cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Tecumseh Sherman
Sherman e a Guerra Total
O dano causado por Sherman estivo limitado case exclusivamente á destrución da propiedade. Aínda que non hai cifras exactas dispoñibles, a perda de vidas humanas parece ser moi pequena. A destrución de víveres e infraestrutura, en conxunto coa diminución da moral do inimigo, eran os obxectivos sinalados explicitamente por Sherman, o que foi comentado polos seus contemporáneos. Así, o maior Henry Hitchcock, oriúndo de Alabama, pero que servía no comando de Sherman, declarou respecto diso que "é unha cousa terrible destruír os bens e o sustento de miles de persoas, pero que se a estratexia de terra arrasada funciona para a acción de paralizar aos seus esposos e pais que están pelexando, entón é unha cousa boa ao final".
Avaliación actual
Logo da caída de Atlanta en 1864, Sherman ordenou a evacuación da cidade. Cando o consello dela apelou ao xeneral para que rescindise a orde sobre a base de que causaría graves penurias a mulleres, anciáns, nenos e a persoas que non tiñan responsabilidade na condución da guerra, Sherman enviou unha resposta en que xustificaba a súa accionar no convencemento de que unha paz duradeira só sería posible coa restauración da Unión, e dese modo, el estaba resolto a facer todo o necesario e que estivese ao seu alcance para esmagar a rebelión:
Aínda que hai quen pensa que Sherman é o predecesor da inhumanidade das guerras en grande escala do século XX, outros pensan que en comparación con outros conflitos, como a guerra anglo-bóer (1899-1902) onde os civís foron obxectivos militares debido ao seu rol de sustentadores da resistencia armada, o historiador Hermann Giliomee declara que Sherman emerxe como un comandante que "logrou un mellor balance entre severidade e contención que os oficiais británicos ao tomar accións proporcionais ás necesidades lexítimas da guerra", e é visto como o precursor dunha forma de guerra que está acorde coas esixencias dos conflitos armados modernos, e que no seu caso foron efectivas e xustas.
Voo 204 de China Airlines
O voo 204 de China Airlines foi un Boeing 737-200 que se esnafrou contra unha montaña tras engalar do aeroporto de Hualien, en Taiwán, o día 26 de outubro de 1989. O accidente matou os 54 pasaxeiros e tripulantes a bordo do avión.
Accidente
O voo 204 engalou do aeroporto de Hualien nun servizo curto ata o aeroporto de Taipei Sungshan na illa de Taiwán. A bordo do Boeing 737 había 47 pasaxeiros e 7 tripulantes. Dez minutos despois da engalaxe, tras alcanzar unha altura de 7 000 pés (2 100 m) chocou contra unha montaña, parte da cordilleira de Chiashan, a 5,5 km ao norte do aeroporto. Os 54 pasaxeiros e tripulantes a bordo do avión morreron.
Causa
A causa principal do accidente foi un erro da tripulación, composta por un capitán experimentado e un copiloto novato, engalando pola pista incorrecta, xunto co control de terra, que non se decatou do erro. O avión entón realizou o procedemento de trepada para a pista correcta, facendo que o aparello fixese un xiro á esquerda cara as montañas en vez dun xiro á dereita cara o mar.
Gran Premio de Mónaco de 1971
O Gran Premio de Mónaco de 1971 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 23 de maio de 1971 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Resumo
A cualificación foi baixo a choiva polo que os tempos do venres pola mañá foron os que realmente contaron para a grella - para Mario Andretti este foi particularmente lamentable xa que o seu coche quedou varado na pista e polo tanto non puido cualificar a pesar de estar en segundo lugar no Campionato do Mundo. Jackie Stewart fixo unha 'pole position' impresionante máis dun segundo por diante do seu compañeiro de fila Jacky Ickx e acadou unha vantaxe inmediata na rápida saída sobre Jo Siffert, Ickx, Pedro Rodríguez, Ronnie Peterson e Denny Hulme. Chris Amon quedou na grella e Graham Hill - a procura dunha sexta vitoria en Mónaco - cometeu un erro pouco frecuente, golpeando o muro en Tabac na segunda volta.
Lugares de Vilamartín de Valdeorras
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vilamartín de Valdeorras.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilamartín de Valdeorras
Malmö FF
O Malmö Fotbollförening é un equipo de fútbol sueco da cidade de Malmö. Foi fundado en 1910 e xoga na primeira categoría do país, a Allsvenskan.
O Malmö FF, xunto co IFK Göteborg e o AIK son normalmente considerados como os tres grandes clubs de fútbol suecos, sumando 42 títulos de campionato en total. O Mälmo FF gañou 15 títulos do campionato nacional, así como 14 títulos de copa. Ademais, é o único equipo sueco que xogou unha final na Liga de Campións.
Historia
miniatura|esquerda|Equipo do Malmö 1943–44. O club fundouse o 24 de febreiro de 1910. En 1931 debutou na máxima categoría da liga sueca, a Allsvenskan. Con todo, en 1933 foi degradado pola Asociación Sueca de Fútbol, cando o rival do Malmö FF, o IFK Malmö, denunciou ao club por pagar aos seus xogadores, práctica por entón prohibida ao tratarse dunha competición non profesional. En 1936 regresou á Allsvenskan.
En 1944 logrou os seus primeiros títulos, ao conquistar o dobrete, liga e copa. O club encadeou unha década de éxitos, na que gañou cinco ligas e cinco copas.
O seu maior éxito europeo chegou na tempada 1978/79, cando conseguiu alcanzar, sorpresivamente, a final da Copa de Europa, onde caeu derrotado ante o Nottingham Forest cun resultado de 0-1, coa metade do equipo titular lesionado, marcando con Trevor Francis. Na seguinte tempada disputou a Copa Intercontinental, debido á renuncia do club inglés como campión de Europa, ante o Club Olimpia de Paraguai, adxudicándose dito certame o conxunto suramericano.
En 1999, tras 63 tempadas consecutivas na Allsvenskan, o Malmö FF baixou a segunda de división, sendo este o primeiro descenso da súa historia por motivos deportivos. Un ano despois, o club conseguiu recuperar a categoría.
Tras quince anos sen títulos, en 2004 proclamouse novamente campión de Allsvenskan, a 18ª liga da súa historia.
Trial (canción de w-inds)
"Trial" é o single número 19 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 24 de maio do ano 2006 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Lista de temas
TRIAL
Reinante, Barreiros
Santiago de Reinante é unha parroquia do concello de Barreiros que se atopa na Mariña Oriental, no norte de Galiza. Segundo o IGE en 2011 tiña 146 habitantes (73 mulleres e 73 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 182 habitantes.
Limita coa parroquia de A Devesa (Ribadeo) ó oeste e ó sur, ó norte, co Cantábrico e ó leste con S. Miguel de Reinante, Barreiros.
A esta parroquia de Santiago de Reinante pertence parte da praia de Arealonga, onde na festividade parroquial de Santiago (o 25 de xullo) acostuma ter lugar o concurso de esculturas na area.
Giovanni Lajolo
Giovanni Lajolo, nado o 3 de xaneiro de 1935 en Novara, é un cardeal e arcebispo italiano, que foi Presidente da Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano e Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano de 2006 a 2011.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Novara, no Seminario Pontificio Romano e na Universidade Pontificia Gregoriana, onde obtivo unha licenciatura en filosofía en 1955 e unha licenciatura en teoloxía en 1959. Logo entrou na Universidade de Múnic, onde fixo un doutoramento sobre a lei canónica, polo cal foi premiado en 1965. Dende entón entrou na elite da Academia Pontificia Eclesiástica para estudar diplomacia, acabando en 1968.
Entrou ao servizo da Secretaría de Estado do Vaticano en 1970. Traballando na nunciatura de Alemaña, colaborando con Corrado Bafile, futuro cardeal, de 1970 a novembro de 1974. Foi membro do equipo do Consello de Asuntos Públicos da Igrexa de novembro de 1974 e conselleiro de nunciatura o 1 de xaneiro de 1983, seguindo despois as negociacións que levaron á sinatura, en 1984, da revisión da concordata entre Italia e a Santa Sé.
O 3 de outubro de 1988, foi nomeado secretario da Administración do Patrimonio da Sé Apostólica polo Papa Xoán Paulo II e ordenado Bispo de Caesariana o 6 de xaneiro de 1989. Serviu na Curia Romana, nese cargo, até ser nomeado nuncio en Alemaña o 7 de decembro de 1995, actuando como tal até ao seu nomeamento como secretario para as Relacións cos Estados.
O 22 de xuño de 2006, o Papa Bieito XVI nomeouno Arcebispo Lajolo no nomeamento como presidente da Pontificia Comisión para o Estado da Cidade do Vaticano e presidente do Goberno da Cidade do Vaticano o 15 de setembro de 2006. O 17 de outubro de 2007, o Papa Bieito XVI anunciou que iría adherir a Lajolo no Colexio dos Cardeais, sucedendo isto finalmente o 24 de novembro de 2007.
East Infection
East Infection é un EP da banda estadounidense de gypsy punk Gogol Bordello, publicado o 22 de marzo de 2005 a través do selo Rubric Records. Editado antes das sesións do álbum Gypsy Punks, está formado polas pistas sobrantes das sesións dese disco.
"Ave. B" foi regravado como "Avenue B" para Gypsy Punks, e "Strange Uncles From Abroad" como "My Strange Uncles From Abroad" para Super Taranta!. "Copycat" tamén destaca por ter sido a primeira canción da banda de estilo dub. "Mala Vida" é unha versión dunha canción de Mano Negra, e "Madagascar-Roumania" incorpora unha canción folk tradicional romanesa chamada "Tu Jésty Fáta", aínda que aparece mal escrito como "Tu Esti Fata".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Eugene Hütz. Toda a música por Eugene Hütz e Gogol Bordello, agás "Mala Vida" (Mano Negra) e "Tu Jésty Fáta" (canción folk romanesa).
Material extra:
Tarafım
O himno foi composto por Mihail Kolţa e Mina Kësä e adoptado oficialmente o 4 de decembro de 1995 no Parlamento de Gagauzia, en Comrat, no que se aprovou o himno, anunciouse a obriga de emitir o himno nas radios locais e rexionais diariamente após ao de Moldavia (Limba noastră), e a emisión do himno en actos oficiais de Moldavia, festivos e datas memorábeis na Gagauzia, após o himno moldovo.
Édith Piaf
miniatura|dereita|Busto de Édith Piaf en Polonia Édith Giovanna Gassion, coñecida polo seu nome artístico de Édith Piaf, nada en París o 19 de decembro de 1915 e finada en Plascassier, Grasse, Alpes Marítimos, o 10 de outubro de 1963, foi unha cantante, compositora e actriz francesa.
Converteuse na icona parisiense da década de 1950, tanto en Francia coma fóra do país, en especial en Estados Unidos onde se consagrou en 1956 no Carnegie Hall de Nova York.
O Museo Edith Piaf, dedicado á súa memoria, atópase na rúa Crespin du Gast, no XI distrito de París.
Primeiros anos
A lenda conta que Édith Piaf naceu debaixo dun farol diante do número 72 da rue de Belleville, en París, de pai acróbata (Louis Alphonse Gassion, natural de Normandía) e nai cantante, que os abandona ó pouco de nacer. Pasou a súa primeira infancia na casa da súa avoa materna, que a tiña desatendida, ata que o seu pai, á volta da guerra a leva coa súa avoa paterna, que era a madama dun prostíbulo, así a nena Edith pasou a súa infancia entre as prostitutas do negocio familiar, ata que o pai a leva con ela para que lle axude no seu traballo no circo. Así comezou no mundo da canción, unha vida nómade ata que abandonou o seu pai para ir vivir a París. Os seus primeiros pasos neste terreo deunos cun repertorio de cancións populares.
No 1935, mentres cantaba na rúa para sacar uns cartos, coñeceu a Louis Leplée, xerente dun cabaré de moda, o Gerny's, sito nos Campos Elisios. Édith Piaf actuou ocasionalmente neste lugar. Leplée deulle o alcume de nena gorrión ("la Môme Piaf") xa que era de pequena estatura e cantaba coma un gorrión, cunha voz espléndida. A violenta morte de Leplée fixo dela a principal sospeitosa, aínda que ó cabo foi absolta. Asinou un contrato con Polydor e gravou o seu primeiro disco en 1936, Les Mômes de la cloche (Os nenos mendigos ). O ano seguinte chegou ao gran music-hall, o ABC.
miniatura|Tumba de Édith Giovanna Gassion (Édith Piaf)
Jean Cocteau escribiu para ela a obra que sería o maior éxito de 1940, Le Bel Indifférent (O Guapo Indiferente). Despois, asinou un contrato para participar no filme Montmartre sur scène (Montmartre en escena), de Georges Lacombe. Durante a guerra, Édith Piaf cantaba nos clubs e music-halls, onde coñeceu a súa contemporánea alemá Ilona Hesse, e dende onde axudaba os presos a fuxir. Trala guerra escribiu La Vie en Rose (A Vida en Rosa), a máis coñecida das súas cancións, e traballou decote na Comédie Française. Converteuse nunha icona parisiense e na musa dos existencialistas. Nos anos 50, Édith Piaf xa era famosa en moitos países; o público norteamericano consagrouna en 1956 no Carnegie Hall de Nova York, ao que volveu con frecuencia.
Vida sentimental
Son varios os romances de Édith Piaf, dunha banda case todos os cantantes aos que apoiou e promoveu as súas carreiras: Yves Montand, Charles Aznavour ou Georges Moustaki, tamén con xente coma o actor Marlon Brando.
Pero o grande amor da súa vida foi o boxeador francés de orixe pied noir, é dicir, nado na Alxeria, Marcel Cerdan, campión do mundo en peso medio, a pesar de que el estaba xa casado cando se coñeceron. A morte do boxeador o 28 de outubro de 1949 nun accidente de aviación nos Azores no voo París-Nova York, cando ía reunirse con ela, some a artista nunha profunda depresión pola perda e polo seu sentimento de culpa e acentúa os seus problemas coa heroína e o alcohol. Cerdan non tiña previsto viaxar nese voo, pero, ante a insistencia de Piaff, cambiou os seus billetes con outro pasaxeiro para adiantar a súa volta. Deste romance xurdiu o filme Édith et Marcel.
En 1951 comeza a súa relación co mencionado Charles Aznavour, coma secretario, asistente, chofer e confidente. Sería o autor dalgunhas das mellores cancións de Piaf, coma Plus Bleu que tes yeux ou Jezebel.
En 1953 comeza un programa de desintoxicación para combater a dependencia dos medicamentos, porén en 1958 sofre un accidente de coche na compaña do seu novo compañeiro, Georges Moustaki, o que empeora a súa saúde e a dependencia da morfina.
Xa nos últimos anos, enferma e adicta, viviu un derradeiro amor de outono con Théo Sarapo, un grego moito máis novo que ela. Casa con Théo o 9 de outubro de 1962, aos 46 anos de idade.
Hai algúns detalles na súa biografía que son moi difíciles de aclarar, xa que ela mesma adoitaba esaxerar moitas anécdotas da súa vida. Por exemplo, contaba que estivera cega durante un período importante da súa vida, cando a verdade é que a súa enfermidade ocular, aínda que grave, nunca lle impediu ver. A súa autobiografía chámase Au bal du chance.
Os seus restos foron levados a París, onde se comunicou a súa morte, o 11 de outubro. Esta data é a que figura oficialmente como data da súa defunción. Édith Piaf está enterrada no cemiterio de Père Lachaise. O seu enterro foi multitudinario, e a súa tumba segue a ser unha das máis visitadas do célebre cemiterio.
Enfermidade e morte
En 1959 comeza unha serie de operacións cirúrxicas despois de esbarroarse nunha xira en Nova York, estado de saúde agravado polo abandono de Moustaki.
Edith Piaf chega ao punto de case non manterse en pé e cantar só con importantes doses de morfina, como por exemplo unha serie de concertos ofrecidos en 1961 na Sala Olympia de París, uns dos máis emotivos da súa carreira e que salvaron o salón da bancarrota. Foi nesta serie de concertos onde interpretou unha das súas cancións máis famosas, gravada en 1960 e que, segundo ela mesma, mellor definía a súa vida, Non, je ne regrette rien. A comezos de 1963 grava a súa derradeira canción, L'Homme de Berlín, escrita por Francis Lai e M. Vendôme.
Finalmente falece o 10 de outubro de 1963 a causa dun cáncer hepático. Foi soterrada ante unha gran multitude de admiradores no cemiterio de Père Lachaise, en París, xunto ao seu pai e á súa filla Mercelle falecida tempo atrás aos dous anos de idade. Pese á súa fe católica prohibíronselle as exequias relixiosas dada a súa condición de divorciada. L'Osservatore Romano, xornal do Vaticano, definiuna como Ídolo da felicidade prefabricada e á súa vida como pecado público, porén o crego Villaret Thouvenin deulle a bendición final.
Amenorrea
A amenorrea é a ausencia de sangrado menstrual durante uns seis meses nunha muller en idade de reproducir.
A oligomenorrea é o sangrado menstrual que se presenta a intervalos irregulares, entre 35 días e seis meses.
A amenorrea primaria é a perda do ciclo de sangrado menstrual durante a puberdade ou o feito de que non se presente na idade adecuada.
Chámase menarquía a aparición da menstruación, que se considera o paso da adolescencia á etapa de muller. A aparición da primeira regra prodúcese como media aos 13 anos e medio, oscilando entre os dez e os dezaseis.
Os ciclos menstruais duran 28 días. A perda desta regularidade cíclica traduce trastornos internos. As principais causas de déficit de menstruación débense case sempre a problemas de hipófise ou hipotálamo, que son as zonas do cerebro que regulan a función ovárica. As hormonas que produce o ovario (estróxenos e proxesterona) informan as zonas altas do cerebro por vía sanguínea da situación do ovario e modifican a secreción das hormonas producidas por estas zonas, as gonadotropinas (LH e FSH). Estas, pola súa volta, alimentan e estimulan a formación dos folículos ováricos e, en definitiva, a produción da ovulación. Este fluxo de información constante entre ovario e cerebro é a base fisiolóxica do funcionamento hormonal correcto da muller.
Antigamente, as mulleres case nunca tiñan a menstruación, pois estaban practicamente sempre en fase de xestación ou de crianza, polo cal non se producían tanto como hoxe os problemas relacionados cos ciclos menstruais. A idade reprodutiva era relativamente longa e durante ela as mulleres case sempre estaban embarazadas. As alteracións que se producen no ciclo son unha consecuencia das mudanzas sociais do século XX, que provocaron unha modificación deste comportamento e unha observación atenta do ciclo menstrual propio.
Amenorrea primaria
Se antes dos dezaseis anos a adolescente non observa a aparición dos caracteres sexuais secundarios na etapa previa á puberdade (velo púbico entre os 11 e os 12 anos, telarquia ou aparición das mamas entre 10 e 12 e velo axilar entre os 13 e os 14), é moi posíbel que exista un trastorno da secreción de hormonas que facilitan a maduración do ovario, que se manifestan pola aparición do velo e pola aparición da menstruación.
Causas
A síndrome de Turner, que afecta a unha de cada 2.500 mulleres, é unha insuficiencia do ovario de orixe xenética. Consiste nun cariotipo especial asociado con talle baixo, dilatación de tórax e unha forma especialmente ancha da base do pescozo e, ás veces, unha enfermidade do corazón. A ausencia de secreción de estróxenos e proxesterona produce unha elevación das gonadotropinas hipofisiarias, que intentan estimular o ovario sen conseguir o seu propósito.
Outras causas de insuficiencia ovárica son os trastornos autoinmunes, doenzas suprarrenais (doenza de Adisson), presenza de auto-anticorpos contra células do ovario, infeccións importantes da zona pélvica (p.ex. a tuberculose).
Glándulas endócrinas
As causas da amenorrea secundaria poden ser de moi diverso tipo. Toda doenza que afecte algunha glándula endocrinolóxica pode influír na produción de hormonas tanto a nivel hipofisario como ovárico e, polo tanto, pode conducir á desaparición da menstruación.
Inclúen os problemas da glándula suprarrenal (p.ex. síndrome de Cushing ou hiperplasia suprarrenal) debidos a unha hipersecreción ou hiperfunción que conduce a un aumento da graxa corporal, con estrías cutáneas, aparición de velo e desaparición da menstruación. A doenza de Addison provoca insuficiencia da glándula suprarrenal e adelgazamento, perda de peso, adinamia corporal e astenia, con desaparición da menstruación nas primeiras fases.
Glándula tiroide
A glándula tiroide, situada na parte anterior da base do pescozo, segrega a hormona tiroxina, que ten efectos metabólicos importantes en todo o corpo e no cerebro. Pode producir amenorrea, tanto por exceso (o máis frecuente) como por defecto de produción. Dáse un adelgazamento rápido acompañado de trastornos diarreicos, sudación, calores nocturnas, aumento da frecuencia cardíaca, tremor fino e ollos saltóns, mirada fixa e sensación de aumento do tamaño da glándula, e desaparición da menstruación. No hipotiroidismo, aínda que existe algunha etapa na que pode aumentar a cantidade da menstruación con ciclos curtos de tan só vinte días, tamén se presenta amenorrea máis adiante. Obsérvase aumento de peso, inchazón con retención de líquidos, edemas en lugares concretos do corpo (sobre todo nas extremidades inferiores e nas pálpebras), estrinximento, aumento da sensibilidade ao frío, pel seca, rugosa e áspera e problemas co cabelo, somnolencia, lentitude no traballo.
Glándula hipofisaria
A glándula hipofisaria, situada na base do cerebro, funciona como colector polo que todas as hormonas segregadas na parte superior hipotalámica se estimulan e distribúen a súa acción ás glándulas endócrinas do corpo. Calquera alteración que se produza nela e que interfira na secreción hormonal (tumores, adenomas, quistes) poderá conducir a trastornos na menstruación. O déficit de secreción de hormona tireotropa (TSH, hormona estimulante da tiroide) induce un hipotiroidismo que pode conducir a unha amenorrea, o mesmo que calquera patoloxía que impida a secreción de hormonas estimulantes do ovario (LH, FSH) ou da hormona estimulante da glándula suprarrenal (ACTH).
O estrés pode causar un aumento de prolactina, unha hormona segregada na hipófise, a cal interfire coa secreción de hormonas estimulantes do ovario e coa secreción de proxesterona, conducindo a amenorreas hiperprolactinémicas. Nun terzo dos casos, prodúcese galactorrea, unha secreción anómala de leite polas mamas.
Amenorrea hipotalámica
A cuarta parte das amenorreas prodúcense debido ao déficit de secreción de hormonas do hipotálamo, polo que as mulleres son incapaces de estimular a hipófise. O hipotálamo é unha zona da base do cerebro situada por enriba da hipófise. Está moi condicionada por factores emocionais (sistema límbico), nutricionais e de estrés. Os problemas emocionais, afectivos ou o exceso de actividade no traballo poden provocar a perda de menstruación. É moi común nas mulleres que pasan períodos de desnutrición ou de privación como unha das primeiras manifestacións fisiolóxicas.
As atletas de competición, que realizan un exercicio físico extenuante, poden ver atrasada a menarquía (idade de aparición da regra) un ano ou máis, até os trece ou quince anos. Unha cuarta parte delas sofren problemas de atrasos da menstruación que poden chegar até á desaparición da mesma. O baixo peso corporal, a redución da graxa e a nutrición escasa, poden alterar a regularidade da menstruación. Isto débese ás mudanzas que se producen nas concentracións hormonais de prolactina, hormona do crecemento, testosterona, andróxenos suprarrenais e cortisol, que poden chegar a elevarse entre catro e cinco veces por riba dos valores basais. Isto inhibe a secreción hipotalámica da hormona que estimula a liberación de gonadotropinas, que son precisas para a ovulación. Aínda que estes cambios se produzan só no momento do exercicio, son agudos e, de realizárense de forma continuada, poden chegar a inhibir a aparición da menstruación a longo prazo. Tamén poden producir a hipersecreción das hormonas hipotalámicas chamadas Beta-endorfinas (péptidos opiáceos), que tamén inhiben a secreción de hormona hipotalámica liberadora de gonadotropinas. As atletas, as ciclistas e as nadadoras teñen tamén niveis baixos de estróxenos en sangue. As dietas hiperproteicas tamén pode ocasionar a desaparición da menstruación xa que, ao alterar a composición da graxa corporal e diminuír o nivel de graxa na periferia, os estróxenos metabolízanse dunha forma distinta e diminúen os seus niveis de sangue. O 75% das que se dedican profesionalmente ao ballet clásico tamén sofren alteracións da menstruación.
A amenorrea superior aos nove meses pode ter como consecuencia unha osteoporose, a aparición de dores óseos.
O medo a un embarazo pode atrasar a regra se funciona como factor ansióxeno e provoca reaccións neurovexetativas debido a que unha esaxeración do sentimento provoca unha reacción propia daquilo que se teme.
Paul Signac
miniatura|Paul Signac, Retrato de [[Félix Fénéon, 1890]] Paul Signac, nado o 11 de novembro de 1863 e finado o 15 de agosto de 1935, foi un pintor neoimpresionista francés que traballou con Georges Seurat, axudándolle a desenvolve-la súa técnica do puntillismo.
Primera Divisió 2010/11
Rolda de Campionato
Fonte: faf.ad Regras de clasificación: 1) puntos; 2) diferenza de goles; 3) número de goles anotados. 1 Sant Julià clasificouse para a segunda rolda de clasificación da UEFA Europa League 2011−12 por gañar a Copa Constitució 2011. (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Costro
miniatura|Comparación entre o costro e o [[leite humanos. Á esquerda costro recollido no 4º día de lactación, e á dereita leite recollido no oitavo día. O costro adoita a ter un ton máis amarelo que o do leite.]] O costro (do latín colostrum, tamén chamado formigo ou leite tenreiro ) é un tipo de leite elaborado polas glándulas mamarias dos mamíferos (humanos incluídos), que é o primeiro leite producido, e empeza a segregarse ao final do embarazo. A maioría das especies xeran costro xusto despois de dar a luz. O costro contén anticorpos que protexen ao neonato de enfermidades, e é máis baixo en graxas e máis alto en proteínas que o leite normal.
Costro humano
Os neonatos teñen un aparato dixestivo moi inmaturo, e o costro libera os seus nutrientes nunha forma de baixo volume e moi concentrada. Ten un efecto suavemente laxante, o que favorece o paso polo intestino das primeiras feces do meniño, que se denominan meconio. Isto elimina o exceso de bilirrubina, un produto residual dos glóbulos vermellos mortos, que se produce en grandes cantidades no nacemento debido a unha redución do volume de sangue no corpo do meniño e axuda a previr a ictericia. O costro contén células inmunitarias como os linfocitos, e moitos anticorpos fundamentalmente do tipo IgA, IgG, e IgM. Estes son os principais compoñentes do sistema inmunitario adaptativo. Por exemplo, as IgA son absorbidas polo epitelio intestinal. Outros compoñentes inmunitarios do costro son os principais compoñentes do sistema inmunitario innato, como a lactoferrina, lisozima, lactoperoxidase, sistema do complemento, e polipéptidos ricos en prolina (PRP). No costro atópanse tamén varias citocinas (pequenos péptidos mensaxeiros que controlan o funcionamento do sistema inmunitario), como as interleucinas, factor de necrose tumoral, quimiocinas, e outros. O costro contén ademais varios factores de crecemento, como o IGF-1 (factor de crecemento similar á insulina I), e o IGF-2, os factores de crecemento transformante alfa (TGF-alfa), beta 1 e beta 2, os factores de crecemento de fibroblastos, o factor de crecemento epidérmico, o factor estimulante das colonias de granulocitos-macrófagos, o factor de crecemento derivado de plaquetas, factor de crecemento endotelial, e o factor estimulante das colonias 1.
O costro é moi rico en proteínas, vitamina A, e cloruro de sodio, pero contén baixas cantidades de carbohidratos, lípidos, e potasio en comparación co leite maduro. Os compoñentes bioactivos máis significativos no costro son os factores de crecemento e os factores antimicrobianos. Os anticorpos do costro proporcionan inmunidade pasiva, mentres que os factores de crecemento estimulan o desenvolvemento do intestino. Pasan ao neonato e proporcionan unha primeira protección contra os patóxenos.
Na cría de gando
Na maioría dos rabaños de vacas produtoras de leite, as tenreiras son separadas das súas nais pouco despois do nacemento e son alimentadas con costro por un biberón.
Institución
Unha institución, termo derivado etimoloxicamente do latín institutio ("educación"), é un establecemento ou organismo que realiza un labor social de tipo educativo e cultural, como os institutos de ensino ou investigación, ou ben os museos. Palabras como instrución, instrutor ou institutriz pertencen ao campo semántico de institución.
Costro
Consumo humano de costro bovino
miniatura|300px|Costro solidificado nun posto de venda de doces na [[India.]] miniatura|O molozyvo é un alimento tradicional da cociña [[ucraína, que é un queixo doce feito de costro de vaca.]] Tense afirmado que o consumo de costro é beneficiosa para un humano adulto, pero isto é cuestionable porque a maioría dos seus compoñentes sofren unha dixestión no estómago maduro, incluíndo os anticorpos e todas as demais proteínas. O costro bovino e os seus compoñentes son inofensivos para o consumo humano, agás en casos de intolerancia ou alerxia á lactosa ou outros compoñentes. Malia as evidencias que existen de que a maioría dos compoñentes non son absorbidos intactos, os que propoñen os seus beneficios consideran que o costro é útil para o tratamento ou prevención dunha variedade de enfermidades.
Institución
Así mesmo, a palabra institución fai referencia ao mecanismo de orde social e cooperación que procura gobernar o comportamento dun grupo de individuos, xa sexa reducido ou unha sociedade completa. As institucións no devandito sentido transcenden as vontades individuais ao identificárense coa imposición forzosa dun propósito considerado como un ben social. O seu mecanismo de funcionamento varía amplamente en cada caso. É de salientar a elaboración de numerosas regras intrínsecas a cada institución, que polo xeral son inflexíbeis.
Costro
Consumo humano de costro bovino
O costro bovino das vacas que se alimentan de herba contén inmunoglobulinas específicas de moitos patóxenos humanos, como Escherichia coli, Cryptosporidium parvum, Shigella flexneri, Salmonella, Staphylococcus, e rotavirus (os cales causan diarreas infantís). Antes do desenvolvemento dos antibióticos, o costro era a principal fonte de inmunoglobulinas, que se utilizaban para combater infeccións. De feito, cando Albert Sabin elaborou a súa primeira vacina oral contra a polio, a inmunoglobulina que utilizou procedía de costro bovino. Cando empezaron a aparecer os antibióticos, o interese polo costro minguou, pero agora que empezaron a aparecer cada vez con máis frecuencia cepas bacterianas resistentes a antibióticos, está volvendo o interese por alternativas naturais aos antibióticos, como o costro.
Algúns atletas teñen usado o costro nun intento de mellorar o seu rendemento diminuír o tempo de recuperación, e impedir a enfermidade durante os maiores niveis de rendemento. A suplementación con costro bovino (20 g/día) en combinación con exercicios de adestramento durante 8 semanas pode incrementar a masa corporal sen graxa libre de óso en homes e mulleres activos.
As persoas con trastornos de nutrición teñen baixos niveis de IGF-1 debido a malnutrición, e tamén as persoas obesas. Aínda que o IGF-1 do costro non se absorbe intacto polo corpo, si estimula a produción de IGF-1 cando se toma como suplemento.
O costro tamén ten compoñentes antioxidantes, como a lactoferrina e a hemopexina, que se unen aos grupos hemo libres no corpo.
Costro hiperinmune
A obtención de costro hiperinmune foi un intento inicial de aumentar a efectividade do costro bovino natural inmunizando vacas cun patóxeno específico e despois recollendo o costro unha vez que a vaca pariu. Isto parecía inicialmente moi prometedor, xa que se formaban anticorpos contra o patóxeno específico ou contra os antíxenos que se utilizaran na inmunización. Non obstante, unha vez examinado e comparado a fondo ese costro, atopouse que os niveis de IgG no costro natural contra 19 patóxenos humanos específicos eran iguais que os do costro hiperinmune, e o costro natural case sempre tiña maiores títulos de anticorpos que a versión hiperinmune. Porén, un fármaco chamado travelan, utilizado para previr a diarrea do viaxeiro, obtense utilizando este método, e impide a enfermidade no 90% das persoas.
Polipéptidos ricos en prolina (PRP)
Os polipéptidos ricos en prolina son pequenos péptidos de sinalización inmune, que foron descubertos independentemente no costro e outras fontes, como o plasma sanguíneo, nos Estados Unidos de América, e Polonia. Aparecen na literatura con varios nomes como Colostrinina, CLN, factor de transferencia e PRP. Funcionan como moléculas de transdución de sinais que modulan o sistema inmunitario, activándoo cando o corpo sofre o ataque dun patóxeno ou outros axentes infecciosos, e amortecéndoo cando o perigo foi eliminado ou neutralizado. Ao principio pensábase que transferían a inmunidade dun sistema inmunitario a outro, mais hoxe parece que os PRP simplemente estimulan a inmunidade mediada por células.
Didier Deschamps
Didier Deschamps, nado o 15 de outubro de 1968 en Baiona (Pireneos Atlánticos), é un exfutbolista e adestrador francés, que é o técnico da selección nacional desde 2012.
Traxectoria
Xogou como centrocampista defensivo en clubs como o Chelsea, Juventus e Marseille. Foi dúas veces campión da liga francesa en 1991 e 1992, e tres campión de Italia co Juventus (1995-1997 e 1998) e como parte do Marseille da Champions League en 1993. Deschamps foi tamén o capitán máis novo en dirixir o seu equipo ao título da Champions League. Co Juventus xogou tres finais da Champions League, gañándoa en 1996 e gañou a Supercopa de Europa e a Copa Intercontinental. Despois de Franz Beckenbauer e seguido por Iker Casillas, foi o segundo capitán na historia do fútbol en recibir os trofeos da Champions, a World Cup e o European Championship. Foi xogador francés do ano en 1996, entrou na lista FIFA 100. Foi 52 veces capitán coa selección nacional. O seu último club como futbolista foi o Valencia CF, co que foi finalista en 2001 da Liga de Campións e tras retirarse como xogador, ocupou a función de adestrador de fútbol en diferentes equipos europeos como no Marseille de 2009 a 2012, mais tamén no AS Monaco ou no Juventus.
Radio 3
Radio 3 é unha emisora de radio española de ámbito nacional pertencente á cadea pública Radio Nacional de España (RNE). Os contidos da cadea céntranse fundamentalmente na actualidade dos xéneros de pop e rock afastados do mainstream e das listas de éxitos, tales como o indie, o rock alternativo, a música electrónica ou o hip hop. Tamén conta con programas temáticos doutras músicas que non teñen cabida nas radios comerciais, como a música folk española, o flamenco, as músicas do mundo, o jazz, o country, o blues, a música brasileira, o heavy metal, ou a new age.
Ademais de música, Radio 3 tamén conta con seriais de radioteatro e recolle as novidades de diferentes expresións culturais: literatura, cine, teatro e artes plásticas, apoiando as propostas máis innovadoras e inquedas de cada disciplina.
Historia
A emisora naceu en 1953 baixo os auspicios de RNE. Inicialmente tivo unha cobertura exclusiva para Madrid a través da Onda Media. A finais dos anos sesenta, grazas a unha programación educativa e cultural, a súa cobertura estendeuse a toda España a través da FM como El Tercer Programa.
Década 1980
En 1981 creouse unha emisora propia de ámbito nacional ampliando os contidos do período anterior. Durante os seus primeiros meses de vida, a nova emisora estivo dirixida polo xornalista e escritor Fernando García Delgado, quen creou a primeira programación de Radio 3, cuxo espírito foi o modelo seguido desde entón, aínda que reformado cos anos.
Esta programación consistía nunha axenda cultural á primeira hora da mañá, que incluía eventos dos que non informaban outras emisoras, para pasar a unha programación participativa durante o resto da mañá. Ao mediodía emitíase o programa musical Diálogos, ao que seguían coloquios e faladoiros con participación dos oíntes, algo pouco frecuente na radio daquela. Durante o serán programouse unha revista cultural de corte máis clásico, seguida do Diario Hablado Cultural, que aplicaba a estrutura dos informativos á actualidade da cultura. No bloque nocturno emitíanse programas musicais conducidos por especialistas recoñecidos, dedicados a diferentes xéneros musicais da época. A literatura tamén estaba presente en Radio 3 mediante pequenos espazos de opinión repartidos durante todo o día.
En 1982, xa con Eduardo García Matilla como director, naceu Diario Pop, un dos programas máis emblemáticos da emisora. Conducido por Jesús Ordovás, era un informativo diario sobre música pop que utilizaba correspondentes e unidades móbiles desprazados aos lugares de interese. A súa emisión terminou a finais de 2007.
Durante esta época, en plena Transición española e co conservador Carlos Robles Piquer como director de RTVE, Radio 3 fixo unha radio militante e comprometida, moi próxima á esquerda política. Tras a primeira vitoria do PSOE nas eleccións, a cadea incorporou boletíns informativos cada hora e pasou a emitir durante as vinte e catro horas do día, pasando a tratar nos programas nocturnos temas terroríficos ou de misterio.
A emisora foi de grande importancia neste período na cultura española, apoiando as novas propostas -especialmente as musicais- que xurdían en todo o país e desempeñando un papel clave na popularización da Movida madrileña. Artistas como Kaka de Luxe, Alaska y los Pegamoides, Almodóvar e MacNamara, Radio Futura, Kiko Veneno, Siniestro Total, Golpes Bajos ou Loquillo y los Trogloditas soaron por primeira vez en Radio 3 antes que en calquera outra emisora.
Década 1990
Nesta época produciuse a fusión de Radio Cadena Española con Radio Nacional de España, pasando moitos dos seus profesionais a formar parte de Radio 3. Entre eles destacaron Julio Ruiz, que continuou co seu programa Disco Grande, xa iniciado en R.C.E., Paco Pérez Bryan, quen conduciu o programa De catro a tres, dedicado ao rock alternativo, Antonio Fenández, con Área Reservada, dedicado á fusión e ao jazz e Carlos Garrido, á fronte da dirección de Programas.
Outro profesional que se incorporou nesta etapa foi Diego A. Manrique, un dos xornalistas musicais con máis longa traxectoria e máis respectados de España. O seu programa El Ambigú foi unha mostra da súa extensa e ecléctica cultura musical.
As reformas continuaron coa creación dun programa musical xenérico chamado Música x 3 que se emitía de 9 a 20, e no que se programaba música elixida semanalmente por unha mesa formada por doce profesionais da emisora. Música x 3 desapareceu en 1996, dando paso de novo a contidos culturais e a programas musicais especializados.
Actualidade
A selección musical da mencionada comisión tivo o seu final en 1998 coa chegada á dirección de Paco Pérez Bryan, que pretendeu dar maior liberdade aos profesionais da cadea, sentando as bases que seguiu a emisora até a actualidade. Durante este período asumiuse a programación anterior, facendo fincapé na calidade musical, creando para iso novos espazos que recollían as novas tendencias xurdidas na música. Algúns destes programas foron Siglo21 dedicado á música electrónica, El Rimadero, programa de hip hop, Fluído rosa, que conxuga a actualidade musical coa creación plástica, ou Bulevar baseado no indie e mais no rock alternativo. Tamén se creou o programa Los conciertos de Radio 3, retransmitido tanto por radio como por La 2 de TVE, no que grupos nacionais e internacionais actúan en directo. Por el pasaron primeiras figuras da música como Lou Reed, Smashing Pumpkins ou Manic Street Preachers. Tamén comezou a apoiar e retransmitir en directo os principais festivais xurdidos en España, como o Primavera Sound, o Sonar ou o Summercase.
Himno de Adiguesia
O himno de Adiguesia é un dos símbolos da República rusa de Adiguesia. A letra foi escrita por Iskhak Shumafovich Mashbash, e a música foi composta por Umar Khatsitsovich Tkhabisimov. O himno foi aprobado por decisión do Consello Supremo de Adiguesia o 25 de marzo de 1992. A súa adopción como símbolo oficial foi unha das primeiras decisións tomadas polo parlamente da República logo do colapso da Unión Soviética.
En adigueo
АДЫГЕ РЕСПУБЛИКЭМ И ГИМН
Тихэгъэгу кlасэу тигупсэр Адыгэ чlыгушъ, терэl. Зы бын-унагъоу лъэпкъыбэр Щызэгурыlоу щэрэl.
Дунаим ичlыпlэ шlагъор Нахьыжъмэ тэ къытфыхах, Ахэмэ ялlыгъэ-шlагъэ Лlэшlэгъумэ къызэlэпах.
Жъыу
Хьазабмэ уахэмытыжьэу Уитыгъэ нэфи ушъхьащыт. Россием зыкlэ ущыщэу Ащ гукlи ущышъхьафит.
En ruso
Земля адыгская - милая сердцу страна, Наша душа - пусть живет, - Пусть будет согласие всегда В единой семье народов.
Припев: Иди к добру, двигайся дальше, Республика - наш счастливый дом. Поднимайся расправляй крылья, Республика - наша высокая мечта. Умножай славу народов своих.
Припев
A Haia
A Haia (neerlandés: Den Haag, ou oficialmente, 's-Gravenhage) é a capital administrativa dos Países Baixos; localízase na parte occidental do país, na provincia da Holanda Meridional, da cal é tamén a capital. Cunha poboación de 465 000 habitantes (700 000 na área metropolitana), é a terceira maior cidade dos Países Baixos, despois de Ámsterdan e Rotterdam.
Himno de Adiguesia
En ruso
Пока мы живы - вечно Земля будет в нашем сердце. И вечны будут для нас И солнце родное, и небо.
A Haia
Xeografía
A Haia está situada no oeste dos Países Baixos e forma parte da aglomeración urbano coñecida como Randstad formado por unha multitude de cidades veciñas entre as que se atopan Rotterdam, Leiden ou Delft. O centro da cidade dista preto de 6 km do mar do Norte.
Os barrios de Scheveningen e Kijkduin encóntranse directamente á beira do mar. Scheveningen é unha moderna estación balnearia cunha grande praia e unha animada vida nocturna. Nel encóntrase o cárcere do TPI (Tribunal Penal Internacional) onde, o 11 de marzo de 2006, morreu Slobodan Milošević.
Así pois os oito distritos da Haia son: o seu Centro, Escamp, Haagse Hout, Laak, Leidschenveen-Ypenburg, Loosduinen, Scheveningen e Segbroek.
Historia
miniatura|esquerda|220px|O "Ridderzaal" miniatura|Sede do [[Tribunal Penal Internacional.]] Na súa orixe, un lugar destinado á caza, os condes de Holanda utilizárono como centro administrativo. Des Graven Hage significa literalmente "coto do conde" ou "cercado privado do conde". O edificio máis antigo da cidade, o Ridderzaal, construíuse en 1236, e aínda se utiliza para actos políticos.
Até ese século a cidade era pouco máis que unha pequena vila, contando con arredor de 55 000 habitantes, polo que debido ao seu status non tiña murallas que a defendesen ou un gran centro urbano como o que teñen as cidades próximas de Leiden e Delft. A Haia comezou a crecer rapidamente cando o goberno empezou a desempeñar un papel máis importante na sociedade neerlandesa.
Durante a durante a segunda guerra mundial, ao igual que moitas cidades de arredores, sufriu grandes danos. O 3 de marzo de 1945 a Royal Air Force bombardeou o barrio de Bezuidenhout, onde está situado unha das residencias da raíña Beatriz. O seu obxectivo eran os mísiles V2, que se atopaban nun parque próximo, porén, por mor de erros de navegación, as bombas caeron nunha zona densamente poboada da cidade, morrendo máis de 500 persoas. Aínda se poden contemplar as cicatrices na cidade.
Tras a Guerra, A Haia estendeuse cara ao suroeste. As áreas afectadas foron reconstruídas rapidamente e a poboación acadou os 550 000 habitantes en 1970. En marzo de 2006 o ex-mandatario serbio Slobodan Milošević, que se atopaba preso desde 2001, foi atopado morto no centro de detención do tribunal penal na Haia.
Oligofrenia
O atraso mental, debilidade mental ou oligofrenia, consiste nun nivel xeral de desenvolvemento intelectual notabelmente inferior á media da poboación, o que implica deficiencias na conduta adaptativa. Trátase dun trastorno permanente que altera a personalidade globalmente desde moi curta idade.
A Haia
Símbolos
O símbolo da Haia é a cegoña, símbolo que se pode atopar no escudo da cidade, no que a ave ten atrapada unha serpente co peteiro. En realidade aínda que se represente cunha lingua bífida o animal é unha anguía. Elixiuse precisamente a cegoña coma elemento representativo xa que representa a felicidade.
Oligofrenia
Tipoloxías
Establécense en función do grao de adaptación e rendemento afectivo, social e laboral.
A Haia
Museos e lugares de interese
miniatura|Fachada do Museo Escher. miniatura|O Panorama Mesdag, parte da colección do museo municipal Os principais museos e edificios culturais da cidade son:
Ademais outras atraccións turísticas da Haia son: miniatura|esquerda|O Binnenhof de noite. miniatura|O Binnenhof.
Oligofrenia
Oligrofenia profunda
Incapacidade para a aprendizaxe, ausencia de xuízo e razoamento, falta de recoñecemento dos obxectos e da maior parte das persoas. O individuo non ten consciencia da súa existencia, das persoas que o rodean nin das súas necesidades.
A Haia
Museos e lugares de interese
Os principais eventos anuais da cidade son: o festival multicultural HaSchiBa, en agosto, e os festivais de fogos de artificio durante todo o verán.
Oligofrenia
Oligrofenia profunda
Afectivamente só mostra risos e prantos motivados; non sorrí nin dá mostras de cariño. Sobresáltase por estímulos externos. Vive completamente illado e rexeita os cambios.
A Haia
Organismos nacionais e internacionais
miniatura|Palacio da Paz, sede do [[Tribunal Internacional de Xustiza.]] miniatura|Hofvijver e os edificios do parlamento neerlandés. A Haia alberga o Senado e a Cámara de Representantes, que conforman o Parlamento Neerlandés, ao igual que tódalas embaixadas estranxeiras e ministerios, así como a Corte Suprema e diversas organizacións e grupos de presión. A Raíña Beatriz tamén vive e traballa na cidade. No plano internacional é sede da Europol (European Police Office), unha das poucas institucións da Unión Europea (UE) que non ten a súa sede central en Bruxelas. Ademais, como unha das sedes da Organización das Nacións Unidas (ONU), A Haia acolle a varias das súas institucións:
Oligofrenia
Oligrofenia profunda
Carece de capacidade lingüística ou está moi reducida. Non anda ou faino con dificultade. Hai que lle dar de comer, ten unha vida puramente vexetativa e con actividades monótonas: unha vida oroalimentaria.
Estes casos adoitan ir acompañados de malformacións.
Oligrofenia menos profunda
Ten unha capacidade limitada para a aprendizaxe. O pensamento é restrinxido. É lento á hora de dar respostas específicas e coñecer as persoas e cousas que o rodean. Ten dificultades para se orientar no espazo e no tempo.
É algo máis consciente da súa existencia. Mostra unha afectividade superficial. É egocéntrico e cambiante nos afectos; móstrase eufórico ocasionalmente.
Os movementos son lentos e pouco coordinados. O vocabulario é reducido e rudimentario.