cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oleiros, Vilalba
Xeografía
A parroquia esténdese dende Noche e Nete polo oeste, ata a estrada de Vilalba a Cospeito e a parroquia de Rioaveso.
Loterías y Apuestas del Estado
Sorteos
Loterías y Apuestas del Estado actualmente realiza os seguintes sorteos:
Oleiros, Vilalba
Xeografía
En Oleiros, denominada tamén como Somede, xunto con Sancovade e superado o val de Ladra, é onde comeza a chaira que dá nome á comarca.
Economía
Na parroquia existiu unha industria de cerámica popular, de onde procede a súa denominación. Conta cunha queixeria de San Simón coa súa correspondente denominación de orixe, unha panaderia, unha carpinteria e diversos comercios que dan traballo a veciños desta parroquia.
Conta ademais coa empresa "Capones Aurora", propiedade da señora que lle dá nome, empresa pioneira na distribución de capóns durante todo o ano, actualmente vangarda na distribución e venda do capón, tanto na época do Nadal como no resto do ano. A empresa obtivo diversos premios e galardóns.
Historia
En Oleiros editouse o periódico La Voz de Oleiros entre 1922 e 1925.
Patrimonio
Restos prehistóricos e da época romana no Castro. A parroquia aparece mencionada nun documento de 1213 como San Mammes de Ollariis e en 1407 como o Coto de Oleiros.
Bembo
Bembo é un apelido italiano, lévano entre outros:
Anemia perniciosa
A anemia perniciosa (tamén coñecida coma Anemia aquílica macrocítica, Anemia perniciosa Conxénita, Anemia perniciosa xuvenil, Deficiencia de vitamina B12 (malabsorción)) é un tipo de anemia megaloblástica que é causada pola carencia de vitamina B12 que pode afectar a persoas que seguen unha dieta estritamente vexetariana ou, principalmente, a aqueles que presentan deficiencias do factor intrínseco, un produto químico segregado pola mucosa da membrana do estómago que facilita a absorción da vitamina, que é necesaria tamén para a formación dos glóbulos vermellos.
A vitamina B12 é necesaria para que as células nerviosas e sanguíneas funcionen de maneira axeitada, de tal forma que a súa deficiencia pode ocasionar unha ampla variedade de síntomas, incluíndo fatiga, dificultade para respirar, sensación de formigueo, dificultade para camiñar e diarrea.
Non se coñece o motivo da ausencia do factor intrínseco, aínda que pode deberse a unha deficiencia xenética ou a unha enfermidade autoinmune. Afecta principalmente aos adultos entre os 50 e 60 anos de idade, aínda que tamén se pode presentar unha forma xuvenil da enfermidade nos nenos, a anemia perniciosa, polo xeral, non aparece antes dos 30 anos. Pode afectar a todos os grupos raciais, mais a incidencia é maior nas persoas con descendencia escandinava ou europea nórdica.
Síntomas
Os seguintes síntomas poden ser indicio dunha anemia perniciosa:
Tratamento
Obxectivos do tratamento:
As inxeccións mensuais de vitamina B12 resultan o tratamento definitivo para corrixir a deficiencia, así mesmo, unha dieta equilibrada é esencial para proporcionar outros elementos como o ácido fólico, o ferro e a vitamina C para o desenvolvemento de glóbulos saudables.
Feáns, Elviña, A Coruña
Feáns é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1.291 habitantes, dos cales 650 eran homes e 641 eran mulleres.
Patrimonio
Ademais de varios elementos de arquitectura tradicional como hórreos, en Feáns está a Casa da Castiñeira, con ruínas dun antigo pazo con patín e capela.
Burgueiros, Trasmonte, Ames
Burgueiros é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 20 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 13 mulleres.
Sociedad Deportiva Rubián
A Sociedad Deportiva Rubián é un club de fútbol galego de Rubián, no concello de Bóveda, provincia de Lugo. Foi fundado en 1989 e na tempada 2021/22 xoga na Terceira Galicia.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos como local no Campo Municipal do Poste.
Eligio Mandayo Carballo
Eligio Mandayo Carballo, coñecido como Lucho Mandayo, nado en Portas en 1941, é un político galego.
Traxectoria
Carteiro xubilado, foi co-fundador e expresidente da Sociedade Deportiva Romai, da Asociación Cultural Xosefina Figueroa de Romai e da Comunidade de Montes de Romai. Concelleiro en Portas nos anos finais da ditadura. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura independente Parroquias Unidas de Portas á alcaldía de Portas e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Ada de Warenne
Ada de Warenne, nada no 1120 e finada en 1178, foi unha nobre anglonormanda, nai de dous reis de Escocia, Malcolm IV e Guillerme I.
Traxectoria
Era filla de Guillerme II de Warenne, conde de Surrey e Isabel de Vermandois. Casou co herdeiro do trono escocés, Henrique de Escocia, en 1139, con el tivo seis fillos:
Escuelas Deportivas de Láncara
O Escuelas Deportivas de Láncara, máis coñecido como Muebles Caloto e Barcel Euro Puebla por motivos de patrocinio, foi un equipo de fútbol sala galego da vila da Pobra de San Xiao, no concello lugués de Láncara, que xogaba os seus partidos no Pazo Provincial dos Deportes de Lugo.
Fundado en 1995, xogou as súas dúas últimas tempadas na División de Honra, ata 2006, cando desapareceu.
Historia
Na tempada 1996-97 o equipo acabou en segunda posición e quedou a un paso do ascenso a 1ª Nacional A, que si conseguiría na seguinte tempada despois de ser o campión da categoría. Na tempada 1998-99 acabou en cuarta posición, na tempada 1999-00 en terceira e na seguinte en segunda posición. Na tempada 2001-02 conseguiu o ascenso a División de Prata.
Na tempada 2003/04 proclamouse campión da División de Prata e conseguiu o ascenso á máxima categoría do fútbol sala español, a División de Honra. Nesa categoría xogou nas tempadas 2004–05 e 2005–06 baixo o patrocinio de Barcel Euro. En 2006, o club desapareceu a causa das débedas acumuladas, trasladándose a Vigo e fusionándose co Cometal Celta de Vigo.
Curry
miniatura|dereita|200px|Pratos feitos con curry. miniatura|200px|dereita|Curry de polo. O curry é unha mestura de especias que se emprega na India para guisos ou estufados con mollo, comercializadas orixinalmente na Inglaterra e nos Países Baixos. Así mesmo, refírese ós pratos preparados con este mollo. A palabra curry deriva de kari, que significa "mollo" en támil.
Na gastronomía da China emprégase un curry chamado po dos cinco sabores ou po de cinco especias, que mestura cinco ingredientes (cúrcuma, comiño, pemento, canela e cardamomo). É coñecido como "Um Gion Fan"(cinco sabores) e é moi utilizado na preparación de diversos pratos, achegando moito sabor e arrecendo.
Manuel Gago
O nome Manuel Gago pode referirse a:
Soul-Crusher
Soul-Crusher é o álbum de estrea da banda estadounidense de heavy metal White Zombie, publicado en novembro de 1987 a través do selo independente Silent Explosion. Foi a segunda e derradeira edición do grupo con Tom "Five" Guay na guitarra (a primeira fora o EP de 1986 Psycho-Head Blowout). En 1988 o álbum foi adoptado e reeditado por Caroline Records. Cada selo realizou 2 000 copias, sendo unha rareza entre os coleccionistas. A pesar da súa inicial edición limitada e do relativamente descoñecido status da banda, o disco gañou a admiración de importantes músicos como Kurt Cobain, Iggy Pop e Thurston Moore.
Pomona
miniatura|200px|Pomona, [[Jean Ranc, Museo Nacional de Estocolmo.]] Pomona era, na mitoloxía romana, a deusa da froita, e por extensión das árbores froiteiras, os xardíns e as hortas. Era unha deusa unicamente romana, e asóciase xeralmente coa abundancia, particularmente coa floración das árbores —en oposición á colleita— e ademais das froitas; tamén o era da oliveira e a vide. As tesoiras de podar, ou o fouciño, foron os seus atributos. Detestaba a natureza salvaxe e prefería os xardíns coidados: ningunha deidade coñecía como ela a arte do seu cultivo e o das árbores froiteiras. Pomona non sentía ningunha atracción polos homes, aínda que era requirida por todos os deuses do campo.
O nome da deusa deriva claramente de pomum, 'froita' (e é chamada por iso Patrona pomorum, 'señora dos froitos'). Ovidio descríbea cun gabillo na man dereita (e ás veces cunha xavelina como no caso doutras divindades).
Foille adicado un bosque sagrado chamado Pomonal, situado ao sur da XII pedra millar da Vía Ostiense, moi preto do actual Castel Porziano. O culto da deusa estaba a cargo dun flamine menor, o flamen pomonalis, que na orde sacerdotal era o menos importante de todos. Non tiña ningunha festividade, pero segundo o poeta Ausonio, Pomona tiña en tutela o mes de setembro porque nel madura a froita.
O mito de Pomona
miniatura|200px|Vertumno e Pomona, óleo de [[Jean Ranc (c. 1710-1722).]]
Segundo Ovidio, Pomona sería asediada por varias divindades da selva, entra elas os Sátiros, pero só o deus Vertumno a tería amado de veras, cortexándoa e uníndose a ela finalmente. Segundo o historiador británico Herbert Jennings Rose, esta historia sería só unha invención de Ovidio ou de calquera outro escritor relativamente tardío.
Pomona, illada do mundo, só consentía que algunhas persoas puideran achegarse a ela. Ao principio, rexeitou incluso recibir a Vertumno, divindade das estacións e as árbores froiteiras, perdidamente namorado dela, pero acabou cedendo ás súas pretensións. Este valeuse dunha artimaña para achegarse e falarlle: disfrazado como unha vella, foi felicitala polas froitas das súas árbores e abrazouna. Entón, mostroulle un olmo enlazado por unha vide e empezoulle a falar do amor. Logo, contoulle a historia de amor de Anaxárete:
Ao final, vendo a Pomona abraiada pola historia, Vertumno mostroulle o seu verdadeiro rostro, resplandecente de xuventude e saúde. Pomona non puido resistirse e aceptou o seu amor.
Divindades itálicas afíns
Parece que noutros pobos próximos itálicos foron veneradas divindades de nome (e probablemente de funcións) similares a Pomona, pero que son de xénero masculino máis que feminino; entre os umbros, de feito, atópase Pomo ou Pomonus, testemuñado nas Táboas de Gubbio, onde se cita o sacrificio dunha ovella a Puemune Puprike, é dicir, a «Pomono público». Entre os sabinos, á súa vez, encóntrase o deus Poemonio, citado na Pedra de Scoppito.
Representacións
miniatura|150px|left|Pomona, [[Pontormo, Vila Medici de Poggio, Caiano.]]
Durante o longo período do medievo, figuras como esta da deusa itálica foron pouco estudadas e representadas. Pomona volve á luz durante o Renacemento como suxeito de numerosas figuracións pictóricas e estatuarias. Vén sempre representada como unha muller nova, como no caso da estatua dos Uffizi descrita por Vasari; ás veces coroada de rosas, sempre ten un prato de froitas, ou nalgúns casos unha cornucopia.
Tamén se representa entre outros nos frescos de Pontormo na Vila Medici de Poggio en Caiano (1521) e de Luca Giordano no Palazzo Medici-Riccardi de Florencia (1683).
A grande atención á figura de Pomona é propia sobre todo da arte neoclásica (se vemos obras de artistas como Antoine Watteau, François Lemoyne e o seu máis notable alumno François Boucher). No século XIX, vese en estatuas e decoracións de edificios. A obra máis notable que a retrata é probablemente a escultura en mármore de Auguste Rodin.
Unha estatua de Pomona espida está na fonte do pequeno parque ante o Hotel Plaza de Nova York.
Representacións musicais
O mito de Pomona foi a orixe dunha ópera do compositor francés Robert Cambert en colaboración co poeta Pierre Perrin, Pomone, estreada en 1671. O compositor inglés Constant Lambert tamén compuxo un balé con este argumento en 1928, chamado Pomona.
El Adelanto (Bueu)
miniatura|El Adelanto. Periódico quincenal independiente n.º 18. 6/4/1913. El Adelanto foi un periódico editado en Bueu de 1912 a 1913.
Carballo, Trasmonte, Ames
Carballo é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 56 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 26 eran homes e 30 mulleres.
Palacio Real de Madrid
O Palacio Real de Madrid é a residencia oficial dos Reis de España. Emprégase en cerimonias oficiais, pois os reis viven no Palacio da Zarzuela. En ocasións tamén se lle chama Palacio de Oriente por mor dunha das súas fachadas que da cara á Plaza de Oriente, na que tamén está o Teatro Real. Noutras das prazas que rodean o palacio atópase a Catedral de Santa María a Real da Almudena de Madrid.
El Adelanto (Bueu)
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal independiente, apareceu o 11 de agosto de 1912. Dirixido por Ricardo Portela Pazos. Foron os seus redactores Claudiano García Santaclara, Cesáreo Ferradás Domínguez, Rogelio Val, Jesús Domínguez, Luis Bolibar, Ignacio Lis, Amancio de la Cueva, José García e Ventura García. Foi monterista e riestrista. Publicou moita poesía en castelán e varios poemas de Valentín Lamas Carvajal e Rosalía de Castro. O último número que se conserva é o 34, do 16 de novembro de 1913.
Palacio Real de Madrid
O edificio foi mandado construír polo rei Filipe V sobre as ruínas do antigo Real Alcázar de Madrid despois de que este fose consumido polo lume no ano 1734. As obras comezaron en 1738, e non remataron até 1892.
Na actualidade está xestionado por Patrimonio Nacional, e pode ser visitado polos turistas. No seu interior hai numerosas obras de arte como cadros pintados por Caravaggio, Diego Velázquez ou Goya.
José del Valle Vázquez
José del Valle Vázquez, nado en Sabadelle (Chantada) o 8 de marzo de 1916 e finado en Málaga o 7 de xaneiro de 1982, foi un político galego.
Traxectoria
Militante da Comuñón Tradicionalista Carlista na que ingresou en 1931. Na guerra civil combateu no bando franquista como tenente da Legión Española, foi ferido e obtivo a condición de cabaleiro mutilado. Foi xestor da Deputación da Coruña, delegado comarcal de Información e Investigación e alcalde de Santiago de Compostela (1941-1943). Foi procurador nas Cortes Españolas durante a primeira lexislatura do franquismo (1943-1944). En outubro de 1943 foi nomeado Xefe provincial do Movimiento e gobernador civil de Cuenca. Foi gobernador de Lugo de 1948 a 1957. Posteriormente foi Delegado Provincial de Vivenda (ata 1972), Administrador de Bens da Diocese de Lugo e xerente de Radio Popular de Lugo.
O 23 de maio de 1963, diante da campaña pola liberdade relixiosa, e a marcha do Concilio Vaticano II, firma como representante carlista de Galicia o manifesto: El carlismo y la unidad religiosa. Finou a consecuencia dun infarto mo barco que o levaba de Melilla a Málaga o 7 de xaneiro de 1982.
Vida persoal
Casou con María Teresa Chousa García e foi pai de José María, Santiago, Carlos, Fernando, Antonio, María Teresa, Darío e Javier del Valle Chousa.
Rioaveso, Vilalba
San Xurxo de Rioaveso é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 tiña 332 habitantes (161 homes e 171 mulleres), repartidos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 1991 cando tiña 427 habitantes.
Xeografía
Na parroquia existe unha canteira de granito no Monte da Escadabada e un xacemento de mica que foi explotado durante a segunda guerra mundial.
Ricardo Courtier
Ricardo Courtier Burguero, nado na Coruña o 10 de marzo de 1865 e finado en Ourense o 10 de decembro de 1922, foi un músico e compositor galego. Nado nunha familia de músicos, é considerado o membro máis salientable da terceira xeración de músicos da saga Courtier.
Orixes e formación
Foi fillo de José Courtier, afamado violinista concertino da Catedral de Santiago de Compostela e profesor na Escola de Música da capital galega. Tivo por discípulo a Pablo Sarasate, cuxo pai era director da "Banda do Rexemento Aragón" de gornición en Galicia. Foi continuador dunha longa saga familiar de músicos asentados en Galicia dende 1818, cando o seu bisavó, Juan Courtier, violinista do 5º rexemento de artillería e mestre de capela das catedrais de Segovia e Sevilla, trasladouse a Santiago de Compostela para prestar servizo na catedral. O seu avó, chamado igualmente Juan Courtier, músico da catedral de Santiago, creara a escola de música da Real Sociedade de Amigos do País en 1877.
Inicialmente, a formación musical de Ricardo correu a cargo do seu pai. A familia Courtier-Burguero trasladouse a Barcelona en 1879. Nesta cidade, Ricardo Courtier entra en contacto con músicos como Isaac Albéniz, Enrique Granados ou Felip Pedrell. Destaca a súa relación coa Renaixença e o movemento coral catalán impulsado por Josep Anselm Clavé, no que entra en contacto como pianista. Os seus coros son a base dunha considerable parte do seu repertorio en músicas identitarias catalás, populares e folclóricas, que culminará en 1891 coa creación do Orfeó Catalá. Na Cidade Condal tamén entrou en contacto coas novas músicas e modas que chegaban dende Europa e, en especial, dende América. Dende a cidade condal marcharía despois a Cádiz, onde complementou a súa formación musical.
Finalmente trasládase a Madrid, onde completou a súa formación musical estudando piano, harmonía e composición na Escola Nacional de Música e Declamación. Paralelamente participou en xiras como director de compañías de zarzuela coas que percorre boa parte de España.
Estadía na Pobra de Trives
En 1888, Ricardo Courtier regresou a Galicia. Instalouse na Pobra de Trives, onde se converteu no músico oficial da vila, e exerceu como organista de igrexa e pianista no casino. Ao pouco de chegar á capital da Terra de Trives, en xuño de 1889, Courtier tivo unha filla extra-matrimonial, Ángeles Marina, con Filomena Santamaría Domínguez, viúva. Acabaron casando en 1889 e tiveron catro fillas máis: Rosario (1890), Matilde (1892), María de los Ángeles (1894) e Milagros (1896). miniatura|250px|O [[Teatro Eslava de Madrid acolleu a estrea da zarzuela de Ricardo Courtier Flor de cardo o 25 de maio de 1904.]] Na época, Trives era punto de reunión da nobreza galega e un dos concellos máis importantes da provincia de Ourense. Segundo os irmáns Beatriz e Alberto Cancela Montes, existe referencia expresa da creación da Banda de Música de Trives desde 1889, ano no que Ricardo Courtier lle solicita por carta ao empresario coruñés Canuto Berea un catálogo para a renovación de instrumentos. Esta información contradí o sinalado por Enrique Iglesias Alvarellos na súa obra Bandas de música de Galicia (1986), quen afirma que a banda trivesa estaba en activo entre 1890 e 1898, con 16 músicos e cos instrumentos da desaparecida Banda de Música de Manzaneda. Os irmáns Cancela Montes sosteñen que en 1890 a agrupación contaba xa con 26 músicos.
A agrupación continuou a súa actividade como mínimo ata 1905, ano no que Ricardo Courtier volveu escribir ao empresario coruñés para un novo pedido de instrumentos. Ao tempo que se ocupaba da banda de música, creou o Orfeón Courtier en 1893, tamén en Trives. Estaba formado por 40 voces da localidade, algunhas delas de escolares, e cos apoios do marqués Nicanor Alvarado Casanova e da marquesa Jacinta Alvarado Barroeta-Almadar.
O 25 de maio de 1904 estreouse no Teatro Eslava de Madrid a súa zarzuela Flor de cardo, con libreto de Antonio Suárez de Puga. A zarzuela editouse na imprenta S. Velasco de Madrid ese mesmo ano.
En Trives foi compositor e membro fundador do grupo Os Trintas de Trives, unha agrupación integrada por gaita, requinto, caixa e bombo. Amais de chegaren a percorrer boa parte do estado, actuaron na coroación do rei Afonso XIII en 1902. Porén, Courtier non actuaba en directo e dedicábase máis ben a harmonizar os sons da agrupación, á composición e aos arranxos.
Estadía en Ourense
En 1907 trasladouse coa familia a Ourense, xa que obtivo por oposición a dirección da banda de música da cidade. Polas noites, amais, tocaba o piano en diferentes locais, como o Club Ourensán, o Café Moderno e o Café A Unión. Foi nomeado xefe musical do Ateneo da cidade, no que asesoraba ao Orfeón Unión Ourensana, que desenvolveu un intenso labor na cidade. Tamén  participa como xurado en certames musicais.
En setembro de 1910, Courtier presentouse ao posto de director da Banda Municipal de Ourense. Concursaban polo posto dez mestres consolidados, entre eles, Ramón Gutiérrez Parada (ex director do Orfeón Unión Ourensá), ou Joaquín Rubianes Otero (director da Banda de Vilagarcía). Courtier gañou o posto e debutou á fronte da banda ourensá, integrada daquela por 45 músicos, o 11 de novembro de 1910.
Morte
Ricardo Courtier faleceu na Rúa Moratín de Ourense o 10 de decembro de 1922, aos 59 anos, debido a unha bronquite crónica. Xa viúvo, estaba ao cargo de catro das súas fillas: Matilde, Rosario, Marina e Milagros. Catro anos despois do seu pasamento recibiu unha homenaxe o día da conmemoración do seu aniversario. Nela reuníronse as tres bandas de música que daquela existían na cidade das Burgas, xunto co Orfeón Unión Orensana, para honrar o labor que realizara na cidade.
Legado
Ricardo Courtier é especialmente recoñecido na cidade de Ourense, onde pasou os últimos anos da súa vida. Unha rúa da cidade leva o seu nome, no barrio da Cruz Alta. Ademais, a asociación cultural que leva o seu nome xestionou a Banda de Música de Ourense dende principios do século XX ata 2015.
Tamén en 2013 a editorial Alvarellos publicou o libro dos irmáns Beatriz e Alberto Cancela Montes La saga Courtier en Galicia, que repasa a historia da familia Courtier.
Obra
A obra de Courtier amosa gran versatilidade, xa que creou composicións orixinais sobre o sustento da música popular. A harmonía da súa música é, en xeral, sinxela, moi próxima á música popular. Porén, en obras como Flor de cardo, Morriña e especialmente Hechizo amosa a súa creatividade e destreza. A súa obra manifesta os seus amplos coñecementos da música académica. Con todo, estes coexisten con elementos como as longas pedais, floreos, repeticións en eco ou melodías que tentan imitar instrumentos como a gaita ou o tamboril, máis característicos da música popular. Estes trazos confírenlle á súa música unha sonoridade propia característica.
Escribiu obras de salón, música para piano, agrupacións reducidas e banda, mais tamén valses, pasodobres, muiñeiras ou pasarrúas. Tamén realizou arranxos de obras doutros compositores, transcricións de música popular e adaptacións de obras propias, especialmente no seu traballo coa agrupación Os Trintas de Trives. miniatura|"Morriña, melodía gallega". Letra de [[Xan Pla Zubiri. Música de Ricardo Courtier.]]
David Simón Rodríguez Santana
David Simón Rodríguez Santana, nado o 16 de decembro de 1988 nas Palmas de Gran Canaria, é un futbolista español. Xoga de lateral dereito que xoga no FC Cartagena da Segunda División.
Traxectoria
O 27 de xullo de 2018, fíxose oficial a súa fichaxe por tres tempadas ó Deportivo da Coruña.
O 2 de setembro de 2020, Simón asinou unha tempada co FC Cartagena da Segunda División.
Premio Valle-Inclán da Deputación de Pontevedra
O premio Valle-Inclán foi un certame de investigación constituído no ano 2004 polo Padroado da Fundación Valle-Inclán e convocado pola Deputación de Pontevedra xunto ao Concello de Vilanova de Arousa até o ano 2011.
Obxectivo
Este premio formaría parte dun conxunto de Premios de Investigación potenciados por parte do Servizo de Cultura da Deputación de Pontevedra cuxa principal finalidade é fomentar a cultura e brindar unha oportunidade a artistas e investigadores de achegaren cos seus traballos novas tendencias en cadanseu campo. Deste xeito, o obxectivo do Premio Valle-Inclán era galardoar aqueles estudos rigorosos e de prestixio académico que tratasen, desde un punto de vista científico-divulgativo, calquera aspecto relacionado coa vida e obra do seu persoeiro máis ilustre. Así mesmo, estes debían ser orixinais, inéditos e estar escritos en calquera das dúas linguas oficiais de Galicia.
Historia
O Pleno da Corporación Provincial de Pontevedra, na súa sesión ordinaria do día 28 de abril do ano 2004, aceptou a convocatoria do Premio Valle-Inclán. O orzamento, aínda que repartido de maneira dispar dependendo do ano e do número de premiados ou accésits, sempre foi de 24.000,00 €. Por outra banda, o concurso levaríase a cabo anualmente até 2011, coa excepción do ano 2010. Sería tamén en 2011 cando se engadiría nas bases que, a partir de entón, a convocatoria pasaría a ter un carácter bianual, alternando entre as modalidades de ensaio e teatro, xénero que até ese momento non fora considerado para ser galardoado. Ese mesmo ano o premio estaría dedicado aos espectáculos dramáticos e teatrais baseados nas obras do escritor que foran representados durante o ano anterior. Porén, o premio Valle-Inclán non se volvería realizar.
2004
Xaquín Núñez Sabarís foi o gañador cunha dotación de 15.000,00 € polo traballo ''Valle-Inclán en el fin de siglo. Estudio crítico de femeninas''. O traballo examina a primeira obra de Valle-Inclán dentro do seu contexto histórico-literario, estuda as diferentes variantes que tivo o texto orixinal e analiza as técnicas narrativas empregadas polo vilanovés na súa primeira etapa.
Concedéronse dous accésits por importe de 4.500,00 euros cada un a:
2005
Euloxio Rodríguez Ruibal foi o gañador cunha dotación de 16.000,00 € polo traballo Valle-Inclán e o teatro galego. Neste estudo, o autor analiza a influencia que exerceu a estética de Valle-Inclán nos textos dramáticos dos principais autores galegos e o grao de importancia que esta tivo na conformación e desenvolvemento dunha dramaturxia nacional galega.
O accésit foi entregado por importe de 8.000,00 € ao traballo ''Valle-Inclán caricaturista moderno. Nueva lectura de Luces de Bohemia,'' de Jesús Rubio Jiménez.
2006
O premio foi outorgado ex aequo cunha dotación de 12.000,00 € aos estudos:
2007
O xurado resolveu deixar deserto o premio este ano ao consideraren os seus membros que as obras presentadas (tres traballos procedentes de universidades dos Estados Unidos, Italia e Madrid) non aportaban novidades de entidade aos estudos xa publicados e coñecidos sobre Valle-Inclán.
2008
Cunha dotación de 18.000,00 €, o traballo gañador foi Todo Valle-Inclán en Roma, presentado polo Grupo de Investigación Cátedra Valle-Inclán da Universidade de Santiago de Compostela (integrado por: Margarita Santos Zas, Sandra Domínguez Carreiro, Rosario Mascato Rey, Catalina Míguez Vilas, Carmen Elena Vílchez Ruiz, Cristina Villarmea Álvarez e Francisca Martínez Rodríguez, e coa colaboración de Ángeles Gómez Abalo). O traballo recompila toda a documentación escrita relativa a Valle-Inclán mentres este presidiu a Academia Española de Belas Artes de Roma entre os anos 1933 e 1936.
O xurado acordou conceder:
2009
O accésit foi concedido por importe de 4.000,00 € a Jesús Mª Monge López polo traballo titulado Valle-Inclán, Catedrático de Estética (1916-1919).
2011
O premio foi outorgado ex aequo cunha dotación de 8.000 € ás seguintes compañías teatrais:
Xurado
Segundo as bases do premio, o xurado debe estar composto pola persoa que ocupe a Presidencia da Deputación e pola que sexa titular da Corporación (ou en quen deleguen), así como por unha que represente cada un dos seguintes organismos: Consellaría de Cultura, Consellaría da Cultura Galega e Fundación Valle-Inclán. Do mesmo xeito, o xurado tamén ten de estar conformado por unha serie de vogais, a saber, a persoa que exerza a alcaldía do Concello de Vilanova de Arousa, aquela que presida a Comisión de Cultura da Deputación, tres persoas nomeadas pola Presidencia de recoñecido prestixio nas artes dramáticas e outra que represente o Servizo de Cultura. As decisións tomadas son inapelábeis, no entanto, os integrantes poden solicitar asesoramento de especialistas na materia.
Lina Sandell
Lina Sandell, nada co nome de Karolina Wilhelmina Berg en Fröderyd o 3 de outubro de 1832 e finada en Estocolmo o 27 de xullo de 1903, foi unha escritora sueca, coñecida como autora de himnos relixiosos.
Traxectoria
O seu pai era pastor luterano nunha pequena comunidade rural e ela naceu na reitoría da igrexa. En 1858, cando ela tiña vinte e seis anos acompoñou a seu pai nunha viaxe en barco polo lago Vättern ata Gotemburgo pero o seu pai caeu ó mar e afundiu diante dela. Esta traxedia marcou a súa vida e inspirouna para escribir himnos.
Na última versión (1986) do libro oficial de salmos da Igrexa de Suecia, Den svenska psalmboken, hai 15 dos seus salmos.
ABC (xornal)
ABC é un xornal de carácter xeralista publicado en Madrid e distribuído por toda España, de corte conservador e que se define como monárquico. Foi fundado o 1 de xaneiro de 1903 por Torcuato Luca de Tena y Álvarez-Ossorio. No 2010 foi nomeado director o xornalista galego Bieito Rubido.
Edítase en lingua castelá salvo certos artigos e noticias de carácter autonómico escritos na lingua da comunidade autónoma e, a diferenza doutros xornais españois, a impresión faise de modo que cada exemplar vai grampado e con formato folio.
Ata a guerra civil
miniatura|Publicidade do ano [[1904.]] Foi fundado en Madrid o 1 de xaneiro de 1903 por Torcuato Luca de Tena e Álvarez-Ossorio. Nas súas orixes foi un semanario, aínda que se converteu nun bisemanario o 16 de xuño do mesmo ano e comezou a distribuírse diariamente a partir do 1 de xuño de 1905. A partir de 1912, tivo como suplemento dominical a revista "Gedeón".
O 12 de outubro de 1929 naceu o "ABC de Sevilla", ao que o "ABC de Madrid" achegou a súa doutrina, textos e mesmo as páxinas de ocogravado.
A guerra civil
Pasados seis anos, a Guerra Civil Española fixo que cada edición quedase nun bando distinto da guerra, 'ABC' de Madrid no bando republicano e 'ABC' de Sevilla no bando sublevado.
Na mañá do 20 de xullo de 1936 e ante a confusión que reinaba en Madrid, onde corrían insistentes rumores de que o Goberno ía incautarse do xornal, o seu director Luis de Galinsoga logrou entrar en contacto telefónico co Ministerio de Gobernación para confirmar as súas intencións. O seu interlocutor, o subsecretario de Gobernación, respondeulle que o xornal debía considerarse suspendido ata nova orde e aconsellou ao seu persoal de redacción abandonar a súa sede canto antes dado que o Goberno non respondía das súas vidas. Cando a principio da tarde e en seguimento desa recomendación, o persoal da redacción se dispoñía a desaloxar o edificio, este foi ocupado por un comité sindical.
Poucos días despois, o ata entón subdirector do xornal (e presidente da Asociación da Prensa de Madrid), Alfonso Rodríguez Santamaría, foi detido por algunha das bandas que pululaban por Madrid e fusilado a principios de agosto de 1936. Outros redactores conseguiron salvar a vida, xa fose acolléndose ao refuxio nalgunha embaixada (como o fixo o xornalista e escritor Xacinto Miquelarena), ou escondéndose.
O xornal pasou a ser xestionado por Unión Republicana. En 1938 a súa distribución apenas alcanzaba os 10.000 exemplares diarios e a comezos de 1939 o xornal consistía nun caderno de catro páxinas.
Ao termo da guerra civil, o 'ABC' foi restituído aos seus propietarios orixinais e volveu ser o xornal máis vendido en España.
Transición e democracia
Na democracia rexurdiu o diario baixo a dirección de Luis María Anson. Así, en 2005 era o terceiro xornal máis vendido de España e o máis antigo de Madrid.
En febreiro de 2008 o consello de administración de ABC nomeou a Ángel Expósito como director. O 11 de febreiro anunciouse a fichaxe da plana maior do diario La Razón. O cambio de dirección foi seguido dun significativo aumento de vendas durante o devandito ano. O 8 de setembro de 2010 Bieito Rubido Ramonde substituíu a Ángel Expósito Mora na dirección do xornal.
Durante o 2009 realizouse a presentación oficial do fondo documental que alberga ABC.es, dispoñible para todos os públicos de xeito gratuíto, que conta con cinco millóns de páxinas que inclúen, ademais dos máis de 60 000 números do diario que se editaron ata hoxe nas edicións de Madrid e Sevilla, as páxinas de revistas e suplementos da histórica cabeceira.
Iiyama
Iiyama (飯山市, いいやまし, Iiyama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nagano. Está situada na rexión de Kōshin'etsu, ó nordeste da rexión de Chūbu e ao extremo norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 202,32 km² e a poboación de 23.778 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 118 hab./km².
Mesoiro
O topónimo galego Mesoiro pode referirse a:
Museo do Correo (Finlandia)
Historia
O museo abriu as súas portas en 1927 na rúa Yrjönkatu de Helsinqui.
Durante a Guerra de Continuación, en 1941 o museo perdeu a súa casa e permaneceu almacenado. A situación non mellorou ao finalizar a contenda e todo o seu material mantívose almacenado ao non atoparse un espazo para acollelo ata que en maio de 1954 abriu de novo as súas portas na oficina de correo de Vaasa, un espazo de 250 m² no que permanecería ata 1958.
En febreiro de 1962 inaugurouse en Helsinqui como Museo Postal e Telegráfico na rúa Tehtaankatu nun espazo con dous andares e 600 m² na que se combinaron as coleccións de telégrafo, teléfono e radio coa de historia postal. O nome do museo mudou a Posti- ja telemuseoksi (en galego Museo do Correo e as Telecomunicacións) o 1 de marzo de 1971.
Na década de 1980 houbo unha procura activa de novos locais para acoller o museo, presentándose ademais de Helsinqui outras cidades como Turku, Hämeenlinna, Espoo ou Tampere, sendo esta última a opción que máis avanzou e plantexouse a posibilidade de establecer o museo na antiga oficina de correos e telégrafos da cidade, un edificio finalizado na década de 1920, con todo este plano para trasladar o museo a Tampere non chegou materializarse e finalmente o museo dividiuse en dous: o museo postal e o de telecomunicacións. O museo foi trasladado en 1992 dende Tehtaankat ata o Postitalo, tamén na capital, e en 2003 e 2008 foi renovado.
Cresques Abraham
miniatura|240px|Fragmento do [[Atlas Catalán atribuído a Cresques Abraham e Jafudà Cresques.]] Cresques Abraham, nado en Palma, nado en 1325 e finado en 1387, foi un cartógrafo mallorquino de orixe xudía. Foi reloxeiro e construtor de instrumentos náuticos. Protexido polos reis Pedro IV, Xoán I e Martiño I, deixou un gran número de cartas xeográficas feitas por el, agora perdidas. Porén sonlle atribuídas algunhas cartas anónimas, como o notable Atlas catalán de 1375, na elaboración do cal el foi axudado polo seu fillo Jafudà Cresques.
A súa vida é pouco coñecida. É un dos xefes da liña da escola mallorquina de cartografía, dos cales o momento álxido está situado no século XIV. Era mestre de cartas do rei de Aragón. O feito de que sexa o autor do Atlas catalán, presente en coleccións do rei de Francia Carlos V en 1380, aínda é incerto. Pero ten satisfeitos ordes similares para os reis de castela e Aragón nos anos 1380. O seu fillo Jafudà Cresques, chamado Jaume Riba (Jacobus Ribes) tras a súa conversión ó catolicismo en 1391, foi un profesor de cartas náuticas da coroa de Aragón.
Ó norte da illa de Mallorca, unha montaña somerxida leva o nome de monte dos Cresques, en homenaxe a el e ó seu fillo.
Mesoiro, Elviña, A Coruña
Mesoiro é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8226 habitantes (4124 homes e 4102 mulleres). O seu xentilicio é mesoiriño.
Xeografía
O lugar é atravesado polo río Mesoiro, ficando na marxe esquerda do río o polígono industrial de Pocomaco e na marxe dereita o casco antigo da vila. Na primeira década do século XXI edificouse no Alto do Monte do Muíño, a carón da aldea, unha grande urbanización chamada Novo Mesoiro, nun espazo considerado tradicionalmente parte de Feáns. A construción da urbanización provocou críticas por parte de colectivos ecoloxistas, veciños e mais de urbanistas e docentes de diversas universidades, xa que o lugar escollido ten un gran valor biolóxico e o deseño da urbanización resulta moi agresivo co contorno, pois presenta grandes bloques de vivendas no alto dun monte arredor dunha zona rural.
Lista de episodios de One Piece (4ª tempada - Arabasta)
A cuarta tempada titúlase Arabasta (ア ラ バ ス タ 上 陸 篇 Arabasuta: galiña jōriku?) e agrupa os episodios do 93 ao 130, a historia transcorre na illa de Arabasta onde os protagonistas veñen a axudar a Nefertari Bibi a salvar o seu reino das obras barrocas. Os 38 episodios emitíronse no Xapón en Fuji TV desde o 16 de decembro de 2001 ata o 27 de outubro de 2002. En cambio en galego a serie trae episodios do 93 ao 104 transmitidos do 12 de xaneiro ao 30 de marzo na TVG2.
Episodios
{| class="wikitable" style="width:100%; margin:auto; background:#FFFFFF;" ! width="20" style="background-color: #228B22;" |# !! style="background-color: #228B22;"| Título en galego !! style="background-color: #228B22;" width="150"|Data de emisión no Xapón !! style="background-color: #228B22;" width="155"|Data de emisión en Galicia
Leboráns, Trasmonte, Ames
Leboráns é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 35 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 22 mulleres.
Rennes School of Business
Descrición
Esta institución foi fundada en 1990. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos.
Eadric de Kent
Eadric, finado en agosto de 686?, foi un rei de Kent (685–686). Era o fillo de Ecgberht I.
Traxectoria
Eadric foi para un tempo cogobernante ao lado do seu tío Hlothhere, e co nome de ambos chegou ata nós un código de leis. Con todo, Eadric finalmente rebelouse e derrotou a Hlothhere coa axuda dos saxóns do sur. Hlothhere morreu das feridas recibidas en batalla o 6 de febreiro de 685 e Eadric converteuse en gobernante único. Non pasou moito tempo, con todo, antes de que Kent afrontou a invasión de Wessex baixo Caedwalla. Eadric aínda reinaba en xuño de 686. Uns anais francos rexistran a súa morte o 31 de agosto de 687.
Atribúseselles a el ao seu predecesor un código de lei, a Lei de Hlothhere e Eadric.
Giancarlo Esposito
Giancarlo Giuseppe Alessandro Esposito, nado en Copenhague o 26 de abril de 1958 é un actor e director de cine e televisión danés-estadounidense, principalmente coñecido polo seu papel como Gustavo "Gus" Fring nas series Breaking Bad e Better Call Saul.
Traxectoria
Esposito naceu en Copenhague, Dinamarca, de pai italiano e nai estadounidense. A súa nai era unha cantante de ópera e bares de Alabama. O seu pai era orixinario de Nápoles e traballaba como operario de tremoia e carpinteiro. Viviu en Europa, Nova York e Cleveland ata que a familia se estableceu en Manhattan cando tiña seis anos de idade.
A familia mudause mais tarde a Elmsford, ao norte da cidade de Nova York, onde Esposito viviu entre un barrio de afroamericanos e italianos.
Posúe residencias en Red Hook, Nova York e Ridgefield, Connecticut. Ten tres fillas e está separado da súa muller, Joy McManigal.
Carreira
Debutou en Broadway en 1966 aos oito anos interpretando a un mozo escravo xunto a Shirley Jones no musical Maggie Flynn. Por aquela non se sentiu ofendido polo racial da obra.
Na década dos 80, Esposito interpretou pequenos papeis en películas como Maximum Overdrive, King of New York e Trading Places, e en series de televisión como Miami Vice e Spenser: For Hire. Interpretou o cadete J.C. Pierce na película Taps (1981). En 1988, tivo un papel clave na súa carreira interpretando a un estudiante universitario en School Daze de Spike Lee. Durante os seguintes catro anos, Esposito tería un papel en The Usual Suspects (1995) e traballaría en tres películas mais de Lee: Do the Right Thing, Mo' Better Blues e Malcolm X. No ano 2004 traballaría na serie Cinco días para morir, junto con Timothy Hutton e Randy Quaid.
Interpretou o importante papel de Gustavo Fring, na serie Breaking Bad, da AMC.
No ano 2016, Giancarlo Esposito interpreta o pai de "Mylene" na serie de Netflix The get down, volverá a traballar coa plataforma cun papel importante na película Okja, no 2017. Tamén no 2016 traballa na película de Jodie Foster Money Monster, interpretando ao Capitán da Policía Powell.
Isojoki
Isojoki (en sueco Storå) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 2.051 habitantes. A superficie do termo municipal é de 647,43 km2, dos cales 5,05 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,19 hab./km².
Limita cos municipios de Karijoki e Kauhajoki, pertencentes á súa mesma rexión, Kristinestad na rexión de Ostrobotnia, e Honkajoki, Merikarvia e Siikainen na rexión de Satakunta.
O concello é unilingüe en finés.
O Portanxil, Trasmonte, Ames
O Portanxil é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 83 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 37 eran homes e 43 mulleres.
Anís
Este artigo trata sobre a planta, para a bebida véxase: Anís (licor).
O anís (Pimpinella anisum), é unha planta da familia das apiáceas orixinaria de Asia e naturalizada en numerosas rexións.
Emprego
As súas sementes empréganse como condimento nas panaderías e reposterías, na elaboración de licores (anís, anisete) xunto con algúns curries e pratos de marisco. Todas as partes vexetais da planta nova son comestibles. Os talos teñen unha textura semellante á do apio e posúen un sabor máis suave cás súas sementes.
Principios activos
A destilación das sementes libera un aceite volátil que se emprega no tratamento de cólicos flatulentos. Como infusión serve para trastornos dixestivos.
O elemento principal do aceite (máis do 90%) é o anetol (C10H12O or C6H4[1.4](OCH3)(CH:CH.CH3.) Tamén contén chavicol metileno, aldehido anísico, ácido anísico e un terpeno.
O anís estrelado obtido do pericarpo en forma de estrela da planta Illicium verum, nativa da China, tamén contén anetol, mais non está emparentado botanicamente co anís, aínda que debido ao seu sabor e aroma semellante, adoita empregarse como un substituto máis barato en panadería e na elaboración de licores.
Betton
Betton (Lanvezhon en bretón, Beton en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Salirofilia
miniatura|É unha das [[parafilias menos condenadas socialmente e tamén unha das máis comúns.]] Salirofilia (do latín Saliro, fluídos salgados, e filia, atracción por) é o fetiche pola saliva e pola suor (fluídos orgánicos que conteñen sal), o que inclúe intensa atracción e/ou desexo sexual por: Así como noutras parafilias, esa atracción non é necesariamente indiscriminada, acostumando estar restrinxida a atracción por suor e saliva en determinados contextos e de determinadas persoas. Xeralmente durante as preliminares ou durante o acto sexual en si con alguén se sente atraído. Ou sexa, non significa que a persoa ten atracción por calquera suor, por lamber calquera persoa ou en calquera contexto nin por todas as posibilidades.
Ese fetiche pode incluír o uso da saliva como lubricante xenital para facilitar a penetración.
A atracción pola suor pode ser causada por feromonas.
King Kong (homónimos)
King Kong pode facer referencia a:
Román, Vilalba
Santalla de Román é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 360 habitantes (188 homes e 172 mulleres).
Xeografía
Está localizada entre as estradas de Mondoñedo e Meira e crúzana a de Moscarán a Goiriz e a de Vilalba a Árbol.
Historia
Na parroquia quedan varios vestixios da cultura castrexa, e tamén aparece mencionada nun documento do século X e noutro de 1286.
Patrimonio
Os numerosos cruceiros que se atopan na parroquia dan boa conta da tradición do oficio de canteiro que dende o século XVII hai nestas terras.
Palazzo Vecchio
O Palazzo Vecchio (traducido ao galego coma Pazo Vello) atópase na Praza da Señoría, en Florencia, Italia. No seu interior, o pazo acolle un museo (Museo dei Ragazzi) no que se expoñen obras de Bronzino, Michelangelo e Giorgio Vasari, entre outros; e tamén as oficinas do Concello da cidade (Comune di Firenze).
A primeira construción atribúese a Arnolfo di Cambio, que a iniciou en 1299 incorporando a antiga torre de Foraboschi na fachada. Trala morte de Arnolfo, en 1302, o pazo foi rematado por outros artistas, en 1314. A forma exterior do edificio é a dun paralelepípedo, e na fachada principal atópase a Torre de Arnolfo, un dos emblemas da cidade. En 1400 a torre e o xardín interior tiveron que ser reconstruídos, xa que corrían perigo de derrubarse.
Entre as súas estadías máis importantes, sobresae o Salón dos Cincocentos, cuxa decoración mural se encomendou a Leonardo da Vinci (A batalla de Anghiari) e a Michelangelo (A batalla de Cascina). Lamentabelmente, ningunha delas rematou, e as paredes foron cubertas por outros frescos na decoración posterior de Giorgio Vasari.
Comité Olímpico Nacional de Marrocos
O Comité Olímpico Nacional de Marrocos (en اللجنة الأولمبية الوطنية المغربية; abreviado como CNOM) é unha organización sen ánimo de lucro responsábel da representación de Marrocos nos Xogos Olímpicos. Foi formado en 1959 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional (COI) ese mesmo ano.
White Light/White Heat
White Light/White Heat é o segundo álbum da banda estadounidense de rock experimental The Velvet Underground, publicado o 30 de xaneiro de 1968 a través do selo Verve Records. Foi a derradeira gravación do grupo co violinista e membro fundador John Cale.
Livemocha
Livemocha é unha comunidade de aprendizaxe de idiomas en liña con máis de seis millóns de membros procedentes de 200 países de todo o mundo. Livemocha ofrece cursos básicos de aprendizaxe gratuítos en 38 linguas diferentes e outros cursos avanzados de pago, e tamén permite aos usuarios rexistrados comunicarse ou conversar entre eles.
As linguas nas que ofrece os cursos son: alemán, árabe, búlgaro, catalán, checo, coreano, croata, eslovaco, español, esperanto, estoniano, finés, francés, grego, hebreo, hindi, holandés, húngaro, indonesia, inglés, islandés, italiano, letón, lituano, mandarín, noruegués, persa, polaco, portugués (Portugal e o Brasil), romanés, ruso, serbio, sueco, turco, ucraína, urdú, xaponés.