cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ISO 26262
Proceso de categorización ASIL
En base a estas clasificacións o Nivel de Seguridade Integra na Automoción D, coñecido como ASIL D, é outorgado baixo razonábeis probabilidades de causa de accidente por parte do sistema que pode levar a lesións mortais, ou de supervivencia incerta, coa lesión derivada por condicións normais de uso e con baixas probabilidades por parte do condutor para evitalo. Polo tanto ASIL D derivaríase da combinación dos graos S3, E4, e C3
Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
Idea de Hespaña
Para el, España non era outra cousa que unha entidade sociolóxica que abranguía toda a Península Ibérica. Por isto mesmo, afirma en varias ocasións que Portugal é España, e apóiase nas verbas de Camões ou nas de Almeida Garret:
Porén, malia afirmar en repetidas ocasións a pertenza de Portugal á hispanidade, outras moitas veces esquece mencionalo ó enumerar as nacións de España. Probablemente refírese entón ó estado español dos anos trinta.
Afirma entón que o estado español debe recoñecer a súa realidade plurinacional. Segundo el, España era unha unidade formada por catro nacións: Castela, Cataluña, Euskadi e Galicia:
Galicia como nación
miniatura|Sempre en Galiza. O IX Congreso de Nacionalidades Europeas e a Terceira Internacional definiron Galicia como unha nación, xustamente o mesmo que sostén Castelao. Castelao apela para demostrar que Galicia é unha nación á definición que dá Stalin, non por sentirse ideoloxicamente próximo a el, senón por consideralo como un autor imparcial neste tema:
Castelao rexeita expresamente as reivindicacións nacionais excluíntes baseadas na raza, en certa oposición ás teses de Vicente Risco e outros teóricos:
Separatismo e universalismo
Castelao rexeitaba o separatismo e defendía a federalización de Galicia cos demais pobos ibéricos como método para conseguir a liberdade do país.
Porén, co tempo, foi aceptando a posibilidade da independencia de Galicia, aínda que esta non fora a súa idea política.
Porén, Castelao sempre defendeu que a federalización ou autonomía de Galicia era favorable para integrala no mundo, un pensamento moi na liña da Xeración Nós, que expresaban coa frase "Galiza, célula de universalidade". Ademais, a liberdade e autonomía de Galicia favorecería a súa relación co mundo lusófono, así como a unidade de Iberia, grazas á intermediación de Galicia.
Galeuzca
Castelao foi un forte partidario dos pactos Galeuzca, entre as nacións vasca, catalá e galega. O primeiro pacto asinouse o 11 de setembro de 1923 por representantes de varias asociacións e partidos das tres nacións. No documento reclamábase a plena soberanía política para as tres rexións das que procedían, definidas como nacións e propoñíase a creación dun consello conxunto para unir forzas. Porén, durante a ditadura de Primo de Rivera (1923-1930), as diferenzas ideolóxicas entre Estat Català e o PNV e a escasa forza política dos nacionalistas galegos deixaron o proxecto en vía morta. Nacionalistas galegos e cataláns participarían no Pacto de San Sebastián (17.08.1930).
World Trade Center 7
O World Trade Center 7, ou WTC 7, é un edificio de Nova York situado no complexo do World Trade Center, no Baixo Manhattan. O nome 7 World Trade Center refírese a dous edificios: a estrutura orixinal, completada en 1987 e destruída o 11 de setembro de 2001, e a estrutura actual, inaugurada en 2006. Os dous edificios construíunos Larry Silverstein, arrendatario do soar, que é propiedade da Autoridade Portuaria de Nova York e Nova Jersey.
Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
Galeuzca
Ata 1933 non se volveu propoñer a reactivación do pacto, cando o PNV se aliou con Francesc Cambó, Acció Catalana e Palestra. O 2 de abril de 1933, Castelao viaxou a Gernika para participar nun mitin organizado por ANV, no que tamén participaron membros desta formación e o membro de ERC Riera i Puntí. Alí Castelao asinou un convenio de solidariedade entre as tres nacións, xunto a Riera i Puntí e Sabin Seijo, de ANV. O texto asinado dicía así: miniatura|Castelao falando en [[Montevideo nun acto de Galeuzca en 1945.]]
World Trade Center 7
O WTC 7 orixinal, de planta trapezoidal e con fachada de granito vermello, tiña unha altura de corenta e sete pisos. Un paso elevado de peóns conectaba o edificio coa praza do World Trade Center. O WTC 7 construíuse sobre unha subestación de enerxía da Consolidated Edison (Con Ed), o cal implicou unha xeira de restriccións infrecuentes no deseño da súa estrutura. Cando finalmente se inaugurou en 1987, Silverstein tivo dificultades para atraer alugueiros. En 1998, Salomon Brothers asinou un alugamento a longo prazo, e converteuse no principal arrendatario do edificio. O 11 de setembro de 2001, o edificio quedou danado polo derrubamento das Torres Xemelgas, e a súa integridade estrutural ficou comprometida polos lumes que se declararon ese mesmo día. O WTC 7 orixinal derrubouse ás 17:20 do 11 de setembro a causa do efecto combinado dos dous factores.
Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
Galeuzca
O interese por un pacto trinacional foi medrando, uníndose o PNV, e entrando en conversas, que frutificarían no Pacto de Compostela, asinado no local do Seminario de Estudos Galegos o 25 de xullo de 1933.
World Trade Center 7
A construción do novo WTC 7 comezou no ano 2002 e rematou no 2006. Ten cincuenta e dúas plantas de altura e continúa sobre a subestación eléctrica de Con Ed, pero agora ocupa unha superficie que o edificio orixinal para non interromper o paso de Greenwich Street, que vai de TriBeCa («Triangle Below Canal Street») até Battery Park atravesando a zona do World Trade Center; no espazo que antigamente ocupaba o WTC 7 hoxe tamén hai un pequeno parque. O novo edificio está limitado polas rúas de Greenwich, Vesey, Washington e Barclay. O deseño actual do WTC 7 pon máis énfase na seguridade, cun núcleo de formigón armado, escaleiras máis amplas e uns alicerces de aceiro máis resistentes ó lume.
A Arnela, O Pereiro, Alfoz
A Arnela é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña 21 habitantes (dez homes e once mulleres).
Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
Galeuzca
O pacto foi ratificado en México o 22 de decembro de 1944 e entre outros obxectivos, propúñase combater a ditadura franquista, afirmar a identidade das tres nacións, defender os seus dereitos, traballar polo restablecemento da república e oporse á restauración da monarquía. Aínda así, non chegou a ter ningún resultado práctico, e Castelao turraría para manter aceso o pacto.
En agosto de 1945 saíu do prelo o primeiro número da revista Galeuzca, de carácter mensual e que duraría 12 números, deica xullo de 1946. Nela Castelao escribiría en varias ocasións.
Lingua escrita
No aspecto gráfico a lingua que empregou Castelao é semellante á da actual normativa da lingua galega. Utilizou o x, o ñ e o ll, nun rexistro escrito que ó longo do tempo se vai afastando do rexistro falado, así a segunda forma do artigo cada vez ten menos presenza na lingua escrita de Castelao ata desaparecer, agás para reproducir diálogos de personaxes populares, igual acontece coa contracción de a máis o que nun primeiro momento representaba contraído como ô. Seguindo a tradición do galego moderno escrito non representou graficamente o timbre das vogais medias, agás nuns poucos casos na súa primeira época mediante o uso do acento circunflexo (lêr por exemplo). O uso do apóstrofo está presente de forma abondosa no primeiro Castelao pero gradualmente chegou a eliminalo dos seus escritos. O trazo utilízao en formas como po-lo e todo-los dun xeito constante ó longo da súa obra. Na súa escrita mantéñense características propias do galego de Rianxo, pertencente ó galego occidental como os plurais en -ns, a forma -án para o feminino, terceira persoa do singular do pretérito indicativo en -eu.
Importancia da lingua galega en Castelao
Consideraba, ademais, o castelán como unha lingua invasora, rexeitando enerxicamente o bilingüismo:
Obra
Polifacético novelista, debuxante, caricaturista, pintor, dramaturgo, ensaísta teórico da arte e político, sempre reflectiu na súa obra o seu compromiso co galeguismo e coa solidariedade:
Coma escritor, Castelao comeza dedicándose á narrativa, máis tarde inicia o seu labor coma ensaísta e, por último, coma dramaturgo. A súa obra caracterízase pola crítica social, polo humor acedo, a través do cal pretende amosar os defectos da sociedade galega do seu tempo, e polo lirismo, que atinxe á forma e aos contidos, con abondosos recursos expresivos (anáforas, comparacións, paralelismos...) e cunha esmerada selección léxica, procurando sobre todo efectos rítmicos. A súa prosa caracterízase pola concisión e brevidade, eliminando todo o innecesario. miniatura|Narracións e outras prosas na [[Biblioteca Básica da Cultura Galega. Inclúe: Un ollo de vidro, Retrincos, Os dous de sempre, Alba de gloria e outras prosas.]] O 31 de xullo de 2008, o Consello da Xunta aprobou un convenio entre a Consellería de Cultura e a Fundación Castelao para a catalogación e dixitalización de tódolos textos, obras, discursos, cartas, fotografías, debuxos e calquera material atribuído a Castelao disperso en diversos países en hemerotecas, organismos oficiais e coleccións públicas e privadas. O investimento aprobado foi de 300 000 euros co obxectivo de crear un fondo accesible ó público na Cidade da Cultura.
O coordinador do proxecto, Miguel Anxo Seixas Seoane, vicepresidente da Fundación, estimou un total dunhas 3000 obras a catalogar, para o que se previu un traballo de dous anos tanto en Galicia como en Madrid, Estados Unidos, Cuba, México ou Arxentina.
Narrativa
Iniciouse na narrativa con relatos curtos publicados na prensa da época a partir de 1919. En Cousas, Retrincos, Un ollo de vidro e Os dous de sempre establece un conxunto único na narrativa galega que culmina coa colección de ensaios Sempre en Galiza, conectando literatura, política e teoría do galeguismo. A súa visión literaria tenta desmitificar os tópicos costumistas cun humorismo sarcástico e, de cando en vez, esperpéntico.
Teatro
miniatura|300px|Castelao en Buenos Aires, en 1941, preparando as [[Careta|carautas para a representación de Os vellos non deben de namorarse.]] Só escribiu unha obra de teatro, titulada Os vellos non deben de namorarse, comedia que conta os amores tardíos de tres vellos con tres mozas novas, e que incorporaba tendencias renovadoras do teatro europeo xunto coa tradición popular galega.
Ensaio
A obra Sempre en Galiza é o ensaio máis importante escrito por Castelao, obra feita desde un punto de vista nacionalista. Por outra banda, As cruces de pedra na Bretaña e As cruces de pedra na Galiza tratan sobre a arte popular.
Debuxo
Os seus debuxos, complementados con textos agudos, móstranos a Galicia agraria e o caciquismo. Representados por personaxes populares, labregos e mariñeiros, e pobres xentes do campo, cegos e desamparados, as ilustracións transmiten o sufrimento que estes padecen, todo isto baixo un punto de vista crítico e realista mais cunha fina ollada humorista. miniatura|300px|No pé dun debuxo no que dous paisanos falan de acabar cos caciques, o censor anota a prohibición da súa reprodución en Galicia.
No seu álbum Nós, Castelao reúne unha colección de cincuenta debuxos que datan de 1916 a 1918, tal como fai constar o propio Castelao no prólogo manuscrito. As láminas foron expostas en diferentes lugares a partir de 1920, ata que Castelao deixou Madrid en 1936, levando consigo os orixinais. Estes terminaron perdéndose ata ser felizmente recuperados en 2016, coincidindo coa organización dunha exposición no Museo de Pontevedra sobre o artista. Pasaron a ser expostos nas salas do Museo, en réxime de cesión, ata que foron adquiridas en 2021 pola Deputación de Pontevedra para formar parte da colección do Museo. Desde entón, o Álbum Nós está exposto na sala 8 da segunda planta do edificio Castelao do Museo.
Os derradeiros álbums son a expresión dos horrores da guerra civil.
De temática totalmente diferente é un novo álbum que debuxa durante o seu exilio en Cuba e Nova York, baixo o título Debuxos de negros (1939).
Finalmente, entre os seus debuxos cómpre citar a serie de catro debuxos a lapis, de gran formato, titulada Cegos: os meus compañeiros (1940-1941), exposta tamén no Museo de Pontevedra.
Selos de correos
Tres debuxos de Castelao serviron para deseñar tres selos de correos para a República Española. Estes selos eran para correo de campaña, co obxectivo de recadar fondos para a República. Están catalogados como NE (non expedidos) e cos números NE 47, NE 52 e NE 54, con valor facial de 10, 70 e 90 céntimos, respectivamente.
Bibliografía
125px|dereita
Ganache
miniatura A ganache é unha elaboración empregada na repostaría como glaseado, cobertura, salsa ou recheo. Faise basicamente a partir de nata e chocolate.
Normalmente prepárase amornando a partes iguais a crema do leite e o chocolate. A mestura bátese e sóbese até o punto desexado, e se poden engadir licores e extractos desexados. Adoitase engadir manteiga, para producir unha aparencia máis brillante. Unha xaropada tamén lle dá unha cor brillante.
Historia
Ganache ou crème ganache foi orixinalmente un tipo de trufa de chocolate introducida polo pasteleiro parisiense Maison Siraudin sobre 1862 e documentado por primeira vez en 1869.
Cara a cara
Cara a cara (en Ansikte mot ansikte) é un filme sueco de 1976 escrito e dirixido por Ingmar Bergman. Conta a historia dunha psiquiatra que sofre dunha enfermidade mental. Está protagonizado por Liv Ullmann e Erland Josephson.
Estreouse en galego o 17 de setembro de 2000 a través da TVG.
Santo André de Comesaña, Vigo
Santo André de Comesaña é unha parroquia do concello de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 6.467 habitantes (3.084 homes e 3.383 mulleres), repartidos en 16 entidades de poboación.
Xeografía
Limita coas parroquias de Alcabre, Coia, Coruxo, Matamá, Navia e Valadares e pertence ó arciprestado de Vigo-Santo André.
A parroquia está situada na aba sueste do val do Fragoso e atravésaa o río Lagares. Por ela pasaba o camiño que tradicionalmente unía Vigo con Baiona, que saía da Porta da Falperra, logo asfaltada (estrada de Camposancos PO-552). Pola banda que estrema con Coia, Navia e Coruxo pasaba o tranvía Vigo-Baiona, e tiña dous apeadoiros que hoxe non se conservan, o da Bouza e o de Muíños; o seu trazado converteuse na estrada de Vigo-Nigrán pola costa.
Tradicionalmente foi unha comunidade de labregos e artesáns (ferreiros e canteiros). Coa expansión industrial de Bouzas e Vigo, homes e mulleres comezaron a traballar nas fábricas ou vendendo os produtos procedentes da agricultura e gandaría. O maior fluxo migratorio do século XX desta parroquia dirixiuse cara á área de Buenos Aires e Montevideo, o que explica a frecuencia no lugar de destino do apelido Comesaña.
O polígono do Caramuxo acolle unha das principais zonas industriais de Vigo, ás dúas marxes do río, especializada en empresas do sector da automoción, a conserva, os estaleiros, o téxtil, o transporte e o sector audiovisual. Desde 2007 conta co maior centro privado en xestión de residuos industriais de Galicia. A parroquia modificouse de maneira importante polo crecemento urbanístico de Vigo na segunda metade do século XX. Primeiro coa expropiación arredor de 1947 de terras de cultivo de Comesaña e Matamá para a construción do polígono de Balaídos (actuais terreos da Zona Franca de Vigo, o Estadio Municipal de Balaídos e pistas de atletismo). Despois, cara ao ano 2000, coa urbanización da área lindeira con Coia e Navia e mais a construción da circunvalación que atravesa toda a parroquia.
Etimoloxía do topónimo
O topónimo Comesaña vén do étimo latino comesaniam, sobre o tema prerromano com-. Non hai acordo sobre o significado do topónimo, que podería referirse a unha curvatura no terreo, ou, para Sacau, sería o alcume dun primitivo posuidor destas terras.
Historia
Os restos arqueolóxicos castrexos evidencian que o primeiro núcleo de poboación, na Idade de Ferro, estaba situado no castro de Casás. As primeiras referencias ao topónimo actual, Comesaña, aparecen no século XII, baixo as denominacións Comesana, Comesanae ou Comesania. Nesa altura era unha entidade tan importante como as aldeas medievais veciñas de Beade, Bembrive, Castrelos, Vigo, Cabral, Freixeiro, Sárdoma, Coruxo, Lavadores e Teis, todas elas con igrexa románica propia. Os bens desta igrexa repártense primeiro a medias entre o bispo de Tui e o Cabido, confirmado polo rei Afonso VII o 1 de decembro de 1156 e polo rei Afonso X o 5 de agosto de 1276, e finalmente pertencen só ao bispo de Tui, en doazón confirmada por Fernando II en agosto de 1180.
Por unha carta de 1444, dirixida ao dominico Gonzalo de Medina, sábese que Xoán Rodríguez do Padrón, franciscano e trobador, reclama os beneficios perpetuos da parroquia de Santo André de Comesaña (Reg. lat. t. 407 f. 8):
O cal vén dicindo que ''Gonzalo de Medina, arquidiácono. 884: Xoán Bautista, electo concordiense e decano e tesoureiro da diocese de Tui manda que Gonzalo de Medina, arquidiácono de Olmedo, na diocese de Ávila, con dereito á posesión simple material das parroquias de San Miguel de Oia e Santo André de Comesaña, na diocese de Tui, que estaban ocupadas indebidamente polo crego Vasco Esteban, reciba os beneficios perpetuos das devanditas parroquias, agora vacantes pola razón de que o dilecto fillo Xoán Rodríguez da Cámara, O.F.M. que as tiña, deixounas de ocupar logo do seu ingreso no convento de Xerusalén da devandita orde. En San Pedro de Roma, ano 1444, idus de maio, ano xiv''.
En 1847 Pascual Madoz fai a seguinte descrición: ''SIT. a las inmediaciones de la ría de Vigo, en terreno parte llano y parte quebrado con libre ventilación. CLIMA templado un tanto propenso á catarros, pleuresías y fiebres de varias clases. Comprende además del l. de su nombre, los de Casas, Concheiros, Iglesia, Pedreira, Pereiras, Puente, Rial, Pereiras y Sanín, los cuales forman al parecer una sola pobl. por hallarse muy inmediatos, excepto el primero, que está separado hacia el S., reúnen todos unas 100 CASAS y escuela de primeras letras frecuentada por 48 niños de ambos sexos, cada uno de los cuales paga al maestro un ferrado de maíz. Para surtido del vecindario hay una fuente de aguas poco apetecibles. La igl. parr. dedicada a San Andrés está servida por un cura, cuyo destino es de primer ascenso y de provisión de S.M., o del diocesano, según los meses en que vaca. Sobre un monte hacia el S. se halla una ermita con el título de San Ignacio de Freijo, la cual ninguna particularidad ofrece. [...] El terreno es de mediana calidad; le cruzan 2 r., llamado el uno Sárdoma que nace en la parr. de Cabral y desagüa en la ría de Vigo, y el otro denominado del Grangeo confluye en el anterior, habiendo sobre ambos algunos puentes de mala construcción. Además de los caminos locales, atraviesa por el térm. el que desde Vigo conduce a Bayona; el CORREO se recibe en aquella c. PROD.: trigo, centeno, maíz, lino, legumbres, hortaliza y frutas; se cría ganado vacuno y algún lanar, siendo preferidos los bueyes pues en esta felig. engordan mucho, y por lo mismo se estraen para Portugal y otros puntos del estrangero; hay caza de perdices, liebres y conejos en abundancia, y pesca de truchas y anguilas. IND. además de la agricultura y la ganadería, cuentan varios telares de lienzos ordinarios y algunos molinos harineros. POBL. 400 vecinos, 500 alm''.
Forma parte do concello de Bouzas até que en 1904 este se anexiona ao de Vigo. No censo de 1929, ten 1.072 habitantes.
En 1915 sitúase á cabeza do atletismo galego coa creación do Comesaña Sporting Club, agrupación decana deste deporte en Galicia que deu grandes atletas, especialmente nas décadas de 1920 e 1940.
No xornal CNT do 28 de xullo de 1933 infórmase da seguinte nova :
En 1981 a mocidade da parroquia funda a asociación Outeiro, coñecida como A Cultural, no local da antiga escola pública, diante do cruceiro do Outeiro. O seu primeiro presidente foi Pablo Prado Álvarez. Pouco despois divídese en dúas entidades, a Asociación de Veciños Outeiro e mais a Sociedade Cultural Recreativa e Deportiva Nautilius, pero o 3 de maio de 2004 volve converterse nunha única asociación co nome de Sociedade Veciñal Cultural e Deportiva Nautilius. Na actualidade o Nautilius canaliza as reivindicacións dos veciños e organiza actividades relacionadas coa cultura tradicional. Na década de 1990 as reivindicacións dos veciños conseguiron o selado do antigo vertedeiro de lixo de Vigo, O Zondal, pechado definitivamente en 2001, para a súa rexeneración. Formou parte da Plataforma pola Defensa da Ría de Vigo-Cíes e entre 2001 e 2004 organizou numerosas protestas contra o trazado e verquidos de terra da actual circunvalación de Vigo. Desde eses mesmos anos participa nas protestas dos veciños de Coruxo e Navia contra a ampliación da depuradora situada na xunqueira do río Lagares á altura dos Muíños e que afecta a esta zona de interese natural.
Avelino González, nado nesta parraquia, dedicoulle o monólogo Contos de contrabando (2017)  , onde recolle historias centradas en Santo André de Comesaña, mesturando memoria, costumes, crimes documentados e fabulación.
Patrimonio histórico e artístico
miniatura|250px|Igrexa parroquial de Santo André. Forma parte do conxunto rupestre das parroquias de Coruxo, Oia, Saiáns, Comesaña e Matamá. En Casás existe un castro catalogado da Idade de Ferro no lugar chamado monte do Castro no que se atopou moita cerámica. Consta de dous recintos cunha extensión total de 190 x 160 m. Achouse moita cerámica e algunhas pezas destacadas como o denominado machado pulimentado de Comesaña e a bifaz de Sanín, depositados no Museo Quiñones de León. .
Resulta de interese o conxunto parroquial, considerado ben protexido, formado pola igrexa (de fundación románica pero reconstruída no período barroco con nave única e campanario enriba da porta principal), a casa parroquial e un palco da música oitogonal no torreiro (ou campo da festa); a abadía (ou casa reitoral), de grande interese, está fóra deste conxunto. O adro sufriu varias modificacións, unha recente na década de 1990, que serviu tamén para facer un novo torreiro con palco rectangular. O cemiterio trasladouse á beira do Lagares e conta cunha portada monumental de 1913. Sobresaen os cruceiros e as construcións relacionadas coa auga e o gran. Ten tres hórreos catalogados que poderían non seguir no mesmo lugar polos cambios urbanísticos ou a súa deterioración (A Bouza, A Ponte e Casás).
miniatura|250px|Cruceiro no [[adro da igrexa.]]
Outros muíños eran o muíño do Vento; muíño de Brais, muíño do Granseo, muíño do Grilo e muíño Novo (en Casás); muíño de Sanín e muíño da Presa (en Sanín); muíño de Sandrigo (en Rial); muíño do Topete (de construción máis moderna) e muíño da Laxe (en Topete); muíño de Brais e muíño do Crego (nas Torres).
Vivendas rurais tradicionais catalogadas, do tipo casa con patín (segundo a denominación de Pedro de Llano):
Colectivos e equipamentos
Colectivos: Comesaña Sporting Club (atletismo); a Comunidade de Montes en Man Común de Comesaña; Confraría da Nosa Señora do Rosario (relixiosa); AVCD Nautilius (veciñal e cultural), a súa sede social é o eixe da vida cultural e asociativa da parroquia, con grupo de gaitas, baile e coral polifónica; O Trasno Novo Teatro; Unión Deportiva Comesaña (fútbol); Os Ventos de Comesaña e S.C.R.D. Nautilius (folclore).
Cultura popular
Celebra dúas festas patronais: o 8 de setembro, as da Virxe do Rosario, e o 30 de novembro, as de Santo André.
En xeral mantivéronse festas e actividades tradicionais do calendario anual agrario como o entroido, o San Xoán, as alfombras de Corpus Christi, as festas patronais, o magosto, o belén vivente e a rondalla (ou rancho) de reis. As rondallas participaron en diversas ocasións en concursos e nos desfiles doutros concellos da bisbarra.
Na actualidade a actividade cultural da parroquia vertébrase arredor da Asociación Cultural Nautilius, organizadora entre outras da Festa do Veciño, a Festa da Orella e, desde 2013, a Festa Castrexa. Grupo de música e baile tradicional Os Ventos de Comesaña e "Nautilius". Conta cun grupo de teatro afeccionado: O Trasno Novo Teatro.
Itinerarios naturais e culturais
O parque forestal de Comesaña ou parque da Fontesanta está situado no Monte da Aguieira, cunha superficie total de 29.200 m² e pertence á Comunidade de Montes de Comesaña. Acondicionouse no ano 2001, e forma parte da ruta GR-53 que atravesa os montes de Vigo pola zona máis alta, desde A Madroa até A Garrida. Está formado por piñeiral, eucaliptal (entre Comesaña e Coruxo fíxose a primeira plantación desta árbore na zona, en socalcos, á beira do río Pontón e do muíño do Lourenzo; para asegurarlle o rego construíuse unha presa), carballos, castiñeiros, bidueiros e salgueiros. Na parte alta do parque ten interesantes penedos graníticos irregulares froito da erosión. Desde os puntos máis altos hai panorámicas da ría e as illas Cíes. Este parque, e moitos lugares da parroquia, queimáronse na vaga de incendios de outubro de 2017. Unhas das persoas falecidas durante ese incendio foi un veciño desta parroquia, mentres axudaba a apagar o lume.
O paseo fluvial á beira do río Lagares atravesa a cidade de Vigo desde A Raposeira (preto do final da Av. de Madrid) até a praia de Samil, seguindo o curso do río Lagares, cunha lonxitude total de 8,3 km. É un percorrido no que se mestura o rural e o urbano e que está rexenerándose. Pódense ver grupos de patos, gansos e garzas, así como vexetación autóctona, pontes medievais e edificacións típicas da arquitectura popular galega.
O camiño xacobeo forma parte dunha variante do Camiño portugués da Costa ou Camiño Monacal, como evidencia a lenda asociada ao peto de ánimas do Romeu. Segundo o historiador Ernesto Iglesias Almeida, a orixe do microtopónimo Romeu procede dun peregrino que foi soterrado nalgún lugar entre a igrexa de Coruxo e Comesaña cando facía o camiño; como os habitantes do lugar non sabían como se chamaba, sinalaron a súa tumba co nome de Romeu, do romeiro peregrino. Na actualidade non existe sinalización nin camiño diferenciado da estrada de Camposancos pero algunhas asociacións de amigos do camiño propoñen atravesar Comesaña polo paseo fluvial do Lagares, aínda que non sexa o vial vello.
Clube Desportivo Santa Clara
O Clube Desportivo Santa Clara é un club de fútbol portugués, da cidade de Ponta Delgada, nas Azores. Fundouse en 1921 e compite na Segunda Liga.
Estadio
O C.D. Santa Clara xoga de local no estadio de São Miguel, con capacidade para 15.277 espectadores.
Houston
Houston pódese referir a:
Moviment Socialista de Catalunya
O Moviment Socialista de Catalunya (MSC) foi un partido socialista catalán, fundado no exilio en 1945.
Historia
A maioría dos seus militantes procedían do Partit Obrer d'Unificació Marxista mentres outros viñan do Partit Socialista Català, do Partit Socialista Unificat de Catalunya, de Esquerra Republicana de Catalunya e da Confederación Nacional do Traballo. O seu órgano de difusión era Endavant. En 1968, despois dos sucesos de maio en París, o MSC escíndese en dúas correntes, unha socialdemócrata encabezada por Josep Pallach e que dará lugar ó Reagrupament Socialista i Democràtic de Catalunya a outra marxista dirixida por Joan Reventós que dará lugar á Convergència Socialista de Catalunya. En 1975 o MSC deixou de actuar.
Aarne Honkavaara
Aarne Honkavaara, tamén coñecido como Aarne "Dynamo" Honkavaara, nado en Tampere (Finlandia) o 7 de xuño de 1924 e finado na mesma cidade o 22 de marzo de 2016 foi un xogador de hóckey sobre xeo finlandés. Xogaba de centro e desenvolveu toda a súa carreira no Ilves de Tampere, coa excepción dunha pequena visita ao Canadá, onde xogou dos partidos de exhibición cos Sarnia Sailors da IHL, se ben por problemas co seu visado tivo que regresar prematuramente a Finlandia.
A súa carreira interrompeuse a principios de 1953, cando durante un partido coa súa selección, un xogador polonés caeu sobre a súa perna, producíndolle unha lesión que o afastaría definitivamente do equipo nacional cando se encontraba no máis alto da súa carreira. Con todo, na tempada 1955-56 reapareceu con Ilves para xogar un partido, na seguinte tempada xogou cinco partidos máis, e retirouse definitivamente na tempada 1957-58 logo de cigar un único partido con Ilves.
Hokavaara foi tamén adestrador de Ilves (masculino e feminino) e a selección masculina de Finlandia, entre outros postos.
Ao longo da súa carreira foi o máximo goleador da máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés en catro ocasións (1943-1944, 1945-1946, 1947-1948 e 1951-1952) e foi dúas veces Xogador Finlandés do Ano (1949-1950 e 1951-1952). Participou coa súa selección nos Campionatos do Mundo de 1949 e 1951, así como nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1952, aínda que non conseguiu ningunha medalla. En 1985 foi introducido co número 10 no Salón da Fama do hóckey sobre xeo finlandés (denominado Suomen Jääkiekkoleijonat).
Miguel Fidalgo Areda
Miguel Fidalgo Areda, nado en Francelos (Ribadavia) o 10 de marzo de 1956, é un político socialista galego.
Traxectoria
Mestre de profesión, militante do PSdeG-PSOE, foi alcalde de Ribadavia entre 1987 e 1989 e de novo entre 1992 e 1995 e deputado no Parlamento de Galicia (1989-1992). Nas Eleccións xerais de 2008 resultou elixido senador pola provincia de Ourense, cargo que revalidou en 2011.
Tálero de tiro
miniatura|280x280px|Tálero de tiro conmemorativo do Festival de Tiro de [[Lucerna en 1939]] miniatura|280x280px|Tálero de tiro conmemorativo do Festival de Tiro de [[Friburgo, Suíza|Friburgo en 1934]]
Tálero de tiro (en alemán: Schützentaler; en francés: Écu de tir) é a denominación que se lles dá no ámbito numismático ás moedas suízas cuñadas para conmemorar os festivais de tiro (en alemán: schützenfest; en francés: fête de tir), uns torneos moi populares en diversos cantóns da Confederación Suíza.
A maior parte destas moedas son diferentes nos seus deseños respecto das súas equivalentes circulantes, non conmemorativas, aínda que as emitidas con motivo dos festivais de tiro de Xenebra en 1851 e de Seleura en 1855 supoñen unha excepción. As temáticas representadas son habitualmente de exaltación cantonal ou patriótica (militares históricos, heráldica etc.).
Aínda que o máis habitual é que se trate de moedas de prata, algunhas das emisións do século XIX utilizaron outros metais, entre eles o ouro, sempre en pequenas cantidades.
Estas moedas diferéncianse das medallas tamén emitidas para conmemorar os festivais de tiro por estaren suxeitas ás mesmas especificacións métricas que as demais moedas circulantes. Ademais, todas elas amosan o seu valor facial, coa excepción das de Stans e Sankt Gallen, nas que non aparece expreso. Malia recibiren o nome de táleros, por coincidiren nas súas especificacións de diámetro, metal e peso, ningunha delas amosa o seu valor facial nesa antiga moeda, máis propia de Alemaña e de Austria. A primeira emisión dun tálero de tiro foi con motivo do festival de tiro de Coira en 1842, cun valor de catro francos; a segunda, emitida para Glarus, ten un valor facial de corenta batzen, e a terceira, do festival de tiro de Xenebra de 1851, é de dez francos. Ao longo do século XIX cuñáronse 18 deseños e, deles, todos os emitidos de 1855 a 1885 amosan a denominación de 5 francos.
Xa no século XX, en 1934 comezou unha nova serie, que se truncou por mor da segunda guerra mundial, e en 1984 reiniciáronse estas emisións con motivo do festival en Oberhasli. Nas décadas seguintes xeneralizáronse as emisións en metais como o ouro e o cuproníquel e con denominacións de ata os 1.000 francos.
Historia
miniatura|Cartel anunciador do festival de [[Tiro deportivo|tiro de Zürich de 1859, en conmemoración do cal se emitiu un tálero de tiro]] Os primeiros táleros de tiro foron moedas cantonais, emitidas polos cantóns soberanos de Suíza. Todas estas pezas, así como a emisión de 1855 de Soleura, tiñan curso legal. Os seguintes táleros do século XIX, xa dentro da Confederación Suíza, seguiron as especificacións legais de peso, medida e pureza do metal que se lles esixían ás moedas circulantes, polo que se lles permitiu a inclusión do seu valor facial de cinco francos.
A partir de 1865, Suíza converteuse en membro da Unión Monetaria Latina e os táleros de tiro non foron incluídos entre as emisións autorizadas pola Unión. Xa que logo, as seguintes emisións pasaron a ser consideradas como semimoedas (ou semimedallas), aínda que seguían a ser aceptadas na circulación cotiá, xa que mantiñan as especificacións legais das moedas oficiais. Esta serie de táleros de tiro seguindo os padróns establecidos pola Unión Monetaria Latina terminou en 1885 co tálero de Berna.
En 1927, a Unión Monetaria Latina deixou de existir e uns anos máis tarde, en 1934, retomouse a emisións de táleros de tiro para conmemorar o festival de Friburgo; este foi o derradeiro cuñado seguindo as especificacións legais da moeda suíza. En 1939 apareceu unha nova emisión para o festival de Lucerna, que xa non tiña nin o peso nin o diámetro das moedas circulantes legalmente, polo que estas pezas eran aceptadas unicamente no festival de tiro e nas empresas participantes.
A produción de táleros de tiro foi interrompida pola Segunda Guerra Mundial.
En 1984 iniciouse unha nova serie de táleros de tiro, debido en gran parte aos esforzos do comerciante de moedas con sede en California Richard Nelson. Tanto esta como todas as emisións posteriores teñen unicamente a condición de medalla conmemorativa e carecen absolutamente de curso legal.
Berna
=== Emisións da Confederación Suíza dos séculos XIX e XX ===
Ouros países
miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso dunha moeda de tiro austríaca que conmemora o centenario a Asociación de Tiro de Viena (1873) ]] Aínda que, loxicamente, non correspondan a estas series, outros países europeos emitioron tamén moedas conmemorativas de festivais de tiro celebrados nos seus territorios. Este é o caso dalgunhas cuñadas por cidades e estados alemáns como Baden, Bremen, Frankfurt e Hannover.
Walter Ruttmann
Walter Ruttmann, nado en Frankfurt o 28 de decembro de 1887 e finado en Berlín o 15 de xullo de 1941, foi un director de cine alemán. Canda a Hans Richter, Viking Eggeling e Oskar Fischinger foi u dos pioneiros do cine experimental alemán.
Traxectoria
Estudou arquitectura e pintura e traballou como deseñador gráfico. A súa carreira cinematográfica comezou nos anos 1920s. As súas primeiras curtametraxes abstractas, Lichtspiel: Opus I (1921) e Opus II (1923), foron experimentos das formas de expresión en cine, e a influencia deses primeiros filmes abstractos podémola atopar nos primeiros traballos de Oskar Fischinger. Ruttmann e os seus colegas do movemento vangardista enriqueceron a linguaxe dos filme como medio con novas técnicas formais.
Xunto a Erwin Piscator, traballou no filme experimental Melodie der Welt (1929), pero é máis lembrado por Berlín, sinfonía dunha cidade (1927). Durante período nazi, traballou como asistente de Leni Riefenstahl en Triumph des Willens (1935).
Filmografía selecta
miniatura|Lichtspiel Opus I (1921). miniatura|Lichtspiel Opus II (1922).
Helsinqui
Helsinqui (en finés: ', en sueco: ') cuns 628.000 habitantes, é a capital da República de Finlandia e a maior cidade. Está situada na costa sur do mesmo país, á beira do Golfo de Finlandia. Foi fundada no 1550 polos suecos. En 1809 pasou a mans rusas, ata 1917, data da independencia do país.
Datos xerais
En 1952 foi sede olímpica dos Xogos de verán, dos que saíu reforzada no panorama deportivo mundial. No agosto de 2005 acolleu o Campionato Mundial de Atletismo. Como atracción turística atópase a catedral de Uspenski (1868), deseñada por Alexander Gornostayev, de grande valor artístico. Tamén é digna de ver o conxunto neoclásico da Praza do Senado, na parte antiga da cidade.
En 2000 foi elixida Cidade Europea da Cultura, e celebrou o seu 450º aniversario.
Demografía
A seguinte táboa mostra a evolución da poboación da capital finlandesa dende 1980.
Antonio Aguilar Barraza
miniatura|Estrela de Antonio Aguilar no [[Paseo da Fama de Hollywood.]]
Pascual Antonio Aguilar Barraza, nado en Villanueva (Zacatecas) o 17 de maio de 1919 e finado en Cidade de México o 20 de xuño de 2007, foi un actor, cantante, produtor e guionista mexicano.
Traxectoria
A súa discografía supera os 160 álbums, con vendas de máis de 25 millóns de copias. Ao despuntar a década de 1950 debutou como actor no cinema asemade que comezaba como cantante, faceta da súa carreira que se estende até os primeiros anos do século XXI. Antonio Aguilar é considerado xa unha lenda da música popular mexicana, concretamente do xénero ranchera, e o último entre as grandes iconas e figuras tal que Pedro Infante, José Alfredo Jiménez ou Jorge Negrete, entre outros. Por outra banda, é recoñecido como a persoa que introduciu o deporte mexicano da charrería a audiencias internacionais e é por isto que o alcuman "El Charro de México".
Nasua
Nasua é un xénero de pequenos mamíferos omnívoros americanos da superfamilia Canoidea e a familia dos prociónidos. Reciben o nome de coatís.
Distribución
esquerda|miniatura|250x250px|Coatí, Parque Nacional Iguazú. Habitan en América dende o sur dos Estados Unidos até as provincias arxentinas de Córdoba, Entre Ríos, Tucumán, Misiones e o noroeste do Uruguai. Están adaptados principalmente a biomas cálidos e tépedos nos que predomine unha foresta densa, sendo a poboación de Arizona case unha excepción. Tamén se atopan nalgunhas zonas de México como Quintana Roo (Playa del Carmen), Iucatán (Costa) e Novo León (Sierra Madre).
Características
Miden entre 40 a 140 cm de lonxitude, segundo a especie. O máis frecuente é que os exemplares adultos midan máis de 80 cm. Nesta medición cóntase a súa alongada cola que ten por si soa unha lonxitude equiparable á do resto do corpo. As súas alturas a nivel da cruz son moi reducidas (raramente máis de 30 cm). Posúen extremidades curtas concluídas en fortes unllas que lles permiten furar chans de terra bastante duros, fociño alongado e puntiagudo que lles facilita un excelente olfacto, ollos relativamente grandes e orellas curtas.
A pelame dos coatís ten cores que varían dende o castaño ó negro pasando polo avermellado.
Diaconisa
miniatura|150px|Icona dunha diaconisa ortodoxa
O termo diaconisa, e tamén o de diácono, proceden do grego antigo διάκονον (diákonon), que significa 'servo'. Esta palabra grega, usada como servente ou axudante aparece frecuentemente no Novo Testamento da Biblia, ás veces aplicado por Cristo a si mesmo.
Na Igrexa cristiá dos primeiros séculos, a diaconisa era unha muller dedicada ao coidado dos enfermos e dos pobres, e tamén dalgúns oficios litúrxicos.
Historia
A primeira referencia escrita deste termo aparece na Epístola de San Paulo aos romanos:
En tal contexto o termo quizais debe ser comprendido como situado no nivel inferior dos ministerios na cristiandade primitiva, como coidadoras de anciáns e doentes, e non como un diaconado eclesiástico feminino.
O termo continuou usándose no primeiro século. Pero os teólogos discuten se se trataba dun servizo ministerial ou ordenado.
De feito, o primeiro Concilio de Nicea (325) afirmou que as diaconisas non recibiran ordenación e, polo tanto, deberían considerarse parte do estado laical.
Pero existiron auténticas diaconisas desde os tempos de Cristo até o século XIII. Existiron diaconisas no Imperio Bizantino medieval, en Constantinopla e Xerusalén, aínda que non as houbo nas igrexas da Europa occidental.
O diaconado feminino na igrexa bizantina antiga e media estaba considerado como unha das maiores ordes do clero. miniatura|esquerda|240px|Elizabeth Catherine Ferard, primeira diaconisa da [[Anglicanismo|Igrexa de Inglaterra]]
Aínda que hoxe a Igrexa Católica é propensa a pensar que se tratara dun ministerio, sen comportar o sacramento da orde. O papel das diaconisas, segundo os teólogos católicos, nacera para a asistencia aos pobres, aínda que tamén axudaban nalgúns ritos sacramentais.
En particular, no uso nas primeiras comunidades cristiás do bautismo por inmersión, considerábase máis oportuno que foran mulleres as que axudaran a inmersión das mulleres, pero non dos homes.
A Igrexa católica compara as diaconisas citadas nos textos bíblicos a "ministros extraordinarios para a comunión": fieis, homes ou mulleres, poden administrar a Eucaristía durante a misa ou aos enfermos na casa.
A principios do século XIX houbo un rexurdimento do ministerio nalgunhas igrexas protestantes de Europa e Norteamérica, de xeito que hoxe hai diaconisas en moitas denominacións cristiás. Recentemente, algunhas igrexas reformadas, como a anglicana ou a luterana recoñeceron tamén o sacerdocio feminino (algunhas, tamén o bispado) e non o simple diaconado.
Na Igrexa ortodoxa subsistiu até o segundo milenio o antigo rito da ordenación de diaconisas, o que evidencia que era consideradas verdadeiras ministras ordenadas nas ordes maiores, ao mesmo nivel que os diáconos. Nesta igrexa especificábase que podían acceder ao diaconoado só as monxas de polo menos 40 anos de idade.
Na época contemporánea algúns bispos ortodoxos recomezaron, aínda que esporadicamente e non sen controversias, a ordenar diaconisas, cousa de todos os xeitos posíbel porque esta ordenación na Ortodoxia non foi nunca formalmente abolida. Célebre por isto foi San Nectario de Pentápolis (século XIX), que ordenou diaconisas a algunhas monxas do mosteiro fundado por el, e que o asistían diaconalmente na liturxia pontifical.
Laticauda
Laticauda é un xénero de serpes mariñas velenosas da familia dos elápidos. Considérase xeralmente que pertencen á subfamilia Hydrophiinae, pero nalgunhas claasificacións sitúanse nunha familia propia, a Laticaudinae, da cal é o único xénero. Son de vida semiacuática e conservan as escamas ventrais anchas típicas das serpes terrestres para poder moverse en terra cando saen da auga, pero tamén teñen colas con forma de remo adaptadas para nadar mellor. A diferenza do resto das serpes mariñas, que son completamente acuáticas e ovovivíparas (e poden reproducirse no mar), as Laticauda son ovíparas e deben ir a terra para poñer os ovos. Tamén teñen orixes evolutivas independentes en hábitats acuáticos, xa que as Laticauda diverxeron máis cedo doutros elápidos de Australasia. As Laticauda e o resto das serpes mariñas son un exemplo de converxencia evolutiva no hábitat acuático mariño. As Laticauda son tamén confundidas a miúdo coas Bungarus, que non son acuáticas.
Descrición
As Laticauda son semiacuáticas, polo que teñen adaptacións morfolóxicas para poder vivir tanto no mar coma en terra. As súas especies mostran características fenotípicas intermedias entre as do resto das serpes mariñas e os elápidos terrestres. Teñen unha cola aplanada verticalmente con forma de remo (igual que o resto das serpes mariñas) e orificios nasais situados lateralmente e escamas ventrais anchas expandidas lateralemente (similares ás dos elápidos terrestres). Nos seus corpos teñen un debuxo a bandas claras e escuras, as escamas nasais están separadas por escamas internasais, e o óso maxilar esténdese cara adiante alén do óso palatino. Os membros de Laticauda poden medrar ata os 1,5 m e longo.
Distribución
As especies de Laticauda viven nas illas do sur e sueste de Asia estendéndose desde a India no oeste, polo norte ata o Xapón, e polo sueste ata Fixi. Atópanse fundamentalmente en augas costeiras. Viven arredor doa arrecifes de coral.
Dieta
Aliméntanse no océano, comendo principalmente moreas e congros, e algunhas luras, cangrexos e peixes. Nunca se observou que se alimentasen en terra.
Comportamento
As especies de Laticauda son a miúdo activas pola noite, que é cando prefiren cazar. Aínda que posúen un veleno moi tóxico, estas serpes son normalmente tímidas e solitarias e, en Nova Caledonia, onde se denominan tricot rayé ("xersei a raias"), os nenos xogan con elas. As trabadas son raras, pero deben ser tratadas inmediatamente. As trabadas ocorren principalmente en condicións de pouca luz (noite), e cando a serpe é collida bruscamente (por exemplo, se a agarran moi forte) cando está na auga, ou é sacada de súpeto fóra da auga. Cando están en terra, as trabadas son extremadamente raras. As Laticauda semifasciata, en número de centos, forman alianzas para a caza cos peixes Mulloidichthys martinicus e Caranx melampygus, facendo saír as presas potenciais das estreitas fendas dos arrecifes da mesma maneira que fan algunhas moreas. Poden facer inmersións de ata 80 m nunha soa expedición de caza. Teñen a notable capacidade de gabear por rochas verticais dos seus hábitats costeiros de rocha calcaria.
Reprodución
As femias de Laticauda son ovíparas, e volven a terra para aparearse e poñer os ovos. Varios machos forman unha bóla de apareamento arredor dunha femia, enroscando os seus corpos no que se denomina "ondas caudocefálicas". Aínda que estes animais poden aparecer en altas densidades en lugares axeitados, é moi raro atopar niños de ovos, o que suxire que deben encontrar condicións específicas para a nidificación.
Especies e taxonomía
Nalgunhas clasificacións distínguense cinco especies, pero actualmente recoñécense oito como válidas.
As especies L. schistorhyncha e L. semifasciata foron situadas no xénero Pseudolaticauda por algúns autores.
Parasitos
As serpes mariñas poden ter carrachas parasitas, que en ocasiósn producen grandes infestacións. Cómpre investigar como as adquiren e como respiran na auga estas carrachas.
Astor Piazzolla
Astor Pantaleón Piazzolla, nado en Mar del Plata o 11 de marzo de 1921 e finado en Buenos Aires o 4 de xullo de 1992, foi un bandoneonista e compositor arxentino.