cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forrest Gump
Forrest fai historia política
Visitando ao Presidente Richard Nixon logo da súa xira na China, é invitado polo Presidente a quedar en complexo Watergate. O seu soño vese interrompido cando ve luces nas oficinas fronte ás da súa habitación. Crendo que esa xente tiña problemas coa caixa de fusibles, Gump chama á oficina de seguridade para avisar ao equipo de mantemento, provocando o escándalo Watergate.
Cando o seu tempo de servizo remata, Gump regresa a casa co cheque de 25.000 dólares. Logo de comprar algunhas cousas para a nai e para el, usa os restantes 24.562,47 dólares para comprar o seu barco camaroneiro, que bautiza co nome de "Jenny", como a súa "moza" - Forrest: "o nome máis bonito que xamais escoitei: Jenny" - e arrinca co negocio dos camaróns, mantendo a promesa feita a Bubba. O tenente Dan asóciaselle na aventura, a "Bubba-Gump Shrimp Corporation". O negocio é un fracaso ata que Dan e Forrest estaban fóra de porto durante o Furacán Carmen, que destrúe todos os barcos pesqueiros da área, dándolles un instantáneo monopolio no mercado camaroneiro convertendo a Forrest nun millonario. Durante o furacán, o tenente Dan enfronta os seus demos. Posiblemente do seu 'encontro con Deus' no furacán, toma unha decisión sabia e aconsella a Forrest investir en Apple Computer, antes que a compañía creza á fama (Forrest pensaba que era o negocio das mazás), facendo que Forrest sexa aínda máis rico.
Mesmo aínda que o tenente Dan di que está tolo, Forrest dálle á nai de Bubba a parte correspondente aó seu amigo morto, quen subsecuentemente vaise da súa casiña a un condominio e toma unha serventa branca (a súa nai e a súa avoa foran serventas dunha muller branca). Forrest tamén doa diñeiro para unha igrexa e un centro médico.
Gump regresa a casa da súa nai e atopa que esta está enferma e morre un tempo logo do seu regreso. Jenny reúnese con Forrest tras atravesar os peores momentos da súa vida, incluíndo adicción ás drogas e prostitución. Ela queda con el por un tempo, ata que Forrest lle pide matrimonio. Ela contesta: "Non debes casar comigo" e Forrest, que supuxo saber por que o dicía, dixo: "Eu non son moi listo, pero sei o que é o amor". Jenny fuxiu. Logo da súa partida, Forrest comeza a correr a través do país. Corre de costa a costa, e logo comeza de novo, correndo continuamente ao longo de "tres anos, dous meses, catorce días, e dezaseis horas".
A súa dedicación inspira un movemento de corredores, incluíndo a unha multitude que corre tras el. Ó longo do camiño, Forrest é avisado que pisara excremento de can, respondendo que "It happens", inspirando a frase "Shit happens". Tamén durante esta carreira, danlle a Forrest unha remeira amarela por un vendedor de remeiras quen "non pode debuxar ben e tampouco ten cámara" pero quería inmortalizar a Forrest nunha remeira dalgún xeito. Gump empórcase de barro ó pasar un coche e sécase con esa remeira, deixando unha gran cara sorrinte impresa e dicíndolle "que teñas un bo día," inspirando así un fenómeno de cultura pop.
Volvendo ao presente
Un día, decide deixar de correr e recibe unha carta de Jenny pedíndolle que a visite. Para este momento no relato de Gump, a muller na parada de buses foise, pero había outra. Forrest amósalle a carta de Jenny, e está dille que esa dirección está a só "cinco ou seis mazás" baixando por Henry Street, en Savannah, Xeorxia. Forrest reúnese con Jenny e o seu pequeno fillo. Jenny dille que o neno chámase Forrest, e logo que el é o seu pai. Forrest, pregúntalle -chorando- a Jenny: "é listo ou é...?", ao que Jenny contesta: "é moi listo, dos máis listos da súa clase". Jenny tamén lle conta que ten un virus descoñecido, cuxos síntomas son indicativos de SIDA, rastros do seu pasado con drogas.
Jenny e Forrest Jr. múdanse con Forrest en Greenbow, Alabama, e Jenny e Forrest casan finalmente. O tenente Dan, quen ten unha noiva oriental e pernas artificiais? "pernas máxicas" van á voda.
Jenny finalmente morre "un sábado á mañá," 22 de marzo de 1982 (que en realidade foi luns), quedando Forrest a cargo do pequeno Forrest (Haley Joel Osment), un neno brillante. Forrest ordena que a casa na que creceu Jenny sexa derrubada, xa que lle facía lembrala a ela en vida dos abusos do seu padrasto. A morte de Jenny provoca en Forrest a preguntarse sobre a natureza da vida cando se di; "Non sei se mamá ou o tenente Dan tiñan razón. Non sei se cada un ten un destino, ou se estamos todos como flotando ao redor empuxados por unha brisa, pero creo, que talvez é ambos, talvez ambos ocorren ó mesmo tempo".
Efectos visuais
miniatura|Imaxe dunha das situacións históricas nas que aparece Forrest Gump grazas ós efectos visuais, neste caso na [[parada na porta da escola.]] Os numerosos efectos visuais da película son obra de Ken Ralston e o seu equipo de Industrial Light & Magic. O uso de técnicas de animación por computador fixo posible inserir a Forrest Gump en imaxes de arquivo xunto a personaxes históricos xa desaparecidos, aos que mesmo chega a estreitar a man. Para conseguilo filmouse primeiro a Tom Hanks diante de fondos azuis nos que situaban uns marcadores de referencia que logo axudaban a aliñar ao actor no sitio axeitado dentro das imaxes de arquivo. As voces dos personaxes históricos graváronse á parte con dobradores, pero para conseguir a sincronía de beizos nos novos diálogos houbo que modificar dixitalmente os movementos das bocas das figuras históricas.
Nunha das escenas da guerra de Vietnam, Forrest arrastra a Bubba para afastalo dun inminente ataque con bombas de napalm. Para conseguir a escena primeiro uns especialistas compuxeron os movementos e logo filmouse a Hanks correndo con Williamson ás costas, este último colgado dun cable para facilitar a carreira de Hanks cargando co seu peso. Despois filmouse a explosión no mesmo lugar, tras o cal uníronse dixitalmente ambas as tomas. Os avións bombardeiros e as bombas de napalm tamén se engadiron dixitalmente.
As pernas amputadas do tenente Dan tamén se conseguiron con técnicas dixitais, un efecto que se logrou envolvendo as súas pernas cunha tea azul, unha cor que logo facilitaba a tarefa de eliminar as extremidades seccionadas fotograma a fotograma. Cando o tenente Dan aparece en cadeira de rodas, o actor está sentado sobre as súas propias pernas.
A escena na que Forrest intervén na gran manifestación pacifista no National Mall de Washington e atópase con Jenny tamén necesitou de efectos especiais para recrear unha concentración de moitos miles de persoas. Usáronse 1500 extras durante dous días de filmación. En cada toma, o grupo de extras trasladábase a un cuadrante diferente até completar todo o espazo. Despois, coa axuda de computadores, uníronse todas esas tomas e creouse a impresión de estar a ver unha multitude de varios centos de miles de persoas.
Principais premios e nomeamentos
En total, o filme Forrest Gump recibiu 38 premios e 37 nomeamentos, entre eles:
Globo de Ouro (EEUU)
BAFTA (Reino Unido)
Premio Saturn (Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, EEUU)
ALD
ALD pode referirse a:
Ulva
dereita|miniatura|200px|Fluraichean faisg air Ardalum, ann an Ulbha A Illa de Ulva (en Ulbha) é illa do arquipélago das Hébridas Interiores, na costa occidental de Escocia.
Martiñán de Abaixo, Corvelle, Vilalba
Martiñán de Abaixo é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Berengario I de Italia
Berengario de Friúl, nado en Cividale del Friuli en 845 e finado en Verona o 7 de abril de 924, foi Marqués de Friuli (874-890 / 896), rei de Italia (como Berengario  I, 887-924) e emperador (915-924).
Familia
dereita|miniatura| Berengario de Friül Terceiro fillo de Eberardo e da princesa Xisela, filla do emperador Luís o Piadoso, era irmán de Unroch III de Friúl. Era de ascendencia carolinxia por parte da nai. O seu nome en latín é Berengarius ou Perngarius e en italiano Berengario. Probabelmente naceu en Friúl. Berengario casou con Bertilla, filla de Suppón II de Spoleto e tiveron dúas fillas:
Marqués de Friúl
Cando o seu irmán Unroch de Friúl morreu no 874, Berengario foi nomeado para sucedelo como marqués de Friúl. Deste xeito ocupou un lugar clave no imperio carolinxio, xa que a marca estaba lindando cos croatas e cos eslavos, que eran unha ameaza constante para a península italiana. Berengario converteuse nunha importante canle entre os habitantes de Friúl e o Emperador e para que este puidese exercer a súa autoridade sobre o territorio. Incluso tivo influencia na igrexa de Friúl. En 884 participou xunto co emperador na elección de Haimo como bispo de Belluno.
Cando o emperador Luís II, que era tamén rei de Italia, morreu en 875, acordando con Luís o Xermánico que o había suceder Carlos o Calvo, rei de Francia occidental e fillo máis vello de Carlomagno, invadiu a Península e coroouse como rei de Italia e emperador. Luís o Xermánico enviou a Carlos III o Gordo, o seu fillo máis novo, e despois a Carlomagno, á fronte de nutridos exércitos de nobres italianos dirixidos por Berengario, para intentar recuperar o reino de Italia. Non o conseguiron ata a deposición de Carlos III o Gordo no 877. Parece que a proximidade entre a marca de Friúl e Baviera, que estaba gobernada por Carlomagno baixo a tutela do seu pai, facilitou a cooperación.
No 883, Guido III, ascendido recentemente a duque de Spoleto, foi acusado de traizón nun sínodo imperial celebrado en Nonantula a finais de maio. Despois volveu ao ducado de Spoleto e fixo alianza cos sarracenos. Carlos III o Gordo, xa emperador, enviou a Berengario cun exército para tomar o ducado. Berengario tivo éxito ata que unha epidemia que golpeou toda Italia o obrigou a se retirar.
No 886, Liutbardo, bispo de Vercelli, trouxo a Xisela, irmá de Berengario, do convento das monxas de San Salvatore en Brescia e casouna cunha parente súa; Non se sabe se por forza ou co consentimento do convento e do emperador. Isto provocou a ira de Berengario, que atacou Vercelli e saqueou os dominios do bispo. Liutbardo e Berengario reconciliáronse pouco despois.
Debido ás loitas con Liutbardo, Berengario perdera o favor do seu curmán, o emperador. Berengario asistiu á asemblea imperial celebrada en Waiblingen a principios de maio de 887 e alí se reconciliou co emperador que o recompensou con grandes agasallos polos servizos prestados anos atrás. En xuño ou xullo, Berengario volveu estar xunto ao emperador en Kirchen, cando adoptou a Luís de Provenza como fillo. Dise que quizais Berengario aspiraba a ser declarado herdeiro de Carlos, e que de feito se converteu en rei de Italia inmediatamente despois de que Carlos fose deposto polos nobres de Francia Oriental en novembro do 887.
Rei de Italia
No verán do 888, Guido, fracasado no intento de apoderarse do trono de Francia occidental, volveu a Italia e reuniu un exército formado por espoletanos e longobardos e opúxose a Berengario. Enfrontáronse nunha batalla preto de Brescia que supuxo unha pequena vitoria para Berengario, pero as súas forzas estaban tan debilitadas que tivo que solicitar unha tregua. A tregua duraría ata o 6 de xaneiro do 889.
Despois da tregua, Arnulfo de Carintia enviou tropas para invadir Italia a través de Friúl. Berengario, para evitar a guerra, enviou embaixadores a reunirse con Arnulfo. Entón el mesmo reuniuse con Arnulfo en Trento un día entre novembro e Nadal. Arnulfo permitiu a Berengario conservar o Reino de Italia a cambio de que fose o seu vasalo e de darlle a Arnulfo as vilas de Navus e Sagus. O exército volveu a Alemaña, pero Arnulfo quedou a pasar o Nadal en Friúl.
A comezos do 889, Guido contraatacou e derrotou a Berengario na batalla de Trebia e coroouse rei de Italia. Aínda que fora expulsado do trono, Berengario mantivo a súa autoridade na marca de Friúl. Aínda que o papa Estevo V apoiaba as aspiracións ao trono de Italia por Guido, cando morreu Carlos o Gordo, retiroulle o seu apoio e púxose do lado de Arnulfo. Arnulfo, pola súa banda, era partidario de Berengario e dise que forxou unha alianza con Luís de Provenza, Carlos III de Francia e Berengario  contra Guido e Rodolfo da Alta Borgoña.
No 893, Arnulfo enviou ao seu fillo Zwentibold (fillo ilexítimo) a Italia. Este atopouse con Berengario e xuntos lanzaron unha ofensiva que arrinconou a Guido en Pavía. Parece que Guido os subornou e perderon a oportunidade de derrotalo definitivamente. No 894, Arnulfo dirixiu un novo ataque contra Guido e xunto con Berengario derrotouno en Bérgamo e tomou o control de Pavía e Milán. Berengario marchou a Toscana co exército de Arnulfo, cando de súpeto o deixou e regresou a Lombardía. O rumor estendeuse de que se virara contra o rei e de que regresara de Toscana levando con el a Adalberto II de Toscana. Non se sabe se o rumor era certo ou non, pero Berengario foi deposto de Friúl e substituído por Walfredo, o máximo ministro de Berengario, pero Walfredo morreu pronto e o trono quedou vacante.
Arnulfo, que foi coroado emperador polo papa Formoso I, deixou Italia baixo o seu fillo Ratoldo, pero pronto volveu a Alemaña polo lago de Como, deixando a Italia baixo o control de Berengario, que fixo un pacto con Lambert o, fillo e sucesor de Guido III de Spoleto. Berengario e Lamberto reuníronse en Pavía e acordaron dividir o reino. Berengario recibiría a parte oriental delimitada polos ríos Adda e Po. Segundo o cronista Liutprando de Cremona, desde entón os italianos sempre sufriron baixo dous monarcas. Para garantir o cumprimento do acordo, Lamberto prometeu casar con Xisela, filla de Berengario.
A paz non durou demasiado. Berengario reuniu un exército e avanzou cara a Pavía, pero Lamberto derrotouno en Borgo San Donnino e caeu prisioneiro. Poucos días despois, o 15 de outubro do 898, morreu Lamberto. Berengario mantívose libre e tomou o control de todo o reino e volveuse o único rei.
En 899, os húngaros atacaron por primeira vez Italia. Berengario reuniu un grande exército para expulsalos. Rexeitou un armisticio dos húngaros coa intención de expulsalos por completo. O 24 de setembro de 899, o seu exército foi tomado por sorpresa e derrotado preto do río Brenta. miniatura|Territorio de Berengario I en 915 Este fracaso prexudicou o prestixio de Berengario como líder fronte á nobreza italiana, o que provocou que apoiasen a outro candidato ao trono, Luís de Provenza. No 900, Luís foi a Italia e derrotou a Berengario, sendo coroado emperador polo papa Bieito IV ao ano seguinte. No 902, Berengario devolveu o golpe e derrotou a Luís, obrigándoo a xurar que nunca máis volvería a Italia. Cando Luís rompeu o xuramento no 905 invadindo a península de novo, Berengario derrotouno en Verona e capturouno e ordenou que o cegasen o 21 de xullo. Luís volveu á Provenza e seguiu gobernando durante vinte anos como Luís o Cego. Deste xeito o reinado de Berengario consolidouse e gobernou sen oposición, agás un breve período, ata o 922. Estableceu a súa capital en Verona, cidade que ordenou fortificar. Durante os anos en que Luís era unha ameaza, Bertilla, a súa muller, sobriña da Emperatriz Empelberga, xogou un papel importante na lexitimación do seu reinado.
No 904, Bérgamo sufriu un forte asedio por húngaros. Unha vez levantado o asedio, Berengario concedeulle ao bispo o privilexio de construír muros. Deste xeito, o bispo pasou a ser unha especie de conde da cidade.
Emperador
En xaneiro de 915, o papa Xoán X intentou establecer unha alianza entre Berengario e os nobres italianos coa esperanza de enfrontarse á ameaza dos sarracenos no sur de Italia. Berengario non foi quen de enviar tropas, pero despois da batalla de Garigliano, onde foron derrotados os sarracenos, Xoán X coroou a Berengario emperador en Roma o mesmo mes de decembro dese mesmo ano. Berengario tivo que volver inmediatamente ao norte, onde Friúl aínda estaba baixo a ameaza dos húngaros.
Como emperador, Berengario quixo intervir en asuntos fóra do reino de Italia. Mesmo participou nunha elección episcopal da diocese de Lieja. Tras a morte do bispo Estevo en 920, Herman I, arcebispo de Colonia, que representaba os intereses xermánicos no Ducado de Lotarinxia, intentou impor ao seu candidato, Hilduíno, como sucesor. Opúxose Carlos III de Francia, que convenceu ao papa Xoán X para axcomungar a Hilduíno. Naquel momento, Richer, outro monxe, foi elixido co apoio do Papa e do emperador.
Nos seus últimos anos de reinado, a súa muller foi acusada de infidelidade, unha posición bastante común naqueles tempos contra as mulleres dos reis que estaban en declive. Foi envelenada e Berengario casou de novo con Ana, filla de Luís o Cego e posibelmente neta de León VI, o emperador bizantino. O seu matrimonio foi un intento de Luís de facer prosperar aos seus descendentes e de Berengario para lexitimar o seu reinado cun matrimonio coa casa de Lotario, que gobernara Italia por dereito hereditario desde 817.
En 915, Berta, filla máis vella de Berengario, converteuse en abadesa de San Salvatore de Brescia. En 917, Berengario concedeulle ao mosteiro o privilexio de construír fortificacións. Adalberto de Ivrea, que estivera casado con Xisela, filla de Berengario, ata a súa morte, fora un dos principais rivais internos tras o fracasado intento de Luís de Provenza de apoderarse do reino. Entre os anos 917 e 920, pediu axuda a Hugo de Arlés para depoñer a Berengario, ofrecéndolle o trono. Hugo invadiu Italia xunto a seu irmán Bosón, avanzando ata Pavía, onde Berengario os derrotou e someteu. Porén, permitiulles abandonar Italia libremente.
Descontentos co emperador, que cesara a súa política de privilexios e alianzas entre as familias a favor do pago a mercenarios húngaros, algúns nobres italianos, dirixidos por Adalberto e moitos bispos, ofreceron o trono a Rodolfo II da Alta Borgoña. o ano 921. Mesmo Berengario de Ivrea, neto do emperador, se sublevou incitado por Rodolfo. Entón, Berengario retirouse a Verona e permitiu ás súas tropas, formadas por húngaros, saquear o país. Xoán, bispo de Pavía, entregoulle a cidade a Rodolfo ao 922 e foi saqueado polos húngaros. O 29 de xullo de 923, as tropas de Rodolfo, Adalberto e Berengario de Ivrea atopáronse coas de Berengario preto de Piacenza e derrotáronas na batalla de Fiorenzuola. A batalla foi decisiva e Berengario foi destronado de facto e substituído por Rodolfo. Pouco despois Berengario morreu asasinado por un dos seus propios homes, probabelmente instigado por Rodolfo.
Alicia do outro lado do espello
Alicia do outro lado do espello (Through the Looking-Glass, and What Alice Found There, título orixinal en inglés) é un libro de Lewis Carroll escrito en 1871 secuela da obra Alicia no país das marabillas (Alice's Adventures in Wonderland, título orixinal en inglés) de 1865.
Resumo
Todo comeza un día no que Alicia quere pasar ao outro lado do espello da súa casa para poder ver como será aquel lugar, a pesar que xa sabe que unha parte del semella ser case igual ao seu. Parece que o soño se fai realidade e Alicia encóntrase no outro lado do espello, e sorprendentemente as cousas parecen estar vivas. miniatura|310px|Alice pasa do outro lado do espello. Ilustración de [[John Tenniel.]] Alicia tivo un pequeno xogo no xadrez e colleu o caderno do Rei Vermello e leu os poemas que tiña escrito, que se poden resumir na morte do Xascatrón. O seguinte lugar que vai visitar e o xardín; hai diversas flores que falan con ela, en especial un lirio. Alí encóntrase coa Raíña Vermella, quen lle deixou claro que todo aquilo era seu e que a raíña era a maxestade.
Alicia tras observar con detención o xardín, deuse conta que todo estaba dividido en cadros, coma un gran taboleiro de xadrez, no que a protagonista xogou unha partida seguida das instrucións da raíña. Alicia no camiño encontrouse a Tuideldum e Tuideldí, aos que lles pediu axuda para encontrar un camiño.
Alicia recoñece indubidablemente a Roncho Rechoncho, ao que ela lle contou algúns poemas e o significado destes.
Posteriormente, na fraga, puido ver como pasaban 207 soldados. O mensaxeiro deixou claro o motivo daquela revolta: o león e o unicornio pelexaban pola coroa.
Alicia estaba xogando ao xadrez, a súa ficha era un peón, e chegou ao oitavo cadro, ou sexa, a última fila; entón o peón pódese converter na peza que desexe, e ela converteuse en raíña. No xogo come a raíña Vermella.
A protagonista reflexiona e a súa conclusión é a seguinte: O Rei Vermello formou parte do seu soño, pero ela tamén formou parte do seu.
Notas
Tuideldum e Tuideldí son, como Roncho Rechoncho ou o león e o unicornio, personaxes nomeados en cancións infantís tradicionais, ós que Carroll dá realidade imaxinativa.
Algúns dos nomes dos personaxes foron escollidos por seren familia de Lewis ou de Alicia.
O problema da realidade, afirma Bertrand Russell que era unha conversa moi interesante desde o punto de vista filosófico, pero se non fose polo humor resultaría dolorosa de máis para nós.
Alessandria
miniatura|Rúa Bissati en Alessandria. Alessandria (Lissändria, en piemontés) é unha cidade do Piemonte, Italia, capital da Provincia de Alessandria. Centro ferroviario e industrial a carón do río Tanaro. No ano 2001 tiña 82.201 habitantes. Umberto Eco naceu na cidade.
Historia
Fundada sobre un núclo urbano xa existente pola iniciativa da Liga Lombarda, como fortaleza antiimperial na fronteira do marquesado de Monferrato, principal aliado de Barbarossa, leva o nome actual dende o ano 1168 en honra do papa Alexandre III. Entre 1174 e 1175 foi asediada polos imperiais que non conseguiron vencela. Dende o 1198 é unha comuna libre, tivo constantes enfrontamentos coas comunas veciñas, en especial Asti.
UVigo Motorsport
UVigo Motorsport é un equipo automobilístico pertencente á Universidade de Vigo e que participa cos seus monoprazas na competición da Fórmula Student en circuítos de toda Europa. O equipo está constituído por 28 estudantes de diversas ramas da Enxeñaría industrial, estruturado nunha xefatura de equipo, unha dirección técnica, e os departamentos de mercadotecnia e organización, de transmisión e propulsión, de dinámica, de chasis e seguridade, de carrozaría e aerodinámica, e de electrónica e programación.
Historia
miniatura|Organigrama do equipo para a tempada 2016-2017 O equipo constituíuse en 2014 co obxectivo de participar na Fórmula Student, promovida pola Society of Automotive Engineers (SAE) e destinada á participación das universidades e dos estudantes de enxeñaría, na que se esixe aos competidores non só a condución dos vehículos, senón o seu deseño e a súa construción baixo uns parámetros determinados.
Tempada 2014-2015
Coa súa primeira formación, o equipo deseñou o seu primeiro monopraza, denominado UM15, co que representou a Universidade de Vigo nas carreiras celebradas en Silverstone (Reino Unido), Hockenheim (Alemaña) e Montmeló (España). Malia non acadar ningún triunfo como equipo, un dos seus membros foi galardoado co premio Craig Dawson ao participante máis valioso da competición.
Tempada 2015-2016
Na súa segunda tempada na competición, participou cun bólido renovado, o UM16, nas carreiras da Fórmula Student da República Checa e de España. Nesta tempada, o equipo buscou ademais o seu asentamento coa implicación de diversos centros da Universidade de Vigo e a captación de patrocinadores que colaboren á súa sustentabilidade (Concello de Vigo, Consorcio da Zona Franca de Vigo e máis de medio cento de empresas).
Vehículos
Nas súas tres primeiras tempadas, o equipo utilizou, sucesivamente, os tres vehículos seguintes:
UM15
miniatura|O UM15, primeiro vehículo do equipo UVigo Motorsport Utilizado na súa primeira tempada, tiña un motor Aprillia SXV 550 bicilíndrico en V e 70 cv, cun chasis tubular de aceiro ao cromomolibdeno e unha central Performance Electronics PE3. A súa carrozaría era de fibra de vidro, cun revestimento de fibra de carbono. A suspensión era de tipo Pull e contaba cunhas pinas de magnesio de 13 polgadas. O seu peso era de 211 quilogramos.
UM16
miniatura|O monopraza UM16 Con el competiron na tempada 2016-2017. O motor foi substituído por un Aprillia SXV 450 bicilíndrico en V de 60 cv. O chais pasou a ser monocasco de fibra de carbono con núcleo de madeira. A suá central electrónica, a suspensión e as pinas mantivéronse, e engadíronse compoñentes aerodinámicos, como un difusor e uns aleróns dianteiro e traseiro. O seu peso reduciuse a 203 quiligramos.
UM17
Presentado a finais de xullo de 2017, conta cun novo motor Kawasaki 650 ER-6F bicilíndrico en liña de 72 cv. O chasis combina o monocasco cun subchasis de aceiro tubular. Engadiuse o sistema DRS e mellorouse a súa aerodinámica. Outra novidade é que incorpora un sistema de telemetría, que transmite datos en tempo real a un panel externo.
Os Paraxuás, San Martiño de Corvelle, A Pastoriza
Os Paraxuás é un lugar da parroquia de San Martiño de Corvelle no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Diane Keaton
Diane Hall, nada nos Ánxeles (California) o 5 de xaneiro de 1946, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Comezou a estudar interpretación tras graduarse en Nova York tras rematar o instituto. Pasou tempo actuando e cantando en clubs nocturnos ata que en 1968 participou na primeira produción do musical Hair en Broadway. Tras nove meses nesta obra logrou o papel en Play It Again, Sam, de Woody Allen.
Ao pouco tempo debutou no cinema con Lovers and Other Strangers e tamén participou en series de televisión. En 1972 interpretou a Kay Adams en The Godfather, papel que repetiría nos outros filmes da saga. Durante a década de 1970 continuou a súa colaboración con Woody Allen, grazas ao que logrou en 1977 o oscar á mellor actriz por Annie Hall. A súa carreira no cinema continuou con éxito nos anos oitenta e nos noventa.
Ademais de actriz, Keaton é tamén produtora, fotógrafa e axente inmobiliaria. Dirixiu tamén a película Unstrung Heroes en 1995.
Martiñán de Arriba, Corvelle, Vilalba
Martiñán de Arriba é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Hans Herrmann
miniatura|Hans Herrmann pilotando o [[Porsche 718|RS 61 en Nürburgring en 1962]] miniatura|Hans Herrmann antes do inicio dos [[1000 km de Nürburgring de 1965, detrás o Fiat Abarth]] miniatura|Hans Herrmann pilotando en 1970 o Porsche 908/03 Hans Herrmann, nado en Stuttgart, o 23 de febreiro de 1928, é un expiloto de Fórmula 1 e de coches de carreiras de Alemaña.
As Pedras, Corvelle, Vilalba
As Pedras é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Hans Herrmann
Na F1, participou en 19 Grandes Premios do Campionato do Mundo, debutou o 2 de agosto de 1953. Logrou un podio e anotou un total de 10 puntos de campionato.
Nas carreiras de autos deportivos, tamén anotou a primeira vitoria total nas 24 Horas de Le Mans para Porsche en 1970, cun Porsche 917.
Inicios
A carreira deportiva de Herrmann, que era panadeiro de profesión, abarca desde a cooperación antes da guerra con lendas como Alfred Neubauer ata o comenzo do dominio de Porsche nas 24 Horas de Le Mans. Participou nas lendarias carreiras de estrada como a Mille Miglia, Targa Florio e a Carreira Panamericana e é unha das poucas testemuñas restantes desa época. Hans im Glück (afortunado John) escapou de varios incidentes ou accidentes espectaculares.
Herrmann fixo unha notable carreira na Mille Miglia en 1954, cando as barreiras dun paso a nivel de ferrocarril se baixaron no último momento antes de que pasase o tren rápido a Roma. Pilotando un Porsche 550 Spyder moi baixo, cando Herrmann chegou ao paso a nivel decidiu que era demasiado tarde para intentar frear, golpeou na parte posterior do casco do seu navegador Herbert Linge para facerlle agachar, e apenas pasaron por baixo as barreiras antes de que pasara o tren, para a sorpresa dos espectadores.
Mercedes-Benz
No Gran Premio da Arxentina de 1955 os seus compañeiros de equipo Kling e Moss tiveron que abandonar cedo debido ás condicións extremadamente cálidas no hemisferio sur en xaneiro. Herrmann foi chamado para compartir o seu auto con eles, logrando un cuarto lugar, dando un punto a cada un. Fangio gañou con dúas voltas máis. Hans foi rápido na Mille Miglia de 1955 co Mercedes-Benz 300 SLR, comparable ou ata máis rápido que Moss, pero tivo menos sorte que en 1954, xa que tivo que abandonar a carreira.
Un accidente na práctica para o Gran Premio de Mónaco de 1955 deixou a Herrmann fora para a tempada de, aínda que pensou correr na Targa Florio.
Varias marcas
Os anos seguintes viron a Herrmann competir para moitas marcas, na F1 para Cooper, Maserati e BRM. No AVUS de Berlín durante o Gran Premio de Alemaña de 1959 os freos do seu BRM fallaron, estrelouse dun xeito espectacular, saíu lanzado fóra do coche e deslizouse ao longo da pista co coche dando volteretas no aire.
Con diferentes versións do Porsche 718 que se utilizou como coche deportivo e como coche de Fórmula 2, Herrmann logrou algunhas vitorias para Porsche, sobre todo as 12 Horas de Sebring e a Targa Florio en 1960. Cando a versión monopraza con rodas abertas do Porsche 718 converteuse en apta para a Fórmula 1 en debido aos cambios no regulamento, os resultados na F1 foron decepcionantes. Herrmann terminou 15º (último) no Gran Premio dos Países Baixos de 1961, que é unha das únicas dúas carreiras na historia da F1 nas que non houbo retiradas. Deixou Porsche ao comezo da tempada de, sentíndose que como nado en Stuttgart, Non hai profeta na súa terra.
Abarth
Cos coches pequenos da marca italiana Herrmann pasou de 1962 a 1965 pilotando en carreiras menores e subidas a montaña. Só gañou claramente en eventos de competición menores, tales como en AVUS ou os 500 km Nürburgring. Os Abarths eran difíciles de vencer nas súas clases de 850cc a 1600cc. Sendo o único profesional nun equipo pequeno, Hermann aprendeu moito sobre probas e desenvolvemento, o que lle axudou máis tarde. Con todo, insatisfeito coa preparación do seu coche para a práctica de Schauinsland (1965), Hans marchou a casa para presenciar o nacemento do seu fillo, Dino. Ao final do ano saíu de Abarth para sempre para regresar cun fabricante máis preto da súa casa.
Porsche
miniatura|Porsche 917K 4.5L de Herrmann/Attwood, gañador das [[24 Horas de Le Mans de 1970]]
RT-2PM Topol
Conta con 3 etapas, e ten unha autonomía de 10.500 km.
Hans Herrmann
Porsche
En 1966 regresou a Porsche para competir no World Sportscar Championship, xa que Porsche comezou apostou en serio. Logo de varios finais no podio co pouco potente dous litros Porsche 906 e modelos posteriores, gañou as 24 horas de Daytona de 1968 cun 907 así como as 12 horas de Sebring novamente, agora xunto co suízo Jo Siffert. A vitoria total nos 1000 quilómetros Nürburgring eludíuno sempre, malia que Herrmann participou en cada unha destas carreiras en Nürburgring desde o seu inicio en 1953, e terminara segundo tres veces seguidas de 1968 a 1970, detrás dos compañeiros de equipo Jo Siffert e/ou Vic Elford.
RT-2PM Topol
Este mísil de combustible sólido, pode transportar dunha testa de guerra nuclear cunha carga de pago de entre 1 e 1,2 Tm.
Hans Herrmann
Porsche
Herrmann perdeu a vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1969 cun Porsche 908 por só 120 metros, pero foi el quen finalmente anotou a tan esperada primeira vitoria xeral nas 24 Horas de Le Mans para Porsche en 1970. Fichou por Porsche Salzburg, da familia Porsche, que participaba principalmente cos coches pintados de vermello e branco, as cores austríacas.
RT-2PM Topol
O seu desenvolvemento comezou a en 1977, en 1994 realizou probas de voo entre 1983 e 1987. Comezou o seu despregamento en 1985. En 1996 despregaran 360 unidades deste modelo. En 2006 300 seguen en servizo. Existen plans para seren substituídos polo SS-27.
Hans Herrmann
Retirada
Medio de broma, prometera á súa esposa antes da carreira de Le Mans que se retiraría en caso de lograr a vitoria. Presenciara accidentes mortais de colegas demasiadas veces, ex. antes do Gran Premio de Alemaña de 1969, cando morreu o seu compañeiro de equipo e veciño Gerhard Mitter. con 42 anos anunciou a súa retirada na televisión, logo de conducir o coche gañador nun desfile a través de Stuttgart da fábrica ao concello. Para cancelar o seu contrato con Porsche Salzburg, Herrmann tivo que recomendar como piloto substituto a Luise Piech.
RT-2PM Topol
Unha versión comercial está sendo desenvolvida (Start), como vehículo de lanzamento espacial.
Hans Herrmann
Retirada
Usando os seus contactos, Herrmann construíu unha exitosa empresa de subministracións automotrices. Foi secuestrado unha vez na década de 1990 e metido nun maleteiro durante moitas horas antes de escapar.
Herrmann permaneceu enganchado á comunidade do automobilismo logo da súa retirada, en demostracións de coches históricos nos acontecementos tales como a Solitude-Revival.
Galeazzo Alessi
miniatura|Basílica de Carignano feita por Galeazzo Alessi en [[Xénova]] Galeazzo Alessi, nado en Perugia en 1512 e finado o 30 de decembro de 1572, foi un arquitecto italiano.
Traxectoria
Discípulo de Giambattista Caporali, foi un estudoso entusiasta da arquitectura antiga, e o seu estilo recolleu os seus estudos.
Continúa a súa formación en Roma, onde entra en contacto con Miguelanxo, que o influirá notablemente. En Perugia realiza a igrexa de Santa Maria del Popolo (1547) e o pórtico de Sant’Angelo della Pace (1548). No ano establécese en Xénova invitado polo goberno da República para realizar as fortificacións do porto, ademais constrúe o Palazzo Cambiaso en 1565, Palazzo Lercari-Parodi en 1567, a igrexa de Santa Maria in Carignano (1549-1552) está fortemente inspirada no proxecto de Bramante para a basílica de San Pedro de Roma. A Villa Cambiaso (1548) e a Villa Pallavicino delle Peschiere (1560). Na mesma época traballa en Milán onde realiza o Palazzo Marino (1553-1558) hoxe casa do concello de Milán, a igrexa de Santa Barnaba (1561), a igrexa de San Vittore al Corpo e a fachada de Santa Maria presso San Celso. En Asís, fai o proxecto da igrexa de Santa Maria degli Angeli (1568), modificada en 1832.
Gardacostas de Galicia
O Servizo de Gardacostas de Galicia, tamén coñecido de modo extraoficial como Gardacostas de Galicia, é o organismo encargado de velar pola garda costeira, vixilancia pesqueira, busca e salvamento e protección do medio mariño nas augas da comunidade autónoma de Galicia, España. Depende directamente da Consellería do Mar por medio da Subdirección Xeral de Gardacostas.
A súa fundación coma corpo de gardacostas data do ano 2004, a raíz da promulgación da Lei 2/2004, de 21 de abril, pola que se crea o Servizo de Gardacostas de Galicia. O corpo de gardacostas naceu a partir de servizos que xa estaban a funcionar Galicia, como eran o Servizo de Vixilancia Pesqueira e o Servizo de Busca e Salvamento. No servizo traballan 239 persoas (incluído persoal colaborador doutras empresas), entre eles 112 axentes e conta con 2 helicópteros, 19 embarcacións, 60 vehículos e 3 camionetas.
Historia
Dende a promulgación do Estatuto de Autonomía de Galicia en 1981, a comunidade autónoma de Galicia dispón de exclusividade en competencias de materia de pesca en augas interiores, marisqueo e acuicultura, e de desenvolvemento e execución da lexislación española en materia de ordenación do sector pesqueiro.
En base a esas competencias, o Parlamento de Galicia aprobou a súa primeira normativa en materia pesqueira, a Lei 5/1985, de 11 de xuño, de sancións en materia pesqueira, marisqueira e de cultivos mariños. Esta normativa, quedaría posteriormente derogada pola Lei 6/1991, de 15 de maio, de infraccións en materia de protección de recursos marítimo-pesqueiros, que sentaría as bases para a creación do Servizo de Inspección e Vixilancia pesqueira.
O mesmo tempo, en abril do ano 1990, a Consellería de Pesca, creou o Servizo de Busca e Salvamento, co obxectivo de «mellorar a calidade de vida do pescador galego». A necesidade da creación dun servizo de busca e salvamento propio naceu a raíz dos numerosos accidentes marítimos nas costas de Galicia, e na falta dun servizo de salvamento a nivel estatal, xa que non sería ata dous anos máis tarde cando nacese a Sociedade de Salvamento e Seguridade Marítima. Este servizo constituíuse coma o primeiro deste tipo en España, e o segundo en Europa, sendo pioneiro no emprego de medios aéreos civís para as misións de salvamento.
Tras unha década dende a creación destes dous servizos, estimouse necesaria a creación dunha estrutura única, tendo en conta a nova situación socioeconómica do sector e do tráfico marítimo. En 2004 promulgouse a Lei 2/2004, de 21 de abril, pola que se crea o Servizo de Gardacostas de Galicia, que englobaba todas estas funcións. miniatura|IP-601 «Punta Roncadoira» en [[Celeiro, Viveiro|Celeiro.]] miniatura|IP-700 «Paio Gómez Chariño» en [[Vigo.]] miniatura|O «Sebastián de Ocampo» en [[Viveiro.]] miniatura|O buque «Irmáns García Nodal» en [[Vigo.]]
Unidades de intervención
Para a realización das súas tarefas, o Servizo de Gardacostas de Galicia dispón de distintos medios marítimos e aéreos. Dentro das unidades marítimas dispón dun total dun buque remolcador, o Sebastián de Ocampo, un buque de salvamento e inspección marítima, o Irmáns García Nodal, e varias embarcacións de patrulla. As unidades aéreas están formadas por dous helicópteros Sikorsky S-76, mais un terceiro helicóptero para cubrir as paradas de mantemento.
Unidades marítimas
miniatura|[[Sikorsky S-76 Pesca 1 en Vigo.]] miniatura|Pesca 2 en [[Viveiro.]] miniatura|[[Eurocopter Dauphin en Viveiro.]]
Unidades aéreas
Os medios aéreos do Servizo de Gardacostas de Galicia son dous helicópteros coñecidos como «Pescas», máis un empregado para coberturas de mantemento. Son as sequintes aeronaves:
Tamén, con anterioridade, outros modelos de helicópteros foron empregados coma medios aéreos do Servizo de Gardacostas de Galicia coma «Pescas»:
Sendeiro das bágoas
miniatura|250px|dereita|Sinal do sendeiro das bágoas. miniatura|300px|Mapa e ruta dos tralados.
O Sendeiro das bágoas (en Trail of Tears, e en ᎨᏥᎧᎲᏓ ᎠᏁᎬᎢ) é o nome co que se coñece a unha serie de traslados masivos forzados das nacións nativas americanas nos Estados Unidos de América segundo a Lei de Traslado Forzoso dos Indios de 1830 (Indian Removal Act). Entre os trasladados cóntanse ás nacións de cherokee, muskogee, seminole, chickasaw e choctaw, os cales escolleron non ser asimilados pola sociedade estadounidense. Por mor disto, foron trasladados dende as súas terras ancestrais do sueste do país a unha área ó oeste do río Mississippi que foi designada como territorio indio. Os nativos americanos que elixiron ficar e seren asimilados recibiron a cidadanía estadounidense. A expresión "Sendeiro das bágoas" orixinouse a partir dunha representación da desaparición da nación choctaw en 1831.
Moitos nativos americanos sufriron enfermidades e fame mentres viaxaban pola ruta cara os seus destinos, e cálculase a morte de entre 2.000 e 6.000 cherokees dos 16.543 que foron desprazados.
Donnie McGrath
Traxectoria profesional
O 13 de agosto de 2015, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
PO-532
A PO-532 é unha estrada autonómica que une as poboacións de Pontevedra e Ponte Caldelas. Ten 14,3 quilómetros de longo. É un tramo da antiga C-531 que unía Xinzo de Limia con Vilagarcía de Arousa.
Percorrido
Sae da rotonda onde remata a N-541, na Avenida Loureiro Crespo de Pontevedra. No seu comezo pasa pola rúa de San Amaro, e en Marcón e Mourente pasa pola rúa de Moldes. No lugar da Ermida crúzase coa PO-542 que vai desde Bora até o nó do Pino.
Xa no concello de Ponte Caldelas, no lugar da Reigosa, está o desvío á dereita cara ao polígono industrial do Campiño, pola PO-0004. Pouco despois, tamén a man dereita, pode collerse a estrada PO-0206 cara a Xustáns. Logo de atravesar Vilarchán, Santana, Buchabade, Tourón e Cuñas, chégase a Ponte Caldelas.
Anna Nicole Smith
Anna Nicole Smith, nada como Victoria Lynn Hogan en Houston (Texas) o 28 de novembro de 1967 e finada en Hollywood (Florida) o 8 de febreiro de 2007, foi unha modelo, actriz e personaxe televisiva estadounidense. Smith obtivo popularidade por primeira vez na revista Playboy, que lle outorgou o título de Playmate do Ano en 1993. Traballou como modelo para compañías dcomo Guess, H&M, Heatherette e Lane Bryant.
Smith abandonou o instituto aos catorce anos en 1982 e casou en 1985. O seu segundo matrimonio enormemente publicitado en 1994 co milmillonario de 89 anos J. Howard Marshall provocou especulacións sobre se casara co octoxenario polos seus cartos, o que ela negou. Trala morte de Marshall, Smith comezou unha batalla legal sobre a fortuna. Os procesos chegaron ao Tribunal Supremo: Marshall v. Marshall sobre unha cuestión de xurisdición federal e Stern v. Marshall sobre unha cuestión da autoridade do tribunal de bancarrotas.
Smith faleceu en 2007 nun cuarto de hotel de Florida como consecuencia dunha sobredose de drogas prescritas. Nos meses anteriores ao seu pasamento, Smith foi de novo o centro de atención dos medios pola morte do seu fillo Daniel, e pola paternidade e batalla pola custodia da súa filla acabada de nacer, Dannielynn Birkhead.
Infancia e mocidade
Anna Nicole Smith naceu en Mexia, un suburbio de Houston a 127 km ao sur de Dallas, e foi abandonada polo seu pai cando era unha nena. A súa nai volveu casar. O seu padrasto foi a prisión pola violación da súa cuñada de entón dez anos. Smith dixo máis adiante sobre a súa nai que ademais de azoutas permitiu que o seu padrasto e o seu irmán abusasen dela e da súa irmá. O seu irmán rematou en prisión por violación dunha muller máis vella. Criada pola súa nai e a súa tía, Anna Nicole adoitaba dicir que cando crecese quería ser «a nova Marilyn Monroe».
Mentres traballa no Jim's Krispy Fried Chicken de Mexia, Smith coñeceu a Billy Wayne Smith, cociñeiro do restaurante, e casaron o 4 de abril de 1985, con dezasete anos. Deu a luz o seu primeiro fillo, Daniel Wayne Smith, o 22 de xaneiro de 1986. O matrimonio durou tres anos e ela exerceu de nai solteira.
Con 20 anos comezou a traballar en lugares onde cobraba un soldo baixo e exercía de bailarina exótica baixo pseudónimos como Nikki, Robin e Anna Nicole. Cando actuaba nun club de Houston en outubro de 1991, Smith coñecu ao magnate do petróleo de 86 anos J. Howard Marshall. Durante os dous anos de relación, Marshall fixo regalos caros a Smith e pediulle matrimonio en varias ocasións.
Carreira como modelo e Playboy
Con 25 anos, foi playmate de marzo de 1992 baixo o nome Vicky Smith. Grazas á aparición na revista converteuse nunha das figuras máis irresistibles dos Estados Unidos. Guess escolleuna como sucesora de Claudia Schiffer como imaxe da súa campaña publicitaria. En maio dese mesmo ano, volveu protagonizar a portada de Playboy e un ano máis tarde foi escollida playmate do ano e pasou a ser coñecida como Anna Nicole Smith. Ademais, apareceu nalgúns filmes.
O 27 de xuño de 1994, Smith e Marshall casaron en Houston, provocando rumores de que casara con el polos seus cartos. Smith nunca viviu con Marshall, nunca tivo relacións con el e non o bicou nos beizos máis de dez veces. Mantivo que ela amaba a Marshall e que a idade non lle importaba. O 4 de agosto de 1995, trece meses despois da voda con Smith, Marshall faleceu en Houston aos noventa anos.
Últimos meses
Nos últimos meses da súa vida, a actriz viviu dous momentos moi impactantes: deu a luz a Dannielynn Birkhead o 7 de setembro de 2006 no Doctors Hospital de Nassau (Bahamas) e catro días máis tarde apareceu morto o seu fillo Daniel, que nese momento tiña vinte anos, nun dos cuartos do hospital onde nacera a súa irmá máis nova. A segunda autopsia, que lle realizou o forense contratado pola actriz Cyril Wecht, revelou que o mozo falecera por unha combinación letal de medicamentos: Daniel tomaba metadona, Zoloft e Lexapro.
Morte
O 8 de febreiro de 2007, Anna Nicole Smith faleceu tras perder o coñecemento mentres estaba hospedada no hotel-casino Seminole Hard Rock Cafe, en Fort Lauderdale.
A autopsia revelou que a modelo afogou no seu propio vómito, despois de desmaiarse por inxerir unha sobredose de metadona. Nunha conferencia de prensa, o médico forense Joshua Perper explicou que Smith falecera a consecuencia da inxestión de fármacos baixo receita médica e que o seu pasamento fora "accidental", sen que houbese indicios sospeitosos doutra causa. Perper, que practicou a autopsia ao cadáver de Smith, indicou que se detectou o rastro de "numerosos medicamentos no sistema" da modelo, mais ningún "ilegal", polo que o seu deceso se atribúe á interacción de "múltiples" fármacos e unha "infección". Smith inxerira medicamentos antidepresivos e contra a ansiedade, así como pílulas para adelgazar, metadona e inxectáranse hormonas para o crecemento e vitamina B-12 nunha das súas coxas. Antes do seu pasamento, proseguiu o médico forense, a modelo tomara antibióticos para combater unha gripe, así como unha substancia denominada cloralhidrato, empregada para durmir, un cóctel que lle causou unha "intoxicación" fatal. Pola súa banda, Charlie Tiger, xefe de policía, sinalou que non se detectaron "elementos criminais" nin nada "ilegal" no deceso de Anna Nicole Smith.
O 18 de febreiro de 2007, o cadáver de Anna Nicole Smith foi embalsamado tras ser emitida unha orde xudicial que permitía ese procedemento. Segundo Joshua Perper, forense do condado de Broward, dous embalsamadores remataron o seu labor ao mediodía do sábado 17 de febreiro, prometendo non falar nin escribir respecto ao corpo de Anna, nin tampouco que o fotografasen ou o debuxasen.
David Steadman
Investigacións
Fixo investigacións en máis de 45 países, incluíndo 150 illas diferentes do océano Pacífico e do mar Caribe. É o autor de 205 publicacións científicas, incluíndo Extinction and Biogeography of Tropical Pacific Birds, publicada por University of Chicago Press en 2006. As súas investigacións actuais inclúen proxectos en Florida, Bahamas, Turks e Caicos, Guïana e o Perú.
Anna Nicole Smith
Morte
A súa familia pretendía cumprir o último desexo de Anna, ser sepultada no cemiterio Westwood Memorial Park xunto ao seu máximo ídolo, Marilyn Monroe. Porén, o avogado Howarde K. Stern, parella de Smith, gañou a disputa legal que sostiña coa nai de Smith, Virgie Arthur, para resolver onde sería sepultada. O corpo de Anna sería enterrado nas Bahamas, xunto á tumba do seu fillo Daniel. O funeral programouse para o 27 de febreiro de 2007, mais Arthur logrou presentar un recurso de emerxencia co obxectivo de evitar que a súa filla fose sepultada en devandito lugar.