cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pano. O derradeiro caso de Poirot
Trama
Dado o seu débil corazón, Poirot concibe que debe acabar coa cadea de asasinatos matando a Norton. Poirot invita a Norton a tomar chocolate quente: na súa reunión, dille a Norton o que sospeita e o seu plan para executalo. Norton, arrogante e seguro de se mesmo, insiste en intercambiar copas: anticipando este movemento, Poirot drogara ambas as copas, sabendo que tiña unha maior tolerancia a unha dose que incapacitaría a Norton. Poirot traslada a Norton durmido de volta á súa habitación usando a cadeira de rodas: Poirot podía camiñar todo o tempo, unha razón pola que necesitaba un novo valet que non o sabía. Despois, tendo a mesma altura que Norton, disfrázase de Norton quitándose a perruca e o falso bigote e tinguindo o pelo, despois vestindo a bata de Norton e camiñando coxeando. Hastings establece que Norton estaba vivo despois de saír da habitación de Poirot, Poirot dispara a Norton, deixa a pistola sobre a mesa e pecha a habitación cunha chave duplicada. Poirot escribe entón a súa historia e deixa de tomar o seu medicamento de nitrito de amilo para o corazón. Non pode dicir que fose correcto cometer un asasinato, pero, en suma, estaba seguro de que impedira aínda máis asasinatos instigados por Norton. O seu último desexo para Hastings é típico de Poirot, de casamenteiro: suxire que Hastings debería cortexar a Elizabeth Cole.
Significado literario e recepción
Nun comentario titulado "O último traballo de Hércules", Matthew Coady en The Guardian, o 9 de outubro de 1975, escribiu que o libro era "unha curiosidade e un triunfo". Repetiu o conto do libro que se escribiu uns trinta anos antes e logo afirmou que, "a través del, Dama Agatha, cuxo traballo recente mostrou un declive, vese unha vez máis no cumio do seu enxeño". Coady chamou ao capitán Hastings o "máis denso dos doutores Watsons [pero] ... nunca a estupidez do fiel compañeiro-cronista foi explotada con tanta astucia como aquí". Coady resumiu os conceptos básicos absolutos da trama e as preguntas formuladas dentro dela e despois dixo: "Ao proporcionar as respostas, o gran ilusionista da ficción criminal ofrece unha demostración modelo da manipulación do lector. A prosa de Christie aparentemente sen arte e simplista é minada con enganos. Dentro das vellas e absurdas convencións do misterio Country House, ela reelabora o truco da persoa menos probable cunha frescura que rivaliza coa orixinalidade que amosou hai case 50 anos en '[O asasinato de Roger Ackroyd''. Para o egoísta Poirot, heroe duns 40 libros ... é un final teatralmente abraiante. 'Adeus, cher ami', dirixe a súa mensaxe final ao desgraciado Hastings. 'Foron bos días'. Para os adictos, en todas partes, estaban entre os mellores."
Dous meses despois, Coady nomeou a "Pano" como o seu "Libro do ano" nunha columna de eleccións da crítica. El dixo: "Ningunha historia de crimes de 1975 me deu un pracer máis puro. Como crítico, doulle a benvida, como recordatorio de que o enxeño aínda pode sorprender."
Maurice Richardson en The Observer do 5 de outubro de 1975 resumiu: "Un dos seus traballos máis inventados, artificial como unha gaiola mecánica, pero un canto de cisne incontestable."
Robert Barnard, en Un talento para enganar, escribe de xeito menos favorable: "Escrito nos anos corenta, deseñado para a súa publicación despois da morte de Christie, pero de feito emitido xusto antes dela. Baseado nunha idea xogada en Peril at End House (capítulo 9): intelixente e interesante, pero que precisa unha maior sutileza no manexo que o estilo ou caracterización de Christie permitirá (os personaxes aquí están en en calquera caso bastante excepcionalmente pálido). De feito, para unha idea moi estimada e como unha saída para Poirot, isto é estrañamente superficial na execución."
Eleccións municipais en Xermade
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Xermade dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Xermade]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Xermade desde a aprobación da Constitución de 1978.
Economía de Vietnam
miniatura|left|[[Cidade Ho Chi Minh, centro financeiro do Vietnam.]] Nos últimos 30 anos, Vietnam tivo que recuperarse da guerra, da perda da axuda económica do bloque soviético e da planificación económica socialista. En 1986 durante o 6° Congreso do Partido Comunista, abandonouse formalmente a programación económica marxista e adoptáronse reformas de economía de mercado coñecidas como Doi Moi (renovación).
Auto Union
thumb|[[Audi]] thumb|[[DKW]] thumb|[[Horch]] thumb|[[Wanderer (automobil)|Wanderer]]
Ademais de actuar como empresa paraugas para as súas catro marcas constituíntes (Audi, Horch, DKW, Wanderer), Auto Union é amplamente coñecida polo seu equipo de carreiras (Auto Union Rennabteilung, baseado en Horch traballaba en Zwickau/Saxony). As Silver Arrows (frechas prateadas) destes dous equipos alemáns (Mercedes-Benz e Auto Union) dominaron non só as carreiras de automóbiles de GP a partir de 1934, senón que fixeron rexistros que tardarían décadas en superar, como a velocidade máis rápida alcanzada nunha estrada pública (a 432´7 km/h, intacta ata 2013). Tras quedar preto da ruína trala segunda suerra mundial, Auto Union foi refundada en Ingolstadt, Baviera en 1949, e evolucionou á actual empresa Audi despois da súa adquisición por parte de Volkswagen en 1964 e posterior fusión con NSU Motorenwerke en 1969.
A entidade corporativa actual que ten o nome de Auto Union -Auto Union GmbH- fundouse en 1985 e é unha subsidiaria integral de Audi AG, o seu propósito é actuar como propietario das marcas históricas e da propiedade intelectual de Auto Union, así como xestionar as operacións patrimoniais de Audi. O logotipo distintivo da compañía, de catro aneis entrelazados para representar aos catro membros orixinais de Auto Union, sobrevive como logotipo de Audi.
Formación
Auto Union formouse en Alemaña en 1932 fusión:
En agosto de 1928, Rasmussen, o propietario de DKW, adquiriu a maioría de Audiwerke AG. O mesmo ano, Rasmussen comprou os restos do fabricante estadounidense de automóbiles Rickenbacker, incluíndo o equipo de fabricación para motores de oito e seis cilindros. Estes motores utilizáronse nos modelos Audi Zwickau, Audi Imperator e Audi Dresden. Ao mesmo tempo, fabricáronse modelos de seis cilindros e catro cilindros (licenciados con Peugeot.
Baztanaldea
Baztanaldea (en castelán: Comarca de Baztán) é unha comarca e subzona do noroeste de Navarra. Está formada por tres concellos e forma parte do meiriñado de Pamplona.
Auto Union
Formación
En 1930, o Banco Rexional de Saxonia, que financiara a expansión empresarial de Rasmussen nos anos 20, sentou a Richard Bruhn no consello de Audiwerke AG e seguiu un recorte brutal e racionalización das distintas empresas de automóbiles que creara Rasmussen. O resultado foi a fundación no verán de 1932 de Auto Union AG con só catro empresas, que eran Zschopauer Motorenwerke coa súa marca DKW, Audi, Horch e o produtor de pezas Wanderer, reunidos baixo o paraugas da única empresa accionista Auto Union. Aínda que as catro marcas continuaron a vender autos baixo os seus propios nomes e marcas, o desenvolvemento tecnolóxico centralizouse, e algúns modelos de Audi utilizaron motores de Horch ou Wanderer.
Baztanaldea
Limita ao norte e leste con Lapurdi (Francia), ao sur con Auñamendi e Ultzamaldea, e ao oeste con Malerreka e Bortziriak.
Auto Union
Antecedentes
O presidente de Auto Union, o barón Klaus von Oertzen, quería o proxecto dunha obra metra para anunciar a nova marca. No Salón do automóbil de Berlín de 1933, o chanceler alemán Adolf Hitler anunciou dous novos programas:
Na insistencia do seu compañeiro Adolf Rosenberger, von Oertzen reuniuse co Dr. Ferdinand Porsche, que traballara antes para el e desenvolvera o seu propio proxecto de carreiras o novo P-Wagen, baseado na Fórmula 750 kg.
O piloto alemán de carreiras Hans Stuck coñeceu a Hitler antes de converterse en chanceler e non conseguir asento en Mercedes, aceptou a invitación de Rosenberger para unirse a el. Nunha reunión na chancelaría do Reich, Hitler aceptou con Porsche que, para a gloria de Alemaña, sería mellor que dúas empresas desenvolvesen o proxecto, o que provocou que Hitler aceptase pagar 40.000 libras esterlinas. para o mellor coche de carreiras do país de 1934, así como un estipendio anual de 250.000 RM (₤20,000) a metadade para cada un Mercedes e Auto Union. (Co tempo, isto ascendería a 250.000 libras). Isto molestou moito a Mercedes, que xa desenvolvera o seu Mercedes-Benz W25, que con todo quedou satisfeito, o seu programa de carreiras tivo dificultades económicas desde 1931. Resultou nun intercambio de vitorias tanto dentro como fóra da pista de carreiras entre as dúas compañías ata a segunda guerra mundial.
Deseño
Os automóbiles de Auto Union, os tipos A e D construíronse como automóbil de carreiras de Grand Prix desde 1934 a 1939. Parecíanse aos primeiros Benz Tropfenwagen, tamén construído en parte por enxeñeiros de Rumpler, Os pilotos de "Grand Prix" que usaron o logotipo de catro aneis de Auto Union, foron particularmente dominantes en 1936. De 1935 a 1937, os automóbiles Auto Union de carreiras gañaron 25 carreiras, pilotados por Ernst von Delius, Bernd Rosemeyer, Hans Stuck Sr. e Achille Varzi. Moito se escribiu sobre as difíciles características de manipulación deste coche, pero a súa tremenda potencia e aceleración eran innegables: un piloto podía derrapar a máis de 166 km/h.
Resultados nas carreiras
A lista de pilotos da tempada inicial de 1934 foi liderada por Stuck; gañou en Alemaña, Suíza, e Checoslovaquia, xunto con vitorias nunha serie de subidas a montaña, converténdose no campión europeo de montaña.
En 1935, o motor ampliouse a 5 L de desprazamento, producindo 370 bhp. Achille Varzi uniuse ao equipo e gañou o Gran Premio de Tunicia e a Coppa Acerbo. Stuck gañou o Gran Premio de Italia, máis a súa habitual colección de vitorias en subidas, gañando outra vez o Campionato de Europa de Montaña. A nova sensación, Rosemeyer, gañou o Gran Premio de Chequia. thumb|esquerda | Modelo Tipo B.
Stuck tamén logrou bater os rexistros de velocidade, chegando a 320 km/h nunha autostrada italiana nun coche de rodas pechadas. As leccións aprendidas desta racionalización aplicáronse posteriormente ao T80, que logrou o récord de velocidade en terra. thumb|1939 Tipo C / D V16 coche de subidas
En 1937, o coche quedou basicamente inalterado e foi sorprendentemente ben contra o novo Mercedes-Benz W125, gañando cinco carreiras por sete de Mercedes-Benz. Rosemeyer logrou os Grandes Premios de Eifel e Donington, a Coppa Acerbo e a Copa Vanderbilt. Rudolf Hasse gañou o Gran Premio de Bélxica.
Ademais da nova Fórmula 3 L, 1938 trouxo outros desafíos, principalmente a morte de Rosemeyer a principios do ano, nun intento de récord de velocidade terrestre na Autobahn alemá. Tazio Nuvolari uniuse ao equipo e gañou o Gran Premio de Italia e Donington, no que foi un ano frouxo para o equipo, ademis doutro Campionato Europeo de Montaña para Stuck.
En 1939, cando os sons de guerra soaban en Europa, Nuvolari gañou o Gran Premio de Iugoslavia en Belgrado, en 1939, mentres que Hermann Paul Müller gañou o Gran Premio de Francia de 1939.
Cook Islands First Party
Historia
Orixinalmente foi unha corrente dentro do Partido Demócrata afín ao primeiro ministro Robert Woonton fronte a Terepai Maoate. Nas eleccións de 2004 venceron os demócratas sen unha maioría clara, Woonton anunciou un goberno de coalición co Partido das Illas Cook encabezado por el mesmo o que causou un importante debate no seo dos demócratas e Woonton foi expulsado do partido xunto co ministro de sanidade Peri Vaevae Pare, Woonton respondeu presentando o seu propio partido, o Demo Tumu Party, o 1 de decembro de 2004. .
Inicialmente o partido compúñano catro deputados: Pare, o entón ministro de educación Jim Marurai, Teenui Mapumai e Poko Simpson. O novo partido mantivo o acordo que asinara Woonton co Partido das Illas Cook pero no reconto final da circunscrición de Manihiki Woonton empatou con Henry Puna, candidato do Partido das Illas Cook e o gobernador da Raíña disolveu o goberno que estaba en funcións desde os últimos comicios, convocando novas eleccións en Manihiki. , formouse un novo goberno con Jim Marurai como o novo primeiro ministro nun acordo para que Geoffrey Henry, líder do PIC o substituíra aos dous anos.
1607
Outros
Historia ano a ano
Vanguard (foguete)
Características
O foguete Vanguard foi desenvolvido pola Armada dos Estados Unidos como lanzador civil coa idea de poñer en órbita o primeiro satélite artificial no contexto do Ano Xeofísico Internacional. Finalmente a Unión Soviética adiantaríase, poñendo en órbita o Sputnik 1 e ademais sería o Jupiter C o primeiro foguete americano en poñer en órbita un satélite artificial.
Lingua tigriña
O tigriña (ትግርኛ tigriñā) é unha lingua afroasiática pertencente á póla semítica da familia. É falada pola etnia tigriña do Corno de África. Os falantes de tigriña viven principalmente na rexión de Tigré do norte de Etiopía (65%), denominados tigray ("Tigrāwōt" -singular- e "Tegaru" -plural-), así como na fronteira contigua do sur de Eritrea (35%), onde os falantes coñécense como Tigriña. O tigriña tamén é falado por grupos de emigrantes procedentes desas rexións, coma Beta Israel.
O tigriña non debe confundirse coa relacionada lingua tigré. Esta outra lingua afroasiática é falada polo pobo tigré, que vive nas terras baixas de Eritrea.
As Pedrosas, Carantoña, Miño
As Pedrosas é un lugar da parroquia de Carantoña no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller).
Illas Bounty
miniatura|250px|Proxección ortográfica centrada sobre as illas Bounty.
miniatura|dereita|Situacón das illas Bounty en relación con Nova Zelandia, e outras illas periféricas.
A Illas Bounty, situadas en son un pequeno grupo de 13 illotes e numerosas rocas no sur do Océano Pacífico que forma parte de Nova Zelandia. Están localizadas entre 47°44'35" e 47°46'10" de latitude sur, e 179°01' e 179°04'20" de lonxitude este, 650 quilómetros ao sueste da Illa Sur de Nova Zelandia. O arquipélago está deshabitado, pero densamente poboado polos pingüíns e os albatros. Durante o século XIX, era unha zona de caza de focas.
O arquipélago ten tan só 5 quilómetros no seu eixo máis longo, e comprende tres subgrupos, o Grupo Principal cara ao NW, o Grupo Central e o Grupo do Leste. A área total é só 1'3 km², e o punto máis alto é de 73 metros sobre o nivel do mar, na illa Funnel. As illas Bounty foron descubertas polo Capitán William Bligh en 1788 e chamadas así polo seu barco, meses antes do coñecido motín do Bounty.
As 13 illas
As illas están nas antípodas de Bouillé-Ménard, na rexión do País do Loira, en Francia.
Daniela Ospina
Daniela Ospina Ramírez, nada en Itagüí o 22 de setembro de 1992, é unha modelo e empresaria colombiana, antiga xogadora de voleibol.
Traxectoria
Daniela naceu no seo dunha familia afeccionada ao deporte, seu irmán máis novo é David Ospina, porteiro do Napoli e da selección colombiana de fútbol. Afeccionada ao voleibol o seu primeiro equipo foi o Itagüí Voleibol Club e posteriormente xogou no Sabaneta Voleibol Club, o Club Leca de Portugal e o seu último equipo foi o Voley Playa Madrid que deixou en 2017. Formou parte das seleccións de voleibol de Antioquia e de Colombia.
No ano 2016 debutou como modelo facendo en campañas para a marca de roupa deportiva BrandFit Colombia e tamén como imaxe principal da marca de vaqueiros de Colombia, Joy Staz Jeans e da empresa de maquillaxe Nácar Make-Up, xunto coa presentadora de Caracol TV, Vanessa Peláez.
Participou na versión colombiana de Bailando con las Estrelas que emitiu RCN Televisión en 2016, e permaneceu no concurso durante un mes ata que a eliminaron. En 2016 graduouse en administración de empresas na Institución Universitaria Politécnico Grancolombiano.
En 2017 quitou a súa propia liña de roupa deportiva co nome de Danfive e que a partir de 2018 conta con tendas físicas. Dende 2019 colabora co programa de radio El VBar da emisora colombiana Caracol
Entre 2010 e 2017 estivo casada co xogador do Everton FC e da selección colombiana, James Rodríguez e tras o seu divorcio foi vivir a Medellín coa súa filla e en 2019 aveciñouse en Miami.
Ramón Pérez Vispo
Ramón Pérez Vispo, coñecido como Peixuco, nado en Allariz o 18 de novembro de 1904 e finado no Saviñao o 18 de xullo de 2000, foi un político galego.
Traxectoria
Chegou a Escairón con 23 anos para traballar como zapateiro. Pertenceu á Agrupación Socialista do Saviñao, sendo membro da súa directiva en 1935, e ao Centro Socialista y de Oficios Varios del Saviñao. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido, permanecendo varios meses na prisión de Monforte de Lemos. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Pasou un tempo na fronte de León e estivo nun campo de concentración do que logrou fuxir. Regresou a Escairón e permaneceu agochado nun pequeno burato da súa casa ata que o 4 de marzo de 1940 a Garda civil detivo a parte da súa familia (a súa muller Paz Losada Fernández e a súa cuñada Milagros Losada Fernández) para obrigalo a entregarse. Primeiro leváronas a Monforte de Lemos e despois a Lugo. Ramón entregouse o 8 de marzo xunto con Antonio Losada Ferreiro e Armando López Losada, pero aos familiares non os liberaron ata o día 28. Ramón foi xulgado por auxilio a rebelión e condenado a 12 anos de prisión. Estivo preso na Prisión Provincial de Lugo ata que lle concederon a prisión atenuada o 10 de outubro de 1941.
Vida persoal
Casou en Escairón con Paz Losada Fernández, coa que tivo tres fillos: Elisa, Paz e Enrique Pérez Losada.
Doroña
O topónimo galego Doroña pode referirse a:
Portovello, Carantoña, Miño
Portovello é un lugar da parroquia de Carantoña no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitante (muller) no ano 2010 segundo datos do INE.
Geraldine Keams
Geraldine Keams, nada o 19 de agosto de 1951 en Flagstaff (Arizona), é unha actriz nativa americana da Nación Navajo.
GNR
O acrónimo GNR pode referirse a:
1605
Outros
Historia ano a ano
Grandal
O topónimo galego Grandal pode referirse a:
A Torrelonga, Carantoña, Miño
A Torrelonga é un lugar da parroquia de Carantoña no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
A Pobra do Caramiñal, O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
A Pobra do Caramiñal é un lugar da parroquia do Caramiñal no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo a estatística do padrón continuo realizada polo Instituto Nacional de Estadística, en 2019 tiña 4 120 habitantes (2 033 homes e 2 087 mulleres). É a capital do concello.
Viso dos Eidos, O Rosal, O Rosal
Viso dos Eidos é un lugar da parroquia do Rosal, no concello pontevedrés do Rosal, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2015 tiña 272 habitantes (144 homes e 128 mulleres).
San Tirso
San Tirso pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Antoine Lavoisier
Antoine-Laurent de Lavoisier, nado en París o 26 de agosto de 1743 e guillotinado na mesma cidade o 8 de maio de 1794, foi un químico francés e unha figura central da Revolución científica no século XVIII. Está considerado o pai da química moderna polos seus detallados estudos sobre a oxidación dos corpos, o fenómeno da respiración animal e a súa relación cos procesos de oxidación, análise do aire, uso da balanza para establecer relacións cuantitativas nas reaccións químicas establecendo a súa famosa lei de conservación da masa, estudos en calorimetría etcétera.
A súa muller foi Marie Lavoisier, tamén química, que foi axudante na súa obra e promoveu o seu legado.
Contribucións á ciencia
A súa contribución máis importante foi a formulación da lei da conservación da masa, que establece que a masa dun sistema pechado permanecerá constante, independentemente dos procesos que ocorran dentro del. Ademais, realizou estudos cruciais sobre a oxidación dos corpos (oxidoredución) e a respiración animal, establecendo unha relación entre ambos procesos.
Tamén destacou no campo da calorimetría, onde realizou estudos meticulosos para entender como se transfire o calor durante as reaccións químicas. Alén disto, Lavoisier é lembrado pola súa análise do aire e pola súa insistencia no uso da balanza como ferramenta para establecer relacións cuantitativas nas reaccións químicas.
Vida persoal
En 1771, Lavoisier casou con Marie-Anne Pierrette Paulze, unha muller que se convertería nunha axudante científica esencial para o seu traballo. Marie traducía documentos científicos do inglés para o francés, axudaba a realizar experimentos e debuxaba os aparatos que usaban. O seu traballo foi fundamental para a comunicación dos descubrimentos de Lavoisier ao mundo.
Últimos anos e legado
Durante a Revolución Francesa, Lavoisier foi acusado de conspiración contra o pobo francés debido á súa asociación coa Ferme Générale, unha organización encargada de recadar impostos. Foi guillotinado en 1794.
Retrato de Antoine Lavoisier e a súa esposa
esquerda|miniatura|[[Retrato de Antoine Lavoisier e a súa esposa, por Jacques-Louis David.]] Antoine-Laurent e Marie-Anne Pierrette Paulze Lavoisier, retratados polo artista Jacques-Louis David, representan unha parella moderna e científica en roupa de moda pero sinxela. Este famoso retrato, que os presenta como os fundadores da química moderna, está en no Metropolitan Museum of Art, de Nova York.
No entanto, estudos recentes revelaron que a obra foi considerabelmente alterada durante o seu proceso de creación. Usando tecnoloxías modernas como a reflectografía infravermella (IRR) e a fluorescencia de raios X macro (MA-XRF), os investigadores descubriron que Marie Lavoisier orixinalmente estaba representada cun sombreiro enorme adornado con cintas e flores artificiais, e que os instrumentos científicos no primeiro plano foron engadidos nunha fase posterior da pintura.
Ademais, estes estudos tamén revelaron que o cadro foi modificado en resposta aos cambios políticos e sociais da época: na Revolución Francesa, os Lavoisier decidiron alterar a súa imaxe para evitar chamar a atención dos revolucionarios. De feito, a posición de Lavoisier como recadador de impostos coa Ferme Générale, que lle permitiu pagar unha obra de arte luxuosa, foi finalmente o que o enviou á guillotina en 1794, acusado ademais de "vender tabaco malo".
Corgo
O termo corgo pódese referir a:
Toponimia
Como topónimo, pode referirse a:
The Dirtbombs
The Dirtbombs é unha banda estadounidense de garage rock procedente de Detroit (Míchigan), que destaca por mesturar diversas influencias como punk rock e soul interpretadas cunha formación de dous baixos, dúas baterías e unha guitarra. The Dirtbombs formouna Mick Collins (da banda de garage punk The Gories) como un proxecto paralelo, comezando a gravar cancións en 1995.
Courage League 1995-1996
A tempada 1995-1996 da Courage League foi a novena edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Courage do seu principal patrocinador, unha antiga empresa cervexeira. Foi a derradeira edición desta competición cun sistema non profesional, e a primeira cuxos mellores equipos acadaron prazas para participar nas novas competicións europeas (Heineken Cup e Challenge Cup).
Formato da competición
O torneo estivo composto por 10 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 9 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Linezolid
O linezolid é un antibiótico (nome comercial Zyvoxid), do grupo oxazolidinona (de orixe sintética), que actúa inhibindo a síntese proteica da subunidade 50s do ribosoma, en contreto a subunidade 23s do ARN ribosómico. En termos xerais é un antibiótico bacteriostático, pero fronte a algúns xermes pode ser bactericida. O linezolid emprégase nas infeccións de tecidos brandos (pel, músculo etc), pneumonía principalmente. É activo fronte a Staphylococcus aureus resistente á meticilina (SARM), enterococos resistentes á vancomicina e Streptococcus pneumoniae multirresistentes. Pódese empregar por vía intravenosa ou oral (600 miligramos cada doce horas), sendo o primeiro antibiótico administrable por vía oral fronte ao SARM.
Courage League 1995-1996
Formato da competición
A liga comezou o 9 de setembro de 1995, e rematou o 27 de abril de 1996.
Linezolid
Actividade
O linezolid é activo fronte a Staphylococcus aureus, estafilococos en xeral, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Streptococcus pneumoniae, estreptococos, Corynebacterium spp, Bacillus spp, Listeria monocytogenes, Rhodococcus spp, Erysipelothrix rhusiopathiae, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, Peptostreptococcus spp, Nocardia e algunhas micobacterias.
Existen cepas resistentes de estafilococos, enterococos e pneumococos, fundamentalmente a través de mutacións na subunidade 23S do ARN ribosómico bacteriano, sendo as mutacións máis comúns: G2576T, G2447T e T2504A. Outros mecanismos coñecidos de resistencia son mutacións nas proteínas ribosómicas L3 e L4.
Dende a comercialización na década dos 2000, monitorízanse periodicamente as resistencias a linezolid, apreciándose en liñas xerais unha resistencia menor ao 1%. Foron reportados varios casos de enterococos resistentes a linezolid, así coma cepas de pneumococo. Apréciase un maior nivel de resistencia nas unidades con gran presión infecciosa (UCI).
Efectos secundarios
A maior parte dos efectos secundarios obsérvanse nos tratamentos a longo prazo. Nalgúns pacientes prodúcese unha deterioración da medula ósea, podendo apreciarse anemia ou trombopenia.
O Xuncal, Carantoña, Miño
O Xuncal é un lugar da parroquia de Carantoña no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Beppu
Beppu (別府市, べっぷし, Beppu-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situado na parte centro da prefectura, e no leste da rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū. Ten 125,15 km² de superficie e unha poboación de 126.373 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1010 hab./km².
O concello de Beppu limita cos concellos de Hiji, de Usa, de Yufu e de Ōita.
Beppu é moi coñecida como capital de Onsen (温泉, おんせん, spa) por todos os xaponeses.
Proba Trinity
O nome en código "Trinity" designouno Robert Oppenheimer, director do Laboratorio de Los Alamos, inspirado na poesía de John Donne. A bomba era un artefacto de implosión de plutonio, co alcume informal "O Trebello" ("The Gadget"), co mesmo deseño que a bomba Fat Man detonada sobre Nagasaki o 9 de agosto de 1945. A complexidade deste deseño requiriu un grande esforzo por parte do persoal de Los Alamos, e as preocupacións sobre a súa efectividade deron lugar á realización da primeira proba nuclear, planeada e dirixida por Kenneth Bainbridge.
Por mor da preocupación dunha efervescencia construíuse un contedor de aceiro denominado "Jumbo" para o plutonio que permitiría a súa recuperación, aínda que non se utilizou finalmente. O 7 de maio de 1945 realizouse un ensaio, detonando 98 toneladas de explosivos ós que se lle engadiron isótopos radioactivos. A detonación do "Trebello" liberou unha enerxía explosiva equivalente a uns 22 quilotóns de TNT. Entre os observadores da proba estiveron Vannevar Bush, James Chadwick, James Conant, Thomas Farrell, Enrico Fermi, Richard Feynman, Leslie Groves, Robert Oppenheimer, Geoffrey Taylor e Richard Tolman.
O sitio da proba foi declarado Fito Histórico Nacional en 1965 e engadiuse á lista do National Register of Historic Places ó ano seguinte.
Duolingo
Recoñecemento e galardóns
No ano 2013, Apple escolleu Duolingo como a súa aplicación do iPhone do ano, a primeira vez que esta honra é concedida a unha aplicación educativa. Ademais, Duolingo gañou o premio á mellor startup educativa nos Crunchies de 2014, e foi a aplicación máis descargada da categoría educación app en Google Play nos anos 2013 e 2014. No ano 2015, Duolingo foi anunciada como a gañadora dun premio de Improve Life na categoría Play & Learning. No ano 2018, Duolingo foi nomeada na lista "Fast Company" de compañías máis innovadoras na lista "CNBC's Disruptor 50" e unha das compañías xenios segundo a revista TIME.
A Aldea Vella, Lesón, A Pobra do Caramiñal
A Aldea Vella é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2018) conta con 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Cacareco
Cacareco foi un rinoceronte femia criada entre os zoolóxicos de São Paulo e Río de Xaneiro, nada probabelmente no Río de Xaneiro en 1954 e finada en 1962. Nas eleccións de outubro de 1959 para concelleiro da cidade gañou cerca de 100.000 votos. Daquela a elección era realizada con cédulas de papel e os electores escribían o nome de seu candidato de preferencia.
A idea de propoñer o animal como candidato foi do periodista Itaboraí Martins, en protesta contra o baixo nivel dos outros 450 concorrentes. Cacareco foi un dos máis famosos casos de voto nulo en masa da historia da política brasileira ó converterse na "candidata" máis votada da consulta; o partido máis votado non chegou a 95.000 votos.
Os Agros da Vila, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Os Agros da Vila é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2018) conta con 58 habitantes (27 homes e 31 mulleres).
1602
Arte e cultura
miniatura|esquerda|200px|Escena de Hamlet, por Delacroix, 1839
Outros
Historia ano a ano
Antonio Cantudo
Traxectoria
Cantudo foi contratado polo Sevilla FC na tempada 1975–76, permanecendo outra máis no club andaluz. Na tempada 1977–78 fichou polo Deportivo da Coruña en Segunda División, descendendo na tempada 1979–80 a Segunda División B.
Hector Berlioz
Louis Hector Berlioz, nado o 11 de decembro de 1803 en La Côte-Saint-André e finado o 8 de marzo de 1869 en París, foi un compositor e director de orquestra francés. Foi unha figura destacada no desenvolvemento do romanticismo. É especialmente coñecido pola súa Sinfonía fantástica, estreada en 1830, e o Réquiem, estreado en 1837, así como pola súa extraordinaria utilización da orquestra sinfónica, que incluía catro grupos de metais "antifonais". É considerado o primeiro músico romántico de Francia e o creador da instrumentación moderna. Co Grand traité de l'instrumentation et d'orchestration modernes (1844) influíu sobre as xeracións posteriores, e especialmente sobre os músicos rusos do Grupo dos Cinco. A música e a vida de Berlioz encarnan os ideais románticos máis que os de calquera outro compositor, excepto Liszt. A súa orixinal imaxinación, as súas concepcións grandiosas e a súa extraordinaria calidade para a orquestra achegaron unha nova cor á música. Berlioz, o primeiro gran compositor que non era intérprete, converteuse nun dos primeiros directores modernos, e nun crítico perspicaz. Separadamente da Sinfonía fantástica, as obras de Berlioz escoitáronse moi pouco ata a década de 1880, cando en Francia se recuperaron como antídoto contra Wagner. A partir de 1960 escoitouse moito a súa música, aínda que as dificultades loxísticas aínda impiden a interpretación normal dalgunhas das súas obras.
Fillo máis vello dun doutor de provincias, esperábase que Berlioz seguira os pasos de seu pai na medicina, e asistiu á escola de medicina parisiense antes de desafiar á súa familia ao adicarse á música como profesión. A súa mentalidade independente e o seu rexeitamento a seguir as regras e fórmulas tradicionais puxérono en desacordo co establecemento musical conservador de París. Moderou brevemente o seu estilo, o suficiente para gañar o máis importante premio musical de Francia – o Prix de Rome – en 1830, mais aprendeu pouco dos académicos do Conservatorio de París. A opinión estivo dividida durante moitos anos entre aqueles que o consideraban un xenio orixinal e os que consideraban que a súa música carecía de forma e coherencia.
Aos 24 anos, Berlioz namorouse da actriz shakespeariana irlandesa Harriet Smithson, á que acosou ata que ela finalmente o aceptou sete anos despois. O seu matrimonio foi inicialmente feliz, mais finalmente fracasou. Harriet inspirou o seu primeiro grande éxito, a Sinfonía fantástica, na que se presenta unha visión idealizada dela.
Berlioz completou tres óperas, a primeira das cales, Benvenuto Cellini, foi un completo fracaso. A segunda, a grande epopea Les Troyens (Os Troianos), era tan grande en escala que nunca foi representada en vida do compositor. A súa última ópera, Béatrice et Bénédict – baseada na comedia de Shakespeare Much Ado About Nothing – foi un éxito na súa estrea, mais non entrou no repertorio operístico regular. Con só éxitos ocasionais en Francia como compositor, Berlioz recorreu cada vez máis á dirección, na que gañou reputación internacional. Foi altamente aprezado en Alemaña, o Reino Unido e Rusia, tanto como compositor como director. Para complementar os seus ingresos escribiu xornalismo musical durante boa parte da súa carreira; parte del foi conservado en forma de libro, incluído o seu Traité d'instrumentation et d'orchestration (1844), que foi influente nos séculos XIX e XX. Berlioz morreu en París aos 65 anos de idade.
Toxina Shiga
[[Ficheiro:Shiga toxin (Stx) PDB 1r4q.png|miniatura|Modelo da toxina Shiga (Stx) de S. dysenteriae (de PDB 1R4Q).]]
Hector Berlioz
Primeiros anos
Berlioz non foi un neno prodixio, a diferenza doutros famosos compositores do seu tempo; comezou a estudar música aos 12 anos, cando comezou a escribir pequenas composicións e arranxos. Como resultado do desánimo do seu pai, nunca aprendeu a tocar o piano, unha peculiaridade que posteriormente describiu tanto como beneficiosa como prexudicial. Porén, o seu pai aprendeulle a dixitación do flageolet e iniciouno nos estudos musicais. Converteuse nun experto en flageolet, guitarra  e frauta. Aprendeu harmonía só a partir de libros de texto. A meirande parte das súas primeiras composicións foron pezas de cámara.
Se ben aínda tiña 12 anos, como lembra nas súas Mémoires, experimentou a súa primeira paixón por unha muller, unha veciña súa de 18 anos chamada Estelle Fornier (nada Dubœuf). Berlioz semella ter sido romántico de xeito innato, esta característica maniféstase nas súas relacións amorosas, a adoración da gran literatura romántica, e o seu lamento nas pasaxes de Virxilio (aos doce anos xa aprendera a ler a Virxilio en latín e a traducilo ao francés baixo a tutela de seu pai), Shakespeare, e Beethoven.
Toxina Shiga
Nomenclatura
Os microbiólogos usan moitos termos para describir a toxina Shiga e diferenciar as súas diferentes formas. Algúns destes termos úsanse indistintamente. Son:
Hector Berlioz
1821–1824: estudante de medicina
En marzo de 1821 Berlioz superou o exame de baccalauréat na Universidade de Grenoble – non se sabe con certeza se no primeiro ou no segundo intento – e a finals de setembro, aos dezasete anos, mudouse a París. Ante a insistencia de seu pai matriculouse na Escola de Medicina da Universidade de París. Tivo que loitar duro para superar a súa repulsión pola disección de corpos, mais por deferencia aos desexos de seu pai, obrigouse a continuar os seus estudos de medicina.
Toxina Shiga
Mecanismo
As toxinas Shiga actúan inhibindo a síntese de proteínas nas células diana por un mecanismo similar ao da toxina ricina producida pola planta Ricinus communis. Unha vez que entra nunha célula por medio dun macropinosoma, a proteína funciona como unha N-glicosidase, clivando unha adenina específica do ARNr 28S da subunidade de 60S do ribosoma, o que detén a síntese de proteínas.
Hector Berlioz
1821–1824: estudante de medicina
miniatura|esquerda|A [[Ópera de París|Opéra na Rue le Peletier, París, c. 1821.]] Os horrores da facultade de medicina mitigáronse grazas a unha ampla asignación de seu pai, que lle permitiu aproveitar ao máximo a vida cultural, e particularmente musical, de París. A música non gozaba daquela do prestixio que tiña a literatura na cultura francesa, mais París, con todo, posuía dous grandes teatros de ópera e a biblioteca musical máis grande do país. Berlioz aproveitouse de todos eles. Aos poucos días de chegar a París foi á Opéra, e aínda que a obra que se representaba era dun compositor menor, a posta en escena e a magnífica execución orquestral encantáronlle. Foi a outras representacións na Opéra e na Opéra-Comique; na primeira, tres semanas despois da súa chegada, viu Iphigénie en Tauride de Gluck, que o emocionou. Sentiuse especialmente inspirado pola utilización da orquestra levada a cabo por Gluck para levar adiante o drama. Unha representación posterior da mesma obra na Opéra convenceuno de que a súa vocación era ser compositor.
Toxina Shiga
Estrutura
A toxina consta de dúas subunidades chamadas A (de 32.000 Da) e B (77.000 Da), e é unha das toxinas AB5. A subunidade B é un pentámero que se une a glicolípidos específicos da célula hóspede, especificamente á globotriaosilceramida (Gb3). Despois, a subunidade A é introducida na célula e clivada en dúas partes. Entón, o compoñente A1 únese ao ribosoma, interrompendo a síntese de proteínas. Descubriuse que Stx-2 é aproximadamente 400 veces máis tóxica que Stx-1 (segundo o cuantificado por LD50 en ratos). O Gb3 tamén se encontra en neuronas do sistema nervioso central e nos endotelios, o que pode producir neurotoxicidade. O Stx-2 tamén incrementa a expresión do seu receptor GB3 e causa disfuncións neuronais.
Hector Berlioz
1821–1824: estudante de medicina
O dominio da ópera italiana en París, contra o cal posteriormente Berlioz fixo campaña, estaba aínda no futuro, e nos teatros de ópera escoitou e absorbeu as obras de Étienne Méhul e François-Adrien Boieldieu, outras óperas escritas no estilo francés por compositores estranxeiros, especialmente Gaspare Spontini, e sobre todo cinco óperas de Gluck. Comezou a visitar a biblioteca do Conservatorio de París entre os seus estudos de medicina, procurando partituras das óperas de Gluck e facendo copias de partes delas. A finais de 1822 sentiu que os seus intentos por aprender composición debían ser complementados con clases formais, e acheguose a Jean-François Le Sueur, director da Capela Real e profesor no Conservatorio, quen o aceptou como alumno privado seu.
En agosto de 1823 Berlioz realizou a primeira das súas numerosas achegas á prensa musical; unha carta ao xornal Le Corsaire defendendo a ópera francesa contra as incursións da súa rival italiana. Sostivo que todas as óperas de Rossini xuntas non podían compararse cuns poucos compases das de Gluck, Spontini ou Le Sueur. Naquel momento xa compuxera varias obras, incluídas Estelle et Némorin e Le Passage de la mer Rouge (en galego O paso do Mar Vermello) – ambas perdidas dende entón.
Toxina Shiga
Estrutura
O Gb3 está presente por razones descoñecidas en maior cantidade en tecidos do epitelio renal, ao cal pode atribuírse a toxicidade renal da toxina Shiga. A toxina require para unirse e entrar na célula que na superficie celular haxa receptores moi específicos para ela. Especies como as vacas, porcos e cervos que non teñen estes receptores poden albergar bacterias toxixénicas sen ningún efecto prexudicial, expulsándoas coas súas feces, desde onde se poden diseminar e chegar aos seres humanos.
Monstro
220px|miniatura|dereita|Monstro mariño atacando un mariñeiro en [[Vinte mil leguas baixo dos mares.]] Un monstro (do latín: monstrum) é calquera criatura, xeralmente persoa ou animal fantásticos, que provoca medo ou dano físico pola súa aparencia ou accións. Adoita aparecer nas lendas e novelas de terror.
Hector Berlioz
1821–1824: estudante de medicina
En 1824 Berlioz graduouse na escola de medicina, logo do cal abandonou a profesión, ante a forte desaprobación de seus pais. Seu pai suxeriulle a avogacía como profesión alternativa e negouse a aceptar a música como unha carreira. El reduciu e ás veces retivo a asignación a seu fillo, e Berlioz pasou algúns anos de dificultades financeiras.
Monstro
A palabra ten unha connotación de maldade, xa que os monstros son moralmente censurábeis. Tamén se aplica en sentido figurado a unha persoa malvada ou que cometes crimes.
Por outra banda, recentemente algúns medios presentaron monstros como personaxes simpáticos e ata heroicos, como por exemplo as películas de animación Monsters, Inc. e Shrek, e as franquías Pokémon e Digimon.
Hector Berlioz
1824–1830: estudante no Conservatorio
En 1824 Berlioz compuxo unha Misa solemne. Tocouse dúas veces, despois das cales descartou a partitura, que se considerou perdida ata que en 1991 se descubriu unha copia. Durante 1825 e 1826 escribiu a súa primeira ópera, Les Francs-juges, que non foi representada e da cal só se conservan fragmentos, a parte máis coñecida é a abertura. En obras posteriores reutilizou partes da partitura, como a “Marcha dos Gardiáns”, que incorporou catro anos despois á súa Sinfonía fantástica como "Marcha ao Suplicio".
En agosto de 1826, Berlioz foi admitido como alumno do Conservatorio, estudando composición con Le Sueur e contrapunto e fuga con Anton Reicha. Ese memo ano realizou a súa primeira de catro tentativas para gañar o principal premio de música de Francia, o Prix de Rome, e foi eliminado na primeira rolda, o ano seguinte, para gañar algúns cartos, uniuse ao coro do Théâtre des Nouveautés. Competiu de novo no Prix de Rome, presentando a primeira das súas Cantatas do Prix, La Mort d'Orphée, en xullo. Máis tarde ese ano asistiu ás producións de Hamlet e Romeo e Xulieta de Shakespeare no Théâtre de l'Odéon realizadas pola compañía itinerante de Charles Kemble. Aída que nesa época Berlioz apenas falaba inglés, estaba abrumado polas obras – o inicio dunha paixón por Shakespeare que duraría toda a súa vida. Tamén concibiu unha obsesión pola protagonista da compañía de Kemble, Harriet Smithson – o seu biógrafo Hugh Macdonald chamouno "trastorno emocional" – e acosouna, perseguíndoa obsesivamente durante anos. Ela negouse mesmo a coñecelo.
O primeiro concerto de música de Berlioz tivo lugar en maio de 1828, cando o seu amigo Nathan Bloc dirixiu as estreas das súas aberturas Les Francs-juges e Waverley e outras obras. O auditorio estivo lonxe de estar cheo, e Berlioz perdeu cartos. Con todo, sentiuse moi animado pola vociferante aprobación dos executantes, e os aplausos dos músicos que se encontraban entre a audiencia, entre os que se encontraban os seus profesores do Conservatorio, os directores da Opéra e a Opéra-Comique, e os compositores Auber e Hérold.
1830–1832: Prix de Rome
Berlioz era en gran parte apolítico, e non apoiou nin se opuxo á Revolución de Xullo de 1830, mais cando estopou encontrábase no medio dela. Relatou os feitos nas súas Mémoires:
A cantata era La Mort de Sardanapale, coa que gañou o Prix de Rome. A súa participación o ano anterior con Cléopâtre atraera a desaprobación dos xuíces porque para os músicos altamente conservadores "delataba tendencias perigosas", e para a súa participación de 1830 modificou coidadosamente o seu estilo natural para conseguir a aprobación oficial. Durante o mesmo ano escribiu a Sinfonía fantástica e comprometeuse para casar.
miniatura|[[Marie Pleyel|Marie ("Camille") Moke, posteriormente Pleyel.]] Ao retroceder da súa obsesión por Smithson, Berlioz namorouse dunha pianista de 19 anos, Marie ("Camille") Moke. Os seus sentimentos eran recíprocos, e a parella planeou casar. En decembro Berlioz organizou un concerto no que se estreou a Sinfonía fantástica. Un aplauso prolongado seguiu á interpretación, e as recensións da prensa expresaron tanto o impacto como o placer que provocara a obra. O biógrafo de Berlioz David Cairns definiu o concerto como un fito, non só na carreira do compositor senón tamén na evolución da orquestra moderna. Franz Liszt encontrábase entre as persoas que asistiron ao concerto; este foi o principio dunha longa amizade. Posteriormente Liszt transcribiu ao piano toda a Sinfonía fantástica para que a puideran escoitar máis persoas.
Hermes (avión espacial)
miniatura|Modelo do transbordador Hermes na [[Exposición Universal de Sevilla de 1992.]] Hermes foi o nome dun proxecto de avión espacial europeo tripulado que foi finalmente cancelado en 1992.
Hector Berlioz
1830–1832: Prix de Rome
Pouco despois do concerto Berlioz marchou a Italia: segundo os termos do Prix de Rome, os gañadores estudaban durante dous anos na Villa Medici, a Academia Francesa en Roma. Ás tres semanas da súa chegada ausentose sen permiso: enterárase de que Marie rompera o seu compromiso e ía casar cun pretendente maior e máis rico, Camille Pleyel, o herdeiro da empresa construtora de pianos Pleyel. Berlioz creou un elaborado plano para matar a ambos (e á súa nai, coñecida por el como "l'hippopotame"), e adquiriu velenos, pistolas e un disfrace para o seu propósito. Cando chegou a Niza na súa viaxe a París recapacitou sobre o seu plano, abandonou a idea de vinganza, e consegiu permiso para para regresar á Villa Medici. Permaneceu unhas semanas en Niza e escribiu a súa abertura Rei Lear. No camiño de regreso a Roma comezou a traballar nunha obra para narrador, voces solistas, coro e orquestra, Le Retour à la vie (en galego O regreso á vida, posteriormente renomeada Lélio), unha secuela da Sinfonía fantástica.
miniatura|esquerda|Berlioz cando estudaba na [[Villa Medici, 1832.]] Non gozou moito do seu tempo en Roma. Os seus compañeiros na Villa Medici, baixo o seu benevolente director Horace Vernet, déronlle a benvida, e gozou das súas reunións con Felix Mendelssohn, que estaba de visita na cidade, mais encontrou Roma de mal gusto: "a cidade máis estúpida e prosaica que coñezo; non é un lugar para alguén con cabeza ou corazón". Con todo, Italia tivo unha importante influencia no seu desenvolvemento. Visitou moitas partes durante a súa estadía en Roma. Macdonald comenta que despois do seu tempo alí, Berlioz tiña "unha nova cor e brillo na súa música ... sensual e vivaz" – derivado non da pintura italiana, na que non estaba interesado, ou a música italiana, que despreciaba, senón pola "paisaxe e o sol, e dende o seu agudo sentido de lugar". Macdonald identifica Harold en Italie, Benvenuto Cellini e Roméo et Juliette como as expresións máis obvias da súa resposta a Italia, e engade que Les Troyens e Béatrice et Bénédict "reflicten calidez e quietude do Mediterráneo, así como a súa vivacidade e forza". O propio Berlioz escribiu que Harold en Italie baseouse nas "lembranzas poéticas formadas a partir dos meus vagabundeos polos Abruzos".
Hermes (avión espacial)
Características
Hermes foi inicialmente proposto polo CNES francés para logo ser adoptado pola Axencia Espacial Europea. Tería sido capaz de poñer tres astronautas en órbitas de ata 800 km de altitude en misións de ata 90 días de duración e tería sido lanzado mediante os Ariane 5. A data inicial de inicio de operacións coa lanzadeira debería ter sido 1998, pero o disparo dos custos de desenvolvemento (estimados en 12 mil millóns de marcos alemáns do momento) levou a cancelar o proxecto en 1992.