto de restrición. A presenza de danos no ADN é o principal indicador para que a célula se "restrinxa" e non entre no ciclo celular. A decisión de iniciar unha nova rolda de división celular ocorre cando a célula activa a transcrición dependente de ciclina-CDK, que promove a entrada na fase S. Este punto de control asegura o proceso posterior.