cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Directorio de Ucraína
O Directorio, a poboación xudía e os pogroms
Aínda que moi controvertida, a responsabilidade do Directorio nos pogroms cometidos polas tropas leais a el foi admitida incluso por exministros de Asuntos Xudeus do mesmo. O desexo de aumentar rapidamente o número de tropas á súa disposición para lograr a independencia ucraína levou a admitir nas súas filas elementos reaccionarios e antisemitas responsábeis da maioría das atrocidades cometidas contra a poboación xudía. Só a final de 1919 o Directorio comezou a tomar medidas firmes contra estes actos, temendo debilitar as súas unidades militares se trataba de non atallar os desmáns contra os xudeus.
Tanto Vinichenko como Petliura rexeitaron a responsabilidade do Directorio nas accións das súas forzas armadas, defendendo a estas ante as protestas dos representantes hebreos. No inverno de 1918-1919, cando as bandas armadas de irregulares ás ordes de atamáns locais eran a única forza dispoñíbel para opoñerse aos bolxeviques, as autoridades ucraínas decidiron ignorar os desmáns daquelas contra a poboación xudía. As autoridades consideraron os pogroms como "feitos inevitábeis do movemento de liberación". Estas utilizaron a ameaza dos pogroms para tratar de forzar á poboación xudía a apoiar a independencia do territorio e o antisemitismo, moi estendido, para cohesionar ás súas unidades militares. As atrocidades cometidas polas forzas fieis ao directorio levaron á consecuencia contraria: a hostilidade da comunidade xudía á causa independentista defendida polo Directorio. Esta situación foi denunciada polas organizacións socialistas ucraínas e xudías nun manifesto o 22 de xuño de 1919.
A tendencia centralista e prorrusa da maioría das organizacións socialistas e de parte dos habitantes das cidades facía tamén que moitos xudeus se mostrasen contrarios á independencia, tendencia reforzada polas atrocidades.
As autoridades utilizaron a asociación, falsa, entre xudeus e bolxeviques para xustificar os pogroms como parte da loita contra estes, cando, en realidade, a proporción de bolxeviques era maior entre ucraínos e rusos, e a maioría dos ataques contra os xudeus tivo lugar en comunidades pequenas, onde o número de xudeus bolxeviques era escaso. Os actos violentos das unidades teoricamente baixo control do Directorio empuxou a numerosos xudeus a alistarse no Exército Vermello e unirse aos bolxeviques, única forza que garantía parcialmente a súa seguridade. Só a finais do verán de 1919 as autoridades comezaron a condenar os ataques contra os xudeus, entón vítimas principalmente das forzas contrarrevolucionarias do Exército de Voluntarios de Anton Denikin.
Tras un breve período a finais de 1919 e principios de 1920, no que a situación desesperada do Directorio obrigou a este a castigar severamente as accións contra os xudeus, a última campaña en alianza con Polonia no verán de 1920 tamén levou atrocidades contra a poboación xudía en localidades baixo control das tropas de Petliura.
Xefes do Goberno (Presidentes do Consello de Ministros)
En ucraíno: Керівник уряду (голова Ради міністрів):
Copa Galega de Fútbol Gaélico 2014/15
A II edición da Copa Galega de Fútbol Gaélico tivo lugar no concello de Teo, nos Campos da Cañoteira e Praíña, o día 20 de xuño de 2015.
Copa Feminina
Grupo A:
Semifinais:
Final:
Copa Masculina
Grupo A:
Grupo B:
Grupo C:
Semifinais:
= Véxase tamén =
Premios Ondas 2005
Os Premios Ondas 2005, correspondentes á súa 52ª edición, foron entregados o 3 de novembro de 2006 no Gran Teatro do Liceu de Barcelona (España).
Por primeira vez en moitos anos, a cerimonia estreou presentadores con Carles Francino e Ángels Barceló, ambos xornalistas recentemente incorporados á Cadena SER. Actuaron The Corrs, Diana Navarro, Coti, Pastora, Il Divo, Antonio Orozco e Lucie Silvas. A gala foi retransmitida para España por Cuatro e estivo amenizada por Juan Carlos Ortega.
Previamente á gala, ó mediodía, o alcalde de Barcelona, Joan Clos, realizou o tradicional xantar con todos os premiados no Palacete Albéniz.
Edicións Sálvora
Edicións Sálvora é unha empresa editorial, fundada en 1980, con sede en Santiago de Compostela, cun catálogo de máis de 230 títulos, en galego e castelán.
Descrición
Nomes das súas coleccións son: "Animais fantásticos", "Aprender xogando", "Biblioteca de autores gallegos", "Cartografía", "Contos clásicos favoritos", "Ecoloxía", "Mapas murais/Esfera", "O meu libro-xogo", "Os libros do tren", "Pouquiño a pouco" ou "Xeografía e historia".
Willard Van Orman Quine
Willard Van Orman Quine, nado en Akron (Ohio) o 25 de xuño de 1908 e finado en Boston (Massachusetts) o 25 de decembro de 2000, foi un filósofo estadounidense, recoñecido polo seu traballo en lóxica matemática e ás súas contribucións ao pragmatismo como unha teoría do coñecemento.
Traxectoria
Tamén é coñecido pola súa crítica a certas doutrinas do empirismo lóxco e a distinción tradicional entre afirmacións sintéticas (proposicións empíricas ou baseadas en feitos) e afirmacións analíticas (proposicións necesariamente verdadeiras), ao poñer en dúbida a distinción analítico-sintético, propón un holismo semántico no cal as proposicións teñen significado en conxunto e non por separado cada unha. Quine realizou ás súas principais contribucións á teoría de conxuntos, unha rama da lóxica matemática que ten que ver coa relación entre os conxuntos.
Quine tamén realizou unha achega fundamental á lingüística teórica, ao propoñer métodos recursivos para construír gramáticas que describan a linguaxe humana, separando así as clases K de secuencias significativas idiomaticamente das asignificativas idiomaticamente, método formal que inspiraría ao seu alumno Noam Chomsky a estudar en profundidade as estruturas sintácticas das linguas naturais. En lingüística, Quine tivo posturas próximas ao condutismo, aínda que en ocasións declarou nos seus escritos que hai certa predisposición a adquirir a linguaxe por parte do neno.
Porto da Coruña
O porto da Coruña, matrícula das embarcacións CO, é un porto galego situado tralo dique de abrigo da cidade da Coruña, bañada polo océano Atlántico. É un dos motores económicos da comarca, con seis quilómetros de peiraos e preto dun millón de metros cadrados de superficie marítima e terrestre. Está integrado na provincia marítima da Coruña.
O porto da Coruña conta cun sector acondicionado para desembarcar graneis sólidos (carbón, coque) e contedores. No ano 2007 movéronse 13.842.964 toneladas de mercadorías no porto, o que supón un incremento total do 3,68 % respecto ao 2006, o que o converte no gran porto de mercadorías de Galicia e un de referencia no norte da Península Ibérica, seguido de preto por Ferrol-San Cibrao (10.228.000 toneladas).
Peiraos
O Porto da Coruña conta con 8.458 metros para os diferentes servizos:
Evolución histórica
miniatura|esquerda|Ampliación do porto polo enxeñeiro Celedonio de Uribe. miniatura|esquerda|Ampliación do porto polo enxeñeiro Eduardo Vila. O porto da Coruña ten a súa orixe na Cidade Alta. As portas da muralla tiñan ramplas que permitían o seu servizo. En 1723 o enxeñeiro Francisco Montaigú creou os primeiros proxectos para construír un porto moderno na Coruña, que non se materializaron.
Contra o 1733 construíuse a calzada de Garás, que permite propor a expansión do porto cara a esa zona, mais non se realizou ningunha outra obra ata o século XIX e as operacións portuarias realizábase mediante gabarras entre a praia e os barcos maiores.
En 1889 presentouse o proxecto do enxeñeiro Eduardo Vila Algorri, que incluía os peiraos do Leste, a Batería, Garás, Santa Lucía e a Palloza. O mesmo Vila foi quen finalmente proxectou a dársena da Mariña, rematada en 1918.
Construción do peirao de transatlánticos
En 1923 presentouse o proxecto dun peirao para transatlánticos, posteriormente chamado Calvo Sotelo, a continuación do antigo peirao da batería. Deseñado polo enxeñeiro Emilio Pan de Soraluce e que non se culminou ata 1936.
Ampliación anos 1960
En 1955 comezaron as obras do dique de abrigo, bautizado como Barrié de la Maza, que remataron en 1967. En 1965 ampliouse o porto para a creación do porto petroleiro co oleoduto que o conectaba coa refinería. Nos anos seguintes continuou a ampliarse co Peirao Unificado de Linares Rivas e Santa Lucía (1970) e co peirao do Centenario, que conmemorou o centenario da Xunta do Porto.
Na década de 1990 creáronse o peirao de transatlánticos, a dársena de Oza e ampliouse o paseo marítimo polo Parrote.
Descrición
miniatura|As naves Amerigo Vespucci (Italia), Dar Mlodziezy (Polonia) e Danmark (Dinamarca) atracadas no porto da Coruña durante unha etapa da Tall Ships Races 2006. miniatura|Vista parcial do porto da Coruña. O tráfico do porto da Coruña está centrado no tráfico de:
O Porto da Coruña carece de liñas de pasaxe regular pero ten terminal de tren propia, a estación de San Diego.
Porto exterior de Punta Langosteira (Arteixo)
No ano 2004 comezou a construción do porto exterior da Coruña, que se aprobara en 1997. Está situado no concello limítrofe de Arteixo, que ampliará enormemente as instalacións portuarias e as desprazará fóra do casco urbano. O espazo baleiro é susceptible dunha rehabilitación modélica, que será denominada Cidade do Mar e xunto co porto exterior de Ferrol vai constituír unha das zonas industriais marítimas e loxísticas máis importantes da Unión Europea.
O novo porto contará cun dique de abrigo de 3.250 metros de longo, 264 hectáreas de augas interiores (o equivalente a máis de 100 campos de fútbol), 91 hectáreas de terreo edificable e un contradique de 600 metros no extremo oeste das obras. Ademais, tamén contará con conexións por estrada coa A-6 e por ferrocarril. A liña de atraque superará os 9 quilómetros con calados que irán dos 16 aos 30 metros, o que permitirá o atraque de buques de ata 250.000 toneladas de peso. Tamén ten previstas unhas ampliacións no 2020, para deixar libres os peiraos de San Diego e Oza. centro|555px|miniatura|En obras, abril 2009.
Levi Strauss
Non confundir co filósofo Claude Lévi-Strauss
Levi Strauss, nado en Baviera o 26 de febreiro de 1829 e finado o 26 de setembro de 1902, foi un empresario xudeu de orixe alemá, fundador de Levi Strauss & CO, un dos maiores fabricantes de pezas de vestir no mundo.
Traxectoria
En 1872, Jacob Davis, un xastre lituano que lle compraba regularmente pezas a Levi, comunicoulle a este o inconveniente que presentaban os seus pantalóns: os petos descosíanse facilmente co duro traballo da mina. Ambos atoparon unha posible solución: reforzar as esquinas dos petos con reberetes. Suxeriulle que xuntos soliciten a patente do proceso, e o 20 de maio de 1873 chega a concesión desta e da marca rexistrada dos Estados Unidos. Así oficialmente nacía o primeiro pantalón rebereteadp de Levi's. Iníciase así a produción da peza de vestir máis fabricada de todos os tempos: os jeans ou vaqueiros.
Ligazóns externas
{{Control de autoridades}}
{{ORDENAR:Strauss, Levi}}
Reprodución das plantas
En botánica, a reprodución das plantas ou reprodución vexetal son os variados mecanismos por medio dos cales se multiplican as plantas.
Os musgos, os fentos e as plantas superiores mostran unha incrible diversidade de ciclos de vida, hábitos de crecemento e fisioloxías. Porén, a diversidade dos seus sistemas reprodutores é polo menos tan grande coma as características mencionadas. En todos estes vexetais coexisten tanto a reprodución sexual como a asexual. A gran maioría producen esporas como medio para asegurar a dispersión de cada especie e a súa supervivencia en condicións ambientais extremas. Por tanto, as esporas son a unidade reprodutiva e de dispersión dalgunhas plantas e conteñen toda a información xenética necesaria para o desenvolvemento dun novo individuo. A reprodución sexual pode involucrar a un só individuo ou a dous deles. Neste último caso, ambos os individuos deben pertencer a sexos ou tipos de apareamento diferentes. Nalgúns grupos de plantas só hai dous tipos de apareamento, noutros existen moitos. Nalgúns fentos, un individuo gametofítico produce tanto óvulos coma anterozoides. Noutros, un individuo gametofítico produce un só tipo de gameto (están sexuados). Nas plantas con semente, as estruturas produtoras de pole e ovocélulas poden crecer xuntas dentro dunha mesma flor, desenvolverse por separado en diferentes flores da mesma planta ou ben producirse en plantas completamente diferentes. En pteridófitas e plantas con sementes estes patróns diferentes de distribución das estruturas que forman os gametos femininos e masculinos inflúen sobre a frecuencia coa que os gametos de individuos non relacionados se unen formando cigotos. Á súa vez, este proceso inflúe na cantidade e distribución da diversidade xenética que se encontra nas poboacións dunha especie.
Na evolución da reprodución das plantas obsérvase un predominio progresivo do esporófito fronte ao gametófito. O gametófito é o tipo de individuo dominante en musgos, pero en fentos domina xa o esporófito e en plantas superiores o predominio do esporófito é total. Tamén se deu o paso de independizarse da auga para a reprodución. Así nos musgos e fentos os gametos masculinos deben nadar na auga que molla o gametófito para chegaren ao gameto feminino, mentres que nas plantas espermatófitas o gameto masculino é normalmente transportado polo vento ou insectos, polo que non depende da auga.
Alternancia de xeracións e de fases nucleares
É característico do ciclo vital da maioría das plantas unha alternancia de xeracións. Nos casos típicos trátase da alternancia regular de dúas xeracións celulares que difiren entre si polo seu modo de reprodución. Estas xeracións están representadas por individuos independentes, a miúdo moi distintos entre si desde o punto de vista morfolóxico. En xeral, a alternancia de xeracións vai unida a unha alternancia de fases nucleares simultánea, ou sexa, a cambios no número de xogos de cromosomas (haploide/diploide).
A alternancia de xeracións e de fases nucleares pode exemplificarse co ciclo de vida dun fento. A planta foliosa que se observa, o «fento», é un esporófito diploide, xa que ten dous xogos de cromosomas, o cal se denota como «2n», e este esporófito por meiose produce meiósporas haploides, que teñen un só xogo de cromosomas, «n». Estas esporas xerminan, mais non producen un novo fento folioso, senón un pequeno corpo de estrutura talofítica e haploide, que se denomina protalo. Nesta estrutura hanse formar mediante mitose os gametos haploides polo que constitúe o gametófito. A unión de dous gametos diferentes restablece o número cromosómico 2n e determina a formación dunha nova xeración esporofítica. O gametófito haploide, produtor de gametos, alterna entón de modo regular co esporófito diploide que se reproduce por meiósporas. As células xerminais dunha xeración producen con regularidade a outra xeración.
Musgos
miniatura|Ciclo de vida dun musgo típico (Polytrichum commune). esquerda|miniatura|Esporófitos vermellos crecendo sobre os gametófitos verdes nun musgo. Os musgos posúen un único conxunto de cromosomas, polo que transcorren a maior parte do seu ciclo de vida como gametófitos haploides. Existen períodos durante o ciclo de vida do musgo no que posúen un conxunto dobre de cromosomas (pares de cromosomas) e son diploides, mais isto só ocorre durante a etapa de esporófito.
As esporas haploides xerminan formando un protonema, que pode ser unha masa de filamentos ou un taloide plano. Do protonema crece o gametófito ("portador de gametos") que se diferencia en caulidio (unha especie de falsos caules) e filidios ('micrófilos' ou falsas folliñas non vasculares). Dos extremos dos caulidios desenvólvense os órganos sexuais dos musgos. Os órganos femininos denomínanse arquegonios e os masculinos anteridios. O arquegonio ten forma máis ou menos de botella e posúe un pescozo polo cal se introduce o gameto masculino.
Os musgos poden ser dioicos ou monoicos. No caso dos musgos dioicos, os órganos sexuais masculinos e femininos encóntranse en diferentes plantas gametófitas. En musgos monoicos (tamén chamados autoicos), estes órganos encóntranse na meima planta. O anterozoide (gameto msculino) dos musgos é biflaxelado, é dicir posúe dous flaxelos cos que se move. Sen auga, a fecundación non pode producirse. En presenza de auga, que molla e enchoupa a planta, o gameto masculino nada desde o anteridio ata o arquegonio, onde se encontra o gameto feminino (oosfera), e neste último ten lugar a fecundación, que ten como resultado a produción dun esporófito diploide, que crecerá. A maduración do esporófito tarda aproximadamente entre tres e seis meses. O corpo do esporófito comprende un longo pedúnculo, chamado seta, e unha cápsula coroada por unha cuberta chamada opérculo. A cápsula e o opérculo encóntranse á súa vez protexidos por unha caliptra haploide que son os restos do conduto do arquegonio. A caliptra xeralmente despréndese cando a cápsula chega á madurez. Dentro da cápsula, as células produtoras de esporas sofren meiose para formar esporas haploides, que se liberan, xerminan mitoticamente e a partir delas nace un novo gametófito, repetíndose o ciclo.
Fentos
dereita|miniatura|Diagrama do [[Ciclo de vida (bioloxía)|ciclo de vida dun fento.]] esquerda|miniatura|Esporanxio dun fento. esquerda|miniatura|Gametófito dun fento.
A diferenza dos musgos, a xeración máis visible nos fentos é o esporófito diploide. Nas frondes aparecen os esporanxios dentro dos cales ocorre a meiose formándose as esporas haploides, as cales inician a xeración gametofítica. As esporas nútrense dos tecidos internos de dentro da parede do esporanxio, formando unha cavidade no esporanxio a medida que o tecido nutricio se esgota e as esporas maduran. Os esporanxios poden estar dispersos ou agrupados en soros. Cando a parede do esporanxio rompe as esporas libéranse e son dispersadas polo vento e onde caen se desenvolve o gametófito, o gametófito debe estar ligado ao chan para que ocorra a fecundación, xa que esta depende da auga: cando o pequeno gametófito está mollado coa auga os anterozoides poden nadar nela para realizar a fecundación. O gametófito das pteridófitas denomínase "protalo", normalmente é unha estrutura talofítica pequena, menor dun cm de diámetro, que absorbe auga por todo o corpo pero especialmente por rizoides. O gametófito das pteridófitas vive pola súa conta de forma autótrofa, sen depender do esporófito para a súa nutrición e crecemento. No gametófito desenvólvense as estruturas reprodutoras multicelulares: arquegonios que darán os gametos femininos inmóviles (oosferas), e os anteridios que producirán gametos masculinos móbiles flaxelados chamados anterozoides. Os anteridios aparecen na parte posterior do protalo, entre os rizoides; nos grupos primitivos están inmersos no protalo e a súa parede non está diferenciada do resto do tecido agás na superficie, formando no seu interior un elevado número de anterozoides; nos grupos máis recentes os anteridios toman a forma de pequenas esferas compostas por unha paredr dentro da cal se forman as células espermatóxenas que darán 16 ou 32 anterozoides. Os anteridios posúen unha célula chamada célula opercular, que é a que cede permitindo a liberación dos espermatozoides ao exterior. Os arquegonios aparecen na cara superior do gametófito, preto da escotadura, fórmanse a partir dunha célula superficial que ao se dividir vai formando o pescozo (única parte visible), o vaso e dentro del a ovocélula, e varias células máis que dexeneran formando unha masa mucilaxinosa. A mucilaxe atrae os anterozoides por quimiotaxe. Cando a oosfera se fecunda, fórmase o cigoto que por sucesivas divisións mitóticas e nutrido polo gametófito feminino, dará o embrión primitivo. O embrión segue desenvolvéndose ata esporófito adulto sen entrar en latencia.
Anxiospermas
Como exemplo de reprodución sexual nas espermatófitas veremos o caso das anxiospermas. A sexualidade das plantas anxiospermas comprende a alternancia cíclica entre os estados de esporófito (a planta mesma, diploide) e de gametófito (o gran de pole e o saco embrional, ambos os dous haploides). A meiose que ocorre nas flores posibilita a recombinación e redución do número de cromosomas e dá lugar á formación das esporas. O saco embrional está formado por 8 núcleos haploides e sete células, que son: a ovocélula ou oosfera, dúas sinérxidas, unha célula central binucleada, e tres antípodas. Por outra parte, as micrósporas desenvolven os gran de pole mediante un proceso chamado microgametoxénese. O pole maduro está tipicamente integrado por tres células haploides (n), dúas das cales constitúen os gametos masculinos ou núcelos xenerativos; a outra, denominada célula vexetativa, ten unha función relacionada co crecemento do tubo polínico.
August Sander
August Sander, nado o 17 de novembro de 1876 e finado o 20 de abril de 1964, foi un retratista e fotógrafo documental alemán. O primeiro libro de Sander, Antlitz der Zeit (Rostro do noso tempo) publicouse en 1929. Sander foi descrito como "o máis importante retratista alemán de principios do século XX".
Reprodución das plantas
Anxiospermas
A formación da semente nas plantas sexuais involucra o proceso de dobre fecundación exclusivo das anxiospermas: un gameto masculino (n) fusiónase coa ovocélula (n) para orixinar o cigoto (2n). A partir deste cigoto desenvólvese o embrión. A célula central do saco embrional cos seus dous núcleos polares (n + n) fusiónase co outro núcleo xenerativo do gran de pole para orixinar o endosperma. A fusión de dous gametos haploides únicos derivados da distribución ao azar do material xenético durante as meioses masculina e feminina ten como resultado a xeración de proxenies xeneticamente diversas. En resumo, na reprodución sexual a meiose e a fecundación producen a recombinación xénica dos caracteres de ambos os proxenitores e, por tanto, son procesos creadores de nova variabilidade xenética.
Alogamia
dereita|miniatura|350px|Diagrama do [[Ciclo de vida (bioloxía)|ciclo de vida dunha anxiosperma.]]esquerda|miniatura|[[tubo polínico|Tubos polínicos xerminando a partir de grans de pole de Lilium.]] A alogamia é un tipo de reprodución sexual en plantas consistente na polinización cruzada e fecundación entre individuos xeneticamente diferentes. Este tipo de reprodución favorece a produción de individuos xeneticamente novos e, por tanto, a xeración constante de variabilidade xenética nas poboacións. Existen mecanismos que impiden ou reducen a autogamia nas anxiospermas, tales como a autoincompatibilidade, a heterostilia, a hercogamia e a dioecia. Por outro lado, existen mecanismos que favorecen a transferencia do pole dunha planta aos pistilos doutras plantas, por medio da polinización.
Polinización cruzada
A polinización é o proceso de transferencia do pole desde os estames ata o estigma ou parte receptiva das flores nas anxiospermas, onde xermina e fecunda os óvulos da flor, facendo posible a produción de sementes e froitos. O transporte do pole pódeno realizar axentes físicos como o vento (plantas anemófilas), a auga (especies hidrófilas), ou un polinizador animal (plantas zoófilas), xeralmente un insecto (entomofilia). As características físicas e fenolóxicas das flores anemófilas, hidrófilas e zoófilas, e as do seu pole, adoitan ser marcadamente diferentes. As plantas zoófilas deben chamar a atención dos seus vectores con cores e cheiros atraentes, así como recompensalos con alimento ou refuxio. Diferentes tipos de polinizadores requiren diferentes tipos de atractivos, así as flores zoófilas evolucionaron e diversificáronse nunha gran variedade de tipos, os cales poden agruparse en síndromes florais. A beleza visual caracteristicamente asociada ás flores é o efecto da súa coevolución con insectos ou outros animais polinizadores.
Asociación Deportiva Colexiata do Sar
A Asociación Deportiva Colexiata do Sar foi un equipo de fútbol de Santiago de Compostela, xa desaparecido.
Historia
A Asociación Deportiva Colexiata do Sar fundouse en 1996, no barrio e parroquia de Sar. O seu terreo de xogo era o campo de Sar. Disputou oito tempadas completas, ata que se fusionou en 2004 co Rosalía CF, co que se pasou a chamar Club Deportivo Santiago Sar, que un ano máis tarde se refundou como Santiago de Compostela Club de Fútbol.
Reprodución das plantas
Polinización cruzada
Nos casos en que a polinización se produce como resultado de relacións planta-animal estas relacións son predominantemente de tipo mutualista. É dicir relacións en que ambos os participantes se benefician. A diferenza das relacións obrigatorias (propiamente simbióticas) que existen na natureza, as relacións de polinización son practicamente sempre facultativas ou opcionais e moi flexibles: a desaparición dun polinizador ou planta non supón necesariamente a extinción do outro participante na interacción, xa que cada un deles pode posuír alternativas (outras fontes de alimento no caso do animal ou outras especies de polinizadores no caso da planta, pero tamén hai casos de grande exclusividade). Existen algúns casos sumamente interesantes de relacións simbióticas entre un polinizador e unha especie de plantas, tales como o da avespa dos figos e a avelaíña da iuca.
Autoincompatibilidade
miniatura|250px|A fecundación nas [[anxiospermas é un proceso complexo que implica varias etapas sucesivas. No esquema móstrase como os grans de pole (p) aterran no estigma da flor (n) e xerminan, emitindo un tubo polínico (ps). O tubo polínico alóngase dentro do estilo (g) e atravesa o micrópilo (mi). Xa dentro do óvulo ou primordio seminal, oriéntase cara ao saco embrional (e) para descargar os núcleos xenerativos que se fusionarán coa oosfera (a célula central das 3 sinaladas como ei) e cos núcleos polares (ek), producíndose dese modo a dobre fecundación característica das anxiospermas. A autoincompatibilidade impide a elongación dos tubos polínicos nalgún punto do seu traxecto ata a oosfera.]] A autoincompatibilidade (AI) é a incapacidade dunha planta hermafrodita de producir sementes por autopolinización aínda que presente gametos viables. É unha estratexia reprodutiva para promover a fecundación entre individuos que non estean relacionados e, por tanto, é un mecanismo creador de nova variabilidade xenética.
Durante a evolución das anxiospermas a AI xurdiu en varias ocasiones, en liñaxes totalmente diferentes. Máis de 100 familias botánicas, entre as cales se inclúen as Solanáceas, Poáceas, Asteráceas, Brasicáceas, Rosáceas e Fabáceas, presentan especies autoincompatibles. De feito, estimouse que o 39% das especies de anxiospermas teñen AI. Tan ampla distribución taxonómica é congruente coa existencia de varios mecanismos xenéticos diferentes que regulan a AI, dependendo da familia considerada.
Non obstante, en todos os casos se observa un mesmo fenómeno: os grans de pole que chegan ao estigma da mesma planta (ou de plantas xeneticamente relacionadas) son incapaces de efectuar a fecundación, xa que deteñen o seu desenvolvemento nalgunha das etapas do proceso (xerminación dos grans de pole, desenvolvemento dos tubos polínicos nos pistilos ou fertilización da oosfera). Como consecuencia deste impedimento non se producen sementes trala autopolinización. Esta detención do crecemento ou desenvolvemento dos tubos polínicos dentro dos pistilos implica, por un lado, o recoñecemento por parte do pistilo de cales son os tubos polínicos do mesmo individuo e cales son os doutras plantas. Por outro lado, tras ocorrer este recoñecemento, o desenvolvemento dos tubos polínicos propios (ou de plantas xeneticamente relacionadas) debe ser interrompido. Ambos os fenómenos, o recoñecemento e a interrución do crecemento do tubo, foron estudados extensamente tanto a nivel citolóxico coma fisiolóxico, xenético ou molecular. Como os sistemas de AI nas plantas superiores evolucionaron varias veces en liñaxes independentes hai varios sistemas de incompatibilidade. A nivel molecular existen tres sistemas adecuadamente caracterizados: o sistema de autoincompatibilidade das Solanáceas e Rosáceas; o da papoula (Papaver) e o de Brassica. En dous de tales sistemas, coñécense na actualidade os xenes que codifican os compoñentes de recoñecemento pole-pistilo, o que demostrou claramente que as proteínas do pistilo e do polen implicadas no recoñecemento son distintas entre si e que a AI é un mecanismo de "chave-pechadura" a nivel molecular.
Hercogamia
A hercogamia é un termo que designa a separación espacial das anteras e estigmas da mesma flor, o que reduce (ou directamente impide) a autopolinización e a autogamia. Noutras palabras, a hercogamia é un mecanismo que promove o cruzamento entre distintas plantas e, por tanto, a alogamia nas anxiospermas. O adxectivo «hercógama» alude á flor, planta ou especie que presenta a condición de hercogamia. Segundo a posición relativa das anteras e os estigmas, recoñécense distintos tipos de hercogamia:
Dioecia
A androesterilidade é a condición pola cal as plantas hermafroditas ou bisexuais son incapaces de producir anteras, pole ou gametos masculinos funcionais. Virtualmente, todas as especies de plantas, domesticadas e silvestres, teñen individuos androestériles e esa condición é herdable. A androesterilidade aparece nas plantas esporadicamente, tanto en especies alógamas coma en autógamas, como consecuencia de xenes mutantes (xeralmente recesivos), factores citoplásmicos ou por un efecto combinado de ambos. A androesterilidade pode manifestarse das seguintes maneiras: como aborto do pole, que as anteras non abran para liberar os grans de pole que están no seu interior, que se produza o aborto das anteras, que as anteras se transformen en pistilos (anteras pistiloides), entre outros moitos casos. A androesterilidade é moi útil e interesante para a mellora de plantas, porque proporciona un medio moi eficaz para simplificar a formación de híbridos, e elimina así o proceso tan laborioso da emasculación manual. Nas liñas androestériles as flores non producen anteras funcionais e, xa que logo, non pode haber autopolinización; estas liñas serán polinizadas soamente pola liña ou liñas que se usen como proxenitor masculino.
Musgos
A reprodución asexual realízase por esporas, ou por fragmentación do gametófito, por xemación do protonema ou a partir dos propágulos.
Fentos
As esporas (hapliodes) ao caeren nun lugar axeitado desenvolven unha estrutura laminar de tamaño pequeno, que é o gametófito.
Apomixe
As plantas que presentan este tipo de reprodución denomínanse plantas apomícticas e producen as súas sementes sen que ocorra meiose nin fecundación, polo que os seus descendentes son xeneticamente idénticos á planta nai. Aínda que desde o punto de vista evolutivo as plantas apomícticas carecen das vantaxes adaptativas que ofrece a reprodución sexual, a apomixe permite a fixación indefinida de xenotipos altamente adaptados ao seu ambiente. Esta vantaxe da apomixe é desde o punto e vista xenético a mesma que presenta a multiplicación vexetativa. Porén, no caso das plantas apomícticas os descendentes non permanecen nas inmediacións da planta nai, competindo con ela por recursos, senón que grazas á dispersión das sementes os novos individuos poden explorar e conquistar novos ambientes. A apomixe está amplamente distribuída en certas familias de plantas, tales como as Poáceas, Rosáceas e Compostas. Nestas últimas a apomixe é un tipo de reprodución obrigada en moitas especies, mentres que nas outras dúas familias a apomixe e a reprodución sexual poden ter lugar no mesmo individuo (apomixe facultativa).
A apomixe elude a ruta sexual evitando a redución meiótica e a fecundación. O óvulo desenvolve unha semente cuxo embrión contén exactamente o mesmo xenotipo que a planta que o orixina. Os embrións apomícticos poden formarse pormedio dunha ruta esporofítica ou gametofítica. Na primeira, tamén chamada embrionía adventicia, os embrións xorden directamente dunha célula somática da nucela ou dos tegumentos do óvulo. Esta forma de apomixe aparece comunmente nos cítricos, os cales se converteron nun sistema modelo para estudar o proceso. Na apomixe gametofítica fórmanse sempre sacos embrionais que difiren nalgúns aspectos do gametófito feminino haploide (n) xerado a partir da megáspora funcional. A súa principal diferenza é precisamente o feito de ser diploides (2n), xa que os núcleos que os forman non pasaron polo proceso meiótico e, por tanto, non reduciron o seu número cromosómico. Por iso se di que estes sacos embrionais xorden por un proceso de apomeiose ("sen meiose"). De acordo coa orixe da célula que xera o saco embrional e o embrión, a apomixe gametofítica pode clasificarse como: diplosporia, cando o saco embrionario se orixina a partir da célula nai da megáspora mesma, xa sexa por mitose ou despois dun fallo na meiose, ou aposporia, cando o saco embrionario se orixina directamente por mitose a partir dunha célula somática, usualmente unha célula da nucela.
Polo exposto, existen tres tipos diferentes de mecanismos de apomixe:
En ambos os casos desenvólvese un gametófito pero a meioses non existe ou, en caso de que se produza, non ten consecuencias observables. Por esta razón a este fenómeno tamén se lle chama apomixe gametofítica.
Premios Ondas 2004
Os Premios Ondas 2004, correspondentes á súa 51ª edición, foron entregados o 23 de novembro de 2005 no Gran Teatro do Liceu de Barcelona (España).
Previamente á gala, ao mediodía, o alcalde de Barcelona, Joan Clos, realizou o tradicional xantar con todos os premiados no Palacete Albéniz.
Arras
O topónimo de Arras pode referirse a:
Manuel Taboada Roca
Vida persoal
Irmán de Antonio Taboada Roca. Casou en Ortigueira con Pilar Fernández Martínez o 12 de outubro de 1933, e foi pai de Manuel, María del Pilar, María Jesús, María de la Concepción, María Teresa, María Socorro, María José e José Ramón Taboada Fernández.
Manuae, Illas da Sociedade
O atol de Manua'e (tamén coñecido como Fenua'Ura e Putai en tahitiano e Scilly en inglés) atópase a uns 60 km ao noroeste de Maupihaa e a 255 km ao oeste de Maupiti. É a máis occidental das Illas da Sociedade nas Illas de Sotavento, a 350 km ao oeste de Bora Bora e a 550 km ao oeste de Pape'ete.
Xeografía
Manua'e consiste nun anel de illas duns 10-11 km de diámetro, separadas por pasaxes non navegables e só uns poucos metros por riba do nivel do mar. Os motus están cubertos principalmente con palma de coco e mato tropical con praias de area, e comprenden unha superficie total de aproximadamente 3,5 km².
Administración
O atol forma parte da comuna (municipio) de Maupiti na subdivisión administrativa de Illas de Sotavento.
Historia
O primeiro europeo que visitou Manua'e foi o navegante británico Samuel Wallis en 1767. Estableceuse alí unha pequena aldea, os restos da cal aínda se poden atopar na parte norte da illa principal. O atol foi o sitio do naufraxio en 1855 do tres mastros Julia Ann. A súa tripulación e pasaxeiros, incluíndo 24 mulleres e nenos, viviron no atol durante dous meses. Nese tempo lograron construír un barco co que navegaron ata Ra'iātea. Non hai evidencia de que as illas fosen habitadas permanentemente antes do naufraxio do Julia Ann, cuxos pasaxeiros eran principalmente mormóns quen viaxaban de Australia aos Estados Unidos. A partir de 1952 as illas foron visitadas regularmente polos comerciantes de copra. Durante a década de 1960 eses visitantes ocasionais comezaron a capturar un gran número de tartarugas de mar ata que as súas actividades foron restrinxidas legalmente en 1971. Hoxe en día o atol é visitada regularmente polos pescadores de Ra'iātea.
As illas non teñen conexións regulares de buques ou aeroliñas con outros lugares da Polinesia francesa. Son propiedade da "Compagnie Française de Tahití", que cultivou 57.000 cocoteiras alí na década de 1920. A plantación, agora abandonada, chegou a producir ata 70 toneladas de copra anuais.
O 25 de xuño de 2005 a familia Silverwood de California, chocou contra o arrecife nun catamarán de 17 metros, o Emerald Jane. Grazas a unha radiobaliza de emerxencia fixo unha chamada de socorro. Foron atopados por un avión da mariña de guerra francesa, recollidos pola familia residente Taputo e trasladados nun helicóptero o 26 de xuño. John Silverwood, o capitán do Emerald Jane, perdeu unha perna, e describiu a experiencia no libro "Black Wave".
Illote Motu
thumb | Motu á coroa do atol [[Tikehau, nas Tuamotu.]] thumb | Motu do arrecife coralino de [[Bora Bora, nas illas da Sociedade.]]
Un motu é un illote coralino da coroa dun atol ou do arrecife de coral dunha illa volcánica.
A palabra é de orixe tahitiano, aínda que se atopa na maioría de linguas polinesias (moku en hawaiano). A primeira acepción é 'rachado' ou 'cortado'. En sentido figurado e máis corrente é 'illote', 'atol' ou 'illa' en xeral. Dicionario tahitiano-francés, da Academia Tahitiana.
A escola xeográfica francesa adoptou a palabra como termo científico específico para os bancos de orixe detrítico que se atopan nas coroas de arrecifes dos atolis ou nas barreiras de coral das illas altas.
Cazorráns, Merín, Vedra
Cazorráns é un lugar da parroquia de Merín no concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 13 eran mulleres.
Galería de imaxes do río Arnoia
Galería de imaxes do río Arnoia.
O río Arnoia nace no concello de Vilar de Barrio e desemboca no Miño no concello da Arnoia.
Pintxo
Os ingredientes a colocar sobre o pan poden ser practicamente calquera, pero moitas veces son os máis habituais na cociña vasca: peixes (especialmente pescada, bacallau, anchoas, gulas...), tortilla de patacas, pementos recheos, croquetas etc.
O máis habitual adoita ser coller un mesmo o pintxo, que se sitúa en bandexas sobre a barra do bar, e comelo de pé mentres se charla cos amigos e bebe o citado zurito ou txikito.
UCAM Murcia
UCAM Murcia pode referirse a:
Museo de Arte Sacra da Colexiata de Santa María do Campo
miniatura|dereita|200px|Fachada principal do museo.
O Museo de Arte Sacra da Colexiata de Santa María do Campo é un museo da Coruña. Expón unha colección de pezas de prata, de carácter relixioso, pertencentes á Colexiata de Santa María do Campo, de distintas épocas (entre os séculos XVI e XX) e estilos artísticos, entre as que destaca unha custodia de finais do XVII.
O edificio é de nova planta, proxectado polo arquitecto Manuel Gallego Jorreto. Está situado na rúa de Porta de Aires.
Walkman
miniatura|dereita|250px|Modelo WM-GX302 thumb|Walkman II thumb|Interior dun Walkman II
O walkman® é un reprodutor de son estéreo portátil lanzado ao mercado pola compañía xaponesa Sony en 1979.
O primeiro modelo foi o TPS-L2. Deste modelo e os seus posteriores revisións, Sony vendeu millóns de unidades, aínda que cando apareceu, poucos podían permitirse un debido ao seu elevado prezo. O walkman permitía obter calidade de son, similar á dun equipo caseiro, sen ser tan voluminoso.
A ampla difusión do walkman tamén cambiou radicalmente o negocio dos tocadiscos e deulle o primeiro golpe ao disco de vinilo, xa que o casete era máis fácil de reproducir e máis económico. O walkman é todo un símbolo dos anos 80.
Controversia
A Andreas Pavel, inventor alemán-brasileiro, atribúeselle a invención do primeiro reprodutor de son estéreo portátil en 1972.
Pavel estudou filosofía e participou en varios movementos intelectuais e creativos, era un gran amante da música e o feito de que se desprazase constantemente leváronlle a idear o seu "cinto estéreo".
Curiosamente, segundo contaron os fundadores de Sony, a súa creación debeuse a que nunha calorosa mañá de 1979, a Akio Morita (un dos fundadores de Sony) entráronlle ganas de escoitar música mentres corría, polo que inmediatamente buscou a forma de facer realidade ese desexo. Para iso, extraeu o circuíto de gravación dun magnetófono e colocou un amplificador estéreo cuns cascos. Pero no libro autobiográfico Made in Japan que Akio Morita publicou en 1986, di:
Co paso dos anos Sony cambiou a súa versión en 2005, trala morte de Akio Morita, nun xuízo en Gran Bretaña onde Andreas Pavel esixía ser recoñecido como o inventor orixinal do aparello. Tras ese xuízo, Sony aceptou pagar a Pavel os dereitos que lle correspondían e regalías pola invención, nunha cifra non divulgada.
Caída
A partir do 2006, Sony lanzou novos reprodutores Walkman e optaron tamén por transferir a marca Walkman ás súas teléfonos móbiles Sony Ericsson Walkman, reprodutores de música que se sincronizan co Windows Media Player de Windows.
Bratmobile
Bratmobile foi unha banda estadounidense de punk rock formada en Olympia, Washington en 1991. Bratmobile foi un grupo da primeira xeración "riot grrrl", que apareceu no underground do norte da costa oeste e en Washington, D.C. O grupo estivo influenciado por varios estilos musiais eclécticos, incluíndo elementos de pop, surf, e garage rock.
Leite callado
300px|miniatura|Típica presentación da callada fresca nun tarro de barro. O leite callado ou leite preso é unha sobremesa láctea elaborada de dúas posíbeis maneiras.
Sven Stolpe
Sven Stolpe, nado en Estocolmo o 24 de agosto de 1905 e finado en Filipstad o 26 de agosto de 1996, foi un escritor, tradutor, xornalista e crítico literario sueco. Era un intelectual moi activo e nos anos 1930 argumentou a favor do internacionalismo e en contra do esteticismo. Foi membro da organización Oxford Group, que avogaba por un "rearmamento moral e espiritual" e converteuse ao catolicismo en 1947.
Leite callado
Características
A primeira, máis habitual nos usos gandeiros tradicionais galegos, consiste en deixar unha pota de leite a carón da cociña para que fermente cos seus propios microorganismos, baixo o efecto dunha temperatura morniña.
Bratmobile
Inicios
Bratmobile formouse cando as estudantes da Universidade de Oregón Allison Wolfe e Molly Neuman colaboraron no influente fancine feminista Girl Germs. Wolfe admitiu que ao principio eran "unha banda falsa" porque non tocaban instrumentos, pero compuxeran algunhas cancións que interpretaban a capela. O amigo de Neuman Calvin Johnson, un músico indie da escena de Olympia, pediulle realizar un concerto o día de San Valentín de 1991 con Bikini Kill e Some Velvet Sidewalk. Despois de confesarlle que non estaban nunha banda nun intento de evitar o concerto, finalmente accederon e buscaron a axuda de Robert Christie, membro de Some Velvet Sidewalk. Christie deixou que Bratmobile tomase prestado o local de ensaio e o equipo e recomendoulles escoitar aos Ramones para inspirarse. En resposta a ese consello Wolfe dixo que "Algo en min fixo clic. Como, está ben, se a meirande parte das bandas de punk rock de rapaces escoitan aos Ramones e así é como escriben as súas cancións, entón faremos o contrario e non escoitaremos a ningún Ramones e así soaremos diferente". Con cinco cancións orixinais a banda realizou o seu primeiro concerto como un dúo de dúas mulleres no North Shore Surf Club de Olympia o 14 de febreiro de 1991, con Neuman e Wolfe compartindo tarefas na guitarra, batería e voces. Durante un breve període de tempo uniuse a elas a baixista Michelle Noel. Só tocaron un par de concertos con esa formación, incluído un con The Melvins e Beat Happening, tamén no Surf Club o 16 de maio de 1991.
Leite callado
Características
No País Vasco é coñecida como gatzatua ou mamia e na zona norte de Navarra como gaztanbera.
Trátase dun produto similar en contidos nutritivos ao leite
Bratmobile
Inicios
Durante a primavera de 1991, Neuman e Wolfe foron a Washington, D.C. para seguir a Beat Happening e Nation of Ulysses na súa xira e intentaron traballar nunha nova forma de Bratmobile que, nesa época, incluía á artista Jen Smith e a Christina Billotte, de Slant 6 e Autoclave, na formación. Xuntas, gravaron e publicaron unha casete demo titulada Bratmobile DC. Calvin Johnson, de Beat Happening, presentara anteriormente a Neuman á guitarrista Erin Smith de Bethesda, Maryland, durante as vacacións de Nadal en decembro de 1990, nun concerto de Nation of Ulysses en Washington, D.C.. Smith era coautora, xunto co seu irmán, do venerado fanzine de cultura popular Teenage Gang Debs cando Neuman e Wolfe pedíronlle tocar con elas. Encaixaron, e en xullo de 1991 fixeron o seu primeiro converto como trío con Neuman na batería, Wolfe nas voces, e Erin Smith na guitarra. Estiveron xusto a punto para tocar na histórica International Pop Underground Convention en Olympia, Washington, converténdose na única banda en aparecer dúas veces. Tocaron no concerto de apertura "Girl Night" e no Capitol Lake Park.
Leite callado
Características
Se se lle escorre o soro ao leite preso obtense requeixo.
Bratmobile
Inicios
Dende os seus primeiros concertos Bratmobile foi considerada unha excitante e importante adición á fértil escena de principios dos 90 do noroeste estadounidense. Entre 1991 e 1994 Bratmobile publicou un álbum, Pottymouth, e un EP, The Real Janelle, a través do selo Kill Rock Stars, ademais de The Peel Session antes de que o intenso escrutinio dos medios e as presións internas do movemento Riot Grrrl acelerasen a disolución da banda (nos escenarios) no ano 1994.
Hiato
Tras a disolución Molly Neuman mudouse á Área da Baía de San Francisco e comezou a traballar no selo discográfico Lookout! Records. Tamén tocou en The PeeChees e The Frumpies. Allison Wolfe marchu para Washington, D.C, e xunto con Erin Smith, que estaba en Maryland, formaron unha nova banda chamada Cold Cold Hearts. Wolfe tamén estivo activa no movemento feminista.
Reforma
No 2000 Bratmobile publicou o seu segundo álbum de estudio, Ladies, Women and Girls. O disco foi aclamado pola crítica e gañou novos fans para Bratmobile, saíndo o grupo de xira con Sleater-Kinney, The Donnas e The Locust, entre outros. Ladies, Women and Girls foi editado a través do selo Lookout! Records e foi producido por Tim Green, de Nation of Ulysses e The Fucking Champs. Jon Nikki (Prima Donnas, Gene Defcon, Mocket, Sarah Dougher, Sir, Puce Moment) engadiu partes de guitarra, baixo e teclados ao son da banda.
O 7 de maio de 2002 Bratmobile lanzou o seu terceiro álbum, Girls Get Busy. Neste traballo, Audrey Marrs, (Mocket, Gene Defcon) engadiu teclados que lle deron ao álbum o seu distintivo novo son. Marty Violence (Young Pioneers) tamén colaborou tocando o baixo.
Cayetana Guillén Cuervo
Cayetana Guillén Cuervo, nada en Madrid o 13 de xuño de 1969, é unha actriz, xornalista e presentadora de televisión española.