cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hermann David Weber
A "colección Weber"
miniatura|260x260px| [[Uncia (moeda)|Uncia de bronce da Campania (ca. 216-211 a. C.), catalogada por Forrer co número 295 da "colección Weber". ]]
A colección de moeda grega de Hermann Weber estaba entre as máis importantes nas mans dun particular, con algunhas pezas únicas ou de singular rareza. Logo da súa morte, foi adquirida íntegra aos seus herdeiros pola compañía de poxas numismáticas Spink & Son Limited para a súa venda posterior por lotes. Leonard S. Forrer levou a cabo a catalogación completa da colección, que foi publicada entre 1922 e 1929:
Vida familiar
Hermann Weber tivo dous fillos: un deles, Frederik Parkes Weber, foi tamén médico e numismático;  o outro, o menor, foi tenente coronel das Forzas Armadas británicas.
Xubilouse como médico de hospital en 1890 mais continuou coa práctica médica ata os 80 anos en diversas institucións, entre elas a Embaixada de Alemaña en Londres. Aínda así, mantivo a súa colaboración con diversas publicacións médicas ata o momento do seu falecemento na súa casa de Londres, con 94 anos, na mañá do 11 de novembro de 1918.
A amnesia de Clío
Emitiuse na Televisión de Galicia o 17 de maio (o 16 de maio na tvG2) de 2020, dentro da programación especial co gallo do Día das Letras Galegas.
Hermann David Weber
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis significativas dos publicados por Weber ao longo da súa carreira:
Numismática
Os seus artigos sobre numismática foron publicados na revista Numismatic Chronicle, da Royal Numismatic Society:
A amnesia de Clío
Acto I: O ano no que Bush comezou pintar os soldados que enviou morrer a Iraq no ano 2003
O expresidente dos Estados Unidos George W. Bush obsesiónase con pintar os soldados que enviou á Guerra de Iraq, partindo dunha anécdota real que emprega como detonante do surrealismo, parcialidade e excentricidade que rodean a idea de "perspectiva histórica".
O desenvolvemento do acto inicial é como un encontro político entre Clío e Bush, dúas figuras antagónicas, con detalles e flashbacks musicais entre o real e o ficticio.
Acto II: Guerra
Oito anos despois dos acontecementos narrados no primeiro acto, estala unha guerra política entre Bush (de novo presidente electo dos Estados Unidos) e Clío, quen conseguiu chegar ao posto de gobernadora italiana.
O segundo acto permite comprender mellor as motivacións de Clío, o seu pasado e as dificultades que se atopou e que a converteron nunha icona complexa e contraditoria. Na voz da musa revívense as estratexias para fuxir da mecánica do patriarcado e as interseccións do seu camiño ata o posto que ocupa. Finalmente Clío trama un plano para desfacerse do seu rival.
Acto III: Clío
A metamorfose da muller finaliza, converténdose finalmente na músa da historia, Clío. Detállase a estratexia política para derrocar a George W. Bush da presidencia dos Estados Unidos. Clío revélase como a muller escollida para rexer os designios dunha Europa sumida en profundas mudanzas.
Instrumentación
A amnesia de Clío é unha ópera escrita para orquestra de cámara, cunha orquestra reducida de tan só uns 38 integrantes. Como único requisito para a sección de corda sinálase que esta debe conter canto menos catro violonchelos e tres contrabaixos, mentres que a sección de ventos engade contrafagot e clarinete baixo que reforzan os graves, e a de percusión engade instrumentos resonantes como as campás, o vibráfono ou o tam-tam, que xunto coa arpa actúan como prolongación sonora das harmonías da orquestra.
Final da Copa do Rei de fútbol 1922
dereita|miniatura|[[Campo de Coia de Vigo, escenario da final.]]
A Final da Copa do Rei 1922 foi a 22ª final da Copa do Rei de fútbol. Disputouse no Campo de Coia, en Vigo, o 14 de maio de 1922. O Barcelona derrotou ao Real Unión por 5-1, gañando o seu quinto título.
Finalistas
A de 1922 foi a sexta final de Copa do Rei que disputou o FC Barcelona, que gañara catro das cinco que disputara anteriormente, a última delas a de 1920 contra o Athletic de Bilbao no Molinón. O Real Unión, pola súa banda, xogara dúas finais antes desta, en 1913 e 1918, proclamándose campión nas dúas ocasións. O club catalán e o vasco enfrontáranse anteriormente nas semifinais da edición de 1920, saíndo vencedor o Barcelona, despois de gañar pola mínima en Amute cun gol de Paulino Alcántara e empatar 4-4 en L'Escopidora.
Camiño á final
O FC Barcelona chegou á final despois de eliminar ao Sevilla nos cuartos de final e ao Sporting de Gijón nas semifinais, nos dous casos despois de obter resultados discretos na ida a domicilio e golear no partido de volta como local (7-1 ao Sevilla e 7-2 ao Sporting).
Pola súa parte, o Real Unión eliminou facilmente ao Fortuna de Vigo nos cuartos de final, cun resultado global de 9-0 e precisou dun partido de desempate nas semifinais contra o Real Madrid, despois de perder 2-1 no estadio de O'Donnell madrileño e gañar 4-1 en Hondarribia. No encontro de desempate, disputado en Atotxa, o Real Unión desfíxose facilmente do equipo madrileño, cunha goleada por 4-0, con tantos de Patricio, René Petit e Azurza, meténdose así na súa terceira final.
Resumo do partido
A final disputouse nun ateigado campo de Coia, en Vigo. Na primeira parte o Real Unión dominou o xogo e a posesión, pero isto non se traduciu en ocasións claras de gol. O equipo azulgrana estivo moito máis acertado de cara á portería, e marcou o primeiro gol da tarde no minuto 22, tras un disparo de Ramón Torralba que sorprendeu a Domingo Muguruza. Isto serviu de estímulo para o conxunto irundarra que se lanzou insistentemente sobre a portería defendida por Ricardo Zamora. E así, nun córner lanzado polos branquinegros, produciuse un tumulto que acabou co balón dentro da portería. Despois duns minutos nos que parece que os "unionistas" podían darlle a volta ao resultado, un remate de cabeza de Josep Samitier puxo o 2-1. Á beira do descanso, Paulino Alcántara marcou o 3-1 que parecía deixar o partido case sentenciado. Con todo, a segunda parte foi de dominio case total do Real Unión, pero non puido marcar ningún gol, ante a boa actuación dos defensas barcelonistas e do gardameta Zamora. A falta de seis minutos para o final do partido, produciuse unha lea entre xogadores dos dous equipos, despois de que Surroca derrubase a Patricio na área e o árbitro non sinalase nada. O público de Coia invadiu o terreo de xogo e levou sobre os ombreiros a Patricio. O partido quedou suspendido durante un cuarto de hora, ata que os irundarras decidiron volver ao campo. Con todo, saíron desconcertados e o Barcelona aproveitou para marcar dous goles nos minutos finais, por medio de Gràcia e Alcántara, deixando o marcador final en 5-1.
Consellería de Política Social
A Consellería de Política Social e Xuventude é unha consellería da Xunta de Galicia con competencias en política social, familia, infancia e xuventude. A súa titular actual é Fabiola García Martínez.
Historia
A Consellería de Política Social naceu en 2015, como herdeira da Consellería de Traballo e Benestar. Anteriormente tamén existiu a Consellería de Asuntos Sociais.
Cantabile
O Coro Infantil e Xuvenil Cantabile é un coro coruñés nado en 2002 que mestura voces infantís desde os oito anos con voces xuvenís até aproximadamente os trinta anos. Está dirixido polo tenor e mestre de canto Pablo Carballido del Camino.
Traxectoria
O Coro Infantil e Xuvenil Cantabile nace froito da asociación que leva o seu mesmo nome como un proxecto cultural e social que integra nenos, mozos e mozas arredor da música vocal clásica. Durante a súa traxectoria ten realizado concertos por toda Galiza, en cidades españolas como Madrid, Burgos ou León, e en cidades europeas como Viena, Roma, Boloña ou Porto.
Na traxectoria de Cantabile destacan varios proxectos. No 2011 produciu e interpretou a ópera Dido and Aeneas de Henry Purcell dentro da programación Xacobeo Classics. Dentro desta mesma programación participou na interpretación da ópera Parsifal de Richard Wagner dirixida por Vasili Petrenko. No 2013, realizou unha retrospectiva da obra vocal de Wolfgang Amadeus Mozart e Joseph Haydn, que foi estreada no Teatro Colón da Coruña en 2013 e que Cantabile gravou no disco Mozart y Haydn en las voces de Cantabile grazas á colaboración do programa Outra+Outra da Deputación da Coruña e a Fundación Paideia nos seus Estudios Mans. No 2014, acometeu a preparación do Requiem de Gabriel Fauré, estreado tamén no Teatro Colón. No 2016 interpretou a Misa da Coroación K317 de Mozart na Coruña e tamén na abadía de Altenburg e na Peterskirche de Viena. Cantabile participou en novembro do mesmo ano no concerto polo 50 aniversario da Fundación Barrié na Catedral de Santiago de Compostela xunto a Carlos Núñez na homenaxe sonora aos instrumentos do Pórtico da Gloria. En 2017, foi convidado a participar na entrega das Medalla Castelao para interpretar o himno galego, así como a cantar na homenaxe a Rosalía de Castro no Panteón dos Galegos Ilustres de San Domingos de Bonaval. No mesmo ano, preparou e estreou no Teatro Colón a primeira parte do Mesías de Georg Friedrich Händel. No 2018, Cantabile ofreceu un concerto en favor da ONG New Light India en que interpretou o Te Deum de Marc Antoine Charpentier.
No 2019, Cantabile produciu e estreou coa colaboración da Deputación Provincial da Coruña e o Concello da Coruña o libro-CD Palabras de Luz, un proxecto que reuniu doce poetas e seis compositores e compositoras galegas contemporáneas para crearen doce pezas corais cultas en galego. Ese material foi distribuído a todas as corais, conservatorios e escolas de música de titularidade pública galegas. Por este proxecto, gañou o premio Martín Códax da música galega en 2020.
Guerra Luso-Holandesa
A Guerra Luso-Holandesa foi un conflito entre a República das Sete Provincias Unidas e o Imperio Portugués. Comezada en 1602, o conflito implicou principalmente ás compañías da India holandesa que invadiron as colonias portuguesas en América, África, India e Extremo Oriente. A guerra pódese considerar unha prolongación da Guerra dos Oitenta Anos librada en Europa entre España e as Provincias Unidas, xa que as coroas portuguesas e españolas permaneceron unidas durante a maior parte do conflito.
Portugal conseguiu rexeitar os intentos holandeses de conquistar Brasil e Angola, pero os holandeses arrebataron aos portugueses as colonias orientais de Malaca, Ceilán, a costa de Malabar e as Molucas e tomaron o control do comercio no Extremo Oriente. Os británicos proporcionaron axuda aos holandeses durante a guerra e beneficiáronse moito dun conflito que enfrontou aos seus dous principais competidores no comercio no leste asiático.
Introdución
Tras a Unión Ibérica de 1580, Portugal permaneceu até a segunda metade do século XVII baixo o dominio dos Habsburgo de España, que estaban en guerra coas Provincias Unidas rebeldes. Antes da unión das coroas portuguesa e española, os comerciantes portugueses utilizaban os Países Baixos como base para a venda de especias no norte de Europa. Cando os Habsburgo tomaron o control do Imperio portugués, embargaron todo o comercio coas provincias rebeldes (ver Unión de Utrecht). Nun intento de someter as provincias rebeldes, Filipe II separou os Países Baixos do mercado de especias de Lisboa, obrigando aos holandeses a participar directamente no comercio de especias das Indias.
Como os franceses e os británicos, os holandeses buscaron crear unha rede comercial global a costa dos reinos ibéricos. O Imperio Holandés atacou moitos territorios asiáticos baixo o dominio portugués e español, incluíndo Formosa, Ceilán e Filipinas e afectou os intereses comerciais españois e portugueses no Xapón, África e Iberoamérica.
Fondo
En 1592, durante a guerra con España, unha frota inglesa capturara un gran galeón portugués fronte aos Azores, o Madre de Deus, cargado con 900 toneladas de mercadorías procedentes da India e a China, por valor de preto de medio millón de libras (case a metade dos ingresos fiscais por impostos de Inglaterra nese momento). Este anticipo das riquezas do leste provocou o interese na rexión. O mesmo ano, os comerciantes holandeses enviaron a Cornelis de Houtman a Lisboa, para reunir a maior cantidade de información posible sobre as Molucas. En 1595, o comerciante e explorador Jan Huygen van Linschoten, que viaxou moito polo océano Índico ao servizo dos portugueses, publicou un informe de viaxe en Ámsterdam, o Reys-gheschrift vande navigatien der Portugaloysers in Orienten ("Relato da viaxe de os navegantes dos portugueses en Oriente"). O informe publicado incluía unha ampla orientación sobre como navegar polas rutas entre Portugal e as Indias Orientais e o Xapón. O interese holandés e británico, impulsado pola nova información, levou a un aumento da expansión comercial e a fundación da Compañía inglesa das Indias Orientais en 1600 e da Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC) en 1602.
En 1602 fundouse a Verenigde Oost-Indische Compagnie (Compañía Holandesa das Indias Orientais ou VOC), co obxectivo de compartir os custos da exploración das Indias Orientais e de restablecer o comercio de especias, unha fonte vital de ingresos para a nova República das Sete Provincias Unidas. miniatura| Mapa dos imperios holandés e [[Imperio Portugués|portugués despois da guerra. ]]
Casus belli
Na madrugada do 25 de febreiro de 1603, oito barcos da Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC) capturaron o Santa Catarina, un galeón portugués cargado de mercadorías, no estreito de Singapur. A carga do barco foi incautada e poxada en Ámsterdam como botín de guerra. O botín era tan rico que os ingresos das súas vendas duplicaron o capital do COV. A captura do barco provocou unha polémica internacional e os españois reclamaron a devolución da carga. En 1604 a Unión Ibérica presentou unha vista xudicial pública contra a Compañía. O xuízo celebrouse en Amsterdam ante o tribunal do Almirantazgo holandés e a VOC chamou como asesor xurídico ao famoso xurista Hugo Grotius. Grotius en Mare Liberum (publicado en Leiden en 1609 a petición expresa da Cámara Holandesa da Compañía das Indias Orientais) formulou, en contra da política portuguesa do Mare clausum, o novo principio segundo o cal o mar era un territorio internacional. e todas as nacións eran libres de usalo para o comercio marítimo. Os "mares libres" proporcionaron unha xustificación ideolóxica adecuada para que os holandeses rompesen o monopolio marítimo portugués a través do seu formidable poder naval.
A guerra en Oriente: o desafío entre Goa e Batavia
esquerda|miniatura| A batalla de Goa de [[1639.]] miniatura| Batalla naval de Goa entre as frotas holandesas e portuguesas en [[1638.]] As primeiras expedicións holandesas conseguiron expulsar aos portugueses do cabo de Boa Esperanza e do océano Índico en xeral. O sistema de fortificación portugués na India estaba tecnoloxicamente atrasado e en mal estado. As fortalezas portuguesas en todas partes estaban illadas e carecían de persoal. Os holandeses tamén lograron romper o monopolio portugués do comercio de especias. A medida que creceu o tamaño das frotas holandesas, tamén se fixo a súa interferencia no comercio portugués, e producíronse as primeiras escaramuzas.
En 1619 os holandeses comandados por Jan Pieterszoon Coen capturaron Iacarta, máis tarde rebautizada como Batavia en honor dos Batavi, presuntos antepasados dos holandeses. Batavia converteríase na capital das Indias Orientais Holandesas.
Durante os próximos corenta e catro anos, as dúas cidades de Goa e Batavia loitarían sen descanso, unha como capital da India portuguesa e outra como base de operacións da Compañía Holandesa das Indias Orientais. Coa axuda do sultanato de Bijapur, os holandeses incluso intentaron conquistar a propia Goa, pero a diplomacia portuguesa puido frustrar o plan.
En realidade, Goa estivo baixo asedio intermitente desde 1603. A maior parte dos combates tiveron lugar no oeste da India, onde a campaña holandesa en Malabar buscaba acabar co monopolio portugués sobre o comercio de especias. As frotas holandesas e portuguesas loitaron polo control das rutas marítimas como ocorreu na batalla de Mormugao o 30 de setembro de 1639, mentres que na India continental a guerra implicaba cada vez máis os reinos e principados indios aliados holandeses, que explotaban as instalacións para as conquistas portuguesas de principios do século XVI. En 1624, Fernando de Silva dirixiu unha frota ibérica para saquear algúns barcos holandeses que navegaban preto da costa de Siam. A acción provocou a reacción indignada de Songtham, rei de Siam, que tiña unha relación preferente cos holandeses e ordenou o ataque e a toma de todas as embarcacións ibéricas. dereita|miniatura| Batalla de Malaca entre a VOC e a frota portuguesa, 1606. A guerra entre Filipe II e outros países provocou unha deterioración do Imperio Portugués, que perdeu a base de Ormuz a favor de Persia, axudado por Inglaterra, pero o Imperio Holandés foi o principal beneficiario da crise de Portugal.
A VOC gañando terreo
miniatura| Barcos holandeses bombardeando portugueses en augas de [[Macau, debuxo de 1665.]] A VOC aproveitou a inestable situación da Península Ibérica para atacar a serie de fortalezas costeiras pertencentes ao Imperio portugués: Malaca caeu en mans dos holandeses en xaneiro de 1641.
Tamén tiveron lugar importantes batallas no mar da China Meridional. Os holandeses, nun primeiro momento apoiados polos británicos e máis tarde pola súa conta, tomaron Macau. Os intentos holandeses de conquistar Macao, de forzar a China aos portugueses a entregarlles a eles e de colonizar as illas Pescadores fracasaron, en parte grazas ás longas relacións diplomáticas entre os portugueses e os Ming, pero os holandeses finalmente lograron conquistar o país. Porén, os catro intentos holandeses de conquistar Macau desde onde Portugal monopolizaba o lucrativo comercio entre a China e o Xapón fracasaron.
Os holandeses estableceron unha colonia en Tayouan en 1624, a actual Anping ao sur de Taiwán, coñecida polos portugueses como Formosa e en 1642 capturaron á forza o norte de Formosa aos españois.
En 1638 os holandeses interviñeron na guerra cingalés-portuguesa en Ceilán, inicialmente como aliados do reino de Kandy contra Portugal. Os holandeses capturaron Batticaloa en 1639 e Galle en 1640 antes de que a alianza rompese. Despois dun período de guerra entre holandeses, portugueses e kandianos, a alianza restableceuse en 1649. Coa axuda decisiva dos kandianos (a quen posteriormente traizoaron), os holandeses lograron capturar Colombo en 1656 e expulsaron aos derradeiros portugueses de Ceilán en 1658. A guerra entre os holandeses e os kandianos continuou esporádicamente durante máis dun século.
Na illa de Timor, no arquipélago malaio, os avances holandeses foron bloqueados por un grupo autónomo e poderoso de asiáticos de orixe portuguesa chamado Topasses. os Topasses puideron manter un forte punto de apoio na illa e manter o control do comercio de sándalo. Coa axuda dos aliados locais puideron repeler as expedicións holandesas enviadas para conquistar Timor en 1653, 1655, 1656 e 1657. A súa resistencia durou ao longo dos séculos XVII e XVIII, polo que Timor oriental permaneceu baixo control portugués.
En todas as conquistas holandesas a costa dos portugueses foran modestas: algunhas posesións indonesias e algunhas cidades e castros no sur da India. O golpe máis importante que sufriu o imperio de oriente portugués foi a conquista de Malaca en 1641 (que os privou do control do estreito), de Ceilán en 1658 e da costa de Malabar en 1663, conservada aínda despois da sinatura do tratado de paz da Haia (1661).
Adelaida García Morales
Adelaida García Morales, nada en Badaxoz en 1945 ou 1946 e finada en Dos Hermanas (provincia de Sevilla) o 22 de setembro de 2014, foi unha escritora española.
Guerra Luso-Holandesa
Guerra do azucre: os portugueses contra a WIC
miniatura| A reconquista de Salvador polas tropas hispano-portuguesas ([[1 de maio|1 de maio de 1625). Lenzo de Juan Bautista Maino.]] Sorprendida polas fáciles conquistas no Leste, a República das Provincias Unidas decidiu axiña explotar a debilidade de Portugal nas Américas. En 1621 creouse a Compañía Holandesa das Indias Occidentais (West-Indische Compagnie, abreviada como WIC) para facerse cargo do comercio de azucre e colonizar América (o proxecto de Nova Holanda). A Compañía beneficiouse de grandes investimentos de capital, aproveitando o entusiasmo dos principais financeiros e capitalistas da República, como Isaac de Pinto, xudeu de orixe portuguesa. A Compañía Holandesa das Indias Occidentais, con todo, non tivo tanto éxito como a súa contraparte oriental.
Adelaida García Morales
Traxectoria
Non foi ao colexio até os 10 anos, aínda que recibiu clases da súa nai na casa. Aos 13 anos trasladouse a Sevilla, de onde eran os seus pais, cidade onde viviu gran parte da súa mocidade. Alí estuda no colexio das Teresianas, logo no Instituto Murillo e os dous primeiros cursos de Filosofía e Letras nas aulas da Fábrica de Tabacos. Nestes anos únese ao grupo de teatro Esperpento, do que tamén formaban parte Alfonso Guerra, Carmen Reina, Gualberto García e Amparo Rubiales.
Guerra Luso-Holandesa
Guerra do azucre: os portugueses contra a WIC
A invasión holandesa comezou en 1624 coa conquista da entón capital do estado do Brasil, a cidade de Salvador da Bahia, pero a conquista holandesa foi de curta duración. En 1625, unha frota conxunta hispano-portuguesa de 52 barcos e 12.000 homes reconquistou rapidamente Salvador. A cidade xogaría en diante un papel crucial como base portuguesa na loita contra os holandeses polo control do Brasil. esquerda|miniatura| Asedio holandés de [[Olinda e Recife, a maior e máis rica zona produtora de azucre do mundo. ]] En 1628 a captura dun convoi hispano cargado de prata na baía de Matanzas proporcionou aos holandeses os fondos necesarios para tentar unha nova conquista da colonia brasileira.
Adelaida García Morales
Traxectoria
A finais dos anos sesenta trasladouse a Madrid, onde continuou cos seus estudos de Filosofía e Letras até licenciarse en 1970; na universidade coñeceu a Agustín García Calvo, que a iniciou no anarquismo. En 1972 estuda escritura de guións na Escola Oficial de Cinematografía e estabelece relación co director cinematográfico Víctor Erice, que se converterá na súa parella durante máis de vinte anos. Traballou como profesora de secundaria de lingua española e filosofía; foi modelo e actriz e tamén tradutora da OPEP en Alxeria.
Miguel Juane
Miguel Juane Sánchez, nado o 17 de xuño de 1965 en Vigo, é un avogado e ex xogador de baloncesto galego. Con 2,00m de altura, a súa posición natural era a de ala. Foi internacional coa selección española.
Dende marzo de 2021 é o secretario do Consello de Administración do Deportivo da Coruña.
Adelaida García Morales
Traxectoria
Aínda que debutou no panorama literario en 1981, alcanzou o recoñecemento en 1985 cun aclamado volume que reunía dous relatos: El Sur e Bene. O primeiro relato foi levado previamente ao cine pola súa entón parella Víctor Erice co mesmo nome El Sur. Coa súa seguinte obra, El silencio de las sirenas (que transcorre en Capileira, unha localidade da Alpujarra, lugar onde residiu xunto a Erice durante cinco anos a finais da década do setenta), obtivo o Premio Herralde de Novela e tamén o Premio Ícaro (instituído polo Diario 16). En 1995 sepárase de Víctor Erice e pouco despois trasládase a vivir a Dos Hermanas (Sevilla) co seu fillo máis vello.
Guerra Luso-Holandesa
Guerra do azucre: os portugueses contra a WIC
En 1630 os holandeses volveron ao ataque e capturaron primeiro Olinda e despois Recife, rebautizada como Mauritsstadt, establecendo a colonia do Brasil holandés. O comandante portugués Matías de Albuquerque retirou as súas forzas cara ao interior, onde estableceu un campamento chamado Arraial do Bom Jesus. Até 1635, os holandeses non puideron coller azucre debido aos ataques da guerrilla portuguesa, e foron confinados aos perímetros amurallados das cidades. Finalmente, os holandeses lograron expulsar aos portugueses coa axuda dun terratenente local, Domingos Fernandes Calabar, pero durante a retirada a Bahía, Matías de Albuquerque capturou Calabar en Porto Calvo e fíxoo aforcar por alta traizón.
Adelaida García Morales
Traxectoria
Faleceu por unha insuficiencia cardíaca o 22 de setembro de 2014 en Dos Hermanas (Sevilla).
Miguel Juane
Traxectoria deportiva
Comezou a súa carreira no baloncesto no Club Bosco da Coruña, co que competiu na Primeira B (segundo nivel do baloncesto español) dende 1982. No verán de 1985 fichou polo Obradoiro, da mesma categoría, no que militou dúas tempadas baixo a batuta de Pepiño Casal.
Adelaida García Morales
Traxectoria
En 2016 publicouse a novela Los últimos días de Adelaida García Morales, da escritora Elvira Navarro que, en palabras de Elvira Navarro, non é unha biografía senón unha obra de ficción, «unha narración próxima ao falso documental» na que «Todo o que se narra é falso, e en ningún caso debe lerse como unha crónica dos últimos días de Adelaida García Morais». A obra foi duramente criticada por Víctor Erice debido a que o contido non se axusta ao anunciado no título.
Guerra Luso-Holandesa
Guerra do azucre: os portugueses contra a WIC
Os portugueses rexeitaron dúas ofensivas holandesas en Bahía en 1638. Porén, en 1641 os holandeses capturaron São Luís, estendendo o seu dominio sobre todo o noroeste do Brasil entre Maranhão e Sergipe.
Miguel Juane
Traxectoria deportiva
En 1987 marchou xunto con Ricardo Aldrey para o OAR Ferrol, tamén da Primeira B, onde se reencontrou con Alberto Abalde que fixera o mesmo camiño a tempada anterior. O equipo ferrolán, no que destacaba tamén Anicet Lavodrama, conseguiu regresar á Liga ACB ese mesmo ano. Juane debutou na máxima categoría do baloncesto español na tempada seguinte e ao remate desta deixou o club verde para ingresar polo Valladolid, nunha polémica fichaxe ao negarse o presidente do club ferrolán, Juan Fernández, a deixalo libre. Foi o primeiro deportista español en romper o seu contrato unilateralmente acolléndose ao famoso Real Decreto 1006/85, e en pagar a cláusula de rescisión, que foi dun millón de pesetas.
Nas dúas campañas nas que militou no Valladolid, o club púrpura e dourado realizou dúas das mellores actuacións da súa historia, acadando a sexta e a sétima praza da liga respectivamente e xogando unha final da Copa Príncipe de Asturias. Foi titular naquel equipo, no que militaban entre outros Arvydas Sabonis, Valdemaras Chomičius e Miguel Ángel Reyes, e fixo unha media de 11 puntos.
Guerra Luso-Holandesa
A insurrección pernambucana
dereita|miniatura| Asedio holandés de [[Olinda e Recife.]] En 1644, o gobernador de Nova Holanda Xoán Mauricio de Nassau foi destituído do seu cargo e obrigado a regresar á súa terra natal debido ao gasto excesivo e ás sospeitas de corrupción. A hostilidade mutua entre católicos portugueses e protestantes holandeses e o duro réxime fiscal imposto polos holandeses aos terratenentes empobrecidos polos estragos da guerra provocaron un forte resentimento dos colonos portugueses cara á nova administración.
Miguel Juane
Traxectoria deportiva
No verán de 1991 deixou o Valladolid e fichou polo Baskonia, onde xogou unha tempada. A continuación xogou no Oximesa de Granada e pechou a súa carreira no CAB Coruña na tempada 1993/94.
Guerra Luso-Holandesa
A insurrección pernambucana
En 1645, gran parte do Brasil holandés sublevouse baixo o liderado do propietario mulato João Fernandes Vieira, que permanecera leal aos portugueses. As forzas do WIC foron derrotadas na batalla de Tabocas, limitando aos holandeses ao perímetro das cidades costeiras fortificadas, defendidas por continxentes de mercenarios alemáns e flamengos. Ese mesmo ano, os holandeses abandonaron São Luís. A Segunda Batalla de Guararapes, en 1649, marcou o inicio do fin da ocupación holandesa do Brasil portugués, ata a súa expulsión definitiva de Recife en 1654.
África occidental e Angola
Ao mesmo tempo, os holandeses realizaron incursións contra as posesións portuguesas en África para tomar o control do comercio de escravos e completar o triángulo comercial que aseguraría a prosperidade económica de Nova Holanda.
Miguel Juane
Tras a retirada deportiva
Licenciado en Dereito, tras deixar o baloncesto exerceu como avogado no seu propio bufete na Coruña e Vilagarcía. Especializouse no campo do deporte e foi presidente do Comité Galego de Disciplina Deportiva entre 2012 e 2020, presidente da Asociación Galega de Dereito Deportivo entre 2016 e 2020, membro do Tribunal de Arbitraxe, mediador do COE e vicepresidente da Asociación Española de Mediación Deportiva.
En 1999 formou parte do equipo xudicial que tomou as rendas do Atlético de Madrid por orde da Audiencia Nacional, tras a destitución de Jesús Gil. En 2009 foi presentado como director xeral do Obradoiro, na súa nova etapa na ACB.
En marzo de 2021 converteuse no novo secretario do Consello de Administración do Deportivo da Coruña, despois de que Abanca forzase a saída do presidente Fernando Vidal, sendo substituído por Antonio Couceiro.
Guerra Luso-Holandesa
A reconquista de Luanda e Santo Tomé
dereita|miniatura| Luanda no século XVII Como os portugueses non puideron enviar reforzos suficientes ás súas colonias debido á Guerra de Restauración en curso en Portugal, en 1648 o gobernador portugués da Capitanía de Río de Xaneiro, Salvador Correia de Sá organizou unha expedición militar para recuperar Luanda aos holandeses comezando directamente do Brasil.
A principios de agosto, a frota portuguesa chegou a Luanda, onde de Sá informou á guarnición holandesa de que, como os holandeses non respectarían os termos da tregua, os portugueses non sentían a obriga de ofrecer unha. Aínda que os portugueses foron superados en número, unha rápida demostración de forza resultou na rendición de Luanda e de todas as forzas holandesas en Angola o 15 de agosto. Ao saber da caída de Luanda, a raíña Nzinga retirouse a Matamba, mentres que a guarnición holandesa de Santo Tomé abandonou a illa, que foi reocupada polos portugueses ese mesmo ano.
Segundo Tratado da Haia (1661) e paz (1663)
Os holandeses, decididos a recuperar ou manter os seus territorios, aprazaron o final do conflito. Pero como tiveron que enfrontarse aos británicos ao mesmo tempo, finalmente decidiron ofrecer a paz.
Fear Street Part One: 1994
Fear Street Part One: 1994 é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Leigh Janiak, cun guión escrito por Phil Graziadei e Janiak, a partir dunha historia orixinal de Kyle Killen, Graziadei e Janiak. Está baseado na serie de libros escritos por R. L. Stine, sendo o primeiro título da triloxía Fear Street. Está protagonizado por Kiana Madeira, Olivia Scott Welch, Benjamin Flores Jr., Julia Rehwald, Fred Hechinger, Ashley Zukerman, Darrell Britt-Gibson e Maya Hawke. O filme conta a historia dun grupo de adolescentes en Shadyside que están aterrorizados por unha serie de asasinos en serie que asolaron a vila por séculos.
Producido por Chernin Entertainment, a adaptación de Fear Street comezou en 20th Century Studios en 2015, con Janiak como director. A rodaxe da triloxía estendeuse dende marzo até setembro de 2019 en Xeorxia, estando prevista a súa estrea en xuño de 2020. Porén, a triloxía foi adiada por mor da pandemia de COVID-19. Despois da adquisición de 21st Century Fox por Disney, Chernin Entertainment acabou co acordo de distribución de 20th Century Studios e deullos a Netflix en agosto de 2020.
Fear Street Part One: 1994 estreouse en Los Angeles State Historic Park o 28 de xuño de 2021, e en Netflix o 2 de xullo de 2021, sendo estreados os próximos dous títulos Part Two: 1978 e Part Three: 1666, as dúas semanas seguintes. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica.
Copa de Campións CONMEBOL–UEFA
A Copa de Campións CONMEBOL–UEFA, antes coñecida oficialmente como Copa de Nacións de Europa/América do Sur, e comunmente como Copa Artemio Franchi, é unha competición oficial de fútbol a partido único organizada pola CONMEBOL e a UEFA, e disputada polos gañadores da Copa América e da Eurocopa. Organizado cada catro anos, é o equivalente de seleccións á antiga Copa Intercontinental, que enfrontaba aos clubs campións de clubs de Europa e América do Sur. A competición celebrou as súas dúas primeiras edicións en 1985 e 1993, antes de ser suspendida durante case tres décadas. Foi recuperada en 2022, coa disputa da chamada Finalissima, tras chegar a un acordo a CONMEBOL e a UEFA.
Primeiras edicións e supresión
Creada en 1985 como a Copa de Nacións de Europa/América do Sur, tamén foi coñecida como a "Copa Artemio Franchi" debido ao trofeo da competición, que recibiu o nome do falecido Artemio Franchi, expresidente da UEFA que morreu nun accidente de tráfico en 1983. Foi organizado conxuntamente entre a CONMEBOL e a confederación europea, funcionando como unha supercopa intercontinental. Foi concibida como o equivalente en seleccións nacionais á Copa Intercontinental de clubs, disputada entre os gañadores da Copa de Europa/Liga de Campións da UEFA e da Copa Libertadores. Debía disputarse cada catro anos, alternando a sede entre Europa e América do Sur. Xogouse por primeira vez en 1985, entre a gañadora da Eurocopa de 1984, Francia, e a gañadora da Copa América 1983, Uruguai. Francia acolleu o partido no Parc des Princes de París e gañou 2-0, con goles de Dominique Rocheteau e José Touré. A edición de 1989 non chegou a disputarse, xa que a selección dos Países Baixos (gañadora da Eurocopa de 1988) e a do Uruguai (gañadora da Copa América 1987) non conseguiron acordar unha data para o partido. A seguinte edición tivo lugar en 1993 entre os gañadores da Copa América 1991, Arxentina, e os vencedores da Eurocopa de 1992, Dinamarca. A Arxentina acolleu o partido no Estadio José María Minella de Mar del Plata e gañou 5-4 na quenda de penaltis, despois de que na prórroga se mantivese o empate a un gol. A competición quedou suprimida despois de dita edición.
Recuperación
O 12 de febreiro de 2020, a UEFA e a CONMEBOL asinaron un novo memorando de entendemento, co obxectivo de mellorar a cooperación entre as dúas organizacións. Como parte do acordo, unha comisión mixta da UEFA e da CONMEBOL examinou a posibilidade de organizar partidos intercontinentais entre Europa e América do Sur, tanto para o fútbol masculino como para o feminino e entre varios grupos de idade. O 28 de setembro de 2021, a UEFA e a CONMEBOL confirmaron que os gañadores da Eurocopa e da Copa América se enfrontarían nun partido intercontinental, cun acordo que abarcaría inicialmente tres edicións a partir de 2022. O 15 de decembro de 2021, a UEFA e a CONMEBOL asinaron de novo un memorando de entendemento renovado ata 2028, que incluía disposicións específicas sobre a apertura dunha oficina conxunta en Londres e a posible organización de varios eventos de fútbol. Confirmouse que o partido tería lugar no estadio de Wembley de Londres o 1 de xuño de 2022. Ademais anunciouse que o novo nome da Copa Artemio Franchi sería "Copa de Campións CONMEBOL–UEFA".
A primeira edición do torneo na súa nova etapa foi coñecido como a Finalissima 2022 e enfrontou ao campión da Eurocopa 2020 (celebrada en 2021), Italia, e o gañador da Copa América 2021, a Arxentina, no estadio de Wembley de Londres, Inglaterra. A Arxentina gañou o partido por 3-0, facéndose co seu segundo título.
Ría Formosa
miniatura|250px|Vista da ría Formosa A ría Formosa é unha lagoa litoral situada na rexión do Algarve, Portugal. Comprende un sistema de illas de barreira e comunica co mar a través de seis enseadas. Cinco destas enseadas son naturais e teñen características móbiles. A sexta é unha enseada artificial que foi aberta co propósito de permitir un acceso máis fácil ao porto de Faro.
Esténdese polos concellos de Loulé, Faro, Olhão, Tavira e Vila Real de Santo António, ocupando unha superficie dunhas 18 400 hectáreas ao longo de 60 km desde a praia de Ancão até a praia de Manta Rota.
Está considerado como un dos parques máis fermosos do Algarve, tendo unha importante función e un fermoso hábitat. Trátase dun espazo protexido coa consideración de Parque Natural, outorgada polo Decreto-lei 373/87, do 9 de decembro de 1987.
Anteriormente, a ría Formosa tiña a condición de Reserva Natural, constituída en 1978.
É unha zona húmida protexida que está catalogada como sitio Ramsar.
Olhão (concello)
miniatura|250px|Igrexa parroquial
Olhão (oficialmente, Olhão da Restauração), é un municipio e cidade portuguesa da rexión do Algarve (e do seu único distrito de Faro).
Xeografía
miniatura|250px|Localización de Olhão O concello de Olhão foi fundado en 1808.
Limita ao norte e ao leste co municipio de Tavira, ao oeste co de Faro, ao noroeste co de São Brás de Alportel, e ao sueste co océano Atlántico.
Segundo o censo de 2001 contaba cunha poboación de 40 808 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 322 hab./km².
Historia: a vila de Olhão da Restauração
Despois da revolta dos olhanenses contra os franceses (entre o 16 e o 19 de xuño de 1808), algúns pescadores do lugar de Olhão oferecérose para ir ao Brasil a dar ao futuro Xoán IV de Portugal a noticia da restauración do Reino do Algarve. O Bom Sucesso, como se chamaba a embarcación, chegou ao seu destino o día 22 de setembro de 1808, asombrando ao propio príncipe rexente, que recompensou aos olhanenses con diversos cargos e os condecorou. O 15 de novembro, o mesmo monarca concedia ao lugar de Olhão o nobre título de Vila do Olhão da Restauração (sic), igualándoa ás "vilas máis notábeis do Reino". Deste modo, a pequena aldea, que non tería máis de 5 000 habitantes, conseguiu separarse de Faro e transformarse en concello.
Freguesías
miniatura|200px|Freguesías do municipio de Olhão O municipio está subdividido en catro freguesías:
Laura Branigan
Laura Ann Branigan, nada en Brewster, Nova York, o 3 de xullo de 1952  e finada en East Quogue, Nova York, o 26 de agosto de 2004, foi unha cantante, compositora e actriz estadounidense. A súa canción máis popular o éxito de 1982 "Gloria", que estivo na lista de Billboard durante 36 semanas, entón un récord entre as artistas femininas. En 1984 chegou ao número un no Canadá e en Alemaña e ao número 4 nos Estados Unidos con "Self Control".
Inicios
Laura Branigan naceu en 1952 no norte do estado de Nova York, cuarta dos cinco fillos de Kathleen O'Hare Branigan (1921–2006) e James Branigan, Sr. (1914–1984), executivo de contas e corretor de fondos, que posteriormente se separaron. Criouse en Armonk.
Estudou na American Academy of Dramatic Arts de Nova York e traballou de camareira mentres estudaba. Finalmente, traballou como corista de Leonard Cohen, durante unha xira por Europa. En 1979 foi contratada por Ahmet Ertegün, de Atlantic Records, mais o selo discográfico non estaba seguro de como categorizala, dado que tiña unha voz forte, cun rango de 4 oitavas.
En marzo de 1982 lanzouse o álbum Branigan, que incluía a canción "Gloria" (gravada orixinalmente por Umberto Tozzi en 1979), que se converteu de inmediato nun éxito internacional. As radios estadounidenses non foron inicialmente receptivas á canción, xa que a combinación do son estadounidense co europeo supuña unha inminente segunda "invasión británica". A canción foi gañando posicións aos poucos, ata converterse nun dos grandes éxitos da década. Chegou a obter un disco de ouro e un disco de platino e a súa interpretación valeulle unha candidatura aos premios Grammy.
No verán de 1983, Branigan lanzou o seu segundo álbum, Branigan 2, cando o estilo europeo synthpop estaba no seu punto máis alto, e Branigan manexou moi axeitadamente a versión en inglés do tema francés "Solitaire", que alcanzou un lugar moi alto nas listas de vendas. Afirmouna nun lugar da historia da música pop e confirmou que non era unha "artista dun só éxito". Este álbum tamén supuxo o primeiro éxito de Michael Bolton, coletrista da canción "How Am I Supposed to Live Without You" e Diane Warren, quen realizou a adaptación en inglés da canción "Solitaire".
O ano 1984 foi o máis alto en canto a fama, xa que a esmagadora produción e o estilo susurrante de "Self Control", canción do cantante italiano Raf, valeulle un éxito mundial. O seu terceiro álbum asaltou a todo o mundo. Como "Gloria", foi producido polo alemán Jack White. A canción converteuse no seu maior éxito internacional, alcanzando os dez primeiros postos de vendas en numerosos países e converteuse case nun himno na radio e nas pistas de baile de todo o mundo, especialmente en Alemaña, onde estivo sete semanas no primeiro posto.
Para o cuarto álbum de Laura, Hold Me (1985), "Self Control" xa varrera territorios que os discos anteriores non coñeceran. De Suramérica a Oceanía, o tema principal "Spanish Eddie" foi o seu sexto éxito en dous anos e medio, e chegou a entrar entre os corenta primeiros, aínda que non superou a posición 20. Hold Me repetiu entre os corenta primeiros e o lanzamento da balada de rock "I Found Someone" (coescrita por Michael Bolton) entrou nas listas de AC ("Adult Contemporary Singles").
En 1987, o álbum Touch marcou un cambio na súa carreira. Cunha nova dirección e recorrendo a novos produtores, tomou un papel máis activo no seu traballo e no estudo. Este disco supuxo o seu regreso ás pistas de baile. Xunto ao trío de compositores Stock, Aitken & Waterman, produciu Shattered Glass, un dos maiores éxitos Hi-NRG. O álbum tamén incluíu a súa versión do éxito de Jennifer Rush "The Power of Love", canción que se situou entre as vinte máis vendidas durante a tempada de Nadal de 1987.
Carreira nos noventa
Laura Branigan, o novo álbum, levou de novo a cantante ás listas de estilo "High Energy" e, con Moonlight on Water, chegou ao máis alto do Top 30 AC. O sétimo álbum de Branigan, Over My Heart (1993), dirixido por Phil Ramone, foi o máis ecléctico. A madureza persoal do artista reflíctese no álbum ao expor temas transcendentais como a perda dun ser querido, un aspecto que tvio verdadeiro significado e espazo no futuro da cantante. Do mesmo disco destaca "The Sweet Hello, The Sad Goodbye", canción escrita por Per Gessle, membro do dúo sueco Roxette. Pouco tempo despois do lanzamento do álbum, deixou a escena musical para pasar un tempo co seu marido, Lawrence "Larry" Kruteck, que caera enfermo de cancro de colon. Por desgraza, Larry morreu en 1996 e non foi ata poucos anos despois cando Laura volveu á esfera pública, disposta a continuar. A pesar de experimentar o arrefriamento con respecto ao seu regreso á popularidade, a imaxe de Branigan aínda era recoñecida en todo o mundo, polo que emprendeu unha xira mundial, que incluíu lugares como Australia, Suráfrica e Chile.
Últimos anos
En 2001, gravou unha versión do éxito de ABBA "The Winner Takes It All", e comezou a traballar en material para un novo álbum, mais o regreso pospúxose debido a fracturas de ambos os fémures, que se produciron debido a unha lesión nunha escaleira na súa casa do condado de Westchester. En 2002 regresou ao espectáculo interpretando o papel de Janis Joplin no musical de off-Broadway Love, Janis, polo que recibiu numerosos recoñecementos.
Laura Branigan perdeu a vida mentres durmía na súa casa de East Quogue, en Long Island, o 26 de agosto de 2004, debido a un aneurisma cerebral. O seu pai e o seu avó paterno morreran pola mesma causa. O seu irmán Mark Branigan indicou que a cantante dixera a un amigo que sufrira dores de cabeza durante as últimas dúas semanas mais que non solicitara atención médica. Foi incinerada e as súas cinzas espalláronse polo estreito de Long Island.
Arredor de 2005, os seus seguidores abriron un memorial na casa onde vivira Laura coa súa nai, á que coidaba meses antes da súa morte. No que se converteu nun evento anual, os seus seguidores reencontráronse en 2006 e conmemoraron así a súa vida e o seu legado artístico.
Arnaut Daniel
miniatura|Arnaut Daniel.
Arnaut Daniel, nado en Ribérac (Perigord) cara a 1150 e finado cara a 1200, foi un trobador medieval occitano, coñecido por ser o representante principal dunha escola de estilo, o trobar ric, e a quen se atribúe a creación da sextina, forma poética que representa a culminación desta escola.
Traxectoria
Foron supostamente dúas as damas obxecto das súas composicións poéticas: unha aragonesa, Laura, nome que inclúe en varios xogos de palabras (laurs, l'aura) e que tempo máis tarde inspiraría ao propio Petrarca, e unha dama gascona designada co senhal (alcume) Mieills-de-Ben.
Obra
Consérvanse 18 poesías de Arnaut Daniel, das que 11 son de atribución segura, catro aparecen atribuídas a el na meirande parte dos Cancioneiros, e as tres restantes presentan dúbidas sobre a súa autoría. De todas elas só unha é un sirventés de argumento xocoso e o resto son cansós de tema amoroso.
Trobar ric
Dentro deste culto á forma característica do trobar ric, a sextina é súa forma poética máis representativa, e Arnaut Daniel, considerado por moitos o seu creador, constitúese no seu máximo representante, ata o punto de ser descrito por Dante como "il miglior fabbro del parlar materno" (Divina Comedia), o mellor artesán en lingua vulgar.
Arnaut Daniel é entón un artista da palabra que tenta introducir unha linguaxe novidosa baseada nunha serie de trazos de estilo que constitúen o trobar ric. O máis importante destes trazos de estilo é o uso da rima cara, na que se combinan a sonoridade e o coidado na selección da rima mediante o uso en posición de rima de palabras moi pouco frecuentes ou cunha resonancia fónica que provocan estrañeza no lector.
En breu brisara·l tems braus e·ill brisa busin'els brancs
O uso destas técnicas de estilo é o que lle proporciona a Arnaut Daniel a súa fama de poeta difícil e escuro.
Dir strano e o uso do adynaton
Ademais de Dante, tamén Petrarca consideraba a Arnaut Daniel un dos seus grandes mestres, e chega a definir a súa obra como dir strano, en referencia ao seu vocabulario rebuscado e orixinal, ao uso de imaxes estrañas (por exemplo "frear a meixela" co significado de calar) e incluso algún hápax.
Petrarca
En relación con todos estes fenómenos está a práctica do adynaton ou contrasentido, figura retórica consistente na enumeración de imposíbeis que deu lugar ao tópico medieval do mundo do revés, presente nos Carmina Burana. En Arnaut Daniel os adynaton son un recurso poético máis que poñen de manifesto a mestría artística do poeta.
Ieu sui Arnautz qu'amas 'aura, e chatz la lebre ab lo bou e nadi contra suberna. (Eu son Arnaut que pode recoller o vento, e cazo a lebre co boi e nado contra corrente)