cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porsche
Desenvolvementos
A oficina de deseño asignaba números secuenciales para cada proxecto (Véxase Tipo de numeración de Porsche), pero a designación 901 contraviña a marca rexistrada de Peugeot de todos os nomes x0x, polo que se axustou a 911. Pero os modelos de carreiras puideron levar a secuencia de numeración "correcta": 904, 906, 908. O 911 converteuse no modelo máis coñecidos e emblemático de Porsche, triunfando nas pistas de carreiras, en rallys, e en vendas como coche de estrada. Moito máis que calquera outro modelo, a marca Porsche defínese polo 911. Mantense en produción. Con todo, logo de varias xeracións de revisións, o actual modelo 911 só comparte a configuración mecánica básica dun motor traseiro, seis cilindros cupé, e os sinais básicos de estilo co coche orixinal. Un modelo de custo reducido co mesmo corpo, pero con motor de catro cilindros derivado do 356, foi vendido como o 912.
En 1972, a forma xurídica da empresa foi cambiado de Kommanditgesellschaft (KG), ou sociedade limitada, a Aktiengesellschaft (AG), ou sociedade anónima, xa que Ferry Porsche chegou a crer que a escala da compañía creceu máis que unha "empresa familiar", logo de decatarse da política Soichiro Honda "non hai membros da familia na empresa" en Honda. Isto conduciu á creación dun Consello Executivo con membros de fóra da familia Porsche, e un consello de vixilancia composto en gran parte polos membros da familia. Con este cambio, a maioría dos membros da familia empregados na empresa, incluíndo F. A. Porsche e Ferdinand Piëch marcharon da empresa.
F. A. Porsche fundou a súa propia empresa de deseño, Porsche Design, a cal é recoñecida polas lentes de sol, reloxos exclusivos, mobles e moitos outros artigos de luxo. O fillo de Louise e sobrino de Ferry Ferdinand Piëch, que era responsable de desenvolvemento mecánico da produción de automóbiles e de carreiras de Porsche (incluíndo os moi exitosos modelos 911, 908 e 917), formou a súa propia oficina de enxeñería, e desenvolveron un motor de cinco cilindros en liña diésel de Mercedes-Benz. Pouco tempo despois marchou a Audi (adoitaba ser unha división, posteriormente, unha filial de Volkswagen), e continuou a súa carreira a través de toda a empresa, en última instancia, converteuse no Presidente de Grupo Volkswagen.
O primeiro director executivo (CEO) de Porsche AG foi o Dr. Ernst Fuhrmann, que estivera traballando na división de desenvolvemento de motores da compañía. Fuhrmann foi o responsable do chamado motor Fuhrmann, utilizado nos modelos 356 Carreira, así como no 550 Spyder, que ten catro árbores de levas en lugar dunha árbore de levas central con varillas de pulo, como nos motores de serie derivados de Volkswagen. Planeou a cesación do 911 durante a década de 1970, para substituílo polo deportivo V8 - motor dianteiro 928. Polo que coñecemos hoxe en día, os 911 sobreviviron ao 928, de lonxe. Fuhrmann foi substituído a principios de 1980 por Peter W. Schutz, un xestor americano e entusiasta dos 911. Logo foi substituído en 1988 polo ex xerente da empresa de informática alemá Nixdorf Computer AG, Arno Bohn, quen cometeu algúns custosos erros de cálculo que levaron ao seu despedimento pouco despois, xunto coa do director de desenvolvemento, Dr. Ulrich Bez, que anteriormente foi responsable do modelo BMW Z1, e é hoxe o director xeral de Aston Martin.
miniatura| A segunda xeración do Porsche 911 ([[Porsche 964|964), presentado en 1989, foi o primeiro en ofrecer a transmisión Tiptronic de Porsche e a tracción ás catro rodas.]] En 1990, Porsche deseñou un protocolo de acordo con Toyota para aprender e beneficiarse dos métodos de produción axustada xaponeses. En 2004 informouse de que Toyota estaba axudando a Porsche coa tecnoloxía híbrida.
Trala destitución de Bohn, Heinz Branitzki, un antigo empregado de Porsche, foi designado como director xeral interino. Branitzki serviu nesa posición ata que Wendelin Wiedeking converteuse en CEO en 1993. Wiedeking fíxose cargo da presidencia da xunta nun momento en que Porsche parecía vulnerable a unha adquisición por parte dunha empresa máis grande. Durante a súa longa permanencia, Wiedeking transformou a Porsche nunha empresa moi eficiente e rendible.
O sobrino de Ferdinand Porsche, Ferdinand Piëch, foi presidente e CEO do Grupo Volkswagen desde 1993 a 2002 foi e é o presidente do Consello de Vixilancia de Volkswagen AG desde entón. Cun 12,8 por cento das accións con dereito a voto de Porsche SE, segue sendo o segundo maior accionista individual de Porsche SE logo do seu primo, F.A. Porsche, (13,6 por cento).
En maio de 2011, Porsche Cars North America anunciou plans para gastar entre 80 $ e 100 $ millóns, pero recibirá preto de 15 $ millóns en incentivos económicos para trasladar a súa sede norteamericana de Sandy Springs, un barrio de Atlanta, a aerotrópolis, Atlanta, un novo desenvolvemento de uso mixto no sitio da antiga planta de Ford Hapeville xunto ao aeroporto de Atlanta. Deseñado pola firma arquitectónica HOK, as oficinas centrais incluirán un novo edificio de oficinas e pista de probas. A instalación será coñecido pola súa nova dirección, Porsche Drive.
Cronoloxía dos modelos
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Data ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Serie ! style="background:Black; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Imaxe ! colspan="4" |
Rublacedo de Abajo
Rublacedo de Abajo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 33 habitantes (INE 2012).
As Pedriñas
O topónimo galego As Pedriñas pode referirse a:
Estatuto de Baiona
miniatura|Xosé I Bonaparte.|alt=Xosé I Bonaparte. O Estatuto de Baiona, Carta de Baiona ou Constitución de Baiona considérase unha carta outorgada, xa que non foi elaborada polos representantes do Estado, xurada polo irmán de Napoleón Bonaparte, Xosé I Bonaparte, a quen el confiou o territorio español ocupado, o 8 de xullo de 1808 na cidade de Baiona (Francia).
Establecía como rei de España a Xosé I Bonaparte e o cambio da monarquía absoluta por unha monarquía constitucional, de ideas napoleónicas.
Organizaba España como unha monarquía hereditaria que o monarca ocupaba o centro do poder político, pero coa obrigación de respectar os dereitos cidadáns proclamados no seu texto. Naceu nun contexto complexo, ditado fóra do territorio nacional e cun marcado carácter afrancesado, apadriñado polos liberais moderados. A causa da súa orixe e proceso non pode considerarse unha constitución, senón unha carta outorgada cuxo proxecto foi presentado por Napoleón a 65 deputados españois que só puideron deliberar sobre o seu contido. Non existiu vontade previa de elaborar un documento constitucional, o texto foi imposto e aceptado por unhas Cortes reducidas convocadas no territorio francés.
Creación da Carta de Baiona
Historicamente a súa creación realizouse da seguinte maneira:
Nora (máquina hidráulica)
miniatura|Nora en [[Alxeciras, (España).]] miniatura|Nora de tracción animal.
Unha nora ou noria é unha máquina hidráulica que serve para extraer auga seguindo o principio do rosario hidráulico. Consiste nunha gran roda con aletas transversais que se coloca parcialmente somerxida nun curso de auga, o cal, grazas ás paletas, imprime á roda un movemento continuo. Esta posúe no seu perímetro unha fileira de recipientes (usualmente canxiróns ou alcatruces) que, co movemento da roda se enchen de auga, a elevan e a depositan nun conduto asociado á nora que a distribúe. Existen tamén noras para tirar auga de pozos, nas que o movemento se consegue xeralmente utilizando tracción animal.
Funcionamento
O funcionamento consiste en que a nora se encontre semimergullada nunha canle de auga ouacequia e, coa forza da auga impulsa unhas palas de perfil plano e produce o xiro desta. Nos seus extremos leva uns caixóns ou "canxiróns" que, ao mesmo tempo, énchense de auga e, ao chegar á parte superior, soltan a auga nunha canle de recollida polo que é capaz de levantar a auga á altura do diámetro da nora.
A nora na península Ibérica
As noras son orixinarias do Oriente Medio e foron introducidas na península Ibérica en tempos da invasión musulmá. Utilizáronse principalmente para regas.
Parque Rexional da Cunca Alta do Manzanares
O Parque rexional da cunca alta do Manzanares sitúase no oeste da Comunidade de Madrid.
Este parque abarca 52796 hectáreas, distribuído en doce municipios, entre os cales están Manzanares El Real, Colmenar Viejo, Moralzarzal, Soto del Real, Becerril de la Sierra, Navacerrada, El Boalo, Torrelodones, Cercedilla e Miraflores de la Sierra. Parte da súa superficie fóra declarada Sitio Natural de Interese Nacional no 1930. O parque rexional foi finalmente constituído no 1985.
A diferenza de altitude entre os 600 metros de El Goloso e os 2380 en Cabeza de Hierro fai que dentro do parque convivan zonas de alta montaña, aciñeirais, zonas húmidas e zonas arbustivas. Salientar especialmente a zona da Pedriza. A fauna é rica e diversa, porén en determinadas zonas tense apreciado unha certa deterioración ambiental, debido a afluencia masiva de visitantes e a apertura de pistas forestais.
Proteína periférica de membrana
As proteínas periféricas de membrana son proteínas que se adhiren só temporalmente ás membranas celulares coas cales están asociadas. Estas moléculas están unidas a proteínas integrais de membrana ou penetran nas rexións periféricas da bicapa lipídica da membrana. As subunidades de proteínas regulatorias de moitos canles iónicas e receptores transmembrana, por exemplo, poden definirse como proteínas periféricas de membrana. A diferenza das proteínas integrais de membrana, as periféricas adoitan recollerse no compoñente ou fracción hidrosoluble de todas as proteínas extraídas durante o procedemento de purificación de proteínas. As proteínas cunha áncora GPI son unha excepción a esta regra e poden ter propiedades de purificación similares ás das proteínas integrais de membrana.
A adhesión reversible de proteínas ás membranas biolóxicas pode servir para regular a sinalización celular e moitos outros eventos celulares importantes, por medio de diversos mecanismos. Por exemplo, a estreita asociación entre moitos encimas e membranas celulares pode levalos a unha estreita proximidade cos seus substratos lipídicos. A unión a membranas pode tamén promover o rearranxo, disociación ou cambio conformacional en moitos dominios estruturais de proteínas, orixinando cambios no seu estado de activación e actividade biolóxica. Ademais, moitas proteínas están localizadas especificamente na superficie da capa citosólica ou na da capa externa da membrana. Isto facilita a ensamblaxe de complexos multiproteicos ao incrementarse a probabilidade de que se produzan as interaccións proteína-proteína apropiadas.
miniatura|dereita|400px|Representación esquemática dos diferentes tipos de interacción entre as proteínas de membrana monotópicas e a membrana celular: 1. Interacción por medio dunha [[hélice alfa|hélice α anfipática paralela ao plano da membrana (hélice de membrana no plano). 2. Interacción por medio dun bucle hidrofóbico. 3. Interacción por medio dunha unión covalente cun lípido de membrana (lipidación). 4. Interaccións electrostáticas ou iónicas con lípidos da membrana (por exemplo, por medio de ións calcio).]]
Unión das proteínas periféricas á bicapa lipídica
miniatura|dereita|250px| Dominio PH da fosfolipase C delta 1. Plano medio da bicapa lipídica: puntos negros. Límites da rexión central hidrocarbonada: puntos azuis, lado intracelular. Capa de fosfatos dos lípidos: puntos amarelos. As proteínas periféricas de membrana poden interaccionar con outras proteínas ou directamente coa bicapa lipídica. Nese último caso, denomínanse proteínas anfitrópicas. Algunhas proteínas, como as proteínas G e certas proteína quinases, interaccionan simultaneamente coas proteínas transmembrana e a bicapa lipídica. Outras únense primeiro á bicapa lipídica e despois localizan e interaccionan cos seus receptores de membrana.
A bicapa fosfolipídica que forma a superficie das membranas celulares consta dunha rexión central interna hidrofóbica que queda en medio de dúas rexións hidrofílicas, unha na superficie interna e outra na externa da membrana. As superficies interna e externa ou rexións interface do modelo das bicapas de fosfolípidos teñen un grosor de 8 a 10 Å, aínda que pode ser maior en membranas biolóxicas que conteñen unha gran cantidade de gangliósidos ou lipopolisacáridos. A rexión central interna hidrofóbica dunha membrana típica pode ter un grosor de 27 a 32 Å, estimado por dispersón de raios X a baixo ángulo (SAXS, Small angle X-ray scattering). A rexión límite entre a parte interna central hidrofóbica e as rexións interfaciais hidrofílicas é moi estreito, de arredor de 3 Å. A concentración efectiva de auga cambia rapidamente a través desta capa límite ao moverse cara a fóra desde a rexión central hidrofóbica, variando desde case cero a unha concentración de aredor de 2M. Os grupos fosfato nas bicapas de fosfolípidos están completamente hidratados ou saturados de auga e están situados a uns 5 Å fóra do límite da rexión central hidrofóbica.
Algunhas proteínas asócianse coas bicapas lipídicas irreversiblemente e poden formar canais transmembrana de hélices alfa ou barril beta. Estas transformacións ocorren en toxinas formadoras de poros como a colicina A, alfa-hemolisina, e outras proteínas. Estas proteínas son descritas xeralmente como periféricas xa que un dos seus estados conformacionais é hidrosoluble ou están só feblemente asociadas coa membrana.
Mecanismos de unión ás membranas
As proteínas anfitrópicas típicas deben interaccionar fortemente coa bicapa lipídica para realizaren as súas funcións biolóxicas. Estas inclúen o procesamento encimático de lípidos e outras substancias hidrofóbicas, ancoraxe na membrana, e unión e transferencia de pequenos compostos non polares entre diferentes membranas celulares. Estas proteínas poden estar ancoradas á bicapa como resultado de interaccións hidrofóbicas entre a bicapa e residuos non polares expostos na superficie da proteína por interaccións de unión covalente específicas con lípidos regulatorios, ou pola súa unión a áncoras lipídicas unidas covalentemente.
As afinidades de unión á membrana de moitas proteínas periféricas dependen da composición lipídica específica da membrana coa cal están asociadas.
Asociación hidrofóbica non específica
As proteínas anfitrópicas asócianse coas bicapas lipídicas por medio de estruturas áncora hidrofóbicas. Ditas hélices α anfifílicas, bucles non polares expostos, residuos de aminoácidos acilados ou lipidados postraducionalmente únense especificamente a lípidos regulatorios como o fosfatidilinositol fosfato.
Áncoras lipídicas unidas covalentemente
As proteínas ancoradas a lípidos están unidas covalentemente a cadeas acilo de ácidos graxos no lado citoplasmático da membrana celular por palmitoilación, miristoilación, ou prenilación. Na superfcie da célula, no lado oposto da membrana celular hai proteíans ancoradas a lípidos enlazadas covalentemente aos lípidos glicosilfosfatidilinositol (GPI) e colesterol. A asociación de proteínas coas membranas por medio de residuos acilados é un proceso reversible, xa que a cadea acilo pode estar enterrada no peto de unión hidrofóbico da proteína despois da disociación da membrana. Este proceso ocorre nas subunidades beta das proteínas G. Quizais debido a esta necesidade adicional de flexibilidade estrutural, as áncoras lipídicas están xeralmente unidas aos segmentos moi flexibles das estruturas terciarias de proteínas que non son ben resoltos polos métodos de estudo cristalográfico das proteínas.
Unión específica proteína–lípido
miniatura|dereita|250px| Dominio P40phox PX da NADPH oxidase. Plano medio da bicapa lipídica: puntos negros. Límite da rexión central hidrocarbonada: puntos azuis, lado intracelular. Capa dos fosfatos dos lípidos: puntos amarelos. Algunhas proteínas citosólicas son recrutadas en diferentes membranas celulares por medio do recoñecemento de certos tipos de lípidos que se encontran en determinadas membranas. A unión dunha proteína a un lípido específico ten lugar por medio de dominios estruturais para a unión á membrana que ten a proteína e que teñen petos de unión específicos para as cabezas polares dos lípidos aos que se unen. Esta é unha típica interacción proteína-ligando, que se estabiliza pola formación de enlaces de hidróxeno intermoleculares, interaccións de van der Waals, e interaccións hidrofóbicas entre as proteína e o ligando lipídico. Tales complexos tamén se estabilizan pola formación de pontes iónicas entre residuos aspartato ou glutamato da proteína e os fosfatos do lípido por medio de ións calcio intercalados (Ca2+). Estas pontes iónicas poden orixinarse e ser estables cando os ións como o Ca2+ están xa unidos a unha proteína en solución, antes de que se una o lípido. A formación de pontes iónicas dáse na interacción proteína-lípido en proteínas con dominio C2 e anexinas.
Interaccións electrostáticas proteína-lípido
As proteínas cargadas positivamente son atraídas polas membranas cargadas negativamente por interaccións electrostáticas non específicas. Porén, non todos os péptidos periféricos e proteínas son catiónicos, e só un lado da membrana está cargado negativamente, como ocorre co lado citoplasmático da membrana plasmática, a capa externa da membrana externa das bacterias gramnegativas e das membranas mitocondriais. Por tanto, as interaccións electrostáticas xogan un importante papel na destinación ás membranas de transportadores de electróns como o citocromo c, toxinas catiónicas como a caribdotoxina, e dominios específicos de unión a membrana como algúns dominios PH, dominios C1, e C2.
As interaccións electrostáticas son moi dependentes da forza iónica da solución. Estas interaccións son relativamente febles á forza iónica fisiolóxica (0,14M NaCl): ~3 a 4 kcal/mol para pequenas proteína catiónicas, como o citocromo c, caribdotoxina ou hisactofilina.
Posición espacial na membrana
As orientacións e a profundidade de penetración na membrana de moitas proteínas anfitrópicas e péptidos estudouse usando etiquetado de spin dirixido ao sitio (SDSL, que usa a resonancia do spin do electrón), etiquetado químico, medida das afinidades de unión á membrana de mutantes da proteína, espectroscopia de fluorescencia, espectroscopia NMR en estado sólido ou solución, espectroscopia FTIR ATR, raios X ou difracción de neutróns, e métodos informáticos.
Encimas
Os encimas periféricos participan no metabolismo de diferentes compoñentes da membrana, como lípidos (fosfolipases e colesterol oxidases), oligosacáridos da parede celular (glicosiltransferases e transglicosidases), ou proteínas (peptidase de sinal e palmitoíl proteín tioesterases). As lipases poden tamén dixerir lípidos que forman micelas ou gotas non polares na auga.
Dominios de destinación a membrana (“grampas lipídicas”)
miniatura|dereita|170px| [[Dominio C1 da PKC-delta (1ptr) Plano medio da bicapa: puntos negros. Límite da rexión central hidrocarbonada: puntos azuis, lado citoplásmico. Capa dos fosfatos dos lípidos: puntos amarelos.]] Os dominios que marcan o destino dunha proteína como proteína de membrana están asociados especificalmente coas cabezas polares dos seus ligandos lipídicos integrados nas membranas. Estes ligandos lipídicos están presentes en distintas concentracións nos diferentes tipos de membranas celulares (por exemplo, o PtdIns3P atópase na maioría das membranas dos endosomas temperáns, o PtdIns(3,5)P2 na dos endosomas tardíos, e o PtdIns4P nas do aparato de Golgi). Por tanto, cada dominio destina a unha proteína a unha membrana específica. Estes dominios son:
Dominios estruturais
Os dominios estruturais median a unión doutras proteínas á membrana. Esta unión a membranas pode ser mediada por ións calcio (Ca2+) que forman pontes entre os residuos ácidos da proteína e grupos fosfato de lípidos, como ocorre nas anexinas ou no dominio GLA.
Transportadores de pequenas moléculas hidrofóbicas
Estas proteínas periféricas funcionan como transportadores de compostos non polares entre diferentes tipos de membranas celulares ou entre as membranas e os complexos proteicos citosólicos. As substancias transportadas son o fosfatidilinositol, tocoferol, gangliósidos, glicolípidos, derivados de esterois, retinol, ácidos graxos, auga, macromoléculas, glóbulos vermellos do sangue, fosfolípidos, e nucleótidos. Entre estas proteínas están:
Transportadores de electróns
Estas proteínas están implicadas na cadea de transporte de electróns. Entre elas están o citocromo c, cupredoxinas, proteínas ferrosulfuradas de alto potencial, adrenodoxina redutase, algunhas flavoproteínas, e outras.
Hormonas polipeptídicas, toxinas, e péptidos antimicrobianos
Moitas hormonas, toxinas, inhibidores, ou péptidos antimicrobianos interaccionan especificamente con complexos de proteínas transmembrana. Poden tamén acumularse na superficie da bicapa lipídica antes de unirse ás súas proteínas diana. Ditos ligandos polipéptidos están con frecuencia cargados positivamente e interaccionan electrostaticamente con membranas aniónicas.
Algunhas proteínas hidrosolubles e péptidos poden tamén formar canles transmembrana. Xeralmente sofren oligomerización, cambios conformacionais significativos, e asócianse coas membranas irreversiblemente. Determinouse a estrutura tridimensional dun destes canais transmembrana, o da α-hemolisina. Noutros casos, a estrutura experimental representa unha conformación hidrosoluble que interacciona coa bicapa lipídica perifericamente, aínda que algúns dos péptidos que forman canais son bastante hidrofóbicos e, xa que logo, foron estudados por espectroscopía NMR en solventes orgánicos ou en presenza de micelas.
Autofagosoma
Un autofagosoma é unha estrutura esférica con dobre membrana. É unha estrutura clave na macroautofaxia, o sistema de degradación intracelular de contidos do propio citoplasma da célula (por exemplo, proteínas intracelulares anormais, orgánulos danados ou en exceso) e tamén microorganismos invasores. Despois da súa formación, os autofagosomas ceden eses compoñentes citoplasmáticos aos lisosomas. A membrana externa dun autofagosoma fusiónase cun lisosoma para formar un autolisososma. As hidrolases do lisososma degradan os contidos cedidos polo autofagosoma e a súa membrana interna.
A formación de autofagosomas está regulada por xenes que están ben conservados nos seres vivos desde os lévedos aos eucariotas superiores. A nomenclatura destes xenes, que variaba nas distintas publicacións, foi simplificada nos últimos anos. As familias de xenes antes chamados APG, AUT, CVT, GSA, PAZ, e PDD agora foron unificadas como familia ATG (AuTophaGy related Genes, xenes relacionados coa autofaxia).
O tamaño dos autofagosomas varía entre mamíferos e lévedos. Os de lévedos son duns 500 a 900 nm, mentres que os de mamíferos son moito maiores, de 0,5 a 1,5 um. Nalgunhas células como as células nai embrionarias, os fibroblastos embrionais e os hepatocitos, os autofagosomas son visibles con microsocopio óptico e teñen o aspecto de estruturas con forma de anel.
Formación dos autofagosomas
A formación de autofagosomas está controlada polos xenes Atg por medio da formación dos complexos Atg12-Atg5 e LC3. O conxugado de Atg12-Atg5 tamén interacciona con Atg16 para formar complexos maiores. A modificación de Atg5 por Atg12 é esencial para a elongación da membrana inicial.
Despois da formación dunha estrutura esférica, o complexo de Atg12-Atg5:Atg16L1 disóciase do autofagosoma. Despois LC3 é clivado pola protease Atg4 para xerar o LC3 citosólico. A clivaxe de LC3 é necesaria para a fusión terminal dun autofagosoma coa súa membrana diana. LC3 utilízase comunmente como marcador de autofagosomas en inmunocitoquímica, porque é unha parte esencial da vesícula e permanece asociado ata o último momento antes da súa fusión. Ao principio, os autofagosomas fusiónanse con endosomas ou vesículas derivadas de endosomas. Estas estruturas son despois chamadas anfisomas ou vacúolos autofáxicos intermedios. Non obstante, estas estruturas conteñen marcadores endocíticos e mesmo pequenas proteínas lisosómicas como a catepsina D.
O proceso é similar en lévedos, aínda que varía o nome dos xenes. Por exemplo, o LC3 de mamíferos é o Atg8 de lévedos e os autofagosomas xéranse a partir da estrutura preautofagosómica (PAS) que é distinta das estruturas precursoras observadas en células de mamíferos. A estrutura preautofagosómica de lévedos descríbese como un complexo localizado preto do vacúolo. Porén, a importancia desta localización non se coñece. Os autofagosomas de lévedos maduros fusiónanse directamente con vacúolos ou lisosomas e non forman anfisomas como en mamíferos.
Función nas neuronas
Nas neuronas, os autofagosomas xéranse nos extremos das neuritas e maduran (acidifícanse) a medida que viaxan cara ao corpo celular ao longo do axón. Estre transporte axonal é alterado se diminúen os niveis de huntingtina ou a proteína coa que interacciona, HAP1, que se colocalizan cos autofagosomas nas neuronas.
Pori
Pori (en sueco Björneborg, e en latín Arctopolis) é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta (da cal é capital). Ten unha poboación de 83.303 habitantes segundo o censo de 2012.
Topónimo
O nome Pori vén da palabra borg ("castelo") do nome orixinal en sueco cunha adaptación á pronunciación finesa. O nome en sueco Björneborg significa "castelo do oso", e o nome grego Arctopolis significa "cidade do oso".
Río e delta
O levantamento xeolóxico logo da idade do xeo foi relatívamente alto na boca do río Kokemäenjoki. En 1558, cando se fundou a cidade, foi situada na beira da baía de Pori. A causa deste levantamento o delta do río comeza agora na fronte da cidade. A área recreativa de Kirjurinluoto está actualmente nunha illa conectada con pontes á terra. O Parque Nacional Urbano de Pori preserva a historia das fases de desenvolvemento da cidade.
Cultura
En Pori encóntrase o Museo de Satakunta, un museo de historia fundado en 1888. O Museo de Satakunta presenta a historia da provincia de Satakunta e da cidade de Pori. O edificio que alberga o museo foi deseñado en 1973. O Museo de Arte de Pori é un museo de arte contemporánea e moderna, inaugurado en 1979 e ten como base as coleccións da coleccionista local de arte e mecenas Maire Gullichsen. A sede do museo encóntrase nunha antiga casa de pesaxe constuida orixinalmente en 1860. Outros museos da cidade son o Museo Rosenlew, que presenta a herdanza industrial da empresa Rosenlew e o museo de historia natural Luontotalo Arkki. Toivo é o centro de renovación do Museo de Satakunta, nel preséntanse xeitos tradicionais de restauración de casas de madeira cunha exhibición dunha casa típica de principios de 1900.
Maria Millington Lathbury
Maria Millington Lathbury, nada en 1856 e finada en xuño de 1944 en Wotton-under-Edge, Gloucestershire, foi unha historiadora clásica, arqueóloga e numismática inglesa.
Coñécese tamén, logo do seu casamento con John Evans, como Maria Evans ou, simplemente, Lady Evans, formas que utilizou como autora de varios dos seus traballos.
Vida persoal e formación
Lathbury naceu en 1856, única filla de Charles Crawford Lathbury, de Wimbledon.
As obras de Jane Ellen Harrison servíranlle de estímulo para o seu interese polo mundo clásico e en 1886, cando tiña 30 anos, comezou os seus estudos de Literae humaniores no Somerville College da Universidade de Oxford, onde tivo como profesor a Percy Gardner. Máis tarde mesmo chegou a viaxar a Grecia en 1892. Ese mesmo ano publicou unha nota en The Academy acerca do alumamento nos templos gregos e, ademais, as súas investigacións sobre o terreo propiciaron a publicación dunha das súas monografías o ano seguinte. Tamén formou parte dunha das expedicións de Wilhelm Dörpfeld polas Illas Gregas.
Ese mesmo 1892, Lathbury casou co tamén arqueólogo e numismático John Evans, cinco meses despois de coñecérense nunha conferencia deste á que acudiu Maria, sobre a vinculación da orientación dos templos gregos e a súa datación. Como agasallo de casamento, Evans deulle a Lathbury un camafeo romano, nunha montura de ouro de Alessandro Castellani. Durante a súa lúa de mel percorreron xuntos diversos sitios arqueolóxicos en Gran Bretaña e en Francia, coa súa amiga mutua a poetisa e arqueóloga Nina Layard.
O 22 de xuño 1893 naceu a súa filla Joan Evans, que chegou a ser unha recoñecida medievalista. En 1906 a familia trasladouse a Britwell, Berkhamsted, e dous anos máis tarde finou o seu home.
Os derradeiros anos de Maria Lathbury transcorreron na compaña da súa filla Joan en Thousand Acres, na vila de Wotton under Edge, ata a súa morte en xuño de 1944.
Carreira académica
Logo de concluír os seus estudos a finais da década de 1880, Lathbury foi nomeada profesora de extensión universitaria na Universidade de Oxford. Tamén ocupou un posto docente como lady lecturer no Museo Británico, centrado no tema da vestimenta da Antiga Grecia. De feito, xunto con Ethel Abrahams, Lathbury foi unha das primeiras mulleres estudosas da vestimenta grega, e ambas querían que o seu coñecemento non ficase inédito, senón que procuraban o xeito de facelo accesible para o público.
En 1891 foi entrevistada na publicación Pall Mall Gazette xunto con Jane Harrison, e aí ambas debateron acerca do mundo grego e a arqueoloxía, e en concreto sobre o papel da muller como asistente ás conferencias arqueolóxicas.
Na súa condición de experta, en 1892 foi a deseñadora do vestiario para unha montaxe teatral da obra As ras, de Aristófanes, producida pola Oxford University Dramatic Society (OUDS). Lathbury dedicou o seu libro Chapters on Greek Dress, publicado o ano seguinte, a esta compañía teatral, en lembranza da súa colaboración no proxecto.
Lathbury participou na campaña para que a Universidade de Oxford outorgase títulos ás mulleres en 1896.
En 1900, o anuario The Englishwoman Yearbook & Directory incluíuna como unha muller "activa en arqueoloxía".
Legado
Lathbury soterrou unha cápsula do tempo o 20 de xullo de 1898, cunha moeda de medio penique e unha nota autógrafa, para conmemorar a construción do St Albans Museum, en Hertfordshire, en cuxa fundación participara o seu home. En 2018 soterrouse unha nova cápsula no mesmo lugar.
As Hortas, Saiáns, Vigo
As Hortas é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Illa Rowett
miniatura|300px|Localización da illa Rowett, no norte do arquipélago. A Illa Rowett é unha pequena illa rochosa de 0.8 km de lonxitude, localizada ao sur do Cabo Lookout situado na veciña Illa Elefante, no arquipélago das Illas Shetland do Sur na Antártida. O lugar xa era coñecido polos cazadores de focas estadounidenses e británicos desde 1822 aínda que foi ao chegar unha expedición británica dirixida por Ernest Shackleton na tempada 1921-1922 cando recibiu o seu actual nome, por mor de John Quiller Rowett, quen financiaba a expedición. A illa caracterízase polas súas fragosas pendentes e pola presenza de varios picoutos irregulares.
Litoral (homónimos)
Litoral pode referirse a:
Puigpelat
Puigpelat é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Músculo recto maior do abdome
O músculo recto maior do abdome é un músculo da parede abdominal anterior e forma o plano muscular superficial do abdome. Ten dou tipos de insercións: as superiores, na parte inferior do apéndice xifoide do esterno; e as inferiores, no bordo superior da sínfise púbica. Por riba ten o tecido subcutáneo e a pel, e por debaixo áchase o músculo oblicuo maior.
Augas residuais
miniatura|Planta de tratamento de augas en [[Cuxhaven, Alemaña]] As augas residuais son calquera tipo de auga cuxa calidade se viu afectada negativamente por influencia antropoxénica. Inclúen as augas usadas domésticas e urbanas, e os residuos líquidos industriais ou mineiros eliminados, así como as augas que se mesturaron coas anteriores (augas pluviais ou naturais). As chamadas augas negras son as augas residuais que están contaminadas con feces ou urina.
A FAO define augas residuais como:
As augas residuais urbanas son xeralmente conducidas por sistemas de sumidoiros e tratadas nunha planta de tratamento de augas para a súa depuración antes do seu vertido, aínda que non sempre é así en todos os países. As augas residuais xeradas en áreas ou vivendas sen acceso a un sistema de sumidoiros centralizado trátanse no mesmo lugar xeralmente en fosas sépticas, e máis raramente en campos de drenaxe séptica, e ás veces con biofiltros.
Orixe
As augas residuais poden ter as seguintes procedencias (entre paréntese os principais contaminantes que levan e outras indicacións):
Constituíntes das augas residuais
A composición das augas residuais é moi variable. Os produtos que contén máis comunmente son:
Indicadores da calidade da auga
Os substratos oxidables presentes nas augas poden ser oxidados por bacterias ou procesos químicos. O resultado é que o contido de oxíxeno da auga decrece. Basicamente, a reacción dunha oxidación bioquímica pode escribirse así:
O consumo de oxíxeno por compostos químicos redutores como sulfuros e nitritos pode resumirse así:
Como en todas as augas naturais hai bacterias e nutrientes, case calquera composto introducido nesas augas iniciará reaccións bioquímicas como as mencionadas antes. Esas reaccións bioquímicas xeran o que se chama demanda biolóxica de oxíxeno (DBO, en inglés BOD), que se mide nos laboratorios. Eses compostos tamén poden ser degradados utilizando fortes axentes oxidantes e esas reaccións crean a chamada demanda química de oxíxeno (DQO, en inglés COD). Tanto a DBO coma a DQO son probas adecuadas para medir a diminución relativa de oxíxeno creada por un contaminante das augas, e son amplamente usadas para determinar os efectos da polución. A DBO mide a demanda de oxíxeno orixinada polos contaminantes biodegradables, mentres que a DQO mide a demanda de oxíxeno dos contaminantes oxidables en xeral.
Dodecateísmo
miniatura|Dodecateísmo miniatura|400px|Cerimonia de culto helénico no 2010. miniatura|Templo helénico moderno en [[Tesalónica.]] O dodecateísmo, tamén coñecido como neohelenismo ou neopaganismo helénico é unha modalidade de neopaganismo centrada nos deuses, crenzas e prácticas da relixión da Grecia antiga, así como na recuperación das antigas tradicións e filosofía precristiás.
Augas residuais
Indicadores da calidade da auga
A chamada DBO de 5 días (DBO5) mide a cantidade de oxixeno consumida por oxidación bioquímica de contaminantes nun período de 5 días. A cantidade total de oxíxeno consumido cando se deixa que a reacción bioquímica se complete ata o final denomínase DBO final (ultimate BOD). Como esta medida completa leva moito tempo, adóptase universalmente a DBO de 5 días para medir os efectos da contaminación.
Dodecateísmo
En 2017, o helenismo foi legalmente recoñecida como "relixión coñecida" en Grecia.
Augas residuais
Indicadores da calidade da auga
Hai tamén moitas probas distintas da DQO, das cales a DQO de 4 horas é probablemente a máis común.
Dodecateísmo
Relixió helénica antiga
A relixión na Grecia antiga era unha práctica politeísta que se desenvolveu ó redor do mar Exeo, a partir do período micénico no -1200 e que continúa ata o período helénico entre os séculos -II e IV, e durante os primeiros séculos da dominación do Imperio romano. Esta ampla práctica do politeísmo remata coa política establecida polo emperador romano Teodosio a finais do século IV.
Augas residuais
Indicadores da calidade da auga
Non hai unha correlación xeneralizada entre a DBO de 5 días e a DBO final. Igualmente, non hai unha correlación xeneralizada entre a DBO e a DQO. Para un determinado contaminante pódense desenvolver esas correlacións nunhas augas específicas estudadas, pero esas correlacións non poden ser xeneralizadas para o seu uso noutras augas contaminadas. Isto débese a que a composición de todas as correntes de augas contaminadas é diferente. Como exemplo, un fluxo que consista só en azucres diluídos que se descargase dunha fábrica de doces leva compoñentes orgánicos que se degradarán rapidamente. Nese caso, a DBO de 5 días e a DBO final serían moi similares, xa que despois de 5 días quedaría moi pouca materia orgánica sen degradar. Porén, o fluxo final que sae dunha planta de tratamento de augas que dea servizo a unha área industrializada grande podería descargarse dando unha DBO final moito maior que a DBO de 5 días porque, por unha parte, moito do material facilmente degradable xa foi eliminado durante o proceso de tratamento, e, por outra, moitas descargas de procesos industiais dificultan a degradación de moléculas orgánicas.
Descarga de augas residuais
miniatura|dereita|Augas residuais industriais vertidas co seu pH contolado procedentes de cascallos mineiros no Perú.|300px As augas residuais poden drenarse directamente a ríos ou ao mar cun mínimo tratamento, pero isto supón un risco sanitario e medioambiental. Os patóxenos poden causar diversas doenzas. Algúns compostos químicos supoñen un risco mesmo en baixas concentracións e poden permanecer longo tempo no medio ambiente a causa da bioacumulación nos tecidos de animais ou humanos.
Dodecateísmo
Dodecateísmo moderno ou neohelenismo
Os grupos dodecateicos neohelénicos caracterízanse por unha sólida base común. En Grecia, a organización "Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών" (Consello Supremo de Gregos Xentís), refírense a esta relixión como "Ελληνική Εθνική Θρησκεία" (Relixión Nacional Grega). As principais organizacións de neohelenistas son: o Concello Supremo de Gregos Xentís e a Sociedade de Amigos de Áticos, que aseguran ter entre ambos uns 40.000 membros.
Persecución
En Grecia, a relixión oficial do Estado é a Igrexa Ortodoxa Grega. A lei grega establece unha multa elevada por predicar calquera relixión sen permiso, aínda que no 2004, a Corte Suprema deulle ó xudaísmo e ó islam o status de relixións aceptadas, pero non así ó neopaganismo helénico. Porén, a Corte estableceu no 2006 que o paganismo heleno debía deixar de estar prohibido, o cal permitiulles ós neopagáns gregos deixar de ser unha relixión ilegal. O presidente da Comunidade de Sacerdotes Gregos, Eustathios Kollas declarou que: "Son un feixe de miserables resucitadores dunha dexenerada relixión morta que desexan regresar ás alucinacións do escuro pasado".
Augas residuais
Tratamento
Hai numerosos procesos que poden utilizarse para limpar as augas residuais dependendo do tipo e grao da contaminación. Hai dúas estratexias básicas: construír zonas húmidas para verter as augas onde se descontaminan por procesos naturais, ou tratalas en estacións de depuración de augas residuais (EDAR), que é o máis común. Nestas estacións de tratamento as augas son sometidas a procesos físicos, químicos e biolóxicos para a súa depuración. Porén, o uso de fosas sépticas ou tanques sépticos é común en zonas rurais illadas dos sistemas de sumidoiros.
O sistema de tratamento aeróbico máis importante é o proceso de lodos activados, baseado no mantemento e recirculación dunha complexa biomasa composta por microorganismos capaces de absorber e adsorber a materia orgánica presente nas augas residuais. Os procesos de tratamento anaeróbico (ver dixestión anaeróbica, métodos UASB, EGSB) aplícanse tamén moito para o tratamento de augas residuais industriais e lodos biolóxicos. Algunhas augas residuais poden ser intensamente tratadas e despois reutilizadas como augas recicladas. Aplícase cada vez máis ás augas un tratamento terciario e as tecnoloxías máis comúns son a microfiltración ou membranas sintéticas. Despois dunha filtración por membranas, a auga tratada é indistinguible da auga de orixe natural apta para beber (sen minerais). Os nitratos poden ser eliminados das augas residuais por procesos naturais en zonas húmidas, pero tamén por unha desnitrificación microbiana intensiva nas estacións depuradoras, para o cal se engade unha pequena cantidade de metanol para proporcionar ás bacterias unha fonte de carbono. O tratamento con ozono tamén se está a usar cada vez máis, e require o uso dun xerador de ozono, que descontamina as augas con burbullas de ozono que se filtran a través do tanque, pero é un procedemento que consome moita enerxía.
A eliminación de augas residuais dunha planta industrial é un problema difícil e custoso. Moitas refinerías de petróleo, plantas químicas e petroquímicas teñen instalacións propias para trataren as súas augas residuais para que as concentracións de contaminantes nas augas producidas cumpran coas regulacións vixentes para o seu vertido. Outros procesos industriais que producen moitas augas residuais son a produción de papel e pasta de papel.
Etapas do tratamento da auga residual
O proceso de tratamento da auga residual pódese dividir en catro etapas: pretratameento, tratamento primario, secundario e terciario. Algúns autores consideran incluída a etapa preliminar na de tratamento primario.
Etapa preliminar
A etapa preliminar debe cumprir dúas funcións: Normalmente as plantas están deseñadas para tratar un volume de auga constante, o cal debe adaptarse ao feito de que a auga utilizada por unha comunidade non é constante. Hai horas, xeralmente diúrnas, nas que o volume de auga producida é maior, polo que deben instalarse sistemas de regulación de forma que o volume de auga que entre no sistema de tratamiento sexa uniforme.
Igualmente, para que o proceso poida efectuarse normalmente, cómpre filtrar a auga para retirar dela sólidos e graxas. As estruturas encargadas desta función son as reixas, cribas, trituradores (ás veces), desgraxadores e desareadores. Nesta etapa tamén se pode realizar a preaireación, que ten as seguintes funcións: a) Eliminar os compostos volátiles presentes na auga usada, que se caracterizan por ser cheirentos, e b) Aumentar o contido de oxíxeno da auga, o que axuda á diminución da produción de malos cheiros nas etapas seguintes do proceso de tratamento.
Tratamento primario
Ten como obxectivo eliminar os sólidos en suspensión por medio dun proceso de sedimentación simple por gravidade ou axudada por coagulantes e floculantes. Así, para completar este proceso pódense agregar compostos químicos (sales de ferro, aluminio e polielectrólitos floculantes) co obxecto de precipitar o fósforo, os sólidos en suspensión moi finos ou os que están en estado de coloide.
As estruturas encargadas desta función son os tanques de sedimentación primarios ou clarificadores primarios. Habitualmente están deseñados para suprimiren aquelas partículas que teñen taxas de sedimentación de 0,3 a 0,7 mm/s. O chamado período de retención é normalmente curto, de 1 a 2 h. Con estes parámetros, a profundidade do estanque flutúa entre 2 e 5 m.
Nesta etapa elimínase por precipitación arredor do 60 ao 70 % dos sólidos en suspensión. Na maioría das plantas existen varios sedimentadores primarios e a súa forma pode ser circular, cadrada ou rectangular.
Tratamento secundario
No decantador secundario, hai un fluxo tranquilo de auga, de forma que a biomasa, é dicir, os flóculos bacterianos producidos no reactor, sedimentan. O sedimento que se produce e que, como se dixo, está formado fundamentalmente por bacterias, denomínase lodo activo ou activado.
Os microorganismos do reactor aireado poden estar en suspensión na auga (procesos de crecemento suspendido ou lodos activados), adheridos a un medio de suspensión (procesos de crecemento adherido) ou distribuídos nun sistema mixto (procesos de crecemento mixto).
As estruturas usadas para o tratamento secundario inclúen filtros de area intermitentes, filtros percoladores, contactores biolóxicos rotatorios, leitos fluidizados, estanques de fangos activos, lagoas de estabilización ou oxidación e sistemas de dixestión de fangos.
Etapa terciaria
Ten como obxectivo suprimir algúns contaminantes específicos presentes na auga residual tales como os fosfatos que proveñen do uso de deterxentes domésticos e industriais cuxa descarga en cursos de auga favorece a eutrofización, é dicir, un desenvolvemento incontrolado e acelerado da vexetación acuática que esgota o oxíxeno, e mata a fauna existente na zona. Non todas as plantas teñen esta etapa, xa que dependerá da composición da auga residual e o destino que se lle ha dar.
Reutilización
As augas residuais tratadas poden reutilizarse, especialmente en países con escaseza de auga, como auga potable (por exemplo en Namibia), na industria (torres de refrixeración), na recarga artificial de acuíferos, en regas agrícolas (en Israel a maior parte da auga de uso agrícola, unha vez tratada, ten esta procedencia) e na rehabilitación de ecosistemas naturais (por exemplo, nos Everglades de Florida).
Uso de augas non tratadas en agricultura
Arredor do 90% das augas residuais que se producen no mundo non son tratadas, o que causa polución das augas, especialmente en países con baixas rendas. Cada vez máis se usa na agricultura auga residual non tratada para regar.
Perigos para a saúde da rega con augas polucionadas
O uso de augas residuais non tratadas para a rega agrícola supón un perigo sanitario significativo. As augas residuais das cidades poden conter unha mestura de contaminantes químicos e biolóxicos. Nos países pobres, hai un alto nivel de patóxenos nos excrementos, e nas nacións con economías emerxentes o desenvolvemento industrial vai mnáis rápido que as regulacións legais, polo que aumenta o risco de que as augas leven compostos químicos orgánicos e inorgánicos de procedencia industrial. A Organización Mundial da Saúde (OMS), en colaboración coa Organización para a Alimentación e Agricultura (FAO) das Nacións Unidas e o Programa Medioambiental das Nacións Unidas (PMANU ou UNEP), elaborou unhas directrices xerais para o uso das augas residuais.