cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roberto I de Bar
Traxectoria
En 1354 o conde de Bar tomou o título ducal e, recoñecido polo rei Xoán II, preparando o matrimonio da súa filla María. Ademais, nomeouno un par de Francia. O mesmo ano, outra posesión de Roberto, o señorío de Pont-à-Mousson, foi elevado a marquesado e margraviado polo emperador Carlos IV. Porén, os gobernantes de Bar non foron nomeados duques polo emperador. Este margraviado foi frecuentemente entregado polos duques de Bar aos seus herdeiros.
23 de novembro
O 23 de novembro é o 327º día do ano no Calendario Gregoriano e o 328º nos anos bisestos. Quedan 38 días para rematar o ano.
Acontecementos
miniatura|Gran Teatro de La Habana (Jan 2014)|alt=
Roberto I de Bar
Traxectoria
A derrota do exército francés na batalla de Poitiers (1356) privou a Xoana de Bar da axuda do rei, que foi tomado prisioneiro. Iolanda retomou a rexencia, e Roberto foi armado cabaleiro en decembro dese ano.
23 de novembro
Nacementos
miniatura|100px|Estatua de Afonso X diante da [[Biblioteca Nacional de España|Biblioteca Nacional (Madrid).]] miniatura|100px| Francisco Manuel de Melo.
Roberto I de Bar
Traxectoria
Durante o reinado de Carlos V, Roberto participou, en 1374, en varias expedicións militares destinades a espulsar aos ingleses de Normandía.
23 de novembro
Mortes
miniatura|100px| André Malraux.
Roberto I de Bar
Traxectoria
En 1401, Roberto cedeu o Ducado ao seu fillo Eduardo III, pero reservando o usufruto para el, separando ao seu neto Roberto (fillo de Henrique de Bar). O xove Roberto opúxose a isto, sen éxito, nun proceso no Parlamento de París que durou desde 1406 a 1409.
23 de novembro
Outros
Os 366 días do ano
Roberto I de Bar
Traxectoria
A loucura de Carlos VI enfrontou ao duque de Orleáns Luís de Orleáns co duque de Borgoña Xoán sen Medo. Roberto I, do cal os seus Estados eran fronteirizos con Francia e co Ducado de Borgoña, apoiou ao duque de Orleáns pero, tras o asasinato deste último, permaneceu cada vez máis no seu Ducado a causa das súas crises de gota que lle impedían camiñar.
O duque Roberto I faleceu o 12 de abril de 1411, e foi sepultado na colexiata de Saint-Maxe de Bar-le-Duc (no Castelo dos duques de Bar).
Matrimonio e descendencia
Roberto casou en 1364 con María de Valois, filla do rei de Fracia Xoán II o Bo e de Bona de Luxemburgo. O matrimonio tivo o seguintes fillos:
Hiroshi Sugimoto
Hiroshi Sugimoto, nado en Toquio o 23 de febreiro de 1948, é un fotógrafo xaponés. Reside en Nova York dende 1974.
Traxectoria
Hiroshi Sugimoto é considerado un dos fotógrafos máis importantes das últimas décadas do século XX e principios do XXI. A súa obra baséase na fotografía e nos métodos tradicionais, rexeitando a tecnoloxía dixital. As súas fotos caracterízanse por unha gran perfección técnica e pola reflexión que provocan sobre temas coma o paso do tempo, a percepción do ollo humano ou a representación de paisaxes.
Algunhas das súas coleccións son:
O Burgo, Culleredo
Inicios e esplendor
No século XII aparece na documentación o chamado Burgo de Faro, seguramente xa existente nos séculos IX e X orixinado polo forzoso traslado da poboación da Coruña a un lugar máis seguro, ao fondo da ría. Foise convertendo nun importante núcleo urbano. Tense dito que a mediados do século XII só as cidades episcopais (Santiago, Mondoñedo, Lugo, Tui e Ourense), e Allariz e O Burgo de Faro (que eran de reguengo), eran os únicos lugares urbanos de Galicia.
Afonso VII (1111-1157), alcumado O Emperador, rei de Galicia, de León, de Castela e de Toledo, concedulle carta puebla e estableceu nel un porto de acollida ao barcos con mercadorías e peregrinos que chegaban do norte de Europa para dirixirse ao Santuario do Apóstolo Santiago, sobre todo aos procedentes dos portos ingleses.
A primacía do porto do Burgo de Faro sobre outros próximos, como o da Coruña, o de Betanzos ou o de Noia, até o século XIII, debeuse á seguridade que os cabaleiros da Orde do Temple ofrecían tanto aos peregrinos como aos comerciantes que alí chegaban. Os templarios levantaron un castelo-fortaleza e unha ermida, situada onde hoxe se encontra a igrexa de Santa María do Temple, no actual concello de Cambre, ao outro lado da ría. Os cabaleiros custodios do Camiño (o camiño inglés) vixiaban desde a fortaleza a chegada dos barcos ao porto, daban acollida, atención e aloxamento aos peregrinos e lles ofrecían protección coa súa presenza na ruta xacobea.
Ademais dos templarios asentáronse no Burgo de Faro freires do mosteiro de Sobrado, que alí tiñan moitas posesións e rendas, entre elas os muíños de Acea de Ama. O Burgo foi tamén moi protexido polo monarca Fernando II, fillo de Afonso VII, así como polos Condes de Traba.
Patrimonio
Nesta parroquia atópanse a igrexa románica de Santiago do Burgo, que ten pezas do século XII no seu interior, a ponte do século XV que cruza a ría do Burgo do Burgo ao Temple, e os muíños de maré de Acea de Ama, que son do século XII.
Lucas Torreira
Traxectoria
É neto dun emigrante galego da parroquia de Ser, en Santa Comba, que se afincou primeiro en Bos Aires e logo en Montevideo.
Christopher Plummer
Arthur Christopher Orme Plummer, nado en Toronto (Ontario) o 13 de decembro de 1929 e finado en Weston (Connecticut) o 5 de febreiro de 2021, foi un actor canadense de cinema, televisión e teatro.
Traxectoria
Plummer naceu en Toronto e criouse en Senneville, Quebec. Debutou no cinema en Stage Struck (1958), de Sidney Lumet, e fíxose especialmente coñecido entre o público pola súa interpretación do capitán Georg von Trapp no filme musical Sorrisos e lágrimas (1965) xunto a Julie Andrews.
Durante a súa carreira recibiu varios premios, incluídos o Óscar ao mellor actor secundario, dous premios Emmy, dous premios Tony, un Globo de Ouro e un premio da BAFTA, sendo un dos poucos intérpretes (o único canadense) que recibiu a chamada Triple Crown of Acting. Coa súa vitoria nos Óscar aos 82 anos por Beginners (2010), converteuse no intérprete de máis idade en gañar un Óscar. Pola súa candidatura por All the Money in the World con 88 anos tamén foi o actor máis vello candidato ao premio.
Escrita (revista)
Escrita é unha revista publicada pola AELG. A súa publicación comezou no ano 1983 e finalizou en 1985. Non obstante, no ano 2005, retomouse a súa publicación baixo o nome de Escrita Contemporánea, a cal segue vixente. Foi redactada enteiramente en galego por numerosos escritores, entre os que destacan algúns nomes como os de Otero Pedrayo, Manuel Lourenzo ou Ricardo Carballo Calero.
Os exemplares da revista podíanse adquirir individualmente por 175 pesetas os dous primeiros números e 200 os seguintes. Tamén estaba a disposición do lector unha subscrición anual a cambio de 700 pesetas nos dous primeiros números e de 800 pesetas nos restantes. Actualmente están dispoñibles en formato dixital na páxina web da AELG ou en formato físico na biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela.
Liña temática
O tema principal da revista Escrita é a literatura, mais tamén se tratan temas culturais asociados á lingua, xornalismo, sociedade, filosofía, ciencia e arte. Tamén se inclúen recompilacións de poemas, historias en forma de cómic, ilustracións, ou fragmentos de textos ou cartas doutros autores. Os temas distribúense da seguinte maneira:
Ideoloxía
Canto a temas ideolóxicos, non existe unha implicación directa coa política, mais si unha defensa da lingua galega e os cambios lexislativos necesarios para o seu uso e promoción.
Periodicidade
A revista tivo unha periodicidade irregular. As publicacións tiveron lugar da seguinte maneira:
Distribución
Os exemplares, na súa totalidade, foron editados pola AELG, sendo Uxío Novoneyra o seu presidente, Margarita Ledo Andión a súa directora, Alfonso Pexegueiro o seu secretario e Xurxo Fernández o seu deseñador.
Colaboracións
Os autores e autoras da Escrita teñen como obxectivo promover a valorización do escritor e as súas obras e intercambiar ideas e conceptos entre eles. En palabras de Vítor Vaqueiro, colaborador da revista, "o seu ponto de vista, era muito moderno, transversal, interdisciplinar, tentando derrubar a barreira entre ciência e humanidades". Destaca considerabelmente o xénero masculino fronte ao feminino e son de orixe tanto nacional como internacional, tendo como única condición a de contar polo menos cun libro publicado en galego, sendo os seguintes os seus nomes: Margarita Ledo Andión Miguel Anxo Fernández María Pilar García Negro Jean Starobinski Emilio Rolán Mosquera Alain Badiou Manuel Facal Carles Prats Xenaro García Suárez Celso Álvarez Cáccamo Xaquín López Román Raña Lama Antón Baamonde Xavier Paz Canalejo Claudio Rodríguez Fer Ricardo Carballo Calero Salvador de Lorenzana Alfonso Pexegueiro Xosé A. Parada Manuel Lourenzo Mauro Wolf Xoán Ignacio Taibo Cipriano Jiménez Casas Alberto Moreiras Estrela González Xosé Ramón Pena X.L.Méndez Ferrín Xenaro García Suárez Alberto Avendaño Nicolás Xamardo Xosé María Álvarez Cáccamo Manuel Janeiro Casal Amparo Moreno Sardá Xavier Rodríguez Baixeras Xosé Manuel Martínez Oca Xosé Neira Vilas Miguel Pérez-Quintanilla Xoán Manuel Carreira Guillermo Domínguez Santos Víctor Fernández Freixanes Colectivo Golpe Vello Uxío Labarta Miguel Anxo Murado César Vallejo Alberto Avendaño Julio Cortázar Fernando Savater Francisco Sampedro Ojedra María Xosé Queizán Anxo Baranga Basilio Lourenço Fondevila Carlos Vales Francisco Javier Ruiz Collantes Carlos Fernández Xurxo Fernández Jaume Fuster Antón Reixa Manuel Rivas
Contraste entre a revista Escrita e Escrita Contemporánea
A revista Escrita baséase na recompilación de artigos de carácter cultural escritos por diferentes autores en forma de boletín oficial. Por outro lado, Escrita Contemporánea comezou publicando números nos que se homenaxeaban a algúns escritores galegos importantes como Ánxel Casal, Pura Vázquez, Dora Vázquez e Uxío Novoneyra, así como á AELG, para logo se converter en resumos de numerosas Actas de Xornadas relacionadas coa literatura. Actualmente conta con 23 números.
Vereinstaler
miniatura|320px|Vereinstaler de [[1866 do Principado de Lippe ]] O vereinstaler (en galego: "tálero da unión"), creado en 1857, foi unha moeda padrón de prata usada na maior parte dos Estados Alemáns e no Imperio Austríaco nos anos anteriores á Unificación Alemá. Trátase do derradeiro tipo de tálero alemán e contiña 16,667 gramos de prata fina.
Caracterización
miniatura|160px|esquerda|[[Reverso (moedas)|Reverso dun vereinstaler de Saxonia de 1860]]O vereinstaler foi introducido para substituír o padrón anterior, baseado no tálero de Prusia, lixeiramente máis pesado (16,704 g). A partir dunha libra de prata obtíñanse 30 vereinstaler, cunha pureza de 900 milésimas. Era frecuente que esta característica fose amosada nos seus reversos, coa lenda XXX EIN PFUND FEIN ("30 por cada libra de fino").
O vereinstaler usábase en todos os países adheridos á Unión Alfandegueira dos Estados de Alemaña (Zollverein), unha organización establecida en 1834 pola que se suprimían os aranceis entre os membros da Confederación Xermánica, coa excepción de Austria.
Prolegómenos
Xa nas discusións preliminares do Tratado de Dresde (Dresdner Münzvertrag), Saxonia presentara unha proposta para a creación dunha nova moeda equivalente a un terzo do tálero que se usaba naquel reino. Porén, a proposta fora rexeitada polos demais estados, ao resolverse que só se procuraría a homologación dos sistemas existentes.
miniatura|Área da [[Unión Alfandegueira Alemá|Zollverein (1834-1919). Azul: Prusia en 1834. Gris: zonas incluídas en 1866. Amarelo: posesións austríacas fóra da Zollverein. Vermello: límites da Confederación Xermana en 1828.]]
Co tratado monetario de Dresde do 30 de xullo de 1838, creouse o dobre tálero (doppeltaler), equivalente a tres floríns, como unidade monetaria de toda a zona da Zollverein. O dobre tálero era válido nos estados do sur de Alemaña pertencentes á Zollverein, en Prusia, en Saxonia, Hesse-Kassel e o ducado de Turinxia. Ata 1853, entre outros, adheríronse ao tratado monetario de Dresde Anhalt, Oldenburgo, o ducado de Braunschweig e Hannover.
Implantación nos diferentes estados
miniatura|esquerda|[[Papel moeda|Billete de 100 vereinstaler de Hannover de 1857]] Co acordo monetario de Viena do 24 de xaneiro de 1857, Austria uniuse tamén á unión monetaria, do mesmo modo que a práctica totalidade dos estados da Zollverein. Introduciuse entón no sistema o vereinstaler como moeda principal, cunha versión simple e outra dobre.
En Prusia e outros estados xermanos do norte, o vereinstaler dividiuse en 30 groschen de prata (silbergroschen), e cada un destes en 12 pfennig, do mesmo xeito que en Saxonia, coa diferenza de que o seu groschen (chamado alí neugroschen) estaba dividido en 10 pfennig. Aínda que outros estados do norte, como Hannover, usaron tamén o groschen como moeda divisionaria, outros, como Mecklenburgo ou Hesse-Kassel usaron outras divisións diferentes.
No sur de Alemaña, estados como Baviera usaron o florín como unidade padrón de conta, coa equivalencia de ​1 3⁄4 floríns por cada vereinstaler. O florín estaba dividido en 60 kreuzer, e cada un destes en 4 pfennig ou 8 heller.
No Imperio Austríaco (e máis tarde no Imperio Austrohúngaro), a unidade de conta era un florín diferente, dividido en 100 kreuzer, de xeito que ​1 1⁄2 floríns equivalían a un vereinstaler. miniatura|Cantidades de vereinstaler [[Cuñaxe|cuñados por data en Alemaña]]
Substitución
Na área do Imperio Alemán, a lei monetaria de 1873 trouxo consigo unha nova moeda, o marco de ouro (goldmark), chamada así por estar baseada no padrón ouro, aínda que a súa especie física fose cuñada en prata, e atribuíulle ao vereinstaler o valor de tres deses marcos.
Nese momento finalizou a cuñaxe do vereinstaler (a derradeira moeda de dobre vereinstaler emitiuse en conmemoración das vodas de ouro da parella real de Saxonia en 1872). As moedas de dobre vereinstaler mantiveron a súa circulación ata o 15 de novembro de 1876, e as de valor simple foron retiradas o 1 de outubro de 1907.
A partir de 1908, existiu unha moeda directamente herdeira do vereinstaler, a de valor facial de tres marcos, cuñada ata a época da República de Weimar.
Vereinstaler emitidos en cada estado
miniatura|Canto dun dobre vereinstaler do [[Reino de Saxonia]] A cantidade estándar de prata fina foi de 16,667 g para o vereinstaler e de 33,408 para o dobre vereinstaler (doppeltaler). Na táboa indícanse, entre parénteses) as desviacións desta norma.
Juan Antonio Martínez González
Juan Antonio Martínez González, nado en 1953, é un político galego do PPdeG.
Hello Operator
John Peel listouna como o seu sinxelo da semana no seu programa de radio, a pesar de non ser editada no Reino Unido.
Raias
Co nome común de raias coñécense os peixes cartilaxinosos que integran, segundo algúns autores, a superorde dos batoideos (Batoidea), da subclase dos elasmobranquios (Elasmobranchia), aínda que o termo raia designa máis especificamente ás especies da orde dos raiformes (Rajiformes).
Os batoideos están moi emparentados cos selaquimorfos (Selachimorpha) ou tiburóns e, de feito, os batoideos novos son moi parecidos a estes.
Características
Posúen esqueleto cartilaxinoso e as aberturas branquiais na cara ventral do corpo, baixo as aletas pectorais (polo que se denominan hipotremos ou hipotremados); as devanditas aletas pectorais están moi ensanchadas e únense por diante cos lados da cabeza para formaren un ángulo anterior ou bico. Carecen de aleta anal. O corpo é basicamente aplanado.
Os ollos e os espiráculos están situados na cara dorsal; os ollos carecen de membrana nictitante. As mandíbulas poden proxectarse cara adiante na maioría das especies.
Reprodución
As femias da familia dos Rajidae poñen ovos fecundados. Estes son rectangulares, planos e brandos, con catro rabos nas esquinas para suxeitarse ás algas.
Hábitat
Son animais mariños, cunha distribución cosmopolita en augas tropicais e subtropicais, temperadas ou frías, moitas especies en augas costeiras e algunhas en augas profundas. Só algunhas especies, como as mantas, viven en mar aberto.
Algúns batoideos poden vivir en baías e estuarios lixeiramente salgados. miniatura|260px|Cara inferior da cabeza dunha raia. Nótense as cinco aberturas branquiais.
Alimentación
A maior parte dos batoideos posúen unha dentadura pesada e roma para romper as cunchas dos moluscos e algúns peixes. As mantas aliméntanse de plancto.
Cartel
Cartel é un soporte, normalmente en papel, fixado de forma que sexa visible en locais públicos. A súa función principal é a de divulgar información visualmente, pero tamén é apreciada como unha peza de valor estético. Alén da súa importancia como medio de publicidade e de información visual, o cartel posúe un valor histórico como medio de divulgación en importantes movementos de carácter político ou artístico.
Século XX
No século XX o cartel tivo un papel importante no deseño moderno. O deseño ruso foi influente na evolución do cartel europeo moderno e na escola de deseño alemá, a Bauhaus. O cartel ruso caracterizouse pola relación cas vangardas artísticas e a propaganda do goberno soviético. miniatura|O [[Tío Sam, cartel propagandístico para recrutar soldados estadounidenses para a primeira e a segunda guerra mundial.]] Os carteis construtivistas do deseñador El Lissitzky son bos exemplos das mudanzas estéticas da época, co emprego de formas xeométricas, cores puras (coma o vermello e o negro), tipografía sen serifa e de montaxes fotográficas.
Das vangardas europeas ata a deconstrución posmodernista o cartel mantivo unha renovación constante, sobrevivindo ó auxe de novos medios, como a televisión ou a radio.
Bo exemplo do poder de masas que tivo o cartel durante o século XX foi a súa inxente utilización durante as guerras, como medio de persuasión ideolóxica. Así, a primeira gran guerra propagandística pode considerarse que foi a Guerra civil española.
Primeira Liga 1945/46
A tempada 1945–46 da Primeira Liga (daquela Primeira Divisão) foi a 12ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. O defensor do título era o Benfica, pero o equipo que acadou a vitoria final no torneo foi o Belenenses, por primeira vez na súa historia.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Densidade
A densidade é unha magnitude física derivada que expresa a cantidade de substancia nun mesmo volume (é unha magnitude que expresa unha propiedade intensiva). A fórmula para o seu cálculo é:
onde ρ representa a densidade, m a masa do obxecto en cuestión e V o volume que ocupa.
A súa unidade no SI é o kg/m3.
Por extensión, aplícase a outros tipos de medida que dividen unha unidade fundamental entre unha unidade de lonxitude, superficie ou volume (densidade do campo gravitatorio, eléctrico ou vectorial en xeral, densidade de poboación) e coloquialmente tamén para cando o denominador é o tempo (densidade de corrente ou de fluxo electromagnético).
Reactor nuclear
Un reactor nuclear é unha cámara blindada contra a radiación, onde se produce unha reacción nuclear controlada para a obtención de enerxía, produción de materiais fisionábeis como o plutonio para armamentos nucleares, propulsión de submarinos e satélites artificiais ou para investigacións.
Unha central nuclear pode conter varios reactores. Actualmente apenas os reactores nucleares de fisión son empregados para a produción de enerxía comercial, porén os reactores nucleares de fusión están sendo empregados en fase experimental.
Dunha forma simple, as primeiras versións de reactor nuclear producían calor dividindo átomos ao contrario das estacións de enerxía convencionais, que producen calor queimando combustíbel. A calor producida serve para ferver auga, que fará funcionar unhas turbinas a vapor para xeraren electricidade.
Un reactor produce grandes cantidades de calor e intensas correntes de radiación neutrónica e gama. Ambas as dúas son mortais para todas as formas de vida mesmo en cantidades pequenas, causando doenzas, leucemia e, finalmente, a morte. O reactor debe estar rodeado dun mesto escudo biolóxico de cemento e aceiro, para evitar fugas prexudiciais de radiación. As materias radioactivas son manexadas por control remoto e almacenadas en colectores de chumbo, un excelente escudo contra a radiación.
Reactor nuclear de fisión
miniatura|300px|dereita|Varetas de control no núcleo, de materiais absorbentes de neutróns, permiten regular o ritmo da escisión. Estas serán metidas ou retiradas consonte a necesidade de estabilización. Nun reactor nuclear de fisión utilízase uranio natural, na maior parte dos casos - unha mestura de U-238 e de U-235 - por veces enriquecido con extra U-235. O U-238 ten tendencia a absorber os neutróns de alta velocidade orixinados pola división dos átomos U-235, as non absorbe neutróns lentos tan rapidamente. Así, nun reactor é incluída unha substancia moderadora que, xuntamente co uranio, abranda os neutróns. O U-238, pola súa vez, xa non os absorbe tan facilmente e a escisión continua.
Un reactor nuclear de fisión presenta, esencialmente, as seguintes partes:
O núcleo do reactor é construído dentro dun forte recipiente de aceiro que contén varetas de combustíbel feitas de materiais escindíbeis (fisionábeis) metidos en tubos. Estas varetas producen calor en canto o combustíbel sofre a visión. Varetas de control, xeralmente de boro ou cadmio - para absorberen facilmente os neutróns -, son metidas e retiradas do núcleo (conforme a necesidade de estabilizar a reacción), variando a corrente de neutróns no núcleo, controlando o ritmo de escisión e, xa que logo, a calor producida. As varetas están arrodeadas por un moderador, que reduce a velocidade a que os neutróns son producidos polo combustíbel. Percorrendo o núcleo corre un refrixerante, líquido ou gasoso, que, ao quecer coa calor liberada, xera vapor de auga que se canaliza ás turbinas.
Tipos de reactores de fisión
LWR - Light Water Reactors: Utilizan como refrixerante e moderador a auga e como combustíbel o uranio enriquecido. Os máis utilizados son os BWR (Boiling Water Reactor ou Reactor de Auga en Ebulición) e os PWR (Pressure Water Reactor ou Reactores de Auga a Presión), estes últimos considerados actualmente como patrón. En 2001 existían 345 en funcionamento.
CANDU - Canada Deuterio Uranio: Utilizan como moderador auga pesada (composta por dous átomos de deuterio e un átomo de oxixeno) e como refrixerante auga común. Como combustíbel usan uranio común. Existían 34 en operación en 2001.
FBR - Faso Breeder Reactors: Utilizan neutróns rápidos no lugar de térmicos para o proceso da fisión. Como combustíbel utilizan plutonio e como refrixerante sodio líquido. Este reactor non necesita de moderador. Apenas 4 en operación en 2001.
RBMK - Reactor Bolshoy Moshchnosty Kanalny: A súa principal función é a produción de plutonio, e como subproduto xera electricidade. Utiliza grafito como moderador, auga como refrixerante e uranio enriquecido como combustíbel. Pode recargarse durante o funcionamento. Presenta un coeficiente de reactividade positivo. 14 en funcionamento en 2001.
ADS - Accelerator Driven System: Utiliza unha masa subcrítica de torio. A fisión é producida pola introdución no reactor de partículas neutróns a través dun acelerador de partículas. Aínda se atopa en fase de experimentación, e unha das súas funcións fundamentais será a eliminación de residuos nucleares producidos noutros reactores de fisión.
Produción de combustíbel
Algúns tipos de reactor poden efectivamente producir máis combustíbel do que consomen. Trátase do reactor rápido. Non ten moderador e o seu combustíbel está altamente enriquecido: uranio ou plutonio. O núcleo é pequeno e a reacción en cadea procésase rapidamente, producindo maiores cantidades de calor do que en estoutros reactores «termais». Prodúcense grandes cantidades de neutróns, absorbidos inmediatamente por un cobertor de uranio 238 colocado arredor do núcleo. Isto non causa escisión no uranio, mais convérteo en plutonio 239, que pode despois ser separado e utilizado como combustíbel no reactor rápido. Desta maneira, o reactor rápido produce combustíbel á medida que o consome. Convertendo uranio 238 non escindíbel (fisionábel) nun combustíbel útil, o reactor rápido podería prolongar as reservas de combustíbel nuclear do mundo en preto de 60 veces.
Reactor nuclear de fusión
Instalación destinada para a produción de enerxía a través da fusión nuclear. A investigación neste campo existe leva máis de 50 anos e xa, desde hai varios anos, é posíbel producir unha reacción de fusión nuclear controlada nun vaso de contención. Non se conseguiu aínda, mentres, manter unha reacción de fusión controlada ata atinxir o punto de "breakeven" (ou sexa unha situación na cal a cantidade de enerxía fornecida para iniciar e manter a reacción sexa menor que a cantidade de enerxía liberada pola reacción así producida).
Xa que os núcleos de elementos máis leves se fusionan máis facilmente que aqueles de elementos máis pesados, o hidróxeno, o elemento máis leve, e tamén o máis abundante do universo, é o mellor combustíbel para fusión. De feito, unha mestura de dous dos isótopos de hidróxeno, o deuterio e o tricio (D-T), presenta a razón máis baixa entre a enerxía necesaria para provocar a reacción de fusión e a enerxía (potencialmente moito maior) liberada por esta reacción; como proba diso, xurdiron os estudos e adaptacións da primeira bomba de hidróxeno. Por esta razón, a maior parte dos esforzos actuais para desenvolver un reactor de fusión de "primeira xeración" concéntrase na utilización do D-T como combustíbel.
Débese resaltar, porén, que existen mesturas alternativas que, a pesar de exixiren un fornecemento de enerxía inicial maior, serían máis simples de produciren e/ou controlaren e hai ata combustíbeis candidatos que non emitirían neutróns ao sufriren a reacción de fusión, os chamados combustíbeis aneutrónicos.
Basicamente, entón, unha das maiores dificultades é a obtención dunha enorme presión e temperatura que o proceso require, as cales se atopan na natureza soamente no interior dunha estrela. Outro problema é que a utilización de moitos dos posíbeis combustíbeis (inclusive o D-T) resulta na emisión de neutróns polo plasma durante fusión, os cales bombardean os compoñentes internos do reactor, tornándoos radioactivos. Para se conseguir a fusión é necesario máis do que unha alta temperatura: ten de existir plasma suficiente para que os núcleos se encontren e se fundan, e a temperatura elevada ten de ser producida por tempo suficiente para que iso aconteza. Porén, a combinación certa de todos estes factores móstrase, ata agora, imposíbel de alcanzar.
Iitti
Iitti (en sueco Itis) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Kymenlaakso. En 2018 a súa poboación era de 6 802 habitantes. A superficie do termo municipal é de 687,09 km2, dos cales 97,25 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 11,53 hab./km².
Reactor nuclear
Reactor nuclear de fusión
Ao longo dos últimos anos, varios grupos de enxeñeiros e científicos téñense dedicado ao desenvolvemento de novas aliaxes metálicas, cuxas composicións químicas son especificadas con criterio para soamente incluír elementos que formarán isótopos de vida media curta, baixo este bombardeo nun reactor (materiais de baixa actividade). Desta forma preténdese tornar factíbel proxectar compoñentes con materias que permitirán a reciclaxe despois de soamente algunhas decenas de anos de almacenaxe seguro (ao contrario dos residuos radioactivos de reactores de fisión, por exemplo, cuxas vidas medias longas esixen sistemas complexos de protección para períodos moi longos).
Iitti
Limita cos municipios Kouvola, pertencente á súa mesma rexión, Lapinjärvi na rexión de Uusimaa, e Heinola, Lahti e Orimattila, estes últimos na rexión veciña de Päijänne Tavastia.
Reactor nuclear
Reactor nuclear de fusión
Algúns investigadores xa chegaron a caracterizar varios dos aspectos máis críticos na aplicación práctica, en servizo real, de tales materias como, por exemplo, conformabilidade, soldabilidade e resistencia á fluencia conforme presentado no libro "Investigations of the Formability, Weldability and Creep Resistance of Some Potential Low-activation Austenitic Stainless Steels for Fusion Reactor Applications (ISBN 0-85311-148-0): A.H. Bott, G.X. Butterworth, F. B. Pickering".
Iitti
O concello é unilingüe en finés.
Reactor nuclear
Reactor nuclear de fusión
Actualmente existen dúas liñas de investigación, o confinamento inercial e o confinamento magnético:
Confinamento magnético: Consiste en manter o material que irá fundir nun campo magnético en canto se tenta alcanzar a temperatura e presión necesaria. Unha forte corrente eléctrica pasa a través do hidróxeno para o aquecer e formar un plasma, en canto un campo magnético comprime o plasma e o impide de tocar nas paredes. Mesmo que toque no recipiente, non existe perigo, xa que só son aquecidas cantidades moi pequenas de hidróxeno; as paredes arrefecen simplemente o plasma máis do que quecen as paredes co plasma.
Os primeiros modelos magnéticos, americanos, coñecidos como Stellarator xeraban o campo directamente nun reactor toroidal, co problema da infiltración do plasma entre as liñas do campo.
Rato
O rato é un mamífero que pertence a unha das numerosas especies de pequenos roedores do xénero Mus e varios xéneros relacionados coa subfamilia Murinae. A especie máis abondosa é o rato doméstico (Mus musculus). Por tanto, o termo rato non é taxonomicamente específico.
Na Lista dos mamíferos de Galicia reciben o nome de rato as seguintes especies: Ademais, a especie Arvicola sapidus recibe o nome de rato/a de auga común.
Rennell e Bellona
thumb
Reactor nuclear
Reactor nuclear de fusión
Un reactor, Tokamak, aínda maior, o ITER, está sendo proxectado, unindo esforzos internacionais para a obtención da fusión.
Rennell e Bellona
Rennell e Bellona é unha das nove provincias das Illas Salomón, que comprende dous atois habitados, Rennell e Bellona, ou Mu Ngava e Mu Ngiki respectivamente en renellesa (un lingua polinesia), así como o deshabitado Arrecife Indispensable. Ambas illas, Rennell e Bellona están habitdas por polinesios dentro das predominantemente melanesias Salomón. Así, considéranse Illas periféricas polinesias. O primeiro europeo coñecido en avistar as illas foi Mathew Boyd de Camberwell, Londres, capitán do buque mercante Bellona, en 1793. A provincia ten unha poboación combinada de 3.041 habitantes (censo de 2009), é a provincia menos poboada das Illas Salomón. A lingua samoica das illas chámase, nos textos ingleses, Rennellese. A capital da provincia é Tigoa, na illa Rennell.
Historia
En 1793, a illa Bellona recibiu o nome dun barco británico que pasaba, o Bellona. A illa Rennell puido recibir o nome do oceanógrafo James Rennell, FRS (1742 e 1830). En 1799, segundo unha carta marítima, ambas illas recibiron o nome de Illa Bellona. En 1816 as illas foron referidas como Illas de Rennell.
Os nomes que usaron os insulares para a auto-referencia son Mungiki (Bellona) e Mungava (Rennell), que significan "pequena montaña" e "illa grande" respectivamente (mu que significa 'illa' ou 'montaña', ngiki significa 'pequeno' e ngava significa 'grande'). Os mozos de ambas illas ás veces usan o nome Avaiki para ambas as dúas illas.
Nas tradicións orais, os narradores falan de viaxes dispersas e singulares cara e dende outros lugares habitados do Pacífico occidental. Xusto despois de establecerse, algúns homes regresaron a 'Uvea oriental (illa Wallis) para buscar as preciosas raíces de cúrcuma que se usaban para tinguir e na unción nos rituais. Nas xeracións seguintes dous homes foron a Mungua (probablemente Illa Woodlark, tamén coñecida como Murua) e regresaron con topónimos e novos tipos de ñame e plátanos. Outra tradición oral detalla a chegada dun barco de Nova Caledonia con tabaco e aixolas de aceiro. Outras tradicións orais afirman que as aves de curral foron levadas a Rennell antes de que os primeiros misioneiros cristiáns misioneiros cristiáns fosen asasinados na illa en 1910. Na última parte do século XIX, os Belloneses e Rennelleses foron levados a Queensland mediante contratacións engañosas para traballar nas plantacións de azucre. Sábese que un home de Rennelles regresou, levando a casa consigo mercadorías occidentais como machados, panos de algodón, paraugas e armas.
Inicialmente, as dúas illas foron contactadas só esporádicamente por europeos e americanos ata finais do século XIX. En 1910 os tres primeiros misioneiros cristiáns foron asasinados en Rennell, e as illas quedaron sóas ata que desgraciadamente chegaron, en 1936, os predicadores dos Adventistas do Sétimo Día (SDA), a Igrexa de Inglaterra e Misión Evanxélica (SSEM). Levaron un grupo de homes de Rennell a estacións misioneiras noutras partes das Illas Salomón. En 1938, a Igrexa Adventista do Sétimo Día tornouse dominante en Rennell, seguida de Bellona, ​​que converteu gradualmente a todos os habitantes ao cristianismo. Destruíron co seu fanatismo relixioso todos os templos pagáns e construíron igrexas cristiás por todas as illas.
Non ata despois da Segunda Guerra Mundial (1945) a occidentalización influíu lentamente nas dúas illas. Un contacto máis estreito co resto das Illas Salomón acelerou o proceso de modernización. Comezou a navegar máis regularmente e os nenos foron enviados a escolas de misións noutras illas. Na década de 1950 establecéronse clínicas de saúde e contacto sen fíos en ambas illas. O servizo aéreo regular para ambas illas estableceuse a principios da década de 1970.
O 7 de xullo de 1978, as Illas Salomón conseguiron a súa independencia de Gran Bretaña, e Rennell e Bellona pasaron a formar parte do recentemente creado país. Uns quince anos despois, Rennell e Bellona convertéronse nunha provincia propia. A principios de milenio, as diferentes igrexas comezaron a perder o seu poder, sobre todo coa xeración máis nova. O deporte, a música e a elaboración de cervexa caseira convertéronse en intereses de lecer, e a educación e a formación profesional cobraron importancia.
En 2005, houbo informes de que a poboación de Rennell e da provincia de Bellona estaba decidida a separarse do país por falta de investimento en infraestruturas.
A historia e a vinculación do pobo Rennelles co Maorí son ​​exploradas nun documental titulado "O misterio do Waka perdido (canoa)", realizado por Maori TV en 2007.
Goberno provincial
En 1993, Rennell e Bellona convertéronse nunha provincia das Illas Salomón, converténdose na única provincia polinesia do país predominantemente melanesio. A provincia tamén é unha circunscrición única, Rennell e Bellona, está ​​representada no parlamento por un único Membro do Parlamento. Hoxe, o actual deputado de Rennell e Bellona é o Excmo. Tautai Kaitu'u, un médico residente en Australia da illa Rennell.
O goberno provincial está formado por 10 barrios (equivalente provincial a unha circunscrición) representados por 10 deputados electos coñecidos na asemblea provincial como Deputados da Asemblea Provincial (MPA). A illa Rennell, a máis grande das dúas illas, ten seis barrios e Bellona só ten catro, é dicir, de sete a dez. A provincia de Rennell e Bellona está subdividida nos seguintes barrios. A poboación recóllese a partir do censo de 2009:
Nota: Estas cifras cambian cada catro anos a medida que máis votantes cumpren os 18 anos. O número total non é a poboación total das Illas xa que só teñen en conta os que teñen dereito a votar nas eleccións xerais nacionais e provinciais.
Clima
As illas están suxeitas a tormentas tropicais e ciclóns, e a tempada de ciclóns tropicais vai do 1 de novembro ao 30 de xuño. Na historia recente, o ciclón Esau e o ciclón Nina causaron danos substanciais en 1992, o ciclón Fergus en 1996, o ciclón Drena en 1997, o ciclón Beni en 2003, ciclón Ului en 2010 e ciclón Freda en 2012.
Orro, Culleredo
San Salvador de Orro é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Culleredo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2016 tiña 895 habitantes (443 homes e 452 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 271 habitantes. miniatura|Igrexa de San Salvador de Orro.
24 de novembro
O 24 de novembro é o 328º día do ano no Calendario Gregoriano e o 329º nos anos bisestos. Quedan 37 días para rematar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Baruch de Spinoza.
Mortes
miniatura|100px| Freddie Mercury.
Outros
Os 366 días do ano
Voivodina
A Provincia autónoma de Voivodina (en serbio: Аутономна Покрајина Војводина ou Autonomna Pokrajina Vojvodina, en húngaro: Vajdaság Autonóm Tartomány, en eslovaco: Autonómna Pokrajina Vojvodina, en romanés: Provincia Autonomă Voivodina, en croata: Autonomna Pokrajina Vojvodina) é unha das provincias coas que conta Serbia, ao norte do país. A capital e principal cidade é Novi Sad, e Subotica é a segunda cidade en importancia.
Voivodina é diversa canto a etnias. Habitan a rexión máis de 26 grupos distintos e ten 6 idiomas oficiais.
Etimoloxía
O nome Voivodina en serbio significa voivodato (territorio gobernado por un voivoda, equivalente a un duque). O nome histórico era Provincia Serbia do Voivoda, pero cando pasou a depender de Serbia o epíteto "serbio" foi eliminado. En serbio a voz Vojvodina presenta unha variante, Vojvodstvo, que é o equivalente á palabra polaca województwo que significa provincia.
Historia
O territorio que ocupa a provincia de Voivodina foi un territorio moi disputado ao longo do tempo. Formou parte de diferentes países, o que explica a enorme diversidade étnica do país.
Durante a dominación romana, Sirmium (actual Sremska Mitrovica) foi unha das catro capitais do Imperio romano e seis emperadores romanos naceron na cidade ou nos seus arredores. A cidade era capital de varias unidades administrativas romanas, como por exemplo, a Baixa Pannonia, a Pannonia secunda e a prefectura pretoriana de Iliria. O dominio romano mantívose ata o século IV, cando a rexión comezou a ser ocupada polos pobos veciños.
Os eslavos, incluídos os serbios, asentáronse na rexión nos séculos VI e VII. No s. IX os duques búlgaros Salan e Glad mantiveron o control sobre a rexión. A sede de Salan estaba en Titel. Tras a derrota dos nobres búlgaros algunhas partes da rexión (Bačka e o Banato) foron incluídos no reino de Hungría. Pola súa parte, Syrmia pasou á administración do Imperio bizantino ata o s. XII, cando tamén foi incluída no reino de Hungría.
Entre 1282 e 1316 o rei serbio Stefan Dragutin gobernou o reino de Syrmia, que consistía nas partes setentrionais de Serbia, Mačva, Usora e Soli, e a sede foi fixada na cidade de Debrc. O seu reino atopábase na Baixa Syrmia (actual Mačva), mentres que outro líder local, Ugrin Čak, rexeu a Alta Syrmia (actual Syrmia), Eslavonia e Bačka, con capital en Ilok. En principio Stefan Dragutin era vasalo do rei húngaro, pero desde a caída do poder central dese reino, produciuse a independencia de facto dos dous reinos de Syrmia. Stefan Dragutin morreu en 1316 e sucedeuno o seu fillo Vladislav II entre os anos 1316 e 1325, mentres que Ugrin Čak morreu en 1311. Vladislav II foi vencido polo rei de Serbia Stefan Dečanski en 1324. Tras isto a Baixa Syrmia pasou a ser disputada entre o reino serbio e o húngaro.
Despois da conquista de Serbia polos otománs en 1459, déspotas serbios rexeron zonas da Voivodina como vasalos dos reis húngaros. A sede estaba fixada en Kupinik (hoxe en día Kupinovo) en Syrmia.
Tras a batalla de Mohács e a caída do reino de Hungría en mans otomás, a rexión caeu nun período de anarquía e guerras civís. En 1526 o emperador Jovan Nenad, líder dos mercenarios serbios, estableceu o seu poder en Bačka, o norte do Banato e unha pequena parte de Syrmia. Creou un estado independente efémero, con capital en Subotica. Jovan Nenad aproveitou a situación para proclamarse emperador serbio, coa vantaxe da confusión política e militar que había daquela. A nobeza húngara uniuse ás forzas contrarias ao emperador e venceron ás tropas serbias no verán de 1527. O emperador foi asasinado e o estado desapareceu. Unhas décadas máis tarde a rexión pasou a formar parte do Imperio Otomán. Gobernou a zona ata fins do s. XVII e primeiros do s. XVIII, cando pasou a depender da dinastía Habsburgo.
Pedro María de Cisneros
Pedro María de Cisneros de Castro e Ulloa, segundo conde de Ximonde, tamén coñecido como Pedro María de Cisneros, Pedro Cisneros de Castro ou simplemente como o Conde de Ximonde (por antonomasia), nado o 2 de decembro de 1770 en San Miguel de Sarandón (hoxe no concello de Vedra) e finado en Santiago de Compostela o 12 de xullo de 1824, foi un nobre e destacado político galego.
Voivodina
Historia
miniatura|250px|esquerda|Mapa da Voivodina en [[1848]] Na asemblea celebrada en Sremski Karlovci en maio de 1848 os serbios declararon a creación da provincia-ducado serbia de Voivoda, unha rexión autónoma dentro do Imperio austríaco. Estaba composta por Syrmia, Bačka, o Banato e Baranja. O metropolitano de Sramski Karlovici, Josif Rajačić, foi elixido patriarca mentres que Stevan Šupljikac foi o primeiro duque.
Pedro María de Cisneros
Traxectoria
miniatura|300px|O Pazo de Ximonde, soar dos Castro. Era fillo de Xoán Antonio Cisneros de Castro (1725-1798), rexedor perpetuo da cidade de Santiago de Compostela, e de Manuela de Ulloa e Cadórniga. O seu pai recibiu o título de Conde de Ximonde do rei Carlos III de España, co vizcondado previo de Soar, por decreto dado no Palacio Real de El Pardo o 14 de xaneiro de 1766. Cando faleceu o seu pai, o 20 de decembro de 1798, herdou o título e as extensas propiedades do primeiro conde. Foi rexedor perpetuo de Santiago, e un importante mecenas da cultura gallega.
Voivodina
Historia
En novembro de 1849, por decisión do emperador autríaco, esta rexión converteuse nun novo territorio real austríaco coñecido como Voivodato de Serbia e Banato Tamiš. Estaba composto polo Banato, Bačka e Syrmia. Un gobernador austríaco con sede en Temesvár encargaríase de dirixir a área e o título sobre o voivodato era propiedade do emperador. O título completo era "Gran Voivoda do Voivodato de Serbia" (alemán: Großwoiwode der Woiwodschaft Serbien). A provincia quedou abolida en 1860 e sete anos máis tarde pasou a ser parte do reino de Hungría.
Pedro María de Cisneros
Traxectoria
Casou con Agustina de Puga e Araúxo, con que tivo unha única filla, Xacoba Cisneros de Castro, III condesa de Ximonde.
Voivodina
Historia
Tras a primeira guerra mundial e a caída do Imperio austro-húngaro a rexión pasou a formar parte do estado dos eslovenos, croatas e serbios. En 1918 creouse a república do Banato, recoñecida por Hungría.
Pedro María de Cisneros
Traxectoria
No campo político, durante a Guerra da Independencia española foi membro da Soberana Xunta Suprema do Reino de Galicia, e despois da Xunta Suprema Central que gobernou España durante dita guerra.
Voivodina
Historia
O 25 de novembro de 1918 proclamouse a unión da rexión ao reino de Serbia. A decisión tomouna unha asemblea de representantes das distintas nacionalidades. Un día máis tarde a asemblea de Syrmia tamén proclamou a súa unión con Serbia.
Pedro María de Cisneros
Actividade durante a Guerra da Independencia
miniatura|170px|Escudo de armas do Reino de Galicia.
Lisístrata
miniatura|360px|Lisístrata no 2008 Lisístrata (en grego Λυσιστράτη) é unha comedia teatral escrita polo dramaturgo da Grecia clásica Aristófanes.
Ademais do seu valor literario, a obra ten un grande interese histórico, xa que grazas a elas pódese coñecer a vida cotiá dos atenienses. O autor protestou con frecuencia contra a guerra do Peloponeso. En Lisístrata, Os acarnienses e A paz defendeu as solucións pacíficas contra os demagogos que impulsaban ó pobo á guerra.
Argumento
Lisístrata (cuxo nome significa "a que disolve os exércitos"), é a muller dun soldado ateniense, que cansa das continuas guerras entre Atenas, Esparta e outras polis gregas, reúne ás mulleres de ámbolos dous bandos e proponlles iniciar unha folga de tipo sexual. A idea non gusta en principio, pero logra convencer a tódalas mulleres da Polis para que non copulen cos seus esposos ata que se chegue a un acordo de paz. Ó final da obra, os homes, faltos de sexo, deciden deixar de loitar, firman a paz e poñen fin á folga de pernas cruzadas das súas mulleres.
Repercusión
Lisístrata converteuse nun símbolo do esforzo organizado e pacífico en favor da paz. É por isto que se usou o nome para o Lysistrata project (Proxecto Lisístrata), un acto teatral levado a cabo o luns 3 de marzo de 2003 de maneira simultánea en máis de 42 países a favor da paz. Ese día miles de persoas participaron en aproximadamente 700 lecturas dramatizadas da obra, que se realizaron a beneficio de organizacións sen ánimo de lucro que traballan pola paz e que ofrecen axuda humanitaria.
Foi adaptada a cómic en 1987 por Ralf König baixo o título de Lysistrata, e levada ó cine en 2002 por Francesc Bellmunt baixo o título de Lisístrata.
Pedro María de Cisneros
Membro da Xunta Suprema do Reino de Galicia
Durante a Guerra da Independencia española o II conde de Ximonde tivo un papel moi importante. Como rexedor de Santiago e, na súa su representación, foi membro da Xunta Suprema do Reino de Galicia que se constituíu o día 5 de xuño de 1808 na Coruña para coordinar e organizar a resistencia e funcionar como organismo reitor do Reino de Galicia, ante o baleiro de poder xerado pola guerra.
Membro da Xunta Suprema Central
En setembro do mesmo ano, como político moderado e ilustrado, pero patriota e non afrancesado, foi elixido polas Xuntas Supremas de Galicia, Castela e León reunidas en Lugo, para representar o Reino de Galicia, xunto con Manuel Avalle, na Xunta Suprema Central de 34 membros, que se constituíu formalmente en Aranjuez o 23 de setembro de 1808, presidida por Floridablanca, para gobernar España durante o cativerio de Fernando VII.
A Xunta Suprema Central, tamén chamada Xunta Suprema, Xunta Central ou Xunta Central Suprema, e cuxa denominación oficial era Xunta Suprema Central e Gobernativa do Reino, foi o órgano que asumiu os poderes executivo e lexislativo españois durante a ocupación napoleónica de España. Constituíuse o 25 de setembro de 1808 tras a vitoria na batalla de Bailén e despois de que o Consello de Castela declarase nulas as abdicacións de Baiona. O seu mandato concluíu o 30 de xaneiro de 1810, coa constitución da Xunta de Rexencia e a convocatoria das Cortes de Cádiz.