cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dominica
Demografía
A taxa de crecemento de poboación é moi baixa, principalmente á emigración cara a illas caribeñas máis prósperas, ao Reino Unido, os Estados Unidos e o Canadá. O inglés é o idioma oficial e universalmente entendido; con todo, debido á histórica dominación francesa, o crioulo antillano Patwa, un patois francés, fálase amplamente. Cerca do 80% da poboación é católico. Nos últimos anos, establecéronse no país diversas igrexas protestantes.
Cultura
miniatura|Praia de Batalie.
Ligazóns externas
Referencia
Goberno
Lingua turca otomá
A lingua turca otomá (Osmanlı Türkçesi) ou lingua otomá (لسان عثمانى, lisân-ı Osmânî), é a variedade da lingua turca que foi empregada durante o Imperio Otomán. En moitos aspectos, tiña préstamos do árabe e do persa, e escribíase en alfabeto turco otomán. Durante o cumio do poder otomán, o 88% do seu vocabulario procedía do persa e do árabe, mentres as palabras de orixe árabe superaban en gran medida as palabras turcas nativas.
Deste xeito, os turcos otománs non se entendían cos turcos rurais de clase baixa e sen educación, que continuaban a empregar o kaba Türkçe ("turco vulgar"), o cal tiña poucos préstamos doutras linguas e é a base da lingua turca moderna.
A Carrasqueira, Taboexa, As Neves
A Carrasqueira é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 79 habitantes (38 homes e 41 mulleres), o que a converte na aldea máis poboada da parroquia.
Louise Bourgeois
miniatura|dereita|Escultura de Bourgeois en Bilbao. Louise Joséphine Bourgeois, nada en París o 25 de decembro de 1911 e finada en Nova York o 31 de maio de 2010, foi unha escultora e artista plástica francoestadounidense.
Film Comment
Film Comment é unha revista de artes e cultura publicada por Film Society of Lincoln Center, que é a súa publicación oficial. Film Comment contén revisión e análises de filmes de gran consumo, art-house e avant-garde de todo o mundo. Fundada en 1962 e orixinalmente lanzado de xeito trimestral, Film Comment comezou a publicar bimensualmente a partir do número novembro/decembro de 1972. En 2007, a revista foi galardoada co Premio Utne Independent á mellor cobertura de arte. O equipo editorial da revista tamén celebra anualmente o Film Comment Selects no Film Society of Lincoln Center.
U.K. Subs
U.K. Subs é unha banda de punk rock inglesa formada en 1976 en Londres. A banda está composta por Charlie Harper, Nicky Garratt, Jamie Oliver e Alvin Gibbs.
Membros da banda
{|
¡Ay, Carmela!
¡Ay Carmela! é un filme español de 1990 dirixido por Carlos Saura e baseado na obra epónima de José Sanchís Sinisterra. Está protagonizado por Carmen Maura, Andrés Pajares e Gabino Diego. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Carmela (valente e espontánea), Paulino (pragmático e covarde) e Gustavete (mudo) son trobadores que actúan para o lecer do bando republicano durante a guerra civil española, mais están cansos xa de pasar penalidades na fronte. Carmela, Paulino e Gustavete diríxense a Valencia mais, por erro, van parar á zona nacional. Alí son feitos prisioneiros, e o único xeito de salvar as súas vidas é ofrecendo un espectáculo para un grupo de militares nacionais que choca totalmente coa ideoloxía dos cómicos.
Paris School of Business
A Paris School of Business (antigamente ESG Management School) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París e Rennes.
Descrición
Esta institución, fundada en 1974. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de IACBE, CGE e AMBA.
A escola, cunha rede de 12.500 antigos alumnos en 75 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 3.000 estudantes.
Lousa
200px|miniatura|Fragmentos de lousa. miniatura|200px|Cuberta de lousa. miniatura|200px|Edificios construídos con lousa. É característica principal da [[arquitectura negra.]] A lousa é unha rocha metamórfica formada pola compactación de arxilas, aparece en cor escuro dividida en xistos, moi empregada nos tellados da provincia de Lugo. Está considerado como un dos materiais mais sostibles ambientalmente para as cubertas de edificios debido á súa mínima emisión de CO2 e consome menos auga que unha de cerámica.
España é o primeiro exportador do mundo desta pedra, obtidas nos xacementos do Bierzo, Valdeorras, Zamora e Badaxoz. Aínda que é Gales o país que máis exporta, competindo con Portugal, Italia, Estados Unidos e Alemaña. Brasil exporta unha rocha similar (a metalutita) de peor calidade ao exfoliar trala súa colocación.
Morfoloxía
Trátase dunha rocha homoxénea de gran fino formada no Carbonífero a partir de terras arxilosas que sufriron un proceso mixto de compresión litostática e logo unha compresión tectónica, isto fixo que sexan fáciles de dividir en láminas ou capas. Atópase formada á súa vez por varios minerais entre os que destacan o cuarzo e a moscovita, sendo de cor azulada ou negra agrisada, aínda que existen outros tons (verde, vermello etc) a súa brillantez débese á cantidade de cuarzo e mica, así como do nivel de puído, polo que é usada en decoración aínda que o seu uso mais prolongado foi no tellado das casas e menor no de paredes.
Jyväskylä
Jyväskylä é unha cidade finlandesa, é a capital e a cidade máis poboada da rexión de Finlandia Central. A cidade é coñecida como a "Atenas de Finlandia" polos numerosos centros educativos que ten. A cidade tamén é famosa polos edificios deseñados por Alvar Aalto, e por ser a sede do Rally de Finlandia e do Festival de Jyväskylä.
Poboación
Jyväskylä foi a cidade finlandesa que maior crecemento experimentou no século XX. A poboación continuou a medrar no século XXI.
Linguas
A lingua predominante entre os habitantes de Jyväskylä e o finés, falado polo 96,7% da poboación como lingua materna en 2010. A porcentaxe de falantes de sueco é dun 0,2%, mentres que os falantes doutras linguas son un 3% da poboación.
Inmigración
A finais do ano 2010 a cidade tiña arredor de 3.100 estranxeiros. A meirande parte dos inmigrantes da cidade proceden de Afganistán, Rusia, Estonia e Irán.
Xeografía
Jyväskylä está situada na Järvi-Suomi (Finlandia Lacustre), habendo ata 328 lagos na cidade. Os lagos e ríos constitúen un 20,1% (295 km2) da superficie total da cidade. Os lagos máis grandes son o Päijänne, o Leppävesi, o Tuomiojärvi, o Palokkajärvi, o Luonetjärvi e o Alvajärvi-Korttajärvi. O centro da cidade está situado á beira do pequeno Jyväsjärvi.
A paisaxe de Jyväskylä é montañosa, boscosa e chea de auga. O arquitecto Alvar Aalto comparou a paisaxe montañosa de Jyväskylä coa Toscana italiana: "A pendente de Jyväskylä é case coma as montañas de viñedos de Fiesole".
Clima
A latitude é o factor que máis condiciona o clima de Jyväskylä. Debido á súa situación setentrional, o inverto é longo, con neve, frío e escuro. Durante os meses centrais do inverno a cidade ten unicamente cinco horas de luz. Os veráns son suaves e cunha temperatura diaria media máxima de 22 °C en xullo. Durante o verán Jyväskylä experimenta longos días e noites luminosas coma o sol da media noite.
Deportes
A cidade tamén é coñecida por ser a sede do Rally de Finlandia, que xeralmente se disputa na rexión a primeira fin de semana de agosto, atraendo a gran cantidade de público.
Jyväskylä é un dos catro principais centros do salto de ski do país, sendo a cidade natal do gran campión finlandés desta modalidade, Matti Nykänen.
Illas Rowa
Xeografía
O atol, cás illas, incluíndo a lagoa ten aproximadamente 30 km². A área de terra dos cinco (motus) do atol é de só unhas dez hectáreas. Os illotes, que están situados no nordés do atol sobresaian máis de dous metros por encima do nivel do mar. Os cinco illotes son:
Outras fontes mencionan nomes como Anouit, Moïe, Lomeur, Sanna e Wosou.
Enwut é a illa máis grande. Só a illa de Rowa estivo habitada antigamente, en 1944 contaba con 20 habitantes. O atol está actualmente deshabitado, a súa poboación foi evacuada a Ureparapara en 1950, debido a un ciclón.
Orxás, San Sadurniño, San Sadurniño
Orxás é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Tressis
O tressis (voz latina) foi unha moeda da Antiga Roma de bronce, de tempos da República, emitida nos séculos III e I a. de C., co valor de tres ases.
Historia
Esta moeda emitiuse inicialmente en dúas ocasións en bronce fundido durante o século III a. de C., na República de Roma: a primeira delas en torno ao ano 260 a. de C. e a segunda arredor de 215 a. de C., ambas saídas dos obradoiros monetarios de Roma.
A marca de valor destas moedas consistía en tres liñas verticais (unha por cada ás). Nos seus anversos amosan o busto da deusa Roma ollando á dereita. Nos seus reversos, os tressis da primeira emisión exhiben unha roda con seis raios e a marca de valor, en tanto que os da segunda emisión amosan a tradicional proa de barco característica da moeda romana de bronce desta época.
Coincidindo coa introdución do denario en 211 a. de C. foi retirada da circulación, debido a que o seu grande tamaño dificultaba moito o seu uso.
Porén, o tressis reviviu monetáneamente no século I a. C., xa ao final da época republicana, nesta ocasión xa non fundida, senón cuñada, ao ser emitida entre o 38 e o 37 a. de C. polos prefectos da frota de Marco Antonio.
Kingdom of Desire
Listaxe de cancións
Todas as cancións escritas por Toto, agás as indicadas.
Alexandre Freire Calvo
Alexandre "Álex" Freire Calvo, nado en Pontevedra o 19 de xuño de 1989, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu club actual é o Pontevedra CF.
Sande, Sendelle, Boimorto
Sande é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
W. E. B. Du Bois
miniatura|W. E. B. Du Bois.
Foi laureado co Premio internacional da paz (outorgado polo Consello mundial da paz) en 1952 e co Premio Lenin da paz en 1959.
Mocidade
Era fillo de Alfred e Mary Dubois. Estudou na Fisk University de Nashville (Tennessee), e logo en Harvard a partir de 1888. Foi o primeiro negro norteamericano graduado cun doutoramento en Filosofía por Harvard en 1895.
Madurez
Despois dos seus estudos en Harvard e en Berlín, publicou unha das primeiras obras sociolóxicas americanas: The Philadelphia Negro (O negro de Filadelfia). Ensina na Universidade de Atlanta e publica en 1903 o ensaio The Souls of Black Folk. Foi tamén autor de varias novelas, das que destaca The Dark Princess (A Princesa Negra).
En 1909, participou na creación da NAACP, e dirixiu o seu xornal, The Crisis.
A partir dos anos 1940, mostra unha simpatía crecente polas teses comunistas. En 1961, con 93 anos, afilíase oficialmente ao Partido comunista dos USA. Logo emigrou a Ghana, da que recibiu a nacionalidade, e onde faleceu en 1963.
Luis Egidio Meléndez
Luís Egidio Meléndez (Nápoles, 1716-Madrid, 1780) pintor español de orixe italiana.
Fixo case toda a súa carreira en Madrid e considéraselle un dos mellores pintores de naturezas mortas do século XVIII. A pesar da súa reputación, coñeceu unha gran miseria. O seu pai e Louis Michel van Loo (1707-1771) formárono como pintor. Foi asistente de van Loo de 1742 a 1748. A fin de paliar as súas penurias, a Casa Real encargoulle unha extensa serie de bodegóns, da que se conservan varias decenas no Museo do Prado.
Carreirachán, Taboexa, As Neves
Carreirachán é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 54 habitantes (25 homes e 29 mulleres).
O Cicho, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
O Cicho é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Jerusalén, Cundinamarca
Jerusalén é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Alto Magdalena, a 113 km ó suroeste de Bogotá.
Países Baixos austríacos
Guerra de Sucesión Española
Á morte do rei de España Carlos II, o rei de Francia Luís XIV proclamou o seu neto Filipe de Anjou como Filipe V, de acordo co testamento do rei defunto; pero a súa política expansiva provocou o temor en Europa, o que orixinou a Guerra de Sucesión Española, na que gran parte dos Países Baixos foron conquistados polas forzas da Gran Alianza da Haia a partir da batalla de Ramillies.
Tratado de Utrecht
Dado que o elector de Baviera Maximiliano II perdera os seus territorios bávaros tras a batalla de Höchstädt, e o subseguinte tratado de Ilbersheim, o rei Luís XIV convenceu ao seu neto Filipe V para que cedera os Países Baixos ao elector desposuído de Baviera, o que fixo o 22 de xuño de 1711, e volveu confirmar o 2 de xaneiro de 1712.
Congo
O topónimo Congo pode referirse a:
Países Baixos austríacos
Tratado de Utrecht
Tras a Guerra de Sucesión, nos tratados de Utrecht e Rastadt-Baden, o rei de Francia perdeu Tournai, Furnes, Ypres, Menin e recuperou Lille, Aire, Béthune, Orchies e Saint Venant, mentres que o elector de Baviera recuperaba o seu electorado e os Países Baixos volvían á soberanía dos arquiduques de Austria, isto é, reintegrábanse de novo á Casa de Habsburgo, e os territorios pasaron a denominarse Países Baixos austríacos.
Período austríaco
Durante o período austríaco levouse a cabo un labor centralizador, que derivou na implantación do francés como lingua da administración, pero tamén se produciu un auxe industrial e das artes e as ciencias.
Glenn Frey
Glenn Lewis Frey, nado en Detroit, Míchigan o 6 de novembro de 1948, e finado en Nova York o 18 de xaneiro de 2016, foi un cantante, músico, produtor e actor estadounidense. É coñecido por ser un membro fundador do grupo muscal Eagles. Durante a década de 1970, Frey tocou a guitarra coa banda, alén do piano e o teclado. A carón de Don Henley, Frey foi un dos primeiros cantantes de Eagles. Cantou a voz principal de cancións como "Take It Easy", "Peaceful Easy Feeling", "Tequila Sunrise", "Already Gone", "Lyin' Eyes", "New Kid in Town" e "Heartache Tonight".
Países Baixos austríacos
Anexión a Francia
En 1792, durante as Guerras Revolucionarias Francesas, o exército revolucionario francés venceu o austríaco na batalla de Jemappes e conquistou os territorios dos Países Baixos meridionais, pero a vitoria austríaca en Neerwinden en 1793 puxo en retirada o exército francés.
Glenn Frey
Após saír de Eagles en 1980, Frey embarcouse nunha exitosa carreira en solitario. Lanzou o seu primeiro álbum en solitario, No Fun Aloud en 1982 e acadou o Top 40 con "The One You Love", "Smuggler's Blues", "Sexy Girl", "The Heat Is On", "You Belong to the City", "True Love", "Soul Searchin'" e "Livin' Right".
Países Baixos austríacos
Anexión a Francia
Finalmente os franceses obtiveron en 1794 a vitoria na batalla de Fleurus, e os austríacos retiráronse de novo dos Países Baixos.
Glenn Frey
Como membro de Eagles, Frey gañou seis Premios Grammy, e cinco American Music Awards.
Países Baixos austríacos
Anexión a Francia
O 1 de outubro de 1795, a Convención Nacional francesa anexionou os Países Baixos e o Bispado de Liexa. A perda dos territorios foi recoñecida por Austria no tratado de Campo Formio, o 17 de outubro de 1797 (día 26 de Vendimario, ano VI da República Francesa).
Clan of Xymox
Clan of Xymox, tamén coñecida como Xymox, é unha banda de rock electrónico neerlandesa fundada en Ámsterdam en 1981. Inicialmente estaba composta polo trío de compositores formado por Pieter Nooten, Ronny Moorings e Anke Wolbert, e comezou a conseguir éxito durante a década dos 80.
Aínda que a banda continúa activa e segue editando disco e realizando xiras, dos seus membros orixinais só Moorings permanece no grupo.
Aakirkeby
miniaturadaimagem|Igrexa de Aa Aakirkeby é unha vila con status de cidade situada no sur da illa de Bornholm en Dinamarca e o asentamento meirande da parroquia do mesmo nome, ata o ano 2003 en que se fusionaron todos os concellos da illa foi capital do seu propio municipio. A súa poboación en 2012 era de 2108 habitantes, o seu nome procede da igrexa local, que data de comenzos do século XII, chamada en dinamarqués Aa kirke (igrexa de Aa) mais by (cidade), ademais desta igrexa luterana a vila conta cunha igrexa católica.
SM-liiga 2013-2014
miniatura|250px|A tempada 2013-14 foi a última que o Jokerit (de escuro na imaxe nun partido fronte a Kärpät) xogou na Liiga. A tempada 2013-2014 da SM-liiga será a 39ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo en Finlandia. Nesta tempada cada equipo xogará un total de 60 partidos na liga regular, o que supón un total de 420 partidos. A liga regular comezou o 12 de setembro de 2013 e rematará o 13 de marzo de 2014, mentres que o comezo dos play-offs polo título terá lugar o 15 de marzo de 2014. Esta será a derradeira tempada en competición do Jokerit de Helsinqui, que na tempada 2014-2015 pasará a competir na Kontinental Hockey League (KHL).
Currillo
O topónimo galego Currillo pode referirse a:
SM-liiga 2013-2014
Porteiros
Polo menos 20 partidos xogados
Berberecho bravo
miniatura|Berberecho bravo O berberecho bravo (Acanthocardia echinata, Linnaeus 1758; antes Cardium echinatum) é un molusco bivalvo da familia dos Cárdidos (Cardiidae), da orde Veneroida.
Morfoloxía
De cuncha sólida, equivalva e inequilateral, dun perfil ovalado. Chega a medir 8 cm de lonxitude.
A superficie da cuncha está sucada por 18-22 costelas patentes, de disposición radial, dotadas dunha fila de espiñas ocas, unidas entre si. No centro de cada costela hai un suco fino sobre o que asentan aquelas espiñas. As liñas de crecemento, concéntricas, son nítidas. A zona da marxe da superficie interna presenta uns sucos que corresponden coas costelas.
A cor é branca ou crema, e o interior branco.
Hábitat e bioloxía
Distribúese pola costa europea do Atlántico, desde Noruega ata a costa de Marrocos, entrando no Mediterráneo.
Vive sobre fondos de area, lama ou cascallos, desde a franxa infralitoral ata grandes profundidades.
En Galicia é abundante na entrada das rías pero non é obxecto de pesca. As escasas capturas que se realizan utilízanse para a elaboración de conservas, como o berberecho marolo (Acanthocardia tuberculata).
Ríos Panisse recolleu abundante sinonimia para esta especie nos diferentes portos da costa galega, como arola (aínda que é moi diferente da verdadeira arola), berberecho francés, berberecho macho, berberecho castellano (en Vilanova de Arousa), berberecho de altura, burro (en Cangas), can (en Lira), pata de mula/mulo (en Panxón, Nigrán, e en Bouzas, Vigo), ademais dos comúns para estes cárdidos como carneiro, cascarneiro, carneira ou carneirolo. En Sada e Caión (A Laracha) denomínano marolo, como á especie Acanthocardia tuberculata, pola súa similitude e por ambas elas teren un aspecto marolo (groso, robusto), en comparanza co berberecho común.
Cotovía cristada
miniatura|G. c. kleinschmidti, [[Marrocos]]
A cotovía cristada ou cotovía dos camiños (Galerida cristata) é unha especie de cotovía que se distingue doutras especies similares por ter unha crista de plumas que ergue durante as exhibicións territoriais ou de cortexo ou cando canta. É común na Europa continental, aínda que en Galicia é nativa pero non moi común, e vive tamén no norte de África e en partes do oeste de Asia e a China. É unha ave non migratoria, pero pode encontrarse ocasionalmente como ave errante en zonas no límite da súa área como Gran Bretaña.
Taxonomía e sistemática
A cotovía cristada foi descrita orixinalmente por Carl Linnaeus no seu traballo do século XVIII Systema Naturae. Clasificouna no xénero Alauda, pero o naturalista alemán Friedrich Boie situouna no novo xénero Galerida en 1821. Colin Harrison recomendou pasar de novo as especies dos xéneros Galerida e Lullula a Alauda en 1865 debido á falta de características definitorias. O nome científico actual deriva do latín, xa que Galerida era o nome que lle daban os latinos a esta ave, de galerum, 'gorra' e cristata, 'cristada'. Alban Guillaumet e colegas sinalaron as características distintivas das poboacións do Magreb (as que viven nas partes máis secas de Marrocos e Tunisia teñen bicos máis longos, mentres que as aves máis costeiras do norte teñen os bicos máis curtos típicos das subespecies europeas). Os autores tomaron e analizaron mostras do ADN mitocondrial e atoparon que eran distintas xeneticamente.
Anteriormente, a cotovía do Magreb Galerida macrorhyncha era considerada unha subespecie da cotovía cristada.
Subespecies
Recoñécense 33 subespecies, que son:
Distribución e hábitat
A cotovía cristada reprodúcese na maioría das zonas temperadas de Eurasia desde Portugal ata o nordeste da China e leste da India e en África cara ao sur ata Níxer. Non é un paxaro migratorio, senón sedentario, e só aparece raramente como errante ou accidental en sitios fóra da súa área normal, como Gran Bretaña, malia reproducirse en zonas tan próximas como o norte de Francia. Aínda que esta ave non se encontra normalmente en Escandinavia hoxe en día, átopábase en Suecia ata a década de 1990, e hai fontes que informan da observación de seis exemplares en 1992 antes de desaparecer completamente dese país en 1993. Tamén desapareceu doutros países europeos, como Noruega (1972), Luxemburgo (1973) e Suíza (década de 1980).
É un paxaro común de campos abertos e secos e é frecuente velo en beiras de estradas e camiños ou en campos de cereais, aínda que tamén ocupa pequenas zonas areosas ao longo de vías de ferrocarril, peiraos e aeródromos.
Reprodución
miniatura|Ovos de  Galerida cristata  no [[MHNT]] Aniña en pequenas depresións no chan, a miúdo en páramos e nas contornas das cidades. Os seus niños son estruturas pouco ordenadas compostas principalmente por herbas mortas e raíces. Pon dunha vez de tres a cinco ovos marróns con finas manchas, similares aos da laverca común e choca os ovos durante 11 ou 12 días. Igual que pasa coa maioría das cotovías ou lavercas, as crías abandonan axiña o niño, en só uns oito días, e bótanse a voar aos 15 ou 16 días de idade. Xeralmente crían dúas veces ao ano.
Alimentación
miniatura|Comendo un insecto Son aves esencialmente vexetarianas, que comen principalmente grans de cereais e outras sementes, como as de centeo, trigo e cebada, pero tamén insectos, especialmente escaravellos, e a comida atópana buscando no chan ou escavando. As crías son alimentadas polos dous proxenitores e xeralmente deixan o niño antes de que poidan voar e empezan a procurarse a comida eles mesmos.
Status
Na Lista vermella da IUCN está considerada como en situación "pouco preocupante", o que signifia que non está ameazada de extinción actualmente. As estimacións sobre a poboación global de individuos maduros desta especie é de entre 22 000 000 e 91 200 000. As cifras para Europa son menos variadas, con estimacións do número de parellas reprodutoras entre 3 600 000 e 7 600 000, ou a de individuos entre 7 200 000 e 15 200 000. En Europa, a tendencia desde 1982 é dun declive global da poboación, do que se deduciu que a especie está en declive mundialmente.
Aristarco de Samotracia
Aristarco de Samotracia (en grego Ἀρίσταρχος Arístrakhos), nado en Samotracia sobre o -216 e finado en Chipre sobre o -144, foi un gramático e filólogo da escola alexandrina.
Traxectoria
Converteuse en cidadán alexandrino, e na cidade exipcia viviu durante o reinado de Tolomeo VI Filométor. Sucedeu ao seu mestre Aristófanes de Bizancio como director da Biblioteca de Alexandría. Foi titor dos infantes da familia real, pero tras asasinar o seu discípulo Tolomeo VIII Evergetes a Tolomeo VII tivo que fuxir a Chipre, onde morreu pouco despois. Segundo Suídas, tiña un carácter adusto e unha aparencia descoidada; só había un poeta entre os seus corenta alumnos, Mosco de Siracusa. Todos estes filólogos tiveron que fuxir tamén ante a persecución desatada por Tolomeo VIII. Segundo a tradición, deixouse morrer de fame en Chipre, por mor de padecer un edema incurábel. O seu nome chegou a facerse proverbial como antonomasia do crítico severo.
Obra
Débese a Aristarco a primeira edición crítica historicamente relevante dos poemas homéricos, continuando neste labor os traballos dos seus predecesores Zenódoto de Éfeso e Aristófanes de Bizancio; quixo restablecer un texto orixinal sen engadidos helenístics. Para iso creou o primeiro conxunto filolóxico de signos (aparello crítico) para sinalar as lecturas dubidosas e as interpolacións: Tamén elaborou os primeiros comentarios continuos dos mesmos, abandonando o carácter solto e puntual dos escoliastas anteriores que prevalecera ata entón. Compuxo ademais monografías soltas, algunhas sobre Hesíodo; a Suda di que foron oitocentos estes opúsculos. Por outra banda estableceu o chamado Canon alexandrino, unha serie de autores que poden considerarse puros e clásicos no uso da lingua grega e que xa que logo son dignos de estudo e ensino.
A súa escola crítica conservou influencia ata época romana grazas ao predicamento que lle deron os seus dispersos discípulos. En 1781 redescubriuse unha edición bizantina da Ilíada na Biblioteca de San Marcos de Venecia que levaba na marxe os escolios de catro discípulos seus: Signos críticos de Aristónico, notas Sobre a recensión de Aristarco de Dídimo, e extractos da Prosodia iliádica de Herodiano e do Tratado sobre a puntuación homérica de Nicanor. Esta edición, a Venetus Græcus 822, máis comunmente designada baixo o nome de Venetus A, permite reconstituír a achega de Aristarco ao estudo dos textos homéricos e relanzar a chamada Cuestión homérica.
Igrexa de Alva
A igrexa de Alva (sueco: Alva kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Alva, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
As partes máis antigas da igrexa son o coro e a ábsida do románico tardío, que datan de finais do século XII. A nave foi engadida durante os últimos anos do mesmo século. A construción da ancha torre comezou uns cen anos despois, pero nunca foi rematada; de aí a súa aparencia actual desproporcionadamente baixa. De feito, semella que a construción da igrexa se parou dun xeito rápido: ademais da torre a medio construír, o portal principal do sur tamén semella que foi rematado dunha forma desordeada e caótica.
O portal do coro é de estilo románico e ten algúns relieves esculpidos, posiblemente executados polo mestre escultor local Sigraf. Do mesmo xeito, o portal románico do norte tamén está decorado con esculturas.
No seu interior a igrexa mostra un conxunto de frescos realizados ao final da Idade Media, probablemente xusto antes da Reforma e posiblemente polo mesmo artista que decorou a igrexa de Lau. Entre o mobiliario, destaca a dominante cruz triunfal, que data de mediados do século XIII e unha pía bautismal parcialmente conservada, realizada polo mestre escultor románico Hegvald a finais do século XII. O púlpito é do ano 1740 e o retablo con decoración pouco común é de 1653.
A igrexa foi restaurada entre os anos 1953 e 1954.
O vizconde demediado
É a primeira parte da triloxía I nostri antenatti, continuada por O barón rampante e O cabaleiro inexistente.
Trama
O vizconde Medardo de Terralba e o seu escudeiro Kurt (Curzio) marchan pola chaira de Bohemia para unirse ao exército cristián para loitar contra as tropas otomás. No primeiro día de batalla un soldado turco derriba ao pouco experimentado vizconde do seu cabalo. O nobre continúa loitando a pé, pero é partido en dous por unha bala de canón que o golpea no medio do peito.
Como resultado da lesión, o vizconde Medardo convértese en dúas persoas: Gramo (o Triste) e Buono (o Bo). Os doutores militares salvan a Gramo suturándoo á metade, e axiña regresa a Terralba. Pola súa parte, Buono é atopado por un grupo de ermitáns no medio dunha pila de corpos, cúrano e axúdano a recuperarse. Logo dunha longa peregrinación, Buono regresa a casa.
Gramo vive no castelo, causando mal entre os habitantes dos seus dominios, mentres que Buono vive na fraga e axuda ás persoas menos afortunadas. Os dous namoran de Pamela, unha campesiña. Pamela prefire a Buono, pero os seus pais ordénanlle que case con Gramo. O día da voda casa con Buono porque Gramo chega tarde. Gramo reta a Buono a un duelo, no que os dous resultan gravemente feridos.
Trelawney, o doutor da vila, cose ambos corpos, e o novo vizconde adopta o bo das dúas figuras, vivindo feliz o resto da súa vida xunto a Pamela.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa polo sobriño orfo do vizconde. Trátase dun narrador omnisciente, pois coñece os pensamentos dos diversos personaxes e as accións que ocorren lonxe del.
Tempo e espazo
A acción desenvólvese a mediados do século XVIII.
O espazo onde ten lugar a acción principal é o Xenovesado, segundo lle di o vizconde ao emperador. Trátase dunha zona costeira, pois alí preto se achega o capitán Cook para levar o doutor.
Limiar de pobreza
En economía, o limiar de pobreza (coñecido tamén como soleira de pobreza ou liña de pobreza) é o nivel de ingresos por debaixo do cal unha familia é incapaz de satisfacer as necesidades dos seus membros. Na práctica, coma na definición de pobreza para a que tampouco existe unha única definición, discútese como e onde situar a liña de pobreza. Diferentes países tenden a usar diferentes limiares de pobreza. O limiar de pobreza que se usa nas nacións desenvolvidas é xeralmente máis alto có que usan os países do Terceiro Mundo.
Cando se fan comparacións internacionais co obxecto de comparar niveis de benestar económico entre varios países emprégase un mesmo limiar de pobreza servíndose de datos expresados en paridade de poder adquisitivo (en inglés PPP 'purchasing power parity'). Comparando o poder adquisitivo dos fogares poden salvarse as flutuacións de cambio e franquearse as diferenzas entre os prezos das distintas economías.
Cando se di que se vive por menos de 1 dólar ó día debe entenderse que o consumo diario de bens e servizos é comporable á cantidade de bens e servizos que se poden comprar nos Estados Unidos por $1. Os bens producidos por un mesmo e os servizos públicos tamén estarían comprendidos nesta medición. O limiar de pobreza é útil como ferramenta económica coa que medir as persoas que viven en pobreza e poñer en funcionamento reformas socioeconómicas coma os seguros de desemprego para reducir a pobreza. 300px|dereita|miniatura|Porcentaxe da poboación por país por debaixo do limiar de pobreza
Pobreza absoluta
miniatura|dereita|300px|Un home sen vivenda nas rúas de [[París]]
Existen varios métodos de avaliación absoluta da pobreza. Todos se basean en convencións normativas admitidas nun país ou nunha comunidade concreta. e Un deles é o fornecido polo Banco Mundial co criterio de 1 dólar (de 1990) por persoa e por día. Un limiar de 2 dólares é tamén correntemente empregado. O número de persoas por baixo do limiar de pobreza nun país é difícil de estimar. Por unha parte os países non teñen todos os medios de contar con estatísticas nacionais detalladas; por outra parte, sería necesario ter en conta actividades como o autoconsumo ou o acceso a servizos públicos.
Para que a medida sexa absoluta, o limiar debe ser o mesmo en diferentes países. Esta medida debería considerar só o poder do individuo para consumir e debería ser independente dos cambios na distribución dos ingresos. A intuición detrás dunha medición absoluta é que a sobrevivencia precisa a mesma cantidade de bens en todo o mundo e que todo o mundo debería estar suxeito ós mesmos estándares se se trata de facer unha comparación significativa. Debe facerse notar que se os ingresos reais nunha economía medran e os ingresos distributivos non cambian, a pobreza absoluta declinará.
Ademais, o índice de pobreza absoluta pode declinar aínda que a desigualdade estea medrando, polo menos en tanto os máis pobres consigan uns ingresos reais máis altos cós que tiñan antes.
Este tipo de cálculo é moitas veces contrastado con cálculos de pobreza relativa, que clasifican os individuos ou familias como "pobres", non comparándoos cun corte determinado, senón comparándoos con outros na poboación estudada.
O termo pobreza absoluta úsase tamén como sinónimo de pobreza extrema.
Pobreza relativa
Este cálculo tén en conta o nivel de vida dun país. O máis frecuente utiliza unha fracción dos ingresos medios: 50% para Francia, 60% para a Unión Euroepea (Eurostat). O limiar reflite así a evolución do nivel de vida do conxunto da poboación, o que é asemade unha vantaxe (a noción de pobreza é relativa) e un inconveniente (se o ingreso de cada habitante aumenta o 20%, o limiar tamén aumenta o 20% e o número de pobres continúa inmutable sen aparecer o progreso por ningures).
Os cálculos da pobreza relativa son case os mesmos cós empregados para medir a desigualdade: se unha sociedade se fai máis igualitaria, se ten unha distribución dos ingresos máis igualitarios, a pobreza real decrece. Segundo isto, hai quen argumenta que o termo pobreza relativa debería ser cambiado polo de 'desigualdade'. Nese sentido, se a sociedade cambiase de maneira que desfavorecese as familias con maiores ingresos máis que as que teñen menos ingresos, a pobreza relativa decrecería pero todos os cidadáns da sociedade estarían peor. De igual xeito, na dirección inversa: nos últimos séculos, moitos países rebaixaron a súa pobreza absoluta, aumentando a súa pobreza relativa.
A frase pobreza relativa tamén se usa no sentido de "pobreza moderada", por exemplo, cando o nivel de ingresos ou estándares de vida satisfán as necesidades básicas (como auga, alimentación, vestido, vivenda, e servizos médicos básicos), pero continúan sendo significativamente máis baixos cós da poboación considerada.
Vilanova, Sendelle, Boimorto
Vilanova é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Sargent House
Sargent House é unha compañía de xestión e selo discográfico estadounidense baseado nos Ánxeles. A empresa foi fundada en xuño de 2006 por Cathy Pellow, que é unha comisario de vídeos musicais para Atlantic Records e tamén posúe unha produtora de vídeo chamada Refused TV. Pellow comezou representando ao grupo de rock RX Bandits en 2006. A banda necesitaba editar o seu novo álbum, ...And the Battle Begun, polo que Pellow decidiu crear o seu propio selo, tamén coa idea de poder facer cousas distintas ao modelo tradicional das discográficas. Dende ese momento Pellow continuou representando bandas e editando discos, todo baixo a marca de Sargent House.
Cronoloxicamente dende cando Pellow comezou a traballar con eles, Sargent House representa a RX Bandits, These Arms Are Snakes, Maps & Atlases, Russian Circles, Tera Melos, Fang Island, Daughters, Red Sparowes, Good Old War, Native, This Town Needs Guns, Bygones, Lisa Papineau, Big Sir, Cast Spells, Zechs Marquise, Zach Hil l, Le Butcherettes, Adebisi Shank, Hella, And So I Watch You From Afar e Helms Alee. Ademais, Pellow tamén axudou ao selo Rodriguez Lopez Productions, fundado polo guitarrista de The Mars Volta e At the Drive-In Omar Rodríguez-López.
The A.V. Club
miniatura|Logotipo de The A.V. Club. The A.V. Club é un sitio de entretemento con recencións de filmes, música, televisión, libros e xogos, así como entrevistas e outras ofertas regulares que examinan novos medios, medios clásicos e outros elementos da cultura popular. The A.V. Club foi creado en 1993 como unha parte suplementaria de The Onion e tivo unha presenza mínima na páxina web de The Onion nos seus primeiros anos. Porén, un redeseño da páxina web en 2005 puxo a The A.V. Club nunha posición máis prominente, permitindo que a súa identidade en liña creza. A diferenza da súa publicación principal, The A.V. Club non é satírico.
O nome da publicación é unha referencia ós clubs audiovisuais escolares, «composto por un grupo de geeks que sabían como dirixir as filminas e os proxectores de cine».
Historia
En 1993, cinco anos despois da fundación de The Onion na Universidade de Wisconsin-Madison, o estudante de UWM Stephen Thompson lanzou unha sección de entretemento, máis tarde renomeada The A.V. Club, como parte do redeseño do xornal en 1995.
The Onion e The A.V. Club fixeron o seu debut en Internet en 1996. The A.V. Club adquiriu o seu propio nome de dominio de Internet en decembro de 1999.
En decembro de 2004, Stephen Thompson deixou o seu cargo como editor fundador de The A.V. Club. O sitio web de The A.V. Club foi redeseñado en 2005 para incorporar blogs e comentarios de lectores. En 2006, xunto con outro redeseño, a páxina web cambiou o seu modelo para comezar a engadir contido sobre unha base diaria, no canto de semanal.
Teodoro Cruces
Teodoro Cruces Prieto, nado en Vigo e finado o 18 de outubro de 1962, foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Xa xogaba no Real Vigo Sporting Club antes da fusión deste co Real Club Fortuna de Vigo para dar lugar ao Celta de Vigo en agosto de 1923, pasando a formar parte do cadro de xogadores deste, dirixido polo técnico inglés Francis Cuggy.
A gran competencia que existía no equipo vigués, con máis de sesenta xogadores en nómina, fixo que Cruces non disputara máis que algún encontro amigábel. Porén aínda disputaría un último encontro antes de retirarse, foi o 24 de agosto de 1931 nun partido benéfico na honra de Juanito Clemente, que se atopaba enfermo. Os equipos eran os desaparecidos Sporting e Fortuna, alineando a xogadores xa veteranos dos anos anteriores á fusión, o resultado sería de 4-3 a favor do Fortuna.
Pléiades (homónimos)
O nome Pléiades pode referisrse ás:
Clotario I
Clotario I foi o fillo máis novo de Clodoveo e Clotilde. Foi rei de Neustria (511-561), de Orleáns (532-561), de Borgoña, compartido co seu irmán Khildeberto (534-558), de Austrasia (555-561) e de París e de Borgoña (558-561).
Traxectoria
No repartimento do Regnum Francorum, á morte do seu pai (511), Clotario obtén a Neustria. Casa con Ingonda no 517.
Á morte do seu irmán Clodomiro (524), Clotario casou coa súa viúva, Gondioque; pero aínda así non obtén o territorio do seu irmán defunto: a lei sálica impón a partición do reino entre os fillos de Clodomiro. Para evitalo, Clotario alíase con Khildeberto para organizar o asasinato dos seus novos herdeiros (532). Dos tres irmáns, dous foron asasinados, e o último (Clodoaldo) renunciará á súa parte e escollerá a vida monástica. Así, Clotario e Khildeberto, puidéronse repartir libremente o territorio do seu irmán.
No ano 531, casa con Radegunda. Pero ela preferirá retirarse a un convento, no canto de convivir ao seu lado, fundando en Poitiers a abadía da Santa Cruz, a primeira abadía feminina de Europa. Foi canonizada como Santa Radegunda. Volveu casar no 532 con Ingonda e logo coa súa irmá Arnegonda.
A morte de Teobaldo (neto de Teodorico, o seu irmán defunto) no 555, e a de Khildeberto (sen descendencia) no 558, permitirán a Clotario reunificar o Regnum Francorum do seu pai.
Aínda volveu casar con Chunsina, e logo con Vulderade (555) viúva de Teodebaldo, rei de Austrasia.
O seu reinado estivo marcado por numerosas campañas militares, a saber:
Ao final do seu reinado tivo problemas co seu fillo Cramne, que se revelou contra el en numerosas ocasións. Seguiu a Cramne ata Inglaterra, onde se refuxiara, e Clotario encerrouno a el e á súa muller e fillos nunha granxa e prendeulle lume. Perseguido polo remordemento, foi a Tours a implorar perdón sobre a tumba de San Martiño. Morreu pouco despois.
Corneda, Taboexa, As Neves
Corneda é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 4 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Kwame Nkrumah
Kwame Nkrumah, nado o 21 de setembro de 1909 en Costa de Ouro, hoxe Ghana e finado o 27 de abril de 1972 en Bucarest, Romanía, como era coñecido Francis Nwia-Kofi Ngoloma, foi un líder ghanés anticolonial, antineocolonial e anti-imperialista de África. Nkrumah foi o fundador e mailo primeiro presidente da moderna Ghana, sendo considerado como un dos políticos panafricanistas máis influentes do século XX.
Primeiros anos
Nkrumah naceu en Nkroful, no territorio africano entón coñecido como Costa de Ouro, hoxe Ghana, nunha familia de relixión cristiá relativamente humilde. Acudiu á escola elemental na localidade de Half Assini, diplomándose logo en Accra no Government Training College (que cambiou o nome naquel mesmo ano para Achimota School). No 1935 deixou Ghana para ir aos Estados Unidos de América. Aí traballou e seguiu estudos nunha variedade de materias (Ensinanza, Economía, Socioloxía e Teoloxía) na Universidade Lincoln e na Universidade de Pensilvania. En 1945 marchou ao Reino Unido, e estudou ciencias políticas na London School of Economics.
Nkrumah viviu a experiencia da discriminación racial, quedando ao tempo impresionado polo pensamento dalgúns activistas afroamericanos, como Marcus Garvey e Web Du Bois. Dos Estados Unidos trasladouse a Gran Bretaña con intención de continuar os seus estudos. Nkrumah xogaría un papel de primeiro plano na WASU (West African Students’ Union: Unión de Estudantes da África Occidental), colaborando como secretario na organización do V Congreso Panafricano, en Manchester, organismo instituído por W.E.B. Du Bois.
Regreso a Ghana
Toda esa actividade chamou a atención de Arko Adjei, dirixente do United Gold Coast Convention (Convención Unida da Costa de Ouro) (UGCC), o primeiro partido político de Ghana. En 1947 Nkrumah tornou a Ghana para participar na loita polo dereito do seu pobo á autodeterminación, mais entre el e outros membros da UGCC as relación voltáronse de súpeto tensas.
Nkrumah comezou a súa axitación polo país adiante. De comunidade en comunidade proclamou que a Costa de Ouro precisaba o "autogoberno", ao tempo que edificaba unha ampla base de poder. Os agricultores do cocos uníronselle porque estaban en desacordo coa política británica. Solicitou que as mulleres tomasen parte no proceso político nunha época na que o sufraxio feminino era aínda recente nas democracias occidentais. Os sindicatos tamén se xuntaron ao seu movemento. Cara 1949, organizara todos eses grupos nun novo partido denominado The Convention People’s Party (Partido da Convención Popular) (CCP). Nkrumah, ademais de poder contar co seu propio carisma persoal, buscou rodearse de persoas con habilidade propagandística que soubesen aproveitar todos os medios ao seu alcance, especialmente xornalísticos. Fundáronse novos xornais como Accra Evening News e Cape Coast Daily Mail que, a diferenza das anteriores publicacións políticas do país, eran redactadas de xeito simple e comprensíbel. O goberno colonial británico probou a censurar e reprimir os xornais, mais desta vez só conseguiu inflamar o ánimo da poboación.
A Independencia de Ghana
O 1 de xaneiro de 1951 foi promulgada a nova constitución de Ghana, que o CPP criticou ora porque negaba o pleno autogoberno, ora porque máis unha vez favorecía a representación a través das elites tradicionais. En febreiro de 1951, como o partido decidira participar nas eleccións, o novo gobernador británico Sir Charles Alden permitiu que Nkrumah, aínda no cárcere, competise por un escano na Asemblea. O éxito nas votacións foi un triunfo para Nkrumah. Ante esta esmagadora vitoria Alden decidiu liberar a Nkrumah xunto outros membros do CPP que estaban tamén detidos, e nomealo xefe do goberno e, un ano despois, primeiro ministro. Unha das primeiras medidas de Nkrumah foi modificar a constitución, que transformou a Asemblea Lexislativa nunha cámara integramente elixíbel por sufraxio universal. No ano 1954 as novas eleccións outorgáronlle de novo unha nidia vitoria ao CPP.
Así Nkrumah accedeu a guiar o seu país -que rebautizou Ghana, en lugar do nome de Costa de Ouro, que tiña na época colonial- cara a independencia, obtida o 6 de marzo de 1957.
Ata o 1960 un representante da Coroa británica ostentaba aínda o título de xefe de estado honorífico. No mesmo 1960 Ghana foi proclamada república e Nkrumah foi elixido presidente fronte de J.B. Danqua, candidato da oposición.
Presidente de Ghana
Un dos primeiros obxectivos do goberno Nkrumah foi promover o desenvolvemento do país, de modo que os seus recursos poidesen ser usados para mellorar o benestar da poboación, e non só para producir bens exportábeis cara os países desenvolvidos. Desde un punto de vista ideolóxico Nkrumah era un defensor do socialismo africano. Foi así creado un sistema económico que combinaba a libre iniciativa privada cun forte papel do Estado na economía. Na primeira época a política de Nkrumah obtivo discretos éxitos, especialmente nos campos do ensino e da construción de infraestruturas (o grande encoro de Akosombo), mais os programas de desenvolvemento impuxeron tamén un forte peso nas finanzas do país que, unido as esperanzas que as excesivas ambicións do presidente xeraran, e máis o difusión da corrupción, revelouse un punto insostíbel. Amargado polas dificultades que Ghana atopaba no seu intento de se emancipar tanto social como economicamente, Nkrumah virou moi apaixonado na denuncia do neocolonialismo. Para vencer estas forzas Nkrumah tiña en mente unha solución, xa pensada nos tempos da súa militancia no movemento panafricano: a unión de África enteira nunha federación.
As ambicións revolucionarias de Nkrumah levábano a considerarse investido dunha misión que transcendía os confíns de Ghana para se estender por toda África. Nkrumah vía na federación de África o único xeito de que o continente se emancipase realmente e obtivese un espazo na época da guerra fría. Coherentemente, estaba a prol dunha política de “neutralismo activo”.