cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balduíno I de Constantinopla
Batalla de Adrianópole e morte
dereita|miniatura|260x260px|Balduíno I e os seus cabaleiros. Durante o inverno seguinte, os francos continuaron coas conquistas en Bitinia, das que Henrique, irmán de Balduíno, tomou parte. Con todo, en febreiro os gregos rebeláronse en Tracia, confiando na axuda de Kaloyan, o tsar de Bulgaria, cuxos ofrecementos de alianza foran rexeitados polo emperador. A gornición de Adrianópole foi expulsada. Balduíno, xunto con Dandolo, Luís de Blois e o mariscal Villehardouin, o historiador, dirixiuse a cercar a cidade. O 14 de abril de 1205, os cabaleiros francos foron derrotados, Luís de Blois foi asasinado e o emperador foi capturado polos búlgaros.
Durante algún tempo o seu destino foi incerto, e mentres tanto Henrique, o seu irmán, asumiu a rexencia. A mediados de xullo do seguinte ano sóubose que morrera. As circunstancias da morte de Balduíno non se coñecen con exactitude; parece que ao principio foi tratado como un refén valioso, pero nun repentino arrebato de rabia, o monarca búlgaro decidiu sacrificalo, talvez como consecuencia da revolta de Filipópole, que pasou a mans dos francos. Segundo unha lenda búlgara, Balduíno causou a súa propia morte ao tratar de seducir á esposa de Kaloyan. Segundo o historiador Xurxo Acropolita, o tsar fixo unha copa para beber co cranio de Balduíno, o mesmo que pasara con Nicéforo I case catrocentos anos antes. dereita|miniatura|160x160px|Torre de Balduíno no castelo de Tsarevets, Veliko Tarnovo, [[Bulgaria.]] En calquera caso, o tsar Kaloyan escribiu ao papa Inocencio III, informando que Balduíno morrera en prisión .Veliko Tarnovo, a torre da fortaleza de Tsarevets da capital medieval de Bulgaria onde supostamente estivo preso, séguese chamando torre de Balduíno.
Devanceiros
Devanceiros de Balduíno I de Constantinopla
Campionato di Eccellenza 2010-2011
A tempada 2010/11 da Liga Italiana de Rugby foi a 81ª edición da máxima competición nacional organizada pola Federación Italiana de Rugby. A tempada comezou o 12 de setembro do 2010 e despois de 18 xornadas rematou o 1 de maio do 2011 para dar paso ós playoffs, nos que participaron os catro primeiros equipos da táboa clasificatoria.
Debido á entrada nesta tempada de dous equipos italianos na Magners League, a Liga Italiana de Rugby xa non clasificará ningún equipo para a vindeira Heineken Cup, senón que os catro equipos que disputaron os playoffs estarán na European Challenge Cup o ano que vén.
Denominada dende esta tempada como Campionato de Eccellenza, este ano estaba previsto que a competición estivese composta por 12 equipos, e con ese obxectivo ascendeuse dende a serie A (segunda división) a tres equipos: SS Lazio, Mogliano e Noceto. Non obstante, no verán anunciouse a saída da liga dos vixentes campión e subcampión da tempada pasada, para comezar a competir na tempada 2010/11 da Magners League, o Benetton Treviso por si mesmo e o Rugby Viadana como núcleo esencial do proxecto do Aironi Rugby. Tamén se levou a cabo a fusión do Rugby Parma co Noceto para crear o Crociati, así que a liga xa se quedaba en nove equipos, de xeito que houbo que repescar o descendido Veneziamestre e cerrouse así a liga con 10 equipos, como na tempada anterior. Finalmente, o Gran Parma e mais o Colorno da serie A tamén se fusionaron para crear o GranDucato.
Equipos
300px|dereita|miniatura|Stadio Tommaso Fattori, en [[L'Aquila.]]
Clasificación
440px|dereita|miniatura|Despois da tempada regular se disputaros os playoffs. (Imaxe da final entre [[Rugby Rovigo|Rovigo e Petrarca).]] 300px|dereita|miniatura|Xogadores do [[Petrarca Rugby|Petrarca festexando a vitoria na final.]]
Semifinais e final
A vitoria final no campionato italiano de rugby correspondeulle a Petrarca Rugby, equipo que viña de rematar terceiro despois de 18 xornadas de liga regular. A final enfrontou a Rovigo e a Petrarca, dous equipos con 11 títulos cada un no seu palmarés, pero que non acadaban o campionato dende había máis de 20 anos.
Estadio Municipal Medina Lauxa
O Estadio Municipal Medina Lauxa é un estadio de fútbol español da cidade de Loja, na provincia de Granada, que serve como localía ao Loja Club Deportivo. Ten capacidade para 1.200 espectadores, é de céspede artificial e ten pistas de atletismo.
Foi inaugurado o 10 de decembro de 2006 en substitución do Estadio San Francisco, campo que albergou os partidos como local do Loja CD durante máis de 45 anos.
O estadio está integrado nunha cidade deportiva.
Pendente
Pendente pódese referir a:
Matriz
Matriz xenericamente refírese a un molde que lle dá forma a algo, mais ten usos moi variados:
Tamén en xeografía:
Vladimir Aleksandrovich de Rusia
Vladímir Aleksandrovich de Rusia (en ruso: Владимир Александрович) nado en Tsarskoe Selo o 22 de abril de 1847 e finado na mesma cidade o 17 de febreiro de 1909, foi o cuarto fillo dos tsares Alexandre II de Rusia e de María de Hesse, filla de Luís II de Hesse-Darmstadt. Era irmán do tsar Alexandre III de Rusia, que reinou de 1881 a 1894, e tío do último tsar de Rusia Nicolao II.
Ocupou importantes cargos políticos e militares durante os reinados do últimos tres tsares de Rusia.
Primeiros anos
Nacido o 22 de abril de 1847 no palacio de Tsarskoe Selo, o gran duque Vladimir Aleksandrovich Romanov foi o cuarto fillo do tsar Alexandre II de Rusia e de María de Hesse-Darmstadt.
Aos 8 anos, o tsar Nicolao I morría, de modo que o seu pai pasaba a sucedelo como tsar de Rusia. O Gran Duque Vladimir Aleksandrovich recibiu unha educación esmerada, interesándose pola literatura e as artes. Como os membros homes da dinastía Romanov, estivo involucrado na carreira militar. Trala morte do tsarévich Nicolao Aleksandrovich, Vladimir Aleksandrovich quedou como segundo herdeiro ao trono. A diferenza do seu irmán Alexandre, Vladimir demostrou ser ambicioso, e a punto estivo de ser novo herdeiro ao trono cando o seu irmán quixo casar de forma morganática, pero finalmente non o fixo. A relación entre os dous irmáns, aínda que foi cordial, nunca foi moi calorosa.
Matrimonio e descendencia
thumb|250x250px|O Palacio de Vladimir visto desde a [[fortaleza de San Pedro e San Paulo]] Vladimir Aleksandrovich casou o 28 de agosto de 1874 en San Petersburgo coa duquesa María Isabel Leonor Alexandrina de Mecklemburgo-Schwerin (1854-1920), que tomou o nome de María Pavlovna trala súa conversión á fe ortodoxa. Era filla do Gran Duque Federico Francisco II de Mecklemburgo-Schwerin e da Princesa Augusta de Reuss-Köstritz. María era bisneta da Gran Duquesa Helena Pavlovna de Rusia, filla do Emperador Paulo I de Rusia. Por tanto, Vladímir era primo segundo do pai de María. Con todo, segundo a ascendencia de Federico Guillerme III de Prusia, os cónxuxes eran primos segundos. Vladimir e a súa muller foron a vivir ao Palacio de Vladimir, construído polo seu pai para el entre 1867-1872.
A parella tivo cinco fillos:
O fillo máis vello de Vladimir, o gran duque Cirilo Vladimirovich de Rusia casou en 1905 coa súa prima irmá Vitoria Melita de Saxonia-Coburgo-Gotha, filla da gran duquesa María Aleksandrovna de Rusia. Este matrimonio foi rexeitado por Nicolao II, pois a Igrexa Ortodoxa rusa prohibía o matrimonio entre primos irmáns, polo que Cirilo foi desposuído do seu título imperial. Ademais, Vitoria Melita estaba divorciada do seu primeiro marido, algo que non se vía apropiado na conservadora corte rusa, máis aínda se este era o irmán da tsarina, o gran duque Ernesto Luís de Hesse-Darmstadt. O tratamento do seu fillo creou unha loita entre Vladímir Aleksandrovich e o tsar. Con todo, despois de varias mortes na familia, Cirilo quedou terceiro na liña de sucesión ao trono imperial, e Nicolao II acordou restablecelo nos seus títulos imperiais, dándolle á súa esposa o título de Gran Duquesa Vitoria Feodorovna.
Vladimir Aleksandrovich morreu en 1909. Despois da Revolución rusa de 1917, Cirilo Vladimirovich foi proclamado emperador en París en 1924, no exilio. Desta maneira, a liña do gran duque Vladimir Aleksandrovich recibiu a condición de agnada da casa imperial. Vladimir Aleksandrovich era o avó paterno do pretendente, o gran duque Vladimir Kirilovich de Rusia, nado en 1917.
Stanley Milgram
Traxectoria
Graduouse na Universidade Yale, onde conduciu os experimentos do mundo pequeno (a fonte do concepto do seis graos de separación) e o Experimento de Milgram sobre a obediencia á autoridade. De familia hebrea, o seu pai era húngaro e a súa nai romanesa.
Vladimir Aleksandrovich de Rusia
Devanceiros
Devanceiros de Vladimir Aleksandrovich de Rusia
Stanley Milgram
Traxectoria
Aínda que está considerado un dos máis importantes psicólogos do século XX, Milgram nunca estudou psicoloxía durante os seus estudos de ciencias políticas en Queens College, Nova York, onde se graduó en 1954. Presentouse a un posgrao en psicoloxía social na Universidade Harvard e foi rexeitado inicialmente por mor de falta de estudos de psicoloxía. Foi aceptado en 1954 despois de tomar seis cursos de psicoloxía e graduouse en 1960.
Morreu en 1984 dun ataque ao corazón á idade de 51 anos na súa cidade de nacemento, Nova York.
Alessandro Algardi
miniatura|Fuga de Atila, na [[Basílica de San Pedro de Roma.]]
Alessandro Algardi, nado en Boloña o 27 de novembro de 1598 e finado en Roma o 10 de xuño de 1654, foi un escultor italiano.
Traxectoria
Estudou na escola de Agostino Carracci, onde demostrou talento para a escultura. No ano 1608 entrou ao servizo do duque de Mantua. Despois dun curto período en Venecia, trasladouse a Roma en 1625, baixo o padroado do cardeal Lodovisi, para o que realiza restauracións de estatuas antigas. A morte do duque déixao nunha situación precaria.
En 1644 cambia a fortuna de Algardi, ao ser empregado por un sobriño do Papa para deseñar a Villa Doria Panfili. Realiza tamén o Momumento ao Papa León XI ou o altorrelevo A fuga de Atila, onde a influencia de Bernini é evidente.
En 1650 coñeceu a Diego Velázquez e trasladouse a España, onde fixo as figuras para a Fonte de Neptuno en Aranjuez e a tumba dos condes de Monterrei, en Salamanca.
Don E. Wilson
Don Ellis Wilson, nado o 30 de abril de 1944 en Davis, Oklahoma, é un zoólogo estadounidense, especializado en mastozooloxía, especialmente nos quirópteros, que estudou en 65 países.
Traxectoria
Wilson pasou a súa infancia e xuventude en Nebrasca, Texas, Oregon e Washington. Despois de terminar os seus estudos secundarios en Bisbee (Arizona), en 1961 graduouse como Bachelor of Science na Universidade de Arizona, onde acadou a Licenciatura en 1965. Aínda non licenciado, en 1964, fixo a súa primeira expedición ao Trópico, ao que viaxaría moitas veces nas décadas posteriores, para estudar a fauna mastozoolóxica.
Despois de traballar para o Servizo de Parques Nacionais nunha torre de observación do lume no Parque Nacional do Gran Canón durante un verán, asistiu á escola de posgrao da Universidade de Novo México, onde se graduou en bioloxía, como Master of Science en 1967 e alcanzando o ''Ph. D.'' (doutoramento) en 1970.
Durante este período pasou os meses de verán traballando como naturalista para o Servizo Forestal dos Estados Unidos nas montañas de Sandia. Na súa tese de doutoramento abordou as relacións das cinco especies de Peromyscus nas montañas de Sandia en Novo México, co pequeno morcego tropical insectívoro Myotis nigricans.
De 1986 a 1988, Wilson foi presidente da American Society of Mammalogists (Sociedade Americana de Mastozoólogos). En 1992 foi presidente da Association for Tropical Biology and Conservation (Asociación para a bioloxía tropical e conservación). Ademais, foi editor do Journal of Mammalogy durante cinco anos e editor das publicacións Mammalian Species e Special Publications durante tres anos. Tamén traballó en varios consellos editoriais. É membro da xunta directiva das organizacións Bat Conservation International, a Biodiversity Foundation for Africa, Integrated Conservation Research e Lubee Bat Conservancy.
Don E. Wilson publicou máis de 200 traballos científicos, incluíndo o libro Mammals of New Mexico (Mamíferos de Novo México) e tres monografías sobre morcegos. En 1997 publicou o libro Bats in Question – The Smithsonian Answer Book (Morcegos en debate – A rsposta Smithsoniana). En 2005 foi coeditor (xunto con DeeAnn M. Reeder) da obra de referencia Mammal Species of the World.
Desde 2009 é coeditor (con Russell Mittermeier) da serie de libros Handbook of the Mammals of the World, da editorial española Lynx Edicions. Ademais, publicou os libros Animal, Human, Smithsonian Handbook of Mammals e Mammal para a editorial inglesa Dorling Kindersley. É tamén autor dunha Guía de campo dos mamíferos de Norteamérica, así como da obra Smithsonian Book of North American Mammals.
Wilson gañou varios premios, incluíndo o que a Smithsonian Institution outorga para as contribucións excepcionais no campo da bioloxía tropical, o Outstanding Publication Award da U.S. Fish and Wildlife Service, o premio Gerrit S. Miller do North American Symposium on Bat Research, e o premio Hartley H. T. Jackson da American Society of Mammalogists. Así mesmo recibiu o recoñecemento da Asociación Mexicana de Mastozoologia polos seus sobresalientes logros científicos, e foi recibido como membro honorario da American Society of Mammalogists.
Don Ellis Wilson actualmente vive coa súa esposa, coa que casou en 1962, en Gainesville (Virxinia). A parella ten dúas fillas que traballan como profesoras e catro netas.
Cospeito, Cospeito
Santa María de Cospeito é unha parroquia do concello de Cospeito na comarca da Terra Chá, pertencente ao arciprestado de Baroncelle. Contaba en 2011 con 191 habitantes repartidos en 15 km² (12,73 hab./km²) e agrupados en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 242 habitantes.
Francisco Salgado de Somoza
Traxectoria
Salgado exerceu a avogacía na Real Audiencia da súa cidade natal e posteriormente marchou a Madrid, onde chegou precedido de gran fama, e tivo ao seu cargo por un tempo a vigairía do arcebispado de Toledo.
Filipe IV, estimando a rectitude e ilustración de Salgado, nomeouno xuíz en Sicilia. Iniciou a viaxe, mais ao chegar a Xénova soubo que fora nomeado para outro cargo en Valladolid, onde exerceu como xuíz.
Máis tarde, foi membro do Consello de Facenda e no Concello de Castela, no que estivo durante algúns anos. Posteriormente, arelando descansar deixou o posto e aceptou a abadía de Alcalá en Granada que lle concedeu o mesmo rei.
Lingua guna
A lingua guna (autoglotónimo dulegaya, ou lingua do pobo), chamada kuna antes da reforma ortográfica de 2010, é unha lingua chibcha falada polo pobo guna, que habita en Colombia e Panamá.
Os contos de Grimm
Os contos de Grimm é unha escolma de contos infantís dos Irmáns Grimm traducidos por Manuel Beiras "Eubensei", publicada en 1983 pola editorial Ediciós do Castro.
Consorcio de Santiago
miniatura|O [[Pazo de Vaamonde é a sede do Consorcio de Santiago.]] O Consorcio de Santiago é un organismo nacido no ano 1991 (Real Padroado da Cidade de Santiago de Compostela), a partir da reformulación dun organismo que xa existía dende 1964, co obxectivo principal de coordinar e promover as accións do Goberno de España, Xunta de Galicia e Concello de Santiago de Compostela, orientadas á preservación e revitalización da cidade de Santiago de Compostela e do seu patrimonio cultural, nos seus aspectos histórico-artísticos e arquitectónicos, e tamén á difusión dos valores europeístas e ao desenvolvemento e potenciación das actividades turísticas e culturais vinculadas co Ano Santo Xacobeo.
A súa sede áchase no Pazo de Vaamonde, na rúa do Vilar nº 59.
No ano 2005 contou cun orzamento de 20 millóns de euros.
Dedo maior
Dedo medio, dedo do medio, maior ou pai de todos é un dedo quirodáctilo situado na rexión central da man, entre o dedo índice e o anular.
Como xesto obsceno
Na cultura occidental este xesto popular é utilizado para ofender. Na Grecia Antiga o dedo medio estendido coñecíase como κατάπυγον (katapugon, de kata -κατά-, "para baixo" e pugē -πυγή- "nádegas") e as primeiras referencias deste dedo estendido para insultar outra persoa aparecen na comedia grega antiga, onde o termo katapugon tamén significaba "un home (ou unha muller, katapugaina) que se somete a penetración anal.
Este dedo tamén aparece nomeado como impudicus digitus (dedo atrevido) en antigos escritos romanos e ese uso probabelmente se xeneralizou en moitas culturas debido á influencia xeográfica do Imperio Romano e a civilización greco-romana. Outra posíbel orixe dese xesto pode encontrarse no século I no Mediterráneo, onde estender o dedo foi un dos moitos métodos usados ​​para desviar a ameaza sempre presente do mal de ollo.
Luis Alonso Ocaña
Luís Alonso Ocaña, nado en Vigo en 1959 e finado en Brión o 18 de agosto de 2010, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
A súa actividade profesional e creativa estivo sempre, relacionada coa imaxe. Estudou Fotografía publicitaria en Madrid. Traballou en campos tan diversos coma a fotografía, o deseño, a animación e modelaxe 3D, a dirección técnica de proxectos e a realización e edición de DVDs
Dende 1996 foi fotógrafo do banco internacional da imaxe AGE Fotostock co que distribuíu imaxes en máis de 30 países.
Durante os anos 1983 ao 1986 traballou para o Instituto da Caza Fotográfica e Natureza, Incafo, e a UNESCO, realizando traballos fotográficos para o Patrimonio do Mundo en Francia, Canadá e Estados Unidos.
Exposicións
Algunhas das súas exposicións máis salientables foron:
Instituto de Literatura Maxim Gorki
miniatura|dereita|300px|Edificio principal do Instituto de Literatura Maxim Gorki O Instituto de Literatura Maxim Gorki é un centro de ensino superior de Moscova, en Rusia, dedicado ás humanidades e máis especificamente á creación e tradución literaria que se fundou en 1933 por iniciativa de  Maxim Gorki, co nome de Universidade de Tarde dos Traballadores e que recibiu o seu actual nome logo da morte de Gorki en 1936. Pódense realizar os cursos de forma presencial ou a distancia.
-231
Véxase tamén
Historia ano a ano
Urbi et orbi
A bendición Urbi et orbi impártese durante o ano sempre en dúas datas destacadas: o Domingo de Pascua e o día de Nadal, 25 de decembro. Faise dende o balcón central da Basílica de San Pedro.
Fórmula da bendición papal Urbi et orbi
– ''Sancti Apostoli Petrus et Paulus, de quorum potestate et auctoritate confidimus, ipsi intercedant pro nobis ad Dominum.
– Amen.
– Precibus et meritis beatæ Mariæ semper Virginis, beati Michælis Archangeli, beati Ioannis Baptistæ et sanctorum Apostolorum Petri et Pauli et omnium Sanctorum misereatur vestri omnipotens Deus et dimissis omnibus peccatis vestris, perducat vos Jesus Christus ad vitam æternam.
– Indulgentiam, absolutionem et remissionem omnium peccatorum vestrorum, spatium veræ et fructuosæ penitentiæ, cor semper penitens et emendationem vitæ, gratiam et consolationem Sancti Spiritus et finalem perseverantiam in bonis operibus, tribuat vobis omnipotens et misericors Dominus.
– Et benedictio Dei omnipotentis (Patris et Filiis et Spiritus Sancti) descendat super vos et maneat semper.
– Amen.''
Tradución
"Que os Santos Apóstolos Pedro e Paulo, en cuxo poder e autoridade confiamos, intercedan por nós ante o Señor".
Todos: "Amén".
"Que polas oracións e os méritos de santa María, sempre Virxe, de san Miguel Arcanxo, de san Xoán Bautista, dos santos Apóstolos Pedro e Paulo e de tódolos Santos, Deus todopoderoso teña misericordia de vós e, perdoados tódolos vosos pecados, vos conduza por Xesús Cristo deica a vida eterna".
"Que o Señor omnipotente e misericordioso vos conceda a indulxencia, a absolución e a remisión de tódolos vosos pecados, tempo para unha verdadeira e proveitosa penitencia, o corazón sempre contrito a emenda de vida, a graza e o consolo do Espírito Santo e a perseveranza derradeira nas boas obras".
Terceira División RFEF
dereita|miniatura|CD Barco - Atlético Arnoia, 2022.
A Terceira División RFEF, chamada oficialmente Campeonato Nacional de Terceira División (Terceira RFEF), anteriormente chamada Campionato Nacional de Liga de Terceira División, é a quinta categoría da liga española de fútbol. Foi creada en 1929 como terceira categoría da liga española de fútbol, converténdose na cuarta categoría en 1977 trala creación da Segunda División B e na quinta categoría en 2021 trala creación da Primeira División RFEF.
Está inmediatamente por riba das divisións rexionais, a Preferente no caso de Galicia, polo que se considera a última categoría nacional de liga española. É unha categoría non profesional e está formada por 18 grupos, correspondendo o Grupo I aos equipos de Galicia.
Historia
dereita|miniatura|Racing de Ferrol - Areas na Malata, 2011. A Terceira División creouse na tempada 1929–30, é dicir, a partir da segunda edición da Liga española de fútbol. Historicamente era a terceira categoría da liga española, por baixo da Segunda División. Na tempada 1977–78, coa creación da Segunda División B, pasou a ser a cuarta categoría da liga española. A súa estrutura, así como o número de grupos e equipos participantes cambiou en múltiples ocasións ao longo da historia. Na súa primeira edición, a fase previa distribuía a 33 equipos en 8 grupos diferentes, dos cales foron campións: Club Gijón, Barakaldo CF, Atlético Aurora Pamplona, Patria Zaragoza, CD Castellón, Sporting Sagunto, Cartagena FC e Recreativo de Huelva. Xa na fase eliminatoria, o Castellón converteuse no primeiro campión da categoría ao vencer por un apertado 3-2 fronte ao Recreativo de Huelva.
A Terceira División foi suprimida en 1934 e non volveu porse en marcha ata a tempada 1940–41, xa pasada a guerra civil, aínda que foi suprimida outra vez ao remate desa mesma tempada, quedando substituída pola primeira categoría rexional. Con todo, dous anos despois, para a tempada 1943–44, foi novamente recuperada.
A última gran reestruturación aconteceu na tempada 1980-81, cando foron creados novos grupos e se fixo unha distribución autonómica dos mesmos, aínda que foron precisas varias tempadas para acadar a distribución actual.
Trala tempada 2020/21 pasou a ser a quinta categoría do fútbol español, cunha nova estruturación na que se introduciu a Primeira División RFEF como terceiro nivel.
Sistema de competición
300px|miniatura|Grupos da Terceira división Actualmente compiten 364 clubs en Terceira división, repartidos en 18 grupos, na maioría dos cales participan 20 equipos. Cada grupo corresponde a unha Federación territorial e, polo tanto, a unha Comunidade Autónoma, excepto no caso de Andalucía, que se divide en dous grupos (9 e 10). Os clubs das cidades autónomas de Ceuta e Melilla, no norte de África, compiten cos da Federación Andaluza de Fútbol, nos grupos 10 e 9 respectivamente.
O sistema de competición é o mesmo que no resto de categorías da Liga española de fútbol. Dispútase anualmente, empezando a finais do mes de agosto ou principios de setembro e terminando no mes de maio ou xuño do seguinte ano.
Os equipos de cada grupo enfróntanse todos contra todos en dúas ocasións -unha en campo propio e outra en campo contrario- sumando un total de 38 xornadas. A orde dos encontros decídese por sorteo antes de empezar a competición. O gañador dun partido obtén tres puntos, o perdedor non suma unidades, e en caso dun empate hai un punto para cada equipo.
Ao termo da tempada o equipo que acumula máis puntos proclámase campión de Terceira División (hai 18 campións cada tempada, un por grupo).
Promoción de ascenso
Unha vez finalizada a tempada regular, os catro primeiros clasificados de cada grupo disputan a promoción de ascenso a Segunda División B.
Este play-off consta de tres roldas de eliminación directa, a dobre partido (ida e volta). Os campións enfróntanse nunha primeira eliminatoria e o gañador ascende directamente a Segunda B. Os segundos clasificados enfróntanse aos cuartos, e os terceiros xogan entre eles, todos a dobre partido. Os gañadores e os campións de grupo perdedores da primeira eliminatoria xogan novamente a dobre partido. Os gañadores desta enfróntanse entre eles nunha terceira rolda, na que os gañadores ascenden a Segunda B.
Manuel Mesejo Campos
Manuel Mesejo Campos, nado en Cuntis en 1901 e finado no mesmo concello o 9 de decembro de 1924, foi un poeta, dramaturgo e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de labregos emigrados, primeiro na Habana e despois en Buenos Aires, foi un mozo cunha intensa actividade cultural: membro das Irmandades da Fala, actor e director teatral, autor de artigos e poemas en distintos medios (entre eles A Nosa Terra, El Compostelano, Diario de Galicia, El Ideal Gallego...), de varias novelas curtas e do poemario Manoxos; todas elas permanecen inéditas.
En 1922, despois de deixar os estudos, o mozo Manuel marchou á fronte a África, desde onde foi correspondente de guerra do xornal Galicia. Para este diario vigués enviaba os seus ‘Mosaicos del Rif’, asinados co pseudónimo de Frei Antón de Laiño e fortemente críticos coa actitude colonial dos españois en África. Compartiu tribuna en moitas ocasións con Xoán Xesús González e outros agraristas cuntienses en actos do movemento agrario local, nos que xostreaba sen tregua o caciquismo imperante na vila dos baños. Ademais ambos foron compañeiros de estudos en Maxisterio, e formaron parte da Asociación Normalista de Santiago, na que Xoán Xesús desempeñou o cargo de bibliotecario e Mesejo, o de vicepresidente.
O 9 de decembro de 1924 faleceu na súa casa de Cuntis, con tan só vinte e tres anos, a causa dunha tuberculose pulmonar. Foron moitos os artigos que neste momento publicou o seu veciño de Sevil, Xoán Xesús, enxalzando as súas calidades humanas, ideolóxicas e literarias. Este sería ademais o encargado de presidir os actos de homenaxe que se celebraron en Cuntis, que incluíron unha emotiva velada necrolóxica.
Biblioteca Nacional de Australia
miniatura|dereita|220px|Edificio da Biblioteca Nacional de Australia en [[Camberra.]] A Biblioteca Nacional de Australia (en National Library of Australia) é a maior biblioteca de referencia de Australia e atópase na súa capital, en Camberra. Tamén fai a función de depósito legal de Australia. Segundo os datos de 2012 e 2013, a biblioteca conta cun fondo de 6 496 772 ítems, e cunha estimación doutros 2 325 900 ítems adicionais na colección de manuscritos.
Historia
A súa fundación remóntase ao ano 1901, cando se creou unha biblioteca para o Parlamento federal. Porén, foi en 1960 cando foi creada a partir da National Library Act coa finalidade de desenvolver e manter unha colección bibliográfica universal, que ten que incluír unha exhaustiva sección nacional sobre Australia e o pobo australiano.
O novo edificio acabouse de construír en 1968. Ademais da colección australiana e xeral, posúe unha das coleccións máis importantes sobre a civilización e a literatura de Asia de todo o hemisferio sur.
Noshaq
Situación
O pico está situado na cadea mntañosa do Hindu Kush, do cal é a segunda montaña máis elevada a continuación do Tirich Mir (7.690 m). O Noshaq està situado na liña Durand que delimita a fronteira entre Afganistán e Paquistán. Sitúase ao nordeste do primeiro país e a noroeste do segundo.
Ascensións
A primeira escalada da cima do Noshaq realizouse en 1960, empresa que foi levada a cabo por Toshiaki Sakai e máis Goro Iwatsuboa, membros dunha expedición xaponesa. Utilizaron unha ruta da ladeira suroeste.
A primeira ascensíón invernal foi realizada no 1973, por Tadeusz Piotrowski e Andrzej Zawada, membros dunha expedición polaca, e subiron pola cara norte. Fiu a primeira ascensión en inverno dunha cima de máis de 7.000 m.
Tolerancia periférica
Os mecanismos de tolerancia periférica inclúen a inactivación indirecta de células T efectoras por varios mecanismos posibles, como a deleción clonal, a conversión a célula T reguladora (Treg) ou a indución de anerxia. As Tregs, que son tamén xeradas durante ao desenvolvemento ds células T tímicas, suprimen adicionalmente as funcións efectoras dos linfocitos convencionais na periferia. A dependencia dun determinado antíxeno na tolerancia central ou na periférica está determinada pola súa abundancia no organismo. A tolerancia periférica de células B está moito menos estudada e está en gran medida mediada pola dependencia das células B das células T axudantes.
Ignorancia inmunolóxica
Os antíxenos que xeralmente están presentes en baixo número poden ser ignorados polo sistema inmnitario sen ningún mecanismo posterior, xa que as células T teñen que ser activadas antes da súa migración a tecidos non linfoides. Os mecanismos especializados que aseguran esta ignorancia polo sistema inmunitario desenvolvéronse nos chamados órganos inmunoprivilexiados.
Órganos inmunoprivilexiados
As células T que son potencialmente autorreactivas non son activadas en sitios inmnoprivilexiados, onde os antíxenos se expresan en áreas non vixiadas polo sistema inmunitario. Isto pode ocorrer nos testículos, por exemplo. Poden existir barreiras anatómicas que separan os linfocitos do antíxeno, un exemplo é a barreira hematotesticular do testículo ou a barreira hematoencefálica no sistema nervioso central. As células T virxes non están presentes en alto número nos tecidos periféricos, senón que permanecen principalmente na circulación e tecidos linfoides.
Algúns antíxenos están nunha concentración demasiado baixa para causar unha resposta inmune; unha estimlación por debaixo do limiar conducirá á apoptose da célula T.
Estes sitios inclúen a cámara anterior do ollo, os testículos e o feto. Estas áreas están protexidas por diversos mecanismos: A expresión do ligando de Fas únese a Fas en linfocitos, inducindo a apoptose, citocinas antiinflamatorias (incluíndo o TGF-beta e a interleucina 10) e barreiras hematotisulares con unións herméticas entre as células endoteliais.
Na placenta a indoleamina 2,3-dioxixenase (IDO) degrada o triptófano, creando un microambiente de "deserto de triptófano" que inhibe a proliferación de linfocitos.
Mecanismos específicos de antíxeno
Aínda que a maioría dos clons de células T auorreactivas son eliminados no timo polo mecanismo da tolerancia central, as células T autorreactivas con baixa afinidade escapan á periferia inmunitaria. Por tanto, existen mecanismos adicionais para eliminar as células T autorreactivas do repertorio da periferia inmunitaria.
Deleción clonal e conversión Treg
As células dendríticas son unha importante poboación celular responsable da iniciación da resposta inmunitaria adaptativa. Porén, as células dendríticas inmaturas poden inducir tanto tolerancia de CD4 coma de CD8. Estas células dendríticas inmaturas adquiren o antíxeno dos tecidos periféricos (por endocitose de células apoptóticas) e preséntano ás células T virxes nos órganos linfoides secundarios. Se a célula T recoñece o antíxeno, é eliminada ou convertida en Treg. Ademais, identificouse que as células dendríticas BTLA+ son unha poboación especializada de célula presentadora de antíxenos, responsable da conversión Treg. Non obstante, despois da maduración (por exemplo durante a infección) as células dendríticas perden en gran medida as súas capacidades toleroxénicas.
Ademais das células dendríticas, identificáronse poboacións celulares adicionais que eran capaces de inducir a tolerancia de células T específica de antíxeno. Estas son principalmente os membros das células estromáticas do ganglio linfático (LNSCs). Estas células son xeralmente divididas en varias subpoboacións baseándose na expresión dos marcadores de superficie gp38 (PDPN) e CD31. Entre elas, só as células reticulares fibroblásticas e as células estromáticas do ganglio linfático se viu que desempeñasen un papel na tolerancia periférica. Ambas as poboacións poden inducir a tolerancia de células T CD8 por presentación de antíxenos endóxenos sobre moléculas de MHC I e incluso a tolerancia de células T CD4 por presentación de complexos péptido-MHC II, os cales os tomaron das células dendríticas.
Supresión
Outro mecanismo que protexe o corpo das reaccións autoinmunes é a supresión de células T efectoras autorreactivas polas Tregs. As Tregs poden xerarse ou no timo durante a selección negativa ou na periferia inmunitaria polo mecanismo descrito anteriormente. Aquelas que foron xeradas no timo denomínanse Tregs naturais (nTregs) e as xeradas na periferia denomínanse Tregs inducidas (iTregs). Independentemente da súa orixe, unha vez presentes as Tregs usan varios mecanismos diferentes para suprimir as reaccións autoinmunes. Estas inclúen a depleción de IL-2 do ambiente e a secreción de citocinas toleroxénicas IL-10 e o TGF-β.
Anerxia inducida
As células T poden facerse células que non reaccionan a antíxenos presentados se a célula T se encontra cunha molécula MHC sobre unha célula presentadora de antíxenos (sinal 1) sen conectarse con moléculas coestimuladoras (sinal 2). As moléculas coestimuladoras son reguladas á alza por citocinas no contexto dunha inflamación aguda. Sen citocinas proinflamatorias, as moléculas coestimuladoras non se expresarán na superficie da célula presentadora de antíxenos e así o resultado será a anerxia se hai unha interacción MHC-TCR entre a célula T e a célula presentadora de antíxenos.
Tolerancia dividida
Como moitas vías da inmunidade son interdependentes, non todas necesitan ser toleradas. Por exemplo, as células T tolererizadas non activan células B autorreactivas. Sen esta axuda das células T CD4, as células B non se activarán.
Unha historia verdadeira
Unha historia verdadeira (en inglés: The Straight Story) é un filme biográfico de 1999, dirixido por David Lynch.
Sinopse
O filme está baseado nun feito real acontecido en 1994, protagonizado por un ancián de 73 anos, Alvin Straight, que viaxou dende Laurens, no estado de Iowa, a Mount Zion, en Wisconsin, montado no seu cortacéspede John Deere. Alvin decide iniciar esta viaxe para atoparse co seu irmán, o cal está gravemente doente e co que non se fala dende hai máis de 10 anos.
Debido á súa precariedade económica, decide facer el mesmo o percorrido no seu cortacéspede. Un traxecto de centos de quilómetros​ que Alvin tardou máis de 6 semanas en realizar.
Xoves de Prata
O Xoves de Prata foi un evento ocorrido nos mercados financeiros no xoves 27 de marzo de 1980. Unha empinada caída nos prezos da prata desembocou en pánico na materia prima e os contratos de futuros.
Procedencia
Nelson Bunker Hunt e Herbert Hunt, os fillos do billonario do petróleo en Texas Haroldson Lafayette Hunt, Jr. estiveran intentando encurralar ao mercado da prata. En 1980 o prezo acadou unha alza espectacular (48.70$/oz.) e se estimaba que os irmáns posuían preto dunha terceira parte dos recursos mundiais. Mais en canto o prezo caía novamente, foron incapaces de responder ás súas obrigacións, causando pánico nos mercados.
Xoves de Prata
Os irmáns Hunt investiran fortemente en contratos a futuros a través da corretaxe Halsey Stuart Shields, agora Prudential-Bache Securities. Cando o prezo da prata derrubouse embaixo do requisito mínimo, obtiveron unha marxe de erro de preto de $100 millóns. Os Hunt foron incapaces de lle facer fronte e o pánico conseguinte púidose sentir nos mercados financeiros en xeral, así como na materia prima e nos futuros.
Para salvar a situación, un consorcio de bancos en Estados Unidos proporcionou 1,100 millóns de dólares en liñas de crédito para permitir aos irmáns Hunt lles pagar a Bache e desta maneira salvar a traxedia.
Secuelas
Os Hunt perderon centos de millóns de dólares a través deste incidente, mais as fortunas familiares sobreviviron.
Nelson Hunt declarouse en bancarrota e foi declarado culpábel en 1988 por tratar de encurralar ao mercado.
O Chan
O topónimo galego O Chan pode referirse a:
Marcus Chong
Marcus Chong, nado o 8 de xullo de 1967 como Marcus Wyatt, é un actor estadounidense famoso polo seu papel como "Tank" no filme de ciencia ficción Matrix.
Traxectoria
O pai biolóxico de Marcus Chong, Martin Wyatt, fora un reporteiro local na área da Baía de San Francisco por moitos anos. Chong foi entón adoptado e criado polo actor e comediante canadense Tommy Chong e criado como un medio-irmán coa actriz Rae Dawn Chong.
O seu comezo como actor foi na serie televisiva Roots: The Next Generations como Frankie Warner. Logo foi a Broadway en "Stand-Up Tragedy" con Jack Coleman.
Enrique Cabanela
Enrique Cabanela Álvarez, nado en Mondoñedo en 1911 e finado no mesmo concello o 6 de maio de 2008, foi un médico e político galego.
Marcus Chong
Traxectoria
A comezos de 1990 interpretou o protagonista "Miguel Mendez" na serie de televisión Street Justice. Máis tarde, apareceu na serie Vanishing Son como Fu Mer Johnson e tamén tivo unha personaxe birracial de ascendencia americana / chinesa africana na terceira tempada da serie de televisión Law & Order: Special Victims Unit.
Revolución de Outubro
A non ser que se indique o contrario todas as datas que figuran neste artigo correspóndense co calendario gregoriano.
Marcus Chong
Traxectoria
Marcus Chong interpretou a "Tank" Matrix e tamén protagonizou o filme Panther como Huey P. Newton en 1995.
Enrique Cabanela
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Foi médico municipal de Mondoñedo na guerra civil. Director do sanatorio da Nosa Señora dos Remedios de Mondoñedo. Concelleiro en Mondoñedo, foi nomeado primeiro tenente de alcalde. Foi nomeado alcalde de Mondoñedo en xullo de 1967 tomando posesión o 12 de xullo. Foi deputado provincial.
Revolución de Outubro
A Revolución de Outubro (en Октябрьская революция, Oktiabrskaia revoliutsiia), tamén coñecida como Revolución Bolxevique, foi a segunda fase da Revolución Rusa de 1917, trala Revolución de Febreiro. A data 25 de outubro de 1917 corresponde ao calendario xuliano vixente no Imperio Ruso, despois abolido polo novo Goberno bolxevique. No resto do mundo, baixo o calendario gregoriano, os sucesos iniciáronse o día 7 de novembro de 1917.
As sucesivas derrotas rusas na primeira guerra mundial foron unha das causas da Revolución de Febreiro. No momento de entrada na guerra, todos os partidos políticos mostráronse favorables á participación na contenda, coa excepción do Partido Obreiro Socialdemócrata, o único partido europeo xunto ao Partido Socialista do Reino de Serbia que se negou a votar os créditos de guerra, pero advertiu que non trataría de sabotar os esforzos provocados pola guerra. Tralo comezo do conflito e logo dalgúns éxitos iniciais, o Exército ruso tivo que soportar severas derrotas (en Prusia Oriental, en particular). As fábricas non se mostraron o suficientemente produtivas, a rede ferroviaria era ineficiente e o fornecemento de armas e alimentos ao Exército fallaba. No Exército, os partes batían todos os récords: 1.700.000 mortos e 5.950.000 feridos, estalando disturbios e decaendo a moral dos soldados. Estes soportaban mes a mes a incapacidade dos seus oficiais, ata o punto de fornecer a unidades de combate munición non correspondente co calibre da súa arma e a intimidación e os castigos corporais utilizados na mesma.
Marcus Chong
Traxectoria
Recentemente completou a súa primeira novela titulada "The Arch" (www.thearchnovel.com) con base na súa experiencia con Matrix e un dos seus heroes, Alexandre Dumas.
Enrique Cabanela
Vida persoal
Casou con Maruxa González-Seco Seoane, filla de César González-Seco Romero, e foi pai de Miguel e Luis Enrique González-Seco.
Hieronymus Duquesnoy o Novo
Hieronymus Duquesnoy o Novo (coñecido tamén co seu nome de pía en francés: Jérôme), nado na cidade de Bruxelas cara a 1602 (bautizado o 8 de maio dese ano) e executado na vila flamenga de Gante o 28 de setembro de 1652, foi un escultor e arquitecto brabantino.
Revolución de Outubro
O abandono de devandito congreso polos socialistas moderados, en protesta polas accións bolxeviques, facilitou a formación dun Goberno (o Sovnarkom) exclusivamente deste partido. As posteriores negociacións para formar un Goberno de coalición entre os distintos partidos socialistas fracasaron pola intransixencia das partes. Os intentos da oposición de efectuar un contragolpe mediante unha insurrección na capital e a marcha de tropas da fronte sobre a cidade fracasaron.
Hieronymus Duquesnoy o Novo
Traxectoria
miniatura|esquerda|[[Mausoleo do bispo Triest, en Gante]] Hieronymus recibiu a súa primeira educación artística en Bruxelas da man do seu pai, Hieronymus Duquesnoy o Vello, e aínda moi novo, en 1618, marchou a Roma para completar a súa formación, xunto co seu irmán François. As disputas persoais entre os irmáns fan que estes se separen e Hieronymus viaxa posteriormente a Lisboa, Florencia e Madrid, onde traballa na corte do rei Filipe IV.
Reconciliado con François entre 1641 e 1643, cando este se atopaba gravemente doente, traballou no seu obradoiro en Roma e, tras a morte deste, volveu a Bruxelas, onde o arquiduque Leopoldo Guillerme de Austria, elixido como gobernador dos Países Baixos por Filipe IV, o nomeou escultor da corte. En Bruxelas comezou unha carreira sobresaliente. As obras con certas influencias barrocas do seu irmán supuxeron para Hieronymus un referente para o resto da súa vida e convertérono nun dos principais espalladores deste estilo polos Países Baixos.
Revolución de Outubro
Denominación
Inicialmente, a Revolución de Outubro foi designada Alzamento de Outubro ou Alzamento do 25 de outubro, como se pode comprobar, por exemplo, nas primeiras edicións dos traballos completos de Lenin. Co tempo, a Revolución de Outubro foi vista como un dos acontecementos máis transcendentais do século XX, o primeiro dunha serie que plantaría a semente do épico enfrontamento entre a Unión Soviética, xunto aos seus aliados socialistas contra os estados capitalistas occidentais, incluíndo os Estados Unidos, coñecido como guerra fría.
Hieronymus Duquesnoy o Novo
Traxectoria
miniatura|"A Educación da Virxe por Santa Ana", en [[Bruxelas]] Entre 1644 e 1646 esculpiu catro grandes estatuas dos apóstolos Paulo, Tomé, Bertomeu e Mateo para unha nave da catedral de San Miguel e Santa Gúdula de Bruxelas.
Revolución de Outubro
Denominación
A Gran Revolución Socialista de Outubro foi o nome oficial da Revolución de Outubro na Unión Soviética desde a celebración do 10.º aniversario da Revolución en 1927. Ata despois da disolución da URSS, o Partido Comunista da Federación Rusa seguiu a utilizar comunmente este nome. A expresión Outubro Vermello tamén foi atribuída aos acontecementos de devandito mes.
Hieronymus Duquesnoy o Novo
Traxectoria
En 1651 foi nomeado arquitecto e escultor da corte. E ese mesmo ano esculpiu unha estatua de Santa Úrsula para a igrexa de Nosa Señora do Sablón, en Bruxelas, e en 1653 outra talla da "Educación da Virxe por Santa Ana", para a catedral bruxelesa. Como un arquitecto, construíu entre 1651 e 1656, a capela de Nosa Señora da mesma catedral.
Revolución de Outubro
Antecedentes
miniatura|Reunión do [[Soviet de Petrogrado.]] A comezos do outono de 1917, tralo fracaso do golpe de Kornílov, a crise económica rusa agravouse. Na capital, o desemprego, o desabastecemento de combustible e alimentos e a inflación empeoraron. Para a maioría da poboación, as condicións de vida deterioráronse, mentres o Goberno provisional parecía limitarse a medidas de mera administración. No medio desta crise, a reputación do presidente do Goberno provisional Kerenskii afundiuse: a dereita sostiña que traizoara a Kornílov e a esquerda e as masas da capital considerábano cómplice da intentouna contrarrevolucionaria. A derrota de Kornílov beneficiou principalmente aos bolxeviques, pero o ánimo das masas era en realidade favorable á implantación dun novo Goberno soviético que reunise ás diversas correntes socialistas, non un exclusivamente bolxevique, inclinación que se reflectiu en innumerables resolucións aprobadas trala derrota de Kornílov.
A radicalización das masas reflectiuse na perda de control dos principais soviets do país polos moderados: o Soviet de Moscova pasou a control bolxevique o, mentres que o de Petrogrado fíxoo finalmente o , tras sucesivas derrotas dos moderados en diversas votacións. Trotski, recentemente liberado de prisión, converteuse en presidente do Soviet da capital. Máis de cen soviets de todo o país esixiron ao Comité Executivo Central Panruso (VTsIK) —aínda baixo control dos socialistas— que tomase o poder, mentres noutras importantes localidades os bolxeviques obtiñan tamén a maioría nos seus soviets locais. A frota do Báltico, moi próxima á capital, mostrou o seu rexeitamento a Kerenskii. Os campesiños da rexión de Petrogrado elixiron a un bolxevique como representante para a inminente Conferencia Democrática. Nas grandes cidades, o apoio aos bolxeviques creceu de xeito notable.
Na Conferencia Democrática que se reuniu pouco despois para tratar a cuestión de que Goberno debía substituír o directorio de urxencia creado por Kerenskii durante o golpe de Estado, os bolxeviques seguían defendendo o fin das coalicións cos elementos burgueses e a formación dun novo gabinete completamente socialista, posición que defenderon Kámenev e Trotski. Malia as diferenzas entre eles —Trotski vía ao novo Goberno como o primeiro paso cara a un traspaso do poder aos soviets, mentres que Kámenev como unha forma de asegurar a reunión da Asemblea Constituínte—, ambos confiaban aínda na posibilidade de afondar a revolución por métodos pacíficos. Esta actitude, apoiada ata entón por Lenin, viuse gravemente ameazada co repentino cambio de actitude deste en dúas cartas dirixidas ao Comité Central do partido bolxevique o, nas que rexeitaba a actitude moderada e esixía un alzamento inmediato. O Comité Central, asombrado pola nova postura, decidiu ignorar as esixencias de Lenin e evitar que se coñecesen para non minar a actitude conciliadora xurdida da cooperación entre socialistas durante o enfrontamento con Kornílov.
Hieronymus Duquesnoy o Novo
Traxectoria
A partir de 1651 traballou, sobre todo, para edificar o mausoleo do bispo Antoon Triest na catedral de San Bavón, en Gante.