cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
División de Honra da LNFS 1997-98
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 18 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 34 xornadas. Non obstante, o Sego Zaragoza foi eliminado da competición a 9 xornadas do remate da tempada por non presentarse a máis dun encontro, e a táboa final da liga tivo en conta só 15 equipos e 32 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. As eliminatorias de cuartos de final e semifinais foron ó mellor de 3 encontros, mentres que a final foi ó mellor de 5 encontros.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O ElPozo Murcia proclamouse campión desta edición 1997-98 da División de Honra da LNFS.
Área
Área é a extensión ou superficie comprendida dentro dunha figura (de dúas dimensións), expresada en unidades de medida denominadas superficiais. Para superficies planas o concepto é intuitivo. Calquera superficie plana de lados rectos pode triangularse e pódese calcular a súa área como suma de triángulos.
Para poder definir a área dunha superficie en xeral, que é un concepto métrico, tense que definir un tensor métrico sobre a superficie en cuestión: cando a superficie está dentro dun espazo euclídeo, a superficie herda unha estrutura métrica natural inducida pola métrica euclídea.
Historia
miniatura|300px|Os [[Antigo Exipto|exipcios desenvolveron a xeometría pola necesidade que tiveron de medir as terras á beira do río Nilo.]] A idea de que a área é a medida que proporciona o tamaño da rexión encerrada nunha figura xeométrica provén da antigüidade. No Antigo Exipto, tras a crecida anual do río Nilo inundando os campos, xorde a necesidade de calcular a área de cada parcela agrícola para restablecer os seus límites; para liquidar iso, os exipcios inventaron a xeometría, segundo Heródoto. Heródoto Historias, Libro II.
O modo de calcular a área dun polígono como a suma das áreas dos triángulos, é un método que foi proposto por primeira vez polo sabio grego Antifón cara ao ano 430 a. C. Achar a área dunha figura curva entraña máis dificultade. O método de esgotamento consiste en inscribir e circunscribir polígonos na figura xeométrica, aumentar o número de lados de devanditos polígonos e achar a área buscada. Con este sistema, que se coñece como método de exhaución de Eudoxo, conseguiu achar a fórmula para calcular a área dun círculo. Devandito sistema foi empregado tempo despois por Arquimedes para resolver outros problemas similares: o problema da área así como o cálculo aproximado do número π.
Área dun triángulo
A área dun triángulo calcúlase mediante a seguinte fórmula:
onde l é calquera dos lados e h é a altura correspondente a ese lado.
Se o triángulo é rectángulo, a altura coincide cun dos catetos, e a fórmula quedaría da seguinte forma: onde a e b son os catetos. Se o que coñecemos é a lonxitude dos seus lados aplicamos a fórmula de Herón.
onde a, b, c son os valores das lonxitudes dos seus lados s = ½ (a + b + c) é o semiperímetro do triángulo.
Se o triángulo é equilátero, de lado a, a súa área está dada por
miniatura|200 px|Áreas
Área dun cuadrilátero
miniatura|200px|Trapezoide.
Área do círculo e a elipse
A área dun círculo, ou a delimitada por unha circunferencia, calcúlase mediante a seguinte expresión matemática:
miniatura|200px|A área delimitada entre a gráfica de dúas curvas pode calcularse mediante a diferenza entre as integrais de ambas as funcións.
A área delimitada por unha elipse é similar e obtense como produto do semieixe maior polo semieixe menor multiplicados por π:
Área delimitada entre dúas funcións
Unha forma para achar a área delimitada entre dúas funcións, é utilizando o cálculo integral:
O resultado desta integral é a área comprendida entre as curvas: f(x)\, e no intervalo [a,b]\,.
Se se quere achar a área delimitada entre o eixo x e a función f(x) = 4 - x^2 no intervalo [-2;2], utilízase a ecuación anterior, neste caso: g(x)=0 entón avaliando a integral, obtense:
O volume encerrado entre dúas funcións tamén pode ser reducido ao cálculo dunha integral, similar.
Área de superficies curvas
esquerda|miniatura|Dous exemplos de [[conos.]] A área dunha superficie curva é máis complexo e en xeral supón realizar algún tipo de idealización ou límite para medilo.
Superficie de revolución
miniatura|200px|Unha superficie de revolución xerada por un tramo da curva y=2+cos x rotada arredor do eixo x.
Cálculo xeral de áreas
Mediante a xeometría diferencial de superficies ou máis xeralmente a xeometría riemanniana pode calcularse a área de calquera superficie curva finita. Se a superficie vén dada pola función explícita z = f(x, y) entón, dada unha rexión Ω contida nunha superficie a súa área resultar ser:
De maneira un pouco máis xeral se coñecemos a ecuación paramétrica da superficie en función de dúas coordenadas calquera o e v entón a área anterior pode escribirse como:
Onde E, F e G son as compoñentes do tensor métrico ou primeira forma fundamental da superficie nas coordenadas paramétricas u e v.
Sistema métrico (SI)
Múltiplos:
Unidade básica:
Submúltiplos:
Chafarra, Sancovade, Vilalba
Chafarra é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
O Casal, Laxe, Moraña
O Casal é un lugar da parroquia de Laxe no concello pontevedrés de Moraña na comarca de Caldas. Tiña 71 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 35 eran homes e 36 eran mulleres.
Trasmil, San Pantaleón das Viñas, Paderne
Trasmil é un lugar da parroquia de San Pantaleón das Viñas no concello coruñés de Paderne da comarca de Betanzos. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 23 eran mulleres.
Banato (rexión histórica)
miniatura|Mapa de Europa sinalando a situación do Banato nos límites de Romanía, Serbia e Hungría. miniatura|A rexión do Banato, dividida entre Romanía (azul claro), Servia (amarelo claro) e Hungría (rosa). miniatura|A rexión do Banato en Romanía, ao oeste (en laranxa).
É unha parte da chaira de Panonia, limitada polos ríos Danubio ao sur, Tisza ao oeste, Mureş ao norte e os Cárpatos meridionais ao leste. A súa capital histórica é a cidade de Timişoara, no distrito de Timiş, en Romanía.
O termo Banato designaba en principio a unha provincia fronteiriza gobernada por un ban.
No Reino de Hungría había varios banatos: o de Dalmacia, o de Bosnia e o de Croacia. Pero o Banato por antonomasia é o Banato de Timişoara (ou Banato de Temesvar) que, curiosamente, empezou a denominarse así tras o Tratado de Passarowitz (1718), cando non estaba gobernada por ningún ban.
Antigüidade
A rexión formou parte do reino de Dacia, baixo Berebistas, no século I a.C. Este rei atacou aos boios e aos tauriscios, exterminándoos, o que causou espanto aos romanos. Aos escordiscos non lles quedou mais remedio que recoñecerse submisos sexa a Burebistas, ou aos romanos. O 10 a.C. Augusto enviou unha expedición contra a Dacia, pero non tivo consecuencias. Nestes tempos os dacios enfrontáronse frecuentemente cos romanos sen resultados decisivos para ningunha das dúas partes, até que os dacios, baixo o rei Decébalo, derrotaron ao emperador Domiciano e o obrigaron a negociar a paz en condicións desfavorábeis, incluso coa obriga do pagamento dun tributo anual a Dacia.
O reino dacio era en verdade unha confederación de tribos de distintas procedencias. Dende oeste ao leste da Dacia vivían tribos celtas, dacias, xetas, xermánicas e escitas. Decébalo foi posibelmente de procedencia escordisca, e parente de Escorilo. Os romanos prepararon a vinganza, que levou a cabo Traxano. O ano 101 a primeira gran batalla cos dacios librouse preto de Thorda, nun lugar que aínda hoxe se denomina Prato de Trajano (Pratum Trajani). Decébalo puido renegociar as condicións da paz en 104, pero converteuse en tributario de Roma, e unha gornición romana se estableceu na súa capital, dirixida por Lonxino. Traxano tomou o título de "Dácico".
Decébalo utilizou a paz para rearmarse. Atacou aos iacixes, que eran aliados dos romanos, acolleu desertores romanos e, finalmente, arrestou a Lonxino e fixo saber que non o liberaría até a evacuación romana do país e a compensación polos gastos militares. Durante esta segunda guerra dacia (105), Traxano atravesou o Danubio polo lugar chamado Portas de Ferro, onde fixo construír a célebre ponte flotante (iniciada contra o 103), e dirixiuse contra a capital de Decébalo (que os dacios non puideron defender e incendiaron antes de fuxir ás montañas) e entrou nela o ano 106.
A dominación romana tivo un grande impacto. Os romanos estableceron fortificacións (castra) e construíron vías e numerosos edificios públicos. Tamén estableceron os establecementos de baños públicos de Ad Aquas Herculis, hoxe Băile Herculane. Algúns dos asentamentos importantes romanos no Banato foron Arcidava (hoxe Vărădia), Putea Centum (hoxe Surducu Mare), Berzobis (hoxe Berzovia), Tibiscum (hoxe Jupa), Agnaviae (hoxe Zăvoi), Ad Pannonios (hoxe Teregova), Pretorio (hoxe Mehadia) e Dierna (hoxe Orșova).
Cando en 273 Aureliano retirou o exército romano de Dacia, a zona, moi romanizada, quedou en mans de foederatii como os sármatas (iacixes, roxoláns, agaragantes limigani) e, máis tarde, dos hunos.
Alta Idade Media. Período búlgaro
Os godos foron desprazados polos hunos, que instalaron o seu centro de decisión na chaira panónica, nunha zona que incluía a parte noroeste do Banato de hoxe. Tras a morte de Atila, o Imperio huno desintegrouse en poucos días, e os anteriormente sometidos xépidos formaron un novo Reino que durou 100 anos, cando foron derrotados polos ávaros.
Os ávaros xogaron un importante papel na rexión, sostendo guerras cos bizantinos. No curso das primeiras migracións medievais, os eslavos instaláronse no Banato no século VI e, no século IX, o territorio do Banato formaba parte do Imperio Búlgaro. Unha inscrición nun dos buques do tesouro de Sânnicolau Mare (que é presumibelmente de orixe ávara) rexistra os nomes de dous gobernantes locais, Butaul e Buyla, que levaban o título dos gobernantes eslavos: župan. A crónica histórica húngara Gesta Hungarorum fala dun duque chamado Glad, soberano do territorio do Banato, que era vasalo do tsar Simeón I de Bulgaria. O dominio dos ávaros sobre a zona durou até o século IX, coas campañas de Carlomagno.
Período húngaro (século X - século XVI)
O Banato estivo baixo administración de Hungría desde o século X até 1552, cando os otománs tomaron a rexión de Timişoara. O duque banatense Glad sometérase aos maxiares tras ser derrotado polos comandantes Boita, Zuard e Cádusa. O estado maxiar, que pasou a denominarse Hungría non estaba aínda organizado daquela. A zona do río Temes, hoxe chamada Banato estaba acaudillada no comezo do século XI polo duque Ahtum, descendente de Glad, dende o case milenario castro Morisena. Ahtum recibiu o bautismo na cidade búlgara de Vidin xunto a toda a súa familia, incluído o seu curmán e sucesor Csanád, ou Chanadino. Ahtum trouxo entón monxes bizantinos a Morisena onde estes fundaran o mosteiro de San Xoán o Bautista. O bautismo de Ahtum porén foi só de forma xa que o duque seguía mantendo sete esposas e venerando os deuses ancestrais.
Ao mesmo tempo xorde o proceso da consolidación do novo reino de Hungría con San Estevo I. Estevo levaba moito tempo loitando contra os duques rebeldes, como pode ser o pretendente pagán Koppány, ou o mesmo curmán da súa nai, Xilas II duque de Transilvania. A vida de San Xerardo cóntanos como o duque Ahtum confiando na multitude do seu exército e dos seus cabalos púxolle cara ao Rei cobrando unha peaxe polo paso dos barcos con sal. Ademais Ahtum desterrara ao seu curmán Chanadino, temendo a que este lle puidera quitar o trono. Chanadino, sendo ao mesmo tempo sobriño do Rei, acaudillou as tropas cristiás en contra do seu curmán na batalla de Tomnatic en 1028. Ahtum perdeu a vida e Chanadino sucedeuno no ducado. Conta a lenda que antes da batalla a Chanadino apareceulle San Xurxo baixo a forma dun león asegurándolle a vitoria. Como agradecemento, o duque Chanadino construíu o mosteiro de Oroszlámos (palabra húngara por «león») que se convertera na necrópole da familia ducal. Alí foron mudados os monxes bizantinos traídos polo seu curmán dende Vidin. Non se sabe exactamente canto tempo e como foron caudillos os duques descendentes deste, xa que a invasión dos mongois no século XIII supuxo unha grande perda de documentos. Certo é que no sur do Banato reinaban os duques do clan Osl, supostamente vasalos dos Chanadinos. Máis tarde, a partir do século XIII outros grandes terratenentes da rexión serán os membros do clan Bor-Kolan, antigos duques das rexións veciñas de Csongrád e Baranja. Como organizacións políticas fúndanse sete condados entre os séculos XI-XIII:
Esta última era a marca de defensa que tiña Hungría con Bulgaria. Co tempo converteríase na prioridade principal para a monarquía húngara, porque a fronteira sur do Banato era a máis importante liña defensiva contra a crecente expansión dos otománs.
Nathan Fillion
Nathan Fillion, nado en Alberta o 27 de marzo de 1971, é un actor canadense. Entre os seus papeis máis coñecidos atópanse o do escritor Rick Castle na serie Castle (ABC) e a do capitán Malcolm Reynolds na serie Firefly e a película Serenity, pero tamén dobrou a un personaxe nun videoxogo Halo 3: ODST e é recoñecido polas súas aparicións en People e Entertainment Weekly. Ademais, Fillion é o cofundador da organización Kids need to read (Os nenos necesitan ler), que se dedica a conseguir máis libros para as bibliotecas con fondos insuficientes.
Banato (rexión histórica)
Período húngaro (século X - século XVI)
Como organización eclesiástica, San Estevo I fundara a diocese de Chanad, na antiga cidade ducal, renomeada así en honor a Chanadino. Esta diocese era de rito latino e o seu primeiro bispo foi San Xerardo, un monxe bieito de Venecia. Baixo a tutela da dinastía ducal Chanadina, así como a dos reis húngaros, asentouse no Banato tamén o rito bizantino, e posteriormente ao ano 1054 a Igrexa Ortodoxa.
Nathan Fillion
Traxectoria
Fillo dos profesores de inglés Cookie e Bob Fillion, Nathan ten un irmán maior chamado Jeff. Asistiu ao Holy Trinity Catholic High School, a Concordia University College of Alberta e a Universidade de Alberta (onde foi membro da Sociedade Alfa Kappa). Como curiosidade, o actor defende que é o descendente do tenente xeneral confederado Jubal Anderson Early.
Despois de traballar en varios programas de televisión e producións de teatro e cinema, incluíndo TheatreSports con Rapid Fire Theatre e na telenovela improvisada Die-Nasty, Fillion trasladouse a Nova York en 1994 e actuou na telenovela "One Life to Live" como Joey Buchanan, pola que foi nomeado en 1996 a un Daytime Emmy Award na categoría de "Mellor Actor Xove". En 1997, abandonou a serie para dedicarse a outros proxectos (pero realizou unha aparición breve en 2007). Despois de mudarse a Os Ánxeles, desempeñou un papel secundario no sitcom "Two Guys, a Girl, and a Pizza Place". Realizou o casting para retratar a James Frederick Ryan, no filme de Steven Spielberg, Saving Private Ryan. En 2002, interpretou o papel do capitán Malcolm Reynolds na serie de ficción-científica de Josh Whedon Firefly, pola que gañou o "Cinescape Genre Face of the Future Male", outorgado pola Academia de Ficción-científica, Fantasía e Horror Films, EEUU. Fillion tamén gañou o SyFy Genre Awards en 2006 como Mellor Actor/Televisión e foi finalista para "Mellor Actor/Película". Considera que Firefly é o mellor emprego que tivo. Aínda que a serie foi cancelada, adaptouse á pantalla grande; onde repetiu o seu papel na película Serenity (2005).
Banato (rexión histórica)
Conquista
No ano 1354 iniciouse a conquista turca da Europa balcánica e, en tan só unha centuria, a práctica totalidade da península pasou a mans dos invasores asiáticos. Unha coalición de pobos balcánicos, liderada polo príncipe serbio Lázaro Hrebeljanović, foi esmagada en Kosovo Polje (1389). miniatura|200px|esquerda|[[Murad II.]]
Nathan Fillion
Traxectoria
Tamén tivo un papel recorrente como Caleb na última tempada da serie Buffy the Vampire Slayer e audicionou para o papel de Anxo a principios de 1996.
Banato (rexión histórica)
Conquista
A finais do século XIV Bulgaria, Tracia, Macedonia e o norte de Grecia foran xa ocupadas, e Serbia e Bosnia pagaban tributo ao Sultán. O sucesor de Lázaro, Estevo (1389-1427), proclamouse déspota e, aliado de Hungría, estableceu a súa capital en Belgrado (1412). Este esforzo efémero contra a presión otomá foi continuado por Xurxo Branković (1427-1456), que trasladou a Semendria a capital da zona serbia por el controlada, e propuxo a unión de Bosnia, Serbia e Hungría contra os turcos. Pero as súas peticións non acharon eco, e os esforzos de Hungría para galvanizar os cristiáns balcánicos e promover unha cruzada europea contra o islam foron anulados polo desastre de Varna (1444), que abriu definitivamente aos otománs a posesión dos Balcáns ao derrotar as tropas de Murad II ás de Ladislau III de Polonia e a Janós Hunnyadi de Hungría. Serbia converteuse nun paxalato otomán (1459), mentres que o último déspota se retiraba a Bosnia que, catro anos despois (1463), tamén pasou a mans turcas, a pesar de que o seu voivoda se proclamara vasalo do Sultán. Herzegovina caeu en 1482 e, nese mesmo ano, outro paxalato uniu esta rexión con Bosnia. Croacia foi aniquilada na batalla de Krbasko Polje (1493), o que orixinou un desprazamento de croatas a Eslovenia e Hungría, onde tamén se refuxiaran numerosos serbios.
miniatura|220px|Imperio otomán coas conquistas entre 1481 e 1683.
Nathan Fillion
Traxectoria
miniatura|Nathan Fillion na première de [[Serenity (filme)|Serenity en 2005.]] Nathan prestou a súa voz á serie de debuxos animados "King of the Hill" en 2001, o videoxogo "Jade Empire" (como a voz de Gao o Menor), e a serie animada "Liga da Xustiza Ilimitada" (como Vixilante nos episodios "Hunter's Moon" e "Patriot Act") en 2005 e 2006. Protagonizou en 2006 a película de terror "Slither". Polo seu papel protagonista como Bill Pardy, obtivo un nomeamento aos Fangoria Chainsaw Awards na categoría de "Dubide You Don't Wanna mess with".
Protagonizou a comedia romántica Waitress, escrita e dirixida pola falecida Adrienne Shelly, que se estreou no Festival de Cinema de Sundance o 21 de xaneiro de 2007 e estreouse en cinemas o 2 de maio de 2007. De acordo con Box Office Mollo, Waitress recadou 22.125.001 $ en vendas en todo o mundo, o 13 de maio de 2008, e 29.220.000 dólares en alugueiros a partir do 28 de xaneiro de 2008. Protagonizou tamén "White Noise 2: The Lixeiro" e fixo unha aparición na tempada 2006-2007 do programa de televisión Lost, como Kevin, o ex marido de Kate.
Banato (rexión histórica)
Conquista
Aínda houbo unha terceira vaga de conquistas turcas, no século XVI. Tras a caída do reduto de Belgrado (1521), formouse un estado "tapón" para protexer a fronteira húngara que, porén, non puido conter as emigracións de serbios a dito país. Finalmente, chega o desastre húngaro de Mohács (1526), que comportou a perda de Eslavonia (parte oriental de Croacia) e a maior parte da propia Hungría. Despois da derrota de Mohács, os croatas preferiron pasar a seren súbditos dos Habsburgo de Austria.
Nathan Fillion
Traxectoria
Fillion repetiu o seu papel como Joey en "One Life to Live", nos episodios 9999 e 10000, que saíron ao aire o 16 de agosto de 2007 e o 17 de agosto de 2007.
Banato (rexión histórica)
Conquista
O Banato foi incorporado ao Imperio otomán en 1552 e converteuse nunha provincia denominada Vilaiato de Temeşvar. O Banato estaba poboado principalmente por rascios (serbios) no oeste, e valacos (romaneses) no leste. Os musulmáns asentáronse, en gran número, principalmente nas cidades. En 1594, os serbios do Banato levantáronse contra os turcos, apoiadois polos romaneses. Durante un curto período de tempo, no século XVI, tamén existiu unha entidade administrativa no Principado vasalo otomán de Transilvania coñecido como Banato de Lugos e Karansebes.
Nathan Fillion
Traxectoria
Uniuse á repartición de Desperate Housewives ao comezo da tempada 2007, interpretando ao Dr. Adam Mayfair, un xinecólogo. A súa primeira aparición foi no episodio "Now You Know", que saíu ao aire o 30 de setembro de 2007.
Banato (rexión histórica)
Consecuencias da ocupación otomá
A conquista turca tivo profundas e duradeiras consecuencias para os eslavos balcánicos e os romaneses. Os vencedores non só eliminaron a súa organización política, senón que transformaron as relacións sociais e económicas e provocaron considerábeis movementos de poboación. Como os restantes cristiáns do Imperio, os balcánicos convertéronse en reaia, súbditos propiedade do Sultán, que dispoñía libremente das súas vidas e facendas. Grandes extensións da península foron entregadas en feudo (timar) a soldados otománs que, a cambio do servizo de armas, recibían os beneficios da explotación da terra e do traballo dos campesiños a ela adscritos. O sistema social sufriu cambios importantes. Aínda que no mundo rural se mantivo o modelo de comunidades campesiñas gobernadas patriarcalmente por xuíces que respondían ante o paxá otomán, a vida urbana sufriu un importante retroceso en case todos os Balcáns.
Nathan Fillion
Traxectoria
Nathan dá voz a un sarxento da mariña no xogo de Xbox 360: Halo 3. Nel únese aos seus co-estrelas de Firefly, Adam Baldwin e Alan Tudyk, quen tamén interpretan as voces dos mariños. Nun momento da primeira misión, identifícase como "Sarxento Reynolds" pola radio, en referencia ao nome do seu personaxe da serie de TV. O tres actores no xogo teñen personalidades que coinciden coas dos seus personaxes en Firefly. El tamén presta a súa voz para o Sarxento de Artillaría Edward Buck en Halo 3: ODST.
Banato (rexión histórica)
Consecuencias da ocupación otomá
Porén, o proceso de islamización foi mínimo e circunscribiuse ao asentamento de campesiños anatolios nalgunhas zonas de Tracia e Montenegro e á conversión ao islam de gran parte da poboación de Albania e de parte da de Bosnia.
Pedro Rodríguez de la Vega
Pedro Rodríguez de la Vega nado en Cidade de México o 18 de xaneiro de 1940 e finado en Núremberg (Alemaña) o 11 de xullo de 1971, foi un piloto de automobilismo mexicano. Xunto co seu irmán máis novo Ricardo, dous anos menor, correu con bicicletas e motocicletas na súa adolescencia e chegou a ser campión mexicano de motos aos 13 anos en 1953 repetindo en 1954 e de aí saltou ao automobilismo de velocidade.
Selección de fútbol de Checoslovaquia
A selección de fútbol de Checoslovaquia foi o equipo que representou a Checoslovaquia nas competicións internacionais oficiais de fútbol dende 1920 até a disolución do país a finais de 1993, con todo, a selección estaba participando na fase de clasificación da UEFA para o Mundial de 1994 e completou a fase co nome de Representación de Checos e Eslovacos (RCS). Controlada pola Československý fotbalový svaz (do checo: Asociación Checoslovaca de Fútbol), foi membro da UEFA.
Banato (rexión histórica)
Consecuencias da ocupación otomá
O que si tivo unha gran transcendencia foron os desprazamentos de poboación provocados pola conquista e despois polas reiteradas sublevacións contra o dominio otomán. Durante os séculos XIV e XV foron moitos os cristiáns, fundamentalmente católicos romanos de Bosnia e Eslavonia, que buscaron refuxio en Croacia, Hungría, a República de Ragusa e as posesións venecianas en Dalmacia. Tamén os serbios realizaron grandes migracións. No norte, miles deles cruzaron o Danubio fuxindo da conquista turca establecéndose na rexión húngara de Voivodina (hoxe provincia de Serbia), poboada por romaneses e maxiares, e nas zonas orientais de Eslavonia, entre Osijek e Belgrado, onde a poboación serbia chegaría a ser maioritaria (isto orixinaría un dos conflitos contemporáneos entre Serbia e Croacia).
Pedro Rodríguez de la Vega
Traxectoria
200px|esquerda|miniatura|Pedro no [[Gran Premio de Francia de 1971|GP de Francia 1971]]
O seu pai Pedro, impulsou coa súa fortuna persoal á internacionalización dos seus fillos comprando ou alugando automóbiles como OSCA, Porsche ou Ferrari en competicións do mundial de Sport Prototipos. En 1957 debutou internacionalmente nun Ferrari 500TR en Nassau, Bahamas.
Banato (rexión histórica)
Consecuencias da ocupación otomá
As prolongadas guerras entre austríacos e turcos provocaron novas migracións en masa cara aos territorios dos Habsburgo, como a encabezada, contra 1690, polo patriarca Arsenij Čarnojević, ou a que seguiu ao fracasado levantamento proaustríaco de 1787. O resultado destes movementos foi unha relativa ruptura do equilibrio étnico na área danubiana que daría lugar, xa no século XX, a non poucos conflitos entre serbios, húngaros e croatas. A islamización contribuíu a complicar aínda máis este panorama.
Período austríaco. Administración dos Habsburgo (1716 - 1918)
No século XVII algunhas zonas do Vilaiato de Tremeşvar foron incorporadas polos Habsburgo de Austria, pero o Banato permaneceu baixo administración otomá. En 1716 o príncipe Uxío de Savoia culmina a conquista de todo o Banato para Austria. A rexión pasa a denominarse Banato de Temesvar e, tras o Tratado de Passarowitz (1718) convértese nunha provincia da monarquía dos Habsburgo, sometida a administración militar até 1751, cando a emperatriz María Tareixa introduciu a administración civil. A provincia suprimiuse en 1778. A parte sur do Banato quedou integrada na Fronteira Militar (a Krajina do Banato) até que as fronteiras militares foron suprimidas en 1871.
Durante a dominación otomá algunhas partes do Banato tiñan moi baixa densidade de poboación, despois de anos de guerra e tamén debido a que gran parte da zona eran bosques e marismas case deshabitados. O conde Claudio Mercy (1666–1734), que foi nomeado gobernador do Banato de Temesvar en 1720, tomou numerosas medidas para a súa rexeneración. Desecáronse marismas do Danubio e o Tisza, cunstruíronse camiños e canles, empregándose grandes cantidades de man de obra, e impulsouse a agricultura e o comercio, o que atraeu a moitos campesiños e artesáns alemáns, que colonizaron o distrito.
Nathan Fillion
Traxectoria
Na película independente "Trucker", interpretou o personaxe do Correcamiños. Estreouse no Festival de Tribeca, en Nova York, en 2008.
Selección de fútbol de Checoslovaquia
O equipo tivo un grande éxito a nivel mundial, acadando o subcampionato nas Copa Mundial de Fútbol de 1934 e 1962 e o título da Eurocopa 1976. No Mundial de Suecia 1958 goleou ao seu par de por 6-1 ante un equipo suramericano que contaba con figuras como Amadeo Carrizo, Orestes Corbatta e Angel Labruna, propinándolle así a peor goleada da súa historia en copas mundiais. En 1993, trala división de Checoslovaquia na República Checa e a República Eslovaca, o equipo disolveuse, dando orixe ás seleccións nacionais de fútbol de República Checa (considerada pola FIFA como a sucesora da antiga selección checoslovaca) e Eslovaquia.
Pedro Rodríguez de la Vega
Traxectoria
En 1958 intentou inscribirse xunto con Ricardo nas 24 Horas de Le Mans en Francia nun Ferrari 500 TR-58. O regulamento impediu correr a Ricardo, pero Pedro correu con José Behra, irmán do famoso Jean Behra. Ambos irmáns regresaron en 1959 e correron cun pequeno OSCA 750; aínda que non puideron terminar, a partir de aí, Pedro correría cada ano ata 1971, 14 anos consecutivos. En 1968 finalmente Pedro gañou a competición a bordo dun Ford GT40 Mk. I, do equipo JW-Gulf, acompañado polo belga Lucien Bianchi.
Selección de fútbol de Checoslovaquia
Eurocopa
miniatura|240px|A selección en [[1938 contra os .]]
Pedro Rodríguez de la Vega
Traxectoria
Frecuentemente correu para o expiloto e importador de Ferrari nos Estados Unidos, o North American Racing Team (NART), de Luigi Chinetti, con quen mantería unha relación ata a súa morte.
Nathan Fillion
Traxectoria
O 21 de marzo de 2008, Nathan terminou a rodaxe do curto, Dr. Horrible's Sing-Along Blog como o Capitán Hammer, Neil Patrick Harris como o Dr. Horrible e Felicia Day como Penny. Foi a primeira dispoñible en internet de tres episodios (14 minutos cada un), o 15 de xullo de 2008.
Pedro Rodríguez de la Vega
Traxectoria
O 1 de novembro de o seu irmán máis novo Ricardo morreu nun horrible accidente durante o primeiro día de prácticas do Gran Premio de México e Pedro considerou a súa retirada das carreiras. Con todo, en 1963 e 1964 gañou o Daytona International Speedway e tomou parte nos seus primeiros Grandes Premios en Estados Unidos e México, pilotando un Lotus.
Nathan Fillion
Castle
En marzo de 2009, o primeiro episodio da serie de televisión de ABC, Castle, saíu ao aire, na que Fillion interpretaría o personaxe chamado Richard Castle, un escritor de novelas de misterios que axuda á Policía de Nova York resolvendo crimes. En maio do 2009, ABC deu luz verde para unha segunda tempada. O 30 de marzo de 2010, ABC anunciou que Castle fora renovado para unha terceira tempada, con 22 episodios. O papel fixo que gañase un nomeamento aos Premios Emmy, como mellor actor nunha serie de comedia. En 2011 anunciouse o inicio da cuarta tempada, con 23 episodios. O 17 de xullo de 2012 comezou a rodaxe da quinta tempada xa emitida. En maio de 2013 foi confirmada a renovación da serie para unha sexta tempada. Na serie é un escritor de éxito que se inspira nos crimes que resolve coa policía para escribir as súas novelas.
Proxectos
Fillion co-fundou a organización sen fins de lucro Kids Need to Read (Os nenos necesitan ler) xunto ao autor PJ Haarsma en 2007, para axudar a inspirar a imaxinación dos nenos por conseguir máis libros nas bibliotecas con fondos insuficientes. Fillion cre firmemente que todo neno merece a oportunidade de ler bos libros. Ao falar nas escolas de todo o país, Haarsma descubriu que moitas bibliotecas non poden permitirse a compra de libros novos e os nenos rogáronlle para obter unha copia do seu libro. Fillion pide aos seus fans que empreguen as súas enerxías no que el considera unha boa causa.
Pedro Rodríguez de la Vega
Traxectoria
Seguiu competindo esporadicamente en Fórmula 1 (F1) ata con Ferrari e Lotus. En, na súa novena carreira, gañou a carreira de apertura da tempada sobre un Cooper-Maserati no Gran Premio de Suráfrica, no circuíto de Kyalami. Para dita tempada de 1967, Rodríguez foi contratado por Roy Salvadori como o número 2 do futuro campión do mundo de 1970, Jochen Rindt, pero nese ano Pedro sempre estivo por diante do austriaco, que pilotaba os autos máis modernos do equipo o T81B e o T86 mentres que o mexicano era relegado ao vello pero confiable T81.
dereita|miniatura|260px|Rodríguez no [[Gran Premio dos Países Baixos de 1968|GP de Holanda 1968.]]
Banato (rexión histórica)
Período austríaco. Administración dos Habsburgo (1716 - 1918)
María Tareixa tamén amosou un grande interese polo Banato; colonizou a rexión con campesiños alemáns, alentou a explotación da riqueza mineral do país e desenvolveu moitas das iniciativas do conde Mercy. Os alemáns chegaron desde Suabia, Alsacia e Baviera, así tamén de Austria, polo que moitos asentamentos no Banato oriental estaban habitados na súa maioría por alemáns, que foron coñecidos como os suabos do Danubio ou  Donauschwaben. Tamén había unha minoría de fala francesa, descendentes de colonos chegados de Lorena, que mantiveron a lingua francesa durante varias xeracións e desenvolveron unha identidade étnica específica, que máis tarde foi etiquetada como o Banato francés, ou os franceses do Banato.
Segundo período húngaro
En 1779, o Banato volveu pasar a depender do Reino de Hungría, creándose os condados de Torontal, Temes e Karasch.
Cando, a comezos do século XVIII, o Imperio otomán empezou a decaer, o goberno comezou a vender a particulares feudos timar, que pasaban a ser propiedades hereditarias. Isto conduciu a unha certa reactivación económica, que favoreceu o xurdimento dunha minoritaria capa de propietarios cristiáns que, xunto con artesáns e mercadores, formaría a base sobre a que se ía asentar o desenvolvemento nacional dos pobos balcánicos na primeira metade do século XIX.
A Revolución Francesa supuxo un revulsivo para as minorías ilustradas eslavas, e tivo unha repercusión profunda, aínda que un algo tardía, nos Balcáns. No curso das guerras napoleónicas desapareceu o estado veneciano: o Véneto pasou a formar parte da República Cisalpina e Istria e Dalmacia pasaron a Austria (Paz de Campoformio, 1797) e, pouco máis tarde, a partir de 1805 (Paz de Presburgo), Istria, Dalmacia, Eslovenia e a Croacia occidental eran arrebatadas a Austria por Napoleón e incorporadas ao seu imperio, onde constituíron, desde 1809, as Provincias Ilirias. Durante varios anos (apenas seis), os habitantes destas rexións puideron familiarizarse cun sistema político e legal moi distinto do despotismo dos emperadores Habsburgo. Xurdiu o ilirismo, movemento que buscaba a recuperación do legado cultural esloveno e serbo-croata pero, tamén, a creación dunha nacionalidade común para os eslavos da antiga Iliria. Tras a caída de Napoleón, no Congreso de Viena as cousas pareceron volver ao seu anterior estado. Pero no entanto, os pobos da península Balcánica comezaran a despertar do seu prolongado letargo.
Mentres os croatas intentaban recuperar o seu antigo autogoberno e loitaban por preservar a identidade nacional fronte á presión maxiarizadora, os serbios emprenderon unha longa guerra de liberación contra o ocupante otomán. No século XIX iniciáronse os movementos insurreccionais dos serbios. A primeira revolta serbia foi en 1804 pero, truncada nada máis nacer, provocou unha sanguenta represión otomá. Serbia era naquel momento teatro das loitas entre os rebeldes xanízaros, que se alzaran contra as reformas introducidas por Selim III, e as tropas imperiais. Aínda que en principio os serbios loitaban a favor do Sultán contra os xanízaros sublevados, non tardaron en xurdir os ideais independentistas.
Entre os seus xefes destacou Gjorgje Petrović, chamado Karagjorgje ("Xurxo o Negro"), un tratante de porcos que en 1805 convocou en Orašac unha Asemblea de xefes de aldea e popes rurais que o investiu como xefe nacionalista. Karagjorgje contribuíu decisivamente á vitoria do Sultán contra os xanízaros; o caudillo serbio pediu entón a concesión da autonomía para o seu país baixo garantía do goberno austríaco, cousa que non aceptou o Sultán. Tras as vitorias de Ivanovatz, Deligrad e, especialmente, Mišar (1806), os patriotas serbios conseguiron ocupar Belgrado e outras fortalezas do norte. Karagjogje solicitou sen éxito a axuda de Austria, aínda que obtivo apoio de Rusia. En decembro de 1808, Karagjorgje, animado polos seus triunfos, fíxose proclamar príncipe (knez) por unha Asemblea popular (Skuptstina). Isto provocou o desgusto do tsar. Finalmente, ante a ameaza dun ataque napoleónico, Rusia firmou a paz con Turquía en Bucarest (1812). Nicolao I abandonou a causa serbia a cambio dunha vaga promesa de autonomía.
Serbia encontrouse baixo a influencia de dúas grandes potencias, Rusia e Turquía, que a utilizaron como elemento negociador nas súas propias relacións. E así, no Tratado de Bucarest, só se concedeu a Serbia unha autonomía moi relativa. Isto provocou unha nova insurrección de Karagjorgje. Pouco despois, o exército otomán recuperaba o control do país sen que os rusos, ocupados en rexeitar aos franceses, auxiliaran aos patriotas. Os turcos entraron en Belgrado (1813) e Karagjorgje tivo que fuxir a Austria, mentres que os seus partidarios se refuxiaron nas montañas. As brutais represións exercidas sobre a poboación prenderon a mecha dunha nova sublevación, que estalou en abril de 1815 encabezada polo líder guerrilleiro Miloš Obrenović, que eliminou o seu rival, G. P. Karagjorgje, e derrotou aos turcos en Matsara. Os serbios conservarían o seu exército e a autonomía fiscal, política e relixiosa, e serían gobernados por un príncipe, vasalo do Sultán, e a Skuptstina. miniatura|dereita|260px|Proclamación da [[Voivodina Serbia na Asemblea de maio de 1848, en Sremski Karlovci.]]
Serbia convertíase a partir de 1830 nun principado autónomo dependente de Turquía, pero co protectorado de Rusia. Pese á súa axitada evolución interna, marcada polo enfrontamento entre as dinastías Obrenović e Karagjorgjević, os serbios foron capaces de ir ampliando en sucesivas etapas a súa reducida base territorial ao redor de Belgrado e de converter o seu pequeno país nun foco de difusión dos ideais paneslavistas que, baixo o amparo de Rusia, prendían en todas as nacionalidades eslavas. En Serbia despertaba nesta época un nacionalismo expansionista que tiña o seu principal animador en Ilija Garašanin, dirixente que propuxo en 1844 o Nacertanije, un programa de acción militar e idiomática que pretendía a creación dunha Gran Serbia que integrase a todos os estados balcánicos. Cando, en 1848, os serbios de Voivodina e Eslavonia fixeron causa común cos croatas contra os seus dominadores maxiares, Garašanin, ministro de Exteriores, apoiounos con armas e diñeiro, pero o goberno recoñeceu o dereito dos Habsburgo sobre a zona.
Os serbios do Imperio austríaco convocaron unha Asemblea Nacional en Sremski-Karlowatz (maio de 1848), que pediu a independencia e a confirmación do voivoda Estevo Šupljikac. Como no caso de Croacia, as escasas concesións foron pronto anuladas. O Banato occidental pasou a formar parte da Serbia Voivodina, unha rexión autónoma serbia dentro da monarquía dos Habsburgo.
Despois das revolucións de 1848–1849, o Banato (xunto con Syrmia e Bačka) converteuse nunha nova provincia austríaca coñecida como Voivodato de Serbia e Banato, pero en 1860 esta provincia foi suprimida e a maior parte do seu territorio foi incorporado de novo ao Reino de Hungría.
Despois de 1871 a exfronteira militar situada nas partes meridionais do Banato quedou baixo administración civil e incorporouse aos condados do Banato. Krassó e Szörény uníronse en Krassó-Szörény en 1881.
Século XX
En outubro de 1918, en Timişoara, proclamouse a independencia da República do Banato, que foi recoñecida polo goberno de Hungría. Porén, despois de só dúas semanas, tropas do Reino de Serbia invadiron a rexión, o que foi o final da efémera República. Desde novembro de 1918 a marzo de 1919, as partes centrais e occidentais do Banato rexíanse por unha administración Serbia desde Novi Sad, como parte da provincia Banato, Bačka e Baranja do Reino de Serbia e, despois, do novo Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (máis tarde Reino de Iugoslavia).
A raíz da declaración da Unión de Transilvania a Romanía o 1 de decembro de 1918 e a declaración de unificación do Banato, Bačka e Baranja con Serbia o 25 de novembro de 1918, a maior parte do Banato, en 1919, dividiuse entre o Reino de Romanía (todo o Krassó-Szörény, dous terzos de Temes e unha pequena parte de Torontál) e o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (a maior parte de Torontál e unha terceira parte de Temes). Unha pequena zona cerca de Szeged foi asignada á nova Hungría que acababa de independizarse de Austria. Estes límites foron confirmados polo Tratado de Versalles de 1919 e 1920 Tratado de Trianon.
Na disolución do Imperio Austrohúngaro, os delegados romaneses do Banato e algunhas comunidades alemás votaron pola unión con Romanía, os delegados de comunidades serbias, de Bunjevac e outras comunidades eslavas e non eslavas (incluíndo algunhas alemás) votaron pola unión con Serbia,, mentres que a minoría húngara mantívose leal ao goberno de Budapest. Á parte destas votacións, non se realizou, no Banato, ningún outro plebiscito.
No curso da segunda guerra mundial, o 6 de abril de 1940, tropas alemás, italianas, húngaras e búlgaras invadiron o Reino de Iugoslavia e, en poucos días, o goberno capitulou (18 de abril). 320px|miniatura|Repartición de Iugoslavia entre as potencias do Eixe (1941). Véxase a repartición do Banato entre Hungría e o protectorado alemán de Voivodina.
Iugoslavia desapareceu, desmembrada entre os seus veciños. O III Reich, herdeiro dos pretendidos dereitos austríacos, anexionou o sur de Estiria e a parte de Carintia que estaban integradas en Eslovenia. Italia fixo realidade unha antiga aspiración incorporando a outra provincia eslovena, Carniola (incluíndo a cidade de Liubliana, capital de Eslovenia), máis unha boa parte do litoral dálmata (a zona entre Zadar [Zara] e Split [Spalato], pertencente a Croacia, e Kotor [Cattaro], de Montenegro) e a rexión de Kosovo (Serbia), que foi incorporada á súa colonia albanesa. Os búlgaros obtiveron a Macedonia iugoslava, excepto unha pequena porción que se uniu á Albania italiana (que ademais recupera a súa saída ao Exeo, a costa de Grecia), e os húngaros varias zonas fronteirizas do norte (o extremo oriental de Eslovenia, o triángulo formado entre os ríos Drava e Danubio, que pertencía a Croacia), máis Voivodina (a parte Serbia do Banato), aínda que esta baixo control militar xermano-italiano, ao igual que quedou Montenegro.
Sobre solo iugoslavo só permaneceron dous estados teoricamente independentes. Croacia, que rompera os seus lazos con Belgrado ao producirse a invasión, constituíuse como reino, con inclusión da Eslavonia oriental (que pasara anteriormente a Serbia), é dicir, todo o territorio entre o Sava e o Drava, até as aforas de Belgrado, e de Bosnia-Herzegovina (pero sen a parte do litoral dálmata que pasara a Italia). Foi proclamado rei un italiano, o príncipe Aimone de Aosta, que tomou o nome de Tomislav II (en honor do fundador do primeiro estado croata). Gobernada ditatorialmente polo Poglavnik (Caudillo) Ante Pavelić, Croacia uniu a súa sorte á do Eixe. E ao leste quedou unha reducida Serbia, que recobrou unha sombra de soberanía baixo a protección alemá e o goberno autoritario do colaboracionista xeneral Milan Nedić.
Pedro Rodríguez de la Vega
Traxectoria
Seguiu correndo en F1 nun BRM en, co equipo privado de Reg Parnell-BRM co BRM P133. No GP de Francia consegue a súa única volta rápida en F1.
Únese a Ferrari en, e regresou a BRM na tempada co chasis P-153. No GP de Bélxica de 1970 Pedro gañou a súa segunda carreira de F1 con apenas 1,1 segundos de vantaxe sobre Chris Amon de March a unha media de velocidade de 252,951 km/h, a máis alta rexistrado na historia da F1, o podio pechouno Jean Pierre Beltoise nun Matra. Para o GP dos Estados Unidos, Rodríguez xa saboreaba os meles do triunfo pero un erro nos boxes cun mal cálculo do consumo de combustible relegouno ao segundo posto, o lugar máis alto do podio correspondeu a Emerson Fittipaldi e a fabulosa bolsa para a época de 50.000 dólares.
Na tempada de seguiu correndo para BRM co novo P-160, pero só as primeiras catro carreiras, sendo a mellor a do GP de Holanda, onde quedou en segundo lugar só detrás de Jacky Ickx. Estes dous pilotos, mestres de pistas molladas, dobraron a todos os seus rivais baixo unha forte choiva.
Tamén gañaría dúas veces máis nas 24 Horas de Daytona de 1970 e 1971, cun total de catro triunfos, só por baixo de Hurley Haywood e Scott Pruett que conseguiron 5 vitorias.
300px|miniatura|Pedro Rodríguez nun BRM P133 no GP de Nürburgring en 1968.
Morte
Cando o seu nome xa soaba entre os máis grandes de todos os tempos, Pedro Rodríguez morreu o 11 de xullo de 1971 nas 200 millas de Norisring, unha carreira pouco importante de Interserie en Núremberg, Alemaña debido a un accidente provocado por Kurt Hild, quen circulaba lentamente e cambiou de dirección intempestivamente, o mexicano conducía un Ferrari 512M do equipo suízo Herbert Müller Racing, seu amigo e compañeiro na Targa Florio dese ano, na que quedaron en segundo lugar. Os seus restos descansan xunto cos de Ricardo no Panteón Español da Cidade de México.
Legado
Pedro Rodríguez era o mellor piloto da súa xeración en choiva e de noite, tras moitos anos de correr con Ferrari en autos Sport, en 1970 asinou co equipo JW-Gulf-Porsche, co cal logrou o campionato mundial dous anos consecutivos ao mando do fabuloso, pero de difícil manexo, Porsche 917 considerado un dos mellores automóbiles de prototipos do século XX. Converteuse nun dos pilotos máis completos ao correr en F1, CanAm, NASCAR e rallies e ata foi campión norteamericano de carreiras sobre xeo en 1970 cando o Alaska Sports Car Club invitouno á carreira de febreiro en Sand Lake Anchorage.
Banato (rexión histórica)
Século XX
Como noutros lugares da Europa ocupada, as duras condicións impostas polos alemáns provocaron a aparición da resistencia antifascista, que foi adquirindo progresiva importancia na fixación de unidades inimigas na retagarda. Esta resistencia non tardou en manifestarse en Iugoslavia; ao principio, en forma de sabotaxes e, máis tarde, dun poderoso movemento guerrilleiro. Nun primeiro momento a iniciativa correspondeu aos chetniks, patriotas serbios monárquicos dirixidos polo coronel Draza Mihailović, que actuaban apoiados polos británicos. Pero, tras a invasión alemá da URSS, en 1941, foron os comunistas quen asumiron un maior protagonismo e mantiveron o peso dunha guerra sen cuartel. Dirixidos polo croata Josip Broz, Tito, foron capaces de organizar un auténtico exército regular, que recibiu o apoio dos aliados, e que foi quen de liberar por si mesmo a maior parte do territorio nacional. Como é lóxico —dada a situación— a loita guerrilleira tomou visos de auténtica guerra civil, na que croatas e serbios, fascistas, chetniks e comunistas se combatían con enorme ferocidade.
Na actualidade, o Banato repártese entre os condados de Timiş, Arad e Caraş-Severin, en Romanía; a provincia de Voivodina e o distrito de Belgrado, en Serbia; e o condado de Csongrád en Hungría.
Banato romanés
O 17 de febreiro de 1968 fíxose unha nova división territorial e formáronse os condados de Timiş, Caraş-Severin e Arad. Desde 1998, Romanía dividiuse en oito rexións de desenvolvemento, que actúan como divisións territoriais autónomas. A rexión de desenvolvemento Vest está composta por catro condados: Arad, Timiş, Hunedoara e Caraş-Severin; polo tanto ten case as mesmas fronteiras que a provincia de Timiş de 1929. A rexión de desenvolvemento Vest forma parte da eurorrexión Danubio-Kris-Mures-Tisza. As minorías étnicas na rexión inclúen húngaros (5,6 % da poboación), serbios, croatas, búlgaros, ucraínos e outros.