cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asociación de Empresarios Polígono San Cibrao
A Asociación de Empresarios Polígono San Cibrao foi fundada en 1979 co gallo de defender os intereses das empresas situadas no Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas e proporcionarlles servizos para mellorar a súa competitividade. Ten en torno a 230 entidades asociadas ás que lles ofrece servizos diversos como a vixilancia, extinción de incendios, hixienización de zonas comúns, proxecto de humanización, servizo de primeira intervención, servizo de seguridade e televixilancia, mapa de riscos, punto de descanso do peregrino, área de recreo con senda verde, corredor verde, centro verde, planos cartográficos, directorio empresarial, sinalización nas rúas da área industrial, formación profesional e para a inserción laboral, prevención de riscos laborais, medio ambiente, comercio exterior, etc.
Historia
No ano 1983, as oficinas iniciais situadas da praza Paz Nóvoa (Ourense) trasladáronse aos locais da Caixa de Aforros de Ourense no propio polígono posibilitando a oferta de servizos como o estanco, a oficina de correo, a cafetaría e a seguridade que se ampliarían posteriormente.
A Asociación de Empresarios Polígono San Cibrao fundouse no ano 1979 co nome de Asociación de Propietarios de Parcelas do Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas co gallo de defender os intereses xerais das empresas do polígono ante a administración e promover servizos básicos e infraestruturas necesarias para o desenvolvemento das súas actividades.
Servizos
A asociación desenvolve actividades variadas : thumb|alt=O monolito é unha pedra de proximadamente 1 m de alto con ocos naturais deformes situada na área de descanso dos peregrinos e peregrinas en San Cibrao das Viñas|Monólito da área de descanso dos peregrinos e peregrinas en San Cibrao das Viñas.
Premios recibidos
A asociación ten recibido diversos premios pola súa actividade e logros :
Feodor Felix Konrad Lynen
Feodor Lynen, de nome completo Feodor Felix Konrad Lynen, nado en Múnic o 6 de abril de 1911 e finado ibidem o 6 de agosto de 1979 foi un bioquímico alemán. En 1964 foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.
Biografía
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Feodor_Lynen_with_family_1964.jpg/235px-Feodor_Lynen_with_family_1964.jpg|esquerda|miniatura| Lynen coa familia en [[Estocolmo en 1964]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7f/Grab_Feodor_Lynen_-_Friedhof_bei_St._Peter_und_Paul_%28Starnberg%29.JPG/200px-Grab_Feodor_Lynen_-_Friedhof_bei_St._Peter_und_Paul_%28Starnberg%29.JPG|miniatura| Tumba en Friedhof von St. Peter und Paul, en [[Starnberg|esquerda]] Feodor Lynen comezou os seus estudos no departamento de Química da Universidade de Múnic en 1930 e licenciouse en marzo de 1937 con Heinrich Wieland co traballo: "Sobre as substancias tóxicas na Amanita". Lynen permaneceu en Alemaña durante a Segunda guerra mundial. En 1942 converteuse en profesor de Química na Universidade de Múnic. En 1947 pasou a ser profesor axudante e en 1953 profesor de Bioquímica. A partir de 1954 foi director do Instituto Max-Planck de Química Celular de Múnic, cargo que foi creado para el por iniciativa de dous científicos de alto nivel, Otto Warburg e Otto Hahn. En 1972, este instituto fusionouse co recentemente fundado Instituto Max-Planck de Bioquímica en 1972. Tamén en 1972, Lynen foi nomeado presidente da Gesellschaft Deutscher Chemiker (GDCh).
En 1964, gañou o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina xunto con Konrad Bloch (que realizara as súas investigacións de xeito independente nos Estados Unidos), polos seus descubrimentos sobre o mecanismo e a regulación do metabolismo do colesterol e dos ácidos graxos. Estes descubrimentos tardaron moitos anos en funcionar. O Comité Nobel considerou isto importante porque comprender o metabolismo dos esterois e dos ácidos graxos pode revelar como o colesterol afecta as doenzas cardíacas e os ictus. A súa conferencia Nobel o 11 de decembro de 1964 foi "A vía do 'ácido acético activado' aos terpenos e ácidos graxos".
Traballando principalmente por separado, Lynen e Bloch descubriron os pasos que crearon o escualeno e convertérono en colesterol. Inicialmente, Lynen descubriu que se necesitaba acetato activado coa coenzima A para iniciar o proceso. Descubriu a estrutura química do acetil-coenzima A, necesaria para unha comprensión detallada das vías bioquímicas. Tamén aprendeu que a biotina, ou vitamina B7, era necesaria no proceso.
O 14 de maio de 1937, Lynen casou con Eva Wieland (1915–2002), filla do seu profesor académico. Tiveron cinco fillos entre 1938 e 1946. Feodor Lynen morreu en Múnic, Alemaña, o 6 de agosto de 1979, seis semanas despois dunha operación de aneurisma.
Odilo Fernández Rodríguez
Odilo Fernández Rodríguez, coñecido como Blas, nado en Correxais (Vilamartín de Valdeorras) o 13 de novembro de 1925 e finado na Rúa o 18 de abril de 1995, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Labrego, o seu pai, Valentín Fernández, foi detido logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, permanecendo cinco anos na cadea. Enlace da guerrilla, con 24 anos subiu ao monte en 1944. Militante comunista, integrouse na II Agrupación Guerrilleira, estivo ás ordes de Evaristo González Pérez actuando entre A Rúa e Ponferrada. En 1947 uniuse a Silvestre García López "Chimeneas" na guerrilla de Manuel Girón Bazán na provincia de Ourense. Ambos incorporáronse o ano seguinte ao grupo de Mario Rodríguez Losada "Pinche". O 20 de abril de 1949 o Destacamento Santiago Carrillo da II Agrupación do Exército Guerrilleiro foi cercado en Chavanga pola Garda Civil. Morreron todos excepto Samuel Mayo Méndez e Fermín Gutiérrez Lada. Odilo salvouse porque consideraba que o refuxio era perigoso e logo dunha discusión co xefe do destacamento, Evaristo González, marchou a noite anterior a unha aldea a 15 quilómetros. Foi acusado con Julián Mateo Vázquez do asalto ao farmacéutico de Arcos Francisco Folla a principios de 1950.
Desde a Rúa saíu de España pasando por Madrid, Barcelona e pasou a fronteira francesa por Andorra a finais de 1952, xunto coa súa compañeira Gloria Blanco Blanco, antiga enlace, a nai desta, Gloria Blanco Diéguez e Roberto López Rodríguez. Instaláronse en Francia residindo no Doubs e en París. Foi reclamado polo xuíz militar de Lugo en marzo de 1953 xunto con Abel Vázquez González, Julio Carrillo Fernández, José López Touza, Manuel Fernández Guitián, Xosé Castro Veiga e Fermín Gómez Segura, encartados na causa 181/52. En 1953 o goberno de Franco pediu a súa extradición, e estivo tres meses preso nunha cadea de París, saíndo finalmente en liberdade. Retornou definitivamente a Galicia en 1976 residindo na Rúa.
Dean Stockwell
Robert Dean Stockwell, nado nos Ánxeles o 5 de marzo de 1936 e finado en Whagarei (Nova Zelandia) o 7 de novembro de 2021, foi un actor estadounidense, cunha carreira que se estendeu durante sete décadas.
Traxectoria
Apareceu en papeis secundarios en filmes como Dune (1984), Paris, Texas (1984), Vivir e morrer nos Ánxeles (1985), Veludo azul (1986), Superdetective en Hollywood II (1987) e Tucker: The Man and His Dream (1988). Posterioremente recibiu eloxios da crítica pola súa interpretación en Casada con todos (1988), polo que foi candidato ao Óscar. Tras isto participou en The Player (1992), Air Force One (1997), The Rainmaker (1997), Batman Beyond: Return of the Joker (2000) e The Manchurian Candidate (2004).
Como actor infantil baixo contrato da Metro-Goldwyn-Mayer, Stockwell recibiu a atención do público en filmes como Levando áncoras (1945), The Green Years (1946), Gentleman's Agreement (1947), O rapaz dos cabelos verdes (1948) e Kim (1950). De mozo tivo un papel protagonista na obra de Broadway de 1957 Compulsion e na súa adaptación cinematográfica de 1959 e en 1962 interpretou a Edmund Tyrone na versión cinematográfica de Long Day's Journey into Night, polas que recibiu dous premios ao mellor actor no Festival de Cannes. Foi candidato ao Globo de Ouro polo seu papel na adaptación de 1960 da novela de D. H. Lawrence Sons and Lovers.
Stockwell faleceu de causas naturais en Nova Zelandia o 7 de novembro de 2021 aos 85 anos.
Os seus papeis televisivos incluén Rear Admiral Albert "Al" Calavicci en Quantum Leap (1989–1993), o secretario Edward Sheffield en JAG (2002–2004) e o irmán Cavil en Battlestar Galactica (2004–2009). Tralas súas interpretacións en Quantum Leap e Battlestar Galactica, participou en numerosas convencións de ficción científica. Retirouse da actuación en 2015 por problemas de saúde e centrou a súa vida na escultura e noutras artes visuais.Taos in 2009.
Almudena Domínguez Arranz
Traxectoria
Domínguez mantivo a súa vinculación á Universidade de Zaragoza durante toda a súa traxectoria profesional; nela exerceu a docencia da materia de Arqueoloxía no Departamento de Ciencias da Antigüidade, inicialmente como profesora contratada, e logo como profesora titular (desde 1987), como catedrática (desde 2012) e como colaboradora extraordinaria (desde 2020). Nesa institución académica dirixiu ademais diversos cursos de posgrao e mestrados en relación coa museoloxía, ata 2019.
As súas liñas de investigación céntranse no patrimonio arqueolóxico e numismático, na museografía e na historia das mulleres na Antigüidade. Sobre estes temas publicou máis dun centenar de traballos e dirixiu diversos proxectos de investigación, como "Política e xénero na propaganda na Antigüidade" ou "Aspectos de protourbanismo e primeiro fenómeno urbano en Europa Occidental".
Almudena Domínguez Arranz, nada en Vigo o 3 de xullo de 1949, é unha arqueóloga e profesora universitaria galega establecida en Zaragoza, especialista en patrimonio arqueolóxico e numismático da Idade Antiga.
Traxectoria
Entre 2003 e 2004, Domínguez foi profesora visitante na Universidade de Costa Rica.
Tamén encabezou diversas escavacións arqueolóxicas, sobre todo para a Carta Arqueolóxica de Aragón, na provincia de Huesca, como as realizadas en Apiés, Sangarrén e La Vispesa, e outras escavacións noutros países, como as do oppidum galo-romano de Bibracte en Borgoña (1993-2000) ou La Castellina, en Civitaveccia, Italia.​ Ademais, Domínguez foi codirectora doutras escavacións en depósitos clave como o santuario-palacio orientalizante de Cancho Roano, en Badaxoz (1990-1993), o oppidum ibero-romano de La Vispesa, en Tamarit de Llitera (1984 -2006), e o hábitat etrusco de La Castellina del Marangone, en Roma (1995-2010), entre outras moitas.
Almudena Domínguez, nada en Vigo en 1949, marchou a Zaragoza para cursar estudos de Filosofía e Letras na Universidade de Zaragoza, onde se licenciou en 1971. Acadou o seu doutoramento na mesma universidade en 1977, cunha tese titulada Las cecas Ibéricas del Valle del Ebro, que estableceu un novo modelo de investigación arqueolóxica inédito ata daquela en España, e que foi publicada e premiada en 1979 pola Institución Fernando el Católico.
Igualmente, Domínguez forma parte dos consellos científicos de varias publicacións numismáticas, como Numisma (da Sociedade Iberoamericana de Estudos Numismáticos), OMNI ou Hécate. ​
Publicacións
Ademais de decenas de artigos e colaboracións acerca de temas arqueolóxicos e numismáticos, Almudena Domínguez é autora de máis dunha ducia de monografías, entre as que se poden destacar as seguintes:
Proteína de replicación A
miniatura|Pasos na síntese do ADN nos que se mostra a RPA
A proteína de replicación A (RPA) é a principal proteína que se une ao ADN monocatenario (ssDNA) nas células eucariotas. In vitro, a RPA mostra unha moita maior afinidade polo ADN monocatenario que polo ARN ou polo ADN bicatenario. A RPA é necesaria para a replicación do ADN, a recombinación xenética e os procesos de reparación como a reparación por escisión de nucleótidos e a recombinación homóloga. Tamén exerce unha función na resposta aos danos no ADN.
Estrutura
A RPA é un heterotrímero composto polas subunidades RPA1 (RPA70, subunidade de 70kDa), RPA2 (RPA32, subunidade de 32kDa) e RPA3 (RPA14, subunidade de 14kDa). As tres subunidades da RPA conteñen seis pregamentos OB (de unión a oligonucleótidos/oligosacáridos), con dominios de unión ao ADN (DBD) designados como DBDs A-F, que unen a RPA ao ADN monocatenario.
Os DBDs A, B, C e F están localizados na RPA1, o DBD D está situado na RPA2 e o DBD E na RPA3. Os DBDs C, D e E constitúen o núcleo de trimerización da proteína con rexións enlazadoras flexibles que os conectan. Debido a estas rexións enlazadoras flexibles, a RPA considérase moi flexible e isto favorece a unión dinámica que a RPA pode conseguir. Debido a esta dinámica de unión, a RPA tamén pode adoptar diferentes conformacións e pode abranguer un variado número de nucleótidos.
Os DBDs A, B, C e D son os sitios que están implicados na unión ao ADN monocatenario. As interaccións proteína-proteína entre a RPA e outras proteínas ocorren no N-terminal da RPA1, especificamente no DBD F, xunto co C-terminal da RPA2. A fosforilación da RPA ten lugar no N-terminal da RPA2.
Funcións
Durante a replicación do ADN, a RPA impide que o ADN bicatenario se enrole de novo sobre si mesmo ou forme estruturas secundarias. Tamén axuda a protexer o ADN monocatenario do ataque das endonucleases. Isto mantén o ADN desenrolado para que a polimerase o replique. A RPA tamén se une ao ADN monocatenario durante a fase inicial da recombinación homóloga, un importante proceso na reparación do ADN e na profase I da meiose.
A hipersensibilidade a axentes que danan o ADN pode ser causada por mutacións no xene RPA. Igual que o seu papel na replicación do ADN, isto evita que o ADN monocatenario se una consigo mesmo (en zonas autocomplementarias) para que o filamento de nucleoproteína resultante poida unirse a Rad51 e aos seus cofactores.
A RPA tamén se une ao ADN durante o proceso de reparación por escisión de nucleótidos. Esta unión estabiliza o complexo de reparación durante o proceso de reparación. Un homólogo bacteriano denomínase proteína SSB, que exerce a mesma función pero non ten homoloxía de secuencias.
Bosque de Wistman
Estado de conservación
As outras dúas carballeiras de grande altitude de Dartmoor son Black Tor Copse no río West Okement no norte e Piles Copse no río Erme no sur.
Descrición
Wistman's Wood é propiedade do ducado administrativo de Cornualla e foi xestionado desde 1961 en virtude dun acordo de reserva natural co Nature Conservancy Council, English Nature e Natural England. O bosque non ten unha xestión activa, pero moitas persoas visitan o lugar a pé (accedendo na súa maioría ao extremo sur de South Wood), e o gando e as ovellas teñen acceso libre onde o terreo o permite, fóra dun pequeno recinto vallado en South Wood.
A carballeira está dividida en tres bloques principais (North, Middle e South Groves ou Woods), que abarcan en total unhas 3.5 ha. Estes ocupan a ladeira protexida do val, orientada ao suroeste, onde se expón un banco de grandes pedras graníticas ("clatter") e acumuláronse bolsas de solos de terra parda, ácidos de drenaxe libre. Arbustos adicionais de matogueira esténdense máis aló do corpo principal do bosque, o que suxire que orixinalmente se estendía pola totalidade dos clatter na ladeira do outeiro. Na actualidade, as pedras de granito fóra do bosque principal está cuberto de foxos, arándos e ocasionalmente toxeiras.
Flora
As árbores dentro da madeira son principalmente carballos pedunculados, con capudre ocasional, e uns poucos acivros, estripeiros, abeleiras e salgueiros. Os carballos distínguense polo seu hábito anano, e raramente alcanzan máis de 4.5 m en altura vertical total. As árbores tamén desenvolveron formas moi contorsionadas con troncos procumbentes, e as súas ramas principais tenden a estar sobre ou entre as rochas do chan do bosque. Algunhas árbores alcanzan de 6 to 7.6 m en altura; estes tamén adoitan ter troncos máis verticais e coroas espalladas.
O bosque de Witsman, en inglés Wistman's Wood é unha das tres carballeiras de grande altitude en Dartmoor, Devon, Inglaterra.
Historia
A Buller Stone, unha pedra ao leste do bosque, conmemora un intento en 1866 de datar as árbores, cando Wentworth Buller (con permiso do Ducado) tallou un carballo. Estimouse  que tería 168 anos.
Flora
No chan, os cantos rodados adoitan estar cubertos por liques e manchas de musgo -as especies frecuentes inclúen Dicranum scoparium, Hypotrachyna laevigata, Rhytidiadelphus loreus e Sphaerophorus globosus- e, onde se acumulou o chan, crecen parches de prados ácidos uceiras, nébodas e acedas. En lugares protexidos do gando, atópanse plantas sensibles ao pastoreo, como a alazeira, a arandeira, o xunco e a silva brava. Unha franxa de fentos rodea gran parte do bosque, demarcando a extensión dos solos de terra marrón (humus). O bosque alberga aproximadamente 120 especies de liques.
Mitos, arte e literatura
A carballeira foi inspiración de numerosos artistas, poetas e fotógrafos. Aparece en centos de relatos do século XIX. Unha tradición sostén que foi plantada por Isabella de Fortibus (1237–93).
Xeografía
A fonte do Devonport Leat, nun vertedoiro do río West Dart, está xusto ao norte do bosque.
Mitos, arte e literatura
O bosque é descrito en detalle e reflectido como un punto de grande interese en The Tree (1978), un ensaio sobre naturalismo do novelista inglés John Fowles.
Xeografía
O bosque atópase a unha altitude de 380–410 metros no val do río West Dart preto de Two Bridges, na referencia da cuadrícula SX612772.
Estado de conservación
Este é unha das carballeiras máis altos de Gran Bretaña e, como un exemplo destacado de carballos nativos das terras altas, foi seleccionado como Lugar de Especial Interese Científico en 1964. Tamén é un sitio NCR e forma parte da Reserva Natural Nacional de bosque de Wistman. A madeira tamén foi un dos motivos principais para a selección da Área Especial de Conservación de Dartmoor.
Historia
Wistman's Wood foi mencionado por escrito durante centos de anos. É probable que sexa un resto do bosque antigo que cubría gran parte de Dartmoor c. 7000 a.C., antes de que os cazadores/recolectores mesolíticos o despexasen ao redor do 5000 a.C. Os rexistros fotográficos e outros mostran que a carballeira cambiou considerabelmente desde mediados do século XIX; ao mesmo tempo, as condicións climáticas tamén se fixeron máis cálidas en xeral. Durante este período, os carballos máis vellos pasaron dunha forma raquítica/semiprostrada a unha forma máis ascendente, mentres que se desenvolveu unha nova xeración de carballos rectos e dun só talo. Os carballos máis vellos parecen ter entre 400 e 500 anos de idade, e orixináronse dentro dunha carballeira en dexeneración que sobreviviu en forma de mato durante dous séculos de clima frío. Arredor do 1620 estas árbores vellas foron descritas como "non máis altas do que un home pode tocar coa cabeza". A altura das árbores aumentou algo a mediados do século XIX, e durante o século XX duplicouse aproximadamente (en 1997 a altura máxima e media das árbores andaba polos 12 e 7 m respectivamente). Ademais, unha vaga de carballos novos marxinais xurdiu despois do 1900, duplicando aproximadamente a superficie de bosque. Parte das evidencias destes cambios provén dunha parcela de vexetación permanente situada no extremo sur de South Wood. Este é o bosque máis antigo coñecido deste tipo en Gran Bretaña, cunha pequena parte rexistrada por R. Hansford Worth en 1921.
Eurypterus
Os membros de Eurypterus medían como media de 5 a 9 cm de lonxitude, pero o individuo máis grande descuberto estímase que era de 60 cm de longo. Todos posuían apéndices que levaban espiñas e un grande par de apéndices con forma de pa usados para nadar. Eran especies xeneralistas, que con igual probabilidade podían depredar ou alimentarse de prea.
Descubrimento
O primeiro fósil de Eurypterus atopouno en 1818 S. L. Mitchill, un coleccionista de fósiles. Foi recollido da formación Bertie do estado de Nova York (preto de Westmoreland, condado de Oneida). Mitchill interpretou os apéndices do fósil como bárbulas que saían da boca. En consecuencia, identificouno como un peixe do xénero Silurus.
Descrición
E. remipes ten unha lonxitude que normalmente está entre 5 e 8 cm. E. lacustris é como media maior, de 6 a 9 cm de longo. Porén, un telson (o segmento posterior final do corpo) dun espécime desta especie chegaba a a 14,8 cm de longo, do que se infire que o espécime completo era de 55,4 cm, o que o fai o espécime máis longo descrito na literatura. Na páxina de introdución de E. remipes do sitio web da Universidade de Texas en Austin di que oespécime máis grande atopado era de 1,3 m de longo, actualmente exposto na Institución de Investigación Paleontolóxica de Nova York. Porén, ese texto describe o grupo dos eriptéridos en conxunto en vez de a Eurypterus, polo que non é posible saber se se refire a E. remipes ou a outro euriptérido.
Eurypterus é un xénero extinto de artrópodos euriptéridos, un grupo de organismos comunmente chamados "escorpións de mar". O xénero viviu durante o Silúrico, hai entre 432 e 418 millóns de nos. Eurypterus é con gran diferenza o euriptérido mellor estudado e máis coñecido. Os espécimes fósiles de Eurypterus probblemente representan máis do 95% de todos os espécimes de euriptéridos coñecidos.
Descrición
Os fósiles de Eurypterus dunha mesma área adoitan ter tamaños similares. Isto pode ser o resultado de que os fósiles fosen "ordenados" en ringleiras amontoadas a medida que eran depositados en augas pouco profundas por treboadas e a acció das ondas.
O xénero comprende 15 epecies, a máis común das cales é E. remipes, o primeiro euriptérido fósil descuberto, no estado de Nova York.
Descrición
Baseándose na anchira e estrutura de cada segmento, pode subdividirse nun ancho preabdome (segmentos 1 a 7) e un estreito postabdome (segmentos 8 ao 12). O preabdome ten os segmentos máis anchos da porción anterior do opistosoma, mentres que o postabdome consta dos últimos cinco segmentos do corpo de Eurypterus. Caa un dos segmentos do postabdome contén protrusións lterais aplanadas coñecidas como epímeros coa excepción doas últimas partes aciculares (estiliformes) do corpo chamdas telson. O segmento que precede inmediatamente ao telson (que tamén ten os epímeos máis grandes do postabdome) denomínase pretelson.
Descubrimento
Porén, De Kay pensaba que Eurypterus era un branquiópodo (un grupo de crustáceos entr os que están os Anostraca e os Cladocera). Pouco despois, o paleontólogo Richard Harlan descubriu Eurypterus lacustris en Nova York en 1835. En Estonia Jan Nieszkowski descubriu outra especie en 1858. Considerou que era da mesma especie que a do primeiro descubrimento (E. remipes); agora coñécese como E. tetragonophthalmus. Estes espécimes de Estonia son a miúdo de extraordinaria calidade, consevando a cutícula real do exoesqueleto. En 1898, o paleontólogo sueco Gerhard Holm separou estes fósiles da rocha con ácidos, o que lle permitiu examinar os fragmentos case perfectamente coservados baixo o microscopio. O seu notable estudo levou aos grandes avances modernos sobre a morfoloxía deste grupo.
Descrición
O exoesqueleto de Eurypterus está a miúdo cuberto con pequenos crecementos denominados ornamentacións. Inclúen pústulas (pequenas protrusións), escamas e estriacións. Varían segundo as especies e utilízanse para a identificación. Para descricións diagnósticas máis detalladas de cada especie de Eurypterus ver a sección de máis abaixo.
Clasificación
<!-- The genus Eurypterus belongs to the family Eurypteridae. They are classified under the superfamily Eurypteroidea, suborder Eurypterina, order Eurypterida, and the subphylum Chelicerata. Until recently, eurypterids were thought to belong to the class Merostomata along with order Xiphosura. It is now believed that eurypterids are a sister group to Arachnida, closer to scorpions and spiders than to horseshoe crabs.
Eurypterus was the first recognized taxon of eurypterids and is the most common. As a consequence, nearly every remotely similar eurypterid in the 19th century was classified under the genus (except for the distinctive members of the family Pterygotidae and Stylonuridae). The genus was eventually split into several genera as the science of taxonomy developed.
In 1958, several species distinguishable by closer placed eyes and spines on their swimming legs were split off into the separate genus Erieopterus by Erik Kjellesvig-Waering. Another split was proposed by Leif Størmer in 1973 when he reclassified some Eurypterus to Baltoeurypterus based on the size of some of the last segments of their swimming legs. O. Erik Tetlie in 2006 deemed these differences too insignificant to justify a separate genus. He merged Baltoeurypterus back into Eurypterus. It is now believed that the minor variations described by Størmer are simply the differences found in adults and juveniles within a species. The genus Eurypterus derives from E. minor, the oldest known species from the Llandovery of Scotland. E. minor is believed to have diverged from Dolichopterus macrocheirus sometime in the Llandovery. The following is the phylogenetic tree of Eurypterus based on phylogenetic studies by O. Erik Tetlie in 2006. Some species are not represented.
Descrición
Un modo alternativo de dividir o opistosoma é de acordo coa súa función, en mesosoma (segmentos 1 ao 6) e metasoma (segmentos 7 a 12). O mesosoma contén as branquias e órtganos reprodutores de Eurypterus. Os seus segmentos ventrais están cubertos por placas derivadas de apéndices coñecidas como Blatfüsse (en singular Blatfuss, palabra alemá que significa "pé laminar"). Protexidos por eles están as cámaras branquiais que conteñen os órganos respiratorios de Eurypterus. O metasoma non posúe Blatfüsse.
Descubrimento
Sete anos despois, en 1825, o zoólogo norteamericano James Ellsworth De Kay identificou o fósil correctamente como artrópodo. Nomeouno Eurypterus remipes e estabilizou o xéneor de Eurypterus no proceso. O nome significa 'á ancha' ou 'remo amplo', referíndos ás súas pats con forma de pa natatoria, do grego εὐρύς (eurús, 'ancho') e πτερόν (pteron, 'á').
Descrición
Algúns autores usan incorectamente mesosoma e preabdome de forma indistinta, e o mesmo fan con metasoma e postabdome.
Species
Species belonging to the genus, their diagnostic descriptions, synonyms (if present), and distribution are as follows:
Descrición
Os Eurypterus son sexualmente dimórficos. Na parte inferior dos dous primeiros segmentos do mesosoma hai apéndices centrais usados para a reprodución. Nas femias, son longos e esteitos. Nos machos son moi curtos. Unha minoría de autores asumen o contrario: os apéndices xenitasi máis longos son os dos machos e os curtos os das femias.
O primeiro par (apéndice I) está os quelíceros, pequenos brazos con forma de pinza para despezar a comida. Despois dos quelíceros hi tres pares de paas cutas (apéndices II, III e IV). Levan espiñas, xeralmente con dúas espiñas en cada podómero, pero no segmento máis externo hai unha soa espiña. Os últimos dous segmentos son a miúdo indistinguibles e teñen a aparencia dun só segmento que ten tres espiñas. Utiízanas para camiñar e para a captura de alimentos. O seguinte par de apéndices (apéndice V) é o que máis se parece a unha pata de todos, máis longa que os primeiros tres pares e case sen espiñas agás no segmento do extremo. O último par (apéndice VI) está formado por dúas patas anchas usadas como pas (ou remos) natatorias. As coxas do apéndice VI son anchas e planas, lembrando unha "orella". miniatura|upright=1.4|Diagrama que mostra as características anatómicas. O opistosoma (o abdome) está composto de 12 segmentos, cada un dos cales coniste nunha placa superior fusionada (terxito) e unha placa inferior (esternito). Pode subdivididirse de dúas maneirss.
Species
Eurypterus De Kay, 1825
Descubrimento
Descubríronse moitos máis fósiles nos xacementos de Nova York no século XIX e noutras partes do leste de Eurasia e América do Norte. Hoxe, Eurypterus segue sendo un dos euriptéridos máis frecuentemetne atopado e o xénero mellor coñecido de euriptérdos, que comprende máis do 95% de todos os fósiles de euriptéridos coñecidos.
Species
The list does not include the large number of fossils previously classified under Eurypterus. Most of them are now reclassified to other genera, identified as other animals (like crustaceans) or pseudofossils, or remains of doubtful placement. Classification is based on Dunlop et al.(2011).
Paleobiology
Eurypterus did not swim to hunt, rather they simply swam in order to move from one feeding site to another quickly. Most of the time they walked on the substrate with their legs (including their swimming leg). They were generalist species, equally likely to engage in predation or scavenging. They hunted small soft-bodied invertebrates like worms. They utilized the mass of spines on their front appendages to both kill and hold them while they used their chelicerae to rip off pieces small enough to swallow. Young individuals may also have fallen prey to cannibalism by larger adults.
Respiration
Examinations of the respiratory systems of Eurypterus have led many paleontologists to conclude that it was capable of breathing air and walking on land for a short amount of time. Eurypterus had two types of respiratory systems. Its main organs for breathing were the book gills inside the segments of the mesosoma. These structures were supported by semicircular 'ribs' and were probably attached near the center of the body, similar to the gills of modern horseshoe crabs. They were protected under platelike appendages (which actually formed the apparent 'belly' of Eurypterus) known as Blatfüsse. These gills may have also played a role in osmoregulation.
Descubrimento
E. remipes foi designado fósil oficial do estado de Nova York en 1984.
Ontogeny
Juvenile Eurypterus differed from adults in several ways. Their carapaces were narrower and longer (parabolic) in contrast to the trapezoidal carapaces of adults. The eyes are aligned almost laterally but move to a more anterior location during growth. The preabdomen also lengthened, increasing the overall length of the ophisthosoma. The swimming legs also became narrower and the telsons shorter and broader (though in E. tetragonophthalmus and E. henningsmoeni the telsons changed from being angular in juveniles to larger and more rounded in adults). All these changes are believed to be a result of the respiratory and reproductive requirements of adults.
Respiration
The second system are the Kiemenplatten, also referred to as gill-tracts. These oval-shaped areas within the body wall of the preabdomen. Their surfaces are covered with numerous small spines arranged into hexagonal 'rosettes'. These areas were vascularized, hence the conclusion that they were secondary breathing organs.
Descrición
esquerda|miniatura|Comparación dun home adulto medio de 170 cm de altura coa lonxitude media dun E. remipes (uns 20 cm) e o máis longo coñecido, Eurypterus lacustris, de 55,4 cm. Os artrópodos máis grandes qjue existiron foron euriptéridos. A maior especie coñecida, Jaekelopterus rhenaniae, chegaba aos 2,5 m de longo, aproximadamente o tamaño dun crocodilo. Porén, as especies de Eurypterus eran moito menores.
Paleoecology
During this period, the landmasses were mostly restricted to the southern hemisphere of the Earth, with the supercontinent Gondwana straddling the South Pole. The equator had three continents (Avalonia, Baltica, and Laurentia) which slowly drifted together to form the second supercontinent of Laurussia (also known as Euramerica, not to be confused with Laurasia).
Members of Eurypterus existed for a relatively short time, yet they are the most abundant eurypterids found today. They flourished between the Late Llandovery epoch (around 432 million years ago) to sometime during the Přídolí epoch (418.1 million years ago) of the Silurian period. A span of only around 10 to 14 million years.
Respiration
The function of the book gills are usually interpreted to be for aquatic breathing, while the Kiemenplatten are supplementary for temporary breathing on land. However, some authors have argued that the two systems alone could not have supported an organism the size of Eurypterus. Both structures might actually have been for breathing air and the true gills (for underwater breathing) of Eurypterus have yet to be discovered. Eurypterus, however, were undoubtedly primarily aquatic.
Konrad Emil Bloch
Konrad Bloch, de nome completo Konrad Emil Bloch nado en Neisse, Silesia, que hoxe é a cidade de Nysa, en Polonia o 21 de xaneiro de 1912 e finado o 15 de outubro de 2000, foi un químico alemán-polaco-estadounidense.
Investigación e recoñecemento
Independentemente de Feodor Lynen, quen tamén tiña estudado en Múnic, dedícouse ao estudo do proceso de síntese do colesterol, descubrindo que o ácido acético é o inicio dunha sucesiva cadea de reaccións químicas cuxo produto final é o colesterol. Ambos os investigadores contribuíron ao coñecemento do metabolismo intermediario de graxas e lípidos. Os avances neste campo foron determinantes no estudo das enfermidades circulatorias e no tratamento posterior da arteriosclerose.
Formación
Estudou química na Escola Técnica Superior de Múnic, especializándose en química orgánica.
Traxectoria
esquerda|miniatura| Placa de Konrad Bloch, en Nysa. esquerda|miniatura|Konrad Bloch coa súa familia en [[Estocolmo, 1964]]
Investigación e recoñecemento
Recibiu, xunto con Feodor Lynen, o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1964.
Foi un dos últimos investigadores en descubrir o importante papel do colesterol na formación de hormonas sexuais, un descubrimento que abriu o camiño para a biosíntese de esteroides activos.
Vida persoal
Bloch e a súa esposa Lore Teutsch coñecéronse por primeira vez en Múnic. Casaron nos Estados Unidos en 1941. Tiveron dous fillos, Peter Conrad Bloch e Susan Elizabeth Bloch, e dous netos, Benjamin Nieman Bloch e Emilie Bloch Sondel. Viviron durante moitas décadas no enclave Six Moon Hill de Lexington, Massachusetts. Era afeccionado ao esquí, ao tenis e á música. Konrad morreu en Burlington, Massachusetts de insuficiencia cardíaca conxestiva no 2000, aos 88 anos. Lore Bloch morreu en 2010 aos 98 anos.
Eurypterus
Paleoecology
The ancestors of Eurypterus were believed to have originated from Baltica (eastern Laurussia, modern western Eurasia) based on the earliest recorded fossils. During the Silurian, they spread to Laurentia (western Laurussia, modern North America) when the two continents began to collide. They rapidly colonized the continent as invasive species, becoming the most dominant eurypterid in the region. This accounts for why they are the most commonly found genus of eurypterids today. Eurypterus (and other members of Eurypteroidea), however, were unable to cross vast expanses of oceans between the two supercontinents during the Silurian. Their range were thus limited to the coastlines and the large, shallow, and hypersaline inland seas of Laurussia. They are now only known from fossils from North America, Europe, and northwestern Asia, cratons that were the former components of Laurussia. While three species of Eurypterus were purportedly discovered in China in 1957, the evidence of them belonging to the genus (or if they were even eurypterids at all) is nonexistent. No other traces of Eurypterus in modern continents from Gondwana are currently known.
Konrad Emil Bloch
Migración e docencia
De orixe xudía, tras o ascenso ao poder do partido nazi emigrou a Suíza e tras permanecer alí dous anos emigrou aos Estados Unidos onde adquiriu a nacionalidade en 1944. Traballou no Departamento de Bioquímica da Universidade de Columbia onde recibiu o seu doutoramento. Máis tarde pasou a traballar no departamento de Química da Universidade de Cambridge, Massachusetts, e na Universidade de Chicago. Obtivo a cátedra de bioquímica da Universidade de Harvard.
Laura Gardin Fraser
Laura Gardin Fraser, nada en Chicago o 14 de setembro de 1889 e finada en Norwalk, Connecticut, o 13 de agosto de 1966, foi unha escultora, medallista e deseñadora de moedas estadounidense.
Eurypterus
Paleobiology
Eurypterus were most probably marine animals, as their remains are mostly found in intertidal shallow environments. The concentrations of Eurypterus fossils in certain sites has been interpreted to be a result of mass mating and molting behavior. Juveniles were likely to have inhabited nearshore hypersaline environments, safer from predators, and moved to deeper waters as they grew older and larger. Adults that reach sexual maturity would then migrate en masse to shore areas in order to mate, lay eggs, and molt. Activities that would have made them more vulnerable to predators. This could also explain why the vast majority of fossils found in such sites are molts and not of actual animals. The same behavior can be seen in modern horseshoe crabs.
Laura Gardin Fraser
Carreira profesional
Entre as súas medallas máis salientables están as medallas Lindbergh, Benjamin Franklin e George C. Marshall do Congreso; a do bicentenario de Washington e a do centenario da American Numismatic Society en 1958. miniatura|A dobre estatua dedicada a Stonewall Jackson e Robert E Lee, na súa localización orixinal en Charles Village, Baltimore. Malia ser recoñecida principalmente polas súas contribucións á numismática e á medallística, Laura G. Fraser recibiu tamén encargas importantes de escultura de tamaño heroico. A máis salientable neste capítulo foi a acadada logo da súa vitoria no concurso para unha estatua ecuestre dobre dedicada aos xenerais Robert E. Lee e Stonewall Jackson. O concurso tivo lugar en 1936 e nel foron invitados a participar seis eminentes escultores, doa que só ela era unha muller —os outros cinco foron Lee Lawrie, Paul Manship, Edward McCartan, Hans Schuler e Frederick William—. Fraser rematou a dobre escultura en 1948 e foi instalada no Wyman Park, en Charles Village, Baltimore.
Primeiros anos e formación
Laura Gardin naceu en setembro de 1889, filla do executivo bancario John Emil e de Alice Tilton Gardin, unha coñecida artista, en Morton Park, un suburbio de Chicago e recibiu a súa educación primaria nas escolas locais. Logo do traslado do seu pai a Nova York en 1904, Laura asitiu á escola na vila de Rye e logo aos institutos Wadleigh e Horace Mann School, na cidade de Nova York; nesta última graduouse en educación secundaria en 1907. Desde a súa infancia amosou aptitudes para modelar figuras e traballar coa arxila, talento que desenvolveu baixo a tutela da súa nai.
Durante a primeira guerra mundial Laura Gardin Fraser foi capitá do Corpo Motorizado do Servizo de Ambulancias.
Logo do ensino secundario, Fraser estudou durante un curto período na Universidade Columbia e logo ingresou na Art Students League de Nova York (1910-1912). Durante os seus anos nesta institución académica coñeceu e tivo como profesor o escultor James Earle Fraser, con quen casou o 27 de novembro de 1913. A parella adquiriu unha casa en Westport, Connecticut, na que construíu un estudio que foi o centro da súa vida profesional durante toda a súa vida.
Carreira profesional
En xaneiro de 2016, un grupo de traballo encargado do estudo dos monumentos confederados en Baltimore recomendou que se retirase o monumento a Jackson e Lee, e os comisionados ditaminaron que a esta escultura de Fraser se lle debería ofrecer ao Servizo de Parques dos EEUU para a súa instalación en Chancellorsville, en Virxinia, o lugar onde os dous xenerais confederados se viron por derradeira vez pouco antes da batalla de Chancellorsville en 1863. A escultura foi retirada no abrente do 16 de agosto de 2017 pola cidade de Baltimore, como reacción aos disturbios ocorridos en Charlottesville uns días antes, e a súa localización futura quedou pendente de decidir. A escultura permaneceu almacenada e xerouse un debate sobre a conveniencia da destrución dos monumentos dedicados aos confederados.
En 1924 foi elixida membro asociado da Academia Nacional de Deseño, da que pasou a ser académica de pleno dereito en 1931. Tamén foi membro da Sociedade Nacional de Escultura e do Instituto Nacional das Artes e das Letras.
A Fraser débeselle tamén tres paneis de bronce para a Biblioteca da Academia Militar dos Estados Unidos en West Point, e outras obras relevantes, como un Pegaso en granito branco para os xardíns Brookgreen de Carolina do Sur.
Eurypterus
Paleoecology
Eurypterus are very common fossils in their regions of occurrence, millions of specimens are possible in a given area, though access to the rock formations may be difficult. Most fossil eurypterids are the disjointed shed exoskeleton (known as exuviae) of individuals after molting (ecdysis). Some are complete but are most probably exuviae as well. Fossils of the actual remains of eurypterids (i.e. their carcasses) are relatively rare. Fossil eurypterids are often deposited in characteristic windrows, probably a result of wave and wind action. -->
Laura Gardin Fraser
Carreira profesional
Laura Gardin Fraser finou por mor dunha apoplexía no hospital de Norwalk, Connecticut, o 13 de agosto de 1966, á idade de 76 anos,  e foi soterrada xunto ao su marido, James Earle Fraser  —finado en 1953—, no cemiterio Willowbrook de Westport, Connecticut.
En 1931 gañou tamén o concurso para deseñar unha moeda circulante, o novo cuarto de dólar Washington, mais o seu deseño gañador non foi finalmente seleccionado polo daquela secretario do Tesouro, Andrew Mellon, que preferiu no canto del un deseño de John F. Flanagan. No entanto, o deseño do anverso de Fraser co busto de Washington foi aproveitado décadas despois para unha moeda conmemorativa de ouro de cinco dólares en 1999, tamén a partir de 2022 para a serie circulante de cuartos de dólar Mulleres Americanas.
Eurypterus
Paleobiology
An alternative hypothesis for Eurypterus swimming behavior is that individuals were capable of underwater flying (or subaqueous flight), in which the sinuous motions and shape of the paddles themselves acting as hydrofoils are enough to generate lift. This type is similar to that found in sea turtles and sea lions. It has a relatively slower acceleration rate than the rowing type, especially since adults have proportionally smaller paddles than juveniles. But since the larger sizes of adults mean a higher drag coefficient, using this type of propulsion is more energy-efficient.
Laura Gardin Fraser
Carreira profesional
A súa obra tamén formou parte dos concursos de arte dos Xogos Olímpicos de Verán de 1928 e de 1932.
Soa ou facendo equipo co seu esposo, encargouse do deseño de varias moedas estadounidenses conmemorativas, entre elas o medio dólar do Centenario de Alabama (1921), as moedas conmemorativas de Ulysses S. Grant (1922), o medio dólar do Centenario de Fort Vancouver (1925), e o reverso do medio dólar conmemorativo do Oregon Trail (1926).
Paul Henri Fischer
Paul Henri Fischer (grafado ás veces como Paul-Henri Fischer) foi un médico, paleontólogo e zoólogo francés especializado en malacoloxía.
Traxectoria
Seu padrastro e a súa nai, que preveran para el unha carreira como comerciante, aceptaron a súa forte vocación e matriculárono no lycée (instituto de bacharelato) de Bordeos. Incluso na súas vacacións escolares dedicábase a estudar historia natural. Aos 16 anos, a Société Linnéenne de Bordeaux condecorouno cunha medalla de prata. As súas investigacións da fauna malacolóxica terrestre e fluvial da Xironda indicaron a existencia de especies descoñecidas.
120px|miniatura|Cylindrobulla beauii. En: "Description d'espèces nouvelles". Journal de conchyliologie. 120px|miniatura|Cylindrobulla beauii. En: "Description d'espèces nouvelles". Journal de conchyliologie.
Aos 18 anos Fischer decidiu ir a París para cursar estudos de Medicina. En 1859 terminou os seus estudos. Despois duna defensa brillante obtivo a súa aprobación como médico. Durante o seu internado pasou polos hospitais Lariboisière, Hôpital des Enfants e Hôpital à la Pitié. Terminou o seu internado o 21 de novembro de 1863 e obtivo o título de Doutor en Medicina. Ao aoo seguinte casou con Hortense Victorine Massemin en París. O 7 de novembro de 1865 naceu seu fillo Pierre Marie Henri.
A guerra franco-prusiana (1870-1871) e a conseguinte Comuna de París (1871) afectaron a vida de toda a sociedade francesa, debido a que puxeron fin ao Segundo Imperio. Durante a guerra, P. H. Fischer foi nomrado aide-major das Ambulances de la Presse (decreto do 15 de setembro de 1870). Xunto a outras, as ambulancias como á da Prensa ou a da Société française de Secours au Blessées Militaires, foron precursoras privadas da Cruz Vermella francesa. Os seus membros recollían e coidaban aos feridos, e desprazábanos e tratábanos en hospitais. Desde entón Fischer traballou sen descanso até finais de xuño de 1871 como cirurxián en catro ambulancias de París. Polo seu traballo foi nomeado chevalier da Légion d'Honneur (unha condecoración francesa de alto rango) o 19 de agosto de 1871, e a recibiu o 24 de xaneiro de 1872.
Paul Henri Fischer naceo o 7 de xullo de 1835 en París. Era fillo dun comerciante de tecidos. Con só 13 anos perdeu ao seu pai. A súa nai volveu con el á súa cidad natal, Bordeos, e en 1837 casou de novo con M. Dégranges, unha persoa moi distinguida da cidade. Dégranges ocupouse do neno e tratouno como seu propio fillo. O seu sogro tiña un gabinete cunha pequena colección de cunchas. Ao xove Fischer gustáballe estar alí e arraxalas. Suponse que nese gabinete xurdiu o seu interese pola ciencia, porque aos 14 anos insistiu en que só a ciencia atraíao e que quería ser médico.
Abreviatura
A abreviatura P. Fischer emprégase para recoñecer a Paul Henri Fischer como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Traxectoria
En 1882 entrou na Société Zoologique de France, e foi elixido como o seu presidente en 1886. En 1893 foi nomeado membro fundador da Malacological Society of London.