cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monte do Templo
Crise en xullo de 2017
En xullo de 2017 prodúcese unha nova crise na chaira das mesquitas iniciada co asasinato de dous policías israelís na cidade vella de Xerusalén por parte de tres terroristas musulmáns que foron posteriormente abatidos. As autoridades israelís decidiron o peche do recinto. Reabriuse dous días despois tras instalar arcos detectores de metais. A autoridade israelí considerou que quen atentou contra os dous policías esconderon as súas armas na zona da chaira das mesquitas. A comunidade musulmá rexeitou as novas medidas de seguridade e o interpretaron como un intento por parte de Israel de modificar o "status quo" da zona. Nos enfrontamentos durante estes días morreron 4 palestinos (3+1) e 3 israelís asasinados por un mozo palestino supostamente para vingar o peche da mesquita Al Aqsa.
DAMA
DAMA (acróstico do inglés DArk MAtter) é un proxecto que abrangue investigacións sobre partículas de materia escura e outros procesos raros con aparellos de centelleo de alta pureza.
Inclúe os experimentos DAMA/NaI (xa rematado) e DAMA/LIBRA. Foi unha colaboración pioneira na procura da materia escura no halo galáctico, feita visible por DAMA/NaI e asegurada por DAMA/LIBRA.
D12
D12 (tamén coñecido como The Dirty Dozen e D-Twizzy) é un grupo de hip hop orixinario de Detroit, Míchigan. Cos seus álbums Devil's Night en 2001 e D12 World en 2004 alcanzou o posto máis alto na lista de álbums dos Estados Unidos, Reino Unido e Australia. D12 foi formado en 1990, pero só atinxiron o éxito no mundo do rap cando Eminem, líder do grupo, acadou a fama internacional a principios de século, aínda que D12 tivese éxito no terreo underground uns anos atrás.
Membros actuais
D12 actualmente está composto por cinco membros:
Inicios
Proof formou D12 como un colectivo de rap de MC's de Detroit, entre os que se incluían a Bizarre, Eminem, Eye Kyu, Killa Hawk e Fuzz Scoota. Charging Soldier estivo no grupo brevemente, xa que o botaron por diferenzas con outros membros de D12. Varios membros comezaron a facerse un nome no hip hop a finais dos 90. Bizarre gañou o premio Inner City Entertainment's Flava of the Year, sacaría un álbum chamado Attack Of The Weirdos e converteríase nun membro de Tha Outsidaz con Eminem e Rah Digga. Proof gañou unha competicíón de freestyle da revista The Source en 1998.
Mai Yamani
Mai Yamani (مي يماني), nada no Cairo o 6 de setembro de 1956, é uha antropóloga e profesora saudita.
Traxectoria
Filla de nai iraquí, de Mosul, e de pai saudita, da Meca, Ahmed Zaki Yamani, que foi Ministro de Petróleo durante a crise do petróleo de 1973. A familia paterna era do Iemen, de onde tomaron o apelido Yamani ("do Iemen").
Foi á escola en Bagdad e na Meca, e foi ao instituto Château Mont-Choisi en Losana, Suíza entre 1967 e 1975. Graduouse summa cum laude no Bryn Mawr College en Pensilvania, e fixo un mestrado en antropoloxía social no Somerville College da Universidade de Oxford. Despois doutorouse pola mesma institución.
Foi lectora universitaria en Arabia Saudita, e despois traballou en laboratorios de ideas no Royal Institute for International Affairs de Londres, a Brookings Institution de Washington, D.C., e no Carnegie Middle East Center de Beirut.
Fala árabe, inglés, francés e castelán, e entende o persa, o hebreo e o italiano.
Califa do Toureo
miniatura|[[Lagartijo, "O Gran Califa".]] Califa do Toureo é un título honorífico que se concede aos grandes toureiros orixinarios da provincia de Córdoba, España.
O título foi creado polo escritor Mariano de Cavia, quen nomenou o primeiro deles ao chamar Califa do Toureo ao toureiro Rafael Molina, coñecido como Lagartijo. Os seguintes tres califas (Guerrita, Machaquito e Manolete) foron nomeados polo pobo de Córdoba.
O 29 de outubro de 2002, foi nomeado como o quinto Califa do Toureo, Manuel Benítez "El Cordobés", polo Concello de Córdoba, a petición de numerosas asociacións e colectivos da provincia.
Sarcopterixios
A dos sarcopterixios (Sarcopterygii), é unha clase, ou superclase, segundo os       autores, de vertebrados gnatostomados que comprende unhas poucas especies actuais de peixes óseos coñecidos na bibliografía internacional como peixes de aletas carnosas ou peixes de aletas lobuladas.
Características
Os peixes sarcopterixios posúen esqueleto óseo, teñen mandíbulas e dentes con esmalte. A pel está recuberta por escamas que, nas especies extintas, posuían unha capa de cosmina na superficie. Nas especies actuais a aleta caudal é dificerca: a columna vertebral chega ata o extremo da cola e a membrana desenvólvese simetricamente cara a arriba e cara a abaixo. As aletas son pares e posúen unha única peza esquelética basal, con raios dermais curtos.
As branquias están sostidas por arcos branquiais. O corazón ten un seo venoso, un cono arterioso e dous atrios, e presenta división parcial do ventrículo. A circulación presenta dous circuítos, pulmonar e sistémico, diferenciados. Os pulmóns utilízanse para respirar no caso dos dipnoos, pero non no caso do celacanto, no que cumpre a función dun órgano de flotación. O sistema nervioso posúe cerebro, cerebelo e lobos ópticos diferenciados.
Descrición
A clase dos sarcopterixios foi descrita en 1955 (como superclase) polo paleontolólogo e zoólogo estadounidense Alfred Sherwood Romer, no seu traballo "Herpetichthyes, Amphibioidei, Choanichthyes or Sarcopterygii?". Nature 176: 126.
Etimoloxía
O termo Sarcopterygii está formado polo elemento do latín científico sarco-, tirado do grego antigo σάρξ σαρκός sárx, sarkós, "carne", e a palabra grega πτέρυξ πτέρ υγος ptéryx, ptérygos "aleta", coa adición da desinencia -ii, indicando plural. Literalmente: "os de aletas de carne", aludindo á súa principal catacterística.
Clasificación
O carácter distintivo de posuíren aletas pares carnosas e lobuladas, que lembra as extremidades de tipo quiridio dos primeiros anfibios, e proba que os vertebrados terrestres descenden dos antigos peixes sarcopterixios. Esta relación de descendencia obriga, na sistemática cladística, a incluír os tetrápodos dentro dos Sarcopterygii, formando con eles un taxon monofilético (véxase filoxenia máis abaixo).
Na clasificación taxonómica clásica, a clase dos Sarcopterygii comprende tres subclases: miniatura|300px|Modelo de [[Latimeria chalumnae no Museo de Historia Natural da Universidade de Oxford.]]
Clasificación segundo o SIIT
Segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT), a clase comprende as seguintes ordes:
Clase Sarcopterygii
Especies actuais
Na actualidade só sobreviven as seguintes especies de sarcopterixios:
miniatura|300px|No [[Devoniano superior a especiación dos vertebrados descendentes de peixes de aletas lobuladas peláxicos (como Eusthenopteron) mostra a seguinte secuencia de adaptacións: Panderichthys, coloniza baixos lamnacentos. Tiktaalik, con aletas semellantes a patas que podían arrastralo ata terra. Primeiros tetrápodos, en zonas pantanosas colmatadas por vexetación: Acanthostega, con patas de oito dedos. Ichthyostega con patas. Entre os descendentes cóntanse tamén formas peláxicas como os celacantos.]]
Filoxenia
As relacións filoxenéticas dos sarcopterigios son as seguintes:
Santa María de Lurdes, Curtis
Santa María de Lurdes é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Curtis. Segundo o padrón municipal en 2004 tiña 1420 habitantes (747 mulleres e 673 homes), 45 máis que en 1999. A poboación está distribuída en 6 entidades de poboación en 2,3 km².
Aínda que segundo o Nomenclátor de Galicia o nome da parroquia civil é Santa María de Lurdes, a parroquia eclesiástica denomínase Nosa Señora de Lourdes. Pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
Historia
miniatura|esquerda|Sinal en Curtis da igrexa de Lourdes.
A estación de Curtis e as estradas Curtis-Santaia, A Coruña-Ourense e a comarcal Santiago-Curtis, deron lugar ao nacemento dunha gran feira. Polo aumento da poboación e as necesidades da feira creouse unha nova capela que co tempo se converteu na igrexa parroquial de Lourdes de Curtis.
A parroquia de Nosa Señora de Lurdes foi desmembrada de Santa María de Fisteus e constituída parroquia independente pola real Orde da Dirección General de Justicia, Culto y Asuntos Generales o 10 de outubro de 1928, adquirindo total independencia por un Decreto do Arcebispado de Santiago de data 1 de febreiro de 1929.
DAMA/NaI
DAMA/NaI foi un experimento pioneiro na investigación da presenza de partículas de materia escura no halo galáctico analizando a firma independente da modulación anual. Baséase en que a velocidade da Terra na órbita ao redor do Sol e a velocidade do Sistema Solar con respecto ao centro da galaxia (que en tempos curtos poden ser considerados constantes) varían no tempo, co que a Terra tería que ser exposta a un máis alto fluxo de partículas de materia escura ao redor do 2 de xuño, cando a súa velocidade orbital é engadida á do sistema solar con respecto á galaxia e a un máis pequeno ao redor do 2 de decembro, cando as dúas velocidades teñen sentido contrario. A sinatura de modulación anual é distintiva dado que o efecto inducido por partículas de materia escura teñen que satisfacer moitos requisitos de xeito simultáneo.
Descrición
O conxunto experimental foi localizado no subsolo profundo no Laboratori Nazionali del Gran Sasso en Italia.
O experimento está constituído por nove cristais de Ioduro de Sodio contaminados con Talio [NaI(Tl)] de baixa radiaoctividade de centelleo de 9,7 kg cada un, cun emprego de 0,29 toneladas por ano. Cada cristal foi faceteado por dous fotomultiplicadores de baixo fondo a través de guías de luz de 10 cm. Os detectores foron instalados no interior dunha caixa selada de cobre con nitróxeno líquido de alta pureza, para illar os detectores do aire con trazas de radon, gas radioactivo. Para reducir o fondo ambiente natural, a caixa de cobre foi encerrada dentro dunha armazón de follas pasiva multicomponente, feita de cobre, chumbo, polietileno/parafina, e cadmio. Unha caixa de plexiglás encerra asemada o conxunto nunha atmosfera de nitróxeno de alta pureza. Un moderador de neutróns de 1 m de formigón rodea a construción.
Resultados
O traballo realizouse sobre 7 ciclos anuais (1995–2002). A presenza de evidencias positivas dun modelo foi informada por primeira vez no outono de 1997 e publicada no comezo de 1998. O documento final co conxunto de resultados foi publicado no 2003, despois de ter reamtado o experimento en xullo de 2002. Diversas investigacións derivadas teñen continuado e asemade están a ser publicadas.
O modelo-evidencia independente é compatíbel cun conxunto grande de escenarios con respecto á natureza do candidato materia escura e disciplinas realacionadas coa astrofísica, física nuclear e física de partículas. Por exemplo: neutralinos , materia escura inelástica , materia escura autointeractiva , e neutrinos pesados  de 4ª xeración.
Foi levada a cabo unha investigación cuantitativa coidadosa de fontes posíbeis de erro sistemático e reaccións laterais, e publicada ó tempo de cada liberación de datos. Non foi atopado ningún efecto sistemático ou reacción lateral a ter tomada en conta para a amplitude de modulación observada e de xeito simultáneo satisfacer todos os requisitos da sinatura.
O experimento tamén obtivo e publicou moitos resultados noutros procesos e/ou aproximacións.
Escepticismo
Os resultados negativos desde o XENON Dark Matter Search Experiment parecen contradicir os resultados de DAMA/Nal.
A colaboración COSINE-100 en Corea tratou de confirmar ou refutar o sinal de DAMA, utilizando cristasis semellantes de NaI(Ti). Publicaron os seus resultados en decembro de 2018 en Nature; a súa conclusión foi que os resultados das interaccións WIMP–nucleón son a causa da modulación anual observada pola colaboración de DAMA".
Seguimento
DAMA/NaI foi substituído polo experimento de nova xeración DAMA/LIBRA. Estes experimentos son levados a cabo por investigadores italianos e chineses.
Río Orange
O río Orange é o segundo río máis importante do sur de África despois do río Zambeze e o máis importante da república de Suráfrica. Nace nos montes Drakensberg en Suráfrica e percorre a fronteira entre este país e Lesotho, a uns 193 km da costa do océano Índico. O río Orange encamíñase non obstante cara ao oeste, nun percorrido de 2.200 km, trazando a fronteira meridional da Provincia do Estado Libre. Posteriormente discorre delimitando a fronteira entre Namibia e Suráfrica e desemboca no océano Atlántico na cidade de Alexander Bay, a metade de camiño entre Walvis Bay e Cidade do Cabo.
O seu afluente máis destacado é o río Vaal, que tamén nace na cordilleira Drakensberg, ao leste de Xohanesburgo e forma a fronteira entre o Transvaal e o Estado Libre, antes de unirse co Orange ao sueste de Kimberley. Tras unirse co Vaal, o Orange percorre os terreos áridos e salvaxes do sur da rexión de Kalahari e Namaqualand.
Durante os últimos 800 km do seu curso recibe moitos regueiros intermitentes e varios wadis. O volume do caudal redúcese considerablemente debido á evaporación. Na estación de chuvias, o Orange convértese nun impetuoso torrente.
O río é un dos que leva máis arrastres de terras no mundo, estimándose nuns 60 millóns de toneladas anuais. No seu percorrido alimenta o encoro de Gariem (Gariem Damp), cun muro de 88 m de altura e 900 m de lonxitude cerrando o lago artificial duns 360 km2.
O río foi descuberto por europeos en 1760 e foi bautizado co nome da Casa de Orange dos Países Baixos arredor de 1777-79.
DSCS II
thumb|256px|Representación dun satélite DSCS II.
DSCS II (Defense Satellite Communications System II) foi un tipo de satélite de comunicacións militar dos Estados Unidos fabricado por TRW.
Características
Os satélites DSCS II eran xestionados pola Axencia de Comunicacións de Defensa para a Forza Aérea dos Estados Unidos. Proporcionaban comunicacións seguras de voz e datos para o exército estadounidense e foron continuación dos satélites DSCS I, aínda que a diferenza destes estaban situados nunha órbita xeoestacionaria.
Os satélites tiñan forma cilíndrica, tiñan unha masa de entre 500 e 600 kg, estabilizábanse mediante xiro e alimentábanse mediante células solares que recubrían o lateral do satélite, producindo ata 535 W de potencia que se almacenaban en tres baterías de níquel-cadmio cunha capacidade total de 36 Ah. O sistema de propulsión usaba hidracina a carga útil dos satélites consistía en dous transpondedores en banda X de 20 W de potencia cada un e 500 MHz de ancho de banda. As antenas eran direccionais e móbiles para transmitir a zonas concretas. Cada satélite tiña capacidade para trasmitir 1300 canais de voz ou 100 Mbps de datos.
Lanzáronse un total de 16 satélites DSCS II entre 1971 e 1983, todos mediante foguetes Titan 23C excepto os dous últimos, que o fixeron a bordo de Titan 34D. Catro deles non chegaron a órbita por problemas co foguete lanzador. O último satélite DSCS II en uso foi desactivado en 2008.
Ismaël Lô
Ismaël Lô, nado en Dogondoutchi, Níxer o 30 de agosto de 1956, é un músico senegalés.
Traxectoria
Fillo dun senegalés e unha nixeriana, pouco tempo despois do seu nacemento, a súa familia volveu ao Senegal, onde se estableceron na cidade de Rufisque, preto da capital Dacar. É un cantante e artista moi versátil que, á parte das súas habilidades como cantante, tamén toca a guitarra e a harmónica.
Nos anos 70 Lô estudou na Escola de Arte de Dacar e máis tarde uniuse ao grupo Super Diamono, abandonándoo en 1984 para empezar a súa carreira en solitario. Durante os catro anos seguintes Lô gravou cinco álbums de grande éxito.
En 1990 Lô asinou un contrato musical con Barclay e gravou en Francia o seu sexto álbum: Ismael Lo. Grazas ao éxito do seu sinxelo "Tajabone", o disco tornouse nun hit nas listas europeas..
Iso foi gravado e publicado en 1994 e tamén se converteu nun éxito. O disco contén melodías de guitarra e música tradicional senegalesa como o mbalax. Ao ano seguinte Lô estivo de xira por África. O álbum recompilatorio Jammu Africa publicouse en 1996. A canción "Without Blame" é un dueto con Marianne Faithfull.
En 2002 concedéuselle o título de Cabaleiro Lexión de Honra.
O seu último álbum Sénégal, gravouse en Dacar, París e Londres. Lô di del: "Dándolle a este álbum o título de Sénégal foi a miña forma de pagar tributo ao meu país, en recoñecemento por todos os regalos que me deu".
Río Zambeze
O río Zambeze é un longo río da África Austral, o cuarto pola súa lonxitude de todo o continente africano (tras o Nilo, o Congo e o Níxer) e o máis longo dos que desembocan no océano Índico.
Ten unha lonxitude total de 2.574 km. Nace en Zambia, no límite con República Democrática do Congo e Angola, cruza Angola, Zambia Namibia, Zimbabwe e Mozambique, e desemboca no océano Índico, formando un enorme delta.
O curso do río Zambeze vese interrompido por numerosos rápidos e fervenzas, polo que soamente é navegable con normalidade dende a cidade de Tete, en Mozambique, ata a súa desembocadura. As maiores interrupcións no seu curso son as Cataratas Chavuma, na fronteira entre Zambia e Angola, as Cataratas Ngonye, preto de Sioma, no oeste de Zambia, e as Cataratas Victoria, as maiores do mundo, con 1.708 metros de extensión e que foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1989. A pesar da súa gran lonxitude, só é atravesado por seis pontes: en Chinyingi, Katima Mulilo, as Cataratas Victoria Chirundu, Tete e Caia
Hai dous grandes encoros no río, dedicadas principalmente á produción de enerxía hidroeléctrica: a Presa de Kariba, construída na garganta de Kariba, onde conflúen os ríos Sanyati e Kafue, afluentes do Zambeze, que prové de electricidade a Zambia e a Zimbabwe; e a Presa de Cahora Bassa, que proporciona enerxía á subrexión da África Austral. Hai tamén unha pequena estación hidroeléctrica nas Cataratas Victoria.
Pobo hazara
Os hazaras (en, en hazara: آزره) son un grupo étnico nativo da rexión de Hazarajat, no centro de Afganistán, que falan o haraza, unha variante da lingua dari,  que á súa vez é unha variedade do persa e unha das dúas linguas oficiais de Afganistán.
Son maioritariamente xiítas e son o terceiro meirande grupo étnico de Afganistán. Tamén forman unha significativa minoría no veciño Paquistán, cunha poboación de máis de 650 000–900 000, que vive principalmente na rexión de Quetta.
Mitilinos
A dos mitilinos (Mytilinae) é unha subfamilia de moluscos bivalvos mariños da subclase dos pteriomorfios, orde dos mitílidos, superfamilia dos mitiloideos e familia dos mitílidos.
A subfamilia abrangue varios xéneros que comprenden especies vulgarmente coñecidas como mexillóns.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1815 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, interesado, entre outros numerosos temas, pola zooloxía, en especial pola malacoloxía, na súa obra Analyse de la Nature ou Tableau de l'univers et des corps organisés, editada en Palermo.
Etimoloxía
O nome científico Mytilinae está formado sobre a base da raíz Mytil- do seu xénero tipo, Mytilus, engadíndolle o sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
(Para a etimiloxía de Mytilus, véxase Mytilus).
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle impuxo Rafinesque (protónimo), e que é o actualmente válido, a sufmailia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Xéneros
Na actualidade (2020) recoñécense na subfamilia od seguintes xéneros:
The Chills
The Chills é unha banda de indie pop neozelandesa formada en Dunedin no ano 1980. O grupo é esencialmente o proxecto do vocalista e compositor Martin Phillipps, que é o seu único membro constante. Durante un tempo nos anos 90, a banda era anunciada como Martin Phillipps & The Chills. Nos 80 e nos 90 The Chills tiveron algúns significativos éxitos nas listas do seu país, e foron unha banda de culto noutras partes do mundo como un dos primeiros representantes do chamado Dunedin sound.
Warpaint (álbum de The Black Crowes)
Warpaint é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense The Black Crowes. Foi editado o 3 de marzo de 2008, e foi o primeiro álbum da banda producido por Silver Arrow Records.
H. Rap Brown
Hubert Gerold Brown, nado en Baton Rouge (Louisiana) o 4 de outubro de 1943, é un activista e líder relixioso estadounidense, coñecido tamén como H. Rap Brown e como Jamil Abdullah Al-Amin, ) nome que adoptou legalmente a comezos da década de 1970. Ao longo da súa carreira foi líder do Comité Coordinador Non Violento de Estudantes (Student Nonviolent Coordinating Committee), e secretario de Xustiza do Partido Pantera Negra. Actualmente cumpre cadea perpetua por homicido.
Warpaint (álbum de The Black Crowes)
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Rich Robinson e Chris Robinson, agás as indicadas.
Vea cefálica accesoria
A vea cefálica accesoria é unha vea superficial do membro superior humano, pertencente ao antebrazo. Orixínase a partir dun plexo venoso da parte posterior do antebrazo e pola porción cubital da rede venosa dorsal. Únese á vea cefálica na parte posterior do cóbado. Nalgúns casos, a vea cefálica acesoria deriva da vea cefálica para formar un arco e despois desembocar de novo na vea cefálica. Entre a vea cefálica e a vea basílica adoita haber unha vea comunicante, a vea mediana.
H. Rap Brown
Traxectoria
Tras estudar Socioloxía na Southern University de Xeorxia, desprázase no 1964 a Washington, D.C., e comeza a frecuentar o ambiente próximo á Howard University, onde estudaba o seu irmań. Nese época comeza a involucrarse na loita pola xustiza social, concretamente no Comité Coordinador Non Violento de Estudantes, do que accede á presidencia no 1967. No mesmo 1967 é detido en Cambridge, Maryland, e acusado de incitación á revolta por un apaisonado discurso que derá nesa cidade. Abandona o Comité Coordinador Non Violento de Estudantes no 1968 para entrar nas Panteras Negras, das que exercerá o cargo de Secretario de Xustiza.
Chegou a aparecer no lista dos dez máis buscados do FBI despois de non presentarse a un proceso no que ía ser xulgado por incitar á revolta e por cruzar unha fronteira interestatal cunha arma. Estivo fuxido dezaoito meses até que foi arrestado tras un tiroteo con axentes da policía en 1971 en Nova York. A policía declarou que Rap Brown protagonizaba un asalto frustrado a un bar.
Incidente do ano 2000
O 16 de marzo do ano 2000 os axudantes do Sheriff Ricky Kinchen and Aldranon English acudiron a cada de al-Amin para arrestalo por non comparecer nun caso relacionado cunha infracción de tráfico. Tras comprobar que non había ninguén na casa marcharon, pero no camiño de volta cruzáronse cun Mercedes negro que se dirixía á casa. Dando a volta á redonda pararon o coche fronte a fronte. Nese momento, mentres English se achegaba, o ocupante disparou cun rifle contra el. English recibiu catro disparos, Kinchen tamén foi atinxido e ademais recibiu tres disparos posteriores nos xenitais, esta vez cun revólver. Kinchen morreu ao día seguinte polas feridas, English sobreviviu e identificou a al-Amin como o agresor tras serlle amosadas varias fotos.
Pouco despois do incidente, al-Amin foxe a White Hall, Alabama, onde é seguido e detido por axentes da orde, tras catro días de procura. No momento da detención, al-Amin levaba un chaleco antibalas e preto da zona do arresto atopáronse dúas armas que coincidían coas empregadas no crime, teoría que refrendada polas análises balísticas. Ao pouco tempo tamén se achou o seu Mercedes negro con furados de bala.
O 9 de marzo de 2002, al-Amin foi xulgado por trece cargos criminais, entre eles o asasinato do axudante Kinchen. Catro días despois foi sentenciado a cadea perpetua.
Tras esta condena, simpatizantes de al-Amin defenderon que outro home (Otis Jackson) era o verdadeiro culpábel. Aseguraron tamén que o xuízo estaba cheo de irregularidades e motivado por unha persecución política. Por unha banda, Otis Jackson recoñecera (para arrepentirse despois) a súa participación no tiroteo. Tamén existía a evidencia de que al-Amin non presentaba feridas, cando os investigadores aseguraron que o atacante fora ferido no incidente. Por outra banda, al-Amin non foi capaz de indicar no xuízo onde se atopaba no momento do tiroteo, e tampouco porque fuxiu a outro estado, os furados de bala do seu coche ou porque se atoparon as armas nas súas proximidade. No ano 2004, a Corte Suprema de Xeorxia conformou unanimemente a condena.
En agosto de 2007 al-Amin foi transferido á custodia federal, dende outubro de 2007 cumpre condena nunha prisión federal de Florence, Colorado.
Cú Chulainn
miniatura|250px|"CúChulain dá morte ó can de Culann", ilustración de [[Stephen Reid sacada da obra de Eleanor Hull, The Boys' Cuchulain, 1904.]] Cú Chulainn, é o heroe mitolóxico irlandés máis famoso do ciclo do Ulster, así como dentro do folclore de Escocia e da Illa de Man. Fillo do deus celta Lugh e Dectera, irmá do rei de Ulster, o seu nome orixinal era Setanta, pero tomou o nome polo que é máis coñecido de Cú Chulainn ("o can de Culann", en irlandés) cando de neno, ó ir visitar ó seu pai adoptivo na casa do ferreiro Culann, matou a cadela que a gardaba. Nese momento comprometeuse a facer de can gardián do ferreiro ata que a cría da defunta chegara á idade adulta e puidese facer o seu traballo.
A formación como guerreiro de Cú Chulainn, levouna a cabo a druída Skatsha, que lle ensinou a utilizar a súa famosa lanza: Gae Bolg. Ós 17 anos, defendeu o Ulster el só contra os exércitos da raíña Maeb de Connacht na épica Táin Bó Cúailnge ("A batalla dos bois de Cualinge"). Coñéceselle pola súa arrepiante febre na batalla ou ríastrad, na que se transforma nun monstro irrecoñecible que non distingue entre os amigos e os inimigos. Loita montado no seu carro, conducido polo seu leal auriga Láeg, e do que tiran os seus cabalos, Liath Macha e Dub Sainglend.
Lista de composicións de Jean Sibelius
miniatura|190px|Sibelius en [[1913.]] A seguinte lista presenta todas as composicións do finlandés Jean Sibelius ordenadas por número de opus. A lista mostra o ano aproximado de composición da obra, así como a data da súa estrea, no caso de que estas datas sexan coñecidas. Os títulos das composicións son os orixinais e na descrición indícanse as características da obra, datos sobre o lugar, a estrea e os directores e/ou intérpretes da estrea, así como posibles revisións ou adaptacións da obra.
Cú Chulainn
Cú Chulainn morreu loitando contra os exércitos das outras tres provincias de Irlanda, unidas pola raíña Maeb. Cóntase que loitou ata o derradeiro intre ata a súa morte, e os exércitos inimigos só se decidiron a atacalo cando viron que un corvo se pousaba no seu ombreiro para beber o seu sangue. miniatura|dereita|300px|CúChulainn na batalla, de T. W. Rolleston, Myths and Legends of the Celtic Race, 1911; ilustración de [[J. C. Leyendecker|Joseph Christian Leyendecker.]]
Lista de composicións de Jean Sibelius
Engádese tamén unha lista das composicións sen número de opus, principalmente obras de xuventude e composicións menores ordenadas cronoloxicamente.
Composicións por número de opus
NOTA: Non hai ningunha obra co número de opus 107.
Río, Areas, Antas de Ulla
Río é un lugar da parroquia de Areas no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Abu Ghraib
Abu Ghraib (أبو غريب en árabe) é unha cidade de Iraq, localizada a 20 km ao oeste de Bagdad. Ten entre 750 000 e 1 500 000 habitantes. En 1944 creouse o distrito de Abu Ghraid.
Na cidade está o Presidio de Abu Ghraib, tristemente famoso polas torturas e vexacións aí perpetradas, primeiro polo réxime de Saddam Hussein e logo polo exército americano, denunciadas en primeiro lugar por Joseph Darby.
Joseph Darby
Joseph M. Darby, nado en Corriganville (Maryland) c. 1979, é un militar estadounidense.
Traxectoria
O 13 de xaneiro de 2004 denunciou as torturas e vexacións en Abu Ghraib (Iraq) perpetradas polo Exército dos Estados Unidos de América tras a invasión dese país.
Recoñecemento
O 7 de maio de 2004 Darby foi proclamado "Persoa da semana" por Peter Jennings no ABC's World News Tonight, e en decembro foi elixido como unha das tres 'Persoas do ano' por ABC News. Foi entrevistado por Anderson Cooper o 10 de decembro de 2006, en 60 Minutes (o segmento foi redifundido o 24 de xuño de 2007).
Recibiu o premio John F. Kennedy á coraxe o 16 de maio de 2005, en recoñecemento pola coraxe amosada na exposición dos abusos en Abu Ghraib. Recibiu unha carta persoal de Donald Rumsfeld, requiríndolle que non falase sobre como fora desvelada a súa identidade por Rumsfeld a pesar de asegurarlle o anonimato aos militares.
Eón hadeico
O eón hadeico (tamén chamado hádico ou hadeano) é a primeira división do Precámbrico. Comeza no intre no que se formou a Terra hai uns 4.570 millóns de anos e remata fai 3.800 millóns de anos durando 770 millóns de anos, cando comeza o eón arcaico. A Comisión Internacional sobre Estratigrafía considérao un termo informal e non fixou nin recoñeceu estes límites. Etimoloxicamente, a palabra Hadeico provén da palabra grega Hades que denominaba ao inframundo grego, probablemente porque se lle relaciona cunha etapa de calor e confusión.
Durante este período, probablemente o Sistema Solar estaba a formarse dentro dunha gran nube de gas e po. A Terra formouse cando parte desta materia transformouse nun corpo sólido. Este é o período durante o cal se formou a codia terrestre. Esta codia sufriu moitos cambios, debido ás numerosas erupcións volcánicas.
As rochas máis antigas que se coñecen teñen unha antigüidade de aproximadamente 4.400 millóns de anos e atópanse no Canadá e Australia, mentres que as formacións rochosas máis antigas son as de 3.800 millóns de anos de Groenlandia.
Durante este eón produciuse o bombardeo intenso tardío que afectou os planetas interiores do Sistema Solar, fai 3.800-4.000 millóns de anos.
miniatura|Rochas fundidas
Rochas hadeicas
miniatura|esquerda|140px|Un [[zircón|circón visto ao microscopio óptico]]
Nas últimas décadas do século XX os xeólogos identificaron algunhas rochas hadeicas en Groenlandia Occidental, o noroeste do Canadá e Australia Occidental.
Os minerais máis antigos coñecidos son os cristais individuais de circón redepositados nos sedimentos do oeste do Canadá e a rexión Jack Hills de Australia Occidental. Os circóns máis antigos datados teñen 4.400 millóns de anos, moi preto da data estimada de formación da Terra.
A formación rochosa máis antiga coñecida, o cinto supracortical de Isua, está integrado polos sedimentos de Groenlandia datados en ao redor de 3.800 millóns de anos, algo alterados por diques volcánicos que penetraron nas rochas despois de ser depositadas.
Os sedimentos de Groenlandia inclúen formacións de ferro bandeado. Posiblemente conteñen carbono orgánico, o que indicaría que as primeiras moléculas auto-replicantes (hipótese do mundo de ARN) datan desta época e unha pequena probabilidade de que xa xurdise a fotosíntese. Os fósiles máis antigos coñecidos (de Australia) datan duns poucos centos de millóns de anos máis tarde.
miniatura|[[Hipótese do grande impacto]]
Entre o material co que se formou a terra debeu haber unha determinada cantidade de auga. As moléculas de auga estivéronse escapando da gravidade terrestre ata que o planeta acadou un radio de aproximadamente o 40% do seu tamaño actual; despois dese punto, a auga (e outras substancias volátiles) conserváronse. É esperable que o hidróxeno e o helio escapen continuamente da atmosfera, pero a falta de gases nobres densos na atmosfera moderna suxire que algo catastrófico aconteceu na atmosfera temperá.
miniatura|esquerda|A Terra desde o espazo
Hipotízase que unha parte do material do novo planeta foi achegado polo impacto que creou a Lúa. A composición actual do a Terra non coincide coa que tería cunha fusión completa, e por outra banda, é difícil de fundir e mesturar completamente enormes masas de roca. Con todo, unha importante fracción de material debeu ser vaporizado neste impacto, creando unha atmosfera de rochas vaporizadas ao redor do novo planeta.
A condensación das rocas vaporizadas tomaría dous mil anos, deixando unha pesada atmosfera de dióxido de carbono con hidróxeno e vapor de auga. Formaríanse océanos de auga líquida a pesar dunha temperatura na superficie de 230 °C, debido á forte presión atmosférica do CO2. Como o arrefriado continuou, a subducción e disolución na auga do océano suprimiu a maior parte do CO 2 da atmosfera, pero os niveis oscilaron fortemente cando apareceron os ciclos de superficie e manto.
O estudo de circóns revelou que a auga líquida debe existir xa fai 4.400 millóns de anos, moi pouco despois da formación da Terra. Isto require a presenza dunha atmosfera.
Subdivisións
Dado que poucos rastros xeolóxicos deste período sobreviviron sobre a Terra, a Comisión Internacional de Estratigrafía non recoñeceu ningunha subdivisión Hadeica. Con todo, distínguense varias divisións principais do Eón Hadeico na escala de tempo xeolóxico lúar, que se empregan ás veces de forma non oficial para referirse aos mesmos períodos na Terra.
Santarém
O topónimo portugués Santarém pode referirse a:
Santa Cristina, Areas, Antas de Ulla
Santa Cristina é un lugar da parroquia de Areas no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Pobo wiradjuri
O pobo wiradjuri ou wirraayjuurray é un grupo de pobos aborixes australianos que están unidos por unha lingua común, fortes lazos familiares e que sobreviviron como habilidosos cazadores-pescadores-recolectores en grupos familiares ou clans esparexidos por todo o centro de Nova Gales do Sur.
No século XXI, os grupos Wiradjuri máis grandes viven en Condobolin, Peak Hill, Narrandera e Griffith. Son unha importante minoría en Wagga Wagga e Leeton, e tamén existen grupos máis pequenos en West Wyalong, Parkes, Dubbo, Forbes, Cootamundra, Cowra e Young.
Territorio
Os Wiradjuri son o grupo aborixe máis grande de Nova Gales do Sur. Ocupan unha ampla rexión no centro do estado que se estende dende as Montañas Azuis no leste até Hay no oeste, e de norte a sur dende Nyngan a Albury na rexión das Pendentes do Suroeste.
A área tribal dos wiradjuri foi descrita como "a terra do tres ríos, o wambool máis adiante coñecido como Macquarie, o Kalare máis adiante coñecido como Lachlan e o Murrumbidgee, ou Murrumbidjeri. O río Murray forma a fronteira sur dos wiradjuri, o cambio de bosques a campos abertos constitúe a súa fronteira oriental".
Terras ocupadas polos wiradjuri teñen certas características, como árbores taladas e restos de campamentos. As árbores taladas atópanse máis comunmente nos arredores dos ríos Macquarie e Lachlan no norte e non no Murrumbidgee no sur. Os campamentos, que son indicación de asentamentos temporais por grupos pequenos, foron atopados en campos abertos, chairas de ríos e nos costados destes.
Veas dixitais
As veas dixitais ou veas dixitais dorsais son un conxunto de veas do membro superior humano, pertencentes á man. Recollen o sangue venoso da man, dende os dedos. Cada parella de veas drena un dedo e posúen pólas transversais que as comunican entre si. As veas dixitais rematan nas veas metacarpais ou metacarpais dorsais.
Indias Orientais
miniatura|300px|Mapa das Indias Orientais de [[1697.]] Indias Orientales é o antigo nome que se lle deu ás "Indias de Asia", en oposición ás Indias Occidentais que eran unha referencia ao novo continente de América.
Foi moi usado desde o século XVI até o XIX, e comprendía todo o sueste e sur de Asia, desde Indonesia á rexión do Indostán.
Porén, outras acepcións daban unha equivalencia co sueste asiático e outras restrinxían máis aínda o seu uso, equiparándoas ao arquipélago Malaio como un sinónimo de Insulindia.
Colonias e compañías
O termo Indias Orientais está asociado coa colonización europea. Para iso instituíronse múltiplas compañías que comezaron con fins comerciais monopólicos e logo chegaron á completa explotación e dominio.
Entre as colonias estiveron:
Heat Capacity Mapping Mission
Heat Capacity Mapping Mission, tamén coñecido polo seu acrónimo HCMM, como Explorer 58 e como AEM-A (Applications Explorer Missions-A), foi un satélite científico da NASA lanzado o 26 de abril de 1978 desde a base Vandenberg da Forza Aérea a bordo dun foguete Scout F.
Características
A misión de HCMM foi facer unha exploración térmica precisa e a alta resolución da superficie terrestre. O satélite constaba de dous módulos:
HCMM estabilizábase mediante xiro, a unhas 14 revolucións por minuto, e foi inxectado nunha órbita heliosincrónica de 558 km de perixeo, 639 km de apoxeo, unha inclinación orbital de 97,6 graos e un período de 96,7 minutos. ideada para medir temperaturas superficiais cerca do máximo e o mínimo do ciclo diúrno.
O satélite non tiña capacidade de almacenamento de datos, polo que tiñan que emitirse e recibirse en tempo real nalgunha das sete estacións terrestres con capacidade para iso. O ciclo de repetición da comunicación coas estacións era de 16 días.
Entre o 21 e o 23 de febreiro de 1981 a órbita de HCMM foi baixada de 620 km a 540 km para evita-lo desplazamento do plano orbital a ángulos solares pouco favorables para os paneis solares. A misión finalizou o 30 de setembro de 1980.
Resultados
Os datos de HCMM foron utilizados, entre outras cousas, para facer unha análise cuantitativa e construír un modelo de simulación de comportamento do solo respecto da auga con potencial uso en agricultura.
DSCS III
miniatura|256px|Representación dun satélite DSCS III.
DSCS III (Defense Satellite Communications System III) foi un tipo de satélite de comunicacións militar dos Estados Unidos fabricado por Lockheed Martin.
Características
Os satélites DSCS III son a continuación dos DSCS II e estaban deseñados para proporcionar comunicacións seguras de voz e datos nas peores condicións. Cada satélite levaba sete transpondedores, un deles de propósito especial e un único canal, tres antenas receptoras e cinco antenas transmisoras. Un deles DSCS III B7) levaba tamén o experimento CHARGECON-GEO para o Programa de Probas Espaciais. A alimentación eléctrica era producida por dous paneis solares que podían xerar ata 1700 W de potencia. Estaban situados na órbita xeoestacionaria.
Lanzáronse un total de 14 satélites DSCS III entre 1982 e 1992, todos con éxito. Usáronse unha variedade de foguetes para poñelos en órbita: Titan 34D, Delta 4M, o transbordador espacial durante a misión STS-51-J e o Atlas 2A. O último satélite DSCS III foi posto fóra de servizo en 2015.
Vea mediana antebraquial
miniatura|dereita|220px|Vea mediana antebraquial. A vea mediana antebraquial é unha vea do membro superior humano, pertencente ao antebrazo. Drena o sangue da palma da man e percorre o antebrazo, pola parte interna ou medial, por enriba do óso cubital. A altura da fosa do cóbado pode desembocar na vea basílica ou na vea mediana. Nalgúns casos, esta vea divídese en dúas, a altura do cóbado. Unha póla únese á vea basílica e a outra á vea cefálica.
Drenaxe venosa do membro superior
A drenaxe venosa do membro superior é o conxunto de veas do membro superior que recollen o sangue dende os dedos ata o ombreiro, desembocando o sangue desosixenado na vea subclavia, que despois leva este sangue á vea cava superior, que finalmente rematará na aurícula dereita do corazón.
A drenaxe venosa está constituída por dous sistemas, un superficial e un fondo. O sistema superficial está composto por:
Emiliano Fabbricatore
Emiliano Fabbricatore, O.S.B.I., nado o 12 de agosto de 1938 en Santa Sofia d'Epiro (Calabria, Italia) e finado o 6 de xaneiro de 2019 en Grottaferrata (Lacio), foi un relixioso basiliano italiano, abade territorial de Santa María de Grottaferrata entre 2000 e 2013.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 13 de agosto de 1967, e posteriormente foi hegúmeno da abadía de Grottaferrata. Foi nomeado abade de Santa María de Grottaferrata o 31 de xaneiro de 2000, recibindo a beizón como arquimandrita o 5 de marzo. O 8 de novembro de 2002 o papa Xoán Paulo II nomeouno consultor do Pontificio Consello para a Promoción da Unidade dos Cristiáns.
Permaneceu no cargo até que o papa Francisco aceptoulle a renuncia o 4 de novembro de 2013. Finou o 6 de xaneiro de 2019 en Grottaferrata.
Premios e distincións
En maio de 2012 recibiu o Premio San Nicola Greco por parte da fundación homónima, nas festas en honra de san Nicolao o Grego, copatrono de Guardiagrele.
A Costa, Castrelos, Vigo
A Costa é un lugar da parroquia de Castrelos, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2018 tiña 174 habitantes (86 homes e 88 mulleres).
Radián
O radián é a unidade do ángulo plano no Sistema Internacional de Unidades. Enténdese por radián o ángulo no que a medida do arco é igual á medida do raio nunha circunferencia, situando o ángulo no centro. O Seu símbolo é rad.
Equivalencias
A táboa amosa a conversión dos ángulos máis comúns.
miniatura|300px|Táboa de conversión entre graos sesaxesimais e radiáns. O radián ten unha unidade derivada chamada radián por segundo (rad/s). Esta ten unha equivalencia coas rpm (revolucións por minuto). As equivalencias pódense calcular rapidamente coa fórmula que segue: De rpm a rad/s:
que simplificando:
De rad/s a rpm:
Fragachá
O topónimo galego A Fragachá pode referirse a:
Afinidade (dereito)
En dereito, a afinidade é un tipo de parentesco (denominado parentesco político) que se produce por un vínculo legal a través do matrimonio entre aquelas persoas que, sen ter lazo de consanguinidade entre elas, si o teñen en troques con algún dos esposos. Por exemplo, os pais do esposo adquiren, con respecto ós pais da esposa, afinidade en razón do casamento.
Se o parentesco natural se estende até o cuarto grao de consanguinidade, sucede análoga e coincidentemente o parentesco por afinidade. Porén, isto ocorre sen poder determinarse "graos", debido que a "afinidade non procrea afinidade".
Hai que ter en conta que tamén é empregado o termo para unións ou parellas de feito, sen unión xurídica, na que poidan ter descendentes; así como en adopcións.
Importancia xurídica
O vínculo de afinidade entre dúas ou máis persoas ten importancia en dereito de familia e sucesións, para definir o alcance dos dereitos e deberes entre esas dúas persoas respecto dun feito xurídico. Por exemplo, de tutela en caso de orfandade, como designar ós herdeiros legais.
Este concepto tamén é relevante dentro do dereito canónico para determinar a lexitimidade do matrimonio.
Veas metacarpais
As veas metacarpais ou metacarpais dorsais son un conxunto de veas do membro superior humano, pertencentes á man. Drenan o sangue da palma da man. Derivan das veas dixitais e forman un plexo venoso dorsal. As veas laterais ou externas (radiais) drenan na vea cefálica, mentres que as veas mediais ou internas (cubitais) drenan na vea basílica. É común achar unha vea transversa que conecta o plexo venoso dorsal coa vea cefálica.
A Somoza, Areas, Antas de Ulla
A Somoza é un lugar da parroquia de Areas no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Django Django
Django Django é unha banda inglesa de art rock baseada en Londres. O grupo formouse no ano 2009. En 2012 publicaro o seu álbum de estrea, titulado Django Django, seguido por Born Under Saturn en 2015. O seu terceiro álbum, Marble Skies, apareceu en xaneiro de 2018 e o cuarto, Glowing in the Dark, en febreiro de 2021. O seu último traballo ata a data, Off Planet, foi editado en xuño de 2023.
Yoichiro Nambu
Yoichiro Nambu (南部 陽一郎), nado en Toquio o 18 de xaneiro de 1921, é un físico estadounidense de orixe xaponesa.
Traxectoria
É famoso por ter proposto a "cor de carga" da cromodinámica cuántica, por ter realizado traballos en principios de ruptura espontánea de simetría electrodébil na física de partículas, e por ter descuberto que o modelo de dobre resonancia podería explicarse coa teoría de cordas da mecánica cuántica, sendo ademais, canda Holger Bech Nielsen, John H. Schwarz e Leonard Susskind, un dos fundadores desta teoría. Foi recoñecido con numerosos premios e honras tales como o Premio Nobel de Física, Premio J. Robert Oppenheimer, a Medalla Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, Orde de Cultura do Xapón, a Medalla Max Planck, o Premio Wolf, a Medalla Franklin, a Medalla Dirac ou o Premio Sakurai.
Nambu converteuse inicialmente en profesor de física da Universidade de Osaka en 1950. Actualmente é profesor emérito da Universidade de Chicago.
A Acción Nambu-Goto da teoría de cordas recibe ese nome na honrra de Nambu e de Tetsuo Goto. Por outra parte, os bosóns sen masa planteanse na teoría de campos con ruptura espontánea de simetría e denomínanse ás veces bosons Nambu-Goldstone.
O 7 de outubro de 2008 foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus descubrimentos en física subatómica, xunto cos xaponeses Makoto Kobayashi e Toshihide Maskawa.
Luis González Taboada
Traxectoria
Fixo o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela e estudou medicina nas universidades de Santiago de Compostela e Madrid. Foi médico interno do Hospital Clínico de San Carlos de Madrid. Militante de Falange dende 1935, combateu na guerra. Concelleiro de Lalín polo terzo de cabezas de familia dende 1947, foi nomeado alcalde de Lalín polo Ministro da Gobernación en 1957, tomando posesión o 20 de xullo. Premaneceu no cargo ata as primeiras eleccións democráticas en 1979. Foi tamén deputado provincial na Deputación de Pontevedra. Foi impulsor da Feira do cocido de Lalín. Foi proclamado candidato a procurador en Cortes en setembro de 1971, aínda que uns días despois retirou a súa candidatura. Nas eleccións municipais de 1979 presentouse como concelleiro na candidatura de Coalición Democrática, que foi derrotada pola lista independente encabezada por Xosé Cuíña. Finou en Lalín o 1 de agosto de 2009.
Vida persoal
Casou con Luisa Aller Pinacho e foi pai de Nicolás González Aller e outros sete fillos.
Éforo
Co nome de éforo podemos referirnos a:
Dinastía Arxéada
A dinastía arxéada ou dinastía dos arxéadas (en grego antigo οἱ Ἀργεάδαι, hoxe Argeádai), foi a familia que reinou no Reino de Macedonia, nación ao norte de Grecia, desde 700 a.C. até 309 a.C. Os arxéadas dominaron Grecia e fundaron o Imperio macedonio (ou Imperio helénico). Os membros máis famosos da casa real foron Filipo II, que unificou aos gregos, e o seu fillo Alexandre o Grande, que derrotou ao Imperio Persa e creou o seu propio imperio.