cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rally da Coruña de 1991
O Rally da Coruña de 1991 foi a 9ª edición de dito rally. Foi a sétima proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally e foi puntuable tamén para a Copa de España. Celebrouse o 25 de agosto de 1991 e o vencedor foi o asturiano Daniel Alonso.
Resumo
O canario "Carlos" foi o máis rápido nos treitos diúrnos, pero o seu Mercedes 190E comezou a fallar nos treitos nocturnos e viuse adiantado polo Ford Sierra Cosworth do asturiano Daniel Alonso. Finalmente o motor do Mercedes parou na segunda pasada por Meirama, polo que Alonso conseguiu comodamente a vitoria nun rally que xa ganara dous anos antes. Ademais foi o máis rápido nos tres dos catro treitos que restaban por disputarse. Tamén Manuel Senra abandonou na sección nocturna, ao sufrir unha saída de pista e un problema mecánico no primeiro dos treitos que a conformaban, Soandres, cando ocupaba a terceira posición. Gonzalo Arche estaba segundo tras o abandono de "Carlos" pero perdeu a posición en favor do berciano Antonio Garrido, que quedou finalmente segundo. Miguel Dopico, sobre un Peugeot 309 GTI 16v, chegou á meta en cuarta posición.
San Paio, Arxiz, Taboada
San Paio é un lugar da parroquia de Arxiz no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
María Teresa Arredondo
María Teresa Arredondo Waldmeyer, nada no século XX, é unha enxeñeira arxentina que destaca no ámbito internacional grazas aos seus traballos de investigación e pola súa innovación no campo das TIC aplicadas á saúde e á inclusión social. Foi a primeira enxeñeira electrónica da Universidade Nacional de Tucumán, na Arxentina, ademais da primeira muller catedrática en España no ámbito da Enxeñaría de Telecomunicación na Universidade Politécnica de Madrid (UPM). Actualmente está adscrita ao Departamento de Tecnoloxía Fotónica e Bioenxeñaría da UPM, onde imparte as súas clases de bioenxeñaría.
Traxectoria
Licenciouse como Enxeñeira Electricista con Orientación Electrónica pola Universidade Nacional de Tucumán na Arxentina no ano 1976. En 1982, finalizou na Universidade Tecnolóxica Nacional da Arxentina os seus estudos de Máster Especialista en Hixiene e Seguridade no Traballo. É doutora en Enxeñaría de Telecomunicación pola Universidade Politécnica de Valencia dende 1988, pola á súa tese doutoral "Especificaciones de diseño instrumental en defibrilacion automatica externa: repercusion de los mecanismos asociados a la resucitacion".
Realiza unha investigación en múltiples disciplinas sobre as interaccións entre os sistemas vivos e sistemas artificiais para o modelaxe, deseño e implementación de contornas da intelixencia ambiental dirixidos á súa aplicación no campo da Saúde e dos Servizos Sociais. Para iso, deseña e desenvolve plataformas integradas intelixentes multimedia e multiformato para pacientes e profesionais, á vez que investiga en contornas e produtos que respondan á filosofía de "Deseño para todos".
Dende 2002 dirixe o Grupo de Investigación en Tecnoloxías de Apoio á Vida (Life Supporting Technologies) da Universidad Politécnica de Madrid (UPM).
Premios e recoñecementos
É membro de múltiples asociacións como da Sociedade Arxentina de Bioenxeñaría SABI, da Asociación Arxentina de Luminotecnia, da New York Academy of Sciences, da American Telemedicine Asociation ATA (Estados Unidos), e do Foro Independent Living da Unión Europea ademais de vicepresidenta da Sociedade Española de Telemedicina SET. Ata 1992 foi membro da Comisión Directiva da Asociación Española de Enxeñaría Biomédica.
Gerardo Fernández Troncoso
Gerardo Fernández Troncoso foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido presidente da Federación Agrícola de Tomiño en 1914. Foi nomeado alcalde de Tomiño a finais da ditadura de Primo de Rivera. Volveu ser nomeado alcalde de Tomiño en outubro de 1934. Cesou como alcalde logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936.
Vida persoal
Casou con Clotilde Ozores Martínez.
As Seixas, Bembibre, Taboada
As Seixas é un lugar da parroquia de Bembibre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Amedo, Moreda, Monforte de Lemos
Amedo é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Katsuko Saruhashi
Katsuko Saruhashi Saruhashi Katsuko (猿橋 勝子) nada en Toquio o 22 de marzo de 1920 e finada na mesma cidade o 29 de setembro de 2007 foi unha xeoquímica xaponesa que realizou algunhas das primeiras medicións dos niveis de dióxido de carbono (CO2) na auga do mar e ensinou a evidencia dos perigos da choiva radioactiva no mar e na atmosfera.
Traxectoria
Saruhashi naceu en Toquio e graduouse no Colexio Imperial de Ciencia para Mulleres (predecesor da Universidade de Toho), en 1943. Posteriormente traballou no Instituto de Investigación Meteorolóxica que pertencía ao Observatorio Meteorolóxico Central (máis tarde Axencia Meteorolóxica do Xapón), e traballou no seu laboratorio xeoquímico con Yasuo Miyake, quen foi o seu mentor. En 1950 comezou a estudar os niveis de CO2 na auga do mar, a partir da recomendación de Miyake. Nesa época os niveis de CO2 non se consideraban importantes e Saruhashi tivo que desenvolver os seus propios métodos para realizar esas medicións.
Obtivo o seu doutoramento en Química en 1957 na Universidade de Toquio, sendo a primeira muller en doutorarse nesa universidade.
Resultados dos ensaios nucleares no atol de Bikini
Logo dos ensaios nucleares no atol de Bikini en 1954, o goberno do Xapón solicitoulle ao laboratorio xeoquímico que analizase e monitoreara a radioactividade na auga do mar e na auga da choiva. Un barco atuneiro xaponés atopouse exposto aos ensaios e os seus ocupantes terminaron enfermos. Saruhashi descubriu que logo dun ano e medio a radioactividade alcanzou ao Xapón na auga do mar.
Para 1964, os niveis de radioactividade mostraron que as augas occidentais e orientais do océano Pacífico norte mesturáranse completamente, e para 1969 os rastros de radioactividade esparexéranse por todo o océano. Tratouse da primeira investigación que demostrou como os efectos da choiva radioactiva poden dispersarse a través de todo o mundo. Máis tarde, nos anos 70 e 80, enfocouse no estudo da choiva aceda e os seus efectos.
Saruhashi morreu o 29 de setembro de 2007 de pneumonía, no seu fogar en Tokio. Tiña 87 anos de idade.
Premios e recoñecementos
Saruhashi foi membro honorario da Sociedade Xeoquímica do Xapón e da Sociedade Oceanográfica do Xapón.
Emilio Méndez-Brandón Bartolomé
Emilio Edmundo Méndez-Brandón Bartolomé, finado en Santiago de Compostela o 10 de maio de 1962, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con Concepción Lezón de Burdeos.
As Carballas, Bembibre, Taboada
As Carballas é un lugar da parroquia de Bembibre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Nemenzo
O topónimo galego Nemenzo pode referirse a:
Bacelares, Moreda, Monforte de Lemos
Bacelares é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Casilla, Bembibre, Taboada
A Casilla é un lugar da parroquia de Bembibre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Eva Alonso
Eva Alonso Gómez, nada en Santiago de Compostela en 1982, é unha produtora de artes escénicas e audiovisuais galega.
Traxectoria
Licenciada en Químicas. Máster en Produción e Xestión Audiovisual pola Universidade da Coruña. Produtora teatral vinculada co Teatro do Noroeste, foi responsable de produción dos XX Premios Mestre Mateo. Produciu os documentais O que hai que facer por non ir ao mar (2013), Contra os elementos (2016) e 30 anos actuando: que nos quiten o bailado! (2017), que tamén dirixiu. É socia da empresa cultural Chiripa. En maio de 2022 foi seleccionada para dirixir Culturgal.
Francisco Pino Carrera
Francisco Pino Carrera, finado en Forcadela en xaneiro de 1981, foi un empresario e político galego.
Vida persoal
Casou con Fructuosa Vicente Álvarez e foi pai de Daniel Pino Vicente.
Cabanas, Moreda, Monforte de Lemos
Cabanas é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Os Campos, Moreda, Monforte de Lemos
Os Campos é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Laurie Asher Lawrence
Laurie Asher Lawrence, nado en Londres o 23 de outubro de 1857 e finado en Hampstead, Londres, o 5 de xullo de 1949, foi un numismático inglés especializado na moeda medieval de Inglaterra.
Primeiros anos e formación
Laurie Asher Lawrence naceu en Londres o 23 de outubro de 1857, o maior dos nove fillos de Emily Asher e de John Moss Lawrence, director dunha compañía e pertencente a unha familia xudía.
Cursou a súa educación secundaria na University College School e posteriormente estudou Medicina no Hospital St Bartholomew, de Londres. Posteriormente completou a súa formación médica en Viena.
Carreira médica
En 1883 acadou a cualificación como médico da Society of Apothecaries e o 24 de xaneiro de 1884 ingresou no Real Colexio de Cirurxiáns de Gran Btretaña e Irlanda.
Traballou como cirurxián xefe no hospital St Bartholomew entre 1884 e 1885; posteriormente como cirurxián a cargo do departamento de gorxa e oído no hospital Seamen, de Greenwich, e finalmente como cirurxián consultor do Western General Dispensary.
Desde o 9 de xuño de 1888 formou parte do Real Colexio de Cirurxiáns de Inglaterra. Ese mesmo ano ingresou tamén na Real Sociedade Médica e Cirúrxica de Londres.
Carreira numismática
miniatura| Lámina con moedas do rei [[Aethelbald de Wessex, extraída do artigo "Coinage of Æthebald" (1893), de L. A. Lawrence. ]] No entanto, o seu recoñecemento vénlle polas súas contribucións no ámbito numismático.
Lawrence ingresou na Royal Numismatic Society o 17 de decembro de 1885, e un lustro máis tarde, en 1890, fixo a súa primeira publicación na revista Numismatic Chronicle (NC), desta Sociedade, co título "A Baronial Coin of Eustace Fitz-John", sobre unha moeda da súa propia colección. A este artigo seguiuno un bo número de contribucións arredor da moeda inglesa medieval.
Lawrence formou parte tamén da Sociedade de Anticuarios de Londres.
Lawrence foi un asiduo visitante do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, onde non só investigaba para os seus estudos numismáticos, senón que tamén realizaba vendas e intercambios de moedas e outras antigüidades. Esta colaboración mutua foi recoñecida polo Departamento, que o nomeou conservador axudante honorífico.
As "coleccións Lawrence"
Mais logo desta primeira colección xurdiron outras que seguiu cultivando ao longo da súa vida. No seu testamento, legou ao Museo Británico a súa colección de moeda falsa de época.
Vida persoal
Lawrence casou en xuño de 1886 con Elizabeth Rachel Joseph (finada en 1937), con quen tivo catro fillos e unha filla.
Morreu na súa residencia do número 44 de Belsize Square en Hampstead, Londres, o 5 de xullo de 1949 aos 91 anos.
Moeda axumita
A moeda axumita foi a producida e utilizada no Reino de Axum, situado entre as actuais Eritrea e Etiopía, desde o reinado de Endubis, cara a 270 d. C., ata o declive do reino, na primeira metade do século VII. A partir dese momento, xa en época medieval, a moeda cuñada baixo o Sultanato de Mogadixo foi a que máis circulou nesta rexión do Corno de África. miniatura|331x331px|Mapa do [[Reino de Axum no século VI, no seu momento de máxima extensión]] A moeda axumita serviu como medio de propaganda para demostrar a riqueza do reino e promover a súa relixión, primeiro politeísta e despois o cristianismo oriental. Estas cuñaxes favoreceron tamén o comercio co Mar Vermello, do que se nutría o reino.
O coñecemento actual destas moedas, cuxa denominación na época ignoramos, resultou así mesmo moi valioso para podermos establecer unha cronoloxía fiable dos reis axumitas, ante a carencia de traballos arqueolóxicos exhaustivos nesa rexión.
Período premonetario
Aínda que a emisión de moeda cuñada a nome do poder real non comezou ata arredor do ano 270 d. C., é probable que no reino de Axum xa se utilizasen pezas metálicas a modo de moeda desde algúns séculos antes da emisión formal de moeda. O Periplo do Mar Eritreo menciona que o Estado axumita importaba oricalco que se usaba "como adorno e para o cortar como diñeiro", e tamén "un pouco de diñeiro (denarion) para o uso dos estranxeiros que viven alí". Pódese deducir, xa que logo, que os primeiros reis axumitas, situados nas augas comerciais internacionais do Mar Vermello, recoñecían a utilizade da moeda estandarizada para facilitar o comercio tanto interno como con outros pobos.
Influencias
Malia seren autóctonos os deseños das moedas axumitas, resultan innegables as influencias externas que fomentaron o uso da moeda. Na época en que se produciron as primeiras emisións en Axum, o comercio co Imperio Romano no Mar Vermello estaba moi estendido e non só se aprecian influencias da moeda romana, senón tamén das emisións cuxanas e das persas. Nas principais cidades de Axum acháronse moedas destas e doutras procedencias, aínda que en cantidades moi pequenas, polo que se supón que a circulación de moeda estranxeira foi moi limitada.
Aínda que os reinos do sur de Arabia tamén cuñaran moedas, estas deixaran xa de utilizarse na época da participación dos axumitas naquela rexión baixo o rei Gadarat, e só en moi contadas ocasións se producían cuñaxes en electro ou en ouro, o que fai improbable a súa influencia. No entanto, o maior pulo non se produciu por emulación senón por motivos económicos: o Mar Vermello e as súas costas sempre foran unha zona de comercio internacional e as moedas facilitarían en gran medida o comercio e a riqueza na rexión.
Malia estas influencias, estas eran lixeiras e pouco abundantes, e o deseño das moedas se considera xenuinamente autóctono.
Gabriel Boric
Gabriel Boric Font, nado en Punta Arenas o 11 de febreiro de 1986, é un político chileno. Líder estudantil durante as mobilizacións de 2011, deputado por Magallanes e Antártica Chilena entre 2014 e 2022, candidato á Presidencia da República, logrou pasar á segunda volta en 2021. Foi electo Presidente de Chile o 19 de decembro de 2021, exercendo dende o 11 de marzo de 2022.
Moeda axumita
Monarcas
As moedas axumitas foron emitidas a nome de dezaoito monarcas, desde Ca. 295 ata Ca. 620: Endubis, Aphilas, Ousanas, Wazeba, Ezana, Ouazebas, Eon, Mehadeyis, Ebana, Nezana, Ousas, Kaleb, Armah, Wazena, Israel, Gersem, Ioel e Hataz.
Deilás, Bembibre, Taboada
Deilás é un lugar da parroquia de Bembibre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Gabriel Boric
Mocidade e dirixente estudantil
Fillo de Luis Javier Boric Scarpa, descendente de croatas, e María Soledad Font Aguilera, estudou a secundaria en Punta Arenas no colexio The British School ata 2003. Instalouse en 2004 na capital do país para matricularse na facultade de Dereito da Universidade de Chile. Nela foi axudante de cátedra de Historia Institucional de Chile, Teoría da Xustiza e Dereito Internacional dos Dereitos Humanos.
Moeda axumita
Monarcas
De todas elas, as emisións máis sobranceiras son as correspondentes aos reinados de Endubis, Aphilas e Ezana.
Endubis
Endubis (270-300) foi o primeiro rei axumita do que se coñece que cuñase moeda. As súas emisións caracterízanse pola representación en exclusiva da súa imaxe, tanto nos anversos como nos reversos, consistente na súa cabeza e a metade superior do seu peito de perfil, cun toucado ou un casco rexio e abundantes xoias. Ademais do seu nome monárquico, Endubis engadiu nas inscricións das súas lendas o seu nome bisi, unha práctica que continuaron os seus sucesores inmediatos, pero que pouco e pouco foron abandonando os posteriores. O nome bisi respondía a unha especia de filiación tribal ou ethnikon, é dicir, unha referencia á liñaxe do rei, que era diferente para cada monarca.
Gabriel Boric
Mocidade e dirixente estudantil
Dende a mocidade participou no movemento estudantil, participando na refundación do sindicato Federación de Estudantes Secundarios de Punta Arenas, e logo na Universidade militando na Federación de Estudantes da Universidade de Chile e no partido Esquerda Autónoma, unha formación socialista. Como representante do alumnado participou nas mobilizacións que ao longo do 2011 levou a miles de estudantes a protestar contra o sistema chileno de ensino. Nese contexto, en decembro de 2011, presentou a súa candidatura para presidir a Federación de Estudantes conseguindo impoñerse á respaldada polo Partido Comunista de Chile.
Patrimonio da Humanidade nos Emiratos Árabes Unidos
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade nos Emiratos Árabes Unidos, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Os Emiratos Árabes Unidos, unha influente nación da Península Arábiga formada por sete emiratos distintos, ratificaron a convención o 11 de maio de 2001, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Fiúnte, Bembibre, Taboada
Fiúnte é un lugar da parroquia de Bembibre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Patrimonio da Humanidade nos Emiratos Árabes Unidos
Os sitios culturais de Alaine (Hafite, Hili, Bidaa Bint Saud e zonas dos oasis foi o primeiro lugar dos Emiratos Árabes Unidos incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO, inscrito na 35ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en París (Francia) en 2011. É o único sitio de Dominica declarado Patrimonio da Humanidade, sendo este de clasificación cultural.
Gabriel Boric
Deputado: 2013-2021
En 2013 foi candidato a deputado nas eleccións parlamentarias conseguindo ser electo polo distrito 60 de Magallanes e Antártica Chilena. Malia non presentarse dentro dunha grande coalición, senón polo partido Esquerda Autónoma, logrou a vitoria con 15 414 votos e o 26,18%. Gañou notoriedade pública por propor a redución das dietas parlamentarias durante o primeiro mes do seu exercicio. En 2016 abandonou Esquerda Autónoma para conformar o Movemento Autonomista que, xunto con outras forzas, se integrou na Fronte Ampla. Por esta coalición foi reelecto en 2017 polo distrito 28 da mesma rexión e, en 2018 creou o partido Converxencia Social, que se propón acadar "unha sociedade socialista, democrática, libertaria e feminista". Durante este segundo período como deputado, mostrou vontade de diálogo co executivo de centro dereita, o que lle levou a enfrontamentos coa súa formación política, integrándose na Comisón da Infancia convocada polo Presidente Piñera.
Moi polémico foi o seu xesto de posar cunha camiseta que estaba decorada cunha imaxe do senador Jaime Guzmán (asesor de Pinochet, ideólogo da Constitución chilena de 1980 e fundador da UDI) cun tiro na cabeza, feito polo que logo se desculpou, e a súa reunión en Francia con Ricardo Palma, quen asasinara en 1991 a ese senador.
A popularidade de Boric aumentou logo do "estalido social" de 2019 que levou o goberno de Sebastián Piñera a formular importantes reformas políticas en Chile. Na Cámara de Deputados, Boric propuxo proxectos que procuraban responder ás demandas para autorizar a retirada de parte dos aforros destinados aos fondos de pensións, e tivo un papel senlleiro nas negociacións que abriron un proceso de reforma constitucional en 2020. Asinou, a título persoal, o acordo do 15 de novembro que sentaba a convocatoria dun duplo plebiscito simultáneo no que se preguntase á cidadanía se quería unha nova Constitución e o xeito de facela, optando entre a Convención Constitucional ou unha convención mixta na que se escollese a parte dos seus integrantes mentres que o resto serían designados polo Congreso. Todo isto malia a que as tensión que se produciron na súa coalición electoral acabaron por rompela.
Candidato a Presidente de Chile: 2021
miniatura|Logo da campaña de Boric en 2021Co apoio do seu partido, Coverxencial Social, propúxose como candidato nas eleccións internas para escoller ao candidato da plataforma electoral Aprobo Dignidade, na que tamén participa o Partido Comunista de Chile. Nas primarias de xullo de 2021, Boric impúxose folgadamente ao comunista Daniel Jadue, alcade de Recoleta, conseguindo máis do 60% do voto. Foi un dos favoritos para as eleccións de novembro de 2021, cando tivo lugar a primeira volta. Finalmente logrou quedar na segunda posición co 25,83% dos votos fronte o candidato José Antonio Kast, da ultradereita (27,91%). A nivel rexional, Boric impúxose en tres das dezaseis: na súa natal de Magallanes e Antártica Chilena, e nas máis poboadas do país, a de Valparaíso e a Metropolitana.
Os resultados supuxeron un troco importante en Chile, pois por primeira vez dende a fin do réxime de Pinochet os candidatos de centro dereita e centro esquerda non foron quen de pasar á segunda volta. De cara a ela, Boric obtivo o apoio das forzas do centro esquerda chileno e de personalidades como os antigos presidentes Ricardo Lagos e Michelle Bachelet. Tamén contou con mensaxes favorables de persoeiros de fóra de Chile do mundo da cultura, como Gael García Bernal, e antigos mandatarios como José Luis Rodríguez Zapatero e François Hollande.
Na segunda volta, celebrada o 19 de decembro de 2021, Gabriel Boric logrou gañar as eleccións fronte José Antonio Kast. José Antonio Kast chiou antes dunha hora e media logo do peche dos colexios electorais a súa derrota fronte Boric. Pouco despois, Sebastián Piñera, o presidente en exercicio, chamou o que será o seu sucesor para felicitalo e convocalo a unha reunión o día seguinte. A candidatura de Boric sumou o 55,87% e máis de 4 620 000 votos, fronte o 44,13% e case os 3 650 000 votos de Kast, o que fixo de Gabriel Boric o xefe do Estado máis votado ata o momento.
Presidente de Chile: 2022-2026
O 11 de marzo de 2022 prometeu o seu cargo como xefe do Estado nunha cerimonia solemne ante o Congreso Nacional reunido en Valparaíso e o seu mandato, en principio, prolongarase ata 2026. Aos seus 36 anos, Gabriel Boric Font, converteuse no Presidente máis novo da historia do país. Canda a el tomaron posesión os ministros, con maioría de mulleres por primeira vez en Chile e entre as que destacan: a ministra de Interior Izkia Siches, quen gañara notoriedade pública como presidenta do Colexio Médico durante a pandemia de covid-19 e que foi xefa da campaña presidencial de Boric; e a ministra secretaria xeral do Goberno Camila Vallejo, líder estudantil con Boric, primeira comunista en ser nomeada a un posto de primeiro nivel no goberno dende os tempos de Salvador Allende. O perfil do executivo de Gabriel Boric foi cualificado como "moderado" e "centrista" polos analistas, destacando a presenza de independentes ou figuras ligadas ao Partido Socialista como Mario Marcel, ata entón presidente do Banco Central de Chile, identificado coa disciplina macroeconómica, ou Maya Fernández, ministra de Defensa e neta de Salvador Allende.
Moeda axumita
Endubis
Endubis facía énfase na súa crenza relixiosa a través do símbolo precristián do disco e a media lúa, como medio de propaganda, a través das súas emisións monetarias. Outro dos motivos característicos de Enubis e continuado nas emisións dos seus sucesores foi o das espigas de orxo ou de trigo a ambas as beiras da súa cabeza de perfil. Aínda que non existen probas de inscricións, dada a súa posición preeminente arredor das imaxes do rei, as dúas espigas deberon ser símbolos representativos do Estado axumita.
Aínda que as moedas posteriores serían máis pequenas, Endubis escolleu o áureo romano como padrón da moeda axumita e emitiu moedas co valor de medio áureo cun peso teórico que se estima en 2,725 gramos.
Aphilas
En tanto que todas as moedas cuñadas por Endubis amosan o retrato do rei con toucado ou con casco, algunhas das de Aphilas (Ca. 310 - Ca. 320) representan o monarca cunha gran coroa alta sobre o seu toucado. Esta coroa presenta columnatas de arcos que soportan altas espigas, sobre as que descansan grandes discos de composición non identificada. Ademais da coroa e o toucado, algunhas moedas de Aphilas inclúen tamén outras imaxes de regalía, como unha lanza unha póla con bagas, armas e borlas con flocos adobiando a túnica imperial, ademais doutras xoias, como amuletos e brazaletes. Malia estas innovacións, Aphilas continuou a utilizar a imaxe de si mesmo con toucado rexio nalgunhas moedas, ás veces só no reverso, en tanto que a súa imaxe coroada só se acha no anverso.
Unha das emisións inclúe a súa imaxe de fronte no anverso, unha característica que non se continuou nos reinados seguintes, aínda que foi retomada nas emisións dos derradeiros monarcas. Outros dous trazos significativos das cuñaxes de Aphilas tamén foron abandonados polos seus sucesores: unha delas foi a inscrición "Rei Aphilas" como único elemento do reverso das moedas —a única cara puramente epigráfica das emisións axumitas—; e a outra foi o uso dunha única espiga de orxo ou de trigo como reverso, aínda que o uso de espigas rodeando a imaxe do monarca si que continuou.
San Roque, Bembibre, Taboada
San Roque é un lugar da parroquia de Bembibre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Moeda axumita
Aphilas
Aphilas introduciu unha serie de padróns diferentes para os tres metais, algúns dos cales perduraron ata o século VII, en tanto que a vixencia doutros rematou co seu reinado. Das súas novas moedas de ouro —emitidas xunto coas máis antigas—, con valores dun cuarto e dun oitavo de áureo, só se coñece hoxe un exemplar de cada unha e foron abandonadas axiña. Tamén se acharon moedas co peso de 1/16 de áureo, aínda que é máis probable que se trate de rebaixas de peso deliberadas para aumentar os beneficios.
Eva Wilma
miniatura|265x265px|Artistas brasileiras protestando contra a [[Ditadura militar no Brasil|ditadura militar. Na imaxe, Eva Wilma (segunda pola esquerda) xunto a Tônia Carreiro, Odete Lara, Norma Bengell e Cacilda Becker.]]
Moeda axumita
Aphilas
No entanto, a moeda de prata de Aphilas, emitida coa metade de peso con respecto á de ouro, converteuse no novo padrón axumita para a prata ata a fin da súa cuñaxe. É presumible que as moedas máis antigas fosen máis valiosas do que se precisaba, e a nova moeda solucionou este problema. Pola súa banda, as moedas de bronce de Aphilas duplicáronse ata os 4,83 gramos. A rareza actual desta moeda pode ser un testemuño da súa rápida retirada do mercado, do mesmo xeito que se supón que ocorreu co cuarto de áureo deste monarca. Estas dúas emisións son as dúas únicas de Aphilas que representan o rei de fronte e non de perfil.
A Ciudá, Moreda, Monforte de Lemos
A Ciudá é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Eva Wilma
Eva Wilma Riefle Buckup Zarattini, nada en São Paulo o 14 de decembro de 1933 e finada o 15 de maio de 2021 foi unha actriz e bailarina brasileira. Traballou en teatro, cine e televisión. Entre os seus papeis destacados, protagonizou a serie de televisión brasileira dos anos 50 Alô, Doçura!. Eva Wilma opúxose á ditadura militar brasileira e manifestouse contra a censura e a represión do réxime após o asasinato dun estudante, protagonizando unha emblemática fotografía de artistas contra a ditadura.
Moeda axumita
Ezana
Durante o reinado de Ezana (325-356) produciuse un cambio significativo tanto no propio reino de Axum como na súa cuñaxe, como consecuencia do cambio da asunción do cristianismo como relixión oficial do reino, un dos primeiros estados en facelo. En tanto que as moedas da primeira metade do reinado de Ezana eran case idénticas ás de Aphilas —agás pola redución de peso—, na segunda metade comezaron a utilizarse uns deseños con diferenzas moi marcadas. Ezana comezou a introducir a cruz cristiá nas súas cuñaxes, o que constituíu a primeira aparición deste símbolo relixioso nas moedas en todo o mundo. Algunhas moedas de ouro desta época cristiá teñen un peso anterior á reforma ponderal de Constantino I do ano 324, o que indica unha conversión anterior a esta data ou, talvez, uns anos posterior, xa que é posible que os pesos da moeda axumita non cambiasen inmediatamente.
Xunto coa adopción da cruz nas moedas veu, loxicamente, o abandono doutros símbolos, como a estrela ou a media lúa. Tamén se atoparon moedas de Ezana carentes de simboloxía, xunto con outras de similar tipoloxía pertencentes ao seu pai, Ousanas. Estas moedas poden reflectir unha transición na relixión de Axum, cando Frumencio, o primeiro bispo de Axum, influíu no pai de Ezana e reuniu os cristiáns no país, dándolles peso aos escritos de Rufino. A falta de símbolos en conxunto pode reflectir unha maior incerteza sobre a mellor maneira de amosar o cambio da relixión oficial axumita.
As moedas cristiás posteriores a Ezana reflicten a adopción do padrón de 4,54 gramos establecido por Constantino, e o peso teórico das moedas axumitas tamén decreceu a 1,70 para as moedas de ouro.
Gabriel Boric
Presidente de Chile: 2022-2026
No seu primeiro discurso como Presidente dende La Moneda, Boric avanzou as súas intención de lograr pechar as "feridas" abertas dende o Estalido social de 2019 citando unha recuperación económica evite a desigualdade, a defensa dos dereitos humanos e a solución dialogada ao que cualificou como un conflito entre "o Estado chileno e un pobo que ten dereito a existir" (en referencia ao mapuche). Tamén expresou o seu desexo para que o proceso constituínte remate por unir á cidadanía chilena e avogou por unha solución que implique aos países veciños para abordar á crise migratoria do norte de Chile.
Moeda axumita
Deseños e lendas
esquerda|miniatura|250x250px|Moedas do rei Endubis. Na da esquerda lese en [[Lingua grega antiga|grego BACIΛEYC AΧWMITW ("Emperador de Axum") e na da dereita ΕΝΔΥΒΙϹ ΒΑCΙΛΕΥϹ ("Rei Endubis"). Conservadas no Museo Británico.]] As lendas das moedas axumitas adoitaban estar escritas en grego, xa que unha gran parte do seu comercio se realizaba co chamado Oriente Grego. Posteriormente comezaron a ter máis presenza as inscricións en lingua ge'ez, a propia dos axumitas, o que probablemente veña indicar un declive no seu uso opara o comercio internacional —por exemplo, con Roma e a India—.
No anverso das moedas, practicamente sempre aparece unha imaxe do monarca cunha coroa ou ben cun casco ou un toucado rexio. O toucado adoita amosar algúns trazos que poden representar simples pregamentos ou ben raios do Sol, e é común ver un extremo atado dun pano ou un filete para suxeitar o casco ou o toucado. A maioría das moedas tamén inclúen unha inscrición, normalmente en grego, co significado de "Rei de Axum" ou "Rei dos axumitas". No entanto, tamén se cuñaron moitas moedas de xeito anónimo —ou mesmo póstumas—, especialmente durante o século V.
As inscricións das lendas poden reflectir tamén o nome bisi ("home de", en ge'ez: bə'əsyä ብእስየ) ou un epíteto (comezando por "o que", en ge'ez: Əllä, እለ), ademais do nome persoal do rei. Os nomes bisi utilizábanse máis adoito en conxunción cos nomes persoais nas moedas das primeiras épocas, en tanto que os epítetos son máis comúns das moedas posteriores —nalgúns casos mesmo son os únicos nomes que se amosan—.
Os textos en grego aparecen conxuntamente cos escritos en linguaxe ge'ez, aínda que a primeira foi a única empregada nas moedas de ouro, coa única excepción das moedas de Wazeba e de Mehadeyis, con inscricións en ge'ez. Co tempo, a lingua grega das inscricións das moedas foi dexenerando, en paralelo á decadencia do Reino de Axum. A demais, a partir do reinado de Mehadeyis para as moedas de bronce e do de Wazeba para as de prata, o ge'ez foi substituíndo gradualmente o grego nas lendas.
Lemas
Na moeda axumita utilizouse unha serie de lemas a partir do século IV. Arredor desta época, o rei Ezana ou un dos seus sucesores cuñaron numerosas moedas de bronce anónimas coa lenda grega Βασιλεύς (Basileus, "Rei") nos seus anversos. Estas moedas portaban nos seus reversos os primeiros exemplos de lemas axumitas: "Que isto compraza ao pobo" (en grego: ΤΟΥΤΟΑΡΕΣΗΤΗΧΩΡΑ). Posteriormente, este lema foi escrito en ge'ez sen vocalizar, como ለሐዘበ ፡ ዘየደአ (LʾḤZB ZYDʾ) e baixo o rei Kaleb tamén como ለሀገረ ፡ ዘየደአ (LHGR ZYDʾ), co significado de "Que isto compraza a cidade [ou o país]". Outros monarcas utilizaron lemas similares. As moedas do emperador Armah, de principios do século VII, tiñan escrito no reverso ፈሰሐ ፡ ለየከነ ፡ ለአዘሐበ" (FŚḤ LYKN LʾḤZB), co significado de "Que haxa alegría para o pobo").
Ouro
A procedencia do ouro para as cuñaxes parece que foi diversa. Unha parte procedía de Sasu (ao sur de Sudán) e é probable que tamén de fontes etíopes máis próximas, aínda que isto último non está ben documentado. Hai testemuños do comercio do ouro desde as zonas do sur de Etiopía, como a provincia ou o reino medieval de Innarya, a partir do século VI —a través dos escritos do mercador grego Cosmas Indicopleustes—, e este comercio mantívose mesmo ata o século XVIII, como constata o viaxeiro escocés James Bruce. Outras fontes foron o comercio coa rexión do actual Cimbabue e tamén con outras zonas máis setentrionais, como Gojjam e a actual Eritrea, aínda que non hai unha certeza total sobre estas dúas últimas. No entanto, nun intento recente de explotación aurífera en Eritrea atopáronse depósitos deste metal en Emba Derho, e tamén hai testemuños de depósitos de ouro en Zara, no centro-oeste de Eritrea.
Prata e bronce
En tanto que as fontes locais do ouro están máis documentadas na época axumita, a prata parece que foi máis rara en Axum. Non hai mención de minas deste metal na rexión ata os séculos XV e XVI. No entanto, a súa importación si que está documentada, en fontes como o Periplo do Mar Eritreo, aínda que esta non debeu ser a única fonte de prata en Axum, dada a relevancia das súas emisións monetarias neste metal. Ademais, unha cantidade relevante de moedas de prata contén incrustacións deliberadas de ouro —presumiblemente para aumentar o seu valor—, o cal resultaría innecesario se a prata fose tan escasa como para ter que ser importada como fonte principal. A prata púidose obter tamén a partir da refinación do ouro, que ás veces se produce de xeito natural xunto nunha aliaxe coa prata denominada electro.
No relativo ás moedas de cobre e de bronce, non parece que o material existise localmente no imperio axumita, aínda que si que se testemuña a súa importación no Periplo do Mar Eritreo.
Gabriel Boric
Presidente de Chile: 2022-2026
O 4 de setembro de 2022, a cidadanía chilena rexeitou en referendo a proposta de constitución elaborada pola convención constituínte (62% votos contrarios fronte o 38% favorable). O resultado foi interpretado, en parte, como un voto de castigo a Boric e motivou un cambio de ministros e a apertura de negociacións interpartidarias co albo de poder elaborar unha nova constitución. Finalmente, en decembro de 2022 logrouse o acordo sobre os aspectos institucionais e xurídicos básicos que a nova Carta Magna debería incorporar e sobre o procedemento de elaboración do texto.
Moeda axumita
Valor
Aínda que as emisións de ouro eran, sen dúbida, as máis valiosas, seguidas das de prata, non se coñece unha relación exacta entre as cuñaxes nos tres metais (ouro, prata e bronce). A subministración de ouro estaba controlada estritamente polo Estado axumita —como sinala Cosmas Indicopleustes—, do mesmo xeito que outros metais preciosos, o que lle permitía asegurar o uso das moedas deste metal.
Gabriel Boric
Presidente de Chile: 2022-2026
Durante os primeiros meses de mandato, o goberno de Boric presentou un cobizoso plan de reforma do sistema de pensións xubilatorias. Dende 1980, en Chile o sistema baseáse na capitalización individual mediante fondos de xestión privada. Durante o "Estalido Social" de 2019, as deficiencias deste sistema foron denunciadas: arredor dun cuarto dos pensionistas consideraban insuficiente a cobertura. A proposta de Boric consiste en aumentar a contía da Pensión Garantida Universal grazas a unha reforma impositiva, crear novos xestores, un público e varios privados, dos fondos de capitalización a escoller polo interesado e aumentar as prestacións.
Vida persoal
Defínese como agnóstico malia a que foi bautizado e formado como católico e que di manter "unha permanente procura da fe". Tamén é solteiro aínda que vive en parella, cuestión que tenta manter fóra do plano público. Durante a campaña presidencial de 2021 manifestouse a favor de repensar a figura da primeira dona coa que se recoñece á esposa do Presidente.
Moeda axumita
Emisións en ouro
As moedas de ouro, cuxo nome na súa época descoñecemos, tiñan ao principio das súas emisións (Ca. 270-300 d. C) un peso medio de entre 2,5 e 2,8 gramos, e un diámetro de entre 15 e 21 milímetros. Estas características facíana corresponder co medio áureo romano, cuxa unidade pesaba entre 4,62 e 6,51 gramos na época de Probo. A emisión de ouro do rei Israel (570-600 d. C.) foi de 1,5 gramos e 17 mm de diámetro. A maioría destas moedas foron achadas no sur de Arabia, e non en Axum.
San Pedro, Bembibre, Taboada
San Pedro é un lugar da parroquia de Bembibre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Moeda axumita
Emisións en prata
Tamén a partir de Endubis, estas moedas, de nome igualmente descoñecido, tiñan un peso de entre 2,11 e 2,5 gramos, equivalente á metade do peso dun antoniniano romano, cuxa unidade pesaba de 3,5 a 4,5 gramos. O denario nos inicios do século III pesaba entre 2,5 e 3,00 gramos, con só un 52 % de prata ou menos, mais as moedas de Axum eran dunha prata case pura ao principio, aínda que co tempo se foron degradando.
O Castro de Moreda, Moreda, Monforte de Lemos
O Castro de Moreda é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Moeda axumita
Emisións en metais non nobres
A maioría das moedas axumitas de bronce acháronse no propio territorio do reino, con poucas aparicións en Xudea, Meroe e Exipto. Baséanse máis ou menos nas dimensións dos antigos ases e sestercios romanos, tanto no diámetro como no grosor.
Gabriel Boric
Vida persoal
Doente dun trastorno obsesivo compulsivo, en 2018, internouse nunha clínica de Santiago de Chile durante dúas semanas pola súa propia vontade.
Moeda axumita
Comercio
Durante a época en que o Reino de Axum cuñou a súa moeda, este Estado tiña xa unha longa tradición de comercio con Roma, Grecia, o Imperio Persa e a India. O feito de que a cuñaxe da moeda propia comezase tan tarde resulta, xa que logo, sorprendente e pode atribuírse á falta dunha economía desenvolvida, necesaria para que a moeda sexa aceptada para o seu uso.
Eva Wilma
Carreira
Comezou a súa carreira como bailarina clásica aos catorce anos. Tomou clases de patinaxe sobre xeo e foi contratada para participar en Holliday On Ice, un dos maiores festivais de patinaxe sobre xeo do mundo, pero os seus pais prohibíronllo. Pronto pasou a formar parte do São Paulo Ballet, de Maria Oleneva e logo comezou a carreira como actriz de teatro. Traballou no Teatro de Arena, actuando en obras como Judas o sábado de Aleluia, Uma Mulher e Três Palhaços e Boeing-Boeing. No cine, participou en filmes como Uma Pulga na Balança, O Homem dos Papagaios, Chico Viola Não Morreu e São Paulo S/A. Na televisión, debutou en 1953 na serie Namorados de São Paulo e posteriormente protagonizou Alô, Doçura xunto a John Herbert, serie que entrou no Libro Guinness como a máis longa do país. A parella, televisiva e na vida real, tamén protagonizou telenovelas brasileiras como Comédia Carioca e Prisoneiro de um Sonho. Eva Wilma e John Herbert foron unha das parellas máis queridas da televisión brasileira nos anos 50 e 60.
Durante a ditadura militar participou na folga dos teatros, opúxose ao réxime e manifestouse contra a represión e a censura. Nos inicios da ditadura (1965) actuou en São Paulo, Sociedade Anônima, escollido como o candidato do Brasil para o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Eva Wilma foi galardoada con numerosos premios na súa carreira, como o Prêmio Saci e o Molière á mellor actriz entre outros.
Vida persoal
Estivo casada durante 23 anos co actor John Herbert, co que tivo dous fillos, Vivian e John Jr., e deles cinco netos. Máis tarde casou co actor Carlos Zara, con quen non tivo fillos.
Pasamento
Eva Wilma faleceu aos 87 anos en São Paulo, o 15 de maio de 2021, no Hospital Albert Einstein, de cancro de ovario.
Moeda axumita
Comercio
A maioría das moedas axumitas coñecidas atopáronse nos grandes centros comerciais e moi poucas en aldeas e en zonas remotas, onde o comercio se realizaba a través do troco e non da moeda. De feito, a motivación da cuñaxe das primeiras moedas axumitas foi o comercio nos mercados exteriores, o que se demostra co uso da lingua grega na maioría das súas inscricións. Ademais, semella que a maioría das moedas de ouro estiveron destinadas ao seu uso nese comercio exterior, en tanto que as de prata e as de bronce circularon principalmente dentro do territorio de Axum. Por este motivo, as moedas de ouro especificaban xeralmente nas súas lendas "Rei dos axumitas", en tanto que nas de prata e nas de cobre a alusión ao monarca era máis comunmente só "rei".
O uso internacional da moeda axumita de ouro parece que comezou axiña, xa que se atoparon na India exemplares cuñados a nome do rei Ezana e mesmo algúns a nome de Aphilas —o segundo rei axumita en emitir moeda—.
Durante o século VII, o poder axumita comezou a fracasar o seu comercio internacional entrou en decaemento. A sociedade etíope comezou a repregarse cara ao interior das zonas altas, co que as zonas costeiras pasaron a se converter en periféricas. As moedas seguiron circulando, mais nun ámbito limitado a zonas máis locais, como Nubia, o sur de Arabia e o Corno de África.
Arqueoloxía
Por mor da propia tipoloxía das moedas, nas que se indican os nomes dos monarcas que as emitiron, estas resultaron fundamentais para poder construír unha cronoloxía os reis de Axum. Estímase que un 98 % da cidade de Axum segue a estar aínda sen escavar, e o mesmo ocorre con outras zonas relacionadas. A través da análise das moedas hoxe dispoñibles e tamén do seu estilo, os arqueólogos foron elaborando unha cronoloxía aproximada, xeralmente cun amplo consenso ata os reis de finais do século VI e do século VII. Dos vinte reis axumitas testemuñados polas súas moedas, as inscricións corroboran a existencia de dous que parece que foron os máis famosos, Ezana e Kaleb, cuxos reinados coincidiron con períodos dunha excepcional prosperidade, durante o apoxeo do Reino de Axum.
Acháronse numerosas moedas axumitas en Etiopía e en Eritrea, na rexión central de Axum, aínda que os achados chegan tamén a zonas como Arato (rexión de Tigray) e Lalibela (Rexión de Amhara), e tamén no sur de Arabia —sempre de ouro, agás unha de prata—. Isto podería indicar unha presenza axumita nalgunhas partes do sur de Arabia, hipótese apoiada polo uso de títulos que, nalgunhas inscricións atopadas, reclaman o control de partes desa área desde a época de Gadarat. Os tesouros destas moedas no sur de Arabia poden proceder da época de Kaleb, quizais utilizados para o pagamento dos soldados, cando estaba baixo un gobernador axumita. Fóra do Corno de África e da Península Arábiga, acháronse exemplares de moedas axumitas en Israel, Meroë, Exipto e a India. As moedas de cobre e de prata atópanse principalmente en depósitos en Axum, aínda que algunhas foron rexistradas en centros de peregrinación palestinos.
Ademais das evidencias históricas, o uso da lingua ge'ez nas moedas proporciona unha información moi valiosa para os estudos lingüísticos. Aínda que se utiliza só en contadas ocasións, a vocalización que se emprega algunhas veces nas moedas axumitas permítelles aos lingüistas analizar os cambios e os desprazamentos vocálicos que non poden representarse nos abjads semíticos máis antigos como o hebreo, o árabe, o árabe do Sur e o ge'ez non vocalizado.
Netos
O topónimo galego Netos pode referirse a:
Caio César
Caio César, ou Gaio César, nado como Caio Vipsanio Agripa en Roma o 20 a. C. e finado en Limira, Licia, o 21 de febreiro do 4|4 d. C., foi un neto e herdeiro ao trono do emperador romano Augusto, xunto ao seu irmán máis novo Lucio César. Aínda que era fillo de Marco Vipsanio Agripa e Xulia, a única filla de Augusto, Caio e mailo seu irmán máis novo, Lucio César, foron criados polo seu avó como fillos adoptivos e coherdeiros do imperio.
Experimentou unha carreira política acelerada propia dun membro da dinastía Xulio-Claudia, co Senado romano permitíndolle avanzar na súa carreira sen ocupar antes unha cuestura ou pretura, cargos que os senadores comúns debían ocupar como parte do cursus honorum.
No 1 a. C., Caio recibiu o mando das provincias orientais, tralo cal concluíu un tratado de paz co rei Fraates V de Partia nunha illa do Éufrates. Pouco despois, foi nomeado como cónsul para o ano seguinte, 1|1 d.C. e o ano posterior ao do consulado de Caio, Lucio morreu en Massalia no mes de agosto. Aproximadamente dezaoito meses despois, Caio morreu dunha enfermidade en Licia. Estaba casado coa súa prima segunda Livila pero non tiveron fillos. No ano 4, trala morte de Caio e Lucio, Augusto adoptou ao seu fillastro, Tiberio, así como ao seu único neto sobrevivente, Póstumo Agripa.
Contexto
O pai de Lucio, Marco Vipsanio Agripa, foi un dos primeiros partidarios de Augusto (entón "Octavio") durante a Guerra Final da República Romana que se producira como resultado do asasinato de Xulio César no 44 a. C. Foi un xeneral clave nos exércitos de Augusto, comandando tropas en batallas fundamentais contra Marco Antonio e Sexto Pompeio. Desde o inicio do reinado do emperador, confiou en Agripa para xestionar os asuntos das provincias orientais e mesmo recibiu o anel de selo de Augusto, quen aparentemente estaba no seu leito de morte no 23 a. C., coa probable intención de que se había converter en princeps se Augusto morrese e que gobernase ata que o sobriño do emperador, Marco Claudio Marcelo, chegase á maioría de idade. Porén, Marcelo morreu por unha enfermidade que se estendera por toda a cidade de Roma ese ano.
Traxectoria
miniatura|240x240px|Busto de [[Marco Vipsanio Agripa, pai de Caio César.|esquerda]]
Familia e vida temperá
Caio César naceu no 20 a. C., e foi o fillo primoxénito do matrimonio formado por Marco Agripa e Xulia a Maior.