cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clásica de San Sebastián 2018
A 38ª edición da Clásica de San Sebastián (2018ko Donostia Klasikoa) disputouse o 4 de agosto de 2018 nun percorrido de 229 km que discorreu por toda a provincia de Guipuzkoa, con saída e meta no centro da cidade de Donostia. Foi a vixésimo sétima proba do calendario do UCI WorldTour 2018.
Adidas
Adidas é unha compañía multinacional alemá de artigos deportivos, cuxa sede central se atopa en Herzogenaurach, Baviera. As tres liñas paralelas son o selo distintivo da compañía de vestiario e calzado. Os produtos de perfumaría e de coidado persoal de adidas, son manufacturados por Coty, Inc., baixo licenza mundial.
Historia
miniatura|300px|dereita|Fábrica adidas en Herzogenaurach, [[Alemaña.]]
Clásica de San Sebastián 2018
Equipos
Nesta proba participaron 22 equipos ciclistas de 7 corredores (154 en total). Todos os 18 conxuntos do UCI WorldTour, invitados e con participación obrigatoria, tomaron a saída. A maiores foron convidados 4 da categoría Profesional Continental: un equipo local, dous españois e outro francés.
Adidas
Historia
A empresa orixinalmente chamada "Gebrüder Dassler Schuhfabrik" foi fundada por Adolf (Adi) Dassler, nos comezos da década de 1920 xunto coa axuda do seu irmán Rudolf Dassler, quen por diferenzas persoais con Adolf Dassler fundou PUMA AG en 1948. Como consecuencia do anterior, Adolf Dassler tomou o control da empresa e decidiu rebautizar a firma como "adidas", a cal foi rexistrada legalmente o 18 de agosto de 1949, baixo o nome de Adidas AG. O nome da empresa procede do nome do seu fundador, "Adi" é o diminutivo de Adolf, e "das" a primeira sílaba do apelido».
A partir dese momento, Adolf Dassler tivo como prioridade o que a súa firma levase a batuta a través dunha estreita relación co mundo deportivo nas súas variadas disciplinas co obxectivo de desenvolver mellores produtos; ao mesmo tempo foi pioneiro en usar ás máximas estrelas deportivas para publicitar os seus produtos. Xunto ao seu fillo Horst, logrou crear un imperio que tivo o seu apoxeo até finais dos 80.
A compañía foi comprada en 1990 por Bernard Tapie, por 1,6 billóns de Francos (actualmente 243,918 millóns Euro), que Tapie pediu prestados. Tapie era entón un famoso especialista en rescatar empresas en bancarrota, un negocio co cal formou a súa fortuna persoal. Con todo, en 1992, Tapie declarouse en bancarrota; o banco Crédit Lyonnais quedou a cargo da venda da empresa, a cal foi vendida finalmente a Robert Louis-Dreyfus, amigo de Bernard Tapie e primo da actriz Julia Louis-Dreyfus (da coñecida serie estadounidense Seinfeld). Louis-Dreyfus era até ese momento presidente do equipo de fútbol Olympique de Marseille, equipo polo cal Tapie tiña unha relación moi próxima.
En 1997, Adidas AG adquiriu ao fabricante francés de equipos de esquí Salomon Group, cambiando o seu nome corporativo a Adidas-Salomon AG.
No ano 2001, Herbert Hainer asume o cargo de CEO da empresa.
miniatura|Adidas Response Trail 16, un modelo de zapatillas deportivas para facer [[footing]]
En setembro do ano 2004, adidas recrutou á deseñadora británica Stella Mc Cartney, alianza na que a marca se achega á alta costura coa liña "Adidas by Stella Mc Cartney".
Ese mesmo ano lanzouse a primeira zapatilla deportiva con microprocesador, a Adidas 1, froito de máis de 20 anos de desenvolvemento.
O 3 de maio de 2005, Adidas anunciou publicamente a venda da compañía Salomon Group, por 485 000 000 Euro á compañía Amer Sports de Finlandia.
En agosto de 2005, Adidas declarou a súa intención de comprar ao seu rival inglés Reebok por 3800 millóns USD $. Tras levar a cabo a operación, a compra de Reebok permite reforzar a posición da compañía en Estados Unidos e achegarse máis ao líder mundial, Nike.
O 11 de abril de 2006, Adidas anunciou un acordo por once anos, para ser provedor de vestiario oficial da NBA.
Tamén asino un contrato con distintos xogadores famosos da NBA entre os máis destacados Kevin Garnett, Tim Duncan e Tracy McGrady, ademais de patrocinar durante anos a Kobe Bryant.
Provedor
Desde 1970, Adidas é o patrocinador, provedor e titular oficial da Copa Mundial de Fútbol. Neste evento, adidas encárgase de prover os balóns de fútbol e a vestimenta dos árbitros, árbitros asistentes, e recollepelotas. O 19 de xaneiro de 2005, Adidas Group anunciou unha extensión da sociedade entre a compañía téxtil e a FIFA, gañando os dereitos do evento do 2010 e do 2014.
Adidas na cultura popular
A marca tivo unha estreita relación coa cultura popular contemporánea. En 1986, o grupo de hip-hop Run DMC, foi contratado por Adidas para promocionar a súa liña de roupa de rúa. En 1996, a banda de nu metal Korn lanzou un sinxelo titulado A.D.I.D.A.S. e actualmente o astro do pop británico Robbie Williams asinou un acordo con Adidas para promocionala co álbum Rudebox. Ademais o cantante e líder do grupo británico Jamiroquai, Jay Kay, caracterízase por calzar zapatillas e vestir vestimentas deportivas da marca alemá. A marca na Arxentina encargouse de vestir a actores como Nicolás Caberei e Benjamín Rojas.
Agrosagro, Carboentes, Rodeiro
Agrosagro é un lugar da parroquia de Carboentes, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 33 habitantes (18 homes e 15 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
1331
Mortes
Historia ano a ano
Jan Baptista van Helmont
Jan Baptiste van Helmont, bautizado como Johannes Baptist Van Helmont, nado en Bruxelas o 12 de xaneiro de 1579 e finado en Vilvoorde o 25 de decembro de 1644, foi un químico, físico, alquimista, médico, e fisiólogo flamengo.
Traxectoria
Procedente dunha familia nobre de Bruxelas, educouse en Lovaina, amosando interese por unha gran variedade de disciplinas científicas, como a medicina, na que obtivo o doutoramento en 1599. Viaxou a Suíza, Italia, Francia e Inglaterra, volvendo posteriormente á súa terra, onde casou, establecéndose en 1609 en Vilvoorde, Bruxelas, e a partir de entón centrou os seus estudos exclusivamente nos campos da química e a medicina, até a súa morte, acaecida en 1644.
En parte, coñécese polos seus experimentos sobre o crecemento das plantas, o que lle permitiu recoñecer a existencia de gases discretos. Identificou os compostos químicos que hoxe chamamos dióxido de carbono e óxido de nitróxeno, sendo o primeiro científico que diferenciou entre os conceptos de gas e aire.
Foi pioneiro na experimentación, e nunha forma primitiva de bioquímica, chamada daquela iatroquímica. Tamén foi o primeiro en aplicar principios químicos nas súas investigacións sobre a dixestión e a nutrición para o estudo de problemas fisiolóxicos. Por isto se lle recoñece como o "pai da bioquímica".
Entre os seus numerosos experimentos relacionados coa química, observou que en certas reaccións liberábase un fluído aéreo, e así demostrou que existía un novo tipo de substancias con propiedades físicas particulares, ás que denominou gases, (do grego χάος, cháos).
Van Helmont consideraba o aire e a auga como os elementos básicos do universo, e a esta última como o principal constituínte da materia. Cre a súa hipótese probada cando ao cultivar unha árbore cunha cantidade medida de terra (especificamente un salgueiro chorón), e engadindo unicamente auga durante un período de cinco anos, a árbore aumentara a súa masa en 75 kg, mentres que a terra diminuíra a súa en tan só 500 g. Supuxo, erroneamente, que a árbore gañara masa só pola auga que absorbera, sobre todo a das chuvias.
Sostiña tamén a teoría da chamada xeración espontánea, e sobre esta postura é moi coñecida a súa receita para a creación de ratos: Basta colocar roupa sucia nun tonel, que conteña ademais uns poucos grans de trigo, e ao cabo de 21 días aparecerán ratos. Por suposto, os ratos resultantes non se creaban, senón que, simplemente, chegaban ao tonel.
Aínda que con inclinacións místicas e crente na pedra filosofal, foi un observador coidadoso e un experimentador exacto. Pode considerarse como un representante sincrético da alquimia e a química.
Retrato descuberto
miniatura|230px|Suposto retrato de [[Robert Hooke; en realidade, de van Helmont.]]
En 2003, a historiadora Lisa Jardine suxeriu que un retrato recentemente descuberto representaba a Robert Hooke. Porén, a hipótese de Jardine desmentiuna William Jensen, da Universidade de Cincinnati e tamén o investigador alemán Andreas Pechtl da Universidad de Maguncia Johannes Gutenberg. O retrato, de feito, representa a Jan Baptista van Helmont.
Digimon Data Squad
Digimon Data Squad, coñecido no Xapón como Digimon Savers (デジモンセイバーズ) é a quinta serie de animación da franquía nipoa Digimon.
Sinopse
Un rapaz de 14 anos, Marcus Damon, un imbatible loitador (loitador urbano na versión orixinal xaponesa), coñece a Agumon, un digimon que escapou de DATS, nuha organización secreta do goberno creada para defender ó mundo dos humanos da invasión de digimons salvaxes. Despois de loitar un contra o outro, os dous fanse amigos rapidamente un do outro, e a partir dunha serie de eventos, son incorporados en DATS, onde teñen a esperanza de facerse máis fortes.
Kinosternidae
= Clasificación =
Suíza bohemia
miniatura|300px|[[Pravčická brána na Suíza bohemia.]] Suíza bohemia, (en checo: České Švýcarsko; en alemán: Böhmische Schweiz), tamén coñecida como Suíza checa, é unha rexión do noroeste da República Checa. Atópase na parte checa das Montañas de arenita do Elba, ó norte de Děčín e a ámbalas marxes do río Elba. Esténdese cara ao leste en dirección ós Montes Lusacios e cara ao oeste en dirección ós Montes Metálicos. O seu punto máis elevado é o Děčínský Sněžník e é un espazo natural protexido dende o ano 1972.
A parte da rexión que fica á dereita do Elba converteuse en parque nacional o 1 de xaneiro de 2000, pasando a chamarse Parque Nacional České Švýcarsko e contando cuns 790 km² de superficie protexida. O parque nacional é adxacente ó Parque Nacional da Suíza saxoa (Nationalpark Sächsische Schweiz) en Alemaña.
Kinosternidae
Taxonomía
Subfamilia Kinosterninae Subfamilia Staurotypinae
A Telleira, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
A Telleira é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
-925
Véxase tamén
Historia ano a ano
Gran Premio do Canadá de 1994
O Gran Premio do Canadá de 1994 (oficialmente o 1994 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 12 de xuño de 1994 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a sexta rolda da tempada. Foi o 32º Gran Premio Canadense e o 16º no Circuíto Gilles Villeneuve. A carreira de 69 voltas foi gañada polo piloto de Benetton Michael Schumacher, quen obtivo a súa quinta vitoria da tempada e ampliou a súa vantaxe na clasificación de pilotos a 33 puntos. Damon Hill e o seu equipo, Williams, foron segundos nos seus respectivos campionatos, así como segundos na carreira, e foron os principais rivais de Schumacher e Benetton durante a tempada. Jean Alesi completou o podio ao terminar no terceiro lugar para Ferrari.
Antecedentes
Simtek correu con só un auto na carreira, trala morte de Roland Ratzenberger e as lesións de Andrea Montermini. Andrea de Cesaris substituíu ao lesionado Karl Wendlinger en Sauber.
Carreira
Michael Schumacher obtivo a súa quinta vitoria de seis carreiras, terminando por diante do principal rival do título, Damon Hill, aínda que estaba 33 puntos por detrás de Schumacher logo da carreira, quedou medio minuto por detrás de Schumacher na conclusión da carreira. O piloto de Ferrari Jean Alesi completou o podio, e o seu compañeiro de equipo Gerhard Berger foi o único outro piloto na volta do líder no cuarto lugar. Os respectivos compañeiros de equipo dos dous primeiros, David Coulthard e JJ Lehto terminaron a carreira nos puntos finais de anotación, na quinta e sexta posición, foron os primeiros puntos de Coulthard na Fórmula Un, e tamén os últimos de Lehto. Aínda que, Lehto non puntuaria se non fose porque Christian Fittipaldi foi descualificado por ter un auto con menor peso do legal permitido, que chegou a meta en sexto lugar.
Durante a carreira, Érik Comas converteuse no primeiro piloto en ser penalizado por exceso de velocidade no pitlane, recibiu unha penalización de stop & go.
Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu
miniatura|250px|Taumata, 2006 Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu ou Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu (abreviado coloquialmente en Taumata) é un outeiro de Nova Zelandia de 305 metros, situado preto da aldea de Porangahau, ao sur da Baía de Hawke.
A tradución do topónimo maorí, un dos máis longos do mundo, é: O cumio do outeiro, onde Tamatea, o home cos xeonllos grandes, coñecido como o comedor de terra, baixou, subiu e enguliu as montañas, mentres tocaba a frauta para a súa amada.
Ten o récord Guinness como o topónimo en uso máis longo do mundo, con 85 letras.
Orde número 1
miniatura|Prikaz nº1 do [[Soviet de Petrogrado|Soviet de Deputados Obreiros e Soldados de Petrogrado.]] A orde número 1 foi unha moción aprobada polo Soviet de Petrogrado o, tras a Revolución de Febreiro, que indicaba que as ordes do novo Goberno Provisional Ruso só debían acatarse se non se opuñan ás directrices de devandito Soviet. Ao limitar o control do Goberno sobre as forzas armadas, tivo unha repercusión enorme nos acontecementos que seguiron á Revolución de Febreiro, considerándose unha das súas consecuencias máis importantes.
Antecedentes
right|miniatura|Mikhail Rodzianko, presidente da Duma Imperial de Rusia, tratou de devolver a orde á capital tras a [[Revolución de Febreiro e tomar o control das forzas armadas, o que desencadeou o proceso que levou á publicación da Orde número 1, que privou ao futuro Goberno Provisional Ruso do poder sobre as mesmas, que quedou en mans do Soviet de Petrogrado.]] O as unidades enviadas a sufocar a gran revolta na capital, Petrogrado, uníronse aos manifestantes, pero non contaron co apoio dos seus oficiais. Moitos destes abandonaran os seus postos ante o motín dos soldados, que ocupaban as rúas da cidade por milleiros.
Medorento das consecuencias de que estes soldados sen mandos permanecesen na capital, o presidente da Duma Imperial de Rusia, Mikhail Rodzianko, ordenou a través da nova Comisión Militar da Duma —dependente do novo Comité provisional da Duma Estatal— o regreso dos soldados aos seus cuarteis, a entrega das súas armas e a volta dos oficiais. As tropas recibiron mal esta orde e queixáronse dela ante o Comité executivo do Soviet de Petrogrado. Os delegados obreiros no Soviet declararon o chamamento da Duma contrarrevolucionario e chegouse a esixir o arresto de Rodzianko, que parecía desexar a restauración da antiga orde nas unidades militares.
Mentres a tropa respectaba a autoridade do Soviet de Petrogrado e pouco despois enviaba representantes ao mesmo, os oficiais, separados na súa maioría das súas unidades pola revolución, vían na Duma e no seu novo Comité Provisional ao sucesor do Tsar e a única autoridade verdadeira. O comportamento dos oficiais que foron regresando paulatinamente ás súas unidades, tras o chamamento do Comité provisional, desgustou aos soldados, que consideraron que tanto a Duma como os oficiais trataban simplemente de volver á situación anterior á revolución. Os soldados, que acudiron en masa ao Soviet para rexeitar a orde da Duma, sospeitaban que esta era o primeiro paso para tratar de desarmar aos insurrectos. Os traballadores decidiron ignorar unha petición do xefe da milicia municipal o para que a cidadanía entregase a aquela as súas armas. Os intentos da Duma de desarmar á poboación fracasaran. Medorentos de enfrontarse coas armas ás masas revolucionarias, a Duma e a súa comisión militar non lograron o desarmamento ante a resistencia daquelas a entregar o armamento obtido durante a revolución.
Preparación e publicación
dereita|miniatura|O [[Soviet de Petrogrado en sesión. A Orde foi aprobada polo Soviet a petición dos delegados dos soldados, que temían o control das forzas armadas polo Comité Provisional da Duma Estatal e os oficiais.]] A mañá do estaba prevista a reunión do Soviet de Petrogrado e antes celebrouse outra entre representantes da gornición militar da capital e membros do comité executivo daquel. Os intentos do comité executivo de que as masas entregasen as armas aos comisarios nomeados polo Soviet tampouco tiveron efecto.
A posterior reunión do Soviet aprobou a participación de soldados na Comisión Militar da Duma e o recoñecemento da autoridade desta, sempre que non contradixese as decisións do Soviet. Rexeitouse a devolución das armas. A aceptación do regreso dos oficiais que, na súa maioría, abandonaran as súas unidades —en especial as de gardas— foi a proposta máis discutida. Dubidábase da lealdade dos oficiais cara á revolución. As resolucións da reunión do Soviet foron o bosquexo da Orde Número 1.
A orde publicouse en Izvestia o, asinada por tres membros do Consello Executivo do Soviet de Petrogrado. A noite antes, xa comezara a distribuírse como volante.
Consecuencias
Segundo algúns, a orde minou de xeito significativo a disciplina das unidades militares e contribuíu á disolución das forzas armadas, mentres que outros a consideran a primeira medida de democratización do Exército.
A pesar da asunción de que a Orde establecía a elección dos oficiais das unidades militares, esta cláusula non estaba contida na mesma. Na práctica, con todo, os oficiais considerados hostís á revolución foron expulsados das unidades, pero non houbo unha elección xeral dos mandos. Os cambios, en todo caso, só afectaron aos oficiais de menor gradación, quedando os altos mandos incólumes. Este proceso intensificou a división nos oficiais entre os que aceptaron os cambios revolucionarios e os que se opuxeron aos mesmos.
Aínda que a Orde estaba restrinxida en principio ás tropas da capital acabou aplicándose tanto a estas como ás da fronte.
A Orde supuxo ademais a unión dos soldados ao Soviet de Traballadores e confirmou a política de defensismo revolucionario.
El Domingo
El Domingo foi un semanario editado na Coruña entre 1880 e 1881.
Historia e características
Subtitulado Pasatiempo semanal ilustrado, apareceu o 14 de novembro de 1880. Fundado e dirixido por José Millán Astray, foron os seus redactores Román Navarro e J. Puga. Entre os colaboradores figuraron Salvador Golpe e Ricardo Caruncho. Cesou a súa publicación co número 48, o 9 de outubro de 1881. Foi substituído por El Día de Fiesta.
Ashley Greene
Ashley Michele Greene, nada o 21 de febreiro de 1987 en Jacksonville, Florida, é unha actriz e modelo estadounidense. É coñecida polo seu papel de Alice Cullen na saga de Twilight, unha serie de filmes baseados nas novelas de Stephenie Meyer.
Alén, Carboentes, Rodeiro
Alén é un lugar da parroquia de Carboentes, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
LAN
miniatura|200px|Topoloxía de rede. miniatura|200px|Tarxeta de rede PCI. miniatura|200px|Conmutador de rede. Unha local area network (en galego "rede de área local") é unha rede informática de transmisión de datos que conecta ordenadores e periféricos situados nunha área limitada, xeralmente unha oficina ou un edificio. Rede accesible para os equipos conectados directamente, sen conexións externas. Tales redes denomínanse locais por cubriren só unha área limitada, por exemplo unha casa, unha escola ou un laboratorio de informática.
As LANs utilizanse para conectar estacións, servidores, periféricos e outros dispositivos que posúan capacidade de procesamento nunha casa, escritorio, escola e edificios próximos.
Servidores
Os Servidores son computadores con alta capacidade de procesamento e almacenaxe que teñen por función prover de servizos, arquivos ou aplicacións a unha rede. Como provedores de servizos, poden prover de correo electrónico, hospedaxe de páxinas en internet, firewall, proxy, impresión, banco de datos, servir como controladores de dominio etc. Como servidores de arquivos, poden servir de depósito para que os usuarios garden os seus arquivos nun lugar seguro e centralizado. E, finalmente, como servidores de aplicación, prover de aplicacións que necesitan alto poder de procesamento a máquinas con baixa capacidade, chamadas de ‘‘thin clients’‘ (clientes magros).
Estacións cliente
As estacións de traballo, tamén chamadas clientes, son xeralmente estacións de traballo, portáteis ou PDAs, os cales úsanse para o acceso aos servizos disponibilizados polo servidor, ou para executar tarefas locais. Son máquinas que posúen un poder de procesamento menor. Algunhas veces usanse estacións sen disco (diskless), facendo uso dos arquivos e programas disponibilizados polo servidor.
Sistema Operativo de Rede
Os sistemas baseados en Unix son potencialmente clientes e servidores, sendo feita a escolla durante a instalación dos paquetes, mentres que nos sistemas Windows, existen versións clientes (Windows 2000 Profesional, Windows XP) e versións servidores (Windows 2000 Server e Windows 2003 Server).
Medios de transporte
Actualmente, os medios de transporte de datos máis utilizados son a Ethernet ou o Wireless, operando a velocidades que varían de 10 a 10000 Mbps. Os medios de transmisión máis utilizadas son os cables (par tranzado, coaxial, fibra óptica) e o ar (en redes wireless).
Dispositivos de rede
Os dispositivos de rede son os medios físicos necesarios para a comunicación entre os compoñentes participantes dunha rede. Entre eles están os concentradores, os roteadores, os switchs, as bridges, as placas de rede e os puntos de acceso wireless.
Josef von Sternberg
Jonas Sternberg, nado en Viena o 29 de maio de 1894 e finado en Hollywood (California) o 22 de decembro de 1969 foi un director de cinema austríaco-estadounidense, coñecido como Josef von Sternberg.
LAN
Protocolos de comunicación
Os diversos dispositivos dunha rede utilizan un protocolo que para se comunicar. Para que sexa posíbel a comunicación, todos os dispositivos deben falar a mesma linguaxe, isto é, o mesmo protocolo. Os protocolos máis usados actualmente son o TCP/IP, IPX/SPX e o NetBEUI.
Josef von Sternberg
Traxectoria
Sternberg naceu nunha familia xudía en Viena. Cando tiña dous anos o seu pai Moses (Morris) Sternberg, antigo soldado do exército austro-húngaro, mudouse aos Estados Unidos na busca de emprego e o resto da súa familia uniuse ao pai cinco anos despois. Logo de tres anos toda a familia volveu a Viena. Cando Sternberg cumpriu catorce anos a familia estableceuse en Nova York, onde aprendeu inglés en escolas públicas.
LAN
Historia
Na época anterior aos PCs, as empresas posuían soamente un computador central (mainframe), con usuarios accedendo a través de terminais utilizando un cable simple de baixa velocidade. Redes tales como a SNA (Systems Network Architecture) da IBM estaban enfocadas a linkar terminais ou outros mainfraimes en lugares remotos a través de conexións dedicadas sendo, polo tanto, WANs.
As primeiras LANs creáronse a fins de 1970 e eran usadas para criar links de alta velocidade entre grandes computadores centrais nun determinado lugar. De moitos sistemas competidores creados nesa época a Ethernet, e ARCNET eran os máis populares.
Josef von Sternberg
Traxectoria
Charlie Chaplin quedou impresionado por The Salvation Hunters e animou a Douglas Fairbanks e Mary Pickford a comprar os dereitos. O éxito chegoulle a Sternberg no final da década con Paramount Pictures e algúns dos últimos filmes do período mudo, como The Last Command e The Docks of New York (ambos os dous de 1928).
LAN
Historia
O crecemento do CP/M e despois dos computadores persoais baseados en DOS, fixeron que un único lugar puidese ter ducias e ata centenas de computadores. A atracción inicial das redes era xeralmente compartillar espazo en disco e impresoras láser, que eran extremadamente caros na época. Un entusiasmo maior co concepto de LAN xurdiu en 1983, o cal declarouse pola industria de computadores como "o ano da LAN".
Josef von Sternberg
Traxectoria
A carreira de Sternberg decaeu tras Thunderbolt, polo que aceptou unha invitación para facer un filme en Alemaña. En 1929 dirixiu Der blaue Engel en inglés e alemán simultaneamente. Para o filme contratou a unha descoñecida Marlene Dietrich como Lola Lola, a protagonista, que se converteu nunha estrela internacional que coa que continuou a colaborar nos Estados Unidos.
LAN
Historia
Na realidade, o concepto de LAN estragouse debido á proliferación de capas físicas e postas en funcionamento de protocolos incompatíbeis, así como as confusións na forma de compartillar mellor os recursos. Tipicamente, cada fabricante tiña o seu propio tipo de placa de rede, cables, protocolos e sistema operativo de rede. Apareceu unha solución co advento do Novell NetWare, que proporcionou soporte a máis de 40 tipos de placas de rede e cables, e un sistema operacional moito máis sofisticado que calquera dos competidores. O NetWare dominou as LANs dos computadores persoais ata a introdución do Microsoft Windows NT Advanced Server en 1993 e o Windows for Workgroups ("Windows para grupos de traballo").
Flash
300px|dereita|miniatura|A imaxe superior contén unha foto con flash débil. A de embaixo mostra unha foto con flash suficiente. O Flash fotográfico é un dispositivo que actúa como fonte de luz artificial para iluminar escenas. Emprégase sobre todo cando a luz existente non é suficiente para tomar a instantánea cunha exposición determinada pero ten outros usos. O flash é unha fonte de luz intensa e dura que xeralmente abrangue pouco espazo e é transportable.
Josef von Sternberg
Traxectoria
O último filme en solitario que dirixiu foi Anatahan (1953), rodado no Xapón.
LAN
Historia
Entre os competidores do NetWare, soamente Banyan Vines tiña forzas técnicas comparábeis, mais Banyan nunca obtivo unha base segura. A Microsoft e a 3Com traballaron xuntas para crear un sistema operacional de rede simple, que formou a base da 3Com 3+Share Microsoft Lan Manager e IBM Lan Server. Ningún deses tivo éxito.
María Montez
María África Gracia Vidal coñecida como María Montez, nada en Barahona, República Dominicana, o 6 de xuño de 1912 e finada en Suresnes, Francia, o 7 de setembro de 1951, foi unha actriz de cinema dominicana que gañou sona na década de 1940 como unha beleza exótica protagonizando unha serie de películas de aventuras filmadas en Technicolor. A súa imaxe na pantalla foi dunha sedutora que usaba vestidos con traxes de fantasía e xoias brillantes.
Flash
Existen varios tipos de flash:
LAN
Historia
No mesmo período de tempo, computadores baseados en Unix utilizaban redes baseadas en TCP/IP, influenciando ata hoxe a tecnoloxía desa área.
Flash
O flash, polo seu curto alcance é menos útil canto máis lonxe está o suxeito. Os flashs máis potentes non pasan dos 15 metros.
Outro dos usos do flash é o chamado flash de recheo que serve para evitar, por exemplo, as sombras duras do sol do mediodía. Ten o inconveniente de que a imaxe pode quedar algo plana.
Os profesionais tamén usan outros dispositivos. Por exemplo os difusores para suavizar a luz dura do flash.
Outras fontes de luz artificial
As posibilidades da luz artificial son maiores cás da luz natural en fotografía: pódese controlar a intensidade, a dirección, que sexa intensa u oblicua etc. Amais do flash a iluminación artificial pódese conseguir mediante:
1332
Mortes
Historia ano a ano
María Montez
Ao longo da súa carreira Montez participou en arredor de 26 filmes, 21 deles rodados nos Estados Unidos e cinco en Europa. O apelido Montez tomouno en homenaxe á bailarina Lola Montez.
Primeiros anos
María África Gracia Vidal naceu na provincia de Barahona, República Dominicana, segunda dos dez fillos do español Isidoro García, nacido en Garafía (La Palma), e da dominicana Teresa Vidal. O seu pai dedicábase á exportación de madeira e á venda de tecidos. A idade temperá idade, Montez aprendeu a falar inglés. Díxose que foi educada nun convento católico de Santa Cruz de Tenerife e que a mediados da década de 1930, o seu pai foi nomeado cónsul español en Belfast, onde se mudou a familia. Porén, o libro de Margarita Vicens Morales sobre Montez indica que isto forma parte dunha biografía falsa realizada por Universal Pictures e que Montez viviu os primeiros 27 anos da súa vida en República Dominicana.
Carreira
Mentres visitaba Nova York, foi descuberta por un cazatalentos. O seu primeiro traballo foi posar para a portada dunha revista por 50 dólares.
Decidida a converterse nunha actriz de teatro, contratou un axente e creou unha biografía que a facía varios anos máis nova. Nalgúns caso puña como data de nacemento "1917" e noutros "1918". Finalmente, aceptou unha oferta de Universal Pictures por 150 dólares a semana. Fixo o seu debut cinematográfico no filme de serie B Boss of Bullion City dirixid por Ray Taylor e protagonizad por Johnny Mack Brown.
A súa beleza axiña a converteu na peza central dos filmes de aventuras en Technicolor da Universal, en particular os seis filmes en que actuou xunto a Jon Hall (Arabian Nights, White Savage, Alí Babá e os corenta ladróns, Cobra Woman, Gypsy Wildcat e Sudan). Universal non tiña unha "rapaza glamourosa" como outros estudios (equivalente a Hedy Lamarr (MGM), Dorothy Lamour (Paramount), Betty Grable (20th Century Fox), Rita Hayworth (Columbia) ou Ann Sheridan (Warner Bros)) e decidiron darlle a Montez este papel, co que recibiu moita publicidade. Tamén soubo promocionarse ela mesma e adoptou a pose de "estrela" na súa vida privada. A identificación con esta imaxe cinematográfica foi tal que María Montez foi coñecida como "The Queen of Technicolor" (A Raíña do Technicolor).
Montez dixo en 1945 que estaba "cansa de ser a princesa de conto de fadas todo o tempo" e que quería aprender a actuar. Loitou coa Universal por papeis diferentes. Foi suspendida por rexeitar o papel protagonista en Frontier Gal; a personaxe foi interpretada por Yvonne De Carlo que se convertera nun tipo de estrela similar a Montez e comezara a substituíla no estudio.
Montez ademais apareceu no western Pirates of Monterey xunto a Rod Cameron e en The Exile, dirixido por Max Ophüls e protagonizada por Douglas Fairbanks Jr.
Montez e o seu marido Jean-Piere Aumont formaron a súa propia compañía, Christina Productions. En xaneiro de 1951, protagonizou a obra dunha única personaxe L'Ile Heureuse ("A illa feliz") escrita polo seu marido, mais as críticas non foron boas. Tamén escribiu tres libros: Forever Is A Long Estafe, Hollywood Wolves I Have Tamed e Reunion In Lilith. Destes libros, só se publicaron os dous primeiros. Así mesmo dedicouse a escribir unha serie de poesías, entre elas Crepúsculo, que gañou un premio da Asociación The Manuscriters.
Morte
Montez morreu aos 39 anos de idade, o 7 de setembro de 1951, aparentemente debido a un ataque ao corazón. Foi atopada afogada na bañeira da súa residencia de Suresnes. Foi enterrada no cemiterio de Montparnasse. Na súa tumba móstrase 1918 como a súa data de nacemento, sendo 1912 a real.
Vida persoal
O primeiro matrimonio de Montez foi con William G. McFeeters, un rico banqueiro que serviu no Exército Británico. Casaron cando Montez tiña 17 anos e divorciáronse posteriormente. Durante máis dun ano díxose que Montez estaba prometida con Claude Strickland, oficial de voo da RAF a quen coñecera en Nova York. Porén, máis adiante revelouse que fora un truco publicitario.
Mentres traballaba en Hollywood, coñeceu o actor francés Jean-Pierre Aumont. Casaraon o 13 de xullo de 1943 na casa de Montez en Beverly Hills. Charles Boyer foi o padriño e Jannine Crispin a dama de honor. Aumont tivo que marchar uns días despois da súa voda para servir nas Forzas Francesas Libres e loitar contra a Alemaña nazi pola segunda guerra mundial. Despois da guerra, a parella tivo unha filla, Maria Christina (coñecida como Tina Aumont), nada en Hollywood o 14 de febreiro de 1946. Posteriormente, mudáronse a unha casa en Suresnes, no suburbio oeste de París, durante a Cuarta República Francesa. En 1949, Aumont anunciou que ían divorciarse, mais permaneceron xuntos ata a morte de Montez.
Fotografía de paisaxe
300px|miniatura|Punto de vista dende a fiestra de Gras miniatura|250px|dereita|Desde a Serra do [[Pindo]] A paisaxe foi un dos motores da evolución da Historia da fotografía. Non podemos esquecer que a mirada fotográfica máis antiga da que temos coñecemento resulta ser unha paisaxe rural que Joseph Nicéphore Niépce nos legou no seu Punto de vista dende a fiestra de Gras, 1826. Vista urbana ou vista natural os nosos pioneiros documentaron o desenvolvemento social das nosas comunidades partindo daquelas paisaxes mortas, onde ninguén parecía habitar, dada conta das limitacións técnicas da época.
A estas propostas fotográficas seguiron outras onde os polos do realismo e do idealismo, unha e outra vez, alternaron a súa influencia. Iso levounos ata unha paisaxe cribada a través das experiencias formais das vangardas ou das demostracións de dominio do medio de Ansel Adams. A visión moderna do espazo encontra os seus precedentes na Historia da fotografía, pero sobre todo no cambio á posmodernidade ofrecido polas achegas de William Eggleston, especialmente co seu uso da cor e a súa preocupación por trasladar a atención fotográfica a ese ningún-lugar-en-particular do que tanto beberon as diversas fornadas de artistas europeos da Nova Topografía, durante os anos 1980 e 1990.
A fotografía de paisaxe nos seus inicios
Tras os primeiros avances científicos no campo da técnica fotográfica desenvólvese amplamente este xénero fotográfico motivado por diferentes aspectos como os seus valores memorísticos, pola curiosidade científica, por afáns puramente comerciais ou por cuestións relacionadas coa creatividade.
Dado que os tempos de exposición necesarios eran moi amplos as paisaxes urbanas ou rurais foron fotografadas cando non hai nada en movemento a fin de evitar que saísen borrosas. A isto se debe esa impresión de espazos mortos que podemos observar nas primeiras fotografías de paisaxe. miniatura|dereita|[[Vilagarcía]] Meses despois de que a fotografía se presentase publicamente, un óptico chamado Noël Paymal Lerebours enviou a un equipo de fotógrafos por todo o mundo co fin de captar imaxes con destino á súa comercialización posterior na colección "Excursións daguerrianas". Outra iniciativa similar, pero de carácter máis científico, foi a do Barón Jean-Baptiste Louis Gros quen, diplomático de profesión, se dedicou a tomar imaxes dos lugares onde estivo destinado.
Os fotógrafos afeccionados sacan vistas das súas cidades, xardíns, bosques etc., o que permite a documentación das diferentes paisaxes do mundo.
Glándula exócrina
As glándulas exócrinas son glándulas que producen e segregan substancias na superficie dun epitelio ou nun conduto. Exemplos de glándulas exócrinas son as sudoríparas, salivares, mamarias, ceruminosas, lacrimais, sebáceas e mucosas. Tamén o son aquelas que segregan ao tubo dixestivo. As glándulas exócrinas son un dos dous tipos de glándulas que existen no corpo humano, o outro son as glándulas endócrinas, que segregan os seus produtos directamente ao sangue. Tamén hai glándulas mixtas, como o fígado e páncreas son á vez exócrinas e endócrinas, as cales son exócrinas porque segregan bile e zume pancreático ao duodeno por medio de condutos, e son endócrinas porque segregan hormonas directamente ao torrente sanguíneo.
O Busto, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Busto é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Glándula exócrina
Polo método de secreción
As glándulas exócrinas denomínanse glándulas apócrinas, holócrinas ou merócrinas baseándose en como se segregan os seus produtos.
Aeroporto de Stuttgart
O aeroporto de Stuttgart (IATA: STR, ICAO: EDDS) é o aeroporto internacional de Stuttgart, a capital do estado alemán de Baden-Württemberg. É o sexto aeroporto máis concorrido de Alemaña con 10,5 millóns de pasaxeiros no ano 2015. É un importante centro de conexións para Eurowings e conta con voos a varias cidades europeas e destinos de ocio, ademais dunha ruta de longa distancia a Atlanta. Está situado a uns 13 km ao sur do centro da cidade, no límite entre as cidades de Leinfelden-Echterdingen, Filderstadt e a propia Stuttgart.
Centro Cultural de Belém
O Centro Cultural de Belém é un edificio civil de Lisboa, erixido a comezos da década de 1990 e inaugurado para ser a sede da presidencia portuguesa da Comunidade Económica Europea (actual Unión Europea).
Abriuse como centro cultural e de conferencias en 1993, destacándose no seu programa a música, as artes teatrais e a fotografía. Tamén dispón dun gran centro de exposicións e un museo de deseño con pezas dende 1937. A cafetería e o restaurante teñen vistas aos xardíns de oliveiras, que amortecen o ruído do tráfico, e dende onde se poden ver os peiraos e o río. Nas fins de semana o centro énchese de artistas, actores e patinadores.
Negocio
Negocio (do latín nec (non) + otium (ocio)), e é a consecuencia da correcta administración dos recursos cun resultado economicamente positivo para as partes. É importante sinalar que o resultado non soamente se mide mediante o diñeiro resultante senón con base a relacións de poder.
Pola extensión, a palabra fíxose sinónima "dunha empresa individual comercial" (século XVIII).
Especificamente, negocio pode referirse a entidades individuais da economía. Nalgunhas xurisdicións legais, tales entidades son reguladas pola lei para conducir as operacións a favor de empresarios. Un negocio industrial é referido comunmente como unha industria, por exemplo, "industria de entretemento" ou "industria pesqueira".
Cámara réflex
Mentres o fotógrafo esta observando a imaxe polo visor, esta penetra polo obxectivo, e é reflectida cara a arriba polo espello que se encontra detrás do obxectivo. Alí está situado o prisma cos outros dos espellos. A imaxe atravesa o prisma e o primeiro espello a reflicte cara ó segundo, e este cara ó visor. Se en lugar de haber un prisma con dous espellos houbese un só espello, que reflectise directamente a imaxe procedente do espello situado detrás do obxectivo cara ó visor, o fotógrafo vería a imaxe invertida.
No momento de disparar para realizar a foto, o espello que se encontra detrás do obxectivo se levanta e deixa pasar a imaxe cara á película, ou o sensor no caso da fotografía dixital. Despois da toma, o espello volve á súa posición, de maneira que o fotógrafo só percibe unha interrupción moi breve da visión que ten da imaxe.
A vantaxe das cámaras réflex consiste principalmente en que o fotógrafo ve a imaxe da mesma forma que será captada pola cámara ó disparar. Incluso pode ver a profundidade de campo da toma antes de realizala. As cámaras réflex son as idóneas para cambiar os obxectivos, xa que o fotógrafo verá sempre a imaxe da forma que aparecerá na foto, sexa cal sexa o obxectivo que utilice.
Inconvenientes
Aínda que son múltiples as vantaxes que teñen as cámaras réflex, teñen dous inconvenientes:
Fundación Calouste Gulbenkian
A Fundación Calouste Gulbenkian («Fundação Calouste Gulbenkian») é unha institución privada portuguesa de utilidade pública cuxos estatutos teñen como fin promover a arte, a caridade, a educación e a ciencia. A fundación foi creada en 1956 coa herdanza de Calouste Gulbenkian, un magnate do petróleo de orixe armenia, e a súa sede principal atópase en Lisboa. A Fundación dispón de orquestra, compañía de ballet, salas de espectáculos, bibliotecas, un Museo Calouste Gulbenkian (con preto de 6000 pezas) e un Centro Moderno de Arte.
As Antas, Carboentes, Rodeiro
As Antas é un lugar da parroquia de Carboentes, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres), o que supón un aumento de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Todos estamos invitados
Todos estamos invitados é un filme español dirixido por Manuel Gutiérrez Aragón que foi estreado no 2008. Trata sobre a situación política de Euskadi durante os anos 90.
Fundación Calouste Gulbenkian
A Fundación
En 1983 abriuse nun dos extremos do parque o «Centro Moderno de Arte José de Azeredo Perdigãou» (CAMJAP) (en homenaxe ao primeiro Presidente da Fundación), que consiste nun museo e nun centro educativo. O Instituto Gulbenkian de Ciência está situado nun multi-edificio situado en Oeiras (proximidades de Lisboa), próximo ao Palacio do marqués de Pombal. A Fundación de Calouste Gulbenkian tamén ten unha delegación no Reino Unido e un centro en París (o Centro Cultural de Calouste Gulbenkian).
No museo poden verse pezas de vaixela, xoias, útiles de escritura, de orixes diversas, reunidos sen unha aparente coherencia. O criterio pronto se presenta non como unha cuestión de homoxeneidade ou de predilección, senón como unha vontade de converter o parcial, o precario desde o punto de vista da extenuación dunha orde ou dun xénero, no centro mesmo da colección. Os exemplares das xoias de René Lalique, son unha boa metáfora da precariedade na que se fortalece a maior das ordes.
Todos estamos invitados
Sinopse
Paralelamente, un profesor de universidade, Xabier (José Coronado), é ameazado polas súas opinións acerca da banda e dos seus atentados. Xabier mantén unha relación cunha alumna italiana, Francesca (Vanessa Incontrada), que á súa vez traballa como psicóloga no centro psiquiátrico onde se atopa Josu Jon.
Fundación Calouste Gulbenkian
A Fundación
Dende 2010, tanto o edificio da fundación coma os xardíns, foron catalogados como Monumento Natural.
Maratón de Estocolmo
miniatura|Corredores pasando o Västerbron na edición de 2009 O maratón de Estocolmo (oficialmente Asics Stocklholm Marathon), tamén coñecido en sueco como Stockholmsmaran, é unha competición anual de maratón que percorre o centro de Estocolmo. É o principal maratón de Suecia, tanto polo número de asistentes como pola cantidade de corredores da elite mundial que participan. Principia en Lidingövägen e remata no interior do estadio olímpico de Estocolmo. O seu percorrido cobre a distancia clásica de 42.195 metros. Dende 1982, a carreira é tamén o campionato sueco de maratón.
Historia
O primeiro maratón de Estocolmo celebrouse o 4 de agosto de 1979, inscribíronse 2155 corredores, tan só 69 mulleres. Realízase habitualmente a primeiros de xuño, mais ás veces acontece a finais do mes de maio. Conta con arredor de 18000 inscritos cada ano, dos que participan uns 15000. Dende agosto de 2010 patrocínao Asics e pasou a levar o nome da empresa no título, a primeira vez que acontecía.
Mulleres
miniatura|Isabellah Andersson cara á súa quinta vitoria en 2013.
Cefazolina
A cefazolina é un antibiótico beta-lactámico pertencente á primeira xeración de cefalosporinas.
É activa fronte a bacterias grampositivas, coma Staphylococcus aureus e Clostridium, agás Clostridium difficile. Posúe ademais actividade fronte a Neisseria, Escherichia coli, Klebsiella, Proteus mirabilis e algúns bacilos gramnegativos anaerobios (Fusobacterium e Bacteroides, agás Bacteroides fragilis).
Dosificación
A dose habitual é de 1 ou 2 gramos cada 8 horas por vía parenteral. A dose debe reducirse en poboación pediátrica e en insuficencia renal con filtrado menor de 50. Está situado na categoría B da FDA de emprego de fármacos durante o embarazo.
Don Siegel
Donald Siegel, nado en Chicago (Illinois) o 26 de outubro de 1912 e finado en Nipomo (California) o 20 de abril de 1991 foi un director e produtor cinematográfico estadounidense.
Traxectoria
Na compañía chegou a ser xefe do departamento de montaxe, onde dirixiu escenas coma os títulos de créditos de Casablanca. Dirixiu ademais filmes de todos os xéneros, como Invasion of the Body Snatchers (1956), Flaming Star (1960), con Elvis Presley, ou Harry o sucio (1971), con Clint Eastwood. O filme Sen perdón, de Eastwood, está dedicado "para Don e Sergio".
Spirit (robot MER-A)
Spirit  (designación oficial: MER-A) é o primeiro dos dous robots que forman parte do Programa de Exploración de Marte. A nave aterrou con éxito no planeta Marte ás 04:35 UTC do 4 de xaneiro de 2004 e operou con éxito durante un ano marciano (ou dous anos terrestres). A súa xemelga Opportunity aterrou con éxito en Marte tres semanas despois, o 24 de xaneiro de 2004.
O lugar da amartaxe: Columbia Memorial Station
O Spirit amartou no cráter Gusev aproximadamente a 10 km do centro do cráter a unha latitude 14.5718° S e unha lonxitude 175.4785° E Un panorama amosa unha superficie lixeiramente inclinada chea de pedras pequenas, cuns outeiros no horizonte a uns 27 km de distancia. O equipo de MER nomeou o sitio do desembarco como "Columbia Memorial Station", na honra dos sete astronautas que morreron no Transbordador espacial Columbia.
O 27 de xaneiro a NASA conmemorou a morte da tripulación do Apollo 1 nomeando tres outeiros ó norte da zona de aterraxe do Spirit como Outeiros Apolo 1 e o 2 de febreiro, homenaxeouse ós astronautas da misión final do Columbia nomeando 7 outeiros ó leste do lugar de desembarco como Outeiros do Columbia. As sete cristas recibiron os nomes Anderson, Brown, Chawla, Clark, Husband, McCool e Ramon. (A NASA someteu estes nomes á Unión Astronómica Internacional para a súa aprobación.)
700px|miniatura|none| Panorama dos Outeiros Apollo desde o lugar de aterraxe do Spirit
Cronoloxía
miniatura|Mapa de Marte onde se mostra a posición do Spirit no 'sol' 715 o ([[6 de xaneiro de 2006)]] A misión inicial para o Spirit era de 90 soles (días marcianos). A misión alongouse en varias ocasións e ata o 20 de marzo, de 2006 pasaran 786 soles. En maio de 2009 o robot quedou atascado nun terreo brando denominado "Troia" con só cinco das súas rodas operativas. Tras meses de esforzos e manobras para liberalo, o 25 de maio de 20111 a NASA deu por rematada a misión.
A cronoloxía completa de sucesos e descubrimentos, con actualizacións semanais, pode atoparse en, un sitio web do Laboratorio de Propulsión a Chorro (JPL) da NASA. Os parágrafos seguintes discuten os resultados máis notables.
Sleepy Hollow
"Sleepy Hollow" é unha depresión pouco profunda en Marte próxima ó lugar de aterraxe do robot Spirit, e foi o destino inicial do robot cando abandonou a súa plataforma de aterraxe. Os científicos da NASA estaban moi interesados neste cráter case cheo de po. Ten uns 9 metros de ancho e está situado aproximadamente 12 metros ó norte do punto de aterraxe do robot.
Matt Wallace, do JPL declarou: "Así como os mariñeiros antigos usaban o sextante para 'apuntar ó Sol' e saber a localización do barco, nós puidemos apuntar ao Sol coa nosa cámara panorámica, co fin de orientar a antena do robot".