cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Limnea
Alimentación
As limneas aliméntanse principalmente de algas microscópicas e bacterias que proliferan nas plantas acuáticas. Tamén consomen algas ou biopelículas que se forma na superficie de augas eutróficas estancadas, e mesmo residuos orgánicos ou plantas acuáticas cando non teñen outro recurso dispoñible.
Reprodución
As limneas para emparellaren superpóñense e cada unha fecunda á que se coloca inmediatamente debaixo dela. Cada limnea pon nunha planta ou nunha parede uns cincuenta ovos adhesivos, viscosos, transparentes e agrupados en cápsulas de 3 a 5 cm de longo. A posta pódese repetir cada cada dous días no verán. Uns dez días despois da posta, as limneas novas rachan a membrana que os mantén cativos. Dispérsanse e medran bastante rápido se o ambiente é favorable. Cada mes a súa cuncha medra nunha estría ata chegar ó talle adulto, constituído por sete estrías.
Respiración
Do mesmo xeito que os caracois terrestres, as limneas teñen un pulmón, pero non dispoñen de ningún órgano que lles permita respirar na auga. Así, aínda que son de hábitat principalmente acuático, deben subir regularmente á superficie para respirar. A limnea achégase á superficie, chantada nunha planta acuática e no seu flanco, ábrese un sifón (un tubo que fai de respiradoiro) que lle permite renovar o aire dos seus pulmóns.
Parasitos
Como outros moluscos acuáticos, a limnea alberga parasitos. En particular, vehicula un dos estadios de desenvolvemento da fasciola hepatica, a distomatose hepática, de parasitos do xénero Trichobilharzia que teñen como anfitrión final o pato.
Castrillón, Viladavil, Arzúa
Castrillón é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Condado de Tolna
100px|esquerda dereita Tolna é o nome do condado administrativo (megye) de Hungría situado no centro de país, na beira oeste do río Danubio. Tolna comparte fronteiras cos condados de Somogy, Fejér, Bács-Kiskun, e Baranya. A capital do condado é Szekszárd, este ten unha superficie de 3703 km² e unha poboación de 250.284 habitantes.
Cidade con dereitos de condado
miniatura|dereita|300px| Fotografía aérea de Szekszárd - Hungría
Vilas principais
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
Darío Rodríguez Fernández
Darío Rodríguez Fernández, nado en Chantada cara a 1882, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Aprobou os exames de procurador en 1900 e instalouse como procurador en Chantada. Membro do Partido Conservador. Foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril de 1931. Foi proclamado candidato para as eleccións de 1933. Foi nomeado alcalde de Chantada o 26 de xaneiro de 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foille incoado expediente de responsabilidades políticas.
Vida persoal
Casou con Flora Fernández e foi pai de Julio Amador Rodríguez Fernández.
Herba do coitelo
A herba do coitelo (Carpobrotus edulis) é unha planta da familia Aizoaceae, de orixe surafricana, de porte rastreiro e suculento; ten tendencia a se espallar vexetativamente por grandes superficies. Atura moi ben os solos pobres e con características limitantes para outras plantas, como a salinidade. Noutroura encadrábase no xénero Mesembryanthemum (como M. edulis), mais unha análise máis detallada da especie a clasificou no xénero Carpobrotus. Tamén recibe os nomes de uña/unlla de gato ou chorón das praias.
Orixinaria da rexión do Cabo, áchase moi estendida pola beiramar galega con fins ornamentais, especialmente nas Rías Baixas e na Costa Ártabra. Considérase especie invasora.
Descrición
Planta herbácea, perenne, con talos rastreiros de até 2 m, enraizantes e ramificados. As follas son suculentas, de textura cerosa, de sección triangular, alongadas e curvadas, de ata 13 cm e cunha cor verde viva, ás veces púrpuras nas puntas. Nos solos moi salinos, poden posuír unha especie de tona salina que lles dá unha cor abrancazada na superficie. As flores son rechamangueiras, con numerosos pétalos imbricados de cor amarela, rosada ou purpúrea, de até 10 cm de diámetro, dispostas en solitario. Posúen cinco tépalos verdes e estaminodios petaloideos lineares. Ovario con 10 estigmas e numerosos estames amarelos. Florece na transición da primavera ao verán: no Hemisferio Norte, de abril a xullo.
O froito é carnoso, indehiscente, con numerosas sementes, comprimidas, de até 2 mm, mucilaxinosas.
Problemática
A especie é orixinaria da rexión do Cabo surafricana, mais hoxe en día espallouse por todas as rexións temperadas do planeta, especialmente nas zonas costeiras, por mor do seu uso en xardinaxe, principalmente para fixar noiros, en xardíns de rocalla, e pola vistosidade das súas flores. O seu carácter invasivo provocou dito espallamente. Hoxe desenvólvense medidas de control para evitar a afectación da flora autóctona.
300px|miniatura|right|Carpobrotus edulis.
O carácter invasivo da especie non só é prexudicial polo esgotamento dos solos ou, simplemente, polo feito de imposibilitar o arraigamiento de especies autóctonas en zonas moi ricas en biomasa da especie alóctona, senón que se ten demostrado a competencia polínica: estas especies, produtoras de pole en grandes cantidades, atraen selectivamente aos insectos polinizadores, que non desenvolven axeitadamente o seu rol ecolóxico coas especies menos abundantes, locais, que ven así diminuída a súa reprodución.
Galicia
Aparece en xeral por toda a costa galega en comunidades psamófilas costeiras; tamén afectando a comunidades casmofíticas de cantil. Afecta polo tanto a un bo número de especies de vexetais raras ou ameazadas presentes nestes hábitats.
É unha especie en franca progresión que ocupa zonas novas en medios alterados costeiros ou con uso humano intenso. Forma un tapiz ininterrompido que cobre o substrato e altera totalmente as condicións de insolación e ciclo de nutrientes. Describíronse tamén problemas na polinización por competencia.
Cómpre evitar a súa propagación, xa que está considerada especie invasora pola Xunta de Galicia, ademais de aparecer no Catálogo Español de Especies exóticas Invasoras, aprobado polo Real Decreto 1628/2011, do 14 de novembro, estando prohibida en España a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.
Outras especies invasoras relacionadas
Nas costas de Galicia haioutras especies invasoras relacionadas coa herba do coitelo:Carpobrotus acinaciformis (L.) L. Bolus, citouse tamén en numerosas ocasións, aínda que a diferenciación taxonómica é pouco clara e, segundo autores, non está presente na flora ibérica. Outras especies desta familia tamén surafricanas son Disphyma crassifolium (L.) L. Bolus, puntual en zonas costeiras, e Aptenia cordifolia (L. fil.) Schwantes, que se escapa de xardíns tamén en zonas costeiras. Tetragonia tetragonoides (Pallas) O. Kuntze, de Nova Zelandia, aparece en zonas costeiras desde tempos recentes, desde Poio até Corcubión.
Control mecánico
Carpobrotus edulis pode ser facilmente eliminada mediante retirada manual. Porén, xa que esta planta pode desenvolver raíces ou gromos de calquera nódulo, será imprescindíbel retirar do terreo todos os anacos. Ademais, como en moitos casos quedan restos da planta enterrados no solo, será necesario repetir a operación polo menos unha segunda vez. Poboacións densas poden ser retiradas mediante enrolamento como se se tratase de placas de céspede ou rodais.
Control químico
Esta especie pode ser controlada mediante tratamentos con glifosato a un mínimo do 2%. A eficacia deste herbicida pódese ver incrementada coa adición dun 1% de surfactante co obxecto de romper a densa cutícula da planta. Tamén o uso de auga con pH acedo ou a acidificación artificial desta favorecen a súa eficacia. As plantas tratadas poden tardar varias semanas en morrer, e tras varios meses poderíase producir o reabrollamento de individuos aparentemente mortos, polo que cómpre realizar un seguimento da zona.
Na Albufera de Valencia levouse a cabo un estudo sobre as consecuencias da aplicación de glifosato para o control de Carpobrotus en terreos areentos a unha dose de 2,5 kg glifosato/ha. De acordo con este estudo, aos 7 días comezan a aparecer gromos amarelados nas plantas. Tras 10 días, a maior parte da planta está afectada, e despois de 15, só un 10% non presenta síntomas. Tras 4 semanas comezan a aparecer gromos que morrerán unha semana máis tarde. Aos tres meses do tratamento considérase que a planta é totalmente inviábel, e comezan a aparecer gromos de flora autóctona que colonizan o espazo deixado por Carpobrotus. Non obstante, non se recomenda o uso de glifosato en areais debido á súa persistencia e ao efecto nocivo que ten sobre a flora autóctona. Obviamente, ao non ser un herbicida selectivo, o glifosato afectará a calquera planta con que entre en contacto, polo que é necesario realizar aplicacións puntuais dirixidas. O problema da persistencia pódese solucionar reducindo a dose aplicada. Por exemplo, se se utilizase un produto típico con glifosato ao 10-12% a unha dose mínima (para eses produtos) de 6 L/ha (recomendada polo fabricante), isto suporía 0,6 kg de glifosato/ha, case a cuarta parte do aplicado no tratamento na Albufera. De feito, graves invasións desta planta foron erradicadas xa nos anos 80 das dunas do parque natural de Bodeha Head, en California, utilizando control químico. Neste caso, e aínda que non se dan datos sobre o herbicida aplicado nin da concentración usada, si se indica que as plantas tardaron moito tempo en morrer e que progresivamente foron substituídas por sucesión natural por plantas autóctonas, un proceso idéntico ao observado no estudo da Albufera.
Control biolóxico
Na actualidade non existe ningún axente que se comercialice contra esta planta, pero observouse como algunhas especies de cochinillas algodonosas, Pulvinariella mesembryanthemi e Pulvinaria delottoi, tiveron certo impacto nas poboacións de Carpobrotus.
Taxonomía
Carpobrotus edulis foi descrita por (L.) N.E. Br e publicado en The Genera of South African Flowering Plants 249. 1926. carpobrotus: nome xenérico do grego karpos (froita) e brota (comestíbel) que significa "con froitos comestíbeis".
edulis: epíteto latino que significa "comestíbel", referido a algunha das partes da planta. Abryanthemum edule (L.) Rothm.
Fronte Nacional
Fronte Nacional é o nome:
De tres partidos políticos de dereitas:
Das seguintes coalicións políticas
AC-100
A AC-100 é unha estrada da rede secundaria, de 7 km de distancia. Une as localidades coruñesas do Porto do Barqueiro e O Porto de Bares, ambas as dúas no concello de Mañón.
Palazzo Montecitorio
miniatura|250px|Palazzo Montecitorio. O Palazzo Montecitorio é un palacio en Roma e a sede da Cámara dos Deputados de Italia.
Historia
A súa construción foi iniciada por Gian Lorenzo Bernini, baixo o papa Inocencio X, pero foi rematado por Carlo Fontana que modificou o proxecto de Bernini engadindo un campanario. En 1696, estabelecéronse no palacio os tribunais pontificios. A continuación foi a sede da Gobernadoría de Roma e a Dirección da policía.
Coa Unificación de Italia, en 1870 o palacio adquiriu a súa utilidade actual de sede da Cámara dos Deputados e tamén das reunións conxuntas da cámara baixa e alta do Parlamento
O pequeno outeiro no que foi construído o Palazzo Montecitorio orixinouse co verquido de material na Idade Media. A zona fora controlada polos Colonna, despois das loitas dos baróns, foi adaptada a hortas e xardíns, até que, en 1650, os Ludovisi lla deron a Gian Lorenzo Bernini para facer a súa residencia.
La Baronia de Rialb
La Baronia de Rialb é un concello catalán localizado na da provincia de Lleida. Pertence á comarca da Noguera.
O Louriño, Boiro, Boiro
O Louriño é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Kitsune
miniatura|250px|O Príncipe Hanzoku, aterrorizado por un raposo de nove colas. Impresión de [[Utagawa Kuniyoshi (século XIX).]]
Antón Riveiro Coello
Antón Riveiro Coello, nado en Xinzo de Limia o 28 de agosto de 1964, é un escritor en lingua galega.
Kitsune
A palabra xaponesa kitsune (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">狐, ) significa raposo, animal que constitúe un elemento de singular importancia no folclore xaponés, até o punto en que a devandita palabra se utiliza tradicionalmente para nomear a un espírito do bosque con forma de raposo, cuxa función clásica é a de protexer bosques e aldeas. Segundo a mitoloxía xaponesa, o raposo é un ser intelixente que posúe habilidades máxicas, que se incrementan coa idade e a adquisición de coñecementos. A idade, sabedoría e poder dun kitsune son tamén maiores a medida que aumenta o número de colas, sendo o máis poderoso o kitsune de nove colas.
Antón Riveiro Coello
Traxectoria
Cursou estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Tocou a guitarra nun grupo de rock, exerceu de vendedor, foi funcionario do Estado, e finalmente da administración autonómica en Boiro.
Colaborou activamente no proxecto Barbantia.
Kitsune
O kitsune está estreitamente asociado ao deus shinto (kami) Inari, deus da fertilidade, da agricultura, do arroz e dos raposos, tanto como mensaxeiro como servente do mesmo. Os poderes atribuídos ao Kitsune inclúen a capacidade de adoptar a forma humana, concretamente de muller nova. Nalgúns contos tradicionais, e en xeral no folclore, o kitsune desenvólvese como un ser que aproveita a súa metamorfose para facer trasnadas ás persoas, mentres que noutras ocasións desempeña funcións de gardiá, amiga, amante ou esposa.
Antón Riveiro Coello
Obra
dereita|miniatura
Ensaio
miniatura|Placa en [[Xinzo de Limia na casa natal]]
Kitsune
Como consecuencia de todos estes atributos máxicos, ao kitsune ofrécenselle ofrendas coma se fose unha deidade. A orixe histórica deste papel central do raposo no folclore xaponés está na súa convivencia harmónica co ser humano no Antigo Xapón, da que se derivou un crecente corpus de lendas respecto diso.
Orixe
miniatura|200px|Un raposo de nove colas, tomado do libro [[Shan Hai Jing da Dinastía Qing. O espírito do raposo ou huli jing do folclore chinés é similar ao kitsune.]] Existe un debate acerca da orixe dos mitos do kitsune, algúns destacan en fontes estranxeiras ou en ideas indíxenas xaponesas ao redor do século V a. C. É amplamente coñecido que algúns mitos dos raposos poden ser atopados na China, Corea, a India ou Grecia. Moitas destas primeiras historias están rexistradas no Konjaku Monogatari, unha colección do século XI de narracións chinesas, indias e xaponesas. As historias folclóricas chinesas relatan acerca do huli jing, un espírito de raposo parecido ao kitsune e que posúe nove colas. En Corea existe o kumiho (raposo de nove colas), unha criatura mitolóxica que chegaba a vivir mil anos. Existen diferenzas, como por exemplo o kumiho é visto como un ser maligno, oposto á súa contraparte xaponesa. Non obstante, eruditos como Ugo A. Casal suxiren que as similitudes mostran que os mitos dos raposos tiveron a súa orixe en fontes indias como o Hitopadesha (XII d. C.). Pero este está indubidablemente baseado no Pañcha tantra (India, século III a. C.), que posiblemente está baseado nas Fábulas de Esopo (Grecia, século VI a. C.) que estas se esparexeron a China e Corea, e en última instancia ao Xapón.
Antón Riveiro Coello
Mencións e premios
Ten sido galardoado tamén con outros premios como o Castelao de Narrativa, Breogán de Contos, Premio Ourense de Contos etc.
Kitsune
Etimoloxía
dereita|miniatura|200px|O Xapón é fogar de dúas [[subespecies de raposo vermello: o raposo de Hokkaido (Vulpes vulpes schrencki, na imaxe), e o raposo vermello xaponés (Vulpes vulpes japonica).]] Segundo Nozaki, a palabra kitsune foi orixinalmente unha Onomatopea. Kitsu representaba ao ouveo do raposo e deu como significado á palabra raposo. Ne é unha expresión afectiva, na que Nozaki tómao como evidencia dunha tradición establecida e de orixe propia da benevolencia do raposo no folclore xaponés. Kitsu é agora un arcaísmo, xa que no xaponés moderno o ouveo do raposo é representado como kon kon ou gon gon.
Unha das historias máis antigas que se coñece acerca dos kitsune explicaba a etimoloxía popular máis coñecida para a palabra kitsune, no entanto, hoxe xa está refutada. A diferenza da maioría das historias nas que os kitsune que se transformaban en humanos e casaban con homes, esta historia en particular non terminaba de xeito tráxico:
Como o raposo regresaba co seu esposo cada noite como unha muller, pero abandonábao na mañá como un raposo, é chamado Kitsune. En xaponés clásico, kitsu-ne significa "vir e durmir" e ki-tsune significa "vir sempre".
Características
miniatura|274x274px|Estatua dun kitsune no santuario de Inari; próximo ao templo budista de Todai-ji en [[Nara, Xapón.]] Os kitsune son coñecidos por posuír unha intelixencia superior, unha longa vida e poderes máxicos. Son un tipo de yōkai, ou entidade espiritual, e a palabra kitsune é ás veces traducido como "espírito de raposo". Con todo, isto non quere dicir que os kitsune sexan pantasmas, nin tampouco que sexan fundamentalmente diferentes aos raposos comúns. A palabra "espírito" é usada para reflectir un estado de coñecemento ou iluminación, xa que todos os raposos con longa vida adquiren poderes sobrenaturais.
Existen dúas clases comúns de kitsune. Os zenko son raposos benevolentes e celestiais asociados co deus Inari; son simplemente chamados raposos de Inari. En cambio, os yako (literalmente, "raposos de campo"), son salvaxes, tenden a ser travesos e mesmo malvados. As tradicións locais engaden outras clases de kitsune. Por exemplo, un ninko é un espírito de raposo invisible que os humanos só podían percibir cando eran posuídos por eles. Outra tradición clasifica aos kitsune en trece tipos definidos pola clase de habilidades sobrenaturais que posúa o kitsune.
Fisicamente, os kitsune sobresaen pola súa cantidade de colas, que chegan a ter até nove colas. Xeralmente, un gran número de colas indica un raposo máis lonxevo e máis poderoso; de feito, algunhas narracións populares mencionan que un raposo terá colas adicionais cando alcance os mil anos. Nas historias son comúns os kitsune dunha, cinco, sete e nove colas. Cando un kitsune obtén a súa novena cola, a súa pelaxe vólvese branca ou dourada. Os raposos de nove colas ou kyūbi no kitsune teñen a habilidade de ver e oír calquera suceso que ocorra no mundo. Outras historias atribúenlle sabedoría infinita, esencialmente omnisciente. miniatura|218px|Un obake karuta (cartón de monstros) de comezos do século XIX mostrando un kitsune. O xogo involucraba comparar pistas de historias folclóricas a cada debuxo da criatura.
Cambio de forma
Un kitsune pode adoptar forma humana, unha habilidade que se aprende a certa idade — usualmente aos 100 anos, aínda que outras historias mencionan que aos 50 anos. Como un requisito para a transformación, o raposo débese pór xuncos, unha folla de gran tamaño ou unha caveira sobre a súa cabeza. As formas que pode adoptar o kitsune son de mulleres fermosas, mozas novas ou de homes anciáns. Estas formas non están limitadas pola idade ou polo xénero do raposo, mesmo un kitsune pode duplicar a aparencia dunha persoa en específico. Os kitsune son particularmente coñecidos por converterse en belas mulleres. Había unha crenza popular no Xapón medieval na que se se atopaba unha muller solitaria, especialmente á noitiña ou durante a noite, podía ser un raposo.
Nalgunhas historias, os kitsune teñen dificultade para agochar as súas colas cando se transforman en seres humanos; a aparición da cola, cando o raposo se emborrachaba ou se descoidaba, é un xeito habitual de descubrir a verdadeira identidade da criatura. Outras formas de descubrir a identidade dos kitsune eran que como seres humanos aínda tiñan trazos parecidos ao raposo, tamén lles cobre unha pelaxe fina, teñen unha sombra en forma de raposo, ou o seu propio reflexo revelaba a súa identidade. O termo kitsune-gao (literalmente "cara de raposo") refírese ás mulleres humanas que teñen unha cara angosta con ollos moi xuntos, cellas delgadas e pómulos saíntes. Tradicionalmente, esta estrutura facial é considerada atractiva, e nalgunhas historias atribúenselle aos raposos con forma humana. Os kitsune teñen fobia e desprezo aos cans, mesmo na súa forma humana, e algúns túrbanse ante a súa presenza no momento no que se converten en raposos e foxen. Tamén unha persoa devota pode ser capaz de ver a identidade do raposo inmediatamente.
Unha historia popular ilustra estas imperfeccións nos kitsune convertidos en humanos; relataba acerca de Koan, unha personaxe histórica que posuía a sabedoría e os poderes máxicos como vidente. Segundo esta historia, el estaba na casa dun dos seus devotos cando se queimou o seu pé ao entrar no baño debido a que a auga estaba moi quente. Entón, "na súa angustia, escapouse do baño espido. Cando a xente da casa o viu, eles estaban pasmados cando observaron que Koan posuía unha pelaxe que cubría gran parte do seu corpo e sobresaíalle unha cola de raposo. Entón Koan transformouse en fronte deles, converténdose nun raposo ancián e fuxiu."
Outras habilidades sobrenaturais que se lle atribúen comunmente ao kitsune inclúen a posesión, a aparición de lume ou luz na boca ou nas colas (son coñecidos como kitsune-bi; literalmente "raposo de lume"), a manifestación voluntaria nos soños doutros, a capacidade de voar, invisibilidade, e creación de ilusións ben elaboradas que son case indistinguibles da realidade. Nalgunhas historias menciónase ao kitsune con poderes máis grandiosos, como curvar o tempo e o espazo, volver tolas as persoas, ou tomar formas fantásticas como unha árbore de considerable altura ou unha segunda lúa no ceo. Outros kitsune teñen características similares aos vampiros ou os súcubos e aliméntanse da enerxía vital ou do espírito dos seres humanos, xeralmente a través do contacto sexual.
Kitsunetsuki
O folklorista Lafcadio Hearn describe a condición de ser posuído por un kitsune no seu primeiro volume do seu libro Glimpses of Unfamiliar Japan:
Cómpre sinalar, que ao liberarse da posesión, a vítima non será capaz de comer tofu, azukimeshi, ou outra comida que lle agrade aos raposos.
O exorcismo, ás veces realizado nun santuario de Inari, pode inducir a un raposo a abandonar o seu hóspede. No pasado, cando non era posible o exorcismo con métodos benevolentes ou se non estaba un monxe, as vítimas do kitsunetsuki eran golpeadas ou queimadas para forzar o abandono do espírito. Familias enteiras eran condenadas ao ostracismo nas súas comunidades se tiñan a un membro da familia posuído por un raposo.
No Xapón, o kitsunetsuki era considerado unha enfermidade desde a era Heian e permaneceu como un diagnóstico común dunha enfermidade mental até comezos do século XX. A posesión foi a explicación para a conduta anormal mostrada para as aflicións individuais. A finais do século XIX, o doutor Shunichi Shimamura afirmou que as enfermidades físicas que causaban febre eran ás veces considerados kitsunetsuki. A crenza perdera apoio, mais as historias de posesións por raposo aínda aparecían nos xornais e nos medios de comunicación. Unha das máis coñecidas involucraba afirmacións de que os membros do culto Aum Shinrikyo estaban posuídos.
Na medicina, o kitsunetsuki é unha psicose étnica única na cultura xaponesa. Aqueles que sofren a condición cren que son posuídos por un raposo. Os síntomas inclúen ansias polo arroz ou feixóns vermellos doces, apatía, inquietude e aversión ao contacto de ollos. O kitsunetsuki é similar pero distinto da licantropía clínica.
Hoshi no tama
miniatura|370px|Un grupo de kitsune comúns reunidos cun grupo de kitsune-bi (raposos de lume) preto de [[Toquio|Edo. Pintura de Hiroshige (século XIX).]] As descricións dos kitsune ou das súas vítimas posuídas poden facer aparecer esferas brancas redondas ou de forma similar á cebola, chamadas hoshi no tama (ほしのたま). As lendas describen que resplandecen cos kitsune-bi ou raposos de lume. Algunhas historias identifícanas como xoias ou perlas máxicas. Cando non está na súa forma humana ou nunha posesión cun humano, un kitsune mantén o hoshi no tama na súa boca ou lévao na súa cola. As xoias son un símbolo que identifica o deus Inari, e as representacións dos raposos sagrados de Inari sen o seu hoshi no tama son raras.
Existe unha crenza cando un kitsune cambia de forma, o seu hoshi no tama toma unha porción do seu poder máxico. Outra lenda é que a perla representa a alma do kitsune; o kitsune morrería se o separasen dela por moito tempo. Os que obteñen a esfera poden ser capaces de obter unha promesa ao kitsune a cambio de devolveren a esfera ao raposo. Por exemplo, unha historia do século XII describe a un home usando un hoshi no tama dun raposo para pedir un favor:
O raposo salva a súa vida despois de atoparse cun grupo de bandidos armados.
Serventes de Inari
miniatura|O deus Inari representado como unha guerreira. Esta descrición mostra a influencia da deusa menor budista [[Dakiniten. Pintura de Utagawa Kuniyoshi.]] Os kitsune son asociados con Inari, o deus Shinto do arroz. Esta asociación reforza o significado dos poderes especiais do raposo. Orixinalmente, os kitsune eran mensaxeiros de Inari, pero a relación entre ambos agora é tan confusa que Inari ás veces é mostrado como un raposo. Así mesmo, santuarios enteiros son dedicados ao kitsune, onde os devotos renden con ofrendas. Os espíritos de raposo están interesados particularmente cunha especie de tofu frito en rebanadas chamado aburaage, que se atopa no kitsune udon e kitsune soba. Igualmente o inarizushi é un tipo de suxi que tomou o nome de Inari, e que consiste en sacos de tofu frito enchido con arroz. Existe unha especulación entre os folcloristas de que existiu outra deidade raposo Shinto no pasado. Os raposos foron adorados como kami.
Os kitsune de Inari son brancos, unha cor de bo presaxio. Posúen o poder de escorrentar o mal, e ás veces serven como gardiáns espirituais. Ademais de protexer os santuarios de Inari, son invocados para intervir en nome dos aldeáns, e particularmente para axudar contra os problemáticos nogitsune. Os raposos negros e os raposos de nove colas tamén son considerados bos presaxiadores.
Segundo as crenzas derivadas do fusui (Feng Shui), o poder do kitsune que exerce sobre o mal pode representarse nunha estatua de raposo que pode disipar a enerxía ou kimon maligno que flúe desde o nordés. En moitos santuarios de Inari, como o famoso santuario Fushimi Inari en Quioto, existen ditas estatuas, ás veces en gran número.
Os kitsune están conectados co budismo a través de Dakiniten, unha deusa menor que se combina co aspecto feminino de Inari. Dakiniten é representada como un bodhisattva feminino portando unha espada e cabalgando un raposo voador de cor branca.
Embaucadores
miniatura|O santuario [[Fushimi Inari, en Quioto, posúe numerosas estatuas de kitsune.]] Os kitsune en ocasións preséntanse como embaucadores, con variacións que levan desde seres travesos até malévolos. As lendas contan que os kitsune travesos atacaban aos samurais demasiado orgullosos, comerciantes cobizosos e plebeos pretenciosos, mentres que os máis malvados abusaban dos comerciantes pobres e granxeiros, ou sobre os monxes budistas devotos. As súas vítimas eran usualmente homes; xa que ás mulleres eran posuídas. Por exemplo, os kitsune idean usar os kitsune-bi para levar aos viaxeiros por un camiño errado como unha forma de lume fatuo. Outra táctica do kitsune é confundir ao seu obxectivo con ilusións ou visións. Outro truco usado polos kitsune embaucadores inclúen a sedución, roubo de comida, humillación do arrogante ou vinganza con insultos.
Existe un xogo tradicional chamado kitsune-ken (puño do raposo) que dá testemuño do poder do kitsune sobre os seres humanos. O xogo é similar á pedra, papel ou tesoiras, pero as tres posicións da man significan un raposo, un cazador e un xefe da vila. O xefe da vila gaña ao cazador porque o supera en rango; o cazador gaña ao raposo porque lle dispara; o raposo gaña ao xefe da vila, pois o enfeitiza.
Estas descricións ambiguas, xunto coa súa reputación para os vingativos, motivaron ás persoas a descubrir os motivos da problemática dos raposos. Nun caso, Toyotomi Hideyoshi, quen foi o daimyō que unificou o Xapón a finais do século XVI, escribiu unha carta ao deus Inari:
miniatura|367px|Tamamo-non-Mae, un lendario kitsune que apareceu en obras de [[Noh|nō e kyōgen. Pintado por Yoshitoshi.]] Os kitsune manteñen as súas promesas e esfórzanse por pagar calquera favor. Ocasionalmente un kitsune enfócase especialmente a unha persoa ou familia, á que poden causar toda clase de trasnadas. Nunha historia do século XII, só a ameaza de exterminalos por parte do dono dunha casa consegue persuadilos a comportarse ben. O patriarca dos kitsune apareceu nos soños do home:
Outros kitsune usan os seus poderes máxicos para o beneficio do seu compañeiro ou hóspedes mentres o ser humano o trate con respecto. Como yōkai, con todo, os kitsune non comparten a moralidade humana, e un kitsune está establecido nunha casa ao seu estilo, por exemplo, leva os cartos do hóspede ou artigos que foron roubados das casas veciñas. Como consecuencia, as familias comúns pensaban que os kitsune protexidos son tratados con sospeita. Estrañamente, as familias de samurai tiñan privilexios de compartir a mesma disposición que os kitsune, mais estes raposos eran considerados myōbu e empregaban a súa maxia como signo de prestixio. As casas abandonadas eran goridas comúns para os kitsune. Unha historia do século XII conta que un ministro que se mudou a unha vella mansión descubriu unha familia de raposos vivindo nela. Eles tentaron asustalo, reclamando que a casa "fora nosa por moitos anos, e ... nós desexamos protestar enerxicamente." O home negouse, e os raposos resignáronse a mudarse a un lote abandonado próximo.
As historias distinguían os agasallos do kitsune cos pagos do kitsune. Se un kitsune ofrecía un pago ou recompensa que incluía diñeiro ou bens materiais, parte ou todo o pago consistiría de papel vello, follas, poliñas, pedras ou obxectos similares sen valor que están baixo un feitizo que os fai aparentar como bens con valor. Os verdadeiros agasallos do kitsune eran usualmente intanxibles, como a protección, coñecemento ou longa vida.
Esposas e amantes
miniatura|349px|O kitsune [[Kuzunoha mostra unha sombra en forma de raposo aínda transformado como humano. Kuzunoha é unha figura famosa no folclore e é unha personaxe no kabuki. Pintura de Utagawa Kuniyoshi.]] Os kitsune son moi coñecidos como amantes, usualmente en historias que involucran a un home novo humano e un kitsune que toma a forma dunha muller humana. Os kitsune poden ser sedutores, pero estas historias ofrecen un aspecto máis romántico. Tipicamente, o home novo descoñece que casa cun raposo, quen se mostra como unha esposa devota. O home eventualmente descobre a verdadeira identidade do raposo, e a esposa é forzada a deixalo. Nalgúns casos, o esposo esperta dun soño, con inmundicia, desorientado e lonxe do fogar. El debe entón regresar a confrontar á súa abandonada familia deshonrada.
Moitas historias presentan ás esposas raposo tendo fillos. Se os fillos son humanos, herdan calidades físicas especiais ou sobrenaturais. O onmyōji Abe no Seimei era coñecido por ter herdado devanditos poderes extraordinarios.
Na ficción
Dentro do folclore xaponés, os kitsune apareceron en numerosas obras xaponesas. As obras de nō, kyōgen, bunraku e kabuki derívanse dos contos tradicionais dos kitsune, de igual xeito nos traballos contemporáneos como o manga, anime e videoxogos. Algúns kitsunes famosos son o Kyubi de Naruto, Ninetales e Zoroark de Pokémon, e o demo raposo Kurama de Yu Yu Hakusho; no ámbito dos videoxogos, Luigi posúe unha forma de raposo coñecida como Kitsune Luigi en New Super Mario Bros. 2 e Super Mario 3D Land, mentres que en The Legend of Zelda: Majora's Mask, Link usa a Máscara de Keaton para atoparse cun raposo amarelo de tres colas. Os autores occidentais de obras de ficción empezaron a usar as lendas dos kitsune. A pesar de que as representacións varían considerablemente con respecto ás historias folclóricas, os kitsune son xeralmente descritos como seres sabios, astutos e poderosos.
Algúns exemplos do kitsune na cultura popular son:
Netsuke
Os kitsune son motivos frecuentes no netsuke, que son pequenos obxectos tallados orixinalmente feitos para abrochar os sacos que se poñen nas faixas das pezas de vestir, xa que as pezas non levaban petos. O netsuke converteuse nunha forma de arte que as fixo coñecidas a partir das súas descricións nos contos populares e as obras teatrais.
Tyrnävä
Tyrnävä é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 6 749 habitantes. A superficie do termo municipal é de 494,85 km2, dos cales 3,05 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 13,72 hab./km².
Limita cos concellos de Kempele, Liminka, Muhos e Oulu, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
San Lourenzo, Melias, Coles
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 18 mulleres.
Círculo de Praga
O Círculo incluía emigrados rusos como Roman Jakobson (o seu vicepresidente até a súa marcha de Checoslovaquia en 1939), Nikolai Trubetzkoy ou Sergei Karcevskiy, así como importantes estudosos da literatura como René Wellek e Jan Mukařovský. O primeiro presidente do Círculo foi o lingüista Vilém Mathesius, até a súa morte en 1945.
Jakobson e o Círculo
Roman Jakobson, figura central do Formalismo ruso, participara tanto no Círculo Lingüístico de Moscova como na Sociedade para o Estudo da Linguaxe Poética (OPOJAZ) de San Petersburgo, antes de mudarse a Checoslovaquia en 1920, onde fundou o Círculo Lingüístico de Praga en 1926. A súa formación recibiu a influencia da Escola Kazan, de Ferdinand de Saussure (cuxo traballo foi levado a Moscova por Sergej Karcevskij en 1917) e pola forte tradición rusa das dialécticas hegeliana e posthegeliana. Linda R. Waugh e Monique Monville-Burston (1990, p. 4) suxiren que "a influencia máis forte sobre o pensamento de Jakobson foi o axitado movemento artístico de comezos do século XX, especialmente as obras da vangarda literaria e artística: Picasso, Braque, Stravinsky, Joyce, Xlebnikov ou Le Corbusier".
Jakobson destaca que o Círculo Lingüístico de Praga está estreitamente ligado ás correntes contemporáneas tanto da lingüística occidental como da lingüística rusa: as realizacións metodolóxicas da lingüística francesa, a fenomenoloxía alemá (Husserl) e a pretendida síntese das escolas polaca (de Courtenay) e rusa (Fortunatov). Jakobson definiu a súa teoría da estrutura da linguaxe en contraste coa de Saussure, que consideraba ao tempo demasiado abstracta e demasiado estática. Jakobson tratou as formulacións dicotómicas (langue/parole, sincronía/diacronía) de Saussure dunha forma dialéctica, insistindo na estreita relación entre forma e significado, nunha situación de sincronía dinámica.
Aguada de Arriba, Aguada, Carballedo
Aguada de Arriba é un lugar da parroquia de Aguada que se localiza no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 22 habitantes (9 mulleres e 13 homes).
Toponimia
O topónimo procede do latín e pode significar auga levada, traída ou abundante. "De Arriba" por estar nun lugar alto.
Unión Carlista
A Unión Carlista foi un partido carlista e tradicionalista español fundado en 1978 patrocinado pola Regencia Nacional y Carlista de Estella de carácter antifranquista. Á parte do sector sivatista que non se reintegrou en 1964 na Comunión Tradicionalista de Xavier de Borbón Parma, mantendo a Regencia Nacional y Carlista de Estella, logrou agrupar aos últimos octavistas vasco-navarros.
Un destacado militante da Unión Carlista foi o catalán Juan Casañas, que dende o falecemento en 1980 de Mauricio de Sivatte, exercía como voceiro da Regencia Nacional y Carlista de Estella. O seu presidente era Alfonso Triviño de Villalain.
No chamado Congreso de Unidade Carlista de 1986, a Unión Carlista fusionouse coa Comunión Tradicionalista e a Comunión Católico-Monárquica para constituír unha nova organización política denominada Comunión Tradicionalista Carlista.
Helene Mayer
Inicios
Pertencía a unha familia de clase media, segunda filla dos tres que terían Ludwig e Ida. Helene dende pequena destacou nalgúns deportes e practicou ballet ata 1923. O seu irmán Eugen comezou a practicar esgrima Animado polo seu pai, que era un médico xudeu e cando era novo fora esgrimista. Ela tamén quixo probar e tiraba contra o seu irmán no patio da casa ata que empezou adestrar baixo as ordes do "cavaliere" Arturo Gazzerano no Fechtclub Offenbach da súa cidade natal.
En 1924 participou no Campionato Alemán Sénior a florete e quedou 2ª. Un ano despois, en 1925, gañou o título, fazaña que repetiría durante seis anos. En 1929 gañou o Campionato Europeo de Nápoles e o de 1931 en Viena, derrotando á campioa austríaca Ellen Preis na final. En 1928 "Hee Blonde" (He a Loira) ganou a medalla de ouro nas Olimpíadas de Ámsterdam e en 1932 viaxou ós Angeles para defender o título. Pouco antes de que comezara o torneo chegoulle a noticia da morte do seu mozo. O ouro foi para Ellen Preis, ela conformaríase co 5º posto. Contemporaneamente, dende 1929 Helene desenvolveu os seus estudos de Dereito Internacional en Frankfurt am Main para despois trasladarse á Sorbona de París. Pouco antes dos Xogos dos Angeles recibira unha bolsa para estudar na costa Oeste no Scripps College de California. Alí desenvolveu unha vida universitaria brillante mentres continuaba coa práctica da esgrima participando nos Campionatos Americanos, onde obtivo o primeiro posto en florete en Chicago en 1933 e en Nova York en 1934. En total vencería en oito ocasións.
Xogos Olímpicos de Berlín e anos seguintes
Coa chegada ao poder de Hitler en 1933 empézanse a aplicar medidas contra a minoría xudaica de Alemaña. Helene, que continuaba nos Estados Unidos viviu esta situación dende lonxe. Porén, debido á súa orixe xudía, da que ela por mor dunha educación atea que lle procurara seu pai non se sentía parte, foi dada de baixa do seu club de esgrima tradicional en Offenbach e se lle retirou a bolsa da que gozaba. Licenciouse en 1934 e comezou a impartir clases de esgrima e alemán no Mills College.
O Comité Olímpico decidiu que a sede dos Xogos de 1936 fose a cidade de Berlín e os nazis vírono como unha oportunidade de demostrar a forza da nova Alemaña. Isto incluía a necesidade de evitar que atletas xudeus representasen a Alemaña nas Olimpíadas, polo que quedaron excluídos dos clubs aos que non podían entrar se non eran membros das asociacións nazis, das que igualmente non podían ser membros por seren xudeus. Ante as ameazas dos Estados Unidos principalmente, xunto con outras democracias occidentais, de boicotear os xogos os nazis decidiron convidar a Helene.
Helene era unha rapaza de case un 1,70 cm, loura con ollos azuis, que non tiña relación ningunha co mundo xudeu (mais aló das súas orixes), sentíndose alemá. Declarou que era un honor representar o seu país nas Olimpiadas, motivo polo que foi moi criticada. Especulouse moito sobre o que acontecería se Helene rexeitara esa invitación e as implicacións que ían supoñer para os Xogos e a historia mesma. miniatura|Helene Mayer, á dereita, no podio mentres realiza o saúdo nazi, aceno que foi duramente criticado na época
Regresou a Alemaña, onde estreitou a man de Hitler xunto có resto dos atletas olímpicos alemáns. Na competición atopouse de fronte á súa vella rival Ellen Preis e a unha nova rapaza húngara e xudía, Ilona Schacherer-Elek, as tres mellores do momento. Helene gañou todos os combates coas outras tiradoras, perdeu dous de tres con Elek e empatou con Preis. Tras contabilizar os tocados resultou que a húngara quedaba como primeira por un só tocado, Helene segunda e Preis terceira. Na entrega de medallas no estadio central, nunha foto que daría a volta ó mundo, aparece o podio con Helene saudando có brazo en alto segundo o estilo dos nazis (Hitlergruß).
Seis meses despois das Olimpíadas regresa aos Estados Unidos, aínda que competiría unha vez mais por Alemaña en 1937 nos Campionatos do Mundo, compartindo o podio de novo con Elek e Preis, aínda que nesta ocasión foi ela quen gañou o ouro. Estableceuse en California, obtivo a cidadanía americana e seguiu participando nos Campionatos Nacionais americanos. Mesmo pensou na posibilidade de participar nos Xogos de 1948, idea que rexeitou finalmente.
Regreso a Alemaña e morte
A partir de 1948 comezou a sentir dores e debilidade e en 1952 decide volver a Alemaña para recuperarse. Alí contrae matrimonio ós tres meses co barón Erwin Falkner von Sonnenburg, un aristócrata bávaro que traballaba como enxeñeiro aeronáutico e foron vivir xuntos a Múnic. As dores non remitiron pois sufría un cancro de mama, someteuse a diversas operacións pero finalmente morreu o 10 de outubro, a falta de dous meses para cumprir os 43 e menos dun ano e medio despois de casar.
Resultados Deportivos
Ó longo da súa vida, Helene Mayer obtivo os seguintes resultados (todos eles usando como arma o florete):
Campionato Nacional Alemán, Medalla de Ouro nos Xogos Olímpicos de Amsterdam representando a Alemaña, Campionato Nacional Italiano Campionato Nacional Alemán Campionato Mundial Campionato Nacional Estadounidense, Campionato Mundial
Bernardo Mateo Sagasta
Traxectoria
Fillo de Pedro Mateo Sagasta Escolar. Foi Inspector xeral do Corpo de Enxeñeiros Agrónomos, e director da Escola especial do seu Corpo. Presidente da Asociación de Enxeñeiros Agrónomos. Vocal da Comisión permanente de Pesas e Medidas e do Consello Superior de Agricultura, Industria e Comercio. Delegado de España en varios congresos internacionais. Director xeral do Instituto Xeográfico e Estatístico e de Correos e Telégrafos (1910-1913).
Foi Ministro de Facenda interino durante a ausencia de Ángel Urzáiz no verán de 1905. Membro da Real Academia das Ciencias Exactas, Físicas e Naturales.
Membro do Partido Liberal, foi elixido deputado polo distrito de Caldas de Reis nas eleccións de 1893. Continuou representando o distrito nas sucesivas eleccións ata 1923.
Convencido de que Miguel Primo de Rivera quería destruír o Expediente Picasso -informe redactado polo xeneral Juan Picasso González, destinado no Consello Supremo de Guerra e Mariña, en relación aos feitos acontecidos na Comandancia Xeral de Melilla nos meses de xullo e agosto de 1921: o chamado Desastre de Annual e o abandono das posicións- Mateo Sagasta rescatou o expediente dos arquivos e ocultouno na Escola Especial de Enxeñeiros Agrónomos, da que era director. Alí permaneceu ata a chegada da Segunda República, cando devolveu o Expediente ao Congreso en 1931.
Currás, Tomiño
San Martiño de Currás é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. No ano 2014 tiña 400 habitantes (209 homes e 191 mulleres) segundo o IGE. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Situación
A parroquia sitúase á beira do río Miño. Está atravesada pola estrada PO-552 (Tui - A Guarda).
Historia
Esta parroquia foi un anexo de San Salvador de Tebra ata o ano 1904, cando pasou a selo de Amorín.
Patrimonio
A igrexa parroquial ten orixe no século XVI, se ben o seu estilo denota a influencia portuguesa da época anterior. O retablo é de 1803, que substituíu ao anterior, do século XVIII, cando foi trasladado á parroquia de Estás.
Na parroquia hai unhas necrópoles romanas, coñecidas co nome de Medos. Tamén hai vestixios dunha vila, datada entre os séculos IV e VI, cun hipocausto (antigo sistema de calefaccións por tubos) de grande interese para o estudo e coñecemento da cultura romano-xermánica en Galicia. Parte dos restos consérvanse no Museo Diocesano de Tui, e outra parte foi cuberta con area coa intención de seguir no futuro coas escavacións. Dende o verán de 2013 está en marcha un proxecto científico de recuperación e posta en valor do asentamento romano.
Termas romanas de Lugo
miniatura|Parte do conxunto das Termas.
As termas romanas de Lugo son os restos do antigo balneario romano situado á beira do río Miño, preto da antiga ponte romana. Estas termas romanas foron declaradas Monumento Histórico-Artístico en 1931, e agora forman parte das instalacións do Hotel Balneario de Lugo. A construción destes baños é contemporánea á fundación da cidade, ao redor do ano 15 a.C.. O recinto mellor conservado das instalacións é o apodycterium, o vestiario.
Descrición
A instalación de termas e balneario era esencial dentro da Roma antiga, polo que se abriron ao tempo que se fundaba Lucus Augusti. Recibían auga dun manancial termal con propiedades minero-medicinais, con augas sulfurado-sódicas e carbonatadas que abrollan a 43,8 °C. Estas augas son explotadas aínda hoxe dentro do Hotel Balneario de Lugo.
O apodycterium é a área mellor conservada. Este lugar para espirse consiste nunha gran sala con pavimento de opus signinum, material de uso común composto de rebo de tella e ladrillo con cal. Ao fondo da sala hai dúas portas en arcos que dan paso a diversas estancias, incluída unha parede composta de dezaoito furnas que se usaban a modo de armario para gardar a vestimenta e os obxectos persoais.
Outra das zonas visitables é a antiga sala de baños, con forma abovedada. Había tres áreas diferenciadas: o frigidarium, para baños fríos; o tepidarium, para baños mornos, e o caldarium, para baños quentes. En épocas posteriores esta sala foi convertida en capela cristiá.
Otón de Frisinga
Otón de Frisinga ou Otto von Freising, nado en Klosterneuburg, Austria no 1112 e finado o 22 de setembro de 1158 no mosteiro cisterciense de Morimond, Francia, foi desde 1138 bispo de Frisinga e un dos principais historiadores da Idade Media.
Traxectoria
Otón de Frisinga naceu arredor de 1112, foi o quinto fillo de Leopoldo III (da casa de Babenberg), margrave de Austria, e da filla do emperador Henrique IV, Inés de Waiblingen. Entre os seus irmáns estiveron Leopoldo IV, duque de Baviera, Henrique II, duque de Austria e Conrado II, arcebispo de Salzburgo. O seu medio irmán era o rei Conrado III. Otón tamén foi tío do emperador Frederico Barbarroxa.
Recibiu a súa primeira formación no mosteiro de Klosterneuburg, o cal fundara o seu pai en 1114. En 1126 foi nomeado preboste do mosteiro. Ese mesmo ano ou o seguinte Otón foi a estudar en Francia, principalmente en París, que se establecera como centro da entón recente escolástica (en lugar da habitual monástica). Otón pasou seis anos alí e oíu a Pedro Abelardo, Hugo de San Vítor e Xilberto Porretano.
En 1132 xunto con quince compañeiros alemáns nobres uniuse á Orde do Císter, e entrou como novizo no convento de Morimond en Champaña.