cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Varanus
Varanus é un xénero de lagartos de gran tamaño da familia dos varánidos, xeralmente chamados varanos (como todos os da familia) ou lagartos monitor. Son nativos de África, Asia e Oceanía, pero agora poden encontrarse en América como especies invasoras. Actualmente recoñécense un total de 79 especies deste xénero.
Marc Anthony
miniatura|dereita
Varanus
Teñen pescozos longos, poderosas colas e garras, e patas ben desenvolvidas. A lonxitude do adulto das especies existentes vai de 20 cm nalgunhas especies a uns 3 m no dragón de Komodo, aínda que o varánido extinto chamado megalania (Varanus priscus) puido chegar a lonxitudes de máis de 7 m. A maioría das especies son terrestres, mais tamén as hai arbóreas e semiacuáticas. Aínda que a maioría son carnívoros que comen ovos pequenos réptiles, peixes, aves e pequenos mamíferos, algúns tamén comen froita e vexetación, dependendo do lugar onde vivan.
Aínda que normalmente son solitarios, son comúns grupos de ata 25 individuos en ecosistemas que teñen recursos de auga limitados.
Marc Anthony
As súas cancións van desde salsa, pasando polo bolero e sobre todo o pop. Deu o salto internacional grazas a Paul Simon, a quen considera o seu mestre e mentor, quen o elixiu entre miles de candidatos para ser o protagonista da súa obra "The Coconut".
Varanus
Distribución
As distintas especies cobren unha vasta área que comprende África, o subcontinente indio ata China, e ao sur no sueste asiático ata Brunei, Indonesia, as Filipinas, Nova Guinea, Australia e illas do océano Índico e o mar da China Meridional. Abundan nas illas Tiomán e as illas Perhentian no estado malaio de Pahang. O Varanus stellatus africano atópase agora no sur de Florida e en Singapur como especie invasora.
Hábitos e dieta
Os Varanus son, en xeral, case enteiramente carnívoros, e comen insectos, crustáceos, arácnidos, miriápodos, moluscos, peixes, anfibios, réptiles, aves e mamíferos. A maioría ds especies aliméntanse de invertebrados cando son novos, pero despois, de adultos, cambian a alimentarse de vertebrados. Os adultos da especie máis grande, o dragón de Komodo, teñen unha dieta composta nun 50% de cervos, e ás veces atacan o home. Ao contrario, as tres especies arbóreas de Filipinas, V. bitatawa, V. mabitang e V. olivaceus, comen principalmente froita.
Bioloxía
O xénero Varanus ten a característica única entre os animais de que os seus membros son relativamente conservadores morfoloxicamente e presentan un rango de tamaños equivalente ao que vai dun rato a un elefante. Características morfolóxicas de máis detalle como a forma do cranio e patas son variables, e están fortemente relacionadas coa ecoloxía de cada especie.
Teñen grandes territorios e empregan técnicas de caza de persecución activa que lembran as de mamíferos de similar tamaño. A súa natureza activa suscitou numerosos estudos sobre as capacidades metabólicas destes lagartos. O consenso xeral é que teñen as taxas metabólicas estándar máis altas de todos os réptiles existentes.
Teñen un alto alcance aeróbico que se poden permitir, en parte, pola anatomía do seu corazón. Mentres que a maioría dos réptiles se considera que teñen corazóns de tres cámaras, os corazóns destes varanos (igual que os das boas e pitóns) teñen un septo ventricular ben desenvolvido que separa completamente os lados pulmonar e sistémico do sistema circulatorio durante a sístole. Isto permítelles xerar unhas diferenzas de presión equivalentes ás dos mamíferos entre os circuítos pulmonar e sistémico, o que á súa vez asegura que o sangue oxixenado se distribúe rapidamente polo cropo sen inundar os pulmóns con sangue a alta presión.
Os estudos anatómicos e moleculares indican que todos os varánidos (e posiblemente todos os lagartos) son parcialmente velenosos, pero o que ten un veleno potente é o dragón de Komodo. Son animais ovíparos, e algunhas especies, como unha femia grande de V. niloticus, poden poñer máis de 60 ovos,. Poden cubrir os ovos con material do solo ou protéxenos no toco dunha árbore oca, segundo as especies. No dragón de Komodo observáronse casos esporádicos de partenoxénese.
Evolución
miniatura|O varano xigante extinto [[Varanus priscus (megalania)]]
Os varánidos separáronse dos seus parentes vivos máis próximos, os varanos sen oídos Lanthanotus(ás veces clasificados na mesma familia), durante o Cretáceo tardío.
Durante o Cretáceo tardío, os antepasados dos varanos crese que evolucionaron á vida anfibia e despois orixinaron formas completamente mariñas, os mosasauros, que chegaron a ter unha lonxitude de 17 m.
Críase que as serpes eran os réptiles vivos máis próximos aos varanos, pero propúxose recentemente que as serpes son un grupo irmán do clado das iguanas e anguimorfos. Igual que as serpes, os varanos teñen linguas bífidas que usan para captar olores.
Durante o Plistoceno, viviron formas xigantes de varanos o sueste asiático e Australasia, o fósil mellor coñecido é megalania (Varanus priscus, antes chamado Megalania prisca). Esta especie é un membro icónico da megafauna do Plistoceno de Australia, e pénsase que sobreviviu ata hai uns 50 000 anos.
Nome
O nome xenérico Varanus deriva do árabe waral/waran ورن/ورل, que procede da raíz semítica ouran, waran ou waral, que significa "dragón" ou "besta lagarto".
Intelixencia
Dalgunhas especies de varanos fixéronse estudos sobre a súa intelixencia. Estudos feitos alimentando V. albigularis con distinto número de caracois mostraron que poden distinguir os números ata o seis. V. niloticus pode cooperar para saquear niños de crocodilo cando buscan xuntos alimento: un dos varanos fai de isco ou reclamo para que a femia de crocodilo o persiga e se afaste do niño, mentres que outros individuos abren o niño e aliméntanse dos ovos. Cando o que fixo de reclamo volve tamén se alimenta dos ovos. Observouse que os dragóns de Komodo (V. komodoensis) do Zoo Nacional de Washington, D.C., EUA, recoñecen os seus coidadores e parecen ter distintas personalidades.
Mascotas
miniatura|[[Varanus bengalensis ferido que está sendo curado en Lok Biradari Prakalp, India]]
Son uns dos réptiles máis utilizados no comercio de mascotas, especialmente Varanus exanthematicus e Varanus acanthurus, debido ao seu tamaño relativamente pequeno, baixo prezo, e carácter tranquilo cando os collen. Entre as outras especies que se teñen en catividade están, Varanus albigularis ionidesi, V. timorensis, V. salvator, V. niloticus, V. indicus, V. prasinus, V. beccari, V. rudicollis, V.dumerilii, V. jobiensis, V. salvadorii e V. panoptes''.
Medicina
A carne de varano, especialmente a lingua e o fígado, cómese en partes da India e Malaisia como afrodisíaco.
En zonas de Paquistán, distintas partes do varano úsanse para diversos propósitos medicinais. A carne cómese para aliviar as dores reumáticas, a graxa abdominal do animal úsase como pomada para as infeccións da pel, o aceite e graxa utilízanse para tratar as hemorroides ou dores crónicas, e o aceite como lubricante afrodisíaco (saande kaa tel).
Pel
Realízase unha "explotación a gran escala" dos varanos para obter a súa pel, que se estima que é "de considerable utilidade" na industria da pel. Un uso especial desta pel é para facer un instrumento de percusión da música carnática chamado kanjira.
Alimento
A carne destes varanos cómese como alimento en partes da India, Tailandia e África occidental. No Nepal úsana tanto como alimento coma con fins medicinais.
Status de conservación
Segundo a Lista vermella da IUCN de especies ameazadas, a maioría das especies de Varanus están na categoría de "pouca preocupación", pero as poboacións están a diminuír globalmente. Excepto cinco das especies, o resto están clasificadas pola Covención sobre o Comercio Internacional de Especies en Perigo da Fauna e Flora Silvestre (CITES) no Apéndice II, onde se inclúen especies que se poden definir grosso modo como especies que non necesariamente están ameazadas de extinción, pero que poden chegar a estalo se o comercio desa especie non se regula estritamente para evitar unha explotación incompatible coa supervivencia da especie na natureza. As cinco especies restantes (V. bengalensis, V. flavescens, V. griseus, V. komodoensis e V. nebulosus) están clasificadas no Apéndice I, que prohibe o comercio internacional desas especies.
Clasificación
miniatura|V. bengalensis miniatura|V. timorensis miniatura|V. salvadorii miniatura|V. niloticus miniatura|V. ornatus miniatura|[[Varanus albigularis albigularis na sabana do Kalahari]] miniatura|[[Varanus salvator salvator]] miniatura|[[Varanus giganteus]] miniatura|[[Varanus macraei]] Xénero Varanus
Subxénero Empagusia:
Subxénero Euprepiosaurus:
Subxénero Odatria:
Subxénero Papusaurus:
Subxénero Philippinosaurus:
Subxénero Polydaedalus:
Subxénero Psammosaurus:
Pietramurata
Pietramurata é unha fracción do comune italiano de Dro, na provincia autónoma de Trento.
Varanus
Clasificación
Subxénero Soterosaurus:
Subxénero †Varaneades:
Subxénero Varanus:
Pietramurata
Está situada a unha altitude de 248 msnm.
Deportes
Nesta localidade celébrase anualmente o Gran Premio de Trentino, proba do Campionato Mundial de Motocrós.
Club Esportiu Manacor
O Club Esportiu Manacor é un club de fútbol español da cidade de Manacor, na illa de Mallorca, Illas Baleares. Foi fundado en 1923 e actualmente xoga na Terceira División Española.
Tanit
Tanit era unha divindade feminina fenicia, propia dos asentamentos dese pobo nos territorios do Mediterráneo occidental, como Cartago, Gadir (Cádiz) ou Ebusim.
Club Esportiu Manacor
Historia
O 23 de xuño de 1923 foi inscrito o FC Manacor como equipo de fútbol e un ano despois incorporábase á Federación Catalá de Fútbol. Durante a década dos anos vinte tivo actuacións moi destacadas no campionato insular.
Tanit
Tanit e Astarte
Dado o silencio das fontes orientais sobre ela, tense suposto que sería o equivalente de Astarte, porén Tanit foi asimilada desde o primeiro momento á deusa grecorromana Hera / Xuno, mentres que Astarte o fora a Afrodita / Venus, polo que aínda que existise unha identidade orixinaria entre ambas, desde logo foron entendidas como dúas divindades diferentes. A asimilación mostra que Tanit era entendida como unha deusa celeste.
Club Esportiu Manacor
Historia
Ao longo dos anos corenta o CD Manacor converteuse nun dos mellores conxuntos das Illas, gañou o campionato rexional do ano 1945 (contra o Alaior), o de 1946 (contra o Ciutadella) e o de 1949 (tendo como rival o Menorca). Na tempada 1949-50 debutou en Terceira división e na tempada 1957-58 gañou a Copa Uruguai, dada polo cónsul deste país á Federación Balear de Fútbol.
Tanit
Tanit e Astarte
Tanit herdou en Cartago xunto coa súa parella masculina Baal Hammón, a partir do século V a.C., as funcións que até entón exercían Astarte con Melqart.
-754
Véxase tamén
Historia ano a ano
Caxide, Busto, Lalín
Caxide é un lugar da parroquia de Busto, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O topónimo galego Caxide fai referencia a unha antiga (Villa) Cagiti, posesión ou dominio de Cagitus, nome xermánico común en Galicia até o século XII.
History of the World, Part I
History of the World, Part I é un filme estadounidense escrito, producido e dirixido por Mel Brooks. Brooks tamén é o protagonista, interpretando 5 papeis diferentes. Foi estreado en 1981. A pesar do que se poida pensar do seu título, non ten unha segunda parte, xa que o nome ven de The Historie of the World, Volume 1 de Sir Walter Raleigh.
Sinopse
Visión irreverente da evolución da historia, dende a aparición do primeiro home ata a Revolución Francesa. A Última Cea é captada a través dos ollos dun atormentado camareiro, o Imperio Romano é atoladamente corrompido e divúlganse os secretos da Revolución Francesa.
Tanit
Iconografía
Mentres Astarte era representada en forma antropomórfica, Tanit aparece, en numerosas estelas, como un ser humano esquemático: unha figura sinxela cun arco ou media lúa por encima da súa cabeza, o que levou a pensar que era unha divindade lunar. É denominado tamén como o Signo de Tanit, e a súa cronoloxía máis antiga remonta ao século VI a. C.
RD-214
RD-214 é a designación dun tipo de motor foguete soviético utilizado na primeira etapa tanto do mísil R-12 como dos foguetes derivados del, Kosmos e Kosmos 2I.
Características
O motor RD-214 foi deseñado pola oficina de Glushko durante os anos 1950. Utiliza unha única turbobomba propulsada por un xerador de gas de peróxido de hidróxeno que alimenta catro cámaras de combustión. Funciona alimentado por ácido nítrico e queroseno e ten un pulo de 730,0 kN.
Club Esportiu Manacor
Historia
Ata o 1970 o Manacor estivo vinte e unha tempadas consecutivas en Terceira División, salvo o campionato 1955-56, que xogou en Primeira Rexional Preferente. O éxito desta época foi compartido co Atlético Baleares nos diversos campionatos de liga. Os setenta foron anos de crise deportiva para o club enlos que tivo unicamente dúas participacións en Terceira División (1973-74 e 1978-79) con tan mala fortuna que o equipo non puido evitar os descensos consecuentes. Os anos oitenta foron unha época mellor para o club durante a cal conseguiu militar en Terceira División e lograr o seu primeiro ascenso a Segunda B. Nos anos noventa o club logrou dous novos ascensos a Segunda B aínda que en ningunha das ocasións logrou evitar o descenso.
O último ascenso a Segunda B foi na tempada 2010-11. Na tempada seguinte volveu a Terceira División.
Estadio
O seu estadio actual é o Estadio Na Capellera, propiedade do concello de Manacor e que dispón dunha capacidade para uns 3.000 espectadores.
Zayn Malik
Zain Javadd "Zayn" Malik, nado o 12 de xaneiro de 1993, coñecido simplemente como Zayn, é un cantautor británico.
Traxectoria
Nado e criado en Bradford, West Yorkshire, Malik fixo unha audición como solista no concurso Factor X no 2010. Ao ser eliminado, Malik, xunto a outros catro concursantes expulsados, formou a boy band coñecida como One Direction. Malik deixou a agrupación en marzo de 2015 e firmou un contrato como solista co selo RCA Records.
Adoptou un estilo alternativo e R&B co seu álbum debut Mind of Mine (2016) e a canción principal deste, "Pillowtalk". Malik converteuse no primeiro artista británico en debutar na primeira posición no Reino Unido e nos Estados Unidos simultaneamente. Malik recibiu numerosos galardóns nos American Music Awards, Billboard Music Awards e os MTV Video Music Awards. En decembro de 2018, lanzou o seu segundo álbum, Icarus Falls.
Lérez, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Lérez é un lugar da parroquia de Tenorio, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 109 habitantes (59 homes e 50 mulleres), o que supón un aumento de 15 persoas con respecto ó ano 2006.
Neste lugar está o cruceiro de Lérez. A súa cruz, coas figuras do Cristo e a Virxe, e o capitel foron construídos por Miro, o fillo de Daniel de Tomeza. O varal fíxoo Eloi de Lourido, e a basamenta foi feita polo propietario do cruceiro, José Argibay Pérez.
A Granda, Covelas, Castroverde
A Granda é un lugar da parroquia de Covelas no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Moreira branca
thumb|Morus alba co [[verme da seda (Bombyx mori).]]
Descrición
É unha árbore de até 15 m de altura, con pólas novas cinsentas. Folla con pecíolo de 1,5–2 cm e limbo de 4-6 por 4–5 cm, máis ou menos ovado, subagudo, irregularmente dentado ou lobado, oblicuamente cordado, delgado, glabro agás ao longo da nerviación, verde clara. Infrutescencias (sorose) da lonxitude dos seus pedúnculos (2,5 por 1 cm), brancas ou branco-rosadas, que son as amoras; adoitan resultar insípidas.
Florea en abril; frutifica en maio.
Distribución
Son árbores oriundas das zonas temperadas de Asia central e do leste (China, Manchuria e Corea) e moi cultivado en Asia, Europa e América.
Usos e cultivo
A especie cultívase polas súas follas, único alimento dos vermes da seda, cuxos casulos se utilizan para fabricar seda.
Ademais do seu uso coma árbores de cultivo é frecuente o uso como ornamentais en xardíns urbanos e para obter sombra. En Galiza non é frecuente, mais aparece nalgúns parques de vilas e cidades, como é o caso do Campus Universitario da Xunqueira, en Pontevedra.
Oubiña
Amais, como apelido pode referirse a:
Atlas (vértebra)
Articulación occipitoatloide
É a articulación que artella o atlas co occipital. A articulación establecerase entre as superficies superiores das masas laterais e os cóndilos occipitais. Funcionalmente é unha bicondílea, con movementos de flexión-extensión do pescozo.
O Seixo, Liáns, Oleiros
O Seixo é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 770 habitantes (373 homes e 397 mulleres).
Aceite de cociña
miniatura|[[Aceite de oliva acabado de prensar.]] O aceite de cociña é graxa de orixe animal ou vexetal que adoita permanecer en estado líquido a temperatura ambiente.
Algúns dos moitos tipos de aceites vexetais son; de oliva, de palma, de soia, de colza, de semente de cabaza, de millo, de xirasol, de cártamo, de cacahuete, de semente de uva, de sésamo, de argán, de farelo de arroz e úsanse para cociñar xunto con outros elementos comestibles.
Saúde e nutrición
A cantidade axeitada de graxa dentro da dieta diaria é obxecto de certa controversia. Certa cantidade de graxa é precisa na dieta, ademais de ser tamén esencial en moitas técnicas culinarias. A FDA recomenda que un máximo do 30% das calorías consumidas diariamente sexan en forma de graxa. Outros nutricionistas recomendan que non máis do 10% da inxesta diaria de calorías proceda da graxa. En contornas extremadamente frías, unha dieta con até dous terzos de graxa é aceptable e pode de feito ser crítica para a supervivencia.
Aínda que o consumo de pequenas cantidades de graxas saturadas é esencial, meta-análises preliminares (1997, 2003) acharon unha forte correlación entre o consumo de cantidades elevadas destas graxas e as doenzas cardiovasculares. Sorprendentemente, meta-análises máis recentes (2009, 2010) baseados en estudos cohortes e ensaios controlados e aleatorios acharon un efecto positivo ou neutral ó cambiar o consumo de carbohidratos polo de graxas saturadas como fonte de calorías, e só unha modesta vantaxe ó cambiar de graxas saturadas a poliinsaturadas (do 10% de risco ó 5%).
Patrimonia
Elenco dos Patrimonia
Os Patrimonia non tiñan que estar necesariamente unidos, senón que podían tamén ser grupos de terreos illados do núcleo central (ex corpore patrimoniae).
Faramans, Ain
Faramans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ximnasia acrobática
miniatura|250px|Parella formada por Éleonore Lachaud e Clara Guinard A ximnasia acrobática ou acrosport é un deporte en que se compite por parellas ou grupos (trío no caso das mulleres, e cuarteto no dos homes) e que consiste en executar unha coreografía de elementos ximnásticos e acrobáticos, tanto individuais coma de parella ou grupo, valéndose de música.
-751
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ximnasia acrobática
Os países con mellores resultados en campionatos internacionais son a China, os Estados Unidos, Inglaterra, Portugal, Belarús e Polonia.
Vilamateo, Vilarmaior
Santiago de Vilamateo é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 128 habitantes (68 homes e 60 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 138 habitantes.
Ximnasia acrobática
Orixe
A ximnasia acrobática ten unha dobre orixe: por unha banda unha tendencia circense teatral, e pola outra banda a ximnasia tradicional (artística, rítmica e trampolín). A súa fusión foi a que orixinou esta modalidade de ximnasia.
O primeiro campionato do mundo celebrouse en Moscova en 1974, pero países coma Rusia ou Polonia, fundadores da modalidade, levan máis dun lustro practicándoo.
De excidio et conquestu Britanniae
De Excidio et Conquestu Britanniae (latín para "Sobre a Ruína e Conquista de Britania"), é unha obra escrita no século VI polo clérigo britano Xildas. É un sermón en tres partes, que condena os actos dos contemporáneos de Xildas, tanto seculares como relixiosos, a quen culpa da lamentábel situación da Britania posromana. É unha das máis importantes fontes para a historia de Gran Bretaña nos séculos V e VI, xa que é a única fonte significativa para o período escrito por un case contemporáneo dos feitos descritos.
Ximnasia acrobática
Práctica
Na ximnasia acrobática particípase por parellas (masculinas, femininas ou mixtas), tríos (femininos) e cuartetos (masculinos). O practicable onde se realiza a actividade é de 12 m x 12 m e é o mesmo que en ximnasia artística. Ten a particularidade de ser acolchado e elástico.
De excidio et conquestu Britanniae
A parte I contén unha narración da historia Británica desde a conquista Romana ao tempo de Xildas; inclúe referencias a Ambrosio Aureliano e a vitoria britana contra os saxóns na Batalla de Mons Badonicus. A parte II é unha condena de cinco reis polos seus numerosos pecados, incluíndo tanto figuras escuras como relativamente ben documentadas, tales como Maelgwn Gwynedd. A parte III é un ataque similar ao clero britano da época.
Historia
O traballo de Xildas é de grande importancia para os historiadores, porque a pesar de que non está pensado principalmente como un texto histórico, é case a única fonte sobrevivente. Dátase habitualmente ao redor de 540, pero agora considérase que pode ser sensibelmente anterior, no primeiro cuarto do século VI ou mesmo antes.
A pretensión de Xildas era predicar aos seus contemporáneos á maneira dun profeta do antigo testamento, non escribir un relato para a posteridade. Por ta nto, dá detalles históricos onde serve ao seu propósito; por exemplo, ofrece unha das primeiras descricións da Muralla dHa Ad án o se ecadra d z o Muro de Antonino, a pesar de que o seu relato é moi impreciso. Con todo, omite os detalles que non contribúen á súa mensaxe; é constantemente vago, dando algúns nomes e non datas concretas. No entanto, De Excidio segue sendo un traballo importante, non só para a historia medieval, senón tamén para a historia Británica en xeral.
En De Excidio et Conquestu Britanniae, Xildas menciona que o ano do seu nacemento foi o mesmo ano da Batalla de Mons Badonicus, que podería ter ocorrido en 482. O estilo retórico de Xildas indica unha educación clásica latina que dificilmente podería estar dispoñíbel para os britanos despois do século V. Os Annales Cambriae dan o ano 570 como data da súa morte; con todo, os Anais de Tigernach sitúana en 569.
O tratado de Xildas foi publicado por primeira vez en 1525 por Polidoro Virxilio, pero con moitas alteracións e omisións. Foi reimpresa con frecuencia no Continente durante o século XVI, e unha ou dúas veces desde entón.
Parte I
A primeira parte consta da explicación de Xildas acerca da súa obra e unha breve narración da Britania Romana desde a súa conquista até a época de Xildas.
A parte I é particularmente notábel como a primeira fonte en mencionar a Ambrosio Aureliano, unha figura importante da tradición britana á que se lle atribúe o xiro da marea contra a invasión anglosaxoa. Tamén contén a primeira mención da vitoria britana na Batalla de Mons Badonicus.
Ximnasia acrobática
Tipos de exercicios
Na ximnasia acrobática existen tres tipos de exercicios a realizar:
De excidio et conquestu Britanniae
Parte II
A segunda parte consta dunha condena de cinco reis britanos, e como é a única información contemporánea acerca deles, é de particular interese para os estudosos da historia británica. Xildas utiliza as bestas alegóricas do Libro de Daniel e o Libro da Revelación, equiparando aos reis ás bestas descritas: un león, un leopardo, un oso e un dragón. Os reis vilipendiados por Xildas son: dereita|senmarco|331x331px A razón da desafección de Xildas por estes individuos énos descoñecida. Foi selectivo na elección dos reis, como el non tiña comentarios sobre os reis doutros reinos británicos que prosperaban na época, tales como Rheged, Gododdin, Elmet, Pengwern/Powys, ou os reinos situados no sur da actual Inglaterra.
Ximnasia acrobática
Tipos de exercicios
Cada tipo de exercicio ten como requisitos elementos individuais e en parella ou grupo. Os individuais serán demostracións de forza, equilibrio, flexibilidade e axilidade, mentres que os de grupo ou parella poden ser figuras, pirámides ou mesmo nos que o portor lanza ao áxil.
De excidio et conquestu Britanniae
Parte III
A terceira parte comeza coas palabras, "Britania ten sacerdotes, pero son parvos; numerosos ministros, pero son desvergonzados; clérigos, pero son astutos ladróns." Xildas continúa a súa xeremiada contra o clero da súa época, pero non menciona explicitamente ningún nome nesta sección, e non lanza luz ningunha sobre a historia da igrexa Cristiá neste período.
Ximnasia acrobática
Tipos de exercicios
Ningún deles debe superar os dous minutos e medio de duración. A fin da coreografía debe coincidir coa fin da música, e debe ser nunha posición estática.
De excidio et conquestu Britanniae
Legado no período anglosaxón
Tras a conquista de Britania descrita en De excidio, Xildas continuou sendo un importante modelo para escritores anglosaxóns tanto en latín como en inglés. A Historia ecclesiastica gentis Anglorum de Beda baséase en gran medida no relato de Xildas sobre as invasións anglosaxoas, e extrae as implicacións das teses da perda do favor divino polos britanos para suxerir que cambiase o seu favor cara aos agora cristiáns anglosaxóns.
Ximnasia acrobática
Categorías
Existen en competicións internacionais varias categorías de participación en función das idades dos ximnastas: De todos xeitos, cada país ou federación pode adaptar as idades e exercicios de competición dentro do seu terriotrio.
De excidio et conquestu Britanniae
Legado no período anglosaxón
Nas últimas fases do anglosaxón, os escritos de Xildas serven de modelo para o tratamento que Alcuin fai as invasións viquingas, en particular, das súas cartas relacionadas co saqueo de Lindisfarne no ano 793. A invocación de Xildas como exemplo histórico serve para suxerir a idea da reforma moral e relixiosa como remedio para as invasións. Así mesmo, Wulfstan de York baséase en Xildas para os seus sermóns.
Ximnasia acrobática
Aspectos técnicos básicos
Antes de executar unha figura ou pirámide débense ter en conta unha serie de aspectos:
De excidio et conquestu Britanniae
Outras implicacións históricas
O traballo de Xildas é importante por razóns máis aló da información histórica que el lles proporciona. No momento en que Xildas escribe, existía unha igrexa Cristiá en Britania. Xildas utiliza o latín para dirixirse aos gobernantes aos que increpa e considera aos britanos, polo menos en certo grao, como cidadáns romanos, pese ao colapso da autoridade imperial. En 597, cando Santo Agostiño chegou a Kent, Inglaterra estaba poboada polos anglosaxóns pagáns, e os novos gobernantes non se consideraban xa cidadáns romanos.
Ximnasia acrobática
Agarres ou presas
Existen varios tipos de agarres ou presas en función das partes do corpo implicadas:
A ximnasia acrobática no ensino
En España, intégrase nas clases de Educación Física na década dos noventa. Países coma Francia levan moitos anos utilizándoo como recurso educativo.
Na ximnasia acrobática do ensino español realízanse figuras por parellas, tríos e grupos de número ilimitado, e non se fan distincións de sexo. Aínda que non é necesario, pode utilizarse a música coma fío condutor da actividade ou coma acompañamento.
Os alumnos poden ser executantes e coreógrafos á vez, polo que todo o mundo ten cabida. Existen dous tipos de "roles" dentro da parella ou grupo: portor ou portador, o de maior tamaño, e áxil, de menor talle e peso.
A duración dos exercicios ou coreografías e o número de participantes é libre, do mesmo xeito que a música e a indumentaria, que son elixidas polos participantes.
Vilarmaior, Vilarmaior
San Pedro de Vilarmaior é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Vilarmaior. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 399 habitantes (202 homes e 197 mulleres) distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 388 habitantes.
Saab 340
O Saab 340 é un avión bimotor turbohélice deseñado e producido nun principio por un consorcio entre Saab e Fairchild. Segundo o plan inicial Saab construiría a fuselaxe e a cola e realizaría a montaxe final en Linköping (Suecia), mentres Fairchild sería responsable das ás e das carlingas dos motores. Tras o cesamento da produción por parte de Fairchild, as ás foron montadas en Suecia.
Orixinalmente designado como SF340, o primeiro voo do avión foi o 25 de xaneiro de 1983. Despois de que Fairchild saíse do proxecto en 1984, a designación foi cambiada a 340A. Unha versión mellorada do 340A, o 340B, introduciu motores máis potentes e un temón de cola maior en 1989. A versión final, o 340B Plus, incorporou melloras que tamén foron intrucididas ao mesmo tempo no Saab 2000, e entraron en servizo en 1994.
Unha das melloras introducidas no 340B Plus fai a instalación dun sistema de control activo de ruídos na cabina, para reducir os niveis de ruídos para os pasaxeiros. O primeiro 340B plus foi entregado a Hazelton Airlines en Australia en 1995. Outro cambio con respecto aos modelos anteriores foi o traslado do baño do final da cabina de pasaxe ao espazo entre esta e a zona de mando. Isto incrementou a capacidade total de carga, xa que na súa posición orixinal invadía parte da zona para a mesma.
O Souto, Covelas, Castroverde
O Souto é un lugar da parroquia de Covelas no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Pobo rohingya
Os rohingyas son un pobo indoario e musulmán orixinario do estado de Rakhine, en Myanmar. Os medios de comunicación internacionais e as organizacións de dereitos humanos describiron ós rohingyas como unha das minorías étnicas máis perseguidas do mundo. Segundo as Nacións Unidas, as violacións de dereitos humanos cometidas contra os rohingyas poden ser clasificados como "crimes contra a humanidade".
Ubre
miniatura|dereita|Ubre dunha vaca. O ubre ou remollo é unha glándula de secreción externa, unha glándula sudorípara modificada, característica das femias da clase dos mamíferos (Mammalia), cuxa función é a secreción do leite co que alimentan as crías durante as primeiras etapas da vida. O ubre designa o conxunto destas glándulas, en número de dúas, catro ou máis, e equivale ó que na muller se designa como seo ou peito.
Estadio Municipal Julio Mato
O Estadio Municipal Julio Mato é un estadio de fútbol situado no concello de Noia. Situado no lugar de San Lázaro, é de propiedade municipal e é utilizado polo CF Noia. Chamado anteriormente Estadio Municipal de San Lázaro, en 2018 cambiou de denominación, recibindo o nome do futbolista noiés Julio Mato "Matito".
Ubre
Nas diferentes especies animais presenta un número diferente de unidades glandulares: dúas na ovella, cabra ou egua, catro na vaca, oito na gata, 8-12 na cadela, 12-16 na porca. A disposición no corpo tamén é variable: inguinal nos équidos e ruminantes, toracoinguinal nos cánidos e súidos ou toracoabdominal na gata.
Estadio Municipal Julio Mato
Características
O estadio conta cunha bancada principal con capacidade para 1.000 persoas. Está equipado con cinco vestiarios, pistas de atletismo e céspede natural.
Ubre
Estrutura
A glándula está constituída por unha árbore de alvéolos, de 100-300 micrómetros de diámetro cada un. Cada alvéolo é un conxunto sacciforme de células epiteliais que rodean unha cavidade central ou lumen, e todo rodeado de células mioepiteliais dotadas de capacidade contráctil. Agrúpanse en conxuntos de 150 a 220 unidades, a modo de acios rodeados dunha cápsula de tecido conectivo, e estes en agrupacións maiores chamadas lóbulos.
Os alvéolos verten nos condutos galactóforos, en número de 5 a 20 na vaca, en cada cuarteirón. Estes condutos van confluír no seo galactóforo ou cisterna do leite, na parte inferior do ubre e na base de cada teto. Nesta cisterna almacénase o leite, polo que dispón dunhas paredes moi elásticas.
Na vaca, ovella e cabra só existe un sistema de cavidades (condutos galactóforos, seo galactóforo e conduto do teto) en cada glándula. Nas egua, cada mama posúe dous sistemas de cavidades –raramente 3- que conflúen en cada teto; na porca son 3, na gata 5 ou 7, e na cadela 8 a 20.
Durante a lactación actívase o metabolismo da mama para o que se fai necesario un complexo desenvolvemento dos sistema vascular para a irrigación da glándula.
Ubre da vaca
miniatura|300px|Becerro mamando Na vaca, o ubre está formado por catro glándulas ou cuarteiróns independentes, acaroadas entre si para dar lugar ó órgano que se aprecia ó exterior, e separadas por tecido conectivo. No tabique saxital hai un ligamento suspensor que mantén o peso da glándula.
Cada cuarteirón abre ó exterior por cadanseu teto. Os tetos están percorridos lonxitudinalmente por unha canle, o conduto do teto, que remata nun esfínter situado no bico do teto. Este esfínter está completado por pregos da mucosa interna da canle do teto para asegurar un peche hermético que impida a perda pasiva de leite e a entrada de contaminación do exterior.
Segundo a raza e a aptitude da vaca (de produción láctea ou cárnica), segundo a idade do animal e segundo o estado fisiolóxico da femia (baleira ou xestante), o tamaño e forma do ubre varía considerablemente e, como consecuencia, tamén a produción de leite. Evidentemente, tamén inflúen as posibles enfermidades sufridas neste órgano.
Paradela, O Corgo
San Fiz de Paradela é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 165 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 86 homes e 79 mulleres. O que supón unha diminución de 38 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 203 habitantes (104 homes e 99 mulleres) e 42 menos que en 2000.
Música
upright|miniatura|[[Musa sincronizando dúas cítaras. Detalle do interior dunha cunca antiga de fondo branco.]]
A música (do grego: μουσική [τέχνη] - mousikē [téchnē], "a arte das musas") é, segundo a definición tradicional do termo, a forma de arte consistente en combinar lóxica e sensibelmente os sons e silencios coa finalidade de crear unha determinada sensación ou emoción no oínte. De todos xeitos, desde hai varias décadas a definición do concepto de "música" volveuse máis complexa, debido a que destacados compositores realizaron experiencias que, se ben son musicais, traspasan os límites da definición desta arte.
A creación, a execución, a importancia e incluso a definición da música varían de acordo coa cultura e o contexto social. A música abarca desde composicións estritamente organizadas, ata a música baseada na improvisación. A música pode dividirse en xéneros e subxéneros, a pesar de que as liñas divisorias e as relacións entre os xéneros son a miúdo moi sutís, ás veces abertas á interpretación individual, e en ocasións polémicas.
A música, como toda manifestación artística, é un produto cultural. Porén, pode utilizarse con intención artística ou mesmo estética, para fins comunicativas, para entretemento, ou con propósitos cerimoniais ou relixiosos, ademais de ser utilizada por moitos compositores exclusivamente como instrumento para o estudo académico.
Definición de música
Atendendo ás profundas raíces da súa historia, a música enténdese coma unha práctica cultural que pode posuír ou non unha dimensión artística, pero que consiste nunha combinación deliberada de sons e silencios.
De todos xeitos, as definicións parten do seo dunha cultura, polo que o sentido das expresións musicais vese afectado por cuestións múltiples (psicolóxicas, sociais, culturais e históricas). Deste xeito, xorden moitas e moi diversas definicións que poden ser válidas no momento e contexto de expresar o que se entende por música.
A definición máis amplamente aceptada refírese a concibir a música como sonoridade organizada (segundo unha formulación perceptíbel, coherente e significativa). Esta definición parte de que, naquilo ao que en consenso se pode denominar "música", pódense percibir certos patróns do fluxo sonoro en función de como as propiedades do son son aprendidas e procesadas polos seres humanos e demais animais (aves e insectos tamén producen e comprenden a súa "música").
Tradicionalmente existiu unha división entre son e ruído, considerándose sons aqueles estímulos percibidos de altura definida (unha frecuencia, calquera que esta fose) e ruído ou de altura indefinida, pertencendo só o son ao dominio da música. Isto cambiou coa música concreta e hoxe considérase que todo o que se ouve pode ser música.
Poderíase dicir que a música é a arte de ordenar os sons no tempo.
A Cortella, Quintá de Cancelada, Becerreá
A Cortella é un lugar da parroquia de Quintá de Cancelada no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Música
Orixes e prehistoria
miniatura|upright|A [[frauta Divje Babe, o instrumento musical máis antigo coñecido. Está feito a partir do óso do fémur dun oso das cavernas.]] A miúdo se debate ata que punto chegaranse a comprender os orixes da música, e hai moitas teorías que tentan explicalo. Moitos estudosos destacan unha relación entre a orixe da música e a orixe da linguaxe, e hai desacordo sobre se a música se desenvolveu antes, despois ou simultaneamente coa linguaxe. Unha fonte semellante de discordia en torno a se a música foi o resultado intencional da selección natural ou foi un subproduto da evolución. A teoría máis influente foi a proposta por Charles Darwin en 1871, quen afirmou que a música xurdiu como forma de selección sexual, quizais a través das chamadas do apareamento. A perspectiva orixinal de Darwin foi moi criticada polas súas incoherencias con outros métodos de selección sexual, aínda que moitos estudosos do século XXI desenvolveron e promoveron a teoría. Outras teorías pensan que a música xurdiu para axudar a organizar o traballo, mellorar a comunicación a longa distancia, beneficiar a comunicación co divino, axudar á cohesión da comunidade ou como defensa para escorrentar aos depredadores.
A música prehistórica só se pode teorizar baseándose nos achados dos xacementos arqueolóxicos do paleolítico. A miúdo descóbrense frautas talladas a partir de ósos nos que se practicaron orificios laterais; crese que se sopraban por un extremo, como o shakuhachi xaponés. Pénsase que a frauta Divje Babe, tallada nun fémur dun oso das cavernas, ten polo menos 40.000 anos de antigüidade, aínda que hai un debate considerable sobre se é verdadeiramente un instrumento musical ou un obxecto formado por animais. Instrumentos como a frauta de sete buratos e varios tipos de instrumentos de corda, como o ravanahatha, foron recuperados dos xacementos arqueolóxicos da civilización do val do Indo.
A Cortella, Quintá de Cancelada, Becerreá
Ten sete casas coñecidas polos nomes de: Casa de Acolá, Casa da Casanova, Casa da Aira Vella, Casa do Medio, Casa de Baixo, Casa de Riba e Casa das Louras.
Música
Orixes e prehistoria
A India ten unha das tradicións musicais máis antigas do mundo; as referencias á música clásica india (marga) atópanse nos Vedas, antigas escrituras da tradición hindú.
A maior e máis antiga colección de instrumentos musicais prehistóricos, datados entre o 7000 e o 6600 a.C., atopouse na China.
Antigüidade
miniatura|upright|esquerda|Músicos de [[Amón, Tumba de Nakht, XVIII dinastía, Tebas occidental]] Os antigos exipcios atribuíron a un dos seus deuses, Thoth, a invención da música, e Osiris, á súa vez, utilizouno como parte do seu esforzo por civilizar o mundo. Os primeiros testemuños materiais e representativos de instrumentos musicais exipcios remóntanse o período predinástico, pero os testemuños están máis firmemente testemuñados no Reino antigo, cando se tocaban a arpa, a frauta e o clarinete dobre. Os instrumentos de percusión, as liras e os laúdes incorporáronse ás orquestras durante o Reino Medio. Os címbalos adoitaban acompañar á música e a danza, tal e como se segue facendo hoxe en día en Exipto. A música folclórica exipcia, incluídos os rituais dhikr sufíes tradicionais, son o xénero musical contemporáneo máis próximo á música exipcia antiga, xa que conservaron moitas das súas características, ritmos e instrumentos.
O "Himno hurrita a Nikkal", atopado en táboas de arxila que se remontan a aproximadamente 1400 a. C., é a obra musical máis antiga que se conserva
A música era unha parte importante da vida social e cultural na Grecia antiga, de feito era unha das principais materias que se ensinaban aos nenos. A educación musical considerábase importante para o desenvolvemento da alma dun individuo. Músicos e cantantes desempeñaron un papel destacado no teatro grego, e os que recibían educación musical eran vistos como nobres e en perfecta harmonía (como se pode ler na República de Platón). Os coros mixtos actuaban en espectáculos, celebracións e cerimonias espirituais. Entre os instrumentos atopábanse o aulos, de dobre lengüeta, e un instrumento de corda pulsada, a lira, principalmente un tipo especial chamado kithara. A música era unha parte importante da educación, e aos nenos ensínaselles música a partir dos seis anos. A alfabetización musical grega creou un importante desenvolvemento musical. A teoría musical grega incluía os modos musicais gregos, que finalmente se converteron na base da música relixiosa occidental e da música clásica. Máis tarde, influencias do Imperio Romano, da Europa Oriental e do Imperio Bizantino cambiaron a música grega. O epitafio de Seikilos é o exemplo máis antigo que se conserva dunha composición musical completa, incluída a notación musical, de calquera parte do mundo. A obra máis antiga que se conserva escrita sobre o tema da teoría musical é Harmonika Stoicheia de Aristoxenos.
Culturas asiáticas
miniatura|esquerda|upright|Mujeres indias vestidas con vestimentas rexionais tocando unha variedade de instrumentos musicais populares en diferentes partes da India. A música clásica india (marga) é unha das tradicións musicais máis antigas do mundo. A civilización do val do Indo ten esculturas que mostran danzas e instrumentos musicais antigos, como a frauta de sete buracos. Recuperáronse varios tipos de instrumentos de corda e tambores de Harappa e Mohenjo-daro mediante escavacións realizadas por Mortimer Wheeler. O rigveda, un antigo texto hindú, ten elementos da música india actual, cunha notación musical para denotar a métrica e o modo de cantar. A música clásica india é monofónica e baséase nunha soa liña melódica ou raga, organizada rítmicamente a través de tallas. Silappadhikaram de Ilango Adigal proporciona información sobre como se poden formar novas escalas mediante o cambio modal da tónica dunha escala existente. A música hindi actual foi influenciada pola música tradicional persa e polos mogoles afgáns. A música carnática, popular nos estados do sur, é en gran parte devocional; a maioría das cancións están dirixidas ás deidades hindús. Tamén hai moitas cancións que salientan o amor e outros temas sociais. miniatura|upright|Indonesia é o berce do [[gong chime, do que hai moitas variantes en toda Indonesia, especialmente en Xava e Bali.|esquerda]] A música indonesia formouse desde que a cultura da Idade de Bronce emigrou ao arquipélago indonesio nos séculos II ao III a.C. A música tradicional indonesia adoita empregar instrumentos de percusión, especialmente kendang e gongs. Algúns deles desenvolveron instrumentos musicais elaborados e distintivos, como o instrumento de corda sasando na illa de Rote, o angklung sundanés e as complexas e sofisticadas orquestras gamelans xavanesas e balinesas. Indonesia é o fogar do gong chime, un termo xeral para un conxunto de gongs pequenos e agudos. Os gongs adoitan colocarse por orde de notas, co xefe sobre unha corda suxeita nun marco baixo de madeira. A forma máis popular e famosa da música indonesia é probablemente o gamelan, un conxunto de instrumentos de percusión afinados que inclúen metalófonos, tambores, gongs e violíns de puas xunto co suling de bambú.
A música clásica chinesa, a arte tradicional ou a música da corte da China, ten unha historia que se remonta a uns tres mil anos. Ten os seus propios sistemas únicos de notación musical, así como afinación e ton musical, instrumentos e estilos musicais ou xéneros musicais. A música chinesa é pentatónica-diatónica, cunha escala de doce notas a unha oitava (5 + 7 = 12) do mesmo xeito que a música de influencia europea.
Antiga Grecia
A música era unha parte importante da vida social e cultural na Antiga Grecia. Os músicos e cantantes desempeñaron un papel destacado no teatro grego. Realizábanse interpretacións de coros mixtos para o entretemento, a celebración e cerimonias espirituais. Os instrumentos incluían o aulós de dobre lengüeta e un instrumento de corda pulsada, a lira, principalmente do tipo especial chamado kithara. A música era unha parte importante da educación e aos nenos ensinábaselles música a partir dos seis anos. A alfabetización musical grega creou un florecemento do desenvolvemento musical.
Antiga Roma
A música da Antiga Roma foi parte da cultura romana desde os tempos máis remotos. As cancións (carmen) eran unha parte integral de case todos os eventos sociais. O Carmen saeculare de Horacio, por exemplo, foi encargado por Augusto e interpretada por un coro mixto de nenos nos xogos seculares do 17 a. C. A música era habitual nos funerais e a morna (o aulós grego), un instrumento de vento-madeira, tocábase nos sacrificios para protexerse das malas influencias. Baixo a influencia da teoría grega antiga, pensábase que a música reflectía a orde do cosmos e asociábase particularmente coas matemáticas e o coñecemento.
A música etrusca tivo unha influencia temperá na cultura dos romanos. Durante o período imperial, os romanos levaron a súa música ás provincias, mentres que as tradicións de Asia Menor, África do Norte e a Galia convertéronse en parte da cultura romana.
A música acompañaba espectáculos e eventos na area, e era parte da forma de artes escénicas chamada pantomima (pantomimus), unha forma temperá de ballet narrativo que combinaba danza expresiva, música instrumental e un libreto cantado.
Música na Biblia
miniatura|upright|[[David compoñendo salmos, Salterio de París, c. 960 (Constantinopla).]] O coñecemento do período bíblico provén principalmente de referencias literarias na Biblia e fontes posbíblicas. O historiador de relixión e música Herbert Lockyer escribiu que «a música, tanto vocal como instrumental, foi ben cultivada entre os hebreos, os cristiáns do Novo Testamento e a igrexa cristiá a través dos séculos». Agrega que «unha mirada ao Antigo Testamento revela como o pobo antigo de Deus dedicouse ao estudo e a práctica da música, que ocupa un lugar único nos libros históricos e proféticos, así como no Salterio».