cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benidorm
Historia
No termo municipal atópanse restos iberos e romanos. Parece ser que no momento da Reconquista había unha alquería árabe na Partida de Lliriets; de calquera xeito, a poboación sería de pouca importancia. O nome de Benidorm aparece por vez primeira no Llibre del Feyts de Xaime I de Aragón, que conquistou esta parte da provincia de Alacant no ano 1245. As terras de Benidorm, e a meirande parte do resto da bisbarra, foron outorgadas ó almirante Bernat de Sarriá. Este importante señor feudal pode considerarse o verdadeiro fundador da cidade, ó outorgar Carta Puebla a Benidorm o 8 de maio de 1325, creando o castelo e a vila. A función deste documento era marcar os límites do termo da nova poboación (que se separou así administrativamente da baronía de Polop), e tamén intentar atraer o estabelecemento exclusivo de familias cristiás. Estratexicamente, a orixe da vila debeuse ó medo imperante naquel tempo ó superior número de mouriscos existentes na zona, e as posibles alianzas destes cos seus irmáns de relixión no Reino de Granada e no norte de África. En 1335 o señor territorial é o Infante Pedro de Aragón e de Anjou, seguido polo seu fillo Afonso de Aragón e de Foix. Posteriormente, Benidorm pasou a mans dos condes de Dénia, volveu á coroa, e finalmente vendeuse ó nobre Ruy Díaz de Mendoza, debido as dificultades financeiras do monarca con motivo de conflitos bélicos que lle obrigaron a desprenderse de moitos dos seus señoríos. dereita|miniatura|200px|Vista de Benidorm A poboación sufriu dous terribles ataques piratas berberiscos, o primeiro en 1410 e o segundo en 1448, que asolaron a vila e o castelo. En concreto, no ataque de 1448, os piratas leváronse escravizados a meirande parte dos habitantes de Benidorm, coa resultante despoboación
No século XVI ampliouse e reparouse o castelo, pero a vila urbana, que volvera a pertencer á baronía de Polop, atopábase case completamente despoboada.
Tsarskoe Selo
Historia
En 1918 coa chegada do socialismo e a URSS de Tsarskoe Selo cambiou de nome, chamándose Detskoe Selo (Vila dos nenos), cambiando de novo de nome polo de Pushkin (1937) en honor do centenario da morte do poeta ruso. Durante uns anos viviron na cidade un grupo de menores enviados pola República española ("nenos de Rusia") fuxindo da Guerra Civil.
Benidorm
Historia
A mellora das construcións defensivas e o establecemento, a partir de 1666, dunha canle que podía achegar auga desde o interior da bisbarra permitiron atraer novos poboadores ó lugar. En 1701, por iniciativa aristocrática, outorgouse unha nova Carta de poboación á vila, que volveu ser municipalidade independente.
Tsarskoe Selo
Historia
O 17 de setembro de 1941 os exércitos da Alemaña Nazi ocuparon a cidade, destruíndo moitos monumentos históricos, edificios e outras pezas culturais, entre as cales atopábase a famosa Sala de Ámbar, restaurada en 2003 con fondos do goberno federal alemán como reparación de guerra e con motivo do terceiro centenario da fundación da cidade de San Petersburgo.
miniatura|[[Palacio de Alexandre.]] Trala segunda guerra mundial planeouse a restauración total do complexo, xa que moitas partes do recinto foran destruídas. Hoxe en día, aínda non se acabou a reconstrución do Palacio de Alexandre e da igrexa palatina.
Benidorm
Historia
En 1715 Bendidorm contaba cuns 216 veciños, cifra que aumentou a 2700 a finais do século XVIII. Esta forte expansión demográfica púidose realizar grazas, esencialmente, a unha importante actividade pesqueira baseada na pesca con almadraba (pesca de atúns durante a súa viaxe de migración, mediante dun cerco de redes), na que os seus habitantes se especializaron.
Durante estes anos, produciuse a ampliación do porto e, en 1925, a construción dos primeiros chalés na praia de Llevant. Trala Guerra civil española, pouco a pouco fóronse recuperando as actividades socioeconómicas, coa pesca como ramo produtivo máis destacado. Foi na década dos 50 cando se deron os primeiros pasos para producir unha verdadeira transformación: por unha banda, en 1952, pechouse por baixo rendemento nas capturas a almadraba máis importante, algo traumático para moitas familias. Ó mesmo tempo, en 1956, o Concello aprobaba o ordenamento urbanístico da vila para crear unha cidade concibida para o ocio turístico baseada en rúas ben trazadas e amplas avenidas seguindo a configuración das praias. A partir dese momento, produciuse un forte desprazamento das actividades tradicionais (pesca e agricultura) ó sector servizos orixinado polo turismo, que se converteu na base da prosperidade da cidade. O turismo español comezou a compartir o espazo cos visitantes doutras partes de Europa, primeiro chegados cos seus vehículos e máis adiante, coa apertura do aeroporto de L'Altet en 1967, cun importante número de estranxeiros chegados en voos charter. Actualmente, Benidorm é unha das primeiras cidades turísticas de toda a costa mediterránea. miniatura|Balcón del Mediterráneo
Festas e celebracións
Benidorm é unha cidade na que as festas adquiren un especial protagonismo. As festas patronais, en honor á virxe do Sufraxio e San Xaime Apóstolo, xunto con numerosas celebracións ó longo de todo o ano, son un atractivo importante para aqueles que a visitan. Teñen comezo en novembro, de sábado a martes a partir do segundo domingo do mes. Tamén se celebran Fallas, en marzo, Fogueiras de San Xoán en xuño e, en outubro, a festa de Mouros e cristiáns.
Un dos acontecementos máis coñecidos da cidade foi a celebración anual, entre 1954 e 2006, do Festival Internacional da Canción de Benidorm.
Parques temáticos e de atraccións
Dentro da grande oferta de ocio de Benidorm, destacan os seus parques temáticos e de atraccións:
Howard A. Rodman
Howard A. Rodman é un guionista, autor e educador estadounidense. É o antigo presidente de Writers Guild of America, West; profesor e antigo secretario da división USC School of Cinematic Arts; e director artístico no laboratorio de guión do Sundance Institute. É o fillo do guionista Howard Rodman (1920–1985).
Veleno
dereita|miniatura|Símbolo universal para recoñecer velenos: a caveira e as tibias. dereita|miniatura|Cartel cunha cóbrega [[pezoña|pezoñenta.]] Un veleno é calquera substancia tóxica, xa sexa sólida, líquida ou gasosa, que pode producir unha enfermidade, lesión, ou que altera as funcións do organismo cando entra en contacto cun ser vivo, ata provocando a morte.
Características
Os velenos son substancias que bloquean ou inhiben unha reacción química, uníndose a un catalizador ou enzima máis fortemente que o reactivo normal. Esta definición descarta fenómenos físicos como a calor, a radiación, a presión etc., que tamén poden provocar lesións nos organismos.
Segundo Theophrastus Bombastus von Hohenheim, chamado Paracelso:
Segundo a observación de Paracelso, todas as substancias son tóxicas a doses altas, como a auga, o osíxeno e as vitaminas. Os velenos son substancias nocivas a doses ou concentracións moi baixas.
A diferenza entre un veleno e un fármaco é a dose administrada ou acumulada no corpo, pero xeralmente un veleno é mortal a unha determinada dose e sen ningunha función terapéutica.
Orixe
Os velenos poden ter unha orixe:
A ciencia encargada dos estudos de velenos ou substancias tóxicas chámase toxicoloxía.
Ácido xilónico
O ácido xilónico, tamén chamado ácido lixónico, é un monosacárido de 5 carbonos coa fórmula C5H10O6, que pertence ao grupo dos azucres ácidos aldónicos. Orixínase por oxidación suave da xilosa, durante a cal o grupo aldehido do carbono 1 se converte en grupo carboxilo (COOH). O encima que intervén na súa biosíntese é a xilosa deshidroxenase, que require NAD+ como coencima. Os sales e ésteres do ácido xilónico denomínanse xilonatos.
O ácido xilónico ten isómeros D e L e pode orixinar lactonas.
A produción de ácido xilónico a partir de xilosa comprobouse en varias especies de bacterias e lévedos. A bacteria Pseudomonas fragi mostrou un alto rendemento na produción de ácido xilónico (ata o 92% da xilosa inicial), a cal estaba asociada ao crecemento da bacteria e era sensible ao decrecemento do pH e á formación de xilonolactonas inhibitorias. Na produción de ácido xilónico tamén se poden utilizar bacterias Escherichia coli transxénicas ou outros microorganismos.
O ácido xilónico probouse como un aditivo do cemento, xa que funciona como axente dispersante, e demostrou ser moi efectivo.
Cho Oiu
miniatura|dereita|300px|O Cho Oyu desde Gokyo
O Cho Oiu é a sexta montaña máis alta da Terra con 8.201 m.s.n.m. Està situada na cadea do Himalaia, a uns 20 km ao oeste do Everest, a 28º 06' N e 86º 39' L, na fronteira entre Nepal e o territorio do Tíbet.
Nome
Cho Oiu significa deusa turquesa en tibetano.
Ascensión
O Cho Oiu foi escalado até a cima por primeira vez, seguindo a ruta da súa cara oeste, o 19 de outubro de 1954 polos montañeiros Herbert Tichy, Joseph Joechler e o xerpa Pasang Dawa Lama, formando parte dunha expedición austríaca.
A poucos quilómetros a poñente do Cho Oiu está localizado Nangpa La (5.716 m), un paso xeado que se utiliza na vía comercial entre o Tíbet e a zona nepalesa de Khumbu. A causa da súa proximidade ao Cho Oiu, os escaladores coidaron que o Cho Oiu era o "oitomil" máis fácil de ascender.
O Cho Oiu foi o quinto cume de máis de oito mil metros de altura que foi coroado polo ser humano, logo do Annapurna (xuño de 1950), Everest (maio de 1953), Nanga Parbat (xullo de 1953) e o K2 (xullo de 1954).
Xemelgo
thumb|Retrato de dúas irmás xemelgas.
Chámanse xemelgos dous ou máis irmáns que nacen dunha mesma xestación da nai, podendo ser idénticos ou non. Por extensión, os meniños nacidos de partos triplos, cuádruplos ou máis tamén son chamados xemelgos. Malia non existir unha estatística precisa, estímase que un de cada 85 estados de gravidez vai con xemelgos.
Xemelgos bivitelinos
Pode darse o caso de irmáns nacidos dun mesmo embarazo desenvolvidos a partir de dous óvulos que foron liberados do ovario simultaneamente e fertilizados na mesma relación sexual, porén tamén poden ser concibidos de cópulas distintas pero dunha mesma ovulación dupla. Poden ter ou non o mesmo sexo, e son diferentes tanto fisicamente como na súa constitución xenética e posúen dúas placentas e dúas membranas independentes e ben diferenciadas. A frecuencia dos xemelgos dicigóticos varía de acordo coa orixe étnica (máxima incidencia nas persoas negras, mínima nas asiáticas e intermedia nas brancas), a idade materna (máxima cando a nai ten de 35 a 39 anos) e a xenética, cunha maior incidencia da liña xenética materna que da paterna, aínda que os pais poden transmitir a predisposición á dupla ovulación aos seus fillos. En xeral, a proporción global é de dous terzos de xemelgos dicigóticos por cada un de monocigóticos (ou sexa, os xemelgos idénticos).
Xemelgos univitelinos
Cando un óvulo é producido e fecundado por un só espermatozoide e se divide en dúas liñas celulares completas, dá orixe aos xemelgos idénticos, ou monocigóticos, ou univitelinos. Sempre posúen o mesmo sexo. Os xemelgos idénticos teñen o mesmo xenoma, e son clons un do outro. Só un terzo das xestacións xemelares son de xemelgos univitelinos. A pesar de seren considerados clons, os xemelgos idénticos non posúen as mesmas impresións dixitais. Iso débese ao feito de que, mesmo no pequeno espazo dentro do útero materno, os fetos teñen contacto con partes diferentes dese ambiente, o que confire pequenas variacións nas pegadas dixitais dos mesmos, tornándoos únicos.
Xemelgos xifópagos (siameses)
Os xemelgos xifópagos, ou siameses, son monocigóticos, ou sexa, formados a partir do mesmo cigoto. Porén, nese caso, o disco embrionario non chega a se dividir por completo, producindo xemelgos que estarán ligados por unha parte do corpo, ou teñen unha parte do corpo común aos dous. O embrión de xemelgos xifópagos esta, logo, constituído de só unha masa celular, sendo desenvolvido na mesma placenta, co mesmo saco aminiótico.
Estímase que de entre 40 xestacións de xemelgos monocigóticas, unha resulta con xemelgos unidos por separación non completa.
Noutro tipo de xemelgos xifópagos (hoxe sábese que máis común) a unión acontece despois, ou sexa, son xemelgos idénticos separados que se unen nalgunha fase da xestación por partes semellantes: cabeza con cabeza; abdome con abdome; nádegas con nádegas etc. Cando vemos algunha nova de xemelgos que foron "separados" por cirurxía, trátase, case sempre, dun caso destes.
O termo "siameses" orixinouse dun famoso caso rexistrado deste fenómeno: os xemelgos Chang e Eng, que naceron no Siam, actual Tailandia, en 1811, pegados polo ombreiro. Casaron, tiveron 22 fillos e permaneceron unidos até o fin dos seus días, falecendo cun intervalo de 3 horas un do outro.
Múltiples
O maior grao de xemelgos no que todos os bebés naceron e permaneceron vivos é de oito (óctuplos). Ata agora, no mundo enteiro, só foron rexistrados dous grupos de óctuplos. O primeiro caso ocorreu en decembro de 1998 en Texas e o outro en xaneiro de 2009 en California, Estados Unidos. No primeiro caso, sobreviviron sete meniños e no segundo, os oito.
As xestacións de máis de dous meniños representan o 1% de todas as xestacións de xemelgos. Poden ser idénticos, fraternos ou unha combinación dos dous tipos, meniños ou meniñas.
Primeiro ministro de Albania
República albanesa (1925-1928)
Durante o período no cal a Albania foi unha república, tendo Ahmet Zogu como presidente, o cargo equivalente ao do primeiro ministro era o de ministro-xefe, e era ocupado polos ministros da Xustiza.
Áloe
O áloe ou acebre son os nomes comúns das plantas do xénero (Aloe) suculentas orixinarias de África que inclúe aproximadamente 500 especies, a máis coñecida é o áloe vera que se cultiva con propósitos farmacéuticos, ao igual que outras especies do xénero como o Aloe ferox ou Aloe succotrina.
A maioría das especies dispóñense en roseta basais de grandes follas carnosas e grosas con marxes espiñentas con flores de cores vistosas, do amarelo ao vermello que nacen dun talo florífero, e que se agrupan en inflorescencias. Medran polo xeral en terreos áridos recollendo a escasa auga nas súas follas para usala posteriormente.
Distribución
Son nativas das rexións secas de África, Madagascar e Oriente Próximo, aínda que se teñen espallado por todo o mundo na actualidade. Os membros dos xéneros Gasteria e Haworthia, que teñen un xeito de crecemento semellante son, ás veces, cultivados e popularmente coñecidos como áloes. Outra familia xeralmente confundida cos áloes son as agaváceas, mais se diferencian destas en que as súas follas novas non se agrupan de forma cónica, o seu escape non é terminal e a planta non morre trala floración.
Etimoloxía
De orixe moi incierta: podería ser derivada do grego άλς, άλός (als, alós), "sal" - dando άλόη, ης, ή (aloé, oés) que designaba tanto a planta como o seu zume - debido ao seu sabor, que lembra á auga do mar. De alí pasou ao latín ălŏē, ēs coa mesma acepción, e que, en sentido figurado, significaba tamén "amargo". Tense proposto tamén unha orixe árabe, alloeh, que significa "a substancia amarga brillante"; mais é máis probabelmente de orixe complexa a través do hebraico: ahal (אהל), frecuentemente citado en textos bíblicos.
Características
A meirande parte das especies forman unha roseta de grandes follas carnosas e grosas que saen dun talo curto (nalgunhas especies é moi longo e incluso ramificado). Estas follas son normalmente lanceoladas cun afiado ápice e marxes espiñentas, as cores varían do cinsento ao verde brillante e ás veces están raiadas ou pintadas. As flores tubulares, con cores dende amarela a alaranxada ou vermellas, nacen enun talo sen follas, simple ou ramificado, agrupadas en acios mestos (inflorescencias). Os áloes son plantas que se reproducen por polinización cruzada e se multiplican, ademais, por semente ou por rebentos ou fillos.
Moitas das especies aparentemente non posúen talo, xurdindo a roseta directamente a nivel do chan; outras variedades poden ter ou non talos ramificados de onde agroman a carnosas follas. Algúns dos áloes nativos de Suráfrica teñen longos troncos, o que lles dá o aspecto de árbores.
Este xénero ten a capacidade de conservar a auga de choiva, o que lle permite sobrevivir durante longos períodos de tempo en condicións de seca. Despois de tres anos de vida da planta, o xel contido nas duras follas verdes externas está ao máximo do seu contido nutricional.
Usos
Estas plantas cultívanse frecuentemente como ornamentais tanto en xardíns, coma en vasos, polo seu atractivo e dureza.
Algunhas especies, Aloe maculata, Aloe arborescens e en especial Aloe vera, utilízanse en medicina alternativa por conter o principio activo aloína e como conxunto de urxencias doméstico de primeiros auxilios. Tanto a polpa transparente interior como a resina amarela exsudada ao cortar unha folla, úsase topicamente para aliviar doenzas da pel. Referencias sistemáticas de probas clínicas aleatorias e controladas demostraron que non existe evidencia de que o Aloe teña potentes efectos medicinais Porén, outras pescudas suxestionan que o áloe vera pode reducir significativamente a curación de feridas en comparación aos protocolos de tratamento normais .
O xel que se atopa nas follas úsase para calmar queimaduras menores, feridas e diversas afeccións cutáneas, como o eccema e a tiña. O seu efecto calmante é case inmediato, ademais de aplicar sobre as feridas unha camada que se supón reduce os cambios producidos por calquera infección. O uso desta planta medicinal foi popularizado en moitos países occidentais durante a década dos 50. En Galiza tamén está en voga ultimamente.
Hai poucos estudos correctamente dirixidos sobre os posíbeis efectos beneficiosos de inxerir o xel de Aloe, por mor a que os seus extractos inxeridos en exceso son tóxicos. Algúns estudos en animais de laboratorio indican que os extractos posúen un significativo efecto anti-hiperglucémico e poden ser útiles no tratamento da diabetes tipo II, porén estas pescudas non foron confirmadas en humanos.
El 9 de maio de 2002, a U.S. Food and Drug Administration publicou unha lei prohibindo o uso do Aloe e a especie ‘’Rhamnus purshiana’’ como ingredientes laxantes en produtos medicinais sen receita médica.
American Society of Cinematographers
American Society of Cinematographers é unha organización cultural, profesional e educativa estadounidense.
Non é un sindicato, senón unha asociación por invitación que se estende ós directores de fotografía e especialistas efectos especiais con créditos destacados na industria cinematográfica. Non todos os cineastas poden colocar a sigla ASC tras seus nomes. A adhesión a ASC converteuse nunha das maiores honras que pode ser concedida a un cineasta profesional, unha marca de prestixio e distinción. En 2018, a ASC tiña 373 membros activos.
Muhammad Iqbal
Muhammad Iqbal (en urdú: محمد اقبال ‎), nado en Sialkot o 9 de novembro de 1877 e finado en Lahore o 21 de abril de 1938, tamén coñecido como Allama Iqbal ( علامہ اقبال ), foi un avogado, político, poeta e filósofo da India británica, considerado o inspirador do Movemento de Paquistán. e como tal denominado o "pai espiritual de Paquistán". Unha das figuras máis importantes da literatura urdú, foi tamén un destacado poeta en persa. Ordenado cabaleiro por Xurxo V, tiña o título de sir.
Orixe
miniatura|A nai de Iqbal. Iqbal naceu na provincia de Punjab, entón na India británica e despois parte de Paquistán. Os seus avós eran pandits de Caxemira, brahmanas do clan Sapru que se converteran ao islam. No século XIX ao conquistar o Imperio Sikh Caxemira, a familia de seu avó emigrou ao Punjab. Iqbal mecionou a miúdo e conmemorou a súa liñaxe nos seus escritos. Seu pai, Sheikh Noor Muhammad (morto en 1930), era un xastre, sen educación formal, e fondamente relixioso. Súa nai chamábase Imam Bibi e era coñecida na veciñanza por axudar os pobres, morreu o día que seu fillo fixo os 37 anos en Sialkot. Iqbal queríaa moito e na súa morte expresou os seus sentimentos en forma de elexía. miniatura|Fotografía de mozo de Allama Iqbal 1899 Cando tiña catro anos entrou na escola da mesquita para aprender o Corán e árabe. Xa máis tarde, o seu profesor foi Syed Mir Hassan, o director da madrasa e profesor de árabe na universidade da misión escocesa en Sialkot, onde Iqbal se matriculou en 1893. En 1895 graduouse na Facultade de Artes, e comezou estudos na Universidade Gobernamental de Lahore en filosofía, árabe e literatura inglesa rematando en 1897, gañando a medalla Khan Bahadurddin F.S. Jalaluddin polas súas cualificacións en árabe. En 1899 realizou o posgrao na mesma universidade e logrou un posto como lector de árabe na Universidade de Punjab en Lahore.
Educación superior en Europa
Iqbal quedou moi influído polas ensinanzas de Thomas Arnold, o seu profesor de filosofía na Universidade Gobernamental, e foi decisivo para que proseguise a súa educación en Europa, e así en 1905 marchou cunha bolsa de estudos para o Trinity Collegue e ese mesmo ano exerceu como barrister en Lincoln Inn. En 1907, Iqbal mudouse a Alemaña para facer o doutoramento en filosofía na Universidade Maximilian Ludwig de Múnic baixo a dirección de Friedrich Homme, a súa tese titulouse The Development of Metaphysics in Persia e publicouse en 1908. Durante a súa estada en Heidelberg en 1907 estudou coa profesora de alemán Emma Wegenast, diversas obras e autores como Fausto de Goethe, Heine e Nietzsche. Foi nesta época en Europa cando Iqbal empezou para escribir poesía en persa, e nesa lingua continuaría a escribir durante toda a súa vida.
Vida académica
En 1908 logo de volver de Europa ensinou de novo na universidade, filosofía e literatura inglesa. Asemade practicaba a avogacía nos tribunais de Lahore, deixándoo ao pouco para centrarse na actividade literaria. Fondamento influído polas súas viaxes a Europa e pola filosofía occidental, foi un membro activo da organización reformisma musulmá Anjuman-e-Himayat-e-Islam. Converténdose en 1919 no seu secretario xeral.
A poesía e filosofía do sufí Mawlana Rumi tamén deixou unha profunda pegada en Iqbal. Moi imbuído pola relixión desde a infancia concentrouse no estudo do islam, da cultura e historia da civilización islámica e no seu futuro político, tendo sempre a Rumi como o seu guía, presentándoo en moitos dos seus poemas como o guieiro. Nas súas obras adoita lembrar aos lectores as glorias pasadas da civilización islámica, levando unha mensaxe de pureza espiritual do islam como fonte da liberación sociopolítica, denunciando as divisións políticas dentro das nacións islámicas e falando frecuentemente en termos da comunidade musulmá global ou Ummah.
Últimos anos
Iqbal cesou de exercer a avogacía en 1934 retirándose cunha pensión concedida polo Nawab de Bhopal. Nos seus anos finais, frecuentemente visitou o dargah (santuario) de famoso hazrat sufí Ali Hujwiri en Lahore como orientación espiritual. Despois de padecer durante meses un agravamento da súa enfermidade morreu en Lahore o 21 de abril de 1938. A súa tumba está en Hazuri Bagh, o xardín entre a entrada da mesquita Badshahi e o forte de Lahore, e alí o goberno de Paquistán mantén unha garda permanente. En Paquistán está considerado como o fundador ideolóxico do seu Estado, conmemóranse oficialmente os seus aniversarios como o Día de Iqbal, que é festivo. Moitas institucións públicas do país levan o seu nome. O seu poema Tarana-e-Hind (1904) converteuse ao pouco nunha canción patriótica contra o goberno británico na India, e aínda segue a ser popular na India.
Política
Iqbal foi un membro activo da Liga Musulmá, amosouse en contra da implicación da India na primeira guerra mundial, próximo a dirixentes como Mohammad Ali Jouhar e Muhammad Ali Jinnah. Era crítico co Congreso Nacional Indio, ao que consideraba dominado polos hinduístas. Así e todo quedou decepcionado coa Liga cando na década de 1920 se dividiu entre a facción probritánca de Muhammad Shafi e o grupo liderado por Jinnah.
En novembro de 1926 presentou a súa candidatura para a Asemblea Lexislativa de Punjab polo distrito musulmán de Lahore, derrotando ao seu adversario por unha marxe de 3177 votos. Apoiou as propostas constitucionais e traballou co Aga Khan e outros dirixentes islamitas para superar as divisións e unificar a Liga Musulmá. No entanto non adoptou o papel dun dirixente político, cumprindo a función de ideólogo e polo tanto por riba das loitas partidistas.
Iqbal, Jinnah e o concepto de Paquistán
Ideoloxicamente arredado dos líderes musulmáns do Congreso Nacional Indio e desilusionado cos políticos da Liga Musulmá, Iqbal cría que só Jinnah era capaz de preservar a unidade da Liga e conseguir os obxectivos desa organización para darlle poder os musulmáns. A súa correspondencia con Jinnah foi fundamental para convencelo no abandono do seu autoexilio en Londres e a súa volta á India para asumir o liderado da Liga.
Non obstante, Iqbal expoñer a idea da separación das provincias de maioría musulmán da India en 1930, Jinnah continuou a intentar chegar a un acordo co Congreso Nacional Indio e só adoptou a idea de Paquistán en 1940, e Iqbal, como presidente da Liga Musulmá do Punjab, criticou durante as accións de Jinnah, especialmente o seu acordo en 1937 co líder punjabí Sikandar Hyat Khan, a quen Iqbal vía como representante da clase feudal. Secasí, Iqbal traballou constantemente para que o pobo e os líderes musulmáns mantivesen o apoio a Jinnah e á Liga.
Pensamento islamita
Iqbal publicou en Lahore en 1930 unha serie de cinco  conferencias que deu en inglés en Madras, Hyderabad e Aligarh, nunha nova edición publicada por Oxford Universtiy Press como The Reconstruction of Religious Thought in Islam en 1934 engadíulle unha sexta. Os textos tratan da función do islam como relixión así como tamén a súa función como filosofía política e legal na época moderna. Nestas conferencias Iqbal rexeita firmemente as actitudes políticas e a conduta dos líderes políticos musulmáns, aos que vía errados moralmente, suxeitos ao poder e arredados das masas musulmás.
Iqbal expresou o seu temor a que non só o secularismo debilitase os alicerces espirituais do islam e da sociedade musulmá, senón tamén ao perigo que a maioría hinduísta da poboación eclipsase a súa influencia política e debilitase a súa herdanza e cultura. Nas súas viaxes por Exipto, Afganistán, Irán e Turquía promoveu ideas dunha meirande unidade e cooperación política, chamando a superar as diferenzas nacionalistas. Tamén arelaba acordos para garantir o poder político musulmán, e así nun diálogo con B. R. Ambedkar, Iqbal expresou o seu desexo de ver as provincias indias como unidades autónomas baixo o control directo do goberno británico e sen a existencia dun goberno indio central, temía que unha unión india marxinaría politicamente os musulmáns, deixando os musulmáns sen unha entidade política separada.
Cando a Liga musulmá o elixiu presidente en 1930 na súa sesión de Allahabad nas Provincias Unidas, deu o que se considera o seu discurso máis coñecido, o 29 de decembro de 1930, onde trazou a visión dun estado independente para provincias de maioría musulmá do noroeste da India, Iqbal resaltou que a diferenza do cristianismo, o islam era tamén un concepto xurídico e os seus ideais relixiosos eran inseparables da orde social: "polo tanto, a construción dunha política de liñas nacionais, de significar un desprazamento do principio islámico de solidariedade, é sinxelamente impensable para un musulmán." Iqbal acentuou así non só a necesidade da unidade política das comunidades musulmás mais a súa oposición a unir á poboación nunha sociedade máis ampla non baseada nos principios islámicos.
Converteuse así no primeiro pensador en artellar o que se coñecería como a Teoría das dúas nacións, no que se establecía que os musulmáns son unha nación distinta e así merecen a independencia política des outras rexións e comunidades da India. Así e todo non especificaba que o estado islamita debera ser unha teocracia, aínda cando rexeitaba o secularismo e o nacionalismo, así e todo tiña unha concepción do islam moderada, para el o islam non podía ser un xustificante para poñer límites ao progreso. Existe unha importante controversia na teoloxía islámica sobre a concepción da divindade en Iqbal e ata que punto é fiel ás ensinanzas do islam ou non. Os últimos anos dedicounos a percorrer Europa e o oeste de Asia na procura de apoio político e económico para a Liga, reiterou as ideas do seu discurso de 1930 e durante as conferencias que o goberno ;británico organizou en 1930-32 para tratar das reformas constitucionais na India, opúxose ao Congreo Nacional Indio e ás propostas de transferencia de poder sen unha considerable autonomía ou independencia para as provincias musulmás. miniatura|A tumba de Muhammad Iqbal na entrada da mesquita Badshahi en [[Lahore]]
En persa
En Rumuz-e-Bekhudi (1918), Iqbal pretende probar que o xeito de vida islámico é o mellor código de conduta para a viabilidade dunha nación. Unha persoa pode manter as súas características individuais intactas, mais unha vez conseguido ha sacrificar as súas ambicións persoais polas necesidades da nación, xa que o home non se pode realizar fóra da sociedad. Esta colección de poemas ten como temas principais a comunidade ideal, os principios éticos e sociais islámicos, e a relación entre o individuo e a sociedade. Non obstante, Iqbal tamén recoñece os aspectos análogos positivos doutras relixións. Rumuz-e-Bekhudi complementa a énfase no individuo de Asrar-e-Khudi e as dúas coleccións edítanse con frecuenca nun único volume co título Asrar-e-Rumuz.
'Payam-e-Mashriq (1924) ten unha gran influencia da obra de Goethe, West-östlicher Diwan'. Iqbal traza a súa obra como recordatorio ao Oeste da importancia da moralidade, a relixión e a civilización para subliñar a necesidade de cultivar o sentimento, o fervor e o dinamismo. Explica que un individuo non pode aspirar a dimensións máis altas a non ser que aprenda da natureza da espiritualidade. Na súa primeira visita a Afganistán, presentou o seu libro ao ;rei Amanullah Khan, admirado dos movementos liberais de Afganistán contra o Imperio Británico.
Zabur-e-Ajam (1927), inclúe os poemas Gulshan-e-Raz-e-Jadeed e Bandagi Nam, neste último denuncia a escravitude, insistindo en lembrar o pasado, facer o ben no presente e preparar o futuro, mentres enfatiza o amor, o entusiasmo e a enerxía para acadar a vida ideal.
En Javed Nama segue as obras de Ibn Arabi e á Divina Comedia de Dante presentándose Iqbal Zinda Rud guiado por Rumi "o mestre" ao longo de varios ceos e esferas, tendo a honra de aproximarse á divindade entrando contacto con iluminacións divinas. No final da obra, dirixíndose ao seu fillo Javid, fala á xente nova, nunha sorte de guía á nova xeración
En urdú
Bang-e-Dara (1924) foi a súa primeira colección de poesía en urdú. Escribiuna en tres fases diferentes da súa vida. Aqueles poemas escritos ata 1905, ano da súa marcha a Inglaterra, reflicten patriotismo e imaxes da natureza, entre eles salientan Tarana-e-Hind e Tarana-e-Milli. O segundo conxunto de poemas datan de 1905-1908, cando Iqbal estudaba en Europa, e analizan a natureza da sociedade europea, que para el perdera os valores espirituais e relixiosos. O terceiro grupo de poemas tratan da herdanza cultural e histórica do islam e da comunidade musulmá, cunha perspectiva global.
A partir de 1930 escribiu maioritariamente en urdú, sen deixar o persa. As súas obras dirixíanse ás masas musulmás da India, cunha énfase aínda máis forte no islam e no rexurdir espiritual e político islámico. En 1935 publicou Bal-e-Jibril, inspirada na súa viaxe a España, onde visitou monumentos da época de Al-Andalus. Consiste en ghazals, poemas, epigramas dunha forte paixón relixiosa.
En Pas Cheh Bayed Kard ai Aqwam-e-Sharq, que inclúe o poema Musafir, de novo Iqbal representa a Rumi como un personaxe e dá unha exposición dos misterios das leis islámicas e do sufismo e láiase das disensións e da desunión entre os musulmáns indios, e tamén entre as nacións islámicas.Musafir é unha crónica poética dunha das súas viaxes a Afganistán, na que aconsella ao pobo pashtu a aprender os segredos do islam. A última obra de Iqbal foi Armughan-e-Hijaz, que se publicou póstuma en 1938. A primeira parte contén cuartetos en persa, e a segunda algúns poemas e epigramas en urdú.
Demultiplexor
dereita|miniatura|300x300px|Esquema dun demultiplexor 1 a 2. Pode ser comparado a un conmutador controlado. En electrónica dixital, un demultiplexor é un circuíto combinacional que ten unha entrada de información de datos d e n entradas de control que serven para seleccionar unha das 2n saídas, pola que ha de saír o dato que presente na entrada. Isto conséguese aplicandolles ás entradas de control a combinación binaria correspondente á saída que se desexa seleccionar. Por exemplo, de querermos que a información que temos na entrada d, saia pola saída S4, na entrada de control hase de pór, de acordo co peso desta, o valor 100, que é o 4 en binario.
No campo das telecomunicacións o demultiplexor é un dispositivo que pode recibir a través dun medio de transmisión compartido un sinal complexo multiplexado e separar os distintos sinais integrantes deste encamiñándoos ás saídas correspondentes.
O sinal complexo pode ser tanto analóxico como dixital e estar multiplexado en calquera das distintas formas posíbeis para cada unha deles. miniatura|350x350px|Diagrama lóxico dun demultiplexor 1 a 4. O demultiplexor é un circuíto combinacional que aínda que a función básica é a que explicamos, pode utilizarse en moitos casos como decodificador e adopta calquera das funcións que un decodificador realiza.
Corso
Corso pode referirse a:
Noval, Cedeira, Cedeira
Noval é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 5 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2007 cando tiña 6 habitantes.
¡Alerta! (Ferrol)
¡Alerta! foi un periódico editado en Ferrol entre 1935 e 1936.
Historia e características
Voceiro das Juventudes Socialistas de Ferrol, apareceu o 3 de setembro de 1935. Publicación mensual dirixida por Manuel Teijeiro Williman, representante da fracción radical do socialismo ferrolán. Despois dunha pausa, reapareceu en 1936 como portavoz das Juventudes Socialistas Unificadas de Ferrol.
Cory Higgins
Courdon "Cory" Higgins, nado o 14 de xuño de 1989 en Danville, California, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense.
Traxectoria
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2011, Higgins foi elixido na 7ª posición do Draft da NBA D-League polos Erie Bayhawks. Xogou 5 partidos con eles, facendo 12.6 puntos por partido.
Higgins foi invitado polos Denver Nuggets aos seus adestramentos durante a pretempada de 2011, pero foi cortado o 23 de decembro de 2011.
O 25 de decembro de 2011, foi fichado polos Charlotte Bobcats. Foi cortado polos Bobcats o 9 de decembro de 2012.
O 3 de xullo de 2019, anunciouse a súa fichaxe por tres tempadas co FC Barcelona da Liga ACB. O 5 de xullo de 2021, Higgins renovou o seu contrato co Barcelona ata 2024.
Claudio Contreras Valiñas
Claudio Contreras Valiñas, nado en 1880 e finado o 18 de novembro de 1936, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Contreras González, que fora alcalde da Lama, e de Generosa Valiñas Áspera. Colaborou en La Idea e La Opinión, do que foi principal inspirador ata a súa saída das filas do agrarismo. Foi alcalde de Redondela (1914-1915), deputado provincial designado polo Marqués de Riestra e Gobernador civil de Zamora durante a ditadura de Primo de Rivera e Gobernador Civil de Almería dende marzo de 1931.
Vida persoal
Casou no Porriño con Teresa Quirós Pereira en 1913. O seu irmán Ricardo foi, tamén, alcalde de Redondela.
Tom Jones (piloto)
Tom Jones nado o 26 de abril de 1943 e finado o 29 de maio de 2015 foi un piloto de carreiras americano, nado en Dallas, Texas. Participou no seu propio Cooper T82 nunha carreira de Fórmula Un, o Gran Premio do Canadá de 1967. Tras unha práctica prometedora, sufriu problemas eléctricos durante a cualificación e só logrou un tempo de volta moi lento. Os comisarios negárollen un lugar na grella porque "era demasiado lento", aínda que fora competitivo na práctica.
Ata recentemente, Jones era considerado un dos grandes esquecidos da Fórmula Un, pero desde entón sábese que correu de maneira intermitente durante os anos setenta en varias series antes de retirarse en 1980.
dirixiu unha empresa de soldadura e fabricación de metal en Cleveland. Jones morreu en Eastlake, Ohio o 29 de maio de 2015. O seu vello Cooper T82 aínda pervive e o seu actual propietario compite con el na serie histórica de carreiras.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
A Igrexa, Meis, Meis
A Igrexa é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 33 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 13 homes, o que representa un notable descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 41 veciños, e 2005, cando eran 47.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Julio Lorenzo
Julio M. Lorenzo Fernández, nado en Vigo en 1968, é un actor, director e profesor de dobraxe.
Traxectoria
Ten dobrado, entre outros, a Son Goku, o inspector Gadget, Val Kilmer ou Kevin Costner, e actuado na serie Rías Baixas.
Xisto
200px|miniatura|Fragmento de xisto. O xisto é unha rocha de orixe metamórfica, procedente do metamorfismo das arxilas, que presenta unha estrutura de follas ou láminas paralelas que se separan con facilidade. Hai autores que clasifican ao xisto arxiloso como unha rocha sedimentaria, e é posíbel esa distinción, mais en Galicia, como en moitos lugares do mundo, tódolos xistos son de orixe metamórfica.
Preséntase xeralmente nunha color opaca azulada escura e emprégase moito en cubertas e revestimentos interiores e exteriores.
Variedades
miniatura|222px|Tellado de xisto en [[Donís, Cervantes|Donís.]]
Condicións que cumpren os xistos empregados en tellados inclinados e revestimento
200px|miniatura|Casa cuberta e revestida por xistos
Clasificación
Pola cor:
O seu aspecto pode adoptar tons escuros ou claros e pode cambiar de cor co tempo, unha vez que foron colocados na cuberta.
Polo seu aspecto superficial:
Polo seu potencial alterabilidade:
Depósitos
En Galiza en Valdeorras. En España, Segovia (Bernardos), Badaxoz (Vilar de Rei). Tamén se atopan depósitos importantes no País de Gales e no Brasil.
Comba de Cornualla
Comba de Cornualla, máis coñecida como Santa Comba de Cornualla, foi unha santa da Igrexa católica que seica viviu no século VI, nada en Lothian (Escocia) e finada en Ruthvoes, Cornualla. É popular en Cornualla e outras nacións celtas. A súa historia lendaria mestúrase coa da galega Comba de Sens, quizais por tradicións celtas cristianizadas.
Comba de Cornualla é venerada pola Igrexa católica e mais o anglicanismo; a súa festividade celébrase o 11 de novembro. Simbolízase cunha póla de palma e/ou unha espada.
Lenda
Segundo a lenda, disque Comba se converteu ao cristianismo cando o Espírito Santo se lle apareceu en forma de pomba (columba en latín). A lenda está documentada nun manuscrito conservado na Biblioteca de Cambridge (Reino Unido), escrito por Rosecarrack durante o reinado de Isabel I de Inglaterra, quen afirmou ter tomado a lenda de información local.
Segundo a lenda, Comba foi a filla do rei Lodan e mais da raíña Manigild, ambos os dous pagáns. Comba, para escapar do casamento cun príncipe tamén pagán, embarcouse cara Cornualla preto de Trevelgue Head, onde desembarcou. Aló foi seguida polo príncipe; despois a través da fraga que agora é Porth Beach, por Rialton e Treloy, até que finalmente o príncipe a capturou en Ruthvoes, dúas millas ao sur de St. Columb Major. Nese lugar o príncipe decapitouna polo desplante, e onde caeu o sangue abrollou un arroio cuxo rego formou un río, aínda sen nome, que desemboca en St. Columb Porth, seguindo o camiño que fixera Comba.
Análise
O historiador británico David Nash Ford suxestiona que os nomes dos pais de Santa Comba, Lodan e Manigild, son en realidade formas terxiversadas dos nomes do rei Lot e da raíña Morgause, da Lenda do Rei Artur.
Comba é un nome común entre os irlandeses.
Ena
Ena (恵那市, えなし, Ena-shi) é un concello da prefectura de Gifu no Xapón. Está situado no centro da rexión de Chūbu e da rexión de Tōkai, e ao sueste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 504,19 km² e a poboación de 54.251 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 108 h/km².
O concello de Ena limita cos concellos de Mizunami, de Yaotsu, de Shirakawa, de Nakatsugawa (son da prefectura de Gifu); de Neba, de Hiraya (son da prefectura de Nagano); e de Toyota (da prefectura de Aichi).
Gregorio de Nisa
miniatura|dereita|Gregorio de Nisa Gregorio de Nisa nado sobre o ano 335 en Cesarea de Capadocia (actual Turquía) e finado en data imprecisa, foi un bispo capadocio, considerado un dos Pais da Igrexa e un dos primeiros en formular unha sistematización teolóxica.
Traxectoria
Estudou filosofía e retórica. Adicouse ao ensino e á retórica e estivo casado con Teosebia, unha muller de alta cultura espiritual. Foi elixido bispo de Nisa contra o seu desexo, máis proclive á meditación, a ascese e o estudo. Porén, como pastor do seu pobo, atento ás necesidades de todos, preocupado pola formación correcta dos catequistas e defensor dos marxinados e dos pobres, acadou unha alta estima.
Pensamento
Tivo grande influencia de Oríxenes entre os pensadores cristiáns e de Plotino e Filón de Alexandría entre os filósofos. De feito, un espiritualismo e idealismo platónico propios da época influirían no xeito de presentar a fe cristiá mediante os elementos e conceptos da filosofía platónica.
Porén a esencia do seu pensamento, marcado pola experiencia vital a carón dos seus irmáns máis vellos Basilio o Grande e Macrina, é nitidamente cristiá:
Gregorio de Nisa, contribuíu ao desenvolvemento da concepción teolóxica da Santa Trindade mediante un concepto filosófico de relación causal tomado de Aristóteles. No seu breve tratado Acerca de que non hai tres expón que a primeira causa é o Pai da que procede directamente o Fillo e, a través deste e por este, procede tamén do Pai o Espírito. Falar de causa e realidade causada non introduce unha diferenza de natureza senón un modo de existencia, non un que senón máis ben un como.
Pastor
Gregorio de Nisa insistía no espírito de xustiza e solidariedade sen o cal a ascese era inauténtica: non despreces aos marxinados; considera quen son e descubrirás a súa dignidade: representan ao Salvador. Denominaba aos pobres Amigos de Deus, e denunciaba a falsa relixiosidade'':¿De que te serve o xexún e a abstinencia se despois, coa túa maldade, fas dano ao teu irmán? ¿Que gañas perante Deus, polo feito de comer do teu se despois, actuando inxustamente, arrincas das mans do probe o que é seu?.'' Só dende o amor, a oración será auténtica: freo da ira, represión da soberbia, defensa da castidade, protección da fidelidade, esperanza para os que velan...
Gregorio de Nisa é o pai da esperanza que vía na realidade un himno marabillosamente composto, e da superación do medo a morte: o lume agochado e como soterrado baixo as cinzas deste mundo estourará e inflamará divinamente a codia da morte
Influencia
Gregorio de Nisa está considerado como un dos Pais da Igrexa e a súa sistematización teolóxica, a segunda despois do primeiro intento realizado por Oríxenes, segue a marcar, xunto aos pais da Capadocia Basilio o Grande e Gregorio Nacianceno o pensamento e a espiritualidade da Igrexa ortodoxa. Para a Igrexa católica é unha das principais fontes doutrinais do cristianismo dos primeiros séculos, considérao tamén un santo aínda que non admite a literalidade da súa doutrina verbo a redención universal (apocatástase)
Obras
miniatura|De virginitate
25 de marzo
O 25 de marzo é o 84º día do ano do calendario gregoriano e o 85º nos anos bisestos. Quedan 271 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Béla Bartók.
Vilacacín, Cedeira, Cedeira
Vilacacín é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 15 habitantes.
25 de marzo
Mortes
miniatura|100px|Ricardo Carballo Calero.
Notas
Os 366 días do ano
O Carballal, Palas de Rei
San Sebastián do Carballal é unha parroquia do concello de Palas de Rei, situada entre Moredo e Cuíña, con aproximadamente 30 casas segundo o IGE en 2011 tiña 40 habitantes (18 homes e 22 mulleres).
Patrimonio
A igrexa parroquial data do século XII. Amais de celebrar o patrón, hai festas o 7 de agosto, día de San Mamede.
Armavia
Armavia (armenio: Արմավիա) foi a aeroliña nacional de Armenia. Tivo as súas oficinas principais nos sotos do aeroporto internacional de Zvartnots, preto de Iereván. Realizou servizos de pasaxeiros internacionais dende Yerevan cara destinos en Europa e Asia, sendo o seu principal centro de operacións o aeroporto de Zvartnots.
O 29 de marzo de 2013 anunciou a súa quebra e cesou as súas operacións, e o 1 de abril de 2013 cesou todos os seus voos.
Frota
En novembro de 2012 a frota de Armavia estaba formada polos seguintes avións cunha idade media de 12,3 anos:
Dinkha IV Khanania
Dinkha IV (en ), nado como Dinkha Khanania en Darbandoka (Reino de Iraq) o 15 de setembro de 1935 e finado en Rochester (Estados Unidos) o 26 de marzo de 2015, foi o Catholicos-Patriarca de Seleucia-Ctesifonte da Igrexa Asiria do Oriente dende o 17 de outubro de 1976 até o seu pasamento.
Henrique III de Bar
Henrique III de Bar, nado en 1259 e finado en Nápoles en setembro de 1302, foi conde de Bar desde 1291 ata 1302. Era fillo de Teobaldo II, conde de Bar, e de Xoana de Toucy.
Traxectoria
miniatura|110x110px| Fixeron as súas primeiras armas durante un conflito entre o pai e o bispo de Metz, Bucardo de Avesnes; logo serviu a Frederico III, duque de Lorena. Dispoñíase a partir para loitar a Terra Santa cando morreu seu pai.
Sete anos antes, a condesa de Champaña Xoana I casara co futuro rei de Francia Filipe IV o Belo, facendo do Barrois o veciño inmediato do dominio real. Desexando manter boas alianzas cun veciño tan poderoso, casou en 1293 con Leonor, filla do rei Eduardo I de Inglaterra (1269-1297).
A guerra pronto estalou entre Francia e Inglaterra e Henrique estivo implicado nos conflitos, que rematou o 4 de xuño de 1301 polo Tratado de Bruxas. Henrique tivo que lle ceder algunhas forzas ao seu poderoso veciño, pero sobre todo renderlle homenaxe a Filipe IV de Francia por unha parte do seu condado que se chamará Barrois Movedizo e prometeu ir a Chipre para loitar contra os infieis.
Matrimonio e fillos
Casou en Bristol o 20 de setembro de 1293 con Leonor de Inglaterra (1269- 1297), filla de Eduardo I de Inglaterra, rei de Inglaterra e Leonor de Castela e tivo: