cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
24 Hour Party People
Sinopse
O relato comeza a mediados dos 70 con Tony Wilson, reporteiro de Granada TV voando en ala-delta sen previo adestramento. Despois de ter varios golpes co chan, érguese e diríxese á cámara decindo que a escena é un símbolo do que é acadar varios niveis. Wilson non está satisfeito co seu traballo de reporteiro, decíndolle ó seu produtor: "I'm a serious fucking journalist ... I went to Cambridge".
En xuño de 1976 vai ó concerto que no Manchester Lesser Free Trade Hall dan os Sex Pistols (ían tocar tamén os Buzzcocks, pero finalmente non puideron). Se ben só foron 42 persoas, Tony cítao como un grande evento histórico.
Wilson segue no negocio da música, e cos seus amigos funda Factory Records, sendo a primeira fichaxe Joy Division, liderados polo cantante Ian Curtis. Amosando a súa dedicación, Wilson prepara un contrato de gravación para a banda escrito co seu propio sangue onde dá ós artistas total liberdade sobre a súa música. O irascible produtor Martin Hannett é contratado para gravar a Joy Division, e se ben é difícil traballar con el –ordena ó batería que desmantele o equipo e o monte de novo no tellado do estudo– o resultado é o traballo dun xenio, e axiña Joy Division acadou unha boa gravación. Xusto antes de marcharen Joy Division de xira polos EUA, Ian Curtis suicídase aforcándose na súa cociña. Joy Division sobrevive á morte de Ian, e convértese en New Order, e grava o seu éxito Blue Monday.
Factory Records continúa coa construción do club The Haçienda. Por outra banda, os Happy Mondays asinan contrato coa discográfica no comezo da cultura do éxtase.
Malia todo, Factory Records perde moitos cartos entre The Haçienda e a promoción dos grupos. Nunha escena, Erasmus di que o selo perde 5 peniques por cada copia do Blue Monday que se vende, polo alto prezo do deseño de Peter Saville. Saville tamén deseña os carteis, entradas ou panfletos do club, ás veces entregándoos despois de que os eventos teñan lugar. The Factory é vendida a London Records para intentar salvala, pero ó saberse que no momento non tiña contratos válidos cos artistas, a venda cancélase.
Hannett tamén é impredecible, disparando a Wilson cunha pistola. Decide deixar Factory Records, e tras ter problemas co alcohol e as drogas, morre ós 42 anos. Malia todo, tamén aparecen os problemas persoais de Wilson, como o divorcio con Lindsay, o seu segundo matrimonio, os problemas coas drogas ou as dificultades profesionais. Di que é unha personaxe secundaria na súa propia historia. É máis importante a historia da música e a do propio Manchester.
Cameos
Moita xente fai cameos na película, entre eles:
Banda sonora
A banda sonora da película 24 Hour Party People inclúe temas dos grupos asociados a Factory Records que aparecen no filme, como os Happy Mondays, Joy Division (despois New Order) ou The Durutti Column. Tamén aparece a banda de Manchester Buzzcocks, así como The Clash. O álbum comeza con "Anarchy in the U.K.", dos Sex Pistols, a banda que levou a Tony Wilson a fundar Factory Records.
Algunhas cancións foron regravadas para o álbum, como "New Dawn Fades" dos Joy Division, no concerto de New Order con Moby e Billy Corgan.
Vilaxán, O Mosteiro, Cervantes
Vilaxán é un lugar da parroquia do Mosteiro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Armeria pubigera
Armeria pubigera é unha planta herbácea de folla perenne pertencente á familia Plumbaginaceae. É un endemismo, fóra de risco de extinción , que se atopa nos rochedos graníticos, e ás veces nalgúns dos areais, do litoral atlántico galego e de Viana do Castelo. É unha especie adaptada a eventos de rachas fortes de vento e ás augas salinas.
É unha especie similar e fácil de confundir coa Armeria maritima, a herba de namorar. Identificáronse na Costa da Morte hibridacións desta especie con A. beirana, resultando en Armeria x carnotana Blanco-Dios, nothosp. nov.
Descrición
É unha especie perenne cun cepo leñoso e con pouca ramificación, con talos floridos e de tipo herbáceo ou subarbustivo. As súas follas distribúense facendo unha roseta basal densa. Estas son planas e longas e lineais, de 0,3 a 0,8 cm de longas e de ata 0,2 cm de anchas, cuns ápices obtusos. Os nervios dos talos, que son de 1 a 3, son algo glabros e pouco ciliados. Os talos que frolan érguense dereitos ou algo tumbados e chegan dos 5 ata os 25 cm. Na súa parte superior teñen unha vaíña tubular que os cobre en parte. As flores saen en grupos de 2 a 5 flores e son sésiles. Teñen unha bráctea de cor verde e glabras de maior tamaño e cunhas manchas. A corola é de cinco pétalos soldados á base e ten un ton rosado.
A súa reprodución adoita ir de marzo a setembro.
Nome común
Para Armeria pubigera pódense empregar os nomes vernáculos de caravel mariño, herba empreñadoira ou cravo mariño, e segundo algunhas fonte tamén herba namoreira ou namoradeira.
Distribución
É un endemismo do litoral do noroeste peninsular ibérico, da costa atlántica.
Hábitat
miniatura|dereita|Nos rochedos preto do [[Faro de Corrubedo|Faro de Corrubedo.]] Medra en particular en áreas de rochedos do litoral, como nos cantís, e, ás veces en areais, entre os 0 metros e 50 da liña da costa. Esta especie soporta as condicións de fortes rachas de ventos e augas e solos salgados. En concreto adóitase atopar en sistemas dunares ou entre xunqueiras e en marismas. Está adapta a condicións de alta exposición á luz, inda que é quen de medrar en zonas con sombra. Está nunha área con invernos moderados e alta humidade, e en solos con pouco nitróxeno e lixeiramente ácidos.
Andrés García Yáñez
Andrés García Yáñez, nado na Coruña o 10 de novembro de 1931 e finado o 23 de decembro de 2014, foi un xestor administrativo galego. Foi o 39º presidente do Deportivo da Coruña, entre 1986 e 1988.
Biografía
Foi presidente do Deportivo da Coruña desde o 2 de xuño de 1986, en substitución de Jesús Corzo Sierra, até o 10 de marzo de 1988, sendo á súa vez substituído por Luis Carlos Morato Miguel.
Faleceu o 23 de decembro de 2014.
Segunda Liga 2016/17
A tempada 2016–17 da Segunda Liga (por motivos de patrocinio Ledman LigaPro) é a 27.ª edición da segunda competición ligueira de fútbol en Portugal. Un total de 22 equipos disputan a liga, sendo o FC Porto B o defensor do título, campión na tempada anterior.
Roman Jakobson
Roman Jakobson (en ruso Ромáн Óсипович Якобсóн), nado en Moscova o 11 de outubro de 1896 e finado en Boston (Massachusetts) o 18 de xullo de 1982, foi un lingüista, fonólogo e teórico literario ruso.
Traxectoria
Comezou a estudar linguas orientais na Universidade de Moscova, na época do auxe do simbolismo ruso (Alexander Blok, Andréi Bely) e dos poetas futuristas como Velimir Jlébnikov ou Vladimir Maiakovski. En 1914 impulsou a creación do Círculo lingüístico de Moscova, e nesa época estudaba a poética, dentro do formalismo ruso. Alí iniciou a súa relación co fonólogo Nikolái Trubetskói.
En 1920 marchou a Praga, onde formou parte do Círculo lingüístico de Praga, e deu clase na universidade de Brno. EN 1930 defendeu a súa tese doutoral na capital bohemia, mais viuse obrigado a deixar a cidade en 1939, trala invasión nazi de Checoslovaquia, por mor da súa orixe xudía. Deu clase en Copenhague, Oslo e Uppsala, mais trala invasión nazi de Noruega e a ameaza de invasión de Suecia viuse obrigado a emigrar de novo, desta volta cara aos Estados Unidos en 1941.
Canda a André Martinet, Claude Lévi-Strauss e Morris Swadesh foi un dos fundadores do Círculo lingüístico de Nova York, máis tarde convertido na Asociación Internacional de Lingüística. Deu clases en Columbia, Harvard e o Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Influíu nas formulacións estruturais da antropoloxía de Lévi-Strauss, sendo máis tarde reivindicado e difundido en Francia.
Teoría
A súa obra é dispersa e non está sistematizada en grandes volumes. Consta de 475 títulos, dos que 374 son libros ou artigos e 101 son textos diversos (poemas, prefacios, introducións ou artigos periodísticos). Amais, boa parte foi realizada en colaboración con outros autores. Até 1939 ocupouse principalmente de poética e teoría da literatura, e na súa etapa estadounidenses centrouse na lingüística.
Jakobson era un investigador teórico máis ca empírico, e de carácter multidisciplinar, abranguendo campos como a antropología, a patoloxía da linguaxe, a estilística, o folclore ou a teoría da información.
Río Arnoia
260px|miniatura|Pontella sobre o río Arnoia ([[Requeixo de Valverde, Allariz|Requeixo de Valverde, Allariz)]] O río Arnoia é un afluente do Miño pola banda esquerda. A súa lonxitude é de 84,5 quilómetros, o que o converte no río máis longo da provincia de Ourense. Un seu homónimo é o portugués río Arnoia, de feito o nome de Arnoia é un hidronímico común en Europa, en linguas prerromanas.
Roman Jakobson
Teoría
Redactou a primeira definición moderna do fonema ("Impresión mental dun son, unidade mínima distintiva ou vehículo semántico mínimo"), e reduciu todas as oposicións fonolóxicas posibles a unha ducia, o que foi criticado polo seu carácter reducionista e de tendencia binaria que non sempre se axusta a unha realidade lingüística máis variada. Amais, foi un pioneiro da fonoloxía diacrónica.
Río Arnoia
Toponimia
Coa mesma raíz que o río Arnego, procede dunha raíz hidronímica celto-indoeuropea er-, or- co significado de excitar, pór en movemento.
Roman Jakobson
Teoría
As súas investigacións sobre a linguaxe infantil foron tamén moi innovadoras, ao destacar o papel universal que na mesma teñen as oclusivas e as nasais. Tamén fixo estudos pioneiros sobre as afasias, describindo dous tipos de anomalías: as relacionadas coa selección de unidades lingüísticas ou anomalías paradigmáticas, e as relacionadas coa combinación das mesmas, ou anomalías sintagmáticas. Este modelo inspirouse parcialmente nas consideracións de Ferdinand de Saussure, pai do estruturalismo. Á súa vez Jakobson influíu en estruturalistas como Claude Lévi-Strauss e posestruturalistas como Jacques Lacan -Lacan entende, a partir dos estudos de Jakobson sobre as afasias, que o paradigmático ou selectivo é coalescente co que Sigmund Freud chama "condensación" e o metafórico, e que o sintagmático é metonímico ou o que Freud chama "desprazamento". Este estudo provocou un interese apaixonado no campo da neuroloxía e a psiquiatría e a renovación dos estudos médicos neste campo.
Río Arnoia
Fontes
Nace no concello de Vilar de Barrio, a partir da confluencia de varios regos da serra de San Mamede.
Roman Jakobson
Teoría
A estilística e a poética foron as preocupacións máis antigas e profundas de Jakobson. As súas teorías desenvolvéronse dentro do formalismo ruso, que constituía unha reacción contra unha tradición de teoría literaria rusa excesivamente dominada polos aspectos sociais, e polo tanto dá moita importancia ás formas, desde as máis simples (recorrencias fónicas) ás máis complexas (xéneros literarios).
Río Arnoia
Percorrido
Baña os concellos de Vilar de Barrio, Baños de Molgas, Xunqueira de Ambía, Allariz, A Merca e Celanova. Logo segue marcando o límite entre os concellos de Ramirás e Gomesende (no norte) e Cartelle e Cortegada (no sur) a través dun canón que antes de chegar ó concello da Arnoia forma un canón cunha pendente de 300 metros durante sete quilómetros, entre penedías e fragas. Finalmente, chega ao concello da Arnoia onde desemboca no Río Miño no lugar de Portocarreiro fronte a un pequeno illote granítico. No concello da Arnoia o río conforma dous vales unidos, o val de San Vicente (O Rial, O Outeiro, Remuiño, O Pomar, A Ponte, Carnós) e o val de San Amaro (Os Chaos, A Laxa, Quinteiros, A Paixón, Bacelo e Outeiro Cruz).
Roman Jakobson
Teoría
Da súa teoría da información, constituída en 1948 e articulada en torno aos factores da comunicación (emisor, receptor, referente, canle, mensaxe e código), Jakobson deduciu a existencia de seis funcións da linguaxe: expresiva, apelativa, representativa, fáctica, poética e metalingüística, completando así o modelo de Karl Bühler.
Río Arnoia
Afluentes
Os principais tributarios do Arnoia son o Maceda, o Ambía e o Ourille e outros pequenos regatos ao longo do camiño.
Roman Jakobson
Teoría
centro
Castro, Buxantes, Dumbría
Castro é un lugar da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 3 mulleres.
Roman Jakobson
Teoría
Esta síntese, tan operativa, foi moi utilizada desde entón. Porén, foi criticada argumentando que engade unha función estética mais non explica debidamente a función lúdica, que non podería incluírse sen problemas dentro da función poética.
Perry Farrell
Perry Farrell, nado como Peretz Bernstein o 29 de marzo de 1959, é o líder da banda de rock alternativo estadounidense Jane's Addiction. Farrell creou o festival itinerante Lollapalooza como xira de despedida de Jane's Addiction en 1991; dende entón evolucionou cara a un festival anual. Farrell continúa traballando no Lollapalooza cos seus asociados William Morris Agency e C3. Farrell liderou tamén os grups de rock alternativo Porno For Pyros e Satellite Party.
Farrell é a única persoa que tocou nas doce edicións do Coachella, tendo aparecido baixo cinco nomes diferentes (Perry Farrell, Jane's Addiction, DJ Peretz, Satellite Party e con Hybrid). DJ Peretz e The Chemical Brothers son os únicos artistas que tocaron no festival máis de catro veces.
Unmanned Space Experiment Recovery System
Características
USERS constaba dun módulo de servizo (SEM) e un módulo de retorno (REM) que contiña os experimentos para microgravedade que tiñan que volver á Terra. O SEM proporcionaba alimentación eléctrica (ata 700 W) e comunicacións ao REM, que á súa vez constaba dun vehículo de reentrada (REV), cos experimentos, e un módulo de propulsión (PM). USERS permaneceu en órbita 8,5 meses ata a separación e reentrada do REM e a recuperación de REV en terra en maio de 2003. O SEM permaneceu en órbita ata o 15 de xuño de 2007.
Andoriña dos penedos
miniatura| Ptyonoprogne rupestris
A andoriña dos penedos (Ptyonoprogne rupestris), é unha ave da familia das andoriñas, que aniña en casas, paredes rochosas, pontes etc. É unha especie de ampla distribución por Europa, África e Asia. Na península ibérica aparece estacionalmente no norte e hai poboacións residentes ou migradoras de curta distancia no sur.
Descrición
Mide 15 cm de pico a cola.
En España atópase principalmente de marzo a novembro, aínda que existen individuos que fican en España durante todo o ano. Ten o corpo avultado, pescozo ancho e ás anchas terminadas en punta. A plumaxe da gorxa está lixeiramente riscada e é bastante escura. As plumas da cola (rectrices) teñen pintas brancas, e esta non é tan aforcada como no resto dos andoriñas. A plumaxe xeral é parda, aínda que a zona inferior é menos escura. Voo moi áxil preto das rochas ou zona de percha.
Idozin
Localización
Forma parte do municipio de Ibargoiti canda os pobos de Abínzano, Izco e Salinas de Ibargoiti, e é a sede do edificio dese concello. Idozin é un pequeno pobo de conta con cincuenta habitantes, é un pobo con pouca poboación debido á estrada que pasa polo medio do lugar.
Turismo
O Val de Ibargoiti, onde se atopa Idozin, é un territorio con multitude de cultivos e rodeado de montañas altas.
Idozin é tamén unha das rotas que baixa de Francia no Camiño de Santiago.
La Voz de Sarria
La Voz de Sarria foi un periódico editado en Sarria entre 1931 e 1932.
Historia e características
Apareceu o 20 de setembro de 1931. Publicábase os días 6 e 20 de cada mes (coincidindo cos días de feira en Sarria). Dirixido por Antonio Páramo Sánchez o administrador era José F. Márquez. Na cabeceira levaba unha cita que facía referencia a Sócrates: Dios me puso sobre vuestro pueblo, como el tábano sobre el lomo del caballo, para tenerlo siempre despierto. Pro republicano, declarábase independente "frente a diversos grupos republicanos y socialistas que gobiernan", liberal e defensor dos intereses comarcais de Sarria. A súa liña editorial xeroulle problemas cos freires do convento dos mercedarios de Sarria. Dedicaba a maior parte do espazo a temas locais, tiña unha sección titulada "Denuncias y protesta" e incluía relatos e poemas. Deixou de editarse ao pouco tempo.
Lago Ness
miniatura|250px|Vista do lago Ness dende o seu extremo meridional, en [[Fort Augustus.]] miniatura|250px|A torre do [[castelo de Urquhart, co lago Ness ao fondo.]] O lago Ness (Loch Ness) é un loch (lago) de auga doce localizado nas Highlands de Escocia, de forma estreita e alongada con cerca de 37 quilómetros de lonxitude. O lago ocupa unha área de preto de 56,4 km² e ten unha profundidade máxima de 226 metros. A visibilidade da agua é extremadamente reducida debido á turba dos solos circundantes, que levan cara ao lago as redes de drenaxe. Crese que o lago Ness foi modelado polos glaciares da última era glacial.
O lago Ness é mundialmente coñecido polas alegadas aparicións do Monstro do lago Ness, que os habitantes locais chaman Nessie. As evidencias científicas para a existencia deste monstro, descrito como unha especie de dragón mariño, son nulas, o que non impide que sexa unha atracción turística.
O lago Ness é o maior exemplo escocés de lagos encaixados en fallas xeolóxicas, neste caso a Falla de Great Glen, con rumbo nordeste-sueste. Este tipo de lago, coñecido como loch, caracterízase pola grande fondura e pola morfoloxía alongada de acordo coa dirección da falla que os modela.
As augas do Lago Ness son bastante frías, debido principalmente á súa latitude e á súa profundidade. O seu litoral é bastante pintoresco, con castelos como o de Eilean Donan, onde foi filmada a escena inicial do filme Highlander, ou ruínas de castelos, como o de Urquhart, en Drumnadrochit.
Valéncidos
Os Valéncidos (Valenciidae, Myers 1928) son unha familia de peixes teleósteos. Distribúense por augas do sur de España, Italia e costa occidental de Grecia.
Clasificación
Comprenden un único xénero e dúas especies:
En ocasións citouse dentro da familia Cyprinodontidae.
Saint-Nizier-le-Bouchoux
Saint-Nizier-le-Bouchoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes.
Poboación
No 2007 a poboación de Saint-Nizier-le-Bouchoux era de 749 persoas. Había 286 familias das cales 76 eran unipersonais (38 homes vivindo sós e 38 mulleres vivindo soas), 101 parellas sen fillos, 101 parellas con fillos e 8 familias monoparentais con fillos.
A poboación evolucionou segundo o seguinte gráfico:
Habitantes censados
423
Outros
Historia ano a ano
Escrituras paleohispánicas
miniatura|Escrituras paleohispánicas As escrituras paleohispánicas son os sistemas de escritura que foron creados na Península Ibérica antes de que o alfabeto latino se convertese no sistema de escritura dominante.
Historia
Estas escrituras usáronse con certeza desde como mínimo o século V a.C., quizais a partir do s. -VII segundo algunhas hipóteses, ata finais do século -I ou principios do século I e foron o principal vehículo de expresión das linguas paleohispánicas. Agás o alfabeto greco-ibérico, que é unha adaptación do alfabeto grego xónico, o resto de escrituras paleohispánicas comparten unha característica tipolóxica distintiva: presentan signos con valor silábico, para as oclusivas, e signos con valor alfabético, para o resto de consoantes e vogais. A partir do punto de vista da clasificación dos sistemas de escritura, non é nin un alfabeto nin un silabario, senón unha escritura mixta que se identifica normalmente como semisilabario.
As escrituras paleohispánicas pódense agrupar en dous grandes grupos, meridional e nororiental, posto que, aínda que ambos grupos utilizan un repertorio de signos similar, se diferencian claramente polos valores que os signos representan. Sobre a súa orixe non hai consenso: para algúns investigadores a súa orixe está directa e unicamente vinculado ao alfabeto fenicio, mentres que para outros na súa creación tamén influiría o alfabeto grego.
As inscricións que usan os signarios meridionais apareceron fundamentalmente na metade sur da Península Ibérica, representan o 5% do total conservado e moi maioritariamente escríbense de dereita a esquerda:
As inscricións que usan os signarios nororientais apareceron fundamentalmente no cuadrante nororiental da Península Ibérica, representan o 95% do total conservado e moi maioritariamente escríbense de esquerda a dereita:
The Brian Jonestown Massacre
The Brian Jonestown Massacre é un proxecto musical e banda estadounidense creada e liderada por Anton Newcombe. Fundouse no ano 1990 na cidade de San Francisco.
O grupo foi o obxecto do documental de 2004 Dig!, e gañou notoriedade nos medios polas súas tumultuosas relacións laborais e polo comportamento errático de Newcombe. Ata a data o colectivo publicou 18 álbums, cinco recompilatorios, cinco discos ao vivo, 13 EPs e 16 sinxelos, ademais de dous recompilatorios de varios artistas.
Carreira de resistencia
miniatura|dereita|Inicio das 24 Horas de Le Mans 24 de 2008
As carreiras de resistencia (Endurance racing) é unha forma de carreiras de automobilismo que pretende probar a durabilidade do equipamento e resistencia dos participantes. Equipos dun ou varios pilotos tratan de cubrir unha gran distancia nun só evento, tendo os participantes un descanso e a capacidade de alternarse durante a carreira. As carreiras de resistencia pódense executar para cubrir unha distancia establecida en voltas tan rapidamente como sexa posible, ou para cubrir a maior distancia posible sobre unha cantidade preestablecida de tempo.
Orixes
A Coppa Florio foi unha carreira de autos italiana iniciada en 1900 e renomeada en 1905 cando Vincenzo Florio ofreceu un premio de 50.000 Liras e unha copa deseñada por Polak de París. A carreira de Brescia facía a ruta Brescia-Cremona-Mantova-Brescia. En 1908, a carreira utilizou o Circuíto de Boloña: Boloña-Castelfranco Emilia-Sant'Agata Boloñese-San Giovanni en Persiceto-Boloña. Desde 1914 a maior parte da Coppa Florio foi co-organizada co Targa Florio preto de Palermo, Sicilia, correndo catro ou cinco voltas, de 108 km cada unha.
A Targa Florio foi unha carreira de autos de resistencia aberta en 1906, a pista das últimas décadas limitouse aos 72 quilómetros do Circuíto Piccolo delle Madonie, que se facía 11 veces.
A Mille Miglia era unha carreira de resistencia de campo aberto que se disputou en Italia 24 veces de 1927 a 1957.
A primeira carreira de 24 horas que tivo lugar nun lugar dedicado ao deporte do motor foi en Brooklands, once días despois da súa inauguración en 1907. Isto provocou a ira dos residentes locais e levou a carreira a ser unha Dobre Doce. Este formato significou que a carreira disputárase en dúas quendas de 12 horas cada unha entre 8am a 8pm e no intervalo os coches foron pechados nun Parc fermé durante a noite para evitar realizar traballos de mantemento neles.
O Rally Dakar de 2001 viu aos competidores cubrir unha distancia de 10.739 km. cun tempo gañador de 70 horas en 20 días con tres clases de coches, motos e camións. O Rally París-Cidade do Cabo de 1992 cubriu unha distancia de 12.427 km. A edición de 1994 do Rally París-Dakar de 1994 viu a competidores volver a París, para unha distancia total de 13.379 quilómetros.
Carreiras de resistencia de automóbiles
miniatura|dereita|As primeiras [[24 Horas de Willhire, Snetterton, 1980]] miniatura|Pilotando tralo [[safety car nas Mil Milhas do Brasil de 2007]]
Padornelo, A Ribeira, Cervantes
Padornelo é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Carreira de resistencia
Carreiras de resistencia de automóbiles
Desde o comezo as carreira de resistencia, tenderon a ser para coches deportivos, mentres que os coches de Gran Premio da época comezaron a evolucionar nos coches de carreiras de hoxe e correr distancias máis curtas. Co tempo, os coches deportivos comezaron a evolucionar lonxe das súas raíces como unha alternativa baseada na produción aos coches de carreiras de pura raza, os coches de Grand Prix, o que levou á creación dos GT, e estas clases continuaron adoptando o formato de resistencia. Os varios pilotos por coche foi unha adaptación temperá xa que os rigores da resistencia superaron rapidamente as capacidades da maioría dos pilotos de competir sós, aínda que os intentos de participar un só piloto en carreiras de 24 horas como Le Mans continuarían nos anos 50.
Os diversos formatos de resistencia foron atractivos para os fabricantes, non só como alternativas ao gasto das carreiras de Grand Prix, senón tamén debido á súa maior relevancia para os modelos de estrada.
Tripla Coroa
Nas carreiras de resistencia de automóbiles, tres eventos chegaron a formar unha Tripla Coroa. Considéranse tres das carreiras de resistencia máis difíciles ao longo das décadas: a 24 Horas de Daytona, as 12 Horas de Sebring e as 24 Horas de Le Mans. Hans Herrmann foi o primeiro en 1970 en gañar as tres carreiras e Timo Bernhard o máis recente (2010). Ningún piloto gañou os tres eventos no mesmo ano, Hurley Haywood e Al Holbert gañaron as tres carreiras polo menos dúas veces cada un.
Negra no ano indica en que carreira opiloto logrou a súa Tripla Coroa.
Campionatos de carreiras de resistencia
As fortes cifras de espectadores, o interese dos medios de comunicación e a cobertura televisiva dos eventos da Tripla Coroa de carreiras de resistencia (24 Horas de Daytona, 12 Horas de Sebring e 24 Horas de Le Mans) levaron ao establecemento de varias series de carreiras de resistencia, proporcionando aos equipos a oportunidade de correr cos seus coches nos eventos do campionato durante todo o ano.
Un dos primeiros campionatos foi o Australian Endurance Championship, (Campionato Australiano de Resistencia), disputado desde 1981.
O WeatherTech SportsCar Championship (WSCC) é unha serie de carreiras americanas de autos deportivos organizada pola International Motor Sports Association (IMSA) Asociación Internacional de Deportes de Motor. A tempada comeza coas 24 Horas de Daytona, tradicionalmente celebradas no último fin de semana de xaneiro ou o primeiro fin de semana de febreiro. A continuación, séguense outras 12 carreiras, incluíndo As famosas 12 Horas de Sebring, as 6 Horas de Watkins Glen e Petit Le Mans. O WSCC inclúe coches prototipos de Le Mans e coches Le Mans-spec GT, así como coches únicos Daytona Prototypes e coches Daytona-spec GT. A serie considérase como a sucesora do defunto IMSA GT Championship (Campionato IMSA GT) así como das American Le Mans Series e Rolex Sports Car Series.
A Serie Europea de Le Mans (ELMS) foi unha serie europea de carreiras de resistencia de coches deportivos dirixida polo Automobile Club de l'Ouest (ACO). Era similar á American Le Mans Series (ALMS). A ELMS era vista como un renacemento da vella serie europea de Le Mans que fora creada pola Asociación Internacional de Deportes de Motor (IMSA) e a ACO, pero só funcionou en 2001. Os campións de LMS e os subcampións nas catro categorías entraban automaticamente nas 24 Horas de Le Mans do ano seguinte. Todas as carreiras adoitaban ter 6 horas de duración, pero o formato foi cambiado a 3 horas en 2013. Actualmente, foi ampliada a 4 horas. Co debut do Campionato Mundial de Enduro en 2012, a serie baixou LMP1 e agora conta coa LMP2 como a súa categoría principal, ademais das categorías LMPC e GT.
A serie asiática de Le Mans (AsLMS) é unha serie asiática de carreiras de autos deportivas dirixida polo Automobile Club de l'Oest (ACO). Utiliza as mesmas categorías de automóbiles e regulamentos que o ELMS, e tamén ofrece entradas automáticas ás 24 Horas de Le Mans. A serie está relacionada co ex Japan Le Mans Challenge que se converteu na máis antiga das Le Mans Series de Asia (que se cancelou logo dunha tempada).
A Blancpain Endurance Series (BES) é unha serie europea da resistencia da competición do coche deportivos oraganizada pola Stéphane Ratel Organisation. É similar ao ELMS, pero utiliza autos GT3 en lugar de coches GTE ou prototipos e ten carreiras de 3 horas en lugar de carreiras de 6 horas. A serie céntrase ao redor das 24 Horas de Spa. Un dos énfases clave da serie é permitir pilotos afeccionados, e hai numerosas clases non profesionais, ademais da primeira clase GT3 Pro. A serie comezou na tempada 2011 e viu crecer a participación en 2012 e 2013.
Vector epidemiolóxico
miniatura|dereita|220px|[[Mosquito pouco despois de chuchar sangue humano. Os mosquitos son os vectores de varias enfermidades, por exemplo a malaria.]] En epidemioloxía, un vector é un axente biolóxico (persoa, animal ou microorganismo) que transporta e transmite un patóxeno infeccioso a outro ser vivo.
Conceptos básicos
Na terminoloxía epidemiolóxica os vectores son organismos que pasan as infeccións dun hóspede a outro. Os vectores biolóxicos máis comúns son os artrópodos. Moitos parasitos están adaptados a un vector particular como parte do seu ciclo vital.
O concepto de vector de enfermidades ten aspectos en común con outros conceptos en medicina e veterinaria; por exemplo, é útil comparar o significado dos termos vector, zoonose, portador asintomático, e reservorio.
Artrópodos
miniatura|esquerda|180px|A carracha do cervo é vector da enfermidade de Lyme. Os artrópodos son o principal grupo de vectores, entre os que están os mosquitos, moscas, piollos, pulgas, carrachas e outros ácaros transmiten un grande número de enfermidades. Moitos destes vectores son hematófagos, que se alimentan de sangue nalgunha fase do seu ciclo vital. Cando o artrópodo se alimenta, o parasito entra na corrente sanguínea do hóspede. Isto pode ocorrer de diversas maneiras.
O mosquito Anopheles, que é o vector da malaria, a filaríase e varias infeccións víricas (arbovirus), crava as súas pezas bucais na pel e chucha o sangue do seu hóspede. Os parasitos que porta o mosquito están nas súas glándulas salivares coas que o mosquito inxecta saliva ao picar, e coa saliva inxecta o parasito directamente na corrente sanguínea. Cando o Anopheles chucha sangue dun hóspede infectado, os parasitos que están no sangue do hóspede pasan ao intestino do insecto, pechando o ciclo.
Os insectos que se alimentan en pequenas pozas ou pingas de sangue como as moscas Phlebotominae e as moscas Simulidae, vectores da leishmaníase e oncocercíase respectivamente, morden ao seu hóspede na pel, formando unha pequena poza de sangue da cal se alimentan. Os parasitos Leishmania entón infectan ao hóspede pola saliva do insecto. O parasito Onchocerca ábrese camiño para pasar da cabeza do insecto á pociña de sangue.
As moscas Triatominae son responsables da transmisión do Trypanosoma cruzi, que causa a enfermidade de Chagas. Os Triatominae defecan cando se están a alimentar e os excrementos conteñen os parasitos, que infectan ao caeren accidentalmente nunha ferida aberta polo propio hóspede ao rañarse. Tamén a través das feces e feridas os piollos poden transmitir o tifo exantemático epidémico causado por Rickettsia prowazekii.
Vihti
Vihti (en sueco Vichtis) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 29 245 habitantes. A superficie do termo municipal é de 567,06 km2, dos cales 45,03 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 56,02 hab./km².
Limita cos municipios de Espoo, Hyvinkää, Karkkila, Kirkkonummi, Lohja, Nurmijärvi, Siuntio e Loppi, este último pertencente á rexión de Tavastia Propia.
O concello é unilingüe en finés.
Recopa de Europa de fútbol
A Recopa de Europa da UEFA (ata 1994 Copa de Europa de Campións de Copa), chamada tamén Copa de Campións de Copa ou simplemente Recopa de Europa, foi unha competición de fútbol organizada pola UEFA que, durante 39 tempadas, disputaron os vencedores das competicións de Copa dos diferentes países europeos.
Foi inaugurada en 1960, sendo a ACF Fiorentina o primeiro campión da competición. A Recopa estaba considerada pola UEFA como a segunda competición entre clubs máis importante de Europa, despois da Copa de Europa e por diante da Copa da UEFA.
O formato da competición era idéntico ao da Copa de Campións de Europa orixinal: 32 equipos enfrontados en catro roldas de eliminacións directas a dobre partido, disputándose a final a partido único desde a segunda edición, en 1962. O vencedor da Recopa tiña dereito a disputar a Supercopa de Europa, fronte ao campión da Copa de Europa.
Clasificábase para xogar a Recopa:
A competición celebrou a súa última edición en 1999, debido a que a UEFA reestruturou as competicións europeas de clubs para dar máis protagonismo á Copa de Europa, que pasou a denominarse Liga de Campións, deixando de ser unha competición exclusiva dos campións de liga para dar entrada a máis clubs.
O club con máis títulos da Recopa no seu palmarés é o Futbol Club Barcelona, que a conquistou en catro ocasións: 1979, 1982, 1989 e 1997. Por outra banda, ningún campión da Recopa logrou, nos seus 39 anos de historia, gañar o título dous anos consecutivos; tal foi así que en oito ocasións (1962, 1963, 1974, 1977, 1988, 1994, 1995 e 1997) o campión vixente chegou á final, só para perdela.
Cerván, Buxantes, Dumbría
Cerván é un lugar da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 40 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 19 homes e 21 mulleres.
Exitálidos
A dos exitálidos (Aegithalidae) é unha familia de aves da orde dos paseriformes, subordo dos páseros, infraorde dos paséridos, e da superfamilia dos silvioideos.
Comprende trece especies distribuídas en catro xéneros.
Descrición
A familia foi descrita en 1850 polo botánico e zoólogo alemán Ludwig Reichenbach na súa obra Vollständigste Naturgeschichte des In- und Auslandes, publicada entre 1845 e 1854 en 2 volumes, en 9 fascículos, con máis de 1 000 láminas.
Etimoloxía
O nome científico Aegithalidae está formado sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Aegithalos, coa adición da desinencia do latín científico ´-ideae, tirada da foma do grego antigo -ειδής, -eidḗs, da raíz de εἶδος, eĩdos "forma", "aspecto", "aparencia", usada para a formación do nome das familias de animais.
Clasificación
Na actualidade recoñécense na familia os seguintes xéneros e especies: miniatura|240px|Niño de [[Aegithalos caudatus.]] Familia Aegithalidae Reichenbach, 1850
El viaje a ninguna parte (novela)
El viaje a ninguna parte é unha novela en lingua castelá de Fernando Fernán Gómez publicada en 1985. En 1986 foi levada ao cine co título homónimo, El viaje a ninguna parte.
Argumento
Trátase dunha homenaxe os cómicos e para iso, conta a historia de Carlos Galván, o fillo do director dunha pequena e familiar compañía de teatro (Iniesta-Galván) que percorre os camiños da España do franquismo.
A figura central na historia é un home de mediana idade ao que acompañan seu pai, seu fillo, unha curmá moza, outra prima e seu home; e unha medio noiva do personaxe central.
Conta a vida desta xente e de como teñen que ir cambiando coas circunstancias; como algúns deles deciden tomar outro camiño e abandonar o teatro... É interesante a figura do «jodío peliculero»; personaxe co cal Fernán Gómez narra como as pantallas de cine e os cines de barrio foron restándolle protagonismo a estas compañías de teatro.
Das Klagende Lied
Das Klagende Lied (Canción de pranto en tradución literal ó galego) é unha canción composta e musicada por Gustav Mahler.
Contexto
A canción baséase nun texto de fonda raizame folclórica, xa que, con diversas variantes, pódese atopar en diferentes idiomas e tradicións europeas. A composición foi realizada por Mahler entre os anos 1879 e 1880. Sendo posteriormente revisada no 1893, no período 1898-1899 e no 1906.
Mahler presentou a composición inicial ó premio Beethoven no 1881, concurso aberto naquel tempo ás composicións dos diplomados do Conservatorio de Viena. O xurado, composto por Johannes Brahms, Josef Hellmesberger e Johann N. Fuchs decidiu outorgar o premio á obra Concerto de Robert Fuchs. Decepcionado Mahler, enviou a partitura a Franz Liszt e á editorial Schott. En ambos casos a obra foi rexeitada. Isto provocou a primeira revisión da composición (1893), sendo eliminados diversos fragmentos e facendo a obra máis concisa. Finalmente a estrea perante o público realizouse no Musikverein de Viena no 1901.
Estilo
Aínda que catalogada coma Lied, trátase dunha obra híbrida, mestura de diversos xéneros. Por unha banda a temática, o predominio orquestral e a monumentalidade musical remiten ás obras de Wagner. Porén, o texto dramático repártese entre os solistas e o coro, impedindo a identificación solista-personaxe, tan tipicamente wagneriana. Por outra banda, o título, a forma estrófica ou o sentido vocal lembran máis a unha canción. Dalgún xeito, Mahler xa buscaba nesta obra de xuventude un xénero novo que lle permitise acadar os seus obxectivos artísticos. Esta procura culminaría na súa madurez, especialmente coa súa ópera sinfónica Das Lied von der Erde.
Nesta composición aparecen tamén dous dos recursos compositivos máis frecuentes nas obras de Mahler: a marcha pastoral (simbiose entre as marchas militares e as corais pastorais de orixe protestante) e a chamada Burgmusik (na que se manifesta ironicamente o ruído e agresividade do tumulto mundano).
Estrutura
A obra divídese en tres partes: Waldmärchen (A marcha do bosque, eliminada na revisión de 1893), Der Spielman (O Xoglar)) e Hochzeitsstück (O Casamento).
Saint-Nizier-le-Désert
Saint-Nizier-le-Désert é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Natal
Natal en portugués significa o Nadal, festa cristá para celebrar o nacemento de Xesús.
Ellen Allien
Ellen Fraatz, coñecida como Ellen Allien, nada en 1968 en Berlín, é unha DJ alemá, produtora de música electrónica e fundadora do selo BPitch Control. Vive en Berlín, Alemaña. Canta en alemán e inglés. Ten dito que unha das maiores inspiracións para a súa música é a cultura do Berlín reunificado ; o seu álbum Stadtkind estaba dedicado á cidade. A súa música é difícil de clasificar estilisticamente e é mellor describila como unha mestura de techno e electro, orientada á pista de baile pero con notábeis elementos experimentais.
Natal
O topónimo Natal pode referirse a:
Ellen Allien
Traxectoria
Allien viviu en Londres entre os anos 1988 e 1989, onde tomou contacto coa música electrónica. Cando volveu para Berlín, a música electrónica volvérase un xénero popular en Alemaña.
En 1992 converteuse en DJ residente da sala Fischlabor. Ademais, puña música noutras salas como Bunker, Tresor e E-Werk. De xeito paralelo, conseguiu ter o seu propio programa na emisora de radio Kiss FM e montar un selo discográfico, ambos chamados Braincandy. Debido a problemas coa venda dos discos, en 1997 deixou Braincandy e comezou a organizar festas co nome de B Pitch.
Xa en 1999, Ellen Allien creou o selo BPitch Control. Nos anos seguintes, os traballos de Sascha Funke, Paul Kalkbrenner e Toktok deron a coñecer esta discográfica en todo o mundo. Allien sacou o seu primeiro álbum, Stadtkind ("neno/a de cidade"), en 2001, e Berlinette, con colaboracións de Apparat, en 2003. Despois de sacar Thrills, en 2005 Allien creou un sub-selo de BPitch Control chamado Memo Musik, especializado en minimal techno e minimal house, do que saíron traballos de Ben Klock e Zander VT. En 2006, Ellen Allien forma un dúo co produtor alemán Apparat chamado Ellen Allien & Apparat; ese mesmo ano sacan Orchestra Of Bubbles. En 2007, Ellen Allien foi a primeira muller en mesturar para a serie de discos compilatorios do club londiniense Fabric. Despois da morte da súa avoa, en 2008, publicou o álbum Sool.
Türkiye Radyo Televizyon Kurumu
A Türkiye Radyo Televizyon Kurumu (en galego Corporación Turca de Radio e Televisión), máis coñecida pola súa abreviatura TRT, é a compañía de radiodifusión pública de Turquía. Fundouse en 1964 e actualmente xestiona máis de 10 canles de televisión, oito emisoras nacionais de radio e un sitio web.
Turquía é un dos países fundadores da Unión Europea de Radiodifusión, creada o 12 de febreiro de 1950. Tamén é membro activo da Unión de Radiodifusión Asia-Pacífico.
Atol das Rocas
O Atol das Rocas é un atol no Océano Atlántico localizado a 03°52' S 33°49' O que pertence ao Brasil, facendo parte do estado do Río Grande do Norte, estando a 245 km da cidade de Natal, e a 146 km do arquipélago de Fernando de Noronha.
Türkiye Radyo Televizyon Kurumu
Historia
miniatura|250px|Sede central de TRT en [[Ancara.]] Antes de que se crease TRT, as emisións de radio corrían a cargo da empresa Türkiye Radyoları, que comezou as súas emisións o 6 de maio de 1927 en Ancara e un ano despois en Istambul. A comezos da década de 1960, o Goberno turco aprobou a creación dunha corporación de medios de comunicación públicos, que agrupase tanto á radio como á futura televisión. Deste xeito, en 1964 fundouse Türkiye Radyo Televizyon Kurumu.
A radio non tivo problemas á hora de expandirse por toda Turquía, polo que en 1975 puidéronse crear dúas novas cadeas nacionais. Con todo, a televisión tivo unha lenta implantación, porque as autoridades daquela época considerábano un luxo. As emisións en probas de TRT-TV comezaron o 31 de maio de 1968 en Ancara coa colaboración de técnicos da República Federal Alemá, e non se regularizaron ata decembro de 1971 coa instalación de novos emisores en Istambul e Esmirna. O grupo reingresou en 1972 na Unión Europea de Radiodifusión, da que xa formaba parte só como grupo de radio, e fixo o propio en 1976 coa Unión de Radiodifusión Asia-Pacífico. As primeiras emisións en cor fixéronse o 31 de decembro de 1981, cun programa especial de Ano Novo, e non se estandarizaron ata 1984.
Atol das Rocas
Historia e características
As súas augas próximas son un santuario para diversas especies de aves, peixes, quenllass, tartarugas e cangrexos, e forman a primeira reserva biolóxica mariña creada no Brasil. En 2001 a UNESCO declarouno patrimonio da humanidade. O atol consiste principalmente de coral e algas vermellas. O anel de coral está case fechado e conta con dúas canles naturais, unha de 200 m. no norte e outra moito máis estreita no oeste.
Türkiye Radyo Televizyon Kurumu
Historia
O Goberno rompeu o monopolio estatal sobre a radio en 1990 e sobre a televisión en 1992, polo que Türkiye Radyo Televizyon Kurumu fixo cambios en todas as súas cadeas e pasou a un modelo máis competitivo. Nos últimos anos, o número de canles de TRT creceu ata superar na década do 2000 as cinco cadeas de televisión nacionais, varias rexionais, unha canle internacional e nove emisoras de radio.
Organización
Türkiye Radyo Televizyon Kurumu é unha empresa controlada polo Estado turco. A corporación finánciase a través de impostos directos, achegas do Goberno e publicidade: o 70% do seu orzamento procede dun imposto sobre o recibo da luz, e outro sobre os aparellos receptores de radio e televisión. O resto outórgase vía presupostos xerais (20%) e venda de publicidade (10%).
Entre os seus obxectivos están o desenvolvemento da lingua e a cultura turcas, ademais do servizo público e a cobertura a minorías do país. Desde 1989 conta cunha canle de televisión para a rexión de Anatolia Suroriental, cunha importante presenza de poboación kurda. A promoción da cultura turca implica, entre outras cuestións, a xestión de dúas canles internacionais: un para a diáspora turca (TRT Türk) e outro para os pobos turcos (TRT Avaz).
Emisoras rexionais
A rede de emisoras rexionais de TRT chámase Bölgesel Radyolar (en galego, Radios rexionais), e normalmente comparte frecuencia con outras emisoras, como TRT Radyo 4 ou TRT Türkü. Inclúe as seguintes emisoras:
Televisión
TRT conta con catro canles de televisión que emiten en aberto para todo o país, aos que deben sumarse outras cadeas por satélite e televisión dixital terrestre.
Canles nacionais
miniatura|250px|Estudo de televisión en [[Istambul.]]
Existe unha canle en alta definición chamado TRT HD, que emite os mellores contidos de todas as televisións da corporación.
Riolita
miniatura|250px|Mostra de riolita. miniatura|Cráter Mono cun domo de riolita A riolita é unha rocha ígnea extrusiva, volcánica félsica, de cor gris a avermellado cunha textura de grans finos ou ás veces tamén vidro e unha composición química moi parecida á do granito. A riolita considérase o equivalente volcánico do granito, que tamén se orixina dun magma similar pero a maior presión. É unha rocha rica en sílice (> 69% de SiO2). O conxunto de minerais que a compón adoita ser cuarzo, sanidina (feldespato K) e plaxioclasio (en proporción > 2:1); a biotita e a horneblenda (anfíbolo) son minerais accesorios comúns.
A súa textura máis típica é a textura afanítica da riolita fai que teña unha aparencia moi diferente do granito. A súa textura débese ao curto período que tivo para a cristalización, o que obstaculiza a formación de grandes fenocristais e favorece a formación de vidro. Os fenocristales que se poden encontrar nunha riolita son de cuarzo, feldespato potásico, oligoclasio (plaxioclasio), biotita, anfíbolo e piroxeno.
A riolita orixínase de magma que sae durante as erupcións volcánicas a temperaturas de 700-850 °C. O seu nome deriva da palabra grega rhyax, que significa ‘corrente’, e lithos, que significa ‘rocha’.
Alfonso Osorio García
Alfonso Osorio García nado en Santander o 13 de decembro de 1923 e finado na mesma cidade o 27 de agosto de 2018, foi un militar e político español. Durante a ditadura franquista ostentou varios cargos e despois, na transición, formou parte de diversas organizacións da dereita política, contribuíndo á formación de Alianza Popular. Sobre el, houbo unha orde de captura internacional, acusado de participar no masacre de 3 de marzo en Vitoria en 1976.
Traxectoria profesional
Estudou Dereito na Universidade de Oviedo. Foi un dos primeiros nas oposicións a Xurídico Militar do Aire, exército onde chegou a ser coronel xurídico. En 1953, aprobou as oposicións a avogado do Estado co número un. En 1965, ocoupou o seu primeiro cargo público como subsecretario de Comercio. En 1968 foi presidente de RENFE durante dous anos. Máis tarde, el foi vice-presidente de Petróleos del Mediterráneo (Petromed) e de Productos Químicos del Mediterráneo, empresas despois absorvidas pola multinacional BP (British Petroleum) en España. Tamén foi profesor de Dereito fiscal e Finanzas públicas no ICADE.