cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xudas Iscariote
Xudas e Satán
Nada disto contradí a motivación da cobiza. Na tradición cristiá, e para os Pais da Igrexa, a paixón polo diñeiro é a vella idolatría ao deus Mammon, Xesús mesmo advirte que "non se pode servir a deus e ao diñeiro", tras a revelación queda de manifesto que o diñeiro son as "feces do diaño", quen se enlarafuza con elas fica posuído.
Xudas, xa que logo, na tradición da Igrexa Católica, a Igrexa Siríaca, Igrexa Ortodoxa Copta, Igrexa Apostólica Armenia, Igrexa Asiria e Igrexa Etíope Tewahedo, é o prototipo do infiel condenado eternamente por deixarse utilizar por Satán na súa loita contra a obra redentora do mesmo Deus. O home ao que "máis lle valía non ter nacido" (Mc 14,21 e Mt 26,24). Así, na Divina Comedia de Dante é devorado eternamente por Lucifer no máis fondo do Inferno.
Existe, porén, unha tradición espiritual que non odia a Xudas; así o xeral dos xesuítas Francisco de Borxa, no século XVI, púñase espiritualmente "aos pés de Xudas" como exercicio de humildade e purificación interior.
O Evanxeo de Xudas
O Evanxeo de Xudas trátase dun texto cristiá tardío (xa do século III). Débese ter en conta que os evanxeos sinópticos de Marcos, Lucas e Mateo son do I, e os evanxeos apócrifos de Tomás e Pedro son do século II, como o canónico de Xoán. O seu carácter tardío réstalle relevancia histórica, pero ten unha gran significación na historia das mentalidades do cristianismo antigo, dado que nel se exculpa á figura de Xudas, por ser un fiel instrumento da redención predestinada por Deus. Na economía da salvación da Humanidade, Xudas presta o servizo de representar o peor papel.
Xudas no islam
No versículo 157 da sura 4 do Corán relátase que Xesús de Nazaret non foi morto nin crucificado, senón que os xudeus tiveron a aparencia de que así o facían. A tese máis aceptada polos esexetas islámicos é que alguén suplantou a Xesús na crucifixión, sendo propostos Simón de Cirene, un décimo terceiro apóstolo chamado Serxio e Xudas Iscariote. A crenza de que foi Xudas o axustizado foi proposta por Muqātil ibn Sulaymān, no século VIII, nun dos primeiros, senón o primeiro, comentario sobre o Corán, e foi popularizada na Idade Media, ata a ser a dominante entre os estudosos musulmáns.
Muíño Pequeno, A Torre, Vilalba
Muíño Pequeno é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Ferrari Portofino
O Ferrari Portofino (tipo F164) é un Gran Turismo deportivo producido polo fabricante italiano de automóbiles Ferrari e ten unha aceleración de 0 – 100 km/h de 3,5 segundos. É un 2 + 2 de dúas portas e convertible de teito duro. O coche chámase así pola vila de Portofino no norte de Italia e o coche sucede ao anterior V8 gran turismo da compañía, o California T. O coche presentouse no Salón do Automóbil de Frankfurt de 2017.
O cupé Ferrari Roma de 2020 está baseado no Portofino.
Presentación
thumb | esquerda | Vista traseira O Ferrari Portofino presentouse na Riviera italiana na vila de Portofino en dúas exclusivas noites do 7 e 8 de setembro de 2017, nas que estiveron presentes Piero Ferrari, Sergio Marchionne, Sebastian Vettel e Giancarlo Fisichella. Tamén se mostrou en Maranello os días 9 e 10 de setembro durante a celebración do 70º aniversario de Ferrari.
A finais de 2017, o Portofino presentouse en Asia, na China e o Xapón, onde se di que a China é un gran mercado para o coche. No Xapón, o vehículo foi inicialmente previsualizado en novembro, antes do debut oficial en febreiro de 2018. Os prezos no Xapón parten de 25.300.000 JPY. Os prezos nos Estados Unidos parten de 215.000 dólares.
Chasis e carrozaría
O chasis do Portofino está feito de 12 aliaxes de aluminio diferentes e agora están integrados moitos dos seus compoñentes. O piar A do seu antecesor consistía en 21 compoñentes separados, pero agora é unha sóa peza no Portofino. Fundicións ocas permiten aumentar a rixidez estrutural, aumentándoa nun 35% respecto ao seu predecesor, o Ferrari California T.
A súa carrozaría ten un coeficiente aerodinámico de Cd = 0,312
Peso
Mantívose o foco no aforro de peso mentres se levaba a cabo o desenvolvemento do Portofino. Os enxeñeiros de Ferrari conseguiron reducir o peso do tren motriz, da estrutura do cadro de instrumentos, do aire acondicionado e calefacción e dos sistemas electrónicos do automóbil, resultando nun peso de 1664 kg, facendo o coche 80 kg máis lixeiro que o seu predecesor.
Motor, transmisión e rendemento
thumb| O motor V8 de 3.9 litros F154BD dobre turbo
O motor, un 3855 cc Ferrari F154BE V8 dobre turbo, é o mesmo que no  Ferrari GTC4Lusso T, pero produce unha potencia lixeiramente desaxustada de  a 7.500 rpm e 760 Nm de torque entre 3.000 e 5.250 rpm. Os cambios no motor inclúen un aumento do 10% de presión na cámara de combustión, bielas e pistóns revisados ​​e un colector de escape único fundido. O coche conserva a transmisión de dobre embrague de 7 velocidades do seu predecesor, pero conta cun novo software para permitir cambios de velocidade máis rápidos. O sistema de escape axustouse para darlle ao son unha nota de son adecuada mantendo a súa natureza de gran turismo, cunha válvula de derivación eléctrica axustable que controla o son do motor segundo as condicións de condución. O Portofino pode acelerar de 0-100 km/h en 3,5 segundos, e de 0-200 km/h en 10,8 segundos e pode alcanzar unha velocidade máxima de 320 km/h..
Suspensión e dirección
O Portofino inclúe amortecedores magnetorreolóxicos, un traspaso de California, cun software mellorado para manter unha boa calidade de marcha aínda que ten un sistema de suspensión máis ríxido que o de California. Do mesmo xeito que o V12 gran turismo da compañía 812 Superfast, o Portofino conta cunha dirección asistida eléctrica. Tanto o sistema de suspensión como a dirección son cada vez máis sensibles cando o coche está en modo deportivo.
Interior
O interior do Portofino desenvolveuse despois de recibir a opinión de varios clientes. Os asentos traseiros aumentaron o espazo para as pernas (5 centímetros) e o sistema de entretemento é máis avanzado e doado de usar, cunha pantalla de 10,2 polgadas na consola central con funcionalidade Apple CarPlay, como no seu antecesor. O sistema de aire acondicionado tamén mellorousese e agora é un 25% máis rápido e un 50% máis silencioso que o de California.
Ferrari Portofino M
O 16 de setembro de 2020, "Car and Driver" informou da presentación do Portofino M ("Modificata" ou modificado). A potencia aumentouse a 620 PS e presentarase a mediados de 2021.
Premios
O 9 de xullo de 2018, Ferrari recibiu o premio Red Dot: Mellor do mellor polo innovador deseño do Portofino. O tribunal internacional afirmou que o Portofino "encarna un avance evolutivo impresionante" e "fascina cunha linguaxe de deseño emocionante", coa elegancia do vehículo "aínda máis subliñada pola calidade sen concesións no material e na fabricación".
Xinzo, Cuntis, Cuntis
Xinzo é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 111 habitantes deles 54 homes e 57 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Paulo Ríos Santomé
Traxectoria
alt=Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.|miniatura|Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020. Estudou o Grao de Ciencias Sociais na Universidade Aberta de Cataluña. Militou en Galiza Nova dende 2015, foi membro da Dirección Nacional de Galiza Nova dende ese ano e membro da Executiva Nacional do BNG. Foi secretario xeral da Unión da Mocidade Galega, posto que abandonou en 2020. Concelleiro de Mocidade en Moaña dende 2017. Na Asemblea Nacional Extraordinaria de outubro de 2019, foi elixido secretario xeral de Galiza Nova. . Nas autonómicas de 2020 foi o número 6 da candidatura do BNG pola provincia de Pontevedra e foi elixido deputado do Parlamento de Galicia.
Voo 855 de Air India
O voo 855 de Air India era un voo regular de pasaxeiros entre Bombai e Dubai que se estrelou na tarde do día de ano novo de 1978 a uns 3 km da costa de Bandra, en Bombai. Ese día a ruta estaba operada por un Boeing 747-237B con rexistro VT-EBD. Os 213 pasaxeiros e tripulantes a bordo do avión morreron. Crese que o accidente foi causado porque o capitán desorientouse espacialmente tras o fallo dun dos instrumentos de voo na cabina. Foi o peor accidente aéreo da India ata o choque de Charkhi Dadri en 1996.
Avión e tripulación
O avión do accidente era un Boeing 747-237B con rexistro VT-EBD e bautizado Emperor Ashoka. Foi o primeiro 747 entregado a Air India, no mes de abril de 1971.
O capitán do voo era Mandan Lal Kukar, de 51 anos de idade. Comezou a traballar na aeroliña en 1956 e tiña 18 000 horas de voo. O primeiro oficial era Indu Virmani, de 42 anos e antigo comandante da forza aérea que se uniu a Air India en 1976 e acumulaba 4 000 horas de voo. O enxeñeiro de voo era Alfredo Faria, de 53 anos e na compañía dende 1955. Tiña unha experiencia de 11 000 horas, sendo un dos enxeñeiros de voo máis veteranos de Air India no momento do accidente.
Accidente
Aproximadamente un minuto despois de engalar pola pista 27 do aeroporto Santa Cruz (no presente chamado aeroporto Chhatrapati Shivaji), o capitán Kukar realizou un xiro programado á dereita ao cruzar a costa de Bombai sobre o Mar Arábigo cara Dubai, despois do cal o avión volveu brevemente a posición nivelada. Segundos máis tarde o aparello comezou a inclinarse lentamente cara a esquerda.
Segundo a investigación, as cintas da gravadora de voces de cabina revelaron que houbo unha gran confusión entre os tres membros da tripulación de voo, que comezou xusto despois do xiro á dereita do avión. O capitán Kukar foi o primeiro en decatarse cando dixo "Que está pasando aquí, o meu instrumento..." explicando que o seu horizonte artificial "derrumbárase", indicando que aínda amosaba ao avión inclinándose cara a dereita. O primeiro oficial Virmani, cuxo horizonte artificial presumiblemente funcional indicaba agora unha inclinación á esquerda (e sen decatarse da preocupación do capitán), dixo: "O meu tamén caíu, semella estar ben". Isto indicou que o seu horizonte tamén caíra, pero crese que o capitán interpretou de xeito equivocado que os dous horizontes principais indicaban unha inclinación cara a dereita, polo que lle dixo a Virmani: "Comproba o teu instrumento". Era despois do solpor e o avión voaba cara a un escuro Mar Arábigo, deixando á tripulación incapaz de verificar visualmente as súas lecturas instrumentais co horizonte real a través das súas fiestras. A percepción errónea do capitán da inclinación do aparello fixo que engadise máis temón esquerdo aos controis. Esta acción só empeorou o problema, facendo que o Boeing 747 virase perigosamente á esquerda cara a unha inclinación de 108 graos e entrase en perda, perdendo altura rapidamente.
O Boeing 747 tiña un terceiro horizonte artificial de apoio no panel de instrumentos central entre os dous pilotos, e a transcrición das conversas da cabina amosan que o enxeñeiro de voo Faria díxolle ao capitán: "Non vaias por ese, non vaias por ese..." ou: "Non, pero vai por este capitán!" Faria estivo intentando dirixir a atención do capitán Kukar cara o terceiro horizonte artificial, ou quizais cara outro instrumento chamado indicador de xiro e inclinación. Isto foi cinco segundos antes do impacto. O capitán berroulle ao primeiro oficial: "Só revisa o instrumento!". O primeiro oficial respostou: Comprobo o que?" O aparello esnafrouse contra o mar co morro inclinado uns 35 graos cara abaixo. A gravadora de voces de cabina rexistrou brevemente o son do impacto ata que parou abruptamente. Non houbo superviventes entre os 190 pasaxeiros e os 23 tripulantes. Todo o voo durou só 1 minuto e 41 segundos.
Causa probable
Os restos recuperados non revelaban ningunha evidencia de estoupido, lume ou fallo eléctrico ou mecánico. Así, a teoría inicial do sabotaxe quedou descartada.
A investigación concluíu que a causa probable foi "debido a entradas de control irracionais por parte do piloto tras un completo descoñecemento da súa actitudae xa que o indicador de actitude non funcionaba ben. A tripulación non conseguiu controlar o avión en función dos outros instrumentos de voo".
O xuíz do Distrito Federal dos Estados Unidos James M. Fitzgerald, nunha decisión de 139páxinas publicada o 1 de novembro de 1985, rexeitou as acusacións de neglixencia contra Boeing Company, Lear Siegler Inc, e a Collins Division de Rockwell International Corporation nun preito relacionado co accidente.
Complexo proteico
miniatura|dereita|250px|A [[ribonuclease barnase de Bacillus amyloliquefaciens (coloreada) e o seu inhibidor barstar (azul) formando un complexo.]]
Un complexo proteico ou complexo multiproteico é un grupo de dúas ou máis cadeas polipeptídicas asociadas. As distintas cadeas polipeptídicas poden ter diferentes funcións. Cando as proteínas implicadas son encimas denomínase complexo encimático ou complexo multiencimático. Isto é diferente dun polipéptido multiencimático, o cal está formado por múltiples dominios proteicos catalíticos que forman parte dunha soa cadea polipeptídica.
Os complexos proteicos constitúen unha forma de estrutura cuaternaria das proteínas. As proteínas dun complexo proteico están ligadas por interaccións proteína-proteína non covalentes, e diferentes complexos proteicos teñen distintos graos de estabilidade no tempo. Estes complexos son fundamentais en moitos (se non na maioría) dos procesos biolóxicos e en conxunto forman diversos tipos de maquinaria molecular que poden realizar un vasto conxunto de funcións biolóxicas. Cada vez máis os científicos consideran a célula como composta de complexos supramoleculares modulares, cada un dos cales realiza unha función biolóxica discreta independente.
Función
A formación de complexos proteicos serve por veces para activar ou inhibir un ou máis dos membros do complexo e, deste modo, a formación de complexos proteicos pode ter efectos similares aos dunha fosforilación. Unha proteína pode participar na formación dunha variedade de complexos proteicos diferentes. Os diferentes complexos realizan diferentes funcións, e un mesmo complexo pode realiar funcións moi distintas que dependen de diversos factores. Algúns destes factores son:
Coñécense moi ben moitos complexos proteicos, especialmente no organismo modelo Saccharomyces cerevisiae (unha especie de lévedo). Neste organismo relativamente simple, estase realizando ctualmente o estudo dos complexos proteicos en todo o xenoma e a dilucidación de máis complexos proteicos de lévedos.
Complexos proteicos obrigados e non obrigados
Se unha proteína pode formar in vivo unha estrutura cristalina estable por si mesma (é dicir, sen estar asociada a outras proteínas), entón os complexos formados por esa proteína denomínanse "complexos proteicos non obrigados". Por outra parte, non se observou que certas proteínas poidan xerar unha estrutura cristalina por si soas, pero si poden atoparse formando parte dun complexo proteico que forma unha estrutura cristalina estable. Tales complexos proteicos denomínanse "complexos proteicos obrigados".
Complexos proteicos transitorios e permanentes/estables
Os complexos proteicos transitorios fórmanse e desfanse en pouco tempo in vivo, mentres que os complexos permanentes teñen unha vida media relativamente longa. Normalmente, as interaccións obrigadas (interaccións proteína-proteína nun complexo obrigado) son permanentes, mentres que as interaccións non obrigadas poden ser permanentes ou transitorias. Nótese que non hai unha distinción clara entre as interaccións obrigadas e non obrigadas, senón que o que hai é un continuo entre elas, que depende de varias condicións, por exemplo o pH, concentración de proteínas etc. Porén, hai importantes diferenzas nas propiedades das interaccións transitorias e as das permanetes/estables, xa que as estables están moi conservadas e as transitorias moito menos conservadas, e dúas proteínas que interaccionan nunha interacción estable teñen unha maior tendencia a ser coexpresadas que as que interveñen en interaccións transitorias (de feito, a probabilidade de coexpresión entre dúas proteínas que interaccionan transitoriamente non é maior que a de dúas proteínas calquera tomadas aleatoriamente), e as interaccións transitorias están moito menos colocalizadas que as interaccións estables. Con todo, malia o seu carácter pouco duradeiro, as interaccións transitorias son moi importantes para a bioloxía celular: o interactoma humano enriquécese con esas interaccións, estas interaccións son os protagonistas dominantes da regulación xénica e a transdución de sinais, e as proteínas con rexións desordenadas intrinsecamente (IDR: rexións das proteínas que mostran estruturas interconvertibles dinámicas no estado nativo) son máis abondosas nas interaccións de sinalización e reguladoras transitorias.
Complexo borroso
Os complexos proteicos borrosos (fuzzy complexes) teñen máis dunha forma estrutural ou unha desorde estrutural dinámica no estado unido. Isto significa que as proteínas poden non pregarse completamente en complexos transitorios ou permenentes. En consecuencia, complexos específicos poden ter interaccións ambiguas, que varían de acordo cos sinais ambientais. Por tanto, as diferentes ensamblaxes das estruturas dan lugar a distintas (mesmo ás veces opostas) funcións biolóxicas. As modificacións postraducionais, as interaccións entre proteínas ou o empalme alternativo modulan as ensamblaxes conformacionais destes complexos borrosos, para axustar finamente a afinidade ou especificidade das interaccións. Estes mecanismos son con frecuencia utilizados para a regulación como parte da maquinaria de transcrición eucariótica.
Proteínas esenciais en complexos proteicos
Aínda que algúns estudos iniciais parecían indicar que había unha forte correlación ente a esencialidade dunha proteína e o grao de interacción da proteína (a regra da “centralidade-letalidade”), as análises posteriores mostraron que esta correlación é feble para as interaccións binarias ou transitorias (por exemplo, nun sistema de dobre híbrido de lévedo). Porén, a correlación é forte para redes de interaccións de cocomplexos estables. De feito, un número desproporcionado de xenes esenciais pertencen a complexos proteicos. Isto fixo chegar á conclusión de que a esencialidade é máis ben unha propiedade das máquinas moleculares (é dicir, dos complexos) que dos compoñentes individuais. Wang et al. (2009) atoparon que os complexos proteicos máis grandes teñen maior probabilidade de ser esenciais, o que explica por que é máis probable que os xenes esenciais teñan un grao de interacción de cocomplexos alto. Ryan et al. (2013) utilizaron o termo "esencialidade modular" para referirse á observación de que complexos enteiros parecen ser esenciais. Estes autores tamén indicaron que os complexos tenden a estar compostos tanto de proteínas esenciais coma non esenciais en vez de presentar unha distribución aleatoria das mesmas (ver Figura). Porén, este non é un fenómeno de todo ou nada: só un 26% (105/401) dos complexos de lévedo constaban só de subunidades esenciais ou só de subunidades non esenciais.
Nos humanos os xenes que codifican produtos proteicos que pertencen ao mesmo complexo é máis probable que dean lugar ao mesmo fenotipo dunha enfermidade.
Proteínas homomultiméricas e heteromultiméricas
Os canais de potasio regulados por voltaxe da membrana plasmática dunha neurona son proteínas heteromultiméricas compostas de catro subunidades alfa (de entre as corenta subunidades alfa coñecidas). As subunidades deben ser da mesma subfamilia para poder formar o canal proteico multimérico. A estrutura terciaria do canal permite que os ións flúan a través do interior hidrofóbico da membrana plasmática. Os conexóns son un exemplo de proteína heteromultimérica composta de seis conexinas idénticas. Unha agrupación de conexóns forma unha unión comunicante entre dúas neuronas que transmiten sinais por medio dunha sinapse eléctrica.
Determinación da estrutura
A estrutura molecular dos complexos proteicos pode determinarse por técnicas experimentais como a cristalografía de raios X, análise de partículas simples ou resonancia magnética nuclear. Cada vez utilízase máis a opción teórica de atraque proteína–proteína. Un método que se utiliza comunmente para identificar os complexos é a inmunoprecipitación. Recentemente, Raicu e colegas desenvolveron un método para determinar a estrutura cuaternaria de complexos proteicos en células vivas. Este método está baseado na determinación da eficiencia da transferencia de enerxía de resonancia de Forster (FRET) a nivel de píxel conxuntamente co uso de microscopio de dous fotóns resolto espectralmente. A distribución das eficiencias de FRET simúlanse con respecto a diferentes modelos para obter a xeometría e estequiometría dos complexos.
Ensamblaxe
A correcta ensamblaxe de complexos multiproteicos é moi importante, xa que se é deficiente as consecuencias poden ser desastrosas. Para estudar a secuencia de esamblaxe, os investigadores estudan os pasos intermedios da vía de esamblaxe. Unha técnica deste tipo é a espectrometría de masas electrospray, que pode identificar diferentes estados intermedios simultaneamente. Isto levou ao descubrimento de que moitos complexos seguen unha secuencia de ensamblaxe ordenada. Nos casos nos que é posible unha ensamblaxe desordenada, o cambio dun estado ordenado a un desordenado leva o complexo á transición desde a función á disfunción, xa que a ensamblaxe desordenada orixina agregación.
A estrutura das proteínas xoga un papel no modo en que se ensambla o complexo proteico. As interfaces entre as proteínas poden utilizarse para predicir as secuencias de ensamblaxe. A flexibilidade intrínseca das proteínas tamén xoga un papel: as proteínas máis flexibles permiten que se poida dispoñer dunha maior área superficial para a interacción.
Aínda que a ensamblaxe é un proceso diferente da desensamblaxe, as dúas son reversibles tanto nos complexos homoméricos coma heteroméricos. Deste xeito, o proceso global pode denominarse (des)ensamblaxe.
Importancia evolutiva da ensamblaxe de complexos multiproteicos
En complexos homomultiméricos, as proteínas homoméricas ensámblanse de modo que imitan a evolución. É dicir, na historia evolutiva do complexo está presente un intermediario no proceso de ensamblaxe. O fenómeno oposto obsérvase en complexos heteromultiméricos, onde a fusión de xenes ocorre de maneira que preserva a vía de ensamblaxe orixinal.
Pasaído
O topónimo galego Pasaído pode facer referencia a:
Pasaído, A Torre, Vilalba
Pasaído é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Iria Misa
Iria Misa Peralba, nada en Gondomar o 23 de febreiro de 1983, é unha escritora e profesora de ensino secundario galega. Vive en Baiona.
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Inglesa pola Universidade de Vigo, onde tamén realizou estudos de posgrao. En 2016, a súa obra Xa non estou aquí foi galardoada co Premio Jules Verne de literatura xuvenil, que concede Edicións Xerais.
En 2020 gañou o Premio Agustín Fernández Paz con A cidade do Átomo. A cidade do átomo foi XIX Premio Frei Martín Sarmiento no 2023 na 4° categoría (1° e 2° ESO)
Gonzalo Trenor
Gonzalo Trenor López, nado en Ribadeo en 1977, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Dirección e Administración de Empresas pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi director do Plan de Desenvolvemento Integral das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal. Foi deputado do Parlamento de Galicia na lexislatura 2012-2016. En febreiro de 2017 tomou posesión como deputado no Parlamento de Galicia e ocupou o escano na cámara ata o seu nomeamento como delegado da Xunta na Coruña en setembro de 2020.
Zo, Cuntis, Cuntis
Zo é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 17 habitantes deles 6 homes e 11 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Ramón Blanco Fernández
Ramón Blanco Fernández, nado en Outes en 1979, é un poeta galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega, reside en Cando (Outes). Formou parte desde moi novo do Colectivo Sacou de Noia. Publicou poemas nas revistas A Caramuxa e A Casa da Gramática. Traballou no sector da edición, no ensino secundario e como xornalista cultural. En 2016 gañou o premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón coa obra Se pedra na brétema.
José Fuentes Pérez
José Fuentes Pérez foi un mariño mercante e xornalista galego.
Traxectoria
Emigrante en América. Capitán da mariña mercante. En 1897 foi nomeado presidente da "Asociación de la Marina mercante de Puerto Rico, para fomentar la Escuadra española". de regreso a Galicia, foi un dos fundadores da Liga de Amigos de Muros en 1906, da que foi elixido secretario. Foi o director do órgano da Liga, La Liga de Amigos. Foi detido por desobediencia ao alcalde de barrio en maio de 1909, e foi acusado de inxurias graves a Ramón Hermida Fernández e procesado en 1910, foi absolto en xaneiro de 1911. En 1913 foi nomeado representante da Asociación náutica no porto de Muros.
Beetlejuice
Beetlejuice é un filme dirixido por Tim Burton que foi estreado en 1988. A partir do éxito do filme, realizouse unha serie de animación co mesmo nome.
Sinopse
O filme conta a historia dunha parella de casados (interpretada por Alec Baldwin e Geena Davis) que, despois de adquirir unha fermosa casa na zona residencial da cidade, ambos sofren un accidente de coche no que morren, sen eles sospeitalo. Unha nova familia, formada pola excéntrica escultora Delia e o seu apoucado marido Charles, xunto coa súa filla Lidia, merca a casa e as pantasmas vense obrigados a abandonala contra o seu desexo, polo que, tras descubrir a súa nova natureza, piden axuda a Beetlejuice, un desagradable, berrón e falcatrueiro bio exorcista. Beetlejuice é un «exorcista dos vivos», é dicir, axuda ás pantasmas a botar do seu fogar a calquera ser vivo que os poida anoxar.
Stephen Dedalus
miniatura|Estatua de [[James Joyce en Dublín.]]
Stephen Dedalus é o nome dun personaxe de ficción, álter ego do escritor irlandés James Joyce en varias das súas novelas.
O nome do personaxe mestura dúas facetas da cultura occidental -o elemento clásico e o cristián- moi presentes en toda a obra de James Joyce. Stephen é o nome de Estevo, o primeiro mártir do cristianismo. Doutra banda, na mitoloxía grega, Dédalo era un arquitecto e artesán famoso pola súa habilidade, e construtor do labirinto de Creta.
Aparicións de Stephen Dedalus
O personaxe de Stephen Dedalus fixo a súa aparición por primeira vez na novela Stephen the Hero, un primeiro esbozo que máis tarde se convertería en Retrato do artista cando novo, primeira novela extensa de Joyce. Nela mostra o camiño de Stephen cara á madurez persoal, moral, sexual e literaria, de maneira que esta novela pode encadrarse no xénero do bildungsroman. Nesta obra Stephen preséntase como un ser tímido, débil e introvertido, soñador pero incapaz de relacionarse co mundo con normalidade.
O personaxe de Stephen foi retomado anos máis tarde por Joyce na súa obra mestra, o Ulises, na que comparte protagonismo con Leopold Bloom. Ambos os dous personaxes parecen ser trasuntos do autor, un durante a súa etapa xuvenil (Stephen) e outro na madurez (Leopold). A novela narra as longas camiñadas dos dous personaxes pola cidade de Dublín durante 24 horas, ata que ambos os dous se atopan e volven durmir a casa de Leopold. Nesta obra o personaxe de Stephen relaciónase co de Telémaco, dentro do esquema de paralelismos que Joyce establece coa Odisea de Homero. Tamén se adoitou relacionar a súa figura coa de Hamlet, personaxe sobre o que se debate durante a propia novela.
Antiheroe
miniatura|[[Don Quixote, un arquetipo clásico de antiheroe.]] Na literatura e o cinema un antiheroe fai referencia a un personaxe de ficción que ten algunhas características que son antiéticas comparadas coas do heroe tradicional. Un antiheroe nos libros e filmes actuais xeralmente realizará actos que son xulgados "heroicos", pero farao co emprego de métodos ou intencións que non o son tanto. A pesar de ser un personaxe con trazos negativos, con todo, cabe destacar que o antiheroe é diferente dun vilán, un vilán é un personaxe esencialmente malvado que ten obxectivos egoístas ou inmorais e é o inimigo do heroe (e, por extensión, o antiheroe) dunha historia. Para que vos fagades unha idea, se adoitamos asociar o branco co heroe e o negro co vilán, pódese dicir que un antiheroe está máis nunha "zona gris", é dicir, un antiheroe tampouco é absolutamente bo nin absolutamente malo, senón un personaxe moralmente ambiguo. A pesar das súas debilidades e defectos, o lector ten máis probabilidades de simpatizar co antiheroe e recoñecerse nel.
Sonic the Hedgehog
Sonic the Hedgehog ou "Sonic o ourizo" é unha serie de videoxogos de SEGA ademais de ser o nome do personaxe principal da saga, sendo a mascota da compañía.
Tamén está presente en cómics, debuxos animados e libros. O primeiro videoxogo desta saga foi creado en 1991 na consola Sega Mega Drive (ou Genesis, como é coñecida nos EUA). A velocidade é a nota característica do protagonista no primeiro xogo, que revolucionou o mundo das videoconsolas e arrebatou temporalmente o monopolio dos videoxogos a Nintendo. Sonic the Hedgehog tivo unha secuela en 1992, Sonic the Hedgehog 2 (no que se presentaba un novo amigo de Sonic, "Tails"), que recolleu se cabe máis louvanzas e éxito de vendas. Houbo tamén dúas entregas cos mesmos nomes nas consolas de 8-bits (Master System e Game Gear) coas correspondentes boas críticas.
Destácase tamén na consola Mega CD o "Sonic CD", que é considerado por unha gran cantidade de fans como a obra mestra de Sonic, se ben non tivo o éxito esperado debido ao fracaso da consola. O último proxecto con éxito na clásica Mega Drive foi o Sonic 3 & Knuckles, que se puxo á venda en dous xogos separados, Sonic 3 e Sonic & Knuckles, por limitacións de tempo, se ben ambos os xogos formaban parte do mesmo proxecto desde o principio. Tivo unha boa recepción e éxito en vendas, aínda que lixeiramente menor que o Sonic the hedgehog 2.
Tras unha serie de xogos con pouco éxito, SEGA publica un novo xogo en 1999 na consola DreamCast, chamado "Sonic Adventure" que volveu a recoller boas críticas e que é considerado o xogo que máis vendeu naquela consola. Este xogo tivo unha secuela, Sonic Adventure 2 (2001), que tivo boas críticas, aínda que non tan boas como na primeira parte. Tras esta entrega xurdiron unha serie de xogos que acarrearon críticas mixtas e niveis de venda moito máis baixos. Sonic Colors (2010) e Sonic Generations (2011) foron mellor valorados. En 2017 foi publicado Sonic Mania, que acadou valoracións positivas xeneralizadas de consumidores e revistas especializadas, e Sonic Forces, con críticas mixtas.
MY STORY Classical
MY STORY Classical é un álbum alternativo do álbum da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki chamado "MY STORY", con versións alternativas de música clásica das orixinais atopadas no interior do devandito álbum. Foi lanzado ao mercado orixinalmente o 24 de marzo do ano 2005 baixo o selo avex trax.
Información
Este e o primeiro álbum de Ayumi Hamasaki que é estritamente de música clásica con só instrumentos clásicos nos seus arranxos, pero considérase como un "Remix Album" máis dentro da discografía da cantante. As primeiras incursións en transformar cancións de J-Pop a instrumentos máis finos deuse cos "ayu-mi-x Acoustic Orchestra", onde se utilizaban alén de instrumentos clásicos, instrumentos acústicos. Para este álbum, porén, recorreuse a grandes músicos clásicos, como a Lamoureux Orchestra de París, so a dirección do recoñecido director Yutaka Sado.
A parte da selección de temas escollidos de "MY STORY" para transformalos a versións clásicas, tamén se fixo unha versión da canción "A Song Is Born" de Hamasaki, que se atopa orixinalmente no interior do álbum "I am...". Para esta versión non se usou a voz orixinal de ayumi na canción e tampouco se gravou unha nova versión da súa voz, senón que se deixou en versión instrumental. A canción no entanto foi cantanda unha única vez por Ayumi no Expo 2005 Aichi, pouco tempo antes do lanzamento deste álbum.
Gathering of Nations
miniatura|300px|Gathering of Nations, Albuquerque, NM - abril 2007 O Gathering of Nations (en galego "Reunión das Nacións") é un dos meirandes Pow wows dos Estados Unidos. É celebrado anualmente a cuarta fin de semana de abril na cidade de Albuquerque, Novo México. Cada ano reúne milleiros de persoas e na edición do ano 2017, congregou a máis de 72 000. Arredor de 500 tribos dos Estados Unidos e do Canadá viaxan a Albuquerque para participar. Hai 32 categorías de baile, e varias categorías diferentes dependendo da idade: anciáns (70+), maiores (55+), adultos (19+), adolescentes e cativos. Tamén se celebran competicións de canto e de grupos de percusión con tambores. O certame da Miss Mundo India celébrase tamén aquí cada ano. A gañadora é elixida pola súa personalidade, o coñecemento das tradicións tribais, e a súa capacidade de baile. Tamén hai un mercado indio con artistas, artesáns e comerciantes.
Provincias de Nova Zelandia
dereita|miniatura|250px|Mapa de Nova Zelandia mostrando a evolución das provincias do país. Para as actuais divisións de Nova Zelandia, véxase Organización territorial de Nova Zelandia
Gathering of Nations
Electric 49
O Electric 49 era un concerto anual de música nativo americana que se facía na semana do Pow wow, pero xa non está asociado cos eventos oficiais do Gathering. O concerto foi organizado polo grupo Red Earth en 1998, e tivo oito edicións máis dende ese ano. Porén, dende 2006 xa non se celebra porque Red Earth permanece en hiato artístico.
Provincias de Nova Zelandia
As Provincias (provinces) de Nova Zelandia foron unha unidade de subdivisión territorial entre 1841 e a Lei de Abolición das provincias, que entrou en vigor o 1 de novembro de 1876.
Trala abolición as provincias pasaron a chamarse distritos provinciais (provincial districts). A súa única función na actualidade é determinar os límites xeográficos do día festivo coñecido como anniversary day, coa excepción das illas Chatham, Northland e South Canterbury.
1841 - 1853
Cando Nova Zelandia converteuse nunha colonia separada de Nova Gales do Sur en 1841, o decreto real estableceu tres provincias:
En 1846 o Parlamento Británico aprobou a primeira Constitución de Nova Zelandia, que foi practicamente suspendida segundo recomendación do Gobernador George Grey. As únicas provisións operativas eran relativas á reforma das provincias. As provincias reformadas era: Ademais, as provincias separáronse por primeira vez do goberno central.
Creación
As provincias formáronse polo Acta de Constitución de Nova Zelandia de 1852. Esta acta estableceu as primeiras seis provincias de Auckland, New Plymouth, Wellington, Nelson, Canterbury e Otago. Cada provincia tiña o seu propio corpo lexislativo, chamado Consello Provincial Provincial Council. que elixía o seu propio Presidente (speaker) e Superintendente.
Nas eleccións podían participar os varóns maiores de 21 anos que posuísen rendas de máis de 50 libras anuais. As eleccións celebrábanse cada catro anos. A acta de Constitución reformouse en 1856 para prover o nomeamento de Superintendente suplente.
A acta tamén creo unha Asemblea Xeral que consistía no Consello Lexislativo nomeado polo Gobernador e a Cámara de Representantes, de elección directa. Estas provincias constituíronse o 17 de xaneiro de 1853 e as regulacións que definían os seus límites foron publicadas oficialmente o 28 de febreiro.
Abolición
Practicamente desde a súa fundación, as provincias de Nova Zelandia foron obxecto de debate político. Na Asemblea Xeral apareceron dúas faccións: os "centralistas", que defendían un goberno central forte e os "provincialistas", que defendían gobernos rexionais fortes. Os centralistas da Asemblea Xeral consideraban que as provincias eran egoístas e tendentes ao clientelismo. Por exemplo, na construción de ferrocarrís, tres das provincias construíran con diferente ancho de vía (tal e como sucedeu en Australia): os Ferrocarrís Provinciais de Canterbury construíran vía ancha, mentres que en Southland utilizouse a estándar. Como resultado, a Lei de Obras Públicas de 1870 (Public Works Act) tivo que estandarizar o ancho de vía, e o primeiro ferrocarril de Otago, a liña de Port Chalmers, construír co novo estándar. O Tesoureiro da Colonia (e despois Premier) Julius Vogel lanzou o seu famoso programa de inmigración e obras públicas na década de 1870, mediante un préstamo enorme de millóns de libras para levar a cabo importantes infraestruturas en estradas, ferrocarrís e comunicacións, todas elas administradas polo goberno central. Isto reduciu notablemente o poder das provincias. As provincias foron abolidas finalmente pola Lei de Abolición das Provincias de 1876, durante o mandato do Primeiro Ministro Harry Atkinson. As provincias deixaron de existir para os efectos da lei o 1 de xaneiro de 1877.
Substitución
Trala abolición das provincias, os gobernos locais convertéronse en electivos. A lei de condados de 1876 (Counties Bill) creou 63 condados a partir das antigas provincias. Os límites das provincias serviron como zonas administrativas para o departamento de Educación establecido pola lei de educación de 1877 e para a administración de varios departamentos gobernamentais.
Uso moderno dos antigos nomes
Algúns dos nomes perduran noutros contextos, como os distritos administrativos de sanidade.
Iniciativa por el Desarrollo de Soria
Iniciativa por el Desarrollo de Soria (Iniciativa polo Desenvolvemento de Soria en galego) (IDES) é un partido político que actúa na provincia de Soria, na comunidade autónoma española de Castela e León.
Historia
O IDES xurdiu como unha escisión do PSOE na Provincia de Soria en 2002. As primeiras eleccións nas cales participou esta formación foron as municipais de 2003, nas que obtiveron un bo resultado, mesmo lograron dous concelleiros na capital da provincia. Tras eses comicios, parecían boas as perspectivas de futuro deste partido, de feito chegaron a estar a piques de asinar un acordo de goberno co PP no concello de Soria, o cal gañara as eleccións pero carecía de apoios suficientes para gobernar. Porén, no último minuto o acordo escachou. En 2007, IDES logrou outro bo resultado tanto na provincia coma no concello de Soria; logrando dos concelleiros no concello e un representante na Deputación provincial. O partido gañador foi o PSOE, porén IDES e o PP pactaron, o cal deu o poder da alcaldía ao PP. En 2011, o partido obtivo uns resultados sobranceiros na provincia, aínda que iso non satisfixo os seus líderes debido á perda dos concelleiros en Soria capital e a perda do seu representante na deputación fronte á un partido de ideoloxía similar: a Plataforma del Pueblo Soriano. Estes resultados complicaron a estabilidade do partido dende entón.
O partido acordou en setembro de 2014 presentar a súa candidatura en solitario ás eleccións autonómicas e municipais do maio do 2015. Non obstante o partido estivo a piques de non presentar candidatura ningunha na provincia debido á marcha dalgúns dirixentes e á falta de candidatos do partido; de feito IDES decidiu non presentar candidatura algunha a Soria capital debido a imposibilidade de crear unha lista propia para Soria capital; tampouco puido chegar a acordo ningún con ningún outro partido ou coalición para poder levalo a cabo. Finalmente participará integrada na candidatura de Ciudadanos nas eleccións
Actuacións políticas
Destacan as seguintes actuacións a nivel político deste partido:
Ideoloxía
== Resultados electorais ==
Isabel Novo Fariña
María Isabel Novo Fariña, nada en Portas en 1978, é unha empresaria e política galega do PPdG.
Traxectoria
Fixo estudos de Ciencias Políticas na Universidade de Santiago de Compostela. Nas eleccións municipais de 2015 foi elixida concelleira do PPdG de Portas e foi nomeada concelleira de Cultura. Foi candidata do PPdeG nas autonómicas de 2016 e en febreiro de 2017 tomou posesión como deputada no Parlamento de Galicia.
Angela White
Angela White, nada en Sidney o 4 de marzo de 1985, é unha actriz e directora de cinema porno australiana. En 2020 converteuse na primeira lograr a mención á mellor artista feminina da AVN tres veces.
Traxectoria
Empezou na industria no porno con Score en 2003 e gravou a súa primeira escena xusto despois de facer 18 anos de idade. En 2007 recibiu o título de modelo voluptuosa do ano de Score e tamén debutou na televisión, ao aparecer en catro episodios da serie de comedia australiana Pizza e nese ano matriculouse na Universidade de Melbourne para realizar estudos de xénero no que se graduou en 2010 cunha tesiña sobre as experiencias das mulleres na industria pornográfica australiana. que se publicou en 2017 como o capítulo "The Porn Performer" da obra The Routledge Companion to Media, Sex and Sexuality. .
En 2010 foi candidata polo Partido do Sexo Australiano nas eleccións do estado de Victoria e centrou a súa campaña na defensa dos dereitos dos traballadores do sexo.
Ata o ano 2011 só participou en escenas con mulleres e foi nese ano no que realizou a súa primeira escena cun home para o DVD Angela White Finally Fucks o que relanzou a súa carreira. En outubro de 2014 asinou un contrato de distribución con Girlfriends Films para a realización de películas, a primeira foi, Angela e a relación rematou cando en 2016 se trasladou aos Estados Unidos e asinou con Spiegler Girls para filmar con Brazzers, Naughty America e Jules Jordan.
En xaneiro de 2018 presentou a 35ª entrega dos premios AVN en Las Vegas, xunto co comediante Aries Spears e a estrela de webcam Harli Lotts. Nesa mesma gala White entrou no Salón da Fama da AVN e foi recoñecida como artista feminina da AVN de 2018. Na 36ª gala da AVN de 2019 de novo recoñecérona como a artista feminina do ano, con Tori Black, a única en ser recoñecida dúas veces. En xaneiro de 2020, na 37º gala da AVN outra volta volveu ser recoñecida por terceiro ano consecutivo mellor artista feminina do ano, a única que tivo esa mención tres veces e ademais gañou o premio á mellor actriz. Xunto con Ashlyn Gere e Hillary Scott son as únicas en conseguir a mención da mellor artista feminina e mais o premio á mellor actriz o mesmo ano.
Dende 2013 dirixiu máis de 130 películas, moitas protagonizadas por ela e baixo o selo da súa propia produtora AGW Entertainment. Ademais tamén é modelo de cámara web.
Pena do Curro, A Torre, Vilalba
Pena do Curro é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Pow wow
O termo ten sido empregado para describir calquera reunión de tribos nativas americanas, e pode ser escoitado con frecuencia nos vellos Westerns. Tamén se fixo uso dela para falar de consellos militares de oficiais, pero o seu uso é visto pouco respectuoso coa cultura nativa.
Muller fatal
miniatura|dereita|[[Mata Hari, bailarina exótica e espía convicta exemplo de muller fatal da primeira guerra mundial.]] Unha muller fatal ou femme fatale é un arquetipo, normalmente unha dona que usa o poder da sexualidade para atrapar o desventurado heroe. A denominación é unha tradución directa dende a lingua francesa. A personaxe adoita ser representada ou caracterizada como sexualmente insaciábel; aínda que polo xeral é malvada, tamén hai mulleres fatais que nalgunhas historias fan de antiheroínas e mesmo de heroínas. Na actualidade o arquetipo é visto coma un personaxe que constantemente cruza a liña entre a bondade e a maldade, actuando sen escrúpulos sexa cal for a súa lealdade.
Harpalike (lúa)
Harpalike (ou en grego Αρπαλύκη), tamén coñecida coma Xúpiter XXII, é unha lúa irregular de movemento retrógrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii liderado por Scott S. Sheppard no ano 2000 e recibiu a designación provisional de S/2000 J 5.
A lúa recibiría o nome de Harpalike oficialmente en agosto do 2003, Harpalike na mitoloxía grega era a incestuosa filla de Klymenos, aínda que nalgunhas fontes é citada coma amante de Zeus (Xúpiter).
Harpalike pertence ó grupo de satélites Ananke, pensase que este grupo son os vestixios dun posible asteroide heliocéntrico capturado, que se esnaquizou, formando así este grupo de lúas. Ten un diámetro estimado en 4 kms, e no espectro visible aparece cun gris (índices de cor R-V=0.43) característico dos asteroides tipo C. A lúa órbita Xúpiter a unha distancia duns 21,064 Gm en 624,542 días, cunha inclinación orbital de 147° respecto da eclíptica (147° respecto do ecuador de Xúpiter) e cunha excentricidade orbital de 0,2441.
Lehigh Valley IronPigs
Lehigh Valley IronPigs son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Allentown, Pensilvania. O club, de clase Triple-A, compite na Northeast Division da International League. Actualmente están afiliados aos Philadelphia Phillies da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no Coca-Cola Park, un estadio inaugurado en 2008 con capacidade para 10.178 espectadores e cun custo de construción de 50,25 millóns de dólares.
Cinema negro
miniatura|dereita|250px O cinema negro ou film noir é un xénero cinematográfico que se desenvolveu nos Estados Unidos durante a década de 1940 e 1950. Adoita ser considerado como o primeiro filme deste tipo The Maltese Falcon, de John Huston, con Humphrey Bogart e Mary Astor, estreado en 1941.
Características
O termo de film noir foi acuñado por vez primeira polo italiano Nino Frank e é usado pola crítica cinematográfica para describir un xénero de definición bastante imprecisa, cuxa diferenciación doutros xéneros como o cinema de gángsters ou o cinema social é só parcial. Decote, os filmes caracterizados como de cinema negro xiran arredor de feitos delituosos e criminais cun forte contido expresivo e unha característica estilización visual. A súa construción formal está preto do expresionismo. Emprégase unha linguaxe elíptica e metafórica onde se describe a escena caracterizada por unha iluminación tenebrosa en claroscuro, escenas nocturnas con humidade no ambiente, xógase co uso de sombras para exaltar a psicoloxía dos personaxes. Algúns destes efectos eran especialmente impactantes en branco e negro. Asemade, a personalidade dos personaxes e as súas motivacións son difíciles de estabelecer (caso paradigmático son os detectives privados, frecuentes protagonistas do xénero, tales como Sam Spade ou Philip Marlowe). As fronteiras entre bos e malos esvaécense e o heroe acostuma a ser un antiheroe atenazado por un pasado escuro.