cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salario mínimo
Chile
A Lei número 21.112, fixa o ingreso mínimo mensual de 301.000 pesos chilenos brutos e cunha taxa de cambio en novembro de 2019 de 749,21 pesos por dólar quedaría en 401,76 dólares por 180 horas traballadas ao mes, cun máximo de 45 horas traballadas á semana.
Colombia
O salario mínimo en Colombia é o "salario mínimo mensual legal actual (SMMLV)" que se reaxusta antes do comezo dun novo ano por un valor porcentual que en ningún caso pode ser inferior ao Índice de prezos ao consumo (IPC) ou á inflación causada o ano inmediatamente anterior. O SMMLV págase en períodos que non poden superar un mes por un valor proporcional ao período traballado na asignación salarial total mensual. En 2020, o salario foi de 877.803 pesos colombianos por 48 horas semanais a unha taxa de cambio de 3.250 que equivale a 270 dólares.
Ecuador
O Salario Básico Unificado para o Traballador en xeral, depende da inflación anual e/ou mensual no Ecuador, isto induce ao Goberno Central a cada ano realizar un incremento no mencionado Salario Básico Unificado para o sector público e o sector privado. En 2020 era de 400 dólares ao mes.
Paraguai
O salario mínimo mensual legal que rexe desde o 1 de xullo de 2019, segundo Decreto Nº 2046 de data 28 de xuño do ano 2019, asinado polo presidente da República Mario Abdo Benítez, é de 2.192.839 ₲ (aproximadamente 355 dólares segundo cotización de xullo de 2019).
Perú
No Perú o salario mínimo denomínase «Remuneración Mínima Vital» que actualmente equivale a 930 soles mensuais para o sector privado. Dita remuneración é fixada polo Ministerio de Traballo e Promoción do Emprego, o cal regula a súa variación en función a diferentes variables económicas (como a inflación acumulada desde o último incremento e a variación da produtividade multifactorial). É aprobada mediante decreto supremo do Executivo, coa participación dos gremios empresariais e centrais sindicais que integran o Consello Nacional de Traballo e Promoción do Emprego. É determinado polo goberno en caso de non haber acordo.
Venezuela
En Venezuela, o monto do salario mínimo ao mes de xornada laboral establéceo directamente o Executivo Nacional segundo mandato establecido no artigo 91 da Constitución Nacional e de acordo á Lei, coa súa respectiva publicación na Gaceta Oficial da República Bolivariana de Venezuela. O Salario Mínimo Mensual en Venezuela é de 400.000 bolívares e adicionalmente outórgase un bono por concepto de alimentación, que ten un valor de 400.000 bolívares. Este bono, pode ser pagado en efectivo ou nun cartón electrónico, o cal pode ser trocado polo traballador en calquera establecemento de alimentos.
Estados Unidos
miniatura|350x350px|Mapa dos diversos salarios mínimos en [[Estados Unidos de América|Estados Unidos.]] En Estados Unidos, a FLSA (Fair Labor Standards Act: Lei de Normas Xustas de Traballo) establece o salario mínimo.
Para o 2013 o salario mínimo federal era de 7,25 dólares por hora, con todo cada estado resérvase o dereito a fixar o seu propio salario mínimo, o cal pode ser superior ao fixado polo goberno federal (California, Connecticut, Illinois, Maine, Massachusetts, Míchigan, Nevada, Novo México, Ohio, Oregón, Rhode Island, Vermont, Washington ou non regulado, onde aplica o salario mínimo federal (Alabama, Luisiana, Misisipi, Carolina do Sur e Tennessee).
México
En México o salario mínimo xeral por día establéceo a CONASAMI mediante resolucións publicadas no Diario Oficial da Federación, segundo dispón a Constitución Política dos Estados Unidos Mexicanos e a Lei Federal do Traballo.
En 2020 na zona libre da fronteira norte é de 185,55 pesos mexicanos diarios ou 5643,81 pesos mensuais (297,45 USD). Para o resto do país, o salario mínimo xeral é de 123,22 pesos ou 3747,94 pesos mensuais (197,53 USD).
Guatemala
En Guatemala o mínimo depende do sector de actividade, sendo o de menor contía o das actividades agrícolas. A este mínimo súmase unha bonificación por incentivo. Para 2020 ten unha media de 2900 quetzais.
Honduras
En Honduras defínese o mínimo de acordo á rama de actividade económica e ao tamaño da empresa en número de traballadores, sendo o salario mensual de menor consideración o das empresas entre un a dez empregados, cuxa actividade é agricultura, silvicultura, caza e pesca.
O 1 de xaneiro de 2020 entrou en vixencia o novo salario mínimo no territorio hondureño.
O Salvador
Segundo decreto executivo números 103, 104, 105 e 106, Diario Oficial núm.. 119 tomo 400 do 1 de xullo do 2013, deuse por concluída a negociación para o incremento do salario mínimo levada a cabo por Consello Nacional do Salario Mínimo e a intermediación do Ministerio de Traballo.
A partir do 1 de xaneiro do 2017, no Salvador entrou en vixencia a nova táboa do salario mínimo. Os traballadores do Comercio e Servizo gozarán dun salario de 300 dólares estadounidenses mensuais, en maquila téxtil e confección o novo salario mínimo será de 295,50 dólares estadounidenses e para os traballadores agropecuarios, o salario mínimo será de 200 dólares estadounidenses mensuais.
Costa Rica
En Costa Rica o salario defínese de acordo á ocupación, correspondendo o mínimo a traballadores en ocupación non cualificada, con retribución diaria, e calculando o cómputo mensual sobre unha base de 26 días.
Para o ano 2020 o salario mínimo quedou fixado en ₡ 316.964 colóns, que equivale a 553 dólares.
Panamá
En Panamá, o salario mínimo revisase cada dous anos, segundo o establecido no artigo 174 do Código do Traballo, que establece que este procedemento realizarase de acordo coa recomendación da Comisión Nacional do Salario Mínimo e por decreto do Poder Executivo.
En Panamá, para as grandes empresas das áreas metropolitanas e principais cidades o salario mínimo será de 528 dólares e no interior do país de 432 dólares.
República Dominicana
O Salario mínimo nacional para os traballadores está determinado por resolucións do Comité Nacional de Salarios (CNS), e depende do tipo e do tamaño da empresa en que traballan. Para o sector privado non sectorizado, hai tres categorías. A primeira categoría aplícase a empresas cuxas instalacións ou existencias, ou o conxunto de ambos os elementos, igualen ou excedan da cifra de catro millóns de pesos dominicanos (RD$ 4 000 000). A terceira categoría inclúe a empresas cuxas instalacións ou existencias, ou o conxunto de ambos os elementos, non excedan da cifra de dous millóns de pesos dominicanos (RD$ 2 000 000).
Porto Rico
O salario mínimo en Porto Rico é determinado polo Departamento do Traballo dos Estados Unidos. De acordo con esa entidade, o salario mínimo federal é de 7,25 $ por hora ou 1200 $ mensuais.
Cuba
En Cuba o salario mínimo mensual é de entre 400 pesos cubanos, o que serían uns 16 dólares.
Xamaica
En Xamaica desde o 1 de agosto de 2018 o salario mínimo quedo establecido en 7000 dólares xamaicanos por semana. o que é equivalente a aproximadamente 50 dólares americanos por semana, ou 200 por mes.
Xapón
No Xapón, por lei, está implementado o soldo mínimo e o último cambio realizado foi en outubro de 2016. O valor en iens varía de ¥714 a ¥932 por hora para todos os traballadores (certas industrias son priorizadas e deben pagar mellores soldos). Tamén están vixentes os pagos por horas extras, días festivos e bonos por tempada. Para o ano 2016 o soldo mínimo anual, expresado en dólares estadounidenses, era de $ 41 500 de ingreso bruto (aproximadamente uns ¥ 4 150 000). As cidades con maior remuneración son Toquio (¥ 900 /$ 9 por hora) seguido por Kanagawa.
Europa
O salario mínimo oscila de maneira importante entre os distintos países europeos. Dentro da Unión Europea, 22 dos 27 países que a compoñen contan cun salario mínimo. Dentro dos países da Unión Europea que teñen establecido un salario mínimo hai tamén importantes diferenzas xa que, en 2018, o país cun salario mínimo máis elevado é Luxemburgo, con 1998,59 euros ao mes; mentres que o salario mínimo en Bulgaria é soamente de 510 levas (260,8 euros) ao mes.
Alemaña
En 2013, Alemaña fixou un salario mínimo de 8,5 euros á hora que se implantaría a partir do ano 2015. En 2017, era de 8,84 euros á hora, o que supuña 1498 euros ao mes Para unha xornada de 39,1 horas semanais.
España
En España, o «salario mínimo interprofesional» (SMI) é o soldo mínimo legal que un traballador pode cobrar independentemente da profesión. Exprésase en unidades monetarias por día, mes ou ano de traballo. Publícase anualmente no Boletín Oficial do Estado.
Para o establecemento do salario mínimo de cada ano considéranse de maneira conxunta o índice de prezos ao consumo (IPC), a produtividade media nacional, o incremento da participación do traballo na renda nacional e a situación económica analizada de forma xeral. Poderá ser modificado semestralmente se hai variacións sobre o orzamento do IPC.
En decembro de 2011, o Goberno de Mariano Rajoy conxelou o salario mínimo interprofesional por primeira vez desde a súa implantación. En decembro de 2013, volveuse a tomar a decisión de conxelar o salario mínimo.
Selección de fútbol de Vietnam do Sur
A selección de fútbol de Vietnam do Sur (en Đội tuyển bóng đá quốc gia Việt Nam Cộng hòa) foi o equipo representativo de Vietnam do Sur nas competicións oficiais deste deporte entre 1949 e 1975. O equipo competiu nas dúas primeiras edicións da Copa Asiática (1956 e 1960), finalizando en cuarto lugar de catro participantes en ambas as ocasións. O equipo deixou de existir cando as rexións de Vietnam do Norte e do sur se fusionaron para formar a República Socialista de Vietnam. Entre 1976 e 1990 a nova non disputou ningún xogo, participando no seu primeiro torneo en 1991. Axencias estatísticas de fútbol consideran os encontros disputados por esta selección parte dos rexistros históricos da selección actual, xa que consideran que a unha entidade diferenciada (non estando, ademais, esta última afiliada á FIFA).
Salario mínimo
España
Para 2019, o Goberno de Pedro Sánchez aprobou a maior suba da democracia (22%), quedando fixado o SMI en 30 euros/día e 900 €/mes se se divide en 14 pagas (1050 €/mes se se divide en 12 pagas, sen extras). Esta cantidade refírese ao salario bruto, correspondente a un traballo a xornada completa (40 horas semanais). Se se realizase unha xornada inferior, percibirase a prorrata.
Ao ano seguinte o Goberno pactou cos sindicatos e a patronal a suba do Salario Mínimo Interprofesional de 900 a 950 euros.
Grecia
En Grecia o salario mínimo en 2017 era de 683,76 euros ao mes. (586,08 euros en 14 pagas). Cabe mencionar que o salario tivo unha rebaixa de 876,62 a 683,76 euros ao mes en febreiro de 2012, debido á crise da débeda soberana en Grecia. Desde entón, non experimentou variacións.
Portugal
En Portugal o salario mínimo en 2017 era de 649,83 euros ao mes. (557 euros en 14 pagas).
Reino Unido
No Reino Unido o salario mínimo desde o 1 de abril de 2017 é de 7,50 libras á hora para maiores de 25 anos, o que nunha xornada semanal de 38,1 horas fai un total de 1238,25 libras ao mes.
Australia
En Australia o salario mínimo é axustado polo departamento gobernamental "fair work Australia" ou Traballo Xusto Australia. O 1 de xullo de 2016 axustouse a 17,70 dólares australianos por hora, por unha xornada semanal de 38 horas. Resulta a 672,70 AUD$ por semana. Equivalente a 2.200 dólares estadounidenses por mes (2.057 euros por mes)..
Países sen salario mínimo
Algúns países non establecen un salario mínimo por lei, entre eles Dinamarca, Islandia, Italia, Noruega, Suecia e Suíza; e son os traballadores e sindicatos os que negocian cos empregadores. Nestes países os salarios son maiores que o salario vital, e os salarios non están regulados polos Estados, en lugar destes son os traballadores e empregadores quen deciden cal é o pago xusto para cada sector.
Salario mínimo e salario vital
O salario vital é o ingreso mínimo necesario para que un traballador poida cubrir as necesidades básicas de si mesmo e da súa familia, as cales inclúen; vivenda, alimentación, servizos públicos, vestimenta, transporte, coidado infantil, seguro médico, educación, xubilación, custos legais, capacidade para coidar dun parente enfermo ou un familiar maior, entre outros.
Nalgúns casos os salarios mínimos poden ser inferiores ao custo de vida (salario vital). En tales escenarios o traballador, en lugar de gañar diñeiro ao traballar, perde diñeiro cada mes que traballa para unha empresa e cae nunha trampa de pobreza, mentres os gobernos vólvense serventes das empresas e os bancos cando forzan aos traballadores que cobran o salario mínimo a traballar baixo a liña de pobreza e a solicitar créditos aos bancos para poder subsistir, converténdoos inicialmente en traballadores pobres debido a que subsisten baixo da liña da pobreza e cun déficit de ingreso e ao final perden as súas casas mediante execucións hipotecarias converténdose en persoas sen fogar. Para evitar isto, os salarios mínimos, se os hai, deben estar sobre o nivel do salario vital.
Homing (hematopoético)
O homing é o termo inglés co que se designa o fenómeno polo cal as células migran ao órgano da súa orixe. Podería traducirse por direccionamento ou 'guía á orixe' ou 'guía á casa' (fogar) ou, máis en xeral, 'guía a unha diana' determinada. Por causa do homing, as células hematopoéticas transplantadas poden viaxar á medula ósea e xerar un enxerto alí, é dicir, establecer a súa residencia alí. Varias quimiocinas e receptores están implicados no homing de células nais hematopoéticas. Un deses receptores é o receptor de homing do linfocito.
Fóra do contexto das células hematopoéticas, o termo homing utilízase en bioloxía para o direccionamento cara a outras dianas concretas, mesmo a puntos concretos do xenoma (ver endonuclease homing).
Selección de fútbol de Vietnam do Norte
A selección de fútbol de Vietnam do Norte (en Đội tuyển bóng đá quốc gia Việt Nam Cộng hòa) foi o equipo representativo de fútbol de Vietnam do Norte entre 1956 e 1970. Após a partición de Vietnam en 1954, tanto Vietnam do Norte como Vietnam do Sur estabeleceron seleccións de fútbol separadas. Mentres que a participou en fases de clasificación para a Copa do Mundo da FIFA e en faes finais da Copa Asiática, a selección do norte non se afiliou á FIFA por motivos principalmente políticos, xogando principalmente encontros ante outros estados comunistas ou simpatizantes do comunismo.
O equipo deixou de existir cando as rexións de Vietnam do Norte e do sur se fusionaron para formar a República Socialista de Vietnam. Entre 1976 e 1990 a nova non disputou ningún xogo, participando no seu primeiro torneo en 1991. Axencias estatísticas de fútbol consideran os encontros disputados pola selección do sur parte dos rexistros históricos da selección actual, xa que consideran que a do norte era unha entidade diferenciada (non estando, ademais, esta última afiliada á FIFA).
Isabella Menin
Isabella Novaes Menin, nada en Marília o 2 de xuño de 1996, é unha modelo e raíña de beleza brasileira, gañadora do concurso Miss Grand Internacional 2022.
Traxectoria
Menin é de orixe brasileira e italiana, e naceu nunha familia de empresarios en Marília, unha cidade da rexión do medio oeste do estado de São Paulo. A súa nai, Adriana Novaes, é unha antiga gañadora de Miss Marília e candidata a numerosos concursos internacionais. Tamén é bisneta do empresario, Lázaro Ramos Novaes, e neta de Alfredo Novaes, dous dos grandes nomes da primeira industrialización de Marília.
Durante 2015 - 2016, estudou un programa de economía empresarial e de xestión nunha escola independente de sexto curso, David Game College, graduouse con honores de primeira clase nunha licenciatura en Economía pola Universidade de Westminster a principios de 2019 e obtivo un máster en Finanzas pola Universidade College London en 2020. Antes de participar no concurso de Miss Grand Brazil en 2022, traballou como modelo internacional e paraplanificadora para Thomson Tyndall, unha empresa privada de planificación financeira e xestión de investimentos no Reino Unido.
Menin tamén creou unha organización benéfica chamada "Beyond Project", que apoia as asociacións de persoas con discapacidade no Brasil.
Concurso de beleza
Menin representou a Alto Cafezal en Miss Grand Brazil 2022, competiu contra outras 30 candidatas e gañou o título nacional. Despois representou ao país en Miss Grand Internacional 2022 e tamén gañou a competición, celebrada o 25 de outubro de 2022 no Sentul International Convention Center en Indonesia, cando foi coroada pola saínte Miss Grand Internacional 2021, Nguyễn Thúc Thùy Tiên de Vietnam. É a primeira titular do Brasil como Miss Grand Internacional.
Edith Wolf
Edith Wolf, nada o 30 de xullo de 1972 en Altishofen como Edith Hunkeler, é unha atleta paralímpica suíza especialista na carreira en cadeira de rodas, na clasificación T54. Participou nun rango de distancias desde 400 metros até eventos de maratón e foi varias medallas nos Xogos Paralímpicos e nos Campionatos Mundiais. Tamén ten oito títulos importantes de maratón ao seu nome na carreira de mulleres en cadeira de rodas no maratón de Berlín (2011), o maratón de Boston (2002 e 2006) e o maratón de Nova York (2004, 2005, 2007, 2008 e 2009).
Traxectoria
Sufriu un accidente automobilístico aos 22 anos que a deixou parapléxica e só dous anos despois comezou a correr en cadeira de rodas.
Nos Xogos Olímpicos de 2004, acadou a sexta posición no deporte de demostración de cadeira de rodas de 800 m femininos. Tamén participou nos Xogos Paralímpicos de Verán de 2004, onde gañou unha medalla de prata nas carreiras de 1500 e 5000 metros. Nos Xogos Paralímpicos de 2008, gañou o bronce nos 1500 metros e o ouro no maratón. Avanzou á final dos 5000 metros, pero estrelouse pouco antes do final da carreira. Sufriu unha fractura de clavícula no accidente e ficou descualificada para participar na repetición da carreira.
Gañou a división de cadeiras de rodas para mulleres do maratón de Nova York en 2004, 2005, 2007, 2008 e 2009. Foi honrada pola New York Road Runners o 1 de novembro de 2018 durante a TCS New York City Marathon Race Week.
Enrique Vidal Bobo
Enrique María Vidal Bobo, nado en Lalín o 24 de febreiro de 1864 e finado na mesma vila o 22 de xaneiro de 1935, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Vidal Lores e Socorro Bobo Alonso. Empezou a traballar como auxiliar de Facenda. En 1900 foi administrador de Libros da Intervención de Facenda de Oviedo. Entre 1905 e 1910 foi administrador, tesoureiro e interventor en Valladolid, Murcia, Oviedo, Madrid, Cáceres e A Coruña. En 1910 foi nomeado Delegado de Facenda de Ourense e en 1917 Delegado de Facenda na Coruña. Foi presidente do Tribunal económico-administrativo. Colaborador e amigo de José Calvo Sotelo, na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado membro da Asemblea Nacional en outubro de 1927, cesando en marzo de 1929.
Vida persoal
Casou con Carmen Abascal Ruiz e foi pai de Enrique Vidal Abascal.
Francisco da Costa Gomes
Francisco da Costa Gomes (Chaves, 30 de xuño de 1914 – Lisboa, 31 de xullo de 2001) foi un militar e político portugués. Foi o décimo quinto presidente da República Portuguesa e o segundo presidente despois da Revolución dos Caraveis.
Traxectoria
O seu pai, António José Gomes, capitán do Exército, casou en Chaves o 17 de xaneiro de 1901 coa súa nai Idalina Júlia Monteiro da Costa.
Estudou no Colexio Militar de Lisboa en 1924 e alistouse no Exército en 1934.
Catéter
En medicina, un catéter é un tubo que se pode introducir nun vaso sanguíneo para tratar doenzas ou realizar un procedemento médico cunha finalidade diagnóstica ou terapéutica, que permite a drenaxe ou a inxección de líquidos ou mesmo o acceso de instrumentos cirúrxicos. O primeiro catéter foi inventado nos Estados Unidos en 1752 por Benjamin Franklin, ao deseñar un catéter urinario para o seu irmán.
Descrición
Un catéter é un tubo que se pode introducir nun corpo. Poden permitir a drenaxe, a administración de fluídos, o acceso por instrumentos cirúrxicos, e unha ampla variedade de outros usos, dependendo do tipo de catéter.
Os catéteres adoitan ser feitos de materiais flexibles como o plástico médico, o látex, ou a silicona. O tipo e tamaño do catéter a usar pode variar dependendo da natureza específica do procedemento ou tratamento. Para a maioría dos usos, o catéter é un tubo fino, suave e flexible, pero tamén pode ser de maior diámetro e consistencia máis dura. O catéter metálico chámase agulla.
Introdución e usos
O proceso de inserción dun catéter chámase cateterismo.
Os catéteres tamén se usan frecuentemente en medicina de diagnóstico. Por exemplo, un catéter cardíaco pode usarse para realizar un cateterismo cardíaco, no que se introducen contraste e un catéter no corazón dun paciente para visualizar as arterias coronarias e detectar bloqueos.
Riscos
A seguridade e os riscos relacionados co uso de catéteres dependen do tipo específico de catéter e do procedemento concreto. Algunhas complicacións potenciais inclúen infeccións, danos aos vasos sanguíneos, e reaccións alérxicas ao material do catéter.
Termo
O termo "catéter" é un neoloxismo que deriva do del latín cathĕter, e este do grego καθετήρa, katheter que significa "algo que se envía abaixo ou dentro".
Noutras linguas, os termos utilizados para "catéter" teñen a mesma orixem pero tamén poden variar. Por exemplo, en inglés, o termo "catheter" tamén se emprega de maneira xeral; en francés, utilízase o termo "cathéter" e en alemán "Katheter".
Antonio Seijas
Antonio Seijas Cruz, nado en Ares, o 19 de xullo de 1976, é un historiador da arte, ilustrador, deseñador, fotógrafo, pintor e autor de banda deseñada galego.
Traxectoria
Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela (1994-1998), iniciou o seu traballo coa caricatura, publicada en revistas galegas como Golfiño e Murguía.
O seu primeiro traballo de ilustración publicouse en 2006 co título Un Hombre Feliz, con prefacio de Miguelanxo Prado. En outubro de 2012 adaptou o libro Cartas de inverno do autor Agustín Fernández Paz. La Luz é o seu terceiro traballo, estreado en marzo de 2014, e gañador do mellor traballo de banda deseñada de España. Foi o ilustrador da obra Miña querida Sherezade escrita por Andrea Maceiras, gañadora do Premio Moira en 2014 e do libro Castañeiro de Abril, de Antonio Fraga. O Soño da Serpe é a súa primeira novela, con acontecementos centrados na súa terra natal. O libro é apto para público xuvenil e adulto. No ámbito musical, realizou o traballo artístico do disco Happiness Is the Road da banda Marillion. Colaborou no álbum Demon, da banda norueguesa Gazpacho, e ilustrou álbums das bandas Discanto, Harvest, The Wishing Tree, Nine Stones Close, John Jowitt´s arK, 50hz e The Dave.
En 2020 gañou o premio á mellor novela gráfica, coa obra A Chaira, unha obra especialmente ambiciosa na que dialogan abertamente tres das grandes vocacións de Seijas: a literatura, o debuxo e o deseño do propio libro como obra artística.
Ilustracións
Os seus cómics formaron parte de varias exposicións en festivais. Creou logotipos para as marcas de música da David Lynch Foundation Music. O seu traballo aparece en diferentes iniciativas solidarias, como 4 Canciones de hambre y esperanza e Canción para un niño en la calle, campaña na que colaborou e conta con artistas como Steve Hogarth, Loquillo, Rebeldes, Lesli, Pep Sala ou Jorge Lorenzo. miniatura| Antonio Seijas co seu debuxo relacionado co disco "Fireworker" da banda Gazpacho. A serie de televisión La que se avecina conta con catro obras do ilustrador. Durante os episodios móstranse como parte da escenografía.
Libros
== Traballo como ilustrador - Álbums musicais ==
Bugatti Type 46
Perfil e historia
Presentado por primeira vez no Salón do Automóbil de París en 1929, o Type 46 foi o modelo que santificou definitivamente o debut da casa Molsheim no sector do automóbil de luxo. En realidade xa presentaran tres anos antes o mítico Tipo 41, que era tan esaxerado en todo que non se pode definir simplemente como luxoso, ademais de que a súa produción foi tan pequena (só seis exemplares en total) que nin sequera se pode definir como un coche de produción.
Características
O Tipo 46 caracterizouse por unha estrutura básica en xeral, xa que naceu nun chasis separado con largueiros de aceiro e traveseiros con 3,5 metros de distancia entre eixes. A suspensión confiouse ao habitual eixe dianteiro con bésta semielíptica e ao habitual eixo traseiro con bésta cuarto de elíptica. Este esquema, xa moi consolidado e utilizado na produción de Bugatti de preguerra, tamén se volveu confirmar en modelos posteriores, mesmo neses poucos anos, despois do final da Segunda Guerra Mundial, nos que Bugatti conseguiu permanecer en pé antes de afundirse no esquecemento durante varias décadas. Volvendo ao Tipo 46, tamén estaba equipado co clásico sistema de freo de tambor nas catro rodas con control por cable. O "corazón" do Tipo 46 era un gran motor de 8 cilindros en liña de 5359 cm3. Desprazamento á parte, unha das principais características deste motor era o feito de que tiña unha carreira moi longa (130 mm) en comparación cos 81 mm do diámetro. Esta característica permitiu privilexiar a entrega do par motor dun xeito moi significativo, polo que este motor foi quen de garantir unha notable flexibilidade de marcha, un funcionamento moi suave e un consecuente confort de condución de alto nivel. Este motor tamén se caracterizou pola distribución de dobre árbore de levas en cabeza con tres válvulas por culata e por un veo de manivelas sobre 9 soportes de banco principais para minimizar as vibracións do mesmo durante a súa rotación. A potencia máxima entregada por este motor era de 140 HP a 3500 rpm. A caixa de cambios era en lugar do tipo manual de 3 velocidades. Grazas a estas características, o Tipo 46 alcanzou unha velocidade máxima de 140 km/h.
Evolución: o nacemento do Tipo 46S
A carreira comercial do Tipo 46 tivo un inicio real só a partir de principios de 1930, a empresa Molsheim puxo a disposición numerosos carrozarías, aínda que non eran poucos os afortunados compradores que preferisen confiar en carroceiros externos carroceros, segundo a moda daquela época. Por exemplo, en 1930, o carroceiro francés Gaston Grummer tamén creou o Tipo 46 nunha versión convertible especial chamada Faux. Foi inscrita no Concours d'elegance de Niza, onde gañou o Trophee International de l'Elegance Feminine. Nese mesmo ano, o carroceiro holandés Veth & Zoon creou unha segunda versión do Faux Cabriolet a petición dun rico cliente dos Países Baixos.
Para facer unha idea da exclusividade do Tipo 46, abonda con dicir que só o custo do chasis nu en 1930 era de 100.800 francos, máis do dobre do chasis dun Tipo 40 moito máis modesto con motor de 1,5 litros. Grazas a estas características exclusivas, o Tipo 46 gañouse o sobrenome de "Petite Royale".
Tamén en 1930, mentres que o chasis do Tipo 46 tamén foi proposto cunha distancia entre eixes reducida como base para o Tipo 50, tamén se presentou o Tipo 46S, é dicir. a versión sobrealimentado mediante compresor volumétrico, grazas ó cal a potencia máxima ascendeu ata os 160 CV e a velocidade máxima alcanzaba os 152 km/h. Tamén para esta versión había moitas carrozarías dispoñibles e moitas veces recorríase a carroceiros externos. En 1931 o carroceiro suízo Reinboldt & Christie construíu unha versión cabriolet do Tipo 46S. Nese mesmo período, o carroceiro francés Ottin construíu un exemplar en configuración roadster, mentres que os ingleses Freestone & Webb prepararon unha versión sedán por encargo de Victor Rothschild.
Universidade de Oulu
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/University-of-Oulu-Tietotalo-2010.JPG/220px-University-of-Oulu-Tietotalo-2010.JPG|dereita|miniatura| Departamentos de Enxeñaría Eléctrica, Informática e Enxeñaría e Enxeñaría de Telecomunicacións no campus de Linnanmaa. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/University-of-Oulu-Linnanmaa.JPG/220px-University-of-Oulu-Linnanmaa.JPG|miniatura| Facultade de Humanidades situada no extremo norte do edificio universitario. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/Oulu_University_Library_20091206.JPG/220px-Oulu_University_Library_20091206.JPG|dereita|miniatura| Biblioteca Pegasus da Universidade de Oulu (antiga Biblioteca Principal) en Linnanmaa. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/46/University-of-Oulu-old-part-of-building.jpg/220px-University-of-Oulu-old-part-of-building.jpg|dereita|miniatura| Parte antiga do campus de Linnanmaa. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Oulu_University_Hospital_2007_08_19.JPG/220px-Oulu_University_Hospital_2007_08_19.JPG|dereita|miniatura| Edificios do Hospital Universitario de Oulu en Kontinkangas, Oulu, onde se atopa a Facultade de Medicina. O [[heliporto do hospital en primeiro plano.]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/Romeo_Julia_pyramidit_Oulu.jpg/220px-Romeo_Julia_pyramidit_Oulu.jpg|dereita|miniatura| Xardín Botánico da Universidade de Oulu. A Universidade de Oulu (en Oulun yliopisto) é unha das maiores universidades de Finlandia, situada na cidade de Oulu. Foi fundada o 8 de xullo de 1958. A universidade ten preto de 13.000 estudantes e 2.900 empregados. Na universidade ofrécense 21 programas de máster internacionais. A universidade adoita clasificarse como unha das mellores universidades de Finlandia e entre as 400 mellores en todo o mundo.
Campus
Hai dúas áreas do campus:
A Universidade ten unha serie de unidades de investigación e lugares compartidos. No campus de Linnanmaa hai:
Noutros lugares do norte de Finlandia:
Facultades
A Universidade de Oulu está dividida en oito facultades
Cooperación Internacional
A Universidade de Oulu ten como obxectivo promover a mobilidade entre os seus estudantes. Participa en varios programas de intercambio internacional, como Programa Erasmus (Europa), Nordplus (Países nórdicos), FIRST (Rusia), ISEP e ISEP Internacional a Internacional (EE. UU., América del Sur, Asia), UNC-EP (EEUU), north2north (Estados Unidos, Canadá, Rusia, Países Nórdicos), Norte-Sur-Sur (África). Ademais, a Universidade de Oulu ten preto de 50 acordos bilaterais con universidades socias de todo o mundo.
Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Investigación
A universidade traballa en 70 áreas de investigación. Hai cinco áreas de foco de investigación que están coordinadas por catro institutos focais. Unhas 60 divulgacións de invención realízanse anualmente dende a Universidade de Oulu. A universidade tamén serviu como lugar de nacemento de máis de 60 empresas baseadas na investigación.
Clasificacións académicas e estatísticas
A Universidade de Oulu foi consistente na igualdade de xénero conseguindo unha proporción de 53 homes por 47 mulleres. A Universidade tamén aumentou constantemente a proporción de citas por profesorado ao longo dos anos, con aumentos positivos cada ano. Isto podería indicar o maior enfoque da Universidade de Oulu na investigación.
A Universidade de Oulu experimentou un retroceso significativo nas clasificacións internacionais como a lista QS Top 500 Universidades. A Universidade de Oulu caeu do posto número 253 en 2014 até o número 411-422, e recuperouse até o posto número 392 en 2023. A Universidade caera na clasificación de reputación académica de 32,5 puntos en 2014 a 15,6 puntos en 2023. A Universidade perdeu a súa posición nas 5 mellores listas universitarias de Finlandia segundo a clasificación, superada pola Universidade de Jyväskylä e a Universidade Tecnolóxica de Lappeenranta-Lahti. Non obstante, a Universidade de Oulu xa que foi recuperando postos na clasificación mundial.
A Universidade de Oulu aínda permanece no 3% superior das universidades a nivel mundial e é unha opción popular para estudantes internacionais que queren estudar e traballar en Finlandia, e é unha institución de educación superior respectada e moitas veces citada en Finlandia.
Antigos alumnos destacados
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Martti_Ahtisaari_2012-04-16.jpg/220px-Martti_Ahtisaari_2012-04-16.jpg|miniatura| O presidente [[Martti Ahtisaari, fundador do CMI e gañador do Premio Nobel da Paz en 2008.]]
O corpo de antigos alumnos da Universidade de Oulu ten máis de 55.000.
Servizos para estudantes
Unión de Estudantes da Universidade de Oulu (en Oulun yliopiston ylioppilaskunta; OYY ) ofrece servizos e supervisa os intereses de todos os estudantes de grao na Universidade de Oulu. Todos os estudantes de grao e máster da Universidade de Oulu pertencen ao Sindicato de Estudantes. Ao pagar a cota de afiliación ao Sindicato de Estudantes, os estudantes teñen dereito a un carné de estudante que lles permite obter servizos e descontos para estudantes. Deste xeito, os estudantes reciben coidados médicos e odontológicos económicos ou gratuítos dos Servizos de Saúde para estudantes finlandeses, (en Ylioppilaiden terveydenhoitosäätiö ; YTHS ) descontos de viaxe en trens e autobuses, redución de comidas para estudantes, etc.
Existen varias organizacións de estudantes ou os chamados gremios de estudantes que se presentan na Universidade. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3b/Mannenkatu_2_Oulu_20130716.JPG/220px-Mannenkatu_2_Oulu_20130716.JPG|miniatura| A casa de estudantes internacionais Aurora.
Vivenda para estudantes
Fundación de vivenda para estudantes do norte de Finlandia (en Pohjois-Suomen opiskelija-asuntosäätiö  ; PSOAS ) é o principal provedor de aloxamentos para estudantes en Oulu. A organización funciona cunha base que garante alugueres accesibles para os estudantes. Seguindo a súa misión, PSOAS ofrece servizos de vivenda para as persoas que estudan en Oulu da forma máis económica posible. Os veciños das casas do PSOAS en diferentes áreas da cidade elixen o comité de inquilinos para esa área, que, por exemplo, organiza diferentes actividades, mantén as salas do club e fai outras cuestións relacionadas, dependendo dos membros activos.
A nova casa de estudantes internacionais, chamada Aurora, foi construída xunto á oficina de vivendas do PSOAS no centro de Oulu. O edificio rematou na primavera de 2013. Suponse que a casa debe ser aloxada tanto por estudantes internacionais de grao como por estudantes finlandeses. O obxectivo principal do novo edificio é apoiar a internacionalización de Oulu e dar aos estudantes internacionais un mellor acceso á cultura finlandesa e á xente local. O local tamén apoiará estes esforzos: Dedícase máis espazo para reunións informais, xa que hai un salón en cada piso e unha cafetería de alto nivel atenderá a clientes finlandeses e estranxeiros na planta baixa.
Francisco Rodríguez Fernández (O Barco de Valdeorras)
Francisco Rodríguez Fernández, nado no Barco de Valdeorras cara a 1910 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 9 de setembro de 1941, foi un xornaleiro e político galego.
Traxectoria
Veciño de Vilanova de Valdeorras. Militante do PCE, era presidente do grupo comunista de Vilanova. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Foi detido o 27 de febreiro de 1937. Foi xulgado en consello de guerra por rebelión o 5 de agosto de 1937 co seu irmán Gerardo Rodríguez Fernández, e condenado á pena de morte, conmutada a cadea perpetua. Finou no campo de traballo da Carretera del Centro das Palmas de Gran Canaria o 9 de setembro de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi sancionado co pago de 100 pesetas en 1941.
Vida persoal
Casou con Pilar Álvarez Fernández, con quen tivo unha filla.
Sarah Storey
Traxectoria
Storey naceu como Sarah Bailey en Manchester coa man dereita non funcional logo de que o seu brazo se enredase co cordón umbilical mentres estaba no útero materno, polo que a súa man non chegou a desenvolverse con normalidade. En 2007, casou co piloto de tándem pilot e adestrador Barney Storey. Storey deu a luz á súa filla, Louisa Marie, o 30 de xuño de 2013. En abril de 2017, anunciouse que Storey estaba esperando o seu segundo fillo, que recibiu o nome de Charlie John.
Ela e o seu marido viven en Disley, Cheshire.
Acilo graxo coencima A
miniatura|Estrutura química xeral dun acil-CoA, onde R é a cadea lateral do ácido. Nos acilo graxo-CoA esta cadea é longa como as dos ácidos graxos. miniatura|O [[palmitoíl-CoA é un exemplo de acilo graxo-CoA.]] O acilo graxo coencima A ou acilo graxo-CoA (tamén acilo graxo coenzima A) é unha molécula formada por un residuo de ácido graxo (CH3–(CH2)n–CO–, con n ≥ 2) unido ao coencima A, que é a maneira en que se transportan os ácidos graxos durante o seu metabolismo. O enlace establécese entre o átomo de xofre terminal do coencima A e o carbono do carbonilo do ácido graxo por enlace tioéster. Deste modo o ácido graxo queda activado, xa que o acio graxol-CoA é unha molécula enerxizada. Os acilo graxo-CoA son susceptibles de beta oxidación, na cal a cadea de ácido graxo vai perdendo grupos de dous carbonos en forma de acetil-CoA ata desaparecer. Este acetil-CoA entra despois no ciclo do ácido cítrico e como resultado fórmanse ATPs. Deste modo, as graxas son convertidas en ATP, o portador de enerxía esencial nas células. Os acilo graxo-CoA tamén interveñen na síntese dalgúns lípidos, como os triglicéridos e fosfolípidos. Moitos ácidos graxos sintetízanse a partir de precursores que son acilo graxo-CoA, como o palmitoíl-CoA.
Os acilo graxo-CoA ás veces abrévianse como acil-CoA, aínda que este é un termo máis amplo, xa que un acilo en química orgánica é normalmente un resto de ácido carboxílico en xeral, que nalgúns casos pode ser máis pequeno que un ácido graxo típico (ver definición da IUPAC de "grupos acilo" ). Deste modo poden orixinarse, entre outros: Cando o acetil é de maior tamaño é cando se fala de acilo graxo-CoA. Se a cadea acilo é especialmente longa fálase tamén de acilo graxo de cadea longa-CoA.
Un caso especial é o do malonil-CoA, cun resto de malonilo de 3 carbonos, OOC–CH2–CO–, xa que neste caso leva un grupo ácido no extremo da cadea.
Activación dos ácidos graxos
A degradación oxidativa dos ácidos graxos é un proceso en dúas etapas, catalizado pola acil-CoA sintetase. Primeiro, o ácido graxo reaccona co ATP para formar un acil fosfato. Este intermediario reacciona seguidamente dando o acil-CoA:
Os ácidos graxos son activados no citosol, pero a súa oxidación ten lugar nas mitocondrias. Como non hai proteínas de transporte para os adutos de CoA, os grupos acilo deben entrar na mitocondria por medio dun sistema de lanzadeira no que intervén a pequena molécula carnitina. Unha vez dentro das mitocondrias, entran na beta-oxidación dos ácidos graxos.
O encima que forma os acilo graxo-CoA é a acil-CoA sintase. Hai varios tipos deste encima que poden fabricar acilo graxo-CoA de 3 lonxitudes da cadea de acilo. Por exemplo, a acilo de cadea media-CoA sintase actúa sobre ácidos graxos de entre 4 e 11 carbonos e forma acilo graxo-CoA deses tamaños. Outro tipo de acil-CoA sintase utilizase para os ácidos graxos de entre 11 e 20 carbonos. A reacción na que se forma o acilo graxo-CoA está favorecida termodinamicamente porque nesta reacción o ATP transfórmase en AMP que é unha reacción en dous pasos espontánea. Existe tamén un enzima denominado acil-CoA tioesterase, que foi o contrario que a acil-CoA sintase, é dicir, libera ácidos graxos e coencima A a partir dun acilo graxo-CoA, polo que desactiva o ácido graxo.
Na síntese de triglicéridos e fosfolípidos (como fosfatidiletanolamina e fosfatidilserina) os precursores comúns para todas estas substancias son os acilo graxo-CoAs e o glicerol 3-fosfato.
Rigoberta Bandini
Paula Ribó González, nada o 30 de abril de 1990 en Barcelona, tamén coñecida como Rigoberta Bandini, é unha cantante e actriz catalá. Dramaturga e escritora, foi unhas das creadoras do trío musical The Mamzelles.
Traxectoria
En 2020 lanzou as súas primeiras cancións como Rigoberta Bandini, Too Many Drugs e In Spain We Call It Soledad, que se fixo viral en Spotify, mesturando inglés e español, terrenalidade e espiritualidade, danza electrónica e canción clásica. Tamén publicou Que Cristo baje coa colaboración do director neoiorquino Jason Trucco para a produción do videoclip. A mediados de 2020, xusto despois do nacemento do seu fillo, publicou unha versión de Cuando tu nazcas, de Mocedades. En 2021, na gala dos XIII Premios Gaudí, reinterpretou en directo "Qualsevol nit pot sortit el sol" de Jaume Sisa. O 10 de decembro do mesmo ano foi anunciada como unha dos 14 seleccionados para formar parte da primeira edición do Benidorm Fest, que se celebrou na cidade homónima do 26 ó 29 de xaneiro de 2022, e no que se presentaba coa canción "Ay Mamá" para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2022 en Turín. Finalmente a súa canción quedou no segundo posto detrás de "SloMo" de Chanel.
Xavi Ruiz
Xavier Ruiz Cabrera, nado o 25 de febreiro de 1970 en Terrasa, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de pivote cunha altura de 2,08 m.
Hard GZ
Traxectoria
Nado en Vigo en 1995, criouse na Coruña, onde entrou en contacto co hip hop e o rap, aos 14 anos, montou o seu primeiro estudo na casa e comezou a rapear na banda Urban Style Crew. As súas letras veñen marcadas por mensaxes de crítica social e de superación persoal.
Tras mudarse a Barcelona creou Lil GZ, nome baixo o cal compón máis ao estilo trap, coma se tratase dun alterego materialista.
Implicouse en proxectos solidarios con EcodesarroioGaia no Senegal en 2017, financiado con cartos dos fans, e con Base A, Somos Ecuador e BioCanna en Chamanga, Ecuador no 2018, onde participou nun un pequeno documental, titulado Chamanga Linda.
Tito Quintela
Alberto Quintela López, máis coñecido como Tito Quintela, nado en Lugo o 14 de marzo de 1973, é un ex-xogador e profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,93 m, xogaba na posición de escolta. Chegou a xogar na Liga ACB da man do Club Baloncesto Breogán. Actualmente exerce como fisioterapeuta na súa propia clínica.
Arquitectura bizantina
A arquitectura bizantina está marcada polo procesamento das varias influencias estéticas recibidas polo Imperio Bizantino. Tamén destacou no desenvolvemento da enxeñaría e de técnicas construtivas arriscadas, sendo a responsábel da difusión de novas formas e tipoloxías de cúpulas.
Os bizantinos destacaron especialmente na arquitectura relixiosa, coa igrexa de Santa Sofía, como a súa realización máis paradigmática. Foi construída en tempos do emperador Constantino en 360, mais coa idea encomendada por Xustiniano, que contratou dous matemáticos para realizaren o proxecto, Antemio de Trales e Isidoro de Mileto. Os dous sorprenderon a todos edificando unha obra que representa unha icona da arquitectura bizantina.
O edificio é unha mestura das grandes construcións romanas, como as termas de Caracalla, co clima místico das construcións orientais. A estrutura aseméllase a unha basílica romana, cunha forma rectangular. Alén da dimensión, o seu grandioso domo central, distinto do Panteón que tiña paredes circulares, e que é por primeira vez utilizado aquí, tórnase nun dos máis impresionantes puntos de interese. Catro arcos forman un cadrado que sustenta pendentes de bóvedas esféricas, que, á súa vez, apoian o inmenso domo. A base deste domo é baleirada por corenta xanelas en arco que permiten a entrada da luz, dando leveza á estrutura e ofrecendo a ilusión dun halo celestial.
Durante catrocentos anos esta cidade foi a maior do mundo e, de Rusia a Venecia, as catedrais baseáronse en Santa Sofía, considerada unha das máis belas igrexas do cristianismo.
Características
A arquitectura bizantina mantivo varios elementos da arquitectura romana e da paleocristiá oriental, como os materiais (ladrillo e pedra para o revestimento exterior e interior de mosaico), arcos de medio punto, columnas clásicas como soporte etc. Pero tamén proporcionaron novas características, incluíndo a nova concepción dinámica dos elementos e un novo sentido espacial e, sobre todo, a súa contribución máis importante, o uso sistemático da cuberta abovedada, especialmente a cúpula sobre pendentes, é dicir, triángulos esféricos nos ángulos que facilitan o paso do plano cadrado ao circular da cúpula. Estas bóvedas semiesféricas construíronse empregando ringleiras concéntricas de ladrillo, como coroas de raio decrecente reforzadas externamente con argamasa, e foron concibidas como unha imaxe simbólica do cosmos divino.
Outra achega de grande importancia foi a decoración dos capiteis, dos que había varios tipos; así, o tipo teodosiano é unha herdanza romana, utilizado durante o século IV como evolución do corintio e esculpido cun trefino, semellante aos niños das avespas; Outra variedade era o capitel cúbico de cara plana decorado con relevos de dous planos. Nos dous casos era obrigatorio colocar unha parte superior ou unha pirámide truncada decorada con diversos motivos e símbolos cristiáns.
Na tipoloxía dos templos, segundo o plano, abundan os de planta centralizada, sen dúbida coherentes coa importancia que se lle dá á cúpula, mais non son inferiores en números as igrexas de planta basilical e as cruciformes con seccións iguais (planta de cruz grega).
En case todos os casos é frecuente que os templos, ademais da nave principal, teñan un adro ou nártex, de orixe paleocristiá, e o presbiterio precedido de iconostasio, chamado así porque as iconas pintadas se colocaban nese recinto.
Aix sponsa
Aix sponsa é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos anatinos, unha das dúas integradas no xénero Aix.
Este pato é unha das aves acuáticas norteamericanas máis vistosas.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 128 da 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Anas sponsa.
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse polo sinónimo:
Especie tipo
Aix sponsa é a especie tipo do xénero Aix.
Características
Aix sponsa é un pato de tamaño mediano (mide ao redor de tres cuartos do tamaño dun lavanco). Un adulto típico mide entre 47 e 54 cm de lonxitude cunha envergasura alar de entre 66 a 73 cm. A súa masa corporal varía entre os 454 e os 862 g.
O macho adulto ten unha plumaxe iridiscente multicolor abraiante e ollos vermellos, cun distintivo brillo branco no pescozo. A femia, menos colorida, ten o anel ocular branco e a gorxa esbrancuxada. Ambos os dous adultos teñen cabezas cristadas.