cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Konesky
Traxectoria
Konesky naceu e criouse en Columbus, Ohio, onde actuou nunha banda co seu amigo John Spiker. A través dun amigo en común, el e Spiker coñeceron ó guitarrista de Tenacious D Kyle Gass, quen estaba a recrutar músicos para a banda Trainwreck. En 2003, Konesky e Spiker would mudáronse ós Ánxeles e convertéronse no guitarrista e baixista de Trainwreck. En 2005, Konesky e Spiker interpretaron no segundo álbum de Tenacious D, The Pick of Destiny e actuaron en directo na xira The Pick of Destiny Tour, converténdose (xunto co batería Brooks Wackerman) en membros adicionais en directo de Tenacious D. En 2010, Trainwreck separouse, o que motivou que Konesky e Gass formasen Kyle Gass Band. En 2009, Konesky e Gass tamén traballaron en Guitarings a través da súa canle de YouTube. En 2012, Konesky formou Wynchester xunto con Mike Bray. Konesky continuou gravando o terceiro e cuarto álbums de Tenacious D, Rize of the Fenix (2012) e Post-Apocalypto (2018). En 2015, Konesky gañou un Premio Grammy pola súa gravación de "The Last in Line" para o tributo a Ronnie James Dio. Konesky volveu formar parte de Trainwreck cando se volveu xuntar o grupo en 2018.
Carracedo, Montoxo, Cedeira
Carracedo é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
Lingua rajasthani
O rajasthani (en devanágari: राजस्थानी) é un conxunto de variedades indoarias faladas nos estados de Rajasthan, Haryana, Punjab, Gujarat e Madhya Pradesh, na India. Tamén hai falantes de rajasthani nas provincias de Sind e Punjab, en Paquistán. As linguas rajasthani son diferentes doutras linguas veciñas como o punjabi e o hindi, malia que por razóns políticas e semellanzas aparentes, son incluídas dentro destas.
Mafalda de Portugal
Mafalda de Portugal nada o 11 de xaneiro de 1197 e finada o 1 de maio de 1256, foi unha infanta de Portugal e raíña consorte de Castela.
Traxectoria
Á morte do seu pai, Mafalda, segundo as disposicións do testamento, tiña que recibir o castelo de Seia e a porción restante do termo municipal así como todas as rendas que aí se producían. Ademais, concedíaselle o dereito a utilizar o título de raíña.
Isto xerou un conflito co seu irmán Afonso II de Portugal que, desexando un poder centralizado, obstaculizou que a súa irmá puidese recibir os títulos e dereitos que lle correspondían. Afonso temía que algo parecido puidese suceder cos seus outras dúas irmás, Tareixa e Sancha, e cos eventuais herdeiros destas, creando un problema de soberanía que podía chegar a dividir o país.
Unha boa parte dos nobres portugueses puxéronse de parte de Mafalda e as súas irmás, pero terminaron derrotados. Á morte de Afonso II, o seu fillo Sancho II concedeu ás súas tías algunhas terras e castelos, pero fíxolles renunciar ao título de princesa-reina. A paz definitiva chegou en 1223.
Vida relixiosa
Finalmente, tanto Mafalda como as súas irmás fixéronse monxas cistercienses. Mafalda fundou a Abadía de Arouca. O 1 de maio de 1256 faleceu no mosteiro de río Tinto. Ao querer trasladar o seu corpo ata Arouca atopárono incorrupto, o que xerou unha forte devoción cara á infanta portuguesa.
O 27 de xuño de 1793 foi beatificada polo Papa Pío VI, acompañando así ás súas irmás Tareixa e Sancha, declaradas beatas desde principios do século XVIII. A súa festividade celébrase o 2 de maio.
Galería de imaxes de Lugo zona 1
Imaxes do concello de Lugo (zona 1) na provincia de Lugo.
A&M Records
A&M Records é un selo discográfico estadounidense formado en 1962 por Herb Alpert e Jerry Moss. É propiedade do Universal Music Group e opera baixo a súa división Interscope-Geffen-A&M.
Inicios
A&M Records creárona en 1962 Herb Alpert e Jerry Moss. O primeiro nome que elixiron foi Carnival Records, baixo o cal publicaron dous sinxelos, pero descubriron que outro selo collera ese nome primeiro. Polo tanto cambiaron para A&M Record, collendo as iniciais dos seus apelidos. Dende 1966 ata 1999 a sede da compañía estivo en terreos dos históricos Charlie Chaplin Studios preto de Sunset Boulevard, en Hollywood.
Durante os anos 60 e 70, A&M traballou con artistas como Herb Alpert & the Tijuana Brass, Baja Marimba Band, Burt Bacharach, Sérgio Mendes & Brasil ’66, We Five, The Carpenters, Chris Montez, Elkie Brooks, Lee Michaels, The Captain and Tennille, Quincy Jones, Stealers Wheel, Marc Benno, Liza Minnelli, Rita Coolidge, Wes Montgomery, Paul Desmond, Cat Stevens, Toni Basil e Paul Williams. Os músicos de folk Joan Baez, Phil Ochs, Laramy Smith e Gene Clark tamén gravaron para o selo durante a década dos 70. Billy Preston uniríase a A&M en 1971, seguido por Andre Popp e Herb Ohta en 1973.
Despois dunha década dende a súa creación, A&M convertérase na maior discográfica independente do mundo. As súas edicións foron inicialmente publicadas no Reino Unido a través do selo Stateside Records de EMI, e posteriormente baixo o seu propio nome por Pye Records ata 1967. As súas publicacións tamén foron distribuídas en Australia por Festival Records ata 1989. A&M Records Ltd. foi fundada en 1970, coa distribución a cargo doutros selos con presenza en Europa. A&M Records of Canada Ltd. creouse en 1970, e A&M Records of Europe en 1977. No ano 1979, A&M chegou a un acordo de distribución con RCA Records (que posteriormente se convertería en BMG) nos Estados Unidos, e con CBS Records (que máis tarde sería Sony Music Entertainment e acabaría sendo absorbida por BMG) en varios países.
Co paso dos anos, A&M crearía subselos especializados: Almo International para middle of the road; Omen Records (1964–1966) para soul; Horizon Records (1974–1978) para jazz; AyM Discos para música latina; Vendetta Records (1988–1990 para música dance); e Tuff Break Records (1993–1995) para hip hop.
Anos con PolyGram
A&M foi mercada por PolyGram en 1989 e Alpert e Moss continuaron dirixindo o selo ata 1993. A venda a PolyGram contaba cunha cláusula estipulaba que Alpert e Moss podían controlar a imaxe do selo ata o ano 2009, pero en 1998 demandaron a PolyGram por romper a integridade da mesma.
En 1991, A&M creou Perspective Records, que contaba co equipo de produtores formado por Jimmy Jam e Terry Lewis. Jam e Lewis deixaron a súa dirección en 1997, pero permaneceron como asesores. En 1999 o selo foi absorbido por A&M. A mediados dos 90 A&M comezou a distribuír á súa etiqueta irmá Polydor Records, pertencente tamén a PolyGram, nos Estados Unidos.
Universal Music Group
En 1998, PolyGram foi mercada por Seagram e fusionada coa súa familia MCA Records para crear Universal Music. A&M foi polo tanto incluída no novo grupo de etiquetas Interscope-Geffen-A&M que creou Universal Music Group. A súa división canadense foi absorbida por Universal Music Canada.
A sede de A&M en La Brea Avenue foi pechado en xaneiro de 1999. Durante o acto de despedida, o persoal da empresa colocou un lazo negro sobre o cartel de A&M na entrada principal, indicando a morte da compañía. A meirande parte dos traballadores, moitos dos cales levaban máis dunha década, foron despedidos, mentres que moitos artistas deixaron o selo. Alpert e Moss demandaron a Universal Music Group no ano 2000, afirmando que este violara un acordo contractual que indicaba que A&M Records podería conservar a súa cultura corporativa.
Os álbums do catálogo de A&M que non encaixaban no actual formato de música pop foron trasferidos a outras divisións de Universal.
En febreiro do 2007, Interscope-Geffen-A&M asociouse con Octone Records para relanzar a etiqueta A&M, agora liderada por James Diener e chamada A&M/Octone Records, estando a súa distribución en todo o mundo en mans do Universal Music Group.
Eluveitie
Eluveitie é unha banda suíza de celtic metal, orixinaria de Winterthur, formada en 2002 por Chrigel Glanzmann.
O seu estilo caracterízase pola fusión do death metal melódico con melodías populares das nacións celtas, a presenza de instrumentos tradicionais europeos como a zanfona ou a gaita, as referencias á mitoloxía celta nas súas cancións - en particular ao pobo galo - e por ter cancións escritas na extinta lingua gala.
Deu o seu salto á fama despois do lanzamento do álbum Slania, o primeiro lanzado co selo discográfico Nuclear Blast, un dos referentes do xénero, así como o primeiro que entrou nas listas de Suíza e Alemaña. Nel destaca a súa canción «Inis Mona», unha das máis populares do grupo. O seu álbum Origins alcanzou o máis alto da lista de éxitos en Suíza. Ata finais de 2017 publicou sete álbums de estudio e adoita ser citado como un dos mellores grupos de folk metal.
A formación experimentou numerosos cambios dende a súa creación, sendo Chrigel Glanzmann o único membro orixinal que continúa dende entón. A mediados de 2016 o grupo sufriu unha gran transformación debido á saída de catro dos seus membros, tres dos cales levaban máis de 10 anos nel. Xunto a Glanzmann están os guitarristas Rafael Salzmann e Jonas Wolf, o baixista Kay Brem, a violinista Nicole Ansperger, o gaiteiro Matteo Sisti, o batería Alain Ackermann, a zanfonista Michalina Malisz e a arpista Fabienne Erni.
Formación e Vên
A banda nace entre os anos 2002 e 2003 coma un proxecto persoal de Chrigel Glanzmann, que reuniu,tras uns cantos intentos fracasados, a varios músicos para formar un grupo que combinase a música folk con metal extremo, creando Eluveitie, inicialmente como proxecto de estudo no que os outros músicos non tiñan outras obrigacións alén da gravación das súas pistas. O nome da banda vén dunha pintada encontrada na cidade de Mantua (c. 300 a. C.).​ Na inscrición en letras etruscas pon eluveitie, que se interpretou como a forma etrusca de (h)elvetios («o helvético»), probablemente en referencia a un descendente dos helvecios que viviu alí. As primeiras aspiracións non ían máis alá de gravar un EP, que foi o autofinanciado Vên, pero o éxito que acadou motivou que Glanzmann formase o grupo como tal, con outros nove músicos, e decidise continuar co proxecto, tanto no estudo como nos escenarios.
En 2004 realizaron as súas primeiras actuacións en directo, incluída unha no festival suízo Elements of Rock e asinaron un contrato coa discográfica holandesa Fear Dark Records, coa que lanzaron unha versión remasterizada e parcialmente regravada de Vên. Tamén actuaron en festivais organizados pola compañía, así como nalgúns festivais internacionais de folk metal como abreconcertos de bandas como Cruachan ou Korpiklaani. Despois, sete dos dez membros abandonaron o grupo por varias razóns, quedando só Chrigel Glanzmann, Sevan Kirder e Meri Tadić, que buscaron outros seis membros e converteron a Eluveitie nun grupo de nove persoas.
Spirit e Slania (2006-2008)
En febreiro de 2006 participaron xunto a outras bandas nun álbum tributo á banda alemá Falkenbach, titulado …an Homage to Falkenbach, co tema Vanadis.
Tamén a principios dese ano, Sarah Wauquiez foi substituída por Anna Murphy tocando o zanfona e a violinista Linda Suter abandonou a formación, polo que Eluveitie converteuse nun grupo de oito persoas, cifra que se mantivo, aínda que con cambios dalgúns membros, ata hoxe. En xuño dese ano saíu á venda Spirit, o seu primeiro disco de longa duración e o único gravado con nove músicos. En setembro, o conxunto comezou unha xira por Europa coa banda alemá Odroerir, na que tocaron en festivais como o Ragnarök Festival, en Alemaña, e a finais de ano asinaron un contrato co selo discográfico alemán Twilight Records, que máis tarde sería o responsable do relanzamento de Spirit e Vên.
En novembro de 2007, a banda asinou un contrato con Nuclear Blast e comezou a gravar o álbum Slania, que saíu á venda en febreiro de 2008 e converteuse no disco co que o grupo deu o seu salto á fama, así como o primeiro en entrar nas listas de éxitos de Suíza e Alemaña. O seu nome vén do nome dunha nena que Chrigel viu sobre unha lápida da época dos helvecios. O disco incluía o tema "Inis Mona", probablemente a canción máis destacada do grupo e unha das máis famosas, cuxo videoclip oficial ten preto de 30 millóns de visitas en YouTube, con parte da súa melodía baseada na famosa canción tradicional bretoa Tri Martolod. O seu nome provén da illa de Anglesey, chamada Ynys Môn en galés, onde se atopaba o centro da formación de druídas máis importante dos pobos celtas. A mediados de 2008, os irmáns Rafi e Sevan Kirder (baixista e gaiteiro, respectivamente) anunciaron que deixarían a banda despois do seu seguinte concerto por motivos persoais e foron substituídos por Kay Brem e Patrick «Päde» Kistler.
Evocation I - The Arcane Dominion e Everything Remains (As It Never Was) (2009-2011)
En 2009, Eluveitie lanzou o seu terceiro álbum de estudio, Evocation I - The Arcane Dominion, totalmente acústico a diferenza dos anteriores. Contou coa colaboración de músicos como Alan Averill "Nemtheanga", cantante de Primordial, e Oliver "SaTyr" Pade, cantante de Faun. Ademais saíu á venda a edición especial Slania/Evocation I - The Arcane Metal Hammer Edition editada baixo o selo discográfico Nuclear Blast da revista Metal Hammer, que contén cinco cancións de Slania e oito de Evocation I - The Arcane Dominion.
En 2010 publicouse o cuarto álbum da banda, Everything Remains (As It Never Was). Para este traballo o grupo contratou profesionais que traballaran con outras bandas recoñecidas como Tommy Vetterli (Kreator, Coroner) para a coproducción e a enxeñaría de son, Colin Richardson (Slipknot, Machine Head) para as mesturas e John Davis (U2, Led Zeppelin) para a posprodución. Posteriormente Tommy Vetterli tamén produciría os álbums Helvetios e Origins. Despois do lanzamento, realizaron unha xira por Europa, América do Norte e a India durante a que, no festival Wacken Open Air, recibiron o título Up and Coming 2010 da revista Metal Hammer, un premio á mellor banda revelación. Durante 2011 continuaron dando concertos por todo o mundo xunto con bandas cada vez máis relevantes como Children of Bodom ou Dark Tranquility.
Helvetios e Origins (2012-2016)
A principios de 2012, saíu á venda o seu quinto álbum, Helvetios, un álbum conceptual que trata sobre as guerras das Galias dende a perspectiva dos helvecios, e que recibiu críticas xeralmente favorables por parte dos expertos. Na xira de promoción por Europa, Eluveitie tocou en importantes festivais do xénero como o Paganfest, e seguiu dando concertos polo resto do mundo. Durante o seu paso Suramérica, Anna Murphy enfermou e tivo que volver a Suíza, a pesar co cal, o grupo seguiu tocando sen ela. Nunha entrevista para a revista Metal Blast, Chrigel Glanzmann revelou que xa comezara a escribir novo material para Evocation II, a continuación de Evocation I - The Arcane Dominion. Tamén ese mesmo ano saíu á venda o álbum en directo Live on Tour (que foi gravado en Tilburg, Países Baixos, no festival Paganfest, durante a súa xira promocional de Helvetios) e The Early Years, que contén cancións gravadas do seu EP Vên e de Spirit.
En setembro de 2013, Eluveitie confirmou que despois do final da súa xira mundial comezaría a gravar o seu novo disco. En decembro do mesmo ano, a violinista Meri Tadić abandonou o grupo e foi substituída por Nicole Ansperger. En marzo de 2014 Eluveitie gañou o premio Swiss Music Awards á mellor banda nacional en directo, sendo a primeira vez que unha banda de metal recibía o premio. En abril dese mesmo ano anunciou que realizarían unha xira europea con Arkona e Skálmöld.
En agosto saíu á venda o seu sexto álbum, Origins, que xeralmente recibiu valoracións positivas da crítica musical e acadou o primeiro posto na lista de éxitos en Suíza e o sexto na de Alemaña. En palabras do propio Chrigel Glanzmann, que tamén creou o deseño artístico do álbum, Origins trata sobre "contos etiolóxicos da Galia". A finais de ano deixou a banda o gaiteiro Patrick Kistler, explicando a súa versión dos acontecementos no seu perfil de Facebook, e foi substituído por Matteo Sisti -inicialmente de xeito temporal e, posteriormente, como membro permanente-, e en xullo de 2015 deixou a formación Nicole Ansperger por motivos familiares, polo que o grupo anunciou un proceso de selección para elixir un novo violinista. A finais de agosto, finalmente anunciou que a violinista alemá Shir-Ran Yinon sería a súa substituta durante os próximos tres meses, durante a súa xira por Norteamérica, Suramérica e Europa. Nela, Eluveitie organizou o seu propio festival, "Eluveitie & Friends", ao que asistiron as bandas Epica, Faun e Krampus. Ademais, pasados ​​uns tres anos dende o primeiro anuncio, revelaron. que finalmente estaban traballando no álbum Evocation II.
Cambios na formación e Evocation II - Panteón (2016-presente)
O 5 de maio de 2016, Eluveitie anunciou que decidira prescindir do batería Merlin Sutter. Como resultado, Anna Murphy e Ivo Henzi, íntimos amigos de Merlín, tamén abandonaron a banda. Explicaron que había "profundas diferenzas persoais entre os propios membros" e pediron manter os detalles ocultos para non prexudicarse mutuamente. Os tres confirmaron que estaban traballando xuntos nun novo proxecto musical que saíu á luz pouco despois, o grupo Cellar Darling. Seguiron tocando en concertos con Eluveitie ata o 5 de xuño. Dous meses despois, Shir-Ran tamén anunciou a súa marcha do grupo e Nicole Ansperger reincorporouse.
Entre decembro de 2016 e xaneiro de 2017 o grupo rediseñou completamente a súa páxina web e presentou aos novos membros permanentes, xusto antes de celebrar o seu festival, Eluveitie & Friends, en Pratteln, Suíza. Fabienne Erni uniuse como arpista e os músicos, ata agora convidados, Michalina Malisz, Alain Ackermann e Jonas Wolf convertéronse en membros permanentes.
Sinxelo Rebirth e Ategnatos (2017 - actualidade)
O 14 de outubro de 2017 Eluveitie anunciou a gravación dun novo álbum e publicou un novo vídeo musical titulado "Rebirth", producido por Wolfgang Wolman e Oliver Sommer. Rebirth foi a primeira gravación non acústica producida pola nova formación.
En febreiro de 2019 publicaron o videoclip da primeira canción do disco, Ategnatos, e o 5 de abril saíu á luz o disco, tamén chamado Ategnatos.
Características
Eluveitie mestura dous tipos de son diferentes: por unha banda, usa voces limpas, instrumentos tradicionais europeos como o tin whistle e outros tipos de frautas, o violín, a gaita ou a zanfona, e as melodías populares das nacións celtas xunto a outros de creación propia. Por outra banda, é importante a presenza do death metal melódico, con voces guturais, unha batería rápida e guitarras distorsionadas.
Algunhas desas melodías proceden de cancións tradicionais bretoas, por exemplo, "Tri martolod" na súa canción "Inis Mona" ou "Maluron Lurette" de Tri Yann na súa canción "Celts"; inglesas, como "Scarborough Fair" en "Antvmnos"; escocesas - como "The E-minor jig" en "Calling the Rain"; reels irlandeses - como "With Ourselves" de Johnny Harling en "Meet the Enemy", "Cooley's Reel" en "Tarvos" ou "Gravel walk" en "The Somber Lay"; e incluso cancións modernas - como "Thaney" do grupo Malinky en "Siraxta" ou "Dr. Gilbert" de Lúnasa en "From Darkness".
Linguas das letras
Aínda que moitas das súas letras están escritas en inglés, tamén inclúen cancións en galo antigo. O seu terceiro álbum, Evocation I - The Arcane Dominion, está completamente escrito en galo agás a canción «Sacrapos - At First Glance». As letras están baseadas na cultura, historia e mitoloxía celtas, feitos históricos e mitos e lendas da Galia. Para escribilas e traducilas ao galo colaboran con expertos en estudos celtas das universidades de Viena e Zúric.
Para unha das súas cancións mais famosas, The Call Of The Mountains, gravaron 5 versións. Ademais da versión en inglés editaron a canción nas catro linguas de Suíza: francés, alemán suízo, italiano e romanche, así como outra versión nas que se combinan as cinco linguas.
Motivo (música)
O motivo é a unidade mínima con sentido musical que funciona como elemento xerador de elaboracións. O motivo está construído por unha ou dúas organizacións rítmico-melódicas mínimas, chamadas células. Distínguese do tema ou suxeito por ser moito máis breve e xeralmente fragmentario. En efecto, os motivos adoitan derivarse dos temas. Nalgúns tipos de música (por exemplo a polifonía renacentista ou barroca) o motivo denomínase cabeza de tema.
Exemplos:
O Rial, Louro, Muros
O Rial é un lugar da parroquia de Louro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Evasión do bou Tiburón
A evasión do bou Tiburón foi a fuxida dun grupo de republicanos galegos desde Ferrol rumbo a Francia en agosto de 1938.
Historia
O 10 de agosto de 1938, o bou Tiburón foi asaltado por un grupo de militantes de esquerda. O fogueiro Manuel Suárez Abelaira introduciu no pañol e na carboneira do bou un grupo de fuxidos que, logo dunhas horas de navegación, ameazaron á tripulación cunha pistola e un suposto saco de bombas. Conduciron o barco ao porto francés de Saint-Nazaire, ao que arribaron o 13 de agosto, trinta e seis horas despois. A fuga foi organizada pola xente da CNT da Coruña.
Fuxiron 24 mariñeiros galegos. Foron inmediatamente repatriados, catorce mariñeiros da dotación e oito dos asaltantes colleron o tren en Nantes rumbo a Barcelona. Só dous tripulantes volveron a Galicia por Irún.
Os fuxidos foron xulgados nunha causa aberta en Ferrol por rebelión militar.
Número primo de Mersenne
Denomínanse así en memoria do filósofo e matemático francés do século XVII Marin Mersenne, quen na súa Cognitata Physico-Mathematica realizou unha serie de postulados sobre eles que só puido refinarse tres séculos despois. Aínda que se coñece que estes números xa eran considerados por Euclides de Alexandría (360 a.C. a 295 a.C.), o eminente matemático platónico, creador da xeometría euclidiana, Marin Mersenne chegou a compilar unha listaxe de números primos de Mersenne con expoñentes menores ou iguais a 257, e conxecturou acerca de que eran os únicos números primos desa forma. A súa listaxe só resultou ser parcialmente correcta, xa que por erro incluíu M67 e M257, que son compostos, e omitiu M61, M89 e M107, que son primos; e a súa conxectura revelaríase falsa coa descuberta de números primos de Mersenne máis grandes. Non achegou indicación ningunha sobre como deu con esa listaxe, e a súa verificación rigorosa só se completou máis de dous séculos despois.
Propiedades
Un resultado elemental sobre os números de Mersenne afirma que se 2n – 1 é un número primo, daquela n tamén é un número primo. Iso porque o polinomio xnm – 1 é divisible polo polinomio xn – 1:"xnn – 1 = (xn – 1) * (xn(m–1) + xn(m–2) ... + x2n + xn + 1)"e os dous factores para x = 2 son números maiores que 1.
Unha das cuestións en aberto na matemática é se existen finitos ou infinitos primos de Mersenne.
Outra propiedade é que, sabendo que xn – 1 é divisible polo polinomio x – 1, podemos admitir que só con x = 2 se poden obter números primos en expresións do tipo xn – 1.
Números primos de Mersenne coñecidos
O número primo máis grande que se coñecía en calquera data case sempre era un número primo de Mersenne: desde que comezou a era electrónica en 1951, sempre foi así agás en 1951 e entre 1989 e 1992.
En xaneiro de 2016 só se coñecen 49 números primos de Mersenne, dos cales o maior é M74.207.281 = 274.207.281 − 1, un número de máis de vinte e dous millóns de cifras que foi descuberto polo Great Internet Mersenne Prime Search (GIMPS), proxecto centralizado na Universidade de Central de Missouri.
A táboa seguinte amosa a listaxe dos números primos de Mersenne coñecidos, acompañados dos descubridores e da época.
Elisa Beni
María Elisa Beni Uzabal, coñecida como Elisa Beni, nada en Logroño o 31 de xullo de 1965, é unha xornalista e escritora española. Converteuse na directora de periódico máis nova ao se facer con 23 anos de El Faro de Ceuta.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Información na Universidade de Navarra. Ten traballado en La Voz de Almería, La Razón e na desaparecida revista Época.
Foi redactora do tamén desaparecido xornal Diario 16.​ Foi directora de emisoras da Cadena SER e traballa como colaboradora habitual do programa de Julia Otero en Onda Cero, Julia en la onda; ​ así coma de diversos programas de televisión como Las Mañanas de Cuatro, Al Rojo Vivo, Más vale tarde, laSexta Noche (laSexta), Espejo público (Antena 3) e Madrid al Día (Telemadrid). ​
En 2004, foi nomeada directora de comunicación do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid,​ sendo destituída en 2008 «por perda de confianza»,​ por mor da publicación, do libro La soledad del juzgador. Este libro foi editado pola Editorial Planeta, en novembro de 2007 apenas vinte días despois da sentenza do caso e nel relátase o proceso xudicial do caso do 11-M. Na obra periodística, aparecía como protagonista o que, daquela, era o seu marido, Javier Gómez Bermúdez, que exercera coma xuíz instrutor do caso e provocou certas queixas doutros maxistrados.
Faladoiros e foros de opinión
A maiores da obra escrita en medios e publicación literarias, tamén está moi presente como convidada en espazos televisivos e foros de opinión.
Vida persoal
En 2001, casou en segundas nupcias co xuíz Javier Gómez Bermúdez, maxistrado da Audiencia Nacional, divorciándose en abril de 2014.
Castro de Río Castro
Castro de Río Castro é un poboado castrexo situado nunha península costeira en Fene.
Está situado nunha península na ría de Ares. Non se saben nin as formas nin tamaño do castro, actualmente é un aparcadoiro.
Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo
400px|miniatura|Países con Patrimonio da Humanidade en Perigo. O número de sitio está sinalado pola cor: A Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo é obra da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) a través do Comité do Patrimonio Mundial segundo o artigo 11.4 da Convención do Patrimonio Mundial, que foi creada en 1972 para designar e xestionar o Patrimonio da Humanidade. As entradas da lista son Patrimonio da Humanidade ameazados para cuxa conservación son necesarias grandes operacións e para as que "se solicitou asistencia". A lista ten como finalidade aumentar a conciencia internacional sobre as ameazas e fomentar medidas contraactivas. As ameazas a un sitio poden ser ameazas inminentes comprobadas ou perigos potenciais que poden ter efectos adversos sobre un sitio.
Os Antóns, Rabiño, Cortegada
Os Antóns é un lugar da parroquia de Rabiño no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 9 mulleres.
Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Columbus Blue Jackets
O Columbus Blue Jackets é un equipo de hóckey sobre xeo norteamericano da cidade de Columbus (Estados Unidos) que xoga na NHL. O equipo foi fundado en 1997 e non conta na actualidade con ningún título.
Xesús Santos Suárez
Xesús Santos Suárez, nado en Asados (Rianxo) o 28 de setembro 1936, é un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Foi director do grupo de teatro Airiños de Asados, co que representou A fiestra valdeira de Rafael Dieste.
É poeta e investigador sobre a historia de Rianxo.
Con Xosé Comoxo e Xesús Costa
=== Artigos ===
Ana Vila Portomeñe
Ana Vila Portomeñe, nada en Meixonfrío (Taboada) o 8 de marzo de 1969, é unha poeta e labrega galega.
Traxectoria
Gandeira no lugar de Vila, parroquia de Meixonfrío (Taboada), entre labor e labor encontra a inspiración para escribir poesía. Leva con ela unha libretiña na que vai anotando o que lle vén ao maxín mentres vai coas vacas.
Comezou publicando en castelán Algo de mi con mucho de ti (2014): recolle «algúns dos sentimentos e das palabras» que lle surxen cando se atopa diante dunha paisaxe determinada ou cando recorda algunha vivencia relacionada coa familia, os amigos, os animais. Son poemas con sentires que din algo da autora, que transmiten diferentes visóns dela mesma.
En 2017 publica en galego Latexos dunha labrega, 90 poemas en 115 páxinas. Son unha homenaxe á terra da que se sente orgullosa e tamén á Muller, sobre todo á muller rural ou mariñeira:
No poema, A vaca galega, expón:
E en 2018 publica tamén en galego ''Pintasías. Pesías e debuxos''. Os poemas van acompañados dos debuxos que fixo o seu fillo Brais para que os nenos e as nenas gocen da poesía. Son tamén unha homenaxe aos avós e ás avoas que tanto tempo pasan cos netos por amor. A palabra pintasías remite a pinturas + poesías.
En 2019 sae Sentidos nunha aldea en homenaxe ás aldeas e á escrita á man, porque está escrito á man. En 2019 tamén gañou o primeiro premio na categoría sénior no Certame Cartas de Amor Vila de Quiroga.
O seu relato Tesouro azul forma parte da antoloxía no V Certame Internacional Contos de Ultramar 2019, Concello de Ferrol.
Ten colaborado co Roteiro das Artes, Roteiro das Artes Internacional, Portugalicidades, Poetas do Reencontro-Colleita de poesia galaico-lusa 2019, Colectánea de literatura e artes Raia Luso-Espanhola, Colectánea de poesia e lendas Luso-Galaicas, Camiños de Poesía, Homenaxe a Manuel María (Deputación de Lugo), Mondoñedo É Poesía, Revista lucense de creación poetica Xistral, Nova Poesía Guitirica no Certame de Vilariñas, Poemas pendurados das farolas, Revista NPG gazeta. Participou no programa de creacións artisticas arredor da muller rural lucense da Rede Museística tema Memoria e Terra "Recolectoras, Festival Internacional de Grito de Mujer 2023 Zona Galicia-El Bierzo e na Exposición Atlánticas de Adrián Baúlde.
Foi membro do xurado nalgúns certames poéticos e no concurso Miss Vaca do Programa Luar da Televisión de Galicia. Colaborou en Con Vós de Radio Amplitud da Arxentina cos Latexos de Ana cada domingo, repetido en Radio Nove Galicia do Condado da Paradanta.
Colaborou con textos no documental Verde, a cor da soidade, emitido pola TVG2 en febreiro de 2022.
Participou cun poema da súa autoría na misa honrando a Rosalía de Castro o 25 de xullo do 2023.
Lorenzen Wright
Lorenzen Vern-Gagne Wright, nado o 4 de novembro de 1975 en Memphis, Tennessee e morto na mesma cidade en xullo de 2010, foi un xogador profesional estadounidense de baloncesto da National Basketball Association. Antes do seu falecemento non tiña equipo, polo que era un axente libre. Con 2,11 metros de altura xogaba na posición de pivote.
Club Natación Avilés
O Club Natación Avilés é un equipo de natación e wáter-polo de Avilés (Asturias).
Lorenzen Wright
Universidade
Asistiu á Universidade de Memphis, onde foi seleccionado no terceiro quinteto do All-America no seu segundo ano. Na súa etapa nos Tigers, conseguiu 31 dobres-dobres en 64 partidos e se converteu no terceiro xogador de segundo ano da universidade en anotar 1.000 puntos na súa traxectoria. No seu ano sophomore, Wright tivo unha media de 17,4 puntos e 10,4 rebotes por partido, conseguindo 16 dobres-dobres e sendo o 16ª mellor reboteador da nación.
Club Natación Avilés
Foi fundado en xaneiro do ano 2006 e comezou a participar na Liga Galega de Waterpolo na tempada 2007/2008. Este feito foi histórico, xa que endexamais antes un equipo que non fose de Galicia participara nesta competición.
O antecesor deste equipo foi a Atlética Avilesina, que ata 1934 adestraba e xogaba os seus partidos na ría de Avilés. O seu presidente é Luis Miguel Álvarez e Alfredo Fernández Cuesta o adestrador.
Lorenzen Wright
NBA
En 2006 asinou coma axente libre cos Atlanta Hawks por dous anos. O 16 de febreiro de 2008 foi traspasado aos Sacramento Kings xunto con Shelden Williams, Anthony Johnson, Tyronn Lue e unha segunda rolda do draft de 2008 a cambio do base Mike Bibby. O 5 de setembro de 2008 asinou contrato cos Cleveland Cavaliers, aínda que foi cortado do equipo.
Falecemento
Wright deixou a casa da súa ex esposa en Memphis, Tennessee, o 18 de xullo de 2010, e xa non foi volto a ver máis. A súa familia presentou unha denuncia de desaparición o 22 de xullo. Despois que o cadáver de Wright fose atopado o 28 de xullo nunha zona boscosa preto da estrada de Callis Cutoff, ao oeste de Hacks Cross Road. O caso está a ser investigado como un homicidio. O corpo de Wright está enterrado no cemiterio Calvary de Memphis.
Mwepu Ilunga
Joseph Mwepu Ilunga, ás veces mencionado Alunga Mwepu, nado o 22 de agosto, 1949, e finado o 8 de maio de 2015, foi un futbolista da República Democrática do Congo.
Xogaba de defensa con Zaire na fase final do Mundial de Fútbol Alemaña 1974, onde se fixo famoso por correr dende a súa posición defensiva e chutar a pelota nunha falta, antes de que se puxese en xogo, diante da selección do Brasil. Foi, en consecuencia, castigado, malia a súa sorpresa ó non saber que fixera mal. Zaire perdeu o partido por 0-3. O equipo tamén perdeu contra Escocia, 0-2, e contra Iugoslavia, 0-9.
Morte
Ilunga morreu en maio de 2015 despois dunha longa enfermidade no Hospital de Saint-Joseph en Kinshasa.
Serliana
miniatura|Galleria Vittorio Emanuele III, en [[Messina.]] miniatura|Vista do xardín da [[Villa Medici|Vila Médici en Roma, por Diego Velázquez.]] Serliana é o nome dun recurso arquitectónico moi utilizado no Renacemento e posteriormente no período neoclásico, que consiste en combinar arcos de medio punto con vans alintelados. O seu nome provén do arquitecto manierista italiano Sebastiano Serlio, que foi o primeiro en teorizar sobre esta forma arquitectónica.
A serliana utilizouse, xeralmente, en portadas e loggias a xeito de arco de triunfo no que os laterais están alintelados e son máis baixos. Un exemplo desta forma pode verse sobre a portada do Palacio de Carlos V en Granada, realizada por Pedro Machuca en 1527. Tamén foi moi utilizada por Andrea Palladio.
Orixe
O arco flanqueado polos dous vans alintelados apareceu orixinalmente na época imperial en Roma. Utilizouse na Vila Hadriana (125-134), en Tívoli, e no Templo de Hadriano (cara o 130) en Éfeso, Turquía, e foi coñecido como "arco siriaco".
Recuperouno Bramante en Santa María do Popolo (1507-09) en Roma, aínda que foi Palladio (1508-80) quen máis o utilizou, polo que en Inglaterra, onde a arquitectura paladiana foi difundida por Inigo Jones (1573-1652) coñeceuse como arcada paladiana. No século XVIII, lord Burlington engadiulle un arco exterior para recoller o tres ocos.
En España, a primeira serliana aparece datada en 1510, cando artistas xenoveses o introducen no palacio valenciano de Jeromi Vich, daquela embaixador en Roma de Fernando o Católico.
María Gloria Elizo
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, empezou a traballar como letrada especializada en dereito Penal e Civil. Socia durante doce anos dun despacho de avogados, no ano 2002 foi nomeada xuíza substituta no xulgado de Úbeda (Xaén), establecéndose pola súa conta acabado este período.
En novembro de 2014, presentou xunto a Jiménez Villarejo o documento anticorrupción que foi aprobado na asemblea constituínte «Si Se Puede» de Podemos. Ao termo da mesma foi elixida presidenta da Comisión de Garantías Democráticas de Podemos co 86,12% dos votos.
Nas eleccións xerais do 26 de xuño revalidou o escano por Toledo, obtendo con Teresa Arévalo por Albacete un segundo escano para a Coalición Unidos Podemos en Castela-A Mancha.
O 19 de xullo de 2016 foi elixida vicepresidenta cuarta do Congreso dos Deputados.
Ervellás, Montoxo, Cedeira
Ervellás é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña oito habitantes (tres homes e cinco mulleres), tres menos ca en 1999.
San Francisco, Louro, Muros
San Francisco é un lugar da parroquia de Louro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 225 habitantes (113 homes e 112 mulleres).
Marilyn Manson
Brian Hugh Warner, coñecido como Marilyn Manson, nado en Canton (Ohio) o 5 de xaneiro de 1969 é un cantante, compositor, actor, escritor, pintor e director de cine estadounidense, coñecido pola súa personalidade e a súa imaxe controvertidas como vocalista e líder da banda de metal industrial Marilyn Manson. O seu nome artístico formouse a partir dos nomes da actriz Marilyn Monroe e do convicto Charles Manson.
Apareceu nalgunhas películas como Jawbreaker, Lost Highway de David Lynch e Party Monster, e en series como Sons of Anarchy. Non só se dedica á música, senón tamén á pintura. Figura no lugar número 44 na lista dos 100 mellores vocalistas de metal de todos os tempos, segundo Hit Parader. Manson ademais foi certificado polo IFPI como un dos 100 artistas máis exitosos de todos os tempos e ostenta un posto entre os cinco artistas do metal industrial máis exitosos, certificando 50 millóns de discos vendidos. Manson ten o seu alter ego andróxino chamado "Omega" que apareceu no seu álbum de estudio "Mechanical Animals".
Primeiros anos
Marilyn Manson naceu en Canton. Segundo a súa autobiografía The Long Hard Road Out of Hell, Manson é de ascendencia alemá e polaca pola parte do seu pai e foi criado coas crenzas relixiosas da súa nai. En 1990 graduouse como periodista para a revista Lifestyle Magazine, 25th Parallel, o cal lle permitiu realizar os seus primeiros contactos coa música, sobre todo cos artistas que entrevistaba.
Música
No ano 1989 (xa con 20 anos), Marilyn formou en Florida a banda Marilyn Manson & the Spooky Kids (en 1992 o nome recortouse a Marilyn Manson). Nos primeiros anos da banda viuse involucrado con varios músicos cos cales gravou o seu primeiro álbum, Jeordie White (máis coñecido polo seu nome artístico Twiggy Ramírez) e Stephen Gregory Bier Jr. (máis coñecido como Madonna Wayne Gacy), Manson non só formaba parte de The Spookie Kids, senón que tamén participou en proxectos paralelos como Satan on Fire, un falso grupo de metal cristián onde tocou o baixo e a batería en Mrs. Scabtree, banda formada en colaboración con Jeordie e a súa noiva Jessicka (vocalista da banda Jack Off Jill).
No verán de 1993 atraeu a atención dun dos expoñentes máis relevantes da industria do metal nesa época, Trent Reznor, vocalista de Nine Inch Nails. Reznor ocupouse da produción do primeiro álbum da banda no ano 1994, chamado Portrait of an American Family, o cal logrou a certificación de ouro nos Estados Unidos, cun número maior de vendas que superaron as 500.000 copias vendidas e foi distribuído pola discográfica Nothing Records (propiedade de Trent Reznor). Con este álbum foi co que a banda conseguiu o seu propio club de fans, o cal creceu co seu primeiro álbum remix denominado Smells Like Children en 1995, que recibiu a certificación de platino, por superar o millón de copias vendidas; conseguiu tamén aparecer na programación de vídeos en MTV co seu primeiro éxito que resultou ser Sweet Dreams (Are Made of This) (versión da canción do grupo Eurythmics).
O éxito seguiu co álbum máis recoñecido da banda ata o momento chamado Antichrist Superstar (coproducido por Trent Renzor e Dave Ogilvie). Nos Estados Unidos tres dos álbums da banda conseguiron a certificación de platino e outros tres conseguiron a certificación de ouro, tamén a banda logrou entrar nos dez primeiros do Billboard, incluíndo dous dos seus álbums que lograron debutar no posto n° 1. Manson tamén debutou como produtor na banda Jack Off Jill. Tamén axudou a poñer o nome á banda e é o produtor da maioría dos álbums de Marilyn Manson, tamén toca a guitarra, o cal se ve na canción My Cat e abriu a maioría dos shows no sur de Florida. Así mesmo axudou a escribir a maioría das letras do álbum Humid Teenage Mediocrity 1992–1996 de Jack Off Jill, que é unha compilación de varios dos álbums do grupo nos seus inicios. Marilyn apareceu como cantante invitado no álbum Flesh of My Flesh, Blood of My Blood do rapeiro DMX, e no álbum 2000 Years of Human Error da banda Godhead, o único álbum producido polo seu selo discográfico Posthuman.
Cine e televisión
Manson fixo o seu debut no cine como actor en 1997, na película Lost Highway, dirixida por David Lynch. Desde entón apareceu en pequenos papeis, como no filme Jawbreaker, xunto coa súa ex noiva Rose McGowan en 1998, En 2002 formou parte do elenco de Beat the Devil. Ese mesmo ano tivo unha intervención no documental Bowling for Columbine do cineasta, documentalista e escritor Michael Moore. En 2003 apareceu en Party Monster xunto con Macaulay Culkin e Seth Green. Un ano despois tivo un papel na cinta The Heart Is Deceitful Above All Things, dirixida por Asia Argento, En 2007 interpretou un barman en Rise: Blood Hunter. En canto á televisión, apareceu na serie animada Clon High, e tamén en varias ocasións en Celebrity Deathmatch, da cadea MTV. O actor Johnny Depp asegurou que se inspirou en Manson para a súa actuación como Willy Wonka na película Charlie e a fábrica de chocolate. Marilyn expresou o seu interese en interpretar el mesmo o papel de Willy Wonka e aparentemente era a primeira elección do director, pero diversos conflitos da programación fixérono imposible.
A mediados de 2007 sóubose que estaba traballando no seu debut como director da película Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll, acerca do autor de Alicia no país das marabillas, Manson interpretaría tamén o papel do escritor, ademais de escribir o guión e crear a banda sonora da mesma. Así mesmo, publicáronse noticias onde se afirma que Emma Watson fará unha nova adaptación do clásico da Cincenta xunto a Manson. Aínda non hai demasiados detalles sobre este novo traballo pero non terá nada que ver coa versión actual, xa que o musical se converterá nunha versión gótica.
Arte
En 2004, durante unha entrevista coa revista i-D Marilyn afirmou comezar a súa carreira como pintor de acuarelas e artista de pintura en seco en 1999, cando realizou cinco pezas en arredor de cinco minutos. Entre o 13 e 14 de setembro de 2002 realizou no Centro de Exhibicións de Arte Contemporánea dos Ánxeles a súa primeira exhibición, que denominou A Idade Dourada do Grotesco. Max Henry, da revista Art in America, dixo que o seu traballo nunca sería tomado en serio, e sinalou:
Entre o 14 e o 15 de setembro de 2004, realizou unha segunda exposición, a primeira noite en París e a segunda en Berlín. O programa foi denominado Trismegistus, que foi tamén o título da peza central da exposición, un cadro grande de Cristo con tres cabezas pintado sobre un panel de madeira antigo dunha mesa portátil de embalsamadores. Manson nomeou o seu autoproclamado movemento artístico Celebritarian Corporation, así mesmo acuñou un slogan para o movemento: «Imos vender a nosa sombra aos que están dentro dela.». En 2005, dixo que a Celebritarian Corporation fora xestándose durante sete anos, que de ser certo indicaría que se iniciou en 1998. Celebritarian Corporation é tamén o nome dunha galería de arte propiedade de Manson, chamada Celebritarian Corporation Gallery of Fine Art nos Ánxeles, a cal se inaugurou coa presentación da súa terceira exposición. En abril de 2007, as súas últimas obras exhibíronse na galería de arte Space 39 Modern & Contemporary en Florida. Corenta pezas desta exposición foron levadas á galería Brigitte Schenk da cidade alemá de Colonia para ser exhibidas publicamente do 28 de xuño ao 28 de xullo de 2007. Entre os habituais compradores das súas pinturas encóntranse Flea, Nicolas Cage e Jack Osbourne.
Vida privada
En 2008 lanzou a súa propia bebida de asente, denominada Mansinthe, a cal contén un 66,6% de alcohol e é producida pola empresa Matter-Luginbuehl. A bebida recibiu duras críticas pola parte de diversos coñecedores da materia; algúns compararon o seu olor co das augas residuais ou co dun pantano de barro, pero en agosto de 2008 foi elixida como a segunda mellor bebida de absintio, e obtivo unha medalla de ouro na Competición Mundial de Bebidas Alcohólicas de San Francisco. Despois de que varios medios de comunicación mostrasen a Marilyn con pantalóns de coiro, a organización polos dereitos dos animais PETA incluíuno na lista das celebridades peor vestidas de 2008.
Relacións
miniatura|180px|A actriz [[Rose McGowan, antiga parella sentimental de Manson entre os anos 1997 e 2001.]] Manson mantivo unha relación sentimental de cinco anos coa actriz Rose McGowan, desde 1997 ata 2001. Durante esa época, Rose chamou a atención ao aparecer practicamente núa nos MTV Video Music Awards de 1998, cun vestido de rede e roupa interior de leopardo. Tamén apareceu no vídeo da canción Coma White da banda Marilyn Manson, imitando a Jacqueline Kennedy, e prestou a súa voz como fondo no tema Posthuman, tamén de Manson. A parella comprometeuse no ano 2000, pero Rose terminou coa relación a principios do 2001 alegando diferentes estilos de vida.
Meses máis tarde e trala ruptura con Rose McGowan, comenzou unha longa relación de catro anos coa modelo erótica Dita Von Teese. A parella contraeu matrimonio o 3 de decembro de 2005, nun castelo en Irlanda propiedade do artista Gottfried Helnwein. A cerimonia foi oficiada polo escritor, dramaturgo e cineasta chileno Alejandro Jodorowsky, amigo de Manson. 220px|miniatura|Marilyn Manson contraeu matrimonio coa modelo erótica [[Dita Von Teese, o 3 de decembro de 2005, nunha cerimonia que oficiou o escritor chileno Alejandro Jodorowsky. A parella divorciouse en xaneiro de 2007, despois de dous anos de matrimonio e seis de relación.]] Porén, despois dun ano e medio de matrimonio e seis de relación, en xaneiro de 2007, Dita mandoulle a demanda de divorcio a Manson xusto o día do seu 38 aniversario, o 5 de xaneiro de 2007, alegando diferenzas irreconciliables; o feito foi desmentido máis tarde pola prensa, xa que a verdadeira razón da ruptura da parella fora a infidelidade de Manson coa actriz Evan Rachel Wood, coa que comenzou a saír meses antes do divorcio da parella.
Días despois do seu divorcio, en xaneiro de 2007 fíxose oficialmente pública a súa relación con Evan Rachel Wood, quen protagonizou xunto con Manson o vídeo da canción Heart-Shaped Glasses (When the Heart Guides the Hand), o cal suscitou unha leve polémica debido ás súas escenas de sexo explícito e as escenas nas que ambos aparecen cubertos de sangue na cama. En maio de 2009 anunciaron a súa separación tras unha grave crise de parella. Non obstante, a principios de 2010 anunciaron a súa reconciliación e compromiso. miniatura|180px|A actriz [[Evan Rachel Wood, parella de Marilyn Manson entre os anos 2007 e 2010.]] Finalmente en agosto dese mesmo ano, anunciaron o fin da súa relación.