cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexia Putellas
Absoluta
En febreiro de 2021, durante os partidos clasificatorios para a Eurocopa de Inglaterra 2022, Alexia cambiou o seu característico dorsal 11 para lucir o 14 que defendeu a súa compañeira Virginia Torrecilla, de baixa despois de ser intervida dun tumor cerebral. A comezos de 2021, con Putellas como unha das pezas fundamentais do esquema de Vilda, a selección española clasificouse para o Campionato Europeo de 2022 en Inglaterra. En abril de 2021 anunciouse que Alexia sería unha das capitás da selección xunto a Irene Paredes e Jennifer Hermoso. Putellas empregou por primeira vez o brazalete nun partido amigable ante Bélxica en xuño de 2021.
En xullo de 2022, Alexia converteuse na primeira xogadora española na súa historia en chegar á centena de internacionalidades nun partido amigable fronte a Italia.
Despois dunha lesión no ligamento cruzado da súa perna esquerda e logo de someterse a unha operación, Alexia perde a Eurocopa Femenina 2022, gran parte da tempada 2022-23 da Liga F, da Liga de Campións e tamén do Mundial Femenino de Fútbol 2023, lesión pola cal estará entre 10 meses e 1 ano fóra dos terreos de xogo, estando prevista a súa volta para agosto de 2023.
Clubs
Actualizado ao último partido disputado o 29 de maio de 2022.
O Couce Gordo, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Couce Gordo é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Hipótese do tetranucleótido
miniatura|upright=1|Unidade repetida de tetranucleótido A hipótese do tetranucleótido de Phoebus Levene foi unha hipótese inicial sobre a estrutura do ADN. Propoñía que o ADN estaba composto de secuencias repetidas dos catro nucleótidos. Isto orixinaba que o ADN tivese unha secuencia monótona, coa mesma secuencia de catro nucleótidos repetida unha e outra vez, o que facía imposible que o ADN puidese almacenar información xenética. Naquela época a maioría dos científicos pensaban que o ADN tiña unha función estrutural nos cromosomas e que era o compoñente proteico dos cromosomas o que era a base da herdanza. A hipótese foi moi influínte durante tres décadas a principios do século XX e seguiu sendo elaborada por Levene polo menos ata a década de 1930. O diagrama da dereita ilustra as ideas de Levene e Tipson sobre a cuestión. En 1940, cando morreu Levene, Bass escribiu na súa necrolóxica o seguinte:
"Como resultado do traballo de Levene temos un concepto exacto das estruturas destas enormes moléculas, probablemente os materiais biolóxicos máis complexos cuxa imaxe arquitectónica fora reconstruída."
A hipótese implicaba que as catro bases dos nucleótidos estaban presentes en igual cantidade no ADN e as pequenas variacións nos valores experimentais considerábase que eran o resultado de erros experimentais.
Porén, Erwin Chargaff demostrou que as frecuencias dos catro nucleótidos (A, G, C, T) non eran iguais, e as variacións atopáronse consistentemente en diferentes estudos. Tamén eran distintas en distintas especies. Concretamente, segundo as regras de Chargaff as relacións correctas son G = C ≠ A = T. As igualdades G = C e A = T suxerían que estas bases estaban emparelladas, este emparellamento era a base da estrutura do ADN que hoxe sabemos que é correcta e é resultado de que as febras do ADN son complementarias en bases. Inversamente, as desigualdades G ≠ A, G ≠ T, C ≠ A, C ≠ T significan que o ADN non podía ser unha repetición sistemática da mesma unidade fundamental de tetranucleótido, como requiría a hipótese do tetranucleótido. Así, non había ningunha razón para que a secuencia non puidese almacenar información. Os experimentos de Avery, MacLeod e McCarty (ao que inicialmente se lle puxeron moitas obxeccións debido á influencia da hipótese do tetranucleótido) e de Hershey e Chase demostraron definitivamente que o ADN portaba a información xenética.
En anos posteriores algunhas autoridades consideraron que a hipótese do tetranucleótido fora prexudicial para o desenvolvemento da bioloxía molecular. Bentley Glass, por exemplo, chamouna "catástrofe científica". Máis recentemente, Hargittai considerouna de maneira máis positiva, e Frixione e Ruíz-Zamarripa escribiron sobre ela o seguinte: "O traballo [de Levene] culminou no informe de Levene e Tipson de 1935 que mostraba con exactitude por primeira vez a verdadeira estrutura molecular do ADN, así como unha representación case correcta da estrutura do ARN. Este logro merece a distinción deste artigo como un clásico da literatura da bioloxía molecular."
Os Sureiros, A Somoza, A Estrada
Os Sureiros é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Os Díaz, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Os Díaz é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Vipsania (esposa de Varo)
Vipsania (en latín, Vipsania M. f. L. n. Marcella) nada probablemente entre o 28 e o 22 a. C., e ás veces chamada Vipsania Marcela para diferenciala das súas irmás, foi unha antiga nobre romana do século I a. C. Estaba casada co político Publio Quintilio Varo e era filla do xeneral romano Marco Vipsanio Agripa e da súa segunda esposa Claudia Marcella Maior (a sobriña do emperador Augusto), aínda que non se pode descartar que fose filla de Pomponia Cecilia Ática.
Primeiros anos
Vipsania probablemente naceu entre o 28 a. C. e o 22 a. C. de Marco Vipsanio Agripa e a súa segunda esposa Claudia Marcela Maior, a filla máis vella da irmá do emperador Augusto, Octavia Menor. Esta hipótese é refutada por Meyer Reinhold, quen considerou que era filla da primeira esposa de Agripa, Pomponia Cecilia Ática.
Pénsase que tivo unha irmá máis nova e dúas medias irmás máis vellas (unha que casou con Quinto Haterio e outra chamada Vipsania Agripina que casou co futuro emperador Tiberio). así como cinco medio irmáns máis novos chamados Caio César, Lucio César, Agripina Maior, Vipsania Xulia Agripina (tamén chamada Xulia Menor) e Agripa Póstumo do terceiro e último matrimonio do seu pai con Xulia Maior. Da súa nai tamén probablemente tivese varios medio irmáns máis novos, entre eles Lucio Antonio e Xulia Antonia
Matrimonios
Tampouco está claro, pero parece ser que, despois, casou con Marco Emilio Lépido sendo a súa segunda esposa. Así e todo, hai poucas novas sobre este matrimonio e non se sabe se tiveron fillos, malia que hai unha dedicatoria na basílica Emilia dun posible fillo seu. O seu matrimonio non durou máis que unha década desde o seu consulado, pois para daquela, Varo xa estaba casado con outra muller.
Segundo Tácito, ela non morreu por parto ou por causas naturais, xa que o historiador afirma que os fillos de Agripa morreron en batalla, inanición ou veleno. Porén, pode referirse exclusivamente aos fillos de Agripa coa súa esposa Xulia a Maior, filla do emperador Augusto, pois o historiador non menciona especificamente o seu nome. Non se sabe con certeza a data da súa morte. Nos libros de Robert Graves, I, Claudius, e Claudius the God, a emperatriz romana Livia Drusilla acúsaa de incesto co seu falecido pai, o que a leva ao suicidio.
Investigación
A súa existencia foi descuberta polos historiadores modernos tras o redescubrimento dun papiro que relata a oración fúnebre de Augusto para Agripa na que se afirma que Varo e Tiberio eran os dous xenros de Agripa.
Stiretrus anchorago
Stiretrus anchorago é unha especie de insecto hemíptero pentatómido predador. Encóntrase en América Central e do Norte. Sábese que depreda a Epilachna varivestis e Hypera postica, entre outras.
Subespecies
Estas cinco subespecies pertencen á especie Stiretrus anchorago: Fontes de datos: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net
Cartago Nova
Cartago Nova foi o nome d a cidade de Cartaxena desde a conquista romana até a dominación bizantina no século VI d. C., cando mudou o nome polo de Carthago Spartaria. miniatura|359x359px|[[Octavio Augusto|Augusto togado. Museo do Teatro Romano.]] miniatura|240x240px|[[Lingote|Lingotes de chumbo procedentes das minas de Cartago Nova.]]
Orixe
Cartago Nova foi fundada ao redor do ano -227. co nome de Qart Hadasht (Cidade Nova) polo xeneral cartaxinés Asdrúbal o Belo, xenro e sucesor do xeneral Amílcar Barca, pai de Aníbal. Cartago Nova foi a máis importante das cidades da península, debido a unha posición forte e unha muralla ben construída, e estaba provista de portos, lagoas e minas de prata. En Cartago Nova e nas cidades circundantes existiu a salgadura en abundancia, e foi o principal emporio para as mercadorías que viñan do mar destinadas aos habitantes do interior, e para os produtos do interior destinados aos estranxeiros.
Con todo, semella que a cidade non foi fundada ex novo, senón que se fixo sobre un asentamento anterior ibérico ou tartésico. Hai constancia de intercambios comerciais cos fenicios dende o século VIII a. C. ao longo de toda a costa. Ademais, tradicionalmente asociouse Cartaxena coa cidade de Mastia mencionada polo poeta grecolatino Avieno na obra chamada Ora maritima (que recollía as noticias máis antigas conservadas sobre a península ibérica), e tamén citada no segundo tratado romano-cartaxinés no ano 348 a. C. como Mastia Tarseion (Mastia dos Tartesios).
Trala primeira guerra púnica, os cartaxineses perderon a súa principal propiedade no Mediterráneo: a illa de Sicilia. O único xeneral invicto deste enfrontamento cos romanos, Amílcar Barca, marchou á península ibérica coa intención de formar un dominio persoal dos Bárcidas —dos que el era cabeza— separado, en certo grao, do control do Senado de Cartago; convertendo a Cartago Nova no centro das súas operacións militares e permitíndolle, a maiores, o control das riquezas mineiras do sueste da península. Trala morte de Amílcar nun enfrontamento con tribos hispánicas, o seu fillo Aníbal ocupou o seu posto coa intención de preparar un exército o suficientemente poderoso para se enfrontaren aos romanos. Qart Hadasht, converteuse así na principal cidade dos cartaxineses na península e dela partiu Aníbal, cos elefantes, na súa soada expedición cara a península italiana que o levaría a cruza-los Alpes, no comezo da segunda guerra púnica no ano 218 a. C.
Conquista romana e período republicano
miniatura|320x320px|Altar de [[Xúpiter (deus)|Xúpiter atopado no teatro romano. Museo do Teatro Romano.]] Non hai dúbida, que o primeiro interese de Roma en Hispania foi o de tirar proveito das súas lendarias riquezas minerais, entre as que se atopaban moi especialmente os xacementos minerais da serra mineira de Cartaxena e Mazarrón, en mans de Cartago.
O xenera l romano Escipión o Africano tomou Qart Hadasht no ano 209 a. C., rebautizándoa co nome de Cartago Nova en calidade de civitas stipendaria (comunidade tributaria); posteriormente, recibiu o dereito latino baixo Xulio César e, finalmente, converteuse en colonia de dereito romano no ano 44 a. C. O asentamento chego a se converter nunha das cidades romanas máis importantes de Hispania. A cidade, nos primeiros momentos, pasou a depender administrativamente da provincia de Hispania Citerior.
Alto Imperio
O esplendor romano da cidade de Cartago Nova baseouse, fundamentalmente, na explotación das minas de prata e chumbo da serra mineira de Cartaxena-A Unión. Nos arredores de Cartaxena e Mazarrón víñase estraendo mineral dende os tempos dos fenicios, e Roma continuou coa explotación das minas estraendo mineral en grandes cantidades, facendo traballar nelas a un número de escravos cuxa cifra oscilaba ao redor dos 40 000.
No ano 44 a. C., a cidade recibiu o título de colonia baixo a denominación de Colonia Vrbs Iulia Nova Carthago (C.V.I.N.C), formada por cidadáns de dereito romano.
Augusto no 27 a. C. decidiu reorganizar Hispania, de xeito que a cidade foi incluída na nova provincia imperial Hispania Tarraconensis.
Da época republicana conservábase na cidade un anfiteatro romano. Con todo, é durante o mandato de Augusto, cando a cidade foi sometida a un ambicioso programa de urbanización e monumentalización, que incluíu, entre outras intervencións urbanísticas, a construción dun impresionante teatro romano e un foro de grandes dimensións.
Entre os mandatos de Tiberio e Claudio, a Tarraconensis foi dividida en sete conventus iuridicus, sendo un destes o Conventus Iuridicus Carthaginensis cuxa capital se atopaba na cidade.
A partir do século II, do mesmo xeito que ocorriu con outras cidades de Hispania, prodúcese un lento declive económico e demográfico na cidade que fai que todo o sector oriental da cidade quedase abandonado, incluíndo o foro construído na época de Augusto, quedando a cidade reducida ao sector que vai desde o cerro da Concepción ao Molinete. Unha das causas do declive da cidade parece que se debeu ao esgotamento da explotación mineira.
Baixo Imperio: creación da provincia Cartaxinense
miniatura|320x320px|Mozo con [[clámide procedente do foro romano. Museo Arqueolóxico de Cartaxena]] miniatura|320x320px|[[Rea Silvia. Museo do Teatro Romano]] Este declive viuse freado cando no ano 298, o emperador Diocleciano dividiu a Tarraconense en tres provincias, e constituíu a provincia romana Cartaxinense, establecendo a capital en Cartago Nova.
Unha gran parte do sector oriental da cidade foi reurbanizado empregando materiais procedentes dos edificios construídos durante o mandato de Augusto como, por exemplo,no mercado monumental, construído sobre os restos do teatro romano aproveitando materiais deste, ou nas termas da rúa Fonda.
A actividade comercial da cidade reorientouse á fabricación do garum, salsa de pasta de peixe fermentada, da que se atoparon numerosos restos de explotacións por toda a costa. Un exemplo do cambio de actividade económica da minería á fabricación de garum deuse na vila romana do Paturro.
Cara ao 425, a cidade foi arrasada e saqueada polos vándalos antes de pasar estes a África.
A cidade debeu reporse do ataque vándalo dalgunha maneira, pois en 461, o emperador Maioriano reuniu na cidade unha frota de 45 barcos coa intención de invadir e recuperar para o Imperio o Reino vándalo do norte de África. A batalla de Cartaxena saldouse cunha gran derrota da armada romana, que foi totalmente destruída.
Antigüidade tardía
Tras ser saqueada polos vándalos cara a 439, e trala caída do Imperio romano de Occidente no 476, a cidade pasou a poder visigodo, aínda que mantendo unha poboación fortemente romanizada. No marco das guerras civís visigodas, a metade do século VI unha facción pediu axuda ao emperador bizantino Xustiniano I, quen, tras unha curta campaña, conquistou unha franxa importante do sur de Hispania e converteu a cidade en capital da provincia de Spania co nome de Carthago Spartaria, e o bispado de Cartaxena converteuse en sede metropolitana.
Museos
A maior parte dos restos arqueolóxicos relacionados con Cartago Nova atópanse nalgún destes museos:
Lingua saliba
A lingua saliba é unha lingua indíxena falada en Venezuela e no leste de Colombia. O saliba foi empregado polos misioneiros xesuítas no século XVII para comunicarse cos pobos indíxenas nos vales dos ríos Meta, Orinoco e Vichada. Unha acuarela de 1856 pintada por Manuel María Paz é a máis antiga representación do pobo saliba na provincia de Casanare.
Cortegada, Souto, A Estrada
Cortegada é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Striarca lactea
Striarca lactea é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
As Esqueiras, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
As Esqueiras é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Fondovilar, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Fondovilar é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Izá, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Izá é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Vila de Abaixo, A Somoza, A Estrada
Vila de Abaixo é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Primeiro ministro de Gabón
O primeiro ministro de Gabón é o xefe de goberno de Gabón.
Descrición do cargo
O primeiro ministro é nomeado polo presidente da República. O presidente pode cesar o primeiro ministro por iniciativa propia, mediante a dimisión presentada polo propio primeiro ministro, ou despois dunha moción de censura na Asemblea Nacional. O primeiro ministro pode nomear outros membros do goberno e rescindir os seus cargos. O primeiro ministro pode substituír o presidente con autorización expresa e para unha orde do día determinada.
Dentro dos 45 días seguintes ao nomeamento do Consello de Ministros, o primeiro ministro presentará ante a Asemblea Nacional o seu programa político xeral que levará a un debate aberto, seguido dun voto de confianza. Para que dita votación saia adiante precísase maioría absoluta dos membros da Asemblea Nacional.
O primeiro ministro dirixe as accións do goberno e asegura a execución das leis. Segundo as condicións do artigo 20, o primeiro ministro exerce o poder regulador e nomea postos civís e militares do Estado. Pode delegar determinados poderes noutros membros do goberno. A substitución do primeiro ministro está asegurada por un membro do goberno designado por un decreto do presidente da República, segundo a orde de nomeamento do decreto que dispuxo a composición do goberno. O ministro que asume as funcións do primeiro ministro interino invístese temporalmente cos plenos dereitos e poderes do cargo. As accións do primeiro ministro deben ser refrendadas polos membros do goberno encargados da súa execución.
Eleanor Shelley-Rolls
Eleanor Georgiana Shelley-Rolls nada en Mayfair (Londres ) o 9 de outubro de 1872 e finada o 15 de setembro de 1961, foi unha activista británica e unha das asinantes orixinais dos documentos fundacionais da Women's Engineering Society. Ela era afeccionada aos globos aerostáticos.
Traxectoria
Eleanor Rolls era filla de John Allan Rolls, primeiro barón Llangattock, e Georgiana Marcia Maclean. Os seus tres irmáns, Charles Rolls, John Maclean Rolls e Henry Allan Rolls faleceron antes que ela, morrendo sen fillos, polo que herdou a propiedade familiar The Hendre, preto de Monmouth.
Carreira
Rolls casou con John Courtown Edward Shelley en 1898, ambos cambiaron legalmente o seu apelido a Shelley-Rolls en 1917 cando herdou a propiedade familiar en The Hendre despois da morte do seu irmán John, segundo barón de Llangattock en 1916. Antes da primeira guerra mundial, ela e o seu marido voaban en globos aerostáticos, a miúdo compartindo voo con May Assheton Harbord, a primeira muller en posuír un Certificado de Aeronauta no Reino Unido, nun dos primeiros zeppelin s e nun tipo de avións nos primeiros anos da preguerra.
O 23 de xuño de 1919 converteuse nunha das sete asinantes do Memorando de Asociación para a formación da Women's Engineering Society con Rachel Parsons ; Lady Katharine Parsons ; Janetta Mary Ornsby; Margaret Dorothea Rowbotham ; Margaret, Lady Moir e Laura Annie Willson. Con Margaret Partridge, Shelley-Rolls apelou ao apoio á electrificación de Gran Bretaña. Asistiu á primeira reunión estatutaria da Women's Engineering Society en 1920. Permaneceu no Consello Asesor da Women's Engineering Society e formou parte da Conferencia de Mulleres de 1925 da Women's Engineering Society. Ela actuou como representante da Women's Engineering Society na directiva da Electrical Association for Women. Foi membro da Asociación Industrial do Consello, membro da Liga Aérea e da Liga Executiva do Imperio. Tamén foi a presidenta de Women's Pioneer Housing e directora de escola.
Estudou e escribiu sobre a historia das carreiras de motor e despois dedicouse á crianza de gando negro galés.
En 1920, fundou Atlanta Co Ltd, Loughborough, con Katharine Parsons. Atlanta Co Ltd só empregaba mulleres, incluída Annette Ashberry. Ela foi a principal beneficiaria do patrimonio de 1,1 millóns de libras do barón Llangattock.
A Maciñeira, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
A Maciñeira é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Merán, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Merán é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Montillón de Abaixo, Souto, A Estrada
O Montillón de Abaixo é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lingua piaroa
A lingua piaroa (tamén chamada guagua, kuakua, quaqua, adole, ature ou wo'tiheh) é unha lingua indíxena falada polo pobo piaroa en Colombia e Venezuela. Loukotka (1968) rexistrou que a lingua é falada na rexión dos ríos Sipapo, Orinoco e Ventuari.
Tellina compressa
Tellina compressa é unha especie de molusco bivalvo da familia Tellinidae. O nome científico da especie foi publicado validamente por primeira vez en 1814 por Brocchi.
Os Luíses, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Os Luíses é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Montillón de Arriba, Souto, A Estrada
O Montillón de Arriba é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lingua piaroa
A lingua wirö está estreitamente relacionada coa piaroa, e as dúas forman a rama piaroa da familia salibana.
A Panda, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
A Panda é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
San Torcado, Souto, A Estrada
San Torcado é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lingua wirö
A lingua wirö (tamén coñecida como itoto, wotuja, jojod ou maco) é unha lingua indíxena de Colombia e Venezuela. Ata que foi documentada en 2015, só se sabía dela unha lista de 38 palabras recolectada ca. 1900, aínda que xa daquela foi clasificada como estreitamente relacionada coa lingua piaroa. Os falantes das dúas linguas enténdese entre eles, aínda que non de maneira confialbe, e considéranas linguas distintas.
Loukotka (1968) rexistrou o seu uso na rexión dos ríos Ventuari e Cunucunuma.
O Pereiro, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Pereiro é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Sinea diadema
Sinea diadema é unha especie de hemíptero da familia Reduviidae. É un insecto bivoltino, depreda pequenos escaravellos e outros insectos e pasa o inverno en estado de ovo.
Tellina donacina
Tellina donacina é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Sinea diadema
Nome
O seu nome científico vén do hebreo, na que sinea significa 'arbiusto espiñento' ou 'arbusto ardente', mentres que diadema significa 'coroa'.
Dieta
O canibalismo non é común nesta especie. Porén, cando este ocorre xeralmente consiste en que femias grandes comen machos máis pequenos.
Reprodución
As femias poden poñer ata 412 ovos en condicións de laboratorio. Poñen os ovos formando grupos.
Distribución
É nativa de América do Norte e atópase na parte centrooccidental en campos, a miúdo asociada con Solidago missouriensis Nuttall. Atópanse xeralmente en praderías, xardíns e campos.
Heterorhabditis heliothidis
Heterorhabditis heliothidis é un nematodo do xénero Heterorhabditis.
É un parasito de insectos como o escaravello da pataca ou as avelaíñas do xénero Crambus, entre outros.
Estudáronse os seus mecanismos de virulencia no lepidóptero Galleria mellonella.
Utilízase no control biolóxico de pragas; por exemplo, foi probado contra o gurgullo Otiorhynchus sulcatus, a mosca doméstica en granxas de polos.
Pode ser producido en masa en medios de cultivo artificiais consistente en caldo nutriente, extracto de lévedo e aceite vexetal.
A Somoza, Souto, A Estrada
A Somoza é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Tellina distorta
Tellina distorta é unha especie de molusco bivalvo da familia Tellinidae. O nome científico da especie publicouse validamente por primeira vez en 1791 por Poli.
Realia (obxectos)
miniatura|Folleto da Seattle Public Schools sobre o uso seguro das bicicletas (1937). Washington, USA Denomínase realia a todo tipo de obxectos que, sen ser deseñados especificamente para a aprendizaxe, utilízanse nos procesos formativos e educativos. Así por exemplo, os folletos, os carteis, a prensa, os alimentos, os obxectos da vida cotiá etc. son fontes de aprendizaxe que poden utilizarse para a aprendizaxe, aínda que orixinariamente non fosen creados para esa finalidade.
Exemplos
É frecuente e tradicional o seu uso para as clases de ciencias, de idiomas ou artísticas. Así, por exemplo, considéranse os seguintes:
Características
Pódense estabelecer as seguintes características dos realia :
Clases
Podemos estabelecer as seguintes clases de realia :
Heterorhabditis bacteriophora
Heterorhabditis bacteriophora é unha especie de nematodo entomopatóxeno; estes nematodos son coñecidos comunmente como nematodos beneficiosos. Son microscópicos e utilízanse en xadinaría como unha forma de control biolóxico de pragas. Utilízanse no control de formiga, pulgas, avelaíñas, escaravellos, moscas, gurgullos e outras pragas.
Estes nematodos entran nas larvas dos seus insectos hóspede pola boca, ano ou aberturas respiratorias e empezan a alimentarse. Para reproducírense os nematodos liberan bacterias do xénero Photorhabdus que viven no seu tracto dixestivo. As bacterias multiplícanse rapidamente na larva dos insectos e acaban matándoa. Os nematodos usan despois o cadáver da larva para crecer e reproducirse.
Invstigación de sistemas biolóxicos
Estes nematodos poden criarse in vitro, e son de grande interese para os biólogos moleculares e evolutivos que investigan sistemas parasitos e simbióticos. Heterorhabditis bacteriophora foi seleccionado polo National Human Genome Research Institute como especie a secuenciar. A cepa endogámica H. bacteriophora TTO1 foi secuenciada usando a tecnoloxía Roche 454, e obtívose unha ensamblaxe dun esbozo do xenoma de 77 Mb de alta calidade en 2013.
Torreboredo, Souto, A Estrada
Torreboredo é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Portal, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Portal é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Boris Gaganelov
Boris Atanasov Gaganelov (en Борис Aтанасов Гаганелов), nado en Petrich o 7 de outubro de 1941 e finado en Sofía o 5 de xuño de 2020, foi un futbolista e adestrador búlgaro.
Traxectoria
Defensa histórico do CSKA Sofia, é o futbolista con máis partidos na historia do club, no que xogou de 1960 a 1974, sumando 350 partidos de liga e 36 en competicións europea (30 na Copa de Europa e 6 na Recopa de Europa). Gañou sete veces a liga búlgara e seis veces a Copa de Bulgaria. Na tempada 1966/67 disputou as semifinais da Copa de Europa contra o Inter de Milán de Helenio Herrera, quedando eliminado tras un partido de desempate.
Faleceu o 5 de xuño de 2020.
A Picheira, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
A Picheira é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Tellina fabula
Tellina fabula é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Gmelin en 1791.
O Teixeiro, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Teixeiro é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Xesús Bermúdez
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, reside entre Ames e Pol, e traballa como lingüista profesional.
Obra
A súa obra, de corte clásico, bebe segundo o autor da influencia de poetas como Darío Xohán Cabana ou Modesto Fraga:
A Toxeira, Souto, A Estrada
A Toxeira é un lugar da parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Vila Vella, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
Vila Vella é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Torre, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
A Torre é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cabanas, O Sisto, Ourol
Cabanas é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cimáns, Tabeirós, A Estrada
Cimáns é un lugar da parroquia de Tabeirós no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Carreira, O Sisto, Ourol
A Carreira é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Three
Three, tamén coñecido como U2 3, é un EP da banda irlandesa de rock U2, publicado en Irlanda o 26 de setembro de 1979 a través do selo CBS Ireland. Trátase do primeiro lanzamento realizado polo grupo.
"Out of Control" e "Stories for Boys" regraváronse o ano seguinte e incluíronse no álbum de estrea da banda, Boy. Three reeditouse para o Record Store Day Black Friday en novembro de 2019 para celebrar o 40 aniversario do seu lanzamento orixinal.
Cepetelo, Tabeirós, A Estrada
Cepetelo é un lugar da parroquia de Tabeirós no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Tellimya ferruginosa
Tellimya ferruginosa é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1808.
Luis Jorge Rivera Herrera
Luís Jorge Rivera Herrera, nado en Porto Rico en 1972, é un activista ambiental boricua que recibiu o Premio Ambiental Goldman en 2016 polo seu labor de protección da Reserva Natural Corredor Ecolóxico do Nordés (CEN).
Primeiros anos de vida e estudos universitarios
Luís Jorge Rivera Herrera viviu toda a súa vida en Porto Rico, naceu e medrou en Río Alto (barrio próximo a San Xoán). A súa determinación en contribuír activamente na protección do medio ambiente remóntase aos seus primeiros anos de vida, cando con tan só oito anos de idade presenciou como as escavadoras destruían a granxa que pertencera á súa familia desde había catro xeracións, pois o terreo fora expropiado polo Goberno de Porto Rico coa intención de construír unha depuradora, a Planta Rexional de Tratamento de Augas Sanitarias de Carolina.
Nas súas propias palabras, “tomei a decisión de que cando fose grande ía estudar e a traballar en algo relacionado á protección do medio ambiente”, polo que estudou mantemento ambiental na Universidade de Porto Rico, Recinto de Río Piedras (UPRRP) e posteriormente cursou o máster de planificación ambiental na Escola de Planificación.
Activismo ambiental
Desde a súa temperá concienciación aínda sendo neno, Luís Jorge Rivera Herrera estivo implicado na loita ambiental. Na universidade, organizaba visitas á Reserva Natural de Las Cabezas de San Juan. Despois de graduarse, traballou en San Xoán para a Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos. Posteriormente, cofundou unha organización chamada Iniciativa para un Desenvolvemento Sostible. A partir de 1999 até a actualidade, levou a cabo a súa contribución máis seguida polos medios de comunicación e significativa como activista, xogando un papel chave no liderado da campaña para a conservación do Corredor Ecolóxico do Nordés (CEN).
Importancia ecolóxica do Corredor
O Corredor é unha zona de recoñecido valor ecolóxico que á súa vez constitúe a franxa costeira do Bosque Nacional de El Yunque, na costa norte de Porto Rico. Nese delicado ecosistema de áreas húmidas e pantanosas, atópanse máis de 50 especies raras, ameazadas ou en perigo de extinción, moitas delas endémicas. De especial relevancia resulta a tartaruga de coiro (en perigo de extinción), que atopa no Corredor a súa zona de aniñamento. En palabras do especialista Ariel Lugo, científico director do Instituto Internacional de Bosques Tropicais, “Os portorriqueños empezan a entender. Antes comiámolas, agora protexémolas porque representan a un tipo de biodiversidade que non che pertence a ti, perténcelle ao mundo”.
Desenvolvemento e logros da campaña
A pesar de que o Corredor Ecolóxico do Nordés (CEN) fora proposto como reserva natural polos gobernos locais e federais desde 1978, e desde entón o Departamento de Recursos Naturais e Ambientais (DRNA) de Porto Rico recoñeceu a importancia ecolóxica do Corredor, en 1996 aprobouse o Plan de Turismo de la Costa Noreste de Desarrollo Conceptual, dividindo en zonas a área para permitir grandes desenvolvementos residenciais e turísticos e campos de golf.
Non foi até 1999 que Luís Jorge Rivera Herrera tivo coñecemento dos dous megaresorts proxectados na zona, o Dos Mares e o San Miguel Four Seasons constituídos por máis de 3000 unidades residenciais e turísticas con 3 campos de golf. O desenvolvemento destes proxectos implicaría a destrución irreparable da biodiversidade da zona, ademais de empeorar significativamente a grave situación de falta de auga. A todo iso, como consecuencia da privatización de terreos públicos, limitaríase o acceso público ás praias.
Desde entón Luís Jorge Rivera Herrera implicouse activamente na loita para a protección do Corredor. Cando se deu conta de que o goberno non modificaría a súa postura a pesar do coñecemento dos datos científicos da importancia ambiental do Corredor, organizou unha campaña que combinaba a estratexia legal e a procura do apoio da cidadanía mediante a mediatización do tema. Neste último punto, é relevante a celebración anual do Festival do Tinglar, grazas ao que espertou o interese de moita xente até entón desinformada. Tratábase de introducir o tema no debate público, mobilizando a opinión pública en apoio da causa, para exercer presión política.
En realidade, non foi até o ano 2005 que a campaña cobrou un verdadeiro impulso. Entón estableceuse un capítulo do Sierra Club en Porto Rico e reforzouse a colaboración con outros grupos locais, como asociacións de pescadores e organizacións ambientais. O Sierra Club contribuíu enormemente á capacidade organizativa e ao deseño estratéxico da campaña. Ademais, en 2004 forxouse a Coalición pro Corredor Ecológico del Noreste, cuxos principais obxectivos eran a designación do CEN como reserva natural e o impulso do ecoturismo ou turismo de natureza. Por iso, presentouse un proxecto de lei para que todo o Corredor fose declarado reserva natural. Este proxecto de lei foi bloqueado por algúns senadores, sendo un deles posteriormente acusado de corrupción e suborno, escándalo que revertería nun clamor popular de apoio á Coalición pro CEN. Finalmente en abril de 2008, o gobernador Aníbal Acevedo Vilá aprobou un decreto que declaraba o Corredor reserva natural. Con todo, en novembro do mesmo ano celebráronse eleccións e o gobernador electo foi Luís Fortuño (o único candidato que non asinara un compromiso respecto da protección da reserva). Ademais, os desenvolvedores dos megaresorts colaboraran significativamente na campaña e no seu programa electoral figuraba a reactivación da economía mediante a creación de empregos na construción. En consecuencia, en outubro de 2009, o gobernador Fortuño reverteu o decreto. A pesar diso, posteriormente presentouse novamente un proxecto de lei que Fortuño viuse forzado a aceptar a causa do grande apoio popular nun contexto preelectoral. Finalmente, en 2013, o novo gobernador electo Alejandro García Padilla expandiu a área da reserva natural coa inclusión de terreos privados.
Premio Ambiental Goldman
Luís Jorge Rivera Herrera foi galardoado en 2016 co Premio Ambiental Goldman na categoría “illas e nacións insulares” en tanto que “axudou a liderar unha exitosa campaña para o establecemento dunha reserva natural no Corredor Ecolóxico de Porto Rico, unha zona de aniñamento para a tartaruga de coiro que está en perigo de extinción, e para a protección do patrimonio natural da illa contra os proxectos daniños de desenvolvemento”.
Recibe o premio, tamén coñecido como premio Nobel Verde, tras case 20 anos de loita. Así como declara o activista, “este recoñecemento valida o esforzo de moitísimas persoas”, en referencia non tan só á Coalición pro CEN e ao Sierra Club, senón tamén á axuda recibida da Clínica de Asistencia Legal da Escola de Dereito da UPRRP, a Facultade de Ciencias Naturais, a Escola de Arquitectura da UPR, a Universidade Interamericana e a Universidade Metropolitana de Porto Rico. Ademais, o activista puntualiza que a ciencia deu a base, o dereito forzou a intervención noutras esferas do goberno, pero foi realmente a participación cidadá a que fixo que esas dúas ferramentas cobrasen forza”.
Respecto da administración monetaria do premio, $175 mil serán destinados a apoiar aos proxectos do CEN e a organizacións ambientais en Porto Rico. A todo iso, Rivera Herrera está a preparar unha campaña de recadación de fondos para colaborar na compra do goberno dos terreos privados restantes no Corredor. Ao mesmo tempo, preténdese estimular a participación cidadá para que se desenvolva o ecoturismo na zona, pois isto contribuiría ao financiamento das iniciativas de protección da biodiversidade e natureza á vez que revitalizaría a economía local.
Rivera Herrera é o terceiro portorriqueño premiado, sendo os seus antecesores Alexis Massoi, pola súa loita no Bosque del Pueblo en Adjuntas, e Rosa Hilda Ramos, activista na conservación da zona húmida Las Cucharillas en Cataño.
Humberto Francisco Burzio
Humberto Francisco Burzio, nado en Buenos Aires o 2 de xullo de 1902 e finado na mesma cidade o 18 de agosto de 1980, foi un historiador naval, numismático, militar e diplomático arxentino.
Traxectoria
Humberto Francisco Burzio naceu o 2 de xullo de 1902 en Buenos Aires, fillo de Genoveva Tuté e de Francisco Burzio.
En 1917 comezou na Escola Superior de Comercio de Buenos Aires os estudos de Perito Mercantil, título que acadou en 1921.
En 1923 ingresou na Armada Arxentina como gardamariña contador, especialidade na que se mantivo durante toda a súa carreira militar, ata o grao de capitán de navío, co que accedeu ao retiro en 1964. En 1948 formou parte da delegación oficial do seu país na celebración en Sevilla do sétimo centenario da fundación da Mariña de Castela.
Burzio foi un importante coleccionista de moedas e medallas e dedicou boa parte da súa vida á investigación numismática e tamén sobre a historia marítima e militar. Os seus estudos sobre numismática hispanoamericana sitúano como sucesor do chileno José Toribio Medina.
Entre outras entidades académicas e asociativas, foi desde 1939 membro de número do Instituto Bonaerense de Numismática e Antigüidades, que presidiu entre 1951 e 1955. Tamén presidiu a Comisión de Numismática e Sixilografía Relixiosa; foi membro da Academia Nacional de Historia da República Arxentina desde 1946, membro correspondente da Academia Chilena da Historia, socio de honra da Sociedade Iberoamericana de Estudos Numismáticos, membro de honra da Sociedade Numismática do Perú e, desde 1946, membro correspondente da American Numismatic Society.
No ámbito público, Burzio ocupou o posto de Embaixador da República Arxentina no Perú e o de director do o Museo Histórico Nacional da Arxentina. Ademais, foi o creador do Departamento de Estudos Históricos Navais da Arxentina.
Publicacións
Esta é unha listaxe non exhaustiva dos traballos monográficos publicados por Humberto Francisco Burzio ao longo da súa carreira académica:"
O Carrusco, O Sisto, Ourol
O Carrusco é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Sitiveni Rabuka
Sitiveni Rabuka, nado na provincia de Cakaudrove, Fidxi, o 13 de setembro de 1948, é un político fidxiano que exerce como primeiro ministro de Fixi desde 2022, cargo que ocupou anteriormente desde 1992 até 1999. Foi dirixente do Partido Político Fidxiano até a súa disolución, e uniuse ao Partido Liberal Socialdemócrata (SODELPA) logo da chegada ao poder de Frank Bainimarama. Foi líder do partido nas eleccións xerais de 2018, manténdoo como a segunda formación máis grande do Parlamento, e sendo o líder da Oposición, cargo no que se mantivo dous anos máis tarde.
Traxectoria
Rabuka é coñecido en Fidxi por ter axudado a instigar os dous golpes de estado de 1987, que sacudiron a política interna do país oceánico. Logo do seu paso pola xefatura de goberno, ocupou o cargo de Presidente do Gran Consello de Xefes, e máis tarde foi designado Presidente do Consello Provincial de Cakaudrove desde 2001 a 2008. Foi elixido para este cargo o 24 de maio de 2001 e reelixido para un novo mandato de tres anos o 13 de abril de 2005. Opositor ao goberno de Frank Bainimarama, Rabuka foi elixido presidente do Partido Liberal Socialdemócrata (SODELPA) en 2016, tras a renuncia de Teimumu Kepa, quen desaprobaba publicamente a elección de Rabuka para a súa substitución. A pesar das divisións internas, o liderado de Rabuka levou o partido a lograr un 39,85% dos votos nas eleccións xerais de 2018 e a crecer 6 escanos con respecto aos comicios anteriores.
Rabuka formou un novo partido, a Alianza Popular, para competir nas eleccións xerais de Fidxi de 2022. Tras os comicios, Rabuka resultou elixido Primeiro Ministro tras chegar a un acordo de coalición co NFP e o SODELPA.
Selene (homónimos)
O nome Selene pode referirse a:
A Consolación, Tabeirós, A Estrada
A Consolación é un lugar da parroquia de Tabeirós no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lingua carapana
A lingua carapana (tamén coñecida como karapanã, carapana-tapuya ou möxdöá) é unha lingua indíxena da familia tucana falada en Colombia e no Brasil.
Cebrán, O Sisto, Ourol
Cebrán é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lingua barasana
A lingua barasana ou barasana-eduria, é unha lingua indíxena da familia tucana falada polo pobo barasana en Colombia, na rexión do Amazonas. Pertence á póla oriental da familia lingüística tucana. A poboación de falantes nativos roldaba as 1 990 segundo o censo realizado en 1993. A súa área de distribución é o río Pira Paraná e as marxes da bacía do río Vaupés.
Exemplos
Cores: Partes do corpo:
Tellina pygmaea
Tellina pygmaea é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Sven Ludvig Lovén en 1846.
Caroline Haslett
Dame Caroline Harriet Haslett, nada en Worth (Sussex) o 17 de agosto de 1895 e finada en Bungay (Reino Unido) o 4 de xaneiro de 1957, foi unha enxeñeira eléctrica inglesa, administradora de industria da electricidade e defensora dos dereitos das mulleres.
Foi a primeira secretaria da Women's Engineering Society (WES) e a fundadora e editora da súa revista, Woman Engineer. Xunto con Laura Annie Willson, e co apoio de Lady Margaret Moir, fundou a Electrical Association for Women , sendo a  primeira directora desta asociación en 1925. O seu principal interese era aproveitar os beneficios da enerxía eléctrica para emancipar as mulleres das tarefas domésticas, para que puideran lograr as súas propias ambicións fóra do fogar.
Traxectoria
Caroline Haslett era a filla máis vella de Robert Haslett, un instalador de sinais de ferrocarril e activista do movemento cooperativo, e de Caroline Sarah Holmes. Despois de asistir á escola en Haywards Heath, realizou un curso de secretariado de negocios en Londres, onde tamén se uniu ao movemento sufraxista. A través dun contacto da súa nai, empezou a traballar en lna empresa de caldeiras Cochran como empregada e uniuse á Unión Social e Política de Mulleres (WSPU) fundada por Emmeline Pankhurst. Trasladouse aos talleres de Cochran durante a primeira guerra mundial, e adquiriu unha formación básica de enxeñaría en Londres e en Annan, Dumfriesshire.
En 1919 Haslett deixou Cochran's para converterse na primeira secretaria da Sociedade de Mulleres Enxeñeiras (WES) e primeira editora da revista The Woman Engineer, que continuou editando ata 1932.
En xuño de 1920 axudou a fundar Atalanta Ltd, unha empresa de enxeñaría para mulleres.
En 1925 a Sociedade de Mulleres Enxeñeiras organizou unha conferencia especial en Wembley, en asociación coa Primeira Conferencia Internacional de Mulleres na Ciencia, a Industria e o Comercio. A conferencia foi inaugurada pola Duquesa de York e foi presidida por Lady Nancy Astor, a primeira muller en ocupar un asento na Cámara dos Comúns. Este evento tamén presentou a Caroline Haslett a un público máis amplo. Permaneceu como secretaria de WES ata 1929, cando se converteu en secretaria honoraria, e foi a presidenta da sociedade desde 1940 ata 1941 (sucedendo á directora do estaleiro Edith Mary Douglas, e sucedida pola enxeñeira eléctrica Gertrude Entwistle).
Haslett foi a única muller delegada na Conferencia Mundial do Poder en Berlín en 1930 e representou a Gran Bretaña en conferencias posteriores sobre o poder. Durante os seguintes 20 anos as súas actividades públicas foron extraordinarias, como o describiu a súa amiga Margaret Partridge, enxeñeira eléctrica e outra presidenta de WES. Ocupou distintos postos, e foi a primeira muller da Institución de Enxeñeiros Eléctricos (IEE). miniatura|Placa conmemorando a vida de Caroline Haslett en Crawley, West Sussex En 1932, a National Safety First Association (precursora da Royal Society for the Prevention of Accidents) ampliou as súas actividades á seguridade no fogar, e Caroline Haslett foi nomeada presidenta do Comité de Seguridade no Fogar, cargo que ocupou ata 1936. Converteuse na primeira muller vicepresidenta da asociación en 1937.
Durante a Segunda Guerra Mundial foi a única muller membro (e a única experta en seguridade) do comité de 20 persoas convocado pola IEE para examinar os requisitos das instalacións eléctricas na Gran Bretaña da posguerra, que formaba parte dun plan máis amplo de estudos sobre edificios da posguerra. Unha parte importante desas recomendacións foi unha nova norma sobre enchufes e tomas de corrente. O resultado foi o BS 1363. O informe tamén recomendou o sistema de circuíto de anel, que se convertería en estándar.