cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revista
Revistas de interese xeral ou de consumo
Algunhas revistas son totalmente gratuítas para o lector, xa que son financiadas soamente pola publicidade.
Alfredo Kraus
Traxectoria
En 1991, recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Artes, colectivamente, con Victoria de los Ángeles, Pilar Lorengar, Teresa Berganza, Montserrat Caballé, José Carreras e Plácido Domingo.
Revista
Revistas do cliente
Outro tipo de revistas de consumo son as coñecidas como revistas do cliente, que son similares en formato e estilo ás revistas de consumo, pero son publicadas por organizacións tales como clubs ou liñas aéreas, para comunicarse cos seus clientes.
Normalmente a súa edición corre a cargo de xornalistas que en modo externo achegan deseño e redacción a estas empresas.
Revistas económicas
As revistas económicas, son, como o di o seu nome, as que non custan moito diñeiro. Son dirixidas a xente pobre e de baixos recursos, e persoas relacionadas coa baixa economía e vendas no mercado. Moitas revistas económicas son distribuídas soamente, ou predominantemente, pola subscrición. Esta pode ser libre (calquera persoa pode subscribirse) ou restritiva, o que significa que a subscrición está dispoñible soamente aos lectores que, segundo o seu criterio, determine o director ou a editorial. Este modelo tamén é coñecido como circulación controlada.
Revistas gratuítas
Nos últimos anos, xunto á prensa de distribución gratuíta, naceron en Galiza varios tipos de revistas tamén gratuítas. En especial destacan aquelas relacionadas co lecer e a cultura. Guías de comercios, restaurantes, tendas de moda, centros de estética, barberías etc. que ademais de información sobre estes comercios incluíron tamén contidos de cultura: citas de teatro, cine, exposicións e música. Con maior calidade que a prensa gratuíta, as revistas normalmente céntranse en nichos de mercado máis determinados.
A revistas en Internet
As edicións dixitais popularizáronse nos últimos anos. Este tipo de edicións son comunmente réplicas de edicións publicadas en papel, aínda que tamén poden existir publicacións que só teñan edicións dixitais. A tecnoloxía fai que estas revistas poidan ter deseños máis atractivos así como múltiples funcións que axudan a ter unha maior interacción cos lectores.
Milii Balakirev
miniatura|dereita|Milii Balakirev.
Milii Alekseevich Balakirev (en Милий Алексеевич Балакирев), nado en Nizhnii Novgorod en 1837 e finado en San Petersburgo en 1910, foi un compositor ruso.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia humilde, traballou na adolescencia para Oulibichev, autor dunha biografía de Mozart, e quen lle confía a dirección da súa banda. Logo de facer un curso universitario de matemáticas, marchou a San Petersburgo cheo de ardor patriótico, en 1855 coñece a Mikhail Glinka, precursor da música rusa, cofundador da Escola Libre de Música (1862) e do grupo coñecido como o dos cinco (Могучая Кучка), formado por compositores autodidactas como el: César Cui, Alexander Borodin, Modest Musorgskii e Nikolai Rimskii-Korsakov, Balakirev é a alma do grupo e quen supervisa e corrixe os traballo dos seus amigos. A partir de 1862 percorre o Cáucaso e Crimea e recompila numerosas páxinas de música tradicional.
É autor de dúas sinfonías, dous poemas sinfónicos (Rusia e Tamara), catro aberturas e numerosas pezas de piano, entre as que destaca Islamey: unha fantasía oriental
Beta (homónimos)
Beta pódese referir:
Augustin Bea
Augustin Bea, nado en Riedböhringen en 1881 e finado en Roma en 1968, foi un cardeal da Igrexa católica.
Daşoguz
Daşoguz é unha cidade en Turkmenistán, capital da provincia de Daşoguz ten unha poboación de 165.400 e está a 88 metros sobre o nivel do mar.
Augustin Bea
Traxectoria
Estudou na súa localidade natal ata 1893 no que se traslada a Sasbach, posteriormente pasa a Constanza e Rastatt. En 1900 pasou a estudar teoloxía na Universidade de Friburgo e entrou como novizo na Compañía de Xesús. En 1906 estudou filosofía nos Países Baixos, e en 1912 foi ordenado sacerdote na Compañía de Xesús. Nomeado superior da residencia xesuíta de Aquisgrán.
Daşoguz
Os rusos fundaron o asentamento como un forte a principios do século XIX, a cidade actual ten o estilo arquitectónico soviético e actúa como centro administrativo local e de transportes. Da cidade parten as visitas a Konya-Urgench, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO
Augustin Bea
Traxectoria
En 1917 foi nomeado profesor de esexese bíblica do Colexio Ignaciano de Valkenburg (Países Baixos) e en 1921 provincial da provincia xesuíta de Alemaña setentrional con sede en Múnic. En 1924 accedeu ao posto de director do Instituto de Altos Estudos Eclesiásticos da Compañía de Xesús en Roma e profesor de teoloxía bíblica na Universidade Gregoriana.
Entre 1930 e 1949 foi reitor do Instituto Pontifical Bíblico. En 1959 Xoán XXIII fíxoo cardeal e dende 1960 foi presidente do Secretariado para a Unión dos Cristiáns que posteriormente daría orixe ao Consello Pontificio para a Promoción da Unidade dos Cristiáns.
Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Teoloxía pola Universidade Católica de América en 1963.
EGL (linguaxe de programación)
O proxecto aberto baixo a Licenza Pública Eclipse (EPL) é unha tecnoloxía de programación deseñada para enfrontar os desafíos do desenvolvemento de aplicacións modernas e multiplataforma ao proporcionar unha linguaxe e un modelo de programación comúns en todos os idiomas, marcos e plataformas de tempo de execución. A linguaxe toma conceptos familiares para calquera que use linguaxes de tipo estático como Java, COBOL, C etc. Con todo, toma o concepto de estereotipo de Linguaxe de Modelaxe Unificada (UML) que non se atopa normalmente nas linguaxes de programación estáticas.
En poucas palabras, EGL é unha linguaxe de desenvolvemento de aplicacións universal de nivel superior.
EGL é similar en sintaxe a outras linguaxes comúns, polo que os desenvolvedores de aplicacións poden aprendela con antecedentes previos de programación similares. As abstraccións de desenvolvemento de aplicacións de EGL protexen os programadores das interfaces técnicas dos sistemas e o middleware, o que lles permite centrarse en desenvolveren a funcionalidade empresarial, compilada en código COBOL, Java ou Javascript para admitir a implementación de aplicacións empresariais que poden executarse en calquera das seguintes contornas:
Programa
Unha parte do programa EGL é unha parte lóxica xerable cun punto de entrada. Cada parte do programa contén unha función main, que representa a lóxica que se executa no inicio do programa. Un programa pode incluír outras funcións e pode acceder a funcións que están fóra do programa. A función main pode invocar esas outras funcións. As funcións do programa están compostas por un conxunto de sentenzas, variables e constantes de EGL.
Servizo
Unha parte do Servizo EGL contén funcións públicas destinadas a seren accedidas desde outras aplicacións ou sistemas. Neste exemplo, defínese un servizo con dúas funcións.
Web 2.0 con EGL
En decembro de 2008, IBM introduciu unha nova tecnoloxía, EGL Rich UI, para simplificar a creación Aplicacións de Internet Enriquecidas ao estilo da Web 2.0 Esta tecnoloxía simplifica o desenvolvemento ao ocultar ao desenvolvedor as complexidades de Ajax, Javascript, Transferencia de Estado Representacional, e SOAP, o que lles permite centrarse nos requisitos do negocio e non nas tecnoloxías subxacentes.
Produtos comerciais
As ferramentas de programación de EGL están dispoñibles como un produto comercial baseado en Eclipse, o Rational Business Developer e tamén na edición EGL de Rational Developer for System z.
EGL é un idioma de destino para a modernización de aplicacións herdadas debido á afinidade da semántica da linguaxe coas linguaxes de procedemento e a Linguaxe de programación de cuarta xeración:
Piliscsaba
Piliscsaba é unha cidade en Hungría que conta con 5.500 habitantes. Está localizada no extremo noroeste do distrito de Pest próximo ó límite con Komárom-Esztergom no val entre as cordilleiras de Buda e Pilis. Pola súa proximidade a Budapest unha parte importante da poboación traballa ou estuda alí. A cidade divídese en tres zonas diferenciadas:Magdolna-völgy (a zona nova da cidade), Klotildliget, e a área delimitada pola vía de ferro.
EGL (linguaxe de programación)
Produtos comerciais
As ferramentas para buscar grandes bases de código EGL, comparar os arquivos individuais de EGL para detectar cambios e detectar códigos duplicados están dispoñibles en Semantic Designs
Notas
<references group="" responsive="">
Piliscsaba
Klotildliget está arrodeada polo bosque e dous grandes outeiros, coñecidos como Kiskopasz e Nagykopasz. Na parte occidental da cidade sitúanse as instalacións dependentes da Universidade Católica de Péter Pázmány que se construíu no lugar que ocupaban unhas antigas instalacións soviéticas.
Abelia chinensis
Abelia chinensis é o nome botánico dunha das especies máis resistentes do xénero Abelia. Trátase dun arbusto de até 2 m de altura, extenso e frondoso, orixinario da China. miniatura|Inflorescencia. miniatura|Vista da planta.
Descrición
Caducifolio ou semicaducifolio, de talo arroibado, os espécimes novos cubertos dunha leve pubescencia desa mesma cor. Follas ovadas, coas marxes lixeiramente dentadas, de cor verde clara brillante que se tornan moradas en outono, agudas, de base atenuada ou redondeada, de 2,4-4 × 1-3 cm. Pequenas flores durante o verán e principios do outono, de cheiro suave, distribuídas en pequenas panículas brancas, dispostas normalmente en pares sobre cada pedúnculo. Cáliz con 5 sépalos, oblanceolados, lixeiramente tomentosos, duns 6 mm de longo, rosa pálido que permanece bastante tempo despois da caída da flor. Corola en forma de funil, duns 12 mm de lonxitude, de cor branca ou tirando a rosado. Os estames e carpelo sobresaen á corola.
Usos
Na xardinaría utilízase para arriates e parterres, sebes etc. Tamén é apropiada como planta melífera.
Taxonomía
Abelia chinensis foi descrita por Robert Brown e publicado en Narrative of a Journey in the Interior of China App. B: 376. 1818. Abelia: nome xenérico outorgado por Robert Brown en 1818 na honra do médico e naturalista británico Clarke Abel (1780 - 1826) que o introduciu en Europa desde China, onde se descubriu o xénero.
chinensis: epíteto xeográfico que alude a súa localización na China.
Ismael Rivera
Ismael Rivera, alcumado El Rei Maelo, nado en San Mateo de Cangrejos, Santurce (Porto Rico) o 5 de outubro de 1931 e finado o 13 de maio de 1987, foi un recoñecido artista de música salsa, facendo parte na década dos setenta da prestixiosa Fania All Stars.
Traxectoria
O éxito chegoulle coa canción "Las Caras Lindas". Tamén "El Nazareno" é un tema moi famoso de Rivera, ao igual que o tema de sona internacional "No soy para ti".
Vilela, Son, Navia de Suarna
Vilela é un lugar da parroquia de Son, no concello lugués de Navia de Suarna, na comarca dos Ancares.
Mohr von Wien
Mohr von Wien é unha obra cómico-satírica en tres actos do dramaturgo austríaco Karl Meisl, estreada en Viena no ano 1806. É do estilo típico Pawlatsche (en Viena estilo remedando os checos establecidos na cidade). Na obra, Karl Meisl critica a política do seu tempo; a única posibilidade que tiñan os intelectuais da súa época de o facer era mediante este tipo de obras.
Asturina
L'Asturina é unha bandeira, sen carácter oficial ningún, que representa a loita pola independencia de Asturias. Está formada pola Cruz da Vitoria, a mesma que aparece na bandeira oficial de Asturias pero sen o alfa e o omega, e unha estrela vermella, de cinco puntas, arriba á esquerda.
Esta bandeira é empregada polas organizacións nacionalistas asturianas en manifestacións e outros actos.
María Emilia Casas
María Emilia Casas Baamonde, nada en Monforte de Lemos en 1950, é unha maxistrada galega.
Traxectoria
É catedrática de Dereito do Traballo e da Seguridade Social na Universidade Complutense de Madrid. Foi nomeada maxistrada do Tribunal Constitucional en decembro do 1998, sendo o membro máis novo en acceder ao mesmo. En xuño do 2004 foi nomeada presidenta do Tribunal Constitucional, posto no que permaneceu ata 2011. Foi a primeira muller que o presidiu.
Recoñecementos
Foi Medalla de Ouro de Galicia en 2018.
En 2021 foi foi investida doutora honoris causa pola USC dado o  compromiso de María Emilia Casas coa universidade e coa sociedade “especialmente a través da defensa da democracia e das súas institucións, dos valores da xustiza e da igualdade entre o home e a muller en todos os ámbitos do desenvolvemento da persoa”.
Tortosa
Tortosa é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre, da que é capital.
Historia e características
miniatura|300px|dereita|O [[Ebro ao seu paso por Tortosa]] É sé episcopal e constitúe un importante centro agrícola, comercial e industrial. O municipio constitúeno a cidade de Tortosa e as localidades de Jesús, Bítem, els Reguers, Campredó e Vinallop. Tortosa é cabeza de partido xudicial (ata 1923 foi distrito electoral, xunto a Roquetes e Gandesa, escollendo 1 deputado a Cortes desde 1846) e na actualidade teñen a súa sede nela boa parte dos servizos territoriais da Generalitat de Cataluña nas Terres de l'Ebre ao configurarse o seu territorio como vigairía.
O 31 de decembro de 2005 o padrón municipal de habitantes reflectía unha poboación de 36.430 habitantes. En novembro de 2007 ascendía a 39.774 habitantes (26,7% estranxeiros). Tortosa constitúe unha conurbación urbana coa veciña localidade de Roquetes agrupando a uns 40.000 habitantes.
Tortosa ten numerosos restos de arquitectura militar, debido a súa situación estratéxica no baixo Ebro.
The Wolverine
The Wolverine é un filme estadounidense-británico dirixido por James Mangold que foi estreado no 2013. Está protagonizado pola personaxe de Marvel Comics Lobeto. É o sexto filme baseado nas personaxes dos X-Men e o segundo no que o protagonista é Lobeto, despois do filme de 2009 X-Men Origins: Wolverine.
Constantán
miniatura|300px|[[Electricidade|Condutor eléctrico (resistor) de constantán.]]
O constantán é unha aliaxe de cobre e níquel constituída xeralmente por un 55% de cobre e un 45% de níquel,
Esta aliaxe tamén é coñecida na literatura científica e técnica internacional como constantan, eureka, advance e ferry.
Etimoloxía
O termo deriva do alemán Konstantan ®, unha marca rexistrada.
Precedente histórico
Está documentado que, en 1887, o químico estadounidense de orixe británica Edward Weston (1850–1936) descubriu que os metais poden ter un coeficiente térmico de resistividade eléctrica de valor negativo, creando, daquela época, unha aliaxe que denominou "Aliaxe nº 2". Esta viría a ser posteriormente producida na Alemaña, co nome de Konstantan ®
O nome da marca
Konstantan ® é unha marca comercial da empresa alemá ThyssenKrupp VDM GmbH para unha aliaxe que xeralmente está composta por cerca do 55% de cobre, o 44% de níquel e o 1% de manganeso (ademais de trazas doutros elementos, especialmente ferro). É caracterizada por presentar nunha ampla gama de temperaturas, un coeficiente de variación térmica da resistividade eléctrica aproximadamente constante.
Existen tamén outras ligas que presentan propiedades semellantes (con coeficientes de temperatura tamén baixo) como, por exemplo, a manganina (Cu 86%, Mn 12% Ni 2%) ou o nicromo (Cr 15~25%, Ni 19~80%, e o resto de Fe).
Rexistro da marca
O rexistro da marca fíxose o 14 de decembro de 1952 na patente alemá (Trademark Office), e agora está rexistrado o nome para esa alixe primariamente de cobre-níquel, como na linguaxe corrente se usa. No inglés, úsase Constantan, sendo tamén marca protexida. Outra marca de aliaxe moi semellante é ISOTAN, do Isabellenhütte Heusler GmbH & Co KG.
Composición, propiedades e usos
A composición do constantán é variábel: do 53 ao 57% de cobre, 43 a 45% de níquel, 0,5~1,2% de manganeso e menos do 0,5% de ferro.
Unha forma comercial ordinaria pode presentar 55% de cobre, 44% de níquel, 1% de manganeso e residuos de ferro.
A súa principal e máis apreciada característica é a de presentar unha resistividade eléctrica sensibelmente constante (0,49~0,51Ω.mm²/m, media aritmética 0,50Ω.mm²/m) nun amplo intervalo de temperatura (20~600°C).
Efectivamente, o constantán presenta unha curva característica resistividade eléctrica fronte á temperatura de operación tan aproximamente lineal, que pode ser asumida como lineal.
Esta propiedade, pois, xustifica a súa utilizació con éxito en aplicacións técnicas electrotérmicas, termoelétricas e outras até o limiar de 500°C. .
Así, o constantán utilízase para a produción de fios para a fabricación de resistores eléctricos (chamados comunmente, "resistencias eléctricas"), así como en termopares para instrumentos de precisión, e dispositivos de calefacción.
Explicación física
A pequena, practicamente nula, dependencia térmica da resistividade eléctrica (exhibida pola case constancia do seu coeficiente térmico de resistividade eléctrica α = 1 x 10−5K−1 (20~600°C) concorda coa tamén case constancia do seu coeficiente de dilatación lineal α = 13,5 x 10−6~16,0 x 10−6K−1 (100~600°C) e isto débese case exclusivamente ao feito de que esta aliaxe presenta, naquel intervalo de temperaturas, un nivel elevado de organización cristalina dentro da súa estrutura, coa contribución da densidade de impurezas.
Isto significa que, aínda que a densidade de impurezas no material tamén depende da temperatura (e, co aumento da temperatura, aumente lentamente), debido ao elevado número de lagoas na estrutura cristalina, hai influencia electrónica de dispersión sobre elas, e non principalmente sobre os electróns ou espallamento electrón-fonón. Por esta razón, a resistividade eléctrica do constantán está fortemente determinada pola elevada concentración de impurezas e pola súa influencia na dispersión de electróns na estrutura cristalina.
Juan Luis Pintos
Juan Luís Pintos de Cea-Naharro, nado en Santiago de Compostela o 19 de xuño de 1939 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 2018, foi un sociólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid (1967) e en Teoloxía Católica pola Hochschule Sankt Georgen de Frankfurt (1971). É doutor en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid en 1977. Foi profesor titular de Socioloxía na Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da Universidade de Santiago de Compostela e director do Departamento de Socioloxía e Ciencia Política da Administración.
William Smith
O nome de William Smith pode referirse a:
Termopar
miniatura|300px|Diagrama de funcionamento dun termopar.
Un termopar é un transdutor formado pola unión de dous metais distintos que produce unha diferenza de potencial moi pequena (da orde dos milivolts) que é función da diferenza de temperatura entre un dos extremos, denominado «punto quente» ou «unión quente» ou de «medida» e o outro, chamado «punto frío» ou «unión fría» ou de «referencia» (efecto Seebeck).
Normalmente os termopares industriais están compostos por un tubo de aceiro inoxidábel ou outro material. Nun extremo do tubo está a unión, e no outro o terminal eléctrico dos cabos, protexido dentro dunha caixa redonda de aluminio (cabezal).
En instrumentación industrial, os termopares úsanse como sensores de temperatura.
Son económicos, intercambiábeis, teñen conectores estándar e son capaces de medir un amplo rango de temperaturas.
A súa principal limitación está na exactitude, pois é fácil obter erros do sistema cando se traballa con precisións inferiores a un grao Celsius.
A Igrexa, Recemel, As Somozas
A Igrexa é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 62 habitantes (29 homes e 33 mulleres).
Amais da igrexa parroquial barroca de Santa María de Recemel, o principal atractivo do lugar é o Cruceiro de Recemel de principios do século XX. Ten unha altura considerábel, en gran parte debido ao gran pedestal con escaleiras sobre o que se asenta. Pódense ler as inscricións Culto ao Sagrado Corazón de Xesús e 40 días de indulxencia rezando algunha oración diante desta imaxe. Ao pé do cruceiro hai unha fonte. .
Relación de equivalencia
En teoría de conxuntos e álxebra a noción de relación de equivalencia sobre un conxunto, permite establecer unha relación entre os elementos do conxunto que comparten certa característica ou propiedade. Isto permite agrupar devanditos elementos en clases de equivalencia, é dicir, «paquetes» de elementos similares. Isto posibilita a construción de novos conxuntos engadindo todos os elementos dunha mesma clase como un só elemento que os representará e que define a noción de conxunto cociente.
Definición
Sexa K un conxunto dado non baleiro e \mathcal{R} unha relación binaria definida sobre K. Dise que \mathcal{R} é unha relación de equivalencia se cumpre as seguintes propiedades:
Notación:
Clase de equivalencia ou Relación de equivalencia
En lóxica de clases e análise matemática, a relación de equivalencia \mathcal{R} define subconxuntos disxuntos en K chamados clases de equivalencia:
Dado un elemento a\in K, o conxunto dado por todos os elementos relacionados con a definen a clase, que se chama a clase de equivalencia asociada ao elemento a.
O elemento a chámase representante da clase.
Chámase orde ao número de clases que xera unha relación de equivalencia; se é finito, dise que a relación é de orde finito.
O concepto de clase de equivalencia ten importancia en ciencia; dado un conxunto de obxectos ou entidades abstractas (potencialmente infinitas), poden establecerse relacións de equivalencia sobre a base dalgún criterio, as clases resultantes son os "tipos" nos que se pode clasificar toda a gama de obxectos.
Conxunto cociente
Ao conxunto de todas as clases de equivalencia denomínase conxunto cociente e adóitase denotalo como o K/\sim
Partición
Unha relación de equivalencia sobre un conxunto induce unha partición do mesmo, é dicir, un conxunto no que se definiu unha relación de equivalencia pode ser dividido en varios subconxuntos de elementos equivalentes entre si e tales que a reunión deses subconxuntos coincide co conxunto enteiro. O seguinte teorema expresa en termos máis formais esa mesma idea:
A partición ten como elementos as clases de equivalencia. Estas son disxuntas dúas a dúas e a unión delas é igual ao conxunto K.
Don Benito
|miniatura|Anfiteatro Ave María de Don Benito. Don Benito é unha cidade de España, na provincia de Badaxoz, Comunidade Autónoma de Estremadura. Contaba en 2012 con 37.048 habitantes, sendo a terceira cidade da provincia en poboación.
Xeografía
Situada na comarca das Vegas Altas, forma xunto á veciña Villanueva de la Serena unha conurbación de gran relevancia en toda a rexión, dando lugar a un centro agrícola, industrial e de servizos cunha grande influencia tanto a nivel comarcal como rexional, que alcanza os 60.000 habitantes.
O termo de Don Benito atópase situado entre os 5º49´7´´ e os 6º12´10´´ de Lonxitude Oeste (Meridiano de Greenwich), e entre os 38º43´27´´ e os 39º5´49´´ de Latitude Norte.
Alcázar de San Juan
miniatura|300px|dereita|ConcelloAlcázar de San Juan é unha cidade da comunidade autónoma de Castela-A Mancha, situada no nordés da provincia de Cidade Real. Está situada 150 km ao sur de Madrid e no límite coa provincia de Toledo. Ao oeste de Alcázar de San Juan existen tres lagoas, chamadas La Veguilla, Lagoa do Camino de Villafranca e Lagoa de Las Yeguas, que se converteron nun importante refuxio de aves debido á redución doutros espazos como as Tablas de Daimiel, onde durante todo o ano poden atoparse aves como flamengos e garzas. Alcázar ocupa o décimo posto de Castela-A Mancha en poboación.
Contaba en 2007 cunha poboación de 30.408 habitantes.
Ciclo carbono-nitróxeno-osíxeno
miniatura|Ciclo carbono-nitróxeno-osíxeno
O ciclo carbono-nitróxeno-osíxeno é unha das dúas reaccións de fusión nuclear polas que as estrelas converten o hidróxeno en helio; a outra reacción é a cadea protón-protón. A pesar que esta é importante para as estrelas do tamaño do Sol ou menores, os modelos teóricos mostran que o ciclo carbono-nitróxeno-osíxeno é a fonte principal de enerxía nas estrelas de masa máis elevada. Este ciclo é tamén probablemente a principal fonte de produción de nitróxeno e de osíxeno.
Himno do Brasil
O Himno Nacional Brasileiro é o himno do Brasil. Composto por Francisco Manuel da Silva en 1831, a letra data de 1909 sendo o seu autor Joaquim Osório Duque Estrada. Foi oficializado pola lei nº 5.700, de 1 de setembro de 1971, publicada no Diario Oficial do 2 de setembro de 1971.
Historia e características
É un himno executado como saúdo á Bandeira Nacional e ao presidente da República, ao Congreso Nacional brasileiro e ao Supremo Tribunal Federal brasileiro. Tamén é de uso noutros casos que stán determinados polos regulamentos de saúdo ou cortesía internacional. A súa execución está permitida mesmo na apertura de sesións cívicas, nas cerimonias relixiosas de carácter patriótico e antes de eventos deportivos internacionais. A música do himno é de Francisco Manuel da Silva e foi inicialmente composta para banda.
En 1831, tornouse popular con versos que lembraban a abdicación de Pedro I, emperador do Brasil. Posteriormente, á época da coroación de Pedro II, a súa letra foi trocada e a composición, debido a súa popularidade, pasou a ser considerada como o himno nacional brasileiro, aínda cando non fora oficializado como tal. Logo da proclamación da República brasileira os gobernantes abriran un concurso para a oficialización dun novo himno, gañado por Leopoldo Miguez. Mentres, coas manifestacións populares contrarias á adopción do novo himno, o presidente da República, Deodoro da Fonseca, oficializou como Himno Nacional Brasileiro a composición de Francisco Manuel da Silva, establecendo que a composición de Leopoldo Miguez sería o Himno da Proclamação da República.
San Martiño, San Martiño de Meanos, Zas
San Martiño é un lugar da parroquia de San Martiño de Meanos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 10 mulleres.
Tour de Romandía
miniatura|Percorrido da edición [[2011 do Tour de Romandía por territorio suízo, coa chegada en Xenebra.]] O Tour de Romandía é unha carreira ciclista por tiradas que se disputa cada ano no oeste de Suíza a finais de abril e comezos de maio. Trátase dunha carreira composta por un prólogo contra o reloxo e cinco tiradas.
A proba foi creada en 1947 e forma parte do calendario do UCI ProTour.
É a segunda proba por tiradas máis importante de Suíza por detrás da Volta a Suíza.
Iñaki Ruiz de Pinedo
Iñaki Ruiz de Pinedo Undiano, nado en Vitoria en 1954, é un sociólogo e político de ideoloxía independentista vasca.
Traxectoria
Profesor de socioloxía na Universidade do País Vasco, na súa mocidade militou no Partido Nacionalista Vasco, pero abandonouno durante a Transición para ser un dos fundadores en 1977 do partido HASI, que en 1978 se integrou en Herri Batasuna.
Ruiz de Pinedo foi elixido parlamentario vasco por Áraba na candidatura de Herri Batasuna durante 4 eleccións autonómicas consecutivas, estando no cargo de parlamentario entre 1980 e 1994, aínda que só acudiu ás sesións parlamentarias a partir de 1987, do mesmo xeito que os seus compañeiros de coalición. Entre 1987 e 1994 foi o voceiro da coalición abertzale no Parlamento Vasco.
En 1981 foi detido xunto con Jokin Gorostidi, Miguel Castells e outros cargos electos de HB por cantar o Eusko Gudariak durante unha alocución do rei Xoán Carlos I na Casa de Xuntas de Gernika. En 1983, foi detido, xunto con Jon Idigoras, despois dun faladoiro nos almorzos do Ritz, acusados ambos de lexitimar a loita de ETA.
Foi membro da Mesa Nacional (dirección colexiada) de Herri Batasuna entre 1982 e 1996, cando a abandonou ó ser discrepante coa liña maioritaria de HB. Iso afastouno momentaneamente da política.
Volveu á primeira liña política coa formación da coalición abertzale Euskal Herritarrok en 1998, ocupando postos nas candidaturas de EH por Áraba ó Parlamento Vasco (sen saír elixido) e sendo candidato de EH á alcaldía de Vitoria. Saíu elixido concelleiro en Vitoria en 1999. Dimitiu deste posto a finais de 2000, en desacordo coa liña de actuación de EH tras a ruptura da tregua de ETA de 1998.
Dende o ano 2000 mantívose afastado da primeira liña da política, ata que en 2019 retornou, presentándose ao Congreso dos Deputados pola candidatura de EH Bildu, conseguindo acta de deputado por Áraba.
Fernando Cabo Aseguinolaza
Fernando Cabo Aseguinolaza, nado en Santiago de Compostela o 4 de xullo de 1961, é un escritor e profesor universitario galego.
Traxectoria
É catedrático de Teoría da literatura e Literatura comparada na Universidade de Santiago de Compostela.
Corcoracidae
miniatura|dereita|225px|Struthidea cinerea Corcoracidae é unha rara familia de passeriformes que está formada por dúas especies superficialmente diferentes: Corcorax melanorhamphos e Struthidea cinerea. Ámbalas as dúas son endémicas de Australia. Non existe acordo en canto a un nome común para designar a familia pero ás veces úsase o de "construtoras de niños de barro australianas".
No campo do parentesco coas Corcorax e Struthidea faise evidente de inmediato: ambas especies son moi sociais, pasan moito do seu tempo buscando alimento entre a follaxe cun andar moi distintivo, chamándose constantemente unhas a outras, e ambas especies responden a intrusos humanos voando pesadamente a unha árbore próxima, onde esperan que a intromisión termine, a miúdo pousándose en pares ou tríos e compoñéndose entre si as plumas. Chámaselles paxaros apóstolos porque se di: "¡sempre hai doce de eles!". De feito, tipicamente o tamaño dos grupos varía ao redor de 6 ata 20.
Anela
Anela é un concello italiano da provincia de Sassari, na rexión de Sardeña. Ten 764 habitantes (en 2004) repartidos en 37 km², o que dá unha densidade de poboación de 21 hab/km². A elevación máxima é de 446 metros sobre o nivel do mar. San Cosme e San Damián son os patróns da comuna.
Arvicola jacobaeus
Arvicola jacobaeus é unha especie fósil de mamífero placentario da orde dos roedores, suborde dos miomorfos, superfamilia dos muroideos, familia dos cricétidos e subfamilia dos arvicolinos, unha das integradas no xénero Arvicola.
Descrición
A especie foi descrita en 2020 polos investigadores Gloria Cuenca-Bescós, da Universidade de Zaragoza, Jordi Agustí, do Institut Català de Paleoecologia Humana i Evolució Social de Tarragona, Jaime Lira, da Universidade Complutense de Madrid e María Melero Rubio, da Universidade de Zaragoza.
Este descubrimento foi o resultado do achado dun total de 121 pezas dentarias fosilizadas do sitio paleontolóxico plistocénico de Atapuerca.
Nome específico
O seu nome epecífico provén do treito do Camiño de Santiago que atravesa a serra de Atapuerca e, así mesmo, en honor ao símbolo por excelencia dos peregrinos: unha das especies de vieiras, Pecten jacobaeus (Linnaeus, 1758).
Carecterísticas
Trátase dunha rata de auga de 18 a 22 cm de lonxitude, cunha cola de 10 a 14 cm, e de entre os 155 e os 300 g de peso. O equipo de investigación que a descubriu confirmou que se trataba da rata de auga máis antiga, de 1,2 millóns de anos de antigüidade.
Russell Hoban
Russell Conwell Hoban, nado en Lansdale (Pensilvania) o 4 de febreiro de 1925 e finado en Londres o 13 de decembro de 2011, foi un escritor estadounidense de fantasía, ciencia ficción, ademais de poeta.
Entre outros recoñecementos, gañou o Premio John W. Campbell Memorial en 1982.
Gonzalo Sáenz de Samaniego
Gonzalo Sáenz de Samaniego Berganzo, nado en Samaniego (Áraba), o 3 de novembro de 1966, é un enólogo e político do País Vasco, membro do Partido Nacionalista Vasco. Foi Conselleiro de agricultura, pesca e alimentación durante varios gabinetes do lehendakari Juan José Ibarretxe no Goberno Vasco entre 2002 e 2009.
En 2012 entrou a formar parte do Euskadi Buru Batzar, máximo órgano político do PNV.
Conduto deferente
Durante a exaculación os tubos lisos contráense, enviando o seme cara os condutos exaculatores e logo á uretra, dende onde é expulsado ao exterior.
A vasectomía é un método de anticoncepción mediante o cal se cortan os condutos deferentes.
Fania All Stars
280px|miniatura|Fania All Stars. Fania All-Stars é un grupo de música latina formado en Nova York (Estados Unidos) en 1968 polos artistas máis coñecidos do selo Fania Records, a miúdo acompañados por estrelas invitadas procedentes doutros selos de música latina e doutros estilos. Aínda que o selo foi vendido en 1997 (aínda que se editaban moi poucos discos durante a súa última época), a banda segue a ter xuntanzas periódicas co gallo de realizaren distintas xiras.
Conduto deferente
Os condutos deferentes encóntranse no interior do cordón espermático. O cordón espermático é a estrutura que pasa polo conduto inguinal masculino e no seu desenvolvemento embriolóxico como gubernáculo, fai que os testículos descendan cara a unha "bolsa" chamada escroto.
Fania All Stars
Historia e características
O director artístico da meirande parte das gravacións de Fania All-Stars é Johnny Pacheco, fundador, xunto con Jerry Masucci do selo. En 1968 Pacheco logrou arrexuntar a elite dos músicos e cantantes de salsa para execucións e gravacións de grupo. Nas filas deste grupo militaron algúns dos máis importantes músicos de salsa e jazz latino dos últimos corenta anos (en especial, os que viviron nos Estados Unidos), provenientes tanto das filas de Fania coma doutros selos. Entre as estrelas invitadas procedentes doutros xéneros que colaboraron a miúdo con Fania All-Stars están Manu Dibango, Jorge Santana (irmán de Carlos) e Eric Gale, entre moitos outros.
Yomo Toro
Víctor Guillermo Toro Vega ou Yomo Toro, nado en Guánica (Porto Rico) o 26 de xullo de 1933, é un músico coñecido por ser un dos primeiros en usar o cuatro, instrumento de cinco cordas dobres da familia da guitarra, na música Salsa.
Fania All Stars
Historia e características
Máis tarde Jerry Masucci comprou a participación na empresa Fania Records do seu socio Johnny Pacheco e converteuse en único dono da compañía e de moitas outros subselos, entre eles varios en Suramérica que el adquiriu e creou, até a súa morte en Buenos Aires en 1997.
Yomo Toro
Traxectoria
Aprendeu o manexo do cuatro á idade de seis anos, motivado polo seu pai, quen tocaba xa o tocaba. Con quince anos tocaba na súa escola con tres compañeiros nun grupo chamado "La Bandita de la Escuela". Comezou a súa carreira profesional tocando para "Bury Caban y los 4 Ases" xunto con Tito Lara. Tamén tocou con José Antonio Salemán, con "El Trío Universitario de San Juan", "Los Antares" e mais con Felipe Rodríguez. Gravou con Larry Harlow, Willie Colón e a formación musical Fania All-Stars. Viaxou en diversas ocasións ao Xapón, Europa e moitas outras partes do mundo tocando o catro, o instrumento nacional de Porto Rico.
Conduto deferente
O cordón espermático pode non cerrarse ou facelo dunha forma incompleta no desenvolvemento embriolóxico, ocasionando así "hidrocele", o cal pode corrixirse co tempo, pero a pesar diso, representa un futuro risco de que ese neno na etapa adulta forme unha hernia indirecta (hernia lateral aos vasos epigástricos inferiores.)
A hernia directa por outro lado desenvólvese no Triángulo de Hesselbach, situado medial aos vasos epigástricos, superior ao ligamento inguinal e lateral ao músculo recto do abdome e ao músculo piramidal.
Yomo Toro
Traxectoria
Fixo varias gravacións co seu propio grupo para a compañía discográfica Polygram Records. Unha das súas cancións máis exitosas foi "Funky Jibaro".
Fania All Stars
Historia e características
Integrantes fundamentais da Fania foron Willie Colón, Héctor Lavoe, Celia Cruz ou Ismael Rivera.
Xosé Sesto
Xosé Sesto López, nado en Pontevedra o 6 de outubro de 1909 e finado en Caracas o 20 de outubro de 1998, foi un xornalista, escritor, debuxante e pintor galego.
Traxectoria
Fundou a revista  Acción onde publicou debuxos e tamén asinou contos co pseudónimo A. Turuxo. Despois participou na fundación das revistas Cristal e Spes. Militante do Partido Galeguista, adscribiuse á Dereita Galeguista en 1936. Viviu con Alexandre Bóveda as súas últimas horas. Montou un obradoiro de restauración.
Chegou a Venezuela en 1955, traído polo seu irmán Manuel. Dedicouse á docencia na Escola de Artes Plásticas Cristóbal Rojas. Ese ano realizou a súa primeira exposición no Ateneo de Caracas. En 1957 ditou un curso sobre cultura bibliográfica e artes do libro na Radio Caracas Televisión. En 1958 fundou o seu obradoiro de encadernación Finisterre. Recibiu a cátedra de Artes do libro e encadernación artística na Escola de Artes Plásticas Cristóbal Rojas. Foi restaurador e director do laboratorio de restauración do Departamento de Patrimonio Histórico e Artístico da Alcaldía de Caracas. Nos últimos anos da súa vida realizou dous murais na capela do Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón.
Publicou na Editorial Castrelos Refraneiro da muller (1976). No prólogo anunciaba outro refraneiro temático O amor e a morte no refraneiro galego e, tamén para máis adiante, un Refraneiro xeral da Galiza, que non chegou a rematar e que se dá por perdido. Entre 1953 e 1955 mantivo en Faro de Vigo unha sección titulada "El refrán y su sombra", na que en cada entrega comentaba un refrán e adobiábao cun debuxo orixinal.
Recoñecementos
Recibiu a Medalla Castelao en 1995.
Vida persoal
É pai de Farruco Sesto Novás.
Carlos Jean
Carlos Jean, nado en Ferrol o 15 de xuño de 1973, é un músico, produtor musical, mesturador e cantante galego de orixe haitiana.
Traxectoria
Carlos Jean naceu en Ferrol en 1973, fillo de Julia, tamén de Ferrol, e de Jean Robert Jean Daddy Jean, emigrante haitiano.
A finais dos anos noventa forma coa actriz e cantante Najwa Nimri o grupo de música electrónica Najwajean. O seu primeiro traballo foi Non blood (1998). Tamén colaboraron nas bandas sonoras das películas Asfalto e Guerreros. En 2002 publican Selection.
En solitario
O seu primeiro traballo en solitario, publicado no ano 2000, sería Planet Jean, coas últimas tendencias dance daquel momento, onde destacaba o tema "Give Me the 70´s". A partir deste momento, moitos artistas contaron coa súa colaboración como produtor ou como mesturador, entre eles Alejandro Sanz, Miguel Bosé, Enrique Bunbury, Carlos Baute, Fangoria, Hevia, Malabar, OBK, Pastora Soler, Presuntos Implicados, Najwa Nimri, Tiziano Ferro, Undrop ou La Unión.
No ano 2002 publica Back to the Earth, un disco de transición no que busca un son máis propio con cancións máis cálidas e afastadas do son electrónico centroeuropeo, orientadas cara á música máis bailable. O disco conta coas colaboracións de, entre outros artistas, Amparanoia, Orishas, Macaco, Malabar, Sheila Cuffy, Daddy Jean (o seu pai), Shuarma (Elefantes), Pastora Soler... Durante a súa gravación proba as mesturas que vai facendo no local onde pica o seu irmán Robert J. ata conseguir o resultado definitivo. Inclúe música samba, son, funk, soul, blues, big beat, hip hop ou latin power.
Melania Cruz
Melania Pérez Cruz, nada en Lugo o 25 de xullo de 1983, é unha actriz galega de televisión, cinema e teatro.
Foi Premio da Cultura Galega, modalidade Artes Escénicas en 2022.
Traxectoria
Comezou dende nova facendo teatro de xeito afeccionado na súa cidade, e posteriormente obtivo o título en ensinanza superior pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. No 2009 comezou a súa relación coa compañía Escénate con catro espectáculos. No 2010 protagonizou xunto con Josito Porto a obra Ai, Carmela! e no 2013 participou en Los que no pudieron huir de 611 Teatro e máis nunha adaptación de Inventarios de Philippe Minyana baixo a dirección de Cristina Domínguez.
En 2012 fundou xunto a catro compañeiros a compañía ilMaquinario Teatro estreando a súa primeira montaxe, O home almofada (dirixida por Tito Asorey) na que dá vida ao personaxe protagonista, Katurian. En 2014 estrearon Perplexo, espectáculo que consegue cinco Premios María Casares e polo que é nomeada ao premio de mellor actriz protagonista. No 2014 participou no filme galego A esmorga, dirixido por Ignacio Vilar e no que interpretou o papel da Raxada. En 2015 traballou como actriz secundaria nas series Urxencia cero e Serramoura.
No ano 2016 gañou o premio María Casares á mellor actriz protagonista pola súa interpretación do personaxe de Lucía en Xardín suspenso, de Abel Neves, dirixida por Cándido Pazó no Centro Dramático Galego. En 2017 traballou nas series Fontealba e Viradeira. En 2018 recibiu o Premio Mestre Mateo á mellor actriz polo seu papel protagonista en Dhogs, baixo a dirección de Andrés Goteira, e en 2019 gañou outro Mestre Mateo, esta vez o de actriz secundaria, polo seu traballo no filme Trote, ópera prima de Xacio Baño, e en 2021 a mellar actriz protagonista por Ons, de Alfonso Zarauza. En 2020 foi galardoada co Premio Cinema Galego do FICBUEU.
En 2019 interpreta a comisaria Manuela Fortes na serie A estiba, da Televisión de Galicia.
En 2019, fundou xunto a Tito Asorey a compañía A quinta do cuadrante, coa que levaron a escena O empapelado amarelo e gravaron as curtas A farsa das zocas e As mulleres do porvir e a ficción radiofónica La lindona de Galicia. En 2022 Continente María, un espectáculo de teatro contemporáneo para divulgar a  figura de María Casares.
Elisa Sainz de Murieta
Elisa Sainz de Murieta Zugadi, nada en Bilbao en 1977, é unha política vasca que foi directora de Biodiversidade e Participación Ambiental do Departamento de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio do Goberno Vasco dende xullo de 2005 até as eleccións de 2009. É doutora en Ciencias Xeolóxicas pola Universidade do País Vasco. Traballa en temas relacionados co cambio climático.
Membro de Eusko Alkartasuna, formou parte da Mesa Nacional da formación e dende decembro de 2007 até xuño de 2009 foi secretaria de organización con Unai Ziarreta como presidente. Foi secretaria de organización de Gazte Abertzaleak e presidenta da mesa da súa asemblea nacional, entre outras responsabilidades.
Transición (xenética)
miniatura|dereita|300px|Esquema de transicións e transversións.
En xenética, denomínase transición a unha mutación puntual que cambia un nucleótido púrico por outro nucleótido tamén púrico (A ↔ G) ou un nucleótido pirimidínico por outro tamén pirimidínico (C ↔ T). Aproximadamente dous de cada tres polimorfismos dun só nucleótido (SNPs) son transicións.
As transicións poden ser causadas por desaminación oxidativa e por tautomerización. O tipo de mutacións alternativo chámase transversión (púrica por pirimidínica ou viceversa). Aínda que hai dúas veces máis tipos posibles de transversións, as transicións aparecen con máis frecuencia nos xenomas, posiblemente debido aos mecanismos moleculares que as xeran.
A 5-metilcitosina ten unha maior tendencia a sufrir unha transición que a citosina, non metilada debido á súa desaminación espontánea, que a converte en timina. No ADN esta reacción pode ser corrixida polo encima timina-ADN glicosilase. Este mecanismo é importante porque determina a rareza das illas CpG.
San Bartolomé
San Bartolomé é a forma castelá para referirse a San Bartolomeu. Como topónimo, pode referirse a:
Ródano
Ródano (69) (en francés: Rhône) é un departamento francés situado na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes. Os habitantes do departamento reciben o xentilicio francés de rhodaniens.
Na división departamental de 1789, levada a cabo o 4 de marzo de 1790, incluíuse o departamento de Ródano e Loira. Este foi dividido o 12 de agosto de 1793 nos actuais departamentos de Ródano e Loira.
Limita polo norte con Saona e Loira, polo leste con Ain, polo sueste con Isère, polo oeste con Loira.
Historia
O departamento naceu o 12 de agosto de 1793 cando o antigo département de Ródano e Loira foi subdividido en dous departamentos distintos.
Orixinalmente, o bordo oriental de Ródano era a cidade de Lión, de forma tal que as comunas do leste de Lión pertencían ao departamento veciño. Co crecemento de Lión e o desenvolvemento da área urbana sobre as comunas suburbanas de Lión, os límites do departamento foron considerados pouco prácticos, polo que Ródano foi ampliado varias veces incorporando os suburbios de Lión dos departamento veciños, incrementando a súa área de 2,791 km² a 3,249 km² (un 16.4%).
Dende o 1 de xaneiro de 2015 a aglomeración de Lión acadou status propio (metrópole de Lión), sendo desligada do departamento que dende entón só conta cos territorios exteriores á dita aglomeración. Deste xeito, o departamento do Ródano, tamén chamado Novo Ródano, só abarca os territorios exteriores á metrópole de Lión.
Demografía
Notas:
A batalla de occidente
A batalla de occidente (en La Bataille d’Occident) é unha novela francesa de 2012 escrita por Éric Vuillard. Trátase dunha novela histórica e antibelicista sobre a primeira guerra mundial. O libro gañou o premio Franz-Hessel no ano 2012, e o premio Valery-Larbaud no 2013.
Foi traducido ó galego por Antía Veres e foi publicado polo selo editorial Faktoría K de Kalandraka no ano 2019.
Partido Socialdemócrata de Albania
O Partido Socialdemócrata de Albania, ou Partia Socialdemokrate e Shqipërisë en albanés, é un partido político socialdemócrata de Albania, membro da Internacional Socialista.
Historia
Fundouse en 1991. Nas eleccións de 2001 obtivo o 3.6% dos votos e 4 parlamentarios e nas eleccións de xullo de 2005 aumentou ata o 12.74% dos votos 7 deputados na Asemblea de Albania.
Dirixe o partido Skënder Gjinushi, que foi ministro de educación entre 1987 e 1991.
Vila, San Martiño de Meanos, Zas
Vila é un lugar da parroquia de San Martiño de Meanos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 91 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 35 homes e 56 mulleres.
Pronolagus
Pronolagus é un xénero de mamíferos da orde dos lagomorfos, familia dos lepóridos.
Inclúe tres especies de lebres, segundo a maioría dos autores, distribuídas polo sur de África e coñecidas vulgarmente como lebres das rochas, debido a os terreos rochosos nos que habitan.