cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tordo charlo
Alimentación
Os tordos charlos aliméntanse principalmente de invertebrados, froitas e bagas. Entre as presas animais están as miñocas, insectos e outros artrópodos, lesmas e caracois. Os caracois son ás veces esmagados nunha pedra usada como "engra", unha técnica tamén utilizada polo tordo común. O tordo común sábese que mata escánceres e crías de tordos comúns, e outros túrdidos e azulentas comúns.
O alimento vexetal consiste en froitas e sementes de arbustos e árbores, principalmente acivro, teixo, hedra e visgo, pero tamén, por exemplo, amoras, cereixas, froitos do sabugueiro, estripeiro, olivas e rosas. Pode comer flores e brotes doutras plantas e mazás e ameixas caídas. Aliméntase dentro do seu hábitat reprodutor e en campo aberto, ás veces compartindo estas áreas de alimentación con tordos rubios ou tordos reais.
As aves xoves inicialmente son alimentadas principalmente con invertebrados, a miúdo collidos entre a follaxe baixa ou baixo arbustos en vez de nos campos, preferidos polos adultos. Os adultos roldan por extensións de 1 km de raio desde o niño nun pasteiro ou terra arada. Despois de emplumaren, os xoves poden acompañar os seus pais ata o comezo do inverno. Os individuos ou parellas defenden un ou máis árbores con froitos durante o inverno, e mostran preferencia por árbores que son hóspedes de visgo, a planta parasita da cal deriva o nome científico do paxaro. Onde non hai visgo, o acivro é a súa elección máis común. Aínda que o tordo normalmente aliméntase no chan e desde arbustos baixos, a defensa que fai deste recurso conserva a froita para períodos máis avanzados da estación cando outros alimentos escasean. As árbores son defendidas contra outros tordos e de aves como o cardeal e o peto real. Non obstante, en invernos máis suaves cunha abundancia de froitas esta estratexia é menos utilizada e os tordos poden ser observados alimentándose en bandadas. Inversamente, nos invernos duros, o defensor pode ser superado por grandes bandadas de tordos reais, tordos rubios ou picoteiros.
Como o seu nome implica, o tordo charlo é importante na propagación do visgo, un parasito aéreo doutros vexetais, que necesita que as súas sementes sexan depositadas sobre ramas das especies de árbores axeitadas. O seu froito altamente nutritivo é o preferido dos tordos, os cales dixiren a carne do froito deixando as sementes pegañosas, que son excretadas, posiblemente nun lugar adecuado para a súa xerminación.
Predadores e parasitos
miniatura|Unha carracha [[Ixodes ricinus inchada polo sangue que chuchou do seu hóspede.]] O tordo charlo é predado por unha gran variedade de aves de presa, como o moucho de Tengmalm, curuxa das xunqueiras, avelaiona, avelaiona dos urais, bufo real, aguia real, lagarteiro, miñato común, miñato real, azor, falcón peregrino, e gabián. Os ovos e polos poden ser vítimas de gatos e córvidos. O pai e a nai de tordo charlo non teñen medo á hora de defender os seus niños e mesmo ás veces atacan os humanos. O tordo charlo non é normalmente hóspede de ovos do cuco, un parasito de crianza.
Entre os parasitos externos do tordo charlo están as pulgas Ceratophyllus gallinae e Dasypsyllus gallinulae, a carracha Ixodes ricinus e o ácaro de rechamantes cores Trombicula autumnalis. Poden sufrir a infestación por parasitos internos como tenias ou nematodos,  como o Syngamus merulae. Entre os parasitos do sangue que os poden afectar están os dos xéneros Trypanosoma e Plasmodium.
Status
Ten unha ampla distribución en Europa e oeste de Asia, e a súa poboación reprodutora europea estimoue en de 9 a 22,2 millóns de aves. Cando se engaden a esta cifra os reprodutores asiáticos o total global ascende a de 12,2 a 44,4 millóns. A especie tiña anteriormente unha área máis restrinxida e raramente se reproducía no norte de Inglaterra arredor do 1700. Espallouse rapidamente ás terras baxas e áreas costeiras de Europa durante o século XVIII e primeira metade do século XIX, colonizando áreas onde anteriormente era rara ou estaba ausente, como Irlanda (onde se reproduciu por primeira vez en 1807), Escocia e os Países Baixos. A súa área ampliouse tamén a Dinamarca, Noruega, Hungría e Austria.
Aínda que a poboación agora parece estar diminuíndo, o decrecemento non é rápido nin dabondo grande como para ser considerada especie ameazada, polo que a IUCN clasifícaa co status de "especie pouco preocupante". O decive percibido pode deberse á perda de pasteiros ricos en invertebrados e granxas mixtas pola conversión en zonas arables ou en pasteiros de cultivo máis intensivo. A supervivencia dos adultos, o tamaño de posta e o éxito no emplumado son todos baixos nas paisaxes arables comparados con áreas con pasteiros extensivos. En Finlandia, a perda de bosques antigos pénsase que levou a un declive local.
Na cultura
miniatura|Debuxo titulado Tordo charlo e choia de bico amarelo de [[Giovanni da Udine|upright]] A recompilación de inicios do século XVII de Desiderius Erasmus de proverbios latinos incluía este que dicía Turdus malum sibi ipse cacat, (o tordo charlo excreta os seus propios problemas), que se refire ao uso das pegañentas bagas de visgo que tanto lle gustan a esta especie como ingrediente para as ligas usadas para capturar paxaros. Coidábase daquela que o tordo estaba espallando as sementes da súa propia destrución.
Tordo charlo e choia de bico amarelo é un debuxo de Giovanni da Udine, un artista que traballou no estudo de Rafael no século XVI, que era un esbozo para a súa obra Ave con grilanda e froita, e isto á súa vez foi a base do fresco de Rafael pintado no palacio Apostólico.
O poema de inicios do Renacemento "As aves da harmonía" presenta un tordo charlo cantando a frase "sanctus, sanctus", distinguindo esta especie do tordo común. A canción do tordo charlo tamén se describe na obra de Thomas Hardy "Darkling Thrush" (O tordo do anoitecer) e na de Edward Thomas's "The Thrush" (O tordo).
Fibra óptica multimodo
miniatura|Unha fibra óptica multimodo desposuída. A fibra óptica multimodo é un tipo de fibra óptica moi utilizada no ámbito da comunicación en distancias curtas, por exemplo nun edificio ou nun campus. As ligazóns multimodo típicas teñen unha velocidade de datos desde os 10 Mbit/s aos 10 GB/s en distancias de até 600 metros e son máis baratas e fáciles de usar. As fibras multimodo teñen un diámetro de núcleo grande que lles permite propagar múltiples modos de luz e limita a lonxitude máxima de transmisión debido á dispersión intermodal.
Aplicacións
Dada a súa alta capacidade e fiabilidade en distancias curtas, a fibra óptica multimodo utilízase xeralmente para aplicacións troncais en edificios, ou mesmo no interior de domicilios. As arquitecturas estándar como os cableados centralizados permiten ao usuario centralizar a electrónica nun cuarto adicado a esta.
Comparación coa fibra óptica monomodo
A principal diferenza entre a fibra óptica multimodo e a monomodo é que a primeira ten un diámetro moito máis amplo, entre os 50-100 micrómetros; moito máis grande que a lonxitude de onda da luz que porta.
Grazas ao maior diámetro e tamén á posibilidade dunha apertura maior, a fibra óptica multimodo ten unha capacidade de uso de frecuencias de luz maior que a fibra óptica monomodo. En termos prácticos, o maior tamaño do núcleo simplifica as conexións e tamén permite o uso de compoñentes electrónicos "low-cost" como díodos emisores de luz ou VCSEL os cales operan nunha lonxitude de onda desde os 850 até os 1300 nanómetros (as fibras monomodo usadas en telecomunicación operan entre 1310 e os 1550 nanómetros e requiren de fontes de luz láser, considerablemente máis caras). A fibra óptica multimodo, comparada coa súa antecesora monomodo, posúe unha característica de produto de ancho de banda por distancia que é menor. Apoiada no seu maior diámetro, a fibra óptica multimodo soporta máis dun tipo de propagación, por tanto está limitado pola dispersión intermodal, mentres que a monomodo, non.
As fontes de luz LED, en ocasións utilizadas na fibra óptica multimodo, producen un rango de lonxitudes de ondas e estas propáganse a diferentes velocidades. Esta dispersión cromática é outro límite da lonxitude útil do cable de fibra óptica. En contraste, os lásers utilizados para conducir a luz na fibra óptica monomodo producen unha luz coherente de só unha lonxitude de onda. Dada a súa dispersión, a fibra óptica multimodo posúe un cociente de espallamento dos pulsos maior que a fibra óptica monomodo, limitando así, a capacidade de transmisión da información.
As fibras monomodo úsanse regularmente en investigación científica de alta precisión porque a restrición da luz nun só modo de propagación permítelle estar enfocada nun punto intenso de difracción limitada.
Ás veces úsase a cor da funda para distinguir os cables multimodo dos monomodo. O estándar TIA-598C recomenda, para aplicacións non militares, o uso dunha funda amarela para a fibra monomodo, e unha laranxa ou a augas para a fibra multimodo, dependendo do tipo. Algúns provedores usan o violeta para distinguir as fibras de comunicacións OM4, de alto desempeño, doutros tipos.
Resumindo, a multimodo ten un núcleo portador de luz máis grande (62,5 micrómetros ou máis de diámetro). Emprégase xeralmente para transmisións de curta distancia con equipos de fibra óptica baseados en LED. A monomodo ten unha luz pequena (núcleo de 8 a 10 micróns de diámetro). Emprégase xeralmente para transmisións de longa distancia con equipos de transmisión de fibra óptica baseados en díodos láser.
Tipos
O OM4 finalizouse en agosto de 2009, e foi publicado ao final do mesmo ano. O cableado OM4 soportaría conexións de 125 metros entre 40 e 100 bit/s. As letras OM significan “Optical Multi-mode”.
Durante moitos anos, os tipos OM1 e OM2 tiveron moi diversas aplicacións. Estas fibras soportan facilmente aplicacións desde Ethernet (10 Mbit/s) até GBEthernet (10 GB/s) e foron ideais para a súa utilización xunto con transmisores LED.
A migración até LOMMF/OM3 fixo que os usuarios migren a conexións máis rápidas.
Os LEDs teñen unha taxa de modulación máxima de 622 Mbit/s xa que non poden ser acesos ou apagados o suficientemente rápido para soportaren aplicacións que requiran un ancho de banda maior. Os láser VCSELs soportan unha modulación de até 10 GBt/s e son utilizados en moitas redes de alta velocidade.
Os cables distínguense pola cor do revestimento que os cobren: para o OM1 e OM2 recoméndase a cor laranxa, mentres que a os cables a augas son os recomendados para os OM3 e OM4, para definir que están optimizados para láser.
A dispersión modal dos VCSEL é medida polo “differential modal delay” (DMD). Esta é causada por diferentes velocidades en modos individuais dun pulso de luz. O efecto rede causa que a luz se espalle conforme vai aumentando a distancia. Canto maior sexa a distancia, maior será a dispersión. Para combater a dispersión, manufactúrase o tipo de fibra LOMMF (Laser optimized multi-mode fiber) como forma de eliminar variacións na fibra as cales poidan afectar á velocidade de viaxe do pulso de luz.
Para obter mellores prestacións que estas deberemos acudir á Fibra Optica Monomodo, no seu rango de actuación.
Fibra óptica monomodo
[[Ficheiro:Singlemode_fibre_structure.svg|dereita|miniatura|A estrutura dunha fibra óptica monomodo típica.1. Núcleo 8 - 9 µm de diámetro
2. Revestimento 125 µm d.
3. Búfer 250 µm d.
4. Funda 900 µm d.]] Unha fibra óptica monomodo (SMF polas súas siglas en inglés) é unha fibra óptica deseñada para transportar luz só directamente a través da fibra, o modo transversal.
Os modos son solucións posibles á ecuación de Helmholtz para as ondas, a cal se obtén ao combinar as ecuacións de Maxwell e as condicións límite. Estes modos definen a maneira na que as ondas viaxan a través do espazo. É dicir, como se propaga a onda. As ondas poden ter o mesmo modo pero frecuencias diferentes. Este é o caso nas fibras monomodo, onde se poden ter ondas a diferentes frecuencias, pero no mesmo modo, o que significa que as súas características son semellantes, entregando a fibra un só feixe de luz. Aínda que o raio viaxa paralelo á lonxitude da fibra, é chamado modo transversal pois as súas oscilacións electromagnéticas ocorren perpendiculares (transversais) á lonxitude da fibra. O premio nobel de física 2009 foi concedido a Charles K. Kao polo seu traballo teórico nas fibras ópticas monomodo.
Historia
En 1961, mentres traballaba en American Optical, Elías Snitzer publicou unha descrición teórica comprensible das fibras monomodo no Journal of the Optical Society of America.
En Corning Glass Works (agora Corning Inc.), Robert Maurer, Donald Keck e Peter Schultz comezaron con sílice fundido, un material que se pode fabricar extremadamente puro, pero que ten un punto de fusión alto e un baixo índice de refracción. Fixeron un cable cilíndrico semielborado depositando materiais purificados da fase de vapor, engadindo niveis controlados de dopantes para facer que o índice de refracción do núcleo fora lixeiramente maior que o do revestimento, sen incrementar moito a atenuación. En setembro de 1970, anunciaron que fixeran fibras monomodo cunha atenuación na lonxitude de onda de 633 nm da liña helio-neon por baixo de 20 dB/km.
Características
Como nas fibras ópticas multimodo, as fibras monomodo si exhiben dispersión intermodal. Isto resulta en múltiples modos espaciais, pero cunha dispersión modal máis estreita. As fibras monomodo son por tanto máis fialbes para distancias máis grandes que as fibras multimodo. Por esta razón, as fibras monomodo poden acadar un ancho de banda máis alto que as fibras multimodo. O equipo para as fibras monomodo é máis caro que o das fibras multimodo, pero unha fibra monomodo máis barata. miniatura|Corte transversal dun extremo dun cable de conexión dunha fibra óptica monomodo, tomada cun fibroscopio. o círculo redondo é o revestimento, de 125 microns de diámetro. Pódense observar residuos como un trazo na sección transversal, e brilla debido á iluminación. Unha fibra óptica monomodo típica ten un núcleo cun diámetro entre 8 e 10,5 µm e un revestimento cun diámetro de 125 µm. Hai moitos tipos especiais de fibras ópticas monomodo que foron alteradas química ou fisicamente para amosar propiedades especiais, tales como a fibra de dispersión desprazada e a fibra de dispersión desprazada con desfasamento diferente de cero. As taxas de velocidade están limitadas pola dispersión do modo de polarización e a dispersión cromática. Ata 2005, eran posibles taxas de datos de até 10 xigabits por segundo en distancias de máis de 80 km con transceptores dispoñibles comercialmente (Xenpak). Usando amplificadores ópticos e dispositivos de compensación de dispersión, os sistemas ópticos DWDM poden percorrer miles de quilómetros en 10 XB/s, e varios centos de quilómetros de 40 XB/s.
O modo con límites de orde máis baixo determínase para a lonxitude de onda de interese resolvendo as ecuacións de Maxwell para as condicións límite impostas pola fibra, que se determinan polo diámetro do núcleo e os índices de refracción do núcleo e do revestimento. A solución das ecuacións de Maxwell para o modo con límites de orde máis baixo permite un par de campos polarizados ortogonalmente na fibra, caso normal nas fibras de telecomunicacións.
Nas guías de índice de pasos, a operación monomodo ocorre cando a frecuencia normalizada V, é menos ou igual que 2,405. Para os perfís da lei potencial, a operación monomodo ocorre para unha frecuencia normalizada V menor que aproximadamente, onde g é o parámetro de perfil.
OS1 e OS2 son estándares de fibra óptica monomodo con lonxitudes de onda de 1310 nm e 1550 nm (de tamaño 9/125 µm) cunha atenuación máxima de 1 dB/km (OS1) e 0,4 db/km (OS2). OS1 defínese en ISO/IEC 11801, e OS2 defínse en ISO/IEC 24702, cun alcance de transmisión de 300 km en condicións ideais,
Conectores
Os conectores de fibra óptica úsanse para unir fibras ópticas onde se require capacidade para conectar e desconectar. A unidade básica de conexión consiste nun adaptador e dous enchufes de conector.
Debido ao puído sofisticado e aos procedementos de afinación que poden incorporarse na fabricación dun conector óptico, os conectores xeralmente ensamblanse na fibra óptica nas instalacións de manufactura do provedor, aínda que tanto ensamble como operacións de puído involucradas poden ser realizadas en obra, por exemplo para facer cables de ponte de conexión cruzada á medida.
Os conectores de fibra óptica úsanse nas oficinas centrais das compañías telefónicas, e en instalacións nos recintos dos clientes, así como en aplicacións fóra de planta, incluíndo usos para:
As aplicacións fóra de planta poden situar conectores debaixo da terra en lugares pechados que poden estar suxeitos a inundacións, en paredes exteriores ou en postes. Os lugares pechados que os conteñen poden ser herméticos, ou poden ser de "libre respiración". Os lugares pechados herméticos preveñen que os conectores dentro estean suxeitos a cambios bruscos de temperatura a menos que sexan vulnerados. Por contra, os lugares pechados de respiración libre expóñenos a cambios de temperatura e humidade, así como a unha posible condensación e acción biolóxica de bacterias ou insectos aéreos. Os conectores na planta debaixo da terra poden estar suxeitos á inmersión de auga se os colectores son vulnerados ou ensamblados incorrectamente.
Os últimos requisitos da industria para os conectores de fibra óptica están descritos en Telcordia GR-326, Requisitos xenéricos para conectores ópticos monomodo e ensambles de cable de ponte.
Un conector óptico multifibra está deseñado para unir fibras de maneira simultánea, sendo cada fibra conectada unicamente con outra fibra óptica. A especificación de conexión unívoca inclúese para non confundir os conectores multifibra cun compoñente de separación, como un acoplador. Este último une unha fibra óptica a dúas ou máis fibras ópticas. Os conectores ópticos multifibra están deseñados para usarse onde sexa que se necesiten conexións e desconexións rápidas ou repetitivas.
Os conectores ópticos multifibra poden ser usados para crear interruptores de baixo custo para o seu uso en probas ópticas de fibra. Outra aplicación é en cables entregados a un usuario con pontes multifibra pre-terminados. Isto reduce a necesidade de empalmes de campo, e polo tanto o número de horas necesarias para colocar un cable de fibra óptica nunha rede de telecomunicacións. Isto, á súa vez, resulta en aforros para o instalador de devandito cable.
Os requisitos da industria para conectores ópticos multifibra están cubertos en GR-1435, Requisitos xenéricos para conectores ópticos multifibra.
Fibras como interruptores ópticos
Un interruptor óptico é un compoñente con dous ou máis portos que transmite, redirixe ou bloquea un sinal óptico de maneira selectiva nun medio de transmisión.
De acordo con Telcordia GR-1073, un interruptor óptico pode ser accionado para seleccionar ou cambiar entre estados. O sinal accionador (tamén chamado sinal de control) polo regular é eléctrico, pero en principio, podería ser óptico ou mecánico.
O formato de sinal de control pode ser booleano ou pode ser un sinal independente. En caso dun accionador óptico, pode ser codificado no sinal de datos de entrada. O desempeño do interruptor xeralmente é deseñado para ser independente da lonxitude de onda dentro da banda de paso do compoñente.
Comparación xeral
A fibra óptica multimodo ten un núcleo portador de luz máis grande (62,5 micrómetros ou máis de diámetro). Emprégase xeralmente para transmisións de curta distancia con equipos de fibra óptica baseados en LED.
Véxase tamén
Fibra óptica multimodo
Marc Gené
Marc Gené Guerrero, nado en Sabadell o 29 de marzo de 1974, é un piloto probador catalán de Fórmula 1, irmán do tamén piloto Jordi Gené, que traballa na Scuderia Ferrari, compaxinando este traballo coa competición automobilística coas Le Mans Series.
Traxectoria
Gañou un lugar na máxima categoría do mundo do motor tras gañar o Campionato Fórmula Open Nissan en 1998, o que lle conseguiu unha proba co modesto equipo de F1 Minardi. Nesta proba, co apoio de Telefónica, logrou un asento oficial nese equipo.
Fórmula 1
En 1999, Gené debutou na F1, logrando un punto no Gran Premio de Europa ao finalizar en sexta posición. Marc superou ao seu compañeiro de equipo Luca Badoer e foi nomeado "Mellor debutante do ano 1999". Non puido repetir a fazaña ao ano seguinte, pero volveu mostrar un rendemento maior có do seu compañeiro.
En 2001, probablemente grazas á súa grande actuación en Indianápolis, Gené pasou a formar parte da escudaría BMW Williams como piloto de probas, onde permaneceu ata o ano 2004. En 2003 disputou unha carreira como substituto do lesionado Ralf Schumacher, na que conseguiu un quinto posto. En 2004, tamén substituíu en dúas ocasións a Ralf Schumacher. Non obstante, o Williams non se mostrou moi competitivo nesas carreiras e ademais tivo problemas técnicos, logrando Gené unhas discretas posicións que o afastaron dun dos asentos oficiais en Williams que quedaban libres pola marcha de Ralf e de Juan Pablo Montoya.
A finais de 2004, Marc fichou como piloto probador de Ferrari para a tempada 2005, onde aínda permanece. A finais de 2007 renovou o contrato como piloto probador da Scuderia para a tempada 2008 xunto a Luca Badoer; pero diminuíulles o traballo a causa da redución de adestramentos dea pretempada, dado que Bridgestone se converteu na única marca subministradora de pneumáticos da Fórmula 1 desde 2007.
No ano 2007, compartiu os labores de piloto de probas de Ferrari coas de piloto oficial de Peugeot na mítica carreira das 24 Horas de Le Mans e as carreiras de Le Mans Series, conseguindo o cuarto posto na clasificación xeral do campionato tras dúas vitorias (nos trazados de Monza e Silverstone).
En xuño de 2009, trala noticia de que o equipo Campos Meta tería un lugar na grella da tempada 2010 de Fórmula 1, o nome de Gené apareceu entre os posibles candidatos para conseguir un volante de piloto oficial.
O 14 de xuño de 2009, Marc Gené converteuse no primeiro español en gañar as 24 Horas de Le Mans (a pesar de liderar a carreira durante sete horas, quedara segundo o ano anterior) compartindo pilotaxe con Alexander Wurz e David Brabham ao volante dun Peugeot 908 HDI FAP.
O 21 de marzo de 2010, Gené converteuse no segundo español tras Fermín Vélez en gañar as 12 horas de Sebring compartindo pilotaxe con Alexander Wurz e Anthony Davidson ao volante dun Peugeot 908 HDI FAP.
O día 12 de agosto de 2010 filtrouse o rumor, que se demostrou falso, de que Marc Gené será piloto titular a tempada 2011 de Fórmula 1 co equipo Hispania.
Resultados completos na Fórmula 1
As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva, volta rápida.
Cerveiro
O topónimo galego Cerveiro pode referirse a:
Ribeiro
Co termo Ribeiro podemos facer referencia a:
Apelido e persoeiros
Ademais, Ribeiro (ou a súa variante non normativa Riveiro) é un apelido galego-portugués frecuente en Galiza, Portugal e o Brasil, que podemos atopar nas seguintes persoas:
Kenji Mizoguchi
Kenji Mizoguchi (en xaponés 溝口 健二), nado en Toquio o 16 de maio de 1898 e finado en Kyoto o 24 de agosto de 1956 foi un director de cinema e guionista xaponés, considerado con Yasujirō Ozu e Akira Kurosawa o principal representante do cinema dese país.
Traxectoria
Fillo dun carpinteiro, a súa familia viuse obrigada a dar en “adopción” como gueixa á súa irmá máis vella, feito que afectou profundamente a Mizoguchi. Por falta de diñeiro tivo que deixar a escola privada e foi enviado a coidar ao seu tío en 1911. Nesa época comezou a verse afectado pola artrite reumatoide e cando volveu cos seus pais tivo que pasar un ano enteiro na cama. En 1913 a súa irmá conseguiulle un traballo deseñando patróns de quimonos e dous anos despois, ao morrer a súa nai, levouno á súa casa para coidalo.
En 1916 comezou a estudar arte e pintura occidental e comezou a interesarse pola ópera, comezando a axudar aos decoradores do Royal Theatre de Akasaka. Posteriormente tamén traballou deseñando anuncios no xornal Yuishin Nippon en Kobe.
Entrou na industria cinematográfica como actor en 1920 e tres anos máis tarde dirixiu o seu primeiro filme. Nos seus primeiros anos dirixiu rapidamente ducias de filmes. Mentres que na súa seguinte etapa, a partir de 1939 viuse interesado por filmes realistas e de carácter social, ademais dos filmes de propaganda que realizou durante a segunda guerra mundial.
Foi descuberto pola crítica internacional despois da guerra, especialmente pola revista Cahiers du cinéma e por críticos coma Jacques Rivette. En 1953 gañou o León de Prata no Festival de Venecia con Ugetsu Monogatari.
División (militar)
miniatura|Símbolo dunha división.
A división, é a unidade militar maior que o rexemento pero menor que o corpo de exército, formada por aproximadamente 10.000 membros.
Nas Forzas Armadas de España é a unidade autónoma maior, por exemplo: División Acoirazada Brunete ou División Castillejos.
Cosmos (homónimos)
Cosmos pode referirse a:
Medvednica
miniatura|375x375px|Nevarada en Medvednica. Vistas á montaña ao fondo desde o río [[Río Sava|Sava na cidade de Zagreb.]] Medvednica é unha montaña localizada no centro de Croacia, xusto ao norte da cidade de Zagreb. A montaña fai liña divisoria ao sur coa fronteira histórica da rexión de Zagorje.
O pico máis alto do cumio é chamado Sljeme con 1.035 metros de altura. A meirante área da montaña de Medvednica é un parque natural (O Parque Prirode).
A área do parque fica cuberto cun 63% de monte, uns 228 km2.
Etimoloxía
O nome Medvednica podería ser traducido como "oso-montaña", habendo outros topónimos para se referiren á montaña usando o termo en lingua croata "medvjed", oso, e tamén en particular o topónimo de Medvedgrad. Medvedgrad é un castelo medieval localizado nas beiras da parte suroeste da montaña Medvenica.
Clima
miniatura|left|249x249px|Montes do parque de Medvednica. O clima na montaña Medvednica é o común das montañas centrais europeas. As medias de precipitacións anuais van ao arreador dos 1.300 m.m (Zagreb - Grič 840 m.m).
A media para as temperaturas fican ao corredor dos 7 graus centígrados (en Zagreb os 12 °C). A precipitacións en forma de neve están presentes na montaña uns 100 días ao ano, tendo os maiores picos de nevaradas en febreiro.
Medvednica, en comparación coa área de chaira circundante, compórtase como unha "illa climática", nas súas características de clima, conta con máis precipitacións, con temperaturas máis baixas, e maiores duracións e cantidades de neve cuberta.
A área de Medvednica está situada nunha zona de temperatura onde a temperatura do aire diminúe 0,5 °C por cada 100 metros de altitude.
Segundo ás características da taxa anual de precipitacións, Medvednica caracterízase cun réxime de precipitacións continentais, cos picos de precipitacións máis altas durante a parte quente do ano (De abril a setembro).
Centro deportivo invernal
Hai un centro de deportes de inverno, nas ladeiras da cara norte do Sljeme. No centro xa se realizaron varios eventos coma a Copa do Mundo de Esqui Alpino e o evento nacional croata de slálom, o Snow Queen Trophy.
En Medvednica hai unha ducia de refuxios de montaña coma bungalós.
Debido á súa proximidade coa cidade de Zagreb, Medvednica ten moitos visitantes, especialmente durante as findes de semana.
Entre os sitios máis populares a visitar está a cova Veternica con 2.622 metros de lonxitude pola canle principal.
Reimei
Reimei, coñecido antes do lanzamento como INDEX (Innovative Technology Demonstration Experiment) foi un satélite artificial da axencia xaponesa ISAS lanzado o 23 de agosto de 2005 mediante un foguete Dnepr desde o cosmódromo de Baikonur
Características
O obxectivo de Reimei foi probar novas tecnoloxías no espazo, como un xiroscopio de fibra óptica para mellorar o control de actitude dos satélites, paneis solares máis eficientes e unha batería de ións de litio e manganeso. Adicionalmente levaba instrumentos para medir a enerxía dos ións e electróns que causan as auroras polares.
Betio
A illa Betio está situada no extremo suroeste de Tarawa, no grupo de illas Gilbert, pertencentes a Kiribati. O porto principal de Tarawa localízase aquí.
Demografía
A poboación en 1990 era de 28.802 persoas principalmente de orixe micronesio. Ten a densidade de poboación máis alta do Pacífico, equiparable coa de Hong Kong (China)
Historia
Foi habitada por vez primeira probablemente hai máis de 2000 anos por un grupo de micronesios, que permaneceron alí cos seus costumes ata a chegada dos navíos británicos a finais do século XVIII e no século XIX.
A illa é coñecida pola batalla de Tarawa, na segunda guerra mundial. Aquí tivo lugar un masacre das forzas xaponesas, que decapitaron os civís de Nova Zelandia e de Fidxi antes das aterraxes das forzas dos Estados Unidos de América. O masacre puido ser provocado en vinganza pola axuda dada ao escape da captura de mariñeiros do buque mercante Nimanoa. Os mariñeiros escaparon nun barco pequeno, e navegaron a Fidxi. As noticias do masacre foron cubertas por autoridades británicas nese entón, ata o punto dos gobernos de Nova Zelandia e de Fidxi tiveron que informar ás familias os homes das súas mortes.
Desde os anos 70 o illote esta cada vez máis poboado, sendo o centro principal da actividade económica en Kiribati. A construción da calzada a Bairiki nos 80 aumentou aínda máis isto e actualmente é o lugar poboado con máis densidade do mundo.
miniatura|275px|Mapa de Betio da Segunda Guerra Mundial
Las mocedades de Ulises
Las mocedades de Ulises é unha novela de Álvaro Cunqueiro, publicada en 1960 pola editorial Destino.
.
Trama
dereita|miniatura|Ulises devece por Ítaca, cadro de [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein|Tischbein.]]
"Casa Real de Ítaca"
Ulises é un rapaz que nace na illa de Ítaca, fillo do carboeiro Laertes e da fiandeira Euriclea. Recibe o nome de Ulises por san Ulises, santo mariñeiro que finou en Ítaca e inventor dun remo. No seu bautismo o pai le un discurso escrito por Poliades, taberneiro e gran coñecedor da historia da illa. Na súa infancia Ulises vai coñecendo as artes do oficio de carboeiro, amais de nocións de agricultura, astronomía, bioloxía, historia e mitoloxía.
"Los días y las fábulas"
Xa na súa adolescencia, Ulises aprende canda a Foción gastronomía. Vai a romarías, e aprende a importancia da vestimenta e nocións de loita. Canda a Poliades aprende lanzamento con arco, e canda a Bleontes aprende a tocar o pandeiro. Xa asumindo que chega a unha fase da súa vida en que se vai facer home, dille a seu pai que debe viaxar.
"La Nave y los compañeros"
Ulises embarca na goleta La joven Iris canda ao piloto Alción. Na travesía aprende a facer nós mariñeiros canda ao chipriota Basílides. Os outros mariñeiros son Timeo, Antístenes e o irlandés Gallo. Detéñense na illa dos Sicómoros a mercar pedra e figos para levar a Constantinopla. Diríxense cara ás costas gregas e pasan preto da illa de Creta, onde sofren un temporal, polo que paran en Laconia a reparar a nave. Alí, Ulises faise pasar por Amadís de Gaula ante Helena, unha moza paralítica. Seguen a súa travesía cara ao mar Exeo.
"Encuentros, Discursos y Retratos Imaginarios"
Ulises detense na illa de Paros para ver unha representación da obra teatral O rei Lear e pasar alí uns meses. Alí coñece a Penélope, da que namora. Preséntase ante a familia dela e organizan a voda. Logo dunha pelexa ten que testificar ante o xuíz Teotiscos e preséntase como descendente de Ricardo Corazón de León. Logo ten que fuxir da illa, prolongándose a viaxe ao desviarse por Fenicia e Siria. Agarda por Penélope en Ítaca, e logo dunha longa espera, finalmente chega.
Narración
É unha novela de aprendizaxe, narrada en terceira persoa con narrador omnisciente. A obra estrutúrase en catro partes principais ("Casa Real de Ítaca", "Los días y las fábulas", "La Nave y los compañeros" e "Encuentros, Discursos y Retratos Imaginarios"). Amais inclúe un prólogo ("Palabras liminares"), un epílogo e un índice onomástico.
A novela enmárcase no conxunto de obras imaxinativas anacrónicas e míticas escritas polo autor nas décadas de 1950 (Merlín e familia, As crónicas do sochantre) e 1960 (Si o vello Sinbad volvese ás illas..., Un hombre que se parecía a Orestes). A mitoloxía foi tratada por autores da literatura de posguerra en lingua castelá como Rafael Sánchez Ferlosio, Juan Benet, Torrente Ballester ou Antonio Prieto, o que supuxo unha ruptura fronte ao realismo social imperante na época.
A figura de Ulises tivo grande importancia na obra de Cunqueiro. Ao tempo que escribiu a novela, comezou o poemario El retorno de Ulises, do que se conservan os poemas "Retorno de Ulises", "Ulises pasa N.W. noite" e "Ulises vai falar", publicados no volume Herba aquí ou acolá na edición de 1991. Amais, o autor mindoniense publicou en 1974 no Faro de Vigo a tradución do poema "Pouco despois de regresar Ulises" do sueco Lars Forssell.
Personaxes
dereita|miniatura|250px|Odiseo e Penélope, cadro de Tischbein.
Espazo
dereita|miniatura|250px|O [[mar Exeo debuxado por Piri Reis no Libro das materias mariñas, 1528.]] A obra desenvólvese en diversos lugares do mar Mediterráneo, nunha ruta circular desde a illa natal de Ítaca. Son sempre espazos marítimos e verdes, que recrean a Galiza natal do autor.
Tempo
Esta é unha obra atemporal, con elementos de diversos períodos históricos. Amais, mestúrase o pagán co cristián, cunha ruptura do agora que provoca un xogo temporal fundado na acronía dos problemas do ser humano. Refléxase ao tempo a imposibilidade de regresar a unha idade dourada perdida para sempre (ubi sunt?).
Algunhas das actividades dos protagonistas veñen determinadas polo tempo atmosférico e polo ritmo climático anual que determina a agricultura (como na obra de Otero Pedrayo) e as migracións das aves.
Rexemento
O rexemento é unha unidade militar formada por 1.500 homes ou máis. Adoitan formalo varios batallóns.
Rexementos salientables
O Rexemento de Patricios.
V for Vendetta (banda deseñada)
miniatura|dereita|150px|Pintada con simboloxía alusiva a V for Vendetta. V for Vendetta é unha serie de dez volumes de banda deseñada escritos por Alan Moore e ilustrado por David Lloyd.
Argumento
Nun futuro non moi afastado, Inglaterra é un país totalitario. Tras o toque de queda nocturno, a adolescente Evey Hammond é rescatada en plena rúa por un misterioso enmascarado que se fai chamar V. A partir dese momento, a aparición de V orixinará unha revolución contra o goberno fascista dirixido polo tirano Adam Susan.
Hollywood Records
Hollywood Records, Inc. é un selo discográfico estadounidense propiedade de Disney Music Group que se centra nos estilos pop, rock, rock alternativo, hip hop e country. Fundado en 1989, inclúe a artistas como Demi Lovato, Bridgit Mendler, Bea Miller, Lucy Hale, Zendaya, Bella Thorne, Sabrina Carpenter, Olivia Holt, e varios grupos como Queen, Grace Potter and the Nocturnals, Plain White T's, Redlight King, R5 e Breaking Benjamin. O selo tamén lanza as bandas sonoras de Marvel Studios xunto con Marvel Music.
Ediciones Destino
Ediciones Destino é unha editorial española con sede en Barcelona, pertencente ao Grupo Planeta dende 1996, que publica obras en castelán e catalán atendendo, fundamentalmente, aos clásicos do século XX e XXI. Foi fundada en 1942 por Josep Vergés i Matas, propietario e editor da revista Destino, Joan Teixidor e Ignasi Agustí.
Características
Nesta editorial publicaron os autores españois máis emblemáticos da posguerra como Carmen Laforet, Miguel Delibes, Camilo José Cela, Carmen Martín Gaite ou Rafael Sánchez Ferlosio. Xa no tardofranquismo publicaron escritores como Álvaro Cunqueiro (Las mocedades de Ulises, 1960) ou Gonzalo Torrente Ballester (La saga/fuga de J. B., 1972). Amais editáronse traducións de autores en lingua estranxeira como George Orwell, Bohumil Hrabal ou Naguib Mahfuz. Xa nos últimos tempos publicou autores como Andrés Trapiello, Antonio Soler, Pedro Zarraluki ou Eduardo Lago.
Desde 1944 a editorial concede o Premio Nadal, o premio literario máis antigo de España, e desde 1968 concede tamén o Premio Josep Pla.
En 1989, o Grupo Planeta adquiriu o 50 % das accións da editorial e en 1996, o 50% restante.
Ricardo Galli
Ricardo Adolfo Galli Granada, nado o 15 de agosto de 1965, é un activista do software libre arxentino, tamén coñecido polo seu alcume de Gallir.
É doutor en informática pola Universidade das Illas Baleares (UIB), onde imparte docencia. Tras levar a cabo un proxecto universitario para controlar o aparcadoiro das aeronaves no aeroporto de Palma, radicou na illa de Mallorca. En 2008 impartiu clases de Sistemas Operativos na UIB. É membro da Free Software Foundation (FSF) e foi presidente do grupo de usuarios de software libre BULMA.
Proxectos
En 2005 presentou a páxina Menéame, un clon de Digg. A páxina galega Chuza emprega unha adaptación da versión de Menéame.
A Torre, Orbazai, Lugo
A Torre é un lugar da parroquia de Orbazai, no concello de Lugo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 48 habitantes (22 homes e 26 mulleres).
Baldwin
Baldwin é un nome de orixe xermánica, composto polos elementos bald "afouto" e win "amigo".
Como topónimo pode referirse a:
Novo Partido Democrático
Novo Partido Democrático pode referirse a varios partidos políticos:
Caganer
miniatura|Caganer agochado nun recuncho do presebe. O caganer é unha figura dos presebes de Cataluña e do País Valenciano, que adoita estar agochada nun recuncho, detrás dunha matogueira, onde fai as súas necesidades ó ar libre. Vestido de labrego, xeralmente, cunha camisa branca, pantalóns escuros, faixa e barretina vermellas, a miúdo fumando en pipa.
La Trinité-Surzur
La Trinité-Surzur (An Drinded-Surzhur) é un concello francés do departamento de Morbihan na Bretaña
Ernest Gellner
miniatura|Ernest Gellner.
Foi un importante teórico da sociedade moderna e das diferenzas que a distinguen das sociedades precursoras. A súa esfera de influencia é pouco común e abrangue os campos da Filosofía, Socioloxía, Ciencia Política, Historia e Antropoloxía social. O xornal británico The Independent, na súa edición do 8 de novembro de 1995, referiuse a Gellner como "unha cruzada dun home polo racionalismo crítico, en defensa do universalismo do esclarecemento contra as mareas ascendentes do idealismo e relativismo".
Foi profesor de filosofía, lóxica e método científico na London School of Economics durante 35 anos. Ocupou despois a cátedra Willian Wyse de Antropoloxía social na Universidade de Cambridge por 10 anos e finalmente foi o líder fundador do centro para o estudo do nacionalismo, en Praga. Foi colega de Karl Popper na London School of Economics. Popper é, segundo Gellner, a súa maior influencia.
O sociólogo David Glass dixo unha vez que non sabía se a próxima revolución viría da dereita ou da esquerda, mais que tiña a certeza de que, viñese de onde viñese, a primeira persoa en ser abatida sería Ernest Gellner.
De París para Praga
Segundo André Cceglédy, que foi orientado no seu doutoramento por Gellner, este lera na súa xuventude as obras de escritores como Jaroslav Zák, Jaroslav Hašek e Vitezslav Nezval, e foi influenciado por dramaturgos como Jiri Voskovec e Jan Werich, todos eles autores a quen Cceglédy atribúe un especial sentido do humor.
Segunda guerra mundial e a fuga para Inglaterra
En 1939, co ascenso do nazismo na Europa a familia viuse obrigada a fuxir a Inglaterra. A decisión fora preparada desde había algún tempo, dada a evolución dos acontecementos. Unha das irmás de Rudolf vivía en Inglaterra e casara cun inglés, o que foi providencial. O 10 de marzo de 1939, Adolf Hitler ordenou a entrada do exército alemán en Praga, consecuencia do acordo de Munic.
Nese mesmo ano, tendo apenas 13 anos, Ernest Gellner foi autorizado a viaxar coa nai e irmá para Inglaterra, atravesando Alemaña en tren (os homes adultos non estaban autorizados a facelo). O pai saíu ilegalmente para Inglaterra vía Polonia, onde por dúas veces o enviaron atrás. A terceira tentativa tivo éxito. Grazas á axuda de vellos amigos rusos dos tempos da primeira guerra mundial, Rudolf Gellner conseguiu obter en Varsovia os visados que lle salvaron a vida (e ao seu colega de viaxe, que chegaría a ser socio nos seus futuros negocios en Inglaterra). Seguiu viaxe para Suecia e despois para Inglaterra. Xuntouse á familia en Londres, para a felicidade do pequeno Ernest. Un irmán de Rudolf Gellner, Otto Gellner, tivo menos sorte: pereceu no Holocausto. A maioría da familia de Rudolf conseguiu escapar a Inglaterra. Varios familiares da nai ficaron na Checoslovaquia e foron asasinados no Holocausto.
Ernest e a súa familia viviron inicialmente en Highgate, no norte de Londres, e mudáronse despois a St. Albans. Ernest estudou na St. Albans County Grammar School, un liceo fundado nos anos 30, onde obtivo unha bolsa de estudos para o Balliol College, en Oxford. En palabras de Gellner, a súa bolsa de estudos para Oxford, obtida cando tiña 17 anos de idade, debeuse á "política colonial á portuguesa" practicada polo director do Balliol College, que "mantiña os nativos en paz dando permiso para entrar en Balliol a xente capacitada de clase baixa".
En Oxford, Gellner estudou filosofía, política e economía. Interrompeu os estudos despois dun ano para combater na guerra, incorporándose á brigada checa. O Ernest novo, nos seus 19 e 20 anos, participou na segunda guerra mundial, tomando parte no bloqueo da cidade de Dunkerque, pouco despois do desembarco de Normandía. Xa co armisticio, participou nas conmemoracións e desfiles militares da vitoria en Praga. Non permanecería en Praga moito tempo. O exército vermello, agora xa nun contexto de conflito leste-oeste pediu axiña aos militares checos que retornasen ao sector americano despois das conmemoracións.
Carreira universitaria
Regresou á Inglaterra en 1945 e completou os seus estudos con distinción (first class honours) en 1947, gañando o premio John Locke. Nese mesmo ano iniciou a súa carreira académica como asistente do profesor John MacMurray, na facultade de filosofía moral da Universidade de Edimburgo.
Dous anos despois, en 1949, foi ensinar Socioloxía na London School of Economics, onde pasaría a maior parte da súa carreira académica. Tería tamén a cátedra de Filosofía. A partir de 1954, Gellner fixo unha serie de viaxes ao norte de África, en traballos de campo antropolóxico, que culminaría no seu doutoramento en Antropoloxía social baixo a orientación dos profesores Raymond Firth e Paul Sterling. Traballando entre os bérberes, nas montañas do Atlas, Gellner tivo a oportunidade de satisfacer a súa paixón polas montañas. Ao mesmo tempo, tomou contacto coa relixión musulmá, un tema de varios dos seus libros, incluíndo o seu Saints of the Atlas, de 1969.
En 1984 ocupou a cátedra Willian Wyse de Antropoloxía social na Universidade de Cambridge.
A evolución temática de Gellner é fóra do vulgar. Tendo comezado na Filosofía, pasou á Socioloxía e despois á Antropoloxía social. Como dixo nunha entrevista de 1991, esta mudanza de temas foi máis unha fuga á filosofía lingüística:
Gellner pasou un ano na Unión Soviética en 1989/90, invitado pola Academia de Ciencias soviética.
Filosofía
Os libros de Gellner ofrecen unha excelente base para o estudo da filosofía. Gellner sistematizou como poucos a filosofía, a socioloxía, a antropoloxía e a historia. Trátase dun caso raro de traballador multidisciplinar e cosmopolita nos tempos modernos, acompañado dun inevitable sentido de humor, sempre esclarecedor.
Gellner ordena a filosofía coa seguinte frase: "Todo bebé filosófico nacido con vida se tornará inevitabelmente ou nun pequeno positivista ou nun pequeno hegeliano".
Gellner está claramente do lado racionalista da filosofía. Ese lado positivista, como el lle chama, ten un sentido diferente do de Augusto Comte, que segundo Gellner, "combinou as dúas respostas". El interésase pola razón, polo racionalismo. O racionalismo parece terlle saído fumegando polas orellas (o propio Gellner usou esta expresión para describir a Leonard Trelawny Hobhouse).
Os seus heroes son David Hume, René Descartes, Immanuel Kant, Karl Popper. Os seus viláns Hegel, Wittgenstein, Nietzsche, Heidegger.
Gellner dise un "fundamentalista do esclarecemento" (ou do iluminismo), ironicamente, en contrapunto co fundamentalismo islámico, outra corrente moi en voga nos días de hoxe.
Comentarios de Gellner sobre Kierkegaard e o existencialismo aqu í