cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giotto (nave espacial)
Características
Os obxectivos principais de Giotto eran obter fotografías en color do núcleo do cometa, determinar a composición elemental e isotópica dos compoñentes volátiles da coma e das partículas de po, determinar os procesos físicos e químicos que teñen lugar na atmosfera cometaria e a ionosfera, medir a produción total de gas e os fluxos de po, a distribución de tamaño e masa e a proporción de po e gas e estudar os fluxos de plasma resultantes da interacción entre o cometa e o vento solar.
Giotto estabilizábase mediante xiro, a 15 r.p.m. e tiña forma de cilindro baixo de 1,85 m de diámetro e 1,1 m de longo. O seu interior compartimentábase en tres plataformas, consistentes nun disco dentro do cilindro da nave con diversos sistemas montados nelas: a superior, de 30 cm de alto, unha plataforma principal, de 40 cm de alto, e a plataforma científica, tamén de 30 cm e altura. Nun dos extremos do cilindro atopábase un trípode que rodeaba á antena de alta ganancia, dando unha altura total de 2,85 m á nave. No outro extremo atopábase o motor, coa tobeira sobresaíndo do cilindro. A nave levaba un escudo contra o po formado por un disco frontal de aluminio de 1 mm de espesor e un disco de kevlar de 12 mm de espesor e cunha separación de 25 cm entre ámbolos dous discos. O escudo podía soportar impactos de partículas de ata 1 gramo de masa.
Tódolos experimentos funcionaron ben durante o encontro, devolvendo datos sobre o núcleo, a cola e a coma do cometa que levaron a novos descubrimentos científicos, entre eles a identificación clara por primeira vez do núcleo dun cometa. Catorce segundos antes da máxima aproximación a nave impacto cunha partícula o suficientemente grande como para desviar o vector do seu momento angular ata 0,9 graos, nutando arredor do novo vector cun período de 16 segundos e cunha amplitude de 0,9 graos, implicando que a antena desviábase periodicamente da dirección ideal para transmitir, polo que durante os seguintes 32 minutos, mentres a nave se estabilizaba, os datos se recibiron de maneira intermitente na Terra. Independentemente do incidente de impacto, o encontro co cometa danou o espello da cámara, algúns dos detectores de po e a maior parte de experimentos con algún tipo de abertura debido á fricción co po do cometa e á alta velocidade relativa do encontro. lang=pt|miniatura|Órbitas de Giotto, do Halley e do Grigg-Skjellerup.
Misión estendida
A análise da órbita de Giotto mostrou que cun pequeno cambio de órbita a nave sería capaz de sobrevoar o cometa Grigg-Skjellerup, polo que a ESA dirixouna a sobrevoar a Terra o 2 de xullo de 1990 a unha distancia de 16.300 km, converténdose na primeira nave en facer semellante manobra vindo do espazo profundo e adquirindo o pulo necesario para o cambio orbital.
Giotto sobrevoou o cometa Grigg-Skjellerup o 10 de xullo de 1992, a unha aproximación máxima de 200 km do núcleo do cometa e unha velocidade relativa de 14 km/s. O encontro tivo lugar a 1,01 UA do Sol e 1,43 UA da Terra. Os instrumentos foron encendidos o día anterior ó encontro. De todos os experimentos, oito aínda funcionaban, proporcionando novos datos sobre o cometa.
As operacións coa sonda finalizaron oficialmente o 23 de xullo de 1992, tras axustar lixeiramente a súa órbita e poñela en hibernación. Giotto sobrevoou a Terra unha última vez o 1 de xullo de 1999, a unha distancia de 219.000 km.
Instrumentos
A nave levaba dez experimentos a bordo:
O Forte, Boqueixón, Boqueixón
O Forte é un lugar da parroquia de Boqueixón no concello coruñés de Boqueixón, na Comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 117 habitantes (57 homes e 60 mulleres).
Este lugar é a capital do concello.
A Andoriña, Cubilledo, Baleira
A Andoriña é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Gulosa
200px|miniatura|Molécula de β-D-Gulopiranosa. 200 px|miniatura|Fórmula liñal. A gulosa é un monosacárido de seis carbonos (hexosa) cun grupo aldehido (aldosa), polo que pertence ao grupo das aldohexosas. Na natureza é un azucre raro, que foi atopado nalgunhas arqueas, bacterias e eucariotas. Existe tamén en xaropes. É soluble en auga e algo soluble en metanol. Nin o isómero D nin o L poden ser fermentados polos lévedos.
A oxidación da D-gulosa por un ácido forte, como o ácido nítrico orixina o ácido glicárico.
Isómeros
A gulosa é un epímero no carbono 3 da galactosa.
Existen os enantiómeros D e L, que teñen o OH do último carbono asimétrico situado respectivamente á dereita ou á esquerda. Porén, o D desvía o plano da luz polarizada á esquerda e o L á dereita, polo que se denominan D(-)-gulosa e L(+)-gulosa.
En disolución acuosa a 27 °C a forma tautómera predominante da D-gulosa é ß-D-gulopiranosa (81%).
A Eirexe, Boqueixón, Boqueixón
A Eirexe é un lugar da parroquia de Boqueixón no concello coruñés de Boqueixón, na Comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 71 habitantes (32 homes e 39 mulleres).
Propionil-CoA
miniatura|dereita|300 px|Propionil-CoA. [[Número CAS: 317-66-8 .]] miniatura|dereita|Propionil-CoA coa fórmula do coencima A simplificada.
O propionil-coencima A ou propionil-CoA é un tioéster formado pola unión dun grupo propionilo (derivado do ácido propiónico) co coencima A, coa fórmula C24H40N7O17P3S. Como os compoñentes da molécula se enlazan por enlace tioéster uníndose por un átomo de xofre (S), ás veces a molécula pode aparecer escrita así: propionil-S-CoA.
Produción
O propionil-CoA pode orixinarse das seguintes formas:
Funcións metabólicas
Nos mamíferos, o propionil-CoA utilízase para formar succinil-CoA (intermediario do ciclo do ácido tricarboxílico), por medio do metilmalonil-CoA.
Primeiro, o propionil-CoA convértese en (S)-metilmalonil-CoA pola acción do encima propionil-CoA carboxilase, un encima dependente da biotina, que tamén require bicarbonato e ATP.
Este produto convértese seguidamente en (R)-metilmalonil-CoA en reacción catalizada pola metilmalonil-CoA racemase.
O (R)-Metilmalonil-CoA é convertido en succinil-CoA, un intermediario do ciclo do ácido tricarboxílico, pola metilmalonil-CoA mutase, un encima que require cobalamina para catalizar a migración do enlace entre carbonos.
O modo de funcionamento da metilmalonil-CoA mutase empeza coa rotura do enlace entre o 5' CH2- do 5'-deoxiadenosil e o cobalto da cobalamina, o cal está no seu estado de oxidación 3+ (cobalto (III)), e que produce un radical 5'-deoxiadenosil e cobalamina no seu estado de oxidación reducido cobalto (II).
Seguidamente, este radical extrae un átomo de hidróxeno do grupo metilo do metilmalonil-CoA, o cal xera un radical metilmalonil-CoA. Crese que este radical forma un enlace carbono-cobalto co coencima, o cal vai seguido do rearranxo do esqueleto carbonado do substrato, producindo así un radical succinil-CoA. Este radical despois segue extraendo hidróxenos da molécula anteriormente producida 5'-deoxiadenosina, creando outra vez un radical deoxiadenosil, o cal ataca ao coencima para volver a formar o complexo inicial.
Coñécese un defecto no encima metilmalonil-CoA mutase, que orixina aciduria metabólica, un trastorno perigoso que causa unha acidificación do pH sanguíneo.
Papel no metabolismo de plantas, insectos e microorganismos
En plantas e insectos o propionil-CoA metabolízase a acetato dun modo moi diferente, similar á beta-oxidación. Non se coñecen todos os detalles desta ruta metabólica, pero parece que implica a formación de acrilil-CoA, e despois de 3-hidroxipropionil-CoA. Este é metabolizado con perda do carbono 1 do 3-hidroxipropionil-CoA en forma de CO2, e o carbono 3 pasa a ser o carbono 1 do acetato.
Os microorganismos posúen moitas vías metabólicas por medio das cales poden producir e utilizar o propionato.
Tesalónica
Tesalónica, ou popularmente Salónica, é a segunda maior cidade da Grecia e principal cidade da rexión grega da Macedonia, Tesalónica (Θεσσαλονίκη, tamén coñecida por Selánik, Salonika, Thesalonica ou Salónica, Σαλονίκη) ten 800.764 habitantes, contando cos suburbios xunto ao golfo Térmico.
Historia
Foi a capital dun dos catro distritos romanos da Macedonia, gobernada por un pretor, a partir de 146 a.C. O seu nome débese a Tesalónica, media irmá de Alexandre Magno. Casandro, o seu marido, ao mandar construír a cidade en 316 a.C., decidiu homenaxear a esposa. Por outra banda, o nome desta muller puxérallo Filipe II da Macedonia, xa que tivo noticia do seu nacemento no día en que tivera unha vitoria (νίκη, "níke") sobre os tesalios.
Na súa segunda viaxe misioneira San Paulo pregou na súa sinagoga, o templo principal dos xudeus daquela rexión de Macedonia, lanzando as fundacións dunha das máis influentes igrexas da época (a que se destina dúas das epístolas de San Paulo). Certa animosidade contra Paulo, por parte dos xudeus da cidade, levouno a fuxir a Berea.
Desde que foi subtraída á Macedonia, Tesalónica formou parte do Imperio Romano e do Imperio Bizantino ata que Constantinopla foi capturada na cuarta cruzada, en 1224. A cidade tornouse na capital do Reino de Tesalónica, fundado polos cruzados, ata ser capturada polo Despotado bizantino do Epiro en 1224. É reconquistada polo Imperio Bizantino en 1246, mais, sen capacidade para facer fronte ás invasións do Imperio Otomán, o déspota bizantino Andrónico Paleólogo é forzado a vendela a Veneza, que a mantivo ata 1430.
Baixo o dominio do Imperio Otomán ata 1912, a cidade pasou a chamarse Salónica e foi coñecida pola súa poboación maioritariamente xudaica de orixe sefardí, de feito (había tamén algúns xudeus romaniotas) a lingua máis usada na cidade era o ladino. O día de descanso oficial na cidade era o sábado, o sabbath xudeu.
Tesalónica foi o principal "premio" da primeira guerra dos Balcáns en 1912, cando pasou a formar parte de Grecia. Durante a primeira guerra mundial, un goberno provisorio dirixido por Eleftherios Venicelos foi establecido aló tomando parte polos aliados, realizando a vontade do rei alemán pro-neutral de Grecia. A maior parte da cidade foi destruída por un incendio de orixe descoñecida (probabelmente un accidente), en 1917. O fogo tivo como consecuencia a diminución da metade da poboación xudía que emigrou despois de ver as súas casas e os seus medios de subsistencia destruídos. Moitos foron a Palestina. Algúns foron no Expreso do Oriente a París. Inclusive outros foron a América.
Gregos étnicos exiliados de Esmirna e doutras áreas da moderna Turquía en 1922, seguindo a catástrofe da Asia Menor, chegaron a Tesalónica e trouxeron con eles o seu carácter nacional orixinal.
Venicelos prohibiu a reconstrución do centro da cidade ata ter arranxada unha planta moderna da cidade.
A pesar dos esforzos gregos, case tódolos habitantes xudeus da cidade foron asasinados no Holocausto durante a ocupación alemá entre 1941 e 1944.
Patrimonio
Tesalónica ten bonitas prazas, como a Praza Aristotelous, Praza Agias Sofias, Praza Nea Panagia e a Praza Navarinou.
El Heraldo Gallego
El Heraldo Gallego foi o nome de varias publicacións:
Os comedores de patacas
Os comedores de patacas pode ser:
Ardesende, Codeso, Boqueixón
Ardesende é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 74 habitantes (41 homes e 33 mulleres).
Ardesende
O topónimo Ardesende pode referirse a:
Colección numismática
A expresión colección numismática pode referirse a unha:
Retrato de Xenebra de Benci
Este Retrato de muller, chamado de Xenebra de Benci é un cadro atribuído a Leonardo da Vinci, datado cara a 1474-76. Está realizado ao témpera e óleo sobre táboa (madeira de álamo). Mide 38,8 cm. de alto e 36,7 cm. de ancho. Foi adquirido pola National Gallery of Art de Washington en 1967 por 5 millóns de dólares pagos á Casa Real de Liechtenstein, un prezo récord para ese tempo.
Crese que é un retrato de Xenebra de Benci (Ginevra de' Benci), o que explicaría a representación do enebro ás súas costas. De feito, tamén se coñece como Retrato de muller nova ante un enebro, aínda que actualmente é máis común o outro nome. Foi unha dama da clase aristocrática do século XV de Florencia, admirada pola súa excepcional intelixencia polos seus contemporáneos florentinos. A Xenebra Benci lémbrase hoxe en día só por ser o tema dunha das 17 pinturas atribuídas a Leonardo da Vinci. Posiblemente no pasado fose máis grande, acurtándose pola parte inferior.
Considérase que é obra do mesmo autor de A dama do armiño do Museo Czartoryski, e en xeral considérase que o autor de ambas foi Leonardo, pero non sen voces disidentes dentro da crítica. Podería ser feito con motivo do matrimonio de Xenebra, en 1474 ou, dado que ela aparenta máis de 18 anos, puido ser un encargo de anos posteriores do embaixador veneciano Bernardo Bembo, que tiña coa dama unha amizade platónica. Pijoán considera que está datada cara a 1504, cando Xenebra tería trinta anos.
Destaca pola súa estraña luminosidade, e a atención prestada ao detalle. Hai toques de luz no cabelo, ao modo da pintura flamenga. A mirada da modelo mostra seriedade e á súa vez unha beleza excepcional, modelo clásico renacentista. O pintor estendeu a pintura, nalgúns lugares, cos dedos, deixando así marcadas as súas impresións dixitais. miniatura|Reverso do retrato No reverso está representada unha grilanda, cunha rama de loureiro e outra de palma, atada por unha cartela na que pon " VIRTUTEM FORMA  DECORAT" (a beleza adorna a virtude). A pintura do reverso podería aludir á castidade do sentimento amoroso que Xenebra inspirou.
Sphere (filme de 1998)
Sphere é un filme estadounidense de ciencia ficción e suspense dirixido e producido por Barry Levinson que foi estreado en 1998. Está protagonizado por Dustin Hoffman, Sharon Stone e Samuel L. Jackson. Sphere está baseado na novela homónima de Michael Crichton. O filme foi estreado nos Estados Unidos o 13 de febreiro de 1998.
Periferia do Peloponeso
Xeografía
Ten unha superficie de 15 490 km2 e, no ano 2011, tiña unha poboación de 577 903 habitantes, o que facía unha densidade de 41,2 hab./km².
A capital da periferia é a cidade de Trípoli.
Está dividida en 5 unidades periféricas ou nomos, das sete que conta a península:
Soamente dúas unidades periféricas da penísula, as de Acaia e Élide (ou Élis), forman parte da periferia de Grecia Occidental.
Lugares de Mondariz-Balneario
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Mondariz-Balneario.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Mondariz-Balneario
VilaWeb
miniatura|dereita|Redación do xornal o día antes do [[Referendo de independencia de Escocia de 2014.]] VilaWeb é o portal informativo dixital máis antigo dos Países Cataláns. Foi impulsado polo xornalista catalán Vicent Partal. Comezou o 14 de xuño de 1995 co nome La Infopista.
Mumford & Sons
Mumford & Sons é un grupo inglés de folk rock, formado por Marcus Mumford (voz principal, guitarra, batería, mandolina), Ben Lovett (voces, teclado, acordeón, batería), Winston Marshall (voces, banjo, dobro), e Ted Dwane (voces, contrabaixo, batería, guitarra). O grupo formouse en outubro de 2007, aproveitando o éxito do que os medios cualificaron como "a escena folk do oeste de Londres" xunto con outros artistas como Laura Marling, Johnny Flynn e Noah and the Whale.
Mumford & Sons gravaron tres EP's antes de publicar o seu primeiro álbum, Sigh No More, que foi lanzado no Reino Unido en outubro de 2009, e nos Estados Unidos en febreiro de 2010. O álbum chegou ao número dous no UK Album Chart e no Billboard 200 dos Estados Unidos.
O grupo obtivo popularidade no 2010, tocando ante grandes audiencias e tendo a súa primeira aparición na televisión norteamericana. O 1 de decembro de 2010, o grupo recibiu dúas candidaturas aos Premios Grammy, unha por Mellor artista novo e outra por Mellor canción de rock (por "Little Lion Man"). Gañaron o Premio musical ARIA de Artista internacional máis popular no 2010, e o Premio Brit no 2011 por Mellor álbum británico.
Primeiros anos: 2007–2008
Mumford & Sons foi formado en outubro de 2007 polos multi-instrumentistas Marcus Mumford, Ben Lovett, Winston Marshall, e Ted Dwane. Os membros do grupo tocan diversos instrumentos como guitarra, batería, teclado, baixo, e instrumentos tradicionais do folk como o banjo, a mandolina, e o dobro. O nome do grupo orixinouse polo feito de que Marcus Mumford era o membro máis coñecido do grupo naquel momento, organizando o grupo e as súas presentacións locais. Lovett indicou que o nome tiña a intención de evocar a sensación dun "nome de negocio familiar antigo". Varios grupos similares a Mumford & Sons incrementaron a súa visibilidade no oeste de Londres na mesma época, facendo coñecida a "Escena folk do Oeste de Londres". Mumford cualificouno como unha esaxeración - Mumford & Sons e outros grupos de folk comezaron a tocar no mesmo sitio ao mesmo tempo. Nunha entrevista con Herald Sun, Marcus Mumford dixo, "Non é folk, realmente. Bueno, algo éo, pero certamente non é unha escena. Alguén se emocionou demasiado por uns poucos grupos que viven nun radio de 100 millas e púxoos nunha caixa para vendelos como un paquete. É unha comunidade, non unha escena. Non é algo exclusivo." Xa que se desenvolveran no mesmo ambiente, tanto musical como culturalmente, o son de Mumford & Sons foi comparado con artistas como Noah and the Whale, Johnny Flynn, e Laura Marling, para quen Marcus Mumford adoitaba tocar a batería.
A comezos de 2008, o grupo empezou a traballar co representante Adam Tudhope, quen, como parte da empresa Everybody's, tamén representa a Keane e Laura Marling. Foi a través da conexión con Tudhope, cando Mumford & Sons foron expostos a Louis Bloom, quen comezou a monitorizar o grupo. Bloom dixo a HitQuarters que o grupo aínda estaba xermolando e que aínda non estaban listos para un contrato discográfico: "Non había ninguén alí para iso, só uns poucos amigos, e necesitaban tempo para desenvolvelo. Os seguintes seis meses continuei indo a velos e a cada momento estaban, literalmente, escollendo fans."
En febreiro de 2008, o grupo completou unha extensa xira polo Reino Unido co apoio de Alessi's Ark, Sons of Noel and Adrian, Peggy Sue, Pete Roe, The Cutaway e outros grupos. Xuño marcou a primeira aparición do grupo no Festival de Glastonbury. Marcus Mumford tamén realizou unha xira canda Laura Marling, quen tiña pouca inclinación para comunicarse co público, o que fixo que Marcus Mumford se gañase un lugar destacado ante el. A experiencia axudoulle moito para actuar fronte ao público de Mumford & Sons, que consiste nunha actitude frecuentemente interactiva con el e intentando crear unha atmosfera cómoda e casual.
O primeiro proxecto de Mumford & Sons foi o EP titulado Love Your Ground, que lles levou un ano realizalo e que foi publicado en novembro de 2008 por Chess Club Records.
Sigh No More: 2009–2010
miniatura|Membros do grupo tocan diversos instrumentos durante os concertos. Aquí, Marcus Mumford sentado ante unha batería. Durante 2008 e 2009, Mumford & Sons tocaron en pequenos locais no Reino Unido e nos Estados Unidos, mostrándolle ao público as cancións de Love Your Ground, así como outras que finalmente formarían Sigh No More. O grupo acabou gravando o seu primeiro disco, Sigh No More, con Markus Dravs, quen produciu discos de artistas como Arcade Fire. Por aquel momento, os membros do grupo nin posuían os seus propios instrumentos. Nun primeiro momento, Dravs rexeitounos cando apareceron nas sesións de gravación coas mans baleiras. A única canción de Love Your Ground que foi incluída en Sigh No More foi "Little Lion Man". Segundo lle comunicaron ao Herald Sun, eles mesmos financiaran o disco para evitar os compromisos técnicos e artísticos. Tamén fixeron unha xira en apoio a Laura Marling no 2009, como tamén contribuíron como músicos no seu disco que publicou no 2010, I Speak Because I Can.
En agosto de 2009, Mumford & Sons asinaron un contrato de licenza con Island Records no Reino Unido, con Dew Process en Australia e Nova Zelandia, con Glassnote Records en América do Norte e con Cooparative Music no resto do mundo, a través da súa propia discográfica, Gentlemen Of The Road. O xefe de Dew Process, Paul Piticco, firmou co grupo tras ver un dos seus concertos nos Estados Unidos no 2009 e poder apreciar a súa honesta aproximación co público e o seu particular son. O seu disco debut foi publicado o 5 de outubro de 2009 con "Little Lion Man" como o seu sinxelo principal.
Dave Berry da XFM nomeou "Little Lion Man" a súa canción da semana. O DJ Zane Lowe, da BBC Radio 1, fixo de "Little Lion Man" o seu "Reaction Record" o 27 de xullo de 2009, para nomeala "Hottest Record in the World" a noite seguinte.
Na súa primeira actuación na televisión estadounidense, o grupo tocou o tema "Little Lion Man" no programa da CBS Late Show with David Letterman o 17 de febreiro de 2010. Esta aparición foi seguida por unha actuación de "The Cave" en The Late Late Show with Craig Ferguson o 26 de febreiro de 2010.
Mumford & Sons foron comercialmente exitosos en Australia e Nova Zelandia. O single "Little Lion Man" foi moi popular, en xaneiro de 2010, estivo no cume da lista Triple J Hottest 100 de todo o 2009. A súa marxe de vitoria foi a máis ampla da historia da lista. En novembro de 2010, o grupo gañou un Premio Musical ARIA por Artista Internacional Máis Popular. Sigh No More primeiro acadou o número 9 nas listas de Nova Zelandia en outubro de 2010, para máis tarde alcanzar o número un en xaneiro de 2011, debido á popularidade dos sinxelos.
Nunha entrevista de marzo de 2010, Ray Davies anunciou que Mumford & Sons aparecería no seu seguinte disco de colaboracións. Marcus confirmouno nunha entrevista ese mesmo mes, dicindo, "Estou máis emocionado por isto que por calquera outra cousa en toda a miña vida". Mumford & Sons interpretou a canción "Days/This Time Tomorrow" xunto con Davies o 12 de febreiro de 2010 en Later...with Jools Holland.
O grupo tamén foi parte dos tres anuncios de 30 segundos da televisión británica.
En decembro de 2010, Mumford & Sons conseguiu candidaturas aos Premios Grammy por Mellor Artista Novo e Mellor Canción de Rock ("Little Lion Man"). Aínda que non gañaron en ningunha das categorías, o grupo interpretou o seu single "The Cave" na cerimonia, que lles proporcionou unha moi positiva atención dos medios e aumentou a visibilidade de Sigh No More. As vendas nos Estados Unidos aumentaron un 99% no período posterior á cerimonia. Tamén interpretaron xunto a Bob Dylan "Maggie's Farm". En febreiro de 2011 resultaron gañadores do Premio Brit por Mellor Álbum Británico do Ano con Sigh No More e tocaron "Timshel" na cerimonia. As vendas no Reino Unido do disco aumentaron un 266% tras o evento.
En marzo de 2011, Sigh No More tiña vendido arredor dun millón de copias entre os Estado Unidos e o Reino Unido.
Segundo disco de estudio: 2011–presente
En marzo de 2011, anunciouse que o grupo ía aparecer no The Other Stage no Festival de Glastonbury, tras ter tocado practicamente como descoñecidos no John Peel Stage o ano anterior. O 13 de abril de 2011, VH1 gravou unha actuación de Mumford & Sons con instrumentos acústicos - titulado 'Mumford & Sons: Unplugged'. O 11 de xulo de 2011, Mumford & Sons actuou en Bonnaroo no Which Stage.
Mentres tocaban en Buzz Under The Stars Night 1 en Kansas City, o 3 de xuño, a primeira parada da súa xira norteamericana, o grupo anunciou que estaban gravando un novo disco, que sería lanzado a finais de 2011. Tocaron novas cancións do novo álbum, aínda que non desvelaron o título.
Mumford & Sons gravou dúas cancións para a adaptación de Wuthering Heights por Andrea Arnold, unha das cancións (titulada "Enemy") oirase nos créditos finais.
En setembro de 2013 o grupo anunciou un receso por tempo indefinido.
Estilo musical e influencias
"Timshel" e "Dustbowl Dance" conteñen feitos das novelas de John Steinbeck, De ratos e homes, East of Eden e The Grapes of Wrath. Marcus Mumford, nunha entrevista, incluso comparou as xiras cunha aventura de Steinbeck: "El falou sobre como unha viaxe éa en si mesma, non podes planeala ou predicila demasiado, porque iso pode acabar con ela. Algo así é ir de xira. Aínda que hai unha estrutura, sabes a que cidades irás, e que farás un concerto, calquera cousa pode ocorrer." Tamén, Marcus Mumford dirixe un club de lectura no seu tempo libre na páxina web oficial do grupo.
Los niños invisibles
Los niños invisibles é un filme dramático colombiano de 2001 dirixido e escrito por Lisandro Duque Naranjo e protagonizado por Guillermo Castañeda, Ingrid Cielo Ospina, Gustavo Camacho, Gustavo Angarita e Marcela Valencia. O filme gañou o premio especial do xurado no sexto festival internacional de cinema para a infancia en Montreal, Canadá no 2002 e o premio ó mellor guión no quinto festival internacional de cinema para a infancia e a mocidade en Olimpia, Grecia, tamén en 2002. Foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Tres nenos están obsesionados coa idea de volverse invisibles, até o punto que realizan un estraño ritual no que deben sacrificar varios animais e dirixirse a media noite a un cemiterio para que as forzas da escuridade os fagan invisibles para o ollo humano.
Lugares de Nigrán
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Nigrán.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Nigrán
Club Atlético Lanús
O Club Atlético Lanús é un club deportivo arxentino da cidade de Lanús, provincia de Buenos Aires. Fundouse o 3 de xaneiro de 1915 e compite na Primeira División da Arxentina.
Castrelo, Cubilledo, Baleira
Castrelo é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña un habitante (un home).
O Castro, Cubilledo, Baleira
O Castro é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Basilio de Trebisonda
Basilio Comneno (en grego: Βασίλειος Μέγας Κομνηνός, Basíleios Mégas Komnēnós), finado o 6 de abril de 1340, foi emperador de Trebisonda desde agosto de 1332 até a súa morte en 1340.
Traxectoria
Despois da morte de Andrónico III, durante o reinado do seu fillo pequeno, Manuel II, o partido probizantino en Trebisonda chamou a Basilio de Constantinopla para ocupar o trono. En agosto de 1332 Manuel foi deposto e enviado a un mosteiro, mentres que Basilio foi coroado emperador. Basilio purgou a corte de seguidores do seu irmán e sobriño, pero o seu recentemente nomeado megaduque, un tal Xoán, sublevouse en favor do deposto Manuel. A rebelión foi esmagada e para evitar máis problemas o neno foi asasinado en 1333, probabelmente baixo as ordes de Basilio.
Diego Antonio Cernadas Castro
Diego Antonio Cernadas y Castro, máis coñecido como O Cura de Fruíme, bautizado en Santiago de Compostela o 18 de marzo de 1702 e finado en Fruíme (Lousame) o 30 de marzo de 1777, foi un sacerdote e escritor galego en lingua galega e lingua castelá.
Basilio de Trebisonda
Traxectoria
En 1335, Basilio formou unha alianza matrimonial co emperador bizantino Andrónico III Paleólogo, con cuxa filla ilexítima Irene casou. Pouco despois, as relacións entre ambos se deterioraron rapidamente. Basilio tivo unha amante tamén chamada Irene, con quen procreou catro fillos ilexítimos.
Diego Antonio Cernadas Castro
Traxectoria
Foi fillo de Antonio Zernadas, escribán da Universidade de Santiago de Composela, e de María de Castro. Coma o seu pai, adoitaba escribir o seu primeiro apelido con zeta (Zernadas). Foi bautizado na Igrexa de San Frutuoso de Santiago. Estudou latín cos xesuítas, foi ordenado sacerdote e acadou o grao de bacharel en Teoloxía pola USC o 31 de xaneiro de 1729. Tomou posesión do curato de Fruíme con 28 anos, manténdose na parroquia ata a súa morte.
Basilio de Trebisonda
Traxectoria
A incómoda situación na capital foi aproveitada polos turcománs, que atacaron Trebisonda pero foron rexeitados.
Diego Antonio Cernadas Castro
Traxectoria
Escribiu obras en prosa e en verso na defensa de Galicia e das inxustizas en xeral. Foi arcipreste de Posmarcos de Arriba, gañou un premio poético en Murcia, e fomentou na parroquia o cultivo do millo. Escribiu obras de teatro sinxelas, coas que ensinaba a ler á veciñanza e explicaba algúns dos misterios da relixión. miniatura|Escultura do Cura de Fruime.
Basilio de Trebisonda
Traxectoria
Basilio morreu o 6 de abril de 1340, ao parecer, envelenado pola súa esposa lexítima, Irene Paleóloga, que rapidamente se apoderou do trono.
Devanceiros
Devanceiros de Basilio de Trebisonda
Diego Antonio Cernadas Castro
Obras
Logo da súa morte imprimíronse en Madrid as súas Obras (1778-1781), coleccionadas polos seus amigos en sete volumes.
Lugares de Moraña
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Moraña.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Moraña
Lugares de Mos
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Mos.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Mos
Cubilledo, Cubilledo, Baleira
Cubilledo é un lugar da parroquia de Cubilledo no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE en 2020 tiña un habitante (unha muller).
La primera noche (filme de 2003)
La primera noche é un filme colombiano de 2003 dirixido por Luis Alberto Restrepo. O filme gañou 18 premios internacionais e foi o candidato de Colombia para os Premios Óscar na categoría de mellor filme en lingua non inglesa no ano 2004. Aínda que o filme foi altamente aclamado, despois de ser estreado nalgúns festivais dos Estados Unidos, nunca o fixo nos cinemas dese país. Após 3 anos da súa estrea, o filme foi lanzado en DVD nos Estados Unidos, o 30 de xaneiro de 2007.
Acosado
Acosado (en Mickey One) é un filme dramático estadounidense dirixido por Arthur Penn que foi estreado en 1965. Está protagonizado por Warren Beatty e o guión é obra de Alan Surgal.
Estreouse en galego o 22 de xaneiro de 1994 a través da TVG.
Catedral de Durham
A Igrexa Catedral de Cristo, a Virxe María e San Cuthbert, coñecida como a Catedral de Durham, atópase na cidade de Durham, no norte de Inglaterra. A catedral foi fundada en 1093, e segue sendo un importante centro relixioso a día de hoxe. Está considerada como un dos máis acabados exemplos de arquitectura normanda en Europa e en 1986 foi designada Patrimonio da Humanidade xunto ao Castelo de Durham. Desde o alto da torre de 66 metros de altura, á que se accede tras 325 chanzos, pódese divisar o Castelo, a localidade de Durham e a área circundante.
Historicamente, a catedral era a sede do bispo de Durham, unha figura poderosa até ben entrado o século XIX. O episcopado de Durham segue sendo o cuarto máis importante na xerarquía da Igrexa de Inglaterra.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Fresco da Catedral de Durham representando a San Cuthbert
Período saxón
A orixe de Durham como centro relixioso remóntase á antiga diocese de Lindisfarne, establecida por santo Aidan de Lindisfarne a instancias de san Osvaldo de Northumbria polo ano 635. A sede permaneceu en Durham até o ano 664, cando se trasladou a York, aínda que posteriormente foi reinstaurada no 678 polo arcebispo de Canterbury. A comunidade de Lindisfarne albergou a varios futuros santos, como san Cuthbert de Lindisfarne, que é fundamental na construción posterior da Catedral de Durham.
Tras repetidos asaltos viquingos, os monxes abandonaron Lindisfarne no 875, levándose consigo as reliquias de san Cuthbert. A diocese seguiu sendo itinerante até o 882, cando restableceron unha comunidade en Chester-le-Street. A sede ficou alí até o 995, cando novas incursións viquingas lle obrigaron aos monxes a trasladar novamente as reliquias. Segundo as lendas locais, os monxes comezaron a seguir a dúas leiteiras que estaban buscando unha vaca marela, e estas guiáronos a unha península formada por un meandro do Río Wear. Cando chegaron a ese lugar, foilles imposible seguir movendo o ataúde de San Cuthbert, o que interpretaron como un sinal de que debían construír alí o novo santuario. Unha versión máis prosaica para a elección deste lugar é a súa posición facilmente defendible nun alto, e que unha comunidade establecida neses terreos gozaría da protección do Conde de Northumberland, xa que o bispo, Aldhun de Durham, tiña fortes lazos familiares cos Condes. En calquera caso, froito da lenda, a rúa que vai desde as torres da catedral até Palace Green denomínase Dun Cow Lane, é dicir, "rúa da vaca marela".
Idade Media
miniatura|400px|dereita|A nave central da catedral. miniatura|200px|Plano da Catedral de Durham. miniatura|200px|Vista lateral da catedral. A catedral actual foi inicialmente deseñada e construída baixo o mandato do primeiro Príncipe-Bispo, Guillerme de San Calais. A construción iniciouse en 1093, aínda que Guillerme morreu antes de que se rematara esta fase, en 1135, deixando a responsabilidade da construción ao seu sucesor, Ranulf Flambard. O edificio é notable pola bóveda da súa nave principal, con arcos apuntados transversais apoiados alternativamente en columnas relativamente finas e en columnas grosas, e con arcobotantes ocultos no triforio, sobre os corredores. Estas características parecen ser precedentes da arquitectura gótica que se estendería polo norte de Francia unhas décadas máis tarde, sen dúbida, debido á influencia de canteiros normandos involucrados na construción. Non obstante, en xeral, a Catedral de Durham pertence propiamente ao estilo románico.
A tumba de san Cuthbert descansa no lado leste da Catedral, e no seu día foi un elaborado monumento de mármore e ouro. No século XII, o bispo Hugh de Puiset engadiu a Capela Galilea no extremo oeste da catedral. Consagrada á Virxe María, contiña os restos de Beda o Venerable e de Thomas Langley, cuxa tumba tapou a grande entrada oeste da Catedral. Tanto William of St. Carilef, Ranulf Flambard como Hugh de Puiset están enterrados na Sala Capitular, que se encontra fronte ao claustro e que data de 1140.
No século XIII, engadiuse unha nova capela, a Capela dos Nove Altares, no extremo leste da catedral. A torre medieval orixinal foi destruída por un raio, polo que a torre actual data do século XV.
Disolución
A tumba de Cuthbert foi destruída baixo as ordes de Henrique VIII de Inglaterra en 1538, e na actualidade é un modesto trono de pedra. Dous anos despois, en 1540, o mosteiro beneditino de Durham foi disolto, pese ao cal a Catedral e o seu claustro permaneceron en bo estado de conservación. O último prior, Hugh Whitehead, converteuse no primeiro deán da Catedral.
Séculos XVII-XIX
En 1650, a catedral de Durham foi utilizada como cárcere para prisioneiros de guerra, e albergou a soldados escoceses capturados durante a batalla de Dunbar (3 de setembro de 1650). Até 5.000 prisioneiros morreron mentres eran trasladados á catedral, ou mentres estaban retidos nela. Os seus corpos foron soterrados en tumbas sen identificar. Os superviventes embarcáronse cara ao Caribe, Virxinia e Massachusetts. Cento cincuenta prisioneiros escoceses foron embarcados con destino a Berwick (Maine) en decembro de 1650.
A Capela dos Nove Altares contén un gran rosetón do século XVII, reconstruído no século XVIII, e unha estatua de William Van Mildert (1826-1836), último príncipe-bispo de Durham e impulsor da fundación da Universidade de Durham.
Século XX
En 1986, a catedral, canda o castelo veciño, foi denominada Patrimonio da Humanidade da Unesco. O comité encargado de tomar a decisión declarou que "A Catedral de Durham é o maior e o máis perfecto monumento do estilo arquitectónico normando en Inglaterra".
Actualmente, a catedral segue sendo sede do bispo de Durham. Tamén foi utilizada en películas e representacións teatrais, así, na saga de Harry Potter a catedral apareceu como o Escola Hogwarts, aínda que cunha agulla na súa torre para estilizala; vistas do interior da catedral tamén apareceron na película ElizabethElizabeth (1998). En 1996, a fachada oeste foi utilizada polo artista Bill Viola para a súa instalación de vídeo The Messenger.
Ana Mendieta
Ana Mendieta (A Habana, 18 de novembro de 1948 – Nova York, 8 de setembro de 1985) foi unha artista conceptual, escultora, pintora e videoartista cubana. É recoñecida polas súas obras de arte "earth-body art".
Primeiros anos e exilio
Ana Mendieta naceu na Habana nunha prominente familia da política e a sociedade cubana. Aos 12 anos de idade, Ana e a súa irmá Raquelin (de 14 anos) foron enviadas aos Estados Unidos polos seus pais, que desexaban fuxir do réxime de Fidel Castro. Esta saída realízase no marco da denominada Operación Peter Pan, un programa de colaboración entre o goberno dos Estados Unidos e a rede de caridade Catholic Charities. Así, as irmás Mendieta pasaron as súas primeiras semanas nos campamentos de refuxiados, para logo trasladarse a varias institucións e fogares de acollida en Iowa. En 1966, Ana reuniuse coa súa nai e o seu irmán máis novo, mentres que o seu pai uniuse a eles en 1979, logo de estar en prisión pola súa participación na operación militar cubana chamada Invasión de Baía de Cochinos.
Educación
Mendieta asistiu á Universidade de Iowa onde obtivo unha licenciatura, unha mestría en pintura, un máster en Belas Artes en Intermedia baixo a instrución do aclamado artista Hans Breder. Ao longo da súa carreira, fixo traballos en Cuba, México, Italia, e os Estados Unidos.
Vida e traballo
As obras de Ana Mendieta foron autobiográficas e enfocadas a temas como o feminismo, a violencia, a vida, a morte, o lugar e a pertenza. Mendieta concentrouse nunha relación física e espiritual coa Terra, moi especialmente na súa serie «Silueta» (1973-1980). Dita serie implicou a representación de siluetas femininas na natureza —en barro, area e herba— con materiais naturais que ían desde follas e ramas, até sangue, imprimíndoo no seu corpo ou pintando a súa silueta nunha parede.
Ana Mendieta faleceu o 8 de setembro de 1985 en Nova York debido a unha caída desde o seu apartamento no piso 34 de Greenwich Village, onde viviu co seu esposo, o escultor minimalista Carl Andre uns oito meses. Xusto antes da súa morte, os veciños ouviran a parella discutindo violentamente, aínda que non houbo ningunha testemuña que visualizase o altercado. Andre foi xulgado e absolto do cargo de asasinato. Durante os tres anos de xuízo, o avogado de Carl Andre describiu a morte de Mendieta como un posíbel accidente ou suicidio.
Silueta (1973-1980)
Cando comezou coa súa obra «Silueta» na década de 1970, Ana foi unha das/os moitos artistas que experimentaron con xéneros emerxentes como Land Art, Body Art e Performance. Posibelmente Ana Mendieta sexa a primeira persoa en combinar os devanditos xéneros, creando un novo, ao que bautizou como esculturas «earth-body». A miúdo, utilizou o seu corpo espido para explorar e conectarse coa Terra, como se ve na súa obra Imagen de Yagul, da serie Silueta en México, 1973-1977. A primeira vez que Mendieta utilizou sangue para facer arte foi en 1972, cando creou a obra Sin título (Muerte de un pollo), na cal estaba o seu corpo espido diante dunha parede branca sostendo polos seus pés un pito acabado de decapitar con sangue salpicado no seu corpo espido. Consternada pola brutal violación e asasinato de Sara Ann Otten, unha estudante de enfermaría da Universidade de Iowa, Ana untouse con sangue e atouse a unha mesa no ano 1973, convidando á audiencia a dar testemuño. Na obra People Looking at Blood Moffitt (1973), unha serie de fotografías, na cal hai na verea un trapo con sangue derramado e un tránsito de xente aparentemente interminábel que camiña observando o sangue sen deterse, ata que o home do lado (a vidreira da tenda leva o nome H.F. Moffitt) sae para limpalo.
Mendieta tamén creou a silueta feminina utilizando a natureza como o seu lenzo e o seu medio. Utilizou o seu corpo para crear siluetas na herba, na area e na sucidade e de lume. Untitled (Ochún) (1981), chamada así pola deusa das augas de Santería, que unha vez sinalou cara ao sur desde a costa de Key Biscayne, Florida. Ñañigo Burial (1976), cun título tomado do nome popular dunha irmandade relixiosa afro-cubana, é un conxunto de candeas negras no chan que forma o contorno do corpo da artista. A través destas obras, que cruzan as fronteiras da performance, o cine e a fotografía, Mendieta exploraba a súa relación co lugar, así como unha relación maior coa Nai Terra ou a figura da «Gran Deusa».
Mary Jane Jacob suxire no seu libro Ana Mendieta: The "Silueta" Series (1973-1980) que gran parte do traballo de Mendieta foi influenciado polo seu interese na relixión Santería, así como unha conexión con Cuba. Jacob atribúe ao «uso ritualístico do sangue» e o uso da pólvora, a terra e as rochas aos tradicionais rituais da Santería. Jacob tamén sinala a importancia da figura da nai, referíndose á deidad maya Ix Chel, a nai dos deuses.
Fotolitografía de Esculturas rupestres (1981)
Como se documenta no libro Ana Mendieta: A Book of Works, editado por Bonnie Clearwater, antes da súa morte, Mendieta estaba a traballar nunha serie de foto-gravados de esculturas rupestres que creara en Escaleras de Jaruco, do parque estatal de Jaruco na Habana. As súas esculturas tituláronse Esculturas rupestres (1981), e o libro de gravados fotográficos estaba a ser creado para preservar estas esculturas, como un testamento da intertextualidade da súa obra. Clearwater explica como as fotografías de esculturas de Mendieta eran a miúdo tan importantes como a peza que se documentaba, xa que a natureza do traballo de Ana era moi efémero. Mendieta dedicou moito tempo e pensamento na creación das fotografías como o fixo nas propias esculturas.
José Cortés Fernández
Traxectoria
Foi mestre interino de Asperelo en 1929, e, logo de aprobar as oposicións en 1931, mestre de Goián. Colaborou en El Emigrado, Tribuna, Nuevo Heraldo e El País. En abril de 1933 a Garda Civil de Tui rexistrou o seu domicilio na busca de folletos clandestinos. Sostivo un enfrontamento co mestre Manuel Fernández Álvarez, que deu lugar á presentación dunha querela por inxurías, aínda que a mediación doutros mestres fixo que fora retirada. Foi socio da Casa del Maestro de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra o 8 de outubro por rebelión militar con José Gómez Rivas, Ramiro Buján Gómez e Manuel Bugallo Pereira, foi condenado a pena de morte con José Gómez. Foron fusilados o 15 de outubro de 1936.
Ana Mendieta
Fotolitografía de Esculturas rupestres (1981)
Mendieta completara cinco foto-gravados das Esculturas rupestres antes da súa morte en 1985. O libro Ana Mendieta: A Book of Works, publicado en 1993, contén dúas fotografías das esculturas, así como notas de Mendieta sobre o proxecto.
Body Tracks (1982)
Body Tracks (Rastros corporais) son marcas longas e borrosas feitas polas mans e os antebrazos de Ana Mendieta, cando esvarou por un anaco grande de papel branco durante unha actuación principal con pulsante música cubana.
Exhibicións
miniatura|270x270px|Salón «da arte feminina», coa presentación de fotografías das artistas Ana Mendieta, [[Cindy Sherman e Helena Almeida, entre outras. Traballos presentados no Museo Colección Berardo de Lisboa, 2006.]] En 1979 Ana Mendieta presentou unha exposición individual das súas fotografías no A.I.R. Gallery de Nova York. O Novo Museo de Arte Contemporánea (New Museum of Contemporary Art) en Nova York exhibiu a primeira obra de Mendieta en 1987. Desde a súa morte, Ana foi recoñecida internacionalmente con exposicións retrospectivas de museo como «Ana Mendieta», no Instituto de Arte de Chicago (2011); «Ana Mendieta en contexto: trabajo público y privado», de La Cruz Colección, Miami (2012). En 2004 o Museo Hirshhorn e Xardín de Esculturas en Washington D. C., organizou «Earth Body, escultura e performance», unha gran retrospectiva que viaxou ao Museo Whitney de Arte Americana de Nova York, Des Moines Art Center de Iowa, e ao Museo de Arte de Miami de Florida (2004).
Coleccións
Os traballos de Ana Mendieta destácanse en moitas coleccións públicas importantes, como o Museo Solomon R. Guggenheim, o Museo Metropolitano de Arte, Museo Whitney de Arte Estadounidense, Museo de Arte Moderna de Nova York, o Instituto de Arte de Chicago, o Centro Pompidou de París, o Museo de Arte Moderna e Contemporánea de Xenebra, e o Tate Modern de Londres.
Mercado da arte
Os bens de Ana Mendieta están xestionados pola Galería Lelong de Nova York. Os mesmos están tamén representados por Alison Jacques Gallery de Londres.
Controversia sobre a súa morte
Ana Mendieta morreu o 8 de setembro de 1985 tras caer do seu apartamento, situado no piso 34 de Greenwich Village 300 Mercer Street, onde vivía co seu marido, o escultor minimalista Carl Andre. Xusto antes da súa morte, a súa veciñanza escoitou á parella discutindo violentamente. Non houbo testemuñas visuais dos eventos precedentes á morte de Mendieta. Unha gravación de Andre ao 911 rexistrouno dicindo: "A miña esposa é unha artista, e eu son un artista, e tivemos unha pelexa sobre o feito de que eu estaba máis, eh, exposto ao público que ela. E ela foise á habitación, e eu seguina, e ela tirouse pola xanela". En 1988, Andre foi levado a xuízo e absolto do asasinato de Mendieta. Durante tres anos de procedementos legais, o avogado de Andre describiu a morte de Mendieta como un posíbel accidente ou suicidio. O xuíz non atopou a Andre culpábel aducindo a que había unha dúbida razoábel.
Ática
300px|miniatura|Mapa da Ática. Ática (Αττική, Attikḗ ou Attikī́) é unha rexión histórica que abarca a cidade de Atenas, a capital de Grecia. A rexión histórica céntrase na península Ática, que se proxecta no mar Exeo. A moderna rexión administrativa de Ática é máis ampla que a rexión histórica e inclúe as Illas Sarónicas, Citera, e o municipio de Troizinia no Peloponeso continental. A historia da Ática está estreitamente ligada á de Atenas, que, desde o período clásico, foi unha das cidades máis importantes do mundo antigo.
Xeografía
miniatura| Porto de [[Laurium.]] miniatura| left | [[Lago Maratón.]]
Irene Paleóloga de Trebisonda
Irene Paleóloga (en grego: Ειρήνη Παλαιολογίνα, Eirēnē Palaiologína), nada c. 1315 e finada despois de 1341, foi emperatriz de Trebisonda desde o 6 de abril de 1340 até o 17 de xullo de 1341.