cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristal líquido
Algúns tipos de cristais líquidos presentan cores fortes que se alteran baixo a acción de temperatura, presión, campo eléctrico e magnético, outros teñen rápida resposta electroóptica na presenza de campo eléctrico, por eses motivos o cristal líquido adoptouse en longa escala pola industria electrónica e úsase principalmente na fabricación de pantallas para televisións e monitores, alén diso o cristal líquido tornouse o material padrón para a fabricación de displays para equipamentos electrónicos de todos os tipos.
Isabel-Clara Simó
Isabel-Clara Simó i Monllor, nada en Alcoi (Provincia de Alacant) o 4 de abril de 1943 e finada en Barcelona o 13 de xaneiro de 2020, foi unha escritora e xornalista española en lingua catalá, ademais de política militante de SI.
Está considerada unha das autoras modernas máis importantes de literatura catalá. Foi galardoada en múltiples ocasións; entre outras distincións, en 1978 co Premio Víctor Català por És quan miro que hi veig clar; en 1993 recibiu o premio Sant Jordi por La salvatge, en 1999 foille concedida a Cruz de Sant Jordi pola súa traxectoria literaria, no 2001 outorgáronlle o premio Andròmina de narrativa por Hum... Rita!: L'home que ensumava dones, o Premio da Crítica dos Escritores Valencianos en ensaio, por En llegítima defensa e o Premio Joanot Martorell de narrativa por Amor meva.
Como xornalista, foi directora do semanario Canigó e é columnista no diario Avui. Foi Delegada do Libro do Departamento de Cultura da Generalitat de Cataluña.
Traxectoria
Isabel-Clara Simó licenciouse en filosofía pola Universidade de Valencia e en xornalismo, ademais de ser doutora en filoloxía románica. Exerceu como profesora en Buñol e, posteriormente, no Instituto Ramón Muntaner de Figueras, onde naceron os seus fillos, e no Instituto Sant Josep de Calasanç de Barcelona. Pasou ao xornalismo no ano 1972 como directora do semanario Canigó, colaborando ademais habitualmente con distintos medios de comunicación. Creou nos seus propios contos e novelas personaxes complexos que manteñen relacións conflitivas, como La Nati (1991), Raquel (1992), Històries perverses (1992) ou os de T'imagines a vida sense ell? (2000). Obras como Júlia ou D'Alcoi a Nova York (1987) foron ambientadas en Alcoi, o seu lugar de nacemento.
Foi galardoada, entre outros, co Premio Sant Jordi de Novela 1993, pola súa obra La salvatge. Tamén foi delegada do Libro do Departamento de Cultura da Generalitat de Cataluña. En 1999 foi distinguida coa Creu de Sant Jordi, pola súa traxectoria. O libro de relatos Dones (1997) foi obxecto dunha adaptación cinematográfica, o ano 2000. De publicación máis recente, foron libros como L'home que volava en el trapezi (2002) ou a súa recompilación de artigos no xornal Avui, co título En legítima defensa. Tamén debe destacarse o éxito de crítica e público da obra teatral Còmplices, levada a escena por Pep Cortès. miniatura|250x250px|Isabel-Clara Simó recibe o premio Traxectoria. En 1993 gañou o Premio Crítica Serra d'Or de Narración por Històries perverses. O ano 2001, élle outorgado o premio Andrómeda polo seu libro Hum... Rita!: L'home que ensumava dones, e o 2004 o Premio da Crítica dos Escritores Valencianos na súa modalidade de ensaio, por En legítima defensa. O ano 2007, conseguiu o Premio de Novela Cidade de Alcira coa súa obra El meu germà Pol.
Como xornalista, foi directora do semanario Canigó, foi columnista do xornal Avui e actualmente éo do Punt Avui. Foi delegada do Libro do Departamento de Cultura da Generalitat de Cataluña.
O ano 2009 recibiu o premio Traxectoria no marco da Semana do Libro en Catalán. Segundo a organización, este galardón recoñecía a extensa obra da escritora e a súa implicación na defensa da lingua catalá. En 2013, tamén foi recoñecida polo Concello de Alcoi coa concesión da medalla de ouro da cidade e o nomeamento de filla predilecta.
En 2017 foi nomeada pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) Escritora Galega Universal 2018.
Obras
De entre oas súas máis de corenta obras, destacan as seguintes: A súa obra foi traducida ao alemán, o inglés, o vasco, o castelán, o francés, o galego, o italiano, o neerlandés e o sueco.
En galego Edicións Xerais de Galicia publicou en 1996 Raquel, traducida por María Dolores Torres París na Colección Fóra de Xogo, e en 1997 Xoel.
Primeira Cámara dos Estados Xerais (Países Baixos)
A Primeira Cámara dos Estados Xerais (en neerlandés: Eerste Kamer der Staten Generaal) constitúe a cámara alta do parlamento neerlandés. Tamén é coñecido co nome de Senado A súa sede está no complexo de edificios históricos do Binnenhof, na Haia, que alberga a outras institucións políticas do país.
Composición
Está integrada por 75 senadores que representan ás provincias dos Países Baixos e aos territorios do Reino no Caribe. Cada unha das doce provincias conta con candaseu consello provincial (Proviciale Staten) que actúa como asemblea lexislativa dese territorio. Estes son renovados cada catro anos por sufraxio universal e nos tres meses posteriores a súa elección deben proceder a escoller aos membros que os representarán na cámara alta dos Estados Xerais. Ademais, dende 2017, os tres territorios do Caribe (Aruba, Curaçao e Sint Maarten) que forman parte do Reino dos Países Baixos, tamén envían aos seus representantes.
A diferenza dos membros da Segunda Cámara, os membros da Primeira Cámara non teñen dedicación exclusiva e a Primeira Cámara só sesiona un día por semana. miniatura|Mapa do [[Reino dos Países Baixos cuxos territorios teñen representación na Primeira Cámara dos Estados Xerais]]
Funcións
O seu rol é o de representar os intereses da cidadanía orientando a tal fin a política, controlar a acción do Goberno e lexislar. Con todo, as súas atribucións son máis limitadas que ás reservadas á Segunda Cámara, aínda que ten un papel fundamental no proceso lexislativo dos Países Baixos.
Unha das principais diferenzas entre ambas cámaras é que a Primeira Cámara non pode introducir emendas aos proxectos de lei presentados polo executivo. Dado que a Primeira Cámara só pode votar a favor ou en contra da totalidade do proxecto. É por iso, que, ás veces, unha maioría dos senadores remiten nunha comunicación oficial cunha posición para que o ministerio que promove a lexislativo valore algunha modificación antes da presentación no Senado. Nesa carta, os membros da Primeira Cámara propoñen algún cambio á considerar para gañar o voto favorable da cámara. Se o goberno acepta á introdución dese troco, o proxecto de lei chámase "proxecto emendado" e tamén debe contar coa aprobación da Segunda Cámara.
No control do goberno, os membros da Primeira Cámara poden interpelar aos ministros e secretarios de Estado e tamén poden censurar a súa tarefa. De feito, dado que os membros do executivo son responsables ante o parlamento, se a Primeira Cámara (ou a Segunda) emitise un voto de non confianza nun ministro, este debe dimitir.
Sinagoga de Delft
A sinagoga de Delft é unha sinagoga de estilo neoclásico situada na praza Koornmarkt, ao pé da canle Nieuwe Delft, da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
O edificio, construído entre os anos 1861 e 1862 para levar a cabo as celebracións relixiosas da poboación xudía, presenta unha fachada branca á maneira dos templos xónicos. En 1967 acadou a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument).
Prolegómenos
O número de persoas de relixión xudía medrou considerablemente en Delft durante a primeira metade do século XIX, partindo das 29 que en 1811 se contabilizaron por mor da obriga de Napoleón de rexistrar os nomes das familias. Por este motivo, xurdiu a necesidade de fundar a primeira comunidade xudía na cidade, en 1821, que celebraba os seus servizos relixiosos nunha casa particular.
Posteriormente, en 1861, á medida que a comunidade seguía expandíndose, Léon Winkel tivo a iniciativa de crear unha comisión para estudar a posibilidade de construír unha sinagoga.
A sinagoga como centro relixioso
miniatura|esquerda|Situación da sinagoga ao pé da canle O proxecto púxose en marcha axiña grazas ás numerosas achegas económicas, chegadas mesmo do rei Guillerme III, e o 8 de outubro dese mesmo ano colocábase a primneira pedra do edificio.
A mediados de agosto de 1862 concluíuse a construción da sinagoga, que foi formalmente inaugurada o día 22 dese mesmo mes polo gran rabino da Haia.
Tras un período de prosperidade nos anos seguintes ao establecemento da sinagoga, a cantidade de membros da comunidade minguou ata as 100 persoas durante a primeira guerra mundial e 46 en 1938. Tras o bombardeo de Rotterdam, algúns xudeus desa cidade establecéronse en Delft, pero entre 1942 e 1943 todos os xudeus da cidade foron deportados. Ao acabar a guerra, soamente 12 destas persoas regresaron a Delft e, ao vérense incapaces de manter a sinagoga, esta foi comprada polo Concello de Delft en 1949 e o edificio deixou de utlizarse para o seu propósito orixinal como centro relixioso
No entanto, desdea creación en 1996 da Fundación para a Conservación da Sinagoga de Delft, que recomprou o edificio, e, en 2006, da comunidade xudía OJG Klal Israël, recuperouse o seu uso relixioso, aínda que só esporadicamente.
Ademais, o edificio utilízase tamén como centro cultural para actividades diversas.
Elementos arquitectónicos
Dentro da sinagoga está a Arca da Alianza rodeada de elementos corintios, columnas e un taboado de fronte curvada.
Un dos aspectos máis salientables son os coloridos paneis a ambos os lados da Arca, que datan de 1887 e foron restaurados en 1977.
Evaristo Suárez Alberte
Evaristo Suárez Alberte, nado en Esgos o 23 de outubro de 1882 e finado no mesmo concello a principios de xuño de 1934, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi mestre en Seadur (1908), Carballeda de Avia (1910) e na Escola do Areal de Vigo (1918-1932). Foi concelleiro en Vigo de setembro de 1924 a 1926 e participou na homenaxe aos mestres de Moaña que que loitaron contra o caciquismo nos anos vinte. Despois foi director do Grupo Escolar do Carballiño (1932-1934). Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, que chegou a presidir provisionalmente en setembro de 1932 substituíndo a Albino Núñez Domínguez, deixando paso en decembro dese ano a Luís Soto. Seguiu formando parte do consello de redacción da revista Escuela del Trabajo.
Vida persoal
Casou con María Rodríguez González.
Wohin, kleines Pony?
«Wohin, kleines Pony?» (en galego: «Onde, pequeno poni?») é unha canción composta por Kurt Svab e interpretada en alemán por Bob Martin. Foi elixida para representar a Austria no Festival de Eurovisión de 1957 tras ser seleccionada internamente pola emisora austríaca ORF.
Selección
«Wohin, kleines Pony?» foi seleccionada para representar a Austria no Festival de Eurovisión 1957 pola emisora austríaca ORF.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks de Frankfurt o 3 de marzo de 1957, sendo interpretada polo cantante austríaco Bob Martin. A orquestra foi dirixida por Carl de Groof.
Foi interpretada en quinto lugar, seguindo a Italia con Nunzio Gallo interpretando «Corde della mia chitarra» e precedendo aos Países Baixos con Corry Brokken interpretando «Net als toen». Ao final das votacións, a canción recibiu 3 puntos, obtendo o décimo posto (último) de 10.
Humor
miniatura|Os [[humanos acostuman ver algúns comportamentos animais como divertidos ou humorísticos.]]
O humor é unha forma de entretemento e de comunicación humana, que ten a intención de facer que a xente sexa feliz e ría.
Características
O riso é unha das poucas cousas que individualizan o ser humano respecto a outros animais, aínda que estes mostran unha conduta parecida cando se enfrontan a situacións para eles absurdas ou incomprensíbeis: ensinar os dentes en sinal de ameaza. De aí que ensinar os dentes ou rir entre os humanos estea frecuentemente ligado a acontecementos que suscitan profunda inquietude no fondo do espírito: a morte (humor negro), o sexo etc..., e incluso se fala ás veces da chamada risa nerviosa, como un acto fallado do subconsciente. A orixe do termo humor vén da teoría dos catro humores do corpo da medicina grega, que regulaban o estado de ánimo: a bile, a flegma, o sangue e a bile negra (ou atra bile). O carácter humorístico corresponde ao humor sanguíneo.
Existen diferentes tipos de humor adaptados a diferentes sensibilidades e grupos humanos. Por exemplo os meniños acostuman rirse máis das caídas ou dos choques, mais non comprenden tan ben a sutileza da sátira o da ironía.
Tamén hai diferenzas culturais do sentido do humor, que pode facer que o que é divertido nun sitio non faga graza noutro. Isto débese a que no humor conta moito o contexto.
Existen algunhas técnicas específicas de humor verbal, tales como a ironía, o sarcasmo, o xogo de palabras, a sátira, a parodia ou o paradoxo. E outras non verbais, referentes a acenos, posturas, caídas etc.
Téñense feito estudos máis ou menos serios respecto ao humor por parte de Aristóteles, Sigmund Freud, Arthur Schopenhauer ou Henri Bergson.
Á parte da vida corrente, como procedemento para evitar e curar as circunstancias traumatizantes da vida, o humor acostuma darse nos espectáculos e na literatura (literatura de humor) con certa frecuencia e forma unha parte moi importante de correntes literarias como o teatro do absurdo. Xéneros literarios cómicos son a comedia, o entremés, o chiste e o epigrama. O xénero cómico teatral da comedia provoca a catarse ou purificación do espectador inversamente ao xénero tráxico que o fai pola compaixón e as lágrimas: a comedia lógrao mediante a risa e o distanciamento. Platón afirmaba que a traxedia era o xénero literario máis parecido á verdade, namentres que o xénero cómico era o menos parecido, e esa foi a postura que sostivo Sócrates ao final do diálogo coñecido como o Banquete.
Fulepa das xunqueiras
A fulepa das xunqueiras, Acrocephalus schoenobaenus (Linnaeus, 1758), é unha ave paseriforme da superfamilia dos silvioideos e familia dos acrocefálidos.
Descrición
Miden uns 13 cm de lonxitude e teñen unha envergadura de alas de entre 17 e 21 cm. Os adultos pesan entre 10 e 15 g. A parte superior é castaña agrisada con marcas escuras, a inferior é amarelada. Teñen a gorxa abrancazada. Na cabeza amosa un "pucho" negro e ten unha marca superciliar ou cella de cor gris clara. A coloración dos dous sexos é semellante. O bico é aguzado.
Distribución e hábitat
Cría en Europa e no leste e centro de Asia. É unha ave migratoria de longa distancia. Os exemplares europeos, presentes no continente entre abril e outubro, pasan o inverno ó sur do Sáhara, unha viaxe de ata 6.000 km para a que deben acumular boas reservas de graxa.
O seu hábitat son as xunqueiras e a vexetación mesta das beiras de ríos, lagos, pantanos e outras zonas acuáticas.
Alimentación
Aliméntanse de insectos, arañas, pequenos invertebrados e bagas.
Reprodución
miniatura|esquerda Maduran sexualmente ó ano de vida. En Europa a forza da estación de cría sitúase entre maio e xullo. As femias fan un niño recuberto de follas e herbas entre a vexetación mesta, a pouca altura sobre da auga. Nel poñen entre 4 e 6 ovos averdesados con manchas amarelas e agrisadas, que chocan unhas dúas semanas. Os polos están en condicións para voar cando teñen 10 ou 12 días.
Bandeira de Macedonia do Norte
A bandeira de Macedonia do Norte é un pano de color vermella no que aparece representado un sol de ouro con oito raios da mesma cor que se estenden cara aos bordos.
O amarelo e o vermello son as cores nacionais do estado macedónico, a figura do sol evoca o desexo de liberdade no himno nacional Denes nad Makedonija (Hoxe sobre Macedonia). A relación entre o ancho e o longo da bandeira é de 1:2.
Versión anterior
En 1995 tivo que retirarse a versión anterior da bandeira, adoptada en 1991, cando se produciu a independencia do país, na que figuraba o sol de Verxina. O sol (ou estrela) de Verxina é o elemento central da rexión grega do mesmo nome en bandeiras non oficiais, representacións gráficas etc. e a súa adopción por parte de Macedonia do Norte como símbolo nacional xerou protestas en Grecia.
Deseño
A proporción da bandeira é 1:2 (alto/ancho), con dúas cores: miniatura|centro|top|250px|Construción da bandeira.
Peixe ichavo
O trompeteiro ou peixe ichavo (Capros aper, Linnaeus 1758) é un peixe mariño da familia Caproidae, da orde dos Perciformes. O nome vénlle da forma redondeada, por similitude co ichavo, antiga moeda española que valía dous marabedís e que deixou de correr a mediados do século XIX.
Morfoloxía
miniatura|dereita|250px|Peixe ichavo miniatura|dereita|250px Trátase dun peixe pequeno, de 5–13 cm de lonxitude aínda que pode acadar talles de 30 cm (FishBase). O corpo é alto e comprimido lateralmente (a altura vén sendo os 2/3 da lonxitude). Os ollos son grandes e a boca moi protráctil, formando un curto tubo cando está protuída, co fociño tan longo ou máis que o diámetro do ollo; o perfil da cabeza sobre os ollos é cóncavo.
Posúa unha aleta dorsal dividida en dúas partes diferenciadas, a primeira con 9-10 radios espiñosos altos e destacados, e a segunda con 23-25 radios brandos dorsales. Tamén a aleta anal divídese en tres radios espiñosos, pequenos e robustos, e 22-24 radios brandos (a forma e zona inserción da parte de radios brandos de ambas aletas son simétricas). Aletas pectorais arredondadas.
A cor é tipicamente avermellada ou rosada, algunhas veces con bandas transversais ameralas. As femias adoitan ter unha coloración máis escura que os machos.
Hábitat e bioloxía
Distribúese pola costa oriental do Atlántico, entre os 10° e os 62° Norte. Vive a profundidades de 40 a 700 metros aínda que habitualmente o fai entre os 100 e os 400 m, sobre fondos rochosos. De hábitos gregarios, forma grandes bancos.
Ríos Panisse só localizou este peixe en Noia, co nome de carnaval (que atribúe á cor vermella, os ollos grandes e a boca protráctil); Laxe, co nome de lus (que atribúe a similitude coa luz vermella de estribor) e en Cedeira e Sada, co nome de reló (pola forma redondeada).
Consello Insular de Formentera
thumb|right|200px|Bandeira de Formentera.thumb|right|160px|Sinal oficial do Consello Insular de Formentera. O Consello Insular de Formentera (en catalán: Consell Insular de Formentera) é a institución de autogoberno da illa de Formentera, nas Baleares, que exerce as funcións de concello e de consello insular.
Creouse en 2007 coa aprobación do Estatuto de Autonomía. O novo Consello foi constituído 45 días despois das eleccións locais do 27 de maio de 2007, o 10 de xullo do mesmo ano. Está regulado pola Lei de Consellos Insulares.
Historia
O Consell de Formentera xorde logo da separación do seu órgano antecesor, o Consello Insular de Eivisa e Formentera que dispoñía o Estatuto. A proposta foi aprobada no pleno municipal o 15 de decembro de 2005, e incluída no artigo 60 do Estatuto aprobado o 13 de xuño de 2006.
O primeiro Consello de Formentera foi constituído o 10 de xullo de 2007 no antigo cine de Sant Francesc de Formentera, e escolleu a Jaume Ferrer Ribas, candidato de Gent per Formentera, como presidente.
O 17 de novembro de 2009 o Consello de Formentera escolleu unha nova bandeira e un novo escudo para a corporación.
Composición
O Consello de Formentera está formado por trece conselleiros, que son ademais concelleiros, elixidos cada catro anos nas eleccións locais.
Eleccións de 2007
As primeiras eleccións ao Consello, que tiveron lugar o 27 de maio de 2007, gañounas Gent per Formentera, unha formació localista e de esquerdas que obtivo máis de 1.100 votos e 5 concelleiros, máis de 100 votos máis que o PP, que tivo pouco máis de 1.000 e 4 concelleiros. Máis lonxe, o Partido Socialista en Formentera e o Grupo de Independentes de Formentera obtiveron 2 concelleiros cada un.
Os socialistas e Gent per Formentera chegaron a un acordo polo que Jaume Ferrer Ribas foi elixido alcalde de Formentera e, consecuentemente, presidente do primeiro Consello de Formentera.
400px|left|Composición do consello de Formentera en 2007
Eleccións de 2011
Nas eleccións do 22 de maio de 2011 Gent per Formentera volveu ser o partido máis votado, pero esta vez goberna en minoría, sen conseguir acordo co PSIB-PSOE.
Lions
Os Lions son un equipo profesional de rugby fundado en 1996, que compite no Super Rugby representando á rexión de Transvaal (Suráfrica), e que ten a súa sede na cidade de Xohanesburgo. O equipo dos Lions que xoga na primeira metade do ano no Super Rugby está construído sobre a base dos Golden Lions que disputan a Currie Cup surafricana na segunda metade do ano, e ámbolos dous equipos están gobernados pola Transvaal Rugby Union.
Estadio
Os Lions xogan os seus encontros como locais no estadio Ellis Park de Xohanesburgo, un recinto inaugurado en 1928, chamado así polo inventor do rugby (William Webb Ellis), que ten capacidade para acoller 59.611 seareiros nas súas bancadas. Os Lions comparten este estadio cos Golden Lions da Currie Cup e co equipo de fútbol dos Orlando Pirates. O estadio Ellis Park acolleu a final da Copa do Mundo de Rugby 1995 na que a Selección de rugby de Suráfrica acadou o seu primeiro título mundial.
Xogadores
Actualmente estes son os xogadores que compoñen o equipo dos Lions:
Traxectoria
A traxectoria dos Lions no torneo Super Rugby pode ser considerada como moi mala, xa que rematou último na clasificación ata en 5 ocasións, cifra récord, e tan só tivo 3 participacións que se poidan cualificar como boas, nos anos 1997, 2000 e 2001. Nas tempadas restantes sempre tivo mais derrotas que vitorias. miniatura|[[Ellis Park, fogar dos Lions.]]
Princesa Caraboo
Traxectoria
miniatura|esquerda|Princesa Caraboo, de [[Edward Bird (1817) ]] O 3 de abril de 1817, un zapateiro de Almondsbury en Gloucestershire (Inglaterra), coñeceu unha moza aparentemente desorientada con roupa exótica que falaba un idioma incomprensible. A muller do zapateiro levou esta descoñecida ao Overseer of the Poor, que a puxo en mans do maxistrado local do condado, Samuel Worrall, que vivía en Knole Park no terreo onde se atopa Tower House. Worrall e a súa esposa de orixe estadounidense Elizabeth tampouco a podían entender; o que si determinaron foi que se chamaba Caraboo e que lle interesaban as imaxes chinesas. Enviárona á pousada local, onde identificou un debuxo dun ananás coa palabra "nanas", que ten ese significado nalgunhas linguas indonesias, e insistiu en durmir no chan. Samuel Worrall declarou que era unha mendiga e debería ser levada a Bristol e xulgada por vagancia.
Durante o seu encarceramento, un mariñeiro portugués chamado Manuel Eynesso (ou Enes) dixo que falaba a súa lingua e traduciu a súa historia. Segundo Enes, era a princesa Caraboo da illa de Javasu no océano Índico. Fora capturada por piratas e despois dunha longa viaxe saltara na canle de Bristol e nadara a terra.
O 13 de setembro de 1817 imprimiuse unha carta no Bristol Journal, supostamente de Sir Hudson Lowe, o oficial a cargo do emperador Napoleón exiliado en Santa Helena. Afirmou que despois de que o barco dirixido a Filadelfia que levaba a Caraboo fora levado preto da illa por unha tempestade, a intrépida princesa lanzouse impulsivamente á deriva nun pequeno barco, remou a terra e fascinou o emperador que estivo por solicitar ao papa unha dispensa para casar con ela. A historia non foi verificada.
Nos Estados Unidos, continuou brevemente co seu papel, aparecendo no escenario no Washington Hall de Filadelfia, como "Princesa Caraboo", con pouco éxito. O seu último contacto cos Worralls foi nunha carta dende Nova York en novembro de 1817, en que se queixaba da súa notoriedade. Parece que regresou a Filadelfia ata que deixou América en 1824, regresando a Inglaterra.
En 1824 regresou a Gran Bretaña e exhibiuse por un pouco tempo en New Bond Street, Londres, como a princesa Caraboo, mais non tivo éxito. É posible que viaxase brevemente a Francia e España co seu disfrace, mais logo volveu a Inglaterra.
En setembro de 1828 vivía viúva en Bedminster co nome de Mary Burgess (en realidade o nome dunha curmá). Alí casou con Richard Baker e deu a luz unha filla chamada Mary Ann o ano seguinte arredor de 1829. En 1839, vendía sambesugas ao hospital de Bristol. Morreu dunha caída o 24 de decembro de 1864 e foi enterrada no cemiterio de Hebron Road en Bristol. A súa filla continuou cos seus negocios, vivindo soa en Bedminster nunha casa chea de gatos ata a súa morte nun incendio en febreiro de 1900.
Paul Hawkins
Robert Paul Hawkins, nado en Melbourne o 12 de outubro de 1937 e finado en Oulton Park o 26 de maio de 1969, foi un piloto de automobilismo australiano.
Hawkins era moi popular e coñecido como Hawkeye; fillo dun señor do pano era un personaxe cun colorido e gran vocabulario. Tamén foi famoso por ser un dos dous pilotos en chocar no porto no Gran Premio de Mónaco.
Traxectoria
Hawkins comezou a competir en Australia cun Austin-Healey en 1958. Saíu de Australia e chegou a Inglaterra en 1960. Atopou emprego na Donald Healey Motor Company Ltd., baixo John Sprinzel: "Publiquei un anuncio no xornal "Evening Standard" buscando un mecánico e empreguei a un bo tipo para ser o noso capataz no traballo, o seu nome era Paul Hawkins. Paul literalmente veu en barco desde Australia. Participara nalgunhas carreiras e era un moi bo mecánico, moi bo xa que sabía as súas cousas e, por suposto, tamén coñecía as mellores partes do idioma inglés".
Hawkins estivo ao volante dun Austin-Healey Sprite, competindo na reunión de Aintree 200 o 30 de abril de 1960 e gañando a súa clase na carreira GT. Logo terminou na 38ª na carreira dos 1000 km de Nürburgring, co co-piloto Cyril Simson, coñecido como Team 221, nun "miserable día de neboa en maio". En 1961, en Le Mans Hawkins uniuse con John Colgate nun Austin-Healey Sprite, pero retirouse na oitava hora con problemas de motor. En Whit Monday, 1962, en Crystal Palace Hawkins levou o  Le Mans en 1965 Hawkins, con John Rhodes, terminou o duodécimo na xeral, e primeiro na súa clase, nun Austin-Healey Sebring Sprite de 1.3 litros presentado por Donald Healey Motor Company, completando 278 voltas.
Hawkins tamén pilotou monoprazas, participando na primeira carreira coa nova regulación de Fórmula 2 o 5 de abril de 1964 en Pau, finalizando sétimo. Ingresou no Team Alexis Alexis-Cosworth en Silverstone o 20 de marzo de 1965 pero a carreira foi cancelada debido á forte choiva. Gañou a carreira de Fórmula dúas Eifelrennen no circuíto sur de Nürburgring, con mal tempo, nun Alexis-Cosworth Mk. 7 o 25 de abril de 1965.
Andaina na Fórmula 1
thumb | right | Hawkins pilotando un [[Team Lotus | Lotus no Gran Premio de Alemaña de 1965].]] Hawkins participou en tres Grandes Premios do Mundial de Fórmula 1, debutando o 1 de xaneiro de 1965 no Gran Premio de Suráfrica de 1965 nun Brabham con motor Ford 1500cc de Fórmula 2. Como o seu compañeiro australiano Frank Gardner comezou co equipo John Willment Automobiles. Non logrou puntos de campionato, xa que o seu mellor final foi o noveno posto no seu debut. Terminou dúas veces no podio en carreiras fora do campionato no Rand Grand Prix, disputado en Suráfrica. Terminou segundo en 1964 e terceiro en  1965. En 1964 gañou o Gran Premio de Rodesia nun Brabham e en 1965 tamén gañou o Cape South Easter Formula One Trophy. Non participou no Gran Premio do Reino Unido de 1965 e retirouse do Gran Premio de Alemaña dese ano cunha fuga de aceite.
É un dos dous únicos pilotos de Fórmula Un, xunto co italiano Alberto Ascari, que caeu no porto de Mónaco durante un Gran Premio. Fíxoo durante a carreira de 1965 en Mónaco, onde trompeou na chicana despois de 79 das 100 voltas. Escapou do accidente ileso.
Carreira de automóbiles deportivos
Hawkins tivo un grande éxito no Campionato Mundial de coches deportivos. O 14 de maio de 1967, gañou a Targa Florio en Sicilia], en colaboración con [[Rolf Stommelen, no Porsche 910 8 cilindros de fábrica. O 23 de maio de 1967, terminou segundo nos 1000 km de Nürburgring nun Porsche 910. Tamén gañou a carreira dos 500 km de Zeltweg o 20 de agosto de 1967, nun Ford GT40. O 15 de outubro de 1967, ao final da tempada Hawkins, xunto con Jacky Ickx, gañou a carreira dos 1000 km de París en Montlhéry nun J.W. Automotive Mirage.
Entón, o 25 de abril de 1968, gañou a carreira dos 1000 km de Monza con David Hobbs nun Ford GT40, terminou segundo nas 6 horas de Watkins Glen, de novo con Hobbs, e foi terceiro nos 1000 km de Nürburgring con Jacky Ickx e nos 500 km de Zeltweg. O 23 de novembro de 1968 gañou as Tres Horas de Cape Town en solitario nun Ferrari P4.
Hawkins estaba construíndo un negocio como propietario/operador de automobilismo, e na primavera de 1969 mudou a súa tenda de carreiras desde o norte de Londres ata Slough. Morreu cando o seu Lola T70 MkIIIB GT estrelouse e ardeu en Island Bend durante o RAC Tourist Trophy de 1969 en Oulton Park.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(clave) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Minos
miniatura|«Alí está Minos», [[Divina Comedia|A Divina comedia (Inferno, canto V, liña 4). Ilustración de Gustave Doré]]
Minos (en grego Μίνως) foi, segundo a mitoloxía grega, un rei de Creta, casado con Pasífae (a nai do Minotauro).
Era fillo de Zeus coa princesa Europa, pero criado por Asterión (ou Asterio), rei de Creta, a quen sucedeu (por iso, ás veces considérase fillo deste Asterión). Foron irmáns seus -fillos de Zeus e Europa- Radamantis e Sarpedón, e Asterión, que os criara como fillos propios, nomeounos herdeiros ós tres.
Minos e Pasífae
A lenda di que eran tantas as amantes de Minos que Pasífae o maldixo de tal forma que as amantes morrían devoradas por escorpións e serpes que botaba cando exaculaba; Procris, unha das súas amantes, rompeu o feitizo utilizando unha herba que lle dera a bruxa Circe (a irmá de Pasífae), a cambio dun can ó que nunca se lle escapaba unha presa e unha xavelina que nunca erraba no albo, dúas pezas que tiña Minos procedentes dun regalo de Zeus a Europa.
Minos, rei de Creta
Cando morreu Asterión, Minos quixo todo o poder para si e expulsou ós seus irmáns, aducindo que foran os deuses os que lle concedían o reino. Para demostralo, pediu a Poseidón que fixera saír do mar un touro, e prometeu que o sacrificaría no seu honor. Poseidón enviou un touro espléndido, tanto que Minos decidiu conservalo como semental nos seus rabaños e sacrificar outro no seu lugar. Pero Poseidón, ó verse enganado, vingouse, e fixo que o touro enfurecese e que na muller de Minos, Pasífae, se espertara un amor apaixonado polo animal. Este foi o Touro de Creta do que Pasífae enxendrou a Minotauro e que, posteriormente, tivo que matar Heracles nun dos seus doce traballos.
Como rei, ditou diferentes leis xustas e boas, tanto que se dicía que estaban directamente inspiradas por Zeus. Cóntase que Minos visitaba periodicamente a cova onde se criaba Zeus e recibía os seus consellos. Con Minos, Creta estendeu o seu dominio por todo o Mar Exeo. No transcurso desta expansión militar e como vinganza pola morte do seu fillo Androxeo conquistou Atenas, contra a que lanzou tal maldición que caeu unha terrible peste sobre a cidade, o que obrigou ós atenienses a rendirse sen condicións. Minos esixiulles o envío dun tributo anual formado por catorce mozos de ámbolos sexos, sete mozos e sete mozas, para alimento de Minotauro, a quen tiña encerrado no labirinto que lle construíra Dédalo.
Tamén conquistou Mégara, onde reinaba o rei Niso. Niso era invencible sempre que conservara un guecho de pelo vermello, oculto entre a súa cabeleira branca. Pero a filla, Escila, namorouse de Minos e traizoou ó pai, cortándolle o guecho de pelo. Niso morreu e Minos conquistou Mégara, pero matou a Escila por traizoar ó seu pai. Escila foi transformada nunha ave mariña, perseguida sen descanso polo pai Niso, transformado nunha aguia mariña.
miniatura|300px|Minos, como xuíz do inframundo ([[Michelangelo|Miguel Anxo, o Xuízo Final)]]
Minos encerrara a Dédalo e ó seu fillo Ícaro no labirinto, que quedara baleiro trala morte de Minotauro, como castigo porque no resultou tan inviolable como se esperaba. Pero Dédalo conseguiu fuxir mediante unhas ás que pegou ó seu corpo. Minos buscouno de cidade en cidade, utilizando unha proba: quen lograse enfiar unha buguina recibiría unha gran recompensa. Así chegou a Camico, en Sicilia, onde o rei Cócalo encargou ó ancián Dédalo que solucionase o enigna. Efectivamente, Dédalo atou un fío a unha formiga que recorreu todo o interior da cuncha, enfiándoa totalmente. Minos adiviñou que iso era obra de Dédalo e esixiu ó rei que llelo entregara, pero Cócalo convenceuno de que primeiro tomara un baño, e as súas fillas, quizais instigadas por Dédalo, matárono botando sobre el auga a ferver.
Aínda que os cretenses intentaron vingar a morte do seu rei e atacaron Sicilia, foron derrotados.
Minos, xuíz no Hades
Ó morrer, descendeu ao inframundo, e os deuses nomeárono, en recoñecemento ó seu labor á hora de ditar leis, como un dos xuíces do Hades, xunto ó seu irmán Radamantis e a Éaco. Radamantis xulga as almas dos orientais, Éaco a dos occidentais e Minos tiña o voto decisivo.
Na Eneida de Virxilio, Minos xulgaba a aqueles ós que se aplicara a pena de morte tras ser acusados falsamente. Está sentado sobre unha urna xigante, e decide o destino das almas.
Na Divina Comedia de Dante, Minos escoita as confesións dos mortos sentado no segundo círculo do inferno, que é propiamente o comezo do inferno. Tras xulgar os pecados de cada alma asigna o castigo enviándoos a un círculo e subcírculo específico de acordo coa falta máis grave relatada. Fai esta indicación dando un determinado número de voltas á súa cola ó redor do seu corpo
San Martiño de Calvos de Sobrecamiño, Arzúa
San Martiño de Calvos de Sobrecamiño é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Arzúa. Segundo o IGE en 2013 tiña 197 habitantes (104 mulleres e 93 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 218 habitantes.
Vilar do Mato
O topónimo Vilar do Mato pode referirse a varios lugares de Galicia:
Bad Girl
Non tivo o éxito comercial doutros sinxelos anteriores da artista, de feito quedou no posto 36 do Billboard 100 americano, a pesar de ser considerado un dos seus mellores temas por moitos dos seus fans.
Listaxe de cancións
Vinilo de 7" EEUU/Casete EEUU CD de 3" Xapón
Maxi-sinxelo en vinilo de 12" EEUU
Maxi-sinxelo en CD EEUU
CD RU/Vinilo de 12" RU
Casete RU
Vinilo de 7" Australia e Europa
CD e 12" Australia e Europa
Beauty and the Beast (filme de 2017)
Beauty and the Beast é un filme estadounidense de fantasía dirixido por Bill Condon e escrito por Evan Spiliotopoulos e Stephen Chbosky, baseado no conto de fadas do mesmo nome de Jeanne-Marie Leprince de Beaumont. É unha adpatación en imaxe real do filme de debuxos animados (tamén da Disney) de 1991: Beauty and the Beast.
Está protagonizado por Emma Watson, Dan Stevens, Luke Evans, Ewan McGregor, Ian McKellen, Emma Thompson, Kevin Kline, Josh Gad, Audra McDonald, Gugu Mbatha-Raw, Stanley Tucci e Bill Paxton. A fotografía principal comezou nos Estudios Shepperton de Londres o 18 de maio de 2015.
O filme estreouse o 17 de marzo de 2017 e a súa banda sonora inclúe cancións de artistas de renome como Celine Dion, John Legend e Ariana Grande.
Sinopse
Bela (Emma Watson) é unha moza brillante, fermosa, e independente que é prendida por unha Besta (Dan Stevens) no seu castelo en troco da liberdade do seu pai Maurice (Kevin Kline). Malia o medo que ten, Bela fai amizade co persoal encantado do castelo e aprende a ver máis aló do horríbel exterior da Besta para recoñecer o corazón amábel e a alma do verdadeiro príncipe humano que mora no seu interior. Mentres tanto, un cazador chamado Gastón (Luke Evans) pretende conquistar a Bela, polo que tenta cazar a Besta a calquera prezo.
Produción
O 4 de xuño de 2014, Bill Condon a sinou un contrato para dirixir o remake con actores reais de carne e óso da orixinal animada A Bela e a Besta da Disney. O 26 de xaneiro de 2015, anunciouse que Emma Watson sería Bela, a princesa protagonista da película. Luke Evans estaba en conversacións para interpretar o papel do vilán Gastón, o cazador, o 4 de marzo de 2015, que foi confirmado polo tweet de Watson o 5 de marzo de 2015. Dan Stevens tamén estaba en negociacións para interpretar a Besta/o Príncipe Adam, o segundo protagonista da película o 4 de marzo de 2015. Stevens tamén foi confirmado por Watson o 5 de marzo de 2015. Josh Gad foi incluído no elenco o 13 de marzo de 2015 para interpretar a LeFou, o compañeiro de Gastón. Emma Thompson uniuse ao elenco o 16 de marzo de 2015 para interpretar a señora Potts e Kevin Kline para interpretar a Maurice, o pai de Bela. Audra McDonald foi incluída ao elenco como Garderobe, o armario, o 27 de marzo de 2015. Ian McKellen foi incluído o 10 de abril de 2015 para interpretar a Din Don, leal mordomo da Besta, que foi maldicido dentro do castelo e convertido nun reloxo. O 13 de abril de 2015, Gugu Mbatha-Raw confirmouse que interpretaría a Plumette, o plumeiro. O 21 de abril, anunciouse que Ewan McGregor se unira ao elenco como Lumière, o candelabro, e máis tarde ese mesmo día, que Stanley Tucci estaría a interpretar a Cadenza, o piano, que é un personaxe orixinal creado para a película.
Rodaxe
A fotografía principal comezou nos Estudios Shepperton de Londres o 18 de maio de 2015. A filmación cos principais actores concluíu o 21 de agosto de 2016. Seis días despois, o coprodutor Jack Morrisey confirmou que a película acabara oficialmente a produción.
Estrea
O 16 de marzo de 2015, a Disney anunciou que o filme se estrearía en 3D o 17 de marzo de 2017. A primeira presentación oficial do filme levouse a cabo en D23 Expo en agosto de 2015.
Promoción
Tras un anuncio o 22 de maio de 2016, a Disney estreou o primeiro teaser oficial o 23 de maio de 2016. Nas súas primeiras 24 horas, o tráiler alcanzou 91,8 millóns de visitas, o que superou o número de visitas nesa cantidade de tempo na historia, incluíndo para os resumos doutras películas distribuídas pola Disney coma Star Wars: The Force Awakens, Captain America: Civil War e Avengers: Age of Ultron. O primeiro cartel promocional foi lanzado o 7 de xullo de 2016. O 2 de novembro de 2016, Entertainment Weekly mostrou a primeira imaxe oficial na portada da súa revista desa semana xunto con nove fotos novas tamén. Unha semana despois, Emma Watson e a Disney publicaron un novo póster para a película. Durante o programa de Good Morning America, o 14 de novembro do 2016 estreouse o tráiler oficial do filme. O tráiler alcanzou 127,6 millóns de visitas nas súas primeiras 24 horas, establecendo unha nova marca como o tráiler con máis vistas nun día, superando a Fifty Shades Darker. Con todo, a marca foi rota de novo por The Fate of the Furious. Un anuncio de televisión con Watson cantando mostrouse durante a 74ª Entrega dos Premios Globos de Ouro. A Disney lanzou o tráiler final o 30 de xaneiro de 2017.
Controversia
Nesta versión do filme, LeFou (interpretado por Gad) é homosexual, marcando o primeiro e único personaxe abertamente homosexual dunha película da Disney. A decisión de inclusión foi recibida con eloxios pola crítica. O goberno ruso considerou a prohibición da película no país, porén finalmente decidiu que calquera persoa menor de 16 anos entraría nos cines sempre con acompañantes adultos. Ademais, un cine en Henagar, Alabama non proxectará a película debido á subtrama. En Malaisia, postergouse o lanzamento en espera dunha “revisión interna”, xa que a censura da película de Malaisia esixe que se elimine dita escena. Así mesmo, neste país foi cualificada para maiores de 13 anos.
Ante estas críticas, os propios actores que protagonizaron o filme, pronunciáronse respecto disto. Ewan McGregor, que interpreta Lumière, declaraba o seguinte: "Se vives preto de Alabama non deberías ir ver esta película. Que pensaría Xesús?". Por outra banda, Josh Gad, que caracteriza a LeFou, afirmou durante a estrea da película nos Ánxeles: "Bill Condon fixo un traballo incríbel ao darnos a oportunidade de crear unha versión de LeFou que non é como a orixinal ... pero que o fai máis humano e en certa medida un personaxe marabillosamente complexo".
As Aceñas
Co topónimo As Aceñas podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Lingua akawaio
O akawaio é unha lingua caribe que se fala en Güiana, Venezuela e o Brasil.
Falantes
En total son 6.481, distribuídos en:
Distribución xeográfica
En Güiana fálase na rexión centro occidental, nas bacías do alto río Mazanurí e dos seus afluentes Potaro, Ireng e Cotingo. No Brasil fálase en Roraima, aquí a lingua recibe o nome de ingarikó. En Venezuela vive unha comunidade que chegou en 1969, trala rebelión de Rupununi, actualmente localizados en San Martín del Turumbán e algúns casaríos dispersos no estado de Bolívar (Venezuela)
Usos sociais
Spike Gildea e Desrey Fox, lingüistas da Universidade Rice desenvolveron unha ortografía para a lingua, que empregan as comunidades da Güiana, aínda que xa antes os misioneiros desenvolveron formas escritas da lingua e en 1873 traduciron partes da Biblia ao akawaio.
Riaña, Meirás, Valdoviño
Riaña é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 59 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 29 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 58 habitantes.
26 de febreiro
O 26 de febreiro é o 57º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 308 días para finalizar o ano, 309 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Victor Hugo.
Mortes
miniatura|100px|Karl Jaspers.
Outros
Os 366 días do ano
William Gibson
miniatura|200px|dereita|William Gibson, marzo de 2008. Willian Ford Gibson, nado o 17 de marzo de 1948, é un escritor de ficción científica norteamericano nado nos Estados Unidos mais exiliado no Canadá, mantendo as dúas cidadanías. É considerado o pai do cyberpunk. No seu haber conta con premio como o Hugo ou o Nébula.
1266
Outros
Historia ano a ano
The Life of Emile Zola
The Life of Emile Zola é un filme biográfico estadounidense dirixido por William Dieterle que foi estreado en 1937. Conta a historia do autor francés Émile Zola, interpretado por Paul Muni. Foi o segundo filme biográfico en gañar o Óscar ó mellor filme. En 2000, foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica, ou esteticamente significativo".
Damon Knight
Damon Knight, nado en Hood River, Oregón, o 19 de setembro de 1922 e finado o 15 de abril de 2002, foi un escritor, editor e crítico de ficción científica estadounidense.
Xenxis Kan
miniatura|dereita|250px|Mapa mostrando o dominio de Xenxis Kan (en laranxa) no [[século XIII ]] Xenxis Kan (en mongol: Чингис Хаан /ʧiŋgɪs χaːŋ/), O Señor de Toda a Terra, nado en 1155, 1162 ou 1167 e finado o 18 de agosto de 1227, foi un guerreiro e conquistador mongol que unificou ás tribos nómades desta etnia do norte de Asia, fundador e primeiro Gran Khan do Imperio mongol, considerado o imperio máis grande da historia. Baixo o seu liderado como Gran Khan, os mongois comezaron unha serie de conquistas que estendeu o seu dominio a un vasto territorio, desde Europa Oriental ata o océano Pacífico, e desde Siberia ata Mesopotamia, a India e Indochina. Na primeira fase desta expansión, as hordas mongolas conquistaron importantes reinos de Asia, como o Imperio Jin do norte da China (1211-1216), o Imperio tangut, o khanato de Kara-Khitai, o Imperio corasmio ou a dinastía Song no sur da China.
Os seus excepcionais éxitos militares converteron a Xenxis Kan nun dos conquistadores máis importantes de todos os tempos e, ao final da vida do gran khan, o Imperio mongol ocupaba unha parte substancial da Asia Central e a China. Xenxis Kan e a súa historia de conquista teñen unha temible reputación nas historias locais. Moitos cronistas medievais e historiadores modernos describen as conquistas de Xenxis Kan como unha destrución total a unha escala sen precedentes que conduciu a unha diminución drástica da poboación nalgunhas rexións como resultado tanto dos exterminios masivos como da fame negra. As estimacións do número de persoas que morreron como consecuencia das campañas militares de Xenxis Kan van desde uns catro millóns nas estimacións máis conservadoras ata sesenta millóns nos relatos históricos máis liberais. Doutra banda, o reino budista uigur de Qocho, por exemplo, víao como un liberador e abandonou voluntariamente o imperio Qara Khitai para converterse en vasalos mongois. Xenxis Kan tamén foi retratado benéficamente por fontes do Renacemento temperán por respecto á gran difusión da cultura, a tecnoloxía e as ideas ao longo da ruta da seda baixo o Imperio mongol.
Máis aló dos seus éxitos militares, os logros civís de Xenxis Kan incluíron o establecemento da lei mongol e a adopción do alfabeto uigur como sistema de escritura nos seus vastos territorios. Tamén practicou a meritocracia e a tolerancia relixiosa. Os mongois actuais considérano o pai fundador de Mongolia por unificar as tribos nómades do nordés de Asia. Ao poñer a ruta da seda baixo unha contorna política cohesiva, tamén facilitou considerablemente a comunicación e o comercio entre o nordés de Asia, o suroeste asiático musulmán e a Europa cristiá, impulsando o comercio global e expandindo os horizontes culturais de todas as civilizacións euroasiáticas da época.