cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Croqueta
Adoitan tomarse coma petiscos, tapas ou en pratos combinados en bares e restaurantes de toda Galicia. Tamén é común facelas na casa artesanalmente ou conxeladas.
Preparación
A base das croquetas adoita ser dun bechamel, que sempre se mestura con outros ingredientes en cantidade abundante, tipicamente anaquiños de xamón, polo picado ou peixe (atún, bacallau, pescada, salmón...), e a miúdo ademais con algunhas verduras fervidas e esmagadas cun garfo. Pódense facer croquetas de calquera ingrediente ou calquera mestura deles: espinacas con pasas e piñóns, xamón cocido e queixo, luras, gambas, cogomelos, espárragos, patacas, cenorias etc.
Primeiro hai que cociñar o ingrediente ou ingredientes. A seguir mestúranse co bechamel mesto e a masa resultante déixase arrefriar. Cóllense porcións (dunha culler sopeira, aproximadamente) de pasta e dáselles forma, a miúdo ovalada, coas dúas mans ou coa axuda de dúas culleres.
Ás veces, mais non sempre, enfaríñanse primeiro e sacódese a fariña sobrante. Mergúllanse a seguir en ovo batido e cóbrense sempre xenerosamente con pan relado. Despois póñense a fritir nunha tixola con abundante aceite a ferver, até ficaren douradas. Finalmente escóase o aceite sobrante sobre unha reixa ou sobre papel absorbente.
Orixe
A croqueta, no orixinal Kroketten en alemán, ou croquette en inglés e francés, disque foi unha invención holandesa, introducida nos Países Baixos no comezo do século XX polo panadeiro Kwekkeboom, holandés que viviu en Francia. En 1909 chegou a receita da croqueta rechea, unha adaptacións duns boliños franceses que xa usaban todo tipo de recheo. Kwekkeboom introduciu a nova croqueta no seu país cun recheo de carne de boa calidade. Co tempo, a croqueta tornouse extremamente popular. Outras fontes apuntan directamente á orixe francesa. Hoxe día é máis popular en España, Sicilia, e nos Países Baixos, ca na propia Francia.
Sitta nagaensis
Sitta nagaensis é unha especie de ave da familia dos Sittidae. É un gabeador de tamaño medio, que mide de 12,5 a 14 cm de lonxitude. As partes superiores son dun azul agrisado uniforme, cun loro negro moi marcado. As partes inferiores son uniformes da gorxa ao ventre, de grises a marróns, con vermello ladrillo nos flancos, e as plumas subcaudais son brancas beireadas de vermello. A especie emite diversas chamadas, que ás veces poden lembrar as alarmas emitidas polos paxaros Troglodytes, e o seu canto é unha crepitación monótona e estereotipada, normalmente en forma de chichichichichi. Hai poucos datos sobre a súa ecoloxía, pero sábese que se alimenta probablemente de pequenos artrópodos e de sementes, e a estación reprodutora comenza entre marzo e maio. O niño está tipicamente situado nun burato no tronco dunha árbore, e a posta é de dez a cinco ovos.
Vive desde o extremo nordeste da India, a unha parte do Tíbet e do centro-sur da China, a súa área de distribución descende ata o leste de Birmania e o noroeste de Tailandia. Hai poboacións illadas que viven no sur de Laos e de Vietnam. Habita en bosques perennes ou en piñeirais, pero pode tamén facelo en bosque mixtos ou de folla caduca. A súa distribución altitudinal varía segundo as localidades, pero abrangue desde os 915 aos 4 570 m. A especie foi descrita en 1874 polo naturalista británico Henry Godwin-Austen que a denominou Sitta nagaensis en referencia ás montañas Naga, lugar onde se recolleu o material tipo. Pertence ao grupo de especies « europaea » (que comprende tamén S. cashmirensis e S. europaea), cuxos membros tapan todos con barro a entrada do niño. Non se estimaron os efectivos cos que conta a especie pero parecen estar en declive. Porén, a distribución da ave é relativamente vasta, e a IUCN considera que está en situación "pouco preocupante".
Plumaxe e medidas
miniatura|esquerda|Debuxo de [[John Gould da subespecie nominal S. n. nagaensis.]]
S. nagaensis é un gabeador de tamaño medio, que mide entre 12,5 e 14 cm de lonxitude. As partes superiores son dun gris azulado uniforme, do píleo á cola, cun loro negro moi marcado que se prolonga cruzando os ollos e estendéndose ata a base da á. As partes inferiores son grises pálidas, máis ou menos tinguidas de cor de rebezo segundo a subespecie ou o gastada que estea a plumaxe; a parte de atrás dos flancos é vermello ladrillo escuro que contrasta fortemente co resto das partes inferiores. As plumas coberteiras subcaudais son da mesma cor, cunha grosa beira branca na punta das plumas, ou, segundo a subespecie, unha mancha branca preto da punta.
O dimorfismo sexual é pouco marcado. No macho, a parte traseira dos flancos é de cor vermella ladrillo intensa, que contrasta co vermello das subcaudais, que é tamén vermello nas da femia. A femia ten igualmente as partes inferiores máis apagadas, e as dos individuos novos son máis cor de rebezo que as dos adultos con plumaxe gastada. O iris é marrón ou marrón escuro, o peteiro é gris escuro ou anegrado coa base da mandíbula inferior (e ás veces a base da superior) gris lousa ou gris azulada. As patas son marróns escuras, verdosas ou grises azuladas, e as garras case negras.
miniatura|S. n. montium nos montes Wawu, [[Xian de Hongya|xian de Hongya.]]
As medidas varían algo segundo a subespecie: a á dobrada mide de 72 a 89 mm no macho de S. n. montium e de 71 a 88 mm na femia ; de 75 a 81 mm no macho de S. n. nagaensis e de 72 a 75 mm na femia ; de 71 a 83 mm no macho de S. n. grisiventris, e de 69 a 80,5 mm na femia. En S. n. montium, o peteiro mide de 16,5 a 22 mm, o tarso de 16 a 20 mm, a cola mide de 40 a 51 mm no macho e de 37 a 49 mm na femia. O peso, medido para a subespecie S. n. montium, é de 12 a 22 g.
Especies similares
miniatura|S. himalayensis ten as partes inferiores uniformes e moito máis coloreadas que S. nagaensis.
A área de distribución de S. nagaensis solápase coa de S. neglecta e de S. cinnamoventris. S. nagaensis distínguese delas doadamente pola cor das súas partes inferiores, e a ausencia de contraste entre os flancos da testa e a gorxa, mentres que as outras dúas especies teñen o queixo, a cara e a rexión parótide brancas, que contrastan coas partes inferiores de vermello ladrillo a laranxa marrón. Porén, en S. nagaensis, certos individuos coa plumaxe fresca (escpecialmente na subespecie S. n. montium) poden ter as partes inferiores case tan de cor rebezo coma certas femias ou xoves de S. neglecta. S. nagaensis recoñécese tamén polas súas partes superiores, que son dun azul máis escuro e máis apagado, polos seus flancos vermellos que contrastan coa cor rebezo e polas súas subcaudais, con plumas beireadas de vermello que forman un deseño en «escamas», mentres que estas parecen case uniformemente brancas en S. neglecta.
A subespecie S. n. montium pode tamén confundirse coa subespecie S. e. sinensis de S. europaea naqueles lugares onde coexisten en Sichuan e Fujian. Se esta última especie ten as partes inferiores máis laranxas, certas femias de S. europaea poden ser difíciles de diferenciar dunha S. nagaensis con plumaxe fresca. Porén, as dúas especies distínguense polas súas vocalizacións, S. nagaensis non emite o dwip, dwip cantareiro característico de S. europaea. Suponse que hai híbridos entre estes dous taxons, e as poboacións montañosas de S. e. sinensis son, igual que S. nagaensis, máis grises por abaixo, máis escuras por arriba e máis grandes que os individuos da chaira. Porén, S. nagaensis é aínda máis gris, e non ten a cara abrancazada de S. europaea.
No suroeste da China, S. nagaensis vive na área de distribución de S. yunnanensis. Esta última é máis pequena, presenta un fino sobrecello branco, e ten as partes inferiores unidas, cor rebezo pálidas, sen cor vermella nos flancos. No nordeste da India e noroeste de Birmania, S. nagaensis pode condundirse con S. himalayensis, xa que as dúas especies poboan hábitats similares. S. himalayrnsis ten un punto branco na parte superior das rectrices centrais, e ten as partes inferiores máis laranxas, sen os flancos vermellos ladrillo nin manchas brancas nas subcaudais. A especie S. magna, cuxa repartición se solapa coa de S. nagaensis na India, en Birmania e Tailandia, diferénciase desta polo seu tamaño bastante máis grande, o seu trazo ocular máis fino e o seu píleo máis claro que o resto do manto.
Voz
As chamadas son variadas, con sons monótonos en forma de sit ou a miúdo sit-sit, repetidos máis ou menos rapidamente con diversas inflexións e en series irregulares. Ás veces emiten son similares pero máis secos que soan como tchip ou tchit, a miúdo nun trilo que lembra a alarma do paxaro Troglodytes hiemalis. As chamadas de alarma indícanse na literatura anglófona como sons nasais similares a un quir, kner ou mew, ou un tsit enfático e metálico, ás veces dobre ou repetido en series rápidas. O canto é unha voz chiante ou un trémolo estereotipado e monótono, en chichichichichi… ou trr-r-r-r-r-r-r-r-ri…, durante menos dun segundo ou ás veces un chi-chi-chi-chi-chi… ou diu-diu-diu-diu-diu que lembra o canto de S. europaea.
Pódese escoitar o canto de S. nagaensis en xeno-canto.
Alimentación
miniatura|En inverno, a ave [[Machlolophus spilonotus pode desprazarse en compañía de S. nagaensis formando parte de bandadas mixtas de alimentación.]]
Reprodución
Aínda que a estación reprodutora varía segundo as rexións, xeralmente ten lugar de marzo a maio: de marzo a xuño na India, de abril a principios de xuño no leste de Birmania, de abril a maio en Fujian. No monte Victoria, os xuvenís acabados de saír do niño observáronse desde o 31 de marzo. Segundo as observacións realizadas en Tailandia e Vietnam, a construción do niño comeza en xaneiro. Este está situado a unha decena de metros de altura nun burato dunha árbore ou nun toco.
S. nagaensis, igual que S. europaea e outras especies da familia, tapan con barro parte da entrada do niño para reducir a abertura e evitar así a predación as crías. Tapizan o fondo do niño con cachos de codia e musgos e algúns pelos. A posta está constituída por dous a cinco ovos, que miden como media 18,6 × 13,8 mm en S. n. nagaensis e 18,3 × 14 mm en S. n. montium. Son brancos, con puntos vermellos superpostos sobre un fondo chatolado de vermello-violeta e principalmente concentrados no extremo máis ancho do ovo.
Distribución e hábitat
miniatura|Distribución aproximada de S,. nagaensis no sueste asiático.
Poboa xeralmente os bosques perennes dos relevos da súa área, ou os bosques e áreas de piñeiros que crecen nos cumios secas situadas no medio dos bosques perennes. Localmente, vive tamén en bosques de folla caduca, do nordeste da India, en carballeiras-amieirais (Quercus-Alnus) no nordeste de Birmania, nas zonas de píceas (Picea sp.), e abetos (Abies sp.) ou nas zonas poboadas de rododendros en Yunnan, ou nos bosques de lamagueiros (Populus sp.) ou de nogueiras ( Juglans sp.) en Sichuan. A repartición altitudinal esténdese desde os 1 400 aos 2 600 m na India, en Birmania (ocasionalmente ata os 3 200 m) e en Tailandia, e desde os 1 050 a máis de 3 500 m no Tíbet, en Sichuan, e ata os 4 570 m en Yunnan. A poboación do sur do Vietnam vive entre os 915 e os 2 285 m.
Cantón de Xenebra
Xenebra (en arpitano: Geneva, en francés: Genève, en alemán: Genf, en italiano: Ginevra, en romanche: Genevra) é un cantón suízo, ten 282 km² e 438.483 habitantes. A capital é Xenebra.
Sitta nagaensis
Taxonomía
S. nagaensis foi descrita en 1874 palo naturalista británico Henry Godwin-Austen. O seu nome específico, composto de naga e do sufixo latino -ensis, «que vive en», déuselle para facer referencia á zona onde foi recollido o material tipo, as montañas Naga (Naga Hills), un macizo montañoso que está entre Birmania e a India. Na subdivisión en subxéneros do xénero Sitta, que é pouco utilizada, S. nagaensis é situado no subxénero Sitta (Sitta) Linnaeus, 1758. Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson, existen tres subespecies:
A subespecie S. n. montium foi considerada como unha posible hibridación entre S. nagaensis e a subespecie sinensis de Sitta europaea, ou polo menos como unha posible intergradación con esta. Isto é posiblemente debido ao feito de que a serie tipo de S. e. sinensis é composta, e comprendía un espécime de S. nagaensis. Por estas razóns, Voisin et al. designaron un lectotipo para o nome Sitta sinensis J. Verreaux, 1871. A atribución das poboacións do suroeste de Birmania e do sur de Indochina á mesma subespecie, S. n. grisiventris (con S. n. nagaensis intercalándose entre estas poboacións no oeste de Birmania) parece insostible e as súas taxonomías deben, pois, ser verificadas.
Cantón de Xenebra
Historia
As primeiras trazas de ocupación humana no lugar da actual Xenebra remóntanse ao 3000 aXC; os restos foron descubertos ás beiras do lago Léman. O outeiro da Vieille-ville non será habitado até o 1000 aXC. Máis tarde, Roma conquistará Xenebra, daquela aínda un poboado celta. No 58 aXC Xulio César deféndea contra a incursión dos helvecios. No apoxeo do imperio romano, alá polo 400 da nosa era é erixida en bispado. No 443 unha tribo xermánica, os burgundios, aséntanse na rexión. Esta é ocupada polos francos no 534: Xenebra é incorporada á monarquía merovinxia, despois ao imperio carolinxio. A disgregación deste último, no século IX, dá lugar ao nacemento do segundo reino de Borgoña, do que Xenebra formará parte. En 1032 este estado pasa aos emperadores xermánicos. De feito, de aquí en diante, Xenebra formará parte do Imperio; desde o século XI até a reforma, será gobernada polos seus bispos, convertidos en señores da cidade. Xenebra non será máis que unha localidade secundaria até a fin da Idade Media. As súas feiras, que acadan o seu máis grande impulso no século XV, danlle por vez primeira unha reputación internacional. Porén a súa independencia vese ameazada por Savoia, cuxos príncipes se esforzaron, desde o século XIII ao XVII, por apoderarse da cidade sen conseguilo. No momento do máis grande perigo, no primeiro terzo do século XVI, o apoio dos cantóns suízos de Friburgo e de Berna salvan a autonomía da cidade. A reforma triunfa en 1535. Politicamente, a cidade é daquela unha república. Jean Calvin instálase aquí en 1536. A súa idiosincrasia eleva a Xenebra ao rango de "Roma protestante".
Sitta nagaensis
Taxonomía
En 2014, Éric Pasquet et al. publicaron unha filoxenia baseada no ADN nuclear e mitocondrial de 21 especies de gabeadores. O grupo « europaea » é próximo aos dous gabeadores de zonas rochosas, que son S. neumayer e S. tephronota. No seo do grupo « europaea », S. himalayensis (e así probablemente S. victoriae, que é moi próximo en morfoloxía, aínda que non estaba incluído no estudo) parecía ser basal, e S. nagaensis era próxima a S. europaea e S. cashmirensis. As especies S. castanea), S. cinnamoventris), S. neglecta e S. arctica non estaban incluídas no estudo. Todas as especies do grupo « europaea » tapan parcialmente a entrada do seu niño con barro.
Ameazas e proteción
As poboacións de S. nagaensis están en declive debido á destrución e fragmentación do hábitat, pero a súa área de distribución, estimada en 3 800 000 km2, é ampla e a especie é xeralmente común no conxunto da súa área de distribución. Por estas razóns, a especie considérase en situación "menos preocupante" pola IUCN. Un estudo realizado en 2009 tratou de predicir o impacto que poderían ter os cambios climáticos sobre a área de distribución de varias especies de gabeadores en Asia, modelizando dous escenarios ; a área de distribución de S. nagaensis podería diminuír dun 15,9 % a un 17,4 % desde agora ata as décadas de 2040 a 2069.
Cantón de Xenebra
Historia
Desde 1550, unha chea de protestantes, en particular franceses e italianos perseguidos nos seus países, atopan aquí asilo. Baixo a éxida de Calvino e de Théodore de Bèze, procuran no seu novo fogar unha grande iluminación relixiosa e intelectual. Os refuxiados axudan tamén a reorientar a economía, en recesión desde o declive das feiras a finais do século XV. En 1602, o duque de Savoia, Charles-Emmanuel, intenta un ataque nocturno contra Xenebra pero fracasa. As medidas tomadas por Luís XIV contra o protestantismo en Francia fixeron afluír unha segunda vaga de refuxiados ao final do século XVII. O século XVIII foi unha época de grande prosperidade. As industrias xenebresas - a máis coñecida é a reloxería - o comercio e a banca florecen. Jean-Jacques Rousseau naceu en Xenebra en 1712 e Voltaire viviu aquí de 1755 a 1778. Pero a cidade é esnaquizada polas revoltas civís que opuxeron as clases e os partidos.
A revolución xenebresa de 1792 destrúe o goberno aristócrata do antigo réxime e proclama a igualdade política. En 1798, Xenebra é anexionada por Francia e convértese na capital do departamento do Léman. A destrución dos exércitos napoleónicos dánlle a liberdade o 31 de decembro de 1813. Os maxistrados da república demandan a súa entrada na Confederación suíza, obtida definitivamente en 1815. En 1846, unha revolución dirixida por James Fazy derroca o goberno da Restauración e establece a constitución que rexe aínda o cantón. No percurso do século XIX e nos comezos do XX, Xenebra acolle numerosos refuxiados políticos. Seguindo as ideas do xenebrés Henri Dunant, o comité internacional da Cruz vermella é creado en 1864, primeira institución internacional que vai acoller a cidade. A misión internacional de Xenebra afírmase despois da Primeira guerra mundial, cando é elixida sede da Sociedade de Nacións, predecesora da Organización das Nacións Unidas.
Tino Iglesias
Celestino Iglesias Cores, máis coñecido como Tino Iglesias, nado en Ribadumia o 14 de marzo de 1962, é un piloto galego de automobilismo.
Compite habitualmente en varias modalidades e competicións de xeito simultáneo e incluso no mesmo día. É o piloto máis laureado do Campionato de Galicia de Autocross con seis títulos (en 2010, 2011, 2013, 2014, 2015 e 2016) e foi campión de Galicia de slálom en 2010. Corre ininterrompidamente dende o ano 2000 no Campionato de Galicia de Rally, onde foi subcampión na tempada 2014, por detrás de Iván Ares. Ademais rematou outras cinco veces entre os seis primeiros clasificados do campionato, no que suma máis de 120 rallys.
Compite tamén no Campionato de España de Rally de Terra e no Campionato de Galicia de Rallymix. Ten disputado ademais varias probas do Campionato de España de Rallys, do Campionato de Galicia de Montaña e dúas veces o Rally Cataluña, do Campionato do Mundo de Rally.
O seu copiloto habitual é o seu irmán Jorge. É pai do tamén piloto Celestino Iglesias Duarte, alcumado Tinín.
Traxectoria
Comezou nos rallys nos anos 90 como copiloto de Jaime Castro, xefe do taller de despece no que traballaba. Despois de montar o seu propio taller comezou a competir como piloto no ano 2000. Debutou no Rally do Albariño dese ano, que pasaba a carón da súa casa.
Dende entón participou en todas as edicións do campionato galego, obtendo os seus mellores resultados na tempada 2014, cando conseguiu os seus primeiros podios (3º no Sur do Condado e 2º no Comarca da Ulloa) e obtivo a súa primeira e única vitoria no campionato, na primeira edición do Rally Eurocidade Tui-Valença. Rematou a competición como subcampión, por detrás de Iván Ares, nunha tempada na que ademais foi campión galego de rally do grupo A, campión galego de rallymix na Agrupación 2, campión galego de rallymix na clase B, campión galego de autocross, campión da Copa Top Ten Driver Pirelli e campión da Copa Elf. Un ano antes participara por segunda vez no Rally Cataluña, do Campionato do Mundo de Rally, quedando en 28ª posición na xeral e campión do grupo 6. miniatura|Tino e [[Jorge Iglesias co Citroën Saxo no Rally do Cocido de 2017]] Logrou seis títulos do Campionato de Galicia de Autocross, cinco en categoría de máis de 1.600cc e un en menos de 1.600cc, o que o converte no piloto máis laureado do campionato, ademais de numerosos segundos e terceiros postos, en ocasións rematando por detrás do seu fillo Tinín, tres veces campión da modalidade. Tamén ten competido no Campionato de España de Autocross, obtendo como mellor resultado un sexto posto na xeral en 2013, cando quedou ademais subcampión da división 2.
Eidos de Limia, Ordes, Rairiz de Veiga
Eidos de Limia é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
Ventín, Fornelos de Montes
San Miguel de Ventín é unha parroquia que se localiza no concello de Fornelos de Montes. Segundo o IGE en 2014 tiña 225 habitantes (109 homes e 116 mulleres), 17 menos que en 2004 (128 mulleres e 114 homes) e 45 menos que en 1999. Ten dúas entidades de poboación.
Gran Premio de Suráfrica de 1962
Estes son os resultados do Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de 1962, que foi celebrado en East London o 29 de decembro de 1962.
Bandeira de Marrocos
A bandeira de Marrocos (en bérber: Acenyal n Umerruk, e en árabe علم المغرب) componse dun fondo vermello cun pentagrama verde co bordo negro.
O Montiño, Rebordáns, Tui
O Montiño é un lugar da parroquia de Rebordáns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 192 habitantes (90 homes e 102 mulleres), un aumento de 135 habitantes respecto ao ano 1999.
Sabino Díaz Fernández
Traxectoria
Gandeiro de profesión, é alcalde do concello de Ribeira de Piquín polo PPdeG dende 2003, sempre con maioría absoluta.
Xavier
Xavier, ou na súa variante Xabier, é un nome propio galego que procede do éuscaro exa (casa no dialecto navarro, etxe en batúa) e berri (nova). O nome adoptouno Francisco de Jasso do castelo de Xabierre, próximo a Pamplona. Pola súa importancia dentro da Igrexa católica o nome estendeuse por boa parte dos países de tradición católica.
Live Skull
Live Skull foi unha banda de rock experimental estadounidense formada en Nova York en 1982. A banda desapareceu no ano 1990. Live Skull nunca acadou o recoñecemento do grande público, pero mantén unha notoriedade no underground e comparte árbore xenealóxica con outras bandas relativamente destacadas.
Joroinen
Joroinen (en sueco Jorois) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 4 820 habitantes. A superficie do termo municipal é de 711,76 km2, dos cales 136,64 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 8,38 hab./km².
Heinävesi limita cos municipios de Juva, Pieksämäki, Rantasalmi, Leppävirta e Varkaus, estes dous últimos pertencentes á rexión veciña de Savonia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Lingua maldivana
A lingua maldivana (ދިވެހި, divehi ou ދިވެހިބަސް, divehi-bas) é unha lingua indoaria falada por preto de 350 000 persoas nas Maldivas, onde é a lingua nacional. Tamén é a lingua materna dunhas 10 000 persoas na illa de Minicoy no territorio de Lakshadweep, na India, onde se fala o dialecto mahl da lingua maldivana. O maldivano escríbese en escrita Thaana.
Pobo rus'
O territorio histórico do Rus de Kíiv forma parte hoxe do territorio de Ucraína, de Belarús, de Rusia, dunha pequena parte do nordeste de Eslovaquia e dunha faixa do leste de Polonia.
O termo rus', co que as poboacións eslavas e finesas designaban a algúns tipos de varegos ou viquingos poderían provir da raíz do antigo nórdico roðs ou roths usado no ámbito náutico e aínda existente nas linguas finesa e estoniana para designar aos suecos (ruotsi e rootsi, respectivamente).
A palabra rus' inicialmente usábase para designar só á aristocracia escandinava da Europa Oriental, pero máis tarde pasou a indicar tamén a todas as poboacións que residían nesas rexións.
Bill Melchionni
William P. "Bill" Melchionni, nado o 19 de outubro de 1944 en Filadelfia, Pensilvania, é un antigo xogador profesional de baloncesto estadounidense da National Basketball Association (NBA) e da American Basketball Association (ABA). Con 1,85 metros de estatura, xogaba na posición de base. Tras a súa retirada, os New York Nets retiraron o seu dorsal como homenaxe.
Pobo rus'
Un dos primeiros documentos históricos onde aparece citado un pobo chamado rus', na forma Rhos, son os Annales Bertiniani, unha recompilación de crónicas escrita por varios autores francos que data do ano 839 e referida aos anos entre 830 e 882, que os describe como unha tribo xermánica chamada suecos.
De acordo coa primeira crónica rusa ou Crónica de Néstor da Rusia de Kíiv recompilada ao redor de 1113, os rus' eran un grupo de varegos, ou normandos ("homes do norte"), que se trasladaron primeiro de Escandinavia ao nordeste de Europa e, de aí, ao sur, onde deberon crear o estado medieval de Kíiv.
Bill Melchionni
Universidade
Xogou durante catro tempadas cos Wildcats da Universidade Villanova, nas que fixo unha media de 19,2 puntos e 4,0 rebotes por partido. En 1966 foi elixido mellor xogador do National Invitation Tournament.
Pobo rus'
O seu nome sobrevive na designación Rospigg, proveniente de Roslagen, e os cognados (emparentados morfoloxicamente) rusos, rusinos, rutenos, e os que son vistos polos modernos belarusos, rusos e ucraínos como os predecesores do seu propio pobo. Na Suecia actual, os Rospiggar son homes que viven na rexión costeira da provincia de Uppland.
Etimoloxía
A orixe do nome é obxecto de controversia. En xeral, a hipótese de E. Kunic e Vilhelm Thomsen foi a máis aceptada. Segundo estes autores, esta apelación deriva das linguas finesas. O nome de Suecia en finés é Ruotsi; en estoniano, Rootsi. Este nome é comunmente aceptado como un derivado de Roslagen, as zonas costeiras da provincia de Uppland en Suecia.
Bill Melchionni
Profesional
Foi elixido na décimo novena posición do Draft da NBA de 1966 polos Philadelphia 76ers, onde nas dúas tempadas que permaneceu no equipo limitouse a dar minutos de descanso aos bases titulares, Hal Greer e Wali Jones. A pesar diso, colaborou na súa primeira tempada con 4,3 puntos e 1,3 asistencias na consecución do anel de campións da NBA.
Pobo rus'
Etimoloxía
Tamén se suxeriu, porén, que o nome rus ben puido ter a súa orixe no nome iraniano do río Volga (por F. Knauer, Moscova, 1901), así como o Rosh de Ezequiel. O profesor George Vernadsky suxiriu unha derivación dos roxolani ou de ronsa, termo ario ("humidade", "auga"). Hai unha repetición de nomes nos ríos, como o Ros en Europa do Leste.
Outra teoría é que o nome provén de Rüstringen en Frisia, unha terra gobernada polo viquingo danés Rorik de Dorestad, de quen se ten suxerido que é o mesmo que Rúrik de Nóvgorod.
Algúns tamén conxecturan que o nome rus deriva dunha forma máis antiga de "vermello", posibelmente denotando a pel avermellada ou o pelo roxo. Por exemplo, a palabra "vermello" (красный, en ruso) foi un precursor do termo actual "fermoso".
Bill Melchionni
Profesional
Antes do comezo da temporada non foi protexido polo seu equipo, e entrou no Draft de expansión pola incorporación de novos equipos á liga. Foi elixido polos Phoenix Suns, mais non chegou a xogar co equipo, pasando brevemente polos Trenton Colonials da CBA. Ao termo da tempada os Sixers recobraron os seus dereitos a cambio dunha futura segunda rolda do draft, con todo tampouco chegou a fichar polo seu ex-equipo, asinando como axente libre polos New York Nets da ABA.
Pobo rus'
Principais fontes
Segundo o rexistro máis antigo eslavo oriental, a Primeira Crónica Rusa ou Crónica de Néstor, os rus eran un grupo de varegos entre outros, como os suecos, que vivían ao outro lado do mar Báltico, en Escandinavia, e tan lonxe como nas terras dos ingleses e os franceses. Os varegos foron primeiro expulsados, e despois convidados a mediar no conflito das tribos eslavas e finesas de Nóvgorod:
Bill Melchionni
Profesional
Tras o seu errático paso pola NBA, sorprendeu que na liga do balón tricolor xogase a súa primeira tempada como titular indiscutible, achegando 15,2 puntos e 5,7 asistencias por partido. Mais a súa progresión continuou, e ao ano seguinte foi o segundo mellor anotador do equipo tras Rick Barry. Ademais, logrou ser o mellor pasador da liga, repartindo 8,3 asistencias por partido, algo que repetiría ao ano seguinte, levando ao seu equipo xunto a Barry ás Finais, onde caeron ante Indiana Pacers. Ambos foron incluídos no mellor quinteto da ABA.
Pobo rus'
Principais fontes
miniatura|250px|Nave funeraria dun xefe Rus descrita polo viaxeiro árabe [[Ahmad ibn Fadlan que visitou o Rus de Kíiv no século X. Pintura de Henryk Siemiradzki (1883).]] miniatura|250px|A invitación dos varegos. [[Rúrik e os seus irmáns Sineus e Truvor chegan ás terras dos eslavos. Pintura de Viktor Vasnetsov (1913).]]
Máis tarde, a Crónica de Néstor conta que conquistaron Kíiv e crearon o estado da Rus de Kíiv (que, como a maioría dos historiadores coinciden, foi precedida polo Khaganato de Rus). O territorio conquistado foi nomeado despois deles, como tamén o foi, eventualmente, o pobo local.
Fontes islámicas
Partido Nacional de los Trabajadores
No ano 2000 participou na Plataforma España 2000. O PNT presentouse ás eleccións xerais de 2004 na rexión de Murcia e tivo 379 votos (0.05%).
Pobo rus'
Principais fontes
Ibn Haukal e outras dúas fontes islámicas, como Muhammad al-Idrisi, distinguiron tres grupos de Rus': Kuyavia, Slavia e Arcania. Na corrente principal da historiografía soviética rusa (como a representada por Borís Rybakov), estes foron identificados hipoteticamente cos "centros tribais" en Kíiv, Nóvgorod e Tmutarakán.
O diplomático e viaxeiro musulmán, Ahmad ibn Fadlan, que visitou a Bulgaria do Volga en 922, describiu a Rus (Rusiyyah) con termos moi favorábeis dos nórdicos:
Á parte de Ibn Fadlan, a teoría normanda ou normandista (ver máis abaixo) baséase en gran medida nos datos do viaxeiro persa ibn Rustah, que supostamente visitou Nóvgorod (ou Tmutarakán, segundo George Vernadsky) e describe como na Rus explotan aos eslavos:
Fontes gregas
Cando os varegos apareceron por primeira vez en Constantinopla (a expedición da Rus en Paflagonia, Asedio de Constantinopla do 860), os bizantinos parecen ter percibido aos Rhos (en grego: Ῥώς) como un pobo diferente dos eslavos. Polo menos nunca se dixo que formaran parte da raza eslava. Caracteristicamente, pseudo-Simeón Magister refírese á Rhos como Δρομΐται (Dromîtai), unha palabra relacionada coa palabra grega que significa "unha carreira", suxerindo a súa mobilidade na circulación por vías fluviais.
No seu tratado De administrando imperio, Constantino VII describe aos Rhos como os veciños dos pechenegos aos que lles compran vacas, cabalos e ovellas, "xa que ningún destes animais se poden encontrar en Rhosia". A súa descrición presenta á Rus como unha tribo belicosa do norte. Constantino tamén enumera os nomes das fervenzas do río Dniéper en Rhos e nas linguas eslavas. Os nomes do Rhos teñen unha distinta etimoloxía xermánica:
Fontes de Europa occidental
A primeira fonte de Europa Occidental na que se menciona á Rus é os Annales Bertiniani ou Anales de San Bertín, que relatan que a corte do emperador Ludovico Pío en Ingelheim, 839 (o mesmo ano da primeira aparición dos varegos en Constantinopla), foi visitado por unha delegación do emperador bizantino. Nesta delegación había dous individuos que se chamaban a si mesmos como Rhos (Rhos Vocari edicebant). Ludovico informouse acerca das súas orixes e decatouse de que eran suecos. Ante o temor de que foran espías dos seus irmáns, os dinamarqueses, mandounos encarcerar. Posteriormente, nos séculos X e IX, as fontes latinas confundiron rutineiramente á Rus, coa extinta tribo xermánica dos ruxios. Olga de Kíiv, por exemplo, aparece designada nun manuscrito como unha raíña dos ruxios.
A teoría normandista
Os partidarios desta teoría afirman que o nome de Rus, como o nome finés de Suecia (Ruotsi), deriva dun termo do nórdico antigo que significa "os hombres que reman", pois o remo foi o principal intrumento para a navegación nos ríos de Rusia, e isto está vinculado á zona costeira sueca de Roslagen ou Roden, desde onde segundo a Crónica de Néstor, os varegos viñeron. O nome de Rus tería a mesma orixe que os nomes en finés e estoniano para Suecia: Ruotsi e Rootsi.
Suxeriuse que os viquingos tiveron algunha influencia perdurábel na Rus, como testemuñan as palabras préstamo, tales como iábeda "persoa que se queixa" (de aembaetti "oficina"), skot "gando" (de skattr "imposto") e látego (de knut, knutr "madeira con nós"). Ademais, tres nomes nórdicos, dos primeiros gobernantes varegos, fixéronse populares entre a tardía dinastía Rúrika e despois entre os pobos eslavos orientais en xeral: Oleg (Helgi), Olga (Helga) e Ígor (Ingvar).
A idea da teoría normanda, por primeira vez, foi suxerida polo rei Xoán III de Suecia na súa correspondencia co tsar Iván IV de Rusia.
Pero esta teoría foi desenvolvida polo historiador alemán Gerhard Friedrich Müller (1705-1783), que foi invitado a traballar na Academia Rusa de Ciencias en 1748. Ao comezo do seu famoso discurso 1749, Müller declarou que os "gloriosos escandinavos conquistaron todas as terras de Rusia coas súas armas vitoriosas". Como no resto do discurso presentou unha longa lista de derrotas de Rusia polos alemáns e os suecos, Müller viuse obrigado a abreviar o seu relatorio polos gritos da audiencia. A crítica mordaz de Lomonósov, Krashenínnikov e outros académicos, levaron a que Müller fora forzado a suspender o seu traballo sobre a cuestión até a morte de Lomonósov. A pesar de que o texto orixinal do relatorio foi destruído, Müller logrou refacelo e reimprimiuno como Origines Rossicae en 1768.
Outros partidarios notábleis da teoría normándica do Estado ruso —incluíndo Nikolái Karamzín (1766-1826) e o seu discípulo Mikhail Pogodin (1800-75)— deron crédito ás afirmacións da Crónica de Néstor: que os varegos foran invitados polos eslavos do leste para que se pronunciaran sobre eles e restableceran a orde.
A teoría non estaba exenta de implicacións políticas. Segundo Karamzín, a teoría normanda constituía a base e a xustificación da autocracia rusa (en contraposición á anarquía do período pre-Rúrik), e Pogodin apoiándose na teoría, opinou que Rusia era inmune aos trastornos sociais e ás revolucións, porque o Estado ruso orixinárase nun tratado voluntario entre o pobo de Nóvgorod e os gobernantes varegos.
Recentes estudos xenéticos, realizados por investigadores afeccionado, no "proxecto do ADN da árbore xenealóxica da dinastía Rúrika", coinciden coa teoría, localizando a orixe da rama dos Monomáiovich (ru:Мономаховичи) (Monómaco) do ADN de descendentes Rúrik (consecuente co tipo fino-ugrio) nunha zona de Uppland, ao norte de Estocolmo, en Suecia. A pesar do feito de que o estudo non é cientificamente exacto, é coherente con outros estudos que encontran aos fino-ugrios como a orixe dos Monomáiovich. Ironicamente, as outras ramas dos Rúrik, como os Olégovich, son evidentemente de raíces eslavas.
Críticos da teoría normándica
A partir de Mikhail Lomonósov (1711-1765), os eruditos da Europa do Leste criticaron a teoría normándica. Durante o período imperial, os puntos de vista oficiais de Karamzín e Pogodin foron cuestionados polos sectores máis liberais da sociedade rusa e por algúns historiadores polacos. A principios do século XX, a doutrina dos disidentes tradicionais (como Dmitri Ilovaiski) parecía que perdera a partida. Porén, Goebbels abusou da retórica normanista durante a guerra soviético-alemá e, aos ollos das autoridades soviéticas, a teoría quedou desacreditada para sempre. Terminada a guerra, os argumentos dos disidentes foron revividos e adoptados na historiografía oficial soviética. Mikhail Artamónov encóntrase entre aqueles que intentaron conciliar ambas as teorías, argumentando que o estado de Kíiv uniu a sur de Rus (de reserva de eslavos) e o norte de Rus (de estirpe xermánica) nunha soa nación.
O máis firme defensor da loita contra os puntos de vista da teoría normanda no período posterior á segunda guerra mundial foi Borís Ribákov, que argumentou que o nivel cultural dos varegos non podería permitir unha invitación dos culturalmente avanzados eslavos. Esta conclusión leva aos eslavistas a negar ou reinterpretar a Crónica de Néstor, que afirma que a Rus varega foi "invitada". Ribákov asume que Néstor, suposto autor da Crónica, estaba predisposto contra o partido a favor dos gregos de Vladímir II Monómaco e apoio ao partido a favor dos escandinavos do príncipe reinante Sviatopolk. Cita inexactitudes factuais de Néstor como manipulacións a favor dos escandinavos e compara a súa explicación da invitación de Rúrik con numerosas historias similares que se encontran no folclore de todo o mundo.
Algunhas alternativas, fóra da teoría normandista, que tamén buscan orixes para a palabra Rus, foron postuladas por Sigismund von Herberstein, Ilovaisky, Ribákov e outros, aínda que ningunha foi aprobada pola corrente académica:
Segundo F. Donald Logan ("Os viquingos na historia", cit. Montgomery, p. 24), en 839, os Rus' eran suecos. En 1043, os Rus' eran eslavos." Os escandinavos foron completamente asi8milados e, a diferenza dos seus irmáns en Inglaterra e en Normandía, deixaron pouca herdanza cultural na Europa do leste. Esta ausencia case total de trazos culturais (ademais de varios nomes, como se indicou anteriormente, e posibelmente o sistema Veche de Nóvgorod, comparábel ao de Escandinavia), é notábel e, por isoo, os eslavistas chaman aos viquingos "camaleóns culturais", que viñeron, dictaminaron e logo desapareceron deixando poucas pegadas culturais na Europa Oriental. Isto parece suxerir que estes Rus eran un pequeno grupo, menos que un "pobo" en termos dunna nación; menos que unha etnia.
Fondevila, Ordes, Rairiz de Veiga
Fondevila é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
La Llagosta
La Llagosta é un municipio catalán localizado na provincia de Barcelona. Forma parte da comarca do Vallès Oriental.
Xeografía
La Llagosta é un municipio reducido territorialmente falando. A súa extensión de terreo consta de 3,01 km² e é o termo municipal máis pequeno da comarca do Vallès Oriental, o décimo máis pequeno da provincia de Barcelona e o décimo cuarto máis pequeno de Cataluña.
Lugares de interese
250px|miniatura|esquerda|A Riera Seca.
Festas
A Festa Maior, recoñecida polos arredores como unha das máis populares de Cataluña, celébrase ao redor do 11 de setembro, Diada de Cataluña. A parte das atraccións e as casetas no recinto feiral, os actos da Festa Maior da Llagosta están organizados polo concello e as entidades do municipio.
Os feos tamén mollan
Os feos tamén mollan (en The New Guy), é un filme cómico estadounidense do 2002 dirixido por Ed Decter. Emitiuse na TVG o 16 de decembro de 2009.
Sinopse
Relata a historia dun rapaz de instituto, Dizzy Gillespie Harrison. Dizzy é un estudante do último ano, e é obxecto das maldades dos seus compañeiros. Mais logo de pasar pola cadea, onde un prisioneiro lle ensinará a gañarse o respecto da xente, chega a outro instituto onde se converterá no rei.
Banda sonora
Estas son cancións que se poden percibir na película mais que non se inclúen a Banda Sonora.
Richard Pryor
Richard Franklin Lenox Thomas Pryor, coñecido como Richard Pryor, nado en Peoria o 1 de decembro de 1940 e finado nos Ánxeles o 10 de decembro de 2005, foi un actor e comediante estadounidense. Encantou o público co seu humor ácido, repleto de críticas sociais, e coa súa facilidade para o drama. Casou sete veces. Faleceu o ano 2005 a consecuencia dun ataque cardíaco.
O Outeiro, Rebordáns, Tui
O Outeiro é un lugar da parroquia de Rebordáns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres), un aumento de 6 habitantes respecto ao ano 1999.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Maki F1
Maki Engineering foi un construtor xaponés de Fórmula 1. Un pequeno equipo fundado por Kenji Mimura, participou por primeira vez na tempada de Fórmula 1 de foi o primeiro equipo xaponés desde a retirada de Honda ao final da tempada de 1968. Participou por primeira vez no Gran Premio do Reino Unido de 1974, co piloto neozelandés Howden Ganley pilotando un único Maki F101, impulsado polo omnipresente motor Cosworth DFV V8. Non puido clasificarse, e logo resultou gravemente ferido nas pernas no seguinte Gran Premio de Alemaña. Posteriormente, o equipo retirouse ao Xapón para reparar e modificar o coche.
O pequeno equipo rexurdiu no Gran Premio dos Países Baixos de 1975, co piloto xaponés Hiroshi Fushida pilotando o actualizado Maki F101C, patrocinado por Reloxos Citizen. Con só 25 participantes, garantíuselle un lugar na grella de saída, pero o DFV rompeuse nas prácticas e non puido comezar a carreira xa que o equipo non tiña repostos. Perdéronse o Gran Premio de Francia, e logo Fushida non puido clasificarse para o Gran Premio do Reino Unido. Para o Gran Premio de Alemaña, o piloto británico Tony Trimmer substituíu Fushida, pero foi incapaz de cualificarse alí nin no Gran Premio de Austria. Maki fixo a súa primeira e única participación nunha carreira fóra de campionato no Gran Premio de Suíza, onde Trimmer terminou último dos finalistas na 13ª posición, a seis voltas do vencedor Clay Regazzoni con Ferrari.
Atentados do 11 de setembro de 2001
300px|miniatura|Vista dos ataques.
Os atentados do 11-S ou ataques do 11S foron unha serie de ataques suicidas coordinados, realizados nos Estados Unidos o 11 de setembro de 2001. Segundo o Informe oficial, 19 terroristas pertencentes á organización Al Qaida, dirixida por Osama bin Laden, secuestraron catro avións comerciais, e fixeron chocar dous avións coas Torres xemelgas do World Trade Center en Manhattan, Nova York; pouco despois as dúas torres viñéronse abaixo. O terceiro avión chocou contra o Pentágono, cuartel xeral de defensa dos Estados Unidos, en Arlington, Virxinia. Un cuarto avión caeu nunha zona rural, preto de Shanksville, Pensilvania, presumiblemente despois de enfrontárense os pasaxeiros aos terroristas.
Os ataques foron os atentados terroristas máis mortíferos efectuados nos Estados Unidos, morreron 2.986 persoas, e afectou económica, social, cultural e militarmente aos Estados Unidos e o resto do mundo. Tras estes atentados os Estados Unidos comezaron a Guerra contra o terrorismo, que supuxo a fin do goberno talibán de Afganistán.
Os ataques
Os atentados comezan a mañá do 11 de setembro de 2001 cando 19 membros da organización terrorista Al Qaida (entre os cales había catro adestrados para pilotar avións) secuestraron catro voos comerciais que partían dende diversos aeroportos da costa leste dos EUA. Os catro aeroplanos tiñan como destino California polo que os seus depósitos de combustible ían cheos cuns 91.000 litros, 65.455 kg, converténdose así en auténticas bombas incendiarias guiadas.
Ningún dos pasaxeiros dos avións secuestrados sobreviviu.
Algúns pasaxeiros e membros da tripulación dos avións secuestrados puideron chamar cos seus teléfonos móbiles. Eles informaron de que había varios secuestradores en cada avión. Un total de 19 foron máis tarde identificados polo FBI, catro no voo "United 93" e cinco nos outros tres voos.
Segundo revelaron os testemuños desde dentro do avión os secuestradores tomaran o control dos avións usando simples navallas coas que mataron a azafatas de voo e polo menos a un piloto ou pasaxeiro. Segundo as investigacións da comisión do 11-S tense constancia tamén de que foi usado algún tipo de spray para reter ós pasaxeiros na cabina de primeira clase. Tamén se ameazou coa presenza dunha bomba en tres dos avións, non foi así no American Airlines 77. De acordo coa comisión, pénsase que os avisos de bomba eran probablemente falsos.
No cuarto avión, a caixa negra revelou que os pasaxeiros, despois de coñecer que o resto de avións foran estrelados deliberadamente, trataron de retomar o control dos aparatos ó que os secuestradores reaccionaron movendo o avión nun errado intento para someter ós pasaxeiros. De acordo coa gravación 9-1-1, un dos pasaxeiros, Todd Beamer, pediu ó seu interlocutor que rezara con el antes de que os pasaxeiros intentaran retomar o mando do aparato. Despois de rezar simplemente dixo "Let's roll". Pouco despois o avión estrelouse nun campo próximo a Shanksville en Pensilvania ás 10:03.11 am hora local (14:03.11 UTC). Existe un debate arredor do momento exacto no que o avión chocou contra o chan xa que segundo os rexistros sísmicos o impacto foi rexistrado ás 10:06 am. Posteriormente o líder de al-Qaeda capturado Khalid Shaikh Mohammed dixo que o voo 93 tiña como obxectivo o Capitolio dos Estados Unidos.
Os atentados estenderon a confusión en todos os Estados Unidos. Ó longo do día sucedeuse a publicación de todo tipo de informes e noticias sen confirmar e contraditorias. Unha das máis persistentes foi a de que estalara un coche bomba na sede central do Departamento de Estado dos Estados Unidos, o edificio Trumann de Washington, D.C.. Esta falsa noticia pasou polas axencias de noticias e chegou a ser publicada por varios xornais ese día. Outro informe difundido pola axencia Associated Press afirmaba que o voo 1989, un avión Delta 767 fora tamén secuestrado. A noticia resultou ser tamén un erro, o avión fora considerado brevemente como en risco de secuestro pero finalmente respondeu ós controladores aéreos e finalmente aterrou a salvo no aeroporto de Cleveland, Ohio.
Os secuestradores
19 homes árabes embarcaron nos catro avións, cinco en cada un, excepto o Voo 93 de United Airlines, que tivo catro secuestradores. Dos atacantes, quince eran de Arabia Saudita, dous eran dos Emiratos Árabes Unidos, un era de Exipto, e un do Líbano. En xeral, eran xente con estudos e de familias acomodadas.
A lista completa é: No Voo 11 de American Airlines: No Voo 175 de United Airlines:
no Voo 77 de American Airlines:
Ataques con ántrax maligno
Unha semana despois do 11-S comezaron unha serie de atentados terroristas empregando ántrax, unha bacteria mortal. Durante o curso de varias semanas, os terroristas empregaron o correo para expor ó ántrax a xornalistas, políticos e empregados civís en Nova York, Nova Jersey, Washington DC e Florida. Un total de 22 persoas foron contaminadas con ántrax, das que cinco resultaron mortas.
Estes ataques acentuaron a inseguridade cidadá e o clima de terror producidos polos atentados do 11 de setembro.
Os autores dos ataques nunca puideron ser identificados. O vicepresidente dos Estados Unidos, Dick Cheney, afirmou que non lle sorprendería atopar a Osama bin Laden detrás destes atentados e sostivo que:
Se ben os organismos de seguridade dos Estados Unidos non puideron identificar ós terroristas, o Procurador Xeral John Ashcroft mencionou ó Dr. Steven Hatfill como unha "persoa de interese" potencialmente relacionada cos mesmos, aínda que non se lle levantaron cargos.