cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stephen Crane
Escándalo
Ós 24 anos de idade Crane viuse involucrado nun caso de moita sona relacionado cunha suposta prostituta chamada Dora Clark. O 16 de setembro de 1896 ás 2 da mañá, acompañou a dúas rapazas de coro e a Clark dende Nova York City's Broadway Garden, un popular "balneario" onde se entrevistara coas mulleres para unha serie que estaba a escribir. Tras deixar a unha delas no tranvía, un policía de paisano chamado Charles Becker arrestou ás outras dúas por prostitución, ameazando a Crane con arrestalo a el tamén se tentaba interferir. Unha das mulleres foi posta en liberdade tras confirmar Crane a afirmación de que era a súa muller, pero Clark foi acusada e levada a comisaría. En contra da suxestión do sarxento de policía, Crane fixo unha declaración confirmando a inocencia de Dora Clark, afirmando: "Só sei que mentres estivo comigo actuou de forma respectable, e que a acusación do policía é falsa". Clark quedou en liberdade en base a este testemuño. Os medios apropiáronse da historia, e as novas espalláronse ata Filadelfia e Boston, cos xornais enfocándose na coraxe amosada por Crane. A historia de Stephen Crane, como se chegou a coñecer, pasou en pouco tempo a ser unha fonte de escarnio. O Chicago Dispatch de forma particular burlouse del nun artigo: "Stephen Crane queda respectuosamente informado que a asociación con mulleres de vida alegre non é necesariamente unha 'Red Badge of Courage' (Insignia Vermella ó Coraxe)".
Un par de semanas tralo seu xuízo, Clark acusou de falso arresto a Becker. Ó día seguinte o oficial atacou fisicamente a Clark en presenza de testemuñas por acusalo. Crane, que marchara unha tempada a Filadelfia para escapar da presión pública, volveu a Nova York para testemuñar no xuízo de Becker malia que o entón Comisionado de Policía e coñecido de Crane, Theodore Roosevelt, recomendáralle non facelo. Nese momento a defensa puxo o seu obxectivo en Crane. A policía rexistrou o seu apartamento e entrevistou a varios dos seus coñecidos, procurando probas incriminantes para reducir o efecto do seu testemuño. Levaron a cabo unha investigación cruzada vigorosa para procurar dar a imaxe de que Crane era un home de moralidade dubidosa. A acusación probou que adoitaba frecuentar bordeis, pero el afirmou que isto era simplemente por motivos de investigación. Trala fin do xuízo o 16 de outubro Becker quedou en liberdade sen cargos, mentres que a reputación de Crane quedou arruinada.
Cora Taylor e o naufraxio do Commodore
miniatura|esquerda|[[SS Commodore|SS Commodore]] Tras aceptar un pago de 700 dólares en ouro español por parte de Bacheller-Johnson para traballar coma correspondente de guerra en Cuba pola inminencia da guerra hispano-estadounidense, Crane, que naquel entón contaba con 25 anos de idade, deixou Nova York o 27 de novembro de 1896 nun tren en dirección a Jacksonville, Florida. Ó chegar a Jacksonville rexistrouse no Hotel St. James baixo o alias de Samuel Carleton para manter o anonimato mentres procuraba unha pasaxe a Cuba. Mentres esperaba por un transporte, visitou a cidade e os bordeis locais. Ós poucos días coñeceu a Cora Taylor, de 31 anos, propietaria do céntrico prostíbulo Hotel de Dream. Proveniente dunha familia respectable de Boston, Taylor (de nome legal Cora Ethel Stewart) xa estivera casada en dúas ocasións; o seu primeiro marido, Vinton Murphy, divorciouse dela aducindo adulterio. En 1889 Cora casara de novo co capitán británico Donald William Stewart, ó que deixou en 1892 por outro home, aínda que legalmente aínda estaba casada. Cando Crane chegou á Jacksonville Taylor xa levaba alí uns dous anos. Levaba un estilo de vida bohemio, rexentaba un negocio e era unha figura coñecida e respectada localmente. Os dous pasaron bastante tempo xuntos mentres Crane agardaba polo transporte. Finalmente conseguiu o permiso para partir cara ó porto cubano de Cienfuegos o día de Noitevella, a bordo do SS Commodore.
O navío partiu de Jacksonville cuns 27 ou 28 homes a bordo e unha carga de subministracións e munición para ós rebeldes cubanos. No río St. Johns e a uns 3 km de Jacksonville, o Commodore golpeou un banco de area no medio dunha densa néboa e sufriu danos no seu casco. Malia que foi arrastrado fóra do banco de area ó día seguinte, volveu encallar de novo en Mayport, sufrindo danos de novo. Esa mesma noite abriuse unha brecha na sala de máquinas e as bombas de auga non funcionaron, o que provocou que o buque quedase á deriva a uns 26 km da enseada Mosquito. Segundo o barco ía enchéndose de auga, Crane describiu a sala de máquinas coma "unha escena sacada da cociña do hades." A tripulación baixou os botes salvavidas do Commodore a primeiras horas da mañá do 2 de xaneiro de 1897, e o navío afundiuse finalmente ás 7 da mañá. Crane foi un dos últimos en deixar o barco, nun bote duns 3 m. Nesta experiencia, que contou no relato curto "The Open Boat", Crane e outros tres homes (incluíndo o capitán do barco) loitaron fronte á costa de Florida durante un día e medio ata que tentaron levar o bote ata Daytona Beach. O pequeno bote deuse a volta por mor das ondas, forzando os catro homes exhaustos a nadar ata a beira da praia, e un deles faleceu no intento. Crane perdera o ouro recibido pola viaxe, polo que contactou a Cora Taylor pedíndolle axuda. Cora viaxou ata Daytona e volveu a Jacksonville con Crane ó día seguinte, catro días despois da súa partida no Commodore. Este desastre saíu nas portadas de varios xornais por todo o país. Os rumores de que o navío sufrira unha sabotaxe comezaron a circular de forma abondosa, pero nunca chegaron a probarse. Retratado de forma favorable e heroica na prensa, Crane saíu desta experiencia coa súa reputación moi mellorada, senón recuperada por completo, tralos ataques recibidos polo asunto de Dora Clark.
Guerra greco-turca
Crane marchou de Jacksonville o 11 de xaneiro de 1987 cara a Nova York, onde solicitou un pasaporte para Cuba, México e as Indias Occidentais. Pasando unhas tres semanas en Nova York, completou "The Open Boat" e visitou de forma periódica Port Jervis para ver os seus familiares. Porén, para entón xa se formaran bloqueos ó longo da costa de Florida por mor do aumento das tensións con España, polo que Crane non conseguiu atopar un transporte que o levase a Cuba, e vendeulle "The Open Boat" a Scribner's por 300 dólares a comezos de marzo. Determinado a traballar coma correspondente de guerra, Crane asinou co New York Journal de William Randolph Hearst para cubrir o inminente conflito greco-turco. Convenceu o xornal para que enviase a Cora, que vendera o Hotel de Dream, canda el na súa viaxe, converténdose nunha das primeiras mulleres correspondentes de guerra.
Guerra hispano-estadounidense
Tras pasar uns días en Limpsfield, Surrey, Crane e Taylor asentáronse en Ravensbrook, unha casa de ladrillo en Oxted. Referíndose a si mesmos coma o Señor e a Señora Crane, a parella viviu abertamente en Inglaterra, aínda que Crane agochou a relación ós seus amigos e familiares nos Estados Unidos. Admirado en Inglaterra, Crane sentíase atacado no seu país de orixe, do que escribiu: "Parece que hai tantos en América que queren matarme, soterrarme e esquecerme simplemente por crueldade e envexa e a miña falta de mérito". O seu can Velestino enfermou e faleceu pouco tempo despois da súa chegada a Inglaterra, o 1 de agosto de 1987. Crane, que tiña grande aprecio polos cans, escribiulle unha carta emotiva a un amigo unha hora despois do pasamento do can, afirmando: "Durante once días loitamos coa morte por el, pensando en nada máis que a súa vida". A zona de Limpsfield-Oxted era fogar para membros da Sociedade Fabiana, e unha zona frecuentada por escritores coma Edmund Gosse, Ford Madox Ford e Edward Garnett. Ademais destes Crane coñeceu tamén ó novelista de orixe polaca Joseph Conrad en outubro de 1897, co que mantivo o que o propio Crane cualificou de "acolledora amizade sen fin".
Aínda que Crane sentíase seguro entre iguais, as fortes críticas negativas da súa recentemente publicada novela The Third Violet estaban minguando a súa reputación literaria. A crítica cebouse tamén coas súas cartas de guerra, cualificándoas de egocéntricas. Malia que para entón The Red Badge of Courage levaba catorce edicións nos Estados Unidos e seis en Inglaterra, Crane estaba quedándose sen cartos. Para sobrevivir financeiramente, traballou a un ritmo moi acelerado, escribindo de forma prolífica para ámbolos dous mercados. Escribiu historias nunha rápida sucesión, entre elas O monstro, "The Bride Comes to Yellow Sky", "Death and the Child" e "The Blue Hotel". Tamén comezou a asignar un prezo as súas novas obras de ficción, esperando que por exemplo "The Bride" lle reportase uns 175 dólares.
A finais de 1897 a súa crise financeira empeorou. Amy Leslie, xornalista de Chicago e antiga amante de Crane, demandouno por uns 550 dólares. O New York Times informou que Leslie déralle 800 dólares en novembro de 1896 pero que el só lle devolvera un cuarto desa cantidade. En febreiro foi chamado a declarar para responder a afirmación de Leslie, e aparentemente chegaron a un acordo sen ter que ir a xuízo, xa que non existe rexistro do mesmo. Mentres tanto, Crane sentíase "cargado de problemas" e "contra a parede" polos gastos. Confioulle ó seu axente que tiña unha débeda de 2 000 dólares pero que conseguiría "vencela" con máis produción literaria.
Pouco despois de que o USS Maine estoupara no porto da Habana o 15 de febreiro de 1898, baixo circunstancias sospeitosas, Blackwood's Magazine ofreceulle un adianto de 60 libras para que escribise unha serie de artigos "dende a zona de guerra en caso de que estalase a guerra" entre os Estados Unidos e España. A súa saúde estaba empeorando, e comezaban a ser aparentes os sinais dunha tuberculose, que podería ter contraído xa na súa infancia. Case sen ingresos das súas historias rematadas, aceptou o traballo e partiu cara Nova York. Crane solicitou un pasaporte e marchou a Key West dous días antes de que o Congreso declarase a guerra a España.
A comezos de xuño foi testemuña do establecemento dunha base estadounidense en Cuba cando os Marines capturaron a baía de Guantánamo. Trasladouse canda eles ata a beira do mar, planeando "conseguir impresións e escribilas segundo se movía o espírito", e rememoraría posteriormente "esta prolongada traxedia da noite" no relato de guerra "Marines Signaling Under Fire at Guantanamo". Trala demostrar unha disposición ó servizo en batalla en Cuzco levando mensaxes ós comandantes de compañía, Crane foi encomendado de forma oficial pola súa "axuda material durante a acción". A primeiros de xullo Crane foi enviado de volta ós Estados Unidos para recibir tratamento médico por mor dunha alta febre. Inicialmente diagnosticóuselle febre amarela, e posteriormente malaria. Pasou varias semanas descansando nun hotel de Old Point Comfort en Virxinia. Malia que enviara máis de vinte artigos nos tres meses que estivera cubrindo a guerra, o director comercial do World considerou que o xornal non recibira un traballo suficiente para o que lle pagaran e despediuno. Como represalia Crane asinou un contrato co New York Journal, desexando volver a Cuba. Viaxou primeiro ata Porto Rico e dende alí ata A Habana. En setembro comezaron a circular rumores de que Crane, que estaba a traballar de forma anónima, estaba ou ben morto ou desaparecido. Enviaba artigos e relatos de forma esporádica, escribindo sobre o ambiente na Habana, as atestadas beirarrúas da cidade e outros temas, pero ó pouco tempo viuse de novo nunha precaria situación financeira. Pola súa banda Taylor, que quedara soa en Inglaterra, tamén pasaba dificultades económicas, e a súa preocupación pola situación de Crane ía en aumento, xa que non mantiveron unha comunicación directa ata finais dese ano. Finalmente Crane partiu da Habana e chegou a Inglaterra o 11 de xaneiro de 1899, e reuniuse con Cora o 17 dese mesmo mes.
Morte
miniatura|Tumba de Crane en [[Evergreen Cemetery, Hillside|Evergreen Cemetery]] A parella levaba un ano sen pagar o alugamento de Ravensbrook, e tralo seu retorno á Inglaterra Crane contratou a un avogado para actuar como garante das súas débedas, trasladándose xunto a Cora a Brede Place, un palacete en Sussex datado do século XIV sen electricidade nin tubaxe que lles ofreceron uns amigos a cambio dun modesto alugueiro. A mudanza semellou darlle esperanzas a Crane, mais os seus problemas económicos non cesaron. Decidindo que non podía seguir permitíndose escribir para publicacións americanas, pasou a concentrarse nas publicacións inglesas.
En decembro a parella organizou unha elaborada festa de Nadal en Brede, á que asistiron Conrad, Henry James, H. G. Wells e outros amigos da parella e que durou varios días. O 29 de decembro Crane sufriu unha hemorraxia pulmonar severa. En xaneiro de 1900 conseguira recuperarse o suficiente como para traballar nunha nova novela, The O'Ruddy, completando 25 dos 33 capítulos planeados. Tiña plans de viaxar coma correspondente a Xibraltar para escribir bosquexos de Santa Helena, lugar dunha prisión Boer, pero a finais de marzo e comezos de abril sufriu dúas novas hemorraxias. Taylor ocupouse de gran parte da correspondencia de Crane neste tempo, escribíndolle a varios amigos na procura de axuda financeira. A parella tiña planeado viaxar ó continente, pero Conrad, nunha última visita a Crane, afirmou que a súa "esgotada cara era suficiente para dicirme que era a máis desoladora de tódalas esperanzas".
O 28 de maio a parella chegou a Badenweiler, Alemaña, a un centro de saúde no bordo da Selva Negra. Malia a súa pobre condición de saúde, Crane continuou ditando episodios fragmentados para completar The O'Ruddy. Finalmente faleceu o 5 de xuño de 1900, á idade de 28 anos. No seu testamento deixoulle todo o que tiña a Taylor, quen levou o seu corpo ata Nova Jersey, onde foi soterrado no Evergreen Cemetery.
Estilo e técnica
A ficción de Stephen Crane categorízase tipicamente como representativa do naturalismo, do realismo americano, do impresionismo ou dunha mestura dos tres. Por exemplo, o crítico Sergio Perosa escribiu no seu ensaio "Stephen Crane fra naturalismo e impressionismo" que a súa obra presenta unha simbiose de ideais naturalistas e métodos impresionistas. Cando lle preguntaron en 1896 se escribiría ou nun unha autobiografía, Crane respondeu: "Non me atrevo a dicir que son honesto. Unicamente digo que son case tan honesto como o permite unha débil maquinaria mental". As semellanzas entre as técnicas estilísticas da escrita de Crane e a pintura impresionista —incluíndo o uso da cor e o chiaroscuro— adoitan citarse para apoiar a teoría de que Crane non só era un impresionista pero que tamén estivo influenciado por ese movemento. H. G. Wells remarcou "a grande influencia do estudio de artista" na obra de Crane, citando unha pasaxe de The Red Badge of Courage coma exemplo:
Malia non existir evidencia directa de que Crane formulase unha teoría precisa do seu traballo, rexeitou de forma vehemente a sentimentalidade, afirmando que "unha historia debería ser lóxica na súa acción e fiel ó personaxe... a verdade da vida mesma foi a única proba, os máis grandes artistas foron os máis sinxelos, e sinxelos porque foron verdadeiros"." O poeta e biógrafo John Berryman suxeriu que houbo tres variacións básicas, ou "normas", do estilo narrativo de Crane. A primeira, "flexible, lixeira, abrupta e nerviosa", exemplificada en The Red Badge of Courage, mentres que a segunda, "maxestade elástica", relacionaríase a "The Open Boat" e a terceira, "moito máis pechada, circunstancial e normal no sentimento e sintaxe", a obras posteriores coma O monstro. Porén, a obra de Crane non se pode determinar por estilo soamente seguindo unha cronoloxía, xa que a súa ficción non só non ten lugar nunha rexión particular de personaxes semellantes, senón que tamén varía dende o ton serio á escrita informativa e á ficción lixeira. Considérase que a súa escrita, tanto de ficción coma de non ficción, motívase de forma consistente pola inmediatez e ó mesmo tempo é concentrada, vívida e intensa. As súas novelas e relatos curtos conteñen características poéticas coma prosa taquigráfica, suxestionabilidade, cambios de perspectiva e elipses entre frases e dentro delas. Da mesma forma, a omisión xoga un gran papel na súa obra, xa que os nomes dos seus protagonistas non adoitan usarse e en ocasións non se nomean en absoluto.
Os primeiros revisores da súa obra adoitaron criticalo pola frecuente incorporación da linguaxe coloquial nos diálogos, imitando os acentos rexionais dos seus personaxes cunha estilización coloquial. Isto é máis aparente na súa primeira novela, na que Crane ignorou o tratamento romántico e sentimental da ficción de suburbios. No seu lugar concentrouse na crueldade e aspectos sórdidos da pobreza, expresados por medio da insolencia do cru dialecto e obscenidades do Bowery, que utilizou de forma profusa.
Ulpiano
miniatura|Ulpiano (estatua no [[Palacio de Xustiza de Bruxelas).]] Domicio Ulpiano (en latín, Domitius Ulpianus), nado en Tiro? no 170? e finado en Roma no 228 ou no 224, foi un xurista romano de orixe fenicia, magister libellorum e prefecto do pretorio do emperador Alexandre Severo.
Stephen Crane
Temas principais
A obra de Crane adoita encamiñarse temáticamente a partir de preocupacións naturalistas e realistas, incluíndo ideais contra realidades, crises espirituais e medo. Para Thomas Gullason, estas temáticas tórnanse particularmente evidentes nas súas primeiras tres novelas, Maggie: A Girl of the Streets, The Red Badge of Courage e George's Mother. Os tres personaxes principais destas procuran unha forma de conseguir facer realidade os seus soños, pero finalmente sofren de crises de identidade. A Crane fascináballe a guerra e a morte, así coma o lume, a desfiguración, o medo e a valentía, cuestións todas elas que lle inspiraron para escribir moitas obras baseadas neses conceptos. En The Red Badge of Courage o personaxe protagonista desexa as heroicidades da batalla pero finalmente témea, demostrando a dicotomía da valentía e da covardía, experimentando a ameaza da morte, da miseria e a perda propia.
Ulpiano
Traxectoria
A época do nacemento de Ulpiano é descoñecida, aínda que adoita situarse en torno ao ano 170, en Fenicia. Pertencía a unha das familias máis importante do grupo dos équites na provincia romana de Siria. O período da súa actividade literaria desenvolveuna entre 211 e 222, particularmente durante o goberno do emperador Caracalla (211-217).
Stephen Crane
Temas principais
O illamento extremo da sociedade e da comunidade tamén é aparente na súa obra. Segundo Robert Shulman, durante as escenas de batalla máis intensas de The Red Badge of Courage, a historia céntrase principalmente "nas respostas internas da falta de consciencia propia dos outros". En "The Open Boat", "An Experiment in Misery" e outras historias Crane utiliza a luz, o movemento e a cor para expresar graos de incerteza epistemolóxica. De forma semellante a outros escritores naturalistas, Crane fai un escrutinio da posición do home, illado non só da sociedade senón tamén de Deus e da natureza. Para Maurice Bassan, "The Open Boat", por exemplo, distánciase do optimismo romántico e da afirmación do lugar do home no mundo concentrándose no illamento dos personaxes.
Programa de televisión
Un programa é un conxunto de emisións periódicas transmitidas por televisión ou radio, agrupadas baixo un título ou cabeceira común, nas que a modo de bloque inclúese a maior parte dos contidos audiovisuais que se ofrecen nunha cadea. No ámbito profesional, non son considerados programas os bloques de contidos dedicados ás autopromocións, á continuidade e á publicidade convencional. Os programas televisivos serven para entreter, informar, entre outras finalidades.
Ulpiano
Traxectoria
A súa carreira pública foi paralela á do seu rival Paulo. Foi asesor do seu mestre Papiniano, cando este desempeñou a prefectura do pretorio e, ademais, el mesmo exerceu como praefectus praetorii de Alexandre Severo.
Programa de televisión
Un último uso é o que se emprega na propia xerga dos medios. Os profesionais do medio utilizan este vocábulo para describir o contido que non é informativo, deportivo nin de ficción. Segundo esta acepción, unha serie, unha película, un partido de fútbol ou un telexornal non serían un programa, termo que quedaría reservado ás restantes liñas de programación (concursos, magazines, reality shows, late shows etc.), ás que tamén se coñece co nome xenérico de ent variedades. Tal distinción obedece á forma en que a maioría das cadeas organizan as súas distintas áreas de produción e outras fontes de televisión.
Stephen Crane
Temas principais
miniatura|upright|Fotografía de Crane, c. 1986 Os seus coetáneos cualificaron a Stephen Crane de realista, naturalista, impresionista, simbolista, expresionista e ironista. Tralo seu pasamento os críticos lérono coma nihilista, existencialista, neorromántico, sentimentalista, protomodernista, puntillista, visionista, imaxista e, segundo Sorrentino, "naturalista sombrío". Segundo Anthony Splendora, o editor de varias obras de Crane, Daniel Hoffman, cualificouno a mediados de século coma un "prediscípulo do Novo Criticismo", e a finais coma "un heroe proto-deconstrucionista anti-artista" que "saltou o modernismo, aterrando en terreo posmodernista". Pola súa banda, Sergio Perosa escribiu: “O crítico vaga por un labirinto de posibilidades, que cada novo xiro tomado pola ficción de Crane semella explotar ou negar”.
Programa de televisión
Xéneros de programas
En función do contido emitido, un programa pode clasificarse en distintos xéneros e estar conectados en cadeas de xéneros. A continuación destácanse algúns deles:
Ulpiano
Traxectoria
Tras o homicidio de Papiniano, en 212 e a persecución contra os simpatizantes de Xeta, decidiu retirarse á vida privada, época na cal redactou a maior parte das súas obras xurídicas, dedicándose especialmente a compor comentarios dogmáticos complexos e monografías de divulgación.
Stephen Crane
Temas principais
Para Anthony Splendora, un feito innegable sobre a obra de Crane é que "a morte perségueo, coma un ameazante eclipse ensombrece os mellores esforzos, cada un deles incluíndo final sinalado dun personaxe principal". Splendora elaborou que alegoricamente, "The Blue Hotel," para el no pináculo do formato de historia curta, podería ser incluso unha "autotanatografía", a exteriorización ou obxectificación intencional do autor, neste caso co propósito de purga, da súa propia morte inminente. Tamén indicou que a personaxe desa historia pode tomarse, seguindo a teoría psicanalítica, coma un substituto, unha vítima de sacrificio para ser purgada de forma ritual.
Transcendendo esta "escura circunstancia de composición", Crane tiña un obxectivo e impulso particular na súa creación: máis aló das tautoloxías de que toda arte é alteridade e ata certo punto formal mimese, Crane procurou e atopou "unha forma de catarse" na escrita. Esta visión ten en conta a súa unicidade, especialmente operativa por medio do seu "desgusto" notorio coa relixión e crenzas da súa familia. O seu libro favorito, por exemplo, era Life on the Mississippi de Mark Twain, no que só se menciona en dúas ocasións a Deus, unha nunha ironía e outra nun engano. Ademais de desafiar especificamente a Deus, incluso os seus personaxes máis esperanzados, coma por exemplo os sobreviventes de "Open Boat", non mencionan ningunha deidade, especificando tan só unha "natureza indiferente". O seu antiteísmo evidénciase na súa caracterización da raza humana coma "piollos agarrándose a unha lámpada perdida no espazo". Segundo Splendora, é posible que Crane utilizase o espazo físico formal da relixión, dispoñible grazas á "Morte de Deus", coma un contorno para a súa arte.
Ulpiano
Traxectoria
O seu programa, que buscaba reducir os privilexios concedidos por Heliógabalo á Garda Pretoriana, co fin de aumentar o control sobre o elemento militar, provocou a inimizade con esta e un intento de homicidio. Finalmente, foi asasinado no palacio no curso dunha revolta entre os soldados e a multitude, probablemente en 228, aínda que d'Ors afirma que foi no 224.
Obras
Entre as súas obras destacan os comentarios ad Sabinum (sobre ius civile) en 51 libros, ad Edictum (sobre o edicto do pretor) en 81 libros (máis 2 libros ad edictum aedilium curulium como apéndice).
Stephen Crane
Novelas
miniatura|left|upright|Crane en 1899 Escrita trinta anos trala fin da guerra civil e antes de que Crane tivese ningunha experiencia de batalla, The Red Badge of Courage foi innovadora tanto estilisticamente coma psicoloxicamente. Descrita habitualmente coma unha novela de guerra, céntrase menos na propia batalla e máis na psique do personaxe principal e nas súas reaccións e respostas na guerra. Crese que Crane baseou a batalla ficticia da novela na batalla de Chancellorsville, e que puido ter entrevistado a veteranos do 124ª Rexemento de Infantería Voluntario de Nova York, coñecido coma os "Orange Blossoms", en Port Jervis. Contada dende un punto de vista limitado en terceira persoa, reflicte a experiencia militar de Henry Fleming, un mozo soldado que foxe do combate. The Red Badge of Courage é notable polas súas vívidas descricións e a súa prosa de boa cadencia, elementos que axudan a crear suspense dentro da historia. De forma semellante, ó substituír os nomes dos personaxes por epítetos ("a xuventude", "o soldado farrapeiro"), Crane introduce unha calidade alegórica na súa obra, conseguindo que os personaxes apunten a unha característica específica do ser humano. Ó igual que a súa primeira novela, The Red Badge of Courage ten un ton profundamente irónico que incrementa a súa severidade segundo avanza a novela. O propio título da obra é irónico: Henry desexa "que el tamén recibise unha ferida, unha insignia vermella de coraxe", facéndose eco do desexo de recibir unha ferida de guerra. Porén, a ferida que recibe (da culata dun rifle dun soldado da Unión que foxe) non é unha insignia de valentía, senón de vergoña.
Ulpiano
Obras
Así mesmo escribiu diversos textos sobre as atribucións de maxistrados e funcionarios imperiais, entre outros, 19 libros de officio proconsulis, 3 libros de officio consulis e varios textos nun único libro (libri singulares) sobre o oficio do quaestor, do praefectus urbis e do praefectus vigilum. Ademais, redactou 2 libros de Responsa (comentarios sobre casos reais), 10 de Disputationes, 7 de Regulae (sobre regras) e unhas Institutiones en 2 libros.
Das súas obras consérvanse só algunhas pasaxes incluídas no Dixesto e en certas coleccións privadas e oficiais, entre outros: os Fragmenta iuris Romani Vaticana conservado nun códice do século IV da Biblioteca do Vaticano, descuberto en 1820 polo Cardeal Aneglo Mai; un papiro da Biblioteca de Viena descuberto por Endlicher en 1835, con fragmentos do primeiro libro das Institutiones; e un pergamiño da Biblioteca de Estrasburgo, con pasaxes da Disputationes.
Stephen Crane
Novelas
A novela expresa unha forte conexión entre a humanidade e a natureza, unha preocupación habitual e prominente na ficción e poesía de Crane durante toda a súa carreira. Mentres que outros escritores coetáneos coma Ralph Waldo Emerson, Nathaniel Hawthorne ou Henry David Thoreau centráronse nunha ligazón simpatética entre os dous elementos, Crane escribiu dende a perspectiva de que a consciencia humana distánciase da natureza. En The Red Badge of Courage, esta distancia emparéllase cun gran número de referencias a animais, e a homes con características animalísticas. Dende o rexurdimento da popularidade de Crane nos anos 1920, The Red Badge of Courage considerouse unha das obras principais da literatura estadounidense. Fixéronse numerosas antoloxías da novela, incluíndo unha na colección de 1942 Men at War: The Best War Stories of All Time, editada por Ernest Hemingway. Na súa introdución, Hemingway escribiu que a novela "é un dos mellores libros da nosa literatura, e inclúoo porque é tanto unha obra coma un gran poema".
Ulpiano
Importancia
Aínda que, non posuíu o talento e a orixinalidade de Papiniano, no seu labor dedicouse a lograr a máis completa e minuciosa recompilación do dereito vixente na súa época (do mesmo xeito que Paulo). Dos seus escritos díxose que, aínda que eran monótonos ao seguir as súas fontes ao pé da letra (Ulpiano escasamente expresaba as súas propias opinións), tiñan un estilo claro e sinxelo, o que lle permitiu converterse nos séculos posteriores no máis popular dos xuristas.
Stephen Crane
Novelas
As novelas posteriores de Crane non recibiron tantas louvanzas da crítica. Tralo éxito de The Red Badge of Courage, Crane escribiu outro relato ambientado no Bowery, George's Mother, unha obra menos alegórica e máis persoal que as dúas previas, centrada no conflito entre unha muller relixiosa e moderada (posiblemente baseada na propia nai de Crane) e o seu único fillo sobrevivente, un soñador inxenuo. A resposta da crítica a esta obra foi mixta. The Third Violet, un romance que escribiu rapidamente trala publicación de The Red Badge of Courage, adoita considerarse coma o seu intento de chegar a audiencia máis popular. Crane considerábaa unha "pequena historia tranquila", e maila que contén detalles autobiográficos, os personaxes considéranse pouco auténticos e estereotipados. A súa penúltima novela, Active Service, ambiéntase na guerra greco-turca de 1897, da que o autor era familiar. Malia destacar pola súa visión satírica das populares obras melodramáticas e pasionais do século XIX, a novela non tivo éxito. A crítica acorda en xeral que a obra de Crane sufriu neste punto por mor da velocidade na que escribía para poder cubrir o seu alto nivel de gastos. A súa última novela, unha obra picaresca de suspense titulada The O'Ruddy, rematouna Robert Barr a título póstumo e publicouse en 1903.
Ulpiano
Importancia
Foi incluído, xunto a Gaio, Paulo, Modestino (este foi discípulo de Ulpiano ) e Papiniano, na lei de citas de 426, que regulaba a recitatio das obras dos xuristas ante os tribunais (é dicir, que xuristas podían ser invocados e os criterios para a decisión do xuíz ante opinións diversas destes).
Stephen Crane
Relatos curtos
Crane escribiu diversos tipos de relatos de ficción ós que cualificou de forma indiscriminada de "historias", "contos" e "bosquexos". Por este motivo, a crítica tivo problemas para facer unha clara clasificación da súa obra. Mentres que "The Open Boat" e "The Bride Comes to Yellow Sky" adoitan considerarse relatos curtos, outros identifícanse de diversas formas.
Ulpiano
Importancia
A súa actividade expositiva do dereito permitiulle obter o maior premio para un xurista romano: ser o máis utilizado na compilación de Xustiniano (unha terceira parte provén das súas obras), converténdoo nun dos principais informantes do dereito romano.
Stephen Crane
Relatos curtos
Nunha entrevista con Herbert P. Williams en 1896, un xornalista do Boston Herald, Crane declarou: "Non considero que as historias curtas sexan completamente diferentes en carácter de outras ficcións. Paréceme que as historias curtas son as cousas máis sinxelas que escribimos". Ó longo da súa relativamente curta carreira literaria escribiu máis dun cento de relatos curtos e bosquexos de ficción. As súas primeiras obras baseábanse en excursións campestres dos seus anos de xuventude. Estas historias coñecéronse eventualmente coma The Sullivan County Tales and Sketches. Consideraba estes "bosquexos", na súa maioría humorísticos e considerados dun nivel máis baixo que a súa ficción posterior, coma "artigos de moitos tipos", xa que eran parte de ficción e parte de xornalismo.
A temática destas historias presenta unha gran variación. Os seus primeiros bosquexos sobre Nova York e contos do Bowery describen os resultados da industrialización, inmigración e do crecemento das cidades e os seus suburbios. A colección de seis relatos The Little Regiment tratou o tema familiar da Guerra Civil, tema co que acadou a fama con The Red Badge of Courage. Malia ter semellanzas con esta novela, considerouse que a The Little Regiment faltáballe vigor e orixinalidade. O propio Crane decatouse das limitacións destes relatos e escribiu: "Inventei a suma da miña invención con relación á guerra e esta historia mantenme nunha desesperanza interna".
The Open Boat and Other Tales of Adventure (1898) contén trece relatos curtos que tratan sobre tres períodos da vida de Crane: a súa infancia en Asbury Park, a súa viaxe ó oeste e a México en 1895, e a súa aventura en Cuba no ano 1897. Esta colección obtivo unha boa acollida e incluíu varias das seus relatos considerados de maior éxito. O seu relato O monstro, publicado orixinalmente na colección de 1899 The Monster and Other Stories, tivo unha recepción mixta. O escritor e novelista Julian Hawthorne chegou a cualificala de "atrocidade para a arte e a humanidade", mentres que o tamén escritor William Dean Howells considerouna "a mellor historia curta americana".
Publicáronse outras dúas coleccións dos seus relatos a título póstumo. En agosto de 1900 publicouse The Whilomville Stories, unha colección de trece historias que Crane escribira durante o último ano da súa vida. A obra trata principalmente da infancia, e as historias están inspiradas por eventos que tiveron lugar en Port Jervis, onde Crane vivira dende os seis anos ata os once. Centrándose na América das pequenas vilas, estas historias tenden cara ó sentimentalismo, pero manteñen a percepción máis realista das vidas dos nenos neses lugares. Posteriormente en setembro de 1900 publicouse Wounds in the Rain, que contén relatos de ficción baseados nos artigos de Crane escritos para o World e o Journal durante a guerra hispano-estadounidense. Entre estas historias, que Crane escribiu estando xa moi enfermo, inclúense "The Price of the Harness" e "The Lone Charge of William B. Perkins", e son historias dramáticas, irónicas e en ocasións humorísticas.
Malia a súa prolífica produción, só catro historias —"The Open Boat", "The Blue Hotel", "The Bride Comes to Yellow Sky" e O monstro— recibiron unha atención extensiva dos estudosos. H. G. Wells considerou "The Open Boat" coma "sen ningunha dúbida, a coroa de toda a súa obra", sendo unha das obras de Crane máis estudadas e debatidas.
Poesía
Os poemas de Crane, ós que el prefería chamar "liñas", non reciben habitualmente o mesmo nivel de atención escolar que a súa ficción, e non houbo unha antoloxía que contivera a súa poesía ata 1926. Aínda que non se coñece exactamente cando comezou a escribir poesía de forma seria, nunha ocasión afirmou que o seu obxectivo poético xeral era "dar as miñas ideas da vida ó completo, tanto como a coñezo". O estilo poético usado nos seus dous libros de poesía, The Black Riders and Other Lines e War is Kind, foi pouco convencional para o seu tempo xa que estaban escritos en verso libre sen rima, métrica ou incluso títulos para obras individuais. Adoitan ser composicións curtas, e malia que varios poemas, coma por exemplo "Do not weep, maiden, for war is kind", usan estanzas e refráns, a maioría deles non utilizan estes elementos. Crane tamén se diferencia dos seus coetáneos e doutros poetas posteriores en que a súa obra poética contén alegorías, dialéctica e situacións narrativas.
A crítica Ruth Miller afirmou que Crane escribiu "unha poesía intelectual en lugar dunha poesía que evoca sentimento, unha poesía que estimula a mente no lugar de excitar o corazón". Nos poemas de organización máis complexa, o significado dos estados da mente ou dos sentimentos é ambiguo, mais os poemas de Crane tenden a afirmar certas actitudes elementais, crenzas, opinións e posicións sobre Deus, o home e o universo. En particular, The Black Riders é esencialmente un concepto dramático e os poemas fornecen continuidade dentro da estrutura dramática. Inclúe tamén unha interacción dramática na que é habitual unha voz principal que informa dun incidente visto ou experimentado. A segunda voz ou as voces adicionais representan un punto de vista que se revela coma inferior, e cando chocan entre elas emerxe a actitude dominante.
Legado
A comezos dos anos 1920 Crane e a súa obra quedaran case esquecidos por completo. A audiencia erudita non puxo a súa atención na obra de Crane ata que Thomas Beer publicou a súa biografía en 1923, seguida da obra The Work of Stephen Crane (1925–1927) do editor Wilson Follett. A súa reputación viuse favorecida polo apoio de escritores amigos del coma Joseph Conrad, H. G. Wells e Ford Madox Ford, que ou ben publicaron coleccións da súa obra ou comentaron sobre o tempo que pasaron con Crane. A biografía de 1950 escrita por John Berryman axudou tamén a establecelo coma un dos autores importantes da literatura americana, e dende 1951 houbo unha produción continua de artigos, monografías e reedicións adicados á obra de Crane e ó estudo da mesma.
Crane está considerado un dos escritores máis innovadores dos anos 1890. Os seus coetáneos, incluíndo Conrad e James, así coma escritores posteriores coma Robert Frost, Ezra Pound e Willa Cather, louvaron a Crane coma un dos espíritos creativos de maior claridade do seu tempo. Wells describiu a obra de Crane coma "a primeira expresión da apertura de mente dun novo período, ou, polo menos, a fase empática inicial dunha nova iniciativa". Wells afirmou que "sen lugar a discusión", Crane era "o mellor escritor da nosa xeración, e a súa morte a destempo foi unha perda irrecuperable para a nosa literatura". Conrad escribiu que Crane fora un "artista" e un "visionario cun don para resaltar o importante na superficie das cousas e cun entendemento incomparable das emocións primitivas". A obra de Crane serviu de inspiración para varios escritores posteriores. Ademais de sinalar semellanzas entre The Red Badge of Courage e a obra A Farewell to Arms de Ernest Hemingway, os estudosos da ficción de Crane determinaron que foi unha inspiración importante para Hemingway e outros modernistas. En 1936 Hemingway escribiu en The Green Hills of Africa: "Os bos escritores son Henry James, Stephen Crane e Mark Twain. Esa non é a orde na que son bos. Non hai unha orde para os bos escritores". A poesía de Crane considérase precursora do movemento imaxista, mentres que os relatos "The Open Boat", "The Blue Hotel", O monstro e "The Bride Comes to Yellow Sky" están xeralmente considerados pola crítica coma os exemplos das súas mellores obras.
Varias institucións e lugares levaron a cabo diversas iniciativas para manter o legado de Crane. Badenweiler e a casa na que faleceu convertéronse nunha especie de lugar turístico pola súa asociación co autor. Alexander Woollcott declarou sobre o feito de que, pasado xa tempo trala morte de Crane, os turistas do lugar eran dirixidos cara a habitación na que falecera. A Universidade de Columbia posúe unha colección de correspondencia persoal de Crane e Taylor que data dende o ano 1895 ata 1908, ademais doutros materiais que adquiriu no momento da morte de Cora Taylor. A súa Colección Crane é unha das maiores existentes en relación a material do autor. A universidade organizou unha exhibición titulada The Tall Swift Shadow of a Ship at Night: Stephen and Cora Crane, dende o 2 de novembro de 1995 ata o 16 de febreiro de 1996, retratando a vida da parella e incluíndo correspondencia e outros obxectos e documentos relacionados con eles. Preto do que fora o fogar do seu irmán Edmund, en Sullivan County, onde Crane viviu durante un tempo, hai unha lagoa que leva o seu nome. A casa de Crane en Asbury Park, Nova Jersey, onde o autor viviu cos seus irmáns durante nove anos, opera a modo de museo adicado a súa vida e obra. Pola súa banda, a Universidade de Syracuse celebra unha serie de conferencias anuais sobre Stephen Crane patrocinadas pola Fundación Dikaia.
Pedro Froilaz de Traba
Pedro Froilaz (tamén escrito Pero, así como Froylaz ou Fróilaz ), foi un nobre galego nado no século XI, conde de Traba (ou Trava), Trastámara , Galiza e señor doutras tenencias e castelos. Foi o máis importante partidario do conde de Galiza Raimundo de Borgoña, quen lle confiou a crianza do seu fillo Afonso Raimúndez. Na defensa dos dereitos sucesorios do neno enfrontouse á raíña Urraca, nai do infante, e ao seu esposo Afonso o Batallador. No ano 1111, cando Afonso só contaba seis anos de idade, coroouno xunto ao bispo Xelmírez como rei de Galiza na catedral de Santiago de Compostela. Nos anos posteriores guiouno e protexeuno até coroalo tamén en Toledo (1117) e León (1126). Finou no ano 1126 sendo sucedido nos seus títulos e posesións polo seu herdeiro Fernando Pérez de Traba, terceiro dos seus quince fillos. Foi soterrado no cemiterio da igrexa de Santiago e os seus restos consérvanse actualmente nun sartego no Panteón Real da Catedral.
Orixes familiares e patrimonio territorial
esquerda|miniatura|[[Mosteiro de Xuvia na terra de Trasancos. Neste mosteiro foron sepultados, cando menos, os avós de Pedro Froilaz, Bermudo e Lupa, o seu pai Froila, e o seu irmán Rodrigo.]]
A familia paterna de Pedro Froilaz, os Petriz , aparece vinculada ao señorío da Terra de Trasancos desde, cando menos, o século X. Alí posuíron extensas posesións patrimoniais, entre elas o mosteiro e panteón familiar de San Martiño de Xuvia. Desde este espazo territorial inicial foron ampliando os seus señoríos ao longo dos anos mediante compras, permutas, doazóns rexias, pola presión sobre as comunidades campesiñas ou mediante alianzas matrimoniais. Unha delas, a dos pais do conde Pedro: Froila Petriz Bermúdez e Elvira Méndez de Faro, permitiu á familia incorporar aos seus dominios o Castelo de Aranga e diversas propiedades nas Terras de Faro.
A importancia da parentela propiciou que tamén algúns do irmáns de Pedro ocupasen lugares destacados na sociedade do seu tempo, como Gonzalo, o irmán máis vello, que chegou a ser bispo de Mondoñedo; Rodrigo, que herdou o señorío de Trasancos, foi almirante das costas galegas e alférez de Afonso VII ; ou Munia, fundadora do mosteiro de Pedroso.
O matrimonio de Pedro Froilaz coa súa primeira esposa, Urraca Froilaz de Traba, herdeira de extensos señoríos nas bisbarras máis occidentais do reino, conformou un extenso dominio que abranguía desde o río Tambre até o río Sor e desde as terras de Aranga até o Océano Atlántico, practicamente a extensión da actual provincia da Coruña. Este territorio foi denominado máis adiante Condado de Trastámara, sendo Pedro Froilaz o seu primeiro posuidor ("in Trastamar comite Petrus Froyle").
Mosteiros familiares
Para garantir a continuidade indivisa do patrimonio familiar, a estratexia empregada pola aristocracia laica altomedieval era a creación de mosteiros familiares (“monasterios nostros” ), estes cenobios permitían vincular grandes propiedades a unha determinada liñaxe. Os nobres, nunha doazón aparente, cedían os seus bens raíces aos mosteiros recibindo destes as rendas xeradas. No remate do contrato, tres xeracións e vinte e nove anos no caso galego, toda a propiedade revertía de novo no clan, ou no seu último membro supervivente (postremeiro) , momento no que voltaban a aforarse as propiedades.
Unha mostra do importantísimo patrimonio herdado e ampliado polo conde Pedro é o feito de que sexa imposíbel estudar as fundacións e historia dos mosteiros de Monfero, Sobrado, Caaveiro, Moraime, Cambre, Cis, Toxos Outos, Bergondo, Xanrozo, Dormeá, Nogueirosa, Pedroso, Sabardes, Xuvia e outros, sen atopar continuadas referencias á súa familia.
Tres pailáns e unha bruxa
Tres pailáns e unha bruxa (en Saving Silverman) é un filme norteamericano do xénero comedia realizado por Dennis Dugan en 2001, con Steve Zahn, Jack Black, Jason Biggs, Amanda Peet, Amanda Detmer e R. Lee Ermey. Neil Diamond aparece no filme interpretándose a si mesmo.
Pedro Froilaz de Traba
Mosteiros familiares
Un incidente nun destes mosteiros, o Mosteiro de Cis, permite ilustrar o dominio nobiliar sobre eles e a relevancia do conde Pedro na súa época. No ano 1108, debido á política auspiciada por Roma de rematar cos mosteiros dúplices, o abade do mosteiro expulsou a comunidade feminina. Enterado o conde Pedro, expulsou á súa vez o abade do cenobio e dirixiuse a Roma onde foi recibido polo propio papa Pascual II quen tivo que recoñecer os seus dereitos sobre o cenobio.
Tres pailáns e unha bruxa
Fóra de América do Norte, o filme foi titulado Evil Woman.
Emitiuse na TVG o 21 de abril de 2009.
O Castro, Vizoño, Abegondo
O Castro é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Na zona está o castro de Vizoño.
Pedro Froilaz de Traba
Territorios e castelos
miniatura|A unión das herdanzas territoriais de Pedro Froilaz e a súa primeira esposa [[Urraca Froilaz de Traba, conformou o territorio coñecido como Condado de Trastámara ]] miniatura|[[Mosteiro de San Nicolao de Cis|Mosteiro de Cis, mosteiro familiar dos Froilaz-Traba. O conde Pedro tivo que acudir a Roma para defender diante de Pascual II os seus dereitos sobre o cenobio .]] O extenso patrimonio territorial do conde Pedro pode tamén ser analizado seguindo as mencións aos seus dominios na diplomatura conservada da súa época.
A Historia Compostelá cita ademais outros dous castelos dentro do condado de Trastámara se ben non poden relacionarse directamente coa figura do conde:
Traxectoria
Descoñécese a data exacta do nacemento de Pedro Froilaz, sendo comunmente aceptado que esta debeu de producirse a finais do terceiro cuarto do século XI. O seu pai foi un dos máis importantes vasalos do rei García II, e loitou a carón del durante o conflito que o enfrontou aos seus irmáns Sancho e Afonso. Cando finalmente García foi capturado e despoxado do seu trono por Afonso, Froila aceptou o novo señor como rexente, non como rei lexítimo. É probábel que por causa da dubidosa fidelidade do seu pai ao novo monarca, Pedro Froilaz fose enviado como refén á corte leonesa, lugar onde pasou a súa infancia.
A súa primeira aparición nas fontes históricas data do ano 1086, momento no que confirma unha doazón do seu pai ao mosteiro familiar de Xuvia. Dous anos máis tarde Pedro casou con Urraca Froilaz, filla do conde Froila Arias de Traba, asumindo no ano 1091, data do falecemento do seu pai, a xefatura do clan familiar. O matrimonio con Urraca durou até o seu falecemento no ano 1102, casando de novo o conde tres anos máis tarde, esta vez coa nobre leonesa Maior Rodríguez, filla do conde Rodrigo Muñoz de Asturias.
Raimundo de Borgoña: Totius Gallecie Princeps (ca. 1091-1107)
miniatura|Representación do século XV de [[Raimundo de Borgoña. Pedro Froilaz aparece como un dos seus principais vasalos desde a súa chegada ao goberno do reino galego.]]
No ano 1087 unha parte dos nobres galegos, liderados polo bispo de Compostela Diego Páez e polo conde Rodrigo Ovequiz, iniciou un levantamento coa intención de devolver a coroa galega ao seu xenuíno posuidor: García II, prisioneiro na altura do seu irmán Afonso VI. Os exércitos de Afonso asaltaron Lugo facendo fracasar un alzamento soportado desde o exterior por Guillerme de Normandia e ao que non se lle coñecen apoios desde o interior por parte da familia Froilaz. Neste clima de inestabilidade, Afonso VI confiou o goberno e a pacificación do reino ao seu xenro Raimundo de Borgoña, nobre franco casado coa súa filla e herdeira Urraca. Raimundo, apadriñado pola poderosa orde de Cluny e contando desde o inicio coa colaboración dos Froilaz-Traba, exerceu o seu poder en Galiza con prerrogativas case rexias, coa vista sempre posta na sucesión do seu sogro.