cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L0pht
Nome
Por suposto o nome non carece de significado. Algúns dos membros fundadores de L0pht compartiron un apartamento loft en Boston, dende onde se interconectaban e experimentaban tanto cos seus propios ordenadores persoais coma con equipos adquiridos de Flea no MIT, e outros equipos que eran recuperados do lixo.
Historia
The L0pht fundouse en Boston no 1992 como cidade para os membros e para ter os seus equipos e traballar en varios proxectos. Co tempo os membros de L0pht deixaron os seus traballos para formar unha empresa chamada L0pht Heavy Industries. Esta think tank liberou diversos anuncios de seguridade informática e creou algunhas das aplicacións de auditoría máis usadas, como L0phtCrack (crackeador de contrasinais para Windows NT).
O 19 de maio de 1998 tódolos sete membros de L0pht (Brian Oblivion, Kingpin, Mudge, Space Rogue, Stefan Von Neumann, John Tan, Weld Pond) testificaron ante o Congreso dos Estados Unidos que poderían tirar abaixo Internet en menos de 30 minutos.
En xaneiro do 2000, L0pht Heavy Industries fusionouse coa nova @stake, transformando a esta organización underground nunha compañía de seguridade White Hat destinada a axudar ás empresas a resolver problemas de seguridade.
Symantec anuncióu a adquisición de @stake o 16 de setembro do 2004 e completou a transacción o 9 de outubro dese mesmo ano.
Notas
Dous dos últimos membros (Mudge e Dildog), así como dous dos fundadores orixinais (Count Zero e White Knight), son tamén membros de CULT OF THE DEAD COW.
Veles e vents
"Veles e vents" (en Velas e ventos) é un poema de Ausiàs March, (Valencia, 1400 - Valencia, 3 de marzo de 1459) poeta e cabaleiro valenciano medieval.
Sinopse
Relata a historia dunha viaxe dende Italia a Valencia na procura da amada. O autor quérea mais non sabe se o seu amor é correspondido. No traxecto corre grandes perigos e pide axuda aos ventos para chegar a terra. Máis alá desta interpretación, tamén significa o amor e a invocación dos ventos provenientes de terras onde reina a cultura (siroco, levante, etc), a civilidade (o gregal e o ostro, etc) e o catalanismo (a tramontana).
Estrutura
O autor emprega o decasílabo clásico catalán, tamén chamado ausiasmarquià, de estrutura 4+6. Os versos son de arte maior e de rima consonante. Tamén se atopan sinalefas (exemplos: io en, no en, si atur, ...) e hiatos (exemplos: sia, faent).
O poema na cultura popular
Foi musicado e interpretado por varios autores. Así, Raimon incluíuno xa en 1970 nun sinxelo, de xeito que con está canción comeza a súa primeira musicación de Ausiàs March e no mesmo ano vólveo sacar no disco Per destruir aquell qui l'ha desert. Posteriormente, foi retomado numerosas veces polo mesmo Raimon e por Toti Soler con Ester Formosa.
Tras da Agra, Canduas, Cabana de Bergantiños
Tras da Agra é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 72 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 37 eran homes e 35 mulleres.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Dennis Quaid
Dennis William Quaid, nado o 9 de abril de 1954 en Houston, Texas, é un actor estadounidense.
Demografía da República Checa
A maioría dos 10,2 millóns de habitantes da República Checa son etnicamente e lingüisticamente checos (95%). Outros grupos étnicos inclúen xermánicos, romanís e polacos. Trala división de 1993, os eslovacos residentes na República Checa compoñen cerca de 2% da poboación actual. A fronteira entre a República Checa e a Eslovaquia está aberta para persoas con cidadanía da antiga Checoslovaquia.
Relixión
As Leis que estabelecen a liberdade relixiosa foron creadas pouco despois da revolución de 1989, revogando as antigas normativas do goberno comunista. A relixión predominante é a Católica Romana (27% da poboación); unha gran porcentaxe da poboación checa alega ser atea (59%). A comunidade xudía suma algúns miles hoxe; unha sinagoga en Praga é memorial de máis de 80.000 checoslovacos xudeus que foron mortos durante a segunda guerra mundial.
Datos demográficos
miniatura|350px|dereita|Evolución demográfica da República Checa desde 1993.
Provincia de Crotone
Crotone é unha provincia da rexión italiana de Calabria. A súa capital é a cidade de Crotone.
Ten unha área de 1.717 km2, e unha poboación total de 175.351 habitantes (2008). Hai 27 concellos na provincia.
La torre de Suso
La torre de Suso é un filme español dirixido e escrito por Tomás Fernández. É a súa ópera prima logo de ter sido guionista de 7 vidas. Trátase dunha comedia agridoce ambientada na conca mineira asturiana, rodada entre Mieres, Aller e Castrillón.
A súa banda sonora foi composta polos irmán Jose Manuel e Javier Tejedor, compoñentes do grupo de música Tejedor.
Argumento
Cundo (Javier Cámara) é un asturiano que emigrou á Arxentina na procura dunha nova vida. Dez anos despois retorna á súa terra, á Conca Mineira Asturiana, ao funeral dun antigo amigo seu, Suso. A película narra o reencontro coa súa familia e amigos e de como trata de cumprirlle a última vontade ao seu amigo recentemente falecido
Tempada 1996 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1996 foi a 18ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O vencedor foi Germán Castrillón, que gañaba ese ano o seu terceiro título. O gañador decidiuse na última proba, o Rally da Coruña, que foi puntuable para o Campionato de Galicia o Campionato de España e o Campionato de Europa. O terceiro posto de Castrillón en dita proba deulle o título de campión galego, mentres que o subcampionato foi para o santiagués Pedro Luis Castañón.
Werner Sombart
Werner Sombart (/ v ɜr n ər z ɒ m b ɑr t / ; alemán: [zɔmbaɐ̯t]) nado en Ermsleben, Harz (Alemaña), o 19 de xaneiro de 1863 e finado en Berlín, o 18 de maio de 1941, foi un economista e sociólogo alemán, cabeza da “Escola Histórica” e un dos principais científicos sociais da Europa continental do primeiro cuarto do século XX. Tamén foi considerada unha figura importante da "revolución conservadora" alemá (xunto con escritores como Thomas Mann e Ernst Jünger, filósofos Martin Heidegger e Spengler, o pai da xeopolítica Karl Haushofer, os avogados Carl Schmitt e Friedrich Hielscher entre outros).
Inicio da carrreira: socialismo e economía
Era fillo dun político liberal rico e industrial, Anton Ludwig Sombart. Estudou dereito e economía nas universidades de Pisa, Berlín, e Roma. En 1888, recibiu o seu doutoramento en Filosofía, na Universidade de Berlín baixo a dirección de Gustav von Schmoller e Adolph Wagner, daquela os economistas alemáns máis eminentes.
Sombart, naquel tempo, era un recoñecido marxista que non só estaba influído por Marx senón que tamén o interpretaba, até o punto de que Friedrich Engels afirmara que era o único profesor alemán que entendera Das Kapital. Sombart definiuse como un "marxista convencido" aínda que posteriormente, escribira que "ten que ser admitido, finalmente, que Marx cometeu erros en varios puntos importantes".
Sombart non foi o primeiro sociólogo que adicara un libro enteiro ao concepto de movemento social no momento de facer Sozialismus und soziale Bewegung, publicado en 1896. A súa comprensión dos movementos sociais foi inspirado por Marx e por un libro sobre movementos sociais de Lorenz von Stein. Para el, o crecemento do movemento obreiro era un resultado das contradicións inherentes de capitalismo. A condición proletaria creada por “amor ás masas”, o cal, xunto coa tendencia “a un xeito de vida comunitario ” na produción social, era unha característica básica do movemento social. miniatura|Portada dun dos tomos de Der moderne Kapitalismus (edición de 1928)|alt= En 1902, publicou a súa grande obra, Der moderne Kapitalismus (Historisch-systematische Darstellung des gesamteuropäischen Wirtschaftslebens von seinen Anfängen bis zur Gegenwart), apareceu en dous volumes que ampliou en 1916, e engadiu un terceiro volume en 1927. Finalmente, cada volume foi dividido en dous, até se converter, finalmente, en seis libros. Trátase dunha historia sistemática da economía e o desenvolvemento económico durante séculos e é un claro exemplo da Escola Histórica. O primeiro libro trata a transición do feudalismo ao capitalismo, e o derradeiro trata das condicións durante o século XX. O desenvolvemento de capitalismo dividiuse en tres etapas:
A pesar de que moito máis tarde foi menospreciado polos economistas neo-clásicos, e moi criticado en puntos específicos, Der moderne Kapitalismus, é aínda hoxe un traballo modelo con influencias importantes, por exemplo, na Escola dos Annales (Fernand Braudel). O seu traballo, tamén, foi criticado por Rosa Luxemburg, quen lle atribuíu "a intención expresa de introducir unha cuña entre os sindicatos e a socialdemocracia en Alemaña e para atraer os sindicatos á posición burguesa"
En 1911, Sombart, publicou, Die Juden und das Wirtschaftsleben (en galego: Os xudeus e o capitalismo moderno), que foi unha adición ao estudo histórico de Max Weber sobre a relación entre Protestantismo (especialmente Calvinismo) e Capitalismo, no que Sombart documenta a implicación xudía no desenvolvemento histórico do capitalismo. Nel, argumentaba que os fabricantes e comerciantes xudeus, excluídos dos gremios, desenvolveron unha antipatía distintiva ao fundamentals de comercio medieval, o cal viron primitivo e retrógrado: o desexo para soldos e prezos "xustos" (e fixos); para un sistema equitativo no que as partes do mercado fosen acordadas e inalterables; beneficios e medios de subsistencia modestos pero garantidos; e límites á produción. Excluído do sistema, Sombart argumentou, que os xudeus o romperon e o substituíron por un capitalismo moderno, no que a competencia era ilimitada e a única lei era atender o cliente. Paul Johnson, que considera a obra "un libro notábel", engadiu que Sombart deixara fóra da súa análise algúns elementos incómodos como a relevancia dos elementos místicos do xudaísmo e que Sombart negárase a recoñecer, como Weber fixera, que onde queira que estes sistemas relixiosos, incluído o xudaísmo, eran poderosos e autoritarios, o comercio non floreceu. Os empresarios xudeus, do mesmo xeito que os calvinistas, tendían a operar con máis éxito cando abandonaban o seu ambiente relixioso tradicional e adoptaban crenzas máis laxas. Aínda que este libro fora cualificado como filosemita cando se publicara, varios investigadores xudeus contemporáneos como Yuri Slezkine ou o historiador Jeffrey Herf defíneno como antisemita. O seu biógrafo, Franco Rizzo, cre que non hai racismo na obra de Sombart, senón máis ben unha crítica idealista da noción de raza.
En 1913, no seu libro Der Bourgeois (en galego, O burgués), Sombart pulou por proporcionar un retrato psicolóxico e sociolóxico do empresario moderno, para explicar as orixes do espírito capitalista. O libro empeza con "a cobiza do ouro", as raíces de empresa privada, e os tipos de empresarios. Os capítulos subseguintes falan sobre "a perspectiva da clase media" e varios factores que moldean o espírito capitalista: psicoloxía nacional, factores raciais, factores biolóxicos, a relixión, as migracións, a tecnoloxía e a influencia do propio capitalismo".
Nun traballo publicado en 1915, un "libro de guerra" co título Händler und Helden Sombart deu a benvida a "Guerra alemá" como o "conflito inevitábel entre a civilización comercial inglesa e a cultura heroica de Alemaña". Neste libro, segundo Friedrich Hayek, Sombart revelou un desprezo ilimitado polas "visións comerciais do pobo inglés" que perderan todos os instintos bélicos, así como o desprezo "polo esforzo universal para a felicidade individual". Para Sombart, neste traballo, o ideal máis alto era a "idea alemá do Estado. Como formularan Fichte, Lassalle e Rodbertus, o estado non estaba fundado nin formado por individuos, nin por un conxunto de individuos, nin o seu propósito era servir a ningún interese dos individuos. É unha "Volksgemeinschaft" (comunidade popular) no que o individuo non ten dereitos, senón só deberes. As reclamacións do individuo son sempre o resultado do espírito comercial. Os "ideais de 1789" - Liberdade, Igualdade e Fraternidade - son ideais caracteristicamente comerciais que non teñen outro propósito que asegurar certas vantaxes para os individuos". Sombart afirma que a guerra axudou aos alemáns a redescubrir o seu "glorioso pasado heroico como pobo guerreiro"; que todas as actividades económicas están subordinadas a fins militares; e que considerar a guerra como inhumana e sen sentido é un produto de visións comerciais. Hai unha vida máis alta cá vida individual, a vida das persoas e a vida do estado, e é o propósito do individuo sacrificarse por esa vida máis alta. A guerra contra Inglaterra foi, polo tanto, tamén unha guerra contra o ideal oposto: o "ideal comercial da liberdade individual".
Carreira media: a socioloxía
Finalmente, en 1917, Sombart converteuse en profesor na Universidade Humboldt de Berlín, daquela unha das máis preeminentes de Europa, sucedendo ao seu mentor Adolph Wagner. Permaneceu na cátedra até 1931 pero continuou ensinando até1940. Durante ese período tamén foi un dos sociólogos vivos máis famosos superando ao seu amigo Max Weber. A insistencia de Sombart na Socioloxía como parte das Humanidades (Geisteswissenschaften), como unha necesidade que "xoga" cos homes e require dunha comprensión (Verstehen) empática interna, en lugar dunha comprensión (Begreifen) obxectiva externa, (nótese que estas dúas palabras alemás tradúcense cunha única palabra en inglés understanding ou en francés compréhension), volveuse moi impopular durante a súa vida. Esta reacción proviña da contradición desta teoría coa "cientifización" das Ciencias sociais (familiarmente citada como os "celos da física"), na tradición de Auguste Comte, Émile Durkheim e Max Weber (aínda que isto sexa unha mala interpretación, Weber compartía amplamente a visión de Sombart neste tema), e que se volveu predominante durante aqueles anos.
Así e todo, por mor de que o enfoque de Sombart ten moito en común coa Hermenéutica de Hans-Georg Gadam, tamén é unha aproximación para comprender o mundo fundada sobre o Verstehen que retorna a certos círculos sociolóxicos -e mesmo filosóficos- que simpatizan con esa visión do mundo e son críticos da aproximación "científica". Os principais ensaios sociolóxicos de Sombart recóllense no seu traballo póstumo de 1956, Noo-Soziologie.
Carreira final: o nacionalsocialismo
Na súa actitude cara aos nazis, a miúdo é comparado con Martin Heidegger, así como co seu amigo e compañeiro Carl Schmitt, pero está claro que, mentres os dous últimos intentaron se-los pensadores de vanguarda do Terceiro Reich no seu campo Sombart sempre foi moito máis ambivalente. Sombart tiña moitos estudantes xudeus (en realidade máis que a proporción típica), a maioría dos cales sentíanse moderadamente positivos sobre el trala guerra, aínda que claramente non foi un heroe nin un loitador da resistencia.
Posteriormente, Sombart volveu analizar a influencia do "espírito" xudeu (en alemán, Geist) no pobo alemán (Volk) e aínda que que afirmou que non admitía o racismo dende un punto de vista biolóxico, moitos dos seus parágrafos resultan moi ambiguos especialmente na controvertida obra de 1934 Deutscher Sozialismus, onde denunciou a "era económica", é dicir, un período durante o cal "os chamados motivos materiais pretendían predominar e dominar tódalas demais aspiracións"; que nesta época na que o valor supremo son os cartos tenderá, segundo Sombart, á uniformidade dos estilos de vida, e o home ha se converter nun escaravo das necesidades artificiais; Tamén se propón definir a palabra socialismo, que para el é un principio que debe adaptarse a cada pobo de xeito diferente polo que habería tantos socialismos coma pobos e nacións. No prefacio, apoiou a idea de que é posible combinar o socialismo e o nacionalismo de xeito diferente a como o facía o Partido Nacionalsocialista; así, escribiu que "heime atopar con moitos opositores, non o dubido, dentro do partido do poder e tamén fóra". Igualmente criticou ao imperialismo occidental a quen acusa de ter espallado un capitalismo destrutor de culturas con raigames e asentadas e de ter substituído a diversidade pola "uniformidade gris da súa non-cultura". Rexeita calquera idea de "nación superior" e oponse a calquera visión racista da historia, co que difire profundamente dos nacionalsocialistas. O libro foi moi eloxiado no Wall Street Journal, mentres que Völkischer Beobachter, a prensa oficial do Partido Nacionalsocialista, foi moi crítica co libro, sinala que as súas "teñen pouco que ver co Nacionalsocialismo ".
Mais tamén defende que un "novo espírito" comezaba a "gobernar a humanidade"; a época do capitalismo e do socialismo proletario acabou, co "socialismo alemán" (nacional-socialismo) tomando o control. Este socialismo alemán pon o "benestar do conxunto por riba do benestar do individuo"; o socialismo alemán debe facer unha "ordenación total da vida" cunha "economía planificada de acordo coas regulacións estatais"; o novo sistema xurídico non conferirá aos individuos "ningún dereito senón só deberes" e que "o Estado nunca debe avaliar as persoas individuais como tales, senón só o grupo que representa estas persoas"; o socialismo alemán está acompañado polo Volksgeist (espírito nacional) que non é racial no sentido biolóxico senón metafísico: "o espírito alemán nun negro ten tantas posibilidades de existir como o espírito negro nun alemán"; a antítese do espírito alemán é o espírito xudeu, que non é cuestión de nacer xudeu nin crer no xudaísmo, senón un espírito capitalista. Os ingleses posúen o espírito xudeu e a "tarefa principal" do pobo alemán e do nacionalsocialismo é destruír o espírito xudeu.
Por outra banda, o seu libro de antropoloxía, Vom Menschen (1938), é claramente anti-nazi e, de feito, a súa publicación e distribución foran obstaculizadas polos nazis.
Legado
Como xa se dixo, na historia económica, a súa obra "Der moderne Kapitalismus" é considerado un fito e unha grande inspiración, aínda que moitos detalles foron cuestionados. As ideas clave do seu traballo económico refírense ao descubrimento, recentemente validado, da aparición da contabilidade de dobre entrada como condición esencial para o capitalismo e o estudo interdisciplinario da cidade no sentido de estudos urbanos. Como Weber, Sombart fai do sistema de contabilidade de dobre entrada un importante compoñente do capitalismo moderno. O capital pódese definir como esa cantidade de riqueza que se usa para facer beneficios e que entra nas contas ". Tamén creou o termo e o concepto de destrución creativa, que confesara tomara de Nietsche, e que é un elemento clave da teoría da innovación de Joseph Schumpeter (Schumpeter en realidade tomou moito de Sombart aínda que non o admitira e non sempre aparece axeitadamente referenciado).
Na socioloxía, os principais autores consideran a Sombart como unha "figura menor" e á súa teoría sociolóxica unha rareza ;contrariamente ao reflectido no Journal of Classical Sociology. De igual xeito, hoxe son sobre todo os sociólogos e filósofos os que xunto con economistas heterodoxos, reivindican o seu traballo.
Sombart, sempre foi moi popular no Xapón; en troques, unha das razóns da súa débil presenza nos Estados Unidos debeuse a que a maioría dos seus traballos non foron traducidos ao inglés até épocas tardías, a pesar da existencia do clásico estudo de 1906, Warum gibt es en den Vereinigten Staaten keinen Sozialismus? Así e todo, nos últimos anos os sociólogos mostraron un interese renovado polo traballo de Sombart.
Un das fillas de Sombart, Clara, casou con Hans Gerhard Creutzfeldt, quen foi o primeiro que describiu a enfermidade Creutzfeldt–Jakob.
Lista de especies de herbas aromáticas
A seguir aparece unha escolma das herbas aromáticas, especias e plantas medicinais máis comúns (as especies con nomes comúns galegos, son as que medran ou se cultivan en Galiza):
thumb|300px|Flores da [[Ruda|arruda.]] dereita|thumb|300px|Ilustración do [[ourego.]]
Notas
Os nomes vulgares en galego foron recollidos das fontes a seguir:
O Outeiro, Parada, Silleda
O Outeiro é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 38 habitantes, deles 16 eran homes e 22 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Eleccións presidenciais de Nixeria de 2011
miniatura|[[Goodluck Jonathan, do Partido Democrático do Pobo de Nixeria, é reelixido presidente de Nixeria.]] As eleccións presidenciais de Nixeria de 2011 celebráronse o 16 de abril, pospostas do 9 de abril de 2011. Goodluck Jonathan é reelixido presidente de Nixeria.
Candidatos
Hai vinte e un candidatos. Entre eles, o presidente saínte, Goodluck Jonathan, quen gañou as primarias do Partido Democrático do Pobo de Nixeria. Un acordo tácito establece dentro do seu partido que a presidencia rota cada dous termos entre un representante dos estados do norte do país, na súa maioría musulmáns, e os do sur, na súa maioría cristiáns.
1534
Outros
Historia ano a ano
Lalo Vázquez Xil
Bernardo Miguel Vázquez Xil (Lalo), nado en Cerdedo-Cotobade o 27 de maio de 1927 e finado en Vigo o 20 de xuño de 2016, foi un poeta, debuxante, xornalista, pintor, escultor, crítico de arte e escritor galego, cronista oficial da cidade de Vigo.
Traxectoria
Mestre Nacional, licenciado en Educación Física e licenciado en Ciencias da Información, dirixiu El Pope, Galicia Deportiva e o Boletín de Información Municipal de Vigo onde foi xefe de prensa e xefe de relacións públicas. Dirixiu o Museo Municipal Quiñones de León. Traballou nos xornais El Pueblo Gallego, Faro de Vigo e Atlántico Diario e nas emisoras La Voz de Vigo e COPE.
Obra
Algunhas das súas publicacións son:
Dwayne Johnson
Dwayne Johnson, nado o 2 de maio de 1972 en Hayward (California), é un loitador profesional retirado e actor estadounidense.
Traxectoria
Johnson xogou ó fútbol americano universitario e en 1991 formou parte do equipo que se proclamou campión da liga universitaria nos Estados Unidos, os Miami Hurricanes. Posteriormente xogou cos Calgary Stampeders na Canadian Football League mais abandonouna ós dous meses para pasar á loita profesional, deporte que xa practicaran seu avó, Peter Maivia, seu pai Rocky Johnson e que tamén practicaban os seus curmáns, Solofa Fatu e Eddie Fatu.
Conseguiu fama na World Wrestling Entertainment (WWE, daquela chamada World Wrestling Federation, WWF) entre 1996 e 2004 como un dos membros do equipo Nation of Domination. Alí empregaba os sobrenomes de Rocky Maivia primeiro e The Rock (A Rocha) despois. En 1998 gañou o Campionato da WWF, e converteuse nun dos loitadores máis populares. Apañou sete veces o campionato da WCF/E, dúas o Campionato Intercontinental da WWF, cinco o Campionato por equipos da WWF e dúas o World Championship Wrestling, tamén gañou o Royal Rumble de 2000.
Desde o 2001, tras aparecer en The Mummy Returns, centrou a súa carreira no cinema, con aparicións ocasionais na WWE. O seu primeiro papel protagonista foi en The Scorpion King e apareceu en filmes como The Rundown, Be Cool, Walking Tall, Gridiron Gang, The Game Plan, Get Smart e Race to Witch Mountain.
O Pereiro, Parada, Silleda
O Pereiro é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 25 habitantes, deles 10 eran homes e 15 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Devin Harris
Devin Lamar Harris, nado o 27 de febreiro de 1983 en Milwaukee, Wisconsin, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto. Cos seus 1,91 m de estatura pode xogar tanto de base como de escolta.
Traxectoria universitaria
Xogou durante tres anos na Universidade de Wisconsin. Na súa primeira tempada fíxose rapidamente co posto de titular, levando ao seu equipo a conseguir o campionato da Big Ten Conference, compartido con Illinois, Indiana e Michigan State, despois de que o ano anterior quedaran na novena posición. No seu segundo ano repetiron título de conferencia, e se clasificaron para os oitavos de final da NCAA, caendo ante Kentucky.
Xa no seu terceiro ano estivo entre os mellores universitarios do país, sendo elixido no segundo quinteto All American. Tras esa tempada, declarouse elixible para o Draft da NBA.
Dallas Mavericks
Foi elixido na quinta posición da primeira rolda do Draft da NBA de 2004 polos Washington Wizards, equipo que xa tiña un acordo previo cos Dallas Mavericks para o traspaso deste jugador e de Jerry Stackhouse e Christian Laettner a cambio de Antawn Jamison e unha cantidade de diñeiro. Na súa primeira tempada asinou 5,7 puntos e 2,2 asistencias por partido, ademais de rematar segundo na clasificación de roubos de balón en 48 minutos. Foi nomeado Rookie do mes en novembro, e participou no Rookie Challenge, o partido de novatos do All-Star Weekend da NBA 2005.
Mellorou a súa achega ofensiva na súa segunda tempada, pasando a anotar 9,9 puntos por partido, a pesar de perderse máis de 25 partidos por lesión. Na súa terceira tempada afianzouse no seu xogo, e proporcionou 10,2 puntos e 3,7 asistencias, saíndo de titular na maioría dos partidos.
New Jersey Nets
miniatura|upright|Harris cos [[New Jersey Nets|Nets.]] O 19 de febreiro de 2008 foi traspasado aos New Jersey Nets, xunto a Keith Van Horn, Trenton Hassell, DeSagana Diop, Maurice Ager, 3 millóns de dólares e dúas futuras eleccións do draft (2008 e 2010), a cambio de Jason Kidd, Malik Allen e Antoine Wright. Harris, nese intre, foi considerado coma o futuro da franquía de New Jersey. No seu debut na casa contra os Milwaukee Bucks, anotou 16 puntos e repartiu 5 asistencias en 21 minutos de xogo.
O 7 de novembro de 2008, Harris logrou a súa marca persoal de 38 puntos contra os Pistons, no día do debut de Allen Iverson como xogador da franquía de Detroit. Melloraría esa marca o 30 de novembro con 47 puntos contra os Suns, na primeira vitoria dos Nets en Phoenix dende 1993. O 19 de decembro, no primeiro partido que Dallas e New Jersey xogaban no Izod Center tras o intercambio entre os dous equipos, Harris anotou 41 puntos e repartiu 13 asistencias, a súa mellor marca da tempada ata entón. O 29 de xaneiro de 2009, Devin Harris foi nomeado coma reserva para o All Star Game da NBA. Era a primeira vez que Harris era chamado a ser All-Star na súa traxectoria. O 23 de febreiro de 2009, nun partido contra os 76ers, Harris anotou unha tripla sobre a bucina dende o medio do campo para darlle a vitoria ao seu equipo por 98-96.
Utah Jazz
O 23 de febreiro de 2012, Harris foi traspasado xunto ó rookie Derrick Favors, dúas eleccións do Draft e 3 millóns de dólares ós Utah Jazz a cambio de Deron Williams.
Mauro Alonso Cuenca
Mauro Alonso Giménez-Cuenca, nado en Vigo o 2 de agosto de 1887 e finado en Vigo o 26 de maio de 1965, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Xerente da conserveira Antonio Alonso, hijos. Foi vicepresidente da Cámara de Comercio (1921-1924) e presidente do Círculo Mercantil e Industrial de Vigo (1925-1926). Foi alcalde de Vigo durante a ditadura de Primo de Rivera.
Vida persoal
Casou con Margarita Gil Sequeiros.
Frexufre, Canduas, Cabana de Bergantiños
Frexufre é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 2 eran homes e 6 mulleres.
Instituto Universitario de Estudos e Desenvolvemento de Galicia
O Instituto Universitario de Estudos e Desenvolvemento de Galicia ou IDEGA é un organismo dependente da USC localizado en Compostela e destinado á investigación científica e ao asesoramento técnico. Supón ademais un centro de intercambio científico entre Galiza e o estranxeiro.
Pazo dos Deportes de Riazor
O Pazo dos Deportes de Riazor é un pavillón polideportivo situado na cidade da Coruña (Galiza), situado á beira do paseo marítimo da capital coruñesa, na Rúa de Manuel Murguía, xusto ao carón do Estadio Municipal de Riazor. O edificio, obra de Santiago Rey Pedreira, foi inaugurado o 1 de agosto de 1970 e ten capacidade para 5.000 espectadores. Está catalogado como elemento patrimonial.
Historia
Foi inaugurado o 1 de agosto de 1970, nun partido que enfrontou á Selección española de hóckey a patíns fronte a un combinado de xogadores do resto do mundo no que resultou vencedor o combinado español por 4-2. Contou coa presenza do Xefe do Estado Español, Francisco Franco, e a súa esposa; o ministro do Exército, tenente coronel Castañón de Mena; o delegado nacional de Educación Física e Deportes, Juan Antonio Samaranch; o alcalde da Coruña, José Pérez-Ardá; máis outras autoridades locais e galegas.
O 25 e 26 de setembro de 1982 tivo lugar no Pazo dos Deportes de Riazor a fundación do BNG.
Ademais de ser a sede habitual do HC Liceo, outros equipos como o Básquet Coruña xogan tamén os seus encontros como locais neste recinto. É ademais empregado como escenario para outras competicións deportivas, como boxeo (disputándose a final do campionato de Europa no 2011) ou esgrima.
Características e instalacións
dereita|miniatura|300px|Encontro de hóckey a patíns entre o [[Hockey Club Liceo da Coruña|Liceo da Coruña e o FC Barcelona.]]
A construción do pavillón comezou en novembro de 1968, sobre unha superficie de 5.840 m², baixo a dirección do arquitecto municipal Santiago Rey Pedreira.
A pista polideportiva central do Pazo dos Deportes de Riazor é de parqué, e está preparada para disputar encontros de diversas disciplinas deportivas como hóckey a patíns, baloncesto, balonmán etc. Conta ademais cunha pista sintética de catro rúas para a práctica do atletismo, así como tres ximnasios, sala de judo, sala de musculación e sala de esgrima, así como nove vestiarios e sala de prensa.
O pavillón foi remodelado no 2011 cun investimento de 2,4 millóns de euros. A súa capacidade é de 4.425 espectadores, aínda que durante a época dourada do HC Liceo rexistraba entradas que podían achegarse aos 10.000 espectadores, se ben na actualidade unicamente rexistra grandes entradas nos partidos importantes do Liceo.
Cosacos de Zaporozhia
miniatura|260px|O [[Hetmanato cosaco|Hetmanato e o Imperio ruso en 1751. O territorio dos Cosacos de Zaporozhia figura en violeta.]]
Os Cosacos de Zaporozhia, Exército dos Cosacos de Zaporozhia, Exército Zaporozhiano (en ucraíno: Військо Запорізьке; en polaco Kozacy zaporoscy; en checo: Záporožští kozáci) ou, simplemente Zaporozhiáns en ucraíno Запорожці, Zaporozhtsi) son algúns dos nomes que na historiografía se lle dá a unha organización territorial, política, militar e social dun grupo de cosacos ucraínos establecidos primitivamente nos arredores da cataratas do río Dniéper, na Ucraína central.
Sempre tiveron fama polo seu valor e as súas razzias. Estiveron, sucesivamente, ao servizo de Polonia, de Suecia e de Rusia. Pedro o Grande organizounos e deulles por caudillo a Mazeppa. En 1775, Catarina II trasladounos ás ribeiras do Kubán para conter aos circasiáns, e desde aquela tomaron o nome de cosacos do mar Negro (Chernomoski).
Desde 1552 (data da fundación da primeira Sitch) até 1775, estiveron dirixidos por un atamán e unha asemblea de cosacos.
En coordinación cos cosacossdo Hetmanato, os zaporozhianos combateron contra Polonia, os otománs e, máis tarde, contra Rusia, para lograr a súa independencia.
Durante a Segunda guerra mundial a inmensa maioría dos zaporozhianos puxéronse ao servizo do III Reich.
Portodabalde, Parada, Silleda
Portodabalde é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 31 habitantes, deles 17 eran homes e 14 eran mulleres. Isto supón un aumento no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
I Capuleti e i Montecchi
I Capuleti e i Montecchi (en galego Os Montesco e os Capuleto) é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani a partir dunha novela de Matteo Bandello e o libreto de Giulietta e Romeo de Nicola Vaccai. A ópera foi estreada no Gran Teatro La Fenice de Venecia o 11 de marzo de 1830.
É unha ópera á altura de La sonnambula que quizais non se prodigou tanto nos escenarios e nas discográficas por mor da dificultade para os cantantes, non só para o dúo protagonista.
Composición
Moitas persoas pensan que a ópera está baseada na traxedia de Romeo e Xulieta de Shakespeare, mais as diferenzas son moi notables, e os historiadores afirman que só algunhas das súas traxedias chegaran a Italia na época na que foi escrita e que nin Bellini nin Romani coñecían a obra. Está baseada en fontes italianas orixinais que datan do século XVI, incluíndo unha historia curta de Matteo Bandello, da colección Le novelle de 1554, seguramente a través de Belleforest e Pierre Boaistuau. Romani reescribiu para Bellini o libreto de Giulietta e Romeo que fóra escrito orixinalmente para Vaccai, que bebía da obra Giulietta e Romeo de 1818 por Luigi Scevola, e que tamén musicara E. Torriani. A escena da tumba da ópera de Vaccai ás veces representouse coa ópera de Bellini. O tema era moi popular en Italia: houbo libretos máis antigos de Luzzi para Marescalchi (1785, Venecia), Foppa para Zingarelli (1796, Milán) e Buonaiuti para P. C. Guglielmi (1810, Londres). O primeiro libreto en italiano expresamente baseado na obra de Shakespeare foi o de M. M. Marcello, para Romeo e Giulietta de Marchetti (1865, Trieste).
Estando en Venecia para preparar a estrea local de Il pirata con Giuditta Grisi como Imogene, convenceron a Bellini para que escribira a ópera para a tempada de carnaval de 1830 logo de que o Gran Teatro La Fenice (Venecia) fóra rexeitado por Giovanni Pacini. Bellini só dispuxo de mes e medio para escribila (comezou o 20 de xaneiro), polo que tanto el como o libretista empregaron material anterior. Escribiu o papel de Romeo para Grisi (cuxa presenza, xunto cunha compañía relativamente feble en homes, puido ter convencido para a elección do tema); raramente baixa de "do". Giulietta foi cantada por Maria Caradori-Allan, Tebaldo por Lorenzo Bonfigli e Lorenzo por Ranieri Pocchini Cavalieri. Bellini pretendera que o papel de Lorenzo fora para un baixo, mais no acto primeiro da partitura autógrafa traspuxo o papel para tenor, e no acto segundo o papel está escrito enteiro en clave de tenor. Aínda que estes trocos posiblemente se fixeron para Senigallia (verán de 1830), Cavalieri, o cantante da estrea, parce ter sido un tenor. As partituras publicadas e a meirande parte das representacións asignan hoxe o papel a un baixo.
Bellini conseguiu escribir a ópera en tan pouco tempo apropiándose en boa medida de música previamente escrita para a súa fracasada ópera Zaira: explicou que "Zaira, silbada en Parma, foi vingada por I Capuleti". "Oh quante volte" de Xulieta no acto I usa a romanza de Nelly "Dopo l’oscuro nembo" de Adelson e Salvini (1825, Nápoles).
Representacións
Bellini preparou unha versión para o Teatro alla Scala de Milán (26 de decembro de 1830), baixando a parte de Xulieta para a mezzosoprano Amalia Schütz-Oldosi. Os libretos máis antigos dividen a ópera en catro partes. En Boloña en 1832 María Malibrán substituíu a última parte coa escena da tumba do acto final da ópera de Nicola Vaccai, unha tradición seguida polos Romeos contralto como Alboni (a escena de Vaccai está incluída como un apéndice na partitura vocal de Ricordi). Esta versión se representou en París e Londres con Pasta como Romeo en 1833, mais en Florencia ao ano seguinte Giuseppina Ronzi de Begnis restaurou o final de Bellini. A interpretación de Wilhelmine Schröder-Devrient como Romeo en Leipzig (1834) e Magdeburg (1835) creou unha profunda impresión no xove Wagner.
Esta ópera non é moi representada na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con 29 representacións no período 2005-2010, sendo a cuarta ópera de Bellini e a 43ª en Italia.
Argumento
A historia de romeo e Xulieta, coñecida grazas a Shakespeare, ten unha orixe italiana anterior. Nesta versión da historia os Capuleto e os Montesco son faccións políticas rivales (güelfa e xibelina respectivamente). Capellio é o pai de Giulietta (Xulieta) e o líder dos Capuleto. Giulietta está prometida a Tebaldo, porén, xa se atopou con Romeo, o líder dos Montesco, e namorou del. Isto é un segredo para todos salvo Lorenzo, o seu médico e confidente. Para complicar máis as cousas, Romeo matou sen darse de conta ao fillo de Capellio (o irmán de Giulietta) nunha batalla.
Acto I
Escena 1: O pazo
Capellio e Tebaldo diríxense aos seus seguidores advertíndolles que rexeitaron unha oferta de paz dun enviado de Romeo. Tebaldo vingará a morte do fillo de Capellio para celebrar o seu matrimonio con Giulietta ('È serbata a questo acciaro'). Romeo entra disfrazado como un enviado dos Montesco, ofrecendo a paz garantida por un matrimonio entre Romeo e Giulietta. Capellio rexeita toda idea de paz. Romeo acepta o seu reto de guerra ('La tremenda ultrice spada'). Escena 2: Habitación de Giulietta
Escena 3: Outra parte do pazo
Os Capuleto están celebrando o próximo matrimonio. Recoñecido por Lorenzo, Romeo está disfrazado esperando o apoio dos seus soldados para impedir a voda. No tumulto que segue ao ataque armado dos Montesco, Giulietta ve a Romeo e novamente el lle pide, sen éxito, que escape. Capellio e Tebaldo os descobren, crendo que Romeo é o enviado dos Montesco. Giulietta tenta protexelo, mais el dilles orgullosamente o seu nome. Os Montesco entran a protexelo e os amantes fican separados polas dúas faccións.
Acto II
Escena 1: Outra parte do pazo
Giulietta espera novas da lucha. Lorenzo dille que Romeo vive, pero que pronto a levarán ao castelo de Tebaldo. Convéncea para que tome unha apócema pola que parecerá estar morta, e organizarao todo para que tanto el como Romeo estean presentes cando desperte. Capellio vai ordenarlle que vaia con Tebaldo ao mencer. Roga a seu pai que a perdone antes de morrer ('Ah! non poss'io partire'). Capellio alármase, e sospeita que Lorenzo está implicado, polo que fai que lo vixíen. Escena 2: Os subterráneos do pazo
Romeo espera impaciente a Lorenzo. Entra Tebaldo e teñen un acalorado dúo ('Stolto! a un sol mio grido'). Loitan, mais vense interrompidos por un funeral ('Pace alla tua bell'anima'), é o de Giulietta. Cada un dos rivais, cheos de remordemento, pide ao outro que lle dea morte. Escena 3: As tumbas dos Capuleto
Romeo entra e os seus compañeiros abren a tumba de Giulietta. Romeo despidese dela ('Deh! tu, bell'anima') e toma un veleno. Giulietta esperta e atopa a Romeo sorprendido pola súa morte simulada e ignorante do plan de Lorenzo. Romeo morre e Giulietta, incapaz de vivir sen el, morre sobre o seu corpo. Os Capuleto e os Montesco acusan a Capellio da traxedia.
== Orquestración == O manuscrito da Biblioteca do R. Conservatorio di Musica di Napoli prevé a utilización de:
Laboratorio
miniatura|300px|Laboratorio de bioquímica. Un laboratorio é un lugar equipado con diversos instrumentos de medida ou equipos nos cales se realizan experimentos ou investigacións diversas, segundo a rama da ciencia á que se dedique.
A súa importancia, ben sexa en investigacións ou a escala industria,l e en calquera das súas especialidades (química, dimensional, electricidade, bioloxía etc.), radica no feito de que as condicións ambientais están controladas e normalizadas, de modo que:
Temperatura
A temperatura ambiente normal é de 20 °C, variando as tolerancias en función do tipo de medición ou experimento a realizar. Amais, as variacións da temperatura (dentro do intervalo de tolerancia) han de ser suaves, por exemplo en laboratorios de metroloxía dimensional, limítase a 2 °C/h (sendo o intervalo de tolerancia de 4 °C).
Humidade
Usualmente convén que a humidade sexa a menor posible porque acelera a oxidación dos instrumentos (comunmente de aceiro); así a todo, para lograr a habitabilidade do laboratorio non pode ser menor do 50%.
Presión atmosférica
A presión atmosférica normalizada acostuma a ser, en laboratorios industriais, lixeiramente superior á externa (25 Pa) para evitar a entrada de aire sucio das zonas de produción ó abrir as portas de acceso. No caso de laboratorios con risco biolóxico (manipulación de axentes infecciosos) a situación é a contraria, xa que debe evitarse a saída de aire do laboratorio que pode estar contaminado, polo que a presión será lixeiramente inferior á externa.
Alimentación eléctrica
As variacións da tensión da rede deben limitarse cando se realizan medidas eléctricas que poden verse alteradas pola variación da tensión de entrada nos aparatos.
Po
Contrólase, por exemplo, en laboratorios de interferometría xa que a presenza de po modifica o comportamento da luz ó atravesar o aire.
Vibración e Ruído
Á marxe da incomodidade que supón a súa presenza para investigadores e técnicos de laboratorio, poden falsear medicións realizadas por procedementos mecánicos. É o caso, por exemplo, das Máquinas de medir por coordenadas.
Laboratorio de metroloxía
Os laboratorios de metroloxía clasifícanse xerarquicamente de acordo á calidade dos seus patróns. Inda que as estruturas poden variar en cada país, por regra xeral existen tres niveis:
As condicións serán tanto máis estritas canto máis alto o nivel do laboratorio.
En calquera dos niveis, os laboratorios poden ser clasificados en función da natureza das medicións realizadas: metroloxía dimensional, metroloxía eléctrica, ensaio de materiais etc. miniatura|dereita|Cadro dun laboratorio de Pietro Longhi.
Laboratorio químico
....
Evolución histórica do laboratorio
A historia do laboratorio está influída pola historia da medicina xa que o home, ó profundar sobre como é o seu organismo, require cada vez laboratorios máis sofisticados.
Giulio Gaudini
Giulio Gaudini, nado en Roma o 28 de setembro de 1904 e finado na mesma localidade o 6 de xaneiro de 1948, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de nove medallas olímpicas.
Traxectoria
Especialista nas modalidades de florete e sabre, participou aos 19 anos nos Xogos Olímpicos de 1924 celebrados en París, rematando cuarto na competición por equipos de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan gañou a medalla de ouro na proba de florete por equipos así como a medalla de bronce na competición individual. Nos Xogos Olímpicos de 1932 revalidou a medalla de bronce, ao tempo que gañaba tamén a medalla de prata na competición por equipos desa modalidade e a medalla de prata na proba individual e por equipos en sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín foi o portabandeira da delegación italiana na cerimonia inaugural e gañou a medalla de ouro nas probas de florete individual e por equipos, así como a medalla de prata na proba de sabre por equipos, rematando sexto na competición individual desta última modalidade.
Ao longo da súa carreira gañou 17 medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas oito de ouro.
As Grelas, Canduas, Cabana de Bergantiños
As Grelas é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 136 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 64 homes e 72 mulleres.
Ponte de Cernadela
dereita|miniatura|270px|A ponte desde un globo dereita|miniatura|270px|O [[río Tea ao seu paso por Cernadela.]]
A ponte de Cernadela é unha ponte que cruza o río Tea ao seu paso polo lugar do Ceo en Cernadela, na parroquia de Riofrío no concello pontevedrés de Mondariz. De orixe romana, a ponte actual data do século XV, con sucesivas restauracións.
Historia
A primeira ponte constrúese para salvar o río Tea durante o dominio romano da Gallaecia. Testemuño disto é a aparición de restos de cerámica e dunha estela antropomórfica da época no ano 1958, cunha inscrición da Vía XVIII (itinerario de Antonino Pío), que unía dúas das capitais da Gallaecia: Brácara (hoxe Braga) con Astúrica (hoxe Astorga). A ponte actual é practicamente o deseño do século XV, con importantes restauracións nos séculos XVII e XVIII, polo que xa non se perciben os riscos romanos orixinais. Nos últimos séculos construción serviu ademais de paso cara ás diferentes feiras.
Coma as outras grandes pontes do Tea (dos Remedios, das Partidas e de Fillaboa), a ponte arrodéase de lendas e rituais ancestrais como o bautismo anticipado.
Descrición
Ponte en arco de fábrica de cantaría de perpiaño de granito. Conta con cinco arcos de volta perfecta, agás o central (e maior), que é oxival ou apuntado medio punto, a excepción do central, que é oxival. O taboleiro, algo alombado, ten unha lonxitude total de 70 m. Nas dúas pías a carón do arco central apuntado áchanse dous tallamares augas arriba, para cortar a corrente e estabilizar a ponte xa que o caudal do Tea é importante e adoita ter enchentes no inverno. Aínda se conserva a calzada orixinal de laxes e os peitorís de granito.
Contorna
Augas arriba existe unha praia fluvial en plena Rede Natura 2000 (do río Tea). Consérvanse tamén restos da antiga calzada que levaba á ponte. Tamén existen á beira da ponte vellas edificacións que servían coma pousadas e fornecedoras dos carruaxes que transitaban pola ruta. Preto da ponte áchase tamén un gran muíño de auga con tres infernos (Muíño do Cubo).
Conservación
O estado de conservación da ponte é moi bo. O concello de Mondariz dirixiuse en 2012 á Xunta de Galicia para iniciar os trámites legais para incluír a ponte na categoría de Bens de Interese Cultural xunto cos gravados rupestres de Gargamala, un dos máis espectaculares de Galicia e o máis importante de toda a comarca do Condado.
Eleccións ao Parlamento de Finlandia de 2011
As eleccións parlamentarias de Finlandia de 2011 celebráronse o 17 de abril e déronlle a vitoria ao Partido de Coalición Nacional de Jyrki Katainen, quen se converteu en primeiro ministro. Foi posible a votación anticipada en Finlandia do 6 ao 12 de abril e no estranxeiro do 6 ao 9 de abril. Con estas eleccións, elíxense os 200 representantes do Parlamento finlandés.
Eleccións parlamentarias
Na elección de 2011 participaron 17 partidos rexistrados, 3 listas comúns e 12 asociacións de electores, para un total de 2.315 candidatos.