cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José García Mosquera
Traxectoria
miniatura|Placa na casa de Ourense onde viviu e morreu. Estudou nos seminarios de Ourense, Santiago de Compostela e Salamanca. Instalado en Ourense, abriu un Colexio de Humanidades. Foi profesor nos institutos de Pontevedra e Cuenca e catedrático de Latín e Humanidades e de Retórica e Política no Instituto de Ourense. Fixo a tradución ao galego do "Beatus ille" de Horacio que publicou en Revista Gallega. Era poeta en galego, español e latín. Algúns dos seus poemas en castelán publicáronse postumamente en El Heraldo Gallego.
Vilar, Fontao, Vila de Cruces
Vilar é un lugar da parroquia de Fontao, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Pantar
Pulau Pantar é a segunda illa máis grande do Arquipélago de Alor, logo de Alor. Ao leste atópase a illa Alor e outras pequenas illas do arquipélago, ao oeste atópase o estreito de Alor, que o separa do arquipélago de Solor. Ao sur está o Estreito de Ombai, e a illa de Timor. Ao norte está o Mar de Banda. A illa ten ao redor de 50 km. de longo de norte a sur e varía de 11 a - 29 km de largo de leste a oeste. Ten unha superficie de 728 km². As principais cidades da illa son Baranusa e Kabir. Administrativamente, a illa forma parte da Rexencia de Alor.
Wild at Heart (filme)
Wild at Heart é un filme estadounidense de 1990 escrito e dirixido por David Lynch, e baseado na novela pulp Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula de Barry Gifford. A historia do libro, máis da película, xira arredor de Sailor Ripley (Nicolas Cage) e Lula Pace Fortune (Laura Dern), unha parella de Cape Fear que decide fuxir da nai (Diana Ladd) da rapaza, dominante e sobreprotectora con ela. Como resultado dos plans da nai, a historia vólvese complicada.
Pantar
Historia
A referencia escrita máis temperá de Pantar está no poema Xavanés do século XIV, Nagarakretagama, que describe o poder e a extensión do imperio gobernado polo cuarto rei de Majapahit Hayam Wuruk. Pantar refírese co termo "Galiao", como se coñece no arquipélago de Alor. A localización exacta da dependencia de Majapahit dentro de Pantar é tema de discusión.
Wild at Heart (filme)
Lynch ía orixinalmente producir o filme, mais despois de ler o libro de Gifford decide tamén escribilo guión e dirixila adaptación cinematográfica. Ao cineasta non lle gustaba o final da novela, co fin de manter a súa visión sobre os personaxes principais. Wild at Heart é unha road movie, con momentos estrambóticos, case sobrenaturais e con violencia sen sentido.
Pantar
Economía
A economía está dominada pola agricultura de subsistencia e a pesca. Os cultivos máis comúns son o arroz, o millo e a iuca. Os cultivos se cosechan anualmente en abril e almacénanse para o consumo durante toda a estación seca. O exceso de produción comercialízase ás veces a cambio de peixes ou para axudar no gasto dos nenos que estudan na capital do distrito de Kalabahi. Recentemente, hase promovido a produción comercial de carragenano (alga mariña) na costa norte. Unha industria artesanal limitada centrada no tecido ikat céntrase en Baranusa. O turismo segue subdesarrollado, aínda que recientemente estableceuse un pequeno centro de mergullo na costa nordeste. miniatura|esquerda|Porto Baranusa, Pantar
Ovoxénese
A ovoxénese ou ooxénese é o proceso de formación das células ovo. Orixina gametos femininos que poden ser fecundados. É a forma feminina da gametoxénese, equivalente da espermatoxénese. Implica o desenvolvemento ao longo de varios estadios do ovo inmaturo.
Ovoxénese en mamíferos
miniatura|260px|Diagrama que mostra a redución no número de cromosomas durante o proceso de maduración da célula ovo. (En mamíferos o primeiro corpúsculo polar normalmentre se desintegra antes de dividirse.)
Este proceso, que é tan importante en todos os ciclos de vida animais, a diferenza de todas as demais instancias da división celular, ten lugar completamente sen a axuda dos centríolos que coordinan o aparello do fuso.
A ovoxénese consta de varios subprocesos: ovocitoxénese, ovatidoxénese, e maduración final para formar a célula ovo definitiva. A foliculoxénese é un subproceso paralelo separado, que acompaña os outros tres procesos.
Ovogonia —(Ovcitoxénese) → Ovocito primario —(Meiose I) → Primeiro corpúsculo polar (dexenera) + Ovocito secundario —(Meiose II) → Segundo corpúsculo polar (dexenera) + Óvulo (ovo)
A formación de ovogonias
A formación de ovogonias tradicionalmente non se considera que pertenza á ovoxénese, senón que é un proceso previo. Considérase que pertence ao proceso cumún da gametoxénese (espermatoxénese e ovoxénese), que nas mulleres empeza coa foliculoxénese, ovocitoxénese, e ovatidoxénese.
Pantar
Administración
Pantar é parte da rexencia de Alor, que comprende cinco distritos (kecamatan), e ten 39.896 residentes no Censo 2010. Dentro desta administración atópanse algúns pequenos illotes ao oeste.
Ovoxénese
Ovoxénese humana
No ovario, os folículos primarios fórmanse a partir de folículos primordiais, que se orixinaron no ovario arredor de 10–30 semanas despois da concepción. Ao comezo do ciclo menstrual, algúns dos 12 a 20 folículos primarios que empezan a desenvolverse baixo a influencia de niveis elevados da hormona FSH e forman folículos secundarios. Arredor do día 9 do ciclo, só queda un folículo secundario san, xa que o resto sufriron atresia (dexeneran). O folículo que queda denomínase folículo dominante e é responsable de producir grandes cantidades de estradiol durante a fase folicular final. A produción de estradiol depende da cooperación entre as células da teca e as da granulosa do folículo. No día 14 do ciclo, prodúcese unha ondada da hormona LH, que á súa vez foi desencadeada pola retroalimentación positiva do estradiol. Isto fai que o folículo secundario se desenvolva a folículo terciario, que despois ovulará unhas 24–36 horas despois. Un importante evento no desenvolvemento do folículo terciario ten lugar cando o ovocito primario completa a primeira división meiótica, o que ten como resultado a formación do primeiro corpúsculo polar e un ovocito secundario. O folículo baleiro despois forma o corpo lúteo, que posteriormente libera a hormona proxesterona.
Pantar
Linguas
Polo menos fálanse 9 linguas diferentes en Pantar.
Ovoxénese
Ovocitoxénese
A ovoxénese comeza co desenvolvemento de ovogonias, que ocorre pola transformación de folículos primordiais en ovocitos primarios, un proceso chamado ovocitoxénese ou oocitoxénese. A ovocitoxénese está completa antes ou pouco despois do nacemento.
Wild at Heart (filme)
As proxeccións anticipadas da película non tiveron moito éxito; Lynch estimou en 80 persoas viran a primeira proxección anticipada e unhas cen a seguinte. O filme recibiu críticas negativas, aínda que obtivo un éxito moderado nos portelos dos Estados Unidos, engrosando 14 millóns de dólares estadounidenses, sobre os dez millóns de orzamento inicial. O filme gañou a Palma de Ouro no Festival de Cine de Cannes de 1990, e ademais, Diana Ladd foi nomeada para a mellor actriz secundaria para os Premios Oscar e os Globos de Ouro.
Sinopse
Os namorados Lula (Dern) e Sailor (Cage) son separados pois el ten que cumprir prisión despois de matar – en defensa propia – un home que o intentara matar cun coitelo. O sicario fora contratado pola nai de Lula, Marietta Fortune (Ladd). Á saída de Sailor do cárcere, Lula recólleo e entrégalle a súa chaqueta de pel de cobra que el acepta felizmente. Logo diríxense a un hotel onde ela reservara unha habitación, fixeron o amor e foron ver ao grupo musical de heavy metal Powermad. Mentres están bailando, un home que está no bar comeza a bailar con Lula e a facerlle as beiras. Sailor fai parar á banda e ordénalle ao home que lle pida perdón. Despois Sailor ponse a cantar "Love Me" de Elvis canda os músicos. Máis tarde, volven ao hotel, e despois de ter sexo outra vez, Sailor e Lula deciden escapar cara California, incumprindo a liberdade condicional. A nai de Lula contrata a un detective privado, Johnnie Farragut (Harry Dean Stanton), para que os encontre e os traia de volta. El acepta pois está namorado da nai. Esta, por detrás do detective, tamén contrata ao gangster Marcelles Santos (J.E. Freeman) para que os siga, e elimine a Sailor.
Descoñecendo todo o que está acontecendo en Carolina do Sur, os dous seguen o seu camiño, até que – segundo Lula – presencian o que sería un mal presaxio: un accidente de dous coches, na que a única supervivente, unha rapaza nova (Sherilyn Fenn), morre fronte a eles. Con pouco diñeiro, Sailor decide ir a Big Tuna, Texas, onde el coñece a unha vella amiga que debería ser capaz de axudarlles. Despois, mentres Sailor decide unirse con Bobby Peru (Willem Dafoe) para cometer un atraco, Lula espera por el nunha habitación dun hotel, sentíndose enferma e esperando mellores tempo. Lula permítelle a Bobby entrar na súa habitación mentres Sailor está fóra, e tenta violar a Lula, mais no último momento rise e vaise. O día do atraco chega e non saíu nada parecido ao que se tiña pensado facer. Bobby dispáralle innecesariamente aos dependentes do lugar do roubo, e Sailor decátase de que arma que tiña non estaba cargada. Logo Bobby admite que fora contratado para matalo, e este intenta escapar. Fóra achábase un sheriff que escoitara disparos, e que acaba enchendo de chumbo o corpo de Bobby, caendo sobre a escopeta que portaba, que se acciona, e lle fai voar os miolos, literalmente, polo aire. Sailor é arrestado e condenado a cinco anos de cárcere.
Mentres Sailor cumpre a condena, Lula ten un fillo, e á súa saída, decide ir recollelo canda o seu fillo. Cando o recolle no coche, el da a entender que non pode estar con eles, pois non é bo e pódelles facer mal a súa presenza. Despois de andar unha curta distancia, atopa unha grupo de homes asiáticos que o rodean. Trátaos con bravura e insúltaos, e é golpeado e derrubado no chan. Mentres se atopa inconsciente, olla unha revelación de Glinda, a Bruxa Boa (Sheryl Lee), que lle di que non se renda no amor (esta é unha das alusións que a película ten con respecto a O Mago de Oz). Logo érguese, perdóase aos homes que insultara e dilles que se acababa de dar de conta de moitas cousas importantes, berra o nome de Lula e bótase a correr. Como hai un atasco de tráfico, ponse a correr sobre as bacas e os capós dos coches até que chega ao coche onde estaba Lula e mais o fillo. Co remate do filme, Sailor cántalle "Love Me Tender" a Lula, sobre o capó do auto, mentres pasan os créditos.
Ovoxénese
Número de ovocitos primarios
Crese tradicionalmente que cando se completa a ovocitoxénese non se crean máis ovocitos primarios, a diferenza do que ocorre co proceso da espermatoxénese nos machos, nos que se crean continuamente gametocitos. Noutras palabras, os ovocitos primarios chegan ao seu máximo desenvolvemento ás ~20 semanas de xestación, cando se crean aproximadamente sete millóns de ovocitos primarios; pero no nacemento, este número xa quedou reducido a aproximadamente 1-2 millóns.
Ovatidoxénese
A seguinte fase é a ovatidoxénese ou ootidoxénese, que ten lugar cando o ovocito primario se desenvolve nunha ovátida. Realízase por medio dunha división meiótica. De feito, o ovocito primario é pola súa definición biolóxica unha célula que ten como función esencial a de dividirse por meiose.
Porén, aínda que este proceso empeza a idades prenatais, detense na profase I durante moito tempo. Na vida fetal tardía todos os ovocitos son aínda ovocitos primarios e están detidos nesa fase do desenvolvemento meiótico. Este longo período que pasan en profase I denomínase dictioteno ou dictiato. Despois da menarquía, estas células continúan o seu desenvolvemento, aínda que só o fan unhas poucas en cada ciclo menstrual, polo que algunhas pasan décadas na profase I (ata a menopausa).
Meiose II
Inmediatamente despois da meiose I, o ovocito secundario haploide inicia a meiose II. Porén, este proceso tamén queda detido ao chegar á metafase II ata que eventualmente se produza a fecundación polo espermatozoide. En caso de que se produza esta, a meiose II complétase e a célula divídese orixinando unha ovátida e un segundo corpúsculo polar, ambos os dous haploides e con cromosomas dunha soa cromátide. A formación de ovátidas é o que lle dá nome á ovatidoxénese.
Foliculoxénese
Sincronicamente coa ovatidoxénese, o folículo ovárico que rodea a ovocitos desenvólvese desde o estado de folículo primordial ata o de folículo preovulatorio.
Maduración a óvulo
Os corpúsculos polares acaban dexenerando ao final da meiose II, polo que só queda a ovátida, que finalmente madura moi rápido a óvulo.
No ser humano o espermatozoide fecunda a un ovocito secundario detido na metafase II e este completa a meiose e madura rapidamente a óvulo, polo que a fase de ovátida non ten apenas transcendencia, pero serve para establecer un paralelismo coa espermatoxénese, na que se forman espermátidas, que si teñen un período máis prolongado de maduración para converterse en espermatozoides, e deste modo pode compararse a espermatoxénese e a ovoxénese. A maduración ten lugar, pois, co espermatozoide xa dentro do ovocito. Unha vez que se fusionen os pronúcleos masculino e feminino xa se fala de cigoto.
Maduración in vitro
A maduración in vitro (IVM) é unha técnica na que se fai que os folículos ováricos maduren in vitro. Pode realizarse potencialmente antes dunha fecundación in vitro. Nestes casos, a hiperestimulación ovárica non é esencial. Os ovocitos poden madurar fóra do corpo antes da fecundación in vitro. Por tanto, non é necesario inxectar no corpo gonadotropinas (ou só unha dose moi baixa). Porén, non hai aínda evidencias dabondo como para probar a efectividade e seguridade desta técnica.
Ovoxénese en non mamíferos
Moitos protistas producen células ovo en estruturas denominadas arquegonios. Algunhas algas e os oomicetos producen ovos nas súas oogonias. Nas algas pardas Fucus, as catro células ovo sobreviven á ovoxénese (non hai dexeneración de corpúsculos polares), o cal é unha excepción á regra de que só sobrevive ata a madurez un gameto feminino en cada meiose.
Nas plantas, a ovoxénese ten lugar dentro do gametófito feminino por mitose (non por meiose). En moitas plantas, como as briófitas, fentos, e ximnospermas, as células ovo fórmanse en arquegonios. Nas anxiospermas, o gametofito feminino quedou reducido a un saco embrional de oito células situado dentro dos óvulos (nas plantas o óvulo non é unha célula, senón unha estrutura) localizados dentro do ovario do pistilo da flor. A ovoxénese ten lugar no saco embrional e orixina a formación dunha soa célula ovo, chamada oosfera, en cada óvulo.
No verme nematodo Ascaris, o ovocito non empeza a meiose ata que o espermatozoide o toca, a diferenza dos mamíferos, nos que a meiose se inicia co ciclo estral.
Estratexia militar
miniatura|300px|Mapa onde se mostra o plan estratéxico da campaña de [[Batalla de Waterloo|Waterloo.]] A estratexia militar   (Estratexia, do grego stratigos ou strategos, στρατηγός, pl. στρατηγοί; en grego dórico: στραταγός, stratagos; literalmente significa: «líder do exército») é o plan xeral utilizado polas organizacións militares para intentar alcanzar os obxectivos fixados.
A estratexia militar ocúpase do planeamento e dirección das campañas bélicas, así como do movemento e disposición estratéxica das forzas armadas. O pai da estratexia militar moderna, Carl von Clausewitz, definíaa como "o emprego das batallas para conseguir o fin da guerra". Desta maneira, daba prioridade aos obxectivos políticos sobre os obxectivos militares, apoiando o control civil sobre os asuntos militares.
Nas guerras convencionais ten por obxecto dirixir as tropas no teatro de operacións ata levalas ao campo de batalla. É unha das tres facetas da arte da guerra, as outras dúas serían a táctica militar, que consiste na correcta execución dos pláns militares e as manobras das forzas de combate na batalla. O terceiro compoñente sería a loxística militar, destinada a manter o exército e asegurar a súa dispoñibilidade e capacidade combativa.
Albae Sonus
Albae Sonus é unha agrupación coral nada en outubro de 1995, inicialmente asentada no concello de Mugardos. Actualmente desenvolve a súa actividade no concello de Ferrol, nun local adquirido recentemente pola Asociación Cultural Albae Sonus, que dá soporte ao coro e a outras agrupacións como unha rondalla e un grupo de pulso e puga.
Historia
Organiza dende o ano 1999 o Ciclo de Polifonía Sacra Cidade de Ferrol, que xa tivo carácter internacional nalgunha ocasión e polo cal visitan a cidade de Ferrol coñecidas agrupacións corais de Galicia e o resto da península.
Capitulación
miniatura|dereita|[[Napoleón Bonaparte|Napoleón acepta a capitulación dos austríacos en Ulm]] Coñécese como capitulación ao convenio en que se estipula a rendición dun exército, praza ou punto fortificado. Denomínase capitulación debido aos capítulos e condicións necesarias para levar a cabo unha rendición.
Albae Sonus
Historia
Entre os seus logros e actuacións máis destacadas están:
Capitulación
A capitulación implica a rendición das forzas derrotadas e a entrega do territorio e as súas posesións aos vencedores a cambio dunha serie de termos. As condicións son acordadas polos líderes e diplomáticos de ambos os bandos e afectan a todos os seus subordinados. Os termos poden ser de carácter relixioso, civil ou militar. As capitulacións sempre adoitan ser máis beneficiosas que a captura e conquista dos asentamentos en disputa xa que evitan perdas nas faccións enfrontadas. Con todo, a rendición significa normalmente unha falta de honor e valentía aos líderes do bando prexudicado polas condicións e por isto só se emprega como último recurso ou por medo á destrución total dunha das partes.
Isabel Carrasco
Isabel Carrasco Lorenzo, nada en Campo y Santibáñez, provincia de León, en 1955 e finada en León o 12 de maio de 2014, foi unha política española que desempeñou toda a súa carreira en Castela e León. Foi membro e presidenta do Partido Popular de León.
Asasinato
Morreu tiroteada o 12 de maio de 2014, pola tarde, en plena vía pública da Cidade de León, en Castela e León, pouco antes de dirixirse a Valladolid a un mitin electoral. A muller e a filla do inspector xefe da comisaría de Astorga foron detidas como presuntas autoras materiais do asasinato. As primeiras investigacións apuntaron a unha vinganza como motivo do crime, xa que a detida de menor idade foi despedida do organismo provincial.
Polémicas
Ao longo da súa carreira política foi protagonista de distintas polémicas; foi condenada nos tribunais polo presunto amaño dunhas oposicións na Deputación de León, foi acusada de pasar quilometraxe non realizado no erario público, foi tamén polémico o seu aumento de soldo (un 13% en xulio de 2011), en plena crise económica e co apoio do PSOE, e foi tamén acusada de pagar tratamentos de beleza con diñeiro público.
Tamén era coñecida como a muller dos trece soldos, acumulando 150.000 euros anuais. Os cargos que chegou a ocupar foron os seguintes:
Eurocomunismo
O eurocomunismo é o intento nos anos 1970 de varios partidos comunistas europeos de anchear a súa influencia incluíndo temas de clase media, rexeitando o apoio incondicional á URSS e expresando claramente a fidelidade aos procesos pluripartidistas nos países occidentais. Foron precisamente os partidos comunistas máis fortemente enraizados nas súas respectivas sociedades -caso notable do Partido Comunista Italiano (PCI) e do Partido Comunista Francés (PCF)- os máis proclives a adoptar a liña eurocomunista, mentres que partidos máis pequenos e marxinais (como o Partido Comunista de Gran Bretaña) quedaron máis dependentes da patrocinaxe de Moscova. O Partido Comunista de España (PCE) e o Partido Socialista Unificado de Cataluña (PSUC) foron legalizados logo da ditadura de Franco cunha liña esencialmente eurocomunista, o que lles custou as respectivas escisións do PCPE e o PCC. Os partidos comunistas de Portugal, Austria ou Grecia tamén mostraban distintas tendencias eurocomunistas, pero foron sempre minoritarias.
Historia e características
O eurocomunismo oficializouse en marzo de 1977, cando os secretario xerais Enrico Berlinguer do PCI, Santiago Carrillo do PCE e Georges Marchais do PCF se reúniron en Madrid e presentaron as liñas fundamentais da "nova forma". Pero o PCI en particular xa desenvolvera unha liña independente de Moscova dende había anos, que quedou claramente expresada en 1968, cando o PCI e o PCE foron os dous únicos partidos comunistas do mundo en condenar a invasión soviética de Praga. En 1975 o PCI e o PCE fixeron unha declaración sobre a "construción do socialismo" que debía ser en "paz e liberdade". En 1976 en Moscova, Berlinguer, diante de 5000 delegados comunistas, falou dun "sistema pluralista" (traducido polo intérprete como "multiforma") e describiu as intencións do PCI de construír "un socialismo que cremos necesario e só posible en Italia".
Bases do eurocomunismo
O eurocomunismo, en definitiva, considera que é extremadamente difícil realizar unha revolución socialista nos países capitalistas. Por este motivo, o partido debía de exercer o papel de liderado a traverso dunha vangarda proletaria e dunha organización baseada en cadros, para converterse nun partido de masas. Dita táctica conduciría nun futuro, segundo os eurocomunistas, a ampliar a súa base social, co que sería posible chegar ao goberno en eleccións pluripartidistas. Hai que sinalar que o eurocomunismo, como indica Carrillo, non renega da revolución; a súa aposta pola reforma é táctica, ante o que consideran unha enorme dificultade de revolución nos países capitalistas.
Antes de que o fin da guerra fría puxese a practicamente todos os partidos de esquerda de Europa á defensiva e as reformas neoliberais estivesen á orde do día, moitos partidos comunistas tiveron escisións, coa parte dereitista (como os Demócratas de Esquerda ou Iniciativa per Catalunya) adoptando sinceramente a socialdemocracia, mentres que as ás de esquerda esforzáronse en manter indentificables posicións comunistas (como o Partido da Refundación Comunista ou o PCC en Cataluña).
Críticas ao eurocomunismo
Realizáronse críticas ao eurocomunismo dende diversas correntes políticas. Algúns autores acusan aos eurocomunistas de non romper definitivamente coa URSS (o PCI só tomou este paso en 1981 logo da represión contra Solidarność en Polonia), aínda que isto parecese a consecuencia natural do desenvolvemento da súa ideoloxía. Esta timidez explicouse co medo a perder aos vellos militantes dos partidos, educados na admiración á URSS, ou por unha esixencia da realpolitik de manter o apoio ao primeiro país en aplicar o socialismo.
Algúns críticos liberais, como o historiador francés François Furet, ven no eurocomunismo o intento de absolver ao comunismo dos crimes soviéticos.
Os leninistas acusan aos eurocomunistas de traidores á causa obreira, e de aspirar ao socialismo a través de métodos erróneos. Para os leninistas non é posible aspirar a un goberno comunista a través de reformas, senón dunha revolución.
Dende un punto de vista trotskista, Ernest Mandel en Os amargos froitos do socialismo nun só país ve o eurocomunismo como un desenvolvemento subseguinte da decisión tomada pola URSS en 1924 de abandonar o obxectivo da revolución mundial e concentrarse no desenvolvemento social e económico da URSS, o así chamado socialismo nun só país. Por isto, considera aos eurocomunistas do PCI e o PCF como movementos nacionalistas que xunto á URSS abandonaron o internacionalismo, como fixo a maioría dos partidos socialdemócratas da Segunda Internacional, durante a primeira guerra mundial cando apoiaron aos seus gobernos nacionais no proceso da guerra.
Pluripartidismo
O pluripartidismo é un sistema de partidos políticos onde unha gran cantidade de partidos políticos teñen amplas posibilidades de obter o poder executivo, así como o poder lexislativo atópase dividido entre unha gran cantidade de bancadas ó fraccións, en contraposición ao bipartidismo (a hexemonía de dous partidos políticos), ou o unipartidismo (a hexemonía dun só partido político). Países con sistemas políticos pluripartidistas hai moitos, como o caso de Francia, Italia, Portugal, Grecia, Chile, Guatemala, Ecuador, Bolivia, México, Rusia, a India e o Xapón. Así mesmo, aínda que tiveron sistemas bipartidistas ata hai pouco, actualmente teñen un sistema pluripartidista o Brasil, Colombia, Costa Rica, o Perú, o Uruguai e Venezuela
Existen dous xeitos de enfocar unha democracia pluripartidista e bipartidista:
O Montillón, Bazar, Castro de Rei
O Montillón é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña un habitante (un home).
Sanaüja
Sanaüja é un concello catalán da provincia de Lleida, situado na extremidade norte da comarca da Segarra, xunto ao río Llobregós. O núcleo urbano da vila áchanse ó pé dun outeiro en cuxa cima álzanse os restos do castelo de Sanaüja.
Abadía de Montecassino
miniatura|300 px|Mosteiro restaurado visto desde o cemiterio para os soldados polacos A Abadía de Montecassino é un mosteiro no outeiro rochoso homónimo. É célebre por ser o lugar onde Bieito de Nursia estabeleceu o seu primeiro mosteiro, a fonte da orde beneditina, sobre o ano 529, e por ser o lugar de varias batallas cara ao final da segunda guerra mundial.
Localización
Está localizado a uns 130 km ao sur de Roma, un quilómetro e medio ao oeste da cidade de Cassino (a Casinum romana estivera no outeiro) e a 520 metros de altitude. Está encadrado no sur do Lacio, rexión da cal Roma é capital.
Orixe e historia
Como ocorría a miúdo cos primeiras institucións cristiás, o mosteiro foi situado nunha antiga construción pagá, un templo de Apolo que coroaba o outeiro, rodeada por un muro fortificado por riba da pequena cidade de Cassino, aínda en gran parte pagá por aquel entón, e que fora asolada había pouco polos godos. O primeiro que fixo Bieito foi esnaquizar a escultura de Apolo e destruír o altar. Volveu a dedicar o lugar a Xoán o Bautista. Unha vez que se estableceu alí, Bieito xamais o abandonou. En Montecassino escribiu a Regra de San Bieito, a cal se converteu no principio fundador para a práctica monástica en occidente. En Montecassino recibiu a visita de Totila, rei dos ostrogodos, no ano 580 (a única data histórica segura para Bieito), e alí morreu.
Montecassino converteuse nun modelo para futuros desenvolvementos. Desafortunadamente pola súa situación protexida foi sempre un importante lugar estratéxico. Foi saqueada ou destruída varias veces. No ano 584 os longobardos saquearon a abadía, e os monxes superviventes fuxiron a Roma, onde permaneceron durante máis dun século. Durante este tempo o corpo de San Bieito foi trasladado a Fleury, o actual Saint-Benoit-sur-Loire próxima a Orleans, Francia. Un período florecente de Montecassino seguiu ao seu restablecemento no ano 718, cando entre os monxes estivo Carlomán, fillo de Carlos Martel; Ratchis, antecesor do gran duque longobardo e rei Aistolfo; e Paulo Diácono, o historiador dos longobardos. No ano 744, unha doazón de Xisulfo II de Benevento creou a Terra Sancti Benedicti (a terra do santo Bieito), as terras seculares de xurisdición da abadía, as cales estaban suxeitas ao abade e a ninguén máis agás o papa. Deste modo, o mosteiro converteuse na capital dun estado que comprendía unha rexión compacta e estratéxica entre o longobardo principado de Benevento e as cidades-estado gregas da costa, os ducados de Nápoles, Gaeta e Amalfi, todos eles aparecidos como provincias (temas) de orixe bizantina. No ano 883 os sarracenos saquearon e incendiaron a abadía. Entre os grandes historiadores que traballaron no mosteiro, neste período, están Erchemperto, autor da Historia Langobardorum Beneventanorum a cal é unha crónica fundamental do Mezzogiorno do século noveno.
Catástrofe e pillaxe
Un terremoto danou a abadía no ano 1349, e aínda que o lugar foi reconstruído, este feito marcou o comezo dun longo período de deterioración. En 1321, o Papa Xoán XXII fixo da igrexa de Montecassino unha catedral, e a independencia do mosteiro das intervencións episcopais, coidadosamente mantida, chegou ao seu final. No ano 1505 o mosteiro foi unido ao de Santa Xustina de Padua.
O lugar foi saqueado polas tropas de Napoleón en 1799 e desde a disolución dos mosteiros italianos no ano 1866, Montecassino converteuse nun Monumento Nacional. Produciuse unha destrución final o 15 de febreiro de 1944 cando, durante as catro batallas de Montcassino (desde xaneiro ata maio de 1944), o edificio enteiro foi pulverizado nunha serie de asaltos aéreos. A abadía foi reconstruída despois da guerra, financiada polo Estado italiano. O Papa Paulo VI volveu a consagrala en 1964.
Arquivos
Os arquivos, ademais dun vasto número de documentos relacionados coa historia da abadía, conteñen uns 1400 insubstituíbeis códices manuscritos, sobre todo históricos. Pola gran previsión do tenente Julius Schlegel (que era católico, un oficial nado en Viena) e a capitán Maximilian Becker (que era protestante e ambos, pertencentes á División Panzer de Hermann Göring), estas obras, así como outras obras de arte que se atopaban alí, por exemplo obras de Leonardo da Vinci, Tiziano ou Rafael, foron todas transferidas ao Vaticano ao comezo da batalla. En agradecemento, os monxes celebraron unha misa especial. miniatura|300 px|Vista do Mosteiro reconstruído
Rapeman
Rapeman foi unha banda estadounidense de noise rock fundada no ano 1987 e separada en 1989. Estaba composta por Steve Albini (anteriormente en Big Black) na guitarra e nas voces, David Wm. Sims (antes en Scratch Acid e The Jesus Lizard) no baixo e Rey Washam (antes en Scratch Acid e Big Boys) na batería. O seu son tamén foi descrito como post-hardcore.
Menos un
En matemáticas, −1 é o oposto do 1, é dicir, o número que cando se lle suma 1 dá o elemento neutro da adición, 0. É o maior número enteiro negativo, maior ca −2 e menor que 0.
O menos un aparece na identidade de Euler, xa que e\pii = −1.
No desenvolvemento de software, −1 é o valor inicial común para os enteiros e adoita empregarse para indicar que a variable non ten información útil.
O menos un ten algunhas propiedades semellantes ao un.
Propiedades alxébrica
Multiplicar un número por −1 equivale a cambiar o signo do número. Isto pode probarse empregando a propiedade distributiva e o axioma que di que 1 é o elemento neutro da multiplicacioón: para x real, tense
onde se empregou o feito de que calquera real x multiplicado por 0 dá 0, implicado pola propiedade de cancelación da ecuación
miniatura|0, 1, −1, [[unidade imaxinaria|i, e −i no plano complexo.]]
Amazona viridigenalis
O Amazona viridigenalis é un papagaio nativo do nordeste de México. A poboación actual sitúase entre os 1 000 e os 2 000 exemplares. As principais ameazas para a súa supervivencia son a exportación ilegal de exemplares dende México cara ós Estados Unidos e a destrución do seu hábitat.
Menos un
Propiedades alxébrica
entón (−1) • x é o oposto x, or −x.
Cadrado de −1
O cadrado de −1, é dicir, −1 multiplicado por −1, é 1. Como consecuencia, o produto de dous número negativos é positivo.
Para demostrar alxebricamente o resultado comézase coa ecuación
Esta ecuación séguese do resultado anterior. A segunda séguese da definición de −1 como oposto de 1. Empregando a propiedade distributiva
A segunda ecuación séguese do feito de que 1 é o elemento neutro da multiplicación. Sumando 1 a ambos os membros obtense
O argumento anterior é válido para calquera anel.
Exponenciación de enteiros negativos
A exponenciación dun número real diferente de cero pode estenderse aos enteiros negativos. Defínese x−1 = 1⁄x, o que quere dicir que se definiu como elevar un número a −1 que ten o mesmo efecto que calcular o seu recíproco. Esta definición estendida conserva a lei de exponenciación xaxb = x(a + b) para calquera número real a e b.
As Penedas, Gres, Vila de Cruces
As Penedas é un lugar da parroquia de Gres, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
-50
Arte e cultura
miniatura|esquerda|250px|Auletris de Osuna, ca. -50
Outros
Historia ano a ano
Submisión química
A submisión química (do equivalente francés soumission chimique, semellante ao inglés Drug-Facilitated Sexual Assault, DFSA) foi descrita en 1982 para referirse á administración dun produto a unha persoa sen o seu coñecemento para provocar unha modificación do seu grao de vixilancia, do seu estado de consciencia e da súa capacidade de xuízo, con fins delituosos (roubo) ou criminais (a agresión sexual é o máis común). Na práctica as vítimas están durmidas ou ben espertas, pero baixo o control do agresor.
Características clínicas
A submisión química caracterízase, dende un punto de vista clínico, por:
A suma destes efectos leva a unha clara indefensión da persoa sometida á substancia.
Epidemioloxía
No estado español non existe ningún estudo epidemiolóxico sobre a incidencia e prevalencia da submisión química. No resto dos países onde se fixeron, refírense na maioría dos casos a agresións sexuais. Segundo varios estudos, un factor clave que incrementa os efectos sedantes e desinhibidores da substancia administrada ao individuo, é o consumo de xeito voluntario de alcohol ou cánnabis, que se consideran factores de risco da submisión química.
Nun estudo realizado en Australia entre os anos 2003 e 2004, do total de agresións sexuais, o 17,5% foron por submisión química. O 95% eran mulleres e, como dato relevante, o 77% consumiron voluntariamente ata 4 bebidas alcohólicas; un 46%, tamén de xeito voluntario, psicofármacos; e un 35% admitiu o consumo de drogas recreativas. Debido ao aumento de casos de submisión química nestes últimos anos, estanse levando a cabo en varios países, como Francia e Reino Unido, proxectos de investigación e establecemento de protocolos de actuación para estas situacións.
A vítima e o agresor
A maioría das vítimas son mulleres novas. Nos últimos anos a literatura médica e os medios de comunicación notificaron múltiples casos de submisión química. O cadro típico é o dunha muller nova que consumiu bebidas alcohólicas e que esperta nun lugar descoñecido, semiespida sen saber ben o que ocorreu, pero coa sensación de ter sido asaltada sexualmente,. No momento do exame clínico no servizo de urxencias, non se presentan síntomas específicos, habitualmente neurolóxicos, e a anamnese pode ser complicada (amnesia total ou parcial dos feitos, problemas de vixilancia e de comportamento e confusión). Comparados con outro tipo de agresións sexuais, os casos de submisión química presentan un período de latencia maior en solicitar asistencia médica, implican con menor frecuencia á policía e asócianse a unha menor incidencia de lesións xenitais e extra-xenitais.
Nos casos de agresión sexual a vítima é habitual que sexa unha muller nova, menor de 30 anos, aínda que tamén se describiron casos en maiores de 60. Igualmente existen casos descritos en homes, sobre todo se se trata de roubos. Os nenos poden ser vítimas de pedófilos ou de coñecidos da familia, e mesmo ser “drogados” polos propios familiares ou coidadores para non causaren problemas. O agresor, nos casos de agresión sexual, a miúdo é un home, que ata nun 70% dos casos é un coñecido da vítima, ben un amigo, unha antiga parella, un veciño ou un coñecido recente. Nos casos de roubo ou agresión a nenos pode ser tanto un home coma unha muller, e incluso un familiar. Tamén existen casos de agresións sexuais por parte do persoal sanitario a pacientes, pois as profesións sanitarias ofrecen condicións idóneas para este tipo de abusos.
Substancias utilizadas
As propiedades fundamentais da substancia ideal son:
As drogas ou fármacos usados serán sedantes/hipnóticos, anestésicos ou depresores do sistema nervioso central. Entre as substancias máis usadas e de fácil adquisición están o alcohol etílico, as benzodiazepinas (destacando flunitracepam e alprazolam), os barbitúricos, os cannabinoides, GHB (ácido gamma hidroxi amino butírico), os hipnóticos de nova xeración (zolpidem) e o resto de drogas de abuso (opiáceos, cocaína e derivados alucinóxenos).
De entre todas elas o alcohol etílico é a substancia ideal, soa ou asociada a outras drogas. Está presente no 75% dos casos de submisión química. Estímase que a concentración de alcohol no sangue podería chegar nalgúns casos aos 2.5g/l, cantidade bastante elevada para xustificar todo o cadro clínico que se asocia a estes casos (desinhibición, amnesia...). A cuestión é a importante discordancia que existe case sempre entre a cantidade consumida segundo a vítima e as concentracións atopadas no sangue. Isto podería explicarse por dúas circunstancias: ou ben a vítima non é realmente consciente da cantidade consumida ou o agresor engadiu máis alcohol a súa bebida sen o seu coñecemento.
Pola súa banda as benzodiazepinas son os fármacos sedantes máis prescritos nas sociedades desenvolvidas e, por tanto, son fáciles de conseguir. Entre os seus efectos secundarios figuran a tríade desinhibición/amnesia anterógrada/automatismo. As máis empregadas nestes casos son as que se eliminan rapidamente, como triazolam, oxazepam e flunitrazepam. Tamén descubríronse casos de submisión con lorazepam, bromazepam, clonazepam e alprazolam. Nos Estados Unidos prohibiuse o flunitrazepam (Rohypnol®) debido ao elevado número de casos de submisión no que estaba implicado.
Detección
Non existe un protocolo establecido para o diagnóstico destas intoxicacións. É preciso realizar unha anamnese completa do caso, facendo fincapé nas circunstancias, sintomatoloxía e tempo transcorrido. Isto non é doado de conseguir, xa que os síntomas son inespecíficos, habitualmente neurolóxicos, e a vítima presenta a miúdo unha amnesia parcial ou total dos feitos. Unha sospeita diagnóstica é clave para o diagnóstico, xa que un atraso en dita sospeita limita moito as posibilidades da confirmación diagnóstica. Esta faise mediante análises toxicolóxicas, previa recollida das mostras biolóxicas oportunas, que poñan de manifesto a presenza da substancia química ante un cadro clínico destas características.
Toma de mostras
É imprescindible actuar rápido na recollida de mostras para a análise toxicolóxica, antes de que as substancias se eliminen do organismo. Isto non sempre é non é doado, xa que a vítima, na maioría dos casos, tarda en acudir aos especialistas. As mostras que deben ser recollidas son:
As mostras deben ir acompañadas dunha ficha ca información clínica mais relevante do caso, que será de grande axuda no laboratorio para a orientación das análises, ó dirixir os estudos cara a unha substancia ou substancias concretas, xa que o abano de posibles axentes químicos é moi amplo. Aínda así a detección de casos de submisión química non é nada doada. O laboratorio de toxicoloxía que analice estes casos ten que dispor de probas e técnicas que detecten cantidades traza das substancias mencionadas, e non tódolos laboratorios dispoñen de métodos con tan alta precisión e sensibilidade.
Tratamento
É recomendable aplicar un tratamento de soporte, pero con moito coidado para non alterar os resultados das análises. Na maioría dos casos non se precisa un ingreso (a alteración da consciencia non é maior a 6 horas e non é común unha depresión significativa). Debe terse presente o posible contaxio de doenzas de transmisións sexual, como a clamidia, a gonococia ou a sífilis, ademais de comprobar se existe ou non un embarazo non desexado. Casos especiais a tratar son posibles traumatismos e trauma psicolóxico ou depresión, ademais das xa citadas ETS,.
Novial
O novial é un idioma artificial creado polo destacado lingüista danés Otto Jespersen co fin de facilitar a comunicación entre os pobos. A verba novial ven da combinación do prefixo nov (novo) e as iniciais do termo International Auxiliary Language (en galego: lingua auxiliar internacional; por conseguinte, novial significa nova lingua auxiliar internacional). Jespersen, quen previamente participara no deseño do idioma ido como substitución do esperanto, deseñou o novial a partir de palabras de linguas romances e xermánicas e unha gramática similar á da lingua inglesa e linguas xermánicas.
Since We've Become Translucent
Since We've Become Translucent marcou un notable cambio no son da banda. O álbum deixou un pouco de lado o seu típico son "garaxeiro" e achégase a un rock máis accesible. Porén, en temas como "Baby, Can You Dig the Light", exploran a psicodelia, o synthpop e o jazz.
Igrexa de San Mamede do Castro
A igrexa de San Mamede do Castro é a igrexa parroquial do Castro, no concello de Silleda. De primitiva fábrica románica, foi trasladada desde unha das abas da Copa do Castro á súa situación actual tralo asasinato do párroco. Nese lugar atópase agora o cruceiro.
Descrición
Doada ao mosteiro de Carboeiro no século XII, a igrexa consta dunha soa nave e ábsida rectangulares. Na fachada presenta unha fiestra e unha portada de arco semicircular, con dous pares de columnas. Complétase a fachada cunha espadana con dous ocos, onde se sitúan as campás, e outro sobre dos primeiros, rematada con pináculos.
A ábsida apóiase sobre unha bóveda de canón con arco de medio punto, sobre columnas de capiteis con figuras zoomórficas. No muro do adro poden verse elementos decorativos desta igrexa románica e interesantes canzorros.
Erysiphe
miniatura|240px|Esquema do [[micelio de Erysiphe necator (= Uncinula necator).]] Erysiphe é un xénero de fungos ascomicetos da clase dos leotiomicetos, que é o tipo da orde das erisifales e da súa única familia, a das erisifáceas.
Moitas das especies deste xénero son patóxenos de plantas, ás que causan enfermidades coñecidas como dos "mofos pulverulentos", como o oídio do carballo.
Listas máis completas de especies
Para listas máis completas das especies, ver:
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Iker Muniain
Iker Muniain Goñi, nado en Pamplona o 19 de decembro de 1992, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Athletic Club.
Traxectoria
Con 14 anos foi por primeira vez a facer a pretemporada co primeiro equipo do Athletic Club. Durante os dous anos seguintes estivo adestrando e xogando partidos amigables co Athletic, sendo convocado na tempada 2008-2009 por Joaquín Caparrós para o último partido de Liga fronte ao Valencia en Mestalla, aínda que finalmente quedou na bancada.
Debutou co primeiro equipo do Athletic o 30 de xullo do 2009 en San Mamés, na fase previa da UEFA Europa League que enfrontou ao Athletic co BSC Young Boys suízo e que gañou este último equipo por 0 goles a 1. No encontro de volta da eliminatoria, o 6 de agosto, anotou o gol da vitoria que deu o pase ao conxunto vasco á seguinte fase, converténdose no xogador máis novo en marcar gol en partido oficial co Athletic en toda a súa historia.
Debutou en Primeira División o 30 de agosto de 2009, con motivo da primeira xornada de liga da tempada 2009/10. Con esta estrea converteuse no futbolista do Athletic máis novo en debutar na máxima categoría, e no décimo cuarto futbolista máis novo en xogar en Primeira.
Unhas semanas despois, o 4 de outubro de 2009, converteuse no futbolista máis novo da historia en lograr un gol na Primeira División.. Ademais, a finais de 2009 foi nomeado ao "Golden Boy", premio que se entrega ao mellor futbolista mundial menor de 21 anos, con todo non logrou levar devandito galardón.
Selección nacional
Aos 16 anos xogou a Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2009 coa selección española sub-17, conseguindo un terceiro posto. Aos 17 foi seleccionado para xogar a Eurocopa Sub-19 de 2010, torneo no que quedou subcampión. O 9 de febreiro de 2011 debuta coa selección española sub-21, coa que gaña a Eurocopa sub-21 o 25 de xuño do mesmo ano.
O 29 de decembro de 2010 debutou co equipo absoluto da Selección de fútbol de Euskadi nun partido amigable contra Venezuela, que finalizou con vitoria do combinado vasco por 3 a 1, co último gol do partido obra de Muniain.
Johann Martin Schleyer
Johann Martin Schleyer, nado o 18 de xullo de 1831 e finado o 16 de agosto de 1912, foi un sacerdote católico alemán que creou a lingua auxiliar volapük.
Traxectoria
Despois da súa ordenación sacerdotal en 1856, Schleyer desempeñou o seu labor pastoral en varias parroquias. Durante a Kulturkampf (conflito entre o Estado e a Igrexa), foi arrestado e pasou catro meses en prisión (en 1875) por predicar contra o socialismo sendo párroco de Krumbach.
Posteriormente, entre 1875 e 1885 traballou na parroquia de Santos Pedro e Paulo en Litzelstetten (xunto ao lago Constanza), onde en 1879 tivo a idea de crear unha lingua que facilitase as relacións entre pobos, á que chamaría volapük. Máis tarde, Schleyer diría que Deus mesmo o guiou neste labor.
Schleyer tamén era editor da revista de poesía católica Sionsharfe. En 1885, retirouse debido a problemas de saúde, e en 1894 o papa León XIII fíxoo prelado. Faleceu en Constanza en 1912.
Paleontoloxía
miniatura|Recreación da cabeza dun [[dinosaurio baseada nos seus restos fósiles.]] A paleontoloxía (do grego παλαιός "antigo", ὅν, ὄντος "o ser" e λόγος "tratado", é dicir, "tratado dos seres antiquísimos") é a ciencia que trata do estudo dos organismos desaparecidos, a partir dos seus restos fósiles, é dicir, dos restos mineralizados de seres vivos ou vestixios de vida de organismos que existiran durante a historia da vida na Terra. Os científicos que traballan nela denomínanse paleontólogos.
Encádrase dentro das Ciencias naturais, posúe un corpo de doutrina propio e comparte fundamentos e métodos coa Xeoloxía e a Bioloxía, coas que se integra estreitamente.
Entre os seus obxectivos están, ademais da reconstrución dos seres vivos pretéritos, o estudo do seu orixe, dos seus cambios no tempo (evolución e filoxenia), das relacións entre eles e coa súa contorna (paleoecoloxía, evolución da biosfera), da súa distribución espacial e migracións (paleobioxeografía ou fitoxeografía), das extincións, dos procesos de fosilización (tafonomia) ou da correlación e datación das rochas que os conteñen (bioestratigrafía).
A Paleontoloxía permite entender a actual composición (biodiversidade) e distribución dos seres vivos sobre a Terra (bioxeografía) -antes da intervención humana-, achegou probas indispensables para a solución de dúas das máis grandes controversias científicas do pasado século, a evolución dos seres vivos e a deriva dos continentes, e, de cara ao noso futuro, ofrece ferramentas para a análise de como os cambios climáticos poden afectar ao conxunto da biosfera.
Características
A partir dos fósiles poden ser datadas as rochas sedimentarias, permitindo entender mellor a evolución ata os seres vivos actuais. Inversamente, a partir dos seres vivos actuais pódese descubrir algo sobre os fósiles ("o presente é a chave do pasado", Lyell).
Por veces, divídese a paleontoloxía en dúas ramas:
Tamén se pode dividir a paleontoloxía en:
Aínda hai unha subdivisión da paleobotánica e da micropaleontoloxía: a palinoloxía, o estudo dos restos de pole fosilizados.