cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xavier Zubiri
Profesor, viaxe a Alemaña e matrimonio
En 1926 obtivo a cátedra de Historia da Filosofía na Universidade Central, vacante tralo pasamento de Adolfo Bonilla San Martín. En 1929 seguiu cursos en Friburgo (Alemaña) co seu admirado Edmund Husserl e con Martin Heidegger. Pasou por Berlín antes de reincorporarse á súa cátedra madrileña en 1931. En 1935 obtivo a secularización e casou o ano seguinte con Carmen Castro, filla do profesor e ensaísta Américo Castro. O matrimonio pasou os anos da Guerra Civil española en París.
Dificultades durante o franquismo
Ao regresar a España acabada a guerra, Zubiri non puido retomar o traballo na súa cátedra madrileña, por oposición das autoridades eclesiásticas. Trasladouse daquela a Barcelona e impartirá clases na universidade entre 1940 e 1942.
Ante as dificultades impostas polas autoridades franquistas, Zubiri decide pedir a excedencia. De regreso a Madrid impartirá cursos privados, e verá financiada pola banca Urquijo unha empresa de publicacións. Dese xeito, e a través de cursos e conferencias no estranxeiro, puido sosterse economicamente, en tanto ía madurando e publicando a súa obra. Parte dela foi publicada postumamente.
thumb|180px|Tumba de Xabier Zubiri e a súa muller no [[Cemiterio Civil de Madrid]]
A filosofía de Zubiri
Talvez o principal achado de Zubiri é a creación dun sistema metafísico que enraíza na súa visión do ser humano como unha "intelixencia sentinte" situada na realidade. Neste sistema, o ser humano é "relegado" polo "poder do real", de xeito que a súa realidade persoal está intimamente conectada con entes situados nun contexto real. Ao tempo, o ser humano pode ser considerado o autor do seu propio ser persoal (o seu "Eu"), a través da apropiación pola experiencia e polo exercicio da liberdade persoal dentro dun contexto real, de modo que Zubiri pode referirse ao ser humano como "animal de realidades". A apertura do ser humano ante as posibilidades é o que fai do ser humano unha "esencia aberta", concepto que se opón a "esencia pechada" (é dicir, unha estrutura que simplemente obra segundo regras de funcionalidade).
Obra (Selección)
As seguintes son obras publicadas postumamente:
Ángel Álvarez Durán
Ángel Álvarez Durán, coñecido como Geluco, nado en 1931 e finado en Vigo o 24 de marzo de 1998, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ángel Álvarez Pérez. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía de Tui e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura do Partido Galeguista e volveu ser elixido alcalde grazas a un pacto de goberno. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura de Independentes de Galicia, perdendo a alcaldía en favor de Juan Manuel Diz Guedes, de Unión Tudense. Mántivose como concelleiro de Converxencia Nacionalista Galega tralas eleccións de 1991 e 1995, chegando a apoiar a moción de censura de febreiro de 1998 que descabalgou a Miguel Ángel Capón Rey en favor Antonio Fernández Rocha, se ben non entrou a formar parte do seu goberno e se mantivo na oposición ata o seu falecemento.
Xaguarundi
240px|miniatura|Cabeza de xaguarundi. 240px|miniatura|Xaguarundi no [[zoo de Děčín, República Checa.]] 240px|miniatura|Xaguarundi de pelaxe escura, no Parc de Félins, [[Lumigny-Nesles-Ormeaux, Sena e Marne (Francia).]]
O xaguarundi, Puma yagouaroundi, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos e tribo dos felininos, para a maioría dos autores, unha das dúas que integran o xénero Puma.
É un gato algo máis pequeno que o seu parente próximo, o puma (Puma concolor), de pelaxe de parda a negra uniforme, que vive en América, dende o sueste de México até o centro da Arxentina, onde caza animais pequenos.
O seu estado de conservación considérase pola UICN como de preocupación menor.
Descrición
A especie foi descrita en 1803 polo naturalista francés Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, en ''Catal. Mam. Mus. Hist. Nat.: 124, baixo o nome de Felis yagouaroundi''.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Puma.
O epíteto específico, yagouaroundi deriva do guaraní yaguarundy, relacionado co tupí jaguarundy ('gato salvaxe'), e entrou nas linguas modernas na década de 1800 a través da portugués.
Sinónimos
A través do tempo, a especie coñeceuse polos sinónimos:
Nomes vulgares
Na maioría dos idiomas modernos coñécese co nome vulgar de xaguaroundi, coas adaptacións propias de cada lingua (jaguarundi, jaguarondi, Jaguarundi, etc.).
Ademais, nalgúns países da súa área de distribución, coñécese tamén polos nomes populares de:
Notas taxonómicas
Inicialmente Puma foi clasificado como un subxénero de Felis por McKenna e Bell (1997), que separaron a yagouaroundi como outro subxénero, Felis (Herpailurus). Johnson e O'Brien (1997), Bininda-Emonds et al. (1999), e Mattern e McLennan (2000), consideraron concolor e yagouaroundi como monofiléticos, sendo Acinonyx o grupo irmán.
Controversia taxonómica
A maioría dos autores non consideran o xénero Herpailurus, descrito en 1858 por Nikolai Severtzov e que moitos autores consideran un sinónimo de Puma Jardine, 1834. Este xénero foi "resucitado" en 2017 polo grupo de expertos da UICN, que é monoespecifico, xa que comprende unha soa especie, Herpailurus yagouaroundi (o xaguarundi), que a mairoría dos autores clasifican dentro do xénero Puma, como Puma yagouaroundi. Polo tanto, segundos estes autores, ambos os xéneros, Puma e Herpailurus, serían monoespecíficos, é dicir, cada un con cadasúa especie.
Subespecies
Antes de 2017 recoñécíanse dentro da especie (e moitos autores aínda recoñecen), as seguintes oito subespecies (inclúense as respectivas áreas de distribución):
A partir de 2017, o Cat Classification Taskforce of the Cat Specialist Group da UICN, como quedou dito, considera ao xaguarundi como membro do xénero Herpailurus, e non recoñece ningunha subespecie.
Características
240px|miniatura|Xaguarundi de pelaxe rubia, no Parc de Félins, [[Lumigny-Nesles-Ormeaux, Sena e Marne (Francia).]] O xaguarundi é un gato de pequeno tamaño, algo máis grande que un gato doméstico, con cranio e cara moi semellantes aos do puma (Puma concolor).
Presenta dúas formas na coloración da súa pelaxe: unha de cor parda avermellada (rubia), e outra parda escura, case negra ou agrisada, podendo estar presentes ambas na mesma camada.
Este felino alcanza unha lonxitude de 50 a 70 cm de longo, máis a cola, que mide de 30 a 60 cm. A súa altura na cruz, por termo medio, é de 33 cm.
Os adultos acadan un peso de entre os 3,5 e os 9,1 kg.
A súa constitución aseméllase en xeral á do puma, aínda que a diferenza deste, o seu talle é moi inferior, posúe orellas máis pequenas, corpo máis alongado, patas máis curtas e as súas cores son máis variadas (avermellados, negros, grises claro e escuro); do mesmo xeito que no puma, a súa cor é sempre uniforme, sen manchas.
Distribución e hábitat
A área de distribución do xaguarundi vai dese o sur de Texas e ambas as zonas costeiras de México, polo norte, até o leste dos Andes, tan ao sur como a Patagonia arxentina.
Habita zonas de terras altas, matogueiras, bosques semideciduos, bosques húmidos, pasteiros, xeralmente preto dun curso de auga. Aínda que en xeral vive en terras baixas, tamén se atopa en altitudes de até os 3 200 msnm.
En 2015 rexistrouse a presenza do xagarundi en Cerro Largo, Uruguai.
Víronse xaguarundis en Florida desde principios do século XX. Asúmese que a especie foi introducida, pero non se sabe cando ocorreu a introdución. A súa presenza en Florida atribúese a un escritor de Chiefland que nalgún momento importou os animais do seu hábitat nativo e liberounos preto da súa cidade natal e noutros lugares do Estado. Non se coñecen espécimes vivos ou mortos, pero se informaron moitos avistamentos considerados cribles polos biólogos. O primeiro delos ocorreu en 1907, e foi seguido por varios avistamentos adicionais en toda a península de Florida desde a década de 1930 até a de 1950. O primeiro informe oficial publicouse en 1942. Despois diso informáronse menos avistamentos confiábeis e, en 1977, W. T. Neill concluíu que a poboación diminuíra. Porén, os avistamentos continuaron. Tamén se rexistraron na zona costeira de Alabama desde a década de 1980, o que pode ser evidencia de que a poboación de Florida migrara cara ao norte.
Así mesmo, o xaguarundi tamén se viuo nos arredores do Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
Hábitos
Os xaguarundis son principalmente diúrnos, sendo activos durante o día. Séntense cómodos nas árbores, pero prefiren cazar no chan. Aínda que parecen seren algo máis gregarios que moitos outros gatos, e toleran a presenza achegada doutros membros da súa especie, na natureza xeralmente encóntranse sos, o que suxire un estilo de vida solitario. O seu territorio é moi variábel, dependendo da contorna local; referiuse que os individuos esténdense en territorios de 6,8 a 100 km2. Ao igual que outros gatos, os olores marcan o seu territorio rabuñando o solo ou as pólas achegadas, fregando a cabeza, urinando e deixando as súas feces descubertas.
Son tímidos e solitarios e, evidentemente, moi cautelosos coas trampas.
Poden emitir unha infrecuentemente ampla gama de vocalizacións, que inclúen ronróns, asubíos, zunidos, sons de parolas e incluso un chío parecido ao dun paxaro.
Alimentación
Comen case calquera animal pequeno que poidan atrapar, tipicamente capturan roedores, pequenos réptiles e aves. Tamén se observou que matan presas máis grandes, como lagomorfos (coellos e lebres) e sarigüeias; outras presas relativamente infrecuentes inclúen peixes e mesmo titís. Como moitos outros gatos, tamén inclúen na súa dieta unha pequena cantidade de vexetación e artrópodos.
Reprodución
O momento da época da reprodución dos xaguarundis non está claro, e parece que se poden reproducir durante todo o ano. O estro dura de tres a cinco días, e é marcado pola femia, que regularmente arrola sobre o seu lombo e esparexe urina. Despois dun período de [xestación] de 70 a 75 días, a femia pare unha camada dun a catro gatiños nunha gorida construída nunha matogueira densa, unha árbore oca ou unha cuberta similar.
Os gatiños nacen con manchas na parte inferior do corpo, que van desaparecendo a medida que medran. Os xuvenís son capaces de inxerir alimentos sólidos ao cabo dunhas seis semanas, aínda que comenzan a xogar coa comida da súa nai desde as tres semanas. Alcanzan a madurez sexual aproximadamente aos dous anos de idade. En catividade poden vivir até 10 anos.
Conservación
As poboacións de Puma jagouaroundi en América do Norte e de Centroamérica figuran no Apéndice I do CITES. Todas as demais poboacións enuméranse no Apéndice II do CITES. P. y. cacomitli, P. p. Fossata, P. y. panamensis e P. p. tolteca considéranse en perigo de extinción e aparecen na Endangered Species Act of 1973 (Lei de especies en perigo de extinción) dos Estados Unidos de América; esta é unha varias (unhas ducias) de leis ambientais dos Estados Unidos, aprobadas na década de 1970, e serve como lexislación promulgada para levar a cabo as disposicións descritas na Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de fauna e flora silvestres (CITES).
A especie está protexida na maior parte da súa área de distribución, e a súa caza está prohibida na Arxentina, Belize, o Brasil, Bolivia, Colombia, Costa Rica, os Estados Unidos, Guatemala, Güiana Francesa, Honduras, México, Panamá, Paraguai, Suriname, o Uruguai e Venezuela, e permitida pero suxeita a regulamentación no Perú.
Requíerense estudos adicionais sobre a ecoloxía da especie, a demografía, a historia natural e as ameazas. Suponse que as poboacións en áreas protexidas son moi baixas, probabelmente debido ao impacto das maiores densidades de ocelotes.
Paradoxalmente, esta especie moitas veces percíbese como non ameazada debido á súa visibilidade (xa vimos que é e diúrna) e que moitas veces vive en hábitats abertos.
Status
Porén, a pesar de todas as consideracións anteriormente citadas, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status da especie como LC (pouco preocupante).
Evolución
O xaguarundi está estreitamente relacionado co puma, aínda que este é moito máis grande e pesado, e ten unha estrutura xenética e unha gornición cromosómica. Ambas as especies situáronse tradicionalmente no xénero Puma, pero, como vimos, desde 2017, algúns autores clasifícano no xénero Herpailurus, e até hai pouco ambos os gatos clasificábanse no xénero Felis.
Segundo un estudo xenómico dos félidos de 2006, un antepasado das liñaxes Leopardus, Lynx, Puma, Prionailurus e Felis actuais migraron a través da ponte de terra de Bering desde Asia cara ás Américas hai uns 8,0-8,5 millóns de anos. As liñaxes posteriormente diverxeron nesa orde.
Estes estudos indican que o puma e o xaguarundi están máis próximos ao guepardo moderno de África e Asia Occidental, pero a súa relación aínda non está resolvida. Suxeriuse que os antepasados do guepardo se separaron dá liñaxe Puma nas Américas e emigraron a Asia e África, mentres que outras investigacións suxiren que o guepardo diverxeu no Vello Mundo. Polo tanto, non está claro o perfil da pequena migración felina a América.
Por outra parte, antes de mediados da década de 1990, os guepardos situáronse na subfamilia monotípica Acinonychinae (acinoniquinos) debido ás súas especializacións anatómicas para a súa característica de corredor. Tanto o puma como o xaguarundi clasificáronse no xénero Felis xunto coa maoría dos gatos que ronronean. Na década de 1990, a primeira evidencia molecular baseada no ADN mitocondrial, o ADN nuclear e os datos cromosómicos encontraron que o guepardo está situado entre os gatos que ronronean, cos pumas e os xaguarundis como os seus parentes máis achegados.
Como resultado, o puma e o xaguarundi foron reclasificados no xénero Puma e Acinonychinae foi recoñecido como un sinónimo júnior de Felinae. Estudos moleculares máis avanzados baseados en datos xenómicos encontraron un forte apoio para esta agrupación. Segundo os datos actuais, os acinoniquinos separáronse doutros gatos hai uns 6,7 millóns de anos. O guepardo foi o primeiro en separarse de Puma hai uns 4,9 millóns de anos. Logo, o puma e o xaguarundi separáronse hai 4 millóns de anos. Ademais do traballo molecular, varios estudos morfolóxicos que se centraron no cranio apoiaron a relación entre Puma e Acinonyx.
Mentres que para a maioría dous autores o xaguarundi está clasificado no xénero Puma, a especie difire do puma debido ao seu tamaño e algunhas outras diferenzas anatómicas, o que fixo que algúns autores os sitúen no seu propio xénero, Herpailurus.
Filoxenia
Segundo o grupo de expertos da UICN, a tribo Acinonychini (acinoniquinos) dos felinos comprende tres xéneros, cada un cunha soa especie existente na actualidae: o puma (en Puma), o xaguarundi (en Herpailurus) e o guepardo (en Acinonyx).
A continuación móstrase a filoxenia das especies actualmente existentes da tribo dos acinoniquinos:
Pleuroto
250px|miniatura|dereita|Pleuroto nun tronco.
O pleuroto ou cogomelo ostra (Pleurotus ostreatus) é un fungo comestíbel, estreitamente emparentado co cogomelo de cardo (Pleurotus eryngii), que se consome amplamente polo seu sabor e a facilidade da súa identificación.
É un fungo bastante común en Galiza, e adoita comercializarse para a súa venda, de feito é o cogomelo máis cultivado. Inicialmente foi cultivado en Alemaña como medida de subsistencia, durante a primeira guerra mundial.
Etimoloxía
O nome vulgar galego e o latino pleurotus (pé desprazado) refírense ao crecemento do talo respecto do chapeu ou parte superior, mentres que o termo específico latino ostreatus (ostra) refírese á forma do chapeu en si, que se asemella ao bivalbo do mesmo nome. En chinés estes cogomelos son chamados píng gū (平菇; literalmente "Fungo chato").
O pleuroto é un dos cogomelos bravos máis arelados, aínda que tamén pode ser cultivado sobre unha camada de palla e noutros ambientes. Con frecuencia presentan un recendo a anís por mor da presenza de benzaldehído.
Descrición
P. ostreatus presenta un chapeu de 5 a 20 cm de diámetro, co pé desprazado cara a unha banda e medrando habitualmente en feixes superpostos. A tona é lisa e brillante; de cor cinsenta ou cinsenta escura, e en ocasións parda ou azulada. As marxes do chapeu cambian coa idade, sendo enroladas nos exemplares novos e abertas nos adultos. Ten as lamelas apertadas, magras, recorrentes e de cor abrancazada. A carne é firme, algo dura nos exemplares adultos, e de sabor e cheiro agradábeis. Medra na superficie dos cotos, canoucos, toros etc de madeiras brandas como as do lamigueiro, a faia ou o salgueiro, entre outros.
Comestibilidade e confusións
É frecuente a súa confusión con outros Pleurotus, coma Pleurotus pulmonarius máis miúdo e de cor abrancazada. Pola súa calidade é un bo comestíbel, sendo amplamente cultivado para a súa comercialización.
Nutrición e gastronomía
O pleuroto, como outros cogomelos, representa unha fonte importante de selenio, elemento moi importante para o metabolismo humano, sendo un dos micronutrientes que posúen un maior efecto antioxidante e de protección contra algúns tipos de cancro. O seu alto contido en polisacáridos comporta unha acción beneficiosa sobre o sistema inmunolóxico.
Comparte co resto de cogomelos comestébeis o feito de conter un tipo de glícidos que os encimas humanas non poden dixerir, mais que poden ser fermentadas parcialmente polas bacterias do colon de xeito que se comportan no aparato dixestivo humano de xeito semellante á fibra alimentaria. A fibra e estes glícidos inchan coa auga e regulan o tránsito intestinal. Os cogomelos tamén aumentan a excreción de ácidos biliares e teñen propiedades antioxidantes e hipocolesterolemiantes.
O pleuroto é un cogomelo moi apreciado na gastronomía, mais algo menos que o outro Pleurotus, o cogomelo de cardo (Pleurotus eryngii).
Alfonso López Michelsen
Alfonso Antonio Lázaro López Michelsen, nado en Bogotá o 30 de xuño de 1913 e finado en Bogotá o 11 de xullo de 2007, foi un político liberal, avogado, catedrático e columnista colombiano. Fillo do presidente de Colombia Alfonso López Pumarejo, avogado da Universidade do Rosario, foi elixido Presidente de Colombia no período 1974-1978 polo Partido Liberal.
Traxectoria
Alfonso López Michelsen estudou a primaria no Ximnasio Moderno de Bogotá, para logo estudar en Europa, en colexios de Bélxica, o Reino Unido e Francia, particularmente en Lille, onde obtivo o seu grao de bacharel. Logo estudou na Universidade do Rosario, obtendo o título de avogado. Posteriormente fixo estudos de especialización na Universidade de Chile e de posgrao en Dereito Público e Constitucional na Universidade de Georgetown, para daquela ser profesor de Dereito constitucional na Universidade Libre (Colombia).
Foi o primeiro dos fillos do dúas veces presidente de Colombia Alfonso López Pumarejo e da súa esposa María Michelsen Lombana, sendo o maior dos homes. Os seus irmáns foron María, Pedro, María Mercedes e Fernando López Michelsen. Foi neto dos empresarios Pedro Aquilino López e Sinforoso Pumarejo Quirós, e tataraneto, polo lado paterno, do artesán e político Ambrosio López Pinzón (1809-1897) e por parte materna de Bernardina Ibáñez, coñecida na historia de Colombia polos seus amores co libertador Simón Bolívar.
Alfonso López Michelsen contraeu matrimonio o 23 de outubro de 1938 en Bojacá (Cundinamarca) con Cecilia Caballero Blanco, filla de Julio Caballero Barrera e de Mary Blanco Barroso. Tivo tres fillos froito do seu matrimonio.
Bandeira das Illas Malvinas
A bandeira das Illas Malvinas foi adoptada o 25 de xaneiro de 1999 e consiste nun pavillón azul coa bandeira do Reino Unido no cantón (esquina superior esquerda) e o escudo do territorio británico de ultramar superposto.
Historia e uso
A primeira bandeira das Malvinas adoptouse en 1876 e consistía nun pavillón azul co antigo escudo das illas superpostos. O escudo (e polo tanto a bandeira) modificouse o 16 de outubro de 1925.
O primeiro escudo era un selo que consistía nunha imaxe do HMS Hebe (que levou a moitos dos primeiros colonos británicos ás illas, entre eles Richard Moody, na década de 1840) no estreito de San Carlos, pasado por alto por un touro (representando ó gando salvaxe que outrora vagaba polas illas). un novo estandarte das illas foi presentado o 16 de outubro de 1925, dividido diagonalmente, contando co Desire con fondo azul e un lobo mariño en fondo dourado, co lema das illas. Este escudo de armas máis tarde substituíu a imaxe do touro e o barco na bandeira.
O 29 de setembro de 1948, a bandeira foi actualizada para incluír o escudo actual superposto sobre un disco branco. En 1999, o tamaño do escudo aumentou e o disco branco foi eliminado para crear a bandeira actual.
Misery Signals
Misery Signals é unha banda de metalcore formada en Wisconsin no ano 2002 con fortes influencias de metal técnico e hardcore melódico, polo que se destaca pola grande execución de riff polirítmicos e disonancias complexas na súa música, o que crea un hardcore máis técnico.
Formación (2002-2003)
Misery Signals formouse despois da separación de varias bandas, entre elas 7 Angels 7 Plagues, Hamartia e Compromise. Fundárona Ryan Morgan e Kyle Johnson, que abandonaron os estudos e o traballo para se centrar en sacar material, ata que se lles uniu Jeff Aust (Hamartia) á guitarra, Jesse Zaraska (Compromise) e o irmán de Ryan, Branden, á batería.
No medio dunha minixira na primavera de 2003, Jeff Aust deixa a banda e substitúeo Stuart Ross. A súa primeira gravación é un EP de 6 cancións e 25 minutos. O traballo amosa o desexo e a desesperación do grupo no seu esforzo por crear nova música malia a desaparición das súas bandas anteriores.
Firma con Ferret Music (2004-2009)
En xaneiro do 2006 anunciaron que o seu vocalista Jesse Zaraska deixara o grupo para se centrar no seu proxecto, Sleeping Girl, con membros de Compromise. Substituíno Karl Schubach, co que comezaron a gravar o que sería o seu segundo disco Mirrors. Karl afirmou que: "son un gran fan de Misery Signals. Cando a banda publicou un mp3 sen voces para as audicións, descargueino. Tendo o meu propio estudio, non foi ningún problema poñerlle as miñas voces só por diversión. Púxenllelo a algúns amigos para botar unhas risas pero non estaba convencido de enviarllo á banda".
Neste disco traballaron co produtor Ben Schigel, produtor e vocalista de Switched, unha banda de Nu Metal de Ohio, Cleveland (Chimaira, Zao). Ryan Morgan dixo do novo material que: "é o noso material máis heavy pero á vez é máis atmosférico que o primeiro disco. A xente que estea nerviosa polo cambio de vocalista ou que pense que imos a meter voces limpas pósede relaxar. Karl ten unha voz monstruosa que os nosos fans xa valoraron da banda no pasado". Sobre o título do disco comenta que moitas das cancións lanzan preguntas sobre un mesmo e de como a xente percibe aos demais e as imaxes que representan ante eles.
O grupo participou no Warped Tour 2006 antes de comezar a súa primeira xira como cabezas de cartel.
Proxectos paralelos
Schubach emprendeu un proxecto de heavy metal en paralelo que recibiu o nome de Solace. Neste proxecto el foi o único membro da banda encargado de gravar a guitarra, o baixo e as voces nun estudio caseiro. A batería engadíaselle posteriormente de xeito dixital. Para financiar este proxecto, Schubach empregou o sistema de crowd funding e participou como vocalista nunha canción do grupo de metal-hardcore británico The Divided.
O grupo de hardcore-punk Burning Empires constituíuse con membros de Misery Signals, Fall Out Boy e 7 Angels 7 Plagues, co vocalista Ryan Morgan, o baixista Kyle Johnson, os guitarristas Stu Ross e Matthew Mixon e o batería Andy Hurley. O grupo tamén lanzou unha marca de roupa e un selo discográfico baixo o nome de Fuck City.
O grupo de punk/post-hardcore Lowtalker, tamén fundado en Milwaukee, formouse a partir de Branden Morgan e Stuart Ross de Misery Signals. Uníronselles Casey Hjelmberg e Matt Keil de Comeback Kid para completar o cuarteto. Lowtalker publicou o seu primeiro EP, People Worry About Everything, na primavera do 2010 baixo o selo de FC Records.
No 2010, Stuart Ross converteuse no frontman de Living with Lions, un grupo de pop-punk de Vancouver. Ross deixou de maneira oficial Misery Signals o 25 de setembro do 2010 para centrarse en Living with Lions, canso de tocar heavy metal. En outubro do 2010, Kyle Johnson tamén anunciou a súa saída da banda.
Absent Light (2011-actualidade)
Despois dun considerable período de inactividade, Misery Signals publicou en novembro do 2010 un comunicado oficial sobre o estado do grupo. Este comunicado de prensa abordou a saída da banda de Ross e de Jonhson e anunciaba que a banda non se separara. Ryan Morgan comentou que "nos vindeiros meses volverémonos xuntar e volveremos". Sobre a continuidade do estilo do grupo e do seu nome, Morgan afirmou que "Stu e Kyle fixeron grandes contribucións, pero a traxectoria da banda segue sendo a mesma na súa ausencia. Se chegase un momento no que o noso son tomase un camiño totalmente diferente, entón xa non sería Misery Signals, e non finxiríamos o contrario".
A primeira publicación de Misery Signals despois deste importante cambio na formación do grupo foi unha versión da canción de Pink Floyd Us and Them do seu álbum de 1973 The Dark Side of the Moon. Esta versión incluíuse na banda sonora do videoxogo Homefront, que se publicou de xeito gratuíto para a súa descarga dixital o 22 de marzo do 2011.
En abril do 2011, Karl Schubach publicou uns chíos na rede social Twitter mencionando o traballo da banda e dixo "estámonos centrando en poñer ao día os novos membros". A nova formación aparecería xa na xira Crush Em All no 2011. A comezos do 2012 o grupo declarou que estaban traballando en novo material para o seu próximo disco. O vocalista principal Karl Schubach afirmou nunha entrevista: "penso que todas as bandas queren progresar con cada novo disco que publican. Porén, ás veces o progreso consiste en saber o que funcionou ben nos disos anteriores e incorporar eses elementos. Ata agora as novas cancións son unha mestura decidida do noso disco máis recente e mellor estruturado, Controller, co caos e espontaneidade do anterior, Of Malice and the Magnum Heart". Os membros do grupo reuníronse no estudio para a gravación do novo disco e comezaron unha campaña de financiamento para a gravación, publicidade e impresión do novo disco, que actualmente leva o selo de Basick Records.
O 23 de xullo do 2013, Misery Signals publicou Absent Lights, vinte días despois de presentar o seu primeiro sinxelo Luminary.
O 30 de maio do 2014 xurdiron rumores de que Misery Signals tiña plans de conmemorar o décimo aniversario do seu disco 'Of Malice and the Magnum Heart cunha xira a finais deste mesmo ano chamada "Malice X Tour". Esta xira contará coa formación orixinal do grupo: Jesse Zaraska (voces), Ryan Morgan (guitarra), Stu Rooss (guitarra), Kyle Johnson (baixo) e Branden Morgan (batería).
Penas, Monterroso
San Miguel de Penas é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 169 habitantes, deles 114 eran homes e 55 eran mulleres, o que supón un aumento de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Lanzós, Lago, Valdoviño
Lanzós é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 45 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 23 mulleres, o que non supón un cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Coroa austrohúngara
A coroa austrohúngara (alemán: Krone; húngaro: korona) foi a moeda oficial do Imperio Austrohúngaro desde 1892 (cando substituíu o florín ao se adoptar o padrón ouro) ata a disolución do imperio en 1918. A moeda divisionaria era o heller na parte austríaca e fillér na parte húngara do imperio (ademais de halier en Eslovaquia e haléř en Chequia), todas elas equivalentes á centésima parte da coroa.
Denominación
miniatura|156x156px|Indicación do [[Valor facial|valor en oito idiomas nun billete de 50 coroas austrohúngaras de 1914]] A denominación oficial da moeda era Krone (plural Kronen) en Austria e Osztrák–magyar korona en Hungría. A forma latina Corona (plural Coronæ), abreviada como Cor. nas moedas de menor tamaño, utilizábase nas cuñaxes da parte do imperio maiormente de fala alemá, coñecida como Cisleithania. As denominacións da moeda no resto das linguas dos territorios onde circulaba tamén tiña recoñecemento e mesmo aparece nos billetes:
O símbolo oficial da coroa austrohúngara era a abreviatura K. ou, ás veces, Kr.
Introdución da coroa
miniatura|156x156px|5 coroas austrohúngaras de [[1900]] Logo de varias tentativas anteriores, o Imperio Austrohúngaro adoptou o padrón ouro en 1892, de acordo cun plan elaborado polo ministro de Facenda, Sándor Wekerle. Este plan incluía a introdución da coroa como nova moeda, dividida en 100 Heller (Austria) ou Fillér (Hungría). O tipo de cambio da nova moeda con respecto á anterior, que se baseaba no padrón prata, fixouse en 2 coroas = 1 florín ou gulden. A partir de 1900, os billetes coa súa denominación en coroas foron os únicos de curso legal no imperio.
I Guerra Mundial
A coroa austrohúngara desvalorizouse moi fortemente como resultado da I Guerra Mundial, que foi financiada principalmente mediante a emisión de bonos de guerra, no canto de recorrer aos impostos. Os prezos ao consumidor aumentaron ata dezaseis veces durante a contenda, xa que o Goberno non dubidou en pór en funcionamento as prensas do Banco Austrohúngaro para pagar as súas contas, e isto provocou unha taxa de inflación máis alta que noutros países combatentes.
Despois da guerra
Concluída a guerra, inicialmente esperábase que a coroa puidese continuar sendo a moeda común dos estados sucesores do Imperio Austrohúngaro, mais en 1919 o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (posteriormente Iugoslavia) converteuse no primeiro destes estados en contramarcar os billetes do Banco Austrohúngaro, para limitar a súa validez ao seu propio territorio. Checoslovaquia fixo o mesmo en febreiro de 1919 e, o 12 de marzo do mesmo ano, a nova República de Austria reselou os billetes que circulaban no seu territorio coa inscrición DEUTSCHÖSTERREICH ".
Hungría comezou tamén contraestampando os billetes do Imperio Austrohúngaro, aínda que de camiño adoptou a coroa húngara como moeda oficial, continuadora da imperial e cunha taxa de cambio á par. Mais a nova coroa húngara sufriu unha grande desvalorización pola inflación, debido ás consecuencias da guerra e ao tratado de Trianon, e finalmente foi substituída polo pengő o 21 de xaneiro de 1927, a razón de 12.500 coroas por cada pengő.
En Austria, pola súa banda, a economía austríaca non se estabilizou ao finalizar a guerra e tamén seguiu un período de hiperinflación: a oferta monetaria aumentou de 12.000 a 30.000 millóns de coroas en 1920, e a arredor de 147.000 millóns de coroas en 1921. En agosto de 1922 os prezos ao consumidor eran 14.000 veces maiores que antes do comezo da guerra. O billete de maior valor foi o de 500.000 coroas, emitido en 1922. A confianza na moeda perdérase e a poboación gastaba os cartos tan axiña como lle era posible.
En outubro de 1922, Austria acadou da Liga das Nacións un préstamo por valor de 650 millóns de coroas de ouro, coa contrapartida dunha supervisión das finanzas do país por parte desa institución. Esta medida estabilizou a moeda nunha taxa de 14.400 coroas de papel por unha coroa de ouro. O 2 de xaneiro de 1923 comezou as súas operacións o Banco Nacional de Austria (Österreichische Nationalbank) asumindo o control da moeda do Banco Austrohúngaro, que entrara en liquidación.
En decembro de 1923, o Parlamento de Austria autorizou ao Goberno a emisión de moedas de prata de 5.000, 10.000 e 20.000 coroas que pasarían a designarse como medio xilin (schilling) xilin e dobre xilin. Deste xeito, o xilin converteuse na moeda oficial de Austria o 20 de decembro de 1924, cunha taxa de cambio de 10.000 coroas por un xilin.
Moedas
miniatura|Postal que reproduce a serie austríaca de moedas da coroa austrohúngara miniatura|Postal que reproduce a serie húngara de moedas da coroa austrohúngara
Pola súa banda, as moedas da parte húngara cuñáronse na ceca de Körmöcbánya (actual Kremnica, en Eslovaquia), tamén a partir de 1892. Os valores son os mesmos, coa única diferenza da denominación fillér para a moeda divisionaria e korona para a unidade.
Billetes
miniatura|[[Papel moeda|Billete de 20 coroas austrohúngaras de 1913]] Os billetes da coroa austrohúngara deseñáronse e imprimíronse en Viena a partir de 1900 e utilizáronse durante toda a monarquía. Emitíronse, en distintas etapas, billetes de 1, 2, 10, 20, 25, 50, 100, 200, 1.000 e 10.000 coroas.
Todos eles tiñan as súas inscricións bilingües, en alemán e en húngaro, e a expresión do seu valor tamén se indicaba noutros idiomas da área abranguida polo Imperio. Ata a I Guerra Mundial, os billetes tiñan unha face en alemán e a outra en húngaro, mais durante a contenda imprimíronse algúns billetes con versión bilingüe en ambos os lados.
O gravador responsable dos billetes foi Ferdinand Schirnböck e entre os seus deseños incluíu personaxes como Koloman Moser, Rudolf Rössler, Josef Pfeiffer e László Hegedűs.
Billetes contramarcados
Logo da disolución do Imperio, os estados xurdidos da descomposición do Imperio Austroúngaro contramarcaron os billetes da coroa austrohúngara para limitar o seu uso ás novas fronteiras, en tanto que non se creaban as novas moedas nacionais:
Austria
A partir de 1920, apareceu nos billetes un novo reselo: «Ausgegeben nach dem 4. Oktober 1920» ("Expedido despois do 4 de outubro de 1920").
Hungría
miniatura|Billete coa contramarca de Hungría.
Checoslovaquia
miniatura|Billete coa contramarca de [[Checoslovaquia]]
A primeira República de Checoslovaquia utilizou uns selos adhesivos colocados sobre os billetes austrohúngaros como primeira versión da coroa checoslovaca, ata que o 15 de abril de 1919 creou oficialmente a coroa checoslovaca cunha equivalencia á par coa antiga coroa do Imperio. Hoxe a coroa (koruna) segue a ser a unidade monetaria oficial da República Checa e foino tamén de Eslovaquia ata a adopción do euro.
Fiume
miniatura|Billete coa contramarca de [[Estado Libre de Fiume|Fiume]]
No Estado Libre de Fiume (na actual Croacia), a autoridade do Consello Nacional Italiano, que gobernaba a cidade, acordou o 18 de abril de 1819 a creación da coroa de Fiume ou corona fiumana (abreviada Cor. ou FiuK). Con tal propósito, reestampáronse en 1919 e 1921 billetes de unha e de dúas coroas austrohúngaras, e en 1920 os valores de 2, 10, 20, 50, 100 e 1.000 coroas. Estes billetes contramarcados estiveron en circulación ata febreiro de 1921 e, xa antes, en setembro de 1920, introducírase no territorio a lira italiana como moeda oficial, cunha taxa de cambio de 0,40 liras por coroa.
miniatura|Billete coa contramarca iugoslava.
Croacia, Eslovenia e Bosnia e Herzegovina
Nestes territorios, que se converteron en parte do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos en 1918 (máis tarde Iugoslavia), as novas autoridades reestamparon os billetes do imperio para seren usados coa denominación de coroa serbia, croata e eslovena, moeda que en 1920 foi substituída polo dinar, cunha taxa de cambio de 1 dinar = 4 coroas. miniatura|Billete coa contramarca de [[Romanía]]
Romanía
En Romanía houbo dúas emisións de billetes mediante a estampaxe de billetes austrohúngaros, ambas en 1919: a primeira destas emisións provisionais consistiu na colocación dun selo na face austríaca dos billetes, en tanto que na segunda se colocou na face húngara. Os valores reestampados foron 10, 20, 50, 100, 1.000 e 10.000 coroas das emisións de coroa austrohúngara de 1902 a 1918.
Josep Carreras
Josep Carreras, nado en Barcelona o 5 de decembro de 1946, é un tenor de orixe catalá, famoso polas súas interpretacións en obras de Verdi e de Puccini. Adquiriu nome grazas a súa participación en "Os Tres Tenores" xunto a Luciano Pavarotti e Plácido Domingo. Retirouse o 7 de maio de 2009.
Traxectoria
Carreras demostrou as súas aptitudes musicais dende neno. Á idade de oito anos realizou a súa primeira actuación en público ó cantar La donna è mobile na radio española. Ós once anos apareceu por primeira vez no Liceu barcelonés como un novo soprano no papel de narrador da ópera de Manuel de Falla El retablo de Maese Pedro e nun pequeno papel no segundo acto de La Bohème.
Durante a súa adolescencia, Carreras estudou no Conservatorio Superior de Música do Liceo. Debutou en 1970 en Barcelona como Ismael en Nabucco e na ópera Norma, chamando a atención da soprano Montserrat Caballé, que protagonizaba a obra. Caballé invitoulle a cantar na produción Lucrezia Borgia, o primeiro grande éxito de Carreras. Volveu cantar con Caballé no 1971 interpretando Maria Stuarda en Londres. Os dous cantantes coincidiron en varias obras.
En 1972 debutou nos Estados Unidos no papel de Pinkerton de Madame Butterfly. En 1973 debutou en Londres e, en 1974, en Viena, interpretando A Traviata. Ós 28 anos, Carreras cantara xa 24 óperas distintas. En 1978 interpretou Don Carlo no Festival de Salzburgo, baixo a dirección de Karajan. En 1984 recibiu a Medalla de Ouro da Generalitat de Catalunya. En 1987, cando se atopaba no cume da súa carreira, foille diagnosticada unha leucemia e os médicos déronlle poucas posibilidades de sobrevivir. Tras duros tratamentos que incluíron radioterapia e quimioterapia e un autotransplante de medula, Carreras puido reanuda-la traxectoria artística. En 1988 fundou a Fundación Josep Carreras contra a leucemia, unha organización que apoia economicamente a investigación contra a leucemia e que mantén un banco de doantes de medula ósea.
En 1991 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Artes. O 13 de setembro de 2002 inaugurou en Sant Joan d'Alacant unha praza en homenaxe ó labor realizada na loita contra a leucemia. O 22 de setembro de 2006 inaugurou en Fuenlabrada un teatro que leva o seu nome. O 17 de xuño de 2008 celebrou un acto no Teatre del Liceu de Barcelona con motivo dos seus cincuenta anos dende o seu debut no mesmo escenario
Poi, Lago, Valdoviño
Poi é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 17 mulleres, o que non supón un cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Cary Elwes
Cary Elwes, nado en Londres o 26 de outubro de 1962, é un actor inglés e autor de best-sellers máis coñecido polos seus papeis en A princesa prometida; Glory; Robin Hood: Men in Tights; Days of Thunder; Drácula de Bram Stoker; Hot Shots!; Twister; Liar, Liar e como o Doutor Lawrence Gordon en Saw. Tamén tivo papeis recorrentes en series de televisión como The X-Files (interpretando a Brad Follmer) e en Psych (interpretando a Pierre Despereaux).
Sensō-ji
miniatura|Sensō-ji. Noite do 27 de outubro de 2017 Sensō-ji é un popular templo budista situado no distrito de Asakusa (浅草), Toquio. Outros nomes polo o que é coñecido son o Templo de Asakusa Kannon (pola devoción á deusa Kannon) ou, simplemente, Templo de Asakusa. A súa gran popularidade como atracción turística ven derivada do seu xigantesco Chōchin presidindo a entrada exterior.
O templo
O templo posúe unha porta exterior que é coñecida como a “porta do trono”, en xaponés KaminariMon (雷門 – símbolos que podemos ler no Chōchin) que nos dá a entrada á Nakamise-dōri (仲見世通り), un corredor de tendas (maiormente adicadas aos souvenirs e á alimentación) antes de desembocar no propio templo, conformado por : a porta interior (Hōzōmon), as edificacións adxuntas (para ler a fortuna, comprar amuletos ou purificarse), unha pagoda de cinco niveis e o altar principal, lugar onde se realizan maiormente os rezos.
Este é o templo onde se acolle a festividade de Sanja Matsuri, un dos máis importantes de Toquio.
Francisco Salmerón
Francisco María Salmerón y Alonso, nado en Torrejón de Ardoz o 28 de maio de 1822 e finado en Madrid o 21 de novembro de 1878, foi un político e ministro español. Foi o irmán máis vello de Nicolás Salmerón, Presidente do Goberno na Primeira República Española.
Xuventude
Fillo de Francisco Salmerón López e de Rosalía Alonso García, ambos naturais de Alhama de Almería, provincia de Almería, que se viron obrigados a residir por algún tempo en Torrejón de Ardoz por efecto das persecucións políticas que tiveron lugar na provincia de Almería. Tras isto volveron á súa vila de orixe onde Francisco aprendeu latín e humanidades baixo a dirección do seu pai, sen apenas saír da vila.
Estudou filosofía no seminario de Almería, co mesmo aproveitamento que mostrou no resto da súa carreira, e empezou dereito no Colegio Mayor de San Bartolomé y Santiago de Granada, mudándose de novo en 1842 a Madrid para estudar o cuarto ano da carreira.
Vida política
Nesta época comeza a súa larga vida política mostrándose partidario desde entón dos principios democráticos. que defendeu na prensa e na tribuna. A institución do xurado, o sufraxio universal e a abolición da pena de morte, foron obxecto dos seus primeiros traballos.
En 1848, interveu activamente no proceso revolucionario coñecido como a Revolución de 1848 o que valeulle ser perseguido e finalmente encarcerado en 1854.
Tras ser liberado interveu nos procesos revolucionarios que deron lugar ó Bienio Progresista (1854 – 1856) sendo secretario da Xunta Central e formando parte da comisión que solicitou a Isabel II o nomeamento dun goberno liberal que tranquilizara os disturbios das rúas.
Nas Cortes Constituíntes, xurdidas a raíz do triunfo da revolución, foi elixido deputado por Almería e destacaría nas mesmas pola súa oratoria e defensa das ideas progresistas como a liberdade de culto e de prensa.
Cando, en xullo de 1856, se produciu o golpe de estado do xeneral O'Donnell que acabou co Bienio Progresista, sufriu no interior do Congreso dos Deputados o bombardeo ao que este foi sometido polo exército.
Participou activamente na Revolución de 1868 e foi elixido secretario da Junta de Defensa de Madrid que tiña que aprobar unha declaración de dereitos que recollería todas as ideas progresistas que Salmerón defendía.
Elixido deputado por Almería nas eleccións de 1869, mostrouse partidario de elixir novo rei ao xeneral Espartero mais, cando o elixido foi Amadeu I, acatou a elección e recoñeceu o novo soberano sendo nomeado ministro de Ultramar nun dos gobernos que presidiu Manuel Ruiz Zorrilla.
Cando a abdicación de Amadeu I desembocou na proclamación da Primeira República Española, Salmerón converteuse nun fervente defensor da mesma e participaría no primeiro goberno da República baixo a presidencia de Estanislao Figueras y Moragas como ministro de Ultramar entre o 11 de febreiro e o 24 de febreiro de 1873.
Cando o 18 de xullo de 1873 foi elixido presidente da República o seu irmán Nicolás, Francisco Salmerón foi nomeado Presidente do Congreso dos Deputados, posto que ocupou ata o 6 de setembro cando elixiuse un novo goberno presidido por Emilio Castelar.
Tras a caída da República e a restauración monárquica, Francisco Salmerón abandonou a vida política e finalmente fina en Madrid o 21 de novembro de 1878.
Coronel Sanders
Harland David Sanders, coñecido como Coronel Sanders, nado en Henryville o 9 de setembro de 1890 e finado en Louisville o 16 de decembro de 1980, foi un empresario norteamericano, fundador da cadea de restaurantes de comida rápida, especializada en frituras de polo Kentucky Fried Chicken (agora coñecida como KFC), da que máis tarde serviu como embaixador e símbolo.
Sanders traballou en numerosos empregos durante os seus primeiros anos, foi fogueiro, vendedor de seguros ou empregado de gasolineira. Empezou a servir polo frito na estación de servizo que rexentaba en Corbin, nos tempos da Gran Depresión, e tras o éxito acadado abriu un restaurante que logrou un grande éxito. En 1935 o gobernador de Kentucky deulle o título honorífico de coronel de Kentucky. Sanders recoñeceu o potencial que tiñan as franquías en restauración, e en 1952 abriu a primeira de KFC en Utah. A empresa expandiuse a través dos Estados Unidos e internacionalmente. En 1964 vendeuna a un grupo de investidores liderados por John Y. Marrón, Jr. e Jack C. Massey por dous millóns de dólares.
Cándido González Tarrío
Cándido C. González Tarrío, foi un político galego.
Traxectoria
Rexentaba o comercio La Colmena, onde tamén creou unha imprenta e unha librería. Tamén creou un cine. Foi depositario do concello de Rianxo na ditadura de Primo de Rivera. Na Segunda República foi elixido alcalde de Rianxo en marzo de 1936. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo na cadea. Foi sancionado economicamente pola ditadura franquista.
Vida persoal
Casou con Carmen Rañó e foi pai de Sara González Rañó, que casou con Martín Gómez Rodríguez.
Zine el-Abidine Ben Ali
Zine El Abidine Ben Ali (زين العابدين بن علي), nado en Hammam Sousse o 3 de setembro de 1936 e finado en Jeddah o 19 de setembro de 2019, foi o presidente de Tunisia dende o 7 de novembro de 1987 ata o 14 de xaneiro de 2011.
Ugo Foscolo
Niccolò Foscolo, coñecido como Ugo Foscolo, nado o 6 de febreiro de 1778 en Zakynthos e finado o 10 de setembro de 1827 en Turnham Green, foi un escritor, revolucionario e poeta italiano. É especialmente lembrado polo seu poemario Dei sepolcri (1807). No campo da prosa, destaca Últimas cartas de Jacopo Ortis, novela epistolar de corte romántico (1802-1803).
Soiuz MS
Soiuz MS é un modelo de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre e dar servizo á Estación Espacial Internacional. O seu primeiro voo tivo lugar en 2016.
Características
A Soiuz MS é unha mellora da Soiuz TMA, con cambios centrados nun novo ordenador de a bordo, redundancia no control de actitude e no sistema de acoplamento e paneis solares máis modernos. Entre as melloras están: