cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abkhazia
Guerra de Abkhazia
O 2 de xullo os combates renováronse logo de que, con apoio aéreo ruso, os rebeldes chegasen á vila de Tamishi e achegásense a Sukhumi, sendo novamente repelidos tras unha violenta batalla. Con todo, Sukhumi foi rodeada por rebeldes. O día 27 foi asinado un acordo de alto ao lume en Sochi, o que novamente foi roto nun par de meses.
Durante unha visita do Presidente Shevardnadze a Sukhumi, as tropas secesionistas iniciaron un ataque definitivo contra a cidade, o 16 de setembro. Ante a inminente caída de Sukhumi e o ataque incendiario contra o hotel onde estaba residindo e do que se salvou case milagrosamente, Shevardnadze debeu fuxir da cidade nun buque ruso.
Sukhumi caeu o 27 de setembro e con este feito, as forzas separatistas lograron controlar rapidamente o resto do territorio de Abkhazia e expulsaron á maioría das comunidades de orixe xeorxiana. Estímase que máis de 10.000 morreron durante o conflito e que entre 250 e 300 mil deberon fuxir de Abkhazia. Estes exiliados dirixíronse principalmente á zona de Samegrelo, epicentro da Guerra Civil contra os zviadistas.
En decembro de 1993, os líderes xeorxianos e abkhazos asinaron un acordo de paz tras a mediación das Nacións Unidas e Rusia. O 4 de abril de 1994 foi asinada en Moscova a "Declaración de Políticas para o Conflito Xeorxiano-abkhazio". Á súa vez, en xuño de 1994, as forzas de paz da Comunidade de Estados Independentes compostas só por soldados rusos entraron en Abkhazia e meses despois fíxoo a Misión de Observadores das Nacións Unidas en Xeorxia.
Con todo, as atrocidades contra a etnia xeorxiana non acabaron. Estímase que 1.500 xeorxianos foron exterminados tras o acordo de paz. O 14 de setembro de 1994, a través de cadea de televisión, os líderes de Abkhazia ordenaron a expulsión de todos os xeorxianos antes do día 27, aniversario da caída de Sukhumi. O 30 de novembro foi asinada unha nova Constitución reafirmando a independencia de Abkhazia, a que aínda así non foi recoñecida por ningunha outra nación e ata foi repudiada polos Estados Unidos, o 15 de decembro. O 21 de marzo de 1995, o Alto Comisionado de Nacións Unidas para os Refuxiados acusou ás milicias abkhazias de asasinatos e torturas de ducias de refuxiados na zona de Gali. Mentres tanto, e a pesar do embargo que pesaba sobre a rexión, Rusia apoiaba militar e economicamente ao novo goberno abkhazo.
En abril de 1998, centos de forzas abkhazas entraron no distrito de Gali asasinando a varios xeorxianos que aínda permanecían na zona. Eduard Shevardnadze, con todo, rexeitou enviar tropas á zona de conflito e asinou un novo cesamento do fogo, o 20 de maio. Esta nova escalada terminou con centos de mortos e máis de 20.000 novos refuxiados xeorxianos.
Conflitos políticos
O 3 de outubro de 2004 foron realizadas as eleccións presidenciais para determinar ao sucesor de Vladislav Ardzinba. Rusia apoiou decididamente ao Primeiro Ministro Raul Khadjimba, que contaba co apoio de Vladimir Putin, de deputados e cantantes rusos e de Ardzinba. Con todo, o 12 de outubro, a Corte Suprema de Abkhazia, tras unha serie de decisións contraditorias do Comité Electoral, recoñeceu a vitoria do empresario Sergei Bagapsh, acusado polos seus detractores de ser prol-xeorxiano. Ardzinba acusou de ilegal a decisión e a presión exercida provocou que a Corte retractásese. Con todo, ao día seguinte, a Corte Suprema volveu nomear como Presidente a Bagapsh. Os partidarios de Khadjimba tomaron o edificio do Parlamento, mentres que os de Bagapsh fixeron o mesmo cunha canle de televisión. Para evitar maiores problemas, Ardzinba substituíu a Khadjimba por Nodar Khashba.
O 12 de novembro, partidarios de Bagapsh tomáronse a sede de goberno, facendo que Khashba fuxise. Nesta desorde, a lingüista abkhaza e partidaria de Bagapsh, Tamara Shakryl foi asasinada, probablemente pola garda de Ardzinba. A causa do caos en Sukhumi, Rusia deixou en claro que interviría directamente en Abkhazia se é que os seus intereses na zona vísense afectados e acusou a Bagapsh de ser o responsable da situación, ao que Xeorxia reaccionou declarando que novamente Rusia se metía en asuntos internos do país.
O día 14 de novembro, Khashba, acusado polos familiares de Shakryl como responsable pola súa morte, debeu refuxiarse nos cuarteis centrais das tropas de paz de Rusia, en Sukhumi. A tensión continuou ata o 7 de decembro, día da asunción de Bagapsh. Ao asumir, Bagapsh chegou a un acordo con Khadjimba para organizar un goberno onde Khadjimba asumise como vicepresidente. Este novo goberno foi aprobado cun 90% dos votos e asumiu o 12 de febreiro de 2005 acabando con esta crise.
Situación actual
Por outra banda, a Unión Europea e as Nacións Unidas insisten en que Abkhazia debe manterse como parte de Xeorxia e que, en caso de querer independizarse, deberían regresar todos os exiliados xeorxianos e realizar un referendo. O goberno de Xeorxia continúa coa súa idea de reunificar Abkhazia a Xeorxia, pero tivo diferentes plans para realizalo.
Existen polo menos dous plans de paz propostos. Un dividiría a Xeorxia en sete entidades autónomas con poder sobre políticas económicas e de seguridade interior, mentres o goberno nacional administraría a defensa e as relacións exteriores. A segunda proposta establecería unha república federal semellante á formada por Serbia e Montenegro ata 2006.
Doutra banda, xurdiron propostas de someter Abkhazia por métodos militares, especialmente tras a caída de Aslan Abashidze, líder da tamén rebelde Adxaria, en 2004. Mikhail Saakashvili, Presidente de Xeorxia tras a Revolución rosa, propuxo reintegrar tanto Abkhazia como Osetia do Sur de igual xeito, pero logo el mesmo rexeitou a idea. Saakashvili tratou de manter o problema sobre Abkhazia como un conflito entre Xeorxia e Rusia, suxerindo que o actual goberno autónomo sería un goberno monicreque da Federación Rusa. Tras fortes presións, o goberno de Rusia aceptou o retiro das súas bases militares en Abkhazia durante o ano 2003 deixando só os seus corpos de paz.
En xullo de 2006, o xefe paramilitar do val de Kodori, situado no noroeste do país e a única parte do país non sometida a dominio abkhazio, anunciou o rearmamento dos seus grupos de guerrilleiros, o que provocou o rexeitamento do goberno xeorxiano. O día 25 dese mes, o exército de Xeorxia entrou a Abkhazia e en menos de dous días, controlou a zona de Kodori. O 27 de setembro dese ano, coa presenza de Saakashvili e do patriarca da Igrexa ortodoxa grega, a zona controlada polo exército foi renomeada "Alta Abkhazia" e constituír oficialmente como sede da administración xeorxiana no territorio.
Goberno e administración
miniatura|División administrativa de Abkhazia anterior a 1995.
O poder lexislativo é exercido pola Asemblea do Pobo. Esta componse de 35 membros, elixidos por cada unha das 35 circunscricións electorais.
O país está dividido administrativamente en sete distritos dende 1995, chamados igual que a súa cidade capital: Ata o 27 de setembro de 2006, funcionou en Tiflis paralelamente un goberno no exilio, liderado por un Consello Supremo e un Consello de Ministros da República Autónoma de Abkhazia. Desde esa data, o goberno trasladouse á zona de Alto Abkhazia logo que fose controlada polo exército xeorxiano. O goberno proxeorxiano é liderado por Malkhaz Akishbaia, Presidente do Consello de Ministros.
Demografía e cultura
Diversas etnias teñen coexistido, ao longo da historia, en Abkhazia. Destácanse os apsuas, considerados como abkhazos naturais, e os xeorxianos, correspondentes ás antigas tribos kartvelianas, svans e zans. A estes súmanse inmigrantes gregos, armenios e rusos.
A demografía de Abkhazia cambiou drasticamente por mor da guerra dos anos 1990. Segundo o censo realizado polos soviéticos en 1989, Abkhazia tiña unha poboación de aproximadamente 500.000 habitantes, dos cales 48% correspondía a xeorxianos (principalmente mingrelianos) e só un 17% eran abkhazos. Case a metade destes últimos eran musulmáns sunnitas e a outra metade, cristiáns ortodoxos.
A guerra non só produciu un brusco descenso na poboación (a menos de 150.000 habitantes e que en 2003 chegou a 215.972) senón que ademais acabou con gran parte da etnia xeorxiana. Isto debeuse, en parte, aos asasinatos a grande escala e, sobre todo, a iniciativas de expulsión masiva. Só na zona de Gali mantéñense comunidades desta orixe (cerca do 92% da poboación).
Segundo cálculos oficiais do Goberno de Xeorxia, 264.792 persoas fuxirían desde Abkhazia cara a outras zonas do país entre 1992 e 1998. Destas, preto de 120.000 refuxiáronse na zona de Samegrelo e Svaneti, e máis de 77.800 na capital, Tiflis.
Recentemente, co propósito de recuperar a poboación do país ata os seus niveis históricos, o goberno de Abkhazia promoveu a repatriación de makhadjires, é dicir, abkhazos que foran exiliados, principalmente a Turquía, tras a invasión rusa no século XIX.
Sukhumi é a capital e a principal cidade do país. O último censo oficial (realizado en 2003) informou unha poboación de 43.716 habitantes na portuaria Sukhumi, cifras que contrastan coas cifras de 1989 de 121.406 habitantes. Outros pobos de importancia son Gagra, Gali, Gudauta, Ochamchire e Tkvarcheli.
O idioma oficial é o abkhazo, da familia das linguas caucásicas noroccidentais, pero o ruso está bastante estendido. En tanto, o uso do xeorxiano está prohibido na parte separatista de Abkhazia, mentres é oficial na parte dominada por Xeorxia. Aínda que a principal relixión é o cristianismo ortodoxo, existe unha importante presenza de crentes do islam, prevalecendo a tolerancia relixiosa.
Os medios de comunicación están, na súa maioría, baixo a influencia do goberno. Este posúe as principais estacións de televisión e radio. Aínda que están permitidos as canles privadas, non poden transmitir noticias nin programas de carácter político. En gran parte do país, con todo, pódense capturar sinais de estacións de televisión e de radio de orixe rusa e xeorxiano. A prensa tamén sofre fortes restricións, limitándose a súa expresión aos xornais Respublika Abkhazia e Apsny, e aos semanarios Ekho Abikhazii e Nuzhnaya Gazeta.
Economía
Tradicionalmente, a agricultura foi a actividade económica máis importante de Abkhazia. Os produtos máis representativos eran os cítricos, o tabaco, o té e as uvas. Porén, a exigua extensión de terras aptas para labores agrícolas impuxo un límite prohibitivo ao desenvolvemento do sector. A produción industrial concéntrase no envasado de carne e no ramo das madeireiras. En tempos de paz, a área de servizos dinamiza a economía cos ingresos derivados do turismo, destacándose a actividade de emprendementos recreativos instalados na costa. Abkhazia comunícase con Rusia e co resto de Caucasia por estrada e ferrocarril. A capital ten, ademais, un importante aeroporto.
A economía desta república atópase nunha difícil situación. Nos últimos anos, co apoio de Rusia, tratouse de mellorar a calidade de vida dos seus habitantes. Durante os seus anos de independencia de facto, Abkhazia tivo que enfrontar o caos económico legado polo colapso da Unión Soviética e, máis tarde, a cruenta guerra contra Xeorxia, e a crise humana posterior. A isto súmase o embargo ao que está sometida, e que é quebrantado só pola Federación Rusa. Como forma de superar a crise, o goberno abkhazo tratou de fomentar o investimento estranxeiro, promovendo o neoliberalismo e solicitando diversos préstamos a bancos rusos. De acordo a un informe do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, realizado en abril de 2004, o PIB de Abkhazia caera entre un 80% e un 90% nos últimos quince anos, e a taxa de desemprego alcanzaba o 90%.
A moeda utilizada é o rublo ruso, e o dólar estadounidense pode ser cambiado nos bancos de Sukhumi, Gagra, Gali e Gudauta. O lari, moeda de Xeorxia, está prohibido.
Kosmos 222
Kosmos 222 (Космос 222 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 14, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de maio de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 222 foi o décimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo terceiro lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 222 foi inxectado nunha órbita inicial de 528 km de apoxeo e 277 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,3 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de outubro de 1968.
Marcelo Torcuato de Alvear
Máximo Marcelo Torcuato de Alvear Pacheco, nado en Buenos Aires o 4 de outubro de 1868 e finado en Don Torcuato o 23 de abril de 1942, foi un avogado e político arxentino, que foi presidente da Arxentina entre 1922 e 1928.
Foi líder da facción antipersonalista da Unión Cívica Radical, opositora a Hipólito Yrigoyen. En contraste con Yrigoyen, pertenceu á aristocracía bonaerense, algo que nunca escondeu.
Durante o seu goberno, a economía arxentina presentou un desempeño fraco. Durante o segundo mandato de Yrigoyen, Alvear tornouse líder do partido e liderou unha frustrada oposición ós gobernos conservadores que o seguiran. Como resultado, foi preso e deportado a Europa.
Os outros feirantes (serie de televisión)
Os outros feirantes é unha serie de televisión producida pola TVG en 1989, baixo a dirección de Antón Dobao rodáronse 6 capítulos de 30 minutos de duración cada un baseados na obra homónima de Álvaro Cunqueiro. Entre os actores que participaron na serie estiveron Tuto Vázquez, Ernesto Chao, Xosé Manuel Olveira "Pico", José Ángel Egido, Roberto Vidal Bolaño e Margarita Fernández López.
Padín de Carracedo
Con: Xosé Manuel Olveira "Pico", Ernesto Chao
Dirección: Xosé Cermeño
-20pxVer o capítulo
Cummingtonita
A cummingtonita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos monoclínicos. É un silicato de ferro e magnesio, con aspecto de agregados bacilares color castaña. É polimorfo da antofilita, coa súa mesma composición química pero distinto sistema cristalino.
Os outros feirantes (serie de televisión)
O verdugo
Título do conto de Álvaro Cunqueiro: O verdugo na Cañiza.
Cummingtonita
Propiamente, cummingtonita é o termo intermedio dunha serie de solución sólida con cantidades de ferro e magnesio substituíbles entre si, de forma que toda a serie denomínase con este nome. Nun extremo da serie estará a magnesiocummingtonita (Mg7Si8O22(OH)2) e no outro extremo a grunerita (Fe7Si8O22(OH)2).
Os outros feirantes (serie de televisión)
O verdugo
Con: Alfredo Landa, Ángel Mora, Tuto Vázquez
Dirección: Xosé Cermeño
-20pxVer o vídeo
Cummingtonita
Ambiente de formación
Aparece en rochas metamórficas, tanto metamorfismo de contacto como rexional, de facies de xistos verdes ou ecloxitas xistos azuis. Tamén se pode encontrar como mineral primario nalgunhas dioritas, gabros e noritas.
Minerais asociados á cummningtonita en todas estas rochas son hornblenda, antofilita, actinolita, tremolita, arfvedsonita, glaucofana, cuarzo e granate.
Os outros feirantes (serie de televisión)
A orella dereita de Antón de Leivas
Con: Santiago Ramos, Carmen Carpinteros, Sergio Pazos
Cummingtonita
Localización, extracción e uso
Depósitos importantes deste mineral atópanse en Massachusetts, Dakota e Wisconsin (EEUU), en Labrador (Canadá), Xapón, Escocia, Finlandia, Noruega e Suecia. En España encóntranse en Belmonte de Miranda (Asturias), Níjar (Almería) e Ojén (Málaga).
A cummingtonita non ten uso comercial, só interese científico e coleccionístico.
Grunerita
A grunerita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos. É un hidroxi-silicato de ferro —pode levar flúor como impureza—. É o extremo con ferro da serie de solución sólida na que o outro extremo con magnesio é a cummingtonita (Mg7Si8O22(OH)2).
Foi chamado así na honra de L.E. Grüner (1809-1883), químico franco-suízo que foi o primeiro que analizou este mineral en 1853, xunto con todos os termos férricos da súa serie.
Ambiente de formación
A grunerita é un mineral raro, pero característico de rochas metamórficas procedentes do metamorfismo rexional ou dinamotérmico de sedimentos silíceos ricos en ferro.
Localización, extracción e uso
Hai importantes depósitos de grunerita en Australia, China e Estados Unidos. En España aparece en Madrid, Ojén (Málaga) e Vigo (Galiza). Á parte do interese para coleccionistas só se explota para asbestos, cunha importante mina de amosita no Departamento de Santa Cruz (Bolivia).
Arofan
Arofan foi un poeta en lingua galesa do século VII.
Le siège de Corinthe
Le siège de Corinthe (en francés O asedio de Corinto) é unha ópera (tragédie lyrique) en tres actos con música de Gioachino Rossini e libreto en francés de Luigi Balocchi e Alexandre Soumet. Trátase dunha versión profundamente modificada de Maometto II (1820) e foi a primeira ópera en francés de Rossini. Foi estreada na Salle Le Peletier da Opéra de Paris o 9 de outubro de 1826.
Os outros feirantes (serie de televisión)
A orella dereita de Antón de Leivas
Dirección: Xosé Cermeño
Arofan
O nome de Arofan aparece posteriormente na obra de Cynddelw Brydydd Mawr, onde é considerado un par de Afan Ferddig:
Os outros feirantes (serie de televisión)
A orella dereita de Antón de Leivas
-20pxVer o capítulo
Roque das Goás
Con: Andrés Pajares, Manolo Lourenzo, Susana Dans, Tuto Vázquez
Director: Xosé Cermeño
-20pxVer o capítulo
ARN polimerase II
miniatura|300px|dereita|A ARN polimerase II de [[Saccharomyces cerevisiae consta de 12 subunidades. ]] miniatura|300px|ARN polimerase II eucariota de [[Saccharomyces cerevisiae, . Subunidades coloreadas: RPB3 – laranxa, RPB11 – amarela , RPB2 – trigo , RPB1 – vermella , RPB6 – rosa , as restantes 7 subnunidades de gris. ]] A ARN polimerase II ou RNA polimerase II (abreviada como RNAP II, ARN pol II e Pol II) é un encima que se encontra nas células eucarióticas que cataliza a transcrición do ADN para sintetizar os precursores dos ARNm e a maioría dos ARN nucleares pequenos e microARNs. O complexo de 550 kDa de 12 subunidades da RNAP II é o tipo máis estudado de ARN polimerase. Son necesarios numerosos factores de transcrición para que este encima se una ao promotor do xene situado augas arriba e empece a transcrición.
Le siège de Corinthe
Historia
A ópera conmemora o asedio e a final destrución de Missolonghi en 1826 polos turcos durante o transcurso da Guerra de Independencia de Grecia (1821–1829). As referencias a Corinto é un exemplo de alegoría, aínda que o sultán Mehmed II sitiara a cidade dende os anos 1450. Este mesmo incidente -condenado por toda Europa pola súa crueldade- tamén inspirou unha importante pintura de Eugène Delacroix (Grecia expirando sobre as ruínas de Missolonghi), e foi mencionado nos escritos de Víctor Hugo. O poema de 1816 de Lord Byron The Siege of Corinth ten pouca, ou ningunha, conexión coa ópera has little, if any, connection with the opera.
ARN polimerase II
A ARN polimerase II é inhibida pola α-amanitina.
Subunidades
O núcleo central da ARN pol II eucariótica purificouse primeiro utilizando ensaios de transcrición. O encima purificado ten tipicamente 10-12 subunidades (12 en humanos e lévedos) e non pode recoñecer un promotor específico. Coñécense moitas interaccións subunidade-subunidade.
Le siège de Corinthe
Historia
A versión en francés desta ópera tardía de Rossini foi parcialmente reescrita a partir da ópera en italiano de 1820 Maometto II, mais coa mesma historia e personaxes, no contexto da conquesta da colonia veneciana de Negroponte por parte dos turcos durante a Guerra turco-veneciana. Esta versión orixinal foi estreada o 3 de decembro de 1820 en Nápoles, seis anos antes do masacre de Missolonghi. O orixinal Maometto non foi ben recibido nin en Nápoles nin en Venecia, onte Rossini provou unha verión un pouco revisada en 1823 cun final feliz e coa música da súa propia ópera La donna del lago na conclusión.
ARN polimerase II
Subunidades
miniatura|200px|esquerda|Imaxe xerada por computador da proteína RPB1 coas subunidades coloreadas: verde - dominio 1 da RPB1 azul - dominio 2 da RPB1 area - dominio 3 da RPB1 azul claro - dominio 4 da RPB1 castaño - dominio 6 da RPB1 maxenta - dominio C-terminal (CTD) da RPB1.
Le siège de Corinthe
Historia
Mais en 1826, dous anos despois de establecerse en París, Rossini tentouno de novo cunha nova versión (que incluía dous números de ballet, como se pedía na tradición operística francesa), trasladouna a Grecia co novo título de Le siège de Corinthe. Desta vez a ópera tivo un grande éxito na súa estrea, contando con intérpretes como a soprano Laure Cinti-Damoreau e o tenor Adolphe Nourrit. A orquestra foi dirixida por François-Antoine Habeneck. Foi representada como L'assedio di Corinto en Parma o 26 de xaneiro de 1828 e en Viena en xullo de 1831. Logo de ter coñecido un grande éxito ata a metade do século XIX, ao longo da segunda metade do século foi progresivamente esquecida, ata desaparecer por completo dos grandes circuítos operísticos, alo menos en Italia, nas primeiras décadas do século XX.
ARN polimerase II
Ensamblaxe
A RPB3 está implicada na ensamblaxe da ARN polimerase II. pouco despois da síntese desta subunidade aparece un subcomplexo de RPB2 e RPB3. Este complexo posteriormente interacciona con RPB1. RPB3, RPB5, e RPB7 interaccionan con outras moléculas iguais para formar homodímeros, e RPB3 e RPB5 xuntos poden contactar con todas as outras subunidades RPB, excepto con RPB9. Só RPB1 se pode unir fortemente con RPB5. A subunidade RPB1 tamén contacta con RPB7, RPB10, e máis feblemente pero moi eficientemente con RPB8. Unha vez que RPB1 entra no complexo, outras subunidades como RPB5 e RPB7 poden tamén entrar, onde RPB5 se une a RPB6 e RPB8, e RPB3 trae a RPB10, RPB 11, e RPB12. As subunidades RPB4 e RPB9 poden entrar unha vez que a maioría do complexo está xa ensamblado. RPB4 forma un complexo con RPB7.
Le siège de Corinthe
Historia
Logo da segunda guerra mundial foi reposta nalgúns teatros italianos, entre os que cómpre destacar o Teatro Comunale de Florencia, onde o 4 de xuño de 1949 tivo unha representación histórica, baixo a dirección de Gabriele Santini, coa soprano Renata Tebaldi e o tenor Mirto Picchi. Noutra representación do ano 1969 no Teatro alla Scala de Milán, tentáronse fusionar Le siège de Corinthe con Maometto II baixo a dirección de Thomas Schippers como conmemoración do centenario de Rossini e que foi o debut no teatro milanés da xove Beverly Sills, que interpretou o papel de Pamira, e Marilyn Horne como Neocle.
ARN polimerase II
Holoencima
O holoencima ARN polimerase II é unha forma de ARN polimerase II eucariótica unida a outros elementos que é recrutada nos promotores de xenes que codifican proteínas nas células vivas, necesario para a transcrición. Consta da ARN polimerase II, un subconxunto de factores de transcrición xerais, e proteínas regulatorias chamadas proteínas SRB.
Parte da ensamblaxe deste holoencima denomínase complexo de preiniciación, porque a súa ensamblaxe ten lugar sobre o promotor do xene antes de que se inicie a transcrición. O complexo mediador actúa como unha ponte entre a ARN polimerase II e os factores de transcrición.
Le siège de Corinthe
Historia
Máis recentemente a súa abertura foi interpretada e gravada por diversas orquestras clásicas, incluíndo a Academy of St. Martin in the Fields baixo a dirección Neville Marriner.
Os outros feirantes (serie de televisión)
Tristán García
Con: Gabino Diego, Ernesto Chao, Vicente Montoto
Director: Xosé Cermeño
-20pxVer o contido.
Hermelina da Ponte
Con: Rossy de Palma, Teresa Morán
Director: Xosé Cermeño
-20pxVer o capítulo
Le siège de Corinthe
Historia
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con tan só dúas representacións no período 2005-2010.
Argumento
A acción desenvólvese en Corinto, asediada polo exército otomán poucos anos despois da caída de Constantinopla. As escenas bélicas altérnanse con momentos máis íntimos, porque o sultán Mehmet II, que finalmente consegue tomar a cidade, ama a Palmira, a filla do gobernador de Corinto, á que coñecera tempo atrás en Atenas. Ela correspóndelle, mais ao non poder culminar o seu soño de amor, a moza quitase a vida en presenza do seu amado Mehmet.
Década de 1970
A década da 1970 foi o período de tempo entre 1 de xaneiro de 1970 e 31 de decembro de 1979. Foi a época en que aconteceu a Crise do Petróleo, o que conduciu aos Estados Unidos, o Brasil, Suecia e o Reino Unido á recesión económica. O Xapón e a desaparecida Alemaña Occidental, ao contrario, iniciaron procesos de crecemento.
Gruffudd ab yr Ynad Coch
Gruffudd ab yr Ynad Coch (fl. 1277-1282) foi un poeta cortesán galés.
Traxectoria
Gruffudd compuxo poemas que teñen a relixión como tema. Porén, a súa meirande fama baséase na súa conmovedora elexía por Llywelyn ap Gruffudd, Príncipe de Gales, que moitos consideran que é un dos máis refinados poemas na literatura medieval galesa e europea en xeral.
O Reboredo, Dodro, Arzúa
O Reboredo é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Gruffudd ab yr Ynad Coch
Véxase tamén
[//cy.wikisource.org/wiki/Categori:Gruffudd_ab_yr_Ynad_Coch Gruffudd ab Yr Ynad Coch en Wikisource]
Otto Hahn
Otto Hahn, nado o 8 de marzo de 1879 en Frankfurt (Alemaña) e finado o 28 de xullo de 1968, foi un químico alemán que gañou o Premio Nobel de Química en 1944.
Biografía
Naceu en Frankfurt e estudou química en Marburg e en Múnic. Tras recibir o seu doutoramento en filosofía en 1901, traballou na universidade de Marburg; en 1904 pasou a Londres e ao ano seguinte a Montreal, para finalmente establecerse en Berlín en 1906. Recibiu o Premio Nobel de Química en 1944 polos seus traballos pioneiros no campo da radioactividade.
Investigacións científicas
esquerda|150px|miniatura|Otto Hahn e Lise Meitner.
Xunto a Lise Meitner e Otto von Baeyer, desenvolveu unha técnica para medir os espectros da desintegración beta de isótopos radioactivos; para a súa fortuna este logro foi recoñecido e aseguroulle o posto de profesor no Instituto de Química Kaiser-Wilhelm de Berlín en 1912. En 1918, xunto con Meitner, descubriu o protactinio. Cando Meitner fuxiu da Alemaña nazi en 1938, el continuou o traballo con Fritz Strassmann na dilucidación do resultado de bombardeo do uranio cos neutróns térmicos. Comunicou os seus resultados a Meitner quen, en colaboración co seu sobriño Otto Roberto Frisch, interpretounos correctamente como evidencia da fisión nuclear (unha frase acuñada por Frisch). Unha vez que a idea da fisión foi aceptada, Hahn continuou os seus experimentos e demostrou as cantidades enormes de enerxía que a fisión inducida con neutróns podería xerar para uso pacífico ou para a guerra.
Ao transcorrer a segunda guerra mundial, Otto Hahn estivo entre os científicos alemáns postos baixo vixilancia polo programa aliado ALSOS, que o incluíu no proxecto alemán de enerxía nuclear para desenvolver unha bomba atómica (a súa soa conexión era o descubrimento da fisión, el non traballou no programa). A Hahn foille concedido o premio Nobel de Química en 1944, pero na cerimonia de entrega o presidente do comité Nobel para Química anunciou: "O profesor Hahn informounos que estima deplorable asistir a esta cerimonia." Foi apresado polos británicos, quen buscaban información sobre o esforzo alemán, errado, de desenvolver unha bomba atómica.
Na era da posguerra Hahn destacou como un firme opositor ao uso de armas nucleares. Propúxose en diversas ocasións que os elementos 105 e 108 da táboa periódica se chamasen Hahnium en honra de Hahn, pero ningunha destas propostas foi aprobada. Con todo, un dos poucos buques mercantes de propulsión nuclear do mundo, o Otto Hahn, foi bautizado así na súa honra.
Véxase tamén
dereita|miniatura| "Instituto de Química Kaiser-Wilhelm-" (actualmente: Edificio Otto Hahn da Universidade Libre de Berlín).
María Fedorovna Romanova
María Fedorovna Romanova tamén coñecida como Dagmar de Dinamarca, nada no Palacio Amarelo de Copenhague o 26 de novembro de 1847 e finada en Hvidøre o 13 de outubro de 1928, foi emperatriz consorte de Rusia.
Traxectoria
Con Alexandre III tivo seis fillos:
Anstruther
miniatura|250px|Vista do paseo marítimo de Anstruther
Xeografía
Situada ao norte do fiorde de Forth, a unha altitude mediade 18 msnm, a pouca distancia da cidade de Glenrothes, a capital do concello, e a 14 km ao sur-sueste de St Andrews.
A vila comprende dous asentamentos, Anstruther Easter e Anstruther Weste.
No ano de 2016 contaba cunha poboación estimada de 3 810 habitantes.
Herbert von Karajan
miniatura|Ernst e Marta, pais de Herbert von Karajan Heribert Ritter von Karajan, coñecido como Herbert von Karajan, nado en Salzburgo o 5 de abril de 1908 e finado en Anif, preto de Salzburgo, o 16 de xullo de 1989, foi un dos máis destacados e controversiais directores de orquestra austríacos do período da posguerra. Dirixiu a Orquestra Filharmónica de Berlín durante trinta e cinco anos, e a súa obra obtivo gran difusión entre o público xeral.
White Witch Doctor
White Witch Doctor é un filme de aventuras realizado pola 20th Century Fox, dirixido por Henry Hathaway e producido por Otto Lang cun guión de Ivan Goff e Ben Roberts, baseado na novela do mesmo titulo publicada por Louise A. Stinetorf en 1950. A música é de Bernard Herrmann, e é notable polo uso do serpentón, un instrumento obsoleto. A acción acontece no Congo Belga en 1907 cando unha enfermeira procedente dos Estados Unidos pretende chegar á consulta dun doutor branco no medio de África, un aventureiro ofrécese a levala, e no medio de múltiples aventuras chega o amor.
Produción
Aínda que Henry Hathaway filmou en África, a maioría filmouse nun estudio da Fox. O xefe do estudio Darryl F. Zanuck pediu que lle engadisen á historia orixinal de Stinetorf, que fora misioneira en Palestina durante dous anos, unha trama con acción e unha historia de amor.
Gastronomía de Galicia
miniatura|300px|Polbo á feira.
A gastronomía de Galicia ten unha gran tradición e variedade, sendo un dos aspectos de maior importancia na cultura e sociedade galegas.
Está moi establecida a celebración de grandes comidas, ben en familia, ben en eventos, actos ou encontros. En Galiza teñen lugar gran número de festas gastronómicas, a maioría delas no verán. Un dos seus maiores estudosos foi o escritor Álvaro Cunqueiro.
Os petiscos, a diferenza doutros lugares, son consistentes e non se reducen a unhas simples olivas ou patacas; adoitan ser gratuítos ou de moi baixo prezo, sobre todo na provincia de Lugo, onde a súa gratuidade, ao ser acompañados por un viño ou unha cervexa, é unha tradición convertida xa nun reclamo turístico. Ademais dos petiscos, tamén son frecuentes as tapas.
Características e elementos
Un dos elementos máis importantes e coñecidos da cociña galega é o marisco, sobre todo nas zonas costeiras. Cultivado nas rías galegas, nas que reside unha vasta riqueza biolóxica, a súa calidade está recoñecida como unha das máis importantes a nivel mundial.
Petiscos
O petisco é un elemento característico da gastronomía galega. Consiste nunha pequena porción de comida, inferior a unha ración, comunmente servida cunha bebida, en moitas ocasións de modo gratuíto, dependendo principalmente da provincia ou vila, variando no prezo e na cantidade segundo o lugar. Algúns exemplos son:
Pratos
A gastronomía galega está bastante fundamentada na carne e na verdura, sendo característicos os pratos abundantes e de gran contido calórico. Isto débese á diversidade da economía de subsistencia, sobre todo no rural, e á necesidade de inxerir comidas con contido en graxa para combater o frío.
Metro por segundo
O metro por segundo (símbolo: m·s⁻¹) é unha unidade derivada do Sistema Internacional de Unidades tanto para rapidez (escalar) como para o módulo da velocidade (vectorial).
Defínese como a distancia (en metros) dividida polo tempo (en segundos).
Equivalencias
1 metro por segundo 1 m·s⁻¹ = 1 m/s = 3,6 km/h ≈ 3,2808 pés por segundo ≈ 2,2369 millas por hora
Gastronomía de Galicia
Caldo
Está elaborado con grelos, verzas ou repolos, xunto con patacas, unto ou graxa de porco para dar substancia, fabas e chourizo, lacón ou touciño entrefebrado. Sérvese moi quente. Antigamente era, as máis das veces, prato único, na actualidade sérvese como primeiro prato. O caldo sen verdura coñécese como caldo branco.
Polbo á feira
Recibe o nome pola tradición de ser preparado polas polbeiras nas feiras de gando, e máis recentemente nas festas e romarías. O polbo é cocido e aderezado con sal gordo, pemento e aceite de oliva. Acompáñase con cachelos. En castelán, fóra de Galiza, coñécese como pulpo a la gallega.
Chourizo con cachelos
Adoita estar acompañado tamén por algunha verdura. É moi usual no medio rural, onde se usaba sobre todo o chourizo negro, especialmente elaborado para cocer, e feito coas carnes menos valiosas procedentes da matanza, principalmente o corazón e outras vísceras e sebo, xunto con cebola e allo picados, pemento e sal. Outra variedade de grande arraigo é o chourizo ceboleiro.
Cocido
miniatura|[[Cocido galego]]
O cocido galego é máis abundante e forte có cocido madrileño. Adoita levar touciño, chourizo, polo ou galiña, garavanzos e verduras.
Churrasco
O churrasco adoita facerse á brasa, pero tamén se pode facer ao forno. Adoita servirse con patacas fritidas e con dúas salsas, unha picante e outra de allo.
Mariscada
miniatura|Mariscada. miniatura|Percebes.
A mariscada consiste nunha variedade de mariscos, como navallas, lumbrigantes, lagostas, cigalas, camaróns ou gambas. Outros mariscos de grande aceptación son a centola, a nécora, o boi, o percebe, a vieira, o santiaguiño, ou a ostra.
Pode presentarse nunha bandexa combinando os diferentes mariscos, ou con diferentes bandexas cos produtos separados. Adoita acompañarse de arroces caldosos e viño branco.
Lingua hakka
O hakka é unha lingua chinesa falada polo pobo hakka no sur da China, Taiwán, Hong Kong e nas áreas da diáspora de Asia oriental e en todo o mundo. Por mor do seu uso en lugares illados onde a comunicación está limitada, o hakka desenvolveu numerosas variedades e dialectos, falados en diferentes provincias, como Guangdong, Guangxi, Hainan, Fujian, Sichuan, Hunan, Jiangxi e Guizhou, así como en Hong Kong, Taiwán, Singapur, Malaisia e Indonesia. O hakka non é mutuamente inteilixible co cantonés, co wu, co min nam, co mandarín ou outras pólas do chinés, e dentro dela mesma, contén algunhas variedades non intelixibles. Está estreitamente relacionado co gan, e ás veces é clasificado como unha variedade de gan.
En Taiwán, onde o hakka é a lingua nativa dunha significativa minoría de residentes, existe un centro de estudo e preservación da lingua.
Gastronomía de Galicia
Pementos de Padrón
Os pementos de Padrón (sendo afamados os da parroquia de Herbón, adoitan fritirse e sazonarse con sal. Segundo o refran, uns pican e outros non.
Sobremesas e queixos
A torta de Santiago está feita con améndoa.
As filloas, tamén chamadas freixós, son similares ás crêpes francesas, pero o recheo adoita ser doce (mel, nata, crema ou chocolate) en vez de salgado. Logo da matanza, adoita usarse o sangue do porco para facer filloas.
O leite fritido é outra sobremesa típica e de fácil elaboración, así como as torradas, coas que se aproveita o pan reseso.
miniatura|Bica. miniatura|[[Amendoados de Allariz.]]
Queixo de Arzúa-Ulloa
Ten diferentes variedades, sendo o máis común o queixo de tetilla, que se acostuma tomar con marmelo.
Queixo do Cebreiro
Queixo moi fresco.
Leite callado e requeixo da Capela
Produtos lácteos elaborados o concello da Capela, para seren adozados con azucre ou mel.
Torta de Mondoñedo
Parte das receitas medievais de tortas de froitos secos e froitas confitadas e escarchadas.
Amendoados de Allariz
Son unha mestura de améndoa moída con azucre e clara de ovo. Tras solidificarse a masa, colócase troceada sobre unhas obleas e fornéase.
Albariño
O albariño é unha variedade de uva branca. Dá un viño amplo, lixeiro, afroitado, saboroso e de gran calidade, que se usa especialmente para acompañar o marisco. Comercialízase baixo a denominación de orixe "Rías Baixas", que inclúe o Condado, o Salnés e Soutomaior.
Ribeiro
O ribeiro é un viño novo e lixeiro, branco e tinto. É costume servilo en cuncas.
Ribeira Sacra
Nesta variedade dominan os tintos, ao ser un viño de marcado corpo, propio das Ribeiras do río Sil e do Miño. É moi apreciado o Amandi.
Augardente, branca, tostada e de herbas
miniatura|Queimada. miniatura|Gotiños de [[crema de augardente e licor café.]]
A augardente, tamén coñecida como augardente de bagazo, augardente bagaceira, é a bebida de alta graduación que se obtén da destilación do bagazo nun alambique. O bagazo son os restos que quedan despois de extraer o mosto da uva para facer viño.
A augardente adoita tomarse en pequenas cantidades (unha parva), despois da comida ou mesturado co café. Antigamente adoitaba tomarse a parva despois do almorzo, antes de ir traballar.
Queimada
A queimada é unha mestura de augardente, azucre, froita e grans de café. Arredor do proceso da súa preparación hai todo un ritual, prendéndolle lume ao líquido mentres se remove e se recita o conxuro da queimada.
Crema de Augardente
A augardente feita crema cunha mestura de leite, crema de leite, cacao etc. Semellante á crema de whiskey escocesa.
Triptófano
miniatura|dereita|100px|Fórmula do triptófano ionizado. O triptófano (abreviadamente Trp ou W) é un dos 20 α-aminoácidos que forma parte das proteínas. A cadea lateral do triptófano contén un grupo funcional cíclico indol, polo que é aromático e hidrófobo.
É un aminoácido esencial, é dicir, o noso metabolismo non o pode sintetizar e debemos tomalo na dieta. Está codificado por un só codón do código xenético, o UGG (só hai outro aminoácido, a metionina, codificado por un só codón). O estereoisómero do triptófano que aparece en practicamente todas as proteínas é o L-triptófano, pero o D-triptófano pódese atopar en certos péptidos naturais, como os do veleno contryphan do gasterópodo mariño Conus.
Foi illado por primeira vez por Frederick Hopkins en 1901 por hidrólise da caseína. De 600 g de caseína crúa poden obterse 4-8 g de triptófano.
Biosíntese e síntese industrial
O home non o pode biosintetizar, pero as plantas e os microorganismos normalmente poden sintetizar triptófano a partir de ácido siquímico ou ácido antranílico. Este último condénsase con fosforribosil pirofosfato (PRPP), liberando pirofosfato. Despois de abrir o anel de ribosa e sufrir unha descarboxilación redutiva (véxase a figura), prodúcese indol-3-glicerinofosfato, que á súa vez se transforma en indol. No último paso da síntese, a triptófano sintase cataliza a formación do triptófano a partir de indol e o aminoácido serina.
A produción industrial de triptófano é tamén biosintética porque está baseada na fermentación de serina e indol usando unha bacteria salvaxe ou xeneticamente modificada das especies Bacillus amyloliquefaciens, Bacillus subtilis, Corynebacterium glutamicum ou Escherichia coli. Estas estirpes bacterianas teñen mutacións que impiden a recaptación de aminoácidos aromáticos ou operóns trp múltiples ou sobreexpresados. A conversión está catalizada polo encima triptófano sintase.
Degradación
Na degradación oxidativa do triptófano orixínase acetoacetil-CoA e alanina, a cal pode orixinar piruvato, polo que é un aminoácido que é tanto cetoxénico coma glicoxénico.
Funcións
miniatura|365px|Metabolismo do L-triptófano, que se converte en serotonina e melatonina (á esquerda) e niacina (á dereita). Os grupos funcionais transformados despois de cada reacción química están resaltados en vermello. Para moitos organismos, incluídos os humanos o triptófano é un aminoácido esencial. Necesítase como constituínte das proteínas. Ademais, o triptófano funciona como un precursor para a síntese dos seguintes compostos:
Os trastornos denominados mala absorción de frutosa e intolerancia á lactosa causan unha absorción deficiente de triptófano no intestino, orixinan niveis de triptófano reducidos no sangue e depresión.
Nas bacterias que sintetizan triptófano, os niveis celulares altos deste aminoácido activan unha proteína represora, que se une ao operón trp. A unión deste represor ao operón do triptófano impide a transcrición do ADN situado máis adiante, que codifica os encimas implicados na biosíntese de triptófano. Deste modo, niveis altos de triptófano impiden a síntese de triptófano por medio dun bucle de retroalimentación negativa e, cando os niveis de triptófano celulares se reducen, a transcrición no operón trp comeza de novo.
Fontes alimentarias
O triptófano é un compoñente abundante en moitos alimentos ricos en proteínas. É especialmente abondoso no chocolate, avea, dátiles secos, leite, iogur, queixo fresco, carne vermella, ovos, peixe, aves, sésamo, garavanzos, pipas de xirasol, e de cabaza, e cacahuetes.
Uso como suplemento alimentario
Hai probas de que é improbable que se alteren os niveis sanguíneos de triptófano por un cambio de dieta, pero por algún tempo estivo vendéndose triptófano como suplemento alimentario nas tendas dietéticas. Moita xente atopaba que o triptófano axudaba a durmir, quizais porque aumentaba os niveis de serotonina (un neurotransmisor que a niveis moderados funciona como calmante) e melatonina (hormona que induce o sono).
Os resultados das probas clínicas realizadas obtiveron resultados contraditorios en canto á efectividade do triptófano como sedativo, especialmente en individuos normais. Ademais, o triptófano mostrou certa efectividade no tratamento doutras condicións tipicamente asociadas con niveis cerebrais de serotonina baixos como desordes premenstruais e depresións estacionais. En particular, o triptófano mostrou ser moi prometedor como antidepresivo administrado só ou xunto con fármacos antidepresivos. Porén, a fiabilidade destas probas clínicas foi cuestionada.
Envellecemento
Ratas alimentadas con pouco triptófano mostraron niveis sanguíneos reducidos de triiodotironina, o que se suxeriu retarda o proceso de envellecemento. As ratas con dietas con triptófano reducido mostraron un incremento da súa esperanza de vida e melloraron algúns biomarcadores do envellecemento. Os resultados foron atribuídos aos efectos nocivos do incremento de serotonina cerebral relacionado coa idade, que a dieta baixa en triptófano evitaba.
Fife
Fife pode referirse a:
Bea Porrúa
Beatriz Porrúa Refojo, coñecida artisticamente como Bea, nada en Pontecesures o 8 de novembro de 1984, é unha cantante pop galega.
Traxectoria
Cursou estudos de Xestión e Administración, e de canto. Entre outubro de 2003 e xaneiro de 2004 formou parte da 3ª edición de Operación Triunfo, pero unha escordadura provocou que a dirección do programa optara por expulsala. Na repesca foi a 2ª máis votada (32,3%), por detrás de Davinia (34,6%), o que non lle impediu conseguir unha carreira discográfica.
O seu primeiro disco foi publicado en decembro de 2004 en Galicia e en xaneiro de 2005 a nivel nacional. Foi producido por Alejo Estivel e contou don dous temas de Rosana e un de Miki Ferrero.
O seu segundo disco foi publicado o 8 de agosto de 2006 en Galicia e en setembro a nivel nacional.
Brookita
A brookita é un mineral con fórmula química TiO2. Pertence ao grupo dos óxidos, cristaliza no sistema rómbico, ten unha dureza de 5,5-6 na Escala de Mohs, fractura subconoidea, exfoliación débil, brillo adamantino e raia branca, gris, ou amarelada. Trátase dunha das tres formas minerais do dióxido de titanio, xunto coa anastasa e o rútilo. A beleza dalgúns cristais deste mineral, especialmente os que pertencen á variedade arkansita, fixo del un obxecto moi valorado polos coleccionistas.
Descubrimento e etimoloxía
Descuberto por A. Levy en 1925 nunha zona situada entre Beddegelet e Tremadoc, a uns 13 quilómetros de Snowden, no País de Gales, Reino Unido, este mineral recibiu o seu nome na honra do mineraloxista inglés Henry Brooke (1771-1857).
Serie trimórfica do óxido de titanio
A composición química da brookita é exactamente a mesma que a do rútilo e a da anatasa. Non obstante, as diferentes condicións de cristalización de cada un destes tres minerais van dar en distintos tipos de cristais.
No caso da brookita, o factor fundamental de diferenciación é a temperatura á que cristaliza: se se quenta un cristal de brookita até temperaturas próximas aos 750 ºC, esta transfórmase directamente en rútilo.
Esta característica de posuír unha mesma composición química pero diferente estrutura cristalina é a que define o que os científicos chaman serie trimórfica do óxido de titanio.
Formación
miniatura|300px|Brookita de [[Paquistán.]] A brookita pertence ao grupo dos minerais chamados hidrotermais, isto é, que se forman por procesos de disolución e precipitación relacionados coa solidificación do magma nas fisuras de rochas preexistentes. Esta orixe fai posible que o mineral poida encontrarse nas vetas e filóns que se forman nas fendas e cavidades das rochas, onde normalmente se atopan tapizando as paredes. Tamén é posible encontrar diminutos cristais deste mineral en moitas rochas sedimentarias, onde se forma como mineral de alteración.
Usos
Nas últimas décadas, o interese pola brookita foi en aumento grazas ás numerosas aplicacións do titanio e os seus óxidos. Sintetizada en laboratorio, a súa produción industrial adquiriu grande importancia.
Xeralmente a brookita preséntase na natureza en cantidades demasiado pequenas como para ser explotada como mena de titanio, a pesar de que o 54,94% do seu peso corresponde a este elemento.