cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Período Muromachi
Tamén durante a era Muromachi iníciase unha engalaxe económica baseada na agricultura e no comercio, favorecido polo sistema feudal; en cuanto ó comercio exterior, reforzouse o intercambio coa China da dinastía Ming durante a primeira metade do período. Coa chegada dos europeos ou Nanban (南蛮) ao Xapón, expandiuse o intercambio cos portugueses, holandeses, ingleses e españois. Dito fenómeno manteríase constante a finais da era Muromachi, crecendo durante a era Azuchi-Momoyama e decaendo a comezos da era Edo. No aspecto cultural, a sociedade evoluciona en base ó budismo zen, apoiado polo shogunato, e desenvolve diversas expresións culturais que se mantiveron ata a actualidade tales como a cerimonia xaponesa do té, o ikebana, o nō, entre outros que se popularizaron durante este período.
Coroa checa
A koruna checa ou coroa checa (signo monetario : Kč; código: CZK ) é a moeda da República Checa dende 8 de febreiro de 1993 cando, xunto coa súa homóloga eslovaca, substituíu á coroa checoslovaca cunha taxa de cambio equivalente (1:1).
O nome oficial en checo é koruna česká (plural koruny české, aínda que a forma do xenitivo plural do ablaut indoeuropeo -korun českých- é usada en billetes e moedas cun valor facial de 5 Kč ou superior). O código ISO 4217 é CZK e o abreviatura da moeda é Kč, que é colocada despois do valor numérico (por exemplo, "50 Kč"). Unha coroa é igual a 100 haléřů (abreviado como "h", singular: haléř, plural nominativo: haléře, plural xenitivo: haléřů - usado con números maiores ou iguais a 5 - por exemplo,3 haléře, 8 haléřů).
Historia
A koruna checa substituíu a coroa checoslovaca, cando se introduciu en 1993, trala disolución de Checoslovaquia. A primeira emisión estaba composta por billetes checoslovacos reselados de 20, 50, 100, 500, e 1.000 coroas, pero un pouco máis tarde e no mesmo ano, sería introducida unha serie ordinaria.
Adopción do euro
A República Checa tiña previsto adopta-lo euro no 2010, pero o seu goberno suspendeu ese plan indefinidamente no ano 2005. Aínda que o país está economicamente ben situado para adopta-lo euro, hai unha considerable oposición a este movemento na República Checa. Segundo unha enquisa realizada en abril do 2014, só 16% da poboación checa estaba a favor de substitui-la coroa polo euro.
Moedas
En 1993 foron introducidas as novas moedas con valores faciais de 10, 20 e 50 haléřů, 1, 2, 5, 10, 20 e 50 korun. As moedas de 10 e 20 haléřů foron retiradas da circulación a partir do 31 de outubro de 2003, e as moedas de 50 haléřů foron retiradas da circulación a partir do 31 de agosto de 2008, debido á diminución do poder adquisitivo e de circulación destas moedas.
no 2000, as moedas 10 e 20 korun foron acuñadas con diferentes anversos para conmemora-lo milenio. En 1993 e 1994 as moedas foron acuñadas en Winnipeg e en Hamburg, o resto das emisións xa serían feitas na República Checa. Tódalas moedas postas en circulación foron deseñadas por Ladislav Kozák (1934-2007).
Dende 1997, tamén son emitidas anualmente carteiras para coleccionistas con moedas en calidade proof. Tamén é moi común a emisión de moedas conmemorativas - incluíndo moedas de prata e ouro - para fins numismáticos.
Billetes
Os primeiros billetes checos emitidos o 8 de febreiro de 1993 eran en realidade billetes checoslovacos reselados con selos adhesivos. Só os billetes de 100, 500 e 1.000 korun foron reselados, os valores faciais máis baixos circularon inalterados durante este período de transición. Cada selo levaba o número romano e árabe do valor facial do billete (C e 100, D e 500, M e 1.000). Nas emisións posteriores do billete de 1.000 korun substituíuse o selo adhesivo polo dunha imaxe impresa do mesmo.
A serie deseñada e introducida en 1993 cos valores faciais de 20, 50, 100, 200, 500, 1.000 e 5.000 korun aínda son de curso legal - coa excepción dos billetes de 20, 50 e as primeiras versións dos billetes de 1.000 e 5.000 korun, xa que os elementos de seguridade dos billetes de 1.000 e 5.000 korun foron actualizados e mellorados nas emisións posteriores (O billete de 2.000 korun, que se introduciu en 1996, aínda é válido en tódalas súas versións, con e sen as novas características de seguridade). Estes billetes levan impresas personalidades checas de renome no anverso e composicións abstractas no reverso. Os elementos de protección modernos pódense atopar en tódolos billetes.
Billetes checos orixinais
Pódese atopa-lo escudo de armas da R. Checa en tódolos reversos de tódolos valores faciais.
Taxas de troco
No 2008, a moeda acadou o seu punto máis alto nas taxas de troco.
NEMO (museo)
miniatura|250px|Edificio do NEMO, deseñado por [[Renzo Piano.]] O Museo de Ciencia NEMO (do latín Ninguén) é un centro de ciencia en Ámsterdam, nos Países Baixos. Atópase no barrio de Oosterdokseiland, na zona de Amsterdam-Centrum, entre o Oosterdokseiland e o Kattenburg. O museo ten a súa orixe en 1923, e ten a súa sede na construción creada por Renzo Piano dende o ano 1997. Contén cinco andares de exhibicións científicas e é o meirande centro científico dos Países Baixos. Atrae por volta de 670 000 visitantes cada ano, o que o converte no oitavo museo máis visitado do país.
Andrés Pazos
Andrés Pazos, nado o 16 de xullo de 1945 en Santiago de Compostela e finado o 13 de xaneiro de 2010 en ibídem, foi un actor galego que viviu no Uruguai dende a súa mocidade.
Traxectoria
Instalouse no Uruguai na súa mocidade, e pasou alí a maior parte da súa vida, graduouse na escola de teatro de El Galpón, tradicional compañía teatral de Montevideo. Tamén colaborou na fundación de La Gaviota, colectivo teatral onde se desempeñou entre 1973 e 1985. Con El Galpón estivo exiliado en México durante a ditadura militar que gobernou Uruguai, actuando en varias producións da compañía como "Rasga Corazón" (1989), do brasileiro Oduvaldo Viana Filho. Na década de 1990, Andrés Pazos volveu a Galicia, onde integrou o Centro Dramático Galego (CDG), da cidade de Santiago de Compostela, onde actuou e dirixiu varias producións. Nos últimos anos da súa vida, moveuse entre España, Uruguai e Arxentina, traballando en teatro e cine. Chegou a ser moi coñecido polo seu papel de Jacobo na multipremiada Whisky, dos directores Pablo Stoll e Juan Pablo Rebella (2004). Tamén traballou en ¿Quién dice que es fácil? (2007), de Juan Taratuto. Morreu en Santiago de Compostela aos 65 anos de idade a consecuencia dun cancro.
Asdrúbal Barca
Asdrúbal Barca, fillo de Amílcar Barca e irmán de Aníbal. Foi levado polo seu pai a Hispania no 237 a.C. e converteuse no xefe do exército cartaxinés en Hispania no 218 a.C. Cando Aníbal invadiu Italia, Asdrúbal permaneceu ó fronte da Península Ibérica, combatendo entre os anos 218 a.C. e 208 a.C. contra o exército de Publio Cornelio Escipión. Neste ano marchou a Italia para relevar a Aníbal, pero foi interceptado polo exército romano no Metauro sendo derrotado e morto no 207 a.C.
Gran Premio de Italia de 1959
O Gran Premio de Italia de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 13 de setembro de 1959 no circuíto de Monza. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 30º Gran Premio de Italia e o 24, que se celebrou en Monza. A carreira levouse a cabo sobre 72 voltas ao circuíto de cinco quilómetros cunha distancia total de carreira de 414 quilómetros.
Informe da carreira
A carreira foi gañada polo piloto británico Stirling Moss pilotando un Cooper T51 para o equipo privado Rob Walker Racing Team. Moss gañou por 46 segundos sobre o piloto americano Phil Hill que pilotaba un Ferrari Dino 246 da Scuderia Ferrari. O líder do campionato o australiano Jack Brabham terminou terceiro nun Cooper de fábrica modelo T51, ampliando a súa vantaxe nos puntos, pero non o suficiente como para evitar un enfrontamento polo campionato con Moss e o piloto de Ferrari Tony Brooks na última carreira da tempada, o GP dos Estados Unidos.
A vitoria de Moss pechou a brecha no campionato a só 5 puntos e medio por detrás de Jack Brabham e Brooks a oito puntos detrás de Brabham. Os esforzos combinados de Brabham, Moss, Maurice Trintignant, Bruce McLaren e Masten Gregory conseguiron o campionato de construtores para Cooper Car Company.
Estadio Central de Ekaterimburgo
O Estadio Central de Ekaterimburgo (en ruso: Центра́льный стадио́н), tamén denominado Ekaterimburgo Arena, é un estadio de fútbol ruso da cidade de Ekaterimburgo. Aquí disputa os seus partidos como local o FC Ural Ekaterimburgo que milita na Liga Premier de Rusia. A instalación foi inaugurada no ano 1957 para albergar multitude de eventos deportivos e de entretemento. En 2006 e 2014 sufriu dúas fortes renovacións. Actualmente conta cunha capacidade de 23.000 espectadores. Durante a celebración da Copa Mundial de Fútbol 2018 acadou unha capacidade de 35.000 espectadores grazas á colocación de 12.000 bancadas provisionais.
Foi unha das 12 sedes do Copa Mundial da FIFA 2018, das cales foi o estadio situado máis ao leste de todos. Ademais, foi a única sede localizada na zona asiática de Rusia.
Historia
O Estadio Central foi construído en 1957. Nesa zona da cidade xa existiran outras instalacións deportivas dende o ano 1900 como: o Velódromo, o Estadio Rexional... Neses primeiros anos trala súa construción converteuse nun dos escenarios de patinaxe de velocidade sobre xeo máis importantes de todo mundo. Acolleu os Campionatos do Mundo desa especialidade en 1959, así como numerosos campionatos da Unión Soviética (1958, 1962, 1964 e 1966). Nesas competicións chegaron a baterse récord mundiais. O estadio tamén chegou a albergar en varias ocasións a Espartaquiada e moitas outras competicións rusas e internacionais. miniatura|esquerda|250px|Reconstrución en xaneiro de 2017.
Xa no século XXI, a construción sufriu dúas remodelacións. Entre setembro de 2006 e 2011 deuse a primeira delas. Tras coñecerse que fora elixido sede para o Mundial de Fútbol Rusia 2018, en 2015 iniciouse unha importante reconstrución e modernización do estadio. As esixencias da FIFA sobre a capacidade mínima de 35.000 espectadores para que unha instalación poida albergar partidos dun Mundial, fixo necesaria a colocación de bancadas temporais no estadio durante o evento. Estas levantaronse nas tribunas leste e oeste, que sumaron un 30% do número de bancadas coas que contaba o estadio. Ademais, con esta reconstrución dotouse de altos niveis de servizos e seguridade ao edificio.
O interior da instalación reúne un campo de fútbol de herba natural de 105x68 e unha pista de atletismo arredor con oito rúas, áreas para salto de lonxitude, triplo salto e zona para lanzamento de peso. Tanto a pista como o campo foron axustados ás normativas de FIFA, UEFA e Federación Rusa de Atletismo, así como para a celebración de eventos culturais e concertos.
Aeroporto de Trieste-Friuli Venezia Giulia
O aeroporto de Trieste-Friuli Venezia Giulia, anteriormente aeroporto de Trieste-Ronchi dei Legionari, é un aeroporto internacional situado a 0,56 quilómetros ao oeste de Ronchi dei Legionari, na provincia de Gorizia, preto de Trieste.
Pantalla LED
miniatura|Pantalla LED. Unha pantalla LED é un tipo de pantalla LCD, aínda que se diferencia desta en que, no caso da pantalla LED, a iluminación recibida da parte traseira obtense a través de dispositivos LED, en troques das lámpadas fluorescentes das pantallas LCD.
A tecnoloxía deste tipo de pantallas baséase na utilización dunha substancia líquida atrapada entre dúas placas de vidro, de xeito que, cando se aplica unha corrente eléctrica a determinada zona, esta vólvese opaca e contrasta coa iluminación traseira.
Funcionamento
As siglas LED (light emiting diode) significan díodo emisor de luz, estes LEDs distribúense en paneis ou módulos compostos de varios LEDs RGB (do inglés red, green, blue, as tres cores primarias, vermello, verde e azul)dispostos en forma de matriz para conformar o píxel có que se poden formar diferentes tipos de imaxes, desde simple caracteres, textos e incluso vídeos.
Thibaut Pinot
Thibaut Pinot, nado en Lure o 29 de maio de 1990, é un ciclista de estrada francés.
Pantalla LED
Funcionamento
Os datos da imaxe envíanse desde un ordenador a través do porto de vídeo ós circuítos da pantalla LED que albergan un microprocesador que determina á posición exacta de cada píxel. Unha pantalla LED conta con dúas placas de vidro, unha delas iluminada desde atrás pólos dispositivos LED, isto proporciona o brillo á pantalla.
Thibaut Pinot
Traxectoria
Pasou a profesionais no ano 2010 e na actualidade milita no Groupama-FDJ. Especialmente forte na montaña é un ciclista especializado en carreiras de tres semanas, foi terceiro no Tour de Francia 2014, e gañador de etapa nas tres grandes voltas: Giro de Italia, Tour de Francia e Vuelta a España.
Pantalla LED
Funcionamento
Cando se determina a que píxel se lle quere dar cor excítase unha das tres substancias que contén cada cédula facendo que adopten unha das tres cores básicas. A corrente que chega a cada píxel determina a saturación para cada cor, facéndose así posible reproducir unha gama de máis de 16 millóns de cores. Este proceso repítese cada vez que cambian as imaxes na pantalla.
Sistema
Dentro da tecnoloxía LED podemos atopar dous sistemas:
Conexións
Normalmente as pantallas LED contan cun conector de tres patas para a alimentación, conectores VGA de 15 pines, DVI, RCA e HDMI para a transmisión de datos e os básicos Jack 3.5 e RCA para o son.
Ligazóns externas
http://www.youtube.com/watch?v=k0n59SBw2TU
Cneo Cornelio Escipión
Cneo Cornelio Escipión, finado en -214, foi irmán de Publio Cornelio Escipión e tío de Publio Cornelio Escipión o Africano. Foi alcumado Calvo.
Traxectoria
Despois de ser cónsul romano no 218 a.C. loitou con Aníbal en Italia. Obtivo varias vitorias en Hispania. No 217 a.C. gañou nunha batalla decisiva contra a frota cartaxinesa na desembocadura do Ebro. Derrotou no -215 a Asdrúbal xunto ó seu irmán impedindo así a chegada de reforzos para Aníbal. Foron derrotados e asasinados no ano seguinte durante un ataque masivo cartaxinés cerca de Cartago Nova.
PokéPark Wii: Pikachu's Adventure
PokéPark Wii: Pikachu's Adventure (ポケパークWii ～ピカチュウの大冒険～) é un videoxogo spin-off da serie de xogos de Pokémon para a consola Wii, desenvolvido por Creatures Inc., publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo. Lanzouse no Xapón o 5 de decembro de 2009, en Europa o 9 de xullo de 2010, en Australia o 23 de setembro de 2010 e en América do Norte o 1 de novembro de 2010.
Estreouse de novo no servizo eShop de Wii U en Europa e Australia o 16 de xullo de 2015.
Primeira Liga 2008/09
A tempada 2008–09 da Primeira Liga (por motivos de patrocinio Liga Sagres) foi a 75ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. Empezou o 22 de agosto de 2008 e rematou o 24 de maio de 2009. O defensor do título era o Porto, que a súa vez foi o campión desta edición, por 24ª vez na súa historia.
Canle Achterom (Delft)
Historia
No século XIII, a canle, que comezaba na Brabantse Turfmarkt, marcaba o límite oriental da cidade.
Aínda cara a 1350, malia que as vivendas de Achteron pertencían a Delft, as terras adxacentes eran reclamadas pola abadía de Rijnsburg.
En 1355 tivo lugar unha forte controversia acerca da titularidade da zona e, finalmente, a xurisdición de Delft non foi a que prevaleceu. Entre outras consecuencias, esta área converteuse en refuxio dos delincuentes expulsados da cidade.
Edificios de interese
miniatura|Porta do edificio histórico do número 47-53, coa data de construción inscrita ([[rijksmonument)]] A listaxe de monumentos nacionais dos Países Baixos (Rijksmonument) inclúe catro edificios ao pé desta canle, nos números 2, 6, 45 e 47.
Carlos José Blanco Smith
Carlos José Blanco Smith nado en Australia o 18 de febreiro de 1985, é un xogador galego de rugby, máis coñecido como Carlos Blanco. Xogou no Vigo Rugby Club na posición de centro entre 2010 e 2013, e foi internacional coa Selección de rugby de España.
Carreira deportiva
No 2005 quedou subcampión do mundo coa Selección de rugby de Australia no mundial xuvenil disputado en Suráfrica, caendo na final fronte á Selección de rugby de Nova Zelandia xuvenil na que xogaba o seu actual compañeiro no Vigo Rugby Club, Riki Tukaki.
No ano 2010 rematou os seus estudos e deixou a súa Australia natal, chegando a Galicia, terra do seu pai, coa intención de ensinar Lingua inglesa ou xogar ó rugby, asinando ó final co Vigo Rugby Club. Aínda en 2010, a pesar de xogar nun equipo de División de Honra B, Carlos Blanco foi chamado para xogar coa selección española de rugby a 7 nun torneo de Sri Lanka. Dende entón é un xogador fixo na selección española. Poucos meses despois, tamén foi chamado para xogar coa selección de rugby absoluta, coa que debutou o 19 de marzo de 2011.
Na tempada 2012/13 Carlos Blanco disputou as Series Mundiais de Sevens e apenas xogou co Vigo Rugby Club. Ó remate desa tempada deixou tanto a selección como o club para regresar a Australia.
Pobo congo
Os congo (en lingua congo: Esikongo (singular: Mwisikngo, tamén Bakongo (singular: Mukongo) ) son un pobo bantú e un grupo étnico definido principalmente pola fala da lingua congo. Viviron tradicionalmente na costa do Atlántico de África central, nunha rexión que no século XV estaba centralizada e organizada no Reino do Congo, pero que hoxe está dividido en tres países. As maiores concentracións de congo están ó sur de Pointe-Noire na República do Congo, o oeste de Pool Malebo e o río Kwango, na República Democrática do Congo, e o norte de Luanda. Son o meirande grupo étnico da República Democrática do Congo, e un dos meirandes nos outros dous países nos que viven. En 1975, a poboación congo era dunhas 10 220 000 de persoas.
Marcelino Martínez Castro
Marcelino Martínez Castro, nado en Vilalba en 1877, foi un político republicano galego.
Traxectoria
Estivo emigrado en Cuba. Foi concelleiro en Vilalba durante a primeira etapa da ditadura de Primo de Rivera e foi presidente do Centro de Artesanos (1926). Durante a Segunda República foi Presidente da Organización Republicana Agraria de Villalba, integrada na ORGA. Logo do triunfo do Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro gobernativo e elixido alcalde de Vilalba o 4 de marzo. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou no cárcere de Lugo o 3 de agosto, foi xulgado en Lugo por traizón, permanecendo en prisión ata o 9 de abril de 1937.
Tomislav Dujmović
Tomislav Dujmović, nado o 26 de febreiro de 1981 en Zagreb, é un futbolista croata que xoga na demarcación de mediocentro defensivo. É internacional coa selección de Croacia.
Club
Tras pasar por varios equipos croatas e rusos, Dujmović foise cedido ao Real Zaragoza polo FC Dinamo Moscova o 17 de xaneiro de 2012. Fixo o seu debut co Zaragoza o 22 de xaneiro contra o Levante UD.
Selección
Dujmović foi chamado por primeira vez coa selección de Croacia o 14 de novembro de 2009 para xogar un amigable contra Liechtenstein. Fixo o seu debut no mesmo partido, xogando 20 minutos na segunda parte. Foi convocado polo adestrador Slaven Bilić para disputar a Eurocopa de Polonia/Ucraína de 2012.
Club Deportivo Numancia de Soria
O Club Deportivo Numancia de Soria, S.A.D. é un club de fútbol español, da cidade de Soria. Foi fundado en 1945 e compite na Segunda División B.
A volta a Primeira División
A tempada 2007/08, tras dominar a Liga Adelante con autoridade, ascende matematicamente a primeira división a falta de catro xornadas para o final do campionato tras empatar en casa fronte ao Deportivo Alavés, logrando así o seu terceiro ascenso a Primeira división. O equipo soriano proclamouse campión de liga a falta de 2 xornadas para o final tras empatar en Los Pajaritos fronte ao Club Deportivo Castellón.
Na tempada 2008/09, tras unha irregular tempada, descende matematicamente a Segunda, fronte ó Getafe (1-0) a falta dunha xornada para o remate.
Estadio
O Numancia xoga os seus partidos como local no Nuevo Estadio Los Pajaritos, antigo estadio de "Los Pajaritos", fundado en 1999 e inaugurado polo Real Zaragoza nun encontro amigable, que se saldou con vitoria para os aragoneses por 1 gol a 3. Posúe unha capacidade para 9.500 persoas, todas elas sentadas. Dimensións 103x70. Recentemente no partido no que conseguiu o seu terceiro ascenso a capacidade foi aumentada a 10.200 localidades.
Päijänne Tavastia
Päijänne Tavastia (en finés Päijät-Häme e en sueco Päijänne Tavastlands) é unha das 19 rexións de Finlandia. Está situada ao sur do país, na provincia histórica de Tavastia e na actual provincia de Finlandia Meridional. A súa capital e cidade máis poboada é Lahti.
Päijänne Tavastia limita ao norte coa rexión de Finlandia Central, ao leste coas de Savonia do Sur e Kymenlaakso, ao sur con Uusimaa, e ao leste coas rexións de Tavastia Propia e Pirkanmaa. Esta rexión é a 8ª máis poboada do país e a 18ª máis extensa.
Concellos
A rexión de Päijänne Tavastia está formada por nove concellos, dos cales tres teñen estato de cidade:
Política
As eleccións parlamentarias de 2011 en Finlandia Central deron os seguintes resultados:
Palacio de Queluz
O Palacio Real de Queluz (en portugués: Palácio Real de Queluz), tamén coñecido como Palacio Nacional de Queluz é un palacio do século XVIII localizado na cidade de Queluz, no concello de Sintra, distrito de Lisboa. Un dos últimos grandes edificios en estilo rococó erguidos na Europa, o palacio foi construído como unha residencia de verán para Pedro de Bragança, que viría a ser máis tarde marido e rei consorte da súa sobriña, a raíña María I de Portugal.
Oude Kerk
miniatura|333x333px|Oude Kerk, Ámsterdam. Vista dende o Oudezijds Voorburgwal. A Oude Kerk ("Igrexa vella") é o edificio máis antigo de Ámsterdam e a súa igrexa parroquial máis antiga, consagrada en 1306 polo bispo de Utrecht con san Nicolao como o seu santo patrón. Logo da Reforma en 1578, transformouse nunha igrexa calvinista, o que continúa sendo até os nosos días. Atópase en De Wallen, na actualidade a principal zona vermella de Ámsterdam. A praza que rodea a igrexa é a Oudekerksplein.
Historia
No sitio onde se atopa emprazada a Oude Kerk antigamente atopábase unha igrexa de madeira. Foi substituída por unha capela de pedra e consagrada en 1306.
A igrexa sufriu unha serie de renovacións realizadas ó longo de 15 xeracións de cidadáns de Ámsterdam. Cincuenta anos despois da súa construción realízase a primeira reforma, as capelas laterais alónganse e estrutúranse arredor do coro nun semicírculo para soster a estrutura. A comezos do século XV agregáronse os transeptos norte e sur para xerar unha forma de cruz. Os traballos nestes cambios termináronse en 1460, aínda que é probable que as tarefas fosen interrompidas polos incendios que arrasaron a cidade en 1421 e 1452.
Antes do Alteratie, ou Reforma ocorrida en Ámsterdam en 1578, a Oude Kerk era unha igrexa católica. Logo da derrota dos españois a mans de Guillerme "O Taciturno" durante a Guerra dos Oitenta Anos, a igrexa foi tomada pola Igrexa reformada neerlandesa calvinista. Durante as diversas batallas que tiveron lugar durante o século XVI, en varias ocasións a igrexa foi obxecto de pillaxe e danos, primeiro durante o Beeldenstorm de 1566, cando unha turba destruíu a maioría das obras de arte e decoracións da igrexa, incluído unha peza no altar cun panel central obra de Jan van Scorel e paneis laterais a ambos os dous lados obras de Maarten van Heemskerck. O único que sobreviviu foron as pinturas do teito xa que eran inaccesibles.
Palacio de Queluz
Dende 1910 está declarado Monumento Nacional.
Oude Kerk
Historia
Ese mesmo ano, a Oude Kerk converteuse na sede do rexistro de casamentos. Tamén albergou os arquivos da cidade, os documentos máis importantes gardábanse nun arcón enchapado en placas de ferro e pintado co escudo de armas da cidade. O arcón almacenábase nunha capela de ferro.
Rembrandt foi un asiduo visitante da Oude Kerk e todos os seus fillos foron bautizados alí. É o único edificio de Ámsterdam que gardou as súas formas orixinais dende que Rembrandt o percorreu. No Santo Sepulcro existe unha pequena exhibición de Rembrandt, un altar dedicado á súa esposa “Saskia” van Uylenburgh que repousa alí dende 1782.
Auschwitz
Despois de que Alemaña provocase a segunda guerra mundial coa invasión de Polonia en setembro de 1939, as Schutzstaffel (SS) converteron Auschwitz I, un antigo cuartel do exército polaco, nun campo de prisioneiros de guerra para presos políticos polacos. Os primeiros ocupantes, criminais alemáns levados ó campo en maio de 1940 como funcionarios, estabeleceron a reputación do campo polo seu sadismo, malleiras, torturas e execución de prisioneiros polas razóns máis triviais. Os primeiros gaseamentos de prisioneiros soviéticos e polacos producíronse no bloque 11 de Auschwitz I en agosto de 1941. A construción de Auschwitz II comezou o mes seguinte, e dende 1942 até finais de 1944, trens cargados de xudeus traídos de todas partes da Europa ocupada pola Alemaña nazi, foron conducidos até as cámaras de gas. Dos 1,3 millóns de persoas enviadas a Auschwitz, 1,1 millóns morreron. O número de mortes inclúe 960 000 xudeus (865 000 dos cales foron gaseados ó chegar), 74 000 polacos non xudeus, 21 000 xitanos, 15 000 prisioneiros de guerra soviéticos, e 15 000 outros europeos. Aqueles que non morreron nas cámaras de gas fixérono de fame, esgotamento, doenzas, execucións individuais ou malleiras. Outros foron asasinados por mor de experimentos médicos.
Cando menos 802 prisioneiros tentaron escapar, 144 dos cales tiveron éxito, e o 7 de outubro de 1944, dúas unidades de Sonderkommando, compostas por prisioneiros que atendían as cámaras de gas, fixeron un levantamento sen éxito. Só 789 membros do persoal do campo (non máis do 15%) foron algunha vez xulgados; e moitos, incluíndo o comandante do campo Rudolf Höss, foron executados. O fracaso dos Aliados para actuar ante os primeiros informes de atrocidades no campo, bombardeando ora o campo, ora os seus ferrocarrís, segue a ser controvertido.
Conforme o Exército Vermello soviético se achegaba a Auschwitz en xaneiro de 1945, contra o remate da guerra, as SS enviaron á maioría da poboación dos campos cara ó oeste en marchas da morte con dirección o interior de Alemaña e Austria. As tropas soviéticas entraron no campo o 27 de xaneiro de 1945, un día conmemorado dende o ano 2005 como o Día Internacional de Conmemoración en Lembranza das Vítimas do Holocausto. As décadas seguintes despois da guerra, sobreviventes como Primo Levi, Viktor Frankl e Elie Wiesel escribiron memorias das súas experiencias, e o campo converteuse nun símbolo dominante do Holocausto. En 1947, Polonia fundou o Museo estatal Auschwitz-Birkenau no lugar de Auschwitz I e II, e en 1979 foi nomeado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Contexto histórico
Cando Alemaña invadiu Polonia en setembro de 1939, provocando a segunda guerra mundial, Hitler ordenou que os líderes e os servizos de intelixencia polacos fosen destruídos. O campo de Auschwitz foi estabelecido en abril de 1940, ó principio como un campo de corentena para prisioneiros políticos polacos. O 22 de xuño de 1941, nun intento de obter novos territorios, Hitler invadiu a Unión Soviética. O primeiro gaseamento en Auschwitz, dun grupo de prisioneiros de guerra soviéticos, tivo lugar por volta de agosto de 1941. No remate dese mesmo ano, durante o que moitos historiadores consideran como a primeira fase do Holocausto, entre 500 000 e 800 000 xudeus soviéticos foron asasinados en tiroteos masivos polos Einsatzgruppen alemáns, soldados ordinarios e colaboradores locais. Na conferencia de Wannsee que se celebrou en Berlín o 20 de xaneiro de 1942, Heydrich resumiu a Solución Final da cuestión xudía ós líderes nazis, e dende comezos de 1942, trens cargados con xudeus de todas partes da Europa ocupada foron levados polos alemáns a campos de exterminio en Polonia: Auschwitz, Bełżec, Chełmno, Majdanek, Sobibór e Treblinka. A maioría dos prisioneiros foron gaseados á súa chegada.
Auschwitz I
miniatura|dereita|240px|Auschwitz I, no ano 2013. (nas coordenadas 50.02761°N, 19.20309°W) miniatura|dereita|240px|Auschwitz I, no ano 2009; o centro de recepción de prisioneiros de Auschwitz I convertéuse no centro de recepción de visitantes do [[museo estatal Auschwitz-Birkenau.]] miniatura|dereita|240px|Antigo centro de recepción de prisioneiros; o edificio no extremo esquerdo coa ringleira de chemineas era a cociña do campo. miniatura|dereita|240px|Imaxe aérea do campo I, o 4 de abril de 1944.
Crecemento
Auschwitz I foi un antigo campo para traballadores transitorios durante a primeira guerra mundial, e posteriormente uns cuarteis do exército polaco. Baixo o réximo nazi foi convertido no campo principal (Stammlager) e na sede administrativa do complexo. O lugar, a 50 quilómetros ó suroeste de Cracovia, foi suxerido por vez primeira en febreiro de 1940 como un campo de corentena para prisioneiros polacos polo SS-Oberführer Arpad Wigand, o inspector da Sicherheitspolizei (policía de seguridade) e o deputado das SS-Obergruppenführer Erich von dem Bach-Zelewski, o alto mando das SS líder da policía de Silesia. Richard Glücks, xefe de Inspección dos campos de concentración, enviou ó antigo comandante do campo de concentración de Sachsenhausen, Walter Eisfeld, para que o inspeccionase. Cuns 1 000 m de longo e 400 m de ancho, Auschwitz constaba nese momento de 22 bloques de edificios, oito deles de dous andares; un segundo andar foi engadido ós demais en 1943 e foron construídos oito novos bloques.
O Reichsführer-SS Heinrich Himmler, líder das Schutzstaffel (SS), aprobou o lugar en abril de 1940 por recomendación do SS-Obersturmbannführer Rudolf Höss, de Inspección dos campos. Höss supervisou o desenvolvemento do campo e exerceu como o seu primeiro comandante. Os primeiros 30 prisioneiros chegaron o 20 de maio de 1940 dende o campo de Sachsenhausen en Oranienburg, Alemaña. Eran "criminais de carreira" alemáns (Berufsverbrecher), que foron coñecidos como "verdes" (grünen) polos triángulos verdes que tiñan que levar na súa roupa de prisión. Traídos ó campo como funcionarios, este grupo foi o principal encargado de estabelecer o sadismo dende os primeiros momentos do campo, cuxa violencia estaba dirixida especialmente ós reclusos polacos, até que os presos políticos tamén asumiron as súas funcións no campo. Bruno Brodniewitsch, o primeiro prisioneiro (que tiña o número de serie "1"), converteuse en Lagerältester (responsable do campo); os outros recibiron postos como kapos e supervisores de bloques.
Primeiro transporte masivo
O primeiro transporte masivo, que estaba composto de 728 prisioneiros políticos polacos, incluíndo sacerdotes católicos e xudeus, chegou o 14 de xuño de 1940 dende Tarnów, Polonia. Recibiron os números de serie dende o 31 até o 758. Nunha carta do 12 de xullo de 1940, Höss cóntalle a Glücks que a poboación local era "fanaticamente polaca, preparada para emprender calquera tipo de operación contra os odiados homes das SS". A finais de 1940, as SS confiscaron as terras arredor do campo para crear unha "zona de interese" (Interessengebiet) de 40 quilómetros cadrados patrullada polas SS, a Gestapo e a policía local. En marzo de 1941, outras 10 900 persoas foron encarceradas no campo, a maioría delas eran polacos.
O primeiro encontro dos reclusos con Auschwitz, no caso de seren rexistrados e non enviados directamente á cámara de gas, era no centro de recepción de prisioneiros preto da porta co sinal Arbeit macht frei, onde eran tatuados, afeitados, desinfectados e se lles daba un uniforme a raias de prisioneiros. Construído entre 1942 e 1944, o centro contiña uns baños, unha lavandería e 19 cámaras de gas para limpar a roupa. O centro de recepción de prisioneiros de Auschwitz I converteuse no centro de recepción de visitantes do museo estatal Auschwitz-Birkenau.
Crematorio I, primeiros gaseamentos
O primeiro gaseamento experimental tivo lugar en agosto de 1941, cando o Lagerführer Karl Fritzsch, por orde de Rudolf Höss, asasinou un grupo de prisioneiros de guerra soviéticos introducindo Zyklon B na súa cela do soto do bloque 11 de Auschwitz I. Un segundo grupo de 600 prisioneiros de guerra soviéticos e arredor de 250 prisioneiros polacos enfermos foron gaseados o 3–5 de setembro. A morgue converteuse máis tarde nunha cámara de gas capaz de albergar cando menos a 700–800 persoas. O Zyklon B era introducido na habitación a través das fendas do teito.
Primeiro transporte masivo de xudeus
Os historiadores non están de acordo sobre a data na que os transportes de soamente xudeus comezaron a chegar a Auschwitz. Na Conferencia de Wannsee celebrada en Berlín o 20 de xaneiro de 1942, o liderado nazi bosquexou, nunha linguaxe eufemística, os seus plans para a Solución final. De acordo con Franciszek Piper, o comandante de Auschwitz Rudolf Höss ofreceu versións inconsistentes despois da guerra, suxerindo que o exterminio comezou en decembro de 1941, en xaneiro de 1942, ou antes do estabelecemento do campo de mulleres en marzo de 1942. En Kommandant in Auschwitz, escribiu: "Na primavera de 1942 os primeiros transportes de xudeus, todos destinados ó exterminio, chegaron dende a Alta Silesia." O 15 de febreiro de 1942, de acordo con Danuta Czech, un transporte de xudeus de Beuthen, Alta Silesia (Bytom, Polonia), chegou a Auschwitz I e foi enviado directamente á cámara de gas. En 1998, unha testemuña dixo que o tren contiña "as mulleres de Beuthen". Saul Friedländer escribiu que os xudeus de Beuthen procedían dos campos de traballo da Organización Schmelt e que foran considerados como non aptos para traballar. De acordo con Christopher Browning, os transportes de xudeus non aptos para o traballo foron conducidos á cámara de gas en Auschwitz dende o outono de 1941. A evidencia disto e o transporte de febreiro de 1942 foi discutida en 2015 por Nikolaus Wachsmann.
O 20 de marzo de 1942, de acordo con Danuta Czech, un transporte con xudeus polacos procedente de Silesia e Zagłębie Dąbrowskie foi conducido directamente dende a estación até a cámara de gas de Auschwitz II, que acababa de entrar en funcionamento. O 26 e 28 de marzo, dous transportes con xudías eslovacas foron rexistrados como prisioneiras no campo de mulleres de Auschwitz II, onde foron mantidas para o traballo escravo; estes foron os primeiros transportes organizados polo departamento de Adolf Eichmann na Oficina Central de Seguridade do Reich (RSHA). O 30 de marzo, o primeiro transporte da RHSA chegou dende Francia. A "selección", segundo a cal os novos prisioneiros eran escollidos para o traballo ou para as cámaras de gas, comezou en abril de 1942 e foi realizada de maneira regular dende o mes de xullo. Piper escribe que isto reflectía a crecente necesidade de man de obra de Alemaña. Os seleccionados como non aptos para traballar foron gaseados sen ser rexistrados como prisioneiros.
Tamén hai desacordo sobre o número de persoas que foron gaseadas en Auschwitz I. Perry Broad, un SS-Unterscharführer, escribiu que "un transporte e outro desaparecían no crematorio de Auschwitz [I]." De acordo con Filip Müller, un dos Sonderkommando de Auschwitz I, ducias de miles de xudeus foron asasinados, procedentes de Francia, os Países Baixos, Eslovaquia, Alta Silesia e Iugoslavia, e dos guetos de Theresienstadt, Ciechanow, e Grodno. En contra desta afirmación, Jean-Claude Pressac estimou que o número de persoas asasinadas no campo de Auschwitz I foi de 10 000. Os derradeiros reclusos gaseados alí, en decembro de 1942, foron uns 400 membros dos Sonderkommando de Auschwitz II, que se viron obrigados a desenterrar e queimar os restos das foxas comúns dese campo, que se cre que contiñan máis de 100 000 cadáveres.
Construción
miniatura|240px|dereita|Porta de Auschwitz II-Birkenau dende o interior do campo, fotografada en 2007. miniatura|240px|dereita|A mesma escena, en maio/xuño de 1944, coa porta no fondo. A "selección" de xudeus húngaros, escollidos para traballar ou para a [[cámara de gas. Fotografía dun Álbum de Auschwitz.]] miniatura|240px|dereita|A porta cos restos do campo no fondo, fotografada no ano 2009. Logo de visitar Auschwitz I en marzo de 1941, semella que Himmler ordenou que o campo fose expandido, malia que Peter Hayes sinala que, o 10 de xaneiro de 1941, a resistencia polaca díxolle ó goberno polaco no exilio en Londres: "o campo de concentración de Auschwitz ...pode acoller aproximadamente 7 000 prisioneiros no presente, e debe ser reconstruído para albergar aproximadamente 30 000." A construción de Auschwitz II-Birkenau, chamado Kriegsgefangenenlager (campo de prisioneiros de guerra) sobre o plano, comezou en outubro de 1941 en Brzezinka, a uns tres quilómetros de Auschwitz I. O plan inicial era que Auschwitz II estivese composto de catro sectores (Bauabschnitte I–IV), cada un consistente en seis subcampos (BIIa–BIIf) coas súas propias portas e valados. Os dous primeiros sectores foron completados (o sector BI era nun principio un campo de corentena), mais a construción de BIII comezou en 1943 e parou en abril de 1944, e o plan de facer BIV foi abandonado.
Os prisioneiros foron obrigados a vivir nos barracóns mentres os construían; ademais de traballar, enfrontábanse a longas chamadas pola noite. Como resultado, moitos prisioneiros do BIb (o campo dos homes) morrían nos primeiros meses por mor de hipotermia, inanición ou cansazo. Uns 10 000 prisioneiros de guerra soviéticos chegaron a Auschwitz I entre o 7 e o 25 de outubro de 1941, pero o 1 de marzo de 1942 só 945 seguían aínda rexistrados; foron transferidos a Auschwitz II, onde a maioría deles morreu en maio.
Crematorios II–V
A primeira cámara de gas de Auschwitz II estivo operativa en marzo de 1942. Contra o 20 de marzo, un transporte de xudeus polacos enviado pola Gestapo dende Silesia e Zagłębie Dąbrowskie foi conducido directamente dende a estación de carga de Oświęcim até a cámara de gas de Auschwitz II, sendo posteriormente enterrados nun prado achegado. A cámara de gas atopábase no que os prisioneiros chamaban a "pequena casa vermella" (coñecida como búnker 1 pola SS), unha cabana de ladrillos que se converteu nunha instalación de gas; as fiestras foran tapiadas e os seus catro cuartos convertidos en dous cuartos illados, cuxas portas dicían "Zur Desinfektion" ("para desinfección"). Unha segunda cabana de ladrillos, a "pequena casa branca" ou búnker 2, foi convertida e posta en funcionamento en xuño de 1942. Cando Himmler visitou o campo o 17 e o 18 de xullo de 1942, recibiu unha demostración dunha selección de xudeus neerlandeses, un asasinato en masa nunha cámara de gas do búnker 2 e unha visita ós edificios de Auschwitz III, a nova planta de IG Farben construída en Monowitz.
O uso dos búnkeres I e 2 detívose na primavera de 1943 cando o novo crematorio foi construído, aínda que o búnker 2 estivo operativo de novo en maio de 1944 para o asasinato de xudeus húngaros. O búnker I foi demolido en 1943 e o búnker 2 en novembro de 1944. Piper escribe que os planos dos crematorios II e III amosan que ámbolos dous tiñan salas de forno de 30 por 11,24 metros na planta baixa, un vestiario subterráneo de 49,43 por 7,93 metros e unha cámara de gas de 30 por 7 metros. Os vestidores tiñan bancos de madeira ó longo das paredes e colgadoiros numerados para a roupa. As vítimas eran conducidas dende estes cuartos a un andadeiro estreito de cinco iardas de longo, que á su vez conducía a un espazo dende o cal se abría a porta da cámara de gas. As cámaras eran brancas no seu interior, e tiñan difusores fixados no teito para semellar duchas. A capacidade diaria dos crematorios (é dicir cantos corpos podían ser queimados nun período de 24 horas) era de 340 corpos no crematorio I; 1 440 nos crematorios II e III; e 768 nos crematorios IV e V. En xuño de 1943 catro dos crematorios estaban operativos, mais o crematorio I non foi utilizado máis despois de xullo de 1943. Isto supoñía unha capacidade total diaria de 4 416 persoas, aínda que cargando de tres a cinco corpos cada vez, os Sonderkommando podían queimar máis de 8 000 corpos ó día. A capacidade máxima raramente era necesaria, xa que a media entre 1942 e 1944 era duns 1 000 corpos queimados cada día.
Auschwitz III-Monowitz
miniatura|esquerda|Mapa detallado de [[Monowitz Buna Werke|Buna Werke, Monowitz, e os subcampos achegados.]] Despois de considerar diferentes lugares para a nova planta de manufactura de Buna-N, un tipo de caucho sintético esencial para os esforzos bélicos, a fábrica de químicos alemá IG Farben escolleu un sitio preto das vilas de Dwory e Monowice (Monowitz en alemán), a uns 7 quilómetros ó leste de Auschwitz I. As exencións de impostos estaban dispoñibles para as corporacións preparadas para desenvolver industrias nas rexións fronteirizas baixo a Lei de Asistencia Fiscal do Leste, aprobada en decembro de 1940. Ademais da súa proximidade ó campo de concentración e a unha fonte de man de obra barata, o sitio tiña boas conexións ferroviarias e acceso ás materias primas. En febreiro de 1941, Himmler ordenou que a poboación xudía de Oświęcim fose expulsada para deixar sitio a traballadores cualificados, que tódolos polacos capaces de traballar permanecesen na cidade e traballasen na construción da fábrica e que os prisioneiros de Auschwitz fosen empregados nos traballos de construción.
Os reclusos de Auschwitz comezaron a traballar na planta, coñecida como Buna Werke e IG-Auschwitz, en abril de 1941, e derrubaron casas en Monowitz para facerlle sitio. No mes de maio, debido á escaseza de camións, varios centos deles erguíanse ás 3 da mañá para camiñar alí dúas veces ó día dende Auschwitz I. Debido a que unha longa ringleira de reclusos exhaustos camiñando pola cidade de Oświęcim podería danar as relacións entre alemáns e polacos, díxoselles que se afeitaran diariamente, se aseguraran de que estivesen limpos e que cantasen mentres camiñaban. Dende finais de xullo, eran levados á factoría en vagóns de trens de mercancías. Por mor da dificultade de desprazalos, sobre todo durante o inverno, IG Farben decidiu construír un novo campo na planta. Os primeiros reclusos foron trasladados alí o 30 de outubro de 1942. Coñecido como KL Auschwitz III-Aussenlager (subcampo Auschwitz III), e posteriormente como o campo de concentración de Monowitz, foi o primeiro campo de concentración en ser financiado e construído por unha industria privada.
miniatura|[[Heinrich Himmler (o segundo pola esquerda) visita a planta de IG Farben en Auschwitz III, xullo de 1942.]] Cunhas medidas de 270 x 490 metros, o campo era meirande ca Auschwitz I. A finais de 1944, contiña 60 barracóns de 17,5 x 8 metros, cada un cunha sala de día e un dormitorio con 56 liteiras de madeira de tres niveis. IG Farben pagou ás SS tres ou catro reichsmarks polas quendas de nove a once horas de cada traballador. En 1943–1944, arredor de 35 000 reclusos traballaban na planta; 23 000 (unha media de 32 ó día) morreron como resultado da malnutrición, doenzas e a carga de traballo. Logo de tres ou catro meses no campo, segundo escribe Peter Hayes, os reclusos eran "reducidos a esqueletos andantes". As mortes e os traslados ás cámaras de gas en Auschwitz II reducían a poboación en case un quinto cada mes. Os administradores do sitio ameazaban constantemente ós reclusos coas cámaras de gas, e o cheiro dos crematorios de Auschwitz I e II sentíase fortemente no campo.
Aínda que se esperaba que a fábrica comezase a producir en 1943, a escaseza de man de obra e materias primas provocou que a posta en marcha se pospuxese repetidamente. Os Aliados bombardearon a planta en 1944 os días 20 de agosto, 13 de setembro, 18 de decembro e 26 de decembro. O 19 de xaneiro de 1945, as SS ordenaron que o sitio fose evacuado, enviando a 9 000 reclusos, a maioría deles xudeus, nunha marcha da morte a outro subcampo de Auschwitz en Gliwice. Dende Gliwice, os prisioneiros foron transportados en tren de mercadorías en vagóns abertos ata Buchenwald e o campo de concentración de Mauthausen-Gusen. Os 800 reclusos que foron abandonados no hospital de Monowitz foron liberados xunto co resto do campo o 27 de xaneiro de 1945 pola 1ª Fronte Ucraína do Exército Vermello.
Subcampos
Numerosas empresas industriais alemás, como Krupp e Siemens-Schuckert, construíron factorías cos seus propios subcampos. Existían arredor de 28 campos preto de plantas industriais, tendo cada campo centos ou milleiros de prisioneiros. Designados como Aussenlager (campo externo), Nebenlager (campo de extensión), Arbeitslager (campo de traballo) ou Aussenkommando (detalle de traballo externo), os campos foron construídos en Blechhammer, Jawiszowice, Jaworzno, Lagisze, Mysłowice, Trzebinia, e mesmo no Protectorado de Bohemia e Moravia, en Checoslovaquia. Entre as industrias con campos satélite había minas de carbón, fundicións e outros traballos do metal e plantas químicas. Os presos tamén foron obrigados a traballar na silvicultura e na agricultura. Por exemplo, Wirtschaftshof Budy, na vila polaca de Budy, preto de Brzeszcze, era un subcampo agrícola onde os prisioneiros traballaban 12 horas ó día, labrando os campos, coidando dos animais e facendo compost a partir de cinzas humanas dos crematorios mesturadas con herba e esterco. Os actos de sabotaxe para diminuír a produción producíronse en varios subcampos, incluíndo Charlottengrube, Gleiwitz II e Rajsko. As condicións de vida nalgúns dos campos eran tan pobres que eran considerados subcampos de castigo.
Gornición das SS
miniatura|240px|esquerda|Fotografía do [[Álbum de Höcker (de esquerda a dereita): Richard Baer (comandante de Auschwitz dende maio de 1944), Josef Mengele (médico do campo) e Rudolf Höss (primeiro comandante) en Solahütte, un resort das SS preto de Auschwitz, no verán de 1944. ]] miniatura|240px|esquerda|O edificio do comandante e da administración, Auschwitz I. Nado en Baden-Baden en 1900, Rudolf Höss foi nomeado primeiro comandante de Auschwitz cando Heinrich Himmler ordenou o 27 de abril de 1940 o estabelecemento do campo. Viviu coa súa muller e fillos nunha casa de dous pisos feita de estuco preto do edificio do comandante e da administración, e exerceu como comandante até o 11 de novembro de 1943, con Josef Kramer como o seu adxunto. Foi sucedido como comandante por Arthur Liebehenschel, e Höss uniuse á Oficina Económica e Administrativa Central das SS en Oranienburg como director de Amt DI, un posto que o converteu en adxunto da inspección dos campos.
Richard Baer converteuse en comandante de Auschwitz I o 11 de maio de 1944, e Fritz Hartjenstein o de Auschwitz II dende o 22 de novembro de 1943, seguido por Josef Kramer dende o 15 de maio de 1944 até a eliminación do campo en xaneiro de 1945. Heinrich Schwarz foi comandante de Auschwitz III dende o momento en que se converteu nun campo autónomo en novembro de 1943 até a súa liquidación. Höss regresou a Auschwitz entre o 8 de maio e o 29 de xullo de 1944 como comandante da gornición local das SS (Standortältester) co obxectivo de supervisar a chegada de xudeus húngaros, o cal o converteu no oficial superior de tódolos comandantes dos campos de Auschwitz.