cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reserva da biosfera Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo
Demografía
Segundo o IGE, en 2011 a poboación da reserva era de 189.902 habitantes, cunha densidade media de 167 hab/km2. Isto supón unha densidade maior á media galega, o que se explica polo feito de a reserva estar na área de influencia da cidade da Coruña. Porén, hai que reparar nas grandes diferenzas na densidade dos diversos concellos segundo a súa proximidade á Coruña, cunha densidade máxima en Oleiros (780,1 hab/km2) e mínima en Sobrado (17,3 hab/km2). Tendo en conta estes datos, pódense distinguir tres áreas:
Espazos protexidos
Dentro da reserva inclúense varias zonas de especial conservación da Rede Natura 2000. Conta cos ZECs de Betanzos - Mandeo, o Encoro de Abegondo - Cecebre, a Costa de Dexo (tamén declarada monumento natural) e tamén o tramo arteixán da Costa da Morte. Ademais, conta coas novas propostas LIC na rede do esteiro do río Baxoi, as brañas do Deo a Serra da Cova da Serpe.
Miles Davis
Miles Dewey Davis III, nado en Alton (Illinois) o 26 de maio de 1926 e finado en Nova York o 28 de setembro de 1991, foi un dos músicos de jazz máis importantes da última metade do século XX. Trompetista, director e compositor, Davis encabezou case tódalas principais evolucións do jazz dende a segunda guerra mundial ata os 90. Tocou nalgunhas das primeiras gravacións de bebop e gravou o primeiro cool jazz. Foi en parte responsable do desenvolvemento do jazz modal e o jazz fusion xurdiu do seu traballo con outros músicos entre finais dos 60 e principios dos 70. O free jazz foi o único estilo de jazz de despois da guerra que non foi significativamente influenciado por Davis, aínda que algúns músicos das súas bandas interpretaron despois tal estilo. As súas gravacións, xunto coas interpretacións ó vivo das súas moitas bandas, foron vitais para a aceptación do jazz coma unha música de alto valor artístico. Promotor e innovador, Davis fíxose famoso polo seu estilo melódico e lánguido e pola súa personalidade lacónica e, ás veces, conflitiva. Coma músico de jazz cada vez mellor pagado e máis vestido á moda, Davis foi un símbolo do potencial comercial do jazz.
Davis continuou unha liña de trompetistas comezada por Buddy Bolden e evolucionou xunto a Joe "King" Oliver, Louis Armstrong, Roy Eldridge e Dizzy Gillespie. Foi comparado con Duke Ellington coma innovador musical: ámbolos dous foron talentosos intérpretes dos seus instrumentos, mais non considerados tecnicamente virtuosos. O principal potencial de Ellington era coma compositor e líder dunha enorme banda, mentres Davis tivo talento para xuntar a fantásticos músicos en pequenos grupos e darlles espazo para desenvolverse. Moitas das figuras do jazz da posguerra tocaron nunha das bandas de Davis nalgún momento da súa carreira; entre eles, Bill Evans, John Coltrane, Wayne Shorter, Joe Zawinul, Herbie Hancock, Chick Corea e Keith Jarrett.
Tamén é coñecido polas súas versións de cancións da música pop coma "Time after Time", de Cyndi Lauper, e "Guinnevere", de David Crosby. Esta dedicación de Miles Davis á música popular acentuouse na que Joachim Berendt denominou "fase eléctrica", desde os seus álbums In a Silent Way (1969) e Bitches Brew (1970) en diante:
"O solo pasa máis e máis a segundo termo, o grupo faise cada vez máis importante. O disco On the Corner, aparecido en 1973, acentúa nunha medida polo de agora desoñecida en Miles Davis a percusividade da música. Esta percusividade [...] tamén é concesión intencionada ao mercado de discos da música negra. [...] A Miles importáballe acadar desa maneira un público de masas xuvenís como desde Louis Armstrong non o lograra ningún outro músico negro de jazz. [...] O electrizante éxito do 'Miles eléctrico' fixo que o mundo do rock e do pop quixesen acaparar para si a Miles Davis. Miles opúxose [...]: 'Non quero ser home branco. Rock é palabra do home branco.' "
O interese de Miles Davis pola denominada música groove volvería situar o debate musical na relación entre a música contemporánea e a música denominada popular; na defensa desta última e os criterios empregados para xebrala da música composta ou interpretada con fins exclusivamente mercantís. miniatura|Miles Davis no Nice Jazz Festival '89
1010
Mortes
Historia ano a ano
Covas, Ribela, Coles
Covas é un lugar da parroquia de Ribela no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Mangualde
miniatura|dereita|Mangualde Mangualde é unha cidade portuguesa no distrito de Viseu, rexión Centro e subrexión de Dão-Lafões, con cerca de 8.900 habitantes.
Localización
É sede dun municipio con 220,72 km² de área e 21.158 habitantes (2004), subdividido en 18 freguesías. Os municipios están limitados ó norte polo municipio de Penalva do Castelo, ó leste por Fornos de Algodres, ó sueste por Gouveia, ó sur por Seia, ó suroeste por Nelas e ó noroeste por Viseu.
Freguesías
As freguesías de Mangualde son:
Sellapan Rama Nathan
Sellapan Ramanathan, nado o 3 de xullo de 1924, foi o 6º Presidente de Singapur dende o 18 de agosto de 1999. Normalmente referido como S. R. Nathan, xurou o seu cargo o 1 de setembro de 1999. En 1999 e 2005, foi elixido presidente nas eleccións sen oposición. En 2009, superou a Benjamin Sheares como o Presidente de Singapur con máis anos no poder. O seu período de 12 anos rematou o 31 de agosto de 2011. Profesa a relixión hindú.
Pedramaior
O topónimo Pedramaior pode referirse a:
Lamborghini
miniatura|Lamborghini Murcielago LP640 Automobili Lamborghini SpA, comunmente coñecido como Lamborghini, é unha fábrica italiana de automóbiles deportivos fundada no ano 1963 polo fabricante de tractores Ferruccio Lamborghini. Lamborghini amasou unha notable fortuna coa súa fábrica de tractores. Era un apaixonado dos deportivos, e fundou a empresa nunha diminuta vila chamada Santa Agata, en Bolonia, a poucos quilómetros de Maranello, a sede de Ferrari.
Lamborghini está considerada como unha das marcas máis prestixiosas e desexadas do mundo de acordo coa gran calidade acadada polos seus deportivos. Forma parte de Volkswagen Group a través da súa filial Audi. En 2011, os 831 empregados de Lamborghini produciron 1.711 vehículos.
Historia
Rematada a Segunda guerra mundial, Ferruccio Lamborghini comezou a mercar sobrantes de vehículos militares para convertelos en maquinaria agrícola. Tal foi o éxito do seu novo negocio que no ano 1960 Lamborghini xa era o terceiro industrial italiano na construción de maquinaria para o agro, especialmente de tractores.
miniatura|[[Ferruccio Lamborghini]]
Ferruccio comezou unha vida opulenta, adquirindo propiedades e sobre todo coches Ferraris. Era un admirador de Enzo Ferrari pola forma en que mantiña a súa empresa, pero sempre tivo unha dificultade: Ferrucio Lamborghini, sempre tiña problemas mecánicos cos seus Ferrari. Canso de ter que soportar estes inconvenientes, tivo unha discusión có mesmo Enzo, queixándose dos problemas que tiña cos seus coches. A partir desta curiosa discusión, o irado propietario comezou a maquinar a idea de fabricar automóbiles deportivos para competir con Ferrari.
Fundou Automobili Ferruccio Lamborghini SpA en 1963 co obxectivo de producir un refinado gran turismo para competir coa oferta das marcas establecidas como Ferrari. O primeiro modelo da casa do touro foi o 350 GTV que non pasou de prototipo, seguido do 350 GT e o 400 GT 2+2 que tiveron unha grande aceptación do público. A marca non sería mundialmente coñecida ata o produción do Lamborghini Miura de 1967, que fixo que Lamborghini marcara as tendencias en coches extremadamente veloces. Este tiña un atractivo sorprendente e foi o primeiro coche de produción en levar o motor (un V12 con 370 cabalos) en posición central lonxitudinal.
Lamborghini creceu rapidamente durante a súa primeira década, pero chegaron os tempos duros cando as vendas desplomaronse a raíz da caída da bolsa en 1973 e a crise do petróleo de 1973. A propiedade da firma cambiou tres veces logo de 1973, incluíndo unha bancarrota en 1978, antes de que Chrysler Corporation tomara o control en 1987. Non foi posible rentabilizala, e Chrysler vendeu Lamborghini ao grupo de investimento malaio Mycom Setdco e ao grupo V'Power Corporation en 1994. A falta de éxito continuou durante a década de 1990, ata que Mycom Setdco e V'Power venden Lamborghini á AUDI AG filial de Volkswagen Group o 27 de xullo de 1998. A propiedade de Audi marcou o comezo dun período de estabilidade e aumento da produtividade de Lamborghini. As vendas aumentaron case dez veces no transcurso da década de 2000, chegando a un récord de vendas en 2007 e 2008. O crise financeira mundial a finais do decenio de 2000 afectaron negativamente a todos os fabricantes de automóbiles de luxo en todo o mundo, e fixeron que as vendas de Lamborghini caeran case un 50 por cento.
Ao Miura seguiulle no ano 1974 o famoso Lamborghini Countach, extremadamente baixo, ancho e rápido. Foi o rei da velocidade ao redor de 13 anos nas súas numerosas variacións ("LP 400" de 1974, "LP 400S" de 1978, "LP500S" de 1983, "Quattrovalvole" de 1985, e "25 Aniversario" de 1989).
Paralelamente aos deportivos con motor V12 íanse realizando outros menos potentes como o Islero (1969), Jarama (1970), Urraco (1976).
Xa nos anos 90 apareceu o substituto do Countach, o Lamborghini Diablo, que reclamou o título de coche de produción máis veloz do mundo, superando os 320 km/h.
Fixéronse numerosas variacións da base Diablo: o "VT" de tracción total (1993), o "SE 30" (1994) que conmemoraba os 30 anos da factoría, ou o "SV" (1995). A pesar disto Lamborghini non conseguía repuntar economicamente, o que levou á marca a estar a beira da quebra en 1998.
Os últimos Diablo "GT" (1999), "GTR" (1999) e "6.0 VT" (2001) deixaron de producirse e deron paso ao actual Murciélago (2001) e o paralelo menos potente Gallardo (2003).
A empresa celebrou os seus 40 anos no 2003 cuadriplicando as súas vendas no mundo. No 2005 creou os modelos convertíbeis Murciélago Roadster, Gallardo Spyder e finalmente no 2006 lanzou a variación con base Murciélago chamado LP 640.
Competición
miniatura|O Miura comezou como un prototipo clandestino, un coche que tiña pedigree de carreiras nunha empresa que estaba totalmente en contra dos deportes de motor A diferenza do seu rival, Enzo Ferrari, Ferruccio Lamborghini decidiu desde o principio que non apoiaría un equipo de carreiras de fábrica de Lamborghinis, vendo os deportes de motor como demasiado caro e demasiado gasto de recursos da empresa. Isto era infrecuente para a época, xa que moitos fabricantes de automóbiles deportivos trataban de demostrar a rapidez, a fiabilidade, e a superioridade técnica a través da participación nos deportes de motor. Enzo Ferrari, en particular, caracterízase por considerar o seu negocio de automóbiles de turismo como unha fonte de financiamento para a súa participación na competición automobilística. A política de Ferruccio produciu tensións entre el e os seus enxeñeiros, moitos dos cales eran entusiastas das carreiras, e algúns traballaran anteriormente en Ferrari. Dallara, Stanzani e Wallace comezaron a dedicar o seu tempo libre ao desenvolvemento do prototipo P400, que deseñaron para ser un coche de rúa cun potencial de carreiras, que podería gañar na pista e tamén poderíase conducir na estrada polos afeccionados. Cando Ferruccio descubriu o proxecto, permitiulles seguir adiante, véndoo como un dispositivo de comercialización potencial da empresa, aínda que insistiu en que non correría. O P400 converteuse no Miura. O máis preto que á compañía chegou á construír un coche de carreiras verdadeiro baixo a supervisión de Lamborghini foron uns poucos prototipos altamente modificados, incluíndo os construídos pola fábrica para o piloto de probas Bob Wallace, tales como o "Jota" baseado no Miura SV e o "Bob Wallace Especial" baseado Jarama S.
A mediados da década de 1970, mentres que Lamborghini estaba baixo a dirección de Georges-Henri Rossetti, Lamborghini chegou a un acordo con BMW para desenvolver, e a continuación, fabricar 400 coches de BMW co fin de cumprir cos requirimentos de homologación do Grupo 4. BMW non tiña experiencia no desenvolvemento dun vehículo de motor central e pensaba que a experiencia de Lamborghini nesa area faríao un socio ideal. Debido á inestabilidade financeira de Lamborghini, atrasouse no desenvolvemento da estrutura do coche e mecanismos. Cando Lamborghini non puido entregar os prototipos de traballo a tempo, BMW levouse o programa a casa, terminando o desenvolvemento sen Lamborghini. BMW contratou a Baur para producir o coche, que BMW chamou M1. Entregando o primeiro vehículo en outubro de 1978.
miniatura|left| O 1990 [[Lotus 102 aparece un Lamborghini V12]] Na década de 1980, Lamborghini desenvolveu o QVX de Grupo C para o campionato da tempada de 1986. Foi construído un coche, pero a falta de patrocinio fixo que perdera a tempada. O QVX competiu nunha soa carreira, na carreira non de campionato dos 500 km. de Southern Suns de 1986 en Kyalami en África do Sur, pilotado por Tiff Needell. Malia que o coche acabou mellor do que empezou, perdeu o patrocinio e cancelouse o programa.
Lamborghini foi provedor de motores na Fórmula 1 entre e a tempada. Fornecía de motores a Larrousse (-, -), Lotus, Ligier , Minardi , e ao equipo Modena en. Mentres que este último refírese comunmente como equipo de fábrica, a compañía viuse a se mesmo como un provedor, non un patrocinador. O Larrousse-Lamborghini de 1992 era pouco competitivo pero notable na súa tendencia a cuspir aceite polo seu sistema de escape. Os coches que seguían moi de cerca aos Larrousse adoitaban quedar de cor marrón amarelento ao final da carreira.
A finais de 1991, un motor de Lamborghini de Fórmula Un foi usado no coche deportivo Konrad KM-011 do Grupo C, pero o coche só durou unhas poucas carreiras antes de que se cancelara o proxecto. O mesmo motor, rebautizado como Chrysler, entón a empresa matriz de Lamborghini, púxose a proba por McLaren ao final da tempada, coa intención de utilizalo durante a tempada. Aínda que o piloto Ayrton Senna ao parecer quedou impresionado co rendemento do motor, McLaren retirouse das negociacións, elixindo un motor Peugeot, e Chrysler terminou o proxecto. miniatura| O Murcielago R-GT participando no Campionato FIA GT en [[Silverstone en 2006.]]
Dúas versións de competición do Diablo foron construídas para o Diablo Supertrophy, unha serie de carreiras dun só modelo que se celebrou anualmente desde 1996 ata 1999. No primeiro ano, o modelo utilizado na serie era o Diablo SVR, mentres que o Diablo GTR 6.0 utilizouse nos tres anos restantes Lamborghini desenvolveu o Murciélago R-GT como un coche de carreiras de produción para competir no Campionato FIA GT, o Campionato Super GT e o American Le Mans Series en 2004. A mellor posición do coche en calquera carreira ese ano foi a primeira proba do Campionato FIA GT en Valencia. Onde o coche pilotado por Reiter Engineering terminou terceiro logo de comezar no quinto lugar. En 2006, durante a primeira rolda do campionato Super GT en Suzuka, un coche que corría para Japan Lamborghini Owners Club obtivo a primeira vitoria (en clase) por un R-GT. A versión GT3 do Gallardo foi desenvolvido por Reiter Engineering. Un Murciélago R-GT do equipo All-Inkl.com, pilotado por Christophe Bouchut e Stefan Mücke, gañou a primeira rolda do Campionato FIA GT celebrada no Circuíto Internacional de Zhuhai, logrando a primeira gran vitoria nunha carreira internacional para Lamborghini.
Prototipos
miniatura|left | O Concept S, un derivado Gallardo.
Ao longo da súa historia, Lamborghini concibiu e presentou unha variedade de prototipos, a partir de 1963 co primeiro prototipo de Lamborghini, o 350GTV. Outros modelos famosos son o Marzal de Bertone de 1967, o Bravo de 1974 e o Athon de 1980, o Portofino de 1987 de Chrysler, o Cala deseño de Italdesign de 1995, o Raptor de Zagato construído de 1996.
Un Lamborghini Miura concept carestilo retro, a primeira creación d0 deseñador xefe Walter dá Silva, foi presentado en 2006. O Presidente e CEO Stephan Winkelmann negou que o prototipo fora a producirse, dicindo que o concepto de Miura era "unha celebración da nosa historia, pero Lamborghini é futuro. O deseño retro non é o que somos. Así que non imos facer un [novo] Miura ".
No Salón do Automóbil de París de 2008, Lamborghini presentou o Estoque, un prototipo sedán catro portas. Aínda que houbo moita especulación sobre a eventual produción do Estoque, a dirección de Lamborghini non tomou unha decisión con respecto á produción do que podería ser o primeiro coche de catro portas para rodar fóra da fábrica de Sant'Agata. miniatura|O [[Estoque, un prototipo de sedán de 2008]]. No Salón do Automóbil de París de 2010, Lamborghini deu a coñecer o Sesto Elemento. O prototipo está feito case enteiramente de fibra de carbono polo que é extremadamente lixeiro, só pesa 999 kg. O Sesto Elemento comparte o mesmo motor V10 que se atopa no Lamborghini Gallardo. Lamborghini espera un cambio nas ideas da dirección da empresa de fabricar super automóbiles enfocados na velocidade máxima á producir coches máis áxiles, seguindo o enfoque do Sesto Elemento. O prototipo pode chegar de 0 a 100 en 2´5 segundos e pode alcanzar unha velocidade máxima de máis de 290 km/h.
No Salón de Xenebra de 2012, Lamborghini presentou o Aventador J, unha versión sen teito, sen fiestras do Lamborghini Aventador. O Aventador J utiliza o mesmo motor de 700 cabalos de forza e transmisión de sete velocidades que o Aventador estándar.
Como parte da celebración dos 50 anos de Lamborghini, a compañía deu a coñecer o Egoista, un monopraza do que só se fabricou unha unidade.
Liña de Produción
200px|miniatura|dereita|Lamborghini Miura miniatura|dereita|200px|Lamborghini Jarama de 1970 miniatura|dereita|200px|Lamborghini Countach LP400S de 1978
Vitagraph Company of America
miniatura|Anuncio da compañía de 1916. miniatura|[[Florence Turner, a Vitagraph Girl.]] miniatura|[[John Bunny, un dos cómicos máis coñecidos antes da aparición de Chaplin.]] miniatura|Calendario de 1918 dedicado a [[Anita Stewart, unha das estrelas de Vitagraph.]] miniatura|[[Violet Mersereau, unha das moitas actrices que actuaron nos filmes da Vitagraph.]]
A Vitagraph Company of America foi unha sociedade de produción e distribución cinematográfica dos Estados Unidos fundada por James Stuart Blackton e Albert Edward Smith en 1897.
Primeiros anos
Blackton e Smith eran inmigrantes ingleses en Nova York que xunto con outro compatriota, Ronald Readon, fundaran en 1894 a International Novelty Company dedicada a espectáculos de vaudeville e maxia que incluían proxeccións con lanterna máxica pero a compañía fracasou e Blackton entrou a traballar como caricaturista para o New York Evening World, en 1896 Smith e Blackon actuaron nunha festa de recollida de fondos que organizaba o xornal e que filmou a Compañía de Thomas Edison, a compañía instou a Blakcton a realizar tres filmes nos seus estudios Humorous Cartoon, Political Cartoon e Sketching Mr Edison que se estrearon o 12 de setembro de 1896 e que foron ben recibidas, en especial a última e que levaron a Smith e Blackton a fundar en 1897 a súa propia compañía para a proxección de filmes, a Edison Vitagraph Company e para a publicidade por medio deste novo medio, a Commercial Advertising Bureau que tivo curta vida. O afundimento do USS Maine e o comezo da Guerra Hispano-Americana implicou un aumento da demanda de filmes por parte dos teatros de vodevil, a Edison Vitagraph Company mercou filmes realizados en Cuba pola Edison Manufacturing Company e distribuíunos con éxito, o que animou á Vitagraph a realizar os seus propios filmes sobre a guerra que publicitaba como "filmes de guerra exclusivos e orixinais" e que se realizaban con fotografías de estudio de barcos americanos e españois.
En agosto de 1898 logo dun preito coa compañía de Edison chegou a un acordo con esta para outorgarlle unha licenza para distribuír os seus filmes a cambio de ter os dereitos de autor de filmes realizados pola Vitagraph. En setembro uniuse outro inglés como socio William T. Rock cambiando de nome pouco despois para American Vitagraph Company. Logo da moda dos filmes de guerra foron populares os filmes de maxia ao estilo de Georges Méliès, un dos primeiros que realizou a Vitagraph foi The Vanishing Lady que se estreou a fins de 1898 con Albert Smith facendo os trucos de maxia.
Consolidación
Vitagraph seguiu a realizar filmes para o catálogo de Edison ata xaneiro de 1900 cando este cancelou o acordo e impediulles utilizar calquera máquina ou filme do seu catálogo. Para responder á nova situación puxeron a compañía nas mans dunha nova corporación do mesmo nome propiedade de George Arthur, cuñado de Smith, e Ronald Reader quedando os antigos donos como empregados, a corporación continuou a realizar e distribuír filmes mentres Edison levouna a xuízo por considerar que era un intento para evadir a prohibición de utilizar o seu material pero en setembro Edison e a Vitagraph chegaron a un novo acordo que revalidada o de 1898 pero co acordo de poñelo por escrito. Os grandes éxitos da Vitagraph foron as comedias, The Adventures de Happy Hooligan rodadas no verán de 1900 constituíron a primeira adaptación de banda deseñada americana ao cine. En 1905 comezou a construción do seu propio estudio de filmación e a compañía mudou o seu nome para Vitagraph Company of America.
Nos anos seguintes Vitagraph converteuse nunha das grandes compañías da nacente industria do cine, o actor Maurice Costello foi un dos primeiros ídolos do cine, dúas das actrices da Vitagraph Florence Turner, coñecida como a rapaza Vitagraph e Florence Lawrence foron as primeiras actrices cinematográficas americanas que se publicitaron polo seu nome , foi tamén famoso o Vitagraph Dog, unha cadela que protagonizou numerosos filmes entre 1908 e 1913 dirixidos por Larry Trimble , John Bunny e Flora Finch realizaron entre 1910 e 1915 máis de 150 comedias extremadamente populares, coñecidas popularmente como Bunnyfinches, foi a primeira parella cómica do cine pero Vitagraph tamén intentou darlle unha aura de calidade ao cine , realizando o que chamou filmes de calidade, especialmente entre 1907 e 1910, que eran adaptacións de obras literarias e da Biblia entre eles destacan Francesca da Rimini (1907), Julius Caesar (1908), The Life of Moises (1909), The Life Drama of Napoleon Bonaparte and the Empress Josephine (1909), Washington under the American Flag (1909). En decembro de 1908 creouse a Motion Picture Patents Company da que Vitagraph formaba parte e que era un intento de Edison para monopolizar a produción de filmes.
A partir de 1909 con Les misérables e The Life of Moises comezan a realizar longametraxes aínda divididas en catro ou cinco partes. O 12 de xullo de 1910 un lume nas oficinas da compañía queimou a maior parte dos negativos dos seus filmes, en 1911 despois da Pathé comezar a producir a edición americana do seu noticiario a Vitagraph decidiu realizar o seu propio, The Vitagraph Monthly News of Current Events. A primeira guerra mundial supuxo o comezo da decadencia de Vitagraph ao perder os distribuidores internacionais, porén nese tempo contou cos filmes protagonizados por Larry Semon, coñecido como o rei da comedia, mais a situación agravouse a comezo dos anos vinte co aumento das compañías competidoras, que tiñan a súa propia rede de teatros e que eran capaces de producir moitas máis fitas ca Vitagraph. En 1925 a Warner Brothers mercou a compañía
José Rivero de Aguilar
Traxectoria
Dende 1897 foi profesor na facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela e en 1911 foi nomeado catedrático de Historia do Dereito. Participou na Sociedad de Gas y Electricidad de Santiago e na Sociedad de Seguros Mutuos contra Incendios e foi presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1920-1926). Tamén exerceu a presidencia da Cámara Agrícola y Pecuaria. Militante do Partido Liberal na facción gasetista, foi deputado provincial e concelleiro en Santiago de Compostela.
Vida familiar
Casou con Ramona Otero Bárcena (irmá de Joaquín Otero Bárcena) e foi pai de José María e Ramón Rivero de Aguilar Otero.
Patrick Kluivert
Xogador
Ajax
Barcelona
PSV
Adestrador
Jong Twente
Pedramaior, Aranga, Aranga
Pedramaior é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 66 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 33 eran homes e 33 mulleres.
Voo 001 de Icelandic Airlines
O voo 001 de Icelandic Airlines era un servizo chárter que se esnafrou o 15 de novembro de 1978 ao aproximarse á pista do aeroporto internacional Bandaranaike, en Colombo. O accidente do Douglas DC-8 que operaba a ruta matou 8 dos 13 tripulantes islandeses, os 5 tripulantes de reserva e 170 peregrinos musulmáns (principalmente indonesios), dun total de 262 pasaxeiros e tripulantes. O informe oficial das autoridades de Sri Lanka deu como causa probable do accidente un fallo da tripulación ao cumprir os procedementos de aproximación; porén, as autoridades estadounidenses e islandesas oficialmente dixeron que a culpa fora dos equipos defectuosos do aeroporto e de erros do control de tráfico aéreo. É de lonxe o peor accidente da historia da aviación islandesa e o segundo peor en Sri Lanka, despois do voo 138 de Martinair catro anos antes.
O voo saíu de Jeddah, en Arabia Saudita, en ruta cara a Surabaya, en Indonesia. Ía aterrar no aeroporto internacional de Colombo-Bandaranaike para repostar combustible e para rotar a tripulación. Na zona había tormentas e o vento cruzado era un problema.
Avión
O avión involucrado no accidente era un DC-8 fretado pola aeroliña islandesa Loftleiðir e estaba alugado por Garuda Indonesian Airways para levar peregrinos indonesios á Meca durante o hajj. O avión tiña o rexistro TF-FLA e estaba bautizado como Leifur Eiríksson.
Accidente
O avión contactou coa Área de Control de Ratmalana ás 22:53 hora local e foi informado de que a pista en uso no aeroporto de Colombo era a 04. O avión solicitou a pista 22 e foi autorizado a unha aproximación ILS vectorizada por radar a esa pista. A Área de Control que estaba en contacto co avión descendeuno do nivel FL 330 ao 220 a unhas 90 millas do aeroporto. Ás 23:06 o avión foi pasado ao Control de Radar (CAK), que o instruíu para baixar ao nivel FL 20 para facer unha aproximación ILS á pista 22. A tripulación seguiu as instrucións e tamén se lle solicitou que informase cando establecese o localizador. Porén, a pesar de ter recibido a mesaxe, non se recibiu ningunha confirmación. O controlador continuou informando sobre a distancia e a altura do avión. O último aviso foi ás 23:27 cando o avión estaba a dúas millas da pista. A tripulación informou ter recibido a mensaxe e esa foi a última transmisión do aparello.
Pouco despois desa última mensaxe o controlador de aproximación viu o avión voando moi baixo durante a aproximación e chamouno dúas veces avisándoo de que voaba baixo. Porén, a tripulación non recibiu estas mensaxes xa que o controlador de aproximación estaba usando a frecuencia de aproximación, mentres o avión aínda tiña sintonizada a frecuencia do controlador de radar. O controlador de aproximación viu como o avión desaparecía e xurdía unha bola de lume no lugar onde o perdera de vista. O avión esnafrouse nunha plantación de caucho e cocos a pouco máis dunha milla do limiar da pista 22.
Uterqüe
miniatura| dereita|Tenda Uterqüe na Avda. Diagonal de [[Barcelona.]]
Uterqüe é unha empresa catalá pertencente ao grupo Inditex, especializada en accesorios para muller. En 2012 tiña 92 establecementos en 18 países. A imaxe da marca Uterqüe (en latín "ambos" e "o un e o outro") foi feita pola axencia de publicidade Maxan da Coruña.
Prosoma
miniatura|Anatomía externa dunha [[araña: c: prosoma; a: opistosoma; q: quelíceros; p: pedipalpos; l1-l4: patas marchadoras; h: fieiras.]]
Chámase prosoma ao tagma anterior dos dous en que se divide o corpo dos quelicerados (arácnidos e merostomados). O tagma posterior é o opistosoma.
Lamela (micoloxía)
miniatura|Láminas de [[Russula emetica.]]
Prosoma
O prosoma ás veces é denominado cefalotórax, termo desaconsellado xa que non é homólogo do cefalotórax dos crustáceos.
Lamela (micoloxía)
En micoloxía, as lamelas, (do latín lamella), son as estruturas laminares existentes baixo o chapeu dalgúns cogomelos, cuxa función é actuar como himenóforos no corpo frutífero do fungo. Ë a estrutura máis frecuente, mais non exclusiva, nos agáricos (cogorda). Conforme se van estudado con máis detalle, téñense descuberto máis especies de fungos que exhiben himenios a xeito de láminas, ao tempo que se olla que non todos os membros da orde Agaricales as levan. Non está claro se este é un caso de evolución converxente (é dicir, se as estruturas con láminas evolucionaron afastadas) ou conxunta.
Prosoma
Nas arañas e nos amblipixios existe unha constrición ou cintura (pedicelo) que separa o prosoma do opistosoma, pero no resto dos arácnidos o límite entre ambos os tagmas é menos evidente.
Lamela (micoloxía)
Outros grupos de cogomelos con lamelas son:
Prosoma
Etimoloxía
O termo prosoma está formado polo elemento do grego antigo προ- pro-, derivado do adverbio πρό pró, "diante", "adiante", e a palabra σῶμα sôma, "corpo". Literalmente: a parte dianteira do corpo.
Lamela (micoloxía)
Morfoloxía
Morfoloxicamente, as lamelas poden clasificarse en diferentes tipos, segundo a forma na que se unen co esteo:
Prosoma
Características
Os quelicerados non teñen unha cabeza diferenciada do resto do corpo. Na maioría dos quelicerados o prosoma comprende un ácron sen segmentar, seguido de seis segmentos unidos que, coa cutícula endurecida dos seus escleritos tergais, forman unha especie de casca continua chamada escudo dorsal ou escudo prosómico, co que o prosoma adquire unha estrutura ríxida e compacta. Porén, nalgúns grupos, como os opilións e os solífugos, os dous últimos segmentos do prosoma son libres.
Lamela (micoloxía)
Morfoloxía
Ollar a súa forma, a súa cor, o seu espazado ou como se unen ao esteo axuda á identificación do exemplar. A súa cor pode ser orientativa da cor das esporas do fungo.
Prosoma
Características
O prosoma tamén porta os ollos (simples) e a boca, así como diversos apéndices (quelíceros, pedipalpos) e catro pares de patas marchadoras, pero non antenas.
O prosoma realiza, por tanto, funcións sensoriais e de coordinación, inxestión de alimento e locomoción.
Segundo Armengol (p. 88):
Pero, a pesar da categórica afirmación anterior, tradicionalmente se interpretaou que o prosoma dos quelicerados é o resultado da fusión da cabeza e o tórax.
Porén, diversos estudos comparados recentes de xenes homeobox,  proporcionan grandes evidencias de que o prosoma sería en realidade a cabeza, e que os quelicerados serían unha liñaxe con sete segmentos cefálicos, en vez dos seis típicos dos mandibulados (crustáceos, miriápodos e hexápodos).
RMS Queen Mary 2
O Royal Mail Ship Queen Mary 2 é un transatlántico pertencente á compañía Cunard Line. Foi construído no estaleiro galo "Chantiers de l'Atlantique" en Saint-Nazaire en 2003, daquela propiedade de Alstom, cun custo superior a 800 millóns de dólares estadounidenses (550 millóns de libras esterlinas). É tamén o transatlántico máis grande, máis luxoso e caro construído na historia marítima.
O Queen Mary 2 está destinado para a ruta do Atlántico Norte, mais tamén é parcialmente utilizado para cruceiros. Botouse ao mar o 12 de xaneiro de 2004. Daquela era o barco de pasaxeiros maior do mundo, até o ano 2006, cando a empresa naval Royal Caribbean International lanzou ao mar o Freedom of the Seas, que malia ser 6 metros máis curto ca o Queen Mary 2, ten 15 metros máis de manga. Dende setembro de 2009, cando o Oasis of the Seas (tamén da empresa Royal Caribbean International) terminou de ser construído, o Queen Mary 2 pasou a ser o terceiro barco de pasaxeiros máis grande do mundo, aínda que segue a ser o transatlántico máis grande do mundo xa que os dous anteriores non son transatlánticos.
esquerda|miniatura|O Queen Mary 2 na [[Ría de Vigo.]]
Hoxe en día, a rivalidade entre as empresas navais de pasaxeiros non é contar co buque máis rápido, xa que estes non son usados máis coma un medio de transporte, senón contar co máis grande e luxoso. O Queen Mary 2 deu este título á Cunard en 2004, e foi o primeiro transatlántico que se construíu dende o Queen Elizabeth 2 de 1969.
Digno sucesor de grandes mitos da historia marítima, coma os primeiros transatlánticos de luxo alemáns de antes da I Guerra Mundial, que introduciron o concepto de hotel de luxo na navegación marítima, e transatlánticos famosos como o Titanic, o Mauretania, o Queen Mary, o Queen Elizabeth e mailo Queen Elizabeth 2; o Queen Mary 2 é 44,8 metros máis longo ca a Torre Eiffel e tres veces e medio máis ca a torre de Westminster (Big Ben). Ademais, é só 35,7 metros máis curto ca o edificio Empire State de Nova York. En decembro de 2011 cambiou o seu porto de rexistro a Hamilton, nas Bermudas.
Dende os seus comezos o Queen Mary 2 abarloou en numerosas ocasión no Porto de Vigo.
Paulo de Tarso
miniatura|200 px|dereita|Retrato de Paulo de Tarso, de [[Velázquez.]]
Paulo de Tarso, nado en Tarso cara o ano 10 e finado en Roma arredor do ano 67, foi un predicador, o primeiro gran difusor do cristianismo entre os non xudeus ou xentís. O seu nome xudeu era Saulo. Adoita aparecer representado calvo e coa espada coa que foi decapitado.
Traxectoria
Naceu probablemente en Cilicia (actual Turquía). Era un xudeu da seita dos fariseos, de cultura helenística e cidadán de Roma. Adicábase, como o seu pai, á fabricación de tendas de campaña, oficio que realizou toda a súa vida. Aos 19 anos recibiu na propia Xerusalén formación xudía farisea por parte do coñecido rabí Gamaliel.
Tras a proclamación por parte dun grupo de galileos de que Xesús de Nazaret, un predicador itinerante que anunciara o reino de Deus, resucitara tras ser crucificado por Poncio Pilatos, pasou a ser un acérrimo perseguidor desa nova crenza, incompatible coa súa adhesión ao fariseísmo. Participou na lapidación de Santo Estevo e acadou do Sumo Sacerdote, no ano 34, a encomenda de ir a Damasco na busca e captura dos cristiáns residentes nesa cidade. No camiño de Damasco, produciuse un accidente que lle privou da vista e supuxo a súa conversión á fe en Xesús de Nazaret como o Mesías agardado polo seu pobo.
Pasou un tempo formándose na casa de Ananías e, tras recuperar a vista, comezou a proclamar con entusiasmo e a fe que anteriormente denostara. Así o fixo na propia Damasco, onde sufriu persecución, e na provincia romana de Arabia. Xunto con Bernabeu, no ano 45, iniciou unha viaxe misioneira onde se produciu a conversión dun importante número de non xudeus. Percorreon Cilicia, Chipre e Pisidia.
No primeiro concilio na cidade de Xerusalén, houberon de dar conta da nova situación da conversión dos pagáns a Santiago o Xusto (coñecido como o irmán de Xesús), xefe da Igrexa desa cidade. Recibiran severas condenas por non esixir aos conversos a adhesión á Lei de Moisés e propiciar unha ruptura co xudaísmo, pero o concilio decidiu ao seu favor ao entender que non se podía poñer límites á libre acción do Espírito Santo.
No ano 50, emprendeu a segunda viaxe misional por Asia Menor, Macedonia e Grecia, permanecendo en Corinto máis dun ano. No ano 54, realizou a terceira viaxe polas mesmas áreas xeográficas.
Alí por onde pasaba ían creándose comunidades cristiás entre xentes xeralmente desfavorecidas e incultas reunidas ao redor do anuncio e a celebración da salvación gratuíta ofrecida por Deus a través de Xesús a todos os homes.
The Expendables 2
The Expendables 2 é un filme estadounidense de acción dirixido por Simon West, escrito por Richard Wenk e Sylvester Stallone e baseado nunha historia de Ken Kaufman, David Agosto e Wenk. É a secuela do filme de acción de 2010 The Expendables, e está protagonizado por Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Chuck Norris, Terry Crews, Randy Couture, Liam Hemsworth, Jean-Claude Van Damme, Bruce Willis, e Arnold Schwarzenegger.
Personaxes
miniatura|300px|Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Chuck Norris, Jean-Claude Van Damme, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger e Terry Crews.
Alexander Selkirk
miniatura|300x300px|Libro editado en [[1835 inspirado na vida de Selkirk.]] Alexander Selkirk, nado Alexander Selcraig en 1676, en Lower Longo, condado de Fife, Escocia e finado o 13 de decembro de 1721 en Ghana, foi un mariñeiro escocés que estivo durante catro anos e catro meses como un náufrago nunha illa deserta na zona central da costa pacífica de Chile; é probábel que tanto as súas viaxes como a historia de Pedro Serrano e outros náufrados da época (Robert Knox ou Henry Pitman) proporcionasen inspiración a Daniel Defoe (el entrevistouno) para escribir a súa novela Robinson Crusoe —aínda que na súa primeira edición de 1719 a illa sitúase preto da desembocadura do río Orinoco e non no océano Pacífico—.
Paulo de Tarso
Traxectoria
Fiel á súa fe ata o final, foi decapitado por sentenza imperial ao redor do ano 67, no contexto da persecución de Nerón. O suposto lugar da súa sepultura está ocupado dende o século IV pola basílica de San Paulo Extramuros, unha das sete igrexas de peregrinación de Roma.
Influencia
Mantivo correspondencia coas comunidades que ía fundando. Algunhas destas cartas, escritas en grego koiné están consideradas entre os documentos máis influentes da civilización occidental e son os primeiros testemuños escritos do cristianismo. Todas elas forman parte do Novo Testamento e os Pais da Igrexa entenderon que eran fonte de revelación e expresión da Palabra de Deus, o que explica a súa inclusión na Biblia de todas as Igrexas cristiás sen excepción. Estas danlle o título de apóstolo aínda que non coñecera a Xesús en vida. A única Igrexa na que as ideas paulinas semellan non ter callado é a Igrexa Etíope Tewahedo, onde seguen en vigor moitas prácticas do xudaísmo.
Tivo contactos con Pedro, Santiago e Xoán o Evanxelista.
Sen as cartas de Paulo de Tarso non se entende a filosofía de Agostiño de Hipona, o pensamento medieval europeo, o xansenismo, o movemento husita ou a doutrina de Martiño Lutero e os demais reformadores do protestantismo.
Pensamento
En Paulo de Tarso existe unha fonda raíz xudía; remítese aos patriarcas, particularmente Abraham e ás promesas feitas por Deus a Israel. Na súa cosmovisión apréciase certa influencia da cultura helenística e singularmente do estoicismo nas súas categorías éticas. Con todo, a súa experiencia relixiosa desenvolve nel unhas ideas certamente orixinais que condicionaron o fenómeno histórico do cristianismo.
Para Paulo de Tarso, toda a humanidade está escrava do pecado e a morte. A salvación non ven polo cumprimento da Lei de Moisés senón pola adhesión a Xesucristo (xustificación pola fe) aceptando nel o amor gratuíto de Deus (graza).(Rom. 3, 21-26). Ese Deus identifícase coa divindade única e exclusiva do xudaísmo e é a divindade descoñecida que *arelaban os pagáns.
O carisma máis importante e o único imprescindible é o ágape (en latín,caritas), (Corintios 13): amor desinteresado e sen límites que supera os desexos da carne (envexa, soberbia, xenreira, celos, lascivia, avaricia) e anticipa neste mundo a Vida Eterna á que os cristiáns están predestinados. Neste sentido, toda a Lei de Deus resúmese no amor ao próximo.(Gálatas 5, 13-15)
Xa non son precisos o Templo dos sacerdotes nin os preceptos rituais e morais, pois en Xesús os homes foron liberados para unha vida nova animada polo Espírito de Deus que lles permite experimentar a Deus como Abba (palabra aramea coa que Xesús designaba a Deus como Pai, e que Paulo non traduce ao grego).(Rom.8, 14-16). O que vive da fe é sacerdote, profeta e rei, e nada domina sobre el.
Xesús é o Christos, en quen o mesmo Deus se baleirou nunha humillación inconcibible, (kenose) abaixándose ata a condición de escravo e asumindo a morte calumniosa da Cruz; agora é, tras a súa resurrección, o Señor do Cosmos e da Historia, e retornará para renovar a Creación enteira destruíndo o pecado e a morte e facendo que todos vivan unha vida plena e feliz en Deus.
Estas concepcións están na base da doutrina da Graza e o pecado orixinal de Agostiño de Hipona, así como na doutrina da xustificación pola fe de Martiño Lutero e da predestinación de Xoán Calvino, eixos do protestantismo; a relativización do autoritarismo relixioso e civil que encerran son a cerna da reforma protestante, do desafío xermano á autoridade imperial, do puritanismo anglosaxón que daría lugar á revolución inglesa e a emancipación americana e son a principal fonte de inspiración do mundo cultural de tradición protestante británico, xermano, nórdico e norteamericano.
Escritos
miniatura|250px|A Conversión de San Paulo, fresco de Juan Bautista Celma na capela da Azucena ou de San Pedro, na Catedral de Santiago de Compostela O primeiro escrito cristián é a súa primeira carta aos Tesalonicenses. Máis adiante escribiulles unha segunda carta.
Grandes epístolas:
Cartas da catividade:
Cartas pastorais:
Alexander Selkirk
Traxectoria
En 1703 enrólase ás ordes de William Dampier que, ao mando de dous barcos corsarios, marchaba a América para atacar as costas españolas. Ante a escaseza de botín e outros problemas o capitán decidiu dividir a expedición e Selkirk permaneceu no galeón Cinque Ports, capitaneado por Thomas Stradling que se dirixiu ao arquipélago de Juan Fernández (Chile). Selkirk discutiu co capitán que o castigou co abandono dunha illa deserta a 560 km. da costa chilena, en outubro de 1704. Alí permaneceu durante máis de catro anos. miniatura|Imaxe de Alexander Selkirk cunha placa conmemorativa en Lower Longo O Cinque Ports afundiuse pouco despois e os seus tripulantes capturados polos españois. O rescate chegou o venres 2 de febreiro de 1709, cos barcos Duke e Duchess, mandados polo tamén corsario Woodes Rogers, que o enrolou como segundo oficial e despois de percorrer a costa pacífica, atacar Guayaquil e chegar até a costa de México onde capturaron o galeón de Acapulco a Manila -Nuestra Señora de la Encarnación de Singano- cun enorme botín
Dende alí, marcharon cara as Indias Orientais Holandesas e dobraron o cabo de Boa Esperanza para retornar a Inglaterra o 14 de outubro de 1711, onde ao parecer casou cunha viúva.
Embarcouse novamente en 1717 na Royal Navy e morreu as oito da tarde do 13 de decembro de 1721 mentres servía como tenente a bordo do barco da Armada, HMS Weymouth. Probabelmente sucumbiu á febre amarela. Foi enterrado no mar na costa occidental de África.
O arquipélago
O 1 de xaneiro de 1966 a illa na que estivo Selkirk foi oficialmente rebautizada como Robinson Crusoe. Ao mesmo tempo, a illa máis occidental do arquipélago Juan Fernández foi rebautizada como Alejandro Selkirk, aínda que é probable que Selkirk nunca a vise, dado que este habitou a illa maior oriental.
En torno ao ano 2000 unha expedición dirixida polo xaponés Daisuke Takahashi atopou instrumentos náuticos do século XVIII na illa, que probabelmente pertencesen a Selkirk.
Película
Unha película animada chamada Selkirk, o verdadeiro Robinson Crusoe relata a vida de Alexander Selkirk e as súas peripecias durante as súas viaxes. A película está dirixida por Walter Tournier (Uruguai). O filme foi financiado desde un principio por CORFO (Chile), Consello da Cultura e as Artes (CNCA-Chile) e polo Fondo Ibermedia, o que xerou o impulso para que o proxecto comezase a ensaiar a coordinación entre os países que participan (Chile cos efectos especiais 3D e o storyboard, a Arxentina coas voces, musicalización e o Uruguai coa idea orixinal, dirección, escenarios, bonecos para o stopmotion, rodaxe). É unha produción conxunta da Suma - Tournier Animación (Uruguai), Millo Producións (Arxentina) e Cineanimadores (Chile), e estreouse en febreiro de 2012.
Antonio Prieto Rivas
Antonio Prieto Rivas, nado en Allariz en 1876 e finado en Ponteareas o 15 de abril de 1936, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Trasladouse a Ponteareas moi novo para traballar nunha farmacia local. Rematada a carreira de Farmacia, estableceuse como farmacéutico en Ponteareas. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro e presidente local da Unión Patriótica. Integrouse no Partido Republicano Radical en 1931, seguindo a Emiliano Iglesias e foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra por este partido nas eleccións xerais de 1933. Estaba casado con Elisa Barros Arbones.
Geoffrey Rush
Traxectoria
Rush comezou a actuar na Queensland Theatre Company de Brisbane en 1971, traballando en 17 producións ata o ano 1975 cando foi a París para estudar mimo e pantomima na École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq, de volta a Australia comezou de novo a traballar no QTC, compartindo en 1979 escenario, Waiting for Godot e apartamento con Mel Gibson durante catro meses. En 1981 fixo a súa primeira actuación cinematográfica no filme australiano Hoodwink. En 1996 protagonizou Shine, co que gañou un Óscar ao mellor actor, o primeiro concedido a un actor australiano. Rush é tamén famoso por ter interpretado o capitán Barbossa desde 2002 na serie de filmes Pirates of the Caribbean.
Diacríticos do alfabeto latino
O alfabeto latino coñeceu, antes no mundo occidental e máis tarde, tras os diferentes períodos de colonización, en todo o mundo, unha extensión xeográfica considerábel: ao longo da súa historia, foi conservado ou tomado en préstamo por numerosos pobos que se serviron del para escribiren a súa lingua. Foi destinado ao principio á lingua dos romanos, que xa non transcribía con demasiada fidelidade, polo seu número reducido de grafemas. As linguas que o empregaron deberon, para ampliar as posibilidades dunha transcrición máis fiel, ou ben proverse de novas letras, ou ben crear novas unidades unindo varias (como os dígrafos e as ligaduras), ou ben, finalmente, modificar letras xa existentes por medio de diacríticos.
Historia
A utilización de diacríticos revelouse moi fecunda e o movemento acelerouse no século XVIII cando se tratou de transmitir rigorosamente textos ou enunciados de linguas afastadas que se ían descubrindo: as transcricións e transliteracións en letras latinas, é dicir a romanización, necesitou a utilización de diacríticos en número importante, xa que non sería doado ler unha transcrición na que algunhas letras fosen inventadas. Os diversos alfabetos fonéticos, xurdidos de novas investigacións en fonética e fonoloxía, tamén botaron man deste procedemento para ampliar o seu número de caracteres. Numerosas linguas non se escriben ou que o fan desde hai pouco, empregan o alfabeto latino ampliado. Exemplos representativos son o Alfabeto Fonético Internacional ou o alfabeto africano de referencia.