cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gardnerella vaginalis
Síntomas
Gardnerella vaginalis é a causa predominante da vaxinose bacteriana, que ás veces é asintomática, pero que adoita producir descargas vaxinais, irritación vaxinal, e un cheiro "a peixe". Na "proba do olor a amina" engádese un 10% de KOH á descarga, e o resultado positivo vén indicado se se produce un cheiro a peixe. Esta e outras probas poden utilizarse para distinguir entre os síntomas vaxinais relacionados con G. vaginalis e os causados por outros organismos, como o protozoo Trichomonas e o fungo Candida albicans, que son similares e poden requirir un diferente tratamento. Trichomonas vaginalis e G. vaginalis teñen presentacións clínicas similares e poden causar unha descarga vaxinal escumosa gris ou verde amarelada, proído, e produce uha "proba do olor" positiva. Poden distingirse utilizando unha preparación húmida, na que un frotis do epitelio vaxinal se dilúe e despois se estende no portaobxectos para a súa observación microscópica. As células de Gardnerella adhírense ás células do epitelio vaxinal, cubríndoas, o que é moi característico e obsérvase moi ben ao microscopio.
Doutor, doutora honoris causa
miniatura|300px||Invitación ao acto da investidura de [[María Wonenburger como Doutora Honoris Causa da UDC.]] Doutor ou doutora honoris causa é un título honorífico que concede unha universidade a persoas eminentes. Esta designación outórgase principalmente a personaxes que se destacaron en certos ámbitos profesionais que non son licenciados nunha carreira, é como un recoñecemento a alguén non oficial nun ámbito científico.
Etimoloxía e uso
Honoris causa (h.c.) é unha locución latina cuxo significado é por causa de honra, unha calidade que conduce a un ao cumprimento dos seus deberes, respecto aos seus semellantes e a si mesmo, é a boa reputación que segue á virtude, ao mérito ou ás accións de servizo, as cales transcenden ás familias, persoas, institucións e as accións mesmas que se recoñecen. É unha alta honra para persoas de testemuño social, recoñecido e irreprochable. Na maioría dos casos, esta locución é antecedida polo termo mestre ou doutor.
Xaviña, Xaviña, Camariñas
Xaviña é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Camariñas na comarca da Terra de Soneira). Tiña 129 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 55 homes e 74 mulleres.
Doutor, doutora honoris causa
Cerimonial
miniatura|Investidura dun doutor honoris causa na [[Universidade de Valladolid.]] A concesión, no cerimonioso ritual de investidura, de distintos obxectos relacionados coa universidade clásica encerra toda unha exaltación da docencia e a sabedoría. Como a un cabaleiro do ensino, ao doutorando impónselle, de modo sucesivo:
Xaviña, Xaviña, Camariñas
Por este lugar pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Doutor, doutora honoris causa
Cerimonial
Tras a cerimonia, e coa concesión ao novo doutor das facultades de ler, comprender e interpretar, indícaselle: "Toma asento na cátedra da Sabedoría, e desde ela, descollando pola túa ciencia, ensiña, orienta, xulga e mostra a túa magnificencia na universidade, no foro e na sociedade", comprometéndose este a gardar as leis e a honra da universidade e prestarlle favor, auxilio e consello.
Colpodea
A maioría dos ciliados situados aquí foron considerados orixinalmente tricóstomos avanzados, porque se asumía que carecían de verdadeiros cilios orais. Porén, os Bursariomorphida, que son grandes ciliados depredadores cunha cavidade oral que forma unha bolsa profunda anterior, eran considerados heterotricos debido ás súas prominentes policinetias orais. A moderna clase Colpodea foi definida por Small & Lynn en 1981, baseándose principalmente na estrutura das cinetias do corpo.
As análises de filoxenética molecular mostraron que a clase podería ser polifilética, aínda que se necesitan máis estudos utilizando un maior número de marcadores.
Morlán, Trazo
Santa María de Morlán é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Trazo. Segundo o IGE en 2013 tiña 185 habitantes (95 mulleres e 90 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 238 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é o mesmo que o topónimo, morlán.
Valados, As Cabanas, San Xoán de Río
Valados é un lugar da parroquia das Cabanas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
American Gladiators (videoxogo)
American Gladiators é un videoxogo creado en 1991 por Incredible Technologies para Amiga, Sega Mega Drive/Genesis, Super NES e Nintendo Entertainment System. Está baseado no programa de televisión American Gladiators.
Fonte do Lobo, Guillén, Becerreá
Fonte do Lobo é un lugar da parroquia de Guillén no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Mesón de Pardo, San Clodio, Leiro
Mesón de Pardo é un lugar da parroquia de San Clodio no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres.
O Cruceiro, Xaviña, Camariñas
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Camariñas na comarca da Terra de Soneira. Tiña 236 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 123 homes e 113 mulleres.
Chris Craft
Christopher Craft, nado en Porthleven (Cornualla) o 17 de novembro de 1939, é un expiloto de automobilismo inglés, que competiu en moitas formas diferentes de deportes de motor.
Traxectoria
Craft comezou a súa carreira en 1962, cun Ford Anglia e converteuse nun recoñecido piloto de automóbiles de turismo, especialmente co Team Broadpeed Escort co que fixo as tempadas desde 1968-70. Logo de pilotar previamente un Tecno na Fórmula 3, mudouse aos coches deportivos desde 1968, inicialmente cun Chevron e entón uniu forzas con Alain de Cadenet para pilotar o seu Porsche 908 e o McLaren M8C. Foi esta asociación o que levou á súa participación en dous Grandes Premios de Fórmula Un, en, pilotou un Brabham BT33 preparado para a Ecurie Evergreen do equipo de Cadenet, pero non conseguiu ningún punto de campionato. Non clasificou para a súa primeira carreira do Campionato do Mundo (o Gran Premio do Canadá de 1971 no Circuíto de Mosport Park), pero puido comezar a carreira despois da retirada doutros dous pilotos debido a accidentes nas sesións de quecemento o día da carreira. Con todo, o seu propio coche sufriu problemas no motor, negándolle a oportunidade. O seu segundo Gran Premio, en Watkins Glen, acabou cunha falla na suspensión e problemas de pneumáticos durante a carreira.
Grade
miniatura|dereita|300px|Grade do [[O Allo, Zas|Allo (Zas).]]
Serra
Serra pódese referir a:
-771
Véxase tamén
Historia ano a ano
Grade
A grade é un instrumento agrícola tradicional constituído por unha armazón de trabes que se entrecruzan en ángulo recto, que está dotado de dentes, máis ou menos próximos uns aos outros, e situados na súa parte inferior, e que permite traballar a terra superficialmente, achairándoa, rompendo os terróns e recubrindo o solo, de xeito que fique preparada para o sementado e a xerminación. Adoita ser arrastrada por un animal grande (cabalaría, boi) e cargado, con grandes pedras polo normal, se se busca que posúa un maior peso. O enganche efectúase entón cun pau ou cadea, denominado soliño ou cambón.
As grades modernas adoitan ser enteiramente metálicas e están deseñadas e preparadas de xeito diferente para efectuar labores especializados. miniatura|esquerda|180px|Grade moderna de metal
Chris Craft
Traxectoria
Craft continuou a competir en moitas outras formas de carreiras de automóbiles, incluíndo turismos, principalmente cun Ford Capri, coches deportivos, incluíndo un período co equipo Dome a principios dos anos oitenta; Fórmula 3 e Fórmula 5000. Un dos momentos máis destacados da súa carreira foi o terceiro posto nas 24 Horas de Le Mans de 1976.
Grade
Étimo
O nome galego grade procede de crate(m), caso acusativo do substantivo latino cratis, -is ou crates, -is que tiña o significado de "canizo; rastrelo".
Chris Craft
Traxectoria
Logo da súa carreira, Chris Craft creou a Light Car Company co deseñador de F1 Gordon Murray para construír Light Car Company Rocket.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Grade
Historia
A grade semella ser unha evolución do primitivo canizo, un simple entrelazo de canas ou varas, que se empregou en principio, cargado de pedras, coa mesma finalidade, e de feito subsistía, no século XX aínda, no mundo rural galego. O entramado de madeira, coas puntas ou dentes inferiores, debeu ser ideado durante a Idade Media. Desde aí evolucionou para aparellos máis complexos e totalmente metálicos. miniatura|dereita|300px|Emprego dunha grade medieval tirada por cabalo, Outubro, ilustración de [[Les Très Riches Heures du Duc de Berry, ca. 1412-1416]]
Diferentes tipos de grades
Entre as grades modernas especializadas pódense indicar:
Runaway (canción de The Corrs)
"Runaway" é o primeiro sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum de 1995 Forgiven, Not Forgotten. Foi lanzado ó mercado en setembro dese ano acadando o posto #10 nas listas de vendas de Irlanda e Australia.
Videoclip
O videoclip rodouse na cidade de en varias localizacións como o Parque Phoenix. Ademais, foi gravado en branco e negro, usando cores só ó comezo e ó final. O vídeo amosa a Andrea nun tren mentres que o resto da banda está tocando nunha fraga próxima. Preto do final, Andrea salta do tren e "foxe".
Runaway (Remix)
A canción foi reeditada por Tin Tin Out o 15 de febreiro de 1999, acadando o segundo posto nas listas de vendas do Reino Unido.
Buínte, Dexo, Oleiros
Buínte é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Recombinase
As recombinases son encimas que catalizan a recombinación xenética en eucariotas e bacterias. As ADN recombinases son moi utilizadas no laboratorio en organismos pluricelulares para manipular a estrutura dos seus xenomas, e para controlar a expresión xenética. Estes encimas usados no laboratorio, derivados de bacterias e fungos, catalizan reaccións de intercambio de ADN sensible á direccionalidade entre curtas secuencias de sitios diana (de 30 a 40 nucleótidos), que son específicas para cada recombinase. Estas reaccións permiten realizar catro módulos funcionais básicos: excisión/inserción, inversión, translocación e intecambio de casete, os cales se usan por separado ou combinadamente nunha ampla gama de configuracións para controlar a expresión xénica.
Tipos
Os tipos de recombinases inclúen os seguintes:
Coroa norueguesa
A coroa (en noruegués krone) é a moeda nacional de Noruega. Divídese en 100 øre e o seu código ISO 4217 é NOK. Normalmente abreviase como kr.
Historia
miniatura A coroa introduciuse por primeira vez en 1875 para substituír o speciedaler noruegués cunha taxa de cambio de 4 coroas por speciedaler. Ao introducir a nova moeda Noruega uniuse á Unión Monetaria Escandinava, creada en 1873. Esta Unión durou até 1914 mais despois da súa disolución, Dinamarca, Noruega e Suecia decidiron manter o nome da moeda dos seus respectivos territorios.
Dentro da Unión Monetaria, a coroa mantíñase dentro dunha base en ouro de 2.480 NOK = 1 quilo de ouro puro (1 NOK = 403,226 miligramos de ouro). Esta base restaurouse entre 1916 e 1920, e de novo en 1928 mais suspendeuse permanentemente en 1931, cando se estableceu unha taxa de cambio fronte á libra esterlina de 19,90 NOK por libra. En 1939, Noruega fixou a taxa de cambio da coroa ao dólar en 4,40 NOK por dólar.
Durante a ocupación alemá na segunda guerra mundial, a coroa fixou a súa taxa de cambio ao reichsmark en 1 NOK = 0,60 marcos, pero despois reduciuse a 0,57 marcos. Trala guerra, introduciuse unha nova taxa de cambio de 20 NOK = 1 GBP (4.963 NOK = 1 USD). A fixación con líbraa esterlina mantívose en 1949 cando esta devalouse fronte ao dólar, chegando a unha taxa de cambio de 7.142 NOK por dólar. En decembro de 1992, o Banco Central de Noruega abandonou a taxa de cambio fixa en favor dunha taxa de cambio flutuante debido ás duras especulacións contra a divisa norueguesa a principios dos anos 90, o que lle fixo perder ao Banco Central máis de 2 billóns de coroas para defender a compra de coroas norueguesas utilizando reservas das divisas estranxeiras nun curto período de tempo.
Moedas
En 1875, introducíronse as primeiras moedas (algunhas datadas en 1874) en denominacións de 10, 50 øre, 1, 10 e 20 coroas. Estas moedas tamén reflectían a denominación das moedas previas á coroa: 3, 15, 30 skilling, 2½ e 5 speciedaler. Entre 1875 e 1878, introduciuse a nova moeda completamente en denominacións de 1, 2, 5, 10, 25, 50 øre, 1, 2, 10 e 20 coroas. As moedas de 1, 2 e 5 øre cuñáronse en bronce, as de 10, 25, 50 øre, 1 e 2 coroas en prata, e as de 10 e 20 coroas en ouro.
As últimas moedas de ouro cuñáronse en 1910, e en 1920 o cuproníquel substituíu a prata. Entre 1917 e 1921, o ferro substituíu temporalmente ao bronce. Tamén nesta data cuñáronse as últimas moedas de 2 coroas. Durante a ocupación alemá utilizouse o zinc no canto do cuproníquel nas moedas de 10, 25 e 50 øre, e a produción de moedas de 1 coroa suspendeuse.
En 1963, introducíronse moedas de 5 coroas, mentres que en 1972, a produción de moedas de 1 e 2 øre cesou. En 1973 o tamaño das moedas de 5 øre reduciuse, e en 1982 a súa produción terminou xunto coas de 25 øre. En 1983 introducíronse moedas de 10 coroas, e en 1992 cuñáronse as últimas moedas de 10 øre. Entre 1994 e 1998 introduciuse un novo cono monetario composto de moedas de 50 øre, 1, 5, 10 e 20 coroas.
Billetes
En 1877 o Banco de Noruega introduciu billetes de 5, 10, 50, 100, 500 e 1.000 coroas. En 1917, engadíronse billetes de 1 e 2 coroas que se emitiron entre 1918 e 1922. Debido á escaseza de metais, os billetes de 1 e 2 coroas volveron imprimirse entre 1940 e 1950. En 1963, as moedas de 5 coroas substituíron aos billetes da mesma denominación, e o mesmo pasou cos de 10 coroas en 1984. En 1994 engadíronse as denominacións de 200 coroas.
Taxas de troco
O valor da coroa norueguesa, comparado co doutras moedas, varía considerablemente dun ano polo outro, maioritariamente a consecuencia das flutuacións dos prezos do petróleo e pola variación do tipo de xuro.
En 2002 a coroa empezou a subir até niveis marca en comparación co euro e o dólar estadounidense, e continuaron a niveis moi altos se os comparamos cos de antes do ano das subidas continuadas. As taxas de cambio a 10 de decembro de 2009 foron:
Der Hauptmann von Köpenick (filme de 1956)
Der Hauptmann von Köpenick é un filme alemán de 1956 dirixido por Helmut Käutner e baseado na obra O capitán de Köpenick de Carl Zuckmayer. A obra está baseada na historia real de Wilhelm Voigt, un impostor alemán que se fixo pasar por un oficial prusiano no ano 1906 e se fixo famoso como o capitán de Köpenick. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 29ª edición dos premios.
Béon, Ain
Béon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
El Imparcial (restaurante)
El Imparcial é un histórico restaurante da comunidade galega en Buenos Aires, e o máis antigo local de comidas da cidade que mantén o mesmo nome.
Historia
En 1860 fundouno na rúa Hipólito Yrigoyen (daquela chamada Victoria), próxima á actual Plaza de Mayo, o emigrante Manuel García, que chegara á Arxentina en 1856. O seu nome recibiuno pola vontade do propietario de acoller a todos os congresistas do veciño Congreso da Nación Arxentina, sen que importase a cor política. O restaurante especializouse dende o comezo en comida galega.
Refundouno nese ano o empresario Joaquín Barreiro, un exiliado da Guerra Civil española que proviña da parroquia de Morgadáns. Entre os seus propietarios actuais está o tamén galego Armando Amoedo.
Guillén, Guillén, Becerreá
Guillén é un lugar da parroquia de Guillén no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (11 homes e 17 mulleres).
-755
Véxase tamén
Historia ano a ano
Motacílidos
Os motacílidos (Motacillidae) son unha familia de pequenas aves paseriformes de colas longas e medianas. Existen ao redor de 65 especies en 6 xéneros nos que se inclúen as lavandeiras, picas e picas africanas. As picas africanas están restrinxidas aos Afrotrópicos, mentres que as lavandeiras atópanse principalmente en Europa, África e Asia, con dúas especies migratorias que aniñan en Alasca. As picas teñen a distribución máis cosmopolita, atopándose ao longo do Vello mundo, América e nas illas de Nova Zelandia e Malvinas. Dúas especies africanas, a pica de peito amarelo e maila pica de Sharpe agrúpanse ás veces nun sétimo xénero, Hemimacronyx.
Descrición
As picas, lavandeiras e picas africanas son paxaros esveltos, de tamaño pequeno ou medio, cunha lonxitude entre 14 e 17 cm, con longas colas e pescozos curtos. . Teñen patas pálidas con longas dedas, particularmente a deda traseira que pode chegar a medir até 4 cm nalgunhas picas africanas. Non existe dimorfismo sexual no que ao tamaño se refire. Normalmente as picas africanas adoitan ser máis robustas cás picas e mailas lavandeiras. As picas africanas poden chegar a acadar os 64 g, mentres que as picas e lavandeiras adoitan pesar entre 15–31 g. A plumaxe adoita ser marrón clara, semellante á das lavercas, aínda que algunhas especies teñen cores rechamantes, como por exemplo a pica dourada do nordeste de Africa. As picas africanas macho adoitan ter as partes inferiores de cores rechamantes. As lavandeiras a miúdo teñen plumaxes chamativos en gris, negro, branco e amarelo.
A maioría dos motacílidos son aves insectívoras que se alimentan no chan ou no campo aberto. Ocupan a maioría dos hábitats dispoñibles, dende as ribeiras até os altos cumios. As lavandeiras prefiren ambientes máis húmidos cás picas. Algunhas especies de lavandeiras empregan os bosques, incluíndo a lavandeira forestal.
Os motacílidos predan sobre unha ampla variedade de invertebrados, especialmente insectos, e tamén arañas, vermes, e pequenos moluscos acuáticos e artrópodos.
Coa excepción da lavandeira forestal, aniñan no chan, ata seis ovos pintados.
En Galicia
En Galicia existen 5 especies pertencentes á familia dos motacílidos (Motacillidae), delas, 7 pódense atopar en Galicia durante todo o ano, 2 son invernantes no país e 1 aniña localmente.
Especies e xéneros
miniatura|[[Anthus hodgsoni]] miniatura|[[Dendronanthus indicus]] miniatura|[[Macronyx croceus]]
Citoesqueleto
O citoesqueleto é un entramado tridimensional de microtúbulos e microfilamentos que prové o soporte interno para as células, ancora as estruturas internas da mesma e intervén nos fenómenos de movemento celular e na súa división. É unha estrutura dinámica que mantén a forma da célula, facilita a mobilidade celular (usando estruturas como os cilios e os flaxelos), e desempeña un importante papel tanto no transporte intracelular (por exemplo, os movementos de vesículas e orgánulos) coma na división celular.
Motacílidos
Especies e xéneros
FAMILIA: MOTACILLIDAE
Citoesqueleto
As células eucariotas teñen tres tipos de filamentos citoesqueléticos: miniatura|Microfilamentos de actina en [[fibroblastos dun embrión de rato tinguidos con faloidina.]]
Microfilamentos (actina e miosina)
Duns 7 - 5 nm (nanómetros) de diámetro. Están formadas por unha proteína globular chamada actina que pode presentarse de dúas formas:
As dos microfilamentos de actina son a contracción muscular, a formación de pseudópodos, o mantemento da morfoloxía celular e, na citocinese de células animais, forma un anel contráctil que divide a célula en dúas. miniatura|Filamentos de queratina.
Filamentos intermedios
Son filamentos de proteína fibrosa duns 12 nm de diámetro, son os compoñentes do citoesqueleto máis estábeis, dando soporte ós orgánulos (polas súas fortes ligazóns), e heteroxéneos. As proteínas que conforman estes filamentos, a citoqueratina, vimentina, proteína dos neurofilamentos, desmina e a proteína acídica fibrilar glial, dependen do tecido no que se achen. A súa función principal é a organización da estrutura tridimensional interna da célula (por exemplo, forman parte da envoltura nuclear e dos sarcómeros). Tamén participan nalgunhas unións intercelulares (desmosomas).
Microtúbulos
miniatura|Microtúbulos visualizados con anti-β-tubulina. Os microtúbulos son estruturas tubulares de 25 nm de diámetro que se orixinan nos centros organizadores de microtúbulos e que se estenden ó longo de todo o citoplasma. Pódense polimerizar e despolimerizar segundo as necesidades da célula. Áchanse nas células eucariotas e están formados pola polimerizacion dun dímero de dúas proteínas globulares, a alfa e a beta tubulina. Cada microtúbulo está composto de tres protofilamentos formados polos dímeros de tubilina. Interveñen en diversos procesos celulares que involucran desprazamentos de vesículas de secreción, movemento de orgánulos, transporte intracelular de substancias, así como na división celular (mitose e meiose). Ademais, constitúen a estrutura interna dos cilios e os flaxelos. Os microtúbulos son máis flexíbeis pero máis duros que a actina.
O citoesqueleto procariota
miniatura|300px|Elementos do citoesqueleto de [[Caulobacter crescentus. Na figura, estes elementos procarióticos relaciónanse cos seus homólogos eucariotas e hipotetízase a súa función celular. Debe terse en conta que a función da parella FtsZ-MreB inverteuse durante a evolución ao converterse en tubulina-actina.]]
No pasado críase que o citoesqueleto era unha característica exclusiva das células eucarióticas, pero desde entón encontráronse homólogos bacterianos das principais proteínas do citoesqueleto eucariota. A pesar de que as relacións evolutivas son tan distantes que non se poden inferir analoxías a partir das secuencias de aminoácidos, a similitude da estrutura tridimendional, as funcións no mantemento da forma e na polaridade das células proporcionan probas sólidas de que os citoesqueletos eucariotas e procariotas son realmente homólogos.
FtsZ
A FtsZ foi a primeira proteína do citoesqueleto procariota en ser identificada. Igual que a tubulina, a FtsZ forma filamentos en presenza de GTP, pero estes filamentos non se agrupan en microtúbulos. Durante a división celular, a FtsZ é a primeira proteína que se despraza ao lugar da división e é esencial para organizar as proteínas que sintetizan a nova parede celular nas células en división.
MreB e ParM
As proteínas procariotas similares á actina, tales como MreB, están implicadas no mantemento da forma celular. Estas proteínas forman unha rede helicoidal debaixo da membrana celular que guía as proteínas que participan na biosíntese da parede celular. Todas as bacterias non esféricas teñen xenes que codifican este tipo de proteínas.
Algúns plásmidos codifican un sistema de particionado que envolve unha proteína similar á actina, denominada ParM. Os filamentos de ParM mostran unha inestabilidade dinámica e poden particionar os plásmidos de ADN durante a división celular nun mecanismo análogo ao utilizado polos microtúbulos durante a mitose dos eucariotas.
Crescentina
A bacteria Caulobacter crescentus contén unha terceira proteína, chamada crescentina, que está relacionada cos filamentos intermedios das células eucarióticas. A crescentina tamén participa no mantemento da forma celular, mais o mecanismo actualmente é pouco claro.
Also sprach Zarathustra
miniatura|Portada da primeira parte na súa primeira edición (1883). 'Also Sprach Zarathustra. Ein Buch für Alle und Keinen' (Así falou Zarathustra. Un libro para todos e para ninguén) é un libro do filósofo alemán Friedrich Nietzsche e foi escrito entre os anos 1883 e 1885.
Foi despois de dúas visións, unha en Surlei en agosto de 1881 e outra en Rapallo en xaneiro de 1883, a partir das cales Nietzsche concibiu o seu poema filosófico Zaratrusta. A intuición do eterno retorno e a concepción do personaxe chamado Zaratrusta son a inspiración desta obra, coa cal Nietzsche pretendía chegar a un público universal, xa que segundo as súas palabras escribirao para todos e para ninguén.
Estrutura da obra
A obra divídese en catro partes que foron publicadas en tres anos; en 1883 publicáronse as dúas primeiras partes, en 1884 apareceu a terceira parte e en 1885 publicouse a cuarta parte. Trata sobre a vida dun profeta, desde que este ten trinta anos ata a súa vellez.
Contido da obra
Ten un contido argumentativo, dominante nas dúas primeiras partes, e á vez un contido narrativo, que domina nas outras dúas. Na primeira parte, que inclúe un prólogo que introduce na escena ao último home dos tempos modernos, un home pouco ambicioso e mediocre. A continuación, o protagonista con só trinta anos, busca a soidade e a tranquilidade e para iso retírase ás montañas acompañado dunha aguia e dunha serpente. Despois de dez anos sente a necesidade de volver cos humanos, e polo amor que lles profesa, ensínalles todo o que aprendeu durante a súa ausencia, entre o que está a morte de Deus, manifestándolles que lles falaba dun superhome. Pero ninguén o entendía, co que chega a conclusión de que precisa discípulos. Neste momento a aguia e a serpente sérvenlle tanto de compañía como de guía. Na cidade de A vaca multicolor, traducida por Kummasuddamam, ensinou a doutrina das tres transformacións do espírito- a autorresponsabilidade, a autosuperación e a autolexislación-, e realizou unha crítica da súa propia doutrina sobre o sentido da Terra, da que non está plenamente convencido e reflexiona sobre a idea de que a verdade estea máis alá dos homes, por detrás das cousas, que se trate da verdade do mundo, das cousas.
A segunda parte comeza coa estancia do protagonista durante anos nas montañas, e como da primeira vez, sente a necesidade de transmitir e ensinar aos demais o que aprendeu e intenta facerlles ver a aguia e a serpente a felicidade de regresar cos humanos. Nas Illas Afortunadas fálalles aos seus amigos de Deus como algo enfrontado o que fai que o home sexa creativo, e lévao a conclusión de que os homes deben orientarse segundo as directrices do superhome. As razóns que aporta para isto están en que este ser é o sentido da Terra, isto é, o sentido das cousas desde a capacidade de creación do ser humano a partir do continxente, da corporeidade, do devir e do tempo, fronte a orientación divina que se move desde os principios do ilimitado, do imperecedoiro e do eterno, é dicir, desde a consideración da idea da transcendencia.
Ademais de continuar con temas da súa doutrina nos discursos, tamén compón cancións, nas cales expresa a dúbida de conseguir un obxectivo de autosuperación. Son cancións nas que manifesta que a solución a ese estado encóntrase na vontade, aínda que tamén expresa o amor que sente. A personalidade do protagonista vaise perfilando cada vez máis, precisamente mediante o trazo de sentirse poeta; por un lado chega a entender que as comparacións e a linguaxe que emprega son propias dos poetas, e por outro, manifesta a contradición de sentirse fastíado deles polo feito de que se sente un espírito libre. Nas Illas Afortunadas segue cos seus discursos e desenvolve o concepto da vontade de poder. Isto explícao como a forza dinámica que fai que o home se poña en movemento e se supere tendo en consideración o intercambio de obediencia e mandato. Do contido dos seus discursos son destacables os que tratan sobre os compasivos, os sacerdotes, os virtuosos,... e en canto a forma do discurso ensina temas como a superación de si mesmo, os sublimes, o país da cultura, o inmaculado coñecemento, os deuses, os poetas etc.
Ao comezo da terceira parte nárrase a nova marcha de Zaratrusta. Aos catro días de abandonar as Illas Afortunadas diríxese a si mesmo falando sobre a boaventura non querida e de antes da saída do sol. Zaratrusta bótase a chorar antes de abandonar as illas xa que sente a soidade e o desexo de amar sen esquecerse de si mesmo.
Xa na viaxe, en barco desde as illas, conta a quen desexa escoitalo o contido do seu soño. Alí chama dunha maneira especial a identificación do personaxe coas experiencias e vivencias que está tendo a medida que a súa vida evoluciona. Deste modo, ten a oportunidade de seguir reflexionando sobre as ideas dos tres males: o egoísmo, a ambición de poder e a voluptuosidade. A partir do soño coa serpe á cal lle arrinca a cabeza, comeza a sentir que vai sandar o mal do fastío que sempre o acompañou. Zaratrusta volve actuar como poeta que canta poemas nos que expresa a felicidade que lle proporciona o estado en que se sente, son unha loanza ao concepto de eterno retorno do idéntico.
Personaxes da obra
O personaxe máis importante desta obra é o protagonista, Zaratrusta; a relación que este mantén cos demais limítase a unha acción que se centra nunha actividade dirixida por el e na que os seus discípulos, amigos ou compañeiros limítanse a mostrar unha actitude soamente pasiva ao longo da maior parte do argumento. Por outro lado, entre os personaxes débese ter en conta aos animais, cuxa actividade é máis activa en ocasións cá doutros personaxes humanos.
De comezo, podemos pensar que Zaratrusta é o profeta persa do mesmo nome, unha simbolización de Xesús de Nazaret ou unha simbolización do autor da obra.
Así falou Zaratrusta é unha obra de fición aínda que nela haxa personaxes e acontecementos protagonizados por personaxes reais. Neste sentido pode dicirse que Zaratrusta é un personaxe de ficción e a narración que se fai da súa vida é tamén ficción. Podemos tamén pensar que se trata da figura de Xesús de Nazaret adaptada á nova doutrina. É tamén se pode pensar que sexa o profeta persa, a realidade é que o lector atópase cunha forma de enmascaramento detrás da cal se esconde o autor da obra e que Zaratrusta é sen máis unha forma de expresión literaria de Nietzsche e, en consecuencia, a expresión ficticia referencial desta persoa.
Hai un personaxe real que é a referencia do contido fundamental da obra que constitúe a doutrina do protagonista. Se así fose, detrás de Zaratrusta pódese identificar tanto ao autor como a persoa da historia que outorga o fundamento filosófico da obra. Trataríase dun filósofo da antigüidade grega, cuxo pensamento Nietzsche coñece ben a consecuencia da súa actividade inicial como investigador.
Os animais
Despois de que Zaratrusta na novena parte do prólogo da obra lle fálase ao seu corazón sobre o estado no que se atopa tras o seu fracaso como mestre, advertindo que para a obra non serve calquera persoa, se non seres, compañeiros que sexan capaces de colaborar na súa actividade máis alá do ben e do mal. No final do prólogo aparecen dous animais, unha aguia e unha serpe; son animais perigosos aos que Zaratrusta cualifica: a aguia como o máis altivo e a serpe como o máis intelixente que existe baixo o sol. Ambos queren saber se Zaratrusta aínda vive.
A partir deste momento, os animais entran na acción da obra como se fosen dous personaxes que desempeñan unha función nela. A relación do protagonista cos animais consiste en que estarán con el na cova e preocuparanse do seu estado anímico e corporal.
A priori
miniatura|Cales entre os diversos métodos existentes son os que proporcionan o rendemento máis económico do vapor consumido? Esta pregunta é bastante complicada de responder a priori. A priori é unha locución adverbial latina cuxo significado literal é 'con anterioridade, antes de que algo suceda'.
Camiño do Raposo, Dexo, Oleiros
Camiño do Raposo é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Antonio Fernández-Cid
Antonio Fernández-Cid de Temes, nado en Ourense o 1 de novembro de 1916 e finado en Bilbao o 3 de marzo de 1995, foi un militar, musicólogo e xornalista musical galego.
Traxectoria
Fillo morgado dunha numerosa familia ourensá, comezou a estudar Dereito pero ao estourar a guerra civil española alistouse no exército nacionalista, onde foi ascendendo de alférez a tenente coronel de intervención. Ao rematar a guerra, e sen apartarse do exército, comeza a colaborar esporadicamente e como suplente do crítico musical do momento, no xornal ABC. Posteriormente pasa á revista Tarea e logo ao xornal orgánico do réxime franquista Arriba, onde escribe dende 1943 ata 1952. Nese ano obtén un contrato con ABC, xa como crítico musical titular, que mantén ata 1960. Nese ano pasa ao Informaciones, pero regresa en 1966 ao ABC, que xa non abandonará ata a súa morte. Ademais, tamén escribiu esporadicamente noutros xornais españois e rexionais do momento, como La Vanguardia, Mundo Hispánico, Diario Vasco, La Estafeta Literaria etcétera.
Na segunda metade do século XX tamén colaborou como xornalista musical en televisión e radio, e en 1965 obtivo o Premio Nacional de Radio. En 1980 foi escollido membro da Academia de Belas Artes de San Fernando. A súa especialidade como crítico musical era a ópera.
Obra
dereita|miniatura|Placa na súa casa natal en Ourense.
Vida persoal
Casado con Dolores Alcolea Hermosilla, tivo oito fillos. Foi soterrado en Pozuelo de Alarcón.
Escombro
Escombro é un grupo de rock de Cuencas Mineras, Teruel, Aragón. O seu primeiro disco publicárono no 2008 e chámase Pueblos fantasmas.
O Xunquedo, As Cabanas, San Xoán de Río
O Xunquedo é un lugar da parroquia das Cabanas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Vladimir Jabotinsky
Ze'ev Vladimir (Evgenevich) Jabotinsky (en זאב ז'בוטינסקי, e en Влади́мир Евге́ньевич Жаботи́нский), nado en Odesa en 1880 e finado en 1940, foi un escritor e líder sionista, fundador da Lexión Xudía durante a primeira guerra mundial.
Traxectoria
Nado nunha familia tradicional xudía recibiu unha educación relixiosa e aprendeu a Torah, Tanakh e o hebreo, pero na súa mocidade lígase aos ambientes seculares da cidade, convértese en xornalista traballando de correspondente en Suíza e Italia para a prensa de lingua rusa, ao tempo que estudaba dereito, a súa experiencia como xornalista vaille permitir máis tarde fundar xornais en ruso, yiddish e hebreo.
Primeira guerra mundial
Durante a Primeira guerra mundial, concIbiu a organizar unha unidade xudía que loitase contra os otománs, que entón controlaban Palestina, xunto con Joseph Trumpeldor creou o Zion Mule Corps, que consistía nuns centos de homes xudeus, na maioría rusos, que foran expulsados de Palestina polos turcos e establecéranse en Exipto. A unidade serviu con éxito na batalla de Gallipoli, pero a unidade logo se desfixo, Jabotinsky viaxou a Londres para convencer aos británicos, pero non foi ata 1917, cando o goberno británico deu permiso para organizar tres unidades xudías, o propio Jabotinsky loitou no val do río Xordán en 1918 e foi condecorado polo seu valor.
Revisionismo
Logo da guerra, Jabotinsky saíu elixido na primeira asemblea lexistaltiva de Palestina, e en 1921 entrou a formar parte do consello executivo da Organización Mundial Sionista, pero marchou da organización en 1923 debido ás diverxencias co presidente, Chaim Weizmann. Estableceu unha nova organización, Alianza de Revisionistas-Sionistas e a súa mocidade, Betar. A súa organización demandaba que o movemento sionista recoñecera como o seu obxectivo o establecemento dun estado xudeu na cunca o río Xordán. As bases do seu movemento situábanse en Polonia e a súa actividade centrouse en obter o apoio británico para as Yishuv.
En 1929 Jabotinsky deixou Palestina para acudir ao 16º Congreso Sionista Mundial, pero as autoridades británicas non lle permitiron volver debido ás presións árabes.
Actividade literaria
Publicou novelas en hebreo utilizando o sobrenome Altalena. A súa novela histórica Samson Nazorei ( 1927), sitúase en tempos bíblicos describindo unha forma ideal da vida xudía da época, activa e guerreira. En Pyatero (escrita en 1935 e publicada en 1936) é a novela de Odesa e contén descricións poéticas da cidade nos primeiros anos do XX, con nostálxicos retratos das súas rúas e olores, dos seus habitantes e paixóns." A súa obra pasou desapercibida no seu tempo pero a partir do século XXI, a súa valoración medrou con edicións en Rusia e Ucraína e en 2005 traduciuse ao inglés
-792
Véxase tamén
Historia ano a ano
Dusty Diamond's All-Star Softball
Dusty Diamond's All-Star Softball (estreado no Xapón como Softball Tengoku) é un videoxogo para un ou dous xogadores para NES no que os xogadores poden escoller diferentes personaxes ficticias do softball e personalizar o seu propio equipo para gañar o campionato.
Malia que un videoxogo sobre softball, as regras lembran máis ás do baseball agás polo feito de que cada xogador pode xogar un máximo de 7 innings.
Caneliñas, A Ameixenda, Cee
Caneliñas é un lugar da parroquia da Ameixenda no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Na década de 1940 a empresa Massó instalou neste lugar unha factoría baleeira.
CW Redondela
O Club Waterpolo Redondela (usualmente CW Redondela) foi un equipo de wáter-polo da localidade pontevedresa de Redondela.
Historia
En 2008 deixou de participar na liga galega absoluta, xa que a Piscina Municipal de Redondela, onde o CW xogaba como local, non cumpría as condicións requiridas pola Federación Galega de Natación. Malia a desaparición do equipo absoluto masculino, o club continuou competindo en categorías inferiores.
En 2009 o club desfíxose de xeito definitivo, cando o equipo xuvenil, o único que participaba na liga galega ese ano, non se inscribiu na competición.
Logros
O CW Redondela non posúe ningún título na categoría absoluta da Liga Galega de Wáter-polo. Porén, na tempada 2004/2005 alcanzou o seu teito histórico no baremo de clubs galegos. Nese ano, obtivo o quinto posto no baremo por equipos, isto é, converteuse no quinto mellor equipo de Galicia. Nesa tempada obtivo unha cualificación de 3925 puntos, só superado polo CN Coruña (18.050), o Club Marina Ferrol (16.250), CW Galaico (13.100) e CW Santiago (11.975).
Na tempada 2004/2005, o CW Redondela quedou en terceira posición no Campionato Galego de Waterpolo Infantil de Inverno, ao se impor ao CW Santiago por dous tantos a un.
Osric de Deira
Osric, finado en 633 ou 634, foi un rei de Deira (632–633 ou 633–634) un antigo reino no norte de Inglaterra. Foi primo do rei Edwin de Northumbria, sendo o fillo do tío de Edwin, Aelfric. Osric foi o pai de Oswine.
Traxectoria
Despois de que Edwin morreu en batalla contra Cadwallon ap Cadfan do Reino de Gwynedd e Penda de Mercia, Northumbria caeu no caos, con Eanfrith tomando o poder do subreino de Bernicia e Osric tomando poder en Deira. Segundo Beda, Osric foi, do mesmo xeito que Eanfrith, un cristián que se reconverteu ao paganismo despois de tomar o poder.
Con todo, Cadwallon continuou a súa destrutiva invasión de Northumbria. Beda conta que Osric acurrunchou a Cadwallon "nunha forte cidade", pero Cadwallon "saíu de súpeto con todas as súas forzas, por sorpresa, e destruíuno a el e a todo o seu exército."
O ano no que el e Eanfrith reinaron separadamente en Northumbria, foi tan aborrecido polo seu paganismo, que futuros historiadores habían mencionar este ano como parte do reino do seguinte rei, tratando de borrar este episodio da historia.
Béréziat
Béréziat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
-793
Véxase tamén
Historia ano a ano
Restande, Trazo
Santa María de Restande é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Trazo. Segundo o IGE en 2013 tiña 295 habitantes (151 mulleres e 144 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 389 habitantes.
Patrimonio histórico-artístico
Nesta parroquia atópase o pazo de Vilacova, preto da igrexa parroquial. Unha longa balconada apoiada en poderosas ménsulas e protexida con balaustrada de pedra percorre gran parte da fachada do pazo. Baixo ela ábrense cinco arcos de medio punto que dan acceso a un amplo soportal. A orixe deste pazo está relacionado cos Bermúdez de Montaos, que fundaron o vínculo de Vilacova en 1556. O edificio actual débese a unha reconstrución do século XVII. Está habitado e en bo estado.
O Campón, Dexo, Oleiros
O Campón é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Gene Vincent
Vincent Eugene Craddock, nado en Norfolk (Virxinia) o 11 de febreiro de 1935 e finado en California o 12 de outubro de 1971, foi un músico estadounidense pioneiro do rock and roll e do rockabilly, coñecido como Gene Vincent. O seu éxito de 1956 con The Blue Caps, "Be-Bop-A-Lula", é considerado un destacado exemplo dos primeiros tempos do rockabilly. É membro dos Rock and Roll e Rockabilly Halls of Fame.
Barreiro, Liber, Becerreá
Barreiro é un lugar da parroquia de Liber no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2011 tiña dous habitantes (dous homes).
Comarca de Pontevedra
A comarca de Pontevedra é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra e a súa capital é Pontevedra. Pertencen a esta comarca os concellos de Barro, Campo Lameiro, Cerdedo-Cotobade, A Lama, Poio, Ponte Caldelas, Pontevedra e Vilaboa. No 2020 tiña 125.280 habitantes.
Sociedade para o Progreso da Teoría Económica
A Sociedade para o Progreso da Teoría Económica, coñecida polo seu nome en inglés Society for the Advancement of Economic Theory, e polas siglas SAET, é unha asociación sen fin de lucro internacional fundada para promover o coñecemento de teoría económica e para facilitar a comunicación entre investigadores. Entre os seus membros cóntanse economistas, matemáticos ou teóricos do xogo, entre outros.
A asociación fundárona en 1991 os economistas Charalambos D. Aliprantis, Edward C. Prescott, e Nicholas C. Yannelis, e dende ese ano edita a prestixiosa revista científica do seu campo Economic Theory.
Natsionalna Telekompaniia Ukrainy
A Compañía Nacional de Televisión de Ucraína (en ucraíno: Національна Телекомпанія України, Natsionalna Telekompaniya Ukrayïny) é o ente de radiodifusión estatal de Ucraína. Desde 1993 é membro da Unión Europea de Radiodifusión.
Historia do Telecentro de Kíiv
O primeiro intento oficial de transmisión de televisión en Ucraína foi realizado o 1 de febreiro de 1939, sendo realizado nun pequeno estudo en Kíiv. A transmisión tivo unha duración de 40 minutos, consistindo basicamente na exhibición dun retrato de Sergó Ordzhonikidze.
Logo dunha pausa forzada, produto da segunda guerra mundial, retómanse as transmisións televisivas en Ucraína, comezando o 6 de novembro de 1951, cando se exhibe a película "The great glow", de corte patriótico. Ao día seguinte, transmítese unha cerimonia solemne, a cal conmemora o 34° aniversario da Revolución de Outubro. O primeiro evento musical televisado en Ucraína tivo lugar o 1 de maio de 1952, este foi un concerto, realizado nos modestos estudos do Telecentro e contaba coa participación de destacados solistas da Ópera de Kíiv. Tamén apareceu a primeira presentadora da cadea, Novela Separionova.
Servizos
No 2005 foi a televisión encargada de organizar, xunto coa UER, o 50 Festival da Canción de Eurovisión en Kíiv. No ano 2012 obtivo, xunto con Telewizja Polska, os dereitos de transmisión da Eurocopa de Polonia/Ucraína.
Digby, Lincolnshire
miniatura|Cruceiro de Digby Digby é unha parroquia civil no distrito de North Kesteven do condado de Lincolnshire en Inglaterra, a 10 km ao norte da vila de Sleaford e a 19 de Lincoln. A poboación total é de 621 habitantes segundo o censo de 2011. Nas proximidades hai unha antiga base da RAF.
Oswald de Bernicia
miniatura|[[Fresco do século XII da catedral de Durham que representa a Santo Oswaldo (Oswlald de Bernicia).]] Oswald, nado c. 604 e finado o 5 de agosto de 642, foi un rei cristián de Northumbria no século VII, cando o territorio de Inglaterra estaba dividido en pequenos reinos rexidos por liñaxes de orixe xermánica.
Traxectoria
Sobriño materno do tamén rei northumbrio Edwin, en 633 reunificou o reino de Northumbria, un ano despois de morrer o seu tío, e chegou a ser o monarca máis poderoso do seu tempo; o monxe Beda o Venerable incluíuno na súa lista de Reis Supremos da antiga Inglaterra, como práctico sucesor de Edwin.
Morreu na batalla de Maserfield contra o rei pagán Penda, o mesmo inimigo que eliminara a santo Edwin dez anos atrás. Como este, Oswald é tamén venerado como santo e como mártir, aínda que o seu culto, extraordinariamente popular, afogou ao do seu predecesor.
Sucedeuno no trono o seu irmán Oswiu.
Carlos Hervés
Carlos Hervés Beloso, nado en Marín o 1 de xuño de 1953, é un economista e matemático galego.
Traxectoria
Licenciado en Matemáticas en 1975 pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse na mesma en 1979. Foi investigador nas universidades de Nancy (1977-1978), Trinity College de Dublín (1979-1980) e Harvard (1989). É catedrático de Análise Matemática dende 1989. Como docente, impartiu clases na propia Universidade de Santiago, así como na Universidade Carlos III de Madrid (1990-1996) onde foi director do departamento de Economía (1993-1995). En 1996 reincorporouse á Universidade de Vigo como director do departamento de Matemáticas (1996-1999), onde continúa o seu labor docente e investigadora.
Especializado en economía matemática e, en concreto, na teoría do equilibrio xeral. Ten publicado artigos en revistas como Journal of Functional Analysis, Journal of Economic Theory, Journal of Mathematical Economics, Economic Theory ou Journal of Economics. Foi recoñecido como Economic Theory Fellow pola Society for the Advancement of Economic Theory.
A Ponte, San Clodio, Leiro
A Ponte é un lugar da parroquia de San Clodio no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 14 mulleres. Recibe o seu nome da ponte de San Clodio, sobre o río Avia.
Trazo, Trazo
Santa María de Trazo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Trazo. Segundo o IGE en 2013 tiña 185 habitantes (101 mulleres e 84 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 218 habitantes.
Amagon
Amagon, coñecido no Xapón como Totsuzen! Machoman (突然! マッチョマン), é un videoxogo de acción e plataformas desenvolvido por Aicom para Nintendo Entertainment System.
No xogo, o xogador controla a Amagon, un soldado que está atrapado nunha illa após que seu avión se estrelase. Por mala sorte, o seu barco de rescate atópase na outra beira da illa, a cal Amagon debe atravesar a pé.
Uri Zvi Greenberg
Uri Zvi Greenberg (Lvov, 1896 — 1981), foi un poeta e político israelí.