cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pato chupón
Características
O macho adulto ten a cabeza e o pescozo dunha cor castaña avermellada. A maior parte da súa plumaxe é gris clara, salvo dúas zonas negras nas súas partes frontal (peito e parte superior do manto) e caudal. Ten o pico longo, cunha ancha franxa escura na súa base seguida por unna banda gris abracazada e a punta negra. O iris dos seus ollos é vermello. A femia adulta ten a parte frontal parda (cabeza, colo e peito) e a traseira parda agrisada, con algunhas zonas máis claras no rostro, especialmente unha liña branca ao redor dos ollos (que forma, ás veces, o deseño duns anteollos), e na zona media do cuerpo. O seu pico ten a zona gris máis estreita ca do macho, e os seus ollos son castaños. O macho en plumaxe de eclipse parécese á femia, aínda que co dorso máis gris e sen marcas claras no rostro.
O macho é característico entre os parrulos europeos pola cabeza e o pescozo de cor castaño-vermella, o peito negro e o lombo da cor da prata, o bico escuro e os ollos vermellos. É de aspecto semellante a dúas especies americanas: Aythya americana e Aythya valisineria.
Distribución e hábitat
miniatura|240px|esquerda|Macho e femia en plumaxe reprodutivo miniatura|240px|esquerda|A cor dos ollos e do pico, e a característica forma da súa cabeza, diferénciano doutras especies similares
O pato chupón común é unha ave migratoria como a maioría dos patos. A espeices europeas son patos mergulladores que se alimentan principalmente de plantas acuáticas.
A área de cría de Anas ferina esténdese por unha ampla franxa de Eurasia, desde o sur de Escandinavia e as illas Británicas, percorrendo o interior de Asia, os arredores do lago Baikal até o sueste de Siberia e o norte da China. Os principais centros reprodutivos en Europa son Bélxica, os Países Baixos, partes do norte e do leste de Francia e a Europa central e oriental. En cambio, no oeste de Francia, España e Portugal, só hai unha zonas diseminadas onde cría e é máis habitual encontralo só como un visitante invernal.
No límite setentrional da súa área de distribución percorre o golfo de Botnia, o centro de Finlandia e Carelia e se prolonga até o sur de Siberia. Nas últimas décadas a especie ampliou a súa área de distribución cara ao oeste a ao norte, ocupando o sur de Suecia nas décadas de 1920 e 1930. Desde 1954, a especie reprodúcese tamén de forma esporádica en Islandia. A colonización dalgunhas zonas de Francia levouse a cabo só nas últimas décadas do século XX.
Os patos chupóns son aves migratorias que pasan o inverno en zonas do sur e o oeste de Europa, África do Norte, chegando incluso a algúns lugares ao sur do Sáhara, como Senegal, Malí e o lago Chad, e a totalidade da conca do Nilo, e tamén chegan a gran parte do sur de Asia, chegando até o sur da China, e tamén alcanzan as illas do extremo oriente: Sakhalin, o arquipélago xaponés, Taiwán e Hainan, chegando até Luzón no norte das Filipinas.
O seu hábitat de reprodución son os lagos e lagoas tanto someros como relativamente profundos con vevetación densa circundante. Fóra da época de cría pode encontrarse ademais de nos lagos en todo tipo de auga doce abertos e ríos de augas lentas, ademais de en marismas salobres, albufeiras e baías resgardadas.
Poboación na Galiza
Na Galiza o pato chupón é unha ave invernante habitual a partir do mes de novembro. A súa poboación invernante está a medrar debido a que a especie atópase en expansión. Actualmente cría localizadamente no noroeste da provincia de Ourense.
Comportamento
Son aves gregarias, que forman grandes bandadas en inverno, moitas veces mesturadas con outras especies de patos mergulladores como Aythya fuligula, co que ás veces hibrida.
Alimentación
Aínda que seu voo é rápido e potente, a engalaxe da auga é difícil, e a maioría só consegue elevarse tras moito esforzo patexando na auga.
Por iso, e a diferenza doutros patos, estes adoitan mergullarse para escapar dun perigo inminente.
Reprodución
O pato chupón alcanza a madurez sexual tras o primeiro ano de vida, aínda que na maioría dos casos reprodúcese por primeira vez no seu terceiro ano de vida. A partir de entón establece distintas parellas cada temporada.
Os emparellamentos prodúcense en marzo, cando os patos europeos chegaron aos seus cuarteis reprodutivos. O cortexo nupcial redúcese a algúns movementos de cabeza do macho, acompañados de asubíos nasais. O vínculo da parella só dura o período primaveral. O macho abandoa á femia en canto empeza a incubación, e ela se encargará soa da crianza da niñada.
A localización do niño é elixido pola femia. Sitúao entre a vexetación da ribeira, ben sexa xusto sobre a auga na vexetación flotante, o ben escondido nalgún illote. Raramente fai o niño dentro dun tronco ou lomxe da beira. Constrúe o niño acumulando plantas acuáticas, ramiñas e herba seca, e recobre seu interior con penuxe.
A posta adoita realizarse entre maio e xuño, e normalmente é de seis a nove ovos. A eclosión prodúcese tras vinte e cinco días de incubación. Os patiños son nidífugos, e pronto seguen á súa nai e son capaces de voar ás dez semanas.
O exemplar anelado máis lonxevo encontrouse no Reino Unido e tiña vinte e dous anos e tres meses.
The Temper Trap
The Temper Trap é unha banda australiana de indie rock formada no 2005. Os membros da banda son Dougy Mandagi na voz, Jonathon Aherne no baixo, Toby Dundas na batería, Lorenzo Sillitto na guitarra e Joseph Greer no teclado e a guitarra.
Jim Abbiss foi o produtor que os descubriu e o que lles gravou 'Conditions', o seu primeiro disco. Deste álbum extráese o que é o seu maior éxito: 'Sweet Disposition', unha canción que acadou gran popularidade grazas ó filme (500) Days of Summer.
Max Jacob
miniatura|dereita|Max Jacob, retrato de Amedeo Modigliani Max Jacob, nado en Quimper, na Bretaña, o 12 de xullo de 1876 e finado nun campo de concentración de Drancy o 5 de marzo de 1944, foi un escritor, poeta, dramaturgo e pintor francés.
Traxectoria
Foi amigo de Pablo Picasso. Abandonou os estudos para seguir os cubistas que se instalaron en Montmartre, onde entre outros persoeiros amigou con Apollinaire, Modigliani e Juan Gris. A súa produción inicial foi intensa, malia que moitos dos seus primeiros escritos non se conservan. A súa obra Saint Matorel, de 1909, constitúe a súa primeira creación literaria de relevo no xénero da novela mística. Tamén participou das tendencias do neoimpresionismo na pintura, e do surrealismo e o dadaísmo na literatura. Uha obra destacada de Jacob foi Le siège de Jérusalem, publicada en 1914, coincidindo coa súa conversión ao catolicismo.
Outras obras dignas de mención foron a colección de poemas en prosa Le cornet à dés (1916), La Défense de Tartufe (1919) e Le nom (1926).
Woodland Animations
Traxectoria
Ivor Wood
Platja de Palma
250px|thumb|Situación do distrito de Platja de Palma Platja de Palma (Praia de Palma en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca.
Barrios
O distrito está formado polos seguintes barrios:
Julia Alcayde Montoya
Julia Alcayde Montoya, nada en Xixón o 22 de maio de 1855 e finada en Madrid en 1939, foi unha pintora española, considerada como unha das mellores pintoras españolas de finais do século XIX e comezos do século XX, que destacou polos seus bodegóns, floreiros e escenas de caza, onde brillou a unha extraordinaria altura, aínda que tamén traballou a paisaxe e o retrato. É unha das primeiras artistas asturianas de relevo e unha das máximas representantes do bodegón burgués.
Traxectoria
A súa obra foi seleccionada para ser exposta en diversas Exposicións Nacionais de Belas Artes chegando algunhas delas a ser galardoadas co terceiro premio en forma de medalla nas edicións de 1892 e 1895, segundo premio en dúas ocasións; en 1899 pola obra El puesto de mi calle (actualmente no Museo Casa Natal de Jovellanos, Xixón) e en 1912 polo lenzo titulado Frutas. Tamén participou nas Exposicións Internacionais de Chicago de 1893, Bruxelas de 1910, Buenos Aires e Roma de 1911 e Múnic de 1913. En Asturias, gañou o primeiro premio do concurso de pintura organizado polo xornal El Noroeste, de Xixón. En 1903, obtivo unha primeira medalla na exposición celebrada no Círculo de Belas Artes de Madrid, e concorreu, igualmente, ós salóns de outono de Madrid.
A gran cantidade de galardóns que acumulou ó longo da súa traxectoria convértena aínda hoxe na artista asturiana que máis medallas obtivo nas Exposicións Nacionais de Belas Artes. ​
A súa derradeira exposición ten lugar en 1935, e despois retírase da vida artística e social, cumpre os oitenta anos e comeza a debilitarse o seu estado de saúde, padecendo achaques que a obrigan a permanecer en casa.
Cris Williamson
Cris Williamson, nada en 1947 en Deadwood, Dacota do Sur, é unha cantautora e activista estadounidense.
Traxectoria
Williamson empezou a interesarse pola música logo de escoitar á cantante Judy Collins. Publicou o seu primeiro álbum de estudio en 1964, titulado The Artistry of Cris Williamson. A partir dese momento lanzou unha gran cantidade de álbums de estudio e sinxelos. A través da súa música realizou activismo político e feminismo, e foi unha peza clave no xurdimento do movemento denominado "women's music" (música das mulleres). Usando os seus talentos musicais e formando equipo con outras activistas e defensoras do movemento lésbico, Williamson é admirada na comunidade LGBT polas súas achegas artísticas e políticas, e segue sendo un modelo para as futuras xeracións de feministas e activistas.
Williamson sostivo unha relación coa tamén cantautora Tret Fure, coa que gravou dous álbums. Devandita relación rematou no ano 2000.
Elena Veiga Rilo
Elena Veiga Rilo, nada en Guísamo (Bergondo) en 1991, é unha escritora galega.
Traxectoria
Graduada en Lingua e Literatura Galegas e mestrada en Estudos da literatura e da cultura pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi lectora na Universidade Federal da Bahia e actualmente exerce como profesora no centro ponteareán IES Pedra da Auga. En 2010 gañou a sexta edición do Premio Biblos-Pazos de Galicia con Morto en fucsia (traducida ao español como Muerto en fucsia). É colaboradora habitual de ''A Xanela. Revista cultural das Mariñas''.
Valentí Fuster
Valentín Fuster Carulla, nado en Barcelona o 20 de xaneiro de 1943, marqués de Fuster, foi un cardiólogo español, cun labor investigador centrado nas enfermidades coronarias. Publicou numerosos libros e artigos para prestixiosas revistas científicas en todo o mundo, ademais de traballar en importantes hospitais de distintas partes do globo.
Biografía
Fillo e neto de médicos, estudou os primeiros niveis de educación nos xesuítas da súa cidade natal, e pasou logo á Universidade a cursar medicina, onde se licenciou e obtivo o doutoramento en 1967. Pasou dous anos coma interno no Hospital Clínico de Barcelona, ata que foi subvencionado pola Fundación Juan March para marchar a Escocia a ampliar a súa formación. Logo, nos anos 70, marchou para Estados Unidos, onde traballou na Escola Médica Mayo de Minnesota durante dez anos, foi profesor do Hospital Monte Sinaí de Nova York dende 1982 e realizou labores docentes na Escola Médica de Harvard en Boston, onde foi catedrático desde 1991 ata 1994, nese mesmo ano foi nomeado director do Instituto Cardiovascular do Hospital Monte Sinaí, cargo que compaxina dende 2012 co de Physician-in-Chief do Hospital.
Labor científico
Coma científico, o doutor foi nomeado Doutor Honoris Causa de trinta e tres universidades de prestixio e recibido tres bolsas das máis importantes do NIH (National Institutes of Health). Publicou máis de novecentos artigos científicos en revistas médicas de ámbito internacional, e dous dos libros máis prestixiosos adicados á cardioloxía clínica e de investigación: The Heart e Atherothrombosis and Coronary Artery Disease. Tamén foi nomeado Editor Xefe da prestixiosa revista Nature Reviews in Cardiology. As súas investigacións sobre a orixe dos accidentes cardiovasculares, que contribuíron a mellorala prevención e o tratamento dos infartos déronlle en 1996 o Premio Príncipe de Asturias de Investigación. Cabe destacar que o Dr. Fuster é o único cardiólogo que recibiu os máximos galardones de investigación das catro principais organizacións internacionais de Cardioloxía: a Asociación Americana do Corazón, o Colexio Americano de Cardioloxía, a Sociedade Europea de Cardioloxía e a Sociedade Interamericana de Cardioloxía. En xuño de 2011 foi galardoado co Gran Premio Científico do Instituto de Francia, considerado o máis importante da cardioloxía, pola súa investigación translacional da enfermidade aterotrombótica. En 2013 foi nomeado editor xefe do Journal of the American College of Cardiology, a principal fonte nacional de información clínica na área da medicina cardiovascular.
A Carballeira, Dordaño, Oza-Cesuras
A Carballeira é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 home).
Táboa de divisores
miniatura|250px|Esquema do número de divisores dos enteiros entre 1 e 1000. Os [[número altamente composto|números altamente compostos aparecen en letra grosa.]] Un divisor dun número enteiro n é un enteiro m para o que n/m é tamén enteiro (que necesariamente será tamén divisor de n). Por exemplo, 4 é divisor de 28 porque 28/4 = 7 (e 7 é tamén divisor de 28).
Se m é divisor de n tamén o é −m. A táboa só lista divisores positivos.
Clave da táboa
A táboa seguinte dá os divisores dos números entre 1 e 1000.
Vanessa Fernandes
Vanessa de Sousa Fernandes, nada en Perosinho o 14 de setembro de 1985, é unha triatleta portuguesa, campioa do mundo de tríatlon en 2007 e medallista de prata nos Xogos Olímpicos de 2008.
Traxectoria
Atleta do club Sport Lisboa Benfica e habitual da selección portuguesa, esta atleta de 1,68 m comezou a súa carreira profesional en 1999 no Tríatlon de Peniche. É filla do ciclista Venceslau Fernandes. Con 15 anos ingresou nun centro de alto rendemento de Jamor onde reside e pasa a maior parte do seu tempo.
Os seus adestradores son Sérgio Santos e António Jourdan. Foi oitava no tríatlon olímpico dos Xogos de Atenas. En 2006 acadou a primeira posición do ranquin mundial de tríatlon.
Capricornus
Capricornus ou Capricornio (a cabra metade peixe, símbolo 20px, ) é unha das constelacións do zodíaco, chamada comunmente Capricornio sobre todo no referente á astroloxía. Aínda que ás veces se representa coma unha cabra, xeralmente engádeselle unha cola de peixe.
Estrelas principais
esquerda|150px|miniatura|Representación medieval de Capricornus
Historia
Esta constelación e unha das máis antigas do firmamento, posiblemente a máis antiga. Dende que caeu na área do ceo coñecida coma o mar, foi considerada coma unha cabra mariña (da mesma forma cás sereas). Descricións dunha cabra ou cabra-peixe pódense atopar en táboas da antiga Babilonia datadas cunha antigüidade de máis de tres mil anos. A constelación posiblemente máis antiga polo feito que no hemisferio norte o Solsticio de Inverno ocorre cando o sol esta en Capricornio. Concernente ó renacemento do sol esta rexión do firmamento é bastante importante.
E pola mesma razón, a posición máis meridional do sol, o cal é acadado no solsticio de inverno do hemisferio norte, é coñecido coma Trópico de Capricornio, termo que tamén se emprega para nomea-la liña que fai o sol no mediodía dese solsticio.
Para os primeiros Gregos o pecado acumulado ó longo do ano, causando o incremento da escuridade, xunto evidentemente co descenso do sol e a súa pausa no Solsticio, os antigos gregos refírense a esta rexión do ceo coma A Corte de Augeas, onde se considera ó sol estacionado durante o ano. A causa desta asociación co nome de Augeas non é coñecida actualmente. Quizais a asociación fose feita coas Tarefas de Hércules (ou Heracles) quen tiña que limpa-las cortes de Augeas os cales nunca foran antes limpados. A gradual acumulación de esterco podería ser sinónimo da gradual acumulación de pecados, de tódolos xeitos no período clásico grego este nome caeu en desuso.
Sinalar na precesión dos equinoccios, que no solsticio de decembro non ten lugar cando o sol está sobre Capricornio, pero astroloxicamente o período de Capricornio comeza case ó mesmo tempo có solsticio.
O planeta Neptuno foi descoberto na constelación polo astrónomo xermano Johann Galle, preto de Deneb Algedi (δ Capricorni) no 23 de setembro, 1846, o cal é moi probable xa que Capricornus ten a súa mellor visibilidade ás 4:00 de setembro.
dereita|310px|miniatura|Imaxe da constelación de Capricornus.
Mitoloxía
Capricornus representa a Amaltea metade cabra, metade peixe, que coidou e alimentou a Zeus cando este era cativo, Rea confiarallo para que o protexese do seu pai Cronos.
Segundo algúns era unha ninfa da Arcadia, para outros unha ninfa en forma de cabra. Amaltea coa súa filla Adrastea criaronna con mel e leite. Tiña uns admirables cornos que derramaban néctar e ambrosía, e cando un deles se lle quebrou, reencheronno de froitos para ofrecerllo a Zeus. É o famoso Corno de Amaltea, símbolo de abundancia e fortuna. A partir dese suceso, Zeus colocouna nunha das constelacións do ceo. Outra versión do mito de Capricornio reza que Pan (Dionisio), deus dos cazadores e pastores é perseguido pola serpe Tifón, para escapar lanzase ó río Nilo, converténdose en peixe íbice na parte posterior é en macho cabreo na outra. Zeus admira esta estrataxema e elévao ós ceos.
miniatura|300px|dereita|Diagrama dunha forma alternativa de conecta-las estrelas da constelación Capricornus.
Visualización Gráfica
As estrelas da constelación de Capricornio poden ser conectadas dun xeito alternativo, onde graficamente se amosa unha cabra.
A cabeza da cabra está formada polo triángulo de estrelas ι Cap, θ Cap, e ζ Cap. O corno da cabra está constituído polas estrelas γ Cap e δ Cap. A estrela δ Cap, na punta do corno é de terceira magnitude.
O rabo da cabra consiste nas estrelas β Cap e α2 Cap: sendo a estrela β Cap de terceira magnitude.
A pata traseira consiste nas estrelas ψ Cap e ω Cap. Ambas estrelas de cuarta magnitude. A pata dianteira esta forma pola estrela 24 Cap e unida ó corpo con η Cap.
Nesta ligazóns ofrécense máis formas de conecta-la constelación.
Dereito de propiedade
O dereito de propiedade é a área do dereito que atende ás diversas formas de propiedade e tenencia no sector inmobiliario (a terra diferenciada das posesións persoais e mobles) e da propiedade persoal, dentro do sistema legal de dereito anglosaxón. No sistema de dereito civil, hai unha división entre a propiedade moble e inmoble. A propiedade moble corresponde coa propiedade persoal, mentres que a propiedade inmoble corresponde á propiedade real, e ós dereitos e obrigacións asociados a ela.
O concepto, a idea ou filosofía da propiedade subxace a todas as leis de propiedade. Nalgunhas xurisdicións, toda propiedade era posuída polo monarca e que devolvía a través de terratenentes ou outros sistemas de feudalismo, lealdade e fidelidade.
O códido civil napoleónico está entre os primeiros actos gobernamentais da modernidade en introducir a noción de propiedade absoluta nun estatuto, mentres que os dereitos de protección de propiedade persoal estaban presenten na lei islámica e na xurisprudencia da Idade Media, e máis formas feudalistas.
Segunda división española 1966/67
A tempada 1966–67 da Segunda División de España foi a 35ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. Real Sociedad, Málaga e Betis ascenderon a Primeira División. Logroñés, Indauchu, Algeciras e Condal descenderon a Terceira División.
Grupo I
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo II
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Segunda división B española 2011/12
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 3
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 4
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Campións de grupo
Os catro campións de grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores subiron directamente a Segunda División. Os perdedores pasaron á segunda eliminatoria cos segundos, terceiros e cuartos de grupo.
Ademais os dous vencedores que ascenderon a Segunda xogaron outra eliminatoria a dobre partido para decidir o campión da categoría.
Cuartos de final
Os segundos, terceiros e cuartos de cada grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores pasaron ás semifinais.
Finais
Os catro gañadores de semifinais xogaron as finais a dobre partido. Os vencedores ascenderon a Segunda División.
Promoción de permanencia
Os catro décimo sextos clasificados xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os perdedores descenderon directamente a Terceira División. Os gañadores manteron a categoría.
Tesouro de Recouso
Características
O tesouro foi atopado ao traballar a terra. Está formado por 16 arracadas de ouro penanulares decoradas con filigrana e/ou granulado, 10 cadeas ou anacos de cadeas (a maioría delas con terminais ornamentais), un terminal de cadea, sete anacos de aneis de suspensión, dous fragmentos probablemente pertencentes a unha peza de peche e catro tortas de fundición elaboradas cunha aliaxe de ouro e prata. As pezas contiñan no interior anacos de carbón e foron datadas con carbono-14 no século II antes da era actual.
A maior parte do atopado estivo en mans de particulares ata 2002 cando foi levado ao Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela. Unha arracada está no Museo Provincial de Lugo.
Ligazóns externas
]
Campo Municipal de Santa Mariña
O Campo Municipal de Santa Mariña é un campo de fútbol situado na vila de Redondela, nel exerce como local o Club Deportivo Choco e o seu propietario é o Concello de Redondela.
Ten un terreo de xogo de herba artificial cunhas dimensións de 101 x 64 metros. Conta con bancadas cubertas e unha capacidade total de 1.000 persoas. Ademais, existe un segundo campo anexo de herba sintética.
Xosé Durán
Xosé Manuel Rodríguez Durán, nado en Cuntis o 19 de maio de 1957, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Químicas e Xornalismo, a maior parte da súa actividade profesional está vinculada aos mundos da radio e da televisión, nos que se dedicou á información deportiva e á información xeral: Radio Pontevedra, Radio Noroeste, Faro de Vigo-Pontevedra. En 1985 comezou o seu traballo na Televisión de Galicia, onde foi director de telexornais e de programas como O semanal e Reporteiros, ademais de encargarse de diversos informativos especiais: CienciaNosa, Vivir Aquí ou Vivir o Mar. Foi tamén xefe de deportes e redactor-xefe dos Servizos Informativos da TVG. Colaborou en varias revistas literarias. Foi autor do primeiro audiolibro galego situado nunha tenda virtual (iTunes), para descargas por ordenador.
Médico, médica
miniatura|O doutor e o seu paciente (século ) de [[Jan Havicksz Steen, Rijksmuseum.]] Un médico é un profesional que practica a medicina que intenta manter e recuperar a saúde humana mediante o estudo, o diagnóstico e o tratamento da enfermidade ou lesión do paciente. Na lingua galega, de xeito coloquial, denomínase tamén doutor a estes profesionais, aínda que non obteñan o grao de doutoramento.
O médico é un profesional altamente cualificado en materia sanitaria, que é capaz de dar respostas xeralmente acertadas e rápidas a problemas de saúde, mediante decisións tomadas habitualmente en condicións de gran incerteza, e que precisa de formación continuada ao longo de toda a súa vida laboral.
Obxectivo
O principal obxectivo do médico, e da medicina por extensión, é "coidar a saúde do paciente e aliviar o seu sufrimento". "O médico poucas veces cura, algunhas alivia, pero sempre debe consolar".
Motivación
As razóns para ser médico na actualidade poden ser de catro tipos:
Persoais
miniatura|Rúa dedicada aos Médicos, en [[Chinchilla de Monte-Aragón, Albacete.]] Son as razóns principais e máis importantes.
The Frogs
The Frogs foi unha banda estadounidense de rock alternativo fundada en 1980 en Milwaukee, Wisconsin, polos irmáns Jimmy e Dennis Flemion. Os dour irmáns compoñían proncipalmente cancións pop curtas e pegadizas, pero tamén son coñecidos polas súas gravacións caseiras improvisadas realizadas nun estilo cómico, e acotío sobre temas controvertidos como raza, relixión e sexualidade (destacando o homoeroticismo). Unha historia de pelexas obstaculizou a carreira da banda, aínda que conseguiu unha ddevota base de seareiros que incluía a músicos coñecidos que apoiaron o grupo, como Billy Corgan de The Smashing Pumpkins e Eddie Vedder de Pearl Jam.
Helioviewer
O Helioviewer, é un proxecto conxunto da NASA e da ESA, de código aberto para a visualización de datos solares e heliosféricos, que inclúe un software de visualización de datos de imaxes do Sol baseado no estándar de compresión de imaxes JPEG 2000, escrito en Java e OpenGl, chamado JHelioviewer.
O software foi desenvolvido por investigadores da ESA e da NASA como parte do proxecto JHelioviewer que desenvolve un equipo interdisciplinario de físicos solares e enxeñeiros informáticos (sendo os investigadores principais: Daniel Müller da ESA, e Jack Ireland (ADNET Systems, Inc. / NASA Goddard Space Flight Center). O Protocolo Interactivo JPEG 2000 (JPIP) permite enviar paquetes de datos a alta compresión. Dita tecnoloxía permite ao Observatorio de dinámica Solar da NASA manexar e servir aos investigadores, e público en xeral, mais dun terabyte de datos de imaxes por día. O servidor do software e arquivos JPEG 2000 está situado no Centro de Análises de Datos do Sol (SDAC) do Centro de Voo Goddard da NASA.
Ademais de permitir a descarga do programa, tamén dispón dun servizo de imaxes na web na dirección www.helioviewer.org, e acceso para aplicacións móbeis.
Carlos Boyero
Carlos Boyero, nado en Salamanca o 2 de maio de 1953, é un crítico de cine español.
Biografía
Durante a súa adolescencia adoitaba ler a Charles Dickens e a Dostoyevski, sendo tamén un gran lector de bandas deseñadas, sendo Corto Maltés o seu personaxe favorito.
En 1971, aos 18 anos, comezou a estudar Ciencias da información na Universidade Complutense de Madrid, onde tivo como compañeiros de clase ao actor Antonio Resines e ao director Fernando Trueba, con este último, participou no ano 1974 como actor, xunto a Óscar Ladoire, na curtametraxe Óscar y Carlos.
Os seus inicios como crítico comezaron a finais dos anos 70 no semanario La Guía del Ocio, onde foi contratado por recomendación do seu compañeiro Fernando Trueba, que xa traballaba no semanario. Debido a que escribía con frecuencia críticas desfavorables que facían peligrar os contratos publicitarios do semanario e a relación da propia revista coas personalidades do mundo do cine foi despedido en 1986.
Despois de ser despedido comeza a traballar en El Independiente e Diario 16, ata o peche deste último no ano 2001, cando pasa a colaborar co xornal El Mundo e dende outubro de 2007 con El País.
Acción Social (Forcarei)
Acción Social foi un periódico editado en Forcarei en 1923.
Historia e características
Subtitulado Órgano mensual defensor de las Sociedades de Forcarey y sus contornos, apareceu en Forcarei en 1923. De tendencia agrarista, foi fundado e dirixido por José María Cabadas Vilar. Rematou a súa edición coa ditadura de Primo de Rivera.
Significado
Significado léxico e gramatical
As diferenzas entre o gramatical e o lexical non radican na natureza dos significados, senón no carácter obrigatorio que define a elección das unidades gramaticais fronte ás léxicas. Gramática e léxico son dous modos de significar:
A forma e a substancia do plano do contido
O primeiro en profundar no concepto de signo lingüístico foi Ferdinand de Saussure, quen indicou que o que o signo une non é unha cousa e un nome, senón un concepto (significado) e unha imaxe acústica (significante). O signo é unha entidade psíquica de dúas caras que presenta estes dous elementos intimamente unidos.
A teoría da glosemática, elaborada por Louis Hjelmslev, preséntase como a explicitación das intuicións profundas de Saussure. Hjemslev parte de dúas afirmacións saussurianas:
Hjemslev desenvolveu a teoría do signo de Seaussure, denominando ó nivel dos significantes plano da expresión e ó nivel dos significados plano do contido, e recoñecendo en cada un deles unha forma e unha substancia.
No plano da expresión, Hjemslev denomina substancia da expresión ó material fónico bruto do que se ocupa a fonética. A forma da expresión é, polo tanto o sistema fonolóxico en que se diferencian unidades pertinentes ou fonemas.
No plano do contido hai unha distinción análoga. A substancia do contido é un continuum que a forma do contido de cada lingua segmenta. Así, o galego coa inclusión do roxo ou rubio presenta unha fragmentación do continuum que é a substancia do significado diferente da do castelán. Para ámbalas dúas linguas a substancia do contido (o continuum que na realidade é a cor) é a mesma, pero hai diverxencias na forma do contido, hai unha diferente fragmentación.
miniatura|centro|600px|Cores e ämstrongs
Outro exemplo permítenos compara-lo galego co galés. Obsérvese como a comprensión que desde a lingua se ten da realidade pode ser moi diversa:
miniatura|centro|600px|Percepción das cores en galego e galés
O significado no acto de fala
No significado dos signos lingüísticos aparecen determinados matices semánticos que se explican a partir da existencia dun estrato informativo. Hai certos aspectos que xorden da organización da mensaxe, da organización das secuencias lingüísticas. Mantendo os mesmos esquemas semánticos e sintácticos, unha secuencia pode responder a intencións comunicativas distintas e en consecuencia presentar estruturas ou organizacións informativas diferentes. Moitas destas organizacións ó estar codificadas por unha lingua determinada convértense en significado.
A entoación (o ton irónico nega o que se afirma: ¡Que grandilocuente é!), as pausas, a posición das palabras ou a énfase son factores que poden altera-la información que transmiten os signos, polo que cómpre telos en conta á hora de analiza-lo significado.
CD19
Función
Os linfocitos proliferan e diferéncianse en resposta a varias concentracións de diferentes antíxenos. A capacidade da célula B de responder de xeito específico e sensible aos diversos antíxenos conséguese co uso de receptores de antíxenos de baixa afinidade. O CD19 da superficie celular únese ao receptor de antíxenos dos linfocitos B (BCR) para diminuír o limiar para a estimulación dependente do receptor de antíxenos.
O CD19 exprésase nas células dendríticas foliculares e nas células B. De feito, está presente nas células B desde a formación das primeiras células de liñaxe B recoñecibles durante o desenvolvemento a linfoblastos B, pero pérdese durante a maduración a células plasmáticas. Actúa principalmente como un correceptor das células B en conxunción con CD21 e CD81. Tras a activación, a cola citoplásmica de CD19 é fosforilada, o que fai que se una a quinases da familia Src e se produza o recrutamento da PI-3 quinase.
Como ocorre nas células T, o receptor de antíxenos forma un complexo constituído por diversas moléculas superficiais, e nos linfocitos B fórmase tamén un complexo. Unha destas moléculas superficiais é a fosfoglicoproteína CD19, que é (case) específica das células B. Outras son CD21 e CD81. Estas moléculas asociadas a inmunoglobulinas de superficie (sIg) facilitan a transdución de sinais. Nas células B vivas, os anticorpos antiinmunoglobina que imitan a antíxenos exóxenos causan que CD19 se una ás sIg e se internalice con elas (se introduza dentro da célula). O proceso inverso non foi demostrado, o que suxire que a formación deste complexo receptor está inducido por antíxeno. Esta asociación molecular foi confirmada por estudos químicos.
Interaccións
CD19 interacciona con:
En enfermidades
As mutacións no CD19 están asociadas con síndromes de inmunodeficiencia severa caracterizados por unha produción diminuída de anticorpos.
Como o CD19 é un marcador característico das células B, a proteína utilizouse para diagnosticar cancros orixinados a partir deste tipo de células, especialmente os linfomas de células B. Máis recentemente, os tratamentos que teñen como obxectivo o CD19 empezaron a fase de ensaios clínicos. A maioría das drogas experimentais actuais anti-CD19 en desenvolvemento funcionan aproveitamndo a presenza do CD19 nas células para dirixir o tratamento especificamente ás células B cancerosas. Porén, está agora descubríndose que esta proteína xoga un papel activo impulsando o crecemento deses cancros, e o que é máis intrigante, establecendo as concentracións de oncoproteínas MYC. Isto suxire que o CD19 e a cascada de sinalización que produce pode ser unha diana máis atractiva para os tratamentos terapéuticos do que se sospeitaba
O CD19 foi tamén implicado en enfermidades autoinmunes e pode ser unha diana útil nos seus tratamentos.
Bibliografía
{{PBB_Further_reading
Eugenia Astur
Enriqueta García Infanzón, nada en Tinéu o 10 de marzo de 1888 e finada o 10 de xaneiro de 1947, foi unha escritora asturiana coñecida polo pseudónimo Eugenia Astur. Procedía dunha familia vinculada coa fidalguía rural.
Traxectoria
Atraída polas letras dende a súa mocidade, publicou crónicas, artigos xornalísticos e contos. Segundo Jesús Evaristo Casariego, que tratou con ela persoalmente, a primeira publicación de Eugenia Astur foi na revista La Lectura Dominical en 1916.
Colaborou con varios xornais, entre eles Región, xornal ovetense, ou La Prensa de Gijón. Posteriormente faríao en medios de comunicación madrileños tan como El Sol. Máis adiante, na súa madureza, colaboraría con La Estafeta Literaria e en Domingo.
O berro
O berro (en noruegués Skrik) é unha serie de catro pinturas do noruegués Edvard Munch, a máis célebre das cales data de 1893. A obra representa unha figura andróxina nun momento de profunda angustia e desespero existencial. O plano de fondo é o peirao da ría de Oslo (Oslofjord) ao solpor. O berro é considerado como unha das obras máis importantes do movemento expresionista e adquiriu un status de icona cultural, a par da Mona Lisa de Leonardo da Vinci.
A serie ten catro pinturas coñecidas: dúas en posesión do Museo Munch, en Oslo, outra na Galería Nacional de Oslo e outra en colección particular. En 2012, esta última converteuse na pintura máis cara da historia para ser rematada, nunha poxa, por 119,9 millóns de dólares.
O berro de Munch
A fonte de inspiración d'O berro pode atoparse na vida persoal do propio Munch, un home educado por un pai controlador, que asistiu sendo neno á morte da nai e dunha irmá. Decidido a loitar polo soño de se dedicar á pintura, Munch cortou relación co pai e integrou a escena artística de Oslo. A escolla non lle trouxo a paz desexada, máis ben o contrario. Munch acabou cunha muller casada que só lle trouxo mágoa e desespero e no inicio da década de 1890, Laura a súa irmá favorita, foi diagnosticada de trastorno bipolar e internada nun asilo psiquiátrico. O seu estado de espírito está ben patente nas liñas que escribiu no seu diario:
O cadro foi exposto por vez primeira en 1903, como parte dun conxunto de seis pezas, titulado Amor. A idea de Munch era representar as distintas fases dun caso amoroso, desde o encantamento inicial a unha rotura traumática. O berro representaba a última etapa, envolta en sensacións de angustia.
A recepción crítica foi dubidosa e o conxunto Amor foi clasificado como arte demente (máis tarde, o réxime nazi clasificou a Munch como artista dexenerado e retirou toda a súa obra en exposición en Alemaña). Un crítico considerou o conxunto, e en particular O berro, tan perturbador que aconsellou ás mulleres grávidas evitar a exposición. A reacción do público, no entanto, foi a oposta e o cadro tornouse en motivo de sensación. O nome O berro xorde por vez primeira nas críticas e reportaxes da época.
Munch acabou por pintar catro versión d’O berro, para substituír as copias que ía vendendo. O orixinal de 1893 (91x73.5 cm), nunha técnica de óleo e pastel sobre cartón, atópase exposto na Galería Nacional de Oslo. A segunda (83,5x66 cm), en témpera sobre cartón, foi exhibida no Museo Munch de Oslo até ao seu roubo en 2004. A terceira pertence ao mesmo museo e a cuarta era propiedade dun particular, até ser poxada pola Sotheby's, en maio de 2012. Para responder ao interese do público, Munch realizou tamén unha litografía (1900) que permitiu a impresión do cadro en revistas e xornais.
Roubos
thumb|200px|"O berro" na [[Galería Nacional de Noruega. ]] O 12 de febreiro de 1994, O berro da Galería Nacional de Oslo foi roubado en pleno día por unha banda de ladróns que estaba conformada polos máis buscados na época (en principio pensouse nun grupo antiabortista activo en Noruega, logo comprobouse que fora unha banda encabezada polo ladrón de arte máis famoso de Noruega,  Pål  Enger; tardaron 50 segundos en realizar a operación; el mesmo recoñeceu na súa declaración policial escrita que tivera o cadro escondido entre as táboas da mesa do comedor ) que se permitiron deixar esta nota: «Grazas pola falta de seguridade». Tres meses despois os ladróns dirixíronse ao goberno noruegués solicitando, pola entrega do cadro, un millón de dólares estadounidenses. O goberno rexeitou a oferta. O 7 de maio recuperouse o cadro nunha acción conxunta efectuada pola policía norueguesa en colaboración con Scotland  Yard e o museo  Getty.
O 22 de agosto de 2004, a versión exposta no Museo Munch foi roubada a man armada por tres homes enmascarados, xunto coa  Madonna do mesmo autor. O museo esperou unha petición de rescate pero esta nunca chegou. Ademais ofreceuse unha recompensa de 97 millóns de euros. Segundo o xornal sueco  Svenska Dagbladet, o cadro sería queimado a fin de eliminar probas. Os dous cadros foron recuperados o 31 de agosto de 2006 pola policía norueguesa, dous anos despois do seu roubo, e en relativo bo estado. Con todo, o 20 de decembro do mesmo ano revelouse que os expertos do Museo Munch chegaron á conclusión de que o dano feito a O berro era irreparable. A deterioración, debido á humidade na zona baixa da pintura, causou unha decoloración que impide que o cadro poida ser completamente restaurado á súa perfección orixinal.
A Casagrande, Dordaño, Oza-Cesuras
A Casagrande é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2011 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Enrique Pérez Serantes
Enrique Pérez Serantes, nado o 29 de novembro de 1883 en Tui e finado o 18 de abril de 1968 en Santiago de Cuba, foi un eclesiástico católico latino, bispo de Camagüey entre 1922 e 1948, e posteriormente arcebispo de Santiago de Cuba até o seu pasamento.
Nacemento e estudos (1883-1921)
Fillo dunha familia de agricultores, Enrique foi o máis vello de tres irmáns (os outros eran Cesáreo e Regina). Estudou no Seminario Conciliar de Ourense entre 1897 e 1901. Este último ano emigró á Habana (Cuba) para evitar o recrutamento militar. En 1902 trasládase a Roma para estudar na Pontificia Universidade Gregoriana, onde obtivo o seu doutoramento en 1910 en Teoloxía Sagrada, Dereito Canónico e Filosofía eclesiástica. Foi residente do Colexio Pio Latino Americano.
Foi ordenado sacerdote o 11 de setembro de 1910 polo bispo da Habana, monseñor Pedro González Estrada, quen o nomeou profesor do Real Seminario Conciliar de San Carlos e San Ambrosio. O 6 de xullo de 1918 foi nomeado gobernador eclesiástico da diocese de Cienfuegos por Valentín Zubizarreta, entón bispo da diocese de Camagüey, cargo que supuxo poderes equivalentes aos episcopais.
Sacerdote de profunda preocupación social, era habitual atopar os seus artigos na prensa cubana da época, onde non se afastou dos asuntos actuais. Así, sobre o dereito á folga escribiu en 1914 no Diario de la Marina: "O traballador ten dereito aos medios necesarios e lexítimos que conducen a este fin [...] e se non os pode exercer é xusta a folga, ten dereito á folga e mesmo necesidade, porque ten a obriga de manter a vida dos seus fillos e a folga é un medio lexítimo e mesmo pacífico".
Bispo de Camagüey (1922-1948)
O 13 de agosto de 1922 foi ordenado bispo de Camagüey polo seu predecesor, Valentín Zubizarreta. Tornouse así, aos 38 anos, no segundo prelado nunha diocese dunha provincia de 26.346 km² creada polo Papa Pio X en 1912. Segundo o censo provincial daquel ano en Camagüey tiña 228,913 habitantes, en quince parroquias e nove igrexas non parroquiais
Durante os 26 anos que estivo á fronte desta diocese, caracterizouse pola súa alta actividade de construción, xa que promoveu 50 novos templos entre igrexas e capelas, tanto na capital como no resto da provincia. Con todo, o feito que mellor definiu a Perez Serantes foi súa acción decisiva tras o ciclón devastador de Santa Cruz del Sur, en 1932. Nel morreron máis de 3.000 cubanos e o propio bispo participou do rescate, así como aloxar durante meses aos feridos no bispado, que fora un hospital militar español. Esa acción gañoulle recoñecemento popular pola illa e a concesión da nacionalidade cubana polo goberno republicano. Con ese pasaporte viaxou o resto da súa vida.
Tamén dos tempos de Camagüey é a amizade con Rafael Guízar, hoxe santo, que tivo unha poderosa influencia sobre a faceta misioneira de Pérez Serantes. Nacido en México, o exemplo do padre Guízar impulsouno a promover escolas profesionais para mulleres e esixir a escolarización dos fillos dos traballadores, moitos deles traballadores ilegais. Xunto con esta preocupación social, o seu goberno caracterizouse polo apoio entusiasta que deu á Acción Católica cubana e a súa crecente influencia na Conferencia dos Bispos, antecedente da actual Conferencia Episcopal.
Arcebispo de Santiago e Primado da Igrexa de Cuba (1949-1968)
O 8 de xaneiro de 1949, aos 66 anos de idade, Enrique Pérez Serantes ascendeu á sede primada de Santiago de Cuba para substituír o falecido Valentín Zubizarreta. Asumiu o cargo o 5 de marzo dese mesmo ano e permaneceu a cargo da primeira arquidiocese cubana ata a súa morte en 1968.
Durante esas dúas décadas experimentou eventos turbulentos políticos e sociais en primeira persoa, sempre cun papel nos medios e crítico cos abusos do poder. Especialmente, a partir do 26 de xullo de 1953, día do asalto en Santiago de Cuba ao cuartel Moncada -segunda fortaleza do país- por un grupo de rebeldes liderados por un mozo Fidel Castro de 26 anos.
Nos días posteriores ao ataque foi reclamado polas forzas vivas de Cuba para evitar a morte de Castro. Nesa misión, participou persoalmente na busca do líder rebelde, que se escondeu nos arredores da capital oriental ata a súa entrega unha vez que soubo que Pérez Serantes era o garante da súa vida.
El Eco Mercantil (Ribadeo)
El Eco Mercantil foi un periódico editado en Ribadeo entre 1912 e 1913.
Traxectoria
Apareceu a principios de 1912. Fundado por Celestino Pérez Andrade e Camilo Cancio Quindós. De tendencia liberal. Cesou a súa publicación en xaneiro de 1913.
Edwin Mattison McMillan
Edwin Mattison McMillan, nado o 18 de setembro de 1907 en Redondo Beach, no condado dos Ánxeles (Estados Unidos) e finado o 7 de setembro de 1991 en El Cerrito (California), foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1951.
Traxectoria
Estudou química no Instituto Tecnolóxico de California, onde se licenciou en 1928. Posteriormente ampliou os seus estudos na Universidade de Princeton, onde se doutorou en 1932. Ese mesmo ano foi nomeado profesor de química da Universidade de California, Berkeley, sendo nomeado director do Laboratorio de Radiación da mesma universidade en 1934, cargo que ocupou ata 1973.
Investigacións científicas
En 1940, xunto a Philip Abelson, conseguiu crear o elemento sintético chamado neptunio (Np), un produto obtido a partir do uranio-239, usando o ciclotrón instalado en Berkeley. Durante a segunda guerra mundial estivo implicado na investigació sobre o radar, sonar e as armas nucleares no Proxecto Manhattan. En 1945 desenvolveu, así mesmo, as ideas para a mellora do ciclotrón, conducindo ao desenvolvemento do sincrotrón.
Departamento de El Quiché
El Quiché (O Quiché) é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Santa Cruz del Quiché.
Edwin Mattison McMillan
Investigacións científicas
Xunto a Glenn T. Seaborg compartiu o Premio Nobel de Química de 1951 pola creación dos primeiros elementos transuránicos.
Departamento de El Quiché
Limita polo norte con México; polo sur cos departamentos de Chimaltenango e Sololá; polo leste cos departamentos de Alta Verapaz e Baja Verapaz; e polo oeste cos departamentos de Totonicapán e Huehuetenango.
Bradley Kahlefeldt
miniatura|dereita|200px|Bradley Kahlefeldt antes de comezar a súa proba do mundial de tríatlon de [[Lausana, en 2006.]]
Bradley Kahlefeldt, nado en Temora (Nova Gales do Sur) o 21 de xullo de 1979, é un triatleta australiano.
Gañou tres medallas de bronce no Campionato do mundo de tríatlon entre os anos 2005 e 2010, unha medalla de ouro no Campionato do mundo de tríatlon por relevos de 2003 e unha medalla de prata no Campionato do mundo de tríatlon por relevos mixtos de 2009. Ademais obtivo unha medalla de prata no Campionato do mundo de ácuatlon do ano 2000.